cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 32ª edición dos Óscar
Os Países Baixos, Paquistán, Hong Kong e Singapur presentaron filmes por vez primeira.
O filme dinamarqués Paw, de Astrid Henning-Jensen, foi o primeiro filme dirixido por unha muller nomeado nesta categoría.
John Napier
John Napier, barón de Merchiston, nado en Edimburgo en 1550 e finado o 4 de abril de 1617, foi un matemático escocés, recoñecido por descubrir os logaritmos.
Traxectoria
Naceu no castelo de Merchiston en 1550, sen que se saiba a data exacta. Aos trece anos, en 1563, comezou os seus estudos na Universidade de Saint-Andrews, da que saíu anos máis tarde para viaxar por Europa. regresou a Merchiston en 1571 e casou ao ano seguinte, administrando a partir daquela os bens da familia por encomenda do seu pai, ao tempo que continuaba os seus estudos de matemáticas e teoloxía.
Malia pasar á posteridade polas súas achegas no campo da matemática, para Napier era esta unha actividade de distracción, mentres que a súa preocupación fundamental era a exexese da Apocalipse, á que se consagrou desde a súa estadía no colexio. Froito deste labor foi a publicación Descubrimentos de todos os secretos da Apocalipse de San Xoán por dous tratados: un que busca e proba a verdadeira interpretación, e outro que aplica ao texto esta interpretación parafrástica e historicamente. A orixinalidade do seu estudo é a aplicación do formalismo matemático na argumentación, de xeito que, admitindo certos postulados, chega a demostrar as súas proposicións. Entre elas, Napier prediciu a fin do mundo para os anos 1668 a 1700.
En 1614 Napier publica a súa obra Mirifici Logarithmorum Canonis Descriptio, ejusque usus in utroque Trigonometria; ut etiam in omni logistica mathematica, amplissimi, facillimi, et expeditissimi explicatio, na que dá a coñecer os logaritmos que el chamou números artificiais. Nesta obra promete unha explicación que a morte lle impediu publicar, mas que foi engadida polo seu fillo Robert na segunda edición publicada en 1619.
Grazas a estes números as multiplicacións poden substituírse por sumas, as divisións por restas, as potencias por produtos e as raíces por divisións, o que non só simplificou enormemente a realización manual dos cálculos matemáticos, senón que permitiu realizar outros que sen a súa invención non terían sido posíbeis.
En 1617 apareceu a súa obra Rabdologiæ seu numerationis per virgulas libri duo: cum appendice expeditissimo multiplicationis promptuario, quibus accesit et arithmeticæ localis liber unus, na que describe o ábaco neperiano.
Doug Serrurier
Louis Douglas "Doug" Serrurier nado en Germiston o 9 de decembro de 1920 e finado en Alberton o 4 de xuño de 2006 foi un piloto e construtor de automóbiles de carreiras surafricano. Participou en 3 Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1 na década de 1960, competindo só na carreira do Gran Premio de Suráfrica, debutando o 29 de decembro de 1962. Nunca logrou puntos de campionato.
Traxectoria
Serrurier construíu unha serie de coches de carreiras baixo o nome de LDS, logo das súas siglas (de Louis Douglas Serrurier). O primeiro baseouse nun Cooper, e os autos posteriores basearonse en Brabhams. Os autos foron pilotados principalmente polo propio Serrurier, e Sam Tingle. Do Cobra Club de Suráfrica:
Unhas cantas doutras carrozarías personalizadas atoparon a súa casa no chasis LDS na década de 70. Principalmente feitos a partir de fibra de vidro, pero tamén cupés e convertibles de aluminio.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Colecistectomía
Colecistectomía é unha intervención clínico-cirúrxica consistenten na exéresis ou extracción da vesícula biliar. Malia terse desenvolvido técnicas non cirúrxicas, é a técnica máis común para tratar as distintas afeccións da vesícula biliar. As posibilidades cirúrxicas a colecistectomía por vía laparoscópica e a cirurxía aberta. Esta última foi a técnica empregada historicamente, máis invasiva e cruenta. Na actualidade a tendencia é a empregar a vía laparoscópica.
Indicacións
As indicacións que se teñen en conta para realizar este tipo de intervención, é en doentes que posúan unha ou máis das seguintes doenzas e/ou condicións da vesícula como:
O resultado da colecistectomía é habitualmente satisfactorio. Os síntomas desaparecen por completo no 90% dos pacientes.
Riscos
Os riscos aos que se ven sometidos os doentes intervidos dunha colecistectomía son os riscos de calquera intervención baixo anestesia xeral:
Bebel García García
Bebel García García, nado en Ribadeo en 1914 e finado na Coruña o 29 de xullo de 1936, foi un futbolista e político galego.
Traxectoria
miniatura|200px Fillo de José García Iglesias, naceu en Ribadeo, trasladándose logo coa súa familia á Coruña, onde el e os seus sete irmáns eran coñecidos como "Os da lexía", porque seu pai montou na cidade un negocio de fabricación e venda de lixivia. Ademais do negocio familiar adicouse ao fútbol, debutando no Deportivo da Coruña en setembro de 1932, no primeiro partido da tempada 1932/33 do Campionato de Galicia, que enfrontaba no campo de Riazor ao equipo coruñés co Eiriña. Disputou esa tempada e outra máis co equipo herculino, despois xogou no Recreativo Granada e volveu finalmente ao Deportivo. Xogou ademais varios partidos co Club Coruña.
Militante das Juventudes Socialistas da Coruña, incorporouse ás Juventudes Socialistas Unificadas. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 participou na defensa da cidade da Coruña fronte aos sublevados, transportando milicianos a puntos defensivos e levando feridos e alimentos ao hospital Labaca. Foi detido o 25 de xullo en Guitiriz, cando tentaba chegar a Asturias, e encarcerado na prisión provincial da Coruña. Xulgado por rebelión militar, foi condenado a pena de morte e executado en Punta Herminia xunto co seu irmán France. Un terceiro irmán, Jaurés, tamén foi encarcerado, e aínda que non foi fusilado nun principio por ser menor de idade, finalmente apareceu morto no Campo da Rata, mentres o trasladaban de prisión. Pepín, outro dos irmáns, foi xulgado por sedición, pero conseguiu fuxir, uniuse á loita contra as tropas franquistas, perdeu unha perna na batalla de Brunete e finalmente exiliouse na Arxentina.
Recoñecementos
Eduardo Galeano adicoulle un relato dentro do seu libro ''Espejos. Una historia casi universal'', en 2008. A coruñesa rúa "Hermanos de la Lejía" chámase así en memoria de Bebel e os seus irmáns.
No verán de 2018 a Asociación Cultural Xermolos, de Guitiriz rendeulles homenaxe cunha serie de actos, entre eles a inauguración dunha escultura conmemorativa na parroquia de Santa Mariña, realizada polo escultor Xosé Val Díaz. miniatura|200px|Monumento aos represaliados polo franquismo.
Quadi
Os cuados (latín m. quadi) foron un pobo xermánico occidental, quizais de orixe xermano-céltica, coñecido esencialmente grazas ao historiador romano Tácito.
Historia e características
Durante moito tempo confundíronse os suevos cos cuados, en razón dunha confusión co termo «suabo». En realidade, os cuados deben ser postos en relación cos seus máis próximos veciños xermánicos, os marcomanos, cos que compartiron numerosos combates contra Roma.
A orixe exacta dos cuados é descoñecida. Establecéronse moi cedo na actual Morava. Tácito (Germania, XLII, 1), sitúaos así:
Rapidamente, convertéronse ao que semella en aliados recalcitrantes de Roma. Así, na época de Augusto, o futuro rei dos marcomanos, Maroboduo, estivera como refén na súa xuventude. Do rei dos cuados citado por Tácito, Tuder, ignórase todo. En todo caso, mantiñan unha «alianza» difícil con Roma baixo Domiciano, sobre o 80. Rexeitaron fornecer a este emperador tropas auxiliares contra os dacios. Por esta época (a data é insegura), destruíron unha lexión romana. Igualmente fixeron fronte ás tropas do Emperador nunha campaña que se revelou desastrosa para Roma, no 89.
No século II, os cuados expulsaron aos dacios que, establecidos ao sur da actual Eslovaquia, foran sometidos por Roma a finais do século anterior. Os cuados exerceron daquela unha presión constante sobre o limes danubiano cos seus veciños do sur (a saber, outro pobo xermánico establecido no baixo Danubio) os marcomanos.
No século III, os cuados, xunto cos carpos, son vencidos de novo por Filipo o Árabe (en 247).
No verán de 375, son vencidos por Valentiniano I que, ademais, morrería dun ataque de cólera contra os seus embaixadores, en novembro do mesmo ano.
A finais do século IV aparece unha nova ameaza: o imperio huno somete ou dispersa aos cuados, como a numerosos pobos xermánicos, causando a fase maior das Grandes invasións sobre o Imperio Romano de Occidente. Así, en 406, algúns cuados atravesan o Rin canda os vándalos. séguennos alén dos Pireneos en 408, antes de conquistar a actual provincia de León e de fundar un reino na Galiza: o reino suevo.
Finalmente, desaparecida nos tempos do imperio de Atila (ata o 453), a presenza dos cuados — e máis xeralmente dos xermanos — no Danubio remata cando os eslavos se instalan na rexión.
Brannigan
Ambientado principalmente en Londres, o filme é sobre un detective de Chicago enviado ó Reino Unido para organizar a extradición dun delincuente estadounidense.
Sasha Grey
Marina Ann Hantzis, coñecida como Sasha Grey, nada o 14 de marzo de 1988 en North Highlands (California), é unha ex actriz pornográfica estadounidense, e agora é actriz, modelo, escritora e intérprete musical.
Lula, Italia
miniatura|200px|Ovellas preto de Lula
Lula é un concello italiano da provincia de Nuoro, na rexión de Sardeña. Ten unha área de 148 km². En 2004 tiña 1626 habitantes, cunha densidade de poboación de 11 hab./km².
Fai fronteira cos concellos de Bitti, Dorgali, Galtelli, Irgoli, Loculi, Lodè, Onani, Orune e Siniscola.
Keikogi
Keikogi (稽古着 ou 稽古衣) ou dōgi é un uniforme para adestramento, usado en artes marciais derivadas do Xapón‎, ou budō (keiko significa práctica, gi vestimentas ou roupa).
La Maravillosa Orquesta del Alcohol
La Maravillosa Orquesta del Alcohol, é un sexteto acústico español con influencias folk, blues, rock & roll e punk procedente de Burgos. Son coñecidos tamén co acrónimo do nome do grupo, La M.O.D.A..
O grupo formouse no ano 2011 e os seus compoñentes son Adán R&R Marabillas (guitarra e mandolina), Alvar de Pablo (saxofón e coros), El Maravilloso Caleb (batería e percusión), Joselito Maravillas El reverendo del blues (acordeón e coros), 'Wonder' Juan Mariscal (baixo) e David Ruiz (voz, banjo e guitarra). Nalgúns concertos, contan coa colaboración do galego Jacobo Naya (piano, guitarra e percusión).
La M.O.D.A leva dous anos editando cancións e actuando por todo o país: en festivais, con artistas internacionais como Dropkick Murphys e Frank Turner, en salas, bares ou na rúa.
N-120
dereita|miniatura|N-120 en [[Vilasobroso, Mondariz|Vilasobroso.]] dereita|miniatura|N-120 en [[Ponteareas.]] dereita|miniatura|N-120 en [[Melón, Melón, Melón|Melón.]]
A N-120 é unha estrada nacional española que une as cidades de Logroño e Vigo, acabando no porto desta última. A nomenclatura actual desta vía, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).
Existen, amais, varias autovías ou autoestradas paralelas, con tramos en construción. Entre Logroño e Burgos (ligazón coa BU-30), está en construción a A-12, Autovía do Camiño de Santiago. Burgos circunválase mediante a BU-30. Entre a BU-30 e Onzonilla o corredor correspóndese coa Autovía Autonómica do Camiño de Santiago A-231, en servizo. Entre Onzonilla e León o corredor correspóndese coa Autovía da Ruta da Prata A-66, en servizo. Entre León e Astorga o corredor correspóndese coa autoestrada AP-71 de peaxe, en servizo. Entre Astorga e Vilamartín da Abadía o corredor correspóndese coa Autovía do Noroeste A-6, en servizo.
Entre Vilamartín da Abadía e Ourense o corredor correspóndese coa Autovía Ponferrada-Ourense A-76, en proxecto. Até a década de 1980 o tramo entre A Rúa e Ourense discorría ao sur do río Sil pola actual OU-536, atravesando a ponte Bibei e Castro Caldelas. Desde entón vai por Quiroga, Monforte de Lemos e Os Peares. Entre A Rúa e Monforte de Lemos, pasando por Quiroga e A Estación (A Pobra de Brollón), vai en paralelo á LU-933, tramo da antiga C-533 A Gudiña-Lalín. Entre Monforte de Lemos e Os Peares, pasando polo Castro de Ferreira, existe o tramo N-120a, que se corresponde coa vella estrada C-546 Ourense-Lugo.
Entre Ourense e Vigo correspóndese coa vella estrada Villacastín-Vigo. Entre Ourense e O Porriño vai en paralelo á Autovía das Rías Baixas A-52. Entre O Porriño e a ligazón coa AP-9 (Autoestrada do Atlántico) na Portela de Puxeiros, a estrada correspóndese coa Autovía do Atlántico A-55, que a solapa en diversos tramos. Tamén se solapan desde A Portela de Puxeiros até a entrada en Vigo pola avenida de Madrid. Entre a avenida de Madrid e o porto de Vigo a estrada correspóndese coa circunvalación VG-20.
Ragnall ua Ímair
Ragnall (irlandés antigo: Ragnall ua Ímair; nórdico antigo: Rögnvaldr), finado en 920 ou 921, foi un caudillo hiberno-nórdico, monarca viquingo do reino de Northumbria, probabelmente tamén do oeste e norte de Escocia e case con certeza das illas Hébridas, tamén dominou a rexión do mar de Irlanda e a illa de Man, derrotando en batalla naval a Bárid mac Oitir en 914 , que encabezou a defensa do reino viquingo de Mann en 914. chegando o seu poder até o sur (no reino de Waterford), a provincia irlandesa de Munster e brevemente tamén o reino viquingo de Jórvik (York) en Inglaterra que se diferenciaba de Northumbria naquel tempo.
Traxectoria
Ragnall foi un dos netos de Ímar, o fundador da dinastía Uí Ímair (ou Casa de Ivar), e compartía o poder con outros nobres con vínculos de sangue como Sitric Cáech e Gofraid ua Ímair. A súa identidade cuestionouse durante certo tempo, pero cada vez ten máis peso a teoría de que Ragnall é a figura histórica de Rognvald Eysteinsson, personaxe que aparece na saga Orkneyinga como suxeriu o historiador Alex Woolf
Otxarkoaga-Txurdinaga
250px|thumb|Situación de Otxarkoaga-Txurdinaga na cidade de [[Bilbao.]] 250px|thumb|Txurdinaga, en primeiro plano, e Otxarkoaga, detrás. Otxarkoaga-Txurdinaga é un distrito da cidade de Bilbao, capital da provincia vasca de Biscaia. Ten 29.140 habitantes (2005) e unha superficie de 3,9 km². Divídise nos barrios de Otxarkoaga e Txurdinaga.
Historia
Os dous barrios formabana parte do antigo municipio de Begoña. Nestas zonas existían viñas nas que se elaboraba o tradicional viño branco Txacoli, e por iso os seus habitantes son coñecidos como Matxorris, do éuscaro mahats (uva) e orri (planta).
Leonardo Boff
Leonard Boff, nado en Concórdia, Estado de Santa Catarina, en 1938 é un teólogo, filósofo e escritor brasileiro.
Traxectoria
É un dos ideólogos da teoloxía da liberación, xunto con Gustavo Gutiérrez Merino.
En 1985, a Congregación para a Doutrina da Fe, dirixida polo cardeal Joseph Ratzinger (posteriormente o papa Bieito XVI) foi condenado ao silencio por un ano polo seu libro A Igrexa, Carisma e Poder, onde criticaba á Igrexa católica.
Traballou como profesor nos campos de teoloxía, ética e filosofía no Brasil, ademais de dar conferencias en moitas universidades no estranxeiro, como Heidelberg, Harvard, Salamanca, Barcelona, Lund, Lovaina, París, Oslo, Turín.
Boff ten escrito mais de 100 libros, traducidos a moitas linguas do mundo. En 1997, o Parlamento Sueco outorgoulle o premio Right Livelihood.
Galería de imaxes de Ventosa, Agolada
Galería de imaxes de Ventosa, Agolada.
Igrexa de San Xulián de Ventosa
<Gallery> Ficheiro:Agolada, Ventosa 01-09b.JPG|San Cristovo Ficheiro:Agolada, Ventosa 01-54a.JPG|A Flaxelación de Cristo </Gallery>
Sepulcro
<Gallery> Ficheiro:Agolada, Ventosa 01-22.JPG|Vista xeral do sepulcro Ficheiro:Agolada, Ventosa 01-46.JPG|Deus e os doce apóstolos Ficheiro:Agolada, Ventosa 01-25.JPG|O Descendemento Ficheiro:Agolada, Ventosa 01-34.JPG|Detalle do arco </Gallery>
Vila romana de Almenara-Puras
A vila romana de Almenara-Puras é un sitio arqueolóxico e museo que se atopa entre os termos municipais de Almenara de Adaja e Puras, na provincia española de Valladolid, na divisoria coa provincia de Segovia, na comunidade autónoma de Castela e León, España. Trátase dos restos dunha vila romana do século IV, cunha boa cantidade de mosaicos que chegaron intactos ata o século XXI. As instalacións constan dos restos escavados da vila, ademais da reprodución a tamaño natural dunha suposta casa de campo romana da mesma época e a exposición dun museo chamado Museo das Vilas Romanas. A Universidade de Valladolid e a Deputación de Valladolid son as responsables do seu mantemento e posta a punto.
En 1994 foi declarado Ben de Interese Cultural (máximo nivel de protección dos previstos na Lei do Patrimonio Histórico Español).
O contorno xeográfico
Nas proximidades hai —ou había— auga abundante, coa lagoa de Monduengo, a da Vega e a charca máis próxima que se alimenta da auga de El Arroyuelo. Foi esta unha das boas condicións para que houbese un primeiro asentamento prehistórico e despois unha vila romana.
Historia e descrición da vila
A través das escavacións púidose constatar que antes desta vila do século IV houbo outra do século III de menores dimensións e categoría —desta vila máis antiga consérvanse os vestixios dunhas termas—. Non se coñece o nome dos propietarios nin as súas actividades pero a xulgar polas dimensións, luxo dos mosaicos e obxectos aparecidos, os historiadores chegaron a supoñer que se trataba dunha gran familia bastante rica que chegou a utilizar a casa como vivenda habitual para o que se construíron boas estancias, tanto para os propietarios como para invitados.
miniatura|Maqueta e recreación da vila, no museo.A casa, orientada ó leste, ten unha extensión de 2 500 m2 que se articulan en torno a dous patios con columnas —perístilo—; no terreo do redor había outras estancias para criados e colonos ademais dos edificios propios dunha granxa. A entrada principal está polo lado leste; a planta está distribuída en dúas zonas ben diferenciadas, unha para a familia e outra para invitados, visitas sociais ou de negocios. As termas atópanse ó oeste e definen claramente o alto status dos donos da casa. No ángulo nordeste están as habitacións do servizo así como as cociñas e despensas.
miniatura|Os muros foron levantados con formigón (opus cementicium). Os muros foron levantados con formigón (opus cementicium). As paredes estaban pintadas ó fresco, algunhas con zócolo que imitaba o mármore. O chan de tódalas habitacións estaba tapizado con mosaicos de diferente calidade e cubríase o edificio con tella curva chamada ímbrice.
A actividade da vila debeu durar todo o século IV e parte do V no que se detecta un paulatino abandono. A casa debeu servir como refuxio nalgún momento e despois como canteira para posibles edificios nalgún outro lugar. Nalgunhas habitacións poden descubrirse rastros de fogueiras no centro do mosaico no que se ve perfectamente unha deterioración parcial a causa desas fogueiras. Despois do século V non hai máis noticias sobre a propiedade. O espazo debeu irse cubrindo de terra, como ocorre sempre, ata que chegado o século XIX se descubriu accidentalmente parte dun mosaico e se comezou a sospeitar que baixo aquelas terras de labor podía encontrarse unha vila romana.
Os mosaicos
En toda a vila hai un total de 400 m² de mosaicos case todos perfectamente conservados. Algúns presentan mostras de ter sufrido unha fogueira para quentamento ou cociña nos tempos en que a vila foi abandonada e opcionalmente ocupada quizais por pastores ou por xente de paso. A calidade na execución destes mosaicos difire duns a outros; hainos dunha calidade extrema e outros son máis correntes. Os temas son os comúns en case tódolos mosaicos atopados noutras vilas sendo os xeométricos os máis abundantes, con debuxos de círculos enlazados, nós, sogueado, cruz gamada, flor de lis, peixes e outras figuras. Na estancia que se supón era o triclinio ou comedor de invitados, na parte da ábsida, está representada unha gran crátera que simboliza a invitación a comer, xa que nestes casos era indispensable esta vaixela onde mesturaban o viño con auga e algunhas especias. Na estancia considerada como o salón da familia está o mosaico mais notable de todo o conxunto. É o mosaico chamado de Pegaso.
Mosaico de Pegaso
Áchase no salón da parte sur, correspondente á zona familiar. É unha estancia que comprende unha parte menor en rectángulo e outra maior formando un octógono. miniatura|No centro vese a escena de [[Pegaso e a fonte Hipocrene.]] Todo o espazo ten unha decoración de mosaico con figuras xeométricas que imitan as peltas ou escudos gregos. No centro vese a escena de Pegaso e a fonte Hipocrene, feito de modo que parece unha alfombra sobre o pavimento. A escena en si está delimitada por unha serie de 6 orlas de diferente debuxo e representa a historia de Pegaso, cando chega ós pes do monte Helicón, enviado por Poseidón para solucionar o crecemento desmesurado do monte que empezara a incharse de compracencia ó escoitar os cánticos das Piérides e as Musas. Pegaso (neste caso sen alas) opta por dar unha patada no chan e inmediatamente xorde un manancial ou fonte, ó mesmo tempo que o monte se vai desinchando paulatinamente. No mosaico vese a Pegaso axudado por dúas ninfas e ó fondo á esquerda, a fonte representada por unha moza cunha vaixela da que mana a auga e tocada con coroa de algas, mentres que á dereita se ve o monte Helicón, morada das musas.
As termas
miniatura|Recreación in situ do caldario, por onde ía o aire quente; á dereita, o chan.Son unhas termas importantes en canto a edificación e servizo e demostran a categoría dos seus propietarios. Na súa orixe eran moito máis pequenas pero hai constancia de obras e reaxustes para agrandalas, seguramente en momentos de prosperidade. Atópanse ó oeste do conxunto e accédese a elas a través dun corredor que conduce á primeira habitación ou vestíbulo chamado apoditerio; dende alí pásase ó ambiente frío —frigidario—, a maior das estancias, onde se daban masaxes e se facían exercicios ximnásticos. Ó fondo atópase unha piscina que tería a auga fría. Dende o frigidario pásase ó ambiente temperado —tepidario—, con outra piscina esta vez de auga quente. A última habitación era un caldario que tiña calefacción por aire quente que se distribuía por debaixo do chan. Unha gran caldeira de auga alimentaba a bañeira. Xunto ó ambiente frío atópanse as latrinas.
Simulación de creación de mosaicos
miniatura|Escenas figuradas de obreiros e axudantes traballando na confección dos mosaicos. Na parte norte do complexo e debaixo da estrutura de protección aproveitáronse uns espazos para colocar unhas escenas figuradas de obreiros e axudantes traballando na confección dos mosaicos. Poden verse os utensilios empregados así como a materia prima, pigmentos e teselas xa preparadas para a súa colocación.
Prospeccións arqueolóxicas
En 1887 tívose noticia da posible existencia dunha vila romana baixo o terreo que naqueles anos eran terras de labranza pero non houbo máis intervencións ata chegar ó ano 1942 en que comezaron os primeiros traballos dirixidos polo profesor da Universidade de Valladolid Gratiniano Nieto Gallo. Foi entón cando se descubriron os 400 m² de mosaico nun espazo de 1 500 m².
En 1969 a Deputación de Valladolid comprou os terreos onde se supoñía enterrada a vila romana e como consecuencia, ao poder actuar con máis seguridade e calma, os departamentos de Prehistoria e de Arqueoloxía da Universidade de Valladolid iniciaron unha serie de traballos descubrindo pouco a pouco novas estancias da vila. miniatura|Estrutura moderna que protexe o xacemento e o museo. En 1996, a Deputación e a Universidade de Valladolid chegaron a un acordo e firmaron un contrato a largo prazo que favoreceu moito as escavacións que se seguiron facendo, o seu estudo, o mantemento e a posta en marcha dun museo de vilas romanas.
O máis conflitivo nunha escavación destas características é a súa conservación e mantemento. Neste caso conseguiuse facer toda unha montaxe de protección cos materiais máis axeitados e cun deseño vangardista e práctico que se pon á cabeza das proteccións do mundo da arqueoloxía.
Idealización dunha casa de vila romana
Moi cerca da estrutura do museo e xacemento arqueolóxico construíuse a tamaño natural a casa dunha vila ideal para mellor comprensión dos visitantes. A casa non representa unha vila grande senón mediana, como correspondería a unha de tantas como houbo en tódalas provincias romanas dos séculos III, IV e V. As distintas estancias articúlanse ó redor dun patio con columnas e todas elas están equipadas con mobles e obxectos que imitan os mobles e obxectos romanos daqueles séculos, baseándose en literatura, debuxos, estampación en cerámica, escultura etc. Tamén se coidou moito o colorido das paredes e zócolos.
Asentamentos prehistóricos
Ó facer os traballos de limitación do que fora o perímetro da vila romana, non só da casa senón dos terreos que lle pertencían, descubríronse na parte sur, no sector chamado polos arqueólogos C III, as primeiras manifestacións dun asentamento prehistórico que consistían nun conxunto de cerámicas rotas e realizadas a man que foron estudadas por Germán Delibes e Alfonso Moure baixo a dirección do profesor Pedro de Palol. Aqueles fragmentos foron considerados da primeira Idade de Ferro.
Entre 1979 e 1982 fixéronse escavacións de 5 catas de 3 por 2 metros. Na campaña de 1982 fixéronse 2 catas a uns 200 m ó suroeste das anteriores xunto á charca de El Arroyuelo. O estado das pezas encontradas era fragmentario; ó parecer tódalas pezas estaban feitas a man e correspondían a concos, algún vaso carenado e algún fragmento de pé de copa. O enclave non sorprendeu ós historiadores pois as condicións físico-xeográficas eran propicias para supoñer un asentamento primitivo, aínda que seguramente non tivo continuidade histórica ata a chegada dos romanos e a construción da vila de Almenara.
Rosende
O topónimo Rosende pode referirse a:
Kurt Westergaard
Kurt Westergaard, nado en Døstrup o 13 de xullo de 1935 e finado en Copenhaguen o 14 de xullo de 2021, foi un debuxante dinamarqués.
Traxectoria
Creou un dos doce deseños polémicos sobre Mahoma, ao que mostrou usando un turbante con forma de bomba, o que provocou a ira das comunidades islámicas practicantes.
Xulio Pardo de Neyra
Xulio Pardo de Neyra, nado en Lugo o 18 de setembro de 1968, é un escritor e ensaísta galego.
Lowbrow
miniatura|dereita|Robert Williams, primeiro en acuñar o termo lowbrow. A arte lowbrow, ou simplmente lowbrow, é un termo utilizado para describir un movemento underground de arte visual que xurdiu na cidade dos Ánxeles (California) a finais da década de 1970.
Xulio Pardo de Neyra
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela e Doutor en Filoloxía Galega e Doutor en Historia Contemporánea pola mesma, así como Doutor Europeo en Didáctica da Lingua e a Literatura pola Universitat de València. Dá clases na Universidade da Coruña, onde imparte lingua e literatura galegas e a súa didáctica.
Lowbrow
Historia e características
Trátase dun movemento artístico popular moi difundido, con orixes no mundo do underground, é dicir, no mundo dos cómics a música punk, e diversas ramas da contracultura e subculturas en xeral de California. Tamén se lle coñece con frecuencia polo nome de surrealismo pop. Ten un aquel humorístico, con picardía e sarcasmo.
A maioría das obras de arte Lowbrow son pinturas, malia que tamén existen xoguetes, arte dixital e escultura.
Xulio Pardo de Neyra
Traxectoria
Nas súas teses de doutoramento abordou a relevancia de Evaristo Correa Calderón no sistema literario galego e a introdución do vangardismo na Literatura galega; a repercusión e actualización literaria da figura do heroe cabaleiresco masculino nas lendas de familia e mais na literatura da Galiza contemporánea, e o mito da muller acuática nas literaturas europeas. Anterormente foi profesor na Universidade de Compostela, na da Estremadura, na Universidade Católica Portuguesa.
Desde moi novo comezou a escribir nos medios xornalísticos galegos, aos dezanove anos vía a luz o seu primeiro libro, e conta na actualidade cunha trintena de ensaios sobre literatura galega.
Katharine Blodgett
Katharine Burr Blodgett, nada en Schenectady, Nova York, o 10 de xaneiro de 1898 e finada na mesma cidade o 12 de outubro de 1979, foi unha física e inventora estadounidense, pioneira en enxeñaría e química de superficies, e a primeira muller doutora en Física pola Universidade de Cambridge en 1926. Despois de recibir o seu título de máster foi contratada por General Electric, sendo a primeira muller que traballou no laboratorio de Schenectady, onde desenvolveu unha gran carreira científica.
Ao longo da súa carreira obtivo varias patentes, sendo coñecida principalmente por idear o cristal non reflector. O seu invento utilízase agora en cámaras, telescopios, parabrisas, computadores e pantallas de televisión.
Walter Benjamin
Walter Bendix Schönflies Benjamin, nado en Berlín o 15 de xullo de 1892 e finado (supostamente por suicidio cando fuxía da persecución nazi) en Portbou (provincia de Xirona) o 26 de setembro de 1940, foi un filósofo alemán, sociólogo, crítico literario e tradutor (Balzac, Baudelaire, Marcel Proust etc.). De ascendencia xudía, era cuñado de Hilde Benjamin e curmán de Gertrud Kolmar e Günther Anders.
Traxectoria
O seu incipiente odio ó conformismo recibiu un pulo considerable nos dous anos que pasou no internado Haubinda, en Turinxia. Esta institución estaba dirixida por Gustav Wyneken, o creador dunha pedagoxía reformista baseada na igualdade de mestres e alumnos, e ó redor da cal xiraba a actividade organizativa e creadora (coa publicación de artigos na revista Der Anfang ("O Comezo")).
Benjamin preparou o exame de acceso á universidade na escola Kaiser-Friedrich. Tras superalo con éxito en 1912, comezou os seus estudos de Filosofía, Filoloxía Xermánica e Historia da Arte na Universidade de Freiburg im Breisgau, que proseguiu logo en Berlín. Na Universidade continuou coa creación de círculos para o espallamento do ideario do movemento da mocidade, e foi aquí onde trabou coñecemento co poeta Christoph Friedrich Heinle. Benjamin distanciouse do movemento debido á súa crecente politización e ó suicidio de Heinle, o 8 de agosto de 1914, que o afecta profundamente e no que interpreta unha imposibilidade de cumprir en vida o ideario da mocidade. En 1915, Benjamin rompeu definitivamente co movemento tras un discurso apoloxético da guerra de Wyneken.
Neste mesmo ano, o filósofo coñeceu ó daquela estudante de Matemáticas Gershom Scholem, cinco anos máis novo ca el, que o introduciu nas cuestións xudaicas e co que mantivo unha amizade ata a súa morte.
En 1917, Benjamin casou con Dora Sophie Pollack (apelido de solteira Kellner), filla do experto vienés en filoloxía inglesa Max Kellner. No ano en que contraeron matrimonio, Benjamin cambiou de universidade e proseguiu os seus estudos en Berna para, entre outros motivos, eludir ser chamado a filas. En 1918 tiveron o seu único fillo, Stefan Rafael (11.4.1918 - 6.2.1972). Dous anos despois presentou a súa tese de doutoramento, Der Begriff der Kunstkritik in der deutschen Romantik ("O concepto da crítica de arte no romanticismo alemán"), baixo a tutela de Richard Herbertz, pola que obtén un "summa cum laude".
De volta en Berlín en 1920, Benjamin traballou como escritor e xornalista, pero a súa actividade non abondaba para levar unha vida desafogada. En 1921 publicouse a súa tradución dos poemas de Charles Baudelaire, prologada polo seu influente artigo Die Aufgabe des Übersetzers ("A tarefa do tradutor"). O ensaio Zur Kritik der Gewalt ("Crítica da violencia"), publicado tamén nese ano, obtivo unha favorable acollida. Tras fracasar no seu intento de editar unha revista chamada Angelus Novus (o título fora tomado dun cadro de Paul Klee), Benjamin trasládase a Frankfurt entre 1923 e 1924, para prepararse coa finalidade de obter o título de catedrático. Alí coñecerá a Theodor Adorno e a Siegfried Kracauer.
En 1924, Benjamin fixo unha viaxe a Capri, onde coñeceu á actriz e directora de teatro Asja Lacis, unha activa comunista letoa, que deixou unha pegada profunda no autor e o introduciu ó marxismo. Os dous xuntos escribiron Neapel ("Nápoles"), unha viaxe de inmersión na cidade italiana. Despois da estadía en Capri, Asja volve a Rusia para reunirse co seu home. A relación amorosa con Lacis estivo chea de altibaixos, pero a pesar de tódolos contratempos mantiveron o contacto ata a deportación de Lacis a Siberia en castigo por criticar o réxime de Stalin.
De volta en Berlín, en 1925, Benjamin presentou por fin o seu traballo Ursprung des deutschen Trauerspiels ("A orixe do drama alemán") que, por non adaptarse ás convencións académicas, retirou el mesmo para evitar que fose rexeitado pola propia Universidade. En 1926 trasladouse a París, onde traballou na tradución das obras de Marcel Proust, axudado esporadicamente por Franz Hessel. O crecente interese polo comunismo e a convalecencia de Asja Lacis dun colapso nervioso levouno a trasladarse a Moscova entre 1926 e 1927. A pesar de simpatizar co movemento comunista, Benjamin nunca participou nel activamente e adoptou un papel que el denomina de “observador de esquerdas” (Moskauer Tagebuch, Diario de Moscova, p. 106).
O reencontro con Scholem en París en 1927 acendeu o seu entusiasmo por marchar a Palestina para estudar o hebreo dos grandes textos da literatura xudía en clave metafísica. Porén, e a pesar da insistencia de Scholem, nunca chegou a realizar esta idea. No seu lugar, empezou a escribir a obra Passagen-Werk ("As galerías de París"), tarefa que o ocupará ata a súa morte.
Coa chegada ó poder dos nacionalsocialistas, e tras ceder ós insistentes rogos da súa vella amiga Gretel Adorno, Benjamin marchou a París en marzo de 1933. A vida na capital francesa caracterizábase pola penuria económica e o autor sobreviviu coa axuda dos seus amigos, pero sobre todo, grazas ó magro salario que recibe pola súa colaboración co Institut für Sozialforschung (Instituto para a Investigación Social) dirixido polo emigrado Max Horkheimer en Nova York. No exilio, Benjamin traballou sobre todo nas Passagen-Werk ("As Galerías de París"). Ademais escribiu o ensaio Das Kunstwerk im Zeitalter seiner technischen Reproduzierbarkeit ("A obra de arte na era da reprodución técnica") e estudos sobre Baudelaire.
En setembro Benjamin pasou tres meses, con outros fuxidos alemáns, nun campo de concentración preto de Nevers. Ó saír da prisión en novembro, Benjamin escribiu o seu último texto, as teses Über den Begriff der Geschichte ("Sobre o concepto da historia") e emprendeu a fuxida ós Estados Unidos. De Lourdes seguiu ata Marsella e, desde aquí tentou, sen sorte, cruzar a fronteira española en setembro de 1940. Na noite do 26 ó 27 de setembro morreu por unha sobredose de morfina na vila fronteiriza de Portbou. As causas da súa morte seguen sen estar claras, a versión maiormente aceptada é que se suicidou para evitar a súa entrega inminente ós nazis. Outras versións suxiren que tomara morfina para aliviar unha aguda dor de cabeza. Antes da súa morte entregou unha carta de despedida a unha compañeira de fuxida, Henny Gurland, para Theodor W. Adorno. miniatura|Tumba de Walter Benjamin A lápida de Walter Benjamin encóntrase no cemiterio de Portbou, aínda que non se sabe se está alí enterrado. En 1994 o artista israelí Dani Karavan erixiu unha escultura inmersa na paisaxe en recordo do filósofo alemán. A morte de Benjamin foi tamén recordada na ópera Shadowtime de Charles Bernstein (libreto) e Brian Ferneyhough (composición).
Obra filosófica
Por medio da relación explícita da filosofía coa linguaxe tentou reformular a teoría do coñecemento imperante, fortemente influída polas ciencias naturais, para aproximala ás experiencias provenientes da teoloxía. Na década de 1920 a temática dos seus textos pasou a ocuparse cada vez máis de cuestións relacionadas coa estética, como dan fe tanto Goethes Wahlverwandtschaften coma Ursprung des deutschen Trauerspiels. Despois de que o último destes textos fora rexeitado coma requisito para obter unha cátedra da Universidade de Frankfurt, adicouse preferentemente á crítica literaria. Neste cambio de orientación maniféstase o carácter anti-idealista do seu pensamento, dirixido primordialmente contra a sistematización filosófica, e cuxas intencións se vinculan con aspectos concretos de traballos de Ernst Bloch, Franz Rosenzweig e Florens Christian Rang.
Dende principios da década de 1930, e inicialmente con titubeos, representou cada vez máis decididamente as posicións do materialismo dialéctico. Nesta fase última reflectiuse de xeito moi produtivo a súa amizade con Adorno e Bertolt Brecht.
DeForest Buckner
DeForest Buckner, nado o 17 de marzo de 1994 en Waianae, Hawai, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de defensive tackle para os San Francisco 49ers da National Football League (NFL). Formado na Universidade de Oregon, foi elixido na no sétimo posto da primeira rolda do Draft da NFL de 2017 polos 49ers. No ano 2018 foi invitado á Pro Bowl.
Linguas de Dinamarca
O Reino de Dinamarca ten só unha lingua oficial en todo o seu territorio, o dinamarqués, a lingua nacional dos dinamarqueses, pero hai varias linguas minoritarias faladas no territorio, e oficiais nas súas respectivas zonas. Estas son o alemán, o feroés e o groenlandés. Unha gran maioría dos dinamarqueses tamén fala inglés como segunda lingua.
Alemán
miniatura|dereita|150px|Antigo condado de Xutlandia Sur, onde residen a maioría dos falantes de alemán. miniatura|dereita|300px|Coñecemento da lingua alemá en Dinamarca, 2005. Segundo o Eurobarómetro, 58% dos que responderon din saber alemán abondo para ter unha conversa. Destes, o 15% (por cento, non en puntos porcentuais) din ter moi bo coñecemento do idioma mentres que o 33% teñen bo coñecemento e un 52% nocións básicas de alemán.
O alemán fálase no antigo Condado de Xutlandia Sur (na Rexión Syddanmark), que era parte do Imperio Alemán antes do Tratado de Versalles. Entre 15,000 e 20,000 alemáns viven en Xutlandia do Sur, dos cales arredor de 8,000 empregan o alemán a diario. Non é lingua oficial pero un tratado asinado con Alemaña en 1955 recoñece dereitos lingüísticos e culturais á minoría de lingua alemá en Schleswig-Holstein. Fóra de Xutlandia do Sur, calcúlanse en 25.000 os alemáns residentes en Dinamarca, e os membros da Escola de San Pedro de Copenhaguen empregan o alemán na Igrexa, na súa páxina web e na escola que dirixen.
Feroés
miniatura|esquerda|150px|Selos en feroés. O feroés, unha lingua xermánica (como o dinamarqués), é a lingua propia das Illas Feroe, un territorio autónomo dende 1948, onde tamén é a primeira lingua oficial. Tamén é falado polos emigrantes feroeses na Dinamarca continental. É falada pola totalidade dos 50,000 habitantes das illas.
Groenlandés
miniatura|dereita|300px|Variantes do Inuit no Ártico. Nótese a distribución en [[Groenlandia.]]
O groenlandés (kalaallisut) é a primeira lingua dos 54,000 Inuit que viven en Groenlandia, que é, como as Illas Feroe, un territorio autónomo. Ten status de oficialidade dende 1979. Arredor de 7.000 persoas falan groenlandés na Dinamarca continental.
Bornholmsk
miniatura|esquerda|100px|Illa de Bornholm á dereita O bornholmsk é falado na illa de Bornholm. Comparte moitas características co sueco, e pode ser considerado un subdialecto do escaniano.
Linguas dos inmigrantes
O turco é a principal lingua dos inmigrantes en Dinamarca con 40.000 falantes, o árabe, o serbio e o croata son outras linguas amplamente faladas no país. Ningunha delas ten status oficial pero os falantes teñen dereito a ter ensino da súa lingua, recibir información oficial e dereito a asistencia de intérpretes nos tribunais
Masoucos, Masoucos, Castroverde
Masoucos é un lugar da parroquia de Masoucos no concello lugués de Castroverde na Comarca de Lugo. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 7 eran mulleres.
Marcha Mundial das Mulleres
A Marcha Mundial das Mulleres é un movemento mundial de accións feministas que reúne grupos de mulleres e organizacións que actúan para eliminar as causas que orixinan a pobreza e a violencia contra as mulleres.
Dende o ano 2000 mobilizou a través de accións internacionais, nacionais e rexionais, centenares de mulleres en torno á loita pola xustiza económica, o cambio político e social e os dereitos reprodutivos das mulleres, incluíndo a despenalización do aborto.
Historia e características
En 1995 a Federación de mulleres do Quebec organizou unha primeira Marcha das mulleres na que participaron 850 mulleres que marcharon durante 10 días por reivindicacións sobre xustiza económica. Na meta final foron acollidas por 1500 persoas. Despois deste éxito xurdiu a idea de realizar unha Marcha Mundial das Mulleres no ano 2000.
O 8 de marzo do 2000 formalizouse o lanzamento da primeira Acción internacional en Xenebra, Suíza e culminou no palacio das Nacións Unidas en Nova York.
Unha terceira acción tivo lugar no 2005 na que entre o 8 de marzo e o 17 de outubro as mulleres a nivel mundial fixeron un relevo global de reivindicacións. Tamén se fixo pública a Carta Mundial das mulleres pola humanidade.
A cuarta acción levouse a cabo no 2010 onde diferentes grupos de mulleres realizaron acción entre o 8 de marzo e o 17 de outubro. O punto final desta marcha foi en Bukavu, República Democrática do Congo. Esta elección fíxose como xesto de solidariedade coa situación de violencia que se vive na rexión.
A Marcha Mundial das Mulleres do Brasil fortaleceuse cos sucesivos Foros Sociais Mundiais. No primeiro, realizado en Porto Alegre, a Marcha presentou a Carta das Mulheres Brasileiras, unha carta de reivindicacións que exixe terra, traballo, dereitos sociais, autodeterminación das mulleres e soberanía do país. A Marcha ten estreita relación coas mulleres campesiñas do Brasil.
Real Academia de Farmacia de Galicia
miniatura|200px|Porta do Hospital de San Roque. A Real Academia de Farmacia de Galicia é unha institución creada pola Xunta de Galicia o 1 de xullo de 2004, coa finalidade primordial de acadar mellores resultados no desenvolvemento e na difusión das ciencias farmacéuticas dentro de Galicia.
Marcha Mundial das Mulleres
Áreas de acción
miniatura|Marcha Mundial das Mulleres no FSM2015 Tunisia
Real Academia de Farmacia de Galicia
A Academia ten a súa sede no Antigo Hospital de San Roque, na rúa de San Roque, nº 2, de Santiago de Compostela.
Marcha Mundial das Mulleres
Autonomía económica das mulleres
A Marcha Mundial das Mulleres defende a autonomía económica como a capacidade das mulleres de ser provedoras do seu propio sustento así como sostén das persoas que dependen dela. Neste sentido, a autonomía complétase coa capacidade de decidir cal é a mellor forma para soster a súa propia vida. Segundo esta organización, a autonomía non é só financeira, senón que inclúe dereitos en materia de acceso a servizos públicos e outros dereitos esenciais como a saúde e a vida digna.
Real Academia de Farmacia de Galicia
Antecedentes
Ten a súa orixe na transformación da "Sección Galicia" da Real Academia Nacional de Farmacia de España, que fora creada o 4 de novembro de 1992.
Marcha Mundial das Mulleres
Violencia contra as mulleres
Para a Marcha Mundial das Mulleres, a violencia contra as mulleres é propia, estrutural e inherente ao sistema patriarcal vixente actualmente no marco do sistema capitalista. A violencia opera como ferramenta de control da vida, o corpo e a sexualidade das mulleres por parte de homes, grupos de homes, institucións patriarcais e Estados. Por este diagnóstico feito pola Marcha, un dos eixos fundamentais de traballo é loitar contra o sistema patriarcal, contra a violencia de xénero e outras formas de violencia contra as mulleres como grupo social.
Real Academia de Farmacia de Galicia
Finalidade
Os fins da Academia de Farmacia de Galicia son:
Marcha Mundial das Mulleres
Dereito aos bens comúns e servizos públicos
Os bens comúns son aqueles bens específicos que todos comparten e benefician a todos os membros dunha comunidade para manter unha vida digna. As mulleres teñen dereito á comida, auga, terra, vivenda, coñecemento e servizos públicos como a educación, saúde e enerxía.
Paz e desmilitarización
A Marcha Mundial das Mulleres chama especialmente a atención sobre as vexacións e abusos aos que son sometidas as mulleres en tempos de guerra. Apropiación dos seus corpos, control, intimidación, trofeo de guerra... son parte dos máis variados casos de violencia sexista habituais en zonas de guerra e violencia. É por esta razón que a Marcha pon especial énfase nos dereitos das mulleres e na construción de sociedades baseadas na paz e a desmilitarización como eixo esencial da construción de sociedades máis xustas.
Real Academia de Farmacia de Galicia
Académicos
Académicos de número, por orde de elección.
Umia y Lérez
Umia y Lérez foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1923 e 1935.
Lardeiros, O Pino
San Xiao de Lardeiros é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Pino. Segundo o IGE en 2013 tiña 312 habitantes (163 homes e 149 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 401 habitantes.
Patrimonio
En Lardeiros hai un cruceiro do século XVIII, cunha inscrición de difícil lectura no pedestal. O fuste e o capitel son rectos e xeométricos, propios do neoclasicismo expandido desde Compostela. Porén, a cruz é barroca, con paus imitando troncos de árbore conservando os tocos de ramas podadas, unha Piedade co fillo morto nos brazos, e o crucificado moi separado da cruz.
Illa Maly Taymyr
A illa Maly Taymyr (en ruso: Малый Таймыр, ou Ostrov Maly Taymyr, «pequena Tamir») é unha pequena illa do arquipélago Severnaya Zemlya, localizada no Ártico de Rusia, no mar de Láptev, en augas do estreito de Vilkitsky.
Administrativamente, a illa depende do Krai de Krasnoyarsk.