cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simona Halep
2014
Comeza o ano colleitando a primeira derrota dende setembro contra Madison Keys, que se esta dando a coñecer no Sydney International. No Aberto de Australia acadou a rolda de cuartos, onde caeu coa eslovaca Dominika Cibulková, tras derrotar a Katarzyna Piter, Varvara Lepchenko e Jelena Janković. Foi a súa primeira aparición nos cuartos dun grand slam e, tras a cita australiana, entrou no top 10 da clasificación WTA.
O 16 de febreiro derrota a Angelique Kerber na final do Torneo de Doha, acadando o seu primeiro "Premiere 5". Con eses puntos mais os que suma nos cuartos de final en Indian Wells (BNP Paribas, por razóns comerciais), colócase como número cinco mundial.
No Mutua Madrid Open cae na final ante Maria Sharapova, deixando polo camiño a Ana Ivanović e Petra Kvitová. En Roma ten que retirarse por lesión na segunda rolda. Chega a Roland Garros situada na cuarta posición mundial, fai un excelente torneo vencendo a Alisa Kleybanova, Heather Watson, María Teresa Torró Flor, Sloane Stephens, Svetlana Kuznetsova e Andrea Petkovic, para repetir na final a mesma sorte que pouco antes en Madrid, ante Sharapova nunha final de tres horas.
En Wimbledon acada un excelente resultado, chegando a semifinais, onde unha lesión no xeonllo lle puxo en bandexa a vitoria á revelación do torneo, Eugenie Bouchard. Xusto despois da cita londiniense marcha a Romanía para participar na primeira edición do Bucarest Open, onde consegue o seu segundo título da tempada ó impoñerse a Roberta Vinci.
Clasificación en Torneos WTA
Lenda.
A - Non participou.
C - Rolda Clasificatoria
R - Ronda
CF - Cuartos de Final
SF - Semifinais
F - Final
RR - Round Robin (Liguiña)
1 Significa os torneos disputados en Doha. 2 Significa os torneos disputados en Dubái.
Ajrú
Ajrú é o segundo disco de estudio da cantante galega Mercedes Peón, publicouse no ano 2003.
Comunidade foral
Comunidade foral é a denominación que recibe a organización como Comunidade a rexión de Navarra desde 1982, e que reflicte a singularidade do seu réxime de autogoberno baseado nos dereitos históricos recoñecidos pola disposición adicional primeira da Constitución española de 1978. Esta disposición di o seguinte:
Actualmente, os únicos territorios de España con réxime foral en vigor son as deputacións provinciais do País Vasco e a comunidade foral de Navarra.
Diferenza entre a foralidade en Navarra e no País Vasco
A denominación de Comunidade foral aplícase unicamente a Navarra. Aínda que o País Vasco tamén posúe un sistema foral propio, este é aplicado a cada unha das tres provincias vascas por separado (Áraba, Biscaia e Guipúscoa), pero non á Comunidade Autónoma Vasca no seu conxunto. Por este motivo, aínda que os gobernos das distintas provincias teñen o nome de deputacións forais (Deputación Foral de Áraba, Deputación Foral de Biscaia e Deputación Foral de Guipúscoa), o País Vasco non se denomina "Comunidade Foral" senón "Comunidade Autónoma". No caso de Navarra, a Deputación Foral de Navarra transformouse en 1984 no Goberno de Navarra, permitindo así a denominación de Comunidade Foral a Navarra.
A foralidade navarra e vasca na España das autonomías
Tras a restauración democrática, a Constitución Española dotou de autonomía ás comunidades que formaban a unidade constitucional. Así se fixo coas provincias vascas de Biscaia e Guipúscoa, que perderon os seus foros tras a Guerra civil española, por ser consideradas provincias traidoras ao réxime. No caso de Áraba, esta provincia mantivo os seus foros durante o franquismo, polo que o status de foralidade simplemente foi reafirmado.
En cambio, no caso de Navarra non foi necesario dotarlle desa autonomía porque xa a tiña en virtude da citada lexislación de 1841, cando deixou de ser un reino para converterse nunha Deputación Foral dentro do Reino de España. Como sinalou o propio Tribunal Constitucional, constituír nunha comunidade foral con réxime, autonomía e institucións propias, de acordo cos trazos propios do réxime foral navarro. Este acceso á autonomía á marxe das determinaciones do Título VIII da Constitución, amparábase plenamente na Disposición Adicional primeira. Isto confirmaríao o propio artigo 2.1.
As sentenzas do Tribunal Constitucional 16/1984, de 6 de febreiro e 104/1990, de 20 de setembro, fan referencia á vía peculiar de acceso ao réxime autonómico navarro, precisamente amparándose na disposición que se está analizando."
Efectos da foralidade
A denominación como foral reviste características especiais máis aló das puramente nominativas, sendo o privilexio máis destacable o que permite a Navarra e a Áraba, Biscaia e Guipúscoa a xestión dos seus propios impostos, mediante o sistema do Convenio e o Concerto Económico. Con este sistema, tanto Navarra como o País Vasco quedan exentas do sistema de financiamento autonómico español.
Chopo
O termo chopo pódese referir a:
Tesouro de Caldas de Reis
O tesouro de Caldas de Reis é un conxunto de 36 pezas por un total de 14,9 kg de ouro de máis de 20 quilates pertencente á Idade de Bronce galaica e con concomitancias coas Illas Británicas, Irlanda, Bretaña e Centroeuropa. A súa datación oscilou dende o Bronce Final ata os que defenden que se inclúa no Bronce Inicial (cronoloxicamente cara ao 1900-1800 a.C.).
O tesouro de Caldas fai pensar nunha certa comunidade cultural coas fisterras europeas e dunha sociedade estruturada de xeito xerárquico baixo elites que comezaban a monopolizar as relacións comerciais e a acumulación de riqueza. Bouza Brey, quen o deu a coñecer, di que o tesouro non foi o agocho dun ourive local afirmou: "Mejor nos inclinamos por creerlo riqueza tribal oculta ante peligro de invasión enemiga". Blanco Freijeiro nega esta hipótese: "Este tesoro de Caldas no pudo ser, pues, ... la riqueza de una tribu ocultada ante un enemigo invasor", aínda que non aventura unha hipótese alternativa.
Representa, hoxe por hoxe, a maior acumulación de ouro de toda a Prehistoria europea.
Historia
O tesouro apareceu na zona das Silgadas, inmediata a Caldas, en 1940. O 20 de decembro, varios homes estaban colocando esteos para unha viña nun terreo acabado de rozar, cando Amalio Touceda Devesa, ó facer un burato na terra, observou que co ferro que estaba a cravar saía un pedazo de ouro. Xunto cos outros obreiros que traballaban con el, escavaron e atoparon o tesouro só a uns 20 cm de profundidade. O tesouro estaba directamente na terra, sen recipiente ningún.
Os descubridores decidiron calar o achado e proceder á súa venda ós poucos, pero foron descubertos en xuño de 1941 pola Garda Civil, que procedeu a intervir o que lles quedaba e avisar ós expertos. O 21 do mesmo mes, Fermín Bouza-Brey, como Comisario provincial de Escavacións Arqueolóxicas, xunto a Manuel Lois Vidal e Benxamín Valladares Salgado, acudiron ó cuartel da Garda Civil e recoñeceron o valor histórico e arqueolóxico do achado. Ese mesmo día depositaron o tesouro no Banco de España de Pontevedra.
Descrición
O tesouro que hoxe se conserva está formado por catro tipos de obxectos:
Recentemente descubriuse outro tesouro, este dentro da cidade, que se deu en denominar Tesouro de Caldas II, algo posterior ó principal. Está formado por un aplique cónico e 53 finas láminas enroladas en forma de pequenos tubos, que se supón proceden dun diadema de liñas que foi troceada.
Jennifer Garner
Traxectoria
É filla de Patricia Ann English, unha profesora, e de Billy Jack Garner, un enxeñeiro químico; é a mediana de tres irmás, Melissa Garner Wylie e Susannah Garner Carpenter. Aos tres anos comezou a tomar clases de ballet, que continuou durante durante 9 anos. Aínda que admitiu que lle encantaba bailar, nunca tivo a ambición de converterse en bailarina de ballet. Aos catro anos o traballo do seu pai na Union Carbide fixo que se trasladaran a Charleston, Virxinia Occidental, onde Jennifer residiu ata iniciar os estudos na universidade.
Os seus pais eran moi estritos e non permitían a Jennifer nin ás súas irmás usar maquillaxe, ir ao cine nin perfora-las orellas .(Jennifer fíxoo no 1999 pero non o mantivo moito tempo).
En 1990 graduouse no Instituto George Washington (Charleston), onde tocaba o saxofón. Entón matriculouse na Denison University (Grandville, Ohio) para estudar enxeñaría química, coma o seu pai, pero disfrutaba máis actuando que coa ciencia, polo que a súa meta foi a interpretación.
Traxectoria profesional
En Nova York Jennifer gañaba uns 150$ á semana como suplente nunha obra dramática. Foi entón cando conseguiu o seu primeiro papel de televisión na película se TV Zoya, baseada na novela de Danielle Steele. Os seus seguintes traballos como actriz foron en dúas series con escaso éxito, Significant Others e Time of Your Life; e en dúas longametraxes da produtora Hallmark Hall of Fame, incluída a película de 1997 Rose Hill, baseada no best-séller For the roses, de Julie Garwood.
No 1996 apareceu nun capítulo da serie da NBC (National Broadcasting Company) Lei e orde. Interpretaba o papel dunha xove estudante que comezaba a saír co Detective Rey Curtis.
Posteriormente, mudouse aos Ánxeles (California), onde estivo traballando nun restaurante ata que foi elixida para o papel de Hannah Bibb na serie da Warner Bros Felicity. Foi no set de rodaxe desta serie onde coñecería ao seu futuro marido Scott Foley. Ela interpretaba o papel da súa moza na serie. miniatura|200px En 1999 interpretou un pequeno papel no episodio Pool da serie The Pretender.
No 2000, apareceu na película Colega, ónde está o meu coche?, interpretando á moza de Ashton Kutcher.
No 2001 fixo de enfermeira no filme épico Pearl Harbor, xunto co seu futuro marido Ben Affleck. Neste mesmo ano, o produtor da serie Felicity, J. J. Addams, propúxolle protagonizar o novo proxecto que estaba a preparar para a ABC. Fixo o casting e foi a escollida para meterse na pel da protagonista, Sidney Bristow, na serie de drama e espionaxe Alias. A serie foi un éxito e Jennifer Garner foi galardoada co premio á mellor actriz de serie dramática nos Globos de Ouro de xaneiro de 2002. Alias comezara uns meses antes, polo que o premio concedéuselle con só a metade da temporada emitida. A serie estivo 5 anos en antena, rematando o 22 de maio de 2006. Esta última temporada foi máis breve debido ao seu embarazo, o cal tivo que ser incluído na historia da serie. O seu soldo pasou de 45.000 $ nos primeiros episodios a 150.000 $ nos últimos capítulos. Ademais estivo nomeada ata en catro ocasións consecutivas nos Globos de Ouro como mellor actriz protagonista e outras catro nos premios Emmy. Gañou o premio Screen Actors Guild (sindicato de actores estadounidenses) na súa 11ª edición, como mellor actriz.
En marzo de 2005, Jennifer dirixiu In Dreams, un episodio da serie Alias que se emitiu en maio dese ano. Durante a última temporada de Alias, Jennifer foi á vez actriz protagonista e produtora da serie.
Proteína A/G
A proteína A/G é unha proteína de fusión recombinante que combina os dominios de unión á IgG da proteína A e a proteína G. Utilízase para a purificación de proteínas e a medición de anticorpos. A proteína A/G contén catro dominios de unión ao Fc da proteína A e dous da proteína G, dando lugar a unha masa final de 50 460 daltons. A unión da proteína A/G é menos dependente do pH que a proteína A, pero polo demais ten as propiedades aditivas das proteínas A e G.
A proteína A/G únese a todas as subclases de IgG humanas, o que a fai útil para purificar anticorpos policlonais ou monoclonais IgG, cuxas subclases non foron determinadas. Ademais, únese á IgA, IgE, IgM e, en menor medida, IgD. A proteína A/G tamén se une a todas as subclases de Ig de rato, pero non se une a IgM, IgA de rato ou albumina sérica. Isto permite que a proteína A/G se use para a purificación e detección de anticorpos IgG monoclonis de rato, sen interferencias das IgA, IgM e albumina sérica. Os anticorpos monoclonais de rato teñen comunmente unha máis forte afinidade coa proteína quimerica A/G que coa proteína A ou coa proteína G. A proteína A/G foi tamén utilizada para a purificación de IgG de macaco. A proteína A/G tamén se une ás proteínas de unión ao ADN Ku e PARP-1.
Outras proteínas que se unen a anticorpos
Ademais da proteína A/G, outras proteínas bacter ianas que se unen a inmunoglobulinas, como a proteína A, proteína G e proteína L tamén se usan comunmente para purificar, inmobilizar ou detectar inmunoglobulinas. Cada unha destas proteínas que se unen a inmunoglobulinas teñen un diferente perfil de unión a anticorpos en canto á porción do anticorpo que é recoñecido e a especie e tipo de anticorpo.
Middelsee
miniatura|O Middelsee O Middelsee foi un antigo brazo de mar situado en Frisia (Países Baixos) que constituía en orixe o esteiro do río De Boarn.
Vilar do Monte, Santa Baia de Búbal, Carballedo
Vilar do Monte é un lugar da parroquia de Santa Baia de Búbal, no concello de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña once habitantes (sete mulleres e catro homes).
Toponimia
O topónimo está relacionado co latín, derivado de. Do monte, por estar situado nun monte, do latín.
A Graña do Vilar, Cambás, Aranga
A Graña do Vilar é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
The Bright Lights of America
The Bright Lights of America é o sexto álbum da banda estadounidense de punk rock Anti-Flag, publicado o 1 de abril de 2008 a través do selo RCA Records. A meirande parte do disco apareceu no MySpace do grupo o día 24 de marzo. Este traballo é bastante diferente dos anteriores, sendo o primeiro en contar cunha sección de cordas e coros de nenos. A banda foi criticada por este feito, xa que afastouse bastante do seu estilo habitual.
Pazo do Fontelo
O Pazo do Fontelo é unha antiga mansión barroca do século XVIII emprazada no núcleo tradicional do Fontelo, na parroquia de Aiazo do concello coruñés de Frades. Ten recibido outras designacións, especialmente Casa de Ramos ou Pazo de Ramos, se ben hoxe en día, e debido á división da súa propiedade, resulta máis axeitado referirse ao mesmo pola localización.
Características
Unha única nave compón o pazo orixinal. Duns 25 metros de longo por outros 12 de ancho, o pazo foi ergueito en cachotaría de xisto e granito con ornamentación barroca traballada en cantaría nos esquinais, linteis, xambas e soleiras. Na fachada oeste eríxese unha prominente cheminea de cachotaría. Ademais dos máis de 600 m² de vivenda principal, engadíanse outras construcións complementarias nas inmediacións do mesmo, tales como hórreos ou alpendres, a maioría hoxe desaparecidos. No inicio da súa construción, houbo dificultades co tipo de solo do soar, no que non se atopaba un substrato firme para os alicerces, problema que se solucionou coa creación dun grande leito de madeira carbonizada. A súa construción tería sido ordenada arredor do cambio de século do XVII para o XVIII, sendo así finalizada esta na primeira metade do XVIII. No Pazo de Fontelo estableceuse daquela a liñaxe dos Ramos, unha adiñeirada familia, con múltiples terras en propiedade, moi ben colocadas na sociedade galega do momento e coñecidos polos seus contactos e influencias nas elites galegas e españolas do momento. Os cabezas de familia foron ben coñecidos, sobre todo, por manifestar activamente apoio a Carlos María Isidro de Borbón durante as guerras carlistas do século XIX. Naquela hora, O Fontelo era unha vila que actuaba como centro socioeconómico na contorna de Aiazo e as súas inmediacións. O pazo dos Ramos erixíase sobre a vila, destacando pola súa prominencia e envergadura. Antes de se constituír Frades como municipio, O Fontelo funcionaba como núcleo administrativo para diferentes aspectos, sendo a Casa de Ramos o principal lugar para calquera trámite.
A comezos do século XX, partillas de herdanzas deron lugar á división da mansión en varias vivendas, á vez que estas pasaron a mans doutras familias tras seren vendidas. Dúas divisións internas transformaron a nave principal en tres vivendas contiguas, sendo a orixe de diversas remodelacións que alterarían para sempre a estrutura e moitas das características orixinais do edificio. A día de hoxe consérvase a nave principal, tanto con modificacións internas como externas. Estas últimas dificultan a apreciación do pazo a simple vista, xa que en aparencia semellan diferentes casas e alpendres de materiais e revestidos variados. Porén, a súa fachada oeste, coa súa prominente cheminea e unha xanela no primeiro andar que conserva a ornamentación en cantería, e a día de hoxe a característica máis rechamante do Pazo do Fontelo.
Leopoldo II de Bélxica
Leopoldo II, nado en Bruxelas o 9 de abril de 1835 e finado en Laeken o 17 de decembro de 1909, foi o segundo rei dos belgas. Era o segundo fillo do rei Leopoldo I, a quen sucedeu en 1865, permanecendo rei ata a súa morte. Foi irmán da emperatriz Carlota de México e curmán da raíña Vitoria I do Reino Unido.
O réxime da colonia africana de Leopoldo II, o Estado Libre do Congo, tornouse un dos escándalos internacionais máis infames da virada do século XIX. O Informe de Casement, de 1904, escrito polo cónsul británico Roger Casement, levou á cadea e á punición de oficiais brancos que foran responsábeis de matanzas a sangue frío durante unha expedición de recolección de caucho en 1903 (incluíndo un individuo belga de que matase a tiros polo menos 122 congoleses).
O Estado Libre do Congo inclúe unha área enteira hoxe coñecida pola República Democrática do Congo. Amigo de Henry Morton Stanley, o rei pediulle que o axudase a dar entrada á petición do territorio. El administrouno como a súa posesión privada, considerándose un empresario astuto, tendo pasado unha semana en Sevilla a estudar os rexistros españois do seu comercio coas súas colonias de América Latina.
Casamento
O día 22 de agosto de 1853, en Bruxelas, Leopoldo II desposou a arquiduquesa María Henriqueta de Austria (1836-1902). Tiveron catro fillos:
Dise que Leopoldo II foi cliente da casa de sadomasoquistas "Rose Cottage", de Mary Jeffries, en Hampstead, un suburbio de Londres.
Intento de asasinato
O día 15 de novembro de 1902, ao final da cerimonia en memoria da falecida consorte de Leopoldo II, o anarquista italiano Gennaro Rubinno intentou asasinar o rei, que estaba nunha carruaxe. Disparou tres tiros, mais todos errados. Rubinno foi detido inmediatamente.
Reinado
Entre as construcións están as estufas reais nos terreos do Castelo de Laeken, a Torre xaponesa, o Pavillón chinés, o Museo do Congo en Tervuren (hoxe chamado Museo Real de África Central), o Cinquantenaire e a estación de tren de Antuerpen. Tamén construíu a Villa des Cedres en Saint-Jean-Cap-Ferrat, na Riviera francesa, que é un xardín botánico no presente.
En 1900, doou a maior parte das súas propiedades á nación belga.
O autor e xornalista estadounidense Adam Hochschild, no seu libro King Leopold's Ghost, escribiu que houbo un "grande esquecemento" despois de que o rei trasladou a posesión da súa colonia a Bélxica. Hochschild recorda que, na súa visita ao Museo Real de África Central na década de 1990, non se mencionaba nada a respecto das atrocidades cometidas no Estado Libre do Congo. Outro exemplo dado por Hochschild é o monumento, en Blankenberge, dun colono a "traer a civilización" a un neno negro aos seus pés, ilustrando máis o "grande esquecemento".
Morte
Leopoldo II morreu aos setenta e catro anos de idade, e o seu corpo foi enterrado na cámara mortuaria real, da Igrexa da Nosa Señora, no Cemiterio de Laeken.
-692
Outros
Historia ano a ano
Vostok 2
Características
A misión de Vostok 2 foi realizar a segunda misión orbital tripulada. O equipamento da cápsula incluía o soporte vital, comunicación por radio e televisión para monitorizar o estado do cosmonauta, grabadoras e experimentos biolóxicos. Os obxectivos do voo foron investigar os efectos no corpo humano da exposición prolongada á microgravedade e estudar a capacidade de traballo en órbita de humanos en microgravedade. A diferenza de Gagarin, Titov si tomou o control manual da súa cápsula pero sufriu de mareo espacial.
A cápsula reentrou na atmosfera o 7 de agosto e Titov tocou terra sen problemas ás 7:18 GMT cerca de Krasniy Kut, en Saratov, tras exectarse da cápsula a uns quilómetros de altura, tal como estaba previsto.
Cesáreo Corbal
Cesáreo Corbal Lema, nado en Berdeogas (Dumbría) o 26 de febreiro de 1884 e finado en Vigo o 7 de decembro de 1952, foi un médico galego. miniatura|Placa no [[Edificio Banco de Vigo|Edificio do Banco Pastor.]]
Traxectoria
Durante a Segunda República formou parte da directiva do Partido Republicano Conservador. Durante a Guerra Civil foi mobilizado, traballando no hospital que se instalou no terreo dos xesuítas de Teis.
Fixo unha labor altruísta, asistindo aos que non tiñan medios para pagarlle, o que lle valeu o sobrenome de "o médico dos pobres".
Casou dúas veces e tivo tres fillos (do primeiro matrimonio).
Recoñecementos
miniatura|Placa catalogada. En 1926, sendo Honorato Fernández alcalde de Lavadores, puxéronlle o seu nome a rúa que vai dos Caños cara o Monte da Guía. Na fachada do Edificio Banco Pastor hai unha placa na súa memoria. O escultor Francisco Asorey fíxolle un monumento, instalado no Cemiterio de Pereiró en 1953.
Reimerswaal
Reimerswaal é un concello e unha cidade perdida ao suroeste dos Países Baixos, na provincia de Zelandia. A cidade de Goes conta con 21.327 habitantes (2008) e unha superficie de 243,08 km² (dos cales 141,11 son de auga). Dos núcleos de poboación do concello destaca a cidade Yerseke, coñecida polo comercio dos mexillóns e as ostras e Kruiningen polo antigo transbordador de Kruiningen Perkpolder (en servizo até 2003). O municipio de Reimerswaal xurdiu en 1970, a partir da fusión dos municipios de Krabbendijke, Kruiningen, Rilland-Bath, Waarde e Yerseke.
A cidade de Reimerswaal
O nome do concello provén da antiga cidade de Reimerswaal. Esta vila recibira os seus dereitos de cidade en 1374, máis finalmente foi destruída por reiteradas inundacións, abandonándoa os seus últimos habitantes en 1374, da cidade xa non queda nada. Estaba localizada no que hoxe é o norte do concello, ao leste de Oosterschelde, na terra que hoxe se coñece como "Verdronken Land van Reimerswaal" (Terras anegadas de Reimerswaal).
Iridoviridae
Iridoviridae é unha familia de virus con xenomas de ADN bicatenario. Os hóspedes naturais destes virus son anfibios, peixes, invertebrados, entre os cales están, entre outros, os insectos lepidópteros e ortópteros. Hai actualmente 12 especies nesta familia, dividida en dúas subfamilias e 5 xéneros.
Taxonomía
Grupo: ADN bicatenario Orde: Non asignado
-694
Outros
Historia ano a ano
Iridoviridae
Taxonomía
Outra especie é o shrimp haemocyte iridescent virus (virus iridescente do hemocito de camarón).
Estrutura
Os virións desta familia son icosaédricos con número de triangulación (T) = 189–217, 120–350 nm de diámetro e están constituídos por tres dominios: unha cápside proteinácea externa, unha membrana lipídica intermedia e un núcleo ou core central que contén complexos ADN-proteína. Algúns dos virus teñen tamén unha envoltura externa. A presenza ou ausencia dunha envoltura depende de se estes se evaxinan da membrana celular (virus envoltos) ou están dispostos formando conxuntos paracristalinos dentro do citoplasma da célula hóspede e despois son liberados por lise celular (virus sen envoltura).
O xenoma linear varía en lonxitude entre as 150 e 303 quilobases. Contén secuencias terminais e redundantes e está permutado circularmente.
Os membros desta familia difiren no seu grao de metilación do xenoma. O xénero Chloriridovirus e Iridovirus carecen dun xenoma altamente metilado. Ao contrario, os membros dos xéneros Lymphocystivirus, Megalocytivirus e Ranavirus teñen xenomas cun 25% dos seus residuos de citosina metilados por unha ADN metiltransferase codificada polo virus.
Expresión xénica
Igual que os virus herpes, a transcrición ocorre en tres etapas: inmediata-temperán, atrasada-temperán e tardía. Hai indución positiva e mecanismos de retroalimentación negativa en cada etapa, mediados por produtos das outras etapas.
Replicación
As partículas víricas entran na célula e prodúcese a decapsidación. O ADN viral é transportado ao núcleo celular, onde é transcrito pola ARN polimerase II do hóspede modificada polo virus. Mentres, detense a síntese macromolecular do hóspede.
O ADN parental produce un xenoma que é despois o molde para a replicación no citoplasma. Fórmanse grandes concatémeros de ADN viral por recombinación no citoplsma. O empaquetamento dos novos xenomas nos virións ocorre no citoplasma e o virus é liberado por evaxinación desde a membrana da célula ou por lise.
Patoxénese
Sábese pouco sobre a patoxénese dos iridovirus. Porén, a patoxénese depende da temperatura, o que fai que os iridovirus estean confinados en hóspedes poiquilotermos e non poidan infectar hóspedes de "sangue quente".
Hóspedes
Os membros da familia Iridoviridae infectan principalmente invertebrados, pero tamén algunhas especies de vertebrados, como algúns peixes, anfibios e réptiles.
Reiner Klimke
Reiner Klimke, nado en Münster o 14 de xaneiro de 1936 e finado na mesma cidade o 17 de agosto de 1999, foi un deportista en equitación alemán, que gañou seis medallas de ouro e dúas de bronce en doma clásica nos Xogos Olímpicos, un récord para os deportes hípicos que foi superado posteriormente. Participou en seis olimpíadas entre 1960 e 1988, excluídas as de 1980 que foron boicoteadas pola República Federal Alemá.
Traxectoria deportiva
Gañou o ouro por equipos en 1964, 1968 (ambos sobre Dux), 1976 (sobre Mehmed), 1984 e 1988 (ambos con Ahlerich), e o ouro individual en 1984 sobre Ahlerich.
As súas dúas medallas de bronce foron en eventos individuais en 1968 e 1976. Klimke tamén tivo un récord no Campionato do Mundo, gañando seis medallas de ouro: dúas individuais en 1974 con Mehmed e en 1982 con Ahlerich, e catro por equipos: 1966, 1974, 1982, 1986.
Nos campionatos de Europa foi o campión individual en 1967, 1973 e 1985 e participou en sete equipos gañadores por Alemaña Occidental (1965, 1973, 1983 e 1985 entre outros). Klimke tamén competiu no concurso completo a comezos da súa carreira. Foi membro do equipo gañador por Alemaña Occidental no concurso de tres días por equipos nos Campionatos de Europa de 1959, e finalizou 18.º no concurso individual nos Xogos Olímpicos de 1960. Tamén gañou un Grand Prix na competición de salto ecuestre en Berlín.
Vida persoal
Reiner Klimke era fillo dun psicólogo e unha neuróloga. Coa súa esposa Ruth, tamén destacada amazona, tivo tres fillos: Ingrid, Rolf e Michael. Ingrid compite en concurso completo e doma clásica e gañou unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 2008, vinte anos despois da última medalla olímpica do seu pai. Michael tamén compite a nivel de Grand Prix en doma clásica.
Klimke non só cabalgaba e adestraba, senón que dirixiu unha firma de avogados e formou parte de varias directivas, incluído o Comité de Doma Clásica da Federación Internacional de Deportes Ecuestres.
Faleceu dun ataque cardíaco aos 63 na súa cidade natal. Antes da súa morte estaba a planear a súa participación nos Xogos Olímpicos de 2000.
Master and Commander: The Far Side of the World
Master and Commander: The Far Side of the World é un filme estadounidense de 2003 coescrito, producido e dirixido por Peter Weir, que está ambientado nas guerras napoleónicas. O argumento do filme e as personaxes están baseados nas novelas do autor Patrick O'Brian. Está protagonizado por Russell Crowe como Jack Aubrey, capitán da Mariña Real, e Paul Bettany como o Dr. Stephen Maturin, o cirurxián da nave. O filme, cun orzamento de $150 millóns, foi coproducido por 20th Century Fox, Miramax Films, Universal Pictures e Samuel Goldwyn Films, e foi estreado o 14 de novembro de 2003. Tivo unha recadación de $212 millóns en todo o mundo.
O filme foi ben recibido pola crítica. Na 76ª edición dos Óscar, foi nomeado en 10 categorías, incluíndo a de mellor filme. Gañou en dúas categorías, mellor fotografía e mellor edición de son e perdeu en tódalas outras categorías fronte a The Lord of the Rings: The Return of the King.
José Caamaño
O nome José Caamaño pode referirse a:
As Leiras, Cambás, Aranga
As Leiras é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 12 eran mulleres.
-695
Outros
Historia ano a ano
Panasonic
Panasonic (en xaponés: パナソニック株式会社) é unha compañía multinacional xaponesa con sede en Kadoma, Xapón, anteriormente denominada Matsushita Electric Industrial Co., Ltd. Forman parte do grupo as marcas Sanyo, JVC, Kenwood Holdings, Inc., Quasar (entreprise), Ramsa, Rasonic e Technics.
Atomismo
miniatura|250px|[[Leucipo de Mileto, o primeiro filósofo grego que desenvolveu unha teoría do atomismo.]] O atomismo, é unha teoría física e filosófica que xurdiu en Grecia durante o século V a.C., aínda que talvez moito antes, que propón unha concepción dun universo descontinuo, composto de materia e de baleiro. Segundo os atomistas, os átomos que compoñen o universo son todos da mesma substancia. Son indivisíbeis e non difiren os uns dos outros máis que pola súa forma, a súa posición e o seu movemento.
O atomismo oponse ao monismo.
Grecia
Segundo o atomismo mecanicista de Leucipo e Demócrito, os átomos son unhas partículas materiais indestrutíbeis, desprovistas de cualidades, que non se distinguen entre si máis que pola súa forma e dimensión, e que polas súas diversas combinacións no baleiro constitúen os diferentes corpos.
Esta concepción da natureza era absolutamente materialista, e explicaba todos os fenómenos naturais en termos de número, forma e tamaño dos átomos. Incluso reduciu as propiedades sensoriais das cousas ás diferenzas cuantitativas dos átomos.
Aristóteles rechazou a idea atomística co argumento de que non pode existir o baleiro subxacente entre as partículas. Segundo a doutrina aristotélica, a materia está constituída de forma continua, é dicir, que non pode dividirse en partes irredutíbeis.
Para evitar o determinismo mecanicista, criticado por Aristóteles, Epicuro sostén que todo o que existe está composto de átomos indivisíbeis, que se moven aleatoriamente no baleiro e poden combinarse entre si para formaren agregados de materia. A alma en particular sería un destes agregados de átomos, e non unha entidade espiritual, (o que explica especialmente ben, despois, o seu discípulo Lucrecio, que introduce a tese de que os átomos caen no baleiro e experimentan por si mesmos unha declinación que lles permite encontrarse). Desta forma trátase de impoñer unha certa orde é idea orixinal que supoñía que as cousas se formaban cun movemento caótico de átomos).
Lucrecio
"Cómpre termos antes o noso primeiro principio   Nada é creado nunca divinamente da nada.      …    Nada se aniqulia; todas as cousas retornan,    Por división, aos corpos primeiros da materia''".
O mundo non resulta así máis que da matieria e do azar. A natureza é libre, sen mestre, sen deuses, e nós somos libres, como todos os animais.
O atomismo de Lucrecio, que retoma o de Epicuro, que á súa vez tomara dos filósofos presocráticos, especialmente de Leucipo, (contra 460 - 370.C.), e Demócrito, é evidentemente unha intuición sen confirmación e non ten moito que ver co atomismo moderno. Os átomos nin son indivisíbeis, nin eternos, nin absolutamente plenos. Pero o anticipa hai máis de vinte séculos. Haberá que esperar a Torricelli, e despois a Pascal, para demostrar a existencia do baleiro, a Mendeléev (1869) para a clasificación dos átomos, e ao século XX para a física cuántica.
Este atomismo é un materialismo, "un dos máis radicais de toda a Antigüidade", escribe Conte-Sponville, "haberá que esperar ao século XVIII, e máis, pare encontrar unha couse aproximada". O exame da natureza e a súa explicación (naturae species ratioque), formulación catro veces citada por Lucrecio no seu poema exclúe toda teoloxía, todo idealismo, todo espiritualismo.
O atomismo aparece na filosofía grega como un intento de superar as dificultades lóxicas para explicar o cambio das cousas consideradas na Escola eleática. Afirma o que esta mesma afirma e pode afirmar tamén o que esta nega, facéndose así máis comprensiva como teoría. Non hai disxuntiva entre ser e non ser, senón ambas as cousas, só que o ser non é efectivamente tal, isto é, espazo e baleiro. Esta simultaneidade dos contrarios constitúe a fonte do movemento. Esta teoría atómica percorre con tal fluidez o tránsito do ser ás cousas, suprime de golpe tantos obstáculos para a comprensión mecánica e matemática do universo, que desde entón se converteu en modelo para calquera investigación racional da natureza.
Tamén se presenta como afín ao pluralismo de Anaxágoras ou de Empédocles (século V a.C.). Anaxágoras consideraba que todo estaba feito de partículas elementais chamadas homeomerías conceptualmente diferentes (aínda que moi similares) aos átomos de Leucipo e Demócrito, mentres que Empédocles afirmaba que case todas as cousas (non os ollos, por exemplo) están compostas por algún (ou algúns) dos catro elementos, a saber: aire, auga, terra e lume.
No seu libro La déduction relativiste (1925), o filósofo das ciencias Émile Meyerson escribe: "A atomicidade é, en efecto, como é ben sabido, unha concepción moi antiga. Nacida en Grecia e arredores, máis ou menos simultaneamente cos comezos da física, xoga, nesta ciencia, un gran papel, sexa en primeiro plano, sexa despois, segundo que as vicisitudes da evolución do pensamento dean máis ou menos luz ás manifestacións do descontinuo".
Idade Media e Renacemento
Na Idade Media, a pesar da oposición xeral ao atomismo baseada en consideracións teolóxicas, e sobre todo pola forte influencia de Aristóteles, esta doutrina foi mantida por Guillerme de Conches e Nicolás de Autrecourt.
A teoría cobra novo auxe nos séculos XV e XVI, coincidindo coa crítica ao aristotelismo, coas ideas de Nicolás de Cusa e Giordano Bruno.
Giordano Bruno dota ao seu atomismo de vitalismo (atomismo vitalista), nun poema en latín titulado De minimo (Do mínimo), datado en 1591. O átomo é o centro da vida, é un punto onde vai inserirse a alma do mundo. En 1591, en Frankfurt, Bruno escribiu en latín dous poemas sobre a mónada: De triplici minimo (Do triplo mínimo) e De monade, numero et figura (Da mónada, o número e a figura). Chama mínimo ou mónada a unha entidae indivisible que constitúe o elemento mínimo das cousas materiais e espirituais. A mónada, que se corresponde co punto das matemáticas e co átomo da física, é ese ser primitivo, inaprensíbel, de natureza tanto corporal como espiritual, que enxendra, por relacións recíprocas, a vida do mundo. É unha individualización extrínseca da divindade; existencia finita, é un aspecto da esencia infinita. Deus, mínimo e máximo, é a mónada suprema de onde saen eternamente unha infinidade de mónadas inferiores.
Nesta época debatéronse os problemas inherentes á doutrina atomista: dificultade lóxica de admitir que exista unha porción de materia que non se poida dividir e as dificultades de explicar a diversidade das propiedades físicas e químicas dos corpos, alcanzando un punto culminante coa renovación de Gassendi, que considera o atomismo como a hipótese máis razoábel para a explicación dos fenómenos da natureza. Así mesmo é innegábel a influencia que adquiriu máis tarde nas orixes da teoría atómica científica.
O corpuscularismo dos séculos XVII e XVIII
Sen seren forzosamente atomistas, Galileo, Boyle e Newton admitían a existencia de pequenas partículas de materia na natureza. En 1646, Johannes Magnenus, un francés, escribiu un libro titulado Democritus reviviscens sive de atomis (Demócrito revivido, ou do átomo).
O atomismo científico
A teoría atómica moderna, científica, con base experimental, foi formulada por Dalton na súa obra New System of Chemical Philosophy (1808-1827), na que fai a primeira representación simbólica dos sistemas de átomos e dá unha táboa de masas atómicas.
Dalton tomou como punto de partida unha serie de evidencias experimentais coñecidas na súa época:
Para explicar estes feitos, propuxo as seguintes hipóteses:
A contribución de Dalton non foi propoñer unha idea asombrosamente orixinal, senón formular claramente unha serie de hipóteses sobre a natureza dos átomos que sinalaban a masa como unha das súas propiedades fundamentais, e preocuparse por probar tales ideas mediante experimentos cuantitativos.
A física cuántica, é un atomismo?
Desde a física cuántica, a tese reducionista de que átomos e baleiro son as dúas entidades que constitúen a materia é problemática. Kuhlman resume así o paradoxo: pero
De todos os xeitos, segundo Kuhlman, incluso a primeira tese podería refutarse, porque non hai, na física de partículas moderna, campos e partículas que sexan entidades fundamentais.
Hipálaxe
A hipálaxe é unha figura retórica, consistente na aplicación dun complemento oracional a unha parte que non lle corresponde.
É unha figura estilística do compoñente morfosintáctico, que actúa por alteración da concordancia.
Universidade Monash
A Universidade Monash (en Monash University, ou simplemente Monash) é unha universidade pública, con campus localizados en Australia, Malaisia, Suráfrica, a India, Italia e a China.
Foi fundada en 1958 e debe o seu nome a Sir John Monash, un destacado xeneral e líder australiano. Unha das súas frases máis célebres está escrita ao longo dun camiño entre o Robert Blackwood Hall e o Performing Arts Centre no campus de Clayton: "Adopta como o teu credo fundamental aquilo que te equipe para a vida, non soamente para o teu propio beneficio, senón para o de toda a túa comunidade".
O lema da universidade es Ancora imparo (en italiano), que significa "aínda estou aprendendo", unha frase atribuída a Michelangelo. miniatura|255px|Acelerador de partículas na Facult. de Física. A universidade foi clasificada como a mellor da Australia para os cursos de enxeñaría, física e química.
É unha das maiores universidades de Australia, co cerca de 55 000 estudantes, e está clasificada entre as cinco mellores universidades do país.
En 2009 foi elixida como a 45ª mellor universidade do mundo.
Alumnos destacados
Monash ten unha longa lista de antigos alumnos que destacaron nunha ampla gama de áreas. 1 100 graduados dasta universidade figuran entre as 13 200 biografías das persoas máis notábeis de Australia na edición 2008 de quen é quen en Australia.
Entre eles encóntranse:
1072
Outros
Historia ano a ano
Woyzeck
miniatura|Texto orixinal con esbozos dos personaxes do doutor e o capitán realizado polo autor Woyzeck é unha obra teatral de Georg Büchner que comezou a escribir a mediados de 1836 e que á súa morte en 1837 permanecía inconclusa, nun estado moi fragmentario. Postumamente varios autores, editores e tradutores completárona con numerosas e diferentes versións que se levaron aos escenarios. Constitúe unha das obras máis representadas e influentes do repertorio teatral alemán, que deixou unha fonda pegada no teatro alemán do século XX. A versión galega que data de 1984, traducida por Manuel Lourenzo e dirixida por Xúlio Lago, foi a primeira montaxe do Centro Dramático Galego.
Historia e fontes
Considerado un precursor do expresionismo, Büchner relata na obra os efectos deshumanizadores dos poderes sociais, seguindo a Woyzeck, un soldado explotado polos doutores e os oficiais do exército. Denominada "traxedia da clase obreira", é un exemplo temperá de peza protagonizada polos obreiros na literatura moderna alemá.
A peza publicouse por vez primeira en 1879, nunha versión moi modificada realizada polo editor Karl Emil Franzos, porén a primeira montaxe non foi ata o 8 de novembro de 1913 no Residenztheater de Múnic. A historia baséase vagamente na vida de Johann Christian Woyzeck, un rapaz que queda orfo moi novo e que para subsistir traballa nunha fábrica de perrucas, pero non é quen de se adaptar e ingresa no exército, e acabou matando a Christiane Woost, unha viúva coa que vivía, e finalmente foi decapitado en público o 27 de agosto de 1824. Consérvanse 31 escenas sen numerar da man de Bürcher escritas en folios tamén sen numerar e que se asocian a catro estapas de desenvolvemento diferente, sen que quede claro como as quería organizar, aínda máis moitas das escenas son moi curtas e sen elaborar. O seu irmán Ludwig non incluíu o manuscrito na edición das obras completas que publicou en 1850 por consideralo ilexible. Anos despois o editor Franzos tratou quimicamente as follas para facelas lexibles de novo e publicou unha versión moi modificada en Georg Büchner: Sämmtliche Werke und handschriftlicher Nachlaß, dándolle ao personaxe principal o nome de Wozzeck por un erro de transcrición. En 1909 Paul Landau publicou outra versión en Georg Büchners gesammelte Schriften que foi a que Alban Berg tomou como base para a súa ópera Wozzeck.
Giardia
Giardia é un xénero de protozoos flaxelados anaeróbicos parasitos que colonizan e se reproducen no intestino delgado de varios vertebrados, causando a xiardíase. A especie deste xénero que infecta os humanos é Giardia lamblia (=G. intestinalis=G. duodenalis). O seu ciclo de vida alterna entre un trofozoíto que nada activamente e un quiste resistente infectivo. Giardia xa foi descrito polo microscopista holandés Antoni van Leeuwenhoek en 1681. O nome do xénero procede do apelido do zoólogo francés Alfred Mathieu Giard.
Características
Como outras diplomónadas, Giardia ten dous núcleos, cada un con catro flaxelos asociados, e carece tanto de mitocondrias coma de aparato de Golgi. Porén, posúen un sistema endomembranoso complexo e relictos mitocondriais, chamados mitosomas. Os mitosomas non se usan para a síntese de ATP como farían as mitocondrias, senón que están implicados na maduración de proteínas de ferro-xofre. As sinapomorfias do xénero Giardia inclúen células con orgánulos duplicados, ausencia de citostomas, e disco adhesivo ventral.
Infección e síntomas
miniatura|esquerda|250px|Micrografía electrónica de varrido do [[intestino delgado dun roedor xerbilino infestado por Giardia na que se observa a superficie da mucosa case enteiramente cuberta polos trofozoítos adheridos a ela.]]
Giardia vive dentro do intestino de humanos infectados e outros animais. Os individuos poden infectarse inxerindo ou poñéndose en contacto con alimentos contaminados, o solo ou auga. O parasito Giardia atópase en superficies e produtos contaminados por feces dun portador infectado.
Os síntomas, que poden aparecer dous días despois da infección, inclúen diarreas violentas, exceso de gas, cambras abdominais e estomacais, malestar estomacal e náuseas. Como resultado prodúcese deshidratación e perda de nutrientes, o que pode necesitar un tratamento inmediato. A infección típica nun individuo pode ser leve e resolverse sen tratamento, e durar entre 2–6 semanas, aínda que ás veces pode durar máis e ser grave. É posible a coexistencia co parasito (os síntomas atenúanse), polo que o individuo convértese nun portador e pode transmitirllo a outros. A xiardíase fai que as vilosidades do intestino delgado se atrofien e se aplanen, o que ten como resultado unha mala absorción intestinal. Pode persistir unha intolerancia á lactosa despois da erradicación de Giardia do tracto dixestivo.
Sistemática
Describíronse unhas 40 especies deste xénero en diferentes animais, peroi moitas delas son probablemente sinónimas. Actualmente, recoñécense cinco ou seis especies morfoloxicamente distintas. Giardia lamblia (=G. intestinalis, =G. duodenalis) infecta a humanos e outros mamíferos, G. muris encóntrase noutros mamíferos, G. ardeae e G. psittaci en aves, G. agilis en anfibios e G. microti en ratiños arvicolinos. Outras especies descritas (pero non validadas) son as da lista. Para discriminar entre especies de Giardia desenvolvéronse probas moi específicas de PCR e de detección con sondas xenéticas. O máis común e rápido é identificalas por microscopia e técnicas de inmunofluorescencia.
Os estudos xenéticos e bioquímicos mostraron que había unha gran heteroxeneidade en Giardia lamblia, que contén probablemente polo menos oito liñaxes ou especies crípticas.
Jeļena Ostapenko
miniatura|dereita|Jeļena Ostapenko en xuño de 2017.
Giardia
Xenoma
A primeira diplomónada á que se secuenciou o xenoma foi un illado de Giardia (WB). Tiña un xenoma de 11,7 millóns de pares de bases de estrutura compacta que codificaba un metabolismo e maquinarias celulares básicas. Actualmente, están a secuenciarse os xenomas de varios outros illados de Giardia e de diplomónadas (os patóxenos de peixes Spironucleus vortens e S. salmonicida).
Jeļena Ostapenko
Jeļena Ostapenko, nada en Riga o 8 de xuño de 1997, é unha tenista profesional letoa.
Giardia
Xenoma
Un segundo illado (a ensamblaxe B) procedente de humanos foi tamén secuenciado xunto con especies procedentes de porcos (a ensamblaxe E). O xenoma contén uns ~5000 xenes. A ensamblaxe E está máis estreitamente relacionada coa ensamblaxe A que coa B. Atopáronse varios rearranxos cromosómicos.
Jeļena Ostapenko
Traxectoria
En 2017 gañou o Torneo de Roland Garros, cando estaba no posto 47 da WTA.
Silepse
Exemplos
''Con esta miña gaitiña as nenas hei de enganar.''
Outros artigos
Zeugma
Tepurziya
Tepurziya foi unha cidade da zona raiana entre os hititas e Mitanni que se formou sobre o século –XVI e caeu baixo influencia de Mitanni, ata que a finais do século -XV foi sometida ao Imperio Hitita. Sobre o -1360 o rei Tushratta de Mitanni favoreceu unha revolta nela. Suppiluliumas I, que probabelmente aínda só era príncipe herdeiro hitita, foi á zona e derrotou aos rebeldes.
Toupa europea
A toupa europea (Talpa europaea) é un membro da familia Talpidae, mamíferos da orde Insectivora de vida subterránea, escavando pequenas galerías no chan. Hai toupas en América do Norte, Europa e Asia. A toupa que habita en Galicia é a Toupa ibérica (Talpa occidentalis).