cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1968
Resumo do campionato
A tempada viu a dúas innovacións importantes. A primeira foi a chegada sen restricións do patrocinio. A segunda innovación foi a introdución dos aleróns.
A pesar da morte de Jim Clark, Lotus gañou ambos os títulos en 1968 con Graham Hill, pero Stewart foi un serio contendente, gañador de varios Grandes Premios co Matra MS10.
Equipos e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Fórmula 1 de.
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1968
Os puntos para o Campionato Mundial de Condutores de 1968 outorgáronse da seguinte forma 9-6-4-3-2-1 aos seis finalistas en cada carreira. Só os cinco mellores resultados das primeiras seis carreiras e os cinco mellores resultados das seis carreiras restantes poderían ser computados por cada condutor.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1968
{|
Aeroporto de Christchurch
O aeroporto inernacional de Christchurch é o principal aeroporto que serve a Christchurch, Nova Zelandia. Está situado a 12 quilómetros ao noroeste do centro da cidade, no suburbio de Harewood. Inaugurouse oficialmente o 18 de maio de 1940 e converteuse no primeiro aeroporto internacional de NOva Zelandia o 16 de decembro de 1950. É o segundo aeroporto máis concorrido do país despois do de Auckland, tanto en número de pasaxeiros como de operacións. Christchurch xunto con Auckland son os únicos dous aeroportos de Nova Zelandia que operan con regularidade avións Boeing 747 e Airbus A380.
Indusio
miniatura|Esporanxio dunha [[briófita ou musgo.]] O indusio é unha superficie membranosa ou pelosa presente nos fieitos que recobre os esporanxios. A súa misión é protexer aos esporanxios das condicións ambientais desfavorables mentres as esporas non maduran. Unha vez que a formación das esporas rematou permiten a liberación das mesmas.
Xeralmente a forma do indusio é laminar, aínda que cada xénero pode ter a súa morfoloxía propia, podendo ter forma lanceolada, lineal, tubular, de ril... No que respecta á orixe do indusio, esta é epidérmica.
Television (filme de 2012)
Television (en টেলিভিশন) é un filme bangladeshí de 2012 dirixido por Mostofa Sarwar Farooki e protagonizado por Kazi Shahir Huda Rumi, Chanchal Chowdhury, Mosharraf Karim e Tisha. O filme foi escollido como candidato de Bangladesh Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa para a 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Futbol Club Barcelona (hóckey sobre xeo)
A Sección de hóckey sobre xeo do Futbol Club Barcelona é un equipo de hóckey sobre xeo catalán da cidade de Barcelona.
Historia
miniatura|250px|Imaxe dun partido no [[Palau de Gel.]]
A sección naceu en xaneiro de 1972, logo da construción do Palau de Gel. O primeiro título que acadou foi a Copa do Rei de 1976. A mediados dos anos '80, a xunta directiva de Josep Lluís Núñez suprimiu o equipo sénior, deixando tan só os equipos de base e formación. En 1990 o club retornou á máxima competición, destacando a tempada 1996-97, na que acadou o dobrete (liga e copa).
RapeLay
RapeLay (レイプレイ Reipurei, en xaponés) é un videoxogo eroge en 3D producio por Illusion, publicado o 21 de abril de 2006 no Xapón. Comparado as xogos anteriores de Illusion, a historia principal é máis curta, cun mellorado motor de 3D, e principalmente é xogado co rato. A temática é a dun home que axexa e viola a unha nai e as súas dúas fillas. Tres anos despois da súa publicación, o xogo chamou a atención internacional e o seu contido supuxo unha controversia polo seu contido.
Xosé Docampo Vázquez
Xosé Docampo Vázquez, coñecido como Casagrande, nado en Guimarei (A Estrada) o 1 de outubro de 1891 e finado na Estrada o 5 de abril de 1986, foi un mestre, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Dende moi novo, traballou primeiro de canteiro e despois de xastre. Foi compaxinando os seus labores cotiáns cos estudos. Deveu mestre e exerceu como tal. Foi concelleiro e tenente-alcalde da Estrada. Participou na creación do Instituto de Ensino medio e despois no Colexio da Inmaculada, onde exerceu de profesor de Xeografía e Historia; seguiu cos estudos e chegou a facer os dous primeiros cursos de Filosofía e Letras. Foi Delegado Comarcal de Sindicatos.
Cronista oficial da Estrada dende 1950, foi un dos fundadores do Recreo Cultural da Estrada, do que tamén foi presidente durante anos. Así mesmo foi cofundador da Masa Coral Estradense, onde cantou durante anos. En 1962 foi un dos que se desprazou a Linares (Xaén) para buscar os restos do poeta estradense Xosé Manuel Cabada Vázquez.
Colaborou nos periódicos estradenses El Estradense e El Emigrado, en La Vanguardia de Vigo e, sobre todo, en Faro de Vigo, do que foi correspondente dende 1914. Colaborou intensamente con Radio Estrada na década de 1960.
Obras
Publicou a obra narrativa Xente que vai e vén (ed. Manuel Docampo Pego, 1983) onde se recolleron diferentes contos que fora emitindo nas ondas de Radio Estrada.
Recoñecementos
Recibiu a "Medalla de Ouro" concedida polo xornal Faro de Vigo en recoñecemento polas súas colaboracións de máis de 50 anos.
Himno de Tatarstán
O himno de Tatarstán é un dos símbolos nacionais da República de Tatarstán. Foi composto por Rustem Yakhin e foi adoptado oficialmente no 1993.
Letra
Mäñge yaşä, ğaziz Watanıbız,
Xalqım teli izge teläklär!
Ğomerleqqä yaqım tuğan bulıp
Yaşı bezdä törle mıllätlär.
Dañlı ilem, yüzen ber dastan!
Sindä genä bezneñ yazmışıbız,
Respublikam mınem, Tatarstan!
Мәңге яшә, газиз Ватаныбыз,
Халкым тели изге теләкләр!
Гомерлеккә якын туган булып
Күп гасырлар кичкән чал тарихлы
Данлы илем, үзең бер дастан!
Синдә генә безнең язмышыбыз,
Республикам минем, Татарстан!
Цвети, священная земля моя,
Да будет мирным твой небосвод!
Живет в согласии наш народ.
Богатый мудростью седых веков,
Надеждой, верою ты нам стал,
И пусть хранит тебя моя любовь,
Моя Республика, мой Татарстан! '''
Rinoceronte de Dürer
O Rinoceronte de Dürer é un gravado en madeira de Albrecht Dürer realizado en 1515 que se converteu nunha icona cultural, e que segundo algúns críticos, é a «representación dun animal que máis influencia tivo na historia da arte». Está baseado en bosquexos e descricións duns dos primeiros rinocerontes que chegaron a Europa, concretamente na corte portuguesa.
Historia e características
O gravado contén inexactitudes anatómicas. Representa ó animal cuberto de placas duras, coma se tivese unha armadura, e con escamas nas patas, que o fan semellante a un réptil. Dürer nunca viu o rinoceronte real, o primeiro exemplar vivo visto en Europa dende tempos do Imperio Romano. A finais de 1515, o rei de Portugal, Manuel I, enviou o animal como agasallo ó papa León X, pero morreu ó naufragar o barco que o transportaba cara a costa de Italia, a comezos de 1516. Non se volvería a ver un rinoceronte vivo en Europa até a chegada dun segundo exemplar da India á corte española de Filipe II contra o 1579.
Malia as imprecisións anatómicas, o gravado de Dürer tivo unha gran popularidade en Europa e foi copiado en moitas ocasións durante os tres séculos seguintes. Estivo considerado unha representación fiable dun rinoceronte até finais do século XVIII. Ó cabo, foi substituído por pinturas e debuxos máis realistas, especialmente do rinoceronte Clara, que foi exhibido por Europa nas décadas de 1740 e 1750. Sobre o gravado de Dürer tense dito que: «Probablemente ningunha outra pintura dun animal exerceu unha influencia tan grande nas artes».
Explorer 3
Características
Explorer 3 foi lanzado como contribución ó Ano Xeofísico Internacional (IGY) a unha órbita excéntrica para continuar os experimentos iniciados por Explorer 1. A bordo levaba un tubo Geiger como contador de raios cósmicos e un detector de micrometeoritos. O satélite estabilizábase por rotación e levaba a bordo unha grabadora de cinta para almacenar os datos de cada órbita. Reentrou na atmosfera o 28 de xuño de 1958.
Rinoceronte de Dürer
Historia e características
Os franceses erixiron unha escultura da obra (na cal se inspirou Salvador Dalí) e diversos artistas barrocos incluírono nos seus cadros, sobre todo despois de coñecer rinocerontes reais.
Xogo de patriotas
Xogo de patriotas (en Patriot Games) é un filme estadounidense de suspense dirixido por Phillip Noyce que foi estreado en 1992. Está baseado na novela homónima de Tom Clancy. É unha secuela do filme de 1990 The Hunt for Red October, pero con diferentes actores nos papeis principais, Harrison Ford como Jack Ryan e Anne Archer como a súa muller.
1464
Outros
Historia ano a ano
José Naveira
José Naveira López, finado en Santiago de Compostela o 4 de setembro de 1935, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Ángel Naveira Lata. Foi oficial da Escola Normal de Santiago de Compostela, da que se converteu en secretario en 1931. Tamén foi secretario da Cámara de Comercio de Santiago de Compostela. Foi redactor de Gaceta de Galicia, dirixiu El Freno de Vilagarcía de Arousa, foi redactor-xefe de El Eco de Santiago e correspondente en Compostela de Prensa Española.
Vida persoal
Casou con Adela Pomar Martínez.
Elvira Méndez de Faro
Elvira Méndez de Faro, foi unha nobre galega do século XI, filla do conde Mendo Bermúdez de Faro e Aldara Gutérrez de Aranga. esquerda|miniatura|Vista actual da Torre de Hercules, antiga Torre medieval de Faro.|266x266px Herdou do seu pai propiedades nas Terras de Faro, territorio equivalente aos actuais concellos da Coruña, Arteixo e Culleredo.
Da súa nai, filla do conde Guterre Rodríguez, Elvira herdou o castelo de Aranga e o seu couto xurisdicional.
Casou con Froila Bermúdez, da familia Froilaz-Traba, unindo o seu patrimonio territorial ao da liñaxe.
Do seu casamento naceron cinco fillos:
The Father Christmas Letters
The Father Christmas Letters, ou Letters from Father Christmas (As cartas do Pai Nadal), é unha colección de cartas escritas e ilustradas por J. R. R. Tolkien para os seus fillos entre 1920 e 1942, facendo de Pai Nadal. Foron publicadas postumamente, no terceiro aniversario do pasamento de Tolkien, o 2 de setembro de 1976.
Carmelo Cedrún
Carmelo Cedrún Ochandategui, nado en Amorebieta-Etxano (Biscaia) o 6 de decembro de 1930, é un exfutbolista e adestrador de fútbol vasco. Xogaba de gardameta e foi internacional coa selección española.
Como xogador
Formouse no club da súa vila natal, o Amorebieta, antes de fichar polo Athletic de Bilbao en 1948. Debutou co primeiro equipo o 15 de abril de 1951, asentándose moi pronto como titular e suplindo a toda unha lenda como Raimundo Pérez Lezama. Militaría no club durante catorce tempadas, ata que o xove gardameta José Ángel Iribar o relegou a suplencia.
En 1964 fichou polo RCD Espanyol, onde xogou ata 1967. Finalmente retirouse xogando no Baltimore Bays da Liga de Estados Unidos.
Ao longo da súa carreira foi internacional en 15 ocasións, debutando ante Turquía en 1954 e disputando tres mundiais (Suíza 1954, Suecia 1958, Chile 1962) e dúas eurocopas (Francia 1960 e España 1964).
Como adestrador
Comezou adestrando ao CD Logroñés e ao Cultural Leonesa en Segunda División finalizando as dúas tempadas co descenso a Segunda División B dos equipos.
En 1975 ficha polo Celta de Vigo para suplir a Mariano Moreno Serrano. Levaría ao club a Primeira División despois de 19 encontros sen coñecer a derrota. Porén o equipo volvería descender ao ano seguinte polo que Carmelo Cedrún deixou o equipo para fichar polo Real Murcia.
En 1979 volve a Vigo para suplir ao ex xogador Pedrito, pero o ano remata co descenso Segunda División B.
Por último dirixe ao Barakaldo CF, consumando tamén o descenso a Segunda División B.
Persoal
Pai do tamén gardameta Andoni Cedrún.
Fernando de Rojas
miniatura|dereita|150px|Portada de La Celestina na súa versión definitiva de Tragicomedia. Fernando de Rojas, nado en La Puebla de Montalbán cara a 1470 e finado en Talavera de la Reina en abril de 1541, foi un dramaturgo castelán.
Traxectoria
Pertencía a unha familia de conversos. Porén, polo que este dramaturgo é coñecido e á vez loado é por ser o autor de La Celestina, unha das obras cume da historia da literatura española, e a máis importante na transición entre a Idade Media e o Renacemento.
En 1507 muda a Talavera de la Reina, ao parecer debido a un altercado fiscal cun veciño. Alí exerce de home de leis e casará con Leonor Álvarez de Montalbán, con quen tivo sete fillos. Sábese que durante a súa estancia nesa localidade exerceu de alcalde da mesma. Morre no ano 1541 sen facer a menor alusión á súa obra, feito que pode estar xustificado pola persecución que tanto a súa familia coma el mesmo tivo que padecer en mans da Inquisición, xa que a obra era un claro produto da súa condición de converso; de feito, dise que a falta de fe firme nesta obra dramática xustificaría o seu pesimismo e a falta de esperanza patente no seu dramático final.
Fronde
miniatura|Un fieito con follas simples. A división de cada folla non chega ao raque (nervio). No caso de que chegase ao raque a folla sería pinnulada; se a súa vez cada pínnula tivese unha división que chegase ao seu raque, sería bipinnulada, e así sucesivamente.
Unha fronde é unha folla grande que á súa vez ten moitas divisións chamadas pínnulas ou folíolos. O termo emprégase tipicamente para as follas de palmeiras, fieitos (ou fentos)...
Unha fronde é unha folla como a estrutura dun fieito ou dunha alga. O termo familiar aplícase ás follas de palmeiras e demais plantas con follas compostas por pínnulas (tamén chamadas folíolos). As frondes dos fieitos levan as estruturas reprodutivas (soros e esporanxios)
A fronde dun fieito está formado por un estipe, o tronco que soporta a folla, e a folla consiste nun tecido fotosintético laminar. As follas das frondes dos fieitos poden variar de seren simples (sen dividir) a pinnuladas. Se o tecido da folla non está dividida, a fronde pode describirse como lubalada, se non, a folla é composta e cada división do tecido laminar chámase pínnula. As pínnulas pódense distribuír ao longo do raque ou directamente enfrontadas enriba do tronco
Moitos fieitos teñen pínnulas que se dividen dúas ou máis veces, e segundo o nivel de división desta dise:
Algunhas especies de fieitos coas frondes divididas non son pinnuladas, senón palmadas ou bifurcadas.
esquerda|miniatura|Fronde pinnada dun fieito. No envés aprécianse os esporanxios.
Nalgunha ou todas as follas maduras (xeralmente na superficie abaxial) xorden os esporanxios, que levan as esporas. Os esporanxios agrúpanse en soros. En moitas especies a estes soros lígase unha superficie membranosa chamada indusio. As frondes tamén poden estar cubertos por pelos.
Cada fronde medra do tronco ou rizoma, que na maioría das especies está cuberto de terra ou arrástrase por riba da superficie da mesma. O crecemento dunha fronde de fieito diferénciase do crecemento dunha folla de planta con flor, xa que a fronde do fieito medra nunha elipse con aspecto de violín.
En certas especies de fieitos as frondes fértiles diferéncianse das estériles en aspecto e morfoloxía.
Ambrosio Garbisu
Ambrosio Garbisu y Pérez, nado en Bilbao en 1877 e finado en Baiona (Francia), en 1965 foi un político vasco republicano.
Membro de Esquerda Republicana, liderou a formación azañista en Biscaia durante boa parte da Segunda República. Foi elixido concelleiro do concello de Bilbao, ocupando a primeira tenencia de alcaldía. Foi detido nos sucesos de setembro de 1934, cando ía camiño da Asemblea de Zumárraga que presidiu Indalecio Prieto. En 1936 foi elixido como compromisario para a elección do presidente da República pola circunscrición da cidade de Bilbao. Durante a Guerra Civil foi Comisario de Abastos de Biscaia en representación do Goberno de Euskadi. Exiliado en Francia, foi nomeado conselleiro sen carteira do Goberno Vasco no exilio desde 1952 até o seu falecemento, baixo a presidencia de José Antonio Aguirre e Jesús María de Leizaola.
Igualada HC
O Igualada Hoquei Club é un club de hóckey a patíns da localidade de Igualada, na comarca de Anoia, provincia de Barcelona (Cataluña). Actualmente compite na O.K. Liga e disputa os seus partidos como local no Poliesportiu de les Comes, cunha capacidade para 3000 espectadores.
San Martiño, Milmanda, Celanova
San Martiño é un lugar da parroquia de Milmanda no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 15 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 24 habitantes (9 homes e 15 mulleres).
Bathory
Bathory foi un grupo de Heavy Metal sueco, e está considerado como un dos pais do chamado Black Metal e sen dúbida o fundador do Viking Metal. O seu nome proven de Elizabeth Bathory
Biografía
Formáronse en Estocolmo, Suecia no ano 1983. Tras varios cambios de nome finalmente fican como Bathory. Nese mesmo ano gravan dous temas para un recompilatorio chamado Scandinavian Metal Attack. Esas cancións causaron grande impacto nos fans e Tyfon Grammofon chamounos para gravar o seu primeiro LP.
Aínda que o disco de Venom Black Metal en 1982 acuñou o termo, realmente foron os primeiros álbums de Bathory os que definiron o xénero musical.
A finais dos anos 80 hai unha evolución na súa música e nas temáticas das letras. Ese paso deuno o Blood Fire Death, onde a temática dos viquingos comeza a ter unha forte presenza. Así mesmo as cancións tórnanse máis lentas e cun certo grao de melodía de carácter épico. O seu seguinte disco Hammerheart, confirma esta liña a seguir, xunto con Twilight of the Gods e Blood on Ice.
A mediados dos anos 90 volta, con Requiem e Octagon ao estilo dos primeiros álbums. Estes foron bastante criticados e considerados un paso atrás para a banda. Finalmente coa saga Norland volverían ó estilo viquingo, talvez a faceta súa máis coñecida.
Bandas coma Metallica, Marylin Manson, Billy Korgan e practimente tódolos grupos de Black Metal e o que hoxe chaman Viking Metal os cita como influencia.
O 3 de xuño de 2006 Black Mark Records editou unha caixa en tributo a Quorthon que contén 3 CDs cos seus temas favoritos, un libro de 176 páxinas e un DVD con entrevistas e un vídeo da canción One Road to Asa Bay.
Dschinghis Khan
"Dschinghis Khan" (ジンギスカン) é o décimo sexto single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 12 de marzo de 2008 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Gran Premio de Bélxica de 1950
O Gran Premio de Bélxica de 1950, foi unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 18 de xuño de 1950, no Circuíto de Spa-Francorchamps en Spa, Bélxica. Foi a quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1950
Informe
No momento de celebrarse o Gran Premio de Bélxica, o ritmo da tempada estaba empezando a decidir, só 14 coches chegaron ao circuíto de Spa. Incluíndo aos dominantes Alfa Romeo de Nino Farina, Juan Manuel Fangio e Luigi Fagioli. A presenza de Ferrari reduciase a dous 125 os de Luigi Villoresi e Alberto Ascari, a pesar de que Ascari tiña un novo motor V12 para probar. A fábrica do equipo Talbot-Lago tiña tres coches para Louis Rosier, Yves Giraud-Cabantous e Felipe Étancelin (convidado en lugar do lesionado Eugène Martin). O resto da grella compúñase de varios Talbot-Lago (en particular, o de Raymond Sommer), un só Alta e o Maserati de Toni Branca. Na cualificación Farina e Fangio foron os máis rápidos, como de costume, con Fagioli incapaz de igualalos. Sommer meteuse entre os Ferrari co seu vello Talbot-Lago. A carreira ía ser unha historia similar. Os Alfas foronse pola súa conta e Sommer loitou cos dous Ferrari. Cando os Alfa detiveronse a repostar combustible, Sommer atopouse na insólita situación de ser líder da carreira. Desafortunadamente, o seu motor explotou. Ascari tomou a dianteira, pero tivo parar a repostar combustible e iso significou que os Alfas adiantaranse de novo con Fangio liderando seguido de Farina e Fagioli. Farina sufriu problemas de transmisión nas últimas voltas e caeu ao cuarto lugar detrás do mellor dos Talbot-Lago pilotado por Rosier. Ascari finalizou quinto.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Febre reumática
A febre reumática é unha doenza inflamatoria, non supurativa e recorrente producida pola resposta do sistema inmunitario dalgunhas persoas predispostas aos antíxenos da bacteria estreptococo do grupo A beta-hemolítico, a partir das dúas ou tres semanas de provocar unha faringoamigdalite aguda.
A febre reumática é unha complicación serodia que pode afectar a calquera parte do organismo, e o principal órgano afectado é o corazón, onde pode afectar ao pericardio (pericardite), ao miocardio (miocardite) ou ao endocardio (endocardite). Na fase aguda produce unha pancardite que provoca valvulopatías cardíacas na fase crónica. Afecta tamén á pel (eritema marxinado), ás articulacións (poliartrite migratoria), ao cerebro (corea de Sydenham) e ao tecido celular subcutáneo (nódulos subcutáneos).
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
As Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena foron unha intendencia española (provincia) cuxa creación se iniciou contra 1767, durante o reinado de Carlos III, e que foi suprimida en 1813.
Febre reumática
Epidemioloxía
A febre reumática afecta principalmente e tende a ser recorrente en nenos de 5 a 15 anos. É a causa máis común de cardiopatías en persoas entre os 5 e 30 anos de idade en países subdesenvolvidos, onde tamén é a principal causa de morte por doenzas cardíacas en menores de 45 anos. A febre reumática ten unha incidencia moi baixa nos países desenvolvidos e relativamente alta nos países en vías de desenvolvemento. Arredor do 3% das persoas con infeccións causadas por estreptococos e sen tratamento desenvolven febre reumática. A desnutrición é un dos factores que poderían incrementar o risco de padecer febre reumática.
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
Creación
A súa creación débese a un proxecto ilustrado elaborado por Campomanes e encomendado a Pablo de Olavide, que consistía en poboar as grandes extensións despoboadas existentes no curso do Camiño Real de Andalucía: o deserto de Serra Morena ou da Peñuela, no Reino de Xaén, o deserto da Parrilla, entre Córdoba e Écija e o deserto da Monclova, entre Écija e Carmona. O obxectivo era favorecer a seguridade do tránsito das persoas e mercadorías que circulaban polo camiño de Andalucía, especialmente dos perigos derivados do bandolerismo.
Febre reumática
Patoxenia
Nos tecidos, o monocito convértese en macrófago e presenta o antíxeno aos linfocitos T os cales ao ser activados por este producen linfocinas que inician o proceso proinflamatorio dos tecidos circundantes.
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
Creación
Para iso fomentouse neses lugares a agricultura e a industria, atraendo colonos centroeuropeos católicos, principalmente alemáns, flamengos e suízos. Os primeiros colonos foron traídos polo aventureiro bávaro Johann Kaspar von Thürriegel. Ao finalizar o seu contrato, en xullo de 1769, Thürreiegel introducira algo máis de sete mil colonos; precisamente aqueles cos que Pablo de Olavide puxo en marcha as Nuevas Poblaciones.
Febre reumática
Patoxenia
Xeralmente, son afectadas as válvulas mitral e aórtica. O dano á válvula tricúspide é infrecuente e moito máis leve e, de aparecer, asóciase con lesións previas extensas das válvulas mitral e aórtica.
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
Creación
A iniciativa pretendía implantar unha nova organización social, liberada en certo modo das restricións xurisdicionais do Antigo Réxime. A repoboación debía permitir tamén a posta en cultivo de terras abandonadas nun momento no que a liberación do comercio de cereais provocara unha importante alza de prezos. Para iso redactouse o ''Foro das Novas Poboacións, que regulaba os aspectos da vida económica e social dos colonos.
Febre reumática
Cadro clínico
miniatura|Un caso de cultivo positivo de [[farinxite estreptocócica cos típicos exsudados nas amígdalas nun adolescente de 16 anos. Os antecedentes de infeccións estreptocócicas son comúns en casos de febre reumática.]] O cadro clínico preséntase de 2 a 3 semanas despois de terse producido a faringoamigdalite. Consiste en:
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
Creación
Os novos asentamentos humanos non recibiron o nome de cidade, vila ou lugar, senón que se coñecían como feligresías (freguesías) e aldeas e, todas en conxunto, como "Nuevas Poblaciones". A capitalidade da intendencia e sede do intendente estableceuse en La Carolina, cuxa construción xa estaba finalizada en 1770, e en La Carlota.
Febre reumática
Cadro clínico
A duración dun ataque reumático pode ser de 3 semanas a 6 meses sempre e cando sexa controlado e non exista unha nova infección estreptocócica que o prolongue.
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
Creación
Coa caída de Pablo de Olavide, o 22 de marzo de 1795, Tomás González Carvajal foi nomeado intendente das Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena.
Febre reumática
Diagnóstico
Coa finalidade de estandarizar o diagnóstico da febre reumática, en 1944, o Dr. T. Duckett Jones, desenvolveu unha lista de criterios onde deben encaixar os signos e síntomas de cada paciente e poder encontrar evidencias dunha infección recente por estreptococos. Baseándose nisto, a presentación na clínica dun criterio ou signo maior con dous menores ao mesmo tempo ou ben de dous signos maiores por si mesmos, pode establecer, con gran probabilidade, o diagnóstico definitivo da febre reumática, ademais da evidencia obxectiva dunha previa infección post-estreptocócica. A Asociación Americana do Corazón revisou periodicamente estes criterios en colaboración con outros grupos.
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
As Poboacións
No Reino de Xaén as novas poboacións foron as seguintes: Aldeaquemada, Arquillos, Carboneros, La Carolina, Las Correderas, Guarromán, Miranda del Rey y Magaña, Montizón, Navas de Tolosa, Rumblar e Santa Elena]. La Concepción de Almuradiel, pola súa parte, estaba encravada en La Mancha.
Febre reumática
Criterios maiores
Os criterios principais ou maiores son:
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
As Poboacións
A fregueresía de La Carolina contaba con tres aldeas: Los Cuellos, Camino de Granada e Vista Alegre. A de Carboneros, con tres: El Acebuchal, La Mesa de Carboneros e Escolástica. Guarromán, con outras tres: Arellano, Martín Malo e Los Ríos. Arquillos, con unha: El Porrosilo. Montizón, con dúas: Aldeahermosa e Venta de los Santos. Aldeaquemada con dúas: Buenos Aires y Santa Cruz. Santa Elena con unha: Aldeanueva. Miranda del Rey, con unha: Magaña. As Navas de Tolosa, con unha: Fuerte del Rey.
Febre reumática
Outros signos e síntomas
Para dar o diagnóstico cómpre que se dean unha das dúas seguintes condicións:
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
As Poboacións
No Reino de Córdoba e no Reino de Sevilla creáronse as novas poboacións de: La Carlota, La Luisiana, Fuente Palmera, San Sebastián de los Ballesteros e a aldea de San Calixto], na Serra de Tardón (termo municipal de Hornachuelos). O enxeñeiro militar José de Ampudia y Valdés realizou en 1761 o plano topográfico da Serra de Tardón.
Febre reumática
Diagnóstico diferencial
Realízase fundamentalmente con padecementos que cursan con dor e inflamación articular.
Gabín
O topónimo galego Gabín pode referirse a:
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
As Poboacións
A freguesía de La Carlota contaba con cinco aldeas: La Fuencubierta, Garabato, Pinedas, Pequeña Carlota e Vaneguillas. A de Fuente Palmera, con sete: Aldea del Río, Fuente Carreteros, La Herrería, Los Silillos, Peñalosa, Villalón e La Ventilla. La Luisiana, pola súa parte, contaba con tres aldeas: Cañada-rosal, El Campillo e Motillos.
Benegiles
Benegiles é un concello da provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León, España. Ocupa unha área de 23,59 km², cunha poboación de 399 habitantes (2007) e unha densidade de 16,91 hab/km².
Novas Poboacións de Andalucía e Serra Morena
As Poboacións
Noutros lugares do reino de Sevilla afastados do Camiño Real de Andalucía creáronse outras poboacións similares, aínda que no formaron parte das Novas Poboacións Andalucía e Serra Morena nin gozaron dos seus foros. Estas poboacións foron Prado del Rey e Algar.
Benegiles
Nome
O topónimo é un híbrido, composto do árabe ben < ibn "fillo de", e un antropónimo romance Gil, talvez en plural, ou mellor como patronímico, Gílez, con sufixo en -es, ben por arcaísmo, ben por acomodación, ao resultar pouco audíbel como apelido. Moi posibelmente correspondería a un posesor mozárabe, como foi corrente en terras leonesas.
Límites
Benegiles linda ao norte con o municipio de Aspariegos, ao sur con Molacillos, ao sueste con Gallegos del Pan, e a oeste con Torres del Carrizal.
Hidrografía
Está atravesado polo río Valderaduey.
Febre reumática
Tratamento
Suxírese que o individuo cumpra medidas xerais, como o repouso en cama de 6 a 8 semanas, que xeralmente é o tempo que dura o gromo reumático. Se a infección polo microorganismo aínda persiste, tende a usarse antibióticos específicos contra o estreptococo, como a penicilina procaínica por vía intramuscular cada 24 horas durante uns 10 días. En pacientes alérxicos á penicilina adoita recomendarse o uso de sulfametoxipiridacina a razón de 500 mg/día ou ben eritromicina en doses de 500 mg/día en caso de alerxia medicamentosa ás sulfas.
Para a xestión da febre, a dor e os síntomas articulares recoméndanse os salicitatos. Os corticoides indícanse para os casos máis graves.
Recoméndase o tratamento profiláctico de por vida.
Prevención
Para previr a recorrencia débese erradicar a infección aguda e manter unha profilaxe con antibióticos. A American Heart Association norteamericana recomenda que a profilaxe diaria ou mensual continúe a longo prazo ou mesmo de por vida.
Concluíuse que non existen evidencias convincentes que demostren unha relación directa entre procedementos dentais, gastrointestinais ou xenitourinarios e a aparición de endocardite. O uso profiláctico de antibióticos antes dun procedemento odontolóxico só se recomenda en pacientes cos factores de risco maiores, como os que teñan unha válvula cardíaca afectada, tiveran endocardite no pasado ou que teñan cardiopatía conxénita.
Estádio do Pacaembu
O Estádio Municipal Paulo Machado de Carvalho, normalmente coñecido como Estádio do Pacaembu, é un estadio de fútbol de São Paulo, situado no barrio de Pacaembu. O estadio é propiedade da Prefectura Municipal de São Paulo. O estadio foi inaugurado o 27 de abril de 1940 coa presenza do presidente Getúlio Vargas do Brasil. Ten capacidade para 37.952 persoas e as súas dimensións son 104 metros de longo por 70 de ancho.
1463
Outros
Historia ano a ano
Xerardo Moscoso
Xerardo Moscoso Caamaño, nado o 24 de febreiro de 1945 na Cidade de México e finado en Torreón (Coahuila) o 23 de maio de 2021, foi un cantautor galego, vencellado nos seus inicios ao colectivo Voces Ceibes, médico de profesión, que exercería tamén diversos oficios vencellados á interpretación dramática, tanto no cinema como no teatro.
Traxectoria
Fillo de galegos na emigración, estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, onde participou das mobilizacións estudantis do ano 1968. Nesa mesma época entrou en relación con diversos integrantes da canción, participando no recital do 26 de abril de 1968, na Facultade de Medicina, xunto con Benedicto, Xavier del Valle, Guillermo Rojo e Vicente Araguas. Nesea ocasión cantou as cancións Deuda cumprida e Réquiem Nº II. Ese recital foi un dos antecedentes da fundación do colectivo Voces Ceibes, ese mesmo ano.
Voces Ceibes
En 1973, mentres paseaba por Pontevedra o cantautor foi ameazado de morte por un falanxista que chegou a apuntalo cunha arma e tivo que ser apartado por un grupo de testemuñas. No momento de ir denunciar o feito, foi intimidado pola policía a causa da súa militancia política, e decidiu, xunto cun compañeiro, marchar esa mesma noite para Suíza. Pasou os seguintes anos entre ese país e Francia, mentres no ano 1974 Voces Ceibes desapareceu como proxecto colectivo.
Xerardo Moscoso retornou do exilio en 1976, pasando a atoparse, malia a caída do réxime, nunha situación problemática. Por unha banda seguíuselle a prohibir as actuacións e comezou a ter problemas burocráticos, non se lle recoñeceu a dobre nacionalidade e debido a isto tampouco a validación do seu título universitario. Distintas presións impediron tamén que atopara traballo. Tras un concerto con Paco Ibáñez en Vigo, as autoridades déronlle trinta días para abandonar o país. Nese ano decidiu volver a México. En 1977 saeu á luz o que foi o seu primeiro e último LP Acción Galega, parte del gravado durante a estadía en Suíza, case sen medios nin asistencia profesional.
Relación co cinema
En México pasou a traballar como extra cinematográfico, participando en diversos filmes. O azar fixo que nunha ocasión se ofrecese a atender como médico a Cantinflas durante unha rodaxe, quen lle abriu as portas a traballar como médico de rodaxe, oficio que realizou en máis de 100 filmes.
Teatro
Despois dunha longa traxectoria como médico, decidiu pasarse ao mundo do teatro, primeiro na interpretación, e anos despois, na dirección.
Durante o ano 2002 traballou como profesor de teatro do instituto Coahuilense de Cultura, e promoveu a creación do grupo de teatro La Gaviota. O grupo formouse con estudantes e obreiros dos concellos de San Pedro de las Colonias, Fc. Madero e Torreón Coahuila, nunha das zonas máis deprimidas e con maior problemática social de México. Como director de La Gaviota volveu a Galiza no ano 2007, nunha xira por diversas vilas e cidades, representando a obra La antología rota, sobre textos do poeta León Felipe.
Onomástica
A onomástica é o ramo da lexicoloxía que estuda os nomes propios. Divídese funtamentalmente en:
Rexión de Cherkasy
O Óblast de Cherkasy (en ucraíno Черкаська область) é un óblast (provincia) de Ucraína central, situado ao longo do río Dnieper. A súa capital administrativa é Cherkasy.
Xeografía
Con 20.900 km², o óblast de Cherkasy é o 18º máis grande do país, comprendendo sobre o 3,5 % da área. Fai fronteira ao norte co óblast de Kíiv, ao sur co óblast de Kirovohrad, ao oeste co óblast de Poltava, e ao leste co óblast de Vinnytsya.
Economía
A economía do óblast de Cherkasy está en gran parte dominada pola agricultura. Mentres o trigo e as remolachas de azucre son os principais produtos, a cebada, o millo, o tabaco e o cánabo son tamén cultivados.
A industria está principalmente concentrada en Cherkasy, a capital do óblast e a cidade máis grande.
Organización administrativa
Os datos seguintes incorporan a cantidade de cada tipo de divisións administrativas do óblast de Cherkasy:
Francisco Garmendia
Francisco Garmendia Agirrezabalaga, nado en Azpeitia, en 1946 e finado en Zumaia o 3 de decembro de 2015, foi un sociólogo, catedrático universitario e político vasco.
Traxectoria
Cursou os seus estudos en Teoría Política na Universidade de Múnic, onde se doutorou, e en Ciencias Políticas na Universidade Complutense de Madrid. Desenvolveu o seu labor educativo na Universidade de Deusto (1977-2011) onde foi catedrático de Socioloxía, director do máster sobre Xestión do Coñecemento e decano da Facultade en dúas ocasións. Tamén dirixiu a Escola de Maxisterio. No edito político, foi o primeiro director xeral de Política Lingüística do Goberno vasco, sendo lehendakari Carlos Garaikoetxea.
Foi autor de diversas publicacións sobre a situación social e política do País Vasco como Pueblo vasco y soberanía: aproximación histórica y reflexión ética, La democracia a debate. Democracia y participación ou o libro La soberanía en relación al pueblo vasco: dos siglos de confrontación 1802-2002, aproximación histórica; ademais colaborou en obras colectivas como Debate sobre economía. La crisis anunciada ou Política y valores en Vasconia.
Ángel Ayala
Ángel Ayala Alarco SJ, nado en Cidade Real o 1 de maio de 1867 e finado en 1960, foi un sacerdote da Compañía de Xesús, pedagogo e propagandista católico. Fundou en 1909 a Asociación Católica de Propagandistas.
O Galleiro
O topónimo galego O Galleiro pode referirse a:
Rafael
Morreu o día en que facía os trinta e sete anos, dándose a coincidencia de que naceu e morreu en Venres Santo. Malia a súa morte prematura foi inmensamente produtivo, creando unha inhabitual gran colección de pinturas. Aínda se conserva unha gran parte da súa obra, sobre todo nos Museos Vaticanos. Estes albergan as Estancias de Rafael, que foron o seu traballo central e a vez a obra máis grande da súa carreira, que quedaron sen terminar debido á súa morte.
Fillo dun pintor de modesta relevancia, foi considerado un neno prodixio pola súa precoz habilidade e ao quedar orfo formouse nos talleres de varios artistas de prestixio. Aos 25 anos obtivo o seu primeiro encargo oficial, a decoración das Estancias Vaticanas, onde pintou algúns frescos como A escola de Atenas, considerada unha das súas obras cume.
É soado pola perfección e graza das súas pinturas e debuxos. Xunto con Michelangelo e Leonardo da Vinci forma a tradicional trindade de grandes mestres deste período.
Logo dos seus anos de mocidade en Roma, gran parte da súa obra, malia ser deseñada por el foi executada polo seu taller, cunha considerable perda de calidade. Exerceu unha grande influencia na súa época, aínda que fóra de Roma a súa obra foi coñecida sobre todo a través da produción que fixeron os talleres de gravado que colaboraban con el. Logo da súa morte, a influencia do seu principal rival, Michelangelo, foi máis intensa ata os séculos XVIII e XIX, cando as calidades máis serenas e harmoniosas de Rafael foron consideradas de novo como un modelo superior.
Arrabalde, Castromao, Celanova
Arrabalde é un lugar da parroquia de Castromao no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 20 habitantes (7 homes e 13 mulleres).
Rafael
A súa carreira divídese de xeito natural en tres fases e tres estilos, descritos inicialmente por Giorgio Vasari: os seus primeiros anos en Umbría, o período posterior de catro anos en Florencia (1504 -1508), onde absorbeu as tradicións artísticas da cidade, e finalmente o seu último e triunfal período de doce anos en Roma, traballando para os papas e a súa corte.
Mocidade
miniatura|220px| Probable autorretrato de Rafael adolescente A súa nai, Magia di Battista di Nicola Ciarla, morreu en 1491 e o 1 de agosto de 1494, Giovanni Santi, o seu pai. Con 11 anos, orfo de pai e nai, quedou baixo a custodía legal dun tío seu chamado Bartolomeo, sacerdote, quen iniciou un litixio coa madrastra do mozo. Con todo, probablemente seguiu vivindo coa madrastra cando non traballaba como aprendiz cun mestre. Xa dera mostra do seu talento, segundo Giorgio Vasari, quen conta que Rafael fora «unha grande axuda para o seu pai». Un brillante debuxo autorretrato da súa adolescencia mostra o seu precoz talento como pintor. O taller do seu pai continuou funcionando e, probablemente en compañía da súa madrastra, Rafael xogou un relevante papel na súa xestión desde ben curta idade. En Urbino vai ter a oportunidade de coñecer a obra de Paolo Uccello, o precedente pintor da corte († 1475), e de Luca Signorelli, quen ata 1498 residiu e traballou na próxima Città di Castello.
Segundo Vasari, o seu pai colocouno no taller do mestre de Umbría Pietro Perugino como aprendiz, «malia as bágoas da súa nai». A evidencia dun período de aprendizaxe vén só de Vasari e doutra fonte, e foi discutida, porque a súa nai morreu cando el tiña oito anos, o que sería demasiado pronto para comezar a formarse. Unha teoría alternativa é que recibiu algún adestramento de Timoteo Viti, un pintor da corte de Urbino desde 1495. Pero os historiadores modernos están de acordo en que Rafael traballou polo menos como axudante de Perugino desde ao redor de 1500; a influencia de Perugino nas súas primeiras obras é moi evidente: "probablemente ningún outro discípulo de talento absorbera os ensinos do seu mestre como o fixo Rafael, aínda comparándoo con Leonardo da Vinci e Michelangelo ", segundo Wölfflin. Vasari escribe que, en canto a este período, era imposible distinguir as obras de ambos os artistas, pero moitos historiadores da arte modernos afirman detectar as partes que Rafael pintou como axudante en obras de Perugino ou do seu taller. Separadamente da similitud estilística, as súas técnicas eran tamén moi similares, por exemplo na densa aplicación da pintura, co uso dun medio a base de verniz, nas sombras e os adornos escuros, pero cunha aplicación máis lixeira nas partes de carne. Con todo, o exceso de resina no verniz, causou a miúdo grietas en áreas das pinturas de ambos os mestres. O taller de Perugino estaba activo tanto en Perugia como en Florencia, quizais con dúas sucursais permanentes. Considérase que en 1501 Rafael era un Mestre de Pleno Dereito, completamente formado.
A súa primeira obra documentada foi o Retablo Baronci -aínda que hai unha controversia con A resurrección de Cristo que foi realizada entre os anos 1499 e 1501- para a Igrexa de San Nicolás de Tolentino en Città di Castello, unha cidade a medio camiño entre Perugia e Urbino. Evangelista di Pian di Meleto, quen traballara para o seu pai, compartiu o encargo da obra, que data de 1500 e foi terminada en 1501, hoxe en día só quedan algunhas porcións e un bosquexo preparatorio. Durante os seguintes anos pintou obras para outras igrexas, incluíndo a Crucifixión Mond -ao redor de 1503- e Os desposorios da Virxe da Pinacoteca di Brera, así como obras para Perugia, como o Retablo Oddi -A anunciación, A Adoración dos Magos e A coronación da Virxe 1501-1503-. Probablemente tamén visitou Florencia nesta época. Trátase de obras maiores, algunhas delas como frescos, nas que Rafael limita a composición ao estático estilo de Perugino. Nestes anos tamén pintou moitas pequenas e exquisitas pinturas de cabalete, a maior parte probablemente para amantes da pintura da corte de Urbino, como As Grazas, O soño do cabaleiro ou San Miguel, e empezou a pintar a Virxe co Neno entronizados e santos.
No ano de 1502 foi a Siena por invitación doutro discípulo de Perugino, Pinturicchio, "ao ser amigo de Rafael e coñecedor da súa capacidade como artista da máis elevada calidade", porque lle axudou coas obras, e moi probablemente cos debuxos, para unha serie de frescos na Biblioteca Piccolomini da Catedral de Siena. É evidente que nesta etapa temperá da súa carreira xa era un artista moi solicitado.
Influencia florentina
miniatura|esquerda|200px|Retrato dun mozo, acaso [[Francesco Maria della Rovere, antaño pertencente o Museo Czartoryski de Cracovia e hoxe en día desaparecido.]] Rafael levou unha vida de "nómade", traballando en distintos lugares do norte de Italia, pero pasando unha boa parte do seu tempo en Florencia, quizais desde o ano 1504. Así, aínda que se fala do seu "período florentino" entre 1504 e 1508, cabe mencionar que nunca residiu aí de forma continua. En calquera caso, talvez de tanto en tanto, tiña que visitar a cidade para proverse de materiais. Existe unha carta de recomendación, datada en outubro de 1504, da nai do seguinte duque de Urbino ao gonfaloneiro de Florencia:
Como anteriormente con Perugino e outros, foi capaz de asimilar a influencia da arte florentina, respectando a evolución do seu propio estilo. Os frescos que fixo en Perugia ao redor de 1505 mostran unha nova calidade monumental nas figuras, que podería evidenciar a influencia de Fra Bartolommeo, de quen Vasari di foi amigo. Pero a influencia máis asombrosa neste período foi a de Leonardo da Vinci, quen volveu á cidade entre 1500 e 1506. As figuras de Rafael comezaron a tomar posicións máis complexas e dinámicas, e aínda que aínda os temas eran maioritariamente "repousados". Comezou a facer bosquexos de homes espidos loitando, unha das súas maiores obsesións deste período florentino. Outro debuxo é o retrato dunha muller nova, utilizando a composición piramidal en tres cuartos da recente Mona Lisa, pero cunha aparencia completamente rafaelesca. Outra das invencións compositivas de Leonardo, a piramidal Sagrada Familia, repetiuse nunha serie de obras que se consideran entre as súas máis famosas pinturas de cabalete. Pero Rafael non participa do pensamento leonardesco que pon a experiencia como base do coñecemento humano senón que para Rafael o saber humano aparece como complementario da Revelación o que leva á exaltación da verdade, do ben, da lei ou da beleza e clarifica e fai intelixibles as ambigüidades e hermetismos do seu mestre. Na Royal Collection hai un debuxo de Rafael da obra perdida de Leonardo Leda e o cisne, do que tomou a postura en contrapposto para a súa Santa Catarina de Alexandría.
Tamén perfeccionou a súa propia versión do sfumato de Leonardo, para dar máis sutileza á representación da carne, e desenvolver o intercambio de miradas entre os grupos, aínda que moito menos enigmáticos que os conseguidos por Leonardo. Ademais, soubo conservar nas súas obras a suave e clara luz de Perugino.
Leonardo era pouco menos dunha trintena de anos maior ca Rafael, pero Michelangelo, que nesa época residía en Roma, era só oito anos maior. Michelangelo detestaba a Leonardo, e en Roma empezou a detestar a Rafael ata máis aínda, atribuíndo conspiracións contra el. Rafael debeu coñecer as súas obras en Florencia, pero as súas obras máis orixinais desta época apuntan nunha dirección moi diferente. No seu Santo Enterro (Deposición Borghese) sitúa, ao modo clásico dos sarcófagos, todas as figuras na fronte, nun arranxo complexo e non completamente exitoso. Wöllflin detecta a influencia da Virxe de Michelangelo no Tondo Doni na figura arrodillada da dereita, pero o resto da composición afástase moito do seu estilo, ou do de Leonardo. Aínda que foi obra moi considerada na súa época, e moito despois retirada á forza de Perugia polos Borghese, trátase dunha obra illada na súa produción. O seu clasicismo tomaría despois unha dirección menos "literal".