cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pablo Insua
Categorías inferiores e Fabril (2006-2013)
Xogou dúas tempadas máis no filial branquiazul e na segunda delas debutou ademais co primeiro equipo en partido oficial, nun partido de liga contra o Athletic de Bilbao no vello San Mamés (1–1). Á semana seguinte, coas baixas de Marchena e Zé Castro, José Luis Oltra colocouno como titular no choque de Copa contra o RCD Mallorca, no que o Dépor empatou (0–0) e quedou eliminado. Disputou dous partidos máis co primeiro equipo esa tempada, fronte a Atlético de Madrid e FC Barcelona, ambos como titular.
Aretusa (nereida)
Hixino engade que, seducida por Poseidón, tivo un fillo: Abante. Outras fontes, non obstante, din que este era fillo de Calcón.
Pablo Insua
Primeiro equipo (2013-2015)
Na tempada 2013/14, xa como futbolista do primeiro equipo en Segunda División, converteuse nun titular indiscutible para o técnico Fernando Vázquez, e disputou 40 partidos durante a tempada, todos como titular. Marcou ademais tres goles e os dous primeiros, fronte a Las Palmas e Recreativo de Huelva, significaron cadansúas vitorias por 0-1. O equipo logrou o ascenso directo tras acabar segundo por detrás do Eibar. Ademais foi elixido mellor defensa da tempada de Segunda División na Gala dos Premios LFP, superando na votación a Yuri Berchiche (SD Eibar) e a Jean-Sylvain Babin (AD Alcorcón) e renovou co club coruñés até 2018.
Con todo, na tempada 2014/15 o seu rendemento baixou e non contou coa confianza dos técnicos Victor Fernández e Víctor Sánchez. Aínda así chegou a exercer como capitán nun partido de liga contra o Valencia. Na tempada seguinte chegaron ao club Arribas, Fernando Navarro e Sidnei, mentres que Insua saíu cedido ao Leganés, de Segunda División.
Cesións ao CD Leganés (2015-2017)
No club madrileño recuperou a titularidade, disputando dende o inicio 38 partidos, e foi un dos piares do equipo no ascenso á Primeira División. No verán de 2016 o presidente do Deportivo Tino Fernández renovoulle o contrato ata 2020 e cedeuno de novo ao Leganés. Na súa segunda tempada en Leganés disputou 30 partidos e anotou un gol fronte ao Alavés en Mendizorrotza. O equipo conseguiu o seu obxectivo de salvar a categoría.
Á súa volta á Coruña o club comunicoulle que o adestrador Pepe Mel non contaba con el e foi traspasado ao Schalke 04, da Bundesliga, nunha operación próxima aos 3.500.000 euros.
Schalke 04 (2017-2020)
O seu paso polo fútbol alemán viuse condicionado pouco despois da súa chegada, ao ser diagnosticado cunha pleurite e posteriormente unha pericardite que impediron o seu debut ata marzo de 2018, cando tras dez meses de baixa xogou o seu primeiro e único partido na Bundesliga, fronte ao Wolfsburg.
SD Huesca (2020-presente)
En agosto de 2020 a SD Huesca exerceu a opción de compra obrigatoria que tiña sobre o xogador en caso de ascenso a Primeira e Insua foi traspasado definitivamente ao club aragonés, no que levaba xogando dous anos como cedido.
Selección nacional
Xogou na selección española sub-19, coa que se proclamou campión de Europa baixo a dirección de Julen Lopetegui. Posteriormente xogou tamén na selección sub-20 e en 2013 foi convocado por Lopetegui para xogar dous partidos coa selección española sub-21, aínda que finalmente foi desconvocado por mor dunha escordadura de nocello.
Venuto al mondo
Venuto al mondo é un filme hispano-italiano dirixido por Sergio Castellitto que foi estreado no 2013. Está baseado na novela de Margaret Mazzantini.
Wakaliwood
Wakaliwood é como se coñece á industria do cine desenvolvida en Wakaliga, nun suburbio da capital de Uganda, Kampala. O seu principal director é Nabwana Isaac Godfrey Geoffrey, que está considerado como o Tarantino de Uganda, pola violencia gratuíta dos seus filmes. Wakaliwood é coñecido polos seus orzamentos moi baixos (que se estima arredor de $200 ) os seus filmes ultra violentos, como Who Killed Captain Alex?, Tebaatusasula ou Tebaatusasula: EBOLA.
VVVVVV
VVVVVV é un videoxogo de plataformas creado por Terry Cavanagh, desenvolvido orixinalmente en Adobe Flash e publicado o 11 de xaneiro de 2010 para Microsoft Windows e OS X. Simon roth adaptou o xogo a C++ no 2011, que foi publicado como parte do Humble Indie Bundle #3. Esta adaptación permitiu trasladar o xogo posteriormente a outras plataformas coma Linux, Pandora e Nintendo 3DS.
A diferenza de moitos videoxogos de plataformas, en VVVVVV o xogador non pode saltar. No seu lugar pode reverter a dirección da gravidade, provocando que o protagonista caia cara abaixo ou cara arriba. O xogador pode utilizar esta mecánica para desplazarse polos distintos niveis do xogo evitando perigos estáticos e inimigos. Cavanagh baseou esta mecánica noutro xogo anterior deseñado por el, titulado Sine Wave Ninja. Nunha entrevista Cavanagh afirmou que lle interesaba usar esta idea coma concepto principal dun xogo, considerando que era algo que outros xogos que xa incorporaban esta mecánica nunca fixeran antes.
VVVVVV obtivo unha boa recepción da crícita, acadando unha puntuación de 78,78% (PC) e 80,28% (3DS) no agregador GameRankings.
Manuel Domínguez Fontán
Manuel Domínguez Fontán, nado na Pobra do Caramiñal en 1903, foi un escritor galego.
STS-51-L
STS-51-L foi a última misión do transbordador espacial Challenger, lanzada o 28 de xaneiro de 1986 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral. O transbordador resultou destruído aos 73 segundos da engalaxe debido ós gases de escape entre as xuntas dun dos foguetes aceleradores, que perforaron o tanque principal de propelente. Ningún dos sete astronautas a bordo sobreviviu.
Opposites
Opposites é o sexto álbum da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, publicado o 28 de xaneiro do 2013 a través do selo 14th Floor Records. Editado como un álbum duplo, Opposites foi orixinalmente anunciado como dous traballos distintos: The Land at the End of Our Toes e The Sand at the Core of Our Bones. Existe tamén unha edición sinela con 14 temas.
Bule, berra, chora
Bule, berra, chora é o primeiro traballo musical de Xosé Manuel Conde. Neste disco, o autor ponlle música a obras de poetas diversos, como o estremeño Luis Álvarez Lencero, e os galegos Darío Xohán Cabana, Manuel Antonio ou Luís Pimentel. Precisamente un verso do poema Canzón pra que un neno non durma de Luís Pimentel, é o que dá título á obra. O disco foi publicado no 1978 por Movieplay dentro da súa serie Xeira
Manuel Jove
Manuel Jove Capellán, nado o 21 de xuño de 1941 na Coruña e finado na mesma cidade o 7 de maio de 2020, foi un empresario galego.
Traxectoria
Comezou traballando como carpinteiro co pai, e cos beneficios do negocio creou na década dos setenta a empresa inmobiliaria Edificaciones Coruñesas (Edicosa) que, xa en 1980 mudou o seu nome polo de Fadesa. Con capital privado, e na súa maioría procedente do propio Jove, a firma chegou a ser o primeiro grupo inmobiliario independente de España, con expansións en Portugal e Marrocos, cunha forma de traballo que integraba todo o proceso, dende a selección dos predios, ata a construción e venda das vivendas, pasando polas investigacións do mercado e o deseño dos proxectos. Os beneficios da empresa foron grandes, e o 30 de abril de 2004 saía a bolsa.
Como presidente executivo de Fadesa, ocupou os cargos de presidente da Asociación Provincial de Promotores Inmobiliarios da Coruña e foi membro do comité executivo da Asociación Nacional de Promotores de España.
En setembro de 2006 vendeulle o 54% das accións de Fadesa á construtora Martinsa, do empresario español Fernando Martín, por un valor total de 2.209 millóns de euros. Posteriormente, vendeu as súas participacións que mantiña en Unión Fenosa á construtora ACS (un 4,5% do capital da eléctrica) por 550,75 millóns de euros. En xuño de 2007 mercou o 40% da empresa téxtil Caramelo, por un valor 15,8 millóns de euros, e en xullo de 2007 mercou o 5% do BBVA por un valor aproximado de 3.285 millóns de euros (e un 0,2% máis en setembro dese ano ), converténdose no primeiro accionista privado do banco, así como o 40% da empresa explotadora de petróleo Vetra Energía con presenza en Iberoamérica por 37 millóns de euros. Tamén posuía o 55% das adegas Álvaro Domecq a través do grupo de investimento Interavante así como o 47,5% da empresa galega de tecnoloxía Blusens. Foi un dos socios promotores e fundadores do centro comerial Marineda City do que tiña un 33,3%.
A revista Forbes calculoulle unha riqueza de 2.300 millóns de euros en 2008, e incluíuno como a 307ª persoa máis rica do mundo.
Vida persoal
Estivo casado con Amparo Santos Molinos, e tivo dúas fillas e un fillo.
Foi irmán do tamén empresario Ángel Jove.
Explorer 36
Explorer 36, coñecido tamén como GEOS 2 (acrónimo de Geodetic Earth Orbiting Satellite), foi un satélite artificial do programa Explorer da NASA lanzado o 11 de xaneiro de 1968 mediante un foguete Delta E1 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de Explorer 36, ao igual que a do seu predecesor Explorer 29, foi realizar estudos xeodésicos. O satélite estabilizábase mediante gradente gravitatorio e alimentábase mediante células solares. A súa misión foi continuada por GEOS 3.
Instrumentos
Explorer 36 levaba a bordo nove instrumentos:
Maximilien de Robespierre
Traxectoria
Robespierre decidiu presentarse ás eleccións aos Estados Xerais de abril de 1789, facéndose coñecido na súa localidade polo panfleto Adresse à la nation artésienne. Aínda que os principais oligarcas da provincia presentáronse para a elección, o 26 de abril Robespierre foi electo como o quinto deputado do Terceiro Estado.
Ao reunirse os estados xerais en Versalles o 5 de maio de 1789, a paixón de Robespierre xa empezou a ser evidente. Mirabeau dixo del: Este novo home cre no que di, vai chegar lonxe.
Grande orador na Asemblea Constituínte (rexístranselle uns 150 discursos ata 1791), foise afianzando como un dos líderes do pequeno grupo de extrema esquerda denominado desprezativamente por Mirabeau "as trinta voces".
Desde a época dos Estados Xerais, Robespierre participara no club dos amigos da constitución, que ao trasladar o seu recinto ao edificio dos freires xacobinos serían coñecidos como os xacobinos. Rodeado de persoas da súa orixe e clase social, Robespierre foi gañando terreo ata converterse no líder absoluto do movemento no verán de 1792.
A fuga do rei a Varennes arruinou as posibilidades dunha monarquía constitucional viable. Aínda que Robespierre gardou cautela, miles de manifestantes decidiron pedir a abdicación do rei no Campo de Marte o 17 de xullo de 1791, recibindo como resposta as balas do batallón ao mando de La Fayette. Os líderes de esquerda temeron pola reacción, Marat pasou á clandestinidade, Danton a Inglaterra, pero Robespierre mantívose en París, limitándose a mudarse á residencia de Maurice Duplay, un ebanista que residía na Rue Saint-Honoré e simpatizante xacobino, reforzando a súa posición ao manterse en París e co seu club durante esta grave situación.
O 30 de setembro, na disolución da asemblea constituínte, o pobo de París destacou a Pétion e a Robespierre, como dous patriotas incorruptibles.
Entrou no comité do público o 9 de termidor do ano I (27 de xullo de 1793), converteuse no amo da ditadura xacobina, impoñendo un réxime do terror, nel regulacións de urxencia eran consideradas esenciais para a seguridade interior, seriamente ameazado da república (insurrección no Vendée) como no exterior (guerra contra os países europeos). Logo da eliminación dos extremistas (Hebertistas e Enragés, 24 de marzo de 1794), considerados demagóxicos, e máis tarde dos clementes (agrupados ao redor de George Danton, 5 de abril de 1794), Robespierre no intento de impoñer o seu ideal da república democrática e virtuosa, sostida por pequenos propietarios libres e iguais en dereitos, dándolle un coroamento espiritual coa institución do Culto ao Ser Supremo.
Berta Dávila
Berta Dávila Fernández, nada en Santiago de Compostela o 31 de decembro de 1987, é unha escritora galega.
Traxectoria
Realizou obradoiros de escrita na libraría Chan da Pólvora. Desde o 2021 dirixe a colección Rúa do Lagarto de Euseino? Editores, e nese mesmo ano creou canda a Carlos Meixide o selo editorial Rodolfo e Priscila.
A súa novela Carrusel foi elixido en 2019 o mellor libro de narrativa de 2019.
Narrativa
miniatura|Presentando Os seres queridos na libraría Cronopios de Pontevedra o 7 de abril de 2022
José Vidal de Bustamante
Traxectoria
Irmán de Enrique Vidal de Bustamante. Colaborou en El Pueblo Antelano e El Eco de Monterrey e foi redactor de El Pueblo Gallego dende a súa fundación, asinando as súas colaboracións deportivas como Olímpico. Foi xefe superior de Administración Civil. Foi condecorado coa Orde del Mérito Agrícola (1955) e recibiu a Encomienda de Alfonso X El Sabio en 1964.
Trabanca, Cela, Outeiro de Rei
Trabanca é un lugar da parroquia de Cela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres).
Katalin Kariko
Katalin Karikó, nada o 17 de xaneiro de 1955,  é unha bioquímica húngara especializada na técnica de ARN mensaxeiro. A súa investigación foi o  o desenvolvemento de ARNm transcrito vitalmente para terapias de proteínas. É vicepresidenta sénior de BioNTech RNA Pharmaceuticals.
O traballo de Karikó inclúe a investigación científica da activación inmune mediada por ARN que resulta no co-descubrimento das modificacións de nucleósidos que suprimen a inmunoxenecidade do ARN. . É a titular de patentes concedidas nos Estados Unidos para a aplicación de ARN. Foi co-fundadora e CEO de RNARx de 2006 a 2013.
Traxectoria
Karikó creceu na cidade húngara de Kisújszállás, onde asistiu a Móricz Zsigmond Református Gimnázium. Despois de obter o seu su doutoramento, Karikó continuou as súas investigacións posdoutorais no Instituto de Bioquímica  da Universidad Temple. Mentres era bolseira posdoutoral na Universidad Temple de Filadelfia, Karikó participou nun ensaio clínico no que se tratou a pacientes con SIDA, enfermedades hematolóxicas e fatiga crónica con ARN de dobre cadea (dsRNA).
En 1990, mentres era profesora da Universidade de Pensilvania, Karikó presentou a súa su primeira solicitude de subvención na que propuña establecer unha terapia xenética baseada no ARNm. Karikó foi durante case 25 anos profesora na Universidade de Pensilvania.
En 2012, Karikó e Drew Weissman, un inmunólogo da Universidade de Pennsylvania, recibieron unha patente para o uso de varios nucleósidos modificados para reducir a resposta inmune antiviral ao ARNm e fundaron unha pequena empresa. Pouco despois, a universidade vendeu a licenza de propiedade intelectual a Gary Dahl, o xefe dunha empresa de  laboratorios que finalmente converteuse en Cellscript. Semanas máis tarde, Flagship Pioneering, a empresa de capital de risco que estaba e segue apoiando a Moderna, púxose en contacto con ela para licenciar a patente. Todo o que Karikó dixo foi "non a temos". A principios de 2013, Karikó enteróuse do acordo de 240 millóns de dólares de Moderna con AstraZeneca para desenvolver un ARNm do VEGF. Karikó deuse conta de que non tería a oportunidade de aplicar a súa experiencia co ARNm na Universidade de Pensilvania, así que tomou un papel como Vicepresidenta Sénior en BioNTech RNA Pharmaceuticals.
Contribucións científicas
O traballo e a investigación de Karikó contribui ao esforzo de BioNTech para crear células inmunes que produzan antíxenos de vacinas. A investigación de Karikó revelou que a resposta antiviral do ARNm deu as súas vacinas contra o cancro un impulso adicional na defensa contra os tumores. En 2020 esta tecnoloxía empregouse dentro dunha vacina para covid19 que foi producida conxuntamente por Pfizer e BioNTech.
Superman
miniatura|Símbolo de Superman. Superman é un personaxe ficticio, un superheroe de banda deseñada que apareceu nas publicacións de DC Cómics, aínda que se lle considera unha icona cultural de Estados Unidos. Creado polo escritor estadounidense Jerry Siegel e o artista canadense Joe Shuster en 1932, cando ambos se atopaban vivindo en Cleveland, Ohio; vendérono a Detective Cómics, Inc. en 1938 por 130 dólares e a primeira aventura do personaxe foi publicada en Action Cómics 1 (xuño de 1938) para logo aparecer en varios seriais de radio, programas de televisión, películas, tiras periódicas e videoxogos. Co éxito das súas aventuras, Superman axudou a crear o xénero do superheroe e estableceu a súa primacía dentro do cómic estadounidense. A aparencia do personaxe é distintiva e icónica: un traxe azul, vermello e amarelo, cunha capa e un escudo de "S" estilizado no seu peito, escudo que se converteu nun símbolo do personaxe en todo tipo de medios de comunicación.
A historia orixinal de Superman relata que naceu co nome de Kal-El no planeta Krypton; o seu pai, o científico Jor-El, e a súa nai Lara Lor-Van, enviárono nunha nave espacial con destino á Terra cando era un neno, momentos antes da destrución do seu planeta. Foi descuberto e adoptado por Jonathan Kent e Martha Kent, unha parella de granxeiros de Smallville, Kansas, que o criaron co nome de Clark Kent e inculcáronlle un estrito código moral. O mozo Kent comezou a mostrar habilidades superhumanas, as mesmas que ó chegar á súa madurez decidiría usar para o beneficio da humanidade.
Aínda que denominado, algunhas veces, de maneira pouco afagadora, como «o gran Boy Scout azul» por outros superheroes, Superman tamén é coñecido como «O Home de Aceiro», «O Home do Mañá» e «O Último Fillo de Krypton» polo público xeral dos cómics. Baixo a identidade de Clark Kent, Superman vive no medio dos humanos como un «tímido reporteiro» do diario Daily Planet de Metrópolis. Aí traballa xunto á reporteira Lois Lane, coa cal foi vinculado románticamente. Esta relación consumouse co seu matrimonio en varias ocasións a través de distintos medios e a unión atópase firmemente establecida dentro da continuidade actual dos cómics.
Lingua mbochi
O mbochi (tamén coñecida como mboshi ou mbosi) é unha lingua bantú falada polos mbochi da República do Congo.
Superman
DC Cómics/Warner Bros. expandiu lentamente a repartición de personaxes secundarios, poderes e símbolos de Superman a través dos anos. Modificouse o seu pasado para permitir as súas aventuras como Superboy e creáronse outros sobreviventes de Krypton, incluíndo a Supergirl e Krypto, o Supercan. Ademais, Superman foi licenciado e adaptado a unha gran variedade de medios, desde a radio á televisión e o cinema. Neste último deuse a que quizais sexa a súa interpretación máis notable: Christopher Reeve tanto en Superman (1978) como na súa secuela Superman II (1981), películas de Richard Donner que recibiron a aclamación unánime da crítica e volvéronse as películas máis exitosas de Warner Bros. no seu momento. No entanto, as dúas seguintes secuelas, Superman III e Superman IV: The Quest for Peace non tiveron tanto éxito a nivel de recadación. A película Superman Returns, que foi estreada en 2006, foi pouco exitosa dentro dos Estados Unidos pero no resto do mundo excedeu as expectativas iniciais dos seus creadores.
Desde o debut de Superman transcorreron sete décadas, durante as cales o personaxe foi recreado e renovado en múltiples ocasións. Unha modificación maior e significativa ocorreu en 1986, cando o autor John Byrne modernizou e realizou un masivo retcon ó personaxe, reducindo os poderes de Superman e eliminando varios personaxes do canon, nunha estratexia que atraeu moita atención dos medios. Volveu aparecer na prensa na década de 1990, cando DC Cómics publicou A Morte de Superman, unha historia na que o personaxe faleceu e logo reviviu.
Superman resultou fascinante para os académicos e tanto estudosos culturais como comentaristas e críticos exploraron o impacto do personaxe e o seu rol nos Estados Unidos e no resto do mundo. Umberto Eco discutiu as calidades mitolóxicas do personaxe a inicios dos anos 1960 e Larry Niven escribiu sobre as características dunha hipotética relación sexual entre o personaxe e Lois Lane.
A propiedade do personaxe foi frecuentemente un obxecto de disputa; Siegel e Shuster estableceron demandas en dúas ocasións para recuperar a súa posesión legal. Os dereitos do personaxe atópanse de novo en discusión, debido a que os cambios á lei de dereitos de reprodución permitíronlles á esposa e á filla de Siegel alegar por unha parte dos dereitos, algo que a compañía dona de DC, Warner Bros., disputa.
Toby Jones
Toby Edward Heslewood Jones, nado o 7 de setembro de 1966 en Londres, é un actor inglés de cinema, televisión e teatro. Tamén ten traballado como actor de voz e actor de radio.
Bernardo Lorenzo
Bernardo Lorenzo Cuétara, nado en Ferrol, é un político galego.
Traxectoria
Licenciouse en filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela, e durante os seus anos de estudante como representante dos Comités Abertos de Faculdade foi vicedecano de estudantes da facultade de filosofía e ciencias da educación. Entre 1991 e 1999 traballou nunha empresa de publicidade de Ferrol e dende 2005 é director dunha consultoría especializada en sociedade da información, comunicación política, planificación estratéxica e participación social. Militou no Bloque Nacionalista Galego e foi concelleiro por esa formación en Ferrol entre 1999 e 2003. Tras marchar do Bloque foi dende 2013 un dos coordinadores de Espazo Ecosocialista en Ferrolterra e vicecoordinador de acción electoral e política municipal da formación. Nas eleccións locais de 2019 foi o candidato á alcaldía da súa cidade natal por Marea de Ferrol.
Pau Gasol
Pau Gasol Sáez, nado en Barcelona o 6 de xullo de 1980, é un xogador catalán de baloncesto. Dende 2021 xoga no FC Barcelona da Liga ACB.
Foi o segundo español en xogar na NBA despois de Fernando Martín, sendo escollido polos Atlanta Hawks no Draft da NBA de 2001, e os seus dereitos vendidos á recentemente trasladada franquía dos Memphis Grizzlies, antigamente en Vancouver, onde gañou o premio ao Rookie do Ano da NBA. Actualmente posúe os maiores rexistros da franquía de Memphis en partidos xogados, minutos xogados, tiros de campo feitos e anotados, tiros libres feitos e anotados, rebotes totais, defensivos e ofensivos, tapóns, roubos e puntos. Despois de sete anos nesa franquía, foi traspasado en 2008 aos Los Angeles Lakers, onde xogou ata 2014, pasando logo por Chicago Bulls, San Antonio Spurs e Milwaukee Bucks antes de volver en 2021 ao FC Barcelona, o equipo no que debutara como profesional 22 anos atrás.
O seu irmán Marc Gasol é tamén xogador profesional de baloncesto e actualmente forma parte do equipo de Los Angeles Lakers da NBA.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia catalá relacionada coa medicina. Fillo de Marisa Sáez e Agustí Gasol, pasou case toda a súa infancia xogando en equipos de Cataluña. Estudou medicina durante uns meses, pero deixouno porque non o podía compaxinar co baloncesto, aínda que mantén que o seu obxectivo na vida é seguir os pasos da súa nai e converterse en médico no futuro. O seu irmán máis novo, Marc Gasol, tamén é baloncestista profesional, e xoga nos Toronto Raptors, gañadores da NBA no 2019. Comezou a xogar ó baloncesto no equipo do seu colexio, chamado Col·legi Llor, de onde máis tarde sería fichado polo Cornellà, que nesa época facía funcións de canteira do FC Barcelona.
Na tempada 1997-1998, Gasol ingresou no FC Barcelona, co que debutou na liga española de baloncesto (liga ACB) en 1999, obtendo ata a súa marcha a Estados Unidos unha media de 11,3 puntos por partido. Co club barcelonés conquistou dúas Ligas ACB e unha Copa do Rei. Foi o xogador non formado nos Estados Unidos que máis alto chegara no draft até esa data, sendo a terceira elección da primeira rolda no ano 2001, só superado tempo despois por Andrea Bargnani, xogador italiano que foi número 1 en 2006. Na súa primeira tempada en Estados Unidos tivo unha media de 17,6 puntos e 8,9 rebotes por encontro, sendo nomeado mellor rookie, é dicir, o mellor xogador dos que nese ano debutaban na NBA, contando estadounidenses e xogadores internacionais, logro único até hoxe en día por un xogador non nado nin criado deportivamente nos Estados Unidos.
No ano 2006 converteuse no primeiro xogador dos Grizzlies en xogar o partido das estrelas, o All-Star Game de Houston, un evento no que se dan cita anualmente os mellores xogadores da NBA. Con todo, non foi capaz de encestar ningunha vez, aínda que foi o máximo reboteador do partido, con 12 rexeitamentos. A súa mellor tempada en Memphis foi a de 2006-2007, cunha media de 20,8 puntos, 9,8 rebotes, 3,4 asistencias e 2,1 tapóns por partido, cun 53,8% en tiros de campo. Esta foi a súa última tempada completa coa camisola dos Grizzlies, xa que mediada a 2007-08 chegou nun traspaso aos Ánxeles para xogar nos Lakers de Kobe Bryant, equipo co que conseguiu dous aneis de campión da NBA, nas tempadas 2008-09 e 2009-10.
Tras seis anos e medio nos Lakers, no verán de 2014 Gasol foi traspasado aos Chicago Bulls. O 10 de xaneiro de 2015, xa con 34 anos, o ala-pivote catalán conseguiu a mellor marca anotadora da súa carreira con 46 puntos, alén de 18 rebotes, contra os Bucks de Milwaukee.
Selección española
Coa Selección de baloncesto de España conseguiu títulos en case todas as categorías, sendo o máis importante o acadado no ano que foi elixido para xogar o All-Star, o 2006, cando se proclamou campión do mundo de baloncesto no Campionato do Mundo da FIBA de 2006, batendo na final ao equipo nacional grego por 70-47, pero a xesta tivo aínda tinturas maiores cando o equipo español tivo que xogar a final sen a súa presenza, por ser baixa de última hora a causa dunha lesión. O combinado nacional, con Juan Carlos Navarro, José Calderón, Jorge Garbajosa, Rudy Fernández e compañía venceu á Grecia de Papalukas, Diamantidis e Spanoulis levando consigo o título de campións do mundo. No ano 2007, xoga co combinado español a final do Campionato de Europa ante Rusia, perdendo o partido por unha diferenza dun punto. Pau Gasol tivera o derradeiro lanzamento nas súas mans, pero o balón saíu rexeitado do aro defendido polo equipo ruso.
No ano 2008, Pau Gasol e compañía acadaron a final dos Xogos Olímpicos de Beijing ao igual que os Estados Unidos, os cales presentaran un cadro formado por doce dos mellores xogadores americanos como Chris Paul, Kobe Bryant, LeBron James, Dwight Howard ou Jason Kidd. Nese partido, Gasol anotou 21 puntos para axudar ao seu equipo, non sendo suficientes para acadar a vitoria, xa que perderon ante os Estados Unidos por unha diferenza de 11 puntos: 107-118, a puntuación conxunta máis alta conseguida nunha final olímpica en toda a historia. Neste torneo, Pau Gasol foi o máximo anotador.
Lolita (filme de 1962)
Lolita é un filme de drama-comedia dirixido por Stanley Kubrick que foi estreado en 1962. Está baseado na novela de Vladimir Nabokov Lolita.
Estreouse en galego o 15 de abril de 1989 na TVG, no espazo "Telecinema".
Sinopse
Humbert Humbert, un escritor de mediana idade, chega a Ramsdale (Nova Hampshire) e aluga unha habitación na casa da viúva Charlotte Haze, que ten unha fermosa filla de catorce anos. Humbert namórase perdidamente da rapaza e concibe un perverso plan: casar coa nai para poder estar sempre preto da irresistible Lolita.
24 horas ó límite
24 horas ó límite (en Michel Vaillant) é un filme francés dirixido por Louis-Pascal Couvelaire que foi estreado en 2003. Está protagonizado por Sagamore Stévenin e Diane Kruger. Representa os eventos da carreira das 24 Horas de Le Mans, amplamente baseado na personaxe de banda deseñada Michel Vaillant.
Igrexa de Sant Joan del Mercat
miniatura|240 px|dereita|Vista da fachada posterior. A igrexa de Sant Joan del Mercat ou Església dels Sants Joans (en galego Igrexa dos Santos Xoanes) é unha das igrexas máis antigas da cidade de Valencia, situada fronte a Llotja de la Seda e á beira do Mercat Central. Monumento Histórico-Artístico dende 1942, erixiuse a partir de 1240 sobre o terreo onde había primeiro unha mesquita. A causa dos incendios reedificarase durante o século XIV en estilo gótico, e reformarase completamente durante os séculos XVII e XVIII, feito que lle conferiu o aspecto barroco actual. En 1936 padeceu un novo incendio. Agora se atopa en proceso de restauración.
Localización e denominación
Chámase oficialmente Església dels sants Joans (Igrexa dos Santos Xoanes), por atoparse baixo a advocación dos santos Xoán Evanxelista e Baptista. Ademais, popularmente coñécese como Sant Joan del Mercat (San Xoan do Mercado). O engadido del Mercat deriva do feito que en Valencia cidade hai outra igrexa homónima, la de Sant Joan de l'Hospital, tamén bastida durante o século XIII sobre o terreo dunha antiga mesquita.
Época gótica, 1311-1592
miniatura|200px|esquerda|Vista da fachada, co rosetón cegado
Da estrutura gótica orixinal só se conserva a disposición típica do estilo gótico mediterráneo ou gótico catalán, cunha soa nave con capelas laterais entre contrafortes. Tamén resta un grande rosetón cegado, coñecido como O de Sant Joan, que nunca se chegou a abrir, pode ser por falta de cartos ou porque que afundiuse toda la fachada dianteira. Tamén son góticos dous arcos oxivais na fachada norte e unha xanela redonda no corpo inferior da torre campanario. En 1592 incendiase por segunda vez, feito que motivou unha reestruturación que se prolongou durante máis dun século. En 1702 a igrexa tomou definitivamente a actual fisionomía barroca.
Engadidos recentes
Ao comezo da Guerra Civil, en 1936, a igrexa sufriu o terceiro incendio na súa historia. O retablo maior e algunhas estatuas desapareceron e as pinturas de Palomino quedaron ennegrecidas. Na actualidade a igrexa atópase en fase de restauración. Despois da limpeza da fachada posterior e das estatuas do interior, pretendese recuperar o inmenso fresco de Palomino e tornarlle o esplendor orixinal, despois dunha nefasta restauración desta levada a termo en 1960.
Veiguicela, Cela, Outeiro de Rei
Veiguicela é un lugar da parroquia de Cela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 50 habitantes (27 homes e 23 mulleres).
Mrs. Doubtfire
Mrs. Doubtfire é un filme estadounidense dirixido por Chris Columbus que foi estreado en 1993. Está baseado na novela Madame Doubtfire de Anne Fine.
Sinopse
Daniel Hillard é pai e esposo. Os seus fillos considérano un pai marabilloso, pero a súa muller está cansa de que se comporte como se tamén el fose un neno. Tras un accidentado divorcio, aínda que loita con todas as súas forzas para conseguir a custodia dos nenos, o xuíz non lla concede. Decide entón facerse pasar por unha señora maior para poder ser, cando menos, a neneira dos seus fillos.
A conquista do Oeste
Ambientado entre 1839 e 1889, segue catro xeracións dunha familia cando se mudan dende o occidente do estado de Nova York ao océano Pacífico. O filme foi un dos só dous filmes dramáticos realizado co proceso de tres proxectores sobre pantalla curva chamado Cinerama, o que aumentou o seu impacto orixinal. A banda sonora foi cualificada no número 25 da lista de 100 bandas sonoras do American Film Institute. O filme foi un éxito de crítica e en 1997 foi seleccionado para a súa conservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Estreouse na Televisión de Galicia o 6 de xaneiro de 2003.
Argumento
O filme comeza coa narración por Spencer Tracy mentres a cámara aérea voa sobre as montañas Rochosas. "Esta terra hoxe ten un nome", di Tracy nas primeiras liñas do filme, "e está sinalada nos mapas".
O filme consta de catro episodios sobre a colonización do Oeste que teñen lugar entre 1830 e 1890 máis un interludio ambientado na guerra civil estadounidense:
Un breve epílogo mostra como os modernos Estados Unidos creceron dende o Oeste a principios da década de 1960, que inclúe fotogramas do encoro Hoover, o intercambiador de catro niveis nos Ánxeles e a ponte Golden Gate en San Francisco.
Personaxes
O flime supuxo a última aparición de Raymond Massey, de 66 anos, como Abraham Lincoln, papel que interpretara previamente no teatro (Abe Lincoln in Illinois e a adaptación de John Brown's Body), no cinema (Abe Lincoln in Illinois) e na televisión (The Day Lincoln Was Shot, e dúas producións de Abe Lincoln in Illinois).
Éxito comercial
Sorprendentemente para un filmes estadounidense deste tipo, A conquista do Oeste tivo a súa estrea mundial no Reino Unido, no Casino Cinerama de Londres o 2 de novembro de 1963. O filme foi emitido no Casino durante 123 semanas, ata abril de 1965.
A conquista do Oeste tivo un grande éxito comercial. Producido cun grande orzamento para esa época de quince millóns de dólares, logrou 46,5 millóns nos cines norteamericanos, converténdose no segundo filme con máis público de 1963. Obtivo cincuenta millóns de dólares en todo o mundo.
Eleccións municipais en Betanzos
Corporacións democráticas en Betanzos desde a aprobación da Constitución de 1978.
Overclocking
miniatura|Overclocking nos parámetros da BIOS dun AMD Athlon XP nunha ABIT NF7-S. A frecuencia FSB (reloxio externo) incrementouse de 133 MHz a 148 MHz, e multiplicador do reloxio interno cambiouse de 13.5 to 16.5. O overclocking é unha práctica que pretende alcanzar unha maior velocidade de reloxo para un compoñente electrónico (por enriba das especificacións do fabricante). A idea é conseguir un rendemento máis alto gratuitamente, ou superar as cotas actuais de rendemento, aínda que isto poida supoñer unha perda de estabilidade ou acurtar a vida útil do compoñente. Overclock' é un anglicismo de uso habitual en informática que literalmente significa 'sobre o reloxo' ' é dicir, aumentar a frecuencia de reloxo da unidade central de procesamento.
Esta práctica está moi estendida entre os usuarios de informática máis esixentes, que tratan de levar ao máximo o rendemento das súas máquinas. Algúns usuarios adoitan comprar compoñentes informáticos de baixo custo, forzándoos posteriormente e alcanzando así o rendemento esperado dos compoñentes de gama máis alta. Por outro lado, os consumidores máis fanáticos poden chegar a adquirir compoñentes de última fornada para forzar o seu funcionamento, e conseguir así probas de rendemento inalcanzables para calquera equipo de consumo. Por este motivo, a maioría dos fabricantes decide non incluír na garantía do seu hardware os danos producidos por facerlles 'overclocking'.
Hoxe en día os fabricantes de hardware venden algúns dos seus produtos desbloqueados para permitir aos usuarios realizar 'overclock' sobre os mesmos; é o caso de, por exemplo, GPU, CPU etc.
Desvantaxes
Ao incrementar a velocidade de traballo do reloxo tamén increméntase o consumo de corrente e a calor producida pode afectar a outros compoñentes.
José Mosquera Rey
José Mosquera Rey, nado en Cervo cara a 1909 e finado en Veigue (Sada) o 12 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Mariñeiro, era temoeiro nun mercante. Foi un dos fundadores da Asociación Agraria de Meirás, da que foi elixido secretario en 1931. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse en Meirás con Juan Antonio Suárez Picallo e os sindicalistas Antonio Carballeira Muñiz, Manuel Prego Chas e Gumersindo Montero Montero. A comezos de agosto trasladouse con Antonio Carballeira e Manuel Prego á Coruña, onde foron delatados e capturados polos falanxistas. Logo de sufriren torturas, foron asasinados. Os seus cadáveres apareceron o 12 de agosto do ano 1936 no monte das Abeleiras, na parroquia de Veigue. Foi inculpado en causa militar en Ferrol por auxilio á rebelión, e a súa causa foi sobresida.
Enoanda
miniatura|O teatro grecorromano de Enoanda. Enoanda (τὰ Οἰνόανδα, en plural, tà Oinóanda) foi unha cidade da Grecia antiga situada na rexión de Licia, na parte alta do val do río Xanto. É coñecida pola inscrición filosófica do filósofo epicúreo Dióxenes de Enoanda. As ruínas da cidade están ao oeste da cidade moderna de İncealiler no distrito de Fethiye da provincia de Muğla, Turquía, que está parcialmente construída sobre a cidade antiga.
Historia
En época dos hititas chamábase Wiyanawanda. Durante o período helenístico foi a cidade máis meridional do tetrápole de Cibira, que foi disolta por Lucio Licinio Murena no -84 cando Enoanda pasou a formar parte da liga licia, segundo demostran numerosas inscricións. A historia anterior da cidade descoñécese, a pesar dunha misión levada a cabo polo British Institute at Ankara en 1974–76. Parece que Enoanda se converteu nunha colonia de Termeso en torno ao -200 ou -190 e que ademais a chamaron chamou Termessos Minor ou Termessos he pros Oinoanda.
O lugar foi identificado primeiro por Hoskyns e Forbes en 1841, e publicado no Journal of the Royal Geographical Society, XII (1843). A inscrición filosófica de Dióxenes de Enoanda, identificouse máis tarde a partir de fragmentos, procedentes ao parecer da stoá, que probabelmente erixiu el mesmo. A stoá de Dióxenes desmantelouse na segunda metade do século III para facer sitio a un muro defensivo; antes o lugar carecía de fortificación. En 2012 identificáronse uns 300 fragmentos de distintos tamaños (dunhas poucas letras a varias frases que cubrían máis dun bloque).
Nos anos 1990 atopáronse probas de que houbo unha antiga ponte romana.
O Instituto Arqueolóxico Alemán está a levar a cabo novas escavacións.
Enoanda é unha diocese da Igrexa católica.
Boiardo
Boiardo era o título atribuído aos membros da aristocracia rusa do século X ao século XVII.
A palabra boiardo provén do ruso боя́ре, plural de боя́рын, a través do francés boyard.
A Duma boiarda que inicialmente contaba con cerca de 30 membros, foise progresivamente expandindo, chegando mesmo a contar con preto de 100 membros xa no século XVII. Foi contodo abolida por Pedro, o Grande, en 1711.
Na literatura, o Drácula, de Bram Stoker, era un boiardo.
Eye
"Eye" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, editada en 1996 como parte da banda sonora da película de David Lynch Lost Highway. Xunto co tema "The End Is the Beginning Is the End" de Batman & Robin e "Christmastime" de A Very Special Christmas 3, "Eye" representou un período de traballo en recompilatorios entre as edicións dos álbums Mellon Collie and the Infinite Sadness e Adore. A canción aparece tamén no disco de grandes éxitos da banda Rotten Apples.
David Lynch encargouse xunto con Trent Reznor de escoller as cancións que aparecerían na película. Lynch rexeitou o primeiro tema que Corgan lle enviou, "Tear", que posteriormente aparecería en Adore. Corgan entón apresurouse a rematar "Eye" e Lynch decidiu usala para unha escena nun club nocturno.
A canción converteríase nun éxito inesperado para a banda acadando o número 80 da lista estadounidense Modern Rock Tracks en 1997.
Torrejón de Ardoz
Torrejón de Ardoz é un concello castelán, pertencente á Comunidade de Madrid. Ten 32 km² e preto de 120.000 habitantes.
Xeografía
Está situado na subcomarca de A Campiña, na Comarca de Alcalá. Desde un punto de vista socioeconómico, Torrejón está encadrado dentro do denominado Corredor do Henares e en diversos aspectos, considérase parte do área metropolitana de Madrid. O seu rápido crecemento durante o século XX levou que o seu centro urbano desenvolveuse en paralelo á autovía A-2 Madrid-Barcelona.
Torrejón de Ardoz está situada nun estratéxico enclave: a 20 km do centro de Madrid, moi próximo ao Aeroporto de Madrid-Barajas, ao Recinto feiral Juan Carlos I, comunicado directamente coa A-2, Ademais da vía férrea Madrid-Barcelona, a autovía de circunvalación M-50 e a estrada M206 cara a Loeches e Ajalvir.
Torrejón sitúase ademais na Veiga do Henares limitando con este río polo sur e transcorrendo polo municipio dous pequenos arroios: o Ardoz (que dá nome ao municipio) e o Pelayo. Unha pequena fracción do seu territorio (4 ha) está incluída no Parque Rexional do Sueste.
Desde febreiro de 2008 Torrejón de Ardoz réxese coa Lei de grandes cidades.
Damned Damned Damned
Damned Damned Damned é o álbum de estrea da banda inglesa de punk rock The Damned, publicado o 18 de febreiro de 1977 a través do selo Stiff Records. Producido por Nick Lowe, Damned Damned Damned foi o primeiro disco editado por un grupo británico de punk rock.
Dejan Bodiroga
Dejan Bodiroga (en serbio cirílico: Дејан Бодирога), nado o 2 de marzo de 1972 en Zrenjanin, Iugoslavia (actual Serbia) é un ex xogador profesional de baloncesto serbio. Está considerado un dos mellores xogadores da historia de Europa. Cunha altura de 2,05 metros xogaba na posición de escolta, aínda que podía desenvolverse ben como base ou aleiro, e mesmo axudar no xogo interior.
Traxectoria
Bodiroga comezou a xogar ao baloncesto competitivo aos trece anos, xogando no Mašinac baixo a supervisión do xogador de baloncesto local Rade Prvulov. Aos quince anos xa medía 2,05 metros, polo que non tardou en ser promocionado ao primeiro equipo. Aos dezasete, nun amigábel contra o KK Zadar consegue anotar trinta e dous puntos, sendo visto xogar por Krešimir Ćosić, o cal insistiu ao xogador para incorporarse ao equipo de Zadar. Bodiroga accedeu finalmente, mais tras dous anos alí estalou a guerra dos Balcáns, polo que tivo que marchar fóra do país a xogar. Recibiu importantes ofertas do AEK Atenas (equipo que adestraba nese momento Ćosić) e do Olympiacos, con todo ambos equipos esixíanlle que adoptase a nacionalidade grega. Bodiroga rexeitou a nacionalización, polo que optou por marchar xogar a Italia.
En Italia estivo durante catro anos, de 1992 a 1996, xogando no Stefanel Trieste e no Stefanel Milano, equipo co que gañou no seu último ano a Liga e a Copa dese país. Cómpre destacar que en 1995 Bodiroga optou ao draft da NBA, onde foi elixido de 51 polos Sacramento Kings, aínda que finalmente non quixo xogar alí. Durante os seguintes anos xogou na liga ACB e na HEBA, conseguindo múltiples títulos, como tres Euroligas. Tamén conseguiu durante eses anos varios títulos a nivel de selección, entre os que destacan dous mundiais e tres EuroBasket.
Cunha estatura de 2,05 metros e un peso 110 kg, destacaba pola súa polivalencia, xa que podía xogar en case calquera posición. Gran tirador de longa distancia, converteuse no líder de tódolos conxuntos nos que xogou. Actualmente e dende a súa retirada en 2007, exerce como "manager" da Virtus Roma, o seu último equipo como xogador. Era curmán en segundo grado do defunto xogador Dražen Petrović.
Włodzimierz Roman Juszczak
Włodzimierz Roman Juszczak, nado en Legnica (RP de Polonia) o 19 de xullo de 1957, é un relixioso grecocatólico ucraíno de Polonia, dende 1999 bispo de Wrocław-Gdańsk.
Traxectoria
O 24 de abril de 1999 foi nomeado bispo de Wrocław-Gdańsk. Recibiu a consagración episcopal o 19 de xuño do mesmo ano, de mans do arcebispo de Przemyśl-Varsovia Jan Martyniak, e tivo como co-consagrantes principais ao exarca arquiepiscopal de Kíiv-Vyshhorod Vasylii Ihor Medvit e ao exarca apostólico de Francia Michael Hrynchyshyn.
Alepocefálidos
A dos alepocefálidos (Alepocephalidae) é unha familia de peixes teleósteos mariños da orde dos osmeriformes, que se distribúen por todo o océano Pacífico, a costa leste do océano Atlántico e a do oeste do Índico.
Sabela Labraña
Sabela Labraña Barrero, nada en Cedeira o 28 de outubro de 1952 e finada en Barcelona o 26 de decembro de 2015, foi unha mestra e lingüista galega.
Alepocefálidos
Até hai poucos anos esta familia estaba incluída na orde dos arxentiniformes, pero tanto o WoRMS, como o ITIS e como a FishBase, baseándose en estudos máis recentes, clasifácanos dentro da orde dos osmeriformes.
Sabela Labraña
Traxectoria
Como investigadora, o seu campo foi a fonética e a fonoloxía. A súa tese virou ao redor das consoantes fricativas do galego (2005). Con todo, tamén realizou investigación na sociolingüística e no contacto lingüístico entre culturas de migrantes. Tamén foi pioneira na pedagoxía da lingua galega cara aos non galego-falantes, coa creación do Proxecto Galauda, de ensino de galego na secundaria catalá, e dirixiu o primeiro manual de galego dirixido a non galegos, Vencello.
Alepocefálidos
Características
Normalmente teñen os dentes moi pequenos, e longas e numerosas filas de branquias.
Sabela Labraña
Traxectoria
En 2017 a Asemblea Cultural Galega en Barcelona creou a Biblioteca Sabela Labraña nos locais da asociación, no Ateneu Roig de Gràcia.
Alepocefálidos
Hábitat
O hábitat máis común no que se enontran estes peixes son as profundidades mariñas por debaixo dos 1 000 m.
Sabela Labraña
Traxectoria
En 2018 a libraría Chan da Pólvora organizou a exposición ''Suspensión. Unha homenaxe a Sabela Labraña, con tintas do artista Alfredo Salom, feitas a partir de poemas do libro A lentitude'', de María do Cebreiro.
Vida persoal
Foron nove irmáns, entre eles o escritor Carlos Labraña. Foi parella do pintor Alfredo Salom.
Alepocefálidos
Xéneros
Existen cerca de cen especies, agrupadas nos 19 xéneros seguientes:
Costa
O termo costa pode referirse á:
Como topónimo, Costa pode referirse a:
Outras páxinas
A Costiña
Epifanio Campo Fernández
Epifanio Campo Fernández, nado na Ponte de Domingos Flórez en 1952 e finado o 18 de agosto de 2016 en Vilalonga, foi un empresario galego.
Tulcea
Tulcea (en búlgaro, ruso, e en ucraíno: Тулча, Tulcha; en turco: Hora-Tepé o Tolçu) é unha cidade de 73.707 habitantes (2011) situada na rexión de Dobruia en Romanía. É a capital do condado de Tulcea. Situada as beiras do río Danubio.
Epifanio Campo Fernández
Traxectoria
Fillo máis vello do tamén empresario Epifanio Campo Núñez, en 1975 fíxose cargo do conglomerado de empresas cerámicas e mineiras que creara e impulsara o seu pai. A orixe desta actividade económica sitúase na extracción de arxila en Vilalonga, mais as empresas de Campo esténdense por toda Galicia, e entre elas destaca a Nueva Cerámica Campo, de Sanxenxo, Campo Brick en Albixoi e Epifanio Campo en Lendo, todas elas de produción cerámica, mais tamén outras firmas de pretensados e bloques de formigón, inmobiliarias, piscifactoría ou viño.
Tulcea
Historia
Tulcea fundouse no século VIII a.C, baixo o nome de Aegyssos, mencionada por Diodoro.
Epifanio Campo Fernández
Traxectoria
Accionista minoritario de Banco Pastor, foi porén un dos accionistas principais de Banco Gallego, cun capital do 10% e participou tamén no capital de SOGARISA. Mercou en 2007 o 5,5% da sociedade Corporación Caixa Galicia, ata daquela propiedade exclusiva de Caixa Galicia. Tamén foi socio do empresario Manuel Añón en diversos proxectos, entre eles tres empresas de siderurxia e fundición (Siderúrgica Añón, Hierros Añón Comercia e Acérie de l’Atlantique), que en 2007 lle venderon á siderúrxica catalá Celsa. En 2006 entrou no capital da sociedade Gaelsa, controlada por Manuel Jove e dedicada á explotación de enerxías renovables, da que se retirou a comezos de 2010.
En total, en 2009 tería entre 550 e 600 millóns de euros en capital.
Tulcea
Historia
No século I, Aegyssos/Aegyssus foi conquistada polos romanos, que debían establecer unha base para a frota romana que defendera a fronteira do nordeste do imperio, consolidándoo con murallas e torres altas (as ruínas de defensa seguen sendo visibles).
Lila Kedrova
Elizaveta Nikolayevna Kedrova, nada en San Petersburgo (Rusia) o 9 de outubro arredor de 1918 e finada en Sault St. Maire (Canadá) o 16 de febreiro de 2000 foi unha actriz francesa de orixe rusa.