cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Midori Gotō
Traxectoria
No ano 2000, Midori graduouse na Gallatin School da Universidade de Nova York (NYU) co graduado en psicoloxía, e conseguiu o título de máster en psicoloxía da NYU uns anos despois. Foi nomeada Presidenta do departamento de música da Thornton School of Music da Universidade do Sur de California, onde actualmente dirixe o departamento de corda. Anteriormente, estivo na facultade da Manhattan School of Music. Midori é tamén membro do consello da American String Teachers Association. En 2013 Midori foi invitada pola University of Oxford como profesora convidada do Humanitas Programme en música clásica e educación musical. Midori reside nos Ánxeles (California). Seu irmán Ryu é tamén violinista.
Instrumento
Midori toca un Guarnerius del Gesù "ex-Huberman" de 1731, que é un préstamo de por vida da Hayashibara Foundation. Os seus arcos son de Dominique Peccatte (dous) e de François Peccatte (un).
A Ribeira, Visantoña, Mesía
Este lugar está na ribeira do río Traveso, afluente do río Samo, o cal dá ao Tambre.
Carlos Hernández Alarcón
Carlos Hernández Alarcón, nado o 15 de setembro de 1990 en Xaén (Andalucía), é un futbolista profesional español da canteira do Real Jaén, que actualmente xoga como defensa no Real Oviedo da Segunda División.
Traxectoria
Nado en Xaén, Hernández completou a súa formación co Real Jaén da súa cidade natal, facendo o seu debut co equipo sénior B en ligas rexionais. Posteriormente é ascendido definitivamente ao primeiro equipo xienense no verán de 2011, aparecendo en 37 partidos durante a súa primeira temporada, nun ano no que o seu club falla na súa tentativa de ascenso á Segunda División B. O 14 de xullo de 2012 Hernández asina co Real Zaragoza, equipo que paga 70.000 € polos seus servizos, sendo immediatamente destinado ao segundo equipo, tamén da Terceira División.
O 9 de agosto de 2013 Hernández ficha polo CE Sabadell FC da Segunda División. Xoga o seu primeiro partido como profesional o día 18 do mesmo mes, participando os 90 minutos do encontro e anotando o segundo gol do seu equipo na vitoria por 4-0 en casa conta o RCD Mallorca. Tras dúas temporadas no equipo catalán, asina polo Club Deportivo Lugo da mesma categoría o 4 de xullo de 2015 cun contrato por dúas temporadas.
Antífona
miniatura|260x260px|Antífona do "Magnificat" para o luns. A antífona (do latín antiphona, e este do grego ἀντίφωνος, significa voz que responde) é unha forma musical e litúrxica propia de todas as tradicións litúrxicas cristiás. Consiste nunha melodía xeralmente curta e sinxela, de estilo silábico, utilizada como refrán que se canta antes e despois dos versículos dun cántico, himno ou salmo, normalmente en latín, en varios servizos relixiosos do Oficio e da Misa, como as Vésperas.
Na contorna relixiosa, Introito, Ofertorio e Comuñón son coñecidos tamén como antífonas, antiphona ad introitum etc.
Musicalmente, é unha peza interpretada pola asemblea ou por dous coros que cantan alternativamente versículos dos salmos; este modo de cantar é coñecido como estilo antifonal, porque frecuentemente é asociada coa salmodia antifonal.
Na Idade Media era coñecida como un texto con melodía libre e sinxela que era cantada pola asemblea de fieis xunto aos salmos; tamén foi usada fóra da contorna litúrxica, aínda que mantiña un contido paralitúrxico.
É o tipo máis sinxelo de melodía de estilo libre e son moi frecuentes no Liber usualis.
miniatura|A Sabedoría. Especial importancia teñen as O Antiphons, para Advento, que se caracterizan por utilizar as palabras dun dos atributos de Deus ou Yaveh segundo as Sacras Escrituras.
Desde a Idade Media, as antífonas recompilábanse en manuscritos chamados antifonarios.
Historia
A súa orixe atópase probablemente no estilo repetitivo dos servizos litúrxicos xudeus. Segundo Sócrates de Constantinopla, foi introducida na igrexa cristiá de Antioquía por Ignacio de Antioquía (†107), que tivo unha visión de anxos cantando en coros alternos. San Ambrosio, bispo de Milán (340-397), introduciunas na igrexa cristiá occidental, recompilando cantos antifonais en libros chamados Antifonarios.
Naceu ao utilizar, adaptar e combinar elementos, centonización, dalgunhas melodías populares a novos textos.
Menciónase na descrición da viaxe de Exeria a Terra Santa, Itinerarium ad Tola Sancta, de finais do s. IV, onde fai referencia a prácticas da liturxia hebrea en Israel:
Nas súas orixes, o verso antifonal repetíase probablemente despois de cada versículo dun salmo, himno ou cántico. Pero os seus usos litúrxicos fóronse modificando, cantándose no refrán antifonal só antes e ao rematar o canto. Na actualidade só se utiliza a entonación ou frase inicial da antífona antes do salmo, quedando o resto deste refrán para o final.
Algunhas pezas máis elaboradas, orixinariamente antífonas, desenvolvéronse para converterse en cantos independentes dun salmo ou cántico -as antífonas do Introito, o Ofertorio, a Comuñón etc.- que conservan un só verso ou ningún.
Agobardo (779), no seu Liber de Correctione Antiphonari, criticando as prácticas profanas e herexes, menciona:
As antífonas recompiláronse inicialmente nos libros de salmos, salterio e de cánticos; un exemplo é un códice da Biblioteca do Mosteiro do Escorial, do s. X, e posteriormente nos Antifonarios.
Avoas de Praza de Maio
A Asociación Civil Avoas de Praza de Maio é unha ONG que ten como finalidade localizar e restituir ás súas lexítimas familias tódolos nenos secuestrados desaparecidos pola represión política na Arxentina, e crear as condicións para que nunca máis se repita esta grave violación dos dereitos humanos dos nenos, esixindo castigo a tódolos responsables.
Antífona
Historia
Ao evolucionar independizáronse do salmo, constituíndo cantos independentes e reutilizables.
Avoas de Praza de Maio
Os nenos secuestrados como "botín de guerra" foron inscritos como fillos propios polos membros das forzas de represión, deixados en calquera lugar, vendidos ou abandonados en institutos como seres sen nome. Desa maneira os fixeron desaparecer ao anularon a súa identidade, privándoos de vivir coa súa lexítima familia, de todos os seus dereitos e da súa liberdade.
Antífona
Historia
Na súa forma polifónica foron amplamente utilizadas durante a Idade Media e o Renacemento.
Desde comezos do Renacemento, a antífona e o motete tiñan a mesma estrutura. A antífona votiva evolucionou tendo cada vez un estilo máis florido; foi a forma musical máis estendida de finais do s. XV.
Deportivo Saprissa
O Deportivo Saprissa é un club profesional de fútbol da localidade de Tibás, San José, fundado o 16 de xullo de 1935, que compite no torneo da Primeira División de Costa Rica.
Antífona
Antifonario
O Antiphonarium é un libro litúrxico-musical que complementa o misal e reúne o repertorio gregoriano de partes variables da Misa.
Avoas de Praza de Maio
Nada ni ninguén as detivo para buscar aos fillos dos seus fillos. Tarefas detectivescas se alternaban con diarias visitas aos Xulgados de Menores, Orfanatos, Casa Berces, á vez que investigaban as adopcións da época. Tamén recibían —e seguen recibindo— as denuncias que o pobo arxentino lles fai chegar, como unha maneira de colaborar na tarefa de localización dos pequenos. Este é o resultado da súa tarefa de concienciación da comunidade.
Deportivo Saprissa
Trátase dun dos clubs máis laureados do continente americano, con 29 campionatos de liga (récord), 5 Copas Interclubs da UNCAF (récord) e 3 Ligas de Campións da CONCACAF. Por todo iso, a IFFHS elixiu o Deportivo Saprissa como mellor equipo do século XX da Concacaf, por diante doutros grandes equipos mexicanos ou norteamericanos. En 2005 acadou o 3º posto nesa edición da Copa Mundial de Clubs da FIFA, feito que non foi igualado por ningún outro equipo da Concacaf até a actualidade.
Antífona
Antifonario
Inicialmente recompilaba unicamente o texto das antífonas. Co tempo, ao evolucionar e facerse máis extensas e variadas, tamén se incluíron a música e todos os cantos da liturxia.
Avoas de Praza de Maio
Co fin de localizar aos nenos desaparecidos Avoas de Praza de Maio traballan en catro niveis:
Deportivo Saprissa
O seu nome deriva dun dos seus fundadores: Ricardo Saprissa (1901-1990), un destacado xogador de fútbol (xogou 10 anos no RCD Espanyol) e de tenis (representou a España na Copa Davis e nos Xogos Olímpicos de 1924). En 1931 foi chamado polo seu irmán Rogelio para que o axudase na creación dun negocio téxtil en San José (Costa Rica), e Ricardo Saprissa marchou cara aló. Cando en 1935 algúns veciños da cidade quixeron crear un novo equipo, decidiron que ese equipo se chamase Saprissa FC coa idea de que el o patrocinase, cousa que accedeu a facer. Dende 1935 até 1981 el foi o presidente do club.
Antífona
Antifonario
Un Antifonario importante, polo seu contido e por estar conservado completo, é o Antifonario 8 do Arquivo Catedralicio de León do século X.
Avoas de Praza de Maio
Desde 1983 ata xullo de 2006 as Avoas recuperaron 88 nenos desaparecidos.
Para o seu traballo a Asociación conta con equipos técnicos integrados por profesionais nos aspectos xurídico, médico, psicolóxico e xenético.
Cada un dos nenos ten unha causa aberta na Xustiza á que se agregan as denuncias que elas van recibindo co correr do tempo e que conforman elementos probatorios que determinan a súa verdadeira identidade e a dos responsables do seu secuestro ou tenencia ilícita.
Para asegurar no sucesivo a validez dos análises de sangue implementaron un Banco de Datos Xenéticos, creado pola Lei Nacional Nº 23.511, onde figuran os mapas xenéticos de tódalas familias que teñen nenos desaparecidos.
Antífona
Antifonario
Outros exemplos destacados son os Antifonarios dos mosteiros de Silos, San Juan de la Peña e San Zoilo de Carrión.
Xénero musical
As antífonas máis antigas, como as do Magnificat, son moi adornadas, xeralmente de estilo pneumático. As antífonas cantadas durante os oficios da Misa, xeralmente son simples e curtas, de estilo silábico.
Estilo
Nas súas orixes eran melodías curtas, sinxelas, libres e eminentemente silábicas; ao longo do século XII incorporaron a polifonía.
Estrutura
Considerando a súa forma de interpretación, obtéñense as seguintes estruturas básicas:
Val de La Orotava
400px|thumb|Val de La Orotava O Val de La Orotava está situado no norte da illa de Tenerife, nas Illas Canarias. No lado oposto encóntrase o Val de Güímar. Nel encóntranse os municipios de La Orotava, Los Realejos e o Puerto de la Cruz.
Antífona
Estrutura
A = antífona V = versículo do salmo * A V A1  * A V1 A V2 A … * A V1V2 A V3V4 A V1V2 A … * A1A2 V1 A1A2 V2 A1 A2 …
Val de La Orotava
Este val na época dos guanches era coñecido como Taoro, e precisamente aquí rematou a conquista de Tenerife o 25 de xullo de 1496 coa chamada Paz de Los Realejos, erixíndose, con tal motivo, en honor ao patrón de España, o primeiro templo cristián da illa de Tenerife, a Parroquia Matriz do Apóstolo Santiago. O mencey de Taoro pacta o fin das hostilidades con Alonso Fernández de Lugo (1456-1525).
Antífona
Interpretación
A antífona podía aparecer ao principio, final ou entre cada un ou dous versos do salmo. Nas súas orixes, cando musicalmente era unha melodía libre e sinxela, era interpretada pola asemblea de fieis. Posteriormente, ao evolucionar e precisar técnicas musicais máis elaboradas, esta función foi paulatinamente asumida polo coro, que alternativamente recitaba os versos do salmo. Descoñécese se se utilizaban instrumentos musicais.
Val de La Orotava
Numerosos e ilustres visitantes eloxiaron a súa paisaxe e gozaron do seu beneficioso clima: un dos máis famosos foi Alexander von Humboldt, quen segundo conta a lenda se axeonllou ante o val no miradoiro que leva actualmente o seu nome e gabou a súa paisaxe e vexetación.
Antífona
Antífonas simples
centro|miniatura|600x600px|Antífona: Verbum caro. Fragmento de Breviario do s.XII. Arquivo ACCO, [[Catedral de Ourense|Catedral de Ourense.]]
Deportivo Saprissa
O Deportivo Saprissa xoga os seus encontros como local no Estadio Ricardo Saprissa, situado 3'5 quilómetros ó norte do centro da cidade de San José. O estadio foi inaugurado o 27 de agosto de 1972, e ten capacidade para acoller a 23 112 seareiros nas súas bancadas. Este recinto recibe o alcume de "A Cova do Monstro". A Selección de fútbol de Costa Rica ten xogado neste estadio mais encontros que en ningún outro estadio.
O club mantén unha intensa rivalidade co LD Alajuelense e co Club Sport Herediano.
Xogadores
350px|miniatura|dereita|A "Ultra Morada" é o grupo organizado de seareiros do Dep. Saprissa.
ADN complementario
O ADN complementario ou ADNc (cDNA en inglés) é un ADN de cadea sinxela que se sintetiza como copia complementaria en bases dun ARNm maduro. Adoita utilizarse para a clonación de xenes de células eucariotas en células procariotas, debido a que carece de intróns.
Introdución
O dogma central da bioloxía molecular di que durante a síntese de proteínas, o ADN transcríbese a ARNm, que á súa vez se traduce a proteínas. Unha diferenza entre o ARNm eucariota e o procariótico é que o ARNm eucariota pode conter intróns, que son secuencias non codificantes que deben ser eliminadas do ARNm antes de que sexa traducido a proteínas, por medio dun proceso chamado corte e empalme ou splicing. O ARNm procariótico non ten intróns, polo que non sofre un splicing previo.
Ás veces é conveniente facer expresar xenes eucariotas en células procariotas. Un método simple de facelo é inserir ADN eucariota nun hospedador procariota, que transcribiría o ADN a ARNm e logo o traduciría a proteínas. Pero como o ADN eucariota ten intróns, e os procariotas carecen de mecanismos para eliminalos, o proceso de extracción de intróns debe realizarse antes de introducir ese ADN na bacteria (ademais, debe ser metilado e hai que engadirlle unha rexión promotora procariota). Este ADN sen intróns pode obterse copiando encimaticamente un ARNm eucariota xa maduro e obtendo o ADN complementario, que será complementario en bases ao ARN. Non será igual ao xene eucariota natural, porque lle faltan os intróns, promotores e terminadores, pero pode facerse que funcione dentro do xenoma procariota.
Síntese
Aínda que existen varios métodos de síntese, o ADNc obtense case sempre utilizando o encima transcriptase inversa ou reversotranscriptase para copiar complementariamente un ARNm maduro. Este encima traballa sobre un molde de cadea simple de ARN, creando o ADN complementario baseado na correspondencia de bases U-A, G-C, C-G, A-T.
Para a obtención de ADN eucariota sen intróns faise o seguinte:
Aplicacións
O ADNc utilízase a miúdo en clonación de xenes, en probas de xenes ou na creación de librarías de ADNc.
Virus
Os retrovirus como o VIH, teñen un xenoma de ARN e posúen o encima transcriptase inversa. Estes virus fan unha copia do seu xenoma de ARN orixinando un ADNc, que despois fan bicatenario e o integran no cromosoma da súa célula eucariota hospedadora, converténdose nun provirus.
Apeadoiro
miniatura|Apeadoiro de [[FEVE na parroquia de Pedroso en Narón]]
Apeadoiro é, segundo a definición do Regulamento de Circulación Ferroviaria español, unha infraestrutura ferroviaria para a subida e baixada de viaxeiros.
Características
A diferenza fundamental respecto a unha estación radica en que esta última consta, como mínimo, de dúas vías máis os seus aparatos asociados, está protexida por sinais e ademais ten por obxecto coordinar os procesos de circulación, polo que un apeadoiro só terá unha vía, en caso de liñas de vía única, ou como máximo dúas nos casos de vía dobre máis as súas respectivas plataformas de acceso aos trens. Pode incluso darse a circunstancia de que nunha mesma liña existan paradas comerciais en apeadoiros habendo estacións que estean limitadas a simples paradas técnicas, nas que non se permite a subida ou baixada de pasaxeiros.
Habitualmente os apeadoiros se crean para dar acceso a núcleos de poboación próximos á unha liña ferroviaria que non contaban con servizos de pasaxeiros como os de Redondela-Picota, Friela-Maside ou Miño, por supresión de vías en antigas estacións con pouco uso, como Cambre ou Barallobre, ou para dar acceso a equipamentos próximos á vía que adoitan mover un significativo número de persoas a determinadas horas ou momentos do ano, como os campus universitarios de Elviña ou Pontevedra.
Val de Güímar
miniatura|right|250px|En primeiro plano, piñeirais de La Ladera de Güímar. No centro da foto, montes de Güímar e linguas de lava do volcán de Las Arenas (1705). Ao fondo, Ladera de Chafa. O Val de Güímar é unha depresión física localizada na zona sueste da illa de Tenerife (Canarias). Formado polo deslizamento de inxentes volumes de materiais cara ao mar, ten unha extensión aproximada duns 122 quilómetros cadrados que ocupan superficies dos municipios de Candelaria, Arafo e Güímar.
Apeadoiro
Características
Nos últimos anos tamén se converteron en apeadoiros dúas antigas estacións da liña Santiago-Redondela: Osebe e Arcade, que presentan a particularidade de que se ben continúan a gozar de servizo de tráfico de pasaxeiros e contar con dúas vías por mor do desdobramento do trazado para o integrar no Eixo Atlántico de alta velocidade; a eliminación dos aparatos de vía e os sinais que os protexían, fan que tecnicamente teña que ser considerados como apeadoiros.
Joël Dicker
Joël Dicker, nado en Xenebra o 16 de xuño de 1985, é un escritor suízo en lingua francesa.
Traxectoria
Fillo dunha libreira xenebrina e dun profesor de francés, Joël Dicker estudou en Xenebra, entre outros sitios no colexio Madame de Staël e marchou algúns anos para facer o Cours Florent en París antes de volver a Suíza pra estudar Dereito na Universidade de Xenebra, de onde saíu diplomado en 2010.
Guindeira
miniatura A guindeira (Prunus cerasus), é unha especie de Prunus do subxénero Cerasus, nativa de Europa e do sueste de Asia. Está estreitamente emparentada coa cerdeira (Prunus avium), porén a súa froita é máis aceda e utilizada, especialmente, en preparacións culinarias (xaropes, licores etc.); por iso ás veces recibe o nome de cerdeira aceda.
Joël Dicker
Traxectoria
Aos 10 anos, creou La Gazette des animaux, unha revista sobre a natureza que dirixiu durante sete anos e que lle reportou o Premio Cunéo para a protección da natureza e ser nomeado o «redactor xefe máis novo de Suíza» por La Tribune de Genève.
Guindeira
A súa froita chámase guinda.
Joël Dicker
Traxectoria
Joël Dicker escribiu despois os seus primeiros textos. Un primeiro relato curto de trenta páxinas, "Le Tigre", foi destacado en 2005 no marco do Premio internacional de autores novos destinado aos de 15 a 20 anos en Lausanne, e publicado na selección dos premiados nas Edicións de l’Hèbe. En 2010, recibiu o Premio dos escritores xenebrinos pola súa primeira novela Les Derniers Jours de nos pères.
Guindeira
En Galicia pódese atopar nalgunhas hortas e pomares particulares dende a antigüidade xunto a outras cerdeiras e demais froiteiras.
Joël Dicker
Traxectoria
Joël Dicker publicou a súa segunda novela, La Vérité sur l'affaire Harry Quebert en setembro de 2012, e obtivo o Gran premio de novela da Academia francesa 2012. Formou parte da selección final para o Premio Goncourt 2012. Recibiu o Premio Goncourt dos estudantes en 2012.
Guindeira
Descrición
A árbore, máis pequena que a cerdeira brava, medra entre 4-10 metros de altura, con moito ramallo en cada póla. As follas son ovaladas ou elípticas de 3,5 a 7,5 cm de lonxitude. Os froitos encarnados case negros, nacen nos talos máis curtos.
Historia
As cerdeiras foron cultivadas e seleccionados a partir de exemplares bravos de Prunus cerasus e a dubidosamente dispar especie P. acida, natural do Mar Caspio e o Mar Negro. Coñecidas polos gregos no 300 a. C., tamén eran populares entre os persianos e romanos, que introduciron as guindeiras na Gran Bretaña moito antes do século I. O seu cultivo popularizouse en tempos de Henrique VIII, no século XVI e contra o 1640 xa se rexistraran máis de dúas ducias de cultivares. Os colonos ingleses que chegaron a Massachusetts plantaron a primeira variedade de guindeira en América do Norte, a Kentish Red.
Antes da segunda guerra mundial existían máis de cincuenta cultivares en Inglaterra; hoxe, porén, cultívase pouco comercialmente e malia continuaren existindo as variedades Kentish Red, Amarelles, Griottes e Flemish, só é vendida a xenérica Morello na maioría dos viveiros. Esta variedade é de floración serodia, polo que ten que soportar menos xeadas, o que significa unha colleita máis produtiva. Os froitos maduran a finais do verán, finais de agosto en Inglaterra. É auto fértil e sería unha boa polinizadora para outras variedades se non florecese tan tarde.
En Galicia é tradicional o licor de guindas.
Cultivo
Estas cerdeiras cómpren de condicións semellantes ás requiridas para o cultivo de pereiras, é dicir solos húmidos ben drenados, esixindo máis cantidade de nitróxeno e de auga cá cerdeira doce .
Taxonomía
Prunus cerasus foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 474–475, no ano 1753.
Desoxirribonucleótido
miniatura|200px|Desoxirribosa, o azucre que diferencia os nucleótidos do ADN e do ARN e que lle dá nome ao ADN.
Un desoxirribonucleótido é un tipo de nucleótido do que está constituído o ADN. O ADN está formado por millóns de desoxirribonucleótidos polimerizados, formando as súas dúas cadeas. Os desoxirribonucleótidos posúen a mesma estrutura que os ribonucleótidos:
A principal diferenza entre un ribonucleótido e un desoxirribonucleótido é a molécula de azucre, que é a ribosa no ribonucleótido e a desoxirribosa no desoxirribonucleótido. Os dous azucres só se diferencian en que a ribosa ten un OH no carbono 2 e a desoxirribosa non (ten un hidróxeno), tal como se ve na figura. Por iso esta última se denomina 2-desoxirribosa ou ás veces 2'-desoxirribosa, xa que nun nucleótido se numeran con primas os carbonos do azucre e sen primas os carbonos da base nitroxenada. No ADN a desoxirribosa aparece ciclada en forma de D-desoxirribofuranosa e na súa forma anomérica beta (β- D -2'-desoxirribosa).
400px|Ribosa (esquerda) e desoxirribosa (dereita).
miniatura|100px|esquerda|Estrutura química do uracilo. frame|160px|dereita|Timina ou 5-Metil-uracilo Tamén hai unha diferenza nas bases nitroxenadas que normalmente aparecen en ribonucleótidos e desoxirribonucleótidos. Ambos os dous poden ter as bases adenina, guanina e citosina, pero normalmente a timina só aparece nos desoxirribonucleótidos e o uracilo só aparece nos desoxirribonucleótidos, e en moi raras ocasións se dá o contrario.
O uso de timina no ADN, en vez de utilizar uracilo, pode deberse a unha presión selectiva que axude a manter a integridade da secuencia xenética, xa que o grupo metilo da timina, facilita a reparación do ADN.
Estabilidade
A pesar de que tanto o ADN coma o ARN son moléculas estables, o ADN é moito máis estable. Isto débese en gran parte, pero non exclusivamente, a estar constituído por desoxirribonucleótidos en vez de por ribonucleótidos.
O ARN, debido a que usa ribosa e posúe o grupo hidroxilo, é susceptible de hidrólise catalizada por bases. Se o grupo 2'-OH fose sacado da molécula, a taxa de hidrólise do ARN baixaría unhas 100 veces en condicións neutras. Desta maneira, é posible pensar que a eliminación do grupo hidroxilo da ribosa foi un paso evolutivo importante para permitir a existencia da complexidade de organismos que vemos hoxe.
Síntese de desoxirribonucleótidos
Os desoxirribonucleótidos sintetízanse a partir dos ribonucleótidos, por redución do carbono 2' do anel de ribosa, por acción do encima ribonucleótido redutase. Este encima utiliza nucleótidos difosfato (NDP) na súa catálise:
A ribonucleótido redutase ao catalizar esta reacción, pasa a un estado oxidado inactivo. Porén, pode recobrar o seu carácter redutor por medio de dúas vías: a glutarredoxina, que actúa a través do glutatión ou a tiorredoxina, que actúa por medio da transferencia de hidróxenos do NADPH a través do seu grupo prostético FAD.
Cabilia
miniatura|Bandeira da Cabilia. A Cabilia é unha área montañosa no norte de Alxeria. Os seus habitantes (os cabilas) chámana en cabila Tamurt Idurar (Terra de Montañas) ou Tamurt Leqvayel (Terra dos Cabilas). Forma parte do Cordal do Atlas e está localizada á beira do Mar Mediterráneo. Cabilia cobre varias vilaias de Alxeria: a totalidade de Tizi Ouzou e Buxía, a maioría de Bouira e parte das vilaias de Bordj Bou Arreridj, Jijel, Boumerdes, e Setif.
Kosmos 320
Kosmos 320 (Космос 320 en ruso), tamén denominado DS-MO N°2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 16 de xaneiro de 1970 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar.
Cabilia
A colonización francesa
miniatura|Mulleres cabilas, 1886. A área foi pasando gradualmente a control francés dende 1857, espertando unha vigorosa resistencia levada a cabo pola poboación local dirixida por líderes como Lalla Fatma n Soumer, continuando máis tarde coa rebelión de Cheikh Mokrani en 1871. Moitas terras foron confiscadas neste período ás tribos máis recalcitrantes e dadas ós pied-noirs franceses. Foron levados a cabo moitos arrestos e deportacións polos franceses, principalmente a Nova Caledonia. A colonización tamén acelerou a chegada de emigrantes tanto de dentro do país como de fóra del.
Kosmos 320
Características
Kosmos 320 foi o segundo satélite da serie DS-MO, de dous que se lanzaron (o primeiro foi o Kosmos 149). Foi inxectado nunha órbita inicial de 342 km de apoxeo e 240 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,5 graos e un período de 90,2 minutos.
Cabilia
A colonización francesa
Os traballadores alxerinos en Francia organizaron o primeiro partido que promoveu a independencia nos anos 20. Messali Hadj, Imache Amar, Si Djilani, e Belkacem Radjef gañaron rapidamente un grande seguimento tanto en Francia como en Alxeria nos anos trinta e desenvolveron activamente militantes que volvéronse vitais nun futuro para construír unha Alxeria independente e loitadora.
Kosmos 320
Características
O satélite pesaba 300 kg e foi deseñado para facer probas sobre sistemas de estabilización aerodinámicos no espazo, así como experimentos con sistemas ópticos dirixidos á predicción meteorolóxica. De forma idéntica ó Kosmos 149, tiña forma de cilindro de 6,5 m de longo e 1,2 m de diámetro, cunha cúpula nun dos extremos e unha base anular da cal, mediante catro barras, sobresaía o estabilizador aerodinámico de forma anular. O sistema de estabilización demostrou ser capaz de orienta-la nave cun erro de 5 graos. A orientación do satélite podíase calcular con maior precisión grazas ós instrumentos científicos de a bordo. O sistema de orientación combinado coas medidas dos instrumentos permitiron correlacionar xeograficamente as medicións destes cunha precisión de entre 10 e 15 km na dirección do nadir. .
Cabilia
A colonización francesa
Durante a guerra de independencia (1954-1962), a Cabilia foi unha das áreas que foi máis afectada, debido á importancia do maquis (axudados polo terreo montañoso) e á represión francesa. A FLN recrutou a varios dos seus líderes históricos alí, entre eles Hocine Aït Ahmed, Abane Ramdane, e Krim Belkacem.
Kosmos 320
Características
O satélite transmitía os datos a unha frecuencia de 90 MHz mediante unha antena situada na parte superior da base do mesmo. As temperaturas dos instrumentos eran controladas mediante termómetros de resistencia, cuxas medidas usábanse tanto para regula-la temperatura dos mesmos como para axusta-los datos obtidos polos instrumentos.
Cabilia
Política
miniatura|A rexión de Cabilia miniatura|Paisaxe da Cabilia.
Kosmos 320
Características
Kosmos 320 reentrou na atmosfera o 10 de febreiro de 1970, tras 25 días en órbita.
Instrumentos
Kosmos 320 levaba a bordo unha serie de instrumentos ópticos idénticos ós de Kosmos 149 para observar a Terra:
O Rochiño, Visantoña, Mesía
O Rochiño é un lugar da parroquia de Visantoña no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 14 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 7 eran homes e 7 eran mulleres.
No Rochiño hai os lugares do Rochiño Pequeno e do Rochiño Grande.
José Puente Castro
José Puente Castro, nado en Santiago de Compostela o 6 de febreiro de 1883 e finado na mesma cidade o 7 de febreiro de 1963, foi un médico galego.
Traxectoria
Licenciado e doutor en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Cirurxián, visitou centros cirúrxicos europeos e todos os anos ía a París para asistir a cursos de cirurxía. En 1926 creou un sanatorio privado en Santiago de Compostela, o sanatorio de San Agustín. Foi profesor auxiliar da Facultade de Medicina e profesor honorario da USC. Asinou o manifesto de intelectuais. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 marchou á fronte de Asturias incorporándose no Hospital de Luarca. En setembro de 1936 foi nomeado médico militar do Hospital de Guitiriz. Foi nomeado delegado civil gobernativo de Santiago de Compostela en outubro substituíndo ao comandante Manuel García Diéguez. Permaneceu só uns días como Alcalde, pois o 16 de outubro o Gobernador da Coruña alegando incompatibilidade co cargo de médico de Hospital de Guitiriz ordenou substituílo por Juan Varela de Limia García.
Obras
Ademais da súa tese de doutoramento Grandes abscesos del hígado (1912), publicou traballos científicos en revistas especializadas e un libro sobre cirurxía vascular. Tamén publicou artigos que asinaba co pseudónimo Dr. Veritas.
Recoñecementos
O Concello de Santiago nomeouno fillo predilecto e púxolle o seu nome a unha praza no Ensanche da cidade.
Vida persoal
Casou en maio de 1916 con Matilde Domínguez Benavides, filla de Manuel Domínguez Sánchez e irmá de Manuel e José Domínguez Benavides, e entre os seus fillos tivo a José Luis Puente Domínguez.
Beneficio
En xeral, un beneficio é aquilo que favorece, que mellora o estado ou a situación dunha persoa ou dunha cousa.
Véxase tamén:
Xinzo, Ponteareas
Santa Mariña de Xinzo é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas. Segundo o IGE, en 2018 tiña 1168 habitantes (612 mulleres e 556 homes), 61 menos ca en 2004. Ten 18 entidades de poboación.
Train (grupo musical)
Train é un grupo musical estadounidense de rock de San Francisco, formado en 1993. O grupo está formado por Pat Monahan (voz), Jimmy Stafford (guitarra), Jerry Becker (guitarra e piano), Hector Maldonado (baixo), Drew Shoals (batería), Nikita Houston (coros) e Sakai Smith (coros).
Guguan
Guguan é unha illa deshabitada pertencente ás Illas Marianas do Norte. A illa é case circular de 2,8 km de longo e 2,3 quilómetros de ancho e ten unha superficie de 3,87 quilómetros cadrados, pero contén dous volcáns, dos cales un está activo. En 1883 produciuse unha grande erupción con fluxo piroplástico, e correntes de lava. A costa está bordeada por escarpadas rocas basálticas.
Lourenzá, Lourenzá
Santa María de Lourenzá é unha parroquia do concello de Lourenzá na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2019 tiña 1.166 habitantes (588 mulleres e 578 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 1.350 habitantes.
Patrimonio
Ten a súa orixe no Mosteiro de San Salvador. A 4 quilómetros da capital está o espazo natural da Cazolga, onde se atopa unha antiga ponte de cadeirado do século XVII sobre o río Masma, ligada na súa construción aos monxes do mosteiro.
Dioniso
miniatura|Antiga estatua romana de Dioniso e Ampelos atopada en [[Mourazos, Verín|Mourazos (Verín).]]
Na mitoloxía clásica, Dioniso (en grego antigo Διώνυσος Diônysos ou Διόνυσος Dionysos) é "fillo de deus" ("Δίος" en grego antigo, significa "divino") e ("νυσος" en lingua tracia-frixia, significa "fillo"). É o deus do viño e da vendima, inspirador da tolemia ritual e a éxtase, e un personaxe importante da mitoloxía grega. Aínda que as orixes xeográficas do seu culto son descoñecidos, case todas as traxedias preséntano como «estranxeiro».
Foi tamén coñecido como Baco (en grego antigo Βάκχος Bakkhos) e o frenesí que inducía, βακχεία bakkhéia. É o deus patrón da agricultura e o teatro. Tamén é coñecido como o 'Liberador' (Eleuterio), liberando a un do seu ser normal, mediante a tolemia, a éxtase ou o viño. A misión divina de Dioniso era mesturar a música dos aulós e dar final ao coidado e á preocupación. Os investigadores discutiron a relación de Dioniso co «culto das almas» e a súa capacidade para presidir a comunicación entre os vivos e os mortos.
No panteón grego Dioniso foi incorporado como un fillo de Zeus e Sémele, neto de Harmonía e bisneto de Afrodita aínda que outras versións afirmaban que era fillo de Zeus e Perséfone. Descríbeselle como feminino ou «masculino-feminino».
O séquito de Dioniso era chamado o tíaso e estaba formado principalmente por ménades ou bacantes (as súas compañeiras de orxía).
Outro mito dionisíaco aparece no credo do orfismo, onde os antigos Titáns matan o pequeno deus Dioniso, fillo de Zeus e Perséfone, logo de atraelo con brillantes xoguetes cara a unha trampa, despois é descortizado, cocido e devorado. Entón, Zeus castiga e fulmina co seu raio os Titáns (pero como o corazón de Dioniso non foi devorado, do corazón resucita o fillo de Zeus). Das cinzas dos Titáns e a terra xorden os seres humanos, que posúen un compoñente titánico e outro dionisíaco, ao nacer con algo da antiga culpa da morte do deus Dioniso, polo que deben purificarse ao evitar o derramamento de sangue de homes e animais, deste xeito, ao final da existencia, a súa alma é liberada do corpo (case tumba e cárcere), para reintegrarse ao mundo divino de onde procede.
Adoración
miniatura|O [[Dioniso Ludovisi cunha pantera, un sátiro e uvas sobre unha viña (século II d.C., Palazzo Altemps, Roma).]] miniatura|Escena de iniciación dionisíaca de [[Cesarión. Casa da Farnesina.]]
Dioniso é un deus de ritos relixiosos mistéricos, ao igual que Deméter e Perséfone son nos misterios eleusinos, en Atenas. Dioniso leva o basjaris ou pel de raposo, simbolizando a viña e a fauna. Os seus propios ritos, os misterios dionisíacos, eran os máis coñecidos por todos. Moitos investigadores cren que Dioniso é un sincretismo dunha deidade grega local da natureza e un deus máis poderoso de Tracia ou Frixia, como Sabacio.
Moitos gregos estaban seguros de que o culto a Dioniso chegou a Grecia desde Anatolia, pero as súas nocións sobre se Nisa estaba situada en Anatolia, en Libia («lonxe ao leste xunto ao grande océano»), Etiopía (Heródoto) ou Arabia (Diodoro Sículo) son o suficientemente variables como para suxerir que se pretendía un afastado país máxico, quizais chamado Nysa, para explicar o ilegible nome do deus: ‘deus de Nisa‘. Apolodoro de Atenas parece seguir a Ferécides de Leros, quen conta como o infante Dioniso, deus da vide, foi criado polas ninfas da choiva, as Híades, en Nisa. Con todo, o nome que os hititas anatolios se daban a si mesmos na súa propia lingua (nesili) era Nesi. A influencia hitita na cultura grega antiga case nunca é apreciada. miniatura|Antiga estatua romana do tipo Madrid-Varese de Dioniso descansando sobre unha [[herma (c. 150 d.C., Museo do Prado, Madrid).]] As anteriores contradicións suxiren a algúns que non se está tratando coa memoria histórica dun culto estranxeiro senón cun deus inseparablemente estranxeiro. E de feito, o nome de Dioniso aparece nas taboíñas en lineal B micénico como DI-WO-NI-SO-JO, e Károly Kerényi localízao na Creta minoica, onde o seu nome minoico é descoñecido pero a súa característica presenza resulta recoñocible. Claramente, Dioniso estivera cos gregos e os seus predecesores moito tempo, e aínda así retivo sempre certo carácter de estranxeiro.
José Viturro Ozores
José Viturro Ozores, nado en Boiro, foi un mariñeiro e sindicalista galego.
Dioniso
Adoración
O touro, a serpe, a hedra e o viño son os signos da característica atmosfera dionisíaca, e Dioniso está estreitamente asociado cos sátiros, centauros e silenos. A miúdo aparece montando un leopardo, levando unha pel de leopardo ou nun carro tirado por panteras, e tamén pode ser recoñecido polo tirso que leva. Ademais da vide e a súa alter ego salvaxe estéril, a hedra velenosa, ambas a el consagradas, a figueira tamén era un símbolo seu. A piña que coroaba o seu tirso relacionábao con Cibeles, e a granada con Deméter. En Atenas celebrábanse na súa honra as Dionisias e as Leneas. Os iniciados adorábano nos misterios dionisíacos, que eran parecidos e estaban relacionados cos misterios órficos, e poden influír sobre o gnosticismo. Dicíase que Orfeo inventara os misterios de Dioniso.
José Viturro Ozores
Traxectoria
Mariñeiro de Cabo da Cruz, foi presidente da UGT de Castro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu na lancha San José nº 2 do Cabo de Cruz en xullo. Declarado fuxido e en rebeldía. Foi capturado en 1939 e xulgado por adhesión á rebelión en Ferrol na causa 8/1939. A sentenza do consello de Guerra foi cadea perpetua en 1941. Estivo preso na Illa de san Simón. Concedéronlle a liberdade provisional en xaneiro de 1943.
Dioniso
Bacanais
Introducidas en Roma (c. 200 a.C.) desde a cultura grega do sur de Italia ou a través da Etruria influída por Grecia, as bacanais celebrábanse en segredo e coa soa participación de mulleres no arboredo de Simila, cerca do monte Aventino o 16 e 17 de marzo. Posteriormente, estendeuse a participación nos ritos aos homes e as celebracións tiñan lugar cinco veces ao mes. A notoriedade destas festas, onde se supuña que se planeaban moitas clases de crimes e conspiracións políticas, provocou en 186 a.C. un decreto do Senado -o chamado Senatus consultum de Bacchanalibus, inscrito nunha taboíña de bronce descuberta en Calabria (1640) e actualmente en Viena- polo que as bacanais foron prohibidas en toda Italia, excepto en certas ocasións especiais que debían ser aprobadas especificamente polo Senado. Pese ao severo castigo inflixido a quen se sorprendía violando este decreto, as bacanais non foron sufocadas, especialmente no sur de Italia, durante moito tempo.
Dioniso equipárase con Baco e con Liber (tamén Liber Pater). Liber (‘o libre‘) era un deus da fertilidade e o crecemento, casado con Libera. A súa festa era a Liberalia, celebrada o 17 de marzo, pero nalgúns mitos tamén se celebraba o 5 de marzo.
Provincia de Catania
Ten unha área de 3.552 km², e unha poboación de 1.073.881 habitantes (2001). Hai 58 municipios na provincia:
Dioniso
Epítetos
No panteón grego, Dioniso absorbe xunto con Zeus o papel de Sabacio, unha deidade tracia/frixia á que se sacrificaba cerámica rota (probablemente para evitar que outra rompese no lume). No panteón romano, Sabacio pasou a ser un nome alternativo de Baco.
Provincia de Catania
Fai fronteira ao norte coa provincia de Messina, ao leste co Mar Xónico, ao sur coa provincia de Siracusa e coa provincia de Ragusa e ao oeste coa provincia de Caltanissetta e coa provincia de Enna.
Dioniso
Nacemento
miniatura|Procesión dionisíaca nun [[sarcófago de mármore, posiblemente indicativa de que o defunto estivo iniciado nos misterios.]]
Dioniso tivo un nacemento infrecuente que evoca a dificultade de encaixalo no panteón olímpico. A súa nai foi unha muller mortal, chamada Sémele, filla do rei Cadmo de Tebas, e o seu pai Zeus, o rei dos deuses. A esposa de Zeus, Hera, unha deusa celosa e vanidosa, descubriu a aventura do seu marido cando Sémele estaba encinta. Co aspecto dunha anciá (noutras versións dunha ama de cría), Hera gañouse a amizade de Sémele, quen lle confiou que Zeus era o auténtico pai do fillo que levaba no ventre. Hera finxiu non crelo, e sementou as sementes da dúbida na mente de Sémele, quen, curiosa, pediu a Zeus que se revelase en toda a súa gloria como proba da súa divindade. Aínda que Zeus rogoulle que non lle pedise iso, ela insistiu e el terminou accedendo. Entón Zeus presentouse ante ela cos seus tronos, lóstregos e raios, e Sémele pereceu carbonizada. Zeus logrou rescatar o fetal Dioniso plantándoo na súa coxa. Uns meses despois, Dioniso naceu no monte Pramnos da illa Icaria, onde Zeus foi para liberalo xa crecido da súa coxa. Nesta versión, Dioniso tivo dúas «nais» (Sémele e Zeus) antes de nacer, de onde procede o epíteto dimētōr (‘de dúas nais‘), relacionado co seu dobre nacemento.
Noutra versión da mesma historia, Dioniso era o fillo de Zeus e Perséfone, a raíña do Inframundo. Unha celosa Hera intentou de novo matar o neno, enviando esta vez os Titáns a descortizalo tras enganalo con xoguetes. Zeus fixo fuxir os Titáns cos seus raios, pero estes xa comeran todo salvo o corazón, que foi salvado, segundo as fontes, por Atenea, Rea ou Deméter. Zeus usou o corazón para recrealo no ventre de Sémele, de onde de novo foi ‘o nado dúas veces‘. Outras versións afirman que Zeus deu a comer o corazón a Sémele para preñala.
En ambas as versións da historia, o renacemento é o principal motivo de adoración nas relixións mistéricas, pois a súa morte e resurrección eran sucesos de reverencia mística. Aparentemente este relato usouse en certos cultos gregos e romanos. Variantes do mesmo atópanse na obra de Calímaco e Nono, quen se refire a este Dioniso baixo o título de Zagreo, e tamén en varios poemas fragmentarios atribuídos a Orfeo.
Infancia e mocidade
A lenda conta que Zeus tomou o infante Dioniso e púxoo a cargo de Hermes. Unha versión da historia é que este deu o neno ao rei Atamante e a súa esposa Ino, tía de Dioniso. Hermes pediu á parella que criase o bebé como unha nena, para escondelo da ira de Hera. Outra versión é que Dioniso foi posto baixo a tutela das ninfas da choiva de Nisa, que o criaron na súa infancia e nenez, e que polos seus coidados foron recompensadas por Zeus co ascenso entre as estrelas como as Híades. Outra versión é que Zeus o deu a Rea, ou a Perséfone para que o criase no Inframundo, lonxe de Hera. Alternativamente, foi criado por Maro.
Cando Dioniso creceu, descubriu a cultura do viño e a forma de extraer o seu precioso mollo, pero Hera fixo que se volvese tolo e empuxoulle a vagar por diversas partes da terra. En Frixia a deusa Cibeles, máis coñecida polos gregos como Rea, curouno e ensinoulle os seus ritos relixiosos, e así emprendeu o seu percorrido por Asia ensinándolle á xente o cultivo do viño. A parte máis famosa das súas viaxes é a súa expedición á India, que se di durou varios anos. Volveu triunfante e emprendeu a introdución do seu culto en Grecia, pero se lle opuxeron algúns príncipes que temían as desordes e a tolemia que este carrexaba (véxase Penteo e Licurgo).
Midas
miniatura|[[Midas ante Baco, cadro do clasicista francés Poussin, representanto o momento final no que Midas agradece a Dioniso que o libere do don.]] Unha vez Dioniso achou que o seu antigo profesor e pai adoptivo, Sileno, desaparecera. O ancián estivera bebendo, marchou ebrio e atopouse con algúns campesiños, que o levaron ante o rei, Midas (alternativamente, Sileno meteuse na rosaleda do rei). Midas recoñeceuno e tratouno hospitalariamente, entreténdoo durante dez días e noites educadamente, mentres Sileno divertía o rei e os seus amigos con historias e cancións. Ao undécimo día Midas levou a Sileno de volta con Dioniso. Este ofreceulle a Midas que elixise a recompensa que desexase. Midas pediu que todo o que tocase se transformase en ouro. Dioniso accedeu, aínda que lamentou que non fixese unha elección mellor. Midas alegrouse co seu novo poder, que se apresurou en pór a proba, tocando e convertendo en ouro unha rama de carballo e unha pedra. Deleitado, axiña que chegou a casa ordenoulles aos serventes que dispuxesen un festín na mesa. Entón achou que o seu pan, a súa carne, a súa filla e o seu viño convertíanse en ouro.
Enfadado, Midas esforzouse en desprenderse do seu poder, pois odiaba o don que cobizara. Rezou a Dioniso, rogando ser librado da súa fame. Dioniso oíuno e consentiu, dicíndolle a Midas que se bañase no río Pactolo. Midas así o fixo, e cando tocou as augas o poder pasou a estas, e as areas do río convertéronse en ouro. Isto era un mito etiolóxico que explicaba por que as areas do río Pactolo eran ricas en ouro.
Penteo
miniatura|Baco, escultura [[Arte romana en Hispania|hispanorromana do século II (M.A.N.)]]
Eurípides escribiu un conto sobre a natureza destrutiva de Dioniso na súa obra As Bacantes. Dado que Eurípides escribiu esta obra na corte do rei Arquelao de Macedonia, algúns investigadores cren que o culto a Dioniso era maligno neste país pero benigno en Atenas. Na obra, Dioniso volve ao seu lugar de nacemento, Tebas, gobernado polo seu curmán, Penteo. Dioniso quería vingarse das mulleres de Tebas, as súas tías Ágave, Ino e Autónoe e o seu curmán Penteo, por negar a súa divindade e xa que logo non adoralo. O convincente Dionisio entoleceu lentamente a Penteo, e atraído aos bosques do monte Citerón para ver as Ménades, as adoradoras de Dioniso que a miúdo experimentaban a éxtase divina. Cando as mulleres viron a Penteo, descortizárono como fixeran antes na obra cunha manda de gando. Brutalmente, a súa cabeza foi cortada pola súa nai Ágave cando suplicaba pola súa vida.
Licurgo
Cando o rei Licurgo de Tracia oíu que Dioniso estaba no seu reino, enviou a prisión a todas as súas seguidoras. O deus fuxiu, refuxiándose con Tetis e enviou unha seca que fixo que a xente se sublevase. Entón volveu tolo a Licurgo, e este descortizou o seu propio fillo cunha machada, crendo que era un brote de hedra, planta consagrada a Dioniso. Un oráculo afirmou entón que a terra permanecería seca e baldía mentres Licurgo seguise vivo, así que o seu pobo o matou e despezou. Con Licurgo morto, Dioniso levantou a maldición.
Prosimno
Unha das historias máis coñecidas é a do seu descenso ao Hades para rescatar a súa nai Sémele, á que situou entre as estrelas. Dioniso fixo o descenso desde un pozo do que se dicía que non tiña fondo, situado na costa da Argólida, cerca do sitio prehistórico de Lerna. Foi guiado por Prosimno ou Polimno, quen pediu como recompensa ser o seu amante. Prosimno morreu antes de que Dioniso puidese acceder a esta petición, así que para satisfacer a súa pantasma, Dioniso fabricou un falo cunha rama de oliveira e cravouno na tumba de Prosimno. Esta historia nárrase completa só en fontes cristiás (cuxa intención era desacreditar a mitoloxía pagá e, por iso, poden non ser de confianza). Parece servir como explicación dos obxectos secretos que eran revelados nos misterios dionisíacos.
Mitos menores
miniatura|Dioniso e Ariadna, de [[Sebastiano Ricci.]]
Cando Hefesto apresou a Hera nun trono de ouro máxico, Dioniso emborrachouno e levouno de volta ao Olimpo, onde finalmente accedeu a liberar a Hera.
Cando Hestia, deusa do fogar, decidiu deixar o Consello dos Doce e atender o lume das casas das familias, Zeus elixiu a Dioniso para ocupar o seu lugar no Olimpo como deus inmortal do viño, da xolda e as festas.
Aristófanes inventa na súa comedia As ras un terceiro descenso de Dioniso ao Hades. Este, patrón do festival dramático ateniense, a Dionysia, quería devolverlle á vida a un dos grandes dramaturgos. Tras un concurso elixe a Esquilo sobre Eurípides.
Cando Teseo abandonou a Ariadna durmindo en Naxos, Dioniso atopouna e casou con ela. Tiveron un fillo chamado Enopión, que se suicidou ou morreu a mans de Perseo. Nalgunhas versións, a súa coroa era posta no ceo como a constelación Coroa, noutras Dioniso descendía ao Hades para devolvela aos deuses do Olimpo.
Calírroe era unha muller calidonia que desdeñou a un sacerdote de Dioniso que ameazou con provocar a tolemia a todas as mulleres do país (véxase Ménades). O sacerdote recibiu a orde de sacrificar a Calírroe pero no canto disto suicidouse. Calírroe arroxouse a un pozo que máis tarde recibiu o seu nome.
Na arte
miniatura|Estatua de [[Dioniso Sardanápalo no Museo Palazzo Massimo Alle Terme de Roma.]]