cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anguis graeca
Descrición
A especie foi descrita en 1881 polo zoólogo ruso, especializado en réptiles, Jacques von Bedriaga. no seu traballo "Die Amphibien und Reptilien Griechenlands". Bulletin de la Société impériale des naturalistes de Moscou, 56 (1): 242–310 (Ver texto íontegro) e (2): 278-344 (Ver texto íntegro).
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Anguis.
O epíteto específico, graeca, fai referencia á suá principal área de distribución.
Distribución
miniatura|260px|Distribución das [[especies de Anguis en Grecia (Ver texto completo).]]
Esta especie distribúese por Grecia e Albania.
Características
Anguis graeca é moi semellante a Anguis fragilis (inicialmente Bedriaga describiuna como Anguis fragilis var. graeca). Caracterízase polo seu corpo alongado e sen patas. Ás veces pódese ver na cabeza unha pequena abertura do oído externo. No corpo xeralmente hai de 26 a 28 fileiras lonxitudinais de escamas. Os machos son de cor agrisada, parda clara ou parda avermellada nas partes superiores; algúns espécimes presentan pequenas manchas de cor azul escura no dorso. As femias teñen as partes superiores de cor parda clara, que destaca dos flancos escuros; polo xeral, unha liña escura atravesa lonxitudinalmente o medio do corpo, que tamén pode aparecer como unha fina liña dupla. Os animais inmaturos son moi claros polas partes superiores, e de cor abrancazada ou amarelada pálida, dourada ou gris prateada, e cunha liña central estreita de cor parda amourada; a miúdo hai unha mancha parda escura en forma de lágrima na cabeza.
No norte do Peloponeso, esta especie convive Anguis fragilis, da que se pode distinguir por unha liña lonxitudinal irregular na parte frontal do corpo, a abertura do oído xeralmente non é visíbel desde o exterior e o número de fileiras lonxitudinais de escamas é tipicamente menor (24-26).
Maleza (álbum)
Maleza é o terceiro álbum de estudio da banda galega de stoner rock/grunge Bala, publicado o 14 de maio de 2021 a través do selo alemán Century Media Records.
O disco gravouse no estudio Ultramarinos Costa Brava de Sant Feliu de Guíxols, Xirona, no mes de novembro de 2019. O álbum conta coas colaboracións de Bonnie Buitrago, baixista de Nashville Pussy, da actriz Najwa Nimri e da escritora Lúa Mosquetera.
Bala lanzou catro sinxelos de Maleza, "Agitar", "Hoy no", "X", e "Mi Orden". Todos os sinxelos contan co seu respectivo vídeo musical.
Miguel Ángel Rodríguez
Miguel Ángel Rodríguez González, chamado Chisco por mor da familia, nado en Esgos e finado o 3 de decembro de 2001 no Alto do Couso, foi un veterinario e político galego, alcalde de Esgos.
Traxectoria
Fillo de Amelia González e José Manuel Rodríguez, propietarios dun coñecido restaurante local, sobriño de Manuel Ángel Rodríguez , político local que foi alcalde de Esgos moitos anos, Miguel Ángel Rodríguez estudou veterinaria.
Integrante da candidatura municipal de Alianza Popular que encabezaba seu tío, o alcalde Manuel Ángel Rodríguez, nas eleccións de 1987, a renuncia temporal do tío levouno á alcaldía entre 1987 e 1989, e foi de novo substituído polo tío ao cabo deses dous anos.
Foi xefe de saúde pública na delegación de Sanidade, e tamén adegueiro de viño, impulsor da adega Leirabella (en Leiravella), enmarcada na denominación de orixe da Ribeira Sacra.
Vida persoal
Faleceu nun accidente de moto no alto do Couso. No enterro, oficiado polo bispo de Ourense, Carlos Osoro, falou Xosé Luís Baltar, daquela presidente da Deputación.
Anos despois do seu falecemento o irmán máis novo, Mario Rodríguez, tamén foi alcalde de Esgos.
Ponte Grañolas, Magazos, Viveiro
Ponte Grañolas é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Pontellas, Magazos, Viveiro
Pontellas é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Prado, Magazos, Viveiro
Prado é un lugar da parroquia de Magazos, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Edificio da Escola Normal de Pontevedra
O edificio da antiga Escola Normal de Pontevedra (Escola Normal de Mestres e Artes e Oficios), en Pontevedra, é un edificio ecléctico de finais do século XIX que foi sede da escola de maxisterio desta cidade galega. Está situado na Gran Vía de Montero Ríos, entre a Alameda de Pontevedra e o Parque das Palmeiras.
Historia
Ata finais do século XIX, a escola de maxisterio feminina situábase en Pontevedra no pazo barroco dos García Flórez (hoxe propiedade do Museo de Pontevedra) e a escola de maxisterio masculina no pazo de Mugartegui, ou pazo dos Condes de Fefiñáns.
Na década de 1880, o concello de Pontevedra adquiriu a propiedade da familia Munaiz situada na Gran Vía, un terreo nunha avenida que fora trazada dez anos antes. Decidiuse construír un novo edificio para unha escola de artes e oficios que terminou por acoller a Escola Normal de Mestres así como o instituto provincial en distintas épocas.
En 1895 púxose en marcha o proxecto de construción do Instituto de Artes e Oficios. A obra encargouse ao arquitecto do Ministerio de Fomento Arturo Calvo Tomelén, que deseñara edificios como o Palacio de Joaquín Sánchez de Toca Calvo (actual Embaixada do Brasil en Madrid). En novembro de 1895 Arturo Calvo finalizou o seu proxecto. As obras foron adxudicadas o 1 de maio de 1896 ao construtor de Madrid García Dios. O edificio foi construído fronte ao Pazo da Deputación de Pontevedra que fora inaugurado en 1890. O edificio terminouse e inaugurouse en 1901.
O custo total da obra superou as 260.000 pesetas. En 1903 o edificio destinouse tamén ao Instituto de ensino Provincial de Pontevedra, para poñer fin aos numerosos gastos derivados das reparacións do antigo Colexio dos Xesuítas. O edificio acolleu a Escola Normal de Mestres na súa parte posterior e a Escola Normal de Mestras na súa parte dianteira. Co paso dos anos, a súa función cambiou e converteuse temporalmente no instituto de ensino feminino da cidade a finais dos anos sesenta. A partir dos anos 70 foi sede da Delegación Provincial de Educación.
Descrición
Trátase dun grande edificio de estilo ecléctico cunha planta cadrada e con tres plantas e un semisoto. Inicialmente o edificio contaba con dúas plantas e un piso recuado que logo se converteu nun terceiro piso completo. Antes de construír todo o espazo do terceiro piso por completo a fachada dianteira remataba no centro nun frontón circular de pedra no que estaba o escudo de España.
A fachada ten o tradicional esquema bicolor de finos ladrillos avermellados e rosados e granito, incluídos os detalles decorativos de pedra ao redor das ventás e as pilastras. Está rodeada por un zócolo de granito. Os ladrillos, moi de moda a finais do século XIX e principios do XX nas fachadas, proceden da antiga fábrica de ladrillos da Barca, moi preto da Caeira. Tamén se atopan na fachada da praza de touros de Pontevedra e na mansión do Marqués de Riestra.
O edificio posúe a peculiaridade de que todas as xanelas das catro fachadas son trixeminadas, excepto as fiestras dos corpos centrais das fachadas dianteira e posterior. No primeiro piso do corpo central da fachada posterior ten un balcón con decoración xeométrica con 4 estrelas de oito puntas en lugar de balaustradas e na fachada dianteira un balcón con 5 motivos florais. Todas as ventás da primeira planta están coroadas por decoración xeométrica no centro dos linteis. A porta balconeira do primeiro piso da fachada dianteira está flanqueada por pilastras xónicas e coroada por un escudo de España de pedra que marca a súa función institucional.
O interior do edificio foi remodelado sucesivamente para adaptar as instalacións a diferentes usos, primeiro educativos, logo administrativos.
Katyavala Bwila I
Katyavala Bwila I, ou simplemente Katyavala I, nado no Reino Lunda, c. 1680 e finado no Reino Bailundo c.  1720, foi o primeiro Soma Inene do Reino Bailundo e, polo tanto, o fundador do país Bailundo, a máis grande de todas as nacións ovimbundu.
O seu nome é incerto, xa que "Katyavala" pode significar "soberano" e "Bwila" pode traducirse como "pobos que van", quizais cun significado de "rei dos pobos errantes", en referencia á súa política de unir pobos sen líder arredor dun rei centralizador.
Traxectoria
O seu lugar de nacemento é incerto, dándose ás veces como nado no Reino de Cassange e outras no Reino Lunda. O certo, con todo, é que naceu nas inmediacións do ano 1680, sendo membro dun dos clans semi-nómades de cazadores e pastores bangalas (ou imbangalas), que vivían migrando entre as terras destes reinos e as mesetas máis meridionais.
Na idade adulta foi considerado o sucesor natural do seu pai no liderado do clan, cando, debido ás diferenzas na condución dun ritual de sacrificio de animais, entrou en forte disputa co seu patriarca, feito que o obrigou a fuxir da rexión do Humbe, onde se asentara o seu clan, primeiro a Cuanza Norte, e despois á rexión de Halavala.
Na rexión de Halavala converteuse, nas proximidades do ano 1700, no ideólogo da centralización política de cinco ombalas (cidades ou aldeas) ovimbundas: Hala-Vala, Quiaca, Calique, Andulo e Vilé. Converteuse en Soma Inene (rei), e asentou o seu poder na ombala de Halã-Vala (actual cidade de Bailundo), facendo desta a capital do novo Reino Bailundo.
Morreu nas inmediacións do ano 1720, sendo substituído polo seu fillo, Jahulu I. Foi enterrado no monte Halavala.
Homenaxes
O campus da Universidade Agostinho Neto de Benguela, cando foi elevado a universidade, pasou a chamarse Universidade Katyavala Bwila.
Virus varicela-zóster
O virus da varicela-zóster (VZV) é un dos oito virus do herpes que se sabe que infecta a humanos e vertebrados. O VZV afecta só aos humanos e adoita causar varicela en nenos, adolescentes e adultos novos e herpes zóster (tamén chamado zona, lume sagrado ou zona ígnea) en adultos e raramente en nenos. O virus da varicela-zoster é coñecido por moitos nomes, incluíndo o virus da varicela, o virus do zóster, antes chamado virus do herpes humano 3 (HHV-3, de Human herpesvirus 3) e agora alfaherpesvirus humano 3 (Human alphaherpesvirus 3).
O virus infecta os nervios e causa unha gran variedade de síntomas. Despois da infección primaria (varicela), o virus entra nun estado latente nos nervios, incluíndo os nervios craniais, os ganglios da raíz dorsal e os ganglios autónomos. Moitos anos despois de que o paciente se recupera da varicela, o VZV pode reactivarse causando unha serie de condicións neurolóxicas.
Doenzas humanas
Os resultados primarios da infección polo virus da varicela zoster na varicela, que poden producir complicacións, incluíndo encefalite ou pneumonía (xa sexa pneumonía viral directa ou pneumonía bacteriana secundaria). Mesmo cando os síntomas clínicos da varicela se teñan resolto, o VZV permanece latente no sistema nervioso da persoa infectada (latencia do virus), ganglios da raíz dorsal e do trixémino.
En cerca de 10 a 20 por cento dos casos, o VZV é reactivado máis tarde durante a vida, producindo unha doenza coñecida como herpes ou zóster (tamén herpes-zóster, zona, zona ígnea ou lume sagrado entre outros nomes). O virus tamén pode infectar o sistema nervioso central (un documento de 2013 informa unha taxa de incidencia de 1,02 casos por 100.000 habitantes en Suíza e unha taxa de incidencia anual de 1,8 casos por 100.000 habitantes en Suecia). A modo de comparación, a esclerose lateral amiotrófica (ELA) ten unha taxa de incidencia anual de 0,2 a 2,4 por 100.000 habitantes nos países industrializados.
O herpes pode desenvolverse varias veces na vida mentres que a varicela só ocorre unha vez. Tanto unha persoa con varicela como unha con herpes zóster, por contaxio coas erupcións cutáneas ou por expectoracións respiratorias, poden contaxiar a outras con este virus, que se manifestará por primeira vez en forma de varicela. Por outra banda, un herpes zóster nunca se contaxia directamente, pero a persoa que o padece por primeira vez xa tivo que pasar pola varicela antes (aínda que non se lembre ou fose moi leve). Tamén pode ser que unha persoa teña varicela unha vez e nunca desenvolva zóster.
Outras complicacións graves da infección polo VZV inclúen a neuralxia postherpética, a meninxite de Mollaret, o zóster multiplex e a inflamación das arterias do cerebro que conducen ao ictus, mielite, herpes oftálmico ou zoster sine herpete. Na síndrome de Ramsay Hunt, o virus afecta o ganglio xeniculado dando lesións que seguen ramas específicas do nervio facial. Os síntomas poden incluír bochas dolorosas na lingua e na orella xunto con debilidade facial unilateral e perda auditiva.
Tratamento
Dentro do corpo humano, pódese tratar mediante unha serie de fármacos e axentes terapéuticos, incluíndo aciclovir para a varicela, fanciclovir, valaciclovir para o herpes zóster, inmunoglobulina zóster (GZI) e vidarabina. A inmunoglobulina VZV tamén é un tratamento.
=Notas =
Leones de Ponce
Os Leones de Ponce son un equipo de baloncesto profesional da cidade de Ponce en Porto Rico. Son membros do Baloncesto Superior Nacional (BSN), a liga de Porto Rico. O equipo foi fundado en 1946 e converteuse nun dos equipos con máis éxito na historia da liga con 14 títulos conseguidos, o máis recente deles acadado no ano 2015.
Pavillón
Os Leones de Ponce xogan os seus partidos como locais no Auditorio Juan Pachín Vicéns, nomeado así polo xogador de baloncesto de Juan "Pachín" Vicéns, nado en Ponce e que gañou varios títulos cos Leones. O auditorio inaugurouse o 12 de maio de 1972 cunha capacidad inicial de 7.786 espectadores, pero tras numerosas remodelacións o número de espectadores aumentou ata 8.000.
Lamb of God (álbum)
Lamb of God é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de heavy metal Lamb of God, publicado o 19 de xuño de 2020 a través dos selos Epic Records e Nuclear Blast. Orixinalmente o seu lanzamonto estaba planeado para o 8 de maio pero atrasouse por mor da pandemia do coronavirus. Lamb of God é o primeiro álbum de estudio da banda con material novo dende o VII: Sturm und Drang de 2015, sendo o espazo de tempo máis longo entre os seus álbums e o primeiro en contar con Art Cruz como substituto do seu batería orixinal Chris Adler, que deixou o grupo en xullo de 2019.
Silueta
miniatura|[[Johann Wolfgang von Goethe|Goethe fronte a un monumento funerario, papel recortado, 1780]] Unha silueta, do apelido Silhouette, é a imaxe dunha persoa, animal, obxecto ou escena representada como unha forma sólida dunha soa cor, normalmente negra, cos seus bordos coincidentes co contorno do suxeito. O interior dunha silueta non ten trazos e a silueta adoita presentarse sobre un fondo claro, normalmente branco, ou ningún. A silueta difiere dun contorno, que representa o bordo dun obxecto de forma lineal, mentres que unha silueta aparece como unha forma sólida. As imaxes en silueta pódense crear en calquera soporte artístico visual, pero primeiro empregáronse anacos de papel cortado, que logo se pegaron a un fondo cunha cor contrastada e a miúdo enmarcábanse.
Os retratos, xeralmente de perfil, recortados en cartón negro, tornáronse populares a mediados do século XVIII, aínda que o termo silueta poucas veces se usou ata as primeiras décadas do século XIX, e a tradición continuou baixo este nome ata o século XXI. Representaban unha alternativa barata pero eficaz á miniatura do retrato, e os artistas especializados expertos podían recortar un busto de alta calidade, de lonxe o estilo máis común. Outros artistas, sobre todo a partir de 1790, debuxaban un esbozo sobre papel e logo pintábano.
A partir do seu significado gráfico orixinal, o termo silueta ampliouse para describir a vista ou representación dunha persoa, obxecto ou escena que está retroiluminada e aparece escura sobre un fondo máis claro. Calquera cousa que apareza deste xeito, por exemplo, unha figura a contraluz nunha porta, pode describirse como "en silueta". Debido a que unha silueta fai fincapé no contorno, a palabra tamén se usou nos campos da moda e o exercicio físico para describir a forma do corpo dunha persoa ou a forma creada ao levar roupa dun estilo ou período determinado.
Etimoloxía e orixes
|miniatura|Agawa Rock en Ontario, Canadá A silueta de palabra é derivada desde o nome de Étienne de Silhouette, un ministro de finanza francés que, en 1759, debido á crise de crédito de Francia durante a Guerra dos Sete Anos impuxo duras exixencias económicas aos franceses, particularmente aos ricos. Debido ás economías austeras de Silhouette, o seu nome virou en sinónimo de calquera cousa feita de maneira barata, como estes retratos recortados.
O apelido do ministro era adaptación do éuscaro, xa que o seu pai se apelidaba Ziloeta (variación de Zuloeta), que significa lugar de covas ou lugar con buratos ('cova' dise kobazulo e 'caverna' haitzulo). Aínda que a relación do apelido e a orixe das siluetas é casual, non deixa de ser curiosa a ligazón semántica coas sombras (ver mito da caverna).
Antes da chegada da fotografía, o perfil de silueta en cartón negro foi o xeito máis barato de gravar a aparencia dunha persoa. Porén, foi un tempo despois que se aplicou á arte de facer, xa no século XIX. Nese tempo os "perfís" ou "matices" como se chamaban facíanse por un dos tres métodos:
Orixes mitolóxicas
dereita|miniatura| Ánfora de pescozo de figura negra grega atribuída ao pintor de Princeton, ca. 550-540 a.C. A silueta está estreitamente ligada na mitoloxía ás orixes da arte. Plinio o Vello, na súa Naturalis Historia relata a orixe da pintura. No capítulo 5 do libro XXXV, escribe:
''“Non temos ningún coñecemento seguro sobre o inicio da arte da pintura, nin esta investigación cae na nosa consideración. Os exipcios afirman que se inventou entre eles, seis mil anos antes de pasar a Grecia; unha vana gabanza, é moi evidente. En canto aos gregos, algúns din que foi inventado en Sicyon, outros en Corinto; pero todos coinciden en que se orixinou no trazado de liñas arredor da sombra humana [... omnes umbra hominis lineis circumducta]. “.'' No capítulo 15, conta a historia de Butades de Corinto:
Retratos de perfil
miniatura|esquerda|Un retrato de silueta tradicional de finais do século XVIII miniatura|esquerda|Recorte de silueta polo procedemento tradicional Para a representación de retratos, a imaxe de perfil ten unha vantaxe sobre a imaxe de cara completa, porque depende moito das proporcións e da relación das estruturas óseas da cara (a fronte, o nariz e o queixo) que fan a imaxe clara e sinxela. Por esta razón, os retratos de perfil empregáronse en moeda desde a época romana. O retrato de perfil está fortemente ligado á silueta. No inicio do Renacemento retomouse a moda dos perfís pintados e persoas como Federico da Montefeltro e Ludovico Sforza foron retratados así.
Estudos recentes da Universidade Stanford indican que os humanos son capaces de extraer información precisa sobre o xénero e a idade só da silueta. Este é un concepto importante para os deseñadores de personaxes para medios visuais, pois a silueta é a forma máis recoñecible e identificable do personaxe.
Aumento de popularidade e desenvolvemento no século XIX
Un retrato de silueta pode ser pintado ou debuxado, ademais de recortado. Crese que o traballo do fisionomista Johann Caspar Lavater, que empregou siluetas para analizar os tipos faciais, promoveu esta arte. O siluetista do século XVIII, August Edouart fixo miles de retratos por duplicado, entre eles da nobreza francesa e británica e presidentes dos Estados Unidos. Gran parte da súa colección perdeuse nun naufraxio. En Inglaterra, o artista de siluetas máis coñecido foi John Miers, que traballou en diferentes cidades, e tiña un estudo no Strand de Londres; anunciaba "sesións de tres minutos", e o custo podía ser tan baixo como media coroa a principios do s. XIX. Os produtos superiores de Miers podían estar en grisalla, con delicados resaltes engadidos en dourado ou amarelo, e algúns feitos en varios soportes como xeso, vidro ou marfil. O tamaño era normalmente pequeno, moitos deseñados para caber nun medallón, ou senón era típico un busto de entre 3 e 5 polgadas de alto, e outros algo maiores.
En América, as siluetas foron moi populares até mediados do s. XIX. O phisionotrace inventado polo francés Gilles-Louis Chrétien en 1783-84 facilitou a produción de retratos de siluetas despregando a mecánica do pantógrafo para transmitir o trazado (a través dun ocular) da silueta do perfil do suxeito a unha agulla que se movía sobre unha placa de gravado, desde o que se poderían imprimir varias copias retratadas. A invención da fotografía sinalou o final da silueta como unha forma xeneralizada de retratos.
Mantendo a tradición
A habilidade non se perdeu e os artistas de siluetas viaxeiras continuaron traballando en feiras estatais ata o século XX. A popularidade do retrato da silueta está a renacer nunha nova xeración de persoas que aprecian a silueta como un xeito nostálxico de capturar unha ocasión significativa. Nos Estados Unidos e no Reino Unido os artistas de siluetas teñen sitios web que anuncian os seus servizos en vodas e outras funcións deste tipo. En Inglaterra hai un grupo activo de artistas de siluetas. En Australia, S. John Ross colocou as súas tesoiras en espectáculos agrícolas durante 60 anos ata a súa morte en 2008. Outros artistas como Douglas Carpenter producen imaxes de silueta debuxándoas a tinta.
A silueta na arte, medios de comunicación e ilustracións
miniatura|Pierrots e bailarinas de [[Hans Christian Andersen]] Desde finais do século XVIII, os artistas de siluetas tamén fixeron pequenas escenas cortadas en cartolina e montadas sobre un fondo contrastado como os retratos. Estas imaxes, coñecidas como "cortes de papel", eran a miúdo, pero non necesariamente, imaxes de silueta. Entre os artistas do século XIX que traballaron deste xeito estaba o autor Hans Christian Andersen. O moderno artista Robert Ryan crea intricadas imaxes por esta técnica, ás veces empregándoas para producir serigrafías.
A finais do século XIX e principios do XX varios ilustradores empregaron deseños de aspecto similar para facer ilustracións de libros. As imaxes en silueta poderían ser facilmente impresas por bloques máis baratos de producir e máis duradeiros que as ilustracións detalladas en branco e negro.
Ás veces as imaxes de siluetas aparecen en libros de principios do século XX xunto con placas de cores (As placas de cor eran caras de producir e cada unha estaba pegada ao libro a man). Os ilustradores que produciron imaxes de siluetas neste momento inclúen a Arthur Rackham e William Heath Robinson. Ao romper co realismo literal, os artistas dos movementos futurista, e cubista  empregaron a silueta. Entre os ilustradores de finais do século XX que traballan en silueta inclúense Jan Pienkowski e Jan Ormerod. A principios dos anos 70, o artista francés Philippe Derome usa a silueta de corte negro nos seus retratos de xente negra. No século XXI, a artista estadounidense Kara Walker desenvolve este uso da silueta para presentar as cuestións raciais na confrontación de imaxes.
Teatro de sombra
esquerda|miniatura|Teatro de sombras en Indonesia Orixinario de Asia, con tradicións como os teatros de Indonesia, Malaisia, Tailandia, Camboxa, a India, Nepal, a China, etc, o teatro de sombras nas súas diversas formas converteuse nun entretemento popular en París durante os séculos XVIII e XIX. Na Francia de finais do século XIX, as sombras chinescas chegaron a chamarse ombra francese e asociáronse especialmente co cabaré Le Chat Noir, onde Henri Rivière foi o deseñador.
Audiovisuais
Dende o seu uso pioneiro por Lotte Reiniger en películas mudas, as siluetas empregáronse en moitos efectos icónicos, gráficos, emocionais ou ao contrario para distanciarse. Estes inclúen moitas das secuencias de crédito iniciais dos filmes de James Bond. A secuencia inicial da serie de televisión Alfred Hitchcock Presents presenta un perfil en silueta de Hitchcock nun esbozo caricaturizado de si mesmo e na súa película Psicose o asasino na escena da ducha maniféstase como unha silueta terrorífica. Unha escena de E.T. mostra os personaxes centrais nunha bicicleta voadora silueteada contra a lúa chea, e converteuse no coñecido cartel da película. Moitos filmes a longo da historia teñen usado planos a contraluz, como Foise co vento, O exorcista, A guerra das galaxias, varios filmes de Batman, The Lord of the Rings, 300, La La Land etc. Harry Potter e as reliquias da morte contén unha secuencia animada en silueta que ilustra un relato breve, O conto dos tres irmáns, que está integrado na película. A secuencia foi producida por Ben Hibon para Framestore, con obras de arte de Alexis Lidell. Tamén se usaron en moitas curtametraxes, por exemplo a recente Lotte, en homenaxe a L.Reiniger. En televisión, o programa Mystery Science Theater 3000 presenta os tres personaxes principais da serie vendo unha película como siluetas na parte inferior da pantalla, e diversos videoclips como "Cuéntame un cuento" dos Celtas Cortos, "Buttons" de Pussycat Dolls, varios de Michael Jackson como "You Rock my World", e vídeos publicitarios de iPod cos bailaríns en silueta.
Arquitectura
esquerda|miniatura|Estación de Keleti, [[Budapest]] miniatura|esquerda|O peregrino misterioso da [[Praza da Quintana|Quintana]] miniatura|Praza con decoración de [[Nadal en Brisbane]] miniatura|Skyline de [[Berlín ao solpor ]] A disciplina da arquitectura que estuda as sombras dos edificios, ou as proxectadas sobre eles, chámase Sciografía.
O xogo das sombras sobre os edificios estivo moi de moda hai mil anos, como demostran os exemplos sobreviventes de arte de "mukarnas" onde as sombras da ornamentación tridimensional con cachotería de pedra arredor da entrada das mesquitas forman variados debuxos. Como no islam se evitaban imaxes directas (aniconismo), permitían teselas e imaxes caligráficas, e as siluetas "accidentais" son unha alternativa creativa. En Santiago de Compostela é coñecida a silueta do peregrino proxectada na praza da Quintana.
Hai panoramas urbanos (liña do ceo, ou skyline en inglés) que son especialmente característicos nas vistas crepusculares, cando os edificios a contraluz se ven como siluetas, e edificios antigos que sinalan lugares por onde pasan os raios de sol en días determinados (solsticios ou equinocios) de xeito que se ve a construción a contraluz. Un exemplo diso en Galicia é a capela de San Miguel de Celanova.
Fotografía
dereita|miniatura|Silueta de [[árbores contra o ceo azul.]] Moitos fotógrafos utilizan a técnica de fotografar persoas, obxectos ou elementos paisaxísticos contra a luz para conseguir unha imaxe en silueta. A luz de fondo pode ser natural, como un ceo nubrado ou aberto, néboa ou brétema, un pór do sol ou unha porta aberta (unha técnica coñecida como contre-jour), ou pode ser creada nun estudo; ver iluminación discreta. A silueta require que a exposición se axuste para que non haxa detalle (subexposición) dentro do elemento de silueta desexado e unha sobreexposición para que o fondo o faga brillante; polo que é ideal unha relación de iluminación de 16:1 ou superior. O sistema de zonas foi unha axuda para os fotógrafos de cine para lograr as relacións de exposición requiridas. Na fotografía baseada en produtos químicos pódense usar películas de alto contraste, axuste do desenvolvemento da película, e, ou papel fotográfico de alto contraste para mellorar o efecto na cámara escura. Co procesamento dixital pódese mellorar o contraste mediante a manipulación da curva de contraste da imaxe.
En deseño gráfico
esquerda|miniatura|[[Pictograma de persoa botando plaguicida]] Nos medios de comunicación o termo "silueta" úsase para o proceso de separar ou enmascarar unha parte dunha imaxe (como o fondo) para que non apareza. Tradicionalmente as siluetas empregáronse a miúdo na publicidade, especialmente no deseño de carteis, porque poden ser impresos de xeito barato e eficaz. Ademais tiveron un papel importante no desenvolvemento dos pictogramas e do Isotype.
Outros usos
esquerda|miniatura|A fashionable silhouete de 1900
Onésimo Teotónio Almeida
Onésimo Teotónio Almeida nado en Pico da Pedra (San Miguel) o 18 de decembro de 1946, é un escritor portugués.
Silueta
Moda e deporte
A palabra "silueta", porque implica o contorno dunha forma, utilizouse tanto na moda como no deporte (en particular na ximnasia e fitness) para describir a forma do corpo desde un ángulo particular, como alterada pola roupa no uso da moda, e vestida ou sen roupa cando a forma física refírese. A publicidade para estes dous campos insta ás persoas, en particular ás mulleres, a acadar un aspecto particular, xa sexa por corsetería, dieta ou exercicio físico. O termo utilizábase na publicidade a principios do século XX. Moitos ximnasios e estudos de fitness usan a palabra "silueta" no seu nome ou na súa publicidade.
Os historiadores do vestido tamén usan o termo cando describen o efecto acadado pola roupa de diferentes épocas, para que poidan describir e comparar a silueta dos anos 1860 coa das outras décadas do século XIX. Unha silueta desexable podería estar influenciada por moitos factores. A invención do aceiro crinolina influíu na silueta das mulleres nos anos 1850 e 60. A postura da princesa Alexandra influíu na silueta das mulleres inglesas no período eduardiano. Ver publicidade á esquerda.
Onésimo Teotónio Almeida
Traxectoria
Natural do Pico da Pedra, S. Miguel, Azores. Doutorado en Filosofía en 1980 pola Universidade Brown (Department of Philosophy), en Providence, Rhode Island, onde tamén fixo o Mestrado en 1977. Obtivo o Bacharelato na Universidade Católica Portuguesa en 1972, e antes frecuentou o Seminario de Angra, nos Azores. En 1972 emigrou para os EUA. Aínda sendo alumno de posgraduado na Brown University, comezou a dar aulas no Centro de Estudos Portugueses e Brasileiros desa mesma universidade, que axudou a crear. En 1981 foi nomeado Asistente nese Centro; en 1987, promovido a Profesor Asociado; en 1991, a Profesor Catedrático. O Centro non obstante pasou a Departamento e foi o seu director de 1991-2003. É Fellow do Wayland Collegium for Liberal Learning, un Instituto de Estudos Interdisciplinares na Brown University, onde tivo unha cadeira sobre Valores e Mundividencias. Deu clases tamén no Center for Early Modern Studies, da mesma universidade.
Para alén das obras en libro, ten centenares de escritos en revistas e libros colectivos. Fundou e dirixiu a editora Gávea-Brown, dedicada á edición en inglés de obras de literatura e cultura portuguesa, que edita tamén a revista Gávea-Brown – a Bilingual Journal of Portuguese American Letters and Studies, que el fundou e codirixiu. Co-editor do e-Journal of Portuguese History e de Persoa Plural, ambas revistas electrónicas editadas en cooperación internacional e publicadas na Brown University. É co-editor dunha colección de obras de Lusophone Studies na Sussex Academic Press e co-dirixiu a serie Bellis Azorica, de obras azorianas en tradución inglesa, na Tagus Press / University of Massachusetts Press.
Silueta
Xornalismo
Para as entrevistas, algúns individuos optan por ser gravados en vídeo en silueta para enmascarar os seus trazos faciais e protexer o seu anonimato, normalmente acompañados dunha voz dobrada ou distorsionada. Isto faise cando as persoas poden estar en perigo por seren entrevistadas.
Onésimo Teotónio Almeida
Traxectoria
Desde 1979 mantivo un programa bimensual no Portuguese Channel, de New Bedford, Massachusetts, e durante dous anos mantivo un programa semanal – “Onésimo à conversa com…” – na RTP Azores. Foi colaborador regular en O Jornal e no Diário de Notícias e colaborador regular na revista LER, na PNETLiteratura e no Jornal de Letras. Entre as organizacións ás que pertence, é membro da dirección da PALCUS – Portuguese-American Leadership Council of the United States. Foi Vicepresidente do Rhode Island Council for the Humanities e da Asociación Internacional de Lusitanistas. É Trustee do New Bedford Whaling Museum. Foi elixido Membro da Academia Internacional de Cultura Portuguesa socio-correspondente da Academia da Marinha e da Academia das Ciencias de Lisboa. En 2013 recibiu un Doutoramento Honoris Causa pola Universidade de Aveiro.
Silueta
Modelaxe por computador
miniatura|Modelaxe por ordenador Os investigadores de visión por computadora foron capaces de construír modelos computacionais para a percepción que sexan capaces de xerar e reconstruír formas 3D a partir de mapas ou siluetas de profundidade de vista única ou múltiple.
Onésimo Teotónio Almeida
Traxectoria
O 9 de xuño de 1997 foi agraciado co grao de Comendador da Orde do Infante D. Henrique. O 28 de setembro de 2018, recibiu a Grã-Cruz da mesma Orde.
Silueta
Uso militar
miniatura|Silueta dunha [[aeronave]] Siluetas de barcos, avións, tanques e outros vehículos militares son empregados por soldados e mariñeiros para aprender a identificar diferentes embarcacións.
Onésimo Teotónio Almeida
Traxectoria
En 2019 o Presidente da República nomeouno Presidente da Comisión de Honra do Día de Portugal. Nesa calidade, foi o orador oficial nas celebracións do 10 de xuño.
Spoken word
Spoken word (literalmente en galego: palabra falada) refírese a unha actuación poética oral, tamén utiliza elementos musicais e teatrais. En xeral, céntrase na representación da palabra como tal, o ton, a entoación, o ritmo, os xestos e a expresión facial, entre outros. Mestura o discurso narrativo con improvisación e recursos poéticos como rima, xogos de palabras, repeticións, etc. Spoken word é un termo xeral que inclúe calquera tipo de poesía recitada en voz alta, incluídas as lecturas de poesía, os slams de poesía, a poesía de jazz e a música hip hop, e pode incluír rutinas de comedia e monólogos en prosa. A diferenza da poesía escrita, depende máis da eufonía, ou da estética do son.
L'uomo meccanico
L'uomo meccanico (O Home Mecánico en galego) é unha película italiana de ciencia ficción de 1921 dirixida por André Deed (que tamén a protagonizou como o personaxe cómico Saltarello). Dado que se perdeu Il mostro di Frankenstein de 1920, L'uomo meccanico, é a primeira película de ciencia ficción producida en Italia e, tamén, a primeira que mostra unha batalla entre dous robots, un bo e outro malo. O director de fotografía foi Alberto Chentrens. O director Deed comezou a súa carreira como actor en Francia e despois trasladouse a Italia. Após rematar L'uomo meccanico, volveu a Francia. Dirixiu cerca de 40 películas e actuou en máis de 200, antes de morrer en 1940.
Historia
Durante moitos anos, o filme, duns 80 minutos de duración, foi considerado perdido até que varias bobinas da versión portuguesa foron descubertas na Cinemateca Brasileira, en Sao Paulo e foi restaurada posteriormente, en 1992, grazas á intervención da Cineteca di Bologna. Do orixinal da película, que duraba unha hora, aproximadamente, e contaba con 1.821 metros, so se recuperaron 740 metros que son uns 26 minutos. e o que se perdeu correspóndese coas escenas do principio onde aparece o científico. A maioría das imaxes perdidas consisten no terzo inicial da película, onde aparece o científico; igualmente, se perderon os créditos do elenco polo que algúns personaxes non se poden identificar.
A partir dun borrador inicial do guión, a trama da película foi reconstruída con elementos tipicamente de ciencia ficción para a época como a presenza dunha pantalla que anuncia a televisión, naquel momento aínda en fase experimental, e un robot teledirixido mediante unha pantalla. A caracterización do robot foi orixinal e converterase na inspiración de obras posteriores do cine de ciencia ficción estadounidense dos anos cincuenta. Mesmo, o crítico de cine Christopher Workman teorizou que a película influíu en Metropolis (1927) de Fritz Lang.
Sinopse
Un científico crea un dispositivo con forma de home que pode ser controlado a distancia por unha máquina. O home mecánico posúe velocidade e forza sobrehumanas. Porén, o científico é asasinado por unha banda de criminais dirixida por unha muller chamada Mado, que desexa obter o seu segredo para construír o home mecánico. Os criminais son capturados antes de seren capaces de conseguilo, e son levados a xuízo e condenados. Mado consegue escapar e secuestra á sobriña do científico, o que lle obriga a darlle os planos e constrúe outro robot, e controlado por ela comete varios crimes.
O irmán do científico (Gabriel Moreau), con todo, ten éxito na creación doutro home mecánico que usa para combater o orixinal. Os dous robots pelexan entre si nun teatro da ópera e acaban destruíndose a si mesmos e ao teatro. Durante a batalla final, Mado tenta freneticamente controlar o robot e é electrocutada no panel de control por un curtocircuíto.
Produción
A película foi producida en Italia, pola sociedade anónima Milano Films e inicialmente titulouse "L’uomo artificiale", para quedar co título definitivo de L’uomo meccanico. É a segunda parte dunha triloxía ou serial cinematográfico en tres capítulos, do que tamén está perdido o primeiro episodio, Il documento umano, e mailo terceiro, Gli strani amori di Mado, do que non hai información certa, sendo probable que quedase sen rematar por mor da quebra da produtora.
Frente de Juventudes
A Frente de Juventudes foi un organismo político-administrativo creado en España en 1940, como sección xuvenil autónoma de Falange Española Tradicionalista y de las JONS, o único partido político autorizado pola ditadura do xeneral Franco (1936-1975).
A Frente de Juventudes foi creada para o encadramento e adoutrinamento político dos mozos españois segundo os principios do Movimiento Nacional, o conglomerado de forzas político-sociais que apoiaron o Alzamiento militar contra a II República, que deu orixe á Guerra Civil coa que Franco se fixo co poder.
Con anterioridade á súa creación, existiron varias organizacións xuvenís dos partidos que apoiaron o golpe de Estado, especialmente os "pelayos", xuventudes do tradicionalismo, e os "balillas", primeira denominación da organización xuvenil de Falange Española de las JONS, que pasou a denominarse Organizaciones Juveniles a raíz do Decreto de Unificación de 1937 e cuxo segundo e último Delegado foi, ata 1940, Sancho Dávila; estas organizacións disolviéronse e integraronse na Frente de Juventudes cando se creou.
Coa evolución do franquismo, a Frente de Juventudes foi adaptando as súas finalidades e a súa composición ás vicisitudes políticas do franquismo; en novembro de 1961 cambiou a denominación de Frente de Juventudes pola de Delegación Nacional de Juventudes, moito menos belixerante, e en xaneiro de 1970, unha importante reorganización da Secretaría Xeral do Movimiento, máximo órgano político do Réxime, cambiou a súa denominación pola de Delegación Nacional de la Juventud, coa que chegou ata a fin do franquismo en 1977.
Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum
Fontes
Como fontes da súa obra, a principal foi a obra de Xerome de Estridón, que é continuación da de Eusebio de Cesarea no ano 378. A partir desa data, empregou principalmente a obra de Paulo Orosio (ata 417) e, para Hispania, a de Hidacio de Chaves (ata 469). Para a historia posterior, baseouse en Próspero de Tiro, continuador da obra de Xerome de Estridón entre o 405 e o 453, e en Víctor de Tunnuna, como principal testemuño para os anos 444 e 566 en África, e en Xoán Biclarense para a historia hispánica recente (565-590). Isidoro tamén usou unha crónica, parcialmente perdida, de Máximo de Zaragoza. Para os acontecementos en Hispania entre 590 e 624, Isidoro segue a se-la principal fonte para os historiadores actuais.
Características
Isidoro comezou a súa historia cun prólogo, "Laus Spaniae", celebrando as cualidades de Hispania. Empregou a expresión "mater Spania" (nai Hispania). No resto da obra elaborou e defendeu a identidade gótica da Hispania unificada. Tamén, Isidoro utilizou a era hispánica para as súas citas.
Da edición máis longa, a versión que serve de referencia é a realizada por Theodor Mommsen, que tamén, serviu de base para a súa primeira tradución ao inglés. Tamén existe unha tradución ao alemán.
Nina Byers
Traxectoria
Byers licenciouse pola Universidade de California, Berkeley, no ano 1950, e recibiu un doutoramento da Universidade de Chicago no ano 1956.
Byers realizou as análises fenomenolóxicas de observacións experimentais que propiciaron adiantos teóricos na física de partículas e na teoría da superconductividad e.
Ademais de artigos científicos, Byers publicou e editou un libro sobre as importantes contribucións das mulleres no campo da física moderna durante o século XX. Desenvolveu, ademais, o sitio web Contributions of 20th Century Women to Physics, que documenta as achegas á física de máis de 80 mulleres físicas ao longo do século XX. Máis tarde, xunto con Gary Williams, editou un libro baseado nos datos da páxina web que describe as contribucións científicas e as vidas das mulleres, no campo da física, durante o século XX.
Publicacións
Publicacións científicas seleccionadas:
Papeira
A papeira, barbada, barbadela ou papo é un vulto que se forma debaixo da barbela, formando unha engurra máis ou menos perceptíbel.
A papeira é moi común nas persoas anciás, obesas ou con sobrepeso. Anatomicamente, caracterízase por un enfraquecemento do ángulo cérvico-mandibular.
Tratamento
Exercicio: a papeira pódese reducir nas persoas obesas e con sobrepeso a través do exercicio e comer alimentos saudábeis na cantidade correcta para queimar o exceso de graxa.
Cirurxía: un cirurxián plástico pode quitar o exceso de graxa baixo a barbela e acurtar os músculos debaixo da mandíbula para eliminar a papeira. Este procedemento implica unha pequena incisión horizontal debaixo da barbela dobre para eliminar a graxa baixo a pel. Despois, faise unha incisión vertical entre as capas do pescozo e o músculo da mandíbula. Os bordos cósense xuntos para acurtar, e por tanto apertar, a capa muscular. Do mesmo xeito que con calquera cirurxía, poden xurdir complicacións.
Sinfonía n.º 5 (Beethoven)
miniatura|Ludwig van Beethoven A Sinfonía n.º 5 en dó menor, op. 67, é unha sinfonía do compositor alemán Ludwig van Beethoven, escrita entre 1804 e 1808. É unha das máis célebres composicións da música clásica e unha das sinfonías máis interpretadas, amplamente considerada unha das pedras angulares da música occidental. Representada por primeira vez no Theater an der Wien en 1808, a obra acadou a súa prodixiosa reputación pouco despois. E. T. A. Hoffmann describiu a sinfonía como "unha das obras máis importantes da época". Como é típico das sinfonías durante a transición entre as épocas clásica e romántica, a Quinta Sinfonía de Beethoven ten catro movementos.
Comeza cun distintivo motivo de catro notas "curta-curta-curta-longa":
Historia
A Quinta Sinfonía tivo un longo proceso de desenvolvemento dende que Beethoven elaborou as ideas musicais da obra. Os primeiros "bosquexos" (borradores de melodías e outras ideas musicais) datan de 1804 despois da finalización da Terceira sinfonía. Beethoven interrompeu varias veces o seu traballo na Quinta para preparar outras composicións, incluída a primeira versión de Fidelio, a sonata para piano Appassionata, os tres cuartetos de corda Razumovsky, o concerto para violín, o cuarto concerto para piano, a Cuarta Sinfonía e a Misa en Dó. A preparación final da Quinta Sinfonía, que tivo lugar en 1807–1808, levouse a cabo en paralelo á Sexta Sinfonía, que se estreou no mesmo concerto.
Beethoven tiña uns trinta anos durante ese tempo; a súa vida persoal viuse perturbada polo aumento da xordeira. No mundo en xeral, o período estivo marcado polas guerras napoleónicas, as turbulencias políticas en Austria e a ocupación de Viena polas tropas de Napoleón en 1805. A sinfonía foi escrita no seu aloxamento de Casa Pasqualati en Viena. O movemento final cita unha canción revolucionaria de Claude Joseph Rouget de Lisle.
Rosa Bonheur
Marie-Rosalie Bonheur, nada en Bordeos o 16 de marzo de 1822 e finada en Thomery o 25 de maio de 1899, foi unha pintora francesa, que se especializou na representación de animais de estilo realista. Foi amplamente considerada unha das artistas femininas máis destacadas do século XIX.
Primeiros anos
Bonheur era filla de Sophie Marquis e do debuxante Raymond Bonheur e formouse co seu pai e mais no taller de Léon Cogniet. Os seus irmáns foron Auguste Bonheur que se converteu en pintor de paisaxes e de animais, Isidore Bonheur, escultor, e Juliette Bonheur, que tamén foi pintora de animais.
A súa nai, de pai descoñecido, foi fue adoptada por un rico comerciante de bordelés, Jean-Baptiste Dublan de Lahet. Bonheur compracíase en imaxinar que o misterio das súas orixes ocultaba algún segredo de estado, que era de sangue real, mais actualmente sábese que o seu protector, Dublan de Lahet, era en realidade o seu avó.
Pasou varios anos no campo, no Château Grimont (Quinsac), preto de Bordeos, onde gañou a reputación de "marimacha" («Eu era o máis rapza de todos»), fama que a seguiu toda a vida e non buscou desmentir, xa que levaba o cabelo curto e fumaba puros.
París e éxito profesional
miniatura|esquerda|Fotografía de Rosa Bonheur (c. 1880-90) no seu xardín de [[By]] En 1828 mudouse a París coa súa familia, e alí o seu pai fundou unha escola feminina de debuxo. Comezou a visitar o Museo do Louvre para copiar ao óleo os animais de artistas como Poussin, Rubens o Géricault. Visitou tamén os matadoiros para estudar as disección e facer esbozos a lapis da anatomía dos animais. Tamén asistiu como ouvinte a clases universitarias de anatomía e osteoloxía veterinaria. Nese período coñeceu os zoólogos e naturalistas Etienne Geoffroy Saint-Hilaire e Isidore Geoffroy Saint-Hilaire.
En 1843 e 1844 obtivo medallas na Exposición de Rouen. Expuxo por primeira vez no Salón de 1843. Obtivo unha medalla de terceira clase no Salón de 1845 e unha medalla de ouro no de 1848. O ano seguinte expuxo Arando no Nivernais (hoxe no Museo de Orsay), encarga estatal.
En 1849 faleceu o seu pai Raymond Bonheur, o que a obrigou a facerse cargo da escola que fundara el.
Con Feira de cabalos (MET, Nova York), presentado no Salón de 1853, coñeceu unha gloria internacional que lle valeu para efectuar viaxes, no curso dos que lle presentaron personalidades como a raíña Vitoria, a emperatriz Uxía, e mesmo o Coronel Cody (Buffalo Bill), que lle ofreceu unha auténtica panoplia dos síux. miniatura|Permiso para que Bonheur puidese vestir como un varón (1857) En 1857 obtivo da policía a autorización para aparecer en público vestida con pantalóns para non ser a olada mentres traballaba, xa que frecuentaba as feiras de gando onde tomaba apuntamentos do natural. Cada seis meses, alegando motivos de saúde, acudía á Prefectura de Policía de París para solicitar o Permission de Travestissement, asinado por un médico.