cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bombina variegata
Descrición
Os adultos de maior tamaño non chegan a 35 mm de lonxitude (machos) ou 55 mm (femias), polo que é unha das especies máis pequenas de Archaeobatrachia. O seu dorso é marrón verdoso, frecuentemente con manchas brillantes. O ventre, incluíndo a cara interna dos brazos e os dedos, son dun ton gris azulado a negro azulado con conspicuas manchas amarelo-alaranxadas que cobren a metade de dita superficie, moi rechamantes e características. Estes anuros teñen un corpo compacto non tan aplanado como Bombina bombina. As pupilas son acorazonadas sen tímpanos visibles, a parte superior ten numerosas verrugas.
O canto de apareamento dos machos pode sentirse na primavera tardía e inicios do verán. Como esta especie non ten sacos bucais, o canto é suave.
Larvas: As larvas ou cágados teñen un tamaño máximo de 55 mm, co final da cola arredondado. Son de cor cincenta sucia.
Distribución
É unha especie estreitamente asociada coa auga. Orixinariamente vivía ao longo de regatos e ríos, dependendo da dispoñibilidade de auga. Baixo a influencia humana o seu hábitat segue dependendo da dispoñibilidade de pequenos corpos de auga en terra lamosa, como rodeiras deixadas por tractores, charcos, e gavias. A maioría destas zonas son ricas en vexetación e están libres de depredadores e especies competidoras. O quecemento destes pequenos corpos de auga asegura o desenvolvemento rápido de embrións e larvas. A elevada mobilidade dos xuvenís permite a dispersión desta especie a novas zonas axeitadas. En terra procuran refuxio debaixo de rochas, madeira morta e gretas. Prosperan en zonas montañosas e outeiros de Europa central e meridional como o val do alto Rhin.
Trasufre, Coucieiro, Muxía
Trasufre é un lugar da parroquia do Coucieiro no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 67 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 35 eran homes e 32 eran mulleres.
Bombina variegata
Distribución
Esta especie encóntrase en Europa entre os 100 e 2100 m de altitude nos seguintes países: Francia, Bélxica, Luxemburgo, Países Baixos, Alemaña, Suíza, norte de Italia, Austria, Chequia, Polonia, Eslovaquia, Hungría, Eslovenia, Croacia, Bosnia e Hercegovina, Serbia, Montenegro, Albania, Macedonia do Norte, Grecia, Bulgaria, Romanía e oeste de Ucraína. Está ausente de toda a península Ibérica, Galicia incluída.
Laura Ponte Martínez
Laura Ponte Martínez, nada en Vigo o 9 de xuño de 1973, é unha top model galega. Durante anos foi considerada unha das modelos máis importantes de España e do mundo. Mide 1,77 m, e ten unhas medidas de 89-60-89.
Traxectoria
Foi descuberta con 19 anos mentres estudaba Ciencias Políticas en Londres, e pouco despois gañou o prestixioso premio Look of the year organizado pola axencia Elite, o que supuxo o inicio dunha exitosa carreira, na que chegou a traballar para deseñadores como Valentino, Ralph Lauren, Hugo Boss ou Christian Lacroix e a colaborar con fotógrafos como Steven Meisel, Richard Avedon ou Mario Testino.
Tras abandonar as pasarelas seguiu relacionada co mundo da moda, sendo a imaxe de marcas como Amichi e Cortefiel e colaborando con algunha das revistas de moda máis importantes do sector en España como Telva ou Elle.
En setembro de 2004 casou con Luis Beltrán Ataúlfo Gómez-Acebo Borbón, fillo da infanta Pilar de Borbón e sobriño do rei Xoán Carlos I, converténdose desde entón en habitual das revistas da prensa rosa. O matrimonio divorciouse en 2011.
Antón Castro
Antón Rodríguez Castro, nado en Lañas (Arteixo) o 25 de agosto de 1959, é un xornalista, escritor e tradutor galego.
Traxectoria
Traballou en El Día, El Periódico de Aragón e, desde 2001, no Heraldo de Aragón. Dirixiu suplementos culturais e foi colaborador en ABC, Equipo, Radio Zaragoza e Cadena Cope. Presentou varios programas en Antena Aragón.
Recibiu o Premio Modesto R. Figueiredo (1983 e 1986) e o Premio Zaragoza de Periodismo (1990).
O Pereiro, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
O Pereiro é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Parque Nacional de Retezat
Datos de interese
O Parque Nacional creouse no 1935, protexendo 54400 hectáreas. Posteriormente no 1979, 20000 hectáreas deste parque foron declaradas Reserva da Biosfera.
Flora e Fauna
A paisaxe característica é a alta montaña, xa que o parque localízase nos Cárpatos, sendo o monte Peleaga, o cumio máis elevado da zona, con 2.509 metros. As faias seguidas dos piñeiros son as especies arbóreas predominantes. A fauna é moi valiosa: son comúns o oso pardo, o lince común, a aguia real, a aguia pomerana ou a avelaiona dos Urais.
Era xeolóxica
Unha era xeolóxica é unha subdivisión do tempo xeolóxico que divide os eóns na escala de tempo xeolóxico. Estas eras adoitan dividirse en períodos. A entidade responsábel da definición e clasificación das eras xeolóxicas é a The International Commission on Stratigraphy (ICS) (Comisión Internacional sobre Estratigrafía) que, á súa vez, é o maior corpo científico dentro da International Union of Geological Sciences (Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas).
O eón Fanerozoico subdivídese en tres eras: o paleozoico, o mesozoico e o cenozoico, que representen as principais etapas no rexistro fósil macroscópico. Estas eras están separades por extincións masivas; a extinción pérmica no límite paleozoico-mesozoico e a extinción K-T, entre o mesozoico e o cenozoico. Hai probas de que impactos de mneteoritos catastróficos tiveron un papel importante á hora de marcar as diferenzas entre as eras.
Antigamente os eóns Hadeano, Arqueano e Proterozoico estaban agrupados na era precámbrica. Esta era cubría os catro mil millóns de anoss dda historia da Terra anteriores á aparición de animais de cuberta dura. Recentemente, estes eóns foron subdivididos en eras.
Icky Mettle
Icky Mettle é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Archers of Loaf, publicado o 7 de setembro de 1993 a través do selo Alias Records. Foi producido e gravado por Caleb Southern nos Kraptone Studios de Chapel Hill, Carolina do Norte. Merge Records lanzou unha reedición deluxe do disco en 2011.
Shallow Hal
Shallow Hal é un filme estadounidense dirixido polos irmáns Farrelly que foi estreado no 2001. Está protagonizado por Gwyneth Paltrow, Jack Black e Jason Alexander.
Vilar de Outeiro, Coucieiro, Muxía
Vilar de Outeiro é un lugar da parroquia do Coucieiro no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 36 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 17 eran mulleres.
Pharsman II de Iberia
miniatura|Relevo representando a Pharsman II Pharsman II o Bravo ou o Benfeitor (ფარსმან II ქველი), foi rei de Kartlii da dinastía Pharnavaziana, contemporáneo do emperador romano Hadriano (r. 117–138). O especialista Cyril Toumanoff suxeriu que o seu reinado abranguería do 116 ao 132 mentres que William E. D. Allen estimou do 116 ao 140.
Castro de Ferreira
O castro de Ferreira é un castro galaico pertencente á cultura castrexa, situado na parroquia de Ferreira de Pantón, no concello de Pantón.
Situación
O castro sitúase próximo á aldea de Basillao, no monte do Castro a unha altitude de 413 metros e a carón do rego de Regueiral de Abaixo. Tiña unha situación xeográfica sobre o val do río Ferreira e a depresión que forma o Regueiral de Abaixo.
Historia
Nunca se realizou ningún estudo sobre o castro. As murallas do castro foron desaparecendo en varios dos seus puntos pola construción de muros de leiras na súas ladeiras.
Lenda
O castro de Ferreira, ten unha lenda. Esta lenda conta que os mouros enterraron no castro un valioso tesouro que xamais foi atopado. Ademais cóntase que os poboadores do castro acudían con frecuencia á feira que se celebra en Ferreira de Pantón, e que acostumaban mercar viño nunha adega próxima ó castro.
Quilogramo
miniatura|dereita|Imaxe xerada por ordenador do prototipo internacional de quilogramo, composto nun 90% de [[platino e un 10% de iridio, gárdase no Bureau International des Poids et Mesures (Bureau Internacional de Pesos e Medidas) en Sèvres nas aforas de París.]] O quilogramo (comunmente quilo cando se usa para quilogramo-forza) é a unidade básica de masa do SI e o seu padrón, que se conserva na Oficina Internacional de Pesos e Medidas. O seu símbolo é kg.
Un quilogramo equivale a 1000 gramos pero, dado que no SI é a unidade fundamental de masa, non debe ser considerado como derivado do gramo.
Tamén é común que se utilice á vez como unidade de peso, aínda que se debería facer baixo o nome de quilogramo forza. O quilogramo-forza correspóndese, aproximadamente, co peso dunha masa de 1 quilogramo situada na superficie terrestre, a nivel do mar. A definición só é correcta na Terra, por canto intervén o valor da gravidade.
Nome e terminoloxía
A palabra quilogramo deriva do francés kilogramme, que á súa vez se formou engadindo o prefixo kilo creado coa palabra grega χίλιοι khilioi, que significa "mil" e gramma, palabra latina que significa "peso pequeno" e que procede do grego γράμμα. A palabra kilogramme foi incorporada á lexislación francesa en 1795, no Decreto do 18 de Xerminal, que revisaba o sistema antigo de unidades introducido pola Convención en 1793, cando gravet fora definido como o peso (poids) dun centímetro cúbico de auga, igual á milésima parte dun grave. No decreto de 1795 o termo gramme substituíu a gravet e kilogramme a grave. O termo quilo pode empregarse como forma abreviada de quilogramo.
Durante o século XIX o sistema de unidades estándar era o sistema centímetro-gramo-segundo, considerando o gramo a unidade fundamental de masa e o quilogramo unha unidade derivada. Porén, en 1901, tralos descubrimentos de James Clerk Maxwell de que as medidas eléctricas non podían expresarse en termos das tres unidades fundamentais, Giovanni Giorgi propuxo un novo sistema que incluiría unha cuarta unidade fundamental para medir cantidades en electromagnetismo. En 1935 foi adoptado pola Comisión Electrotécnica Internacional como o sistema Giorgi, agora coñecido como sistema MKS, e en 1946 adoptouse tamén o ampere como unidade electromágnetica do "sistema MKSA". Ambos os sistemas, CGS e MKS, coexistiron durante parte do século XX, mais como resultado da decisión de adoptar o sistema Giorgi como base para o Sistema Internacional en 1960, o quilogramo é a unidade básica de masa, mentres que a definición de gramo deriva da de quilogramo.
Historia
A primeira definición do quilogramo, decidida durante a Revolución Francesa, especificaba que era a masa dun decímetro cúbico (un litro) de auga destilada a unha atmosfera de presión e 3,98 °C de temperatura. A elección desta temperatura débese a que é a que corresponde á maior densidade da auga á presión dunha atmosfera. Esta definición era complicada de reproducir con exactitude, porque a densidade da auga depende da presión, e as unidades da presión inclúen a masa como factor, introducindo unha dependencia circular na definición.
Para evitar estes problemas, o quilogramo foi redefinido mediante un obxecto, cuxa masa serviu como representación da definición orixinal. Desde 1889, o Sistema Internacional de Unidades define que a unidade debe ser igual á masa do prototipo internacional do quilogramo (IPK pola súa sigla en inglés, International Prototype Kilogram), fabricado cunha aliaxe de 90 % platino e 10 % iridio (porcentaxes en peso) e traballado en forma de cilindro circular recto de 39 milímetros de altura, igual ao diámetro. O prototipo internacional atópase na Oficina Internacional de Pesos e Medidas, en Sèvres, nas proximidades de París. Realizáronse varias copias oficiais do prototipo do quilogramo, dispoñibles como prototipos nacionais, que se comparan co prototipo de París cada 40 anos. Este prototipo internacional é un dos tres cilindros feitos orixinalmente en 1879. En 1883 demostrouse que o IPK era indistinguible do quilogramo estándar de entón, e foi ratificado como “o” quilogramo na primeira Conferencia Xeral de Pesos e Medidas en 1889.
Por definición, o erro na medición da masa do IPK é exactamente cero, pois o IPK é o quilogramo. Emporiso, ao longo do tempo detectáronse pequenos cambios comparando o estándar fronte ás súas copias oficiais. Comparando as masas relativas entre os estándares nun certo prazo estímase a estabilidade do estándar: o prototipo internacional do quilogramo perdeu cerca de 50 microgramos nos últimos 100 anos, e a causa da perda segue sendo descoñecida.
Dende principios do século XX están a realizarse experimentos para definir o quilogramo mediante leis físicas, xa que é a única unidade fundamental do Sistema Internacional definida mediante un obxecto. Establecéronse dúas liñas principais de investigación: a primeira baseada en fixar o valor do número de Avogadro, para despois materializar a unidade de masa cunha esfera de silicio, case perfecta na súa forma e composición isotópica, cuxas características dimensionais pódense coñecer cunha grande exactitude. Especificamente, determínase o volume ocupado pola esfera e cada un dos seus átomos, e finalmente, co número de Avogadro, determínase a masa. A outra alternativa consiste en fixar o valor da carga do electrón ou o da constante de Planck e logo, mediante medicións eléctricas, materialízase o quilogramo empregando un dispositivo denominado balanza de Watt. Varios institutos nacionais de metroloxía están a traballar na posta a punto dun sistema deste tipo; por exemplo, o desenvolvido por Brian Kibble, do Laboratorio Nacional de Física do Reino Unido. A principios de 2011, antes da celebración da Conferencia Xeral de Pesos e Medidas dese ano, atopouse consenso en que o método que se vai utilizar é o da constante de Planck, pero ignórase cando se adoptará o cambio, á espera dunha conclusión unánime de todos os laboratorios no que concirne á reproducibilidade e exactitude deste método, xa que é necesario dispoñer primeiro de varias balanzas operativas.
Paolo Gentiloni
Paolo Gentiloni Silveri, nado o 22 de novembro de 1954 en Roma, é un político italiano, membro do Partito Democratico.
Traxectoria
Foi presidente do Consello de Ministros de Italia e é comisario de Asuntos económicos e monetarios da Comisión Europea dende 2019. Anteriormente exerceu o cargo de ministro de Asuntos Exteriores de Italia. Foi, así mesmo, ministro de Comunicacións con Romano Prodi e ostenta un asento de deputado.
Descarboxilación do piruvato
A descarboxilación do piruvato ou descarboxilación oxidativa do piruvato é a reacción encimática na que o piruvato perde o seu grupo carboxilo en forma de CO2, quedando reducido a un grupo de dous carbonos (acetilo), que se une ao coencima A, formando acetil-CoA. Esta reacción é esencial para facer que o esqueleto carbonado do piruvato citosólico entre nas reaccións do ciclo de Krebs e prosiga a vía da respiración celular aerobia, conectando deste modo a glicólise co ciclo de Krebs centro|700 px
A reacción é unha descarboxilación oxidativa, que está lonxe do equilibrio (ΔGº'= -8,0 kcal/mol), catalizada polo complexo encimático da piruvato deshidroxenase, que ten lugar nas mitocondrias dos eucariotas e no citoplasma bacteriano. Na reacción fórmase NADH unha molécula con gran capacidade redutora (poder redutor). Por cada glicosa (molécula de 6 carbonos) que entra na glicólise fórmanse dúas de piruvato (de 3 carbonos), pero durante a reacción de descarboxilación do piruvato vaise perder un dos carbonos do piruvato (o do grupo carboxilo) en forma de CO2, e o resto de dous carbonos que queda cédese ao coencima A (CoA), formando acetil-CoA. O CoA ten un grupo reactivo -SH por onde se enlaza ao acetilo, que moitas veces se representa nas reaccións (CoA-SH).
O destino do NADH formado é ceder os seus electróns á cadea de transporte electrónico, para que se produza ATP na fosforilación oxidativa subseguinte. O destino do acetil-CoA é ceder o acetilo ao ciclo de Krebs, o que tamén producirá enerxía. No fígado é especialmente importante esta reacción, xa que impide que o piruvato citosólico sexa utilizado na gliconeoxénese ou en transaminacións e obrígao a entrar nas mitocondrias e incorporarse ao ciclo de Krebs para producir ATP ou formar citrato, que poderá ser exportado ao citosol para a síntese de lípidos. centro|400 px
Nos humanos en condicións anaerobias o piruvato pode ser fermentado a lactato no citosol, pero en condicións aerobias entra nas mitocondrias para ser descarboxilado. Para facilitar que o piruvato entre nas mitocondrias hai unha serie de transportadores específicos na membrana mitocondrial. Na membrana mitocondrial externa hai unhas porinas polas que pasa o piruvato ao espazo intermembranas e despois o transportador piruvato translocase da membrana mitocondrial interna pasa o piruvato do espazo intermembranas á matriz mitocondrial.
Nos organismos anaerobios a descarboxilación do piruvato difire do proceso aerobio en que o aceptor de electróns é unha proteína ferro-sulfurada e non o NAD+. A conversión está catalizada por un encima dependente da tiamina, que tamén acila o coencima A. Os equivalentes de redución son eliminados pola produción de H2 polo encima hidroxenase.
Fases da reacción encimática
O complexo da piruvato deshidroxenase é un complexo multiencimático de 96 subunidades en eucariotas, que forman tres encimas, e no que interveñen cinco coencimas ou grupos prostéticos. Os encimas son: piruvato deshidroxenase (E1), dihidrolipoíl transcetilase (E2) e dihidrolipoíl deshidroxenase (E3). Os coencimas son: pirofosfato de tiamina (TPP), FAD, CoA, NAD+ e ácido lipoico. Todos estes encimas e coencimas están moi xuntos no complexo, o que facilita a reacción.
(Aínda que o piruvato sofre aquí unha descarboxilación, téñase en conta que o encima se chama piruvato deshidroxenase, que non se debe confundir coa piruvato descarboxilase que intervén na fermentación alcohólica formando acetaldehido.)
A reacción da descarboxilación do piruvato pode dividirse en cinco fases :
Fase 1
piruvato + H+ + E1-TPP →  E1-TPP-hidroxietilo + CO2
Fase 2
A piruvato deshidroxenase do complexo efectúa tamén a fase 2, catalizando o paso do grupo hidroxietilo desde o TPP ao grupo prostético lipoílo do encima dihidrolipoíl transcetilase (E2), formando un grupo acetilo unido por enlace tioéster aos grupos lipoílo reducidos.
E1-TPP-hidroxietilo + E2-lipoílo →  E1-TPP + E2-lipoílo-S-acetilo
Fase 3
Agora intervén o coencima A (CoA-SH), que reacciona co acetilo unido á dihidrolipoíl transcetilase, que perde o seu acetilo, que pasa ao coencima A, formándose acetil-CoA, e os grupos lipoílo quedan reducidos. Formouse, pois, o segundo produto final da reacción, o acetil-CoA.
E2-lipoílo-S-acetilo + CoA-SH →  E2-lipoílo-SH (reducidos) + acetil-S-CoA
Fase 4
Agora os grupos lipoílo reducidos de E2 débense oxidar. Para iso intervén o terceiro encima do complexo, a dihidrolipoíl deshidroxenase, que ten o grupo prostético FAD, que recolle dous H dos grupos lipoílo de E2, volvéndoos a oxidar, e formando FADH2.
E2-lipoílo-SH (reducidos) + E3-FAD →  E2-lipoílo (oxidados) + E3-FADH2
Fase 5
Agora o grupo prostético FADH2 vai reducir o coencima NAD+. A dihidrolipoíl deshidroxenase (E3) transfire os dous H do FADH2 ao NAD+, formando NADH + H+. Prodúcese así o último produto final da reacción, o NADH (poder redutor).
miniatura|500px|Fases da descarboxilación do piruvato (no piruvato R=H). As fases 1, 2, 3, 4 e 5 están indicadas como A, B, C, D e E.
Saúde
Como na reacción da descarboxilación do piruvato interveñen coencimas que teñen en parte da súa estrutura grupos derivados de vitaminas, o déficit destas vitaminas pode afectar á reacción e causar diversos trastornos. A tiamina ou vitamina B1 forma parte do TPP, a riboflavina ou vitamina B2 do FAD, o ácido pantoténico ou vitamina B5 do coencima A e a nicotinamida ou vitamina B3 do NAD. Ademais o ácido lipoico, que orixina os grupos dihidrolipoíl, é un factor de crecemento para moitos microorganismos, aínda que pode ser sintetizado polos animais superiores.
Un exemplo de trastornos por deficiencia vitamínica é o beriberi, doenza causada pola deficiencia en tiamina ou vitamina B1. Os animais con esta deficiencia nutritiva non poden descarboxilar o piruvato normalmente, o que afecta especialmente ao cerebro, que só pode obter enerxía da glicosa vía piruvato, polo que desenvolven unha polineurite.
Lomaiviti
Lomaiviti é unha provincia das illas Fidxi localizada na División do Leste. Ten unha área de 411 Km² e unha poboación de 16.214 habitantes. A súa capital é a cidade de Lomaiviti. A maior cidade, cunha poboación de 3.745 (censo de 1996), é Levuka, que foi a primeira cidade moderna de Fidxi e a súa capital de 1871 a 1877.
Ateneo Ferrolán
miniatura|Sede do Ateneo.
O Ateneo Ferrolán foi fundado en 1879, persistindo até o seu peche durante a ditadura franquista, e refundado en 1976. Desde entón converteuse nun punto de referencia e consulta dentro do mundo cultural de Ferrol e en xeral de Galicia. Organiza actividades culturais de diversos eidos (debates, cine, conferencias, mesas redondas, exposicións, concertos...), acadando unha gran capacidade de convocatoria, sendo unha entidade que ofrece o seu espazo ás diversas entidades e asociacións que queiran dispoñer das súas instalacións.
O ateneo, como entidade sen fin de lucro, ocupa un dos primeiros lugares como dinamizador da cultura en Ferrol, desenvolvendo as súas actividades a través das Vocalías de Música, Cine, Teatro, Ciencias e Humanidades, Artes Plásticas, Ambiente, Muller, Arqueoloxía, Xuventude, Publicacións..., tentando dar resposta cultural ás necesidades da cidade e da comarca de Ferrol. As súas actividades desenvólvense en función dunha demanda social concreta ó servizo da cal orientamos os seus esforzos.
Polas características propias de promoción e defensa da cultura galega, tódalas súas manifestacións, ben orais ou escritas, realízanse dun xeito único en lingua galega, o mesmo que toda a súa administración está elaborada, de sempre, en galego.
Todo este esforzo cultural e os seus fins, non lucrativos, fan que as súas programacións sexan na súa maior parte abertas ó público e de xeito gratuíto, cun gran contido e interese social, polo cal teñen unha grande aceptación cidadán.
A sede está situada nun edificio histórico do século XVIII, restaurado polos arquitectos Alfredo Alcalá e Francisco Iglesias, enclavado no tamén histórico barrio da Magdalena, preto do Mercado Central.
Tamén se fan outras estables como:
E a posibilidade, segundo coñecen asociacións culturais, A.VV., partidos políticos ou entidades, de facer calquera outro acto que se propoña, posto que o Ateneo é unha entidade sen ánimo de lucro aberta a calquera iniciativa.
Leyla Zana
Leyla Silvan, coñecida como Leyla Zana, nada en Silvan, Diyarbakır, o 3 de maio de 1961, é unha escritora e política kurda turca, de ideas feministas e progresistas e defensora da autonomía do Kurdistán nunha Turquía federal. Foi deputada da Asemblea Nacional de Turquía polo Partido Democrático dos Pobos.
De 1994 a 2004, estivo encarcerada polo seu activismo político. Previamente, de 1991 a 1994 foi deputada independente.
Foi galardoada co premio Sakharov en 1995 polo Parlamento Europeo, mais non puido recoller o seu premio ata a súa liberación en 2004. Tamén recibiu o premio Rafto en 1994, despois de ser recoñecida pola Fundación Rafto por ser encarcerada pola súa loita pacífica en favor dos dereitos do pobo kurdo en Turquía.
Traxectoria
Zana naceu en Silvan, preto de Diyarbakir. Aos catorce anos casárona co seu primo Medhi Zana, elixido alcalde de Diyarbakır en 1975. Tralo encarceramento do seu marido, a raíz do golpe de estado en Turquía en 1980, Leyla comezou unha intensa actividade en defensa dos detidos políticos e pola amnistía.
Coezou a estudar aos 23 anos e obtivo os diplomas de primaria e secundaria en tres anos.
A principios dos anos noventa, colaborou na fundación do xornal Yeni Ülke, un dos primeiros rotativos editados en kurdo.
En outubro de 1991, converteuse na primeira muller kurda que accedeu a un escano no parlamento de Turquía. O seu activismo en favor dos dereitos humanos e dos dereitos do pobo kurdo, outorgoulle un gran recoñecemento por parte da poboación kurda de Turquía. Logrou converterse en deputada polo distrito de Diyarbarkir co 84% dos votos polo partido DEHAP.
Zana foi a primeira deputada electa en expor abertamente o conflito kurdo na Asemblea Nacional de Turquía. Ingresou o 6 de novembro de 1991, cun grande escándalo para o nacionalismo kemalista. Xurou o seu cargo lucindo un diadema coas cores da prohibida bandeira kurda e usando a proscrita lingua kurda "en nome da irmandade entre os pobos turco e kurdo".
En marzo de 1994, tras un controvertido discurso nos Estados Unidos, sendo deputada do Partido da Democracia foille cancelada a inmunidade parlamentaria e foi detida baixo as acusacións de traizón e separatismo, así como de pertenza ao Partido dos Traballadores do Kurdistán (PKK), xunto cos seus compañeiros de partido Hatip Dicle, Orhan Doğan e Selin Sadak.
O 8 de decembro dese ano, foi condenada a quince anos acusada de "traizón" e de "pertenza a unha organización ilegal", cargos que ela sempre negou.
En 1995 foille concedido polo Parlamento Europeo o Premio Sakharov para a liberdade de pensamento pola súa "valente defensa dos dereitos humanos e o seu compromiso en forxar unha resolución pacífica e democrática ao conflito kurdo".
O caso de Leyla Zana espertou un importante interese internacional, especialmente por mor dos intentos de Turquía por ingresar na Unión Europea. A Unión insistiu repetidamente ao goberno turco para que Zana fose liberada. No ano 2000, a película La espalda del mundo de Javier Corcuera dedicou unha das tres reportaxes á historia de Zana, aumentando a súa popularidade no exterior de Turquía.
En 2001, o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos fallou contra o goberno turco polo caso de Zana, cualificándoa como presa de conciencia. No entanto, Turquía non recoñeceu o fallo. Foi liberada en 2004.
En 2005 o Tribunal Europeo ditaminou unha compensación de 9000 euros a Zana por parte do goberno turco. Ese mesmo ano, Zana participou na formación do Movemento Democrático do Pobo (DTH), que se fusionou co Partido da Democracia do Pobo (DEHAP) dando lugar ao Partido Democrático do Pobo (DTP), onde milita Zana.
Defensora dunha Turquía federal cunha rexión denominada Kurdistán, en abril de 2008 foi condenada a dous anos de cárcere por "propaganda terrorista". En decembro do mesmo ano foi tamén condenada a outra década no cárcere por "terrorismo". O 28 de xullo de 2009 outro tribunal condenouna a 15 meses de prisión por un parlamento. As tres penas suspendéronse.
O 12 de xuño de 2011, regresou ao parlamento. Foi reelixida como independente debido a unha prohibición vixente de pertencer a un partido. Defensora dunha solución política ao conflito kurdo, reuniuse en 2012 co que posteriormente sería presidente, Recep Tayyip Erdoğan, e apostou por el publicamente para resolver o conflito kurdo, o que lle valeu críticas dos propios sectores kurdos. A súa iniciativa serviu de base para o proceso negociador entre o PKK e o goberno turco, grazas ao cal o líder do PKK Abdullah Öcalan realizou o histórico chamamento a pasar da resistencia armada á loita política.
No verán de 2015, iniciouse unha nova ofensiva xudicial a consecuencia do violento fin do proceso de paz co PKK. O Partido Democrático do Pobo foi acusado de ser o brazo político do PKK. A formación negouno e denunciou unha purga para acabar coa disidencia do país.
En maio de 2016, o parlamento turco aprobou levantar a inmunidade parlamentaria dos deputados que tivesen abertos procesos xudiciais.
O 11 de xaneiro de 2018, a pertenza de Zana ao parlamento foi revogada por perder 212 sesións parlamentarias entre outubro de 2016 e abril de 2017 por 302 votos contra 22 do parlamento turco, cos deputados de CHP e HDP que asistiron votando en contra.
Steven Holl
miniatura|Simmons Hall do MIT. miniatura|Kiasma, Helsinqui, 1993-1998.
Steven Holl, nado en Bremerton (Washington) o 9 de decembro de 1947, é un arquitecto estadounidense.
Traxectoria
Obtivo o título de arquitecto pola Universidade de Washington no ano 1971. Realizou estudos de Arquitectura en Roma que completou cun curso de post-grao na Architectural Association de Londres en 1976. Despois de comezar a súa carreira en California, estableceu o seu propio estudio, Steven Holl Architects, na cidade de Nova York en 1976.
Laurence Sterne
miniatura|250px|Retrato de Laurence Sterne, por Sir Joshua Reynolds Laurence Sterne, nado en Clonmel (Irlanda) o 24 de novembro de 1713 e finado en Londres o 18 de marzo de 1768, foi un escritor inglés.
Traxectoria
Nado en Clonmel (Tipperary), no sur de Irlanda, de pai militar inglés destinado nese país. Estudou na Cambridge. Foi ordenado sacerdote da Igrexa de Inglaterra en 1738. En 1741 casou con Elizabeth Lumley, coa que tivo unha filla, Lydia. En 1760 outorgáronlle o vicariato de Coxwold (Yorkshire), onde chamou a atención polos seus excéntricos sermóns. A finais de 1760 estableceuse en Londres, onde levou unha vida disoluta pese a encontrarse xa afectado por unha tuberculose. Por razóns de saúde, de 1762 a 1764, viviu en Tolosa (Francia) coa súa muller, enferma mental, e a súa filla.
Empezou a escribir aos 46 anos. En 1765 emprendeu unha viaxe por Francia e Italia que deu lugar ao libro Unha viaxe sentimental por Francia e Italia, obra pensada orixinalmente en catro partes das que Sterne só puido completar dúas, nas que evoca con reflexións cheas de fantasía, humor e melancolía a súa viaxe por Calais, Ruán, París e os arrabaldes de Lión.
En 1767 deu a coñecer as súas Cartas a Eliza, correspondencia dirixida á súa amante Eliza Draper. Admirou a Cervantes, Rabelais e Jonathan Swift. É un dos escritores máis innovadores e influentes da literatura. Nietzsche di de Sterne que é «o escritor máis libre de todos os tempos», e «o gran mestre do equívoco... este é o seu propósito, ter e non ter razón á vez, mesturar a profundidade e a bufonería... Hai que renderse á súa fantasía benévola, sempre benévola». Sterne anticipa moitos dos recursos narrativos das vangardas literarias de fins do século XIX e inicios do XX, en gran medida fai unha especie de monólogo interior que preanuncia o de Joyce.
Morreu de tuberculose o 18 de marzo de 1768 en Londres.
En 2005, o director inglés Michael Winterbottom, realizou A Cock and Bull Story (Unha historia de gallo e touro), película baseada na novela A vida e opinións do cabaleiro Tristram Shandy, produción do Reino Unido que contaba con Steve Coogan no papel de Tristram Shandy.
Mia Hamm
Mariel Margaret Hamm-Garciaparra, nada en Selma (Alabama) o 17 de marzo de 1972 é unha ex-futbolista, dobre campioa olímpica e dobre campioa da Copa do Mundo. Recoñecida como unha icona do fútbol,   xogou de dianteira na Selección de fútbol dos Estados Unidos entre 1987 e 2004. Hamm foi a face da Women's United Soccer Association (WUSA), primeira liga profesional de fútbol feminino nos Estados Unidos, onde xogou para Washington Freedom entre 2001 e 2003. Xogou no fútbol universitario para o North Carolina Tar Heels, ao que axudou a gañar catro títulos consecutivos.
Durante a súa etapa no equipo nacional, participou en catro Copas do Mundo: China 1991, Suecia 1995 e nos Estados Unidos en 1999 e 2003. Liderou tamén o equipo en tres xogos olímpicos: Atlanta 1996, Sydney 2000 e Atenas 2004. Durante a súa carreira internacional xogou 42 partidos e marcou 14 goles en 7 torneos internacionais.
Hamm tivo a marca de máis goles internacionais marcados (tanto por homes como por mulleres) ata 2013. Foi declarada FIFA World Player of the Year en 2001 e 2002, e foi incluída xunto coa súa compañeira de equipo Michelle Akers na listaxe feita por Pelé dos 125 mellores xogadores vivos da FIFA.
El hombre medicina
"El hombre medicina" é unha canción da banda viguesa Siniestro Total, aparecida en 1993 como primeiro sinxelo do seu décimo álbum Made in Japan, lanzado polo selo BMG-Ariola. O tema conta cun videoclip dirixido polo xornalista e director vasco Mikel Clemente.
Opistosoma
miniatura|Escorpión no que se ve a división do opistosoma en dúas partes. miniatura|En primeiro plano, opistosoma da [[araña Phidippus mystaceus.]]
O opistosoma é un dos dous tagmas en que se divide o corpo dos quelicerados. O outro tagma é o prosoma.
Nos quelicerados, que non teñen unha cabeza diferenciada do resto do corpo, o opistosoma é ás veces denominado abdome, termo desaconsellado xa que non é homólogo do abdome dos crustáceos e os insectos.
En arañas e amblipixios existe unha constrición ou cinto (pedicelo) que separa o opistosoma do prosoma, pero no resto dos arácnidos o límite entre ambos os tagmas é menos evidente.
Por outra parte, os escorpións posúen un opistosoma diferenciado en dúas zonas, unha basal e ancha denominada mesosoma e outra final estreita e alongada coñecida como metasoma ("cola").
Etimoloxía
O termo opistosoma está formado polos elementos do latín científico opistho- e -soma, tirados do grego antigo ὂπισθεν ópisthen, "detrás", "por detrás", e σῶμα sôma, "corpo", respectivamente. Literalmente: "a parte traseira do corpo".
Características e tipos
O número de segmentos do opistosoma, e o de apéndices que presenta varía nos distitos grupos de quelicerados. Os escorpións teñen trece, aínda que o primeiro só se ve durante o seu desenvolvemento embrionario. Os arácnidos tenen menos; os opilións, por exemplo, teñen só dez.
Nas arañas e os ácaros, o opistosoma mostra unha clara tendencia á redución dos escleritos e á perda da metamería primitiva; noutros quelicerados, o opistosoma está claramente segmentado. Nalgúns grupos, o telson consérvase en forma de longa espiña (merostomados), aguillón velenoso (escorpións) ou de filamento multiarticulado (palpígrados). O opistosoma dos xifosuros posúe branquias en libro, que son apéndices modificados. Nos arácnidos hai tamén estruturas derivadas de apéndices, como os pulmóns en libro, as fieiras (arañas) ou os peites (escorpións).
Funcións
No opistosoma localízanse as funcións vexetativas: circulación, respiración, dixestión interna, reprodución. O orifico xenital ábrese no segundo segmento; a continuación ábrense as filotraqueas ou pulmóns en libro e/ou os estigmas do sistema traqueal; o ano está situado no último segmento.
Fago T4
O fago T4 ou bacteriófago T4 (nome específico Escherichia virus T4, anteriormente Enterobacteria phage T4) é un virus bacteriófago que infecta á bacteria Escherichia coli. O fago T4 é membro do grupo dos fagos T pares, un grupo no que se inclúen os enterobacteriófagos T2 e T6. O fago T4 só pode realizar ciclos vitais líticos e non ciclos lisoxénicos.
Xenoma e estrutura
O xenoma de ADN bicatenario do fago T4 ten unhas 169 kbp de lonxitude e codifica 289 proteínas. O xenoma de T4 ten redundancias terminais e replícase primeiro como unha unidade, despois varias unidades xenómicas recombínanse para formar un concatámero. Cando se empaqueta, o concatémero é cortado en posicións específicas orixinando cachos de igual lonxitude, que constitúen varios xenomas que representan permutacións circulares do orixinal. O xenoma de T4 contén secuencias intrónicas de tipo eucariota.
Tradución
A secuencia Shine-Dalgarno GAGG domina nos xenes temperás do bacteriófago T4, mentres que a secuencia GGAG é unha diana para a endonuclease de T4 RegB que inicia a degradación do ARNm temperán.
Estrutura do virus
T4 é un fago relativamente grande, de aproximadamente 90 nm de largo e 200 nm de longo (a maioría dos fagos teñen unha lonxitude entre 25 e 200 nm), que consta de cabeza e cola. O xenoma de ADN está dentro dunha cabeza icosaédrica ou cápside. A cola de T4 está oca para que poida pasar a través dela o seu ácido nucleico e se introduza na célula unha vez que o virus se adhire á superficie da célula pola súa cola axudándose dunhas fibras da cola. As fibras da cola son tamén importantes para o recoñecemento de receptores de superficie da célula, o que determina a súa especificidade.
Proceso de infección
O fago T4 inicia a infección dunha célula de E. coli uníndose a proeínas porinas OmpC e ao lipopolisacárido (LPS) da superficie de E. coli coas súas fibras da cola longas (LTF). O recoñecemento do sinal percíbese a través das LTFs na placa basal da cola. Isto libera as fibras da cola curtas (STF) que se unen irreversiblemente á superficie de E. coli. A placa basal da cola cambia de conformación e a vaíña ou talo da cola contráese, causando que a proteína GP5 situada ao final da cola pique a membrana externa da célula. O dominio de lisozima de GP5 actívase e degrada a capa de peptidoglicano periplásmica. A parte restante da membrana é degradada e despois o ADN da cabeza do fago pode pasar a través da cola tubular e entrar na célula de E. coli.
Replicación e empaquetado
O virus ten un mecanismo de copia do ADN rápido e moi exacto, no que se produce só 1 erro por cada 300 copias. O fago tamén codifica proteínas para realizar mecanismos exclusivos de reparación do ADN. O motor de empaquetamento do ADN de T4 carga o ADN na cápside do fago a unha velocidade de 2000 pares de bases por segundo (que a escala equivalería ás prestacións dun motor de automóbil medio).
Historia
O momento e lugar en que se illou por primeira vez o fago T4 non está claro, aínda que probablemente a fonte foron augas residuais ou material fecal. T4 e outros fagos similares foron descritos nun artigo de Thomas F. Anderson, Max Delbrück, e Milislav Demerec en novembro de 1944.
Varios premios Nobel traballaron co fago T4 ou fagos similares a T4, como Max Delbrück, Salvador Luria, Alfred Hershey, James D. Watson, e Francis Crick. Outros importantes científicos que traballaron co fago T4 son Michael Rossmann, Seymour Benzer, Bruce Alberts, Gisela Mosig, Richard Lenski, e James Bull.
Vilarmide, Coucieiro, Muxía
Vilarmide é un lugar da parroquia do Coucieiro no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 70 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 32 eran homes e 38 eran mulleres.
Albert Gallatin
Abraham Alfonse Albert Gallatin, nado o 29 de xaneiro de 1761 e finado o 12 de agosto de 1849, foi un político, diplomático, etnólogo e lingüista suízo-estadounidense. Foi congresista, senador, embaixador e foi o máis duradeiro Secretario do Tesouro dos Estados Unidos de América. En 1831, axudou a fundar a Universidade da Cidade de Nova York, hoxe Universidade de Nova York.
Péptido natriurético auricular
miniatura|dereita|Péptido natriurético auricular. O péptido natriurético auricular (ANP), factor natriurético auricular (ANF), hormona natriurética auricular (ANH), ou atriopeptina, é un potente vasodilatador, e unha hormona polipeptídica secretada polas células musculares do corazón. Está implicado na homeostase da auga do corpo, do sodio, potasio e graxas do tecido adiposo. Libérase polas células musculares das cámaras superiores do corazón (aurículas), en resposta á presión sanguínea alta. O ANP actúa reducindo a auga, o sodio e a carga adiposa no sistema circulatorio, o que reduce a presión sanguínea.
Estrutura
O ANP é un péptido de 28 aminoácidos cun anel de 17 aminoácidos no centro da molécula codificado por un xene do cromosoma 1 humano. O anel está formado por unha ponte disulfuro entre dúas cisteínas situadas nas posicións 7 e 23. O ANP está moi relacionado co péptido natriurético cerebral (BNP) e co péptido natriurético de tipo C (CNP), xa que os tres comparten o mesmo anel de aminoácidos. O ANP foi descuberto en 1981 por un equipo de investigadores en Kingston, Ontario, Canadá despois de que observasen que a inxección de extractos de tecidos da aurícula (pero non do ventrículo) nas ratas causaba unha forte natriurese (sodio na urina).
Produción
O ANP é producido, almacenado e liberado polos miocitos cardíacos das aurículas do corazón. Libérase en resposta ao estiramento na aurícula e por outros sinais inducidos pola hipervolemia, exercicio ou restrición calórica. A hormona exprésase constitutivamente no ventrículo en resposta ao estrés inducido polo incremento do sangue que chega ao corazón (por exemplo, incremento da presión ventricular en casos de estenose aórtica) ou danos no corazón (por exemplo, infarto de miocardio).
O ANP secrétase en resposta a:
A aurícula disténdese cando hai moito fluído extracelular e volume sanguíneo, e na fibrilación auricular. A secreción de ANP aumenta en resposta á inmersión do corpo na auga, o que causa distensión auricular debido a que se produce unha alteración da distribución do fluído intravascular. A secreción de ANP en resposta ao exercicio foi tamén demostrada nos cabalos.
Receptores
Foron identificados tres tipos de receptores do péptido natriurético auricular da superficie celular, aos que se unen os péptidos natriuréticos. Denomínanse:
O NPR-A e o NPR-B teñen un segmento que ocupa o grosor da membrana cun dominio extracelular que se une ao ligando. O dominio intracelular mantén dous dominios catalíticos de consenso para a actividade da guanilil ciclase. A unión dun péptido natriurético induce un cambio conformacional no receptor que causa a dimerización do receptor e a súa activación. Deste modo, a unión do ANP ao seu receptor causa a conversión de GTP a GMP cíclico (GMPc) e aumenta o GMPc intracelular. Como consecuencia, o GMPc activa unha quinase dependente do GMPc (PKG ou cGK) que fosforila proteínas nuns residuos específicos de serina e treonina. No sistema de túbulos colectores da medula renal, o GMPc xerado en resposta ao ANP non só pode actuar por medio da PKG senón tamén por medio da modulación directa das canles iónicas. O NPR-C funciona principalmente como un receptor para a eliminación ao unir e secuestrar o ANP, retirándoo da circulación. Todos os péptidos natriuréticos poden unirse ao NPR-C. O péptido natriurético auricular e o péptido natriurético cerebral únense e activan a guanilil ciclase A (GC-A), e o péptido natriurético cerebral pode ademais unirse e activar á guanilil ciclase B (GC-B).
Efectos fisiolóxicos
o ANP únese a un conxunto específico de receptores, os receptores do ANP. A unión de agonistas dos receptores causa a redución do volume sanguíneo e, por tanto, a redución no gasto cardíaco e da presión arterial sistémica. A lipólise aumenta, e descende a reabsorción renal de sodio. O efecto global do ANP no corpo é contrarrestar o aumento da presión arterial e do volume sanguíneo causado polo sistema renina-anxiotensina.
Vasculares
Relaxa o músculo liso vascular das arteríolas e vénulas por:
Cardíacos
Pode estar asociado coa amiloidose auricular illada.
Degradación
A regulación dos efectos do ANP atínguese por medio da degradación gradual do péptido polo encima endopeptidase neutra (NEP). Recentemente, fabricáronse inhibidores da endopeptidase neutral; pero aínda non obtiveron permisos de uso. Poderían ser clinicamente útiles no tratamento da enfermidade conxestiva do corazón.
Outros factores natriuréticos
Ademais dos péptidos natriuréticos dos mamíferos (ANP, BNP e CNP), foron illados noutros grupos animais outros péptidos natriuréticos con estrutura e propiedades similares. Tervonen (1998) describiu un péptido natriurético no salmón, chamado péptido cardíaco de salmón, e o péptido natriurético de dendroaspis (DNP) forma parte do veleno das serpes africanas mambas verdes.
Modulación farmacolóxica
A endopeptidase neutra (NEP) é o encima que metaboliza os péptidos natriuréticos, polo que se están a desenvolver inhibidores deste encima para tratar trastornos como hipertensión e insuficiencia cardíaca. A maioría deles son inhibidores duais. O Omapatrilat (inhibidor dual do NEP e do encima conversor da anxiotensina) desenvolvido por BMS non recibiu aínda a aprobación da FDA nos Estados Unidos debido a que podería producir anxioedema. Outros inhibidores duais do NEP co receptor ACE/anxiotensina están investigándose actualmente polas compañías farmacéuticas.
Víctor Muñoz Baijón
Víctor Muñoz Baijón, nado en Madrid e finado na mesma cidade o 6 de novembro de 1936, foi un farmacéutico e político de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Coa súa parella a alemá Ottilia Ulbricht, chegaron a Galicia ao comezo da ditadura de Primo de Rivera. Instaláronse en Santiago de Compostela cunha academia de idiomas. Cando concluíu os estudos, Víctor Muñoz fíxose cargo da farmacia da rúa Casas Reais.
Na década de 1930 fundou a sección da Falanxe Española en Santiago de Compostela con outros camaradas como Fermín Zelada de Andrés Moreno. Firme partidario de José Antonio Primo de Rivera, recibiuno na súa farmacia das Casas Reais o 16 de marzo de 1935. Alí Primo de Rivera improvisou un mitin ante un centenar de camaradas.
Pedrafita, O Aparral, As Pontes de García Rodríguez
Pedrafita é un lugar da parroquia do Aparral no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 18 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 7 eran homes e 11 eran mulleres.
Víctor Muñoz Baijón
Traxectoria
O 6 de novembro de 1936 Muñoz foi encarcerado e asasinado en Madrid, e o mando provincial da Falanxe foi confiado a Carlos Colmeiro Laforet.
Ao rematar a guerra, cando lle ían facer unha homenaxe, presentouse en Santiago de Compostela a súa muller, descubríndose que Ottilia só fora a súa amante. Até o final do franquismo, o "Hogar del Frente de Juventudes" de Santiago, sito na Alameda desta cidade, levou o nome de Víctor Muñoz.
A súa amante, Ottilia Ulbricht, foi profesora de alemán na Universidade de Santiago de Compostela, no Instituto Arcebispo Xelmírez e no seu propio domicilio.
Made in Japan
Made in Japan pode referirse a:
As Ferrerías, Vilarrube, Valdoviño
As Ferrerías é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
You in Reverse
You in Reverse é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Built to Spill, publicado o 11 de abril de 2006 a través do selo Warner Bros. Records. O grupo incorporou un novo membro para este disco, converténdose nun cuarteto por primeira vez. Tamén foi o seu primeiro álbum dende Ultimate Alternative Wavers que non foi gravado ou producido por Phil Ek. Neste disco a banda estaba formada por Martsch, Brett Nelson, Scott Plouf e Jim Roth. You in Reverse foi gravado en Portland, Oregon, no estudio Audible Alchemy.