cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os Barbanzóns
300px|miniatura|[[Castro de Baroña, fogar dos barbanzóns.]] Os Barbanzóns é unha serie de banda deseñada creada no ano 2003 polo debuxante vigués Pepe Carreiro, e publicada pola editorial noiesa Toxosoutos. Os cómics están ambientados na Idade de Ferro, a trama localízase no Castro de Baroña, e os libros describen as aventuras que viven os habitantes do poboado prerromano.
A serie Os Barbanzóns compleméntase coa serie Os Pequenos Barbanzóns, protagonizada polos mesmos rapaces do castro que aparecen na serie orixinal. Esta serie é máis axeitada para ser lida por nenos menores de 12 anos.
Personaxes
Os protagonistas son: O autor dixo dos personaxes:
Cromosoma 5
125px|dereita
O cromosoma 5 humano é un cromosoma pertencente a un dos 23 pares de cromosomas humanos. Igual cós demais cromosomas (agás o X e Y nos homes), as células haploides teñen un só cromosoma 5, e as diploides teñen dous (un par). Pola posición do seu centrómero considérase un cromosoma submetacéntrico. O cromosoma 5 contén uns 181 millóns de pares de bases, e representa o 6% do total do ADN da célula. O cromosoma 5 é un dos cromosomas humanos máis longos, pero é un dos que ten unha densidade de xenes menor. Isto pode explicarse en parte polas numerosas rexións pobres en xenes que presentan un alto grao de ADN non codificante e conservación sinténica con vertebrados non mamíferos, o que suxire que están funcionalmente restrinxidos.
A determinación dos xenes dun cromosoma depende do método utilizado, polo que as estimacións varían segundo o método utilizado. Pénsase que o cromosoma 5 probablemente contén entre 900 e 1.300 xenes.
Xenes
Algúns xenes do cromosoma 5 son:
Enfermidades asociadas
Algunhas enfermidades asociadas co cromosoma 5 son:
Trastornos cromosómicos
As seguintes condicións son causadas por cambios na estrutura ou no número de copias do cromosoma 5:
Soutolongo, Lalín
Santa María de Soutolongo é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 290 habitantes (156 mulleres e 134 homes), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 331 habitantes.
Nesta parroquia fundouse a Banda de música de Soutolongo e naceron os políticos Francisco Gil Taboada e Manuel Ferreiro Panadeiro.
Historia
A parroquia aparece citada como nunha doazón feita á igrexa de Compostela en 1108 e crese que xa por entón tiñan aquí o seu castelo residencia os señores de Arias do Deza.
Patrimonio
O castro de Vilar está composto por un recinto central, cun amplo antecastro que se desenvolve cara ao sueste. As súas dimensión son: no eixo NL-SO mide 87 m polo interior e uns 100 m ao exterior; contando as estruturas exteriores á coroa chega aos 120 m. No eixo NO-SL mide uns 50 m no interior e 65 m polo exterior. O total do xacemento chega aos 160 m. A coroa está defendida por un terraplén artificial na súa metade leste, mentres que na zona oeste aproveita o terraplén natural cunha forte pendente cara ao río. No sector sueste hai un parapeto de terra defendendo a coroa, cunha altura máxima duns 2 m dende o interior.
O pazo de Des ocupa unha superficie de 1.000 metros cadrados sobre un soar do século XV. No conxunto arquitectónico destaca o edificio central de tres corpos de corte neoclásico. Mandouno construír Francisco Gil Taboada, Vicerrei do Perú e Director Xeral da Armada.
A igrexa parroquial é dun sobrio barroco, no seu interior hai dous sepulcros pegados e outros dous con estatuas xacentes correspondentes aos señores de Des. No muro exterior pódese ver o seu escudo e os seus retratos murais na sancristía.
Outras casas fidalgas son a de Viñoa e a dos Infanzóns, na que naceu Benito Varela Jácome.
Rexión de Karlsruhe
A Rexión de Karlsruhe (en alemán: Regierungsbezirk Karlsruhe) é unha das catro rexións administrativas (Regierungsbezirk) do estado de Baden-Württemberg, Alemaña, localizada ao noroeste do estado. A súa capital é a cidade de Karlsruhe.
Subdivídese en tres subrexións ou asociacións rexionais (Regionalverband): Mittlerer Oberrhein, Unterer Neckar e Nordschwarzwald.
Ten unha área de 6919,17 km² e unha poboación de 2.738.866 habitantes (2008).
Xeografía
A rexión de Karlsruhe atópase ao noroeste do estado de Baden-Württemberg e foi chamada até o 31 de decembro de 1972 rexión de Nordbaden.
Limita ao sur coa Rexión de Friburgo, ao oeste con Renania-Palatinado, ao norte con Hesse e ao leste coa Rexión de Stuttgart. A súa extensión e límites actuais foron definidos na reforma territorial e administrativa do 1 de xaneiro de 1973.
Política
Os presidentes da rexión de Karlsruhe, dende 1975, foron:
Premio Nacional de Narrativa de España
O Premio Nacional de Literatura na modalidade de Narrativa é un galardón literario de longa traxectoria que outorga anualmente o Ministerio de Cultura de España. Premia a mellor obra na modalidade de narrativa escrita por un autor español, en calquera das linguas españolas, entre tódalas obras deste xénero publicadas en España no ano anterior. Está dotado con 20.000 euros.
Ten os seus antecedentes na Orde de creación do Ministerio da Gobernación de 25 de xaneiro de 1949. A súa configuración actual data de 1995. Os seus anos de historia permitíronlle asistir á renovación da novela española.
O premio tense outorgado en catro ocasións a obras escritas en lingua galega: Xa vai o griffón no vento, de Alfredo Conde en 1986; Que me queres, amor?, de Manuel Rivas en 1996; Trece badaladas, de Suso de Toro en 2003; Virtudes (e misterios), de Xesús Fraga en 2021 e As malas mulleres, de Marilar Aleixandre en 2022.
Auvers-sur-Oise
Auvers-sur-Oise é unha comuna do departamento de Val do Oise, na rexión de Illa de Francia. Atópase a 27,2 km do centro de París. O lugar asóciase con numerosos artistas, sendo o máis importante deles Vincent van Gogh.
Fontenla, Laxe, Moraña
Fontenla é un lugar da parroquia de Laxe no concello pontevedrés de Moraña na comarca de Caldas. Tiña 35 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 16 eran mulleres.
Porto de Abaixo, San Pantaleón das Viñas, Paderne
Porto de Abaixo é un lugar da parroquia de San Pantaleón das Viñas no concello coruñés de Paderne da comarca de Betanzos. Tiña 128 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 62 eran homes e 66 eran mulleres.
Rinat Dasaev
Rinat Faizrakhmanovich Dasaev (en Ринат Файзрахманович Дасаев, tartaro: Rinat Fäyzeraxman ulı Dasayev), nado o 13 de xuño de 1957 en Astrakán, na Unión Soviética é un ex xogador de fútbol soviético que xogaba na demarcación de gardameta. É pai da ximnasta Elmira Dassaeva.
Diccionario galego-castelán e vocabulario castelán-galego
O Diccionario galego-castelán é un dicionario bilingüe galego castelán coas definicións en castelán elaborado por Xosé Luís Franco Grande para a Editorial Galaxia en 1968, para a segunda edición publicada en 1972 engadíronse 5.000 voces novas ata totalizar 42.674, incorporándose un vocabulario castelán galego que se publicou tamén de forma independente, o dicionario foi un éxito editorial, tivo oito edicións, a última en 1983, vendendo máis de 90.000 exemplares.
Elaboración
Franco Grande publicou un dicionario que pretendía cubrir a necesidade do galego de contar cun dicionario manual para un público amplo, integrou para iso os dicionarios galegos anteriores eliminando as palabras coincidentes co castelán e integrando outras procedentes de obras lexicográficas que tiveran escasa difusión ata entón e da súa comarca natal.
Miss Universo
miniatura|dereita|Mapa do mundo no que se detalle o número de galardoadas con que conta cada país.miniatura|Miss Universo 2015, Pia Wurtzbach. Miss Universo é un meirande título de beleza feminina. Tamén se coñece así o certame que o confire e que é realizado anualmente, xulgando a beleza integral, a seguridade, a intelixencia, a elegancia e a pose de candidatas provenientes de diferentes partes do mundo. O obxectivo do concurso é coroar con este título a muller máis bela do universo. Cada concursante representa unicamente ao seu país de orixe e a gañadora do título lévao por un período de ao redor dun ano.
Ligazóns externas
Miss Universe 1964
Emiratos Árabes Unidos nos Xogos Olímpicos
Os Emiratos Árabes Unidos competiron por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e dende entón competiron en cada unha das edicións dos Xogos de Verán. O país nunca participou nos Xogos de Inverno. Os Emiratos Árabes Unidos gañaron a súa primeira medalla nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas.
O Comité Olímpico Nacional dos Emiratos Árabes Unidos foi creado en 1979 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1980.
Nannestad
Nannestad é un concello do condado de Akershus, en Noruega. O concello limita polo norte con Gran e Hurdal, polo leste con Eidsvoll e Ullensaker, polo sur con Gjerdrum e polo oeste con Nittedal e Lunner. miniatura|275px|esquerda|Igrexa de [[Holter, localidade do concello de Nannestad]]
Lothar Matthäus
Lothar Herbert Matthäus (nado o 21 de marzo de 1961) é un ex-futbolista xermano, que na actualidade exerce coma adestrador. Gañou o Balón de Ouro en 1990, o mesmo ano que a Alemaña gañaba o seu terceiro Mundial de Fútbol. Ao ano seguinte tamén conseguiu o FIFA World Player.
Xogou en cinco mundiais de fútbol: 1982, 1986, 1990, 1994 e 1998. Ten a marca de máis encontros de Copa do Mundo disputados (25).
Matthäus tamén é membro da FIFA 100 e é un dos Capitáns Honorarios da selección xermana xunta Fritz Walter, Uwe Seeler e Franz Beckenbauer.
Xogador
Cando chega o Mundial 86 Matthäus xa é un indiscutible na selección xermana. Chegarían ata a final, onde caerían ante a Arxentina de Maradona por 3-2.
Na Eurocopa de Fútbol 1988, perden en semifinais diante dos futuros campións, a Holanda. Matthäus anota o 1-0 de penalti, máis rematarían perdendo o encontro por 2-1, cos goles de Ronald Koeman e Marco van Basten.
Ese mesmo ano, Matthäus e o tamén xermano Andreas Brehme fichan polo Inter de Milan, co que gañarían o Scudetto da Serie A e a Supercopa italiana
Mais o seu máis grande triunfo viría en 1990, no Mundial de Italia. Aquí por fin conseguirían o campionato, con Matthäus dirixindo ó equipo dende o medio do campo, e anotando un total de catro goles. Na final enfrotáronse de novo á Arxentina, mais desta volta gañaron 1-0, gol de penalti de Andreas Brehme no minuto 85 de xogo. Foi o derradeiro torneo de Alemaña do Oeste, xa que pouco despois acontece a reunificación do país.
Matthäus seguiu a colleitar éxitos co Inter, gañando a Copa da UEFA de 1991 e o premio FIFA World Player dese mesmo ano.
No ano 1992 volta ao Bayern Munich, cos que gañará catro veces a Bundesliga, dúas a DFB-Pokal e chegará á final da Liga de Campións en 1999
Para a Eurocopa de Fútbol 1996, en Inglaterra, non foi convocado polo seleccionador Berti Votgs. Alemaña resultaría vencedora neste torneo, sendo a estrela da final o dianteiro Oliver Bierhoff. Matthäus deixou aquí un récord para a posterioridade, 25 encontros xogados en 5 torneos da Copa do Mundo.
Só se lle escapou un trofeo ao longo da súa carreira, a Liga de Campións. A pesar de chegar dúas veces á final co Bayern, non puido gañar ningunha.
Adestrador
Matthäus comeza a súa carreira de adestrador con conxunto austríaco do Rapid de Viena. Non hai ningún éxito destacable na súa estancia aquí.
No mes de Nadal de 2002 ficha polo Partizan de Belgrado á metade da tempada, substituíndo ó despedido Ljubisa Tumbakovic. o Partizan gaña o título de liga e chega a participar na Liga de Campións do ano seguinte, eliminando o Newcastle United na rolda previa, mais non pasarían a fase de grupos.
En Nadal de 2003, abandona o cargo para aceptar se-lo novo seleccionador húngaro. O país tentaba volver ao seu sitio na elite do fútbol, mais desta volta todo ficaría igual. As derrotas con Croacia, Suecia e Bulgaria deixan ós maxiares fóra do Mundial 2006 e Matthäus é despedido.
O 11 de xaneiro de 2006 firma un contrato dun ano co Atlético Paranaense do Brasil, mais despois de sete encontros (5 vitorias e 2 empates) abandona a escuadra co gallo de estar máis preto da súa familia en Europa.
O 9 de maio de 2006 ficha polo Red Bull Salzburg, onde adestra na actualidade.
Associació Obrera de Concerts
A Associació Obrera de Concerts (en galego Asociación Obreira de Concertos) foi unha sociedade musical fundada en 1926 por iniciativa de Pau Casals, xunto con dirixentes do Ateneu Politècnic de Barcelona, que tiña como obxectivo achegar a música culta ás clases traballadoras sen recursos. O instrumento básico foron os concertos ofrecidos pola Orquestra Pau Casals, que o mesmo Casals fundara en 1920. Ofreceu obras importantes con intérpretes de calidade ao longo de toda Cataluña. Existiu ata o ano 1939, cando foi disolta a raíz do final da Guerra Civil Española.
Historia
En 1926, Pau Casals proponse crear unha entidade que traballe para facilitar á clase obreira, aos labregos e aos estudantes, o acceso á música (na liña, en certo modo, da obra dos coros de Josep Anselm Clavé). Casals púxose en contacto cos dirixentes do Ateneu Polytechnicum, propoñéndolles a fundación da asociación: estaría administrada e dirixida polos mesmos obreiros, sen intervencións externas. Por unha pequena cota (seis pesetas ao ano, nun momento no que un obreiro cualificado cobraba unhas dúas pesetas ao día), os asociados tiñan dereito a asistir a seis concertos (saía a unha peseta o concerto) que doaría a Orquestra Pau Casals e aos cales poderían escoitar aos mellores solistas e directores internacionais.
O proxecto incluía que a asociación chegase a ter unha sede propia (no Ateneu), con biblioteca, escola de música, coro e orquestra (que era a Orquestra Pau Casals) e a publicación dunha revista escrita para os socios, que se titularía Fruïcions, entre 1927 e 1932. Aceptada a proposta, a asociación foi constituída e tivo un éxito inmediato: chegou a contar con 300.000 membros nos seus dez anos de existencia.
Os concertos eran realizados no Palau de la Música Catalana e no Teatre Circ Olympia, que tiña máis capacidade. Sempre eran realizados os domingos pola mañá. A entrada a estes concertos estaba reservada aos socios: un dos obxectivos de Casals era que o obreiro os sentira totalmente seus e que o público fose homoxéneo, evitando que a mestura de clases ou a exhibición de luxos habituais noutros auditorios estorbaran a experiencia do concerto. O primeiro concerto tivo lugar o 16 de maio de 1926 no Palau.
Cada ano se realizaban dúas tempadas de tres concertos cada unha: tras concertos en outono (entre outubro e novembro) e tres na primavera (abril e maio). Ademais, había algúns concertos extraordinarios (en 1935, con ocasión dos cen concertos ofrecidos, por exemplo).
Coa cota, a Associació colaboraba no mantemento da Orquestra Pau Casals. Ademais, os mesmos asociados crearon unha orquestra de afeccionados que acadou un nivel de calidade considerable.
O éxito da A.O.C. foi inmediato e chegou a crear afiliados doutras cidades catalás. A súa transcendencia, unida ao prestixio de Casals, fixo que moitos dos solistas que ían a Barcelona para tocar coa Orquestra Pau Casals, quixesen tocar tamén nos concertos da Associació, sen cobrar, ou ofrecer recitais exclusivamente para eles. Outras asociacións o tomaron como modelo no estranxeiro.
A Guerra Civil Española interrompeu os concertos: a Orquestra Pau Casals deu o último concerto en 1936. En 1937 a Associació programou algúns recitais de música de cámara: o último, o 6 de xuño, con Mercè Plantada e Pere Vallribera ao piano, no Palau de la Música. Logo da Guerra, a Associació disolveuse.
As Figueiras, Castropol
miniatura|500px|dereita|Vista das Figueiras dende o miradoiro de s. Miguel, en [[Ribadeo. Diante, a ría, co 'Tesón' ó descuberto. á esquerda, praia de S. Román, que se estende ata o estaleiro, na mesma vila.]] miniatura|dereita|Vista, dende o porto, do corpo central do Pazo. As Figueiras é unha parroquia asturiana do concello de Castropol, situada xunto á ría de Ribadeo. En 2017 tiña 661 habitantes.
Ten estaleiro e pequeno porto de pesca. Cara ao norte está a praia de San Román, antes de chegar á Ponte dos Santos. Na parroquia estivo activo o campo de concentración de Arnao.
A principal actividade da vila (e da contorna) son os estaleiros Gondán.
FANCF
Interaccións
FANCF presenta interaccións con FANCC, FANCG,   FANCA  e FANCE.
Función
FANCF é unha proteína adaptadora que desempeña un papel clave na correcta ensamblaxe do núcleo do complexo proteico FA. O núcleo do complexo FA consta de oito proteínas (FANCA, -B, -C, -E, -F, -G, -L e -M). FANCF estabiliza a interacción entre os subcomplexos FANCC/FANCE e FANCA/FANCG e pecha o núcleo do compleco FA nunha conformación que é esencial para realizar a súa función na reparación do ADN.
O núcleo do complexo FA é un complexo que se encontra no núcleo celular que é esencial para a monoubiquitinación de FANCD2 e esta forma modificada de FANCD2 colocalízase con BRCA1, RAD51 e PCNA en focos que tamén conteñen outras proteínas de reparación do ADN. Todas estas proteínas funcionan xuntas para facilitar a reparación de enlaces cruzados entre as febras do ADN. Tamén funcionan noutros procesos de reparación de resposta aos danos no ADN, como a recuperación e estabilización de forcadas de replicación atascadas. A proteína FoxF1 tamén interacciona coa proteína FA da parte central do complexo e induce a súa unión á cromatina para promover a reparación do ADN.
Cancro
Os danos no ADN parecen ser a principal causa subxacente do cancro, e as deficiencias na expresión dos xenes de reparación do ADN parecen estar na base de moitas formas de cancro. Se a reparación do ADN é deficiente, tenden a acumularse os danos no ADN. Ese exceso de danos no ADN pode incrementar as mutacións debido á síntese translesión tendente ao erro. O exceso de danos no ADN pode tamén incrementar as alteracións epixenéticas debido a erros durante a reparación do ADN. Tales mutacións ou alteracións epixenéticas poden dar lugar a un cancro.
As reducións na expresión dos xenes de reparación do ADN (xeralmente causados por alteracións epixenéticas) son moi comúns nos cancros, e na maior parte dos casos son moito máis frecuentes que os defectos mutacionais en xenes de reparación do ADN en cancros.
A metilación da rexión promotora do xene FANCF causa a redución da expresión da proteína FANCF.
Na seguinte táboa indícanse as frecuencias da metilación do promotor de FANCF en varios tipos de cancro.
En cancros de mama invasivos o microARN-210 (miR-210) está incrementado, á vez que a expresión de FANCF diminúe, e FANCF é un das probables dianas de miR-210.
Aínda que as mutacións en FANCF xeralmente non se observan en tumores humanos, viuse que un modelo de ratos deficiente en FANCF era propenso ao cancro de ovario.
FANCF parece ser un dos aproximadamente 26 xenes de reparación do ADN que son reprimidos epixeneticamente en varios cancros.
Infertilidade
As gónadas de ratos mutantes para FANCF funcionan anormalmente, e teñen alterado o desenvolvemento dos folículos e a espermatoxénese, como se observou noutros modelos de ratos para a anemia de Fanconi e en pacientes humanos de anemia de Fanconi. O exame histolólxico dos testículos de ratos deficientes en FANCF mostrou que os túbulos seminíferos estaban desprovistos de células xerminais. Na semana 14 de idade, os ratos femias deficientes en FANCF estaban case ou compeltamente desprovistos de flículos primordiais. Concluíuse que os ratos deficientes en FANCF mostran unha depleción rápida de folículos primordiais a idades novas teñen como resultado o envellecemento do ovario.
Karapet Amatowni
Traxectoria
Karapet Amatowni naceu o 16 de febreiro de 1900 en Angora, Imperio Otomán. O 8 de decembro de 1925 foi ordenado sacerdote.
O 22 de xullo de 1960 foi nomeado exarca apostólico de Francia e bispo titular de Amathus in Cypro. Recibiu a consagración episcopal o 18 de decembro, de mans do patriarca de Cilicia Gregorio Pedro XV Aghachanean.
O 15 de marzo de 1971 renunciou como exarca apostólico de Francia. Logo da institución da Pontificia Comisión para a Revisión do Código de Dereito Canónico Oriental (Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Orientalis Recognoscendo) por Paulo VI, o 15 de setembro de 1973 converteuse nun un dos seus membros. Finou o 14 de xaneiro de 1984.
José Luis Meilán Gil
José Luis Meilán Gil, nado na Coruña o 6 de xullo de 1933 e finado na mesma cidade o 26 de xuño de 2018, foi un xurista e político galego. Catedrático de Dereito Administrativo dende 1968, foi fundador do Partido Gallego Independiente, presidente do Instituto de Reforma y Desarrollo Agrario, deputado de Unión de Centro Democrático pola provincia da Coruña na lexislatura constituínte de 1977 e na primeira lexislatura de 1979. Tamén foi reitor da Universidade da Coruña.
Traxectoria
Estudou Dereito nas Universidades de Santiago de Compostela, Zaragoza e Oviedo (1951-1956). Acadou a licenciatura en Dereito na Universidade de Oviedo e fixo o doutoramento na Universidade de Santiago de Compostela. Completou os estudos na London School of Economics e na Universidade de Bonn. Foi profesor de Administración Económica na Escuela Nacional de Administración Pública de Alcalá de Henares en 1956 e despois na Universidade de Madrid. Foi catedrático de Dereito Administrativo na Universidade de Santiago de Compostela dende 1968. Foi director adxunto do Instituto de Estudos Administrativos de Alcalá de Henares, conselleiro nacional de Educación e membro da xunta asesora da Secretaría Xeral Técnica da Presidencia do Goberno. Foi secretario xeral técnico da Presidencia do Goberno con Luis Carrero Blanco en 1969 e foi elixido procurador en Cortes en 1971 como representante da familia. En 1990, foi nomeado reitor da Universidade da Coruña no primeiro mandato de Manuel Fraga na Xunta de Galicia, e consideróuselle próximo ao Opus Dei. Nos últimos anos foi columnista do xornal La Voz de Galicia.
O Partido Galego Independente
Nas primeiras eleccións, tras a aprobación da Lei para a Reforma Política, integrou o seu partido na coalición UCD, auspiciada dende o poder por Adolfo Suárez, ao igual que o fixeron outras forzas de centro galeguistas como os centristas de Eulogio Gómez Franqueira. Isto contribuíu ao rotundo éxito desa forza nas eleccións do 15 de xuño de 1977: UCD acadaba 20 dos 27 deputados que Galicia tiña no Congreso.
A consecución da autonomía
A partir de aí a acción política traduciuse no estímulo social, xunto con outros notables e forzas non rupturistas, de espallar o sentimento autonomista, do que foron expresión as grandes manifestacións a prol da autonomía política do 4 de decembro de 1977. Paralelamente, arrincouse do Goberno Suárez o Real Decreto-lei 7/1988 de 16 de marzo polo que se establecía un réxime de preautonomía un día antes de que se ditase o correspondente a Aragón, Canarias e Valencia. Deste xeito, buscábase suliñar o carácter de nacionalidade histórica de Galicia, por ter xa plebiscitado un Estatuto de Autonomía en 1936. O 18 de abril constituíuse a Xunta de Galicia preautonómica onde Meilán Gil colocaba a un dos seus homes Alejandrino Fernández Barreiro na carteira de Educación e Cultura. Meilán asumiu a consellería de Agricultura.
Como deputado nas Cortes Xerais, Meilán defendeu a disposición constitucional que permitía ás comunidades autónomas que no pasado plebiscitaran un Estatuto de autonomía acadar o autogoberno pola vía rápida constitucionalmente prevista. Era a única fórmula que permitía a Galicia acceder en igualdade de condicións que Cataluña e o País Vasco, pois Galicia non chegara a ter un goberno autónomo propio debido ao golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Tamén se amosou partidario da expresión nacionalidades incluída no artigo 2 da Constitución. Nesa época, estivo embarcado no DC-8 que sufriu o accidente da Lavacolla en 1978.
Volveu ser número un na lista de UCD ás eleccións de 1 de marzo de 1979, onde esta forza política acadou en Galicia 17 escanos dos 27 posibles. Como membro da asemblea de parlamentarios participou activamente na redacción do Estatuto de Autonomía. Aínda que non se recolleu o texto do Estatuto dos dezaseis, opúxose aos intentos do Ministro da Presidencia José Pedro Pérez-Llorca de recortar as competencias de Galicia e denominou á disposición adicional terceira proposta por aquel para condicionar os poderes lexislativos como "trasto inútil".
A Comisión Constitucional finalmente aproba un proxecto que só a UCD estatal apoiaba. Ante esta deriva, o nacionalismo de esquerdas confirmaba a necesidade dunha vía de ruptura mediante as Bases constitucionais. Fraga o 20 de novembro de 1979 anunciaba, pola súa parte, que Alianza Popular non consentiría ningunha discriminación para Galicia e o 24 de xaneiro de 1980 formulaba a "Declaración de Cambados" onde facía un chamamento a todos os partidos políticos para acadar un Estatuto aceptado pola maioría. Personaxes influentes como Domingo García-Sabell, Ramón Piñeiro, Eduardo Blanco Amor ou Xerardo Fernández Albor, Isaac Díaz Pardo, Álvaro Cunqueiro, Xaquín Lorenzo ou Antón Fraguas cualificaban nun manifesto conxunto ao Estatuto de UCD, como unha "agresión política a Galicia". Ante isto, Meilán Gil convoca a UCD da Coruña e na denominada "Declaración de Bergondo" de 30 de marzo propugna a recuperación dun texto axeitado ás arelas de autonomía do país. Isto desembocou no "Pacto do Hostal" do 29 de setembro de 1980 entre UCD, PSOE, AP, PG, e PCE que desbloqueou o proceso e permitiu recuperar boa parte do articulado inicial.
Fin da carreira política
Tras a derrota de UCD, nas primeiras eleccións autonómicas ante unha AP que presentaba ao galeguista Xerardo Fernández Albor, Meilán Gil empezou a preparar a recuperación do Partido Galego Independente. Preséntao o 10 de setembro de 1982 e fai unha proposta de coalición ao Partido Galeguista, que non é atendida por este. O seu fracaso nas eleccións xerais de 28 de outubro, supuxo a entrada do Partido Galego Independente na operación para constituír a Coalición Galega como partido mediante o entendemento con Eulogio Gómez Franqueira e o Partido Galeguista de Xosé Henrique Rodríguez Peña. Tras o éxito nas eleccións municipais de maio de 1983, Coalición Galega era presentada como partido o 27 de maio. Meilán Gil retirábase da política activa para se centrar na avogacía e na docencia.
Proteína de unión ao elemento de resposta ao ferro
As proteínas de unión ao elemento de resposta ao ferro ou proteínas reguladoras do ferro, abreviadas como IRE-BP, IRBP ou IRP, son proteínas que se unen aos elementos de resposta ao ferro (IREs) que hai en certos ARNm, para regular o metabolismo do ferro humano.
Función
Distinguiremos dúas proteínas de unión ao IRE, chamadas IRP1 (ou ACO1) e IRP2.
A ACO1, ou IRP1, é unha proteína bifuncional. Por un lado, funciona como unha proteína de unión ao elemento de resposta ao ferro implicada no control do metabolismo do ferro ao unirse a un ARNm para reprimir a súa tradución ou degradación. Por outro lado, funciona tamén como a isoforma citoplasmática da aconitase. As aconitases son proteínas de ferro-xofre que utilizan un cluster 4Fe-4S para a súa actividade encimática, durante a cal catalizan a conversión do citrato a isocitrato. Obtívose a súa estrutura por difracción de raios X cunha resolución de 2,80 Å dunha mostra tomado do coello (Oryctolagus cuniculus). A proteína presenta un par de cambios conformacionais que explican as súas funcións alternativas como regulador do ARN e como encima.
A IRP2 é menos abundante que a IRP1 na maioría das células. A súa expresión é maior nas células do intestino e do cerebro. En relación coa IRP1, a IRP2 ten unha inserción de 73 aminoácidos, e esta inserción media a degradación de IRP2 nas células que teñen as súas reservas de ferro ateigadas. A IRP2 está regulada pola F-Box FBXL5 que activa a ubiquitinación e despois a degradación de IRP2. A IRP2 non ten actividade de aconitase.
Transporte e regulación do ferro
Todas as células do corpo necesitan ferro, que obteñen do sangue, e captan por medio de receptores de transferrina da súa superficie. O ferro sanguíneo que poden captar as células está unido á transferrina, e o complexo transferrina-ferro únese aos receptores e é introducido na célula. No interior da célula o ferro é transferido á ferritina, que é a proteína de almacenamento de ferro intracelular.
As células teñen sofisticados mecanismos para percibir a súa necesidade de ferro. Nas células humanas o que mellor está caracterizado é a regulación postranscricional de certos ARNm. Exercen esa función as secuencias de ARN chamadas elementos de resposta ao ferro (IREs) que están contidas nos ARNms que codifican o receptor da transferrina e a ferritina. As proteínas de unión ao elemento de resposta ao ferro (IRE-BP) poden unirse a estas secuencias dos ARNm do receptor da transferrina e da ferritina, pero esta capacidade de unión varía segundo se están unidas ao ferro ou non, xa que sofren cambios conformacionais, e o efecto depende do ARNm de que se trate.
Cando o ferro se une ás IRE-BP, estas cambian de forma e como resultado xa non se poden unir ao ARNm da ferritina. Isto permite que este ARNm dirixa a tradución de máis ferritina. Noutras palabras, cando hai moito ferro na célula, o propio ferro causa que a célula produza máis proteínas de almacenamento de ferro. (A IRE-BP é unha aconitase cun grupo 4Fe-4S; para un debuxo esquemático do cambio de forma ver aquí).
A produción do receptor da transferrina depende dun mecanismo similar, pero esta ten un causante e un efecto final opostos. As IRE-BPs que non están unidas ao ferro únense aos IREs do ARNm do receptor da transferrina. Pero eses IREs teñen un efecto diferente: cando as IRE-BP se unen a estes sitios, a unión non só permite a tradución senón que tamén estabiliza a molécula de ARNm, polo que pode permanecer intacta moito tempo.
En condicións nas que hai un nivel baixo de ferro, as IRE-BPs permiten que as células sigan producindo receptores da transferrina. E ao haber máis receptores da transferrina é máis fácil para a célula traer máis ferro dos complexos transferrina-ferro que están circulando fóra da célula. Pero, a medida que o ferro se une a cada vez máis IRE-BPs, estas cambian de forma e sepáranse do receptor da transferrina ao que estaban unidas. O ARNm do receptor da transferrina é degradado rapidamente se non ten as IRE-BP unidas a el. En consecuencia, a célula deixa de producir receptores da transferrina.
Cando a célula ten máis ferro do que se pode unir á ferritina ou aos grupos hemo, cada vez se une máis cantidade de ferro ás IRE-BPs. Iso fai que cese a produción do receptor da transferrina. E a unión do ferro ás IRE-BP tamén fai que empece a produción da ferritina.
Cando a célula ten pouco ferro, únese cada vez menos ferro ás IRE-BPs. As IRE-BPs non unidas a ferro poden unirse ao ARNm do receptor da transferina.
miniatura|center|500px|Regulación do metabolismo do ferro polas IRE-BP.
Pedro Gil Gómez
Pedro Gil Gómez (tamén coñecido como Pedrito Gil), nado en Esplugues de Llobregat o 13 de decembro de 1980, é un xogador de hóckey a patíns catalán e que xoga na demarcación de dianteiro. Dende a tempada 2012-13 xoga no Hockey Valdagno italiano.
Entre as súas características salienta a súa velocidade, axilidade e a súa capacidade goleadora, que o levaron a ser considerado como un dos mellores dianteiros do mundo.
Traxectoria
Pedro Gil iniciou a súa carreira deportiva no equipo da súa cidade natal, o Club Esportiu Noia, equipo co que xogou dende as categorías inferiores ata 1998, ano no que asinou co Club Patín Tenerife. Tras un ano en Tenerife, regresou ao club do Alt Penedès. No ano 2000 foise xogar a Portugal, primeiro dúas tempadas no Clube Infante de Sagres, e no 2002 co FC Porto, club no que xogou 5 tempadas e onde se consagrou como un dos mellores dianteiros de Europa. No 2007 volveu á OK Liga tras asinar co Reus Deportiu, club co que se alzou co título do Campionato do Mundo de clubs de 2008 celebrado en Reus, e coa Copa de Europa na tempada 2008-09, disputada na localidade italiana de Bassano del Grappa. Ao seu retorno á Liga portuguesa (novamente ao FC Porto), logrou dúas ligas nas tempadas 2009-10 e 2010-11. No verán de 2012 asinou co Hockey Valdagno (Italia).
En 2012, logrou o seu sétimo Europeo coa Selección española, facendo historia ao lograr o récord de 7 Campionatos de Europa consecutivos, feito que non conseguiu ningún outro país.
Hänsel e Gretel
Hansel e Gretel (Hänsel unt Gretel en lingua alemá) é un conto de fadas europeo de tradición oral e que foi recollido polos irmáns Grimm. Foi traducido ao galego en 1984 por Valentín Arias para Xerais.
Enredo
Este conto relata a aventura dos irmáns Hansel e Gretel, fillos dun pobre leñador, que de acordo coa dona, decide abandonalos na foresta porque a familia non ten condicións para os manter. No camiño pola fraga, Hansel e Gretel espallan migallas de pan. Os paxaros comen finalmente as migallas, que é o detalle máis coñecido e característico da obra, polo que Hansel e Gretel acaban perdidos na foresta.
Na tentativa de atopar o camiño de volta, os rapaces atopan unha casa feita de doces e, coa fame que teñen, comezan a comer as lambonadas. Son entón collidos pola dona da casa que resulta ser unha bruxa. A vella planea engordar os nenos para despois comer a súa carne. Mentres Hansel comía e engordaba, Gretel traballaba na casa para ser a próxima.
Porén, espertos, os rapaces descobren o plan da bruxa e engánana botándoa dentro do propio forno. Xa ceibos, Hansel e Gretel atopan a seu pai, cuxa muller morrera, e voltan para casa levando consigo provisións de abondo para o resto da súas vidas.
Análise
A historia tal como a coñecemos dos Irmáns Grimm é unha versión esterilizada para a clase media do século XIX, mais a orixinal era unha mostra da dureza da vida na Idade Media. Debido á fame e á constante escaseza de comida, o homicidio infantil era unha práctica común na Idade Media. Nesta historia os irmáns son deixados no bosque para que morran ou desaparezan porque non poden ser alimentados.
Nas primeiras copias da colección dos Irmáns Grimm non había madrasta; a nai persuadiu o pai a abandonar os seus propios fillos. Esta mudanza, como en Brancaneves, parece ser unha atenuación deliberada da violencia contra os nenos, para as nais modernas que non soportarían ouvir sobre nais que ferisen os propios fillos.
O feito de que a nai ou madrasta morrese cando os rapaces matan a bruxa é porque a nai ou madrasta e a bruxa son, de feito, a mesma muller, ou polo menos que a personalidade delas está fortemente ligada. Alén de póren os nenos en perigo, teñen a mesma preocupación pola comida: a nai ou madrasta para evitar a fame e a bruxa coa casa feita de comida e o seu desexo de comer os rapaces.
Existe tamén outra versión na que son Hansel e Gretel os que deciden dar un paseo e non a nai a que os bota ao monte.
Outras versións
Hansel e Gretel apareceron en 1954 en Looney Tunes.
Por ser unha historia moi curta, foi pouco aproveitada como longametraxe infantil. En 1932, a Disney produciu unha adaptación do conto nun episodio da serie de curtametraxes Silly Symphonies chamada Babes in the Wood (Meniños no bosque), que mostraba a Hansel e Gretel visitando a casa da bruxa dos doces. Nesta versión, porén, a bruxa transforma os nenos en animais, e ao final os irmáns ceiban a outros rapaces da casa e usan as súas propias pocións para a petrificar. En 2002 houbo un filme homónimo á historia que retrataba a Hansel e Gretel coma personaxes dunha historia narrada. Outra curtametraxe inédita da Disney pódese ver no especial de halloween do programa House of Mouse, na que Mickey e Minnie son Hansel e Gretel.
En 2007 a historia de Hansel e Gretel sae na serie de libros Dragóns de Éter, de Raphael Draccon, que profunda infinitamente os antigos contos e relata unha versión da historia nunca antes vista ou sequera imaxinada.
En 2013 estréase Hansel and Gretel: Witch Hunters, un filme de acción e terror baseado no conto. Nesta versión máis adulta, Hansel e Gretel son xa mozos e tornáronse en cazadores profesionais de bruxas. Ao longo do filme, os irmáns descobren que a súa nai era en verdade unha bruxa boa que os abandonou no bosque para protexelos dunha bruxa malvada.
Kurihara
Kurihara (栗原市, くりはらし, Kurihara-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro da rexión de Tōhoku e ó norte da prefectura, noroeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 804,93 km² e a poboación de 76.156 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 94,6 h/km².
O concello de Kurihara limita cos concellos de Ōsaki, de Tome (son da prefectura de Miyagi); de Higashinaruse, de Yuzawa (son da prefectura de Akita); e de Ichinoseki (da prefectura de Iwate).
Historia
A cidade de Kurihara foi fundada pola fusión de 10 concellos do distrito de Kurihara (Tsukidate, Wakayanagi, Kurikoma, Takashimizu, Ichihasama, Semine, Uguisuzawa, Kannari, Shiwahime e Hanayama) no ano 2005.
Althea Gibson
Althea Gibson, nada en Silver (Carolina do Norte) o 25 de agosto de 1927 e finada en East Orange (Nova Jersey) o 28 de setembro de 2003, foi unha tenista e golfista estadounidense, e a primeira deportista de raza negra en cruzar a liña da cor no tenis internacional. En 1956 converteuse na primeira afroamericana que gañou un torneo de Grand Slam (o Torneo de Roland Garros). O ano seguinte gañou tanto Wimbledon como o US Nationals (precursor do aberto dos Estados Uniods), o que repetiu en 1958, e foi votada como a Deportista Feminina do Ano pola Associated Press os dous anos. En total, gañou once torneos de Grand Slam, incluíndo cinco títulos individuais, cinco de dobres e un de dobres mixtos. Gibson foi incluída no International Tennis Hall of Fame e no International Women's Sports Hall of Fame. "Ela é unha das grandes xogadoras que xamais existiu", dixo Bob Ryland, contemporáneo dela e antigo adestrador de Venus e Serena Williams. "Martina [Navrátilová] non podería tocala. Penso que batería as irmás Williams". A principios da década de 1960 tamén se converteu na primeira xogadora negra que participou no Women's Professional Golf Tour.
Nun momento en que o racismo e os prexuízos estaban estendidos no deporte e na sociedade, Gibson foi comparada con Jackie Robinson. "O seu camiño ao éxito foi un desafío, dixo Billie Jean King, "mais nunca a vin dar marcha atrás" "Para calquera era unha inspiración, polo que podía facer nese momento en que era enormemente difícil xogar ao tenis se eras negro", dixo o exalcalde de Nova York David Dinkins. "Estou orgullosa de seguir as súas grandes pegadas", escribiu Venus Williams. "Os seus logros estableceron o escenario para o meu éxito, e a través de xogadoras como eu mesma e Serana e outras moitas por chegar, o seu legado seguirá vivo".
Individuais: 7 (5 titles, 2 segundos postos)
Clave: (#) denota o número de títulos individuais no torneo ata ese momento.
Castropol
Castropol é un concello asturiano galegofalante,  limítrofe con Galiza coa ría de Ribadeo por medio. No ano 2005 tiña 3.998 habitantes, dos que en 2019 perdera case 600.
A capital do concello é Castropol, que é canda As Figueiras a vila principal do municipio. Ámbalas dúas contan con porto sobre a ría. É un dos 48 concellos da Galicia estremeira. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «» ou «».
A Best 2 -Black-
A Best 2 -Black- é un dos dous álbums da serie de compilacións de grandes éxitos "A Best 2" da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o 28 de febreiro de 2007 (o mesmo día que "A Best 2 -White-") baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O álbum debutou na primeira posición no Xapón no seu primeiro día a venda e tomou a segunda posición nas listas semanais, algo que tamén logrou noutros países de Asia. "A Best 2 –Black-" esta situado no cuarto posto dos CDs xaponeses máis vendidos de 2007.
Singles incluídos
Vendas acumuladas dos singles: 6,051,389
Castropol
Parroquias
O concello de Castropol componse de nove parroquias
Demografía
Evolución da poboación de Castropol dende 1920 ata 2007:
Historia
A partir de 1904 foi escenario dun intento político de renovación promovido por Vicente Loriente Acevedo, un castropolense que fixera fortuna en Cuba. Creou o "Partido Independiente de Castropol", popularmente coñecido como "Partido Novo", co obxectivo declarado de loitar contra o caciquismo conservador e rexenerar non só a vida política senón tamén a educativa e cultural da Asturias occidental. Publicaron o periódico decenal Castropol. O Partido Independiente obtivo significativos éxitos nas eleccións locais e provinciais, pero fracasou no seu desafío aos conservadores nas eleccións a deputados a Cortes de 1910, nas que Loriente non logrou, por moi pouco, o desexado escano fronte a Benito Castro García. A formación castropolense rematou integrándose no Partido Reformista liderado polo político republicano Melquíades Álvarez, e foi este o que nas eleccións de 1914 logrou a elección como deputado do distrito de Castropol, revalidando a elección en 1916, 1919, 1920 e 1923. Coa ditadura de Primo de Rivera desapareceu o decenario Castropol.
Entre 1938 e 1943 o seu torritorio albergou o Campo de concentración de Arnao.
Eleccións municipais en Monterrei
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Monterrei dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Monterrei]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Monterrei desde a aprobación da Constitución de 1978.
Pedro de Agar
Pedro de Agar y Bustillo, nado en Bogotá o 19 de xuño de 1763 e finado en Madrid o 1 de outubro de 1822, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Foi fillo de Benito de Agar y Leis, orixinario da Casa de Trillo en Santa Mariña, por entón dependente do coto de Moraime (Muxía). Emigrou a Cartagena de Indias, onde entrou na corte do vicerrei de Nova Granada. A súa nai foi María Josefa Javiera Bustillo Pérez, nada en Llanes e sobriña do fiscal Fernando Bustillo García.
Foi elixido deputado por Ultramar nas Cortes de Cádiz, e en 1810, no marco da Guerra da Independencia Española, foi nomeado presidente da Rexencia de España e Indias. Cesado en 1812, volveu ocupar o cargo en 1813 até que Fernando VII de España estableceu de novo a monarquía absoluta. Detido en Madrid e desterrado a Santiago de Compostela en maio de 1814, estivo recluído en Betanzos até que en 1820 foi liberado polo coronel Félix Álvarez Acevedo ao comezar o trienio liberal. Foi nomeado Capitán Xeneral de Galicia, e o 25 de xullo participou na ofrenda ao Apóstolo Santiago como delegado rexio. En 1821 pasou a formar parte do Consello de Estado. Tras a súa morte foi soterrado no cemiterio da Puerta de Fuencarral.
Vida persoal
Casou con Teresa de Castro Domínguez, da Graña (provincia de Betanzos), finada o 18 de abril de 1818. O 20 de decembro de 1820 casou de novo con Paula Roldán Riobóo, finada na Coruña en marzo de 1855. Con esta última tivo dúas fillas, Manuela e Petra de Agar Roldán (póstuma), quen casou con Ramón de la Maza.
Val do Carrio, Lalín
Santo André de Val do Carrio é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE ene 2011 tiña 61 habitantes (32 homes e 29 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 74 habitantes.
Historia
O medievalista Ventura Cañizares del Rey identifica esta parroquia coa vila de Ovali, doada en 968 ao mosteiro de Antealtares, e o lugar de Abonxo co de Abaonio. Nas súas inmediacións topáronse muíños de man, cerámica e outros obxectos.
A Pena de Ouro debe o seu nome ao achado dun tesouro cando se abriu a estrada Lalín-Vila de Cruces.
Patrimonio
O Pazo de Val do Carrio, chamado A Casagrande, foi fundado no século XVI como un vínculo da Casa de Cercio, é un dos máis brasonados da Galicia interior, presenta sete escudos coas armas dos Castro, Gil, Varela, Gundín, Salgado, Taboada, Deza, Camba, López de Lemos. A casa-torre foi restaurada ao final dos anos setenta.
A igrexa parroquial, construída no século XVIII como capela familiar, é sinxela pero de elegante factura.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1966
A carreira foi o noveno Gran Premio dos Estados Unidos (16º incluíndo as carreiras do Gran Premio de América 1908 a 1916). Foi o sexto que tivo lugar en Watkins Glen. A carreira levouse a cabo sobre 108 voltas ao circuíto de 3´78 quilómetros de lonxitude cunha distancia total de carreira de 408 quilómetros.
Aínda que ningún dos Brabham finalizaron, o fallo do motor do Ferrari 312 de Lorenzo Bandini deulle a Jack Brabham un dobrete, o campionato do mundo de pilotos e o de construtores nun coche de fabricación propia.
Notas
Malia non anotar ningún punto, Brabham-Repco gañou o Campionato de Construtores a falta dunha carreira.
Lingua dakota
A lingua dakota (tamén chamada dakhota) é unha lingua síux falada pola tribo síux dos dakota. O dakota é considerada unha lingua estreitamente relacionada e mutuamente intelixible coa lingua lakota.
Vogais
O dakota ten cinco vogais orais, /a e i o u/, e tres vogais nasais, /aŋ iŋ uŋ/.
División de Honra da LNFS 1997-98
A tempada 1997-98 da División de Honra da LNFS foi a 9ª edición da máxima competición ligueira do fútbol sala en España. O torneo comezou o 13 de setembro de 1997 e rematou o 21 de xuño de 1998 co derradeiro encontro da final, que deu como resultado o primeiro título de liga na historia desta competición a prol do ElPozo Murcia.