cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Detroit de 1986
Resumo
O americano Eddie Cheever, na súa única carreira de F1 da tempada, tomou o asento de Patrick Tambay no Carl Haas Lola, Tambay non estaba plenamente recuperado das súas lesións no Gran Premio do Canadá en Montreal. Haas intentara conseguir ao lendario Mario Andretti, pero, ao parecer por mor das pelexas entre a FISA e a CART, negóuselle a solicitude de licenza para Andretti. Cheever cualificou décimo, e retirouse a pouco máis de media carreira cunha espiga da roda rota.
Como se esperaba, os pilotos tiveron dificultades para atopar agarre nas sesións do venres, xa que o circuíto urbano temporal necesitaba tempo para conseguir un pouco de goma. O piloto de Williams Nigel Mansell foi o único en baixar dos 1:40. Nun magnífico sábado, Mansell e Senna agardaron o seu momento, esperaron ata a metade da sesión dunha hora para saír á pista. Senna amañouse para conseguir unha pista despexada, e rexistrou unha marca de 1:38.301. Mansell quedou segundo logo de que Alain Prost estrelarase na chicana, e Senna logrou a pole por máis de medio segundo.
O domingo presentouse cálido e húmido, con probabilidades de choiva. Ao principio, Senna liderou sobre Mansell na primeira curva, e René Arnoux de Ligier pasou por diante de Nelson Piquet no segundo Williams.
A partir da volta 3, o brasileiro perdeu unha marcha cando entraba na primeira curva, e o Williams de Mansell atacou polo liderado.
Para o final da quinta volta, a vantaxe de Mansell era de 4,3 segundos. pero as súas pastillas de freo traseiras estaban demasiado frías e convertéronse en cristal, Senna foi capaz de acercarse de novo ata el. E na volta 8, volveu tomar o liderado.
Senna inmediatamente comezou a afastarse, mentres Mansell caeu na clasificación. Na volta 14, con 6´5 segundos de vantaxe, Senna meteuse de repente en boxes cunha picada lenta no seu pneumático traseiro dereito. Malia un rápido cambio, volveu no oitavo lugar, a vinte segundos do novo líder, René Arnoux.
Arnoux mantivo o liderado tres voltas antes de ter que entrar en boxes para cambiar pneumáticos. O seu compañeiro de equipo en Ligier Jacques Laffite, correndo co composto máis duro de pneumáticos Pirelli, tomou o liderado. Aos 42 anos, foi a primeira vez que Laffite lideraba unha carreira en máis de tres anos, e a última vez na súa carreira.
Logo da súa parada na volta 14, Senna empezou a labrarse o seu camiño de regreso á parte dianteira, adiantando aos mellores pilotos da época. Pasou a Michele Alboreto na volta 15, a Stefan Johansson na volta 17, a Arnoux cando fixo a súa parada dos pneumáticos na volta 18, a Prost na volta 28, e a Mansell na volta 31. Cando Laffite tamén se detivo para cambiar os pneumáticos na volta 31, Piquet converteuse no quinto líder diferente da carreira, e Senna subiu ata o segundo lugar, só 1,7 segundos por detrás.
Con eles dous na fronte, Piquet chegou a liderar por 3,5 segundos, Senna dedicouse polo momento, a seguir ao seu compatriota. Logo de oito voltas na cabeza, Piquet entrou a cambiar pneumáticos, e Senna recuperou o primeiro lugar.
Os 18,4 segundos de parada de Piquet foi máis lenta que a do seu compañeiro de equipo Mansell, pero cando regresou á pista, o dúas veces campión levouse levaba o coitelo entre os dentes. Corría segundo detrás de Senna, Piquet marcou a volta rápida da carreira na volta 41, pero cunha parada en boxes dez segundos máis rápida que Piquet, Senna foi capaz de reter o liderado.
Na seguinte volta, a 42, Piquet estrelouse con forza na curva a esquerda antes da última chicana. Terminou na barreira de pneumáticos, ileso, pero co seu coche nunha posición moi precaria. O guindastre, presente por esa mesma razón, non foi capaz de mover o coche. Arnoux, agora 16.6 segundos por detrás era segundo, rebaixou un segundo por volta a vantaxe de Senna durante cinco voltas, mentres que unha bandeira de cor amarela mostrábase na curva onde Piquet estrelouse. Cando retiraron a bandeira amarela, Arnoux saíu desviado e golpeou o Williams abandonado de Piquet! O francés considerou que o seu coche non sufrira danos, e tratou de volver á pista, pero fíxoo xusto diante de Thierry Boutsen no seu Arrows, provocando o a retirada de ambos coches.
Moi pouco característico dunha carreira de rúa, Piquet, Arnoux e Boutsen foron os únicos pilotos en toda a tarde que se retiraron debido a accidentes.
A falta de 17 voltas para o final, Senna lideraba sobre Prost por 27 segundos, e o motor TAG do McLaren estaba perdendo potencia. Laffite foi capaz de pechar a brecha con Prost, e rapidamente o Ligier adiantouno acadando o segundo lugar. Senna chegou a meta cunha vantaxe de 30 segundos, na súa primeira vitoria nos Estados Unidos, e a única vitoria en América do fabricante de motores francés Renault.
Taraxacum
Taraxacum é un gran xénero de plantas con flor da familia Asteraceae nativo de Eurasia e Norteamérica, pero con dúas especies que se estenderon por case todo o mundo, T. officinale (o mexacán ou leitaruga) e T. erythrospermum, que foron importadas de Europa e propagáronse despois como plantas silvestres. Estas dúas especies son comestibles. . Igual que outros membros da familia Asteraceae, teñen pequenas flores todas xuntas formando unha inflorescencia arredondada en capítulo. Moitas especies de Taraxacum producen sementes asexualmente por apomixe, na cal as sementes se orixinan sen polinización, dando lugar a unha descendencia que é xeneticamente idéntica á planta parental.
Etimoloxía
A palabra latina Taraxacum crese que deriva da voz do idioma persa tharakhchakon ou talj chakuk ( تلخ چکوک ), que significa "herba amarga" e que probablemente designa un certo tipo de chicoria. O científico persa Al-Razi arredor do 900 d.C. escribiu "the tarashaquq é como chicoria". O científico persa e filósofo Ibn Sīnā arredor do ano 1000 d.C. escribiu un capítulo dun dos seus libros sobre o Taraxacum. Ata o ano 1000 o vocablo non pasou ao latín medieval a través do médico persa Avicena. Xerardo de Cremona, ao traducir do árabe ao latín arredor de 1170, ortografouno tarasacon. Non obstante, outra etimoloxía que se lle atribuíu é a súa procedencia das palabras gregas taraxos, mal, doenza, e akon, remedio, en alusión ás súas propiedades medicinais.
Descrición
As especies de Taraxacum son plantas con raíz primaria, perennes, herbáceas, nativas de áreas temperadas do hemisferio norte. O xénero contén moitas especies que xeralmente (ou no caso dos triploides, obrigadamente) se reproducen por apomixe, orixinando en moitas poboacións locais e endemismos.
En xeral, as súas follas son de 5 a 25 cm de longo ou incluso maiores, simples, dentadas e forman unha roseta basal sobre o nacemento da raíz primaria. O pseudantio (inflorescencia en capítulo) é de cor amarela a laranxa, e está aberta durante o día, pero péchase pola noite. As inflorescencias están situadas sobre un talo oco (escapo) que xeralmente non ten follas e ten de 1 a 10 cm ou máis de altura desde as últimas follas. Os talos e follas exsudan un látex branco leitoso cando rompen. Unha roseta basal destas plantas pode producir varios talos florais á vez. As inflorescencias en capítulo son de 2 a 5 cm de diámetro e constan enteiramente de lígulas. A medida que os capítulos maduran orixinan cabezas esféricas cheas de sementes que conteñen moitos froitos dunha soa semente chamados aquenios. Cada aquenio está unido a un conxunto de finos pelos semellante a un paracaídas, o papo, que facilita que o vento os arranque da planta e os leve ás veces a grandes distancias.
O capítulo está rodeado de brácteas (ás veces confundidas con sépalos) dispostas en dúas series. As brácteas internas están erectas ata que as sementes maduran, despois dóbranse para permitir a dispersión das sementes. As brácteas externas están a miúdo dobradas cara atrás, pero permanecen apertadas nas plantas das seccións Palustria e Spectabilia. Nalgunhas especies cae o papo peloso dos aquenios, que está formado por sépalos modificados. Entre o papo e o aquenio hai un taliño ou pedicelo que os une, que se alonga a medida que o froito madura. Este taliño despréndese do aquenio bastante facilmente, separando a semente do "paracaídas".
Dispersión das sementes
miniatura|dereita|Segmento da fibra do papo mostrando as barbas.
Varias especies de Taraxacum son plantas ruderais dispersoras de sementes que colonizan rapidamente o solo perturbado, especialmente o mexacán (T. officinale), que foi introducido en gran parte do mundo temperdo. Despois de acabada a floración, a inflorescencia do mexacán seca durante un ou dous días. Os pétalos e estames secos caen, as brácteas dóbranse para atrás e a inflorescencia ábrese tomando forma esférica. As sementes son levadas polo vento.
Clasificación
O xénero é taxonomicamente complexo, e algúns botánicos divídeno nunhas 34 macroespecies e unhas 2 000 microespecies; porén, outros botánicos só aceptan unhas 60 especies.
Historia
Os Taraxacum evolucionaron hai uns 30 millóns de anos en Eurasia. Atopáronse sementes fósiles de †Taraxacum tanaiticum do  Plioceno do sur de Belarús. Foron utilizados polos humanos como alimento e herba medicinal en gran parte da historia. "Eran ben coñecidos polos antigos exipcios, gregos e romanos, e foron utilizados na medicina tradicional chinesa durante uns mil anos. Probablemente chegaron a Norteamérica no Mayflower, non como polisóns senón traídos a mantenta polas súas propiedades medicinais". miniatura|dereita|As follas lembran a un dente de león, de aí que en moitos idiomas se lle chame dente de león ao mexacán.
Comestible
Os Taraxacum encóntranse en todos os continentes e foron recollidos para a alimentación desde a prehistoria, pero as variedades cultivadas para o consumo son principalmente nativas de Eurasia. É unha planta perenne e as súas follas volven crecer da base da raíz se esta está intacta. Para facer as follas máis agradables ao padal, adoitan escaldarse para eliminar o amargor, ou refogarse de igual modo que as espinacas. As follas e gromos destas plantas formaron parte de pratos da cociña tradicional de Caxemira, eslovena, sefardí, chinesa e coreana. En Creta, cómense as follas dunha variedade chamada 'Mari' (Μαρί), 'Mariaki' (Μαριάκι) ou 'Koproradiko' (Κοπροράδικο), crúas ou cocidas, en ensaladas. T. megalorhizon, unha especie endémica de Creta, cómese da mesma maneira; encóntrase só a elevadas altitudes (1 000 a 1 600 m) e en sitios ermos, e denomínase alí pentaramia (πενταράμια) ou agrioradiko (αγριοράδικο).
As follas de mexacán conteñen moitas vitaminas e minerais, especialmente as vitaminas A, C e K, e son boas fontes de calcio, potasio, ferro e manganeso.
Alimento para a vida silvestre
As sementes de Taraxacum son unha importante fonte de alimento para certos paxaros.
Son tamén importantes para as abellas do hemisferio norte, xa que lles proporcionan unha importante fonte de néctar e pole ao inicio da estación. Estas plantas son utilizadas como alimento por larvas de varias especies de lepidópteros. Tamén come o seu néctar a ninfálida Boloria euphrosyne, unha das primeiras bolboretas que aparecen na primavera.
Usos medicinais
Historicamente o mexacán foi aprezado polas súas variadas propiedades medicinais, e contén varios compostos farmacoloxicamente activos. O mexacán utilízase como remedio herbal en Europa, Norteamérica e a China. Foi utilizado como herba medicinal para tratar infeccións, problemas biliares e de fígado, e como diurético.
Perigos
miniatura|dereita|Os mexacáns son considerados unha planta invasora en Alasca, onde posperan durante as longas horas de luz diúrna do verán desas latitudes e chegan a ser moi altos, como este espécime de 85 cm.
O pole dos mexacáns pode causar reaccións alérxicas cando se come ou reaccións adversas na pel en individuos sensibles. Tamén se informou de casos de dermatite de contacto causada pola súa manipulación, probablemente debido ao látex que soltan os talos e follas. Debido ao seu alto contido en potasio, os mexacán poden incrementar o risco de hipercalemia cando se toman con diuréticos que conservan o potasio.
Beneficiosa en xardinería
En xardinería considérase son plantas beneficiosas, teñen moitos usos e mesmo son boas plantas para acompañar a outras nos xardíns. As súas raíces soben nutrientes para as plantas de raíces pouco profundas e engaden minerais e nitróxeno ao solo. Tamén se sabe que atraen insectos polinizadores e liberan gas etileno, que axuda a que as froitas maduren.
Mala herba
A especie T. officinale está cualificada como mala herba nalgunhas xurisdicións, e considérase unha molestia en zonas residenciais e céspedes de parques en Norteamérica. É tamén unha mala herba importante en agricultura e causa danos económicos significativos debido á infestación que crea en moitos cultivos agrícolas en todo o mundo.
Fonte de caucho natural
Os mexacáns segregan látex cando os seus tecidos se cortan ou rompen, aínda que no tipo silvestre o látex producido é pouco e pode variar moito. Usando métodos de cultivo modernos e técnicas de optimización, os científicos do Instituto Fraunhofer para a bioloxía molecular e ecoloxía aplicada (IME) de Alemaña desenvolveron un cultivar que é axeitado para a produción industrial de caucho ou goma natural. O látex producido mostra as mesmas cualidades que o caucho natural das árbores do caucho. En colaboración con Pneumáticos Continental, o IME está construíndo unha instalación piloto. En maio de 2014, programáronse as primeiras probas de pneumáticos prototipo feitos con mesturas de caucho de mexacán en estradas públicas que se prevé facer ao longo dos seguintes anos.
The River
The River é unha serie estadounidense de temática paranormal que se estreou o 7 de febreiro de 2012 nos Estados Unidos. A serie emitiuse na canle americana ABC. Foron producidos oito episodios para a primeira temporada. A serie emitiuse dende o 7 de febreiro de 2012 ata o 20 de marzo de 2012. O 11 de maio de 2012, ABC cancelou oficialmente a serie.
Sinopse
O famoso explorador Dr. Emmet Cole (Bruce Greenwood) foi na busca da "maxia" na profundidade do Amazonas, pero desaparece misteriosamente. O segredo da súa desaparición está aí fóra, agardando a ser descuberto. Seis meses despois, o seu fillo Lincoln (Joe Anderson); quen mantiña unha difícil relación co seu pai, está listo para soterrar o pasado, pero a baliza do barco do seu pai acende de súpeto. Ante a insistencia da súa nai (Leslie Hope), Lincoln únese a ela na procura do seu pai. Para financiar o rescate, acordan co astuto ex-produtor, Clark Quitely (Paul Blackthorne) gravar a expedición e emitila en televisión como un documental. Na expedición atópanse vellos amigos como a filla dun cámara desaparecido, Lena Landry (Eloise Mumford), o mecánico do Magus, Emilio Valenzuela (Daniel Zacapa)e o garda de seguridade, o capitán Kurt Brynildson (Thomas Kretschmann).
Gregorio Colmenero Fernández
Traxectoria
En 1942 aparece na guerrilla baixo as ordes de Mario Rodríguez Losada. A finais dos anos corenta era membro do destacamento Santiago Carrillo da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia comandado por Evaristo González Pérez. Pola delación de Jesús Costoya, o 20 de abril de 1949 milicianos do destacamento e enlaces foron rodeados en dúas casas nas aforas da aldea do Piricallo na parroquia de Chavaga (Monforte de Lemos) por forzas da Garda Civil de Ponferrada ao mando do comandante Miguel Arricivita. Produciuse un combate que tivo como resultado a súa morte xunto a doutros tres guerrilleiros: Evaristo González Pérez "Rocesvinto", Guillermo Morán García "Asturiano", e Julián Acebo Alberca "Guardiña".
Antiinflamatorio
miniatura|Vello anuncio de [[aspirina, antiinflamatorio non esteroideo, nunha farmacia de Tui.]] En medicina e en farmacia, o termo antiinflamatorio aplícase ao medicamento ou ao procedrmento médico usados para previr ou diminuír a inflamación dos tecidos.
Medicamentos antiinflamatorios
No caso dos medicamentos, o mecanismo polo cal actúan xeralmente é o de impedir ou inhibir a biosíntese dos seus axentes mediadores, principalmente os denominados eicosanoides ou derivados do ácido araquidónico.
Hai dous grandes grupos de fármacos antiinflamatorios: esteroideos e non esteroideos. Tamén existe o grupo de fármacos antirreumatoides modificadores da enfermidade (FARME) e algúns outros fármacos con propiedades antiinflamatorias leves, como certos antihistamínicos e os usados para o tratamento da gota, aínda que non son estritamente antiinflamatorios.
Procedementos antiinflamatorios
Os procedementos antiinflamatorios son en xeral medidas físicas, como repouso e inmobilización, hipotermia ou crioterapia localizada, elevación e compresión da extremidade afectada, e que xeralmente se recomendan aplicar en forma primaria e inmediata. Son de uso moi común para tratamentos de lesións en deportistas.
Santutxu
250px|thumb|Situación do barrio na cidade de [[Bilbao.]] Santutxu é un barrio do distrito de Begoña da cidade de Bilbao. Ten unha superficie de 8,06 km² e unha poboación de 33.346 habitantes (2008).
Limita ao norte con Begoña, Iturrialde, Solokoetxe e Atxuri, ao sur con Bolueta, ao leste con Txurdinaga e ao oeste con Abusu.
Estación de Castejón de Ebro
Situación ferroviaria
Na estación conflúen as seguintes liñas férreas de largo ibérico:
Historia
A estación foi inaugurada o 16 de maio de 1861 coa apertura do tramo Tudela-Caparroso da liña férrea que pretendía unir Zaragoza con Navarra por parte da Compañía del Ferrocarril de Zaragoza a Pamplona. Esta última non tardaría en unirse coa compañía do ferrocarril de Zaragoza a Barcelona dando lugar á compañía dos Ferrocarriles de Zaragoza a Pamplona y Barcelona. En 1863, a liña Castejón-Bilbao impulsada pola Compañía del Ferrocarril de Tudela a Bilbao sumouse á anterior convertendo a localidade en nó ferroviario. En 1878, todas estas compañías remataron absorbidas por Norte.
En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a integración de Norte na recentemente creada Renfe. Ese mesmo ano púxose en funcionamento a Castejón-Soria, liña de vía única, sen electrificar que pretendía acurtar os traxectos entre Madrid e Pamplona.
Dende o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é o titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Sitúase ao norte do centro urbano. Posúe un amplo edificio para viaxeiros formado por unha estrutura de dúas plantas, de base rectangular, de aspecto clásico e simétrico. Forma unha especie de illa rodeado por un gran número de vías. Posúe cinco plataformas, dúas a cada lado do edificio e outras tres centrais. A estas últimos accédese grazas a varios pasos subterráneos. O complexo ferroviario conta ademais, cunhas vinte vías, moitas delas mortas. Nunha destas vías consérvase en non demasiado bo estado de conservación un prototipo de RENFE coñecido como o platanito.
Dispón de venda de billetes, punto de información, sala de espera, aseos e servizos adaptados para as persoas con discapacidade. No exterior, nun dos laterais do edificio de viaxeiros existe un aparcadoiro habilitado.
Longa distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
Media distancia
Actualizado a 8 de xullo de 2016.
El Pla de Santa Maria
El Pla de Santa Maria é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
Tancredi
Tancredi é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini con libreto en italiano de Gaetano Rossi, que xa colaborara co compositor en La cambiale di matrimonio (1810), L’equivoco stravagante (1811), e volvería facelo en Semiramide (1823). O texto está baseado na obra Tancrède (1759) de Voltaire. Foi estreada o 6 de febreiro de 1813 no Gran Teatro La Fenice de Venecia. A pesar de que Rossini a compuxo inicialmente cun final feliz, finalmente deulle un final tráxico para emular o Tancredi orixinal de Voltaire.
Tancredi, un melodrama heroico, é a primeira obra importante de Rossini e, xunto con L'italiana in Algeri, que foi composta o mesmo ano, vaino facer moi célebre e famoso cando contaba con tan só 21 anos. A obra tivo unha longa e brillante carreira en Europa e foi, para os teatros alemáns, o punto de partida dunha invasión da ópera italiana contra o cal se revelaron Weber e posteriormente Wagner.
A partitura incluíu importantes innovacións: por unha banda, os concertantes son máis frecuentes e duran máis que na ópera seria herdada do século XVIII; por outra banda, Rossini substituíu a aridez do recitativo secco por recitativos máis curtos nos que a orquestra apoia á voz e se mestura con ela: cómpre salientar en particular o papel dos instrumentos de vento que realzan a liña vocal.
Sobre todo, o xenio melódico do músico subliña o lugar predominante do canto que, de entrada, se transforma no modo de expresión musical máis natural e profundo. A célebre aria cavatina Di tanti palpiti cantada por Tancredi (mezzosoprano coloratura) no primeiro acto da obra é un bo exemplo.
A sinxeleza só é aparente. A melodía rossiniana esixe, de entrada, un dominio perfecto da vocalización, xa que esta non é de ningún xeito unha ornamentación inútil, senón un elemento fundamental da expresión. E, sen lugar a dúbidas, só adquindo consciencia desta reforma introducida por Rossini na ópera seria -daquela sometida aos abusos das coloraturas e a cadencias improvisadas- é posible atopar en Tancredi as fontes do bel canto puro e desfrutar dos seus refinamentos vocais.
Esta ópera é pouco representada, nas estatísticas de Operabase aparece no posto número 162 das óperas representadas no período 2005-2010, sendo a 53.ª en Italia e a sexta de Rossini, con 19 representacións nese período.
Manuel Ventura Figueroa
miniatura|Estatua de Manuel Ventura Figueroa no campus da USC Manuel Ventura Figueroa Barreiro, nado en Santiago de Compostela o 21 de decembro de 1708 e finado en Madrid o 3 de abril de 1783, foi un político e eclesiástico galego.
Traxectoria
Foi Arcebispo de Laodicea (na actual Turquía) e Patriarca das Indias Occidentais. Ademais da súa vida eclesiástica desempeñou un relevante papel na vida política da época chegando a ser o home de confianza do Rei Carlos III. Foi designado Gobernador do Consello de Castela e da Cámara de Castela. Foi un dos fundadores do Banco de San Carlos, considerado un dos predecesores do actual Banco de España.
Negociou en segredo e asinou xunto co Cardeal Valenti o Concordato de 1753 entre o Rei Fernando VI e o papa Bieito XIV que, a pesar de non responder ás expectativas do propio rei que se resistía a validalo, confería un maior poder á autoridade real sobre a eclesiástica dentro da Monarquía Española.
Fundación Manuel Ventura Figueroa
A Fundación Manuel Ventura Figueroa, cuxa creación data de 1784 (é polo tanto a fundación máis antiga de España), foi instituída polos seus herdeiros para dar cumprimento ao seu testamento onde expresaba a súa vontade de que o seu patrimonio fose utilizado para dar estudos e dotes aos seus parentes pobres.
Dende 2002 convócanse anualmente bolsas para a axuda ao estudo destinadas aos parentes do fundador que cumpran os requisitos esixidos polo Padroado da fundación.
Medicina Familiar e Comunitaria
miniatura|250px|Centro de Saúde de [[Taboadela (Ourense).]] A Medicina Familiar e Comunitaria, tamén denominada Medicina de Familia e Comunitaria, é unha especialidade médica recoñecida en España desde 1978. O seu ámbito de actuación é a Atención Primaria de Saúde.
Características
A especialidade xorde a partir da necesidade de reformar o sistema sanitario público español (Sistema Nacional de Saúde) seguindo as directrices da Lei Xeral de Sanidade, coa intención de potenciar de maneira clara o primeiro nivel de atención dos pacientes en contacto co sistema sanitario. Para iso necesitábanse profesionais adecuados ás novas necesidades, con capacidade real de resolución de problemas de saúde á cabeceira do doente, o que ademais supón mellorar a eficiencia do sistema sanitario, ao resolver practicamente o 90% dos problemas de saúde neste nivel, derivando a outros niveis do sistema os problemas de saúde que, pola súa complexidade ou requerimintos tecnolóxicos, necesiten outros recursos.
Os médicos de atención primaria traballan cunha visión do enfermo holística, integral e biosicosocial. A atención baséase no doente, e non na enfermidade, na familia ou o contorno máis inmediato do paciente como condicionantes do estado de saúde, introducíndose unha visión comunitaria da medicina, a partir dunha análise da comunidade, a cal pode actuar como fonte de enfermidade ou como medio terapéutico, desde onde se pode actuar con medidas preventivas e de promoción da saúde. A actuación sobre a poboación é lonxitudinal (ao longo da vida do doente) e inclúe tanto a atención na consulta como no domicilio ou dentro dos diferentes recursos sociais (escolas, residencias de anciáns etc.).
Para poder conseguir este perfil de profesional, o ámbito de coñecementos da medicina de familia é moi amplo e inclúe practicamente todas as áreas médicas e cirúrxicas, de psiquiatría e de xestión sanitaria, sendo a capacidade de intervención sobre os problemas de saúde só limitada polos propios coñecementos e aptitudes do profesional e polas limitacións estruturais e de medios técnicos de que se dispoña.
O acceso á formación en medicina de familia e comunitaria é parte do posgrao, a partir do programa MIR (Médico Interno Residente) que ten unha duración de catro anos. A medicina de familia e comunitaria está abrindo o camiño cara á universidade, para poder constituír unha área de coñecementos propia no currículo da licenciatura de medicina.
Os principios básicos da especialidade foron claramente sinalados por moits autores, entre os cales se conta Ian McWhinney. Aínda que outros médicos axudadoron a consolidar un corpo de coñecementos, un marco epistemolóxico propio, que lle permite obter identidade e poder ser recoñecida como unha verdadeira especialidade médica.
Noutros países
O propio nome da especialidade é motivo de controversias, aínda cando teñan programas de formación semellantes, non necesariamente iguais. Os General Practitioners de Suecia ou do Reino Unido son exemplo diso, ou a "Medicina Xeral Integral" (3 anos de estudo) que implementan os modelos de saúde cubano e venezolano no primeiro nivel de atención. En Venezuela é un posgrao universitario que ten unha duración de tres anos, avalado polo "Instituto de Altos Estudios en Salud Pública Dr. Arnoldo Gabaldón" do Ministerio do Poder Popular para a Saúde.
Onze d'Or
Dende 1991 tamén concede un premio ao mellor adestrador europeo do ano.
Dende 2015 o trofeo premia ao mellor xogador francés e ao mellor adestrador francés.
Ans de Tellado, Paleo, Carral
Ans de Tellado é un lugar da parroquia de Paleo, no concello de Carral, na comarca da Coruña. Segundo o INE en 2016 tiña 43 habitantes (22 mulleres e 22 homes).
Xeografía
O lugar de Ans de Tellado atópase no camiño que vai entre a vila de Carral e o río Barcés. Está atravesado pola estrada N-550 e a carón dos tres camiños a Santiago de Compostela que se entretecen pola bisbarra: un polo Val de Barcia e San Pedro de Rubieiro, o segundo pola actual estrada N-VI e o terceiro e máis antigo, o chamado inglés, que discorre por Sarandós (Abegondo), As Travesas e Hospital de Bruma, xa en Mesía.
Toponimia
O topónimo está constituído por dous elementos. O etnotopónimo (de etnia, Ans) fai referencia ao asentamento da familia Ans no seu traslado dende a veciña parroquia de Orto (Abegondo) a finais do século XVIII, formándose coma un pequeno núcleo de poboación dependente da vila de Carral.
O elemento de referencia a unha edificación (Tellado), pode facer referencia a enterramentos con cuberta de tégulas, tipo tellado, similares a outros atopados nas proximidades, ben nos montes do Xalo ou en Lavandeiras, na veciña Cerceda.
Historia
As seguintes referencias son un extracto do libro ''Os Ans de Ans de Tellado. Xenealoxía dun apelido'' :
dereita|miniatura|Primeira referencia escrita do apelido e do topónimo «…como yo Juan Dans, vecino de la feligresías Dans…», 1514. A primeira referencia documentada do lugar de Ans data dun rexistro notarial de xaneiro de 1514, no que comparece Juan Dans, «'c'omo yo Juan Dans, vecino de la feligresía Dans''», coma fiador dun veciño de Carral, preso no cárcere real. Con posterioridade atópanse outras referencias escritas en diferentes litixios dos séculos XVIII e XIX, depositados no Arquivo do Reino de Galicia.
En 1709, no "Litixio de Antonio Salgado, clérigo de menores, con Pedro da Insua e consortes. Misión en posesión de bens vinculados por Esteban García Salgado en que se comprende o lugar de Ans de Tellado”. Neste documento cítase o lugar de Ans de Tellado en varias ocasións, «enteramente del lugar que se dice do tellado […]» (folio 2), «y entre ellas la quarta parte enteramente del lugar de ans do tellado», «del lugar de ans de tellado» (folio 8), ou «lugar de Ans de Tellado» (folio 12) ​.
En 1737, no “Litixio de Manuel Antonio de Ans con Antonio Gómez de Barral, sobre o territorio e prado da pena en Miraflores” ​. Cabe sinalar que a xurisdición de Miraflores comprendía as parroquias de Sergude, Carnoedo, Guísamo, Orto, Lubre, Mosteirón, Osedo, Ouces e Sada, segundo indica o autor Vilar Hermidas no seu libro San Xián de Sergude, 2002.Ano 1762. “Litixio de Andrés de Ans con Domingo Buján sobre maravedís”​.
Ano 1800. “Litixio Nicolasa de Ans y Benito Amor con José Naveira, sobre demanda de nulidade polo foro da peza nomeada do francés” ​. dereita|miniatura|Identificación das parroquias de Orto, Santo Estevo de Paleo, Carral e Ans de Tellado na cartografía histórica do ano 1865 (Coello, 1865).
Aparece citado no Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz. No mapa da Coruña deseñado en 1865 polo cartógrafo Francisco Coello Quesada aparece por vez primeira o nome completo de Ans de Tellado. Tamén aparece así recollido no tomo VII do Itinerario descriptivo Militar de España (1866). No percorrido entre A Coruña e Ourense dise: «Ans de Tellado, ald. [...] esta aldea y la siguiente pertenecen al ayuntamiento de Carral, feligresía de San Esteban de Paléo; la primera tiene 23 edificios, y 3 la segunda».
Xa de xeito habitual aparecerá mencionado o nome de lugar “Ans de Tellado” nos posteriores censos de poboación. Así indícanse 27 edificios e unha poboación de 172 persoas no Nomenclátor do 1888, que aumentará a 29 edificios e 167 persoas no Nomenclátor do 1900, e a 42 edificios e 187 persoas no Nomenclátor do 1940.
Seleuco I Nicátor
Seleuco I, chamado Nicátor ("o vencedor"), nado en Macedonia arredor do 358 a.C. e finado en Tracia o 281 a.C., foi o último dos chamados diádocos. Reinou en Babilonia e Siria dende o 305 a.C. ao 281 a.C. Foi o fundador da dinastía seléucida e do Imperio Seléucida.
Ascenso ao poder imperial
Fora xeneral no exército de Alexandre o Grande e dous anos despois da morte deste, no 321 a. C., foi nomeado sátrapa (gobernador) de Babilonia e máis tarde, rei deste territorio, pero despois da derrota e morte do xeneral Antígono I Monóftalmos, Seleuco fíxose co poder do extenso dominio que chegaba ata o actual Paquistán, Irán, as montañas da India e os desertos do mar de Aral. De todos os diádocos que se repartiron o imperio de Alexandre, Seleuco foi quen levou a máis extensa parte que comprendía vinte pobos de distintas etnias, linguas e relixión, e que sumaba máis de trinta millóns de habitantes.
No ano 301 a. C. librouse a batalla de Ipsos na que loitaron Casandro de Macedonia, Lisímaco de Tracia e Seleuco contra Antígono Monóftalmos, perdedor da contenda e que ata entón se fixo co control de todo o imperio de Alexandre coa intención de ser o único rei. A partir desa vitoria, Seleuco reinou tranquilo sobre o extenso territorio descrito anteriormente.
Reinado
Seleuco soubo manter unhas boas relacións políticas e comerciais coa India. Enviou a dito país o seu secretario Megástenes, á corte do rei indio chamado Chandragupta (en grego, Sandrácoto), fundador da gran Imperio Maurya. Os acordos consolidáronse polo matrimonio entre o rei indio e unha filla de Seleuco. Á volta da súa viaxe, Megástenes escribiu un gran relato, do que só quedaron breves extractos, e esta foi a primeira vez que os gregos tiveron unha narración sobre cuestións relacionadas con este país. miniatura|500x500px|Os reinos dos diádocos despois da [[batalla de Ipsos, no 301 a. C.]] Ao longo do seu reinado, Seleuco fundou varias cidades importantes. Na beira occidental do río Tigris (que nace na actual Turquía e desemboca no golfo Pérsico), ao noroeste de Babilonia, construíu Seleucia do Tigris, que foi ademais a capital. Seleucia foi o centro do comercio. Así mesmo fundou Seleucia Pieria, Seleucia Traquea e Antioquía (na actual Turquía).
Seleuco seguiu un sistema de goberno moi parecido ao dos anteriores reis de Persia. Cada provincia estaba rexida por un sátrapa (gobernador). Pero ao ser un reino tan grande e tan estendido e con etnias e xentes tan diferentes, os problemas empezaron a chegar, sobre todo na zona que estaba formada por pobos persas, medos e bactrianos que conservaran a súa antiga relixión e a súa lingua. Así é que cando os sátrapas tiveron coñecemento do comezo da decadencia da dinastía seléucida, aproveitaron para facerse independentes. O sátrapa grego da Bactriana tomou o título de rei no 255 a. C. e así comezou o reino de Bactriana (hoxe país de Balkh, no que actualmente é parte de Afganistán, Uzbekistán e Taxiquistán), que durou até o ano 126 a. C. O seu idioma foi sempre o grego.
Seleuco morreu asasinado por Tolomeo Cerauno. Sucedeuno no trono o seu fillo Antíoco I Sóter.
Sofía Paleóloga
Zoe Paleóloga, (en grego: Ζωή Παλαιολόγου, en ruso: Софья Фоминична Палеолог) nada en 1440/49 e finada o 7 de abril de 1503, foi Gran Duquesa de Moscova, sobriña do último emperador bizantino Constantino XI e segunda esposa de Iván III de Rusia, avoa de Iván o Terrible.
Familia
O pai de Zoe foi Tomé Paleólogo, Déspota de Morea e irmán do último emperador bizantino, Constantino XI. A súa nai foi Catarina Zaccaria, a única filla lexítima e herdeira de Centurión II Zaccaria, o último príncipe independente de Achaea e Barón de Arcadia.
En Italia
A caída do Imperio Bizantino en 1453 supuxo un punto de inflexión na vida de Zoe. Sete anos máis tarde, en 1460, a armada otomá atacou Morea e Tomé e a súa familia tivo que escapar a Corfu e, máis tarde, a Roma, onde Tomé entrou na cidade como Emperador Bizantino o 7 de marzo de 1461. Catarina, que quedara en Corfu cos seus fillos, finou o 16 de agosto de 1462, mentres que Zoe e os seus irmáns permanecerían aló até 1465 ano en que finalmente parten cara Roma. En Roma o seu nome grego Zoe foi cambiado a Sofía.
Matrimonio
thumb|right|Ivan Fryazin mostra a [[Iván III de Moscova|Iván III o retrato de Sofía Paleóloga, por Viktor Muizhel.]] María de Tver, a primeira muller do Gran Príncipe Iván III de Moscova finara en 1467. Deste matrimonio nacera un fillo, Iván o Mozo, nado en 1458. No ano 1469 o Papa Paulo II ofreceu a Sofía como esposa ao monarca ruso, coa esperanza de unir a católicos e ortodoxos nunha soa fe. Iván III, casou con Sofía na Catedral da Dormición no Kremlin de Moscova o 12 de novembro de 1472. Con todo, o Cardeal Basilio Bessarión, enviado papal, non tivo éxito na súa misión de converter a política relixiosa moscovita.
Ao pasar dos anos, Sofía foi gañando influencia nas decisións do seu ancián marido. Crese que foi a primeira en introducir no Kremlin a magnífica e meticulosa etiqueta das cerimonias bizantinas, coa idea de converter a Moscova na Terceira Roma.
Morte
thumb|dereita|Destrución da tumba de Sofía Paleóloga en 1929.
O triunfo do seu fillo foi o último evento importante na vida de Sofía. Esta lograra que Iván III nomeara como o seu sucesor a Basilio, pasando así por alto a Iván, o fillo de María de Tver. Sofía finou o 7 de abril de 1503, dos anos antes que o seu marido (quen finou o 27 de outubro de 1505).
Sofía foi enterrada nun sarcófago de pedra branca na cripta da Catedral da Dormición no Kremlin de Moscova, preto da tumba de María de Tver. No sarcófago inscribiuse o nome Sofía. A catedral da Dormición foi destruída en 1929, e os restos de Sofía, así como doutras consortes reais, foron transferidas a unha cámara subterránea na Catedral do Arcanxo Miguel.
Sceilg Mhichíl
Sceilg Mhichíl, tamén coñecida como Skellig Michael en inglés, é unha illa rochosa despoboada que se atopa a 11,6 km ao oeste da península de Iveragh, no condado irlandés de Kerry. É a meirande das dúas illas Na Scealaga (a outra é Sceilg Beag). Sceilg Mhichíl significa "Rocha de (San) Miguel" en lingua irlandesa. O seu punto máis alto atópase a 218 msnm e ten unha superficie de 22 ha. Arredor do século VII estabeleceuse un mosteiro cristián na illa e permaneceu ocupado até finais do século XII cando foi abandonado. Os restos do mosteiro así como a illa foron declarados Patrimonio da Humanidade en 1996 pola UNESCO.
Patrimonio da Humanidade
En 1996, o complexo monástico da illa foi incluído na listaxe de Patrimonio da Humanidade pola UNESCO baseándose en criterios culturais:
Fauna
Xunto coa súa irmá máis nova, Sceilg Beag, Sceilg Mhichíl é unha importante reserva natural. As dúas illas acollen importantes colonias de aves mariñas como mascatos, fulmarus, garruchos, araos romeiros, araos dos cons e araos papagaios. O paíño europeo e a pardela furabuchos tamén aniñan en grande número.
Moutiers, Ille e Vilaine
Moutiers (en Mousterioù, e en galó: Móstiers) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Bolueta
250px|miniatura|Situación do barrio na cidade de [[Bilbao.]] Bolueta é un barrio do distrito de Begoña da cidade de Bilbao. Ten unha superficie de 0,77 km² e unha poboación de 4.486 habitantes (2008).
Ten forma alongada e limita ao nort con Santutxu, Txurdinaga e Otxarkoaga, ao sur con Etxebarri, Basauri e a estación de Ollargan (Arrigorriaga), e ao oeste con Abusu.
Historia
En 1840 construíuse a primeira planta de transformación de aceiro moderna, Santa Ana de Bolueta. Posteriormente desenvolvéronse outras industrias relacionadas co metal, pero a xente non vivía no barrio. Só se construíron algunhas vivendas para partir do 1950 na zona fronteiriza con Santutxu, coñecidas como Grupo Sagarminaga. En 1995, o metro de Bilbao chega ao barrio coa estación de Bolueta. O Euskotren comunica o barrio coas comarcas do Duranguesado e Busturialdea-Urdaibai.
Os terreos onde se situaban Santa Ana de Bolueta e Cilindros Bolueta, propiedade de Sidenor, foron adquiridos polo Goberno Vasco, que fixo un proxecto para construír 1.100 vivendas (delas, 600-700 de protección oficial) e as chamadas Torres Bolueta, as máis altas do País Vasco. A construción iniciouse en 2007.
Wyon
O apelido Wyon pode estar referido a:
Edward Carson
Sir Edward Carson, nado como Edwar Henry Carson o 9 de febreiro de 1854 en Dublín (Irlanda) e finado o 22 de outubro de 1935 en Kent (Inglaterra), foi líder dos unionistas irlandeses, ademais de avogado e xuíz.
Traxectoria
Carson naceu no seo dunha adiñeirada familia protestante de Dublín. Estudou Dereito no Trinity College de Dublín. Comezou a súa carreira política en 1892, cando foi elixido Procurador Xeral (Solicitor-Xeral) por Irlanda, aínda que entón nin sequera era membro da Cámara dos Comúns. Foi elixido membro do Parlamento pola Universidade de Dublín ese mesmo ano, como unionista, aínda que o seu partido perdese as eleccións fronte aos liberais.
Foi nomeado Procurador Xeral por Inglaterra en 1900, sendo nomeado cabaleiro ex officio. sostivo este cargo ata que o goberno conservador dimitiu en 1905, pasando a ser membro do consello privado do reino.
En 1910, a petición de James Craig, aceptou o liderado dos unionistas. O 28 de setembro de 1912 foi o primeiro asinante do Pacto do Ulster, mediante o cal os unionistas comprometíanse a impedir a aplicación da Home Rule "con todos os medios necesarios". En xaneiro de 1913 fundou a Ulster Volunteer Force (UVF) -Forza Voluntaria do Ulster-, o primeiro grupo lealista de natureza paramilitar. A pesar dos esforzos de Carson, a Home Rule foi finalmente aprobada, pero o inicio da Gran Guerra impediu a súa aplicación.
O 25 de maio de 1915, Asquith nomeouno Fiscal Xeral dentro do goberno de coalición formado tras a caída do goberno liberal. Con todo, renunciou ao cargo o 19 de outubro, pola súa oposición á política que o goberno estaba seguindo nos Balcáns, durante a primeira guerra mundial. Cando Ashquit dimitiu, volveu ao goberno como Primeiro Lord do Almirantado e Ministro sen carteira.
A principios de 1918 decidiuse estender o servizo militar obrigatorio a Irlanda, aprobándose a Home Rule como contrapartida. Carson non estivo de acordo, dimitindo novamente o 21 de xaneiro de 1918. Deixou o seu escano pola Universidade de Dublín e presentouse por Belfast. Continuou liderando aos unionistas, pero cando finalmente en 1920 aprobouse a Home Rule (baixo o nome de Lei de Goberno de Irlanda), impulsou ao seu partido para que traballase por evitar que os seis condados do Ulster estivesen baixo a lexislación da nova Home Rule. Este obxectivo conseguiuse cando Irlanda se dividiu e abriuse o Parlamento de Irlanda do Norte.
Carson, xa desde ese momento, advertiu que a marxinación dos católicos en Irlanda do Norte acabaría por desestabilizar a rexión, como finalmente acabou ocorrendo.
Lord Carson retirouse da política en 1929. Tras a súa morte, o goberno de Irlanda do Norte rendeulle un funeral con honras de Xefe de Estado. O seu corpo foi enterrado na Catedral de Santa Ana de Belfast, sendo ata agora a única persoa que recibiu tal honra.
Mecanismo
miniatura|Mecanismo en movemento. Chámase mecanismo a un conxunto de sólidos resistentes, móbiles uns respecto doutros, unidos entre si mediante diferentes tipos de unións, chamadas pares cinemáticos (pernos, unións de contacto, pasadores etc.), cuxo propósito é a transmision das máquinas reais, e do seu estudo ocúpase a Teoría de mecanismos.
Baseándose en principios do álxebra lineal e física, créanse esqueletos vectoriais, cos cales fórmanse sistemas de ecuacións. A diferenza dun problema de cinemática ou dinámica básico, un mecanismo non se considera como unha masa puntual e, debido a que os elementos que conforman a un mecanismo presentan combinacións de movementos relativos de rotación e translación, é necesario tomar en conta conceptos como centro de gravidade, momento de inercia, velocidade angular etc.
A maioría de veces un mecanismo pode ser analizado utilizando un enfoque bidimensional, o que reduce o mecanismo a un plano.
En mecanismos máis complexos e, polo tanto, máis realistas, é necesario utilizar unha análise espacial. Un exemplo disto é unha rótula esférica, a cal pode realizar rotacións tridimensionais.
Métodos para analizar un mecanismo
A análise dun mecanismo deberíase facer na seguinte orde:
Potencial de eléctrodo
O potencial de eléctrodo (E) en electroquímica, é, de acordo coa definición da IUPAC, a forza electromotriz dunha cela galvánica construída con dous eléctródos:
Por convención:
Para a cela co eléctrodo de hidróxeno estándar (cuxo potencial é cero por convención), obtense:
A convención esquerda-dereita é consistente co acordo internacional de que os potenciais redox se dean para reaccións escritas na forma de semirreaccións de redución.
O potencial de eléctrodo mídese en voltios (V).
Orixe e interpretación
O potencial de eléctrodo aparece na interface entre un eléctrodo e un electrólito debido á transferencia de especies cargadas a través da interface, adsorción específica de ións na interface, e adsorción específica/orientación de moléculas polares, incluíndo as do solvente.
O potencial de eléctrodo é o potencial eléctrico nun compoñente eléctrodo. Nunha cela galvánica, haberá un potencial de eléctrodo para o cátodo, e outro para o ánodo. A diferenza entre os dous potenciais de eléctrodo é igual ao potencial da cela.
ECela = ECátodo − EÁnodo
O potencial de eléctrodo medido pode ser ou ben o do equilibrio no eléctrodo de traballo ("potencial reversible"), ou un potencial cunha reacción neta que non é cero no eléctrodo de traballo pero con corrente neta cero ("potencial de corrosión", "potencial mixto"), ou un potencial cunha corrente neta que non é cero no eléctrodo de traballo (como na corrosión galvánica ou voltametría). Os potenciais reversibles poden ser ás veces convertidos ao potencial estándar de eléctrodo para unha especie electroactiva dada por extrapolación dos valores medidos ao estado estándar.
O valor do potencial de eléctrodo en condicións de non equilibrio depende da natureza e composición das fases en contacto, e da cinética das reaccións de eléctrodo na interface (ver ecuación de Butler-Volmer).
Medida
miniatura|dereita|Montaxe de tres eléctrodos para a medición do potencial de eléctrodo. A medición faise xeralmente utilizando unha montaxe de tres eléctrodos como a da figura, que consta de:
O potencial de eléctrodo mídese por un voltímetro co terminal positivo conectado ao eléctrodo de traballo e o negativo ao de referencia. Na semicela asociada ao eléctrodo de traballo ten lugar a reacción baixo estudo; a semicela de referencia serve só para a medida do potencial.
No caso de que a corrente neta non sexa cero no eléctrodo, é esencial minimizar a caída debida á lei de Ohm no electrólito, por exemplo, situando o eléctrodo de referencia preto da superficie do eléctrodo de traballo (por exemplo, como no capilar de Luggin), ou usando un electrólito de apoio (inerte) de condutividade o suficientemente alta. As medicións do potencial realízanse coa terminal positiva do electrómetro conectada ao eléctrodo de traballo e a terminal negativa conectada ao eléctrodo de referencia.
Soiuz 6
Soiuz 6 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 11 de outubro de 1969 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soyuz 6, unha Soiuz modelo 7K-OK modificada cos cosmonautas Georgi Shonin e Valeri Kubasov a bordo, foi unha nave lanzada para voar en formación coas Soiuz 7 e Soiuz 8 no que sería o primeiro voo simultáneo de tres naves espaciais. Ademais, no módulo orbital levaba un forno para facer experimentos de soldadura no baleiro e microgravedade.