cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Verdum
250px|thumb|Situación do barrio en [[Barcelona.]] Verdum, ou Verdun, é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Con forma de triángulo, está delimitado polas rúas Artesania, Via Júlia e Via Favència/Ronda de Dalt.
Dúas grandes promocións de edificios deron orixe ao barrio: os Habitatges del Governador, construídos entre 1952 i 1955, de baixa calidade e só 20 metros cadrados cada un, e o polígono da Obra Sindical del Hogar, entidade promotora que tamén edificou o barrio da Trinitat Nova.
Moitas destas vivendas foron reconstruídas posteriormente, nun esforzo do Concello por rehabilitar o barrio. Abriuse a praza de Joan Riera, construíuse un aparcadoiro subterráneo na praza de Francesc Layret, remodelouse a praza Verdum e algunhas rúas convertéronse en zonas para viandantes, como os de Joaquim Valls e Casals e Cuberó.
Os xustos
miniatura|Primeira edición. Os xustos (Les Justes) é unha obra teatral dramática de Albert Camus, ambientada na revolución rusa de 1905. Foi representada por primeira vez o 15 de decembro de 1949.
Personaxes
Camus inspirouse nun grupo revolucionario que procura atacar a tiranía do tsar. A banda nacionalista está constituída polas seguintes personaxes:
O principal punto da obra constitúeo o obxectivo que persegue o grupo de combate do partido socialista revolucionario. Co asasinato do duque Serxio Románov a mans da organización, pretenden apresurar a liberación do pobo ruso e convencer a corte imperial de que están decididos a exercer o terror ata que a terra sexa devolta ao seu pobo. Xa que a situación que atravesa Rusia nesta época era a dunha revolución encabezada por obreiros e campesiños, co obxectivo de abolir a autocracia tsarista.
Nos seus cinco actos, Camus móstranos a parte racional das persoas, esas pequenas formas de pensamento e acción que nos condicionan como seres humanos.
Acto 1
Stepan que pasou tres anos no cárcere posicionase en que a revolución non está feita para os débiles, o que provoca unha gran discusión entre este e Kaliayev, o encargado de tirar a bomba contra o gran duque.
Segundo Kaliayev, estar na revolución significa amar a vida, mentres que Stepan opina que el ama a xustiza, que está por enriba da vida e que por iso el é membro dese acto revolucionario. Pero Kaliayev defende a súa postura e négase a aceptar ser un débil, xa que el pediu tirar a bomba, porque considera que morrer pola idea é a única forma de estar a altura da idea. Esa é a xustificación que non o converte en débil.
Acto 2
Está todo preparado. Kaliayev tirará a bomba e no caso de que este falle será Voinov o encargado de tirala. Pero ao encargado de realizar o acto sucédelle algo e nin un nin outro tiran a bomba. Kaliayev explica que no momento en que ía tirar a bomba viu os sobriños do duque e a súa muller e que estes non eran culpables da revolución e que non os podía matar.
Unha vez máis Stepan repróchalle a súa debilidade e a falta de amor a xustiza para realizar un acto que libre de morrer a máis nenos rusos, xa que eses dous cativos líbranse da morte, pero deter a súa morte significa que no lugar deles morran centos de nenos rusos.
A organización decide darlle a razón a Kaliayev,e aquí onde se ve un punto humano, ético, xa que consideran que a morte duns seres inocentes como os nenos non axudaría a revolución. A revolución non se fixo para matar nenos, explica Kaliayev.
Acto 3
Kaliayev pide desculpas por non dar tirado a bomba, pero é neste acto onde se produce un arrepentimento por parte dun dos participantes.
Voinov que era o encargado de tirar a segunda bomba decide unirse ao comité de propaganda do partido revolucionario, polo tanto abandona a operación de exterminio do gran duque. Como calquera humano Voinov confesa que sempre tivo medo, que a primeira vez se armara de valor. Que todo sería cuestión dun minuto. Que agardaba o momento de ter que tirar a bomba para lanzala con violencia, pero que cando viu que o seu compañeiro non a tirara, se sentiu débil coma un neno. A idea de matar non estaba feita para el, el mesmo afirmaba que non estaba feito para o terror.
Voinov vaise da organización e Annenkov decide ser el o que ocupe o seu lugar, xa que considera que sempre manda e nunca axuda.
Acto 4
Cúmprese o lanzamento da bomba e Kaliayev é detido e levado a prisión.
Finalmente Kaliayev é condenado á morte, pero este acéptaa con orgullo xa que se sente como un precursor da liberación de Rusia.
Acto 5
Neste último acto, prodúcese a execución de Kaliayev a mans de Foka, un verdugo que resulta ser un gran amigo de Voinov, do cal se descobre que é un espía da policía.
Stepan acode a execución, e cando chega xunto a Annenkov e Dora coméntalles que Kaliayev non pediu desculpas. que morrera feliz, porque seria inxusto non recibir a felicidade ao mesmo tempo que a morte, despois de negarse a ser feliz en vida para prepararse mellor ao sacrificio.
Stepan confesa que sente envexa por Kaliayev ao morrer como mártir e cos seus ideais fortes.
Tradución ao galego
Foi traducida ao galego por Xosé Manuel Beiras e publicada nos Cadernos da Escola Dramática Galega en 1987.
Katharine Hepburn
Katharine Houghton Hepburn, nada en Hartford, Connecticut o 12 de maio de 1907 e finada en Fenwick, Connecticut o 29 de xuño de 2003, foi unha actriz estadounidense. É a única actriz que gañou catro Óscars e unha das máis nomeadas, con doce candidaturas, tan só superada por Meryl Streep con vinte e unha candidaturas.
Primeiros anos
Nada en Hartford, Connecticut en 1907, pertencía a unha familia descendente de colonos de Mayflower e ata tiña sangue real nas súas veas. O seu pai era xinecólogo e foi quen a educou. A súa nai, Katharine Houghton, era unha decidida sufraxista moi activa na súa comunidade e que loitou polo recoñecemento das prostitutas e a planificación familiar.
Iniciou os seus estudos de física no Bryn Mawr College, lugar onde comezou as súas actuacións teatrais. Cando os terminou en 1928 decidiu dedicarse totalmente á interpretación. Tivo pequenos papeis en obras como The Czarina onde fixo unha substitución e viaxou a Nova York, onde tomou clases de dicción coa antiga cantante Frances Robinson Duff.
En 1932 tivo un enorme éxito coa obra teatral The Warrior's Husband, unha fábula grega. Ese mesmo ano foi requirida polo cine e protagonizou para a RKO A Bill of Divorcement, xunto a John Barrymore e dirixida por quen sería un dos seus máis íntimos amigos, George Cukor. O ano seguinte protagonizou Christopher Strong na que interpretaba unha piloto, moi inspirada na figura de Amelia Earhart.
En 1933 gañou o seu primeiro Oscar por interpretar unha actriz provinciana que vai buscar gloria na gran cidade en Morning Glory e o ano seguinte, en 1934, fíxose co premio á mellor actriz no Festival de Venecia pola súa interpretación en Little Women, onde interpretou a Jo March, na versión de George Cukor do clásico "Little Women".
Veleno para o negocio e recuperación
miniatura|Katahrine Hepburn (1943).
As súas seguintes películas, The Little Minister, na que interpretou unha xitana irlandesa, e o gran clásico da screwball comedy Domando a fera, foron un rotundo fracaso e as produtoras bautizárona como "veleno para o negocio" xunto a Fred Astaire, Joan Crawford e Marlene Dietrich.
Protagonizou xunto ás "Mozas da RKO", Damas do teatro (1937), que foi candidata a varios Óscar, pero non asentou totalmente a Hepburn. En 1933 e tralo éxito de Morning Glory, interveu na obra teatral The Lake, pola que recibiu malas críticas. Volveu a Connecticut coa súa familia e regresou triunfante a Broadway coa comedia The Philadelphia Story, que en 1940 foi adaptada para o cine e protagonizada por ela, James Stewart e Cary Grant, e que a devolveu á gloria cinematográfica. O guión desa cinta foi un agasallo do magnate Howard Hughes, a súa parella.
En 1942, protagonizou xunto a quen sería o amor da súa vida, Spencer Tracy, con quen mantivo unha relación sentimental ata a morte do actor, a comedia Woman of the Year na que amosou o seu plurilingüismo falando francés, ruso e español. Hepburn e Tracy fixeron nove películas xuntos. Xa nos anos corenta protagonizou xunto a el, Without Love dirixida por George Stevens ou The Sea of Grass de Frank Capra e con Angela Lansbury. En 1949, compartiron pantalla en Adam's Rib que narra as situacións nas que un matrimonio de avogados se atopa cando se enfrontan nun tribunal.
En 1951 rodou con Humphrey Bogart dirixida por John Huston The African Queen. O ano seguinte realizou en Venecia, dirixida por David Lean, Summertime, na que interpreta unha solteirona secretaria de vacacións que descobre o amor. Durante todos os anos cincuenta, Hepburn realizou numerosas obras de teatro, entre elas Como goste e O mercador de Venecia de William Shakespeare e The Millionairess de George Bernard Shaw.
A tranquilidade dunha estrela
En 1959, Hepburn realizou o papel máis iconoclasta da súa carreira, o de Violet Venable en Suddenly, Last Summer de Tennessee Williams, xunto a Elizabeth Taylor e Montgomery Clift, e polo cal foi aclamada pola critíca. Logo fixo algunhas adaptacións cinematográficas de obras teatrais, como Long Day's Journey Into Night de Eugene Ou'Neill, na que interpreta unha morfinómana metida nunha familia rota e pola que gañou o premio á mellor actriz no Festival de Cannes.
Logo de cinco anos de parón, nos que coidou un cada vez máis enfermo Tracy, reapareceu xunto a el no seu último filme xuntos A que non sabes quen vén cear esta noite?, trala que Tracy morreu. Hepburn gañou, por este filme, o seu segundo Óscar; moitos din que non llelo concederon a Hepburn pola súa interpretación -considerada magnífica, por outra banda- senón como agradecemento por coidar tantos anos de Tracy. Hepburn nunca viu a montaxe final do filme polos recordos dolorosos que lle traía. Nese filme a súa sobriña Katharine Houghton, fixo o papel da súa filla.
En 1968 interpretou a Leonor de Aquitania en The Lion in Winter e gañou o seu terceiro Oscar, compartido con Barbra Streisand por Funny Girl.
No ano 1969 Hepburn realizou un dos seus papeis máis recordados no teatro, o da protagonista de Coco, musical de grande éxito inspirado na vida da deseñadora de moda Coco Chanel.
Xa nos anos 70, Hepburn realizou papeis importantes en máis adaptacións á pantalla de clásicos teatrais, como o da Condesa Aurelia en The Madwoman of Chaillot de Jean Giradoux e o de Hecuba en The Trojan Women de Eurípides xunto a Irene Papas e Vannesa Redgrave. Interveu en A Delicate Balance con Paul Scofield e dirixida por Anthony Harvey e na obra de teatro filmada The Glass Menagerie.
En 1975 encarnou a Eula Goodnitgh en Rooster Cogburn, un filme do Oeste xunto a John Wayne e cun argumento que lembra o de The African Queen.
Realizou ademais algúns traballos para televisión, como Love among the Ruins, dirixida por George Cukor e con Laurence Olivier, pola que gañou un premio Emmy, ou The Corn Is Green. En 1981, Hepburn interveu na romántica On Golden Pond xunto a Henry Fonda e polo cal gañou o seu cuarto Óscar.
Os seus últimos papeis no cinema foron o de Grace Quigley, no que interpretou unha anciá que contrata un sicario, Nick Nolte, para matar os seus amigos que xa sofren alifates, e o da anciá tía Ginny na película de Warren Beatty, Love Affair. A partir de aí Hepburn realizou pequenas películas para televisión que a mantiveron en activo pero unha vez o seu estado de saúde se agravou retirouse a Connecticut.
Vida privada
Casada con Ludlow Ogden Smith, divorciouse del na década dos 30 e mantivo relacións con John Ford, que a dirixiu en María Estuardo, co seu axente Leland Hayward e co magnate Howard Hughes.
Aínda que moitos dixeron que Hepburn padecía a enfermidade de Parkinson, ela sempre o negou dicindo que os tremores eran herdanza do seu avó, ao que tamén lle tremían as articulacións e a cabeza. Hepburn padeceu tamén un tumor no pescozo. Finou na súa casa de Old Saybrook, no estado de Connecticut o 29 de xuño de 2003.
Katharine Hepburn publicou a súa autobiografía no ano 1991 co título de Me: Stories of My Life. Hepburn xa publicara un libro coas súas experiencias na rodaxe de The African Queen.
Premios Oscar
Hepburn só acudiu á gala dos oscar en 1974 para entregar o Premio Irving Thalberg ao seu amigo Lawrence Weingarten.
Frascati
Frascati é unha cidade e comuna italiana da provincia de Roma, na rexión do Lacio. Atópase a uns 20 km ao sueste de Roma, nas montañas Albanas, e preto da antiga cidade de Tusculum. É unha vila principalmente coñecida polo seu famoso viño branco Frascati e tamén pola súa actividade científica, xa que acolle varios laboratorios internacionais.
Chechu Salgado
Jesús Salgado López, nado en Sober o 1 de febreiro de 1991, é un actor galego máis coñecido como Chechu Salgado.
Traxectoria
Estudou na Escola Superior de Arte Dramática de Galicia, en Vigo. Participou na obra teatral A tempestade (de William Shakespeare), dirixida por Dani Salgado. Deuse a coñecer co papel de Román Fiúza na serie de televisión Serramoura da TVG.
En 2021, protagonizou o filme de Daniel Monzón Las leyes de la frontera, interpretando a Zarco, polo que recibiría o premio Goya como actor revelación.
Vida persoal
Vive en Ourense (2022).
Ludión
dereita|miniatura|Principio do ludión: ó aplicar presión no recipiente grande, o aire comprímese, a auga sobe no recipiente pequeno e ó desaloxar menos espazo, cae. thumb|Vídeo de exemplo miniatura|Un ludión comercial de vidro soprado.
O Ludión, tamén tamén diaño de Descartes, é un método que se pode usar para coñecer a temperatura, aínda que na actualidade supón un aparello para explicar algunhas leis e principios científicos e para xogar.
Historia
Nos séculos XIV e XVI procurábase un medio para ter un índice de temperatura. En Venecia, a familia Medici apoiaba financeiramente o que hoxe se coñece investigación, xunto coas artes e as letras. Grazas a estes apoios, personalidades como Galileo Galilei e Leonardo da Vinci tentaron lograr un instrumento que indicara a temperatura.
Despois de que outros continuasen as investigacións, Raffaello Magiotti consegue fabricar o antecesor do ludión e o presenta na súa obra Renitenza Certissima dell Acqva alla compressione. O texto foi o primeiro informe da resistencia á compresión práctica —que Magiotti afirmou de xeito erróneo que era absoluta— de auga a temperatura constante, así como a expansión e contracción dos medios de comunicación de fluído (auga e aire) ó sufrir cambios de temperatura. A obra presenta descricións de varios termómetros, e tamén unha ilustración dos mergulladores de campá e dos ludións.
Funcionamento
O que posibilita o funcionamento do ludión é a grande compresibilidade do aire en relación coa auga: un objecto oco e con aire no seu interior está mergullado nun recipiente cerrado por unha membrana. O aire que contén pode servir para facelo flotar, ou, diminuíndo un pouco o seu volume (e polo tanto, a densidade media do obxecto) facer que se vaia ó fondo. Así, se se fai presión sobre a membrana, o aire pasa a ocupar menos volume e baixa. Se cesa a presión, aumenta de volume e o obxecto sobe.
En primeiro lugar, intervén a transmisión da presión polo líquido, que nunha primeira aproximación, non se comprime, polo que transmite a presión ó aire interior ó obxecto. O aire comprímese e o volume diminúe: ocupa menos. Así, o sitio pode ser ocupado por máis líquido. O obxecto descende: o pulo de Arquímedes diminúe, ó ser eqivalente ó peso de líquido desaloxado, e o peso pasa a ser menor que o pulo, baixando o ludión.
El Pueblo (Santiago de Compostela)
El Pueblo foi un semanario publicado en Santiago de Compostela entre 1911 e 1913.
Historia e características
Subtitulado Semanario, Órgano de la Congregación de la Anunciada y San Luis Gonzaga, apareceu en 1911. Semanario católico de carácter doutrinal. Tiña unha sección fixa de literatura. Publicou un artigo no que se reclamaba a creación da cátedra de Literatura Galego-Portuguesa na USC e outro no que se apoiaba a construción dun monumento a Rosalía de Castro en Compostela. Cesou a súa publicación en 1913.
Ludión
Funcionamento
O mesmo principio permite amosar a diminución do volume do aire co aumento da profundidade cando se practica a inmersión submarina: canto máis se descende na auga, o mergullador consome unha maior cantidade de aire en cada inspiración (mesmo volume, pero máis masa). A volume constante (V1=V2), a cantidade de aire contido nos pulmóns aumenta coa presión, que á súa vez, aumenta coa profundidade segundo a Lei de Mariotte: P1·V1 = P2·V2, sendo P a presión, V o volume, e indicando o subíndice '1' o estado físico inicial e o '2' o final.
De xeito semellante, se o o obxecto flotante está nun recipiente cerrado, sen membrana, a variación de temperatura fai que o líquido se dilate máis ou menos, co que varía o seu volume, e pola diferenza de compresibilidade, varía a súa flotabilidade, indicando así a temperatura.
O Ludión ou Diaño de Descartes (nome de orixe descoñecida) pode ser curvo, para provocar que o movemento de ascenso leve asociado un xiro. En coleccións de instrumentos científicos de finais do século XIX atópanse xa exemplos deste tipo de figura con distintas formas: xograr, guerreiro ou pequeno diaño. Na práctica, pode usarse como recipiente unha botella de refresco, de xeito que todas as súas paredes, ó ser flexibles, funcionan a modo de membrana transmitindo a presión que exercemos coas mans.
Nova Hampshire
Nova Hampshire é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América, localizada a oeste de Vermont, norte de Massachusetts, sur do Quebec, e a oeste de Maine e do océano Atlántico. Foi unha das Trece Colonias que se revolveron ao control inglés, Nova Hampshire foi o primeiro estado americano en declarar a súa independencia.
O PIB do estado en 1999 foi de 44.000 millóns US$ (39º no país), cunha renda per cápita de 33.333 US$ (6º no país), baseada na agricultura, turismo e na industria de maquinaría, equipamento eléctrico e equipamentos de borracha e plástico.
É coñecido como The Granite State, alcume debido ás formacións de granito común no estado, aínda que a minería deste produto declinou bastante nas últimas décadas.
Corno
miniatura|dereita|Corno miniatura|dereita|Erkencho, instrumento musical Os cornos, ou hastas, son apéndices da cabeza dalgúns mamíferos ruminantes. Poden ter forma aguzada, como no boi, poden ser pequenos e cubertos de pel, como na xirafa, ou ser ramificados, como no alce.
Premio Bill Russell ao MVP das Finais da NBA
O Premio Bill Russell ao mellor xogador das Finais da NBA (en inglés: Bill Russell NBA Finals Most Valuable Player Award) concédese ao mellor xogador da serie de partidos das Finais da NBA. Habitualmente concédese o premio a un xogador do equipo vencedor, habendo unicamente unha excepción, cando en 1969 foille outorgado a Jerry West, de Los Angeles Lakers, que ese ano perdeu a final contra Boston Celtics. Coñecido anteriormente como Premio ao mellor xogador das Finais da NBA, dende o 14 de febreiro de 2009 cambiou de denominación como homenaxe a Bill Russell, 11 veces campión da NBA.
Corno
Características
Nos animais da orde Artiodactyla, á cal pertencen o boi, a cabra e os antílopes, os cornos son óseos e crecen sobre o frontal; na xirafa son tamén óseos, mais cunha estrutura distinta, constituídos por ossicones; nos rinocerontes, os cornos son de orixe dérmica, sen un núcleo e están colocados sobre os osos nasal ou frontal, en posición media.
Premio Bill Russell ao MVP das Finais da NBA
Lista de gañadores
A seguinte lista inclúe todos os gañadores do MVP das Finais. Michael Jordan gañou o título en seis ocasións, sendo o xogador que máis veces o conseguiu. Magic Johnson é o máis novo e o único rookie que o gañou, con 20 anos, nas finais de 1980. Os únicos cinco xogadores non nacidos en Estados Unidos que o conseguiron son Hakeem Olajuwon (Nixeria en 1994 e 1995), Tim Duncan (Illas Virxes Estadounidenses en 1999, 2003 e 2005), Tony Parker (Francia en 2007), Dirk Nowitzki (Alemaña en 2011) e Giannis Antetokounmpo (Grecia en 2021), aínda que soamente Parker, Nowitzki e Antetokounmpo non eran cidadáns estadounidenses cando recibiron o premio.
Corno
Características
Varios outros grupos de animais posúen apéndices na cabeza, como as antenas dos artrópodos, que por veces, principalmente cando son fortes, son chamados cornos na lingua común. O mesmo aplícase, no caso dos moluscos, aos cornos dos caracois.
Premio Bill Russell ao MVP das Finais da NBA
Lista de gañadores
miniatura|right|[[Michael Jordan (6 veces).]] miniatura|right|[[Tim Duncan (3 veces).]] miniatura|right|[[Magic Johnson (3 veces).]] miniatura|right|[[Shaquille O'Neal (3 veces).]]
Por equipo
miniatura|202px|[[Willis Reed (2 veces).]]
Gerard Way
miniatura|dereita|Gerard Way Gerard Arthur Way Lee, nado o 9 de abril 1977 en Summit, Nova Jersey, é o líder e co-fundador da banda de rock alternativo My Chemical Romance. Gerard ten un irmán máis novo, Mickey Way que toca o baixo en My Chemical Romance.
Infancía e adolescencia
Gerard ten orixes italianas e escocesas. Cantou por primeira vez en cuarto curso na obra infantil Peter Pan. A súa avoa Elena Lee Rush ensinoulle a cantar e fixolle o traxe de Peter Pan. A pesar disto o xove Way non quería ser cantante, senón debuxante. Cando era un neno Gerard tivo unha revelación: que todo o mundo morre e polo tanto el morrería algún día, isto causoulle unha profunda obsesión coa morte. Graduouse na escola secundaria en 1995 ingresando logo na escola de artes visuais de Nova York, graduándose en artes finas en 1999. En 2001 Gerard intentou vender unha serie de debuxos a Cartoon Network, pero foi rechazada porque estaban emitindo unha moi parecida.
Stadio Comunale de Bellinzona
O Stadio Comunale é un estadio multiusos de Bellinzona, Suíza. A súa finalidade principal é albergar partidos de fútbol, servindo como sede ao AC Bellinzona. En 2009 tiña unha capacidade de 6.000 espectadores, podendo chegar a albergar 20.740.
Gerard Way
Formación de My Chemical Romance
Cando se produciron os ataques do 11 de setembro ás Torres Xemelgas, Gerard traballaba na industria do cómic en Nova York, e dende onde estaba puido ver aquel inferno. Entón decidiu cambiar a súa vida e fundou My Chemical Romance. A canción Skylines and Turnstiles foi a primeira canción do grupo e está inspirada na experiencia de Gerard durante os ataques do 11 de setembro.
Reuneu a Ray Toro, Matt Pelissier (co-fundador do grupo remplazado en 2004 por Bob Bryar, Frank Iero e Mickey Way para tocar pola costa oeste dos Estados Unidos. O seu primeiro álbum foi I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love lanzado en 2002. A música axudoulle a gañarlle a batalla á depresión, o alcoholismo e as drogas; creou tamén cancións profundamente persoais como Helena, escrita despois da morte da súa avoa. Esta canción está dentro do álbum Three Cheers For Sweet Revenge lanzado en 2004. A pesar da música non deixou de lado o debuxo, senón que debuxou as portadas dos dous últimos álbums.
No 2005, Gerard uneuse co cantante Bert McCracken para lanzar un cover de Queen e David Bowie titulado Under pressure, co fin de recadar fondos en axuda das vítimas do tsunami que azotou as costas de Asia no 2005.
Saúde
Recuperouse do seu alcoholismo e da adicción as drogas en 2004, e visita un terapeuta cando o grupo non esta de xira.
Discografía e letras
My Chemical Romance editou tres álbums: I Bough You My Bullets, You Bough Me Your Love en 2002, Three Cheers For Sweet Revenge en 2004, e The Balck Parade a finais de 2006. Gerard e o compositor da maior parte das cancións de MCR e as súas letras caracterízanse por contar unha historia que xeralmente presenta un lado escuro.
Das Café der toten Philosophen
'Das Café der toten Philosophen. Ein philosophischer Briefwechsel für Kinder und Erwachsene' (O café dos filósofos mortos) é un libro escrito por Nora K e Vittorio Hösle e publicado en 1998.
Resumo
Nace da curiosidade e as reflexións dunha nena de once anos chamada Nora K, interesada en atopar respostas a múltiples preguntas sobre as realidades da vida. Preguntas que lle contesta un filósofo amigo da familia, Vittorio Hösle.
Tras ler o libro O mundo de Sofía de Jostein Garder, Nora dáse de conta que moitas das preguntas sobre as que viña reflexionando fai tempo, podíanse catalogar como filosóficas. Nese momento é cando coñece a Vittorio, co que comeza un intercambio de cartas no que a filosofía e a nenez son os protagonistas.
Entre a realidade e a fantasía das conversacións mantidas entre Nora e Höslen cos distintos filósofos (Sócrates, Descartes, Platón, Santo Agostiño...), tanto no café coma nos múltiples lugares descritos no libro, créase así e todo unha larga reflexión por ambos os lados, tanto por Nora como por Höslen, das cuestións máis dispares que os nosos filósofos foron deixando a través da historia.
Nora e Höslen neste libro repasan ideas dispares como se os soños e a realidade son mundos totalmente distintos, se deus existe e nos leva cara a unha verdade ou engánanos. Se as ideas son nosas ou xa existían de antes e non simplemente as retomamos, se somos máquinas ou realmente sentimos. Se o tempo existe unicamente na nosa conciencia, pois o pasado non existe o presente é minúsculo e o futuro aínda non chegou. Se o que a xente prefire ver o reflexo ou a realidade poida ser unha forma de loucura.
Velvet Buzzsaw
Velvet Buzzsaw é un filme estadounidense de 2019 escrito e dirixido por Dan Gilroy. Está protagonizado por Jake Gyllenhaal, Rene Russo, Toni Collette, Zawe Ashton, Tom Sturridge, Natalia Dyer, Daveed Diggs, Billy Magnussen e John Malkovich. O filme estreouse no Festival de Cinema de Sundance o 27 de xaneiro e a través de Netflix o 1 de febreiro de 2019.
Teenage Whore
"Teenage Whore" é o terceiro sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Hole, editado en agosto de 1991 como único sinxelo do seu álbum de estrea Pretty on the Inside. O tema entrou na lista británica de indie no número 1.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Hole, agás onde se indique.
IES Mendiño
O Instituto de Ensinanza Secundaria Mendiño é un centro de ensinanza secundaria e bacharelato pertencente á rede pública de institutos da Xunta de Galicia, situado en Redondela.
Oferta educativa
No IES Mendiño impártense todos os cursos da Educación Secundaria Obrigatoria, e ofrece as modalidades de Humanidades, Ciencias Sociais, Ciencias da Natureza e da Saúde e Tecnolóxico para o Bacharelato.
Vallbona, Barcelona
250px|miniatura|Situación do barrio en [[Barcelona.]] Vallbona é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Está separado do resto da cidade de Barcelona polas autoestradas de Xirona e Manresa a estrada C-17, polo oeste, e a leira agrícola La Ponderosa, polo sur. Ao leste temos o leito do río Besòs, no termo municipal de Santa Coloma de Gramenet, e ao norte o barrio de Can Sant Joan, do termo municipal de Montcada i Reixac.
En febreiro de 2006 o alcalde Joan Clos inaugurou a ponte do Congost, que conecta os barrios de Torre Baró e Vallbona, por enriba das vías do tren e da AP-7, cunha beirarrúa ampla para viandantes e un corredor de bicicletas.
Copa de Europa de rugby 2007-2008
A tempada 2007-2008 da Heineken Cup foi a 13ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. Nesta edición houbo 24 equipos participantes, divididos en 6 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira fase, os primeiros de cada grupo e os 2 mellores segundos clasificáronse para disputar os cuartos de final, a partido único, as semifinais e a final.
Nesta 13ª edición do torneo participaron 6 equipos franceses, 7 ingleses, 4 galeses, 3 irlandeses, 2 italianos e 2 escoceses.
Playoffs
Os 6 equipos que remataron primeiros de grupo clasificáronse para os cuartos de final, ademais dos 2 equipos que remataron en segunda posición con máis puntos. Os equipos que xogaron como locais foron os que máis puntos conseguiron, ou en caso de empate aplicouse o criterio de máis ensaios a prol ou maior diferenza entre puntos anotados e encaixados. Nas semifinais aplicouse o mesmo criterio para decidir que equipo xogaba como local. A final xogouse o 24 de maio do ano 2008 no Millennium Stadium de Cardiff diante de 74.417 persoas. Munster Rugby coroóuse por segunda vez como Campión de Europa.
Loukanikos
Loukanikos (tamén chamado de Riot Dog, Kanellos, ou abreviado como Louk) é un can que gañou fama tras a súa participación nas manifestacións contra cortes en gasto público en Grecia, durante a crise económica en Grecia.
O can virou o símbolo da resistencia grega contra os cortes de gastos públicos, alén de gañar website propio, onde son encamiñadas as novas sobre a marcha das manifestacións.
Der Fußgänger
Der Fußgänger é un filme de 1973 dirixido por Maximilian Schell. A historia xira arredor do xuízo dun vello criminal de guerra. Foi coproducido conxuntamente entre empresas de Alemaña, Suíza e Israel.
Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa en representación de Alemaña do Oeste na 46ª edición dos premios.
José Rodríguez González
José Rodríguez González pódese referir a:
Ian Roberts
Ian Michael Roberts, nado o 29 de xullo de 1965 en Queens, Nova York, é un actor, escritor e humorista estadounidense. Roberts escribiu e protagonizaou o filme de edición limitada Martin & Orloff, e fixo numerosos papeis como actor secundario en películas como Anchorman: The Legend of Ron Burgundy, Bring It On, Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby, Drillbit Taylor, Reno 911: Miami e Semi-Pro.
Semana Santa de Paradela
A Semana Santa de Paradela é unha celebración católica que ten lugar de xeito anual, na parroquia de Paradela, no concello pontevedrés de Meis. Foi declarada de interese turístico galego.
Ivar o Desosado
Ivar Ragnarsson, tamén coñecido como Ivar o Desosado (en nórdico antigo Ívarr inn Beinlausi), nado o 787 e finado en 873? ou 878, era un caudillo escandinavo durante a Era viquinga con reputación de berserker. Ivar Ragnarsson era un dos fillos de Ragnar Lodbrok, quen xunto cos seus irmáns Bjorn e Ubbe dirixiron o Grande exército pagán.
Traxectoria
A fins do século IX dicíase que «o máis cruel deles (fillos de Ragnar) era Ingvar, fillo de Lodbrok, que en calquera lugar torturaba aos cristiáns até a morte», sendo caudillo dunha área que comprende partes da moderna Dinamarca e Suecia.
Grande exército pagán
No outono de 865, xunto cos seus irmáns Bjorn e Ubbe, Ivar acaudillou o grande exército pagán na invasión de Inglaterra desde a costa de Anglia Oriental. O seu primeiro asentamento foi rápido e militarmente respondido polos anglos orientais. Ao ano seguinte, Ivar levou ao seu exército por terra cara ao norte e conquistou facilmente York (os daneses chamábana Jórvik), xa que os habitantes de Northumbria estaban naquel tempo inmersos nunha guerra civil.
Ivar e os seus daneses conseguiron manter baixo o seu poder York contra os vans intentos de liberar a cidade en 867.
A Ivar atribúeselle o asasinato do rei de Anglia Oriental, Eadmund Mártir, no ano 869. A primeira referencia da historia procede da paixón do rei Eadmund de mans de Abón de Fleury e a adaptación en inglés antigo de Aelfric de Eynsham. Polas citas, sabemos que o rei Eadmund se negou á vasalaxe baixo dominio pagán e foi executado de forma similar a San Sebastián. A fonte máis fiábel fala de que foi atado a unha árbore e os viquingos lle dispararon frechas até a morte. Outras fontes falan de que foi executado no altar dunha igrexa, posibelmente co ritual da aguia de sangue.
Nalgún momento de 869 Ivar comandou o grande exército pagán dos daneses en Inglaterra cos seus irmáns Halfdan e Ubbe. Parece que, mesmo, emigrou a Dublín (ou segundo outras fontes regresou de Irlanda tras gobernar un período de tempo).
Uí Ímair
A Ivar impútaselle a fundación da Casa de Ivar ou Uí Ímair, unha dinastía que desde mediados do século IX até o século X gobernou Northumbria desde a capital de York (Jórvik) e dominou a rexión do Mar de Irlanda desde o reino de Dublín.
Os seus presuntos descendentes, a Casa de Godred Crovan, gobernaron como reis de Mann e outros territorios viquingos das Illas do Norte desde o século XI até o XIII, aínda que actuaron como vasalos dos reis de Noruega a maior parte do tempo.
Morte
Ivar desaparece de todos os rexistros históricos no ano 870. O seu último destino é incerto, aínda que se supón que Ivar é o mesmo Ímar, o primeiro rei da dinastía dos Uí Ímair, cuxa morte se cita nos Anais de Ulster en 873:A morte de Ímar tamén se atopa nos Anais fragmentarios de Irlanda no ano 873: A identificación de Godofredo como rei de Lochlainn engadiuse por un copista no século XVII. No manuscrito orixinal do século XI simplemente cítase ao "righ Lochlann" (rei de Lochlann), que se pode referir máis concretamente a Ímar, cuxa morte non se menciona nos anais fragmentados. Sobre a morte do rei, citado expresamente como horríbel e repentina, non se menciona en ningunha outra fonte, sendo unha forma do nórdico antigo para definir unha enfermidade descoñecida que o prostrou incapacitado para o resto dos seus días; de todos os xeitos, as enfermidades horríbeis e repentinas eran a causa máis común de mortalidade no século IX.
Tamén a crónica anglosaxoa fai mención da súa morte ao redor do ano 878:
Fontes escandinavas
A historia outórgalle o papel de vingador da morte do seu pai a mans de Ælla de Northumbria, lanzándoo a un pozo de serpes velenosas, pero aparentemente sen éxito ata que apareceu fronte a Ælla coa escusa de buscar unha reconciliación. Ivar só pediu a terra que puidese conseguir co arado dun boi e a cambio xurou non entrar en guerra co seu reino. Entón Ivar cortou o xugo en láminas tan finas que podía cubrir un espazo onde podería construír no seu interior unha enorme fortaleza (nalgunhas antigas sagas falan de York e outras máis recentes de Londres) que podería reclamar como propiedade.
Ivar era coñecido por ser o máis xeneroso dos homes. Atraeu a moitísimos guerreiros que mantivo ao seu lado cando o rei Ælla foi atacado polos viquingos dos seus irmáns por segunda vez e capturado. Os irmáns decidiron ceder a Ívar a custodia do rei e que decidise o seu xusto castigo. Ivar era devoto de Odín e suxeriu o sacrificio da aguia de sangue. De acordo coa crenza popular, significaba abrir as costas do rei, levantar as costelas desde a espiña dorsal e mostrar os seus pulmóns en forma de ás.
Na saga de Ragnar Lodbrok, existe unha precuela interesante á batalla de Hastings: dise que antes de que Ivar morrese en Inglaterra, ordenou que o seu corpo fose sepultado nun montículo na beira inglesa, de forma que mentres os seus ósos gardasen aquela costa, ningún inimigo podería invadir a illa con éxito. Esta profecía mantívose, segundo a saga, ata que Guillerme o Conquistador pisou terra inglesa, chegou ao montículo do enterro e, tras profanar a súa tumba e decatarse de que o corpo do viquingo estaba intacto, mandou levantar unha pira e queimar o cadáver. A partir de aí Guillerme lanzou as súas forzas desde o continente e conseguiu a vitoria.
Desosado
Os historiadores non se poñen de acordo polo motivo do alcume Desosado (inn Beinlausi) nas sagas. Algúns suxiren que era un eufemismo pola súa impotencia ou unha metáfora da serpe (de feito tiña un irmán co alcume Serpe no ollo). Podía referirse a unha incríbel flexibilidade física; Ivar era un respectado guerreiro e posibelmente os seus dotes déronlle unha imaxe popular como "desosado". O poema Háttalykill inn forni descríbeo como sen un só óso.
Doutra banda, a palabra inglesa "bone" é cognado doutra xermánica, "bein", que significa perna. As fontes escandinavas describen a Ivar o Desosado como caudillo transportado nun escudo polos seus guerreiros. Uns especularon que era porque el non podía andar e quizais o seu epíteto simplemente significaba "cego" - quizais literalmente ou quizais simplemente porque era coxo. Con todo outras fontes a partir deste período da historia mencionan a caudillos levados sobre os escudos dos seus inimigos tras a vitoria, non precisamente debido a unha enfermidade.
Enfermidade xenética
Outra interpretación do seu alcume tamén citada en fontes escandinavas, descríbeno ou interprétase como vítima dunha forma de osteoxénese imperfecta, tamén coñecida como "ósos de cristal". En 1949, o danés Knud Seedorf escribiu:Hai casos menos extremos da enfermidade que non impiden ao individuo usar as súas pernas, normal noutras circunstancias, e puido ser o caso de Ivar o Desosado.
En 2003 Nabil Shaban, un avogado polos dereitos dos incapacitados, no documental The Strangest Viking ("o estraño viquingo") do programa da Canle 4 de TV Secretos da Historia (Secret History), explora a posibilidade de que Ivar o Desosado sufrise osteoxénese imperfecta, a mesma condición que el mesmo. Demostrou que a súa condición non era impedimento para que usase un arco e frechas e participar en batallas, como a sociedade viquinga tería esperado que fixese un caudillo. Pero é unha teoría moi improbábel, xa que a mesma sociedade practicaba o infanticidio en nenos con taras físicas, baseaba a súa educación desde a infancia na virilidade e a guerra nunhas rudas condicións do século IX, polo que fai máis plausíbel unha interpretación máis simple do alcume.
Cáchira
Cáchira é un concello colombiano, que se localiza no departamento de Norte de Santander. Situado a 2.025 m sobre o nivel do mar, limita ao norte cos municipios de Abrego e Villa Caro, no sur co departamento de Santander, ao leste con Salazar e Arboledas e ao oeste con La Esperanza. O concello divídese en 2 correxementos e 58 vereas.
Historia
O nome procede supostamente dunha india chamada Cachara, que á chegada dos españois casou cun dos conquistadores. A cidade non se fundou oficialmente ata 1811 e recoñeceuse como municipio en 1897.
Mira Furlan
Mira Furlan, nada o 7 de setembro de 1955 en Zagreb e finada nos Ánxeles o 20 de xaneiro de 2021, foi unha actriz e cantante croata radicada nos Estados Unidos.
Colchicáceas
As colchicáceas (Colchicaceae) son unha familia de plantas florais herbáceas e perennes que se reproducen por cormos ou rizomas, e pertencían á familia das liliáceas (Liliaceae) na clasificación clásica. A familia inclúe arredor de 225 especies distribuídas en 22 xéneros.
Mira Furlan
Traxectoria
Furlan naceu no seo dunha familia cun gran número de profesores universitarios en Zagreb, que entón formaba parte da antiga República Federal Socialista de Iugoslavia (na actualidade, capital de Croacia). Súa nai era croata-xudía e seu pai de orixe eslovena-croata.
Rosa Novell
Rosa Novell Clausells, nada en Barcelona en 1953 e finada na mesma cidade o 27 de febreiro de 2015, foi unha actriz e directora escénica catalá. Era irmá do xornalista e actor Queco Novell e dona do escritor Eduardo Mendoza.
Mira Furlan
Traxectoria
Graduouse na Academia de Artes Dramáticas en Zagreb e conseguiu un título universitario, equivalente a un B.F.A., en teatro
Colchicáceas
Xéneros
miniatura|esquerda|Gloriosa rothschildiana miniatura|centro|O [[cólquico (Colchicum autumnale)]]
Mira Furlan
Traxectoria
Foi membro do Teatro Nacional Croata e apareceu con frecuencia en filmes e televisión iugoslava, incluíndo a obra gañadora do Festival de Cannes en 1985, Otac na službenom putu.
Rosa Novell
Traxectoria
Debutou no teatro en 1974 con "Les Troianes", traballando en numerosas obras dende entón como "La Senyora Florentina i el seu amor Homer" (1995) de Sándor Márai, "La noche de Molly Bloom" (2000), "Coriolano" (2002) de Shakespeare, "Zona zero (2003)", "Fi de partida" (2005), "Vells temps" (2006) e "Mòbil" (2007). Tamén participou en filmes e series de televisión, como Nissaga de poder ou El cor de la ciutat.
Mira Furlan
Traxectoria
Por mor das circunstancias políticas na súa terra natal, emigrou ós Estados Unidos xunto co seu marido, Goran Gajić, en novembro de 1991.
Rosa Novell
Traxectoria
En outubro de 2014 reapareceu nos escenarios despois de quedar cega a causa do cancro de pulmón que padecía e que finalmente non puido superar. Faleceu o 27 de febreiro de 2015.
Mira Furlan
Traxectoria
Fíxose coñecida nos Estados Unidos por interpretar o papel de Delenn, a embaixadora Minbari, nos 111 episodios da serie de televisión de ciencia ficción Babylon 5 (1993-1998) e nas dúas películas de televisión. O recoñecemento internacional chegoulle da man do papel de Danielle Rousseau na serie de televisión da ABC Lost, interpretado entre 2004 e 2010.
Manuel Taboada Cid
Manuel Taboada Cid, nado en Verín o 29 de marzo de 1946 e finado en Santiago de Compostela o 27 de xullo de 1993, foi un filólogo galego.
Mira Furlan
Traxectoria
En 1998, publicou Songs From Movies That Have Never Been Made, un CD que suspuxo a súa incursión na música como cantante.
Manuel Taboada Cid
Traxectoria
Fillo de Xesús Taboada Chivite, empezou a súa afección pola investigación da man do seu pai. Estudou na Academia Verinense e no IES Otero Pedrayo de Ourense. Comezou os estudos universitarios na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela en 1963 e despois inscribiuse en Filoloxía Románica.
En 1968 foi lector de español no Lycée de Garçons de Auch (Francia). Retornado a España, recibiu unha bolsa do Departamento de Filoloxía Románica para realizar traballos de campo. En 1971 acadou a licenciatura co traballo "Vocabulario y notas etnográficas de la Mezquita (Ourense)" e comezou a impartir clases no Instituto Otero Pedrayo de Ourense. En 1972 retornou ás aulas universitarias de Compostela. Nomeado Director Xeral de Política Lingüística (1986-1987), impulsou o uso do galego, galeguizando a administración dos centros docentes.
Reintegrado á Universidade, en 1990 obtivo á cátedra de Historia de la Lengua Española na Universidade de Oviedo e despois pasou á Universidade da Coruña, onde foi o primeiro catedrático de Gramática Histórica do Español.
Publicou artigos en revistas especializadas (Verba, Boletín Auriense, Gallaecia) e comunicacións e relatorios en congresos de Galicia e do estado. Pertenceu ao Grupo Marcelo Macías do Museo Arqueolóxico de Ourense.
Otto Wallach
Otto Wallach, nado en Königsberg (naqueles momentos parte de Prusia pero que hoxe en día forma parte de Rusia e é nomenada Kaliningrado) o 27 de marzo de 1847 e finado en Gotinga (Alemaña) o 26 de febreiro de 1931, foi un químico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1910.
Traxectoria
Otto naceu en Königsberg, naqueles momentos parte de Prusia, pero que actualmente forma parte de Rusia, denominada Kaliningrado.
Investigacións científicas
Foi un dos primeiros químicos que se dedicaron á investigación química dos terpenoides e as combinacións alicíclicas, a investigación das cales foi de grande influencia no desenvolvemento da química orgánica e industrial, e especialmente dos perfumes e dos aceites esenciais.
En 1910 foi galardoado co Premio Nobel de Química pola súa contribución no desenvolvemento da química orgánica e industrial.
Eugenio Agacino Martínez
Eugenio Agacino Martínez, nado en Ferrol en 1851 e finado en Alacant o 26 de xullo de 1924, foi un mariño galego.
Obra
Colaborador asiduo de La Revista de la Marina, é autor de numerosas obras, entre elas táboas náuticas, un tratado de navegación e libros de trigonometría.
Sergei Rumas
Sergei Mikalayevich Rumas (en belaruso: Сяргей Мікалаевіч Румас, en ruso: Сергей Николаевич Румас, nado en Homieĺ o 1 de decembro de 1969 é un político e economista belaruso, que foi primeiro Ministro de Belarús dende o 18 de agosto de 2018 ata o 4 de xuño de 2020.
Quintá do Monte, Pradeda, Carballedo
Quintá do Monte é un lugar da parroquia de Pradeda no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE a súa poboación no ano 2016 era de 20 persoas (15 mulleres e 5 homes), en 2018 eran 13 (8 mulleres e 5 homes).
Sergei Rumas
Traxectoria
Rumas naceu en Gomel, pero a comezos da década de 1970 a súa familia mudouse a Minsk. Graduouse da Escola Financeira Superior Militar en Yaroslavl (1990) e da Academia de Administración Pública en Minsk (1995). A principios da década de 1990, Rumas serviu sucesivamente no Banco Nacional da República de Belarús como xefe de varios departamentos, así como en bancos privados. En 1995, converteuse en director rexional do Belarusbank e logo converteuse no primeiro vicepresidente do directorio deste banco. En 2001, Rumas recibiu o título de Candidato de Ciencias en Economía. En 2005 liderou o Belagroprombank, outro gran banco de propiedade estatal en Belarús.
Quintá do Monte, Pradeda, Carballedo
En Quintá do Monte naceu o pintor e escultor José Randolfe Vilariño.
Sergei Rumas
Carreira política
En 2010, foi nomeado viceprimeiro ministro no novo goberno de Mikhail Myasnikovich. Durante a crise financeira de 2011, Rumas supervisou a creación dun programa de reformas estruturais, que foi criticado polo presidente Alexander Lukashenko e o seu conselleiro Sergey Tkachyov. Rumas avogou pola privatización, os investimentos estranxeiros e a abolición de préstamos preferentes para empresas estatais. En 2012, Alexander Lukashenko nomeouno xefe do Banco de Desenvolvemento da República de Belarús.
O 18 de agosto de 2018 foi nomeado Primeiro Ministro de Belarús, sucedendo a Andréi Kobiakov. Na actualidade, Rumas tamén encabeza a Federación de Fútbol de Belarús.
Quintá do Monte, Pradeda, Carballedo
Topónimo
A orixe do topónimo é o latín, quizais propiedade dun ; e o determinante , "monte".
Patrimonio
En Quintá do Monte consérvase un muíño antigo en funcionamento.
Castro de Quintá: Asentamento castrexo situado na parroquia de Pradeda. Alterado pola labra con maquinaria agrícola, presenta na cima unha pequena chaira, e unha gran pendente pola marxe E-SE cara ao pobo.
Aminatou Haidar
Aminatou Haidar, nada no Aaiún, Sáhara Occidental, o 24 de xullo de 1967, é unha activista saharauí polos dereitos humanos. En decembro de 2009 atopábase en situación de expulsión polo goberno marroquí e facendo unha folga de fame no aeroporto de Lanzarote.
Meán
O topónimo galego Meán pode referirse a:
Reventador
miniatura|250px|Reventador no ano 2012. O Reventador é un volcán de Ecuador, situado aproximadamente a 90 km de Quito, entre as provincias de Napo e Sucumbíos. É un dos volcáns máis activos do arco volcánico ecuatoriano, tendo polo menos 16 erupcións dende 1541.