cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willebrord Snel
Willebrord Snel van Royen, tamén coñecido como Snellius, nado en Leiden en 1580 e finado o 30 de outubro de 1626, foi un astrónomo e matemático neerlandés.
Traxectoria
Acadou sona pola lei da refracción que leva o seu nome. Introduciu varios descubrimentos importantes sobre o tamaño da Terra e realizou melloras ao método aplicado do cálculo. Foi alumno de van Ceulen.
Metodismo
miniatura|Símbolo da Igrexa Metodista Unida. O metodismo ou movemento metodista  é o nome que se dá habitualmente a un grupo numeroso e diverso de denominacións cristiás do cristianismo. Historicamente, o metodismo orixinouse na Gran Bretaña do século XVIII e grazas á vigorosa actividade misioneira que foi despregada, estendeuse axiña polos dominios do Imperio británico, os Estados Unidos e máis aló. Orixinalmente convocou especialmente a traballadores, granxeiros pobres e escravos. A súa teoloxía é claramente arminiana cunha énfase no feito de que a salvación é para todo aquel que a acepte. A súa liturxia é moi sinxela e clasifícase, segundo a tradición anglicana, como propia da Igrexa baixa. Calcúlanse 80 millóns de membros a redor de todo o mundo.
Avivamento wesleyano
miniatura|[[John Wesley.]] O denominado movemento metodista ten as súas orixes en Inglaterra, cando un grupo de cristiáns encabezados por John Wesley, o seu irmán máis novo Charles Wesley e George Whitefield buscaban a forma de renovar a Igrexa de Inglaterra no século XVIII, por medio dun estudo centrado na Biblia, un achegamento metódico ás Escrituras e a relación e impacto destes coa vida cotiá do crente.
O termo «metodista» xurdiu como un alcume universitario usado inicialmente con tinguiduras pexorativas para designar o pequeno grupo de estudantes de Oxford que estivo a se reunir entre 1729 e 1735 con fins de crecemento e edificación persoais na vida cristiá. Eles reuníanse cada semana, facían xaxún regularmente e abstíñanse de case toda forma de entretemento e luxo. Tamén visitaban con frecuencia a pobres, enfermos e presos.
John Wesley deixou en claro que os seus motivos estaban enfocados á edificación e maduración na fe cristiá; e de ningún xeito tiña tinguiduras de buscar a fundación dunha nova denominación cristiá, cousa que, contra os seus desexos, foi ocorrendo.
John Wesley tivo influencias dos Irmáns de Moravia e do teólogo holandés Xacobe Arminio, mentres que Whitefield adoptou puntos de vista máis próximos ó calvinismo. Por iso, os seguidores de Whitefield separáronse converténdose en Metodistas Calvinistas. Porén, a maioría das denominacións metodistas seguiron a Wesley en canto á súa teoloxía arminiana.
Benito López García
Benito López García, nado en Xermade o 1 de marzo de 1901 e finado en 1983, foi un mestre e pedagogo galego.
Traxectoria
Foi mestre entre 1921 e 1974 no Páramo, Santaballa (Vilalba) e Roupar (Xermade). Destacou polo seu labor de alfabetización na provincia de Lugo. Colaborou en Vida Escolar, El Magisterio Gallego e La Escuela Moderna. Foi fundador do Afección Club Rouparés en 1932.
Ma Qinghua
Ma Qing Hua (Chinés simple: 马青骅; Chinés tradicional: 馬青驊), nado en Xangai o 25 de decembro de 1987, é un piloto chinés que actualmente corre para ao equipo HRT F1 Team como compoñente do programa de novos pilotos xunto ao español Dani Clos. No seu palmarés destaca o China Touring Car Championship, conseguido no ano 2011.
Debuta ao volante dun Fórmula 1 nos tests para novos pilotos de Silverstone, sendo o primeiro chinés que pilota un monopraza da máxima categoría. Posteriormente participou nos primeiros libres do GP de Italia.
Calo
Un calo é unha dureza da pel que se produce ao rozala ou apertala decote contra algo, particularmente nas mans e nos pés.
El Cupido
Historia e características
Apareceu a finais de 1883, fundada e dirixida por Eladio Fernández Diéguez.
Cima de Vila, Goá, Cospeito
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Vladivostok
Vladivostok (en Владивосток) é unha cidade e capital administrativa do krai de Primorsky, en Rusia. Atópase na baía de Zolotoy Rog, non lonxe das fronteiras coa China e Corea do Norte. En 2016 a súa poboación era de 606 653 habitantes. É o principal porto ruso no océano Pacífico e tamén é a sede da Frota do Pacífico de Rusia.
Merig
Merig (anteriormente coñeciao como Île Sainte Claire é unha pequena illa situada a 20 km ao leste de Gaua, nas Illas Banks no norte de Vanuatu. A illa é de preto de 800 metros de ancho, e ten unha circunferencia de 2,2 km.
Merig só está habitada por unha familia, composta por 12 persoas.
Eles falan Mwerlap, a lingua dá veciña illa de Mere Lava.
Greenwich
Greenwich é un distrito situado ó sueste de Londres, Inglaterra, na zona sur do río Támese no London Borough of Greenwich. É coñecido pola súa historia marítima e por dar nome ó Meridiano de Greenwich (lonxitude 0º) e o Greenwich Mean Time (GTM).
A vila orixinal foi o lugar no que se estaba o Palacio de Placentia do século XV, e foi o lugar de nacemento de moitos membros da Dinastía Tudor, incluíndo a Henrique VIII e Isabel I. O palacio foi destruído durante a Guerra Civil Inglesa e reconstruído como o Royal Navy Hospital for Sailors (Real Hospital da Mariña para Mariñeiros) por Sir Christopher Wren e o seu asistente Nicholas Hawksmoor. Este edificio pasou a ser o Greenwich Royal Naval College en 1873, e continuou sendo un centro de educación militar ata o 1998 cando pasou as mans da Fundación Greenwich. As habitacións históricas seguen abertas ó público, o resto é empregado pola Universidade de Greenwich e o Trinity College of Music.
Palacio das Tullerías
Palacio das Tullerías, foi un dos máis importantes palacios da historia da monarquía francesa. 200px|miniatura|O Palacio fotografado desde o Louvre miniatura|200px|O Palacio das Tullerías antes de 1871 - Vista desde os Xardíns das Tullerías miniatura|200px|Vista desde o patio do Louvre, a pirámide de cristal de [[I. M. Pei|Pei sitúase na zona de árbores]] miniatura|200px|O Palacio das Tullerías despois do incendio de 1871 e antes da demolición final de 1883 - Vista desde o patio do O Louvre 200px|miniatura|[[Arco de Triunfo do Carrusel. Detrás del, nesta imaxe atópase a localización do desaparecido Palacio das Tullerías]]
Ferraces, Corneira, A Baña
Ferraces é un lugar da parroquia de Corneira no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 35 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE,, dos cales 19 eran mulleres e 16 eran homes. No 2010 tiña 36 habitantes: 20 mulleres e 16 homes.
Palacio das Tullerías
Historia
Inicialmente unha fortaleza medieval, o palacio foi formado por diferentes ampliacións a través de varios séculos. A construción máis importante realizouse baixo ordes de Catarina de Medici (esposa de Henrique II). Foi ela quen dispuxo a construción do Xardín das Tullerías que é a única parte do palacio que sobreviviu ata os nosos días, xa que o edificio como tal foi destruído nos feitos da Comuna de París (1870), tras a caída do Segundo Imperio.
Catarina de Medici
A raíña Catarina de Medici pediu aos arquitectos Philibert Delorme e Jean Bullant edificar alí un palacio. Este palacio presentábase baixo a forma dun pavillón central, o Pavillón do Reloxo, rematado por unha cúpula, por dúas ás formadas dun lado do xardín, por un pórtico cuberto dunha terraza, e polo outro lado, por unha serie de pezas en ringleira. Dous pavillóns remataban o palacio, o un no norte, o outro ao mediodía.
O Gran Proxecto
O rei Henrique IV decidiu unir o palacio do Louvre e o das Tullerías creando dúas galerías, unha polo sur e unha no norte. As Tullerías deviñeron residencia real ata a saída da Corte para Versalles durante o reinado de Luís XIV.
A Revolución Francesa e o Consulado
Durante o período revolucionario, a familia real intentou fuxir de Francia pero foi detida en Varennes-en-Argonne, sendo obrigada a volver a París. Ao rei xa non se lle permitiu instalarse en Versalles senón que se aloxou no Palacio das Tullerías.
O 10 de maio de 1793, a Convención instalouse nas Tullerías. O Palacio recibiu entón o nome de Palacio Nacional.
O 19 de febreiro de 1800, Napoleón Bonaparte, entón Primeiro Cónsul, instálase no Palacio das Tullerías. Toma por vivenda o primeiro piso do palacio, ocupando o antigo apartamento do Rei.
O Primeiro Imperio e a Restauración
Desde a proclamación de Napoléon I, as Tullerías convértense na residencia imperial. O 28 de novembro de 1804, o papa Pío VII chega ao palacio, onde residirá ata o 4 de abril de 1805.
Baixo Luís XVIII, o palacio conserva a súa función de residencia real, sendo preferido ao palacio de Versalles, antiga residencia dos borbóns desde Luís XIV ata Luís XVI. O 12 de xullo de 1830, tras a revolución provocada polas Catro Ordenanzas, Carlos X abandonará as Tullerías para partir ao exilio.
O palacio quedou deshabitado ata o 16 de outubro de 1831, dado que o rei Luís Filipe I prefería residir no Palais Royal. O palacio tomou entón o seu aspecto definitivo, coa supresión das terrazas occidentais e a creación da grande escaleira, polos arquitectos Percier e Fontaine.
O Segundo Imperio
Co Segundo Imperio as Tullerías volven ser a residencia imperial. Encárgase ao arquitecto Visconti remocicar o palacio demolendo as casas da praza do Carrusel.
O 29 de xaneiro de 1853, as Tullerías son o escenario do matrimonio civil de Napoleón III e de Eugenia de Montijo.
Napoléon III remata o "gran proxecto" e fai reunir o Louvre ás Tullerías, polo que o palacio se une ao Palacio do Louvre (actual Museo do Louvre), co que formaba unha soa unidade.
A Comuna: Incendio e destrución
Caído o Segundo imperio, A Comuna fixo das Tullerías o teatro de festas e de concertos revolucionarios: os "concertos comunitarios". O 18 de maio de 1871, celebráronse tres concertos consecutivos que atraeron a un xentío inmenso. Estes concertos eran, no pensamento dos organizadores, o preludio do incendio do palacio: querían asegurarse de que a poboación aceptaría a idea da destrución do palacio. Instalado nas Tullerías co seu estado maior, o xefe federado Bergeret declarou: "cando deixe as Tullerías, as Tullerías serán cinzas ".
O 22 e o 23 de maio, os comuneiros fan provisión de petróleo e de barrís de pólvora. Finalmente o 23 de maio, o federado Bénot conduce unha banda en todos os apartamentos do palacio e fai esparexer petróleo nas paredes; pouco antes, ás 9 da tarde, o reloxo das Tullerías párase baixo o efecto do lume; cara ás 11 da tarde, unha explosión sacudiu o Pavillón do Reloxo, afundíndose a cúpula central en chamas. O palacio arderá toda a noite.
Ligazóns externas
Palais des Tuileries Ανάκτορο Κεραμεικού Tuileries Palace Tuileries Palacio de las Tullerías Tuileries Tuileries ארמון טווילרי Tuileries palota Palazzo delle Tuileries テュイルリー宮殿 ტიუილრის ბაღი Tuilerieën Tuileriene Tuilerie Palácio das Tulherias Тюильри Tuilerierna Tuileries 杜伊勒里宫
José Veloso Mayo
José Veloso Mayo, coñecido como Trotsky, nado en Muros cara a 1886, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Esteiro e carpinteiro. Militante de Izquierda Republicana. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro de Muros e cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era o alcalde interino de Muros. Logrou fuxir a Bilbao nos bous Santa Eulalia e Santa Rosa. Combateu no exército republicano. Foi detido en Santander. Prisioneiro de guerra, foi enviado ao Batallón de Traballadores número 26. Xulgado na Coruña por rebelión, fora declarado en rebeldía, e ao ser detido retómase o seu procesamento, sendo condenado a pena de morte, que foi conmutada por cadea perpetua, que finalmente quedou reducida a 12 anos de reclusión menor. Cumpriu condena nos Talleres Penitenciarios de Alcalá de Henares onde lle foi concedida a liberdade provisional sen a liberación do desterro en 1943.
As Corredoiras, Probaos, Oza-Cesuras
As Corredoiras é un lugar da parroquia de Probaos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
The Rip Tide
The Rip Tide é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie folk Beirut, editado o 2 de agosto do 2011 a través do selo Pompeii Records. O disco acadou o posto 80 na lista Billboard 200 e recibiu críticas mi positivas.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Zach Condon.
Cereixo
Un cereixo é un crustáceo tamén coñecido como lumbrigante, de nome científico Homarus gammarus. Amais, como topónimo, Cereixo pode referirse a:
O Castro, Gondaísque, Vilalba
O Castro é un lugar da parroquia de Gondaísque, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
Aeroporto de Olbia-Costa Smeralda
O aeroporto de Olbia-Costa Smeralda (IATA: OLB, ICAO: LIEO) é un aeroporto italiano situado en Olbia, Sardeña. É a principal base operativa da aeroliña Meridiana, que ten a súa sede nas instalacións do aeroporto. Opera principalmente voos de vacacións no verán dende destinos en Europa. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 2 541 541 pasaxeiros.
Pallacanestro Reggiana
O Pallacanestro Reggiana, actualmente coñecido como UnaHotels Reggio Emilia por motivos de patrocinio, é un equipo de baloncesto profesional italiano da localidade de Reggio Emilia, Emilia-Romaña. O Basket Brescia foi fundado en 1974 e actualmente compite na Serie A, máxima categoría do baloncesto transalpino, e na Eurocup. No palmarés do equipo destacan a súa vitoria no EuroChallenge en 2014 e a Supercopa de Italia de 2015.
Historia
O Pallacanestro Reggiana foi fundado no ano 1974, fusionándose dous anos despois, en 1976, co equipo da Cestistica Tricolore. En 1984 logran o seu primeiro ascenso á Serie A, e durante varias tempadas mantéñense nos postos de cabeza grazas a xogadores como Bob Morse ou Joe Bryant. En 1992 chega ao equipo o xogador Mike Mitchell, que tras dez tempadas na NBA, xoga outras sete na Reggiana, converténdose no xogador que máis partidos e máis puntos conseguiu na historia do equipo.
En 1998 disputa a súa primeira competición internacional, a Copa Korać, mais en 2001 descende á Legadue, onde permanece até 2004, cuanco consegue o campionato e o ascenso á Serie A, categoría que perde en 2007, xogando desde entón na segunda división do baloncesto italiano até 2012, cando ascende á máxima categoría quedando campión da liga regular. Tras o seu regreso, no primeiro ano consegue finalizar sexto, podendo participar nos play-offs polo título, onde son derrotados na primeira rolda. O mesmo sucedería o ano seguinte. Porén, nas temporadas 2014−15 e 2015−16, consegue acadar o subcampionato, perdendo na final ante o Dinamo Sassari e o Olimpia Milano respectivamente.
Patrocinios
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Salón da Fama
Os seguintes xogadores foron incluídos no Salón Fama do club:
Nacional
Liga de Italia Copa de Italia Supercopa de Italia Segunda División de Italia Copa da Segunda Divisón
Europeo
EuroChallenge
ARN interferente pequeno
miniatura|dereita|350 px|Interferencia realizada con siRNA. O ARN interferente pequeno, ARNip ou siRNA (small interfering RNA), tamén chamado ARN interferente curto ou ARN silenciador, é un tipo de ARN bicatenario de 20-25 nucleótidos de lonxitude, que ten diversas funcións biolóxicas, a principal das cales é a súa participación na interferencia por ARN (RNAi), na que estes ARN interfiren a expresión dun xene específico. Ademais desta función na vía da interferencia por ARN, o siRNA actúa tamén noutras vías relacionadas con dita interferencia; por exemplo, como mecanismo antiviral ou en darlle forma a estrutura da cromatina do xenoma; a complexidade destes procesos aínda non foi de todo aclarada.
Os siRNA foron descubertos polo grupo de David Baulcombe no Sainsbury Laboratory en Norwich, Inglaterra, como parte do silenciamento xénico postranscricional (PTGS) en plantas. Pouco despois, en 2001, viuse que os siRNA sintéticos podían inducir interferencia (RNAi) en células de mamíferos grazas aos traballos do grupo de Thomas Tuschl. Este descubrimento fixo crecer o interese en procurar o modo de aproveitar a RNAi nas investigacións biomédicas e no desenvolvemento de fármacos.
Estrutura
Os siRNA teñen unha estrutura ben definida: son ARN de dobre cadea (dsRNA) curtos de xeralmente de 21 nucleótidos (nt) con 2 nt extra non emparellados en cada extremo 3', que sobresaen.
miniatura|250px|Texto: representación esquemática dunha molécula de siRNA. Un tramo central de ARN bicatenario de ~19 a 21 pares de bases vai seguido dun tramo que sobresae de 2 nucleótidos nos extremos 3' de cada febra. OH = 3'-hidroxilo. P = 5'-fosfato.
Cada cadea ten un grupo fosfato 5' e un grupo hidroxilo (-OH) 3'. Esta estrutura é o resultado do procesamento feito por Dicer, un encima que converte os ARN bicatenarios longos ou os ARN forquita pequenos (shRNA) en siRNA. Os siRNA poden tamén ser introducidos exoxenamente (artificialmente) nas células por varios métodos de transfección para producir o knockdown específico do xene que interese. Basicamente, calquera xene de secuencia coñecida, pode ser o branco destas técnicas, usando un siRNA de secuencia complementaria adecuadamente preparado. Isto fai dos siRNA unha importante ferramenta no estudo da función xénica e nos estudos de validación de certos fármacos na era posxenómica.
Indución da interferencia por ARN utilizando siRNAs ou os seus precursores
miniatura|A proteína [[Dicer coloreada por dominios proteicos.]] A transfección dun siRNA exóxeno pode causar problemas porque o efecto do knockdown do xene é só transitorio, especialmente en células en rápida división. Un xeito de superar este inconveniente é modificar o siRNA dun modo que lle permita ser expresado por un vector apropiado, como un plásmido. Isto faise por medio da introdución dun bucle entre as dúas cadeas, que produza un único transcrito, que poida ser procesado dando un siRNA funcional. Estes casetes de transcrición úsanse normalmente cun promotor de ARN polimerase III (por exemplo, U6 ou H1), que xeralmente dirixe a transcrición dos ARN nucleares pequenos (snRNA) (U6 está implicado no splicing; H1 é o compoñente ribonuclease da RNase P humana). Pénsase (aínda que a seguridade non é total) que o transcrito de siRNA resultante é despois procesado por Dicer.
Activación do ARN
Descubriuse recentemente que o ARN bicatenario (dsRNA) pode tamén activar a expresión xénica por un mecanismo chamado "activación xénica inducida por ARN pequenos" ou RNAa. Observouse que os promotores dos xenes diana dos dsRNA inducen unha potente activación transcricional dos xenes asociados a eles. A RNAa foi demostrada tamén en células humanas utilizando dsRNA sintéticos, denominados "ARN pequenos activadores" (saRNA). Actualmente non se sabe se a RNAa está conservada noutros organismos.
Como evitar os efectos non específicos
Dado que a interferencia por ARN (RNAi) se cruza con outras vías biolóxicas, non debe sorprender que en ocasións a introdución experimental dun siRNA desencadee efectos non específicos. Cando unha célula de mamífero se atopa cun ARN de dobre cadea como son os siRNA, pode confundilo cun produto de procedencia viral e iniciar unha resposta inmune. Ademais, como os microARN (estruturalmente moi relacionados) modulan a expresión xénica en gran medida por interaccións de complementariedade de bases co seu ARNm obxectivo, a introdución dun siRNA pode causar un efecto non pretendido fóra do obxectivo procurado.
Inmunidade innata
A introdución de demasiado siRNA pode causar efectos non específicos debido á activación de respostas inmunes innatas. A maioría das evidencias coñecidas ata agora suxiren que isto é debido probablemente á activación do sensor PKR do ARN de dobre cadea, aínda que o xene I (RIG-I) inducible polo ácido retinoico pode estar implicado tamén. Tamén se descubriu a indución de citoquinas polo receptor 7 (TLR7) de tipo Toll. Un método moi prometedor para reducir os efectos non específicos é converter o siRNA en microARN. Os microARN están presentes naturalmente, e aproveitando esta vía endóxena debería ser posible conseguir un knockdown similar de xenes a concentracións comparativamente baixas dos siRNA resultantes. Isto debería minimizar os efectos non específicos.
Efectos "fóra do obxectivo"
Evitar os efectos "fóra do obxectivo" é outro reto para o uso dos siRNAs como ferramenta para o knockdown de xenes. A expresión dos xenes con complementariedade incompleta é inadvertidamente regulada á baixa polos siRNA (o siRNA actuaría como un microARN), o que coneva problemas na interpretación dos datos e na toxicidade potencial. Isto, porén, pode ser parcialmente contrarrestado deseñando experimentos de control apropiados, e estanse a desenvolver actualmente os algoritmos de deseño de siRNA para producir siRNAs libres de efectos fóra do obxectivo. A análise da expresión de todo o xenoma, por exemplo, por medio da tecnoloxía de micromatrices ou microarrays, pode utilizarse despois para verificar isto e para un ulterior refinamento dos algoritmos. Unha publicación de 2006 do laboratorio do Dr. Khvorova implica tramos de 6 ou 7 pares de base de lonxitude desde a posición 2 en adiante na unión complementaria do siRNA coas rexións 3'-UTR en xenes fóra do obxectivo.
Posibles aplicacións terapéuticas
Dado que é posible bloquear calquera xene que interese por medio da interferencia (RNAi) realizada con siRNA, estas técnicas xeraron unha grande interese tanto en bioloxía básica coma aplicada. Hai un crecente número de probas de RNAi de grande escala deseñadas para identificar os xenes importantes de diversos procesos biolóxicos. Como os procesos patolóxicos das enfermidades tamén dependen da actividade de múltiples xenes, espérase que nalgunhas situacións podería conseguirse un beneficio terapéutico bloqueando a actividade dun xene con siRNA.
Non obstante, aplicar interferencia (RNAi) por medio de siRNAs a animais vivos, especialmente a seres humanos, ten diversos perigos potenciais. Nos experimentos, os siRNA mostran unha efectividade diferente en distintos tipos de células dun modo que aínda non se coñece ben: algunhas células responden ben aos siRNA e mostran un potente knockdown xenético mentres que outras non mostran este efecto (mesmo a pesar de que a transfección fose eficiente).
Os resultados da fase I dos primeiros ensaios de RNAi terapéutica (indicada para a dexeneración muscular relacionada coa idade, tamén coñecida como AMD) sinalaban a finais de 2005 que os siRNA eran ben tolerados e tiñan unhas propiedades farmacocinéticas axeitadas.
Outros ensaios indicaron que os siRNA dirixidos contra o virus Ébola poden ser efectivos como unha profilaxe postexposición en humanos, cunha supervivencia de ata o 100% en primates non humanos ante unha dose letal do virus Zaire Ebola, a estirpe máis letal dese virus.
Rexión de Granada
miniatura|Rexión de Granada en España.
A Rexión de Granada, tamén coñecida como Andalucía Oriental ou Alta Andalucía, é unha rexión xeográfica, histórica e cultural do leste de Andalucía, formada polos territorios históricos do Reino de Granada e o Reino de Xaén, pertencentes á Coroa de Castela.
Correspóndese coas actuais provincias de Almería, Granada, Málaga e Xaén. Algunhas asociacións profesionais e outros organismos de dereito público inclúen, para fins prácticos, a cidade independente de Melilla.
Faladoira, Goá, Cospeito
Faladoira é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Río Guadalmellato
Percorrido
O Guadalmellato nace ao noroeste da provincia de Córdoba, na Serra de Chimorra, un cordal transversal da Serra Morena, no concello de Villanueva de Córdoba, a uns 900 m.s.n.m. No seu curso alto é un río encaixado nas montañas setentrionais é recibe o nome de río Cuzna. Á altura da localidade de Adamuz, recibe xa o nome de Guadalmellato, xusto onde se ve encerrado no encoro do Guadalmellato, antes de entrar xa nos terreos ondulados do val do Guadalquivir, aquí aínda relativamente estreito, onde desauga nese río a uns 15 km, antes e ao leste, da cidade de Córdoba.
Ao longo do seu curso atravesa os concellos de Villanueva de Córdoba, Villaharta, Obejo e Adamuz.
Afluentes
Os tributarios máis importantes do Guadalmellato son:
Conca
A conca do Guadalmellato abrangue un total de 1.209 km².
Réxime
O Guadalmellato é un río de réxime pluvial, que sofre unha forte estiaxe nos meses cálidos, consonte a precipitación media anual na conca que é de 575 mm.
Explotación
O río é explotado para regadío mediante unha canle duns 55 km de lonxitude.
Á altura de Adamuz construíuse, xa en 1911, o encoro do Guadalmellato cunha capacidade de 154,5 hm³; este encoro surte de auga á cidade de Córdoba. Máis recente é o encoro de San Rafael con 157 hm³.
Mustela
Mustela é un xénero da familia Mustelidae, subfamilia Mustelinae. Pertencen a este xénero o armiño, furón, o visón europeo e a donicela. O termo donicela pode referirse ao menor membro do xénero (Mustela nivalis), que se coñece simplemente como donicela, donicela común ou denosiña. O xénero posúe 16 especies existentes hoxe en día e 10 delas posúen a palabra donicela no seu nome común. Por outra banda, outros mustelinos (pertencentes tamén á subfamilia Mustelinae mais non ao xénero Mustela) teñen un nome común composto coa palabra donicela: donicela da Patagonia (Lyncodon patagonicus), donicela raiada do Sáhara (Poecilictis lybica) e a donicela de pescozo branco (Poecilogale albinucha).
Os compoñentes do xénero Mustela varían en lonxitude desde os 13 cm, no caso da donicela común ou donicela menor (Mustela nivalis), a uns 55 cm no caso do visón americano (Mustela vison). Algunhas especies de altas latitudes, coma o armiño (Mustela erminea) cambian no inverno a pelaxe a branca. Teñen corpos alongados, útiles para cazar as súas presas nos seus tobos. Usualmente, as súas colas son case tan longas coma o seu corpo. Como é habitual en pequenos carnívoros, as Mustela teñen reputación de intelixencia e astucia.
Carucedo
Carucedo é un concello da provincia de León, pertencente á comarca do Bierzo. Segundo o Instituto Nacional de Estadística (INE) en 2012 tiña unha poboación de 655 habitantes. É considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Xeografía
Carucedo se encontra no oeste da provincia de León, na comarca do Bierzo a 24 km de Ponferrada. Está situado a 594 metros de altitude. O concello ten unha superficie de 35,27 km² e ten unha densidade de poboación de 18,4 h/km².
No concello se encontra o lago de Carucedo, cun perímetro aproximado de 5 km e unha profundidade máxima de 9 m, que ten a súa orixe na explotación aurífera das Médulas.
Clima
Carucedo ten un clima Csb (temerado con verán seco e temerado) segundo a clasificación climática de Köppen.
Política
As últimas eleccións municipais deixaron a situación de Carucedo deste xeito:
Historia
Os primeiros datos documentados de Carucedo se remontan ao foro outorgado polo rei galaico-leonés Afonso IX en 1213, polo cal cada habitante debería pagar catro soldos nas calendas de marzo, polo que a cambio quedaba exento de calquera outra exacción fiscal.
Economía
Actualmente, a agricultura e o turismo son as principais actividades económicas do concello.
Parroquias
As parroquias que compoñen Carucedo son:
Distopía
Unha distopía ou antiutopía, ou tamén cacotopía é o pensamento, a filosofía ou o proceso discursivo baseado nunha ficción cuxo valor representa a antítese da utópica ou promove a vivencia nunha "utopía negativa". Están xeralmente caracterizadas polo totalitarismo, autoritarismo, cun control opresivo da sociedade. Nas distopías, frecuentemente emprazada nun futuro próximo, as tendencias sociais lévanse a extremos onde a sociedade, tida como perfecta, utópica, móstrase corruptíbel, e as normas creadas para o ben común móstranse flexíbeis. Con iso, a tecnoloxía, as innovacións que aparentemente farían desas sociedades perfectas, acaban por tornarse medios de control, ben pertencentes ao Estado, a institucións ou mesmo a corporacións empresariais.
Na literatura galega a distopía tivo un cultivo intenso nos anos 90, desde o Soños eléctricos de Ramón Caride Ogando ata o máis recente de Despois do cataclismo de María Alonso Alonso, en case tódolos casos trátase de distopías postapocalípticas, incluso sucedendo na mesma Galicia e mesmo autoparodiando o xénero como en Galiza mutante poder nuclear de Tomás González Aloha.
Orixe e significado
O primeiro uso coñecido da palabra distopía apareceu nun discurso ao Parlamento Británico por Gregg Webber e John Stuart Mill en 1868. Nese discurso, Mill dixo: "É, probabelmente, demasiado eloxioso chamarlles utópicos; deberían en vez diso chamarse dis-tópicos, ou caco-tópicos. O que é comunmente chamado utopía e demasiado bo para ser practicábel; pero o que eles parecen defender é malo demais para ser practicábel." O seu coñecemento do grego antigo suxire que Mill se refería a un lugar malo, en vez dun oposto de utopía. O prefixo grego "dis" ou "dys" ("δυσ-") significa "malo", "anormal", "estraño", a palabra grega "topos" ("τόπος"), significa lugar e o grego "ou-" ("ου") significa "non". Así, utopía significa aproximadamente "ningures", mentres que distopía significa "lugar malo".
Introdución
As distopías son frecuentemente creadas como avisos, ou como sátiras, mostrando unha extrapolación ao límite das actuais convencións sociais. Nese aspecto, difiren fundamentalmente do concepto de utopía, pois as utopías son sistemas sociais idealizados e non teñen raíces na nosa sociedade actual, figurando noutra época ou tempo ou despois dunha gran descontinuidade histórica.
Unha distopía está conectada intimamente coa sociedade actual. Un número considerábel de historias de ficción científica que ocorren nun futuro próximo do tipo descritas como "cyberpunk", usan padróns distópicos dunha compañía de alta tecnoloxía dominando un mundo en que os gobernos nacionais se tornaron débiles.
Trazos comúns dunha sociedade distópica
A maioría das distopías teñen algunha conexión co noso mundo, mais frecuentemente nun futuro imaxinado ou un mundo paralelo. Alén diso, a distopía é causada a consecuencia da acción ou da falta de acción humana, dun mal comportamento ou da estupidez.
A literatura distópica acostuma ter, ao menos, algúns dos seguintes trazos:
Francisco Rodríguez Pastoriza
É irmán de Salvador Rodríguez Pastoriza.
Traxectoria
Traballou en TVE como xornalista e en postos de xestión entre 1984 e 2007.
Tamén colaborador de suplementos culturais do Grupo Prensa Ibérica e na publicación online Periodistas en español. Publicou artigos en revistas especializadas como Sistema, Temas para el debate e UNED.
Matraz
miniatura|Matraces Un matraz é un recipiente, xeralmente de vidro, empregado en laboratorios que se caracteriza por ter un colo, normalmente longo e estreito, e que se emprega como un continente de líquidos ou disolucións.
Existen diferentes tipos de matraces, cada un dos cales ten un uso diferente:
Lontra felina
Lontra felina é unha especie de londra que habita nas costas pacíficas de Suramérica. É a especie máis pequena e a única mariña do xénero Lontra, que inclúe ademais varias especies fluviais americanas. En Norteamérica vive outra londra mariña máis grande da especie Enhydra lutris.
Descrición
miniatura|esquerda|270px|Un exemplar nadando. Acada de 70 a 80 cm de longo, aos que hai que sumar outros 30 cm da cola, e chega a pesar uns 5 kg. A súa cor é parda escura cun pelame con pelos duns 20 mm que oculta uns pelos finos curtos de aproximadamente 12 mm con reflexos azulados. As patas son curtas e palmadas e con uñas fortes, e a súa palma é a única parte do corpo non cuberta por un pelame mesto. Ten 36 dentes e unha fórmula dental de. Os dentes están especializados en cortar e non en esmagar e crebar. Non presenta dimorfismo sexual.,
Hábitat e distribución
Habitan maiormente en costas rochosas, moi rara vez se pode ver en praias. Na auga é unha gran mergulladora que logra nadar tranquilamente en mar tempestuoso. Porén, aínda sendo unha das londras mariñas, pasa gran parte do tempo fóra da auga.
De forma natural encóntranse desde Chimbote no Perú cara ao sur, ao longo de toda a costa de Chile, ata o arquipélago de Terra do Fogo, incluíndo o sector arxentino. Tamén hai algúns exemplares nas illas Malvinas, onde se naturalizaron despois de que fosen introducidas con intención de crialas. Aínda que nunca se afastan moito da costa, poden ascender corrente arriba polos ríos, e téñense atopado nos ríos Majes e Ocoña de Arequipa.
É un animal escaso, con poboacións moi localizadas e considerado en perigro de extinción.
Un lugar de fácil acceso onde segue sendo posible observalas é o sector de Los Molles, un dos Sitios Prioritarios de Conservación da Biodiversidade da rexión de Valparaíso.
Alimentación
Aliméntase de pequenos animais que captura mergullándose ata o fondo en augas pouco fondas. Come as presas pequenas sobre o seu peito mentres aboia boca arriba, a mesma postura coa que transporta ata a beira do mar as presas maiores (aves mariñas). Tamén se pode ver ás veces consumindo os froitos das bromeliáceas.
Reprodución
Parece que habitualmente teñen un comportamento monógamo. As crías nacen entre xaneiro e marzo e son coidadas por ambos os proxenitores durante uns 10 meses. Na auga, as crías son transportadas sobre o ventre dos seus maiores, igual que os alimentos.
Conservación
Son escasas e están protexidas pola lei no Perú, Chile e Arxentina. No pasado foron intensamente cazadas pola súa pel e porque se pensaba que prexudicaban as pesquerías, polo que foron case erradicadas da Arxentina e as Malvinas. Aínda segue habendo furtivismo. A IUCN considéraa "en perigo" de extinción. Están na lista de CITES Appendix I desde 1976. A ONG OBC Chinchimen dedicouse á súa protección en Chile; os seus numerosos esforzos fixeron que as poboacións desta especie aumentasen.
Pericardio
O pericardio é a envoltura fibrosa do corazón.
Estrutura externa do pericardio
No pericardio falamos dunha cara anterior, unha posterior, dúas caras laterais, unha base e un vértice.
Estrutura interna do pericardio
O pericardio está formado por dúas capas: unha externa ou fibrosa e outra interna ou serosa. Ó mesmo tempo, a capa interna presenta dúas capas: unha visceral, pegada ó corazón, e outra parietal, pegada á capa externa pericárdica.
Entre as dúas capas, externa e interna, hai un espazo virtual, que se fai evidente na pericardite.
Innervación
É de dous tipos: extrínseca, de fibras que veñen de fóra, e intrínseca, de fibras propias do corazón.
Líquido pericárdico
O líquido pericárdico é o líquido seroso segregado pola capa serosa do pericárdio na cavidade pericárdica. O pericárdio está constituído por dúas capas - unha capa fibrosa externa e unha capa fibrosa interna. Esta capa serosa presenta dúas membranas que encerran a cavidade pericárdica, para a cal é segregado o líquido pericárdico. O líquido é semellante ó líquido cefalorraquídeo do cerebro, amortiguando e permitindo o órgano moverse. En condicións normais pode atopa-se preto de 10 a 50 ml de líquido no espazo pericárdico. O líquido pericárdico normal é amarelo-pálido. A acumulación de líquido seroso ó redor do corazón leva a designación de derrames pericárdicos. O procedemento de retirada do exceso de fluído pericárdico, a pericardiocentese, é perigoso e, polo tanto, rara vez realizado.
María Jesús Montero
María Jesús Montero Cuadrado, nada o 4 de febreiro de 1966 en Sevilla, é unha política española, membro do PSOE foi nomeada ministra de Facenda do Goberno de España en xuño de 2018.
Traxectoria
Licenciada en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Sevilla, e técnico de Función Administrativa de hospitais. Ocupou varios postos de responsabilidade ao longo da súa traxectoria profesional, fundamentalmente ligados á especialización da xestión sanitaria.
Entre setembro de 2002 e abril de 2004 ostentou o cargo de viceconselleira de Saúde da Xunta de Andalucía, tras o que foi nomeada titular da Consellería de Saúde, responsabilidade que desempeñou ata maio de 2012, data desde a que asume a carteira de Saúde e Benestar Social. Desde o 9 de setembro de 2013 ata o 6 de xuño de 2018 foi conselleira de Facenda e Administración Pública da Xunta de Andalucía. Entre 2008 e 2018 foi tamén deputada no Parlamento de Andalucía.
O 7 de xuño de 2018 tomou posesión como ministra de Facenda do goberno de Pedro Sánchez, despois de prosperar a moción de censura contra Mariano Rajoy.
A Travesa, A Guía, Gomesende
A Travesa é un lugar da parroquia da Guía no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 3 mulleres.
Linda Nochlin
Linda Nochlin, nada co nome de Linda Weinberg en Brooklyn (Nova York) o 30 de xaneiro de 1931 e finada o 29 de outubro de 2017, foi unha historiadora da arte, profesora universitaria e escritora estadounidense, que dedicou unha parte importante da súa obra á presenza da muller na arte e a monografías sobre o realismo.
Traxectoria
Recibiu o seu BA en Filosofía do Vassae College, realizou unha mestría en Inglés na Universidade de Columbia e doutorouse en Historia da Arte no Instituto de Belas Artes da Universidade de Nova York, en 1963, onde analizou a obra de Gustave Courbet en contraposición ao macartismo.
Despois de traballar nos departamentos de historia da arte na Universidade Yale, o Centro de Graduados da Cidade Universitaria de Nova York (con Rosalind Krauss) e Vassar College, Nochlin obtivo un posto no Instituto de Belas Artes, dedicándose ao ensino. Máis tarde ocupou a Cátedra "Lila Acheson Wallace de Arte Moderna" no Instituto de Belas Artes da Universidade de Nova York e chegou a formar parte do Consello Asesor de Arte da Fundación Internacional para a Investigación Artística (IFAR).
Obra
O seu estudo máis coñecido titúlase Why Have There Been Non Great Women Artists? ("Por que non existiron grandes artistas mulleres?"), publicado en 1971 por ARTnews. Nesta obra explorou suposicións incrustadas na pregunta do título. Consideraba a natureza da arte xunto cos motivos polos que a noción de xenio artístico estaba reservada para xenios masculinos como Michelangelo. Nochlin argumentou que importantes barreiras sociais impediron que as mulleres busquen a arte, incluídas as restricións sobre a educación das mulleres nas academias de arte e "toda a subestrutura individual e monográfica romántica, elitista e glorificadora sobre a que se basea a profesión da historia da arte".
No trinta aniversario da investigación de Nochlin tivo lugar unha conferencia na Universidade de Princeton en 2001. O libro asociado á conferencia, Women artists at the Millennium, inclúe o ensaio de Nochlin "Why Have There Been No Great Women Artists? Thirty Years After''. Na conferencia e no libro, os historiadores da arte abordaron a obra innovadora de figuras como Louise Bourgeois, Eva Hesse, Francesca Woodman, Carrie Mae Weems e Mona Hatoum á luz dos legados de trinta anos de historia da arte feminista.
Outro ensaio posterior, relacionado co tema é Issues of Gender in Cassatt and Eakins, escrito en 1994. Esta vertente da súa produción crítica xerou á súa vez análise, reforzando ou contrastando as súas opinións.
No seu ensaio de 1994 Starting from Scratch: The Beginnings of Feminist Art History, Nochlin reflexionou sobre o seu espertar como feminista e o seu impacto na súa bolsa de estudos e ensino: "En 1969, ocorreron tres grandes eventos na miña vida: tiven un bebé, fíxenme feminista e organicei a primeira clase de Mulleres e Arte no Vassar College"
En Self and History: A Tribute to Linda Nochlin, publicado no ano 2000, recolleuse unha antoloxía de ensaios en relación aos temas que a autora desenvolveu ao longo da súa carreira.
Outros libros de Nochlin son Woman as Sex Object: Studies in Erotic Art, 1730–1970 (1973), Women, art, and power, and other essays (1988), The politics of vision: essays on nineteenth-century art and society (1989) ou Representing women (1999).
Notas
<references group="lower-alpha"/>
A Piolla, Corneira, A Baña
A Piolla é un lugar da parroquia de Corneira no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE,, dos cales 8 eran homes e 5 eran mulleres. No 2010 tiña 20 habitantes: 12 mulleres e 8 homes.
Despacito
Despacito é unha canción do cantante e compositor puertorriqueño Luis Fonsi en colaboración con Daddy Yankee, foi publicada o 12 de xaneiro de 2017 na discográfica Universal Music Latino. Foi escrita por Fonsi, Erika Ender, Gabriel García e Daddy Yankee, con produción de Andrés Torres e Mauricio Rengifo (Dandee).
Chegou a posto número 1 en máis de 40 países e chegando a máis de seis mil millóns de reproducións en YouTube (a maio de 2019).
El Sol (O Carballiño)
El Sol foi un semanario editado no Carballiño en 1916.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente defensor de los intereses locales, apareceu o 2 de xaneiro de 1916. Estaba dirixido por Bernardo Fernández Rodríguez. Publicábase os domingos. Rival de Ecos del Arenteiro, editábase na imprenta de Ramón Godás. Constaba de catro páxinas en formato tabloide. Deixou de publicarse co número 26 en xullo de 1916 e foi substituído por El Sol Carballinés.
José Folla Yordi
miniatura|Tumba de José Folla Yordi no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] José Folla Yordi, finado na Coruña o 1 de abril de 1918, foi un avogado e político galego.
A Piolla
Co topónimo A Piolla podemonos referir a:
Boimorto Club de Fútbol
O Boimorto Club de Fútbol é un club de fútbol galego do concello de Boimorto. Actualmente compite no Grupo Norte da Preferente Autonómica de Galicia. O seu terreo de xogo é o Campo Municipal do Carballal.
Os Currás, Gondaísque, Vilalba
Os Currás é un lugar da parroquia de Gondaísque, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Bóveda de canón
esquerda|miniatura|dereita|Esquema dunha bóveda de canón sobre catro columnas. miniatura|dereita|Bóveda de canón con arcos faixóns na [[catedral de Santiago de Compostela.]] A bóveda de canón é aquel tipo de bóveda xerada polo desprazamento dun arco de medio punto ao longo dun eixo lonxitudinal. O seu emprego ten como resultante un pulo horizontal considerable, que se absorbe mediante a utilización de contrafortes ou muros de contención. Empregouse para cubrir espazos lonxitudinais, como as naves das igrexas e os seus transeptos. Utilizábana na arquitectura romana e despois na románica. Cando os arcos de medio punto evolucionaron estilisticamente a arcos apuntados, as bóvedas de canón tamén seguiron a mesma tendencia, por iso apareceron logo as de carácter apuntado e finalmente abandonouse en beneficio da de bóveda de aresta que empregaba menos material cunhas prestacións moi superiores de luz. Polo xeral, tódalas bóvedas xeradas por un arco directriz son de canón, se é rebaixado a bóveda é de canón rebaixado e se é oxival será unha bóveda de canón apuntado. Este tipo de bóvedas van xeralmente reforzadas por un tipo de arcos denominados faixóns.
The Constitution of Man
The Constitution of Man (A constitución do home) é un libro de George Combe publicado en 1828 no que se fai unha exposición clásica de frenoloxía, pero tamén de filosofía natural. O libro intenta conectar a ciencia anatómica do século XIX con conceptos evolutivos. O seu argumento central é que as leis do universo físico son igual de activas no cerebro humano (e, por tanto, na mente) que no universo "físico" externo. Por tanto, é útil comprender o comportamento en termos neurolóxicos, en vez de en termos relixiosos ou filosóficos. No libro dise que como o home está sometido ás leis físicas naturais, coñecer e obedecer as leis naturais é o primeiro paso para ter unha boa vida, en lugar de dicir que é o seguimento da Biblia (como daquela era habitual), o que causou un grande escándalo en sectores sociais da época.
Nicolás María del Río
Traxectoria
Cuñado de Luís Miranda Vázquez creou con el unha sociedade de pesca e salgadura. Xenro de Eduardo Santos, cando morreu continuou coa empresa Vda de Santos e hijos. Foi consignatario de buques e banqueiro. Na Restauración militou no Partido Conservador e foi elixido deputado polo distrito de Ordes nas eleccións de 1879.
Carracedelo
Carracedelo é un concello da provincia de León, na comarca do Bierzo, que cobre unha superficie de 32,32 km², na que viven 3.680 habitantes (INE 2012), cunha densidade de poboación de 113,86 h/km².
Terra (Dragon Ball)
miniatura|dereita|250px|Planeta Terra en Dragon Ball
A Terra é o mundo ficticio do anime e manga Dragon Ball. É o lugar onde suceden a maior parte das historias. Tomando en conta varios Crossovers nas historias poderíase asumir que tamén o mundo de Dr. Slump e Neko Majin Z. É comunmente chamado Terra polos seus habitantes, e o nome Dragon World é principalmente empregado nos libros con información da serie ou en recapitulacións dos capítulos.
Características
O planeta está basicamente baseado no planeta Terra real, pero con significativas diferenzas:
Asemblea Lexislativa (Francia)
A Asemblea Lexislativa, en funcionamento dende o 1 de outubro de 1791 até o 21 de setembro de 1792, foi creada pola Constitución de 1791 e sucedeu á Asemblea Constituínte. Ao decidir esta que ningún dos seus membros podería ser elixido, quedou formada por homes novos e representaba maioritariamente á burguesía, ao ser o sufraxio censitario.
Terra (Dragon Ball)
Relixión e mitoloxía
Dragon Ball Dragon World
Asemblea Lexislativa (Francia)
Composición
Dentro da Asemblea Lexislativa había tres grandes grupos.
Actividades
As súas principais actividades foron:
Metro de Granada
Historia
miniatura|Plano esquemático do Metro de Granada.|alt=|280x280px
Construción
miniatura|Plano xeográfico|alt=|358x358px O proxecto consiste en conectar en 45 minutos a zona norte do Área Metropolitana co sur, que é a zona co maior crecemento residencial de Granada. A zona servida polo Consorcio de Transporte está integrada por 32 municipios e conta cunha poboación de preto de medio millón de habitantes (489 160 Hab. INE 2007), case o 62% do censo da poboación da provincia.
O 18% do trazado é soterrado. En concreto, os 2,3 km que conforman o Camiño de Rolda e algúns cruces puntuais (A-44), o resto en superficie é en plataforma tranviaria.