cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rodrigo Sorogoyen
Comezos
En 2008 codirixiu o filme 8 citas, en colaboración con Peris Romano. A cinta, rodada en Madrid, é unha comedia romántica a través de oito historias. Salienta o traballo de actores como Fernando Tejero, Belén Rueda, Verónica Echegui, Jordi Vilches, Raúl Arévalo, Ana Wagener, Miguel Ángel Solá ou Arturo Valls. Foi presentada no Festival de Cine de Málaga, onde tivo unha boa acollida. En 2010, xunto a tres compañeiros da ECAM, fundou o produtora Caballo Films.
Rodrigo Sorogoyen dirixiu unha vintena de telefilmes para series como Impares (2008), La pecera de Eva (2010), Vida loca (2011) e Frágiles (2013).
Dirección
En 2013 estreouse Stockholm, con guión de Isabel Peña e Sorogoyen. Trátase dunha historia real con vontade hiperrealista. Financiada mediante micromecenado, a cinta tivo un orzamento de 60.000 euros. A cinta, protagonizada por Aura Garrido e Javier Pereira, foi galardoada con tres Biznagas de Prata no Festival de Cine de Málaga. Ademais obtivo unha mención especial, o premio Signis ao mellor filme e o premio do Xurado Novo tamén ao mellor filme. Sorogoyen obtivo o galardón ao mellor director e o premio ao mellor guión novel, xunto á súa coguionista Isabel Peña. Un dos seus protagonistas, Javier Pereira, recibiu o Goya ao mellor actor revelación.
O filme Que Dios nos perdone (2016), con guión de Isabel Peña e Sorogoyen, contou con actores como Antonio de la Torre, Roberto Álamo e Javier Pereira.
En xaneiro de 2019 con El reino foi o gran vencedor dos premios Feroz 2019. O filme logrou cinco das 10 figuras ás que optaba: mellor filme dramático, mellor director, mellor actor protagonista (Antonio de la Torre), mellor actor secundario (Luis Zahera) e mellor guión con Isabel Peña.
Nos premios Goya 2019 gañou o premio á mellor dirección e ao mellor guión orixinal -compartido con Isabel Peña- por El reino (2018).
Návrat bocianov
Návrat bocianov é un filme eslovaco de 2007 dirixido por Martin Repka. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Parladoiro
O topónimo galego O Parladoiro pode referirse a:
Hexakosioihexekontahexafobia
miniatura|297x297px|O número da besta, [[William Blake.]] A hexakosioihexekontahexafobia (abreviado como trihexafobia) é o medo irracional ao número 666. Defínese como o rexeitamento a calquera situación ou aspecto que poida ter relación, de maneira directa ou indirecta, con este número.
Orixe
Ten a súa orixe na Biblia, no libro da Apocalipse (capítulo 13, versículo 18), onde se indica que o 666 é o número da marca da besta. A fobia estendeuse mesmo entre persoas non cristiás, e popularizouse aínda máis pola presenza deste número no cinema de terror. Malia isto, o 666 só se describe en tres ocasións como «número do mal» na Biblia.
Manifestacións da fobia
As persoas con esta fobia evitan todo o relacionado co 666. Tamén tentan evitalo como produto de relacións entre outros números, aínda que este feito dáse con menor frecuencia, en casos extremos. Por exemplo, a fracción 2/3 ten un decimal periódico puro de 666. Alén, consideran unha desgraza obter 3 seises nunha man de póker, malia tratarse, polo xeral, dunha man moi boa. Igualmente consideraron o 6 de xuño de 2006 (6-6-06) como un día fatal.
Controversia
Tamén é posíbel que sexa consecuencia de que o xudaísmo consideraba o 7 como o número perfecto. O 6 sería, daquela, o número da imperfección, polo que o 666 significaría "tres veces imperfecto".
Cábala
Este número, segundo a Cábala, ten relación co emperador romano Nerón, cuxo nome (segundo esta crenza) é o resultado da suma dos valores de cada letra nesta tradición.
Casos de hexakosioihexekontahexafobia
Entre os casos máis coñecidos atópase o de Ronald Reagan e a súa esposa, Nancy Reagan. En 1989, ao mudárense ao sector de Bel Air, na cidade estadounidense de Los Angeles, cambiaron o seu enderezo de 666 St. Cloud Road a 668. O residente anterior, Johnny Carson, non debía padecer dita fobia, pois nunca modificou o número. Como curiosidade, o nome completo deste persoeiro (Ronald Wilson Reagan) contén tres palabras de seis letras.
O 6 de xuño de 2006 (06/06/06 no calendario gregoriano), a comunidade evanxélica Ambassadors Ministries dos Países Baixos realizou unha vixilia de 24 horas para escorrentar os «malos espíritos». O maratón de rezo comezou en Xerusalén.
A finais da década de 1990, a empresa telefónica estatal da República de Honduras decidiu cambiar os números telefónicos de seis a sete díxitos; o prefixo 666 correspondeu á cidade de El Progreso, no departamento de Yoro. A poboación desta cidade, de maioría católica, mobilizouse para trocar o prefixo por consideralo maligno. Amais, dende outras cidades do país facían burla deste feito. Finalmente, a empresa telefónica cambiou o prefixo a 668.
Marie Laurencin
Marie Laurencin, nada en París (10º distrito) o 31 de outubro de 1883 e finada na mesma cidade (7º distrito) o 8 de xuño de 1956, foi unha pintora e litógrafa francesa. Constituíu unha figura importante na vangarda parisiense como membro dos cubistas asociados á denominada Section d'Or.
Traxectoria
Laurencin naceu en París, onde foi criada pola súa nai. Viviu a maior parte da súa vida na capital francesa. Con 18 anos estudou técnicas de pintura sobre porcelana en Sèvres. Máis adiante regresou a París e continuou a súa formación artística na Académie Humbert, onde se centrou na pintura ao óleo.
Durante os primeiros anos do século XX, Laurencin constituía unha figura importante da vangarda parisiense. Era membro tanto do círculo de Pablo Picasso como dos cubistas vencellados coa Section d'Or, como Jean Metzinger, Albert Gleizes, Robert Delaunay, Henri le Fauconnier e Francis Picabia. Expuxo con estes no Salon des Indépendants (1910-1911) e no Salon d'Automne (1911-1912). Foi parte da primeira exposición cubista en España en 1912, nas Galeries Dalmau de Barcelona.
Estivo vencellada sentimentalmente co poeta Guillaume Apollinaire e a miúdo era identificada como a súa musa. Amais, Laurencin relacionouse co club literario da expatriada estadounidense e escritora lesbiana Natalie Clifford Barney. De feito, tivo relacións con homes e mulleres. A súa arte reflectía a súa vida, os seus "espíritos gráciles" e "amazonas montando á muller". Deixou no mundo de arte a súa pegada de "queer femme cun toque francés".
Durante a Primeira guerra mundial Laurencin exiliouse en España co seu marido, o alemán Otto von Waëtjen, xa que polo seu casamento perdeu a nacionalidade francesa. O matrimonio posteriormente viviu en Düsseldorf por unha breve tempada. Ela viuse moi afectada pola súa marcha da capital francesa, centro indiscutíbel da creatividade artística. Tras divorciárense en 1920 regresou a París, onde conseguiu éxito financeiro como artista até a crise económica dos anos 30. Durante esa década traballou como mestra de arte nunha escola privada. Viviu en París até a súa morte o 8 de xuño de 1956.
Obra
A obra de Laurencin inclúe pinturas, acuarelas, debuxos e impresións. Malia mostrar a influencia dos pintores cubistas Pablo Picasso e Georges Braque, este último amigo íntimo seu, desenvolveu unha aproximación persoal á arte abstracta, acotío centrada na representación de grupos de mulleres e animais. A súa obra traspasa os límites do cubismo na procura dunha estética especificamente feminina mediante o uso de cores pastel e formas curvas. Orixinalmente baseada no fauvismo, simplificou as súas formas pola influencia do cubismo. A partir de 1910 na súa paleta primaban o gris, o rosa e os tons pastel.
O seu distintivo estilo continuou o seu desenvolvemento ao regresar a París en 1920 tralo exilio. As cores tenues e os patróns xeométricos do cubismo foron substituídos por tons claros e composicións ondulantes. A súa marca de identidade eran as figuras femininas etéreas e gráciles e suaves cores pastel que evocaban un mundo encantado.
Até a súa morte, Laurencin continuou a explorar temas de feminidade e o que consideraba representacións de modelos femininos.
Coleccións
As obras máis célebres de Laurencin están expostas en coleccións de todo o mundo. No centenario do seu nacemento, en 1983, abriu o Musée Marie Laurencin na cidade xaponesa de Nagano. Na actualidade é o único museo no mundo que contén exclusivamente a obra dunha pintora muller na súa exposición permanente. Masahiro Takano, o fundador da pinacoteca, era un namorado da perspectiva sensual e expresiva de Laurencin, e o museo alberga máis de 600 pezas de arte dela. O museo pechou en 2011, mais puido reabrir en xullo de 2017 no barrio de Chiyoda, Toquio, tralo éxito dunha retrospectiva da pintora no Musée Marmottan Monet de París, con obras da colección de Takano.
A obra de Laurencin tamén está exposta no MOMA (Nova York), o Ermitage (San Petersburgo) e o Tate (Londres). Algúns dos seus traballos máis coñecidos forman parte da colección permanente do Museo de l'Orangerie (París).
Taht al-Shajara
Taht al-Shajara (en تحت الشجرة) é un filme tunisiano de 2021 dirixido por Erige Sehiri. Está protagonizado por Fidé Fdhili, Feten Fdhili, Ameni Fdhili, Samar Sifi, Leila Ouhebi, Hneya Ben Elhedi Sbahi, Gaith Mendassi, Abdelhak Mrabti, Fedi Ben Achour e Firas Amri. Foi escollido como candidato de Tunisia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Praia de Area Maior
Co nome de praia de Area Maior podemos atopar as praias de:
Vanessa-Mae
Vanessa-Mae Vanakorn Nicholson, nada en Singapur o 27 de outubro de 1978, máis coñecida como Vanessa-Mae (陈美 Chén Měi) é unha violinista británica. Os seus álbums venderon varios millóns de copias, facéndoa a artista de menos de 30 anos máis rica do Reino Unido en 2006. Competiu en esquí alpino como Vanessa Vanakorn (en วาเนสซ่า วรรณกร; apelido do seu pai) por Tailandia nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2014. Inicialmente prohibíronlle esquiar porque unha carreira de cualificación no seu beneficio foi considerada corrupta, mais a Corte de Arbitraxe do Deporte anulou a prohibición citando falta de evidencia de mala praxe ou de manipulación. A Federación Internacional de Esquí posteriormente tivo que publicar unha desculpa.
Primeiros anos
Vanessa-Mae naceu en Singapur, filla de Pamela Soei Luang Tan, singapurana, e Vorapong Vanakorn, tailandés. Despois de ser adoptada por un pai británico, mudouse a Londres con catro anos e alí comezou a tocar o violín, tras iniciarse no piano en Singapur. Con oito anos embarcouse nun período intensivo de estudo co profesor Lin Yao Ji no Conservatorio Nacional de Música de Pequín. Vanessa-Mae volveu a Londres e entrou no Royal College of Music.
Carreira musical
miniatura|180px|Vanessa-Mae en 2004 Aos trece anos, Vanessa-Mae converteuse na solista máis nova en gravar concertos de violín de Beethoven e Chaikovskii, segundo o Guinness World Records.
O seu primeiro álbum de estilo pop, The Violin Player, foi publicado en 1995. En 1997 participou no álbum de Janet Jackson The Velvet Rope tocando o violín na canción "Velvet Rope". A súa nai foi a súa representante ata que a despediu en 1999.
Vanessa-Mae gravou ocasionalmente as súas propias composicións. O seu álbum de 1997 China Girl: The Classical Album 2 incluíu dúas pezas en que aparecía acreditada como autora, "Violin Fantasy on Puccini's 'Turandot" e "Reunification Overture", sobre a reunificación da China e Hong Kong.
En 2017, ClassicFM compilou unha listaxe dos 300 álbums clásicos máis vendidos nos seus 25 anos. Vanessa-Mae apareceu tres veces, con The Classical Album 1 (posto 244), Storm (135) e The Violin Player (76). A páxina web indica que as súas vendas totais fan dela a "violinista solista máis vendedora da listaxe".
Carreira no esquí
miniatura|Vanessa-Mae en [[Southbank Centre, Londres, co facho olímpico, abril de 2008]] Vanessa-Mae afirmou que "[comezou] a esquiar na mesma época en que comecei a tocar do piano, arredor dos catro anos, antes de cambiarme ao violín aos cinco", e que soñara con ser esquiadora desde os catorce. En 2009 Vanessa-Mae pasou a residir no resort alpino de Zermatt. En agosto de 2010 contou a The Telegraph: "son británica, mais de xeito realista non hai forma de poder representar o meu país, mais coomo o meu pai biolóxico é tailandés, aceptáronme". Rexistrouse como esquiadora alpina tailandesa.
En 2014, Tailandia non tiña esquiadores alpinos entre os 500 mellores e as regras olímpicas permitían a estes países enviar un home e unha muller ao slálom e ao slálom xigante olímpicos, en base a criterios alternativos: o esquiador debía ter 140 puntos ou menos, sendo mellores as puntuacións máis baixas segundo a Federación Internacional de Esquí (FIS), ademais de ter iniciado polo menos cinco probas de slálom xigante recoñecidas internacionalmente. A petición dos representantes de Vanessa-Mae e do Comité Olímpico Tailandés, organizouse un slálom xigante por parte do Club de Esquí Alpino de Triglav os días 18 e 19 de xaneiro de 2014 en Krvavec, Eslovenia, que sería a última oportunidade de que Vanessa-Mae acadase a puntuación recoñecida pola FIS para optar aos Xogos Olímpicos de febreiro de 2014. O evento incluíu un campionato nacional júnior, no que ela tiña 14 anos máis que calquera das outras participantes.
O evento situou a súa puntuación media menor aos 140 puntos, baixando de 269,44 o 11 de xaneiro a 131,15 a finais do 19 de xaneiro. O seu representante Giles Holland dixo: "Parece que o fixo. Por un chisco, pero fíxoo". A FIS confirmou a súa elixibilidade para competir nos Xogos Olímpicos de 2014, con Ana Jelusic da FIS mencionando que os resultados de Krvavec "cumpren todos os requisitos".
Foi unha dos dous esquiadores alpinos que representaron a Tailandia nos Xogos Olímpicos de inverno de 2014, onde competiu co nome de Vanessa Vanakorn (วา เน ส ซ่า เม ย์ ตัน วรรณ กร; Vanessa May Tan Vanakorn). O 18 de febreiro de 2014, Vanakorn finalizou 67.ª das 90 esquiadoras, cun tempo de 1:44.86 na súa primeira carreira no slálom xigante, a 26.98 segundos da líder. Comezou na posición 87, representando a súa posición relativa na clasificación mundial. Na segunda carreira tivo un tempo de 1:42.11, a 24.21 segundos da primeira. Comezou 74.ª na segunda carreira, a última titular. Ao final do evento, tivo un tempo total de 3:26.97, a 50.10 segundos da gañadora da medalla de ouro, Tina Maze, de Eslovenia. Foi a última das 67 esquiadoras que finalizaron, aínda que outras 23 non lograron completar a proba.
Vanakorn volveu a esquiar en 2017 nun intento de cualificarse para os Xogos de 2018. Debido a unha lesión no ombreiro retirouse en xaneiro de 2018 e o posto de Tailandia pasou a Alexia Arisarah Schenkel, de 21 anos.
Charlie Palmieri
Carlos Manuel Palmieri, coñecido como Charlie Palmieri, nado o 21 de novembro de 1927 en Nova York e finado o 12 de setembro de 1988, foi un pianista e director de orquestra estadounidense de orixe portorriqueña.
Charlie era o irmán máis vello do tamén músico Eddie Palmieri, traballou con grandes da escena da salsa e do jazz latino como Tito Puente, Celia Cruz, Ray Barretto ou Pupi Campo. Na década de 1970 tivo éxito como director musical do programa de televisión de Tito Puente. Era coñecido como o "Xigante dos teclados". En 1988 foi visto como músico na película "Salsa".
Constantino Prol Cid
Constantino Prol Cid, nado en Prado (Vilar de Barrio) o 23 de setembro de 1938 e finado en Nigrán o 20 de febreiro de 2017, foi un filósofo, profesor e político galego.
Traxectoria
Fillo de Facundo Prol, carrilano. Profesor e catedrático de Filosofía. Foi profesor do Instituto de Redondela. Foi fundador do Grupo Aletheia. Foi director de instituto e inspector de Educación. Militou no PSOE. Foi designado candidato ao Congreso do PSOE pola provincia de Pontevedra nas eleccións de 1979.
Vida persoal
Foi irmán de Juan Prol Cid.
Liga ACB 1986-87
A temporada 1986–87 da Liga ACB, celebrada entre o 14 de setembro de 1986 e o 25 de abril de 1987, foi a terceira temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División.
Playoffs polo título
Fonte: Linguasport
Playoffs pola permanencia
Fonte: Linguasport
Slnečný štát
Slnečný štát é un filme de 2005 escrito e dirixido por Martin Šulík e protagonizado por Oldřich Navrátil e Ľuboš Kostelný. É unha coprodución entre Eslovaquia e a República Checa. Gañou o premio principal no Festival de Cinema de Finále Plzeň. Na cerimonia de 2006 dos premios Slnko v sieti, galou en seis categorías. O filme foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios. O filme gañou dous galardóns nos Premios León checo, nas categorías de música e montaxe.
Ray Lankester
Edwin Ray Lankester, nado o 15 de maio de 1847 e finado o  13 de agosto de 1929, foi un naturalista, zoólogo, e algólogo británico.
Traxectoria
Lankester foi catedrático de Zooloxía no University College de Londres entre 1874 e 1890, catedrático de anatomía comparada na Universidade de Oxford entre 1891 e 1898, e director do Museo de Historia Natural entre 1898 e 1907. En 1884 fundou a Asociación de Bioloxía mariña en Plymouth. Lankester exerceu unha grande influencia como profesor e escritor de teorías biolóxicas, anatomía comparada e evolución. En 1913 foi galardoado coa medalla Copley.
Obra
Do mesmo xeito que Francis Balfour, Lankester pertence á xeración de naturalistas que se formou despois da publicación de A orixe das especies, en cuxa aceptación xogaron un papel fundamental as teorías de Ernst Haeckel. Na súa tentativa de integrar os datos da anatomía e a embrioloxía no marco evolucionista, postulou a súa “teoría da plánula” (capas xerminais), moi similar á da Gastraea de Haeckel.
Segundo Lankester, existían tres clases animais: Homoblastica (Protozoa), Diploblastica (Coelenterata) e Triploblastica (caracterizada por unha terceira capa -o mesodermo- e unha cavidade interna a este). Así, a partir da teoría das capas germinales, Lankester demostraba a monofilia de todos os tripoblásticos. miniatura|380x380px| Na fila de atrás, de esquerda a dereita, F. O. Barlow, G. Elliot Smith, Charles Dawson, Arthur Smith Woodward. Na de en fronte: A. S. Underwood, Arthur Keith, W. P. Pycraft e Sir Ray Lankester.
Na cultura popular
Lankester era un home grande, cunha gran presenza, de cálidas simpatías humanas e na súa infancia un gran admirador de Abraham Lincoln. As súas intervencións, respostas e defensas foron moitas veces coloridas e contundentes
Lankester era un personaxe popular e pareceu en caricaturas de revistas como a Vanity Fair.
E. Ray Lankester nunca casou. En 1895, foi acusado de conduta desordenada e resistencia ao arresto mentres estaba en compañía dun grupo de prostitutas na rúa, pero foi absolto. (É incorrecto, como se alegaba, que a acusación se refería a delitos homosexuais).
Morreu en Londres o 15 de agosto de 1929.
Pódese ver unha placa conmemorativa finamente decorada no Golders Green Crematorium, Hoop Lane, Londres.
Abreviaturas
A abreviatura Lankester emprégase para indicar a Ray Lankester como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
A abreviatura Lank. emprégase para indicar a R. Lankester como autoridade na descrición e clasificación científica dos vexetais
Relacións Bután-España
Historia
En virtude dun tratado asinado entre Bután e a India o 8 de agosto de 1949, a política exterior de Bután foi guiada pola India até que o tratado foi substituído en 2007. Bután uniuse ás Nacións Unidas en 1971. Até outubro de 2010, o Reino de España e o Reino de Bután non estabeleceran relacións diplomáticas, aínda que mantiñan contactos informais. Isto facíase xeralmente a través da misión diplomática española en Nova Deli, dentro das Nacións Unidas ou no marco da Unión Europea.
As relacións entre os dous países formalizáronse por primeira vez o 19 de outubro de 2010, durante unha visita diplomática de catro días a España do primeiro ministro butanés, Jigme Yoser Thinley, quen tivo unha audiencia do rei Xoán Carlos I e mantivo unha reunión co daquela Ministro de Asuntos Exteriores, Miguel Ángel Moratinos.
Catro meses despois, o 11 de febreiro de 2011, o Embaixador Representante Permanente de España ante a Nacións Unidas na cidade de Nova York procedeu a intercambiar notas verbais co embaixador de Bután, estabelecendo oficialmente relacións diplomáticas entre os dous países. Ambos xefes da misión enviaron unha carta conxunta ao Secretario Xeral das Nacións Unidas na que anuncian o establecemento de relacións diplomáticas entre o Reino de España e o Reino de Bután e solicitan unha copia da carta para que se faga circular entre todos o estados membros da ONU.
Misións diplomáticas
A Embaixada de España en Nova Deli e a Embaixada de Bután en Bruxelas –en réxime de acreditación múltiple– son as encargadas de levar a cabo as relacións diplomáticas e consulares entre os dous países. O estabelecemento de relacións diplomáticas con Bután responde ao principio de universalidade que rexe a política exterior española.
Parteme
O topónimo galego Parteme pode referirse a:
La Tuerka
La Tuerka foi un programa de televisión español de entrevistas. Producido por Producciones CMI, emitíase por Público TV a través de Internet, de luns a venres ás 22:00.
Nos inicios, o programa emitíase de luns a xoves de xeito simultáneo polas cadeas da Asociación de Televisiones Locales de la Comunidad de Madrid. Estas eran: Tele K Vallecas, Canal 33 Madrid Provincia Madrid, Tele Leganés, Tele Cuatro Caminos distrito de Chamberí y Tetuán, Canal Norte Alcobendas y San Sebastián de los Reyes, Tele Corredor Campiña del Henares en la Provincia de Madrid y Tele Alcalá. Co tempo, nalgunhas deixouse de emitir, ao desaparecer a canle, por débedas ou por non poderen conseguir unha frecuencia legal na súa demarcación.
Historia
La Tuerka naceu en 2010 como un programa de televisión afeccionado. Foi creado por persoas vinculadas á Facultade de Ciencias Políticas e Socioloxía da Universidade Complutense de Madrid. A maioría pertencían á Asociación de Estudantes "Contrapoder" e á Rede de Investigadores "La promotora". Primeiro emitíase en Tele K e logo en Canal 33 (canles TDT da Comunidade de Madrid), e finalmente a través de internet en Público TV. O primeiro programa foi emitido o 18 de novembro de 2010 e anunciou o seu fin o 30 de outubro de 2017.
Tempadas
Programa semanal en Tele K, presentado e dirixido por Pablo Iglesias.
Programa semanal en Canal 33, presentado e dirixido por Pablo Iglesias.
A quinta tempada empezou o 30 de setembro de 2014. Nesta, La Tuerka pasou de ser un programa semanal a 4 programas diferentes.
Premios
En 2013 e en 2014 o programa foi galardoado nos Premios Enfocados de Periodismo.
Ministerio de Asuntos Exteriores de Bután
150px|miniatura|Emblema de Bután. 250px|miniatura|Edificio do Ministerio de Asuntos Exteriores de Bután.
O Ministerio de Asuntos Estranxeiros (en ཕྱི་འབྲལ་ལྷན་ཁག) é o ministerio do goberno de Bután que se encarga das relacións internacionais de Bután. O Goberno Real de Bután estabeleceu o Ministerio de Desenvolvemento en 1968, que foi un precursor da institución do Departamento de Asuntos Exteriores en 1970 e posteriormente ascendeu a un ministerio de pleno dereito en 1972.
Bután estabeleceu relacións diplomáticas con 52 países e coa Unión Europea.
Departamentos
O Ministerio de Asuntos Exteriores é responsábel de:
Lista de ministros
Esta é unha lista dos Ministros de Asuntos Exteriores de Bután:
Nicole Ladmiral
Nicole Ladmiral, nada en París o 16 de xaneiro de 1930 e finada na mesma cidade o 11 de abril de 1958, foi unha actriz francesa.
Traxectoria
O resto da súa carreira resultou decepcionante.
Quitouse a vida tirándose ao metro en París na estación de Daumesnil, na mañá do 11 de abril de 1958.
Estivo casada con Roland Dubillard, con quen tivo unha filla, Ariane, en 1956.
Král zlodejov
Král zlodejov é un filme de 2004 dirixido por Ivan Fíla e protagonizado por Lazar Ristovski, Jakov Kultiasov, Katharina Thalbach, Paulus Manker, Birol Ünel e Werner Daehn. É unha coprodución entre Eslovaquia, a República Checa e Alemaña. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Maks Luburić
Vjekoslav Luburić, nado en Humac, preto de Ljubuški, o 20 de xuño de 1913 e finado en Carcaixent, Valencia, o 20 de abril de 1969, foi un militar croata destacado na Segunda guerra mundial, tamén coñecido como Maks Luburić ou Maks o carniceiro.
Foi membro do movemento Ustaša e dirixiu o campo de concentración de Jasenovac, considerado un dos campos de exterminio máis crueis de todos os tempos. Trala fin da guerra e a súa saída de Croacia, durante o seu exilio na España franquista recibiu o falso nome de Vicente Pérez García.
Primeiros anos
Durante a súa mocidade só asistiu á escola primaria. En 1931 uniuse ao movemento ustashi, participando en diversas accións contra o estado iugoslavo. Por iso, tivo que emigrar a Hungría en 1932 e instalouse no campo de Jankapuszta preto de Budapest, onde chegou a ser xefe do comisario do campo. En abril de 1941, após a invasión alemá de Iugoslavia, regresou á Croacia controlada polos nazis.
Segunda guerra mundial
Luburić adestrouse en Auschwitz e visitou outros campos de concentración alemáns para aprender métodos de exterminio e aplicalos en Jasenovac. Non obstante, o modelo sobre o que construíu Jasenovac foi o campo de concentración de Sachsenhausen. Considérase que entre 100.000 e 600.000 persoas morreron en Jasenovac. Algúns observadores nazis cualificárono, en diversos informes oficiais, de "sádico extremo" e "enfermo mental".
Ao final da guerra, coa derrota do Estado Independente de Croacia, Luburić liderou brevemente unha formación paramilitar chamada Os Cruzados (Križari). Non obstante, non conseguiu o seu obxectivo de restablecer o réxime pronazi croata contra a Iugoslavia de Tito. miniatura|250x250px| Maks Luburić xunto a un oficial alemán das [[Schutzstaffel|SS, no campo de concentración de Stara Gradiška .]]
Asasinato
Foi asasinado na súa casa de Carcaixent o 20 de abril de 1969 por Ilija Stanic, un presunto axente dos servizos secretos iugoslavos (UDBA) que fora encuberto como empregado da súa imprenta. Stanic nunca foi arrestado e chegou á Iugoslavia de Tito, onde foi recibido como un heroe nacional.
Gloster Aircraft Company
Gloster Aircraft Company foi un construtor aeronáutico británico activo entre os anos 1917 e 1963. Fundouse co nome de Gloucestershire Aircraft Company Limited durante a primeira guerra mundial, coas actividades de construción de aeronaves de H H Martyn & Co Ltd de Cheltenham, producindo cazas durante o conflito. Posteriormente cambiouselle o nome porque os estranxeiros atopaban a palabra 'Gloucestershire' difícil de pronunciar. Posteriormente pasou a formar parte do grupo Hawker Siddeley e o nome Gloster desapareceu en 1963.
Pierre Cardin
Pietro Costante Cardin, nado en San Biagio di Callalta (Véneto) o 2 de xullo de 1922 e finado en Neuilly-sur-Seine o 29 de decembro de 2020, foi un deseñador de moda francés de orixe italiana coñecido como Pierre Cardin.
Traxectoria
Cardin naceu preto de Treviso no norte de Italia, fillo de Maria Montagner e Alessandro Cardin. Os seus pais eran ricos mercadores de viño, mais perderan a súa fortuna na primeira guerra mundial. Para escabar dos camisas negras marcharon de Italia e establecéronse en Saint-Étienne, Francia en 1924. O seu pai quería que estudase arquitectura, mais desde a infancia interesouse na confección de roupa.
Trasladouse a París por problemas económicos en 1945. Alí, estudou arquitectura e traballou con Jeanne Paquin ao ramatar a guerra e despois con Elsa Schiaparelli ata que se converteu no xefe do atelier de Christian Dior en 1947. Cando o rexeitaron para traballar en Balenciaga, decidiu fundar a súa propia casa en 1950. Así, Cardin iniciouse na alta costura en 1953.
Fíxose coñecido na década de 1950 polo seu estilo de vangarda e na de 1960 polos seus deseños futuristas inspirados na era espacial. Prefería as formas e os motivos xeométricos, con frecuencia ignorando a forma feminina. Innovou ao deseñar a primeira moda unisex, comprobando que esta era ás veces experimental, e non sempre práctica, e tamén nos anos setenta puxo de moda a alternancia de saias "mini" (ata a metade da coxa) e "maxi" (longas ata os nocellos) e a combinación de minisaia con abrigo, blusa ou casaca moi longas.
Cardin foi o primeiro deseñador que exportou ao Xapón, un novo mercado para a alta costura, cando viaxou aló en 1959.
En 1959, foi expulsado da Chambre Syndicale polo lanzamento dunha colección prêt-à-porter ("listo para poñer", modelos máis baratos fabricados en serie, ao contrario da "alta costura" con caros modelos exclusivos feitos a man), para os grandes almacéns Printemps, o que se consideraba inapropiado para a época xa que era considerado o primeiror couturier (costureiro) en París, mais axiña foi reintegrado. Non obstante, retirouse da Chambre Syndicale en 1966 e comezou a mostrar as súas coleccións no Espace Cardin do que se sentía orgulloso e que foi inaugurado en 1971 en París, onde anteriormente estaba o Théâtre des Ambassadeurs, preto da Embaixada dos Estados Unidos. O Espace Cardin tamén se empregou para promocionar novos talentos artísticos, como grupos de teatro ou músicos entre outros.
Cardin foi unha das primeiras casas de moda que expandiu a outros mercados a súa marca alén da moda, os complementos e a perfumaría, ao incluír un contrato con American Motors (AMC), tralo éxito de Aldo Gucci, que deseñara o interior dos vagóns do Hornet Sportabout. Os automóbiles AMC Javelin incorporaban no seu interior deseños de Cardin que resaltaban a audacia e a extravagancia, termos que definían exquisitamente o deseñador; estes automóbiles estiveron dispoñibles en 1972 e 1973. Un total de 4152 coches recibiron un acabado interior que combinaba faixas chinesas en varias cores creando un conxunto sobre fondo negro. Este foi un dos primeiros vehículos estadounidenses que ofrecía un paquete especial que permitía personalizar os asentos quitando os forros, idea creada polo entón xa célebre deseñador de moda.
O seu compañeiro deseñador, André Oliver, que se uniu a el en 1971 e asumiu a responsabilidade das coleccións de alta costura en 1987, faleceu en 1993.
Cardin foi membro da Chambre syndicale da Haute Couture e do Prêt à Porter e da Maison de Haute Couture de 1953 a 1993. Ao igual que outros deseñadores contemporáneos, Cardin decidiu mostrar en 1994 a súa colección só a un pequeno círculo de clientes e xornalistas seleccionados.
Faleceu o 29 de decembro de 2020 aos 98 anos, no Hospital Americano de París en Neuilly-sur-Seine. Non se informou da causa da morte.
Outras actividades
En 1981 adquiriu os restaurantes Maxim's e axiña abriu sucursais en Nova York, Londres e Pequín (1983). Tamén foi dono dunha cadea de hoteis con ese nome e obtivo a licenza dunha ampla gama de produtos alimenticios coa mesma marca.
Cardin era propietario das ruínas do castelo en Lacoste Vaucluse que no seu tempo foi habitado polo Marqués de Sade. Renovárao parcialmente e periodicamente organizaba festivais de teatro alí.
En 1991, Cardin foi nomeado Embaixador de boa vontade da Unesco.
En 2003, Cardin convidou ao ballet de nenos chechenos Lovzar a bailar no espectáculo musical Tristán e Isolda, que realizou en Moscova.
O 16 de outubro de 2009, Pierre Cardin foi nomeado Embaixador de boa vontade da FAO.
Gloster Aircraft Company
Gloster deseñou e fabricou varios cazas que equiparon á Royal Air Force (RAF) durante o período de entreguerras, como o Gladiator, o derradeiro caza biplano da RAF. A compañía fabricou a meirande parte da produción de Hawker Hurricane e Hawker Typhoon en tempos de guerra para a súa compañía nai, Hawker Siddeley, mentres a súa oficina de deseño traballaba no primeiro reactor británico, o avión experimental E.28/39. Este foi seguido polo Meteor, o primeiro caza a reacción da RAF e o único reactor aliado que entrou en servizo durante a segunda guerra mundial.
Formación
miniatura|250x250px|Bristol F.2B Fighter En 1917, en emdio da primeira guerra mundial, fundouse a Gloster Aircraft Company Limited co nome The Gloucestershire Aircraft Company Limited. No momento da súa creación os seus donos eran Hugh Burroughes (1884-1985) e H H Martyn & Co Limited, que tiñan entre os dous o 50% da compañía, e o construtor aeronáutico Airco que tiña a outra metade. Na xunta directiva da empresa estaban A W Martyn, Burroughes, e George Holt Thomas de Airco. A firma adquiriu rapidamente as actividades de fabricación de compoñentes de avións que anteriormente realizaba H H Martyn & Co Limited para os esforzos da guerra realizando traballos subcontratados de Airco; a provisión de capacidade de produción fora un factor de motivación importante para que Airco se implicase na fundación da compañía. H H Martyn eran enxeñeiros arquitectónicos e produciran obxectos como hélices antes de fabricar fuselaxes para Airco.
A firma alugou instalacións en Sunningend, en Cheltenham, Gloucestershire, para servir como a súa fábrica. Na primavera de 1918, a compañía estaba producindo 45 novos avións Bristol Fighter cada semana.
Como os pedidos de avións aumentaban, outras compañías das zonas de Gloucester e Cheltenham foron contratadas. Os avións eran transportados (coas ás separadas) a un novo parque de aceptación de avións da Xunta Aérea en Brockworth, a 11 km por estrada. Aínda que a compañía usaba o aeródromo de Brockworth, este non tivo hangares ata 1921, tras o cal alugou parte dun hangar da Xunta Aérea. Gradualmente, Gloucester trasladaría a súa base de operacións ás instalacións de Brockworth.
Período de entreguerras
miniatura|250x250px|Gloster Mars Tras o armisticio do 11 de novembro de 1918 e o final da primeira guerra mundial, a compañía tivo perdas económicas polo colapso de Airco, recibindo tan só unha compensación parcial pola cancelación de ordes de produción pendentes. En 1920, tras o peche do construtor aeronáutico británico rival Nieuport & General, os servizos dos seu antigo xefe de deseños, Henry Folland (1889-1954), foron contratados pola compañía, que tamén adquiríu os dereitos polo caza Nieuport Nighthawk e varios compoñentes de avións sen montar.
En decembro de 1926 decidiuse que o nome da compañía debía ser cambiado a unha forma simplificada, Gloster Aircraft Company. Isto foi debido a que clientes de fóra do Reino Unido atopaban a nova forma máis doada de pronunciar e escribir. Normalmente os locais e empregádos referíanse á compañía como GAC.
Co paso á construción metálica considerouse que a fábrica de Sunningend xa non era axeitada. Así, en 1928 Gloster mercou o aeródromo de Brockworth, incluídos todos os hangares adxacentes e as oficinas veciñas.
En 1934 Gloster foi adquirida por outro construtor aeronáutico británico, Hawker Aircraft. Independentemente deste cambio de propiedade, a compañía continuou producindo avións baixo o seu propio nome. Nese mesmo ano Gloster fabricou un dos seus avións máis famosos, o biplano Gladiator. A fusión en 1935 de Hawker Aircraft e os intereses de J. D. Siddeley (Armstrong Siddeley e Armstrong Whitworth Aircraft) viu a Gloster converterse en parte de Hawker Siddeley Aircraft, Ltd.
Chegada do turborreactor
miniatura|249x249px|Memorial a Frank Whittle cun modelo do Gloster E28/39 Frank Whittle, inventor do turborreactor, coñecera por primeira vez aos deseñadores e pilotos de proba de Gloster en abril de 1939, e posteriormente houbo un acehgamento oficial por parte do Ministerio do Aire. Como non existía un avión axeitado para adaptar o novo motor e Gloster non tiñ moita carga de traballo no seu departamento de deseño, a compañía recibiu un contrato a principios de 1940 para deseñar e construír o primeiro reactor británico. Dous avións foron construídos en segredo. Debido ao risco de bombardeo, un deles fabricouse fóra das instalacións de Brockworth, en Regent Motors Cheltenham.
O 15 de maio de 1941 tivo lugar en RAF Cranwell o primeiro voo de proba oficial do Gloster E.28/39 W 4041/G cun motor turborreactor inventado por Sir Frank Whittle. As anteriores probas de rodaxe, nas cales o E.28/39 voou brevemente, realizáronse no aeródromo da compañía en Brockworth.
Aínda que o E.28.39 podía ser usado teoricamente como caza, precisábase un deseño específico de caza e Gloster comezou a traballar nun reactor bimotor. Unha vez que o E.28/39 voou, o Estado Maior do solicitou a Gloster que deixase de traballar no seu caza nocturno F.18/40 (outro avión podería adaptarse para substituílo) para concentrarse no caza a reacción. O deseño do reactor converteuse no Gloster Meteor, o único avión a reacción usado en combate polas forzas aliadas durante a segunda guerra mundial.
O primeiro voo coa RAF foi en 1943 e o Meteor comezou as operacións a mediados de 1944, poucas semanas despos do primeiro reactor operacional, o alemán Messerschmitt Me 262. Crucialmente, converteuse no primeiro avión da RAF cunha velocidade o suficientemente alta como para poder voar ao lado das bombas voantes V1. O Meteor desequilibraba as V1 coa punta da á para que o seu xiroscopio fose incapaz de recuperarse, esnafrándose antes de que puidesen acadar Londres.
Establecendo récords de velocidade
En 1945 un prototipo Meteor F Mk.4 sen armamento conseguiu un récord do mundo de velocidade en relación ao aire de 975 km/h co capitán de grupo H. Wilson aos mandos. A principios de 1946 outro prototipo F Mk.4 usouse para establecer un récord de 991 km/h de velocidade en relación ao aire real co capitán de grupo "Teddy" Donaldson pilotando o moi modificado Meteor, alcumado "Yellow Peril". O segundo piloto no High Speed Flight, Bill Waterton, acadou os 988 km/h. Durante o intento de récord Donaldson converteuse no primeirohome en superar a barreira dos 1 000 km/h, gañando o trofeo Britannia e unha barra para a súa Cruz da Forza Aérea. Os Meteor estiveron en servizo con varias forzas aéreas durante moitos anos e combateron na guerra de Corea coa Real Forza Aérea de Australia (RAAF). Finalmente os Gloster Meteor operando como cazas, adestradores ou cazas nocturnos foron usados por 12 nacións.
Apoxeo
En 1952 desenvolveuse o bipraza con ás en delta Gloster Javelin como un caza todotempo que podía voar por riba do 15 000 metros a case a velocidade do son. Este moderno avión demostrou ser demasiado pesado para engalar do curto aeródromo de Brockworth, polo que foi equipado co mínimo e cargou moi pouco combustible para realizar un curto voo ata RAF Moreton Valence, a tan só 11,27 km ao suroeste, onde o avión foi completado. Esta deficiencia das instalacións xunto coa racionalización da industria aeronáutica británica levaría á desaparición de Gloster.
Desaparición
En 1961 acompañía fusionouse con Armstrong Whitworth Aircraft Limited para formar Whitworth Gloster Aircraft Limited. Tras outra reorganización, a firma pasou a formar parte da Avro Whitworth Division de Hawker Siddeley Aviation en 1963, e o nome Gloster desapareceu renomeando a súa liña de produtos como Hawker Siddeley. A finais dos 60/principios dos 70 as instalacións de Saunders-Roe Folly, entón propiedade Hawker Siddeley, fusionáronse coma de Gloster para formar Gloster-Saro utilizando a experiencia das dúas campañías no traballo co aluminio para producir equipamento antiincendios e camións cisterna na fábrica de Gloster en Hucclecote, a meirande deles baseados en chasis de Reynolds-Boughton. En 1984 Gloster Saro mercou os negocios antiincendios do grupo Chubb e fusionouse en 1987 con Simon Engineering topara formar Simon Gloster Saro. A compañía finalmente foi usada para fabricar camións cisterna para empresas como Shell e BP.
As instalacións en Brockworth vendéronse en 1964. En anos recentes a pista e os vellos edificios demoléronse e foron substituídos por un políguo industrial moderno e edificios de oficinas.
Krajinka
Krajinka é un filme eslovaco de 2000 dirixido por Martin Šulík. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Kruté radosti
Kruté radosti é un filme de comedia de 2002 dirixido por Juraj Nvota. É unha coprodución entre Eslovaquia e a República Checa protagonizada por Tatiana Pauhofová. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 75ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Rivers of Babylon (filme)
Rivers of Babylon é un filme eslovaco de 1998 dirixido por Vlado Balco. O filme foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Všichni moji blízcí
Všichni moji blízcí é un filme de 1999 dirixido por Matej Mináč. É unha coprodución internacional entre Polonia, a República Checa e Eslovaquia. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Evidencia
Evidencia (do latín, ēvidens 'visible, evidente, manifesto') é o carácter do que é certo e seguro ; para unha proposición é ou que apoia esa proposición.
Termos
Enténdese xeralmente como unha indicación de que a proposición apoiada é certa. O papel da evidencia e como se entende varía dun campo a outro. A pesar da orixe latina da palabra, o termo evidencia como sinónimo de proba definitiva é en certo senso un anglicismo en linguas románicas como galego, portugués ou castelán.
Na epistemoloxía
En epistemoloxía, a evidencia é o que xustifica as crenzas ou o que fai racional adoptar unha determinada actitude doxástica. Por exemplo, unha experiencia perceptiva dunha árbore pode servir como evidencia para xustificar a crenza de que hai unha árbore. O papel enténdese xeralmente como un estado de ánimo privado. As cuestións importantes nesta área son preguntas sobre cales son a natureza destes estados mentais, por exemplo, teñen que ser proposicionais, e estes estados mentais enganosos tamén poden contar como probas.
Na fenomenoloxía
En fenomenoloxía, a evidencia enténdese nun sentido semellante. Aquí, porén, non se limita á cognición intuitiva, que ofrece acceso inmediato á verdade e, polo tanto, é indubidable. Neste papel, suponse que debe proporcionar xustificacións finais dos principios filosóficos básicos e, ademais, converter a filosofía nunha ciencia rigorosa. Non obstante, é moi controvertido que é evidente que estes requisitos poden cumprirse.
é a proba de que un feito determinado é certo ou de que algo existe ou ocorre nun marco específico. Pode ser directa ou inferir a partir de pistas ou probas dunha hipótese, no primeiro caso capta a intuición (seguindo o razoamento de Descartes) ou a percepción inmediata e no segundo débese obter por indución ou dedución. Pon fin á dúbida e, polo tanto, permite sacar conclusións.
Na filosofía da Ciencia
Nas ciencias, a evidencia enténdese como aquela que confirma ou desconfirma as hipóteses científicas. O termo "confirmación" úsase ás veces como sinónimo de apoio probatorio. As medicións da órbita "anómala" de Mercurio, por exemplo, considéranse probas que confirman a relatividade xeral de Einstein. Isto é especialmente importante para escoller entre 'teorías competidoras'. Así, no caso anterior, a evidencia xoga o papel de árbitro neutral entre as teorías da gravidade de Newton (véxase Leis de Newton) e de Einstein. Isto só é posible se a evidencia científica é pública e non controvertida, de xeito que os representantes das teorías que compiten entre os científicos coinciden sobre as probas dispoñíbeis. Estes requisitos suxiren que a evidencia científica non consiste en estados mentais privados, senón en obxectos ou eventos físicos públicos.
Outros eidos
O termo xeral é de aplicación en campos moi diversos como o Dereito, Administración pública, Xeografía, Demografía, Historia, Matemáticas, Economía, Empresa, Comercio.
Disphyma crassifolium
Disphyma crassifolium é unha especie de planta con flores da familia Aizoaceae orixinaria de Australia e as Provincias do Cabo de Suráfrica. É un arbusto anual prostrado, suculento ou unha planta perenne de vida curta con talos de até 2 metros de longo, follas de tres lados en sección transversal cun ángulo inferior redondeado, e flores moradas parecidas a margaridas con estaminodios de até 30 milímetros de longo.
Descrición
Disphyma crassifolium é un arbusto perenne prostrado, suculento, anual ou de vida curta que normalmente crece até unha altura de 2–30 cm e ten talos de até 2 metros de longo. As súas follas teñen forma de maza, máis ou menos redondas ou de tres lados en sección transversal, 5–70 milímetros de longo e 1–7 milímetros de ancho. As flores son de 20–50 milímetros de ancho cun tubo de perianto de 6–12 milímetros de ancho, os lóbulos máis longos son de 2–30 milímetros de longo con estaminodios púrpuras en forma de pétalos de 110–30 milímetros de longo que son de cor branca na superficie inferior. A floración prodúcese principalmente de outubro a febreiro e o froito é unha cápsula cónica duns 10 milímetros de longo e ancho antes de abrir.
Distribución e hábitat
Disphyma crassifolium está amplamente distribuída en Suráfrica e Australia. Crece en áreas salinas como dunas costeiras e chairas de fiuncho mariño, e tolera unha variedade de chans que inclúen area, marga e arxila.
Taxonomía
Disphyma crassifolium foi publicada por primeira vez en 1753 como Mesembryanthemum crassifolium por Carl von Linné en Species Plantarum de especies colleitadas no sur de África. En 1925, Nicholas Edward Brown expuxo o xénero Disphyma en The Gardeners' Chronicle e en 1927 Harriet Margaret Louisa Bolus moveu M. crassifolium de Linné ao novo xénero como Disphyma crassifolium na revista botánica Flowering Plants of South Africa.