cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Victorino Abente Lago
Traxectoria
Fillo do médico Leandro Abente Chans. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela coma seu irmán Ezequiel Abente y Lago. Sendo destinado a sacerdote pola familia, aos 20 anos fungouse da casa embarcando como polisón rumbo a Cuba. De alí marchou a Buenos Aires e en 1869 emigrou a Paraguai. En 1870 comezou a colaborar co periódico paraguaio El Pueblo, onde asinaba unha sección titulada "Mesa revuelta". Volveu a Galicia a principios dos anos oitenta, onde publicou o poema "Volta prá Terra" e a lenda en verso La novia del marinero e naceu en Muxía a súa filla Balbina. Volveu en 1907 con intención de radicar en Muxía e casou a súa filla máis nova, Balbina, co seu sobriño, o poeta Gonzalo López Abente. Ao cabo dun ano faleceu a súa filla ao dar a luz e Victorino regresou definitivamente a Paraguai.
Duplicación xénica
Aneuploidía
A aneuploidía orixínase cando a non disxunción nun determinado cromosoma orixina un número anormal de cromosomas, que aumenta ou diminúe en 1 ou máis. A aneuploidía é xeralmente nociva e nos mamíferos adoita producir abortos espontáneos. Algúns individuos aneuploides son viables, por exemplo os que teñen trisomía 21 en humanos, que orixina a síndrome de Down. A aneuploidía a miúdo altera a dose dos xenes de maneiras que son prexudiciais para o organismo, e, por tanto, é improbable que se espalle na poboación.
Victorino Abente Lago
Traxectoria
Foi membro correspondente da Real Academia Galega desde 1909.
Duplicación xénica
Duplicación de xenomas enteiros
A duplicación de xenomas enteiros, ou poliploidía é un resultado dunha non disxunción durante a meiose que orixina copias de todo o xenoma. A poliploidía é común en plantas, pero tamén se deu no decurso da evolución dos animais, por exemplo houbo dúas roldas de duplicación xenómica na liña de vertebrados que acabou dando lugar aos humanos. Despois dunha duplicación de todo o xenoma pérdense finalmente moitos conxuntos adicionais de xenes, que retornan ao estado dunha copia. Porén, o mantemento de moitos deses xenes, por exemplo os xenes Hox, orixina unha innovación adaptativa.
Victorino Abente Lago
Obras
A súa obra dispersa foi recompilada por un neto, e publicouse en 1984 nun volume titulado Antología poética: 1867-1926.
Duplicación xénica
Duplicación de xenomas enteiros
Os poliploides son tamén unha fonte ben coñecida de especiación, xa que a descendencia, que ten un número diferente de cromosomas comparada coa especie parental, é a miúdo incapaz de cruzarse con organisos non poliploides. As duplicacións de xenomas completos crese que son menos prexudiciais que a aneuploidía, xa que a dose relativa dun xene debería ser a mesma.
Neofuncionalización
As duplicacións xénicas son fontes esenciais de novidades xenéticas que poden levar a unha innovación evolutiva. A duplicación crea redundancia xenética, na que a segunda copia do xene está a miúdo libre de presión selectiva, é dicir, as mutacións que puidesen aparecer nela non terían efectos deletéreos para o seu organismo hóspede. Se unha copia dun xene experimenta unha mutación que afecta á súa función orixinal, a segunda copia pode servir como unha peza de reserva ou recambio e continuar funcionando correctamente. Deste xeito, os xenes duplicados acumulan mutacións máis rápido que un xene dunha soa copia funcional, co paso das xeracións do organismo, e é posible para unha das dúas copias desenvolver unha nova función diferente da anterior. Un exemplo desta neofuncionalización é a mutación aparente dun xene dixestivo duplicado na familia dos peixes Notothenioidei de augas xeadas formando un xene anticonxelante, ou a duplicación que deu lugar a un novo veleno de serpe ou a síntese da 1 beta-hidroxitestosterona.
Pénsase que a duplicación xénica xoga un importante papel na evolución, como se vén mantendo na comunidade científica desde hai uns 100 anos. Susumu Ohno foi un dos máis famosos desenvolvedores desta teoría no seu libro clásico Evolution by gene duplication (1970). Nel, Ohno argumenta que a duplicación xénica é a forza evolutiva máis importante desde a emerxencia do antepasado común universal. Os eventos importantes de duplicación xenómica poden ser bastante comúns. Crese que o xenoma completo do lévedo experimentou duplicación nos seus devanceiros de hai uns 100 millóns de anos. As plantas son os organismos que con máis frecuencia duplican os xenomas. Por exemplo, o trigo é hexaploide (un tipo de poliploidía con seis xogos de cromosomas).
Subfuncionalización
Outro posible destino que pode acabar tendo un xene duplicado é que ambas as copias teñan a mesma liberdade de acumular mutacións dexenerativas, con tal de que os defectos que aparezan sexan complementados pola outra copia. Isto dá lugar a unha "subfuncionalización" neutra ou modelo DDC (duplicación-dexeneración-complementación), no cal a funcionalidade do xene orixinal está distribuída entre as dúas copias. Ningún dos dous xenes pode perderse, xa que agora ambos os dous realizan importantes funcións non redundantes, pero finalmente ningún dos dous pode conseguir ter unha función nova.
A subfuncionalización pode ocorrer por medio de procesos neutros nos cales se acumulan as mutacións sen efectos beneficiosos nin prexudiciais. Porén, nalgúns casos a subfuncionalización pode ocorrer con beneficios adaptativos claros. No caso de que un xene ancestral sexa pleiotrópico e realice dúas funcións, con frecuencia non pode cambiarse ningunha das dúas funcións sen afectar á outra función. Deste modo, repartir as dúas funcións ancestrais en dous xenes separados pode permitir a especialización adaptativa de subfuncións, proporcionando deste modo un beneficio adaptativo.
Perda
Con frecuencia, a variación xenómica resultante orixina trastornos neurolóxicos dependentes da dose do xene como síndromes do tipo da de Rett e a enfermidade de Pelizaeus-Merzbacher. Estas mutacións prexudiciais é probable que se perdan da poboación e non se preserven nin desenvolvan novas función. Porén, moitas duplicacións non son de feito nin prexudiciais nin beneficiosas, e estas secuencias neutras poden perderse ou espallarse pola poboación por medio de flutuacións aleatorias causadas por deriva xenética.
Criterios e escaneos de xenoma simple
Os dous xenes que existen despois dun evento de duplicación xénica denomínanse parálogos e xeralmente codifican proteínas cunha función e/ou estrutura similar. Ao contrario, os xenes ortólogos están presentes en diferentes especies e derivaron orixinalmente da mesma secuencia ancestral. (Ver tamén Homoloxía de secuencias).
É importante (pero a miúdo difícil) diferenciar entre parálogos e ortólogos na investigación biolóxica. A miúdo os experimentos sobre a función de xenes humanos poden levarse a cabo noutras especies se se atopa un homólog do xene humano no xenoma desa outra especie, pero soamente se o homólogo é ortólogo. Se son parálogos e se orixinaron por un evento de duplicación xénica, as súas funcións van ser probablemente diferentes. Unha ou máis copias de xenes duplicados que constitúen unha familia xénica poden ser afectadas por unha inserción dun elemento transpoñible que causa unha variación significativa entre eles na súa secuencia e finalmente pode chegar a ser responsable de evolución diverxente. Isto pode tamén facer que a taxa de conversión xénica entre os homólogos do xene se duplique debido a que hai menos ou ningunha semellanza nas súas secuencias.
Os parálogos poden identificarse en xenomas simples por unha comparación de secuencias de todos os modelos de xenes anotados entre si. Esta comparación pode realizarse en secuencias de aminoácidos traducidas (por exemplo, BLASTp, tBLASTx) para identificar duplicacións antigas ou en secuencias de nucleótidos de ADN (por exemplo, BLASTn, megablast) para identificar duplicacións máis recentes. Na maioría dos estudos para identificar duplicacións xénicas cada parálogo debe ser a mellor coincidencia sinxela dos outros nunha comparación de secuencias.
A maioría das duplicacións son repeticións de copia baixa (LCRs) e non secuencias altamente repetitivas como elementos transpoñibles. Atópanse principalmente en rexións cromosómicas pericentronómicas, subteloméricas e intersticiais. Moitas LCRs, debido ao seu tamaño (>1Kb), semellanza e orientación, son moi susceptibles a sufriren duplicacións e delecións.
Micromatrices xenómicas para detectar duplicacións
Para detectar anormalidades cromosómicas úsanse tecnoloxías como an micromatrices (microarrays) xenómicas, tamén chamadas matriz de hibridación xenómica comparativa (array CGH), de alto rendemento a partir de mostras de ADN. En particular, a tecnoloxía das micromatrices de ADN pode monitorizar simultaneamente os niveis de expresión xénica de miles de xenes en moitos tratamentos ou en condicións experimentais, facilitando enormemente os estudos evolutivos da regulación xénica despois dunha duplicación xénica ou a especiación.
Secuenciación de seguinte xeración
As duplicacións xénicas poden tamén identificarse utilizando plataformas de secuenciación de seguinte xeración. Os medios máis simples de identificar duplicacións en datos de resecuenciación xenómica é usando lecturas de secuenciación de extremos emparellados (paired-end sequencing). As duplicacións en tándem están indicadas por pares de lecturas de secuenciación que se mapean en orientacións anormais. Por medio dunha combinación de cobertura de secuencia incrementada e orientación de mapeo anormal, é posible identificar duplicacións nos datos da secuenciación xenómica.
Duplicación xénica como amplificación
A duplicación xénica non constitúe necesariamente un cambio duradeiro no xenoma dunha especie. De feito, tales cambios a miúdo non perduran máis alá do organismo hóspede iniial. Desde a perspectiva da xenética molecular, a amplificación é unha das moitas vías nas cales un xene pode sobreexpresarse. O termo amplificación úsase tamén cando esta ocorre artificialmente, como cando se usa a técnica da reacción en cadea da polimerase para amplificar curtas febras de ADN in vitro utilizando encimas, é dicir, para facer numerosas copias desa febra. Tamén pode ocorrer de forma natural, como se describiu arriba. Se é unha duplicación natural, pode tamén ter lugar nunha célula somática, en vez de nunha célula da liña xerminal (o que sería necesario para que houbese un cambio evolutivo duradeiro).
Unión de Nacións Suramericanas
miniatura|Unión de Nacións Suramericanas miniatura|Unión de Nacións Suramericanas 2008 A Unión de Nacións Suramericanas (coñecida polo seu acrónimo UNASUR) é unha comunidade política e económica que integra os doce países independentes de América do Sur: Arxentina, Bolivia, Brasil, Chile, Colombia, Ecuador, Güiana, Paraguai, Perú, Suriname, Uruguai e Venezuela.
A Secretaría Xeral do organismo ten sede permanente na cidade de Quito, Ecuador, aínda que temporalmente se sitúa en Brasilia, mentres que o Parlamento da Unión se localiza na cidade boliviana de Cochabamba. A Unión de Nacións Suramericanas ten como obxectivo construír, de maneira participativa e consensuada, un espazo de integración e unión no cultural, social, económico e político entre os seus integrantes, utilizando o diálogo político, as políticas sociais, a educación, a enerxía, a infraestrutura, o financiamento e a conservación ambiental, entre outros, para eliminar a desigualdade socioeconómica, lograr a inclusión social, a participación cidadá e fortalecer a democracia.
O tratado constitutivo asinouse o 23 de maio de 2008 na cidade de Brasilia onde se estruturou e oficializou a Unión. Durante este cume, a presidenta de Chile, Michelle Bachelet, foi elixida presidenta pro tempore da organización por un período dun ano.
Isildur
Isildur (en quenya namorado da Lúa ou servente da Lúa) é un personaxe da Terra Media creado polo escritor J. R. R. Tolkien.
Era un home de Númenor, irmán máis vello de Anárion e fillo de Elendil o Alto, pertencente á nobreza numenoriana. Cóntase na Akallabêth que Isildur escapuliuse entre os gardas do rei Ar-Phârazon e chegou á Árbore Branca de Númenor, Nimloth, para tomar un froito del, prevendo talvez a súa futura destrución por orde de Sauron. Dese froito naceu despois a Árbore Branca de Minas Ithil.
Cando o rei Ar-Phârazon, último rei de Númenor, decidiu invadir Valinor por consello de Sauron, os Elendili, amigos dos Elfos, escaparon ó leste, antes da destrución da illa de Númenor. Entre eles ían Elendil e os seus fillos Isildur e Anárion, que fundaron despois os reinos de Arnor e Gondor respectivamente. Isildur tivo catro fillos: Elendur, Aratan, Ciryon e Valandil. Do último, o menor descende a liña de sucesión dos Reis de Arnor.
Máis tarde, ó final da Segunda Idade, Isildur partiu á guerra contra Mordor, e durante a batalla de Dagorlad loitou xunto co seu pai e os Elfos. Ó chegaren á porta de Barad-Dûr, Sauron mesmo saíu da súa torre, e loitou contra Elendil, matándoo xunto a Gil-Galad, rei dos elfos. Nese momento Isildur tomou a Narsil, a espada quebrada do seu pai, e cortoulle a Sauron o dedo co Anel Único. Entón Sauron perdeu o seu poder, e desapareceu. Isildur tomou o Anel e gardouno como prenda pola morte do seu pai e o seu irmán durante a guerra, malia que Elrond e Círdan cominárono a destruílo na lava do próximo Monte do Destino para asegurar a derrota de Sauron.
Isildur, tras plantar a Árbore Branca en Minas Anor en memoria do seu irmán Anárion e confiar o reinado de Gondor ó seu sobriño Meneldil, partiu cara ó norte para facerse cargo do reino de Arnor en nome do seu pai. Pero, ó ser atacado por orcos nos Campos Ledos, puxo o Anel, sabendo que o faría invisible, e botouse ó río Anduin. O Anel vingou ó seu creador e traizoou a Isildur, deslizándose do seu dedo. Os orcos vírono e matárono con frechas. Os seus tres fillos maiores, que o acompañaran á guerra, tamén morreron nese masacre. Só Ohtar o escudeiro, xunto con outros dous homes, logrou sobrevivir, e levou os fragmentos de Narsil a Valfendido. Valandil, por entón apenas un neno, convértese en rei de Arnor.
857
Véxase tamén
Historia ano a ano
Pecados capitais
miniatura|[[Os sete pecados capitais e as últimas catro etapas do home de Hieronymus Bosch'', no Museo do Prado, Madrid.]] Os sete pecados capitais son unha clasificación dos vicios mencionados nas primeiras ensinanzas do cristianismo para educar os seus seguidores acerca da moral cristiá.
O termo «capital» (de caput, capitis, "cabeza", en latín) non se refire á magnitude do pecado senón a que dá orixe a moitos outros pecados. De acordo a Tomé de Aquino (II-II:153:4).
Listaxe dos pecados capitais
Ao principio do cristianismo, todos os escritores relixiosos ―Cibrán de Cartago, Xoán Casiano, Columbán de Luxeuil, Alcuíno de York― enumeraban oito pecados capitais.
O número sete foi dado polo papa Gregorio Magno e mantívose pola maioría dos teólogos da Idade Media.
Oito pecados capitais
Sábese que o santo africano Cibrán de Cartago (f. 258) ―en De Mort. (IV)― escribiu acerca de oito pecados principais.
O freire Evagrio Póntico (345-399) escribiu en grego Sobre os oito vicios malvados, unha listaxe de oito vicios ou paixóns malvadas (logismoi en grego) fontes de toda palabra, pensamento ou acto impropio, contra os que os seus compañeiros monxes debían gardarse en especial. Dividiu os oito vicios en dúas categorías:
No século V, san Xoán Casiano (ca. 360-435) ―no seu De institutis coenobiorum (V, coll. 5, «de octo principalibus vitiis»)― actualizou e difundiu a listaxe de Evagrio.
Columbán de Luxeuil (540-615) ―no seu Instructio de octo vitiis principalibus en ''Bibl. max. vet. patr. (XII, 23)― e Alcuíno de York (735-804) ―no seu De virtut. et vitiis'', XXVII e seguintes)― continuaron a idea de oito pecados capitais.
Sete pecados capitais
miniatura|300px|Detalle do inferno, na igrexa de [[Labrada, Guitiriz|Santa María de Labrada, Guitiriz. Os demos torturan a sete almas, en corpo de muller, que representan os sete pecados capitais]] No século VI, o papa romano Gregorio Magno (circa 540-604) ―no seu ''Lib. mor. en Job'' (XXXI, XVII)― revisou os traballos de Evagrio e Casiano para confeccionar unha listaxe propia definitiva con distinta orde e reducindo os vicios a sete (considerou que a tristura era un xeito de preguiza).
Boaventura de Bagnoregio (1218-1274) enumerou os mesmos.
Tomé de Aquino (1225-1274) respectou esa mesma listaxe, con outra orde:
O poeta Dante Alighieri (1265-1321) utilizou a mesma orde do papa Gregorio Magno n'«O Purgatorio», a segunda parte do poema Divina Comedia (c. 1308-1321). A teoloxía d'A Divina Comedia, case foi a mellor fonte coñecida dende a Renacenza (séculos XV e XVI).
Moitas interpretacións e versións posteriores, especialmente derivacións conservadoras do protestantismo e do movemento cristián pentecostal teñen postulado temíbeis consecuencias para aqueles que cometan estes pecados como un tormento eterno no inferno, no canto da posíbel absolución a través da penitencia no purgatorio.
Mercedes Cabrera
Mercedes Cabrera Calvo-Sotelo, nada en Madrid o 3 de decembro de 1951, é unha política, politicóloga, historiadora e foi ministra do goberno de España.
É sobriña de Leopoldo Calvo-Sotelo, expresidente do Goberno, de Fernando Morán López, exministro de Exteriores, e sobriña-neta do físico Blas Cabrera.
Biografía
É Doutora en Ciencias Políticas e Socioloxía pola Universidade Complutense de Madrid e desde 1996 Catedrática de Historia do Pensamento e dos Movementos Sociais e Políticos na Universidade Complutense.
É deputada polo PSOE na circunscrición de Madrid desde 2004. Foi elixida como Presidenta da Comisión de Educación e Ciencia do Congreso dos Deputados. É membro do Consello Reitor da Fundación Pablo Iglesias e Presidenta da Asociación de Amigos da Residencia de Estudiantes. Tamén foi profesora do Colexio Estudo de Madrid.
Está casada con Carlos Arenillas, vicepresidente da CNMV, e ten dous fillos.
San Trocado, Buciños, Carballedo
San Trocado é un lugar da parroquia de Buciños que se localiza no concello de Carballedo da comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 1 habitante (home).
EUMETSAT
miniatura|{{legend|#006ba8|Estados membros}}{{legend|#6ec961|Estado cooperante}} EUMETSAT (acrónimo en inglés de European Organisation for the Exploitation of Meteorological Satellites) é unha organización fundada en 1986 para a xestión e explotación dos satélites meteorolóxicos. É allea á Unión Europea, e está integrada por Alemaña, Austria, Bélxica, Bulgaria, Croacia, República Checa, Dinamarca, Eslovaquia, Eslovenia, España, Estonia, Finlandia, Francia, Grecia, Hungría, Irlanda, Italia, Islandia, Letonia, Lituania, Luxemburgo, Noruega, Países Baixos, Polonia, Portugal, Reino Unido, Romanía, Suecia, Suíza e Turquía. Serbia é país cooperante.
Forgiven, Not Forgotten (canción)
"Forgiven, Not Forgotten" é o segundo sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum homónimo, Forgiven, Not Forgotten. Foi lanzado ó mercado o 2 de febreiro de 1996.
Ceignes
Ceignes é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
O Pombal, Montecubeiro, Castroverde
O Pombal é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo.
Sobreira (homónimos)
Unha sobreira é unha árbore da familia das fagáceas, así como tamén a súa madeira.
Como topónimo, pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Aragorn
Aragorn (en sindarin, Árbore real ou Árbore do Rei) é un habitante da Terra Media creada por J. R. R. Tolkien. Era capitán dos montesíos do norte, segundo dese nome, fillo de Arathorn II e de Gilraen, alcumado Alancadas en Prebe, coñecido como Thorongil (a "Aguia da estrela") en Rohan e Gondor nos días de Thengel e Ecthelion II, de neno coñecido en Valfendido como Estel ("Esperanza"), capitán dos Pobos Libres durante a Guerra do Anel e despois, gobernante do Reino Unificado de Gondor e Arnor baixo o nome de Elessar Telcontar.
859
Véxase tamén
Historia ano a ano
Aragorn
Ascendencia
Era o trixésimo noveno descendente directo por liña paterna de Isildur, coñecido simplemente como O herdeiro de Isildur e xefe dos Dúnedain (Montesíos) do Norte. Arador era o pai de Arathorn II e avó de Aragorn. Foi morto polos troles das montañas sendo bastante novo. O seu fillo Arathorn II foi nomeado Capitán dos Montesíos e tendo 60 anos (temperá idade para a súa estirpe) e tendo Aragorn só dous anos, morreu cunha frecha cravada nun ollo nun ataque a unha banda de orcos. Dírhael, o pai de Gilraen a Bela, que era vidente, non quería que Arathorn casara coa súa filla porque aínda non tiña a idade suficiente para casar como ditaban os costumes dos Dúnedain, e porque predixera que o seu esposo ía morrer ben novo. Pero a nai de Gilraen, Ivorwen, que tamén era vidente, dixo que era mester que casaran porque predixo que o fillo de Gilraen ía ser a última esperanza do seu pobo. Á morte de Arathorn, Gilraen levou a Aragorn para vivir en Imladris (Valfendido). Alí, Elrond ocultou a súa identidade e púxolle por sobrenome Estel, que quere dicir "Esperanza", e ocultoulle a súa verdadeira identidade e a súa liñaxe.
Xuventude
Ós vinte anos, Elrond xulgou que xa chegara o momento e reveloulle a verdade a Aragorn e ademais entregoulle os fragmentos de Narsil, a espada de Elendil coa que Isildur cortou o dedo de Sauron, e entregoulle tamén o Anel de Barahir, símbolo da realeza. Posteriormente, coñeceu a Arwen e namorouse dela, pero Elrond, que lía nos corazóns de tódolos Homes, advertiulle a Aragorn que Arwen non casaría con ningún mortal agás que este fora rei de Gondor e Arnor á vez.
Logo disto, co corazón apesarado pola negativa, Aragorn decidiu comezar a cumprir o seu destino. Marchou de Valfendido e pasou longos anos en loita contra as forzas de Sauron, gañando experiencia e sabedoría. Viaxou pola Terra Media baixo distintos nomes, arruinando sempre as maquinacións do Inimigo, e chegou a ser un dos homes viventes máis audaces. Durante todas estas viaxes, o destino cruzouno con Gandalf o Gris, e entre eles estableceuse unha grande amizade. Cara ao sur chegou ata os confíns de Harad, onde as estrelas son estrañas (posiblemente chegara ao hemisferio sur do mundo). Cara ao leste, alcanzou as amplas chairas de Rhûn. Tamén lles axudou aos Pobos Libres contra as ameazas de Mordor. Cabalgou e loitou xunto aos Rohirrim, servindo o Rei Thengel e o Mordomo Ecthelion en Gondor, baixo o alcuño de Thorongil, Aguia da Estrela, xa que era rápido e tiña unha vista moi aguda. Mais o seu verdadeiro nome e orixe nunca lles foron revelados aos habitantes de Gondor.
A principal fazaña de Aragorn en Gondor foi destruír a frota de Umbar. De noite, avanzou cunha frota de Pelargir, e prendeulles lume aos barcos negros con moi poucas baixas. Ao volver a Gondor, unha gran comitiva o agardaba, porén non volveu ser condecorado, xa que decidira afastarse dos Homes do Oeste por un tempo, e dixo que se algún día volvía a Gondor, sería dentro de moitos anos, cando o pobo o necesitase.
Despois de abandonar Gondor e despois de tantos anos de penurias e traballos, volveu ao norte para descansar e a dama Galadriel admitiuno en Lórien. Alá volveu a ver a Arwen, e xuráronse eterna fidelidade no outeiro de Cerin Amroth.
A irmandade do anel
Moitos anos despois, o Anel Único foi descuberto, e xunto a Gandalf, unha das tarefas que acometeron foi perseguir a Gollum. Ao capturalo puideron coñecer a verdadeira historia do achado do anel. Logo, Aragorn axudou a Frodo Bulseiro, o Portador do Anel, na Pousada O Poni Rampante, en Prebe, e no seu camiño cara a Valfendido. Aragorn guiou a Frodo e os seus amigos hobbits entrementres eran perseguidos polos Espectros do Anel, salvando a vida do portador cando foi ferido polo Rei Bruxo de Angmar no Cumio do Vento.
No Consello de Elrond, formouse a Irmandade do Anel, da que Aragorn formou parte. Tamén guiou a Irmandade despois da caída de Gandalf na Ponte de Khazad-dûm en Moria, por Lórien e polo Anduin, ata a fervenza do Rauros. Despois da emboscada dos orcos, na que Boromir morreu, Pipin e Merri foron capturados e disolveuse a Irmandade. Iniciou xunto con Legolas e Gimli o rescate dos dous hobbits, que os levarían a través de Rohan ata a Batalla do Abismo de Helmo, na que tivo un papel destacado ao mando dos Eorlingas. Desencadeada a Guerra do Anel, partiu cara aos Carreiros dos Mortos e convocounos a cumprir a profecía que a maldición de Isildur lles causara. Coa súa axuda derrotou os corsarios de Umbar en Pelargir e liberou deste modo as costas do sur de Gondor, que acudiron baixo o seu mando á Batalla dos Campos de Pelennor, na que un exército de Sauron foi derrotado e o Rei Bruxo, morto. Dirixiu o exército de Gondor e Rohan á Porta Negra de Mordor para dar tempo ao Portador do Anel de cumprir coa súa misión.
Durante a Guerra do Anel, fixo unha grande amizade co Rei Théoden de Rohan e con Éomer o Mariscal.
Voda e descendencia
Unha vez rematada a guerra e derrocado Sauron, Aragorn foi coroado baixo as portas de Minas Tirith e tomou a man de Arwen Undómiel. Atopou un vástago da Árbore Branca, emblema da casa de Elendil, nas faldras do Mindolluin, que levou a Minas Tirith. O seu nome como rei de Arnor e Gondor foi Elessar, que significa en Quenya Pedra de Elfo. Este nome foille dado pola dama Galadriel, avoa da súa esposa Arwen. O nome da súa casa foi Telcontar, escollido por el mesmo, que significa Alancadas en Quenya.
Aragorn e Arwen tiveron moitas fillas, con nomes descoñecidos, e un fillo, Eldarion, que herdou o trono do Reino Unificado.
Durante o seu reinado, Aragorn combateu en guerras en países estranxeiros xunto ao seu amigo, o rei Éomer de Rohan.
Reinou durante 120 anos de gloria xunto con Arwen Undómiel. Morreu con 210 anos, cando el o decidiu, igual que os reis antigos.
Western Province
Western Province é un equipo profesional de rugby que se fundou en 1883 en Cidade do Cabo, e que compite anualmente no campionato surafricano, a Currie Cup. O club está dirixido pola Western Province Rugby Football Union, que tamén dirixe ó equipo dos Stormers que compiten no Super 14.
Creada no ano 1883, a nova Union comezou a competir na Currie Cup dende a súa primeira edición en 1889, conquistándoa ese ano e ata 1898 sen escisións, demostrando que era a Union mais potente do país. Este dominio foi moi grande durante décadas, de tal xeito que conquistou 22 das 30 edicións da Currie Cup ata finais dos anos 60, cando Northern Transvaal tomou o seu relevo como equipo dominador da competición.
Nas filas de Western Province xogan actualmente grandes estrelas do rugby mundial como Bryan Habana, Schalk Burger, Jaque Fourie ou Jean de Villiers, compoñentes indispensables da selección surafricana de rugby que gañou o mundial do 2007, e rematou a tempada 2010 da Currie Cup como subcampión ó perder na final por 30 a 10 fronte a Natal Sharks.
Dende a chegada do profesionalismo ó rugby e a creación do torneo Super 12 (dende o 2011 Super 15), o club foi a base sobre a que estaba formado o equipo dos Stormers, un dos 5 equipos surafricanos que compiten no torneo Super 14 contra equipos neozelandeses e australianos polo máximo trofeo entre clubs do rugby no hemisferio Sur.
O Western Province xoga os seus partidos como local no Newlands Stadium de Cidade do Cabo, coñecido en Suráfrica como 'a casa do rugby surafricano', e que ten unha capacidade para 50.900 persoas.
Mar de Timor
miniatura|dereita|O ciclón tropical Floyd sobre o mar de Timor en 2006 O mar de Timor (en indonesio: Laut Timor) é un mar do límite do océano Índico situado entre a illa de Timor (hoxe dividida entre os estados de Indonesia e Timor Leste) e Australia.
Xeografía
O mar de Timor ten uns 480 km de ancho, en dirección L-O, cubrindo unha área duns 610.000 km². O seu punto máis profundo é a fosa de Timor na zona norte do mar, cunha profundidade de 3.300 m. O resto do mar é moito menos profundo, sendo a súa profundidade media de menos de 200 m, estendéndose sobre a plataforma Sahul, parte da plataforma continental australiana. O mar de Timor limita polo leste co mar de Arafura e polo norte co mar de Banda e o mar de Savu.
O mar posúe un número de illas significativas, entre as que se contan Illa Melville, localizada lonxe da costa australiana, e as illas Ashmore e Cartier, baixo goberno australiano. Crese que os primeiros poboadores que chegaron a Australia fixérono viaxando de illa en illa a través do mar de Timor.
O mar de Timor ten dúas importantes entradas na costa norte de Australia: o golfo Xosé Bonaparte, na honra do irmán de Napoleón Xosé I de España, e o golfo Van Diemen. A cidade australiana de Darwin é a única cidade importante que se atopa sobre este mar.
O mar é unha zona de formación de tormentas tropicais e tifóns.
Reservas de hidrocarburos
Baixo o mar de Timor existen importantes reservas de petróleo e gas. O campo de gas de «Greater Sunrise» é o maior campo existente no mar de Timor e prognostícase que lle podería reportar a Timor Leste grandes beneficios.
Australia e Timor Leste tiveron unha longa disputa sobre os dereitos de explotación de petróleo e gas nunha zona chamada o Timor Gap. A reclamación territorial australiana esténdese até o eixe barimétrico (a liña de maior profundidade do fondo mariño) na fosa de Timor. Esta reclamación superponse nalgunhas partes coa reclamación territorial de Timor Leste, que segue a liña de reclamación de Portugal cando Timor era unha colonia portuguesa, que argumenta que a liña divisoria debe ser a liña equidistante entre ambos países.
Delimitación da IHO
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares para os efectos de navegación marítima, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar de Timor como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, Limits of oceans and seas (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 48 (i) e defíneo do seguinte xeito:
Vilaia de Boumerdes
Boumerdes (en lingua árabe ولاية بومرداس, en lingua bérber Bumerdas) é unha vilaia do norte de Alxeria, xusto ao leste de Alxer. A súa capital é Boumerdes.
Subdivisións administrativas
A vilaia divídese en 9 dairas e 32 baladías ou concellos.
Mientras la ciudad gira
Mientras la ciudad gira, disco do grupo rock asturiano Fuera de Serie, foi gravado no ano 1991, producíndoo Carlos Suárez. Foi o seu sétimo e derradeiro traballo discográfico, e o seu segundo longa duración. Contén unha versión do tema Downtown train, de Tom Waits, que eles titularon Golpes en el corazón.
Neste álbum participaron Luís Núñez (guitarra e voz), Víctor Ruíz (baixo), Luis Antiñolo «Kike» (guitarra e coros), Pepe Amez (batería), Carlos Suárez (guitarras), Guillermo Piccolini (teclados), Carlos Fierro (piano e teclados) e Wally Fraza (percusión).
'''Cancións:
The Kills
The Kills é unha banda de indie rock formada pola vocalista estadounidense Alison Mosshart ("VV") e o guitarrista británico Jamie Hince ("Hotel"). Os seus primeiros tres álbums, Keep On Your Mean Side, No Wow, e Midnight Boom, recibiron loanzas da crítica. Blood Pressures, o seu cuarto e máis recente traballo, foi publicado o 4 de abril de 2011.
863
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ruper Ordorika
Ruper Ordorika, nado en Oñati (Guipúscoa) en 1956, é un cantautor vasco. Está considerado un dos grandes renovadores da canción vasca. Formou parte do grupo literario Pott xunto con escritores coma Joseba Sarrionandia, Bernardo Atxaga, Jon Juaristi ou Manu Ertzilla.
Andre Drummond
Andre Jamal Drummond, nado o 10 de agosto de 1993 en Mount Vernon, Nova York, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga para os Chicago Bulls da National Basketball Association (NBA). Drummond foi un dos xogadores de instituto mellor valorados da promoción de 2011, posteriormente acudiu á Universidade de Connecticut. Tras un ano se presentou ao Draft da NBA, onde foi seleccionado polos Pistons. Cunha altura de 2,11 m, xoga na posición de pivote.
Universidade
Drummond inicialmente declarou a súa intención de pasar un ano posgraduado na Wilbraham & Monson Academy en 2011−12. Dúas semanas máis tarde mudou de opinión, anunciando vía Twitter a súa intención de ir á Universidade de Connecticut, onde estaría ás ordes do membro do Basketball Hall of Fame Jim Calhoun. Outras universidades que amosaron interese en recrutar a Drummond foron Kentucky, Louisville, Georgetown e Virxinia Occidental. Durante a temporada que permaneceu na universidade (2011−12) fixo unha media de 10,0 puntos, 7,6 rebotes e 2,7 tapóns nos 34 partidos de temporada regular. Os UConn Huskies acabaron a temporada regular na novena posición da South Region clasificándose para o torneo final da NCAA onde caeron en primeira ronla fronte a Iowa State University por 77-64.
NBA
O 28 de xuño de 2012, Drummond foi elixido na 9ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Detroit Pistons. Ao acabar a súa primeira tempada na Universidade de Connecticut decidiu declararse elixíbel para o draft da NBA. As previsións situábano entre as primeiras 10 eleccións da primeira rolda, sendo un dos xogadores interiores máis importantes da súa xeración. Foi convidado pola NBA á Sala Verde coas outras previsibeis 14 primeiras eleccións. Finalmente, Drummond foi elixido na novena posición polos Detroit Pistons. Na súa primeira tempada, Drummond converteuse rapidamente nun dos xogadores máis efectivos dos de Detroit, facendo unha media de 7,9 puntos, 7,6 rebotes, 1 roubo e 1,6 tapóns en só 20,7 minutos por partido. Os dous anos seguintes continuou aumentando a súa contribución ao equipo, de feito na temporada conseguiu achegar 13,8 puntos, 13,5 rebotes e 1,9 tapóns por partido.
Na temporada Drummond consegui facer tres dobres-dobres nos teres primeiros partidos da temporada, axudando a conseguir un inicio de 3 vitorias por 0 derrotas que non conseguían desde a temporada. De feito, foi o primeiro xogador dos Piston en conseguir tres dobres-dobres consecutivos no inicio da liga desde Ben Wallace en. En consecuencia, foi nomeado como Xogador da Semana da Conferencia Leste, converténdose no primeiro xogador dos Piston en conseguilo desde Rodney Stuckey en decembro de. O tres de novembro conseguiu 25 puntos e bateu o seu récord de rebotes nun partido con 29 nun partido ante os Indiana Pacers, sendo o primeiro Piston en conseguir un 20/20 desde 1985. O 8 de novembro volve a conseguilo facendo 29 puntos e 27 rebotes antes os Portland Trail Blazers. É, por tanto, o único xogador da historia xunto con Kareem Abdul-Jabbar e Wilt Chamberlain en conseguir tres partidos de 20/20 nos seis primeiros partidos da competición. Así, neses seis partidos fixo unha media de 20,3 puntos e 20,3 rebotes por partido, no que supón o mellor inicio de anotación e reboteo da hsitoria da NBA desde Wilt Chamberlain en 1970.
O 6 de febreiro de 2020, Drummond foi traspasado ós Cleveland Cavaliers a cambio de John Henson, Brandon Knight e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023. O 26 de marzo de 2021, Drummond foi cortado polos Cavaliers.
O 28 de marzo de 2021, Drummond asinou cos Los Angeles Lakers.
O 4 de agosto de 2021, Drummond asinou cos Philadelphia 76ers.
O 10 de febreiro de 2022, Drummond foi traspasado xunto a Ben Simmons, Seth Curry e dúas eleccións da primeira rolda do Draft ós Brooklyn Nets, a cambio de James Harden e Paul Millsap.
O 6 de xullo de 2022, Drummond asinou un contrato de dous anos cos Chicago Bulls.
All That She Wants
All That She Wants é o título dunha canción gravada polo grupo sueco Ace of Base e producida por Denniz Pop en 1993.
Eurihalino
O termo procede do grego eury-, ancho, estendido, e hal(o)-, sal, e foi creado por Karl Möbius en 1871, como euryhalin.
All That She Wants
Historia
A comezos de 1993, a canción alcanzou o top-ten das listas en varios países, incluíndo Dinamarca, o Reino Unido e Australia, tendo grande sona en Galicia no verán de 1993. O sinxelo foi certificado con disco de platino nos Estados Unidos, onde atinxiu a segunda posición na Billboard Hot 100. É un dos singles "número 2" máis vendidos de todos os tempos nos Estados Unidos: mantívose tres meses entre as primeiras posicións da lista da Billboard Hot 100, mais nunca alcanzou a primeira posición. É actualmente o 71º single máis vendido de todos os tempos na Alemaña.
O tema encadraríase nun xénero eurodance, con toques de reggae fusion. Foi gravado nos estudios Alex Records (lanzamento orixinal) e Arista Records. Composto en 1992 polos dous compoñentes masculinos da banda: Jonas Berggren e mais Ulf Ekberg e producido por Denniz Pop, Jonas Berggren e Ulf Ekberg.
Eurihalino
Exemplos de peixes eurihalinos son os diádromos (que migran do mar ós ríos), coma o salmón, a anguía ou os espiñosos (Gasterosteidae), pero tamén se dá esta característica noutros grupos animais, como as artemias, un pequeno crustáceo.
All That She Wants
Historia
Ao éxito de All That She Wants seguiulle o single "Wheel of Fortune" (1993) e o pegañento The Sign (1994).
Pippi Mediaslongas
miniatura|200px|dereita|[[Inger Nilsson como Pippi Mediaslongas.]] Pippi Mediaslongas (en Pippi Långstrump) é un personaxe de ficción literaria creado pola escritora sueca Astrid Lindgren. Está dotada dunha gran forza e deixa ver o amor da autora polos animais. Posúe un cabalo a lunares e mais un mono chamado Señor Nilsson. É orfa de nai e o pai é pirata e rei dos habitantes dunha illa dos mares do sur.
All That She Wants
Galicia
En Galicia acadou o número 1 dentro das listas españolas os días 15 e 29 de maio de 1993, tivo especial sona o verán dese mesmo ano.
Eurihalino
En contraposición están os organismos estenohalinos, que só poden sobrevivir nun rango de salinidade moi estreito, deténdose o seu desenvolvemento se varía a concentración de sal no medio.
Pippi Mediaslongas
Pippi Mediaslongas foi traducida ao galego por David A. Álvarez Martínez e editada por Kalandraka en 2017.
Dut
Dut foi unha banda de rock de Hondarribia (Guipúscoa). As súas principais influencias foron bandas de hardcore que foron xirando cara o post hardcore, como BAP!!, Fugazi (antigos Minor Threat), Helmet ou Black Flag. Publicaron tres discos de estudio e un disco en colaboración con Fermin Muguruza. Separáronse en 2001.
Joseba e Galder seguen tocando en Kuraia, mentres que Xabi prodigouse como músico de estudio e acompañamento (gravou, entre outros, con Anari).
Cien años de soledad
miniatura|Xenealoxía dos Buendía, protagonistas do libro. Cien años de soledad é unha novela do escritor colombiano Gabriel García Márquez, publicada o 30 de maio de 1967.
Está considerada unha obra mestra da literatura hispanoamericana e universal, sendo asemade unha das novelas máis traducidas e lidas en lingua castelá: foi traducida a 35 linguas e vendéronse máis de 30 millóns de copias da obra.
Josh Holloway
Joshua Lee "Josh" Holloway, nado en San Jose (California) o 20 de xullo de 1969, é un modelo e actor estadounidense de cine e televisión. É coñecido polo seu papel de James "Sawyer" Ford na serie de televisión americana Lost.
Raja Club Athletic
O Raja Club Athletic (ou Raja Casablanca) é un club deportivo da cidade marroquí de Casablanca, fundado en 1949, máis coñecido polos éxitos da súa sección de fútbol. Considerado un equipo do pobo, durante moitos anos tivo fama de practicar bo fútbol sen acadar títulos. Non obstante, a súa sorte cambiou a partir de finais dos anos 80. Nos últimos 20 anos tense convertido nun dos equipos máis laureados de África.
A cor do club é o verde, que leva na camisola, no pantalón e nas medias.
Cerdon, Ain
Cerdon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Felicia Auber
Virginia Felicia Auber Noya, nada na Coruña en 1821 e finada en Madrid o 20 de marzo de 1897, foi unha escritora galega.
Traxectoria
Filla de Pedro Alejandro Auber, un francés que se establece en España despois da invasión napoleónica. De nena marchou ás illas Canarias e despois a Cuba, onde iniciou o seu labor literario con traducións do inglés e do francés para o Diario de la Habana. Colaborou na prensa e escribiu o folletín dominical Ramillete Habanero no Diario de la Marina. Asinaba co pseudónimo Felicia. Destacou como novelista aínda que tamén probou fortuna no teatro con Una deuda de gratitud, comedia nun acto. En 1873 regresou a Europa, viviu primeiro en Milán e logo en París, onde residiu vinte anos. Regresou a España en 1893 e instalouse en Madrid, onde residiu ata a súa morte.
Mar Sánchez
Mar Sánchez Sierra, nada na Coruña en 1969, é unha xornalista e política galega.
Traxectoria
Licenciada en Xornalismo pola Universidade de Navarra. Nos anos 90 entrou no gabinete de comunicación da Consellería de Sanidade. Marchou ao Ministerio de Sanidade en 1996 con José Manuel Romay Beccaría.
En 2000 asumiu a dirección de comunicación de Correos cando Alberto Núñez Feijóo foi nomeado presidente. Despois foi directora de comunicación na Consellería de Política Territorial, na executiva do PPdeG e na Xunta de Galicia, primeiro como directora xeral e dende 2013 como secretaria xeral de Medios.
Dende o 14 de marzo de 2013, é vicepresidenta de Retegal.
Morne Seychellois
miniatura|dereita|350px|Localización do Morne Seychellois na illa de Mahé
Cornas, Samarugo, Vilalba
Cornas é un lugar da parroquia de Samarugo, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Morne Seychellois
Protección ambiental
Recuberto de bosque tropical, o monte está comprendido, desde 1979, no maior parque nacional terrestre das Seychelles, que abrangue unha área total de 3.045 ha.
A Rega, Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
A Rega é un lugar da parroquia de Santa Cecilia de Trasancos no concello de Ferrol na provincia da Coruña.
Karl Pearson
Carl Pearson ou Karl Pearson, nado en Londres o 27 de marzo de 1857 e finado na mesma cidade o 27 de abril de 1936, foi un científico, matemático e pensador británico, que estableceu a disciplina da estatística matemática. Desenvolveu unha intensa investigación sobre a aplicación dos métodos estatísticos na bioloxía e foi o fundador da bioestatística.
Vida persoal
A familia de Karl era disidente e de tendencia puritana. Aos 22 anos Karl rexeitou o cristianismo e adoptou o librepensamento como unha fe non relixiosa que estaba fundada na ciencia, aínda que distinguiu os seus pensamentos dos librepensadores tradicionais.
”Carl” converteuse en ”Karl” inadvertidamente cando a Universidade de Heidelberg cambiou a maneira de escribir o seu nome cando se matriculou en 1879, aínda que usou ambas as variantes do seu nome ata 1884 cando finalmente adoptou “Karl” —presuntamente por Karl Marx, a quen coñeceu en vida— e co tempo chegou a ser coñecido universalmente como “KP”.
Pearson foi tamén un historiador e xermanista de éxito. Estivo gran parte da década de 1880 en Berlín e Viena e escribiu sobre relixión, Goethe, Werther, así como temas relacionados co sexo, como por exemplo, Olive Schreiner.
Educación e primeiros traballos
Karl Pearson recibiu educación privada na University College School. Foi despois ao colexio polivalente Rauli en Cambridge para estudar matemáticas. Posteriormente, investiu parte de 1879 e 1880 estudando literatura alemá medieval e do século XVI nas universidades de Berlín e Heidelberg. Volveuse suficientemente coñecido nesta área para que lle ofrecesen un posto de estudos xermánicos en Cambridge.
Un novo cambio de carreira chegou coa asociación profesional de I Temple, onde estudou dereito ata 1881, aínda que nunca exerceu como avogado. Tras isto volveu ás matemáticas como profesor no King’s College en Londres, en 1888. En 1891, converteuse en profesor de Xeometría no Gresham College, onde coñeceu a Walter Frank Raphael Weldon, un zoólogo que tiña uns interesantes problemas que requirían solucións. A colaboración que Pearson lle prestou en biometría e teoría da evolución deu froito e durou ata a morte de Weldon en 1906.
miniatura|Karl Pearson e Francis Galton. Weldon presentara a Pearson a Francis Galton, primo de Charles Darwin, que estaba interesado nos aspectos da evolución, como a herdanza e a euxenesia. Pearson converteuse no protexido de Galton. Despois da morte de Galton en 1911, Pearson embarcouse na produción da biografía de Galton —un traballo de tres volumes de narrativa, cartas, xenealoxías, comentarios e fotografías—, publicada en 1914, 1924 e 1930, con financiamento persoal de Pearson para a impresión. A biografía, segundo Pearson, feita “para satisfacerme a min mesmo e sen observación dos estándares tradicionais, a necesidade das editoriais ou os gustos do público”, exaltaba a vida de Galton, o seu traballo e a súa herdanza persoal. Pearson predixo que Galton, e non Charles Darwin, sería lembrado como o neto máis prodixioso de Erasmus Darwin.
Cando Galton murió, deixou parte da súa herdanza á Universidade de Londres para un posto de investigación en euxenesia. En concordancia cos desexos de Galton, Pearson foi o primeiro ocupante deste posto, onde formou, co apoio financeiro da Drapers’ Company, un departamento de estatística aplicada, no que Pearson incorporou o laboratorio biométrico e o laboratorio Galton. Pearson permaneceu no departamento ata o seu retiro en 1933, e continuou traballando ata a súa morte en 1936.
Einstein e o traballo de Pearson
Cando Einstein, con vinte e tres anos, comezou un grupo de estudo, a Academia Olimpia, cos seus dous amigos máis novos, Maurice Solovine e Conrad Habicht, suxeriu que o primeiro libro que debían ler fose The Grammar of Science, de Pearson. Este libro trataba sobre varios temas que máis tarde se converteron en parte das teorías de Einstein e doutros científicos. Pearson afirmou que as leis da natureza son relativas á habilidade perceptiva do observador. A irreversibilidade dos procesos naturais, dicía Pearson, é puramente unha concepción relativa. Un observador que viaxa exactamente á velocidade da luz vería un eterno momento, ou unha ausencia de movemento. Especulou que un observador que viaxe máis rápido que a luz podería ver o tempo ao revés, de xeito similar a un filme posto ao revés. Pearson tamén discutiu a antimateria, a cuarta dimensión e as "engurras" no tempo. O seu relativismo está baseado no idealismo, no sentido de ideas ou imaxes para a mente.
Trasmontes, Buciños, Carballedo
Toponimia
O nome deriva do latín  pola súa situación detrás dun monte. Mais tamén podería significar o lugar de Trasamundo. Ningún outro lugar de Galicia leva este nome.
Sons and Daughters
Sons and Daughters foi unha banda escocesa de indie rock procedente de Glasgow. O grupo formouse no ano 2001 e separouse no 2012 tras publicar tres álbums de estudio e un EP.