cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Transit 5E1
Resultados
Transit 5E1 continuou facendo medicións tras cumprir tódolos seus obxectivos. As medicións estendidas permitiron medir o decaemento dun cinto de radiación artificial, medi-las variacións, tempos de vida e tempos de resposta á actividade magnética dos electróns da zona exterior do cinto de radiación, comproba-la distorsión dos cintos de radiación entre a zona diúrna e a nocturna, medi-la perda de partículas sobre a anomalía do Atlántico sur, descubrir un ciclo de 27 días (igual ó período de rotación do Sol) na intensidade dos electróns atrapados na zona exterior, caracteriza-lo comportamento dos electróns da zona exterior durante os momentos de actividade magnética e estuda-los efectos dun evento solar de emisión de protóns enerxéticos ó longo da magnetosfera, así como axudar a crear o modelo informático AP-8 do fluxo estable de protóns atrapados con rangos de enerxía entre 0,1 e 400 MeV.
John Bannerman
Vida privada
Bannerman casou con Chrissie Dick en 1959. Tiveron cinco fillos.
Francisca Herrera Garrido
Francisca Herrera Garrido, nada na Coruña o 6 de marzo de 1869 e finada na mesma cidade o 4 de novembro de 1950, foi unha escritora galega, primeira muller elixida académica na Real Academia Galega. En 1987 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Transit 5E1
Resultados
Os experimentos solares contribuíron á comprensión da variación solar a longo e curto prazo e permitiron desenvolver unha protección mellorada para as células solares no espazo. As medicións do magnetómetro permitiron detectar unha das compoñentes das ondas hidromagnéticas transversais, mostrando que estas ondas aparecen sobre todo nas rexións aurorais con valores de entre 25 e 400 nT, representando sobre o 1% do valor do campo magnético total á altura do satélite. En total, Transit 5E1 detectou ata 100 ondas hidromagnéticas.
Francisca Herrera Garrido
Traxectoria
Nada na rúa do Príncipe, nunha familia da alta burguesía coruñesa. Foi filla de Manuel Herrera Hernández e Josefa Garrido Matos, filla esta de Andrés Garrido, un banqueiro local. Viviu na súa cidade natal até agosto de 1909, cando marchou cunha irmá a Madrid, volvendo no verán e no Nadal a Galicia, concretamente en Oleiros ata que no transcurso da guerra civil española volveu definitivamente á Coruña.
Foi sempre fondamente relixiosa e conservadora, destacando nos seus ataques ás mulleres feministas que loitaban por conseguir o sufraxio feminino. Igualmente, nos seus textos deixa claras as diferenzas de deberes e dereitos entre señores e campesiños.
Veciña, alumna e amiga de Rosalía de Castro, foi unha escritora autodidacta aínda que segue o estilo literario daquela. Escribiu case toda a súa obra en galego así como algunhas novelas en castelán (Pepiña, Réproba e Familia de lobos) e a súa temática céntrase no ruralismo, a muller como nai, e a renuncia feminina. A súa obra amosa unha gran riqueza lingüística, cun galego rico e coidado.
Foi a primeira muller en ser nomeada membro numerario da Real Academia Galega, o 4 de marzo de 1945, ocupando o lugar de Lisardo Rodríguez Barreiro, que morrera en 1943. Non chegou a ler o seu discurso de ingreso, sobre Rosalía e os poetas da raza, polo atraso inexplicable do presidente da Academia en mandarllo ao académico Antonio Couceiro Freijomil, para que redactase a resposta, e a demora deste para entregala na Academia, cousa que non fixo ata o 28 de febreiro de 1949.
A súa traxectoria comezou a recoñecerse ao serlle dedicado o Día das Letras Galegas do ano 1987.
Obra
miniatura|Placa na súa casa.
Voos da morte
200px|miniatura|Fokker F 28 da mariña de guerra arxentina no aeroporto militar do Aeroparque 200px|miniatura|Shorts SC.7 Skyvan da Prefectura, usado para os voos da morte 200px|miniatura|O aeroporto militar que se atopa no extremo sur (esq) do [[Aeroparque Jorge Newbery|Aeroparque era utilizado para os voos da morte]]
Os "voos da morte" foron un selo atroz da Guerra sucia na Arxentina, durante o chamado Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983). Mediante os "voos da morte" miles de detidos-desaparecidos foron tirados ao mar vivos e drogados, desde avións militares.
As constancias
As evidencias sobre o asasinato de opositores arroxándoos desde avións son incuestionábeis e non hai controversia sobre iso. Xa en 1977, durante o réxime militar apareceron varios corpos nas costas dos balnearios atlánticos de Santa Teresita e Mar do Tuyú, uns 200 km ao sur da Cidade de Bos Aires. Os cadáveres foron enterrados axiña como NN no cemiterio de Xeneral Lavalle, pero previamente os médicos policiais que interviñeron informaron que a causa de morte debeuse ao “choque contra obxectos duros desde grande altura”.
Sen ben existen poucos datos, a desaparición dos cadáveres dos detidos-desaparecidos arroxándoos ao mar desde avións parece ser un método xeneralizado, ademais das tumbas clandestinas. Ademais da ESMA, hai referencias aos mesmos en O Olimpo, en La Perla , en O Campito (Campo de Maio). Neste último, o Centro clandestino de detención (CCD) instalouse próximo ao aeródromo precisamente para facilitar o traslado dos detidos aos avións. A Forza Aérea uruguaia recoñeceu en 2005 que se realizaban voos da morte en combinación coas Forzas Armadas arxentinas (Operación Cóndor). Scilingo declarou tamén ante o xuíz español Baltasar Garzón que se recolleron prisioneiros na base que a mariña de guerra posúe en Punta Indio (Provincia de Bos Aires). .
O CCD coñecido como "Quinta de Funes" en Rosario atopábase situado a 400 metros do aeroporto e hai constancias de que detidos alí foron guindados ao mar, na zona da Baía de Samborombón (provincia de Bos Aires).
En novembro de 2004 o Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense (EAAF) descubriu que os restos dunha persoa enterrada como NN no cemiterio de Xeneral Lavalle (Provincia de Bos Aires) correspondía a un desaparecido. Procederon entón a revisar os libros do cemiterio e descubriron que esa persoa e outras cinco foran atopadas nas praias entre os días 20 e 29 de decembro de 1977, sospeitando entón que poderían ser todas vítimas dun mesmo voo da morte. Poucos días despois os corpos foron exhumados. No lapso duns meses foise establecendo que se trataban dos restos das nais de Praza de Maio, Esther Ballestrino, María Eugenia Ponce, Azucena Villaflor, a militante Angela Auad , e a monxa francesas Léonie Duquet. En abril de 2006 esperábase atopar tamén a Alice Domon, a outra monxa francesa secuestrada e torturada co grupo.
O Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense determinou tamén que os corpos presentaban "fracturas múltiples a nivel de membros superiores e inferiores no cranio, compatibles coa caída desde altura contra unha superficie dura que podería ser o mar".
Todas elas actuaban na Igrexa da Santa Cruz, no barrio de San Cristóbal, foron secuestradas entre o 8 e o 10 de decembro de 1977, levadas á ESMA, torturadas durante uns 10 días, trasladadas en avión e guindadas vivas ao océano, á altura do balneario turístico de Santa Teresita ao redor do 20 de decembro de 1977. Os seus corpos foron arrastrados polas correntes ata a praia e enterrados rapidamente pola policía local como NN, non sen antes deixar constancia de que a se morte produciu por unha caída desde grande altura. O descubrimento pecha un capítulo importante da reconstrución da memoria histórica durante a Guerra Sucia na Arxentina.
Lemmings
Lemmings é un videoxogo programado orixinariamente para a computadora Commodore Amiga, deseñado por DMA Design e publicado por Psygnosis no ano 1991 e que tivo versións en PC, así como en videoconsolas como NES, SNES, Master System, Mega Drive, Game Boy, PlayStation ou PSP.
Características
O xogo sitúase entre o puzzle e a estratexia en tempo real, e consiste en controlar unhas unidades (os lemmings) conducíndoas a través de diversos obstáculos (barrancos, paredes, montañas...) e co obxectivo de chegar a unha posición final. Estas unidades están capacitadas para realizar unha serie de accións, entre as que se encontran as de construír escaleiras, bloquear o paso a outros lemmings, lanzarse en paracaídas etc. Tamén teñen a opción de suicidarse (suponse para o caso de que sexa imposible terminar a partida por perder demasiados lemmings).
No momento da creación de Lemmings había unha conciencia crecente dos dereitos de autor da música, por iso a maioría dos temas son arranxos e regravación de clásicos (de dominio público) para evitar problemas de copyright, de autores coma Offenbach, Mozart, Tchaikovsky, Chopin ou Wagner. dereita|275px|miniatura| Pingus é unha variante [[proxecto GNU|GNU de Lemmings.]] Este xogo tamén estivo dispoñible para os ordenadores Atari ST.
Robert Campin
miniatura|400 px|Parte central do tríptico de Merode Robert Campin (1375 – 1444) está considerado como o primeiro gran mestre da pintura flamenga. Aínda que a súa personalidade aínda resulta discutida, boa parte dos historiadores da arte actuais consideran que el é o Mestre de Flemalle. Campin era desde 1418 xefe de obradoiro pictórico en Tournai, cidade buguesa por excelencia e centro da escultura funeraria. As súas pinturas representan con fidelidade os cuartos dos burgueses que con realismo amosa os seus obxectos cotiáns, aínda que os pregues da roupa estean pintados cunha certa dureza.
LocoRoco
LocoRoco é un videoxogo xaponés lanzado no ano 2006 para a consola portátil PSP (PlayStation Portable) de Sony. O xogo foi deseñado e publicado por Sony Computer Entertainment. No xogo, o xogador debe "inclinar" o ambiente (premendo os gatillos da consola) para mover a unha variedade de criaturas, polo xeral "redondas" chamadas LocoRoco. O xogo foi creado por Tsutomu Kouno.
Auria
Auria pode referirse a:
Richard Widmark
Richard Weedt Widmark, nado en Sunrise, Minnesota, o 26 de decembro de 1914 e finado en Roxbury, Connecticut, o 24 de marzo de 2008, foi un actor estadounidense. Iniciado no teatro e na radio, pasou ao cinema en 1947, destacando pola súa versatilidade, interpretando papeis en filmes de cinema negro, do oeste ou de aventuras.
Traxectoria
Richard Widmark creceu na localidade de Princeton, Illinois. Por mor da profesión do seu pai, representante comercial, o mozo Richard residiu en diferentes poboacións durante a súa infancia e adolescencia. Finalmente, acudiu ao Lake Forest College, onde estudou interpretación. Debutou na radio, en 1938, no serial Aunt Jenny's Real Life Stories. Comezou a traballar en Broadway, en 1943, coa obra Kiss and Tell. Foi declarado incapacitado durante a segunda guerra mundial, debido a unha perforación do tímpano.
A súa magnífica interpretación nesa obra de teatro foi moi apreciada polo director Henry Hathaway, quen contou con el para facelo debutar no cinema con Kiss of Death, en 1947. Widmark facía o papel do gánster asasino Tommy Udo. A escena que pasou á historia deste filme é na que Udo empurra unha anciá (interpretada por Mildred Dunnock) nunha cadeira de rodas escaleiras abaixo. O filme foi un éxito rotundo e Widmark converteuse nunha estrela. Deste xeito, o actor conseguiu un contrato de sete anos coa 20th Century Fox. Ademais, gañou o premio ao mellor actor revelación dos Globos de Ouro, e foi candidato ao Óscar ao mellor actor secundario.
Richard Widmark foi un actor de culto que interpretou solidamente personaxes duras, estruturadas e monolíticas, mais que nalgún momento deixan entrever un tenue transfondo de humanidade.
Na década dos 60 protagonizou algúns dos seus títulos máis coñecidos, como O Álamo (1960), de John Wayne; Judgment at Nuremberg (1961), de Stanley Kramer; Two Rode Together (1961), de John Ford ou Madigan (1968), filme dirixido por Don Siegel. Precisamente a personaxe deste último filme, o detective Madigan, tamén triunfou na televisión durante os anos 70. Un dos seus filmes máis destacados foi The Bedford Incident (1965) onde protagonizou xunto a Sidney Poitier un filme bélico de intensa tensión emocional.
Widmark estivo casado coa escritora Jean Hazlewood dende 1942 até a morte dela, ocorrida o 2 de marzo de 1997. En setembro de 1999, Widmark casou con Susan Blanchard. Widmark vivía dende entón retirado das pantallas, en Roxbury, Connecticut.
O actor faleceu o 24 de marzo de 2008 aos 93 anos no seu fogar de Roxbury despois que a rotura dunha vértebra meses atrás causase un empeoramento do seu estado de saúde tras unha longa doenza.
Labio
Labio pódese referir a:
Amais, o topónimo galego Labio pode referirse a:
David Ricardo
200px|dereita|miniatura|David Ricardo David Ricardo, nado en Londres o 18 de abril de 1772 e finado na mesma cidade o 11 de setembro de 1823, foi un economista inglés, membro da corrente de pensamento clásico, que chegou a amasar unha considerable fortuna.
Traxectoria
miniatura|Works, 1852 Ricardo foi o terceiro de dezasete fillos dunha familia sefardí xudía (de Portugal) que emigrou dos Países Baixos a Inglaterra antes do seu nacemento. Cando cumpriu catorce anos, Ricardo seguiu os pasos do seu pai o traballar no London Stock Exchange, onde aprendeu o básico sobre finanzas. Este comezo axudouno no seu futuro éxito no mercado de valores e bens inmobles. Tivo unha formación científica deficiente e foi, coma seu pai, axente de bolsa. A lectura das obras de Adam Smith impulsou, dende 1799, a dedicar a meirande parte do seu tempo na Banca de Londres, converteuse en terratenente. En 1819 foi elixido membro do Parlamento por Portarlington; retivo o cargo ata súa morte, aínda que nunca visitou Irlanda. O seu retiro dos negocios permitiulle dedicarse a traballos intelectuais dende moi novo.
A súa obra máis importante, On the Principles of Political Economy and Taxation (Principios de economía política e tributación, 1817), constitúe a exposición máis madura e precisa da economía clásica; no prefacio afirma que "o principal problema da economía política é determinar as leis que regulan a distribución". Con esa finalidade desenvolveu unha teoría do valor e unha teoría da distribución. Escribiu tamén un grande número de ensaios, cartas e notas que conteñen achegas de grande importancia. Porén, os seus escritos resultan tan condensados e complexos que moitos lectores atopan mellor expostas as súas ideas nos traballos de J. B. Say, Malthus e McCulloch.
Este economista, cuxa labor é particularmente importante polo lugar destacado onde colocou o problema do valor, especialmente o pór de manifesto con claridade que os problemas da distribución dependen da teoría do valor.
Ideas
Entre as súas achegas destaca especialmente a teoría da vantaxe comparativa, que defende as vantaxes do comercio internacional e en esencia é unha ampliación da división do traballo proposta por Adam Smith.
Tamén se lle atribúe a Lei do ferro dos salarios que afirma que o salario real dos traballadores permanecerá ó redor do nivel de subsistencia, aínda que existan intentos de incrementalos. Ademais propuxo a que actualmente se coñece coma equivalencia ricardiana, unha idea que suxire que nalgunhas circunstancias a decisión dun goberno de como financiarse (mediante impostos ou emitindo débeda) pode non ter efecto na economía. Ironicamente, aínda que esta equivalencia leva seu nome, Ricardo nunca estivo totalmente convencido. Robert Barro fixo unhas variacións da mesma idea utilizando a teoría das expectativas racionais.
Dúngal mac Selbaig
Durante unha xeración antes do reinado de Dúngal, os Cenél Loairn enfrontáronse ós Cenél nGabráin polo control de Dalriada. Semella que o pai de Dúngal conseguira derrotar ó seu rival pouco antes de abdicar. Por calquera que sexa a razón, Dúngal perdeu axiña o poder fronte ós Cenél nGabráin. O seu pai abandonou o mosteiro e tentou recuperar o poder para o seu fillo, pero non foi quen.
Cargados Carallos
330px|thumb|Localización da illa
Historia
thumb|450px|[[Cantino Planisphere (1502), na Biblioteca Estense, Modena, Italia]]
O atol foi probablemente descuberto no 975 d.C. por navegantes árabes xunto con Dina Arobi ("Illa Abandonada" - Mauricio) e denomináronse Baixos no planisferio de Cantino de 1502.
Foi nomeado en 1506 por navegantes portugueses que desembarcaron para aprovisionarse no seu camiño cara á India, cartografouse por primeira vez polos portugueses en 1546 como dous grupos de illas: São Brandão e Cargados Carajos. Segundo Auguste Toussaint, o nome inicial sería Coroa dos Garafos ou “a coroa das aves mariñas”. As illas foron ocupadas en 1598 por holandeses e pasaron a ser protectorado francés en 1722. O dominio británico iniciouse en 1810. Os primeiros mapas detallados apareceron en 1742 xa coma base pirata. No mapa do mundo de Samuel Dunn de 1794 denomínase a Saint Brandon "Cargados".
Selbach mac Ferchair
Selbach mac Ferchair, finado en 730, foi rei dos Cenél Loairn e de Dalriada. A existencia de Selbach está ben atestada e menciónase en varias ocasións nos Anais irlandeses.
Cargados Carallos
Historia
thumb|450px|Ruta marítima de Brest a Siam 1686 por [[Vincenzo Coronelli ]] thumb|450px|Mapa do mundo de Samuel Dunn, 1794
Selbach mac Ferchair
Traxectoria
Selbach mac Ferchair era fillo de Ferchar Fota. Gobernou como rei dos Cenél Loairn entre o ano 698 até a súa abdicación en 723, pero só foi gobernante indiscutible de Dalriada durante os anos finais da súa vida.
Cargados Carallos
Historia
En 1806 Napoleón ordenou a proclamación do Código Civil como Lei de Mauricio e as súas illas. Cando, en 1810, Mauricio e as súas illas foron tomadas pola forza das armas pola Gran Bretaña, os artigos da capitulación confirmaron aos habitantes, de acordo coa práctica constitucional británica, a continuidade das súas propias leis, é dicir, o Código Napoleón tal e como era entón.
As illas pasaron a formar parte dunha colonia da coroa británica en 1810. En 1820 o entón gobernador xeral de Mauricio concedeu goces aos cinco grupos do seguinte xeito. Só concedeulle a Ozile Majestre o goce exclusivo sobre un grupo, as Iles Boisées, e a dous individuos, Ozile Majestre e Dominique Bétuel, jouissances en partage sobre outro grupo de seis illas (Petits Foux, Lavocaire e outras catro). Concedeu outros tres goces exclusivos a M. Burceret (La Baleine e l’île aux Cocos), respectivamente, Mme. Veuve Raphaël (l'île Raphaël) e Mr William Stone (Ile Veronge e Ile aux Bois). Todos estes goces eran ilimitados no tempo. En virtude dunha escritura de cesión do 4 de setembro de 1900, M. Louis Souchon, ao parecer o entón propietario dos bens relacionados coas Iles Boisées e as seis illas, vendeu os goces á St Brandon Fish & Manure Co. Ltd. En virtude dunha segunda escritura datada o 20 de setembro de 1900, A cooperativa de Mauritius Engrais Chimiques Co. Ltd., actuando como propietaria dos tres goces restantes, vendeunos á St Brandon Fish & Manure Co. Ltd., que adquiriu así os cinco grupos do arquipélago de Cargados Carallos. Solicitouse ao Goberno colonial que dese o seu consentimento para tales vendas, e o 19 de outubro de 1900 notificou á empresa compradora que non tiña obxeccións ás transferencias sempre que (en tradución) "o goce que dita sociedade posúe das devanditas illas e illotes convertidos segundo o artigo 26 [da Ordenanza de 1874] en arrendamento permanente". O requisito do goberno aceptouse pola empresa compradora e levou á escritura do 11 de outubro de 1901. A escritura, descrita como un "arrendamento permanente polo goberno colonial á St Brandon Fish & Manure Company Limited" foi executada en nome do goberno por o Topógrafo Xeral, M.de Coriolis, quen en nome do goberno ratificou as dúas vendas de setembro de 1900 á empresa compradora. A Escritura declarou formalmente que "... o goce que actualmente ten a St Brandon Fish & Manure Company Ltd das illas e illotes mencionados anteriormente converterase nun arrendamento permanente de acordo coa ordenanza anterior, [coa empresa] reclamando os dereitos daqueles aos que o goberno de Mauricio concedeullo orixinalmente: e que o contrato de arrendamento debía comezar a partir do 2 de outubro de 1901. O "arrendamento permanente". "contiña unha serie de condicións. En particular, a St Brandon Company debía exportar todo o guano que atopase nas illas e pagarlle ao goberno unha regalía de 5 rupias por tonelada. Todo o produto das illas debía enviarse a Mauricio. Ademais, "les clauses & conditions contenues aux actes de concession de la suds: jouissance sont maintenues dans leur intégralité & lieront la Société... envers le Gouvernement Colonial...." (as cláusulas e condicións contidas nas escrituras de concesión... mantéñense na súa totalidade e obrigarán á empresa... fronte ao goberno colonial...). A empresa tamén debía pagar ao goberno unha suma anual dunha rupia, que debía pagarse o 2 de outubro de cada ano.
O arquipélago de Cargados Carrallo foi inspecionado polas autoridades coloniais británicas o 31 de marzo de 1911 como parte do Censo de Mauricio. Atopou unha poboación total de 110 habitantes, formada por 97 homes (86 non indios e 11 indios) e 13 mulleres (10 non indias e 3 indias). Aínda que o arquipélago probablemente tiña poboación residente neste momento, como indican os 8 nenos menores de 15 anos e as 5 persoas maiores de 60 anos, tamén é probable que houbese unha compoñente estacional, sendo o segmento de poboación máis grande os homes de entre 20 e 35 anos. 73 homes traballaban na pesca, 11 nas minas de guano e 4 eran carpinteiros de barcos. Só rexistrouse unha persoa (masculina) nacida en Cargados Carallos.
O censo de 1911 informou de que tres das 39 casas de Cargados Carallos estaban construídas en pedra e oito en madeira, e 28 en palla. A maioría destas eran vivendas dun só cuarto, pero 10 tiñan dúas habitacións e unha tiña tres. Tamén había oito tendas ou almacéns e unha capela dun cuarto.
Durante outubro-novembro de 1917, as illas de Cargados Carallos e, en particular, a lagoa da illa de Cocos, utilizáronse como base polo navío de asalto alemán Wolf, comandado polo capitán de fragata Karl August Nerger. En Cocos I., o Wolf transfiríu carbón e provisións dun barco xaponés capturado, o Hitachi Maru, nunha operación que levou tres semanas. Necesitaba o carbón para regresar o barco a Alemaña. Para iso, o Wolf tivo que enfrontarse aun grupo de buques de guerra aliados desde preto do cabo da Boa Esperanza ata o Atlántico Norte. O 7 de novembro de 1917, os alemáns afundiron o Hitachi Maru a 16 millas da costa e o Wolf partiu. Chegaron ao seu porto base de Kiel o 24 de febreiro de 1918. Levaba a bordo 467 prisioneiros de guerra dos buques capturados, así como cantidades substanciais de caucho, cobre, cinc, latón, seda, copra, cacao e outros materiais.
O emprego máis común en Cargados Carallos en 1922 era a agricultura, cun director, un subdirector e 11 obreiros. Só dous mozos foron rexistrados como pescadores. Tres homes traballaban de carpinteiros, un de albanel, un de zapateiro e outro de empregado doméstico. Non había ningún indicio de que as minas de guano estivesen operando.
En 1925, os liquidadores da St Brandon Company venderon o dereito do arrendamento permanente a France Ulcoq, quen o vendeu en 1928 á Raphael Fishing Co Ltd ("Raphael Fishing").
Mauricio e as súas illas convertéronse nun estado independente dentro da Commonwealth en 1968 e nunha república en 1992.
En 2011, o Ministerio de Medio Ambiente e Desenvolvemento Sostible publicou o "Informe de Perspectivas do Medio Ambiente de Mauricio" que afirmaba que "Para as Illas Exteriores de... Carcados Carallos, son necesarias melloras importantes para promover o desenvolvemento, a protección ambiental e o uso sensato dos recursos naturais.."
Lista das illas
O atol que dá orixe aos baixios e illas que forman o grupo ten o seu bordo máis elevado do lado oeste. É ao longo dese lado do atol onde están os diversos illotes e rochedos que constitúen as illas Cargados Carallos. Dun total de cerca de 40 illotes e rochas, de norte a sur, estes son os principais:
Notas
<references group="Note"/>
Sebastian Roché
Sebastian Roché, nado en París o 4 de agosto de 1964 é un actor franco-escocés. É coñecido por interpretar a Kurt Mendel en Odyssey 5, a Jerry Jacks en General Hospital, a Thomas Jerome Newton en Fringe e a Balthazar on Supernatural.
Ademais do seu traballo en televisión, Roché tamén apareceu en O derradeiro dos mohicanos (1992), O pacificador (1997), 15 Minutes (2001), Sorry, Haters (2005), The Namesake (2006), Beowulf (2007), Happy Tears (2009), Safe House (2012), Wer (2013) e A Walk Among the Tombstones (2014).
Hidróxido
miniatura|241x241px|Anión hidróxido. miniatura|Gráfico do [[anión hidróxido.|248x248px]] Os hidróxidos son un grupo de compostos químicos formados por un metal e un ou varios anións  hidroxilos. O hidróxido, combinación que deriva da auga por substitución dun dos seus átomos de hidróxeno por un metal, está presente en moitas bases. Non debe confundirse cun hidroxilo, o grupo OH formado por un átomo de osíxeno e outro de hidróxeno, característico dos alcois e fenois. Antigamente os hidróxidos dos metais alcalinos e do amonio eran coñecidos co nome de álcalis, pero este termo tras a implantación da nomenclatura moderna úsase máis para denominar a calquera substancia que presenta carácter alcalino.
Formulación
Os hidróxidos formúlanse escribindo o metal seguido do grupo dependente coa base dun ión de radical adecuado con hidroxilo; este vai entre paréntese se o subíndice é maior dun. Noméanse utilizando a palabra hidróxido seguida do nome do metal, con indicación da súa valencia, se tivese máis dunha. Por exemplo, o Ni(OH)2 é o hidróxido de níquel(II) e o Ca(OH)2 é o hidróxido de calcio (véxase nomenclatura química).
As disolucións acuosas dos hidróxidos teñen carácter básico, xa que estes se disocian no catión metálico e os ións hidróxido. Isto é así porque o enlace entre o metal e o grupo hidróxido é de tipo iónico, mentres que o enlace entre o osíxeno e o hidróxeno é covalente. Por exemplo: Os hidróxidos resultan da combinación dun óxido básico coa auga. Os hidróxidos tamén se coñecen co nome de bases. Estes compostos son substancias que en solución producen ións hidroxilo.
Clasificación
Os hidróxidos clasifícanse en básicos, anfóteros e ácidos. Por exemplo, o Zn(OH)2 é un hidróxido anfótero xa que:
Nomenclatura
Son, pois, compostos ternarios formados por un elemento metálico, osíxeno e hidróxeno (estes dous últimos elementos forman un grupo chamado oxhidrilo ou hidroxilo). Exemplos: Tamén hai outra nomenclatura: numerais de stock Débese buscar a valencia dos elementos na táboa periódica. É o número que hai que pór entre paréntese.
Catedral de Notre-Dame de París
A Notre-Dame de París, coñecida como Notre-Dame, é a catedral da arquidiocese católica de París. Notre-Dame de París non é a meirande das catedrais francesas, mais é, sen dúbida unha das máis importantes da arquitectura dese país. Esta obra mestra, un dos símbolos da capital francesa, sitúase no extremo leste da Île de la Cité (Illa da Cidade), centro histórico da capital, á beira do Sena. A súa fachada occidental domina a praza de Notre-Dame, rebautizada Praza de Xoán Paulo II. Unha placa de bronce incrustada no chan serve de punto cero a tódalas distancias das estradas que saen de París.
Durante traballos de mantemento e restauración, a catedral incendiouse o 15 de abril de 2019, sufrindo danos significativos que provocaron a destrución de dous terzos do tellado e o chapitel. Ámbalas torres estaban seguras, malia a dúbida inicial de que a torre norte non se puidese salvar. Debido á renovación en curso, as estatuas de cobre que normalmente estaban no chapitel derrubado foran retiradas do edificio unha semana antes. Un dos bombeiros sufriu feridas graves durante o incendio. A Île de la Cité foi completamente evacuada por medo a que o lume se espallase máis. Moitos artefactos foron salvados antes de que o lume se estendese a outras partes da catedral. O presidente francés Emmanuel Macron anunciou que a catedral de Notre-Dame sería reconstruída, declarando "É parte do destino, o destino de Francia e do noso proxecto común nos próximos anos. E estou comprometido con iso."
Construción inicial
O local da catedral contaba xa, antes da construción do edificio, cun sólido historial relativo ó culto relixioso. Os celtas celebraran aquí as súas cerimonias onde, máis tarde, os romanos erixirían un templo de devoción ao deus Xúpiter. Tamén neste local existiu a primeira igrexa cristiá en París, a Basílica de Saint-Etienne, proxectada por Childeberto I ao redor do 528. En substitución desta obra xorde unha igrexa románica que permanecerá ata 1163, cando se dá o impulso na construción da catedral.
miniatura|
Xa en 1160, e en resultado do ascenso centralizador de París, o Bispo Maurice de Sully considera a presente igrexa pouco digna dos novos valores e mándaa demoler. O gótico inicial, coas súas innovacións técnicas que permiten formas ata entón imposibles, é a resposta á demanda dun novo concepto de prestixio no dominio citadino. Durante o reinado de Luís VII, e baixo o seu apoio, este proxecto é bendicido financieiramente por todas as clases sociais con interese na creación do símbolo do seu novo poder. Así, e tendo en conta a grandeza do proxecto, o programa seguiu velozmente e sen interrupcións que puidesen ocorrer por falta de medios económicos (algo común, na época, en construcións de grande envergadura).
A construción iníciase en 1163 reflectindo algúns trazos condutores da abadía de Saint Denis, subsistindo aínda dúbidas en canto á identidade de quen "colocaría" a primeira pedra, o Bispo Maurice de Sully ou o Papa Alexandre III. Ao longo do proceso (a construción, incluíndo modificacións, durou ata mediados do século XIV) foron varios os arquitectos que participaron no proxecto, esclarecendo este factor as diferenzas estilísticas presentes no edificio. Comeza con cinco naves, e as naves laterais tiñan escasa altura en comparación coa nave central. Esta, no interior, excepcionalmente, presenta catro niveis: arquerías, tribunas, unha fileira de rosetóns (ou triforio) e as ventás superiores (ou clarestorio).
En 1182 o coro xa prestaba servizos relixiosos e, durante a transición entre os séculos, está a nave terminada. Ó comezo do século XIII arrincan as obras da fachada oeste coas súas dúas torres, estendéndose a mediados do mesmo século. Os brazos do transepto (de orientación norte-sur) son traballados de 1250 a 1267 con supervisión de Jean de Chelles e Pierre de Montreuil.
Historia moderna
dereita|miniatura|Vista de sueste A catedral foi, a finais do século XVII, durante o reinado de Luís XIV, escenario de alteracións substanciais principalmente na zona leste, na que túmulos e vidreiras foron destruídas para substituír por elementos máis ó gusto do estilo artístico da época, o Barroco. En 1793, durante a Revolución francesa e baixo o culto á razón, máis elementos da catedral foron destruídos e moitos dos seus tesouros roubados, acabando o espazo en si por servir de almacén para alimentos.
Co florecer da época romántica, a catedral vese con outros ollos e a filosofía envórcase cara ao pasado, enaltecendo e mistificando nunha aura poética e etérea a historia doutras épocas e a súa expresión artística. Baixo esta nova luz do pensamento iníciase un programa de restauración da catedral en 1844, liderado polos arquitectos Eugène Viollet-lle-Duc e Jean-Baptiste-Antoine Lassus, que se estendeu por vinte e tres anos.
En 1871, co curto ascenso da Comuna de París, a catedral vólvese novamente pano de fondo ás turbulencias sociais, durante as que se cre ser case incendiada. En 1965, como consecuencia de escavacións para a construción dun aparcadoiro subterráneo na praza da catedral, foron descubertas catacumbas que revelaron ruínas romanas, da catedral merovinxia do século VI e de habitacións medievais. Xa máis próximo á actualidade, en 1991, foi iniciado outro proxecto de restauración e mantemento da catedral que, aínda que foi previsto para que durase dez anos, prolóngase ata a actualidade.
Renovacións modernas
A cachotaría de pedra do exterior da catedral deteriorouse durante os séculos XIX e XX por mor do crecemento da polución do aire en París, que acelerou a erosión das decoracións e a decoloración da pedra. A finais da década de 1980, varias gárgolas e torretas caeron ou afrouxáronse demais como para ficar no seu lugar. Un programa de renovación dunha década de duración comezou en 1991 e restaurou gran parte do exterior, con especial coidado de manter os auténticos elementos arquitectónicos da catedral, incluíndo a inspección rigorosa dos novos bloques de pedra calcaria. Un discreto sistema de cables eléctricos, non visible dende abaixo, tamén foi instalado no teito para disuadir as pombas. O órgano da catedral foi actualizado cun sistema computarizado para controlar as conexións mecánicas ás tubaxes. A fachada oeste foi limpada e restaurada a tempo para as celebracións do novo milenio en decembro de 1999.
O conxunto de catro campás do século XIX que hai no alto das torres norte de Notre-Dame foron derretidas e convertéronse en novas campás de bronce en 2013, co gallo do 850 aniversario do edificio. Foron deseñadas para recrear o son das campás orixinais da catedral, do século XVII. Malia a renovación da década de 1990, a catedral continuou amosando sinais de deterioración que levaron ó goberno nacional a propoñer outro programa de restauración a finais da década de 2010. A restauración completa estimouse nun valor de 100 millóns de euros, que o Arcebispado de París recadou a través do goberno nacional e de doazóns privadas. Unha renovación do chapitel, por valor de 6 millóns de euros, comezou a finais de 2018 e continuou o ano seguinte, requirindo a eliminación temporal de estatuas de cobre no teito e outros elementos decorativos días antes do incendio de abril de 2019.
Lume do 15 de abril de 2019
O billonario François-Henri Pinault anunciou que se comprometía con 100 millóns de euros para a renovación e pediu un esforzo conxunto para financiar as reparacións. Pouco despois, o billonario Bernard Arnault e a súa familia prometeron 200 millóns de euros adicionais para a restauración "desta extraordinaria catedral, que é un símbolo de Francia, do seu patrimonio e da unidade francesa.".
A literatura e a fama
Durante o espírito do Romanticismo, Victor Hugo escribiu, en 1831, o romance A nosa Señora de París. Situando os acontecementos na catedral durante a Idade Media, a historia trata de Quasimodo, que se namora dunha xitana de nome Esmeralda. A ilustración poética do monumento abre portas a un novo desexo de coñecemento da arquitectura do pasado e, principalmente, da Catedral de Notre-Dame de París.
Catedral
miniatura|Plano da catedral por [[Eugène Viollet-le-Duc|Viollet-le-Duc]] Existe aínda nesta catedral unha dualidade de influencias estilísticas: por unha banda, reminiscencias do románico normando, coa súa forte e compacta unidade, doutra banda, o xa innovador aproveitamento das evolucións arquitectónicas do gótico, que confiren ao edificio unha lixeireza e aparente facilidade na construción vertical e no soporte do peso da súa estrutura (sendo o esqueleto de soporte estrutural visible só dende o exterior).
A planta está demarcada pola formación en cruz romana orientada a Occidente, de eixe lonxitudinal acentuado, e non é perceptible dende o exterior. A cruz está "incrustada" no edificio, envolvida por un dobre deambulatorio, que circula polo coro na cabeceira (ó leste) e prolóngase paralelamente á nave, dando lugar, así, a catro naves laterais.
A fachada occidental
miniatura|esquerda|Diagrama explicativo das áreas da Fachada Oeste de Notre-Dame Esta é a fachada principal e non só a de maior impacto e monumentalidade, tamén a de maior popularidade.
Pódese establecer unha afinidade na composición e trazos xerais coa fachada da Catedral de Saint-Denis, unha derivación da fachada do románico normando.
A fachada presenta un conxunto proporcional, unha orde de trazado coherente, de construción racional, reducindo os seus elementos ó esencial, non sendo, talvez por iso, influenciada por outros arquitectos contemporáneos do gótico. Aquí optouse por unha parede "plástica" que interconecta todos os seus elementos e pasa a integrar tamén a escultura en lugares predefinidos, evitando que medre espontánea e aleatoriamente como ocorría no románico.
A fachada presenta tres niveis horizontais e está dividida en tres zonas verticais polos contrafortes lixeiramente prominentes que unen en verticalidade os dous pisos inferiores e reforzan os picos das dúas torres.
As torres teñen 69 metros de altura. A torre sur contén a famosa campá Emmanuel. Pode visitarse, pasando pola galería das quimeras.
Nivel inferior
Neste nivel son evidentes tres portais que xorden en épocas diferentes e que forman un conxunto que pasa a ser utilizado na arquitectura a partir de mediados do século XII.
É o portal da dereita e vén da época do inicio da construción da catedral.
É o portal da esquerda e pertence ó século XIII, con iconografía referente a María.
É o portal central e o máis novo do conxunto.
Nivel intermedio
Dominando o nivel intermedio atópase o rosetón, de 13 metros de diámetro no centro, encaixado entre os contrafortes e xanelas xemelgas a cada lado. dereita|miniatura|Vista da cabeceira na zona leste
Nivel superior
Aquí érguense as dúas torres de 69 metros de altura - influencia normanda do século XII que acabou por permanecer na arquitectura relixiosa europea.
A cabeceira
A estrutura de soporte de peso é visible dende o exterior ó ladear todo o edificio, mais na zona da cabeceira a elegancia destes elementos resulta nunha fluidez visual que só se torna posible despois de 1225, cando as capelas son acrecentadas ó exterior.
Nesta altura todo o esplendor técnico do gótico está ó alcance e os arcobotantes, que flúen da zona superior da parede do coro, onde a impulsión da bóveda para o exterior se concentra, prolónganse ata os contrafortes, transmitindo leveza e harmonía.
Quinta Avenida
miniatura|A Quinta Avenida cara o sur dende a rúa 38. A Quinta Avenida (en inglés Fifth Avenue ou 5th Avenue) é unha das principais arterias do centro de Manhattan, na cidade de Nova York, nos Estados Unidos. Repleta de apartamentos de luxo e de mansións históricas, a Quinta Avenida é un símbolo da bonanza económica de Nova York.
É tamén unha das zonas de compras máis exclusivas do mundo xunto a Oxford Street en Londres, os Campos Elisios en París e a Vía Montenapoleone en Milán. Durante varios anos dende os anos 90, a sección entre as rúas 49 e 57 foi catalogada como a segunda máis cara por metro cadrado de superficie de venda, só por detrás da Sloane Street de Londres.
Fluxo de tráfico
A Quinta Avenida só tén tráfico nun sentido ao sur entre as rúas 135 e Washington Square Park, dende que se eliminou o tráfico nos dous sentidos o 14 de xaneiro de 1966, momento no que a Madison Avenue cambiouse a un sentido saíndo da cidade (cara ao norte).​ Só ao norte da rúa 135 admitese tráfico en ambas direccións. Entre as rúas 120 e 124, a Quinta Avenida está cortada polo Marcus Garvey Park, desviando o tráfico en dirección sur por Mount Morris Park West.
Ruta para ciclistas
Ir en bicicleta pola Quinta Avenida é moi dispar, vai entre o seguro dun carril bici ao sur da rúa 23, para contemplar o Central Park, ata o peligroso do Midtown cun tráfico moi denso nas horas punta.
Dark Tranquillity
Dark Tranquillity é unha banda sueca de death metal melódico procedente da cidade de Billdal. Trátase dunha das bandas máis veteranas da escena metal de Gotemburgo, e dun dos pioneiros máis integrais do xénero do death metal melódico.
Mirón (escultor)
miniatura|200px|Redución en bronce romana do Discóbolo
Helene Chadwick
Traxectoria
Chadwick era filla dun home de negocios e dunha actriz de teatro. Debutou no cine aos dezanove anos en The Challenge (1916) da Astra Film distribuído por Pathe Pictures. O cumio da súa carreira foi entre 1920 e 1928. Entre os seus filmes máis salientables están The Cup of Fury (1920), Heartsease (1919), The Sin Flood (1922), The Glorious Fool (1922), Yellow Men and Gold (1922), Dust Flower (1922), Quicksands (1923), Hard Boiled de 1926 con Tom Mix e Say It with Sables dirixido por Frank Capra en 1928. Coa chegada do sonoro actuou en papeis de actriz secundaria e de extra.
Mirón (escultor)
Mirón, en grego antigo Μύρων, de Eleutera, localidade sita no linde entre Beocia e Atenas, foi un escultor grego ( primeira metade do século V a. C.) do período clásico da arte grega.
Traxectoria
Debeu quizais ser discípulo de Axeladas, como probablemente Fidias e Policleto. Concentrou a súa actividade en Atenas. Traballou utilizando o bronce, mais ningunha das súas obras orixinais chegou directamente ata nós, porén podemos ter unha idea das súas cualidades artísticas a través das numerosísimas copias romanas, en mármore, e que demostran a popularidade da que gozou na Antigüidade. A súa obra máis notábel é, sen dúbida o Discóbolo. Nesta estatua, Mirón representou un atleta espido no momento de esforzo, cando concentra toda a súa enerxía antes de lanzar o disco. Con perfecta harmonía de movementos tensos, o Discóbolo aparece inmóbil, nunha pose fóra do tempo. Mais o artista non quixo representar o movemento dun home singular nun intre dado, senón a mesma idea de movemento. A estatua orixinal foi fundida para facer un canón. Este acto bárbaro, non puido borrar a memoria dunha das máximas obras mestras da historia da arte.
Outra obra célebre de Mirón é o grupo de Atenas e Marsias, datábel arredor do 455 a.C.
Aínda por mor da súa grandeza, tense atribuído a Mirón os Bronces de Riace, sobre cuxa autoría existe un debate aberto.
Ansurius
Santo Ansur (tamén chamado Aduri, Asuri ou Isauri), finado no ano 925 foi bispo de Ourense entre o ano 915 e o 922. A súa festa litúrxica é o 26 de xaneiro.
En agosto do ano 922 renunciou ao cargo e marchou como monxe ao mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil, que axudou a fundar. Así fixeron outros oito bispos da época: Bimarasio de Ourense; Gonzalo Osorio e Froalengo de Coímbra; Servando, Viliulfo e Paio, de Iria; e mais Afonso e Pedro de Astorga. Todos finaron nese mosteiro, onde son venerados como os "Bispos santos".
Ansur foi sepultado no claustro do mosteiro, mais no século XV movéronse os restos mortais de todos eles ao retablo da igrexa do mosteiro. Hai constancia do seu culto dende o século XIII.
Sistema ventricular
O sistema ventricular é un conxunto de estruturas que conteñen líquido cefalorraquídeo no cerebro (encéfalo). Continúase no conduto central da medula espiñal.
Compoñentes
O sistema contén catro ventrículos, ventrículos laterais dereito e esquerdo, terceiro ventrículo e cuarto ventrículo.
Existen pequenos orificios (entre o terceiro e o cuarto ventrículo un conduto) que interconectan os ventrículos, pero só os dous primeiros da lista de abaixo se consideran xeralmente como partes do sistema ventricular:
Ford Mustang
250px|miniatura|dereita|Ford Mustang de 1965. O Ford Mustang é un modelo de automóbil fabricado pola empresa norteamericana Ford Motor Company. Trátase dun vehículo cun carácter deportivo provisto de motores potentes V6 e V8. Pertence ó xénero de coches denominados muscle cars nos Estados Unidos, ó igual que o Chevrolet Camaro ou o Dodge Challenger.
Sistema ventricular
Compoñentes
Cada ventrículo contén un plexo coroide que produce líquido cefalorraquídeo.
Outros artigos
側脳室
Ford Mustang
Modelos
Dende o comezo da súa fabricación en 1964, Ford ten comercializado cinco xeracións do Mustang:
Espeleotema
miniatura|260px|Columna de acreción na cova de Biserujka, [[Krk|illa de Krk, Croacia.]]
Espeleotema, en xeoloxía, é a denominación formal para o que comunmente se coñece como "formacións das cavidades". A palabra está formada polos termos gregos σπήλαιον spélaion "caverna", "gruta" (da que derivan tamén espeleoloxía e espeleólogo) e θέμα thema "depósito", "sedimento". , é dicir, "depósito nas cavidades", que se refire xeralmente a depósitos minerais secundarios, formados en covas, grutas ou cavernas, xeralmente en terreos cársticos, tras a xénese destas e nos cales as augas de infiltración que gotexan e escorren teñen un papel fundamental.
Pero atendendo ao uso estendido da palabra en alusión ás "formacións das cavidades", encontramos que existen non só espeleotemas secundarios, senón tamén primarios, dependendo do tipo de cova en que se encontren.
Xeneralidades
A auga de filtración a través ds gretas do terreo nas proximidades dunha caverna pode disolver certos compostos, normalmente calcita e aragonita (carbonato cálcico) e xeso (sulfato cálcico). A cantidade de mineral disolvido depende, entre outros factores, da concentración de dióxido de carbono e a temperatura da solución. Cando esta solución alcanza unha caverna chea de aire, a descarga do CO2 altera a capacidade da auga para manter estes minerais en disolución, provocando que precipiten. Co tempo, que pode ser de decenas de miles de anos, a acumulación destes precipitados pode formar espeleotemas secundarios.
Os espeleotemas secundarios non se forman unicamente en cavernas cársticas, aínda que é nelas onde mellor se aprecian. Tamén poden formarse en calquera outra cavidade onde o gotexo de auga cargada de minerais procedentes do terreo teña ocasión de precipitar. Deste modo, poden encontrarse espeleotemas secundarios en tubos volcánicos que se encontren en terreos húmidos e incluso en cavidades artificiais, como minas, sempre que transcorra o tempo necesario para a súa formación.
Formas secundarias comúns
Os espeleotemas secundarios formados por calcita pura son dunha cor branca e transparente, pero xeralmente aparecen coloreados por minerais como ferro, cobre ou manganeso, ou poden seren pardos pola inclusión de partículas de barro ou de sedimentos.
Química
Moitos factores inflúen na forma e na cor dos espeleotemas secundarios, incluíndo a cantidade e a dirección da filtración de auga, a cantidade de ácido na solución, a temperatura e a humidade ambiental da cova, as correntes de aire, o clima da superficie, a cantidade de precipitacións anuais e a densidade da cobertura vexetal exterior.
Aeroporto de Woodbourne
O aeroporto de Woodbourne, comercializado como aeroporto de Marlborough, é un pequeno aeroporto local situado a 8 quilómetros ao oeste de Blenheim na rexión de Marlborough, Nova Zelandia. Comparte instalacións coa Base Aérea Woodbourne da RNZAF Base Woodbourne. O aeroporto ten unha única terminal con 7 portas de embarque.