cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Air Canada Rouge
Air Canada Rouge é unha aeroliña para destinos turísticos subsidiaria de Air Canada. A compañía está totalmente integrada na rede da súa empresa nai e de Air Canada Express, os voos véndense con números de voo de Air Canada pero aparecen como "operados por Air Canada Rouge" (de xeito semellante aos voos operados baixo a marca Air Canada Express). Rouge significa "vermello" en francés.
Deusa das cobras
miniatura|Deusa das cobras no Museo Arqueolóxico de Heraclión. Chámase deusa das cobras a varias estatuas de louza vidriada atopadas en Cnosos. A máis famosa delas mide 29,5 centímetros de altura e supostamente representa unha deusa da civilización minoica, aínda que tamén se sinalou que en realidade podería representar a unha sacerdotisa. Foron datadas aproximadamente contra o 1600 a. C. Foron atopadas por un equipo de arqueólogos dirixidos por Arthur Evans en 1903, nunha estancia da á oeste do palacio de Cnosos chamada tesouraría sacra, e no presente áchanse no Museo Arqueolóxico de Heraclión (Creta).
Air Canada Rouge
Historia
A aeroliña creouse en decembro do ano 2012 e comezou a operar o 1 de xullo de 2013 como parte do Air Canada Leisure Group para competir máis eficientemente con Air Transat, Sunwing e WestJet no mercado das viaxes de vacacións, operando principalmente rutas a Europa o Caribe e os Estados Unidos. No momento do seu lanzamento tiña unha frota de catro avións, 2 Airbus A319 e 2 Boeing 767, transferidos da súa compañía nai. A súa frota aumentou ata os 28 avións en 18 meses e en agosto de 2017 contaba con 24 Boeing 767, 20 Airbus A319 e 5 Airbus A321.
Deusa das cobras
A estatua máis coñecida é unha figura feminina ataviada cun vestido longo, de estreita cintura e cun corpiño que deixa o peito ó descuberto. En ambas as mans sostén senllas cobras e ten enriba da cabeza un felino. miniatura|Á esquerda, a estatua que en principio foi chamada Deusa das serpes; no centro, a antigamente denominada Adoradora sen cabeza. Museo Arqueolóxico de Heraclión, Creta. Esta estatua nun principio era denominada Adoradora sen cabeza, por ser de menor tamaño que outra estatua tamén de louza vidriada á que denominaron Deusa das cobras. A estatua fora achada sen a cabeza e sen o brazo esquerdo e foi reconstruída polo equipo de Evans tomando como referencia estoutra estatua maior. A estatua maior ten tres serpes enroscadas na cintura e nas mans.
Air Canada Rouge
Historia
O 24 de marzo de 2014 Air Canada anunciou plans para que Air Canada Rouge se expandise cara o oeste do Canadá, comezando esa mesma primavera para servir principalmente mercados de ocio dende Vancouver e Calgary cara Os Ánxeles, San Francisco, Las Vegas, Phoenix, Palm Springs, Honolulu, Maui e Anchorage.
Frota
En agosto de 2017 a frota de Air Canada Rouge estaba formada polos seguintes avións:
Gran Premio de Alemaña de 1988
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 24 de xullo de 1988. Foi a novena rolda da tempada de, o 50º Gran Premio de Alemaña e o décimo segundo que se celebrou no circuíto de Hockenheim. Disputouse sobre 44 voltas ao circuíto de sete quilómetro nunha distancia de carreira de 299 km.
Antes da carreira
No punto medio da tempada, volvéronse a avaliar os precualificados. Logo dun cuarto posto no Gran Premio de Detroit, Andrea de Cesaris (Rial) foi ascendido aos 26 mellores coches permitidos automaticamente sesións de cualificación. Relegando á validez da cualificación de Nicola Larini (Osella).
Antes do Gran Premio de Alemaña, Williams anunciou que Thierry Boutsen unirase ao equipo en en substitución de Nigel Mansell que sería fichara por Ferrari.
Na primeira metade da tempada, os pilotos de Ferrari Michele Alboreto e Gerhard Berger foran obstaculizados tanto pola falta de resposta do acelerador como polo alto consumo de combustible dos seus motores V6 turbo. O consumo de combustible obrigara a miúdo aos dous pilotos a levantar o pe do acelerador continuamente co fin de ter suficiente combustible para terminar. Ao principio da tempada o Director Técnico do equipo John Barnard suxerira aos enxeñeiros que reduciran o número de revolucións en 1.000 rpm e re mapear o motor para compensar a perda de potencia. A medida que a relación entre o equipo e Barnard tensouse os enxeñeiros ignoraran o seu consello. Con todo, logo de que os dous coches quedaran sen combustible no Reino Unido (que custoulle ao gañador da pole Berger perder o quinto lugar á vista da bandeira, mentres que Alboreto quedou sen combustible 5 voltas antes), fixéronse cambios no tipo 033A antes de Alemaña, que coincidiron coas suxestións anteriores de Barnard. Como era de esperar o resultado non foi a perda de potencia, mentres que o consumo de combustible mellorouse de xeito significativo, malia que aínda non competía co Honda V6 que alimentaba o McLaren.
Resumo de cualificación
A grella formouse de novo cunha primeira fila cos dous McLaren - Honda de Ayrton Senna e Alain Prost, os dous Ferrari de Gerhard Berger e Michele Alboreto na segunda fila, co Lotus - Honda de Nelson Piquet, e o primeiro coche con motor atmosférico, o Benetton - Ford de Alessandro Nannini na terceira fila.
A cualificación viuse gravemente obstaculizada por violentas tormentas que afectaron a zona durante toda a fin de semana. Cando a pista estaba seca, os Ferrari pasaron polo control de velocidade a 328 km/h nas longas rectas de Hockenheim, aínda que o comentarista de televisión da BBC Murray Walker declarou na cobertura da carreira que os McLaren lograran 333 km/h na cualificación final, o que os facía máis rápidos que os Ferrari. O máis rápido dos coches 'atmo' nas longas rectas foi o March- Judd V8 de Ivan Capelli, que logrou 312 km/h. Nannini, o cualificador atmosférico máis rápido, foi 3´6 segundos máis lento que Senna.
Os Lotus-Honda de Piquet e Satoru Nakajima non foron capaces de igualar aos McLaren cun motor similar, Piquet cualificou 3 segundos, e Nakajima 4 segundos máis lento que o tempo da pole de Ayrton Senna. O Arrows - Megatron turbo de Derek Warwick e Eddie Cheever tamén fallou na cualificación, con Warwick 5´8 e Cheever 6´5 segundos máis lento que Senna. O gurú do motor de Arrows, Heini Mader aínda non resolvera o problema da válvula de sobrepresión que a miúdo deixaba a Warwick e Cheever cunha presión no turbo de só entre 2,1 e 2,3 bar en comparación cos 2,5 bar dispoñibles nos motores Honda e Ferrari. Os motores de Megatron correron aproximadamente con 40-80 CV menos que os seus 640 CV nominais. Os coches Arrows rexistraron un máximo de 315 km/h a través do medidor de velocidade, moito máis lento que os dous os McLaren e os Ferrari, e apenas máis rápido que o March-Judd de aspiración natural.
Os únicos equipos alemáns na Fórmula Un en 1988, Zakspeed e Rial, cualificaron os seus coches para a carreira. Andrea de Cesaris cualificou o seu Rial - Ford no posto 14º (6´4 segundos por detrás de Senna), mentres que Bernd Schneider (o único piloto alemán na pista) e o seu compañeiro de equipo Piercarlo Ghinzani cualificaron os seus Zakspeed 881 turbos en 22ª e 23ª posición respectivamente. Ambos Zakspeed eran máis de 8 segundos máis lentos que o McLaren-Honda de Senna. O único outro coche turbo no campo, o Osella de Nicola Larini, que utilizaba un antigo motor Alfa Romeo V8 turbo (rebautizado Osella 890T en 1988), clasificouse 19º, a 7´5 segundos da pole.
Resumo da carreira
A choiva continuou ata o domingo pola mañá, cando finalmente detívose, pero existía preocupación polo tipo de pneumático máis adecuado para a carreira. Ao final, todo o mundo comezou con pneumáticos de choiva, coa excepción de Nelson Piquet, que xogou coa esperanza do secado da pista. Ayrton Senna liderou na saída diante de Berger e Alessandro Nannini. Piquet retirouse na primeira volta, fixo aquaplaning quedando fóra da pista na Ostkurve debido aos seus pneumáticos lisos. Alain Prost recuperouse dun mal comezo no que quedou 4º, poñéndose segundo detrás de Senna, pero non puido atrapalo: problemas de tráfico e un trompo na saída da Ostkurve debido ao sobrequecemento dos pneumáticos ao secarse a pista deixárono a 13 segundos por detrás ao final da carreira.
Na volta 9, Philippe Alliot foise na chicana Ostkurve logo de apartarse da liña seca para permitir a Senna dobralo. Alliot cambiara a pneumáticos lisos para explotar a liña seca e estaría nunha posición prometedora se a pista continuaba a secar.
Senna e Prost mantiveron o seu 1-2 ata a bandeira a cadros, malia un estraño trompo do francés que saíuse na chicana Ostkurve. Foi o sexto dobrete do ano para McLaren.
Nannini estivera en 3ª e logo 4º lugar constantemente ata que tivo que entrar en boxes na volta 38 para reparar o soporte do acelerador roto do seu Benetton. Un anoxado Nannini perdeu 4 voltas e malia terminar soamente 18º, marcou a volta rápida da carreira. Foi a segunda e última volta rápida dun atmosférico na tempada logo da volta rápida de Mansell en Silverstone. Ironicamente as dúas voltas rápidas establecidas polos coches atmo fixáronse en dous dos tres circuítos máis rápidos do calendario de 1988, que eran máis propicios para os turbos que para os atmosféricos.
Ferrari terminou en 3º e 4º lugar coa preocupación polo consumo de combustible, malia que a mellora no consumo de combustible foi menos importante que nas carreiras anteriores, mentres que Ivan Capelli, sen embrague nas últimas 30 voltas, tomou o 5º lugar. Thierry Boutsen gañou un punto no 6º lugar, nun vehículo preparado para a pista seca.
San Román do Mao, O Incio
San Román do Mao é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 44 habitantes (23 homes e 21 mulleres), dous menos ca en 2006.
Fernando González "Gonzo"
Fernando González, alcumado Gonzo, nado en Vigo en 1976 aínda que con orixes familiares en Riotorto (Lugo), é un xornalista galego. Actualmente presenta o programa de laSexta, Salvados.
Traxectoria
Despois de traballar en diversos medios como xornalista, como Radio Nacional de España ou La Opinión da Coruña, Fernando González debutou na televisión no programa Caiga Quien Caiga, dirixido nesa época polo humorista Manel Fuentes. Encargábase da sección chamada "¡Proteste ya!", que recollía protestas cidadás e as confrontaba co que dicían os políticos afectados, nun xeito de xornalismo de participación e implicación. Despois de rematar ese programa, mudouse para Antena 3, onde ensaiou o mesmo xénero de xornalismo-protesta, pero nunha emisión propia e presentada exclusivamente por el. A aventura non lle durou moito; a canle unha vez rematado o verán optou por converter o programa nun espazo adicado aos sucesos e a información do corazón e foi nese intre cando o presentador galego dixo basta. O programa continuou sen a súa presenza pero foi suprimido ás dúas semanas. Dende entón Antena 3 emite un magazine a base de prensa rosa e sucesos como principais ingredientes e que mantén o mesmo índice de audiencia que colleitara El Método Gonzo nas súas derradeiras semanas.
A seguinte aventura de Gonzo en Antena 3 concretouse en 4 documentais nos que se revisaban feitos históricos como a construción do Valle de los Caídos e a polémica sobre os republicanos alí enterrados ao longo de 30 anos, o incidente nuclear de Palomares ou a historia de Sanz Briz, o "Schlinder español".
Posteriormente o xornalista vigués estreouse na TVG á fronte da A caixa negra, no que se facían revisións dos acontecementos máis salientables da historia recente de Galicia. A terceira reportaxe, na que se lembrara o mal das vacas tolas, foi censurado pola directora da TVG, Rosa Vilas, no seu primeiro día á fronte da canle. A polémica, que mesmo salpicou ao recentemente estreado presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, rematou coa emisión da reportaxe unha semana despois do previsto.
Dende o 2010 uniuse como colaborador ó programa El Intermedio da cadea LaSexta, no que estivo 9 anos, ata que en 2019 pasou a presentar Salvados, da mesma cadea, substituíndo a Jordi Évole.
Manuel Comneno Ducas
Manuel Comneno Ducas (en grego: Μανουήλ Κομνηνός Δούκας, Manuēl Komnēnós Dúkas), nado c. 1187 e finado c. 1241, a miúdo incorrectamente chamado Manuel Anxo (un nome que nunca usou), foi gobernador de Tesalónica de 1230 a 1237 e de Tesalia de 1239 até a súa morte en c. 1241.
Traxectoria
Manuel foi o fillo lexítimo do sebastocrátor Xoán Ducas. Foi así un primo irmán do emperador Isaac II Anxo e Aleixo III Anxo, e irmán de Miguel I Comneno Ducas e Teodoro Comneno Ducas de Epiro. Probabelmente despois de 1225 ou 1227 déuselle o título de déspota como ao seu irmán, Teodoro. Case ao mesmo tempo casou, se cadra coa súa segunda esposa, María Asenina Comnena, a filla ilexítima de Iván Asen II de Bulgaria, o que axudou a cimentar a alianza do seu irmán con este país.
Despois da derrota e captura do seu irmán Teodoro por parte dos búlgaros na Batalla de Klokotnitsa en 1230 a Manuel foille permitido por Iván Asen II gobernar sobre Tesalónica e os seus arredores co título de déspota. Nun momento dado Manuel tratou de establecer contactos co Papado, pero en 1232 a longa ruptura co Patriarcado Oriental en Nicea foi finalmente remediada.
Manuel gobernou pacificamente até 1237, cando o seu sogro viúvo Iván Asen II casou con Irene, a filla do cativo Teodoro. Neste punto, Teodoro e os seus fillos foron liberados do cativerio e decidiron recuperar o goberno de Tesalónica. Manuel non tivo éxito en buscar o apoio do príncipe Godofredo II de Villehardouin de Acaia, e viuse obrigado a fuxir a Asia Menor.
Despois dunha tempada entre os selxúcidas de Rüm e en Nicea, Manuel regresou a Grecia co apoio niceno en 1239 e capturou varias fortalezas incluíndo Larisa e Farsalia do fillo de Teodoro Xoán Comneno Ducas, establecéndose como gobernante de Tesalia. Teodoro e Xoán tiveron que acceder a dividir as terras da familia. Cando Manuel morreu ao redor de 1241, o territorio pasou a mans do seu outro sobriño, Miguel II Comneno Ducas de Epiro.
Matrimonio e descendencia
Coa súa esposa María Asenina Comnena, Manuel puido ter polo menos unha filla:
Galería de imaxes de Ourol
Galería de imaxes do concello de Ourol na provincia de Lugo.
Ons, Ons, Brión
Ons é un lugar da parroquia de Ons no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 41 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 19 eran homes e 22 eran mulleres.
Conde Drácula
Conde Drácula é un personaxe ficticio e o principal antagonista da novela de terror gótico de 1897 Drácula, de Bram Stoker. É considerado o vampiro prototípico e arquetípico nas obras de ficción subseguintes. É tamén descrito na novela como a orixe das lendas do lobishome. Crese que algúns aspectos do personaxe foron inspirados polo príncipe do século XV Vlad III o Empalador, quen era tamén coñecido como Drácula. Outros aspectos do personaxe foron engadidos ou alterados en subseguintes traballos de ficción. Posteriormente o personaxe apareceu frecuentemente como un elemento máis da cultura popular, saíndo en filmes, animacións e mesmo cereais do almorzo.
Toyooka
Toyooka (豊岡市, とよおかし, Toyooka-shi) é un concello xaponés da prefectura de Hyōgo. Está situada ó norte da rexión de Kinki e da prefectura, na zona da provincia histórica de Tajima. Ten 697,66 km² de superficie e unha poboación de 86.298 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 124 hab./km².
Luís de la Riega
Traxectoria
Foi contador da Deputación de Pontevedra. Colaborou en La Revista, foi propietario e director de 'El Eco de Pontevedra' e colaborou en La Revista Popular. Utilizou o pseudónimo Doctor Mendigo-Ría. Foi correspondente da Real Academia da Historia.
Era tío de Celso García de la Riega.
Xestor de arranque
Un xestor de arranque (en inglés bootloader) é un programa informático sinxelo que non ten a totalidade das funcionalidades dun sistema operativo, deseñado exclusivamente para preparar todo o que precisa o sistema operativo para funcionar. Normalmente utilízanse os cargadores de arranque multietapas, nos que varios programas pequenos súmanse uns cos outros, ata que o último de eles carga o sistema operativo.
Nos ordenadores modernos, o proceso de arranque comeza coa CPU executando os programas contidos na memoria ROM nunha dirección predefinida e configúrase a CPU para executar este programa, sen axuda externa, ó acender o ordenador.
Peneiro, Abade, Moeche
Peneiro é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.
Remuíño de sombras
Trama
A acción discorre en Buenos Aires en 1960, no 150 aniversario da independencia da Arxentina. O libro ten unha estrutura fragmentaria, con múltiples personaxes, pero hai unha serie de fíos recorrentes: un rapaz que lle escribe cartas á familia contándolle a súa experiencia, un amigo que lle fala a outro da vida na rúa, pois está eivado e non pode saír, Dorinda, que traballa como criada cunha familia galega con cartos.
Faise referencia ao Centro Gallego de Buenos Aires é á Federación de Centros Galegos.
Narración
O título fai referencia á vida caótica das persoas na capital Arxentina. O remuíño (imaxe constante na obra do autor) é a aglomeración humana, que aparece como un enxame. É unha novela polifónica, que alterna a primeira persoa a segunda persoa e o narrador omnisciente. Inclúe tamén o xénero epistolar. Esta multiplicidade forma parte dun proceso de aprendizaxe como autor, buscando en cada caso a fórmula narrativa máis axeitada para cada caso.
O autor emigrou a Buenos Aires en 1949 para evitar o servizo militar. Alí entrou en contacto cos movementos sociais e culturais e coa comunidade galega. A relación entre Galicia e Buenos Aires é un dos eixos temáticos na literatura de Neira Vilas, xunto coa relación entre a infancia e o mundo dos adultos. Outras obras sobre o mundo da emigración desde o punto de vista adulto son Camiño bretemoso (1967) e Historias de emigrantes (1968).
Á caza do inimigo
Á caza do inimigo (en The Hunt for Eagle One) é un filme bélico estadounidense. A historia ten lugar durante a Operación Enduring Freedom en Filipinas. Un grupo de marines estadounidense son enviados para rescatar un capitán e un maior filipino mentres tentan deter ós terroristas de Al-Qaeda que queren empregar armas biolóxicas. O filme foi producido por Roger Corman e está protagonizado por Mark Dacascos, Theresa Randle, Rutger Hauer, Joe Suba e Zach McGowan.
A súa secuela, Á caza do inimigo 2: Punto de choque, conta coa maioría do equipo do elenco e de produción orixinais, e estreouse en DVD algúns meses máis tarde.
Primeiro ministro de Níxer
Lista de primeiros ministros do Níxer
(as datas en itálicas indica a continuación de facto do goberno)
Cornelius Castoriadis
miniatura|Cornelius Castoriadis Cornelius Castoriadis, nado en Istambul o 11 de marzo de 1922 e finado en París o 26 de decembro de 1997, foi un filósofo e psicanalista francés de orixe grega, defensor do concepto de autonomía política. Fundou nos anos 40 o grupo-revista Socialismo ou barbarie, de tendencias próximas ao comunismo de consellos e ao luxemburguismo.
Biografía
Castoriadis naceu en Istambul e mudouse coa súa familia a Atenas. Desenvolveu o seu interese pola política logo de entrar en contacto co pensamento e filosofía marxistas aos 13 anos. A súa primeira participación activa na política ocorreu durante a ditadura de Metaxas (1937), ano no que se uniu á Xuventude Ateniense Comunista. En 1941 uniuse ao Partido Comunista Grego (KKE). Un ano máis tarde abandonouno para incorporarse ao trostkismo. Isto último foi causa da súa persecución tanto polos fascistas como polos comunistas. En 1944 escribiu os seus primeiros ensaios sobre a ciencia social e sobre Max Weber, e publicounos nunha revista chamada "Arquivo da Socioloxía e a Ética ". Despois de licenciarse en ciencias políticas, economía e dereito pola universidade de Atenas, viaxou ata París en barco, onde se instalou permanentemente para seguir os seus estudos grazas a unha bolsa ofrecida polo Instituto Francés.
Actividade en París
Unha vez en París, Castoriadis uniuse ao trostkismo local e a grupos comunistas, abandonando este último en 1948. Entón uniuse a Claude Lefort para fundar o grupo-revista Socialismo ou Barbarie (Socialisme ou Barbarie), no que se incluíron Jean-François Lyotard, Edgar Morin e Guy Debord, que foron membros durante pouco tempo. A pesar da súa curta duración (autodisolveuse en 1965), este grupo-revista tivo unha importante influencia sobre a esquerda intelectual francesa.
Ao mesmo tempo, traballou como economista na Organización para a Cooperación Económica e o Desenvolvemento (OCED) ata 1970, o mesmo ano no que obtivo a cidadanía francesa. Ata ese momento, os seus escritos foron publicados baixo os pseudónimos de Pierre Chaulieu e Paul Cardan. O seu traballo na OCDE axudou considerablemente ás súas análises. Nos últimos anos de Socialismo ou Barbarie, Castoriadis rexeitou as teorías marxistas da economía e da historia.
Psicanálise
Aínda que estivo activo nos movementos políticos dos anos 1960, os seus intereses cambiaron da acción política directa e a revolución cara á busca de entender a relación do individuo humano coas formacións sociais. Isto conduciuno aos acordos máis filosóficos e psicanalíticos de vida humana social e política. O seu traballo fundamental publicado en 1975, “A institución imaxinaria da sociedade” (L'institution imaginaire de la société), Castoriadis realizou unha redefinición das fins da psicanálise, e apoiouse nela para producir os seus desenvolvementos relativos á imaxinación radical, e á indisociabilidade da psique e a sociedade. Tamén postulou a estratificación da psique como modo da súa constitución, dándolle nesta un lugar primordial á mónada psíquica, cuestión que articulará co seu pensamento filosófico e social. En 1980, fundou a facultade École des Hautes Études en Sciences Sociales
Pensamento
A imaxinación, tal e como foi repensada por Castoriadis, é unha noción clave no seu pensamento, que xira arredor dela: é a orixe de todo o que se representa e é pensado, do racional, sendo a característica fundamental do suxeito humano a súa imaxinación defuncionalizada e liberada.
Fronte á lóxica formal, chamada por el conxuntista identitaria, propón a lóxica dos magmas, baseada na indeterminidade. A noción de magma aplícase tanto ao inconsciente, como un dos lugares de expresión da imaxinación radical, á sociedade, en tanto que hai un magma de significacións imaxinarias sociais. En relación á ciencia, propón a elucidación da mesma desde unha perspectiva histórico-social e filosófica. Debe estar dirixida sempre ao desafío de crear un pensamento complexo que sexa quen de facer pensar, de creación, de ruptura e xurdimento. A ciencia ten a incerteza no seu centro: todo coñecemento é parcial, en oposición á certeza, coagulación de todo saber posíbel, que responde a unha das características da psique e da sociedade. Así, dirá que o real non ten unha lóxica, ao mesmo tempo que non deixa de tela. Propón romper definitivamente coa separación entre ciencia e filosofía, e rematar coa ilusión de que a subxectividade pode quedar por fóra de todo saber.
Segundo Castoriadis, as sociedades móvense entre a heteronomía (alienación) e a autonomía. Esta última para ser alcanzada precisa da posta en funcionamento dun réxime democrático, no que a idea de mortalidade ocupa un lugar privilexiado. Este tipo de sociedade é capaz de reflexionar sobre as súas significacións, e instituír de modo lúcido novas. Pero a tendencia, tanto na sociedade do suxeito, é ao peche do sentido, da emerxencia do magmático. Outra cuestión a resaltar é que Castoriadis propugna un cambio profundo da relación dos integrantes da sociedade co coñecemento, o que implica unha diferente relación coa autoridade.
Finalmente, a cuestión do poder ocupa un lugar destacado na reflexión de Castoriadis: é anterior a todo poder explícito, e é o poder da institución da sociedade que exerce o colectivo anónimo. O poder, desta maneira, non é de ninguén. A ideoloxía que o acompaña non é máis que o aspecto racional das significacións imaxinarias sociais. As preguntas sobre o poder, sobre a igualdade, a xustiza, a liberdade, carecen dunha resposta última.
Outros artigos
Socialismo ou barbarie.
Bridei I
Bridei I, fillo de Maelchon, foi rei dos pictos até a súa morte ó redor de 584 a 586. Bridei é mencionado por primeira vez nos anais irlandeses en 558-560, cando os Anais de Ulster relatan "a migración anterior do fillo de Máelchú, ou sexa, do rei Bruide". O analista de Ulster non di quen fuxiu, mais os posteriores Anais de Tigernach refírese á "fuga dos escoceses antes de Bruide, fillo de Máelchú" en 558. Isto ten provocado considerábeis especulacións nalgúns casos como, nunha versión, dos Anais de Ulster podendo asociar iso coa morte de Gabrán mac Domangairt.
Como un contemporáneo e un dos principais reis da Escocia, Bridei aparece na Vida de San Columba, de Adomnán. O relato de Adomnán sobre Bridei é problemático na medida en que non nos di se Bridei xa era un cristián e, se non, se Columba o converteu. Os recentes descubrimentos arqueolóxicos en Portmahomack, mostran que había unha comunidade monástica, talvez xa ó final do século VI, que pode ofrecer algún apoio para a idea de que Bridei ou xa era un cristián, polo menos no nome, ou foi convertido por Columba.
É unha cuestión de rexistro que Bridei non era só rei en Pictland. A morte de Galam - chamado "Cennalath, rei dos Pictos" - é rexistrado en 580 polos Anais de Ulster, catro anos antes da morte de Bridei. Alén diso, Adomnán menciona a presenza do "sub-rei das Orcadas" na corte de Bridei. Os Anais de Ulster relatan dúas expedicións para Orkney durante o reinado de Bridei, ou, como parece igualmente probábel, unha expedición dúas veces, en 580 e 581.
A capital do reino de Bridei, que pode corresponder máis tarde a Fortriu, non é coñecida. Adomnán di que despois de deixar a corte real, Columba chegou ó río Ness, e que a corte ficaba no alto dunha rocha escarpada. Así, é xeralmente suposto que a residencia principal de Bridei ficaba en Craig Phadrig, no oeste da actual Inverness con vista para o Beauly Firth.
A morte de Bridei é relatada na década de 580, talvez na batalla contra rivais pictos en Circinn, unha área que talvez corresponda a Mearns. As listas de reis da Crónica dos Pictos concordan que Bridei foi sucedido por Gartnait, fillo de Domelch.
John Morris, no seu Age of Arthur, suxire que Bridei era fillo de Maelgwn Gwynedd, cando el se refire na pasaxe e sen fontes, a "... Bridei, fillo de Maelgwn, o poderoso rei do norte do País de Gales ...". Aínda que o libro fose un éxito comercial, é criticado por historiadores como unha fonte non confiábel de información "enganosa e equivocada".
A triloxía de Juliet Marillier, The Bridei Chronicles é escrita como unha combinación de ficción, historia e conxecturas sobre este ascenso do rei ó poder e ó goberno. As súas novelas tamén describen eventos da vida de Bridei III.
Alicia Fernández Fraga
Alicia Fernández Fraga, nada o 21 de decembro de 1992 en Valdoviño, é unha xogadora de balonmán galega, que xoga no CS Rapid București de Romanía e na selección española.
Traxectoria
Comezou a xogar ao balonmán aos 8 anos no CB Narón, e aos 15 marchou a Sagunto, onde ingresou no BM Sagunto. Con 17 anos debutou na División de Honra e en 2012 regresou a Galicia, fichando polo BM Porriño, onde militou dous anos.
Despois de pasar polo Aula Cultural de Valladolid, recalou en 2015 no Bera Bera. Xogou dúas tempadas no equipo donostiarra, gañando unha liga, unha Copa da Raíña e unha Supercopa.
En 2017 deu un xiro á súa carreira, marchando a Romanía, onde fichou polo Râmnicu Vâlcea da cidade homónima. Con este club xogou catro tempadas, gañando unha liga romanesa e sendo elixida en 2019 mellor estranxeira da liga. En abril de 2021 fichou polo CS Rapid București da capital romanesa.
Selección española
Foi internacional coa selección española dende as categorías inferiores e o 30 de maio de 2018 debutou coa selección absoluta, nun encontro fronte a Turquía. Só unhas semanas despois conseguiu a medalla de ouro nos Xogos Mediterráneos, despois de derrotar a Montenegro nunha final na que foi a máxima goleadora do equipo, con 8 tantos. A finais de ano disputou o Campionato de Europa en Francia, e ao ano seguinte o Campionato Mundial no Xapón, onde conseguiu a medalla de prata despois de perder na final contra os Países Baixos.
En 2021 disputou os Xogos Olímpicos de Toquio, onde o equipo español non puido pasar da fase de grupos, despois de obter dúas vitorias e tres derrotas.
Seixo, Abade, Moeche
Seixo é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Exuvia
miniatura|A exuviae - Orchid mantis. A exuvia é a cutícula ou cuberta exterior (exoesqueleto), abandonada polos artrópodos (insectos, crustáceos e arácnidos) tras a muda. A exuvia dun artrópodo pode ser ben útil para identificar a especie e tamén o sexo do animal.
Non é sempre práctico estudar insectos, crustáceos ou arácnidos directamente; en ocasións é máis fácil recoller e estudar as súas exuvias coas que poden determinarse varios aspectos xerais do seu ciclo biolóxico, a súa distribución, número de individuos por sexo, poboacións presentes nun ecosistema etc.
Aurelio Rey Alar
Aurelio Rey Alar, nado en Baiona o 11 de maio de 1904 finado no mesmo concello o 8 de agosto de 1993, foi un fotógrafo e político galego.
Alfonso Albert
Alfonso Albert García, nado o 22 de maio de 1973 en Torrent, Valencia, é un ex-xogador profesional de baloncesto internacional español. Cunha altura de 2,11 metros xogaba na posición de pivote.
Ana Matnadze
Ana Matnadze (en ანა მათნაძე), nada en Telavi, Xeorxia o 20 de febreiro de 1983, é unha xogadora de xadrez xeorxiana que representa a España. Alcanzou a categoría de mestra internacional e Gran Mestra.
Traxectoria
A súa nai ensinoulle a xogar ós catro anos e empezou a viaxar ós seis; pouco despois xa tiña como adestradora á ex-campioa do mundo Nona Gaprindashvili, unha das grandes ídolos dos xeorxianos. Sufriu entón un adestramento intensivo de dez horas diarias. Xogou o Mundial sub 10 en Bratislava (Checoslovaquia) e gañouno. Seguiron outros éxitos: pentacampiona de Europa (dous sub 12, un sub 14, dous sub 16) e campioa do mundo sub 14. Xa na adolescencia empezou a desenvolver outra das súas paixóns, a aviación. Matnadze converteuse en Mestra Internacional Feminina (WIM) en 1999, en Gran Mestra Feminina (WGM) en 2002, e en Mestra Internacional (IM) en 2006. Empezou a frecuentar España e xogaba a liga Catalá os fins de semanas durante tres meses combinándoa con outros torneos ata que, en 2004, decidiu vivir en Barcelona. Licenciada en filoloxía xermánica en Tiblisi, domina a linguas castelá, xeorxiana, rusa, alemá, inglesa, portuguesa e catalá. Participou en numerosas sociedades e actividades benéficas e, fascinada polos vampiros, é a personaxe protagonista dun libro de Miguel Álvarez Morales, AnnA La Vampiresa (2012).
María Bonet
María Bonet, nada en Reus, Tarragona o 1 de maio de 1985, é unha actriz e modelo catalá.
Traxectoria
En febreiro de 2006, foi portada da revista FHM.
Economía de Granada
O progreso económico de Granada, debido ás reformas fiscais e unha macroeconomía prudente disparou o crecemento anual do país ao 5%-6% en 1998-99. O incremento da actividade económica estivo liderado pola construción e o comercio. As instalacións turísticas aumentáronse, debido a que o turismo é a principal entrada de capital estranxeiro no país. Os asuntos económicos máis importantes que preocupan ao goberno é o crecente déficit fiscal e a deterioración do balance externo. Granada comparte un banco central e unha divisa común cos outros sete membros da Organización de Estados do Caribe Oriental (OECS).
miniatura|esquerda|[[Noz moscada.]] Granada é coñecida como unha "illa das especias" e é unha fonte natural de noz moscada, macis, cravo, xenxibre e canela. O material enrejado vermello da foto é a macis. Atópase entre a froita da noz moscada e a propia noz (a casca exterior).
Os furacáns Ivan (2004) e Emily (2005) damnificaron severamente o seu sector agrícola, especialmente o cultivo de cacao, que foi durante anos un dos principais motores do crecemento da economía do país. Logo da devastación dos furacáns, o país confronta un enorme déficit público ampliado durante o proceso de reconstrución, que chega hoxe a 110% do PIB.
Unión Deportiva Vecindario
A Unión Deportiva Vecindario é un club de fútbol de España, da localidade de Vecindario en Santa Lucía de Tirajana (Gran Canaria). Foi fundado en 1962 e xoga na Preferente - Las Palmas.
Historia
A Unión Deportiva Vecindario naceu en 1962. Na tempada 2000–01 debutou en Segunda División B.
A tempada 2005–06 logrou o ascenso a Segunda división tras disputar os play-offs de ascenso, grazas ao cuarto posto conseguido na liga regular de Segunda B no Grupo I. Na primeira eliminatoria, venceu ao Cartagena (2–2 na ida, 0–1 na volta) e ao Levante B (2–0 e 2–1).
Estadio
O estadio do Vecindario é o Estadio Municipal de Vecindario, con capacidade para 4.500 persoas.
C-533
dereita|miniatura|Vista da estrada ao seu paso por Viana do Bolo.
A C-533 era a denominación da antiga estrada que unía A Gudiña e Lalín, cun percorrido de 190 km.
Ablativo
En lingüística, o caso ablativo indica as circunstancias de lugar, de tempo, de modo, de causa, axente,..., expresadas en galego mediante as preposicións en, por, con, sen, sobre,... Por exemplo: no xardín hai flores, morreu pola patria etc. O ablativo recibe o nome tamén de complemento circunstancial.
O seu nome vén do latín ablatiuus, do supino ablatum, do verbo auferre, quitar.
Exemplos:
O ablativo, di Monlau, «é exclusivamente propio do latín; ablatiuus proprius est romanorum, di Prisciano; e chamárono ablativo ou quitativo, porque quita o valor da preposición que vai envolvida ou comprendida no dativo. Xulio César, no medio da súa guerra das Galias, ditou na súa tenda de campaña un tratado gramatical De Analogia, que dedicou a Cicerón, e no cal se acha por primeira vez o nome ablativo para designar o sexto caso da declinación latina, o cal non tiña nome propio, porque non existe na lingua grega».
Fotorreceptor (electrónica)
En electrónica, un fotorreceptor, tamén denominado detector fotónico, é un sensor de estado sólido que converte a enerxía solar en enerxía eléctrica, xerando habitualmente unha corrente á súa saída.
Ablativo
En finés (suomi), o caso ablativo é o sexto caso locativo. O seu significado básico é «expresar o lugar (aberto) dende onde se produce un desprazamento».
Fotorreceptor (electrónica)
Funciona como un transdutor de luz, que proporciona un sinal eléctrico como resposta á radiación óptica que incide sobre a súa superficie sensíbel.
Os fotorreceptores son compoñentes esenciais de calquera sistema de comunicación óptica e un dos elementos fundamentais no que se refire a prestacións.
Ablativo
Exemplo: en finés, o (sufixo -lta/-ltä) : piha significa «xardín» -> pihalta «dende o xardín».
Fotorreceptor (electrónica)
Tipos
Dentro da categoría de detectores fotónicos podemos encontrar unha gran variedade de dispositivos. Cada un deles presentará unhas características particulares.
Torpedo Nizhny Novgorod
O Torpedo Nizhny Novgorod (en ruso Торпедо Нижний Новгород) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Nizhny Novgorod, Óblast de Nizhny Novgorod (Rusia). Actualmente forma parte da División Kharlamov da Kontinental Hockey League (KHL).
Ablativo
Os outros casos locativos en finés son:
Proveñen do ablativo vocábulos galegos como latín LŎCO > logo, HĀC HORĀ > agora, adverbios rematados en -MENTE > -mente, HOC ANNO > hogano.
Torpedo Nizhny Novgorod
O equipo xogaba os seus partidos no Pazo dos Deportes Konovalenko, chamado Viktor Konovalenko en honor a un dos máis famosos porteiros soviéticos que xogou no Torpedo. Actualmente xoga os seus partidos como local no Pazo dos Deportes Nagorny, que ten capacidade para 5,500 espectadores.
Historia
miniatura|esquerda|[[Yuri Butsayev coa camisola do torpedo.]] O club foi fundado en 1947 co nome de Torpedo Gorki. En 1991 foi renomeado como Torpedo Nizhny Novgorod (a súa actual denominación). No 2008 pasou a formar parte da nova competición euroasiática, a KHL, sendo un dos 24 equipos fundadores da nova competición.
Fotorreceptor (electrónica)
Fotocondutor
miniatura|Fotorresistencia. Un fotocondutor, tamén chamado fotorresistencia é aquel dispositivo que cambia a súa resistencia eléctrica debido á exposición á enerxía radiante que chega a el. A resistencia que xera varía en función da luz que incide sobre a súa superficie. A maior intensidade de luz que incida na superficie deste, menor será a súa resistencia, e a menor luz que incida maior será a resistencia.
Pódense encontrar fotorresistencias, por exemplo, nas impresoras láser, onde fai de ponte entre o feixe do láser ao núcleo do tambor, creando unha imaxe electroestática do material a imprimir sobre o tambor. Ademais, modulando a intensidade do láser, pódese controlar con gran precisión o ton da imaxe que finalmente será impresa.
Fotodíodo
miniatura|200px|Fotodíodo. O fotodíodo é un semicondutor sensíbel á luz visíbel ou á infravermella dependendo do material co que se fabrica. Os díodos teñen un sentido normal de circulación de corrente, que se chama polarización directa. Neste sentido, o díodo deixa pasar a corrente eléctrica e practicamente non o permite no sentido inverso: esta é a base do funcionamento dun díodo. Pero no fotodíodo a corrente que está en funcionamento (e que varía cos cambios da luz) é a que circula en sentido inverso ao permitido pola xuntura do díodo. Producirase un aumento da circulación de corrente cando o díodo é excitado pola luz.
Un exemplo de utilización do fotodíodo é o necesario para cambiar de canal co mando distancia dun televisor. O mando envía un sinal infravermello e o fotodíodo cáptaa.
Fototransistor
miniatura|200px|Fototransistor.
O fototransistor é un transistor sensíbel á luz, normalmente infravermella. O fototransistor e máis sensíbel que o fotodíodo polo efecto de ganancia propia do transistor. A diferenza máis notábel na estrutura dun fototransistor e un transistor é a cápsula do fototransistor, que é semitransparente ou totalmente transparente, así é sensíbel á luz.
O fototransistor conduce máis ou menos corrente do colector cando incide máis ou menos luz sobre as súas xunturas. Existen dúas versións de fototransistores: de transmisión e de reflexión.
Igual que no fotodíodo, o fototransistor ten un tempo de resposta moi curto, responde a cambios de luz moi rápidos, pero este entrega variacións moito maiores de corrente debido a unha amplificación que o fotodiodo non ten.
Os fototransistores poden utilizarse en lectores de cinta, tarxetas perforadas, en sensores de proximidade, etc.
Carso
miniatura|500px|Típica paisaxe cársica, en [[Minerve, Hérault, Francia.]]
Co nome de carso, carst ou karst (en italiano carso, en esloveno kras, en friulano cjars, en croata krš, en alemán Karst), coñécese unha forma de relevo orixinada por meteorización química de determinadas rochas, como a calcaria, a dolomía etc., compostas por minerais solúbeis en auga, fundamentalmente carbonato cálcico.
Etimoloxía
A palabra carso provén do topónimo Carso, nome italiano de Kras, rexión de Eslovenia de mesetas calcarias de configuración característica. A palabra foi xermanizada en karst cando o país formaba parte do Imperio austrohúngaro.
O concepto de carso (karst) foi introducido en 1893 polo xeógrafo serbio, especializado en xeomorfoloxía, Jovan Cvijić no seu libro Das Karstphänomen. Por iso na bibliografía xeolóxica internacional, o nome máis utilizado é karst.
Carsificación
O relevo das zonas cársicas está condicionado principalmente pola disolución das rochas; é o que se chama carsificación, carstificación ou karstificación. As reaccións químicas responsábeis da disolución dos carbonatos son as seguintes:
Obsérvese que do contido de bicarbonato, un átomo de carbono provén da matriz de calcaria e o outro procede do dióxido de carbono (principalmente de origen bioxénica, xa que a concentración deste último no solo é moito maior que na atmosfera). Estas dúas fontes tamén son diferenciábeis polos seus niveis de isótopos de carbono (segregación de carbono 13 nos seres vivos).
A disolución e, por tanto, a formación do relevo cársico, está favorecida por:
miniatura|400px|Relevo cársico na [[cordilleira Cantábrica. España.]]
Proceso de erosión cársica
miniatura|A auga acumúlase nas liñas de debilidade da rocha calcaria e disolve o [[carbonato cálcico.]] miniatura|O Torcal de [[Antequera (Málaga.]] miniatura|[[Estalactitas na cova de Valporquero (León).]] Un carso prodúcese por disolución indirecta do carbonato cálcico das rochas calcarias debido á acción de augas lixeramente ácidas. A auga acidifícase cando se enriquece en dióxido de carbono, por exemplo cando atravesa un solo, e reacciona co carbonato formando bicarbonato, que é moi solúbel. Hai outro tipo de rochas, as evaporitas, como por exemplo o xeso, que se disolven sen necesidade de augas ácidas. As augas superficiais e subterráneas van disolvendo a rocha e creando galerías e covas que, por afundimento parcial, forman dolinas e, por afundimiento total, forman canóns.
Existen outras moitas formas cársicas segundo se produzan na superficie ou polo contrario son formacións xeomorfolóxicas que aparecen en cavidades subterráneas. No primeiro caso denomínanse exocársicas:
E no segundo sentido, endocársicas (simas, sumidoiros, sifóns, foibas etc.).
Formación de estalactitas e estalagmitas
Cando a auga cargada de gas carbónico e pedra calcaria disolvida en forma de bicarbonato cálcico, chega a unha cavidade máis grande que as fisuras polas que pasou (fisuras e diáclases causadas polos movemntos tectónicos ou pola crioclastia en superficie, por exemplo), pode evaporarse lentamente e os sales disolvidos na auga chegan a cristalizar en determinadas circunstancias, por exemplo, ao gotear desde o teito dunha cova até o chan, formando estalactitas no teito, estalagmitas no solo e columnas, cando estas dúas formas chegan a unirse; ou, cando se estanca nunha cavidade, pódense formar xeodas.
Océano Ártico
Está situado no hemisferio norte, na súa gran maioría na rexión polar ártica. A Organización Hidrográfica Internacional recoñece o Ártico como un océano, se ben é chamado por parte da oceanografía mar Ártico Mediterráneo ou simplemente mar Ártico, clasificándoo como un dos mares mediterráneos do océano Atlántico. Por outro lado, o océano Ártico pode ser visto como o lobo norte do océano Mundial.
Case completamente envolvida por Eurasia e por América do Norte, o océano Ártico está parcialmente cuberto por xeo durante todo o ano: case por completo no inverno, se ben no comezo do século XXI a superficie cuberta por xeo é de só entre 1/3 e 1/2 a finais do verán. A temperatura e a salinidade do océano Ártico varían segundo esta cobertura de xeo se derrete e conxela; a media de salinidade é a máis baixa en comparación cos cinco grandes océanos, debido á baixa evaporación, ao fluxo pesado de auga doce de ríos e correntes, e a conexión limitada con augas oceánicas de salinidade máis elevada. No verán o nivel do xeo diminúe nun 50 %. O National Snow and Ice Data Center (NSIDC) usa datos de satélite para fornecer un rexistro diario da cobertura de xeo do Ártico e a taxa de fusión, en comparación cun período medio dos últimos anos.
Características
esquerda|miniatura|280px|A rexión ártica. A fronteira sur da rexión neste mapa está representada por unha [[isoterma vermella, con temperaturas medias inferiores aos 10 °C en xullo ao norte da mesma.]]
miniatura|305px|[[Batimetría e topografía do océano Ártico e as terras veciñas.]]
O océano Ártico ocupa unha bacía aproximadamente circular e cobre unha área de cerca de 14 056 000 km², case do tamaño da Federación Rusa, cun litoral de 45 390 km.
Está limitado polas masas terrestres da Eurasia, América do Norte, Groenlandia, e por varias illas.
Abrangue a baía de Baffin, os mares de Barents, de Beaufort, de Chukchi, de Siberia Oriental, o Groenlandia, a baía de Hudson, o estreito de Hudson, os mares de Kara, de Laptev, o mar Branco e outros corpos de auga tributarios.
Está ligado ao océano Pacífico a través do estreito de Bering e ao océano Atlántico a través do mar de Groenlandia e do mar do Labrador.
Os bordos do océano Glacial Ártico están repartidos entre diversos mares secundarios, separados por arquipélagos costeiros; de Escandinavia a Rusia e América do Norte sucédense o mar de Barents, o mar de Kara, o mar de Laptev, o mar de Siberia Oriental, o mar de Chukchi, o mar de Beaufort e o mar de Lincoln, ao norte da América. Limitado por soleira de pequena profundidade, o océano Ártico realiza pouquísimos intercambios con augas dos outros océanos.
Prehistoria
Segundo estudos realizados por especialistas da Universidade de Oxford (Inglaterra) e o Instituto Real de Holanda para a Investigación Mariña o océano Ártico hai uns setenta millóns de anos gozaba de temperaturas similares ás que hoxe en día se viven no mar Mediterráneo, con temperaturas duns 20 °C hai vinte millóns de anos.
Chegaron a estas conclusións mediante o estudo de materiais orgánicos atopados en lodo de illotes de xeo do ártico. Aínda non se sabe porque se daban estas temperaturas naqueles tempo pero crese que puido ser o efecto invernadoiro derivado dunha forte concentración de dióxido de carbono na atmosfera.
Clima
O océano está situado na zona de clima polar, en que as temperaturas mínimas poden baixar de -50 °C, existindo frío permanente e pouca variabilidade zonal. Os invernos son caracterizados por escuridade continua por mor da noite polar, e por condicións estables co ceo limpo. En verán hai sol de medianoite, ceos nubrado e ciclóns con neve ou choiva, aínda que de baixa intensidade. Ten lugar o fenómeno da aurora boreal.