cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Airavedra, Poboeiros, Castro Caldelas
Airavedra é un lugar da parroquia de Poboeiros no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña dous habitantes (dúas mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.
Ángel del Castillo
Ángel del Castillo López, nado na Coruña o 24 de xaneiro de 1886 e finado na mesma cidade o 14 de marzo de 1961, foi un historiador e arqueólogo galego, cronista oficial da Coruña. Foi membro de varias academias, fundacións e institucións culturais de diversa índole.
Traxectoria
miniatura|Ángel del Castillo en 1933. Foi un erudito de tardía formación, pois non puido iniciar a formación universitaria até cumpridos os corenta anos. Gran parte da súa vida estivo adicada á docencia, exercéndoa na Escola de Comercio, academias particulares e a Universidade de Santiago de Compostela. En 1905 foi elixido membro adxunto da Real Academia Galega, integrándose coma membro numerario en 1927. En 1924 entrou a formar parte do Seminario de Estudos Galegos.
Militante de Acción Republicana, na República foi nomeado gobernador civil de Pontevedra o 22 de maio de 1932, permanecendo no cargo ata o 14 de setembro de 1933.
A súa achega á defensa, clasificación e preservación do patrimonio artístico galego é de grande importancia, destacando a súa obra Inventario de la riqueza monumental y artística de Galicia (Editorial de los Bibliófilos Gallegos 1972, reeditado en 1987 e en 2008), con introdución e bibliografía de José Filgueira Valverde.
Ademais, escribiu unha novela curta A Dona das Torres, Lénda Galega,[sic] de 21 páxinas, publicada o 22 de agosto de 1925 no número 12 da revista Lar. Trátase dunha lenda ambientada no século XV, con notas históricas e documentais que aumentan o atractivo da narración, transformándoa nun relato pseudohistórico.
Desde 1946 foi o cronista oficial da cidade da Coruña e desde 1951 tamén da provincia homónima.
Recoñecementos
Foi nomeado Cabaleiro da Lexión de Honra polo goberno francés en 1934.
Vilanova, Oleiros, Silleda
Vilanova é un lugar da parroquia de Oleiros no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 14 habitantes, 7 homes e 7 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Interestatal 90
A Interestatal 90 (abreviada I-90) é a autoestrada interestatal de trazado leste-oeste (costa a costa) máis ao norte dos Estados Unidos e a máis longa do país con 3,101.77 millas (4,991.81 quilómetros). Comeza preto do Safeco Field na Edgar Martínez Drive S. en Seattle, Washington o seu extremo oriental está na Ruta A1 cerca do Aeroporto Internacional Logan en Boston, Massachusetts. Atravesa trece estados Washington, Idaho, Montana, Wyoming, Dakota do Sur, Minnesota, Wisconsin, Illinois, Indiana, Ohio, Pensilvania, Nova York e Massachusetts. O I-90 fixo un uso intensivo das estradas existentes. Massachusetts Turnpike, New York State Thruway , Ohio Turnpike , Indiana Toll Road , Chicago Skyway e a autoestrada de peaxe Jane Addams Memorial todas son anteriores ao I-90 e utilizáronse para partes do seu percorrido. Isto tamén significa que unha parte substancial da ruta non son precisamente construídas coas normas de estrada interestatal, pero polo xeral esta cerca.
Cruces principais
250px|miniatura|A I-90 en [[Chatham, Nova York.]] Os cruces principais desta autoestrada son:
Catarou
O topónimo galego Catarou pode refirirse a:
A Calvela, Laro, Silleda
A Calvela é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 estaba deshabitado, ao igual ca no ano 2000.
Dionisio
Co nome de Dionisio podemos referirnos a diversos personaxes históricos:
Ouviaña, Os Vaos, Ribeira de Piquín
Ouviaña é un lugar da parroquia dos Vaos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 30 habitantes (11 homes e 19 mulleres).
Sergei Belov
En 1991, Belov foi nomeado o mellor xogador de todos os tempos pola FIBA. Foi o primeiro xogador internacional incluído no Naismith Memorial Basketball Hall of Fame o 11 de maio de 1992. Tamén foi incluído no FIBA Hall of Fame en 2007 e foi nomeado un dos 50 maiores contribuidores da Euroliga en 2008.
Hixinio, papa
Hixinio, logo chamado santo Hixinio, nado quizais en Atenas e finado posiblemente en Roma en 142, foi bispo de Roma.
Vida e pontificado
Pouco se coñece do seu pontificado, que por outra parte foi bastante breve. A herexía gnóstica, que levaba anos presente como corrente de pensamento cristiá coñece nestes anos o seu apoxeo cos filósofos Valentiño de Exipto, Marción e Cerdón, que Hixinio combateu.
O Liber pontificalis di del que instaurou a figura do padriño no bautismo, quen definiu os ordes menores do clero, quen distinguiu as funcións dos prebíteros e dos diáconos e quen obrigou a que todas as igrexas onde se misase fosen consagradas antes.
Morte e santidade
Como todos os papas anteriores ao edicto de Milán, foi considerado santo. Tamén se ten sinalado que foi mártir, se ben isto non está demostrado. A súa festa é o 11 de xaneiro.
Parroquias en Galicia
Non hai ningunha parroquia en Galicia baixo a avogación de santo Hixinio.
Sergei Belov
Traxectoria
Sergei Belov naceu en Nashchyokovo. En 1968, recibiu o mestrado de honra en deportes da URSS. En 1995 converteuse en adestrador de honra e serviu como presidente da Federación de Baloncesto de Rusia (1993–98).
Club playing career
120px|miniatura|Belov encendendo o facho olímpico durante a cerimonia de apertura dos 22.º Xogos Olímpicos en [[Moscova, 1980]] Aos vinte anos, Belov debutou na Liga da URSS co Uralmash Sverdlovsk, onde xogou entre 1964 e 1967. Xogou entón co CSKA Moscova durante doce anos. Co CSKA, gañou o campionato de liga da URSS once veces (1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980), a copa da URSS dúas (1972, 1973) e a EuroLeague dúas, en 1969 e 1971.
Carreira na selección nacional
Na final dos Xogos Olímpicos de 1972, Belov marcou 20 puntos contra a selección nacional de baloncesto dos Estados Unidos de América, vencendo finalmente a Unión Soviética con polémica por 51–50, levando a medalla de ouro.
Adestrador
Belov foi adestrador do CSKA Moscova, co que gañou o campionato de liga soviético en 1982 e 1990. Tamén foi adestrador do Ural Great Perm, co que gañou o campionato de Rusia en 2001 e 2002, a copa de Rusia en 2004 e a North European League en 2001.
Como adestrador da selección nacional de baloncesto de Rusia gañou medallas de prata nos campionatos do mundo da FIBA de 1994 e 1998 e a medalla de bronce do EuroBasket 1997.
Falecemento
Sergei Aleksandrovich Belov faleceu o 3 de outubro de 2013 en Perm, Rusia.
Venus (xénero)
Venus é un xénero de moluscos bivalvos heterodontes da orde dos veneroides e familia dos venéridos, que inclúe varias especies comestíbeis.
Cerezo de Arriba
O topónimo Cerezo de Arriba pode referirse a:
Venus (xénero)
Teñen a cuncha é moi grosa e sólida, globosa, equivalva e inequilateral, coas valvas cunha escultura formada por fortes costelas concéntricas tuberculadas.
Especies
Porén, o World Register of Marine Species (WoRMS) recoñece as seguintes:
En Galicia
Nas augas galegas está citada a presenza de:
Cerezo
O topónimo Cerezo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Doutrina xurídica
A doutrina xurídica é unha manifestación da liberdade de pensamento e opinión, é por iso é frecuente que existan distintas doutrinas arredor dunha mesma cuestión.
Every Ballad Songs
Every Ballad Songs é o segundo álbum recompilatorio do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 5 de decembro do ano 2001 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. No álbum incluíronse os traballos máis memorables da banda no referente a baladas, entre as que están incluídas dous dos seus máis grandes éxitos, como son "Time goes by" e "fragile". O álbum inclúe un CD de agasallo con dúas cancións de Nadal.
Alenza, Poboeiros, Castro Caldelas
Alenza é un lugar da parroquia de Poboeiros no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Seoane, Os Vaos, Ribeira de Piquín
Seoane é un lugar da parroquia dos Vaos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Manuel Jesús Vázquez Barca
Manuel Jesús Vázquez Barca, nado en Anllóns (Ponteceso) en 1939 e finado na Coruña o 31 de outubro de 2004, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Foi mestre no colexio Eduardo Pondal de Ponteceso. Presentouse ás primeiras eleccións democráticas en Ponteceso encabezando a Candidatura Democrática Independente e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Non se presentou á reelección en 1983, disgregándose os seus compañeiros de candidatura entre PSdeG-PSOE (que lograron a alcaldía con maioría absoluta) e AP. Presentouse de novo á alcaldía polo CDS nas municipais de 1987, mais non a logrou dado que o PSdeG revalidou a maioría absoluta.
Vida persoal
Casou con Benigna Mourelle Mosqueira e foi pai de Ethel Vázquez Mourelle.
Ponciano, papa
Ponciano, nado en Roma e finado en Sardeña o 19 de novembro de 235, foi o 18º Papa da Igrexa católica entre 230 e 235.
Traxectoria
Foi o primeiro pontífice da historia da Igrexa que non permaneceu na cadeira de San Pedro ata o seu falecemento, xa que renunciou o 28 de setembro de 235, data que ademais constitúe a primeira da historia papal totalmente confirmada por documentos históricos. Procedeu a confirmar a condena que Demetrio de Alexandría lanzara sobre os textos de Oríxenes sobre a Resurrección, e ordenou o canto dos Salmos nas igrexas e a recitación do "Confiteor" antes de morrer, así como o uso do saúdo Dominus vobiscum ('O Señor estea convosco').
Ó igual que os seus antecesores, enfrontouse ó antipapa Hipólito, que mantivo o cisma que iniciara ó negarse a recoñecer a Ponciano como papa. Porén, a subida ó trono do imperio de Maximino o Tracio, que reactivou as persecucións contra os cristiáns, supuxo que tanto Ponciano como Hipólito fosen deportados ás minas de sal de Sardeña, onde lograron reconciliar as súas posturas, poñendo fin ó primeiro cisma que sufrira a Igrexa ó abdicar ambos a favor de Antero.
Pouco despois da abdicación Ponciano e Hipólito foron martirizados ó seren azoutados ata a morte, tralo que os seus corpos foron trasladados a Roma, onde foron inhumados nas catacumbas de San Calisto.
No seu tempo sitúase a lenda da virxe e mártir santa Cecilia, patroa da música. Baixo o pontificado de Ponciano, Valeriano (que se identifica como o mesmo Valeriano esposo de santa Cecilia) converteuse ó cristianismo e foi martirizado.
Forcas, Laro, Silleda
Forcas é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 58 habitantes, 26 homes e 32 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Escritura Vinča
Descubrimento das inscricións
thumb|Amuleto de arxila, unha das táboas de Tărtăria atopadas preto de Tărtăria, [[Romanía, e datadas cara ao 4500 a. C.]] En 1875, as escavacións arqueolóxicas de Zsófia Torma (1840–1899) en Turdaş (Tordos), preto de Orăştie en Transilvania (actual Romanía), descubriron un grupo de obxectos con inscricións de símbolos descoñecidos. Obxectos similares atopáronse durante as escavacións de 1908 en Vinča, un suburbio da cidade serbia de Belgrado, a 120 km de Tordos. Máis tarde, apareceron obxectos en Banjica, tamén en Belgrado. A cultura foi chamada cultura Vincha-Tordos, e as inscricións, escritura Vincha-Tordos.
O descubrimento das táboas de Tărtăria en Romanía por Nicolae Vlassa en 1961 impulsou o debate. Vlassa considerou as inscricións como pictogramas, e a datación por carbono dos obxectos cara ao 4000 a. C. convertíao no primeiro sistema de escritura.
Como dato, apareceron moitos máis fragmentos con inscricións similares en varias escavacións arqueolóxicas, principalmente en Grecia (Táboa de Dispilio), Bulgaria (Táboas de Gradeshnitsa), Macedonia do Norte, Romanía (Táboas de Tărtăria), leste de Hungría, Moldova, sur de Ucraína e outros lugares da antiga Iugoslavia.
Alenza
O topónimo galego Alenza pode referirse a:
Sega Saturn
miniatura|Sega Saturn
O Sega Saturn foi unha videoconsola de quinta xeración fabricada por Sega.
Ymir (lúa)
Ymir ou Saturno XIX, é unha pequena lúa de Saturno. Foi descuberta por Brett J. Gladman, e o seu equipo no 2000 e recibiu a designación temporal de 'S/2000 S 1.Recibiu o seu nome oficial en agosto do 2003, a partir da mitoloxía nórdica, nesta mitoloxía, Ymir era o antepasado de tódolos Jotuns ou xigantes do xeo.
Das lúas que tardan máis de tres anos terrestres en dar unha volta a Saturno, Ymir é a máis grande. Ten 18 km de diámetro e tarda 3,6 anos terrestres en completar unha órbita ó redor de Saturno.
Club Deportivo Calahorra
O Club Deportivo Calahorra é un club de fútbol español, da cidade de Calahorra, na Rioxa. Foi fundado en 1942 e actualmente xoga no grupo 1 da Primeira División RFEF.
Anne Hidalgo
Anne Hidalgo, nada como Ana María Hidalgo Aleu en San Fernando, Cádiz o 19 de xuño de 1959, é unha política francesa de orixe española, pertencente ao Partido Socialista Francés, e actual alcaldesa de París.
Nas eleccións municipais de 2014 da cidade parisiense, converteuse na primeira alcaldesa de París.
Primeiros anos e formación
Nada en 1959, en San Fernando, Provincia de Cádiz, cando tiña dous anos a súa familia trasladouse a vivir a Lión, en Francia, onde cursou estudos universitarios. En 1973 ela e a súa familia se naturalizaron franceses. Cambiou o seu nome de nacemento, Ana, por Anne. Despois trasladouse a París.
Funcionaria e política
En 1982 gañou unhas oposicións para traballar como funcionaria na Inspection du travail. Os seus pais xa volveran a San Fernando, onde ela viaxa con frecuencia, pero Hidalgo elixiu seguir en Francia.
Retirouse como funcionaria en 2011.
Alcaldesa de París
O 30 de marzo de 2014 converteuse na primeira alcaldesa da historia de París, logrando a vitoria fronte á aspirante conservadora Nathalie Kosciusko-Morizet co 54,5% dos votos, aínda que Hidalgo perdeu na primeira volta.
Vida persoal
A pesar de ter unha educación católica, Hidalgo é abertamente atea.
Amor dos quince anos, Marilyn
Amor dos quince anos, Marilyn é un libro de cinco relatos de Agustín Fernández Paz, publicado en 1995 na Colección Merlín de Edicións Xerais de Galicia. A partir da 5.ª edición (2001), cambia para a Colección Fóra de Xogo (a partir de 14 anos), sen ilustracións, coa conseguinte ampliación da franxa de idade do lectorado. Os contos están precedidos dun limiar do propio autor, "A fábrica de soños", no que explica a súa xénese a partir de breves anuncios por palabras e o porqué do título::
"Un problema de ósos"
O dr. Castiñeiras, traumatólogo de prestixio recibiu un 27 de outubro por teléfono unha petición de cita urxente de parte de Cristovo Conde. Cando se presenta na consulta o 2 de novembro di que o seu verdadeiro nome é Vlad Țepeș, décimo quinto conde de Dracul e cóntalle como descubriu Galicia e o feliz que é aquí, mais desde hai algún tempo ten unha insoportábel dor de costas. O doutor diagnostícalle artrose e recoméndalle que marche de Galicia.
Como é usual en toda a obra de Agustín Fernández Paz, tamén nesta aparece algunha referencia literaria: A Guía de Galicia, dun tal Otero Pedrayo.
"Amor dos quince anos, Marilyn"
María relembra a visita do inspector relacionada coa desaparición do escritor Ramón Pedreira tres semanas antes. Aínda que a el lle dixo non saber nada do escritor desde que este xantou na súa casa o 17 de xullo, a verdade é que posteriormente lle mandara as últimas páxinas do seu diario e mais unha foto xunto cunha nota pedíndolle que destrúa todo.
No diario, Ramón lembra o xantar, o noivado adolescente entre os dous, a visita ao cine pechado… e o que alí viviu cos seus actores preferidos, aínda que non sabe se foi real ou un soño. Uns días despois recibe unha carta de Marilyn Monroe citándoo nun cine da Coruña e decide acudir.
Ao acabar de ler esas follas unha vez máis, María decide cumprir o desexo de Ramón e queima todo.
Neste relato tamén hai referencias literarias pero as máis frecuentes son as cinematógraficas: aquel día non botaron o NODO (…) supoño que porque West Side Story duraba moito máis, unha longa enumeración de actores, actrices e películas etc.
"Malos tempos para as pantasmas"
D. Diego de Faxardo e Touceda, herdeiro do Señorío de Bergondo, nado en 1637 e finado en 1694 aparece en Galicia en 1994. O día que cumprira 25 anos seu pai fíxolle saber a maldición que o agardaba: resucitar cada 25 anos e pasar un ano entre os vivos. Só se librará cando unha doncela se namore del e comparta a súa vida.
"Un templo para gatos"
Un matrimonio herda unha casona e van vivir nela, deixando o piso de cidade. Como hai ratos, fanse cunha gata que axiña ten gatiños que venden moi ben. Ao home ocórreselle montar unha granxa de gatos, pero non se dan desfeito deles nin regalándoos; xuntan tantos que algún veciño comezou a tiros con eles. Agora a muller decidiu abandonar a casa cos gatos e volver ao piso da cidade.
"Un sono que adelgaza"
Fernando lembra a súa relación con Alicia, a celebración do primeiro aniversario, o gusto de ambos os dous pola boa comida que os levou a engordaren e Alicia convenceuno para apuntárense a un experimento científico: 15 días na Residencia As Acacias sometidos a diferentes métodos de adelgazamento. Unha vez alí, o dr. Quintillán sepáraos en grupos diferentes e mentres o método aplicado a Fernando lle parece máis unha tortura, Alicia móstrase feliz co seu. Acabada a estancia, rómpese tamén a relación.
Narración
A focalización escollida en catro dos cinco relatos é da dun narrador intradiexético protagonista que utiliza a primeira persoa. Unicamente Amor dos quince anos, Marilyn ten un narrador principal extradiexético con omnisciencia selectiva que se combina coa primeira persoa protagonista nas páxinas do diario de Ramón.
Rodocrosita
A rodocrosita (do grego rhodon que significa rosa) é un mineral da clase dos carbonatos cuxa fórmula química é MnCO3 (contén aproximadamente un 61% de MnO).
Aspecto
A rodocrosita preséntase en forma de cristais de formas pouco definidas formando agregados empenados, radiados ou en forma de estalactitas e costras. A súa cor característica é a rosa aínda que tamén pode adoptar outras como a vermella ou a parda, sendo a máis rara a rodocrosita de cor gris.
Cavadiña
O topónimo galego Cavadiña pode referirse a:
Rodocrosita
Aspecto
Ademais a rodocrosita pode conter na súa composición diferentes elementos engadidos. Segundo a aparición destes, podemos diferenciar 3 minerais que forman parte da serie isomorfa da rodocrosita. Estes son o ferro (rodocrosita de ferro), o calcio (rodocrosita de calcio) e o zinc (rodocrosita de zinc).
Lugares onde se atopa
Este mineral crece en filóns hidrotermais e en rochas metamórficas, facendo tamén aparición en zonas de oxidación. Adoita asociarse á limonita, á rhodonita e ó cuarzo.
Dous dos xacementos máis importantes do mundo atópanse na Arxentina e no Colorado (Estados Unidos).
En España podémola atopar en Huelva e Cáceres, en xacementos de silicatos de manganeso e calcita respectivamente.
Usos da rodocrosita
Debido a que ten unha gran concentración de MnO na súa composición, a rodocrosita é utilizada como mena para a extracción de manganeso.
É utilizada tamén en xoiería e como pedra ornamental.
Outros carbonatos
Outros carbonatos de importancia son a calcita e a aragonita.
Fred Agabashian
Levon "Fred" Agabashian (nado o 21 de agosto de 1913, finado o 13 de outubro de 1989) foi un piloto de carreiras americano de midget cars e Indy cars.
Coches Midget
Agabashian competiu na súa primeira carreira de coches ananos na súa adolescencia. O seu primeiro campionato foi o da Northern California Racing Association de 1937 contra pilotos como Duane Carter, Lynn Deister, e Paul Swedberg. Logrou o campionato BCRA de 1946 para Jack London. Gañou os campionatos BCRA de 1947 e 1948 para George Bignotti.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Radio
Logo da súa retirada, Agabashian fixo de comentarista deportivo para a Indianapolis Motor Speedway Radio Network (Rede de radio do circuíto de Indianápolis)], comentando de 1959-1965 e outra vez de 1973-1977.
África Occidental Española
África Occidental Española foi o nome da agrupación de colonias e protectorados españois no oeste de África (excluíndo as illas Canarias). Creouse en xullo de 1946 agrupando o territorio de Ifni, a zona sur do protectorado español de Marrocos (coñecida como Cabo Juby), a zona de Saguia el Hamra e a colonia de Río de Oro.
O 14 de xaneiro de 1958, a agrupación deixou de existir. Cabo Juby foi cedido a Marrocos (acordo de Angra de Cintra, 1 de abril de 1958). Río de Oro e Saguia el Hamra formaron a provincia española de ultramar do Sáhara Español en tanto que Ifni formou outra provincia española de ultramar.
Salmon Fishing in the Yemen
Salmon Fishing in the Yemen é un filme británico de 2011 dirixido por Lasse Hallström. Está protagonizado por Ewan McGregor, Emily Blunt, Kristin Scott Thomas e Amr Waked. Baséase na novela homónima de 2007 escrita por Paul Torday, e o guión foi escrito por Simon Beaufoy. Conta a historia dun experto en pesca que é recrutado por unha consultora para que axude a conseguir que un xeque árabe implante a pesca do salmón no deserto do Iemen, comenzando unha aventura de fe para converter en posible o imposible. O filme foi rodado en Londres, Escocia e Morrocos dende agosto até outubro de 2010. O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2011. O filme recibiu valoracións positivas despois da súa estrea, e recadou $34 564 651 en todo o mundo.
Marcelo, papa
Marcellus I º foi o 30º papa. O seu pontificado non durou máis que dous anos (308-309). Sucedía a Marcelino (296-304) despois de catro anos de vacante do asento pontifical, nunha época en que as persecucións contra os cristiáns eran moi importantes.
Fractura do olécrano
300px|miniaturadaimagem|[[Fractura do olécrano nun neno.]] A fractura do olécrano é unha fractura ósea do olécrano, que forma parte do óso cúbito. Este tipo de fracturas son producidas pola flexión rápida do cóbado ao mesmo tempo que se produce unha flexión rápida do músculo tríceps braquial. Esta contraposición de forzas fai que o olécrano remate por se fracturar do resto do óso cubital. Tamén pode ser producida por unha caída na que se apoian as mans ou un traumatismo directo no olécrano, pero estas son menos frecuentes.
Anatomía
Ver artigo principal: Olécrano
O olécrano é unha formación ósea do membro superior humano, pertencente ao cúbito. Está situado na parte máis superior e posterior do cúbito, e ten forma piramidal de base cuadrangular. Ten unha base soldada ao resto do óso e un vértice que se artella co úmero. Durante a extensión máxima do cóbado, o olécrano queda acollido pola fosa olecraniana do úmero. Nos nenos e adolescentes o olécrano non está unido por óso ao resto do cúbito, senón que é un cartigo non osificado.
O olecranon ten unha superficie anterior, que se artella co úmero, na articulación umerocubital. A superficie posterior pode palparse baixo a pel. Forma o relieve dorsal do cóbado e adoita ter unha bolsa deslizante. Nela insírese o tríceps braquial e o ligamento posterior do cóbado.
O bordo medial serve para a inserción do músculo flexor ulnar do carpo e o ligamento lateral interno do cóbado. No bordo lateral insírense o músculo ancóneo e o ligamento posterior do cóbado.
Clasificación
200px|right|miniatura|[[Olécranon|Olécrano no cúbito (núm 2)]]
As fracturas de olécrano classifícanse segundo a súa estabilidade, se están ou non desprazadas, e o número de fragmentos resultantes de fractura. O termo conminución refírese a existencia de múltiples fragmentos após a fractura.
Signos e síntomas
O síntoma principal é a dor, sobre todo ao palparmos o cúbito no cóbado, e a impotencia funcional para mover a articulación. Ademais, unha de cada catro fracturas son abertas, isto é, hai ferida externa que deixa ver o óso. Pode existir tamén un hematoma dentro da articulación do cóbado, denominado hemartros. O maior risco de lesión nerviosa é no nervio cubital. Unha simple raiografía convencional pode confirmar o diagnóstico.
Tratamento
Nas fracturas tipo I e tipo II, é dicir, nas fracturas que son estábeis, o tratamento é conservador mediante a inmobilización completa do óso, xeralmente cun xeso. No resto das fracturas, o abordaxe é sempre cirúrxico, ben mediante agullas ou cravos, ben mediante cerclaxe. Entre as complicacións máis habituais están a lesión do nervio cubital, a aparición dunha pseudoartrose ou artrose postraumática, e a rixidez articular.
As Cavadiñas
O topónimo galego As Cavadiñas pode referirse a:
Os Vaos, Os Vaos, Ribeira de Piquín
Os Vaos é un lugar da parroquia dos Vaos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
A Cerqueira
O topónimo galego A Cerqueira pode referirse a:
Freak Show
Freak Show é o segundo álbum da banda australiana de rock alternativo Silverchair, publicado o 31 de xaneiro de 1997 a través do selo Murmur. Foi gravado entre maio e novembro de 1996 baixo a produción de Nick Launay.
Galán, Laro, Silleda
Galán é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 49 habitantes, 23 homes e 26 mulleres; o que supón un aumento de habitantes con respecto ao ano 2000.
Vision Thing
Vision Thing é o terceiro e, ata a data, derradeiro álbum da banda británica de rock gótico The Sisters of Mercy, publicado o 13 de novembro de 1990 a través do seu propio selo, Merciful Release.
Listaxe de cancións
Todos os temas producidos por Eldritch agás "More", producido por Eldritch e Jim Steinman, e "When You Don't See Me", producido por Chris Tsangarides.
Reedición de 2006
Xunto cos dous lanzamentos anteriores da banda, Vision Thing foi reeditado en novembro de 2006 coas seguintes cancións extra:
Acción Gallega (1920)
miniatura|Accion Gallega n.º 1, 1920. Acción Gallega foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1920 e 1925, bilingüe, con predominio do castelán.
Historia e características
Subtitulado Publicación Oficial de Casa de Galicia, apareceu o 24 de xuño de 1920. A partir do número 14 cambiou o seu subtítulo por Revista Mensual de Casa de Galicia. Dirixido por Rodolfo Prada, os redactores eran Javier Insua, Eduardo Blanco Amor, E. Rosal, Manuel Agromayor, E. Calviño de Castro, Félix Ferro, Julio Viale Paz e o debuxante S. Santiago. Entre os seus colaboradores figuraron Xaquín Bacelo, Antonio Noriega Varela, Eladio Rodríguez González, Ramón María del Valle-Inclán, Fortunato Cruces, Manuel Castro López, Roberto Blanco Torres e Joaquín Pesqueira. Era unha publicación societaria que informaba das actividades da asociación e da colectividade emigrada, pero tamén publicou numerosos artigos literarios. O último número coñecido é o 58, de 1925.
José María Pardo Montenegro Menéndez Valledor
José María Pardo Montenegro Menéndez Valledor, finado en Mondoñedo o 30 de setembro de 1867, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Neto de Fernán Sanjurjo de Montenego. Dono do coto de Cochín, do pazo e torre de Terrafeita, da casa de Villamartín e da de Rizal. Foi maxistrado na Audiencia da Coruña (1838), presidente da sala primeira da Audiencia Territorial de Oviedo (1849), maxistrado e presidente da primeira sala da Audiencia de Madrid (1857) e ministro do Tribunal Supremo. Foi elixido deputado por Lugo (1837, 1840), e polos distritos de Vilalba (1846, 1857, 1858, 1863) e Mondoñedo (1851, 1853).
Freixeiro, Laro, Silleda
Freixeiro é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 115 habitantes, 57 homes e 58 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
En 1917 foi inaugurada neste lugar a Escola Rosalía de Castro, promovida pola asociación de emigrantes Hijos de Silleda.
Loge (lúa)
Loge ou Saturno XLVI, é unha pequena lúa de Saturno. Foi descuberta por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 26 de xuño do 2006, a partir de observacións feitas entre xaneiro e abril do 2006 e recibiu a designación temporal de S/2006 S 5.
Loge ten uns 6 kms de diámetro e orbita Saturno a unha distancia media de 23,142 millóns de kms en 1314.364 días, cunha inclinación orbital de 166,5° respecto da eclíptica (165,3° respecto do ecuador de Saturno), de movemento retrógrado e cunha excentricidade de 0,139.
Recibiu o seu nome oficial en abril do 2007 a partir da mitoloxía nórdica, nesta mitoloxía, Logi era un xigante do lume, fillo de Fornjót, ás veces confundido co deus Loki.
José Yglesias
José Yglesias, nado en Ybor City (Tampa, Florida) o 29 de novembro de 1919 e finado en Nova York o 7 de novembro de 1995, foi un escritor e xornalista estadounidense.
Biografía
Yglesias naceu no seo dunha familia cubana de orixe galega.
Trasladouse a Nova York en 1936 e serviu na mariña dos Estados Unidos durante a segunda guerra mundial. Estudou no Black Mountain College, aínda que non se graduó. Foi crítico de cine no xornal The Daily Worker. Ademais de en Nova York City viviu tamén na poboación de North Brooklin, no estado de Maine. Entre 1953 e 1963 traballou como executivo na compañía farmacéutica Merck Sharp and Dohme. Despois de publicar o seu primeiro libro A Wake in Ybor City, tanto el como a súa esposa, a novelista Helen Yglesias, dedicáronse á escritura profesionalmente, como tamén faría o seu fillo Rafael Yglesias no futuro, como novelista e guionista.
José Yglesias faleceu o 7 de novembro de 1995 no hospital Beth Israel de Nova York por mor dun cancro.
Publicou doce libros e moitos artigos para The New Yorker, Esquire, a revista do The New York Times entre outras publicacións periódicas.
Javier Hernández Pasín
Traxectoria
Fillo do empresario Francisco Javier Hernández Muñoz. Médico cirurxián de profesión. Foi director da unidade de Admisión do Hospital Clínico Universitario. É conselleiro Delegado de Editorial Compostela, vicepresidente de Europath Biosciencies, director do Salón Internacional da Saúde (SIS) e ex director xerente do Foro Galego-Iberoamericano da Saúde. Foi vicepresidente do Grupo Araguaney, patrono da Fundación Araguaney, conselleiro do Grupo Aurela e do Grupo Correo Gallego.
Vida persoal
Casou con Carmen Penido Barbatán en 2012.
A Budueira, Os Vaos, Ribeira de Piquín
A Budueira é un lugar da parroquia dos Vaos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
Wulfingas
dereita|miniatura|287x287px|A armada de Ylfing, unha ilustración dos poemas sobre Helgi Hundingsbane. Ylfing, Wulfing ou Wylfing foi un poderoso clan familiar que aparece nos poemas Beowulf, Widsith e as sagas nórdicas. Mentres o autor de Beowulf non cita expresamente a orixe da dinastía, as fontes escandinavas citan a súa posición dominante como gobernantes viquingos de Östergötland, a terra dos gautas orientais .
Etimoloxía
A palabra con w inicial perdeuse antes que as vocais abertas en protonórdico: wulf corresponde a ulf, e Wulfing/Wylfing corresponde a Ylfing, porque a letra i na segunda sílaba provoca un umlaut na primeira sílaban u-> y-. O nome significa o "clan do lobo".
Lenda
As fontes en nórdico antigo, o clan ostenta protagonismo en Heimskringla e Sögubrot af nokkrum fornkonungum. Hjörvard e o seu fillo Hjörmund pertencen ao mesmo. Tamén se menciona en Hyndluljóð e Skáldskaparmál onde Eiríkr o Sabio era un dos seus membros. Pero o máis famoso de todos eles foi probabelmente Helgi Hundingsbane, quen dispón de poemas dedicados á súa figura Helgakviða Hundingsbana I e Helgakviða Hundingsbana II, Edda poética, e cuxa historia tamén aparece na saga Völsunga.
A finais do século XIX argumentouse que os Wulfing podía ser sinónimo da dinastía dos Wuffingas do Reino de Anglia Oriental, e o clan Helmingas con 'Helmingham' en Norfolk e Suffolk, ambas as prazas foron ocupadas durante a invasión anglosaxoa de Gran Bretaña no período de migracións durante os séculos V e VI. Dita teoría foi rebatida, pero recentemente volveuse a resucitar como argumento sobre a identidade de Hroðmund . No primeiro poema (Helgakviða Hundingsbana I), Sinfjotli ten a súa residencia en Brávellir (ver Batalla de Brávellir). Estrofa 42: Helgi Hundingsbane reside en Hringstaðir (posiblemente a moderna Ringstad, e antiga praza real da mesma chaira).
En Heimskringla, Högni era caudillo de Östergötland. As lendas sobre Helgi mencionan que Högni perdeu o trono a favor de Helgi Hundingsbane. Doutra banda, Sögubrot cita a Ivar Vidfamne, quen deu o trono dos gautas orientais a Hjörmund, fillo de Hjörvard, tras a morte do infame Ingjald:
Pero isto contradi a lenda de Helgi Hundingsbane e a Heimskringla, onde a dinastía xamais perdeu Östergötland, a menos que Ivar matase a Högne ou Helgi Hundingsbane antes de dar o trono a Hjörmund.
Ylfing
Algúns dos Ylfing máis coñecidos son:
Rego Cavado
O topónimo galego Rego Cavado pode referirse a:
.py
.py é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Paraguai.
Cutícula vexetal
miniatura|dereita|250px|Pingas de auga na cutícula cerosa da folla dunha planta. 500px|miniatura|dereita|Anatomía dunha folla.
A cutícula vexetal é unha capa protectora de composición cerosa que cobre a superficie das plantas e que é producida polas células da epiderme das follas, talos novos e outras partes aéreas que carecen de periderme. A cutícula tende a ser máis grosa na face das follas. Aínda que as plantas de climas secos poden ter cutículas grosas, esta non sempre é máis grosa nas plantas xerófitas ca nas mesófitas.
Composición e partes
A cutícula forma unha capa insoluble impregnada e cuberta por ceras. Está formada por ceras intra e epicuticulares, cutina e cután; estes dous últimos forman unha matriz polimerizada. As ceras epicuticulares son mesturas de compostos alifáticos hidrofóbicos, que son compostos hidrocarbonados de cadeas de 16 a 36 carbonos. A cutina, un polímero poliéster composto por omega hidroxiácidos unidos por enlaces éster e epóxido, é o compoñente mellor coñecido da cutícula. A cutícula pode tamén conter un polímero insaponificable hidrocarbonado chamado cután, que abunda en plantas de ambientes secos.
A cutícula pode subdividirse en:
Funcións
A cutícula das plantas forma parte dunha serie de innovacións, xunto cos estomas, xilema e floema e os espazos intercelulares no talo da planta e no mesófilo das follas, que as plantas desenvolveron na súa evolución hai 450 millóns de anos durante a transición entre a vida na auga e a vida en terra. En conxunto, estas características permitiron ás plantas explorar os ambientes aéreos conservando a auga facendo que os intercambios de gases se realicen en superficies internas, que están cubertas por capas impermeables, e adquirindo un sistema de apertura variable, os estomas, que regulan a transpiración e os intercambios de gases. Neste sentido a cutícula foi fundamental.
Ademais da súa función como barreira de permeabilidade para a auga e os gases, a micro e nanoestrutura da cutícula confírelle á superficie das plantas propiedades que impiden a contaminación dos tecidos das plantas coa auga externa, lixo e microorganismos. Moitas plantas, como o loto (Nelumbo nucifera) mostra na cutícula das súas follas propiedades ultrahidrofóbicas e de autolimpeza. O efecto loto ten usos potenciais na fabricación de meteriais biomiméticos.
A capa cerosa da cutícula tamén funciona como un mecanismo defensivo, formando unha barreira física contra a penetración de virus, bacterias, e esporas ou filamentos en crecemento dos fungos. Porén, algúns fungos penetran a cutícula por medios mecánicos ou utilizando o encima cutinase.
María Dolores Seijas Soto
María Dolores Seijas Soto (Lugo) é unha escritora galega en lingua castelá.
Biografía
Nada en Lugo e funcionaria da Deputación Provincial, publicou o seu primeiro libro, El maestro de Zaín, no ano 2009. O libro fala sobre o seu avó, Luis Soto Menor, inspector xefe de primeiro ensino en Lugo, o cal acaba sendo apartado das súas funcións coa chegada do franquismo. No ano 2017 publica a súa segunda novela, Requiem. A orixe desta novela está nunha viaxe que a autora realiza a Polonia, onde comenza a interesarse sobre a súa historia, particularmente na matanza de Jedwabne, localidade ao sur do país onde o 10 de xuño de 1941 foron asasinados 1 680 xudeus.
O Cerqueiral
O topónimo galego O Cerqueiral pode referirse a:
Cerqueiras
O topónimo galego Cerqueiras pode referirse a:
Olga Alonso
María Olga Alonso Suárez, nada en Pontevedra o 12 de xullo de 1962, é unha mestra, política e sindicalista galega. miniatura|
Traxectoria
Diplomada en maxisterio, exerceu como profesora de educación primaria dende 1984. Militante da UXT e parte da súa executiva comarcal en Vigo dende 1991, foi a súa secretaria xeral entre 2007 e 2009. No ano 2013 entrou polo PSdeG como concelleira non electa na corporación municipal de Vigo, posición na que se mantivo só uns meses, volvendo ao concello logo das eleccións municipais de 2015. Encabezou as listas do PSdeG ao Congreso dos Deputados na provincia de Pontevedra nas Eleccións Xerais de abril de 2019 en España. Repetiu candidatura nas Xerais de novembro de 2019.
Alfauir
Alfauir é un concello da Comunidade Valenciana, na comarca da Safor. Está moi preto da costa e á beira do río Vernissa. En 2012 tiña 431 habitantes.
Patrimonio arquitectónico
miniatura|[[Mosteiro de San Xerónimo de Cotalba.]] Mosteiro de San Xerónimo de Cotalba, de estilo gótico-renacentista construído entre os séculos XIV e XVIII.
Os Piñeiros, Santa Cruz do Salto, Cabanas
Os Piñeiros é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Salto no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 15 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 20 habitantes.
As Barreiras, Poboeiros, Castro Caldelas
As Barreiras é un lugar da parroquia de Poboeiros no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller), a mesma cantidade ca en 2010.
Carmen Magallón
Carmen Magallón Portolés, nada en Alcañiz (Teruel) o 28 de decembro de 1951, é unha catedrática española de Física e Química especializada na historia das mulleres na ciencia, a análise epistemolóxico do quefacer científico e as relacións entre xénero, ciencia e cultura de paz. Desde o ano 2003 é Directora da Fundación Seminario de Investigación para a Paz e desde 2011 Presidenta de WILPF España (Liga internacional de Mulleres pola Paz e a Liberdade).
Traxectoria
É Doutora en Ciencias Físicas, polo programa de Historia da ciencia Filosofía da ciencia, da Universidade de Zaragoza, licenciada en Físicas pola Universidade de Zaragoza, diplomada de Estudos Avanzados (DEA) en Filosofía, posgraduada en Historia da Ciencia, realizou unha diplomatura en Psicoloxía na UNED e é catedrática de física e química de Instituto.
Foi Asesora técnica de formación do profesorado do Ministerio de Educación e Ciencia e profesora asociada na Universidade de Zaragoza, impartindo clases de Física Xeral e cursos de doutoramento e posgrao, sobre Xénero e ciencia e Filosofía da ciencia.
Desde 1984 é membro do Seminario de Investigación para a paz, organización en cuxo padroado están o Centro Pignatelli de Zaragoza e o goberno e as Cortes de Aragón, que pasou a dirixir no ano 2003.
En 1986, tras unha viaxe a Berlín (1983) para participar nun congreso por unha Europa desnuclearizada, tomou contacto coas iniciativas que estaban a desenvolver as mulleres europeas e con outras persoas de inquietudes similares crean a revista En pé de Paz, formando parte, xunto a Teresa Agustín entre outras mulleres, do seu grupo editor até 2001.
De 2008 a 2012 Membro do Consello Editorial do diario Público.
Como activista pola paz foi co-fundadora do grupo feminista pacifista Mulleres de Negro en Zaragoza e pertence ao Colectivo pola Paz e o Desarmamento de Zaragoza e War Resister’s International.
Caxiao
O topónimo galego Caxiao pode referirse a:
Afonso IV
Afonso IV pódese referir a:
A Pereira, Laro, Silleda
A Pereira é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 24 habitantes, 13 homes e 11 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Adopción por parellas homosexuais
dereita|300px|miniatura|Lexislación relativa á adopción por parte de parellas homosexuais en Europa {{legend|#800080|Legal}} {{legend|#ffaaaa|Posibilidade de adoptar o fillo da parella homosexual}} {{legend|#cccccc|Ilegal}}
A adopción por parte de parellas homosexuais é legal en Bélxica, os Países Baixos, Suecia, Suráfrica, España, Islandia o Reino Unido e en certos territorios do Canadá e os Estados Unidos. Dinamarca, Francia, Alemaña e Noruega permiten a adopción do fillo do outro membro dunha parella de feito ou unión civil.
Marcos
O antropónimo masculino Marcos pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Casguil, Poboeiros, Castro Caldelas
Casguil é un lugar da parroquia de Poboeiros no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Cerqueirás
O topónimo galego Cerqueirás pode referirse a:
Xogos Olímpicos de 1980
Os Xogos Olímpicos de 1980 foron celebrados en Moscova (Unión Soviética) entre o 19 de xullo e o 3 de agosto. Inaugurounos o presidente Leonid Brezhnev e contaron coa participación de 5.179 atletas de 80 estados, o máis baixo comparecemento ós Xogos dende Melbourne 1956, debido ó maior boicot realizado na historia olímpica, cando a inxerencia da política no deporte chegou a seu punto máis alto e decisivo.
No comezo de 1980, como protesta contra a invasión soviética de Afganistán, o presidente norteamericano Jimmy Carter anunciou o boicot da súa nación ós Xogos Olímpicos de Moscova no ano seguinte, conclamando ós seus aliados polo mundo a daren o mesmo exemplo; 69 estados seguiron o camiño dos Estados Unidos, levando estes Xogos a un nivel de calidade máis baixo. Mesmo así, producíronse algunhas marcas e desempeños excepcionais e até atletas de países que apoiaron a acción americana acabaron participando individualmente baixo a bandeira olímpica.
Este comezo dos anos 80 representou o pior momento vivido polos Xogos Olímpicos e polo Comité Olímpico Internacional en toda a súa existencia, co, obviamente, xa agardado boicot pola URSS e os seus aliados ós Xogos seguintes nos Ánxeles, facendo que os seus dirixentes temesen pola extinción das Olimpíadas.
Boicot
Jimmy Carter premeu a outros países para se adherir ó boicot, no que finalmente se adheriron 69 países, incluíndo Alemaña Occidental, o Canadá e o Xapón. Algúns países occidentais apoiárono, como Francia, Portugal e o Reino Unido, mais deixaron ós seus atletas decidir por eles mesmos se querían ir á Unión Soviética ou non. Porén, eses países mandaron unha delegación de atletas moito menor do que eles normalmente mandan ós Xogos Olímpicos. Por causa diso, Italia foi a principal representante da Europa Occidental nos Xogos de 1980. O boicot afectou severamente moitos eventos.
No total, 80 países competiron nos Xogos de 1980, o número mais baixo dende 1956. Dunha maneira ou outra, os xogos foron ben organizados, e máis marcas olímpicos foron quebradas nos Xogos de 1980 que nos Xogos de 1976, realizados en Montreal.
Modalidades disputadas
miniatura|200px|Estados participantes
Victor Babeș
Victor Babeș, nado en Viena en 1854 e finado en Bucarest en 1926, foi un biólogo romanés e un dos primeiros bacteriólogos.
Traxectoria
Nado en Viena, no seo dunha familia procedente do Banato, estudou en Budapest e Viena. En 1885 illou o protozoario parasito da Ixodes scapularis, que causa unha rara e severa infección chamada babesia, nome posto na súa honra.
O Pereiro, Laro, Silleda
O Pereiro é un lugar da parroquia de Laro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 20 habitantes, 11 homes e 9 mulleres; o que supón un aumento de habitantes con respecto ao ano 2006.
Os Ribas, Santa Cruz do Salto, Cabanas
Os Ribas é un lugar da parroquia de Santa Cruz do Salto no concello coruñés de Cabanas na comarca do Eume. Tiña 34 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 15 homes e 19 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 37 habitantes.
Pieksämäki
Pieksämäki é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Savonia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 17 935 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 836,22 km2, dos cales 267,52 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 11,43 hab./km².
Heinävesi limita cos municipios de Joroinen, Juva, Kangasniemi e Mikkeli na súa mesma rexión, Leppävirta, Rautalampi e Suonenjoki pertencentes á rexión de Savonia do Norte, e Hankasalmi en Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
CD Cajamadrid (balonmán)
O Club Deportivo Cajamadrid foi un equipo de balonmán da localidade de Alcalá de Henares, Madrid (España). Foi un dos clubs históricos de finais da década dos 80 no Estado español e en Europa.
Historia
O CD Cajamadrid foi fundado en 1978 pola Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid en apoio ao deporte madrileño, un dos seus fundadores foi Jesús López Ricondo, que foi presidente do club dende a súa fundación en 1978 ata 1987. O Cajamadrid participou na División de Honra e na Liga ASOBAL de balonmán, ademais de competir en competicións europeas como a Copa IHF, da que foi semifinalista nas tempadas 1988-89 e 1989-90. Nas competicións domésticas cómpre salientar os subcampionatos da Liga ASOBAL (1987-88), Copa do Rei (1993-94 como Juventud Alcalá) e Supercopa de España (1989-90).
Ademais da sección de balonmán, o club contaba con outras dúas seccións: unha sección de baloncesto cun equipo na Primeira División (categoría de prata logo da ACB), e unha sección de ciclismo cun equipo afeccionado.