cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Módena
Idade Media
Os seus exiliados fundaron unha nova cidade a poucos quilómtros ao noroeste, aínda representada pola aldea de Cittanova (literalmente "cidade nova"). Sobre finais do século IX, Módena foi restaurada e refortificada polo seu bispo, Ludovicus. Nesa época compúxose a Canción dos vixías de Módena. Máis tarde a cidade formou parte das posesións da Condesa Matilde de Toscana, converténdose nunha comuna a partir do século XII. Nas guerras entre Emperador Frederico II e o Papa Gregorio IX Módena púxose do lado do emperador.
A familia Este foi identificada como señores de Módena desde 1288 (Obizzo d'Este). Despois da morte do sucesor de Obizzo (Azzo VIII, en 1308) a comuna reafirmouse, pero en 1336 a familia Este estaba permanentemente no poder. Baixo Borso d'Este Módena pasou a ser ducado.
Moderno tardío e contemporáneo
Ampliada e fortificada por Ercole II, converteuse na principal residencia ducal cando Ferrara, a principal sede da familia Este, caeu en mans do Papa en 1598. Francesco I d'Este, duque de Módena (1629–1658) construíu a cidadela e comezou o palacio, que foi embelecido en gran parte por Francesco II. No século XVIII, Rinaldo d'Este foi expulsado dúas veces da súa cidade polas invasións francesas, e Francesco III construíu moitos dos edificios públicos de Módena, pero os cadros de Este vendéronse e moitos deles acabaron en Dresde. Ercole III morreu no exilio en Treviso, tras rexeitar as ofertas de compensación napoleónicas cando Módena pasou a formar parte da República Cispadana napoleónica. A súa única filla, María Beatrice d'Este, casou con Ferdinando I, arquiduque de Austria-Este, fillo da emperatriz María Teresa de Austria e en 1814 o seu fillo máis vello, Francisco IV, recibiu de volta as propiedades dos Este. Rapidamente, en 1816, desmantelou as fortificacións e comezaron os anos de Módena baixo o dominio austríaco.
O seu fillo Francisco V tamén foi un gobernante xusto e coidou coas súas propias mans ás vítimas da guerra e do cólera. Porén, el tamén tivo que afrontar a máis revolucións de inspiración estranxeira e foi expulsado temporalmente de Módena nas Revolucións europeas de 1848. Foi restaurado, entre unha ampla aclamación popular, polas tropas austríacas. Dez anos máis tarde, o 20 de agosto de 1859, os revolucionarios invadirona de novo (esta vez os piemonteses), anexando Módena a0 revolucionario Reino de Italia da Casa de Savoia.
Palacio Ducal
thumb|center|800px|Palazzo Ducale, xuño 2015. thumb|Palazzo Comunale, concello de Módena thumb|Interior da catedral.
O Palacio Ducal, iniciado por Francisco I d'Este en 1634 e rematado por Francisco V, foi a sede da corte dos Este entre os séculos XVII e XIX. O pazo ocupa o lugar do antigo Castelo dos Este, noutrora situado na periferia da cidade. Aínda que xeralmente se atribuíu a Bartolomeo Avanzini, suxeriuse que se buscara consello e orientación no proceso de deseño das luminarias contemporáneas a Cortona, Bernini e a Borromini.
O Palacio alberga actualmente a Accademia Militare di Modena, o Museo Militar e unha preciosa biblioteca.
O Pazo ten unha fachada barroca desde a que se accede ao Patio de Honra, onde se celebran as cerimonias militares, e á Escaleira de Honra. O Salón Central ten un teito pintado ao fresco coa Incoronation of Bradamante de Marco Antonio Franceschini do século XVII. O Salottino d'Oro ("Salón dourado"), cuberto con paneis extraíbles dourados, foi utilizado polo duque Francisco III como o seu principal gabinete de traballo.
Casa do Concello
Fronte á Piazza Grande (Patrimonio da Humanidade da UNESCO), o Concello de Módena construíuse nos séculos XVII e XVIII a partir de varios edificios preexistentes construídos a partir de 1046 como dependencias municipais.
Caracterízase pola Torre do Reloxo (Torre dell'Orologio, finais do século XV), noutrora emparellada con outra torre (Torre Civica) derrubada tras un terremoto en 1671. No interior destaca a Sala del Fuoco ("Salón do Lume"), cun friso pintado de Niccolò dell'Abbate (1546) que retrata personaxes famosos da Antiga Roma sobre un típico fondo emiliano. O Camerino dei Confirmati ("Cámara dos Confirmados") alberga un dos símbolos da cidade, a Secchia Rapita, un cubo gardado en memoria da vitoriosa Batalla de Zappolino (1325) contra Boloña. Esta reliquia inspirou o poema do mesmo título de Alessandro Tassoni. Outra reliquia da Idade Media en Módena é a Preda Ringadora, unha pedra de mármore rectangular xunto ao pórtico do pazo, usada como plataforma de oradores, e a estatua chamada La Bonissima (a boísima), esta última, representando unha figura feminina, erixíuse na praza en 1268 e posteriormente instalouse sobre o portico.
A Catedral e a Ghirlandina
O campanile gótico (1224–1319) chámase Torre della Ghirlandina pola grilanda de bronce que rodea ao catavento.
Clima
Módena ten un clima subtropical húmido, con influencias de continental. Ten unha precipitación media anual de 809 mm.. Os veráns son calorosos e os invernos frescos, con neve. Este clima é descrito pola clasificación climática de Köppen como Cfa.
Administración municipal
De 1946 a 1992, Módena tivo unha serie de alcaldes comunistas. Desde os anos 90, a cidade foi gobernada por coalicións de centro-esquerda.
O corpo lexislativo do municipio (comune) é o Concello (Consiglio Comunale) que está composto por 35 membros elixidos cada cinco anos. O órgano executivo de Módena é o Comité da Cidade (Giunta Comunale) composto por 9 assesores, o tenente de alcalde e o alcalde. O actual alcalde (2019) de Módena é Gian Carlo Muzzarelli, membro do Partido Democrático.
Economía
thumb|Un [[Maserati Gran Turismo]] Módena e a súa provincia son unha das zonas máis ricas de Italia, grazas a unha rica agricultura e a numerosas pequenas e medianas empresas manufactureiras. Entre os maiores empresarios están BPER Banca, a editorial Grupo Panini, Grupo Cremonini, unha das maiores empresas de envasado e restauración de carne de Europa, Grandi Salumifici Italiani e Parmareggio, Gruppo Fini outras grandes empresas de transformación de alimentos, Liu·Jo, unha grande empresa de roupa.
Industria do automóbil
Módena é, xunto con Turín, un dos principais centros da industria automotriz de Italia, cunha rica historia e tradición neste campo. A emblemática marca Ferrari foi fundada en Módena polo lendario magnate dos automóbiles Enzo Ferrari, e hoxe ten a súa sede nas aforas da cidade, no suburbio de Maranello. Varios outros fabricantes italianos de automóbiles de luxo como Pagani, Lamborghini e Maserati teñen a súa sede na zona de Módena. O fabricante de motocicletas eléctricas Energía Motor Company ten a súa sede na cidade.
Citania de Briteiros
A citania de Briteiros é un sitio arqueolóxico da Idade de Ferro do norte de Portugal. É unha das citanias máis características da cultura castrexa do noroeste da Península Ibérica.
Xerta
Xerta é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Ebre.
Citania de Briteiros
As ruínas foron descubertas polo arqueólogo Martins Sarmento en 1875, sendo un dos primeiros castros escavados e estudados con métodos científicos.
Situación
miniatura|300px Sitúase no alto do monte de São Romão, nun macizo da Serra da Cabreira, na freguesía de São Salvador de Briteiros e parte na freguesía de São Bento de Donim, ambas no concello de Guimarães (a aproximadamente 15 km ao Noroeste desta cidade), no distrito de Braga. Fica tamén preto dos santuarios do Sameiro e do Bom Jesus de Braga. O lugar está a unha altura sobre o nivel do mar de 336 metros
Descrición
miniatura|300px|Citania de Briteiros. Consiste, basicamente, nos restos dun poboado amurallado. O sistema defensivo componse de tres murallas, con dous metros de ancho de media, e cinco metros de altura.
A influencia da romanización no poboado, a partir do século I a. C., é evidenciada en numerosos vestixios, como inscricións latinas, moedas da República, do Imperio, fragmentos de cerámica importada (terra sigillata), vidros etc. Revélase nesta cultura trazos da influencia indíxena no dispositivo topográfico do poboado, no trazado das murallas, na planta circular das casas, no proceso da súa construción e na decoración con motivos xeométricos.
Un dos monumentos prerromanos máis curiosos é o coñecido como pedra formosa, un balneario, composto por unha pequena cámara redonda unida a un recinto cuadrangular. Os dous compartimentos dividíanse por unha estela de forma pentagonal, cunha pequena abertura no fondo para poder pasar dun lado para o outro. Unha das cámaras servía para tomar baños de vapor, a outra para baños de auga fría. Durante algún tempo, pensouse que este tipo de edificacións foran algún tipo de edificio de carácter funerario.
Outros monumentos do mesmo tipo foron identificados en diversos castros da antiga Gallaecia, en Barcelos, na citania de Sanfins.
Como testemuño do primitivismo das orixes da citania de Briteiros atopáronse machados de pedra neolíticos ou de bronce inicial. Por outro lado, as mámoas situadas nos arredores da citania e os gravados rupestres dos montes próximos mostran a existencia dunha cultura autóctona anterior á romana. Esta citania debeu ser definitivamente abandonada no século III.
Interpretacións recentes permiten atribuír á Citania de Briteiros o papel de capital política dos Callaeci Bracari no inicio do século I d. C., onde se reuniría o respectivo "consilium gentis" na grande casa circular de banco corrido.
Exposición Internacional
miniatura|[[Exposición Internacional de Zaragoza de 2008|Expo 2008 Zaragoza, Zona de participantes internacionais oficiais.]] Unha exposición internacional é un evento acreditado pola Oficina Internacional de Exposicións (BIE), de acordo coas definicións, obxectivos e regras que establece a Convención relativa ás Exposicións Internacionais.
Definición e obxectivos
De acordo co artigo 1º da Convención relativa ás Exposicións Internacionais:
Praying with Anger
Sinopse
Un mozo hindú volve ó seu país tras unha bolsa nos Estados Unidos e ó chegar séntese un estranxeiro na súa propia casa.
Joseba Agirre López
Joseba Agirre López, nado en Ortuella (Biscaia) o 17 de marzo de 1964, é un futbolista vasco xa retirado, que xogaba de centrocampista.
Isidoro Diéguez Dueñas
Isidoro Diéguez Dueñas, nado en Puertollano o 19 de xaneiro de 1909 e finado en Madrid o 21 de xaneiro de 1942, foi un político comunista español.
Joseba Agirre López
Traxectoria
Comezou a xogar no Sestao Sport Club en 1981. En 1983 fichou polo Athletic Club de Bilbao para xogar co filial, o Bilbao Athletic, na Segunda división española. Debutou en primeira división en setembro de 1984 contra o Sevilla FC, pero non se incorporou ao primeiro equipo até a tempada 1986/87. Co Athletic Club xogou catro campañas, aínda que só foi titular indiscutible na 1987/88, con 37 encontros disputados. Estivo ano e medio sen xogar por mor dunha grave lesión, e ao seu regreso disputou algúns partidos con equipo filial.
Isidoro Diéguez Dueñas
Traxectoria
Membro do Comité Provincial de Madrid do PCE dende 1936, durante a Guerra Civil participou nas frontes onde se desenvolveu a defensa de Madrid fronte ao avance das tropas do bando sublevado. Chegou a ser membro do Comité Central do PCE. Participou na Junta de Defensa de Madrid como conselleiro suplente. Ao final da guerra fuxiu de Madrid camiño de Valencia, para rematar cruzando en barco a Francia. Pasou pola Unión Soviética e Estados Unidos e rematou en México, arribando a Tamaulipas o 8 de decembro de 1939. O Partido Comunista enviouno de regreso a España para participar na reconstrución interna da formación. Saíu de México destino Lisboa, chegando a Portugal no verán de 1941, en plena segunda guerra mundial. Foi detido pola ditadura portuguesa xunto a outros dirixentes comunistas españois e entregado ás autoridades españolas. Pasou polo cárcere de Porlier en Madrid, foi xulgado en consello de guerra con Jesús Larrañaga, Manuel Asarta Imaz, Jaime Girabau Estévez, Francisco Barreiro Barciela, Eladio Rodríguez González, Jesús Gago Correa e Jacinto Nogueira Nogueira e condenado a morte por "adhesión a la rebelión" e actividades contra a Lei de Seguridade do Estado, xunto con Jesús Larrañaga, Manuel Asarta, Jaime Girabau, Francisco Barreiro e Eladio Rodríguez, sendo fusilados nas inmediacións do Cemiterio de Este dous días despois do xuízo.
Joseba Agirre López
Traxectoria
No verán de 1990 fichou polo Real Burgos, tamén de primeira división. Foi titular nas tres tempadas e media que estivo no equipo, as tres primeiras na máxima categoría e no comezo da campaña 1994/95 en segunda división. Xogou máis de 100 encontros co equipo castelán, e meteu 10 goles.
A comezos de 1994 fichou polo Celta de Vigo, adestrado por Txetxu Rojo e que tiña outros vascos como Borja Agirretxu, Patxi Salinas ou Luis Dadíe. No equipo vigués xogou once partidos de liga, debutando no Estadio de Balaídos o 20 de febreiro fronte ao CD Tenerife. Meteu un gol ante o Albacete Balompié no Estadio Carlos Belmonte o 16 de abril dese ano. Catro días despois o equipo celeste xogou a final da Copa do Rei, que perdeu nos penaltis fronte ao Real Zaragoza.
No verán de 1994 fichou polo Deportivo Alavés, de segunda división. Trala disputa da tempada 1995/96, na que xogou 30 partidos, decidiu retirarse.
Rangárvallasýsla
Rangárvallasýsla é un dos vinte e tres condados islandeses. Atópase ao sur de Islandia, en Suðurland. As súas principais poboacións son Hvolsvöllur e Stórófshvoll, ámbalas dúas cunha poboación de 187 habitantes.
Xeografía
O condado de Rangárvallasýsla está situado ao sur da illa, lindando cos condados de Vestur-Skaftafellssýsla ao leste, Árnessýsla ao oeste, e con Norður-Þingeyjarsýsla e Eyjafjarðarsýsla ao norte. Abrangue unha extensión de 7.265 quilómetros cadrados. A altitude media do territorio é de 170 msnm. Posúe un clima frío, ao igual que o resto do país.
Municipios
Rangárvallasýsla comprende os seguintes municipios:
Localidades
Rangárvallasýsla comprende as seguentes localidades:
TACACS
TACACS (acrónimo de  Terminal Access Controller Access Control System , en inglés “sistema de control de acceso mediante control do acceso desde terminais”) é un protocolo de autenticación remota que se usa para comunicarse cun servidor de autenticación comunmente usado en redes Unix. TACACS permite a un servidor de acceso remoto comunicarse cun servidor de autenticación para determinar se o usuario ten acceso á rede. TACACS está documentado no RFC 1492.
Antonio Domínguez Olano
Antonio Domínguez Olano, coñecido como Antonio D. Olano ou Antonio de Olano, nado en Vilalba o 25 de maio de 1938 e finado en Madrid o 29 de decembro de 2012, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Traballou en periódicos como La Noche, El Correo Gallego, El Alcázar, Pueblo, Sábado Gráfico, ABC, Gaceta Ilustrada ou La Codorniz. Foi correspondente de guerra en varios países, e colaborou na Cadena SER.
Prestoulle servizos ao PCE, como a entrevista que mantivo con Xosé Castro Veiga en 1953 enviado por Santiago Carrillo para pedirlle que depuxese as armas, e ao réxime franquista, sobre todo a Manuel Fraga, do que foi colaborador e amigo. Traballou en África e en Cuba, onde acompañou a Fidel Castro desde Sierra Maestra á Habana.
Hortensia
O termo hortensia pode referirse a:
Antonio Domínguez Olano
Traxectoria
Como autor teatral en lingua castelá estreou 30 obras, destacando Locos por la democracia, ''Madrid. Pecado moral, Las divinas ou Cara al sol con la chaqueta nueva''. Publicou as novelas Los hombres se visten de plata e La España del buitre. Xunto ao seu amigo Borobó escribiu a versión teatral d'A Bela Otero. Con Juan Pardo fixo comedias musicais, e colaborou no disco Galicia miña nai dos dous mares con poemas de Ramón Cabanillas, Curros Enríquez, Rosalía de Castro e el mesmo. Tamén foi guionista de cine e radio, poeta e biógrafo e amigo de Pablo Picasso e Salvador Dalí. Foi comentarista taurino e cronista de Madrid.
1296
Mortes
Historia ano a ano
Bro Zol
Bro Zol (Pays de Dol en francés, Paeï de Dol en galó) é un dos bròiù (países) nos que se dividía a Bretaña histórica. Consta de 43 vilas nun territorio de 637 km² e unha poboación de 51.752 habitantes, segundo o censo de 2007. A capital é Dol.
Pseudopleuronectes americanus
Pseudopleuronectes americcanus é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das cinco que integran o xénero Pseudopleuronectes, coñecida en galego como solla vermella.
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, de certa importancia comercial, que habita en augas temperadas do Atlántico noroeste, desde as costas do Labrador (Canadá) até as de Xeorxia (EE. UU.). Pode alcanzar até os 64 cm de lonxitude, e até os 3,6 kg de peso, e chegar a vivir 15 anos.
Messerschmitt Me 209-II
O Messerschmitt Me 209-II foi unha proposta para actualizar o famoso Bf 109 que serviu como o principal avión de combate da Luftwaffe durante a segunda guerra mundial. O Me 209-II, a pesar da súa designación, non gardaba ningunha relación co anterior Me 209. O número da fuselaxe 8-209 do RLM foi asignado a Messerschmitt, para o seu par de células Me 209 coa designación posterior a xullo de 1938, que se utilizaron para dous proxectos durante a década de 1930 e principios da década de 1940. O primeiro Me 209 era un avión monomotor deseñado para lograr unha marca de velocidade ao que se prestou pouca atención para adaptalo ao combate.
Pseudopleuronectes americanus
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, e polo orixinario que lle deu Walbaum, a especie coñécese tamén polos seguintes sinónimos:
Messerschmitt Me 209-II
Deseño e desenvolvemento
O segundo proxecto do Me 209 xurdiu en 1943, cando Willy Messerschmitt propuxo unha versión moi modificada do seu grande éxito, o Bf 109. Este Me 209-II competiría cos cazas de altas prestacións Fw 190 D-9 e 152 da Focke-Wulf. Ao igual que estas versións melloradas de Kurt Tank, o novo Me 209-II compartía a maior parte da súa fuselaxe cun modelo probado, neste caso o Me 109G. Isto marcou un punto de partida no fracaso do Me 209-II e logo do Me 309.
Por desgraza para o equipo de deseño, o motor proposto para o Me 209-II, o DB 603A, estaba dispoñible en pequenas cantidades, e víronse obrigados a utilizar o motor Jumo 213A da firma Junkers Motorenwerke. Aínda que o Jumo 213 de 35 litros de cilindrada fora deseñado deliberadamente para ter a maior cantidade posible de puntos de acceso ao motor idénticos aos do motor DB 603 de 44.52 litros (o motor aeronáutico en V12 invertida alemá de cilindrada máis grande), requiría redeseñar a cuberta do motor e o sistema de refrixeración. O cambio máis notable foi a reubicación da toma de aire, xa que a toma do sobrealimentador do Jumo 213 estaba localizada no costado de estribor do motor (como estándar para todos os modelos do anterior Junkers Jumo 211 en V12 invertida), mentres que o DB 603 o tiña localizado a babor, o estándar para todos os deseños de motor V12 invertida de Daimler-Benz. O Me 209-II incluíu unha nova sección da cola, tren de aterraxe de trocha ancha, unha cola máis alta e un radiador anular para o motor en liña, o que lle daba un aspecto similar ao dun motor radial, e moi parecida ao Focke-Wulf Fw 109D, que emprega o mesmo motor Jumo 213. Estas modificacións prexudicaron o propósito orixinal, que era construír un avión superior o máis parecido posible ao existente Bf 109G.
Pseudopleuronectes americanus
Etimoloxía
O nome do xénero no que actualmente se sitúa esta especie, Pseudopleuronectes, está construído coa forma prefixa do latín científico pseudo-, tirada da do grego antigo ψεῦδο- pseũdo-, derivada de ψευδής, pseudḗs, "falso", e o nome do xénero Pleuronectes. Literalmente: "as falsas sollas", ou "os parecidos ás sollas".
En canto ao nome específico, americanus, fai referencia á súa área de dispersión.
Bioloxía
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, que vive en fondos brandos ou moderadamente pedregosos de entre 5 e 143 m de profundidade, en augas temperadas do litoral do Atlántico norteamericano, entre os 31° N e os 55° N, desde a península do Labrador (Canadá) até as costas de Xeorxia (EE. UU.).
Aliméntase, predominantemente durante o día, de organismos bentónicos, como crustáceos (camaróns, cangrexos, anfípodos), ourizos de mar e caracois.
Pesca
Pseudopleuronectes americanus captúrase na zona de pesca 21 (Atlántico noroeste).
Messerschmitt Me 209-II
Proba
A pesar desta proliferación de modificacións, o programa tivo un final rápido cando o prototipo Me 209 V5 voou por primeira vez a finais de 1944. Era 50 km/h máis lento que o Fw 190D e non ofreceu ningunha mellora nas características de manexo. Despois do seu decepcionante espectáculo, o Me 209-II foi cancelado e con el terminou o último intento de Messerschmitt para construír un caza de alto rendemento con motor de pistóns.
1297
Mortes
Historia ano a ano
Eleccións municipais en Calvos de Randín
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Calvos de Randín dende 1979. miniatura|dereita|300px|Casa consistorial.
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Calvos de Randín desde a aprobación da Constitución de 1978.
Manuel Brañas Cancelo
Traxectoria
Estudou na Escola de Maquinistas da Armada de Ferrol. Foi simpatizante do Partido Galeguista. Nos primeiros días da sublevación do 36, por lealdade á república e ao goberno legal, negouse a ir a filas. Manuel estivo preso no buque prisión Plus Ultra, acusado de desafecto á rebelión. Foi desterrado a Haro. Despois da guerra colaborou con Isidro Parga Pondal na empresa Kaolines de Laxe e máis tarde traballou en Pescanova.
Foi pai de Manuel e Xosé María Brañas Pérez.
Halvaria
Halvaria é un grupo de organismos eucarióticos que inclúe a Alveolata e a Heterokonta (stramenopiles).
Análises realizadas en 2007 e 2008 coincidiron en que as heterocontas e os alveolados están relacionados, formando un grupo reducido do clado dos cromalveolados. Foron agrupados xunto cos Rhizaria (orixinariamente un dos seis maiores grupos de eucariotas) para formar un clado denominado supergrupo SAR. Porén, análises filoxenéticas de 2016 puxeron en dúbida este grupo Halvaria ao suxerir que os Alveolata son o grupo máis próximo a Rhizaria, o clado R + A do supergrupo SAR.
Ada Colau
Foi unha das fundadoras da Plataforma de Afectados por la Hipoteca en Barcelona no 2009 e a súa portavoz ata 2014. Foi cabeza de lista nas eleccións municipais de 2015 da coalición electoral Barcelona en Comú, formación que conseguiu ser a máis votada na cidade de Barcelona.
Traxectoria
Criouse no barrio barcelonés do Guinardó, no seo «dunha familia de clase media durante uns anos, en seguida vida a menos». Filla de pais separados, ten cinco irmáns (tres irmás por parte de súa nai; un irmán e unha irmá por parte de seu pai). Estudou no colexio do barrio, na Academia Febrer e, posteriormente, comezou estudos superiores na Facultade de Filosofía da Universidade de Barcelona, aínda que lle faltan dúas materias para lograr a licenciatura. Segundo o seu testemuño, comenzou a súa traxectoria como activista a principios da década dos 90, durante as protestas contra a Guerra do Golfo. Durante o seu período universitario, estudou un curso en Milán cunha bolsa Erasmus. A principios da década do 2000, desenvolveu unha breve carreira televisiva, actuando na serie Dos + una que emitiu Antena 3. Paralelamente estivo vinculada ao movemento okupa e participou en diversas mobilizacións, como a que tivo lugar contra o G-8 nos consulados de Francia e Suíza en Barcelona no ano 2003 para protestar pola situación de Martin Shaw, un activista que resultou ferido durante o cumio do G-8 en Évian-les-Bains (Francia). Colau manifestou que fai «vida de activista» dende 2001. Vinculada tamén co movemento antiglobalización, en 2003 formou parte do movemento Aturem a guerra, que se mobilizou en contra da segunda guerra de Irak.
Traballou como responsable de Vivenda no Observatori DESC (Observatorio de Dereitos Económicos, Sociais e Culturales) de Barcelona. Ten un fillo, nacido en 2011, coa súa parella, o economista e membro da PAH Adrià Alemany.
É coautora do libro Vidas Hipotecadas, publicado orixinalmente en catalán e editado en castelán en xuño de 2012.
Creación da PAH
Logo de participar en 2006 no movemento V de Vivenda e no Taller contra la Violencia Inmobiliaria, en 2009 Ada Colau foi unha das organizadoras da Plataforma de Afectados pola Hipoteca en Barcelona, que aglutinou a varios movementos relacionados con esta problemática social, centrándose na débeda hipotecaria e os desafiuzamentos, e reivindicando a dación en pago. A creación, de maneira asemblearia, de distintas plataformas de afectados polas execucións hipotecarias, ante o non pagamento das débedas contraídas polos bancos, estendeuse por toda España. Cando posteriormente os despexes comezaron a se multiplicar, a PAH lanzou, en novembro de 2010, a campaña Stop Desahucios. O Movemento 15M e a plataforma Democracia Real Ya en 2011 axudaron de maneira decisiva a divulgar as reivindicacións das distintas plataformas, ademais de colaborar activamente, moitos dos seus membros na campaña Stop Desahucios. Ao largo do 2012, Ada Colau foi adquirindo notoriedade nos medios en España como principal representante e portavoz da PAH.
Iniciativa Lexislativa Popular por unha Vivenda Digna
En febreiro de 2013, Ada Colau foi a encargada de presentar en nome da PAH, do Observatorio de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais e doutros movementos sociais, unha Iniciativa lexislativa popular en España no Congreso dos Deputados, para que se elaborase unha nova lexislación en materia hipotecaria. A ILP, avalada cun 1 402 845 firmas de cidadáns, contiña unha proposición de lei pra regulación de tres aspectos fundamentais: a dación en pago como fórmula preferente pra extinción da débeda contraída co banco por unha vivenda habitual; a moratoria de todos os desafiuzamentos por execución hipotecaria de vivendas habituais e a ampliación do alugamento social das vivendas en mans dos bancos.
O 5 de febreiro de 2013, Ada Colau defendeu persoalmente as propostas contidas na ILP da PAH ante a Comisión de Economía do Congreso. Unha semana despois, a ILP, en virtude do voto unánime dos deputados, era admitida a trámite para o seu estudo e eventual debate polos grupos parlamentarios. Tras coñecer a decisión do pleno da Cámara, Colau declarou que a aprobación a trámite da ILP sobre a dación en pago era «unha vitoria cidadá e non de ningún partido». Así mesmo reclamou que o contido da ILP non se vira «pervertid[o] ni descafeinad[o]» durante a súa tramitación parlamentaria. Nunha entrevista no diario Público Colau manifestou que votar cada catro años é totalmente insuficiente e que os desafiuzamentos son un dos actos máis violentos que existen.
Durante o trámite, o 14 de marzo de 2013, o Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TXUE) dictaminou que as leis españolas sobre desafiuzamentos non garantían aos cidadáns unha protección suficiente fronte a cláusulas abusivas nas hipotecas e vulneraba a normativa comunitaria. Segundo a sentenza, os desafiuzamentos poderán paralizase polo xuíz en cumprimento da normativa comunitaria indicada. Para a PAH ''a sentenza é un respaldo ao contido da Iniciativa Lexislativa Popular, cuxas medidas foran cuestionadas polo seu carácter retroactivo. A luz da doutrina do TXUE a retroactividade non só é unha posibilidade recoñecida na Constitución, senón unha necesidade. Unha necesidade xa que se propón a nulidade das execucións hipotecarias realizadas dende o ano 1993, data da Directiva na que se basea a sentenza para declarar ilegal o procedemento español. No pode sosterse que unha persoa sexa condenada a pagar unha débeda perpetua derivada dun procedemento ilegal''.
Finalmente, en nome da PAH, Ada Colau anunciou a retirada simbólica da ILP, despois de que o Partido Popular usase a súa maioría absoluta para aprobar unha lei que, de acordo coa PAH, vulneraba o "espírito" e as "demandas" que tiñan presentado.
Alcaldesa de Barcelona
O 7 de maio de 2014 Ada Colau anunciou que deixaba a portavocía da PAH. Un mes máis tarde, xunto a varias persoas vinculadas aos movementos sociais e veciñais, Colau presentou Guanyem Barcelona, unha plataforma cidadá creada co obxectivo de «construír unha candidatura de confluencia» para as eleccións municipais de 2015 na capital catalá. Tras varios meses de traballo, en febreiro de 2015 presentouse a coalición electoral Barcelona en Comú coa confluencia de Iniciativa per Catalunya Verds, Esquerra Unida i Alternativa, Equo, Procés Constituent, Podem e a plataforma Guanyem. O 15 de marzo de 2015 Ada Colau foi proclamada cabeza de lista de BC, tras un proceso de primarias abertas nas que foi a única candidata.
En maio de 2015, a candidatura de Barcelona en Comú terminou gañando as eleccións municipais, ao ser a forza política máis votada, facéndose con 11 concelleiros dun total de 41. O 13 de xuño de 2015 converteuse, por maioría absoluta, en alcaldesa de Barcelona tras recibir os votos a favor do seu partido e tamén de ERC (5), PSC (4) e un concelleiro da CUP.
Wide Awake
Wide Awake é un filme estadounidense dirixido por M. Night Shyamalan que foi estreado en 1998.
Sinopse
Joshua é un neno de 10 anos que sofre pola morte do seu avó. Aínda que os seus pais e a súa mestra lle aseguran que está feliz no ceo, estas explicacións no lle convencen. Agora está disposto a atopar a resposta por si mesmo, preguntando e facendo lembrar a todo o mundo que significa experimentar a vida por primeira vez.
Vicente Cano
Vicente Cano Cano, nado en Argamasilla de Alba (Cidade Real) o 1 de xaneiro de 1927 e finado en Cidade Real o 11 de xullo de 1994, foi un poeta español.
Traxectoria
Fillo de Vicente Cano García, xastre e Rosa Cano Ramírez, naceu en Argamasilla de Alba despois de que a familia se mudase alí dende Moral de Calatrava, a familia do seu pai tivo a súa orixe en Albuñol. O sexto de oito fillos, catro homes e catro mulleres, pasaron unha infancia de aperte económica no medio da Guerra Civil. O seu irmán Antonio foi piloto da FARE, obtendo coa chegada da democracia o rango de comandante. O pai, xastre de oficio, foi axudado polas súas fillas, e el xunto aos seus irmáns e nai inicia un negocio que o ocupará todo o día e parte da noite. Con 25 anos comeza os seus primeiros pasos con versos dedicados á súa moza Teresa, despois a súa muller, coa que terá tres fillos. Morreu vítima do cancro aos 67 anos deixando unha ampla pegada literaria.
Traxectoria literaria
En 1964, asistiu aos Encontros Literarios de Ruidera da man de Pascual Antonio Beño e escribiu versos cun tema similar ao do tamén poeta manchego Juan Alcaide: a paisaxe e o campo manchego onde creceu e educou, os seus fillos, o Sol, Nadal e, finalmente, a Esperanza que iluminará o lado escuro da vida. En 1965 os seus primeiros poemas están impresos en revistas como Arquero de Barcelona e xornais como Lanza de Cidade Real, entre outros.
Participou na Primeira Antoloxía do Grupo Guadiana, Poesía; grupo que chegou a dirixir, así como a súa revista Manxa, que se abriu a todos os poetas latinoamericanos. En 1973 conseguiu un traballo en Cidade Real e fixou a súa residencia alí.
Dirixiu o "Grupo Literario Guadiana" e pouco despois comezou a editar a revista Manxa, cuxo primeiro número aparece en 1975 baixo a forma de "Especificacións literarias". Como director, animador e grande arquitecto da revista, será recoñecido no núm. 50 en setembro de 1990, por diversos poetas españois e estranxeiros.
No mesmo ano 1987 participou na "1ª Bienal Internacional de Poesía" celebrada en Madrid e dous anos despois foi invitado ao "50 Congreso de Escritores Extremos" en Zafra (Badaxoz).
Sociedade de responsabilidade limitada
Unha sociedade de responsabilidade limitada (SRL) ou sociedade limitada (SL) é un tipo de sociedade mercantil na que a responsabilidade fica limitada soamente ao capital achegado, polo que no suposto de contraeren débedas, non se resposta co patrimonio persoal dos socios.
Vicente Cano
Traxectoria literaria
Ata a aparición dun novo libro en 1991, colaborou con varios poemas en homenaxes a diversos poetas. Vicente seguiu colaborando con algúns poemas en varias revistas e xornais dos que era habitual, como Arquero ou Lanza. Nos seus esforzos na dirección do Grupo Literario Guadiana e a revista Manxa Vicente Cano, abandonou Argamasilla de Alba, pero o seu último libro foi publicado e presentado nesa vila.
Sociedade de responsabilidade limitada
No estado español, as sociedades limitadas ríxense polo Real Decreto 1/2010, do 2 de xullo, polo que fica aprobado o texto refundido da Lei de Sociedades de Capital.
Vicente Cano
Traxectoria literaria
A pesar do seu desexo de vivir, o cancro puido con el e morreu o 11 de xullo de 1994, deixando un gran número de poemas e cinco obras inéditas, algunhas listas para imprimir.
Recoñecementos
Reciben o seu nome o centro de educación secundaria de Argamasilla de Alba e un parque na mesma localidade, ademais do Premio Nacional Vicente Cano de poesía.
The Man in the Iron Mask
The Man in the Iron Mask é un filme estadounidense dirixido, escrito e producido por Randall Wallace que foi estreado en 1998. Está baseado no libro de Alexandre Dumas Le vicomte de Bragelonne.
Organótrofo
Os organótrofos son os organismos que utilizan compostos orgánicos como doantes de electróns e hidróxenos no seu metabolismo enerxético. Este tipo de metabolismo denomínase organotrofia. O contrario de organótrofo é litótrofo, organismo que obtén os seus equivalentes electrónicos de substancias inorgánicas. Non hai que confundir organótrofo con heterótrofo, xa que a heterotrofia refírese ao modo de obter carbono para as biosínteses, que nos heterótrofos procede de substancias orgánicas (nos autótrofos procede do CO2). De todos modos, moitos organótrofos son tamén heterótrofos.
Os organótrofos que fan a respiración aerobia oxidan substancias orgánicas das que extraen electróns, que os coencimas levan á cadea de transporte electrónico e acaban no oxíxeno (aceptor final), á vez que xeran unha forza protón motriz que orixina a produción de ATP. Outros son fermentadores. Hai organótrofos procariotas que poden realizar a respiración anaerobia de substratos orgánicos utilizando como aceptor final de electróns unha substancia distinta do oxíxeno; deses substratos orgánicos proceden os equivalentes electrónicos utilizados (pero se o que "respiran" son substratos inorgánicos serían litótrofos en vez de organótrofos).
Certas bacterias fotosintéticas que non utilizan auga como doante de electróns na súa fotosíntese, senón compostos orgánicos denomínanse fotoorganótrofas. Os animais, fungos, protozoos e a maioría das bacterias son quimioorganótrofos.
Begoña Fernández Rodríguez
Begoña Fernández Rodríguez é unha historiadora da arte galega.
Traxectoria
Doutorada en 1998, en Xeografía e Historia, pola USC, coa tese "El patronato artístico de las cofradías de mareantes en la Galicia Medieval (siglos XV y XVI)", dirixida polo Catedrático Manuel Núñez Rodríguez, é profesora, dende 2006, na Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago de Compostela.
María del Carmen Yáñez
María del Carmen Yáñez Salgado, nada en Ourense en 1976, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Técnica en prevención de riscos laborais, foi concelleira do PPdeG en Lobios (2007-2011). Nas eleccións municipais de 2011 presentouse á alcaldía de Lobios encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixida alcaldesa por maioría absoluta.
París-Tours 2014
A 106ª edición da París-Tours celebrouse o 12 de outubro de 2014 nun trazado de 237 quilómetros que comezou en Bonneval (arrabaldes de París) e rematou como é habitual na avenida de Grammont de Tours, con tres portos nos derradeiros 31 km (2 están nos últimos 10).
A carreira formou parte do UCI Europe Tour 2013-14 coa categoría 1.HC (categoría máxima nos Circuítos Continentais).
O gañador da carreira foi o francés Jelle Wallays. Detrás quedou o tamén francés Thomas Voeckler e de terceiro o belga Jens Debusschere.
Equipos
Na competición participaron 21 equipos. 11 do UCI WorldTour, 7 da categoría Profesional Continental e 3 de categoría Continental.
Reino Unido dos Países Baixos
O Reino Unido dos Países Baixos (en neerlandés Verenigd Koninkrijk der Nederlanden e en francés Royaume-Uni des Pays-Bas) foi un reino formado polos actuais Países Baixos, Bélxica, Luxemburgo e parte de Alemaña, dende 1815 a 1830, e por un breve tempo en 1839.
Foi creado a partir dos territorios conquistados polo Primeiro Imperio Francés nos Países Baixos austríacos, tras a disolución deste no Congreso de Viena en 1815.
Foi establecido coa finalidade de ser un estado tampón estábel ao norte de Francia, entre as principais potencias europeas, sobre todo para contrarrestar as ambicións francesas na zona. Reunía os antigos territorios da República das Provincias Unidas, actuais territorios do Reino dos Países Baixos, os territorios dos antigos Países Baixos austríacos e o sur do Principado de Liexa, correspondente ao actual Reino de Bélxica (excepto os cantóns do leste e da provincia de Luxemburgo), así como as colonias holandesas, das cales a máis importante era a das Indias Orientais Neerlandesas (a actual Indonesia).
Aínda que o Congreso de Viena previra que Luxemburgo constituiría un Gran Ducado independente membro da Confederación Xermánica, Guillerme I dos Países Baixos decidiu administrar dentro do seu reino, mediante a aplicación da súa Lei fundamental. Porén, unha gornición confederal, esencialmente prusiana, continuou alí para protexer Luxemburgo.
Creación do Reino
O novo reino proclamouse o 16 de marzo de 1815, data en que o príncipe soberano dos Países Baixos Unidos, Guillerme Federico de Orange-Nassau, dixo e toma
Un novo Estado europeo
A creación polo Congreso de Viena do Reino Unido dos Países Baixos que comprendía os antigos Países Baixos borgoñóns tal como estaban antes da guerra da independencia foi unha creación puramente libresca e facendo caso omiso das realidades históricas e as evolucións diferentes destes territorios.
Por un lado, unha vella República fundada sobre a liberdade de cultos, reinando sobre os mares, creadora dun grande imperio e capaz, até Napoleón, de resistir ás grandes potencias europeas, que non foi Reino máis que uns poucos anos e que miraba de mala gana ao Imperio.
miniatura|Os [[Países Baixos, Bélxica, Luxemburgo e Limburgo en 1839. ]] miniatura|Mapa antigo do Reino Unido dos Países Baixos, 1815 miniatura|Provincias do [[Reino dos Países Baixos (1815-1830), en unión persoal co Gran Ducado de Luxemburgo.]]
E, por outro lado, as provincias do sur, que non foran nunca gobernadas por elas mesmas, e estaban profundamente marcadas polo catolicismo e apegadas aos seus privilexios e ás súas monarquías hereditarias, pero cuxas elites formadas nos lycées napoleónicos, e despois nas universidades fundadas por Guillerme I, e especialmente na Universidade do Estado de Lovaina, estaban cada vez máis impregnadas de liberalismo.
Desde a creación deste Estado, moitos estaban convencidos de que as provincias do norte, onde nos medios fieis ao antigo sistema republicano se fortaleceron durante a República Bátava, nunca aceptarían unha monarquía e se rebelarían rapidamente contra o novo rei.
Así e todo, para sorpresa das chancelarías, en 1830, non foi a antiga República das Provincias Unidas, senón as provincias do sur as que fixeron a secesión durante a Revolución belga, obtendo Bélxica a súa independencia. As provincias de Limburgo e Luxemburgo foron administradas pola Bélxica independente até 1839 pero, como consecuencia do tratado de Londres, o novo estado foi incapaz de manter máis que unha parte (as actuais provincias de Limburgo e Luxemburgo).
As tensións entre o norte e o sur, entre outras causas pola diferenza relixiosa, provocaron que en 1830 a chamada Revolución Belga, tras a que os belgas se declararon independentes e, aínda que o rei Guillerme I enviou un ano máis tarde as súas tropas, a mobilización das tropas francesas en favor da causa belga fíxoo desistir de calquera enfrontamento. Porén, até oito anos máis tarde, en 1839, non se recoñeceu oficialmente a independencia de Bélxica.
Luxemburgo, que seguía regras sucesorias distintas, seguiu o seu propio camiño logo da morte do rei Guillerme III. A ascensión da raíña Guillermina ao trono en 1890 significou a separación do Gran Ducado de Luxemburgo dos Países Baixos, debido a que o título de Gran Duque non podía ser herdado por unha muller.
O Reino dos Países Baixos, amputado das provincias do sur, continuou a súa vida institucional en tanto que herdeiro de Guillerme I e non da antiga República das Provincias Unidas.
Actualmente, a historiografía belga chama esta época co nome de réxime holandés, apelación contestada polos que sinalan que o Reino dos Países Baixos (Regnum Belgicum) non era nin holandés nin belga, senón a fusión dos dous.
Logros do goberno
Baixo o goberno de Guillerme I o número de nenos escolarizados na educación primaria pasou nas provincias do dur (a actual Bélxica) de 150 000 a 300 000 grazas á creación de 1 500 novas escolas. Esta ensinanza realizábase en neerlandés en Flandres e en Bruxelas e en francés nas provincias da Valonia. As Universidades de Loviana, de Liexa e de Gante fundáronse nesta época (1817), así como o Conservatorio, o Observatorio de Quetelet e o Xardín Botánico de Bruxelas (1829). Guillerme I promoveu a instalación de industrias, tales como John Cockerill, e realizou a escavación de canais, incluíndo o canal Charleroi-Bruxelas. A Sociedade Xeral de Bélxica fundouse en 1822 por iniciativa do reo Guillerme I, baixo o nome de Sociedade dos Países Baixos para favorecer o desenvolvemento da industria nacional.
Goberno de 1819
En 1819, o goberno do Royaume des Belgiques, compoñíase así:
Goberno de 1830
Sen datos.
Lingua fenicia
A lingua fenicia era a lingua falada polos antigos fenicios. Formaba parte da rama noroccidental das linguas semíticas, conformando xunto co ugarítico, o hebreo, o amonita, o moabita e o edomita o subgrupo das linguas cananeas.
Milan Vidmar
Milan Vidmar, nado en Liubliana o 22 de xuño de 1885 e finado o 9 de outubro de 1962, foi un enxeñeiro eléctrico, xogador e teórico do xadrez, filósofo e escritor esloveno. Foi especialista en transformadores de enerxía e transmisión de corrente eléctrica.
Lingua fenicia
Escribíase empregando o alfabeto fenicio, que está na base da maioría dos alfabetos actuais.
Milan Vidmar
Traxectoria
Comezou a estudar enxeñería industrial en 1902 e graduouse en 1907 na Universidade Técnica de Viena. Conseguiu o seu doutoramento en 1911 na Facultade Técnica en Viena. A carreira de enxeñería eléctrica na facultade non se inaugurou senón ata 1904, polo que Vidmar tivo que tomar leccións e exames especiais sobre os aspectos básicos da especialidade.
Foi profesor na Universidade de Liubliana, membro da Academia Eslovena de Artes e Ciencias (SAZU), e fundador da Facultade de Enxeñería Eléctrica. Entre 1928 e 1929 foi o décimo chanceler da Universidade de Ljubljana. En 1948 estableceu o instituto de electrotécnica que agora leva o seu nome.
Vidmar foi tamén un destacado Gran Mestre Internacional de xadrez, probablemente un dos doce mellores xogadores do mundo na súa época, a pesar de que sempre practicou o xogo como simple afeccionado.
Os seus éxitos inclúen elevadas posicións nalgúns dos torneos de xadrez máis importantes do seu tempo; foi por exemplo campión en Karlsbad 1907; obtivo o terceiro lugar en Praga 1908; o segundo en Donostia 1911 (con Akiba Rubinstein detrás de José Raúl Capablanca); foi gañador de Budapest 1912; primeiro en Viena e Berlín en 1918, segundo en Košice 1928; terceiro en Londres 1922 (detrás de Capablanca e Alexander Alekhine); cabeza en Hastings 1925; terceiro en Semmering 1926; cuarto en Nova York 1927; cuarto en Londres 1927; quinto en Karlsbad 1929, Bled 1939 e Basilea 1952.
Actualmente a Federación Eslovena de Xadrez organiza un torneo internacional de grandes mestres nomeado en honra a Milan Vidmar. Vidmar tamén exerceu como árbitro, e foi o arbitro principal no Campionato do Mundo de A Haia-Moscova 1948.
Escribiu varios libros sobre xadrez, incluíndo Pol stoletja ob šahovnici ("Medio século ao taboleiro") (Ljubljana 1951); Šah ("Xadrez"); Razgovori o šahu z začetnikom ("Conversacións sobre xadrez cun principiante"); e en alemán, Goldene Schachzeiten ("Os tempos dourados do xadrez").
En materia ingenieril, algúns dos seus escritos son: Transformatorji ("Transformadores"); Problemi prenosa električne energije ("Problemas de transmisión de enerxía eléctrica"); Pogovori ou elektrotehniki ("Leccións de electrotécnica"); Med Evropo in Ameriko ("Entre Europa e América); Moj pogled na svet ("A miña visión do mundo").
Orlando Magic
O Orlando Magic é un equipo profesional de baloncesto con sede na cidade de Orlando (Florida) que xoga na División Sueste da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA). Xoga os seus encontros como local no Amway Arena e está actualmente adestrado por Scott Skiles. A franquía é propiedade de Orlando Magic, Ltd, unha subsidiaria de RDV Sports, Inc. unha corporación de Míchigan adicada á xestión de equipos deportivos.
O equipo foi fundado en 1989 como unha franquía de expansión. Pese á súa curta historia, grandes estrelas da competición pasaron polas súas filas, como Shaquille O'Neal, Penny Hardaway, Grant Hill, Tracy McGrady, Steve Francis, Dwight Howard, ou Vince Carter. A franquía ademais durante a súa historia conseguiu clasificarse máis veces aos playoffs que que non, xa que até o momento, en 21 tempadas clasificáronse 12 veces. Así, Orlando é o equipo con mellor rexistro de vitorias de tódolos catro equipos que entraron na liga entre 1988 e 1989. Ao ano 2010, son o único equipo das catro grandes ligas profesionais americanas (NBA, NFL, NHL e MLB) con sede na cidade de Florida.