cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DS Orion
Nunha das súas primeiras viaxes, o 5 de decembro de 1874, sufriu un accidente e afundiu en Meløyvær e xa non volveu navegar ata a primavera seguinte. Polos numerosos accidentes sufridos coñeceuse ó barco como ulykkeskipet (o barco accidente). En 1888 e 1889 o navío sufriu unha reforma en profundidade e durante unha navegación de proba explotou a caldeira.
En outono de 1902 reconstruíuse de novo, aumentándose a potencia do motor ata os 750 cabalos. O 12 de decembro de 1903 produciuse un incendio a bordo ó caer unha lámpada de petróleo, o lume estendeuse rapidamente e como consecuencia morreron 7 tripulantes e 1 pasaxeiro.
Radio Quiroga
Radio Municipal de Quiroga é a emisora de radio pública do concello de Quiroga. Comezou a emitir o 2 de abril de 1994. Localizada na Casa da Cultura municipal emite máis de dez horas diarias de programación propia, desde as 10:00 ás 20:30 horas.
Condado de Washington
Hai 30 condados (counties), e unha parroquia (parish), que se chaman Washington nos Estados Unidos, todos nomeados así por George Washington. É o nome de condado máis común nos EUA.
Alejandro Fernández Álvarez
Alejandro Fernández Álvarez, nado en Tarragona o 30 de maio de 1976, é un político e politicólogo catalán, deputado no Congreso na Xª Lexistaltura e deputado no Parlamento catalán durante a XIª e XIIª lexislaturas. É presidente do Partido Popular Catalán dende o 10 de novembro de 2018 despois da renuncia de Xavier García Albiol.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Políticas e da Administración pola Universidade Autónoma de Barcelona e fixo un máster en Comunicación Política pola mesma universidade. Foi profesor de Ciencia Política da Universidade Rovira i Virgili de Tarragona entre 2004 e 2012.
Traxectoria política
Ingresou nas Novas Xeracións do Partido Popular en 1994. En 1999, converteuse en asesor do PP no concello de Tarragona e, en 2003, foi elixido concelleiro. Dende 2008 é o presidente provincial do seu partido e, dende, 2009 é o voceiro e candidato pola provincia.
Nas eleccións xerais de 2011, na Xª Lexislatura, conseguiu a acta de deputado como cabeza de lista do PP pola circunscrición electoral de Tarragona. Nas eleccións municipais de 2015 repetiu como alcaldable do PP para Tarragona, pero pasou de 7 a 4 concelleiros. Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015 foi cabeza de lista do PP por Tarragona e foi elixido deputado e dende o 22 de novembro de 2016 é o Portavoz do PP no Parlamento de Cataluña, en substitución de Enric Millo.
Foi reelixido deputado tralas eleccións ao Parlamento de 2017 cunha apertada pugna polo escano correspondente na circunscrición Tarragona. En outubro de 2018, converteuse no novo presidente do Partido Popular de Cataluña. Fernández foi o único candidato que presentara avais suficientes para ser proclamado, trala retirada do único competidor, Iván García, que alegou "falta de neutralidade, transparencia e garantías" no proceso electoral.
Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021, foi o candidato do Partido Popular á Presidencia da Generalitat, conseguindo só 3 escanos en total, perdendo 1 con respecto ás eleccións anteriores.
Ideoloxía
Fernández preséntase a si mesmo como un «liberal conservador», e considera a Margaret Thatcher e a Ronald Reagan como referentes políticos.
Ana Teresa Pereira
Ana Teresa Pereira, nada no Funchal en 1958, é unha escritora portuguesa.
Traxectoria
Nacida e residente na Illa da Madeira, aínda estudante e guía intérprete, viu publicado en 1989 o seu primeiro livro, Matar a Imagem.
Estreouse na literatura infantil con A Casa da Areia e A Casa dos Penhascos, dando así inicio a unha nova colección xuvenil que ten por base de título A Casa. Son cinco: dos Pássaros, dos Penhascos, do Nevoeiro, das Sombras, da Areia. Aventuras dun pequeno grupo de cinco heroe - invocando a famosa Enid Blyton: os irmáns David e Cristina, a prima Mónica, o amigo João, e o can Charlie. Os cativos rebelan misterios por varios lugares da illa da Madeira. A nai, Carla, escribe libros.
Acabou construíndo, dentro da ficción portuguesa, unha obra singular e coherente que conta coa publicación, entre 1989 e 2019, de máis de corenta títulos.
Colaborou cos xornais Público (columna: A Quatro Mãos) e Diário de Notícias (Funchal) e coas revistas Islenha e Margem 2 (ambas as dúas do Funchal).
Eduardo Pitta, Público: "Nos últimos dezaoito anos, Ana Teresa Pereira constríiu unha das obras máis coherentes e sólidas da fición nacional. De feito, sen que nos decatásemos, as máis de vinte novelas que publicou, oscilando entre os fairy tales, o fantástico, o policial e o western, non necessariamente por esta orde, fixeron do seu nome unha referencia".
Jacksonville Jumbo Shrimp
Os Jacksonville Jumbo Shrimp son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Jacksonville, Florida. O club, de clase Triple-A, compite na Southeast Division da International League. Antes desta competición, xa participaran na International League (1962–1968) e despois na Southern League (1970–2020), esta última de categoría Double-A. A franquía, fundada en 1962 como Jacksonville Suns, está afiliada desde 2009 aos Miami Marlins da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no 121 Financial Park, un estadio inaugurado en 2003 con capacidade para 11.000 espectadores e cun custo de construción de 34 millóns de dólares.
Armando López Salinas
Armando López Salinas, nado en Madrid o 31 de outubro de 1925 e finado na mesma cidade o 25 de marzo de 2014 foi un escritor e político español, dirixente do Partido Comunista de España (PCE).
Congreso dos Estados Unidos de América
O Congreso dos Estados Unidos (en United States Congress) é o depositario do poder lexislativo dos Estados Unidos. É un órgano bicameral, composto pola Cámara de Representantes e o Senado.
A Cámara de Representantes ten 435 membros que representan un distrito congresual ó que serven por un bienio. Os postos divídense en función da poboación de cada estado. No presente, o seu número non medra, aínda que nos inicios, correspondía un representante por cada 30.000 persoas.
En troques, cada estado conta con dous Senadores, sen importar a súa poboación. Hai 100 senadores, que serven polo menos un sexenio. Tanto os representantes como os senadores son hoxe día elixidos polo pobo, aínda que nalgúns estados o gobernador pode pór un substituto no caso de que o posto dalgún senador do seu estado estea vacante.
Ambas as cámaras reúnense no edificio do Capitolio, en Washington, D.C.
Historia
O Congreso dos Estados Unidos deriva do Primeiro Congreso Continental, unha reunión de representantes de doce das dezasete colonias de Gran Bretaña en Norteamérica, no outono de 1774. O 4 de xullo de 1776, o Segundo Congreso Continental declarou as Trece Colonias do leste da costa de Norteamérica (dende Xeorxia até Massachusetts do Norte ou Maine), referíndose a si mesmos como "Os Estados Unidos de América". Baixo os Artigos da Confederación, o Congreso era un órgano unicameral onde cada estado tiña igual representación, e no cal cada estado podería pór vetos en case todas as accións. A falta de efectividade deste goberno federal fixo que o Congreso convocase unha Convención, que se celebrou en 1787. Esta tiña como obxecto revisar os Artigos da Confederación, terminou escribindo unha nova constitución.
Sala de Exposicións Porta Miñá
O Sala de Exposicións Porta Miñá é un museo situado en Lugo, Galicia, que acolle unha mostra de restos arqueolóxicos da época romanos atopados na cidade.
Descrición
A sala Porta Miñá atópase fronte á porta da Muralla da que recibe o seu nome. Nese lugar comezaba o "decumanus máximo" da cidade, ata onde chegaba a vía XIX procedente de Bracara Augusta. A sala acolle unha exposición con restos de catro épocas do Lugo romano: a conquista, o esplendor, a fortificación e o ocaso.
Loita Revolucionaria
Loita Revolucionaria (en grego: Επαναστατικός Αγώνας, Epanastatikos Agonas) é un grupo paramilitar grego da extrema esquerda coñecido polos seus ataques contra edificios do goberno grego e a embaixada estadounidense en Atenas. Tanto o goberno grego como os medios de comunicación descríbeno coma un grupo terrorista.
O Covelo, Cures, Boiro
O Covelo é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Loita Revolucionaria
Os ataques entre 2003 e 2007
A primeira aparición do grupo foi en 2003 cun ataque con bomba no complexo dos xulgados de Atenas, seguido dos ataques en 2004 contra o ministro de traballo grego e autobuses da policía. O 22 de decembro de 2005 o grupo publicou un manifesto na revista satírica grega To Pontiki no que se definían como revolucionarios, anti-globalización e anti-estadounidenses. En xaneiro do 2007, unha chamada anónima que dicía formar parte do grupo atribuise o ataque realizado cun mísil contra a embaixada dos EE.UU en Atenas. Despois do ataque con mísil do 12 de xaneiro do 2007, as autoridades gregas identificaron o grupo como unha escisión da Organización Revolucionaria 17 de novembro.
Declaración de 2007
Nunha declaración publicada na To Pontiki o 25 de xaneiro, Loita Revolucionaria admitiu a autoría do ataque contra a embaixada alegando que o "golpe foi a nosa resposta á guerra criminal contra o terrorismo que os EE.UU desataron por todo o planeta ca axuda doutros estados compañeiros de viaxe".
Designación terrorista
A Unión Europea engadiu LR á súa lista de organizacións designadas como terroristas o 29 de xuño de 2007.
Implicacións en 2009
En xaneiro do 2009 a policía grega fixo público que os seus tests de balística amosaba que a arma utilizada por LR no atentado do 30 de abril de 2007 fora usada de novo o 5 de xaneiro de 2009 no tiroteo dun oficial de policía. Unha segunda arma usada o 5 de xaneiro foi relacionada pola policía co ataque do 23 de decembro de 2008 contra un autobús da policía. Segundo as informacións este ataque foi recoñecido por un grupo autodenominado Acción Popular (Λαϊκή Δράση, Laiki Drasi), en resposta ós disturbios en Grecia de 2008.
Ataques de Loita Revolucionaria
Nota: Nesta lista non se incluíron os ataques sen confirmar ou de dubidosa autoría.
Chimé Chapela
José Chapela González, coñecido como Chimé, nado en 1944 e finado en Madrid o 25 de xullo de 2016, foi un avogado e político comunista galego, alcalde de Cangas logo da recuperación da democracia.
Traxectoria
Avogado de profesión, nas eleccións municipais de 1979 encabezou a candidatura electoral do PCG. Con ela obtivo cinco concelleiros, por detrás do candidato Antonio Velloso da UCD, e que ademais era o presidente do Alondras. Co apoio do BN-PG (3 concelleiros), Unidade Galega (3) e PSOE (1), conseguiu facerse coa vara de mando municipal.
Como profesionalmente traballaba en Madrid durante o mandato (1982), dimitiu e substituíuno Tucho Perete. El trasladouse a Porto Rico aínda que posteriormente regresou a España.
Aethelberht II de Anglia Oriental
miniatura|180px|Imaxe de Aethelberht II nun prato de bronce na Catedral de [[Hereford.]] Aethelberht II, tamén chamado Etelberto ou Adalberto (do inglés antigo: Æthelberht) foi rei de Anglia Oriental a finais do século VIII. É venerado como santo na igrexa católica e na anglicana, a súa festa celébrase o 20 de maio.
Traxectoria
Descoñécese a data de nacemento. Fillo de Aethelred, rei de Anglia Oriental, e a súa esposa Leofrana. Foi un mozo piadoso e cheo de humildade, inclinado á vida relixiosa, con todo, estaba destinado a suceder ao seu pai. Accedeu ao trono cara a 779. Igualmente preferiuse manterse célibe pero tivo que tomar a man de Ælfryth, filla de Offa, rei de Mercia, a fin de unir as liñaxes. No entanto, cara a 794, Aethelberht foi asasinado por un home chamado Grimbert, co que Offa se apoderou do reino de Anglia Oriental.
Ao aparecer representado coa súa cabeza entre as súas mans, forma parte das filas de santos cefalóforos. Os seus restos foron enterrados en Hereford, de feito, a catedral anglicana en Hereford atópase dedicada a el.
Navia Rivas
Traxectoria
É filla de Mini, deputado galego do BNG e cantautor, histórico membro de Fuxan os Ventos e fundador de A Quenlla.
No 2015, puxo música á campaña de Nós - Candidatura Galega para as Eleccións xerais de España de 2015 coa canción “Nós, porque este soño é necesario para un soño” en colaboración con Mini e NAO. A partir do 2016, participou en concertos de promoción da lingua galega xunto con artistas como Skandalo GZ e O Leo i Arremecághona! en xornadas organizadas polas mocidades do BNG. En 2020 colaborou no primeiro álbum de SonDaRúa, Combate eterno, no tema "Éxodo".
Aavo Pikkuus
Aavo Pikkuus, nado en Karepa o 23 de novembro de 1954, é un ex ciclista estoniano, medalla de ouro olímpico coa Unión Soviética.
Traxectoria
Foi campión do seu país en 1972 e de 1974 a 1981 Pikkuus foi parte do equipo olímpico soviético. Nas Olimpiadas de Montreal (1976) gañou o ouro contrarreloxio por equipos con Anatoli Chukanov, Valeri Kaminski e Vladimir Chaplygin. Nos campionatos do mundo gañou o ouro nos 100 km por equipos en 1977 e a prata en 1975 e 1978. En 1977 Pikkuus gañou a Carreira da Paz.
Foi declarado deportista estoniano do ano en 1974 e 1978. Logo de se retirar do ciclismo en 1981 converteuse en piloto de rallies e en 1983 gañou o Rally de Saaremaa.
En 2001 recibiu a Orde da Cruz Vermella Estonia de terceira clase.
Illa de San Simón
300px|miniatura|Mapa do arquipélago de San Simón. A illa de San Simón pertence á parroquia de Cesantes, no concello de Redondela, sendo un dos cinco lugares desta parroquia. Na actualidade atópase deshabitada. Preside a enseada de San Simón, no extremo interior da Ría de Vigo, delimitando cos concellos de Redondela, Soutomaior e Vilaboa. A illa está unida á illa de Santo Antón por unha ponte. O conxunto de ambas as illas mide 250 metros de longo e 84 de largo. Ademais existen outros dous pequenos illotes, San Bartolomé e San Norberto.
Ao longo da súa historia a illa foi empregada como mosteiro, lazareto, cárcere e fogar para nenos orfos. O seu conxunto está catalogado como Ben de Interese Cultural dende 1999.
Idade Media
miniatura|Estatua adicada a [[Mendinho, Johan de Cangas e Martín Codax.]] miniatura|[[Francis Drake ou Francisco Dráguez, como era chamado polos veciños do lugar, esnaquizou e destruíu a igrexa e as imaxes de San Simón antes de queimar a illa.]]
A illa foi un antigo centro monástico cantado polo poeta Mendinho na Idade Media. Proba disto é o seu escrito, o único que se coñece do autor, e que se cre que era nativo da zona. Na súa honra realizouse un busto na illa, así como a Johan de Cangas e a Martín Codax.
Entre os séculos XII e XIII estivo habitada polos templarios e despois polos franciscanos, a Orde dos Pascualinos de San Simón. Mais en 1307 esta orde relixosa sofre a excomulgación, véndose obrigada a abandonar a illa.
Despois de permanecer case un século abandonada, a diocese de Tui, que até o momento posuía o control político da illa, cédella a Isabel a Católica, nun acto de bondade e agradecemento pola súa fidelidade.
En 1589 foi saqueada por piratas ingleses, entre os que se atopa o célebre Francis Drake.
Século XVIII ata a guerra civil española
miniatura|esquerda|A batalla da baía de Vigo, [[23 de outubro de 1702, de Ludolf Bakhuizen (ao redor de 1702).]] miniatura|esquerda|Vista frontal da Illa de San Simón dende Cesantes Foi escenario da batalla de Rande en 1702, cando navíos de Países Baixos e de Inglaterra unidos pola guerra de sucesión contra a coroa de Castela; trataron de asaltar a Frota de Indias cargada coas mercadorías de case 3 anos. Os galeóns pertencentes á Coroa de Castela e escoltados por unha escuadra francesa que proviñan de América, e que se saldou coa derrota das forzas franco-castelás. Unha gran parte do contido dos galeóns (que se cre que era ouro, prata, diamantes, especias coma o cacao e tamén madeiras nobres e tabaco) foron saqueados polos navíos ingleses da raíña de Inglaterra (Ana I de Estuardo), mais o intento de frustrar as expectativas de roubo, unha gran parte das riquezas dos barcos foron baleiradas ao mar, e unha gran porcentaxe do ouro e prata pertencente á coroa de Castela xa fora descargado en bois ata Madrid semanas antes do combate. Posteriormente, os integrantes das frotas anglosaxoas asaltaron as aldeas circundantes á Ría de Vigo, con especiais efectos devastadores en aldeas coma, Cangas, Redondela, Vigo, Soutomaior e Arcade; ás que queimaron e asolaron. A illa de San Simón tamén sufriu as consecuencias das tropas inglesas. A ermida de San Pedro quedou case totalmente derruída, ata a súa posterior restauración no século XIX. As elucubracións e testemuños elaborados sobre o paradeiro das riquezas dende o suceso son confusos, e numerosas inmersión realizadas en diferentes anos posteriores ao afundimento dos navíos revelaron a inexistencia de ouro e outros materiais preciosos nos arredores da illa.
En 1719 o Almirante Michells penetra na illa, e posteriormente existe unha nova ameaza por parte das tropas francesas de Napoleón na guerra da independencia, e a illa é abandonada e rehabitada en numerosas ocasións.
A continua ocupación por ordes monásticas debíase á súa boa situación xeográfica, xa que estaba illada, nun lugar tranquilo, e preto do mosteiro de Poio, un dos máis importantes da época. Todo este contexto de invasións e saqueos por parte de piratas e almirantes estranxeiros provoca un estado de inestabilidade na illa e na comarca en xeral. Ademais, simultaneamente sucedía un conflito a nivel galego, as guerras irmandiñas. O arquipélago de San Simón foi tamén testemuña destes conflitos, e o representante de Soutomaior Fernando Andrade resulta ferido de gravidade.
Dende mediados do século XVII a illa permaneceu abandonada. Posteriormente, por Real Ordenanza de 6 de xuño de 1838, e da man do comerciante rioxano Norberto Velázquez Moreno, procedeuse a habilitar e acondicionar a illa para convertela nunha leprosería ou lazareto. Na illa de Santo Antón estaban os enfermos sen cura, mentres que na de San Simón albergábase ó resto. Dadas as frecuentes corentenas ás que estaban sometidos os navíos da ruta americana, viña ser un elemento indispensable para todo porto que quixese entrar nas vías marítimas de percorrido longo, o cal foi un feito diferencial e vital para a expansión do porto de Vigo e o establecemento das conserveiras catalás que trouxeron consigo novas técnicas de organización empresarial e de manufacturas. Así, as numerosas epidemias de cólera e lepra procedentes do exterior eran freadas. Construíuse tamén a ponte que a une á illa de Santo Antón, xa que ata entón a único medio de comunicación entre as dúas illas era o marítimo. A leprosería clausurouse en 1927.
Guerra civil
miniatura|esquerda|Antigo cárcere da illa visto dende o peirao. A partir de 1936, coa chegada da guerra civil española os edificios da illa foron empregados como campo de concentración e de exterminio para os presos políticos contrarios ao réxime ditatorial e autoritario, na súa maioría provenientes das zonas próximas coma Vigo, Pontevedra, Ourense e Vilagarcía de Arousa, aínda que tamén eran frecuentes os presos de Asturias, León ou do País Vasco. Estímanse que ao redor de 6.000 persoas foron encarceradas durante a guerra civil e a posguerra. Foi cualificada polos franquistas como colonia penitenciaria, aínda que a realidade era a dun campo de exterminio onde os presos políticos comunistas, republicanos ou socialistas eran asasinados. Mantívose en funcionamento ata o ano 1943.
miniatura|Antigo [[lazareto e posterior residencia dos militares.]] A antiga leprosería quedou relegada a albergar aos militares que vixiaban a illa, así coma o persoal complementario (administrativos, intendencia ou enfermería). Construíronse ademais torres de vixilancia, melloráronse os muros e os accesos. As condicións ás que estaban sometidos os presos eran inhumanas e crueis, as condicións sanitarias eran deficientes e o amoreamento de presos era considerable. Estaban distribuídos en diferentes pavillóns ao longo da illa, e a miúdo producíanse fusilamentos masivos. Crese que centos de persoas morreron a causa dos seus ideais, a mans dos falanxistas. A illa era considerada un dos centros penitenciarios franquistas máis temibles.
A illa de San Simón foi escenario do final do filme O lapis do carpinteiro, onde trasladaban a Da Barca, un preso político, á Illa, un dos cárceres dos que se dicía que era case imposible saír vivo.
Posguerra
Foi en 1943 cando o arquipélago deixou de funcionar coma cárcere, sufrindo un paulatino abandono, só interrompido nas épocas estivais polos membros da Garda de Franco, co nome de Colonia de Educación e Descanso, que pasaban alí as súas vacacións. O 22 de agosto de 1950 sucedeu un tráxico incidente. Uns cincuenta pasaxeiros da Guardia de Franco volvían da illa cara a terra nunha embarcación, "A Monchiña", cando debido ás malas condicións do tempo e as correntes habituais da zona, a embarcación afundiu. Case ningún dos pasaxeiros sabía nadar, e corenta e tres tripulantes perderon a vida no accidente. Na illa de San Norberto, na cara sur do arquipélago, construíuse un pequeno cruceiro na honra dos falecidos no accidente d'A Monchiña.
A illa foi clausurada debido á traxedia mais reabriuse para ser empregada como Fogar Méndez Núñez para a Formación de Orfos de Mariñeiros, que funcionou entre 1955 e 1963.
Actualidade
No ano 1999 as illas de San Simón e Santo Antón foron declaradas Ben de Interese Cultural e comezou a reconstruírse procurando alcanzar unha harmonía entre a natureza (rescatando os xardíns ou o centenario Paseo dos buxos) e a remodelación dos edificios xa existentes sen deteriorar a contorna.
A Illa de San Simón foi remodelada e convertida pola man de César Portela consonte a súa declaración como centro de recuperación da memoria histórica, rehabilitada coma un espazo protexido, cunha completa rexeneración dos xardíns e das especies arbóreas. Ademais foi tamén redirixida cara a unha función cultural da man da Fundación Illa de San Simón, xa que conta con auditorio, biblioteca, escola do mar, hotel, e restaurante. Entre as diferentes actividades culturais realizadas no lugar destaca a celebración de entrega dos Premios Xerais da lingua galega e do Premio Merlín.
No ano 2006 a Consellería de Cultura elixiu o arquipélago de San Simón como símbolo da represión no Ano da Memoria.
Dende o ano 2011 celébrase na illa o festival Sinsal Audio e dende o 2014 o San Simón Fiddle e mais o festival Encordas, organizados pola asociación Galicia Fiddle.
Monumentos
Paseo dos [[Buxo común|buxos|miniatura]]
Partido da Nación Occitana
miniatura|Bandeira do Partido da Nación Occitana O Partido da Nación Occitana (en occitano: Partit de la Nacion Occitana, até 2004: Partit Nacionalista Occitan) (PNO) é un partido político occitano, fundado en Niza en 1959 por Francès Fontan (1929-1979), inspirado no FLN de Alxeria. Foi fundado como un partido de carácter independentista, con diversas influencias marxistas e libertarias. Sempre ten tido pouco peso e ten sido pouco coñecido pola opinión pública occitana pero ten exercido unha certa influencia sobre o desenvolvemento do occitanismo político. A súa publicación oficial é a bilingüe Lo Lugarn, fundada en 1971 e editada en Agen.
Historia
Este feito permitiu que tanto Robèrt Lafont como certos sectores do Institut d'Estudis Occitans (IEO) tivesen máis protagonismo político. En 1961 Fontan compuxo Etnismo, cara a un nacionalismo humanista, onde afirma que a estatización e independencia de tódalas etnias terían que estar asociadas cun entendemento internacional, onde a lingua decidiría o criterio de etnia e nación. En 1969 escribiu A lingua occitana na loita pola liberación nacional, onde afirma que a lingua materna considerada como o índice sintético da nación, ten de ser purificada de toda achega estranxeira. E en canto aos inmigrantes, debían de ter tres opcións: retorno ao país de orixe, quedar como estranxeiros ou quedar e aceptar a lingua do país.
O partido tivo posicións internas contraditorias. Por unha banda, un membro do PNO foi á cadea por dar apoio ao FLN. Por outra banda, o PNO evolucionou cara a un marxismo-leninismo terceiromundista, o cal non lle fixo gañar adeptos e chegou á escisión do Comitat Socialista Occitan d'Alliberament dirixido por Pèire Maclouf. A súa participación política foi languidecendo pouco a pouco.
Francés Fontan morreu en 1979 e foi substituído por Jaume Ressaire. Dende os anos oitenta, o PNO abandonou progresivamente a súa orientación marcadamente revolucionaria. Hoxe o seu presidente Jaume Ressaire reivindica unha orientación que privilexie unha unidade teórica entre nacionalistas de diversas orixes políticas, pero rexeitando aos extremistas de dereitas e esquerdas.
Rexeitaron participar nas eleccións rexionais francesas, cosa que os vai marxinar aínda máis en favor do Partido Occitano. Tan só nas eleccións europeas de 2004 participou na Liste Occitanie, Catalogne, Pays Basque con Christian Lacour, pero cuns resultados insignificantes.
Mougá
O topónimo Mougá pode referirse a:
Jared Dudley
Jared Anthony Dudley, nado o 10 de xullo de 1985 en San Diego (California) é un ex xogador de baloncesto estadounidense.
Profesional
O 28 de xuño de 2007, foi elixido no Draft da NBA de 2007 polos Charlotte Bobcats. Dudley entrou pronto na rotación dos Bobcats, e xogou o seu primeiro partido coma titular o 24 de novembro de 2007 contra os Boston Celtics, anotando 11 puntos e capturando 9 rebotes. Rematou a tempada 2007-08 con 5.8 puntos por partido.
Dudley xogou 20 partidos cos Bobcats antes de ser traspasado aos Phoenix Suns. Neses 20 partidos, acadou 5.4 puntos por encontro. Foi traspasado xunto a Jason Richardson, a cambio de Raja Bell, Boris Diaw e Sean Singletary. Nesa tempada xogou en 48 partidos para os Suns, nos cales fixo 5.5 puntos, 3.0 rebotes e 0.8 asistencias por partido. Na tempada 2009-10 tivo un papel importante nos playoffs, xa que xogou nos 16 partidos que xogou Phoenix na postempada, cunha porcentaxe de triplas do 42'4%. Porén, os Suns perderon nas finais da Conferencia Oeste contra os Los Angeles Lakers por 4-2.
A tempada 2010-11 foi a mellor a nivel persoal, xa que rematou con 10.6 puntos por partido, e xogou en todos os 82 partidos da tempada regular.
O 26 de agosto de 2014, Dudley foi traspasado ós Milwaukee Bucks xunto a unha elección da primeira rolda do Draft de 2017, a cambio de Carlos Delfino, Miroslav Raduljica e unha elección da segunda rolda do Draft de 2015.
Gran Premio de Hungría de 1989
Cualificación
Riccardo Patrese logrou unha pole position sorpresa no seu Williams, a primeira e única que non logrou McLaren na tempada, superando a Senna en tres décimas de segundo. Outra sorpresa, foi Alex Caffi que quedou a só seis décimas de Senna en terceiro lugar, os pneumáticos Pirelli do seu Dallara ofreceron un mellor agarre que os Goodyears utilizados pola maioría dos mellores equipos. Thierry Boutsen no segundo Williams foi cuarto, por diante do segundo McLaren do líder do campionato mundial Alain Prost en quinto lugar. Os dez primeiros foron completados por Gerhard Berger no Ferrari, Alessandro Nannini no Benetton, Stefano Modena no Brabham, Derek Warwick no Arrows e Pierluigi Martini no Minardi.
Carreira
Ao comezo da carreira, Patrese, Senna e Caffi mantiveron a súa orde na volta 1, mentres que Boutsen perdeuna ante Prost, mentres Berger superábaos. Mansell fixo un bo comezo, chegando ao oitavo na primeira curva. Pronto quedou claro, que Caffi estaba loitando co Dallara incapaz de replicar a velocidade que mostrara na cualificación. En pouco tempo foi pasado por Berger e Prost, e sostiña un tren de coches que consistía en Boutsen, Nannini, Mansell e Warwick.
Nannini saíu do tren cando se detivo para cambiar os pneumáticos. Isto deixou a Mansell no 7º posto, que superou rapidamente pasando a Boutsen e Caffi en rápida sucesión para poñerse 5º. Logo dedicouse a pechar a brecha de 17 segundos cos líderes, e ascendeu á cuarta posición cando Berger entrou en boxes a cambiar os pneumáticos. Unha vez alcanzado o grupo principal, Mansell pasou Prost para ser 3º. Entón o Williams de Patrese comezou a desenvolver unha fuga no radiador, que o atrasou e agrupou ao grupo principal. Co tempo, o radiador de Patrese empeorou e tanto Senna como Mansell pasarono nas curvas. Patrese retirouse da carreira pouco despois.
Mansell comezou a meter presión a Senna, claramente máis rápido pero incapaz de pasar debido á potencia extra do motor do McLaren. Mentres tanto, Prost entrou a cambiar os pneumáticos e reincorporouse na sexta posición, mentres que Berger só herdou o terceiro posto brevemente antes de retirarse con problemas na caixa de cambios, deixando a Senna e Mansell pola súa conta. Eventualmente, o par achegouse ao Onyx de Stefan Johansson. Senna atrapouno nun momento incómodo, xusto na zona de aceleración da terceira curva. O brasileiro vacilou inusitadamente, levantando o pe brevemente, e isto permitiu que Mansell achegásese, pasara a Johansson e logo usar o maior impulso do Ferrari para superar a Senna e tomar o liderado. Logo diso, Mansell non tivo rival ata a meta, superando a Senna en case 26 segundos, con Boutsen completando o podio. Prost adiantou ao Arrows de Eddie Cheever para o cuarto lugar na última volta, mentres que o Lotus de Nelson Piquet redondeou os puntos.
Notas
Líderes por volta: Riccardo Patrese 52 (1-52), Ayrton Senna 5 (53-57), Nigel Mansell 20 (58-77)
Ornunga
miniatura|Igrexa de Ornunga Ornunga é unha vila que era unha parroquia da diocese de Skara (que comprende case todo o Condado de Västra Götaland), no municipio de Vårgårda. Desde 2006 está na parroquia de Asklanda.
Potencia intermedia
miniatura|500x500px|Mapa reflectindo as categorías do poder nas relacións internacionais.     Países frecuentemente considerados [[Potencia mundial|Superpotencias      Países frecuentemente considerados Grandes potencias      Países frecuentemente considerados Potencias rexionais      Países freciuentemente considerados Potencias intermedias.]] Potencia intermedia ou potencia media é un termo empregado no campo das relacións internacionais para describir os estados que non son superpotencias ou grandes potencias, mais que aínda así teñen influencia internacional. Non hai ningunha definición específica de que os países poidan ser potencias intermedias.
Ornunga
En 2000 contaba con 362 habitantes.
Potencia intermedia
Globalmente
Economicamente, as potencias intermedias son xeralmente aquelas nacións que teñen influencia sobre outros países mais non son consideradas grandes potencias. Por exemplo, moitas veces as medias potencias son descritas como as trinta mellores economías do mundo. Porén, a economía non sempre é considerada o factor de definición.
Ornunga
Historia daministrativa
A parroquia é de orixe medieval.
Potencia intermedia
Globalmente
Por baixo do sentido orixinal do termo, unha potencia intermedia é aquela que ten algún grao de influencia global, mais que non posúe dominancia sobre calquera área. Porén, este termo non é universal, e algúns definen o termo potencia intermedia para incluír nacións que poden ser consideradas como potencias rexionais. Os dous termos son ás veces usados de modo intercambiable, aínda que as súas definicións non sexan estritamente as mesmas.
Ornunga
Historia daministrativa
Até 2002, a parroquia era unha parroquia anexa á de Nårunga, Skogsbygden, Ljur, Ornunga, Kvinnestad e Asklanda. Entre 2002 e 2006, a parroquia formou parte do pastorado de Vårgårda, para ser incluída na parroquia de Asklanda en 2006.
Clima
O clima de Ornunga é hemiboreal. A temperatura media é de 5 °C. O mes máis cálido é xullo, cunha media de 16 °C, e o máis frío é xaneiro, cunha temoeratura media de −8 °C.
Aerodramus bartschi
Aerodramus bartschi é unha especie de ave da subclase das neornites, infraclase dos neognatos, orde dos apodiformes, familia dos apódidos e tribo dos colocaliinos (que comprende as salanganas), unha das vinte e seis integradas hoxe no xénero Aerodramus.
Descrición
A especie foi descrita en 1909 polo ornitólogo estadounidense Edgar Alexander Mearns, co nome de Collocalia bartschi, en Proceedings of the U.S. National Museum 36: 476.
Variacións taxonómicas
Antigamente se consideraba conespecífica con Collocalia inquieta (hoxe Aerodramus inquietus).
Posteriormene foi clasificada por Mearns como especie independente dentro do xénero Collocalia como C. bartschi, e máis tarde, reclasificada como a subespecie Aerodramus vanikorensis bartschi (Mearns, 1909) ; finalmente foi elevada de novo á categoría taxonómica de especie co nome actualmente válido de Aerodramus bartschi (Mearns, 1909).
Etimoloxía
O epíteto específico, bartschi, foi unha homenxe que Mearns lle fixo ao malacólogo estadounidense de orixe alemá Paul Bartch (1871-1960).
Sinónimos
Ademais de polo nome válido actual, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Subespecies
Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC) non se recoñece ningunha subespecie.
Características
Aerodramus bartschi mide uns 11 cm de lonxitude. A cabeza e as partes superiores do corpo son de cor parda agrisada. A garganta e a parte superior da peituga son de cor gris abrancazada, e o resto das partes inferiores son de cor gris máis escura. A plumaxe carece de brillo. A cola está algo fendida no centro da súa porción distal.
A súa masa corporal é de 8 g.
Distribución e hábitat
Esta especie, propia das illas Marianas, encóntrase en Guam, en Saipan e en Aguijan, nas illas Marianas do Norte, e extinguiuse localmente nas illas de Rota e Tinian. Foi introducida con éxito en Oahu, no arquipélago de Hawai, a principios da década de 1960, pero a súa poboación alí é pequena.
O seu hábitat natural son os bosques tropicais de terras baixas, as praderías e os mangleirais.
Costumes
Aniña en colonias de até centos de individuos no interior de covas, incluso en zonas de total escuridade, orientándose por ecolocación. Constrúe niños similares aos das outras salanganas colgados das paredes e dos teitos de covas calcarias. A posta consta dun só ovo, pero poden realizar máis de unha ao ano. Como outras salanganas pían e emiten clics que usan para ecolocalizar mentres se desprlazan polo interior das cavernas nas que crían e descansan. A maioría dos individuos deixan a colonia ao amencer para buscar alimento e regresan coa posta do sol para alimentar ás crías. Son cazadores aéreos que capturan insectos sobrevoando os bosques e as zonas costeiras.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especie como LN (en perigro de extinción) porque sufriu un rápido descenso da súa poboación, debido sobre todo á depredación pola serpente Boiga irregularis, introducida accidentalmente en Guam pouco despois da segunda guerra mundial, e antes de 1952, probablemente transportada nun barco de carga, e, talvez, polo uso de pesticidas notros lugares da súa área de dispersión. Existe o risco dun rápido declive se esta serpente coloniza Saipan, onde se concentra a maior parte da poboación da especie. Afortunadamente, hai poucas evidencias de que estas serpentes colonicen calquera illa fóra de Guam, e a cualificación da especie podería ser catalogada nunha categoría de menos risco despois dunha avaliación máis detallada desta ameaza.
Os Cruceiros, Melias, Coles
Os Cruceiros é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 57 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 28 eran homes e 29 mulleres.
Proxecto Yocto
miniatura|ProxectoYocto O Proxecto Yocto é unha plataforma Linux embebida en placas de hardware, como dispositivos IoT ou da automoción autónoma, coa capacidade de xerar un sistema integrado baseado en Linux, adaptado ás características específicas do proxecto. Yocto permite xestionar os fluxos de traballo e o uso das licenzas dentro do sistema.
Historia do proxecto
O proxecto foi anunciado pola Fundación Linux en 2011. O traballo comprende a base dun código aberto, xestionado pola Fundación, soporta múltiples arquitecturas, incluíndo x86 (32/64 bits), PPC, ARM e MIPS. A compatibilidade co número de placas do mercado crece grazas ao engadido de capas de soporte desde os fabricantes, como Texas Instruments ou outros.
Yocto integra partes desenvolvidas conxuntamente para OpenEmbedded, incluíndo BitBake, OpenEmbedded-Core e outros metadatos. Os compoñentes desenvolvidos no marco do proxecto, coñecidos coma "meta-yocto" e "meta-yocto-bsp", inclúen a integración con eclipse. Combinados, melloran as ferramentas do OpenEmbedded, esta plataforma de referencia para construír sistemas avanzados embebidos en HW é coñecida como Poky.
Para desenvolver software, precisamos unha cadea de ferramentas (cruzada): os arquivos fonte e instrucións sobre como compilalos. Iso é suficiente para unha soa fonte. Para máis compoñentes e dependencias en tempo de compilación e execución, increméntase a complexidade e son precisos pasos adicionais. Bitbake é un axente con capacidade de interpretación e execución das receitas de mellora, calcula a cadea de tarefas que se precisan para desenvolver o obxectivo definido e execútao.
Configuración
Para comezar con Yocto, o usuario debe crear un novo contorno de proxecto e editar o arquivo "conf/local.conf" para elixir a placa de destino a través da variábel "MACHINE" antes de simplemente executar "bitbake" seguido dun destino como "bitbake core-image-minimal". A capacidade de modificación de Yocto é moi alta, permite incluír metadatos nunha capa da parte superior da pila de capas existente (OE-Core + meta-yocto + meta-yocto-bsp). Por exemplo ao estender un arquivo da receita, que se nomea por convención coa extensión ".bb" (como en, «ola.bb») faise engadindo un arquivo co mesmo nome e a extensión ".bbappend" (por exemplo, "ola.bbappend").
Isto reduce drasticamente o traballo de mantemento, posto que os integradores de sistemas só teñen que realizar un seguimento de pequenas modificacións ao arquivo .bbappend en lugar da copia completa. Entón, as actualizacións de mantemento dos proxectos upstream hérdanse reconstruíndo a imaxe sen necesidade de editar ningún arquivo de metadatos. Isto supón unha vantaxe que xustifica os ciclos de traballo adicionais que se precisan para crear un pequeno arquivo «.bbappend».
Para poder executar «poky«, a plataforma de referencia do Proxecto Yocto, precísase unha máquina que execute Linux, con 80 GB de espazo libre en disco duro.
Yocto é robusto e seguro, provendo as compañías con capacidade extra para ser donas da tecnoloxía que desenvolvan mediante Yocto.
Óso
250px|dereita|miniatura|Ósos do [[membro inferior do ser humano, en corte: fémur, rótula e tibia]] miniatura|270px|Ósos [[Esqueleto humano|humanos da extremidade superior]] O óso é un órgano firme, duro e resistente que forma parte do endoesqueleto dos animais vertebrados. Está composto principalmente por tecido óseo, un tipo especializado de tecido conectivo constituído por células, e compoñentes extracelulares calcificados. Os ósos tamén posúen cubertas de tecido conectivo (periósteo) e cartilaxe, vasos, nervios, e algúns conteñen tecido hematopoético e adiposo (medula ósea).
Os ósos posúen formas moi variadas e cumpren varias funcións. Cunha estrutura interna complexa pero moi funcional que determina a súa morfoloxía, os ósos son lixeiros mais moi resistentes e duros.
O conxunto total e organizado das pezas óseas (ósos) conforma o esqueleto ou sistema esquelético. Cada peza cumpre unha función en particular e de conxunto en relación coas pezas próximas ás que está articulada. Os ósos no ser humano son órganos tan vitais como os músculos ou o cerebro, e cunha ampla capacidade de rexeneración e reconstitución. Porén, vulgarmente tense unha visión do óso como unha estrutura inerte, posto que o que xeralmente queda á vista son as pezas óseas —secas e libres de materia orgánica— dos esqueletos despois da descomposición dos cadáveres.
Composición
A constitución xeral do óso é a do tecido óseo. Aínda que non todos os ósos son iguais en tamaño e consistencia, de media a súa composición química é dun 25% de auga, 45% de minerais como fosfato e carbonato de calcio e 30% de materia orgánica, principalmente coláxeno e outras proteínas. Así, os compoñentes inorgánicos alcanzan aproximadamente 2/3 (65%) do peso óseo (e tan só un 35% es orgánico).
Os minerais dos ósos non son compoñentes inertes nin permanecen fixos, senón que son constantemente intercambiados e substituído xunto cos compoñentes orgánicos nun proceso que se coñece como remodelación ósea. A súa formación e mantemento está regulada polas hormonas e os alimentos inxeridos, que achegan vitaminas de vital importancia para o seu correcto funcionamento. Non obstante, non todas as partes do corpo teñen este tipo de tecido, como por exemplo o pene, orellas, seos e nariz.
É un tecido moi consistente, resistente aos golpes e presións pero tamén elástico, protexe órganos vitais como o corazón, pulmóns, cerebro etc., así mesmo permite o movemento en partes do corpo para a realización de traballo ou actividades establecendo o desprazamento da persoa. Forma o aparello locomotor orixinando a estrutura ósea ou esqueleto. É tamén un depósito de almacenamento de calcio e fósforo do corpo.
Os ósos compóñense dun tecido vivo chamado tecido conectivo. Os ósos clasifícanse como ósos curtos, longos, planos ou irregulares; por exemplo, os ósos das pernas e brazos son ósos longos, os da cara e vértebras son ósos curtos e os do cranio son ósos planos ou irregulares.
Tipos de tecido óseo
Os ósos posúen zonas con diferente densidade de tecido óseo que se diferencian macroscopicamente e microscopicamente en áreas de óso compacto e áreas de óso esponxoso, sen límites netos que as separen, pois continúan unha coa outra.
Óso compacto
miniatura|360px|Interior dun óso compacto O óso compacto forma a diáfise (a porción alongada dos ósos longos que queda no medio das epífises ou porcións distais deles). Aparecen como unha masa sólida e continua cuxa estrutura só se pode ver nun microscopio óptico. A súa matriz ósea mineralizada está depositada en laminiñas, entre estas están situadas as lagoas cos osteocitos (cada lagoa co osteocito chámase osteoplasto), desde cada unha irrádianse canalículos (condutiños moi delgados), ramificados que as comunican e permiten a nutrición dos osteocitos (recordemos que isto é importante, xa que os osteocitos encóntranse rodeados de matriz mineralizada que non permite a difusión de nutrientes ao osteocito). As laminiñas dispóñense de 3 formas:
Os canais de Havers comunícanse coa superficie exterior (periósteo) ou coa cavidade medular (endósteo) mediante uns canais transversais ou oblicuos chamados canais perforantes ou de Volkman. Estes posúen vasos sanguíneos máis grandes cós propios das osteonas. Nun microscopio óptico é difícil recoñecelos porque non se encontran rodeados de láminas concéntricas.
Tecido óseo
miniatura|220px|Ósos do [[esqueleto humano]]
Substancia fundamental. Compón o 10% da matriz orgánica, posúe unha concentración menor de glicosaminoglicanos (GAG) que a cartilaxe (ácido hialurónico, condroitín sulfato, queratán sulfato), é unha matriz acidofila (en parte debido ao coláxeno). Posúe proteínas exclusivas do óso como a osteocalcina unida á hidroxipatita. A osteopontina tamén unida á hidroxiapatita é similar á fibronectina.
Coláxeno. É o 90% da matriz orgánica, de tipo 1, posúe moitos enlaces intermoleculares, insoluble en disolvente e maior hidroxilación das lisinas.
Substancia inórganica. Fosfato cálcico presente en forma de cristais de hidroxiapatita que aparecen a intervalos regulados de 60 nm a 70 nm ao longo das fibras. Tamén posúe citrato, bicarbonato, fluoruro, magnesio e ión sodio. O óso ademais posúe afinidade por substancias radioactivas que destrúen os seus compoñentes.
Células do óso
No tecido óseo maduro e en desenvolvemento, pódense diferenciar catro tipos de células: osteoproxenitoras, osteoblastos, osteocitos e osteoclastos. Os tres primeiros tipos son estadios funcionais dun único tipo celular. O proceso reversible de cambio dunha modalidade funcional a outra coñécese como modulación celular. Os osteoclastos teñen unha orixe hematopoética compartida coa liñaxe mononuclear-fagocítica. O estadio mitótico dos tres primeiros tipos celulares só se observa no estadio de célula osteoproxenitora.
Cando os osteoblastos entran nun estado de inactividade chámanse células de recubrimento óseo e poden revertelo para secretar citocinas ou matriz ósea.
Formación do tecido óseo
380px|dereita|miniatura|Osificación endocondral (texto en inglés) O óso fórmase por substitución dun tecido conectivo preexistente (a cartilaxe). Existen dous tipos de osificación: intramembranosa (ou directa) e endocondral (ou indirecta).
Funcións
Os ósos posúen varias funcións no organismo humano, que enunciamos a seguir:
Tipos de óso
Os ósos poden clasificarse en función da súa morfoloxía do seguinte xeito:
Ósos longos
Son aqueles ósos nos que predomina o eixo lonxitudinal sobre o resto. Na especie humana é o caso do fémur, do úmero, da tibia e o peroné. É dicir, predominan nas extremidades, tanto no membro superior coma no membro inferior. Os ósos longos posúen dous extremos denominados epífises, unha superior ou proximal e unha inferior ou distal. As epífises adoitan artellarse con outros ósos. Por exemplo, a epífise superior do úmero artéllase coa cavidade glenoide da escápula. Nas epífises insírense diversos músculos, que moven as diferentes articulacións. A zona entre as dúas epífises denomínase diáfise e ten no seu interior a medula ósea. Ao longo da diáfise insírense músculos e discorren arterias, veas fondas e nervios. Na separación entre diáfise e epífise hai un disco de tecido cartilaxinoso que permite o crecemento do óso a medida que a persoa crece ou require máis resistencia nesa área.
Ósos curtos
Son ósos con forma de cubo, no que non predomina ningún eixo sobre outro. É o caso dos pequenos ósos do carpo ou do tarso. Dentro dos ósos curtos hai dous casos especiais:
Ósos aplanados
Son ósos nos que predomina o eixo horizontal sobre o resto de eixos. Por fóra posúen tecido óseo laminar (o áploe) e por dentro tecido esponxoso, o diploe. Os ósos que forman o cranio son ósos planos.
Ósos irregulares
Son ósos que non se poden clasificar noutros grupos debido á súa forma. Son as vértebras e os ósos da faciana.