cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Etapa de potencia
Conexión
A relación entre resistencia da carga ou impedancia nominal do altofalante e impedancia de saída do aparato, denomínase factor de amortecemento (F.A.) calcúlase: F.A. = Rcarga / Rsaída. En son profesional búscase que F.A. sexa maior de 100.
Andrei Katkov
Roma
Foi ordenado sacerdote o 30 de xullo de 1944 polo bispo Aleksandr Evreinov. Doutorouse en Filosofía en 1945, e posteriormente tamén graduouse polo Pontificio Instituto Oriental e residiu no Colexio Ruso. En Roma traballou cos refuxiados da Unión Soviética.
Etapa de potencia
Conexión
Nas etapas de potencia dedicadas a radiofrecuencia tense que dar a adaptación en potencia, o que significa que a impedancia de saída da etapa, a impedancia da carga e a impedancia nominal do cable han de ter o mesmo valor. Isto é debido ás altas frecuencias que se manexan en radiofrecuencia (varios MHz), mentres que en son trabállase en banda base (ata 25 KHz), que comparando con radiofrecuencia, equivale a moi baixa frecuencia. O caso extremo de desadaptación en potencia equivale a carga desconectada (impedancia infinita), neste caso, xérase unha onda estacionaria no interior do cable que provoca á saída do amplificador unha tensión dúas veces a orixinal, co que a etapa de potencia corre serio perigo de avaría. Aínda que estas precaucións só son necesarias para radiofrecuencia, é aconsellable non deixar unha etapa de potencia traballando sen carga para evitar danala.
Andrei Katkov
Diáspora rusa
Por motivos pastorais foi trasladado a Inglaterra en 1950, e en 1951 a Australia, onde canda o arquimandrita Georgii Brianchaninov fundou un centro misioneiro en Melbourne para a atención dos católicos de rito oriental. En Australia organizou á comunidade de rusos católicos emigrados dende a República Popular da China. En 1958 o hieromonxe foi chamado a Roma polo papa Xoán XXIII, onde o 14 de novembro foi nomeado bispo titular de Nauplia. Recibiu a consagración episcopal o 21 de decembro de mans de Aleksandr Evreinov, e foi nomeado bispo coadxutor de rito bizantino.
Etapa de potencia
Conexión
Como se explicou antes, as cargas poden ter valores desde 2 Ohm a 16 Ohm, ou superior (a etapa pode sobrecargarse ao reducir a carga, non ao aumentala). A potencia que entrega a etapa de potencia depende da carga á que estea conectada, como se mencionou, P = V2/R. Deste modo e en teoría, se se reduce a carga á metade, aumenta a potencia entregada ao dobre.
Andrei Katkov
Diáspora rusa
En 1960 foi nomeado membro da Congregación para as Igrexas Orientais e visitador apostólico para os grecocatólicos rusos no exterior, cargo que exerceu até 1984. Viviu en Roma, onde seguiu a axudar aos emigrantes rusos, moitas veces chegados a través de Harbin.
Etapa de potencia
Conexión
Cando os dous canais comparten a fonte de alimentación, téñense que repartir a potencia que esta entrega. Unha picardía empregada ás veces (sobre todo en amplificadores domésticos) é medir a potencia que entrega un canal cando o outro non está amplificando, co que toda a potencia da fonte de alimentación se dedica só ao canal medido. Se temos que as especificacións din "potencia por canal = 100W", pode que os dous non poidan entregar os 100W á vez porque a fonte de alimentación non chega a subministrar os 200W. En calquera caso, en etapas de potencia profesionais non se acostuman dar estes estrataxemas, xa que se indica o método de medida empregado ou ben se trata de grandes casas nas que se pode confiar.
Outro factor a ter en conta son as conexións. Adóitanse usar conexións seguras que protexan a persoa de descargas e o aparato de curtocircuítos. Por este último motivo non se usan conectores tipo Jack, xa que ao sacalos ou introducilos, hai un momento no que se conectan os polos positivo e negativo; se nese momento o amplificador de potencia está acendido e traballando, pódese queimar a etapa de saída. Os conectores máis usados son XLR macho ou SPEAKON.
Prótese (lingüística)
Dise do fenómeno fonolóxico (ou fonético) consistente na adición dun fonema (ou son) na posición inicial dunha palabra ou secuencia fónica. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua ou sincronicamente en diferentes variedades diatópicas. Un exemplo pode ser o paso de moto a amoto, de radio a arradio ou de status a estatus. O último exemplo é extensivo a tódolos eses líquidos iniciais e é moi definitorio das falas iberorromances, tanto que os habitantes ibéricos que aprenden inglés son identificados grazas a isto.
Palacio Arcebispal de Praga
thumb|300px|Palacio Arcebispal de Praga, na Praza do [[Castelo de Praga|Castelo.]]
O Palacio Arcebispal de Praga (en checo Arcibiskupský palác v Praze) é un edificio de fachada barroca concluída en 1765 polo arquitecto Jan Josef Wirch a instancias do arcebispo Antonín Přichovský, o edificio está situado na Praza do Castelo (Hradčanské náměstí) da capital checa.
O Palacio tivo varias fases construtivas. Nun primeiro momento foi unha casa da nobreza, residencia, por decisión do emperador Fernando I de Habsburgo, do arcebispo de Praga Antonín Brus de Mohelnice, quen a reformou en 1564 en estilo renacentista checo. En 1599 construíuse no seu interior unha capela decorada con frescos de Daniel Alexius de Květná.
No Barroco foi reformado substancialmente por Jan Baptista Mathey entre 1675 e 1679, quen engadiu varias esculturas barrocas no portal, debidas a Ignác Platzer o Vello. Ditas esculturas, non obstante, non se conservaron e no ano 1889 foron substituídas por outras de Tomáš Seidan.
Polo que respecta ao interior, salientan os salóns do piso nobre, situados no segundo andar, que acollen obras de gran valor, como por exemplo dous bustos góticos sobredourados de San Pedro e San Paulo que datan aproximadamente de 1413. Tamén son salientables catro lenzos de Petr Brandl dos Padres da Igrexa, ou os tapices con motivos de indianos realizados a mediados do século XVIII en talleres parisienses.
O arquivo do Palacio Arcebispal de Praga garda tamén un importante fondo de documentación histórica relativa á historia do arcebispado.
Arangón, Xermade, Xermade
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá.
Hybrid Theory EP
Hybrid Theory EP é un EP do grupo Linkin Park, gravado e lanzado á venda no ano 1999. Foi a primeira gravación do grupo.
Sardeña
Sardeña (en sardo: Sardigna, en italiano: Sardegna, en catalán: Sardenya, en corso: Sardegna) é a segunda illa máis grande do mar Mediterráneo despois de Sicilia. Cunha superficie de 24.090 km², é unha das vinte rexións de Italia, posuíndo un estatuto especial de autonomía rexional.
Sardeña ademais é unha das dúas rexións cuxos habitantes foron denominados "popolo" (pobo diferenciado) polo parlamento italiano, xunto coa rexión do Véneto. A orixe do nome da illa é incerta, mais é posible que proveña dunha tribo chamada os Sardi. Foi ademais chamada Ichnusa polos fenicios e Sandalyon polos gregos, xa que a súa forma lembra unha pisada.
Xeografía
A capital da rexión de Sardeña é Cagliari, estando divida a rexión en oito provincias: Cagliari, Sassari, Nuoro, Oristán, Olbia-Tempio, Ogliastra, Carbonia-Iglesias e Medio Campidano.
A illa, con 1800 km de costa, está a 200 km ó oeste da península italiana, 200 km ó norte de Tunisia e a só 12 km ó sur da illa francesa de Córsega.
Xeografía física
miniatura|esquerda|Imaxe satélite da illa miniatura|esquerda|Paisaxe granítica na Gallura O territorio de Sardeña caracterízase por ser relativamente montañoso, estando arredor do 80% do territorio conformado xa sexa por montañas ou outeiros. Canto aos outeiros e altiplanos rochosos representan o 67,9% da superficie, algúns deles, moi característicos, son chamados giare ou gollei. As montañas son o 13,6% e están conformadas por antigas rochas niveladas por un lento e continuo proceso de erosión.
Estas montañas teñen o seu cumio máis elevado no Perdas Caprias (en italiano: Punta La Marmora), cunha altura de 1834 m sobre o nivel do mar, no macizo do Gennargentu. Ao norte distínguense os montes de Limbara (1362 m), o monte Rasu (1269 m), o monte Albo (1127 m) e o Corriasi de Oliena (1463 m). Ao sur o monte Linas (1236 m) e os montes do Iglesiente que posúen menos altitude a medida que se aproximan ao mar.
A zona das planicies comprende o 18,5% do territorio; a chaira máis extensa é o Campidano, que separa os relevos centro setentrionais dos montes do Iglesiente, mentres a chaira de Nurra atópase na parte noroccidental, cara á cidade de Sassari.
Os ríos teñen natureza artificial, xa que os máis importantes están contidos por diques que conforman encoros utilizados, principalmente, para irrigación dos campos. O dique do lago Omodeo é o máis grande de Italia; séguenlle os diques de Flumendosa, Coghinas e Posada. Os ríos máis importantes son o Tirso, o Flumendosa, o Coghinas, o Cedrino e o Temo. O único lago natural é o de Baratz, ao norte de Alguer.
Federación Galega de Espeleoloxía
A Federación Galega de Espeleoloxía é o órgano oficial galego de control e organización dos deportes e entidades de espeleoloxía, e que á súa vez reúne a espeleólogos e técnicos. A FGE está afiliada á Federación Española de Espeleología (FEE).
Hierápolis
Hierápolis (Ἱεράπολις, lit. "Cidade santa") foi unha antiga cidade situada nun manancial de augas termais na Frixia clásica no suroeste de Anatolia. As súas ruínas están ao carón da moderna Pamukkale en Turquía e actualmente forman parte dun museo arqueolóxico designado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Sardeña
Xeografía física
A costa se curva nos golfos de Asinara ao norte, de Orosei ao leste, de Cagliari ao sur, e de Oristano ao oeste. As costas son altas, rochosas e con pequenas enseadas que, cara ao nordés, vólvense profundas. Litorais baixos, areosos e ás veces pantanosos, atópanse nas zonas meridionais e occidentais: son os estanques costeiros, zonas húmidas moi importantes dende o punto de vista ecolóxico. A illa de Sardeña está circundada por múltiples illas e illotes entre as que se atopan Asinara, San Pietro, Sant'Antioco, Tavavola, e o arquipélago da Magdalena con Caprera.
Federación Galega de Espeleoloxía
Historia e características
Foi fundada en 1981 e a súa sede está na Coruña. O seu actual presidente é Juan Manuel Prego Mateo. A FGE mantén un grupo de espeleosocorro que pode actuar en situacións de emerxencia ou accidentes. No ano 2006 con motivo do seu 25 aniversersario organizou o I Congreso Galego de Espeleoloxía no Barco de Valdeorras.
Sardeña
Clima
miniatura|263px|Vista do Gennargentu miniatura|263px|Panorámica de Cagliari O clima mediterráneo é típico en gran parte de Sardeña, excepto nalgunhas zonas do interior marcadas por un clima máis ríxido. Ao longo da zona costeira, onde reside gran parte da poboación, teñen invernos suaves, grazas á presenza do mar, con raras nevadas e veráns calorosos e secos. No interior da illa, a baixa humidade e o forte vento permite soportar facilmente as elevadas temperaturas estivais, capaces de alcanzar normalmente os 35-40 °C. Porén, nas zonas máis próximas á costa raramente se acadan ditas temperaturas. Nas zonas internas o clima é máis ríxido. Sobre os montes do Gennargentu nos meses de inverno neva e a temperatura descende baixo cero. No verán o clima é fresco, abrigo durante as horas nocturnas e raramente caloroso durante días consecutivos.
As precipitacións resultan escasas ao longo da costa e na zona meridional cunha media inferior aos 500 mm anuais; en particular, a localidade de Capo Carbonara rexistrou o valor mínimo absoluto tanto da rexión coma de todo o territorio italiano cunha media de 266 mm anuais. Nas áreas internas da meirande parte da illa a precipitación media é de 500–800 mm, e nas proximidades dos principais relevos montañosos pódense superar os 1.000 mm anuais.
Hierápolis
As fontes termais utilízanse como spa desde o século II a.C, moitos clientes retiráronse ou morreron alí. A gran necrópole está chea de sarcófagos, o máis famoso o de Marcus Aurelius Ammianos, ten un relevo que representa o primeiro exemplo coñecido dunha manivela e un mecanismo de biela. miniatura|Parte do sitio arqueolóxico de Hierápolis Os grandes baños construíronse con grandes bloques de pedra sen usar cemento e consistían en varias seccións pechadas ou abertas unidas entre elas. Hai nichos profundos na sección interior, incluíndo os baños, a biblioteca e gymnasium.
Sardeña
Rexións históricas
Sardeña está dividida historicamente en subrexións que derivan directamente, nas denominacións e nas extensións, dos distritos administrativos, xudiciais e electorais, chamados en sardo curadorias.
Algunhas denominacións xa non están en uso, namentres outras resistiron até hoxe e son aínda utilizadas de xeito habitual polos sardos. Algunhas das máis coñecidas son: Anglona, Barbagia, Barigadu, Baronie, Campidano, Logudoro, Gallura, Goceano, Mandrolisai, Marghine, Marmilla, Meilogu, Monteacuto, Montiferru, Nurra, Ogliastra, Planargia, Quirra, Romangia, Sarcidano, Sarrabus, Sulcis ou Trexenta.
Prehistoria
miniatura|Restos [[fenicios de Tharros]] miniatura|Igrexa de estilo [[románico pisano]] miniatura|Eleonora di Arborea miniatura|[[Cagliari, capital de Sardeña]] A historia da Sardeña data xa de moi antigo. Por exemplo en 1979 foron datados vestixios humanos do 150.000 a.C. Na Prehistoria os habitantes da Sardeña estabelecéronse e comercializaron obsidiana, unha pedra usada na produción de bastas ferramentas, e este comercio revelou algúns contactos entre os sardos e a meirande parte do mediterráneo. Entre o Neolítico e a época do Imperio Romano, deuse a civilización nuráguica. Mesmo actualmente, 7.000 anos despois, Nuraghe sobrevive. Hai sospeitas de que a misteriosa poboación Shardana chegou á Sardeña, vindo do Mediterráneo Oriental, arredor do século 20 a.C.
Hierápolis
Xeografía
Hierápolis está situada no val do río Büyük Menderes (o Meandro clásico) adxacente ás modernas cidades turcas de Pamukkale e Denizli. Atópase na rexión interna turca do Exeo, que ten un clima tépedo durante a maior parte do ano.
Sardeña
Prehistoria
Pouco se sabe sobre esta xente, cuxo nome (que probabelmente signifique Xentes do Mar) foi atopado nunhas inscricións exipcias. Segundo algúns estudos lingüísticos, este pobo partira de Sardis (Lidia) e chegou ao mar Tirreno, formando relacións con sardos e etruscos.
A partir do 1000 a.C., os mariñeiros fenicios estabeleceron varios portos na costa sarda, que introduciron a escritura na illa arredor do 600 a.C. Porén, no 509 a.C., a guerra estalou entre os nativos e os propios fenicios, que pediron axuda a Cartago, pasando finalmente a illa a formar parte do Imperio Cartaxinés. No 238 a.C., despois de ser derrotada pola República Romana durante a primeira guerra púnica, Cartago cedeu Sardeña a Roma.
Hierápolis
Historia
miniatura|200px|right|Tumbas dunha das necrópoles. Atópanse rodeadas de cal. A mesma que forma as estruturas de Pamukkale.
Sardeña
Roma
Coa chegada dos romanos á illa foi desenvolvida unha rede de estradas organizada, que facilitaba o desprazamento das tropas e dos comerciantes. Esa rede serviu como base ao sistema actual de estradas. Os romanos aproveitaron abundantemente os recursos de Sardeña, que chegou a ser un celeiro do imperio debido ás súas abundantes colleitas de trigo de alta calidade. Construíronse anfiteatros, e posteriormente a relixión cristiá difundiuse en Sardeña debido á chegada de xudeus e cristiáns exiliados, disidentes do Imperio. No 227 Córsega formou parte da provincia romana de Córsega e Sardeña. Cando o imperio se debilitou, a presenza de tropas romanas comezou a declinar.
Vándalos
Entre 456 e 534, Sardeña formou parte do curto imperio dos vándalos, un pobo de orixe xermánica que migrara cara ao sur das súas terras orixinarias durante todo o século V. Este pobo, a parte das illas, conseguiu dominar o Norte de África, onde se estabeleceron tomando Cartago no ano 439. Finalmente a illa foi reconquistada por Xustiniano, emperador bizantino. Baixo dominio de Bizancio, o representante imperial gobernaba a partir de Caralis, mais ese goberno era practicamente inexistente na rexión montañosa de Barbagia, na parte oriental da illa, onde un reino bárbaro persistiu por nove séculos.
Hierápolis
Antiga Hierápolis
Hierápolis fundouse como un balneario termal no inicio do século II a.C. no ámbito do Imperio Seléucida. Antíoco o Grande enviou 2.000 familias xudías a Lidia e Frixia desde Babilonia e Mesopotamia, máis tarde uníronse outras máis de Xudea. A congregación xudía creceu en Hierápolis e estimada en ata 50.000 habitantes no ano 62.
A cidade expandiuse co botín da Batalla de Magnesia no 190 a.C onde Antíoco o Grande foi derrotado polo aliado de Roma Eumenes II, rei de Pérgamo. Tralo Tratado de Apamea que acabou coa guerra siria, Eumenes anexou gran parte de Asia Menor, incluíndo Hierápolis.
Hierapolis converteuse nun centro de curación onde os antigos médicos usaron as fontes termais como tratamento para os seus pacientes. A cidade comezou a a acuñar moedas de bronce no século II a.C. Estas moedas danlle o nome Hieropolis. Aínda non está claro se este nome se refería ao templo orixinal (ἱερόν, "hieron") ou na honra a Hiera, a esposa de Télefo, fillo de Hércules e a princesa Misia Auge, o suposto fundador da Dinastía atálida de Pérgamo. Este nome converteuse en Hierápolis ("cidade santa"), segundo o xeógrafo bizantino Stephanus debido á súa gran cantidade de templos.
Hierapolis romana
No 133 a.C, cando morreu Attalus III, legou o seu reino a Roma. Hierápolis pasou a formar parte da provincia romana de Asia romana. No ano 17, durante o mandato do emperador Tiberio, un terremoto destruíu a cidade.
A través da influencia do apóstolo cristián Paulo, construíuse aquí unha igrexa mentres estaba en Éfeso. O apóstolo cristián Filipe pasou os últimos anos da súa vida aquí. Crese que o Martyrium da cidade construíuse sobre o lugar onde Filipe foi crucificado no ano 80. Tamén se dixo que as súas fillas actuaron como profetisas na rexión.
No ano 60, durante o mandato de Nerón, un terremoto aínda máis grave deixou a cidade completamente en ruínas. Posteriormente, a cidade foi reconstruída no estilo romano con apoio financeiro imperial. Foi durante este período que a cidade acadou a súa forma actual. O teatro construíuse no 129 para unha visita do emperador Adriano. Renovouse baixo Septimius Severus (193-211). Cando Caracalla visitou a cidade en 215, concedeulle o moi cobizado título de "neocoros" sobre el, que outorgaba á cidade certos privilexios e o dereito a un santuario. Esta foi a idade de ouro de Hierápolis. Miles de persoas beneficiáronse das propiedades medicinais das fontes termais. Iniciáronse novos proxectos de construción: dous baños romanos, un ximnasio, varios templos, unha rúa principal cunha columnata e unha fonte nas augas termais. Hierápolis converteuse nunha das cidades máis prominentes do Imperio Romano nos campos das artes, a filosofía e o comercio. A cidade creceu ata 100.000 habitantes e fíxose rica. Durante a súa campaña contra o Sasánida Shapur II no 370, o emperador Valente fixo a última visita imperial á cidade.
Durante o século IV, os cristiáns encheron a Praza de Plutón (o plutonio) con pedras, o que suxire que o cristianismo converteuse na relixión dominante e comezou a desprazar outras relixións na zona. Orixinalmente, unha capital de Frixia Pacatiana, o emperador bizantino Xustiniano elevou ao bispo de Hierápolis ao rango de metropolitano no 531. Os baños romanos transformáronse nunha basílica cristiá. Durante o período bizantino, a cidade continuou florecendo e tamén permaneceu como un centro importante para o cristianismo.
Hierápolis medieval
A principios do século VII, a cidade foi devastada primeiro polos exércitos persas e despois por outro terremoto, do que tardou moito en recuperarse.
No século XII, a área quedou baixo o control dos selxúcidas do sultanato de Konya antes de caer en mans dos cruzados de Frederico Barbarroxa e os seus aliados bizantinos en 1190. Aproximadamente trinta anos máis tarde, a cidade foi abandonada antes de que os selxúcidas construíran un castelo no século XIII. O novo asentamento foi abandonado a finais do século XIV. En 1354, o gran terremoto de Tracia derrubou os restos da antiga cidade. As ruínas foron lentamente cubertas cunha espesa capa de calcaria.
Escavacións modernas
Hierápolis escavouse primeiramente polo arqueólogo alemán Carl Humann durante xuño e xullo de 1887. As súas notas da escavación foron publicadas no seu libro de 1889 Altertümer von Hierapolis. As súas escavacións foron bastante xerais e incluíron varios orificios de perforación. Gañarían fama polo seu posterior descubrimento do Altar de Pérgamo, que reconstruíuse no Museo de Pérgamo de Berlín.
Despois de que as grandes formacións de pedra calcaria branca das augas termais volvéranse famosas no século XX, converteuse nunha atracción turística chamada "Castelo de algodón" (Pamukkale). A cidade antiga foi redescuberta polos viaxeiros, pero tamén destruída parcialmente polos novos hoteis que se construíron alí. Estes edificios derrubáronse nos últimos anos. Non obstante, mantívose unha piscina de auga quente dun hotel e (por un prezo) é posible nadar entre os antigos restos de pedra.
As escavacións comezaron en serio en 1957 cando os científicos italianos, dirixidos por Paolo Verzone, comezaron a traballar no sitio. Estes estudos continuaron en 2008 cando se iniciou a restauración do sitio. As columnas ao longo da rúa principal preto da porta de Domiciano levantáronse de novo. Tamén desenterráronse varias casas do período bizantino, incluíndo unha casa con patio do século XI. Moitas estatuas e frisos foron expoliados para museos de Londres, Berlín e Roma. En 1970, construíuse o Museo Arqueolóxico de Hierapolis no lugar dos antigos baños romanos.
Estruturas significativas
miniatura|dereita | 225px | Porta de Domiciano A cidade helenística construíuse nunha cuadrícula con rúas paralelas ou perpendiculares á vía principal. Esta rúa principal corría de norte a sur preto dun cantil coas terrazas de travertino. Tiña aproximadamente 1500 m. de longo e 13´5 m. de ancho e estaba bordeado por ambos lados por unha arcada. Nos dous extremos da rúa principal había unha porta monumental flanqueada por torres cadradas construídas con bloques de pedra maciza. As rúas laterais tiñan preto de 3 m. de ancho. Outra porta, a Porta de Domiciano, estaba preto da porta norte da cidade. Este arco triunfal flanqueado por torres circulares está formado por tres arcos e construíuno o procónsul Julius Frontinus (84-86).
Sardeña
Idade Media
Comezando o Século VIII, os árabes e bérberes realizaron varios ataques á Sardeña. Especialmente logo da conquista de Sicilia en 832. Os bizantinos non foron quen de defender este territorio, o máis afastado deste Imperio, polo que o gobernador local asumiu unha autoridade independente. Para mellor defensa, dividiu a illa en catro Giudicati: Gallura, Logudoro, Arborea e Caralis. No ano 900 estes distritos tornáronse en catro monarquías constitucionais independentes, caendo por varias veces no poder de Xénova, de Pisa ou mesmo do papado.
No 1323, o Reino de Aragón comezou unha campaña para conquistar a Sardeña da man do infante Afonso, en alianza co reino, ou giudicato, de Arborea. Este reino, máis tarde, tornariase o seu inimigo e, por un tempo, gobernou case a totalidade da illa con Eleonora di Arborea, até que o último xuíz decidiu vender as terras remanentes por 100.000 florins de ouro. Os habitantes ligures nativos de Alghero, cuxa cidade foi cedida polos reis de Arborea, foi repoboada polos invasores cataláns, cuxos descendentes aínda hoxe falan catalán.
Reino de Sardeña
O dominio da Coroa de Aragón prolongouse até o século XVIII, mantendo na illa unha ríxida organización de tipo feudal. Máis tarde a Guerra de Sucesión española provocou que Sardeña fose ocupada por un exército anglo-holandés no 1708 e pasase no 1713 ao dominio da Austria mediante o Tratado de Utrecht. Aínda que a illa foi rapidamente recuperada no 1717 por Filipe V de España, mais ao ano seguinte este tivo que regresala tras a súa derrota fronte a Cuádrupla Alianza, formada polo Sacro Imperio Romano Xermánico, as Provincias Unidas dos Países Baixos, o Reino de Francia e o Reino da Gran Bretaña.
Finalmente no 1720, Sardeña tornouse en reino independente baixo a Casa de Savoia, os gobernadores do Piemonte. Co Reunificación de Italia, no 1860, o reino sardo pasou a formar parte da nova Italia unificada.
Hierápolis
Porta Bizantina do norte
A porta norte forma parte dun sistema de fortificación construído en Hierápolis en tempos de Teodosio (finais do século IV) e é a súa entrada monumental, combinada cunha porta simétrica ao sur da cidade. Construída con material reutilizado da demolición do Ágora, está flanqueada por dúas torres cadradas, como noutras cidades próximas como Blaundus. Catro grandes soportes de mármore con cabezas de leóns, de pantera e dunha Gorgona atopáronse colapsados ​​fronte á porta. Son moi expresivos e, aínda que pertencían a edificios antigos, evidentemente foron reutilizados como elementos apotrópaicos nos dous lados da porta para evitar a influencia do mal.
Teatro
miniatura|esquerda| O Teatro en 2020
Sardeña
Actualidade
Xa que logo, a lei constitucional número 3 do 26 de febreiro de 1948 permitiu unha transferencia do poder da república á rexión. Daquela, Sardeña, xunto coas súas illas menores, constitúese nunha Rexión Autónoma. Dende ese intre a rexión organizouse en tres provincias (Cagliari, Nuoro e Sassari, e posteriormente agregaríase Oristano) e tres órganos dos poderes rexionais. O poder executivo é administrado pola Xunta Rexional, o poder lexislativo polo Consello Rexional, e finalmente, o Alto Comisario (pouco despois chamado Presidente da Xunta ou Comisión rexional), elixido polo Consello para ser o representante da rexión sarda. No 2004 o Presidente da Xunta cambiou de nome outra vez a Presidente da Rexión. Con isto, a rexión de Sardeña tenta unir a súa identidade propia, o mantemento da súa cultura e o legado da súa longa historia.
Hierápolis
Teatro
O Teatro construíuse probablemente baixo o reinado de Adriano despois do terremoto de 60 d. C. A fachada ten 91 m. de longo, cuxa lonxitude total permanece en pé. Na cávea hai 50 filas de asentos divididas en 7 partes por 8 escaleiras intermedias. O diazoma, que dividiu a cavea en dous, estaba atravesado por dous pasaxes abovedados (os vomitorios). Existe un palco Imperial no medio da cávea e un muro de 1´83 m. de altura que rodea á orquestra.
Sardeña
Demografía
miniatura|[[Alghero, cidade ao norte da illa onde aínda se fala catalán]] miniatura|Vestimenta típica do Entroido de Mamoiada, na [[Provincia de Nuoro]] Cunha densidade de poboación de 69 hab./km², un pouco máis dun terzo da media estatal, Sardeña é a cuarta rexión menos poboada de Italia. A distribución da poboación é anómala en comparación coa doutras rexións italianas situadas no mar, de feito contrariamente á tendencia xeral, os asentamentos urbanos non tiveron lugar principalmente ao longo da costa, senón cara ao centro da illa. As razóns históricas para este propósito son os repetidos ataques sarracenos durante a Idade Media, que facían insegura a costa, as actividades gandeiras do interior e a natureza pantanosa das chairas costeiras, recuperada só no século XX. Con todo a situación inverteuse coa expansión do turismo de praia e hoxe tódolos principais centros urbanos sardos están situados preto das costas, mentres que o interior da illa é moi pouco poboado.
Ademais Sardeña é a rexión italiana coa máis baixa taxa de fecundidade total (1,087 nacementos por muller) e a rexión coa segunda menor taxa de natalidade. A esperanza media de vida é 81,1 anos (84,5 para as mulleres e 77,7 para os homes). É destacable que Sardeña comparte coa illa xaponesa de Okinawa a maior taxa de centenarios no mundo con 22 centenarios por cada 100.000 habitantes).
Particularidades xenéticas
Os habitantes orixinarios de Sardeña, que agora están concentrados no interior da illa debido á presión dos colonos, son unha "anomalía xenética" na rexión mediterránea occidental. Pertencen ao Haplogrupo I do cromosoma Y, que só ten unha alta frecuencia nos países escandinavos, Alemaña e a zona norte de Croacia e Bosnia.
Ademais, o haplogrupo I dos pobos indíxenas dos sardos pertence ao subtipo I1b1b, que é case exclusivo da illa. Este haplogrupo tamén ten unha distribución baixa ao redor dos Pireneos, que indican unha certa migración dos sardos e os habitantes desa zona. Con todo, o sardo está máis estreitamente relacionado subgrupo croata-bosníaco que o subtipo escandinavo. Compre destacar que na illa ten especial relevancia unha enfermidade xenética chamada talasemia.
Localidades Sardas
Dentro da Sardeña destacan principalmente as localidades que son capitais das catro provincias, é dicir, Cagliari (Casteddu), con preto de 250.000 habitantes, Sassari (Sassari), con máis de 130.000 habitantes, Nuoro (Nùgoro) e Oristano (Aristanis).
Hierápolis
Teatro
Tamén se reconstruíu o auditorio, substituíndo os antigos asentos de pedra calcaria por outros de mármore e realizando un alto podio na orquestra para adaptar o edificio á organización de Venatios e escolas de gladiadores.
Sardeña
Divisións administrativas
Até o ano 2005, Sardeña estaba dividida en catro provincias: Cagliari, Nuoro, Sassari e Oristano. En 2005, o Consello Rexional decidiu crear catro novas provincias: Carbonia-Iglesias, Medio Campidano, Ogliastra, Olbia-Tempio.
miniatura|165px|Provincias de Sardeña
Economía
miniatura|Vista de [[Cagliari, cidade máis poboada da illa, co porto ao fondo]] miniatura|Refinería de Sarroch En xeral Sardeña ten unhas mellores condicións económicas que a meirande parte das rexións do sur de Italia. O sector primario goza aínda dunha importancia excepcional, sobre todo a cría de cabras e de ovella. A agricultura foi modernizada, sobre todo na zona chaira do Campidano, onde se cultivan verduras, cítricos, arroz, e onde se producen os famosos viños sardos.
Hierápolis
Teatro
Septimius Severus está retratado nun relevo xunto coa súa esposa Xulia Domna, os seus dous fillos Caracalla e Publio Septimio Xeta e o deus Xúpiter. No 352, a orquestra transformouse probablemente nun escenario para espectáculos acuáticos, que se puxeron de moda. O escenario, que ten 3´7 m. de alto, tiña 5 portas e 6 nichos. Fronte a estes había 10 columnas de mármore, decoradas con segmentos rectilíneos e curvos alternos. A parede detrás da escena foi decorada con tres filas de columnas unha detrás da outra. As columnas da primeira fila non teñen rañuras e colocáronse sobre bases octogonais.
Sardeña
Economía
Con todo, a pesar de ser unha illa, hai moi pouca tradición pesqueira, aínda que nas últimas épocas esá a gañar moita importancia, sobre todo na pesca do atún, exportado principalmente e o Xapón. É destacable tamén a minería, restrinxida ao carbón, ao antimonio, ao ouro, ao chumbo e ao zinc. A extracción de granito representa un gran parte da industria no norte da illa. As industrias principais son químicas, produtos petroquímicos, traballo de metais, cemento, farmacéutico, estaleiros e alimentación.
Con todo, hoxe a economía sarda está enfocada cara o sector terciario, que supón o 67.8 % de emprego, co comercio, servizos, tecnoloxía da información, e sobre todo sobre o turismo, que representa a industria principal da illa con 2.721 empresas activas e 189.239 prazas hoteleiras. En 2008 rexistráronse 11.896.674 pasaxeiros nos aeroportos da illa.
Hierápolis
Teatro
O auditorio consistía en asentos apilados cunha capacidade de 15.000 espectadores e estaba dividido en dous polo corredor principal. Contaba cun palco imperial. A parte inferior orixinalmente tiña vinte filas e a parte superior vinte e cinco, pero só trinta filas sobreviviron por completo. O auditorio está segmentado en nove corredores por medio de oito pasadizos verticais con pasos. O proscenio consistía en dous pisos con nichos ornamentados aos lados. O equipo arqueolóxico italiano descubriu varias estatuas, relevos (incluíndo as representacións de Apolo, Dionisio e Diana), e elementos decorativos que pódense ver no museo local.
Sardeña
Comercio
Na Sardeña, tal como en Italia, a moeda oficial é o euro, mais os sardos aínda se refiren, non oficialmente, ao su Francu (ou "su Pidzu"). 1 francu equivalía 1.000 liras italianas.
Enerxías renovables
As enerxías renovables aumentaron notablemente nos últimos anos, principalmente a enerxía eólica, favorecida polos abondosos ventos que cruzan a illa, e a enerxía solar, ademais da creación dunha central de enerxía solar térmica e de biocombustibles, sobre a base de aceite de Jatropha. Sardeña é hoxe a rexión italiana que absorbe a maior porcentaxe de gases de efecto invernadoiro por habitante.
Turismo
A illa conta con varias zonas de turismo extraordinarias, incluíndo a Costa Smeralda e Gennargentu. A illa é particularmente famosa polas súas praias, como en costa Smeralda, Alghero e Villasimius, se ben goza doutros lugares interesantes.
Hierápolis
Teatro
O teatro foi obxecto de restauracións importantes entre 2004 e 2014.
Sardeña
Cultura
miniatura|140px|Letreiro en [[lingua sarda]] miniatura|140px|Músico tocando o launeddas
Linguas
As linguas máis faladas en Sardeña son o italiano e o sardo, un romance con influencias do fenicio, do etrusco e doutras linguas do oriente próximo. Aínda que estea a perder falantes (principalmente na xente nova de Cagliari, a prol do italiano), segue a ser moi falada, por mor das medidas oficiais.
Amais destas dúas, outras linguas son faladas na illa. Nas rexións do norte de Gallura e Sassari, a lingua falada é unha variante do corso. Na illa de San Pietro fálase o ligur de Xénova. En Alghero, ao norte, fálase tamén un dialecto medieval do catalán, lembrándonos que a illa foi unha colonia catalá.
Hierápolis
Templo de Apolo
As estruturas do templo son posteriores, aínda que a presenza de dous capiteis xónicos no Museo (ver baixo o Museo), así como dun capitel Corinto do século I d.C. e outros fragmentos arquitectónicos levaron aos arqueólogos a supoñer a existencia dun templo anterior no sitio.
Sardeña
Música
Sardeña é fogar dunha das máis vellas formas da polifonía vocal, coñecido comunmente como cantú a tenore, que varios músicos famosos atoparon irresistible, incluíndo a Frank Zappa, Ornette Coleman e Peter Gabriel. Este último viaxou á cidade de Bitti, na rexión montañosa central, onde gravou os agora famosos Tenores di Bitti. Outro estilo de canto polifónico, semellante ao corso paghjella coñécese como o cantu a cuncordu.
Hierápolis
Templo de Apolo
O templo, que ten unha escaleira de mármore, atópase dentro dunha área sagrada, de aproximadamente 70 m. de lonxitude. Estaba rodeado por un muro de cerramento (temenos). A parte traseira do templo construíuse contra o outeiro, o períbolo estaba rodeado nos lados restantes sur, oeste e norte, por un pórtico de mármore que foi parcialmente escavado. Este pórtico ten pilastras con semicolumnas dóricas estriadas que soportan capiteis que están decorados a continuación cunha fila de astrágalos e contas.
Sardeña
Música
Un instrumento único dos sardos é o launeddas, que consiste en tres tubos con lingüeta sinxela, que forman parte do mesmo corpo de cana. Téñense rexistros deste instrumento en restos de até o ano 2000 a.C..
Tamén dentro das música do país salienta o cantu a chiterra (cancións de guitarra), que ten a súa orixe en prazas, cando os artistas competían entre si. Sardeña tamén produciu un notable número de músicos de jazz como Antonello Salis, Marcello Melis ou Paolo Fresu. O principal teatro de ópera da illa é o Teatro Lírico de Cagliari.
Hierápolis
Templo de Apolo
O novo templo reconstruíuse no século III á maneira romana, reciclando os bloques de pedra do templo máis antigo. A reconstrución tiña unha área máis pequena e agora só quedan restos do chan de mármore.
O templo de Apolo foi deliberadamente construído sobre unha falla. Esta falla foi chamada Plutonion. Era o centro relixioso máis antigo da comunidade nativa, o lugar onde Apolo se reuniu con Cibeles. Dicíase que só o sacerdote da Gran Nai podía entrar na cova sen ser dominado polos nocivos gases subterráneos. Os templos dedicados a Apolo construíanse a miúdo en sitios xeoloxicamente activos, incluíndo o seu templo máis famoso en Delfos.
Sardeña
Ecosistemas
miniatura|Peonia do Gennargentu, símbolo de Sardeña miniatura|Parque Nacional do Arcipelagu de sa Maddalena Sardeña é fogar dunha gran variedade de raras ou pouco comúns razas e especies animais e vexetais. Os ecosistemas da illa están protexidos grazas ás estritas leis de protección e conservación ambiental, e grazas a un enorme plan de reforestación converteuse na rexión italiana coa maior extensión forestal, con 1.213.250 hectáreas de bosques. O Plan Rexional de Paisaxe prohibe a construción na costa, salvo nos centros urbanos, xunto aos bosques, lagos ou outros sitios culturais ou ambientais.
Hierápolis
Templo de Apolo
Cando a fe cristiá logrou a primacía oficial no século IV, este templo sufriu unha serie de profanacións. Parte do períbolo tamén foi desmantelado para dar cabida a un gran Nympheum.
Sardeña
Parques naturais
Sardeña ten tres parques nacionais:
Hierápolis
Ploutonion
Xunto a este templo e dentro da área sagrada atópase o santuario local máis antigo, a Porta de Plutón, ploutonion (Πλουτωνειον) ou plutonio, o santuario para o deus grego Plutón. Este plutonion foi descrito por varios escritores antigos, incluíndo a Estrabón, Dión Casio e Damascio. É unha pequena cova o suficientemente grande como para que unha persoa penetre a través dunha entrada vedada, máis aló da cal baixan as escaleiras e de onde xorde un asfixiante gas de dióxido de carbono causado pola actividade xeolóxica subterránea. Detrás da cámara cuberta de 3 m² hai unha profunda fenda na rocha, a través da cal pasa auga quente que flue mentres libera un cheirento gas.
Sardeña
Parques naturais
Ademais destes tres parques nacionais hai outros dez rexionais: Porto Conte, Molentargius - Saline, Limbara, Marghine e Goceano, Sinis - Montiferru, Monte Arci, Giara di Gesturi, Monte Linas - Oridda - Marganai, Sette Fratelli - Monte Genas e Sulcis. Tamén pódense atopar 60 reservas naturais, 5 oasis do Fondo Mundial para a Natureza e 25 monumentos naturais.
Hierápolis
Ploutonion
Durante os primeiros anos da cidade, os sacerdotes castrados de Cibeles descendían ao plutonio, arrastrándose polo chan ata as bolas de osíxeno ou sostendo o alento. O dióxido de carbono é máis pesado que o aire e polo tanto tende a colocar-se en ocos. Os sacerdotes facíano para demostrar que eran milagrosamente inmunes ao gas e gozaban de protección divina.
Unha área pechada de 2000 m² situábase diante da entrada. Cuberta por unha espesa capa de gas asfixiante, que mataba a calquera que se atrevese a entrar nel. Os sacerdotes vendían paxaros e outros animais aos visitantes, para que puidesen probar o mortal que era esta área pechada. Os visitantes podían (por unha cantidade de cartos) facer preguntas ao oráculo de Plutón. Isto proporcionaba unha considerable fonte de ingresos para o templo. A entrada ao plutonio foi amurallada durante a época cristián. e descubriuse recentemente.
Nymphaeum
O Nymphaeum está situado dentro da área sagrada fronte ao templo de Apolo. Data do século II d.C. Era un santuario das ninfas, unha fonte monumental que repartía auga ás casas da cidade a través dunha enxeñosa rede de canos. O Nymphaeum foi reparado no século V durante a era bizantina. Construíuse un muro de contención con elementos do períbolo do templo de Apolo. Ao facelo, os primeiros cristiáns cortaron a vista do templo pagán. A porta bizantina construíuse no século VI. Agora só queda o muro traseiro e os dous muros laterais. Os muros e os nichos dos muros estaban decorados con estatuas. O equipo arqueolóxico italiano escavou dúas estatuas de sacerdotisas, que agora exhíbense no museo local.
O Nymphaeum ten un plano en forma de U e atópase na continuación da estrada principal con columnas. O pavimento de pedra, as columnas e outros restos arquitectónicos marcan unha gran parte da estrada columnada que atravesaba a cidade en dirección norte-sur. Tiña estatuas e tendas ao seu redor, debaixo das cales pasaban as canles. A estrada tiña unha base cuberta de bloques de pedra, agora baixo a piscina administrada privadamene. Existen dúas portas enormes que se construíron a finais do século I d.C. e quedaron fóra das murallas da cidade.
Necrópole
As tumbas e os monumentos funerarios poden dividirse en catro tipos:
Necrópole Norte
miniatura|300px| Esquema dun [[Lista de muíños romanos|Serradoiro romano movido por auga, representado no sarcófago de Marco Aurelio Ammianos na necrópole norte. O muíño do século III é a primeira máquina coñecida en incorporar un mecanismo de manivela e biela. ]]
Os monumentos están situados na área grande, xunto con moitos hórreos travertinos, inscritos cos sufixos de Soros escritos en grego (algúns máis de 2.000 anos) en xeral nos epígrafes dos áhidos.
Hai moitos monumentos de sepultura arquitectónica en Hierápolis e mostran diferentes técnicas arquitectónicas. As tumbas máis antigas son do período helenístico (s. I e II a. C. aC) e son túmulos túmulos, situados no lado leste do estreito. A pedra está cortada debidamente limitada ao cilindro de tambor que une a parte superior da cámara sepulcral. A sala grave é accesible desde os dramos do corredor.
Serradoiro
Un relevo no Sarcófago de Marco Aurelio Ammianos, un muiñeiro local, mostra a máquina máis antiga coñecida en incorporar un mecanismo de manivela e biela. No frontón móstrase unha roda hidráulica alimentada por unha canle de auga que acciona mediante un redutor de velocidade dúas serras de bastidor que cortan bloques rectangulares por medio de biela (ver diagrama). A inscrición que se acompaña está en grego.
En xuño de 2014 o sarcófago gardouse no Museo de Hierápolis e non se mostra.
Necrópole sur
No lado dereito, pódense ver signos fascinantes do terremoto. A grande área de travertino está completamente demolida. O rectángulo e as tumbas sagradas, que poden ser máis simples e máis antigas que as outras necrópoles, atrae a atención. Mentres cavaban, expertos no Museo Denizli, atoparon unha tumba con longas inscricións. Preto, atopáronse bloques de mármore epigráficos que datan do Período Helenístico Primitivo. No lado norte da zona, as obras de escavación están a desenvolverse.
No camiño de Laodikeia e Colossae hai outra tumba relacionada coa Necrópole. É a tumba de Tiberio Cladius Talamos, cuxo nome escribíuse no longo epígrafe, e chama a atención debido á semellanza da súa fachada cun fogar.
Martyrium
O Martirio de San Filipe atópase no cume do monte fóra da parte nordés das murallas. Data do século VI. Dise que Filipe foi enterrado no centro do edificio e, aínda que a súa tumba se descubriu recentemente, a localización exacta aínda non se verificou. O Martyrium queimouse ao final do século V ou VI. Testemuñado polas marcas de lume nas columnas. Fálase que Filipe foi martirizado en Hierápolis crucificado cabeza abaixo. ou colgado cabeza abaixo polos nocellos dunha árbore.
miniatura|dereita | 225px | Martyrium
Considérase que o Martirio se nomeou así polo apóstolo cristián Filipe pero xa desde os primeiros tempos houbo algunha disputa sobre a identidade real de "Filipe de Hierapolis". Pois segundo outras fontes tratase de Filipe o Evanxelista o dos Feitos.
O Martyrium tiña un deseño especial, probablemente executado polo arquitecto dun emperador bizantino. Ten unha estrutura octogonal central cun diámetro de 20 m. baixo unha cúpula de madeira cuberta con chumbo. Está rodeado por oito salas rectangulares, cada un accesible a través de tres arcos. Catro foron usados como entradas á igrexa, as outras catro como capelas. O espazo entre as oito salas estaba cheo de capelas heptagonais cun ábsida triangular. A cúpula situada sobre o ábsida estaba decorada con mosaicos. Toda a estrutura estaba rodeada por unha arcada con columnas de mármore. Todas as paredes estaban cubertas de paneis de mármore.
En 2011, anunciouse que a sepultura de Filipe fora descuberta a 40 m. do Martyrium.
Piscina antiga
Especialmente na era do Imperio Romano, Hierápolis e o seu sitio eran un centro de saúde. Naqueles anos, miles de persoas acostumaban chegar aos baños, dos que hai máis de 15, e atopaban a súa curación nestes baños. A actual piscina antiga viuse formouna o terremoto ocorrido no século VII d.C. O pórtico de mármore con arranxo xónico caeu no manancial durante ese terremoto.
Os baños
Outro conxunto de baños construíuse fóra da porta norte a comezos do século III d.C. Este edificio converteuse nunha igrexa na época cristiá (século V). É evidente que o edificio tiña estucado, teitos abovedados e que os corredores estaban decorados con lousas de mármore.
Quadra
Quadra é o décimo quinto álbum de estudio da banda brasileira de metal Sepultura, publicado o 7 de febreiro de 2020 a través do selo Nuclear Blast. Trátase dun álbum conceptual baseado na numeroloxía, o número catro e o seu significado como se representa no Quadrivium.
Cirilo Vladimirovich de Rusia
Cirilo Vladímirovich de Rusia (en ruso Кири́лл Влади́мирович Рома́нов), nado en Tsarskoe Selo o 12 de outubro de 1876 e finado en París o 12 de outubro de 1938, foi un Gran Duque de Rusia, fillo do Gran Duque Vladimir Aleksandrovich de Rusia e da Gran Duquesa María de Mecklemburgo-Schwerin, nada Duquesa de Mecklemburgo-Schwerin.
As súas diferenzas co tsar
As súas diferenzas co tsar duraron de 1905 a 1909, pola opinión desfavorable que este último, como xefe da Casa Imperial, tiña sobre a súa intención de esposarse con Vitoria Melita de Saxonia-Coburgo-Gotha, divorciada dun irmán da tsarina, Ernesto Luís de Hesse-Darmstadt.
Revolución e Guerra Civil
Durante a Revolución de febreiro de 1917, que destronou o Tsar, Cirilo Vladimirovich simpatizaba, a pesar do seu xuramento de fidelidade ao emperador, coas faccións revolucionarias, chegando a enarborar a bandeira vermella na súa casa e portando, segundo parece, a camisa vermella baixo a casaca militar. Encabezou a expedición que toma a Duma Imperial para impedir que esta fose disolta polo Tsar. Segundo os seus defensores, tomou parte en iniciativas para defender o trono.
O 8 de marzo de 1917, cando o goberno ordenou a detención do ex-tsar Nicolao II de Rusia e a súa familia, Cirilo Vladimirovich dimitiu dos seus cargos en sinal de protesta. Pouco antes viaxara ilegalmente a Finlandia, que seguía formando parte do Imperio Ruso, e onde naceu o seu fillo Vladimir Kirilovich.
Durante a guerra civil rusa (1917-1923), Cirilo Vladimirovich buscou a restauración da monarquía na súa persoa. Celebrou reunións con militares alemáns pero terminou por recoñecer o fracaso dos Brancos e emigrou a Suíza.
Exilio e autoproclamación como Emperador
Trala confirmación da morte da familia imperial e da do irmán do tsar Miguel Aleksandrovich, o Gran Duque Cirilo Vladimirovich converteuse no home agnado da dinastía. A desaparición abriu numerosas dificultades para resolver a sucesión ao trono de Rusia. Ante o recoñecemento das potencias á República Soviética, proclamouse Tsar de Rusia co nome de Cirilo I. A decisión foi reprobada polos demais membros da familia, en razón da súa participación nos acontecementos revolucionarios de febreiro de 1917.