cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quioto
Escolas e universidades
Quioto tamén conta cunha rede de ensino superior única, chamada Consorcio de Universidades de Quioto (Consortium of Universities in Kyoto), formado por tres universidades nacionais, tres públicas (da prefectura e municipios), e 45 privadas, así como a cidade e outras cinco organizacións. A combinación non ofrece un grao, pero ofrece os cursos como parte dun grao nas universidades participantes.
Transportes
miniatura|esquerda|Metro. Estación de Yamashina na liña Tozai
O aeroporto internacional de Kansai fica a 72 minutos de Quioto no tren Haruka Express. Moitos visitantes estranxeiros chegan a Quioto dende Toquio no tren Shinkansen, nunha viaxe de aproximadamente dúas horas.
As redes de metro e autobús cobren razoabelmente as necesidades. Con todo, a maior parte dos puntos turísticos da cidade son alcanzábeis a pé. Os autobuses urbanos custan 220 Ienes por viaxe, mais a maneira máis rendíbel de viaxar por Quioto en autobús é comprando un pase dun día sen límite de viaxes por 500 Iens.
Festivais
Fanse en Quioto os festivais:
Deportes
A pesar da popularidade do veciño equipo de béisbol Hanshin Tigers, Quioto nunca tivo un equipo na NPB (Nippon Profesional Baseball). En compensación, os equipos de béisbol do ensino secundario son fortes, o Heian e Toba en particular, realizando bos papeis no torneo que se disputa anualmente no Koshien Stadium, en Nishinomiya, preto de Osaca.
Cidades irmandadas
Quioto está irmandada coas cidades de:
Igrexa de San Fiz de Cangas
Arquitectura
A igrexa é de arquitectura románica do século XII, con elementos de transición. A planta exteriormente aparenta ser de cruz latina, pero ten unha soa nave con tres ábsidas poligonais, ante as cales se cruza outra nave.
A porta principal presenta un arco lixeiramente apuntado, e o seu tímpano vai decorado cuns relevos que representan o Sol e a Lúa cunha cruz grega no centro, baixo os cales represéntase unha estrela de oito puntas e uns rectángulos concéntricos.
A estrutura orixinal da igrexa foi modificada no século XVII ó suprimirse a ábsida lateral esquerda para albergar no seu lugar a capela de Torrenovais, da Casa de Espasantes, na que foi colocado o sepulcro de don Rodrigo López de Quiroga, cabaleiro de Santiago e comendador de Anguera; o sepulcro é de arcosolio, coa figura orante do defunto.
Ava
Ava ou Inwa (en အင်းဝမြို့) é unha cidade da división de Mandalay, Myanmar. Localízase no sur de Amarapura, á beira do río Ayeyardwady. Recibe tamén o nome de Ratnapura (cidade das xemas en pali).
Avallon
Avallon é unha vila e concello do departamento de Yonne, Francia. Conta con 8.217 habitantes. A orixe da vila é un castro galo do pobo aedui, localízase á beira do río Cousin.
Ava
Historia
Ava foi a capital de Birmania entre 1364 e 1841. En 1752 os mon rebeláronse contra o poder birmano e saquearon Ava. En 1841 un terremoto destruíu a cidade e a capital moveuse para Amarapura. Hoxe da antiga capital só quedan ruínas das súas murallas, un palacio e varias pagodes.
Arcansas
Arcansas , ás veces tamén nomeado Arkansas,  (do algonquino kansas, termo para referirse ó pobo quapaw), é un estado situado na rexión Sur dos Estados Unidos. O lema de Arcansas é "O Estado Natural" (The Natural State). A súa capital é Little Rock, ten unha superficie de 137.732 km², e unha poboación de 2 673 000 habitantes (2000). Uniuse á Unión en 1836.
Xeografía
O río Mississippi acompaña gran parte da fronteira leste de Arcansas, excepto nos condados de Clay e Greene, onde o río Saint Francis fai a fronteira oeste da "bota do Missouri", e en decenas de lugares onde o actual leito do Mississippi formou meandros ou onde foi anteriormente establecido por lei. Arcansas ten fronteira ó sur con Louisiana, ó norte co Missouri, ó leste co Tennessee e Mississippi, o oeste co Texas e Oklahoma.
Arcansas é unha terra de montañas e vales, de densos bosques e fértiles chairas. As así chamadas Terras Baixas son máis coñecidas polos seus nomes rexionais, o Delta e a Grande Pradaria. O Delta do Arcansas é unha paisaxe plana de solos aluviais formada por succesivas inundacións do adxacente Mississippi. Afastada do río, na porción sur do estado, sitúase a Grande Pradaria, formada por terreos máis ondulados. O Delta e a Grande Pradaría son fértiles áreas agrícolas.
O estado de Arcansas está dividido, administrativamente, en 75 condados, dos que o máis habitado é o de Pulaski. A lista completa recolle: Arcansas, Ashley, Baxter, Benton, Boone, Bradley, Calhoun, Carroll, Chicot, Clark, Clay, Cleburne, Cleveland, Columbia, Conway, Craighead, Crawford, Crittenden, Cross, Dallas, Desha, Drew, Faulkner, Franklin, Fulton, Garland, Grant, Greene, Hempstead, Hot Spring, Howard, Independence, Izard, Jackson, Jefferson, Johnson, Lafayette, Lawrence, Lee, Lincoln, Little River, Logan, Lonoke, Madison, Marion, Miller, Mississippi, Monroe, Montgomery, Nevada, Newton, Ouachita, Perry, Phillips, Pike, Poinsett, Polk, Pope, Prairie, Pulaski, Randolph, St. Francis, Saline, Scott, Searcy, Sebastian, Sevier, Sharp, Stone, Union, Van Buren, Washington, White, Woodruff e Yell.
Lingua matsés
A lingua matsés (tamén chamada mayoruna) é unha lingua pano falada na conca do Amazonas do Perú e do Brasil. É falada por arredor de 2000 membros do pobo matsés (Fleck 2006). A lingua ten boa saúde e é falada por membros de tódalas idades nas comunidades matsés.
Os principais dialectos son o matsés peruano, o matsés brasileiro e o extinto paud usunkid.
Antisepsia
miniatura|130px|Antiséptico para mans A antisepsia defínese como o emprego de medicamentos ou de substancias químicas (antisépticos) para inhibir o crecemento, destruír ou diminuír o número de microorganismos da pel, das mucosas e de todos os tecidos vivos.
É a ausencia de sepse (procucida por microorganismos capaces de provocar putrefacción e/ou infección).
A finalidade destes procedementos é evitar ou atenuar o risco de infección en toda práctica médico-cirúrxica.
Máscara ecolóxica
Máscara ecolóxica, ecobranqueamento, lavado verde ou lavado de imaxe verde é unha forma de propaganda na que se realiza mercadotecnia verde de maneira enganosa para promover a percepción de que os produtos, obxectivos ou políticas dunha organización son respectuosos co medio ambiente co fin de aumentar os seus beneficios. . Formoulou por primeira volta, como greenwashing, o ecoloxista norteamericano Jay Westerveld en 1986 nun ensaio sobre as prácticas da industria turística.
Eagulls
Historia
Eagulls formouse en 2010 e publicou o seu primeiro sinxelo, "Council Flat Blues", a través no selo de Moshi Moshi Records Not Even Records. O seu primeiro EP, Eagulls, gravado por MJ da banda Hookworms, foi publicado en 2012 tanto polo selo londiniense Sexbeat como polo canadense Deranged Records. No ano 2013 o grupo asinou un contrato con Partisan Records, publicando o sinxelo "Nerve Endings" cunha versión do tema de Killing Joke "Requiem", e o sinxelo "Tough Luck". O seu primeiro álbum, Eagulls, publicouse en marzo de 2014.
A banda recibiu a atención continua de certos medios, tanto nacionais como internacionais. Foron elixidos a "New Favourite Band" en 2013 por Steve Lamacq da emisora BBC Radio 6. Tocaron polo Reino Unido e Europa ao lado de destacados artistas como Manic Street Preachers, Flipper, Milk Music, Ceremony, Iceage, Hot Snakes e Pulled Apart By Horses, e nos Estados Unidos tocaron nos festivais South by Southwest en Texas e CMJ de Nova York. En 2014 apareceron no programa Late Show with David Letterman, interpretando a súa canción "Possessed" para Bill Murray. Ese mesmo ano foi elixida como abreconcertos para a xira británica de Franz Ferdinand.
En maio de 2016 a banda publicou o seu segundo álbum, Ullages, tamén a través de Partisan Records. Producido por Matt Peel, o título é un anagrama do nome da banda.
Pluvianus aegyptius
Pluvianus aegyptius é unha especie de ave limícola africana, único membro do xénero Pluvianus. Anteriormente estaba situada na familia Glareolidae, pero agora considérase que forma a familia monotípica Pluvianidae (pluviánidos).
Descrición
O adulto mide de 19 a 21 cm de lonxitude e ten unha coroa negra, unha máscara negra nos ollos e unha banda negra no peito. O resto da cabeza é branca. O resto da plumaxe da parte superior é gris azulada, e as partes inferiores son laranxas. As súas longas pernas son grises azuladas.
En voo a coroa e dorso negros contrastan co gris das partes superiores e as ás. As plumas remeiras son brancas brillantes cruzadas por unha banda negra. Visto desde abaixo, o paxaro en voo é totalmente branco, agás a barriga laranxa e a barra negra das ás. Unha vez toma terra, os membros dunha parella saúdanse erguendo as ás nunha elaborada cerimonia na que mostran ostensiblemente as súas marcas brancas e negras. Os sexos son similares, pero os xuvenís son de cores máis apagadas e as marcas negras están mesturadas con marrón.
Hábitat e distribución
Vive na África subsahariana tropical. Reprodúcese en areais de ríos grandes.
Comportamento
Xeralmente é un paxaro moi manso que se encontra en parellas ou pequenos grupos preto da auga. Aliméntase de insectos. A súa chamada é un agudo krrr-krrr-krrr.
Reprodución
Pon dous ou tres ovos que non incuba directamente, senón que enterra en area quente, e o adulto controla que non sufran un exceso de temperatura sentando sobre os ovos coa súa barriga mollada en auga. Se o adulto deixa o niño, alisa a area sobre os ovos, aínda que se está asustado fai o traballo apresuradamente. Os polos son precoces e poden correr en canto eclosionan e poden alimentarse de seu pouco despois. Os adultos arrefrían os polos da mesma maneira que os ovos. Os polos poden beber a auga que molla as plumas da barriga dos adultos. Os adultos enterran os polos na area temporalmente se os ameaza algún perigo.
Supostas relacións cos crocodilos
O paxaro é famoso polas súas supostas relacións simbióticas cos crocodilos. Segundo Heródoto, os crocodilos descansan nas ribeiras dos ríos coa boca aberta e un paxaro chamado "trochilus" voa ata as bocas dos crocodilos para alimentarse da carne en descomposición aloxada entre os seus dentes. A identificación deste trochilus con algún paxaro determinado é difícil de facer e dubidosa, como a propia simbiose de limpeza; non existe evidencias fotográficas, e os relatos escritos considéranse sospeitosos segundo o biólogo Thomas Howell.
San Basilio de Palenque
miniatura|Estatua de Benkos Bioho en Palenque. miniatura|dereita|250px|Festa Palenque.
Palenque de San Basilio ou San Basilio de Palenque é unha corrixidoría do municipio de Mahates, departamento de Bolívar, Colombia; sito nas faldras dos Montes de María a 50 km da cidade de Cartaxena de Indias. Ten unha poboación de aproximadamente 3.500 persoas e limita cos municipios de Malagana, San Cayetano, San Pablo, Palenquito.
Palenque foi fundado por escravos fuxidos principalmente de Cartaxena de Indias no século XV e liderados por Benkos Biohó; o seu illamento permitiulles manter a maioría das tradicións culturais africanas en Colombia (música, prácticas médicas, organización social, ritos fúnebres etc) e incluso desenvolveron unha lingua crioula, mestura do español con linguas africanas orixinarias, denominada palenquero. Debido ás súas características na súa historia, formación, cultura e lingua, no 2005 Palenque foi declarado pola Unesco como "Patrimonio Intanxible da Humanidade",
Está considerado o primeiro pobo libre de América trala chegada española.
Ponte Morandi
O viaduto Polcevera da autoestrada A10, tamén coñecido como ponte Morandi, foi un viaduto que atravesaba o regato Polcevera, ao oeste de Xénova. Atopábase situado entre os barrios de Sampierdarena e Cornigliano.
Construción
Foi deseñado polo enxeñeiro romano Riccardo Morandi, sendo construído entre 1963 e 1967 pola Società Italiana per Condotte d'Acqua. Foi inaugurado o 4 de setembro de 1967 coa presenza do entón presidente da República Giuseppe Saragat.
Colapso
O 14 de agosto de 2018, preto das 11:30 hora local (UTC +2) e durante unha forte tormenta, colapsou unha sección de 210 metros da ponte sobre o regato Polcevera, soportada polo piar occidental da estuctura. Algunhas testemuñas informaron que a ponte foi impactada por un raio antes de colapsar.
Francia nos Xogos Europeos de 2015
Francia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 250 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comité national olympique et sportif français, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Ponte Morandi
Colapso
Como consecuencia do derrubamento desplomáronse tres camións e varios automóbiles, causando 43 falecidos. A maioría dos vehículos caeron sobre o Polcevera, outros desplomáronse sobre os almacéns da compañía eléctrica Ansaldo Energía e sobre as vías do ferrocarril das liñas Xénova - Turín e Xénova - Milán.
De acordo co diario italiano Corriere della Sera, dende 2013 presentáronse en Italia 11 casos de colapso de pontes, incluíndo o de Morandi. centro|miniatura|904x904px|Fotografía da Ponte Morandi coa parte colapsada marcada en vermello.
Francia nos Xogos Europeos de 2015
Medalleiro
O equípo olímpico de Francia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Manuel de la Peña
Co nome de Manuel de la Peña podemos referirnos a:
Bittere Ernte
Bittere Ernte é un filme alemán de 1985 dirixido por Agnieszka Holland. Foi nomeado, en representación da Alemaña do Oeste, para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 58ª edición dos premios.
Manuel de la Peña Cagigao
Manuel de la Peña Cagigao, nado en Ferrol e finado na mesma cidade o 1 de abril de 1865, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Publicou algúns poemas en El Recreo Compostelano. Emigrou aos Estados Unidos. Foi redactor de La Crónica de Nova York. Regresou a España e foi redactor de La España de Madrid. Volveu a Nova York para facerse cargo da dirección de La Crónica. Regresou a Ferrol por razóns de saúde e alí morreu en 1865.
Youth (filme de 2015)
Youth é un filme de 2015 de comedia e drama escrito e dirixido por Paolo Sorrentino. É o segundo filme do director en lingua inglesa, e está protagonizado por Michael Caine e Harvey Keitel, que interpretan a dous amigos que reflexionan sobre as súas vidas menstres están de vacacións nos Alpes suízos. É a historia da eterna loita entre a idade e a xuventude, o pasado e o futuro, a vida e a morte, o compromiso e a traizón. Entre as personaxes secundarias están Rachel Weisz, Paul Dano e Jane Fonda.
Estreouse no Festival de Cannes 2015, onde competiu pola Palma de Ouro e tivo unha boa acollida por parte da crítica. Nos Premios do Cinema Europeo, Youth gañou os premios ó mellor filme, mellor director para Sorrentino, e mellor actor para Caine. Recibiu un nomeamento ós Premios Oscar na categoría mellor canción orixinal, pola composición de David Lang "Simple Song #3". Nos Globos de Ouro, Lang tamén foi nomeado á mellor canción, xunto con Jane Fonda á mellor actriz secundaria.
That's the Way (My Love Is)
"That's the Way (My Love Is)" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins composta por Billy Corgan e procedente do seu álbum Zeitgeist. Foi o segundo e derradeiro sinxelo do álbum e escoitouse nas radios por vez primeira no mes de agosto do 2007, chegando ás tendas no mes de setembro.
O seu vídeo musical apareceu o 27 de agosto no MySpace da banda e foi dirixido por P.R. Brown, que tamén se encargara do vídeo de "Tarantula" e do tema do disco en solitario de Corgan "Walking Shade".
Listaxe de cancións
Vinilo de 7" e sinxelo en CD estadounidense'
Vanitas
miniatura|Vaidade de Juriaen van Streeck. miniatura|Vaidade de [[Philippe de Champaigne (1602-1674).]] miniatura|Vaidade evocando a San Francisco, por [[Luis de Morales, século XVI.]] miniatura|Vanitas, por [[Pieter Claesz.]] Vanitas é o termo latino, que pode traducirse por vaidade, que designa unha categoría particular de natureza morta, de alto valor simbólico, un xénero moi practicado na época barroca, particularmente en Holanda.
O seu título e a súa concepción relaciónanse cunha pasaxe do Eclesiastés: vanitas vanitatum omnia vanitas (vaidade de vaidades, todo é vaidade). A mensaxe que pretende transmitir é a inutilidade dos praceres mundanos fronte á certeza da morte, animando á adopción dun sombrío punto de vista sobre o mundo. É, ao mesmo tempo, un elemento esencial no xurdimento do bodegón como xénero individual.
Símbolos
Se os obxectos na Idade Media poden figurar na pintura, é porque teñen un sentido. Nas vaidades, os obxectos representados son todos símbolos da fraxilidade e a brevidade da vida, de que o tempo pasa, da morte.
Outros símbolos que adoitan atoparse nas vaidades son: froita podre, que simboliza a decadencia como en senescencia; as burbullas, que simbolizan a brevidade da vida e o repentino da morte; fume, reloxos, e reloxos de area, que simbolizan a brevidade da vida; e instrumentos musicais, símbolos da fugacidade e a natureza efémera da vida.
Historia
No século XVII, estes bodegóns moralizantes volvéronse necesarios para a devoción de Europa baixo formas e con intencións diferentes ao Norte e ao Sur, para o catolicismo e para o protestantismo.
É un xénero que gozou de gran apreciación entre os pintores do Norte de Europa, en Flandres e nos Países Baixos.
The Shelters of Stone
Abeiros de pedra (na versión orixinal The Shelters of Stone) é unha novela histórica escrita pola autora estadounidense Jean M. Auel en 2002. É o quinto libro da serie Os fillos da terra. Describe o regreso Jondalar ó seu fogar xunto con Ayla.
Sinopse
Ayla e Jondalar rematan a súa viaxe dun ano a través de Europa en compaña dos seus amigos animais Lobo, Whinney e Corredor, e son recibidos polos Zelandonii, o pobo de Jondalar. Ayla séntese fascinada pola xente da Novena Caverna dos Zelandonii e descobre en Zelandoni, a líder espiritual da Novena Caverna, a unha compañeira con quen poder compartir os seus coñecementos de medicina e as súas habilidades. Malia que Ayla e Jondalar desexan converterse formalmente en parella durante a Reunión de Verán, algúns zelandonii temen a influencia de Ayla e rexeitan a súa relación con aqueles que chaman cabezas chatas (os Neanderthal) e que ela chama Clan. Outros, mesmo se opoñen a que forme parella con Jondalar, fillo da ex xefa da tribo, e fan evidente o seu desgusto. Ayla ten que recorrer a tódalas súas habilidades, intelixencia, coñecementos e instintos para poder atopar o camiño nesta complicada sociedade.
Luciano Puga Blanco
Luciano María Puga Blanco, nado en Proente (A Merca) o 30 de decembro de 1842 e finado na Coruña o 26 de setembro de 1899, foi un xurista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel María Puga Feijoo. Licenciado en Dereito Civil e Canónico pola Universidade de Santiago de Compostela e doutorado pola Universidade Central de Madrid en 1867. Foi alcalde de Santiago de Compostela (1870-1871), deputado en Cortes polo distrito de Santiago de Compostela (1871-1871) e polo da Coruña (1884-1886), e gobernador do Banco Español na Habana (1891). Foi senador pola Real Sociedad Económica Matritense de Amigos del País (1891) e pola provincia cubana de Matanzas (1893). Ao regresar de Cuba foi nomeado fiscal do Tribunal Supremo (1895). Dirixiu o xornal coruñés El Clamor de Galicia (1881-1882). Defendeu a Curros Enríquez cando foi condenado por Aires da miña terra e publicou Informe oral pronunciado por (...) en defensa de D. Manuel Curros Enríquez (1881).
Temperatura ambiente
miniatura|O [[termómetro de mercurio utilízase para a medida da tempertatura ambiente.|308x308px]] A temperatura ambiente é a que está comprendida entre as temperaturas que a xente prefire para lugares pechados. Representa o rango no cal o aire non sente nin moi frío nin quente cando se usa roupa de entrecasa. Este rango está entre 15 °C (59 °F) e 30 °C (86 °F) e é o rango para regular a temperatura que ofrecen os dispositivos de control climático.
Uso científico
A temperatura normal do medio ambiente en lugares cálidos é usualmente tomada de 20 a 22 graos Celsius (293 ou 298 Kelvin, 68 ou 77 graos Fahrenheit). Por conveniencia numérica, 300 K (26.85 °C, 80.33 °F) é utilizado ocasionalmente, sen ser especificada como "temperatura ambiente". Con todo, a temperatura ambiente non é un termo científico uniformemente definido, a diferenza da Temperatura e Presión Estándar, ou TPE, que ten definicións lixeiramente diferentes.
Manuel de la Peña Rucabado
Manuel de la Peña Rucabado, finado en Ribadavia en outubro de 1890, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Luís Felipe de la Peña. Dirixiu El Eco del Miño e El Correo de Galicia de Ourense. Trasladouse a Madrid, colaborou nalgúns xornais da capital como La Ilustración Cantábrica, La Ilustración Gallega y Asturiana e El Papa-Moscas.
Galería de imaxes de cabras de Galicia
A Cabra é un mamífero
Return to Cookie Mountain
Return to Cookie Mountain é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de art rock TV on the Radio, editado o 6 de xullo do 2006 a través do selo 4AD. Nos Estados Unidos e o Canadá publicouse o 12 de setembro por Interscope Records e Touch and Go Recordings. Porén, unha versión sen masterizar do disco filtrouse en Internet a comezos do 2006. A edición norteamericana ven con tres cancións extra, dúas das cales don caras-b do sinxelo "Wolf Like Me"; a outra é unha remestura de "Hours", feita por El-P. Rodáronse vídeos para os sinxelos "Wolf Like Me" e "Province".
O disco contou con destacados vocalistas convidados: "Province" ten nos coros a David Bowie, que apiou o primeiro álbum da banda,Desperate Youth, Blood Thirsty Babes; Katrina Ford, do grupo Celebration, aparece en "Wolf Like Me", "Let the Devil In" e "Blues from Down Here"; e Kazu Makino, de Blonde Redhead canta en "Hours".
Return to Cookie Mountain conseguiu críticas moi positivas, e foi nomeado álbum do ano pola revista Spin, levando á banda a aparecer na súa portada. O disco foi o número 2 da lista dos 50 mellores álbums de 2006 para Pitchfork Media. Rolling Stone, Slant Magazine e Stylus Magazine elixírono cuarto mellor disco do ano, e foi quinto na lista anual de Metacritic. En 2009, Rhapsody situouno no número 8 da súa lista dos 100 mellores álbums da década. Return to Cookie Mountain foi listada como unha das 50 gravacións máis importantes da década polo programa All Songs Considered da emisora estadounidense National Public Radio
Fred Perry
miniatura|dereita|150px|Estatua de Fred Perry Frederick John Perry, máis coñecido como Fred Perry, nado o 18 de maio de 1909 e finado o 2 de febreiro de 1995, foi un tenista británico. Foi considerado o número 1 do mundo durante cinco anos, durante os anos trinta, tres como afeccionado e outros dous como profesional.
Fred Perry era fillo dun obreiro e converteuse en todo un símbolo social en Gran Bretaña ao destacar nun deporte considerado ata daquela exclusivo das clases altas.
Deportista innovador creou a súa marca de roupa deportiva, "Fred Perry", especializada inicialmente en roupa de tenis e que se converteu en roupa de culto entre as tribos urbanas británicas.
William Boeing
William Edward Boeing, nado en Detroit (Míchigan) o 1 de outubro de 1881 e finado o 28 de setembro de 1956, foi un pioneiro da aviación estadounidense, fundador da compañía Boeing.
Estudou na Universidade Yale, que abandonou en 1903 para iniciarse a súa carreira no próspero negocio da madeira no noroeste dos Estados Unidos. No ano 1916 acabaría fundando Boeing (orixinalmente chamada B&W) co seu socio George Conrad Westervelt.
Voo 804 de EgyptAir
O voo 804 de EgyptAir foi un voo regular de pasaeiros entre o Aeroporto de París-Charles de Gaulle e o Aeroporto Internacional do Cairo, operado por EgyptAir, que se estrelou no mar Mediterráneo o 19 de maio de 2016 ás 02:33 (UTC+2).
O control de tráfico aéreo non recibiu ningunha chamada de emerxencia, aínda transmitíronse sinais de terse detectado fume nun dos baños do avión e na baía dee aviónica a través do sistema ACARS pouco antes de que o avión desaparecese do radar. A causa do desastre aínda está sendo investigada.
Había 66 persoas a bordo: 56 pasaxeiros, 7 tripulantes e 3 gardas de seguridade. Non se atoparon superviventes. Atopáronse restos do aparello no mar a uns 290 km ao norte de Alexandria. Case catro semanas despois do accidente identificáronse varias seccións principais da fuselaxe no fondo marino, e ámbalas dúas caixas negras foron recuperadas nunca operación de busca e recuperación multinacional. O 29 de xuño funcionarios exipcios anunciaron que a gravadora de datos de voo indicaba fume no avión, e que se atoparon danos por altas temperaturas nalgúns dos restos da parte dianteira do aparello.
Cara novembro de 2016 non se deran máis explicacións sobre as razóns que puideran levar ao accidente, un feito criticado polo ministro francés de asuntos exteriores Jean-Marc Ayrault en agosto de 2016. No mes de decembro funcionarios exipcios dixeron que foran atopados restos de explosivos nos corpos.
Caíño branco
Caíño branco é unha cepa de uva branca (Vitis vinifera) de Galicia. Segundo a Orde APA/1819/2007, do 13 de xuño (BOE do día 21), a variedade caíño branco está recomendada en Galicia. Utilízase na Denominación de Orixe Rías Baixas, complementando á uva albariña, así como na de Monterrei. Tamén se emprega para facer o vinho verde portugués. Existe outra variedade tinta, chamada caíño tinto.
Macaulay Culkin
Macaulay Carson Culkin, nado o 26 de agosto de 1980 en Nova York, é un actor estadounidense. Acadou a fama co seu papel de Kevin McCallister en Só na casa e Home Alone 2: Lost in New York. Tamén é coñecido por filmes como Neno rico, Uncle Buck, My Girl e O gardián das palabras. No cumio da súa fama, foi considerado o neno actor máis exitoso dende Shirley Temple.
Filmografía
dereita|miniatura|Culkin en 1991
Israel nos Xogos Europeos de 2015
Israel participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 141 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Comité Olímpico de Israel, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
All Nippon Airways
275px|miniatura|[[Boeing 747 de All Nippon Airways]] All Nippon Airways Co., Ltd. (全日本空輸株式会社 Zen Nippon Kūyu Kabushiki-gaisha), tamén coñecida como Zennikkū (全日空) ou ANA, é a aeroliña máis grande do Xapón. A súa sede atópase no Shiodome City Center en Minato, Toquio. A compañía voa a 49 destinos no Xapón e a 32 fóra do país. Os principais centros de operacións de ANA atópanse no aeroporto internacional de Narita, nas aforas de Tokyo, e no aeroporto internacional de Kansai, na periferia de Osaca. Os principais centros domésticos están no aeroporto internacional de Toquio (Haneda), no Aeroporto Internacional de Osaca, o aeroporto internacional Chūbu Centrair (preto de Nagoya), e o novo aeroporto de Chitose (preto de Sapporo).
Ademais das súas operacións principais, ANA controla varias subsidiarias, como a súa aeroliña rexional, ANA Wings, e a chárter Air Japan. Outras compañías máis pequenas son Air Do, unha aeroliña low-cost que voa entre Toquio e cidades de Hokkaido, AirAsia Japan, unha low-cost creada entre AirAsia de Malaisia e ANA, e Allex Cargo (ANA Cargo), a división de carga operada por Air Japan. ANA é tamén a maior accionista de Peach, unha compañía low-cost creada xunto co First Eastern Investment Group.
Cambroeira
Co termo cambroeira ou cambrón desígnanse as diversas especies de arbustos pertencentes ao xénero Lycium (da familia solanaceae), de 1 a 3 m de altura, moi ramificados, espiñentos, con follas lanceoladas ou oblongas, flores axilares, tubulares, solitarias ou en grupos reducidos, con corola a xeito de campá de cor vermella ou violácea, estames soldados a esta, e froitos en baga indehiscente, que medran nas sebes e nos bordos dos camiños. A polinización adoita ser entomófila ou mediante aves, grazas á presenza dun disco nectarífero intraestaminal.
Comprende 83 especies distribuídas en zonas subtropicais, xeralmente áridas e secas, por todo o globo. O froito dalgunhas especies emprégase na medicina tradicional chinesa coma menciña para os problemas de circulación sanguínea, recibindo o nome de gouqizi (枸杞子). En Galiza son raros.
Especies
A distribución xeográfica da súa diversidade é tal que en América do Norte hai unhas 20 especies, 30 en América do Sur, 30 en África, 10 en Eurasia e unha en Australia.
Listaxe parcial:
Nelson Mandela
Nelson Rolihlahla Mandela, nado en Mvezo o 18 de xullo de 1918 e finado en Xohanesburgo o 5 de decembro de 2013, foi un activista, líder político e filántropo surafricano, presidente do país dende 1994 ata 1999. Foi o primeiro xefe de estado de raza negra do país e o primeiro elixido nunha elección democrática completamente representativa. O seu goberno centrouse na disolución do apartheid procurando combater o racismo institucionalizado e fomentar a reconciliación racial. De ideoloxía nacionalista africana e socialista, presidiu o Congreso Nacional Africano (CNA) dende 1991 ata 1997.
Mandela naceu no seo da familia real tembu do pobo xosa. Estudou dereito na Universidade de Fort Hare e na Universidade de Witwatersrand antes de traballar como avogado en Xohanesburgo. Alí comezou a involucrarse na política nacionalista africana e anticolonialista, uníndose ó CNA en 1943 e cofundando a súa Liga Xuvenil en 1944. O CNA encomendouse á disolución do apartheid, o sistema de segregación racial establecido polo goberno de raza branca minoritaria dominante do Partido Nacional. Mandela foi nomeado presidente da rama de Transvaal do CNA, acadando notoriedade coa súa participación na Campaña de Desafío de 1952 e no Congreso do Pobo de 1955. Foi arrestado en varias ocasións por sedición e xulgado no chamado Xuízo por Traizón de 1956, quedando en liberdade. Influenciado polo marxismo, uniuse en segredo ó Partido Comunista Surafricano (PCS). Malia que inicialmente comprometeuse coa protesta pacífica, cofundou a organización armada Umkhonto we Sizwe en 1961 xunto con outros membros do PCS e liderou unha campaña de sabotaxe contra o goberno. En 1962 foi arrestado por conspirar para derrocar o estado e sentenciado a cadea perpetua no Xuízo de Rivonia.
Pasou os seguintes 27 anos en prisión, primeiro na illa Robben e posteriormente na prisión Pollsmoor e na prisión Victor Verster. Tras unha crecente presión doméstica e internacional e temendo unha guerra civil racial, o presidente F. W. de Klerk liberouno en 1990. Mandela e de Klerk negociaron a fin do apartheid e organizaron as eleccións xerais multirraciais de 1994 nas que Mandela liderou ó CNA para obter a maioría converténdose no presidente do país. Liderando un goberno de coalición que promulgou unha nova constitución, Mandela centrouse na reconciliación entre os grupos raciais do país e creou a Comisión para a Verdade e a Reconciliación para investigar abusos dos dereitos humanos no pasado. Economicamente, a súa administración mantivo o marco liberalista do seu predecesor malia as súas propias crenzas socialistas, introducindo tamén medidas para promover reformas territoriais, combater a pobreza e mellorar a sanidade. No marco internacional actuou como mediador no xuízo do bombardeo do voo 103 de Pan Am e actuou como secretario xeral do Movemento de Países Non Aliñados dende 1998 ata 1999. Rexeitou presentarse de novo ás eleccións do seu país e foi sucedido polo seu adxunto Thabo Mbeki. Mandela converteuse nun home de estado e centrouse en combater a pobreza e a SIDA por medio da súa fundación ata a súa morte no ano 2013 por mor dunha infección respiratoria.
Mandela foi unha figura controvertida durante gran parte da súa vida. Mentres que os críticos da dereita política denunciárono por terrorista comunista, a esquerda radical considerouno demasiado aberto a negociar unha reconciliación cos simpatizantes do apartheid. Porén, acadou a aclamación internacional polo seu activismo e está considerado unha icona da democracia e da xustiza social. Recibiu máis de 250 distincións, incluíndo o premio Nobel da Paz, e pasou a ser unha personalidade de culto. Obtivo un profundo respecto no seu país, onde adoita ser chamado polo seu nome de clan xosa Madiba, sendo descrito en ocasións como o "Pai da Nación".
Infancia: 1918–34
Mandela naceu o 18 de xullo de 1918 na vila de Mvezo en Umtata, naquel entón parte da provincia do Cabo. Recibiu o nome de Rolihlahla, un termo xosa que coloquialmente significa "problemático", en anos posteriores pasou a ser coñecido polo seu nome de clan, Madiba. O seu patrilineal bisavó por parte paterna, Ngubengcuka, fora rei do pobo tembu nos territorios de Transkei do Cabo Oriental. Un dos fillos de Ngubengcuka, chamado Mandela, era o avó de Nelson e a fonte do seu apelido. Xa que Mandela era descendente dunha esposa do rei pertencente ó clan Ixhiba, os descendentes da súa rama cadete da familia real eran morganáticos, inelixibles para herdar o trono mais recoñecidos como conselleiros reais hereditarios.
O seu pai, Gadla Henry Mphakanyiswa Mandela, era un xefe local e conselleiro do monarca dende o ano 1915, dende que o seu predecesor neste posto fose acusado de corrupción. En 1926 o propio Gadla foi expulsado por corrupción, malia que a Nelson lle dixeron que o seu pai perdera o traballo por enfrontarse ás irracionais peticións do maxistrado. Devoto do deus Qamata, Gadla era polígamo e tiña catro esposas, catro fillos e nove fillas, que vivían en vilas diferentes. A nai de Nelson era a terceira muller de Gadla, Nosekeni Fanny, filla de Nkedama e membro do clan amaMpemvu do pobo xosa.
Mandela afirmou posteriormente que os seus primeiros anos de vida estiveran dominados polos costumes tradicionais dos tembu e polo tabú. Criouse xunto a dúas irmás no kraal da súa nai na vila de Qunu, onde atendía o gando e pasaba o tempo xunto a outros nenos. Os seus pais eran iletrados, pero sendo unha devota cristiá, a súa nai enviouno á escola metodista cando tiña uns sete anos. Bautizado como metodista, Mandela recibiu o nome inglés de Nelson. Cando tiña uns nove anos, o seu pai foi a Qunu a pasar unha tempada, falecendo alí por mor dunha doenza non diagnosticada que segundo o propio Mandela tería sido unha doenza pulmonar. Segundo o propio Mandela, trala morte do seu pai sentiuse "á deriva", afirmando que herdara a "rebeldía orgullosa" e o "testudo sentido de xustiza" deste.
A súa nai levouno ó pazo "Great Place" en Mqhekezweni, onde foi encomendado baixo a tutela do rexente tembu, o xefe Jongintaba Dalindyebo. Malia que non volveu a ver a súa nai durante moitos anos, sentiu que Jongintaba e a súa muller Noengland o trataron como o seu propio fillo, criándoo xunto ó seu fillo Justice e a súa filla Nomafu. Asistindo á misa tódolos domingos xunto ós seus titores, o cristianismo pasou a ser unha parte significativa da súa vida. Asistiu a unha escola relixiosa metodista situada ó carón do pazo, onde estudou inglés, xosa, historia e xeografía. Alí desenvolveu un gusto pola historia africana, escoitando as historias que contaban os visitantes máis anciáns do pazo, e viuse influenciado pola retórica antiimperialista dun dos xefes visitantes, chamado Joyi. Porén, naquel entón consideraba os colonialistas europeos non como opresores, mais como humanitarios que trouxeran educación e outros beneficios a África do sur. Ós 16 anos de idade viaxou xunto a Justice e varios outros rapaces ata Tyhalarha para someterse ó ritual de circuncisión ulwaluko, que marcaba de forma simbólica a súa transición de nenos a homes, recibindo o nome tribal de Dalibunga.
Clarkebury, Healdtown e Fort Hare: 1934–40
miniatura|dereita|arribaádereita|Mandela en Umtata en 1937.
Co apoio de Jongintaba, en 1939 comezou a traballar para obter a súa licenciatura en humanidades pola Universidade de Fort Hare, unha institución de elite para membros de raza negra en Alice, Cabo Oriental, cun total duns 150 estudantes. No seu primeiro ano estudou inglés, antropoloxía, política, administración nativa e dereito romano e neerlandés, desexando traballar no Departamento de Asuntos Nativos. Mandela residiu no dormitorio universitario Wesley House, trabando amizade con K. D. Matanzima e Oliver Tambo. Tomou clases de baile de salón, actuou nunha obra teatral sobre Abraham Lincoln e impartiu clases sobre a Biblia na comunidade local como parte da Asociación Cristiá de Estudantes. Malia que tiña amigos con conexións no Congreso Nacional Africano (CNA) que desexaban unha Suráfrica independente do Imperio Británico, Mandela evitou involucrarse co movemento antiimperialista, e apoiou publicamente o esforzo de guerra británico cando comezou a segunda guerra mundial. Colaborou na fundación dun comité de estudantes de primeiro ano que desafiou a dominación dos estudantes de segundo ano, e a finais do seu primeiro ano involucrouse nun boicot do Consello Representativo de Estudantes pola falta de calidade na comida, algo polo que foi expulsado da universidade, á que nunca volvería para completar a súa graduación.
Chegada a Xohanesburgo: 1941–43
Á súa volta a Mqhekezweni en decembro de 1940 Mandela descubriu que Jongintaba concertara o seu matrimonio e o de Justice, polo que ámbolos dous fuxiron a Xohanesburgo a través de Queenstown, chegando en abril de 1941. Mandela atopou un traballo como vixiante nocturno nas minas Crown, pero foi despedido cando o induna (cacique) descubriu que era un fuxitivo. Permaneceu cun curmán seu en George Goch Township, quen lle presentou ó axente inmobiliario e activista do CNA Walter Sisulu, que lle conseguiu un traballo como administrativo no bufete Witkin, Sidelsky and Eidelman, unha empresa dirixida por Lazar Sidelsky, xudeu liberal simpatizante da causa da CNA. Alí trabou amizade con Gaur Radebe, membro xosa do CNA e do Partido Comunista, e con Nat Bregman, un comunista xudeu que se converteu no seu primeiro amigo de raza branca. Mandela asistiu a reunións do Partido Comunista, quedando impresionado coa mestura de europeos, africanos, indios e coloureds como iguais. Posteriormente afirmaría que non se uniu ó Partido Comunista por mor do conflito que supoñía o ateísmo coa súa fe cristiá, e porque consideraba a loita surafricana como unha cuestión racial en lugar de ser unha loita de clases. Para continuar coa súa educación, apuntouse a un curso por correspondencia da Universidade de Suráfrica, traballando na súa licenciatura polas noites.
Cun salario modesto, Mandela alugou unha habitación na casa da familia xhoma en Alexandra, que malia a pobreza, crime e contaminación foi sempre un lugar especial para el. Malia sentir vergoña pola súa pobreza, saíu brevemente cunha muller swazi antes de intentar cortexar sen éxito a filla do seu caseiro. Para aforrar cartos e estar máis preto do centro de Xohanesburgo Mandela trasladouse ó complexo da Asociación de Traballadores Nativos de Witwatersrand, vivindo entre mineiros de varias tribos que recibían as visitas de varios xefes tribais. A finais de 1941 Jongintaba visitou Xohanesburgo e perdoou a Mandela pola súa fuxida antes de volver a Tembulandia, onde faleceu no inverno de 1942. Tras aprobar os exames da súa licenciatura a comezos de 1943, Mandela volveu a Xohanesburgo procurando unha carreira na política como avogado en lugar de converterse en conselleiro en Tembulandia.
Liga Xuvenil do CNA: 1943–49
Mandela comezou a estudar dereito na Universidade de Witwatersrand, sendo o único estudante africano de raza negra e soportando racismo. Alí trabou amizade con varios estudantes liberais e comunistas, europeos, xudeus e indios, entre eles Joe Slovo e Ruth First. Cada vez máis involucrado na política, en agosto de 1943 Mandela participou nunha protesta en apoio a un boicot para revogar unha suba nas tarifas dos autobuses. Tras unirse ó CNA viuse influenciado cada vez máis por Sisulu, pasando máis tempo xunto a outros activistas na casa de Sisulu en Orlando, entre os que estaba o seu vello amigo Oliver Tambo. En 1943 Mandela coñeceu a Anton Lembede, un membro do CNA afiliado coa rama máis "africanista" do nacionalismo africano, en virulenta oposición a unha fronte de unión racial contra o colonialismo e o imperialismo, e a unha alianza cos comunistas. Malia as súas amizades con comunistas e non negros, Mandela adoptou o punto de vista de Lembede, crendo que os africanos de raza negra deberían ser totalmente independentes na súa loita pola autodeterminación política. A Liga Xuvenil do Congreso Nacional Africano (African National Congress Youth League, ANCYL) fundouse o domingo de Pascua de 1944 no Centro Social de Homes Bantú, con Lembede coma presidente e Mandela formando parte do comité executivo.
miniatura|esquerda|Mandela e Evelyn en xullo de 1944.
En xullo de 1947 Lembede faleceu, e foi sucedido como presidente da ANCYL polo máis moderado Peter Mda, quen acordou cooperar cos comunistas e os non negros, designando a Mandela como secretario da ANCYL. Mandela non estaba de acordo co enfoque de Mda, e en decembro de 1947 apoiou unha medida sen éxito para expulsar os comunistas da ANCYL, considerando que a súa ideoloxía era antiafricana. En 1947 Mandela fora elixido membro do comité executivo da rama de Transvaal do CNA, servindo baixo o presidente rexional C. S. Ramohanoe. Cando Ramohanoe actuou en contra dos desexos do comité ó cooperar con indios e comunistas, Mandela formou parte do grupo que forzou a súa dimisión.
Nas eleccións xerais de Suráfrica de 1948, nas que só os brancos podían votar, o Partido Nacional Reunificado dominado polos africáners e dirixido por Daniel François Malan tomou o poder, uníndose co Partido Africáner para formar o Partido Nacional. Abertamente racialista, o partido codificou e expandiu a segregación racial cunha nova lexislación apartheid. Cunha cada vez maior influencia no CNA, Mandela e o seu grupo comezaron a avogar pola acción directa contra o apartheid, en forma de boicots e folgas, influenciados polas tácticas xa empregadas pola comunidade india de Suráfrica. Xuma non apoiou estas medidas, e tras unha moción de censura foi substituído por James Moroka e un comité executivo máis militante entre os que se atopaban Sisulu, Mda, Tambo e Godfrey Pitje. Mandela posteriormente relataría que xunto ós seus colegas "guiaron o CNA cara a un camiño máis radical e revolucionario". Adicando o seu tempo á política, Mandela suspendeu o seu último curso en Witwatersrand en tres ocasións, e finalmente denegáronlle a licenciatura en decembro de 1949.
Campaña de Desafío e Presidencia do CNA en Transvaal: 1950–54
miniatura|Bandeira do [[Congreso Nacional Africano (CNA). O negro representa o pobo, o verde a terra e o dourado os recursos de África.]] Mandela asumiu o posto de Xuma na executiva nacional do CNA en marzo de 1950, e nese mesmo ano foi elixido presidente nacional da ANCYL. En marzo levouse a cabo a Convención pola Defensa da Liberdade de Expresión en Xohanesburgo, reunindo activistas africanos, indios e comunistas para convocar unha folga xeral no Día dos Traballadores en protesta polo apartheid e o goberno minoritario de raza branca. Mandela opúxose á folga xa que era multirracial e non estaba liderada polo CNA, pero unha gran parte de traballadores de raza negra tomou parte nela dando como resultado unha maior represión policial e a introdución da Acta de Supresión do Comunismo de 1950, que afectaba ás accións de tódolos grupos de protesta. Na conferencia nacional do CNA de decembro de 1951 continuou argumentando en contra dunha fronte de unión racial, pero foi derrotado en votación.
A partir de entón Mandela deixou de lado o africanismo de Lembede e adoptou a idea dunha fronte multirracial contra o apartheid. Influenciado por amizades coma Moses Kotane e polo apoio da Unión Soviética ás guerras de liberación nacional, comezou a confiar no comunismo e a ler as obras de Karl Marx, Lenin e Mao Tse Tung, adoptando eventualmente a filosofía marxista do materialismo dialéctico. Na súa biografía, Mandela comentou sobre a súa aproximación ó comunismo: "atopeime fortemente atraído á idea dunha sociedade sen clases que, na miña mente, era semellante á cultura tradicional africana na que a vida era compartida e comunal". En abril de 1952 Mandela comezou a traballar no bufete legal H.M. Basner, malia que o seu crecente compromiso co traballo e co activismo provocou que pasase cada vez menos tempo coa súa familia.
En 1952 o CNA comezou os preparativos para unha Campaña de Desafío unida contra o apartheid xunto a grupos indios e comunistas, fundando unha Xunta Nacional de Voluntarios. Esta campaña estaba deseñada para seguir o camiño da resistencia pacífica inspirada por Gandhi, algo que Mandela consideraba como un enfoque pragmático. Nunha concentración en Durban o 22 de xuño, Mandela falou diante dunha multitude de 10 000 persoas, iniciando a campaña de protestas, polo que foi arrestado e estivo brevemente encerrado na prisión de Marshall Square. Estes eventos estableceron a Mandela como unha das figuras políticas de raza negra máis coñecidas en Suráfrica. Con cada unha das subsecuentes protestas o número de membros do CNA foi aumentando dende os 20 000 ata os 100 000. Pola súa banda, o goberno respondeu con arrestos en masa e introduciu a Acta de Seguridade Pública de 1953 que permitía a institución da lei marcial. En maio as autoridades prohibíronlle ó presidente do CNA en Transvaal, J. B. Marks, realizar aparicións públicas. Incapaz de manter o seu posto, recomendou a Mandela como o seu sucesor. Malia ter a oposición dos africanistas, Mandela foi elixido presidente rexional en outubro dese ano.
miniatura|esquerda|A antiga casa de Mandela en [[Soweto.]]
En xullo de 1952 Mandela foi arrestado baixo a Acta de Supresión do Comunismo e foi xulgado xunto a outras 20 persoas en Xohanesburgo, entre as que estaban tamén Moroka, Sisulu e Yusuf Dadoo. Foi declarado culpable de "comunismo estatutario", termo que o goberno usaba para describir a oposición ó apartheid, e a súa sentenza de nove meses de traballos forzados quedou suspendida durante dous anos. En decembro as autoridades prohibíronlle asistir a reunións ou manter conversas con máis dun individuo á vez durante seis meses, imposibilitando a súa presidencia do CNA en Transvaal, e durante este período a Campaña de Desafío foise apagando. En setembro de 1953 Andrew Kunene leu o discurso de Mandela titulado "No Easy Walk to Freedom" nunha reunión do CNA de Transvaal. O título estaba tomado dunha cita do líder independentista indio Jawaharlal Nehru, considerado unha das influencias seminais do pensamento de Mandela. O discurso dispoñía un plan de continxencia para un escenario no que o CNA fose prohibido. Coñecido como o Plan Mandela ou Plan M, este consistía na división da organización nun sistema de células clandestinas cun liderado máis centralizado.