cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ansiedade
Ansiedade a niveis patolóxicos
No caso do trastorno de ansiedade xeneralizada, a ansiedade patolóxica vívese como unha sensación difusa de angustia ou medo e desexo de fuxir, sen que quen o sofre poida identificar claramente o perigo ou a causa deste sentimento. Esta ansiedade patolóxica é resultado dos problemas de diversos tipos aos que se enfronta a persoa na súa vida cotiá, e sobre todo, das súas ideas interiorizadas acerca dos seus problemas.
Antibiótico
miniatura|Fórmula da [[penicilina, o primeiro antibiótico natural, que foi descuberto por Alexander Fleming en 1928.]]
Ansiedade
Ansiedade a niveis patolóxicos
Ter ansiedade ou sufrir dese mal fai que a persoa perda unha boa parte da súa autoestima, ou sexa, deixa de facer certas cousas porque se xulga ser incapaz de realizalas. Desa forma, o termo ansiedade está de certa forma ligado á palabra medo, pasando así a persoa a ter medo de errar na realización de diferentes tarefas, sen mesmo chegar a intentalo.
Antibiótico
Un antibiótico (do grego αντί - anti, "en contra" + - biotikos, "dado á vida"  ) é un composto químico producido por un ser vivo ou derivado sintético, que mata ou impide o crecemento de certas clases de microorganismos sensibles, xeralmente bacterias, pero non exclusivamente. Os que só actúan contra bacterias chámanse antibacterianos. Os antibióticos utilízanse en medicina humana, veterinaria e horticultura para tratar infeccións provocadas por xermes. Normalmente os antibióticos presentan toxicidade selectiva, que é moi superior para os organismos invasores que para os animais ou os seres humanos que os hospedan, aínda que ocasionalmente pode producirse unha reacción adversa, como afectar á flora bacteriana normal do organismo ou outros efectos secundarios. Os antibióticos xeralmente axudan ás defensas dun individuo ata que as respostas locais sexan dabondo para controlar a infección. Un antibiótico é bacteriostático se impide o crecemento dos xermes, e bactericida se os destrúe, pero pode xerar tamén ambos os efectos, segundo os casos.
Ansiedade
Ansiedade a niveis patolóxicos
A ansiedade en niveis moi altos, ou cando se presenta coa timidez ou depresión, impide que a persoa desenvolva o seu potencial intelectual. O aprendido é bloqueado e iso interfire non só no aprendido da educación tradicional, senón tamén na intelixencia social. O individuo fica sen saber como comportarse en ocasións sociais ou no traballo, o que pode levar a un estancamento vital.
Síntomas
Os síntomas da ansiedade son moi diversos e talvez os máis comúns consistan na hiperactividade vexetativa, que se manifesta con taquicardia, taquipnea, midríase, sensación de afogo, tremores de extremidades, sensación de perda de control ou do coñecemento, transpiración, náusea, rixidez muscular, debilidade muscular, insomnio, inquietude motora, dificultades para a comunicación, pensamentos negativos e obsesivos etc
Antibiótico
En termos estritos ou históricos, un antibiótico é unha substancia segregada por un microorganismo, que ten a capacidade de afectar a outros microorganismos. O termo antibiótico foi utilizado por primeira vez por Selman Waksman en 1942 para describir certas «influencias antibióticas», é dicir, aquelas formulacións antagonistas ao crecemento de microorganismos e que derivan doutros organismos vivos. Esa definición exclúe a aquelas substancias naturais, como o zume gástrico ou o peróxido de hidróxeno, que poden matar a un microorganismo paro que non son producidas por outros microorganismos. Na actualidade a definición de antibiótico está sendo usada para incluír aos antimicrobianos sintéticos ou quimioterapéuticos antimicrobianos como as quinolonas, sulfamidas e outros axentes antimicrobianos derivados de produtos naturais e aqueles con propiedades antibióticas descubertas empiricamente.
Ansiedade
Síntomas
A ansiedade pódese manifestar de tres formas diferentes: a través de síntomas fisiolóxicos, cognitivos e condutuais. Estes fan referencia a tres niveis distintos, os cales poden influírse uns cos outros, é dicir, os síntomas cognitivos poden exacerbar os síntomas fisiolóxicos e estes á súa vez disparar os síntomas condutuais. Cabe notar que algúns síntomas da ansiedade poden parecerse aos de padecementos non mentais, tales como a arritmia cardíaca ou a hipoglicemia.
A ansiedade tamén pode converterse nun trastorno de pánico, no cal a persoa cre que vai desmaiarse, falecer ou sufrir algún outro contratempo fisiolóxico. É común que as persoas con este trastorno visiten a sala de urxencias con certa frecuencia, e, tipicamente, séntense mellor despois de ser atendidas.
Antibiótico
Moitos antibióticos son compostos de masa molecular relativamente pequena de menos de 2000 Da. Cos avances na química farmacéutica a maioría dos antibióticos actuais son quimicamente modificacións semisintéticas de diversos compostos naturais. Estes inclúen, por exemplo, os beta-lactámicos, como as penicilinas (producidas por fungos e despois modificadas no laboratorio), as cefalosporinas, e os carbapenems. Compostos que aínda se obteñen illándoos de organismos vivos son os aminoglicósidos. Outros son resultado exclusivamente de síntese química no laboratorio, como as sulfonamidas, as quinolonas, e as oxazolidinonas. Por tanto, estes produtos poden clasificarse de acordo coa súa orixe química en naturais, semisintéticos, e sintéticos.
O obxectivo do tratamento con antibióticos é a erradicación do microorganismo patóxeno. Para isto cómpre seguir unha posoloxía (doses) que consiga que no foco da infección se acade unha concentración do medicamento superior á mínima concentración capaz de inhibir ao microorganismo durante o tempo suficiente. A automedicación con antibióticos supón un serio problema de saúde pública, porque a elección inadecuada do antibiótico e, especialmente, unha incorrecta posoloxía, pode xerar poboacións de bacterias resistentes a dito antibiótico. Por outro lado, os antibióticos e antimicrobianos son totalmente ineficaces nas enfermidades virais, polo que o seu uso debe evitarse neses casos.
Illas da Raíña Isabel
miniatura|dereita|250px|Illas da Raíña Isabel, no noroeste do Canadá. As Illas da Raíña Isabel (inglés: Queen Elisabeth Islands; francés: Îles de Réinea-Élisabeth; oficialmente coñecidas como Parry Islands) son o grupo de illas máis setentrional das Illas árticas canadenses. Atópanse entre os Territorios Nunavut e Territorios do Noroeste.
Algunhas delas son das máis grandes do mundo, sendo a maior a Illa de Baffin. Outras illas maiores son a Illa Ellesmere, Illa de Amund Ringnes, Axel Heiberg, Bathurst, Illa Borden, Illa Cornwall, Illa Cornwallis, Illa Devon, Illa Eglinton, Illa Ellef Ringnes, Illa Mackenzie King, Illa Melville e a Illa Prince Patrick.
As illas xuntas abarcan unha área de 418.961 km². O arquipélago recibiu o nome en honor a Isabel II, con motivo do seu coroación como Raíña do Canadá en 1953. A maioría atópanse deshabitadas, sendo a súa industria principal a extracción de petróleo. Os maiores municipios son as aldeas Resolute, na Illa Cornwallis e Grise Fiord, na Illa Ellesmere.
As illas foron descubertas polos europeos en 1616, pero non foron completamente exploradas e cartografadas ata as expedicións británicas e noruegas do século XIX. A maioría delas foron exploradas por William Parry, de cuxo nome deriva a denominación oficial.
Antibiótico
Historia
Moitas outras culturas antigas, entre elas a dos antigos exipcios e gregos usaban mofos e certas plantas para o tratamento de infeccións debido a que contiñan antibióticos (aínda que non os coñeceran como tales). Este fenómeno recibe o nome de antibiose. O principio de antibiose foi descrito en 1877 cando Louis Pasteur e Robert Koch observaron que un bacilo procedente do aire podía inhibir o crecemento da bacteria Bacillus anthracis.
Ansiedade
Síntomas
Abaixo lístanse síntomas que se poden padecer na ansiedade patolóxica:
Tratamento
En xeral, considérase que a ansiedade é unha condición que existe de por vida en certo grao. Non todos os pacientes responden da mesma forma aos tratamentos, pero unha porcentaxe importante deles poden lograr unha recuperación parcial ou case completa a longo prazo coa axuda de terapia psicolóxica (terapia cognitivo-condutual). Crese que a prognose da ansiedade vese afectada pola crenza común (posiblemente unha crenza negativa e incorrecta) por parte dos pacientes de que a súa condición é especialmente grave, máis grave que a de calquera outra persoa que xa se recuperara.
Alén do tratamento feito con psicoterapia e medicamentos (ansiolíticos e antidepressivos), hai algunhas técnicas que auxilian na prevención e tratamento da ansiedade. Por exemplo:
Eswatini
Demografía
O 84,3% da poboación swazi son bantús e outro 10% zulús o que implica un país etnicamente moi homoxéneo. Hai tamén europeos (3% do total) e refuxiados mozambicanos. Tradicionalmente os bantús tiveron unha economía de subsistencia, cultivando e criando os seus propios animais para consumo. Algúns traballan nas minas de Suráfrica.
Os idiomas oficiais son o suazi (unha lingua bantú) e o inglés. Os asuntos gobernamentais e o comercio son levados adiante en inglés na súa gran maioría. A relixión principal é o cristianismo ás veces mesturada con outras crenzas indíxenas. Gran parte dos habitantes atribúenlle un rol espiritual especial ao monarca. Existen comunidades xudías e musulmás.
A poboación de Eswatini (segundo estimacións para 2021) era de 1 172 000 habitantes. A capital administrativa e cidade máis importante é Mbabane (que ten unha poboación de 94 000 habitantes). Lobamba é a capital real e lexislativa de Eswatini. Manzini é a cidade máis poboada do país: a súa área metropolitana supera os 100 000 habitantes. Siteki é outra das grandes urbes e é a capital dun dos 4 distritos en que se organiza o país.
Unha boa parte das terras está en posesión dos europeos ou de compañías estranxeiras, pero aproximadamente o 55% posúeo en depósito o rei para que sexan utilizadas de forma exclusiva polos suazis.
En 2000, 216 977 nenos asistiron ás escolas primarias e 60 830 estaban inscritos nos institutos de ensino secundario. A Universidade de Eswatini (1964) atópase en Kwaluseni.
A poboación rural de Eswatini supón o 73% (2021), e o país presenta unha taxa de crecemento demográfico do 0,55%, cifra moi variable debido ao SIDA. As presións que xera a poboación rural déixanse sentir nos recursos edafolóxicos: a crecente demanda de terra cultivable e o exceso de pastoreo nas terras comunais conducen á erosión do chan. A erosión e as deficientes prácticas na eliminación de augas residuais contribúen a aumentar as xa elevadas taxas de enfermidades transmitidas pola auga. Só o 59% (1990-1998) da poboación ten acceso a unhas adecuadas instalacións sanitarias, e o 50% á auga potable segura.
Antibiótico
Historia
O primeiro antibiótico descuberto foi a penicilina. O primeiro que traballou con este produto, en 1897 foi Ernest Duchesne en Francia, cando traballaba con fungos do xénero Penicillium, aínda que o seu traballo non recibiu a atención da comunidade científica, e a penicilina non chegaría a ser coñecida ata os traballos de Fleming. A investigación no eido da terapéutica antibacteriana moderna comenzou en Alemaña co desenvolvemento do primeiro composto sintético con actividade antibacteriana de curto espectro, o Salvarsan (arsfenamina) por Paul Ehrlich en 1909. En realidade é un composto sintetizado no laboratorio, polo que non é un produto natural feito por microorganismos (que é a definición orixinal e máis estrita de antibiótico). Ese descubrimento permitiu o tratamento efectivo da sífilis, que era un gran problema de saúde pública na época. Ese medicamento, efectivo tamén para combater outras infeccións por espiroquetas, xa non se emprega no presente.
Máis adiante Alexander Fleming (1881-1955), un médico británico, estaba cultivando unha bacteria (Staphylococcus aureus) nunha placa de ágar, a cal foi contaminada accidentalmente por esporas de mofos. Fleming decatouse de que o medio de cultivo arredor do mofo estaba libre de bacterias, e comezou a investigar cal era a causa. Fleming xa traballara previamente nas propiedades antibacterianas do encima lisozima, e grazas a iso puido facer unha interpretación correcta do que viu: o fungo estaba segregando algo que inhibía o crecemento da bacteria. Aínda que non puido purificar o material obtido (o anel principal da molécula non era estable cos métodos de purificación que utilizou), publicou o seu descubrimento. Debido a que o fungo era do xénero Penicillium (concretamente P. notatum), denominou ao produto penicilina.
O descubrimento dos antibióticos, así como da anestesia e a adopción de prácticas hixiénicas polo persoal sanitario (por exemplo, o lavado de mans e a utilización de instrumentos estériles), revolucionou a sanidade e converteuse nun dos grandes avances da historia en materia de saúde. Aos antibióticos se lles denomina frecuentemente "balas máxicas", termo usado por Ehrlich, por faceren branco nos microorganismos sen prexudicaren ao hóspede.
Mecanismo de acción
miniatura|Representación dun [[péptido curto (verde) precursor da parede celular dunha bacteria unido ao antibiótico vancomicina (azul). O péptido únese á vancomicina por cinco enlaces de hidróxeno (liñas punteadas).]]
Debido a que os antibióticos teñen efectos sobre unha gran variedade de bacterias, os seus mecanismos de acción difiren segundo as características vitais de cada organismo e, polo xeral, atacan obxectivos que non existen nas células de mamíferos.
Parede celular
Algúns antibióticos exercen a súa función en rexións e orgánulos intracelulares, polo que son ineficaces en bacterias que conteñan unha parede celular, a menos que se consiga inhibir a síntese desta estrutura exterior, presente en moitas bacterias, pero non en animais. Moitos antibióticos van dirixidos a bloquear a síntese, exportación, organización ou formación da parede celular, especificamente os enlaces cruzados do peptidoglicano, o principal compoñente da parede celular, sen interferiren cos compoñentes intracelulares. Isto permite alterar a composición intracelular do microorganismo por medio da presión osmótica. Como a maquinaria intracelular permanece intacta, isto aumenta a presión interna sobre a membrana ata o punto en que esta cede, o contido celular libérase ao exterior, e a bacteria morre. Tamén permiten a entrada doutros axentes antimicrobianos que non poden atravesar a parede celular. Algúns exemplos clásicos son:
Membrana celular
Certos antibióticos poden lesionar directa ou indirectamente (ao inhibiren a síntese dos constituíntes) a integridade da membrana plasmática das bacterias e de certos fungos. Por exemplo, as polimixinas producidas por Paenibacillus polymyxa son antibióticos que actúan como surfactantes ou deterxentes que reaccionan cos lípidos da membrana celular das bacterias. Isto afecta á permeabilidade da membrana. Os elementos hidrosolubles e algúns que son tóxicos para o xerme, poden así entrar sen restrición ao interior celular. A gramicidina A forma poros ou canais nas bicapas lipídicas.
Acción sobre ácidos nucleicos (ADN e ARN) e proteínas
Algúns antibióticos actúan bloqueando a síntese do ADN, ARN, ribosomas, ácidos nucleicos ou encimas que participan na sínteses das proteínas, e como resultado fórmanse proteínas defectuosas. A mitomicina é un composto con estrutura asimétrica, que se fixa ás hélices do ADN e inhibe ou bloquea a expresión do encima ADN polimerase e, por tanto, a replicación do ADN e a ensamblaxe das proteínas. A actinomicina ten un mecanismo de actuación similar ao da mitomicina, mais é unha molécula simétrica.
As sulfamidas son análogos estruturais de moléculas biolóxicas e parécense ás moléculas normalmente usadas pola célula diana. Ao fecer uso destas moléculas farmacolóxicas, as vías metabólicas do microorganismo son bloqueadas, provocando unha inhibición na produción de bases nitroxenadas e, finalmente, a morte celular.
As quinolonas e fluoroquinolonas actúan sobre encimas bacterianos do tipo das xirases e topoisomerases do ADN, responsables da topoloxía dos cromosomas, alterando o control celular sobre a replicación bacteriana e producindo unha alteración na lectura da mensaxe xenética.
Acción sobre os ribosomas
Aproximadamente a metade dos antibióticos actúan por inhibición dos ribosomas bacterianos, os orgánulos responsables da síntese de proteínas, que son distintos en composición e tamaño aos ribosomas de mamíferos. Algúns exemplos inclúen os aminoglicósidos (únense de forma irreversible á subunidade 30S do ribosoma bacteriano), as tetraciclinas (bloquean a unión do aminoacil-ARNt ao complexo ARNm-ribosoma), eritromicina (fíxase de xeito específico á porción 50S dos ribosomas bacterianos) e a doxiciclina.
Clases de antibióticos
Atendendo á relación entre actividade e concentración, pódese falar de tres categorías de antimicrobianos:
Segundo a súa estrutura química poden clasificarse como: aminoglicósidos, ansamicinas, carbacefem, carbapenem, cefalosporinas, glicopéptidos, macrólidos, monobactámicos, penicilinas, polipéptidos, quinolonas, sulfonamidas, tetraciclinas e outros.
<div class="NavFrame" style="text-align:left; width:; background:#e6e6fa; margin-left:auto;margin-right:auto;"> Clases de antibióticos agrupados por estrutura
Criterios para o uso de antibióticos
Os antibióticos só deben ser usados baixo observación e prescrición dun especialista da saúde autorizado. En xeral non se pode consumir alcohol durante a terapia antibiótica, porque aínda que non inhibe a acción do antibiótico na maioría dos casos, produce efectos secundarios moi similares aos dos antibióticos, potenciando o efecto indesxeable das reaccións adversas. O alcohol tamén compite con encimas do fígado facendo que a concentración no plasma sanguíneo da droga sexa inadecuada, como é o caso do metronidazol, algunhas cefalosporinas, disulfiram, doxiciclina, eritromicina, entre outros.
Outras consideracións a ter en conta antes da prescrición de antibióticos son:
Efectos adversos
miniatura|[[Urticaria da pel da rexión tibial anterior, polo uso dun antibiótico.]] Os posibles efectos secundarios do uso de antibióticos son variados e dependen tanto do antibiótico utilizado coma do paciente. Estas consecuencias adversas poden incluír febre e náuseas, e certas reaccións alérxicas. Un dos efectos secundarios máis comúns é a diarrea; esta xeralmente prodúcese cando o antibiótico perturba o balance normal da microbiota intestinal e prolifera a bacteria aerobia Clostridium difficile. Este tipo de perturbacións non son exclusivas do aparato dixestivo, senón que alteran tamén, por exemplo, a microbiota vaxinal como no caso da infección polo fungo Candida (candidíase). A interacción medicamentosa con outros fármacos pode provocar outros efectos secundarios como, por exemplo, un elevado risco de dano nun tendón cando se combinan antibióticos do grupo das quinolonas e un corticoesteroide sistémico.
Existe a hipótese de que algúns antibióticos poderían interferir coa eficacia das pílulas anticonceptivas. Porén, non existen estudos concluíntes que demostren ese feito; polo contrario, a maioría dos estudos de investigación suxiren que os antibióticos non teñen efectos de interferencia cos anticonceptivos orais.
Animais
Existe un debate sobre a conveniencia de incluír os antibióticos na dieta dos animais de granxa sans. Os opositores a esta práctica indican que leva a favorecer a aparición de resistencia aos antibióticos, mesmo en bacterias que infectan aos humanos, como os xéneros e especies Salmonella, Campylobacter, Escherichia coli e Enterococcus. Porén, a práctica continúa en moitos lugares debido a que os antibióticos na alimentación do gando proporcionan un aumento de peso e porque ten sentido económico para as granxas ou facendas individuais. Entre outras razóns, o uso de antibióticos na alimentación vacúa parece promover unha diminución no grosor do intestino animal, mellorando como consecuencia a absorción de alimentos e o peso do animal.
Por exemplo, estímase que máis dun 70% dos antibióticos usados nos Estados Unidos danse cos alimentos para os animais, como no caso de galiñas, porcos e gando vacún.
Na Unión Europea e Estados Unidos, os animais de granxa reciben ao ano máis de 10.000 toneladas de antibióticos para acelerar o crecemento e previr enfermidades.
Humanos
Un estudo de infeccións do tracto respiratorio encontrou que os médicos tenden a prescribir antibióticos a pacientes que se pensaba que requirían ese medicamento, pero só 1 de cada 4 deses pacientes efectivamente os requiría. Existen diferentes formas de intervir, tanto nos pacientes coma nos seus médicos, coa finalidade de reducir a prescrición inadecuada de antibióticos. O uso excesivo de antibióticos de maneira profiláctica entre viaxeiros pode tamén ser clasificado como un uso inadecuado destes medicamentos. En xeral é un erro común a utilización da profilaxe para evitar a colonización por calquera microorganismo.
Resistencia a antibióticos
miniatura|Micrografía de [[microscopio electrónico de varrido que mostra a Staphylococcus aureus resistente á meticilina.]]
Un dos efectos colaterais do mal uso ou abuso dos antibióticos é que as bacterias se volvan resistentes aos seus efectos. Debido á selección xenética que se pode producir, para previr a aparición dunha resistencia microbiana requírese que case o 100% dos organismos infectantes sexan erradicados. Se unha subpoboación de pequeno tamaño consegue sobrevivir ao tratamento e se lle permite multiplicarse, a susceptibilidade media desta nova poboación será menor que a orixinal, porque descenden de organismos que xa sobreviviron unha vez ao tratamento orixinal polas súas características xenéticas. Con frecuencia, esta sobrevivencia provén dun composto que lle dá resistencia que podía producir a bacteria que sobreviviu, capacidade que será transmitida á súa descendencia.
Por exemplo, en 1984 a metade dos casos con tuberculose activa nos Estados Unidos estaba causada por unha variedade microbiana que resistía polo menos a un antibiótico. Entre 1985 e 1991 a tuberculose aumentou nun 12% nos Estados Unidos e un 300% en África onde o VIH e a tuberculose adoitan encontrarse conxuntamente. O Staphylococcus aureus resistente á meticilina é un microorganismo particularmente nocivo, que é moi común en hospitais. O estafilococo era unha bacteria moi susceptible á penicilina na década de 1940, pero no presente, case todas as cepas desa bacteria son resistentes á penicilina e moitas delas son tamén resistentes á nafcilina e outros beta-lactámicos, de modo que só queda a vancomicina (un glicopéptido) como droga para o tratamento dalgunhas cepas resistentes, e mesmo apareceron xa cepas resistentes á vancomicina, aínda que pouco estendidas polo momento. Outra bacteria resistente a poderosos antibióticos son certas cepas de Enterococcus resistentes á vancomicina.
Igual que o S. aureus, moitas outras bacterias causantes de enfermidades no mundo están facéndose resistentes aos tratamentos antibióticos máis comúns. Isto acontece cando na bacteria ocorren cambios ou adaptacións que lle permiten sobrevivir aínda en presenza dun antibiótico que anteriormente podía matar ou inhibir ao microbio. Varios estudos demostraron unha forte asociación entre a asistencia a garderías e un aumento na frecuencia de nenos portadores de Streptococcus pneumoniae especialmente cepas resistentes á penicilina e outros antibióticos.
Un informe dos Centros de Control e Prevención de Enfermidades dos Estados Unidos (CDC) determinou que en 1974 un 2% das infeccións hospitalarias nese país eran causadas polo S. aureus resistente á meticilina, mentres que en 1995 eran xa o 22%, e pasaron a ser o 63% en 2004.
Nalgúns casos, como en certos hospitais, o uso de antibióticos de baixo custo vese limitado pola cantidade de resistencia xa existente nos patóxenos. Isto leva á necesidade de administrar antibióticos menos usados, o que á súa vez comporta un aumento do risco da aparición de resistencias a eses fármacos.
A resistencia a antibióticos prodúcese por catro posibles mecanismos:
A resistencia que un microorganismo adquiriu transmítese a través dos xenes á súa proxenie. Esta resistencia tamén pode ser transmitida dunha bacteria a outra que non é a súa proxenie por medio de fragmentos de ADN chamados plásmidos. Os plásmidos permiten a unha bacteria transmitir a súa capacidade de resistencia, ademais de calquera outra información incluída no plásmido, mesmo en bacterias de especies diferentes (ver transferencia horizontal de xenes).
Certos organismos de saúde como a FDA estadounidense, prohibiron o uso de antibióticos como a enroflaxina, de uso veterinario, por causar a aparición de resistencia a bacterias como as do xénero Campylobacter, por exemplo.
Co obxectivo de sensibilizar sobre a ameaza que representa a resistencia ós antibióticos para a saúde pública e procurar un uso prudente dos mesmos, a Unión Europea acordou declarar o 18 de novembro como o Día Europeo para o uso prudente dos Antibióticos , pois a resistencia ós antibióticos constitúe hoxe en día un grave problema de saúde.
Adxuvantes
O incremento dos microorganismos resistentes a múltiples antibióticos estimulou o desenvolvemento de terapias con adxuvantes. Unha solución para combater a resistencia a antibióticos é o desenvolvemento de compostos farmacéuticos que revertan a resistencia microbiana. Estes axentes coñécense como modificadores de resistencia e a súa diana é o mecanismo empregado polo microorganismo para conferirlle resistencia aos antibióticos. Entre estes compostos están:
Alternativas aos antibióticos
Tamén están aparecendo terapias alternativas ao uso de antibióticos, como a terapia con bacteriófagos, que emprega certos virus para invadir as bacterias e alterar a programación xenética que lle confire resistencia aos antibióticos. Sobre a terapia con fagos aínda se están a facer os estudos iniciais e a súa aplicación real é moi limitada.
As bacteriocinas son toxinas de natureza proteica producidas por bacterias para inhibir o crecemento doutras bacterias. Estudouse o uso destas moléculas como axentes terapéuticos en substitución dos antibióticos. Algunhas das bacteriocinas estudadas con este propósito son as microcinas e os lantibióticos. A súa aplicación propúxose fundamentalmente para aplicación tópica e gastrointestinal.
Produción comercial
Aínda que a penicilina se descubriu en 1928, ata 1941 non se desenvolveron métodos para producila comercialmente para uso humano, grazas aos traballos de Florey e Chain. Como naquela época estaba librándose a segunda guerra mundial, os esforzos de produción de penicilina se enfocaban á súa distribución entre os soldados aliados. Cando Inglaterra, onde traballaban Florey e Chain, perdeu a capacidade industrial para producir o antibiótico o proceso trasladouse aos Estados Unidos, onde se desenvolveron novos procedementos para a produción masiva dos medicamentos. Pouco antes da conclusión da segunda guerra mundial, a penicilina xa estaba comercialmente dispoñible para o público en xeral.
Aínda que algúns dos máis empregados os producen de forma natural microorganismos (como a penicilina), utilizáronse técnicas de biotecnoloxía para incrementar a produtividade e o rendemento das cepas empregadas. Deste modo, as cepas comerciais empregadas na actualidade producen 40.000 veces máis antibiótico do que o illado orixinal de Fleming. Cara a finais da década de 1960, os investigadores descubriron que as bacterias crecían mellor no espazo exterior. Nas condicións do espazo os microorganismos que ata agora foron avaliados poden producir máis cantidade de antibióticos, ata un 200 % máis, que as mesmas especies nas condicións da Terra.
En 1945 obtivéronse máis de 646 billóns de unidades de penicilina. En 1980, o antibiótico máis producido era a cefalosporina, seguida da ampicilina e a tetraciclina. En total estimábase que a produción mundial de antibióticos ese ano superaba as 100.000 toneladas. Actualmente, o mercado anual mundial está valorado en máis de 20.000 millóns de dólares. O custo de introducir un novo antibiótico no mercado, desde a súa fase de investigación e desenvolvemento, é de aproximadamente 1.200 millóns de dólares. Deste modo, no século XXI os antibióticos prodúcense industrialmente a grande escala e véndense nun mercado competitivo.
A produción industrial de antibióticos faise por un proceso de fermentación, na que o microorganismo crece en grandes tanques (de 100.000-150.000 litros cada un) que conteñen medio de cultivo líquido. A concentración de oxíxeno, a temperatura, o pH e os niveis de nutrientes son controlados a un nivel óptimo para cada microorganismo. O antibiótico, que é un metabolito do xerme, é extraído e purificado ata obter un produto cristalizado. Dependendo do antibiótico requírense uns pasos de purificación ou outros, como por exemplo un intercambio iónico, a súa precipitación etc.
O xénero Streptomyces é un dos máis investigados para a procura de novos antibióticos, na que se manipula xeneticamente a maquinaria de produción dos ribosomas para producir novos e mellores antibióticos.
Residuos de antibióticos
O uso de antibióticos na gandaría é común para a prevención e o tratamento de enfermidades dos animais. O descubrimento desta aplicación dos antibióticos e certas vacinas facilitou a cría de gando en grandes cantidades ao reducir as enfermidades nos animais. O uso de antibióticos nestes casos tamén se indica para ofrecer un rendemento mellorado no crecemento e a eficiencia alimenticia, e para sincronizar ou regular o ciclo reprodutivo e o rendemento de reprodución dos animais nesta industria. Os residuos de antimicrobianos a miúido producen efectos residuais nocivos para os humanos, incluíndo unha redución substancial na eficacia do arsenal antimicrobiano para uso en humanos. De maneira que a presenza de residuos de antibióticos e a súa adecuada detección no leite, carne e ovos de produción comercial é unha preocupación da industria para asegurar ao público que a distribución destes e outros produtos é segura. Os antibióticos así usados na ganadaría son tamén un dos contaminantes asociados coa descarga de residuos animais en lagos, ríos e no aire.
Probas de susceptibilidade antimicrobiana
miniatura|Proba de epsilometría. Un cultivo [[axénico (puro) de bacterias crece sobre unha placa de Petri (que contén un medio de cultivo sólido xelificado mediante ágar) excepto no punto en que a tira de antibióticos comenza a inhibir o seu crecemento.]]
Arash Motor Company
A Arash Motor Company é un fabricante de coches deportivos con sede en Newmarket, Suffolk, Inglaterra. Orixinalmente fundada por Arash Farboud como Farboud Limited en 1999 cambiou de nome no 2006.
Antibiótico
Probas de susceptibilidade antimicrobiana
Algúns microorganismos de crecemento difícil ou esixentes, como as especies do xénero Mycobacterium e as bacterias anaerobias estritas (é dicir, as que morren se están en contacto con baixas presións parciais de oxíxeno) requiren probas especiais para determinar a súa susceptibilidade, a maioría dos cales están automatizadas.
Entre outras consideracións, avalíase a produción de β-lactamase por parte dos organismos, e compróbase a presenza de Staphylococcus aureus resistente á meticilina.
Arash Motor Company
Historia
A compañía comezou a desenvolver o Farboud GT en 1999 co nome de Farboud Ltd. Este presentouse no Autosport Show celebrado no Birmingham NEC en 2001. Continuou deseñando o Farboud GTS que presentouse oficialmente no British Motorshow de Londres en 2004. Nese momento Chris Marsh traballaba con Arash como representante de vendas. O seu historial era que era o fillo de Jen Marsh que fundou Marcos cars con Frank Costin (Marsh + Costin = Marcos). Marsh entusiasmouse co Farboud GTS e Arash concedeulle posteriormente unha licenza para usar a forma do coche e axudar no desenvolvemento a cambio de accións da nova compañía automobilística. Posteriormente, Marsh simplificou o deseño substituíndo o motor de carreiras baseado no Audi RS4 por un Ford V6. Tamén cambiou algunhas características cosméticas, incluíndo as portas, ventás e pezas interiores. Despois dunha disputa en 2005, Marsh cambiou o nome do coche "The Farbio". Isto foi para anunciar a ligazón do coche Farboud co "biocombustible" (Far + bio) e encaixaba máis coa reformulación da marca. Orixinalmente intentou chamar ao coche "The Fangio", pero a familia arxentina do piloto de Fórmula 1 falecido rexeitou a renumeración.
Antibiótico
Probas cuantitativas
Algunhas das probas de susceptibilidade antimicrobiana máis comúns que producen resultados cuantitativos son:
Probas cualitativas
As probas cualitativas son moi efectivas e usadas amplamente. O método Kirby-Bauer, un dos máis empregados, consiste en situar sobre unha placa de cultivo inoculada "en céspede" (é dicir, que en ausencia de axentes selectivos a bacteria crecería en toda a superficie da placa de Petri formando unha especie de "céspede") un número de discos de celulosa impregnados con distintos antibióticos; trala incubación do dispositivo, a bacteria non crecerá arredor dos discos impregnados do antibiótico ao que a bacteria é sensible. Ademais, o diámetro do halo de inhibición está relacionado coa efectividade do antibiótico para esa cepa. Outras probas menos usadas son o test de Schilchter, que determina a dilución do plasma sanguíneo do paciente necesario para que o patóxeno morra, empregado ocasionalmente en enfermidades como a endocardite bacteriana e a osteomielite. Outros exames determinan a concentración do antibiótico no soro sanguíneo do paciente, indicado especialmente en terapias con aminoglicósidos, cloranfenicol e vancomicina.
Arash Motor Company
Historia
Arash vendeu as súas accións de Farbio a Michael Simmonds. Arash continuou como accionista ao 100% de Farboud Ltd. Máis tarde converteuse en Arash Motor Co. O deseño e o concepto vendérono máis tarde a Laurence Tomlinson, de fama Ginetta, quen mantivo o deseño e renomeou o coche como G50.
Modelos
thumb | Farbio GTS, modelo de produción no Goodwood Festival of Speed ​​2005 thumb | Farbio GTS 350 thumb| 2016 Arash AF10 thumb | Arash AF8 Cassini no Salón do Automóbil de Xenebra 2016
Farboud GT
O Farboud GT foi o primeiro modelo da compañía, presentado en 2002 no salón Autosport International de Birmingham. Contaba cun motor V6 de 2,8 litros e turbo que producía 620 CV.
Farboud GTS
O Farboud GTS amosouse como un concept car no Autosport International en 2003. Construíronse tres coches antes de que o deseño vendérase a Farbio Sports Cars, a produción comezou en 2007 e o coche vendeuse como Farbio GTS. Despois da fusión de Farbio con Ginetta, o GTS foi desenvolvido como o Ginetta F400.
Arash AF10
En 2009, Arash amosou o AF10, cun motor V8 de 7.0 litros de orixe Chevrolet Corvette que producía polo menos 500 CV. O coche non se puxo en produción, pero Arash presentou máis tarde un modelo revisado en 2016 cunha transmisión híbrida e unha potencia de 2080 CV.
Tamén aparece no xogo de carreiras de coches Asphalt 8 airborne.
Arash AF8
O AF8 deseñouno Arash e presentouse no Salón do Automóbil de Xenebra 2016. Contaba cun chasis con tubos de carbono/aceiro e un motor V8 de 7,0 litros de motor central que producía 505 CV. Máis tarde competiu nas subida do Festival de Velocidade de Goodwood en 2015 e 2016.
Ligazóns externas
Páxina oficial
Covas, Ames
Santo Estevo de Covas é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés de Ames, na comarca de Santiago. Ten unha superficie de 5,86 km². Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 965 habitantes (490 homes e 475 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 650 habitantes.
Abanto Zierbena
miniatura|Situación do concello en Biscaia miniatura|Gallarta, vila principal Abanto Zierbena (en castelán: Abanto y Ciérbena, oficialmente Abanto y Ciérbana-Abanto Zierbena) é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 9 647 habitantes (2011).
Covas, Ames
Patrimonio
Petróglifo do Monte das Pedras ou Monte Castelo. Descubertos a principios do século XX por Óscar Lojo-Batalla Sampedro, déronse por destruídos pola acción dos canteiros, pero foron localizados en agosto de 2015 polo colectivo A Rula.
Pinta
A pinta é unha unidade de volume propia do sistema anglosaxón, do Reino Unido e os Estados Unidos. A versión imperial usada no Reino Unido é de 20 onzas líquidas, que equivalen a 568,26125 ml, mentres que nos EUA, é de 16 onzas líquidas, que equivalen a 473,17647 ml.
Pinta imperial ou británica
A pinta imperial é equivalente a:
Pinta estadounidense
A pinta estadounidense é equivalente a:
Miguel Iglesias
Miguel Iglesias Sánchez, nado en Ourense o 18 de outubro de 1984, é un modelo galego de nivel internacional.
Traxectoria
Logo de estudar e pasar a infancia en Ourense, marchou aos Estados Unidos, onde viviu e estudou nos estados de Mississippi e Hawai. Despois marchou para Barcelona para estudar mercadotecnia, onde foi contratado por unha axencia de modelos. Ese mesmo ano realizou o seu primeiro pase en Milán.
Traballa fundamentalmente entre Milán e Nova York, onde foi a imaxe da campaña principal de Armani para 2008. Tamén ten traballado para Calvin Klein, Versace, Dolce & Gabbana ou Louis Vouitton.
Coebre, Loureda, Oza-Cesuras
Coebre é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Turing
Turing pode referirse a:
Espiñento
O espiñento (Gasterosteus aculeatus aculeatus, Linnaeus 1758) é un peixe da familia Gasterosteidae, da orde Gasterosteiformes, de pequeno tamaño e caracterizado por posuír 2-4 espiñas illadas diante da aleta dorsal.
Morfoloxía
miniatura|esquerda|280px Alcanza tamaños máximos de 11 cm de lonxitude, pero o tamaño medio ronda os 5 cm.
A cor é gris, azulenta, ou verde oliva, cos costados prateados. Nos machos, os flancos tórnanse vermellos durante a freza.
Hábitat e bioloxía
miniatura|esquerda|Espiñentos Trátase dunha especie de vida mariña pero tamén presente en augas salobres e en auga doce.
Distribúese pola costa norte dos océanos Atlántico e Pacífico, entre os 26º e os 71º norte, en augas pouco profundas (ata 100 metros).
Aliméntase de pequenos peixes, de ovos de peixes e de pequenos crustáceos.
Taxonomía
Na especie Gasterosteus aculeatus admítense tres subspecies:
Proxecto It Gets Better
It Gets Better (que do inglés podemos traducir Mellorará) é un proxecto internáutico fundado en Estados Unidos por Dan Savage e o seu home Terry Miller o 21 de setembro de 2010, en resposta aos suicidios cometidos por rapaces novos que eran marxinados por ser ou parecer gays. A súa meta é previr o suicidio da xuventude homosexual mediante mensaxes de adultos convencéndoa de que a súa vida irá a mellor.
O proxecto medrou rapidamente, con douscentos vídeos subidos na primeira semana, e a canle do proxecto no YouTube alcanzou o límite dos 650 vídeos na semana seguinte. O proxecto está actualmente organizado coa súa propia páxina web, It Gets Better Project, e inclúe máis de 22.000 entradas de xente de todas as orientacións sexuais, incluíndo famosos. Publicouse un libro de ensaios sobre o proxecto en marzo de 2011.
Honras
O proxecto xermolou a raíz do suicidio de Billy Lucas, como doutros adolescentes que eran maltratados por seren gays ou parecelo, tales como Raymond Chase, Tyler Clementi, Ryan Halligan, Asher Brown, e Seth Walsh.
En setembro de 2011, Jamey Rodemeyer, de catorce anos, de Buffalo, Nova York suicidouse despois de queixarse do acoso que sufría por ser gai. En maio de 2011 creara un vídeo no YouTube dentro do proxecto It gets better para que outros rapaces homosexuais non sucumbiran ante o bullying.
En outubro de 2011, Jamie Hubley, de quince anos, matouse despois de ter posteado de que non cría que as cousas mellorasen para el.
Asociación de Mulleres de Moaña
A Asociación de Mulleres de Moaña naceu no ano 1992. Ten a súa orixe na celebración dun curso de alfabetización na Escola de Adultos de Moaña ao que acudiron moitas mulleres, as cales sacaron o graduado escolar e continuaron coa súa formación académica. Estas mulleres decatáronse da importancia de seguir unidas e decidiron asociarse. Para poder crear a asociación marcáronse uns obxectivos: defender os dereitos das mulleres e defender a lingua e a cultura galega. A acta fundacional data do 6 de agosto de 1992.
Nela chégase aos seguintes acordos:
A primeira xunta xestora quedou constituída da seguinte maneira: presidenta María Boubeta Pena, vicepresidenta Carmen Villaverde, secretaria Ruty Marcos Paz, tesoureira Hortensia Iglesias e vogais Carmen Santomé Santomé, Heleodora Sequeiros López, Josefa Fernández e Emma Fervenza Parada.
Nun comezo eran 60 socias, pero enseguida pasaron a 180, despois a 500, ata a actualidade que son 2141 asociadas. Grazas a esta iniciativa todas as mulleres teñen un lugar de reunión e poden relacionarse.
Aínda que a asociación está pensada para Moaña, tamén poden acudir mulleres doutros lugares así como os fillos e fillas das asociadas para así asistir ás diversas actividades que se ofertan. Poden asistir de pleno dereito a partir dos 18 anos ou antes coa autorización dos titores e sempre e cando a nai sexa socia.
As actividades que se ofertan son, entre outras: obradoiros de encaixe de bolillos, de gancho e calceta, de patchwork, de bailes de salón, baile galego, danza latina, zumba, ioga, pilates, costura, corte e confección, técnica vocal, venres culturais, curso de inglés de diferentes niveis, de francés, de aprendizaxe básica e cultura, de benestar e autoestima; ximnasia hipopresiva. Tamén teñen un grupo de teatro propio e un coro (Chorima)
Existe ademais unha aula de cultura xeral e autoestima, á que asisten mulleres de todas as idades. É un espazo no que se pode aprender moito. Está dirixida por Elisa de la Peña, a cal faino de xeito gratuíto ao igual que outras mestras que tamén colaboran impartindo diferentes cursos.
No ano 2017, con motivo do Día das Letras Galegas, dedicouse un tempo especial a conmemorar a figura de Carlos Casares cunha xuntanza dos seus antigos alumnos os cales lle fixeron unha homenaxe e presentouse un libro sobre a súa figura elaborado por Henrique Monteagudo,
Unha das celebracións que cobra maior importancia é o 25 de novembro, Día Internacional para a Eliminación da Violencia contra a Muller. Neste día fanse exposicións e presentación de libros. Na Oliveira de Moaña celébrase un acto simbólico para recordar ás mulleres vítimas de violencia de xénero; faise unha análise das estatísticas elaboradas e inténtase realizar un labor de concienciación sobre este grave problema.
A outra data é o 8 de marzo, Día Internacional da Muller, na que se realizan diversos actos en colaboración co Concello. As propias integrantes da asociación afirman que a idea que hai que reivindicar non é ser iguais aos homes, senón ter os mesmos dereitos e oportunidades. Este día a asociación celebra unha festa, neste caso, exclusiva para as mulleres.
Unha festa que xa ten unha gran tradición e que mobiliza a moita xente é a Festa do Mexilón de Moaña. Para organizala contan coa colaboración da Asociación de mexilloeiros que doan o mexillón mentres as mulleres o preparan para a súa degustación. Grazas ao recadado nesta festa obtense unha axuda económica importante.
Tamén se organizan moitas viaxes, tanto dentro como fóra do país. Algunha das viaxes realizadas foron a Asturias, Santander, Cuenca, Sevilla, Granada, Toledo, Córdoba, Cádiz, Marrocos, Istambul, París e Italia.
Xunto a este carácter lúdico e cultural, hai tamén un transfundo de solidariedade como ben o demostraron coa súa axuda na catástrofe do Prestige ou unha concentración contra a guerra de Iraq.
Esta asociación é un gran piar para Moaña. A asociación mantén relacións con outras asociacións, sobre todo, coa asociación de Domaio Poza da Moura e coa de Redondela.
Lingua chichewa
O chichewa é unha das linguas da familia bantú, moi faladas no centro e sur de África. Úsase tamén en Mozambique, en especial nas provincias de Tete e Niassa, en Zambia (especialmente na provincia Oriental), así como en Cimbabue, onde é o terceiro idioma máis falado tralo shona e o ndebele. É o idioma nacional e oficial de Malawi.
Luz Pichel
Luz Pichel González, nada en Alén (Lalín) o 10 de maio de 1947, é unha poeta galega.
Traxectoria
Estuda Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela. En 1970 trasládase a Madrid onde remata os estudos, establecéndose alí. Foi profesora de Lingua e Literatura Española nos Institutos de Enseñanza Secundaria Herrera Oria, Vega del Jarama e catedrática no IES Ágora de Alcobendas, onde se prexubilou en 2007. Poeta en lingua castelá, en 1990 obtivo o I Premio Internacional de Poesía Ciudad de Santa Cruz de la Palma co seu primeiro poemario El pájaro mudo, e en 2004 o XXIV Premio Hispanoamericano de Poesía “Juan Ramón Jiménez”.
Charlie Sheen
Traxectoria
Sheen naceu como Carlos Irwin Estévez en Nova York, a súa nai é Janet Templenton, profesora de arte, e o seu pai o actor Martin Sheen, criouse en Malibú (California) cos irmáns, tamén actores, Emilio Estevez, Ramon Estevez e Renée Estevez. Sheen estudou no Instituto de Santa Monica, onde destacou como xogador de béisbol e fixo tamén varios filmes en Super-8 cos seus amigos e futuros actores Rob Lowe e Christopher Penn. Unhas poucas semanas antes da súa graduación Sheen foi expulsado do centro polas súas pobres notas e escaso interese.
Apareceu por primeira vez nun filme aos nove anos, acompañou ao seu pai en The Execution of Private Slovik, unha película feita para a televisión en 1974, aínda que realmente a súa carreira cinematográfica empezou en 1984 cun papel secundario en Amencer vermello de John Milius, o seu primeiro papel importante foi en Platoon (1986).
Sisenando Martínez Gil
Sisenando Martínez Gil, nado na Coruña o 3 de xuño de 1917 e finado na mesma cidade o 22 de febreiro de 2004, foi un cirurxián e militar galego.
Vida privada
En 1956 casou con Esther de la Colina Unda e tivo cinco fillos (Juan, Esteban, Manuel, María e Sisenando) e sete netos (Esteban, Candelaria, Carmen, Juan, Elena, Sisenando e Tirso)
Olaia Fernández Davila
María Olaia Fernández Davila, nada en Castrelos, Vigo, o 27 de xaneiro de 1954, é unha política galega.