cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gabinete de Medallas do Museo de Belas Artes de Lión
Medallas
Algunhas das medallas máis notables do Gabinete son:
Selos e xoias
miniatura|192x192px|[[Apolo e Marsias. Colgante de Lourenzo de Médici, placa de bronce fundido.]] miniatura|262x262px|Selo dunha sociedade festiva do [[século XV achado nas ruínas do castelo de Pinon, no Aisne, e conservado no Gabinete de Medallas.]] As coleccións lionesas son ricas en xemas antigas e modernas, algunhas delas asociadas á xoiaría. En ocasións, coñécese documentación concreta das pezas desde hai séculos, como é o caso dos camafeos de Constant, descritos xa en 1612. O intaglio que representa a Apolo e Marsias foi adquirido por Lourenzo de Medici, que a fixo reproducir como selo, consérvase no Gabinete de Medallas de Lión, e dise que foi a xoia representada por Botticelli nun dos cadros de Simonetta Vespuci.
Entre os selos e as xoias máis notables están.
Outras coleccións
A Colección de Numismática conserva tamén.
A sala do Gabinete de Medallas
A actual sala do Gabinete de Medallas foi deseñada por René Dardel en 1838. Á parte dos mobles expositores, decórana unha serie de bustos:
Núria Bendicho Giró
Traxectoria
En agosto de 2022 participou en "Un verán en Galeusca", un proxecto impulsado, por cuarto ano consecutivo, entre VilaWeb, Berria e Nós Diario co relato "Bestiario".
Calidoscopio
thumb|Vista das cores e formas dun calidoscopio (teleidoscopio). Un calidoscopio é un aparello óptico formado por varias superficies reflectoras (ou espellos) formando un ángulo dentro dun tubo, con pezas coloridas translúcidas ou opacas nun extremo, de vidro ou outros materiais, que son vistas como un patrón simétrico regular debido á reflexión repetida.
A rotación do tubo provoca o movemento das pezas, o que fai que se presenten patróns cambiantes.
Étimo
Acuñado polo seu inventor escocés David Brewster, o nome kaleidoscope foi publicado por primeira vez na patente que foi concedida o 10 de xullo de 1817.
Deriva das palavras gregas καλός (kalos), "bonito", είδος (eidos), "imaxe", e σκοπέω (skopeō), "observar".
A versión caleidoscopio, máis fiel ao étimo, non aparece no último dicionario da RAG pero si noutras versións do mesmo, e noutros dicionarios galegos (Estraviz, Gaio, Digalego...). miniatura|Vista dun calidoscopio multicolorido
Historia
miniatura| Unha comparación das construcións de espellos de Kircher (esquerda) e Bradley (dereita)
Precursores
A reflexión múltiple por superficies reflectantes coñécese desde a antigüidade, e foi descrita no s. XVI por Giambattista della Porta no Magia Naturalis.
En 1646, Athanasius Kircher deseñou dous espellos que podían abrirse e pecharse como un libro e colocarse en varios ángulos, mostrando figuras de polígonos regulares formadas por sectores alícuotas reflectidos de 360°.
New Improvements in Planting and Gardening (1717) de Mr. Bradley describiu unha construción similar que se colocaría en debuxos xeométricos para mostrar unha imaxe con reflexión multiplicada. Porén, non se rexistrou até 1815 unha configuración óptima que produce os efectos completos do calidoscopio.
Calidoscopios de Brewster
En 1814, David Brewster realizou experimentos sobre polarización da luz por reflexións sucesivas e observou "a disposición circular das imaxes dunha vela arredor dun centro e a multiplicación dos sectores formados polas extremidades das placas de vidro".
No mesmo ano Sir Charles Wheatstone investigou fenómenos ópticos similares, que aplicou na construción do estereoscopio.
Achaba que o seu instrumento era valioso en artes ornamentais creando "infinidade de patróns" e o s artistas podían delimitar con precisión as figuras do calidoscopio grazas ao microscopio solar (un tipo de cámara escura), a lanterna máxica ou a cámara lúcida. Cría que o invento se convertería en popular "para propósitos de diversión racional" e solicitou a patente, concedida en xullo de 1817. O fabricante contratado para producir o calidoscopio mostroullo a varios ópticos de Londres, a ver se podía recibir pedidos seus, e pronto o instrumento foi copiado e comercializado antes de que o fabricante tivese calquera número á venda. Estímase que uns 200.000 calidoscopios se venderon en Londres e París en só tres meses. Brewster calculou que como máximo un milleiro eran copias autorizadas; a maioría eran falsificacións que non daban unha impresión correcta do seu invento. Xa que poucas persoas experimentaran un calidoscopio axeitado, decidiu publicar un tratado sobre os seus principios e construción.
Pensábase que a patente fora reducida nun Tribunal de Xustiza, porque supostamente xa se coñecían os seus principios. Brewster afirmou que o calidoscopio era diferente pois as posicións particulares do obxecto e do ollo desempeñaban un papel moi importante na produción das fermosas formas simétricas. A opinión de Brewster foi respaldada por varios científicos, entre eles James Watt.
Philip Carpenter quixo producir imitacións, pero non quedou satisfeito co resultado e decidiu ofrecer os seus servizos como fabricante. Brewster aceptou e os modelos de Carpenter foron estampados como "sole maker" (fabricante único); vendo que a demanda era moi alta, outros comezaron a facelos desde 1818 con permiso de Carpenter. O Treatise on the Kaleidoscope de 1819, enumera máis dunha ducia de fabricantes/vendedores de calidoscopios patentados. A empresa de Carpenter seguiría vendéndoos durante 60 anos.
En 1987, a artista Thea Marshall e o Willamette Science and Technology Center, museo científico de Eugene, deseñaron unha exposición itinerante de 1.000 m2, "Kaleidoscopes: Reflections of Science and Art". Co financiamento da National Science Foundation e integrada no Servizo de Exposicións Itinerantes da Smithsonian Institution (SITES ), expúxose en 15 museos científicos chegando a máis dun millón de visitantes nos Estados Unidos e o Canadá.
Adolphe Delessert
Adolphe Delessert, nado o 15 de setembro de 1809 en Cossonay, Vaud (Suíza), e finado o 6 de abril 1869 en Saint-Barthelemy, Vaud (Suíza), foi un explorador e naturalista francés.
Traxectoria
Decidiu marchar de Francia para estudar as plantas do sueste asiático, e saíu de Nantes o 24 de abril de 1834 cun amigo, George Samuel Perrottet, fixo escala na illa de Madeira e nas illas Canarias, e chegou o 15 de xullo á illa de Francia (hoxe Mauricio). Comezou o seu traballo nas Mascareñas e logo foi a Pondicherry.
A finais de ano embarcou para as Indias Orientais Neerlandesas, fixo escala en Penang, no estreito de Malaca e despois en Malaca. Despois marchou a Singapur, e chegou a Batavia o 27 de xaneiro de 1835 despois de ter que enfrontarse a un terrible tifón.
O Agro, Filgueira, Crecente
O Agro é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Calidoscopio
Variacións xerais
miniatura| Calidoscopio poliangular de RB Bate (con ángulos reflectores axustables), como se ilustra en Treatise on the Kaleidoscope (1819) Brewster incluíu variacións na súa patente e publicacións:
Adolphe Delessert
Traxectoria
De volta en Pondicherry, enviou as súas coleccións de historia natural a Francia. Despois visitou Madrás e cazou nos seus arredores.
Calidoscopio
Versións suxeridas por Brewster
Na súa patente percibiu dúas formas para o calidoscopio:
Adolphe Delessert
Traxectoria
En 1836 Delessert permaneceu gran parte do ano na illa Bourbon (hoxe Reunión), e despois, en xaneiro de 1837 embarcou cara a Bengala. Despois visitou Calcuta onde coñeceu a Charles Gaudichaud-Beaupré.
Calidoscopio
Versións suxeridas por Brewster
No Tratado sobre o calidoscopio describiu a forma básica cunha cela de obxecto:
Xenxo Carballo
Ginés Carballo Valcarce, coñecido como Xenxo Carballo, nado en Barcelona o 16 de febreiro de 1909 e finado en Pontevedra en febreiro de 1997, foi un mestre e político galego.
Calidoscopio
Versións suxeridas por Brewster
miniatura| diagramas dos patróns de calidoscopio policéntrico en Treatise on the Kaleidoscope (1819) Brewster tamén desenvolveu variacións, entre outras:
Saboi, Angudes, Crecente
Saboi é un lugar da parroquia de Angudes no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Calzada, Filgueira, Crecente
A Calzada é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Xenxo Carballo
Vida persoal
Casou en Barcelona con María Fernanda Rodríguez de las Heras en 1953.
Calidoscopio
Versións suxeridas por Brewster
miniatura| Posicións alternativas dos reflectores no calidoscopio, como se ilustra na patente de 1817.
Brewster tamén imaxinaba outras aplicacións para o calidoscopio:
Variacións posteriores
Fabricantes e artistas crearon calidoscopios cunha gran variedade de materiais e de moitas formas. Algúns destes elementos engadidos que non foran descritos polo inventor David Brewster:
Publicacións sobre calidoscopios
Cozy Baker, fundadora da Brewster Kaleidoscope Society, coleccionou calidoscopios e escribiu libros Kaleidoscope Artistr, un compendio de creadores e imaxes das vistas interiores e exteriores.
Pietro Badoglio
Pietro Badoglio, nado en Grazzano Monferrato o 28 de setembro de 1871 e finado no mesmo lugar, rebautizado como Grazzano Badoglio na súa honra, o 1 de novembro de 1956, foi un político e militar italiano. Mariscal do exército, substituíu a Benito Mussolini como presidente do Consello de Ministros de Italia tras o golpe de estado do 25 de xullo de 1943, e conduciu a Italia a que saíse da Segunda Guerra Mundial.
Calidoscopio
Publicacións sobre calidoscopios
En 1999 publicouse unha revista de curta duración dedicada aos calidoscopios, Kaleidoscope Review.
Os maiores calidoscopios
Na Exposición Universal de Montreal, Quebec, Canadá en 1967 o Kaleidoscope Pavilion (Pavillón Calidoscopio) foi un pavillón que producía uns efectos de cores coa luz reflectida similares a un calidoscopio.
O artista Olafur Eliasson traballou con diversos calidoscopios a grande escala (véxase a galería de imaxes).
Adolphe Delessert
Traxectoria
Trouxo das súas viaxes numerosas coleccións de mamíferos, aves, réptiles, peixes, insectos, cunchas, plantas e minerais.
Calidoscopio
Os maiores calidoscopios
O maior calidoscopio do mundo, a "Torre da Terra" (en xaponés: 大地の塔), estivo exposto no Xapón durante a Expo 2005. Era unha torre de 47 metros de altura, en cuxo teito esférico había un xogo de cores cun diámetro de máis de 40 metros. A luz solar que entraba na cúpula de vidro da torre era reflectida por unha complexa disposición de espellos despois de múltiples desvíos sobre tres vidros rotatorios; grazas a iso xurdían os patróns simétricos en constante cambio e fusión típicos dos calidoscopios, que se podían ver dende o vestíbulo de entrada.
Lei de Instrución Primaria Obrigatoria (Chile)
A Lei de Instrución Primaria Obrigatoria (tamén coñecida como Lei de Educación Primaria Obrigatoria, LEPO) foi unha lei chilena de 1920, que estabeleceu que o Estado garantiría a cada neno e nena o acceso gratuíto aos centros educativos e velaría para que se cumprise esta normativa.
Pietro Badoglio
Comezos
Naceu en Grazzano Monferrato, unha pequena localidade da rexión do Piemonte, de pai terratenente e nai burguesa. Despois de estudar na Academia Militar de Turín, serviu no Exército desde 1892, primeiro como tenente de artillaría durante as campañas de Eritrea (1896) e Libia (1912), onde se distinguiu na Batalla de Zanzur.
Ao inicio da participación do Reino na primeira guerra mundial tiña o grao de tenente coronel, ascendendo despois ao de xeneral polos seus servizos na toma do Monte Sabotino en maio de 1916. En 1918 xa era axudante do comandante en xefe, a pesar de ser parcialmente responsable do desastre en Caporetto do 24 de outubro de 1917.
Os Baróns, Filgueira, Crecente
Os Baróns é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Aldea, Filgueira, Crecente
A Aldea é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Curral de Abaixo, Lea, Friol
O Curral de Abaixo é un lugar da parroquia de Lea no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Lei de Instrución Primaria Obrigatoria (Chile)
A LEPO estabeleceu a obrigatoriedade de asistir á escola, até polo menos cuarto ano de educación primaria (o que logo se estendeu a 6º ano en 1929). Iso constitúe un fito na historia da expansión da cobertura educativa chilena, que posibilitou o acceso ás escolas a cidadáns de escasos recursos.
Antecedentes
O 24 de novembro de 1860, baixo o goberno de Manuel Montt, foi promulgada a «Lei Xeral de Instrución Primaria», fito decisivo na educación chilena do século XIX. Con todo, décadas máis tarde, o desenvolvemento do país e as demandas de novos grupos sociais excederon esta normativa: O maxisterio chamaba a reformar a educación chilena a través dun novo corpo legal que normara o deber do Estado no cumprimento e funcionamento da instrución primaria obrigatoria.
Historia
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5a/Chile_-_Ley_de_Instrucci%C3%B3n_Primaria_Obligatoria_1920.jpg/250px-Chile_-_Ley_de_Instrucci%C3%B3n_Primaria_Obligatoria_1920.jpg|miniatura|250x250px|Desfile en homenaxe á Lei de Instrución Primaria Obrigatoria. En 1902, foi presentado ao Congreso Nacional un proxecto de lei que estabelecía a obrigatoriedade da instrución primaria. A Lei N° 3.654 aprobouse dezaoito anos despois, o 26 de agosto de 1920. Foi publicada no Diario Oficial durante o goberno de Juan Luís Sanfuentes.
Melloras da lei
As diferenzas entre a lei de 1860 e a de 1920 expresábanse nas responsabilidades de asistencia e acceso do alumnado ás escolas. A lei de 1860 dispuña a obrigación dos pais e nais de enviar aos seus fillos aos estabelecementos educacionales, pero a disposición non era supervisada polo Estado. Así, a maioría dos nenos e nenas, en especial dos sectores populares, non acudía ás escolas.
Para iso, definiuse que pais, nais e apoderados tiñan a obriga de que os seus fillos e pupilos fosen durante catro anos cando menos e antes cumprir trece anos de idade, un estabelecemento de educación primaria fiscal, municipal ou particular.
A lei estabelecía que, en toda comuna, debía haber unha escola primaria para cada xénero por cada mil habitantes. Mentres que, naquelas comunas onde non houbese necesidade de novas escolas elementais, a municipalidade debía manter unha de persoas adultas.
A orde indicaba que, para exercer nas escolas públicas, necesitábase contar co título de normalista, ter un título do Estado que habilitase para o ensino de ramos especiais ou posuír un certificado de aprobación para o ensino expedido polo «Consello de Educación Primaria».
A nova normativa permitiu un avance na educación chilena e mellorou os niveis de escolaridade. Con todo, este avance deu lugar a un novo desafío: reformular e reestruturar o funcionamento estatal da educación para que se cumprísense efectivamente estas disposicións.
Pietro Badoglio
Segunda Guerra Mundial
Opúxose ao acordo do Pacto de Aceiro coa Alemaña nazi, xa que consideraba improbable a posibilidade dunha vitoria en caso de guerra. Unha vez comezada a contenda, renunciou en decembro de 1940 ao seu cargo como resultado do pobre papel desempeñado polas tropas italianas na invasión de Grecia. Xerarcas fascistas acusárano de ser o responsable do fracaso da ofensiva italiana en Grecia e, tras tratar de solicitar en balde o apoio do rei mediante un simulacro de dimisión o 27 de novembro de 1940, cesou como xefe do Estado Maior italiano poucos días máis tarde. Substituíuno no cargo o xeneral Ugo Cavallero.
Rendición italiana
Tras o desembarco angloamericano en Sicilia do 9 de xullo de 1943, o país viuse conmocionado pola noticia. Isto provocou a crise do goberno fascista que desembocaría o 25 de xullo, tras unha reunión do Gran Consello Fascista, na destitución de Mussolini como presidente do goberno por parte do rei Víctor Manuel III, que nomeou no seu lugar a Badoglio. As súas primeiras medidas foron declarar a lei marcial, ademais de iniciar negociacións directas e secretas cos Aliados, que se levaron a cabo en Lisboa, co fin de chegar a un armisticio.
O 8 de setembro, Estados Unidos fixo público (obviando as súplicas de Badoglio) o armisticio asinado en segredo por Italia cinco días antes. A oposición de Badoglio debíase á perigosa situación na que se atopaba Italia, xa que era consciente de que as proximidades de Roma e os arredores de lugares estratéxicos do territorio italiano aínda non ocupado polos Aliados (Italia central e setentrional) eran controlados por tropas alemás.
Ese mesmo día, ás 19:45, Badoglio dirixiuse por radio á nación para dar a coñecer o armisticio. Á noitiña, a familia real e parte do goberno decidiron fuxir a Pescara por temor á reacción alemá. Desde alí a Mariña transportounos a Brindisi a bordo da fragata Baionetta, onde se estableceu unha nova sede baixo protección aliada. O 8 de xuño de 1944, tras a liberación de Roma, o Comité de Liberación Nacional solicitou a substitución de Badoglio como presidente do goberno por estar intimamente ligado co réxime fascista. Foi substituído á fronte do goberno por Ivanoe Bonomi, que xa ocupara tal cargo entre 1921 e 1922.
Últimos anos
Tras a súa substitución como presidente do goberno, Badoglio retirouse da vida pública e faleceu en 1956 na súa localidade natal, Grazzano Monferrato, que en 1939 fora rebautizada como Grazzano Badoglio na súa honra.
Calidoscopio
Un topos literario
O calidoscopio inspirou a moitos escritores e filósofos virando un topos.
Tendo un número finito de elementos nun espazo fechado, permite un número indefinido de combinacións e está ligado á idea de infinito en tanto que proxecta a idea dun plano ilimitado. Dá unha ilustración concreta e simbólica de como crear algo novo mediante unha simple reordenación do que xa existía antes. Así concilia termos aparentemente opostos como permanencia e cambio, identidade e diferenza.
Esa imaxe tamén ilustra a afirmación de que o todo non se pode reducir á suma das partes (idea desenvolvida no s. XX pola Gestalt).
Un exemplo contemporáneo deste proceso en Stéphanie Phanistée, novela de Frédérick Tristan, na que as situacións e os personaxes se transforman segundo a visión dos personaxes que contan a historia.Citando a Verlaine: "As miñas pestanas achegándose [...] calidoscopíanme cousas."
ou Louis Aragón:
(Aragón, Elsa, 1959, p. 47)
Schopenhauer utiliza a imaxe do calidoscopio para mostrar a forma de metempsicose que caracteriza a historia: as plantas, os animais, os homes e os pobos morren e nacen incesantemente, e nun cambio aparentemente incesante, sempre son as mesmas figuras que reaparecen: os individuos morren, a especie vive. O que permite sinalar cara ao optimismo baixo este pesimismo fundamental:
Marcel Proust usa a metáfora do calidoscopio para describir como están cambiando certas sociedades con respecto aos xudeus:
Máis adiante, en Le Côté de Guermantes, Proust volve á metáfora do “calidoscopio social” (Le Côté de Guermantes I, ed. Quarto, 891).
Claude Lévi-Strauss nunha famosa pasaxe de Pensamento salvaxe, utiliza a imaxe do calidoscopio para describir por analoxía a lóxica "salvaxe", estudada polo etnólogo (Claude Lévi-Strauss, La Pensée sauvage, "A lóxica das clasificacións totémicas", París, Plon, 1962, Pocket Agora, 51-52).
Drag Race España (primeira tempada)
miniatura|dereita|240px|Logo de [[Drag Race España.]] miniatura|[[Carmen Farala en 2022.]] A primeira tempada de Drag Race España comezou a transmitirse o 30 de maio de 2021.
Calidoscopio
Un topos literario
A lóxica "arreglada" polo pensamento salvaxe, tal e como a concibe Lévi-Strauss, obedece de feito a unha certa homoloxía estrutural co calidoscopio.
Drag Race España (primeira tempada)
Carmen Farala foi quen obtivo o título de Superestrela Drag de España', mentres que Killer Queen e Sagittaria foron subcampioas.
Calidoscopio
Un topos literario
The Beatles empregan a metáfora en Lucy in the Sky with diamonds: Somebody calls you, you answer quite slowly, a girl with kaleidoscope eyes
Drag Race España (primeira tempada)
Xurado
A finais de febreiro de 2021, o programa anunciou a composición do xurado que acompañará a Supremme de Luxe, formado polos "Javis" (parella de actores formada por Javier Ambrossi e Javier Calvo) e a deseñadora de moda Ana Locking. A inclusión dos Javis xerou rexeitamento entre os fans do formato orixinal, que criticaban, entre outras cousas, o feito de que a parella "monopolice" a presenza do colectivo LGTB na televisión española.
Calidoscopio
Un topos literario
Brian Selzniz, en Kaleidoscope, un dos seus traballos máis complexos, enfía un relato con fragmentos oníricos para que cada lector tire as súas propias interpretacións.
O Curral de Abaixo, Santalla de Devesa, Friol
O Curral de Abaixo é un lugar da parroquia de Santalla de Devesa no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Calidoscopio
Un topos literario
En Galiza é publicada a revista de arte, fotografía e literatura Caleidoscópica, co-fundada por Charo Lopes.
En 2023, a plataforma Netflix lanzou a serie Caleidoscopio.
Casares, Filgueira, Crecente
Casares é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Drag Race España (primeira tempada)
Concursantes
As drag queens que compiten en Drag Race España son: *Idade e nomes rexistrados no momento da filmación.
Duje Dukan
Duje Dukan, nado o 4 de decembro de 1991 en Split, é un xogador profesional de baloncesto croata con pasaporte estadounidense que xoga no Cáceres Ciudad del Baloncesto da Liga LEB Ouro.
Traxectoria profesional
Tras non ser seleccionado no Draft da NBA de 2015, Dukan uniuse ós Sacramento Kings para a Liga de Verán da NBA de 2015. O22 de xullo de 2015, Dukan asinou cos Kings. O seu debut na NBA tivo que agardar ata o derradeiro partido da tempada dos Kings, o 13 de abril de 2016, onde fixo seis puntos e catro rebotes na derrota por 116–81 contra os Houston Rockets. O 4 de xullo de 2016, foi cortado polos Kings.
O 3 de agosto de 2016, Dukan asinou un contrato de tres anos co KK Cedevita croata. En xaneiro de 2017 deixou o equipo de mutuo acordo.
O 19 de xullo de 2019, Dukan asinou unha tempada co CB Estudiantes da Liga ACB. Na súa única tempada na ACB, acadou 4.7 puntos e 1.8 rebotes por encontro.
Os Carballás, Filgueira, Crecente
Os Carballás é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Lea, Lea, Friol
Lea é un lugar da parroquia de Lea no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Os Casás, Filgueira, Crecente
Os Casás é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Cañoto, Filgueira, Crecente
Cañoto é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Järfälla
Järfälla é un municipio sueco (kommun) do condado de Estocolmo. A súa capital é Jakobsberg, que é parte do núcleo urbano de Estocolmo. No ano 2022 a poboación do concello era de 83 489 habitantes.
O concello de Järfälla atópase no sur do landskap de Uppland, na ribeira leste do lago Mälaren. O municipio limita ao noroeste co concello de Upplands Väsby, ao leste co de Sollentuna, ao sueste co de Estocolmo, ao oeste co de Ekerö, e ao noroeste co de Upplands-Bro, todos no condado de Estocolmo.
Historia
O documento máis antigo onde se nomea a Järfälla ten máis de 700 anos e está datado o 26 de xaneiro de 1310. No documento, que é un testamento redactado polo arcebispo Nils Kettilsson, Ragnwald Ingesson deixa entre outras cousas un marco de prata romano á igrexa e ao vicario de "gerfelli" ou "gerfelle". O nome componse das palabras "gere" eu "ger", que significa anaco de terra en forma de cuña, e "fielder" ou ”fjäll”, que significa prado ou campo aberto e deriva do sueco antigo. Järfälla significa así "o prado en forma de cuña" ou "o campo aberto en forma de cuña".
A zona leva habitada dende o neolítico. Na idade media varias rutas importantes atravesaban a área que contitúe o actual concello de Järfälla. A finais da década de 1990 excavouse o asentamento medieval de Kalvshälla. Co tempo Barkarby converteuse nun importante nó de comunicacións dende que a propietaria das granxas de Jakobsberg e Skälby, Brita Cruus, recibiu permiso para abrir unha taberna alí en 1671.
O Curral de Arriba, Lea, Friol
O Curral de Arriba é un lugar da parroquia de Lea no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Gándara, Lea, Friol
A Gándara é un lugar da parroquia de Lea no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Östra Göinge
Östra Göinge é un municipio sueco (kommun) do condado de Escania. A súa capital é Broby. O concello limita con Kristianstad ao sur e sueste, con Hässleholm ao oeste e con Osby an norte. No ano 2022 o municipio tiña unha poboación de 14 887 habitantes.
Hidrografía
O río Ekeshultsån abastece ao lago Immeln ao redor da metade da súa auga, pero o río ten problemas de, entre outras cousas, acidificación e eutrofización, que tamén afectan ao lago. O Immeln e o seu sistema de lagos é unha das zonas de nidación máis importantes en Escania para aguias peixeiras e movellas árticas. Nos lagos Rolstorpssjön e Tydingesjön hai zonas de baño.
Protección natural
No concello hai seis reservas naturais que son administradas pola xunta do condado de Escania. Na reserva de Wanås hai ao redor de 1 100 grandes árbores, entre eles o carballo Snapphaneeken cunha circunferencia de 7,5 metros, e ambientes que son cómodos para polo menos 45 especies incluídas na lista vermella da IUCN. As tres reservas naturais de Dalshult, Sporrakulla e Grävlingabackarna dan xuntas unha idea de como se utilizaron as terras de Escania durante centos de anos ata principios do século XX.
O Ceo, Filgueira, Crecente
O Ceo é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Jaime Alfonsín
Jaime Alfonsín Alfonso, nado en Lugo o 18 de agosto de 1956, é un avogado galego, xefe da Casa da Súa Maxestade o Rei dende 2014.
Edward C. Rochette
Edward Charles Rochette, nado en Worcester, Massachusetts, o 17 de febreiro de 1927 e finado en Colorado Springs, Colorado, o 18 de xaneiro de 2018, foi un numismático estadounidense vinculado durante toda a súa traxectoria á American Numismatic Association.
Jaime Alfonsín
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade Autónoma de Madrid en 1978 foi premio extraordinario da súa promoción. En 1980, ingresou no Corpo de Avogados do Estado sendo destinado ás delegacións de Facenda en Teruel e Cuenca, no Ministerio da Presidencia, no Tribunal Supremo e na Asesoría Xurídica da Comisión da Unión Europea. Ademais, foi Director Xeral de Cooperación cos Réximenes Autonómicos do Ministerio da Administración Territorial no goberno presidido por Leopoldo Calvo-Sotelo.
Edward C. Rochette
Primeiros anos e formación
Rochette naceu en Worcester en 1927. Participou na Mariña estadounidense durante a segunda guerra mundial, entre 1944 e 1946 e posteriormente cursou os seus estudos superiores na Universidade de Washington e na Universidade Clark, de Worcester.
Jaime Alfonsín
Traxectoria
Posteriormente, ocupou cargos no sector privado: entre 1984 e 1992 foi secretario xeral e xefe da asesoría xurídica de Barclays Bank, e logo, entre 1992 e 1995 incorporouse como letrado ao bufete Menéndez&Uría. Asemade, foi docente universitario de Dereito da Unión Europea no ICADE e de Dereito Fiscal na Universidade Autónoma de Madrid.
En 1995 asumiu a Xefatura da Secretaría da súa Alteza o Príncipe de Asturias. Logo da chegada ao trono de Filipe VI de España, este nomeouno Xefe da Casa da súa Maxestade o Rei o 23 de xuño de 2014.
Edward C. Rochette
Carreira numismática
O seu primeiro cargo de responsabilidade na American Numismatic Association (ANA) foi o de editor do xornal da entidade, The Numismatist, entre 1966 e 1972. De 1966 a 1986 ocupou tamén o cargo de vicepresidente executivo; entre 1987 e 1989 formou parte da xunta de gobernadores, da que foi vicepresidente entre 1989 e 1991, e posteriormente foi elixido presidente, cargo que ocupou entre 1991 e 1993. En 1998 volveu ocupar un posto directivo, como director executivo, ata 2003.
En 1965 foi nomeado membro da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos. Tamén desempeñou un papel decisivo no desenvolvemento da exposición numismática do Comité Olímpico Internacional (COI) no museo desta institución en Lausana, Suíza. Así mesmo, foi consultor numismático do Comité Olímpico dos Estados Unidos e da academia da Forza Aérea dos Estados Unidos.
En 1987, Rochette presidiu o congreso e a exposición xeral do 50 aniversario da Federación Internacional da Medalla (FIDEM), celebrados ese ano nos Estados Unidos.
Vida persoal
Edward C. Rochette casou en 1945 con Faye Audra, con quen tivo tres fillos. Logo do falecemento da súa primeira esposa o 4 de agosto de 1977, casou en segundas nupcias con Mary Ann Ruland o 29 de xullo do ano seguinte.
Rochette finou o 18 de xaneiro de 2018, aos 90 anos, en Colorado Springs, Colorado.
Premios da ANA
En 2005, a American Numismatic Association deulle ao seu museo o nome de Edward C. Rochette. Ademais Rochette foi merecedor de varios dos premios concedidos pola ANA, ao longo da súa dilatada carreira:
Publicacións
Estas son algunhas das monografías máis salientables das publicadas por Edward C. Rochette ao longo da súa carreira:
Waldino Varela
Waldino Varela Martínez, nado en Teis (Vigo) en 1930 e finado en Vigo o 8 de agosto de 2022, foi un traballador metalúrxico, político e sindicalista galego.
Traxectoria sindical
Comezou a traballar como montador de instalacións xunto cun tío seu, de militancia anarquista, quen o introduciu á escoita de emisoras de radio clandestinas, como Radio Moscova Internacional ou Radio Pirenaica. Aos 14 anos ingresou como aprendiz nos estaleiros Vulcano, onde entrou en contacto con traballadores procedentes da zona republicana e mesmo cristiáns concienciados da necesidade dun cambio social. No estaleiro vigués, Waldino Varela e outros traballadores crearon o xermolo do que máis tarde serían as Comisións Obreiras, co obxectivo de infiltrarse no Sindicato Vertical e lograr distintas melloras laborais.
En 1972, con motivo dunha folga xeral que paralizou Vigo entre o 11 e o 26 de setembro dese ano, Waldino Varela foi despedido da súa empresa, igual ca outros case seis mil traballadores (finalmente, catrocentos).
Tras a legalización dos sindicatos en 1977, Varela converteuase no primeiro secretario xeral de CCOO na provincia de Pontevedra. A súa militancia político-sindical valeulle formar parte da lista de persoas fusilables que manexaban os golpistas do 23-F.
Traxectoria política
No ámbito político, Varela foi militante do Partido Comunista e concelleiro en Vigo por esta organización na primeira corporación democrática, electa en 1979.
Vida persoal
Os seus pais eran Santos Varela Gómez, patrón de costa natural da provincia de Lugo, e a traballadora da conserva Elodia Martínez Montenegro. Nos anos cincuenta casou con Julia Domínguez, con quen tivo unha filla e un fillo. Faleceu en Vigo o 8 de agosto de 2022, aos 92 anos de idade.
A Choca, Filgueira, Crecente
A Choca é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Condicións de fronteira
En matemáticas, na rama das ecuacións diferenciais, un problema de valores de contorno é un sistema de ecuacións diferenciais provisto dun conxunto de restricións adicionais, as chamadas condicións de contorno ou condicións de fronteira. Unha solución para un problema de valores de contorno é a solución do sistema de ecuacións diferenciais que satisfaga as condicións de contorno.
Os problemas de valores límite xorden en moitas ramas da física. Os problemas que implican a ecuación de onda, así como a determinación de modos normais, clasifícanse a miúdo como problemas de valores de límite. Unha gran clase de problemas de valores de límite fundamentais son os problemas de Sturm-Liouville. A análise destes problemas implica as funcións propias do operador diferencial.
Para ser útil en aplicacións, un problema de valor de límite debe estar ben 'posto' ou formulado. É dicir, unha vez que se establecen determinadas condicións para o problema, haberá entón unha solución única, que depende continuamente das condicións implicadas.
As condicións de fronteira de Robin son un tipo de condición de fronteira que combina as características das condicións de Dirichlet e Neumann. Son aplicadas en múltiples contextos da física e enxeñaría, incluíndo a análise estrutural na arquitectura e o estudo de problemas de transmisión de calor.
O Outeiro, Lea, Friol
O Outeiro é un lugar da parroquia de Lea no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Pradeda, Lea, Friol
Pradeda é un lugar da parroquia de Lea no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Coiñedo, Filgueira, Crecente
O Coiñedo é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Devesa, Filgueira, Crecente
A Devesa é un lugar da parroquia de Filgueira no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Picho Suárez
Victoriano Suárez Montero, coñecido como Picho, nado en Redondela o 29 de setembro de 1930 e finado no Brasil en 2015, foi un futbolista e adestrador galego que xogaba como interior dereito.
Como futbolista
Comezou a xogar ao fútbol en varios equipos modestos de Vigo, como o Rápido de Bouzas, o Deportivo Castro, o Deportivo Bouzas ou o Casablanca. Na tempada 1949/50 xogou co Berbés na Terceira División.
En 1950 fichou polo Celta de Vigo, que o cedeu á Ximnástica Lucense, club que iniciaba a súa segunda tempada na Segunda División. Debutou na categoría de prata nun encontro fronte ao Zaragoza, formando na dianteira xunto a Borbolla, Benito, Herráez e Roig. Foi titular durante a maior parte da tempada, sumando 23 partidos e 5 goles. De regreso ao Celta, este volveuno ceder para a tempada 1951/52, desta vez ao Pontevedra adestrado por Yayo, que militaba na Terceira División. No club pontevedrés marcou 10 goles en 21 partidos.
A continuación realizou o servizo militar e ao rematar militou no Atlético Guardés, da Serie A rexional, e no Turista. En xaneiro de 1954 fichou polo Racing de Ferrol, regresando así á Segunda División. Debutou con dous goles contra o Avilés no Inferniño e disputou de 13 partidos ata o final da tempada, marcando un total de 5 goles. En 1954 asinou co Hércules, da Primeira División. Debutou na máxima categoría nun encontro ante o Celta de Vigo en Balaídos, e xogou un total de 7 encontros de Primeira, marcándolle un gol ao Espanyol en Sarrià. Marcoulle tamén un gol a Carmelo Cedrún nos cuartos de final da Copa do Xeneralísimo, nos que o seu equipo caeu eliminado contra o Athletic Club.
Para a tempada 1957/58 fichou polo Belenenses, onde tivo como adestrador ao célebre Helenio Herrera. Marcou 4 goles en 10 partidos, nun equipo no que xogaban entre outros os mozambicanos Vicente Lucas e Matateu, e acabou a liga no cuarto lugar. En marzo regresou a Galicia para fichar polo Ourense, co que debutou con dous tantos nunha goleada por 6-0 fronte ao Lemos no Couto. Disputou os restantes partidos da tempada e a fase de ascenso a Segunda, onde o equipo se enfrontou ao Deportivo da Coruña, caendo eliminado por un global de 4-1, sendo Picho o autor do único gol ourensán.
A continuación volveu ao Covilhã, de novo en Primeira, onde realizou dúas destacadas tempadas, con 15 goles en cada unha delas, e finalmente unha terceira tempada con números máis baixos debido a unha lesión. Tralo remate da tempada 1960/61, realizou unha proba para entrar no Lugo, pero foi insatisfactoria e regresou a Portugal, onde foi xogador-adestrador no CD Beja, da Segunda División. Máis tarde estableceuse definitivamente en Galicia, onde xogou durante uns anos ao fútbol praia antes de dedicarse plenamente á labor de adestrador.
Como adestrador
En 1971 comezou a adestrar o Lemos, na Terceira División, ao que dirixiu durante dous anos, conseguindo en ambos a permanencia. En 1974 fichou como novo adestrador da SD Compostela, que militaba na Serie A rexional. Estivo á fronte do equipo durante 9 meses ata que en marzo de 1975 foi destituído, o que provocou unha crise no club e a dimisión de membros da directiva, que non estaban de acordo co seu despedimento.
A continuación regresou ao Lemos, ao que dirixiu durante a tempada 1975/76, antes de recalar no Estradense. Na tempada 1977/78 adestrou o Turista en Terceira, aínda que non conseguiu rematar a campaña, sendo cesado en marzo de 1978. En novembro do mesmo ano colleu as rendas do Sporting Celanova, tamén de Terceira, en substitución de Luis Soria, pero non conseguiu salvar a categoría.
Pouco despois emigrou ao Brasil, onde faleceu en 2015.
Airspeed Envoy
O Airspeed AS.6 Envoy foi un avión de transporte lixeiro bimotor deseñado e producido polo construtor británico Airspeed Ltd.
O Envoy orixinouse como un derivado pesado bimotor do transporte lixeiro Airspeed Courier. Compartindo moito do seu deseño co avión anterior, foi relativamente doado de desenvolver. A confianza no proxecto era tan alta que unha semana despois do voo inaugural do prototipo, estaba actuando como un avión de exhibición para o público. A produción do Envoy iniciouse antes dese primeiro voo. Dende moi cedo, Airspeed traballou en estreita colaboración co fabricante británico de motores Wolseley Motors como un provedor clave do Envoy; o desenvolvemento posteriormente ramificouse a unha gran variedade de motores e configuracións.
A maioría dos Envoys foron fabricados por Airspeed nas súas instalacións no aeródromo de Portsmouth, en Hampshire. O tipo tamén foi fabricado no estranxeiro en Xapón por Mitsubishi tras a adquisición dunha licenza. A compañía nipona fabricouno na súa fábrica de Nagoya e localmente foi coñecido como Mitsubishi Hinazuru-type Passenger Transport. Aínda que moitos clientes do Envoy eran civís, onde foi usado para múltiples propósitos como avión de carreiras ou de pasaxeiros, tamén voou con operadores militares. O Convertible Envoy desenvolveuse para Suráfrica, que buscaba un modelo que puidese reconfigurarse rapidamente entre tarefas civís e militares, que puidese equiparse para ser usado como bombardeiro lixeiro e como avión de recoñecemento en usos militares. O Envoy foi a base do Airspeed Oxford, un avión de adestramento militarizado operado en grandes cantidades polos aliados na época da segunda guerra mundial.
Desenvolvemento
A principios dos anos 30, Airspeed introduciu con éxito o innovador Courier, o primeiro avión británico en contar cun tren de aterraxe retraíble. Rapidamente tras o seu primeiro voo a dirección da empresa recoñeceu que o seu seguinte proxecto debería ser loxicamente un derivado agrandado impulsado por dous motores, o que implicaba un traballo de deseño considerablemente menor que un deseño equivalente totalmente novo. Os esforzos de deseño foron dirixidos polo cofundador A. H. (Hessell) Tiltman. En novembro de 1933 a xunta de Airspeed autorizou a continuación do proxecto, e en xaneiro de 1934 seis avións, incluído o prototipo, atopábanse en distintas fases de construción.
O 26 de xuño de 1934 o prototipo, co rexistro G-ACMT, realizou o seu voo de estrea pilotado por C. H. A. Colman. Unha semana despois, a confianza no prototipo era tan alta que Airspeed decidiu envialo para a súa primeira aparición pública, unha exhibición da Sociedade de Construtores Británicos de Aeronaves (SBAC) en Hendon. En setembro de 1934 o prototipo estaba en probas de certificación de aeronavegabilidade en RAF Martlesham Heath. Ademais, o traballo nunha variante de especializada de carreiras, o Airspeed Viceroy, progresaba a bo ritmo.
Orixinalmente, Airspeed traballou en estreita colaboración co fabricante de motores británico Wolseley Motors no Envoy; orixinalmente foi deseñado para funcionar co motor Wolseley Aries deste último. Esta asociación implicaba, entre outros aspectos, que os dous primeiros Envoys fosen vendidos a Wolseley e ao seu dono Lord Nuffield. O prototipo e varios dos primeiros avións de produción estaban equipados con motores Aries; porén, o prototipo foi remotorizado co Wolseley Scorpio (entre outros cambios) a principios de 1936.
Wolseley decidiu abruptamente deixar de fabricar motores de aviación en setembro de 1936 como resultado de requisitos burocráticos do Ministerio do Aire que Lord Nuffield consideraba excesivos. En consecuencia, Airspeed decidiu adaptar o avión para traballar con distintos motores. Esta decisión fixo que os clientes puidesen elixir entre varaias motorizacións para impulsar os seus avións; entre estas plantas de potencia estaban o Aries, o Armstrong Siddeley Cheetah V ou o Armstrong Siddeley Lynx IVC.
Xa dende o principio, Airspeed promocionou Envoy introducindo avións individuais en carreiras aéreas e realizando numerosos voos de longa distancia. O especializado Viceroy, estando adaptado para as carreiras, tamén se utilizou nesta campaña promocional. A produción do Envoy realizouse en tres series distintas; os primeiros avións de produción carecía de varias das características presentes en exemplares posteriores, como os flaps do bordo posterior. Completáronse 17 Envoy da Serie I, seguidos por 13 da Serie II (equipados con flaps divididos) e de 19 da mellorada Serie III. De xeito semellante a como se fixo co anterior Courier, desenvolveuse un modelo "colonial" do Envoy para clientes no extranxeiro.
Deseño
O Airspeed Envoy era un monoplano bimotor de á baixa e construción de madeira, agás as superficies de control cubertas por tecido. Tiña un tren de aterraxe principal retráctil cara atrás cunha roda de cola fixa. Foi deseñado desde o principio como un desenvolvemento bimotor do anterior Courier da empresa, e os dous avións compartían numerosos puntos en común, incluíndo unha construción de madeira case idéntica, os mesmos paneis das ás exteriores e o tren de aterraxe principal.
A célula do avión tiña un exterior de madeira contrachapada mentres que a estrutura estaba composta tamén de madeira e considerábase convencional para a época. Nunha configuración típica, a cabina podía acomodar a oito pasaxeiros xunto cun único piloto, e tiña unha capacidade de combustible normal de 78 galóns e dous tanques de aluminio na parte central da fuselaxe. Un compartimento de popa separado usábase normalmente para colocar a equipaxe, e este era accesible a través dunha porta exterior no lado de estribor do avión. Se se instalaba o baño opcional a capacidade reducíase a seis pasaxeiros. O acceso da pasaxe ao interior do aparello realizábase a través dunha única porta no lado de babor do avión.
A á do Envoy cambiou entre os distintos modelos, cos primeiros avións sen os flaps que tiñan os derradeiros modelos de produción. As seccións externas das ás podían albergar opcionalmente un par de tanques de combustible adicionais de 30 galóns para aumentar o alcance do aparello. A sección central das ás estaba integrada á fuselaxe monocasco da aeronave, tendo un alongamento de 8,16, un diedro medio de 5 graos, e unha incidencia de 2 graos na fuselaxe.
O Envoy estaba impulsado por unha gama de motores nos seus distintos modelos. Mentres que os modelos iniciais levaban un par de motores Wolseley Aries, outras series equipáronse con plantas de potencia como os motores radiais Armstrong Siddeley Cheetah V e Armstrong Siddeley Lynx IVC. Independentemente do motor empregado, cada un estaba instalado nunha capota axeitada, normalmente un anel Townend curto, pero tamén carenados cunha corda máis amplia con ou sen burbullas para as culatas dos cilindros.
Uso civil
miniatura|251x251px|Envoy III da aeroliña Czech Airlines O primeiro Envoy I de produción, o G-ACVH, voou en outubro de 1934 e usouse como demostrador pola compañía. O segundo, tamén da Series I pero con motores radiais Wolseley Aries III, foi entregado a Lord Nuffield. Este avión debía voar na carreira aérea MacRobertson de Inglaterra a Australia en 1934 pero resultou danado e foi retirado da competición. Outro avión, unha versión especialmente modificadacon depósitos de combustible de longo alcance (o AS 8 Viceroy) chegaría ata Atenas antes de deixar a carreira debido a danos. Un único Envoy participou na carreira Schlesinger en 1936 ata Xohanesburgo, pero esnafrouse matando aos seus dous tripulantes.
Moitas das primeiras aeroliñas adoptaron o Envoy para as súas frotas. A compañía británica North Eastern Airways foi a primeira en usar o tipo como avión de pasaxeiros; multiples Envoys wforon usados pola aeroliña, que atopou dificultades nalgunhas rutas debido á limitada demanda de pasaxeiros e a problemas de navegación, provocando a súa interrupción en 1938. O operador indio Tata Air Service voou un único Envoy nun voo de demostración entre Bombai e Calcuta o 25 de febreiro de 1935 para validar a viabilidade dun servizo aéreo de correo entre as dúas cidades. Entre as aeroliñas máis exitosas en operar o Envoy estiveron a xaponesa Japan Air Transport Co. (NKYKK - Nihon Koku Yuso KK) e a checoslovaca Czech Airlines (CSA), pedindo esta última catro Envoys que empezaron a operar o 1 de outubro de 1935.
Os pedidos do Envoy chegaron dunha gran variedade de clientes, moitos deles espallados por todo o Imperio Británico. Un par de aparellos foron entregados a Ansett Airlines en Australia. A compañía Commercial Air Hire mercou un dos primeiros Envoys construídos para propósitos civís; posteriormente foi usado no servizo militar xunto con varios Envoys máis durante a guerra civil española. Dous Envoys foron usados como usado como avión persoal de dous gobernadores chineses distintos; un destes puido ter operado como avión militar. En maio de 1937 o servizo de transporte aéreo da coroa británica recibiu un Envoy III como substituto dun de Havilland Dragon Rapide; este avión recibiu o rexistro G-AEXX e foi pintado de azul e vermello.
De mediados a finais dos anos 30, varias compañías do estranxeiro negociaron con Airspeed co obxectivo de adquirir licenzas para producir o Envoy. A compañía xaponesa Mitsubishi chegou a un acordo e fabricouno como o Mitsubishi Hinazuru-type Passenger Transport. A firma austríaca Hirtenberger tamén asegurou unha licenza para fabricar localmente o avión, mentres que outras entidades, como unha empresa iugoslava, tamén fixeron esforzos para conseguir acordos semellantes.