cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Giraudoux
Hippolyte Jean Giraudoux, nado en Bellac o 29 de outubro de 1882 e finado en París o 31 de xaneiro de 1944, foi un escritor e diplomático francés. Estudante brillante e soldado condecorado durante a Primeira guerra mundial, desenvolveu funcións diplomáticas e administrativas paralelamente á publicación de novelas (Suzanne et le Pacifique, en 1921, Siegfried et le Limousin, en 1922). Posteriormente virou cara ao teatro, logo do seu encontro co actor Louis Jouvet, quen fará a posta en escena e a interpretación das súas obras máis salientables.
Claus Sluter
Traxectoria
Sluter traballou en Bruxelas, onde figurou inscrito no gremio de canteiros, antes trasladarse a Dijon, onde foi entre os anos 1385 e 1389 axudante de Jean de Marville, escultor da corte do duque de Borgoña e asumiu o cargo tras a morte do seu mestre nese último ano. O resto da súa vida pemaneceu en Borgoña, excepto algunhas curtas viaxes que realizou a cidades que hoxe forman parte de Francia.
Foi o máis importante escultor do norte de Europa da súa época, reaccionou contra o estilo preciosista imperante, restaurou a escultura figurativa á súa escala clásica imprimindo pleno realismo no resto e actitudes das súas creacións, indepéndizandoas de forma absoluta do marco escultórico no que se insiren.
Jean Giraudoux
Xuventude (1882-1919)
miniatura|Portada da súa obra Églantine Fillo máis novo de Léger Giraudoux e d'Anne Lacoste, Jean Giraudoux naceu en Bellac un ano antes do traslado do seu pai a Bessines, por motivos laborais. En <time class="nowrap date-lien" datetime="1893-10">outubro de 1893 ingresa como bolseiro no instituto de ensino secundario de Châteauroux, que hoxe leva o seu nome (Lycée Jean Giraudoux de Châteauroux), onde estivo interno ata o seu bacharelato, en 1900.
Logo de cursar o bacharelato de filosofía e tras cumprir o seu servizo militar en Roanne, Clermont-Ferrand e Lión, que concluíu en 1903, continuou cos seus estudos na Escola Normal Superior de París, na sección de letras, onde se apaixonou pola cultura alemá. Despois da obtención da licenciatura de letras na Sorbona en xullo de 1904, cun traballo sobre as Odas pindáricas de Ronsard, pasou en novembro, seguindo os consellos do seu mestre Charles Andler, á sección de alemán.
Logo, matriculouse na Universidade de Múnic, aproveitando unha bolsa de estudos, e licenciouse en alemán. Durante o verán de 1905 deulle clases particulares, entre outros, ao fillo do príncipe de Saxonia, antes de facer unha viaxe por Serbia, Austria-Hungría (Trieste entre outras) e Venecia, en Italia. En 1906 obtivo a súa titulación e fixo, durante o verán, unha estadía lingüística en Alemaña. De setembro de 1907 a marzo de 1908, obtivo unha bolsa universitaria que o levou á Universidade Harvard polo que acompañou a Joffre e Bergson que tamén viaxaban aos Estados Unidos, e á volta, entrou a traballar na redacción dun xornal entanto que preparaba as oposicións para a carreira diplomática.
En 1909, publicou o seu primeiro libro, Provincials, con notas de André Gide. En xuño de 1910, acadou o primeiro posto nas oposicións de chancelarías e foi nomeado alto cargo na dirección política e comercial do ministerio francés de Asuntos Exteriores que o levou a Constantinopla, Moscova e, despois, Viena. Ademais, coñeceu a Rosalía Abreu (1886-1955), irmá do seu amigo Pierre, unha rapaza cubana herdeira dunha fortuna, cara á que tiña uns sentimentos que ela non compartía.
Foi ascendido inicialmente a agregado da oficina de estudo da prensa estranxeira, en setembro de 1912, e a vicecónsul de terceira clase en 1913. O mesmo ano, publicou na editora Grasset L'École des indifférents e iniciou unha relación con Suzanne Boland (1881-1969), que estivera casada anteriormente co comandante Paul Pineau e, daquela, xa estaba separada.
Foi mobilizado como sarxento no rexemento 298 de infantería en 1914 (posteriormente ascendido a segunto tenente) e recibiu feridas de guerra en dúas ocasións, na batalla do Marne, en 1914, e nos Dardanelos en 1915, e conseguiu o nomeamento de cabaleiro da Lexión de Honor. Convalecente, grazas a Philippe Berthelot, entrou na oficina de propaganda do ministerio francés de Asuntos Exteriores e participou en varias misións en Lisboa e os Estados Unidos en 1917.
No entanto, continuou escribindo, e publicou ''Retour d'Alsace. Août 1914 (1916), Lectures pour une ombre (1917), Amica America (1918) e Simon le pathétique'' (1918).
Xesta de Ons
A xesta de Ons (Cytisus insularis) é un arbusto da familia das Fabáceas. É endémico de Galiza.
Jean Giraudoux
Madureza (1919-1940)
En 1927 entrou a formar parte da Comisión de avaliación dos danos aliados en Turquía, onde continuou durante sete anos. Este posto déixaballe moito tempo libre, que el aproveita para escribir as súas primeiras pezas de teatro. O encontro con Louis Jouvet en 1928 sérvelle de estímulo para a súa creación teatral co éxito de Siegfried (1928), adaptación teatral da súa novela Siegfried et le Limousin, e doutras obras como Amphitryon 38 (1929) e Intermezzo (1933), e malia o fracaso de Judith (1931).
Xesta de Ons
Descrición
Cytisus insularis ou xesta de Ons é un arbusto fanerófito (microfanerófito), caducifolio, hermafrodita, de até 3 metros de alto. Ten os talos e pólas angulosos con 8 costelas ben marcadas. Os talos, pólas e legumes amosan abundante pilosidade característica. A diferenza da maioría dos Cytisus que habitan nas cotas baixas, os talos e ramas preséntanse ríxidos e erectos. As follas son simples sen pecíolo (sentadas).
Jean Giraudoux
Madureza (1919-1940)
A finais de 1931, comezou un romance con Anita de Madero que rematou en 1936, cando a rapaza marcha a Suramérica para casar.
Xesta de Ons
Descrición
As flores son solitarias ou xeminadas na parte superior das pólas. Ten cáliz campanular, glabro, verde primeiro e pardo-negruzco despois. A corola é papilionada, amarela, quilla con ápice redondeado de lonxitude similar á das ás e estandarte de bordo lixeiramente revoluto. O estilo é arrolado en algo máis de 1 volta completa. Androceo con 10 estames. Legume linear-oblonga, moi comprimida, lixeiramente curvada, lonxitude de 2 a 4 cm, moi pilosa, primeiro verde, despois negra. Floración primaveral sincrónica de toda a colonia, xeralmente de mediados de maio a mediados de xuño, con floración esporádica tardía até ben entrado xullo.
Jean Giraudoux
Madureza (1919-1940)
En xuño de 1932, outórgaselle o posto diplomático de encargado de misión no gabinete do xefe do goberno francés, Édouard Herriot, a quen acompaña na conferencia de Lausana. O mesmo ano escribe o prefacio da tradución do libro Catherine Soldat, da escritora francesa xermanófona Adrienne Thomas.
En 1934, noméano inspector xeral de asuntos estranxeiros e consulares. No momento en que o horizonte de Europa se ensombrecía, escribiu a obra La guerre de Troie n'aura pas lieu. A obra é unha súplica desesperada pola paz, e fóra dese contexto, Giraudoux denuncia a complicidade entre a arte e a guerra; amosa que a "necesidade" ou "destino" que, a miúdo, invocan os gobernantes para impor a súa decisión, constitúe unha fición perigosa. Esta obre, foi traducida a galego por Xosé Manuel Beiras Torrado e Xosé Luís Franco Grande e publicada, en 1969, nesta lingua co título de Non haberá guerra de Troia na revista Grial.
En 1936, Jean Zay ofreceulle a dirección da Comedia Francesa, pero a rexeitou. Ese mesmo ano, foi nomeado comandante da Lexión de Honor. O 11 de febreiro dese mesmo ano, coñeceu a Jeanne Loviton, quen pouco despois se converteu na súa amante. Estiveron xuntos ata o verán do 1943 en que Jeanne o abandonou pois aínda que, Giraudoux, sempre lle dicía qse se divorciaría, sempre atrasaba a data. O 28 de abril de 1939, atópase nun estudio de radio con Isabelle Montérou, unha xornalista con quen establece unha nova relación que durará ata novembro de 1943. Xusto antes da segunda guerra, Giraudoux publicou un importante ensaio político, a modo de compilación de artigos e conferencias, titulado Pleins pouvoirs (Gallimard, 1939), no que, tomando como modelo os Estados Unidos, demanda a adopción dunha política de inmigración, co fin "non de obter na súa integridade, por purificación, un tipo físico primitivo, senón de constituír, se se necesita, pola entrada de estranxeiros, un tipo moral e cultural". A súa preferencia vai desde "unha inmigración escandinava eminentemente desexable", á exclusión "desas razas primitivas ou impermeables cuxas civilizacións, pola súa mediocridade ou polo seu carácter exclusivo, só poden achegar amálgamas lamentables", simbolizadas para el polos árabes.
O Chan do Casal, Xustáns, Ponte Caldelas
O Chan do Casal é un lugar da parroquia de Xustáns, no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 183 habitantes (95 homes e 98 mulleres). Accédese pola estrada que comunica O Sobreiro e Parada, cruzando o río San Vicente.
Jean Giraudoux
Madureza (1919-1940)
Fronte aos perigos crecentes, Giraudoux involúcrase na política. A partir da reorganización ministerial do 29 de xullo de 1939, é nomeado por Édouard Daladier Comisario Xeral de Información, e pronúnciase contra a guerra de Hitler. O 21 de marzo de 1940, nunha nova transformación do Goberno, é nomeado presidente do Consello Superior de Información".
Segunda Guerra Mundial e morte (1940-1944)
Durante la Batalla de Francia de xuño de 1940, el segue o goberno a Bordeos, antes de se instalar preto da súa nai en Vichy. Foi nomeado director de Monumentos Históricos no outono de 1940 e acolleuse axiña á xubilación, en xaneiro de 1941. Logo comezou dous escritos inspirados na derrota, que non apareceron ata despois da súa morte: Armistice à Bordeaux (1945) e Sans Pouvoirs (inacabado, 1946) que foron editados en Mónaco.
Mentres exerceu como Comisario Xeral de Información con Daladier, a súa situación durante a Ocupación foi moi complexa e o seu papel moi discutido: miniatura|Placa conmemorativa no número 89 de Quay d'Orsay, en París onde morreu Jean Giraudoux miniatura|Tumba no cemiterio de Passy A súa participación na loita contra a ocupación alemá no seo da Resistencia está aínda en discusión. En decembro de 1943, tería proxectado "participar à súa maneira na Resistencia".
Giraudoux continuou os seus traballos literarios con L'Apollon de Bellac, Sodome et Gomorrhe e La Folle de Chaillot, e, xa como director literario da editora Gaumont, participou en diversas adaptacións cinematográficas como na Duchesse de Langeais de Balzac para a película do mesmo título de Jacques de Baroncelli ou Anges du péché para Robert Bresson.
Tras a morte da súa nai en 1943, deteriorouse a súa saúde. Jean Giraudoux morreu o 31 de xaneiro 1944, aos sesenta e un anos, dunha crise de uremia, segundo a versión oficial, e por mor dunha pancreatite, máis probablemente. Foi enterrado inicialmente nun lugar provisional no cemiterio de Montmartre e, finalmente, foi trasladado ao de Passy, en París.
Uns días despois do seu enterro, que tivo lugar o 3 de febreiro de 1944 nunha tumba provisional do cemiterio de Montmartre, Claud Roy fixo correr o rumor de que fora envelenado pola Gestapo. Louis Aragon escribiu en Ce Soir o 20 de setembro de 1944: "Por que? Non só porque é o máis francés dos nosos escritores, senón tamén, certamente, pola súa actividade resistente gardada moi en segredo e que, pola miña parte, eu adiviñara durante a derradeira conversa que eu tivera con el cinco días antes da súa morte".
Giraudoux antisemita e racista?
Baseándose en diversas citas do capítulo "La France peuplée", de Pleins pouvoirs, e nalgúns casos, en extractos das réplicas de Holofernes en Judith, algúns autores consideran que Giraudoux era antisemita         e racista. O especialista en Sartre Jean-François Louette xulga tamén que Giraudoux "evoca moitos problemas" en Pleins pouvoirs, pero que "o esencial hoxe parece o capítulo titulado La France peuplée", onde se condena a "violencia racista". Para Jean-Claude Milner, "o Giraudoux racista e o Giraudoux republicano non se poden separar".
Para André Job, "o antisemitismo é ante todo, sen dúbida, unha forma de non resistir o placer dunha "palabra boa", por malintencionada que sexa, o uso ao que Giraudoux chegou a sacrificarse, "sen que os exemplos sexan en tan grandes cantidades para que poidamos julgalos como realmente significativos".
Daniel Salvatore Schiffer xulga que en Pleins pouvoirs, Giraudoux "non está lonxe [...] do antisemitismo de Fichte ou de Hegel». En opinión de Claude Liauzu, Giraudoux deulle connotacións positivas á palabra "racista", no marco dunha banalización do racismo, nos anos 30. Segundo Pierre Vidal-Naquet, igualmente, o racismo de Giraudoux, en 1939, é prodixiosamente banal.
Xesta de Ons
Hábitat
Cantís costeiros e primeiras liñas tras dos areais, en chans pobres e someiros con forte influencia mariña directa (salina, ventosa e moi radiada polo sol). Poboacións exclusivas da Illa de Ons.
Unión Democrática de Defensa dos Intereses Africanos
A Unión Democrática de Defensa dos Intereses Africanos (en francés Union Démocratique de Défense des Intérêts Africains, UDDIA) foi un partido da congolés fundado por Fulbert Youlou en 1956 de ideoloxía anticomunista e cristiá-liberal.
Traxectoria
A nova formación tivo un importante éxito nas eleccións municipais de novembro de 1956, ao se facer coa alcaldía de Brazzaville para o seu líder Youlou. A pesar do éxito, en 1957 o vicepresidente do partido Simon Kikounga N’Got marchou e fundou o seu propio partido que apoiou a coalición dos principais rivais da UDDIA, o Partido Progresista Congolés e o Movemento Socialista Africano nas eleccións territoriais de 1957. Así a coalición PPC-MSA logrou 23 deputados e o partido de Youlou 22 e, tras eses resultados tan axustados, formouse un goberno de coalición entra a UDDIA e o MSA con cinco ministerios para cada forza con Jacques Opangault líder do MSA como cabeza do goberno, pero as tensións entre os dous partidos seguen no seo do goberno.
En 1958 a UDDIA entra no Reagrupamento Democrático Africano en substitución do Partido Progresista Congolés. Logo do referendum da comunidade franco-africana do 28 de setembro de 1958, os territorios africanos aumentan a súa autonomía e a Asemblea Congolesa reúnese en novembro para dotarse de institucións, mais a falta de acordo entre socialistas e youlouistas fai imposible avanzar. En protesta, o MSA abandona o parlamento co que a UDDIA queda con maioría e aproveita para aprobar novas leis constitucionais e substituír a Opangault cun goberno provisiorio presidido por Youlou que non acepta o MSA. Logo de serios enfrontamentos intervén o exército francés.
Nas eleccións de 1950 a UDDIA co 58% dos votos logra 51 escanos por 10 do MSA, a pesar dos enfrontamentos entre as dúas forzas, Youlou forma en xullo un goberno no que se integran membros do MSA e finalmente entra como vicepresidente e ministro de Estado Opangault e é o UDDIA quen lidera ao país ao acceder á independencia o 15 de agosto de 1960. Comeza a se desenvolver un culto á personalidade en torno ao líder do UDDIA intentando implantar no país un réxime de partido único que fracasou ao se aliar o movemento sindical co exército no coñecido como levantamento dos tres gloriosos en agosto de 1963 que levou á dimisión de Youlou e ao desmantelamento da UDDIA.
A Abelleira, Oubiña, Cambados
A Abelleira é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 25 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 13 eran mulleres e 12 homes, o que representa un leve aumento respecto ós anos 2010, cando eran 23 veciños, e 2005, cando eran 22.
Aeroporto de Moscova-Sheremetyevo
O aeroporto de Moscova-Sheremetyevo (IATA: SVO, ICAO: UUEE) é un aeroporto internacional ruso situado no distrito de Molzhaninovsky District, a 29 km ao noroeste do centro de Moscova. É un centro de conexións para os voos de pasaxeiros da aeroliña nacional rusa Aeroflot, e é un dos tres grandes aeroportos que serven á capital do país, xunto cos de Domodedovo e Vnukovo (o código conxunto para os tres aeroportos é MOW). No ano 2016 pasaron polas súas instalacións 34 030 000 pasaxeiros e houbo 272 970 movementos de avións, sendo o aeroporto máis concorrido de Rusia e da antiga Unión Soviética.
Enxame
Un enxame, tamén coñecido como enxamio (do latín exāmen, -ĭnis) é un conxunto de insectos similares, principalmente de abellas.
P. K. Subban
Pernell Karl "P. K." Subban, nado o 13 de maio de 1989 en Toronto (Ontario, Canadá) é un xogador profesional de hóckey sobre xeo canadense. Subban foi seleccionado na segunda rolda do draft de 2007 no posto 43 polos Montreal Canadiens, equipo do que foi capitán. Xoga na posición de defensa e o seu equipo na tempada 2016-17 eran os Nashville Predators. En 2013, gañou o James Norris Memorial Trophy, e foi xunto con Kris Letang como máximo anotador entre todos os defensas.
Enxame
Enxame de abellas
dereita|miniatura|Enxame. Normalmente na primavera cando as colonias de abellas están fortes e non teñen máis espazo para continuar coa reprodución ou a provisión de alimentos (mel), naturalmente tenden a dividirse por un proceso natural que denominamos enxame.
A metade das abellas dunha colonia, acompañada pola súa mestra vella, deixa a súa colmea para pousarse na rama dalgunha árbore ata que as abellas exploradoras atopan un lugar onde proseguir o desenvolvemento dunha nova colonia. Este é o mecanismo natural polo cal se prodúce a división da colonia. Previo ao enxame as obreiras crían novas celas reais, para substituír a mestra vella, e sempre é a mestra nova (recentemente nada) a que ocupa o lugar na colmea orixinal. A nova mestra é fecundada previamente, nos voos de fecundación. O comportamento anterior á produción dos enxames adoita denominarse febre do enxameo. Este comportamento críase que proviña dun aumento da temperatura no niño de cría ou colmea, pero son moitos os factores que interveñen.
P. K. Subban
Vida persoal
miniatura|right|Subban asinando autógrafos en 2013. Os pais de Subban emigraron a Ontario dende o Caribe nos anos 1970s. O seu pai Karl trasladouse de Xamaica a Sudbury, e súa nai, Maria, dende Montserrat a Hamilton. Karl é un director de escola retirado. P. K. naceu en Toronto, e tivo catro irmáns: Nastassia, Natasha, Jordan e Malcolm. P. K., Malcolm e Jordan xogaron nos Belleville Bulls durante a súa etapa júnior. Ao medrar, Subban e o número un do draft da NHL en 2009 John Tavares fixéronse bos amidos. Malcolm é porteiro e foi elixido polos Boston Bruins na primeira rolda do draft de 2012, mentres que Jordan foi elixido na cuarta rolda do draft de 2013 polos Vancouver Canucks.
Enxame
Colleita de enxames
dereita|miniatura|Apicultor recadando un enxame. Os apicultores cando ven un enxame pousado na rama dunha planta, rapidamente acoden para capturalo, este é confinado nun nuclero ou unha cámara de cría con cadros de cera labrados, alimentándoo nalgunha ocasións con xarope de azucre, dará comezo a unha nova colonia, e gañando unha colmea. Os enxames saen normalmente durante a primavera-verán, cando a colonia de abellas comeza a súa medra poboacional e xa non ten lugar onde criar e amorear o seu alimento. A captura é moi sinxela, dun só golpe ou sacudida o birlo de abellas caerá ao interior do recipiente onde as confinamos, colocando este recipiente por un tempo prudencial no mesmo lugar, as abellas que quedan fóra son chamadas para que entren onde está a abella mestra por unha feromona especial que emiten as obreiras.
P. K. Subban
Traxectoria
Subban pasou a súa carreira júnior nos Belleville Bulls da Ontario Hockey League (OHL). Na tempada 2005–06 conseguiu un rexistro de 12 puntos nunha campaña como novato na que xogou 52 partidos. Na Tempada 2006–07 conseguiu 56 puntos en 68 partidos. Subban foi seleccionado polos Canadiens na post-tempada. Na tempada seguinte conseguiu 48 puntos en 58 partidos, antes de engadir 23 puntos e igualar o total de goles na tempada regular nos play-offs. Axudou a Belleville a alcanzar as finais da J. Ross Robertson Cup Fronte aos Kitchener Rangers, contra os que perderían en sete partidos. Logo dunha tempada júnior na que conseguiu 76 puntos en 56 partidos na tempada 2008-09, Subban asinou un contrato por tres anos cos Canadiens.
Subban foi asignado aos Hamilton Bulldogs da American Hockey League (AHL) para comezar a tempada 2009–10. Foi elixido para xogar o 2010 AHL All-Star Game en Portland. pouco despois, foi chamado por primeira vez polos Canadiens o 11 de febreiro de 2010. Ao día seguinte anotou o seu primeiro punto na NHL, unha asistencia, no seu debut fronte aos Philadelphia Flyers o 12 de febreiro.
O 26 de abril de 2010, Subban foi chamado polos Canadiens durante a primeira rolda dos play-offs fronte aos Washington Capitals, anotando o seu primeiro punto nos play-offs da NHL, unha asistencia, o 26 de abril de 2010. O seu primeiro gol chegou no primeiro partido da segunda rolda das series polo título dos Canadiens fronte aos Pittsburgh Penguins o 30 de abril de 2010. No terceiro partido da final de conferencia de 2010 fronte aos Philadelphia Flyers, Subban converteuse no primeiro defensa rookie en conseguir tres asistencias nun partido. En total, Subban rexistrou un gol e oito puntos en 14 partidos de play-off cos Canadiens.
Despois de que os Canadiens foran eliminados polos Flyers, Subban regresou aos Bulldogs, que aínda mantiñan opcións nos play-offs da Calder Cup. Subban recibiu o President's Award da AHL como recoñecemento aos seus logros na tempada 2009–10.
miniatura|esquerda|Subban no [[2010 AHL All-Star Game.]] O 20 de marzo de 2011 converteuse no primeiro defensa novato dos Canadiens en anotar un hat-trick nun partido. Este feito tivo lugar na vitoria por 8-1 do equipo de Montreal fronte aos Minnesota Wild.
Xogando 81 partidos na tempada 2011–12, Subban anotou sete goles e 29 asistencias. Subban perdeuse os catro primeiros partidos da tempada 2012-13 ao ser axente libre logo da tempada 2011-12 mentres as dúas partes negociaban o contrato. O 28 de xaneiro de 2013 asinou un acordo por dous anos coa franquía de Montreal por 5,75 millóns de dólares.
Subban rexistrou 11 goles e 27 asistencias, conseguindo o seu récord persoal con 38 puntos malia ter xogado só 42 partidos nunha tempada reducida a causa do lockout. Ao final da tempada 2012–13, Subban gañou o James Norris Memorial Trophy, entregado ao mellor defensa da NHL. O 3 de xullo de 2013, Subban foi nomeado para o Primeiro Equipo All-Star da NHL.
Subban xogou 82 partidos na liga regular da tempada 2013–14, na que conseguiu 53 puntos, con 10 dos puntos en goles, e foi un dos asistentes máis importantes de Montreal nos play-offs, conseguindo 14 puntos en 17 partidos.
Subban converteuse en axente libre ao final da tempada 2013-14, cando finalizou o seu contrato. De acordo co Convenio Colectivo da NHL (NHL CBA), Subban gañou o dereito á arbitraxe salarial, tendo asinado o seu primeiro contrato entre os 18 e os 20 anos e tendo acumulado catro anos de experiencia profesional ou máis. Solicitou a arbitraxe antes da data límite de 5 de xullo. A audiencia tivo lugar o 1 de agosto, con Subban pedindo un acordo dun ano por 8,5 millóns de dólares e os Canadiens 5,5 millóns.
Baixo as regras do Convenio Colectivo, as partes poden seguir negociando ata que o árbitro anuncie a súa decisión, emitida 48 horas despois da audiencia. Como a arbitraxe foi solicitada polo xogador, unha vez que o árbitro emitiu a súa decisión, o equipo tivo 48 horas para poñerse de acordo nos termos ou deixalo, convertendo a Subban en axente libre sen restricións. O día despois da audiencia, o 2 de agosto de 2014, anunciouse que Subban e os Habsacordaran os termos dun contrato de oito anos por 72 millóns de dólares, ampliándose ata a tempada 2021-22. Este contrato o converteu no defensa mellor pagado e o terceiro xogador mellor pagado da liga no momento.
O 15 de setembro de 2014, Subban foi nomeado capitán dos Canadiens xunto con Max Pacioretty, Tomáš Plekanec e Andrei Markov.
Carreira internacional
Subban debutou internacionalmente coa selección do Canadá no campionato do mundo júnior de hóckey sobre xeo 2008, celebrado na República Checa. Tivo un tempo limitado no xeo como sétimo defensa do Canadá, mais foi capaz de axudar ao equipo a conseguir a súa cuarta medalla de ouro consecutiva no torneo, derrotando a Suecia na prórroga da final. Subban representou de novo ao Canadá no campionato do mundo júnior de hóckey sobre xeo 2009 celebrado en Otava, tendo un papel máis importante no equipo. Anotou tres goles e nove puntos, e un diferencial de +12 no torneo, axudando ao Canadá a conseguir a súa quinta medalla de ouro consecutiva tras derrotar de novo a Suecia na final. Subban formou parte do Equipo All-Star do torneo xunto co MVP e amigo achegado seu John Tavares.
Subban foi invitado a participar no Campionato do mundo de hóckey sobre xeo 2012, mais lesionouse durante a preparación do campionato. Subban foi posteriormente chamado para xogar coa selección canadense no Campionato do mundo de hóckey sobre xeo 2013. Uniuse ao equipo no partido de cuartos de final, no que os canadenses perderon fronte a Suecia. Subban formou parte do equipo do Canadá durante o Xogos Olímpicos de 2014, conseguindo a medalla de ouro.
Citrus maxima
A Citrus maxima é unha árbore perennifolia da familia das Rutaceae orixinaria do sueste asiático e cultivada polo seu froito. É unha das tres especies, xunto coa cidreira e a mandarineira, da que se derivan todos os cítricos coñecidos.
Nome
O nome galego e portugués é zamboa. En xaponés o seu nome é zamboa ou zambón (ザンボア, en kanji 朱欒), unha das palabras xaponesas de orixe galego-portuguesa.
O froito ás veces é confundido coa lumia, e é coñecido ás veces como pomelo ; con todo, cómpre non confundir co verdadeiro pomelo (Citrus × paradisi).
Morfoloxía
esquerda|miniatura|Interior do froito da Citrus maxima
A C. maxima é unha árbore de 5 a 15 m de altura, co fuste retorcido e ramaxe irregular e densa. Ás veces espiñento nos rebentos novos, e mostra unha pilosidade distintiva. As follas son simples, alternadas, de oblongas a ovaladas, de até 20 cm de longo, de superficie coriácea e cor verde escura pola face e máis clara e pilosa polo envés. Produce flores hermafroditas, fragrantes, solitarias ou en acios terminais de até 10 flores, de 4 a 5 pétalos, cos estames brancos moi visíbeis e anteras de cor laranxa.
A Citrus maxima é o membro da familia Citrus co froito máis grande, xa que este pode medrar ata 30 cm de diámetro e pesar ata 10 kg. Ao contrario dos outros cítricos, o seu froito non é esférico ou lixeiramente aplanado, senón que presenta un aspecto piriforme, oblongo ou globoso. A casca é suave e grosa, de cor amarela ou verdella, ás veces, rosada; con glándulas oleosas pequenas pero ben visíbeis e lixeiramente pubescente. Típico do froito desta especie é abundante presenza baixo da pel dunha materia branca esponxosa  (chamada o albedo), que, como na maioría dos cítricos non é comestible; de feito, de albedo está formada toda a parte superior do froito, é dicir, a parte estreita da "pera". A polpa pode ir dunha cor amarela pálida a rosa e mesmo chegar ao vermello. Ten de 11 a 18 dentes, moi grandes, zumarentos, doces ou acedos segundo a variedade, lixeiramente amargos. Cada dente contén sementes, normalmente pequenas e escasas.
Usos
O froito, moi común na China, onde se consome ao natural ou confeitado, utilízase tamén para a produción de zume (en Israel) e para condimentar ensaladas de froita ou verduras. A casca, pola súa parte, é empregada na industria para a obtención de aceites esenciais. Ademais, coas follas faise en Asia unha decocción curativa para úlcera e as feridas.
Historia
A Citrus maxima é nativa do sur de Asia e Malaisia, onde é coñecida desde hai máis de catro mil anos. Foi introducida ao redor do 100 a.C. na China, onde se estendeu e continúa a crecer, mesmo espontaneamente ás beiras dos ríos. Cultívase nas rexións do sur (Jiangsu, Jiangxi, Fujian) e, maiormente, en Tailandia. Tamén hai plantacións en Taiwán e no Xapón, no sur da India, Malaisia, Indonesia, Nova Guinea e Tahití.
Alén de en Asia, é cultivada en California, en Israel e América do Sur.
A Citrus maxima foi introducida en Xamaica no século XVIII polo capitán inglés Shaddock, que ademais deu localmente o seu nome á froita.
Valores nutricionais
O froito da Citrus maxima ten cerca de 30-40 Kcal por cada 100g. Ten un baixo contido de proteínas e lípidos, as calorías proveñen sobre todo dos glícidos simples, en particular, da frutosa. Ten un alto contido de vitamina C, ao redor de 60 mg, un bo contido de vitamina A e trazos de B1, B2, B3 e B6. A vitamina C axuda na asimilación e a absorción de ferro.
Entre os sales minerais destaca o potasio. Contén ademais ácido fólico e betacaroteno.
Karl von Frisch
Karl Ritter von Frisch, nado en Viena o 20 de novembro de 1886 e finado en Múnic o 12 de xuño de 1982, foi un científico alemán, considerado un dos pais da Etoloxía. Estudou zooloxía na Universidade de Múnic, e desenvolveu o seu labor investigador no Instituto de Zooloxía da Universidade de Rostock e no de Breslau.
Traxectoria
Karl Ritter, fillo do profesor Anton Ritter von Frisch da Universidade de Múnic e a súa esposa Marie, naceu en Viena o 20 de novembro de 1886 e morreu o 12 de xuño de 1982 en Múnic. Estudou nunha escola de gramática e posteriormente na Universidade de Viena na facultade de medicina. Logo dos primeiros exames, cambiou á facultade de filosofía e estudou zooloxía en Múnic e Viena. Recibiu o Doutoramento na Universidade de Viena en 1910. No mesmo ano foi auxiliar de Richard Hertwig no Instituto Zoolóxico na Universidade de Múnic. Alí obtivo o certificado para o ensino de zooloxía e anatomía comparada.
Investigacións
En 1910 comezou con estudos sobre peixes probando que podían distinguir cores e brillo. Tamén traballou sobre a capacidade auditiva e a capacidade de distinguir sons demostrando que é superior nesta clase a dos seres humanos. En 1919 comezou a estudar os insectos, especificamente as abellas, demostrando que sendo adestradas, poden diferenciar varios gustos e cheiros e que o sentido do olfacto é similar ao dos seres humanos, pero o sentido do gusto é diferente. Puido demostrar que mediante determinados movementos que chamamos danza da abella e mediante o movemento vibratorio do seu abdome (meneo) as abellas exploradoras informan ao resto da colmea onde se atopa a fonte de alimento, informando da dirección e da distancia. En 1949 puido demostrar, utilizando luz polarizada, que as abellas utilizan o Sol como compás para orientarse, recordando os patróns da polarización presentados polo ceo en diversas horas do día e da localización de sinais previamente atopados.
Sen dúbida as súas achegas á apicultura foron enormes, dado que delas desprendéronse coñecementos como o rango de acción da especie  Apis mellifera . Outorgóuselle o Premio Nobel de Medicina en 1973, compartido con Konrad Lorenz e Nikolaas Tinbergen
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
O Gran Premio de Acerbaixán de 2018 (oficialmente 2018 Formula One Azerbaijan Grand Prix) foi a cuarta carreira da tempada.
Cualificación
Nos primeiros minutos, Romain Grosjean fixo a súa enésima saída de pista no fin de semana tras bloquear a roda dianteira esquerda na freada da curva 3. O coche ficou parado na zona de escape co cambio trabado, e o francés da Haas non conseguiu saír do lugar. Saíu o domingo 20º e último.
Todos os pilotos entraron na pista na Q1 con pneumáticos ultrabrandos, os máis adherentes da fin de semana. Ao contrario doutras pistas, os pneumáticos renderon máis nunha secuencia de voltas e non en só nunha volta lanzada e, con iso, as posicións foron mudando. Raikkonen fixo o mellor tempo (1:42.985), con Vettel, Ocon, Hamilton e Verstappen loitando pola segunda posición.
Ruth Guimarães
Ruth Guimarães Botelho, nada en Fervenza Paulista o 13 de xuño de 1920 e finada no mesmo lugar o 21 de maio de 2014 foi unha poetisa, cronista, novelista, contista e tradutora brasileira.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Cualificación
A exemplo do que aconteceu na China, os pilotos da STR sorprenderon. Brendon Hartley andaba lento pola pista tras raspar no muro e furar un pneumático, e Pierre Gasly case o alcanzou. O francés precisou dun reflexo rápido para desviarse do compañeiro, mais acabou pasando recto. Na batalla polas prazas finais na Q2, Lance Stroll conseguiu avanzar á Q2 na última volta, eliminando a Stoffel Vandoorne.
Ruth Guimarães
Con dez anos de idade, publicou os seus primeiros poemas en xornais da terra natal. Con 18 anos mudouse para a cidade de São Paulo, onde se licenciou en Filosofía pola USP e máis tarde, de Letras Clásicas. Cursou tamén Folclore e Estética. Foi profesora de Lingua Portuguesa durante máis de 30 anos en escolas públicas de S. Paulo.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Cualificación
Como os pilotos precisan usar na saída os pneumáticos da mellor volta na Q2, os principais coches entraron na pista con pneumáticos superbrandos, en vez dos ultrabrandos da Q1. Hamilton e Bottas foron os máis rápidos nos primeiros minutos, mentres Vettel fixo un tempo para garantirse a Q2. Raikkonen errou na súa primeira volta rápida e case bateu, mais conseguiu volver.
Ruth Guimarães
Profissionalizouse como xornalista e colaborou asiduamente na prensa paulista e carioca, alén da sección permanente que mantivo durante varios anos na Revista do Globo, de Porto Alegre. Escribiu crónicas para grandes xornais como Folha de S. Paulo e O Estado de S. Paulo. Tiña unha columna semanal de crónicas no xornal Valeparaibano, de São José dos Campos. Ruth Guimarães foi electa o día 5 de xuño de 2008 para ocupar a cadeira número 22 da Academia Paulista de Letras. En 1972 Ruth Guimarães fundou e presidiu en Cachoeira Paulista a Academia Cachoeirense de Letras (actual Academia Cachoeirense de Letras e Artes, ACLA), primeira academia de letras da rexión valeparaibana. Era madriña da Academia de Letras de Lorena, dando posesión aos membros en 16 de agosto de 2009.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Cualificación
Para non correr riscos de ser eliminado, Raikkonen colocou un xogo de pneumáticos ultrabrandos e, con iso, fixo o mellor tempo da Q2. Mais iso obrigará ao finlandés a saír con ese xogo de pneumáticos, ao contrario dos principais competidores, que van saír con superbrandos.
A Agra, Bodaño, Vila de Cruces
A Agra é un lugar da parroquia de Bodaño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Cualificación
Na disputa polas últimas prazas na Q3, Fernando Alonso unha vez máis ficou fóra, co 13º tempo, xusto por diante de Charles Leclerc, que obtivo súa mellor posición de saída na F1, ambos subiron unha posición na grella pola penalización a Nico Hulkenberg. O dúo de Williams non se clasificou por pouco, mentres Kevin Magnussen decepcinou co Haas. Curiosamente, quen asustou foi Daniel Ricciardo, que terminou décimo, aínda que abortou na última volta cando viu que os competidores non alcanzarían o seu tempo.
Eliminados: Kevin Magnussen, Charles Leclerc, Fernando Alonso, Sergey Sirotkin e Lance Stroll
Manuel Barros Arbones
Manuel Barros Arbones, nado en Ponteareas en 1898 e finado en Burgos o 17 de decembro de 1982, foi un escritor e xornalista galego.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Cualificación
Na primeira tentativa dos principais favoritos na Q3, Vettel foi o máis rápido cunha significativa vantaxe de 0´342 sobre Hamilton, con Bottas, Verstappen, Ricciardo e Raikkonen, que cometeu un erro na súa primeira volta lanzada, en sexto.
A Agra, Bodaño, Vila de Cruces
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Manuel Barros Arbones
Traxectoria
Fillo de Manuel Barros Vázquez e María de la Concepción Arbones Carballido. Funcionario de Facenda, traballou na delegación de Facenda da Coruña, e na de Lugo dende 1924. En 1932 trasladouse á delegación de Facenda de León, en 1940 á de Ferrol como depositario, e despois á de Burgos como secretario.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Cualificación
Kimi asustou a Vettel tras marcar os mellores dous primeiros sectores, mais volveu a cometer un grande erro na curva 16 e non conseguiu mellorar o seu tempo, ficando sexto. Con iso, a pole do alemán ficou garantida, con Hamilton e Bottas a continuación.
Manuel Barros Arbones
Traxectoria
Colaborou en El Tea, La Provincia, Faro de Vigo, Luz e Lonxe da Terriña.
Toño Núñez
Xosé Antón Núñez Álvarez, coñecido como Toño Núñez, nado en Vilameixide (Freixís, Navia de Suarna) o 18 de xaneiro de 1959, é un mestre e escritor galego.
Manuel Barros Arbones
Vida persoal
Casou en Mondoñedo con Granada Gómez del Real en 1926, e foi pai de Teresa, Manuel, Justo, Mª Lurdes, Alicia, Mª Remedios e Amelia Barros Gómez.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Inicio
Todos os pilotos saíron da liña desde a liña de saída sen incidentes. Pero na curva 2 un pequeno contacto entre Kimi Räikkönen e Esteban Ocon ocorreu e na recta seguinete a dita curva o coche de Sirotkin entrou en contacto co McLaren de Fernando Alonso e o Renault de Nico Hulkenberg, e provocoulles unha dobre picada de pneumáticos (os pneumáticos dianteiro e traseiro dereito de Alonso) e o pneumático esquerdo frontal de Sirotkin, así como o danos na suspensión. No caos, o Force India de Sergio Pérez golpeou a parte traseira do coche de Räikkönen, causando danos nas ás dianteiras. O primeiro gran contacto na carreira foi de novo entre Kimi Räikkönen e Esteban Ocon na curva 3. Ocon sufriu un dano suficiente para forzar a súa retirada inmediata da carreira. A picada de pneumáticos de Sergey Sirotkin fixo que parase preto do incidente na curva 3 de Räikkönen-Ocon. A situación de Ocon e Sirotkin na pista causaron un primeiro coche de seguridade. Durante a saída do coche de seguridade, numerosos pilotos entraron no garaxe a reparar os danos, Räikkönen (cambio do frontal) Pérez (cambio do frontal), Alonso (cambio dos pneumáticos, cambio do frontal), e Kevin Magnussen (cambio de pneumáticos). Se necesitaron varias voltas para limpar os coches retirados e os restos de fibra de carbono da pista. Pérez recibiu unha penalización de cinco segundos polo contacto con Räikkönen, que fixo na súa primeira parada en boxes.
Toño Núñez
Traxectoria
Estudou Maxisterio e, despois de ter traballado coma mestre infantil durante máis de 20 anos, pasou a exercer como mestre de galego no IES de Palas de Rei (Lugo).
No ano 1986 gañou o I Premio Buril das Letras Galegas de narrativa, feito que o levou a tomar máis en serio a súa vocación coma escritor. A súa obra inclúe libros infantís, unha obra para adultos, relatos breves, poemas e artigos de opinión. Asemade, ten no seu haber varias mencións literarias.
Carmín
miniatura|Mostra do pigmento carmín. miniatura|Fórmula estrutural do carmín. Carmín é unha cor intensa, algo purpúrea, semiescura, que é específico do pigmento homónimo.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Inicio
Os cinco primeiros pilotos reiniciáronse en orde de clasificación, no reinicio na 6ª volta. O Renault de Carlos Sainz, que clasificou no décimo lugar, mostrou unha notable fortaleza na primeira parte da carreira e era quinto pola volta 7. O cuarto lugar para o Red Bull do piloto Max Verstappen informou problemas coa súa batería doKERS despois do reinicio, permitindo que os tres principais pilotos se afastasen mentres construía unha longa fila de coches detrás del. os dous Renaults de Sainz e Nico Hülkenberg pronto pasaron a Verstappen para acadar os postos 4º e 5º. Na volta 11, a parte traseira de Hülkenberg derrapou e golpeou o muro da curva 4, obrigándoo a retirarse.
Carmín
É un sal alumínico do ácido carmínico (C22H20O13), ou, menos frecuentemente, do ácido quermésico.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Media carreira
Logo da retirada de Hulkenberg, a carreira achegouse a un ritmo de carreira máis típico da Fórmula Un. Sainz entrou a cambiaros seus pneumáticos ultrabrandos usados cando ía 4º ​​e os Red Bulls de Daniel Ricciardo e Max Verstappen correron 4º e 5º por varias voltas, ocasionalmente intercambiando posicións. Carlos baixou á 9ª posición despois do seu pitstop, colocou pneumáticos brandos, pero isto resultou ser un erro de estratexia porque os pneumáticos non quentaban e resultou superado por ambos Red Bulls e pasou a loitar polos puntos baixos. Os tres pilotos máis importantes (Sebastian Vettel, Ferrari, Lewis Hamilton, Mercedes e Valtteri Bottas, Mercedes) corrían dentro de 10 segundos un do outro. O cuarto lugar era do Red Bull de Verstappen, a 30 segundos detrás do líder da carreira na volta 18. Hamilton cambiou os pneumáticos superbrandos usados ​​por brandos na volta 23. Bottas, mentres tanto, mantívose fóra alargando a duración dos pneumáticos superbrandos. O líder da carreira Vettel puxo os pneumáticos brandos na volta 31, coa intención de rematar a carreira sobre eles, deixando a Bottas no liderado da carreira (pero aínda tiña que entrar en boxes). Neste punto, a principal pregunta para os líderes da carreira era se Bottas podía construír o suficiente espazo para cambiar os pneumáticos e entón ameazar a Vettel pola vitoria da carreira. Os compañeiros de Red Bull, Verstappen e Ricciardo, continuaron a carreiras xuntos, con cambios de posición e superándose entre eles nas voltas 27 e 28, e de novo Ricciardo pasou a Verstappen para retomar o cuarto lugar na volta 35. Ambos pilotos de Red Bull entraron en boxes na volta 35 para montar pneumáticos ultrabrandos novos.
Toño Núñez
Traxectoria
En 2018 estreou o proxecto A gotiña viaxeira, con Miguel Anxo Macía e Fran Muinelo.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Volta 40
a situación da carreira cambiou por completo na volta 40, cando os compañeiros de Red Bull Verstappen e Ricciardo (entón en cuarto e quinto lugar, respectivamente) chocaron entre eles. Ricciardo, que acababa de pasar por Verstappen, intentou meterse polo interior, pero terminou freando demasiado tarde e golpeando ao compañeiro de equipo Verstappen que mudou a trazada para defenderse do ataque. A colisión foi suficiente para retirar ambos pilotos e forzar o segundo coche de seguridade da carreira. Varios pilotos dos primeiros 10 aproveitaron a situación. Antes de que o coche de seguridade agrupase os coches, o líder da carreira Bottas fixo a súa esperada parada para poñer pneumáticos novos ultrabrandos para rematar a carreira, o segundo, Vettel, o terceiro Hamilton e o cuarto Raikkonen tamén entraron a poñer ultrabrandos. O quinto posto do piloto de Force India Sergio Pérez elixiu pneumáticos novos superbrandos. Na volta 43, mentres aínda estaba o coche de seguridade na pista, o sexto clasificado o Haas do piloto Romain Grosjean perdeu a tracción e golpeou contra o muro, forzando a súa retirada e prolongando a estadía do coche de seguridade.
Carmín
O pigmento prodúcese a partir dalgúns insectos hemípteros da superfamila dos cocoideos, sobre todo da cochinilla e tamén de certas especies do xénero Porphyrophora (como P. hamelii e P. polonica, a cochinilla de Armenia e a cochinilla polaca, respectivamente). O carmín utilízase na fabricación de flores artificiais, pinturas, tintas, coloretes e outros cosméticos, e dalgúns medicamentos.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Volta 40
O coche de seguridade non puido entrar ata a volta 48, e Bottas mantivo o liderado cando reiniciouse a carreira. En segundo lugar, Vettel intentou un movemento agresivo para pasar a Bottas, bloqueou as súas rodas e saíuse na curva, finalmente, o que o deixou no cuarto lugar con planos nos pneumáticos detrás de Bottas, Hamilton e Raikkonen. Cando comezou a volta 49, Bottas, que lideraba a carreira por máis dun segundo sobre Hamilton, sufriu unha picadura nun pneumático e viuse forzado a retirarse. Ao mesmo tempo, Pérez de Force India pasou a Vettel para acadar a 3ª posición do podio cando Bottas abandonou.
Toño Núñez
Os Balbinos
Con Carlos García Porral publicou en 2020 en Ed. Fervenza a colección Os Balbinos, en galego, castelán e inglés, con ilustracións de Gabril Iglesias Sanmartín:
Rosa Luxemburg
Rosa Luxemburg (en polaco: Róża Luksemburg e tamén Rozalia Luxenburg), nada en Zamość (Imperio Ruso) o ou 1870 e finada en Berlín o 15 de xaneiro de 1919, foi unha militante socialista e teórica marxista polaca de orixe xudía, nacionalizada alemá.
Gran Premio de Acerbaixán de 2018
Cualificación
800px|miniatura|centro|Grella de saída
Carmín
En cosmética, reciben o nome de carmín as pastas vermellas ou avermelladas coas que se fabrican os lapis de labios e os pos para o rostro (coloretes).
Rosa Luxemburg
Foi membro do partido da Socialdemocracia do Reino de Polonia e Lituania (SDKPiL), do Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD), do Partido Independente Socialdemócrata de Alemaña (USPD) e do Partido Comunista de Alemaña (KPD).
Carmín
Etimoloxía
O termo carmín provén do latín medieval carminium, que procede do árabe qirmiz, "carmesí", e este do sánscrito krimiga, "producido por insectos", de krmi, "verme, insecto". O vocábulo latino foi influído por minium, "minio", "cinabrio", supostamente de orixe ibérico.
Rosa Luxemburg
En 1915, debido ao apoio prestado polo SPD á participación alemá na primeira guerra mundial, ela, xunto con Karl Liebknecht fundaron a Liga Espartaquista (Spartakusbund) que posteriormente se convertería no Partido Comunista Alemán.
Carmín
Etimoloxía
Carmín comenzou a usarse en castelán en 1571, por vía do francés carmin. E destes idiomas pasou ao galego.
Rosa Luxemburg
Durante a Revolución Alemá de 1918 fundou o xornal Die Rote Fahne (A Bandeira Vermella), que se converteu no órgano central do movemento espartaquista. Publicou diversas análises e ensaios noutros xornais da época, como o Leipziger Volkszeitung e ademais, foi autora de múltiples libros, dos cales destaca Die Akkumulation des Kapitals (en galego, A acumulación do capital), e tamén Sozialreform oder Revolution? (en galego, Reforma ou Revolución) (1899), Massenstreik, Partei und Gewerkschaften (en galego, Folga de masas, partido e sindicato) (1906), e Die russische Revolution (en galego, A revolución rusa) (1918), no cal critica construtivamente á mesma e sostén que a maneira soviética de facer a revolución non pode ser universalizada para tódalas latitudes.
Viu o levantamento espartaquista producido en 1919 como unha equivocación, porén, chegou a apoialo máis tarde. Cando o goberno socialdemócrata, xunto cos Freikorps (soldados que participaran na primeira guerra mundial, e que se organizaron en grupos paramilitares), acabaron coa revolta, Luxemburg, Liebknecht e outros dos participantes foron detidos e asasinados. Luxemburg recibiu un disparo e o seu corpo foi guindado ao Landwehrkanal, en Berlín.
Carmín
O carmín de quermes
miniatura|220px|Uso do carmín en cosmeticoloxía para labios e na vestimenta.
Rosa Luxemburg
As súas ideas inspiraron tendencias da esquerda comunista e deron orixe a posteriori á corrente intelectual coñecida baixo o nome de luxemburgismo. A herdanza de Rosa Luxemburg foi reivindicada no entanto, de maneira contraditoria, por movementos políticos moi diferentes.