cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Out of Time (canción)
"Out of Time" é unha canción de Blur publicada o 14 de abril de 2002 como sinxelo principal do seu sétimo álbum Think Tank. O tema é unha canción dominada polo baixo, con pouca batería e guitarra acústica, acompañada por florituras orquestrais orientais. Os débiles ruídos de gárgaras da intro foron sacados dunha escena de Doutor Who. O tema acadou o número 5 na lista británica de sinxelos. "Out of Time" foi o primeiro lanzamento de Blur en tres anos e tamén o primeiro sen o guitarrista Graham Coxon.
En outubro de 2011, NME situouna no número 73 da súa lista das "150 mellores cancións duns últimos 15 anos" e no 8 da lista "Mellores cancións da década". Posteriormente clasificouna no número 499 da súa lista das "500 mellores cancións de todos os tempos".
Patrimonio da Humanidade en Gambia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Gambia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Gambia ratificou a convención o 1 de xullo de 1987, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Kulttuuritalo Laikku
O Kulttuuritalo Laikku (en galego Casa da cultura Laikku) é un centro de arte e eventos da cidade de Tampere (Finlandia), inaugurado o 28 de abril de 2018. Está situado no número 4 de Keskustori (Praza Central), nas proximidades do Tammerkoski. O edificio foi coñecido anteriormente como Antiga Biblioteca ao ter acollido a antiga biblioteca principal da cidade. O edificio foi deseñado por Jussi e Toivo Paatela e as obras finalizaron en 1925.
Vilarramil, Quindimil, Palas de Rei
Vilarramil é un lugar da parroquia de Quindimil no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 16 habitantes, dos cales 11 eran homes e 5 eran mulleres.
No centro da treboada
No centro da treboada (en In the Electric Mist; en Dans la brume électrique) é un filme franco-estadounidense de 2009 dirixido por Bertrand Tavernier. Foi escrito por Jerzy Kromolowski e Mary Olson-Kromolowski baseándose na novela In the Electric Mist with Confederate Dead de James Lee Burke. Está protagonizado por Tommy Lee Jones no papel do detective Dave Robicheaux. No centro da treboada é a secuela do filme de 1996 Prisioneiros do ceo, que tamén é unha adaptación da novela de Burke. O personaxe de Dave Robicheaux naquel momento era un exdetective de homicidios nos pantanos de Luisiana, e foi interpretado por Alec Baldwin.
A Fonte do Mallo, Remonde, Palas de Rei
A Fonte do Mallo é un lugar da parroquia de Remonde no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Xancís, Quindimil, Palas de Rei
Xancís é un lugar da parroquia de Quindimil no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, un home.
A Vacariza, Remonde, Palas de Rei
A Vacariza é un lugar da parroquia de Remonde no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
División de Honra de Rugby 2021-2022
A tempada 2021-2022 da División de Honra da liga nacional de rugby foi a 55ª edición da principal competición entre clubs de rugby en España.
O torneo contou con doce equipos participantes: tres casteláns, dous vascos, dous cataláns, dous madrileños, dous valencianos e un andaluz. O Club de Rugby La Vila e o Gernika Rugby Taldea ocuparon as prazas que deixaron o Getxo Rugby Taldea e o Independiente Rugby Club.
Formato
O formato da competición foi modificado para reducir o número de xornadas de liga regular a 16. Posteriormente os oito primeiros equipos da táboa disputaron as eliminatorias polo título: cuartos de final, semifinais e final, todas elas a un encontro no campo do equipo mellor clasificado, do seguinte xeito:
Eliminatorias
A final da División de Honra tivo lugar no Estadi Baldiri Aleu (Sant Boi de Llobregat) o 5 de xuño de 2022 e nela enfrontáronse os equipos Unió Esportiva Santboiana e Ordizia Rugby Elkartea, que viñan de ser segundo e cuarto da liga regular e de eliminar en semifinais a Club de Rugby Cisneros e Club de Rugby El Salvador. O encontro rematou con vitoria para o equipo local, a Santboiana, que dese xeito acadou o seu 8º título de liga coincidindo coa celebración do seu 100º aniversario.
Quindimil, Quindimil, Palas de Rei
Quindimil é un lugar da parroquia de Quindimil no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 1 era home e 3 eran mulleres.
Xosé Gayoso Veiga
Xosé Gayoso Veiga, nado nas Reboleiras, Outeiro de Rei, o 8 de xuño de 1905 e finado en Lugo en outubro de 1995, foi un escritor galego.
Traxectoria
Iniciou estudos universitarios, que non rematou, e foi profesor nun centro de ensino privado. Colaborou coa prensa luguesa da época nalgunhas cabeceiras como El Progreso, Guión, La Provincia e Yunque.
Obra
Publicou un único volume:
Sandra Sánchez Sánchez
thumb|280px|[[Traiñeira do Club de Remo Náutico de Ribeira na regata da Concha de 2018.]] Sandra Sánchez Sánchez, nada o 17 de marzo de 1988 en Boiro, é unha reimeira galega. Gañou a Bandeira da Concha cinco veces e a Liga ACT feminina dúas veces.
Traxectoria
Comezou a remar no equipo de Cabo da Cruz e desde 2008 gañou cinco bandeiras da Concha coa selección galega e logo coa Sociedade Deportiva Rías Baixas. Cando o equipo se disolveu en 2016, seguiu remando en Cabo da Cruz e clasificouse na liga da Concha. Empezou a competir no Club de Remo Náutico de Ribeira no que tamén é adestradora, e co que quedou terceira na Concha en 2017 e 2018.
Patrimonio da Humanidade en Ghana
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Ghana, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Ghana ratificou a convención o 4 de xullo de 1975, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
O Vilar, Remonde, Palas de Rei
O Vilar é un lugar da parroquia de Remonde no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 8 eran homes e 6 eran mulleres.
Patrimonio da Humanidade en Honduras
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Honduras, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Honduras ratificou a convención o 8 de xuño de 1979, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
A Vacariza, Ulloa, Palas de Rei
A Vacariza é un lugar da parroquia de Ulloa no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, un home.
Javier Rodríguez Pampín
Traxectoria
Rexentaba o ultramarinos familiar. Foi concelleiro en Melide dende 1974, sendo tenente de alcalde. En 1976 foi nomeado alcalde. Presentouse ás eleccións municipais de 1979 por UCD e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Popular (como membro do PDP) e foi reelixido cunha ampla maioría absoluta (9 concelleiros de 13). Foi deputado provincial entre 1979 e 1987. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura da CPG, sendo o máis votado pero sen maioría absoluta, polo cal perdeu a alcaldía en favor de AP que pactou un goberno alternativo cos independentes de Unidade dos Veciños. Á fin dese mandato retirouse da primeira liña política.
Lucas Nogueira
Lucas Riva Amarante "Bebê" Nogueira, nado o 26 de xullo de 1992 en São Gonçalo (Río de Xaneiro), é un ex xogador brasileiro de baloncesto profesional.
Javier Rodríguez Pampín
Traxectoria
Finou en Melide o 1 de agosto de 2022 con 79 anos.
Lucas Nogueira
Traxectoria profesional
Nogueira comezou en 2009 nas categorías inferiores do CB Estudiantes. En 2011, foi cedido ó CB Las Rozas para tempada 2011-12. O 27 de xuño de 2013, Nogueira renovou o seu contrato co Estudiantes por dous anos máis, e a tempada seguinte conseguiu o galardón ó mellor defensor da Liga ACB.
Javier Rodríguez Pampín
Vida persoal
Casou con Lolita Rodríguez Calvo e foi pai de Mª Dolores, Javi, María e Elena Rodríguez Rodríguez.
Lucas Nogueira
Traxectoria profesional
Nogueira foi seleccionado na 16ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Boston Celtics, e foi traspasado ós Atlanta Hawks.
O 30 de xuño de 2014, os dereitos do Draft de Nogueira foron traspasado xunto a Lou Williams ós Toronto Raptors, a cambio de John Salmons e unha elección da segunda rolda do Draft de 2015. O 3 de agosto de 2014, asinou cos Raptors. O 21 de novembro de 2014, Nogueira debutou na NBA, facendo dous puntos e cinco rebotes na vitoria dos Raptors por 124–83 contra os Milwaukee Bucks.
O 9 de setembro de 2018, Nogueira asinou co Baloncesto Fuenlabrada da Liga ACB.
Tralo seu paso polo Al-Muharraq SC de Bahrain e polo Cearense brasileiro, Nogueira anunciou a súa retirada do baloncesto profesional o 3 de febreiro de 2021 debido ás súas lesións.
Erna Schneider Hoover
Erna Schneider Hoover, nada en Nova Jersey o 19 de xuño de 1926, é unha matemática estadounidense coñecida por inventar un sistema automático de conmutación telefónica que evitaba as sobrecargas do sistema durante as horas punta. As chamadas entrantes foron controladas por un ordenador, axustando automaticamente a aceptación da chamada.
Traxectoria
Doutorouse na Universidade de Yale en filosofía e fundamentos das matemáticas en 1951. Ensinou no Swarthmore College de 1951 a 1954, ensinando filosofía e lóxica. En 1954 uniuse a Bell Laboratories como técnica asociado superior e foi ascendida en 1956. Os sistemas de cambio neses anos pasaron de tecnoloxías electrónicas a informáticas e os problemas producíronse cando unha central telefónica estaba saturada de miles de chamadas nun curto período de tempo, o que provocou o colapso do sistema.
Hoover traballou entón en varias aplicacións de alto nivel, como programas de control de radar do sistema de salvagarda de mísiles balísticos Safeguard, sistemas para interceptar cabezas de mísiles balísticos intercontinentais entrantes. O seu departamento traballou en métodos de intelixencia artificial, grandes bases de datos e software transaccional para soportar grandes redes telefónicas. Traballou nos Laboratorios Bell durante 32 anos ata xubilarse en 1987. Hoover é considerada unha pioneira no campo da tecnoloxía informática.
Remonde, Remonde, Palas de Rei
Remonde é un lugar da parroquia de Remonde no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 12 habitantes, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.
Anna Giordano
Anna Giordano, nada en 1965, é unha conservacionista italiana. Ornitóloga experimentada cun doutoramento en ciencias naturais, Giordano foi líder do World Wide Fund for Nature (WWF) en Sicilia e unha respectada ambientalista en toda Europa; gañou o Premio Ambiental Goldman en 1998. É coñecida polo seu traballo para a protección das aves silvestres e contra os danos que causaría no medio ambiente a ponte sobre o estreito de Messina.
Traxectoria
Uniuse á Liga Italiana para a Protección das Aves (LIPU) á idade de seis anos. En 1981, despois de ver 17 paxaros disparados no ceo por cazadores furtivos disparando desde búnkeres de cemento, comprometeuse a loitar contra os cazadores furtivos. Desafiar aos homes na sociedade siciliana dominada por homes, onde había unha longa tradición de cazar aves rapaces migratorias, creou unha aberta hostilidade cara a Giordano. Cando comezou a acosar á policía, os gardabosques e as autoridades locais para que fixesen algo sobre a matanza ilegal, non a tomaron en serio. Pero ela persistiu e, en 1984, comezou a organizar campamentos de mozos de todo o mundo que se reunían cada primavera para observar as migracións e informar á policía cando vían traballando aos cazadores furtivos.
Os cazadores responderon con ameazas e intimidación. En 1986, escapou por pouco do tiroteo do seu automóbil, e máis tarde os cazadores furtivos irromperon na súa casa. Tamén lle enviaron por correo un falcón morto cunha nota ameazadora. Despois deste e outro incidente no que ela e un grupo de mozos que monitoreaban a migración recibiron disparos, os axentes da lei locais comezaron a axudar a Giordano nos seus esforzos por deter a caza furtiva desenfreada.
Ela declarou que en 1984, durante o primeiro campamento, contaron ao redor de 3.100 rapaces e cegoñas, e 1,100 tiros, e en 2000, só un pouco menos de 35.000 rapaces e cegoñas, e 5 tiros.
Entre 1996 e 2003, Anna Giordano foi directora da Reserva Natural Saline dei Trapani e Paceco, establecida pola Rexión Siciliana e xestionada por WWF.
Giordano liderou o equipo de WWF involucrado na revisión de avaliacións de impacto ambiental para propostas de desenvolvemento na Unión Europea e Italia. Entre 2007 e 2008, participou na Avaliación de Impacto Ambiental e a Avaliación Ambiental Estratéxica establecida polo Ministerio de Medio Ambiente italiano.
Music Is My Radar
"Music Is My Radar" é unha canción da banda inglesa Blur. Publicouse como sinxelo o 16 de outubro de 2000 para promocionar o recompilatorio de grandes éxitos Blur: The Best of, sendo a única canción inédita do disco. O tema acadou o número 10 da lista británica de sinxelos. Unha versión alternativa chamada "Squeezebox" apareceu en 2012 nun dos CDs de rarezas da caixa Blur 21, editada para celebrar o 21 aniversario do seu álbum de estrea, Leisure.
O músico nixeriano Tony Allen, que é mencionado repetidamente na letra, posteriormente colaborou co líder do grupo Damon Albarn como batería no supergrupo The Good, the Bad & the Queen e aparece tras a súa morte con Albarn na canción de Gorillaz de 2020 "How Far?".
Recepción
En cambio, Graham Reed de Drowned in Sound afirmou que a canción era un "fallo creativo" que está "desprovisto de tono ou melodía".
Ramón Lois Ordóñez
Ramón Antonio Lois Ordóñez, nado en Ponteceso en 1946 e finado na Coruña o 9 de xaneiro de 2020, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Foi mestre e director do colexio de Zas. Neste municipio foi elixido concelleiro pola UCD tralas eleccións municipais de 1979, formación que quedou a tan só un concelleiro de lograla alcaldía. Nas municipais de 1983 encabezou a Candidatura Democrática Independente e foi elixido alcalde con maioría absoluta, derrotando así ó anterior rexedor Antonio Cortizo Cortizo, o cal se presentara por AP. Nas municipais de 1987 encabezou a CPG e foi reelixido con maioría absoluta. Foi un dos alcaldes desta formación que respaldou o apoio de 3 dos seus deputados á moción de censura presentada na Deputación da Coruña polo socialista Salvador Fernández Moreda contra José Manuel Romay Beccaría. Decidiu non presentarse á reelección nas municipais de 1991, retirándose da primeira liña política, pero colaborando coa candidatura do PSdeG-PSOE e pasando a formar parte deste partido en 1993, se ben sempre en segunda liña.
Luís Alonso Pérez
Luís Alonso Pérez, máis coñecido como Lula, nado en Santos o 1 de marzo de 1922 e finado en São Paulo o 15 de xuño de 1972, foi un adestrador de fútbol brasileiro, de ascendencia galega. Está considerado como o mellor técnico da historia do Santos FC, ao que dirixiu durante a época máis destacada do club, entre 1954 e 1966, gañando numerosos títulos estatais, nacionais e internacionais. É o técnico con máis partidos dirixidos na historia do Santos (945), así como un dos adestradores máis laureados da historia do fútbol brasileiro e do mundo, a pesar de ter falecido con só 50 anos de idade.
Inicios
Naceu na cidade brasileira de Santos, sendo fillo de dous inmigrantes galegos con orixes en Xinzo de Limia. Moi afeccionado ao fútbol, traballou como leiteiro, panadeiro e taxista, ao tempo que adestraba equipos de fútbol modestos da súa cidade, como o Palmeirinha ou o Americana.
Tras dirixir na canteira da Portuguesa Santista, en xaneiro de 1949 ingresou no Santos, como subdirector de fútbol afeccionado. O 13 de maio de 1952, foi nomeado adestrador dos equipos xuvenís do club.
Santos
En xuño dese mesmo ano dirixiu dous encontros amigables do primeiro equipo, ambos fronte ao São Paulo, substituíndo temporalmente a Aymoré Moreira, que se encontraba dirixindo a selección paulista. A continuación regresou á canteira, exercendo tamén como axudante de Moreira no primeiro equipo. O 2 de xuño de 1954 colleu as rendas do primeiro equipo trala marcha do italiano Giuseppe Ottina.
O primeiro partido oficial de Lula á fronte do Santos disputouse tres días despois, na vitoria por 3-2 contra o Botafogo no Maracanã, correspondente ao Torneo Río-São Paulo. Na seguinte campaña guiou ao Santos á conquista do Campeonato Paulista por segunda vez na historia do club, 20 anos despois da primeira.
En 1962 conquistou a súa primeira Copa Libertadores, vencendo na final ao Peñarol de Béla Guttman. Tras gañar na ida no estadio Centenario e perder na volta no Vila Belmiro, o título púxose en xogo nun encontro de desempate no estadio Monumental de Buenos Aires, decidíndose a favor do equipo brasileiro por 3-0, grazas a dous goles de Pelé e un en propia meta de Omar Caetano. A continuación o equipo paulista disputou a Copa Intercontinental diante do campión de Europa, o Benfica, ao que dirixía Fernando Riera e que contaba con destacados futbolistas como Mário Coluna, José Águas ou Eusébio. Os tres principais atacantes do Santos (Pelé, Coutinho e Pepe) converteron un total de 8 goles, para un resultado global de 8-4, dándolle así ao equipo de Lula o seu primeiro cetro mundial.
Ao ano seguinte o club santista revalidou o seu título da Libertadores, ao derrotar na final ao Boca Juniors, gañando tanto na ida no Maracanã como na volta na Bombonera. En novembro, Lula e o Santos disputaron a súa segunda Copa Intercontinental consecutiva contra o Milan de Luis Carniglia. O equipo italiano gañou por 4-2 na ida en San Siro, con goles de Trapattoni, Amarildo (2) e Mora, e adiantouse nos primeiros minutos do partido de volta, diante dos máis de 132.000 espectadores do Maracanã, con tantos de Altafini e Mora. Aínda así, dous goles de falta de Pepe e outros dous de Almir Pernambuquinho e de Lima déronlle a volta ao marcador, forzando un terceiro partido. Finalmente Dalmo Gaspar, cun solitario gol de penalti, converteu o Santos de Lula no primeiro club en gañar dous títulos intercontinentais.
Últimos anos
En 1967 fíxose cargo da Portuguesa Santista antes de fichar polo Corinthians en novembro dese mesmo ano. Dirixiu 35 partidos do club paulista, un deles unha vitoria sobre o Santos o 6 de marzo de 1968, que poñía fin a 11 anos sen gañar o Clássico Alvinegro.
Máis tarde adestrou a Portuguesa de São Paulo e o Santo André. Dirixiu este último equipo durante só tres partidos, un deles unha vitoria sobre o Santos. Os seus últimos anos de vida pasounos profundamente afectado pola súa saída do Santos, club ao que sempre quixo regresar. En 1971 deixou o fútbol e pouco despois, o 15 de xuño de 1972, con só 50 anos de idade, faleceu debido a unha infección tras un transplante de ril, que empeorou debido á hipertensión que padecía.
Agregación limitada por difusión
miniatura| Simulación de crecemento dun DLA. miniatura| Estrutura de cobre formada por un DLA formado a partir dunha solución de sulfato de cobre nunha célula de electrodeposición. A agregación limitada por difusión (en inglés Diffusion-limited aggregation, DLA) é un proceso estocástico no que as partículas encadenadas aleatorias, liberadas debido ao movemento browniano, agloméranse para formar agregados, aferrándose unhas ás outras. Esta teoría, proposta por Thomas Witten e Leonard Sander en 1981, é aplicable á agregación de calquera sistema onde a difusión é o principal medio de transporte. Deste xeito obtéñense estruturas moi ramificadas e a súa complexidade pódese analizar mediante xeometría fractal.
O DLA pódese usar para modelar algúns patróns naturais, e pódese observar en sistemas como a electrodeposición, o fluxo de Hele-Shaw, os depósitos minerais e a descomposición dieléctrica.
DLA ten algunhas propiedades compartidas cos fractais; ten unha estrutura ben definida a escalas moi pequenas e a súa dimensión de Haussdorff é maior que a dimensión topolóxica.
Descrición
O algoritmo de Witten e Sander baséase no modelo de crecemento aleatorio da agregación de partículas. Dado un grupo de n partículas, un camiñante aleatorio tenderá a unirse para formar un grupo de n + 1 partículas. Canto maior sexa o clúster, máis puntos de unión coas partículas non unidas haberá, acelerando así o proceso de ramificación da estrutura. Este é un proceso estocástico, debido á natureza probabilística do camiñante aleatorio.
As estruturas construídas por este algoritmo son moi ramificadas e a súa dimensión fractal pódese calcular a partir do número de partículas e do seu raio medio. Para calquera dimensión topolóxica d, a dimensión fractal D_f ten un valor enteiro que tende a d - 1. Non obstante, a natureza fractal do DLA é débil polo que non está lonxe d, especialmente en dúas dimensións. Ademais, isto varía moito dependendo da estrutura da rede e da xeometría da simulación.
Hai que ter en conta que calcular a dimensión nunha soa mostra non é suficiente, xa que hai moitas estruturas posibles e a dimensión fractal entre elas varía moito (por exemplo, se se formase unha liña recta de partículas a dimensión sería 1, pero o probabilidade de que ocorra é moi baixa). Polo tanto, para facer un cálculo máis fiable da dimensión fractal da estrutura, hai que facer moitas réplicas, utilizando un modelo de Monte Carlo.
Fluxo Hele-Shaw
miniatura| A rotura dieléctrica de alta tensión dentro dun bloque de [[Polimetilmetacrilato|plexiglás crea un patrón fractal chamado figura de Lichtenberg. As descargas de ramas ocorren finalmente, pero crese que se estenden ao nivel molecular. ]] A velocidade dun fluído nun ambiente poroso é proporcional ao gradiente de presión dun fluído: on k é a permeabilidade do medio poroso e \mu a viscosidade do fluído.
Se se considera un fluído non compresible, a ecuación anterior leva á ecuación de Laplace. Ao introducir un segundo fluído cunha viscosidade moito menor, obtense un fluxo Hele-Shaw. A presión deste novo fluído pódese considerar constante, debido á súa baixa viscosidade, polo que segue sendo aplicable a ecuación de Laplace. O proceso DLA é similar, se estes parámetros se usan para definir a probabilidade de adhesión aleatoria do andador. Aínda que o fluxo de Hele-Shaw é de natureza determinista (mentres que o DLA é estocástico), en ambos os casos o crecemento da interface é o suficientemente lento como para usar a ecuación de Laplace en lugar da ecuación de difusión. Polo tanto, o modelo de Laplace é útil para explicar patróns formados no DLA. Do mesmo xeito, o DLA ou as súas variantes utilizáronse para modelar procesos como a electrodeposición ou a fractura dieléctrica.
Método de Hastings-Levitov
Dado que as funcións analíticas bidimensionais satisfacen a ecuación de Laplace para calquera punto non singular, a teoría do mapeo conforme proporciona outro mecanismo para construír formas. Así, pódese crear un DLA bidimensional aplicando repetidamente iteracións estocásticas de mapeo conforme. O mapeo conforme defínese como a función f(z) dende o plano complexo ata a rexión conectada a D, onde a súa derivada df/dz nunca é cero para D. Como resultado, un proporciona unha asignación a outra rexión que simplemente está conectada internamente por D, mapeando os límites dunha rexión cos límites da outra. Riemann demostrou que para rexións finitas o mapa é único. A función inversa tamén é única, g(f(z)) = z.
Se definimos un mapa de raio circular r onde se forman picos de radio a, o método de Hastings-Levitov pódese usar para definir a función de mapeo:
Este método é análogo ao fluxo de Hele-Shaw descrito anteriormente: a probabilidade de que unha partícula atope a estrutura satisface a ecuación de Laplace, coas condicións:
A probabilidade de crecemento acumulada no punto z é. Segundo a teoría do mapeo de Riemann, existe un mapeo conforme que sinala o exterior do círculo unitario cara o exterior do cluster. Esta propiedade tamén permite calcular a dimensión fractal, pola relación entre o raio e o número de picos. Nos cúmulos isótropos, a densidade de correlación depende só da distancia r.
Multifractalidade
Os clústeres dun DLA teñen multifractalidade, é dicir, teñen diferentes tipos de fractais en diferentes rexións do DLA. A probabilidade de que unha nova partícula se insira no cúmulo por contacto cunha partícula concreta p_i do cúmulo non é uniforme entre todas as partículas do cúmulo. É máis fácil que se poña en contacto cos de fóra que cos de dentro, xa que para chegar aos de dentro ten que esquivar aos demais. Como a distribución das partículas é multifractal, pódese definir unha función para calcular estas diferenzas e obter a dimensión fractal en cada partícula. A dimensión fractal conxunta calculada será a máxima obtida con este método.
A multifractalidade é especialmente interesante neste caso porque as características multifractais son leis de escala que se relacionan coas probabilidades da dimensión fractal.
Supertamarcos
miniatura|dereita|200px|Localización aproximada do pobo dos supertamarcos na provincia romana da [[Gallaecia.]] Os supertamarcos ou celtas supertamarcos (en Celtici Supertamarici) eran unha antiga tribo celta de Gallaecia, un pobo galaico lucense que viviu no oeste da actual Galicia, na comarca do Xallas.
Historia
Segundo a Naturalis historia de Plinio o Vello, antes da romanización de Galicia a zona da antiga Comarca de Carnota, estaba poboada pola tribo galaica dos supertamarcos (de alén do Tambre), que despois quedaron integrados no conventus lucensis. Esta denominación foi seguida por Tolomeo e Estrabón.
Estelas funerarias
miniatura|Estela de Crecente, onde se menciona o pobo dos supertamarcos. Consérvanse cinco estelas funerarias que conteñen referencias á tribo dos celtas supertamarcos, curiosamente todas elas aparecidas moi lonxe da situación orixinal desta tribo:
Melati e Isabel Wijsen
Melati Wijsen, nada en 2001, e Isabel Wijsen, nada en 2003, son activistas climáticas indonesias. As dúas irmás son coñecidas polos seus esforzos para reducir o consumo de plástico en Balí.
As irmás naceron en Balí, de pais holandeses e indonesios. En 2013, cando Melati tiña 12 anos e Isabel 10, comezaron unha campaña para librar a Balí das bolsas de plástico desbotables chamada Bye Bye Plastic Bags. Para chamar a atención do público, organizaron unha folga de fame do amencer ao anoitecer en 2016, esixindo con éxito unha reunión co entón gobernador de Balí, I Made Mangku Pastika. A campaña resultou na sinatura de Pastika dunha orde para prohibir as bolsas e pallas de plático a partir de 2018.
En 2017, o dúo falou no Día Mundial do Océano das Nacións Unidas na cidade de Nova York. En 2018, as dúas foron nomeadas dúas dos 25 adolescentes máis influentes de 2018 pola revista Time. En 2020, Melati foi relatora convidada no Fórum Económico Mundial en Davos. En 2019, un documental sobre Melati Wijsen titulado Bigger than Us foi estreado. O filme foi dirixido polo director francés Florece Vasseur e producido por Marion Cotillard.
Copa de España de Rally
A Copa de España de Rally foi unha competición de rally organizada pola Real Federación Española de Automobilismo que se disputou en España entre 1984 e 1992 independente do Campionato de España de Rally. A maioría das probas que formaron parte do mesmo eran probas habituais do Campionato de España, que ao saír do calendario deste foron puntuables para a Copa de España.
Tes un correo
Tes un correo (en You've Got Mail) é un filme estadounidense de 1998 dirixido por Nora Ephron e protagonizado por Tom Hanks e Meg Ryan. Está inspirado na obra húngara de 1937 Parfumerie de Miklós László (que foi adaptada anteriormente en The Shop Around the Corner e In the Good Old Summertime), e o guión do filme foi escrito por Nora e Delia Ephron. Conta a historia de dúas persoas que manteñen un romance anónimo en liña que non saben que tamén son rivais de negocios. Foi a terceira colaboración de Hanks e Ryan, que antes apareceron xuntos en Joe Versus the Volcano (1990) e Algo para recordar (1993), sendo este último tamén dirixido por Ephron. O filme toma o seu nome do saúdo que reciben os usuarios de AOL cando reciben un novo correo electrónico.
Footloose (filme de 1984)
Footloose é un filme estadounidense de 1984 dirixido por Herbert Ross. Conta a historia de Ren McCormack (interpretado por Kevin Bacon), un adolescente de Chicago que se muda a unha pequena vila, onde intenta anular a prohibición de bailar instituída por un reverendo local (John Lithgow).
O filme recibiu valoracións dispares da crítica mais converteuse nun éxito de recadación, conseguindo 80 millóns de dólares nos cinemas dos Estados Unidos e converténdose no sétimo filme con maior recadación do ano 1984. O filme é coñecido pola súa música, coas cancións "Footloose" de Kenny Loggins e "Let's Hear It for the Boy" de Deniece Williams sendo nomeadas ao Óscar á mellor canción orixinal.
Recadación
O filme recadou 80.035.403 dólares no país. Converteuse no sétimo filme máis exitoso de 1984.
Xustiza climática
miniatura|Rapaces nunha manifestación pola xustiza climática en Minnesota, EUA, en abril de 2017. Xustiza climática é un termo usado para enmarcar o quecemento global como unha cuestión ética e política, en vez dunha cuestión de natureza puramente ambiental ou física. Iso faise a través da relación das causas e dos efectos do cambio climático aos conceptos de xustiza, particularmente xustiza ambiental e xustiza social. A xustiza climática examina conceptos como igualdade, dereitos humanos, dereitos colectivos e as responsabilidades históricas polo cambio climático. As accións de xustiza climática poden incluír o crecente número global de accións legais sobre cuestións de cambio climático. En 2017, un relatorio do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente identificou 894 accións xudiciais en marcha en todo o mundo.
Comunidades historicamente marginalizadas, como mulleres, comunidades indíxenas e comunidades de cor, moitas veces afrontan as peores consecuencias do cambio climático: en realidade, os menos responsables polo cambio climático sofren as súas consecuencias máis graves. E eles tamén poden ser aínda máis prexudicados polas respostas ó cambio climático, que poden reproducir ou exacerbar as desigualdades existentes, que foron nomeadas como 'triplas inxustizas' do cambio climático.
O uso e a popularidade da xustiza climática aumentaron dramaticamente os últimos anos, pero a xustiza climática é entendida de moitas maneiras e os distintos significados ás veces son cuestionados. Na súa forma máis simple, os conceptos de xustiza climática poden ser agrupadas ao longo das liñas da xustiza procesual, que enfatiza a toma de decisións xustas, transparentes e inclusivas, e a xustiza distributiva, que pon a énfase en quen soporta os custos do cambio climático e as accións tomadas para cumprir os obxectivos.
Faise especial fincapé no papel do PAMA (Persoas e Áreas Máis Afectadas), ou sexa, grupos desproporcionalmente afectados polo cambio climático, como mulleres, BIPOC, mozos, persoas máis vellas e máis pobres. En particular coa aparición de movementos populares que apuntan á xustiza climática - como Fridays for Future, Ende Gelände ou Extinction Rebellion - a conexión deses grupos no contexto da xustiza climática tornouse máis importante.
Leopardus braccatus
Leopardus braccatus, denominado vulgarmente na bibliografía internacional como gato do Pantanal, é unha especie de mamífero carnívoro da suborde dos feliformes, familia dos félidos, subfamilia dos felinos, unha das nove (ou dez, segundo os autoes), integradas no xénero Leopardus.
Amor e xeado
Amor e xeado (en Love & Gelato) é un filme estadounidense de 2022 escrito e dirixido por Brandon Camp. Está baseado na novela homónima de Jenna Evans Welch. Susanna Skaggs interpreta o papel de Lina Emerson, protagonista e narradora da historia. Completan o elenco Anjelika Washington como Addie; Owen McDonell como Howard; Valentina Lodovini como Francesca, Alex Boniello como Fleetwood Zach, entre outros.
Leopardus braccatus
Descrición
A especie foi descrita en 1889 polo paleontólogo e zoólogo estadounidense Edward Drinker Cope, especialista en anatomía comparada, ictioloxía e herpetoloxía, nun traballo publicado en ''Am. Nat.'', 23: 144.
Amor e xeado
O filme estreouse a través de Netflix o 22 de xuño de 2022, onde conta con subtítulos en galego.
Leopardus braccatus
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies:
Nota taxonómica
Até o ano 2020 era considerado como unha subespecie de Leopardus colocola.
Amor e xeado
Produción
O filme rodouse en xuño de 2021 na Toscana.
Leopardus braccatus
Catracterísticas
O gato do Pantanal é de cor parda polas partes superiores, cunha pequena crista ao longo do centro máis escura. Na cara ten dúas liñas escuras transversais en cada meixela. As orellas son avermelladas na base, de cor branca cremosa pola parte exterior e bordeadas por unha banda negra. A garganta é abrancazada que se torna a alaranxada cara aos flancos e no ventre. Ten algunhas rosetas de cor marrón escuro nos flancos e raias nas patas entre o cóbado e o pulso. A punta da cola e as patas son negras.
O seu tamaño é similar ao do gato doméstico.
Hai un só informe dun individuo melánico salvaxe no Brasil, aínda que este patrón de pelaxe tamén se observou nalgúns espécimes en catividade.
Hábitat e distribución
O gato do Pantanal habita en pasteiros e sabanas do centro do Brasil (Mato Grosso e Mato Grosso do Sul, o leste de Bolivia, Uruguai, o oeste de Paraguai e o extremo nordeste da Arxentina (provincia de Formosa).
Encuóntrase desde o nivel do mar até os 2 000 m de altitude.
Dentro das rexións citadas, ocupa unha gran variedade de hábitats, desde praderías abertas até bosques densos, aínda que recibe o seu nome vulgar dos humedais do Pantanal do Brasil, Bolivia e Paraguai.
As áreas de distribución das dúas subespecies están separadas polo río Paraná. Leopardus braccatus braccatus distribúese polo centro do Brasil, o leste de Bolivia (Beni), o oeste de Paraguai, e o chaco húmido ou oriental na Arxentina, onde se fotografou na provincia de Formosa. Leopardus braccatus munoai habita no sur do Brasil (Rio Grande do Sul), todo o Uruguai e a mesopotamia arxentina.
Bioloxía
O gato do Pantanal é un animal solitario e de hábitos diúrnos. Aliméntase de pequenos mamíferos, aves terrícolas, lagartos e serpentes. O seu territorio de caza oscila, segundo as zonas, entre os 3 e os 37 km2.
No Brasil coñécense híbridos entre o gato do Pantanal e Leopardus tigrinus.
Voda da Pita
A Voda da Pita é unha representación teatral popular que ten lugar cada Martes de Entroido na praza das Eiroás (Ourense). É o acto central da Festa da Pita, que é o nome co que se denomina ao entroido das Eiroás que, á súa vez, chámase así en lembranza do emparellamento de dúas persoas viúvas que tivo lugar no barrio das Eiroás na metade do século XX e que, conforme as e os informantes da zona, provocara sen pretendelo a celebración do entroido naquel barrio ourensano durante 2 décadas. A noiva era alcumada a Pita e velaquí o motivo do nome da festa e dalgúns elementos que rodean á mesma.
No ano 1999, aa asociación vecinal das Eiroás decide recuperar a celebración do entroido, introducindo na nova festa diversos contidos entre os que se atopa esta representación teatral.
Historia
miniatura|Voda da Pita 2011 A primeira vez que tivo lugar a voda foi o 7 de marzo do ano 2000, na segunda edición da Festa da Pita. Alén de introducir un novo elemento do programa da festa, a voda procuraba -nun ton satírico e desenfadado- lembrar a orixe daquela cinzarrada que tivera lugar nos mediados do pasado século, provocada polo emparellamento de dous viúvos, e que dera lugar á celebración do entroido naquel barrio ourensán. O nome dos viúvos era Antonio Guimarey e Gumersinda de Benavides, alcumada a Pita, e daí a denominación da voda e da propia festa.
Até o 10º aniversario da festa, no ano 2008, a Voda era moito máis curta e tiña lugar ás 5 da tarde, abrindo o baile de máscaras vespertino e centrándose na orixe da cinzarrada con actores e actrices improvisadas/os. É apartir dese ano que muda a estrutura festiva do Martes, trasladando a Voda da Pita para a 1 do mediodía, introducindo un elemento gastronómico no programa da festa e prolongando, portanto, o programa festivo do día grande. Isto tamén trouxo canda si unha reforma no guión da Voda que fixo que esta medrara en tempo e en contidos, inserindo novos elementos satíricos sobre o acontecido no panorama social e político ao longo do último ano. No ano 2021, como consecuencia da pandemia provocada pola COVID-19, a Voda da Pita tivo lugar de xeito virtual, dentro da experiencia novidosa e improvisada da celebración dun entroido on-line, permanecendo aloxada na canle oficial da festa no youtube.
Estrutura da Voda
Na representación da Voda conviven 2 historias. Dunha parte, o emparellamento do Antonio Guimarey e da Gumersinda de Benavides, dous viúvos que, sen querelo, deran orixe á festa; e doutra, a análise con retranca do ocurrido ao longo do último ano. Ademais, a estrutura do guión sempre contempla as mesmas partes, sendo común unha boa parte do texto en todas as edicións.
1º O narrador ou a narradora é quen sae primeiro á escena para adiantarnos o que alí vai pasar e situarnos naqueles anos nos que o Elvis facía bailar as parellas a ritmo de rock, Blanco Amor escribía A Esmorga e o Fraga bañábase en Palomares.
2º Un crego (habitualmente máis conservador) e unha monxa (tamén habitualmente, máis moderna), van dando entrada á cerimonia, aos noivos protagonistas, Antonio e Gumersinda, e as personaxes "convidadas" dese ano. A parella fala do seu amor, de como se coñeceron e de que queren iniciar unha nova vida en mutua compañía. ''CREGO: Antonio e Gumersinda. Benvidos á casa do Señor.''
Dígovos moi en verdade, que casar a dous viuvos
é cousa de gran novidade.
Cando decidiron unirse, moita ledicia nos deron.
E por iso queremos saber como foi que se coñeceron? 3º Lévase a cabo a voda, coas interrupcións necesarias se así o require a actualidade. Ao rematar, os noivos dan as grazas a todo o público pola súa asistencia e irrompe na escena unha veciña/o que, con coplas e aleccionando ao público asistente, reclama o pagamento da festa para celebrar esta unión. NOIVO: Casados quedamos
para as ledicias e para as desgrazas
''VECIÑA/O: Che, che, che!!!... Para o carro''
que con grazas non se paga.
Remexede na faltriqueira.
Veñan cartos e veña viño,
veña festa e veña leria. miniatura|Voda da Pita 2015 4º Entra a Garda-civil en escena, tal e como contan que pasou en máis dunha ocasión na antiga festa. Nesta ocasión faino atendendo á chamada do crego e para deter a trifulca que se montou na praza. Despois dunha discusión entre a veciña e o garda, que non entende a retranca, o balbordo da cinzarrada vai a máis e a autoridade competente acaba poñéndose nervioso e disparando ao ceo mentres berra "Al suelo todo el mundo". ''GARDA: Que se pare la “trifulca”! Que se aparte la xente!''
Que aquí llega montada la “autoridá” competente.
''VECIÑA: Montada... ben se ve, e “autoridá” pode ser,''
a que alguén collera a cesta
que volte morrer a festa.
Moeda dun franco de Gaulle
O franco de Gaulle é unha moeda con valor facial dun franco francés cuñada en 1988 na honra do expresidente da República Francesa Charles de Gaulle e emitida con motivo do trixésimo aniversario da proclamación da quinta República Francesa, en 1958.
O deseño e o gravado da moeda débeselle ao daquela gravador xeral de moedas de Francia, Émile Rousseau, e da súa produción encargouse a Monnaie de Paris.
Moeda circulante
Existen dúas variantes desta moeda, á parte do seu modelo estándar.
Por unha banda, un reducido número de exemplares foron cuñados cun acabamento especial (proof ou essai), con fondo espello e relevo mate. Nestas moedas incluíuse a palabra ESSAI en letras pequenas no reverso, no espazo entre o a parte inferior do marco e a data
Coñécense ademais algúns exemplares nos que non aparecen as marcas do golfiño e a cornucopia a ambos os lados da data, no exergo do reverso, característicos da emisión ordinaria. Descoñécese a cantidade de exemplares con esta variante que, pola súa rareza, é moi apreciada polos coleccionistas e ten unha cotización superior no mercado numismático.
Emisións especiais
Á parte da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existen tamén dúas versións destinadas ao mercado do coleccionismo e do investimento: unha delas é a cuñada en ouro (920 milésimas, 23,85 mm, 9 g), cunha tiraxe de 20.000 exemplares, e outra en prata de tamaño meirande (900 milésimas, 37 mm, 22,22 g), da que se cuñaron 60.000 exemplares.
Brachymystax tumensis
Brachymystax tumensis é unha especie de peixe da orde dos perciformes, familia dos salmónidos e subfamilia dos salmoninos,   unha das tres icluídas no xénero Brachymystax.
Descrición
A especie foi descrita en 1930 polo naturalista xaponés, nado en Corea, Tamezo Mori,  na súa obra:
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Brachymystax.
O epíteto específico, tumensis, alude á súa presenza no río Tumen (Corea).
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmengte válido, a especike coñeceuse tamén polos sinónimos:
Notas taxonómicas
Anteriormente Brachymystax tumensis incluíuse na especie máis estendida Brachymystax lenok, pero investigacións recentes baseadas en diferenzas de morfolóxícas e xenéticas xustificaron a súa consideración como especies diferentes.
Algúns autores incluíron antigamente á poboación surcoreana en Brachymystax tsinlingensis en lugar de en B. tumensis, e isto parece estar apoiado polo ADNmt (aínda que a súa posición taxonómica exacta aínda está por determinar).
Hábiat
Brachymystax tumensis é un peixe bentopeláxico que vive en augas doces temperadas.
Distribución
Habita en ríos e lagos do leste asiático. Distribúese amplamente polo sueste de Rusia e, máis localmente, polo nordeste e o centro deste país (incluíndo a illa Sakhalin), así como polo nordeste de Mongolia (conca do río Amur), o norte da China e Corea (por exemplo, no río Tumen).
Nalgunhas rexións, como a conca do Amur, a súa área de distribución pode solaparse coa de B. lenok.
AUC
AUC pode referirse a:
Círculo Popular de La Felguera
Historia
Foi fundado en 1918 en La Felguera, Asturias, como unha asociación de carácter cultural e deportivo co nome de Círculo Popular de La Felguera. Anteriormente existía xa na vila outro equipo de fútbol, o Atlético Felguerino, e varios dos xogadores deste pasaron a formar parte do Círculo Popular. O equipo militou nas categorías rexionais ata 1943, cando logrou o ascenso á Terceira División. Tres anos despois proclamouse campión do seu grupo, accedendo así á segunda fase da competición, onde foi segundo por detrás do Barakaldo, perdendo as opcións de ascenso. Continuou na categoría de bronce ata a tempada 1952/53, cando se proclamou campión do Grupo I por diante da Cultural Leonesa e a Ponferradina, conseguindo o ascenso directo á Segunda División. Nese momento o club cambiou de nome, pasando a chamarse La Felguera Siderúrgica Círculo Popular.