cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Theodore Sturgeon
Traxectoria
A maioría das obras de Sturgeon teñen un aire poético e mesmo elexíaco, utilizou nos seus escritos a técnica da prosa rítmica que debía asegurar á unha escrita unha certa regularidade métrica e permitíalle proceder a tenues cambios de atmosfera que escapan á conciencia do lector.
Theodore Sturgeon tamén escribiu guións dalgúns episodios de Star Trek : Shore Leave (1966) e Amok Time (1967), este último coñécese por inventar o Pon farr, o ritual sexual dos vulcain. Sturgeon escribiu máis guións para a serie que non se filmaron endexamais.
Aínda que non foi un autor popular, influíu en autores da ciencia ficción máis coñecidos como Ray Bradbury e Kurt Vonnegut.
Armental, Donalbai, Begonte
Armental é un lugar da parroquia de Donalbai no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
I Wanna Go
"I Wanna Go" é un sinxelo da cantante pop americana Britney Spears, lanzado como terceiro single do seu sétimo álbum de estudio Femme Fatale, en 13 de xuño do 2011.
Jan Ullrich
Jan Ullrich, nado o 2 de decembro de 1973 na cidade de Rostock, Alemaña, é un ex-ciclista alemán, retirado en 2006, que gañou o Tour de Francia no ano 1997 e a Vuelta a España no ano 1999, entre outros moitos éxitos.
Biografía
Jan Ullrich naceu en Rostock, na antiga RDA, baixo a influencia do sistema educativo soviético. Foi o segundo de catro irmáns. De pequeno fixo todo tipo de deportes, e destacou en atletismo e ciclismo. A súa nai meteuno no Dynamo de Berlín despois de ser deixada polo seu home, e alí o mozo Jan Ullrich comezou a acadar as primeiras vitorias con 11 anos. En 1988 era campión da RDA, pero a caída do Muro de Berlín fixo desaparecer a escola na que el adestraba, e Jan tivo que mudarse a Hamburgo para seguir correndo nun equipo afeccionado daquela cidade. En 1993 Jan Ullrich acadou a vitoria no Campionato do Mundo de ciclismo en ruta na categoría sub-23 que se disputou en Oslo.
Carreira profesional
En 1995 acadou o campionato alemán contra o reloxo e fixo unha boa actuación na Volta a Suíza, pero con só 21 anos de idade, o seu director de equipo non o quixo levar ó Tour de Francia. Non obstante, si foi á Vuelta a España, da que se retirou na 12ª tirada.
1996 foi o ano no cal Jan Ullrich acadou sona mundial por vez primeira. Rexeitou ir ós Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta para participar no Tour de Francia 1996, no cal acadou a 2ª posición final na clasificación xeral, ademais de gañar a última contra o reloxo da proba. A opinión pública pensou que Jan Ullrich houbese acadado a vitoria de non ser o gañador da carreira, Bjarne Riis, o seu xefe de filas. Miguel Indurain declarou que o ciclista alemán gañaría cedo un Tour de Francia.
En 1997 Jan Ullrich chegou a Francia despois de acadar o campionato alemán de ciclismo en ruta e unha vitoria parcial na Volta a Suíza. O traballo do alemán era axudar a Bjarne Riis, pero nas tiradas de montaña da segunda semana conseguiu poñerse o maillot amarelo impoñéndose nas subidas ós Marco Pantani, Richard Virenque, Bjarne Riis ou Abraham Olano. Despois gañou a contra o reloxo da 12ª aumentando a súa vantaxe, e o resto da carreira defendeuse dos ataques de Marco Pantani e Richard Virenque con éxito para coroarse como primeiro ciclista alemán que gañou un Tour de Francia. 300px|miniatura|dereita|Jan Ullrich en [[2005 coas cores do equipo T-Mobile.]] En 1998 Ullrich púxose de amarelo na 9ª tirada do Tour de Francia, nunha contra o reloxo, pero uns días despois o italiano Marco Pantani atacou nos Alpes e acadou 9 minutos de vantaxe sobre o alemán, que quedaba 4º na clasificación xeral. Na 16ª tirada Jan Ullrich acadou a vitoria no Col de la Madeleine, e despois venceu na última contra o reloxo, o cal lle valeu para rematar aquel Tour de Francia na 2ª posición da clasificación xeral, detrás de Marco Pantani.
No Tour de Francia do ano 2000 agardábase unha loita entre Jan Ullrich, Marco Pantani e Lance Armstrong, os gañadores da carreira francesa nos últimos 3 anos. A vitoria final foi para Lance Armstrong, quedando Jan Ullrich segundo. O alemán gañou pouco despois a medalla de ouro na proba de ciclismo en ruta e a medalla de prata na proba de ciclismo contra o reloxo nos Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney.
No 2001 Jan Ullrich correu o Giro de Italia, rematando na posición 52ª da clasificación xeral, e despois acadou novamente a 2ª posición final no Tour de Francia por detrás de Lance Armstrong. Os efectos desta nova derrota fronte ó americano foron unha depresión e a caída na alcoholemia.
En 2002 Jan Ullrich tivo un accidente de tráfico estando baixo os efectos do alcohol, e un mes despois lle foi retirada a súa licenza para competir tras unha análise de sangue na que lle atoparon anfetamina. El confesou ter tomado éxtase coas anfetaminas, e o seu equipo o sancionou con 6 meses. A sanción foi pequena xa que o consumo de drogas tivo lugar nuns meses nos que el estaba mancado nunha perna, polo cal non se considerou que o obxectivo daquel consumo fose o de mellorar o rendemento físico, ou sexa, doparse.
No Tour de Francia 2003 Jan Ullrich xa non estaba considerado como un posible gañador da proba, polo cal sorprendeu a todo o mundo cando foi quen de acadar outro 2º posto na clasificación final. O alemán corría cun equipo pequeno, o Bianchi, que perdeu moito tempo na contra o reloxo por equipos. Na montaña Ullrich puxo en dificultades a Armstrong máis que nunca, mesmo o agardou cando o americano tivo unha caída por mor dun seareiro, e na última contra o reloxo individual, cando as diferenzas na clasificación eran moi pequenas, Ullrich tivo unha caída por mor da choiva, e perdeu a carreira tan só por 61 segundos. Ese ano Jan Ullrich foi nomeado mellor deportista de Alemaña.
Lance Armstrong anunciou a súa retirada, e Jan Ullrich decidiu que 2006 tiña que ser o seu ano, de xeito que a tempada estivo totalmente centrada na preparación do Tour de Francia 2006. En maio disputou o Giro de Italia, amosando un bo estado físico. Venceu na 11ª tirada, pero retirouse na 19ª por mor duns dores nas costas. Pouco despois venceu a Volta a Suíza, e semellaba ser o favorito número 1 para gañar de novo o Tour de Francia. Non obstante, só unhas semanas antes do comezo da proba, Jan Ullrich viuse envolto nas pescudas antidopaxe da Operación Puerto, e o ciclista foi expulsado do seu equipo.
En febreiro de 2007 Jan Ullrich anunciou a súa retirada do ciclismo con 33 anos de idade.
Participacións nas Grandes Voltas
-: non participou
Ab.: abandono
O Casal, Rendal, Arzúa
O Casal é un lugar da parroquia de Rendal no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.
Secuencia escorregante
miniatura|Escorregamento en tándem de dous [[ARNt na secuencia escorregante do virus do sarcoma de Rous. Despois do cambio da pauta de lectura, o novo apareamento de bases é correcto no primeiro e segundo nucleótidos pero incorrecto na posición de cambaleo. Indícanse os sitios E, P e A do ribosoma. A localización e crecemento da cadea polipeptídica non está indicada na imaxe porque aínda non hai consenso sobre se o escorregamento −1 ocorre antes ou despois de que o polipéptido é transferido desde ARNt do sitio P ao ARNt do sito A (neste caso desde o ARN Asn ao ARNt Leu). ]]
Unha secuencia escorregante ou deslizante é unha pequena sección da secuencia de nucleótidos dos codóns (xeralmente UUUAAAC) que controla a taxa e oportunidade do cambio da pauta de lectura ribosómica. Unha secuencia escorregante causa unha transferencia ribosómica máis rápida, que á súa vez pode causar que o ribosoma que está lendo "escorregue." Isto permite que un ARNt se salte unha base (−1) unha vez qaue se apareou co seu anticodón, cambiando o marco de lectura. Un cambio de pauta de lectura −1 causado por unha secuencia como esta é un cambio de pauta de lectura ribosómico −1 programado. A continuación hai unha rexión espazadora e unha estrutura secundaria do ARN. Tales secuencias son comúns en poliproteínas de virus.
O cambio de pauta de lectura ocorre debido ao apareamento cambaleante. A enerxía libre de Gibbs das estruturas secundarias augas abaixo dan unha pista de como ocorre o cambio de pauta de lectura. A tensión na molécula de ARNm tamén desempeña un papel. Unha lista de secuencias escorregantes atopada en virus animais pode consultarse no traballo de Huang et al.
Construíronse secuencias escorregantes que causan un escorregamento de dúas bases (cambio de pauta de lectura −2) a partir da secuencia do virus da inmunodeficiencia humana UUUUUUA.
No coronavirus SARSr-CoV a secuencia escorregante UUUAAAC e un pseudonó do ARN no ORF1 permiten a formación da poliproteína pp1ab por un cambio da pauta de lectura ribosómica -1.
Economía de Malí
Malí é un dos países máis pobres do mundo, con 65% do seu territorio cuberto por deserto ou semideserto, ademais dunha pésima distribución da riqueza. A actividade económica está concentrada no val do Río Níxer.
El Entusiasta
miniatura|225px|Ramón Caamaño Paz director de El Entusiasta. El Entusiasta foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1893 e 1900.
Historia e características
Subtitulado Avisador quincenal del Magisterio Primario y órgano de la Asociación de Maestros de este distrito Universitario, apareceu a principios de xullo de 1893. Dirixido por Ramón Caamaño Paz. Publicábase os días 1 e 15 de cada mes. O seu obxectivo era a defensa do maxisterio. Cesou a súa publicación non antes do 1 de marzo de 1900.
Balneario da Toxa
Historia
Os pescadores locais da ría de Arousa decatáranse das augas mornas da illa e camiñaban polas augas medicinais notando na pel as súas cualidades. Emilia Pardo Bazán, en 1911, conta a lenda de que tempo despois se abandonou na illa un burro con úlceras e tiña, e tras uns meses o seu dono atopouno san e saltando. O burro bañárase na lama e desapareceran as feridas. A historia axudou á creación do Gran Hotel na Toxa. A explotación turística comezou arredor de 1840.
O hotel inaugurouse en 1907, baseado nos balnearios desa época como o de Marienbad en Alemaña (hoxe na República Checa). Construíronse dous pavillóns, un para os cuartos e outro para o casino, conectados por unha galería, deseñados polo arquitecto Daniel Vázquez-Gulías. A decoración interior tiña frescos nos salóns e escaleiras. O hotel acadou sona entre as clases altas de Galicia e mesmo entre a corte de Madrid.
En 1945 foron derrubadas as torres e reformouse o edificio case totalmente. Consérvase a escaleira e as xanelas teñen reminiscencias dos tempos anteriores. Os cuartos foron renovados, mais hai mobles antigos. Desa época tamén existen columnas, mais o resto é novo.
Noelia Lalín
Noelia Lalín Canda, nada o 4 de xaneiro de 1994 en Lalín, é unha loitadora galega de estilo libre. Adestra co Club Keltoi de Vila de Cruces.
Traxectoria
Acadou a medalla de prata nos Campionatos do Mediterráneo de 2015 e 2016. En 2018 competiu nos Xogos Mediterráneos e ficou quinta na clasificación. Ese mesmo ano levou a medalla de ouro no Campionato de España Universitario.
Kivikylän Areena
O nome do pavillón cambiou en outono de 2006 polo de "Lännen Puhelin Areena", mais no 2007 mudou novamente polo de DNA Areena, ata que adoptou a súa denominación actual. Ao longo da súa historia experimentou dúas reformas en 1992 e 2005. O Kivikylän Areena acolleu o partido inaugural do Campionato do Mundo U18 de 2007.
Virginia Raggi
Virginia Elena Raggi, máis coñecida como Virginia Raggi, nada en Roma o 18 de xullo de 1978 é unha política e avogada italiana.
Militante do Movemento 5 Estrelas, é a alcadesa da Cidade metropolitana de Roma Capital desde o 22 de xuño de 2016.
Formación
Naceu no barrio de San Giovanni-Appio Latino, fixo o bacharelato no liceo científico "Isacco Newton", e licenciouse en dereito na Universidade de Roma III, centrándose en Dereito civil, xudicial e extraxudicial.
Como xurista é especialista en dereitos de autor, propiedade intelectual e novas tecnoloxías.
Actividade política
En 2011 uniuse ao Movemento 5 Estrelas, e constituíu o grupo do Municipio XIV (Roma).
Deixou de selo ao disolverse o consistorio tras o escándalo de corrupción no que se viu implicado o daquela alcalde Ignazio Marino, do Partido Demócrata.
En 2016 foi candidata do Movemento 5 Estrelas á alcaldía de Roma, tras gañar as primarias vía internet no seu partido M5E, con 1 360 votos.
Na primeira volta das eleccións municipais celebradas o día 5 de xuño obtivo o 35,29 % dos votos fronte ao 24,80 % de Roberto Giachetti, o aspirante do Partido Demócrata (PD) de Matteo Renzi.
Na segunda volta electoral, celebrada o 19 de xuño, ganou co 67,2 % dos votos fronte ao 32,8 % do seu rival, o candidato do Partido Demócrata.
Eleccións municipais no Bolo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello do Bolo dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello do Bolo]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas no Bolo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Keeping Mum
Keeping Mum é un filme británico dirixido por Niall Johnson que foi estreado no 2005. Está protagonizado por Rowan Atkinson, Kristin Scott Thomas, Maggie Smith e Patrick Swayze.
O Portiño, Saiáns, Vigo
O Portiño é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 57 habitantes (27 homes e 30 mulleres).
Mór
Mór é o primeiro e único álbum de estudio da banda galaico-portuguesa de rock A Banda de Poi, publicado o 23 de novembro de 2005.
No disco critícanse os abusos do poder. Ilustran a portada do disco coa "Pedra Alta", a que se supón que fora o menhir máis alto da Europa e que presidía a desaparecida Lagoa de Antela.
Lara Alcázar
Lara Alcázar Miranda, nada en El Entrego, Asturias, o 22 de outubro de 1992, é unha fotógrafa e activista feminista asturiana, líder do grupo Femen en España dende maio de 2013.
Traxectoria
Cursou os estudos de Historia da arte na Universidade de Oviedo. Considérase feminista dende os 16 anos de idade e participou noutros movementos feministas e estudantís, como o PCA (Partido Comunista de Asturias), a UHP (Unión de Historiadores Progresistas), CSOA La Madreña, e Milenta Muyeres y Moces.
Decidiu unirse a Femen, segundo explicou nas entrevistas, por sentir que o traballo de grupo representaba o que ela desexaba facer como activista.
Para Alcázar Miranda, as mulleres teñen moitas áreas polas cales loitar, como o apoderamento económico, a igualdade de soldo e o fin da violencia de xénero, entre moitos outros. Estabeleceu contacto con Inna Shevchenko, de Femen International, para manifestarlle o seu interese de crear a póla española do grupo, despois de participar no apoio ao caso de Amina Tyler, unha activista de orixe tunisiana que foi secuestrada pola súa propia familia, despois de que ela publicase nunha rede social unha foto na que se mostraba semiespida, cun libro e un cigarro.
É considerada a cara de Femen en España, aínda que a formación da póla española do grupo levouna a cabo xunto a Indira, unha activista animalista orixinaria de Alxeciras, en Cádiz que actualmente non forma parte do grupo.
Donalbai, Donalbai, Begonte
Donalbai é un lugar da parroquia de Donalbai no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2020 tiña 47 habitantes (22 homes e 25 mulleres).
Radio Televisión de Cerceda
Radio Televisión de Cerceda é a corporación de radio e televisión pública do concello de Cerceda. A emisora de radio comezou a emitir o 7 de abril de 1990, transmite produción propia os días laborables de 10:00 a 14:00 e de 16:00 a 20:30 e os sábados de 10:00 a 14:00, conectando o resto do tempo con EFE Radio.
A televisión comezou a emitir en probas en 1987 e desde 1988 emite programación regular.
Anatoli Filipchenko
Traxectoria
Filipchenko graduouse na Academia Militar da Forza Aérea de Monino en 1961. Acadou o grado de Maior Xeneral da Forza Aérea Soviética. Participou nas misións Soiuz 7 e Soiuz 16. Retirouse en 1993.
Riba-roja d'Ebre
Riba-roja d'Ebre é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Ribera d'Ebre.
Estadio Järnvallen
miniatura| O Järnvallen, é un estadio multifuncional, pero dedicado principalmente a práctica do fútbol, situado na cidade de Sandviken, no condado de Gästrikland en Suecia. Serve de sede habitual o Västerås SK.
Irmandades da Fala
Orixe
Aurelio Ribalta, escritor galego que residía en Madrid e membro dun grupo de intelectuais galeguistas alí establecido, realizou un chamamento dende a revista Estudios Gallegos para defender a lingua galega en 1915. O 5 de xaneiro de 1916 Antón Villar Ponte recolleu a chamada de Aurelio Ribalta e comezou dende as páxinas de La Voz de Galicia unha campaña para a creación dunha Liga de Amigos do Idioma Galego. En marzo publicou o folleto ''Nacionalismo gallego. Nuestra afirmación regional'', no que volve sobre a cuestión da defensa, dignificación e fomento do uso da lingua galega.
Historia
O 26 de abril de 1916 celebrou o primeiro acto público en conmemoración dos fusilamentos de Carral. As primeiras accións das Irmandades estaban dirixidas á promoción da cultura e da lingua galegas, coa convocatoria de cursos de galego, recitais, xogos florais ou exposicións. Porén, pronto comezaron a manifestarse tamén iniciativas de carácter político. En 1918 presentaron dous candidatos ás eleccións: Porteiro Garea por Celanova e Losada Diéguez pola Estrada, con negativos resultados en ambos casos. Manuel Lugrís Freire redactou o que foi o himno orixinario das Irmandades:
miniatura|esquerda|[[A Nosa Terra (1916)|A Nosa Terra foi voceiro das Irmandades entre 1916 e 1932]] miniatura|[[Antón Villar Ponte, un intelectual sobranceiro na historia contemporánea galega, nunha homenaxe a Pondal]] O 14 de novembro naceu o órgano oficial das Irmandades, A Nosa Terra, dirixida por Villar Ponte e monolingüe en galego, con 2.000 subscritores iniciais. En febreiro de 1917 Lois Porteiro Garea deu un mitin no Casino Republicano da Coruña, que supuxo o paso á actividade política do movemento. Este feito tivo fulminantes consecuencias, como o abandono de quen só tiñan interese nun rexionalismo cultural e a perda de apoio da prensa da Restauración. A Nosa Terra deixouse de imprimir no obradoiro de La Voz de Galicia e este xornal converteríase no seu principal adversario. En novembro dese ano unha delegación galeguista, encabezada por Porteiro, Ribalta e Lois Peña Novo, foi convidada a Barcelona á Semana Galeguista que organizaba a Lliga Regionalista de Francesc Cambó. En setembro de 1917 colaborou coa Lliga para concorrer ás eleccións parlamentarias de febreiro de 1918. Presentaron candidaturas na Coruña (Antón Valcárcel) e en Celanova (Luís Porteiro), aínda que non foron elixidos.
En 1918 o xornal madrileño El Debate organizou na Coruña unha Semana Rexionalista, en que participaron as Irmandades. No evento quedaron patentes as súas diferenzas respecto doutros movementos rexionalistas galegos, ao declararárense nacionalistas, federalistas e progresistas. Galicia é defendida coma unha nación, é dicir, un país con raza, lingua, territorio, historia, institucións e cultura propias.
A I Asemblea Nazonalista celebrouse en Lugo entre o 17 e 18 de novembro de 1918. Contou coa asistencia de 16 agrupacións locais representadas por unhas 60 persoas, a metade procedente da cidade da Coruña. Desta Asemblea saíu o Manifesto Nazonalista, que supuxo a superación definitiva do rexionalismo e que constituiría a base común do nacionalismo galego ata a Guerra civil española. Define Galicia como nación e reclama a súa autonomía integral e a cooficialidade do galego.
Nas eleccións a Cortes de 1919 non presentaron candidaturas e mesmo recomendaban a abstención, aínda que a agrupación da Coruña defendeu participar nas municipais de setembro dese ano. Ante esta discrepancia, convocouse a II Asemblea Nacionalista en Santiago de Compostela en novembro, asemblea na que se definiron as dúas opcións políticas cada vez máis diverxentes, representadas polas Irmandades da Coruña, por unha banda, dirixidas por Peña Novo, e polos nacionalistas como Risco, Villar Ponte, Castelao e outros.
Nesta II asemblea decidiuse conmemorar o Día de Galicia o 25 de xullo do ano seguinte.
En 1920 Vicente Risco publicou o ensaio Teoría do nacionalismo galego, o ideario das Irmandades. Esta obra postula os trazos diferenciais históricos, xeográficos e culturais que lle dan a Galicia o status de nación. A III Asemblea realizouse en Vigo en abril de 1921.
miniatura|300px|[[IV Asemblea Nacionalista en Monforte de Lemos. Entre outros están Castelao, Antón e Ramón Villar Ponte, Roberto Blanco Torres e Antón Losada Diéguez]] Na IV Asemblea Nacionalista, celebrada en Monforte do 18 ao 20 de febreiro de 1922, as Irmandades esgazaron. A Irmandade da Coruña e algunhas pequenas da comarca mantiveron as formulacións orixinais, mentres que o resto das agrupacións constituíronse na Irmandade Nazonalista Galega, dirixida por Vicente Risco. Esta propugnaba a creación dun partido nacionalista desde o que participar nun estado federalista e conseguir a autonomía. Porén, defendía o abstencionismo electoral e limitábase á propaganda e organización ata que se consolidase. Por situarse fóra do sistema, os seus detractores acusárono de culturalista e apoliticista.
A fracción representada por Risco aceptou entrar en concellos e deputacións durante a ditadura, en 1924. Conseguiu os nomeamentos de Villar Ponte, Losada Diéguez e o propio Risco.
No seo das Irmandades xorden o Grupo Nós (1920) e o Seminario de Estudos Galegos (1923), que continuarán a tarefa de difusión e reivindicación do idioma, así como o estudo e a investigación da realidade galega. Deste xeito escríbense as primeiras obras de ensaio en lingua galega, centradas no estudo e divulgación da historia e da cultura galegas: xeografía, etnografía, historia, filosofía etc. A creación de editoriais, revistas e xornais propician tamén un notábel incremento da actividade literaria. miniatura|300px|Coa fundación do [[Partido Galeguista (histórico)|Partido Galeguista en 1931, disólvense as Irmandades da Fala]] Entre 1929 e 1930 produciuse a reorganización das Irmandades. Villar Ponte abandona as posicións de Risco e reintégrase na Irmandade coruñesa. Xunto con Santiago Casares Quiroga, constitúe a Organización Republicana Gallega Autónoma (ORGA), desde a que asistirá á proclamación da Segunda República Española e ás eleccións das Cortes Constituíntes en xuño de 1931. Simultaneamente, outras agrupacións locais adoptan diferentes nomes. O 27 de abril de 1930 o grupo ourensán de Risco celebra a VI Asemblea Nacionalista na Coruña, coa presenza das distintas tendencias das Irmandades, e acordan crear un Partido Autonomista Republicano Agrario que non chegou a nacer.
Finalmente rexorden algunhas agrupacións locais, entre elas a de Pontevedra (dirixida por Castelao), e convócase a VII Asemblea Nacionalista nesa cidade en decembro de 1931. Nesta asemblea acordouse a creación dun partido político que aglutinase o galeguismo. Constituíuse deste xeito o Partido Galeguista e a disolución das Irmandades.
A Irmandade da Coruña non se disolveu como tal, modificou o seu estatuto para constituírse en delegación do PG até 1936. Moitos dos seus membros fundadores, como Alfredo Somoza, Federico Zamora ou Arturo Taracido seguiron na ORGA-FRG. Victor Casas deixou a ORGA en novembro de 1931. Suárez Picallo entrou no PG en 1933 e Antón Villar Ponte en marzo de 1934.
Afiliación
miniatura|dereita|Placa no lugar onde foi fundada a primeira das irmandades, na Coruña A fins de 1916 as 6 irmandades locais contaban con 200 afiliados. No verán de 1918 formouse a Sección Feminina, constituída por 200 mulleres, con Micaela Chao Maciñeira como conselleira primeira. En decembro foi substituída por Xosefa Vázquez. En novembro de 1918 xa existían 13 irmandades e 700 afiliados, a máis importante a da Coruña con arredor de 350 afiliados. En 1919 permanecían 500 afiliados e en 1924 só quedaban 200. Despois da ditadura de Primo de Rivera produciuse o renacer das Irmandades, que chegaron a 16 agrupacións e 700 afiliados en 1929, sendo xa 46 en 1931.
A maior parte dos seus membros eran intelectuais e profesionais liberais.
Ideoloxía
miniatura|200px|Vocabulario castellano gallego, editado en 1933. Inicialmente, a composición ideolóxica dos membros das IF era ben variada. Nela cabían desde republicanos como Antón Villar Ponte, demócratas radicais como Lois Porteiro e Xaime Quintanilla Martínez (nun principio), rexionalistas liberais como Uxío Carré Aldao, rexionalistas tradicionalistas como Salvador Cabeza de León, Juan Barcia Caballero, Felipe Gil Casares, xaimistas como Antonio Valcárcel López e social-católicos como Luís Peña Novo. Foron os sectores máis liberais e progresistas os que dotaron as IF dun claro contido nacionalista. Os sectores máis conservadores e rexionalistas acabarían marchando ou non alcanzarían relevancia na organización, coa excepción de Antón Losada Diéguez.
Programa político e económico
alt=Placa en conmemoración da constitución da Irmandade da Fala de Vilalba|miniatura|Placa en conmemoración da constitución da Irmandade da Fala de Vilalba No congreso celebrado en novembro de 1918 na cidade de Lugo, as Irmandades marcaron o seu programa político:
Virxe da escaleira
miniatura|250px|Virxe da escaleira na [[Casa Buonarroti de Florencia.]]A Virxe da escaleira é unha escultura en relevo de mármore do escultor Michelangelo, datada cara a 1491 e que se garda na Casa Buonarroti de Florencia. A obra inacabada ten unhas medidas de 55,5 x 40 cm.
San Xurxo, Saiáns, Vigo
San Xurxo é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 37 habitantes (21 homes e 16 mulleres).
Bianca e Fernando
Bianca e Fernando é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Domenico Gilardoni na súa primeira versión, estreada o 30 de maio de 1826 no Teatro San Carlo de Nápoles.
Historia
Existen dúas versión desta ópera: a primeira, titulada Bianca e Gernando (1826) ten libreto escrito por Domenico Gilardoni e baseado en Bianca e Fernando alla tomba di Carlo IV, duca di Agrigento (Bianca e Fernando na tumba de Carlos IV, duque de Agrigento) de Carlo Roti, publicado en Nápoles en 1825. Gilardoni estreouse no xénero operístico con esta versión e o seu libreto presenta un aspecto máis literario que teatral. Esta versión foi estreada no Teatro San Carlo de Nápoles o 30 de maio de 1826 e supuxo un éxito inmediato de público e crítica cun elenco de primeira orde con nomes como Henriette Méric-Lalande (Bianca), Giovanni Battista Rubini (Fernando) e Luigi Lablache (Filippo).
A partitúra autógra autógrafa incompleta está no Conservatorio de San Pietro a Majella de Nápoles. As copias están no mesmo conservatorio e no Museo Bellini de Catania.
A segunda versión
A segunda versión, Bianca e Fernando (1828) ten libreto modificado por Felice Romani, quen se convertería en colaborador de Bellini en sete das súas óperas, e por un poeta anónimo de Milán. A primeira representación de Bianca e Fernando tivo lugar con ocasión da inauguración do novo Teatro Carlo Felice de Xénova, o 7 de abril de 1828. A revisión ocupou ao compositor dende principios de febreiro ata principios de abril de 1828. A partitura da nova versión pode ser reconstruída case por completo (agás o allegro da sinfonia) en base a diversas fontes, incluídas as copias da primeira versión sobre as que Bellini anotou as modificacións. Os intérpretes principais na estrea da segunda versión o 7 de abril foron Adelaide Tosi (Bianca), Giovanni David (Fernando) e Antonio Tamburini (Filippo) e o resultado foi excelente. Porén, Bianca e Fernando non se chegou a estabilizar no repertorio e sufriu inevitáblemente a comparación cos traballos posteriores.
As principais modificacións foron: Acto I Acto II
Reutilización de materiais
Bellini reutilizou todo o material motívico da súa Sinfonía en Do menor, composta durante os seus anos de estudo no conservatorio de Nápoles, en Bianca e Fernando. A primeira parte do tempo lento converteuse na introdución da escena da prisión de Carlo, no segundo acto; mentres que a segunda parte foi empregada ao inicio do terzetto seguinte, mentres Bianca e Fernando entran no cárcere. O Allegro converteuse no peche do final do primeiro acto.
No final da segunda versión, Bellini aquelou o arioso de Nelly Salvini, alle tue piante ao novo arioso de Bianca Crudele, alle tue piante.
Á vez, Bianca e Fernando deu numerosas melodías ás óperas Zaira, Norma, Beatrice di Tenda e I puritani.
Características xerais
Esta ópera é pouco coñecida e nalgúns aspectos inmatura, porén Bianca e Fernando contén o xermolo de moitos dos trazos característicos da personalidade de Bellini. A partir do argumento que, se ben faise innecesariamente complicado, xira en torno ao tema predilecto da recomposición dun universo de afectos desgarradores: neste caso a reunificación da familia do duque Carlo, desmembrada polas intrigas de Filippo. Este tema é central na súa ópera Zaira, baseada nun tema sorprendentemente similar, e é diversamente abordado en La sonnambula e Norma.
Plaça de la Universitat
250px|miniatura|Edificio histórico da [[Universidade de Barcelona, na plaça de la Universitat.]] A Plaça de la Universitat é unha praza da cidade de Barcelona, na confluencia entre a Gran Via de les Corts Catalanes, a Ronda de Sant Antoni e a Ronda de la Universitat. Está situada na fronteira entre os distritos de L'Eixample e Ciutat Vella, concretamente entre os barrios de Sant Antoni, L'Antiga Esquerra de l'Eixample e El Raval.
Bianca e Fernando
Características xerais
Todo o drama tende polo tanto ao encontro entre os dous irmáns e á sucesiva escena do cárcere, na que se encontran co seu pai, ao que crían morto. A maior parte desta ópera, incluso musicalmente, dá comezo co dueto de Bianca e Fernando, que espertou o entusiasmo do público napolitano, e cuxo implacable diálogo alcanza unha temperatura moi alta -incluso máis que as partes pechadas-, anticipando en termos de sínteses a gran forza dramática que acadou Giuseppe Verdi
Argumento
A acción ten lugar en Agrigento, entre os séculos XIV e XV.
Plaça de la Universitat
Na cara norte da praza atópase o Campus de Humanidades, no edificio histórico da Universidade de Barcelona. Este edificio foi construído no século XIX pouco despois do retorno da universidade na cidade, sendo o campus de máis antigüidade de dita institución.
Bianca e Fernando
Antecedentes
O ambicioso Filippo encerrou no cárcere a Carlo, duque de Agrixento, para usurpar o trono. Fernando, fillo de Carlo, foi levado posteriormente ao desterro sendo un neno, mentres que Bianca, a súa filla, viúva do duque de Messina e nai do pequeno Enrico, ignorando a trama de Filippo accedeu a converterse na súa esposa. Fernando, agora adulto, regresa á súa patria co propósito de vingar ao seu pai, a quen cría morto.
Plaça de la Universitat
Na praza está a estación de Universitat do Metro de Barcelona, onde conflúen a Liña 1 e a Liña 2.
Active Magnetospheric Particle Tracer Explorers
Active Magnetospheric Particle Tracer Explorers ou AMPTE foi unha misión espacial internacional consistente en tres satélites artificiais adicados ó estudo da interacción entre os ións do vento solar e a magnetosfera terrestre, ó transporte difusivo-convectivo, á enerxización das partículas da magnetosfera e á interacción de plasmas no espazo. Os tres foron lanzados a bordo dun foguete Delta 3924 desde o Centro Espacial Kennedy o 16 de agosto de 1984.
Bianca e Fernando
Acto I
Baixo o nome falso de Adolfo, soldado de fortuna, Fernando preséntase na corte de Agrixento e ofrece os seus servizos ao novo duque. Adolfo fai saber a Viscardo, secuaz de Filippo, que viu morrer a Fernando. Filippo recibe a noticia con ledicia e contrata a Adolfo sen pensalo, meditando encargarlle a tarefa de que mate a Carlo.
Bianca preséntase na corte para encontrarse co seu futuro esposo. Alí coñece a Fernando, mais logo de tantos anos non o recoñece. De feito sospeita del. Fernando, pola súa parte, está convencido de que a súa irmá é cómplice do usurpador.
Active Magnetospheric Particle Tracer Explorers
CCE
CCE (Charge Composition Explorer) adicábase a detectar ións traza de litio e bario liberados desde o IRM e que eran transportados pola magnetosfera ata a órbita do CCE. O satélite estabilizábase por xiro a 10 revolucións por minuto, co eixo de rotación contido no plano ecuatorial. A nave utilizaba unha cinta cunha capacidade de 2x108 bits como medio de almacenamento de datos. Dispoñía de transpondedores en banda S cunha potencia de 2,5 vatios. A alimentación eléctrica procedía dun panel solar que xeraba 140 vatios de electricidade. O satélite empezou a fallar a principios de 1989, perdéndose o contacto o 12 de xullo dese mesmo ano.
Bianca e Fernando
Acto II
Filippo ordena ao falso Adolfo que acuda á prisión para matar a Carlo, anunciándolle tamén a inminente voda con Bianca. O vello confidente Clemente informa a Fernando de que Bianca desexa velo. Finalmente os irmáns se encontran cara a cara. Cando se recoñecen, Fernando revela a Bianca a trama de Filippo. Os dous se dirixen ao cárcere para liberar a Carlo, seguidos polo compañeiro de armas de Fernando, cando aparece Filippo co pequeno Enrico, ameazando con matalo se Fernando non se rende. Porén Clemente o desarma e o tirano é derrocado finalmente.
Active Magnetospheric Particle Tracer Explorers
CCE
Levaba cinco instrumentos a bordo:
IRM
IRM (Ion Release Module) era a parte da misión construída por Alemaña e tiña a función de soltar gases cunha composición determinada que eran ionizados e detectados tanto por CCE como por UKS para estudia-lo comportamento no interior da magnetosfera e na magnetocola, así como a súa interacción co vento solar. O satélite estabilizábase mediante xiro a 15 revolucións por minuto, co eixo de xiro inicialmente no plano da eclíptica para posteriormente ser axustado a ángulos rectos con respecto daquel plano. A enerxía proporcionábaa un panel solar que produdcía 60 vatios de potencia e baterías redundantes. Dispoñía dun sistema de telemetría en banda S, podendo transmitir a 1 ou 8 kbps en frecuencias de 2103,64375 MHz (subida) e 2284,50 MHz (baixada).
O satélite deixou de funcionar o 14 de agosto de 1986. Levaba os seguintes instrumentos:
UKS
UKS (United Kingdom Subsatellite) era un subsatélite do IRM e foi inxectado nunha órbita inicial cun período de 44,25 horas, unha inclinación orbital de 28,696 graos, un apoxeo de 121 047,5 km e un perixeo de 6885,5 km. A súa función era axudar a distinguir entre a estrutura espacial e os cambios temporais no plasma despois da liberación de ións por parte de IRM. As medicións eran similares ás de IRM e incluían campos magnéticos, ións positivos e electróns, ondas de plasma e modulacións nos fluxos de ións e electróns. O satélite estabilizábase mediante xiro a 12 revolucións por minuto e utilizaba a banda S nas súas comunicacións. Dispoñía dun sistema de propulsión mediante gas frío e un radar de VHF para permanecer a unha distancia relativamente curta de IRM, duns poucos centos de quilómetros. A alimentación eléctrica do satélite fallou o 15 de xaneiro de 1985 e reentrou na atmosfera o 8 de decembro de 1988.
O satélite levaba os seguintes instrumentos:
Estreito de Ormuz
miniatura|Mapa do Estreito de Ormuz O Estreito de Ormuz (تنگهٔ هرمز en persa) é un anaco de océano relativamente estreito entre o Golfo de Omán ao sueste e o Golfo Pérsico ao suroeste. Na súa costa norte está o Irán e na costa sur os Emiratos Árabes Unidos e o enclave de Omán.
Situación estratéxica das illas
miniatura|Mapa do Irán
Próximas á costa norte sitúanse algunhas illas, que inclúen Kish, Qeshn, Abu Musa e as Tunbs Maior e Menor. Esas illas teñen posicións estratéxicas enormes, funcionando con plataformas de control do tráfico marítimo.
Nunha conferencia de prensa o 18 de decembro de 1997, o ministro do Exterior e Deputado iraniano Abbas Maleki dixo que o Irán apoiaba o libre transporte de petróleo a través do estreito de Ormuz, mais reservaba para si a opción de pechar o estreito ao tráfico marítimo se o Irán estivese ameazado.
Etimoloxía
A abertura do Golfo Pérsico foi descrita, mais non denominada, no Periplo do Mar da Eritrea, un guía marítimo do século I: miniatura|Estreito de Ormuz visto do espazo. [[NASA]]
Existen dúas opinións sobre a etimoloxía deste nome. Segundo a crenza popular, deriva do nome do Deus Persa هرمز Ormoz (unha variación de Ahura Mazda). Outros historiadores e lingüistas derivan o nome Ormuz da palabra persa local هورمغ Hur-mogh significando Tamareira. Na realidade, nos dialectos locais de Hurmoz e Minab este estreito aínda é chamado Hurmogh e ten o significado mencionado.
Abatemento do Voo 655 de Iran Air
O 3 de xullo de 1988, o estreito de Ormuz foi escenario dunha dos máis controvertidos abatementos da aviación da historia, cando o voo 655 da compañía iraniana Iran Air, un Airbus A300, foi abatido polo navío de guerra da United States Navy US Vincennes (CG-49). Todas as persoas a bordo morreron (na maioría mulleres e pequenos), e evitouse dificilmente unha situación de crise internacional cando o presidente dos Estados Unidos George H. W. Bush dixo "I will never apologise for what Americans do" (Nunca pedirei desculpas polo que os americanos fan) e o presidente iraniano xurou vinganza sobre os americanos. As circunstancias desa traxedia aínda non foron, e talvez nunca serán, totalmente esclarecidas.
Península de Musandam
miniatura|dereita|250px| Vista satélite da península de Musandam A Península de Musandam é unha pequena península do leste da Arabia que, xunto cos territorios adxacentes, constitúe un exclave omanita. O territorio limita ao norte polo Estreito de Ormuz, do outro lado do cal se estende a costa do Irán, a leste polo Golfo de Omán, a sur e oeste polos Emiratos Árabes Unidos e a oeste polo Golfo Pérsico. A principal cidade é Al-Khasab.
مسندم (محافظة) Musandam Musandam Musandam Musandam Governorate Musandam Musandami provints fa:مسندم Musandam Musandam Muszandam kormányzóság Musandam ムサンダム特別行政区 무산담 주 Musandamas മുസന്ധം Musandam Musandam Muhafazat Musandam Мусандам Musandam Govrenorate Musandam Musandam Musandam valiliği Мусандам Musandam 穆桑代姆省
Pals
250px|miniatura|Vista de Pals. Pals é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Baix Empordà. Atópase entre os concellos de Torroella de Montgrí, Fontanilles, Palau-sator, Torrent, Regencós e Begur.
Tiña en 2015 unha poboación de 2.501 habitantes agrupados na capital municipal, Pals, situada no interior e pequenos núcleos e urbanizacións de interior e costeiros.
Galería de imaxes de Carballedo
Galería de imaxes de Carballedo na provincia de Lugo.
Caneliñas
O topónimo galego Caneliñas pode referirse a:
Alicia González Blanco
Alicia González Branco, nada en Vielha e Mijaran o 27 de maio de 1995, é unha ciclista profesional española de ciclocrós e ciclismo en ruta. Comezou destacando no ciclocrós e en categoría xuvenil comezou a destacar tamén no ciclismo en ruta -campioa da Copa de España xuvenil 2013. Isto levouna a fichar polo equipo profesional do Lointek en 2014.
Tras un bo primeiro ano como profesional con só 19 anos -6ª no Campionato de España en Ruta e 11ª no Campionato Europeo en Ruta- en 2015 logrou obter puntos nunha proba da Copa do Mundo ó ser 16ª no Sparkassen Xiro e ademais foi 3ª no Campionato de España de Ciclismo en Ruta. O resultado na proba da Copa do mundo foi o mellor obtido por unha ciclista española dende que Eneritz Iturriaga fose 9ª no Gran Premio de Plouay 2006.
Central térmica solar
miniatura|200px|Helióstato dunha central térmica miniatura|200px|Central térmica solar en Daggett, CA. Unha central térmica solar ou termosolar é unha instalación industrial na cal a partir do quentamento dun fluído mediante radiación solar, e o seu uso nun ciclo termodinámico convencional se produce a potencia necesaria para mover un alternador para xerar electricidade como nunha central térmica clásica.
Características
Construtivamente, é necesario concentrar a radiación solar para que se poidan atinxir temperaturas elevadas, de 300 °C ata 1000 °C, e obter así un rendemento aceptable no ciclo termodinámico, que non se podería obter con temperaturas máis baixas. A captación e concentración dos raios solares fanse por medio de espellos con orientación automática que apuntan a unha torre central onde se quenta o fluído, ou con mecanismos máis pequenos de xeometría parabólica. O conxunto da superficie reflectante e o seu dispositivo de orientación denomínase helióstato.
Os fluídos e ciclos termodinámicos escollidos nas configuracións experimentais que se ensaiaron, así como os motores que implican, son variados, e van dende o ciclo Rankine (centrais nucleares, térmicas de carbón) ata o ciclo Brayton (centrais de gas natural) pasando por moitas outras variedades como o motor de Stirling, sendo as máis utilizadas as que combinan a enerxía termosolar co gas natural.
Ligazóns externas
Solar power tower Central térmica solar 太陽熱発電
Eparquía católica caldea de Alepo
A eparquía de Alepo dos Caldeos é unha diocese da Igrexa católica caldea inmediatamente suxeita ao Patriarcado de Babilonia. En 2015 tiña arredor de 10.000 bautizados. O seu bispo dende 1992 é Antuan Audu.
Territorio
A eparquía ten xurisdición sobre todos os fieis da Igrexa católica caldea en Siria. A sé episcopal é a cidade de Alepo, onde está a catedral de San Xosé. O territorio está organizado en 10 parroquias.
Historia
Unha comunidade caldea estaba xa presente a comezos do século XVI. En 1723 o patriarca caldeo Xosé III obtivo do goberno otomán un firmán que recoñecía a súa xurisdición sobre os fieis caldeos da cidade. O número de fieis, porén, foi sempre moi reducido, e a comezos do século XX a comunidade tan só chegaba ás 250 persoas. En 1901 o papa León XIII autorizou a creación dunha vigairía patriarcal, directamente dependente do patriarca.
Selección de fútbol da Unión Soviética
A Selección de fútbol da Unión Soviética (en ruso: сбо́рная СССР по футбо́лу, sbornaya SSSR po futbolu) foi o equipo deportivo representativo da desaparecida Unión Soviética nas competicións internacionais deste deporte. Era membro da UEFA e da FIFA, participando nas competicións oficiais organizadas por esas asociacións, así como en partidos amigábeis. Despois da disolución do país, o equipo transformouse na. A FIFA considera á CEI, e posteriormente a, como a súa selección sucesora.
Máximos goleadores
A seguinte estatística está tirada da Sovetskiy Sport de decembro de 1991.
Dongrandeo, Donalbai, Begonte
Dongrandeo é un lugar da parroquia de Donalbai no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (13 homes e 6 mulleres).
A Tomada, Saiáns, Vigo
A Tomada é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 82 habitantes (40 homes e 42 mulleres).
Adrián Chapela
Adrián Chapela Lage, nado o 16 de abril de 1994 en Lugo, é un xogador galego de baloncesto. Actualmente o xoga como base para o HLA Alicante da Liga LEB Ouro.
Traxectoria
Formou parte da selección española Sub-18 que se proclaría campioa do Torneo Albert Schweitzer, xogado na localidade alemá de Mannheim. Dos doce compoñentes equipo que disputaron o torneo, o lucense era o único xogador que non formaba parte da canteira dun equipo da Liga ACB nese ano, senón que pertencía ao Estudiantes Lugo, equipo da Liga EBA, vinculado ao Club Baloncesto Breogán. Após dúas temporadas en LEB Ouro co Breogán, permanece durante dúas temporadas no Xuven Cambados de LEB Prata. Posteriormente asina polo HLA Alicante da mesma categoría, onde permanece un ano. Despois de tres anos na terceira categoría, asina polo ICG Força Lleida de LEB Ouro, onde xoga durante tres temporadas. Posteriormente asinaría polo Melilla Sport Capital, onde forma parte do elenco da temporada 2021−22. Após finalizar o seu contrato regresa a Alicante, este vez co equipo na segunda categoría.
Gregorio VI, antipapa
Gregorio VI foi un antipapa do ano 1012.
Despois de morrer o Serxio IV as fontes da época falan dun tal Gregorio que se opuxo á facción dos teófilos (que elixirán a Bieito VIII) e fíxose elixir Papa. Obrigado a marchar de Roma refuxiándose en Alemaña na procura de apoio por parte de Henrique II, quen lle prometeu estudar o caso examinando as leis canónicas tendo presente o costume romano. Despois disto non se sabe máis de Gregorio VI.
Val do Pereiro, San Miguel do Campo, Nogueira de Ramuín
Val do Pereiro é un lugar da parroquia de San Miguel do Campo, no concello de Nogueira de Ramuín, na comarca de Ourense. Segundo o IGE en 2010 tiña 24 habitantes (14 mulleres e 10 homes).
Medina
Medina (en المدينة, "al-Madīnah") é unha cidade da Arabia Saudita. Localízase no oeste do país, na rexión do Hixas. Ten preto de 855 000 habitantes. É unha das cidades santas do islam. Ata 622, cando o profeta Mahoma entrou na cidade, designábase Yathrib.
Vestby
Vestby é un concello do condado de Akershus, Noruega. O concello está localizado no sur do condado, no distrito de Follo, limitando cos concellos de Mossi, Hobøl e Valero do condado de Østfold e os de Ås e Frogn en Akershus. As localidades máis importantes son Vestby, o centro administrativo, Son, Hølen, Hvitsten e Garder. Hølen incorporouse ó concello en 1943, decisión que foi confirmada polo goberno noruegués ó remate da ocupación da segunda guerra mundial A decisión foi confirmada despois da invasión durante a segunda guerra mundial rematou. Son incorporouse en 1965 pese a realizarse unha consulta local en Son que deu a vitoria por maioría abafadora ós partidarios de manter a Son como concello independente. miniatura|275px|esquerda|Igrexa de Vestby miniatura|275px|esquerda|Praza do Mercado en Hølen
Santa Cristina d'Aro
250px|miniatura|Vista do concello dende [[Romanyà de la Selva.]] Santa Cristina d'Aro é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Baix Empordà.
Tiña en 2015 unha poboación de 5.089 habitantes agrupados en varias entidades de poboación: Bell-lloc, Bufaganyes, Canyet, Romanyà de la Selva, Salom, Santa Cristina d'Aro, Solius, el Vilar, Roca de Malvet, Camps de Santa Maria e Santa Llogaia d'Àlguema.