cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ecuación diferencial
As ecuación diferenciais divídense en dous grandes grupos, con técnicas de resolución diferentes:
Mariló Montero
Traxectoria
Regresa a España en 1989 para traballar xunto a Jesús Hermida no espazo de Televisión Española A mi manera. Compaxina ese labor con colaboracións en Antena 3 Radio.
Ecuación diferencial
Historia
Aínda que desde os comezos da mecánica se utilizaron métodos para relacionar taxas de cambio, non é até o desenvolvemento do cálculo que se pode comezar a falar de ecuacións diferenciais, a expresión parece que foi utilizada por vez primeira por Leibniz en 1676. A primeira clasificación das ecuacións de primeira orde débese a Newton. A finais de século, os irmán Bernoulli introducen o concepto de integrar unha ecuación e o procedemento de separación de variábeis. Euler sistematiza estes traballos e varios posteriores e crea a primeira teoría da ecuacións diferenciais, que segue sendo útil hoxe, aínda que moi ampliada.
Mariló Montero
Traxectoria
Un ano despois conduce en Telemadrid o espazo Verano 90, xunto a Agustín Bravo, e inmediatamente despois é fichada por Telecinco, onde traballa como redactora en Informativos Telecinco, dirixido por Luis Mariñas.
Verdadeira Igrexa de Xesús
miniatura|largopx|Lugar de culto da Verdadeira Igrexa de Xesús en Sabah (Malaisia) A Verdadeira Igrexa de Xesús é unha igrexa independente protestante pentecostal, que se estableceu en Pequín, China en 1917. O actual presidente, elixido pola asemblea internacional é o predicador Yung-Ji Lin. Ten entre 800.000 e 1.500.000 seguidores, o 90% na República Popular da China. A igrexa adscríbese á teoloxía do pentecostalismo unicitario (só Xesús).
Ecuación diferencial
Resolución de ecuacións diferenciais
Existen moitos métodos para resolver unha ecuación diferencial, porén non todas as ecuacións teñen solución, e non sempre se pode chegar a ela por métodos analíticos.
Verdadeira Igrexa de Xesús
Historia
A súa orixe está en Paul Wei, un mercador que fora membro de varias congregacións protestantes e que afirmaba que mentres estaba enfermo recibira o bautismo so a guía do Espírito Santo e o don de linguas, así como diversas revelacións directamente de Deus e chamadas dos profetas para se converter nun guerreiro do verdadeiro Deus contra o diaño e as súas forzas e corrixir as desviacións das outras igrexas e comezou a predicar a súa doutrina en Beijing pedíndolles os fregueses das misións cristiás que abandonaran as igrexas estranxeiras , fundando en 1917 a Igrexa Internacional Reformada Verdadeira de Xesús, que ao pouco se abreviou para o nome actual. Zhang Lingsheng que se unira ao movemento en 1918 sucedeu a Wei á súa morte en 1919 como líder da congregación, que nese momento contaba con arredor dun milleiro de fieis, e comezou a editar o primeiro xornal onde se plasmou a doutrina da igrexa. Durante a década de 1920 medrou considerablemente, véndose afectado por enfrontamentos internos ao intentar Barnabas Zhang facerse co control do grupo e establecer no sur da China un liderado oposto á dirección do norte baixo a dirección dun fillo de Wei. En 1930 unha conferencia excomungou a Zhang, quen se mantivo en Hong Kong cun reducido número de fieis, e estableceu un liderado colectivo. A Igrexa estaba presente en Hong Kong, Taiwán, Malaisia e Singapur desde os anos vinte e a partir dos anos trinta estendeuse por Corea, Xapón, Indonesia e Hawai. Cara a 1949 a organización afirmaba manter 700 igrexas na China e 120.000 fieis. Logo do triunfo comunista na China, a organización sufriu ataques do Movemento Patriótico de Igrexas Protestantes, baixo control das autoridades comunistas e finalmente tiveron que se integrar no seu seo, aínda que as súas igrexas mantiñan un trazo característico como era celebrar os oficios principais os sábados, o que as individualizaba con relación ao resto das igrexas protestantes do Movemento Patriótico. En 1966 coa Revolución Cultural as autoridades suspenderon o propio Movemento Patriótico Protestante. Mentres fóra da China continental a organización celebrou en 1967 unha conferencia internacional na que se estableceu a súa sede en Taiwán que se moveu a California en 1985. Na China continental restableceuse o Movemento Patriótico Protestante en 1979 pero a Verdadeira Igrexa de Xesús logrou resistirse ao seu control en determinadas zonas, como Hunan e Guangdong.
Ecuación diferencial
Tipos
As ecuacións diferenciais poden dividirse en varios tipos. Á parte de describir as propiedades da ecuación en si, as clases de ecuacións diferenciais poden axudar a facer a escolla da aproximación a unha solución. É moi común que estas distincións inclúan se a ecuación é Ordinaria/Derivadas Parciais, Linear/Non linear e Homoxénea/Non homoxénea.
Verdadeira Igrexa de Xesús
As dez doutrinas
Para a igrexa os alicerces da súa fe son o que denomina as dez doutrinas:
Ecuación diferencial
Ecuacións diferenciais ordinarias
dereita|miniatura|350px|A [[traxectoria dun proxectil lanzado dende un canón segue unha curva definida por unha ecuación diferencial ordinaria que se obtén a partir da segunda lei de Newton.]] Unha ecuación diferencial ordinaria (EDO) é unha ecuación que contén unha función dunha variable independente e as súas derivadas. O temo "ordinaria" emprégase como contraste coa ecuación en derivadas parciais que pode ser respecto a máis dunha variable independente.
The Discovery (filme)
The Discovery é un filme británico-estadounidense de romance e ciencia ficción dirixido por Charlie McDowell que foi estreado no ano 2017. O guión é obra de Justin Lader e McDowell. Está protagonizado por Rooney Mara, Jason Segel, Robert Redford, Jesse Plemons, Riley Keough e Ron Canada.
Ecuación diferencial
Ecuacións diferenciais ordinarias
As ecuacións diferenciais lineares, que teñen solucións que poden sumarse e ser multiplicadas por coeficientes, están ben definidas e comprendidas, e teñen solucións exactas que poden ser calculadas. En contraste, as EDOs cuxas solucións non poden sumarse son non lineares, e a súa solución é máis intricada, e moi poucas veces poden ser calculadas en forma exacta de funcións elementais: as solucións adoitan obterse en forma de series ou forma integral. Os métodos numéricos e gráficos para EDOs poden aproximar as solucións das ecuacións e o seu resultado pode ser moi útil, moitas veces suficientes como para prescindir da solución exacta e analítica.
Mariló Montero
Traxectoria
O seu seguinte proxecto é a coordinación do espazo Encantada de la vida (1993), que presentaba Concha Velasco.
A mediados da década de 1990 instálase en Sevilla, onde conduce os espazos Andalucía directo, Noticias Uno e, ata xuño de 2008 o programa de debate Mejor lo hablamos.
En xuño de 2009 regresa a Televisión Española para facerse cargo do programa matinal La mañana de La 1.
Vida persoal
Casada, desde o 28 de setembro de 1991, co xornalista Carlos Herrera, con quen tivo dous fillos, Alberto e Rocío. En maio de 2011 decidiron pór fin á súa relación, de forma pública comunicándoo á prensa.
The Discovery (filme)
O filme estreouse internacionalmente no Festival de Cine de Sundance o 20 de xaneiro de 2017. Foi estreado o 31 de marzo de 2017, por Netflix.
Ecuación diferencial
Ecuación en derivadas parciais
miniatura|300px|dereita|Variación do perfil de temperaturas solución da [[ecuación da calor nun problema bidimensional.]] Unha ecuación en derivadas parciais (EDP) é unha ecuación diferencial que contén unha función multivariable e as súas derivadas parciais. Estas ecuacións empréganse para formular problemas que involucran funcións de varias variables, e poden resolverse manualmente, para crear unha simulación por ordeador.
As EDPs poden empregarse para describir unha ampla variedade de fenómenos como o son, a calor, a electrostática, a electrodinámica, a fluidodinámica, a elasticidade, ou a mecánica cuántica. Estes distintos fenómenos físicos poden formalizarse mediante EDPs. Con ecuacións diferenciais ordinarias é moi común realizar modelos unidimensionais de sistemas dinámicos, e as ecuacións diferenciais parciais poden empregarse para modelos de sistemas multidimensionais. As EDPs teñen unha xeneralización nas ecuacións en derivadas parciais estocásticas.
Ecuacións diferenciais lineares
Unha ecuación diferencial é linear se a función descoñecida e as súas derivadas que aparecen son de potencia 1 (non se permiten os produtos da función descoñecida e as súas derivadas). A propiedade característica das ecuacións lineares é que as súas solucións teñen a forma dun subespazo afín dun espazo de solucións apropiados, cun resultado que se desenvolve na teoría das ecuacións diferenciais lineares.
As ecuacións diferenciais lineares homoxéneas son unha subclase das ecuacións diferenciais lineares para a que o espazo de solucións é un subespazo linear, é dicir, a suma de calquera conxunto de solucións ou múltiplos de solucións, é tamén unha solución. Os coeficientes da función descoñecida e as súas derivadas nunha ecuación diferencial linear poden ser funcións da variable ou variables independentes; se estes coeficientes son constantes, fálase de ecuacións diferenciais lineares con coeficientes constantes.
Dise que unha ecuación é linear se ten a forma:
É dicir:
Exemplos:
Ecuacións diferenciais non lineares
Existen moi poucos métodos para resolver ecuacións diferenciais non lineares de forma exacta. As ecuacións diferenciais non lineares poden amosar un comportamento moi complicado en intervalos grandes de tempo, característica do caos. Cada unha das cuestións fundamentais da existencia, unicidade e extensibilidade das solucións para ecuacións diferenciais non lineares, e o problema das definicións das condicións iniciais e do contorno para EDPs non lineares son problemas difíciles e a súa resolución en casos especiais considérase que é un avance significativo na teoría matemática (por exemplo a existencia e suavidade de Navier-Stokes). Porén, se a ecuación diferencial é unha representación dun proceso físico significativo formulado correctamente, entón espérase que teña solución.
As ecuacións diferenciais lineares adoitan aparecer por medio de aproximacións a ecuacións lineares. Estas aproximacións son válidas unicamente baixo condicións restrinxidas. Por exemplo, a ecuación do oscilador harmónico é unha aproximación da ecuación non linear dun péndulo que é válida para pequenas amplitudes de oscilación.
Ecuacións semilineares e cuasilineares
Non existe un procedemento xeral para resolver ecuacións diferenciais non lineares. Non obstante, algúns casos particulares de non linearidade si se poden resolver. Son de interese o caso semilinear e o caso cuasilinear.
dise que a ecuación é cuasilinear se é unha función afín, é dicir,.
Unha ecuación diferencial ordinaria de orde n chámase semilinear se pode escribirse como suma dunha función "linear" da derivada de orde n máis unha función calquera do resto de derivadas. Formalmente, se a ecuación diferencial ordinaria para a función pode escribirse na forma:
A Eirexa, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
A Eirexa é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Ecuación diferencial
Orde da ecuación
Exemplos de orde en ecuacións:
Grao da ecuación
É a potencia da derivada de maior orde que aparece na ecuación, sempre e cando a ecuación estea en forma polinómica; de non ser así considérase que non ten grao.
Exemplos
No primeiro grupo de exemplos, sexa u unha función descoñecida que depende de x, e c e ω son constantes coñecidas.
dereita|miniatura|A masa colgada do resorte forma un [[oscilador harmónico; unha ecuación diferencial permite expresar as relacións que debe obedecer o movemento da masa.]]
No seguinte grupo de exemplos, a función descoñecida u depende de dúas variables x e t ou x e y.
dereita|miniatura|[[Ecuación de Laplace sobre unha coroa (r=2 e R=4) con condicións de contorno de Dirichlet: u(r=2)=0 e u(r=4)=4sin(5*θ)|350px]]
Franc3s
Franc3s é unha banda galega de noise rock con membros procedentes de Carballo e Vilalba. O seu nome foi elixido polo seu gusto pola actriz Frances Farmer, a cantante Frances McKee (The Vaselines) e a artista circense Frances O’Connor.
Traxectoria
Ao pouco de formarse a banda comezou a gravar demos e no ano 2008 publicaron o seu primeiro EP, Franc3s. Ese ano a revista Rockdelux falou deles como a revelación do Festival do Norte 2008, e foron entrevistados no programa Disco Grande de Radio 3.
No ano 2009 editaron o seu segundo EP, La exhibición de atrocidades, e un anos despois asinaron co selo Los Enanos Gigantes para editar o que sería o seu primeiro álbum. Franc3s foi lanzado a principios do ano 2011, e nel contan coa colaboración de Marina Gómez de Klaus & Kinski, Rodrigo Caamaño e Isa Cea de Triángulo de Amor Bizarro ou Florent e Eric Jimenez de Los Planetas entre outros. O disco foi gravado analoxicamente nos Estudios Brazil con Fino Oyonarte (Clovis, Los Enemigos), optando por un son lo-fi.
A banda ten plans para empezar a gravar novos temas, cunha sonoridade máis pop, a partir de outubro do 2011, e para comezar a realizar novos concertos a partir do mes de novembro.
Illa de Noro
A Illa de Noro (Illa de Ñoro) é unha illa galega da provincia da Coruña, situada ao leste da Illa de Sálvora, da que a separa a canle coñecida como Paso Interior de Sálvora, a 1,2 quilómetros desa illa. É unha mole de 4 hectáreas de superficie conformada por bolos graníticos que se elevan ata os 42 metros de altitude, polo que a illa ten unha destacada forma de peñón resquebraxado. A parte sur é chaira e cuberta de pradería, e na norte álzase o peñón. É lugar de nidificación tanto de aves mariñas como terrestres. Forma parte do Parque nacional das Illas Atlánticas en Galicia.
Pseudomuxílidos
miniatura|300px|Pseudomugil furcatus Os Pseudomuxílidos (Pseudomugilidae) son unha familia de peixes teleósteos, da orde Ateriniformes (Atheriniformes), propios de auga doce ou salobre, rara vez de augas salgadas. Distribúense por Nova Guinea e as illas inmediatas, Australia setentrional e oriental e partes do leste de Indonesia.
Clasificación
Divídense en tres xéneros e 18 especies:
Están moi próximos ós Melanotaénidos. ITIS considéraos dentro da familia Bedotiidae.
Troponina T tipo 2
A troponina T tipo 2 (cardíaca) ou troponina T tipo 2 (TNNT2) é unha proteína que se encontra nos miofilamentos finos musculares do miocardio, que nos humanos está codificada no xene TNNT2 do cromosoma 1. É unha das tres isoformas da troponina T; as outras dúas son TNNT1 e TNNT3. Esta isoforma exprésase no músculo cardíaco adulto. A troponina T únese á tropomiosina situándoa sobre os filamentos de actina do sarcómero muscular tapando os sitios da actina para a unión coa miosina, o que impide a contracción muscular. A troponina é un complexo proteico que regula a contracción muscular formado por tres subunidades, que son as troponinas T, C e I.
O xene TNNT2 ten 15 kb e 17 exóns. Orixínanse diversos transcritos deste xene por medio do uso de sitios aceptores alternativos e de splicing alternativo dos exóns 4, 5, 10, e 13. As mutacións neste xene foron asociadas coa miocardiopatía hipertrófica familiar e coa miocardiopatía restritiva e a miocardiopatía dilatada. As mutacións deste xene poden tamén estar asociadas cunha hipertrofia lixeira ou ausente e unha enfermidade restritiva predominante, con risco de ataque cardíaco súbito mortal. O avance da miocardiopatía dilatada pode ser máis rápido en pacientes con mutacións no xene TNNT2 que nos que teñen mutacións no xene da cadea pesada da miosina.
Einer von uns beiden
Einer von uns beiden é un filme alemán de 1974 dirixido por Wolfgang Petersen. Foi o primeiro filme de Petersen e está baseado na novela homónima de Horst Bosetzky, publicado de xeito anónimo baixo o alcume -ky. É un suspense psicolóxico que se centra no conflito entre un profesor universitario e un chantaxista.
Lagorzos, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
Lagorzos é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 1 muller.
Einer von uns beiden
Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 47ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Pradeda de Arriba, Pradeda, Carballedo
Pradeda de Arriba é un lugar da parroquia de Pradeda no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE a súa poboación no ano 2016 era de 32 persoas (16 mulleres e 16 homes), a mesma poboación para Pradeda de Arriba e Pradeda de Abaixo, en 2018 eran 31 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo pode aludir a un terreo con plátanos silvestres, latín mentres que o de Arriba viríalle por estar máis alta ca Pradeda de Abaixo.
Patrimonio
En Pradeda de Arriba está situada a igrexa parroquial
Novo México
Novo México é un dos 50 Estados dos Estados Unidos de América. Limita ao norte co Colorado, ao leste co Oklahoma e Texas, ao sur con Texas e México, e ao oeste co Arizona.
Novo México posúe a maior porcentaxe de hispanos do país: o 42,1% posúe orixe hispánica, sendo os dous maiores grupos étnicos - españois, que forman 24% da poboación do Estado, e mexicanos, 18%. Cerca do 41% da poboación é católica, e un 35% son protestantes. O Estado tamén posúe unha gran poboación indíxena.
En 2003, o produto interno bruto do Novo México foi de 57 000 millóns de dólares, e a renda per capita, de 24 995 dólares, antepenúltimo no país. A economía do Estado baséase no turismo, no comercio, e na pecuaria. A actual Constitución do Novo México foi aprobada en 1912.
Novo México foi inicialmente colonizado polos españois, pasando a control mexicano en 1821, coa independencia da mesma, como unha das provincias mexicanas. En 1848, co fin da Guerra mexicano-americana, Novo México foi anexionado polos Estados Unidos.
Blanca Romero
Blanca Romero Ezama, nada en Xixón o 2 de maio de 1976, é unha actriz, cantante e modelo asturiana.
Traxectoria
Con 14 anos ofrecéronlle facer o seu primeiro desfile nunha boutique de Xixón. A raíz de aí se empezou a interesar no tema da moda e con 17 anos trasladouse a Madrid e dous anos despois a París para traballar en revistas de moda como Givenchy ou Madame.
A súa primeira canción compúxoa en 2001, cando non podía saír da casa duns amigos en Xixón debido a un terrible tempo. Durante eses 15 días decidiu compoñela. A mediados de 2006, co nome artístico de "La Perra", comezou unha carreira musical que non tivo continuidade.
Interveu nalgunhas reportaxes de Puntodoc (Antena 3) e El club de Flo (La Sexta), intervención grazas á cal o equipo de Física o química (Antena 3) se fixou nela, dando o salto á interpretación. Tamén apareceu en Las mañanas de Cuatro, After e en Supermodelo 2006. Foi portada en diversas ocasións de Elle e posou nua para denunciar a grave situación da auga, sendo modelo da Expo Zaragoza 2008.
En 2015 estreou a serie Bajo sospecha en Antena 3, onde interpreta o papel de policía infiltrada xunto a Yon González.
Vida privada
No ámbito persoal, deu a luz a Lucía en 1998. Mantivo relacións sentimentais con Joaquín Cortés ou Cayetano Rivera Ordóñez, co que estivo casada entre 2001 e 2004. O 21 de xullo de 2012, foi nai por segunda vez dun neno, Martín.
Ramón Vieites
Ramón Vieites Viqueira, nado en San Xián de Sales (Vedra), foi un xornalista galego.
Traxectoria
Emigrou á Arxentina. Foi promotor da Sociedad Agrícola y Ganadera de San Simón de Ons (Teo), da que foi nomeado contador da súa directiva en 1917. Colaborou nas revistas Teo, e Unión de Teo y Vedra.
Spirillum
En microbioloxía Spirillum é o nome dun xénero de bacterias gramnegativas da clase Betaproteobacteria con células de forma espiral (espirilos), que xeralmente viven en augas encoradas ricas en materia orgánica. Anteriormente o xénero tiña moitas especies pax.56-57, que foron despois separadas, e actualmente só hai dúas especies seguras no xénero: Spirillum volutans e Spirillum winogradskyi.
Spirillum é o único xénero da familia Spirillaceae (Espiriláceas), e S. volutans é a especie tipo do xénero. Dáse a circunstancia de que a cepa tipo ATCC 19554 da especie S. volutans xa non se conserva, polo que se propuxo que a nova especie tipo do xénero sexa S. winogradskyi.
Inicialmente dentro do xénero Spirilum incluíanse moitas máis especies con forma espiral, que despois foron pasándose a outros xéneros. Unha delas, que aínda se menciona na literatura, é a especie Spirillum minus, descrita como espirilo ou espiroqueta, cuxa posición taxonómica é insegura e non aparece xa na lista actual da LPSN. Esta bacteria está asociada á febre por mordedura de rata. Este espirilo foi inicialmente encadrado no xénero Spirilum (por Carter en 1888, e chamóuselle ao principio S. minor ), pero parece que está máis relacionado con Aquaspirillum ou Campylobacter. pax.63-66
Características
O xénero comprende formas alongadas que teñen penachos de flaxelos en ambos os polos da célula, que forman fascículos agregados que semellan un só flaxelo (uns 75 flaxelos por fascículo en S. volutans pax.84). Os penachos de flaxelos móvense formando conos de revolución orientados, que poden inverterse cando a célula nada noutra dirección, e fan que toda a célula rote como un sacarrollas pax.84. Teñen forma espiralada e son ríxidas (as espiroquetas, que teñen forma similar, son flexibles). Son aeróbicas cun metabolismo estritamente respiratorio, pero microaerófilas e non fermentan carbohidratos. Teñen de 1,4 a 1,7 μm de diámetro e poden chegar a 60μm de lonxitude, páx.58 polo que son extraordinariamente longas con respecto ao seu diámetro. Presentan gránulos de poli-beta-hidroxibutirato pax.58.
Castro de Brea
O castro de Brea é un castro situado no lugar da Brea na parroquia de Abegondo, no concello coruñés de Abegondo.
Morfoloxía
O castro de Brea consta dun recinto fortificado dun 80 metros de diámetro. Na actualidade os edificios recentemente construídos destruíron o sistema defensivo e non permiten percibir ben a súa morfoloxía.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas. Na actualidade non está visitable.
Bandeira da República Popular da China
A bandeira da República Popular da China é un pano de cor vermella que simboliza a revolución, con cinco estrelas amarelas de cinco puntas que simbolizan á súa vez a unidade do pobo revolucionario baixo a dirección do Partido Comunista da China. Como se pode apreciar as estrelas pequenas aparecen orientadas cara á estrela de maior tamaño.
A bandeira foi deseñada por Zang Liansong, un cidadán de Zhejiang e na China é coñecida como 五星红旗 (en pinyin: Wǔ Xīng Hóng Qí) que significa "a bandeira vermella das cinco estrelas". É izada todos os días na Praza Tian'anmen polo Exército Popular de Liberación co himno da Marcha dos Voluntarios, aínda que cando a data é 1 de outubro, día nacional chinés, a bandeira ízase cunha cerimonia especial previa ao desfile militar.
Regulación e regulamentos
A lei actual sobre a bandeira nacional foi aprobada pola 14ª Reunión do Comité Permanente no sétimo congreso da Asemblea Popular Nacional da República Popular da China do 28 de xuño de 1990 e aplicouse a partir do 1 de outubro de 1990. O punto principal da lei era non só establecer normas sobre como fabricar correctamente a bandeira chinesa, tamén sobre como se debe facer voar. A lei fai fincapé á súa vez en que a bandeira nacional é "o símbolo e selo da República Popular da China" e que todo o mundo "debe mostrar respecto e coidado á Bandeira Nacional."
Interpretación
As cinco estrelas que forman o elipse representan o territorio da China (incluíndo Mongolia Exterior), coa forma dunha folla de begonia. Ás veces afírmase que o cinco estrelas da bandeira representan o cinco maiores grupos étnicos. Isto considérase xeralmente como unha errata proveniente da bandeira das Cinco razas baixo unha unión (五族共和, pinyin: wǔzú gōnghé) utilizada polo Goberno de Beiyang (1912-1928) e a República da China, cuxas franxas en diferentes cores representaban os han, manchús, mongois, os musulmáns e os tibetanos.
Á parte, o número cinco (hai cinco estrelas representadas na bandeira) é tradicionalmente unha figura de "auspicio" na cultura chinesa do mesmo xeito que o cor vermella, que por unha coincidencia é tamén o símbolo da revolución socialista e do movemento comunista en xeral.
Simbolismo
A bandeira chinesa é un emblema de forte identidade para a poboación chinesa, sobre todo tendo en conta que as súas cores proveñen da Chinesa tradicional. O amarelo era a cor imperial, relacionado co emperador e a súa familia, aínda que o goberno da República Popular da China critica con frecuencia as Dinastías Imperiais Chinesas. A cor vermella, por contra, goza de maior popularidade, xa que se asocia coa felicidade, a sorte ou o matrimonio. O vermello, a pesar de todo, foi tamén utilizado por distintas dinastías ao longo da historia, especialmente na ornamentación de palacios.
A bandeira, por contra, asóciase ás veces con manifestacións severas de nacionalismo chinés. Así, durante a primeira conmemoración do Día da Emancipación levado a cabo no Tíbet o 28 de marzo de 2009, Zhang Qinghe, secretario do PCCh para a Rexión Autónoma do Tíbet, anunciou: "A bandeira con cinco estrelas sempre voará sobre o Tíbet". Cabe destacar o conflito actual na China pola cuestión de identidade do pobo tibetano, que esixe dereito á autodeterminación, e as tensas relaciones froito de varios desacordos entre o goberno chinés e o Dalai Lama.
Historia do deseño
O 4 de xullo de 1949, o sexto grupo de traballo do Comité Preparatorio da Nova Conferencia Consultiva Política colocou un anuncio no que se solicitaban deseños para a nova bandeira nacional do pobo chinés. O anuncio publicouse en varios diarios durante un período comprendido entre o quince e o vinte e seis de xullo. A lista de requisitos para o deseño da bandeira nacional tamén se publicaron no anuncio: características propias da China (xeografía, nación, historia, cultura etc), características relacionadas con política (comunismo) e a forma debía ser rectangular, cunha relación entre lonxitude e anchura do 3:2. A cor principal debía ser o vermello brillante (idea de Zhou Enlai), sendo similar á Bandeira da URSS. miniatura|Bandeira proposta por Guo Moruo Zeng estaba a traballar en Shanghai no momento no que se publicou o anuncio, quería crear un deseño para expresar o seu entusiasmo patriótico polo novo país. A inspiración para o deseño provén das estrelas brillando no ceo nocturno. Pensou entón nun proverbio chinés "Anhelo das estrelas, anhelo da lúa" (盼星星盼月亮). Máis tarde, deuse conta de que o Partido Comunista Chinés era o salvador do pobo chinés, desde o seu punto de vista, e debía estar representado pola estrela máis grande. A introdución das outras catro máis pequenas veu dun artigo "Sobre a ditadura democrática do pobo", escrito por Mao Zedong no que situou ao pobo chinés como un formado por catro clases sociais. Despois de traballar nos detalles da colocación das estrelas e o seu tamaño, enviou o seu "Cinco estrelas nun campo vermello" (紅地五星旗).
A partir do 20 de agosto, un total de 2992 deseños foron enviados á comisión do pavillón, que incluían tamén as achegas dos membros do propio comité, como é o caso de Guo Moruo e Tan Kah Kee. Do 16 ao 20 de agosto fóronse elixindo os deseños nun hotel de Pequín, dos cales quedaron soamente 38.
esquerda|miniatura| Bandeira preferida inicialmente por Mao?
Na mañá do 23 de setembro, os representantes discutiron sobre as bandeiras nacionais, pero non se chegou a ningunha conclusión. A algúns non lles gustaba o simbolismo que Zeng achegaba ao catro estrelas máis pequenas, e díxose que non se debería incluír á burguesía. O deseño preferido por moitos, entre eles Mao Zedong, consistía nunha bandeira vermella cunha estrela amarela na esquina superior esquerda e unha franxa horizontal do mesma cor que representaba ao riu Amarelo, en torno ao cal di a lenda que xurdiu a civilización chinesa. Porén, Zhang Zhizhong criticábaa porque, ao seu parecer, a franxa dourada representaba o desgarramento do país, que se atopaba na Guerra Civil China.
miniatura|Deseño orixinal proposto por Zeng
O 29 de setembro, a nova bandeira foi publicada no Diario do Pobo para que o deseño puidese ser copiado por outras autoridades locais. A bandeira foi presentada oficialmente na Praza de Tiananmen de Pequín o 1 de outubro de 1949, o mesmo día que se proclamou a fundación da República Popular da China. A primeira bandeira na praza de Tiananmen foi cosida por Zhao Wenrei, unha costureira, quen terminou a tarefa ao redor de únaa da tarde o 30 de setembro. A Zeng foille difícil crer que o seu deseño fose finalmente o escollido, debido á falta do martelo e a fouce na estrela grande.
Hong Kong e Macau
Á parte da nacional, outras bandeiras son vixentes na República Popular da China. É o caso da bandeira das Rexións Administrativas Especiais de Hong Kong e Macau, adoptadas en febreiro de 1990 e decembro de 1999 respectivamente. Con todo, debido a unha orde aprobada polo Comité Central do PCCh e a Oficina Xeral da Oficina Xeral do Consello de Estado, as cidades e as provincias xa non están autorizadas a adoptar os seus propios símbolos, polo que Hong Kong e Macau son as únicas excepcións. A utilización precisa das bandeiras réxense polas leis aprobadas polo Congreso Nacional do Pobo.
miniatura|esquerda|Bandeiras de [[Hong Kong e a China ondeando.]]
Exército Popular de Liberación
Catro bandeiras son usadas polas forzas armadas chinesas. O seu deseño é bastante parecido á bandeira nacional, pero o catro estrelas pequenas non están e no seu lugar aparecen os caracteres chineses "??", que significan literalmente 'oito un', pero fan referencia á data na que foi fundado o exército polo Partido Comunista Chinés: 1 de agosto de 1927. A bandeira foi creada, porén, en xuño de 1949.É usada nas cerimonias e desfiles oficiais cunha hasta decorada cunha espiral vermella e amarela acompañada das bandeiras das Forzas Terrestres, Mariñas e Aéreas.
Bandeiras relacionadas co PCCh
A bandeira do Partido Comunista Chinés é bastante similar á bandeira da Unión Soviética e a usada antigamente polos bolxeviques. O seu deseño é simple: é totalmente vermella e na esquina superior esquerda aparece o símbolo do partido, unha versión alternativa á común da fouce e o martelo. O deseño foi adoptado en 1996.
A bandeira da Liga da Mocidade Comunista foi adoptada o 4 de maio de 1950 polo Comité Central da liga, despois de ser aprobada polo Comité Central do Partido Comunista da China. O deseño foi supervisado por líderes do Partido, como Mao Zedong e Zhou Enlai. O fondo da bandeira é de cor vermella e o cantón esquerdo está ocupado por unha estrela amarela de cinco puntas inscrita nun círculo tamén amarelo. Este motivo representa aos mozos da China unidos en torno ao Partido Comunista.
A bandeira do Corpo de Mozos Pioneiros mostra unha estrela amarela de cinco puntas xunto a un facho sobre fondo vermello. A estrela representa o liderado do Partido Comunista da China, o facho representa o esplendor do comunismo e o fondo vermello representa o triunfo da revolución.
Illa de Santa Comba
A Illa de Santa Comba tamén coñecida como "Illa do Medio" é unha illa galega, situada na provincia da Coruña, na costa norte do concello de Ferrol (parroquia de Covas). É unha illa alargada, de 5 hectáreas de superficie e completamente chaira. En realidade é unha antiga península que a erosión mariña, producida pola forza das ondas, separou da terra firme. Cando baixa a marea únese a terra por un estreito tómbolo de area, e cando esta sobe a illa queda dividida en tres porcións por angostas e profundas canles. Existe unha ermida consagrada a Santa Comba, cuxas orixes remóntanse ao século XII, é propiedade da Igrexa, e ao seu redor levouse a cabo unha importante escavación arqueolóxica onde se descubriu un antigo asentamento castrexo con forno de fundición de metal e unha necrópole altomedieval.
Lenda
Intentaron trasladala varias veces pero nunca se deixou, pois din que canto máis trataban de movela, máis se afundía na terra.
Historia
A illa tamén conten os restos dun asentamento cuxa orixe remóntase á Idade do Ferro, con ocupación en época romana e alta medieval, segundo o arqueólogo, Alberto González, que participou nas escavacións que se levaron a cabo no sitio a principios deste século. Entre outros, estes traballos descubriron un dos fornos metalúrxicos máis antigos de Galicia.
É posible observar practicamente en todos os cortes dos cantís das illas e na zona do antigo istmo abundantes estruturas, muros e quizais pavimentos que foron fracturados pola actividade erosiva do mar.
Na zona de terra firme consérvase unha pequena testemuña dun posible parapeto construído de terra e pedra. A ambos os dous lados dúas profundas gabias fan pensar nun foso de reforzo do sistema defensivo. No lado N do parapeto e a unha cota baixa en relación co chan actual apréciase unha serie de muros construídos no interior deste foso. Este asentamento castrexo podería atoparse relacionado coa próxima mina de Cobarradeiras, posible explotación de orixe romana situada no marco do dominio do xacemento primario de ouro Valdoviño-Aranga.
A localización peninsular posúe as características necesarias para o asentamento na mesma dun núcleo de poboación galaico-romano, como punto de control e comercio do mineral extraído, fácil defensa, cursos próximos de auga doce, comunicación sinxela cos vales interiores, acceso aos recursos pesqueiros e marisqueiros, perfectamente recoñecible desde o mar polos barcos e a presenza de amplas praias para varar os navíos.
Coa chegada da cristianización, estes lugares "pagáns" adoitan sacralizarse mediante a construción de santuarios cristiáns, factor que puido influír na elección do lugar para situar a ermida.
Pradeda de Abaixo, Pradeda, Carballedo
Pradeda de Abaixo é un lugar da parroquia de Pradeda no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE a súa poboación no ano 2016 era de 32 persoas (16 mulleres e 16 homes), a mesma poboación para Pradeda de Arriba e Pradeda de Abaixo, en 2018 eran 31.
Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística
A Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística constituíse no ano 2009 para coordinar os Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística e traballou moi activamente na normalización lingüística da lingua galega ata o ano 2016 en que votou a súa non continuidade.
Editou a revista A letra miúda como publicación dixital para o profesorado dos centros de ensino non universitario, a revista Ollos de aula dirixida ás familias do alumnado e Exprés Novas da CGENL.
En 2011 recibiu o Premio Xoán Manuel Pintos.
Descendents
Descendents é unha banda estadounidense de punk rock procedente de Manhattan Beach (California) e formada no ano 1978. O grupo leva editados oito álbums de estudio, tres álbums ao vivo, tres recompilatorios e catro EPs. The Descendents separáronse e reformáronse varias veces ao longo da súa carreira, ás veces con distintos músicos. Os actuais compoñentes do grupo, xuntos dende 1986, son o vocalista Milo Aukerman, o guitarrista Stephen Egerton, o baixista Karl Alvarez e o batería Bill Stevenson.
Illa da Rúa
A Illa da Rúa é unha illa galega da provincia da Coruña, situada case no centro da Ría de Arousa, a 4 quilómetros ao sueste do porto de Ribeira, concello ó que pertence.
É unha das illas máis illadas da ría de Arousa, e unha das máis destacadas a pesar das súas escasas 4 hectáreas de superficie. É enteiramente rochosa, formada por grandes birlos de granito e de abordaxe difícil. Posúe un faro importante para o balizamento da ría, que é xemelgo do da Illa de Ons, construído polo mesmo arquitecto, Rafael de la Cerda, en 1864. A pesar do inhóspito da illa, estivo habitada por fareiros ata a automatización do faro.
É unha bonita illa para visitar, onde atoparemos moitas gaivotas, e un pozo de auga, sendo unha das poucas illas co súa propia subministración de auga.
The Best Damn Thing
The best Damn Thing é o terceiro álbum de estudio da artista canadense Avril Lavigne.
Singles
Os singles deste álbum son Girlfriend, When you´re gone, Hot e ''The Best Damn Thing".
Cancións
Ademais, a canción Alone encóntrase en exclusiva na edición do Xapón, e I Will Be está só na edición que se pode mercar no iTunes Store na Internet.
Silvio Santiago
Silvio Santiago García, nado en Vilardevós o 18 de outubro de 1903 e finado en Santiago de Compostela o 12 de setembro de 1974, foi un escritor galego.
Traxectoria
Participou na fundación do Partido Sindicalista na Coruña en 1934 e colaborou en Trabajo. Ao chegar a guerra civil de 1936, no transcurso da cal foi asasinado o seu irmán Xacinto, fuxiu a Portugal (1937) e de alí marchou a Cuba e posteriormente a Venezuela, onde residiu unha gran parte da súa vida.
Alí creou o Centro Galego de Caracas e dirixiu a Casa Galicia, o Lar Gallego, un programa radiofónico (Hora de Galicia) e varias revistas, como por exemplo Galicia, na que tratou de mostrar o seu ideal de comuñón galaico-venezolano. Sería tamén nesta revista na que comezaría a súa curta carreira literaria no ano 1952. Foi un dos promotores do volume Homaxe da Galicia Universal, adicado a Ramón Otero Pedrayo.
Cando xa estaba a piques de cumprir os sesenta anos, en 1961, revelouse como escritor coa publicación de Vilardevós, un libro que de seguida se converteu nun clásico da narrativa galega. Regresou para vivir na Coruña no comenzo dos anos sesenta, pasando dende entón tempadas na súa vila natal ata o seu pasamento, ocorrido en Santiago de Compostela en setembro de 1974. miniatura|Vilardevós na [[BBdCG.]]
Angistri
Angistri, tamén Agistri, Ankistri ou Agkistri (grego: αγκίστρι, é unha moi pequena illa no Golfo Sarónico na Prefectura do Pireo, Grecia. Angistri é unha illa cuberta de piñeiros a poucos quilómetros do porto do Pireo.
Asentamentos
Hai só tres asentamentos en Angistri, Milos (Megalohori), Skala e Limenaria. Milos (poboación 461 hab.) é o principal pobo onde vive a maioría da poboación grega da illa. Skala (poboación 354) está a vinte minutos a pé de Milos ao longo da estrada costeira. Skala é onde están maioría das instalacións turísticas e hoteis. Limenaria (poboación 105) é un pobo moi pequeno no outro lado da illa con moi pouco turismo. A poboación da illa é de 920 habitantes segundo o censo grego de 2001. A súa superficie é de 13,367 km².
Localización
Angistri é unha illa cuberta de piñeiros no grupo das Illas Sarónicas. Angistri está moi preto da illa máis grande do Golfo Sarónico Exina. A illa pódese chegar de Exina por barco en apenas dez minutos. A illa está tamén a unha hora de viaxe en barco desde o porto ateniense do Pireo.
Melchor Roel
Melchor Roel Rivas, nado no Uruguai en 1954 e finado en Burela o 10 de decembro de 2013, foi un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Militante do Partido Comunista Uruguaio, con tan só 18 anos foi detido por cuestións políticas,ingresando no cárcere de Punta Carreta, Montevideo. Despois de tres anos en prisión, foi expulsado do Uruguai pola ditadura militar, o 26 de setembro de 1975, e levado directamente a España. En España fixo o Servizo Militar e militou no PCE.
Instalouse en Viveiro onde traballou na Seguridade Social, foi membro da dirección de Comisións Obreiras. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido concelleiro de Viveiro polo PCE, e foi tenente-alcalde en 1985. Nas municipais de 1987, 1991 e 1995 volveu ser elixido concelleiro por IU-EU e desenvolveu o seu labor sindical e na administración pública. En 1997 uniuse ao PSdeG-PSOE e nas municipais de 2003 encabezou a candidatura do PSOE e foi elixido alcalde grazas a un pacto co BNG e EU. Volveu ser elixido alcalde en 2007 e 2011 sempre con pacto de goberno. Dende 2011 foi asesor da deputación de Lugo. Ao final do verán de 2012 rompeu o pacto de goberno que mantiña co BNG. Uns días despois foi imputado xunto cun exedil do BNG, nun proceso xudicial pola concesión dunhas licenzas urbanísticas. Finou en Burela o 10 de decembro de 2013.
Wernher von Braun
Wernher Magnus Maximilian Freiherr von Braun, nado en Wirsitz o 23 de marzo de 1912 e finado en Alexandria (Virxinia) o 16 de xuño de 1977, foi un enxeñeiro aeroespacial de orixe alemá. En 1955 nacionalizouse estadounidense co fin de ser integrado na NASA. Considerado un dos máis importantes deseñadores de foguetes do século XX, dirixiu o deseño dos foguetes V-2 e Saturno V que levou o home á Lúa.
Melchor Roel
Vida persoal
Casou con María del Carmen López Saavedra e foi pai de Melchor e Iván Roel López.
Wernher von Braun
Von Braun, personaxe moi controvertido, dedicou a súa vida ao desenvolvemento de foguetes para a conquista do espazo, aínda que tivese que ofrecelos como armas para o seu desenvolvemento, cousa que dubidou en facer, como comentou aos seus achegados nos seus últimos anos. Estas declaracións poden verse nunha entrevista de Ernst Stuhlinger nun documental que fixo sobre Wernher.
Primeiros anos
O seu pai foi o barón Magnus Maximilian von Braun e a súa nai a baronesa Emmy von Quirstorp, dous nobres alemáns. De pequeno namorouse das posibilidades da exploración espacial a través das novelas de Jules Verne e H.G. Wells. Os traballos científicos de Hermann Oberth, e en concreto o estudo Die Rakete zu den Planetenräumen (Ao espazo en foguete), alentaron a von Braun a estudar cálculo e trigonometría para comprender a física das naves espaciais.
O día da súa confirmación na igrexa luterana, a súa nai, afeccionada á astronomía, regaloulle un telescopio. Axiña esgotou a capacidade do telescopio e convenceu algúns compañeiros do colexio para que o axudasen a construír un observatorio astronómico con pezas dun coche vello.
Enrolado nas SS
Nos seus anos de adolescente, von Braun, interesado nos voos espaciais, uniuse á sociedade aeroespacial alemá Verein für Raumschiffahrt (VfR) en 1929. En 1932 graduouse en enxeñaría mecánica no instituto politécnico de Berlín, e dous anos máis tarde obtivo o doutoramento en Física na Universidade de Berlín.
Na súa procura de desenvolver grandes foguetes, enrolouse no exército alemán para crear mísiles balísticos antes da chegada de Adolf Hitler ao poder en 1933. Foi posteriormente inscrito nas filas das SS en 1940. Como dixo a súa man dereita (Ernst Stuhlinger) nunha entrevista, a Von Braun custoulle aceptar a oferta de enrolarse nas SS.
Igrexa de Vamlingbo
A igrexa de Vamlingbo (sueco: Vamlingbo kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Vamlingbo, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A primeira igrexa do lugar foi unha stavkirke, substituída posteriormente por unha igrexa románica de pedra. Desas primeiras igrexas non queda nada agás algúns relieves románicos incorporados no muro sur do presente edificio e a pía bautismal, realizada polo mestre escultor coñecido como Byzantios.
A presente igrexa é un grande edificio gótico que data de mediados do século XIII. Só a torre é posterior, construída no século XIV. Tiña ao redor de 75 metros de altura, sendo a máis alta de Gotland, pero quedou seriamente danada por un lóstrego en 1817. Así, a parte superior da torre, incluída a lanterna, data de 1820.
O edificio é unha das igrexas máis grandes de Gotland, probablemente debido a que a gran parroquia no seu momento era unha das máis ricas da illa. Porén, tamén é posible que o pouco común tamaño da igrexa poida explicarse a que, ao igual que na igrexa de Lau, os monxes dominicos predicasen as cruzadas contra os pagáns presentes onde hoxe en día se atopan Estonia e Letonia.
Dende a idade media a igrexa permaneceu case intacta. Entre 1960 e 1961 realizáronse investigacións arqueolóxicas e traballos de restauración.
Arquitectura
Trátase dunha igrexa de salón dun tipo bastante común en Gotland. A nave é espazosa e ancha, dividida en tres partes por catro robustos piares. Os canteiros que construíron a igrexa alternaron calcaria vermella e gris nos piares e outros detalles, creando un interior moi colorido. Na súa parede norte hai un conxunto de elaborados frescos medievais, representando unha escena na cal o arcanxo Miguel está pesando a alma do Emperador Henrique. A pintura é de mediados do século XIII e é un dos frescos máis grandes e máis pouco comúns de Gotland. Suxeriuse que San Miguel foi o patrón da igrexa. Outros frescos menos dominantes representan escenas de santos e apóstolos, ademais de haber pinturas puramente decorativas.
Do seu mobiliario a pía bautismal é probablemente a peza máis notable. O retablo é do século XIV e amosa influencias da arte do oeste de Alemaña.
Casa reitoral
Ao lado da igrexa atópase a antiga casa reitoral. É edificio excepcionalmente grande consistente nun pequeno complexo formado por catro anexos e unha gran casa principal. A casa, situada no lugar dunha reitoría medieval, é do ano 1779 e amosa trazos dunha forma simple e vernácula de Rococó.
Marcial del Adalid
Marcial del Adalid Gurrea, nado na Coruña o 24 de agosto de 1826 e finado en Lóngora (Liáns, Oleiros) o 16 de outubro de 1881, foi un compositor musical galego. É considerado o pai do xénero da melodía galega.