cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Jazz Singer
Produción
A 1ª edición dos Óscar premiou filmes estreados entre agosto de 1927 e xullo de 1928. Porén, The Jazz Singer foi declarada inelixible para o Óscar ao mellor filme (dividido en dúas categoría) por considerarse que era inxusto que competise con filmes mudos. Si foi candidata ao mellor guión adaptado e aos mellores efectos de enxeñería e a Warner Bros. recibiu un premio honorífico pola produción deste filme pioneiro.
-587
Outros
Historia ano a ano
Alejandro Quereizaeta
Alejandro Quereizaeta González, nado en Ourense e finado en Pozuelo de Alarcón en outubro de 1907, foi un enxeñeiro, político e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|page=446|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. ]] Militante do Partido Republicano. Foi redactor de El Orensano e La Nueva Galicia, colaborou en El Heraldo Gallego e dirixiu El Amigo de Galicia. Concelleiro en Ourense en 1869, foi nomeado gobernador civil de Lugo en marzo de 1873 e elixido deputado a Cortes por Ourense en maio de 1873. Foi director de La Igualdad do 13 de outubro de 1874 ao 13 de novembro. Morreu en Pozuelo de Alarcón pobre e case abandonado.
Decantador
250px|miniatura|Decantador empregado para airear algúns viños
Un decantador é unha especie de recipiente en forma de botella cun amplo corpo co obxecto dobre de decantar os restos sólidos do viño, ademais de permitir respirar e que desta forma mostre mellor as súas aromas. Os decantadores poden variar en volume, forma e deseño. Poden elaborarse por regra xeral de materiais inertes (tales como vidro) e poden conter en volume unha botella estándar de viño (0.75 litros).
Aeroporto de Wrocław-Copérnico
O aeroporto de Wrocław-Copérnico (IATA: WRO, ICAO: EPWR) é un aeroporto internacional que serve á cidade de Wrocław, no sur de Polonia. Está situado a 10 km ao suroeste do centro da cidade. O aeroporto ten unha única pista, dúas terminais de pasaxeiros e unha de carga.
Thor: Ragnarok
Thor: Ragnarok é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Taika Waititi. É un filme de superheroes de Marvel Comics baseado no personaxe de Thor, foi producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É a secuela dos filmes Thor de 2011 e Thor: The Dark World de 2013, e é o décimo sétimo filme do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). O guión é obra de Eric Pearson e o equipo de guión de Craig Kyle e Christopher Yost, e está protagonizado por Chris Hemsworth no papel de Thor xunto con Tom Hiddleston, Cate Blanchett, Idris Elba, Jeff Goldblum, Tessa Thompson, Karl Urban, Mark Ruffalo e Anthony Hopkins. En Thor: Ragnarok, Thor debe escapar do planeta Sakaar co obxectivo de salvar Asgard de Hela e impedir o Ragnarök.
A Caleira, San Xurxo de Moeche, Moeche
A Caleira é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 6 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Dan Attias
Dan Attias, nado nos Ánxeles o 4 de decembro de 1951, é un director de televisión estadounidense que dirixiu varios programas, a maioría da HBO.
Cecilia
Cecilia (tamén Cilla, Cecía, Icía, Cía ou Sía) é un nome feminino galego de orixe latina: Cæcilla que significa: cegueira ou ceguiña [de Cæcus (cego) e illius/illa (diminutivo)]. A Gens Cecilia era unha das grandes familias da República Romana.
O nome está moi relacionado cos nomes Celia (variantes: Celeste, Celestina, Celina e Celsa) provenientes tamén do latín e co significado: pertencente ao ceo.
Santoral
A principal festa de Santa Cecilia celébrase o 22 de novembro.
Estatísticas
Non é un nome moi común en Galicia, pero si en Asturias. Santa Cecilia, Cilla ou Sía é padroa de catro parroquias en Galicia: Freán, O Saviñao; Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol; Santa Cilla do Valadouro, Foz e Santa Sía de Roma, Zas. 1.150 mulleres levan o nome Cecilia en Galicia. As variantes Cilla (menos de cinco persoas) e Cecía (seis persoas) están en desuso Como curiosidade, a variante galega Cilla tamén é usada en Suecia e Holanda.
É un nome popular nos Estados Unidos de América (entre os 500 primeiros nomes de nenas). Tamén é dos nomes máis populares de Suecia a comezos do século XXI.
Variantes
Existe o masculino Cecilio.
Antígona (Sófocles)
miniatura|Antígona (Frederic Leighton, 1830-1896). Antígona é o título dunha traxedia de Sófocles, baseada no mito de Antígona e representada por primeira vez en -442.
Contexto
O defunto rei de Tebas, Edipo, tivo dous fillos homes: Polinices e Eteocles. Ambos os dous acordaron alternarse anualmente no trono tebano, pero, tras o primeiro ano, Eteocles non quixo ceder a quenda ao seu irmán, polo que o primeiro levou un exército foráneo contra Tebas. Os irmáns déronse morte mutuamente, pero son os defensores de Tebas os que vencen no combate.
Prohibición de sepultar a Polinices
Antígona, filla de Edipo, conta á súa irmá Ismene que Creonte, actual rei de Tebas, impón a prohibición de facer ritos fúnebres ao corpo de Polinices, como castigo exemplar por traizón á súa patria. Antígona pide a Ismene que a axude a honrar o cadáver do seu irmán, pese á prohibición de Creonte. Esta négase por temor ás consecuencias de quebrantar a lei. Antígona reprocha á súa irmá a súa actitude e decide seguir co seu plan.
Antígona desobedece a lei
Creonte anuncia ante o coro de anciáns a súa disposición sobre Polinices, e o coro comprométese a respectar a lei. Posteriormente, un gardián anuncia que Polinices foi enterrado, sen que ningún gardián soubese quen realizou esa acción. O coro de anciáns cre que os deuses interviñeron para resolver o conflito de leis, pero Creonte ameaza coa morte aos gardiáns porque cre que alguén os subornou. O corpo de Polinices é desenterrado. Pronto descóbrese que Antígona era quen enterrara ao corpo, pois intenta unha vez máis enterrar ao corpo e realizar os ritos funerarios, pero é capturada polos sentinelas. Antígona é levada ante Creonte e explica que desobedeceu porque as leis humanas non poden prevalecer sobre as divinas. Ademais móstrase orgullosa diso e non teme as consecuencias. Creonte incrépaa pola súa acción, sospeita que a súa irmá Ismene tamén está implicada e, a pesar do parentesco que o une a elas, disponse a condenalas a morte.
Ismene, chamada a presenza de Creonte, a pesar de que non desobedeceu a lei, desexa compartir o destino coa súa irmá e confésase tamén culpábel. Porén, Antígona, resentida contra ela porque preferiu respectar a lei promulgada polo rei, négase a que Ismene morra con ela. Finalmente, é só Antígona a condenada a morte. Será encerrada viva nunha tumba escavada en rocha.
Antígona fronte á morte
O fillo de Creonte, Hemón, vese prexudicado pola decisión do seu pai, xa que Antígona é a súa prometida. Sinala ao seu pai que o pobo tebano non cre que Antígona mereza a condena a morte e pide que a perdoe. Creonte négase a iso e manda traer a Antígona para que morra en presenza do seu fillo. Hemón négase a vela e sae precipitadamente.
Antígona vai camiño da súa morte e, aínda que non se arrepinte da súa acción, perdeu a altivez e resolución que mostraba antes, ao dar mostras de temor ante a súa morte. A humanización de Antígona resalta o dramatismo do momento.
Intervención de Tiresias
O adiviño e cego Tiresias intervén nese momento para sinalar a Creonte que os corvos e os cans arrincan anacos do cadáver de Polinices e déixanos nos altares e os fogares, proba de que os deuses mostran sinais de cólera. Acusa a Creonte de imprudente e vaticina que alguén do sangue de Creonte pagará os seus erros coa súa morte. O coro de anciáns tamén aconsella ao rei que cambie de actitude. Creonte, ante as profecías de Tiresias, cede e disponse a rectificar as súas faltas.
Morte de Hemón e de Eurídice
Un mensaxeiro explica a Eurídice, a esposa de Creonte, como o seu esposo, tras suplicar perdón aos deuses, lavou e honrou o cadáver de Polinices, erixíndolle un túmulo funerario. A continuación dispúñase, canda os gardiáns, a liberar a Antígona do sepulcro onde fora encerrada, pero esta foi achada esganada e Hemón suicidárase cravándose unha espada tras encontrar á súa prometida morta. Quedou abrazado a ela mentres morría.
Creonte aínda ten que soportar outra desgraza máis, pois ao volver a palacio co seu fillo morto en brazos, recibe a noticia de que a súa esposa Eurídice tamén se suicidara ao coñecer as noticias.
O coro finaliza cun chamado a obrar con prudencia e respectar as leis divinas.
Ligazóns externas
Antigone
Cotobade
O topónimo galego Cotobade pode referirse a:
-663
Outros
Historia ano a ano
Raíñas e reis consortes de España
200px|miniatura|[[Francisco de Asís de Borbón, o único rei consorte de España, esposo de Isabel II.]] A continuación presentase a lista de mulleres que foron consortes dos monarcas españois e que son coñecidas como Raíñas consortes de España; dentro da lista figura un home, o rei consorte Francisco de Asís, esposo de Isabel II. A lista só contén as esposas dos reis da España unificada e non dos reinos anteriores á Reconquista. Tamén recóllese a dinastía Bonaparte, a pesar de que o rei Xosé I non foi recoñecido como tal polas Cortes Xerais e que a súa dona, Julia Clary, non chegou a estar nunca en España.
Dentro da lista figuran algunhas das consortes que se encargáron da rexencia do reino por distintos motivos, estas foron:
Xerra
miniatura|290px|Xerras miniatura|Xarra do [[Neolítico c. 2500 a.C.- 2000 a.C. da China]] Unha xerra é unha vasilla de barro, cristal ou outro material co pescozo e boca anchos e unha ou máis asas. Diferéncianse das canecas en que, xeralmente, as xerras son de maior tamaño e posúen bico.
Usos
Hainas de diferentes materiais e de elegantes figuras e constitúen tamén un adorno arquitectócnico. As xerras empréganse xa para conservar auga, xa para pór nelas toda sorte de líquidos como viño, aceite etc.
As xerras utilízanse para servir a auga e o viño na mesa. As fabricadas en cristal teñen a virtude de conservar o líquido fresco na neveira antes de sacalo para beber.
miniatura|150px|Xerra humorística Algunhas xerras ofrecen funcionalidades adicionais. Tal é o caso das xerras purificadoras que incorporan un filtro na súa tapa de modo que ao verter a auga ten que pasar obrigatoriamente a través do mesmo.
As xerras de cerámica convertéronse ademais nun obxecto promocional a través do seu deseño gráfico polo que están presentes na maioría das tendas de merchandising. É habitual atopar tamén xerras con lendas humorísticas, alusivas ou picantes polo que se converten a miúdo en obxecto de agasallo.
Xerras de cervexa
miniatura|esquerda|Xerras de cervexa Un modelo clásico e popular en moitos países constitúeno as xerras de cervexa. As xerras tradicionais están fabricadas en cerámica con variados motivos, constan dunha só asa e teñen volumes variables chegando tipicamente até un litro. A orixinalidade dos seus deseños converteunas en obxecto de coleccionista.
A xerra toby constitúe un caso particular entre as xerras de cervexa. Reepresenta a un home sentado que suxeita unha xerra nunha man e unha pipa na outra e vai vestido con indumentaria do século XVIII: un abrigo longo e un tricornio. O tricornio forma unha canle para verter a cervexa, xeralmente cunha tapa móbil.
A xerra toby orixinal foi desenvolvida e popularizada polos ceramistas de Staffordshire na década de 1760. Ralph Wood é o primeiro candidato. Pénsase que houbo un desenvolvemento similar nas xerras de Delft que se produciron nesta cidade dos Países Baixos. Outros deseños similares fabricáronse por outros ceramistas ao longo de Inglaterra e finalmente noutros países.
Iecava
Iecava (en letón Iecava, en polaco Ekawa) é unha vila de Letonia. Forma parte da rexión administrativa de Zemgale, ocupa veciñanza coa capital do país ao localizarse a 46 km de Riga. O parque principal da cidade acolle o maior número de niños de corvos do país.
Historia e persoeiros
Iecava foi un dos campos de batalla entre tropas rusas e prusianas baixo o mando de Napoleón durante o seu intento de invasión ao Imperio Ruso. Na primeira guerra mundial voluntarios fineses achegaron en Iecava suficiente artillaría para conter o ataque do xeneral Radko Dimitriev contra tropas alemás. En Iecava pódese atopar un cemiterio formado por 1116 tumbas de soldados soviéticos caídos alí en batalla no ano 1944. miniatura|Iecava, cemiterio de soldados soviéticos da [[segunda guerra mundial, en Letonia.]]
Entre os veciños destacados atópanse:
Economía
A industría avícola e en concreto a produción de ovos, con case dous millóns ao día lideran a economía en Iecava. Balticovo posúe a súa factoría nas lindes da vila.
Cadea (obxecto)
miniatura|dereita|150px|Cadea para amarrar un barco. miniatura|dereita|150px|Cadea con grillón para suxeitar presos. Unha cadea é un conxunto de elos ou aneis ligados entre si, que serve para suxeitar ou para a transmisión de movemento nas máquinas.
É un obxecto construído mediante elos, xeralmente metálicos, que se entrelazan uns a outros. Utilizáronse desde antigo debido á súa fortaleza combinada coa súa flexibilidade.
Os seus usos van desde seguridade para manter algo suxeito (como unha medalla ou un adorno colgado do pescozo (para isto necesítase un broche que una ambos os extremos), para soster obxectos de gran peso ou levantalos, e para delimitar o acceso a certos locais, ou para transmitir o movemento nas máquinas (como é o caso das cadeas das bicicletas ou das motos), neste caso acopladas a unha engrenaxe.
Simbolismo
O simbolismo das cadeas é moi variado e mesmo ás veces oposto. Con elas uns dóense da súa escravitude e da súa desgraza, mentres que outros envaécense do seu poder ou da súa liñaxe.
miniatura|dereita|130px|Hereros encadeados en [[Suráfrica, durante a rebelión de 1904.]]
Os romanos presentaban unha proba desta antítese: os seus emperadores condecoraban con cadeas aos soldados que se distinguiran na guerra polas súas fazañas e o seu valor, ao propio tempo que as impoñían aos inimigos que facían prisioneiros en sinal de cativerio e humillación.
Poderían citarse exemplos semellantes doutros pobos e doutras épocas. As cadeas que moitas veces se aplicaban ao encarcerado, ao cativo, ao escravo, ao debedor insolvente, foron frecuentemente o carácter distintivo dos reis, señores de vasalos, dos nobres e de persoas que ostentaban diversas dignidades.
Entre os antigos galos as cadeas pasaban por seren un dos principais atributos dos que exercían o poder.
E entre os ingleses a cadea representaba a dignidade do lord-correxedor de Londres xa durante as súas funcións, xa como recordo de telas desempeñado.
miniatura|dereita|130px|Armas de [[Navarra con cadeas cruzadas.]]
Outros nobres, por térense distinguido deste mesmo feito de armas, escolleron tamén o mesmo símbolo para perpetuar a súa gloria, como foron os Mendozas, Peraltas, Estúñigas e outros.
Se naquelas ocasións se tomou a cadea como timbre de honor, noutras épocas da historia houbo de empregarse para castigo de rebelións ou para precaver as que en adiante se temeran. Sábese que vencida a resistencia dos cataláns a recoñecer por rei a Filipe V houbo certa orde para que non se puideran usar os coitelos máis que despuntados e colgando das mesas ou paredes por medio dunha cadea.
Algunhas casas particulares que honraran ao rei coa súa presenza ostentaban cadeas nas portas principais das súas casas, como se quixeran dar a entender que aquela casa pisada coa planta real quedaba pechada para toda outra persoa, en alusión sen dúbida a que na etiqueta antiga de palacio, as portas e pechaduras chamábanse cadea, de onde vén o oficio de porteiros de cadea.
Estes signos desapareceron coa caída do antigo réxime, xulgándose incompatíbeis co liberal que se inauguraba.
Serj Tankian
Serj Adam Tankian (en Սերժ Թանգեան), nado en Beirut (Líbano) o 21 de agosto de 1967, é un cantante de rock de orixe armenio-estadounidense. Serj figura no posto 26 na lista dos "100 mellores vocalistas do Metal de tódolos tempos", segundo a revista estadounidense Hit Parader.
Traxectoria
Os seus avós eran armenios. A raíz do xenocidio armenio levado a cabo por Turquía en 1915 a súa avóa foi asasinada e o seu avó tivo que refuxiarse no Líbano. Os pais de Tankian eran artistas, el comezou a cantar co seu pai e o seu irmán Sevag. Dende neno o seu avó contáballe as inhumanidades que se cometeron no seu país e que terminaron coa vida de moitas persoas inocentes ademais dos seus parentes, quen nunca esquecerán o feito atroz que trocou para sempre as súas vidas. É por iso que Tankian dende sempre recalcou nese tema e loitou para que Turquía recoñeza e pida desculpas pola matanza.
Ós 8 anos Tankian viaxou coa súa familia a Estados Unidos debido a problemas no Líbano e á situación económica. Tankian comezou a estudar nunha escola privada armenia chamada Rose & Alex Pilibos Armenian School', nos Ánxeles. Foi alí onde coñeceu ó seu amigo Daron Malakian quen tampouco pasaba por un bo momento. Pasou o tempo e Tankian comezou a traballar nun lavado de automóbiles. Logo entrou á Universidade de Northridge (California) onde estudou comercio, artes visuais e música. Tankian toca teclados e ás veces guitarra. Tomou cursos de canto con Mark Goodman.
Co paso dos anos Tankian e Malakian atopáronse nunhas salas de ensaio onde se uniron e formaron un grupo musical chamado Soil. Logo reuníronse con outros dous músicos, chamados Shavo e John, con quen formaron o grupo System of a Down (debido a un poema feito por Malakian chamado Victims of a Down en honra ás vítimas do xenocidio armenio).
Serj pode ser considerado unha persoa de extrema capacidade mental e visual, sendo un activista/poeta/letrista/músico moi activo. Ademais do seu traballo en System of a Down, Tankian comezou tamén o seu propio selo discográfico en abril do 2001, chamado Serjical Strike, nun esforzo de ceibar outro tipo de música esquecida pola corrente dominante. A primeira actuación neste selo foi un proxecto de música experimental co seu amigo e músico Arto Tuncboyaciyan chamado Serart. Recentemente creou, xunto con Tom Morello de Audioslave, un programa de radio e unha organización activista independente, chamada Axis of Justice. Escribiu un libro de poesías chamado "Cool Gardens", que foi publicado por MTV Books.
En solitario
Para o 23 de outubro de 2007 sacou o seu primeiro álbum en solitario, Elect the Dead, do cal xa se pode escoitar os seus singles, "The Unthinking Majority", "Empty Walls", e "Saving Us".
Rockstar Games
Rockstar Games (anteriormente coñecido como Rockstar Games NYC) é unha empresa promotora e editora de videoxogos adquirida pola editora de videoxogos Take-Two Interactive e creadora do motor de videoxogos RAGE. A compañía é coñecida internacionalmente por títulos como a serie Grand Theft Auto, Max Payne, Midnight Club ou Red Dead.
Inclúe estudos adquiridos e renomeados, así como outros creados internamente. Aínda que a maioría dos estudos que Take-Two Interactive adquiriu fusionáronse coa marca Rockstar, os máis recentes mantiveron a súa propia identidade e forman parte da división 2K Games da compañía.
O selo Rockstar foi fundado en Nova York en 1998 por Sam Houser, Terry Donovan, Dan Houser, Jamie King e Gary Foreman. As oficinas de Rockstar Games están situadas en Broadway, Nova York, xunto ás de Take-Two Interactive. Nelas atópanse as oficinas centrais internacionais de publicidade, mercadotecnia, relacións públicas e departamentos de desenvolvemento de produtos.
Historia
O selo Rockstar Games foi fundado en decembro de 1998 por Sam Houser, Dan Houser, Terry Donovan e Jamie King. Donovan deixou a compañía en xaneiro de 2007, despois de catro meses de ausencia. Foi substituído por ex. Capcom, Gary Dale.
A sede central de Rockstar Games está situada en Broadway, no barrio NoHo da cidade de Nova York, parte das oficinas de Take-Two Interactive. É o fogar dos departamentos de mercadotecnia, relacións públicas e desenvolvemento de produtos.
En febreiro de 2014, os títulos de Rockstar Games venderon máis de 250 millóns de copias, sendo a franquía máis grande a da serie Grand Theft Auto, seguida pola de Red Dead
En marzo de 2014, Rockstar Games recibiu o premio BAFTA da academia nos BAFTA Video Game Awards.
Filosofía da Empresa
Malia a súa condición de creadores de Grand Theft Auto e unha das empresas de videoxogos máis exitosas de todos os tempos, Sam Houser e o seu irmán Dan afastáronse dos focos, centráronse na marca Rockstar Games.
En outubro de 2011, o vicepresidente Dan Houser dixo a Famitsu que Rockstar estaba deliberadamente evitando o desenvolvemento do xénero de tirador en primeira persoa. segundo unha tradución de 1UP.com. Isto, para intentar afastarse da sobreexplotación do xénero e do que estaban a facer outras compañías.
Tecnoloxía
Rockstar Games desenvolveu o seu propio motor de xogos chamado Rockstar Advanced Game Engine (RAGE) para facilitar o desenvolvemento de xogos para os sistemas PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One, Windows, Mac e Wii.
É un motor de xogos creado por un pequeno equipo chamado "RAGE Technology Group" no desenvolvedor de videoxogos Rockstar San Diego con contribucións da filial de Rockstar North. Este motor é de código pechado e require autorización de Rockstar para obter unha licenza. A compañía desenvolveu o motor para facilitar o desenvolvemento de xogos en PC e para as consolas PlayStation 3, Wii e Xbox 360. O motor base é o Angel Game Engine desenvolvido por Rockstar San Diego para o seu uso na sexta xeración da consola da serie Midnight Club e outros xogos de Rockstar San Diego.
Antes da creación de RAGE, Rockstar baseaba os seus xogos no motor RenderWare, incluído todo o Grand Theft Auto anterior á serie Stories. O desenvolvemento de RAGE comezou debido á adquisición de Criterion (a empresa que está detrás de RenderWare) polo conglomerado Electronic Arts. Ademais, Rockstar decidiu non usar o motor RenderWare de novo debido a unha cláusula do contrato EA. Este motor ten un potente sistema automatizado anti-trampas; se se detecta un tramposo, a conta suspenderase durante 30 días como aviso, pero se mostra signos de actuar como trampeiro de novo, suspenderase permanentemente. Os únicos casos nos que o usuario evita o sistema anti-trampas son os programas creados por un usuario. No caso das consolas (Xbox One, PlayStation 4, PlayStation 3, Xbox 360) é máis vulnerable que no PC, chegando a un punto que é necesario conectar o ordenador directamente á consola para executar estas trampas a partir do código fonte do xogo.
Información Adicional e Ligazóns externas dos Títulos
1 As versións de PC e PlayStation foron publicadas por BMG Interactive en Europa e por ASC Games en Norteamérica – 1997
2 A versión de PC foi publicada por Gathering of Developers – 2001; a versión para Mac, por MacSoft – 2002
3 As versións de PC e Mac foron publicadas por Gathering of Developers – 2001
4 A versión de PC foi publicada por Gremlin Interactive – 1999
Gas, Tiobre, Betanzos
Gas é un lugar da parroquia de Tiobre no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 52 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 21 eran homes e 27 eran mulleres.
Lipizzan
miniatura|250px|Lipizzan.
O Lipizzan ou Lipizzaner (en Lipicán, en Lipicanac, en Lipicai, en Lipizzano, en Lipicanec), é unha raza de cabalo que xurdiu no século XVIII no cruzamento de eguas nativas mestizas de napolitanos e bérberes con cinco garañóns andaluces seleccionados e importados dende Andalucía, España, alén de cruzamentos con garañóns árabes; a Escola Española de Equitación de Viena, Austria, fundada en 1729 é unha homenaxe a este garañóns andaluces formadores desta raza na cal demostran a "haute école" de movementos do adestramento clásico, incluíndo o alto control, pulos estilizados e outros movementos. O cabalo Lipizzan posúe este nome en homenaxe as terras eslovenas de Lipitza, e popularizouse a través da casa dos Habsburgos, no século XVIII.
Ese cabalo exhibe membros poderosos, garupa chata e cabeza forte. A súa crina, longa e sedosa, lembra a do andaluz. O poldro nace negro e, co pasar do tempo, tórnase branco. As liñaxes consideradas puras comprenden só cinco familias, cada unha descendente dun reprodutor andaluz formador da raza, cuxo nome debe figurar no patrónimo completo de cada individuo.
Espinete
Espinete foi un personaxe televisivo, protagonista principal da versión española de Sesame Street (Barrio Sésamo) que se emitiu durante os anos 1980, interpretado pola actriz Chelo Vivares. Un monicreque que simbolizaba ser un ourizo cacho xigante (medía máis de 1,80 m) de cor rosa, que xunto co seu inseparábel amigo Don Pimpón moraba nun barrio con varios personaxes da serie, de carne e óso.
Moraba nun alboio de cor verde e era popular polo seu desenfadado e infantil xeito de ser; na mairía das ocasións víaselle a xogar con tres nenos.
Espinete é unha creación do ideador de monicreques Kermit Love, ao que TVE pediulle a creación dun animal máis axeitado á idiosincrasia nacional tralo fracaso da Gallina Caponata. Pensouse nunha aguia, mais Kermit non daba abasto coas numerosas peticións dos distintos países nos que se producía Sesame Street. Mr. Love fixera a espinete para Israel, pois o porco espiño é o símbolo da fauna do estado xudeu.
Nou Sardenya
O Camp Municipal de Futbol Nou Sardenya é un estadio de fútbol situado na cidade de Barcelona, no distrito de Gràcia. Foi construído en 1940 e reconstruído na súa totalidade en 1995. É de propiedade municipal e é a sede habitual do Club Esportiu Europa.
O campo ten unhas dimensións de 100 x 63 metros e é de céspede artificial profesional, homologado pola FIFA. Ten capacidade para 7.000 espectadores, cunha tribuna cuberta para 1.000 persoas.
Euridome (lúa)
Euridome (ou en grego Ευριδόμη), tamén coñecida coma Xúpiter XXXII, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2001, e recibiu a designación temporal S/2001 J 4.
Nou Sardenya
Recibe o seu nome por estar situado na rúa Sardenya, esquina Camèlies.
Historia
Tras a Guerra civil española o CE Europa perdeu o seu terreo de xogo, por entón situado entre as rúas Providència e Sardenya, ao ser utilizado como despezamento. O novo estadio foi construído á beira, entre as rúas Sardenya, Camèlies e Secretari Coloma, unha zona practicamente deshabitada por entón. O Estadio da rúa Sardenya inaugurouse o 1 de decembro de 1940.
Apenas tres anos despois, o recinto sufriu a súa primeira transformación importante coa construción dunha tribuna cuberta con capacidade para 1.000 espectadores, sufragada en gran medida co traspaso de Antoni Ramallets ao FC Barcelona. Precisamente os azulgrana foron os invitados ao partido de inauguración tras as obras, disputado o 26 de xaneiro de 1944.
O 14 de agosto de 1960, coincidindo coa Festa Maior de Gràcia, inaugurouse o novo campo de céspede cun partido ante o FC Barcelona. Ao longo dos anos 1960 o estadio experimentou outras melloras, como a ampliación das bancadas ou a instalación da iluminación artificial, en 1963.
Con todo, o crecemento urbanístico ao redor do estadio, e en especial a construción do cinto de rolda, obrigou a derrubar parte das instalacións: bancadas, vestiarios e ata as oficinas do club.
A principios dos anos 1990 o consistorio barcelonés impulsou unha remodelación total do recinto. O antigo estadio foi derrubado e levantouse a actual construción. Xunto coa mellora e modernización das instalacións (sala de prensa, marcador electrónico, céspede artificial etc.) as obras incluíron a construción dun aparcadoiro subterráneo e un polideportivo anexo na rúa Sardenya.
As obras duraron tres anos, durante os cales o club viuse obrigado a peregrinar por distintos estadios da cidade. Co nome de Nou Sardenya, o estadio foi inaugurado o 4 de maio de 1995, cunha festa e un encontro de veteranos. O 15 de agosto dese ano, coincidindo coa Festa Maior de Gràcia, o Europa xogou o seu primeiro partido no novo recinto, ante a UE Lleida, que se impuxo por 0 a 1.
A tempada 2008/09, o CE Europa chegou a un acordo para compartir o terreo de xogo coa Unió Esportiva Poble Sec, equipo do barrio do Poble-sec que se atopaba sen campo propio.
Euridome (lúa)
Euridome ten uns 3 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 23,231 millóns de kms, tarda 723,359 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 149° con respecto á eclíptica (147° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,3770. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Pasifae, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 22,8 a 24,1 millóns de kms, con inclinacións de entre 144,5° e 158,3°.
Recibiu oficialmente o seu nome en agosto do ano 2003, Euridome na mitoloxía grega era descrita segundo algúns escritores gregos coma a nai das Gracias (xunto con Zeus).
La Semana (A Coruña)
Historia e características
Subtitulada Revista ilustrada, apareceu no 1 de maio de 1882. Publicábase os días 1, 8, 16 e 24 de cada mes. O seu propietario e director era Ricardo Caruncho. O último número coñecido é o 8, de 24 de xuño de 1882.
Malta
Malta, oficialmente República de Malta  (en inglés: Republic of Malta) é un pequeno país europeo, que consta dun arquipélago de tres illas moi próximas unhas das outras. Atópase 80 km ao sur de Sicilia (Italia), 284 km ao leste de Tunisia, e 333 km ao norte de Libia. As linguas oficiais son o maltés e inglés, e o 66% da poboación actual de Malta polo menos conversa en lingua italiana. A súa capital é A Valeta.
Cunha poboación duns 516.000 nunha área de 316 km², Malta é o décimo país máis pequeno do mundo en superficie e cuarto país soberano máis densamente poboado. A súa capital é a Valletta, que é a capital nacional máis pequena da Unión Europea por superficie e poboación. Segundo os datos de Eurostat de 2020, a Área Urbana Funcional e a rexión metropolitana cubrían toda a illa e conta cunha poboación de 480.134 habitantes, e segundo a Nacións Unidas, ESPON e a Comisión da UE, "todo o territorio de Malta constitúe unha única rexión urbana". Cada vez máis se refire a Malta como cidade-estado, e tamén figuran nas clasificacións relativos ás cidades ou áreas metropolitanas. Malta é un dos dous países insulares do Mediterráneo, xunto con Chipre. Malta converteuse nunha colonia británica en 1813, servindo como estación de paso para os barcos e como cuartel xeral da Frota Mediterránea británica. Foi o asediado polas potencias do Eixe durante a segunda guerra mundial e foi unha importante base aliada para as operacións no norte de África e no Mediterráneo. O parlamento británico aprobou a Lei de Independencia de Malta en 1964, que outorgou a Malta a independencia do Reino Unido como Estado de Malta, con Isabel II do Reino Unido como a súa raíña. O país converteuse nunha república en 1974. Foi un estado membro da Comunidade de Nacións e as Nacións Unidas desde a independencia, e uniuse á Unión Europea en 2004, pasou a formar parte da unión monetaria da zona euro en 2008.
Prehistoria e Antigüidade
miniatura | Templo [[Megalitico | Megalítico de Ġgantija, na illa de Gozo. Construído no Neolítico é Patrimonio da Humanidade.]]
Consérvanse restos megalíticos que datan de máis de 5000 anos. O seu nome antigo foi Melita (Μελίτη) derivado de mel. Os primeiros poboadores de Malta foron agricultores da Idade de Pedra que chegaron ao arquipélago no 5200 a.C., probablemente Sicanos da veciña Sicilia, xa que ata a data eles son os únicos habitantes coñecidos da illa entón. Durante 3500 anos esta vila construíu algunhas das estruturas autónomas máis antigas, entre as que destacan as relixiosas, en Ġgantija na illa de Gozo. Tamén en Hagar Qim e Mnadjra hai outros templos megalíticos coas mesmas características.
No 1000 a.C., os comerciantes  fenicios ocuparon as illas e utilizáronas como base para as súas exploracións no Mediterráneo occidental camiño de Cornualla. Ao redor do 700 a.C., os gregos chegaron ás illas e establecéronse preto d´A Valeta.
-555
Outros
Historia ano a ano
Malta
Siciliano medieval
Despois dun breve dominio Bizantino en 533 e dun probable saqueo polos Vándalos, Malta foi conquistada en 870 polo  árabes, o que cambiou case por completo a poboación romanizada da illa. A influencia árabe agora pódese recoñecer na lingua maltesa moderna, que orixinariamente derivaba en parte do árabe vernáculo moi romanizado (aínda que algúns lingüistas cren que ten orixes fenicias). En 1090, despois da invasión normanda de Malta os árabes foron substituídos polos normandos e a illa atopouse baixo o dominio cristián e de novo ligada á próxima Sicilia. Moitos colonos sicilianos mudáronse para Malta. Foi entón cando se creou a nobreza maltesa, toda de orixe italiana, que segue vixente; actualmente conta con trinta e dous títulos, sendo o máis antigo o dos "Baróns de Djar il Bniet e Buqana".
Período aragonés e traslado aos Cabaleiros Hospitalarios
A partir de 1282 Malta pasou á Coroa de Aragón xunto con Sicilia, coa que tivo vínculos moi estreitos, logo de ser conquistada polos almogávares de Roger de Lauria. Continuou baixo o control da Coroa de Aragón durante dous séculos e medio. En 1530, o rei Carlos I de España deixou as illas en arrendamento permanente aos Cabaleiros Hospitalarios, entón coñecidos como a Orde de San Xoán de Xerusalén, xa que Suleiman o Magnífico os expulsara de Rodas en 1522. Establecíase a entrega dun falcón como pago da renda anual. Os Cabaleiros Hospitalarios (hoxe coñecidos como Orde de Malta) grazas á intervención do Papa Clemente VII, ademais de Malta conseguiron  Trípoli a condición de permanecer neutrais nos conflitos entre nacións Cristiáns. Os Cabaleiros Hospitalarios declararon o italiano a lingua oficial de Malta, favorecendo a inmigración á illa de colonias de sicilianos e napolitanos para fortalecer o carácter cristián de Malta.
O asedio de Malta e a batalla de Lepanto
300px | miniatura | O [[Asedio de Malta (1565) | Asedio de Malta de 1565]] O Asedio de Malta comezou o 18 de maio de 1565. Os Cabaleiros da Orde de Malta, baixo o mando do Gran Mestre Jean Parisot de la Valette, enfrontáronse a máis de 160 galeras e 30.000 soldados otománs. Como os musulmáns gobernaban entón o Norte de África, a caída de Malta permitiría o acceso turco ao control estratéxico do Mediterráneo occidental, ademais de protexer os seus barcos mercantes. A Orde conseguiu defender a illa en gran parte grazas á axuda do exército español.
Ao fracaso turco sumouse, seis anos despois, a derrota na Batalla de Lepanto contra a Liga Santa, formada por España,  Venecia, Xénova e a Santa Sé, o que supuxo a neutralización do seu proxecto de expansión mediterránea. Para protexer a illa de futuros desembarcos, construíuse unha cidade fortificada na península do monte Sceberras, chamada A Valeta, en honor do Gran Mestre Jean Parisot de La Valette.
Napoleón e a ocupación francesa
A ocupación francesa foi impopular, polo que os malteses subleváronse e os franceses víronse obrigados a refuxiarse nas fortificacións. Gran Bretaña e o Reino das Dúas Sicilias enviaron munición e axuda. Os británicos tamén enviaron a súa frota, baixo o mando do almirante Nelson, quen levou a cabo o bloqueo das illas. Forzas francesas illadas rendéronse en 1800, e os británicos tomaron o control do arquipélago, converténdoo no seu protectorado.
Dominio británico e segunda guerra mundial
miniatura|Durante o [[Asedio de Malta (1940)|Asedio de Malta 1940, na segunda guerra mundial, a illa resultou moi danada.]] En 1814, como parte do Tratado de París, Malta pasou oficialmente a formar parte do Imperio Británico. Debido á súa proximidade á Canle de Suez usouse como porto de escala para a India e foi o cuartel xeral da frota ata mediados da década de 1930.
No século XIX, Malta foi escenario dun proceso de "anglicanización" por parte das autoridades británicas, na que destacou por contraste o intento político de unir Malta co Reino de Italia. (favorecido especialmente nas décadas de Mussolini) e sucesivamente o desenvolvemento do movemento independentista maltés do século XX. O evento culminante foi a abolición do italiano como lingua oficial en 1936, moi contestada por moitos cidadáns malteses que se consideraban irredentistas (como Carmelo Borg Pisani).
Malta tivo un papel importante durante a segunda guerra mundial debido á súa proximidade ás liñas de navegación do Eixe, polo que estivo de novo asediada. A coraxe do seu pobo motivou a Xurxo VI a conceder a Malta, o 15 de abril de 1942, a George Cross. que se pode ver hoxe na bandeira do país.
Independencia
miniatura | Arquitectura típica construída nos últimos anos en Malta Aínda que Malta se independizou o 21 de setembro de 1964, os británicos permaneceron no seu territorio e mantiveron o control total dos portos, aeroportos, oficinas de correos e estacións de radio e televisión. Segundo a Constitución de 1964, a raíña Isabel II do Reino Unido seguía sendo a soberana de Malta, e un gobernador xeral exercía a autoridade executiva no seu nome. O 13 de decembro de 1974, con todo, Malta converteuse nunha república dentro da Commonwealth of Nations (Commonwealth), co Presidente como xefe de estado.
O 31 de marzo de 1979 fíxose efectiva a saída dos británicos, xa que o seu goberno negouse a pagar a taxa que lle esixía o goberno de Malta para permitir a súa estadía.. Entón Malta atopouse sen bases militares estranxeiras por primeira vez na súa historia. Este evento celébrase como o Día da Liberdade.
Política
O Estado de Malta é unha república cun presidente honorífico, recaendo o goberno no gabinete ministerial encabezado polo primeiro ministro. O Presidente da República nomea como Primeiro Ministro o cabeza do partido que gañe as eleccións, por un período de cinco anos. Os membros do goberno son nomeados polo Presidente da República, baixo proposta do Primeiro Ministro, de entre os membros do órgano lexislativo.
A República de Malta ten un poder lexislativo unicameral (Kamra tar-Rappreżentanti/House of Representatives) segundo a constitución de 1974. A Cámara de Representantes ten entre 65 e 69 membros, elixidos cada 5 anos baixo un sistema de representación proporcional. Esta cámara escolle o Presidente da República para un período de 5 anos.
Xeografía
miniatura|dereita|200px|Principais cidades de Malta. O arquipélago Maltés sitúase no centro do Mediterráneo, a uns 90 km das costas do sur de Sicilia. Compóñeno as illas de Malta, Gozo e Comino, sendo a maior de todas a illa de Malta.
A súa extensión é de 316 km² e ten unha poboación de 382.525 habitantes (ano 2000) dos cales 352.835 residían na illa de Malta, o que dá unha alta densidade de poboación (1210 hab./km²) para un país tan pequeno.
Malta non ten grandes montañas nin ríos, a illa é unha serie de campos e socalcos en pequenos outeiro. Os cantís, baías, calas son propias das illas, sobre todo de Malta. Así mesmo, existen gran cantidade de praias de area fina, sobre todo na illa de Gozo.
A principal cidade pola súa poboación e a súa importancia cultural e política é a capital do Estado, A Valeta (100.700 hab. na aglomeración urbana), séguelle Rabat (13000 hab).
Esternande
O topónimo galego Esternande pode referirse a:
Villard de Honnecourt
Villard de Honnecourt foi un mestre de obras do século XIII, célebre polo seu Carné, que contén numerosos bosquexos de arquitectura, o cal actualmente se conserva na Bibliothèque nationale de France.
A vida do pedreiro
Villard era orixinario da aldea de Honnecourt-sur-Escaut, situada preto de Cambrai, Francia. Como outros canteiros do seu tempo aprendeu o oficio indo de vila en vila, e dunha obra para outra. Co tempo chegaría a ser "magister latomus", é dicir, mestre de obras, profesión que incluía o oficio de arquitecto. Os artesáns da época viaxaban dabondo, e mercé ao seu Carné, coñecemos algunhas das etapas do seu periplo: Laon, Chartres, Lausana e incluso Hungría.
O Carnet
Cunhas dimensións de 14x22 centímetros, o Carné de Villard de Honnecourt compuñase en principio dun centenar de páxinas, das que subsisten algo máis de sesenta. Contén numerosos bosquexos, de gran precisión, acompañados de anotacións.
Longa Marcha 3
Longa Marcha 3 (Chang Zheng 3 en pinyin, abreviadamente CZ-3) é o nome dun modelo retirado da familia de foguetes Longa Marcha que dá nome a toda unha subfamilia de foguetes.
Características
O Longa Marcha 3 era un lanzador orbital chinés de tres etapas deseñado para poñer satélites de ata 4800 kg en órbita baixa terrestre e de ata 1400 kg en órbita de transferencia xeoestacionaria. A primeira e segunda etapas estaban baseadas no foguete Longa Marcha 2C, alimentado por tetróxido de nitróxeno e UDMH, reusando a maior parte da súa tecnoloxía. A terceira etapa usaba un motor crioxénico alimentado por oxíxeno líquido e hidróxeno líquido que supuxo un grande adianto técnico para a China en canto a motores foguete.
Astros de Jalisco
O Astros de Jalisco é un equipo profesional de baloncesto mexicano con sede na cidade de Guadalaxara, Xalisco. Fundado en 1913, xoga na Liga Nacional de Baloncesto Profesional, máxima categoría do baloncesto de México.
Xan Carballa
Xan Manuel Carballa Alonso, nado en Vigo en 1960, é un xornalista galego.
Traxectoria
Aínda que nado en Vigo en 1960 estudou maxisterio en Ourense. É autor dunha importante coleccións de fotografías do nacionalismo na Transición e ten catalogado un amplo arquivo de imaxes propias. Formou parte do grupo fundador do Obradoiro Galego de Audiovisuais. Comezou a colaborar como fotógrafo en A Nosa Terra a finais de 1977, incorporándose á redacción, como xornalista, en 1982. Entre 1984 e 1996 coordinou os suplementos monográficos A Nosa Cultura, dedicados aos principais autores da literatura galega, e a colección A Nosa Historia. Posteriormente foi director de Edicións A Nosa Terra (2004-2006) e subdirector do semanario entre 2007 e 2010.
Formou parte da Comisión de Comunicación do Consello da Cultura de 1990 a 2000 e da Comisión Técnica de Novos Medios da mesma institución. Participou regularmente no programa da Televisión Galega “Hai debate” (2005-2009) e foi colaborador habitual do suplemento de cultura Luces que se publicaba semanalmente na edición galega do diario El País. Tamén é editor en Engaiolarte.
Mañufe
O topónimo galego Mañufe pode referirse a:
Triana Côrte-Real de Oliveira
Triana do Rosário Côrte-Real de Oliveira, nada en Dili o 7 de xuño de 1978, é unha tradutora de Timor Leste.
Mitsubishi Ki-21
O Mitsubishi Ki-21 foi un bombardeiro medio xaponés da segunda guerra mundial. Deseñouse en 1936 e realizou o seu primeiro voo en decembro dese ano. En 1938 entrou en servizo, pero a finais de 1941 xa estaba obsoleto aínda que loitou ata o final da guerra. Algúns deles foron convertidos en transportes coa designación MC-21. Os aliados alcumárono "Sally".
Dvēseļu putenis
Dvēseļu putenis é un filme letón de 2019 dirixido por Dzintars Dreibergs. Estreouse o 8 de novembro de 2019 en Letonia e o 20 de febreiro de 2020 internationalmente. O filme é unha adaptación da novela homónima de Aleksandrs Grīns que conta a historia dun soldado letón durante a primeira guerra mundial. Foi escollido como candidato de Letonia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Despois de presenciar o asasinato da súa nai por tropas alemás invasoras, o adolescente de dezaseis anos Artūrs, xunto co seu pai, decide alistarse no batallón nacional letón do Exército Imperial Ruso co obxectivo de conseguir vingarse e atopar a gloria. Artūrs vai loitar na Fronte oriental, onde perde ó seu pai e irmán e axiña queda devastado. Posteriormente, Artūrs regresa ó seu país acabado de proclamar para loitar na guerra de independencia de Letonia e comezar de novo.
Gran Premio de Suecia de 1975
O Gran Premio de Suecia de 1975 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 8 de xuño de 1975 no Scandinavian Raceway en Anderstorp, Suecia. Foi a sétima carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Foi o sexto Gran Premio de Suecia despois do que se levou a cabo por primeira vez como o Gran Premio de Suecia de verán en 1933, e o terceiro, que se celebrou no circuíto escandinavo. Levouse a cabo sobre 80 voltas ao circuíto de catro quilómetros para un distancia de carreira de 322 quilómetros.
A carreira foi gañada polo piloto austríaco Niki Lauda pilotando un Ferrari 312T. Logrou a vitoria sobre o Brabham BT44B do piloto arxentino Carlos Reutemann. O compañeiro de equipo de Lauda en Ferrari, o suízo Clay Regazzoni terminou terceiro. Foi a terceira vitoria consecutiva de Lauda na tempada logo dos Grandes Premios de Mónaco e Bélxica. A vitoria reforzou o seu liderado no campionato aumentando a dez puntos a distancia con Reutemann e desprazando a Emerson Fittipaldi do segundo lugar.
Informe da carreira
Vittorio Brambilla logrou a pole position, mentres que Lauda clasificou quinto máis rápido e o seu compañeiro de equipo Clay Regazzoni 11º. Na carreira Brambilla púxose por diante, pero na volta 16 foi superado polo Brabham de Carlos Reutemann e, finalmente, tivo que retirarse cun pneumático dianteiro con ampolas. Tom Pryce tivo que entrar en boxes antes de tempo debido a que o acelerador estaba atascado pola area, mentres que Patrick Depailler sufriu unha fuga no circuíto de freo. Hunt retirouse na volta 22 cunha fuga no tubo do freo, Regazzoni e Mario Andretti escalaron postos. Jean-Pierre Jarier perdeu o segundo posto por falta de presión de aceite na volta 38. O mozo Tony Brise estaba mostrando pouco respecto polos seus maiores, superando a Mark Donohue e Ronnie Peterson e logo a Emerson Fittipaldi. A batalla que seguiu freounos e John Watson no Surtees situouse detrás deles. Mentres tanto, Lauda estaba progresando de xeito constante a través da pista e na volta 42 era segundo. Fixo unha serie de voltas rápidas, beneficiándose dun composto de pneumático máis duro, pechou a Reutemann e chegoulle para gañar o Grand Prix por 6 segundos. Reutemann terminou segundo con Regazzoni, no outro Ferrari 312T, terceiro. Brise tiña a súa caixa de cambios atascada na cuarta e cedeu ante Donohue, pero no seu terceiro Gran Premio gañou o seu primeiro punto no campionato do mundo e o primeiro para Graham Hill como construtor. Foi o único punto da prometedora pero breve carreira de Brise na F1. Fittipaldi tivo problemas de freos e foi superado por Jody Scheckter ao final carreira para terminar no oitavo lugar.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Diario 16 de Galicia
Diario 16 de Galicia foi un xornal rexional que se publicou entre 1989 e 1994 en Vigo.