cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Sibelius
I Guerra Mundial e últimas obras mestras
A principios de 1924 finalizou a que se convertería na súa derradeira sinfonía completada, a sétima, escrita nun único movemento e que estrearía en Estocolmo o 24 de marzo dese mesmo ano. O 30 de agosto a súa filla Katarina casaba co avogado Eero Ilves, 16 anos maior ca ela, que daquela estaba a comezar a súa carreira como xerente de banco e que se encargaría das finanzas e asuntos fiscais dos Sibelius ata os anos 1940. Ao pouco Sibelius marcharía a Copenhaguen para dirixir varios concertos, onde coñeceu á familia real dinamarquesa e recibiu a Cruz da Orde de Dannebrog, mais os seus problemas co alcohol continuaban, mentres escribía cartas de amor a Aino dicíalle nas súas cartas a Adolf Paul:
Amais disto, a súa vida axitada estaba a poñer en tensión o seu corazón, como lle declarou a Aino nunha das súas cartas:
A principios de 1925 Sibelius atravesou unha nova crise que puxo freo ao seu labor compositivo, frecuentando os restaurantes de Helsinqui, se ben esta crise non foi tan acentuada como outras, en parte grazas ao seu estilo de vida familiar en Ainola; algo que non tiña o seu veciño Eino Leino, quen nunha espiral de autodestrución alcohólica acabaría morrendo un ano despois. En maio dese ano o editor Wilhelm Hansen e o Det Kongelige Teater pedíronlle a música para unha produción da obra A tempestade, finalizando o traballo no outono, aínda que a estrea pospúxose ata marzo de 1926. O resto do ano pasouno escribindo pequenas obras, e en decembro pasou o seu 60º aniversario en Helsinqui na casa da súa filla Eva sen querer aparecer en público, a pesar de que chegou a se converter nun evento nacional. As doazóns que recibiu polo seu aniversario sanearon a súa economía, amais diso a súa pensión elevouse a 100.000 marcos anuais e os coros de Finlandia mercaron case unha hectárea de terreo arredor de Ainola e regaláronlla. Nesta época desenvolveuse mellor o sistema dos dereitos de autoría, o que lle permitiu recibir novos ingresos.
A principios de 1926 comezou a composición de Tapiola a raíz dun encargo Walter Damrosch, para o que tomou parte dos donativos que lle fixeran no seu aniversario para viaxar só a Roma en marzo. Durante o verán remataría a canción Väinön virsi, e malia non gustarlle compoñer estas obras por encargo conseguiu rematar Tapiola para o outono. Foi precisamente en outono cando Sibelius dirixiu por última vez fóra de Finlandia cun concerto en Copenhaguen. A finais do ano puido ler boas críticas das súas obras en xornais de Boston e Nova York, aínda que sufriu un pequeno revés logo dos comentarios da estrea de Tapiola, que deixou perplexo mesmo ao entusiasta da súa obra Olin Downes, do New York Times, e que non foi entendida por Lawrence Gilman, do New York Herald Tribune.
A principios de 1927 rematou a súa música ritual masónica, que sería estreada pouco despois, o 12 de xaneiro. A finais de xaneiro, aproveitando a súa boa situación económica, viaxou con Aino a París, Sibelius escribiu:
A principios de agosto, o Parlamento de Finlandia aprobou unha lei sobre dereitos de autoría, o que marcaría o inicio do proceso que o converteu nun home rico, mais isto non se traduciu na produción de novas obras mestras, se ben a principios de setembro xa estaba a pensar nunha nova obra, posiblemente unha nova sinfonía.
A Oitava Sinfonía
miniatura|Sibelius en Ainola nos anos 1930.
A principios de febreiro de 1928 comezou a súa loita coa Oitava Sinfonía, que culminaría coa súa queima contra o ano 1945. En febreiro de 1928 Sibelius viaxou a Berlín para escribir "novas obras". As súas expectativas eran moi altas, mais tardaban moito en completarse, aínda que non mostraba présa por rematala. Nesta época Aino observou un cambio na natureza do seu home, que agora pasaba moito tempo na casa e case non saía á cidade, sendo cualificado pola súa muller como un "ermitán real".
No verán de 1928 Sibelius declarou nunha entrevista que se seguía a desenvolver como compositor, e nunha conversa co tenor Wäinö Sola discutiu a posibilidade de realizar unha sinfonía que describise os famosos rápidos de Imatra. Finalmente non chegou a realizar o encargo, e durante ese ano tan só completou a pequena obra coral Siltavahti. Ao ano seguinte, Sibelius rexeitou invitacións para interpretar a súa música, mais aceptou ver a Cecil Gray, que posteriormente escribiu un importante libro sobre as súas sinfonías. Ese mesmo ano escribiu o seu Op. 115 para violín e piano, e pensou en escribir un Op. 117 que nunca chegaría.
Sibelius era visto cada vez menos en público. Interesado nos inicios de Lapuan liike, posteriormente afastaríase do movemento coa súa radicalización. A actividade compositiva de Sibelius diminuíra considerablemente, e xa en 1930 o único sinal de que seguía interesado na composición foi Karjalan osa, unha pequena peza para coro masculino e piano que foi a súa única composición ese ano.
En 1931, con motivo do 60º aniversario de Aino, escribiu Rakkaalle Ainolle para piano a catro mans, e a obra para órgano Surusoitto para o funeral de Akseli Gallen-Kallela. Ao mesmo tempo, o compositor seguiu progresando na súa nova sinfonía, traballando nela durante a súa estadía en Berlín en maio, mais o seu ritmo de traballo interrompeuse por mor dunha pleurite pulmonar, que foi tratada cun fármaco experimental chamado Eutoton que deixou a Sibelius ás portas da morte. Finalmente recuperouse ao interromper o tratamento, se ben o seu gusto pola composición desvanecérase. A mediados de xuño volveu a casa, e aínda a Oitava Sinfonía continuaba sen estar rematada; nunha carta enviada a Sergei Koussevitzky en agosto, Sibelius afirmou que ao ano seguinte estaría rematada. Cara a finais de 1931 o traballo parecía ir moi ben, mais en xaneiro de 1932 nunha nova carta a Koussevitzky anuncioulle que non remataría a sinfonía ese ano. Porén en outono dese mesmo ano anuncioulle ao novo director á fronte da Helsingin kaupunginorkesteri, Georg Schnéevoigt, que sería o encargado de dirixir a estrea da Oitava Sinfonía en Finlandia na tempada de primavera de 1933, se ben a estrea mundial lla encomendara a Koussevitzky en Boston, e a estrea europea a Basil Cameron á fronte da Royal Philharmonic Society en Londres.
Na correspondencia que mantivo con Koussevitzky, Sibelius comunicoulle que en outubro de 1932 estaría rematada, mais o 17 de xaneiro de 1933 anunciáballe que non estaría concluída esa tempada. Porén, no verán dese ano díxolle ao xornalista Bob Davis que a sinfonía estaría rematada pronto, e un recibo confirma que a obra estaba en fase de transcrición ese verán, e a principios de setembro recibiu 23 páxinas do seu copista Paul Voigt. Aínda que Sibelius mantivo a loita por poñer os toques finais á obra, despois de 1933 non houbo máis declaracións sobre a sinfonía.
No cumio da súa popularidade
miniatura|250px|esquerda|Aino e Sibelius ao carón de [[Carl Gustaf Emil Mannerheim|C. G. E. Mannerheim durante as celebracións do 70º aniversario de Sibelius.]] Logo de deixar de traballar na Oitava Sinfonía o ritmo de vida de Sibelius tornouse máis pausado, en palabras da súa filla Katarina:
Agora Margarete e Heidi estaban tamén casadas e o cuarto dos nenos transformouse en libraría, onde Sibelius sentaba polas noites a escoitar a radio buscando en emisoras estranxeiras interpretacións da súa música.
Aínda que continuou compoñendo, nunha das numerosas entrevistas que concedeu antes do seu 75º aniversario confesou que desbotara todo o traballo que fixera durante un ano enteiro nunha obra orquestral, o que indicaría que decidiu facer unha revisión completa da súa última sinfonía. O seu 70º aniversario foi un evento internacional, xa que Sibelius era daquela o compositor vivo máis popular en países como os Estados Unidos, Reino Unido, ou os países escandinavos, e uns 7.000 espectadores asistiron ao concerto celebrado no seu honor, entre eles tres expresidentes de Finlandia.
O banquete en honor a Sibelius foi o último grande acto en público do compositor, e aínda que as celebracións foron ben, a vergoña polo tremor das súas mans evitou actos públicos posteriores, se ben durante a década de 1930 continuou a reunirse con artistas e figuras destacadas doutros campos, tanto en Ainola coma en Helsinqui, como a cantante Marian Anderson, a violinista Guila Bustabon, Olin Downes, Cecil Gray, e moitos xornalistas estranxeiros que accedeu a recibir a solicitude do Ministerio de Exteriores de Finlandia.
Nesta época Sibelius pasaba os días lendo, escoitando a radio e xogando cos seus netos, mentres que nas noites aínda se dedicaba á composición. Porén non se sabe ata que punto progresou a súa Oitava Sinfonía, o que si é certo é que revisou varias obras anteriores e llas enviou ao seu editor.
Se ben Sibelius deixara de dirixir xa bastante tempo atrás, sorprendentemente en 1939 aceptou unha invitación para dirixir a Radion sinfoniaorkesteri (Orquestra da Radio de Finlandia) durante un programa de radio para celebrar a Exposición Universal de Nova York de 1939 no que non se permitiu a asistencia de público e os músicos sinalaron o tremor das mans do compositor, aínda que este non obstaculizou o traballo.
Segunda guerra mundial e silencio
miniatura|Sibelius en 1939.
No verán de 1939 o matrimonio trasladouse a Helsinqui, xa que Aino estaba desexando ver máis ás súas fillas. Porén un par de semanas despois de instalarse no apartamento que alugaran na capital as autoridades pedíronlle á poboación que enviasen os seus fillos fóra da cidade ante a posibilidade dun ataque da Unión Soviética, polo que os Sibelius decidiron regresar a Ainola coas súas fillas e as súas familias. Finalmente a Guerra de Inverno comezou o 30 de novembro dese ano, e aínda que os Estados Unidos e os países nórdicos lle ofreceron asilo, Sibelius rexeitouno.
En 1941 as tensións entre a Unión Soviética e Finlandia aumentaron e as autoridades volveron pedirlle á poboación que enviasen de novo aos nenos fóra de Helsinqui, polo que outra vez a familia Sibelius se trasladou a Ainola. Desta volta sería con carácter definitivo, a pesar de que o apartamento da capital aínda foi empregado por Sibelius durante 18 meses máis cando necesitaba permanecer na cidade de noite. Ao pouco tempo do seu novo traslado a Ainola comezaba a chamada Guerra de Continuación, que puxo fin aos ingresos que o compositor recibía do estranxeiro, o que xunto ao racionamento de alimentos fixo máis difícil a vida do matrimonio e as familias das súas fillas.
Na primavera de 1942 a reputación internacional de Sibelius sufriu un revés cando Joseph Goebbels fundou unha Sociedade Sibelius en Alemaña. O obxectivo de Goebbels era estreitar os lazos culturais entre os dous países, que loitaban xuntos contra a Unión Soviética, e a iniciativa puido vir do Ministerio de Exteriores finlandés. Sibelius agradeceu o recoñecemento aínda que condenou o nacionalsocialismo e as súas doutrinas radicais no seu diario un ano despois. A creación da sociedade afectou negativamente á música de Sibelius na Alemaña de posguerra e foi mal vista polos países occidentais.
Sibelius non renunciara a dirixir a súa Oitava Sinfonía, mais a guerra afectoulle animicamente e á súa produción, e de feito só fixo un arranxo da súa obra de 1897 Koskenlaskijan morsiamet. O compositor declaroulle á súa secretaria en 1943:
En 1945 Sibelius mencionou na súa correspondencia a finalización da sinfonía, así como a súa queima, feito que Aino confirmaría. O seu neto Erkki Virkkunen, que visitou a casa pouco tempo despois da queima, falou co seu avó, quen lle contou tranquilamente o acontecido, mesmo de xeito xocoso. De feito a queima produciu no compositor un xiro optimista, segundo declarou a súa muller posteriormente. Despois do episodio do lume Sibelius compuxo algunhas outras obras, mais agora a maior parte das súas composicións encontrábanse nos seus desexos e pensamentos, comezando un silencio que duraría ata a súa morte.
En decembro de 1945 Sibelius non asistiu ao concerto que se fixo no seu honor, aínda que recibiu a delegacións na súa casa e agasallos, que non sempre foron de gran valor monetario; por exemplo o que lle fixo a que se convertería nunha das grandes empresas da telefonía móbil, Nokia, que lle regalou o seu produto máis vendido na época, unhas botas de goma.
Cara ao final da década de 1940 Sibelius mostrou que o "silencio de Ainola" non era tan real como se pensaba, compoñendo nunha soa noite en 1946 dúas novas pezas para rituais masóns: Veljesvirsi e Ylistyshymni, e en 1948 outras pezas masónicas e un arranxo de Finlandia hymni para coro mixto. O novo estilo de vida do compositor foi satisfactorio tanto para el coma para a súa familia, e a única molestia foi a tendencia que tivo o compositor de esaxerar as críticas negativas máis insignificantes ou calquera difamación da súa reputación como compositor.
miniatura|250px|esquerda|Visita de Ormandy á casa de Sibelius en 1951.
Contra 1951 Sibelius dixo que estaba a escribir unha nova sinfonía, mais dubidaba de que puidese plasmala no papel, aínda que si podía escribir obras menores, completando un arranxo do seu Op. 91b. Ese mesmo ano o compositor pasou varias semanas en Helsinqui, onde coñeceu intérpretes da súa obra como Eugene Ormandy, Isaac Stern e Jussi Björling. Non foi ata 1954 cando Sibelius recoñeceu que non podería finalizar a sinfonía.
A deterioración da saúde do compositor foi recollida polo seu secretario persoal, que testemuñou como os seus paseos pola natureza se foron facendo menos frecuentes, tornándose inexistentes no inverno e limitándose aos días de bo tempo no verán. Finalmente Sibelius deixou de falar de compoñer e resignouse ao feito tráxico de que nunca completaría a súa Oitava Sinfonía. A familia debía permanecer alerta para evitar que posibles críticas negativas fixesen caer na depresión ao compositor, como cando en 1952 Yrjö Suomalainen afirmou na súa biografía de Robert Kajanus que este lle dera consellos de composición a Sibelius. Amais a angustia invadíao ao pensar nas súas obras de xuventude, que el consideraba de pouco valor.
En 1957 Sibelius realizou os seus últimos arranxos nalgunhas das súas obras. O traballo do compositor mostra que aínda estaba capacitado para compoñer e que o seu cerebro funcionaba perfectamente a pesar dos tremores que sufrían as súas mans e que lle facían dificultoso o traballo.
Morte
miniatura|250px|Tumba. Järvenpää. O 20 de setembro de 1957 Sibelius levantouse mareado, mais revisou a prensa como tiña por costume. Á unha, no medio do almorzo, derrubouse, aínda que recoñeceu ás súas fillas Eva e Katarina cando chegaron á casa. Ás nove da noite finaba a causa dun derramo cerebral ao mesmo tempo que Malcolm Sargent dirixía a súa Quinta Sinfonía nun concerto que estaba a ser gravado na sala de concertos da Universidade de Helsinqui. O día despois da súa morte declarouse día de loito en todo o país. Ese mesmo día, a súa filla Eva anunciaba que a Oitava Sinfonía non existía, e de feito, aínda que a familia atopou pequenas obras inéditas, non se atopou nin a ansiada sinfonía nin outras obras de envergadura.
O día 24 publicouse a súa necrolóxica co sorprendente texto "A música está feita de dor", unha frase que Aino escollera supostamente seguindo os pasos do seu home.
O 29 de setembro tivo lugar en Ainola unha pequena cerimonia de homenaxe ao compositor na que Jussi Jalas tocou algunhas das súas composicións. Á conclusión da cerimonia o seu corpo foi levado a Helsinqui, onde os músicos da Helsingin kaupunginorkesteri e da Radion sinfoniaorkesteri levaron o seu féretro á catedral de Helsinqui mentres Tapani Valsta tocaba ao órgano música de Johann Sebastian Bach. Antes das nove da noite abríronse as portas da catedral, que permaneceron abertas ata a media noite, permitindo que 17.000 persoas pasasen a presentar os seus respectos ao compositor.
O luns 30 de setembro tivo lugar o funeral na catedral de Helsinqui. Ao acto asistiu o daquela presidente de Finlandia Urho Kekkonen, e nel interpretáronse varias composicións e seccións de obras de Sibelius. Despois da cerimonia Aino Sibelius e Urho Kekkonen puxeron as súas coroas, e figuras destacadas da música do país como Uuno Klami e Einojuhani Rautavaara levaron o ataúde ao coche fúnebre, e cando este partiu cara a Ainola milleiros de persoas formaron ao carón da estrada con candeas acesas dende o centro de Helsinqui ata Järvenpää, e unha vez na casa do compositor foron os familiares os que levaron o féretro ao lugar escollido para o enterramento.
Obra
miniatura|Sibelius revisando unha partitura.
O groso da obra de Sibelius é o seu conxunto de sete sinfonías. Ao igual que Beethoven, Sibelius utilizaba cada unha para desenvolver mellor o seu propio estilo compositivo individual. Porén, a diferenza do compositor alemán, quen aproveitaba as sinfonías para facer declaracións públicas, reservando os seus sentimentos máis íntimos para ás súas obras máis pequenas, Sibelius publicaba os seus sentimentos individuais nas propias sinfonías. Estas obras continúan sendo representadas frecuentemente en salas de concerto e son a miúdo rexistradas en disco.
Ata aproximadamente 1926 mostrou unha produción moi prolífica que inclúe pezas inspiradas na epopea nacional finlandesa Kalevala, cen cancións con acompañamento de piano, música incidental para 13 obras, a ópera en sueco Jungfrun i tornet (en galego A moza na torre), música de cámara, música para piano, 21 publicacións de música coral, e música ritual para a masonaría. Aínda que viviu ata 1957, non publicou obras importantes despois de 1925.
Logo da súa Sétima Sinfonía non compuxo ningunha outra obra importante nos seus últimos trinta anos de vida, aínda que comezou a escribir a súa Oitava Sinfonía que el mesmo destruiría e da que apenas se conservan uns fragmentos. Podería dicirse que as únicas dúas obras significativas que se conservan compostas con posterioridade á Sétima Sinfonía son a música incidental para a obra de Shakespeare A tempestade e o poema sinfónico Tapiola. Porén, o compositor Einar Englund escoitou do seu titor Martti Paavola, quen visitara o apartamento de Sibelius en Helsinqui en 1940, que puidera ver o que gardaba na caixa forte, onde segundo Paavola había varias partituras, un réquiem, unha sinfonía (posiblemente a oitava), e tamén varios poemas sinfónicos.
Sibelius foi considerado o gran neoclasicista do século XX por Olin Downes, quen o presentou como contrapeso dos "modernistas" e "intelectuais", e os seus escritos tendían a cualificar a Sibelius como o arquetipo de compositor conservador.
Ademais das súas sinfonías, as composicións máis coñecidas de Sibelius son o poema sinfónico Finlandia, a Suite Karelia, o Valse triste, o seu Concerto para violín e Tuonelan joutsen (en galego O cisne de Tuonela, un dos catro movementos da Suite Lemminkäinen). O xenio de Sibelius revélase principalmente nas súas sinfonías, poemas sinfónicos e no seu concerto para violín.
Unha das principais fontes para as súas composicións foi a epopea nacional finlandesa Kalevala, que inspirou poemas sinfónicos como Kullervo e Tapiola; de feito Tapio é un rei do bosque e Tapiola é coma un bosque convertido en música.
Natureza
Frecuentemente dise que os bosques dos arredores de Ainola inspiraron a composición de Tapiola. Sobre a relación de Sibelius coa natureza, o biógrafo Erik W. Tawaststjerna escribiu o seguinte:
Frecuentemente a súa música é descrita como "sombría", "erma" e "elemental", identificándoa co seu amor á natureza dos países nórdicos.
Estilo musical
Moitos críticos viron nas primeiras composicións de Sibelius, concibidas para ser interpretadas polos membros da súa familia, influencias da escola clásica vienesa ou posteriormente de Tchaikovsky e Grieg en particular. Algunhas destas primeiras obras como Vattendroppar pénsase que poderían ser exercicios de práctica técnica para el e seus irmáns.
Sibelius estaba impregnado da literatura da súa Finlandia natal, concretamente da epopea nacional finlandesa Kalevala, da que extraeu numerosos textos para as súas obras vocais e temas para os seus poemas sinfónicos. De feito, as primeiras composicións destacadas (Kullervo, En Saga, Suite Limminkäinen e Finlandia) son concepcións programáticas inspiradas na literatura nacional finlandesa, o que dá mostra da atmosfera de desenvolvemento do orgullo nacional que se estaba a levar a cabo no seu país, e amosa o seu compromiso cultural. Fronte aos grandes músicos finlandeses da época, que se formaran en Alemaña e cuxa música era vagamente nacionalista (como no caso de Kajanus), Sibelius tivera unha formación fundamentalmente finlandesa e pode dicirse que é a partir de Sibelius cando naceu e se desenvolveu un corpus significativo de música especificamente finlandesa. A pesar da relación da música de Sibelius co folclore finlandés, esta non cita nin imita fontes folclóricas e apenas se poden atopar probas da influencia directa da canción popular nas súas obras, aínda que si comparte algúns trazos estruturais xerais coa meirande parte da música folclórica: a importancia do cromatismo, a adhesión ás escalas diatónicas e xeralmente modais, as extensións melódicas enormemente restrinxidas e a tendencia a rodar de xeito continuo unha única nota que fai as funcións de centro tonal. Estas características están sustentadas por unha harmonía esencialmente triádica e modal e que frecuentemente se mostra ambigua. Outro trazo especialmente característico da súa música é a importancia do tritono, que equilibra os puntos melódicos máis importantes coas notas longas dos pedais do acompañamento.
Se ben as súas primeiras composicións tiveron un marcado carácter nacional e romántico, dende o seu traslado a Ainola en 1904 foise afastando deste estilo, un cambio que xa se aprecia na Terceira Sinfonía, e que se fixo patente catro anos despois, cando tras a súa operación de gorxa a súa linguaxe se tornou máis introvertida. Outros autores coma Robert P. Morgan sinalan 1899 e a Primeira Sinfonía de Sibelius como o momento no que o compositor tomou un cambio de dirección cara a un estilo máis abstracto e económico. As súas sinfonías continuaron e revitalizaron a tradición sinfónica do século XIX malia seren esencialmente conservadoras e mesmo antimodernistas. Sibelius falaba do seguinte xeito sobre a súa concepción da sinfonía nunha discusión con Mahler:
A pesar de que todas as súas sinfonías son totalmente diferentes no seu plan xeral, os trazos de economía e consistencia temática resultan evidentes ao longo de todos os seus traballos sinfónicos.
A orixinalidade da obra de Sibelius reside na natureza dos seus temas, a súa técnica do desenvolvemento temático e o seu tratamento da forma. Todas as sinfonías de Sibelius están baseadas na idea de evolución temática constante pola cal os materiais orixinais se transforman gradualmente nun proceso que semella aparentemente irrompible, e os novos materiais que resultan deste proceso derívanse por medio de transformacións progresivas das células motívicas orixinais, o que fai que os temas secundarios poucas veces teñan un carácter contrastante, senón que semellan variacións do material temático anterior. No canto de melodías periódicas completas, un tema pode verse construído por motivos breves que se funden nunha entidade completa tras soar de xeito separado (un exemplo aparece no terceiro movemento da súa Cuarta Sinfonía). Os motivos poden transferirse dun tema a outro ou poden disolverse os temas e recombinarse os seus motivos de xeito que o tema orixinal se transforma gradualmente por substitución das súas unidades motívicas, unha tras outra, ata dar pé a unha estrutura nova, como ocorre no primeiro movemento da súa Terceira Sinfonía. Un ou varios motivos básicos poden reaparecer ao longo dun movemento ou mesmo dunha sinfonía completa, como ocorre na súa Sexta Sinfonía. A estrutura, que moitas veces pode reducirse a esquemas formais clásicos, está subordinada, ou mesmo é secundaria, ao desenvolvemento orgánico das ideas musicais. Se a Cuarta Sinfonía supón un modelo de concisión, intensidade e unidade temática, a Sétima, escrita nun único movemento, é o cumio da unidade formal.
En 1931, a súa composición para órgano Surusoitto, composta para o funeral de Akseli Gallen-Kallela, mostrou unha atmosfera ascética e un estilo moderno de expresión que apuntaban a un novo cambio de estilo que finalmente non chegaría.
Recepción da súa obra
miniatura|250px|Theodor W. Adorno (á dereita) foi un dos máis críticos coa obra de Sibelius.
Sibelius exerceu unha influencia considerable en compositores sinfónicos e na vida musical, polo menos nos países nórdicos e de fala inglesa. O sinfonista finlandés Leevi Madetoja foi alumno de Sibelius. No Reino Unido, Vaughan Williams e Arnold Bax dedicaron as súas quintas sinfonías a Sibelius. Ademais, a Sexta Sinfonía de Bax e a Sinfonía en sol menor de Moeran fanse eco de Tapiola. A influencia dos procedementos compositivos de Sibelius faise sentir con forza tamén na Primeira Sinfonía de William Walton. Cando estes e outros varios grandes ensaios sinfonistas británicos estaban a ser escritos durante e arredor dos anos 1930, a música de Sibelius estaba moi en voga, con directores como Beecham e Barbirolli defendendo a súa causa tanto nas salas de concerto coma en gravacións. O compositor amigo de Walton Constant Lambert mesmo afirmou que Sibelius era "o primeiro gran compositor dende Beethoven cuxa mente pensa naturalmente en termos de forma sinfónica". Antes, Granville Bantock defendera a Sibelius (o aprecio era mutuo: Sibelius dedicoulle a súa Terceira Sinfonía ao compositor inglés, e en 1946 converteuse no primeiro presidente da Bantock Society). Máis recentemente, Sibelius foi tamén un dos compositores defendidos por Robert Simpson. Malcolm Arnold recoñeceu a súa influencia, e Arthur Butterworth continúa a ver a música de Sibelius como fonte de inspiración na súa propia obra.
A metamorfose
Interpretacións
A metamorfose é un relato aberto a múltiples interpretacións, de feito, no seu libro The Commentator's Despair (A desesperación do comentarista) Stanley Corngold dá conta de máis de 159 interpretacións.
Jean Sibelius
Recepción da súa obra
Eugene Ormandy e, en menor medida, o seu predecesor Leopold Stokowski, foron instrumentos que levaron a música de Sibelius ás audiencias estadounidenses programando con frecuencia as súas obras; o primeiro desenvolveu unha relación de amizade con Sibelius ao longo da súa vida. Máis tarde en vida foi defendido polo crítico Olin Downes, que escribiu unha biografía do compositor.
A metamorfose
Interpretacións
Entre as máis obvias están as referidas ao trato da sociedade cara ao individuo diferente. Outros temas inclúen o da soidade das relacións rotas e as esperanzas desesperadas e pouco realistas que crea tal illamento. Algúns autores quixeron ver tamén nesta historia, a un mesmo tempo absurda, cruel, conmovedora e con pinceladas cómicas, unha alegoría das diversas actitudes que toma o ser humano ante a enfermidade grave e irreversible e de como a pesar de todo, a vida continúa.
Jean Sibelius
Recepción da súa obra
En 1938 Theodor Adorno escribiu un ensaio crítico sobre o compositor, notoriamente acusando que:
A metamorfose
Interpretacións
Outra interpretación podería ser a de que a obra plasma o egoísmo humano ante o benestar dos demais. Isto podémolo identificar na obra na situación na que se atopaba Gregor, xa que sobre el recaía todo o peso de manter economicamente á súa familia. Con todo cando a situación vira e agora é a familia a que ten que facerse cargo de Gregor, esta evita responsabilidades e déixano morrer.
Jean Sibelius
Recepción da súa obra
Adorno enviou o seu ensaio a Virgil Thomson, daquela crítico musical do New York Herald Tribune, que foi tamén crítico con Sibelius; Thomson, que concordaba co sentimento do ensaio, declaroulle a Adorno que "o tono deste [era] máis apto para crear antagonismo cara a [Adorno] que cara a Sibelius". Posteriormente, o teórico e director de orquestra René Leibowitz foi máis aló ao describir a Sibelius como "o peor compositor do mundo" no título dun panfleto en 1955.
A metamorfose
Personaxes
Gregorio Samsa: É o protagonista da historia, traballa como viaxante de comercio para manter a súa familia e saldar unha débeda que ten o seu pai. A súa vida non é máis ca unha sucesión de actividades rutineiras. Tras a metamorfose, encóntrase incapacitado para traballar, Gregorio sufrirá a incomprensión da súa familia que pouco a pouco desprezárono ata que o deixan morrer.
Jean Sibelius
Recepción da súa obra
Avaliando a música de Sibelius para The Washington Post, o crítico musical Tim Page opinou:
Posiblemente un motivo polo que Sibelius atraeu tanto a loanza coma a ira dos críticos é que en cada unha das súas sete sinfonías achegouse aos problemas básicos da forma, a tonalidade, e a arquitectura de xeitos únicos e individuais. Por unha banda, a súa creatividade sinfónica (e tonal) era novidosa, mais outros pensaron que a música debía tomar un camiño diferente. A resposta de Sibelius a estas críticas foi indiferente:
Nas derradeiras décadas do século XX, Sibelius comezou a ser reavaliado máis favorablemente: Milan Kundera chamou ao enfoque do compositor "modernismo antimoderno", posicionado fóra da progresión perpetua do status quo. En 1990, a Helsingin kaupunginorkesteri encargoulle á compositora Thea Musgrave que escribise unha peza en honor ao 125º aniversario do nacemento de Sibelius: Song of the Enchanter foi estreada o 14 de febreiro de 1991. En 1984, o compositor vangardista americano Morton Feldman deu unha conferencia en Darmstadt (Alemaña) na que afirmou:
Despois desta afirmación Feldman comezou a tararear a Quinta Sinfonía de Sibelius.
A metamorfose
Personaxes
Señora Samsa: É a nai de Gregorio é unha muller débil, enferma de asma. Esfórzase por querer o seu fillo e intentar non repudialo, comeza a traballar de costureira.
Jean Sibelius
Recepción da súa obra
Posiblemente o seu conservadorismo fixo que, ao igual que Sergei Rachmaninov, se sentise fóra do seu tempo.
Sibelius e a política
A música de Sibelius pronto recibiu unha cálida benvida en Alemaña. Mais a partir de 1933, cos nazis no poder, suscitouse a cuestión das relacións do compositor co réxime hitleriano. A polémica cristalizou ao redor da obra de TL Jackson, da Universidade do Norte de Texas, quen, sobre a base de arquivos esencialmente alemáns, sostén a tese dun Sibelius máis que compracido coas autoridades nazis. Presidente adxunto en 1934 ao lado de Richard Strauss do Council of composer's international cooperation, unha asociación para a promoción da música nacional-socialista, recipiendario da medalla Goethe en 1935, creación dunha sociedade Sibelius en 1942, Sibelius non rexeitou os honores do réxime nazi.
A metamorfose
Personaxes
Señor Samsa: É o pai de Gregorio, fai cinco anos contraeu unha débeda co xefe actual de Gregorio por iso o seu fillo ten que traballar e saldar así a débeda. Cando Gregorio se transforma o seu pai vese obrigado a traballar e comeza a lle pegarlle e se esquecer del.
Jean Sibelius
Sibelius e a política
Na súa defensa Veijo Murtomaki, profesor de historia da música na academia Sibelius, rexeita todas estas acusacións facendo ver que a tese de Jackson, unicamente documentalista, é sorprendente para os finlandeses, que coñecen mellor ca ninguén a situación económica e cultural da Finlandia de 1933 a 1945, que Sibelius era un home de orgullo moi satisfeito pola súa gran popularidade en Alemaña e que fixo de todo para obter diso o meirande beneficio persoal, especialmente financeiro, e que en definitiva non se pode presentar a Sibelius como un apoio do réxime nazi.
Recoñecementos
En 1914 a Universidade Yale concedeulle a Jean Sibelius un doutoramento honorífico, e ao mesmo tempo a Universidade de Helsinqui outorgoulle a mesma distinción, recolléndoa no seu nome a súa muller Aino.
A metamorfose
Personaxes
Xerente: Aparece ao principio da obra, acode á casa da familia Samsa para preguntar porque Gregorio non acudiu ao seu traballo.
Jean Sibelius
Recoñecementos
Con motivo do seu 70 aniversario, o goberno alemán concedeulle a súa máxima distinción artística, a Medalla Goethe, sendo o premio asinado polo chanceler do Reich, Adolf Hitler.
A metamorfose
Personaxes
Criadas: Hai dúas criadas pero a máis importante é a última que é a que atopa morto a Gregorio.
Jean Sibelius
Sibelius na cultura popular
O billete de 100 marcos finlandeses tiña a imaxe do compositor ata a súa retirada no 2002. Houbo tres edicións de selos conmemorativos en Finlandia en homenaxe a Sibelius nos anos 1945, 1957 e 1965. No Sibeliuksen puisto (Parque Sibelius) de Helsinqui encóntrase dende 1967 un monumento dedicado ao compositor deseñado por Eila Hiltunen. Existen tamén distintas institucións que teñen o seu nome, salientando a Sibelius-Akatemia (escola superior de música de Finlandia e que ten sedes na capital e en Kuopio) ou o Sibelius-museo (museo dedicado á música da cidade de Turku). Na cidade de Lahti está o Sibeliustalo, un auditorio con capacidade 1.250 espectadores e que acolle os concertos de tempada da Sinfonia Lahti. A casa natal de Sibelius, situada no número 11 de Hallituskatu, en Hämeenlinna, é visitable todos os días da semana. Moitas cidades de Finlandia teñen algunha rúa dedicada a Sibelius, como no caso da capital, onde a rúa Kammiokatu, na que viviu o compositor en distintos períodos entre 1939 e 1942, é coñecida coma Sibeliuksenkatu. Outras cidades que teñen rúas dedicadas ao compositor son Turku,, ou a cidade natal do compositor, Hämeenlinna.
A metamorfose
Sinopse
Unha mañá Gregor Samsa espértase no seu cuarto convertido nunha estraña criatura insectoide. A súa primeira preocupación, a pesar da horrible situación na que se acha, é que chegará tarde ao traballo e perderá o tren que tiña que coller. Tal inquietude pronto aparece no resto da súa familia cando se dan conta de que Gregor aínda non saíu a traballar e continúa encerrado na súa espartana habitación. Na súa situación, incapaz de controlar o seu novo corpo e de falar normalmente, a apertura da porta convértese nunha odisea que se agrava coa chegada do principal enviado polo xefe de Gregor. Cando, por fin, todos descobren o novo estado de Gregor, a familia pasa do horror inicial a tratalo con abnegación, como unha carga ou un molesto deber. Con todo, os seus pais non volven entrar no seu cuarto, onde Gregor queda confinado, e é a súa irmá, Grete, a que se dedica a intentar cubrir as súas necesidades básicas como mellor pode, a pesar de que lle causaba repugnancia o seu aspecto.
Jean Sibelius
Sibelius na cultura popular
Dende 2011, Finlandia celebra un día da bandeira o 8 de decembro, o día do nacemento do compositor, tamén coñecido como o Día da Música Finlandesa.
A metamorfose
Sinopse
Aínda que Gregor conserva en todo momento as súas facultades mentais, a súa incapacidade para falar fai pensar á familia que non é xa máis que un animal que non pode comprendelos. Grete pronto baleira a habitación de case todo o mobiliario para deixarlle unha maior liberdade de movementos, que Gregor non tarda en aproveitar e gozar ao descubrir que se acha máis cómodo rubindo polas paredes e o teito que no chan. Con todo, non deixa de sentirse avergoñado e sempre se oculta, detrás dun sofá antes da chegada diaria da súa irmá para traerlle comida e limpar o cuarto. Nunha ocasión, motivado polo feito de que a súa nai parece non acabar de aceptar o que é agora o seu fillo, Gregor abandona a súa habitación, o seu pai perségueo con intencións agresivas e, dado o fráxil estado do seu fillo, case o mata.
Noutra ocasión, tras longos días de soidade e deterioración física tras o contratempo co seu pai, a música do violín tocado pola súa irmá en honra duns arrogantes inquilinos, con cuxa renda a familia pode seguir vivindo tras a perda do soldo de Gregor, faio saír da súa habitación nunha especie de transo (con intencións de agarimo cara á súa irmá). Isto crea novos problemas que pon en perigo os ingresos dos que vive a familia. Entón, Grete expresa o seu máis total repulsa cara ao seu irmán e opina que deben librarse del porque xa fixeron con el todo o humanamente posible e a criatura non é xa Gregor. Entón Gregor volve á súa habitación e morre por non comer nada, de inanición, abandono e unha infección causada polo ataque do seu pai. Ao descubrir o seu cadáver, a familia sente que se lles quitou un enorme peso de encima e comezan a planificar o futuro, saen nunha viaxe e pechan rápida e definitivamente esa etapa das súas vidas coas esperanzas postas na súa filla.
A Xunqueira, Magalofes, Fene
A Xunqueira é un lugar da parroquia de Magalofes no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 33 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 17 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 39 habitantes.
O Reguengo, Tortoreos, As Neves
O Reguengo é un lugar da parroquia de Tortoreos, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 77 habitantes (39 homes e 38 mulleres).
No lugar acháronse varios restos castrexos.
Substancia P
miniatura|dereita|270 px|Substancia P. [[Número CAS: 33507-63-0.]]
En neurociencia, a substancia P (SP) é un neuropéptido de 11 aminoácidos que funciona como neurotransmisor e neuromodulador no sistema nervioso. Pertence á familia de neuropéptidos da taquiquinina. A substancia P, xunto co neuropéptido moi relacionado neuroquinina A (NKA), prodúcense a partir dunha poliproteína precursora que sofre un empalme diferencial, codificada no xene preprotaquiquinina A do cromosoma 7 humano. A secuencia de aminoácidos da substancia P é a seguinte: : A substancia P libérase dos terminais de nervios sensoriais especíificos, encóntrase no cerebro e medula espiñal, e está asociada con procesos inflamatorios e a dor.
Descubrimento
A substancia P foi descuberta en 1931 por Ulf von Euler e John H. Gaddum como un extracto de tecido que causaba a contracción intestinal in vitro. A súa distribución nos tecidos e accións biolóxicas foron investigadas nas seguintes décadas. En 1983, illouse a neuroquinina A (previamente coñecida como substancia K ou neuromedina L) da medula espiñal do porco e viuse que tamén estimulaba a contracción intestinal.
Receptor
O receptor endóxeno da substancia P é o receptor neuroquinina 1 (NK1-R). Pertence á subfamilia do receptor da taquiquinina dos receptores acoplados á proteína G (GPCR). Tamén se descubriron outros subtipos de neuroquinina e receptores da neuroquinina que interaccionan coa substancia P. Os residuos de aminoácidos responsables da unión da substancia P e os seus antagonistas están presentes nos bucles extracelulares (que asoman fóra da membrana) e rexións transmembrana (dentro da membrana) da NK-1. A unión da substncia P ao NK-1-R dá lugar á internalización por un mecanismo dependente da clatrina ao interior de endosomas acidificados nos que o complexo se disocia. A substancia P é despois degradada e o NK-1-R volve a expresarse na superficie celular. A substancia P e o receptor NK1 están amplamente distribuídos no cerebro e encóntranse especificamente en rexións do cerebro que regulan a emoción (hipotálamo, amígdala cerebral, e a substancia gris periacuedutal). Atópase tamén en estreita associación coa serotonina (5-HT) e as neuronas que conteñen noradrenalina (norepinefrina) que son a diana das drogas antidepresivas correntes. O promotor do xene da substancia P contén rexións que son sensibles ao AMPc, factor de transcrición AP-1, AP-4, CEBPB e factor de crecemento epidérmico. Como estas rexións están relacionadas con vías de transdución de sinais celulares mediadas por citocinas, propúxose que citocinas e factores neurotrópicos poden inducir a expresión de NK-1. A substancia P pode tamén inducir as citocinas que poden inducir os factores de transcrición de NK-1.
Funcións
A substancia P é un importante elemento na percepción da dor. A función sensitiva da substancia P pénsase que está relacionada coa transmisión da información de dor ao sistema nervioso central. A substancia P coexiste co neurotransmisor excitatorio glutamato nas fibras aferentes primarias que responden á estimulación dolorosa. A substancia P foi asociada coa regulación de trastornos do estado de ánimo, ansiedade, estrés, reforzo, neuroxénese, ritmo respiratorio, neurotoxicidade, náusea/vómito, dor e nocicepción. A substancia P e outros neuropéptidos sensoriais poden ser liberados polos terminais periféricos das fibras nerviosas sensoriais da pel, músculo e articulacións. Propúxose que esta liberación está implicada na inflamación neuroxénica, que é unha resposta inflamatoria local a certos tipos de infección ou dano. A función regulatoria da substancia P tamén implica a regulación do seu receptor de alta afinidade, NK-1. Os antagonistas do receptor da substancia P poden ter importantes aplicacións terapéuticas no tratamento de varias doenzas relacionadas co estrés, ademais do seu potencial como analxésicos.
Vómito
O centro do vómito no bulbo raquídeo contén grandes concentracións de substancia P e o seu receptor, ademais doutros neurotransmisores como a colina, histamina, dopamina, serotonina, e opioides. A súa activación estimula o reflexo do vómito. Existen diferentes vías do vómito (eméticas), e a substancia P/NK1R parece ser a vía final común para regular o vómito. O antagonista da substancia P aprepitant utilízase no tratamento das náuseas/vómitos inducidos pola quimioterapia.
Dor
A substancia P está implicada na nocicepción, transmitindo información sobre danos nos tecidos desde os receptores periféricos ao sistema nervioso central, onde serán convertidos na sensación de dor. Teorizouse que xoga un papel na fibromialxia. A capsaicina reduce os niveis de substancia P, seguramente ao reducir o número de fibras C nerviosas ou causando que estes nervios sexan máis tolerantes. Deste xeito, a capsaicina é utilizada clinicamente como analxésico e axente antiinflamatorio para reducir a dor asociada coa artrite e moitos tipos de neuralxia. A redución do limiar de resposta a estímulos nocivos por administración central dos agonistas K2 e K3 suxire un papel da substancia P e da neuroquinina A na nocicepción. Baseándose en estudos recentes, propúxose que os antagonistas dos receptores NK1, e posiblemente NK2, poderían utilizarse para desenvolver fármacos analxésicos. Os ratos que teñen interrompido o xene que codifica a substancia P/NKA presentan respostas á dor nociceptiva moi reducidas cando os estímulos son de moderados a intensos. Viuse que os comportamentos dolorosos inducidos por estimulación mecánica, térmica, e química dos tecidos somáticos e viscerais estaban reducidos nos ratos mutantes que carecen de substancia P/NKA. Porén, propúxose que a impotancia da substancia P e a NKA nas respostas á dor dos animais se aplica soamente a certa "fiestra" de intensidades dolorosas, e, cando a intensidade dos estímulos dolorosos se incrementa máis, as respostas dos ratos knockout non son moi diferentes das dos ratos normais.
A substancia P incrementa a actividade do glutamato (actividade NMDA) no sistema nervioso central, e está asociada co desenvolvemento de edema cerebral e déficits funcionais despois dun dano traumático no cerebro.
Diabetes
A substancia P inxectada nos nervios pancreáticos reverte a diabetes nos ratos pero os efectos na secreción de insulina parecen ser dependentes da especie. Nos humanos, a substancia P administrada por vía intravenosa parece facer decrecer a liberación de insulina e causa flutuacións nos niveis de azucre sanguíneos.
Vasodilatación
A substancia P tamén ten efectos vasodilatadores potentes. A vasodilatación inducida pola substancia P é dependente da liberación de óxido nítrico. A substancia P está implicada na vasodilatación mediada por reflexo axónico que produce calor e eritema local e pápulas na pel. A vasodilatación inducida pola substancia P é dependente do receptor NK1 localizado no endotelio. En contraste con outros neuropéptidos estudados na pel humana, a vasodilatación inducida pola substancia P declina durante a súa continua infusión. Isto suxire que posiblemente hai unha internalizasción da neuroquinina-1 (NK1). Como é habitual en moitos vasodilatadores, é tamén broncoconstritora, administrada polo sistema nervioso non adrenérxico non colinérxico (rama do sistema vagal).
Eccema
Niveis elevados de BDNF e de substancia P están asociados co incremento do proído na pel no eccema.
Infección gastrointestinal
Entamoeba histolytica é un protozoo que infecta o tracto gastrointestinal inferior humano. Os síntomas desta infección son diarrea, estrinximento, e dor abdominal. Este protozoo segrega serotonina xunto con substancia P e neurotensina.
Supersensibilidade á substancia P
Cando se perde a innervación dos terminais nerviosos de substancia P, as células possinápticas compensan a perda deste neurotransmisor incrementando a expresión de receptores possinápticos. Isto, finalmente, orixina unha condición na que os nervios possinápticos se fan hipersensibles á presenza de substancia P na fenda sináptica.
Deficiencia
As ratas-toupa espidas (roedores da especie Heterocephalus glaber) carecen de fibras C cutáneas reactivas á substancia P e de moitas pequenas neuronas que dan normalmente positivo para a substancia P. Deste modo, estes animais son insensibles á dor cando os estímulos dolorosos se administran sobre a pel. Novos estudos mostraron que cando a función da substancia P é interrompida xeneticamente nos ratos, os animais demostran respostas reducidas aos estímulos dolorosos. Ademais, a resposta á capsaicina estaba ausente ou moi reducida en ratos knockout.
Matt McJunkins
Matt McJunkins é un baixista de estudio e de xira que actualmente reside nos Ánxeles, California. Toca o baixo en A Perfect Circle, Puscifer, Ashes Divide e recentemente tamén en 30 Seconds to Mars. Tamén fai coros en todas estas bandas e toca algúns teclados e a guitarra en Puscifer.
Rómulo Betancourt
Rómulo Ernesto Betancourt Bello, nado en Guatire, Estado Miranda, Venezuela o 22 de febreiro de 1908 e finado en Nova York o 28 de setembro de 1981, foi un político, xornalista, escritor e orador venezolano.
Anos de formación e activismo contra a ditadura
Participou como estudante na Xeración do 28. Estudou na Universidade Central de Venezuela. Como líder estudiantil, dirixiu con outros estudantes a primeira manifestación popular en contra da ditadura de Juan Vicente Gómez.
Vida política
Foi Presidente de Venezuela de forma provisional entre 1945 e 1948 e constitucional entre 1959 e 1964.
Betancourt chegou ao poder por primeira vez, mediante un golpe de Estado que derrubou o presidente Isaías Medina Angarita en 1945. En 1958, novamente chegou ao poder, mas, desta vez, polo sufraxio popular. En 1960 foi vítima dun atentado.