cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ática
Xeografía
Ática é unha península triangular que penetra no mar Exeo. Delimita de forma natural no norte con Beocia polo longo cordal de 16 km. de Citerón. Ao oeste, está bordeado polo mar e a canle de Corinto. O Golfo Sarónico atópase ao sur, e a illa de Eubea atópase en augas do norte e as costas do leste. As montañas dividen a península nas chairas de Pedias, Mesogaia, e Thriasion. As montañas da Ática son Hymettus, na parte oriental de Geraneia, Parnitha (a montaña máis alta da Ática), Aigaleo e Penteli. As catro montañas, Aigaleo, Parnitha, Pentélico e Hymettus (en sentido horario desde o suroeste), delinean a planicie montañosa na que a área metropolitana de Atenas-Pireo esténdese agora. A chaira de Mesogaía, que agora se chama Mesogeia, atópase ao leste do Monte Hymettus e está unida ao norte polos contrafortes do monte Pentélico, ao leste co golfo eubeo e o Monte Myrrhinous (moderno Merenta), e ao sur polas montañas de Laurium (moderna Lavrio). O gran depósito de auga de Atenas, o Lago Maratón, é un lago artificial creado por un represamento en 1920. Piñeiros e abetos cobren a área ao redor de Parnitha. Hymettus, Penteli, Myrrhinous e Laurium están cubertas de bosques de piñeiros, mentres que o resto está cuberto por arbustos.
O Kifisos é o río máis longo da Ática.
De acordo con Platón, os límites antigos da Ática foron fixados polo Istmo, e, cara ao continente, estendéronse ata as alturas de Citerón e Parnes. A liña límite descendeu cara ao mar, limitado polo distrito de Oropo á dereita e polo río Asopo á esquerda.
A historia antiga
miniatura|left| O [[# Sunión Templo de Poseidón|Templo de Poseidón (c.440 aC) en Cabo Sunion, o punto máis ao sur da Ática.]]
miniatura| Sitio antigo de [[Vravrona.]]
Durante o período micénico, os áticos vivían en sociedades agrícolas autónomas. Os principais lugares onde se atoparon restos prehistóricos son Maratón, Rafina, Nea Makri, Braurón, Thorikos, Agios Kosmas, Eleusis, Menidi, Markopoulo, Spata, Afidna e Atenas. Todos estes asentamentos floreceron durante o período micénico.
Segundo a tradición, Ática compoñíase de doce pequenas comunidades durante o reinado de Cécrops, o lendario rei xónico da Ática. Estrabón asígnalles estes nomes Cecropia, Tetrapolis, Exacria, Decelia, Eleusis, Aphidna, Thoricus, Braurón, Cytheris, Esfeto, Cephissia e Phalems. Estes dise que se incorporaron máis adiante nun estado ateniense durante o reinado de Teseo, o mítico rei de Atenas. Os historiadores modernos consideran que é máis probable que as comunidades incorporáronse progresivamente nun estado ateniense durante os séculos VIII e VII antes de Cristo.
Ata o século VI aC, familias aristocráticas vivían unha vida independente nos suburbios. A tiranía de Pisístrato e as reformas implementadas por Clístenes fixeron que as comunidades locais perderan a súa independencia e sucumbiran á administración central en Atenas. Como resultado destas reformas, a Ática dividiuse en aproximadamente un centenar de municipios, as demes (dēmoi, δῆμοι), e tamén en tres grandes sectores: a cidade (ἄστυ), que comprendía as áreas do centro de Atenas, Ymittos, Aegaleo e o pé do monte Parnes, a costa (παράλια), que inclúe a área entre Eleusis e Cabo Sunion e a área ao redor da cidade (ἐσωτερικό-μεσογαία), habitada por persoas que vivían no norte do monte Parnitha, Penteliko e a zona leste da montaña de Hymettus. Principalmente, cada unidade cívica incluía partes iguais de xente do pobo, mariños, e labregos. Unha "trittýs" ( "terzo") de cada sector constituía unha tribo. En consecuencia, Ática comprendeu dez tribos.
Fortalezas
miniatura| Vista de [[Rhamnous.]]
Durante o período clásico, Atenas fortificouse ao norte coa fortaleza de Eleutherae, que se conserva ben. Outras fortalezas son as de Oenoe, Decelia e Afidna. Para protexer as minas de Laurium, na costa, Atenas fortificouse con murallas en Rhamnus, Thoricus, Sunion, Anávissos, Pireo e Eleusis.
Lugares de culto
miniatura| vista aérea de [[Spata.]]
Malia que atópanse restos arqueolóxicos en case toda a zona da Ática, as máis importantes son as que se atopan en Eleusis. O culto as deusas Deméter e Cora, a partir do período micénico, continuou ata finais dos anos da antigüidade.
O festival de calqueas celebrábanse cada outono na Ática. O festival honraba aos deuses Hefesto e Athena Ergane.
Período medieval
miniatura| Vista sobre o sitio da escavación cara a [[Eleusis.]]
Despois do período da antigüidade, Ática estivo baixo o dominio Romano, bizantino, veneciano e otomán. Durante o período bizantino, Atenas foi invadida polos godos baixo as ordes de Alarico no 396 AD. a poboación de Ática diminuíu en comparación co área veciña de Beocia.
Os sitios de interese histórico datan dos séculos XI e XII, cando a Ática estaba baixo o dominio dos francos. O gran mosteiro de Dafni, que foi construído no reinado de Xustiniano I, é un caso illado que non significa un desenvolvemento xeral da Ática durante o período bizantino. Por outra banda, os edificios construídos durante os séculos XI e XII mostran un maior desenvolvemento que continuou durante o dominio dos francos, que non impuxeron un dominio estrito.
Ática logo de 1829
miniatura| left | [[Saronida.]] miniatura| Vista aérea de [[Rafina.]]
Clima
Ática goza dun clima mediterráneo. Ten un período distinto, longo e seco no verán e un período curto, húmido no inverno. A precipitación máis alta experiméntase durante os meses de inverno. A parte sur da península ten un clima quente semiárido.
Segundo a Organización Mundial de Meteoroloxía, o rexistro oficial europeo para a temperatura máis alta foi 48,0 °C e marcouse en Eleusis e Tatoi en 1977, co uso de termómetros mínimo-máximo.
Phacus
Phacus é un xénero de protistas unicelulares, do filo Euglenozoa (antes chamados Euglenophyta). O seu nome procede do grego phakos, que significa lentella, por analoxía coa súa forma e cor. Son de cor verde clara (algúns avermellados) e encóntranse comunmente en pozas de auga doce ricas en nutrientes, nas que se desprazan xirando os seus corpos. Teñen un só flaxelo, que é a miúdo tan longo como toda a célula do microorganismo. A célula é aplanada e ríxida de 25 a 30 µm de longo; a maioría das especies son moi planas e con forma de folla, xeralmente con cristas, pregamentos ou sucos que corren helicoidalmente ou lonxitudinalmente, e ten unha sección transversal trirradiada ou irregular; moitas especies teñen unha espiña posterior longa, moitas son retortas, con mancha ocular e avultamento flaxelar como en Euglena.
Os estadios palmeloides sen quistes son raros. Multiplícase dividíndose por división celular no sentido lonxitudinal; o proceso iníciase polo dobramento da superficie pelicular seguida da división. Cando as condicións se fan pouco favorables pode modificar a súa estrutura: arredóndase, perde o flaxelo e reforza a súa envoltura para protexerse mellor, á vez que diminúe a súa actividade metabólica.
Lugares de Oia
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Oia.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Oia
Phacus
Segundo as clasificacións clasifícase na familia Euglenaceae ou na Phacaceae (ver AlgaeBase ). As formas incoloras trátanse como un subxénero ou como un xénero separado co nome Hyalophacus. A especie tipo é P. longicauda (Ehrenberg, 1833) Dujardin, 1841. Os estudos recentes indican que o xénero non é monofilético ou holofilético.
Lista de especies
Segundo AlgaeBASE (14 de xuño de 2012 ) comprende as seguintes especies:
Segundo o Catalogue of Life (14 de xuño de 2012 ) a lista de especies é:
Segundo o NCBI (14 de xuño de 2012 ) :
Segundo o World Register of Marine Species (WORMS, 14 de xuño de 2012 ) :
Astérix en Britania
Astérix en Britania (en Astérix chez les Bretons) é o oitavo volume da serie de banda deseñada Astérix, creada por René Goscinny (historia) e Albert Uderzo (ilustración). Foi publicada de forma serializada na revista Pilote, nos números 307-334, en 1965, e en álbum en 1966. Conta a historia da viaxe de Astérix e Obélix na Britania ocupada por Roma.
Foi traducido ó galego por Antonio Pichel e publicado pola Editorial Galaxia en 1997 baixo o título Astérix na terra dos bretóns. En abril de 2019, publicouse unha nova tradución de Xavier Senín e Isabel Soto para Edicións Xerais co título Astérix en Britania.
Aleixo II de Trebisonda
Aleixo II de Trebisonda (en grego: Αλέξιος Β΄ Μέγας Κομνηνός, Aléksios II Mégas Komnēnós), nado en setembro ou decembro de 1282 e finado en 1330, foi emperador de Trebisonda desde 1297 até 1330.
Traxectoria
Foi o fillo máis vello de Xoán II de Trebisonda e Eudoxia Paleóloga. En 1297 sucedeu ao seu pai Xoán II no trono de emperador de Trebisonda e permaneceu así até a súa morte en 1330. Tamén foi coñecido como Aleixo Paleólogo e Aleixo Comneno. En 1311 Aleixo II aliouse co emir de Sinope contra os xenoveses e en 1313 atacounos pero foi derrotado e tivo que facer a paz, que foi renovada en 1316. Perdeu territorios nas campañas dos emires turcománs entre 1313 e 1323, pero logrou derrotar aos turcománs en Giresun. Durante a segunda metade do seu reinado outorgou privilexios comerciais aos venecianos para contrarrestar os dos xenoveses. Morreu en 1330. Sucedeuno Andrónico III Comneno.
Lugares de Pazos de Borbén
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Pazos de Borbén.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Pazos de Borbén
Pedro Almodóvar
Pedro Almodóvar Caballero, nado en Calzada de Calatrava (Cidade Real) o 24 de setembro de 1949, é un director de cinema e guionista manchego, un dos principais referentes do cinema español a nivel internacional.
Primeiros anos
Cando tiña oito anos Pedro Almodóvar emigrou xunto coa familia a Orellana la Vieja, unha vila de Estremadura, onde foi educado en escolas de salesianos e franciscanos. A súa formación relixiosa provocou nel un rexeitamento da relixión nun futuro. Nesa mesma época comezou a frecuentar as salas de cinema de xeito compulsivo.
Chegada a Madrid
En 1980, estrea a súa primeira longametraxe oficial, Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón. Trátase dun filme rupturista, realizado en condicións de produción extremas e filmado en 16 mm.; pese a isto, obtivo unha grande acollida no Festival Internacional de Cine de Donostia daquel ano.
Producións El Deseo
miniatura|dereita|Pedro Almodóvar e [[Penélope Cruz.]] O 14 de xuño de 1985, xunto co seu irmán Agustín Almodóvar fundou a produtora "El Deseo", que a partir de entón produciu todos os seus filmes. Cunha produtora de seu, a súa sona non parou de medrar até distinguilo coma o director español vivo máis recoñecido. A clave desta fama internacional radica seguramente no seu éxito nos EUA, onde se converteu nunha figura dos medios, e nos premios Óscar, amais do mimo con que é tratada pola crítica gala, sendo de especial relevancia a súa ligazón co festival de Cannes. Retomando a relación cos EUA, Almodóvar gañou un Oscar polo guión de Hable con ella no ano 2003 e foi candidato á mellor película en lingua estranxeira en 1988 con Mujeres al borde de un ataque de nervios.
A meirande parte dos seus filmes poden inserirse no xénero melodramático. O propio Almodóvar confesou en diversas ocasións que as súas fontes de inspiración cinematográficas eran Douglas Sirk, Preston Sturges, George Cukor, Rainer Werner Fassbinder ou John Cassavetes, só por mencionar algúns. Esta utilización do melodrama xunto a personaxes estrafalarios ou marxinais reportoulle un status de éxito.
Recoñecementos
En 2006, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes.
Louison Bobet
miniatura Louis Bobet, alcumado Louison, nado en Saint-Méen-le-Grand (Bretaña) o 12 de marzo de 1925 e finado o 12 de marzo de 1983, foi un ciclista francés, o primeiro en gañar tres veces seguidas o Tour de Francia.
Traxectoria
A súa primeira participación no Tour foi en 1947, abandonou entre bágoas nos Alpes o que lle valeu o alcume desprezativo de La Bobette. En 1948 colleu a camisola amarela na terceira etapa para perdela ao día seguinte e recuperala na sexta etapa grazas a súa vitoria en Biarritz. Pero nos Alpes o veterano Gino Bartali reventou a carreira con tres vitorias sucesivas que lle valeron o triunfo final. Bobet, cun honroso cuarto posto e dúas vitorias, era máis ca unha promesa.
A mala fortuna impediulle rematar o Tour de 1949, pero no de 1950 facía podio ao ser terceiro. Ao ano seguinte o seu equipo, aínda desconfiando das súas posibilidades, centrouse no seu líder Raphaël Géminiani que faría segundo. Bobet que viña de facerse co gran premio da montaña no Giro de Italia gañaría unha tirada pero acadaría un discreto posto vinte na clasificación xeral. Ese ano vencería na Milán-San Remo e no Giro da Lombardía.
Tras un ano sen Tour no que venceu no prestixioso Gran Premio das Nacións, en 1953 no 50 aniversario da carreira, será o gran dominador da rolda francesa. Pero as ausencias de Fausto Coppi, Ferdi Kübler, Hugo Koblet e outras estrelas aínda semellaban restar méritos ao logrado. As cousas quederán claras en 1954 cando se proclamou vencedor sacándolle 15 minutos a Kübler. Por fin se viu nel un gran campión, o que tería a súa rúbrica ao adxudicarse o campionato do mundo de fondo en estrada. Coa terceira vitoria de 1955 acabará pasando á historia. Ese ano faríase tamén coa Dauphiné Libéré
Problemas de saúde impediranlle correr o Tour nos anos vindeiros, pero deixou clara a súa afouteza na París-Roubaix de 1956. En 1957 era segundo no Giro cunha tirada no seu haber. O seu derradeiro Tour finalizado será o de 1958 no que acabaría de sétimo. En total fíxose na carreira francesa con 11 tiradas.
Romaric Belemene
Judicaël Romaric Belemene Dzabatou, máis coñecido como Romaric Belemene, nado o 19 de febreiro de 1997 en Pointe-Noire é un xogador profesional de baloncesto congolés que xoga no Cáceres Patrimonio de la Humanidad da Liga LEB Ouro. Xoga na posición de ala.
Traxectoria
Nado en Pointe-Noire (República do Congo), Belemene comezou a súa carreira no baloncesto como adolescente no Campus de Serge Ibaka. Con catroce anos asinou polo Unicaja Málaga, xogando nas categorías inferiores do club malagueño. Tras varios anos de formación, en 2013 pasa a formar parte do filial do equipo. Na súa primeira temporada, en liga EBA, fai unha media de 9,3 puntos e 5,6 rebotes por partido. Ao ano seguinte seguinte aumenta as súas prestacións ao chegar aos 13,8 puntos e 9,8 rebotes por partido. Na campaña 2014−15 debuta en LEB Prata, debutando tamén co primeiro equipo na máxima categoría, a Liga ACB. O seu debut en ACB sería o 19 de outubro de 2014 ante o La Bruixa d'Or Manresa no Palacio de Deportes Martín Carpena. Na temporada seguinte, de novo co Clínicas Rincón en LEB Prata, anotou 14,9 puntos e capturou 5,6 rebotes por partido en 34 aparicións.
Na temporada seguinte foi considerado candidato para o Draft da NBA 2016, aínda que declinou participar finalmente. No verán dese mesmo ano asina unha cesión por dous anos co ICL Manresa en ACB. Na temporada 2016−17 xoga 30 encontros, onde fai unha media de 3 puntos e 2 rebotes en 10 minutos por encontro. Ao acabara temporada non segue no equipo de ACB e vai cedido de novo, esta vez ao Oviedo de LEB. No club asturiano fai unha media de 9,2 puntos e 4,4 rebotes por encontro en liga regular. Tras finalizar a temporada volve a máxima categoría asinando polo Club Baloncesto Breogán, esta vez como axente libre.
O 28 de xullo de 2020, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Club Básquet Coruña da Liga LEB.
Lugares de Poio
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Poio.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Poio
Astérix e os normandos
Astérix e os normandos (en Astérix et les Normands) é o noveno volume da serie de banda deseñada Astérix, creada por René Goscinny (historia) e Albert Uderzo (ilustración). Foi publicado por primeira vez de forma serializada na revista Pilote, nos números 340-361, en 1966. Conta a historia do encontro entre a vila gala de Astérix e un grupo de normandos (viquingos).
Foi traducido ó galego por Eduardo Blanco Amor e publicado por Mas-Ivars en 1976. A tradución deste volume aparece asinada por "Juan Blanco Amor". En outubro de 2020, publicouse unha nova tradución de Xavier Senín, Isabel Soto e Alejandro Tobar para Edicións Xerais.
Ana de Trebisonda
Ana Anakhutlu Comnena (en grego: Άννα Μεγάλη Κομνηνή, Anna Megalē Komnēnē), finada en 1342, foi emperatriz de Trebisonda desde o 17 de xullo de 1341 até o 4 de setembro de 1342.
Traxectoria
Ana foi a filla máis vella do emperador Afasto II de Trebisonda e a súa esposa xeorxiana, Djiadjak Jaqeli. Malia ser monxa, tomou acción política mediante a montaxe da rebelión contra Irene Paleóloga (1340-1341). Tomando vantaxe dos ataques lanzados polos turcománs de Amida, ascendeu ao trono de Trebisonda. En 1342 foi esganada polo usurpador ao trono, Xoán, posteriormente Xoán III de Trebisonda (1342-1344).
Lugares de Redondela
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Redondela.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Redondela
El rey (filme de 2004)
El rey é un filme colombiano de 2004 dirixido por José Antonio Dorado Zúñiga. Foi unha coprodución internacional entre Colombia, Francia e España. Conta a historia de Pedro Rey e os inicios do narcotráfico en Colombia. Foi gañador de diversos premios culturais e de selección pública arredor do mundo. Estivo nomeado ós Premios Goya en España e foi candidato de Colombia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 77ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme, que está ambientado na cidade de Cali a finais da década de 1960, conta a historia de Pedro Rey, un dos primeiros xefes dos cárteles colombianos do narcotráfico, o seu progreso dende a propiedade dun local nocturno até chegar a dominar o mercado dos Estados Unidos e a súa posterior caída. Na historia, nárrase a corrupción de tódolos estamentos políticos, que permiten que a xente sen principios poida ascender a base de asasinatos e cartos.
Ratatosk
miniatura|Un manuscrito islandés do século XVII representando a Ratatösk cun corno. Na mitoloxía nórdica, Ratatosk (en nórdico antigo, xeralmente se lle considera «dente perforador» ou «dente broca») é un esquío que corre de arriba abaixo pola árbore do mundo Yggdrasil levando mensaxes entre a aguia sen nome, pousada na copa, e o dragón Níðhöggr, que reside baixo unha das tres pólas da árbore. Ratatosk aparece mencionado na Edda poética, compilada no século XIII de fontes tradicionais máis temperás, e na Edda prosaica, escrita no mesmo século por Snorri Sturluson. Diversos eruditos teñen proposto teorías sobre as implicacións do esquío.
Etimoloxía
O nome Ratatosk está formado por dous elementos: rata- e -tosk. Este último considérase maiormente que significa «cabeiro». Guðbrandur Vigfússon teoriza que o elemento rati- significa «o viaxante». Vigfússon afirma que o nome do lendario trade Rati podería presentar o mesmo termo. De acordo con Vigfússon, Ratatosk significa «o cabeiro viaxante» ou «o cabeiro trepador».
Sophus Bugge á súa vez teoriza que o nome Ratatosk é un empréstito do inglés antigo que significa «Rat-tooth», «Rata-dente» literalmente. Esta teoría baséase no feito de que o elemento -tosk do composto non aparece en ningún outro lugar no nórdico antigo. Bugge propón que dito elemento é unha reforma da palabra tūsc do inglés antigo (en frisón antigo tusk) e que, en cambio, o elemento Rata- representa o vocablo ræt («rata») tamén do inglés antigo.
Segundo Albert Sturtevant, «no que respecta ao elemento Rata-, a hipótese de Bugge non ten fundamentación válida en vista do feito de que o vocablo [en nórdico antigo] Rata (forma de Rati*) emprégase en Háv[amál] (106, 1) para nomear o instrumento que emprega Odín para perforar a través das rochas en busca do hidromel dos poetas [...]», e que «Rati* debe considerarse un vocablo nativo [en nórdico antigo] que significaba "o perforador, roedor" [...]».
Samadhi
Samadhi (sánskrito: समाधि) nas escolas hinduísta, budista, xainita e Sikh, é un alto estado de concentración na meditación, ou dhyāna. Na tradición do ioga, é o oitavo e último estadio mencionado nos Yoga Sūtras de Patañjali.
Ten sido descrito coma un estado de conciencia adual no que a conciencia do suxeito que experimenta se funde coa do obxecto observado, e no que a mente torna acougada, centrada ou concentrada , mentres a persoa permanece consciente.
En budismo tamén se pode referir a un estado no que a mente permanece en estado de calma mais non se funde co obxecto de atención, permitindo deste xeito a observación deste e así mellorar o grao de apercepción do fluxo cambiante da experiencia.
Conceptos análogos
De acordo co libro "God Speaks" escrito por Meher Baba, os termos sufís fana-fillah e baqa-billah son análogos a nirvikalpa samadhi e sahajā samādhi respectivamente.
Ratatosk
Etimoloxía
Sturtevant explica que a teoría de Bugge sobre o elemento -tosk parece estar sustentada polo feito de que a palabra non aparece en ningún lugar máis do nórdico antigo. Con todo, discrepa con esta teoría, xa que afirma que o nome propio en nórdico antigo Tunne (derivado do protonórdico *Tunþē) refírese a «unha persoa caracterizada portando unha clase peculiar de dente», e especula unha forma protoxermánica de -tosk. Sturtevant conclúe que «o feito de que a palabra ocorra só no nome Rata-toskr non é evidencia válida contra esta asunción, xa que hai moitos hapax legomena de orixe nativa [en nórdico antigo], como se comproba nos equivalentes dos dialectos escandinavos modernos». Os eruditos modernos aceptaron esta etimoloxía, deixando o significado de Ratatosk como «dente tadreador», como Jesse Byock, Andy Orchard, e Rudolf Simek, ou «dente perforador», como John Lindow.
Testemuños
miniatura|Un [[esquío vermello nunha árbore perenne en Noruega.]] No poema Grímnismál da Edda poética, o deus Odín (disfrazado como Grímnir) afirma que Ratatosk corre de arriba abaixo da árbore Yggdrasil levando mensaxes entre a aguia na copa e Níðhögg nas súas raíces:
No libro Gylfaginning da Edda prosaica, menciónase a Ratatosk no capítulo 16. Nel, Gangleri (descrito como o rei Gylfi disfrazado) pregúntalle a Hár que outros feitos notables hai por coñecer sobre Yggdrasil. A declaración de Hár concorda coa de Grímnismál, mais agrega que as mensaxes son chismes calumniosos:
Teorías
De acordo con Rudolf Simek, «o esquío probablemente só representa un detalle decorativo da imaxe mitolóxica do freixo do mundo en Grímnismál». H. R. Ellis Davidson, describindo a árbore do mundo, afirma que o esquío tamén o roía, o que continúa o ciclo de destrución e reconstrución, e propón a árbore como simbolización da constante mudanza existencial. John Lindow sinala que se describe a Yggdrasil como podre dun lado e ao mesmo tempo mastigado por catro cervos e por Nídhögg, e que, segundo o relato de Gylfaginning, tamén soporta a hostilidade verbal que lle propina a fauna que mantén. Lindow engade que «nas sagas, unha persoa que axuda a atizar e manter vivo un feudo levando palabras maliciosas entre os bandos é raramente alguén de status elevado, o que explicaría que se lle asignara este rol na mitoloxía a un animal relativamente insignificante», esta interpretación é compartida polofilósofo e humanista dinamarqués Heinrich Niedner, quen afirma que Ratatosk corre de arriba a abaixo pola árbore co obxectivo de provocar unha loita entre a aguia e a serpe Níðhöggr.
Richard W. Thorrington Jr. e Katie Ferrell ao mesmo tempo propoñen que «o rol de Ratatosk probablemente derivou do hábito doss esquíos de árbore europeos (Sciurus vulgaris) de ter unha resposta confrontativa fronte ao perigo. Non fai falta moita imaxinación para pensar que o esquío está dicindo cousas feas dun».
Muíños de Xove
Nos cursos fluviais do concello de Xove hai diversos muíños ou aceas, ben albeiros, ben de rodicio horizontal. Amais dos mencionados, tense constancia da existencia doutros, pero ou ben están totalmente en ruínas, ou é difícil chegar até eles pola maleza.
Muíño da Rocha
miniatura|200px|Muíño da Rocha.
O muíño da Rocha está situado no río da Lagoela, entre A Lagoela e A Rocha. Foi construído en pedra e madeira hai máis de 100 anos. Era privado, pertencente á casa pegada ao muíño. Era de rodicio, e moíase millo ao día, mesmo máis de 150 kg. Na actualidade está en ruínas.
Muíño de Gervasio
Muíño de Gervasio.|esquerda|200px|miniatura Muíño de Gervasio.|esquerda|200px|miniatura
Atópase no río da Rigueira, na aldea de Tarolo. Foi construído hai máis de 100 anos, e está composto por lousa e pedra. Era privado e o seu mecanismo era de rodicio. Moía todo tipo de cereal e agora está restaurado.
Muíño de Penacurva
Muíño de Penacurva.|dereita|200px|miniatura
Está no río da Rigueira, en Tarolo. Foi construído hai máis de 100 anos en lousa e pedra. Era privado e o seu mecanismo era de rodicio. Moía todo tipo de cereal e agora está restaurado.
Muíño de Villarquide
Muíño de Villarquide.|esquerda|200px|miniatura Está no curso do río da Rigueira, en Cornide. Foi construído hai máis de 100 anos en lousa e pedra. Era privado e o seu mecanismo era de rodicio. Moía todo tipo de cereais, e agora está deteriorado e non funciona.
Muíño de Meixide
Muíño do Meixide.|dereita|200px|miniatura
Está no curso da Rigueira, na Ponte do Carro. Foi construído hai máis de 100 anos en lousa e pedra. Era privado e o seu mecanismo era de rodicio. Moía todo tipo de cereais, e agora está deteriorado e non funciona.
Muíño de Paleo
Muíño de Paleo.|esquerda|200px|miniatura Está no curso do río da Rigueira, en Cornide. Foi construído hai máis de 100 anos en lousa e pedra. Era privado e o seu mecanismo era de rodicio. Moía todo tipo de cereais, e agora está deteriorado e non funciona.
Muíño do Muiñeiro
Muíño do Muiñeiro.|dereita|200px|miniatura Muíño do Muiñeiro.|esquerda|200px|miniatura
Está situado no río Corres, en Portocelo. Foi construído hai máis de 125 anos en pedra e lousa adxunto á casa do muiñeiro. Era privado, de maquía. O seu mecanismo era de rodicio, e este era de madeira. Nel, moíase só millo, e agora está en desuso.
Muíño de Gondar
Está situado no río Gondar, na aldea de Gondar. Foi construído hai máis de 250 anos en pedra cunha firme cuberta de lousa. Era privado e nel moían 16 persoas. Tiña mecanismo de rodicio, e moía todo tipo de cereais, aproximadamente 70 quilos ó día. Agora está en ruínas.
Muíño do Rito
Atópase no río Xilán, na rúa do Camiño Real, en Cruceiro. Foi construído en 1940 a pedra, con maquinaria de ferro e pedra. Era de maquía e de rodicio, e moíase trigo, uns 200 kg por día. Actualmente non funciona pero está en bo estado.
Muíño de Fabás
Está no curso do río da Rigueira, en Cornide. Foi construído hai máis de 100 anos en lousa e pedra. Era privado e o seu mecanismo era de rodicio. Moía todo tipo de cereais, e agora está deteriorado e non funciona.
Resumo
miniatura|800px|Cadro dos muíños de Xove.
Miguel de Trebisonda
Miguel de Trebisonda ou Miguel Comneno (en grego: Μιχαήλ Μέγας Κομνηνός, Mikhaēl Mégas Komnēnós), nado en 1285 e finado despois de 1355, foi emperador de Trebisonda.
Traxectoria
Foi fillo máis novo do emperador Xoán II de Trebisonda e Eudoxia Paleóloga. En xullo de 1341, Miguel tentou sen éxito derrocar á emperatriz Ana Anakhutlu (1341-1342) e ascender ao trono de Trebisonda. Con todo, o 24 de maio de 1344, deu feito a ocupar o trono despois de derrocar ao seu fillo Xoán III de Trebisonda (1342-44). Renunciou o 13 de decembro de 1349, debido á súa mala saúde.
Mario Diz
Mario Diz, nado en Poio en 1981, é un compositor e director de orquestra galego.
Traxectoria
Discípulo do mestre Antón García Abril no eido da composición. Exerce dende os últimos anos unha intensa actividade compositiva para diferentes agrupacións musicais, entre as que cabe destacar estreas absolutas nos últimos ciclos das "Xornadas de Música Contemporánea de Santiago de Compostela" por parte da Banda Municipal de Santiago de Compostela e a suite Todos os nenos soñan, estreada pola mezzosoprano Nuria Lorenzo. Mario Diz compuxo diferentes obras para multitude de formacións de música de cámara.
Mestre de violín e viola, a súa paixón didáctica por estes instrumentos reflíctese na publicación do libro O meu Primeiro Libro de Violín (2015) para a iniciación ó violín dende idades máis temperás.
Dende o ano 2010 é director da Orquestra de Espazo de Cámara da Universidade de Santiago de Compostela.
Soñar no cuesta nada
Por mor do éxito comercial, a produtora Clara María Ochoa realizou unha secuela presentada como serie de televisión titulada Regreso a la guaca emitida por Canal RCN en 2009.
Lebedian
miniatura|dereita|Praza en Lebedian. Lebedian, (no cirílico da lingua rusa, Лебедянь) é unha cidade do oblast de Lipetsk, en Rusia, así como o centro administrativo du raion Lebedianski. A súa poboación en 2013 era de 20 478 habitantes.
La sombra del caminante
La sombra del caminante é un filme colombiano de 2004 escrito e dirixido por Ciro Guerra. Está protagonizada por Lowin Allende, César Badillo e Julián Díaz. Foi escollido como candidato de Colombia ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Juan Luis Arsuaga
Juan Luis Arsuaga Ferreras, nado en Madrid en 1954, é un paleontólogo español, licenciado e doutor en Bioloxía pola Universidade Complutense de Madrid e catedrático de Paleontoloxía nesta mesma Universidade.
Waag (Delft)
O Waag (en galego: "a pesa") é un edificio situado na parte traseira da sede histórica da casa do Concello, no lado occidental da Gran Praza da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
Spinefarm Records
Spinefarm Records é un selo discográfico finés centrado principalmente en artistas de heavy metal.
José Gómez Rivas
José María Generoso Gómez Rivas, nado en Oca (A Estrada) o 15 de maio de 1882 e finado en Pontevedra o 15 de outubro de 1936, foi un labrego e político galego.
Waag (Delft)
miniatura|Esquerda|Fachada posterior do edificio, coa inscrición Collegium Medico Pharmaceuticum 1767
Spinefarm Records
Historia
Spinefarm Records foi fundado por Riku Pääkkönen en 1990. Orixinalmente era unha empresa de venda por correo ata que Pääkkönen iniciou o seu propio negocio editorial. O primeiro lanzamento do selo foi o EP Ihmisiä kuolee! da banda Rytmihäiriö.
Waag (Delft)
O edificio
Trátase dun edificio levantado en ladrillo, cunha cubrición a dúas augas e cun frontal triangular en madeira cunha representación dos símbolos do comercio. Na súa fachada principal exhibe tamén unha pedra conmemorativa do gremio de ourives da cidade coa data de 1770, e a súa fachada posterior está adornada con outra pedra, do Collegium Medico Pharmaceuticum, datada en 1767. O edificio ten a consideración de monumento nacional dos Países Baixos ou rijksmonument.
Spinefarm Records
Historia
No ano 1999 Sami Tenetz, guitarrista da banda de black metal Thy Serpent creou un subselo chamado Spikefarm Records. Dende 2002 Spinefarm forma parte de Universal Music Group, pero opera como unha unidade de negocio independente.
José Gómez Rivas
Traxectoria
Veciño de Oca. Foi elixido concelleiro da Estrada polo distrito da Ulla na candidatura do Centro Republicano nas eleccións municipais do 31 de maio de 1931. Foi suspendido como concelleiro durante o bienio negro. Cando se constitúe a xestora municipal, o 5 de maio de 1936, volveu á corporación en representación dos agrarios. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido á entrada da Estrada o 21 de xullo cando viña nun automóbil con José Cortés Fernández, Ramiro Buján Gómez e Manuel Bugallo Pereira para poñerse ás ordes da alcaldía na defensa das institucións democráticas. Xulgados en consello de guerra en Pontevedra o 8 de outubro por rebelión militar pola súa participaron na requisa de armas e explosivos e recruta de xente na comarca do Ulla, foi condenado a pena de morte con José Cortés. Foron fusilados o 15 de outubro de 1936.
Waag (Delft)
Historia
Aínda que o edificio loce na cornixa da súa fachada o ano de 1770, esta data debe corresponder a unha restauración e o ano da súa construción debe ser moi anterior, probablemente despois do incendio da cidade de 1536.
Ata 1960 o edificio mantivo o seu uso inicial como balanza de uso público da cidade. A partir desa data tivo usos diversos, e entre eles serviu como teatro. Desde 1999 o edificio está en uso como bar e restaurante (Stadscafé De Waag). Este local de hostalaría foi o primeiro nos Países Baixos en aceptar os Bitcoin como medio de pagamento.
Rebordelo, A Insua, Ponte Caldelas
Rebordelo é un lugar da parroquia da Insua no concello pontevedrés de Ponte Caldelas na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 62 habitantes (32 homes e 30 mulleres).
Patrimonio
A Capela de Santa Comba, carente de retablo, é de estilo barroco, do século XVIII.
Celebración
Celébrase unha tradicional e multitudinaria romaría na honra da Virxe da Saúde a fin de semana seguinte ao domingo de Pascua.
Torneo José Eduardo dos Santos
O Torneio José Eduardo dos Santos ou Torneio Internacional Zé Du é un torneo de hóckey a patíns de carácter amigable que se celebra anualmente en Luanda (Angola), xeralmente nos últimos días de agosto. O seu nome é en honor ao presidente de angolano José Eduardo dos Santos. A primeira edición celebrouse en 1994 e durante nove anos non se disputou, para posteriormente retomarse no 2003 xa con carácter anual.
Xoana I de Nápoles
Xoana I de Nápoles, nada en Nápoles en 1326 e finada en 1382, foi raíña de Nápoles, condesa de Provenza e princesa de Acaia.
Orixes familiares
Filla de Carlos de Calabria, duque de Calabria, e da súa segunda esposa María de Valois. Era neto por liña paterna do rei Roberto I de Nápoles e Violante de Aragón, e por liña materna do duque Carlos I de Valois e da condesa Margarida de Anjou.
Nupcias
Para tentar asegurar a sucesión da coroa casou catro veces, pero sen obter descendencia de ningún deles:
Cisma de Occidente
Durante o Cisma de Occidente, Xoana I apoiou o papado de Aviñón, e aliñouse co Reino de Francia adoptando como fillo e sucesor o Conde de Anjou Luís I de Anjou, fillo do rei Xoán II de Francia. Como resultado, o papa romano Urbano VI excomungou e retirou os reinos a Xoana, que orixinalmente foron concedidos á Primeira Dinastía Capetiana de Anjou-Sicilia e concedeullos a Carlos, duque de Durazzo. Co apoio húngaro, Carlos de Durazzo invadiu o Reino de Nápoles e en 1381 capturou a raíña Xoana I.
Morte e guerra de sucesión no Reino de Nápoles
Despois de ser encarcerada, Xoana morreu esganada no castelo de San Fele o 22 de maio de 1382. Estalou unha guerra de sucesión entre o invasor Carlos, duque de Durazzo e o fillo do rei Luís I de Anjou, a quen Xoana adoptara anteriormente.
Rafael Benítez
Rafael Benítez Maudes, nado en Madrid o 16 de abril de 1960, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa. Na tempada 2023-2024 asinou como adestrador do Real Club Celta de Vigo.
Traxectoria
Entre 1974 e 1986 desempeñouse como centrocampista en equipos menores, entre eles o Real Madrid Castilla, e tras a súa retirada incorporouse ao Real Madrid como adestrador da canteira. En 1995 desvinculouse da entidade madrileña para adestrar ao Real Valladolid (1995-1996) e posteriormente ao Osasuna (1996-97).
Logo de dous anos en Valladolid e Pamplona, ascendeu ao Extremadura a Primeira División, aínda que un ano despois o equipo descendería de novo. En 1999 abandonou o club estremeño e, un ano máis tarde, empezou a adestrar ao Tenerife, co que alcanzaría un novo ascenso a Primeira.
En 2001 o Valencia contratou ao adestrador madrileño, que gañou a Liga na tempada 2001-02. En 2004 os valencianistas obtiveron unha Copa da UEFA e outro campionato de liga.
Entre 2004 e 2010 foi o adestrador do Liverpool, co que obtivo a Liga de Campións 2004-05. Con el no banco os reds venceron na FA Cup (2006) e caeron derrotados na final da Liga de Campións 2006-07.
En xuño de 2010 ficha polo Inter de Milán. Tras 17 xornadas na Liga italiana (co club no sétimo posto da clasificación), en oitavos de final da Liga de Campións e recentemente conseguido o título da Copa Mundial de Clubs da FIFA, o 23 de decembro de 2010 fíxose oficial a súa destitución logo de numerosos rumores colocándoo fóra do club.
Sphere (novela)
Sphere é unha novela escrita polo autor estadounidense Michael Crichton que foi publicada no ano 1987. Conta a historia de Norman Johnson, un psicólogo recrutado pola Armada dos Estados Unidos de América, que se une a un equipo de científicos para investigar unha nave espacial de orixe descoñecida descuberta no fondo do Océano Pacífico. A novela comeza como unha historia de ciencia ficción pero transfórmase axiña nun triller psicolóxico que explora a natureza da imaxinación humana.
Reserva india dos Cheyennes do Norte
A reserva india dos cheyennes do norte (en Tsėhéstáno, en Northern Cheyenne Indian Reservation) é o territorio da tribo recoñecida federalmente dos cheyenne do norte. Situada no sueste de Montana, a reserva ten unha superficie aproximada de 690 Km², e é o fogar de arredor de 5.000 cheyennes. A sede central da tribo e do seu goberno está situada en Lame Deer, onde ten lugar tamén o pow wow anual dos cheyennes do norte.
A reserva está delimitada polo leste polo río Tongue e ao oeste pola reserva india dos Crow. Ademais, ten pequenas parcelas de terras en fideicomiso non contiguas e fóra da reserva no condado de Meade, en Dacota do Sur. As súas serras madeireiras que se estenden até o noroeste de Dacota do Sur son parte do bosque nacional de Custer. Segundo os datos de inscrición tribal, a tribo ten aproximadamente 11.266 membros inscritos, dos que 5.012 residían na reserva.
Sphere (novela)
Adaptación ó cine
O libro foi adaptado no filme Sphere de 1998, dirixido por Barry Levinson, protagonizado por Dustin Hoffman (Norman Johnson), Samuel L. Jackson (Harry Adams), Peter Coyote (Harold Barnes), Liev Schreiber (Ted Fielding) e Sharon Stone (Beth Halpern).
O filme conta a historia da novela mais con algunhas diferenzas. O filme recibiu críticas negativas e foi un fracaso de recadación. Puntuado cun 12% por Rotten Tomatoes (puntaxe de audiencia de 39%) coa opinión consensuada: "Sphere presenta un elenco de nivel A que traballa con material de nivel B, cunha historia vista previamente en filmes superiores de ciencia ficción". O crítico de cine Roger Ebert describiu Sphere como "unha versión diluída do clásico de ciencia ficción Solaris de Stanisław Lem que se converteu nun filme inconmensurablemente mellor por Andrei Tarkovskii".
Iñobre, Taragoña, Rianxo
Iñobre é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 66 habitantes (29 homes e 37 mulleres). Extrema ó norte cos lugares do Cruceiro e do Castriño, ó leste cos da Senra e do Burato, ó sur coa ría de Arousa e ó poñente coa desembocadura do río Beluso -onde forma o seu cabo mais setentrional-.
Lugares de Ponteareas
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Ponteareas.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Ponteareas
Iñobre, Taragoña, Rianxo
Patrimonio
A capela de San Xoán Bautista de Vista Real foi edificada en 1625 probabelmente sobre outra xa existente, e pertenceu ó pazo dos Caamaño, xa desaparecido. Actualmente a pequena capela é de propiedade particular. Está formada por un único corpo con bóveda de canón; a cuberta é de tella a dúas augas. As súas medidas máximas no exterior son 6,35 m de anchura e 8,75 m de fondura.
O cruceiro das Neves é un cruceiro de capela carente de plataforma e pedestal. O seu fuste é de sección cadrada con chafráns. A Cruz tamén de sección cadrada con chafráns nos brazos. O Cristo ten as mans abertas, coroa de espiñas, nimbo crucífero, pano de pureza sen nós e cartela de INRI. A capela carece de ornamento. É de base troncopiramidal invertida, tellado a catro augas e teito plano. Na base da capela hai un anxo con ás e no interior a Virxe pregando.
Casa de Anjou-Sicilia
A Primeira Dinastía Capetiana de Anjou-Sicilia, tamén chamada dinastía Capeta de Anjou ou Segunda dinastía Anxevina, foi unha rama menor da dinastía Capeta. A rama foi iniciada polo fillo máis novo do rei Luís VIII de Francia, Carlos I de Anjou, e continuado polo seu fillo, Carlos II de Anjou.
Océano de Xápeto
miniatura|upright=1.35|Reconstrución de como podían estar situados o océano de Xápeto e os continentes que o rodeaban no [[Ediacárico tardío]] O océano de Xápeto (ou Xapeto) foi un océano que existiu no Neoproterozoico tardío e no Paleozoico temperán (hai entre 600 e 400 millóns de anos). O océano de Xápeto estaba situado no hemisferio sur, entre os paleocontinentes de Laurentia, Báltica e Avalonia. Este océano desapareceu cando se produciron as oroxenias acadiana, caledoniana e tacónica, cando estes tres continentes se uniron para formar unha gran masa de terra chamada Euramérica. Propúxose que o océano de Xápeto "do sur" se pechou coas oroxenias famatina e tacónica, o que significa unha colisión entre o oeste de Gondwana e Laurentia.
Como o oocéano de Xápeto estaba situado entre as masas continentais que moito tempo despois formarían aproximadamente as beiras opostas do océano Atlántico, pode considerarse o precursor do Atlántico. Como o Atlántico fora nomeado así polo titán da mitoloxía grega Atlas, que era fillo do titán Xápeto, o océano "pai" do Atlántico denominouse océano de Xápeto. O nome Xápeto foi usado por primeira vez por Harland e Gayer en 1972, e antes a este océano chamábaselle o Proto-Atlántico.
Investigación histórica
miniatura|upright=1.35|[[Falla xeolóxica en Niarbyl (illa de Man). A liña diagonal estreita do centro da imaxe é un indicio visible do océano de Xápeto.]]
A inicios do século XX o paleontólogo norteamericano Charles Walcott observou diferenzas entre os trilobites bentónicos do Paleozoico temperán de Laurentia (como os da familia Olenellidae, a chamada "fauna do Pacífico"), atopados en Escocia e oeste de Teranova e os de Báltica (como os Paradoxididae, que se adoitan chamar a "fauna atlántica"), atopados no sur das illas Británicas e leste de Terra Nova. Os xeólogos de principios do século XX spoñían que existira unha gran depresión, denominada xeosinclinal, entre Escocia e Inglaterra a inicios do Paleozoico, que mantiña as costas de ambos os lados separadas.
Co desenvolvemento da tectónica de placas na década de 1960, xeólogos como Arthur Holmes e John Tuzo Wilson chegaron á conclusión de que o océano Atlántico debeu ter un precursor anterior ao tempo da Panxea. Wilson tamén se decatou de que o Atlántico se abrira aproximadamente seguindo o mesmo trazado polo que o seu precursor se pechara, pero con algunhas diferenzas. Isto levouno a presentar a hipótese do ciclo de Wilson.
Orixe neoproterozoica
En moitos lugares de Escandinavia atópanse diques basálticos de idades entre os 670 e 650 millóns de anos de antigüidade. Interprétanse como unha proba de que naquela época empezara a formación do rift que daría lugar ao océano de Xápeto. En Terrranova e Labrador, os diques Long Range tamén se cre que se orixinaron durante a formación do océano de Xápeto. Propúxose que tanto o Complexo Fen de Nouega coma o Complexo Alnö de Suecia se formaron como consecuencia dunha tectónica extensional suave no antigo continente de Báltica que se produciu despois da apertura do océano de Xápeto.
O sur do océano de Xápeto abriuse entre Laurentia e o sueste de Gondwana (agora Suramérica) hai aproximadamente 550 millóns de anos na transición entre o Ediacárico e o Cámbrico. Na época en que o facía, tamén se pechou o océano de Adamastor máis ao leste. A apertura do océano de Xápeto probablemente é posterior á apertura do océano Puncoviscano e o océano de Xápeto estaba separado do océano Puncoviscano polo terreo con forma de fita de Arequipa-Antofalla. Porén, a formación de ambos os océanos non parece estar relacionada.
Paleozoico
miniatura|upright=1.35|Posición dos continentes despois da [[oroxenia caledoniana (do Devoniano ao Permiano). As diferenzas na fauna fósil a ambos os lados da liña vermella (a sutura de Xápeto) son unha proba da existencia dun océano entre ambas as beiras na época anterior a que os continentes se unisen no supercontinente Panxea. ]]
Ao suroeste do Xápeto, evolucionou un arco de illas desde inicios do Cámbrico (hai 540 millóns de anos). Este arco volcánico formouse sobre unha zona de subdución na que a litosfera oceánica do océano de Xápeto subducía cara ao sur por debaixo doutra litosfera oceánica. Desde a época cámbrica (hai uns 550 millóns de anos) o oeste do océano de Xápeto empezou a facerse progresivamene máis estreito debido a esta subdución. O mesmo aconteceu máis ao norte e leste, onde Avalonia e Báltica comezaron a moverse cara a Laurentia desde o Ordovícico (hai 488-444 millóns de anos).
A fauna de trilobites das plataformas continentais de Báltica e Laurentia son aínda moi diferentes no Ordovícico, pero as faunas do Silúrico mostran unha progresiva mestura de especies, porque os continentes se moveron achegándose cada vez máis.
No oeste, o océano de Xápeto pechouse coa oroxenia tacónica (desde hai 480 a 430 millóns de anos), cando o arco de illas volcánico chocou con Laurentia. Algúns autores consideran a cunca oceánica ao sur do arco de illas volcánicas tamén como parte do Xápeto, e esta rama pechouse durante a posterior oroxenia acadiana, cando Avalonia colisionou con Laurentia.
Suxeriuse que o sur do océano de Xápeto se pechou durante unha colisón continental entre Laurentia e Gondwana occidental (Suramérica). Se iso é certo, o oróxeno tacónico sería a continuación cara ao norte do oróxeno famatiniano exposto na Arxentina. (Noutras palabras, o que actualemnte é o extremo norte do oróxeno famatiniano tería estado conectado co que actualmente é o sur do oróxeno tacónico).
A finais do Sulúrico (c. -420 millóns de anos) o océano de Xápeto xa desaparecera por completo e as masas combinadas dos tres continentes formaban o "novo" continente de Laurasia.
Fixed
Fixed é un EP de remesturas da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado o 7 de decembro de 1992. Trátase da sexta edición oficial do grupo e é o disco de remesturas de acompañamento de Broken. O EP foi o primeiro lanzamento da banda en incluír a etiqueta "Parental Advisory" e chegou a ser platino no Reino Unido.
Massó Hermanos
miniatura|Museo Massó.
Historia
En 1816 o catalán Salvador Massó Palau trouxo a Bueu sete franceses expertos para pór en marcha unha industria de salgadura. Un deles era Pascual Dargenton Lafont, co que creou La Perfección, a primeira fábrica de conservas, disolta en 1898. Os fillos do fundador, Gaspar, Francisca e Salvador Massó Ferrer, crearon Massó Hermanos S. A., dedicada á produción de conservas, salgadura de pescado, compra e venda de fariña, redes e fabricación de artefactos de pesca. Construíron unha segunda fábrica en 1926 en Bueu.