cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fauna de Galicia
Extincións e reintroducións
Macho e femia de [[pato rabilongo|parrulo rabilongo, extinto en Galicia|miniatura|esquerda]] Durante os anos 50 do século XX, o Franquismo levou a cabo en Galicia traballos de desecamento de zonas húmidas, traballos que constituíron auténticos atentados ecolóxicos como o desecamento total da lagoa de Antela, a maior zona húmida da Península Ibérica, ou a parcial da lagoa de Cospeito. Estes traballos comportaron á extinción da fauna galega, de especies senlleiras coma o grou, a gaivina negra, o abetouro común, a garza denoteira, a garzota, o ganso bravo, o pato rabilongo, o cullerete, a cerceta albela, a mazarico rabinegro, o bilurico común, o carrán común e maila gaivina de cara branca. dereita|150px|miniatura|[[Pita do monte]]
No caso do corvo mariño cristado, estanse repetindo as mesmas causas que levaron a unha poboación de 3.000 parellas de arao nos anos 60, á completa extinción a comezos do século XXI. Entre estas causas atópanse a mortandade directa producida por mor das mareas negras (véxase afundimento do Prestige), as capturas accidentais producidas polos trasmallos e a sobreexplotación dos caladoiros. No tocante ao resto das aves, estase producindo exactamente o que levou á pita de monte á extinción. A falta de protección das especies e dos seus hábitats está facendo que as súas poboacións atópense cada vez máis fragmentadas ata niveis que, sen un plan urxente de recuperación, fan inevitable a súa extinción.
Anfibios e réptiles terrestres
De entre os urodelos en Galicia só hai unha única familia, Salamandridae que comprende 15 xéneros con máis de 40 especies. Destas especies 5 habitan en Galicia, repartidas en 3 xéneros: Salamandra, Triturus e Chioglossa.
Ian Carradice
Ian A. Carradice, nado en Kendal, Cumbria, Reino Unido, o 10 de xullo de 1953 é un numismático inglés considerado como unha das máximas autoridades nas cuñaxes da Grecia antiga, Roma, Persia e Cartago, e na historia dos museos.
Traxectoria
Ian Carradice graduouse en Arte na Universidade de Liverpool en 1973, e obtivo o seu doutoramento en 1980 na Universidade de Saint Andrews, en Escocia.
Matelo
O topónimo galego Matelo pode referirse a:
Ian Carradice
Traxectoria
Igresou en 1977 no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, no que exerceu o seu labor de conservador das moedas antigas de Oriente Medio ata 1989, cando ingresou en Saint Andrews para exercer docencia.
En 1987 foi o relator invitado para os seminarios de verán da American Numismatic Society.
En Saint Andrews ocupou o posto de profesor de numismática antiga e dirixiu os museos da institución, ata que se xubilou en 2012, motivo polo que a universidade organizou un simposio na súa honra.
Logo do seu retiro, Carradice entrou a formar parte do Comité de Valoración de Tesouros, do Goberno británico, en febreiro de 2012.
Ao longo da súa carreira académica, Ian Carradice foi un dos colaboradores no proxecto internacional Sylloge Nummorum Graecorum da Academia Británica, concibido inicialmente para a publicación dos catálogos das moedas da Antiga Grecia presentes tanto nas coleccións públicas como nas privadas de Gran Bretaña e posteriormente ampliado a diferentes países do mundo.
Vida persoal
Carradice casou en 1982 con Ines Urioste e tivo tres fillas: Alice, Ellen e Grace.
Roman Provincial Coinage
Xunto con outros autores, Carradice participou no proxecto Roman Provincial Coinage, da Universidade de Oxford e apoiado polo Museo Británico e a Biblioteca Nacional de Francia. Este proxecto estuda e cataloga as moedas provinciais romanas desde a morte de César ata o século II d. de C. Algúns dos seus volumes previstos (e os seus suplementos de actualización) están publicados e outros aínda en proceso, aínda que accesibles a través da web. . Estes son os volumes publicados da serie Roman Provincial Coinage coa participación de Carradice:
Receptor de anxiotensina II
Os receptores de anxiotensina II, (AGTR1) e (AGTR2), son unha clase de receptores asociados á proteína G que teñen como ligando a anxiotensina II. Son importantes no sistema renina-anxiotensina, xa que son responsables da transdución de sinais do estímulo vasoconstritor da principal hormona efectora, a anxiotensina II.
Estrutura
Os receptores AT1 e AT2 teñen unha identidade de secuencia de ~30%, pero unha similar afinidade pola anxiotensina II, que é o seu principal ligando.
AT1
O receptor AT1 é o receptor de anxiotensina mellor caracterizado.
Localización no corpo
O subtipo AT1 encóntrase no corazón, vasos sanguíneos, córtex adrenal, pulmóns e cerebro e funciona como mediador dos efectos vasoconstritores.
Mecanismo
O receptor de anxiotensina é activado polo péptido vasoconstritor angiotensina II. O receptor activado á súa vez acóplase á Gq/11 e a Gi/o e así activa a fosfolipase C e incrementa as concentracións de Ca2+ citosólico, que á súa vez desencadea as respostas celulares como a estimulación da proteína quinase C. O receptor activado tamén inhibe a adenilato ciclase e activa varias tirosina quinases.
AT2
Os receptores AT2 son máis abondosos no feto e neonato. O receptor AT2 segue sendo enigmático e controvertido, e probablemente está implicado no crecemento vascular. Os efectos mediados polo receptor AT2 suxeriuse que inclúen a inhibición do crecemento celular, desenvolvemento do tecido fetal, modulación da matriz extracelular, rexeneración neuronal, apoptose, diferenciación celular e talvez vasodilatación e hipertrofia ventricular esquerda.
AT3 e AT4
Outros subtipos peor carfacterizados son os receptores AT3 e AT4. O receptor AT4 é activado polo metabolito da anxiotensina II chamado anxiotensina IV, e pode xogar un papel na regulación da matriz extracellar do sistema nervioso central, e tamén na modulación da liberación de oxitocina.
A Barreira, Cristimil, Lalín
A Barreira é un lugar da parroquia de Cristimil, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de 1 habitantes con respecto ao ano 2000.
Peter Forsskål
Peter Forsskål, tamén coñecido como Pehr Forsskål, Peter Forskaol, Petrus Forskål ou Pehr Forsskåhl, nado o 11 de xaneiro de 1732 en Helsinqui e finado o 11 de xullo de 1763 no Iemen, foi un naturalista, explorador e orientalista sueco, un dos chamados dezasete apóstolos de Linneo.
Traxectoria
Estudou en Uppsala, onde foi alumno de Linneo, e despois na universidade de Gotinga, sendo alí alumno de Johann David Michaelis.
En 1760 únese á expedición danesa á península arábiga baixo a dirección de Carsten Niebuhr. No Iemen recolecta e describe unha serie de plantas e animais.
En 1767 Niebuhr regresa a Copenhaguen como único sobrevivente da expedición e publica os datos recolectados e unha recensión da campaña. Pertencen aos traballos de Forsskål, e aparece en 1775 como Descriptiones Animalium - Avium, amphiborum, insectorum, vermium quæ in itinere orientali observavit Petrus Forskål. O mesmo ano aparece un índice das plantas do Iemen e Exipto: Flora Ægyptiaco-Arabica sive descriptiones plantarum quas per Ægyptum Inferiorem et Arabiam felicem detexit, illustravit Petrus Forskål.
526
Outros
Historia ano a ano
Telenovela brasileira
A telenovela brasileira refírese á contribuición do Brasil na produción e emisión de novelas dende a súa asimilación na década de 1950, até o presente. Sua Vida Me Pertence, escrita e dirixida por Walter Forster, e emitida pola canle extinta TV Tupi São Paulo entre o 21 de decembro de 1951 até o 15 de febreiro de 1952, foi a primeira do xénero, non só no Brasil, senón en todo o mundo.
As novelas brasileiras son os programas máis vistos por todos os segmentos de sexo e faixas de idade. A clasificación feita polo Ibope, amosa que o xénero máis visto por homes na televisión aberta, en todo o país, por exemplo, son as telenovelas. A audiencia das novelas entre as mulleres, porén, é case o dobre do que entre os homes. Entre os nenos, teñen máis do dobre da audiencia dos programas infantís.
Un estudo feito por Kantar Ibope publicada en outubro de 2015, sinalou que as telenovelas aínda son os contidos preferidos dos latinos na televisión. O estudo amosa que o xénero é o preferido entre o público no Brasil, Panamá, o Uruguai e o Paraguai, o instituto tomou como base para a pescuda, os seus dados de audiencia en 11 países da América Latina, cun universo de 135,5 millóns de espectadores.
El Scorcho
"El Scorcho" é unha canción da banda de rock alternativo estadounidense Weezer, editada como primeiro sinxelo do seu segundo álbum, Pinkerton, no ano 1996 polo selo DGC Records. No seu vido musical a banda aparece tocando nun vello salón de baile dos Ánxeles, rodeado de todo tipo de luces de todo tipo que se encenden ao ritmo da música. O nome da canción supostamente procede dunha salsa picante da cadea de restaurantes Del Taco, que se chama "Del Scorcho".
O tema foi un fracaso comercial, e moitas emisoras negáronse a poñela. Esta é considerada unha das causas do fracaso inicial do álbum. Porén, en Australia fíxose moi popular e foi número 9 na lista Triple J Hottest 100. Debido a isto foi editada no recompilatorio de 1996 Triple J Hottest 100.
A canción pode ser descargada para xogar nos videoxogos Rock Band e Rock Band 2.
Pink Triangle
"Pink Triangle" é unha canción da banda de rock alternativo estadounidense Weezer, editada en 1996 como terceiro sinxelo do seu álbum Pinkerton. O tema foi remesturado por Tom Lord-Alge, engadíndolle un solo de guitarra distinto, unha pista de sintetizador e máis voces.
Illas Fénix
frame| miniatura|250px|Illas Fénix
As illas e os seus arredores son o fogar de case 120 especies de coral e máis de 500 especies de peixes. Kiribati anunciou os plans de construír un parque mariño xigante nesta zona.
Pink Triangle
Listaxe de cancións
Radio Station Promo CD
Abderrahmane Youssoufi
Abderrahmane Youssoufi, nado en Tánxer o 8 de marzo de 1924 e finado en Casablanca o 29 de maio de 2020, foi un político marroquí, Foi primeiro ministro do seu país entre 1998 e 2002.
Traxectoria
Traballou como avogado de dereitos humanos.
Manspreading
250px|miniatura|Exemplo de manspreading nun [[autobús de Corea do Sur.]] O manspreading, en galego espraiamento , é un anglicismo co que se adoita referir á práctica masculina de sentar en lugares públicos (asentos de medios de transpote, paradas de autobús, bancos públicos) espallando as pernas, abranguendo máis espazo que o que ocuparía un asento estándar. A dita práctica estaría a prexudicar as persoas sentadas ao carón ao teren menos espazo persoal. Foi cuestión de debate nas redes sociais e é unha reivindicación que acotío denuncian grupos e organizacións feministas. En agosto de 2015 foi recollido polo dicionario Oxford English Dictionary, e posteriormente por organizacións españolas coma a Fundeu BBVA. Porén, a Real Academia Galega da lingua non a recolle.
Etimoloxía
A orixe do termo mansnpreading provén da unión das palabras inglesas man e spreading. O prefixo man ("home") e o sufixo spreading ("espallándose" ou "espraiándose"). O termo adoita empregarse coma substantivo, aínda que non ten tradución á lingua galega.
Ana María Bejarano Escanilla
Ana María Bejarano Escanilla, nada en Salamanca en 1959, é unha tradutora e investigadora española especializada en filoloxía semítica. Foi galardoada co Premio Nacional de Tradución de España do ano 2016 pola tradución á lingua española de Gran Cabaret, de David Grossman.
Traxectoria
É profesora da Sección de Hebreo e Arameo do Departamento de Filoloxía Semítica da Universidade de Barcelona e coordinadora dos cursos de lingua hebrea da Escola de Tradutores de Toledo da Universidade de Castilla la Mancha.
Publicou versións de máis de cincuenta obras da literatura hebrea contemporánea, traducidas dende o hebreo ó español, cos xéneros de novela, conto, ensaio, teatro e poesía.
Trabazón
O topónimo galego Trabazón pode referirse a:
Montemaior
O topónimo galego Montemaior pode referirse a:
Illa de Santo Antón, A Coruña
A illa de Santo Antón (A Illa do Santo) ou illa da Pena Grande é unha illa galega da Coruña, situada xusto no porto da cidade vella. Trátase dunha das estampas máis coñecidas da cidade herculina.
A pesar do seu reducido tamaño (1,1 hectáreas), está enteiramente fortificada e unida por unha ponte, construída na década de 1940, á cidade.
Historia
A finais da idade media existía xa na illa unha pequena ermida dedicada a santo Antón na que se recollían e atendían os navegantes enfermos. Posteriormente converteuse (como outras illas galegas) en lazareto. Coa concesión, por parte de Carlos I, da Casa de Contratación de Especias, o porto da Coruña converteuse nun obxectivo para os inimigos da Coroa, polo que o Rei ordenou unha serie de medidas para reforzar as defensas da cidade, entre elas a construción dunha fortaleza na illa, o castelo de Santo Antón, construción que comezou no ano 1587.
En 1590, durante o ataque de Francis Drake, as novas baterías do castelo mostráronse moi efectivas na defensa da cidade polo que Filipe II ordenou ao seu arquitecto que continuase e finalizase as obras do castelo. A fortaleza foi dada por terminada no ano 1590, coa construción dos aloxamentos para a tropa, o alxibe e a torre.
Tras un ataque francés no século XV, o marqués de Valparaíso propuxo a Filipe IV a reforma da fortificación, que concluíu no século XVIII, cando se construíu a casa do Gobernador coa súa capela neoclásica no eixo da composición do edificio.
Desde comezos do século XVIII e ata o ano 1960, en que o Ministerio do Exército o cedeu ao Concello, perdeu o seu carácter militar e converteuse en prisión. Entre os seus reclusos cabe destacar a Alessandro Malaspina, Melchor Macanaz, o xeneral Villarroel e o mariscal de campo Porlier.
Logo da súa cesión ao Concello, no ano 1964 iniciáronse as obras, dirixidas por Pons Sorolla, para convertelo en museo, e que se terminaron no ano 1968. Hoxe en día mantén o seu status como Museo Arqueolóxico Municipal.
Cebral
O topónimo galego Cebral pode referirse a:
Cristimil, Cristimil, Lalín
Cristimil é un lugar da parroquia de Cristimil, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres), o que supón un aumento de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Vilaia de Tinduf
Tindouf, dito Tinduf, (en árabe ولاية تندوف) é a provincia máis occidental de Alxeria, cunha poboación de 58.193 habitantes en 2008. .
Divisións administrativas
A provincia contén unha daïra (distrito), Tindouf, que corresponde coa provincia. A provincia e a daïra teñen a mesma poboación. A daira está dividida en dúas comunas ou municipios: Tindouf e Oum El Assel. É a única provincia de Alxeria que só ten un distrito, ademais de ser a que menos municipios ten.
Ovidi Montllor
miniatura|200px|Ovidi Montllor. Ovidi Montllor i Mengual, nado en Alcoi (Alacant) o 4 de febreiro de 1942, finado en Barcelona o 10 de marzo de 1995, foi un cantautor e actor que formou parte do movemento da Nova Cançó catalá.
Biografía
Debutou en 1962 co grupo teatral La Cassola, de Alcoi. Aos 24 anos foise a Barcelona, onde actuou con grupos de teatro independentes, como o do CICF, e máis tarde coas compañías de Núria Espert e Adrià Gual. En 1968 iniciou unha carreira destacada como cantante, a miúdo acompañado polo guitarrista e compositor Toti Soler, con música propia sobre textos de Salvador Espriu, Vicent Andrés i Estellés, Pere Quart e del mesmo. Entre as súas pezas musicais máis populares áchanse:
Militou no PSUC e posteriormente no Partido dos Comunistas de Cataluña até a súa morte. Pasou en 1995 en Barcelona a consecuencia dun cancro de esófago.
Filmografía
Outro eido no que Ovidi destacou foi no cine. Actuou, entre outros, nos seguintes filmes:
Satellite Data System
Satellite Data System ou SDS, nome en código Quasar, é unha serie de satélites de comunicacións clasificados que dan servizo a satélites de recoñecemento estadounidenses.
Características
Os satélites SDS sirven de enlace entre satélites de recoñecemento como os KH-11 e as estacións de terra. Tamén serven para ofrecer comunicacións a aeronaves da USAF en rutas polares e a estacións terrestres da Rede de Control Satelital da Forza Aérea (AFSCN). O sistema foi desenvolvido pola Forza Aérea e consta de varias familias de satélites en diferentes órbitas, tanto xeoestacionaria como órbitas elípticas polares, para cubrir todo o globo e latitudes. O nome en código Quasar foi confirmado por unha filtración en 2013.
SDS 1, 2, 3, 4, 5, 6 e 7
Os primeiros sete satélites SDS lanzáronse entre 1976 e 1987, cunha masa duns 628 kg cada un e 12 canais de comunicación dispoñibles. Usaban o bus HS-350 e o reflector da súa antena tiña uns 3 m de diámetro. As células solares de cada satélite producían ata 980 W de potencia.
SDS-3 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 e 8
A terceira xeración foi lanzada entre 1998 e 2014 e consta de oito unidades con especificacións descoñecidas.
SDS-4 1 e 2
A cuarta xeración de satélites SDS lanzouse entre 2016 e 2017. As especificacións son descoñecidas.
Jonathan Castro
Jonathan Castro Otto, nado en Vigo o 3 de marzo de 1994, máis coñecido como Jonny, é un futbolista galego que xoga na demarcación de defensa para o Wolverhampton Wanderers da Premier League inglesa.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo, debutando co primeiro equipo en Primeira División ante o Osasuna o 1 de setembro de 2012 en Balaídos.
Tamén destaca nas categorías inferiores da Selección de fútbol de España, sendo un habitual da categoría sub-16 tamén foi convocado coa sub-19, sub-20 e sub-21, ás ordes de Julen Lopetegui.
Selección galega
Foi convocado pola selección galega para o partido contra Venezuela disputado no estadio de Riazor o 20 de maio de 2016, que finalizou con empate (1–1).
Esta mañana
Esta mañana foi un programa de televisión, emitida por La 1 de Televisión Española en horario matinal entre o 24 de marzo de 2008 e o 11 de xullo de 2009.
Formato
Foi un espazo programado en horario matinal de luns a venres para substituír a Por la mañana, que presentaba Inés Ballester debido aos seus baixos índices de audiencia.
O programa, inicialmente foi presentado por Pepa Bueno, sendo o seu contido de servizo público, con información social e política, así como faladoiros e reportaxes de actualidade.
En xullo de 2008 produciuse unha substitución na presentación, tomando as rendas do programa a xornalista Inmaculada Galván, procedente de Telemadrid, acompañada de Alipio Gutiérrez e Javier Gallego.
Audiencias
Os escasos índices de audiencia na súa última etapa (10'3% de cota de pantalla nalgúns programas e unha media do 12'5% ) propiciaron a cancelación do espazo, que foi remplazado por La mañana de La 1, con Mariló Montero.
The Lady of Shalott
"The Lady of Shalott" é unha balada do poeta inglés Alfred Tennyson. Como os seus outros poemas  – "Lancelot, "Raíña Xenebra", e "Galaaz" – o poema enfócase no Rei Artur e está baseado en fontes medievais. Tennyson escribiu dúas versións do poema, unha publicada en 1833, de 20 estrofas, e outra en 1842, de 19 estrofas. miniatura|373x373px|[[The Lady of Shalott (cadro)|The Lady of Shalott por John William Waterhouse, 1888 (Tate, Londres) ]]
Descrición
miniatura|The Lady of Shalott Looking at Lancelot por Waterhouse, 1894|404x404px O poema está baseado na lenda do Rei Artur de Elaine de Astolat, como reconto dunha novela italiana do século XIII titulada Donna di Scalotta. Tennyson centrouse no illamento da Lady (Señora) na torre e a súa decisión para participar no mundo vivente, dous asuntos nin sequera mencionados en Donna di Scalotta."
Estrutura
As primeiras catro estrofas do poema describen un contorno pastoril. The Lady of Shalott (A Señora de Shalott) vive nun castelo dunha illa nun río que flúe a Camelot, mais os labradores locais saben pouco sobre ela.
Dende a estrofa cinco ata a oito describe a vida da señora. Padece unha maldición misteriosa e ten que crear imaxes na súa cabeza continuamente sen ollar directamente fóra, no mundo. Pola contra, olla a un espello o cal reflicte a estrada ocupada e as persoas de Camelot que pasan pola súa illa. As imaxes reflectidas son descritas como "shadows of the world" ("sombras do mundo"), unha metáfora que fai aclarar que son un mal substituto da ollada directa ó mundo ("I am half-sick of shadows", "estoy medio-enferma de sombras").
Da estrofa nove á doce, describe ao "Señor Lancelot" cando monta a cabalo e é visto pola señora.
As sete estrofas restantes describen o efecto de ver a Lancelot na señora; para de crear imaxes na súa cabeza e olla Camelot desde a súa fiestra, deixando atrás a maldición. Deixa a súa torre, atopa unha barca á cal escribe o seu nome, e navega río abaixo cara Camelot. Ela morre antes de chegar ao palacio. Entre os cabaleiros e señoras que a viron está Lancelot, quen pensa que é preciosa. miniatura|364x364px|Ilustración por [[W. E. F. Britten para unha edición de 1901 dun dos poemas de Tennyson]]
Temas
Segundo o erudito Anne Zanzucchi, "nun sentido máis xeral, é xusto dicir que a fascinación do poema está á altura do traballo de Tenysson". O biógrafo de Tenysson Leonée Ormonde comenta do poema que está "presentado como un axuste válido para o estudo do artista e os perigos do illamento persoal".
Os críticos feministas ven o poema preocupados de asuntos da sexualidade das mulleres e o seu sitio no mundo victoriano. Os críticos argumentan que The Lady of Shalott céntrase ao redor da tentación da sexualidade e a súa inocencia preservada por morte. Christine Poulson fala desde un punto de vista feminista e suxire: "a fuxida da Lady of Shalott (Señora de Shalott) desde a súa torre é un acto de rebeldía, un símbolo do poder feminino...". Desde o punto de vista de Poulson, fuxir desde a torre permite Señora de Shalott romper emocionalmente, sendo comparable coa sexualidade feminina.
A representación da morte tamén foi interpretada como sono. O crítico Christine Poulson di que o sono ten unha connotación de vulnerabilidade e abandono físico, os cales tampouco poden suxerir cumprimento sexual ou ser unha metáfora para a virxindade. Algúns contos de fadas, como Sleeping Beauty ou Brancaneves, tradicionalmente dependeron desta asociación. Así que, ao que á Lady of Shalott (Señora de Shalott) se refire, Poulson di: "ao moriren converteuse nunha Sleeping Beauty que nunca pode ser espertada, símbolos de pasividade feminina perfecta."
Críticos como Hatfield suxeriron que The Lady of Shalott é unha representación de como Tennyson vía a sociedade; a distancia á que outras persoas están nos ollos da señora é simbólico da distancia que sente coa sociedade. O feito de que ela só os ve reflectidos por un espello sinala o xeito en que Shalott e Tennyson ven o mundo. Esta distancia está por tanto vinculada á licenza artística coa cal Tennyson escribiu.
Influencia cultural na arte
esquerda|miniatura|246x246px| "I Am Half-Sick of Shadows," Said the Lady of Shalott de Waterhouse O poema era particularmente popular entre artistas da Irmandade Prerrafaelista, que compartían intereses con Tennyson; moitos destes artistas teñen pinturas baseadas en episodios deste poema. Dous aspectos, en particular, do poema, intrigaron a estes artistas: a idea da señora atrapada na súa torre e a moza moribunda río abaixo cara a Camelot.
No ano 1857, en Moxon escríbese unha edición do poema de Tennyson ilustrada por William Holman Hunt e Dante Gabriel Rossetti, Hunt describiu o momento cando a Señora volve para ver a Lancelot. No fondo da ilustración, Hunt engade a xanela que con Lancelot cunha pintura da crucifixión de Cristo. Segundo Christine Poulson, esta crucifixión representa un modelo de sacrificio que resalta o ideal que a Señora de Shalott non logra representar. Poulson tamén considera esta representación do asunto no contexto das funcións cambiantes das mulleres nos 1880 e 1890, suxerindo que serviu como advertencia de morte inminente a mulleres que deron un paso desde as súas funcións restrinxidas e exploraron os seus desexos. dereita|miniatura|296x296px|Lady of Shalott de [[William Holman Hunt (1905)]]Rossetti describiu a contemplación de Lancelot da cara preciosa da Señora. Tampouco a ilustración compraceu a Tennyson, quen deu a Hunt a tarefa para describir a Señora collida nos fíos do seu tapiz, algo que non é descrito no poema. Hunt explicou que quixo resumir o poema enteiro nunha imaxe soa, e que o aprisionamento polos fíos suxeriron o seu "destino estraño". A escena fascinaba a Hunt, quen regresou á composición en puntos da súa vida e finalmente pintou unha versión de escala grande pouco antes da súa morte. Requiriu axudantes, cando estaba demasiado feble para completalo. Isto considerouse unha alusión profunda da Señora, atrapada afastada da realidade, creando imaxes na súa cabeza. Este traballo está recollido na colección do Museo de Arte Wadsworth Atheneum de Hartford, Connecticut. John William Waterhouse pintou tres episodios do poema. En 1888, pintou a Señora que marcha para Camelot na súa barca; este traballo está recollido na Tate. En 1894, Waterhouse pintou a Señora no momento en que mira pola xanela para ollar a Lancelot; este traballo está recollido na Galería de Arte da Cidade en Leeds. Poulson argumenta que o estilo impresionista da pintura de Waterhouse na súa interpretación da Señora de Shalott de 1894 evoca un "sentido de vitalidade e urxencia". En 1915, Waterhouse pintou "I Am Half-Sick of Shadows," Said the Lady of Shalott, cando senta antes dunha das súas visións; este traballo está recollido na Galería de Arte de Ontario.dereita|miniatura|206x206px| Elaine chega a Camelot.Debido á semellanza nas historias, as pinturas de Elaine de Astolat adoitan ser moi similar a pinturas da Señora de Shalott. A presenza dun criado que rema a barca é un aspecto que as distingue.
Solidariedade (socioloxía)
dereita|miniatura|319x319px|Bandeira de [[Bélxica con palabras de solidariedade polos Atentados de Bruxelas de 2016.]] En socioloxía, solidariedade refírese ao sentimento de unidade baseado nas metas ou intereses comúns, é un termo que se refire a axudar sen recibir nada a cambio a aplicación do que se considera bo. Así mesmo, refírese aos lazos sociais que unen aos membros dunha sociedade entre si. Algúns sociólogos introduciron definicións específicas deste termo. Entre eles, un dos máis famosos foi Émile Durkheim.
A Real Academia Galega define o concepto de solidariedade como:
Tipos de solidariedade segundo Durkheim
A solidariedade é o aspecto social que se entende como a capacidade de entregarse a outros individuos pensando nestes como semellantes; é dicir, poder compartir un fogar, alimentos, sentimentos, etc, con outro ser vivo sen pensar na súa situación económica, tomando en conta tamén que os bens non son só o material. Existen dous tipos fundamentais de solidariedade: Emerxe por mor da diferenciación de funcións e da división do traballo. Na medida en que os individuos especializan as súas funcións requiren doutros individuos para sobrevivir. Por exemplo, a familia. A familia que antes era auto suficiente, era capaz de servir entrelazada. A familia moderna require doutros, é dependente do resto dos individuos da sociedade. Nas formas de solidariedade orgánica os individuos desmárcanse do grupo, formando unha esfera propia de acción, pero ao mesmo tempo a división do traballo e a separación de funcións é a fonte ou condición de equilibrio social.
Kiwix
miniatura|dereita|400px|Logo do Kiwix. miniatura|dereita|Captura de pantalla. Kiwix é un software libre utilizado para visualizar a Wikipedia sen necesidade dunha conexión á Internet. Isto lévase a cabo mediante a lectura do contido do proxecto almacenado nun ficheiro de formato ZIM, que non é máis que o contido da Wikipedia comprimido. Actualmente é posible ler calquera proxecto da Wikimedia, e non soamente a Wikipedia, para a cal foi nun principio deseñado.
Capirote (penitente)
dereita|miniatura|241x241px|Nazareno na localidade de [[Plasencia.]] Chámase capirote a un chapeu alto de forma cónica. Historicamente utilizouse con diversos propósitos pero na actualidade úsase como parte dos traxes dos confrades que procesionan (nazarenos) na Semana Santa española. Este vocábulo non vén recollido no Dicionario da Real Academia Galega.
Nava de la Asunción
Nava da Asunción é un concello de España, na provincia de Segovia, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 83,15 km² cunha poboación de 2.881 habitantes e unha densidade de 34,65 hab/km².
Nesta localidade naceu en 1893 o militar republicano Segismundo Casado López.
Política
A vila está gobernada polo socialista Juan José Maroto Sáez.
17 de outubro
Nacementos
miniatura|100px|Marqués de Sargadelos
Mortes
miniatura|100px|Santiago Ramón y Cajal
Notas
Os 366 días do ano
Arco de triunfo
250px|miniatura|O [[Arco de Constantino, construído en Roma no ano 315.]] Un arco de triunfo é un monumento construído para conmemorar unha vitoria militar, aínda que, en realidade, se usou para festexar a un gobernante. Os primeiros arcos de triunfo foron levantados polos romanos na Antigüidade e cada un estaba dedicado a un xeneral vitorioso. O arco de triunfo clásico é unha estrutura autónoma, bastante separada das portas ou murallas da cidade.
Na súa forma máis simple, un arco de triunfo consiste en dúas pilastras macizas unidas por un arco, rematadas por unha superestrutura plana ou ático na que pode estar unha estatua ou pode presentar inscricións conmemorativas. A estrutura debía estar decorada con tallas, destacadamente con figuras aladas femininas da vitoria (moi parecidas a anxos), un par das cales tipicamente ocupan os triángulos curvados á beira da parte superior da curva do arco. Arcos de triunfo máis elaborados teñen outros arcos secundarios flanqueándoo, tipicamente un par.
O motivo rítmico ABA, dun van central en forma de arco flanqueado por outros máis pequenos, foi adaptado na arquitectura clásica, particularmente a partir do Renacemento, para articular os muros das estruturas. Os vans poden tomar a forma dunha fornela ou estar «cegos», cunha cachotaría continua detrás deles.
Roger de Flor
Rutger Blume, máis coñecido como Roger de Flor, nado en Bríndisi en 1267 e finado en Adrianópole (Imperio Bizantino) o 30 de abril de 1305, foi un cabaleiro e aventureiro de orixe italo-alemá, comandante dos almogávares.
Traxectoria
O seu pai Ricardo (morto na batalla de Tagliacozzo) era un oficial de cetraría do emperador Frederico II e a súa nai unha burguesa de Brindisi, localidade na que naceu. Arruinada a súa familia, a súa nai confiouno a un cabaleiro do Amorne, na que acabaría profesando como "irmán sarxento", ao mando dun navío chamado "Falcón".
Participou na última cruzada a terra santa, onde se distinguiu na defensa de San Xoán de Acre (1291). Con todo, os templarios acusárono de terse apropiado de tesouros da orde na confusión na que se desenvolveu o desaloxo da cidade, polo que foi expulsado da orde. Aproveitando a súa experiencia militar, fíxose mercenario, entrando ao servizo do rei Frederico II de Sicilia (fillo de Pedro III o Grande de Aragón).
Con todo, a situación dos almogávares no imperio non era cómoda. Por unha banda, ao parecer cometeron excesos coa poboación grega local. Por outra, parece que a ambición de Roger de Flor era grande e pretendía erixirse en soberano dos territorios conquistados. Finalmente, a súa crecente ambición e influencia espertaron a hostilidade de Miguel IX, fillo de Andrónico II e asociado ao goberno do imperio. Así, este fíxoo asasinar en Adrianópolis durante un banquete xunto con máis dun centenar de xefes almogávares (5 de abril de 1305), e atacou posteriormente as tropas almogávares. Con todo, non só non puideron acabar con eles senón que os sobreviventes, baixo o mando de Berenguer d'Entença, contraatacaron e arrasaron todo canto atoparon ao seu paso en Tracia e Macedonia (feitos coñecidos como Vinganza catalá).
Roger de Flor conseguiu unha gran popularidade entre os seus contemporáneos grazas á crónica de Ramón Muntaner. A súa figura, enseguida convertida en mítica, foi o principal modelo de Tirant lo Blanc, de Joanot Martorell.
Daniel Sturla
Daniel Fernando Sturla Berhouet, S.D.B., nado en Montevideo o 4 de xullo de 1959, é un cardeal e arcebispo católico latino uruguaio.
Traxectoria
Naceu o 4 de xullo de 1959 en Montevideo. O 31 de xaneiro de 1980 entrou na Sociedade de San Francisco de Sales, e o 21 de novembro de 1987 foi ordenado sacerdote.
O 10 de decembro de 2011 o papa Bieito XVI nomeouno bispo auxiliar de Montevideo e bispo titular de Phlebes. Recibiu a consagración episcopal o 4 de marzo de 2012, de mans do arcebispo Nicolás Cotugno Fanizzi, e tivo como co-consagrantes principais ao bispo de San José de Mayo Arturo Fajardo e ao bispo auxiliar de Montevideo Milton Tróccoli.
O 11 de febreiro de 2014 foi nomeado arcebispo de Montevideo. O 14 de febreiro de 2015 o papa Francisco creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Santa Galla.
José Domingo González Boullosa
José Domingo González Boullosa, nado en Marcón (Pontevedra) e finado na Estrada o 9 de outubro de 1936, foi un político galego.
Kariya
Kariya (刈谷市, かりやし, Kariya-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e no centro da prefectura, na zona oeste da provincia histórica de Mikawa, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 50,45 km² e a poboación de 146.622 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 2.910 h/km².
O concello de Kariya limita cos concellos de Higashiura, de Ōbu, de Toyoake, de Tōgō, de Miyoshi, de Toyota, de Chiryū, de Anjō e de Takahama.
Economía
Dentro da cidade hai moitas sedes e fabricas principais do grupo de Toyota.
José Domingo González Boullosa
Traxectoria
Tapiceiro de profesión, viviu algúns anos en Santiago de Compostela onde traballou como tapiceiro no teatro Cervantes. Militante do Partido Comunista de España, nos anos da República instalouse coa familia en Vilagarcía de Arousa, onde activou o PCE en colaboración con José Fernando Fernández Vázquez. En 1934 foi detido por excitación á rebelión e ao ano seguinte multárono con 150 pesetas por distribución de follas clandestinas. Participou en varios mitins do Frente Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou como vogal no Comité da Fronte Popular en representación do PCE. Logo permaneceu no seu domicilio. O día 24 de xullo detiveron a súa muller, fuxiu coa súa filla Teresa e pasou a noite nunha casa de Abalo, e de alí marchou a Setecoros (Valga) onde o acolleu o cura Santiago Garrido Álvarez, irmán de Xesús Garrido Álvarez. Residiu alí ata o 3 de agosto que marchou a Lantaño para ver os seus fillos, e alí o detiveron o 7 de agosto membros da Guardia Cívica daquela localidade e entregárono á Garda Civil. O 9 de outubro sacárono da cadea e levárono preto da Estrada, no quilómetro 23 da estrada Chapa-Carril, onde foi asasinado xunto a Severino García Teijeiro, Juan Bacariza Sánchez, Xesús Froiz Gómez, Manuel Guillán Abalo e Ramón Muíños Lorenzo. Os cadáveres foron trasladados ao cemiterio da Estrada onde os soterraron.
Enrique de Lucas
Enrique de Lucas Martínez, nado en L'Hospitalet de Llobregat (Barcelona) o 17 de agosto de 1978, é un exfutbolista español que xogaba de centrocampista.
José Domingo González Boullosa
Vida persoal
Casou en Santiago de Compostela con Rosalía Génova Freire en marzo de 1921.
Enrique de Lucas
Traxectoria
Xogou desde mozo nas categorías inferiores do RCD Espanyol. En 1997 xa formou parte do primeiro equipo. Debutou en Primeira División o 15 de maio de 1998, nun partido entre o Real Valladolid e o RCD Espanyol (0–0). Con este equipo gañou a Copa do Rei 1999–00.
Tras un breve paso en 2001 pola Liga francesa co Paris Saint-Germain FC en calidade de cedido, regresou de novo ao Espanyol. Na tempada 2001–02 conseguiu a súa marca persoal de goles, facendo 7 tantos.
Na campaña 2007–08 fichou polo Real Murcia. Na súa primeira tempada alí o equipo non conseguiu o obxectivo marcado, a permanencia en Primeira, e ao final da tempada descendeu á Segunda División. Na tempada 2008–09 o equipo rematou no 14º posto.
En agosto de 2009 fichou polo FC Cartagena, no regreso do equipo cartaxinés á Segunda División, co que completa unha excelente tempada marcando once goles e quedando ás portas do ascenso a Primeira División.
Selección nacional
Nunca foi internacional coa selección absoluta, aínda que si coa selección sub-15, sub-16, sub-18 e sub-21.
Resident Evil Outbreak
miniatura|300px|Logo do xogo.
Resident Evil Oubreak é un dos xogos da saga de videoxogos Resident Evil, e o primeiro de dita franquía orientado para xogar en rede, aínda que tamén se pode xogar off-line. Este título, creado por Capcom, foi lanzado no ano 2003 para a PlayStation 2 de Sony. A súa versión europea só pode ser xogada off-line.
Historia
Resident Evil Outbreak é un xogo da saga de Survival Horror Resident Evil. O xogo está situado horas despois do comezo da infección virica na cidade de Raccoon City. O xogo conta as historias de personaxes comúns e correntes tales como: unha camareira, un médico, un garda do metro, un policía, unha reporteira, unha estudante universitaria, un garda de seguridade e un fontaneiro. Deberán cooperar para lograr sobrevivir á epidemia e escapar da cidade.
Modo de xogo
Este título contén unha gran cantidade de cambios no sistema de xogo con respecto ás anteriores entregas. Outbreak, no canto de ser un título lineal, divídese en cinco escenarios, onde cada un debe ser finalizado para poder acceder ao seguinte. Ademais podemos seleccionar o personaxe dos oito dispoñibles que queremos utilizar. Cada personaxe ten vantaxes e debilidades con respecto aos outros, ademais de habilidades e obxectos únicos. Por exemplo, Kevin ten como obxecto extra unha pistola calibre.45, Mark ten gran forza física e resistencia, Cindy pode levar diferentes tipos de plantas nun contedor especial etc. A diferenza dos anteriores RE, o xogador só pode levar catro obxectos (sen contar o ítem extra). Ademais, ao iniciar cada escenario o xogador xa estará infectado co Virus T, e a porcentaxe de infección increméntase progresivamente, aumentando enormemente cando se é atacado por un inimigo. Se o contador chega a 100% o personaxe morre (off-line) ou se transforma durante uns dous minutos en zombi antes de morrer (online), o cal limita o tempo para finalizar o escenario. Se o xogador está desarmado pode defenderse mediante un "empurrón" coa combinación R1 + x, e ata mediante un movemento especial propio de cada personaxe o cal realízase coa combinación R1 e círculo. Dado que o xogo foi programado para xogar en liña, a acción continúa aínda que se teña aberto o inventario, facendo que o uso de obxectos e equipar ou recargar armas sexa máis arriscado.
Epidemia (Outbreak)
Un grupo de persoas comúns están nun bar logo dun día arduo de traballo están gozando da velada ata que uns sinistros visitantes anuncian a apocalipse de Raccoon City. Os sobreviventes deberán escapar do bar o máis antes posible porque o peor acaba de comezar...
Escenario para: Cindy Lennox
Baixo cero (Below Freezing Point)
O tempo esgótase pero aínda hai esperanzas. Os sobreviventes lograron pasar obstáculos ata chegar aos laboratorios subterráneos de Umbrella. Agora deben sufrir outros obstáculos peores, que se supón que farán?...
Escenario para: Yoko Suzuki, Monica
A colmena (The Hive)
Os sobreviventes agora vense atrapados nunha terrible situación, están rodeados por unha enorme cantidade de zombies e a súa única esperanza é un Hospital abandonado no cal cousas horrorosas existen, dun momento a outro o hospital convértese nunha colmena de monstros.
Escenario para: George Hamilton, Doutor
Inferno (Hellfire)
Os sobreviventes logran chegar a este luxoso Hotel evadindo a todos os zombies, con todo vense atrapados noutra situación comprometida, o hotel tamén se atopa infectado e en ruínas xa que previamente ocorrera unha explosión que queimou todo o lugar, Roldan zombies polos corredores e habitacións, sen contar os Lickers.
Escenario para: Alyssa Ashcroft, Mark Wilkins, Bob
Decisións, decisións (Decisions, decisions)
É o último escape dos sobreviventes que quedan en Raccoon City, agora os nosos personaxes correrán o risco de entrar á facultade de Raccoon City. Non parece ser a mellor opción pero non hai máis posibilidades.
Escenario para: George Hamilton, Yoko Suzuki, Mark Wilkins
Mato, Cristimil, Lalín
Mato é un lugar da parroquia de Cristimil, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 62 habitantes (29 homes e 33 mulleres), o que supón un aumento de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Crenarqueotas
Os crenarqueotas ou Crenarchaeota (tamén chamados Crenarchaea, eocitos ou Eocyta) son procariotas que forman un filo (ou reino) do dominio Archaea. Inicialmente, os Crenarchaeota pensábase que eran extremófilas (como os organismos termófilos e psicrófilos) pero estudos recentes identificáronas como as arqueas máis abundantes no medio mariño. Orixinalmente, foron separadas das outras arqueas baseándose nas secuencias do seu ARNr; porén, outras características fisiolóxicos, como a falta de histonas apoiaban esta separación, aínda que se atopou que algunhas especies de crenarqueotas tiñan histonas. Ata hai pouco todas as Crenarchaea cultivadas foran organismos termófilos ou hipertermófilos, algúns dos cales podían crecer a temperaturas de ata 113 °C. Estes organismos son gramnegativos e son morfoloxicamente moi variados, e poden ter forma de bacilo, coco, filamentosa ou poden ser células con formas estrañas.
Termófilos
Este grupo comprende as ordes Thermoproteales, Sulfolobales, Desulfurococcales e Caldisphaerales (pero propuxéronse cambios), e inclúe as especies coas temperaturas de crecemento máis altas de calquera organismo coñecido. O crecemento óptimo realízase entre 75 e 105 °C, e a temperatura máxima de crecemento para Pyrolobus chega a 113 °C. A maioría destas especies non poden crecer por debaixo de 70 °C, aínda que poden sobrevivir por períodos longos a baixas temperaturas. Algunhas especies son acidófilas cun pH óptimo entre 1,5 e 4 e morren a pH 7, e outras son neutrófilas ou lixeiramente acidófilas, crecendo optimamente a un pH de 5,5–7,5. Encóntranse en hábitats volcánicos tales como mananciais quentes continentais e en fontes hidrotermais do fondo oceánico, a pouca ou moita profundidade.
Os tipos de metabolismo que presentan son diversos, desde quimioorganótrofos a quimiolitótrofos. Os quimiolitótrofos aerobios obteñen enerxía da oxidación de varios compostos sulfúricos, hidróxeno ou ferro ferroso, entanto que os quimiolitótrofos anaerobios reducen xofre, tiosulfato ou producen nitratos, sulfuro de hidróxeno ou amoníaco. Os quimioorganótrofos crecen sobre substratos orgánicos complexos, azucres, aminoácidos ou polímeros. Varias especies son produtores primarios e usan o dióxido de carbono como fonte única de carbono, obtendo enerxía da oxidación de substancias inorgánicas tales como xofre ou hidróxeno, ou pola redución de xofre ou nitrato.
Mesófilos, psicrófilos e especies mariñas
400px|miniatura|dereita|[[Hipótese do eocito. ]] A partir de 1992, publicáronse datos sobre as secuencias de xenes que pertencían a Crenarchaeota dos ambientes mariños, e outros. Desde entón utilizáronse tamén análises dos abundantes lípidos de membrana específicos das Crenarchaea tomados do océano para determinar a concentración destas “crenarqueotas de baixa temperatura” (usando o paleotermómetro TEX-86). Estas análises ambientais recentes baseados en xenes, secuencias de ARNr e lípidos indican que as Crenarchaeota tamén se distribúen extensamente en ambientes de baixa temperatura tales como solos, sedimentos, auga doce e océanos. Aínda que ningún destes organismos puido ser cultivado, o ambiente de obtención, xunto cos datos xenómicos, fai supoñer que son organismos mesófilos ou psicrófilos. Este extenso grupo de arqueas parece derivar de antepasados termofílicos que invadiron diversos hábitats de baixa temperatura.
Talvez o máis abraiante sexa a súa grande abundancia relativa nas augas superficiais invernais na Antártida (-1,8 °C), onde chegan a supoñer o 20% do ARNr microbiano total recollido. Exames similares en augas temperadas da costa de California demostran que estes organismos tenden a ser os máis abundantes en profundidades inferiores a 100 m. De acordo con estas medidas, parece que estes organismos son moi abundantes no océano e serían un dos contribuíntes principais á fixación do carbono. Isto, xunto co feito de que se encontraron secuencias de ARNr de Crenarchaeota en todos os hábitat de baixa temperatura nos que foron buscados, suxire que poden estar distribuídos globalmente e xogar un papel importante na biosfera.
Hipótese do eocito
A hipótese do eocito proposta na década de 1980 por James Lake suxire que os eucariotas evolucionaron a partir dos eocitos procariotas.
Unha posible evidencia que apoia a estreita relación entre Crenarchaea e os eucariotas é a presenza dunha subunidade Rbp-8 da ARN polimerase homóloga nos Crenarcheaota pero non en Euryarchaeota
Illa Kanton
miniatura|300px|Proxección orográfica centrada na Illa Kanton
Illa Kanton (tamén coñecida como Illa Canton ou Illa Abariringa) é a illa máis grande e máis ao norte do grupo de Illas Fénix, pertencentes á República de Kiribati. É un atol localizado no sur do océano Pacífico, aproximadamente a metade de camiño entre Hawai e Fidxi. A illa ten unha lonxitude de 33 km. A illa deshabitada de Enderbury é a máis próxima a Kanton, cunha distancia entre elas de 63 km. A capital de Kiribati, Tarawa, atópase a 1765 km de distancia. No censo do ano 2005, rexistrouse unha poboación de 41 persoas.
Historia e características
Kanton foi descuberta varias veces por barcos baleeiros estadounidenses; dos cales o primeiro foi anterior a 1820. Na década de 1850, Gran Bretaña reclamou a súa soberanía sobre a illa. Kanton recibiu o nome do navío baleeiro "Canton", o cal ancorou na illa o 4 de marzo de 1854.
O reclamo oficial británico comezou o 6 de agosto de 1936. Realizáronse visitas anuais á illa, e o 31 de agosto de 1937 emprazáronse 2 estacións de radio.
O 8 de xullo de 1937, Kanton foi o sitio dun eclipse solar total, e a illa foi ocupada por un breve período de tempo por científicos estadounidenses e neozelandeses, membros dunha expedición da National Geographic Society. O líder desta expedición foi o astrónomo Samuel Alfred Mitchell.