cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martín Palermo
Desenvolveu a maior parte da súa carreira no Boca Juniors, club do que é o máximo goleador histórico con 236 goles. Nunha enquisa de 2008, os seguidores do equipo elixírono como o maior ídolo da historia do club. Ocupa ademais o sétimo lugar entre os máximos goleadores da historia da Primeira División arxentina, con 227 goles en 408 partidos.
Xogou tamén no Estudiantes de La Plata arxentino e en tres equipos españois: Villarreal, Betis e Alavés. Foi 15 veces internacional coa selección arxentina, coa que anotou 9 goles, e participou no Mundial de 2010.
Estudiantes
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0f/Palermo_-_Estudiantes_LP_1997.JPG/180px-Palermo_-_Estudiantes_LP_1997.JPG|esquerda|miniatura|180x180px| Palermo en [[1997, cando xogaba no Estudiantes de La Plata.]] Nado en La Plata, comezou a xogar ao fútbol como gardameta na canteira do Estudiantes desa cidade, no que tamén militaba o seu irmán, na mesma posición. Máis tarde pasou polo Club For Ever, onde pasou a xogar como dianteiro, marcando gran cantidade de goles. De regreso no Estudiantes pasou polas diferentes categorías inferiores do club ata chegar ao primeiro equipo, co que debutou na Primeira División aos 18 anos, en 1992, nun encontro ante o San Lorenzo.
Custoulle nun principio acadar a titularidade, na que non se asentou ata o Torneo Apertura de 1995. No Torneo Clausura de 1996 anoto 11 goles en 19 partidos, incluíndo dous tantos ante River Plate e outros dous contra Boca Juniors. e rematou como segundo máximo goleador do torneo. Disputou un total de 90 partidos co Estudiantes, nos que marcou 34 goles.
Boca Juniors (1ª etapa)
En 1997 foi traspasado Boca Juniors, onde coincidiu con futbolistas como Maradona, Caniggia, Riquelme ou Walter Samuel. Comezou a converterse nun ídolo da afección co segundo gol que marcou co club, o 25 de outubro dese ano, durante o Torneo Apertura, culminando unha remontada sobre o River Plate no Superclásico do fútbol arxentino (2-1). No Torneo Clausura 1998 foi o terceiro máximo goleador do campionato e volveu marcar contra River. Consagrouse definitivamente durante o Torneo Apertura 1998, xa con Carlos Bianchi como adestrador. O equipo proclamouse campión de xeito invicto e Palermo foi o máximo artilleiro do campionato, con 20 goles, récord histórico da Primeira División con formato de torneos curtos.
Os seus goles e as súas actuacións en partidos internacionais atraeron o interese de varios equipos europeos como a Lazio, o Betis ou o Milan. Pero o 13 de novembro de 1999, o día que marcou o seu gol número 100 nun partido contra o Colón, sufriu unha rotura completa do ligamento cruzado anterior do xeonllo dereito. Era naquel momento o máximo goleador do campionato Apertura, con 14 goles en 13 partidos, pero coa lesión acabou sendo superado por Javier Saviola. Ademais frustrouse o seu pase á Lazio, que xa estaba case pechado.
Despois de seis meses de baixa, reapareceu o 24 de maio de 2000, nos cuartos de final da Copa Libertadores contra o River Plate, marcando un dos goles do seu equipo (3-0). Un mes despois disputou a final da competición continental fronte ao Palmeiras e converteu un dos lanzamentos na quenda de penaltis que decidiu o partido a favor do equipo arxentino. Ese mesmo ano conquistou en Toquio a Copa Intercontinental contra o Real Madrid (2-1), marcando os dous goles do equipo, e foi elixido mellor xogador do partido.
Villarreal
En xaneiro de 2001 foi traspasado por máis de 7 millóns de euros ao Villarreal, equipo que viña de ascender á Primeira División de España. Titular indiscutible no equipo de Víctor Muñoz, xogou 17 encontros ata o final da tempada, marcando 6 goles.
Betis e Alavés
A continuación asinou un contrato co Real Betis, pero non chegou a rematar a tempada, pois abandonou o club en marzo de 2004, despois de ter un pobre rendemento. Fichou entón polo Alavés, da Segunda División, onde xogou tres meses, disputando 14 partidos e marcando 3 tantos.
Boca Juniors (2ª etapa)
En xullo de 2004, despois de tres anos e medio en España, regresou ao seu país e ao Boca Juniors. O 17 de decembro marcou o seu gol número 100 con Boca na final da Copa Suramericana de 2004, que o seu equipo conquistou diante do Bolívar boliviano. De novo en plena forma, mantívose como un dos mellores goleadores da liga arxentina, marcando 11 goles en cada un dos torneos Clausura 2006, Apertura 2006 e Clausura 2007, sendo no terceiro deles o máximo goleador do campionato. O 18 de marzo de 2007 marcou catro goles na vitoria por 5-1 contra o Gimnasia de la Plata.
No torneo Apertura 2007 continuou entre os máximos goleadores da liga, con 13 tantos. O 16 de setembro dese ano, volveu marcar catro goles nun partido, desta vez na vitoria por 6-0 contra Banfield. Durante o torneo de Apertura de 2008 sufriu outra grave lesión, danando o ligamento cruzado anterior e rompendo o ligamento colateral medial na vitoria por 2-1 ante o Lanús.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Martin_Palermo.jpg/180px-Martin_Palermo.jpg|dereita|miniatura|180x180px| Palermo durante o [[Trofeo Joan Gamper 2008.]] Tras varios meses de baixa, volveu aos terreos de xogo en 2009, e o 1 de marzo marcou o seu primeiro gol trala lesión, na vitoria por 3-1 sobre o Huracán. Este foi o seu 195º gol co Boca Juniors, batendo o récord de Francisco Varallo de 194 tantos na etapa profesional. Dous meses despois marcou cunha chilena o seu 200º gol co club xeneize, na vitoria por 3-0 ante o Deportivo Táchira na Libertadores. Durante o Apertura de 2009 marcou diante de Vélez Sársfield un gol de cabeza dende case 40 metros, que fixo o seu 200º gol na Primeira División, ademais de ser o gol de cabeza anotado dende máis lonxe na historia da competición.
En xullo de 2010, con 36 anos de idade, renovou o seu contrato co Boca Juniors por un ano máis e anunciou que se retiraría ao finalizar o mesmo. O 19 de setembro de 2010 anotou o sexto triplete da súa carreira nunha vitoria por 3-1 sobre Colón. O 13 de decembro de 2010 marcou o gol número 300 da súa carreira no partido final do Apertura de 2010 contra o Gimnasia de La Plata.
Palermo acadou un status de futbolista de lenda nos seus últimos anos no Boca Juniors, grazas aos seus numerosos e memorables goles tanto co club como coa selección arxentina. O 12 de xuño de 2011 xogou o seu último partido na Bombonera, e foi homenaxeado polo club, recibindo varios agasallos, entre eles unha das porterías do estadio.
O 18 de xuño de 2011 disputou o seu derradeiro partido como futbolista, no empate 2-2 contra o Gimnasia de La Plata. No último minuto do partido asistiu de cabeza para o gol de Christian Cellay que empataba o partido.
Selección nacional
Foi 15 veces internacional coa selección arxentina, coa que marcou 9 goles. Debutou en 1999 e ese mesmo ano participou na Copa América, na que chegou a fallar tres penaltis nun mesmo partido ante Colombia. Trala disputa do torneo non volveu vestir a camiseta albiceleste durante a seguinte década. Aínda que a súa carreira internacional parecía ter rematado, en 2008 o seleccionador arxentino Alfio Basile declarou que estivera considerando incluír de novo a Palermo na selección xusto antes da grave lesión deste.
Finalmente en 2010 o novo seleccionador Diego Armando Maradona volveuno convocar para a selección e deulle entrada na segunda parte dun partido contra Paraguai correspondente á clasificación para a Copa do Mundo. Un par de semanas despois foi titular nun amigable contra Ghana, marcando os dous goles do seu equipo, que venceu por 2-0. No seguinte encontro, clasificatorio para o Mundial, marcou contra o Perú o gol da vitoria no minuto 93 (2-1), sendo descrito por Maradona como "un milagre máis de San Palermo".
O 19 de maio de 2010 foi incluído na lista final de 23 xogadores da selección arxentina para o Mundial de 2010 en Suráfrica. Debutou no certame mundial no último partido da fase de grupos contra Grecia, substituíndo nos minutos finais a Diego Milito e marcando o segundo gol arxentino tras aproveitar o rexeitamento dun disparo de Lionel Messi (0-2). Este gol converteu a Palermo no futbolista arxentino de maior idade en marcar nun Mundial, unha honra que antes tiña o propio Maradona.
Como adestrador
O 26 de novembro de 2012 foi anunciado como substituto do adestrador do Godoy Cruz, Omar Asad, que viña de dimitir polos malos resultados. Obtivo o 14º posto no Torneo Inicial e o sétimo posto no Torneo Final. Dirixiu o club ata o final da tempada 2012/13. Entre 2014 e 2015 adestrou o Arsenal de Sarandi, obtendo un noveno posto na Primeira División. Dimitiu do cargo na súa segunda campaña, o 19 de abril de 2015.
Helícidos
Os helícidos (Helicidae) son unha familia de gasterópodos terrestres que inclúe a maioría dos caracois comúns de Europa.
Moitas especies son comestibles e cóllense e críanse activamente; entre elas destacan: Helix aspersa, Helix pomatia, Otala punctata, Otala lactea, Iberus gualtieranus alonensis, Theba pisana, Cepaea nemoralis, etc.
Taxonomía
thumb|240px|[[Helix aspersa.]] thumb|240px|[[Iberus gualtieranus alonensis.]]
Segundo Fauna Europaea e Taxonomy Browser, os helícidos inclúen as seguintes subfamilias, tribos e xéneros:
Subfamilia Ariantinae Subfamilia Helicinae
A Carballeira, Nigoi, A Estrada
A Carballeira é un lugar da parroquia de Nigoi no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
República Popular de Luhansk
A República Popular de Luhansk (en Луга́нская Наро́дная Респу́блика; Luganskaya Narodnaya Respublika) foi un quasi-estado semiproclamado no óblast oriental ucraíno de Luhansk. O territorio é recoñecido internacionalmente como parte de Ucraína, e o goberno ucraíno afirma que a República Popular de Luhansk é unha organización terrorista en guerra contra Ucraína. Luhansk, a meirande cidade do territorio, serve como a súa capital. A poboación da república é de arredor de 1,5 millóns de persoas. Na súa constitución, a República Popular de Luhansk declárase como un estado constitucional democrático. O seu xefe de estado foi Leonid Pasechnik.
O Torrón, Entenza, Salceda de Caselas
O Torrón é un lugar da parroquia de Entenza, no concello pontevedrés de Salceda de Caselas. Segundo o IGE, en 2020 contaba cunha poboación de 50 habitantes (24 homes e 26 mulleres). Forma xunto co lugar do Torrón, na parroquia de Cabreira, Salvaterra de Miño, un mesmo núcleo poboacional, o Barrio do Torrón, sendo o territorio pertencente a Salceda de Caselas máis poboado que o salvaterrense, que conta con 17 habitantes censados.
A Carballeira, A Somoza, A Estrada
A Carballeira é un lugar da parroquia da Somoza no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Hipersensibilidade
A hipersensibilidade refírese clasicamente a unha reacción inmunitaria esaxerada contra antíxenos alleos que produce un cadro patolóxico causando trastornos, incomodidade e ás veces a morte súbita. Ten moitos puntos en común coa autoinmunidade, onde os antíxenos son propios. As reaccións de hipersensibilidade requiren que o individuo fose previamente sensibilizado, é dicir, que fose exposto polo menos unha vez aos antíxenos en cuestión. A clasificación das hipersensibilidades en catro grupos distintos foi proposta por P. H. G. Gell e Robin Coombs en 1963 e segue sendo a máis usada. Na década de 1930 Coombs sistematizou estas reaccións de acordo co tempo que demoraba a aparición dos síntomas e a dose necesaria. Esta clasificación non soamente se baseaba na cinética das reaccións, senón tamén nos mecanismos implicados e foi fundamental para orientar a terapia e coñecer os mecanismos.
Tipo 1 - inmediata (ou atópica, ou anafiláctica)
A hipersensibilidade de tipo 1 é unha reacción alérxica provocada por reexposición a un tipo específico de antíxeno referido como alérxeno. A exposición pode deberse a inxestión, inxección ou por contacto directo. A diferenza entre unha resposta inmunitaria normal e unha hipersensibilidade de tipo 1 é que as células plasmáticas segregan IgE dunha forma descontrolada, superando amplamente as 100 U/I establecidas como a contaxe estándar deste tipo de Ig. Esta clase de anticorpos únense aos receptores para a porción constante (Fc) do anticorpo sobre a superficie dos mastocitos dos tecidos e basófilos circulantes. Ao cubrírense estas células con IgE no momento da aparición inicial do alérxeno quedan sensibilizadas. Posteriores exposicións ao mesmo alérxeno fan que as IgE establezan enaces cruzados na superficie celular de células sensibilizadas, o que ten como resultado unha desgranulación e secreción de mediadores bioloxicamente activos almacenados na célula, tales como a histamina, leucotrienos e prostaglandinas. Os principais efectos destes produtos son a vasodilatación e a contracción do músculo liso.
Este tipo de reacción pode ser localizada ou sistémica. Os síntomas varían desde unha irritación leve á morte súbita por anafilaxe. O tratamento xeralmente é a administración de epinefrina, antihistamínicos e corticosteroides.
Tipo 2 - dependente de anticorpos
Na hipersensibilidade de tipo 2, os anticorpos producidos polo sistema inmunitario únense a antíxenos na superficie mesma das células do paciente. Os antíxenos así recoñecidos poden ser de natureza intrínseca (son parte innata da célula do paciente) ou extrínseca (absorbidos pola célula durante a exposición a un antíxeno estraño, maiormente por causa dunha infección por algún patóxeno). Estas células son recoñecidas por macrófagos ou células dendríticas que actúan como célula presentadora de antíxenos, o que causa que os linfocitos B respondan producindo anticorpos en contra de dito antíxeno. Un exemplo é a reacción á penicilina, na que este antibiótico se un aos eritrocitos causando que o recoñezan como algo alleo ao corpo. Isto fará proliferar os linfocitos B xunto coa secreción de anticorpos en contra do medicamento. Os anticorpos de tipo IgG e IgM únense a estes antíxenos formando complexos que activan a vía clásica do complemento iniciando unha secuencia que remata coa eliminación das células que presentan os antíxenos estraños, causando lise e morte celular. Ese é o proceso regular de eliminación de patóxenos, volvéndose perigoso para o hospedador se o proceso se activa en contra das súas propias células. A reacción pode tardar horas ou días en completarse.
Outro tipo de hipersensibilidade de tipo 2 é a chamada citotoxicidade celular dependente de anticorpos (CMCDA ou CCDA). Neste caso, as células que exhiben os antíxenos estraños son marcadas con anticorpos (IgG ou IgM), os cales son logo recoñecidos por células asasinas naturais e macrófagos (recoñecidos por IgG unidas á superficie dos receptores, CD16 e FcγRIII), os cales terminan matando a célula así marcada.
Tipo 3 - complexos inmunes
Na hipersensibilidade de tipo 3, fórmanse no sangue complexos inmunes solubles, é dicir, agregados de anticorpos IgG e IgM, que son depositados en varios tecidos (tipicamente a pel, os vasos sanguíneos, ril e as articulacións) onde desencadean unha resposta inmunitaria baseada na vía clásica da activación do sistema de complemento sanguíneo e causan vasculite, glomerulonefrite e artrite. Hai dúas etapas relacionadas co desenvolvemento de complexos inmunes; primeiro o complexo fórmase cando os anticorpos IgG e IgM se unen ao antíxeno, logo do cal os complexos se fan de maior tamaño que o que pode ser eliminado do corpo. Na primeira etapa desta formación non é posible eliminar do organismo estes complexos antíxeno-anticorpo, polo que son espallados e depositados nos tecidos mencionados. A reacción pode tardar desde varias horas ata días para desenvolverse.
Tipo 4 - mediada por células (hipersensibilidade retardada ou tardía)
A hipersensibilidade de tipo 4 é frecuentemente chamada tardía, porque a reacción tarda 2 ou 3 días en instaurarse. A diferenza dos outros tipos, non é mediada por anticorpos, senón por células inmunitarias.
Os linfocitos T CD8+ e linfocito T CD4+CD4+ colaboradores recoñecen os antíxenos que forman un complexo cos receptores da superficie celular do complexo maior de histocompatibilidade tipos I e II. As células presentadoras de antíxenos neste caso son os macrófagos que segregan IL-12, a cal estimula a proliferación de máis linfocitos T. O CD4+ segregan tamén IL-2 e interferón gamma, estimulando aínda máis a liberación de citocinas, e mediando dese xeito a resposta inmunitaria. As células CD8+ destrúen as células diana ao entraren en contacto con elas, mentres que os macrófagos activados producen encimas hidrolíticos e, perante certos patóxenos intracelulares, transfórmanse en células xigantes multinucleadas.
A Carballeira, San Miguel de Castro, A Estrada
A Carballeira é un lugar da parroquia de San Miguel de Castro no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Magic Cat Academy
Magic Cat Academy é un videoxogo de navegador creado como Google Doodle e lanzado o 30 de outubro de 2016. O xogo, que é unha substitución do logo no buscador de Google, foi creado para a conmemoración de Halloween. Catro anos despois, o 30 de outubro de 2020, Google lanzou Magic Cat Academy 2.
Dezső Gencsy
Dezső Gencsy, nado en Budapest o 2 de novembro de 1897 e finado no Porto o 8 de abril de 1977, foi un futbolista e adestrador húngaro. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección húngara. Tamén foi un xogador de xadrez de gran nivel.
Como xogador
Nado en Budapest, comezou nun dos clubs da capital, o NSC Budapest. Xogou alí na segunda división húngara, logrando o ascenso á primeira división na tempada 1918/19. Disputou unha soa tempada na máxima categoría, descendendo de novo a segunda ao remate desta.
A continuación emigrou a Alemaña, onde comezou xogando durante tres tempadas no FC Saarbrücken, na cidade de Saarbrücken. En 1924 mudouse a Hamburgo e xogou unha tempada no SC Union von 1903.
Bustelo, Nigoi, A Estrada
Bustelo é un lugar da parroquia de Nigoi no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Dezső Gencsy
Como xogador
En 1925 deixou Alemaña e instalouse en Italia, xogando primeiramente nas filas do Derthona FBC, na segunda división, onde acabaron na segunda posición do grupo A. Na tempada seguinte mudouse a Xénova. Debutou co Genoa na Divisione Nazionale, entón a máxima categoría italiana, na tempada 1926/27. O club quedou terceiro no grupo A, e clasificouse para a fase final, na que acabou no cuarto posto. Ao remate desta tempada puxo fin á súa carreira como xogador.
Como adestrador
Na tempada 1934/35 comezou adestrando o SC Vianense, da localidade portuguesa de Viana Do Castelo, pasando no medio da campaña ao Académico FC do Porto, que disputaba a primeira edición da Primeira Liga portuguesa. Con todo, non puido salvar ao Académico FC, que quedou sétimo e descendeu.
En novembro de 1935 converteuse no novo adestrador do Deportivo da Coruña, permanecendo no club durante toda a tempada 1935/36 da segunda división española, e rematando na penúltima posición. O club salvouse do descenso pola desaparición do Deportivo Nacional.
Posteriormente volveu a Portugal, onde adestrou o FC Porto, en dúas etapas, o Famalicão e o Académica de Coimbra. Instalado no Porto, morreu en abril de 1977.
Costenla, Nigoi, A Estrada
Costenla é un lugar da parroquia de Nigoi no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Turoniano
O Turoniano é unha división da escala temporal xeolóxica, é a segunda idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdese de 93,9 até 89,8 ± 0,3 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Turoniano sucede o Cenomaniano e precede o Coniaciano.
Monte Gaiás
O monte Gaiás é un dos diversos montes que rodean a cidade de Santiago de Compostela, coñecido por ser o espazo xeográfico onde se localiza a Cidade da Cultura de Galicia, cuxa construción comezou no ano 2001.
Características
O Gaiás ten unha altura de 362 metros, o que o sitúa como terceiro cumio máis alto de Santiago de Compostela, por tras do Viso (397 m) e do Pedroso (456~461 m).
Parques
alt=Vistas do monte Gaiás. Ao fondo, a cidade de Santiago de Compostela|miniatura|Vistas do [[monte Gaiás. Ao fondo, a cidade de Santiago de Compostela|esquerda]]No monte Gaias hai tres espazos verdes:
Maxoídeos
Os maxoídeos (Majoidea) son unha superfamilia de cangrexos braquiúros que inclúe varios "cangrexos araña" ou "centolas".
Taxonomía
Comprende seis familias:
Cenomaniano
O Cenomaniano é unha división da escala temporal xeolóxica, a primeira idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdese de 100,5 até 93,9 millóns de anos atrás, aproximadamente. A idade cenomaniana sucede o Albiano, do Cretáceo inferior, e precede o Turoniano.
Maxoídeos
Taxonomía
As familias Pisinae e Tychinae considéranse como subfamilias da familia Epialtidae. A familia Mithracinae considérase unha subfamilia de Majidae.
Albert Raff
Albert Raff, nado en Pomerania en 1944, é un profesor e numismático alemán especializado nas moedas e medallas de Württemberg.
Traxectoria
Aínda que Albert Raff naceu en Pomerania, no seo dunha familia de agricultores, cando o exército ruso matou o seu pai, a nai fuxiu con Albert e os seus dous irmáns e instaláronse no distrito de Dagerloch, en Stuttgart.
Logo de completar a súa formación como impresor tipográfico en 1964 e logo graduarse na Escola Técnica Superior en 1967, Raff ingresou na Universidade de Educación de Ludwigsburg, onde se formou como mestre.
Ata 2008 exerceu a docencia e foi directivo de varios centros educativos en Stuttgart, e en diversos momentos foi tamén asesor técnico educativo.
Mais a figura de Albert Raff é salietable pola súa dedicación á numismática, área na que levou a cabo numerosas publicacións. A súa principal contribución foi a elaboración, xunto con Ulrich Klein, do catálogo das moedas e as medallas de Württemberg, que se publicou en sete volumes entre 1981 e 2013.
En 2007, o medallista Peter Götz Güttler creou unha medalla na honra de Albert Raff.
Loripes lucinalis
Loripes lucinalis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Giuseppe Saverio Poli en 1795.
Taeksi Unjeonsa
Taeksi Unjeonsa (en 택시운전사) é un filme sucoreano de 2017 dirixido por Jang Hoon e escrito por Eom Yu-na. É un filme dramático e de acción protagonizado por Song Kang-ho, xunto con Thomas Kretschmann. Está baseado nunha historia real e o filme céntrase nun condutor de taxi de Seúl que acaba por involucrarse sen querer no masacre de Gwangju en 1980. Está baseado nas interaccións do xornalista alemán Jürgen Hinzpeter co condutor Kim Sa-bok; porén, como a identidade e o nome real de Kim eran descoñecidos no momento no que se fixo o filme (Hinzpeter só o coñecía como "Kim Sa-bok"), a maioría dos elementos referentes á súa vida persoal e ó que ocorreu fóra de Gwangju son ficticios.
O filme estreouse o 2 de agosto de 2017 en Corea do Sur. Recibiu moi boas valoracións por parte da crítica que eloxiou a súa visión única dos eventos do masacre de Gwangju, o seu peso emocional así como o personaxe principal e a relación con Hinzpeter. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme foi un grande éxito comercial, sendo o segundo filme de 2017 con maior recadación en Corea do Sur, e converténdose no décimo primeiro filme con maior recadación da historia do país.
Santoniano
O Santoniano, unha división da escala temporal xeolóxica, é a cuarta idade do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdese desde os 86,3 ± 0,5 até os 83,6 ± 0,2 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Santoniano sucede o Coniaciano e precede o Campaniano.
Coniaciano
O Coniaciano, unha división da escala temporal xeolóxica, é a terceira idade ou piso do Cretáceo superior, segunda época do período Cretáceo. Esta idade esténdese de 89,8 ± 0,3 a 86,3 ± 0,5 millóns de anos atrás, aproximadamente. A idade coniaciana sucede o Turoniano e precede o Santoniano.
Lucinella divaricata
Lucinella divaricata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Parafita, Nigoi, A Estrada
Parafita é un lugar da parroquia de Nigoi no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Escarís, Nigoi, A Estrada
Escarís é un lugar da parroquia de Nigoi no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Concello de Kalix
Kalix é un municipio sueco (kommun) do condado de Norrbotten. A súa capital é Kalix. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 15 777 habitantes.
Situado xunto ao golfo de Botnia, o municipio componse principalmente de terra de morena, que nalgunhas zonas é de bloques grandes. A morena está cuberta de bosque, aínda que nalgunhas partes foi talado.
No pasado a economía do concello estaba dominada pola industria forestal e de serradoiros, pero recentemente desenvolveuse, a industria electrónica e de enxeñería, así como de empresas de servizos de telecomunicacións.
A tendencia de poboación foi positiva ata principios dos anos 80, pero posteriormente volveuse negativa, e o concello perdeu case 4.000 habitantes dende entón. O concello ten unha longa tradición de gobernos de esquerdas.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa da parroquia de Nederkalix, onde se fundou o municipio rural de Nederkalix co reforma municipal de 1862.
A localidade municipal de Kalix estableceuse o 8 de abril de 1910 e disolveuse o 31 de decembro de 1962. O muncipio rural de Töre fundouse en 1924 como unha escisión.
A reforma municipal de 1952 non afectou ás divisións da zona, e tampouco se viron afectados os condados de Västerbotten e Norrbotten.
En 1967 a partir dos concellos rurais de Töre e Nederkalix naceu o concello rural de Kalix. O muncipio de Kalix fundouse coa reforma municipal de 1971 a través da reorganización do municipio rural.
Dende a súa fundación o municipio pertende ao partido xudicial de Haparanda.
Doodle Champion Island Games
Doodle Champion Island Games é un videoxogo interactivo de Google Doodle lanzado en 2021. É un xogo de rol de 16 bits e estilo xaponés deseñado para conmemorar os Xogos Olímpicos de 2020 a cultura e o folclore xaponeses.
O Doodle conta con sete minixogos baseados en deportes presentes nos Xogos, entre os cales están o tenis de mesa, a monopatinaxe, o tiro con arco, o rugby, a natación sincronizada, a escalada e o maratón.
Óscar Lopes
Óscar Luso de Freitas Lopes, nado en Matosinhos, Leça da Palmeira, o 2 de outubro de 1917 e finado no mesmo lugar o 22 de marzo de 2013, foi un profesor portugués que desenvolveu a súa actividade docente e de investigación nas áreas da literatura e da lingüística
Traxectoria
A súa irmá Maria Mécia de Freitas Lopes (Leça) foi esposa de Jorge de Sena e organizadora do espolio literario deste.
Lucinoma borealis
Lucinoma boreal é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Linnaeus en 1767.
O Pazo, Nigoi, A Estrada
O Pazo é un lugar da parroquia de Nigoi no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Óscar Lopes
A formación
Óscar Lopes, licenciouse en Filoloxía Clásica, na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, e en Ciencias Histórico-Filosóficas, na Facultade de Letras da Universidade de Coímbra.
Apreciador da música, cursou igualmente o Conservatório de Música do Porto.
A actividade docente
Foi profesor efectivo do Liceu Nacional de Vila Real e dos liceus Alexandre Herculano e Rodrigues de Freitas, do Porto, entre 1941 e 1974; neste último orientou o grupo de estudantes que formaba o corpo redactor do xornal académico O Mensageiro, iniciado en 1952.
En 1975 ingresou, como profesor catedrático, na Facultade de Letras da Universidade do Porto, onde se xubilou.
Na Universidade do Porto desempeñou, entre outros cargos, o de vice-reitor da Universidade (1974-1975) e o de director da Facultade de Letras (1974-1977).
A intervención cívica
Óscar Lopes pertenceu ao Movemento de Unidade Nacional Antifascista (MUNAF), ao Movemento de Unidade Democrática (MUD), ao Movemento Nacional Democrático (MND), á Comisión Democrática Electoral (CDE) e á Comisión Nacional de Socorro aos Presos Políticos.
Militante do Partido Comunista Portugués desde 1945, Óscar Lopes formou parte do seu Comité Central entre 1976 e 1996.
Membro activo da Sociedade Portuguesa de Escritores, cerrada polo Estado Novo, Óscar Lopes formou parte da comisión promotora da constitución da Asociación Portuguesa de Escritores, de que foi presidente.
Foi un dos creadores da Universidade Popular do Porto, en 1979.
O crítico literario e historiador da literatura
Crítico literario, Óscar Lopes publicou unha vasta colaboración en diversos xornais e revistas, onde se destacan a Seara Nova, a Vértice, o Mundo Literario (1946-1948), a Colóquio/Letras e o suplemento literario do Comércio do Porto.
A Historia da Literatura Portuguesa, escrita en colaboración con António José Saraiva, e publicada por primeira vez en 1955, é hai moitos anos unha referencia para o ensino desta disciplina.
O lingüista
A súa Gramática Simbólica do Portugués, editada en 1971 e reeditada en 1972, abriu os camiños da moderna lingüística portuguesa.
En 1976, xa profesor da Facultade de Letras da Universidade do Porto, deu o impulso fundador ao Centro de Lingüística da Universidade do Porto. Nesta facultade lecionou exclusivamente disciplinas da área da lingüística, tendo a primeira sido a de Lingüística Matemática Computacional.
Algunhas obras
Óscar Lopes foi autor de decenas de obras no dominio da literatura e da lingüística
Condecoracións
Polos seus traballos de ensaio e crítica recibiu os premios:
Haven Coleman
Haven Coleman, nada o 29 de marzo de 2006, é unha activista climática e ambiental estadounidense. É a cofundadora e codirectora executiva de US Youth Climate Strike; a organización sen fins de lucro que se dedica a crear conciencia e esixir accións sobre a crise climática. Estableceuna xunto coas activistas xuvenís Alexandria Villaseñor e Isra Hirsi. Tamén escribe para Bulletin of the Atomic Scientists.
Haven Coleman vive en Denver, Colorado. Ela é unha estudante das Escolas Públicas de Denver.
Activismo
Coleman sentiu por primeira vez a atracción cara ao ecoloxismo cando tiña dez anos; despois de decatarse de que o seu animal favorito, os perezosos, están a diminuír debido á deforestación. Logo fixo cambios significativos no seu estilo de vida inspirados nunha vida sustentable. A súa formación en Climate Reality Project educouna máis.
Despois de ver o audaz activismo ambiental de Greta Thunberg e as folgas climáticas xuvenís en Europa, sentiuse inspirada a facer o mesmo. Así, desde xaneiro de 2019, aos 13 anos, comezou a protestar fronte a comercios ou edificios gobernamentais, como o Capitolio do Estado de Colorado. Todos os venres declárase en folga para esixir accións políticas con respecto á calidade do aire, a retirada de plantas de carbón, as enerxías renovables, etc. Tamén enviou correos electrónicos a funcionarios electos sobre o tema. Foi intimidada masivamente polos seus compañeiros na escola que pensaban que o seu marcado activismo era estraño.
Coleman protestaría soa ata que puido establecer a folga climática xuvenil en EE. UU. xunto con Isra Hirsi e Alexandria Villasenor. Desde entón, leváronse a cabo folgas climáticas en moitos estados de EE. UU. O 15 de marzo, levou a cabo unha protesta xuvenil internacional con máis de 120 países involucrados.
Coleman volveuse viral despois de falar co senador estatal Cory Gardner sobre os contaminadores de carbono nun foro público no concello. Ela imploroulle que tomase medidas e ofreceuse a organizar un movemento de base para axudar, con todo, Gardner negouse.
Cando chegou aos titulares, chamou a atención de Al Gore, quen convidou a Coleman a falar na campaña 24 Hours of Reality organizada por The Climate Reality Project.
Coleman está a traballar actualmente en Arid Agency, que está orientada a acelerar as campañas de xustiza social e ambiental.
Lutraria angustior
Lutraria angustior é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Philippi en 1844.
Lingua totoró
A lingua totoró é unha lingua indíxena da familia barbacoana. É falada no concello de Totoró, no departamento do Cauca por algunhas ducias de persoas do grupo étnico totoroez ou tontotuna. O totoró é unha lingua en perigo de extinción xa que, duns 9 mil indíxenas totoró que compoñen o grupo étnico, só algúns deles son falantes da lingua. Aínda que existe un forte desexo de recuperar a cultura orixinal, o futuro da lingua non é prometedor.
Dende o punto de vista lingüístico, o totoró está estreitamente relacionado co guambiano, cuxas variantes dialectais serían as linguas de Guambía, Quizgo, Ambaló, Coconuco e Tororó, que conforman o grupo coconucano da familia lingüística barbacoana.
A Silva, Nigoi, A Estrada
A Silva é un lugar da parroquia de Nigoi no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Concello de Karlskoga
Karlskoga é un municipio sueco (kommun) do condado de Örebro. A maior parte do concello pertence ao landskap de Värmland, e unha pequena parte atópase no de Närke. A súa capital é Karlskoga. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 30 459 habitantes.
O Pazo, Ribeira, A Estrada
O Pazo é un lugar da parroquia de Ribeira no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Setra
miniatura|Setra S8 de [[1951.]]Setra é unha marca de autocares para o transporte de pasaxeiros fabricados pola empresa EvoBus GmbH na súa planta de Neu-Ulm, Alemaña. Recentemente se converteu en filial de Daimler Truck AG.
O nome «Setra» provén da palabra en alemán «Selbsttragend» (autoportante), que fai referencia á característica integral utilizada na construción dos vehículos na década de 1950 cando as empresas competidoras aínda producían vehículos co chasis separado do corpo principal (os cales a miúdo eran fabricados por distintas empresas). É probable que a elección do nome tamén fose influenciada en estratexias de mercadotecnia para gañar mercados de exportación, xa que o nome «Kässbohrer» podía ser difícil de pronunciar para persoas que non falan a lingua alemá.
Ducado de Lorena
miniatura|150px|Situación do Ducado de Lorena en Francia miniatura|150px|Armas do Ducado O Ducado de Lorena (en francés, duché de Lorraine; en alemán, Herzogtum Lothringen) foi un ducado que, a grandes trazos, corresponde co que modernamente sería a rexión de Lorena no nordeste de Francia, con capital en Nancy.
Historia
Foi fundado en 959 como resultado da división do reino de Lotarinxia en dous ducados separados: a Baixa Lorena e a Lorena Superior. Ambos os ducados formaban a parte occidental do Sacro Imperio Romano Xermánico.
O ducado inferior foi desmantelado pronto, mentres que a Lorena Superior pasou a ser coñecida simplemente como o ducado de Lorena.
Setra
Produtos
miniatura|Setra S431 DT actual.
Ducado de Lorena
Historia
En 1737 o ducado pasou a Estanislau I Leszczynski, antigo rei de Polonia —perdera o seu trono como resultado da guerra de Sucesión Polaca (1733-1738)—, co acordo de que pasaría á Coroa francesa á súa morte.
Setra
Top Class
Gama de autocares de luxo e de máis categoría do construtor alemán que inclúe:
Ducado de Lorena
Historia
Cando Estanislau faleceu o 23 de febreiro de 1766, Lorena foi anexionada a Francia e reorganizada como unha provincia desta.
Setra
Confort Class 500
Gama de autocares de uso interurbano e para viaxes, lanzada ao mercado en xaneiro de 2013, que inclúe:
Multi Class
Gama de autobuses de uso urbano e convencional que inclúe:
Os imperfectos
Os imperfectos (en The Imperfects) é unha serie estadounidense de ciencia ficción creada por Dennis Heaton e Shelley Eriksen. Conta a historia de tres mozos adultos que perseguen ao científico tolo que alterou o seu ADN, resultando en superpoderes disruptivos.
Estreouse en Netflix o 8 de setembro de 2022, onde conta con versión subtitulada en galego.
Severino Nóvoa Gutiérrez
Severino Nóvoa Gutiérrez, nado en Ourense cara a 1911 e finado na mesma cidade o 11 de outubro de 1937, foi un sindicalista e xornalista galego.
Traxectoria
Camareiro e militante das Xuventudes Socialistas de Ourense. Foi presidente da Sociedade de Camareiros, cociñeiros e similares de Ourense afiliada á UGT. Na folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido. Foi director do periódico antifascista Espartaco. Interveu no mitin de Maceda na campaña da Fronte Popular en abril de 1936, e no mitin do Primeiro de Maio dese ano en Ourense con Luis Acuña Nóvoa e Adriano Romero Cachinero.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na reunión celebrada no Goberno Civil de Ourense para organizar a resistencia. Fuxiu e agochouse na casa do seu avó José María Nóvoa en Sabadelle, onde foi detido na madrugada do 16 de marzo de 1937. Acusado dun delito de rebelión militar con perversidade e transcendencia, foi xulgado en consello de guerra o 23 de xullo de 1937, e condenado á pena de morte. Foi executado no Campo de Aragón o 11 de outubro de 1937 xunto con José Fernández Pérez, Enrique Nanín Ansias, José González Tesouro e Gerardo Rodríguez Fernández.
O Pazo, Santeles, A Estrada
O Pazo é un lugar da parroquia de Santeles no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Lyonsia norwegica
Lyonsia norwegica é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Gmelin en 1791.
Eustaquio III de Boulogne
Eustaquio III de Boulogne, en francés Eustache III de Boulogne, nado contra 1056 no Ducado de Lorena, e finado en Rumilly, contra 1125, foi un nobre francés que foi conde de Boulogne desde 1087 até o seu pasamento, contra 1125.
Sucesor de seu pai, Eustaquio II de Boulogne, era irmán de Godofredo de Bouillon e de Balduíno I de Xerusalén, e foi un dos participantes na Primeira Cruzada.
Traxectoria
As primeiras informacións acerca da vida de Eustaquio sitúano na batalla de Hastings de 1066, como aliado de Guillerme I de Inglaterra, e aparece como un dos posíbeis causantes da morte do rei Haroldo II de Inglaterra. Crese tamén que lle deu a Guillerme o seu propio cabalo despois de que perdera o seu a mans de Gyrth Godwinson, irmán de Haroldo.
Sucedeu ao seu pai como conde de Boulogne en 1087.
Eustaquio partiu a loitar na Primeira Cruzada en 1096, xunto cos seus irmáns Godofredo e Balduíno. Eustaquio, porén, volvería pronto para retomar a administración dos seus dominios.
Casou con María de Escocia, filla do rei Malcolm III de Escocia e de Santa Margarida de Escocia, sobriña de Eduardo o Confesor. Eustaquio e María tiveron unha filla, Matilde de Boulogne.
Cando seu irmán máis novo Balduíno morreu en 1118 a Eustaqui ofrecéuselle o trono do Reino de Xerusalén. Nun principio Eustaquio non estaba interesado, pero convencérono para aceptalo e partiu en dirección a Xerusalén até chegar a Puglia. Aí recibiu a información de que un familiar afastado, Balduíno de Bourcq fora xa coroado, polo que Eustaquio retornou a Boulogne.
Morreu ao redor de 1125.
Á súa morte o Condado de Boulogne foi herdado pola súa filla Matilde e o seu marido, Estevo de Blois, conde de Mortain e que chegaría a ser tamén rei de Inglaterra.
Á morte de Matilde en 1151 o condado pasou ao seu fillo, Eustaquio IV de Boulogne, e logo ao seu segundo fillo Guillerme e, finalmente, á súa filla María de Boulogne, posto que os seus dous irmáns morreron sen descendencia.
Descendencia
Eustaquio III tivo tres fillos:
Casa romana
miniatura| Planta e alzada dunha domus itálica idealizada A casa romana, domus en latín, era o habitáculo típico da antiga Roma, moi coñecida grazas á chamada Casa de Menandro (chamada así por un fresco do poeta Menandro atopado nas súas ruínas), que foi considerada o tipo de casa urbana común durante a República e o Imperio, a diferenza das villae ou vilas, casas situadas fóra das murallas da cidade (villa suburbana) ou no medio do campo, onde tiñan espazos anexos para labores agrícolas (villa rustica).
Con todo, o seu tamaño e luxos varían moito segundo as posibilidades de cada familia, como se pode ver en Pompeia, onde case todas as casas pertencen a esta tipoloxía, xa que era unha cidade residencial dos patricios, a xente poderosa de Roma. As clases pobres (os plebeos) vivían en edificios de apartamentos chamadas insulae.
Orixe
O termo domus é moi antigo, de etimoloxía indoeuropea (*domh2s-), que designaba a casa en tanto que institución familiar e ten a súa orixe na raíz *demh2-, construír. A súa forma arcaica é coñecida polas urnas funerarias atopadas nas necrópoles do antigo Foro Romano, as cales tiñan forma dunha cabana redondeada cunha única habitación. Os vestixios atopados no Monte Palatino e datados no século VIII a. C. confirman esta inicial planta arquitectónica tan modesta.
A influencia etrusca de finais do período da monarquía romana ve nacer a domus cunha estrutura rectangular e con varias habitacións. Con todo a morada permanecía cun estilo rústico, como testemuña a designación da casa pola palabra hortus ("horta") utilizada na Lei das Doce Táboas, e que se traduce na relación aínda estreita entre a vivenda e o seu xardín pechado.
Estrutura da casa romana
A domus consistía nun só piso ou dous como máximo. Tiña unha planta rectangular e estaba illada do exterior por paredes uniformes, con poucas fiestras. A luz entraba polo centro, polo atrio ou polo perístilo. A primitiva casa itálica dividíase nas seguintes partes:
Os romanos xeralmente mantiveron certas características da casa que permaneceron inalteradas. As proporcións poderían variar co tamaño e a forma da parcela a disposición do construtor, e o número de habitacións engadidas dependería das posibilidades ou gustos do propietario, pero o núcleo era sempre o mesmo.
Actualmente hai moita información sobre este tema. Vitruvio, un arquitecto e enxeñeiro da época de César e Augusto, deixou unha obra que presenta os detalles dos seus principios de construción. As obras de moitos autores romanos conteñen descricións xerais de partes de vivendas, ou polo menos indicios e alusións que son moi útiles. E, por último, descubríronse plantas de moitas casas en Roma e noutros lugares, e en Pompeia mesmo se atoparon as paredes en pé de moitas casas.
Evolución histórica da casa romana
A primitiva casa romana remóntase á sinxela vida dos agricultores en épocas antigas, cando todos os membros da familia vivían xuntos nunha soa habitación. Nesta habitación (atrium) cociñábase a comida, poñíase a mesa, realizábanse todas as tarefas domésticas e ofrecíanse os sacrificios aos Lares. pola noite, deixábase un espazo para dispoñer as camas.
A casa primitiva non tiña cheminea, o fume saía por un burato feito no teito. Non había fiestras; toda a luz natural entraba polo burato do teito. Só había unha porta, a zona que estaba situada diante parecía estar reservada para o pai e a nai. Neste lugar estaba situada a lareira, onde a nai preparaba a comida e tiña preto os utensilios que usaba para fiar e coser. Aquí tamén estaba a arca ou o baúl onde o señor gardaba os obxectos de valor e onde colocaba a súa cama á hora de durmir. miniatura|Arca de ferro e bronce da domus dos Vetii, Pompeia.
A casa máis antiga era unha cabana redonda ou ovalada cun tellado apuntado, como se describe na tradicional cabana de Rómulo no Palatino. A forma circular conservouse na forma asignada ao templo de Vesta, cuxa adoración comezou no lar destas cabanas. As cabanas posteriores eran ovais. Máis tarde chegou a forma rectangular. A aparencia externa destas cabanas aseméllase ás urnas funerarias etruscas, descubertas en varios lugares de Italia. esquerda|miniatura|Urna funeraria con forma de cabana arcaica.
A planta era un simple rectángulo sen divisións. Pode considerarse desde o punto de vista histórico e arquitectónico o núcleo básico da casa romana. Tamén se conservou o nome propio (atrium), que antes se refería a toda a casa. Aparece nos nomes dalgúns edificios moi antigos de Roma usados con fins relixiosos, o Atrium Vestae, o Atrium Libertatis, etc. Non obstante, posteriormente o atrium (atrio) aplicouse a unha única habitación característica da casa.
Un trazo da casa posterior, tan frecuentemente atopado en conexión co atrium, fai doado considerar o tablinum, un amplo espazo fronte á porta de entrada, como unha adición posterior. Son aínda motivo de discusión a orixe do tablinum e os usos aos que se destinaba, tanto en épocas máis antigas como en posteriores. Nun principio se cadra só tiña un propósito temporal, ao estar construído con táboas (tabulae), e tiña unha porta cara ao exterior sen conexión ningunha co atrium. En calquera caso, non debeu pasar moito tempo ata que se furou a parede do medio. Unha vez se fixo isto e quedou demostrada a súa idoneidade, eliminouse a parede do medio. Varrón explicaba que o tablinum era unha especie de balcón ou soportal, empregado como comedor na época de calor.
Despois o atrium recibiu a luz dunha abertura central no tellado, o compluvium, este nome deriva do feito de que a choiva, o aire e a luz podían entrar nel. Xusto debaixo, escavouse no chan unha pía, o impluvium, que recollía a auga para uso doméstico. Cando se necesitou máis espazo e privacidade, a casa ampliouse con pequenas habitacións que se abrían fóra do atrium nos laterais. O atrium ao final xunto co tablinum tiña todo o ancho entre as paredes exteriores, e os espazos ou buratos adicionais, un a cada lado, chamábanse alae (ás). A aparencia desta casa vista dende a porta principal faría recordar a unha igrexa. O atrium correspondíase coa nave e as dúas alae cos transeptos, mentres que a bóveda do tablinum semellaría o presbiterio. Polo que se sabe, a luz chegaba ás cámaras exteriores só a través do atrium. Desta antiga casa atopamos conservado nas súas sucesoras todo o que hai diante da porta principal, o atrium coas súas alae e o tablinum, o impluvium e o compluvium.