cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Núcleo familiar
Consumo
Ás veces os países son irracionais entendéndoo por sentido común. Isto faio a maioría e coñécese como a lei dos grandes números no consumo. Isto ocorre cando hai inflación, pois os bens soben de prezo constantemente. o consumo na familia é moi importante porque se adquiren necesidades ou beneficios atopados
Aforro familiar
Entendéndoo como a privación de consumo, as familias aforran de tres formas:
Aforro negativo
Enténdese por aforro negativo ou desaforro á utilización do diñeiro xa aforrado en momentos nos que non se conta cun ingreso.
Investimento
Entendéndoo como a creación neta de capital, un bo exemplo de investimento familiar é a compra dunha casa nova, pois ao construírse está a crearse capital. A racionalidade no investimento depende da taxa de retorno, é dicir, o que o investimento lle proporciona de volta ao investidor. Neste caso, á familia.
Pacto Ribbentrop-Molotov
miniatura|dereita|160px|Sinatura do pacto. Molotov está a piques de asinar. Ribbentrop está detrás del, con Stalin á súa esquerda.
O Tratado de Non Agresión entre Alemaña e a Unión Soviética (en alemán: Deutsch-sowjetischer Nichtangriffspakt ; en ruso Договор о ненападении между Германией и Советским Союзом ) Pacto Ribbentrop-Molotov, ou pacto de non agresión, foi asinado entre a Alemaña nazi e a Unión Soviética en Moscova polos ministros de Asuntos Exteriores de Alemaña e da Unión Soviética, Joachim von Ribbentrop e Viacheslav Molotov respectivamente.
O pacto rubricouse o 23 de agosto de 1939, pouco antes de iniciarse a Segunda guerra mundial, e despois de que Francia e Gran Bretaña tivesen asinado o pacto de Múnic e sen que se tivese desactivado nunca o pacto Antikomintern, alianza de axuda militar de países pro-fascistas contra a Unión Soviética, asinado en 1936 e renovado en 1941.
Os acordos
O tratado contiña cláusulas de non agresión mutua, así como de comprometerse á unha solución pacífica das controversias entre ambos os Estados, e cunha intención de estreitar vinculos económicos e comerciais, e de axudarse un ao outro. Ademais, o tratado contiña tamén unhas disposicións secretas que só coñecían os xerarcas do ambos os gobernos, mais non reveladas ao público, onde o Terceiro Reich e a Unión Soviética definían case literalmente as partillas da Europa do leste e central, fixando os límites da influencia alemá e soviética mediante mutuo acordo, determinando que Polonia ficaría como zona de influencia de ambos os dous estados, e logrando a Unión Soviética que Alemaña recoñecesen a Estonia, Letonia e Lituania como zonas de interese soviético. Tamén se comprometían a consultarse mutuamente sobre asuntos de interese común e a non participar en ningunha alianza formada en contra dalgún dos estados asinantes.
Efectos
miniatura|300px|Mapa das fronteiras acordadas no pacto Ribbentrop-Molotov, e mapa das fronteiras de 1939. A sinatura deste pacto incomodou moito no resto de Europa, aínda que Stalin estivera intentando negociar unha alianza con Gran Bretaña e Francia durante varios meses. Para moitas persoas resultaba incomprensíbel que dúas potencias tan enfrontadas puidesen pórse de acordo nun pacto de non agresión amigábel en tan pouco tempo. Especial foi o caso dos fascistas que odiaban a ideoloxía comunista e vían isto como un pacto co demo, ao igual que os simpatizantes da Unión Soviética, que vían o réxime nazi como o inimigo a bater.
A consecuencia directa foi a invasión de Polonia por Alemaña e días despois pola URSS en setembro de 1939 e o ataque posterior a Finlandia por parte da URSS. Baixo este pacto en 1940 os soviéticos anexiónanse Estonia, Lituania e Letonia, e territorios de Romanía.
Consideracións a finais do século XX e principios do XIX
Os documentos oficiais do Terceiro Reich alusivos ao Pacto, incluíndo as "cláusulas secretas"", foron descubertos tras a fin da guerra polo exército británico, sendo eventualmente revelados ao público. Durante décadas, a política oficial da Unión Soviética foi negar a existencia de tales cláusulas secretas do Pacto e admitir como reais só os acordos relacionados á mutua non agresión. Non foi senón tras a gran manifestación denominada Cadea báltica, en agosto de 1989, coa que se creou unha comisión especial na Unión Soviética para investigar a súa existencia, concluíndo os seus traballos afirmativamente. Como resultado, o goberno soviético presidido por Gorbachov, no marco da súa política de glasnost (apertura) emitiu unha declaración oficial admitindo como verdadeiro o contido deste tratado respecto á partilla nazi-soviética da Europa Oriental e condenando o Pacto. Desde a década de 2000 altos cargos da Federación Rusa, incluíndo o presidente Vladimir Putin e o ministro de Exteriores Serguéi Lavrov, afirmaron que o pacto fora unha "decisión estratéxica e oportuna" que permitiu á Unión Soviética gañar tempo para defenderse na Gran guerra patria e que os países europeos tomaran "decisiones miopes" para acougar a Hitler permitindo o pacto Antikomintern, non intervindo na Guerra civil española e permitindo a expansión dos nazis por Centroeuropa, rubricando o Pacto de Múnic. Segundo Lavrov, "Calculando ingenuamente que a guerra non os tocaría, as potencias occidentais xogaron un doble xogo: Tentaron dirixir a agresión de Hitler cara ao leste. Nesas condicións, a URSS tivo que salvagardar a sú propia seguridade nacional por si mesma". Nun comunicado conxunto, os gobernos de Estonia, Letonia, Lituania, Polonia e Rumania consideraron que o tratado "condenou a media Europa a décadas de miseria".
Provincia de Xirona
Xirona  (en catalán: Girona, pronunciado [ʒiˈɾonə]) é unha provincia española situada na zona nordés de Cataluña. Limita coas provincias de Barcelona polo sur e oeste; Lleida polo oeste; con Francia e Andorra polo norte e co mar Mediterráneo polo leste.
Comarcas
As comarcas da provincia de Xirona son as seguintes:
Ademais, tamén se inclúen nesta provincia os concellos de Viladrau, Espinelves e Vidrà, que pertencen á comarca de Osona.
Concellos máis poboados
Os municipios máis populosos son:
Rodolfo Irago
Rodolfo Irago Fernández, nado en 1966 en Vigo, é un periodista galego, que desenvolveu toda a súa carreira na Cadena SER.
Traxectoria
Estudou periodismo na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid. Comezou a traballar na Cadena SER en 1987 nos servizos informativos de Radio Ferrol. En 1989 incorporouse á redacción central da SER en Galicia, na emisora Radio Galicia en Santiago de Compostela. En xaneiro de 1994 foi nomeado director de informativos da SER en Galicia, cargo que ocupou ata setembro de 2000. Entón trasladouse á redacción central desta emisora en Madrid e a comezos de 2001 asumiu a subdirección de informativos da Cadena SER.
En outubro de 2004 é nomeado director de informativos da Cadena SER en substitución de Daniel Anido. Durante esta etapa os informativos da SER seguiron sendo líderes da radio en España. O 24 de febreiro de 2011 foi substituído por Antonio Hernández-Rodicio.
Sigismondo
Sigismondo é unha ópera seria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Giuseppe Maria Foppa. A súa estrea tivo lugar no Gran Teatro La Fenice de Venecia o 26 de decembro de 1814, mais non tivo unha grande acollida. Trátase dunha farsa veneciana (ao igual que L'inganno felice, La scala di seta e Il signor Bruschino). Parte da música desta ópera foi empregada por Rossini para varias óperas posteriores: Elisabetta, regina d'Inghilterra, Il barbiere di Siviglia e Adina.
Palaver (filme de 1969)
Palaver é un filme belga de 1969 dirixido por Emile Degelin. O filme estreouse na 6ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sigismondo
Historia
Sigismondo estreouse o 26 de decembro de 1814 no Gran Teatro La Fenice de Venecia, mais non tivo unha grande acollida. A ópera tivo pouca circulación, con representacións en Padua, Cremona e Reggio Emilia (todas elas en 1819), Florence (1820) e Boloña (1827), quedando logo totalmente esquecida. O seu renacemento moderno tivo lugar en Rovigo e Trieste en 1992, cunha xove Sonia Ganassi no papel protagonista.
Esta ópera rara vez é representada na actualidade, aparecendo nas estatísticas de Operabase cunha única representación no período 2005-10.
Argumento
A escena ten lugar en Gesna, antiga capital de Polonia, e en parte nalgúns bosques e lugares montañosos.
A ópera comeza coa loucura de Sigismondo: teme a vinganza de Ulderico, pai da súa dona Aldimira, que a mandou matar por infidelidade. En realidade Aldimira está viva, e foi vítima dunha trampa traizoeira de Ladislao, quen o inventou todo.
Aldimira reúnese de novo con Sexismundo baixo un nome falso, seducíndoo, pídelle que sexa a súa esposa e ela acepta, mais quere consultar con seu pai que está a piques de atoparse con Sigismondo.
Mentres tanto, Ladislao revela a Ulderico o delito de Aldimira e que non está viva, o que provoca o ataque. Sigismondo perde, mais salva a Aldimira da espada de Ladislao.
Revélase o engano e prenden a Ladislao, finalizando felizmente a ópera.
Orquestración
A partitura de Rossini prevé a utilización de:
Para os recitativos:
Agrilloi de Abaixo, A Agualada, Coristanco
Agrilloi de Abaixo é un lugar da parroquia da Agualada no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 10 mulleres.
Este lugar dista da capital do concello 7 quilómetros.
Brea
Brea pode referirse a:
Amais, como topónimo Brea pode referirse a:
Peter Molyneux
miniatura|Peter Molyneux na universidade de [[Southampton.]] Peter Molyneux OBE, nado en Guildford (Surrey) o 5 de maio de 1959, é un deseñador e programador de videoxogos inglés, responsable dos coñecidos "xogos de simulación de deus" como Dungeon Keeper, Populous e Black & White, entre outros. Tamén é o responsable de xogos de estratexia "de negocios" como Theme Park, Theme Hospital, The Movies e xogos de rol como Fable.
En agosto de 1997 Peter deixou a compañía Bullfrog, para establecer un novo equipo de desenvolvemento, Lionhead Studios. Molyneux foi introducido no Vestíbulo da Fama en 2004 e foi feito oficial da coroa británica o 31 de decembro de 2004.
Recentemente recibiu a orde de Cabaleiro das Artes e as Letras, outorgado polo goberno francés. Desta maneira converteuse no cuarto membro da industria dos videoxogos en recibir este galardón, tras Shigeru Miyamoto, Frédérick Raynal e Michel Ancel.
Actualmente é responsable dun proxecto para Xbox 360, Milo un novo concepto de personaxe cunha intelixencia artificial nunca antes vista e un aproveitamento ao máximo deste novo sistema coñecido como Project Natal.
A Azúmara, Castro de Rei
San Xoán da Azúmara é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2014 tiña 60 habitantes (29 mulleres e 31 homes), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 97 habitantes.
Historia
No século XX houbo no monte de Toxeiros unha mina de arsénico. Estaba en proceso de instalación en 1909 e en probas en 1910, co nome de mina de San José. En 1932 estaba en funcionamento, e en 1933 incoouse un embargo contra o propietario, Francis Grisewood, polas súas débedas con Facenda, e subastouse unha máquina da mina. Reactivouse en 1943, durante a segunda guerra mundial, da man da empresa Explotaciones Mineras de Arsénico, S. L., se ben pechou en 1954. Nese ano as autoridades incautaron para proceder á súa poxa diversos bens debido ás debedas da empresa coa Administración pública.
Arnulfianos
Os descendentes da liña agnática de Arnolfo de Metz chámanse polo tanto arnolfianos, ou arnulfinxios, até Carlos Martel, a cuxos descendentes denominamos carolinxios. Porén, debido a que os últimos arnulfianos tomaron os seus nomes, gran parte do seu poder e prestixio dos seus antepasados cognáticos, algúns autores chámanos incorrectamente pipínidas.
Montreux
miniatura|dereita|Montreux pola noite Montreux (antigamente en alemán Muchtern) é unha cidade e comuna suíza do cantón de Vaud, sita no distrito de Riviera-Pays-d'Enhaut. A cidade atópase localizada na ribeira superior do lago Lemán. Limita ao norte coa comuna de Blonay, ao leste con Haut-Intyamon (FR), ao sur con Veytaux, ao oeste co lago Lemán e por conseguinte coas comunas de Noville e Villeneuve, así como con A Tour-de-Peilz.
A comuna formou parte até o 31 de decembro de 2007 do distrito de Vevey, círculo de Montreux.
Pertencen ao territorio comunal as localidades de: Baugy, Brent, Caux, Chailly-sur-Clarens, Chamby, Chaulin, Chêne, Chernex, Clarens, Collonge, Cornaux, Crin, Fontanivent, Glion, Jor, Lle Châtelard, Lles Avants, Páseslles o ferro, Mont-Fleuri, Pallens, Pertit, Planchamp, Sâles, Sonzier, Tavel, Territet, Vernex, Villard-sur-Chamby e Vuarennes.
No ano 1936 asinouse nesta cidade a Convención de Montreux en relación á situación dos estreitos do Bósforo e o Dardanelos.
Gagaku
O Gagaku (雅楽), literalmente "música elegante", é un tipo de música clásica xaponesa que se interpreta na corte imperial e que ten trece séculos de desenvolvemento ininterrompido. Na actualidade non só conserva o repertorio tradicional senón que ademais é unha importante fonte para a música contemporánea. Está formado por tres partes básicas: música relixiosa xintoísta nativa e temas folclóricos, saibara; unha forma coreana (máis precisamente cancións de orixe coreana e manchú), komagaku; e unha forma chinesa (especificamente da dinastía Tang), togaku. Polo século VII introdúcense no Xapón desde China, o gakuso (cítara) e o gakubiwa (tipo de laúde), os cales foron utilizados desde moi cedo no gagaku.
O gagaku foi inscrito en 2009 na Lista representativa do Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade da UNESCO.
Historia
O termo (雅楽), aparece no código Taihō do 701, coa constitución do Gagakuryō (雅楽寮) dentro do recinto da corte. Esta institución sería a primeira academia imperial con máis de catrocentos membros, tendo como fin fixar a música importada como oficial da corte.
Komagaku e togaku foron introducidos no Xapón durante o período Nara (710-794), asentándose nas divisións básicas modernas durante o período Heian (794-1185). As interpretacións de gagaku foron desenvolvidas por músicos que pertencían a gremios hereditarios, sendo durante o período Kamakura (1185-1333), debido ao rigor militar imposto, que as mostras desta música realizábanse nos fogares da aristocracia, sendo raramente interpretadas na corte. Neste período existían tres gremios pertencentes a Osaca, Nara e Quioto.
Debido á guerra de Onin, guerra civil que se estendeu de 1467 a 1477, durante o período Muromachi, os grupos de gagaku non puideron seguir desenvolvendo a súa música en Kioto durante aproximadamente 100 anos. No período Edo, gobernado polo Shogunato Tokugawa, reorganizouse o estilo dos grupos na corte, sendo este a orixe das mostras actuais.
O baile clásico (chamado bugaku) a miúdo acompaña ás interpretacións de gagaku, sendo esta música utilizada pola relixión Tenrikyō como parte das súas cerimonias.
Os conxuntos de gagaku contemporáneos, como Reigakusha, desenvolven composicións contemporáneas para os instrumentos do gagaku. Compositores do século XX como Tōru Takemitsu compuxo traballos para conxuntos de gagaku, así como para instrumentos individuais utilizados nesta música.
O gagaku, como o shômyô, emprega a escala Yo, unha escala pentatónica con intervalos ascendentes de dous, tres, dous, e dous semitóns entre os cinco tóns da escala.
Influencia na música occidental
Un dos músicos de gagaku máis importantes deste período foi Masataro Togi (quen serviu durante moitos anos como principal músico da corte), quen instruíu a compositores americanos como Alan Hovhaness e Richard Teitelbaum na execución de instrumentos utilizados no gagaku.
Hirel
Hirel (en Hirel, e en galó: Hiraèu) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Familia extensa
dereita|miniatura|290x290px|Familia extensa de España. A familia extensa —ou familia complexa— é un concepto con varios significados distintos. En primeiro lugar, é empregado como sinónimo de familia consanguínea. En segundo lugar, naquelas sociedades dominadas pola familia conxugal, refire á parentela —unha rede de parentesco egocéntrica que se estende máis aló do grupo doméstico—, mesma que está excluída da familia conxugal. Unha terceira acepción é aquela que define á familia estendida como aquela estrutura de parentesco que habita nunha mesma unidade doméstica (ou fogar) e está conformada por parentes pertencentes a distintas xeracións.
Nas familias estendidas, a rede de afíns actúa como unha comunidade pechada. Este tipo de estruturas parentais pode incluír aos pais cos seus fillos, os irmáns dos pais cos seus fillos, os membros das xeracións ascendentes —avós, tíos avós, bisavós...— ou da mesma xeración que Ego. Ademais pode abarcar parentes non consanguíneos, como medios irmáns, fillos adoptivos ou putativos. Todo o anterior estabelece un contraste coa pequena familia nuclear.
Nas culturas onde a familia estendida é a forma básica da unidade familiar, a transición dun individuo cara á adultez non necesariamente implica a separación dos seus parentes ou dos seus pais. Cando un pequeno crece, trasládase ao máis amplo e real ámbito dos adultos, aínda cando en circunstancias normais estabeleza unha identidade separada do resto da súa comunidade.
A familia extensa ao redor do mundo
As definicións da "familia inmediata" persisten notablemente no Medio Oriente e en África; nas estruturas familiares tradicionais de países mediterráneos como Grecia, Italia, España e Portugal —aínda que nestes países tende a prevalecer cada vez menos nas grandes cidades, debido ás pautas sociais que lles impón o estilo de vida das sociedades industriais— e en toda América Latina e o Caribe.
Nalgunhas sociedades —especialmente as non occidentais, pero non só nelas— a familia extensa constitúen o tipo básico de familia, en contraste coa familia nuclear, que é o tipo familiar por antonomasia entre as nacións de tradición occidental. As sociedades onde a familia extensa é común son definidas como sociedades de cultura colectivista, ou noutras palabras, son sociedades onde os intereses do individuo quedan supeditados aos intereses da colectividade.
Poligamia
As familias poligínicas e poliándricas —agrupadas baixo a definición de familias poligámicas— foron moi comúns en varios sitios de Asia, África, pero foron historicamente rexeitadas polas sociedades modernas de Occidente. Os antropólogos sociais empregan a evidencia empírica dispoñible para sinalar que durante boa parte da súa historia, os seres humanos deberon vivir en sociedades onde a poligamia era unha forma de estrutura familiar común, e que nesas sociedades, as partes da familia (un esposo con varias esposas e os seus respectivos fillos, por exemplo), podían convivir en harmonía social. Desta sorte, Khomegah sinala que en Ghana, a poliginia redituaba en varios beneficios sociais.
El Eco Antelano
El Eco Antelano foi un periódico editado en Xinzo de Limia entre 1911 e 1912.
Historia e características
Subtitulado Semanario Independiente, apareceu o 24 de decembro de 1911. Dirixido por José Santiago Taboada, o xefe de redacción era Ramón Villarino de Sáa e o administrador Modesto Álvarez Elices. Aparecía os domingos. Era un xornal conservador e clerical que contiña información xeral, cultural, relixiosa e textos literarios e poemas. Entre os seus colaboradores figuraron César Tejada, Luis Otero Pérez, Luciano Bello, Francisco Seijo, Modesto Álvarez Elices, Luis Sánchez, Arturo Salgado Biempica e Xavier Bóveda. Cesou a súa publicación en abril de 1912.
Balmonte, Castro de Rei
San Salvador de Balmonte é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE en 2014 tiña 39 habitantes (17 homes e 22 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 61 habitantes.
Escudo de Luxemburgo
Ten tres versións, armas pequenas, medias e grandes. Todas elas teñen como elementos esenciais un único campo burelado de prata e azur de dez unidades, un león de goles, armado, lampasado e coroado de ouro. O escudo aparece timbrado cunha coroa real.
Nas armas grandes a coroa e o campo do escudo aparecen sostidos por dous leóns coroados e baixo o manto do Gran Duque sobre o que se sitúa outra coroa real.
As armas pequenas unicamente estarían compostas polo propio escudo e a coroa real.
A orixe das armas do Estado luxemburgués remóntase aproximadamente ó ano 1235, cando o Conde Henrique V de Luxemburgo fixou a composición do campo do escudo, algúns anos antes, en 1123, o Conde Guillerme de Luxemburgo adoptara un estandarte burelado.
Daniel arap Moi
Daniel Toroitich arap Moi, nado en Sacho o 2 de setembro de 1924 e finado en Nairobi o 4 de febreiro de 2020, foi un profesor e político, presidente de Kenya entre 1978 e 2002.
Traxectoria
Nado en Sacho, no distrito de Baringo, provincia de Rift Valley, Daniel arap Moi foi criado pola súa mai Kimoi Chebii despois da morte do seu pai. Tras completar a educación secundaria, asistiu ao Teacher Training College (colexio de formación de profesores) en Kapsabet. Traballou como profesor desde 1946 ata 1955.
Moi comezou a súa carreira política en 1955, cando foi elixido Membro do Consello Lexislativo en representación da provincia de Rift Valley. Xunto a Ronald Ngala, fundou a Kenya African Democratic Union (KADU, Unión Democrática Africana de Kenya) en 1960, para enfrontarse á Kenya African National Union (KANU, Unión Nacional Africana de Kenya) dirixida por Jomo Kenyatta.
Navalla (molusco)
miniatura|250px|Cunchas de Ensis ensis.
A navalla, Ensis ensis, é unha especie de molusco bivalvo da orde dos veneroides e familia dos fáridos.
A especie foi definida en 1758 por Linnaeus na 10ª edición do seu Systema Naturae co nome de Solen ensis. Posteriormente reclasificouse no xénero Ensis. É comestíbel e moi apreciada gastronomicamente.
Descrición
Ten unha cuncha alongada, algo curvada (máis do que na especie Ensis arcuata) coas valvas simétricas, de até uns 15 cm de lonxitude.
Distribución
Vive en praias de areas un pouco lamacentas da zona infralitoral.
É unha especie moi común no océano Atlántico nororiental, desde Noruega até o noroeste de África (Marrocos), pasando polo mar do Norte, o canal da Mancha, golfo de Biscaia, Cantábrico e as costas atlánticas da península Ibérica (entre elas as galegas), e no Mediterráneo.
En Galicia
Segundo Rolán e Otero-Schmitt, encóntrase en toda a costa galega, especialmente desde a ría de Muros e Noia até a desembocadura do Miño, aínda que é pouco abundante.
Estes autores danlle os nomes populares de carallote, carallete, navalla, longueirón e caramelo.
Club Deportivo Burela Fútbol Sala Feminino
O Club Deportivo Burela Fútbol Sala Feminino, coñecido por motivos de patrocinio como Burela Pescados Rubén, é un equipo galego feminino de fútbol sala con sede en Burela. Dende 2009 xoga na Primeira División, sendo o terceiro club máis laureado da competición, con cinco títulos.
Fundouse en 2008 en Foz como a sección feminina do CD Burela FS, comezando a competir na Segunda División tras tomar os dereitos do Foz FSF e ascendendo a Primeira na súa primeira tempada. Conta no seu palmarés con cinco títulos de liga, seis Copas da Raíña e cinco Supercopas de España.
Historia
O equipo xurdiu en 2008, cando o CD Burela FS decidiu crear unha sección feminina. Tomou os dereitos do Foz FSF, polo que estableceu a súa sede en Foz, e disputou a tempada 2008/09 na División de Prata. Logrou ese mesmo ano o ascenso despois de quedar en primeira posición no seu grupo, perdendo só 1 dos 26 partidos. Ademais gañou a súa primeira Copa Galicia na súa primeira participación.
No seu debut na Primeira División, con Javier Pardeiro como adestrador, o Burela acabou sexto e clasificouse para a Copa de España, mentres que na tempada 2010/11 rematou cuarto. Nese momento o club cambiou a súa sede, instalándose en Burela, ao igual que o equipo masculino.
Tras rematar en terceira posición na tempada 2011/12, o club conseguiu o seu primeiro título de liga ao ano seguinte, despois de perder só dous partidos durante a tempada. Redondeou a campaña gañando tamén a Copa de España, tras derrotar na final ao Atlético de Madrid Navalcarnero por 6-1. Tras a marcha de Pardeiro no verán de 2013, o equipo quedou subcampión de liga na tempada 2013/14 e terceiro na seguinte, ata que conquistou un novo título de liga na 2015/16. Neses anos xogou ademais tres finais de Copa, perdendo as tres fronte ao Navalcarnero, tónica que se rompeu en 2019, cando o Burela conseguiu vencer ao equipo madrileño na quenda de penaltis e gañou a súa segunda Copa.
Na tempada 2019/20 o club mariñán comezou gañando a Copa das 4 Nacións, un torneo que enfrontou ás vencedoras das copas de España, Italia, Rusia e Ucraína; venceu logo na Supercopa de España contra o Futsi Navalcarnero cunha grande actuación da nova fichaxe Jane Marqués; gañou a súa terceira liga, na primeira edición con playoffs, despois de vencer ao AD Alcorcón FSF na final; e pechou a tempada coa conquista do seu terceiro título de Copa tras derrotar na final ao Poio Pescamar FS por 1-0 cun gol de Elena Aragón.
Na tempada 2020/21 o equipo reafirmou o seu dominio absoluto no fútbol sala español, revalidando os tres títulos. Comezou gañando a Supercopa de España por terceira vez, tras derrotar por 2-0 ao Poio Pescamar, e en maio conquistou a súa terceira Copa da Raíña consecutiva, ao vencer na final ao Torreblanca Melilla por 3-1, grazas a dous goles da brasileira Dany e a un en propia meta do equipo melillense. En xuño logrou o seu cuarto título de liga, derrotando na final ao Futsi Navalcarnero por 5-2, cun triplete de Ale de Paz.
miniatura|Xogadoras e directivos após recibiren a [[Medalla Castelao 2022.]] En decembro de 2021 o Burela sumou un novo título ao seu palmarés: o Futsal Women's European Champions. Aínda que de carácter non oficial, enfrontou no Pazo dos Deportes de Lugo aos campións de España, Italia, Portugal, Rusia e Ucraína. O equipo laranxa desfíxose do MFC Normanochka ruso con dúas goleadas por 5-0 cada unha, pasando á final, onde se enfrontou ao Pescara italiano, ao que tamén goleou, esta vez por 6-0, facéndose así co título. Xa en 2022, o Burela converteuse no único equipo en gañar catro Copas da Raíña consecutivas, ao derrotar ao Futsi Navalcarnero na quenda de penaltis da final disputada no Paco Paz de Ourense.
Recoñecementos
Foi recoñecido nos Futsalplanet Awards do ano 2020 como o mellor club feminino do mundo.
Immanuel Kant
Immanuel Kant, nado en Königsberg o 22 de abril de 1724 e finado na mesma vila o 12 de febreiro de 1804, foi un filósofo prusiano considerado a figura central da filosofía moderna. Kant sostivo que a mente humana crea a estrutura da experiencia humana, que a razón é a fonte da moral, que a estética xorde dunha facultade de xuízo desinteresado, que o espazo e tempo son formas da nosa sensibilidade e que o mundo tal como é «en si» é independente dos nosos conceptos sobre el. Kant provocou unha revolución copernicana da filosofía, semellante ao xiro de Copérnico da crenza milenaria de que o Sol xiraba en torno á Terra. As súas crenzas continúan a ter unha grande influencia na filosofía contemporánea, especialmente nos eidos da metafísica, epistemoloxía, ética, teoría política e estética.
Modula-2
Modula-2 é unha linguaxe de programación derivada de Pascal e creada polo mesmo autor, Niklaus Wirth arredor 1978, como sucesor do Modula, outra linguaxe inventada por el pero que nunca implementou.
Immanuel Kant
Kant na súa fase crítica buscou «inverter» a orientación da filosofía precrítica amosando como os problemas tradicionais da metafísica poden ser superados supondo que o acordo entre a realidade e os conceptos que empregamos para a concibir xorde non porque os nosos conceptos mentais teñan vindo a reflectir a realidade de xeito pasivo, senón porque a realidade debe axustarse aos conceptos activos da mente humana para seren concibibles e en todo o posible para que nós experimentar. Así, Kant consideraba as categorías da mente humana como a «condición de posibilidade» transcendental para calquera experiencia.
Modula-2
Características
Ademais das do Pascal, convén salientar a súa modularidade (de aí o seu nome)
Immanuel Kant
Politicamente, Kant foi un dos primeiros expoñentes da idea de que a paz perpetua podería ser asegurada a través da democracia universal e da cooperación internacional. Cría que este sería o resultado final da historia universal, aínda que non estaba planteado racionalmente. A natureza exacta das ideas relixiosas de Kant continúa a ser obxecto dunha disputa filosófica especialmente acalorada, con puntos de vista que van dende a idea de que Kant foi un expoñente temperán e radical do ateísmo que finalmente estoupou o argumento ontolóxico da existencia de Deus, os tratamentos máis críticos representados por Nietzsche que afirmaban que Kant tiña «sangue teolóxico» e que Kant era simplemente un apoloxista sofisticado para a crenza relixiosa cristiá tradicional, escribindo que «Kant quería probar, dun xeito que confundise o home común, que o home común tiña razón: esa era a charabisca secreta desta alma».
Na obra principal de Kant, Kritik der reinen Vernunft (Crítica da razón pura, 1781), tentou explicar a relación entre a razón e a experiencia humana e de ir alén dos fracasos da filosofía e a metafísica tradicionais. Kant quería pór fin a unha era de teorías inútiles e especulativas da experiencia humana, resistindo o escepticismo de pensadores coma David Hume. Kant considerábase que remataba e amosaba o camiño máis aló do estancamento que a filosofía moderna levara entre os racionalistas e os empiristas, así como o sintetizador destas dúas tradicións modernas temperás no seu pensamento.
Kant argumentou que as nosas experiencias están estruturadas polas características necesarias das nosas mentes. Na súa opinión, a mente modela e estrutura a experiencia de xeito que, nun nivel abstracto, toda a experiencia humana comparte certos trazos estruturais esenciais. Entre outras cousas, Kant cría que os conceptos de espazo e tempo son parte integral de toda experiencia humana, ao igual que os nosos conceptos de causa e efecto. Unha consecuencia importante deste punto de vista é que a nosa experiencia das cousas é sempre do mundo fenoménico tal como o transmite os nosos sentidos: non temos acceso directo ás cousas en si mesmas, o chamado mundo noumenal. Kant publicou outras obras importantes sobre ética, relixión, dereito, estética, astronomía e historia. Estas inclúen Die Metaphysik der Sitten (Metafísica dos costumes, 1797), que trata a ética, e Kritik der Urteilskraft (Crítica do xuízo, 1790), onde aborda a estética e a teoloxía.
Kant apuntaba a resolver disputas entre enfoques empíricos e racionalistas. O primeiro afirmou que todo coñecemento vén a través da experiencia; o último sostiña que a razón e as ideas innatas eran prioritarias. Kant argumentou que a experiencia é puramente subxectiva sen ter sido procesada pola razón pura. Tamén dixo que empregar a razón sen aplicala á experiencia só conduce a ilusións teóricas. O exercicio libre e adecuado da razón polo individuo foi un tema tanto da Ilustración coma dos enfoques de Kant aos diversos problemas da filosofía. As súas ideas influíron a moitos pensadores de Alemaña durante a súa vida, e moveu a filosofía alén do debate entre os racionalistas e os empiristas.
Traxectoria
Kant naceu e morreu en Königsberg (actual Kaliningrad), daquela pertencente á Prusia. Foi o cuarto dos nove fillos de Johann Georg Kant, un artesán fabricante de correas (compoñente das carrozas de entón), e da súa muller Regina. Nacido nunha familia protestante, tivo unha educación austera nunha escola pietista, que frecuentou grazas á intervención dun pastor. Pasou gran parte da súa xuventude como estudante, sólido mais non espectacular, preferindo o billar ao estudo. Tiña a convicción curiosa de que unha persoa non podía ter unha dirección firme na vida ata que non atinxise os 39 anos. Con esa idade, era apenas un metafísico menor nunha universidade prusiana, mais foi entón cando pasou por unha breve crise existencial. Pode argumentarse que tivo influencia na súa posterior dirección.
Kant foi un respectado e competente profesor universitario durante case toda a súa vida, mais nada do que fixo antes dos 50 anos lle garantiría ningunha reputación histórica. Viviu unha vida extremadamente regulada: o paseo que facía ás tres e media todas as tardes era tan puntual que as mulleres domésticas dos arredores podían axustar os reloxos por el.
Kant nunca deixou Prusia e raramente saíu da súa cidade natal. A pesar da reputación que gañou, era considerado unha persoa moi sociábel: recibía convidados para xantar con regularidade, insistindo en que a compañía era boa para a súa constitución física.
Cara 1770, con 46 anos, Kant leu a obra do filósofo escocés David Hume. Hume é por moitos considerados un empirista ou un escéptico, desprezando toda a metafísica, mentres que outros o consideran un naturalista. A súa tese máis famosa é que nada na nosa experiencia xustifica a existencia de "poderes causais" inherentes nas cousas. Por exemplo, cando unha bola de billar choca con outra, a segunda "debe" moverse. Obviamente, as cousas sempre aconteceron así, e por iso tendemos a pensar, "polo costume e polo hábito" que así sexa. Só que non hai motivos racionais para iso.
Kant sentiuse profundamente perturbado, achaba o argumento de Hume irrefutábel, mais as súas conclusións inaceptábeis. Durante 10 anos non publicou nada e, entón, en 1781 sacou á luz a Crítica da Razón Pura, posibelmente o libro máis influente da filosofía moderna.
Neste libro desenvolveu a súa noción dun argumento transcendental para mostrar que, en suma, a pesar de non podermos saber necesariamente verdades sobre o mundo "como el é en si", estamos forzados a percibir e a pensar acerca do mundo de certas formas: podemos saber con certeza un gran número de cousas sobre "o mundo como el nos aparece": por exemplo, que cada evento estará causalmente conectado con outros, que aparicións no espazo e no tempo obedecen a leis da xeometría, da aritmética etc. miniatura|Tumba de Kant en [[Kaliningrad, 2017.]] Nos preto de vinte anos seguintes, ata á súa morte en 1804, a produción de Kant foi incesante. O seu edificio da filosofía crítica completouse coa Crítica da razón práctica, que lidaba coa moralidade de forma similar ao modo que a primeira "crítica" lidaba co coñecemento; e a Crítica do xuízo, que lidaba cos varios usos dos nosos poderes mentais que nin confiren coñecemento factual nin nos obrigan a actuar: o xuízo estético (Do Belo e Sublime) e xuízo teleolóxico (Construción de Cousas Como Tendo "Fins"). Como Kant os entendeu, o xuízo estético e teleolóxico conectan os nosos xuízos morais e empíricos un ao outro, unificando o seu sistema.
Unha das súas obras, en particular, atinxe hoxe en día grande importancia entre os estudosos da filosofía moral. A Fundamentación da Metafísica dos Costumes considérase por moitos filósofos a máis importante obra escrita sobre a moral. É nesta obra onde o filósofo delimita as funcións da acción moralmente fundamentada e presenta conceptos como o Imperativo Categórico e a Boa Vontade.
Á parte disto, Kant escribiu algúns ensaios medianamente populares sobre historia, política e a aplicación da filosofía á vida. Cando morreu, en 1804, estaba a traballar nunha proxectada "cuarta crítica", tendo chegado á conclusión de que o sistema estaba incompleto; este manuscrito foi entón publicado como Opus Postumum.
Filosofía
miniatura|esquerda|Retrato de Kant de autor descoñecido. A pesar de ter adoptado a idea dunha filosofía crítica, cuxo obxectivo primario era "criticar" as limitacións das nosas capacidades intelectuais, Kant foi un dos grandes construtores de sistemas, levando a cabo a idea de crítica nos seus estudos da Metafísica, Ética e Estética.
Unha cita famosa, "o ceo estrelado sobre min e a lei moral dentro de min", é un resumo dos seus esforzos: el pretendía explicar, nunha teoría sistemática, aquelas dúas áreas. Isaac Newton desenvolvera a teoría da física baixo a cal Kant quería edificar a súa filosofía. Esta teoría envolvía a asunción de forzas naturais que os homes non perciben, mais que se usan para explicar o movemento de corpos físicos.
O seu interese na ciencia tamén o levou a propor en 1755 que o Sistema Solar fora creado a partir dunha nube de gas na cal os obxectos se condensaron debido á gravidade. Esta hipótese é amplamente recoñecida como a primeira teoría moderna da formación do Sistema Solar e é precursora das actuais teorías da formación estelar.
Metafísica e Epistemoloxía
O libro máis lido e máis influente de Kant é a Crítica da Razón Pura (1781), que resulta dunha experiencia de pensamento notabelmente simple. El dixo: "tente imaxinar algunha cousa que existe fóra do tempo e que non ten extensión no espazo". A mente humana non pode producir tal idea. Tempo e espazo son formas fundamentais de percepción que existen como estruturas innatas da mente. Nada pode ser percibido excepto a través destas formas, e os límites da física son os límites da estrutura fundamental da mente.
Kant denominou a súa filosofía crítica como "idealismo transcendental". A pesar de que a interpretación exacta desta frase pueda ser discutible, unha maneira da comprender é a través da comparación de Kant no segundo prefacio á Crítica da Razón Pura da súa filosofía crítica coa revolución de Copérnico na astronomía. Kant escribe:
Tal como Copérnico revolucionou a astronomía ao mudar o punto de vista, a filosofía crítica de Kant pregunta cales as condicións "a priori" para que o noso coñecemento do mundo se poida concretar. O idealismo transcendental describe este método de procurar as condicións da posibilidade do noso coñecemento do mundo.
O "idealismo transcendental" de Kant deberá ser distinguido de sistemas idealistas como os de Berkeley. En canto Kant acha que os fenómenos dependen das condicións da sensibilidade, espazo e tempo, esta tese non é equivalente á dependencia mental no sentido do idealismo de Berkeley. Para Berkeley, unha cousa é un obxecto só se pode percibirse. Para Kant, a percepción non é o criterio da existencia dos obxectos. Antes, as condicións de sensibilidade -espazo e tempo- ofrecen as "condicións epistémicas", para usar a frase de Henry Allison, requiridas para que coñezamos obxectos no mundo dos fenómenos.
Kant descubriu "o escándalo da filosofía": non se poden definir os termos correctos para un sistema metafísico ata que se defina o campo, e non se pode definir o campo ata que se teña definido o límite do campo da física primeiro. Física, neste sentido significa, xenericamente, a discusión do mundo perceptíbel.
Filosofía moral
dereita|miniatura|Estatua de Immanuel Kant en [[Kaliningrado, hoxe territorio ruso. Réplica realizada por Harald Haacke da orixinal de Christian Daniel Rauch, perdida en 1945.]] dereita|miniatura|Crítica da razón pura. 1781
Kant desenvolve a súa filosofía moral en tres obras: Fundamentación da Metafísica dos Costumes (1785), Crítica da razón práctica (1788) e Metafísica dos Costumes (1798).
Nesta área, Kant é probabelmente máis coñecido pola súa teoría sobre unha obriga moral única e xeral, que explica todas as outras obrigacións morais que temos: o Imperativo Categórico.
O Imperativo Categórico, en termos xerais, é unha obriga incondicional, ou unha obriga que temos independentemente da nosa vontade ou desexos (en contraste co imperativo hipotético).
As nosas obrigas morais poden ser resultantes do imperativo categórico. Este pode formularse en tres formas, que el consideraba seren máis ou menos equivalentes (a pesar de opinión contraria de moitos comentadores):
Sinfonía nº 4 (Mahler)
A Sinfonía nº4 en sol maior de Gustav Mahler é unha obra musical composta polo compositor bohemio-austríaco.
Orixe
miniatura|Symphony No.4 by Gustav Mahler. Partitura A obra foi composta en tres semanas, poñéndose punto final ó manuscrito o 6 de agosto do ano 1900. Sendo estreada polo director de orquestra Bruno Walter. A orixe desta sinfonía data no ano 1892, cando Mahler compuxo varias cancións para orquestra baseadas en textos extraídos da colección popular Des Knaben Wunderhorn. Esta colección fóra compilada polos poetas Arnim-Brentano e foron de grande influencia na obra de Mahler. Unha destas cancións Das himmlische Leben (A vida celestial) fóra seleccionada para ser incluída na terceira sinfonía, mais debido a súa extensión Mahler conformouna coma a súa cuarta sinfonía. Esta canción, inspiradora de toda a sinfonía, fóra composta en Hamburgo no 1898, e a súa ironía, sentido do humor e sinxeleza rural seduciran fondamente a Mahler.
Estilo
En xeral esta sinfonía presenta unha visión da vida apracible e inxenua. Sendo común os tons pastorís e xoviais, fuxindo dos aspectos máis monumentais, serios e apocalípticos doutras sinfonías de Mahler (Coma exemplo: a segunda sinfonía caracterizábase pola súa temática relixiosa, e a terceira polo ambiente metafísico). Non obstante a coherencia coas tres primeiras sinfonías é total, xa que tamén hai momentos na obra no que se reflexiona sobre a vida trala morte. Outra característica senlleira da obra é a presenza do humor (tamén presente na canción orixinal). Isto dálle un certo aire de paradoxo ó texto, pola seriedade dalgúns dos versos do texto (a morte e paixón de Cristo ou a presenza de mártires coma Santa Úrsula). Este uso do humor non é anticlerical, nin pretende ser paródico ou ofensivo, senón que corresponde á concepción transcendental que do humor tiña Mahler.
Estrutura
A cuarta sinfonía é a que se asemella máis ó modelo clásico de sinfonía, tanto polo número coma pola disposición dos movementos. A orixinalidade radica na realización, execución e estilo da obra. Aínda que temporalmente é unha das primeiras sinfonías de Mahler, estilisticamente, esta xa é unha obra de madureza. Os catro movementos son:
Bedächtig. Nicht ellen. Rechtgemächlich
O primeiro movemento foi titulado Die Welt als ewiger Jetzzeit (O mundo coma eterno presente).
In gemächlicher Bewegung
A estrutura do movemento alterna os scherzo propiamente ditos (máis escuros e macabros) con tríos instrumentais, de carácter máis afable. Neste movemento dominan os instrumentos de aire (frautas, clarinetes, óboes e fagots).
Ruhevoll
Este movemento (un adagio) é o máis lento e tranquilo. Creando unha atmosfera sonora apracible e idílica.
Sehr behaglich
O cuarto movemento é o único que conta con presenza vocal (soprano). Aquí sitúase a canción que inspirou a totalidade da obra; e que dalgunha maneira, explica e xustifica os tres primeiros movementos completamente instrumentais. Este efecto chámase retrosentido: a obra esixe unha audición interior, para relacionar o que se escoita co que se escoitou. Este retrosentido vese na música instrumental do século XIX de Beethoven, coma por exemplo a obra coñecida coma A Tempestade (Sonata en Re menor para piano, nº17, opus 31/2). Outro exemplo sería o poema sinfónico de Richard Strauss Tod und Verklärung (Morte e transfiguración).
Bazar, Castro de Rei
San Pedro de Bazar é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 363 habitantes (186 homes e 177 mulleres), distribuídos en 22 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 372 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 305 habitantes, sendo 157 homes e 148 mulleres.
Fosfato
250px|dereita|miniatura|Rochas de fosfato xunto a unha moeda para comparar o seu tamaño.
Os fosfatos son as sales ou os ésteres do ácido fosfórico. Teñen en común un átomo de fósforo rodeado por catro átomos de osíxeno en forma tetraédrica.
Os fosfatos secundarios e terciarios son insolubles na auga, agás os de sodio, potasio e amonio.
Ortofosfatos
Na industria alimentaria os ortofosfatos (en forma de fosfato de sodio) se utilizan na elaboración de queixo fundido.
Unha achega suficiente de fósforo en forma de fosfato é esencial para o bo funcionamento do corpo humano xa que interveñen nos procesos bioquímicos máis elementais. En experimentos con ratas e ratos non se teñen detectado efectos tóxicos con doses de ata varios gramos por kg de animal.
Os fosfatos forman unha parte importante das augas residuais. Poden ser eliminados con métodos fisicoquímicos precipitándoos con cloruro férrico (FeCl3) ou son retidos nas lamas que se separan e que máis tarde poden ser reconvertidos en compostaxe para abonos orgánicos
Os fosfatos na materia viva
O fosfato forma parte dos nucleótidos, os monómeros nos que se basea a composición do ADN e os ácidos nucleicos. Tamén hai fosfato na composición dalgúns lípidos formadores de membranas, como os fosfoglicéridos, onde a súa elevada constante de ionización contribúe á carga eléctrica da «cabeza hidrófila».
Nalgunhas disciplinas tamén se denomina como fonte de fósforo orgánico ao producido por seres vivos.
Os fosfatos orgánicos
Os fosfatos orgánicos son ésteres do ácido fosfórico, polo que se caracterizan por ser moléculas máis complexas que outros fosfatos. Sintetízanse por reacción de O=PCl3 cos alcois correspondentes en presenza dunha base. Moitos destes ésteres son neurotóxicos e gardan unha estreita relación cos gases nerviosos e algúns insecticidas. Porén algúns empréganse para amolecer plásticos como o cloruro de polivinilo PVC.
Os trifosfatos
Os trifosfatos 2-O3P-O-PO2--O-PO32- (sales do anhidruro formado por tres grupos de fosfato) empréganse nos deterxentes para abrandar a auga xa que enmascaran o calcio formando un complexo que evitan a súa precipitación. Co tempo hidrolizan para dar ortofosfatos que contribúen á eutrofización das augas superficiais. É por isto que se intenta substituír os trifosfatos por resinas orgánicas ou ceolitas que tamén atrapan o calcio e non tiñen efectos prexudiciais.
Don Camillo (filme de 1983)
Don Camillo é unha película de 1983, dirixida e protagonizada por Terence Hill.
É un remake da película de 1952 dirixida por Julien Duvivier, pero ambientada na Italia dos anos 80. A historia desenvólvese en Pomponesco.
Existe unha versión máis longa para a televisión, de dúas horas e media.