cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saul fia
Foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2015, onde gañou o Grand Prix. Tamén foi estreado na sección de Presentacións Especiais do Festival Internacional de Cinema de Toronto. Foi o gañador do premio ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos Oscar. É o noveno filme húngaro en ser nomeado a este premio, e o primeiro dende Hanussen de István Szabó en 1988. É o segundo filme húngaro en gañar o premio, despois de Mephisto de Szabó en 1981. Tamén gañou o Globo de Ouro ó mellor filme en lingua non inglesa, converténdose no primeiro filme húngaro en gañar este premio.
Ben Barnes
Benjamin Thomas "Ben" Barnes nado o 20 de agosto de 1981 en Londres, é un actor inglés. É famoso por interpretar a Caspian X en The Chronicles of Narnia: Prince Caspian e The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader.
Cantoña, Paderne de Allariz
San Mamede de Cantoña é unha parroquia do concello ourensán de Paderne de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 101 habitantes (52 homes e 49 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 25 habitantes en relación ao ano 2000.
Go Right Ahead
"Go Right Ahead" é unha canción da banda sueca de garage rock The Hives, publicada como primeiro sinxelo do seu álbum Lex Hives o 3 de abril de 2012. Foi editado como descarga dixital a través de distintas plataformas como iTunes e Spotify. Tamén foi lanzado nunha edición limitada en vinilo de 7" para o Record Store Day o 21 de abril.
Radiatus
miniatura|250px|Cirrus radiatus Radiatus é unha variedade de nubes caracterizada por daren a sensación de seren irradiantes, de teren como raios.
División de Honra de Rugby 1980-1981
A tempada 1980-1981 da Liga Nacional de rugby foi a décimo cuarta edición da máxima categoría do rugby en España, e a terceira cun formato composto por 4 grupos. A liga contou con 30 equipos. O calendario da competición estivo formado por un número variable de xornadas dependendo do grupo. Na primeira fase enfrontáronse entre si dúas veces tódolos equipos de cada grupo, denominados "Levante", "Centro", "Sur" e "Norte". Na segunda fase enfrontáronse entre si os campións de cada grupo nunha liguiña denominada "Superliga" para determinar o campión do torneo, que finalmente foi o Club Deportivo Arquitectura de Madrid.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Superliga
O Club Deportivo Arquitectura acadou o campionato nacional de liga, con 42 puntos no grupo Centro e 9 puntos na Superliga, totalizando 17 vitorias en 17 encontros. Foi o 4º título de liga para o club madrileño.
Xesús Carro
Xesús Carro García, nado en Santiago de Compostela o 24 de decembro de 1884 e finado na mesma cidade o 8 de decembro de 1973, foi un sacerdote, arqueólogo e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Membros do [[SEG en 1928: De esquerda a dereita na fileira de atrás: Ramón Otero Pedrayo, Antón Losada Diéguez, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco, Carballo Calero, Xosé Filgueira Valverde, Sebastián García Paz, Luís Pintos Fonseca, Antón Fraguas, Bibiano Fernández Osorio-Tafall. Sentados: Isidro Parga Pondal, Abelardo Moralejo Laso, Xesús Carro, Salvador Cabeza de León, Joaquín Arias Sanjurjo, Xerardo Álvarez Limeses e Juan Novás Guillán.]] Fillo do almacenista compostelán Tomás Carro Carro. Só exerceu como eclesiástico nalgunhas parroquias santiaguesas, interesándose dende moi novo pola arqueoloxía. Pertenceu ao Seminario de Estudos Galegos e logo ao Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento.
Após o alzamento militar de 1936, empregando a súa sotana como salvoconduto, conseguiu salvar parte dos fondos do Seminario de Estudos Galegos da destrución. "O máis brutal atentado que se fixo con Galiza" en palabras de Isaac Díaz Pardo. Carro conseguiu rescatar, entre outras cousas, as láminas das miniaturas do Códice Calixtino.
Ingresou na Real Academia Galega o 27 de xullo de 1941 e foi  correspondente da Real Academia da Historia e da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Colaborou na revista Spes.
Teatro alla Scala
O Teatro alla Scala ou simplemente La Scala é un dos teatros de ópera máis importantes do mundo, sendo coñecido como "o templo da lírica". Está situado na cidade de Milán (Italia).
A tempada comeza o día 7 de decembro, día de San Ambrosio, patrón da cidade. Tódalas fucións deben finalizar antes da media noite, polo que as óperas máis longas deben comezar antes.
Historia
O Teatro alla Scala de Milán fundouse auspiciado pola Emperatriz María Tareixa I de Austria para substituír o Teatro Regio Ducale, destruído por un lume o 26 de febreiro de 1776 logo dunha gala do entroido e que ata aquel momento fora a casa da ópera de Milán. Tralo lume, un grupo de noventa propietarios dos palcos do teatro escribiron ao Arquiduque Fernando de Austria pedíndolle a construción dun novo teatro e doutro provisional durante as obras. Os gastos da construción do novo edificio foron sufragados polos propietarios dos palcos do Teatro Regio Ducale a cambio da renovación da propiedade dos palcos e a posesión da terra na que se levantaba a igrexa de Santa Maria alla Scala (de onde lle vén o nome), que foi desconsagrada e demolida para a edificación do novo teatro.
O edificio foi deseñado polo arquitecto neoclásico Giuseppe Piermarini, quen presentou un primeiro deseño que foi rexeitado polo Conde Firman (gobernador da Lombardía austríaca). Un segundo plan foi aprobado pola Emperatriz María Tareixa I en 1776, sendo inaugurado baixo o nome de Nuovo Regio Ducal Teatro alla Scala o día 3 de agosto de 1778 coa ópera L'Europa riconosciuta, con música de Antonio Salieri e libreto de Mattia Verazi, logo de dous anos nos que Pietro Marliani, Pietro Nosetti e Antonio e Giuseppe Fe completaron a construción do novo edificio. O teatro tiña un total de aproximadamente 3.000 asentos e un dos maiores escenarios de toda Italia cunhas dimensións de 16,15×20,4×26 metros. La Scala pronto se converteu no punto de reunión dos milaneses nobres e ricos.
Coa representación de La pietra del paragone de Gioachino Rossini en 1812, a primeira das cinco óperas de Rossini estreadas no teatro, La Scala converteuse no referente da ópera italiana. Durante este período, cos coreógrafos Salvatore Viganò (1769-1821) e Carlo Blasis (1795-1878), o teatro ampliou a súa supremacía artística ao incluír ballet.
Entre 1822 e 1825 produciuse unha nova etapa do melodrama coa estrea de Chiara e Serafina (1922) de Gaetano Donizetti (que estrearía sete óperas máis en La Scala) e Il pirata (1827) de Vincenzo Bellini.
En 1839 comezou a era de Giuseppe Verdi (o compositor máis ligado a La Scala) coa estrea no teatro milanés de Oberto, Conte di San Bonifacio, que obtivo un grande éxito, polo que lle foron encargadas outras dúas óperas máis. Non obstante, a estrea de Un giorno di regno (1840) supuxo un rotundo fracaso, que se vería compensado polo grande éxito de Nabucco dous anos máis tarde e que suporía o primeiro grande éxito de Verdi, e á vez, os fortes sentimentos patrióticos desta ópera fortaleceron a popularidade da ópera seria e identificou a súa imaxe con La Scala. Catro óperas máis de Verdi foron estreadas no teatro, a última delas Falstaff (1893), que foi ademais a última ópera de Verdi. A pesar desta especial relación do teatro milanés con Verdi, o compositor permaneceu moitos anos sen representar en La Scala ningunha das súas obras, xa que acusou a orquestra de modificar a súa música. Este conflito orixinouse na produción da súa Giovanna d'Arco en 1845, aínda que o compositor acabaría levando a cabo alí o seu Requiem en 1874, e en 1886 anunciou que La Scala acollería a estrea da súa penúltima ópera, Otello, así como a súa derradeira ópera, Falstaff.
En 1907 renovouse a estrutura orixinal, sendo daquela cando se adoptou a configuración actual do teatro, con 2.800 asentos. En 1943, durante a segunda guerra mundial, os bombardeos danaron seriamente o teatro, que foi reconstruído e reestreado o 11 de maio de 1946 cun concerto dirixido por Arturo Toscanini, quen xa fora director musical do teatro en dous períodos (1898-1908 e 1921-1929) e que realizara unha auténtica revolución no mesmo, tanto no eido administrativo como nas relacións co público e que introduciu representacións wagnerianas e concertos sinfónicos.
Restauración
A restauración foi controvertida porque os que velaban pola preservación do teatro temían que se perdesen os detalles históricos. A decisión máis discutida foi a da demolición de toda a área posterior ao escenario para crear unha zona de servizo moderna e funcional, digna dun dos máis importantes teatros do mundo, como se argumentou.
Con todo, a filosofía que guiou a reestruturación do salón do teatro foi a de devolver a La Scala o esplendor orixinal e eliminar tódalas modificación posteriores. Elimináronse alfombras e pinturas que ocultaban o mármore orixinal e, na medida do posible, recuperáronse as decoracións do século XVIII dalgúns palchi de importancia histórica como la barcaccia del virrei, dunha marabillosa cor azul celeste.
Considérase que a compañía quedou satisfeita e impresionada coa calidade do son e as melloras na estrutura. No espazo que se agregou á parte posterior do escenario poderanse gardar máis escenografías. As localidades están equipadas con monitores nos que se presenta o libreto en inglés, francés e italiano.
Para a reapertura do teatro escolleuse a mesma ópera que se interpretou na súa inauguración L'Europa riconosciuta de Antonio Salieri.
Controversias coa xestión
Carlo Fontana, o director xeral de La Scala dende 1990, foi despedido en febreiro de 2005 pola xunta directiva por diferenzas co director musical, Riccardo Muti. A reacción do persoal causou serios trastornos e folgas. Nun comunicado, a directiva do teatro dixo que era "urxente para unificar a xestión do teatro." O 16 de marzo de 2005, a orquestra do teatro e outros membros do persoal votaron abrumadoramente a moción de censura a Muti, e demandaron a dimisión do substituto de Fontana, Mauro Meli. Muti xa fora forzado a cancelar un concerto poucos días antes debido aos desacordos. O ministro de cultura italiano, Giuliano Urbani, apoiou ao director pero chamou a unha acción urxente por parte da administración para salvagardar o bo funcionamento e o prestixio de La Scala. O 2 de abril de 2005, Muti renunciou a La Scala, alegando a "hostilidade" dos membros do persoal.
En maio de 2005, Stéphane Lissner, anteriormente no Festival de Aix-en-Provence, foi nomeado xerente e director artístico de La Scala. O 15 de maio, Daniel Barenboim foi nomeado Maestro Scaligero, ou de facto principal director invitado do teatro. En outubro de 2011, Barenboim foi nomeado director musical de La Scala dende decembro dese mesmo ano, cun contrato inicial de cinco anos.
Responsables do teatro
miniatura|dereita|250px|[[Daniel Barenboim, actual Maestro scaligero]]
P.S. Krøyer
Peder Severin Krøyer, coñecido como P.S. Krøyer, nado en Stavanger o 23 de xullo de 1851 e finado en Skagen o 21 de novembro de 1909, foi un pintor de orixe norueguesa.
É un dos máis estimados e coloristas pintores da comunidade dinamarquesa-norueguese de Skagen. Son moi valorados os seus cadros naturalistas de vívidas escenas cotiás, influenciados pola aparición da fotografía.
Barbarian Prophecies
Barbarian Prophecies é un grupo musical lucense de death metal fundado no ano 2000 como resultado da fusión de dúas bandas locais de metal extremo chamadas Venomous Prophecies e Barbarianth.
Navallos, Navallos, Ribeira de Piquín
Navallos é un lugar da parroquia de Navallos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Na literatura
As memorias da infancia en Navallos do pai de Edurne Portela serviron en parte para a localización de Pueblo Chico, lugar imaxinario no que desenvolve a súa novela Los ojos cerrados.
Arsenii Tarkovskii
Arsenii Aleksandrovich Tarkovskii (en {{lang-ru|Арсений Александрович Тарковский]]) (25 de xuño, 1907 - 27 de maio, 1989) foi un destacado poeta ruso. Os seus poemas aparecen nos filmes O Espello (1975) e Stalker (1978) dirixidos ambos polo seu fillo Andrei Tarkovskii, destacado director ruso.
Biografía
Tarkovskii manexou unha sección que debía ter un editorial escrita en verso, iso era supostamente máis doado para os lectores que as ordinarias editoriais en prosa. Cada día, Tarkovskii debía escribir el esas editoriais ou encontrar alguén que o fixera. Convén dicir que a poesía deses editoriais non era usualmente de boa calidade.
Do 1925 ao 1929 estudou nunha Universidade do Estado para ser escritor. Ao mesmo tempo traducía poesía do turco, xeorxiano, armenio e do árabe.
Durante a segunda guerra mundial traballou no periódico da Armada Boevaia Trevoga (Alarma de Guerra).
Foi amigo de Marina Tsvetaeva, unha eminente poetisa rusa coetánea, e refírense a el nalgunha ocasión como o "último amor de Marina Tsvetaeva". Tras o suicidio dela en 1941, dedicoulle un ciclo de poemas. Foi correspondente de guerra na segunda guerra mundial, na que sufriu a amputación dunha perna.
Aínda que compuxo poesía durante toda a súa vida, non publicou nada ata chegar aos cincuenta. A partir desa idade publicou nove libros:
Viviu sobre todo en Moscova e en Peredelkino e morreu o 27 de maio do 1989 en Moscova. No 1989 foi galardoado co Premio Estatal da URSS.
Poesía
Estes dous son considerados por algúns críticos como parte das mellores poesías escritas en ruso no século XX.
Cathy O'Neil
Traxectoria
O'Neil asistiu á Universidade de Berkeley, conseguiu un doutoramento en matemática pola Universidade Harvard en 1999, logo ocupou cargos nos departamentos de matemática do MIT e do Barnard College, facendo investigación en xeometría alxébrica aritmética.
Deixou a academia en 2007 e traballou durante catro anos na industria financeira, incluíndo dous anos no fondo de cobertura D. E. Shaw. Despois de desilusionarse do mundo das finanzas, O'Neil involucrouse no movemento Occupy Wall Street, participando no seu Grupo Bancario Alternativo.
Recentemente manisfestou as súas reservas ao emprego dos modelos matemáticos para explicar a pandemia de COVID-19.
Publicacións
O seu libro Weapons of Math Destruction foi publicado en 2016 (Crown, ISBN 1449358659 ) e foi incluído na lista longa para o National Book Award 2016 de non ficción. Este libro foi traducido ao español en 2018 (Capitán Swing. 2018, ISBN 9788494740848)
Henri Callot
Henri Callot foi un tirador de esgrima francés, medallista olímpico nos Xogos Olímpicos de 1896 en Atenas.
Traxectoria
Callot gañou a medalla de prata na competición de florete afeccionados, quedou imbatido na rolda preliminar, derrotando a Henri Delaborde, Perikles Pierrakos-Mavromichalis e Ioannis Poulos. Na final enfrontouse co vencedor do outro grupo, o tamén francés e imbatido Eugène-Henri Gravelotte, perdendo por 3-2.
A nogueira na cultura popular galega
A seguir, recóllese a pegada da nogueira e da noz na cultura popular galega a través de crenzas, refráns e cantigas.
A nogueira é unha árbore rica en substancias agres e taninos. As súas follas e a súa casca empregábanse nas menciñas populares coma purgante ou en doenzas da cute; ofrece ademais un efecto curandeiro de furunchos e tallos. A casca tingue dun amarelo pardo os tecidos e a madeira é moi estimada en ebanistaría pola súa fibra magra, pola dureza e polo veado característico.
EU
As siglas EU poden referirse a:
Conta
Unha conta pode referirse a:
Coucieiro, Paderne de Allariz
San Vicente de Coucieiro é unha parroquia do concello de Paderne de Allariz na comarca de Allariz-Maceda da provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 165 habitantes (88 mulleres e 77 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación.
Forma parte da parroquia eclesiástica de Coucieiro que está formada polos 9 lugares desta parroquia civil, máis o único lugar da parroquia homónima do concello de Baños de Molgas.
Penacova, Navallos, Ribeira de Piquín
Penacova é un lugar da parroquia de Navallos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
We Have the Facts and We're Voting Yes
We Have the Facts and We're Voting Yes é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Death Cab for Cutie, publicado o 21 de marzo do 2000 a través do selo Barsuk Records. Trátase dun álbum conceptual que fala sobre unha relación arruinada. Foi escollido 14 mellor álbum de indie rock de todos os tempos pod Amazon.com.
A Vara
Co topónimo A Vara podemos referirnos a diversos lugares:
Galería de imaxes de Brión
Galería de imaxes do concello de Brión na provincia da Coruña.
Illa Nottingham
A illa Nottingham é unha illa deshabitada na rexión de Qikiqtaaluk en Nunavut, Canadá. Atópase no estreito de Hudson, xusto ao norte da entrada na Baía de Hudson.
Historia
A illa Nottingham foi nomeada polo explorador inglés Henry Hudson en 1610. Construíuse unha estación meteorolóxica na illa en 1884. En 1927, construíuse un aeródromo como parte dun programa para supervisar o xeo na baía de Hudson. A illa converteuse en deshabitad en outubro de 1970 cado os residentes Inuit migraron a cidades máis grandes, principalmente Cabo Dorset.
Fauna
A illa é coñecida pola súa gran poboación de morsas.
Finn Laudrup
Finn Laudrup-Jensen, nado en Frederiksberg o 31 de xullo de 1945, é un ex xogador de fútbol profesional dinamarqués.
Na súa carreira, pasou por diversos equipos tal que o Wiener Sport-Club de Austria e os dinamarqueses Vanløse IF, Brønshøj Boldklub, KB e Brøndby IF. Xogou 19 partidos e anotou 6 tantos coa selección nacional de Dinamarca. É o pai dos tamén futbolistas Michael Laudrup e Brian Laudrup.
Ex libris
miniatura|Ex libris pertencente a Enrique Soria Medina.
Ex libris é unha locución latina que significa literalmente "de entre os libros", é dicir, libro procedente de entre os libros dunha biblioteca pública ou privada. Un ex libris é unha marca de propiedade que normalmente consiste nunha estampa, etiqueta ou selo que adoita colocarse no reverso da cuberta ou tapa dun libro, e que contén o nome do dono do exemplar ou da biblioteca propietaria. O nome do posuidor vai precedido usualmente da expresión latina ex libris (ou tamén frecuentemente ex bibliotheca, ou e-libris, por exemplo Ex libris Edward N. Crane), aínda que existen variantes (p. ex. "Son de..." ou similares).
Características
Ademais da lenda que acredita a pertenza do libro a unha biblioteca persoal ou institucional, polo xeral o ex libris exhibe tamén algunha imaxe. Os exemplos máis antigos empregan escudos heráldicos; posteriormente predominan imaxes de contido alegórico ou simbólico (moitas veces acompañadas dalgún lema). A tipoloxía das imaxes foise diversificando moito: abundan por exemplo as relacionadas coa profesión, actividade, gremio ou afección do dono, tamén se atopan moitos de contido erótico (que habitualmente sinala a pertenza do exemplar a unha colección especializada nesa temática), de tema "macabro" (con esqueletos ou caveiras alusivos ao paso do tempo e á morte), monogramas etc. Son frecuentes tamén os motivos relacionados co mundo do libro e as bibliotecas.
En canto á elaboración dos ex libris, as técnicas empregadas foron evolucionando e son moi variadas: antes da invención da imprenta os ex libris consistían só nunha anotación manuscrita; desde o século XV viñéronse usando as diversas técnicas de gravado ou estampación relacionadas coas artes do libro (xilografía, calcografía... e despois tamén litografía, serigrafía, fotogravado etc.); a estes procedementos tradicionais engádense hoxe o deseño e impresión por ordenador ou a reprodución fotográfica. Tamén se empregan selos de caucho ou en seco (producen unha estampación en relevo).
Unha variante é a coñecida como superlibros: nesta ocasión a marca escrita de propiedade e a imaxe (usualmente heráldica) figuran na encadernación do exemplar (estampados por gofrado sobre a encadernación en pel, bordados sobre unha encadernación en tea...). miniatura|Ex libris consistente nunha estampa pegada no reverso da cuberta dun libro. A imaxe probablemente aluda ao lugar de procedencia do dono do exemplar ([[Empúries).]]
Historia
Adoita citarse como primeiro antecedente unha placa de barro cocido esmaltada en cor azul con inscricións xeroglíficas, conservada no Museo Británico de Londres, que pertenceu ao faraón exipcio Amenhotep III (s. XV a. C.) e que sería utilizada como marchamo de propiedade nos estoxos dos rolos de papiro da súa biblioteca.
En canto a España, o primeiro ex libris do que se ten noticia é o do rei Fruela I (756-768) no reino de Asturias. Durante a Idade Media hai exemplos de marcas de propiedade en códices, que consistían en anotacións manuscritas. É a partir da introdución da imprenta e o uso das técnicas de gravado cando se pode falar xa de ex libris no sentido que se lle dá actualmente ao termo. Como se sinalou, predominan nunha primeira etapa (do século XV ao XVIII) os de tipo heráldico; a partir do século XVIII comezan a prevalecer as alegorías, símbolos ou emblemas.
A finais do século XIX e inicios do XX, os ex libris coñecen un gran florecemento propiciado polo Modernismo. É así mesmo nesta época finisecular, a do auxe da bibliofilia, cando crece o interese por esta afección (exlibrismo), aparecen os primeiros coleccionistas, empezan a xurdir asociacións e comezan a celebrarse congresos e concursos. Xorden tamén nesta etapa os primeiros estudos sobre o tema e as primeiras publicacións especializadas. En España, o primeiro tratadista sobre ex libris foi o Doutor Thebussem (pseudónimo do erudito Mariano Pardo de Figueroa).
Para unha interesante e completa aproximación ao ex libris desde os séculos XV-XVI ata a actualidade, pode consultarse a base de datos de Exlibris da Real Biblioteca de Madrid, en constante actualización, e que contén ao redor de 1200 descricións cun esixente nivel de detalle.
Base de datos de ex libris da Real Biblioteca de Madrid
A Real Biblioteca conserva unha colección de ex libris importante e representativa. Está formada por tres tipos de ex libris: os propios da Real Biblioteca; os persoais pertencentes a reis, raíñas ou membros da Casa Real; e os ex libris do bibliófilos cuxas coleccións de libros foron adquiridas ou doadas para a Real Biblioteca.
O proxecto, xunto coa base de datos de Encadernacións, mostra o interese da Real Biblioteca polo estudo do exemplar, entendido como conxunto de marcas de identidade que singularizan ao libro e que permiten trazar os distintos aspectos da súa historia particular: coleccionismo, lectura, comercio etc.
A selección desenvolveuse a partir da bibliografía histórica e actual sobre os ex libris. O conde das Navas no seu Catálogo de Impresos (1900) recolleu e reproduciu algúns dos máis frecuentes da Real Biblioteca. Matilde López Serrano en "Ex libris na Biblioteca de Palacio" (1947 e 1976) ampliou ese breve catálogo. Antonio L. Bouza na súa obra ''Ex libris, tratado general. Su historia general en la corona española'' (1990) dedicou unha especial atención á análise e descrición dos ex libris propios dos monarcas e membros da Casa Real. A este corpus inicial engadíronse súper libros heráldicos, representativos da sucesión de reinados desde Filipe II a Afonso XIII. Nunha segunda etapa, que se desenvolverá proximamente, incorporaranse os ex libris menos frecuentes e ocasionais.
Trátase dun proxecto aberto á colaboración doutros centros que posúan fondos históricos similares e estean interesados en sumarse e colaborar na realización desta iniciativa. O deseño da base de datos, o formulario de procura, as páxinas de resultados, e calquera outro aspecto técnico, tamén son susceptible de modificacións. Por outra banda, facilitarase o acceso e un pequeno manual a todas as bibliotecas que queiran utilizar esta base de datos para catalogar os seus ex libris.
Así, á marxe dos libros da Real Biblioteca, introducíronse dezaseis ex libris procedentes dos fondos da Biblioteca Xeral Universitaria de Salamanca, descritos por Óscar Lilao (USAL. BGUS), e un total de 43 identificativos das bibliotecas particulares doutros tantos membros da Asociación de Bibliófilos de Barcelona. Esta última contribución é obra do estudoso Germán Masid.
Figueiredo, Paderne de Allariz
San Pedro de Figueiredo é unha parroquia do concello ourensán de Paderne de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 142 habitantes (73 homes e 69 mulleres), un menos ca no ano 2000. Ten unha única entidade de poboación.
A Vara, Navallos, Ribeira de Piquín
A Vara é un lugar da parroquia de Navallos no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 0 habitantes.
El Sol Carballinés
El Sol Carballinés foi un periódico editado no Carballiño en 1916.
Que​-​de​-​leite!
Que​-​de​-​leite! é o EP de estrea da banda galega de garage punk Terbutalina, publicado o 8 de xuño de 2011 a través do selo Contrasurco. Os seus 3 temas foron incluídos no primeiro álbum do grupo, Broncodilatador, editado a finais dese mesmo ano.
El Sol Carballinés
Historia e características
Apareceu a finais de xullo de 1916 para substituír a El Sol. Entre os seus redactores figurou José María Godás. Apoiou a José Calvo Sotelo na súa campaña para deputado por Carballiño.
Agripina
Agripina é un antropónimo feminino. Procede do cognome latino Agrippa, en relación coa familia de Agripa, e o seu significado é "de parto difícil", por ser dado no Imperio Romano a nenos e nenas que nacían en posición podálica, cos pés por diante. No ano 2010 levaban o nome 223 persoas residentes en Galicia.
Clare-Hope Ashitey
Clare-Hope Naa K. Ashitey nada o 12 de febreiro de 1987 en Londres, é un actriz inglesa de ascendencia ghanesa.
Traxectoria
Estudou no "Centre Stage School of Performing Arts", en Southgate, Londres durante sete anos. Tomou un ano sabático entre o instituto e a universidade para traballar no filme Children of Men. Ashitey graduouse en antropoloxía na "School of Oriental and African Studies" en 2009.
Karl Geary
Karl John Geary, nado o 31 de maio de 1972 en Dublín, é un actor irlandés de cine, televisión e teatro.
Traxectoria
Emigrou a Estados Unidos á idade de quince anos en 1987 e actualmente é un cidadán estadounidense. Ten sete irmáns e irmás. Apareceu no libro de Madonna chamado Sex. Os seus papeis en televisión e cinema inclúen títulos como Sex and the City, Hysteria – The Def Leppard Story, e no 2001 Hamlet. No 2003 escribiu o guión do filme Coney Island Baby e no 2008 fixo de Coffey, o papel princial do filme The Burrowers.
Vida persoal
No ano 2003, casou coa actriz escocesa Laura Fraser. Teñen unha filla en común e actualmente viven en Brooklyn.
Imelda Marcos
miniatura|dereita|Imelda Marcos.
Imelda Romuáldez Marcos, nada en Manila o 2 de xullo de 1929, é unha política de Filipinas, e muller do ditador Ferdinand Marcos.
Mocidade
Imelda Romuáldez naceu no hospital San Juan de Dios da capital filipina. Os seus pais chamábanse Vicente Orestes Romuáldez e Remedios Trinidad e pertencían a unha familia das clases altas que xa fundara a cidade de Tolosa, na provincia de Leyte. Porén, na familia non se lles deu pola política. O pai era home estudado máis preocupado pola música e pola cultura ca pola vida pública. Vivían preto do Palacio de Malacañang, sede do goberno filipino, onde Imelda Marcos pasou a súa infancia. Ao morrerlle a nai, a familia marchou para a provincia de Leyte, mentres que ela quedou en Manila estudando o bacharelato e para mestra.
Corr na Móna
Corr na Móna (en irlandés e oficialmente; adaptado ao Cornamona) é unha vila do Condado de Galway, na provincia de Connacht, Irlanda. Forma parte do Gaeltacht do Norte de Connemara.
Imelda Marcos
Mocidade
Tamén foi neste tempo cando comezou a súa vida pública. Primeiro foi coroada como Rosa de Tacloban, despois como Miss Leyte e despois como Musa de Manila (1950), un galardón secundario creado a pé feito para ela polo alcalde de Manila, Arsenio Lacson, logo de que Imelda perdese o concurso de Miss Manila. Grazas a esta carreira polo mundo da beleza, en 1954 coñece ao deputado Ferdinand Marcos e logo dun brevísimo noivado de só 11 días casan na Procatedral de Manila co presidente Ramon Magsaysay como principal convidado. Co tempo tiveron tres fillos: María Imelda Marcos; Ferdinand Marcos II, e Irene Marcos, aos que hai que engadirlle unha filla adoptada, Aimée.
Carreira política
En 1965, Ferdinand Marcos convértese no décimo presidente de Filipinas e ela, conseguintemente, pasa a ser a primeira dama. En 1969, é reelixido e tres anos máis tarde, en setembro de 1972, declarou a lei marcial e prohibiu a oposición política. Foi neste período ditatorial cando Imelda Marcos asumiu un papel relevante na primeira liña política do seu país. Foi gobernadora da Metrópole de Manila, Ministra de Asentamentos Humanos, deputada no Parlamento de Filipinas e embaixadora plenipotenciaria e extraordinaria. Como enviada especial, resultou decisiva no achegamento de Filipinas ao bloque comunista co que non tiña relacións diplomáticas, e conseguiu abrir embaixadas na China, na URSS, en Romanía, Hungría, Checoslovaquia, Alemaña Oriental, Libia ou Cuba, entre outros.
Corr na Móna
O extremo oriental estreitase á beira do Corrib, mentres que o extremo occidental se ensancha nos límites das terras altas de An Mám. O coñecido membro do Teachta Dála Éamon Ó Cuív vive en Corr na Móna.
Gasolina
A gasolina é un dos combustibles que usan os motores de combustión interna. miniatura|250px|Gasolineira en Pontevea, [[Teo]]
Imelda Marcos
Carreira política
Ao mesmo tempo, levou a cabo unha gran campaña de enriquecemento persoal, malia a pobreza na que se sumía parte do seu país. Díxose dela que posuía unha colección de milleiros de pares de zapatos nun enorme armario e grandes cantidades de xoias e alfaias. En 1980 realizou unha visita oficial a Nova York para mercar propiedades. Logo de rexeitar o Empire State Building por "demasiado ostentoso", Imelda Marcos mercou o Crown Building por 51 millóns de dólares, o Herald Center por 60 e dous pisos máis, que tempo máis tarde vendeu para recoller o beneficio. Tamén posuía unha importante colección de arte, con obras de Miguel Anxo, Botticelli, Picasso, Gauguin ou Canaletto. De feito, estivo na lista das dez mulleres máis ricas do planeta.
Ademais, evadiu capitais filipinos a contas en paraísos fiscais por todos os mares do mundo, incluída Suíza, empregando o pseudónimo de Jane Ryan, e utilizando tamén un amplo repertorio de empresas falsas. Esta cantidade de diñeiro podería acadar os 10.000 millóns de dólares. Por parte do diñeiro que puido desviar das arcas públicas, valeuse de información privilexiada para mercar e vender produtos, terras e empresas, anticipándose ás flutuacións dos prezos nos mercados.
A destitución
En 1986, o réxime de Marcos foi derrocado pola Revolución da EDSA e a parella exiliouse en Hawai. Ferdinand Marcos morreu en 1989 e, tres anos máis tarde, Imelda regresou ás Filipinas e contendeu pola presidencia. Foi amplamente derrotada, pero en 1995 gañou un asento no congreso filipino pola súa provincia de Leyte.
Gasolina
Fabricación e distribución
A gasolina fabrícase nas refinerías. En xeral obtense a partir da nafta de destilación directa, que é a fracción máis lixeira do petróleo (exceptuando os gases). É polo tanto unha mestura de hidrocarburos. A nafta tamén se obtén a partir da conversión de fraccións pesadas do petróleo (gasóleo de baleiro) en unidades de proceso denominadas FCC (craqueo catalítico fluidizado) ou hidrocraquer.
Imelda Marcos
A destitución
En 1998 contendeu nuevamente para a presidencia, obtendo o mesmo resultado. Imelda Marcos terminou en novena posición dun total de 11 candidatos para o posto.
En 2001, logo de terminar o seu período como lexisladora, Imelda foi arrestada baixo cargos de corrupción e extorsión cometidos durante o mandato do seu esposo. O preito centrouse nuns 684 millóns de dólares que desapareceron misteriosamente do Tesouro Filipino durante a presidencia de Marcos. En 2003, o diñeiro foille regresado ao goberno das Illas.
Gasolina
Fabricación e distribución
Debe cumprir unha serie de especificacións requiridas para que o motor funcione ben e outras de tipo ambiental, ambas reguladas pola lei na maioría dos países. A especificación máis característica é o número de octanos (MON, "motor octane number", RON "research octane number" ou a media dos anteriores).
A oliveira na cultura popular galega
A seguir, recóllese a pegada da oliveira na cultura popular galega a través de crenzas, refráns e cantigas.
Gasolina
Fabricación e distribución
Hai distintos tipos de gasolinas comerciais, clasificadas en función do seu número de octano. A gasolina máis vendida en Europa (2004) ten un MON mínimo de 85 e un RON mínimo de 95.
Compoñentes
Normalmente considérase nafta á fracción do petróleo que ten un punto de ebulición aproximadamente entre os 28 e os 175 °C (límite que varía en función das necesidades comerciais da refinería). Á súa vez, este subproduto subdivídese en nafta lixeira (ata uns 100 °C) e nafta pesada (o resto). A nafta lixeira é un dos compoñentes da gasolina, cuns números de octano en torno ao 70. A nafta pesada non ten a calidade suficiente como para ser empregada para tal fin, e o seu destino é a transformación mediante o reformado catalítico, proceso químico polo cal se obtén tamén hidróxeno, á vez que se aumenta a octanaxe de dita nafta.
Ademais da nafta reformada e a nafta lixeira, outros compoñentes que se empregan na formulación dunha gasolina comercial son a nafta de FCC, a nafta lixeira isomerizada, a gasolina de pirólise desbencenizada, butano, butenos, MTBE, ETBE, alquilato e etanol. As fórmulas de cada refinería adoitan ser distintas (incluso pertencendo ás mesmas compañías), en función das unidades de proceso de que dispoñan e segundo sexa verán ou inverno.
A nafta obtense por un proceso chamado "fluid catalitic cracking FCC" (ás veces denominada gasolina de FCC) de gasóleo pesado. Se non está refinada pode ter ata 1.000 ppm de xofre. Ten ó redor dun 40% de aromáticos e 20% de olefinas. Os seus números de octano (MON/RON) están en torno a 80/93.
A nafta lixeira isomerizada (isomerato) obtense a partir da nafta lixeira de destilación directa, mediante un proceso que emprega catalizadores sólidos na base platino/aluminio ou zeolíticos. É un compoñente libre de xofre, benceno, aromáticos e olefinas, cuns números de octano (MON/RON) en torno a 87/89.
A gasolina de pirólise desbencenizada obtense coma subproduto da fabricación de etileno a partir da nafta lixeira. Está composta aproximadamente por un 50% de aromáticos (tolueno e xilenos) e un 50% de olefinas (isobuteno, hexenos). Ten en torno a 200 ppm de xofre. O benceno que contén na orixe adoita ser purificado e vendido coma materia prima petroquímica. Os seus números de octano (MON/RON) están en torno a 85/105.
O alquilato obtense a partir de isobutano e butenos, mediante un proceso que emprega catalizadores ácidos (ben ácido sulfúrico ou ben ácido fluorhídrico). Tampouco ten xofre, benceno, aromáticos nin olefinas. Os seus números de octano (MON/RON) están en torno a 94/95.
Ourizo da castaña
dereita|miniatura|230px|Ourizos aínda verdes no castiñeiro dereita|miniatura|230px|Castañas no ourizo xa chegado Ourizo é a envoltura espiñenta que recobre o froito do castiñeiro. Na terminoloxía botánica denomínase calibio.
Características
Ata non hai moitos anos, a xente conservábaos no mesmo souto onde se recollían, nunha construción de pedra chamada ouriceira (ou uriceira).
Golpellás, Paderne de Allariz
Santa Baia de Golpellás é unha parroquia do concello ourensán de Paderne de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 105 habitantes (53 homes e 52 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 21 habitantes en relación ao ano 2000.
Cluster II
miniatura|256px|Unidade Cluster-FM2 da misión Cluster II. Cluster II é unha misión espacial da Axencia Espacial Europea formada por catro satélites independentes voando en formación arredor da terra. Os catro satélites foron lanzados por separado durante o verán de 2000 mediante foguetes Soiuz U Fregat. A misión Cluster orixinal foi lanzada en 1996 mediante un foguete Ariane 5 e destruída xunto o foguete durante o lanzamento a causa dun malfuncionamento do vehículo lanzador. Cluster II lanzouse como substitución dos satélites perdidos, tendo asemade problemas en inicio co posicionamento de dous dos satélites.
Características
Cluster II está adicada a investigar a relación entre o Sol e a contorna magnética terrestre. Os catro satélites iguais en órbita polar levan o nome de Rumba, Tango, Salsa e Samba e miden os diversos fenómenos que teñen lugar na magnetosfera terrestre tanto espacial como temporalmente, en base a once instrumentos diferentes. A misión deseñouse, grazas ao uso de catro satélites movéndose en proximidade, para estudar as estruturas de plasma a pequena escala, o vento solar e a onda de choque entre este e a magnetosfera, a magnetopausa, a magnetocola e as zonas auroriais.
Cada satélite ten forma de cilindro baixo do que saen longos mastros. O corpo cilíndrico está construído en aluminio con recubrimento de fibra de carbono, con seis tanques de propelente e paneis solares rodeando o cilindro. Os instrumentos científicos circundan esta estrutura. A distancia entre os catro satélites pode axustarse entre 3 e 60 000 km, o que permite obter perspectivas simultáneas diferentes da magnetosfera.
O período previsto de funcionamento dos satélites era de dous anos, pero en 2020 seguen funcionando e ofrecendo novos datos.
Milagre de Empel
O Milagre de Empel ou a Batalla de Empel foi un suceso acaecido os días 7 e 8 de decembro de 1585 durante a Guerra dos Oitenta Anos, na que se enfrontaron un Terzo do exército español, comandado polo mestre de campo Francisco Arias de Bobadilla, a unha frota de dez navíos dos rebeldes dos Estados Xerais dos Países Baixos, baixo mando do almirante Filips van Hohenlohe-Neuenstein, a raíz do cal a Inmaculada Concepción foi proclamada patroa dos Terzos españois, actual Infantaría española.
O milagre
De acordo coas crónicas, o 7 de decembro de 1585, o Terzo do Mestre de Campo Francisco Arias de Bobadilla, composta por un cinco mil homes, combatía na illa de Bommel, situada entre os ríos Mosa e Waal, bloqueada por completo pola escuadra do almirante Filips van Hohenlohe-Neuenstein. A situación era desesperada para os Terzos españois, pois, ademais do estreitamento do cerco, había que sumarlle a escaseza de víveres e roupas secas.
O xefe inimigo propuxo entón unha rendición honrosa pero a resposta española foi clara: «Os infantes españois prefiren a morte á deshonra. Xa falaremos de capitulación despois de mortos». Ante tal resposta, Hohenlohe-Neuenstein recorreu a un método farto utilizado nese conflito: abrir os diques dos ríos para alagar o campamento inimigo. Pronto non quedou máis terra firme que o outeiro de Empel, onde se refuxiaron os soldados do Terzo.
Nese crítico momento un soldado do Terzo cavando unha trincheira tropezou cun obxecto de madeira alí enterrado. Era unha táboa flamenga coa imaxe da Inmaculada Concepción.
Anunciado o achado, colocaron a imaxe nun improvisado altar e o Mestre Bobadilla, considerando o feito como sinal da protección divina, instou aos seus soldados a loitar encomendándose á Virxe Inmaculada:
Buceta
A buceta é unha embarcación tradicional galega, característica da ría de Muros e Noia, aínda que se estende ata a costa da Morte polo norte e o río Miño cara ao sur.
Características
Considérase unha evolución da lancha, aínda que de máis pequeno tamaño de 4 a 6 metros de eslora. Ten dúas proas, o que dificultou a súa supervivencia na aparición do motor. A súa estreita manga configura unha forma moi axeitada para o remo.
Emprégase para o casco a construción a tope. Non observa unha estrita simetría entre a proa e a popa, xa que a primeira é máis alta e lanzada. Moi lixeira, ao carecer de cuberta, corredor e tilla. Ademais, as pezas de madeira son máis finas que noutras embarcacións. Emprégase carballo para as cadernas e a quilla, e piñeiro país nas outras pezas.
Presenta dous ou tres pares de remadoiras en función do seu tamaño. Tamén pode navegar a vela de martelo ou ben de relinga. No primeiro caso, o pau é menor que a verga, e ó contrario nas de relinga.
Clyfford Still
Clyfford Still, nado o 30 de novembro de 1904 e finado o 23 de xuño de 1980, foi un artista estadounidense, un pintor, e ademais foi unha figura destacada do expresionismo abstracto.
Traxectoria
Naceu na cidade de Grandin, Dacota do Norte, Estados Unidos. A fináis da década de 1920 e a comezos da década de 1930, Still estudou na Universidade de Spokane, en Washington, graduándose en arte no 1933. Ensinou no Centro de Arte de Spokane durante a gran depresión e na Universidade do Estado de Washington.
Despois de traballar en California entre 1941 e 1943, Still tivo a súa primeira exhibición en 1943 no Museo de Arte Moderna de San Francisco. Uns anos despois coñeceu a Mark Rothko e tivo outra exhibición. En 1946 obtivo un traballo na Escola de Belas Artes de California, en San Francisco, pero volveu a Nova York en 1950.
Historia da estética
miniatura|dereita|[[O nacemento de Venus, de Sandro Botticelli, exemplo arquetípico de beleza clásica.]] A historia da estética é unha disciplina das ciencias sociais que estuda a evolución das ideas estéticas ó longo do tempo. A estética é unha póla da filosofía que se encarga de estudar o xeito en que razoamento do ser humano interpreta os estímulos sensoriais que recibe do mundo circundante. Poderíase dicir, que así como a lóxica estuda o coñecemento racional, a estética é a ciencia que estuda o coñecemento sensible, o que adquirimos a través dos sentidos. Entre os diversos obxectos de estudo da estética figuran a beleza ou os xuízos de gusto, así como os diversos xeitos de intepretalos por parte do ser humano. Polo tanto, a estética está intimamente ligada coa arte, analizando os diversos estilos e períodos artísticos segundo os diversos compoñentes estéticos que neles se atopan. A miúdo denomímase a estética como unha «filosofía da arte».
O termo estética provén do grego αἴσθησις (aísthêsis), «sensación». Foi introducido polo filósofo alemán Alexander Gottlieb Baumgarten na súa obra Reflexións filosóficas sobre a poesía (1735), e máis tarde na súa Aesthetica (1750). Desta forma, a Historia da estética propiamente dita comezaría con Baumgarten no século XVIII, sobre todo coa sistematización desta disciplina realizada por Immanuel Kant. Malia isto, o concepto é extrapolable ós estudos sobre o tema efectuados polos filósofos anteriores, especialmente dende a Grecia clásica. Cómpre sinalar, por exemplo, que os antigos gregos tiñan unha palabra equiparable ó actual concepto de estética, que era Φιλοκαλία (filocalía), «amor á beleza». Poderíase dicir que en Grecia naceu a estética como concepto, mentres que con Baumgarten converteuse nunha ciencia filosófica.
A estética é unha reflexión filosófica que se fai sobre obxectos artísticos e naturais, e que produce un «xuízo estético». A percepción sensorial, unha vez analizada pola intelixencia humana, produce ideas, que son abstraccións da mente, e que poden ser obxectivas ou subxectivas. As ideas provocan xuízos relacionando elementos sensoriais, e á súa vez, a relación de xuízos é raxonamento. O obxectivo da estética é analizar os razoamentos producidos por estas relacións de xuízos. As ideas evolucionan co tempo, adaptándose ás correntes culturais de cada época. Esta evolución será polo tanto o obxecto de estudo da Historia da estética.
Ligazóns externas
Aesthetics Esthétique
Pecado orixinal
miniatura|175px|[[Cruceiro dos Maios, detalle.]] O pecado orixinal, na teoloxía cristiá, é unha falta que todos os nados teñen como consecuencia do pecado de Adán e Eva e da que deben ser limpados. Para os católicos, tradicionalmente, isto facía pensar que os nenos nados sen bautizar non podían ir ao Ceo e tiñan que ir no Limbo, pero o recente (2005) ditame da Comisión Teolóxica Internacional estabeleceu que o máis probable é que sexan salvados pola infinita misericordia de Deus.
Igrexa católica (homónimos)
O termo Igrexa católica refírese, polo xeral, á Igrexa encabezada polo papa, bispo de Roma e sucesor do Apóstolo San Pedro, que existe en 23 igrexas particulares autónomas en comuñón coa Santa Sé.
En menor medida, o termo emprégase para facer referencia a outras igrexas que, de xeito colectivo, teñen orixe apostólico e tradicións vencelladas ao catolicismo, mais que non se atopan en comuñón coa Santa Sé, como as igrexas ortodoxas ou anglicanas.
Outros grupos ou denominacións que reclaman para si o título de "católica":
Tansu Çiller
Tansu Penbe Çiller (n. 1944) economista e política, foi primeira ministra de Turquía entre 1993 e 1996.
Biografía
Naceu o 24 de maio de 1946, en Istambul. Filla do gobernador turco da provincia de Bilecik. Está casada con Özer Uçuran Çiller e ten 2 fillos. Estudou economía na Universidade de Bogaziçi e obtivo doutoramento na Universidade de Connecticut e cursou estudos de pos-doutoramento na Universidade Yale.
En 1990 foi nomeada conselleira do primeiro ministro Süleyman Demirel e vicepresidente do Partido da Recta Vía (Dogru Yol Partisi, DYP), formación política de centro-dereita. Foi elixida deputada parlamentaria en outubro de 1991 e ocupou a carteira do Ministerio de Estado para a Economía no goberno de coalición liderado polo DYP. Çiller xogou un papel importante ao defende-la Albania na ocupación do Epiro. Declarou que se a Grecia tentase dividi-lo país, tería o Exército Turco en 24 horas en Atenas.
Matholwch
Na mitoloxía celta, Matholwch é o rei de Iwerddon (Irlanda). É coñecido sobre todo por ser un dos protagonistas da segunda rama do Mabinogi : «O Mabinogi de Branwen». Casa con Branwen, filla de Llyr, para selar a paz co País de Gales, pero a historia ha rematar cunha guerra.
A voda con Branwen
Matholwch desembarca na illa de Bretaña cunha frota de trece naves. Chega á corte de Bran o Bendito, o xigante fillo de Llyr, para lle pedir a man da súa irmá Branwen, e así concluír un tratado de paz. Tras algunhas deliberacións, o consello decide aceptar a demanda e todos van a Aberffraw para celebrar a voda. Esa mesma noite, Matholwch e Branwen dormen xuntos.
Evnissyen, o medio irmán da rapaza, furioso porque non o consultaran, corta os labios, as orellas, as pálpebras e a cola dos cabalos dos irlandeses, na esperanza de romper o acordo. Ante a afronta, Matholwch parte de novo a Irlanda, pero reparan a ofensa mediante a entrega de novos cabalos, unha barra de prata e unha placa de ouro e un caldeiro máxico, que ten o poder de resucitar os guerreiros mortos en combate. Matholwch leva a súa nova esposa ao seu reino, onde a reciben ben; pasan o ano na gloria e a celebridade e Branwen dá a luz un fillo: Gwern.