cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
George H. W. Bush
Carreira política
En 1966 conseguiu ser elixido para a Cámara de Representantes polo 7º Distrito de Texas, repetindo en 1968. En 1970 tenta entrar de novo no Senado, competindo con Lloyd Bentsen, pero de novo perde nas eleccións.
Durante a presidencia de Richard Nixon foi embaixador diante as Nacións Unidas (1971-1973), e con Gerald Ford director da CIA (1976-1977). Presentou a súa candidatura para ser elixido candidato do Partido Republicano para a presidencia nas eleccións de 1980, pero perdeu diante Ronald Reagan, aínda que este elixiu a Bush como o seu candidato para a vicepresidencia.
A lista Reagan/Bush gañou de novo en 1984, contra os demócratas Walter Mondale/Geraldine Ferraro. Durante o segundo mandato como vicepresidente, Bush converteuse no primeiro vicepresidente en actuar como presidente provisorio, cando Reagan tivo que se someter a unha operación cirúrxica o 13 de xullo de 1985.
En 1988 presentou a súa candidatura para a presidencia, competindo nas primarias do Partido Republicano con Bob Dole e Pat Robertson, vencéndoos sen dificultade, e elixindo ao senador Dan Quayle como candidato á vicepresidencia para se enfrontar aos candidatos do Partido Demócrata, Michael Dukakis e Lloyd Bentsen aos que tamén vencen.
Presidencia
Continuou a política do seu predecesor, Ronald Reagan, dando prioridade á política exterior, en 1989 coa caída do Muro de Berlín apoiou a unificación alemá e mantivo o diálogo con Mikhail Gorbachov. Autorizou a invasión de Panamá para destituír ao presidente Manuel Noriega.
En agosto de 1990 Iraq invadiu Kuwait, George Bush, co aval do Congreso e das Nacións Unidas, enviou tropas ao Golfo.
Central Intelligence Agency
Historia
Entre as súas accións destacan o seu papel na defección de numerosos militares soviéticos durante a guerra fría, o rescate dun submarino atómico do fondo do Océano Pacífico en 1974 - cos seus segredos, o derrocamento de Mossadeq de Irán (1953), Jacobo Arbenz de Guatemala (1954) ou de Sukarno de Indonesia (1965). Tamén recibiu numerosas críticas por deter ilegalmente e torturar presuntos terroristas durante a súa loita contra Al Qaida.
Control
A CIA é unha axencia independente, mais está baixo a autoridade do Consello de Seguridade Nacional, se ben o seu director e os xefes máis importantes teñen relación directa coa Casa Branca. No seo do Congreso dos Estados Unidos existe un comité para fiscalizar a CIA e evitar que se cometan excesos ou omisións e teñen poderes para esixir responsabilidades civís e criminais.
A misión de CIA é apoiar o Presidente, o Consello de Seguridade Nacional, e todos os funcionarios que fan e executan a política de seguridade nacional norteamericana. Para realizar as súas funcións o persoal militar pode ser asignado temporalmente á CIA do mesmo xeito que o persoal da CIA pode servir temporalmente baixo comando militar, sen chegar a ser parte das forzas armadas.
Atribucións da CIA
esquerda|miniatura|320px|Logo da CIA no chan das súas instalacións
Executar o monitoramento da intelixencia estranxeira de forma precisa, integral, e oportuna para asegurar a seguridade nacional.
Executar actividades de contrainformación, administrando actividades especiais, e outras funcións relacionadas coa intelixencia estranxeira e seguridade nacional, cando sexa ordenado polo Presidente.
Arties e Garòs
miniatura|250px| Arties e Garòs, antigamente Arties, é un terçon tradicional do Val de Arán, utilizado como circunscrición territorial para as eleccións ao Consello Xeral de Arán. Correspóndese co antigo municipio de Arties e Garòs, hoxe parte do municipio de Naut Aran.
Central Intelligence Agency
Organización
A CIA divídese en cinco grandes áreas
Arties e Garòs
Formouse no século XVI ao dividirse en dous o antigo terçon de Garòs. Dende a restauración da estrutura administrativa tradicional do Val de Arán en 1990, elixe 2 dos 13 conselleiros do Consello Xeral de Arán.
Río Manzanares
O río Manzanares é un río español que transcorre integramente pola Comunidade de Madrid. É afluente pola marxe dereita do río Jarama. A súa cunca alta forma parte do Parque Rexional da Cunca Alta do Manzanares, mentres que o seu curso baixo é parte integrante do Parque Rexional do Sueste.
Nace en plena Serra de Guadarrama, a máis de 2000 metros de altura, e ao longo dos seus 92 quilómetros de lonxitude percorre os concellos de Manzanares el Real, Colmenar Viejo, Madrid, Xetafe e Rivas-Vaciamadrid, onde se sitúa a súa foz no Jarama.
Mono
Segundo o contexto, mono ou mona pode referirse a:
-1299
Outros
Historia ano a ano
Pennatula phosphorea
Pennatula phosphorea é unha especie de cnidario da clase dos antozoos, subclase dos octocoraliarios, orde dos pennatuláceos e suborde dos subseliforos, unha das 12 integradas na actualidade (2020) na familia dos pennatúlidos.
Subespecies
Na especie recoñécense as subespecies seguintes:
Distribución
A área de distribución de Pennatula phosphorea comprende todo o Atlántico nororiental, incluído o mar Mediterráneo, sendo frecuente nas costas norte e oeste de Escocia. Na rexión mediterránea, atópase nas costas de Grecia, Italia, España e Turquía. É relativamente común no mar Adriático. E recentemente observouse no suroeste da illa de Cefalonia, no mar Xónico oriental. Así mesmo, encóntrase tamén nas costas do norte do Atlántico oruental, no Canadá e os Estados Unidos.
Describíronse exemplares referidos a esta especie en Nova Zelandia, e tamén existen rexistros na rexión Indo-Pacífica oriental e meridional, pero a confusión con outras especies fai incerta a verdadeira distribución xeográfica de P. phosphorea.
Hábitat
Pennatula phosphorea é unha especie epibentónica, que vive nas zonas circalitorais e batiais. Encóntrase entre os 20 e os 700 m de profundidade, en fondos areosos ou lamacentos. No Mediterráneo é común desde os 25 m até os 550 m.
Bioloxía
Pennatula phosphorea é unha pluma de mar que mide até 40 cm de lonxitude (incluído o pedúnculo), e aproximadamente a metade desta lonxitude sobresae por riba do sedimento.
Todas as plumas de mar estudadas até a data de hoxe son reprodutoras gonocorísticas (unisexuais). Aínda que non hai estudos dispoñíbeis sobre o ciclo de vida da especie e a súa reprodución, os antozoos adoian teren o seguinte ciclo de vida: os gametos son vertidos ao celéntero (cavidadde gastrovascular) e expulsados ao mar pola boca; o cigoto convértese nunha larva plánula planctónica; a metamorfose comeza coa morfoxénese temperá dos tentáculos, os septos (tabiques) e a farinxe antes do asentamento larvario no extremo aboral. A proporción de sexos de P. phosphorea é de 1:1, similar a outros pennatuláceos. O tamaño mínimo para a súa madurez sexual parece ser entre os 5 e os 9 cm (de lonxitude da barra axial). Non se observaron eventos de desova nesta especie, aínda que probabelmente sexa anual, como noutras especies similares. Non se coñecen as larvas pero suponse que son lecitotróficas, dado o seu gran ovocito.
A fecundidade é elevada en P. phosphorea e aínda que a desova ocorre, segundo parece, anualmente, a duración da ooxénese supera os 12 meses. A xeración inicial de ovocitos descríbese mellor como "cuasi-continua" xa que pode suprimirse durante o inverno. Os poucos grandes ovocitos que non aparecen poderían reabsorberse, fenómeno tamén observado en varias especies de gorgonias. A vida útil das larvas aínda está por determinar.
Pennatula phosphorea, como outros pennatuláceos como Virgularia mirabilis, é bioluminescente, emitindo luz en flashes brillantes ou en pulsos rítmicos ao longo da colonia.
Ameazas
Tendo en conta que P. phosphorea vive con abundancia variábel en sedimentos brandos en ambientes circalitorais, a principal ameaza para esta especie no Mediterráneo é a perturbación mecánica polas actividades de pesca demersal, especialmente a pesca de arrastre. A pesca de arrastre de fondo provoca perturbacións crónicas e xeneralizadas nos fondos mariños en mares pouco profundos e pode provocar cambios na estrutura trófica e na función das comunidades bentónicas. Pode ter a maior influencia negativa sobre determinadas subpoboacións de P. phosphorea, eliminando principalmente os espécimes de gran tamaño, que son os individuos reprodutores. Non se realizaron estudos para estudar a redución das poboacións de P. phosphorea polas actividades pesqueiras. Porén, a especie cobre fondos brandos de lama, que son as zonas que forman os principais caladoiros de Nephrops norvegicus e outros caladoiros comerciais importantes que operan fóra de España, Italia, Alxeria e Tunisia. En moitas rexións, as pesqueiras de arrastre das cigalas utilizan artes non selectivas con mallas de pequeno tamaño, xerando capturas accidentais non desexadas que se guindan ao mar, a maioría das veces mortas ou agonizantes. Ademais da resuspensión de partículas finas debido á actividade de arrastre, a ancoraxe tamén pode causar danos físicos a especies estáticas de megafauna como as plumas de mar.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta o antedito, sospeita que a poboación de Pennatula phosphorea diminuíu nun 40 % nos últimos 20 anos (é probábel que sexan aproximadamente tres xeracións) e seguirá diminuíndo nun 20 ou 30 % nos próximos 10 anos de continuar as ameazas citadas, polo que cualifica o estado de conservación da especie como VU (vulnerábel).
Medidas de protección no Mediterráneo
Esta especie é vulnerable no Mediterráneo.
Cervantes (homónimos)
O topónimo galego Cervantes pode referirse a:
Pennatula phosphorea
Medidas de protección no Mediterráneo
Os fondos con pennátulaceos forman parte de varias accións de xestión internacionais:
Cervantes (homónimos)
Amais, como apelido Cervantes pode referirse a:
Atentados de Cataluña de 2017
miniatura|Declaración institucional do presidente da Generalitat logo do ataque terrorista en Barcelona Os atentados de Cataluña de 2017 son unha serie de ataques e incidentes terroristas que se produciron en Cataluña. Comezaron o 17 de agosto de 2017 no paseo da Rambla de Barcelona ao botarse unha furgoneta Fiat Talento branca alugada contra ducias de persoas que paseaban pola parte alta da Rambla de Barcelona. Segundo testemuñas oculares, o condutor ía facendo eses ao longo duns 550 metros para poder atropelar máis xente. O vehículo parou no medio da Rambla, xusto sobre o Mosaico do Pla de l'Os de Joan Miró. Deseguido, o condutor deixou a furgoneta e fuxiu.
Horas despois, Estado Islámico reivindicou o atentado mediante a súa axencia de novas Amaq. No ataque de Barcelona confirmáronse quince mortos –entre eles un neno de 3 anos – un centenar de feridos, quince deles graves. Por outra banda, horas despois do ataque de Barcelona, entre a noite do 17 ó 18, á 1:15 da mañá, produciuse outro atentado en Cambrils. Cinco terroristas foron abatidos na operación, que se saldou con seis feridos. Unha muller resultou ferida de gravidade en Cambrils e morreu horas despois.
Detivéronse catro persoas, tres en Ripoll, de nacionalidade marroquí, e outro en Alcanar —nado en Melilla—. Dous dos detidos en Ripoll foron o irmán de Moussa Oukabir e amigo do mesmo.​ Outra persoa ferida a mañá do xoves na explosión de Alcanar foi detido tamén.​ Segundo os Mossos d'Escuadra, o atentado en Barcelona estaría relacionado coa explosión nunha casa en Alcanar o día anterior, o 16 de agosto.​ Nesta vivenda había varias bombonas de butano e explosivos de fabricación caseira. A súa explosión accidental obrigou aos terroristas, segundo os Mossos, a elixir precipitadamente por un atropelo masivo nas Ramblas.​ O 19 de agosto identificouse ao imán de Ripoll, Abdelbaki Es Satty, tamén de Marrocos, como o radicalizador dos mozos terroristas e posible xefe da célula. O 21 de agosto confirmouse o falecemento do imán na explosión do chalé.​ Ese mesmo día foi abatido Younes Abouyaaqoub en Subirats.​
Fender Jag-Stang
250px|miniatura|Fender Jag-Stang A Fender Jag-Stang é unha guitarra eléctrica deseñada por Kurt Cobain, líder da banda Nirvana, coa intención de facer un híbrido de dúa guitarra de Fender: a Jaguar e a Mustang. Cobain suxeríu esta idea de instrumento a Fender, e o resultado foron dous prototipos para zurdos fabricados por Larry L. Brooks, das cales só unha foi tocada polo propio Cobain.
A guitarra foi enviada a Fender para que lle fixese reparacións antes de que Cobain a levase para a súa xira europea do álbum In Utero en 1994, onde rara vez foi usada ao vivo.
O prototipo de Cobain da Jag-Stang tña unha pastilla especial Fender Texas no mastro e unha DiMarzio H-3 na ponte. O modelo de produción inclúe unha pastilla sinxela "de estilo vintage" e unha humbucker de "deseño especial", cada unha delas co seu propio interruptor onde o instrumentista pode elixir as posicións de "encendido", "apagado" ou "fóra de fase". Emprega a ponte da Mustang e, como as súas predecesoras, ten unha escala curta de 24 polgadas.
Orixinalmente fabricouse no outono de 1995, despois da morte de Kurt Cobain, e Fender Japan re-lanzou a Jag-Stang dous anos despois de que fose deixada de fabricar en 2001 debido á demanda existente. Fender suspendeu a importación da Jag-Stang dende o Xapón en maio do ano 2006.
A Sonic Blue Jag-Stang de Cobain regaloulla Courtney Love ao guitarrista de R.E.M., Peter Buck, despois da morte do seu marido. Se lle pode ver tocando a guitarra (modificada para ser tocada por un destro) no vídeo musical de "What's the Frequency, Kenneth?". Mike Mills, tamén de R.E.M., tocou a mesma guitarra ao vivo na canción "Let Me In", que é un tributo a Kurt Cobain.
Percopsiformes
miniatura|300px|Amblyopsis rosae Os Percopsiformes son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Paracantopterixios (Paracanthopterygii), propios de augas mariñas.
Características
A forma do corpo é parecida á das percas. As aletas pelvianas, cando existen, sitúanse por detrás das aletas pectorais, con 3 a 8 radios brandos; na aleta dorsal presenta espiñas pero normalmente débiles. Moitas especies con escamas ctenoides. Teñen seis fendeduras branquiais. Premaxilar non protráctil.
Blessthefall
Blessthefall (BTF) é unha banda norteamericana de post-hardcore e metalcore de Phoenix (Arizona), que actualmente ten asinado un contrato con Fearless Records. Foi fundada no ano 2003 polo guitarrista Mike Frisby, o batería Matt Traynor e o baixista Jared Warth. O seu primeiro álbum, His Last Walk, co vocalista orixinal Craig Mabbitt, saíu á venda o 10 de abril de 2007. O segundo, Witness, co vocalista actual Beau Bokan, saíu á venda o 6 de outubro de 2009. O terceiro, Awakening, saíu á venda o 4 de outubro de 2011.
Orixes e His Last Walk (2003–2007)
Blessthefall foi crecendo a partir dos ensaios no instituto dos guitarristas Mike Frisby e Miles Bergsma, o batería Matt Traynor, o baixista e vocalista Jared Warth, e despois, o vocalista Craig Mabbitt. Despois de que o membro fundador Miles Bergsma deixase de asistir á Universidade de música de Berklee en Boston, lanzaron un EP composto por tres cancións a mediados de 2005 e engadiron o guitarrista Eric Lambert para formaren o seu primeiro grupo sólido. Despois, o grupo foi de xira con Alesana e Norma Jean polos Estados Unidos e o Canadá. O seu primeiro álbum, His Last Walk, saíu á venda o 10 de abril de 2007. O grupo completou en 2007 o circuíto Warped Tour por todo o país.
Blessthefall saíu de xira con Escape the Fate, LoveHateHero, Before Their Eyes, e Dance Gavin Dance na xira Black On Black durante setembro e outubro de 2007, eles tamén pertencían ao Underground Operations Tour And Loathing Tour 2007, aberto por Protest The Hero e All That Remains, con outros grupos, Threat Signal and the Holly Springs Disaster, e formaron parte da xira From First to Last's fall, comezando o 1 de novembro con A Skylit Drive e Vanna.
Saída de Mabbitt e entrada de Bokan (2008–2009)
Mentres estaban na súa primeira xira europea (con Silverstein) a finais de 2007, Craig Mabbitt deixa o grupo no Reino Unido para pasar máis tempo coa súa filla, cuxa infancia sentiu que estaba perdendo. Ata o final da xira, Jared Warth foi o vocalista mentres tocaba o baixo. Cando despois Mabbitt intentou volver a Blessthefall, o resto dos membros preferiron seguir sen el. O 15 de decembro de 2007 Blessthefall posteou un blog no seu MySpace anunciando a despedida de Mabbitt mentres Mabbitt posteou outro no seu MySpace persoal expresando os seus desexos de volver ao grupo. A pesar da partida, Mabbitt e Blessthefall continuaron sendo bos amigos.
Despois da xira europea, Blessthefall decidiron buscar un baixista temporal para que Jared Warth se puidese concentrar nos vocais. Aiden Louis, vocalista de Dear Whoever, uniuse ao grupo para ser baixista e vocalista. Esta foi a nova formación para o Taste of Chaos 2008.
A principios de 2008, Blessthefall lanzou un novo vídeo coa canción "Rise Up" do álbum His Last Walk. O vídeo (dirixido por Travis Kopach) foi o primeiro que non incluía a Mabbitt.
Un día Mabbitt recibiu unha chamada do manager de Blessthefall pedíndolle que volvese ao grupo, pero el non aceptou.
Pouco despois, o 26 de setembro de 2008, o grupo anunciou que Beau Bokan era o novo vocalista principal. Era o membro fundador do grupo Take the Crown, un grupo que lanzou un EP e un álbum completo pero que fracasou por falta de xestión.
Witness (2009–2010)
En febreiro de 2009, o grupo anunciou no seu MySpace que comezarían a gravación en estudio do seu segundo álbum en maio, despois da xira con Silverstein, Norma Jean e Before Their Eyes. O 13 de maio o grupo anunciou que asinaran un contrato con Fearless Records.
Arkanoid
Arkanoid (アルカノイド) é un videoxogo arcade desenvolvido por Taito en 1986. Creouse a partir do Breakout de Atari da década de 1970 engadíndolle "power-ups", diferentes tipos de ladrillos, unha variedade de niveis e capas visuais e de profundidade.
Bas, Goiáns, Carballo
Bas é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 45 habitantes no ano 2019 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 23 homes e 22 mulleres. Hoxe en día o número de habitantes de Bas esta decaendo ao mesmo tempo que envellece.
Blessthefall
Witness (2009–2010)
O 3 de xuño, o grupo anunciou que xa acabaran oficialmente de gravar o álbum e que sairía á venda en Nadal. Ao comezar a súa xira con August Burns Red e Enter Shikari, anunciaron que o álbum se chamaría Witness. En xullo, Blessthefall subiu ao MySpace un anaco dunha canción titulada "God Wears Gucci", lanzada en iTunes o 11 de agosto do 2009. En setembro, o grupo subiu outra canción á súa páxina, titulada "What's Left of Me". O álbum lanzouse o 8 de outubro de 2009.
En xuño de 2010 Blessthefall foi de xira por Nova Zelandia na compañía de Saosin, e por Australia con Story of the Year e Saosin. Blessthefall tocou en Auckland, Sydney, Melbourne, Brisbane e Adelaide.
Bas, Goiáns, Carballo
Bas é a aldea máis antiga e que máis preto se atopa de Carballo, isto nótase na forma antiga de construción das súas casas, polo que podemos atopar antigas casas de pedra nas que se gardan antigos instrumentos de labranza xa que Bas é unha aldea na que os seus habitantes sempre se adicaron á labranza e ao coidado dos animais.
Dättlikon
thumb|250px|Dättlikon right|90px Dättlikon, é un concello suízo do distrito de Winterthur, no cantón de cantón de Zúric. A súa poboación é de 745 habitantes (2015).
Blessthefall
Witness (2009–2010)
Despois do lanzamento de Witness, o grupo fixo a xira Atticus Fall con Finch, Drop Dead, Gorgeous e Vanna desde o 10 de outubro ata o 19 de novembro. Outros grupos incluídos na xira foron Of Mice & Men e Let’s Get It.
Bas, Goiáns, Carballo
En Bas, son coñecidos os veciños por alcumes coma os de Agosto, o do Reino, a Padula, os da Costa, os da Pedreira ou polo seu apelido como son os de Moreira.
Blessthefall
Witness (2009–2010)
En outubro de 2009, o grupo anunciou en YouTube que estaba traballando nun vídeo musical, "What's Left of Me", que se lanzou o 14 de decembro en MySpace Metal.
Bas, Goiáns, Carballo
Aínda que a maior parte do terreo de Bas é terreo rural e non se pode construír, actualmente estase a construír unha casa en Bas nunha zona edificable, polo que se pode lle asegurar unha xeración mais de vida a esta antiga aldea.
Blessthefall
Witness (2009–2010)
O 26 de xaneiro de 2010 Greeley Estates lanzou No Rain, No Rainbow, coa participacion dos vocalistas de Blessthefall Beau Bokan e Jared Warth. O álbum tamén contaba coa participación de vocalistas de Escape the Fate e Craig Mabbitt.
A súa canción "To Hell and Back," do álbum Witness, apareceu na banda sonora de Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction de Ubisoft. O tráiler do videoxogo lanzouse o 9 de abril de 2010.
Sacaron un vídeo musical da canción "To Hell and Back" o 21 de xullo de 2010, e estaban traballando no vídeo "Hey Baby, Here's That Song You Wanted", confirmado a través do seu Twitter. O grupo fixo un concurso para ver quen facía o mellor vídeo fan-made para incluílo no vídeo final.
O vídeo musical de "Hey Baby, Here's That Song You Wanted" saíu o 4 de novembro de 2010, e é unha curtametraxe dirixida por Chris Marrs Piliero, parodia da comedia de 2009 Resacón.
Awakening (2011–2012)
O 15 de febreiro de 2011 o grupo anunciou que Mike Frisby deixaba a banda. Elliott Gruenberg, pertencente a Legacy, entra como guitarrista.
Bokan confirmou que Blessthefall non tocaría no Warped Tour 2011, pero que gravarían o seu terceiro álbum. A gravación comezou en Orlando, Florida o 17 de maio de 2011. Michael "Elvis" Baskette, produtor do seu álbum previo, tamén produciría este.
O título do álbum, Awakening, carátula e lista de cancións foron anunciados o 21 de xullo. Sacaron a canción "Bottomfeeder" o 4 de agosto e o primeiro sinxelo do álbum, "Promised Ones", saíu o 16 de agosto; o segundo, "40 Days...", o 15 de setembro.
Blessthefall xuntouse con Emmure, Alesana, Motionless in White e outros grupos na xira All Stars Tour 2011.
Sacaron o vídeo musical oficial de "Promised Ones" o 11 de novembro de 2011, que comeza coa canción introdutoria do álbum titulada Awakening. O vídeo trata sobre os membros do grupo preparándose para unha guerra.
Segundo unha entrevista con Lambert e Bokan, Blessthefall planea entra no estudio en febreiro para gravar un EP con Tim Lambesis de As I Lay Dying. Despois confirmouse por Matt Traynor que non era verdade.
Cuarto álbum (2012–actualidade)
En 2012 o grupo compuxo o seu cuarto álbum.
O 14 de novembro, a través dunha entrevista con NME, confirmouse que Beau Bokan será presentado na canción "Live Or Life" no novo álbum de Bring Me the Horizon, Sempiternal.
Thai Airways International
Thai Airways International Public Company Limited (THAI) (en บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน)) é a aeroliña nacional de Tailandia, ademais de ser a máis grande do país. Formada en 1988, a compañía ten a súa sede corporativa no distrito de Chatuchak, en Bangkok, e opera principalmente dende o aeroporto de Suvarnabhumi. THAI é un dos membros fundadores da alianza de aeroliñas Star Alliance. A compañía é o principal accionista da aeroliña low-cost Nok Air, cun 49% das súas accións, e creou unha aeroliña rexional baixo o nome de Thai Smile a mediados do ano 2012, usando novos Airbus A320.
Dende o seu centro de operacións no aeroporto de Suvarnabhumi, THAI voa a 75 destinos en 35 países, usando unha frota de máis de 80 avións. A aeroliña chegou a operar dúas das rutas sen escalas máis longas realizadas, entre Tailandia e Os Ánxeles e Nova York, pero debido aos altos custos do combustible e a retirada de avións a compañía abandonou todos os seus servizos sen escalas cara os Estados Unidos en 2012. Na actualidade, os voos entre Bangkok e Os Ánxeles fan escala no aeroporto de Incheon, preto de Seúl. A rede de destinos de THAI está dominada por voos cara Europa, e o leste do suroeste de Asia, aínda que a aeroliña tamén voa a Johannesburgo e a cinco cidades de Oceanía.
Valdelugueros
Valdelugueros é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa capital está na pedanía de Lugueros (1.250 msnm), e inclúe 12 núcleos de poboación: Arintero, La Braña, Cerulleda, Llamazares, Lugueros, Redilluera, Redipuertas, Tolibia de Abajo, Tolibia de Arriba, Valdeteja, Valverde e Villaverde de la Cuerna.
Demografía
Fonte: INE
Festividades
Lugueros
Festas patronais no resto de pedanías
Adolfo Rodríguez Ansias
Adolfo Rodríguez Ansias, nado no Brasil o 11 de agosto de 1908, foi un mestre e político galego.
Nílson Esídio
Nílson Esídio, nado o 19 de novembro de 1965 en Santa Rita (Estado de São Paulo), é un exfutbolista brasileiro que xogaba na demarcación de dianteiro centro.
Traxectoria
Comezou xogando no Sestao Zinho da Segunda División Brasileira como centrocampista, ata que aos 20 anos o adestrador o probou na dianteira, onde xogaría durante o resto da súa vida profesional.
Xogou dous anos no XV Jaú de São Paulo e no ano 1988 fichou polo Internacional de Porto Alegre. A súa capacidade goleadora levouno a unha curta aventura en Europa. Chega ao Celta de Vigo na tempada 1989-90 para suplir a baixa de Amarildo, cometido no que non tivo éxito e tras un ano volveu a Brasil para gañar o campionato paulista co Gremio.
Foi pichichi cos seus seguintes equipos, Portuguesa, Corinthians, Flamengo e Fluminense, e internacional en seis ocasións.
Na liga española ademais de no Celta, xogaría no Albacete na 1993-94 e no Real Valladolid o ano seguinte, cun total de 59 encontros disputados e 16 goles.
Anos despois volveu ao Brasil para xogar en varios equipos, acabando a súa carreira no modesto Atlético Socarabana de São Paulo.
-1166
Outros
Historia ano a ano
Follente, Mántaras, Irixoa
Follente é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 34 habitantes (17 homes e 17 mulleres).
Gumersindo Areán Rodríguez
Gumersindo Areán Rodríguez, nado en 1898 en Pedroso (Rodeiro) e finado en México en 1974, foi un aviador republicano galego.
Traxectoria
Músico na súa xuventude, era membro da banda de Moimenta. O servizo militar levouno a Tetuán. Reenganchou no exército e foi ascendendo. Atraído pola aviación, fixo o curso de metrallador-bombardeiro no aeródromo de Cuatro Vientos. Pasou á Escola de Carabanchel onde acadou o título de piloto. En 1928 foi ascendido a suboficial. Realizou voos en África (ruta Tetuán-Larache) e o primeiro percorrido Tetuán-Madrid.
Ao producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936 mantívose fiel á República, que o nomeou comandante do Exército do Aire. Realizou varias misións vitoriosas que lle valeron o sobrenome de “Ave Negra”. Foi instrutor en Rusia para os novos pilotos do exército republicano, e xefe de escuadrilla de bombardeiros. Comandante dos aeródromos de Los Alcázares (Murcia) e La Zenia (Tarragona).
-1160
Outros
Historia ano a ano
Gumersindo Areán Rodríguez
Traxectoria
En 1939 marchou ao exilio en Francia, e logo de pasar por diversos campos de concentración, rematou no de Relizane (Alxeria). Logrou reunirse coa súa familia (os seus fillos José, Fernando e Marina) en Orán e en outubro de 1942 embarcaron cara México, onde permaneceu ata a súa morte en 1974.
Resultados de Alfa Romeo na Fórmula 1
A táboa seguinte detalla os resultados no Campionato Europeo de Alfa Romeo. As outras táboas amosan os resultados de Alfa Romeo na Fórmula Un.
2019–presente
(Clave)
Como fornecedor de motores
(Clave)
Resultados na Fórmula 1 fora do campionato
(Clave) (Resultados en grosa indican pole position, resultados en itálica indican volta rápida)
Bossòst
250px|thumb|Bòssost. Bossòst (en catalán: Bossost) é un concello do Val de Arán, na provincia de Lleida. Está situado no terçon de Quate Lòcs, xunto ao río Garona.
Tiña en 2014 unha poboación de 1.140 habitantes.
Glyptocephalus
Glyptocephalus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos. propios das costas do norte dos océanos Atlántico e Pacífico.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1854 polo botánico alemán Carl Moritz Gottsche.
Etimoloxía
O nome Glyptocephalus deriva dos elementos do latín científico glypto- derivado do grego antigo γλύφειν glýphein, "tallar", "esculpir", "gravar" (aquí co significado de "escarvar"), e -cephalus, forma masculinizada derivada do grego κεφαλή kephalé, "cabeza".
Especies
Segundo o WoRMS, e FishBase o xénero abrangue tan só tres especies:
Albacete
Albacete é unha cidade española situada ao sueste da Meseta Central, concretamente na rexión histórica da Mancha, aínda que actualmente situada dentro da comarca dos Llanos de Albacete, da que é o seu único municipio. É a capital da provincia de Albacete, pertencente á comunidade autónoma de Castela-A Mancha, e sede do Tribunal Superior de Xustiza de devandita comunidade autónoma.
Albacete, cos seus 166.909 habitantes (212.599 no área de atracción metropolitana), segundo datos do INE de 2008, é a maior cidade en número de habitantes de toda Castela-A Mancha.
As orixes da cidade son incertos, aínda que as primeiras certezas da súa existencia atópanse durante o dominio andalusí da zona, sendo chamada a cidade orixinalmente como Al-Basit, en árabe "A Chaira", en alusión ao carácter chairo da xeografía do lugar.
Monumentos e lugares de interese
O patrimonio monumental de Albacete, salvo escasas excepcións, non sobresae pola súa antigüidade ou espectacularidade, e ademais foi moi danado coa construción de novos bloques de vivendas durante a segunda metade do século XX. No entanto, destacan os seguintes edificios e lugares: miniatura|200px|Catedral de San Juan Bautista, Albacete.
Monty Python and the Holy Grail
Sinopse
Segundo filme dos Monty Python, no que abordan a historia do lendario rei Artur e dos seus cabaleiros que van na busca do Santo Graal.
Rafael Alonso Rodríguez
Rafael Alonso Rodríguez, nado en Amoeiro o 25 de xullo de 1901 e finado en Maceda o 21 de setembro de 1937, foi un mestre galego.
Traxectoria
Mestre que procedía da oposición de 1928, obtivo praza en Amoeiro. Foi un dos fundadores da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense. De ideoloxía radical-socialista, caracterizábase polo entusiasmo na práctica dos novos métodos pedagóxicos, e a loita contra o caciquismo local. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi perseguido. Detido, foi asasinado o 21 de setembro de 1937 na Curva Grande do Rodicio, na estrada de Ourense a Ponferrada (actual OU-536) pouco antes do Alto do Rodicio (Maceda).
Naut Aran
250px|miniatura|O [[río Garona en Arties.]] Naut Aran (Alto Arán ata 1981, Alt Aran entre 1981 e 1995) é un concello do Val de Arán, na provincia de Lleida. Tiña en 2014 unha poboación de 1.782 habitantes.
Constituíuse como municipio en 1967 pola fusión dos termos de Arties, Salardú, Gessa, Tredòs, Montgarri e Bagergue. Está formado por cinco entidades descentralizadas: Arties e Garòs (no terçon do mesmo nome), Bagergue, Gessa, Tredòs e Unha (estes no terçon de Pujòlo). A capital municipal é Salardú.
O acceso a Naut Aran dende a cara sur dos Pireneos faise pola estrada C-28, que atravesa o Porto da Bonaigua e conecta o Val de Arán co Pallars Sobirà. No municipio atópase a estación de esquí Vaquèira-Beret, unha das máis extensas dos Pireneos.
Lago Michigan
miniatura|dereita|200px|Solpor no Lago Michigan
O Lago Michigan é un dos cinco Grandes Lagos da América do Norte. Está rodeado, en sentido horario a partir do sur, polos Estados de Indiana, Illinois, Wisconsin, e Míchigan, cuxo nome deriva do lago.
Características
O lago Michigan é o único dos Grandes Lagos completamente dentro das fronteiras dos EUA; os outros catro están compartidos co Canadá.
Cunha superficie de 57.750 km2, é o maior lago de auga doce nos EUA, e o quinto no mundo. O seu punto máis profundo alcanza os 281 m e contén un volume de cerca de 4.918 km3 de auga. A súa superficie fica a 580 pés sobre o nivel do mar, o mesmo que o lago Hurón, co que está unido a través dos estreitos de Mackinac. Xeoloxicamente, o Michigan e o Hurón forman unha única masa de auga.
miniatura|250px|Area e herbas da praia
Cidades
As cidades con máis de 30.000 habitantes nas marxes do lago Michigan son:
Cerca de 12 millóns de persoas viven ao redor do lago Michigan, cuxo extremo sur está densamente industrializado.
As praias do lago Michigan, especialmente as praias do oeste do estado de Michigan e do norte de Indiana, son famosas pola súa beleza. A area é suave e branca, e é frecuente encontrar altas dunas de area cobertas con herba e [rambling sand cherries] e a auga é fresca e sorprendentemente límpida. Desde a maioría das praias de Michigan non é posíbel distinguir o estado de Winsconsin, do outro lado do lago.
Nas marxes do lago están localizados algúns parques naturais, como o Sleeping Bear Dunes National Lakeshore e Indiana Dunes National Lakeshore. Parte das marxes pertencen tamén ás reservas de Hiawatha National Forest e Manistee National Forest. Parte do Michigan Islands National Wildlife Refuge está localizado no lago Michigan.
Quen viaxe con coche e desexe atravesar o lago Michigan, pode facelo a través do servizo de ferries que opera entre Ludington, Michigan e Manitowoc, Wisconsin.
Les
250px|miniatura|Les. Les é un concello do Val de Arán, na provincia de Lleida. Está situado no terçon de Quate Lòcs, xunto ao río Garona. Tiña en 2014 unha poboación de 968 habitantes.
É coñecido polas súas augas termais (Banhs de Les) e pola tradición do Haro, un tronco de abeto que se planta o día de San Pedro na praza da vila e se queima na noite de San Xoán.
Serratula seoanei
Serratula seoanei é unha planta fanerógama pertencente á familia das asteráceas.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1889 polo botánico alemán Heinrich Moritz Willkomm en ''Oesterr. Bot. Z. '' 39: 317, quen a dedicou en homenaxe ao seu amigo o naturalista galego Víctor López Seoane.
Porén, é unha das moitas especies do xénero Serratula, e pata moitos autores é un sinónimo de Serratula tinctoria Linnaeus, a Serratula tinctoria subsp. seoanei (Willk.) M. Laínz. Por exemplo, para The Catalogue of Life, 3 de xaneiro de 2011.
Castro de Castromao
Co nome de Castro de Castromao podémonos referir a:
Alberto Mouriño Castro
Alberto Mouriño Castro, nado en Lugo en 1984, é un escritor galego coñecido como Mou de Lugo.
Traxectoria
É diplomado en Ciencias Empresariais e Técnico Superior de Sistemas Informáticos. Actualmente vive na Coruña.
Comezou a escribir durante a súa adolescencia. É membro do Club de Poesía Diversos e do grupo musical Fresquiños.
-1121
Mortes
Historia ano a ano
Francisco Umbral
Francisco Umbral, nado en Madrid o 11 de maio de 1932 e finado en Boadilla del Monte (Madrid) o 28 de agosto de 2007, chamado en realidade Francisco Pérez Martínez, foi un xornalista, novelista, biógrafo e ensaísta español.
Vida persoal
Fillo de Ana María Pérez Martínez, naceu en Madrid se ben botou a infancia na provincia de Valladolid, posto que o levaron a Madrid só para nacer. Pasou os seus primeiros cinco anos na vila de Laguna de Duero. Tivo unha complexa relación coa nai e unha precaria saúde, que motivou tanto a súa escolarización serodia como a compulsiva afección pola lectura e a literatura. Aos catorce anos comezou a traballar de auxiliar nun hotel.
En 1959 casou coa fotógrafa María España Suárez Garrido, fotógrafa de El País, e tivo un fillo, "Pincho", que faleceu con seis anos de leucemia, feito do que naceu o seu libro máis lírico, doído e persoal: Mortal y rosa (1975). No ano 2003 sufriu unha pneumonía derivada dunha operación intestinal, da que se recuperou.
Escritor polémico, protagonizou episodios de discusión pública que foron moi difundidas na prensa española da época, como cando en 1993 chamou "paifocos" aos habitantes de Aranda de Duero por homenaxear a José María Aznar ou cando protestou nun programa televisión porque non lle preguntaran polo libro que acababa de publicar.
Iso inculcou no autor un característico talante altivo e desesperado, absolutamente entregado á escritura, que lle suscitou non poucas polémicas e inimizades.
Traxectoria profesional
En Valladolid comezou a escribir na revista Cisne, do S.E.U., e asistiu a lecturas de poemas e conferencias. Emprendeu a súa carreira xornalística en 1958 en El Norte de Castilla promocionado por Miguel Delibes, quen se deu conta do seu talento para a escritura. Máis tarde trasladouse a León para traballar na emisora La Voz de León e no xornal Proa e colaborar en El Diario de León. En 1961 marchou a Madrid como correspondente, onde frecuentaría o faladoiro do Café Gijón, onde recibiría a amizade e protección do escritor Camilo José Cela, grazas a quen publicaría os seus primeiros libros. Describiría eses anos en La noche que llegué al café Gijón. Converteríase en poucos anos, usando os pseudónimos Jacob Bernabéu e Francisco Umbral, nun cronista e columnista de prestixio en revistas como La Estafeta Literaria, Mundo Hispánico (1970-1972), Ya, El Norte de Castilla, Por Favor, Siesta, Mercado Común, Bazaar (1974-1976), Interviú ou La Vanguardia, aínda que sería principalmente polas súas columnas nos diarios El País (1976-1988), en Diario 16, no que empezou a escribir en 1988, e en El Mundo, onde escribiu desde 1989 ata 2007 a sección Los placeres y los días. Obtivo o Premio González Ruano en 1980 polo seu artigo El trienio, publicado durante a súa etapa en El País e en 1990 o Mariano de Cavia polo artigo Martín Descalzo, xa dos tempos de El Mundo. En 2003 recibiu o premio de xornalismo Mesonero Romanos.
Traxectoria literaria
Alternou a produción xornalística cunha regular publicación de novelas, biografías, crónicas e autobiografías testemuñais; en 1981 fai unha breve incursión no verso con Crímenes y baladas.
O seu estilo foi moi impresionista, de sintaxe moi solta, metaforicamente complexo e abondoso en neoloxismos e referencias intertextuais. Por este requintamento da súa escritura foi escasamente traducido, se ben recibiu o apoio da crítica e doutros colegas escritores, como Fernando Lázaro Carreter e Miguel Delibes, que o cualificaron como "un dos primeiros prosistas da lingua española do século XX" e como "o escritor máis renovador e orixinal da prosa hispánica actual", respectivamente. Como cronista político Umbral foi satírico e agresivo, dende unha posición de completa independencia, non aliñado con ningún dos partidos políticos españois.
Malia ser candidato unha vez (1986), nunca foi elixido como membro da Real Academia Española. Recibiu en 1996 o Premio Príncipe de Asturias das Letras, en 1997 o Premio Nacional das Letras Españolas polo conxunto da súa obra, e no 2000 o Premio Cervantes.
Alcobaça
Alcobaça é unha cidade e concello portuguesa do distrito de Leiria. Ten unha área de 408,14 km² e 56 693 habitantes (2011), o segundo máis poboado da Comunidade Intermunicipal do Oeste e do distrito de Leiria, subdividido en 13 freguesías. O concello limita polo norte co concello da Marinha Grande, polo leste con Leiria, Porto de Mós e Rio Maior, polo suroeste con Caldas da Rainha e polo oeste con Nazaré (que o rodea por tres lados), tendo dous anacos de costa atlántica, a noroeste e suroeste.
Gran Premio de Bélxica de 1960
miniatura|Restos do coche de Alan Stacey despois do seu accidente mortal no Gran Premio de Bélxica 1960. No recuadro, Stacey antes da carreira. O Gran Premio de Bélxica de 1960 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 19 de xuño de 1960 no Circuíto de Spa-Francorchamps en Spa, Bélxica. Foi a quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de. É lembrado como un dos días máis nefastos da historia da Fórmula 1 debido á morte de Chris Bristow e Alan Stacey e os graves accidentes de Stirling Moss e Mike Taylor.
A distancia da carreira alargarase de 24 a 36 voltas. Os resultados poñen en relevo un trazo infrecuente nas normas sobre a clasificación dos non clasificados. Baixo as regras actuais, Graham Hill clasificaríase terceiro, xa que completou a volta 35 antes que Gendebien. Hill retirouse despois, nos boxes, pero non se clasificou xa que non empuxou o seu coche ata a liña de meta logo de que chegara o gañador (como exixían as normas da época). De feito, a regra de cruzar a liña de meta foi aplicada de xeito diverxente, no Gran Premio de Alemaña de 1959, Harry Schell clasificouse sétimo a pesar de completar só 49 das 60 voltas da carreira.
Abejuela
Abejuela (en Abechuela) é unha poboación de Aragón na provincia de Teruel. No 2018 tiña 49 habitantes nunha superficia de 87 km².
Historia de Cuba
miniatura|160px|Soldados cubanos, [[1898]]
Abejuela
Xeografía
É o municipio máis meridional de todo Aragón e encóntrase na serra de Javalambre, na comarca de Gúdar-Javalambre. O concello ten 8000 hectáreas de bosques e terras de labranza entre altitudes de 800 m a 1 610 m. A poboación está a 1 167 m de altitude. Dentro do termo municipal áchase a pedanía de La Cervera.
Historia de Cuba
Cuba foi unha das primeiras illas ocupadas polos conquistadores casteláns. A illa, chamada polos nativos Bohío, foi visitada por Colón na súa primeira viaxe o 24 de outubro de 1492, aínda que o almirante a consideraba terra continental pertencente aos dominios do Gran Khan. Déuselle o nome de La Juana, nome da filla dos Reis Católicos e a súa insularidade foi probada en 1509 por Sebastián de Ocampo.
Abejuela
Xeografía
A súa distancia respecto a Teruel é de 79 km, e de 78 km respecto a Valencia.
Historia de Cuba
Colonia española
O gobernador da Española, Diego Colón, encargou a Diego Velázquez de Cuéllar organizar unha expedición para conquistar e poboar Cuba en 1511, o que Velázquez realizou, sendo o seu primeiro gobernador.
Abejuela
Festas
Celebra as súas festas os días:
Historia de Cuba
Colonia española
Foi ocupada durante once meses por Inglaterra, de agosto de 1762 a xullo de 1763. No Tratado de París (1763), España obtén a devolución de Cuba.
Os colonizadores españois estableceron a cría de gando e a sementeira de cana de azucre e tabaco como os principais obxectivos económicos de Cuba. A medida que a poboación indíxena desaparecía, importábanse escravos africanos para traballar nos ranchos e plantacións. A escravitude foi abolida en 1886.
Independencia de España
dereita|miniatura|Oficiais españois e estadounidenses durante a evacuación [[España|española da Habana, 1898.]]
esquerda|miniatura|160px|Memorial de [[José Martí na Habana.]]
Cuba foi a última colonia española importante en lograr a independencia, tras unha loita de 30 anos que comezou en 1868. José Martí, o heroe nacional cubano, iniciou o pulo final para a independencia en 1895. En 1898, despois de que o USS Maine afundise na Baía da Habana o 15 de febreiro, debido a unha explosión de orixe descoñecida, Estados Unidos entrou na guerra. En decembro do mesmo ano, España entregou o control de Cuba aos Estados Unidos segundo o Tratado de París. O 20 de maio de 1902 Estados Unidos outorgoulle a Cuba a independencia, mais retivo o dereito de intervir para preservar a independencia e estabilidade de Cuba de acordo coa emenda Platt. En 1934 a emenda foi abolida e os Estados Unidos e Cuba reafirmaron o acordo de 1903, segundo o cal se lle arrendaba a base naval da Baía de Guantánamo aos Estados Unidos.
Revolución cubana
dereita|miniatura|220px|Cartel enfronte da oficina de intereses [[EUA|estadounidenses, na Habana]]
esquerda|miniatura|150px|Unha das fotografías que desencadeou a [[Crise dos mísiles de Cuba|crise dos mísiles]]
Castro proclamou a Cuba estado socialista o 16 de abril de 1961. Durante os 30 anos seguintes, estableceu unha relación estreita coa Unión Soviética, ata que esta última desapareceu en 1991. A relación entre os Estados Unidos e Cuba deteriorouse axiña a medida que o réxime cubano expropiaba propiedades estadounidenses e avanzaba para a adopción dun sistema comunista de partido único. En resposta a isto, Estados Unidos impuxo un embargo sobre Cuba en outubro de 1960 e, para responder ás provocacións de Castro, rompeu relacións diplomáticas o 3 de xaneiro de 1961. O 17 de abril dese ano produciuse a invasión de Baía de Cochinos por parte dun grupo de 1500 exiliados organizados pola CIA. A tensión entre os dous gobernos culminou coa crise dos mísiles en outubro de 1962.
A caída da Unión Soviética significou un duro golpe para a illa, fortemente subsidiada polos soviéticos, mais Castro logrou manterse no poder, grazas a recibir algunhas divisas polo turismo e, nos últimos anos, co orzamento petroleiro do goberno venezolano de Hugo Chávez.
DualShock
Ao longo da historia das consolas de sobremesa de Sony, coñecidas como PlayStation, existiron unha gran variedade de gamepads para elas. Aquí están toda as versións (exceptuando a primeira versión que non tiña pancas analóxicas, e non é DualShock).
DualShock
Control DualShock de [[PlayStation 1|miniatura|200px]] DualShock é o gamepad analóxico da Playstation. Deseñouse sobre o xa existente mando analóxico de Sony Playstation (que engadía dúas pancas analóxicas en comparación ao gamepad orixinal) acrecentando a función de vibración interna e función de botón ás pancas, que ao premelas toman as funcións dos botóns L3 (para a panca esquerda) e R3 (para a dereita), alén de forralos con goma para mellorar a suxeición. Xeralmente, a panca esquerda é utilizada sempre para o movemento e a dereita ten un uso indefinido.
O gamepad é un elemento moi importante para xogar algúns xogos de Playstation ou Playstation 2, como por exemplo Ape Escape (que requiría o uso de DualShock para poder xogar), Crash Bandicoot: Warped, Spyro the Dragon, Tekken 3 ou Gran Turismo.