cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interferón gamma
Actividade biolóxica
O IFNγ ten propiedades antivirais, inmunorregulatorias, e antitumorais. Altera a transcrición de ata 30 xenes producindo unha variedade de respostas celulares e fisiolóxicas. Entre os seus efectos están:
O IFNγ é a citocina principal que define as células Th1: as células Th1 segregan IFNγ, o cal á súa vez causa que máis células T CD4+ indiferenciadas (células Th0) se diferencien a células Th1, o que é un bucle de retroalimentación positivo, mentres que suprimen a diferenciación de células Th2.
As células NK e as células T citotóxicas CD8+ tamén producen IFNγ. O IFNγ suprime a formación de osteoclastos no tecido óseo ao degradar rapidamente a proteína adaptadora de RANK TRAF6 na vía de sinalización RANK-RANKL, a cal doutro modo estimularía a produción de NF-κB.
Actividade na formación de granulomas
O IFNγ foi asociado cos granulomas. Un granuloma orixínase cando o corpo quere illar unha substancia que non pode eliminar ou esterilizar. As infeccións son a causa principal de formación de granulomas. Entre as causas infecciosas que os orixinan están, por exemplo, a tuberculose, a lepra ou a histoplasmose. Pero tamén se poden producir por doenzas non infecciosas como, por exemplo, a sarcoidose, a enfermidade de Crohn ou a síndrome de Churg-Strauss ou pola aspiración de comida e outro material particulado ao interior do pulmón.
A asociación clave entre o IFNγ e os granulomas é que o IFNγ activa os macrófagos para que sexan máis potentes para matar os organismos intracelulares. A activación dos macrófagos polo IFNγ segregado por células colaboradoras Th1 en infeccións micobacterianas (tuberculose) permite que os macrófagos superen a inhibición da maduración dos fagolisosomas inducida pola micobacteria (o que lle permite vivir dentro do macrófago). Os primeiros pasos da formación dun granuloma inducido polo IFNγ son a activación de células T axudantes Th1 pola liberación polos macrófagos de IL-1 e IL-12 en presenza dos patóxenos intracelulares, e a presentación de antíxenos deses patóxenos. Despois, as células T colaboradoras Th1 agréganse arredor dos macrófagos e liberan o IFNγ, o cal activa os macrófagos. Unha posterior activación dos macrófagos causa un ciclo de aumento na matanza de bacterias intracelulares, e un aumento da presentación de antíxenos ás células T colaboradoras Th1 e maior liberación de IFNγ. Finalmente, os macrófagos rodean as células T colaboradoras Th1 e convértense en células de aspecto parecido a fibroblastos, que illan a infección.
Actividade durante o embarazo
As células NK uterinas segregan altos niveis de quimioatractores, como o IFNγ. O IFNγ dilata e adelgaza as paredes das arterias espirais maternas do útero para mellorar o fluxo sanguíneo cara ao sitio de implantación do embrión. Esta remodelación dos vasos axuda ao desenvolvemento da placenta a medida que esta invade o útero na procura de nutrientes. Os ratos knockout para o IFNγ non poden iniciar a modificación normal das arterias da decidua inducida polo embarazo. Estes modelos de ratos mostran cantidades anormalmente baixas de células deciduais ou necrose da decidua.
Uso terapéutico
O uso terapéutico do IFN-gamma está estudándose para a súa aplicación para tratar certas enfermidades, e nalgúns países foi aprobado o seu uso nalgunhas. Por exemplo, nos Estados Unidos o IFNγ 1b está utilizándose para tratar a enfermidade granulomatosa crónica e a osteopetrose.
Non está aprobado o seu uso para tratar a fibrose pulmonar idiopática. En 2002, en EUA as afirmacións do fabricante InterMune de que os ensaios en fase III reducían nun 70% a mortalidade destes pacientes, resultaron ser falsas, polo que o executivo xefe da compañía foi acusado de falsificar os datos e condenado por fraude nos tribunais.
Aínda que non está aprobado oficialmente o seu uso, o IFNγ tamén demostrou ser efectivo no tratamento da dermatite atópica.
Interaccións
O IFNγ interacciona co receptor do interferón gamma 1.
Regulación
Hai evidencias de que a expresión do interferón gamma é regulada por un elemento regulador 5' UTR do interferón gamma con pseudonó. Hai tamén evidencias de que o interferón gamma é regulado directa ou indirectamente polo microARN miR-29. Ademais, hai evidencia de que a expresión do interferón gamma é regulada por medio do encima GAPDH en células T. Esta interacción ten lugar en elementos ricos en AU situados no 3'UTR, onde a unión da GAPDH impide a tradución do ARNm.
Federación Obrera Regional Argentina
miniatura|250px|Manifestación de la FORA (ca. [[1915)]]
A Federación Obrera Regional Argentina (FORA) foi unha importante federación obreira arxentina, fundada o 25 de maio de 1901 co nome de Federación Obrera Argentina e denominándose FORA a partir do seu cuarto congreso en agosto de 1904. Tivo unha destacada actuación ata a década de 1930. Orixinalmente plural, adheriuse ó anarquismo entre 1905 e 1915. Ese ano a FORA retirou a súa adhesión ó anarquismo, o que levou á desafiliación de varios sindicatos anarquistas, creándose dúas centrais: a FORA do IX Congreso (plural) e a FORA do V Congreso (anarquista). A FORA do IX (plural) Congreso autodisolveuse en 1922 para formar a Unión Sindical Argentina (USA), que á súa vez sería unha das fundadoras da Confederación General del Trabajo (CGT) en 1930. A FORA do V Congreso (anarquista) foi perdendo importancia e na década de 1930 practicamente desaparecira.
Orixe e adscrición ó anarquismo
Orixinalmente plural, a confrontación entre socialistas e anarquismo levou a que estes últimos, no V Congreso de 1905, estableceran expresamente na súa Declaración de Principios a adhesión ós "principios económicos e filosóficos do comunismo anárquico".
Dous anos despois, fracasou o primeiro intento de unificar a FORA e a UGT (pluralista). Nesa oportunidade o destacado anarquista italiano Luis Fabbri, presente en Buenos Aires, criticou duramente a táctica dos anarquistas arxentinos de identificar a federación e os sindicatos coa ideoloxía anarquista:
División da FORA (1915)
En 1915 o IX Congreso da FORA, con maioría sindicalista revolucionaria decidiu eliminar da declaración de principios a adhesión á finalidade do Comunismo Anárquico. Isto produce unha ruptura e a partir de entón funcionarán dúas federacións separadas:
FORA do V Congreso (anarquista)
200px|miniatura|Pintada da FORA anarquista en Bos Aires, 2006 Logo da división da FORA, a FORA do V Congreso, tamén coñecida como FORA anarquista perdeu forza, xa que os sindicatos máis importantes como os ferroviarios, os traballadores marítimos, os da carne etc., formaron parte da FORA do IX Congreso.
Publicou un famoso periódico obreiro La Protesta, dirixido por Diego Abad de Santillán e Emilio López Arango, que chegou a ter unha tirada de 60.000 exemplares (Atán).
Tivo unha actuación relevante na Semana Tráxica de 1919 e nas folgas obreiras da Patagonia en 1921-1922.
A FORA do V Congreso seguiu actuando logo do golpe de estado de 1930, aínda que cada vez con menor presenza. Porén, nunca foi disolta, e aínda no presente segue reunindo militantes anarquistas e varias sociedades de resistencia malia que na Arxentina existe unha lexislación laboral que exclúe ós sindicatos minoritarios e de oficios varios. Actualmente queda en funcionamento a FORA-AIT (adherida á Asociación Internacional dos Traballadores), con sede en Bos Aires no antigo local dos obreiros portuarios da Boca, Morón, Mendoza e Bahia Blanca, onde seguen reuníndose agrupacións de traballadores. Desde finais dos 70 só federa a agrupacións de obreiros de Oficios Varios. Entre os militantes máis coñecidos da FORA do V Congreso están Jorge Rey Villalba, Teodoro Suarez, Diego Abad de Santillán, Virginia Volten, Juana Rouco Buela, Emilio López Arango ou Jose Prats.
FORA do IX Congreso (neutral)
O sindicato máis poderoso e influente da FORA do IX Congreso era a Federación Obrera Marítima (FOM).
A FORA do IX Congreso xogou un papel central en varios feitos históricos do movemento obreiro arxentino como a Semana Roja de 1909]], a Semana Trágica de 1919, a Patagonia Rebelde en 1921/1922, e as primeiras folgas dos hacheiros do quebracho e dos mensúes da herba mate no norte.
A FORA do IX Congreso fusionouse en 1922 con outros sindicatos para formar a Unión Sindical Argentina (USA) que logo á súa vez se integraría á CGT, desde entón a correa de transmisión entre o Goberno e os traballadores, ata que coa chegada de Perón quedou ás ordes do Estado.
Entre os militantes máis coñecidos da FORA do IX Congreso encontrábanse Sebastián Marotta (sindicalista revolucionario, linotipistas), José F. Penelón (comunista), Adrían Patrone (socialista), Francisco García (sindicalista revolucionario), Jacinto Oddone (socialista), Juan Antonio Morán (marítimos-anarquista).
Eleccións parlamentarias de Chile de 1941
As eleccións xerais de Chile de 1941 celebráronse o 9 de marzo. Correspondentes ao período 1941-1945, elixíronse 147 deputados e renováronse 20 dos 45 senadores. As anteriores eleccións xerais foran en 1937 e as posteriores foron en 1945.
Cedro do Atlas
miniatura|250px|Cedro do Atlas miniatura|250px|Piñas do cedro do Atlas
O cedro do Atlas ou piñeiro de Marrocos (Cedrus libani var. atlantica, antes Cedrus atlantica) é unha variante do cedro orixinaria do norte de África, existente sobre todo en Alxeria e Marrocos. Os lugares onde máis abunda son en Aures, a Kabylia, o Rif e, evidentemente, a cordilleira do Atlas.
En Galicia é empregada como árbore ornamental.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1941
Listado de deputados 1941-1945
(1) Alfredo Rosende Verdugo foi nomeado Ministro de Interior por decreto do 22 de novembro de 1941, polo cal convocouse unha elección extraordinaria complementaria o día 21 de decembro de 1941, resultando electo Pedro Jara del Villar (PR) contra o liberal Rodolfo Guillermo Döll Rojas.
Cedro do Atlas
É unha árbore de grande tamaño e moi lonxeva. Pode chegar aos 40 m de altura e vivir 1.000 anos. Presenta porte piramidal, con pólas ascendentes e cortiza gris clara, pouco fendida. As acículas son de corte cuadrangular, verdes ou azuladas, de 0,8 a 3 cm de lonxitude e co ápice agudo. Inflorescencias masculinas de cor amarela verdosa e femininas de tonalidade verde esbrancuxada, florecen entre outubro e novembro. Piñas erectas, cilíndricas, co vértice aplanado, de 5 a 10 cm de lonxitude e de cor verdosa, que chegan a ser castañas na madureza.
É o máis resistente de todos os cedros e proporciona unha boa madeira, moi resistente á putrefacción, moi aromática, e cun cheiro que afasta os insectos. O aceite natural aromático ten propiedades antisépticas e era empregado polos antigos exipcios no proceso de embalsamamento.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1941
Listado de deputados 1941-1945
(2) Alberto Ceardi Ferrer foi proclamado deputado electo polo Tribunal Cualificador de Eleccións o 13 de maio de 1941, ao inicio do período lexislativo. Mais foi excluído polo mesmo tribunal o 11 de xuño aceptando a incorporación de José Antonio Ollino Buzeta (PR), mentres se repetía a elección nalgunhas mesas anuladas. Verificado este novo comicio, o 26 de agosto proclamouse deputado de maneira definitiva a Alberto Ceardi Ferrer.
(3) Juan Rossetti Colombino foi designado Ministro de Relacións Exteriores por decreto o 10 de xuño de 1941. Convocouse unha elección extraordinaria para a súa substitución o día 6 de xullo, resultando electo César Godoy Urrutia (PST), que foi proclamado polo Tribunal Calficador de Eleccións o 25 de agosto de 1941, tendo vencido ao socialista Humberto Godoy Camus e o comunista Arturo Droguett del Fierro (13.516 votos contra 11.641 e 10.568 respectivamente).
(4) Elías Montecinos Matus faleceu en abril de 1942. Por sentenza do 1 de xullo de 1942, proclamouse electo no seu sitio a Federico Brito Salvo (PR), que venceu nas eleccións complementarias ao liberal Juan Silva Pinto.
(5) Pedro Castelblanco Agüero foi designado Embaixador chileno ante o goberno de México en xuño de 1944. Por restar poucos meses para as eleccións non se reocupou a vacante.
(6) Jorge Labarca Moreno foi declarado presuntivamente electo o 13 de maio de 1941, ao entrar en vixencia o novo período lexislativo, mais o Tribunal Cualificador de Eleccións ditaminou a súa exclusión, sendo substituído por José María Pineda (PC), quen se incorporou á Cámara de Deputados o 20 de xuño de 1941.
(7) Santiago Ernst Martínez faleceu o 9 de febreiro de 1944. No seu lugar incorporouse o 21 de maio de 1944 o deputado Alfonso Campos Menéndez (PL), quen venceu nas eleccións complementarias ao radical Federico Bucher Weibel (5.404 contra 3.891 votos).
Listado de senadores 1941-1945
As provincias que escollían senadores nesta elección para o período 1941-1949 foron: Atacama e Coquimbo; Santiago; Curicó, Talca e Maule; Biobío, Malleco e Cautín, que se mostran destacadas en amarelo no seguinte cadro de distribución.
Cedro
O cedro (Cedrus sp) é, estritamente, un xénero de coníferas (pináceas) orixinario de Oriente Próximo e do Himalaia. Tódalas especies de cedro son grandes árbores, de madeira olorosa e de copa cónica ou vertical. miniatura|Agullas novas do [[cedro do Atlas.]]
Eleccións parlamentarias de Chile de 1941
Listado de senadores 1941-1945
(1) Osvaldo Hiriart Corvalán foi designado Ministro de Interior por decreto do 1 de setembro de 1943, polo goberno do Presidente Juan Antonio Ríos Morales. O 2 de novembro de 1943 incorporouse come substituto Leonardo Guzmán Cortés (PR), tras ser escolleito como candidato único ás eleccións complementarias de 1943.
Cedro
Características
Os cedros son grandes árbores, de vinte e cinco a cincuenta metros de alto, coas follas (agullas) perennes e curtas, de dous a catro centímetros, un pouco puntiagudas; pero máis longas, de tres a seis centímetros e máis flexibles no caso do cedro do Himalaia, reunidas en ramiños sobre as pólas máis curtas. A súa copa, afiada durante a súa xuventude, toma unha forma tabular característica a partir dos trinta anos. As súas pólas son moi horizontais. miniatura|Vista do [[cedro do Líbano.]] As piñas femia son ovoides oblongas, de seis a once centímetros de longo e catro a seis de diámetro, da que medran piñóns delgados, separándose antes da súa caída da árbore. As sementes triangulares teñen ás.
Calcúlase que os cedros poden vivir máis de dous mil anos, aínda que os máis antigos da actualidade teñen unha idade estimada de arredor de mil anos. miniatura|Vista dun corte de madeira de cedro.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1941
Listado de senadores 1941-1945
(2) Carlos Alberto Martínez foi elixido o 29 de novembro de 1939, no lugar do senador Óscar Schnake Vergara (PS), quen asumira ese ano o Ministerio de Fomento.
Cedro
Clasificación
A especie coñecida vulgarmente coma Cedro de California non é unha especie do xénero Cedrus senón Calocedrus (Calocedrus decurrens).
Eleccións parlamentarias de Chile de 1941
Listado de senadores 1941-1945
(3) Celso Cruzat Ortega foi elixido o 18 de decembro de 1940, en substitución do senador Álvaro Santa María Cerveró (PL), quen falecera no outubro de 1940.
Cedro
Árbores ornamentais
Os cedros foron introducidos en Europa, onde son amplamente utilizados coma árbores ornamentais en parques públicos e xardíns.
Especie de repoblación
O cedro do Atlas foi moi empregado durante o século XIX para repoboar as ladeiras espidas dos Pireneos e outros montes. Logra constituír poboacións notables entre os oitocentos e os mil metros de altitude, rexenerándose abundantemente.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1941
Listado de senadores 1941-1945
(4) Amador Pairoa Trujillo faleció o 15 de xullo de 1944. No seu lugar colocouse o 8 de novembro Arturo Alessandri Palma (PL), quen venceu nas eleccións complementarias ao independente Guillermo del Pedregal Herrera, (20.362 contra 17.078 votos).
Cedro
Madeira
Hai que cita-lo uso da madeira do cedro do Líbano para a construción do primeiro Templo de Xerusalén cara o 976 antes de Cristo. A súa madeira ten a calidade, á parte do seu olor particular, de repeler os insectos e vermes. O cedro, erez en hebreo, é a árbore máis citada da Biblia.
Aínda así, é unha madeira bastante fráxil, o cal limita o seu emprego en carpintería. A súa resistencia á putrefacción fano tamén ideal para ser usado na construción naval e para a fabricación de sarcófagos desde a antigüidade, de feito, o rei Salomón posuía unha grande frota mercantil de barcos de madeira desta árbore.
A madeira preciosa do cedro do Líbano serve ós artesáns para a confección de xoieiros, cofres e outros produtos deste tipo.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1941
Listado de senadores 1941-1945
(5) Darío Barrueto Molinet faleceu o 29 de decembro de 1944. No seu lugar incorporouse o 10 de abril de 1945, o senador Jaime Larraín García Moreno (PA, quen venceu en eleccións complementarias ao radical Hernán Figueroa Anguita, (29.122 contra 20.199 votos).
Cedro
Esencia e resina
O aceite natural aromático do cedro do Atlas ten propiedades antisépticas (non confundir este aceite co aceite de cedro utilizado para a observación microscópica, extraído do xenebreiro de Virxinia, por iso chamado cedro de Virginia).
Ns antigo Exipto, a esencia do cedro utilizábase na preparación do embalsamento de momias.
Luis Zamora Carrete
Luis María Juan José Wenceslao Zamora Carrete, nado en Santiago de Compostela o 28 de setembro de 1848 e finado na mesma cidade o 1 de agosto de 1918, foi un profesor universitario, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Foi fillo do avogado e catedrático da Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela Pablo Zamora Marcos e de Rita Carrete Pardo, a irmá do xeneral carlista Ramón Carrete-de Losada Pardo, e irmán de Felisa Zamora Carrete, que casou co catedrático de Farmacia da mesma universidade Sandalio González Blanco.
Foi catedrático de Dereito natural e Procedementos e prácticas xurídicas na Universidade de Santiago de Compostela. Fundou e dirixiu El Eco del Miño, colaborou en La Concordia, El Porvenir e La Integridad. Traduciu e publicou en folleto unha obra do Vizconde de la Figaniere. Foi xefe provincial carlista.
En 1905 deu o discurso de apertura do curso universitario 1905-1906 da Universidade de Santiago de Compostela coa lectura de "Consideraciones sobre la prescripción legislativa que a la letra dice: «La declaración de corcurso incapacita al concursado para la administración de sus bienes y para cualquiera outra que por ley le corresponda»".
Vida persoal
Casou con Elisa Pérez Hermida, coa que tivo cinco fillos : Leonor, Pablo (delegado de Facenda en Pontevedra), Rafaela, José Antonio (farmacéutico) e Luis Zamora Hermida (médico).
Allán, Loureda, Arteixo
Allán é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Perdita (lúa)
Despois do seu descubrimento no 1999, Perdita recibiu a designación temporal de S/1986 U 10. Recibiría máis tarde o nome da filla de Leontes e Hermione na obra de William Shakespeare, The Winter's Tale. A lúa foi tamén designada coma Urano XXV.
Agnes Baldwin Brett
Agnes Baldwin Brett, nada o 25 de setembro de 1876 en Newark (Nova Jersey) e finada en Marblehead (Massachusetts) o 26 de decembro de 1955, foi unha numismática e arqueóloga estadounidense que exerceu como conservadora na American Numismatic Society ("Sociedade Numismática Estadounidense") a partir de 1910. Foi a primeira muller en ocupar ese posto e mantivo a súa vinculación á Sociedade durante toda a súa vida.
Agnes Baldwin Brett fixo importantes contribucións ao estudo das moedas, as medallas e as esculturas antigas. O seu traballo, sinaladamente o numismático, foi utilizado por arqueólogos posteriores. Tamén foi profesora visitante de Arqueoloxía na Universidade de Columbia en 1936.
Traxectoria
Agnes Baldwin naceu en Newark, Nova Jewrsey, en 1876, filla do acomodado comerciante de peles Fredrick Wellington Baldwin e da súa muller, Mary A. Wheeler. Fixo os seus estudos de secundaria en Newark e en 1893 matriculouse no Barnard College en Manhattan, Nova York, onde se graduou en 1897. Posteriormente, completou os seus estudos superiores de posgrao en Arqueoloxía na Universidade de Columbia en 1900.
A partir dese ano, Brett pasou dous anos como bolseira na Escola Americana de Estudos Clásicos de Atenas, cidade onde descubriu o seu interese pola numismática. Alí participou nos achados de moedas da escavación en Corinto, auspiciada pola propia escola, e publicou os resultados en 1903.
En 1910, Brett converteuse na primeira muller en exercer como conservadora da Sociedade Numismática Estadounidense (ANS), institución á que permaneceu estreitamente vinculada ata a súa morte en 1955. Entre 1912 e 1914, A ANS concedeulle unha licenza para facer os seus estudos no Gabinete de Medallas de París e para visitar diversas coleccións de moedas e museos numismáticos europeos. Xa de volta nos EEUU continuou o seu labor na American Numismatic Society, coa condición de "conservadora asociada honoraria de moedas antigas" a partir de 1923. Entre ese mesmo ano e 1946 ocupou tamén o posto de presidenta do Comité de Publicacións da ANS, onde se conservan os seus arquivos, as súas cartas e os seus manuscritos.
Brett foi tamén membro de entidades como a Royal Numismatic Society e a Sociedade para a Promoción de Estudos Romanos de Londres, e membro honorífico da Sociedade Real de Numismática de Bélxica.
No aspecto familiar, Agnes Baldwin casou en 1914 con George Monroe Brett, un profesor de contabilidade do City College de Nova York. Del tomou o apelido polo que é coñecida e xuntos tiveron unha filla, Barbara Brett Sanders (5 de marzo de 1920 - 11 de febreiro de 2013).
Coleccións
Brett coleccionaba selos cilíndricos babilónicos e a súa colección foi publicada en 1936 polo Instituto Oriental da Universidade de Chicago.
Brouwerij De Molen
Brouwerij De Molen [ˌbrʌwəˈrɛi̯ də ˈmoːlə(n)]) é unha cervexaría e destilería situada en Bodegraven, nos Países Baixos. A cervexaría, cuxo nome tradúcese como "O Muíño", comezou nos baixos dun muíño de vento chamado «De Arkduif», construído no ano 1697. As súas instalación tamén inclúen un bar e unha tenda de cervexas artesanais europeas e estadounidenses, así como produtos rexionais como queixo de granxa.
Tendo comezado a facer cervexa de xeito artesanal, e despois de traballar en varias cervexarías artesanais, o seu propietario Menno Olivier traballou en Stadsbrouwerij De Pelgrim en Rotterdam antes de fundar De Molen en 2004. De Molen ten participado en proxectos conxuntos con outras cervexarías como Mikkeller e De Struise Brouwers.
Información técnica
miniatura|Preparación de cervexa na cervexaría A capacidade da cervexaría nos seus principios era 500 litros por lote, cunha produción anual 500 hectolitros. O equipamento incluía tanques lácteos convertidos a fermentadores.
Dende 2012, a capacidade máxima de cada rolda de produción aumentou a 2500 litros. Posteriormente adquiriuse un edificio novo a 200 metros do muíño orixinal. A produción principal moveuse a este novo edificio, aínda que ocasionalmente se facían algunhas producións no edificio vello. En 2016 tiveron que expandir o seu edificio actual, co obxectivo de chegar ós 25.000 Hl. ó ano.
Premios e recoñecemento
esquerda|miniatura|O muíño «De Arkduif» No 2010, De Molen foi votada como décima mellor cervexaría do mundo no ránking de RateBeer.
Os produtos de De Molen foron os dominadores na categoría de mellores cervexas dos Países baixos nas listas de RateBeer nos anos 2008 e 2009, ocupando 7 e 8 das primeiras 10 posicións naqueles anos.
Atol Tureia
Tureia é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Está situado ao sueste do arquipélago, a 1.100 km ao sueste de Tahití e 115 km ao norte de Mururoa.
Guillermo Suárez Mason
Guillermo Suárez Mason, nado en Buenos Aires o 2 de xaneiro de 1924 e finado en Villa Devoto o 21 de xuño de 2005, foi un militar arxentino, un dos principais represores durante a ditadura entre 1976 e 1983. Foi xefe do I Corpo de Exército entre 1976 e 1980; coñecido como o carniceiro do Olimpo, en referencia a un dos máis grandes centros de detención e morte, do cal foi o seu principal responsable.
Atol Tureia
Xeografía
É un atol pequeno, cunha superficie de 8,3 km². Ten forma de rombo, con 13 km de longo e 7,4 km de ancho. O atol non ten ningún paso cara á lagoa interior. As terras emerxidas forman un grande illote, de 22,5 km de longo e 250 metros de media de ancho, que ocupa a metade este, e a metade oeste complétana 27 illotes. A vila principal é Hakamaru. Dispón de diversas construcións do Centro de Experimentación do Pacífico (refuxios, cisternas, aeroporto, centro meteorolóxico), abandonadas desde 1996, cando finalizaron as probas nucleares francesas.
Guillermo Suárez Mason
Traxectoria
Suárez Mason graduouse na Academia Militar no ano 1944, na mesma promoción que Jorge Rafael Videla e Roberto Viola. Formou parte do infrutuoso golpe dirixido por Benjamín Menéndez en 1951 contra Juan Domingo Perón, e exiliouse no Uruguai durante os anos seguintes, ata que a chamada Revolución Libertadora derrocou a este en 1955.
Agnes Baldwin Brett
Publicacións
Esta é unha listaxe dos traballos publicados por Agnes Baldwin Brett:
Guillermo Suárez Mason
Traxectoria
Foi agregado militar da emabajada arxentina en Ecuador durante o goberno de Juan Carlos Onganía. En 1972 foi ascendido a xeneral, e encargado de tarefas de intelixencia militar; desempeñou un papel destacado no Operativo Independencia comezado durante o goberno de María Estela Martínez de Perón contra a disidencia política de esquerda; en declaracións de 1996 á revista Noticias afirmaría que "na guerra non existen os excesos; a guerra é un xogo no que o máis duro gana, e tiñamos que gañar".
Brouwerij De Molen
Premios e recoñecemento
A súa cervexa Tsarina Esra foi votada mellor cervexa de inverno no 2008 no festival da PINT.
Atol Tureia
Historia
Historicamente coñecíase co nome de Papahena. O atol foi descuberto en 1791 polo inglés Edward Edwards, mentres buscaba aos amotinados do Bounty, e chamouno Carysfort.
Brouwerij De Molen
Premios e recoñecemento
Moitas das súas cervexas foron listadas entre as Cervexas do Ano 2008 polos xornalistas de cervexa do Reino Unido Roger Protz e Tom Cannavan.
Guillermo Suárez Mason
Traxectoria
Á caída do réxime militar fuxiu da Arxentina, e estableceuse en San Francisco, California en 1984. O pedido de extradición do goberno arxentino non foi satisfeito ata 1988, e foi condenado a indemnizacións millonarias, pero antes do fin do xuízo penal na súa contra o indulto concedido polo entón presidente Carlos Menem garantiulle a liberdade.
Acusado de roubar fillos dos desaparecidos nacidos en cativerio, foi novamente extraditado desde California a mediados dos anos 1990, por cargos de delitos contra a humanidade, solicitado polo entón fiscal Luís Moreno Ocampo. Volveu ser arrestado, e en atención á súa idade concedéuselle o arresto domiciliario. Violou os termos deste celebrando o seu octoxésimo aniversario no estadio do Argentinos Juniors, en cuxas divisións inferiores xogara como porteiro, polo que foi encarcerado no penal de Villa Devoto. Morreu o 21 de xuño de 2005 aos 81 anos.
Traité de numismatique du moyen âge
Traité de numismatique du moyen âge é un traballo acerca das cuñaxes de moeda na Europa da Idade Media escrita polos numismáticos Arthur Engel (1855-1935) e Raymond Serrure (1862-1899), publicado en tres volumes entre 1891 e 1895.
Arthur Engel foi un arqueólogo e numismático, membro da Sociedade Francesa de Numismática e da Sociedade de Anticuarios, e tamén das Escolas Francesas de Roma e de Atenas. Raymond Surrure era un comerciante numismático asentado en París cuxos pai e avó xa se dedicaran a esta mesma disciplina.
Esta obra foi a única referencia para o estudo da numismática medieval euroepa ata o inicio do proxecto Medieval European Coinage na Universidade de Cambridge en 1986, que aínda está en desenvolvemento.
Brouwerij De Molen
Acontecementos
Desde 2009, De Molen ven celebrando o festival Borefts. Este festival ten lugar en outono, e conta coa participación de cervexeiros artesáns de Europa e os Estados Unidos.
Controversia
A súa cervexa Rasputin tivo que cambiar de nome tras unha reclamación en 2009 por parte da North Coast Brewing Company, que tiña unha cervexa similar chamada Old Rasputin. De Molen, con algo de retranca, cambioulle o nome a Disputin.
Kebab Connection
Kebab Connection é un filme turco-alemán estreado no 2005 e ambientado en Hamburgo.
Argumento
Ibo (Denis Moschitto) é un mozo de orixe turca que vive en Alemaña canda a súa familia e que ten unha noiva alemá (Nora Tschirner). O seu soño é ser director de cine, en concreto, quere facer a primeira película alemá de kung fu, mais ao que chega e a facer uns anuncios para a tenda de kebabs do seu tío. A súa moza, unha aspirante a actriz de teatro, fica embaraza del, mais é bastante reticente a aceptalo como pai.
O pai de Ibo bótao da casa e deshérdao, non quere que o seu fillo se arrexunte cunha alemá, aínda que ao final acéptaa como nora por consello da muller, e acaba perdoando o fillo.
Tamén hai outros temas secundarios interesantes, como pode ser a dun inmigrante grego, dono dun bar de comida grega que lle fai competencia aos kebabs turcos, que ten desherdado ao fillo ser vexetariano e rexentar un establecemento de comida vexetariana.
A Aldea de Riba, Vilamartín Pequeno, Barreiros
A Aldea de Riba é un lugar da parroquia de Vilamartín Pequeno no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Cedro de Chipre
O cedro de Chipre é unha variante do cedro.
Considerado en ocasionalmente unha subespecie do cedro do Líbano, é unha especie endémica existente nos montes Troodos, na illa de Chipre.
Austria nos Xogos Europeos de 2015
Austria participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 143 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Österreichisches Olympisches Comité, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Nora Tschirner
Nora Marie Tschirner, nada o 12 de xuño de 1981 en Berlín, Alemaña do Leste, é unha actriz de cine e televisión.
Latifundio
miniatura|300px|Grandes campos de millo en [[Illinois, EUA.]] Un latifundio é unha explotación agrícola de grandes dimensións, caracterizada ademais por un uso ineficiente dos recursos dispoñibles. A extensión necesaria para considerar unha explotación latifundista depende do contexto: en Europa un latifundio pode ter algúns centos de hectáreas. En América Latina pode superar facilmente as dez mil.
Á parte da extensión, existen outros elementos característicos: baixos rendementos unitarios, subutilización da terra, baixa capitalización, baixo nivel tecnolóxico, man de obra empregada en condicións precarias e, en consecuencia, con baixo nivel de vida. O latifundismo foi tradicionalmente unha fonte de inestabilidade social, asociada á existencia de grandes masas de campesiños sen terras. Para solucionar os problemas orixinados polos latifundios, probáronse diversas fórmulas, dependentes do tipo de goberno no que se atopaban: desde o cambio de estrutura da propiedade (reforma agraria), con expropiacións incluídas, ata a modernización da explotación.
Sabana de Bogotá
miniatura|250px|Zona norte da sabana. A sabana de Bogotá é unha subrexión que se atopa no centro xeográfico de Colombia, sobre a Cordilleira Oriental, na parte sur do altiplano cundiboyacense, a altiplanicie máis extensa dos Andes colombianos, cunha altura en media de 2.600 msnm.
Historia
O río Bogotá, que lle dá o seu nome actual á sabana, percórrea de norte a sur e precipítase nos seus contrafortes formando a fervenza do Tequendama, a fervenza que, segundo a mitoloxía muisca, formouse cando Bochica rompeu a rocha para que se precipitasen por alí as augas que asulagaran a terra. Os ríos tributarios do Bogotá forman vales fértiles onde se atopan poboacións florecentes.
A sabana foi bautizada "O Val dos Alcázares" por Gonzalo Jiménez de Quesada por mor do gran número de aldeas muiscas construídas en bohíos que á súa chegada se estendían sobre a chaira.
Foucault
Cando falamos de Foucault podémonos referir a:
Força Lleida CE
O Força Lleida Club Esportiu é un club de baloncesto profesional español con sede na cidade de Lleida, Cataluña, que compite na Liga LEB Ouro.
A Cabana da Vella, Vilamartín Pequeno, Barreiros
A Cabana da Vella é un lugar da parroquia de Vilamartín Pequeno no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
O Atín, Loureda, Arteixo
O Atín é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Magister militum
Magister militum (termo latino que significa Patrón de soldados) foi o rango que se empregou no período final do Imperio Romano, para designar o máis alto xefe militar. O cambio realizouse no século IV con Constantino I, quen suprimiu as funcións militares do prefecto do pretorio.
Como título individual, era o equivalente a un Mariscal de Campo, un Shogun ou un Xeneralísimo. Xeralmente tiña un poder absoluto sobre o exército e ostentárono personaxes que actuaban como poder na sombra dos Emperadores romanos, como Estilicón ou Ricimer.
Foi tamén un alto rango administrativo-militar do Imperio na división territorial en prefecturas, só por debaixo do prefecto do pretorio, ao modo dun Capitán Xeneral.
Cambio de Constantino I
Primeiramente, creáronse dous postos, un como xefe da infantaría ou magister peditum (lieralmente, "Mestre a pé"), e outro para a cabalaría ou magister equitum (lieralmente, "Mestre a cabalo"). Este último título existira xa dende a época republicana, como o segundo baixo o mando do ditador romano.
Os sucesores de Constantino, estableceron o título cunha delimitación, tamén, territorial e, polo tanto, nomeáronse magistri peditum e magistri equitum para cada prefectura pretoriana (per Gallias, per Italiam, per Illyricum, per Orientem) e, en ocasións tamén, para Tracia e ás veces para África. En ocasións, os cargos, foron exercidos pola mesma persoa, pasando a ser magister equitum et peditum ou tamén magister utriusque militiae ("Mestre de ámbolos dous exércitos").
A finais do século IV, os comandantes rexionais eran chamados simplemente magister militum. No Imperio Romano de Occidente, o "comandante en xefe" evolucionou co título de magister utriusque militiae abreviado a miúdo MVM. Este poderoso cargo era a miúdo o poder detrás do trono e foi ocupado por Estilicón, Flavius Aecio, Ricimer e outros. En Oriente había dous xenerais maiores, que foron nomeados cada un para o cargo de magister militum praesentalis.
Durante o reinado do emperador Xustiniano I, con crecentes ameazas militares e a expansión do Imperio de Oriente, creáronse tres novos postos: o magister militum per Armeniam nas provincias armenia e caucásica, antiga territorio da xurisdición do magister militum per Orientem; o magister militum per Africam nas provincias africanas reconquistadas (534), cun magister peditum subordinado e o magister militum Spaniae (c. 562).
No curso do século VI, as crises internas e externas nas provincias a miúdo requirían a unión temporal da autoridade civil rexional suprema co cargo de magister militum. No establecemento dos exarcados de Rávena e Cartago en 584, esta práctica atopou a súa primeira expresión permanente. De feito, despois da perda das provincias orientais pola conquista musulmá na década de 640, os exércitos de campo sobreviventes e os seus comandantes formaron o primeiro temata. Os comandantes militares supremos ás veces tamén tomaron este título na Italia altomedieval, por exemplo nos Estados Pontificios e en Venecia, cuxo Dogo afirmaba se-lo sucesor do exarca de Rávena.
Hectárea
miniatura|240px|Representación dunha hectárea. A hectárea (símbolo ha) ou hectómetro cadrado (símbolo hm²) é a superficie que ocupa un cadrado dun hectómetro de lado. Equivale a 100 áreas ou 10.000 m².
O seu símbolo é ha (non Ha, e como todo símbolo, nunca leva punto).
Utilízase para medir a superficie dunha leira e outros terreos menores en extensión que unha cidade.
Equivalencias
Unha hectárea equivale a:
Gran Premio do Canadá de 1979
O Gran Premio do Canadá de 1979 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Île Notre-Dame, Montreal, Canadá o 30 de setembro de 1979. A carreira, foi a 14ª carreira da tempada de.
Resumo da carreira
Durante a práctica Niki Lauda anunciou a súa retirada da Fórmula Un. Ricardo Zunino o substituíu para a carreira. Os organizadores non deixaban que o equipo Alfa Romeo competira a menos que pre cualificara. Eles negáronse a facelo, pero chegouse a un acordo no que un dos seus pilotos permitiríaselle participar na práctica. O outro, Bruno Giacomelli, non se lle permitiu entrar na carreira. A carreira converteuse nun duro duelo entre Alan Jones e Gilles Villeneuve que se prolongou toda a carreira.
Lente gravitacional
miniatura|300px|Esquema de lente gravitacional. A imaxe (a luz) dos obxectos distantes dóbrase en forma de arcos rodeando o obxecto masivo intermedio-que fai de lente-.
miniatura|300px|Efecto de lente gravitacional observado polo [[telescopio espacial Hubble. A lente está formada polo cúmulo de galaxias Abell 1689. Ampliada mostra arcos de galaxias afastadas.]]
En astronomía, astrofísica e cosmoloxía física, unha lente gravitacional, ou lente gravitatoria, formase cando a luz procedente de obxectos distantes e brillantes coma os quásares dobrase arredor dun obxecto masivo (como unha galaxia masiva) situado entremedias do obxecto emisor e o observador da imaxe.
As lentes gravitacionais foron previstas pola teoría da relatividade xeral de Einstein. No ano 1919 púidose probar a exactitude da predición. Durante unha eclipse solar o astrónomo Arthur Eddington observou como se dobraba a traxectoria da luz proveniente de estrelas distantes ao pasar preto da masa solar, producindo un desprazamento aparente da posición da estrela no ceo. Asemade, as lentes gravitacionais poden producir varias imaxes dun mesmo obxecto en posicións aparentes diferentes, ou un halo. Os eventos ou fenómenos de lentes gravitacionais pódense utilizar para detectar a presenza de obxectos masivos invisíbeis, como buratos negros e tamén de planetas extrasolares. Asemade, están a ser empregadas para o estudo da concentración de materia escura.
Unha lente gravitacional actúa en todo tipo de radiación electromagnética e non só en luz visible. De feito, este tipo de lentes carecen de aberración cromática, polo que o seu efecto non depende da lonxitude de onda da luz sobre da que actúan, senón que é igual para tódolos rangos do espectro electromagnético, sexa este óptico, infravermello, ultravioleta ou calquera outro. Isto permite poder analizar os obxectos amplificados pola lente mediante as técnicas habituais de fotometría ou espectroscopía astronómicas. Eventos de lentes gravitacionais téñense proposto no ámbito da radiación de fondo cósmico de microondas, de radio e raios x.
Aplicacións astronómicas
As lentes gravitacionais úsanse como se dun telescopio se tratase para observar a luz procedente de obxectos moi afastados. Investigadores americanos foron capaces de detectar a galaxia mais afastada coñecida aproveitando o efecto de lente gravitacional exercido pola agrupación de galaxias Abell 2218. Estas observacións fixéronse con Telescopio espacial Hubble o 15 de febreiro de 2004. Tres planetas extrasolares foron tamén descubertos en eventos de microlentes gravitacionais. Esta técnica permitirá detectar planetas de masa semellante a terrestre arredor de estrelas de tamaño semellante ao noso Sol.
Tamén pódense usar en sentido inverso: a partir da deformación na imaxe das fontes (de luz) de fondo podemos deducir a distribución da masa do obxecto que fai de lente. Isto resulta especialmente útil no caso de cúmulos de galaxias, como no citado Abell 2218 e moitos outros. Esta técnica ten a vantaxe de que é capaz de rastrexar tamén a materia escura do cúmulo, e a súa distribución, e os planetas extrasolares.
Simulación
dereita|miniatura|225px|Simulación de lente gravitacional producida por un [[burato negro, pasando por diante dunha galaxia situada ao fondo.]]
A dereita podede ver unha simulación do efecto de lente gravitacional causado por un burato negro de Schwarzschild pasando por diante dunha galaxia situada ao fondo. Unha imaxe secundaria da galaxia pódese ver dentro do radio de Einstein do burato negro no lado oposto da galaxia. A imaxe secundaria aumenta de tamaño (quedándose dentro do anel de Einstein) a medida que a imaxe principal da galaxia é "atravesada polo burato negro. O brillo superficial das dúas imaxes mantense constante, pero o seu tamaño angular varía, polo tanto, prodúcese unha amplificación da luminosidade da galaxia vista por un observador distante. A máxima amplificación prodúcese cando a galaxia (neste caso unha parte brillante da mesma) esta exactamente tras o burato negro.
Estonia nos Xogos Europeos de 2015
Estonia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 58 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Eesti Olümpiakomitee, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Estonia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Disco celeste de Nebra
O disco celeste de Nebra é, ata o presente, a representación máis antiga que se coñece da bóveda celeste e dos fenómenos astronómicos. Trátase dun achado arqueolóxico descuberto no ano 1999 no monte Mittelberg, preto de Nebra (estado de Saxonia-Anhalt, Alemaña). É unha placa de bronce, case redonda, que pesa preto de 2 kg e ten aproximadamente un diámetro de 32 cm. Pertence a unha cultura de hai 3.600 anos cuxos coñecementos en astronomía proviñan de Alemaña. Os expertos din que representa o firmamento, con representacións de elementos abstractos.
Atópase hoxe no museo de Prehistoria do estado de Saxonia-Anhalt na cidade de Halle (Saale).
Historia do descubrimento
No verán de 1999, Harry W. e Mario R. dedicábanse a buscar municións e armas militares no bosque de Ziegelroda (a parte forestal do monte Mittelberg, de 252 metros de altura), coa axuda de detectores de metais. Foi así como bateron, sen sospeitar a súa importancia, cos restos dunha civilización prehistórica que máis tarde se dataría en 1.600 anos a.C. Os achados foron os seguintes: un disco cravado verticalmente no chan, canda dúas espadas, dúas machetas, uns brazaletes e un escoupro; todo iso rodeado por grandes pedras que protexían o depósito. Tralo achado non deron importancia ningunha ao disco, mais o resto vendérono no mercado negro por 31.000 marcos (16.000 euros do ano 2000).
Houbo un comprador, que ofreceu aos museos de prehistoria de Berlín e Múnic os obxectos atopados. Foi entón cando o director do museo de Berlín, Wilfried Menghin recibiu unhas fotos nas que se vía o disco celeste bastante sucio e algunhas pezas máis. Por todo iso, o mercador anónimo pedía un millón de marcos alemáns. Menghin contestou que o propietario lexítimo do tesouro prehistórico era o patrimonio nacional e que, xa que logo, debían dirixirse ao Museo de Prehistoria de Múnic. Logo desta conversa, o achado desapareceu por un tempo.
No ano 2002 outras persoas acoden a Menghin con propostas de venda, pero nesta ocasión o director do museo non quixo perder de novo a pista e acodiu ao Ministerio de Cultura de Saxonia-Anhalt, que á súa vez deu parte do suceso á policía. Trala investigación policial logrouse poñer a salvo o disco celeste e unha das espadas. Máis tarde atoparon todo o demais tras un rexistro en casas particulares de Alemaña. En setembro dese mesmo ano, os implicados foron detidos e condenados a unha multa ou arresto menor. Foi neste intre cando os descubridores do tesouro fixeron unha confesión en regra, revelando o lugar e as circunstancias do achado.
Lugar do descubrimento
O asentamento atopouse, segundo confesión dos implicados, no bosque de Ziegelrodaer. Fixéronse análises químicas do chan que coincidiron cos feitos na terra que estaba adherida no disco celeste; deste xeito os arqueólogos puideron confirmar que os descubridores dixeran a verdade. O monte Mittelberg é tradicionalmente rico en sitios arqueolóxicos de varias etapas da humanidade e ofrece un dos recintos europeos con maior densidade de soterramentos da Idade de bronce; calcúlanse uns 800 túmulos.
A partir dese intre, a oficina federal de Saxonia-Anhalt impulsou unha campaña para a escavación do lugar que obtivo moi bos resultados. Descubriuse que non se trataba de ningún soterramento senón dun depósito onde se abandonaron as pezas dentro dunha cista (vaso metálico con tapa que se empregaba para gardar obxectos preciosos), sen ningunha orde. Este tipo de depósito adoita ser bastante común entre os homes da Idade de Bronce e coñécense bastantes exemplos. Crese que poidan ser ofrendas aos deuses.
Ao redor da cista había unha muralla circular e lisa, de 160 m de diámetro. O seu estudo amosou que fora ergueita un milenio logo da fabricación do disco, na Idade de Ferro, quizais no intre do depósito. Descubriuse tamén que non había pegadas de asentamento de ningún pobo e que o lugar non tiña sinal de ser unha fortificación. As conclusións finais foron que se trataba dun punto escollido para culto relixioso, pola súa extraordinaria localización e as súas relacións astronómicas.
Descrición do disco celeste
Ten un diámetro de 31 por 32 cm e un grosor que medra dende o exterior ata o interior, desde 1,5 mm a 4,5 mm. Está arqueado e é lixeiramente cóncavo. Pesa 2.050 g. Non se sabe cal era a súa cor orixinal pois ao cabo de 3.600 anos de estar soterrado adquiriu unha coloración verdosa por mor do revestimento do carbonato de cobre. Atopouse no chan, en posición vertical e co seu anverso orientado cara ao norte.