cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noelia Gómez
Traxectoria
Publicou nas revistas Madrygal, Dorna e A Voz de Barbantia.
José Manuel Sánchez Sánchez
José Manuel Sánchez Sánchez, nado en Oleiros o 22 de agosto de 1984, é un deportista galego que compite en piragüismo na modalidade de maratón.
Comité Olímpico Internacional
Reunións
Desde a súa fundación, o COI, realizou unha serie de reunións de alto nivel onde se discutiu o pasado, presente e futuro do movemento olímpico internacional. Divídense en dous tipos, a saber:
Congresos
Nos congresos, 13 na súa totalidade, celebrados en períodos de tempo irregulares, trátase sobre temas de importancia referentes ó movemento olímpico internacional nese momento; ademais exponse, discútese e conclúese sobre o nivel e historial olímpicos acadados ata ese momento e a súa proxección cara ó futuro.
Sesións
As Sesións do COI son xeralmente reunións de membros do COI onde se somete a votación cuestións ou accións a tomar referentes ó movemento olímpico. É o órgano supremo do COI e as súas decisións son finais. Cada membro do COI ten dereito a voto.
Unha sesión ordinaria efectúase unha vez ó ano. En caso de emerxencia ou de resolver puntos aínda pendentes, pódese chamar a unha sesión extraordinaria en conveniencia co Presidente do COI ou por petición escrita de polo menos as dúas terceiras partes dos membros.
As actividades máis importantes realizadas nas sesións son, entre outras:
A Abaira, Trabada, Trabada
A Abaira é un lugar da parroquia de Trabada no concello lugués de Trabada na comarca da Mariña Oriental. Tiña 31 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 22 eran homes e 9 eran mulleres.
Illa
dereita|miniatura|[[Cíes, Vigo|Cíes.]] Unha illa ou insua é unha extensión de terra rodeada de auga por todas partes, tanto sexa nun mar, nun lago ou mesmo nun río.
Características
Tanto illa como insua proceden do latín insula, orixe tamén do adxectivo correspondente: insular. Un grupo de illas máis ou menos próximas constitúen un arquipélago. A noción de illa é ás veces difícil de concretar. Por exemplo, un continente non deixa de ser unha illa enorme, e así atopamos o caso de Australia que segundo como se mire é unha illa ou un continente (o máis pequeno dos continentes, a maior das illas...).
En galego o termo insua adoita referirse a unha illa no canle dun río.
2012
2012 (MMXII) foi un ano bisesto comezado en domingo no calendario gregoriano.
Novembro
miniatura|Nenos fuxindo do fogo gazatí en [[Kiryat Mal'aji durante o conflito entre Israel e Gaza.|300px]]
Decembro
miniatura|21 de decembro: reinicio do [[calendario maia.]] miniatura|250px|Manifestantes durante a toma de protesta de [[Enrique Peña Nieto, no cerco de San Lázaro.]]
Premio Nobel
No ano de 2012, as seguintes persoas foron contempladas co premio Nobel:
Galicia Exprés
Galicia Exprés é unha serie xuvenil de ficción que emitiu a TVG en 2001, producida por Filmanova e CTV, e dirixida por Beatriz del Monte e Antón Reixa. Ambientada nunha empresa de mensaxería, que monta un estudante de dereito tras fracasar nos seus estudos, trata dos problemas dos mozos que alí traballaban e a contorna que os rodea.
Sinopse
Manuel, un estudante de 25 anos, fracasado como estudante de dereito, decide poñer en marcha unha mensaxería, "Galicia Exprés". Deste xeito convértese en empresario e pode dar emprego a outros mozos: un apaixonado da informática, unha motorista que lidera unha banda de rock e incluso a un desempregado de máis de 45 anos. Para levar a cabo esta iniciativa, Manuel vai ter o apoio da súa moza, Elisa, unha estudante brillante de boa familia, e a axuda económica de Sandra, irmá máis vella de Elisa. As relacións laborais, académicas e sentimentais destes personaxes vanse complicando e enleando coas relacións cos clientes habituais e veciños da mensaxería.
Os exteriores da serie están visiblemente rodados en Santiago de Compostela.
Erupción do Vesuvio no ano 79
miniatura|dereita|350px| Herculano e outras cidades afectadas pola erupción do [[Monte Vesuvio no ano 79. A nube de negro representa a distribución xeral de cinza e escoura. Móstranse as liñas de costa modernas, Plinio o Novo estaba en Miseno.]] No ano 79, o Monte Vesuvio estalou nunha das máis catastróficas erupcións da Historia Europea. Os historiadores coñecen a erupción polo testemuño de Plinio o Novo, un poeta e administrador romano que describe a erupción do monte Vesuvio e a morte do seu tío e mentor, Plinio o vello. No seu honor este tipo de erupcións coñécense como plínicas.
O monte Vesuvio guindou unha nube mortal de gas volcánico, pedras, cinzas, e fumes a unha altura de 33 km, expulsando roca fundida e pedra pómez pulverizada a razón de 1,5 millóns de toneladas por segundo, e en última instancia, a liberación de centos de miles de veces a enerxía térmica do bombardeo de Hiroshima. As cidades de Pompeia e Herculano foron borradas e quedaron enterradas debaixo do masivo fluxo piroclástico e choiva de cinza. Na actualidade atopáronse os restos de máis de mil corpos, pero o número total de persoas que morreron na erupción é descoñecido.
Precursores e tremores preliminares
miniatura| Pintura [[O último día de Pompeia por Karl Brullov, 1830-1833]] A erupción do ano 79 foi precedida por un forte terremoto dezasete anos antes, o 5 de febreiro do 62. Que causou unha destrución xeneralizada en toda a baía de Nápoles, e en particular a Pompeia. Algúns dos danos aínda non foran reparados cando o volcán entrou en erupción. A morte de 600 ovellas por "aire viciado" nos arredores de Pompeia reportado por Séneca levou a Haraldur Sigurdsson a comparalas coas mortes similares de ovellas en Islandia polo dióxido de carbono das piscinas volcánicas e para especular que o terremoto do 62 estaba relacionada coa nova actividade polo Vesuvio. Outro terremoto menor tivo lugar no ano 64, que foi relatado por Suetonio na súa biografía de Nerón, e por Tácito en Annales, xa que tivo lugar mentres Nerón estaba en Nápoles actuando por primeira vez nun teatro público. Suetonio relata que o emperador continuou cantando durante o terremoto ata que terminou a súa canción, mentres Tácito escribiu que o teatro esborrallouse pouco despois de ser evacuado.
Os romanos afixéronse aos tremores de terra de menor importancia na rexión; o escritor Plinio o Novo escribiu que "non eran particularmente alarmantes, xa que son frecuentes en Campania". Pequenos terremotos comezaron a sucederse o 20 de agosto 79, converténdose en máis frecuentes nos seguintes catro días, pero as advertencias non foron recoñecidas.
Natureza da erupción
miniatura| 200px | Vesuvio en erupción . Pintura do pintor noruegués [[J. C. Dahl, 1826.]] As reconstrucións da erupción e os seus efectos varían considerablemente nos detalles, pero teñen as mesmas características xerais. A erupción durou dous días. A mañá do primeiro día, 24 de agosto foi percibido como normal pola única testemuña que deixou un documento que sobrevive, Plinio o Novo, que nese momento estaba aloxado en Miseno, no outro lado da baía de Nápoles a uns 30 km do volcán, o que puido impedirlle notar os primeiros signos da erupción. Non tivo ningunha oportunidade, durante os dous días seguintes, de falar con persoas que foran testemuñas da erupción de Pompeia ou Herculano (de feito nunca menciona Pompeia na súa carta), polo que non se decataría cedo das fisuras e lanzamentos máis pequenos de cinzas e fume na montaña, se tal ocorrese antes na mañá. Ao redor das 23:00 horas, o Vesuvio estalou violentamente, lanzando unha columna a grande altura desde a que a cinza comezou a caer, cubrindo a zona. Nese momento comezaron os rescates e o éxodo das cidades. Nalgún momento da noite ou na madrugada do día seguinte, 25 de agosto, comezou o fluxo piroclástico nas inmediacións do volcán. As luces vistas na montaña foron interpretadas como incendios. Os habitantes de vilas tan afastadas como Miseno fuxiron para salvar as súas vidas. Os fluxos foron de movemento rápido, denso e moi quente, derribando na súa totalidade ou en parte, todas as estruturas ao seu paso, e incinerando ou asfixiando a poboación que quedaba e alterando a paisaxe, incluídas as costas. Foi acompañada por resplandores, tremores e un pequeno tsunami na baía de Nápoles. Pola tarde do segundo día a erupción terminara, deixando só un neboeiro na atmosfera a través da cal o sol brillaba debilmente.
Plinio o Novo escribiu un relato da erupción:
Os estudos estratigráficos
Segundo un estudo estratigráfico (un estudo das capas de cinza) feito por Sigurdsson, Cashdollar, e Sparks, publicado en 1982, e actualmente un estándar de referencia, a erupción do Vesuvio do ano 79 desenvolveuse en dúas fases: unha erupción pliniana ou vesuviana que durou de dezaoito a vinte horas e produciu unha choiva de pedra pómez cara ao sur do cono que acumulou un capa de 2,8 m de profundidade en Pompeia, seguido dun fluxo piroclástico ou nube ardente, na segunda unha erupción peleana que chegou ata Miseno, pero concentrouse no oeste e noroeste. Dous fluxos piroclásticos enguliron Pompeia, queimando e asfixiando os rezagados que quedaron atrás. Oplontis e Herculano recibiron a peor parte dos fluxos e quedaron enterradas en fina cinza, pedra pómez e depósitos piroclásticos.
Nun artigo publicado en 2002 por Sigurdsson e Casey, baseado na evidencia estratigráfica das escavacións e estudos ata entón, interpretan que a explosión cuasi inicial (non as primeiras) produciu unha columna de cinza e pedra pómez que de entre 15 km e 30 km de altura que, debido aos ventos do noroeste, caeu sobre Pompeia cara ao sueste, pero non en Herculano contra o vento. A erupción é vista principalmente como freatomagmática é dicir, a principal fonte de enerxía da columna veu da fuga de vapor quentado polo magma, creado a partir da filtración de auga de mar durante tempo nas profundas fallas da rexión, que entrou en interacción co magma e a calor.
Posteriormente, a nube creada pola columna de cinza derrubouse, os gases densificaron e perderon a súa capacidade para aguantar os seus contidos sólidos, liberándoo como un fluxo piroclástico, que alcanzou Herculano pero non Pompeia. Explosións adicionais formaron novas columnas. A erupción alternou entre pliniana e peleana seis veces. Crese que foron necesario entre 4 e 5 fluxos sucesivos para destruír Pompeia. Os fluxos identifícanse nos depósitos, polas dunas e a formación de estratos cruzados, que non son producidos pola precipitación.
Trasímaco de Calcedonia
Trasímaco (Grecia: Θρασύμαχος; c. 459 – c. 400 BCE) foi un sofista da antiga Grecia, coñecido por ser un personaxe do libro República de Platón.
Vida e carreira
Trasímaco foi un cidadán de Calcedonia, na provincia do Bósforo. A súa carreira desenvolveuse principalmente como un sofista de Atenas, aínda que logo a súa traxectoria da súa vida e a carreira o levaron a diversos lugares. O que si se pode destacar de Trasímaco é que foi un mestre da oratoria grega.
Nils Rauhut da Encyclopedia of Philosophy destaca esta pasaxe no que se desvela que Trasímaco pasou varios anos da súa vida dedicados ao ensino en Atenas:
Eurípides dicía: "Deberíamos nós, que somos gregos, ser servos dos bárbaros?" Ao que Trasímaco contestaba no seu diálogo para a xente de Larisa "Deberíamos nós, gregos como somos, converternos en escravos dun bárbaro como Arquelao?" Este diálogo tamén serviu para demostrar que Trasímaco mudara de ideais nas últimas décadas da V centuria.
Pero polo que de verdade destaca e é coñecido Trasímaco é polas súas "intervencións" en diferentes libros de varios filósofos e pensadores, como na Política de Aristóteles, onde hai un home co mesmo nome ca Trasímaco que é mencionado por derrocar a democracia en Cyme, pero en realidade non se coñece ningún dato sobre ese suceso, e polo tanto non pode dicirse con certeza que estes dous personaxes fosen o mesmo. Aristóteles fala outra vez sobre Trasímaco en Refutacións sofísticas onde se refire a el como un personaxe cun desenvolvemento redondo con referencia á teoría retórica. En canto á súa relación con Platón, Trasímaco aparece como sofista nun diálogo da súa última etapa, onde o pensamento de Platón e o de Sócrates xa estaba considerablemente separado. Este diálogo é A República e fala sobre como se debe construír un estado xusto, sendo a definición dun estado xusto como unha imposición dos gobernantes con respecto ao cumprimento das leis, en vistas á súa propia conveniencia. No libro I, Trasímaco defende que a xustiza era só o que aproveitaba ao máis forte e que ademais era obedecido. Sócrates mostra que nalgunhas ocasións a vontade do máis forte remata prexudicando ao seu autor se esta se transforma nun dereito acatado pola sociedade.
Citas
338c: Ἄκουε δή, ἦ δ᾽ ὅς. φημὶ γὰρ ἐγὼ εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο τι ἢ τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον..[1] (“Escoitade--Dixen que a xustiza non é nada máis que a vantaxe do máis forte.”)
344c: οὕτως, ὠ̂ Σώκρατες, καὶ ἰσχυρότερον καὶ ἐλευθεριώτερον καὶ δεσποτικώτερον ἀδικία δικαιοσύνης ἐστὶν ἱκανω̂ς γιγνομένη*, καὶ ὅπερ ἐξ ἀρχη̂ς ἔλεγον, τὸ μὲν του̂ κρείττονος συμφέρον τὸ δίκαιον τυγχάνει ὄν, τὸ δ' ἄδικον ἑαυτῳ̂ λυσιτελου̂ν τε καὶ συμφέρον.3 ("Entón, Sócrates, a xustiza xeneralizada é máis forte, libre e algo superior á inxustiza, e como dicía ao principio, é o interese do máis forte o que é xusto, mentres que o inxusto é o que beneficia ao home mesmo e é para o seu beneficio."
Mende, San Vicente de Fervenzas, Aranga
Mende é un lugar da parroquia de San Vicente de Fervenzas no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Lincoln Motor Company
thumb|logo until 2019 thumb|200px|Lincoln K Touring Cabriolet 1937 thumb|200px|Lincoln Town Car Lincoln é unha marca de automóbiles da Ford Motor Company especializada na produción de coches de luxo.
Historia
Henry M. Leland, un dos membros fundadores de Cadillac estableceu en 1917 a Lincoln Motor Company para fabricar motores de aeronaves necesarios durante a guerra, ao seu remate a compañía cambiou a súa liña de produción, decantándose pola fabricación de coches de luxo. A empresa, porén, enfrontouse a dificultades financeiras e en 1922 mercouna a Ford, que a converteu nunha das marcas máis populares de coches de luxo.
Itzamná
miniatura|221x221px|Glifo mesoamericano do período clásico cunha representación de Itzamná con corpo de paxaro. Achado na Praza do Sol de [[Toniná. ]] miniatura|201x201px|Imaxe gráfica representativa de Zamná, o sacerdote sabio. Zamná, tamén chamado trala súa deificación: Itzamná (en maia: Itzamná, ‘casa do resío’‘itz, resío; ah, de/persoa que se ocupa de; naah, casa’)?, foi nun principio un gran sacerdote maia chegado cos chanes de Bacalar (despois chamados itzáes) para fundar e estabelecerse en Chichén Itzá, contra o ano 525 d. C., "durante a primeira baixada, ou baixada pequena do oriente, que mencionan as crónicas". dereita|miniatura|180x180px|Zamná no panteón maia. Aí, en Chichén Itzá, asentando os chanes a sede do seu goberno, viviu Zamná un tempo e ensinou as súas doutrinas. Home sabio que "puxo nome ás paraxes e terras, sitios e promontorios do Mayab, hoxe o Iucatán", e inventou os primeiros caracteres que serviron de letras ós nativos da rexión. Este sacerdote recibiu así mesmo o nome de Lakin-Chan que en lingua maia quere dicir "o sacerdote Chan, que veu do oriente". A importancia de Zamná como fecundo creador da cultura maia derivou da súa chegada a Chichén Itzá na época da súa fundación.
Deificación
Transcorrido o tempo, acrecentado o seu prestixio e engrandecida a súa fama, Zamná foi elevado a deidade no panteón maia. Así, Itzamná deus, segundo Eric S. Thompson, no seu libro Historia y Religión de los Mayas, está vinculado coa faciana do sol e coa choiva, por tanto coa agricultura. Tradicionalmente a Itzamná considéraselle fillo de Hunab Ku, Deus único, e entre as atribucións que se lle dan está o ser deidade da medicina e da agricultura, ademais de ser "O señor dos ceos, da noite e do día".
Common as Light and Love Are Red Valleys of Blood
Common as Light and Love Are Red Valleys of Blood é o oitavo álbum da banda estadounidense de indie folk Sun Kil Moon, publicado o 17 de febreiro de 2017 a través do selo Caldo Verde Records. O disco foi producido por Mark Kozelek, o líder do grupo.
Pedro Salinas
Pedro Salinas y Serrano, nado en Madrid en 1891 e finado en Boston en 1951, foi un poeta español, membro da Xeración do 27.
Traxectoria
Doutor en dereito e en letras, entre 1914 e 1917 foi lector de castelán na Sorbona, ao regresar a España ensina nas universidades de Sevilla, Murcia. En 1922 marcha para dar clases en Oxford e dende 1923 estará nos Estados Unidos, volverá en 1926 e colabora co Centro de Estudos Históricos que fundara Ramón Menéndez Pidal, en 1932 edita a revista literaria Índice Literario e en 1933 funda a Universidade Internacional de Santander, trala guerra civil española ten que se exiliar e traballa en numerosas universidades dos Estados Unidos e Porto Rico.
A obra poética de Salinas adoita dividirse en tres etapas. a inicial, a da plenitude e a do exilio:
A etapa inicial (1923-1932) está marcada pola influencia da poesía pura de Juan Ramón Jiménez e caracterízase pola idea de depuración e perfección poética e o protagonismo dos temas amorosos. Entre as obras desta etapa destacan Presagios (1923), Seguro azar (1929) e Fábula y signo (1931).
A etapa de plenitude abrangue ata 1939 e fórmana a trloxía amorosa La voz a ti debida (1933), Razón de amor (1936) e Largo lamento (1939).
A etapa do exilio está formada por El contemplado (1946), extenso poema no que dialoga co mar de San Xoán de Porto Rico; Todo más claro y otros poemas (1949) e a obra póstuma Confianza (1955), afirmación gozosa da realidade vivida.
Entre a súa obra narrativa destaca La bomba increible (1950), novela sobre os horrores da bomba atómica, e El desnudo impecable y otras narraciones (1951).
Francisco Xavier Balmis
Francisco Xavier de Balmis y Berenguer, nado en Alacant o 2 de decembro de 1753 e finado en Madrid o 12 de febreiro de 1819, foi un médico militar español e cirurxián honorario da corte de Carlos IV. O seu nome quedou vinculado á Real Expedición Filantrópica da Vacina (coñecida como Expedición Balmis na súa honra) que se estendeu até as colonias españolas de América e Filipinas para difundir a vacina da varíola, un fito na historia da medicina.
Primeiros anos
Nado nunha familia de médicos, probablemente de orixe francesa, realizou a súa primeira formación nos colexios dos xesuítas e dominicos da súa cidade. Entre 1770 e 1775 traballa como practicante de cirurxián no Hospital Real Militar de Alacant e obtén o título de Cirurxía e Álxebra pola Universidade de Valencia en 1778. Completou a súa formación cos títulos de Bacharel en Artes pola Universidade de México e en Medicina, pola Universidade de Toledo.
Médico militar
En 1775, participa como voluntario para a fracasada expedición a Alxer no hospital castrense. Ao ano seguinte da súa licenciatura, ingresa no exército como médico militar. Como participante na expedición do Marqués de Socorro, Balmis viaxará primeiro á Habana, e máis tarde á Cidade de México. En 1786, na Cidade de México serviu como primeiro cirurxián no Hospital militar do Amor de Deus. Alí puido estudar remedios botánicos para as enfermidades venéreas, o cal lle habería servir para publicar máis tarde a obra Demostración de las eficaces virtudes de las raíces de dos plantas de Nueva-España, especies de Agave y Begonia, para la curación del vicio venéreo y escrofuloso (1794), pois foi un dos introdutores desta especie en Europa e que sería traducido tres anos máis tarde ao italiano e ao alemán.
Real Expedición Filantrópica da Vacina
En 1789, decidiu volver a España, onde foi admitido na Real Academia Médica matritense (que foi a devanceira da Real Academia de Medicina). Pouco despois, grazas aos seus coñecementos e á súa traxectoria profesional, foi nomeado cirurxián de cámara de Carlos IV. Convenceu a El-rei para enviar unha expedición a América co obxectivo de propagar a vacina da varíola, acabada de descubrir. Balmis liderou a expedición, que partiu do porto da Coruña o 30 de novembro de 1803 na goleta María Pita, cunha pasaxe formada por un fato de vinte e dous nenos do hospicio daquela cidade, que foron progresivamente inmunizados e serviron de receptáculos viventes dos anticorpos antivariólicos. De alí viaxaron ás illas Canarias, a Porto Rico, Puerto Cabello, Caracas, A Habana, Mérida, Veracruz e Cidade de México. A vacina chegou a lugares tan afastados como Texas polo norte ou Nova Granada polo sur.
Na Cidade de México, a Balmis custoulle convencer o vicerrei José de Iturrigaray, pero finalmente el e o seu fillo foron vacinados. En setembro de 1805 Balmis partiu a bordo do Magallanes do porto de Acapulco cara a Manila, capital de Filipinas, de alí foi á entón colonia portuguesa de Macau e a China, e desembarcou en Lisboa o 14 de agosto de 1806. Volvería a México novamente en 1810, para levar de novo a vacina, case desaparecida polo descoido das autoridades.
Escribiu Instrucción sobre la introducción y conservación de la vacuna, e traduciu do francés, en 1810, un traballo sobre o mesmo asunto, o Tratado histórico-práctico de Jacques-Louis Moreau de la Sarthe que serviu como texto base para a formación dos médicos e demais persoal encargados de manter viva a vacina e de continuar as campañas de vacinación en América.
Derradeiros anos
De volta en España, en 1812, xa non se embarcará en máis viaxes. En 1814 solicita un posto na Administración e establece a súa residencia en Madrid. Morre o 12 de febreiro de 1819.
Roxelio Rivero
Roxelio Rivero, nado nas Neves en 1884 e finado en 1940, foi un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Redactor de El Tea de Ponteareas, onde ás veces empregaba o pseudónimo Xacinto d'as Cubelas, colaborou en Diario de Avisos e Heraldo de Zaragoza e foi correspondente nas Neves de Noticiero de Vigo. Nas Neves dirixiu El Azote, mantivo unha sección crítica titulada “Aturuxos” no semanario satírico vigués La Ráfaga e tamén foi colaborador de Vida Gallega, Don Quijote de Ponteareas, Tramancazos e El Soplete editados en Redondela, La Libertad de Pontevedra e correspondente de Galicia en Ponteareas. Na República colaborou en Tribuna. En setembro de 1924 marchou a Lisboa. Foi un autor de notable éxito popular, publicou os seus contos en El Tea, que despois foron recopilados en forma de libro. Escribiu tamén algunhas pezas teatrais.
Vida persoal
Casou con Julia Troncoso Juanatey en 1913 e foi pai do tamén escritor e xornalista Carlos Rivero Troncoso.
María Blanco-Fafián
María Blanco-Fafián, nada en Ortigueira en 1978, é unha actriz galega.
Traxectoria
Licenciouse en Historia da arte na Universidade de Santiago de Compostela en 2002, comezou actuando en montaxes de teatro afeccionado. Entre 2003 e 2004 presentou unha sección de cine, Galicia no cine, en Luar, programa da TVG.
Francisco Javier Elola
Francisco-Javier Elola Díaz-Varela, nado o 22 de setembro de 1877 en Monforte de Lemos e finado o 12 de maio de 1939 en Barcelona, foi un xuíz e político galego.
Traxectoria
Co cambio de réxime o goberno nomeouno Fiscal Xeral da República o 31 de maio de 1931 cesando o 31 de xullo ao entrar no Tribunal Supremo como novo maxistrado. Nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 accedeu ao Parlamento como deputado pola provincia de Lugo nas listas do Partido Republicano Radical, participando nas discusións sobre a organización do poder xudicial en España mesmo enfrontándose co seu partido o que levaría a abandonalo e a non presentarse ás eleccións de 1933, continuando como maxistrado do Tribunal Supremo. En plena guerra civil, o 26 de agosto de 1936 foi nomeado presidente da Sala Terceira do Contencioso Administrativo do Tribunal Supremo de España, e o 16 de setembro xuíz especial instrutor da causa pola insurrección en todos os cuarteis e cantóns militares da capital de España, gardou as formalidades legais, admitíndolle ao xeneral Joaquín Fanjul Goñi as probas que presentara, razón pola cal foi apartado da instrución. O 27 de agosto de 1937 accedeu á presidencia da Xunta de Inspección dos Tribunais de Madrid e en outubro de 1937 trasladouse a Cataluña, onde en xuño de 1938 defendeu os funcionarios dos xulgados de Barcelona acusados de quintacolumnismo.
Cando as tropas republicanas abandonaron Cataluña en 1939, decidiu quedar ofrecéndose a colaborar co novo réxime, pero detido o 26 de febreiro procesárono pola morte do xeneral Fanjul e os mortos da prisión Modelo de Madrid do 23 de agosto de 1936. Condenado a morte executárono en Barcelona o 12 de maio de 1939.
Siós de Abaixo, Siós, Pantón
Siós de Abaixo é un lugar da parroquia de Siós no concello lugués de Pantón na comarca da Terra de Lemos. Tiña 39 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 17 eran homes e 22 eran mulleres.
Neoazucres
Reciben o nome de neoazucres unha serie de azucres da familia dos fruto-oligosacáridos.
Os neoazucres obtéñense pola fixación, grazas ó encima frutosal-transferase, dunha ou varias unidades de frutosa, provenientes das moléculas de sacarosa sobre unha molécula de sacarosa-frutosa. Son disolucións que conteñen unha mestura de GF2 (1 molécula de frutosa fixada ), GF3 (2 moléculas de frutosa fixadas) e GF4 (3 moléculas de frutosa fixadas). O poder edulcorante destas disolucións varía coa súa composición e oscila entre 30 e 60, o que quere dicir que teñen un poder para adozar de 30 a 60 veces maior que o da sacarosa. A estabilidade destas disolucións é bastante boa tanto en medio ácido como en quente
Actilight e Raftilose (marcas rexistradas) son mesturas de fruto-oligosacáridos.
Die Meistersinger von Nürnberg
Die Meistersinger von Nürnberg (en galego Os mestres cantores de Núremberg) é unha ópera en tres actos con música de Richard Wagner e libreto en alemán do propio compositor. A súa estrea tivo lugar o 21 de xuño de 1868 no Königliches Hof-und Nationaltheater de München, baixo a batuta de Hans von Bülow.
Acto I
miniatura|Eugen Gura como Hans Sachs en [[1882.]] Escena 1: Interior da igrexa de Santa Catalina en Núremberg
Logo dunha magnífica abertura orquestral un coro inicia o acto cantando na igrexa, onde está a concluír un servizo relixioso para a véspera de San Xoán, xusto cando o xove cabaleiro de Franconia Walther se dirixe a Eva, a quen coñecera anteriormente e lle pregunta se está comprometida con alguén. Eva namorouse de Walther a primeira vista, mais o informa de que seu pai, o ourive e mestre cantor Veit Pogner, dispuxo entregar a súa man ao gañador do concurso de canto da confraría no día de San Xoán (Noite de San Xoán), ao día seguinte. A doncella de Eva, Magdalena, induce a David, o aprendiz de Hans Sachs, a ensinarlle a Walther a arte dos mestres cantores. A esperanza é que Walther se clasifique como mestre cantor durante a reunión da confraría, que se celebra habitualmente na igrexa despois da misa, e deste xeito conseguir un posto no concurso de canto, a pesar da súa profunda ignorancia das regras e convencións dos mestres da confraría.
Escena 2
Mentres os outros aprendices preparan a igrexa para o encontro, David advirte a Walther de que non é doado converterse en mestre cantor; exixe moitos anos de aprendizaxe e práctica. Comeza a dar unha confusa lección sobre as regras de composición e canto dos mestres cantores. (Moitas das melodías que describe pertencían realmente a mestres da época.) Walther está confundido polas complicadas normas, mais está decidido a tentar encontrar un lugar na confraría de todos xeitos.
Acto II
right|miniatura| Die Meistersinger von Nürnberg por [[Ferdinand Leeke.]] Escena 1: Tarde nunha rúa de Núremberg, na esquina entre o taller de Pogner e o de Hans Sachs
David informa a Magdalena do fracaso de Walther. No seu desgusto, Magdalena marcha sen dar a David a comida que ela lle levara. Isto provoca a desilusión doutros aprendices, e David está a piquies de volverse a eles cando Sachs chega e empurra ao seu aprendiz ao taller.
Escena 2
Pogner chega con Eva, implicándose nunha conversa con rodeos: Eva dubida se preguntar sobre o resultado da solicitude de Walther, e Pogner ten dúbidas privadas sobre se era sabio ofrecer a man da súa filla en matrimonio ao que gañe o concurso de canto. Mentres entran na casa, Magdalena aparece e lle pregunta a Eva sobre os rumores do fracaso de Walther. Eva decide preguntar a Sachs sobre o tema.
Escena 3
Cando chega o ocaso, Hans Sachs senta enfronte da súa casa para traballar nun novo par de zapatos para Beckmesser. Deleitase coa canción de Walther, que causou unha profunda impresión nel.
Escena 4
Eva achégase a Sachs e falan do concurso de canto do día seguinte. Eva non sente entusiasmo por Beckmesser, quen parece ser o único concursante elixible. Eva di que a ela non lle importaría si Sachs, un viúvo, fora gañar o concurso. Aínda que conmovida, Sachs protesta que el sería demasiado vello para ser o seu home. Incitado máis alo, Sachs narra o fracaso de Walther na reunión da confraría. Isto fai que Eva saia enfurecida, confirmando a sospeita de Sachs que se ten enamorado de Walther. Eva é interceptada por Magdalena, quen a informa de que Beckmesser vén darlne unha serenata. Eva, decidida a buscar a Walther, dille a Magdalena que se faga pasar por ela (Eva) na xanela do dormitorio.
Escena 5
Xusto cando Eva vai abandonar, aparece Walther. Dille que foi rexeitado polos mestres cantores, e os dous se preparan para fuxir. Non obstante, Sachs escoitou os seus plans. Mentres están pasando, ilumina a rúa coa súa lanterna, forzándolles a esconderse na sombra da casa de Pogner. Walther decide enfrontarse a Sachs, mais vese interrompido pola chegada de Beckmesser.
Escena 6
Mentres Eva e Walther se retiran aínda máis nas sombras, Beckmesser comeza a súa serenata. Sachs o interrompe lanzándolle nunha canción de zapateiro e martillando a sola dos zapatos a medio facer. Desgustado, Beckmesser dille a Sachs que pare, mais o zapateiro replica que ten que rematar os zapatos, de cuxa tardanza Beckmesser se queixara publicamente arredor do Acto I. Sachs ofrece un compromiso: estará calado e permitirá a Beckmesser cantar, mais el (Sachs) será o "marcador" de Beckmesser, e marca cada un dos erros poético-musicais de Beckmesser ao golpear unha das solas co seu martelo. Beckmesser, que viu a alguén na xanela de Eva (Magdalena disfrazada), non ten tempo de discutir. Tenta cantar a súa serenata, mais comete erros. David desperta e ve a Beckmesser aparentemente dándolle unha serenata a Magdalena. Ataca a Beckmesser nun momento de celos. Toda a veciñanza está esperta polo son. Os outros aprendices apresúranse á pelexa, e a situación deriva en toda unha algarada. Na confusión, Walther tenta escapar con Eva, mais Sachs empurra a Eva á súa casa e arrastra a Walther ao seu propio taller. Volve a calma tan repentinamente como se rompera. Unha figura solitaria camiña pola rúa — o sereno, dicindo a hora.
Acto III
Escena 1: o taller de Sachs
Cando amence, Sachs está lendo un gran libro. Perdido nos seus pensamientos, non responde cando David regresa de entregar os zapatos de Beckmesser. David finalmente logra atraer a atención do seu mestre, e tratan as seguintes festividades — é o día de San Xoán, o día onomástico de Hans Sachs. David recita os seus versos para Sachs, e marcha a preparar a festa. A soas, Sachs pensa na rebelión da noite anterior. "¡Loucura! ¡Loucura! ¡Locura por todas partes!" (Wahn! Wahn! Überall Wahn!) O seu intento de impedir un rapto terminara nunha sorprendente violencia. A pesar de todo, está decidido a facer que a loucura traballe para el ese día.
Escena 2
Sachs dá a Walther unha lección interactiva da historia e a filosofía da música e os mestres cantores, e ensínalle a moderar o seu canto de acordo co espírito (se non a letra estrita) das regras dos mestres. Walther demostra a súa comprensión compoñendo dúas seccións dunha nova canción de premio nun estilo máis aceptable que o seu previo intento do Acto I. Sachs escribe novos versos conforme Walther os canta. Unha sección final queda pendente de compoñer, mais Walther está cansado de palabras. Os dous homes deixan a habitación para vestirse para a festa.
Escena 3
Escena 4
Eva chega ao taller. Busca a Walther, mais pretende queixarse dun zapato que Sachs fixo para ela. Sachs dáse de conta de que o zapato encaixa perfectamente, mais dille que vai cambiar o que cosera. Mentres traballa, dille a Eva que acaba de escoitar unha bela canción, só que lle falta o final. Eva berra mentres Walther entra na habitación, espléndidamente vestido para a festa, e canta a terceira sección, final, da canción de premio. A parella está chea de gratitude a Sachs, e Eva pídelle a Sachs que a perdoe por ter manipulado os seus sentimentos. O zapateiro afástaos con queixas do seu traballo como zapateiro, poeta e ciudo. Ao final, non obstante, admite ante Eva que, a pesar dos seus sentimentos por ela, está decidido a evitar o destino do Rei Marke (unha referencia ao tema doutra ópera de Wagner, Tristan und Isolde, na que un home vello tenta casar cunha muller moito máis nova), dando así a súa bendición aos novos. David e Magdalena aparecen. Sachs anuncia ao grupo que un novo mestre cantor apareceu, que, seguindo as regras dos mestres cantores, vai ser bautizado. Como un aprendiz non pode servir como testemuña do bautismo, promociona a David ao rango de oficial coa tradicional fazula na orella. Logo el bautiza a canción de premio como a Canción do soño matinal (Selige Morgentraumdeut-Weise). Despois de celebrar a súa boa fortuna cun quinteto ampliado, o grupo marcha á festa.
Escena 5: O prado preto do río Pegnitz
Ten lugar a festa de Xoán o Bautista. As diversas confrarías celebran as súas procesións, culminando coa chegada dos mestres cantores. O público canta as loanzas de Hans Sachs, o máis amado e famoso dos mestres cantores. Comeza o concurso polo premio. Beckmesser tenta cantar os versos que obtivera de Sachs. Porén, terxiversa as palabras e fracasa, incapaz de encaixalas na melodía axeitada, e acaba cantando tan torpemente que o público ríse del. Antes de saír furioso, berra que a canción non é nin sequera súa; Hans Sachs o engañou para que a cantara. O público móstrase confuso, como pode o gran Hans Sachs escribir unha canción tan mala? Sachs explica que a canción non é súa, e tamén que é de feito unha bela canción que os mestres amarán, cando a escoiten correctamente cantada. Para probar isto, chama a unha testemuña: Walther. A xente está tan intrigada coa canción que permiten a Walther cantala, e todo o mundo queda ganado a pesar da novidade da canción. Declaran a Walther gañador, e os mestres cantores queren que sexa membro da súa confraría alí mesmo. Ao principio Walther séntese tentado a rexeitar a súa oferta, mais Sachs intervén unha vez máis, e explica que a arte, mesmo cando é unha arte contraria e rompedora coma a de Walther, só pode existir dentro dunha tradición cultural, cuxa tradición a arte sostén e mellora. Walther está convencido; concorda en unirse. Pogner coloca a simbólica medalla de mestría arredor do seu pescozo, e a xente canta unha vez máis en loanza de Hans Sachs, o amado mestre cantor de Núremberg.
Instrumentación
A partitura de Wagner require da utilización dos seguintes instrumentos:
En escena
Reconquista de Vigo
Chámase Reconquista de Vigo ao alzamento popular que, no contexto da Guerra da Independencia española, ocorreu en Vigo o 28 de marzo de 1809, cando as tropas do exército do Primeiro Imperio Francés de Napoleón Bonaparte saíron da vila. Os vigueses, encabezados polos militares Pablo Morillo e Bernardo González “Cachamuíña” conseguiron expulsar os galos da vila, converténdose na primeira de Europa en facelo. Por estes feitos, o rei Fernando VII outorgou en 1810 o título de cidade “fiel, leal e valorosa”.
Antecedentes
O 3 de xaneiro de 1809 entran as tropas francesas en Galicia, sen apenas resistencia. O exército inglés dirixido por John Moore embárcase para Inglaterra. O exército do Marqués de la Romana agóchase en Ourense. Os franceses entran na Coruña o 18 de xaneiro, en Santiago de Compostela o día 20, o 21 en Pontevedra, o 26 en Ferrol e o 31 en Vigo.
Descrición
O 27 de marzo de 1809 os galegos ocupados no asedio de Vigo proclaman a Morillo coronel. Este rápido ascenso débese á perentoria necesidade de ter un xefe único deste rango, condición que exixía o coronel francés Jacobo Antonio Chalot para entregarse. En Vigo intimida ao comandante francés e mantén conversacións co capitán de fragata británico, comandante encargado do bloqueo marítimo na ría de Vigo. O 28 de marzo os homes ao mando de Morillo atacaron as portas de Vigo e, en dúas horas, lograron que os franceses entregasen a cidade. Tras a capitulación, Chalot, 45 dos seus oficiais e máis de 1.200 soldados quedaron prisioneiros; tamén quedaron en poder de Morillo os pertrechos e a tesouraría gala, que ascendía a uns 150.000 francos-ouro.
Legado
O nome de dúas rúas da cidade conmemoran os feitos, a Rúa Victoria e a Rúa Reconquista e un monumento aos heroes da Reconquista, obra de Julio González-Pola y García, foi inaugurado na Praza de España en 1947 e, máis tarde, trasladado á Praza da Independencia.
Asociación Galega de Fútbol Gaélico
A Asociación Galega de Fútbol Gaélico é o organismo regulador do fútbol gaélico en Galicia. Foi constituída en 2013 polos clubs Fillos de Breogán da Coruña, Irmandinhos A Estrada e Mecos FG Ogrobe, aos que se foron unindo outros equipos.
Gerda Lerner
Gerda Hedwing Lerner, co apelido de solteira Kronstein, nada en Viena o 30 de abril de 1920 e finada en Madison (Wisconsin) o 2 de xaneiro de 2013, foi unha historiadora e escritora estadounidense. Ademais das súas numerosas publicacións académicas, escribiu poesía, ficción, pezas de teatro, guións e unha autobiografía. Foi presidenta da Organización Americana de Historiadores entre 1980 e 1981, e en 1980 foi nomeada profesora de Historia na Universidade de Wisconsin-Madison, onde deu clases até retirarse en 1991.
Asociación Galega de Fútbol Gaélico
Afiliada a Gaelic Athletic Association (GAA) e o Gaelic Games Europe (GGE) organiza a Liga Galega de Fútbol Gaélico, a Copa Galega de Fútbol Gaélico e a Liga Galega de Fútbol Gaélico 7 contra 7. Tamén é a entidade da que depende a Selección de fútbol gaélico de Galicia.
Gerda Lerner
Lerner foi unha das fundadoras da rama de Historia das mulleres. En 1963, mentres estaba a estudar na Nova Escola de Investigacións Sociais, impartiu o curso “Grandes mulleres na historia americana”, considerado como o primeiro curso universitario regular impartido nesta materia.
Impartiu clases en Long Island University desde 1965 até 1967. Na Universidade Sarah Lawrence, onde Lerner ensinou desde 1968 até 1979, estabeleceu o primeiro mestrado en Historia das mulleres, e introduciu o primeiro programa de doutoramento sobre o tema na Universidade de Wisconsin-Madison. Tamén traballou na Universidade de Duke e na Universidade de Columbia.
Asociación Galega de Fútbol Gaélico
En xuño de 2017 asinou un acordo para a inclusión da Asociación Galega de Fútbol Gaélico e o fútbol gaélico como especialidade deportiva da Federación Galega de Fútbol.
Gerda Lerner
Traxectoria
Foi a primeira filla de Llona (de solteira Neumann) e Robert Kronstein, unha adiñeirada familia xudía. O seu pai foi un farmacéutico e a súa nai artista, coa que Gerda, segundo conta na súa autobiografía, tiña unha relación tensa. Despois da anexión de Austria en 1938, Kronstein chegou a involucrarse coa resistencia antinazi. Foi encarcerada seis semanas.
Asociación Galega de Fútbol Gaélico
Na actualidade a Asociación Galega está inmersa no desenvolvemento do deporte de base a través do proxecto das Galescolas.
Notas
Na tempada 2017/18 os equipos masculinos de Mecos, Pontevedra, O'Condado, UDC e os equipos femininos de Mecas e Bráithreachas non competiron por non teren fichas suficientes.
Gerda Lerner
Traxectoria
A súa familia puido emigrar de Austria porque o seu pai abrira unha filial do negocio familiar en Liechtenstein, Suíza, onde se asentou. A súa nai trasladouse a Francia e a súa irmá recolocouse en Palestina. En 1939, Gerda inmigró aos Estados Unidos co apoio da familia do seu noivo socialista, Bobby Jensen, con quen casaría máis adiante. Casou por segunda vez con Carl Lerner (1912-1973) un director de teatro que era membro do Partido Comunista dos Estados Unidos Morreu o 2 de xaneiro de 2013 en Madison (Wisconsin) á idade de 92 anos.
Principais obras
Lerner recibiu moitos premios polos seus libros, incluído o premio Bruce Catton pola traxectoria en ensaio histórico da Sociedade de Historiadores Americanos e o galardón do libro especial da Conferencia Bershire de Mulleres Historiadoras.
Olimpíada Internacional de Informática
A Olimpíada Internacional de Informática é unha máis das Olimpíadas Internacionais de Ciencias, que ten como obxectivo principal potenciar a aprendizaxe da informática entre os alumnos de ensino secundario e bacharelato. Os problemas que os participantes desta competición deben afrontar están relacionados con algoritmos. Non se require moito coñecemento en canto ao uso do API, pero si habilidade na resolución de problemas e no deseño dos citados algoritmos.
Compostela FG
O Compostela FG foi un equipo de fútbol gaélico galego afiliado a Asociación Galega de Fútbol Gaélico e a Gaelic Athletic Association, formado no ano 2013 na cidade de Santiago de Compostela. Actualmente non compite.
Historia
O 25 de xullo de 2013 nace o Compostela FG. Competiu na Copa Galega de Fútbol Gaélico da tempada 2013/14, na que rematou en 7º posto.
Convento de Cristo
O Convento de Cristo en Tomar, (Portugal), pertenceu á Orde do Temple e é un dos principais monumentos da arquitectura portuguesa. Fundado en 1162 polo Gran Mestre do Temple en Portugal, Gualdim Pais, o Convento de Cristo aínda conserva recordos deses monxes cabaleiros e dos seus herdeiros no cargo, a Orde de Cristo, que fixeron deste edificio a súa sede. Baixo o infante Henrique o Navegante, mestre da orde dende 1418, foron construídos os claustros entre a deambulatorio e a fortaleza dos Templarios, pero as maiores modificacións executáronse no reinado de Xoán III de Portugal (1529-1557). Arquitectos como João de Castilho e Diogo de Arruda procuraran expresar o poder da Orde construíndo a igrexa que acadou o seu máximo esplendor na portada principal asinada por João de Castilho e as dúas fiestras da fachada occidental, a inferior de Arruda e a superior de Castilho, e os claustros, dous deles góticos e seis en estilo renacentista de deseño de João de Castilho. Trátase dunha construción periurbana, que se atopa no acumio dun outeiro que domina a chaira onde se estende a cidade. Está arrodeado polas murallas do castelo de Tomar. Ámbolos elementos foron declarados Patrimonio da Humanidade pola Unesco o 30 de xuño de 1983.
Hoxe en día é un espazo cultural, turístico e de devoción. A arquitectura contén elementos románicos, góticos, manuelinos, renacentistas, manieristas e barrocos.
As aventuras de Robin Hood
As aventuras de Robin Hood (en The Adventures of Robin Hood) é un filme estadounidense de 1938 de Warner Bros., producido por Hal B. Wallis e Henry Blanke, dirixido por Michael Curtiz e William Keighley, e protagonizado por Errol Flynn, Olivia de Havilland, Basil Rathbone e Claude Rains. Escrito por Norman Reilly Raine e Seton I. Miller, conta a historia de Robin Hood, un cabaleiro saxón que en ausencia do rei Ricardo, que está en Terra Santa nas Cruzadas, loita contra o príncipe Xoán e os seus opresores señores normandos.
As aventuras de Robin Hood foi aclamado pola crítica dende a súa estrea. En 1995, foi considerado "cultural, histórica ou esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América, e foi escollido para a súa preservación no National Film Registry.
Utopía
miniatura|300px|Representación utópica de [[Robert Owen (1838).]] A utopía é a idea ou representación dunha civilización ideal, fantástica e imaxinaria, referíndose a unha cidade ou a un mundo paralelo ao actual. É un termo que vén do grego e significa "bo lugar que non existe". Foi inventado por Thomas More, un escritor inglés e humanista, que estaba impresionado polas narracións extraordinarias de Américo Vespucio sobre a illa de Fernando de Noronha. More dixo que nesa illa podíase construír unha civilización perfecta e debido a isto escribiu un libro titulado Libellus, de optimo reipublicae statu, deque nova insulta Vtopiae no que Fernando de Noronha pasaría a ser o lugar perfecto da primeira utopía.
Utopía tamén pode considerarse como un modo optimista de ver o mundo e de ver as cousas como nos gustaría que fosen. Existen catro tipos de Utopía: a económica, a relixiosa, a política e a ambiental.
Económica
As utopías socialistas e comunistas centráronse na distribución equitativa dos bens, con frecuencia anulando completamente a existencia do diñeiro. Os cidadáns dedícanse ás labores que máis lles agrada e que se orientan ao ben común, permitíndolles contar con moito tempo libre para cultivar as artes e as ciencias.
As utopías capitalistas ou de mercado libre centrábanse na libre empresa, nunha sociedade onde todos os habitantes teñan acceso á actividade produtiva, e algúns (ou incluso ningún) a un goberno limitado ou mínimo. Alí os homes produtivos desenvolven o seu traballo, a súa vida social, e as demais actividades pacíficas en liberdade, apartados dun Estado intromisorio e expoliador. Relaciónanse en especial ao ideal do liberalismo.
Relixiosa
A visión que tiñan tanto no islam como no cristianismo respecto ao paraíso é a dunha utopía, en especial nas manifestacións populares: a esperanza dunha vida libre de pobreza, pecado ou de calquera outro sufrimento, máis alá da morte. Nun sentido similar, o nirvana do budismo pódese asemellar a unha utopía. As utopías relixiosas son concibidas principalmente coma un xardín das delicias, unha existencia libre de toda preocupación con rúas cubertas de ouro, nunha gozosa iluminación con poderes case divinos.
Política
Unha utopía global de paz mundial é con frecuencia considerada un dos finais da historia posiblemente inevitables.