cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Debra Winger
Grandes éxitos
Winger era considerada unha actriz de excelencia, moi versátil, que matizaba intensamente as súas personaxes cunha aura de fraxilidade e rudeza, ao mesmo tempo xuntado a unha boa aparencia e sensualidade moi persoal. Con todo, gañouse ademais unha reputación cos directores de entón de ser unha actriz coa que era difícil traballar no estudio, debido á súa intensa personalidade e ideas propias. Rexeitou papeis en diversos proxectos prometedores, como A League of Their Own (1992), con Tom Hanks e Madonna, supostamente porque non quería traballar con esta. O seu papel fíxoo finalmente Geena Davis. Sobre o seu carácter difícil, nunha ocasión explicou: «Nunca discuto polo tamaño da miña caravana nin cousas así, senón sobre traballo». A lendaria Bette Davis saíu na súa defensa ao dicir: «En Debra Winger vexo algo de min».
Últimos anos
Tras estas películas e aos corenta anos de idade, en 1995 Winger fixo saber aos profesionais do cine que non estaba interesada en actuar en filmes comerciais se non tiñan un debido nivel de calidade. Preferiu traballar menos e pasar períodos máis longos entre filme e filme antes que participar en filmes de pouco nivel, polo que a prensa considerou que se estaba a retirar da industria do cine. Aínda así foi traballando regularmente dende entón, demostrando en cada ocasión que é unha grande actriz, coa versatilidade necesaria para actuar en papeis moi diversos. En 2002 protagonizou un singular documental, Searching for Debra Winger, dirixido por Rosanna Arquette.
En 2008 apareceu en Rachel Getting Married, protagonizado por Anne Hathaway e dirixido por Jonathan Demme, e en datas próximas causou balbordo nos medios especializados ao publicar as súas polémicas memorias (tituladas Undiscovered) onde criticaba o mundo de Hollywood. A participación de Winger neste filme cultivou moitas boas opinións do público, pero foi ignorada polos críticos.
Máis adiante participou nun papel protagonista na terceira tempada da serie In Treatment. Ademais impartiu unha cátedra de cine na Universidade Harvard durante un semestre.
Vida privada
Debra Winger tivo unha curta relación con Robert Redford en 1986, pero abandonouno ese ano para casar cun amigo de Redford, Timothy Hutton. Winger estivo casada durante catro anos con el e a parella tivo un fillo, Noah. Divorciáronse en 1990.
Tivo por parella o gobernador de Nebraska, Bob Kerrey por algún tempo e uns anos máis tarde, en 1996, Winger volveu casar cun actor e axente de cine chamado Arliss Howard co que tivo un segundo fillo.
Sony Music Entertainment
Sony Music Entertainment, tamén coñecida como SME, Sony Music ou simplemente Sony (anteriormente denominada Sony BMG Music Entertainment) é un selo musical estadounidense. É un dos catro maiores conglomerados de compañías discográficas do mundo xunto coa Universal Music Group, EMI e Warner Music Group, sendo actualmente a segunda maior.
Departamento de Bounkiling
O departamento de Bounkiling é un dos 45 departamentos do Senegal e un dos 3 departamentos da rexión de Sédhiou, en Casamanza, no sur do Senegal. Foi creado no ano 2008.
Administración
A súa poboación capital é Bounkiling.
Os seus arrondissements son:
As localidades co status de comuna son:
RD-170
RD-170 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado nos dous aceleradores laterais do foguete Energia. Tamén foi coñecido como 11D520.
Características
Os motores RD-170 foron deseñados por Glushko e funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Teñen un pulo de 7903,0 kN e usábanse como aceleradores do foguete Energia, en desuso.
Tanto o RD-170 como o seu semellante RD-171 están formados por catro cámaras de combustión, unha turbobomba e dous xeradores de gas. A diferenza principal entre eles é que o RD-170 ten liberdade de movementos nun só plano, mentres que o RD-171 teno en dous. O RD-170 foi deseñado para poder ser reutilizado ata dez veces.
Amalarico
Amalarico, nado en 502 e finado en 531, foi rei dos visigodos (511 - 531), fillo de Alarico II.
Traxectoria
Era un neno cando o seu pai morreu na batalla contra Clodoveo I o Grande, rei dos francos (507). Pola súa seguridade foi levado a España, que -xunto coa Provenza- eran por aquel entón gobernadas polo seu avó materno, Teodorico, rei dos Ostrogodos.
O mozo Amalarico foi proclamado rei en 522. Catro anos despois, á morte de Teodorico, foi coroado rei dos visigodos, cedendo a Provenza ao seu primo Atalarico. Casou con Clotilde, filla de Clodoveo I, pero os seus malos tratos a ela coa escusa de el ser ariano e ela católica- conduciron a unha invasión dos francos en cuxo transcurso, morreu asasinado (531).
Rexencia de Teodorico (511 - 526)
Amalarico primeiro gobernou baixo a rexencia do seu avó Teodorico, rei dos ostrogodos. Sábese que este esixía aos visigodos o pago dun tributo en gran que servía para abastecer a Roma. A cambio entregaba ao reino visigodo un donativo anual. Aínda que os impostos recadados eran importantes, Teodorico esixiu que aumentasen ata alcanzar os niveis de Eurico e Alarico II (que gobernaban sobre un territorio maior). Producíronse diversos actos inxustos dos recadadores ordinarios (exactores) e dos recadadores de impostos atrasados (compulsores), e fíxose habitual o uso de pesos falseados para medir os grans entregados. As rendas dos dominios reais foron aumentadas en exceso e os dereitos aduaneiros alcanzaron un nivel esaxerado. Na mesma época sábese que os homicidios eran bastante correntes e que a situación xeral era pouco estable.
Parece ser que foi Teodorico quen estableceu un novo tipo de tremissis (moeda), fabricado xa en cecas peninsulares, que non existiran en tempos do Imperio, a imitación dos cales fabricaron as súas moedas os borgoñóns e francos, e que eran máis fáciles de distinguir das moedas bizantinas e cuxo peso e aliaxe eran bos.
Cara a fins do seu reinado Teodorico nomeou comandante militar ao ostrogodo Teudis, quen casou cunha dama hispanorromana de gran riqueza (podía manter un exército privado duns dous mil homes), grazas ao cal gobernou o país ao seu antollo, aínda que non descoidou enviar a Italia o tributo anual.
Reinado de Amalarico (526 - 531)
Amalarico asinou un tratado con Atalarico, neto e sucesor de Teodorico en Italia, en virtude do cal se fixaron os límites de ámbolos dous reinos e anulouse o tributo visigodo aos ostrogodos; a Provenza pasou a formar parte do imperio ostrogodo e retiráronse as gornicións destes na Península, quedando ámbolos dous reinos separados. O tesouro real visigodo foille reintegrado. En virtude dos acordos cos ostrogodos, fixáronse definitivamente os límites da provincia Narbonense, chamada tamén Septimania ou Gallia. Amalarico fixou a súa residencia en Narbona. No ano 526, Amalarico casa con Clotilde, filla de Clodoveo, descendente dos burgundios.
Nada máis casar comeza a maltratala e vexala, obrigándoa a bautizarse como ariana, aínda que ela ía en segredo á igrexa católica. Os merovinxios atacaron o reino coa escusa de defender á súa irmá, polo que nun ataque de rabia, Amalarico golpeouna ata matala. Os francos tomaron a cidade no 531, provocando a súa fuxida a Barcino (Barcelona) onde morreu asasinado. Sucedeuno Teudis.
Aerosol
miniatura|Contaminación por aerosol na [[India setentrional e Bangladesh.]]
En enxeñería ambiental, denomínase aerosol a un coloide de partículas sólidas ou líquidas suspendidas nun gas. O termo aerosol refírese tanto ás partículas como ao gas no que as partículas están suspendidas. O tamaño das partículas pode ser desde 0,002 µm a máis de 100 µm, isto é, desde unhas poucas moléculas ata o tamaño no que ditas partículas non poden permanecer suspendidas no gas polo menos durante unhas horas. )
Usos e características
Ás veces, os aerosois son empregados como drogas para a súa inhalación. O termo "inhalantes" se utiliza para describir unha variedade de substancias cuxa característica común é que rara vez, ou nunca, son empregadas por outra ruta que non sexa pola de inhalación e o seu consumo ten a intención de provocar algún efecto no organismo do consumidor.
Os aerosois son difusores que conteñen propulsores e disolventes. Estes inclúen as pinturas pulverizadas, atomizadores para desodorizantes e fixadores de pelo, difusores de aceite vexetal para cociñar e difusores para protexer tecidos.
Adaúlfe
O topónimo Adaúlfe pode referirse a:
Gueraula Codines
Gueraula Codines ou Gueraula de Codines, nada en 1275 en Subirats (Barcelona) e finada no mesmo lugar en 1340, foi unha curandeira catalá, tamén coñecida como Garalda. A través da observación de ouriños, trataba enfermidades como o mal de gotornons (dor de gorxa que afecta máis os nenos).
Traxectoria
A importancia de Gueraula de Codines radica en que para as súas conxéneres era unha excelente curandeira a quen lle recoñecían autoridade médica, pero as autoridades da época viron nela un perigo e acusárona de sortílega e envelenadora. Era unha sospeita bastante grave, posto que consideraban un acto de superstición facer sortilexios ou conxurar, pronunciar fórmulas de cura na curación, porque vían a aplicación dunha forza misteriosa pola vinculación de certos ritos ou fórmulas verbais que poderían provocar unha cura fóra da normalidade, ou sexa que podía haber un efecto máxico. Pero ela estaba disposta a comparecer ante o bispo de Barcelona para explicar as súas prácticas.
A súa primeira aparición foi do 19 de decembro do 1304, embarazada do seu fillo, ante o bispo de Sant Cugat del Vallès, Pons de Gualba. Foi presentada como reincidente, porque xa fora penada con anterioridade. Na súa declaración relata que curaba varias enfermidades, tanto de persoas como de animais, como a enfermidade de llegodisses ou gotornons, tamén o mal de vives e de terçó e a gota. Para iso recitaba as oracións cristiás do Pater, a Ave, o Credo, facía o sinal da cruz e dicía unhas fórmulas verbais como a que usaba para curar a gota, que dicía así: <PRE> Conjur-te, gota, conjur-te, tota, conjur-te per Déu e per madona sancta Maria per los sens e per les sentes que auia: que así no pusques aturar ni esses caschar ni popa machar ni dia passar ni punt donar ni raïl metre. Per la cort celestial, que aquesta persona no aia mal.</PRE>
Para o tratamento de animais só recitaba o Nosopai e o Avemaría. Descríbese que tamén facía un rito composto de dous elementos, a cousa e o xesto, que consistía en facer, encima da cola do animal enfermo, unha cruz con palla de cebada e un xesto cos dedos pequeno e índice. Nesta primeira comparecencia, citada como sospeitosa, á pregunta do bispo de se sabía sobre medicina declarou que a súa actividade médica nacía da observación dos ouriños para diagnosticar a enfermidade e tamén relatou que os enfermos acudían a ela en gran número. A partir da observación dos ouriños, da súa aparencia, podía ver se era unha simple febre e entón o remedio era xaxún e abstinencia; se era máis grave, recomendaba ao enfermo que fose a un médico.
O bispo puxo como pena o xuramento de non practicar ningún outro esconxuro ou adiviñación, nin recomendar medicación algunha; e tamén o de permanecer algúns domingos (ademais de Nadal, Fin de ano e a Epifanía) dereita e sen capa xunto ao cura durante a misa maior, ter que proclamar en toda a vila que ela non sabía nada de medicina e que ningunha persoa tiña que acudir a ela baixo ameaza de excomuñón; peregrinar a Montserrat unha vez nacese o seu fillo; e non pronunciar o Nosopai nin a Avemaría durante un ano. Se reincidía, pasaría á categoría de convicta de crime.
En xullo de 1307 Gueraula presentouse ante o bispo de forma espontánea e por vontade propia, mostrando a súa forza e determinación ao dicir a verdade e manifestar a súa capacidade como curandeira. Reiterou o que xa declarara con anterioridade e relatou con máis detalle a súa práctica dicindo que tamén diagnosticaba polo po, daba consellos aos enfermos e que curaba a tise. Explicou que aprendera a curar da observación médica, trinta anos antes, cando tiña uns quince anos, do médico mouro En Bofim en Vilafranca del Penedès, por tanto ela aprendera dun médico. O bispo entón quixo consultar a dous médicos de Barcelona sobre as actividades curandeiras de Codines, e estes deron unha valoración positiva. O bispo consentiu finalmente que Gueraula continuase coa súa práctica médica cunha licenza parcial onde só podía observar, diagnosticar e dar consello aos enfermos sen esconxuros nin medicamentos.
A autoridade eclesiástica tivo indicios en 1328 de que Gueraula continuaba cos esconxuros e sortilexios. Esta vez a lei foi máis dura e a pena foi a prisión por reincidente. Pero pasou a liberdade condicional baixo fianza -proporcionada polo seu fillo- de cincocentos soldos. Dous anos máis tarde pasou o caso ao inquisidor, pero só se pode supor que fixo un procedemento, posto que non hai máis información sobre as prácticas de curación de Gueraula de Codines, cal foi a pena, como tampouco se sabe nada máis da súa vida desde que contaba ao redor de setenta anos.
Gueraula foi unha muller decidida e resolta na defensa da súa práctica de curación, unha práctica de vida e de relación cos enfermos.
Ramona Vaamonde
Ramona Vaamonde Fernández, nada en Santiago de Compostela, o 28 de abril de 1907 e finada na mesma vila o 8 de agosto de 1997, foi unha doutora en Farmacia que destacou no eido da microbioloxía.
Formación
Era filla do doutor Joaquín Vaamonde Rodríguez, médico compostelán pioneiro da Radioloxía en Galicia. Licenciouse en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela en 1930 con premio extraordinario de Licenciatura e 12 sobresaíntes e matrículas de honra. En 1937 durante a guerra civil, e na súa etapa no Laboratorio de Farmacia Militar de Santiago, obtivo o título de enfermeira.
Labor docente
Traballou como axudante de clases prácticas de Microbioloxía na Universidade de Santiago de 1952 a 1956. Foi nomeada Profesora adxunta da Cátedra de Microbioloxía en 1956. En 1957 leu a súa tese de doutoramento en Farmacia titulada Estudios sobre el metabolismo de los ácidos nucléicos de las bacterias e dirixida por Benito Regueiro Varela.
Desde 1967 foi docente encargada da materia de Microbioloxía e Técnica microbiolóxica e no mesmo ano foi nomeada profesora agregada de Parasitoloxía. En setembro de 1975 detectou prontamente a presenza do virus do cólera evitando así unha epidemia. Xubilouse en 1977.
Obras
Vencellada sempre á cátedra de Microbioloxía da Universidade de Santiago de Compostela, Ramona participou en varias publicacións:
Teudiselo
Teudiselo, tamén coñecido como Teudixiselo ou Teudisclo, finado no ano 549, foi un rei visigodo de Hispania, que reinou entre 548 e 549.
Traxectoria
Antigo duque e xeneral de orixe ostrogodo baixo o mando do seu predecesor Teudis. Forzou aos invasores francos a retirarse da Península Ibérica na invasión de 541 (dirixida por Childeberto I e Clotario I), cortándolles o paso no camiño de Valcarlos. Tras matar a un bo número deles, aceptou un suborno dos restantes para tras a derrota poder regresar á súa terra.
Morreu asasinado en Sevilla, durante un banquete con hispanorromanos, un ano logo de acceder ao poder. O seu asasinato segundo algunhas versións parece ser obra de varios maridos ultraxados, con cuxas esposas o rei mantivera relacións. Outras manifestan que, aproveitando a súa ebriedade, foi probablemente asasinado por unha conxura de nobres visigodos nacionalistas dirixidos por Akhila I e desexosos de gobernarse por eles mesmos e non por ostrogodos.
Marie Shear
Marie Shear, nada en 1940 e finada en 2017, foi unha escritora e activista estadounidense coñecida por acuñar a definición do feminismo como "a noción radical de que as mulleres son persoas".
Bouzas
Unha bouza é un terreo inculto poboado de mato. O topónimo Bouzas pode referirse a:
Adaúlfe, Líncora, Chantada
Adaúlfe é un lugar na parroquia de Líncora, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 46 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 19 eran homes e 27 eran mulleres.
CQD
O antigo sinal de socorro CQD utilizábase nas transmisións telegráficas ata principios do século XX. CQD interpretouse como: "Come Quickly, Distress" (Veñan Rápido, Problemas), aínda que o seu autentico significado é: "CQ (Copy Quality)", código de chamada xeral e "D de Distress (Problema)".
Orixes
Orixinouse o 7 de xaneiro de 1904 na "circular 57" da Compañía Marconi Internacional de Comunicacións Marítimas e comezouse a empregar o 10 de febreiro dese ano nas súas instalacións.
Os telégrafos empregaran tradicionalmente a "calidade de copia"(CQ = Copy Quality) para identificar mensaxes do interese a todas as estacións ao longo dunha liña de telégrafo e segue utilizándose hoxe en día por radioaficionados para iniciar o contacto (CQ soa a seek you). O prefixo CQ trasladouse á radio e obviamente aos barcos, pero nin o telégrafo nin a radio tiñan unha chamada de auxilio, polo que Marconi suxeriu o uso dunha D para sinalar que había problemas.
Trala Conferencia Internacional da Comunicación Inalámbrica en Mar de Berlín en 1906, na que aprobouse un novo código máis sinxelo, o SOS adoptado case un ano antes por Alemaña, comenzou a súa lenta desaparición, aínda que compre sinalar que nunca foi adoptado como sinal internacional.
Pradairo común
Descrición
O pradairo bravo é unha árbore grande, de talo lanzal, que pode acadar 35 m de altura e un diámetro duns 3,5 m ( a 1,5 m sobre o chan). A cortiza é de primeiras dun gris amarelento, logo gris avermellado, e pode escamar en placas grandes. As follas son opostas (como en todas as árbores do xénero acer), caducas, palmadas con cinco lobos en punta, de dentes romos, separados por seos agudos. Estas follas, de pecíolo longo, son verde-escuras na cara superior e verde-glauco no anverso, onde mostran pelos nos nervios.
CQD
Representación
En Código Morse escríbese : — · — · / — — · — / — · ·
Pradairo común
Descrición
As flores de cor verde-amarelo, agrupadas en corimbos, aparecen antes que as follas. Teñen 5 sépalos, 5 pétalos e 8 estames. Os froitos son en sámara con ás largas e pregadas, formando ángulo recto.
CQD
Representación
Co que demostrase por qué foi substituído por SOS ( ··· — — — ··· ), moito máis sinxelo.
Nos barcos británicos tardou máis en desaparecer. Así, no RMS Titanic, a primeira mensaxe de socorro foi: "CQD CQD CQD CQD CQD CQD de MGY MGY MGY MGY MGY position 41.44 N 50.24 W"
Pradairo común
Descrición
É unha árbore de crecemento rápido nos primeiros anos, que rebrota doadamente do tronco cando se lle corta. Florece entre 20 a 25 anos, en abril e maio. Os froitos aparecen a finais do verán e mantéñense bastante na árbore. Prefire chans ricos e, sobre todo, calizos. Polo xeral aparece en poboacións espalladas no medio doutras especies, especialmente acompañando faias e abetos. En Galicia pode verse no interior á beira de ríos e regatos e nos parques e alamedas.
Utilización
O pradairo común, coma outros pradairos, cultívase como planta ornamental, aínda que en Galiza este uso non é común, agás en variedades de follas púrpuras. A madeira, branca e bastante dura, úsase en carpintería e en torneados. Un emprego salientable é para fabricación de instrumentos musicais. En tempos utilizouse para facer zocas. Fornece tamén unha execelente madeira para queimar.
Nome común
Tilo, pradio, pradia, prádeo, pradairo, pradaira, prada, plátano silvestre, pladairo, pedrairo, padreiro, padrairo, arce, apradairo, alce, álamo.
Espectro do hidróxeno
O espectro do hidróxeno é a emisión/absorción electromagnética propia deste material.
É coñecido dende os traballos de Kirchhoff, Bunsen, e Fraunhofer, que tódolos elementos teñen unha emisión/absorción característica de ondas electromagnéticas dentro de todo o espectro electromagnético.
Balmer deduciu matematicamente as relacións entre as diferentes raias de emisión do hidróxeno, as liñas de Balmer, pero non puido explicar por que motivo físico as emisións seguían ese patrón.
Non foi ata o desenvolvemento do modelo atómico de Bohr que se puido dar resposta a esta incógnita. Neste modelo o átomo descríbese como un núcleo con carga positiva (formado por protóns e neutróns) e os electróns orbitan ao seu redor en órbitas circulares. Só se permiten as órbitas que cumpren que o seu momento angular é un múltiplo enteiro da constante de Planck, h. Este modelo foi o primeiro que introduciu a mecánica cuántica dentro do átomo e explicaba satisfactoriamente, mediante transicións de electróns entre as diferentes órbitas permitidas, as emisións electromagnéticas do hidróxeno. Aos múltiplos de h de cada órbita chamóuselle número cuántico. 200px|miniatura|dereita|Series das liñas do espectro do átomo de hidróxeno Máis tarde este modelo foi superado por Sommerfeld, permitindo órbitas elípticas e coa introdución doutros números cuánticos que explicaron teoricamente os multipletes e as emisións de átomos de elementos máis complexos.
A fórmula de Balmer xeneralizada por Ritz é:
Onde R é a constante de Rydberg de valor 1,097 107 m-1. n e m coa interpretación de Bohr convértense en dous números cuánticos relativos a dúas órbitas diferentes (m>n), é dicir, esta ecuación dános a lonxitude de onda da radiación emitida por un electrón que salta dende a órbita m á n. En función da órbita n de chegada do electrón de transición definíronse diferentes series de valores que reciben os nomes dos seus descubridores, así temos:
Teudis
Teudis, finado no ano 548, foi un rei visigodo de Hispania cuxo mandato se estendeu do ano 531 ao 548. Amais, foi o antigo comandante de Teodorico o Grande. Accedeu ao poder tras a morte de Amalarico. Trasladou a capital visigoda de Narbona a Barcelona.
Traxectoria
En 541 tivo que enfrontarse aos francos, ao mando de Clotario e Childeberto, que penetraron por Pamplona ata Zaragoza, a cal cercaron durante corenta e nove días. Tras defendela conseguiu derrotalos e facelos fuxir por onde entraron, onde ademais o seu xeneral Teudiselo lles provocou grandes baixas. Pola contra, en 542 non conseguiu defender Ceuta (ocupada en 533) dos Bizantinos, que os atacaron por terra e mar.
En 546 ditou unha lei en Toledo sobre costas procesuais, que ordenou incorporar nunha sección correspondente ao Código Teodosiano, recollida polo Breviario de Alarico, que demostraría a aplicación deste último texto na Hispania visigoda.
En 548 morre asasinado no seu palacio barcelonés por un godo que simulou estar tolo. Outras versións, sitúan o seu asasinato no seu palacio de Sevilla, e realizado por un soldado da garda, implicado nunha conxura nobiliaria, finxíndose tolo.
Monte Olimpo
Monte Olimpo pode ser:
-251
Véxase tamén
Historia ano a ano
A Carballeira, Reigosa, A Pastoriza
A Carballeira é un lugar da parroquia de Reigosa no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 estaba deshabitado.
Anastasio Somoza
Anastasio Somoza pode referirse a:
Chadwick Boseman
Chadwick Aaron Boseman, nado o 29 de novembro de 1976, e finado o 28 de agosto de 2020, foi un actor e produtor de cinema estadounidense. Interpretou diversos personaxes históricos, como Jackie Robinson en 42 (2013), James Brown en Get on Up (2014) e a Thurgood Marshall en Marshall (2017). Converteuse nunha estrela internacional grazas ao seu papel como o superheroe Black Panther nos filmes do Universo cinematográfico de Marvel, incluíndo Black Panther (2018), o cal lle valeu un premio NAACP Image e un premio Screen Actors Guild.
Outros papeis cinematográficos de Boseman inclúen 21 Bridges (2019), no cal tamén foi coprodutor, e Da 5 Bloods (2020). O seu derradeiro filme, Ma Rainey's Black Bottom, estrearase postumamente en Netflix. Morreu o 28 de agosto de 2020, despois de loitar de maneira privada cun cancro de colon durante catro anos.
Miki Roqué
Miquel "Miki" Roqué Farrero, nado en Tremp (Lleida) o 8 de xullo de 1988 e finado en Barcelona o 24 de xuño de 2012, foi un futbolista español. Xogaba de defensa central e o seu último equipo foi o Real Betis Balompié.
O 5 de marzo de 2011 anunciou entre bágoas a súa retirada momentánea do fútbol debido a un tumor. O 24 de xuño de 2012, o xogador faleceu a causa do cancro.
Liverpool e cesións
En agosto de 2005 fichou polo Liverpool FC de Rafa Benítez procedente das categorías inferiores da UE Lleida. Destaca polo seu longo pase e a súa boa colocación. Debutou co primeiro equipo do Liverpool con 18 anos en Liga de Campións o 5 de decembro do 2006 contra o Galatasaray, entrou no minuto 84 do partido co dorsal 34 substituíndo ao seu compatriota Xabi Alonso. O Liverpool perdeu 3-2.
Miki Roqué pasou o final da tempada 2006/07 cedido no Oldham Athletic. Despois no mercado de inverno foi cedido ao club español Xerez CD, para a segunda volta da 2007/08. No verán de 2008, o Liverpool cede ao xogador ao FC Cartagena, equipo do grupo II da Segunda División B e que nesa mesma tempada logra ascender á Segunda División Española.
Real Betis
250px|miniatura|Adestramento do [[Real Betis en decembro de 2010. Miki aparece de azul no centro da imaxe, por detrás do adestrador Pepe Mel.]] No verán de 2009 fichou polo Real Betis Balompié por tres tempadas, procedente do Liverpool de Inglaterra, logo de ser pretendido tamén por clubs como o Villarreal e o Futbol Club Barcelona. O xogador pasou a formar parte do filial do equipo que xogaba en Segunda B ás ordes de Oli, aínda que foi convocado varios partidos por Antonio Tapia, adestrador do primeiro equipo antes de que fose destituído, e polo seu substituto Víctor Fernández.
En febreiro de 2010 foi convocado pola Selección de fútbol sub-21 de España.
O 9 de outubro de 2010, debutou en partido oficial co Real Betis na sétima xornada do campionato de Segunda División contra a UD Las Palmas, da man de Pepe Mel.
Retirada e falecemento
O sábado 5 de marzo de 2011 fixo público que padecía un tumor maligno localizado na pelve, algo que lle apartaría dos terreos de xogo ata a súa total recuperación. Ese mesmo fin de semana o seu equipo dedícalle a vitoria, mostrando a súa camiseta en cada gol.
O martes 24 de maio de 2011 Miki Roqué é operado con éxito do seu tumor na pelvis na clínica Dexeus de Barcelona polo doutor Enric Cáceres. Desde entón Miki segue o tratamento e recuperación da súa enfermidade na súa Lleida natal xunto á súa familia.
O día 14 de xaneiro de 2012 fixo a súa primeira aparición pública desde que informase da súa enfermidade nun acto de homenaxe realizado polo Betis en honra aos doutores que o trataron, aproveitando a visita á cidade condal do equipo para enfrontarse ao FC Barcelona.
O día 24 de xuño de 2012 falece ao non superar o cancro de pelve do que foi operado.
Homenaxes
O domingo 29 de maio de 2011 tras gañar o FC Barcelona a súa cuarta Liga de Campións da UEFA o capitán do equipo Carles Puyol luciu unha camiseta na que puido lerse «Ànims Miki!» (¡Ánimo Miki!).
O domingo 5 de xuño de 2011, durante a celebración do partido benéfico a favor de África celebrado no Santiago Bernabéu que enfrontaba ao Real Madrid contra o Bayern de Múnic, o xogador Alfonso Pérez, que no seu día xogou no equipo da capital andaluza, mostraba unha camiseta que recibiu do Real Betis Balompié co nome de Miki Roqué, a modo de homenaxe, tras conseguir un tanto para o Real Madrid.
No minuto 26 de cada partido que o seu club o Real Betis Balompié xoga como local no Estadio Benito Villamarín dedícanselle uns cánticos. Á parte como iniciativa xurdida desde peñas béticas realizáronse camisetas e pulseiras para a súa venda e o diñeiro recadado foi posto a disposición do club para sufragar a operación.
Picouzo, Ladra, Vilalba
Picouzo é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Pazo de Arán, Ladra, Vilalba
Pazo de Arán é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Nitrito (inhalante)
Os nitritos son unha clase especial de inhalantes que en ocasións empréganse como drogas. A diferenza da maioría dos demais inhalantes que actúan directamente sobre o sistema nervioso central (SNC), os nitritos esencialmente dilatan os vasos sanguíneos.
Tipos de nitritos empregados como inhalantes
Os nitritos inclúen o Nitrito ciclohexílico, Nitrito isoamílico (amílico) e Nitrito isobutílico (butilo). O nitrito ciclohexílico atópase nos perfumes ambientais. O nitrito amílico emprégase en certos procedementos de diagnóstico e se lles prescribe a algúns pacientes para dores do corazón.
Mesmo, mentres que os outros inhalantes empréganse para alterar o estado de ánimo, os nitritos se usan principalmente para intensificar o pracer sexual. Na rúa, se lle da o nome de "poppers" ("rebentadores") ou "snappers" ("renxedores") ás ampolas de nitrito amílico que teñen ilexitimamente desviadas a este uso. O nitrito de butilo é unha substancia ilegal que frecuentemente é empaquetada e vendida en pequenas botellas coñecidas tamén como "poppers".
Festa dos Fachós
miniatura|300px|Prendendo o Fachón para ir en procesión. A Festa dos Fachós de Castro Caldelas celébrase o 19 de xaneiro na véspera do día de san Sebastián, comeza coa caída do sol e prolóngase durante a noite. Esta celebración converteuse nunha das tradicións de culto ó lume máis representativas de Galicia, na liña doutros folións con fachas que aínda persisten.
Descrición
miniatura|esquerda|[[Castelo de Castro Caldelas.]]
Consiste a festa nunha procesión na que se portan centos de fachos arredor do castelo de Castro Caldelas, partindo da igrexa dos Remedios e facendo un percorrido en plena escuridade tralo facho principal (de varios metros de longo), que precede a imaxe do santo, feita de palla ó igual que os fachóns.
Finaliza a procesión no adro da igrexa onde se queiman os fachos nunha gran fogueira, culminando o rito do lume purificador no medio do repenicar das campás.
A Festa dos Fachós encádrase dentro dos folións de véspera xunto a outras celebracións con fachas que aínda perduran, o Folión de Fachas de Vilelos ou a Queima das Fachas de Castelo. Frecuentes no pasado na Ribeira Sacra, e tamén arredor da capela dos Remedios na cidade de Ourense, por Allariz e na Merca, igualmente outras festas de Castro Caldelas eran denominadas como folións. miniatura|130px|[[Sebastián (santo)|San Sebastián invócase contra a peste.]]
Historia
Malia que a Festa dos Fachós é unha tradición ancestral, non se pode determinar a súa orixe con certeza. As primeiras referencias escritas das que se ten constancia son do ano 1763, sendo unha das celebracións máis antigas de Galicia.
Sobre as orixes da Festa dos Fachós de Castro Caldelas hai escritos que falan das tradicións celtas relacionadas co lume, antes de ser cristianizado e asimilado o culto a san Sebastián. O escritor ourensán Vicente Risco relaciona esta festa cos ritos celtas de culto ó sol.
miniatura|esquerda|A cacharela.
Finalmente, outra tradición vincula a orixe da celebración á conmemoración da busca que fixeron os cristiáns para encontrar o corpo do santo a noite que foi martirizado.
As diversas hipóteses que pretenden explicar a orixe da festa desde unha óptica local teñen escasa fiabilidade histórica, porén resultan interesantes como interpretacións populares. Malia incerteza da súa orixe a festa inunda a noite da vila caldelá nun ambiente especial e único. miniatura|135px| A Seitura, cadro de [[Mykola Pymonenko, 1889.]]
Elaboración dos fachós
Antigamente a elaboración dos fachóns facíase coa palla da malla, que se obtiña despois de sementar o centeo e segar. Actualmente esta práctica foise perdendo ata quedar en desuso, polo que un dos inconvenientes para seguir mantendo esta tradición é a falta de palla para facer os fachóns.
No presente é o consistorio de Castro Caldelas o que se encarga de sementar cada catro anos o centeo, de segar e mallar como se facía tradicionalmente, preparando a palla e gardándoa no palleiro para as celebracións dos vindeiros anos.
Carlos García Martínez
Manuel Carlos García Martínez, nado en Santiago de Compostela o 25 de abril de 1945 e finado na mesma cidade o 17 de marzo de 2018, foi un historiador e dinamizador cultural galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito en 1968, asumiu a dirección do Museo do Pobo Galego despois da morte de Antón Fraguas, entidade na que xa fora previamente patrono mentor e fundador, asumindo despois labores de secretario e de subdirector. Foi tamén membro do Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, académico correspondente da Real Academia Galega, integrante da Comisión Xestora do novo Seminario de Estudos Galegos, patrón fundador da Fundación Castelao, da Fundación Pedrón de Ouro, socio fundador da Asociación de Amigos do Museo do Castro de Viladonga, presidente do Consello Galego de Museos e socio da Asociación de Escritores en Lingua Galega.
Foi galardoado co Premio Trasalba, outorgado pola Fundación Otero Pedrayo, no ano 1999.
Abelmoschus manihot
A aibika (Abelmoschus manihot) é unha especie de planta pertencente á familia Malvaceae. Anteriormente estaba considerada unha especie do xénero Hibiscus, pero foi trasladada a Abelmoschus.
Free Software Foundation
A Free Software Foundation (FSF) -Fundación polo Software Libre- é unha organización sen ánimo de lucro fundada por Richard Stallman para apoiar o movemento polo software libre (free significa neste caso libre e non necesariamente gratis, a outra acepción que a palabra ten en inglés) e, en particular o proxecto GNU.
Abelmoschus manihot
Descrición
Son arbustos que acadan ata os 2,50 metros de altura. A folla é palmada. O bordo dentado das follas é groso. As flores son de cor amarela cun punto de cor púrpura escuro no centro. Os froitos son ovados a oblongos, híspidos.
Free Software Foundation
Desde a súa fundación até mediados da década de 1990, os fondos da FSF destináronse principalmente a pagar a programadores para que escribisen software libre. A partir de mediados ou finais da década de 1990 existen xa moitas compañías e autores individuais que escriben software libre, de xeito que os empregados e voluntarios da FSF traballan fundamentalmente en asuntos legais e estruturais en beneficio da comunidade do software libre.
Abelmoschus manihot
Descrición
O período de floración esténdese dende xullo ata setembro.
Free Software Foundation
Membros
O 25 de novembro de 2002 a FSF ofreceu o programa de Membros Asociados para individuos. En abril de 2004 tiña máis de 2.044 membros asociados. O 5 de marzo de 2003 lanzou un programa de Padroado Empresarial para organizacións comerciais. En abril de 2004 contaba con 45 padroeiros empresariais.
Abelmoschus manihot
Usos
No Xapón, a planta coñécese coma tororo aoi e úsase para facer neri, unha substancia con amidón que é empregada na fabricación de Washi. En Corea, esta planta coñécese como Hwang Kyu chok e emprégase para facer dak Pul, que axuda na toma de Hanji.
Free Software Foundation
Empregados anteriores
Habitualmente traballan dez persoas na sede central de Boston, Massachusetts. A oficina está coordenada por Bradley Kuhn.
Organizacións irmás
En 2001 fundouse en Alemaña a Free Software Foundation Europe (Fundación para o Software Libre - Europa) coa finalidade de actuar como "concentrador" das organizacións polo Software Libre de Europa. En 2003 fundouse en Kerala a Free Software Foundation India (Fundación para o Software Libre - India). O 19 de abril de 2001 fundouse en Francia a Free Software Foundation France (Fundación para o Software Libre - Francia). No vixésimo aniversario do Proxecto GNU (5 de xaneiro de 2004), fundouse a Irish Free Software Organisation (Organización polo Software Libre - Irlanda) para promocionar o software libre en Irlanda.
Beta Persei
O primeiro en rexistrar por escrito a variabilidade de Algol foi Geminiano Montanari en 1670, pero probablemente sabíase dende moito antes como testemuña a orixe do nome da estrela, que ven do árabe al-ghûl, o demo, e astroloxicamente estaba considerada a estrela máis desafortunada do ceo.
O Paradoxo de Algol constituía un problema para a evolución estelar, segundo esta teoría as estrelas máis grandes evolúen máis rapidamente. Pero a estrela máis pequena de Algol é unha estrela subxigante, máis evolucionada que a súa compañeira que está na secuencia principal. O paradoxo resolveuse co descubrimento da transferencia de masa, un mecanismo polo que dúas estrelas veciñas poden intercambiarse materia.
Departamento de Tivaouane
O departamento de Tivaouane é un dos 45 departamentos do Senegal e un dos 3 departamentos da rexión de Thiès, no oeste do Senegal. Segundo o censo do ano 2002, a poboación era de 333.502 habitantes. No 2005, esta estimábase en 342.519 persoas.
-252
Véxase tamén
Historia ano a ano
Departamento de Tivaouane
Administración
Os catro arrondissements do departamento son:
Tres localidades comparten o status de comuna:
O Castelo, A Regueira, A Pastoriza
O Castelo é un lugar da parroquia da Regueira no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Pulazo, Ladra, Vilalba
Pulazo é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
-253
Véxase tamén
Historia ano a ano
Metta World Peace
Metta World Peace, nado o 13 de novembro de 1979 como Ronald William Artest, Jr., en Queensbridge, Nova York, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente xoga para os Lakers na National Basketball Association (NBA). Mide 2,01 metros e pesa 118 kg, a súa posición natural é a de ala. Leva nas súas costas o número 37.
Traxectoria
Seleccionado por Chicago Bulls na 16ª posición da primeira rolda no Draft de 1999 procedente de St. John's, onde xogou até o 2001, cando foi traspasado aos Indiana Pacers, e posteriormente, no 2006, foi traspasado a Sacramento Kings. O 14 de agosto de 2008 foi traspasado xunto con Sean Singletary e Patrick Ewing, Jr. a Houston Rockets, a cambio de Donté Greene, Bobby Jackson, unha futura rolda do draft de 2009. O 2 de xullo de 2009 alcanzou un acordo para xogar con Los Angeles Lakers. É un xogador conflitivo, pois chegou a agredir ao público nunha pelexa entre varios xogadores. Yao Ming declarou que "espera que non se tire a pegar a ninguén na bancada".
Paul Goddard
Paul Goddard, nado en Reading, Berkshire, é un actor inglés residente dende hai tempo en Australia.
Traxectoria
Os papeis polos que obtivo maior recoñecemento foron como Axente Brown no filme de Matrix e como Stark na serie de televisión de ciencia ficción Farscape.
Tamén apareceu noutros filmes como Babe e Mighty Morphin Power Rangers: The Movie, así como nas series de televisión The Lost World e All Saints.
Asemade, Goddard traballou como profesor de modelos no programa de "telerealidade" australiano "Australia's Next Top Model".
Pasteur Bizimungu
Pasteur Bizimungu, nado en 1950 en Gisenyi, foi o presidente de Ruanda entre 1994 e 2000.
A Casaría, Reigosa, A Pastoriza
A Casaría é un lugar da parroquia de Reigosa no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (2 homes).
Amal Nasir
Traxectoria
Rematou a educación secundaria na Escola Tiberias da súa vila natal en 1977. Graduouse en Lingua e literatura árabe pola Universidade Yarmouk en 1982, e nese mesmo ano recibiu o diploma de docente de secundaria. En 1987 rematou un mestrado de Literatura e crítica, e en 1995 doutorouse pola Universidade de Xordania.
Traballou na Universidade de Mosteghanemi en Alxeria. É membro da Asociación de Escritores de Xordania, do corpo administrativo da Sociedade Xordana para a Ciencia e a Cultura, membro do Forum Cultural de Irbid, do Centro de Estudos da Muller de Amán e do Consello Internacional da Lingua Árabe no Líbano.
Eduardo VII do Reino Unido
Eduardo VII do Reino Unido (en inglés: Albert Edward), nado o 9 de novembro de 1841 e finado o 6 de maio de 1910, foi rei do Reino Unido, de 15 países da Commonwealth e Emperador da India. Fillo primoxénito da Raíña Vitoria, Eduardo VII foi o primeiro monarca británico da Casa de Saxonia-Coburgo e Gotha, renomeada posteriormente como Casa de Windsor. Reinou do 22 de xaneiro de 1901 até a súa morte, o 6 de maio de 1910.
Antes da súa ascensión ao trono foi Príncipe de Gales e é coñecido por ser herdeiro do trono durante máis tempo que ninguén en toda a historia británica, con 59 anos, 2 meses e 13 días. Posteriormente, Carlos de Inglaterra logrou superar dita marca, pois ostenta o título dende o 26 de xullo de 1958.
O seu reinado viu o primeiro recoñecemento oficial do oficio de primeiro ministro. Converteuse no primeiro monarca británico en visitar Rusia (1908).
Foi sucedido polo seu fillo, Xurxo V do Reino Unido. esquerda|miniatura|160px|Busto de Eduardo VII no [[anverso dun soberano de 1907 (deseño: G. W. de Saulles). ]]
Departamento de Thiès
O departamento de Thiès é un dos 45 departamentos do Senegal e un dos 3 departamentos da rexión de Thiès, no oeste do Senegal. Segundo o censo do ano 2002, a súa poboación era de 495.666 habitantes. No 2005, esta estimábase en 529.261 persoas.
Administración
A súa cabeceira é a poboación de Thiès.
Os seus cinco arrondissements son:
Catro localidades comparten o status de comuna:
RD-171
RD-171 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na primeira etapa do foguete Zenit. Tamén é coñecido como 11D521.
Características
Os motores RD-171 foron deseñados por Glushko en paralelo aos RD-170 e funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Teñen un pulo de 7903,0 kN e úsanse na primeira etapa do foguete Zenit.
Tanto o RD-171 como o seu semellante RD-170 están formados por catro cámaras de combustión, unha turbobomba e dous xeradores de gas. A diferenza principal entre eles é que o RD-170 ten liberdade de movementos nun só plano, mentres que o RD-171 teno en dous. Ademais, o RD-171 foi deseñado para poder ser reutilizado ata dez veces.
Monte Olimpo, Grecia
miniatura|dereita|Cima do monte Olimpo.
O monte Olimpo (que significa o luminoso) é a montaña máis alta de Grecia, e dos Balcáns xunto ó Musala de Bulgaria, ambos con 2 925 metros de altitude.
Existen máis montañas con este nome en todo o mundo, unhas dezaoito, ademais dun volcán marciano.
La venganza de Analía
La venganza de Analía é unha serie de televisión colombiana de drama político producida por CMO Producciones para Caracol Televisión en 2020. Está protagonizada por Carolina Gómez e George Slebi, xunto coas actuacións antagónicas de Marlon Moreno, Juliana Galvis, Alejandro Gutiérrez e Juan Alfonso Baptista. Ademais conta coas actuacións especiais de Ana Wills, Edwin Maya, Viviana Santos, Andrea Gómez, Carolina Cuervo, María Cecilia Botero e o primeiro actor Mauricio Figueroa.
A serie estreouse o 15 de abril de 2020 e finalizou o 3 de xullo de 2020.
Scoglio d'Africa
miniatura|270px|Mapa do arquipélago toscano O Scoglio d'Africa (ou Scoglio d'Affrica) tamén chamado Formica di Monte Cristo ("Formiga de Monte Cristo"), é un arrecife solitario pertencente ao Arquipélago Toscano situado no mar aberto entre o Mar Tirreno e a Canle de Córsega. Está situado a 18´5 km ao oeste da illa de Montecristo, 23´5 km ao sur de Pianosa e 43´1 km ao leste de Córsega. Administrativamente pertence á comunidade de Campo nell'Elba. Tamén forma parte do Parque Nacional do Arquipélago Tártaro.
Descrición
En canto ao seu tamaño e forma, pode considerarse a todos os efectos unha rocha emerxente nun tramo de mar baixo. Ten un contorno redondeado cun diámetro de 70 metros, cunha superficie de 3.000 metros cadrados e unha altitude de só 3 metros sobre o nivel do mar, dependendo da marea e das ondas. Xeoloxicamente, o arrecife pertence a unha crista submarina a poucos quilómetros ao leste de Capraia e esténdese cara ao sur ata chegar a Pianosa. A crista está a unha profundidade media de 80 metros pero diminúe na proximidade da illa para chegar a 8 metros. As profundidades da rexión entre o arrecife e Montecristo alcanzan os 200 metros.
Fauna
O leito mariño ao redor da rocha está composto por dous tipos de briozoos, o primeiro está formado por algas, briozoos e polychaetes que forman unha estrutura rica en cavidades; o segundo está formado por praderías de Posidonia.
Petrotilapia chrysos
Petrotilapia chrysos é unha especie de peixe da familia Cichlidae no orde dos Perciformes.
Morfoloxía
Os machos poden chegar aos 13,1 cm de lonxitude total.
Hábitat
É unha especie de clima tropical.
Distribución xeográfica
Atópase en África: lago Malawi (é unha especie de peixe endémica das illas Chinyankwazi e Chinyamwezi).
Evangelion (mecha)
miniatura|dereita|250px|Recreación do Evangelion Unidade-01 nunha Factoría Metalúrxica de Shanghai.
Os Evangelions, tamén coñecidos como Evas ou EVAs, son robots xigantes ficticios antropomórficos da serie Neon Genesis Evangelion. Son mechas pilotados por nenos escollidos polo Instituro Marduk (unha compañía de Seele). Os Evas foron creados pola organización paramilitar NERV. O seu principal obxectivo é defender a cidade de Toquio-3 dos Anxos. O deseño dos Evas foi creado por Ikuto Yamashita e o director da serie Hideaki Anno, quen tamén creou as historias.
Ademais da serie animada orixinal, estes robots aparecen en numerosas obras derivadas, en varios manga spin-off, videoxogos, novelas gráficas, así como en Petit Eva: Evangelion@School e na serie de filmes Rebuild of Evangelion.
Características
Os Evas foron deseñados de forma semellante ás criaturas do folclore xaponés, oni.
O Rocello, Ladra, Vilalba
O Rocello é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
-265
Véxase tamén
Historia ano a ano
Uppsala
Uppsala é unha cidade situada no centro de Suecia, atópase a 70 km ó norte de Estocolmo. Uppsala é a cuarta cidade sueca en poboación, no censo do 2015 tiña 149 245 habitantes; cos arrabaldes, a área metropolitana de Uppsala ten unha poboación de 216 000 habitantes (2017).
Uppsala é a capital do Condado de Uppsala (Uppsala Län) e o centro eclesiástico de Suecia, sendo a sé do arcebispado dende o ano 1164. A cidade de Uppsala é famosa pola súa universidade, a máis vella de Escandinavia, fundada en 1477. Nesta universidade estudou Carl von Linné e foi profesor de botánica.
Río Castro, ría de Ares
O río Castro, tamén coñecido como río Ventín, Dana, dos Frades ou rego de Laraxe, é un rego localizado no concello de Cabanas (A Coruña), que no seu curso baixo serve de límite entre o devandito concello e o de Fene.
Percorrido
Coa excepción do río Eume e o río Belelle, o río Castro constitúe o curso de auga máis extenso de Cabanas, así coma o único dos citados que transcorre integramente dentro do seu territorio.