cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guillermina I dos Países Baixos
Primeira guerra mundial
Cara ó final do conflito espallouse o descontento civil, provocado pola revolta bolxevique en Rusia en 1917. Un líder socialista neerlandés chamado Troelstra tentou derruba-lo goberno e maila monarquía. Pero no canto de recorrer unha revolución violenta quería controla-lo “Tweede Kamer”, a cámara lexislativa do Parlamento, e esperaba conseguilo mediante eleccións, convencido de que a clase traballadora o apoiaría en masa. Con todo, a popularidade da Raíña Guillermina axudoulle a restaura-la confianza popular no goberno mediante unha serie de actos públicos e populistas. Moi cedo quedou claro que a revolución socialista iniciada en Rusia non se espallaría polos Países Baixos.
Logo do armisticio e o final da primeira guerra mundial, o emperador Guillerme II, que foi obrigado a renunciar ó seu trono, exiliouse nos Países Baixos, onde o goberno neerlandés lle ofreceu asilo político, debido en gran parte ós vencellos do emperador coa raíña Guillermina. Como resposta ós esforzos dos Aliados por xulgar a Guillerme, a raíña convocou ós embaixadores perante a súa presenza e leulle-los dereitos de asilo.
miniatura|160px|esquerda|Imaxe da Raíña Guillermina nun selo utilizado no período de entreguerras.
Período de entreguerras
Durante as décadas de 1920 e 1930, os Países Baixos emerxeron coma potencia industrial. Os enxeñeiros neerlandeses conseguiron gañar amplos terreos ó mar mediante o proxecto Zuiderzee. A finais de 1934 morreu o Príncipe Henrique, o cónxuxe de Guillermina, un ano especialmente complicado no que tamén morreu o seu pai, a raíña Emma de Waldeck e Pyrmont.
Durante este período e sobre todo durante a crise económica da década de 1930, o poder persoal de Guillermina acadou o seu apoxeo, con motivo sobre todo á elección de sucesivos gobernos monárquicos, dirixidos pola destacada figura do primeiro ministro Hendrik Colijn, do Partido Antirrevolucionario. Guillermina participou en moitos asuntos e problemas de Estado, ben directamente ou expresando a súa opinión en privado.
En 1939, o quinto e último goberno de Hendrik Colijn foi derrubado por unha moción de confianza logo de dous días dende a súa formación. Parece que a propia Raíña Guillermina estivo trala formación deste último goberno, que foi deseñado para se converter nun gabinete “real” extraparlamentario. A raíña amosábase moi escéptica co funcionamento do sistema parlamentario, e de forma encuberta e sutil tratou de manipulalo en máis dunha ocasión.
Durante esta época tamén preparou o matrimonio entre a súa filla Xuliana e o conde Bernardo de Lippe-Biesterfeld, príncipe alemán perdera a meirande parte das súas posesións despois da primeira guerra mundial. Malia que ao principio a súa elección como consorte espertou suspicacias ante os rumores infundados das súas simpatías cara ó goberno nazi de Alemaña, co tempo o Príncipe Bernardo converteríase nunha das figuras máis populares da familia real neerlandesa.
Segunda guerra mundial
O 10 de maio de 1940, o exército de Alemaña invadiu os Países Baixos, e a Raíña Guillermina e a súa familia foron evacuados ó Reino Unido tres días despois. A Raíña Guillermina desexaba permanecer nos Países Baixos: pensara dirixirse á provincia de Zelandia no sur do país coas súas tropas para coordina-la resistencia na cidade de Breskens e ficar alí até a chegada de axuda, tal como fixo o rei Alberte I de Bélxica durante a primeira guerra mundial. Un cruceiro británico levaríaa primeiro á cidade da Haia, pero cando se atopaba a bordo, o capitán díxolle que era imposible achegarse á costa neerlandesa, xa que Zelandia estaba a ser bombardeada pola Luftwaffe e a situación era moi perigosa. Guillermina aceptou viaxar ó Reino Unido, onde esperaba volver tan cedo fora posible, mais demoráronse os seus plans. Durante un tempo estivo no Canadá, onde se refuxiaron varios membros da súa familia. Alí viviu en Rideau Hall, residencia do Gobernador Xeral canadense. Dise que estando alí chamou a atención polos seus costumes relativamente sinxelos. A raíña teimou en face-las compras en persoa, paseando polas rúas de Otava sen compaña e viaxando en transportes civís.
Os exércitos neerlandeses terminaron rendéndose o 15 de maio de 1940. A Raíña Guillermina asumiu no seu exilio o liderado do goberno neerlandés exiliado, establecendo unha estrutura executiva e enviando unha mensaxe ao pobo neerlandés.
As relacións entre o goberno neerlandés no exilio e a raíña foron tensas, cun desagrado mutuo e varios desencontros a medida que avanzaba a guerra. Guillermina consideraba que a súa figura debía ser a máis destacada, debido á súa experiencia e coñecemento, así como a súa popularidade e respecto entre outros líderes mundiais. Por outra banda, naquela situación o goberno neerlandés carecía do poder do parlamento para apoiar as súas decisións e poucos recursos aos que acudir. A primeira crise xurdiu cando o primeiro ministro neerlandés no exilio, Dirk Jan de Geer, tentou establecer negociacións separadas cos nazis para conseguir un acordo de paz, pois cría que os Aliados non gañarían a guerra. Guillermina opúxose ás negociacións e finalmente conseguiu depor ao primeiro ministro co apoio do ministro Pieter Gerbrandy.
miniatura|esquerda|Estatua de Guillermina na Haia.
Durante a guerra, a fotografía da raíña foi un sinal de resistencia contra os alemáns. Como Winston Churchill, a Raíña Guillermina enviou mensaxes ao pobo neerlandés desde o exilio a través da emisora Radio Oranje.
A raíña considerou Adolf Hitler coma “o arquinimigo da humanidade”. As súas aparicións radiofónicas foron benvidas polos neerlandeses, que tiveron que as escoitar clandestinamente. Unha anécdota publicada no seu obituario en New York Times ilustra como era valorada polos seus súbditos durante este período: “Aínda que a celebración do aniversario da raíña foi prohibida polos nazis, a conmemoración celebrábase. Cando os fregueses da pequena cidade pesqueira de Hize erguían e cantaban versos do himno nacional neerlandés Het Wilhelmus no aniversario da raíña, a cidade tivo que pagar unha multa de 60.000 guilders.”
Durante a guerra, a Raíña case resultou asasinada por unha bomba que acabou coas vidas de varios membros da súa garda e que danou seriamente a súa propiedade preto de South Mimms en Inglaterra. En 1944, a Raíña Guillermina converteuse na primeira muller que entrou na prestixiosa Orde da Xarreteira. Churchill describiuna como “o único home de verdade nos gobernos exiliados en Londres”.
A Raíña desenvolveu ideas durante a súa estancia en Inglaterra para anova-la vida social e política neerlandesa logo da liberación. Quería crear un gabinete real forte formado polos principais líderes da resistencia. Depuxera ó primeiro ministro De Geer coa aprobación dos demais políticos neerlandeses. Emporiso, pódese dicir que en xeral a Raíña “odiaba” os políticos, que consideraba afastados da realidade do pobo. Cando os Países Baixos foron liberados en 1945, sentiuse decepcionada ó comprobar que o poder político era novamente ocupado polas faccións políticas anteriores á guerra.
Co fin da segunda guerra mundial, a Raíña Guillermina tomou a decisión de non volver ó seu pazo e trasladouse a unha mansión na Haia, onde viviu durante oito meses e viaxou polo país para motiva-los seus súbditos, en ocasións utilizando bicicleta en troques dun coche. Porén, en 1947, namentres o país seguía a se recuperar dos danos sufridos durante a segunda guerra mundial, as revoltas nas colonias neerlandesas do Sueste Asiático provocaron duras críticas contra a raíña e a elite económica. A súa perda de popularidade e maila presión internacional levárona a abandona-las colonias e abdicar despois.
Derradeiros anos
O 4 de setembro de 1948, logo de reinar 58 anos e 50 días, a raíña Guillermina abdicou en favor da súa filla Xuliana. Daquela asumiu o tratamento da “Súa Alteza Real a Princesa Guillermina de Holanda”. Tralo seu reinado, a influencia da monarquía neerlandesa comezou esmorecer, aínda que a súa popularidade se mantivo. Guillermina retirouse ó Palacio Het Loo, facendo poucas aparicións públicas até que o país foi devastado por unha grande inundación en 1953. Unha vez máis percorreu o país animando e motivando os neerlandeses.
Durante os seus derradeiros anos escribiu a súa autobiografía titulada Eenzaam, maar niet alleen (En solitario, pero non soa), na que opinaba sobre as cuestións que marcaron a súa vida, amosando as súas motivacións e uns fortes sentimentos relixiosos.
A Raíña Guillermina morreu ós 82 anos o 28 de novembro de 1962 e foi soterrada no panteón familiar da familia real neerlandesa na Nieuwe Kerk en Delft o 8 de decembro de 1962. O funeral foi, a súa petición, e contrariamente ó protocolo, completamente de branco, para expresar a súa crenza de que “a morte terrea é o comezo da vida eterna”.
Se Guillermina non abdicase na súa filla denantes de morrer, reinaría 72 anos e 5 días, o que sería o segundo reinado máis longo de Europa (tras o de Luís XIV de Francia), o sexto máis prolongado do mundo e o máis longo dunha muller en toda a historia.
El Agrario (Buenos Aires)
El Agrario foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1917 e 1926.
Historia e características
Subtitulado Órgano oficial del Centro Protección Agrícola del Distrito de Salceda, apareceu en Buenos Aires o 1 de marzo de 1917 como resposta ao peche do periódico agrarista e anticaciquil El Despertar o ano anterior. Fundado por Antonio Fernández Lorenzo, o seu director era Manuel González Iglesias. Estaba editado polo Centro Protección Agrícola del Distrito de Salceda en Buenos Aires. Nun primeiro momento denominouse La Voz del Centro, pasando o 1 de outubro de 1919 a denominarse El Agrario. Aínda que era o órgano oficial da entidade e ofrecía información sobre a mesma (actividades, noticias sociais, asembleas etc.), a maior parte da publicación ocupábase da actualidade española e da comarca desde postulados agraristas. En 1924 publicou un número extraordinario ao cumprirse o seu sétimo aniversario. Cesou a súa publicación o 15 de marzo de 1926.
Primeira Liga 2013/14
A tempada 2013–14 da Primeira Liga (por motivos de patrocinio Liga ZON Sagres) foi a 80ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Portugal. Empezou o 18 de agosto de 2013 e finalizou o 11 de maio de 2014. O campión foi o Benfica, que logrou o seu 33º título.
Persoal e equipamentos
Nota: As bandeiras indican a selección nacional como foi definida nas regras de elixibilidade da FIFA. Os xogadores e os directivos poden ter máis dunha nacionalidade non-FIFA.
Ribe
miniatura|Catedral de Ribe.
Ribe é unha cidade de Dinamarca. No ano 2005 tiña 18.000 habitantes. Ata o 1 de xaneiro de 2007 foi a capital do condado de Ribe, actualmente pertence á Rexión de Syddanmark.
O documento máis antigo que fai referencia á localidade é de 854, como un centro comercial grazas ao seu porto, que actualmente non existe xa que o acceso á ría que une a cidade co mar se foi cubrindo de area. Na Idade Media foi unha próspera cidade comercial, unha das máis importantes de Escandinavia e constituía un dos puntos de embarque dos peregrinos escandinavos cara a Santiago de Compostela no Camiño Xacobeo.
Welcome to the Dollhouse
Welcome to the Dollhouse é un filme independente estadounidense de comedia negra dirixido por Todd Solondz e está protagonizado por Heather Matarazzo.
Carlo Petrini
Biografía
Petrini tamén creou a Universidade de Ciencia Gastronómica, con unidades en Colorno, na zona de Parma, e en Polenzo, no Piemonte. Publicou varios libros e fundou a Editora Slow Food.
Drew Brees
Drew Christopher Brees, nado o 15 de xaneiro de 1979 en Austin, Texas, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que actualmente xoga para os New Orleans Saints da National Football League (NFL) na posición de quarterback. Despois dunha prolífica carreira na Universidade Purdue, onde foi un dos xogadores máis destacados da sus historia, estabelecendo múltiples récords da NCAA, foi seleccionado polos San Diego Chargers no primeiro posto da segunda rolda do Draft da NFL de 2001.
Brees comzou a súa carreira como profesional nos Chargers, gañándose rapidamente o posto de titular e conseguindo ser seleccionado para o Pro Bowl de 2004. En 2006, nove meses despois de sufrir unha grave lesión no seu ombreiro, asina cos New Orleans Saints como axente libre. Nada máis chegar ao equipo de Luisiana, converteurse nunha das pezas fundamentais da franquía, conseguindo nove nomeamentos para o Pro Bowl e liderando ao equipo á súa primeira Super Bowl, a in XLIV ante os Indianapolis Colts. Desde a súa irrupción nos Saints, liderou como quarterback a NFL en touchdowns, iardas de pase e partidos con máis de 300 iardas. De feito, conseguir pasar das 5.000 iardas nunha soa temporada en cinco ocasións, mentres que tan só outros catro quarterbacks que o conseguiron (Dan Marino, Tom Brady, Matthew Stafford e Peyton Manning) só o lograron unha vez. Entre outros recoñecimentos en 2006 recibiu o galardón Walter Payton pola súa labor caritativa e solidaria e foi nomeado deportista do ano por Sports Illustrated en 2010,
Dormitorio
miniatura|Dormitorio nun cadro de [[Vincent van Gogh|Van Gogh.]] Dormitorio é o nome da habitación usada, sobre todo, para o soño ou o descanso do residente ou ocupante. Na maioría dos casos, devandita habitación vén acompañada por mobles de tipo persoal ou de uso compartido privado (cama, escritorio, armario etc.).
Non se pode dicir con exactitude o que se fai nesta habitación, as actividades poden variar desde durmir, ler, ver a televisión, vestirse, conversar con outro usuario, repousar o corpo, ou simplemente illarse un pouco do exterior. Isto porque depende exclusivamente de cada usuario en especial.
En diferentes culturas, os espazos usados principalmente para outras actividades durante o día convértense en dormitorios durante a noite; mentres que noutras existen dormitorios específicos, que constitúen unha parte importante da casa, fogar ou vivenda.
Torpedo (xénero)
Torpedo é un xénero de peixes elasmobranquios batoideos, o tipo da familia dos torpedínidos, que son coñecidos vulgarmente como torpedos, estrugas, ortigas, ou raias eléctricas,
Son raias moi coñecidas por seren capaces de producir descargas eléctricas de 8 até 220 voltios, dependendo da especie, que usan para atodar ás súas presas e para defensa.
A especie máis común en Galicia é Torpedo marmorata.
A situación taxonómica do xénero Torpedo é controvertida. Para algúns autores sería o único da familia dos torpedínidos, mentres que a maioría consideran que esta comprende, además de Torpedo, o xénero Tetronarce. (Véxanse os artigos Torpedínidos e Tetronarce).
Morfoloxía
As principais características das especies do xénero Torpedo son as seguintes:
Descrición
O xénero foi descrito en 1764 polo médico e naturalista neerlandés Maarten Houttuyn, na súa monumental obra Natuurlyke Historie of uitvoerige Beschrÿving der Dieren, Planten en Mineraalen, volgens het Samenstel van der Heer Linnaeus ("Historia Natuural completa dos animais, plantas e minerais, segundo o sistema do señor Linneo"), publicada en 37 volumes en Amsterdam entre 1761 e 1785.
Porén, algúns autores atribúenlle a súa descrición, en 1806, ao zoólogo francés André Marie Constant Duméril.
Etimoloxía
O nome do xénero, Torpedo, deriva do verbo latino torpere , 'agarrotarse', 'quedar paralizado', facendo referencia ao efecto que producen estes animais en alguén que os manipula ou os pisa cando están vivos.
Sinonimia
O xénero coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Clasificación
Algúns autores consideran que este xénero comprende dous subxéneros: Porén, na actualidade, a maioría dos autores consideran o subxénero Tetronarce como un xénero independente.
Especies
En canto ás especies, segundo o WoRMS, e a FishBase, o xénero comprende as seguintes especies:
Segundo o ITIS:
Porto Ferreiro, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
Porto Ferreiro é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do INE.
Premio Princesa de Asturias das Artes
miniatura|175px|dereita|Escudo da Fundación. O Premio Princesa de Asturias das Artes é concedido pola Fundación Princesa de Asturias dende 1981 á persoa, institución, grupo de persoas ou institucións cuxo labor na arquitectura, cinematografía, danza, escultura, música, pintura e demais expresións artísticas, constitúa unha achega relevante ó patrimonio cultural da humanidade.
Ligazóns externas
Prinz-von-Asturien-Preis Prince of Asturias Awards Prix Prince des Asturies Premio Principe delle Asturie Prémio Príncipe das Astúrias
Eiravedra, Albarellos, Boborás
Eiravedra é un lugar da parroquia de Albarellos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Selección de rugby de Hong Kong
A Selección de rugby de Hong Kong, alcumados os Dragons (do inglés: Dragóns), representa a Hong Kong nas competicións oficiais de rugby. É unha das mellores seleccións de rugby do continente, ficando en varios ocasións cerca de xogar a Copa do Mundo de Rugby. Hong Kong está considerada por World Rugby como un equipo de terceira categoría (Desenvolvemento 1).
Red Hills (rexión)
miniatura|right|300px|A rexión dos Red Hills entre Florida e Xeorxia. A zona vermella indica os límites aproximados da rexión. Os Red Hills (Outeiros Vermellos) ou Tallahassee Hills (Outeiros de Tallahassee) é unha rexión vernácula de mornos outeiros no sueste dos Estados Unidos, ao cabalo entre o sur do Estado de Xeorxia e o noroeste do de Florida. É unha rexión xeomórfica e unha ecorexión.
Localización
A rexión dos Red Hills ou Tallahassee Hills cobre parte dos condados floridanos de Gadsden, Leon e Jefferson, e os xeorxianos de Grady e Thomas. Está delimitada ao oeste polo Río Ochlockonee, ao sur pola Escarpa de Cody, ao este pola conca do Río Aucilla e ao norte pola Meseta Tifton, en Xeorxia. A Escarpa de Cody cae uns 30 metros desde os Red Hills ás Terras Baixas da Costa do Golfo ao sur.
Historia
A área foi habitada en primeiro lugar por indios paleoamericanos, que se estableceron tanto ao redor como no interior de varios lagos do sur dos Red Hills. Os indios apalaches atopábanse aquí no século XVI. Os apalaches foron case aniquilados polas guerras, as enfermidades e a escravitude. No século XVIII, os indios seminolas fixeron dos Red Hills o seu fogar até principiar o século XIX e as Guerras Seminolas.
Tamén no século XIX, colonos brancos comezaron a establecer plantacións de algodón, que prosperaron ata a Guerra Civil. No pasado, o condado de Leon foi o quinto maior produtor de algodón de todos os condados de Xeorxia e Florida. Despois da guerra, moitas das plantacións dos Red Hills transformáronse en residencias de inverno e plantacións de caza de colíns para norteños enriquecidos. A área entre Thomasville e Tallahassee dispón aínda de ducias destas plantacións, como as de Greenwood, Pebble Hill e Goodwood.
Xeografía
A xeografía dos Red Hills distínguese por estar chea de outeiros, ramblas e barrancos cubertos de fragas e grandes lagos, como os de Jackson, Iamonia, Miccosukee, Lafayette e Talquin. O punto máis alto nos Red Hills está a 85,3 metros de altitude, a uns 16 quilómetros ao norte de Tallahassee. O chan é de ultisoles depositados durante a última interglaciación, procedentes dos Montes Apalaches. Os ríos que corren pola rexión dos Red Hills son o Río Aucilla, o Río Ochlockonee e o Arroio Telogia. O Río Saint Marks é subterráneo ata aflorar á superficie na Chaira de Woodville Karst.
Árbores
A área contén un bo número de especies nativas. Hai unha gran variedade de carballos, incluíndo o quercus virginiana, o quercus nigra, o quercus laurifolia, o quercus alba, o quercus lyrata, o quercus stellata e o quercus velutina, así como outras árbores de madeira dura como o liquidámbar americano, unha variedade de magnolio, e outros como a nogueira de pecán, o sangomiño florido, o pradairo vermello e o cercis. As coníferas tamén son abundantes, incluíndo o pinus echinata e o pinus taeda. Os Red Hills teñen algúns dos últimos exemplos de bosques dos grandes piñeiros de folla longa que quedan na nación.
Vida salvaxe
A rexión dos Red Hills alberga poboacións de colíns de Virxinia, cervos de cola branca, raposos, mapaches boreais, esquíos das Carolinas, armadillos de nove bandas, osos negros e aves migratorias. O Goberno Federal dos Estados Unidos engadiu para a súa defensa ao carpinteiro de crista vermella, a tartaruga de Florida, o crótalo adamantino, a salamandra tigre e moitos outros animais e plantas.
Características
A rexión dos Red Hills constitúense como un das maiores áreas de recarga do Acuífero de Florida, que é fundamental para o abastecemento dos residentes de Florida, Xeorxia e Alabama. A rexión dos Red Hills tamén conta coa maior concentración de terras de plantacións sen desenvolver dos Estados Unidos. Por outra banda, esta rexión é considerada polos seus especiais esforzos na conservación do medio ambiente e a organización medioambiental americana The Nature Conservancy distinguiuna como un dos "Últimos Grandes Lugares" de América.
Eventos homónimos
Cada primavera, numerosos afeccionados á hípica reúnense nos Red Hills Horse Trials, unha competición válida para a cualificación para os Xogos Olímpicos que ten lugar no Parque Elinor Klapp-Phipps.
Your Highness
Your Highness é un filme estadounidense dirixido por David Gordon Green que foi estreado no 2011.
Sinopse
Thadeous (Danny McBride) pasou a vida vendo como Fabious (James Franco), o seu perfecto irmán máis vello, se embarcaba en tremendas aventuras e se facía co corazón do seu pobo. Canso de que a aventura, a admiración e o trono non chamen á súa porta, resignouse a unha vida adicada a fumar herba de bruxo, beber alcohol e seducir a doncelas desvergonzadas. Pero cando Belladona (Zooey Deschanel), a prometida de Fabious, é secuestrada polo malvado meigo Leezar (Justin Theroux), o rei dálle un ultimato ó seu fillo máis novo: se non move o cu e a rescata, acabouse a boa vida. Nada convencido da súa misión, Thadeous únese a Fabious nunha perigosa viaxe para liberar á princesa. Acompáñalles Isabel (Natalie Portman), unha misteriosa guerreira cun perigoso obxectivo. Os dous irmáns enfrontaranse a terríbeis criaturas e a cabaleiros carentes de honra antes de atopar a Belladona.
Unión Deportiva Logroñés
A Unión Deportiva Logroñés é un club de fútbol español da cidade de Logroño, na Rioxa. Foi fundado o 24 de xuño de 2009, tras cambiarlle o nome ao Club Deportivo Varea, e na actualidade xoga na Segunda División.
Historia
O club foi inscrito o 24 de xuño de 2009, tras cambiarlle o nome ao Club Deportivo Varea, que o 31 de maio de 2009 conseguira o ascenso a Segunda División B.
Estadio
300px|miniatura|Vista interior do [[Estadio Las Gaunas.]]
O Estadio Municipal Las Gaunas é o estadio de fútbol onde xoga os seus partidos a Unión Deportiva Logroñés. Está situado ao sur de Logroño xunto ao Palacio dos Deportes da Rioxa.
Foi inaugurado o 28 de febreiro de 2002 cun partido amigable entre o Club Deportivo Logroñés e o Deportivo Alavés. Ten capacidade para 16.000 espectadores e as dimensións do terreo de xogo son de 104 × 66 metros. Os asentos son de cor branco e vermello e forman a inscrición Gaunas.
Palmarés
Non gañou ata o momento ningún torneo.
Filial
O UD Logroñés conta cun filial, o Unión Deportiva Logroñés B, no Grupo XV de Terceira División. Foi fundado en 2009.
Colexio Fingoi
Historia
Foi fundado no ano 1950 polo empresario Antonio Fernández López, acolléndose á Lei de Centros Experimentais que permitía poñer en marcha unha serie de reformas de tipo pedagóxico. Nos Estatutos deixa deseñado un Modelo Pedagóxico centrado nos Ciclos da Natureza, científico, de coeducación, de ensino globalizado e personalizado, natural, experimental e experiencial que require dun profesorado implicado e comprometido coa reflexión sobre a práctica para ir dando resposta ás diferenzas individuais e ás novas necesidades e retos educativos de cada momento con afán innovador.
Tivo como primeiro director a Ricardo Carvalho Calero, e como profesores a Anxel Xeán, José Cabanillas, Vicente Devesa, Chicha Fernández, Ana María Pardo Múgica, Luís Gómez Pacios, Carlos Varela Veiga, María Luisa Pumariño Vilela e tamén a Xosé Luís Méndez Ferrín, Bernardino Graña, Arcadio López Casanova.
O colexio formaba parte dun proxecto cultural máis amplo, o denominado "Centro de Estudos Fingoi", onde se concedían bolsas para investigación e estudo da cultura galega. Para dignificar a cultura galega e introducila na escola, desde os anos corenta organizou Cursos de Formación para mestres rurais.
No mes de xuño de 2010 tiveron lugar os actos de celebración do 60 aniversario da fundación do colexio.
Arquitectura
O edificio principal foi deseñado polo arquitecto galego Manuel Gómez Román.
Comedor
miniatura|Comedor señorial. O comedor designa un espazo ou lugar no cal as persoas se reúnen para inxerir alimentos, xa sexa almorzo, comida, cea ou refrixerio. Pode haber un ou varios comedores nunha casa, edificio, empresa, hotel, oficina ou escola. Dependendo do lugar, do servizo e dos produtos que ofreza o comedor pode cambiar de nome: restaurante ou cafetaría, pero cumpre a mesma finalidade. O comedor é unha ampliación da cociña e polo xeral atópase preto desta, coa finalidade de atender ben aos comensais, e de levar e traer sen dificultade os aveños necesarios para a inxesta de alimentos: pratos, cubertos, manteis, potas con comida, xerras, panos de mesa etc. En ocasións, para aproveitar o espazo, a cociña e o comedor atópanse nun mesmo sitio.
Ferreiro (homónimos)
Un ferreiro é unha persoa que traballa o ferro. Como topónimo, Ferreiro pode referirse a:
Deserto de Karakum
miniatura|300px|Vista satelital da rexión
O deserto de Karakum, tamén chamado Karakum, Kara-Kum ou Gara Gum (en Garagum; en Каракумы) está situado en Asia Central, ocupando a maior parte de Turcomenistán (un 70% da súa superficie, uns 350 000 km²).
Phoenix Mercury
Os Phoenix Mercury son un equipo profesional de baloncesto con base na cidade de Phoenix (Arizona). Xogan na Conferencia Oeste da Women's National Basketball Association (WNBA). O equipo foi fundado antes do comezo da tempada inaugural da WNBA en 1997, sendo unha das oito franquías orixinais.
Deserto de Karakum
O seu nome significa en lingua turcomá "area negra".
Xeografía
miniatura|250px|Vista do deserto de Karakum miniatura|250px|Dromedarios no deserto
Phoenix Mercury
Os Mercury clasificáronse para os Playoffs da WNBA en 9 dos seus 18 anos en Minneapolis. Chegaron ás Finais da WNBA en catro ocasións; na primeira, en 1998, perderon contra Houston, pero conseguiron o título nas outras tres, en 2007, 2009 e 2014, contra Detroit, Indiana e Chicago respectivamente.
Deserto de Karakum
Xeografía
A súa extensión é duns 284 900 km², o que fai del o décimo deserto máis grande do mundo, e o máis importante de Turcomenistán e de toda a Asia Central.
O deserto esténdese desde a meseta Ustyurt ao norte, até o río Amu Daria ao leste, os montes Kopet-Dag ao sur, e o mar de Aral e case até o mar Caspio ao oeste.
Aínda que o mar de Aral Norte está a aumentar actualmente, o mar de Aral do Sur segue diminuíndo, ampliando así o tamaño do deserto.
Está formado en gran parte por grandes extensiós de arxila e dunas onduladas, e caracterízase pola formación de takyrs, que son grandes cuncas rodeadas de dunas.
A poboación no deserto é escasa, cunha media de 2,5 hab./km². As precipitacións tamén son moi escasas, oscilando entre os 70 e os 150 mm ao ano.
Gotye
Wouter "Wally" De Backer, nado en Bruxas o 21 de maio de 1980, máis coñecido profesionalmente polo seu nome artístico Gotye é un artista belga-australiano. O nome "Gotye" é un derivado de "Gauthier", o equivalente en francés a "Walter" ou "Wouter". A súa voz ten sido comparada coa de Peter Gabriel, Phil Collins e Sting.
San Xes de Vilariño, Lobeira
San Xes de Vilariño é unha parroquia do concello de Lobeira, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 303 habitantes, dos cales 150 eran homes e 153 mulleres.
Canadian Football League
A Canadian Football League (ou CFL en inglés, Ligue canadienne de football ou LCF en francés) é unha liga profesional deportiva do Canadá. A CFL é a máxima competición do fútbol canadense, un deporte estreitamente ligado ao fútbol americano. Trátase da segunda liga deportiva profesional mais popular do país, só por detrás do hóckey sobre xeo (NHL). A competición está composta de nove equipos, cada un coa súa sede nunha cidade diferente, divididos en dúas divisións: a East Division, con catro equipos, e a West Division, con cinco.
A liga dispútase durante vinte semanas, tradicionalmente desde finais de xuño até comezos de novembro. Cada equipo xoga dezaoito partidos con, polo menos, dúas semanas de descanso. Unha vez finalizada esta fase da competición, seis equipos compiten nunha eliminatoria que finaliza coa celebración da Grey Cup a finais de novembro, un dos eventos televisivos máis seguidos no país. A CFL foi oficialmente fundada o 19 de xaneiro de 1958, froito da fusión da Interprovincial Rugby Football Union (fundada en 1907) e a Western Interprovincial Football Union (fundada en 1936).
Palmarés
A primeira edición da CFL tivo lugar en 1909. Dende entón téñense disputado 100 tempadas, nas que 20 equipos acadaron a vitoria final na Grey Cup. Deses 20 equipos, hoxe sobreviven só 8: Dos restante equipos desaparecidos, é salientable o palmarés dos Ottawa Rough Riders, que acadaron 9 títulos en 15 finais. Este equipo, un dos máis importantes do deporte canadense, desapareceu en 1996 e volverá en 2014 á CFL cun nome aínda non decidido.
The Caterpillar
"The Caterpillar" é un sinxelo da banda inglesa The Cure editado o 26 de marzo de 1984 como parte do seu álbum The Top. Cando a banda tocaba esta canción ao vivo Robert Smith adoitaba a bromear intrucíndoa como se se tratase dunha canción popular xaponesa. O teca acadou o posto 14 nas listas británicas e o 51 en Australia.
Petr Ilich Chaikovskii
Nado nunha familia de clase media, a educación que recibiu Chaikovskii estaba dirixida a preparalo como funcionario, malia a precocidade musical que mostrou. En contra dos desexos da súa familia, decidiu seguir unha carreira musical e en 1862 accedeu ao Conservatorio de San Petersburgo, graduándose en 1865. A formación que recibiu, formal e orientada ao estilo musical occidental, apartouno do movemento contemporáneo nacionalista coñecido como o «Grupo dos Cinco» conformado por un grupo de mozos compositores rusos, cos cales Chaikovskii mantivo unha relación profesional e de amizade ao longo da súa carreira.
A-66
A A-66, coñecida como Autovía Ruta de la Plata ou Autovía de la Plata, é unha autovía española que une as cidades de Xixón e Sevilla. O nome de Ruta da Prata fai referencia á histórica ruta que os romanos construíron entre Mérida e Astorga, aínda que non comparte trazado con ela. É a segunda autovía con máis quilómetros de España, por detrás da Autoestrada do Mediterráneo (AP-7).
É necesaria para as viaxes entre a Meseta e Asturias, ao ser a principal vía de entrada ao Principado dende o interior peninsular. As localidades máis importantes polas que pasa son, de norte a sur: Xixón, Oviedo, Mieres, León, Benavente, Zamora, Salamanca, Béjar, Plasencia, Cáceres, Mérida, Almendralexo, Zafra e Sevilla.
Petr Ilich Chaikovskii
Mentres desenvolvía o seu estilo, Chaikovskii escribiu música en varios xéneros e formas, incluíndo a sinfonía, ópera, ballet, música instrumental, de cámara e a canción. A pesar de contar con varios éxitos, nunca tivo moita confianza ou seguridade en si mesmo e a súa vida estivo salpicada polas crises persoais e períodos de depresión. Como factores que quizais contribuíron a isto, poden mencionarse a súa homosexualidade reprimida e o medo a que se revelase a súa condición, o seu desastroso matrimonio e o repentino colapso da única relación duradeira que mantivo na súa vida adulta: a súa asociación de 13 anos coa rica viúva Nadezhda von Meck. No medio desta axitada vida persoal, a reputación de Chaikovskii aumentou; recibiu honras por parte do tsar, obtivo unha pensión vitalicia e foi encomiado nas salas de concertos de todo o mundo. A súa repentina morte aos 53 anos adoita atribuírse xeralmente ao cólera pero as súas circunstancias son obxecto de debate xa que tamén se suscitou a hipótese do suicidio, por contaxio voluntario coa enfermidade ou por outra forma de envelenamento.
A-66
A A-66 coincide coas rutas europeas E-70 entre Xixón e Serín, E-80 entre o norte e oeste de Salamanca, E-803 entre Salamanca e Sevilla, E-82 entre o norte e leste de Zamora e E-90 entre o norte e oeste de Mérida, no trazado compartido coa A-5.
Petr Ilich Chaikovskii
Malia contar cunha gran popularidade nas audiencias de todo o mundo, Chaikovskii recibiu ás veces duras críticas por parte de músicos, críticos e compositores. Porén, a súa reputación como compositor de importancia é hoxe en día segura, tendo desaparecido por completo a soberbia coa que os críticos occidentais de comezos e mediados do século catalogaron a súa música como vulgar e falta de pensamento.
A-66
Dende 2015 está en servizo en todo o seu percorrido. O tramo entre Campomanes e León corresponde á autoestrada de peaxe AP-66.
Petr Ilich Chaikovskii
Traxectoria
A súa familia paterna era orixinaria da vila ucraína de Nikolaevka, e o apelido Chaikovskii provén do seu bisavó Fedor Chaika. O pai de Chaikovskii estudou enxeñaría de minas na Universidade de San Petersburgo, e en 1837 converteuse no director da fábrica de Votkinsk, cidade que era famosa pola súa industria do ferro. Ilia Chaikovskii tivo unha filla, Zinaida, froito do seu matrimonio coa súa primeira muller, Maria Kaiser, da que enviuvou en 1830.
Por outra banda, a familia materna de Chaikovskii era de procedencia francoalemá. O seu avó, Michael Heinrich Maximilian Acier, foi profesor de francés e alemán na escola militar de San Petersburgo, até que en 1800, coa súa afiliación á Coroa Imperial trocou o seu nome polo de Andrei Mikhailovich Assier. Estivo casado dúas veces, e froito do seu primeiro matrimonio naceu Aleksandra. Esta, trala separación dos seus pais e a morte da súa nai en 1816, ingresou no Instituto da Patria, unha escola para orfas de familias da aristocracia financiada polo Estado. En 1833 coñeceu a Ilia Chaikovskii, co que posteriormente contraería matrimonio.
Ademais da súa media irmá Zinaida (1829-1878), Chaikovskii tivo 5 irmáns: Nikolai (1838-1911), que seguiría os pasos do seu pai coma enxeñeiro de minas; Aleksandra (1841-1891); Ippolit (1843-1927), que se convertería en oficial naval; e os xemelgos Anatolii (1850-1915) e Modest (1850-1916), que se dedicarían á avogacía e ao ensino, respectivamente. Chaikovskii tivo sempre unha relación moito máis próxima coa súa irmá e cos xemelgos, un dos cales, Modest, se converteu no seu biógrafo oficial.
En 1843, os pais de Chaikovskii contrataron os servizos dunha institutriz francesa chamada Fanny Dürbach. A súa paixón e afecto polo cargo contrarrestaban a actitude de Aleksandra, descrita por un biógrafo como unha nai fría, infeliz e distante, non dada a mostrar afecto físico. Con todo, outros autores afirman que Aleksandra adoraba ao seu fillo.
Os primeiros contactos de Chaikovskii coa música foron extractos de pezas de Mozart, Rossini, Bellini e Donizetti. En 1844, con catro anos, fixo a súa primeira composición titulada "A nosa nai en Petersburgo", axudado pola súa irmá Aleksandra (que contaba tres anos). En 1845 comezou a recibir clases de piano e a familiarizarse coas "mazurcas" de Chopin.
En 1848, Ilia Chaikovskii dimitiu do seu posto en Votkinsk e a familia mudouse primeiro a Moscova e logo a San Petersburgo, onde Ilia contaba con obter un novo traballo. Alí, Chaikovskii e o seu irmán Nikolai ingresaron no centro privado Schmelling School, onde Chaikovskii puido continuar coas súas clases de piano. Non obstante, a toma do posto de traballo de Ilia Chaikovskii non se produciu e a familia tivo que trasladarse en 1849 a Alapaevsk. miniatura|200px|Vista actual da Escola Imperial de Xurisprudencia. En 1850 Chaikovskii ingresou na Escola de Xurisprudencia de San Petersburgo, onde se graduaría en 1859. Esta institución atendía principalmente á pequena nobreza e prepararía a Chaikovskii como funcionario. Dado que a idade mínima para acceder era de doce anos, Chaikovskii tivo que pasar dous anos nun internado da escola preparatoria da Escola Imperial de Xurisprudencia, a uns 1 300 km da súa familia. Unha vez que estes dous anos pasaron, Chaikovskii foi trasladado á Escola Imperial de Xurisprudencia para empezar un curso de estudos que duraría sete anos. Durante este tempo participou no coro da escola e fixo os seus primeiros intentos de composición.
Compositor emerxente
En 1952 a familia Chaikovskii mudouse a San Petersburgo, onde a súa nai Aleksandra faleceu repentinamente de cólera o 25 de xuño de 1854. Este feito tan traumático estreitou aínda máis a relación de Chaikovskii cos seus irmáns xemelgos, afectoulle tanto que se sentiu incapaz de darlle a noticia a Fanny Dürbach ata transcorridos dous anos. Con todo, uns meses logo da morte da súa nai, realizou o primeiro intento serio de composición, un valse na súa memoria. Varios autores afirman que a perda da súa nai contribuíu ao desenvolvemento sexual de Chaikovskii, así como a súa experiencia coas supostamente estendidas prácticas homosexuais entre estudantes da Escola Imperial de Xurisprudencia. Sexa cal for a verdade disto, algunhas amizades cos seus compañeiros, como Aleksei Apukhtin e Vladimir Gerard, foron o suficientemente intensas para durar o resto da súa vida.
A música non era unha prioridade alta na Escola, pero Chaikovskii asistía regularmente ao teatro e á ópera con outros estudantes. Afeccionouse ás obras de Rossini, Bellini, Verdi e Mozart. O fabricante de pianos Franz Becker realizaba visitas de cando en vez á Escola como profesor de música simbólico. Esta foi a única instrución formal sobre música que recibiu alí. Desde 1855, o seu pai, Ilia Chaikovskii, financioulle leccións privadas con Rudolph Kündinger, un recoñecido profesor de piano de Núremberg. Ilia ademais preguntoulle a Kündinger sobre a posibilidade dunha carreira musical para o seu fillo. Kündinger contestou que nada suxería que fose un compositor potencial ou ata un bo intérprete. A Chaikovskii díxoselle que acabase o seu curso e logo intentase acceder a un posto no Ministerio de Xustiza.
Chaikovskii graduouse o 25 de maio de 1859 co rango de conselleiro titular, o rango máis baixo na carreira de funcionario. O 15 de xuño foi admitido no Ministerio de Xustiza. Seis meses máis tarde alcanzou o posto de asistente subalterno e dous meses logo disto, asistente superior. Nese cargo quedou Chaikovskii para o resto da súa carreira de funcionario, que duraría tres anos.
Os inicios na música
miniatura|esquerda|upright|Tchaikovski de rapaz, ano 1863 No verán de 1861 Chaikovskii acudiu a unha clase de harmonía impartida por Nikolai Zaremba na Sociedade de Música Rusa. Cando o Conservatorio de San Petersburgo abriu no ano 1862, Chaikovskii atopábase entre os inscritos. Chaikovskii non deixaría o seu posto no Ministerio ata «que non estivese bastante seguro de que estou destinado a ser músico no canto de funcionario». Desde 1862 ata 1865 estudou harmonía, contrapunto e fuga con Zaremba, e Anton Rubinstein, director e fundador do Conservatorio, impartiulle instrumentación e composición. Decidido a consagrar a súa vida á música, Chaikovskii dimitiu do seu traballo no Ministerio de Xustiza en 1863. Para sustentarse economicamente, comezou a dar clases de piano e de teoría da música a outros estudantes. Chaikovskii estivo ao redor de tres anos no Conservatorio de San Petersburgo, onde ademais de estudar harmonía con Nikolai Zaremba e orquestración e composición con Anton Rubinstein, se iniciou na frauta e no órgano.
En setembro de 1865 Nikolai Rubinstein (irmán de Anton Rubistein) ofreceulle a Chaikovskii o posto de profesor de harmonía na Sociedade Musical Rusa en Moscova, que máis tarde se convertería no Conservatorio de Moscova baixo a dirección de Rubistein. Por esta época Chaikovskii compuxo as súas primeiras obras, que non revelaron un especial talento e máis ben amosaban unha personalidade pouco definida. Así, en 1866 compuxo a Sinfonía No.1 "Soños de inverno", que foi revisada tralas suxestións de Nikolai Zaremba e Anton Rubinstein. A sinfonía recibiu a súa primeira interpretación completa en Moscova en febreiro de 1868, onde foi ben recibida.
A súa relación cos Cinco
miniatura|[[Grupo dos Cinco|Os Cinco. De arriba a abaixo e de esquerda a dereita: Milii Balakirev, César Cui, Modest Musorgskii, Nikolai Rimskii-Korsakov e Aleksandr Borodin.]]
A orientación de Rubinstein cara á música occidental tróuxolle a oposición do grupo nacionalista musical coñecido como Grupo dos Cinco, aos que coñeceu en San Petersburgo en 1868. A relación con eles nunca foi moi estreita xa que estes non apreciaban as composicións de Chaikovskii por consideralas moi eclécticas e cosmopolitas, a causa da mestura que facía nas súas obras da canción campesiña e o folclore urbano. Ademais ao ser o alumno máis coñecido de Rubinstein, Chaikovskii foi tratado como un branco fácil, especialmente como carne de canón para as críticas de César Cui. Esta actitude cambiou lixeiramente cando Rubinstein abandonou o panorama musical de San Petersburgo en 1867. En 1868 finalizou a súa primeira ópera, "O Voivoda", cuxa música foi ben recibida incluso polo "Grupo dos Cinco". Chaikovskii permaneceu cordial con eles, pero nunca intimou coa maioría do grupo dos Cinco, dado que a súa música lle parecía ambivalente; as súas metas e estilo estético non ían con el. Tamén de 1868 data o seu poema sinfónico Fatum, dedicado a Milii Balakirev (líder do Grupo dos Cinco) que se amosou moi crítico coa peza. En 1869 Chaikovskii iniciou unha relación laboral con Balakirev. o resultado foi o recoñecemento da primeira obra mestra de Chaikovskii, Romeo e Xulieta, (subtitulada Abertura-Fantasía) unha obra que Os Cinco adoptaron incondicionalmente. A abertura-fantasía Romeo e Xulieta estreouse en Moscova en 1870, aínda que sufriu posteriores revisións a raíz das suxestións de Balakirev. Malia a súa colaboración con Balakirev, Chaikovskii fixo considerábeis esforzos para asegurar a súa independencia musical do grupo, así como da facción conservadora no Conservatorio de San Petersburgo.
Na procura do éxito
Desexoso de alcanzar o recoñecemento, Chaikovskii comezou a traballar noutra ópera que rematou en 1869 e enviouna ao Teatro Imperial pero a súa composición foi rexeitada. Como consecuencia o compositor só mantivo catro pezas que incluiría despois na Sinfonía No.2 e no ballet O Lago dos Cisnes, queimando o resto da obra.
En 1872 finalizou a ópera Oprichnik (adaptada dunha traxedia do novelista histórico Ivan Lazhechnikov) e comezou a traballar na Sinfonía No.2, rebautizada posteriormente como Pequena Rusia, que se estrearía en 1873. Datan tamén desta época o Concerto para piano No.1 (1875), a Sinfonía No.3, "A Polaca" (1875, chamada así polo tempo di polacca do quinto movemento) e o ballet O lago dos cisnes (1876, realizado a partir dunha petición do Teatro Imperial de Moscova, constitúe o primeiro da súa triloxía de ballets). O Primeiro concerto para piano recibiu un rexeitamento inicial por parte de Nikolai Rubinstein, persoa á cal o concerto ía dedicado, tal e como contou Chaikovskii tres anos despois. A obra foi entón ofrecida ao pianista Hans von Bülow, cuxo xeito de interpretar impresionara a Chaikovskii durante unha aparición en Moscova en marzo de 1874. Bülow estreou a obra en Boston en outubro de 1875; Rubinstein finalmente acabou apoiando a obra.
A etapa do mecenado
miniatura|Chaikovskii con Antonina Miliukova durante a súa lúa de mel en 1877. miniatura|Nadezhda von Meck. A finais de 1876, Chaikovskii coñeceu a Nadezhda von Meck, viúva dun empresario do ferrocarril. Ela coñecía e admiraba a música do compositor e cando se decatou de que este estaba a pasar dificultades económicas comezou a exercer coma a súa mecenas. Iniciaron así unha relación epistolar que durou case catorce anos, cuxa condición principal era que nunca deberían verse en persoa.
Nesta etapa Chaikovskii renunciou ao seu traballo no conservatorio e dedicouse a compoñer e a viaxar. Desta época son a Sinfonía No. 4 (1878, dedicada a Nadezhda von Meck), o Concerto para violín (1878), a ópera Evgenii Onegin(1879), a Serenata para orquestra de corda (1880), a Abertura 1812 (1880, conmemorando a vitoria de Rusia fronte ao exército de Napoleón) e o trío de piano "Á memoria dun grande artista" (1882, en recordo de Nikolai Rubinstein, falecido en 1881).
En decembro de 1887, o compositor iniciou a súa primeira xira de concertos por Europa coma director, visitando Leipzig, Berlín, Praga, Hamburgo, París e Londres. Foi unha xira moi exitosa, especialmente en Praga, París e Londres, onde tivo a oportunidade de coñecer e establecer relacións con músicos afamados, coma Brahms, Grieg e Dvorák. Ao seu regreso a Rusia en 1888 instalouse na vila de Klin, onde comezou a compoñer a Sinfonía No.5, inspirada na morte do seu amigo Nikolai Rubinstein. Máis tarde ese mesmo ano comezou a traballar no ballet A Bela Durmiñona (1889, por mor dun encargo do Teatro de San Petersburgo).
En setembro de 1890, Chaikovskii recibiu unha carta de Nadezhda von Meck na que lle explicaba que se atopaba na bancarrota e en consecuencia non podía seguir financiando o seu traballo. Existe outra teoría paralela que apunta a que a viúva comezou a oír rumores sobre a homosexualidade do compositor e, sentíndose non correspondida na súa relación, decidiu poñer fin á súa correspondencia. Chaikovskii, ante o inesperado da noticia, quedou sumido nunha depresión durante algún tempo.