cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Condado de Shkodër
O Condado de Shkodër (en lingua albanesa Qarku i Shkodrës) é un condado da Albania. A súa capital é a cidade de Shkodër. Cunha área de 3.562 km2 tiña unha poboación estimada de 246.060 habitantes no 2010.
Arthur Morrison
Arthur George Morrison, nado en Poplar o 1 de novembro de 1863 e finado en Chalfont St Peter o 4 de decembro de 1945, foi un escritor e xornalista inglés.
Traxectoria
É coñecido polas súas novelas de corte realista e historia sobre a vida da clase traballadora no East End de Londres, así como pola súa obra detectivesca, co personaxe do detective Martin Hewitt. Tamén foi un destacado coleccionista de arte xaponesa, sobre a que publicou unha serie de estudos. Parte d súa colección pictórica e doutras disciplinas pasou a mans do Museo Británico tras o seu pasamento en 1945.
A súa obra de ficción máis sobranceira é A Child of the Jago (1896).
Exército espartano
miniatura|250px|A letra [[Lambda era o símbolo que levaban os espartanos nos seus escudos.]] O exército espartano era a forza militar da cidade estado de Esparta, unha das máis importantes na historia da Grecia antiga. O exército constituía o alicerce principal do estado espartano, no cal a primeira e principal obrigación dos seus cidadáns era converterse en bos soldados.
Sometidos ó adestramento militar dende a nenez, os soldados espartanos eran os máis disciplinados, formados e temidos da Grecia antiga. Nos intres de maior apoxeo de Esparta, entre os séculos -VI e -IV, estaba aceptado o feito de que "un soldado espartano valía o que varios homes de calquera outra polis".
Organización do exército
miniatura|Hoplita espartano.
Estrutura social
Un dos principais problemas da sociedade espartana co paso do tempo foi a diminución do número de cidadáns con plenos dereitos (oligantropía), o cal supuxo unha caída no número de soldados que formaban o núcleo do exército: o número de homoioi diminuíu dende os 6.000 cidadáns existentes en -640 até os 1.000 de -330. Isto supuxo que os espartanos se visen obrigados a empregar hoplitas recrutados de entre os ilotas,e que en ocasións visen a necesidade de outorgar a liberdade a algúns deles, os neodamodes, e a darlles terras nas que establecerse en troques de que cumprisen un servizo militar.
Por outra banda, a poboación de espartiatas dividíase entre distintos grupos tendo en conta a súa idade. Os máis novos (menores de 20 anos) considerábanse máis febles por mor da súa falta de experiencia, e ós máis maiores (máis de 60 anos ou, en épocas de crise, de 65) só eran chamados a filas en caso de emerxencia, e para defender as caravanas de subministracións.
Estrutura táctica
A principal fonte para o coñecemento da organización do exército espartano son os escritos de Xenofonte, que admiraba ós espartanos. A súa obra A Constitución dos lacedemonios ofrece unha visión detallada do Estado e a sociedade espartana a comezos do século -IV. Outros autores, como Tucídides, tamén ofrecen información ó respecto, aínda que non tan fiable como a dos relatos de Xenofonte, cuxa información foi obtida de primeira man.
Sábese pouco da organización do exército anterior a esa época, e existe unha gran marxe para a especulación. A primeira forma de organización militar e social (durante o século -VII) semella que podería ter consistido nas tres tribos (chamadas phylai e cos nomes de Pamphyloi, Hylleis e Dymanes) que aparecen na Segunda Guerra Mesenia (-685 a -668). Unha subdivisión posterior foi a «fraternidade» (phratra), e tense constancia da existencia de 27, nove por cada tribo. Nalgún intre, esta división foi substituída por cinco divisións territoriais, os obai (que significa «vila») e que achegaban un lochos duns 1.000 homes cada un. Semella que este sistema aínda se empregaba nas guerras contra Persia, como pode inferirse das referencias que Heródoto fai ós lochoi na súa Historia. Esparta adoptou o estilo hoplita de combate entre os anos -680 e -660.
Os cambios que ocorreron entre as Guerras Médicas e as Guerras do Peloponeso non se encontran documentados aínda que, segundo Tucídides, na batalla de Mantinea do ano -418 había presentes sete lochoi, cada un dos cales estaba dividido en catro pentekostyes de 128 homes cada un, e dezaseis enōmotiai de 32, dando un total de 3.584 hombres para o exército espartano principal. A finais da Guerra, a estrutura evolucionara aínda máis coa finalidade de combater a escaseza de soldados e para crear un sistema máis flexible que permitise ós espartanos enviar destacamentos máis pequenos a campañas ou gornicións fóra da súa terra natal. Segundo Xenofonte, a unidade básica seguía a ser a enōmotia, con 36 homes en tres filas de doce baixo o mando dun enomotarca (enōmotarches). Dous enōmotiai formaban un pentēkostys de 72 homes baixo o mando dun pentēkontēr, e dous pentēkostyai agrupábanse nun lochos de 144 homes dirixidos por un lochagos. Catro lochoi compoñían unha mora de 576 homes, a meirande unidade táctica do exército espartano, a cuxo mando se encontraba un polemarca. Seis morai compoñían o exército espartano en campaña, ós que se engadían os skiritai e os continxentes enviados por estados aliados.
Acevedo do Río, Celanova
San Xurxo de Acevedo do Río é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 239 habitantes (113 homes e 126 mulleres) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 42 habitantes en relación ao ano 2000.
Historia
Pertenceu ao concello de Acevedo do Río que en 1968 se incorporou a Celanova.
Alcaparra
A alcaparra ou alcaparreira (Capparis spinosa) é un arbusto da familia das caparidáceas, orixinario da rexión mediterránea. O botón da flor da alcaparra é un ingrediente común da cociña mediterránea, moitas veces consumido á vinagreta, e xa usado na antiga Grecia como calmante. Os seus talos espiñentos poden chegar a alcanzar un metro ou máis de lonxitude. As follas son grosas e esféricas. As flores, de cor branca e con grandes estames, agroman na xunta das follas co talo
Descrición
As súas flores rechamangueiras son de pétalos brancos ou rosados e con longos estames con anteras de cor violeta. Son axilares: nacen nas interseccións das follas co talo, sostidas por pedúnculos regulares. miniatura|Estames. Deste arbusto utilízase a raíz, a casca, os botóns florais (denominados alcaparras) e os froitos inmaturos (coñecidos como alcaparróns). Aínda que non é unha planta medicinal en si mesma, ten algunhas propiedades terapéuticas.
Distribución e hábitat
É de distribución circunmediterránea, estendéndose por zonas áridas de Asia e África. Dáse en zonas con acusada aridez, en noiros e abas ben soleadas, sobre solos calcarios e margosos, raramente en solos acedos, tamén tolera terreos salinos ou xesosos. miniatura|Flores e gomos - Águilas (Murcia). miniatura|260px|Espiñas. miniatura|250px|Botóns florais (alcaparras). miniatura|Froito aberto, in situ. miniatura|Alcaparras en conserva. O seu cultivo espallouse por moitas rexións secas e cálidas do mundo, como algunhas áreas de Australia e América do Sur.
Usos culinarios
As alcaparras salgadas ou en conserva para usar coma petisco ou adubo dalgúns pratos. Son un ingrediente común na cociña mediterránea porén inexistente na galega. Tamén se consomen os froitos preparados de xeito semellante aos gomos. Cando están prontos para a súa colleita (mediados de abril no seu clima orixinal), son do tamaño dun gran de millo, de cor verde escura. Adúbanse nunha solución de vinagre e sal e son un ingrediente para pizzas, salmón afumado, ensaladas ou pratos de pasta. Outros usos culinarios destacados das alcaparras son o universal "mollo tártaro", do que é unha compoñente esencial; as alcaparras úsanse nalgunhas sopas coma o ajiaco santafereño en Colombia e a hallaca tradicional elaborada para a época do Nadal en Venezuela, na que as alcaparras son empregadas tanto para a preparación do guiso como na decoracion cando se arma a hallaca. No sur de Francia, en Provenza, mestúranse a partes iguais alcaparras e olivas (negras ou verdes) esmagando ben e engadidndo bocartes en conserva, allo e aceite de oliva para preparar a «tapenade», («tapenado» en Provenzal).
Propiedades
Principios activos: contén esencia, saponina, pectina, sales.
Indicacións: é diurético, aperitivo, depurativo, antihemorroidal, vasoconstritor, desobstruente da vesícula biliar, adstrinxente, expectorante. Usado contra a febleza capilar. A decocción úsase contra as aftas bucais.
Úsase a casca da raíz, e tamén as flores. Apáñanse na primavera.
Taxonomía
Capparis spinosa foi descrita por L. e publicado en Species Plantarum 1: 503. 1753. Capparis: nome xenérico que procede do giego: kapparis que é o nome do froito, a alcaparra.
spinosa: epíteto latino que significa "con espiñas".
Nome vulgar
O nome común galego é unha nova incorporación a través do castelán e portugués, que vén á súa vez do árabe hispánico: alkappárra, este do latín cappăris, e este do grego κάππαρις.
Valentín Molina Couceiro
Valentín Molina Couceiro, finado na Coruña o 27 de agosto de 1922, foi un banqueiro e político galego.
Traxectoria
Apoderado do Banco Pastor. Concelleiro na Coruña, foi tenente de alcalde da cidade. Foi deputado provincial e en agosto de 1919 foi elixido presidente da Deputación da Coruña
Vida persoal
Casou con Francisca Rodríguez López.
Rialiño, Laíño, Dodro
A aldea está atravesada pola AG-11. A zona ao sur da aldea, situada nunha zona con relevo, é a máis poboada.
Fanny Cochrane Smith
Fanny Cochrane Smith, (cara o 1834 - 24 de febreiro de 1905) foi unha aborixe tasmaniana, a primeira en nacer tralo traslado da poboación indíxena de Tasmania a Wybalena, na Illa Flinders. É famosa polas súas gravacións de cancións aborixes en cilindros de fonógrafo, que representan as únicas gravacións sonoras dunha lingua tasmaniana.
Tivo 11 fillos e unha porcentaxe alta da poboación aborixe actual de Tasmania é descendente súa. Existe algunha polémica sobre a data exacta da súa morte e se foi ela ou Truganini a derradeira aborixe de ascendencia totalmente indíxena. Morreu de pneumonía e pleurite o 24 de febreiro de 1905, en Port Cygnet.
A gravación das cancións de Smith serviu de inspiración ó cantante australiano de folk Bruce Watson, que escribiu "O home e a muller e o fonógrafo de Edison". O avó de Watson, chamado Horace, colaborara na gravación de Fanny Cochrane Smith, e no museo nacional de Australia atópase unha fotografía de Watson con ela.
A Pinguela
Co topónimo A Pinguela podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Dawn of the Dead (filme de 2004)
Dawn of the Dead é un filme estadounidense de terror dirixido por Zack Snyder que foi estreado no 2004. Está baseado no filme de 1978 Dawn of the Dead de George A. Romero.
Sinopse
Unha inexplicable praga acaba coa poboación do planeta, convertendo ós mortos en horríbeis zombis que continuamente buscan carne e sangue humana para sobrevivir. En Wisconsin, un grupo de persoas que escaparon á praga, tratan de salvar as súas vidas refuxiándose nun centro comercial, onde deben aprender non só a protexerse das hordas de zombis, senón tamén a convivir.
A Esfarrapa, Lagos, Láncara
A Esfarrapa é un lugar da parroquia de Lagos, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres), o que non supón ningún cambio con respecto ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Libraría
miniatura|200px|Libros [[Luxemburgo|luxemburgueses nunha libraría de Strassen.]] Unha libraría ou librería é un comercio dedicado á venda de libros, poden ser pequenas tendas que ofrecen uns poucos centos de libros ata grandes establecementos comerciais con máis de 200.000 títulos. Algunhas librarías están especializadas na venda de libros antigos. Alén da venda de libros tamén poden vender materiais relacionados como folios, mapas, bolígrafos, sobres ou xornais pero as tendas especializadas neste tipo de materiais coñécense como papelerías, aínda que vendan tamén libros. Moitas universidades contan coas súas propias librerías para a venda principalmente de libros ós estudantes. Tamén outros tipo de institucións, como museos ou templos, teñen as súas propias librerías. Nalgúns países, como o Brasil, é habitual que as librerías medianas e grandes inclúan servizo de cafetería.
O 13 de novembro celébrase o Día das Librerías, a iniciativa da Federación de Librerías de Galicia.
Historia
As librerías de Roma, taberna librarii situábanse no Argiletum e no Vicus Sandalarius, nas portas ou ás súas beiras expuñan a listaxe dos libros á venda. No mundo musulmán desenvolveuse nas grandes cidades, Damasco, Bagdad ou Córdoba, un activo comercio do libro.
Rally Ourense-Lugo-Ribeira Sacra de 2019
O Rally Ourense-Lugo-Ribeira Sacra de 2019 foi a 8ª edición de dito rally e a sexta proba da tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 20 e o 21 de setembro de 2019 e o vencedor foi Víctor Senra.
Itinerario
Constou de dez treitos, comezando o venres cun tramo curto no Castro de Beiro, e disputándose o resto de treitos o sábado, sendo estes San Miguel-Luíntra, Canaval-Sober e Vilanova-Luíntra, con tres pasadas a cada un deles. Esta foi a primeira vez que na que o rally incluíu tramos na provincia de Lugo.
Resumo
Víctor Senra foi quen marcou o mellor tempo no primeiro treito, mentres que se repartiu con Alberto Meira os seguintes, chegando líder ao último, pero con menos de tres segundos sobre Meira. Con todo, na última pasada do rally, Meira saíuse da pista e Senra alzouse coa vitoria. Iago Caamaño, que estaba asentado comodamente na terceira posición, tamén se saíu da estrada no último tramo, polo que finalmente subiron ao podio Jorge Pérez Oliveira (2º) e Luis Vilariño (3º). Deste xeito Víctor Senra gañou por segunda vez o Rally Ribeira Sacra e proclamouse por terceira vez campión de Galicia de rally a falta de dúas probas por disputarse.
Sar, Laíño, Dodro
Sar é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres).
Óscar Xuvenil
miniatura|Shirley Temple en 1933 O Óscar xuvenil (Academy Juvenile Award ou Juvenile Oscar) foi un Óscar honorífico entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas segundo decisión da Xunta de Gobernadores para recoñecer actores de menos de dezaoito anos pola súa "importante contribución ao entretemento".
Historia
O primeiro neno actor candidato ao Óscar foi Jackie Cooper, de nove anos, candidato en 1931 polo seu traballo en Skippy. Recoñecendo que os rapaces podían ter desvantaxes entre os votantes nas categorías de mellor actor ou actriz e a non existencia das categorías para actores secundarios, a Academia decidiu crear un premio especial honorífico para recoñecer o traballo de actores de menos de dezaoito anos.
O 27 de febreiro de 1935, na 7ª edición dos Óscar, entregouse o primeiro premio xuvenil.
Nos seguintes vinte e cinco anos entregouse intermitentemente a doce actores. Porén, varios intérpretes xuvenís foron candidatos nas categorías de mellor actor secundario ou mellor actriz secundaria en categorías competitivas, como Bonita Granville (con catorce anos), Brandon deWilde (con once), Sal Mineo con dezasete. e Patty McCormack (con once). Ningún deles gañou.
Partido Comunista de Finlandia
O Partido Comunista de Finlandia (finés: Suomen Kommunistinen Puolue, sueco: Finlands kommunistiska parti, abreviado como SKP) foi un partido comunista de Finlandia. O SKP foi unha sección da Terceira Internacional e foi ilegal en Finlandia ata 1944.
Óscar Xuvenil
Anos seguintes
En 1962, Patty Duke, de dezaseis anos, gañou o Óscar á mellor actriz secundaria por O milagre de Anna Sullivan, converténdose na máis nova gañadora dun Oscar. Tras ela tamén gañaron na mesma categoría Anna Paquin, con once anos, por The Piano (1993), e Tatum O'Neal, con dez, por Lúa de papel (1974).
Partido Comunista de Finlandia
O SKP non participou en ningunhas eleccións baixo o seu propio nome. No seu lugar usou a outras organizacións para facelo. Nos anos 20 os comunistas participaron no Partido Socialista dos Traballadores de Finlandia (1920-1923) e na Organización Electoral Socialista dos Traballadores e os pequenos propietarios (1924-1930). Ámbolos dous foron prohibidos polo estado. En 1944, creouse un novo partido fachada, a Liga Democrática do Pobo Finés. O SKP controlou eses partidos, pero sempre tivo unha minoría importante dos socialistas non comunistas.
Cinto
miniatura|dereita|220px|Cinto negro de [[coiro.]] Un cinto é unha tira ou correa flexíbel, normalmente feita de coiro ou tea, que se emprega para cinguir ou axustar a roupa á cintura.
Ferreiroa, Agolada
San Pedro de Ferreiroa é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 591 habitantes (275 homes e 286 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 684 habitantes. Na parroquia está situada a vila de Agolada, capital do concello e sede da Banda Municipal de Agolada.
Condado de Tirana
miniatura|'Qark'' de Tirana O Condado de Tirana ou Tiranë (en lingua albanesa Qarku i Tiranës) un condado da Albania. A súa capital é a cidade de Tirana. Cunha área de 1.652 km2 tiña unha poboación estimada de 800.347 habitantes no 2010.
Lagos, Lagos, Láncara
Lagos é un lugar da parroquia de Lagos, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 8 habitantes.
Last of the Dogmen
Last of the Dogmen é un filme estadounidense dirixido por Tab Murphy que foi estreado en 1995. Ambientado nas montañas do noroeste de Montana, preto de Idaho e da fronteira con Canadá, o filme conta a historia dun cazador de recompensas que persegue a fuxitivos convictos e descobre un grupo de "Guerreiros can" da tribo india dos cheyennes. O filme foi rodado en localizacións de Alberta e de Columbia Británica.
Sinopse
Lewis Gates (Tom Berenger), un destro rastreador de Montana, é contratado para atopar uns presos fuxidos que se agocharon nas montañas. Na súa busca dos prófugos, Gates descobre, coa axuda dunha antropóloga (Barbara Hershey), probas da existencia dunha tribo de indios cheyennes que viven nas montañas dos EEUU illados do mundo exterior.
Daniel Wass
Daniel Wass, nado o 31 de maio de 1989 en Gladsaxe, é un futbolista dinamarqués que xoga na demarcación de centrocampista, o seu actual club é o Valencia CF.
Postojna
250px|dereita|miniatura|Localización de Postojna no mapa. Postojna é unha cidade do sueste de Eslovenia situada a medio camiño entre a capital, Ljubljana, e o Mar Adriático  segundo o censo de 2002 o seu concello contaba con 14.581 habitantes. Destaca polas Covas de Postojna e polo Castelo de Predjama.
Historia
A súa privilexiada posición nas vías de comunicación entre os Balcáns e Viena con Italia levan a Postojna a ser un enclave estratéxico dende fai séculos.
As escavacións realizadas en Predjama, as grutas de Postojna e en Betalov spodmol dan testimonio dos primeiros habitantes da zona, sendo os restos máis antigos do Paleolítico e dando fe tamén do Neolítico, Idade de Bronce e Idade de Ferro.
A primeira referencia histórica a Postojna atopámola no ano 1226, contando con mercado a partir do 1432 e promovida ao status de cidade no ano 1909, quedando esta progresión sempre vinculada ao tren entre Viena e Trieste.
O seu forte vínculo coa corte autrohúngara, ao formar parte da única saída ao mar do Imperio, levou ao desenvolvemento dunha protoindustria turística ao redor da Cova de Postojna, contando cunha das infraestruturas turísticas máis antigas do mundo.
Trala primeira guerra mundial, como toda a zona litoral de Eslovenia pasou a formar parte de Italia, ata o ano 1945 cando remata a segunda guerra mundial e pasa a formar parte da República Socialista de Eslovenia, integrada na República Federal Socialista de Iugoslavia.
A Cova de Postojna
Ademais de varias covas menores, como as de Otoška jama, Pivka ou Črna jama, destaca a Cova de Postojna. É unha rede de 20 quilómetros de túneles, a maior gruta de karst clásico de Europa e unha das máis importantes do mundo e a gruta turística máis visitada de Europa, recibindo en torno a un millón de visitantes ao ano.
No ano 1872 instaláronse vías férreas na gruta e no 1884 a liña de electricidade.
Durante os diferentes conflitos bélicos que sufriu desempeñou diferentes cometidos como almacén, cárcere ou hospital indistintamente para alemás, italianos ou rusos.
Castelo de Predjama
miniatura|300px|Castelo Predjama. Preto das Covas de Postojna, a uns 10 quilómetros, atópase este castelo de máis de 700 anos de historia construído nunha parede da montaña a 123 metros do chan. A tradición atribúelle ser o refuxio do cabaleiro Erazem de Predjama, o cabaleiro bandido, no século XV.
Tódolos anos celébrase o Torneo de Cabaleiros de Erazem, que se celebra nas proximidades do Castelo e ven acompañado da recreación do mundo medieval en toda a zona.
Personaxes de Código Lyoko
Esta é unha lista de personaxes de Código Lyoko.
Aelita Schaeffer
Nun principio, Yumi presentoulla aos seus pais como Aelita Lyoko, e é coñecida como Aelita Stones en Kadic, e chamada Aelita Hopper polos seus amigos (alcumada princesa, especialmente, por Odd). É a principal protagonista da serie, pois a historia desenvólvese ao redor dela. Nada nunha base militar (segundo os libros), ignórase se é francesa ou americana, pero sábese que leva documentación canadense falsa (a nome de Aelita Stones, nome co que é coñecida en Kadic) feita por Jeremie cando a materializa no mundo real. Está namorada de Jeremie. Un trazo que comparte con Jeremie é que tamén é moi intelixente, pero logo descubriron que era humana e que a intelixencia é súa. Os trazos que comparte con Odd son a música e o atrevemento. Faise pasar pola curmá de Odd.
Tiña 13 anos antes de quedar encerrada en Lyoko e perder os seus recordos polo que todo o grupo estaba convencido de que era un programa informático. Ten o pelo rosa e os ollos verdes. En Lyoko, ela debía estar constantemente protexida, pois se perde todos os seus puntos desaparece para sempre, pero a partir da terceira tempada pode desvirtualizarse normalmente xa que recupera a súa memoria humana. Cando lla atopan supoñen que é unha intelixencia artificial, pero logo descobren que naceu na Terra e é filla de Franz Hopper, pero a súa memoria foi borrada por XANA; por fortuna, Franz Hopper axúdalles a recuperala. O seu nome real é Aelita Schaeffer.
É a máis vulnerable, non só polo seu vínculo a Lyoko, senón tamén por non estar afeita loitar e a defenderse. É unha moza infantil e doce, moi simpática e moi guapa aínda que ás veces pode chegar (a pesar da súa intelixencia) a ser inxenua e moitas veces, insensata. En contadas ocasións, esa insensatez levouna a verse exposta ao perigo que XANA lle ocasiona, aínda que non se dá conta.
En Código Lyoko: Evolución será interpretada pola acrtiz Charentais Léonie Berthonnaud.
Papel en Código Lyoko
Aelita representa un papel moi importante na serie. Do cinco personaxes máis principais, probablemente sexa a protagonista da trama, xa que a historia rolda máis ou menos contorna a ela, sobre todo a partir da súa materialización, ao recuperar parte da súa memoria.
Tamén as investigacións que a cuadrilla realiza na colección de libros teñen unha relación directa con ela.
O seu pai foi o creador de Lyoko, e ela tiña unha das chaves do mundo. Ademais, moitos misterios máis se atopan ao seu ao redor, como a desaparición da súa nai, ou a continua persecución dos homes de negro.
Na academia Kadic, é unha das mozas máis intelixente (posiblemente a máis lista), e ten moitos admiradores.
En Lyoko é a máis débil, e ao principio non ten nin armas nin protección. Isto vese equilibrado con ser a única guerreira capaz de desactivar torres e neutralizar os ataques de XANA. Na cuarta tempada cobra moita máis resistencia contra os ataques, aínda que tamén está axudada polas súas ás coas que escapa dos inimigos. Aínda así, sempre é a primeira en caer nas garras de William-XANA.
Biografía
A vida desta moza é moi complexa.
Segundo a saga de libros, Aelita naceu ao redor do 1982 nun lugar do norte, talvez Escandinavia ou as zonas do norte de Francia. Alí viviu nunha casa de montaña coa súa nai, Anthea Hopper, e o seu pai, Waldo Franz Schaeffer. Ao catro anos, durante o Nadal, Anthea regaloulle un bonequiño con forma de elfo ao que chamou "Míster Pück". Uns días despois, un todo terreo apareceu á beira da casa, e esquivando a neve, levaron á muller.
Sendo Aelita moi pequena, Franz mudouse con ela a unha casa de Francia situada preto da academia Kadic, chamada "A Ermida". Franz comezou a traballar como profesor na academia, e Aelita creceu alí ata o trece anos. O 6 de xuño do 1994, cando ela tiña trece anos, Franz virtualizouna en Lyoko para escapar dos homes de negro. XANA obtivo conciencia propia, e para evitar as súas desfeitas, Franz decidiu apagar o supercomputador.
Tras loitas durante preto de dous anos contra XANA, Jeremie, Aelita, e tres amigos máis, Odd, Yumi e Ulrich, estuviron a piques de recuperar a Franz Hopper de Lyoko. Con todo non puideron. Destruíron pois a XANA, e apagaron o supercomputador.
E despois dalgún tempo, Aelita e Jeremie descobren que aínda hai máis misterios por resolver, como un par de habitacións secretas da Ermida e un vídeo de Franz, e tamén un par de mundos virtuais máis, entre outras cousas.
Personaxe
Aelita é unha nena doce e un pouco infantil, e ás veces insensata. Isto último lévaa en ocasións a exporse a si mesma ao perigo, ou a XANA, pero coa súa creatividade ou a súa intelixencia, adoita lograr escapar.
É intelixente, e gústalle estudar e compartir as tardes con Jeremie ante o computador. Tamén ten unha grande afección á música tecno, a cal toca cunha mesa de mesturas en varios concertos ao longo da serie.
Aelita é moi curiosa, e non perde ningunha oportunidade de buscar datos sobre o seu pai, nin sequera na máis perigosa situación, como demostrou en moitas ocasións ao longo da serie. Tamén é moi valente, aínda que ás veces non o demostra. Unha cousa está clara: faría calquera cousa por salvar aos seus amigos e aos seus pais.
Desenvolvemento
Durante a primeira tempada, Aelita actúa coma se de verdade fose un programa de computador, e non expresa moi habitualmente os seus sentimentos. Ao materializarse, o seu comportamento é igual, e a súa roupa parécese moito á que leva en Lyoko: saia escura, chaqueta rosa e camiseta amarela por baixo, e apréciase a cor verde dos seus ollos.
Ao comezo da segunda tempada, e de aí ata o final da terceira, Aelita ten unha personalidade moito máis apropiada para unha persoa humana, e a súa roupa sofre un cambio radical na Terra. Tamén ten algúns cambios pequenos en Lyoko, como o curioso detalle do pendente da súa orella, que cambia de posición entre a primeira tempada e o resto.
Ao descubrir que Aelita non se trata dun simple programa de computador, a súa personalidade cambia radicalmente, e fala como unha moza de trece anos normal e corrente.
Na cuarta tempada, a roupa da moza cambia, como nos demais personaxes principais. O seu novo vestido ten unha aparencia un tanto anticuada, que lle dá seriedade e un aspecto máis adulto. Tamén tende a enfadarse máis a miúdo, e xa expresa os seus sentimentos con toda liberdade, non parecéndose en nada á Aelita virtual que coñecemos no primeiro episodio.
StatCounter
As estatísticas de StatCounter derivan dos impactos, e non de visitantes únicos, e non se realizan ponderacións artificiais para corrixir os nesgos de mostraxe, polo que os números na estatística non se poden considerar representativos.
Batalla do cabo Fisterra de 1509
180px|miniatura|dereita|Duarte Pacheco Pereira. A Batalla do cabo Fisterra de 1509 foi un enfrontamento naval producido o 18 de xaneiro de 1509 en augas próximas a Fisterra, entre unha frota portuguesa comandada polo cosmógrafo e navegante Duarte Pacheco Pereira, (bautizado como o "Aquiles Lusitano" por Camões), e unha frota francesa dirixida por Pierre de Mondragón, un corsario francés que operaba entre as illas Azores e a costa portuguesa, onde atacaba ós barcos procedentes da India.
A orixe da batalla foi a misión que en 1508 o rei Manuel I de Portugal lle encargou a Pacheco para que atopase a Mondragón e rematase con el.
Selección de rugby de Suráfrica
A Selección de rugby de Suráfrica (popularmente coñecida coma os Springboks, Springbokke en afrikaans e Amabokoboko en zulú) representa a Suráfrica en rugby. Son os actuais posuidores da Copa do Mundo de Rugby tras gañala en Xapón 2019 e actualmente ocupan o primeiro posto na clasificación mundial da IRB. Ademais de xogar a Copa do Mundo xoga outras competicións internacionais coma o Rugby Championship e numerosos amigábeis.
Aínda que Suráfrica foi parte na creación do Mundial de Rugby, os Springboks non competiron nas dúas primeiras edicións de 1987 e 1991 debido á loita contra o apartheid deportivo en Suráfrica. O equipo capitaneado por Francois Pienaar fixo o seu debut nesta competición en 1995, ano no que a nova Suráfrica democrática acolleu o torneo, o cal gañou tras vencer aos All Blacks na final do torneo, no que se lembra coma un dos mellores momentos da historia do deporte surafricano, xusto nunha época de consolidación nacional tralo apartheid. Suráfrica revalidou o título de campión en 2007, tras gañar a Inglaterra 15 a 6. Coma resultado do torneo os Springbokke acadaron a primeira praza na clasificación mundial por primeira vez.
Os Springboks xogan con camisola verde e dourada, e os seus emblemas son o Springbok (o Antílope) e Protea (planta floral típica do sur de África). Suráfrica leva xogando ao rugby dende 1891, cando un combinado das Illas Británicas fixo unha xira polo país, xogando os Boks o seu primeiro partido o 30 de xullo. O actual adestrador do equipo é Peter de Villiers, despois de que Jake White, que levou ao equipo ao título mundial de 2007, anunciara a súa dimisión do cargo a finais dese ano. O capitán é John Smit, o cal xogou durante toda a súa carreira coma talonador, mais dende os partidos de fin de ano de 2008 xoga coma pilier dereito.
O apartheid
Incluso antes de que as leis do apartheid fosen promulgadas en Suráfrica os Springoboks foran sempre un equipo formado por xogadores de cor branca. O equipo converterase nun símbolo de división racial neste Estado, mais despois das primeiras eleccións abertas de 1994, o partido gobernante Congreso Nacional Africano (ANC) instituíu a política de cambio no deporte surafricano. Neste contexto, a transformación pode definirse como "unha completa alternancia da aparencia ou carácter do rugby surafricano", converténdose oas Springboks nun equipo máis representativo de toda Suráfrica.
Na Copa do Mundo de 1995 gañado por Suráfrica só participou un xogador non branco, Chester Williams. Isto continuou durante as grandes citas da selección nos mundiais de 1999 e 2003. Noa final do mundial de 2007 participaron dous xogadores non brancos. A pesar de que existe un sistema de cotas para fomentar a participación de xogadores non brancos na Super 14 (liga de rugby do país) e aos equipos de ámbito provincial hai por agora moitos máis xogadores brancos de rugby en Suráfrica, a transformación está sendo lenta en palabras do presidente da SARU Oregan Hoskins. Porén, a presión política sobre os adestradores e administradores para seleccionar a xogadores non brancos, dezaseis dos trinta e cinco novos Sprinboks seleccionados polo ex-adestrador John White eran non brancos. O ministro do Parlamento Butana Komphela expresou a opinión de moitos políticos do país cando dixo: "O deporte non pode ser excluído dos imperativos da potenciación e a transformación".
Equipamento
miniatura|dereita|Bob Skinstad coa camisola verde Suráfrica xoga con camisola verde, pantalóns brancos e medias verdes. O seu xersei leva bordado o emblema da SA Rugby (Federación Surafricana de Rugby) na esquina superior dereita e na manga tradicionalmente adoita levar un colar dourado. O equipamento está elaborado por Canterbury of New Zealand e o seu patrocinador na camisola é a compañía química Sasol. A camisola verde foi utilizada por primeira vez cando o equipo das Illas Británicas fixeron a súa xira surafricana en 1896. Na primeira xira dos Boks polo Reino Unido e Irlanda entre 1906 e 1907 os surafricanos levaron un xersei verde con cores brancas e pantalóns e medias azuis. Unha réplica desta vestimenta foi utilizada en 2006 contra Irlanda en Dublín para conmemorar o centenario da xira.
Springboks
miniatura|Un springbok|esquerda O alcume de springbok e o logotipo datan da xira de 1906 e 1907 pola Gran Bretaña. A gacela (springbok, un tipo de antílope) foi elixido para representar ao equipo polo capitán da selección neses intres, Paul Ross, nunha tentativa de evitar que a prensa británica se inventase o seu propio nome. O emblema non estaba só restrinxido para o equipo de xogadores de cor branca, o primeiro equipo nacional de cores usouno en 1939 e o primeiro equipo de cor negra en 1950. Despois da caída do apartheid en 1992 engadiuse ao logo a flor da protea. Cando o ANC foi electo en 1994 o nome do equipo non foi cambiado a Proteas como noutros deportes debido exclusivamente á intervención do Presidente Nelson Mandela.
En decembro de 2008, a SARU decidiu colocar a protea no lado esquerdo da camisola dos Boks, ao igual que outros equipos nacionais surafricanos, e mover o springbok cara o lado dereito. A nova camisola será estreada na xira dos Brithish and Irish Lions de Suráfrica en 2009.
Estadios representativos dos Springboks
miniatura|Mapa de Suráfrica
Os Springboks non teñen un estadio único para os seus partidos na casa, xogando arredor de toda Suráfrica. O estadio Ellis Park, con capacidade para 60.000 espectadores, en Xohanesburgo foi o principal durante o mundial de 1995 en Suráfrica, lugar onde os Boks derrotaron aos All Blacks na final. Outros estadios habituais son o Loftus Versfeld Stadium de Pretoria, o Newlands Stadium en Cidade do Cabo, o ABSA Stadium en Durban, o Vodacom Park en Bloemfontein ou o EPRFU Stadium en Porto Elizabeth.
O primeiro partido internacional de Suráfrica foi no St George's Park Cricket Ground de Porto Elizabeth en 1891. O Ellis Park foi construído en 1928, acollendo en 1955 unha marca de 100.000 espectadores nun partido amigábel entre Suráfrica e os Britsh Lions.
Dise dos Boks que teñen unha notábel vantaxe sobre outras localizacións fora da casa cando xogan a unha grande altitude na montañosa rexión do Highveld. Nos partidos no Ellis Park, Loftus Versfeld ou no Vodacom Park dise que se presentan problemas físicos, influíndo ademais nun gran número doutros factores coma a traxectoria do balón ao patealo. Os expertos discrepan sobre se é real o desafío físico ou só se debe a un estado psicolóxico.
Copa do Mundo de Rugby
Participacións de Nova Zelandia na Copa do Mundo.
Máis partidos coa selección
miniatura|Percy Montgomery A seguinte listaxe recolle os rexistros máis notábeis de partidos xogados coa selección surafricana. A lista inclúe xogadores dos últimos 25 anos, é preciso sinalar que unha clasificación por número de selección non depende só da calidade do xogador senón só do número de partido disputados internacionalmente. Co nacemento da copa do mundo en 1987 a periodicidade dos partidos variou de xeito destacábel. En letra grosa xogadores que seguen en activo na selección de Suráfrica.
Máis ensaios
miniatura|Brian Habana Bryan Habana é o xogador que conseguiu máis ensaios coa selección de Suráfrica. Cómpre destacar tamén a Joost van der Westhuizen, o xogador, hoxe retirado, ocupa o doceavo posto na clasificación de número ensaios da historia coas súas seleccións nacionais (empatado con francés Serge Blanco).
Puntos
A maior marca de puntos marcados cos Springboks posúea Percy Montgomery con 893 puntos. Este xogador, xa retirado, ocupa o setimo posto na lista histórica internacional de puntos coa súa selección.
Alcázar de Milmanda, Celanova
Santa María de Alcázar de Milmanda é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 70 habitantes (38 homes e 32 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano 2000.
Historia
Pertenceu ao concello de Acevedo do Río, que en 1968 se incorporou a Celanova.
Tallós, Laíño, Dodro
Tallós é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 107 habitantes (55 homes e 52 mulleres).
Neste lugar está a capital do concello.
Gurgueiro, Agolada
San Miguel de Gurgueiro é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 33 habitantes (19 mulleres e 14 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 76 habitantes.
Tate
miniatura|dereita|Fachada da Tate Britain.
Tate é o museo nacional de arte moderna do Reino Unido acollido principalmente na cidade de Londres. Comprende catro galerías: Tate Britain (aberta en 1897), Tate Liverpool (1988), Tate St Ives (1993) e Tate Modern (2000), coa aínda a galería online, Tate Online (1998). Foi fundada orixinalmente co nome de National Gallery of British Art e renomeada tras Henry Tate fundar un edificio especialmente para ela en Millbank, Londres.
Vertedoiro (lixo)
miniatura|dereita|220px|Vertedoiro non controlado. Un vertedoiro é un lugar onde se acumulan o lixo e os residuos. Poden ser autorizados ou clandestinos.
Santalla, Lagos, Láncara
Santalla é un lugar da parroquia de Lagos, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 15 habitantes.
Ficus elastica
Descrición
Árbore grande do grupo dos Ficus epífitos, acadando 30–40 m (raramente 60 m) de altura, cun tronco macizo irregular, de 2 m de diámetro, que desenvolve raíces aéreas e contrafortes para o ancorar ao chan e axudar a soportar as pesadas pólas case horizontais. Follas largas, brillantes, ovais, de 10–35 cm de longo e 5–15 cm de largo; ese tamaño é maior en plantas novas (ocasionalmente de 45 cm de longo), moito máis miúdas en exemplares vellos (tipicamente de 10 cm de longo). As follas desenvolven unha vaíña no meristemo apical, que vai medrando a medida que a nova folla crece. Cando madurece, desprégase e a vaíña cae da planta. Dentro da folla nova, atópase outra inmatura.
Cultivo e usos
miniatura|320x320px|Toro de F. elastica con raíces aéreas. Ficus elastica cultívase mundialmente como planta ornamental, como planta de exterior en climas cálidos desde o trópico ás rexións mediterráneas, e en climas fríos como planta de interior. Aínda que crece en Hawai, a especie de avespa do figo requirida para permitir a súa propagación por semente non existe. miniatura|320x320px|Follas En cultivo, prefire exposicións asolladas, mais non altas temperaturas. Tolera ben a seca, aínda que prefire a humidade e prospera mellor en condicións tropicais. As variedades híbridas derivadas de Ficus elastica robusta con follas moito máis largas, rexas e ergueitas son máis utilizadas como planta ornamental ca a especie silvestre. Existen moitos destes híbridos, a miúdo con follas variegadas.
Cando se produce unha ferida o látex abrolla abundantemente, polo que ao realizar podas é conveniente cubrir os cortes con cinsa ou po de carbón para evitar o sangrado.
A maioría das plantas cultivadas prodúcense por reprodución asexual. Xeralmente faise por plantado de esgallos ou porbaixa s aéreas. Este último método require facer un corte no talo, a ferida, co látex zumegante, aspérxese con hormonas enraizantes, envólvese con mofo de esfagno húmido. Entón envólvese todo con plástico e mantense así uns meses. Ao cabo dese período de espera teranse desenvolvido novas raíces dos gomos auxiliares. O talo xa se pode cortar por baixo das raíces e a nova planta ponse en vaso.
O látex da árbore usouse para facer caucho, antes de usarse a Hevea brasilensis. Este zume é moi irritante aos ollos e pel, e fatal se se inxire.
Taxonomía
Ficus elastica foi descrita por William Roxburgh ex Hornem. e publicado en Supplementum Horti botanici hafniensis 7. 1819. Ficus: nome xenérico que se deriva do nome dado en latín ao figo.
elastica: epíteto latino que significa "elástica".
Bandeira de Trinidad e Tobago
A bandeira de Trinidad e Tobago foi adoptada o 31 de agosto de 1962. É unha bandeira de cor vermella cunha banda que a cruza en diagonal de cor negra con bordos brancos. A cor vermella simboliza a xenerosidade do pobo e a luz do sol, o branco representa a igualdade e o mar, e o negro a tenacidade e a vocación de unidade do país.
Bodyboard
O Bodyboard é un estilo de deporte parecido ao surf, xa que consiste en deslizarse polo mar coa forza das ondas. Úsanse unhas pequenas aletas para darse impulso. A táboa é diferente da de surf, máis curta e feita doutros materias máis flexibles e, polo tanto con menos tendencia a romper. É un deporte que permite moita mobilidade e cunha larga lista de trucos para executar.
Tarrío, Laíño, Dodro
Tarrío é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 103 habitantes (53 homes e 50 mulleres).
Bodyboard
O Bodyboard empezou a practicarse con táboas de madeira, ata que en 1971, Tom Morey, fabricou a táboa de telgopor. Púxose moi de moda nos 80' e era moi común ver a xente practicando este deporte polas praias. Moitos bodyboarders empezaron a practicar este deporte en ondas tan grandes e potentes como Pipeline, Teahupoo, Sunset, entre outras, ondas nas que moitos surfistas tiñan problemas polas baixadas da onda ou simplemente porque lles partía a táboa, problema que os bodyboarders non tiñan. O bodyboard é un deporte derivado do surf que consiste en deslizarse e realizar acrobacias sobre as ondas cunha táboa de sobre un metro de largo. Hai tres estilos ou maneiras de deslizarse sobre un bodyboard:
Destas tres escolas a primeira é a máis estendida e a que caracteriza a este deporte con, sendo o deslizamento nas outras dúas similar ao surf de táboa. Todo grazas a Alfonso Escobar (yuka) o mellor no surf de huacho.
Historia
Antigamente usábanse táboas de madeira, logo saíron as de telgopor, ata que en 1971, na costa Kona de Hawaii, Tom Morey (surfista e inventor) quixo crear unha táboa máis curta cas do surf, que dera unha transición máis harmoniosa entre o piloto e a onda, máis branda, inofensiva, lixeira que fose divertida para novatos e principiantes. Así foi que na cociña da súa casa, armado de coitelo, prancha e un pedazo de espuma de polietileno, comenzou a dar forma ao que sería o primeiro prototipo do que hoxe é o actual bodyboard.
Tashkent
Tashkent (en Ташкент; en Тошкент/Toshkent) é a capital de Uzbekistán, unha cidade de 2 073 000 habitantes, aínda que datos extraoficiais falan de que se achega aos tres millóns.
Áchase situada nun oasis irrigado polos ríos Chirchik e Keles. O nome da cidade mudou máis dunha vez: so o dominio chinés, durante a dinastía Han, era chamada Beitan. Máis tarde pasou a ser denominada Chachkand, que evolucionou para Tashkand e logo Tashkent. O seu nome significa "cidadela de pedra" (taš : pedra en turco + kand, kent : cidade, vila, palabra centro-asiática).
Actualmente Tashkent non só é a capital da república, senón tamén o maior centro económico e cultural.
Clima
O clima da cidade é de tipo clima continental|continental, con invernos moi fríos e veráns moi calorosos. O mes máis cálido é o de xullo, cunha media de 27,1 °C, pero as temperaturas poden exceder os 40 °C á sombra. O mes máis frío é xaneiro cunha media de -1,1 °C. Porén as temperaturas medias anuais son de 13,5 °C. As precipitacións anuais só atinxen 417 mm anuais de media. As chuvias caen sobre todo nos meses primaverais, e o verán é longo e sen precipitacións.
Historia
Tashkent ten unha antiga orixe. Foi fundada polos árabes no ano 750 no oasis do río Chirchik. Durante moito tempo foi controlada polos nómades do Turquestán, en tanto non era ocupada polos chineses. No ano 1219 a cidade foi destruída por Xenxis Kan, sendo reedificada posteriormente. No 1809 foi anexionada ao Khanato de Kokand, do cal formaría parte até o 1865, ano no que foi incorporada a Rusia. En 1889 foi unida ao resto de Rusia coa construción do camiño de ferro transcaspiano.
O século XX
miniatura|esquerda|250px|Vista dunha avenida de Tashkent Tras a caída do imperio ruso, Tashkent viuse incorporada á URSS, como parte primeiro da República Socialista Soviética Autónoma do Turquestán e logo da República Socialista Soviética de Uzbekistán. Durante a segunda guerra mundial foron deslocadas para a cidade moitas industrias da zona occidental da Unión Soviética, que estaban ameazadas polo avance das tropas alemás, o que fixo medrar Tashkent con rapidez.
O 25 de abril de 1966, a cidade sufriu os efectos dun forte terremoto (7.5 graos da escala de Richter), que deixou sen vivenda máis de 300 000 persoas.
No 1991, da cando a caída da Unión Soviética, Tashkent pasou a formar parte do Uzbekistán, do que se tornou a capital.
Principais monumentos
De fins do século XVI; conserva fragmentos do máis antigo exemplar do Corán do mundo, que pertenceu ao segundo califa directo, Osmán. Edificación de 1541. Construída a fins do século XVI. Construído no século XIX polo Gran Duque Nikolai Konstantinovich, curmán do Tsar Alexandre III de Rusia. Unha parte do pazo está ocupada por un museo, e a outra polo Ministerio de Asuntos Exteriores. Conserva unha estesa colección artística relativa ao período pre-ruso, parte procedentes da antiga Sogdiana, obras relixiosas zoroástricas e budistas. Conserva tamén moitas obras do período ruso, sobre todo de artes aplicadas. Está dedicado a Tamerlán.
Medios de comunicación de masas
En Tashkent edítanse varios xornais, dos que 9 saen en lingua uzbeka, 4 en inglés e 9 en ruso. Posúe tamén medios emisores de televisión; cómpre destacar a torre da televisión, erguida en época soviética, e que atinxe unha altura de 375 metros.