cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brookita
Usos
Nos laboratorios de investigación sobre novos materiais fóronse sintetizado cristais de brookita con fins industriais.
Nanopartículas de brookita
A produción industrial de brookita converteuse na actividade principal dalgunhas empresas, entre elas a xaponesa Showa Titanium Co. Ltd., que patentou un método de síntese de nanopartículas deste mineral.
Transformación da brookita en rútilo
A transformación de brookita en rútilo é un proceso que depende directamente da temperatura e que ten lugar mediante a recolocación dos átomos de osíxeno e de titanio na estrutura cristalina. Este proceso é posible observalo grazas a microscopios electrónicos especiais que permiten manter as mostras a temperaturas próximas aos 1.200 °C. durante o proceso de reacción.
Ustica
Ustica, é unha illa de Italia, situada no Mar Tirreno a 67 km ao N.O. de Palermo (Sicilia). Ten unha superficie de preto de 8´65 km² cunha circunferencia de 12 km, e mide 3´5 km de longo por 2´5 km de ancho.
Xeoloxicamente afín ás Illas Eolias e de orixe volcánico; presenta un relevo de outeiros, vestixio de antigos volcáns ("Punta Maggiore", 244 m. "Garda di Turchi", 238 m.) que dividen á illa en dúas.
A illa, ademais, é unha das vinte que forman parte da "Reserva Natural Mariña" de Italia, o que a converte nun verdadeiro paraíso para o mergullo.
Historia
Os fenicios habitaron a illa cara ao 1.500 A.C. Na antiga Grecia, foi chamada "Osteodes" (osario) en memoria dos miles de amotinados cartaxineses alí abandonados para morreren de fame no século IV A.C. Os romanos rebautizárono como Ustica, do latín "ustum" que significa "queimada", por mor das súas rocas negras características.
No século VI establécese na illa unha comunidade Beneditina, que foi rapidamente forzada a trasladarse por mor das inminentes guerras entre cristiáns e árabes. No Medievo fallaron as tentativas de colonizala por causa de frecuentes incursións piratas, que utilizaron a illa como o seu refuxio.
Durante o réxime fascista e ata 1950 Ustica foi utilizada como prisión.
Ambiente
A característica natural máis destacada e peculiar e a presenza de numerosas grutas que se abren ao longo das altas costas. Cabe mencionar a: "Grotta Verde", "Grotta Azzurra", "Grotta della Pastizza", "Grotta dell'Ouro", "Grotta delle Colonne". Con todo, ao escasear a auga e os recursos hídricos na illa, ata a vexetación natural é escasa.
Retallista
miniatura|Posto de [[queixo, mel e licores na feira de Noia, Galiza.]] O retallista ou comerciante polo miúdo é a empresa comercial ou persoa en réxime de autónomo que vende produtos ao consumidor final. Son o último elo da cadea de distribución, o que liga co mercado. Ao comercio denomínaselle venda polo miúdo.
Importancia
Son importantes porque poden alterar, freando ou potenciando, as accións de mercadotecnia e merchandising dos fabricantes e grosistas. Son quen de influír nas vendas e resultados finais dos artigos que comercializan.
Comercio polo miúdo
O comercio polo miúdo merca produtos en grandes cantidades a fabricantes o importadores, ben directamente ou a través dun grosista. Porén, vende unidades individuais ou pequenas cantidades ao público en xeral, normalmente, nun espazo físico chamado tenda. Os retallistas atópanse ao final da cadea de subministración ou fornecemento. Os responsábeis de mercadotecnia comprenden o comercio polo miúdo dentro da súa estratexia global de distribución.
As tendas poden estar en zonas residenciais, zonas comerciais ou tamén integradas en centros comerciais.
Comercio polo miúdo segundo o xeito de venda
O comercio polo miúdo ou retallista pódese clasificar en: tradicional, de libre servizo, mixto e de venda sen establecemento comercial.
Comercio tradicional
Caracterízase por tres elementos: mostrador, vendedor e almacén ou loxa. Entre o comprador e a mercadoría que se desexa adquirir existe un mostrador ou barra; así, a mercadoría non está ao alcance do comprador. Hai un vendedor que amosa os produtos, ponos a disposición do comprador e explica (vende ou argumenta) as características ou puntos fortes da mercadoría. O comprador coñece o artigo grazas ao vendedor. Ademais, existe un almacén ou loxa, separado do espazo dedicado á venda, onde se garda e oculta a mercadoría; o comprador non sabe se un determinado artigo está dispoñíbel ou esgotado. Son as pequenas tendas, carnizarías, chacinarías, estancos, farmacias, froitarías, mercerías, papelarías, quioscos, zapatarías etc.
Comercio de libre servizo
miniatura|Libraría dentro duns [[grande almacén|grandes almacéns en Taiwán.]] Baséase en proporcionar ao consumidor liberdade para se mover polo espazo da tenda e para confeccionar a súa propia “cesta da compra”, elixindo entre unha ampla gama ou variado de produtos perfectamente empaquetados, etiquetados e identificados. Neste apartado, estarían incluídos hipermercados, supermercados, autoservizos etc. Tamén englobaría outros establecementos como tenda de todo a 100, tendas desconto ou tendas de conveniencia.
Comercio mixto
É o establecemento que, ademais de dispor dunha sala de vendas como unha superficie de libre servizo, no que o comprador ten acceso ás mercadorías sen barreira ningunha, conta con vendedores que asesoran. Inclúe algunhas tendas especializadas, como as librarías; os grandes almacéns ou tendas por departamentos, chamadas tamén grandes superficies; as grandes superficies especializadas, chamadas tamén Category killer e os outlet.
Venda sen establecemento comercial
Pode ser de varios tipos:
Venda ambulante
dereita|miniatura|220px|Feira de roupa en [[Bertamiráns.]] Realízase en rastros, feiras e mercados, é moi semellante a un comercio tradicional. Tamén pode ser unha venda a domicilio ou nunha pequena reunión de amigos ou veciños.
Venda a distancia
Emprega diversos medios de comunicación directa para conseguir vendas de produtos de todo tipo, tanto bens coma servizos. Algúns tipos de venda a distancia son: venda por correo, venda por catálogo, venda por teléfono (telemarketing), venda por televisión (televenta), venda por ordenador ou comercio electrónico.
Comercio polo miúdo segundo a súa agregación
Segundo a súa organización xurídica e financeira (que afecta ao sistema de compras) pode clasificarse en: comercio independente, comercio asociado ou comercio integrado, gran distribución, franquías e cooperativas.
Comercio asociado ou comercio integrado
No sistema de distribución atopamos fórmulas que facilitan a realización de todas as funcións propias da comercialización e que pretenden achegar valor ao pequeno e mediano comercio. Son fórmulas de asociación contractual ou sistemas horizontais de distribución, e as principais son: a cadea sucursalista, as cadeas franquiadas e as centrais de compra. Existen, tamén, asociacións de comercios independentes que pretenden atraer os clientes á zona con ofertas coordinadas ou con outras accións de animación (luces de Nadal etc.). Son tendas que se localizan nun mesmo local, coma os pequenos establecementos de alimentación que se agrupan en mercados ou galerías de alimentación; outro exemplo son as galerías comerciais en edificios singulares. Os centros comerciais xorden do desenvolvemento destas pequenas asociacións; en xeral, teñen un hipermercado ou gran superficie e outros comercios máis miúdos que completan a oferta ao cliente potencial da zona.
Gran distribución
Hai grandes empresas que actúan ao mesmo tempo como vendedoras por xunto e retallistas, porque compran directamente a fabricantes ou produtores e venden ao consumidor. Xeralmente, son grupos multinacionais. A grande distribución desenvolveu os hipermercados e grandes superficies, xunto coas chamadas marcas brancas ou marcas do distribuidor.
Scholastic Corporation
Scholastic (ou Scholastic Inc.) é unha editorial de libros coñecida por facer materiais educativos. A empresa posúe todos os dereitos de publicación da saga Harry Potter nos Estados Unidos. Scholastic Inc. é a editorial de libros infantís máis grande do mundo. Na década de 1970, Scholastic era coñecida principalmente polo seu Scholastic Book Clubs, un servizo de pedidos por correo que se ocupaba de libros infantís, e polas súas revistas dirixidas a mozos: Wow, para estudantes de preescolar e primaria, Dynamite, para preadolescentes, e Bananas, para adolescentes.
Scholastic fixo medrar o seu negocio ao adquirir outras empresas, entre as que están Klütz, a compañía de produción televisiva animada Soup2Nuts e mais a editorial Grolier, que publica a Grolier Multimedia Encyclopedia e The New Book of Knowledge.
Carne de porco
miniatura|dereita|250px|Filete de porco á bordelaise. miniatura|dereita|250px|Costela de porco con [[salsa barbacoa|mollo barbacoa e cebolas.]] miniatura|dereita|250px|Porco enteiro asado lentamente no [[espeto.]] A carne de porco é todo tipo de carne obtida a partir do porco doméstico (Sus domesticus). É unha das carnes máis consumidas do mundo, tendo evidencias da gandaría porcina que datan do 5000 a.C.. No entanto, o seu consumo é considerado como un tabú alimentario por diversas Relixións, como o xudaísmo, islamismo e o adventismo, que á considran unha carne impura. En Galicia e boa parte de Europa é un dos alimentos máis tradicionais.
A carne de porco, tamén chamada carne porcina, consómese de diversas maneiras, incluíndo cocida, salgada ou afumada (xamón, incluíndo o prosciutto italiano) ou unha combinación destes métodos (touciño, touciño entrefebrado ou pancetta). Tamén é un ingrediente común das salchichas e longaínzas. A chacinaría é o ramo da gastronomía dedicada aos produtos de carne preparada, principalmente de porco.
A suinicultura desempeña un papel estratéxico na alimentación humana. A carne de porco é a carne máis consumida no mundo; para algúns autores representaría o 44% do consumo global, contra 29% da bovina e 23% da carne de aves, mentres que outros apuntan que supón o 38% da produción mundial de carne, seguida pola carne de polo, co 30%, e a bovina coEW 25.
Despezamento
miniatura|Representación esquemática das partes dun porco
O carteiro Pat
O carteiro Pat é unha serie de animación de bonecos británica creada por John Cunliffe e producida por Woodland Animations e HIT Entertainment para a BBC, diríxese a nenos en idade preescolar e conta as aventuras de Pat Clifton, un carteiro de Greendale, unha vila de ficción inspirada nunha real de Cumbria. En 1986 editáronse un vídeo en tres volumes da serie, en anos sucesivos editáronse outros 18 e varios DVD así como libros didácticos e para colorear. A Televisión de Galicia emitiu a serie en 1985.
Argumento
En cada episodio desenvólvense as aventuras e desventuras de Pat Clifton, un carteiro rural sorrideiro e amigable que co seu gato Jess distribúe co seu furgón o correo no val de Greendale, aínda que sempre prentende repartir o correo con toda a súa atención, sempre algún veciño lle pide consello distraéndoo do seu cometido laboral. Outros caracteres son a xefa de correos, a señora Goggins, o granxeiro Alf Thompson e o inventor local, Ted Glen.
Repercusións
En 2009 realizouse unha serie co gato Jess como protagonista Guess with Jess, coproducida entre o Reino Unido e o Canadá. O vehículo que utiliza Pat serviu de inspiración para contruír o automóbil máis pequeno do mundo apto para circular legalmente. En outubro de 2009 Classic Media anunciou que chegara a un acordo con Timeless Films para producir unha longametraxe en 3D baseado no carácter do carteiro Pat que se estrearía no outono de 2011. Finalmente a película Postman Pat: The Movie foi presentada en maio de 2014 no Reino Unido.
Vila de Suso, Dodro, Arzúa
Vila de Suso é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Octavio Paz
Octavio Paz Lozano, nado en Cidade de México o 31 de marzo de 1914 e finado no mesmo lugar o 19 de abril de 1998, foi un poeta, ensaísta e diplomático mexicano. Foi un dos poetas máis importantes do século XX, comparable pola súa influencia en Hispanoamérica a Juan Ramón Jiménez, Vicente Huidobro, César Vallejo ou Pablo Neruda. En 1990, recibiu o Premio Nobel de Literatura.
Traxectoria
Octavio Paz Lozano naceu no medio da Revolución mexicana. Criado en Mixcóac, unha poboación próxima (e que agora forma parte da Cidade de México) pola súa nai, Josefina Lozano, unha muller relixiosa, así como por unha tía e o seu avó paterno, Ireneo Paz, un soldado retirado das forzas de Porfirio Díaz, intelectual liberal e novelista. O seu pai, tamén chamado Octavio Paz, traballaba como escribán e avogado para Emiliano Zapata, e estivo involucrado na reforma agraria que seguiu á revolución, pero estas actividades provocaron que se ausentase durante longos períodos da casa.
Paz foi influenciado desde pequeno pola literatura a través do seu avó que cubría tanto a literatura clásica como o modernismo mexicano. Descubriu aos poetas europeos Gerardo Diego, Juan Ramón Jiménez e Antonio Machado durante a década de 1920, que influenciaron grandemente os seus escritos máis temperáns. Publicou o seu primeiro poema xa como adolescente en 1931 de nome *Caballera ao cal engadiulle unha epígrafe do poeta francés Saint-John Perse. Dous anos despois, á idade de 19 anos, Paz publicou Luna Silvestre, unha colección de poemas. Para 1939, Paz era considerado o máis novo e prometedor poeta.
En 1937, Paz terminou os seus estudos universitarios e viaxou ao Iucatán en busca de traballo nunha escola próxima a Mérida. Aí comezou a traballar no seu poema Entre la piedra y la flor (1941, revisado en 1976), o cal describe a situación e a fe do campesiño mexicano como resultado dunha sociedade capitalista.
En 1937, Paz visita España durante a guerra civil española, mostrando a súa solidariedade cos Republicanos, a súa ideoloxía política influíu na súa obra, outorgándolle unha visión preocupada, e ata angustiada, respecto das condicións de vida que se daban no seu país natal e en España. Ao seu regreso a México, participa como cofundador nunha revista literaria chamada Taller en 1938, e escribe nela ata 1941. En 1943 recibe a Bolsa Guggenheim e comeza os seus estudos na Universidade de California, Berkeley nos Estados Unidos de América, e dous anos despois comeza a servir como diplomático Mexicano, traballando en Francia ata 1962. Durante a súa estancia, en 1950, escribe e publica El laberinto de la soledad, un innovador estudo dos pensamentos e a identidade Mexicana.
En 1987 élle outorgado o I Premio Internacional Menéndez Pelayo. En 1990 recibiu o Premio Nobel de Literatura.
Experimentación e inconformismo poden ser dúas das palabras que mellor definen o seu labor poético, pero é un poeta difícil de clasificar. Ningunha das etiquetas adxudicadas polos críticos encaixa coa súa poesía: poeta comprometido, nos seus comezos; máis tarde, poeta existencial; e, en ocasións, poeta con tinguiduras do surrealismo. Ningunha etiqueta cádralle e ningunha sóbralle. En realidade, trátase dun poeta que non botou raíces en ningún movemento porque sempre estivo alerta ante os cambios que se ían producindo no campo da poesía e sempre estivo experimentando, de modo que a súa poesía acabou por converterse en algo moi persoal e orixinal. Ademais, trátase dun poeta de gran lirismo cuxos versos conteñen imaxes de gran beleza. Logo da preocupación social, presente nos seus primeiros libros, pasou a tratar temas de raíz existencial, como a soidade e a incomunicación. Unha das obsesións máis frecuentes nos seus poemas é o desexo de fuxir do tempo, o que o levou á creación dunha poesía espacial cuxos poemas foron bautizados polo propio autor co nome de "topoemas" (de topos + poema). Isto é o que significa poesía espacial: poesía oposta á típica poesía temporal e discursiva. Trátase dunha poesía intelectual e minoritaria, case metafísica na que ademais de signos lingüísticos inclúense signos visuais. Nos topoemas, igual que ocorría na poesía dos movementos de vangarda, dáselle importancia ao poder suxestivo e expresivo das imaxes plásticas. Non cabe dúbida de que na última poesía de Octavio Paz hai bastante esoterismo, pero, á marxe diso, toda a súa poesía anterior destaca polo seu lirismo e polo sentido máxico que o autor dá ás palabras.
Desilusionado do comunismo
Orixinalmente Paz mostrou solidariedade coa causa republicana na guerra civil española, pero, como confesou na serie televisiva Conversacións con Octavio Paz, ao decatarse do asasinato dun dos seus camaradas cometido polo propio bando iniciou un proceso de desilusión. Ao publicar a súa visión crítica sobre Stalin en marzo de 1951, rompeu cos seus amigos de esquerdas.
A animosidade dalgúns esquerdistas mexicanos cara á visión política de Paz persistiu ata a súa morte en 1998, e aínda despois.
Obra poética
Baixo o título El fuego de cada día o propio Paz recolle unha significativa selección da súa obra poética.
Río Calvar
O río Calvar é un afluente do río Anllóns pola súa marxe esquerda.
José Novas Regueira
José Novas Regueira, nado en Beluso (Bueu) o 21 de setembro de 1921 e finado en Boca Ratón (Florida) o 18 de xuño de 2002, foi un publicista galego.
Traxectoria
Emigrou aos Estados Unidos de América con seis anos. Retornou pero volveu marchar en 1936. Traballou en Nova York e cando os Estados Unidos entraron na segunda guerra mundial alistouse na Mariña americana, onde foi tradutor militar conseguindo o grao de capitán. Ao remate da guerra fixo estudos de posgrao e publicidade na Universidade de Columbia. En 1949 foi nomeado director de publicidade internacional de Gillette. Fundou a súa propia axencia de publicidade, e foi pioneiro nas retransmisións deportivas por radio e televisión. Tamén fundou produtoras de TV en Iberoamérica. Desde 1969 estivo vinculada á multinacional da publicidade Leo Burnett como vicepresidente primeiro. En 1993 creou a Fundación Novas para beneficiar á xente de Beluso en lembranza da memoria do seu pai.
Recoñecementos
En 1997 foi nomeado fillo predilecto do Concello de Bueu. En 2009 unha praza en Beluso leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Patricia Fox, coa que tivo catro fillos, Steven, Robert, Paul e Patricia. En 1988, casou en segundas nupcias con Carmen Cruz.
Massa Makan Diabaté
Massa Makan Diabaté, nado en Kita en 1938 e finado en Bamaco o 27 de xaneiro de 1988, foi un escritor de Malí.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de griots (cantores populares) malinkés, e cando tiña sete anos comezou a súa formación para se converter nun griot, aínda que o deixou para estudar en Guinea e posteriormente trasladouse a París para estudar socioloxía e ciencias políticas.
Comezou escribindo contos e traducións de historias malinkés.
Bandeira da India
A bandeira da India é un estandarte tricolor rectangular de cores azafrán, branco e verde indio, co Ashoka Chakra, unha roda de vinte e catro raios, de cor azul no centro. Foi aprobada na súa forma actual durante unha reunión da Asemblea Constituínte celebrada o 22 de xullo de 1947, cando se fixo a bandeira oficial do Dominio da India. A bandeira foi posteriormente mantida como a da República da India. Na India, úsase para denominar á bandeira o termo "tricolor" (en hindi: तिरंगा, Tirangā). A bandeira está baseada na bandeira Swaraj, unha bandeira do Congreso Nacional Indio deseñada por Pingali Venkayya.
A bandeira, por lei, debe ser feita de khadi, un tipo especial de pano fiado de algodón ou seda que fixo popular Mahatma Gandhi. O proceso de fabricación e as especificacións para a súa sinalización está definido polo Bureau of Indian Standards. O dereito de fabricación da bandeira posúeo a superintendencia da Khadi and Village Industries Commission. A partir de 2009, o Karnataka Khadi Gramodyoga Samyukta Sangha é o único fabricante da bandeira.
Uso da bandeira está rexido polo Código de Bandeira da India e outras leis relacionadas cos emblemas nacionais. O código orixinal prohibía o uso da bandeira por particulares, excepto en festividades nacionais, como o Día da Independencia e o Día da República. En 2002, ao escoitar o chamamento dun cidadán particular, a Corte Suprema da India dirixiuse ao Goberno da India para cambiar o código e permitir o uso da bandeira polos cidadáns. Posteriormente, o Consello de Ministros trocou o código para permitir o uso limitado. O código foi cambiado unha vez máis, en 2005, para permitir algunha utilización adicional, incluíndo adaptacións de certos tipos de roupa. O código de bandeira tamén regula o protocolo de voar a bandeira e a súa utilización xunto con outras bandeiras nacionais e non nacionais.
Simbolismo
{{cita|A cor azafrán denota renuncia. Os nosos líderes teñen que ser indiferentes ás ganancias materiais e dedicarse só ao seu traballo. O branco no centro marca o camiño da verdade para guiar a nosa conduta. O verde mostra a nosa relación co sol, a nosa relación coa vida vexetal. O ashoka chakra no centro do branco é a roda da xustiza de dharma. A India non debería resistir máis o cambio, debe moverse e ir cara adiante. A roda representa o dinamismo dun cambio pacífico. Representa tamén as 24 horas dun día.{{cómpre referencia}}}
Unha interpretación que é coñecida popularmente, aínda que non é oficial, é que o azafrán significa pureza e espiritualidade, o branco paz e verdade mentres que o verde é fertilidade e prosperidade. Por última a roda significaría xustiza.
Historia
dereita|miniatura|Bandeira da [[Raj Británico|India británica.]] A comezos do século XX, dado que o movemento de independencia da India, que procuraba a liberdade permanente do Dominio colonial británico, conseguiu gañar terreo, viuse a necesidade dunha bandeira nacional que servise como un podereso símbolo desas inspiracións de independencia. En 1904 Nivedita, unha discípula de Swami Vivekananda, suxeriu unha primeira bandeira da India, que máis tarde se coñeceu como «bandeira de irmá Nivedita». Era un cadrado de cor vermello cun encadramento amarelo; mostraba unha vajra (raio) cun loto sacro a cada lado. Inscribíronse as palabras «nai [terra], inclínome diante túa» en Bengala. A cor vermella exemplificaba a loita pola liberdade, o amarelo significaba vitoria e o loto a pureza.
esquerda|miniatura|Bandeira de Calcuta (1906). A primeira bandeira tricolor saíu á luz o 7 de agosto de 1906, durante unha protesta contra a partición de Bengala, por Schindra Prasad Bose en Calcuta. Esa bandeira foi coñecida como a Bandeira de Calcuta. Tiña tres bandas horizontais de igual tamaño, a superior de cor laranxa, a do centro de amarelo e o inferior verde. Tiña oito flores de loto semiabertas na parte superior, mentres que abaixo había unha figura dun sol e dunha lúa crecente. As palabras vande mataram foron escritas no centro con letra devanágari.
miniatura|dereita|Bandeira do Comité de Berlín (1907). O 22 de agosto de 1907 Bhikaiji Cama despregou outra bandeira tricolor en Stuttgart, Alemaña. A parte superior era verde, azafrán a central e vermella a inferior. O verde facía referencia ao islam, o azafrán á vez para hinduísmo e budismo. A bandeira tiña oito lotos na banda verde, representado ao oito provincias da India británica. Tiña escritas as mesmas palabras que a bandeira de Calcuta. Na parte inferior había unha lúa crecente e á beira oposto un sol. Foi deseñada por Bhikaiji Cama, Veer Savarkar e Shyamji Krishna Varma. Esta bandeira, a partir da primeira guerra mundial, foi usada polo Comité de Berlín que reunía aos revolucionarios indios exiliados. Doutra banda e ao mesmo tempo, a bandeira do Partido Ghadar foi usada en Estados Unidos como símbolo da India aínda que só por un curto período.
miniatura|esquerda|Bandeira da liga de Autogoberno de Toda a India (1917). A Liga de Autogoberno de Toda a India, formada por Bal Gangadhar Tilak e Annie Besant en 1917 adoptou unha nova bandeira, a cal incluía cinco bandas vermellas e catro verdes horizontais. Sobre o cuadrante superior esquerdo situábase a bandeira do Reino Unido, o que significaba o status de dominio que a liga tentaba alcanzar. Unha lúa crecente e unha estrela, ambas as en branco atopábanse no lado oposto á bandeira británica. Sete estrelas brancas dispúñase como a constelación da Osa Maior que ten un carácter sacro para o hinduísmo.
Un ano antes, en 1916, Pingali Venkayya, de Machilipatnam, tentou elaborar unha bandeira nacional común a todos. Os seus esforzos chamaron a atención de Umar Sobani e SB Bomanji que xuntos formaron a Misión da Bandeira Nacional India. Cando Venkayya busco a aprobación de Mahatma Gandhi para a bandeira, Mahatma suxeriu a incorporación do chakra, como unha roda de fiar na bandeira, que simboliza a "personificación da India e a redención de todos os seus males". A humilde roda converteuse nun símbolo da recuperación económica da India. Venkayya pensou nunha bandeira co chakra sobre un fondo vermello e verde. Con todo, Gandhi respondeu que esa bandeira non representaba a todas as relixións da India.
miniatura|dereita|Bandeira non oficial adoptada en 1921, co chakra entre o tres bandas. Deseñar outra bandeira para abordar as preocupacións de Gandhi. Nesta ocasión foi tricolor, con branco na parte superior, verde no medio e vermello na inferior, simbolizando ás relixións minoritarias, musulmáns e hindús, respectivamente, co chakra situado entre o tres bandas. As paralelas foron retiradas por ser moi semellantes á Bandeira de Irlanda, símbolo doutra loita pola independencia do Imperio Británico. Esta bandeira foi, primeiramente, enarborada na reunión do congreso en Ahmedabad. Aínda que esta bandeira non fora adoptada como bandeira oficial do Congreso Nacional Indio, esta foi usada durante o movemento de independencia.
Con todo, houbo moitos que non quedaron satisfeitos coa interpretación da bandeira. O Congreso da India Sánscrita, que reuniu en Calcuta en 1924, suxeriu a inclusión da cor azafrán ou o ocre e a maza de Vishnu como símbolo dos hindús. Máis tarde, nese ano, suxeriuse o geru (unha terra de cor avermellada) que, segundo eles, "caracteriza o espírito de renuncia e simboliza un ideal común para algúns hindús e musulmáns". Os sijs reforzaron a súa reivindicación para a inclusión da cor amarela, que os representaría. Se esa petición non se atendía, persistirían na idea de que a bandeira abandonase totalmente o simbolismo relixioso.
Pazo de Chirleu
Historia e características
Foi construído a principios do século XIX polo corsario Juan Antonio Gago de Mendoza. Nas súas orixes estaba dotado de foxo, porto propio e muralla, máis tarde sufriu importantes modificacións que o transformaron primeiro nunha fábrica de salgadura e despois nun estaleiro, para pasar a ser na actualidade sede do club do mar de Marín, se ben a vivenda principal permanece intacta e nela aínda viven os descendentes da familia Gago de Mendoza.
Bandeira da India
Historia
miniatura|esquerda|Bandeira da India proposta en 1931.Para resolver estas cuestións o Comité de Traballo do Congreso nomeou un Comité da Bandeira de sete membros o 2 de abril de 1931. Como resultado das súas deliberacións, propuxo unha bandeira nunha só cor, ocre, e unha Chakra na parte superior do rectángulo. A pesar da recomendación do comité de bandeira, o Congreso Nacional Indio non a adoptou ao considerala un proxecto cunha ideoloxía comunista.
Pazo de Chirleu
Historia e características
O escudo en pedra da entrada comprende as liñaxes Gago (3 veces), Cervela, Figueroa, Mendoza, Agulla, Soutomaior, Montenegro, Sarmiento, Romero de Leis, Araúxo e Abreu.
Calvar
O topónimo galego Calvar pode referirse a:
Bandeira da India
Historia
Máis tarde, aprobouse a resolución final sobre a bandeira nunha reunión do Comité do Congreso en Karachi en 1931. A bandeira tricolor foi aprobada e, deseguido, deseñada por Pingali Venkayya. Esta composta por tres bandas horizontais de cor azafrán, branco e verde, cunha Chakra situada no centro. As cores foron interpretados da seguinte forma: azafrán polo valor; branco pola verdade e a paz; verde pola fe e a prosperidade. A Chakra simboliza a revitalización económica da India e a laboriosidade do seu pobo.
Poucos días antes de que a India conseguira a súa independencia do Imperio Británico en agosto de 1947, a Asemblea Constituínte formouse para discutir sobre a bandeira da India. Crearon un comité respecto diso presidido por Rajendra Prasad que incluía a Abul Kalam Azad, Sarojini Naidu, C. Rajagopalachari, Kanhaiyalal Maneklal Munshi e B. R. Ambedkar como seis membros. O Comité de Bandeira constituíuse o 23 de xuño de 1947 cando se iniciaron as deliberacións sobre o asunto. Despois de tres semanas tomaron unha decisión o 4 de xullo de 1947, considerando que a bandeira do Congreso Nacional Indio debería ser adoptada como bandeira nacional da India coas adecuadas modificacións para que fose aceptada por todos os partidos e comunidades do país. Entre eses cambios adoptouse a Roda do dharma no canto da Chakra. A bandeira foi enarborada por primeira vez como a dun país independente o 15 de agosto de 1947.
A Volta
Co topónimo A Volta podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Xixirín, Dodro, Arzúa
Xixirín é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
The High End of Low
The High End of Low é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock industrial Marilyn Manson, publicado o 20 de maio de 2009 a través do selo Interscope Records.
Listaxe de cancións
Cancións extra da edición normal
Disco extra da edición deluxe
Cancións extra da edición deluxe
Partido Comunista de España en Galicia
O Partido Comunista de España tivo en Galicia escaso número de simpatizantes ata a proclamación da Segunda República. Aínda así contou desde o comezo con grupos en Pontevedra, Vigo e Ferrol, organizándose despois en Santiago de Compostela, Ourense e Monforte nun ambiente de clandestinidade ata a proclamación da II República. Nas eleccións do 12 de abril de 1931 conseguiu dous concelleiros na cidade de Pontevedra grazas á influencia que exercían os comunistas na Federación Comarcal Agraria de Pontevedra. Ao longo de 1932 e 1933, aproveitando o desgaste do PSOE, o PCE aumentou a súa militancia de xeito significativo entre os obreiros participando nos conflitos obreiros e a aparición dun sindicato propio (Confederación General del Trabajo Unitaria) e por medio da extensión do agrarismo comunista a outras comarcas, formándose en 1936 a Federación Campesina Provincial en Ourense.
A represión desencadeada a raíz dos sucesos de outubro de 1934 freou o desenvolvemento do PCE en Galicia pero acelerou a unidade de acción das organizacións obreiras. O primeiro acto público significativo do PCE en Galicia logo de outubro de 1934 non foi ata o 1 de xaneiro de 1936, cando o partido celebrou na Coruña un mitin coa participación de Dolores Ibárruri. Nas eleccións de 1936 participou dentro da Frente Popular, conseguindo un escano. Nesa altura contaba con 3.000 militantes, destacando Vigo, Pontevedra, o norte da provincia da Coruña, Viveiro e Ourense. Duramente reprimidos durante a guerra civil, os comunistas constituíron o principal continxente que se sumou á resistencia armada ao réxime de Franco e foron moi activos dentro da oposición interior, sobre el xiraba case toda a actividade política contra a ditadura.
Emperador da India
miniatura|dereita|292x292px|Coroa imperial da India. miniatura|dereita|287x287px|New Crowns for Old retrata a Disraeli como Abanazer da pantomima versión de [[Aladdín ofrecendo á Vitoria unha coroa imperial en troques dunha coroa real.]] O título de Emperatriz da India foi dado á raíña Vitoria do Reino Unido, en 1887. O título foi creado dezanove anos despois da formal incorporación do Raj Británico ás posesións e protectorados do Reino Unido na India subcontinental, composta das actuais India, Paquistán, Bangladesh e Birmania (a última no entanto se tornaría unha colonia separada en 1937). É dito que o desexo de Vitoria por tal título foi motivado pola envexa que a raíña sentía polos títulos imperiais de seus primos distantes, como Guillerme I de Alemaña e Alexandre II de Rusia. Foi recoñecido o mérito do primeiro ministro Benjamin Disraeli por crear o título para Vitoria. O título tamén foi creado cando ficou claro que a filla da raíña Vitoria, Vitoria, Princesa Real, se tornaría en emperatriz co ascenso de seu marido ao trono imperial alemán.
Cando Vitoria morreu, en 1901, seu fillo Eduardo VII ascendeu ao trono, seu título tornou Emperador da India. O título existiu ata a independencia da India e do Paquistán do Reino Unido durante a medianoite de 14 e 15 de setembro de 1947. O título non foi formalmente abandonado polo sucesor de Eduardo VIII, Xurxo VI, até 1948.
Cando asinaban seus nomes para compromisos na India, un Rei-Emperador ou unha Raíña-Emperatriz reinante usaban as iniciais R I (Rex/Regina Imperator/Imperatrix) ou a abreviación ''Ind. Imp. (Indiae Imperator/Imperatrix) despois dos seus nomes (mentres que a única Raíña-Emperadora reinante, Vitoria, usaba as iniciais R I, as tres consortes dos Reis-Emperadores simplemente utilizaban R''). Iso tamén foi usado en moitas moedas británicas, incluíndo nalgunhas moedas de Xurxo VI de 1948.
Cando un monarca home detiña o título, súa Raíña consorte asumía o título Raíña-Emperatriz, mais diferentemente da Raíña Vitoria, elas non eran monarcas reinantes mais consortes destes. Á raíña Vitoria era atribuído o título de Raíña-Emperadora.
Justin Holiday
Justin Alaric Holiday , nado o 5 de abril de 1989 no barrio de Mission Hills dos Ánxeles (California), é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para os Atlanta Hawks da National Basketball Association (NBA). Cunha altura de 1,98 m e 84 kg de peso, Holiday pode xogar nas posicións de escolta e ala. O seu maior éxito é o anel de campión da NBA conseguido como membro dos Warriors na temporada. É irmán do tamén xogador profesional Jrue Holiday.
Emperador da India
Emperadores e emperatrices da India
miniatura|[[Medalla Emperatriz da India (1877) da raíña Vitoria.]]
Justin Holiday
Universidade
Xogou durante catro tempadas cos Huskies da Universidade de Washington, nas que fixo unha media de 5,3 puntos, 3,6 rebotes e 1,5 asistencias por partido. Na súa última tempada foi elixido Defensor do Ano da Pacific Ten Conference.
Emperador da India
Emperadores e emperatrices da India
As consortes reais tamén eran chamadas Raíña-Emperatriz. Abaixo, está a lista das Raíñas-Emperatrices Consortes:
Rei da India e do Paquistán
Xurxo VI continuou a reinar como Rei da India por dous anos durante os curtos xeneralatos-xerais de Louis Mountbatten, o 1° Conde Mountbatten de Birmania, e de Chakravarthi Rajagopalachari, ata que a India se tornou unha república o 26 de xaneiro de 1950. Xurxo VI mantívose como Rei do Reino Unido e Rei do Paquistán até súa morte en 1952. Paquistán tornouse unha república en 23 de marzo de 1956, facendo de Isabel II, a actual Raíña do Reino Unido, tamén Raíña do Paquistán por catro anos.
Justin Holiday
Profesional
En abril de 2013, asinou un contrato cos Philadelphia 76ers da NBA, onde coincidiu co seu irmán Jrue, disputando 9 partidos da tempada regular, nos que fixo unha media de 4,7 puntos e 1,7 asistencias por partido. En xullo de 2014, Holiday uniuse aos Golden State Warriors para a Liga de Verán da NBA, despois de gañar en Hungría o título de Liga e de Copa. O 8 de setembro de 2014, asinou un contrato para xogar cos Warriors. O 14 de novembro de 2014, foi asignado aos Santa Cruz Warriors, sendo reclamado ao día seguinte. Esa tempada consegue gañar o anel de campión co equipo californiano, axudando cunha media de 4,3 puntos e 1,2 rebotes en 59 partidos de liga regular. O 9 de xullo de 2015 anunciouse a súa fichaxe polos Atlanta Hawks.
Botallackita
A botallackite é un mineral secundario do cobre, coa fórmula química Cu2[(OH)3|Cl], chamado así pola mina Botallack, en St Just in Penwith, Cornualla. É un polimorfo da atacamita, da paratacamita e da clinoatacamita.
Justin Holiday
Profesional
O 18 de febreiro de 2016, Holiday foi traspasado ós Chicago Bulls nun traspaso entre os Bulls, os Hawks e os Utah Jazz.
O 22 de xuño de 2016, foi traspasado ós New York Knicks xunto a Derrick Rose e unha elección da segunda rolda do Draft de 2017, a cambio de José Calderón, Jerian Grant e Robin Lopez.
O 3 de xaneiro de 2019, Holiday foi traspasado ós Memphis Grizzlies a cambio de MarShon Brooks, Wayne Selden Jr. e dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft.
O 31 de xullo de 2019, Holiday asinou cos Indiana Pacers.
O 8 de febreiro de 2022, Holiday foi traspasado xunto a Domantas Sabonis, Jeremy Lamb e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023 ós Sacramento Kings, a cambio de Tyrese Haliburton, Buddy Hield e Tristan Thompson.
O 6 de xullo de 2022, Holiday e Maurice Harkless foron traspasados ós Atlanta Hawks a cambio de Kevin Huerter.
Jesús Prieto García
Luís Jesús Prieto García, nado en Bueu, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Bueu en xaneiro de 1924, sendo cesado polo Delegado Gobernativo xunto co resto da Corporación en novembro de 1925. Na República, logo de que o Goberno Civil depuxera ao alcalde Ramón Domínguez Ferradás, foi elixido alcalde de Bueu o 5 de xuño de 1931. En outubro de 1934 foi destituído como alcalde, pero continuou como membro da Comisión Xestora do concello.
Bleddyn Fardd
Bleddyn Fardd, en activo entre 1258 e 1284, foi un poeta cortesán galés que traballou no reino de Gwynedd.
Coñécese a Bleddyn polas súas elexías na morte de Llywelyn ap Gruffudd, príncipe de Gales. Estes textos conserváronse no manuscrito Hendregadredd.
Igrexa de San Miguel de Breamo
A Igrexa de San Miguel de Breamo é un edificio relixioso de estilo románico, que é o que queda do mosteiro homónimo. Sitúase na parroquia de Breamo, no concello de Pontedeume, na comarca do Eume, provincia da Coruña. Declarada Monumento Nacional por Decreto do 3 de xuño do 1931.
Situación
Está situada moi preto da capital municipal, Pontedeume, a unha altura duns 300 metros sobre o monte en cuxa ladeira norte se sitúa a antiga vila mariñeira. Pódese chegar á igrexa subindo polo interior da vila ou dende a antiga estrada nacional entrando pola parte superior desta.
Historia
Inda que na actualidade non fican restos do antigo mosteiro, o testemuño máis antigo da súa existencia data do ano 995 (?), nunha doazón que fai San Pedro de Mezonzo ao mosteiro de Santa Eulalia de Curtis. Na fachada principal ou occidental aparece unha inscrición coa data do comezo das obras da actuál fábrica, 1187; inda que existe un documento no Tumbo de Caaveiro que probaría que a construción sería anterior a 1169, ano no que está datada devandito documento. No ano 1236 constaba coma Priorado dos Cóengos Regulares de Santo Agostiño a que pertenceu, polo menos, até o ano 1569. Avanzado o século XVIII deixa de ser priorado e intégrase coma ermida na parroquia de San Pedro de Vilar.
Interior
A planta da igrexa evidéncianos as grandes irregularidades que presenta respecto a unha teórica malla reguladora rectangular. É de planta de cruz latina, cunha nave principal de dous tramos cuberta por bóveda de canón apuntada e outra de cruceiro dun tramo cada brazo, cubertos con bóvedas de canón semicirculares. O encontro entre ambas as naves resólvese cunha sinxela bóveda de cruzaría cun pequeno florón central, pero que é unha das máis antigas de Galiza. Posúe tres ábsidas semicirculares rematadas por bóvedas de cascarón, a central precedida dun tramo rectangular cuberto por bóveda de canón de igual directriz que os arcos triunfais; estes son semicirculares e érguense sobre semicolumnas pegadas con capiteis de variada ornamentación e bases teóricas. Salienta a pequena arquería en que se abren as tres xanelas da ábsida principal. Conserva unha antiga imaxe do Arcanxo Miguel.
Exterior
O exterior impresiona pola sinxeleza e pureza das súas liñas románicas. A fachada principal presenta unha portada moi elemental composta por un arco semicircular integrado no seu mesmo plano, que conforma unha pequena bóveda de canón en que se abre a porta. O conxunto está enmarcado por catro sólidos contrafortes coroados por un tonachuvias de pedra que se apoia tamén en dous canzorros sobre o arco da porta. Salienta moito máis que esta o gran rosetón que se abre enriba do tornachuvias, organizado a partir de múltiplos de tres. Os testeiros ofrecen un aspecto similar, mais máis sinxelo, o do norte con outro rosetón e o do sur cunha fiestra de medio punto no seu lugar. As ábsidas ofrecen o aspecto clásico das cabeceiras románicas, a principal con ocos sinxelos de medio punto en que se abren as xanelas e as laterais con seteiras. Destacan os canzorros que coroan todos os muros e as ábsidas da igrexa, con variados motivos ornamentais entre os que resaltan os antropomorfos e animais.
Mendelevio
O mendelevio (anteriormente chamado unnilunio) é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo Md (anteriormente Mv) e número atómico 101. O nome deste elemento provén do creador da táboa periódica Dmitri Mendeleiev.
Berardius
Berardius é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos zifíidos que inclúe os zifios de maior tamaño.
Etimoloxía
O xénero Berardius foi establecido polo médico e zoólogo francés Louis Georges Duvernoy, quen lle puxo este nome na honra do mariño Auguste Bérard, capitán da corveta Le Rhin, que lle enviara a Duvernoy, desde Nova Zelandia, o primeiro cranio descrito.
Descrición
Teñen un bico particularmente longo e prominente en relación cos outros zifios. A mandíbula inferior é máis longa que a superior e os dentes dianteiros son visíbei mesmo coa boca pechada. O corpo é esvelto, coa sección máxima só dun 50 % da lonxitude total. A fronte é empenada, debido á presenza do melón na cabeza. A coloración é uniforme, pero podo variar segundo os individuos desde a gris clara á negra. As aletas pectorais son pequenas e arredondadas e están situadas cara á parte dianteira do corpo. A aleta dorsal, así mesmo pequena e arrondada, sitúase ao comezo do último terzo do corpo. Levan en toda a superficie do corpo numerosas cicatrices brancas que poden ser un bo indicador da idade do animal. O dimorfismo sexual é escaso.
Especies
O xénero comprende tan só dúas especies:
As dúas especies son tan parecidas que algúns científicos consideraron a súa separación como unha anomalía histórica. Serían indistinguíbeis no mar se as súas áreas de distribución non foran completamente diferentes.
Estado de conservación
Para a IUCN, o estado de conservación de ambas as especies é sen datos suficientes (CC).
Suapena
Co topónimo Suapena podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Campionato mundial de snooker
miniatura|dereita|300px O Campionato mundial de snooker ou World Snooker Championship é unha competición de snooker que reúne os 16 mellores clasificados da Clasificación Mundial e outros 16 xogadores. O torneo celébrase todos os anos desde 1927 e actualmente ten lugar no Crucible Theatre de Sheffield (Inglaterra). O actual campión (2021) é o inglés Mark Selby.
Historia
O primeiro campionato mundial foi organizado en 1927 por Joe Davis. Os partidos celebráronse en diversos lugares, e a final tivo lugar no Salón de Camkin, en Birmingham. O campionato foi gañado por Joe Davis, superando a Tom Dennis 20-11. O mellor break foi de 60 por Albert Cope. Nos anos seguintes o campionato irase celebrando en diversos lugares. A pesar dun aumento no interese no snooker só houbo dous participantes para o campionato profesional de 1931. O evento foi organizado na trastenda dun pub de Nottingham, propiedade de Tom Dennis. O feito de que estaba xogando na súa propia mesa non axudou e Joe Davis gañou por 25-21 e acadou a súa quinta vitoria consecutiva. Joe Davis gañou ano a ano ata 1940, cando comezou a Segunda guerra mundial e durante a cal non houbo campionato. Retomado o torneo en 1946, Davis gañouno por 15 e última vez, e non volveu a participar no campionato do mundo aínda que continuou xogando como xogador profesional.
Walter Donaldson gañou en 1947, pero foi Fred Davis quen dominou os seguintes anos, ao gañar tres veces en 1948, 1949 e 1951.
De 1953 a 1963 non se celebrou o campionato. En 1964 o torneo reviviu cun formato de desafío a un único partido, un formato que durou ata 1968. Isto significaba que os partidos se levaban a cabo de forma irregular, ás veces máis dunha vez ao ano. John Pulman foi o dominador durante este período, e superou a todos os rivais sete veces en cinco anos. O campionato volveu de novo a ser un torneo de eliminatorias en 1969. Ese ano foi gañado por John Spencer, pero foi Ray Reardon o que ía dominar nos seguintes anos, ao gañar seis veces entre 1970 e 1978.
1976 foi o primeiro ano no que ocampionato foi patrocinado pola marca de cigarros Embassy. Ao ano seguinte, o evento trasladouse ao Crucible Theatre de Sheffield no Reino Unido, e a BBC comezou a prestar maior cobertura de televisión. O Crucible (Crisol) ofrece un ambiente único para o torneo, tanto para os espectadores como para os espectadores de televisión. Ten unha capacidade de menos dun milleiro de persoas, coa primeira fila de asentos só a uns poucos metros dos xogadores. Co tempo empezou a atraer unhas audiencias de televisión moi grandes, e para a maioría dos afeccionados o Crucible é sinónimo de snooker. Os xogadores de maior éxito no Crucible foron Steve Davis, quen gañou seis veces na década de 1980, e Stephen Hendry, quen gañou sete veces na década de 1990. Recentemente, o torneo foi máis aberto, con seis xogadores diferentes gañando na década do 2000. A máis famosa final ocorreu en 1985, cando Dennis Taylor bateu a Steve Davis 18-17 nun dos partidos máis rifados de todos os tempos.
O 27 de abril de 2009 confirmouse que o Campionato do Mundo quedaría no Crucible polo menos outros cinco anos (ata 2016).
Red Hot Chili Peppers
Actuaron en Galicia nunha ocasión, no verán de 2004, no Monte do Gozo co gallo das festas do Xacobeo 2004.
Formación e primeiro álbum (1983–1984)
A banda (orixinalmente Tony Flow and the Miraculously Majestic Masters of Mayhem) foi formada na Fairfax High School por un grupo de alumnos que asistían a dita escola: Anthony Kiedis, Hillel Slovak, Jack Irons, e Michael "Flea" Balzary. Este último acababa de rematar unha breve estadía coma baixista dun dos primeiros grupos hardcore punk dos Ánxeles chamado Fear, pero o seu interese nos sons negros fíxolle renunciar en 1983.