cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Competencias básicas
Retos na inclusión das competencias
Neste mesmo sentido, tal e como se indica dende o Proyecto Atlántida (2007), que as competencias sexan incorporadas aos centros podería repercutir de dous modos: con consecuencias no currículo e con consecuencias organizativas. As primeiras (no currículo), traerían consigo unha maior comprensión do currículo e unha selección en función do grao de importancia de cara á consecución das competencias básicas, chegando a unha proposta máis comprensiva e realista de poucos pero moi ben cementados contidos e dende unha opción clara pola comprensión e a aprendizaxe profunda. Ademais, modificaríanse as tarefas vixentes ata o momento e forxaríase unha mellor integración no currículo formal, non formal e informal. Por outro lado, en canto as consecuencias organizativas, exponse que se conseguiría unha maior flexibilidade nos agrupamentos, facilitando o desenvolvemento de proxectos e itinerarios personalizados, xunto cunha maior apertura do centro ao contorno e especialmente á colaboración coas familias e organizacións locais. Ademais, conseguiríase unha eficaz utilización das posibilidades que ofrecen as contornas visuais de aprendizaxe.
Avaliación por competencias
Para a avaliación das Competencias Básicas estipuladas polas diferentes leis nacionais e europeas, faise necesario que esta se incorpore aos procesos de ensinanza e aprendizaxe, polo que a avaliación comeza dende o inicio do traballo na aula, permitindo adaptar dito proceso á realidade do alumnado e proporcionando información sobre o desenvolvemento progresivo que vai experimentando, xa que é sabido que: a adquisición de competencias lévase a cabo de forma progresiva dende o comezo da escolaridade.
Por iso, pódense diferenciar distintos tipos de avaliación: segundo o momento de levala a cabo (inicial, continua e final), e dependendo dos axentes que interveñen no proceso de avaliación (autoavaliación, coavaliación e heteroavaliación). "Evaluar las competencias supone aprender a evaluar todo tipo de aprendizajes, a diagnosticar el papel de todos los factores que lo hacen posible y sobre todo a generar mucha información para que los especialistas, docentes, tutores, orientadores y educadores en general, la utilicen para diseñar de forma óptima su intervención y asesoramiento."Algunhas das ferramentas para avaliar por Competencias son:
- A Rúbrica: É unha ferramenta que sintetiza o desempeño dunha forma xeral e son moi útiles para establecer os logros nas competencias. Este instrumento de avaliación é relativamente novo no noso nivel educativo.
- O Portafolios: É unha colección dos traballos que os estudantes realizaron durante un período da súa vida académica, polo que este instrumento permítenos obter unha idea máis completa das competencias, os logros, os coñecementos e as actitudes do estudante.
- Os Diarios de Aula e do Profesor: Son recursos metodolóxicos onde o docente realiza observacións ou entrevistas, e describe o que ocorre nas aulas, os materiais que utiliza etc. Polo tanto estes diarios axudan a coñecer os puntos fortes e débiles da práctica do docente, e por medio de eles, reflexionar sobre a práctica, ser crítico, desenvolver competencias e mellorar a súa práctica.
Críticas ás competencias básicas
As competencias básicas ou claves tamén reciben críticas por parte da comunidade educativa, xa que algúns expertos en Educación mostran o seu cuestionamento acerca do modelo educativo baseado no desenvolvemento das competencias clave. Algunhas destas críticas céntranse na cuestión da reprodución do modelo mercantilista e neoliberal que está instaurado na Comunidade Económica Europea e, por ende, no Estado Español.
A principal observación, na que coinciden os críticos, é como a estruturación e a organización das competencias básicas responden á adaptación ao ámbito laboral, con competencias específicas como o sentido da iniciativa e espírito emprendedor (SIE). Ademais, non se atopan contempladas competencias encaradas ao desenvolvemento artístico e creativo como tal, deixando este aspecto fóra do currículo das competencias clave.
Xornes, Xornes, Ponteceso
Xornes é un lugar da parroquia de Xornes no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 93 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 48 eran homes e 45 mulleres.
Le Maître de musique
Le Maître de musique é un filme belga de 1988 dirixido e coescrito por Gérard Corbiau. O filme foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 61ª edición dos premios.
Lasarte-Oria
250px|miniatura|Vista aérea de Lasarte-Oria. Lasarte-Oria é un concello da provincia e territorio histórico de Guipúscoa, en Euskadi. Forma parte da comarca de Donostialdea.
O seu termo municipal ten unha extensión de 6,01 km². Limita ao norte con Donostia, ao noroeste con Usurbil, ao oeste o río Oria fai de fronteira co enclave donostiarra de Zubieta, ao leste con Hernani e Urnieta e ao sur con Andoain. Tiña en 2015 unha poboación de 18.093 habitantes.
O municipio denomínase oficialmente Lasarte-Oria desde a súa fundación en 1986. A denominación composta fai referencia aos dous núcleos históricos que compoñen o municipio: o de Lasarte, que era un barrio situado na confluencia dos termos municipais de Hernani, Urnieta e Usurbil; e o de Oria, que pertencía principalmente a Urnieta, e de cuxa fusión xurdiu o actual municipio.
Capadocio
O termo capadocio pode referirse a:
Sarafan (Legacy of Kain)
Os Sarafan son un grupo de sacerdotes guerreiros na serie de videoxogos Legacy of Kain. Eran unha orde dedicada á erradicación dos vampiros. A súa cruzada rematou aproximadamente 500 anos antes do inicio do primeiro xogo, cando os seus líderes foron asasinados pouco despois de acabar co vampiro Janos Audron.
Os seus membros
Nos xogos, moitos Sarafan foron vistos pero só sete foron nomeados. Raziel era un membro de alto rango dos Sarafan e persoalmente matou a Janos Audron pouco antes de ser asasinado en vinganza polo seu futuro eu. Turel, Dumah, Rahab, Zephon e Melchiah eran xerais xunto a Raziel durante a súa cruzada. Malek era o líder dos Sarafan e tamén defendía ao Círculo de Nove, do cal tamén era membro (como o Gardián do Alicerce do Conflito).
Nun acto de irónica blasfemia, Kain reviviu a Raziel, Turel, Dumah, Rahab, Zephon e Melchiah coma os seus fillos vampiros.
A orde no Blood Omen 2
Unha nova orde do mesmo nome foi formada 700 anos despois de que a orixinal fose disolta, por unha entidade misteriosa coñecida como o 'Lord Sarafan'. A nova orde tiña o obxectivo de dominar todo Nosgoth (o cal lograron aproximadamente 400 anos despois do primeiro xogo). Nese momento instalaron un goberno ditatorial, que foi derrocado cando un Kain resucitado asasinou o Sarafan Lord, quen era en realidade o Hylden Lord disfrazado, e que usaba a orde para tratar de liberar á súa raza e destruír aos seus inimigos, os Vampiros. Esta orde non ten nada en común coa orixinal, máis que o nome e o seu obxectivo de exterminar á raza vampira.
Cima de Vila, Órrea, Agolada
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Órrea, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Pedro I de Castela
Pedro I de Castela, o Cruel ou o Xusticeiro, nado en Burgos en 1334 e finado en Montiel, Cidade Real, en 1369, foi rei de Castela e León entre o 26 de marzo de 1350, pouco antes de facer os 16 anos, até a súa morte en 1369. A finais do seu reinado ostentaba os títulos de rei de Castela, Toledo, León, Galiza, Sevilla, Córdoba, Murcia, Xaén, o Algarve, Alxeciras e señor de Biscaia e de Molina.
Guerra civil
O inicio do seu reinado estivo marcado pola debilidade do poder real ante os diversos fillos que o seu pai Afonso XI tivera con Elionor de Guzmán; os infantes de Aragón, curmáns do rei; e pola súa propia nai. En 1354 sufriu unha revolta iniciada polo seu medio irmán Henrique de Trastámara e debeu fuxir a Francia. En 1366 pero co apoio da Coroa de Aragón e da propia Francia volveu a Castela a facerse novamente co poder. Isto propiciou o inicio da Guerra Civil castelá entre os dous irmáns polo poder real. A medida que Pedro ía conquistando cidades foi executando os sublevados, motivo polo cal o denominaron o Cruel.
Casamento
Casou en 1351 en Francia e despois en Valladolid o 3 de xuño de 1353 con Branca de Bourbon (1339-1361), envelenada en Medina Sidonia, 2ª filla de Sabela de Valois (1313-1383) (filla de Matilde de Chatillon, condesa de St-Pol e de Carlos I de Valois e, por tanto neta de Filipe III de Francia e de Sabela de Aragón) e de Pedro I, duque de Bourbon (1312-1356). Era irmá xemelga da Raíña Xoana de Bourbon, esposa de Carlos V de Francia. Non tiveron descendencia.
Branca trouxo un dote de 300 mil floríns de ouro. O seu séquito, comandado polo vizconde de Narbona, chegou a Valladolid en 25 de febreiro de 1353, mais Pedro estaba en Torrijos, con María de Padilla a piques de parir. En 3 de xuño tivo lugar a cerimonia da voda, apadriñada por Juan Afonso de Albuquerque e Leonor de Aragón. Tres días máis tarde, o rei volveu para Puebla de Montalbán, onde o esperaba María de Padilla. Houbo despois unha reconciliación de breves días en Valladolid, Pedro partiu para Olmedo e non volvería ver á súa esposa. María de Portugal levou a nora para Tordesillas e despois para Medina del Campo, mais o marido fíxoa encerrar en Arévalo e no alcázar de Toledo. Juan Nuñez del Prado e Juan Afonso de Albuquerque éranlle simpáticos. O partido político adverso a Pedro explotou o traxe de que el, secretamente, mentres Branca vivía, casou con María de Padilla. Beltrán de la Sierra, nuncio do papa, intimou o rei a retomar Branca, así como esixiu súa tía Leonor de Aragón. O rei non obstante a mantivo presa, levándoa de Sigüenza para Xerez da Fronteira e para Medina Sidonia e alí ela foi asasinada polo besteiro Xoán Perez de Rebolledo. Con iso alienou Carlos V de Francia, cuxa muller era xemelga de Branca, e deu pretexto á intervención de Francia (du Guesclin) en favor do bastardo Henrique de Trastámara, futuro rei.
Casou despois secretamente coa súa amante María de Padilla (1335- 1361 en Sevilla) - Branca aínda vivía. Era filla de Xoán Garcez de Padilla, en 1355 señor de Villagera, e de Maria de Henestrona. A desgraza do rei foi esta paixón. A amante, de familia nobilísima, tivo del cinco fillos até a peste de 1361, que a levou, semanas despois do asasinato da raíña.
En 1354, casou en Cuéllar, mentres aínda vivían as dúas esposas, con D. Xoana de Castro, señora de Ponferrada (1325), morta en 1374 en Galicia, que era viúva de Diego de Haro, señor de Biscaia, e filla de D. Sabela Ponce de Asturias e de Pedro Fernandes de Castro, o da Guerra, cabaleiro do reino de Galiza, señor de Lemos e, por tanto, media-irmá de Inés de Castro, amante e despois esposa de Pedro I de Portugal, e por tanto, tía de Pedro I de Castela.
Nilo Peçanha
Nilo Procópio Peçanha, nado en Campos dos Goytacazes o 2 de outubro de 1867 e finado en Río de Xaneiro o 31 de marzo de 1924, foi un avogado e político brasileiro, presidente do Brasil. Asumiu o goberno despois da morte de Afonso Pena e gobernou ata o 15 de novembro de 1910.
Traxectoria
Terminou os estudos preliminares na súa cidade. Estudou na Facultade de Dereito de San Paulo e despois na de Recife, onde se formou. Iniciou a súa vida política elixíndose senador e despois gobernador do estado do Río de Xaneiro. Permaneceu nese último cargo ata o 1906 cando elixiuse vicepresidente de Afonso Pena. Coa morte deste, tornouse presidente.
Pazo de Ibáñez
miniatura|.
O Pazo de Ibáñez é un pazo de estilo neoclásico situado en Ribadeo.
Tamén coñecido como pazo do Marqués de Sargadelos, porque foi Antonio Raimundo Ibáñez quen o mandou construír a finais do século XVIII sobre unha antiga edificación do 1568. Hoxe é sede do Concello de Ribadeo.
Dispón de planta rectangular e dobre altura máis bufarda. Está fabricado en perpiaños de granito e con cuberta de lousa a catro augas, cun soportal de catro pilastras na fachada principal e sobre el unha gran balconada de estilo isabelino, fundida nos antigos fornos de Sargadelos, con catro balcóns de frontóns triangulares.
No muro esquerdo ten unha lápida alusiva ao fundador de Sargadelos. No seu interior alberga tamén outra lápida do marqués de Sargadelos e varios lenzos de Pérez Couto, Prieto Cousent e Pérez Martínez.
Jerzy Zabielski
Jerzy Feliks Zabielski, nado en Varsovia o 28 de marzo de 1897 e finado na mesma cidade o 19 de novembro de 1958, foi un militar e tirador de esgrima polaco, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Comezou a estudar dereito, e durante eses anos foi un dos pioneiros da esgrima polaca, foi un dos fundadores do Club de Esgrima de Varsovia (1916). Sen rematar a carreira tras o recoñecemento da independencia polaca decidiu entrar no exército a finais de 1918, e ao ano seguinte tiña o rango de subtenente e foi promovido a tenente en 1922. Mentres permanecía no exército retomou os seus estudos de dereito na Universidade Iaguelónica de Cracovia e deu clases de esgrima no Club Militar Deportivo mais tamén foi dos reorganizadores da sección de esgrima do AZS de Varsovia en 1921 e da Asociación Polaca de Esgrima en 1922. Partipou nos Xogos Olímpicos de 1924 en sabre por equipos sen chegar á final pero nos Xogos Olímpicos de 1928 na mesma proba logrou a medalla de bronce xunto cos seus compañeiros Tadeusz Friedrich, Kazimierz Laskowski, Aleksander Małecki, Adam Papée e Władysław Segda. No Campionato de Europa de 1930 levou a medalla de bronce en sabre por equipos e nos Campionatos Académicos do Mundo conseguiu a medalla de prata en sabre por equipos e en florete. En 1932 pasou ao Corpo de Oficiais de intendencia traballando no Cuartel Xeral en Varsovia. Ascendeu a capitán en 1935, participou na defensa de Polonia e tras a capitulación uniuse ao exército leal ao goberno no exilio, destinado no Cuartel Xeral da III División, acadando o grao de maior. Despois da segunda guerra mundial permaneceu no Reino Unido, volveu a Polonia en 1958 pouco antes de morrer.
El Eco de Santiago
El Eco de Santiago foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1896 e 1938.
Historia e características
Subtitulado Diario Independiente, Diario de Compostela e Diario de la Tarde, apareceu o 1 de marzo de 1896. Fundado por Ventura Villar, quen ao cabo de oito meses cedeu a propiedade ao administrador César Cid Pombo, estaba dirixido por Maximino Rodríguez Regalado. En outubro de 1899 foi mercado por Celestino Sánchez Rivera, que se converteu no novo director, e José Naveira, o redactor-xefe. Jesús Fernández González foi o seu redactor e administrador. Entre os colaboradores figuraron Juan Barcia Caballero, Francisco Romero Blanco, Javier Montero Mejuto, Santiago Montero Díaz, Alfredo Brañas, Pablo Pérez Costanti, Emilia Pardo Bazán, Aurelio Ribalta, Armando Cotarelo Valledor, o Marqués de Figueroa e Victoriano García Martí. miniatura|[[Estatuto de autonomía de Galicia de 1936|Estatuto de Galicia de 1936, que imprimiu a Tipografía «El Eco de Santiago».]] De tendencia católico-conservadora, incluíu información de carácter xeral, principalmente novas do estranxeiro (Cuba e Filipinas), de Madrid, defendeu os intereses locais e incluíu outro tipo de contidos como traballos relacionados coa economía, a literatura, a historia, a moda ou a política, algúns textos en galego (de Rosalía de Castro, Ricardo Barros Pintos e Antonio Rey Soto). Dedicou un número de homenaxe a Pérez Lugín. Desde as súas páxinas atacouse ao federalista Pi i Margall, que pedía a independencia de Cuba. Tamén informou diariamente sobre a primeira guerra mundial e, durante a guerra civil, apoiou o alzamento franquista. Cesou a súa edición o 30 de setembro de 1938 ao fusionarse con El Correo Gallego, e pasou a denominarse El Correo Gallego y El Eco de Santiago.
Impresionismo
O impresionismo é considerado o movemento máis importante na pintura das últimas décadas do século XIX. Nestas datas, o marco artístico, dominado por un eclecticismo que se estaba movendo xa nunha calexa sen saída, era forzosamente pouco satisfactorio para calquera espírito creador e empezou a fomentar o que se chamou a xeración das rupturas estilísticas, unha serie de rupturas que darán personalidade propia á arte contemporánea. A primeira delas ou, se se prefire, o seu preámbulo, é o Impresionismo, un movemento, resultado dunha prolongada evolución, que coloca definitivamente ao século XIX baixo o signo da paisaxe e que busca unha linguaxe nova baseada nun naturalismo extremo.
(Á dereita: Impresión, sol nacente (Impression, soleil levant) do pintor Claude Monet) |100px |100px |100px |100px |100px |100px |100px
Os comezos
La Grenouillère [[Édouard Manet|miniatura|dereita]]
As xuntanzas no Café Guerbois
miniatura|dereita| No Café Guerbois [[Édouard Manet]] A finais de 1869 os principais pintores impresionistas xa se coñecían ben uns a outros. Por entón o Café Guerbois, na Rue de Batignolles, preto do obradoiro de Edouard Manet (quen parece que polo momento era a personalidade dominante) converteuse no cuartel xeral deste círculo artístico. A actitude de solidariedade dos impresionistas a comezos da década de 1870 exprésase dun modo moi revelador nalgúns retratos de grupo como o de Fantin-Latour (Obradoiro no barrio de Batignolles, 1870) ou o de Frédéric Bazille (O obradoiro do artista na Rue de la Condamine, 1870).
Por primeira vez, durante a guerra franco-prusiana os impresionistas teñen que separarse: Renoir e Manet permaneceron en París, Bazille morreu na fronte e Monet e Camille Pissarro coincidiron en Londres, onde coñeceron a Durand-Ruel (1831-1922), de agora en adiante o marchante "oficial" do grupo. De feito, en 1873 Durand-Ruel mostrábase xa o bastante seguro deles como para preparares un catálogo completo coa existencias da súa galería que non chegou a publicarse. E tiña razóns para estalo.
Período de florecemento
Autorretrato de [[Nadar|dereita|miniatura]] [[Impression, soleil levant Claude Monet|miniatura|esquerda]] 1873 marcará un xiro característico do Impresionismo: o paso da fase preparatoria á fase de florecemento. Os tanteos estaban esquecidos e o traballo adiantado. Pissarro e Monet fixeran en Londres estudos de edificios envolveitos en néboas; Alfred Sisley, inda máis vaporoso, adiantáraselles por ese camiño; Renoir achábase, nese intre, baixo a total influencia de Monet; e Edgar Degas comezaba a tratar os tutús das súas bailarinas do mesmo xeito que Monet ou Renoir as flores do campo.
Tódolos impresionistas, incluíndo a Berthe Morisot, eran xa conscientes de formar un grupo e de ter iguais obxectivos que defender. A súa primeira aparición pública como tal estábase fraguando. A fin de pesar máis ós ollos do público intentaron atraer outros artistas e fundaron unha Sociedade anónima de pintores, escultores e gravadores que, por fin, en 1874, logrou organizar unha mostra nos salóns do fotógrafo Nadar. En total participaron trinta e nove pintores con máis de cento sesenta e cinco obras das que dez eran de Degas, a maior achega individual do grupo, e entre as que estaba a xa lendaria Impresión: sol nacente de Monet que, burlonamente citada por un crítico, deu nome ao grupo.
Economicamente a exposición foi unha desfeita pero conseguiu dar cohesión aos impresionistas e serviu de precedente para máis afortunadas empresas futuras. Dous anos máis tarde abriron unha nova mostra, e logo, en 1877, unha terceira. Así a todo, o público non cesaba na súa hostilidade cara a eles e ata 1879 o número de visitantes non medrou. O éxito había de chegar, lento pero seguro, inda que será precisamente o éxito do grupo o que porá fin a estas mostras colectivas.
Principios e influencias dos impresionistas
Nun principio, os impresionistas sentían unha profunda aversión por toda pintura que fose demasiado formal ou estivese demasiado traballada. En ningún momento tentaron levar ao lenzo conceptos románticos como a profundidade, a soidade, o silencio ou o misterio da natureza, porque crían que a misión da pintura consistía sobre todo en representar a natureza dende o punto de vista óptico exclusivamente. A tradicional lei da mímese (a imitación da realidade) foi interpretada por eles cunha radicalidade sen precedentes e o que fora criticado pola maioría das posturas estéticas do pasado (a captación puramente aparente da realidade) erixiuse en credo absoluto para o Impresionismo. A representación artística, segundo este movemento, non debía estar mediatizada nin pola imaxinación nin pola razón, senón que tiña por único obxectivo trasladar á obra as impresións impregnadas nos sentidos e na retina. Neste sentido o Impresionismo ía defender unha arte vencellada á aparencia, desexosa de reflectir a temporalidade do fenómeno e indiferente por completo á esencia oculta da natureza.
Camille Corot e a escola de Barbizón
miniatura|dereita| As espigadoras [[Jean-François Millet]] Naturalmente, neste senso, os impresionistas tiveran un precedente ineludible en Camille Corot e na Escola de Barbizon. É indubidable que Corot tivo un importante papel na formulación do impresionismo porque rexeitou moitos dos recursos formais renacentistas preferindo concentrar a súa atención en espazos máis sinxelos, en superficies máis luminosas. E inda que, a diferenza dos impresionistas, nunca chegou a fragmentar a luz nos seus compoñentes cromáticos e sempre organizou e simplificou as súas formas para conseguir unha certa composición clásica, tamén empregou con frecuencia unha elevada clave tonal así como, en termos xerais, un frescor e unha espontaneidade novos no Salón oficial. Pola súa parte, unha vez que a Escola de Barbizon e, en particular, Henri Rousseau e Charles-François Daubigny, adoptaron a pintura ao aire libre (e hai que ter en conta que Rousseau comezara xa a comezos de 1827), o anecdotismo iniciou o seu declinar definitivo progresando no seu lugar rapidamente o ilusionismo e o estudo da luz.
Fundamentos
Palleiros (solpor) [[Claude Monet|miniatura]] É imposible non ver a liberación que supuxo a aparición do Impresionismo e das súas consecuencias inmediatas: pintar ao aire fronte ao motivo, observar directamente a natureza, outorgar á luz a hexemonía que lle corresponde no dominio do visible, relativizar tódalas cores, abandonar a pintura de lendas poeirentas e toda ideoloxía directa, falar das aparencias cotiás que conforman a experiencia dun público urbano máis amplo (festas, días de campo, barcos, mulleres ao sol...)... Ningún pintor anterior ousara a tanto. Unha pintura impresionista é, ao mesmo tempo, máis precisa e máis vaga, ca calquera outra pintura realizada con anterioridade. Nela todo foi máis ou menos sacrificado en prol da precisión óptica das súas cores e tons. O espazo, as medidas, a acción (a historia), a identidade, todo queda mergullado baixo o xogo da luz. E sorprendentemente todo pode deducirse dunha simple afirmación que Monet fixo en diversas ocasións:
Solpor en Ivry [[Armand Guillaumin|miniatura|esquerda]] O que mudou é fundamental. Antes, o espectador entraba na pintura porque o seu marco ou os seus bordos eran o limiar. A pintura en cuestión creaba o seu tempo e o seu espazo de seu e a experiencia destes permanecía inalterable e podía ser vivida unha e outra vez. Pero o Impresionismo pechou ese tempo e ese espazo e o que en realidade o espectador recibe do cadro tómase do que sucede entre el e a pintura porque dentro dela non sucede nada.
A postura tradicional ensina que cando a fotografía logrou a plasmación real dos obxectos, o Impresionismo pretendeu a representación dende unha nova técnica: o abandono da paleta de cores mesturadas para usar cores puras que xustapóñense na retina do espectador. Pero iso é falso. O Impresionismo mesturou a miúdo a cor na paleta, elaborouna, preparouna, e entón aplicouna á tea previa interpretación do autor e coa achega exterior da sensibilidade de cada espectador, porque do que se trataba, entre outras cousas, era de descompoñer a forma en pinceladas anchas e estritas que necesitaban forzosamente a participación do que mira.
miniatura|[[Camille Pissarro, Hoarfrost, 1873, Musee d'Orsay, París]]
Nestas coordenadas enténdese que os tres problemas claves do Impresionismo fosen a luz, o espazo e o intre. O espazo enfocábase, dende logo, dun modo totalmente novo: o Renacemento tiña, e legara á posteridade, un concepto dramático e escenográfico do espazo, pero o Impresionismo tiña un concepto aprehensivo e totalizador para cuxa captación era absolutamente necesaria a concorrencia da luz. Para a nova representación non había que acatar a regra do punto de fuga ou da unidade do cadro baixo un punto, senón que, ó ser un espazo total, captado dunha forma intelectual, podíase apreciar por un detalle, pola relación de dous elementos do cadro, por un enfoque diferente ou pola gradación da intensidade luminosa. E é que a luz, sobre todo, enfocouse dun xeito revolucionario. Ata ese intre tratábase de iluminar, de pintar as cousas á luz e con luz. Para os impresionistas tratábase de pintar a luz e as cousas na luz porque ela é o elemento esencial que envolve a materia e por iso resulta inseparable de calquera figura representada. Esa mesma luz sería a que daría a posibilidade de plasmar o instante, o fugaz, pola sinxela razón de que as cousas son diferentes con diferente luz. Por iso foi tan importante o Impresionismo: rachou definitivamente a iluminación directa que produce o claroscuro e, con iso, anulou todo o sentido dramático que ata agora imperaba na arte e do que tanto abusara a pintura inmediatamente anterior.
Os paisaxistas ingleses
miniatura|dereita|150px|[[John Ruskin, Importante teórico inglés do Romanticismo, defendía a impresión fronte á descrición]]
Na primeira metade do século XIX, durante o Romanticismo, Joseph Mallord William Turner e John Constable —pintores paisaxistas ingleses— sentarían as bases sobre as que máis adiante traballarían os impresionistas.
De Turner os impresionistas tomarían o seu gusto pola fugacidade, as súas superficies borrosas e vaporosas e o esvaecido e mestura de cores intensas. Así como a descrición dun momento visual máis aló da descrición formal, no que a luz e as cores dan lugar a unha «impresión» máis poderosa. O máximo expoñente destas características atópase en Chuvia, vapor e velocidade (1844) National Gallery de Londres, tea que pode chegar a considerarse preimpresionista. Os impresionistas eliminarán o compoñente sublime da obra de Turner, propio da pintura romántica.
As teorías de Chevreul
140px|miniatura|esquerda|[[Michel Eugène Chevreul]] Neste senso, o impacto da ciencia sobre os pintores foi, como cabía esperar, fundamental, sobre todo no campo da investigación óptica e, en especial, no referente ás cores e á estrutura da luz. O home de ciencia cuxo nome acostuma vencellarse ás teorías dos impresionistas sobre a cor é o químico Eugène Chevreul. No ano 1839 publicou o seu libro Os principios da harmonía e o contraste das cores e a súa aplicación ás artes. A súa principal idea era que as cores en proximidade se inflúen reciprocamente, algo que xa intuíran moitos pintores pero que nunca se escribira nunha teoría concreta e cientificamente demostrada. Chevreul tamén observou que calquera cor vista illadamente parece estar rodeada por unha leve auréola da súa cor complementario e estudou o que se coñece como mestura óptica: experimentando con fíos de la atopou que dous fíos de tinguidura distinta parecen unha soa e mesma cor cando son vistos xuntos a distancia. Todo isto ía ser unha influencia decisiva para os impresionistas porque acabou inducindo aos pintores a matizar sombras con cores complementarias da cor do obxecto que as guindaba e a xustapor cores no lenzo para que o ollo os fundise a distancia, producindo desta maneira cores máis intensas do que fora posible conseguir mesturándoos sinxelamente na paleta. Á súa vez, os impresionistas sacaron tamén partido do descubrimento de que as cores complementarias xustapostas, se se empregaban en zonas suficientemente grandes, se intensifican de maneira recíproca, mentres que, usados en pequenas cantidades se funden, reducíndose a un ton neutro. Os traballos do francés influenciaron ademais do Impresionismo, ao Neoimpresionismo e ao Cubismo órfico, e a pintores como Robert Delaunay (1885-1941) (quen empregou reflectiu a súa influencia nos seus "discos simultáneos"), Eugène Delacroix (1798-1863) e Georges Seurat (1859-1891).
A influencia xaponesa
miniatura|dereita| A grande onda de Kanagawa [[Katsushika Hokusai]] É en toda esta renovación xeral da visión na que colaborará, dun xeito fundamental, a recente moda das láminas xaponesas. Os impresionistas piden á arte xaponesa suxestións exteriores de acordo coas súas propias buscas: unha limpidez nova, a claridade das sombras, o gusto pola síntese, a asimetría do planeamento, os seus escorzos e vistas dende un ángulo elevado, as súas figuras desprovistas de eixo, recortadas nos bordos, a tensión contrastada entre as superficies claras e escuras... E os temas. Como os artistas xaponeses da Escola de Hokusai (1760-1849), os pintores impresionistas empéñanse en elixir os seus temas a partir das cousas que lles rodean. Fronte a lacrimóxenos cadros sociais, edulcoradas escenas campesiñas ou agradables interiores burgueses dun realismo xa domesticado, e de fronte, tamén, á habituais pintura oficial de historias moralizantes, o Impresionismo planea a batalla sobre a noción aínda apremiante do tema, que agora se transforma en "motivo", e sobre a afirmación absoluta da independencia creadora e a necesidade do artista, planeada por Baudelaire, de pertencer ó seu tempo, de expresar a modernidade.
Algúns autores consideran que foi Manet quen introduciu as técnicas xaponesas no impresionismo, xa que foi el precisamente quen manifestou en moitas das súas pinturas o fondo coñecemento que posuía sobre a liña simple, principal característica das estampas xaponesas.
Este estilo trouxo unha grande influencia a artistas impresionistas como James Abott, McNeill Whistler e Vincent Van Gogh, así como nos posteriores expoñentes do Art Nouveau.
Grupo heteroxéneo
miniatura| Os cantís de Etretat [[Claude Monet]] Así a todo, non tódolos pintores do grupo foron iguais e, nin moito menos, fielmente ortodoxos con respecto á estética impresionista. As sólidas estruturas de luz e sombra de Edouard Manet foron realizadas na súa maioría en interiores, despois de moitos estudos preliminares, e teñen a dicción formal da arte de estudo, non a frescura da pintura ao aire libre. A atmosfera e a cor local non eran, nin moito menos, os seus obxectivos primordiais, e cando representaba o que parece, a primeira vista, un tema "impresionista" era capaz de inzalo con tantas ironías e contradicións que chegaba a embazar toda a súa inmediatez. esquerda| Muller con paraugas [[Edgar Degas|130px|miniatura]] Deixando á parte a Berthe Morisot, o pintor do grupo que máis se lle aproxima é Edgar Degas, cunha pintura difícil de comprender pola súa aguda intelixencia, as súas intrigantes mesturas de categorías, as súas influencias pouco convencionais e, sobre todo, a súa tan traída e tan levada "frialdade", aquela fría e precisa obxectividade que foi unha das máscaras do seu infatigable poder de deliberación estética.
De feito, ningún pintor do grupo é tan puramente impresionista como Claude Monet. Na súa obra o factor dominante é un claro esforzo por incorporar o novo modo de visión, sobre todo o carácter da luz, mentres que a composición de grandes masas e superficies serve unicamente para establecer certa coherencia. Pola súa parte, Renoir foi o pintor que convenceu de que a estética do Impresionismo foi, sobre todo, hedonista. O pracer parece a calidade máis evidente da súa obra, o pracer inmediato e ardente que produce nel a pintura. Nunca se deixou agoniar por problemas de estilo e chegou a dicir que o obxecto dun cadro consiste simplemente en decorar unha parede e que por iso era importante que as cores foran agradables por si mesmas. miniatura| Boulevar Montmartre Camille PissarroSen dúbida, [[Camille Pissarro]] foi o menos espectacular dos impresionistas porque foi un pintor máis tonal que esencialmente colorista. Pero, decano do Impresionismo, tivo un importante papel como conciencia moral e guía artística. E, por último, traballando ás veces con Renoir e ás veces con Monet, estaba Alfred Sisley, influído por ambos. Durante toda a súa vida seguiu fielmente as directrices dos impresionistas pero nunca chegou a abandonar "a caza do motivo" e sempre se deixou levar espontaneamente, cunha facultade de comunicación directa, por un Romanticismo subxacente e cheo de poesía.
Fase final
A finais dos anos setenta, os impresionistas comezaron a disgregarse, a ter dúbidas, a decatarse de que a súa alborozante arte era insuficiente. En realidade, é algo desconcertante que o momento de auxe deste novo estilo durase tan pouco tempo. Pódese aducir que, evidentemente, despois de tan longa loita, os impresionistas puideron decatarse de que crearan e desenvolveran un novo idioma válido e orixinal, e continuaran, en consecuencia, durante moitos anos, sacando as deducións dos seus descubrimentos. Pero o certo é que, en termos xerais, non o fixeron así. Clark atopou unha explicación a isto nas limitacións inherentes a un estilo que trata de transcribir simplemente a natureza e o certo é que os pintores chegaron a darse conta de que se achaban nun carreiro sen saída estilística.
Encontráronse co paredón da calexa cando decatáronse de que toda a súa revolución consistira en poñer as cores dende o tubo directamente no lenzo sen pasar pola paleta, pero que polo demais, non inventaran nada que non se fixera dende Giotto: Pintar o máis fielmente o que vían: unha cara con dous ollos se o modelo tiña dous ollos; un cabalo dun metro sesenta centímetros de alzada se o animal tiña esas medidas; un río de douscentos metros de ancho cunha ponte de cinco arcos se o río tiña douscentos metros de ancho e cinco ollos a ponte.
Era bo que desaparecesen, deixando paso ó expresionismo do século XX: permitir ós artistas volver ás raíces de toda a arte: a arte africana.
Principais impresionistas
miniatura|140px| Autorretrato [[Frédéric Bazille]] miniatura|140px| Autorretrato [[Gustave Caillebotte|esquerda]] miniatura|140px| Autorretrato [[Paul Cézanne|dereita]] miniatura|140px| Autorretrato [[Edgar Degas|esquerda]] miniatura|140px| Édouard Manet [[Carolus Duran|dereita]] miniatura|140px| Claude Monet [[Auguste Renoir|esquerda]] miniatura|140px| Berthe Morisot [[Édouard Manet|dereita]] miniatura|140px| Autorretrato [[Pierre-Auguste Renoir|esquerda]]
miniatura|140px| Alfred Sisley [[Pierre-Auguste Renoir|dereita]]
Liña do tempo
Os impresionistas
Galería de imaxes da praia de Silgar
Galería de imaxes da praia de Silgar en Sanxenxo
Brasilestes stardusti
Brasilestes stardusti, nomeado pola paleontóloga Mariela Castro e colegas, é o nome dado ó mamífero máis antigo atopado no Brasil. Este fósil de 87 millóns de anos era relativamente grande para un mamífero na "Era dos dinosauros". Brasilestes stardusti é unha homenaxe ó cantante pop David Bowie, que morreu en 2016.
Beverly Crawford
Beverly Crawford, nada en Gainesville, Florida, o 31 de agosto de 1963, é unha cantante afroamericana estadounidense de gospel, mellor coñecida por cantar co grupo New Life Singers no programa Bobby Jones Gospel na cadea Black Entertainment Television (BET), e polas súas interpretacións de temas como "Praise Jehovah", "Run to the Water", "He's Done Enough" e "It's About Time For A Miracle".
Infancia e xuventude
Beverly Crawford é un dos sete fillos do bispo Bishop Walter Camps e a súa muller. Comezou a cantar á idade de tres anos e formou parte coas súas irmás do conxunto Camp Sisters.
Carreira musical
A finais da década de 1980, o seu marido, Todd Crawford, gravou un vídeo caseiro con ela e as súas irmás cantando e enviou copias a unhas cantas produtoras de gospel, respondendo unicamente Bobby Jones Gospel. Estando impresionado coas irmás, Bobby Jones invitounas a cantar no seu programa de entretemento e, despois dun par de visitas, invitou a Beverly a ingresar no seu grupo, New Life Singers.
Beverly permaneceu no programa durante seis anos, sendo a favorita do público cada semana. A cúa carreira en solitario deu comezo en 1995 coa gravación de "Jesus, Precious King" en Warner Alliance Records (un selo discográfico que xa non existe), ao que seguiu tres anos despois "Now That I'm Here", que incluíu o exitoso tema "Just As Soon (I'll Be Shouting)". Este álbum foi nomeado aos Grammy de 1999.
En 2001, Crawford gravou o álbum de estudio (excepto por un tema en directo) titulado "Beverly" en Dexterity Records (o selo discográfico do ministro o bispo T.D. Jakes) e en 2003 volveu ao directo gravado nunha igrexa con "Live Family and Friends", que incluíu os temas "Higher in the Lord" e "Hold On", nos que contou coa colaboración nas voces de Bobby Jones, Shirley Murdock, Melvin Williams (dos The Williams Brothers) e a súa filla Latrina Crawford.
En 2007 gravou o seu quinto traballo, "Live from Los Angeles", no selo de Os Ánxeles (California) JDI label, que contiña o éxito de número un "He's Done Enough". A canción estivo no top ten das listaxes durante máis dun ano.
En xaneiro de 2009, Crawford acadou o seu primeiro Stellar Gospel Music Award, co premio á "Vocalista Feminina Tradicional do Ano" pola súa álbum do 2007.
O 19 de setembro de 2009 gravou o seu segundo álbum con JDI, un directo gravado na igrexa de Faithful Central, nos Ánxeles. Foi titulado "Live from Los Angeles - Volume 2" e contou con varias colaboracións, incluíndo a de Shirley Murdock. Foi editado o 14 de setembro de 2010 e contivo o sinxelo de éxito "It's About Time for a Miracle". En 2012 gañou o seu segundo Stellar Gospel Music Award como "Vocalista Feminina Tradicional do Ano" por este traballo.
En maio de 2014 editou un novo álbum, chamado "Thank You For All You've Done", outra vez con JDI. Entrou co número un na listaxe de Gospel Music Billboard Charts, e contén o éxito "Sweeping Through The City".
Vida persoal
Está casada co pastor Todd Crawford, co que ten unha filla (Latrina) e un fillo (Todd Jr.). Os Crawford son co-pastores do Gainesville Family Worship Center, en Gainesville, pertencentes á Igrexa de Deus en Cristo, unha agrupación pentecostalista.
Marzás, Carballedo
Santa María de Marzás é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 43 habitantes (25 homes e 18 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 50 habitantes. Segundo o IGE, no 2014a súa poboación descendera ata os 34 habitantes, sendo 18 homes e 16 mulleres. No ano 2016 tiña 32 habitantes, 13 mulleres e 19 homes, segundo o INE, os mesmos en 2020
Toponimia
O topónimo deriva do antropónimo.
Patrimonio
A igrexa parroquial presenta no interior un arco triunfal de medio punto e na porta principal, dintelada, aparece a seguinte inscrición: OSSORIO + AÑO DE 1727.
CB Estudiantes
O Club Baloncesto Estudiantes S.A.D, tamén coñecido por motivos de patrocinio como Movistar Estudiantes, é un club de baloncesto profesional con sede na cidade de Madrid (España). Fundado en 1948 por un grupo de alumnos do Instituto Ramiro de Maeztu era, até o seu descenso en 2021, o único club que participou sempre na máxima categoría do baloncesto español xunto co Real Madrid e o Joventut de Badalona. Entre os trofeos conquistados, destacan tres Copas do Rei e unha Copa Príncipe de Asturias.
O pavillón onde xogan os seus partidos como local é o Pazo de Deportes da Comunidade de Madrid, no presente coñecido polo nome de WiZink Center. O recinto, que foi inaugurado no ano 2005 e que comparte co Real Madrid, conta con capacidade para 17 453 espectadores. O Estudiantes é coñecido tamén polas súas categorías de formación de xogadores, formando a xogadores e adestradores que teñen sido campións do mundo, medallistas olímpicos ou xogadores da National Basketball Association (NBA).
Fundación
O club foi fundado durante o curso 1947-48, cando un grupo de alumnos do Instituto Ramiro de Maeztu inscribiu na "Federación Castellana de Baloncesto" (do castelán: Federación Castelá de Baloncesto) un equipo co nome de "Ramiro de Maeztu" na Terceira Divi­sión. Un ano máis tarde, no curso 1948-49, trocou o nome e constituíuse formalmente como "Club Baloncesto Estudiantes", baixo os auspicios e o apoio decisivo de Antonio Magariños, catedrático e xefe de estudos do Instituto. Ese ano inscribíronse con ese nome dous equipos, sendo o propio Antonio Magariños o primeiro presidente do club.
Primeiro título
Anos despois, o 19 de marzo de 1967, data correspondente ó derradeiro partido da liga 1966-67, o Estudiantes vence o seu gran rival por mor dunha canastra de Emilio Segura nos últimos segundos, poñendo o marcador 77-75, e privando ao Real Madrid do título de liga que foi parar ao Joventut. Ao ano seguinte, en Badalona, La Penya ofreceu ao Estudiantes unha placa á deportividade e durante dous minutos o público badalonés estivo aplaudindo en pé. A importancia da xesta do Estudiantes radica en que durante as décadas dos sesenta e setenta o Real Madrid gañara dezaseis ligas consecutivas, dende 1959 até 1977 exceptuando ese ano. No presente unha peña de seareiros do Estudiantes denomínase "Peña Emilio Segura" en lembranza da xesta protagonizada polo xogador "estudiantil", o cal é socio de honra da mesma. O último momento destacable deste época sucedeu o 9 de marzo de 1969 cando nun partido ante o Joventut en Badalona, José Luis Sagi-Vela conseguiu 50 puntos, mellor rexistro na historia do club, e sendo tan só igualado quince anos máis tarde por David Russell.
Chegada a Europa
Os anos setenta son uns anos con grandes e entrañables xogadores, co club e a afección asentados no Pavillón Magariños, inaugurado en 1971, e onde a "Demencia" empeza a estar máis organizada. É a época en que empeza a xogar o primeiro americano remunerado en Estudiantes, Ron Taylor. Entre os logros da época destacan dous subcampionatos de Copa, en 1973 e 1975; e as primeiras participacións en competicións europeas, en concreto a Recopa.
Así, en 1973, o Estudiantes chega á súa primeira final da Copa da década, denominada naquela época do "Copa del Generalísimo". Perdeu en Valencia contra o Real Madrid por 123-79. Con todo, isto serviulle para que en 1973-74 disputase por primeira vez unha competición europea oficial, a Recopa. Os colexiais debutaron ante o SL Benfica portugués en segunda rolda. Tras eliminar ao Mounier Wels en oitavos de final, e pasar como segundos na liguiña de cuartos (na que o equipo do Ramiro compartiu grupo co Spartak de Brno e co Steaua de Bucarest), Estudiantes caeu en semifinais ante o Estrela Vermella iugoslavo, ao cabo campión.
En 1975 o Estudiantes xoga á súa segunda é última final de Copa destes anos, perdendo na final en Xerez da Fronteira de novo fronte ao Real Madrid, esta vez por 114-85. Este resultado valeulle de novo para xogar a Recopa na tempada seguinte, xa na mesma, en oitavos de final eliminou o Honka Playboys, na liguiña de cuartos de final quedan primeiros de grupo e xa en semifinais perden fronte os franceses do o ASPO Tours.
Comeza a ACB
Na tempada 1980-81 o Estudiantes consegue ser subcampión de liga por terceira vez. O equipo xogaba de maneira moi consistente e encestaba habitualmente máis de 100 puntos por partido. Soamente o Barcelona resistiu no Palau, quedando campión de liga ese ano. Esa tempada destacou tamén pola explosión de Fernando Martín, daquela con 19 anos. Con todo, ao ano seguinte, Martín e outros xogadores claves foron fichados por clubs con maior potencial económico e rivais directos. Así, en 1984, ano de debut da ACB, o club ten que loitar por non descender, salvándose tras eliminar ao Peñas Recreativas de Huesca no playoff pola permanencia.
Manuscrito Hendregadredd
O Manuscrito Hendregadredd (en galés: Llawysgrif Hendregadredd), é un manuscrito galés medieval que contén unha escolma da poesía dos Poetas dos Príncipes.
CB Estudiantes
Comeza a ACB
En 1984-85 comeza a reconstruírse un equipo máis competitivo, chega David Russell e volve Vicente Gil. Esa mesma tempada, Russell empatou con José Luís Sagi-Vela o tope máximo de anotación individual dun xogador de Estudiantes, ao conseguir 50 puntos no partido que enfrontou a Estudiantes contra a Caja de Álava o 20 de outubro de 1984. O 10 de novembro dese mesmo ano, debuta de John Pinone, abrindo unha época mítica en Estudiantes e sendo un dos súa xogadores icona do club durante anos.
Manuscrito Hendregadredd
Historia do manuscrito
Escribírono no período que vai entre o 1282 e o 1350. Tras desaparecer a principios do século XIX, o manuscrito foi atopado sorpresivamente en 1910 nun baúl dunha habitación sen uso da mansión de Hendregadredd preto de Porthmadoc: dentro había unha nota, escrita polo Arquidiácono de Meirionnydd Richard Newcome (1779-1857), que dicía Agora forma parte da colección da Biblioteca Nacional de Gales onde se coñece coa sinatura NLW MS 6680B.
Alfonso Sánchez Delgado
Alfonso Sánchez Delgado, nado en Xaén o 14 de febreiro de 1987, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga no Real Betis Energía Plus da Liga ACB. Cunha estatura de 2,07 metros xoga na posición de escolta.
Manuscrito Hendregadredd
Contido
O manuscrito é o testemuño máis antigo das obras dos Gogynfeirdd, os poetas cortesáns galeses que estiveron en activo desde principios do século XII ata o século XIV. Ten especial valor pois a outra fonte da súa obra era o Libro Vermello de Hergest. O manuscrito Hendregadredd escribiuse probabelmente na abadía cisterciense de Strata Florida en Ceredigion. A obra empeza pouco despois de 1282 - primeiro por un escriba principal, quizais o arquitecto orixinal do volume - pero sobre corenta mans apareceron en dous estratos posteriores de actividade escrituraria, que traballaron ata ben entrado o século XIV. Sobre 1330 engadíronse un número de poemas de poetas contemporáneos, incluíndo un poema posibelmente da man do mesmo Dafydd ap Gwilym, o poeta máis famoso do momento. Tiña unha relación estreita con Strata Florida e existe a tradición de que foi enterrado alí.
CB Estudiantes
Comeza a ACB
En 1986 o Estudiantes consegue o seu segundo título, a Copa Príncipe de Asturias, conseguindo así o dereito a participar en competicións europeas. Nas temporadas 1984−85, 1985−86, 1986−87 o Estudiantes chega a cuartos de final na liga. David Russell gaña o primeiro concurso de mates da ACB, en Don Benito (Badaxoz). O 28 de marzo de 1987 sería unha das datas máis lembradas da historia do club, tras gañar ao Real Madrid nos Cuartos de Final da liga por 121 a 115 tras tres prórrogas nun Pavillón Antonio Magariños ateigado. Este encontro supuxo o partido de playoff da historia ACB con máxima anotación conxunta (236 puntos). Aquel ano Estudiantes acabou finalmente quinto.