cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Das Kapital
Das Kapital (O capital) é unha obra de económica política de Karl Marx publicada en 1867 e escrita en alemán. Nela realiza unha análise crítica do capitalismo e senta as bases para un modelo de socialismo.
Características
Para Marx, a necesidade primaria do capitalismo, en tanto suxeito da historia, é a plusvalía, a diferenza entre o valor da forza do traballo e o valor das mercadorías producidas por esa forza de traballo. Só a través da produción de plusvalía o diñeiro pode converterse en capital, polo que a base do capital está na explotación da forza de traballo como mercadoría.
Hermano
Hermano é un supergrupo estadounidense formado en 1998 como un proxecto paralelo composta por membros procedentes de bandas de stoner rock. A formación orixinal consistía no vocalista John Garcia (Kyuss, Unida), o baixista Dandy Brown (Orquesta del Desierto), o batería Steve Earle (Afghan Whigs) e os guitarristas Mike Callahan (Earshot, Disengage) e David Angstrom (Banger, Supafuzz, Black Cat Bone, Devil May Care).
A banda editou Only a Suggestion a través da Teepee Records en 2002. En 2004 asinaron co selo holandés Suburban Records (ata o momento tiveron máis éxito en Europa que en Estados Unidos) e editaron Dare I Say sen Mike Callahan e Steve Earle, este último substituído por Chris Leathers (Supafuzz). Posteriormente recrutaron un vocalista adicional, Aleah X (Banger, Devil May Care, Candy Says).
Randolfe, Bermún, Chantada
Randolfe e un lugar na parroquia de Bermún, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 8 habitantes, dos que 4 eran homes, e 4 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Lucenza, Cualedro
Santa María de Lucenza é unha parroquia do concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 256 habitantes (130 homes e 126 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 52 habitantes en relación ao ano 2000.
Batea
miniatura|Batea na [[Ría de Vigo.]] miniatura|Varias bateas na Ría de Vigo. Unha batea é unha estrutura flotante composta dunha estrutura superior de madeira (un entramado de grandes vigas), flotadores de enormes dimensións e cordas perpendiculares á batea que se afunden na agua e onde crecen os produtos.
En España atópanse principalmente nas Rías Baixas, en Galicia.
Fauna e flora
Nas bateas crecen os moluscos desexados, mexillóns ou ostras, pero tamén numerosos peixes e outro tipo de moluscos, así como multitude de algas que se adhiren ás cordas. Desta forma, co paso do tempo unha batea acaba sendo un ecosistema moi rico.
Maurice Sendak
Inicios
Naceu en Brooklyn de pais xudeus polacos emigrados aos Estados Unidos e decidiu facerse ilustrador impulsado pola visión da película Fantasía, de Walt Disney, cando tiña 12 anos. O seu amor pola lectura desenvolveuse moi pronto porque unha enfermidade o mantivo moito tempo na cama, deixándolle a lectura como único entretemento. O seu primeiro traballo foi crear imaxes para os escaparates de FAO Schwarz, unha tenda de bonecos de Nova York. Ao longo dos anos cincuenta ilustrou libros que outros autores escribían, especialmente a serie O osiño, de Else Homelund Minarik, para converterse posteriormente no autor dos seus propios textos.
Obra
Maurice Sendak gañou sona como ilustrador trala publicación do libro Where the Wild Things Are (1963), publicado en galego baixo o título Onde viven os monstros. Aínda que a moitos pais os desgustou o aspecto monstruoso dos personaxes, foi un libro adorado polos nenos e nenas de fala inglesa. Sendak semella sentir unha atracción polo lado prohibido e aterrador das fantasías infantís que o converteu no pasado no centro da controversia.
Leva innumerables reedicións ata converterse nun dos clásicos do século XX.
Soto (arquitectura)
miniatura|dereita|220px|Soto no Museo de Historia de [[Varsovia.]]
Características
Ao se atopar baixo o nivel do chan, os sotos teñen unhas características especiais como unha temperatura estábel, humidade e pouca ou ningunha luz solar. Por isto tamén se utilizan para a conservación dalgúns alimentos ou bebidas como o viño. Ás veces tamén serven para gardar ferramentas, cousas vellas ou madeira para o lume.
Etimoloxía
Do latín subtu, da preposición sub (do mesmo xeito que o sobrado, a parte oposta da casa no alto, procede do latín superatu , da preposición super ou supra). Por ter este significado é pouco esperable que producise topónimos. Debido á súa etimoloxía, aplícase tamén a unha "pataqueira" ou sotana, pois os tubérculos están soterrados, caso no que si ten máis sentido que dea lugar a microtopónimos.
Confúndese ocasionalmente con souto, "fraga de castiñeiros", porque Soto foi o xeito da castelanización sistemática do apelido galego Souto. Velaí unha das explicacións dunha cantidade variable de topónimos Soto en Galicia. En cambio, en castelán soto ten un significado propio e diferente: igual que o galego souto, procede do latín saltus, "bosque, selva, terreo montañoso ou de pasto"
O Castro, Armental, Vilasantar
O Castro é un lugar da parroquia de Armental no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Tiña 19 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 6 eran mulleres.
La Democracia (Arcade)
La Democracia foi un periódico editado en Arcade (Soutomaior) en 1930.
Historia e características
Subtitulado Periódico independente, apareceu en abril de 1930. Publicábase o primeiro e terceiro domingo de cada mes. Estaba dirixido por Antón Vázquez.
X
O X (xe) é a vixésima segunda letra do alfabeto galego, e representa o fonema /ʃ/ (fricativo palatal xordo) ou o grupo /ks/.
Na lingua galega
A representación do fonema /ʃ/ exclusivamente mediante o grafema <x> (coma en xente ou xurar), trátase dunha solución innovadora, que racha coa práctica tradicional (cfr. gal. med. gente, iurar), e simplificadora, fundada no criterio fonográfico de relación unívoca fonema-grafema, segundo o cal a cada fonema debe de corresponder un só grafema.
Banda de Möbius
miniatura|200px|dereita|Banda de Möbius. A faixa de Moebius, banda de Möbius ou cinta de Möbius (así denominada en homenaxe ao matemático alemán August Möbius) é un obxecto que ten unha soa cara e non é orientable. Para construíla pártese dunha cinta pechada de dúas caras, faise un corte, vírase un dos extremos e vólvese a pegar.
Este obxecto utilízase frecuentemente como exemplo en topoloxía. A banda resultante só ten unha cara, o que se pode comprobar tratando de pintar un lado dunha cor e o oposto doutro: chegarase ao momento en que as dúas cores choquen. Ademais esta única cara non é orientable. Se se parte cunha tríade de eixos perpendiculares, e desprázanse paralelamente ao longo da cinta, chegarase ao punto de partida coa orientación invertida.
Un análogo da banda de Möbius é a garrafa de Klein, que é un obxecto pechado que ten só unha superficie, non se pode diferenciar o "fóra" do "dentro". A diferenza da cinta de Möbius, que se pode construír facilmente, a garrafa de Klein non se pode construír na práctica. Isto último significa que mentres a banda encaixa en {R}^3, a botella non.
A banda de Möbius tamén é considerada como o espazo total dun fibrado (non trivial) tendo como base o círculo {S}^1 e fibra un intervalo.
San Paio de Abeleda, Castro Caldelas
San Paio de Abeleda é unha parroquia do concello de Castro Caldelas situada a 2 km da capital do concello. Etimoloxicamente o seu nome pode que proceda de Abeledo, co significado de terra de abeleiras. En 2011 tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Eclesiasticamente, a parroquia foi suprimida na primeira metade da década de 1980, de xeito que os lugares do Couto, O Ivedo, Pousada de Abaixo, San Miguel e Soutelo se incorporaron a Santa Tegra de Abeleda, e os de Santiurxo, A Tapada e Valverde fixérono a Castro Caldelas.
Patrimonio histórico e artístico
Próximo á igrexa atópase o Mosteiro de San Paio de Abeleda, un dos principais da provincia ata o seu abandono trala desamortización. Na actualidade atópase en situación de abandono e ruína. A pesar de todo aínda pódese contemplar a ampla igrexa, cunha ábsida oxival.
Aves de rapina
miniatura|A [[aguia de cabeza branca é un exemplo de ave de rapina.]] As  aves de rapina ou aves de presa son aves que cazan presas para alimentarse, utilizando o seu bico e as súas garras afiadas. As súas garras e picos tenden a ser relativamente grandes, potentes e adaptados para desgarrar e/ou perforar carne.
O termo "rapaz" deriva da palabra latina rapere, é dicir, "apoderarse" ou "tomar pola forza".
Definición
Tomado literalmente, o termo "ave de presa" ten un significado amplo que inclúe moitas aves que cazan e se alimentan de animais e incluso aves que se alimentan de insectos moi pequenos. Na ornitoloxía, e na definición utilizada aquí, o termo ten un significado máis estreito e refírese ás aves que contan cunha moi boa vista que serve para encontrar alimentos, garras fortes para agarrar presas, e un forte pico curvado para desgarrar a carne. A maioría das aves de presa tamén teñen fortes garras curvas para coller e matar á presa. En xeral, as aves de presa aliméntanse de vertebrados que acostuman ser bastante grandes en relación ao tamaño da ave. A maioría tamén se alimenta de prea, ao menos ocasionalmente, e no caso dos voitres e cóndores comen prea como seu principal fonte de alimento. A modo de exemplos, a definición máis estreita exclúe as cegoñas e as gaivotas, que chegan a comer peixes bastante grandes, en parte porque estas aves capturan e matan as súas presas por completo cos seus picos.
Con este conxunto de características anatómicas e de comportamento, as especies que figuran a continuación son polo xeral consideradas aves de presa na ornitoloxía. As aves de presa poden dividirse en especies que cazan durante o día, as rapaces diúrnas (Falconiformes), e as especies que cazan durante a noite, as rapaces nocturnas (Estrixiformes). As aves rapaces diúrnas e nocturnas están afastadas e clasificanse en distintas ordes. Porén, a súa evolución foi converxente, e ambos grupos de aves desenvolveron a súa propia adaptación ao estilo de vida depredador.
Provincia de Khon Kaen
Khon Kaen é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Khon Kaen.
Distritos
A provincia está subdividida en 20 distritos (amphoes) e 6 subdistritos (king amphoes). Os distritos e subdistritos son á súa vez divididos en 198 comunas (tambons), e estas en 2139 poboados (moobans).
esquerda|miniatura|250px|Distritos da provincia
Al Qaida
Al Qaida ou Al Qaeda (árabe: القاعدة - al-Qā‘idah, "A Fundación" ou "A Base") é o nome dado a unha alianza internacional de organizacións terroristas de carácter xihadista.
Fundación e antecedentes
Durante a década de 1980, Osama bin Laden, fillo dun rico construtor saudita, trasladouse a Afganistán para combater contra os soviéticos. Alí colaborou co clérigo de orixe palestina Abdullah Azzam no traslado de islamistas dispostos a incorporarse ao campo de batalla contra os soviéticos. Contra mediados da década, creou un campamento de adestramento militar para combatentes árabes na rexión fronteiriza entre Afganistán e Paquistán. Este campo foi chamado al-Qa’ida al-‘Askariyya (en galego, base militar). Durante estes anos, os servizos secretos de Arabia Saudita e a CIA dos Estados Unidos financiaron as actividades dos grupos muxahidins, aínda que se cre que non de forma importante a bin Laden, pois contaba con recursos de seu grazas a riqueza familiar.
Malia a derrota soviética, Abdullah Azzam e Osama bin Laden, mantiveron o seu grupo, entendendo que debía ser a base (Al-Qaida en árabe) da futura xihad. Con todo, existían visión diferentes entre os fundadores: se ben bin Laden consideraba que se debían dar prioridade as accións internacionais, Azzam insistía en continuar en Afganistán ata o establecemento dun goberno islámico para logo centrarse contra Israel. Mais, en novembro de 1989, un coche-bomba atribuído a rivais exipcios matou a Abdullah Azzam, consolidando o poder de Osama bin Laden, que xa era emir ou líder dende a fundación.
Para entón asumiran unha ideoloxía islámica radical que busca por medio de tácticas terroristas e militares suplantar os réximes de Oriente medio co obxectivo de xuntar a todos os musulmáns baixo un único goberno rexido estritamente polas leis islámicas ou xaria. Teoloxicamente, identificáronse co salafismo, unha rama moi puritana do islam, que afirma seguir fielmente a doutrina do profeta Mahoma. Ademais, de por "infiel", a intervención dos Estados Unidos no mundo islámico (como na Guerra do Golfo ou Somalia), convérteo nun obxectivo a atacar por Al-Qaida, canda os seus países aliados, incluso aqueles que sexan musulmáns como Exipto ou Arabia Saudita.
Internacionalización e primeiros atentados (1991-2001)
Durante os primeiros anos Al-Qaida estaba radicada nas provincias montañosas de Khost, Nangarhar e Paktia en Afganistán e nas Áreas Tribais baixo Administración Federal de Paquistán. Está rexión será un espazo seguro para a organización ao longo do tempo.
En 1991, bin Laden e outros dirixentes trasladáronse ao Sudán, onde o réxime de Omar Ahmad al-Bashir amparou as súas actividades. Alí, Osama bin Laden despregou unha importante actividade empresarial que permitiu financiar a Al-Qaida. Así, Al-Qaida teceu unha rede que conectou a diferentes grupos de extremistas islámicos de Arabia Saudita, Exipto, Xordania, Líbano, Iraq, Omán, Alxeria, Libia, Tunisia, Marrocos, Somalia, Eritrea, o Chad, Malí, Níxer, Nixeria, Myanmar, Tailandia e Indonesia. Ademais, Al-Qaida proporcionou equipos e soldados ás insurxencias de Filipinas, Indonesia, Paquistán e Taxiquistán. Documentación coetánea da CIA alertaba que Al-Qaida contaba con centros de recrutamento en Exipto, o Sudán e Arabia Saudita, varios milleiros de combatentes e, polo menos, tres campos de adestramento no Sudán.
Durante os primeiros anos funcionou como un paraugas baixo o cal operaban diferentes grupos (como Xihad Islámica exipcia), as súas primeiras accións violentas foron ataques contra as tropas estadounidenses en Somalia (1992) e o atentado con coche-bomba no World Trade Center de Nova York (1993). Nese tempo, segundo diversas fontes, incluído o Informe da Comisión Nacional dos Estados Unidos sobre os atentados do 11 de setembro de 2001, bin Laden intentou, sen éxito, conseguir armamento nuclear.
Ademais, Al-Qaida fixo públicas varias fatwas, pronunciamentos legais islámicos, asinadas por bin Laden contra a presenza de tropas estadounidenses en Arabia Saudita, Iemen e Somalia chamando á morte dos "infieis".
A partir de 1996, protexidos polo réxime talibán, Osama bin Laden e os seus máis estreitos colaboradores instaláronse en Afganistán, país que se converteu no centro Al-Qaida. Dende alí, bin Laden declarou a guerra santa contra os Estados Unidos o 26 de agosto de 1996. Outra comunicación importante foi a fatwa do 23 de febreiro de 1998, titulada "A fronte islámica mundial contra os xudeus e os cruzados", aínda que foi asinada por Bin Laden consideráse que foi autoría Ayman Al-Zawahiri. Neste texto, Al-Qaida, anunciaba a ampliación das súas accións a nivel mundial e chamaba a matar a civís e militares dos Estados Unidos e os seus aliados. Deste xeito, segundo informes coetáneos da CIA, a organización Xihad Islámica quedou integrada en Al-Qaida.
Aplicando esas ameazas, Al-Qaida fixo o seu primeiro atentado masivo, as detonacións contra as embaixadas dos Estados Unidos en Nairobi e Dar es Salaam (7 de agosto de 1998) nas que faleceron máis de 220 persoas. Estes atentados foron un cambio importante no funcionamento de Al-Qaida pois deseñou e executou o ataque por ela mesma. Segundo algunhas investigacións, a data do atentado foi escollida por bin Laden por ser o inicio da chegada das tropas dos Estados Unidos a Arabia Saudita durante Guerra do Golfo.
A preocupación dos servizos de intelixencia estadounidenses aumentou logo destes ataques, pero Al-Qaida o 12 de outubro de 2000 perpetrou un atentado suicida no porto de Adén contra o destrutor USS Cole que custou a vida de 17 marines.
Do 11-S á morte de bin Laden (2001-2011)
Malia a que bin Laden e o seu segundo, Ayman al Zawahiri, fuxiron de Afganistán en decembro de 2001, moitos cadros intermedios de Al-Qaida foron capturados polas forzas armadas dos Estados Unidos e os seus aliados.
Logo, Al-Qaida proseguiu facendo atentados masivos como en 2002 cos atentados na praia de Khuta en Balí, nos que morreron duascentas persoas; os atentados do 11-M en Madrid o 11 de marzo de 2004 e os Londres o 7 de xullo de 2005. Ademais tamén se lle atribúen numerosos atentados en Iraq e Afganistán.
A estratexia operativa de Al-Qaida neses anos era conseguir a incorporación de grupos xihadistas de distintos lugares, nacendo así Al-Qaida no Iemen (logo redenominada como Al-Qaida na Península Arábiga), Al-Qaida en Iraq (posteriormente xermolo do Estado Islámico) e Al Qaida no Magreb Islámico, unha das máis activas.
O domingo 1 de maio de 2011 o presidente dos EE.UU. Barack Obama anunciou que o líder de Al Qaida Osama bin Laden morreu nunha operación militar realizada por forzas especiais do exército dos EE.UU. nun luxoso complexo residencial preto da cidade de Abbottabad (Paquistán) onde estaba agochado coa súa familia.
Liderado de Al Zawahiri (2011-2022)
O sucesor de Osama bin Laden á fronte da organización foi exipcio Ayman al Zawahiri, estreito colaborador del dende a década de 1980. Para os analistas, a falta de carisma de Al-Zawahiri restoulle lexitimidade como combatente ante os grupos xihadistas. Malia o debilitamento político, Al-Qaida deu maior autonomía ás células terroristas para acadar os seus obxectivos. Inicialmente, Al-Zawahiri procurou reforzar as súas redes no golfo de Adén e no Pérsico, así como no Corno de África e no Magreb.
En 2013, a autoridade de Al-Zawahiri foi desafiada por Abu Bakr al-Baghdadi, quen transformou Al-Qaida Iraq no Estado Islámico (ISIS) e avanzou sobre as posicións sirias controladas por Al-Qaida. Finalmente, en febreiro de 2014, Ayman al-Zawahiri rompeu co ISIS. Con todo, Al-Qaida non puido evitar a deserción de combatentes que se integraron nas filas de Abu Bakr al-Baghdadi, nin que para moitos islamistas radicalizados occidentais, ISIS resultase máis atractivo que Al-Qaida.
A nova estratexia de Al-Qaida foi centrarse en accións próximas que reforcen a súa alianza con grupos xihadistas locais, pasando a un plano secundario os ataques terroristas en Occidente. Deste xeito, Al-Qaida axudou aos talibáns na súa insurxencia e toma do poder en Afganistán, persegue a instauración dun protocalifato en Malí, e intenta gañar territorios no Iemen e Siria. Tamén potenciou a súa actividade no subcontinente indio para evitar a difusión do ISIS aló.
Con todo, Al-Qaida perpetrou importantes ataques como en xaneiro de 2015 cos atentados de Charlie Hebdo no que faleceron 12 persoas e que foi reivindicado polo grupo iemenita. Tamén destacou o de Ouagadugú en 2018, con 16 falecidos e 85 feridos, e, en 2019, o tiroteo de Pensacola con catro persoas mortas.
Pouco despois de que os talibáns conseguisen de novo o control de Afganistán en 2021, incrementáronse as sospeitas de que Al-Qaida podería volver a establecer alí as súas bases. O 1 de agosto de 2022, o presidente dos Estados Unidos, Joe Biden, anunciou na Casa Branca que Ayman al-Zawahiri fora asasinado o 31de xullo de 2022 en Cabul ás 6 h 18 hora local, por un ataque de mísiles AGM-114 Hellfire disparados desde un dron manexado pola CIA.
Teorías alternativas
Segundo algunhas fontes, o termo Al-Quaeda procede dunha frase maior que significa "Base de datos", unha base de datos onde figuran tódolos nomes daqueles muxahidin que loitaron contra o intento de poñer Afganistán baixo a órbita comunista soviética.
Algúns movementos activistas, coma o Movemento Zeitgeist, non recoñecen a existencia física desta organización, senón que afirman que se trata dunha organización imaxinaria instaurada polo mesmo goberno dos Estados Unidos co obxectivo de xustificar intervencións bélicas en calquera lugar do planeta, como a chamada "Guerra contra o terrorismo", o que xera ganancias astronómicas para selectos grupos económicos dominantes (grandes bancos, fabricantes de armas, corporacións da industria do combustible etc), e de manipular a opinión pública coa intención de logra-lo apoio democrático suficiente para sancionar leis antiterroristas, como a controvertida Lei Patriótica, as cales se caracterizan, entre outros aspectos, pola restrición de liberdades e garantías constitucionais, como a privacidade das persoas e as súas actividades, aplicables tanto para cidadáns estadounidenses como estranxeiros.
Do mesmo modo, estaos movementos sosteñen que os atentados atribuídos a Al Qaeda foron en realidade operacións de falsa bandeira, respaldando esta teoría con antecedentes tales como a desestimación estadounidense á contundente evidencia que advertía sobre o Ataque de Pearl Harbour, permitindo así o ataque e xustificando deste modo a intervención na segunda guerra mundial, ou como a indiferenza ás advertencias do goberno alemán sobre o ataque a calquera navío que transitara as costas irlandesas, o cal tivo como consecuencia o afundimento do RMS Lusitania, transatlántico que levaba entre outros a 234 pasaxeiros estadounidenses, e que foi afundido por un submarino alemán, provocando a intervención dos Estados Unidos na primeira guerra mundial.
Existen varios documentais que cuestionan a participación de Al-Quaeda nos atentados do 11 de setembro de 2001, como "ZERO" de Franco Fracassi e Francesco Trento, "Farenheit 911" de Michael Moore, "11 de Septiembre engaño Global", "Autoatentado das Torres Xemelgas" e algún máis.
Gran Premio de Alemaña de 1991
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o LII Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 28 de xullo de 1991. Foi a novena rolda da tempada de, o 53º Gran Premio de Alemaña e o décimo quinto que se celebrou no circuíto de Hockenheim. A carreira disputouse sobre 45 voltas do circuíto de sete quilómetros para unha distancia de carreira de 306 quilómetros. Foi gañada polo piloto de Williams Nigel Mansell despois de comezar desde a pole position. O seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese finalizou segundo co Ferrari do piloto Jean Alesi terceiro.
Informe
Houbo dous cambios na lista de inscritos, o primeiro foi en Lotus onde Johnny Herbert foi substituído polo mozo alemán Michael Bartels debido á anteriores compromisos na Fórmula 3000 xaponesa, e o segundo foi en Footwork onde Alex Caffi volveu á acción logo do seu accidente de tráfico. Por outra parte, Satoru Nakajima anunciou que se retiraría a fin de ano. O sorteo de precualificación tamén trocou, Dallara, Modena, e Jordan escaparon da proba da mañá do venres e condenaron a Brabham, AGS, e Footwork a unirse a Fondmetal e Coloni na complicada sesión da mañá do venres.
En práctica do sábado Érik Comas tivo un grande accidente no seu Ligier, o condutor francés resultou ileso, pero suscitou preguntas sobre a seguridade da segunda chicana. A cualificación viu a Nigel Mansell obter a pole diante do seu rival Ayrton Senna. Gerhard Berger foi terceiro, seguido por Riccardo Patrese, Alain Prost, Jean Alesi, Andrea de Cesaris, Nelson Piquet, Roberto Moreno, e Pierluigi Martini no Minardi, aproveitando ao máximo o seu motor Ferrari no circuíto de alta velocidade.
O domingo, un par de horas antes da carreira, houbo unha reunión de pilotos da FIA e Senna solicitou ao director da carreira Roland Bruynseraede que as paredes de pneumáticos nas chicanas sacáranse debido á posibilidade de golpear os pneumáticos e trompear, o que lle sucedera durante a cualificación para o Gran Premio de México, e isto quentouse cando o presidente da FIA Jean-Marie Balestre, Senna e algúns outros pilotos tiveron unha breve discusión sobre as regulacións sobre a seguridade. Balestre logo instigou un voto democrático, e a votación serviu para eliminar as paredes de pneumáticos e substituílos por conos de tráfico.
Ao comezo da carreira, Mansell tivo unha gran saída, mentres que Berger quedou en segundo lugar por diante do seu compañeiro Senna, con Prost, Patrese e Alesi completando os primeiros seis. Na parte traseira, Mark Blundell colisionou con Nicola Larini, Blundell continuou, pero a carreira de Larini terminara. Berger fixo unha mala parada en boxes e caeu ao décimo lugar, mentres que Prost comezou a acercarse a Senna. Mansell escapaba na dianteira e cando cambiou os pneumáticos saíu xusto detrás de Alesi que nese momento lideraba a carreira, pero non perdeu o tempo e pasou a Alesi dúas voltas máis tarde para volver tomar a dianteira. Mentres Mansell afastábase, desenvolveuse unha tremenda batalla polo terceiro posto entre Senna, Prost e Patrese, Riccardo derrotou a ambos homes antes de partir tras Alesi. Senna e Prost continuaron pelexando polo cuarto lugar e o mellor punto para falar chegou na volta 37 cando Prost intentou pasar a Senna ao entrar na primeira chicana. Prost foi máis rápido e intentou pasalo polo exterior, Senna non cedeu e Prost foise e calou o motor. Prost culpou a Senna e dixo que non o perdoaría a próxima vez, mentres que Senna acusou a Prost de queixarse por queixarse. Mentres tanto, Mansell logrou a súa terceira vitoria consecutiva, liderando diante dos locais Patrese, Alesi, Berger, Cesaris e Gachot, xa que Senna quedou sen combustible na última volta por segunda carreira consecutiva, permitindo a Mansell achegarse a oito puntos de Senna no campionato de pilotos.
Cantón de Lezoux
O cantón de Lezoux é unha división administrativa francesa do distrito de Thiers, do departamento de Puy-de-Dôme en Auvernia.
O Portopaio, Rus, Carballo
O Portopaio é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 10 homes e 13 mulleres.
A Trapela, Bermún, Chantada
A Trapela e un lugar na parroquia de Bermún, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 estaba despoboado.
Coneheads
Coneheads é un filme estadounidense dirixido por Steve Barron que foi estreado en 1993. Está baseado nun sketch de Saturday Night Live sobre estes personaxes.
Sinopse
Belder e Prymaat son emisarios de Remulack, un planeta a 26 anos luz da Terra. Pertencen a unha civilización cuxo obxectivo é conquistar outros mundos e escravizar ós seus habitantes. Entre eses mundos está a Terra, na cal se ven obrigados a aterrar debido a un inesperado accidente. Dadas as circunstancias, intentarán por tódolos medios pasar desapercibidos e evitar ós axentes que os perseguen. En Paramus (Nova Jersey) atopan unha certa seguridade, o que lles permite instalarse como a típica familia traballadora por riba de toda sospeita.
José María Zubiri
José María Zubiri Ávila, finado en Lugo en febreiro de 1917, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Médico municipal de Lugo. Vicepresidente do Orfeón Gallego. Concelleiro en Lugo, foi alcalde da cidade en decembro de 1892, permanecendo no cargo ata finais de 1893.
Montes, Cualedro
Santa Baia de Montes é unha parroquia do concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 341 habitantes (172 homes e 169 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 41 habitantes en relación ao ano 2000.
Provincia de Lampang
Lampang é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Lampang.
Distritos
A provincia está subdividida en 13 distritos (amphoes). Os distritos son á súa vez subdivididos en 100 comunas (tambons), e estas en 855 poboados (moobans).
esquerda|miniatura|250px|Distritos da provincia
O Porto, Armental, Vilasantar
O Porto é un lugar da parroquia de Armental no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Tiña 14 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 8 eran mulleres.
Xaime des Baux
Xaime des Baux (en francés: Jacques des Baux; italiano: Giacomo Del Balzo), finado o 7 de xullo de 1383, duque de Andría, foi o último emperador latino titular de Constantinopla desde 1374 até 1383 e príncipe de Acaia desde 1382 até 1383.
Traxectoria
Xaime era o fillo de Francisco des Baux, duque de Andría (que morreu en 1353) con Margarida de Tarento (aprox. 1325-1380), a filla do príncipe Filipe I de Tarento e a súa segunda esposa, Catarina de Valois-Courtenay. Margarida era a irmá de Roberto de Tarento e Filipe II de Tarento os cales reinaron como príncipes de Acaia e emperadores titulares de Constantinopla (Roberto II e Filipe III).
Á morte sen fillos de Filipe II de Tarento, Xaime sucedeu ao seu tío como emperador titular. O principado de Acaia fora entregado á raíña Xoana I de Nápoles, e Xaime tratou de recuperalo como a súa herdanza. Entrevistouse con certo éxito en 1380, pero non tivo o control completo até a morte de Xoana en 1382, cando se converteu no único reclamante lexítimo para Acaia. Non viviu para gozar do seu arelado principado, xa que morreu o 7 de xullo de 1383. No seu intento de recuperar a súa herdanza en Grecia, Xaime contratara os servizos da Compañía navarra, que se fixo cargo de Acaia durante un curto período despois da morte de Xaime. En 1382, Xaime casou con Inés de Durazzo, a filla de Carlos de Durazzo e María de Calabria, a irmá da raíña Xoana I de Nápoles. O matrimonio non tivo fillos.
Haitam Aleesami
Haitam Aleesami, nado en Oslo o 31 de xullo de 1991, é un futbolista noruegués de orixe marroquí que xoga como defensa para co Palermo.
Traxectoria
Os seus primeiros clubs foron o Holmlia SK e o Skeid. En2010 entrou no primeiro equipo do Skeid, xogando na segunda división e foi en 2011 o mellor xogador novo do ano. En agosto de 2012 fichou co Fredrikstad FK para substituír a Benjamin Dahl Hagen, quen volvía ao Vålerenga despois dun período cedido. Aleesami debutou na Tippeligaen e asistiu no gol de Tarik Elyounoussi na vitoria 2–0 contra o Tromsø o 5 de agosto de 2012.
IFK Göteborg
En 18 de agosto de 2014 firmou por catro por catro anos co club sueco IFK Göteborg.
Palermo
O 8 de agosto de 2016 fichou co Palermo.
Portbou
250px|miniatura|Vista de Portbou.
Portbou é un municipio do nordés de Cataluña, o máis setentrional da costa do Mar Mediterráneo. Pertence á provincia de Xirona e á comarca do Alt Empordà. É o municipio máis oriental que limita con Francia, concretamente con Cerbère. Contaba en 2009 cunha poboación de 1.325 habitantes segundo o INE.
Portbou é de terreo bastante accidentado e pola súa situación, cara ao golfo de León, sofre fortes ventos de tramontana. Na parte central do seu termo municipal está a cala de Portbou, onde se atopa a maior parte da súa poboación.
Historia
250px|miniatura|Casas da localidade.
Desde 1659 converteuse en zona fronteiriza entre España e Francia. No ano 1872 inaugurouse a liña férrea, cunha estación internacional. A nova estación foi edificada no ano 1929, e ten unha gran marquesiña de ferro e cristal, seguindo a traxectoria das obras de Joan Torras i Guardiola de Sant Andreu de Palomar.
Ata o ano 1934 formaba parte do municipio de Colera. En 1940 tivo lugar a última batalla da Guerra civil española moi preto da vila. O 27 de setembro do mesmo ano falecía no Hotel Francia de Portbou o filósofo e historiador de arte alemá Walter Benjamin, de xeito non esclarecido. Existe un monumento conmemorativo na localidade obra do artista Dani Karavan que, utilizando formas abstractas e en íntima relación coa áspera natureza do Pireneo xerundense, insire na paisaxe un símbolo que permite achegarse á situación de ameaza existencial vivida polos emigrantes no século XX.
Turismo
250px|miniatura|Praia de Portbou, preto da fronteira. 250px|miniatura|Estatua a [[Frederic Marès.]]
Ao longo do paseo da praia, as cafeterías, os restaurantes e os chiringuitos, atraen a unha gran cantidade de turistas durante o día. A situación especial da vila baséase na súa localización nun val, que freou a construción excesiva. Así, Portbou segue pequeno e rodeado de natureza.
A praia grande, fronte ao porto deportivo permanece tranquila durante todo o ano ata durante a tempada alta, durante xullo e agosto. Na praia pódense ver os barcos clásicos, normalmente llaguts cataláns, antigamente utilizados para a pesca, que na actualidade saen de paseo tripulados polos veraneantes.
Ramil, Rus, Carballo
Ramil é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 49 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 24 homes e 25 mulleres.
Agüeira, Agüeira, Becerreá
Agüeira é un lugar da parroquia de Agüeira no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 5 eran  mulleres.
Devasa (informática)
miniatura|300px|Esquema de onde se situaría unha devasa nunha rede de ordenadores. Unha devasa (en inglés, firewall) é un software ou hardware utilizado como sistema de seguridade para protexer un ordenador ou unha rede de ordenadores de accesos remotos non autorizados. Este sistema controla todo o tráfico de entrada e saída da rede, analizando os paquetes de datos e determinando, en base a un conxunto de regras, se poden ou non pasar a través da rede. Unha devasa establece unha barreira entre dúas redes, unha interna, segura e de confianza e outra que se asume como non segura.
A devasa pode residir no servidor que actúa como gateway ou nun sistema dedicado situado entre a rede de área local e Internet, de maneira que a rede privada nunca accede á internet directamente. A devasa realiza un seguimento de todos os ficheiros que entran e saen da rede para poder detectar a orixe dun virus, intentos de acceso non autorizado ou análises de portos.
Vantaxes de empregar unha devasa
Un dispositivo de proxy (que realiza unha acción por outro) pode actuar coma devasa respondendo ós paquetes de entrada como se fose unha aplicación mentres que bloquea outros paquetes.
Voo 703 de Saratov Airlines
O voo 703 de Saratov Airlines foi un voo de pasaxeiros doméstico dende o aeroporto de Moscova-Domodedovo ao aeroporto de Orsk en Rusia. O 11 de febreiro de 2018 o avión que realizaba o voo, un Antonov An-148-100B, esnafrouse pouco despois da engalaxe matando 71 persoas a bordo, 65 pasaxeiros e 6 tripulantes.
Foi o primeiro accidente con vítimas mortais tras 438 días dun reactor comercial de pasaxeiros; o anterior accidente fatal deste tipo foi o voo 2933 de LaMia o 28 de novembro de 2016.
Accidente
O voo era un servizo doméstico regular de pasaxeiros dende o aeroporto de Moscova-Domodedovo ata o aeroporto de Orsk, unha cidade preto da fronteira con Casaquistán, operado pola aeroliña rexional rusa Saratov Airlines. O hora de saída programada eran as 14:00. O voo engalou de Moscova ao redor das 14:21.
Varios minutos despois de engalar a velocidade e altitude do avión comenzaron a flutuar. Momentos antes do accidente o voo 703 gañara unha altitude de 1 800 metros e unha velocidade do aire de 600 km/h. Entón perdeu altura rapidamente ata que desapareceu do radar a unha altitude duns 900 metros.
O avión esnafrouse preto das vilas de Argunovo e Stepanovskoye no distrito de Ramensky do óblast de Moscova. O accidente ocorreu ás 14:27 hora local (11:27 UTC), seis minutos despois de engalar de Moscova. Testemuñas informaron de que o avión estaba en chamas durante a súa caída cara ao chan. O choque foi gravado por unha cámara de vixilancia nunha casa próxima. Na gravación pode verse o avión impactar contra o chan e inmediatamente estoupar en chamas.
A fiscalía rusa iniciou procedementos penais por presuntas violacións das regras de seguridade do tráfico aéreo. Atopou informes de que á aeroliña se lle prohibira operar rutas internacionais en 2015, e que estas se reiniciaran tras un cambio de políticas en 2016. O Servizo Federal para a Supervisión do Transporte Ruso (Rostransnadzor) afirmou que durante a exploración do avión accidentado, a aeroliña violara o procedemento do cambio de aceite nas caixas de engrenaxes, e o procedemento para limpar os filtros de aire de arranque.
Pasaxeiros e tripulación
Segundo o manifesto de voo, o voo 703 levaba 65 pasaxeiros e 6 tripulantes. A meirande parte dos pasaxeiros eran residentes de Orenburg. O Ministerio de Situacións de Emerxencias ruso dixo que todos os pasaxeiros eran rusos agás dous, un de Acerbaixán e outro de Suíza. Todos os ocupantes morreron no accidente. Os servizos de emerxencia chegaron ao lugar do sinistro 2 horas e media despois do accidente.
O capitán era Valery Gubanov, de 51 anos, que acumulaba 5 000 horas de voo, das cales 2 800 eran no Antonov An-148, aínda que só 58 delas como piloto ao mando. O seu certificado médico expirara dous días antes do accidente. O primeiro oficial era Sergei Gambaryan, de 35 anos de idade.
Ai
Ai pode referirse a:
San Millao, Cualedro
Santa María de San Millao é unha parroquia do concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 124 habitantes (65 homes e 79 mulleres) nunha única entidade de poboación, o que supón unha diminución de 27 habitantes en relación ao ano 2000.
Nesta parroquia localízase o castro de San Millao.
Francisco Hermida Noya
Francisco Hermida Noya, nado en 1843 e finado en Lugo o 20 de outubro de 1897, foi un político galego.
Traxectoria
Comerciante. Militante do Partido Liberal, concelleiro en Lugo, logo da dimisión de Martín Eliodoro Rúa López foi nomeado alcalde de Lugo en decembro de 1888, permaneceu no posto ata decembro de 1890.
Provincia de Lamphun
Lamphun é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Lamphun.
Distritos
A provincia está subdividida en 7 distritos (amphoes) e 1 subdistrito (king amphoe ). Os distritos e o subdistrito son á súa vez subdivididos en 51 comunas (tambons), e estas, en 520 poboados (moobans). (muban).
esquerda|miniatura|250px|Distritos da provincia
Acolman
Acolman é un concello que se atopa ao leste do Estado de México, en México. Limita ao norte con Tecámac e Teotihuacán, ao sur con Atenco, Tezoyuca, Chiautla e Tepetlaoxtoc, ao leste con Teotihuacán e Tepetlaoxtoc e ao oeste con Tecámac e Ecatepec. Abrangue unha superficie de 83,95 km² e a súa poboación era de 136 558 habitantes no ano de 2010. A cabeceira municipal é Acolman de Nezahualcóyotl.
Topónimo
Acolman identifícase co nome na lingua náhuatl de Ahcolman.
Ximnasia rítmica
A ximnástica rítmica é un deporte, que se desenvolve nos Xogos Olímpicos e outros campionatos. Na súa maioría é practicado por mulleres.
O seu obxectivo é a busca de exhibicións orixinais, encadear exercicios difíciles, equilibrados e belos que potencien a expresividade e impresionen pola súa perfección técnica, harmonía e ritmo no movemento.
Os elementos que se empregan neste deporte son basicamente cinco: miniatura|200px|Grupo de ximnastas en Atenas 2004 Neste deporte olímpico hai competición tanto por conxuntos coma individualmente. Nestes momentos, Grecia, Italia, Belarús e Rusia ocupan os primeiros postos da clasificación mundial. As galegas Marta Bobo e Alba Caride tamén foron importantes ximnastas das décadas de 1980 e 1990.
Mosteiro de San Paio de Abeleda
O mosteiro de San Paio de Abeleda son os vestixios dun mosteiro medieval construído no século XII na parroquia de San Paio de Abeleda, no concello de Castro Caldelas.
Na actualidade atópase en estado ruinoso. Foi un dos centros monásticos máis influentes da provincia, e coa reforma monástica pasou a converterse en abadía ata que a finais do século XIX, trala desamortización, os Duques de Alba apoderáronse dos bens do mosteiro.
A igrexa
A igrexa, construída en estilo románico do século XII (con reformas posteriores) é de planta de cruz latina. Componse dunha soa nave con tres corpos, separados cada un deles cun arco de medio punto con arquivoltas adornadas de impostas axadrezadas e capiteis con flores e quimeras. O retablo maior é do século XVII. A igrexa foi obxecto dunha profunda reforma no século XIV, conservándose da fábrica románica unha porta dos séculos XIII-XIV.
A fachada do claustro conventual é de estilo gótico e presenta un arco oxival con decoración de cuadrifolios.
Marta Sanz
Traxectoria
Doutora en Literatura Contemporánea pola Universidade Complutense de Madrid, a súa tese tratou sobre La poesía española durante la transición (1975-1986). A carreira literaria de Marta Sanz comezou cando se matriculou nun obradoiro de escritura da Escuela de Letras de Madrid e coñeceu o editor Constantino Bértolo, quen publicou as súas primeiras novelas na editorial Debate.
Narrativa
Quedou finalista do Premio Nadal en 2006 con outra novela: Susana y los viejos. Na súa novela La lección de anatomía (RBA, 2008, reeditada en Anagrama en 2014 con prólogo de Rafael Chirbes) utilizou a súa propia biografía como material literario. Na novela negra Black, black, black (Anagrama, 2010) creou o personaxe do detective homosexual Arturo Zarco e quedou semifinalista do Premio Herralde en 2009. A autora recuperou o personaxe de Zarco na súa novela Un buen detective no se casa jamás (Anagrama, 2012). O detective reaparece novamente en Pequeñas mujeres rojas (Anagrama, 2020), obra coa que pecha a triloxía. En 2013 publicou Daniela Astor y la caja negra (Ed. Anagrama, 2013), onde recrea o mundo da cultura popular e as actrices da Transición española como Susana Estrada, María José Cantudo ou Amparo Muñoz. Tras a súa publicación, esta novela recibiu distintos premios (o premio Tigre Juan, o Premio Cálamo "Otra mirada" 2013 e o da páxina de crítica literaria Estado Crítico).
Outros xéneros
Á parte da súa obra como novelista, tamén escribiu contos, poesía, ensaios, artigos de viaxes e de opinión. Colabora habitualmente nos xornais El País (con crónicas de viaxes no suplemento «El Viaxeiro») e en Público (na sección «Culturas») e coa revista El Cultural de El Mundo. En InfoLibre adoita colaborar na sección «El cuento de todos», onde varios escritores desenvolven un relato.
Ideas políticas
Durante a campaña electoral das eleccións xerais de 2011, manifestou o seu apoio á candidatura de Esquerda Unida. Considera que toda literatura é política aínda que nos fixeron crer que a política luxa a concepción literaria.
Rosario Álvarez de Sotomayor
María del Rosario Álvarez de Sotomayor, nada en Liáns (Oleiros) en 1921, é unha pintora galega de óleos e acuarelas, autora entre outras da obra Oleiros de Buño.
Traxectoria
De cativa foi criada nun ambiente familiar de promoción das artes e da pintura, sendo filla do autor ferrolán Fernando Álvarez de Sotomayor e a tamén pintora Pilar de Castro Gómez, e partillando interese artístico coas súas irmás María del Pilar, María del Carmen e María Josefa, artistas igualmente.
Fixo o seu debut na exposición conmemorativa do vinte e cinco aniversario da creación da Asociación de Artistas da Coruña do ano 1960. Nesa exposición presentou un cadro abocetado protagonizado por un neno campesiño. Posteriormente expuxo nas cidades de Londres, Pamplona e Pontevedra.
San Sadurniño, Rus, Carballo
San Sadurniño (á espera da oficialización da forma San Sadurniño de Abaixo ) é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 8 homes e 9 mulleres.
Casa da Axudantía
miniatura|Casa ocupada durante moito tempo pola Axudantía de Mariña en Ribadeo
A casa da Axudantía é unha casa de indianos situada na rúa de San Roque nº 14 de Ribadeo, nun grupo de catro casas de indianos xunto á casa de Torres, a casa de Rodríguez Blas e a casa de Andés. Do outro lado está a capela de San Roque.
Características
Trátase dunha casa de orixe unifamiliar construída en 1886 promovida por Francisco López García, e é de estilo ecléctico. Ten tres plantas e baixocuberta, de 265m² (medidas polo SIXPAC). Ten cerrazón da leira con murete e enreixado.
Ten acceso con escaleiras na planta baixa. As tres plantas teñen un aspecto moi diferente xa na fachada principal: na entrada, dúas columnas de fundición manteñen o balcón superior, con miradoiros metálicos a ambos lados.
Durante moitos anos foi a sede da Axudantía de Mariña.
Bibliografía
Casas de Indianos. AAVV. Xunta de Galicia, 2000
Estatuto dos dezaseis
miniatura|222px|Manuel Reimóndez Portela, presidente da comisión do Estatuto dos dezaseis.
O coñecido como Estatuto dos dezaseis foi un texto redactado en 1979 por unha comisión integrada por representantes de diferentes partidos por iniciativa da Xunta preautonómica presidida por Antonio Rosón Pérez que pretendía dar forma xurídica a prol de Galicia ao dereito á autonomía das nacionalidades e rexións consagrado no artigo 2 da Constitución española de 1978.
Xénese
Tras as primeiras eleccións democráticas despois do franquismo, os deputados galegos elixidos constituíron a Asemblea de parlamentarios galegos e aprobaron un texto que se negociaría co Goberno do Estado e que daría lugar ao Decreto-Lei de 16 de marzo de 1978 polo que se establecía o réxime preautonómico de Galicia.
En xullo de 1978, constituíuse a Xunta de Galicia preautonómica segundo o determinado nese Decreto-lei. Antonio Rosón Pérez, presidente da mesma, realizou unha convocatoria pública a asociacións culturais, profesionais, sociais e económicas para que fixesen as súas achegas ao proceso estatutario que se abría. Así mesmo, encargábase a unha Comisión pluripartidaria aberta a todas as forzas políticas galegas que redactara un texto estatutario sobre a base do material recibido.