cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Lázaro Galdiano
Presenza social e editorial
O seu espírito expeditivo quedou de manifesto no artigo "Un forjador de cultura" que solicitara a Unamuno para ser publicado no xornal porteño La Nación. Con motivo dunha viaxe a Arxentina coa súa muller, pediulle ao seu amigo un artigo enxalzador sobre el e o seu traballo para non chegar á terra natal da súa muller como calquera desafortunado emigrante. O artigo publicouse en La Nación, o 8 de agosto de 1909 e comezaba: «... José Lázaro está de novo alí, nesa cidade de Bos Aires. E quen é José Lázaro?, A maioría dos meus lectores de La Nación preguntaranse sen dúbida ao ler isto [...] E remataba:" E agora que está alí, nesa terra arxentina, de onde Ela é a compañeira da súa vida. Creo que é o meu deber saudalo dende estas columnas e presentalo aos meus lectores de La Nación. E podo engadir que se me estás lendo aquí con frecuencia, débollo a el, a Lázaro, máis que a outro, porque sen el, non sei se non tería que colga-la miña pluma». Parece que Lázaro descubrira as posibilidades de Miguel de Unamuno, un profesor descoñecido que acababa de ingresar en Salamanca a quen Lázaro Galdiano publicara os seus primeiros traballos e a quen lle ofrecera traballo como tradutor de grego e alemán a pesar de que, como comentara a Gómez de Baquero, o 13 de novembro de 1893:
Dado que en España se lía moi pouco, a editorial non era un negocio moi lucrativo mais consolidouse grazas ao incipiente mecenado de José Lázaro Galdiano, cuxas intencións eran claras, segundo explicou por carta ao Doutor Thebussem, en xullo de 1889:
Estaba a se construír unha imaxe de persoa adiñeirada con carisma intelectual, empregando a revista entre a xente que importaba:
Entendidos en arte
miniatura|[[Charles Sedelmeyer: marchante francés que proporcionou importantes pinturas inglesas ao matrimonio Lázaro-Florido.]] José Lázaro utilizou unha nova estratexia de promoción persoal: o culto da propiedade artística como mito aristocrático. Interpretou o coleccionismo como unha construción intelectual nobre, establecendo conexións ideolóxicas entre status social e a provisión de determinados artefactos artísticos ou culturais, que adquirirían valor simbólico e servirían para acompañar determinadas prácticas sociais.
Asiduos de Biarritz, Deauville e establecementos termais á moda, onde se desprazaba toda a familia, compartían ámbolos dous cónxuxes a paixón exquisita polo coleccionismo, os seus coñecementos do mercado de arte internacional e o seu gusto polas xoias valiosas. A súa importante fortuna común permitiulles a construción do seu fogar en Madrid no palacete de Parque Florido (Serrano, 144), de estilo neorrenacentista (en flagrante contraste co estilo modernista que recentemente coñecera José en Barcelona). Decorárono con materiais nobres e converteuse na sede das súas coleccións de obxectos preciosos. Proxectado en 1904 polo arquitecto José Urioste Velada, os seus planos foron modificados, segundo instrucións do propio Lázaro, polos arquitectos Joaquín Kramer e Francisco Borrás, os cales se sucederon na dirección das obras até a súa conclusión en 1908. Os teitos das estancias principais foron pintados, ao óleo sobre lenzo, por Eugenio Lucas Villaamil. Para o visitante tiña o atractivo engadido de dispor de luz eléctrica e dun ascensor (aparello descoñecido en Madrid).
Aínda que Lázaro tiña, no estranxeiro, certa reputación de entendido, especialmente nos Estados Unidos e Francia, onde foi elixido presidente do XXIII Congreso Internacional de Historia da Arte de París (1921), o seu mérito intelectual como autoridade sobre arte e antigüidades non foi plenamente recoñecido entre o estamento institucional, político e académico español.
Lázaro tamén optou por participar na política. Nas eleccións parlamentarias para deputado xudicial en marzo de 1914, presentouse por Madrid cos liberais-romanonistas coa coalición monárquica, sen obter escano. Máis tarde substituíu brevemente a Manuel Ruiz Valarino como deputado por Orihuela (Alacant) en 1919. Entre 1912-18 foi un membro moi activo do Padroado do Museo do Prado onde desenvolveu unha importante actividade. Por desacordos con algúns dos seus membros e por mor da indolencia da dirección que, segundo Lázaro Galidano, permitiu o saqueo de varios dos fondos do Museo,  deixou de asistir ás súas reunións, dimitiu e marchou en 1920. A súa figura tamén destaca entre os columnistas que defenden o patrimonio artístico español, centrando a súa actividade na recuperación de obras que saíran das nosas fronteiras, e opoñéndose firmemente á pillaxe comercial do art.56. Desde 1924, é membro do Ateneo de Madrid (aínda que non estivo incluído nas comisións de arte). Por outra banda, non pertenceu á elitista Sociedade Española de Amigos da Arte, que editaba unha revista trimestral chamada Revista Española de Arte. Sempre autosuficiente, entre 1925 e 1928 Lázaro publicou pola súa conta nada menos que oito obras académicas. A falta de crédito universitario, a súa solicitude para ingresar na Real Academia de Belas Artes de San Fernando non foi aceptada, respondendo ao conde de Romanones, entón presidente da Academia, así como presidente do Consello de Ministros:
Aínda que a casa dos señores De Lázaro acadou un perfil singular como punto de referencia no elegante Madrid, os problemas familiares de Paula Florido provocaron o peche definitivo dos salóns e a súa desaparición das columnas "mundanas" da prensa conservadora. Primeiro, foi a morte da súa primeira neta Laura e o posterior divorcio do seu fillo máis vello en 1914; despois, a morte en plena mocidade do seu fillo Rodolfo Gache, en 1916, cando xa amosara as súas cultas afeccións artísticas e literarias e, finalmente, a desaparición temperá da súa medio irmá Manolita Vázquez Barros en 1919.
Lázaro e a Segunda República
miniatura|Sede do Banco Hispano Americano (agora [[Banco Santander|Santander) construída na Praza de Canalejas en Madrid. Proxectado en 1902 por Eduardo de Adaro Magro e construída de 1902 a 1905.]] Dende 1928 era conselleiro do Banco Hispano Americano e ao proclamarse a Segunda República, José Lázaro Galdiano foi presa de certas dúbidas e foi acusado e procesado xunto cun grupo de monárquicos en 1932, por unha cuestión de evasión de capitais a grande escala. Para gozar da liberdade provisional, tivo que depositar nun xulgado especial 2.000.000 de pesetas de fianza e outros 14.000.000 de pesetas pola responsabilidade, que evadiu por Suíza. Durante a etapa posterior, denominada coloquialmente como Bienio Negro, en 1934, foron amnistiadas sendo ministro de Xustiza Ramón Álvarez-Valdés, que fora un excompañeiro no consello de administración do Banco Hispano Americano. Precisamente durante o debate da lei de amnistía, promovido polos partidos de dereitas, o parlamentario socialista Indalecio Prieto formulou a cuestión de que con tal amnistía xeral favoreceríanse accións de todo tipo, como a evasión de José Lázaro. Despois da morte da súa muller en outubro de 1932, José Lázaro quedou moi illado a nivel social, aínda que seguiu a coleccionar con obsesión compulsiva.
Lázaro e os Lucas
Dende que Lázaro descubira, en 1905, a pintura de Eugenio Lucas, pai e fillo, intentara monopolizalos e situalos nos circuítos internacionalis da arte. Comprara e vendera obras de Eugenio Lucas Velázquez e Eugenio Lucas Villaamil, reunindo unha importante colección dos seus cadros. Esta colección foi mostrada ao público na Sala Iturrioz de Madrid en 1912 e, posteriormente, formaron parte dunha exposición realizada na Galería Heinemann de Múnic ese mesmo ano e, tamén, en Berlín onde vendera varias das obras.
Entre 1913 e 1928, Lázaro seguiu expoñendo e vendendo obras dos Lucas e adquirindo outras no mercado da arte, de tal xeito, que chegou a reunir un importante conxunto de cadros e debuxos que gardou ata a súa presentación en París, onde o sorprendeu o golpe de estado de xullo de 1936, onde tamén amosou os seus mellores libros na Exposición de la estética del libro español. A súa presenza nesta exposición probablemente foi o que lle salvou a vida. No que se refire á pintura contemporánea, sábese que comerciaba con coleccionistas na Arxentina aínda que non formaba parte da súa colección.
Coa súa herdanza nun lugar seguro, pasou os anos da Guerra civil española resgardado no estranxeiro, primeiro en París e despois en Nova York, onde continuou procesando antigüidades nun mercado dislocado pola guerra, insensible á arte contemporánea, exhibindo as súas mellores obras e impartindo conferencias de alto contido estético. Despois do estalido da Guerra Civil, moitas residencias en Madrid, como palacios, mansións, casas rurais, leiras urbanas, etc., foron abandonadas polos seus propietarios, deixando atrás aqueles obxectos de arte e do patrimonio bibliográfico e documental que non puideron levar na fuxida. O goberno da República apoderouse do Palacio Florido, como residencia de artistas xubilados. Foi confiscado pola Asociación Xeral de Actores de España da UGT, alentada por Josefina Díaz de Artigas. Porén, os seus tesouros non foron saqueados senón protexidos e trasladados a Valencia polo goberno republicano. O palacio non foi sometido a bombardeos por parte da aviación rebelde xa que os pilotos nacionais tiñan orde de non destruír o distrito de Salamanca. Regresou a Madrid despois da guerra e en boa sintonía co réxime franquista. Sábese que Lázaro Galdiano reclamou o seu patrimonio (Decreto do 22 de abril de 1938 e Orde do 13 de xaneiro de 1940), que lle foi devolto, agás unha parte da súa biblioteca -hoxe na Biblioteca Nacional- e un conxunto de documentos que permaneceron no Arquivo Histórico Nacional. A súa casa estaba tan ateigada de xente que viviu no hotel Ritz, morrendo en 1947 aos 85 anos cunha reputación de "ancián malhumorado, arbitrario e esquivo coa xente". O seu irmán Jesús vivía en Madrid e tiña trece sobriños, pero, temendo a dispersión das súas coleccións, José Lázaro Galdiano concertara unha importante acción filantrópica que perpetuaría a súa memoria e a da súa muller, como fixera anteriormente o marqués de Cerralbo. Legou a súa herdanza ao Estado español, a través dunha sólida Fundación que leva o seu nome.
A finais da década de 1940, creouse a Comisión da Fundación para administrar e xestionar este volume de activos. Máis tarde instituíuse un Padroado para asumir as funcións de dirección deste órgano. Estivo composto polo xefe de Estado e varios ministros, xunto co director da Real Academia de Belas Artes de San Fernando, a Real Academia da Historia e o Consello Superior de Investigacións Científicas. En 1951, o Museo Lázaro Galdiano (na rúa Serrano 122, Madrid) foi inaugurado por Franco acompañado da súa muller, notoria coleccionista de obxectos de arte, na súa mansión do Parque Florido, despois dunhas reformas dirixidas por Fernando Chueca Goitia para adaptalo á nova función. Na actualidade, a Xunta de Goberno está formada polo titular do Ministerio de Cultura, o subsecretario de cultura, a interventora xeral do Estado, os directores xerais de Patrimonio, Belas Artes e o fiscal xeral do Estado. O museo mantívose inalterado ata xaneiro de 2001, mes no que pechou as portas para acometer as importantes obras de rehabilitación arquitectónica e reorganización museolóxica e museográfica inauguradas o 13 de febreiro de 2004 e que se realizaron segundo os proxectos dos arquitectos Fernando Borrego e Jesús Moreno, respectivamente.
Coleccionista
miniatura|[[Giovanni Antonio Boltraffio - O Salvador adolescente. Esta obra é unha das pezas máis destacadas do Museo Lázaro Galdiano. As múltiples empresas ás que se adicou Leonardo da Vinci explican que a súa obra pictórica autógrafa sexa moi reducida, e moitos dos «orixinais perdidos» que se lle atribúen para explica-la xénese dtas obras leonardescas foron debuxjos e non pinturas, como no caso desta obra  que, posiblemente, foi realizada na derradeira década do século XV por Boltraffio, o máis distinguido discípulo milanés de Leonardo da Vinci, baseándose nun deseño orixinal do seu mestre e baixo a súa dirección.]] As coleccións que José Lázaro reuniu ao longo da súa vida inclúen unhas 12.600 pezas dos máis diversos xéneros artísticos, sempre dentro da arte clásica (Lázaro non recolleu arte da súa época) e moi centrada na arte española, por cuxo patrimonio loitou por manter en España, ante a importante presión dos coleccionistas e museos internacionais. Neste papel como promotor da conservación da arte española mantén un interesante paralelismo co coleccionista norteamericano Archer Huntington, fundador da Hispanic Society de Nova York. Destaca a súa excelente galería de arte con máis de 750 cadros, na que destaca a representación da pintura española con autores que van desde o Renacemento ata o Romanticismo como: Sánchez Coello, El Greco, Zurbarán, Ribera, Murillo, Velázquez, Carreño de Miranda, Mateo Cerezo, Claudio Coello, Luis Paret, Goya (cuxa colección é unha referencia moi relevante) ou Leonardo Alenza ... e nos que a colección de paneis góticos e do primeiro renacemento español pode considerarse entre os mellores do mundo. A colección de pintura tamén inclúe unha interesante representación da escola inglesa: Peter Lely, Reynolds, Constable ou Romney así como dos primitivos flamengos e alemáns, con obras tan importantes como Meditacións de san Xoán Bautista do Bosco. Un dos cadros máis singulares da galería é o anónimo cadro renacentista O Salvador adolescente, que aínda que se atribúe actualmente a un dos seus discípulos, pasou durante moitos anos como o único cadro de Leonardo da Vinci en España.
A súa faceta de bibliófilo reflíctese en pezas notables da súa biblioteca, como o incunable L´Antiquité Judaique de Flavio Xosefo, datado entre 1460 e 1470, o Libro de horas de Gian Giacomo Trivulzio, unha obra milanesa de arredor de 1500 ou o Tratado de la Pintura Sabia de frei Juan Ricci, sen esquecer unha das xoias bibliográficas que reuniu: o Libro de descripción de verdaderos Retratos, de Ilustres y Memorables varones, manuscrito autógrafo de Francisco Pacheco, mestre e sogro de Velázquez e un dos grandes teóricos españois do século XVI. Cómpre salientar que á súa excelente biblioteca engadiu ao redor de mil libros do do seu gran amigo Antonio Cánovas del Castillo, que adquiriu despois do seu asasinato en 1897, así como o seu arquivo.
Tamén son importantes as coleccións de esculturas e outras artes decorativas como esmaltes, marfís, ourives, bronces antigos e renacentistas, xoias, armaduras, mobles, cerámica e cristalería.
Pepa y Pepe
Pepa y Pepe é unha serie de televisión española emitida por TVE en 1995. Conta as historias dunha familia da clase traballadora en clave de comedia. A familia consta dun matrimonio, un home e unha muller, e máis tres fillos. Foi inspirada na serie norteamericana Roseanne.
-190
Véxase tamén
Historia ano a ano
SLBM
Os SLBM (Submarine-launched ballistic missiles) son mísiles balísticos empregados nos submarinos nucleares. As variantes modernas utilizan xeralmente os MIRV (multiple independently targetable reentry vehicles), cada un dos cales leva unha cabeza nuclear e que permite que un só mísil lanzado ataque unha manchea de brancos. As primeiras probas realizáronse nos U-Boots alemáns durante a segunda guerra mundial. Estes e outros sistemas temperás de SLBM requirían que os submarinos estiveran na superficie para disparalos, pero despois da IIGM os sistemas de lanzamento melloráronse rapidamente para permitir lanzar baixo a auga. En setembro de 1955, a Unión Soviética foi o primeiro país no mundo para lanzar un mísil balístico nun submarino.
Lista de concellos de Santa Cruz, Arxentina
Concellos da Provincia de Santa Cruz, na Arxentina.
Vehículo
miniatura|250px|Un carro de madeira.
Un vehículo (do latín vehiculum) é calquera instrumento que serve para transportar persoas, animais ou cousas dun lugar a outro. Pode ser motorizado ou non e circular por calquera medio (terrestre, marítimo ou aéreo).
Características
Trátase frecuentemente dun medio de transporte motorizado, pero a súa finalidade principal non sempre é o transporte: é o caso dos aparellos recreativos, os de obras públicas, a maquinaria agrícola, os enxeños militares...).
Korsnäs
Korsnäs é un municipio de Finlandia situado na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 2.165 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1.424,71 km2, dos cales 1.184,91 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,19 hab./km².
Limita cos municipios de Malax e Närpes.
O concello é biilingüe con maioría de falantes de sueco e minoría finesa.
Tulipeiro
Os tulipeiros son árbores pertencentes ao xénero Liriodendron, da familia das magnoliáceas. Consta de só dúas especies de grandes árbores de folla caediza, unha nativa da costa leste de América do Norte, a outra da China. Tamén son chamados árbores das tulipas.
Descrición
Recoñécense facilmente polas súas características follas, que posúen catro lóbulos na meirande parte dos casos e un corte cruzado con apéndice; o tamaño varía dende 8–17 cm de longo e 6–12 cm de largo en ambas as dúas especies; o pecíolo é de 4–10 cm de longo. As follas das arboriñas novas adoitan ser máis fondamente lobuladas que as das maduras (véxanse as fotos, esquerda). Polo outono as follas tórnanse amarelas ou pardo amareladas. left|miniatura|Folla dunha árbore noviña en [[Vichy (Auverña, Francia).]] As flores teñen un diámetro de 4–8 cm con nove tépalos, tres curtos exteriores semellantes a sépalo, e seis interiores semellantes a pétalos, todos dunha cor amarela verdosa. Son superficialmente semellantes á flor da tulipa ou tulipán na forma, polo que se lle deu o nome de tulipeiro ou árbore das tulipas. Os estames e mais os pistilos atópanse distribuídos a xeito de espiral derredor da espiga; os estames sobresaen, e os pistilos orixinan as sámaras. O froito é dunha forma semellante a un cono de agregado de sámaras, cada unha delas posúe unha semente rugosa tetraédrica, cun bordo unido á espiga central cónica, e o outro bordo unido á asa ou á.
Especies e cultivares
No Cretáceo, o xénero estaba representado por varias especies, e amplamente distribuído por América do Norte e Europa. Ficou en rochas terciarias.
140px|left|miniatura|Folla dunha árbore madura. Téñense introducido en numerosas partes temperadas do mundo, tan ao norte coma en Oslo ou en Noruega. No Canadá, é nativo da parte sur de Ontario seguindo unha liña de Hamilton a Sarnia, con numerosos exemplares no Rondeau Provincial Park, porén os maiores cultivos pódense atopar na Columbia Británica. Aquí atópanse cultivados en Haida Gwaii (Illas da Raíña Carlota), e no interior tan ao norte como é Vernon. A plantación máis ao leste atópase en Crestón. Adoita medrar nas cidades do suroeste, coma Burnaby, New Westminster, Port Alberni, Vancouver e Victoria. No hemisferio sur, cultívase nalgunhas partes da Arxentina, Australia, Chile, Nova Zelandia, Suráfrica, e o Uruguai.
En Galicia acostuma plantarse en xardinaxe urbana e palaciana. Dous exemplares aparecen no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia: left|miniatura|Vello tulipeiro de Virxinia polo outono. Os tulipeiros acadan portes considerábeis, medrando até 35 m se o solo é bo (véxanse exemplares no Parque de Castrelos en Vigo). De xeito semellante aos outros membros da familia Magnolia, teñen raíces carnosas que creban de xeito doado se se manipular bruscamente. O transplante debe facerse a comezos da primavera, antes de que as follas agomen. A meirande parte dos tulipeiros non aturan longos períodos de enchentes, porén unha variedade Estados Unidos, de chairas ribeirás, de lameiros e de brañas é relativamente tolerante aos asolagamentos. Este ecotipo recoñécese polos seus lóbulos en forma de bota, que poden ser rubio-avermellados. Partes do leste e centrais da Florida preto de Orlando son o fogar dun ecotipo de folla medio perenne que florea máis cedo (ás veces polo febreiro), que outras variedades, que normalmente florean a mediados ou finais da primavera.
A partir das dúas especies anteriores creáronse os híbridos Liriodendron 'Chapel Hill' e 'Doc Deforce's Delight'.
L. tulipifera 'Ardis' é un cultivar compacto, de folla miúda que se atopa raramente. L. tulipifera 'Aureomarginatum' é variegada (follas de dúas cores) coas follas de bordo amarelado. L. tulipifera 'Fastigiatum' medra cun hábito erecto ou columnar (fastigiato) L. tulipifera 'Glen Gold' ten as follas de cor dourada. L. tulipifera 'Mediopictum' é un cultivar variegado coas follas co centro dourado.
Usos
A súa madeira mol e de gran fino, coñécese universalmente coma "poplar" (abreviación de "yellow poplar" nos Estados Unidos, mais con denominación de orixe no estranxeiro coma "American tulipwood" ou por outros nomes). (O nome non significa que sexa un lamigueiro) Utilízase amplamente cando se necesita dunha madeira barata, doada de traballar, e estábel, mais non é resistente nin bonita. É a madeira de elección para usar en órganos, por mor á súa facilidade de ter un corte e acabado preciso. Tamén se utiliza para os costeiros dos armarios. A súa madeira pódese comparar na textura, resistencia e maleabilidade á do piñeiro de Alepo.
Do mesmo xeito ca moitos xéneros "Arcto-Terciario"s, Liriodendron extinguiuse en Europa a causa da longa dura da glaciación. É ben coñecido en Europa coma fósil, ademais de fóra da súa área de distribución natural en Asia e en América do Norte, o que amosa a súa anterior distribución circumpolar.
Vilameá de Ramirás, Ramirás
Santa María de Vilameá de Ramirás é unha parroquia do concello de Ramirás na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 178 habitantes, deles 84 eran homes e 94 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
A orixe do topónimo Vilameá é o latín, que é a vila situada no medio.
Historia
Até 1926 constituíu concello de seu, fusionándose nese ano co de Freás de Eiras para dar orixe ao actual municipio de Ramirás.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa parroquial.
A Pobra de Trives
Xeografía
A Pobra de Trives sitúase nos contrafortes occidentais da Serra de Queixa, que superan os 1 500 m (Cabeza dos Bois, 1 707 m e As Chairas de Maceda, 1 685 m), no que se coñece como A Cabeza Pequena de Manzaneda. O terreo baixa cara o oeste e as ribeiras do río Bibei, formando vales estreitos e encaixados con grandes desniveis.
O Bibei é o afluente máis importante do río Sil. Nace na Serra da Segundeira, a 1 840 m. de altitude e constitúe case todo o límite norte do concello. Desde a súa marxe esquerda desembocan nel o río Navea e os San Lázaro, Cabalar e Fiscaíño, que rematan en cascadas.
Nas partes altas predomina un clima de montaña e nos vales é case mediterráneo. Os invernos son duros e longos (9 °C) e os veráns mornos (15 °C en xullo). As precipitacións aumentan coa altura e van dos 874 mm do fondo do val aos case 2 000 mm das montañas.
Historia
Hai restos de castros, a maioría romanizados, como A Cividá, O Castro, O Castelo ou As Cigadoñas. Os poboadores eran os tiburos, cuxa capital se chamaba Nemetóbriga e que pode corresponder a Trives Vello, Ponte Navea ou Mendoia.
A Vía XVIII do Itinerario de Antonino, coñecida como Vía Nova, entraba por Ponte Navea, atravesaba Trives Vello, Ponte Cabalar, Mendoia, e saía pola ponte do Bibei.
A comezos da Idade Media, a maioría das terras pertencían ao conde de Lemos. Nesa altura, construíronse varios eremitorios e cenobios, como o de Cirragosa, en Cova.
Economía
O concello dedícase ao comercio e ao turismo. Neste ámbito é de salientar o complexo hoteleiro de Cabeza Grande de Manzaneda e a súa estación invernal. Abundan os hoteis e hai un cámping. Entre os cultivos destaca o castiñeiro.
Galería de imaxes
Ficheiro:A_Pobra_de_Trives,_Pazo_do_Marqués.JPG|Pazo do Marqués na Pobra de Trives. Ficheiro:A_Pobra_de_Trives_Igrexa_do_Santo_Cristo_6.jpg|Igrexa do Santo Cristo na Pobra de Trives. Ficheiro:A Encomenda from A Escrita.jpg|Vista da parroquia da Encomenda desde o cumio da Escrita. Ficheiro:Vista Sobrado de Trives (desde A Escrita).jpg|Vista panorámica da parroquia de Sobrado de Trives. Ficheiro:Frontal Iglesia de Sobrado y campanario.jpg|Igrexa e torre de campás da parroquia de Sobrado de Trives. Ficheiro:Sequeiros3.JPG|Sequeiros na Pena Folenche. Ficheiro:Cabeza de Manzaneda,A Cova, A Pobra de Trives.jpg|Cabeza de Manzaneda. [[Ponte do Bibei. </Gallery>
Lugares da Pobra de Trives
Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Pobra de Trives vexa: Lugares da Pobra de Trives.
Man Ray (banda)
Man Ray é un dúo musical arxentino formado en 1987 en Buenos Aires por Hilda Lizarazu (teclado e voz) e Tito Losavio (guitarra e voz). O seu nome xorde como unha sorte de homenaxe ao fotógrafo surrealista do mesmo nome do cal Hilda foi admiradora. Unha das actividades da cantante era tamén a fotografía e mesmo foi fotógrafa de moitos grupos e músicos.
Amigos meus
Amigos meus (en Amici miei) é un filme italiano dirixido por Mario Monicelli que foi estreado en 1975.
Two Lovers
Sinopse
Leonard é un home con problemas emocionais que vive cos seus pais nun pequeno apartamento en Nova York. A súa vida complicarase coa chegada de dúas mulleres, por un lado Michelle, a guapa veciña coa que Leonard recoñece o amor dos seus soños xa que tamén leva unha vida moi inestable, e por outro lado Sandra, a filla duns amigos de negocios do seu pai, de carácter bondadoso que está perdidamente namorada de Leonard. ¿O amor dos teus soños ou o amor da túa vida?
Alfonso Mandado Robles
Traxectoria
Empregado de banca, foi director da sucursal da Caixa de Aforros Municipal de Vigo en Baiona. Foi nomeado alcalde de Baiona polo gobernador civil en decembro de 1972, tomando posesión o 2 de decembro. Permaneceu no cargo até 1974. Foi pai de Alfonso Mandado Vázquez.
Recoñecementos
Recibiu a medalla de ouro de Baiona o 2 de agosto de 2008.
Basónimo
miniatura|250px|Petasites hybridus ([[L.) G.Gaertn., B.Mey. & Scherb. (1801) = Tussilago hybrida L.]]
O basónimo é un termo usado na nomenclatura biolóxica e que consiste no nome científico baixo o cal foi orixinalmente nomeado ou catalogado un taxon.
Para evitar ambigüidades ou dúbidas respecto dun nome científico, unha proposta de reclasificación debe mencionar sempre o basónimo, aínda que o nome taxonomicamente válido ou aceptado hoxe en día sexa distinto.
Por exemplo, en 1758 Linneo describiu a Staphylinus politus. Actualmente ese taxon coñécese como Philonthus politus. Neste sentido, a forma correcta de citar o nome sería:
Antonio Lorenzo Rodríguez
Antonio Lorenzo Rodríguez, nado en 1950 e finado en Ribadavia o 25 de maio de 2012, foi un político galego.
Traxectoria
Arquitecto técnico de profesión. Candidato de Centristas de Galicia ás municipais de 1987, foi elixido alcalde de Ribadavia en 1989, logo dunha moción de censura presentada polo PPdeG, Centristas de Galicia e o Grupo Independiente del Ayuntamiento contra o socialista Miguel Fidalgo Areda. Permaneceu no cargo até as municipais de 1991. Foi presidente do Consello Regulador do Ribeiro (1992-1995).
Voo 902 de Aeroflot
O voo 902 de Aeroflot/Far East era un servizo regular doméstico entre Khabarovsk e Moscova, con paradas en Irkutsk e Omsk. O día 30 de xuño de 1962 o servizo estaba operado cun Tupolev Tu-104A, con 76 pasaxeiros e 8 tripulantes a bordo. O voo engalou de Irkutsk á súa hora e realizou un informe programado a 50 quilómetros de Krasnoyarsk. Uns poucos minutos despois, unha voz axitada identificada despois como a do copiloto fixo unha incoherente chamada de emerxencia cun ruído pouco común de fondo. Os restos do avión atopáronse a 28 quilómetros ao leste do aeroporto de Krasnoyarsk en terreo chan con pequenas áreas de bosque. Os investigadores determinaron que o avión impactara o chan boca abaixo nun ángulo de 40 graos. Non houbo superviventes.
No tempo do accidente a causa oficial do desastre foi anunciada como unha entrada en perda, cunha perda de orientación espacial ou unha perda de control debido a un lume na cabina de pasaxeiros ou a outras razóns descoñecidas. Porén, atopouse dano na parte de popa da fuselaxe (en concreto un burato de entrada con signos de dano por lume no lado da fuselaxe) que era consistente co que podería ser causado por un mísil antiaéreo, e houbo unha confirmación non oficial de que un mísil antiaéreo se extraviara durante un exercicio de defensa aérea na zona.
No te'n rentis les mans, Flanagan
No te'n rentis les mans, Flanagan é un libro escrito en 1993 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o terceiro da saga protagonizada polo detective xuvenil Flanagan.
Trama
A historia comeza o 7 de xuño, primeiro día sen clase.
Flanagan está atormentado pola súa ruptura con Carmen Longo. E cando pretendía esquecela, no barrio ocorre un asasinato e o acusado é o mozo actual de Carmen.
Axiña se forma unha boa revolta no barrio contra o colectivo xitano, e aproveitando a escusa de que o acusado é desa etnia, moitos veciños de ideoloxía filonazi ou simplemene racistas organizan patrullas para evitar o acceso ó barrio de drogadictos, pero baixo esa escusa aproveitan para desafogarse, actuando con violencia e impunidade ante os máis débiles.
Narración
Na mesma liña que o anterior e que os seguintes da saga, neste caso fala das inxustizas sociais e da marxinación dos xitanos simplemente polo feito de selo, sen mirar se os afectados son xustos ou pecadores. Tamén critica a impunidade dos poderosos, capaces de pagaren moito por deixaren sen castigo un asasinato, e sen escrúpulo ningún.
Neste libro Flanagan non ten moito tempo para as relacións amorosas. Séntese mal trala ruptura, e, malia coquetear con María Gual, son simplemente bos amigos.
Poder absoluto
Poder absoluto (en Absolute Power) é un filme do xénero policial dirixido por Clint Eastwood que foi estreado en 1997. Está baseada na novela Absolute Power de 1996 escrita por David Baldacci. Estreouse en galego na TVG o 11 de setembro de 2008.
Sinopse
Luther Whitney, un especialista en grandes roubos, ten planeado desvalixar a mansión dun home de negocios que se atopa de vacacións no Caribe. Pero unha vez dentro, é testemuña involuntario dun asasinato que involucra ó Presidente dos Estados Unidos, ó seu xefe de gabinete e a dous axentes do Servizo Secreto. Pero, a quen pode recorrer un criminal para acusar de asasinato a alguén relacionado coa Casa Branca?
Tetartemorion
miniatura|Tritetartimorion de [[Olimpia, do ano 360 a. de C.]] O tetartemorion (en grego: τεταρτημόριον -tetartēmorion-; de tetartē, "cuarta", e morion, "fracción") era unha moeda da Antiga Grecia cuñada en prata, cuxo valor era igual á cuarta parte dun óbolo ou a vinte e catroava parte do dracma.
O seu peso segundo o padrón monetario ateniense era de entre 0,15 e 0,18 gramos.
A súa emisión producíase só en moi contadas ocasións, en parte debido ao reducido do seu tamaño, o que dificultaba a súa fabricación e facilitaba a súa perda durante o uso.
Lingua saraiki
O saraiki (سرائیکی sarā'īkī, ou tamén escrito como siraiki ou seraiki) é unha lingua indoaria do grupo lahnda, falada na metade suroccidental da provincia de Punjab, en Paquistán. Anteriormente era coñecida como multani. O saraiki é altamente intelixible co punjabi estándar co cal comparte unha gran parte do seu vocabulario e morfoloxía. Ao mesmo tempo, é radicalmente diferente en canto á súa fonoloxía (particularmente na falta de tons, a preservación dos aspirados sonoros e o desenvolvemento de consoantes implosivas), e ten importantes características gramaticais en común coa lingua sindhi falada ao sur.
-191
Véxase tamén
Historia ano a ano
N-642
A estrada nacional N-642 é unha vía de 50 km que vai desde Ribadeo até San Cibrao (Lieiro).
Trazado
Nace na aldea de Porto de Abaixo, no límite con Asturias, nun cruzamento coa N-640 preto da Veiga. Sobe en paralelo á Ría de Ribadeo, alcanzando esta localidade a uns 10 km tras un sinuoso pero apreciado percorrido.
Desde esta localidade, coincide coa N-634 (e perde o nome ó seu favor ) até un cruzamento á saída da localidade de Barreiros (km 25), onde se separa de novo, tomando a dirección Foz. Nos últimos anos reforzouse e ampliouse o firme e fixéronse ademais as variantes de Foz e Burela, necesarias polo volume de tráfico que soporta a estrada, vía principal de comunicación da Mariña luguesa.
Virus Marburg
O virus Marburg ou Marburg virus (MARV) é un dos dous virus pertencentes á especie Marburg marburgvirus, causantes dunha febre hemorráxica viral grave en humanos e outros primates, que foi descuberto e descrito durante un pequeno gromo epidémico nas cidades alemás de Marburgo e Frankfurt e na capital de Iugoslavia (hoxe de Serbia) Belgrado na década de 1960. Uns membros do persoal dun laboratorio de Marburgo foron expostos accidentalmente a tecidos de monos infectados da especie (Chlorocebus aethiops). Durante o gromo, 31 persoas foron infectadas e sete delas morreron. O MARV é un Axente selecto, e un patóxeno do grupo de risco 4 da Organización Mundial da Saúde (que require bioseguridade de nivel 4), un patóxeno prioritario de categoría A para os NIH/Instituto Nacional da Alerxia e Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, un axente de bioterrorismo de categoría A dos CDC dos Estados Unidos, e está na lista de Axentes Biolóxicos para o Control da Exportación do Grupo Australia.
Nome
O virus Marburg describiuse en 1967. Hoxe é un dos dous virus membros da especie Marburg marburgvirus (o outro é o virus Ravn), clasificado no xénero Marburgvirus, familia Filoviridae, orde Mononegavirales. O nome do virus deriva da cidade alemá de Marburg, onde se descubriu. O nome do virus non se escribe en cursiva segundo as normas da ICTV, a diferenza do da especie e taxons superiores, e a súa abreviación oficial é MARV.
O virus Marburg foi presentado con ese nome en 1967. En 2005, o nome do virus cambiou a Lake Victoria marburgvirus (marburgvirus do Lago Vitoria), o cal desafortunadamente tiña o mesmo nome que se lle daba á especie daquela (diferenciábase só no uso da cusiva), Lake Victoria marburgvirus. Porén, a maioría das publicacións científicas seguían referíndose a el como virus Marburg (Marburg virus). En consecuencia, en 2010, acordouse restablecer o nome virus Marburg. O nome da especie é hoxe Marburg marburgvirus, que se dividiu en dous "virus", o virus Marburg e o virus Ravn. Unha abreviación previa utilizada para o virus Marburg era MBGV, e hoxe é MARV.
Criterios de inclusión no virus
Un virus que cumpre os criterios para ser da especie Marburg marburgvirus é ademais un virus Marburg se o seu xenoma diverxe do protoripo Marburg marburgvirus, Marburg virus variante Musoke (MARV/Mus), en <10% a nivel de nucleótidos.
Enfermidade
O MARV é un dos dous marburgvirus que causa a enfermidade polo virus Marburg nos humanos, tamén chamada febre hemorráxica de Marburg. O MARV foi responsable dos seguintes gromos desa doenza:
Xenoma
Como todo s os mononegavirus, os marburgvirións conteñen un xenoma de ARN monocatenario, non segmentado, liñal, non infeccioso, de polaridade negativa que posúen complementariedade inversa nos extremos 3' e 5', non posúe carapucha 5', non está poliadenilados, e non está ligado covalentemente a proteínas. Os xenomas dos margurgvirus teñen unha lonxitude de aproximadamente 19 kb e conteñen sete xenes na orde 3'-UTR-NP-VP35-VP40-GP-VP30-VP24-L-5'-UTR. Os xenomas dos dous marburgvirus (MARV e RAVV) difiren na súa secuencia.
Estrutura
miniatura|Reconstrución por CryoEM dunha sección da nucleocápsida do virus Marburg. Entrada de [[EMDB EMD-1986 ]] Como todos os filovirus, os marburgvirións son partículas filamentosas que poden aparecer con forma de caxato de pastor ou con forma de "U" ou de "6", e poden estar enroscados, ser toroidais ou ramificados. Os marburgvirións teñen xeralmente un diámetro de 80 nm, pero son variables en lonxitude, xeralmente a lonxitude da partícula media dos marburgvirus vai de 795 a 828 nm (isto diferénciaos dos ebolavirus, cuxas lonxitudes están entre 974 e 1.086 nm), pero chegáronse a atopar partículas de ata 14.000 nm en tecidos en cultivo. Os marburgvirións constan de sete proteínas estruturais. No centro teñen unha nucleocápside helicoidal ribonucleoproteica, que constan do ARN xenómico envolto arredor dun polímero de nucleoproteínas (NP). Asociada coas ribonucleoproteínas está o seu encima ARN polimerase ARN dependente (L) co cofactor da polimerase (VP35) e un activador da transcrición (VP30). A ribonucleoproteína está integrada nunha matriz, formada polas proteínas da matriz maior (VP40) e menor (VP24). Estas partículas están rodeadas por unha membrana lipídica derivada da membrana plasmática da célula hóspede, que o virus toma cando sae da célula. Na membrana está ancorada a glicoproteína (GP1,2) vírica, que se proxecta uns 7-10 nm formando espículas. Os marburgvirus son case idénticos en estrutura aos ebolavirións, pero son antixenicamente diferentes.
Entrada na célula
A proteína transportadora de colesterol celular Niemann–Pick C1 (NPC1) parece ser esencial para a infección polos virus Ebola e Marburg. Nos mesmos estudos obtivéronse resultados similares cos virus Ebola e Marburg, xa que ambos os dous parecen necesitar a proteína NPC1 para entrar na célula. A proteína NPC1 únese directamente á glicoproteína da envoltura dos filovirus. Nesta unión está implicado o segundo dominio lisosómico da NPC1.
Replicación
O ciclo vital dos marburgvirus é similar ao doutros filovirus, e empeza coa unión do virión a un receptor da superficie celular específico, seguida pola fusión da envoltura do virión coas membranas celulares e a liberación da nucleocápsida do virus no citoplasma. A ARN polimerase do virus é unha ARN polimerase ARN dependente codificada no xene L, que descapsida parcialmente a nucleocápsida e realiza a transcrición dos xenes en ARNms de febra positiva, os cales son despois traducidos a proteínas estruturais e non estruturais. A ARN polimerase dos marburgvirus (L) únese a un só promotor localizado no extremo 3' do xenoma. A transcrición pode rematar despois dun xene ou continuar cara ao seguinte xene augas abaixo. Isto significa que xenes que están preto do extremo 3' do xenoma son os que se transcriben con maior abundancia, mentres que os que están cara ao extremo 5' son transcritos con menor probabilidade. A orde dos xenes é, por tanto, un xeito simple pero efectivo de regulación transcricional. A proteína que se produce máis abundantemente é a nucleoproteína, cuxa concentración na célula determina cando o xene L cambia de facer a transcrición de xenes a facer a replicación do xenoma. A replicación orixina antixenomas de ARN de febra positiva e lonxitude completa, que, á súa vez, son tanscritos en copias dos xenomas da proxenie do virus de febra negativa. As proteínas estruturais que se sintetizan e os xenomas autoensámblanse e acumúlanse preto da cara interna da membrana plasmática da célula hóspede. Os virións evaxínanse da célula, e obteñen as súas envolturas da membrana da célula, xunto con proteínas do virus que se inseriron na mesma e que forman as espículas da envoltura. A proxenie madura xa pode infectar a outras células e recomezar o ciclo.
Ecoloxía
En 2009 informouse do illamento de MARV infecciosos de morcegos sans da especie Rousettus aegyptiacus. Tamén se illou nesta especie o virus RAVV, o que indica que os morcegos da froita do Vello Mundo están implicados no mentemento dos marburgvirus. Haberá que facer máis estudos para determinar se este morcego é o hóspede real do MARV e o RAVV ou se é só un hóspede intermediario contaxiado por outros animais. Recentemente o primeiro estudo dunha infección experimental dun R. aegyptiacus con MARV serviu para examinar a implicación destes morcegos na ecoloxía do MARV. Os morcegos infectados experimentalmente desenvolveron unha viremia relativamente baixa que lles durou 5 días, pero seguiron sans e non desenvolverton ningunha patoloxía relevante aparente. O virus replicouse acadando altos títulos en órganos como o fígado e o bazo, e noutros órganos que poden estar implicados na transmición do virus, como pulmóns, intestinos, órganos reprodutores, glándulas salivares, riles, vexiga e glándulas mamarias. O período de viremia relativamente longo observado podería facilitar a transmisión mecánica polo sangue realizada por artrópodos chuchadores de sangue ou a infección de hóspedes vertebrados susceptibles por contacto directo con sangue infectado.
Arma biolóxica
A Unión Soviética tiña un programa de armas biolóxicas ofensivas e defensivas moi amplo, no que estaba incluído o MARV. Polo menos tres institutos soviéticos de investigación tiñan programas de investigación sobre o MARV durante a guerra fría: O Centro de Viroloxía do Instituto de Investigación Científica para a Microbioloxía en Zagorsk (hoxe Sergiev Posad), a Asociación de Produción Científica "Vektor" (hoxe Centro de Investigación Estatal de Viroloxía e Biotecnoloxía "Vektor") en Koltsovo, e o Instituto Antipragas de Investigación Científica de Irkutsk de Siberia en Irkutsk. Como a maioría da investigación realizada estaba clasificada como de alto segredo, non está claro o éxito que chegou a obter o programa do MARV. Porén, o defector ou tránsfuga soviético Ken Alibek afirmou que se probara unha arma cargada con MARV no Instituto Técnico e Científico para a Microbioloxía de Stepnagorsk en Stepnogorsk, República Socialista Soviética Casaca (hoxe Casaquistán), o que indica que o desenvolvemento do MARV como arma biolóxica chegara daquela a fases avanzadas. Falta unha confirmación independente deste feito. Naqueles tempos ocorreu polo menos un accidente de laboratorio co MARV en Koltsovo no que morreu un investigador, segundo describiu en detalle Alibek.
Vacinas
En 2009, iniciáronse ensaios clínicos de vacinas experimentais para o virus Ebola e o Marburg en África.
Pain of Salvation
Pain of Salvation é unha banda de metal progresivo sueca liderada por Daniel Gildenlöw, que é o principal compositor, letrista, guitarrista e vocalista do grupo. O son de Pain of Salvation caracterízase por un traballo de guitarra orientado aos riffs, un amplo rango vocal, oscilación entre pasaxes pesados e calmados, harmonías vocais e estruturas complexas, síncopes e polirritmos. Ata a data, cada álbum publicado pola banda foi un álbum conceptual. Liricamente o grupo adoita a abordar cuestións contemporáneas, como sexualidade, guerra, medio ambiente, a natureza de Deus, humanidade e a existencia.
A súa música está fortemente inspirada polos Beatles, Faith No More, Jeff Buckley, Jesus Christ Superstar,[1] e tamén por outros xéneros musicais como jazz, música clásica e música étnica; ás veces tamén poden escoitarse elementos de hip hop, soul e funk nas súas cancións. A banda tamén versionou cancións de Leonard Cohen, Stevie Wonder, Kiss, Lou Reed, Dio, The Moody Blues, The Beatles, Simon & Garfunkel e Elton John.
Liñas adicionais
miniatura|dereita|350px|Liñas adicionais por enriba do [[pentagrama.]] As liñas adicionais son uns signos que se usan en notación musical para representar as alturas das notas que, por ser moi agudas ou graves, non caben dentro das cinco liñas e catro espazos do pentagrama regular e, por tanto, deben representarse por encima ou por debaixo do pentagrama.
A cobra na cultura popular galega
miniatura|250px|Cobra de escada, especie inofensiva pero, coma todas, considerada popularmente como velenosa
Cazón (homónimos)
En bioloxía, o termo cazón pode referirse a:
A cobra na cultura popular galega
A seguir recóllese a pegada das cobras na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.
Cazón (homónimos)
Como topónimo, Cazón pode referirse a:
A cobra na cultura popular galega
En xeral, en Galicia considéranse velenosas tódalas cobras, aínda que isto sexa absolutamente erróneo. Admítese popularmente que o seu veleno é tan terrible que, de non actuar a tempo, calquera trabada dunha cobra é mortal. Por norma, crese que a cobra ten o veleno no ferrete ou ferrón, denominacións populares da súa lingua bífida pero hai quen cre que o teñen tanto na cabeza coma no rabo e mesmo en algures se cre que se se lles corta o rabo perden o veleno (Risco, 1950). Pénsase que se a cobra se morde a si mesma tamén se envelena.
Na zona de Mondoñedo din que a cobra morre se se lle toca na cabeza cunha vara de abeleira (Risco).
Supersticións en torno ás cobras
Crese que as cobras nacen do ovo que poñen os galos cando chegan a cumprir sete anos (Risco), aínda que resulta máis habitual cinguir esta crenza ós basiliscos en particular (Fraguas).
No verán, as cobras comen normalmente noutros animais: sapos, coellos etc. pero no inverno só comen terra (Risco), nun intento de explica-la hibernación destes animais, en refuxios soterrados. Moito máis común é a crenza de que as cobras se alimentan do leite das vacas e mesmo do das mulleres, ás que son quen de mamar mentres dormen sen que elas se dean conta.
Para conseguir que unha muller se namore dun home, este ten que pasar unha agulla enfiada pola cabeza dunha víbora (outros din que ten que ser polos dous ollos) e despois dar unha puntada co mesmo fío na saia da muller, e deixalo alí (Risco, 1962). Fraguas localiza esta práctica nas montañas lucenses e especifica que ten que atravesa-la agulla de ollo a ollo e logo facer un cosido en forma de cruz nas costas da moza.
Por terras de Ourense din que metendo varios pelos de muller -que deben ser arrincados, non cortados- nunha garrafa de auga ben tapada, ó pouco tempo vólvense cobras vivas. En Pontevedra din que teñen que ser nove cabelos con raíz, e que a transformación en cobras se produce ós nove días (Risco 1962: 274).
Os mariñeiros respectan distintas crenzas supersticiosas cando saen a pescar. Así, por exemplo, evitan falar de cobras (como tampouco non falan da raposa, de curas, de zapateiros nin de xastres (Eliseo Alonso, 125).
Toparse cunha cobra é sinal de mala sorte (Leiro), pero soñar con cobras agoira diñeiro (Risco, 1962). Para protexerse das cobras é ben encomendarse a San Xurxo: cando se vea unha cómpre rezar: "San Xorxe me valla" (Risco 1962:344).
Remedios contra a picadura da cobra
Cando a un lle pica unha cobra hai que coller un seixo e frega-la ferida con el. Despois tírase o seixo nunha poza de auga, á que por forza irá bebe-la cobra, momento que se aproveita para matala, liberándose así un da posible morte (Curt). Outros remedios contra a picada dunha cobra son abrir un pito vivo e apegalo na ferida atado cun pano (Terra de Melide) ou meter un lagarto no peito, baixo a camisa, ou baixo a pucha (Lis Quibén).
Rodríguez González cita unha planta, cabeza de cobra ou de cóbrega (Aristolochia longa), eficaz contra a mordida da víbora. Disque a cabeza desta parece imita-la flor: maxia simpática.