cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernão Mendes Pinto
Traxectoria
En 1537, parte para a India ao encontro dos seus dous irmáns. De acordo cos relatos da súa obra Peregrinação, foi durante unha expedición ao mar Vermello en 1538, que Mendes Pinto participou nun combate naval cos otománs, onde foi feito prisioneiro e vendido a un grego e por este a un xudeu que o levou para Ormuz, onde foi rescatado por portugueses.
Acompañou a Malaca a Pedro de Faría, onde fixo o punto de partida para as súas aventuras, percorrendo, durante 21 accidentados anos, as costas da Birmania, Sión, arquipélago de Sunda, Molucas, China e o Xapón, gran parte dese tempo ao lado do pirata António de Faría. Nunha das súas viaxes a este país coñeceu san Francisco Xabier e, influenciado pola personalidade, decidiu entrar na Compañía de Xesús e promover unha misión xesuíta no Xapón.
En 1554, despois de liberar os seus escravos, vai para o Xapón como novizo da Compañía de Xesus e como embaixador do vicerrei D. Afonso de Noronha xunto do daimio de Bungo. Esta viaxe constituíu un desencanto para el, quer no que se refire ao comportamento do seu compañeiro, quer no que respecta ao comportamento da propia Compañía. Desgustado, abandona o noviciado e regresa a Portugal.
Coa axuda do exgobernador da India Francisco Barreto, conseguiu arranxar documentos acreditativos dos sacrificios realizados pola patria, que lle deron dereito a unha renda, que nunca recibiu. Desilusionado, foi para a súa Quinta de Palença, en Almada, onde se mantivo até á morte e onde escribiu, entre 1570 e 1578, a obra que nos legou, a súa inimitável Peregrinação. Esta só viría a ser publicada 20 anos tras a morte do autor, receándose que o orixinal sufrise alteracións ás cales non serían alleos os Xesuítas.
Deixounos un relato tan fantástico do que viviu (a Peregrinação, publicada postumamente en 1614), que durante moito tempo non se creu na súa veracidade; de tal modo que até se facía un xocoso dito co seu nome: Fernão Mendes Minto, ou entón aínda: Fernão, mentes? Minto! (Equívoco que chegou ata Edgar Allan Poe).
Esta idea de que o que contaba era demasiado fantasioso para poder terlle realmente acontecido parte do principio que se pode xulgar un texto do séc. XVI cos criterios de hoxe, mais na verdade o texto é unha inestimábel fonte de información para coñecermos o que sucedía aos navegadores e aventureiros que ían camiño do Extremo Oriente nas caravelas portuguesas, mesmo que nin todas esas cousas acontecesen realmente a Fernão Mendes Pinto e que el teña compilado algúns relatos que ouviu.
Análise do contexto de escrita de Peregrinação
páxina=1|miniatura|Primeira páxina da primeira edición de "Peregrinação" Fernão Mendes Pinto foi contemporáneo do auxe da expansión marítima portuguesa e da paradoxal decadencia interna que asolaba as terras lusitanas. Chegou a presenciar a unificación de Portugal coa España so o goberno do rei Filipe II de España (1556-1598). A presenza da Inquisición fíxose particularmente forte nese período, promulgada por decreto papal do Papa Paulo III en 1536, un ano antes da partida do autor, e efectivaen 1547, pola instancia de Xoán III de Portugal.
Siloxismo
miniatura|[[Aristóteles. Museo do Louvre.]] Un siloxismo (do grego antigo συλλογισμός, 'conexión de ideas', 'raciocinio', composto polos termos σύν 'con' e λογισμός 'cálculo') é un termo filosófico co que Aristóteles designou a argumentación lóxica perfecta. É unha forma de razoamento dedutivo que consta de dúas proposicións como premisas e outra como conclusión, sendo a última unha inferencia necesariamente dedutiva das outras dúas.
Fernão Mendes Pinto
Análise do contexto de escrita de Peregrinação
En 1558, Fernão Mendes Pinto estabeleceuse na Quinta de Vale do Rosal, situada na Gándara de Caparica, e crese que foi na mesma que escribiu, entre 1569 e 1578, aquela que viría a tornarse nunha famosa obra literaria: Peregrinação. O texto orixinal foi deixado á Casa Pia dos Penitentes que só iría publicalo 31 anos tras a morte do escritor. A tamaña demora na súa publicación é debida ao temor do autor fronte á Inquisición.
Siloxismo
Historia e características
Foi formulado por primeira vez por Aristóteles, na súa obra lóxica recompilada como O Organon, dos libros coñecidos como Primeiros Analíticos, (en grego Proto Analytika, en latín —idioma no que se coñeceu a súa obra en Europa Occidental—, Analytica Priora).
Aristóteles consideraba a lóxica como lóxica de relación de termos. Os termos únense o sepáranse nos xuízos. Os xuízos aristotélicos son considerados desde o punto de vista de unión ou separación de dous termos, un suxeito e un predicado. Hoxe falaríase de proposición.
Fernão Mendes Pinto
Análise do contexto de escrita de Peregrinação
Independente diso, a Casa Pia somete os escritos de Pinto ao criterio da Inquisición, que os aproba en 1603, o mesmo ano en que o proceso de análise se iniciou. Soamente en 1614 o famoso editor Pedro Craesbeeck acepta a empresa, aínda que o contexto da época non lle fose favorábel. O libro, organizado por Frei Belchior Faría, foi publicado co título, na súa forma completa e orixinal: "Peregrinaçam de Fernam Mendez Pinto em que da conta de muytas e muyto estranhas cousas que vio & ouvio no reyno da China, no da Tartaria, no de Sornau, que vulgarmente se chama de Sião, no de Calaminhan, no do Pegù, no de Martauão, & em outros muytos reynos & senhorios das partes Orientais, de que nestas nossas do Occidente ha muyto pouca ou nenhua noticia. E também da conta de muytos casos particulares que acontecerão assi a elle como a outras muytas pessoas. E no fim della trata brevemente de alguas cousas, & da morte do Santo Padre Francisco Xavier, unica luz & resplandor daquellas partes do Oriente, & reitor nellas universal da Companhia de Iesus." Pesaban contra a obra o grande distanciamento temporal e as drásticas mudanzas no escenario oriental que Fernão Mendes presenciara e o daquel momento, coas fortes presenzas dos ingleses e holandeses na rexión. Alén diso, os seus escritos farían competencia con autores moito máis recentes e eruditos, como João de Barros, Luís Vaz de Camões e Fernão Lopes de Castanheda. A Peregrinação deixara de tratar dun asunto do momento para se tornar a descrición dun tempo pasado.
Siloxismo
Historia e características
Mantemos aquí a denominación de xuízo por ser o máis acorde co tradicional, tendo en conta que este tipo de lóxica, como tal, está en claro desuso, substituída pola lóxica simbólica na que esta lóxica se interpreta como lóxica de clases.
A relación entre os termos dun xuízo, ao ser comparado cun terceiro que fai de "termo medio", fai posíbel a aparición das conclusións. Así pois, o siloxismo consta de dous xuízos, premisa maior e premisa menor, nos que se comparan tres termos, de cuxa comparación se obtén un novo xuízo como conclusión.
Fernão Mendes Pinto
Análise do contexto de escrita de Peregrinação
A Peregrinação é unha obra crítica co colonialismo portugués no Extremo Oriente. Editouse en toda Europa, empezando por España, converténdose nun auténtico best seller do sec. XVII. En Francia, Holanda e Inglaterra, onde seguen a marcha dos descubrimentos portugueses, e na Alemaña, mantén unha dobre personalidade, a dun experto nos asuntos de Extremo Oriente e a dun personaje cuxas verdades son constantemente postas en cuestión.
Notas
=Véxase tamén=
Siloxismo
Historia e características
A lóxica trata de establecer as leis que garanten que, da verdade dos xuízos comparados (premisas), se poida obter con garantía de verdade un novo xuízo verdadeiro (conclusión).
O siloxismo regular é o argumento típico dedutivo, composto de 3 proposicións: premisa maior (P), premisa menor (p) e conclusión (c), nas que 3 termos, maior (T), medio (M) e menor (t), compóñense 2 a 2.
Un exemplo clásico de siloxismo é o seguinte:
Tarja Halonen
Tarja Kaarina Halonen, nada en Helsinqui o 24 de decembro de 1943, é unha avogada e política finlandesa.
En 1968 graduouse en leis pola Universidade de Helsinqui. En 2000 converteuse en presidenta de Finlandia, sendo a primeira muller en logralo. Foi reelixida o 29 de xaneiro de 2006 e deixou o cargo en febreiro de 2012, ao remate do seu período legal.
Berbia, Santo Adrián de Castro, Zas
Berbia é un lugar da parroquia de Santo Adrián de Castro no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 28 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 14 mulleres.
Leónidas I
Traxectoria
En 480 a. C., os éforos de Esparta enviaron a Leónidas á fronte de 300 hoplitas e 4.000 soldados aliados para bloquear ó exército persa de Xerxes I no paso das Termópilas.
Os 300 hoplitas constituían a garda real, a razón dun centenar por cada unha das tres tribos en que estaban divididos os espartanos. Este corpo estaba formado por cidadáns de Esparta que contasen con algún descendente masculino, a fin de que, no caso de falecer en combate, non se extinguise a súa familia. Cómpre sinalar que, se ben sempre se suxeriu que foron 300 espartanos os que defenderon o paso das Termópilas, contra aproximadamente 1 000 000 de efectivos persas, as investigacións modernas demostran que en realidade eran 6.000 gregos contra 250.000 persas, unha forza impensable para a loxística da época. En canto á cantidade de gregos, eran 300 espartanos, cada un deles acompañado por 2 ilotas (dous dos seus servos persoais), e ademais estaban presentes homes de tódalas colonias espartanas, como Tespia.
Segundo unha historia contemporánea, Leónidas ía acompañado unicamente por unha forza pequena porque se dirixía deliberadamente á súa perdición, xa que un oráculo vaticinara que tódolos estados gregos, incluíndo Esparta, só poderían ser salvados coa morte dun dos seus reis, ó que Leónidas respondería: "Eu son ese rei". Porén, parece máis probable que Leónidas non puidese dispor de máis homes debido á celebración das festas Carneas.
Varias anécdotas demostran a súa valentía e o carácter lacónico atribuído ós espartanos. No primeiro día do sitio, cando Xerxes esixiu a entrega das armas ós gregos, Leónidas contestou Molon Labe ("Veñan a por elas"). Ó terceiro día o rei dixo ós seus homes que almorzarían ben, pois "Esta noite cearemos no Hades". Os homes de Leónidas repeleron os ataques frontais dos persas os dous primeiros días, pero cando o grego Efialtes conduciu a Hidarnes, xeneral persa, por un camiño entre as montañas cara a retagarda dos gregos, Leónidas dividiu ó seu exército e permaneceu no paso con 300 espartanos, 700 tespios e 400 tebanos, que foron mandados ós seus fogares para contar a heroica historia destes guerreiros espartanos. Foi tal o ímpeto co que os espartanos loitaron que Xerxes decidiu abatelos desde lonxe cos seus arqueiros para non seguir perdendo homes. Leónidas foi alcanzado por unha frecha e os últimos espartanos morreron intentando recuperar o seu corpo para que este non caese en mans inimigas.
A batalla durou cinco días e os persas conseguiron derrotar ós temidos espartanos, pero estes xa atrasaran notablemente o avance de Xerxes, o que permitiu a evacuación de Atenas e a reorganización das tropas e as forzas navais, decimando a moral dos persas e provocando un bo número de baixas.
Esparta enterrouno con todas as honras, incluíndo unha exhibición de dor non habitual entre os espartanos. No lugar da súa morte alzouse un monumento cun león xunto cunha inscrición escrita polo poeta Simónides:
Ὦ ξεῖν’, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα, τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι
O, estranxeiro, informa a Esparta que aquí xacemos, aínda obedientes ás súas ordes
Santuario da Nosa Señora dos Milagres do Medo
O Santuario de Nosa Señora dos Milagres e un templo relixioso situado no Monte Medo, en Baños de Molgas. Foi construído entre 1731 e 1768.
O proxecto de edificar a Vía Sacra para completar o Santuario existente só se realizou parcialmente coa construción de seis capelas. Inicialmente estaba prevista a construción de catorce capelas, tendo como modelo o Santuario do Bom Jesus do Monte, en Braga (Portugal). Porén, as más condicións económicas do santuario non permitiron concluír o complexo. As estacións foron edificadas entre 1825 e 1857 baixo a administración de José Benito Conde, segundo o deseño do escultor Antonio Gómez e realizadas polo mestre Jacinto Fraga.
Descrición
O recinto onde se acha o santuario atópase fechado cun muro de pedra con catro portas. Na parte externa aparecen as sete capelas do viacrucis que albergan os pasos, ou escenas da paixón en estatuas de madeira. Preto atópase o carballo da Virxe e as dúas fontes: a Fonte da Virxe e a Fonte da Cunca. Tamén na contorna atopamos un hostal, un restaurante que fora a hospedaría e a vivenda dos padres Paúles. No xardín do santuario érguense dúas estatuas: a Piedade sobre columna, resto dun antigo cruceiro derrubado en 1934, e San Xoán Gabriel Perboyre, Padre Paúl, o primeiro mártir da China, así coma restos da lanterna do vello templo tamén barroco, do século XVII.
Carla Bruni
Carla Bruni-Tedeschi, nada en Turín o 23 de decembro de 1967, é unha ex modelo e cantautora italiana nacionalizada francesa.
Vida persoal
É a terceira esposa do presidente francés Nicolas Sarkozy, e como tal foi Primeira Dama de Francia e Coprincesa de Andorra, chamada Carla Bruni-Sarkozy, durante o tempo que estivo casada no mandato do seu home (2008-2012). Entre 2000 e 2007 mantivo unha relación co filósofo francés Raphaël Enthoven, co que tivo un fillo, Aurélien (nado en 2001).
Vilachá, Vilachá, A Pobra do Brollón
Vilachá é lugar da parroquia de Vilachá, no concello lugués da Pobra do Brollón.
Está situada a 608 m. de altitude, ao pé da serra da Auga Levada e moi preto do río Sil, do que hai moi boas vistas dende a aldea.
Antonio Fernández Crespo
Antonio Fernández Crespo, coñecido como Fuenteoliva, nado en Fonte da Oliva (Valboa, O Bierzo) en 1918, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Ferreiro de profesión, foi membro do grupo de David Fuentes Velasco. Asistiu ao Congreso de Ferradillo. Foi axudante de Manuel Castro Tellado na III Agrupación da Federación, pero foi cesado polo Estado Maior. En decembro de 1947 apareceu na prensa unha requisitoria demandando a súa presentación no Xulgado Militar eventual nº 1 de Lugo pola causa 215/46. Logrou pasar a Francia en 1948.
Jehan Bellegambe
250 px|miniatura|Tríptico de Le Cellier Jean Bellegambe (Duai, 1470 - 1534), foi un pintor flamengo, coñecido como o mestre da cor pola transparencia e xogo das cores nas súas obras.
Realizou numerosas pinturas relixiosas, trípticos e polípticos, os principais consérvanse en Duai, Arras, Aix, San Petersburgo e Chicago.
Obras
miniatura|Tríptico da Inmaculada Concepción
Revistas de acceso aberto
As revistas de acceso aberto son aquelas revistas existentes na rede que poden ser accedidas sen custo algún para os lectores. Inscríbense no movemento de acceso libre e son ben previamente financiadas polos autores no momento da publicación do seu artigo, ou ben por institucións. Existe un directorio que recolle publicacións deste tipo na Universidade de Lund, sempre que non requiran financiamento dos autores ou da institución (Directory of Open Access Journals).
Paula Rey Torreiro
Paula Rey Torreiro, nada na Coruña o 14 de outubro de 1981, é unha cantante galega.
Traxectoria
O 3 de novembro de 2011 foi presentada en rolda de prensa, dende o Teatro Colón da Coruña, como nova vocalista do grupo de folk galego Luar na Lubre, substituíndo a Sara Louraço Vidal. No ano 2017 deixou o grupo sendo substituída por Belém Tajes.
Bulls
Os Bulls son un equipo profesional de rugby fundado en 1997, que compite no Super Rugby representando ó norte da rexión de Transvaal, que ten a súa sede na cidade surafricana de Pretoria, e que xoga os seus partidos como local no estadio Loftus Versfeld. O equipo dos Bulls que xoga na primeira metade do ano no Super Rugby está construído sobre a base dos Blue Bulls que xogan na Currie Cup surafricana na segunda metade do ano, e ámbolos dous equipos están gobernados pola Northern Transvaal Rugby Union.
Estadio
Os Bulls xogan como locais no estadio Loftus Versfeld de Pretoria, estadio que foi inaugurado no ano 1923, renovado en 1977 e ampliado en 2008 por mor da Copa do Mundo de Fútbol 2010, acadando unha capacidade para acoller 51.762 persoas nas súas bancadas. Este recinto leva dende 1938 sendo o fogar do equipo Blue Bulls que compite na Currie Cup (a liga surafricana de rugby).
Xogadores
250px|miniatura|dereita|[[Estadio Loftus Versfeld, fogar dos Bulls.]] Na tempada 2016 os Bulls contarán cos seguintes xogadores:
Os xogadores mais salientables da historia dos Bulls son: Morné Steyn, Fourie du Preez, Victor Matfield, Bryan Habana, Derick Hougaard, Bakkies Botha Jannie de Beer ou Joost van der Westhuizen entre outros.
Traxectoria
A traxectoria dos Bulls no Super Rugby non puido ser mais complexa. Na primeira edición do torneo, en 1996, o equipo chegou ás semifinais, caendo fronte ós Auckland Blues. En 1999, 2001 e 2002 foi o peor equipo da competición, chegando mesmo a acadar un só punto en toda a liga da edición 2002. Non obstante, as cousas melloraron para o equipo de Pretoria, chegando de novo a unha semifinais no ano 2005. Entón caeu fronte ós NSW Waratahs. En 2006 caeu de novo nas semifinais, diante dos Crusaders. Foi en 2007 cando os Bulls acadaron a súa primeira final do Super 14, na que venceron ós Sharks facéndose co seu primeiro título. Tras un mal 2008, en 2009 chegou de novo á final, e de novo venceu, esta vez ós Waikato Chiefs. O terceiro e último título, polo de agora, chegou en 2010 coa vitoria na final fronte ós Stormers.
Doenza ósea endócrina
Unha doenza ósea endócrina, tamén chamada endocrinopatía ósea, é un termo que agrupa ao conxunto de enfermidades que afectan aos ósos e que teñen orixe nunha patoloxía do sistema endócrino. A doenza ósea máis coñecida dentro deste grupo é a osteíte fibrosa quística. As doenzas óseas endócrinas son máis común nas persoas de idade avanzada. Porén, poden afectar tamén a adolescentes. Todas as doenzas deste grupo teñen en común o feito de presentaren unha anormalidade nun órgano específico do sistema endócrino. Esta anormalidade provoca unha disfunción da fisioloxía do organismo que dá lugar a trastornos na formación, mineralización ou correcto funcionamento do óso.
Voo 624 de Air Canada
O voo 624 de Air Canada era un voo doméstico regular de pasaxeiros entre o aeroporto de Toronto-Pearson e o aeroporto de Halifax. O día 29 de marzo de 2015, durante unha forte nevarada cunhas pobres condicións de visibilidade, o Airbus A320-211 que operaba a ruta tomou terra antes de chegar á pista quedando seriamente danado. O accidente deixou ao aeroporto sen enerxía eléctrica e tivo que pechado durante un tempo. 26 persoas resultaron feridas.
O 2 de abril de 2015 Air Canada enviou pagos de 5 000 dólares canadenses a todos os pasaxeiros do voo. En relación co incidente presentouse unha demanda colectiva.
Avión
O aparello era un Airbus A320-211, con rexistro C-FTJP, equipado con dous motores CFM56-5A1. O seu número de serie era o 233 e realizara o seu primeiro voo o 10 de xullo de 1991. Era propiedade de GECAS e estaba arrendado a Air Canada. Como resultado do accidente o aparello foi dado de baixa.
Accidente
O voo 624 de Air Canada partiu do aeroporto de Toronto-Pearson cara o aeroporto de Halifax-Stanfield con 133 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo. O Airbus A320 que realizaba o voo impactou contra o chan 225 antes do limiar da pista 05, que non tiña equipamento para aterraxes de precisión, chocando contra un conxunto de antenas ILS-LOC que fixo que o tren de aterraxe se separase do avión, e golpeando unha liña eléctrica que cortou a subministración de enerxía ao aeroporto que quedou sen electricidade durante uns 90 minutos. Despois o avión subiu un barranco ata o nivel da pista, esvarou sobre a súa barriga e detívose a 570 metros do limiar.
O avión quedou seriamente danado, perdendo todo o tren de aterraxe e o motor de babor. As ás e os estabilizadores tamén resultaron danados. Ámbolos dous pilotos, 23 pasaxeiros e un asistende de voo tiveron que ser levados ao hospital, aínda que ningunha das feridas foi potencialmente mortal, e todos os ingresados agás un foron dados de alta no mesmo día. A meteoroloxía no momento do accidente foi descrita como "treboenta".
Investigación
O accidente foi investigado pola Xunta de Seguridae no Transporte (TSB). A TSB dixo que non houbera fallos mecánicos ou de mantemento no avión. Tres investigadores da Oficina de Investigación e Análise para a Seguridade da Aviación Civil francesa (BEA) e dous asesores técnicos de Airbus viaxaron ao Canadá para participar na investigación.
O informe final foi publicado en maio de 2017, atopando os procedementos da tripulación de Air Canada como a principal causa do accidente.
Beirán, Salcedo, A Pobra do Brollón
Beirán é unha aldea pertencente á parroquia de Salcedo, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Está situada a 512 m. de altitude.
Iniciativa per Catalunya Verds - Esquerra Unida i Alternativa
Iniciativa per Catalunya Verds - Esquerra Unida i Alternativa (ICV-EUiA) é unha coalición electoral de esquerdas e ecoloxista, formada por Iniciativa per Catalunya Verds e Esquerra Unida i Alternativa. Desde 2003 preséntanse xuntos ás eleccións ao Parlamento de Cataluña.
José Lombardero Franco
José Lombardero Franco, nado na Coruña en outubro de 1864 e finado en París o 23 de outubro de 1912, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Estudou a carreira de Dereito e colexiouse na Coruña pero non chegou a exercer como avogado. Colaborou como xornalista en La Voz de Galicia, que dirixiu entre 1887 e 1889, e foi redactor de El Imparcial e El Nacional de Madrid. Adquiriu a cabeceira do xornal El Noroeste, que refundou en 1896. Foi elixido deputado nas lexislaturas de 1901-1903 polo distrito de Arzúa, 1903-1905 polo da Fonsagrada, 1907-1910 por Ordes e 1910-1914 por Ordes e Pontedeume, correspondéndolle por sorteo representar a Pontedeume.
Luke Cage (serie de televisión)
Luke Cage é unha serie estadounidense propia da canle privada Netflix coñecida por ofrecelo seu contido en streaming e vídeo baixo demanda. A serie basease na personaxe de banda deseñada do mesmo nome de Marvel Comics. Esta serie pertence ó Universo Cinemático Marvel MCU onde confluen tódalas propostas de series e películas da franquía Marvel.
É a terceira estreada de catro, sobre as personaxes que confluirán na miniserie The Defenders.
Caberte, Santo Adrián de Castro, Zas
Caberte é un lugar da parroquia de Santo Adrián de Castro no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres.
Omar Bongo
El Hadj Omar Bongo Ondimba, antes chamado Albert-Bernard Bongo, nado o 30 de decembro de 1935 e finado en Barcelona o 8 de xuño de 2009, foi un político gabonés. Foi presidente de Gabón dende o 28 de novembro de 1967 ata o seu falecemento. No final da súa vida era o gobernante máis lonxevo de África aínda no cargo e o sétimo no mundo.
Bongo naceu en Lewai, actual Bongoville; foi elixido vicepresidente en marzo de 1967, canda Leon M'ba, e converteuse en presidente trala morte de M'ba o 28 de novembro dese mesmo ano. Converteuse ao islam en 1973 e cambiou o seu nome a Omar. Engadeu o apelido Ondimba no 2003.
Ave de curral
miniatura|Aves de curral. Unha ave de curral é unha ave domesticada utilizada na alimentación, xa sexa en forma de carne ou polos seus ovos. A denominación inclúe tipicamente a membros das ordes Galiformes (tales como os polos e pavos) e Anseriformes (aves acuáticas como patos e gansos).
Con todo, esta non é unha clasificación estrita, e o termo pode facer referencia tamén a outros tipos de aves que son utilizadas na cociña, como as pombas. Para as aves como o faisán, paspallás e os patos salvaxes, utilízase comunmente o termo aves de caza.
Usos na alimentación
Nos polos e, en xeral, en todas as aves que non teñen un voo sostido ou son non voadoras, os músculos pectorais non están adaptados para uso sostido, e teñen menos mioglobina transportadora de osíxeno que os músculos das extremidades inferiores. Presentan así unha cor máis branca, polo que á peituga adoita chamárselle "carne branca" en contraste coa "carne escura", como se chama ás demais partes. Nas aves voadoras, como as acuáticas e as de caza, os músculos pectorais están adaptados para o voo sostido, polo tanto, a súa carne é escura.
Yahya Jammeh
Yahya (Abdul-Aziz Jemus Junkung) Jammeh, nado o 25 de maio de 1965, é o Presidente de Gambia dende 1996. Como presidente do Consello de Goberno Provisional das Forzas Armadas, tomou o control do país nun golpe de estado en xullo de 1994, e foi elixido como presidente dous anos despois, en setembro de 1996, nunhas eleccións, que recibiron algunhas críticas.
Fundou a Alianza para a Reorientación e Construción Patriótica como partido político. Jammeh foi reelixido o 18 de outubro de 2001 con aproximadamente o 53% dos votos, sendo estas eleccións consideradas libres por observadores internacionais, agás algúns acontecementos concretos.
Darmstadtio
O darmstadtio é un elemento químico de número atómico 110 e símbolo Ds. O seu nome fai honor á cidade alemá de Darmstadt.
Compra de Luisiana
dereita|miniatura|400px|A compra de Luisiana (Nova Francia). miniatura|dereita|O documento do Tratado A compra de Luisiana foi unha transacción comercial mediante a que o Primeiro Imperio Francés lle vendeu a Estados Unidos 2 144 476 km² (529 911 680 acres) das súas posesións en América do Norte a un prezo ao redor de 3 centavos por acre (7 centavos por ha); un prezo total de 15 millóns de dólares ou 80 millóns de francos franceses.
Transacción
Cos xuros, o territorio de Luisiana custou 23 213 568 dólares. A vasta extensión obxecto do tratado comprendía os territorios dos actuais estados de Arcansas, Missouri, Iowa, Oklahoma, Kansas, Nebrasca, Minnesota ao sur do río Mississippi, gran parte de Dacota do Norte, case a totalidade de Dacota do Sur, o nordés de Novo México, o norte de Texas, unha sección de Montana, Wyoming, Colorado ao leste da divisoria continental, e Luisiana a ambos os dous lados do río Mississippi, incluíndo a cidade de Nova Orleáns. Ademais, a compra comprendía partes das provincias actuais de Alberta e Saskatchewan no actual Canadá. Este territorio representa o 23% da superficie actual dos Estados Unidos. A compra era importante na presidencia de Thomas Jefferson, que se enfrontou a certa resistencia interna á compra. Aínda que existían dúbidas con respecto á constitucionalidade da adquisición do territorio, decidiu comprar Luisiana porque non lle gustaba a idea de que Francia e España tivesen o poder de bloquear o acceso de comerciantes estadounidenses ao porto de Nova Orleáns. Esta negociación abriu aos Estados Unidos o acceso ao Océano Pacífico, e incrementou de forma espectacular o seu territorio, polo que constitúe un dos acontecementos históricos de maiores consecuencias na historia Universal dos últimos dous séculos.
Contexto
miniatura|dereita|300px|A compra do Territorio de Luisiana foi unha das varias adquisicións de territorio dos Estados Unidos En 1803 Luisiana (Nova Francia) era un territorio de aproximadamente 2 millóns de km², que lindaba ao norte coas posesións británicas, ao leste co río Mississippi e ao sur e oeste cos territorios de España. Estaba poboada por ao redor de 35.000 persoas (a terceira parte delas en Nova Orleáns).
José López Rodríguez
O nome de José López Rodríguez pode referirse a:
Compra de Luisiana
Contexto
Pola súa banda Francia tiña présa por desfacerse desta colonia que obtivera só dous anos atrás (por medio dun acordo con España), xa que Haití declarara a súa independencia de Francia, situación que imposibilitaba á armada francesa a boa defensa de Luisiana desde este bastión.
Napoleón preferiu entón vender a colonia aos estadounidenses e non correr o risco de perdela cos ingleses. Como dixo el mesmo: Esta venda non é un gran negocio para Francia, pero o importante é que lle daremos aos ingleses un competidor novo no seu monopolio marítimo.
Negociación
É verdade que a suma de diñeiro foi relativamente moi pouca, pero para un novo país como era Estados Unidos, foi unha suma considerable e ata debeu endebedarse para cubrila. Con todo pode considerarse o negocio máis rendible da historia.
Copa do Rei de Rugby 2010-2011
Na tempada 2010-2011 disputouse a 78ª edición da Copa do Rei de rugby, o torneo nacional máis antigo do rugby español. Organizado pola F.E.R., acadaron o dereito a competir no torneo os dez equipos da División de Honra, mais os catro equipos da fase de ascenso e dous equipos clasificados nunha fase previa.
Na final, xogada no Campo de El Pantano de La Vila Joiosa o 10 de abril de 2011, o Cetransa El Salvador derrotou ó VRAC Quesos Entrepinares (os dous clubs de Valladolid) por 13 a 0.
Participantes
A 78ª edición da Copa do Rei contou cunha fase previa de clasificación e con 4 roldas eliminatorias (oitavos de final, cuartos de final, semifinais e final). Tiñan dereito a participar no torneo os 10 equipos da División de Honra, os 4 equipos da fase de ascenso a División de Honra, e outros 2 equipos saídos da fase previa de clasificación. Destes 16 clubs que deberían disputar a rolda de oitavos de final, tres rexeitaron participar: o CAU Valencia, o Vigo RC e o CR Les Abelles; de xeito que a Federación Española de Rugby tivo que axustar o formato do torneo e convidou a outro club, quedando en 14 o número de equipos participantes:
Da División de Honra: Da fase de ascenso á División de Honra: Da fase previa de clasificación:: Convidado:
Torneo
Como primeiros clasificados da liga, o CR La Vila e o Ordizia RE quedaron exentos da rolda de oitavos de final por mor da ausencia de rivais e foron clasificados directamente para cuartos de final.
Llargues
miniatura|dereita|200px|Partita de llargues na rúa
O joc a ratlles (xogo a raias), ou sinxelamente llargues (en galego longas), é unha modalidade da pelota valenciana ao aire xogada na rúa e onde se permite un só bote. Dispútase entre equipos de tres, catro ou cinco pilotaris. Para conseguir un tanto fai falla acadar que a pelota bote máis aló dunha liña coñecida coma de falta (situada ao redor de cincuenta ou sesenta metros da do servizo) ou que supere unha liña posterior coñecida como a do quinze situada a unha distancia aproximada de 80 metros.
Esta modalidade non conta con xogadores profesionais e é moi practicada nas comarcas da Provincia de Alacant, sobre todo na Marina Alta, Marina Baixa, o Alacantí, o Alcoià e o Comtat.
Cancha
dereita|miniatura|200px|O banca fai a sacada e comeza o quinze
Para xogar a llargues é preciso escoller unha rúa cha, recta, longa e ampla, duns 70 ou 75 pasos. Se a rúa fai costa a parte de abaixo será a do resto, e se un extremo da rúa é máis estreito que o outro a parte máis ampla é pera o resto.
Delimítase a rúa con dúas ratlles (raias): a de la banca (a da sacada) e a del rest (a do resto), así mesmo hai unha terceira raia que sinala o punto que ha de pasar la pilota no saque, é a ratlla de falta (raia de falta), a uns 40 pasos del resto. No caso de xogar equipos de calidade diferente o máis forte pode donar unes passes (dar uns pasos), é dicir, que a ratlla de la banca do equipo máis feble estea un pouco máis adiante para compensar a potencia da sacada.
O público pódese sentar en ámbalas dúas beirarrúas e nos extremos da rúa.
Pelota
dereita|miniatura|200px|Pelota de badana Xógase con pelotas de badana. Dado que se xoga na rúa, é sinxelo perder a pelota ou que se encale nun balcón ou azotea, pero como as pelotas de badana son moi baratas isto non é ningún problema. Ademais, as rúas están cheas de irregularidades que causan efectos estraños no bote da pelota, sorpresas que son amortecidas pola propia pelota de badana, de golpe máis suave e, por tanto, máis moldeábel. Outro motivo para utilizar pelotas de badana é a súa menor dureza e velocidade, que as fan máis axeitadas para os xogadores afeccionados.
As pelotas de badana están formadas por unha cobertura de pel sazonada de cordeiro ou de ovella (por isto o nome de badana), e recheas de trapos.
Regulamento
Nunha partida de llargues dous equipos formados por 4 ou 5 xogadores cada un compiten para chegar a unha puntuación determinada, 10 tantos normalmente, aínda que antigamente xogábase a pujar i baixar (a subir e baixar), modalidade de puntuación na que se restaba puntuación ao equipo rival, e téñase que gañar por unha diferenza de tantos estabelecida.
Os equipos visten camisolas de cor vermella e azul, sendo o vermello a cor do equipo favorito nas apostas ou supostamente máis forte.
Os xogadores reciben un nome dependendo da posición no carrer que ocupen:
Cada tanto consiste en catro quinzes: 15, 30, val e joc. Quen gaña o joc apúntase o tanto. Se hai empate a 15 nomease a quinzens, se hai empate a 30 dise a dos. Para gañar o joc o equipo rival ha de estar a 30 coma moito, así que se os equipos empatan a val ámbolos dous pasan a estar a dos.
200px|dereita|miniatura|A banca fai a sacada de bragueta 200px|dereita|miniatura|Partida de llargues en [[Sant Joan d'Alacant]]
Cada quinze comeza cando a banca fai a sacada: sen pasar a ratlla de la banca (raía da banca) o pilotari tírase a pelota a si mesmo e, sen que bote, a golpea para enviala o máis lonxe posible. Actualmente a sacada faise de bragueta, pero tamén hai de palma, e antigamente facíase cun rebote en parede esquerda ou nun tamborí. Se a pelota pasa a ratlla de falta (raía de falta) sen pegar no chan entón é boa e o equipo rival debe responder volvéndoa ou parándoa.
Nas llargues débese golpear a pelota coa man no aire ou ao primeiro bote para enviala ao campo contrario ou por riba da ratlla (raía) que limita o seu campo. Así mesmo, tamén se pode parar a pelota (tralo segundo bote) con calquera parte do corpo para evitar que avance en campo propio, entón márcase unha raia.
O feito distintivo das llargues son as ratlles, os sinais que marcan o lugar onde se parou a pelota en cada quinze, aínda que o nome vén dunha suposta liña debuxada en terra, hoxe o que se utiliza son unhas placas cos números 1 e 2 que se colocan na beirarrúa á altura do lugar onde se parou a pelota.
A pelota pode quedar parada porque un xogador a parou, ou porque se parou onde está o público (en ámbolos casos a ratlla sinala onde sucedeu). No caso de que a pelota se encale nun balcón ou tellado será quinze perdido do lanzador.
Na sacada, o equipo que fixo dúas raias como rest ha de tentar gañalas. Esas ratlles son agora a falta. Así que, canto máis adiante faga a raia, máis campo terá o rival por defender cando cambien o campo, e isto quere dicir que haberá máis espazos entre os xogadores defensores e será máis fácil que a pelota pegue dous botes.
Ademais, outros xeitos de gañar o quinze son:
Ou por falta do rival:
A palma
A palma é unha modalidade dos Llargues que só se diferencia no xeito da sacada. Atendendo á carencia de bancas fortes e competitivos, a sacada faise a palma, que equivale a un golpe á pelota coa palma da man e co brazo totalmente extenso, sen dobrar o cóbado. Deste xeito, o factor banca perde a súa calidade e os equipos iguálanse.
The Naked Gun: From the Files of Police Squad!
The Naked Gun: From the Files of Police Squad! é un filme estadounidense dirixido por David Zucker en 1988. Está protagonizado por Leslie Nielsen, que interpreta o Tenente Frank Drebin, por Priscilla Presley, George Kennedy e O. J. Simpson.
Fleurigné
Fleurigné (en Flurinieg, e en galó: Floereinyaè) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Concello de Moreiras
Xeografía
Situado na Comarca da Limia, comprendía sete parroquias: Moreiras, Seoane de Oleiros, Faramontaos, Novás, Laroá, San Pedro de Laroá e Gudín.
Historia
Foi creado por decreto de 15 de xullo de 1836. O 9 de xaneiro de 1927 incorporouse ao concello de Xinzo de Limia en virtude da fusión acordada polas respectivas corporacións.
Saber e xogar
Saber e xogar foi un concurso que emitiu a Televisión de Galicia nas tempadas 1985-1987 presentado por Carlos Blanco Vila e Carmen Pardal. Consistía nunha competición entre os alumnos de dous centros de ensino de Galicia, con preguntas e respostas e con probas de deportivas e de habelencia. O gañador da primeira tempada foi o IES Francisco Aguiar de Betanzos e o da segunda o Colexio "Pardo Bazán", das Pontes.
Duncan Hamilton
James Duncan Hamilton, nado en Cork o 30 de abril de 1920 e finado en Sherborne (Dorset, Inglaterra) o 13 de maio de 1994, foi un piloto de carreiras irlandés. Era famoso pola súa personalidade colorida e extravertida, que a miúdo ensombrecía o seu auténtico talento. Despois de loitar e sobrevivir á segunda guerra mundial, dedicouse ao automobilismo. Aínda que experto en monoprazas, foi cos coches deportivos onde máis éxito obtivo, gañando as 24 Horas de Le Mans de 1953, dous eventos da Coupe de París e as 12 heures internationals Reims de 1956. Retirouse en 1958 e dirixiu un garaxe en Bagshot, Surrey durante moitos anos. Morreu de cancro de pulmón en 1994.
Traxectoria
Nado no condado de Cork, Hamilton foi criado nunha relativa escuridade. Antes do seu 20 aniversario, Europa xa estaba envolta na segunda guerra mundial. Como resultado, pasaría os anos de guerra formando parte do Fleet Air Arm voando Lysanders. Despois de rematar a guerra, abriu un garaxe. Durante os anos transcorridos entre a guerra e o comezo dos anos 50, Duncan comezou a correr en eventos locais. Curtíuse en pre-guerras con coches como o MG R-type e o Bugatti Type 35 B. Despois de competir cun Maserati 6CM en 1948, Duncan debutou nunha carreira de Gran Premio cun coche Talbot-Lago.
Andaina na Fórmula Un
Participou en cinco Grandes Premios do Campionato Mundial e 18 carreiras fóra do Campionato de Fórmula Un. Os seus mellores resultados nas probas fóra do Campionato foron o cuarto posto no Gran Premio de Zandvoort de 1948 cun Maserati 6CM, terceiro no Trofeo Richmond de 1951 ( ERA Tipo B), segundo no 1951 BRDC International Trophy ([Talbot-Lago T26C), terceiro no Trofeo Richmond de 1952 (Talbot-Lago T26C) e cuarto no Internationales ADAC Eifelrennen de 1952 (HWM-Alta).
Ese cuarto posto en Zandvoort, demostrou que se atopaba como en casa no nivel superior das carreiras de Gran Premio, especialmente porque este foi o seu debut neste nivel. Despois dese impresionante debut, as cousas pronto se volveron malas para Hamilton, na súa última carreira de 1948, o Gran Premio Internacional de RAC, o primeiro Gran Premio de Gran Bretaña oficial posterior á Segunda Guerra Mundial, retirouse por problemas de presión de aceite.
Ao longo da tempada de Grandes Premios de 1949, só sufriu unha retirada, pero non rematou máis alo da novena praza, que conseguiu dúas veces, ambas as dúas veces en Goodwood. A tempada seguinte, competiu en menos carreiras de Gran Premio, mentres que ampliou a súa experiencia nas carreiras de autos deportivos. Gañou o Wakefield Trophy, unha carreira de Fórmula Libre menor, disputada en Curragh na República de Irlanda. Hamilton actuou moi ben ante a multitude irlandesa.
Sobre mollado, Hamilton tiña poucos rivais. No seu Talbot-Lago, eclipsou incluso a Juan Manuel Fangio na carreira BRDC International Trophy en Silverstone en 1951, cando quedou segundo detrás de Reg Parnell, pero moi por diante de Fangio, que gañou o Campionato do Mundo esa tempada.
24 Horas de Le Mans
Foi coñecido sobre todo polo seu éxito na carreira de resistencia das 24 Horas de Le Mans, na que participou en nove ocasións, o máis famoso en colaboración con Tony Rolt. A parella terminou cuarta no seu primeiro intento na carreira de 1950 e sextos en 1951, as dúas veces nun Nash-Healey cupé. O seu Jaguar C-Type non rematou en 1952, pero regresaron cun C-Type para gañar en  1953. Foron segundos cun Jaguar D-Type en 1954, perdendo contra un Ferrari con motor V12 moito maior e pola marxe máis estreita dos últimos anos. Chegaron a dous quilómetros da vitoria, Hamilton dirixindo unha tempestosa carreira na fase final para reducir á metade a vantaxe do Ferrari de José Froilán González e Maurice Trintignant, xa que a pista estaba inundada. despois dunhas grandes chuvias. Cando a pista comezou a secarse, o Ferrari aguantou e logrou a vitoria por un estreito marxe. Non conseguiu rematar en 1955. Para 1956 Hamilton asociouse a Alfonso de Portago nun Ferrari pero de novo non rematou. En 1957 volveu a un Jaguar D-Type: como parella do piloto americano Masten Gregory quedou sexto. A súa última aparición en Le Mans foi en 1958, cando o tipo D que compartiu con Ivor Bueb non puido rematar.
Hamilton tamén gañou a carreira das 12 horas de Reims de 1956 cu Jaguar D-Type e co copiloto Ivor Bueb. A pesar da vitoria, a fábrica retirouno da súa lista de Le Mans de 1956 por acelerar e pasar o coche do compañeiro de equipo Paul Frère en Rheims cando Lofty England ordenara a todo o equipo diminuír a velocidade, de aí o seu cambio a Ferrari ese ano. En 1957 Jaguar non entrou en Le Mans, os coches e o equipo foran destruídos por un incendio na fábrica, e Hamilton utilizou o seu tipo D. privado.
Chamada ao bar
Hamilton gañou a famosa proba en 1953 nun Jaguar C-Type compartido con Tony Rolt. Inicialmente, a parella fora descualificada por practicar nun Jaguar que tiña o mesmo número de carreira que outro no circuíto ao mesmo tempo, pero foron readmitidos. O relato de Hamilton converteuse nunha lenda das carreiras de motor: cando o director do equipo Jaguar Lofty England persuadiu aos organizadores para que os deixasen correr, ambos os pilotos xa estaban bébedos nun bar próximo. England dixo: "Por suposto, nunca os deixaría correr borrachos. Xa tiña bastantes problemas cando estaban sobrios!"
Cando a carreira estaba en marcha, o equipo intentou que se lle pasara o a borracheira a Hamilton dándolle café durante as paradas en boxes, pero rexeitouno, dicindo que facía que tremáranlle as mans, en vez diso déronlle augardente. O alcol debeu axudalo cando golpeou a un paxaro a 130 km / h e rompeu o nariz. A pesar das estrambóticas circunstancias, o dúo gañou a carreira e rexistrou a primeira velocidade media de 166 km/h en Le Mans, un ritmo récord.
Tanto England como Rolt negaron que estivesen bébedos.
A lenda
É considerado un dos pilotos míticos da historia do automobilismo, un dos pilotos que forxaron a lenda do deporte do motor, a súa personalidade, anedotas e logros son historia.
Nunha ocasión, en 1947, transportaba o seu MG R tipe aos Brighton Speed ​​Trials, cando baixaba por un outeiro preto de Guildford, viu polo espello retrovisor "o espléndido radiador de panal dun Bugatti", polo que baixou a velocidade e retrocedeu lixeiramente para deixalo pasar, o de detrás tamén freou, polo que Duncan continuou o seu camiño, baixando o outeiro, ata que se decatou de que o coche se lle viña encima decatándose de que non había ninguén ao volante: "Decateime da terrible verdade: era o meu propio coche, que aumentaba a velocidade". Hamilton esquecera que remolcaba o Bugatti e a historia remata cunha farola partida en dúas.
Tony Rolt contou: "Preguntáronme quen me gustaría como copiloto e dixen que Duncan, me dixeron: "Duncan, debes estar tolo!" pero uniuse a min no equipo en 1952 e sempre pilotamos xuntos en carreiras de longa distancia".
Unha semana despois da vitoria de Le Mans de 1953, Hamilton dirixiuse a Porto para prepararse para o Gran Premio de Portugal. Celebrado no Circuíto da Boavista, dirixíase á primeira curva da carreira cando estrelou o seu Jaguar contra unha torre eléctrica. O Jaguar envorcou, tirándoo do coche contra nunha árbore. Estivo alí colgado aproximadamente un minuto antes de caer á beira do circuíto. Apenas consciente, moveu as pernas cando pasaba un Ferrari a toda velocidade, tivo o tempo suficiente para encoller as pernas antes de que un Ferrari pasáralle por riba. Pasou tan preto que arrincoulle a bota esquerda. Foi levado ao hospital para unha operación de emerxencia, a lenda di que as instalacións médicas non tiñan anestésia, polo que hipnotizárono facendo que mirase o fume dun cigarro, que planeaba sobre a súa cavidade torácica aberta. O que si é certo é que o accidente cortou a subministración eléctrica de Porto durante varias horas.
Retirada
Hamilton sufriu graves feridas durante as 24 horas de Le Mans de 1958, mentres disputaba o liderado no seu Jaguar D-Type, e logo quedou esnaquizado pola morte do seu amigo Mike Hawthorn a principios de 1959. Esa traxedia finalmente o provocou que colgara o casco e as luvas de carreira en 1959 e concentrouse no seu negocio de garaxes en Bagshot. O seu amor e paixón polos mellores automóbiles clásicos levou a Hamilton a fundar a súa propia empresa en 1948. Dende entón, Duncan Hamilton & Co Limited converteuse nunha empresa internacionalmente recoñecida por ser unha das especialistas en coches históricos máis respectadas e ben conectadas. Co-escribiu unha autobiografía chamada Touch Wood!. Duncan Hamilton morreu en Sherborne, Dorset. O seu fillo Adrian Hamilton, diirixe o concesionario de vehículos clásicos do seu pai, hoxe noutro lugar. O neto de Duncan Archie Hamilton tamén é piloto de carreiras.
Nefropoideos
A dos nefropoideos (Nephropoidea) é unha superfamilia de crustáceos malacostráceos da orde dos decápodos e infraorde dos astacideos.
Duncan Hamilton
Retirada
Como o Conde Howe escribiu no prólogo da autobiografía orixinal en 1960, aínda que os pilotos da súa idade eran ferozmente competitivos, tamén había "amigos que coñecer, historias que contar e case con toda seguridade unha festa para gozar.". Duncan era certamente escepcional, non era só un dos pilotos máis exitosos dos anos 50, senón tamén o home que gañou en Brooklands, que pasou a guerra no Fleet Air Arm accidentalmente intentando afogar aos almirantes americanos. e que unha vez foi detido por exceso de velocidade cando ía a participar nun programa de TV sobre seguridade viaria.
Nefropoideos
A superfamilia foi descrita en 1852 polo naturalista estadounidense James Dwight Dana.
Comprende dúas familias viventes e outras tres fósiles.
Duncan Hamilton
Retirada
Hamilton é considerado o epítome do competidor inglés da vella escola. El, e moitos dos seus contemporáneos como Mike Hawthorn, Tony Rolt e Peter Collins, correron principalmente por amor ao deporte, chamáronos cabaleiros pilotos.
Nefropoideos
Os seus parentes máis próximos son as chamadas na bibliografía internacional lagostas de coral.
Clasificación
Superfamilia Nephropoidea Dana, 1852
Ademais, coñécense tres familias fósiles:
Malvide, Mañón, Mañón
Malvide é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).