cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Mur Oti
Traxectoria
Fillo de Manuel Mur, oficial de prisións con destino en Vigo. En 1921 viaxou a Cuba, onde estudou Dereito e Literatura e colaborou en publicacións culturais. Viaxou por Haití e os Estados Unidos. Publicou o seu primeiro poemario, Espirales con só dezasete anos, pero foi coñecido como autor de novelas e obras dramáticas; estreou na Habana a súa primeira comedia, La alegría del sitio en 1931 e despois La malcasada e El mayoral. Retornou en 1933 e comezou a escribir no periódico El Socialista. Na Guerra Civil loitou no exército republicano con Valentín González "El Campesino". Exiliouse en Francia e foi internado nun campo de concentración. Volveu a España e foi detido en Málaga. Cando saíu radicouse en Madrid. Escribiu a novela Destino negro, que foi finalista do Premio Nadal de 1948 e tamén guións cinematográficos. Impulsou, con Antonio del Amo, a creación da produtora Sagitario Films (1947), que financiou as tres primeiras películas de del Amo, todas escritas por Mur Oti. En 1949 dirixiu a súa primeira película, Un hombre va por el camino. En 1953 creou a produtora Celta Films.
Recibiu o Premio Goya de honra na VII edición dos Premios Goya (1992).
Distrito de Nkhotakota
O distrito de Nkhotakota é un dos distritos de Malawi e un do rexión Central de Malawi. Abrangue unha área de 4.259 km² na que habita unha poboación de 275.213 persoas (2004). A capital é Nkhotakota.
O Coiral, Loureda, Oza-Cesuras
O Coiral é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Ricardo Samper
Traxectoria
Foi militante do Partido de Unión Republicana Autonomista, fundado por Vicente Blasco Ibáñez. Concelleiro da súa vila natal entre 1911 e 1920 e alcalde entre 1920 e 1923, durante a II República foi elixido deputado polo Partido Republicano Radical de Alejandro Lerroux.
O 2 de decembro de 2008, a neta de Ricardo Samper Ibáñez, Elena Enguix Samper presentou en Valencia un libro de memorias do seu avó.
Universidade Libre de Bruxelas
A Universidade Libre de Bruxelas (Université Libre de Bruxelles, en francés), ou ULB polas súas siglas, é unha universidade belga francófona. Foi creada en 1834 e conta con varios premios Nobel e unha medalla Fields, amais de ser unha das universidades belgas máis recoñecidas e cosmopolitas, cun 29% de estudantes estranxeiros.
Rabuñade
O topónimo Rabuñade pode referirse a:
Universidade Libre de Bruxelas
Aínda que o seu nome é o equivalente exacto da Vrije Universiteit Brussel, en lingua neerlandesa, a Université Libre de Bruxelles é totalmente independente desta. Malia isto, as dúas están no campus da Plaine, na comuna de Ixelles.
Orixe
A ULB fundouse no ano 1834, durante a época posterior á independencia de Bélxica e durante a cal se padeceu unha gran desorganización educativa.
Condado de Satu Mare
Satu Mare é un condado administrativo de Romanía, na rexión histórica de Transilvania. A súa capital é a cidade de Satu Mare. En 2002 tiña unha poboación de 367.281 e unha densidade de poboación de 83 h/km².
Rabuñade, Ribadumia, Ribadumia
Rabuñade é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Khilderico II
miniatura|dereita|220px|Moeda de Khilderico II.
Khilderico II, nado cara o 653 e finado no 675, foi rei de Austrasia desde 657 a 675, e rei de Neustria e Borgoña desde 673 a 675.
Traxectoria
Fillo de Clodoveo II e de Batilda.
Casa no ano 668 con Blitilda que lle dá un fillo, Khilperico II (670-721), que será rei de Neustria á morte de Dagoberto III no 715.
Foi un rei merovinxio, que morreu asasinado no ano 675. Converteuse en rei de Austrasia á idade de 6 anos e en rei de Neustria e Borgoña á morte do seu irmán Clotario III.
No 673, á morte do seu irmán máis vello Clotario III, destrona e encerra no mosteiro de San Denís ao seu irmán Teodorico III, terceiro fillo de Clodoveo II, o cal fora proclamado rei por Ebroin, que era mordomo de palacio. Finalmente, Khilderico II será asasinado no bosque de Lognes, preto de París, debido á conxura organizada polos señores francos que o consideraban moi autoritario.
A partir de aquí, Dagoberto II, fillo de Sixeberto III, que estaba exiliado en Irlanda, e que fora proclamado rei en 674 polos señores de Austrasia, volve para reconquistar o trono de Austrasia, onde reinara o seu pai ata que foi asasinado en 656, mediante un complot organizado polo seu propio irmán Clodoveo II, o pai de Khilderico II, para anexionar as súas terras.
The Scorpion King 3: Battle for Redemption
The Scorpion King: Battle for Redemption (previamente titulado The Scorpion King 3: Book of the Dead e The Scorpion King 3: Rise of the Dead) é un filme estadounidense dirixido por Roel Reine que foi estreado en DVD o 17 de xaneiro de 2012. É o terceiro filme da saga The Scorpion King, un spin-off da saga de The Mummy.
Sinopse
Logo da súa triunfal ascensión ó poder, o reino de Mathayus caeu e a súa raíña morreu por mor dunha praga. Convertido agora nun asasino a soldo, quere volver a recuperar o poder e a gloria que coñeceu unha vez. Para iso terá que defender un reino dun diabólico tirano e dos seus guerreiros fantasmais.
Arturo Márquez
Arturo Márquez Navarro, nado en Álamos, Sonora o 20 de decembro de 1950, é un compositor mexicano recoñecido por empregar formas e estilos musicais mexicanos e incorporalos nas súas composicións.
Dominio BMC
En bioloxía molecular o dominio do microcomparimento bacteriano ou dominio BMC (do inglés Bacterial Microcompartment) é un dominio proteico que se encontra en diversas proteínas da cuberta do carboxisoma, como CsoS1A, CsoS1B e CsoS1C da bacteria Thiobacillus neapolitanus (hoxe Halothiobacillus neapolitanus) e os seus ortólogos doutras bacterias. Estas proteínas de cuberta forman a estrutura poliédrica do carboxisoma e estruturas relacionadas que desempeñan un papel metbólico nas bacterias. O dominio BMC consta duns 90 residuos de aminoácidos, caracterizados por presentaren un motivo β-α-β conectado por unha forquita β.
A maioría das proteínas de cuberta dos microcompartimentos constan dun só dominio BMC en cada subunidade, formando unha estrutura hexamérica que se ensambla formando as facetas planas da cuberta poliédrica. Ata agora atopáronse dúas proteínas de cuberta de microcompartimentos que constan de dominios BMC en tándem, as cales forman unha estrutura trimérica, dando lugar a unha aparencia pseudohexamérica.
Úbeda, Xaén
Úbeda é unha cidade da provincia de Xaén (Andalucía), capital da fértil comarca de La Loma. Segundo o INE en 2017 tiña 34.733 habitantes, dos cales 17.046 eran homes e 17.687 mulleres. A cidade, xunto coa próxima Baeza, foi declarada Patrimonio Cultural da Humanidade pola Unesco o 3 de xullo de 2003 debido á calidade e boa conservación dos seus numerosos edificios renacentistas e da súa singular contorna urbanística.
A cidade, situada sobre un cerro e envorcada cara ao val do río Guadalquivir fronte á impoñente Serra Mágina e cerca do centro xeográfico da provincia, constitúe un importante centro de atracción ao contar con hospital comarcal, centros educativos e escolas universitarias (UNED e SAFA), delegacións de facenda e da seguridade social, xulgados, Centro do Profesorado (CEP) etc, derivando nun dos índices de centralidade máis altos de toda Andalucía. Segundo o anuario de La Caixa, trátase da capital dunha das provincias económicas de España, cunha poboación de máis de 200.000 habitantes que acode habitualmente a comprar nela.
Úbeda vive principalmente do sector servizos, o comercio e a administración, que ocupan o 49% da poboación activa. Pero ademais o peso da agricultura é enorme, sendo un centro neurálxico do oliveiral e a produción aceiteira e un dos maiores produtores e envasadores da provincia de Xaén de aceite de oliva, pedra angular de toda a súa economía. Outras actividades complementarias son a industria, a gandería e un incipiente turismo.
Sangiran
Sangiran é unha escavación arqueolóxica na illa de Xava, Indonesia. A área cobre 48 km² e localízase no centro da illa, a 15 quilómetros de Surakarta. Lugar Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende 1996.
En 1934 o antropólogo Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald comezou a examinar a área, e durante as escavacións realizadas entre 1936 e 1941 apareceron fósiles dun dos primeiros antecesores coñecidos da humanidade, o Pithecanthropus erectus(Homo erectus) (Home de Xava). Ata o de agora apareceron outros 60 fósiles, entre eles algúns de Meganthropus.
Phil Pressey
Phillip Michael Pressey, nado o 17 de febreiro de 1991 en Dallas, Texas, é un adestrador e ex xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2013, Pressey asinou cos Boston Celtics o 22 de xullo de 2013. O 15 de xullo de 2015, Pressey foi cortado polos Celtics.
O 24 de xullo de 2015, Pressey asinou cos Portland Trail Blazers, pero foi cortado o 23 de outubro sen chegar a xogar en liga.
O 27 de xullo de 2017, Pressey asinou co FC Barcelona da Liga ACB.
O 11 de agosto de 2019, Pressey asinou un contrato dunha tempada co CB Estudiantes.
O 21 de xullo de 2020, Pressey asinou unha tempada co EWE Baskets Oldenburg da Basketball Bundesliga.
Eva Kjer Hansen
Eva Kjer Hansen, nada o 26 de agosto de 1963 en Aabenraa, é unha política dinamarquesa.
Traxectoria
Estudou ciencias políticas e realizou estudos de xornalismo, é membro do Folketinget desde 1990 polo Partido Liberal, foi parlamentaria europea (1994-1999) e desde o 2 de agosto é ministra de Asuntos Sociais e ministra de Igualdade de Xénero no goberno de Anders Fogh Rasmussen.
Xardín
miniatura|dereita|Vista do Xardín Massey, en Tarbes, [[Francia.]] miniatura|dereita|250px|Exemplo de xardín xaponés. miniatura|dereita|250px|Vista do Xardín de San Carlos, na [[A Coruña|Coruña.]]
Un xardín é unha zona de terreo onde se cultivan especies vexetais para o pracer dos sentidos. Facer estas hortas sen finalidade económica vén dunha larga tradición, e xa eran famosos os Xardíns colgantes de Babilonia, considerados como unha das marabillas do mundo antigo, o que denota que estes espazos de ocio teñen desde entón unha larga tradición.
Un xardín pode incorporar tanto materiais naturais como feitos polo ser humano.
Henrique III, Emperador
Henrique III, nado o 28 de outubro de 1016 ou 1017 e finado o 5 de outubro de 1056, chamado o Negro ou o Piadoso, foi un emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico da Dinastía salia.
Traxectoria
Á morte do seu pai o 4 de xuño de 1039, converteuse no único gobernador do reino e en 1046 foi coroado emperador en Roma polo papa Clemente II. Enfrontouse a Hungría, que se converteu no seu feudo ao expandir a fronteira dos seus dominios ata o río Leitha. Tamén loitou contra os duques para manter o poder imperial.
Casou con Gunilda de Dinamarca, filla do rei Canuto o Grande, en 1306. Despois da morte de Gunilda, dous anos despois casou con Inés de Poitou, filla do duque de Aquitania. Entre os fillos deste segundo matrimonio están o futuro emperador Henrique IV e Judit de Suabia.
Henrique tiña un longo pelo e barba negra, de onde probabelmente lle vén o alcume de "o Negro".
Comezos
Henrique naceu no 1017, fillo de Conrado o Sàlico e de Xisela de Suabia. En 1024 o seu pai foi elixido rei de Alemaña, e desde entón Henrique recibiu unha ampla formación e foi preparado para o suceder no trono. O seu pai incluíuno entre os seus conselleiros e deulle responsibilidades de goberno. Á morte de Henrique V de Baviera, en 1027, foi nomeado duque de Baviera (como Henrique VI), e á morte de Herman IV de Suabia en 1038, recibiu tamén o ducado de Suabia (como Henrique I).
Para asegurar o mantemento da súa dinastía, Henrique II nomeouno "rei dos romanos" (co-rei e sucesor) con só once anos. O arcebispo de Colonia coroouno en abril de 1028 en Aquisgrán, e os nobres aceptárono como herdeiro do trono.
Como parte dunha alianza con Canuto o Grande de Dinamarca, o seu pai casouno en 1037 coa súa filla, Gunilda de Dinamarca. Ao ano seguinte, a parella acompañou a Conrado II nunha campaña no sur de Italia, e durante a viaxe de volta, Gunilda morreu dunha epidemia que se estendeu entre o exército imperial.
Coa morte sen descendentes de Rodolfo III de Borgoña, Conrado II logrou incorporar o reino ao Imperio. No outono de 1038, Henrique foi nomeado rei de Borgoña polo seu pai.
Reinado
A primeira campaña militar de Henrique foi contra Bohemia, onde o duque Bretislao aproveitou a confusión despois da morte de Conrado para conquistar Polonia, saquear Cracovia e intentar consolidar un imperio baixo o seu dominio. Aínda que os primeiros enfrontamentos foron desfavorábeis para Henrique, ao final conseguiu facer entrar as tropas alemás en Bohemia por tres columnas: Messien, Baviera e Austria. Cando os exércitos chegaron a Praga Bretislao rendeuse e someteuse a Henrique, pagándolle unha compensación de 4.000 marcos de ouro. Desde entón Bretislao foi fiel a Henrique e estivo a miúdo na súa corte e nas súas campañas.
Máis tarde, interveu no reino de Hungría, que desde a morte do seu fundador Estevo I se atopaba en guerra civil entre os partidarios do sobriño e herdeiro de Estevo, Pedro Orseolo, e os que se opuñan á súa orientación cristiá e á influencia alemá. Os rebeldes deron feito a expulsar a Pedro en 1041, pero en 1044 Henrique derrotounos á beira do Raba e restituíu a Pedro. Para celebrar a vitoria, Henrique vestiuse de penitente e cruzou o campo de batalla descalzo para se ir axeonllar ante un anaco da vera cruz e cantar o Kýrie eleison. Despois perdoou aos seus inimigos e invitou aos seus soldados a facer o mesmo.
Despois de loitar contra as insurreccións en Lorena, Henrique desprazouse a Italia. A situación en Roma era caótica debido á corrupción da curia, o que levou a que houbese tres papas vivos ao mesmo tempo: o papa Bieito IX fora expulsado por un levantamento popular. Grazas aos subornos feitos pola súa poderosa familia, o papa Silvestre III chegou ao papado, pero foi expulsado cando volveu Bieito IX. Pero Bieito, sen vocación polo cargo e desexando casar, cedeu o papado a Gregorio VI a cambio dunha importante cantidade de diñeiro. As cousas complicáronse cando Bieito quixo recuperar o cargo, polo que con Silvestre había tres papas rivais: un con sede en San Pedro no Vaticano, outro en Santa María Maior e outro en San Xoán de Latrán.
Nun concilio en Sutri, Henrique impuxo a elección dun novo papa para acabar co cisma. Escolleu o alemán Clemente II, cuxo primeiro acto foi coroar ao emperador e investilo patricio dos romanos, co poder de nomear papas que ata entón ostentara a nobreza romana. Henrique non utilizou a nova atribución, xa que Clemente morreu ao ano seguinte. Todos os papas que Henrique nomeou para sucedelo eran alemáns e reformistas. miniatura|230x230px| Sarcófago de Henrique III en [[Goslar. |alt=]] Morreu en 1056 e sería sucedido polo seu fillo Henrique IV, de seis anos, baixo a rexencia da súa nai Inés de Aquitania.
Devanceiros
miniatura|274x274px| Henrique e Inés bendicidos pola Virxe (Espira) |alt=
Nupcias e descendentes
En 1036 casou con Gunilda de Dinamarca, a filla de Canuto o Grande. Tiveron unha filla:
En 1043 casou en segundas nupcias con Inés, filla do duque Guillerme V de Aquitania. Os fillos da parella foron:
Manuel Misa Bertemati
Manuel María Misa y Bertemati, nado en Baiona o 15 de maio de 1815 e finado en Londres o 9 de xaneiro de 1904, foi un empresario adegueiro e filántropo galego, primeiro conde de Baiona e primeiro marqués de Misa.
Traxectoria
A súa familia era de fortuna modesta mais non pobre, o que lles permitía vivir con comodidade. Manuel, o irmán máis vello, fixo estudos de Mariña en Tui e Filosofía e Leis na Universidade de Santiago de Compostela, doutorándose en 1840 e exercendo de avogado en Baiona ata 1844.
Entre 1844 e 1846, Manuel foi chamado polo seu irmán Ventura para que fose a Xerez da Fronteira. De Xerez enviárono a Inglaterra para estudar a posibilidade de exportar alí os viños da adega de Ventura. En 1844 funda unha compañía propia, na que se integrou o seu irmán e en 1846 xa ten residencia definitiva en Londres, casando en 1867. Os irmáns misa chegaron a acadar o segundo posto entre todos os exportadores de viño de Xerez, unicamente superados por González Byass.
Beneficencia
miniatura|250px|Escola doada por Manuel Misa. Entre outras actividades benéficas, Manuel Misa doou á Baiona unha casa escola, inaugurada en 1886, onde hoxe está a Casa do Mar. Financiou a restauración da Ex-Colexiata de Santa María de Baiona en 1888. Construíu a traída da auga. Costeou durante un ano, xunto co seu irmán ventura, o alumeado público. Doou cartos para as persoas necesitadas. Xirou 3 000 reais para as viúvas e orfos de vinte e oito mariñeiros naufragados en Porto do Son. Puxo os cartos para un premio musical celebrado en Vigo. En Xerez contribuíu a construción de escolas e o cuartel de infantería. Puxo cartos para os feridos da guerra de Cuba e as inundacións en Murcia e Consuegra e para paliar a traxedia do vapor Cabo Machichaco. Sufragou a creación da Cámara de Comercio de España en Londres, da que foi presidente e presidente de honra. Costeou as vidreiras da Catedral de Westminster e doou a España un edificio para uso como embaixada. miniatura|175px|esquerda|Necrolóxica.
Recoñecementos
En 1875 a coroa outorgoulle o título de Conde de Baiona e en 1889 o de Marqués de Misa, con Grandeza de España de primeira clase. Foi condecorado coa Gran Cruz de Carlos III e a Gran Cruz de Isabel a Católica. O concello de Xerez púxolle o seu nome a unha rúa e nomeouno fillo adoptivo.
Teodorico III, rei franco
Teodorico II (tamén Teoderico, en francés, Thierry III), fillo de Clodoveo II, nado en 654 e finado no 691, foi rei de Neustria e Borgoña, entre o 673 e o 691 e de Austrasia, entre o 679 e o 691.
Aínda que estaba apoiado polo mordomo de palacio Ebroin, foi expulsado do trono de Neustria polos partidarios do seu irmán Khilderico II, e encerrado nun convento. Despois do asasinato deste último no 675, no bosque de Lognes preto de París, mediante unha conxura organizada polos señores francos, que o xulgaban demasiado autoritario, sae do mosteiro e faise co trono de Neustria.
Á súa vez, Dagoberto, fora proclamado rei polos señores austrasianos no 674 e volve, despois do asasinato de Khilderico, para conquistar o trono de Austrasia, onde fora rei o seu pai. Pero contén mal a insubordinación dos grandes e termina sendo tamén asasinado no 679, á idade de 27 anos deixando o trono de Austrasia a Teodorico.
Pero Pipino de Herstal, mordomo de palacio de Austrasia, levántase en armas contra el e termina por expulsalo, concentrando nas súas mans os tres reinos de Austrasia, Neustria e Borgoña. Namentres, temendo un enfrontamento cos grandes señores francos, susceptíbeis e envexosos do seu poderío, permite que, baixo o seu control, Teodorico ocupe o trono dos francos, pero retendo Austrasia.
Teodorico III casou con Clotilde con quen tivo os seguintes fillos:
Economía de Macedonia do Norte
A economía de Macedoniado Norte evolucionou cara a unha economía máis liberalizada, cun tecido empresarial mellorado, dende que acadou a independencia de Iugoslavia en 1991, que privou o país dos seus mercados protexidos clave e os grandes pagos de transferencia dende Belgrado. Antes da independencia, Macedonia do Norte era a república máis pobre de Iugoslavia (representando só o 5% da produción federal total de bens e servizos). A ausencia de infraestruturas, as sancións das Nacións Unidas sobre o seu principal mercado, a República Federal de Iugoslavia, e o embargo económico grego obstaculizaron o crecemento económico até 1996.
Apollo Automobil
Apollo Automobil (antes coñecido como Gumpert Sportwagenmanufaktur) é un fabricante alemán de coches deportivos con sede en Denkendorf. Roland Gumpert, que fundou Gumpert Sportwagenmanufaktur en 2004, ocupou unha vez o cargo de director de Audi Sport. Baixo a súa xestión, Audi gañou un total de 25 rallys do campionato do Mundo de Rallys e catro títulos do Campionato do Mundo de Rallys.
Historia
thumb | esquerda | Os dous prototipos Apollo de Gumpert cun avión de combate [[F-4 Phantom II.]] En 2001, Roland Gumpert propuxo unha nova xeración de coches deportivos, un que estaría preparado para as carreiras pero tamén legal na rúa. Despois de que Gumpert regresase a Alemaña desde China a finais do 2001, o seu antigo colega de Audi e fundador de Motoren Technik Mayer, Roland Meyer, pediulle que o axudase na construción dun prototipo de coche deportivo. Audi aprobou a participación de Gumpert neste proxecto coa condición de que o novo coche deportivo fose un produto de serie e non un prototipo.
Gumpert continuou co desenvolvemento do automóbil agora chamado Apollo, xunto coa Universidade Técnica de Múnic e a Universidade de Ciencias Aplicadas de Ingolstadt. Axudárono na construción, simulacións por computadora e  probas do túnel do vento. Esta investigación e desenvolvemento axudaron a formar o plano para o primeiro modelo a escala completa. Finalmente construíronse dous coches prototipo. A produción do Apollo comezou en outubro de 2005. Moitas variantes do Apollo foron introducidas ao longo do seu ciclo de produción.
Sela
miniatura|250px| Unha sela inglesa A sela é unha estrutura de soporte amarrada ao dorso dunha cabalgadura (cabalos, camelos, asnos etc.) onde senta a persoa que a conduce. O tipo máis común emprégase para montar cabalos.
Por extensión, chámase tamén sela ao asento da bicicleta.
Apollo Automobil
Historia
En agosto de 2013, a compañía solicitou a bancarrota e liquidouse despois de que un patrocinador anónimo retirárase dun acordo que puido salvar a empresa.
En marzo de 2016 no salón do automóbil de Xenebra  Apollo presentou o  Arrow, un coche deportivo alimentado por un twin-turbo de 4,0 litros Motor V8 con 986 CV. O Arrow pode acelerar de 0 a 100 km/h en 2´9 segundos e acada unha velocidade máxima proxectada de 360 km/h.
thumb|[[Apollo Intensa Emozione|Intensa Emozione en pista]] thumb|Gumpert Tornante
En novembro de 2016, a compañía anunciou que o antigo propietario e fundador Roland Gumpert xa non estaba asociado á compañía nin aos seus proxectos actuais ou futuros e tamén anunciou que un novo modelo (nome do proxecto "Titan") presentaríase en xuño de 2017 no Goodwood Festival of Speed. O novo modelo chámase Intensa Emozione (Emoción intensa en italiano) e funciona cun motor de 6.3 L de aspiración natural V12. O coche ten un estilo radical inspirado nos insectos da natureza. O Intensa Emozione construíuse en colaboración con HWA AG, a mesma empresa que participou na construción do Mercedes-Benz CLK-GTR.
Socios de desenvolvemento
Apollo colaborou con varios socios técnicos e comerciais, incluídos os seguintes: thumb|A fábrica Gumpert Sportwagenmanufaktur
Automobilismo
thumb | esquerda | O coche de carreiras Apollo Hybrid
Durante abril de 2005, o Apollo debutou nas carreiras na Divinol Cup. Este Apollo foi conducido polo piloto de carreira belga Ruben Maes. Maes quedou terceiro na pista de carreiras de Hockenheimring. Tres anos despois Gumpert anunciou que presentarían unha versión do Apollo no 2008 un híbrido eléctrico nas 24 Horas de Nürburgring, pilotado polo gañador de 2004  Dirk Müller e o ex-piloto da Fórmula 1 Heinz-Harald Frentzen. Pasaron tres meses entre as primeiras discusións e o Apollo híbrido acabado. O Apollo foi pilotado nas 24 horas de Nürburgring en maio de 2008. O Apollo híbrido pode ofrecer ata, alimentado cun motor bi-turbo V8 de 3,3 litros acoplado cun motor eléctrico. O coche ten a capacidade de recargar a batería durante a freada.
Peixe sapo
miniatura|250px|Peixe sapo
O peixe sapo é un peixe do xénero Lophius moi apreciado en gastronomía.
Polo seu contido en graxa é un peixe dos denominados brancos, xa que para chamarse azuis deberán posuír máis dun 5% de materia graxa na súa composición e o peixe sapo, incluíndo a súa pel, ten un 4,5%, o que o situaría en semi-branco e sen ela, non chega ao 2%.
Variedades
Existen dúas variedades de peixe sapo: o branco ou Lophius piscatorius e o negro ou Lophius budegassa (Spinola, 1807). A diferenza entre ambas as especies estriba na cor da membrana que cobre a cavidade abdominal de ambos os animais, chamada peritoneo. Esta vinza ou pel é branca no primeiro e negra no segundo, o cal determina o seu nome.
O Lophius piscatorius, de peritoneo branco, é tamén chamado xuliana, é moi insípido e ten unha carne correúda. O Luphius budegassa é tamén chamado rabada e peixe tamboril.
Gran Premio de Italia de 1998
O Gran Premio de Italia de 1998 foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 13 de setembro de 1998 no Autodromo Nazionale Monza, Monza, Italia. Foi a décimo cuarta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de. A carreira de 53 voltas gañouna Michael Schumacher. Esta foi tamén a última vitoria do fabricante de pneumáticos Goodyear na Fórmula Un.
Carreira
Foi unha carreira dramática, Häkkinen conseguiu un comezo cegador abríndose camiño cara a Eddie Irvine e Michael Schumacher na primeira fila, ao mesmo tempo foi un comezo terrible para Schumacher que caeu ata o quinto posto, pouco despois pasou a Villeneuve no 4º e logo a Irvine polo terceiro.
Häkkinen loitaba cun problema de freos e acenou ao seu compañeiro de equipo Coulthard, pero pouco despois o motor de Coulthard explotou e uns segundos despois Schumacher, que collera a Häkkinen, pasou ao finlandés cando Häkkinen axustaba os seus freos para afrontar o problema e desprazouse debido ao fume do motor de Coulthard.
Villeneuve cunha baixa carga aerodinámica trompeou e saíu da carreira, e Häkkinen comezou a atrapar a Schumacher de novo. Häkkinen estaba só tres segundos atrás cun puñado de voltas restantes, pero despois os seus freos traseiros fallaron, que provocaron un trompo salvaxe na chicana Roggia. Foi capaz de manter o seu motor en marcha e continuou, pero ao comezo da seguinte volta, saíuse novamente na primeira chicana de Rettifilo, e Irvine colocouse segundo. Pouco despois Ralf Schumacher colleu e pasou a Häkkinen que logrou aguantar no cuarto lugar.
Foi unha xubilosa escena para os tifosi italianos cando Michael Schumacher chegou a meta primeiro e o seu compañeiro de equipo de Ferrari Eddie Irvine ocupou o segundo lugar con Ralf Schumacher 3º, o que significa que o equipo de Jordan acabara no podio en dúas carreiras.
Michael Schumacher estaba agora empatado en puntos con Mika Häkkinen chegando a Nürburgring, a penúltima rolda.
Esta carreira foi o 600º saída da Scuderia Ferrari nun evento de Campionato Mundial como equipo.
Alex Proyas
Alex Proyas, nado en Exipto o 23 de setembro de 1963, é un director de cine, escritor e produtor australiano. De pais gregos, á idade de tres anos trasladouse coa súa familia a Sydney.
Traxectoria
O seu primeiro traballo como director foi un proxecto de adaptación ao cine da obra de banda deseñada The Crow co actor Brandon Lee, o cal morreu nun accidente durante a rodaxe, só a oito días de terminar o mesmo, en marzo de 1993. Logo da súa morte, Alex propúxose finalizar o filme coma homenaxe ao actor, para o que usou dobres e efectos especiais que lle permitisen acabar a película. The Crow foi finalmente estreada en maio de 1994 con grande éxito de crítica.
Pé de Bispo, Rioaveso, Cospeito
Pé de Bispo é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Okondo
Okondo é un concello da provincia de Áraba, Euskadi.
Topónimo
Dende a súa primeira mención escrita en 1257, este val recibiu en castelán o nome de Oquendo. Este foi o nome oficial do concello até hai pouco, xa que o castelán era a lingua da administración, aínda que a lingua falada pola xente fose o éuscaro. Segundo o INE en 1842 chamábase Uquendo e en 1857, Valle de Oquendo.
Política
miniatura|dereita|275px|Casa do concello.
Aldea (homónimos)
O termo Aldea pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
A grande onda de Kanagawa
A grande onda de Kanagawa (神奈川沖浪裏), tamén coñecida simplemente como A onda ou A grande onda, é unha famosa estampa xaponesa do pintor especialista en ukiyo-e Katsushika Hokusai, publicada entre 1830 e 1833, durante o período Edo da historia do Xapón.
Esta estampa é a obra máis coñecida de Hokusai e a primeira da súa famosa serie Fugaku sanjūrokkei (富嶽三十六景), ademais de ser a estampa máis famosa do seu xénero. Do molde utilizado realizáronse varios miles de copias, chegando moitas delas a mans de coleccionistas europeos. A partir da década de 1870 a estampa tornouse moi popular entre artistas e coleccionistas franceses.
Varios museos conservan exemplares da obra, como o Museo Guimet, o Museo Metropolitano de Arte, o Museo Británico, ou incluso a Biblioteca Nacional de Francia, xeralmente provenientes de coleccións privadas do século XIX.
A arte do ukiyo-e
miniatura|dereita|250px|Estampa de [[Hishikawa Moronobu, un dos primeiros mestres de ukiyo-e.]] O ukiyo-e (浮世絵) é unha técnica de estampa xaponesa, moi popular durante o período Edo da historia do Xapón. A técnica de gravado a partir de pranchas de madeira introduciuse no Xapón no século VIII procedente da China e utilizouse a partir dese momento principalmente na ilustración de textos budistas. A partir do século XVII esta técnica empezouse a utilizar para ilustrar poemas e romanceiros. É durante esta época cando xorde propiamente o estilo do ukiyo-e, que reflectía a vida e intereses dos estratos máis baixos da sociedade: mercadores, artistas e rōnin, quen estaban desenvolvendo a súa propia arte e literatura en zonas urbanas como Edo (hoxe Toquio), Osaka e Sakai, nun movemento que se coñecería posteriormente como ukiyo, o mundo flotante. Foi o novelista Asai Ryōi quen no ano 1661 definiu o movemento no seu libro Ukiyo-monogatari: «vivindo só para o momento, saboreando a lúa, a neve, as cereixeiras en flor e as follas de arce, cantando cancións, bebendo sake e divertíndose simplemente flotando, indiferente pola perspectiva de pobreza inminente, optimista e despreocupado, como unha cabaza arrastrada pola corrente do río».
miniatura|dereita|250px|Cortesá tocando o [[shamisen, de Isoda Koryusai, c. 1785.]] Grazas a movementos como a literatura ukiyo e aos gravados, os cidadáns comezaron a ter máis contacto cos movementos artísticos. A mediados do século XVII, os artistas empezaron a reflectir o que ocorría nos lugares de lecer, no kabuki, nos festivais e nas viaxes. Estas últimas deron nacemento a guías turísticas que describían o máis destacado tanto de lugares urbanos como rurais.
Arredor de 1670 xurdiu o primeiro dos grandes mestres do ukiyo-e, Hishikawa Moronobu. Moronobu empezou a reproducir gravados dunha soa folla onde representaba flores, paxaros, figuras femininas e escenas eróticas, do tipo coñecido como shunga. Este tipo de gravados eran realizados en negro sobre papel branco, e o artista posteriormente debía engadirlle a man as distintas cores. A finais do século XVIII desenvolvéronse as técnicas necesarias para a impresión de deseños polícromos, coñecidos como nishiki-e.
Método de elaboración
miniatura|dereita|250px|Prancha utilizada para imprimir estampas ukiyo-e. Os debuxos de ukiyo-e, chamados en xaponés nikuhitsu ukiyo-e, eran obras únicas que realizaba un pintor con pinceis directamente sobre papel ou seda. Estes debuxos permitían ver a obra final na súa totalidade, aínda que, perdéndose, agás a forma das liñas e o arranxo de cor, no proceso de elaboración. Posteriormente o artista, chamado eshi, levaba a obra a un horishi, ou gravador, quen pegaba o debuxo sobre un panel de madeira, xeralmente de cerdeira, e sucábao todo, tallando coidadosamente o panel, formando un relevo coas liñas do debuxo. Finalmente, xa coas pranchas necesarias (usualmente utilizábase unha por cada cor necesaria), un surishi, ou impresor, levaba a cabo o traballo de impresión colocando o papel de estampación sobre as consecutivas pranchas. A impresión realizábase frotando unha ferramenta chamada baren sobre o dorso das follas. Este sistema podía producir variacións de tonalidade nas estampas. Dunha serie de pranchas podían facerse unha gran cantidade de copias, ás veces contadas en miles, até que as pranchas se desgastaban.
Dada a natureza do proceso de realización, a obra final era resultado dun traballo colaborativo onde o pintor xeralmente non participaba na impresión das copias.
A pesar de que no Xapón non existían leis de propiedade intelectual antes da era Meixi, existía un sentido de pertenza e dereitos respecto ás pranchas coas que se imprimían as estampas, chamadas zōhan. Considerábase que o hanmoto ou editor, ou un hon'ya ou editor que vendía os libros, eran os donos das pranchas, non o artista, polo que tiñan dereito de facer con elas o que quixeran. Nalgúns casos, as pranchas eran vendidas ou cedidas a outros editores, caso no que estas eran coñecidas como kyūhan.
Sobre o autor
miniatura|dereita|200px|Hokusai, autorretrato de 1839. miniatura|dereita|200px|Sobre pictórico da serie [[Trinta e seis vistas do monte Fuji.]] Hokusai naceu no ano de 1760, en Katsushika, un distrito do leste de Edo (actual Toquio), no Xapón. Nomeado ao nacer Tokitarō, foi fillo dun artesán de espellos do shōgun e debido a que nunca foi recoñecido como herdeiro, é probable que súa nai fora unha concubina.
Comezou a pintar aos seis anos, e aos doce, seu pai púxoo a traballar nunha libraría. Aos dezaseis converteuse en aprendiz de gravador, actividade que desenvolveu durante tres anos ao mesmo tempo que empezaba a facer as súas propias ilustracións. Aos dezaoito anos foi aceptado como aprendiz do artista Katsukawa Shunshō, un dos máis grandes artistas de ukiyo-e do seu tempo. Despois dun ano co seu mestre, este deulle o nome de Shunrō, que empregou na sinatura dos seus primeiros traballos ese mesmo ano de 1779.
Shunshō faleceu en 1793, polo que se dedicou a estudar pola súa conta distintos estilos xaponeses e chineses, así como algunhas pinturas holandesas e francesas. Durante esta etapa da súa vida adicouse principalmente a debuxar surimono, ou tarxetas de aninovo e anuncios, escenas da vida diaria e paisaxes.
No ano 1800 publicou Vistas famosas da capital do leste e Oito vistas de Edo, ademais de que comezou a aceptar discípulos. É durante este período cando empezou a utilizar o nome de Hokusai. Durante a súa vida utilizaría máis de 30 pseudónimos diferentes.
En 1804 adquiriu gran fama como artista cando, durante un festival en Toquio, realizou un debuxo de 240 metros cadrados dun monxe budista chamado Daruma. A súa fama levouno a presentarse pouco despois ante o shōgun Tokugawa Ienari nun concurso de talento, onde competiu contra un artista de estilo tradicional chinés, ao cal venceu. Tres anos despois empezou a ilustrar tres libros do novelista Takizawa Bakin, con quen tivo grandes diferenzas. En 1812, debido á precaria situación económica pola que pasaba, publicou Leccións rápidas de debuxo simplificado e empezou a viaxar a Nagoya e Kioto para tratar de conseguir máis alumnos. En 1814 publicou o primeiro de quince volumes de sketchs, chamados manga, nos que debuxaba cousas que lle interesaban como persoas, animais e a Buda, entre outras cosas. Durante os últimos anos da década de 1820 publicou a súa famosa serie Trinta e seis vistas do monte Fuji, que foi tan popular que posteriormente tivo que engadirlle dez estampas máis.
Obras posteriores inclúen Vistas de pontes famosas, Famosas cataratas en varias provincias e Cen vistas do Fuji. En 1839, mentres o seu traballo comenzaba a ser eclipsado polo de Andō Hiroshige, o seu estudio incendiouse, sendo destruídas a maioría das súas obras. Faleceu aos 89 anos, no ano de 1849.
Descrición
Esta impresión é do tipo yoko-e, é dicir, en forma de paisaxe, e foi realizada cun tamaño ōban, de 25 centímetros de alto por 37 de ancho.
A paisaxe componse de tres elementos: o mar axitado por unha tormenta, tres barcos e unha montaña, imaxe que se complementa coa sinatura, claramente visible na parte superior esquerda.
A montaña
miniatura|dereita|200px|Detalle do centro da imaxe. Ao fondo obsérvase o Fuji en cor azul e co curuto nevado. A montaña que se ve ao fondo é o monte Fuji, co curuto nevado. O Fuji é a figura central da obra de meisho-e (representación de lugares famosos) Trinta e seis vistas do monte Fuji, que retrata o monte visto desde distintos ángulos. Cabe destacar que no Xapón esta montaña foi considerada sagrada e símbolo de identidade nacional, ademais de que a súa imaxe foi utilizada na arte nacional debido a que é considerado como un símbolo de beleza.
A cor escura arredor do Fuji parece indicar que a pintura ten lugar cedo pola mañá, co sol saíndo desde o punto do observador que comeza a iluminar o curuto nevado do Fuji. Entre a montaña e o espectador atópanse cumulonimbus, e aínda que indican tormenta, non chove nin no Fuji nin na escena principal.
Barcos
A escena mostra tres oshiokuri-bune, barcazas rápidas que se utilizaban para transportar o peixe vivo desde as penínsulas de Izu e Bōsō até os mercados da baía de Edo. Como o indica o nome da obra, os barcos atópanse na prefectura de Kanagawa, con Toquio ao norte, o relevo do Fuji ao noroeste, a baía de Sagami ao sur e a baía de Toquio ao leste. Os barcos, con orientación cara ao suroeste, regresan da capital.
Hai oito remeiros por embarcación, que se aferran aos seus remos. Hai dous pasaxeiros máis na fronte de cada barco, polo que na imaxe hai un total de trinta homes. Usando como referencia os barcos pódese facer unha aproximación do tamaño da onda: os oshiokuri-bune tiñan xeralmente entre 12 e 15 metros de lonxitude, e se se toma en conta que Hokusai reduciu a escala vertical nun 30%, chégase á conclusión de que a onda ten entre 10 e 12 metros de altura.
O mar e as súas ondas
O mar é o elemento dominante da composición, que se basea na forma dunha onda, a cal se estende e domina toda a escena mentres cae. Nese momento a onda forma unha espiral cun centro que se atopa polo centro do deseño, dando a posibilidade de ver o monte Fuji ao fondo.
Edmond de Goncourt describiu a onda do seguinte xeito:
Andreas Ramos, escritor, comenta:
Sinatura
miniatura|dereita|100px|Sinatura de Hokusai. A grande onda de Kanagawa conta con dúas inscricións. A primeira, o título da serie, está escrita na parte superior esquerda dentro dun marco rectangular, no que se pode ler: "冨岳三十六景/神奈川冲/浪里" Fugaku Sanjūrokkei / Kanagawa oki / nami ura, que significa «Trinta e seis vistas do monte Fuji / en alta mar en Kanagawa / Baixo a onda». A segunda inscrición atópase á esquerda do recadro e nela está a rúbrica do artista: 北斎改为一笔 Hokusai aratame Iitsu hitsu que se le como «(pintura) da brocha de Hokusai, quen cambiou o seu nome a Iitsu».
Hokusai, dado a súa orixe humilde, non tiña apelido, e o seu primeiro alcume, Katsuchika, tomouno da rexión da que proviña. Ao longo da súa carreira chegou a utilizar máis de 30 nomes distintos e nunca iniciou un novo ciclo de traballo sen mudalo, deixando entón o seu nome aos seus estudantes.
Na súa obra Trinta e seis vistas do monte Fuji utilizou catro sinaturas distintas, todas en función das distintas fases do seu traballo: Hokusai aratame Iitsu hitsu, zen Hokusai Iitsu hitsu, Hokusai Iitsu hitsu e zen saki no Hokusai Iitsu hitsu.
Concepción da obra
Durante a etapa de composición da obra, Hokusai encontrábase nun momento de moitas dificultades. Estando nos seus sesenta, en 1826 tiña serios problemas económicos, en 1827 ao parecer tivo un forte problema de saúde —probablemente un infarto—, ao ano seguinte faleceu a súa esposa e en 1829 tivo que rescatar o seu neto de problemas económicos, situación que o levou á pobreza. A pesar de que en 1830 enviou o seu neto ao campo co seu pai —fillo adoptivo de Hokusai—, as repercusións financeiras continuaron durante varios anos, período durante o cal estivo traballando na serie Trinta e seis vistas do monte Fuji. É quizais por ditos problemas que o obxectivo da serie parece ser o de contrastar o sagrado monte Fuji coa vida secular.
Hokusai chegou ao deseño final tras varios anos de traballo e ter realizado outros debuxos. Existen dous traballos similares, que datan duns 30 anos antes da publicación da grande onda, que poden considerarse como os precursores. Trátase de Kanagawa-oki Honmoku no zu e Oshiokuri Hato Tsusen no Zu, ambos traballos cunha temática idéntica ao da grande onda: no primeiro caso un barco de vela, no segundo un de remos, ambos no medio dunha tormenta e na base dunha grande onda que ameaza con devoralos. O estudo das diferenzas entre as dúas obras precursoras e a final é útil para analizar a evolución artística e técnica de Hokusai:
Mazarrón
miniatura|300px|[[Puerto de Mazarrón, no litoral deste municipio.]] Mazarrón é un municipio da Rexión de Murcia, pertencente á comarca do Bajo Guadalentín. Componse de dous núcleos: Puerto de Mazarrón, que é onde se atopan as praias e o turismo, non considerándose unha pedanía, e Mazarrón, que é o centro urbano.
A grande onda de Kanagawa
Concepción da obra
No prefacio do libro ademais escribe:
Mazarrón
Limita cos municipios de Cartagena e Fuente Álamo de Murcia ao leste, cos de Alhama de Murcia e de Totana ao norte, co de Lorca ao oeste e co Mar Mediterráneo ao sur. Ten unha extensión de 318,7 km² e unha poboación de 34.351 habitantes en todo o municipio (segundo INE 2008). Atópase a 25 metros sobre o nivel do mar e dista 70 km da capital da Rexión, Murcia. Mazarrón e Puerto de Mazarrón teñen unha importante oferta turística e gastronómica.
A grande onda de Kanagawa
Concepción da obra
Algúns anos despois Hokusai volveu a recorrer á imaxe da grande onda, isto cando realizou a obra Kaijo no Fuji, con motivo do segundo volume de Cen vistas do Fuji. En dita estampa pódese encontrar a mesma relación entre a onda e o volcán, así como o mesmo estalido de espuma. Nesta última imaxe xa non hai nin seres humanos nin barcos, e os fragmentos da onda coinciden co voo dalgunhas aves. Mentres que en A grande onda a viaxe desta é contraria á lectura en xaponés —de dereita a esquerda—, en Kaijo no Fuji tanto a onda como as aves avanzan harmoniosamente.
Mazarrón
En Puerto de Mazarrón atopáronse os barcos fenicios máis antigos do mundo, concretamente na Praia da Illa.
A grande onda de Kanagawa
Expresión do artista
miniatura|dereita|200px|Debuxo dentro do [[Hokusai manga, onde unha pantasma ameaza un home do mesmo xeito que a onda ameaza os pescadores.]] Na obra, Hokusai reúne e ensambla diversos temas que aprecia particularmente. O monte Fuji é representado como un punto azul con branco, que rememora a onda do primeiro plano. A imaxe técese a partir de curvas: a superficie da auga é a ampliación das curvas do interior das ondas. As curvas da espuma da grande onda xeran outras curvas que se dividen en moitas ondas pequenas que repiten a imaxe da onda nai. Esta descomposición en fractais pode ser considerada como unha representación do infinito. Os rostros dos mariñeiros son manchas brancas que fan eco das gotas de espuma que se proxectan da onda.
Desde un enfoque puramente subxectivo desta obra, a onda pode ser considerada como a producida por un tsunami ou unha onda xigante, ou tamén como unha onda monstruosa ou fantasmagórica, como un esqueleto branco que ameaza os pescadores coas súas poutas de escuma. Esta visión fantástica da obra recorda que Hokusai era mestre da fantasía xaponesa, como o demostran os fantasmas que debuxou no seu Hokusai manga. De feito, un exame da onda do lado esquerdo mostra moitas máis garras listas para apresar os pescadores que se encontran detrás da franxa de espuma branca. A partir dos anos 1831 e 1832, Hokusai comezou a abordar os temas sobrenaturais dunha forma máis explícita na serie Hyaku monogotari, «Conto de cen [pantasmas]».
Destaca ademais o traballo de profundidade e perspectiva (uki-e), co marcado contraste entre o fondo e o primeiro plano. As dúas grandes masas ocupan o espazo visual, a violencia da grande onda contraponse á serenidade do fondo baleiro, o que lembra o símbolo do yin e yang. O home, impotente, loita entre os dous, o que pode constituír unha referencia ao taoísmo, pero tamén ao budismo —as cousas feitas polo home son efémeras, representado polos barcos arrastrados pola onda xigante— e o xintoísmo, onde a natureza é omnipotente.
A oposición do ying e o yang reflíctese tamén no nivel de cores: o azul de Prusia oponse á cor complementaria utilizada no fondo: un ton entre rosa e amarelo. A simetría na imaxe é case perfecta, tanto en formas como en tonalidades.
Sentido da lectura
miniatura|dereita|200px|Imaxe invertida, que facilitaría a apreciación de como o vería normalmente un xaponés. miniatura|dereita|200px|Sōshū Chōshi, de Hokusai, 1832-1834. Se ben o idioma xaponés se le de arriba para abaixo, é importante recalcar que este se le de dereita a esquerda, mentres que un occidental realiza a lectura de esquerda a dereita. Esta diferenza causa que a primeira impresión do cadro dun xaponés non sexa a mesma que para un occidental:
Analizando os barcos na imaxe, especialmente o da parte superior, pódese observar que a proa, delgada e afiada, se orienta cara á esquerda, polo que a interpretación «xaponesa» é a «correcta». O aspecto dos barcos pódese analizar tamén noutra das estampas de Hokusai, Sōshū Chōshi da serie Chie no umi, «Mil imaxes do océano».
A perspectiva
A perspectiva, utilizada nas pinturas occidentais a partir dos traballos de Paolo Uccello e Piero della Francesca, chegou ao Xapón no século XVIII a través de gravados que levaban os comerciantes occidentais (especialmente holandeses) que chegaron a Nagasaki. Os primeiros intentos por copiar o uso da perspectiva occidental foron levados a cabo por Okumura Masanobu e especialmente por Utagawa Toyoharu, quen incluso arredor de 1750 realizou algúns gravados nos que representaba en perspectiva as canles de Venecia ou as ruínas da antiga Roma.