cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antes, Mazaricos
Festas
Nesta parroquia celébranse seis festas, o 19 de marzo, o San Xosé, o 30 de maio, o Santo Antonio, o 20 de agosto, o San Bernardo, o 7 de setembro, o Santísimo Sacramento, o 8 de setembro, a Nosa Señora do Rubín e o 26 de setembro os seus patróns San Cosme e San Damián.
Memoria (retórica)
En retórica, logo da elaboración do discurso, iníciase a preparación da exposición oratoria que o relator realizará. Denomínase memoria a esa preparación, pois consiste en que o relator aprenda o discurso construído mediante a intelectio, inventio, dispositio e elocutio (etapas do proceso retórico de construción dun discurso).
Logo da memoria, iníciase o acto expositivo oratorio ante o auditorio, denominado actio ou pronuntiatio, que se desenvolve en catro fases: exordium (presentación), narratio (exposición), argumentatio (argumentación) e peroratio (conclusión con finalidade conativa).
Medicina traslacional
Obxectivo
O obxectivo da MT é combinar disciplinas, recursos, experiencia e técnicas dentro destes piares para promover mellloras na prevención, o diagnóstico e os tratamentos médicos. En consecuencia, a medicina traslacional é un campo altamente interdisciplinario, cuxo obxectivo principal é unir activos de varias naturezas dentro dos piares individuais col fin de mellorar significativamente o sistema sanitario mundial.
Memoria (retórica)
Outros artigos
Speicher Memoria Förråd
Medicina traslacional
Historia
A medicina traslacional é unha disciplina en rápido crecemento na investigación biomédica, e ten como obxectivo acelerar o descubrimento de novas ferramentas de diagnóstico e tratamentos mediante o uso dun enfoque multidisciplinar, altamente colaborativo, de "plataforma de investigación á cama".
Dentro da saúde pública, a medicina traslacional céntrase en garantir que as estratexias comprobadas para o tratamento e a prevención de enfermidades se implanten realmente dentro da comunidade. Unha descripión prevalente da medicina traslacional, presentada por primeira vez pola Mesa Redonda de Investigación Clínica do Instituto de Medicina, destaca dous obstáculos (é dicir, áreas distintas que necesitan mellora): o primeiro bloque traslacional (T1) impide que os resultados da investigación básica se proben nun contorno clínico; o segundo bloque traslacional (T2) impide que as intervencións comprobadas se convertan en prácticas estándar.
Os Institutos Nacionais da Saúde realizaron un grande esforzo para financiar a medicina traslacional, especialmente dentro da investigación biomédica, cun enfoque en colaboracións interfuncionais (por exemplo, entre investigadores e médicos); aproveitando novas tecnoloxías e ferramentas de análises de datos; e aumentar a velocidade á que os novos tratamentos chegan aos pacientes. En decembro de 2011, estableceu o National Center for Advancing Translational Science (NCATS) (Centro Nacional para o Avance da Ciencia Traslacional) dentro do National Institutes of Health dos Estados Unidos para "transformar o proceso da ciencia traslacional para que os novos tratamentos e curas para a enfermidade poidan serer administrados aos pacientes". Os Premios de Ciencias Clínicas e Traslacionais, establecidos en 2006 e actualmente financiados pola NCATS, respaldan a 60 centros en todo o país (Estados Unidos) que brindan "fogares académicos para as ciencias da traslación e respaldan os recursos de investigación que necesitan as comunidades de investigación locais e nacionais". De acordo cun artigo publicado en 2007 en Science Career Magazine, entre os anos 2007 e 2013, a Comisión Europea destinou a maior parte do seu orzamento de 6 000 millóns de euros para a investigación en saúde á medicina traslacional.
Robert J. Flaherty
Traxectoria
Despois de acabar os seus estudos de enxeñaría de minas, Flaherty comezou a traballar como explorador de minas de ferro para unha compañía ferroviaria na baía de Hudson, Canadá. En 1913, na súa terceira expedición á zona, o seu xefe, sir William Mackenzie, propúxolle filmar cunha cámara a vida familiar dos oriúndos da zona. Flaherty comezou a interesarse particularmente polos inuit, e pasou bastante tempo filmándoos, até o punto de que chegou a desatender o seu emprego (aínda que tampouco importou moito iso pois, os que vían as gravacións que Flaherty, pedíanlle imaxes novas).
Antes de empezar a gravar propiamente a película, Flaherty viviu con Allakariallak (un home pertencente aos inuit) e co resto da súa familia durante varios meses. As primeiras gravacións realizadas por Flaherty perdéronse nun incendio provocado por unha cabicha do propio Flaherty, polo que non lle quedou máis remedio que gravar novamente. Co tempo, o propio Flaherty admitiu que no fondo o feito lle axudara, porque os primeiros metros de película nunca lle chegaran a gustar. Cando empezou a gravar de novo, Flaherty optou por preparar todo o que ía gravar, incluso o final, onde Allakariallak e a súa familia están, supostamente, en risco de morte se non encontran ou constrúen un novo refuxio o antes posible. O iglú que aparece nas imaxes xa fora construído, aínda que estaba feito só dunha metade, para que Flaherty puidera pór a cámara para visualizar ben as accións do seu interior.
Nanook of the North (1922) tería moito éxito de público, e Flaherty conseguiu despois un contrato con Paramount para realizar outro documental na liña de Nanook, polo que Flaherty foise a Samoa para realizar Moala (1926 ). A pesar das presas da compañía, Flaherty non conseguía gravar nada interesante porque o seu método consistía en vivir durante un tempo cos protagonistas da súa historia, observalos, coñecelos a fondo e familiarizarse co seu estilo de vida antes de idear a propia historia do documental. Finalmente fai xirar a película en torno ao ritual dun mozo que se inicia na madurez. A gravación do documental durou máis dun ano (desde abril de 1923 até decembro de 1924), e a película non se estrou até xaneiro de 1926.
Máis tarde, por suxestión de John Grierson, Flaherty envolveuse noutro proxecto filmando, entre novembro de 1931 e a primavera de 1933, os pescadores das Oileáin Árann (Man of Aran), saga heroica e esplendorosa do home que se confronta coas forzas da natureza para sobrevivir.
O seu último filme de longametraxe foi Louisiana Story, documental elaborardamente ficionado sobre a construción dun oleoduto nos pantanos de Louisiana, filme financiado por unha compañía petrolífera que ilustra a vida dun rapaz que traballa nese oficio, dando relevo poético ás relacións humanas e ao seu encadramento na natureza. Certos críticos acusárono de disfrazar neste filme a exploración humana con formas lúdicas de expresión.
Vianí
Vianí é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia de Magdalena Centro, a 87 km de Bogotá.
As Cañotas
O topónimo galego As Cañotas pode referirse a:
Vianí
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual municipio de Vianí estivo habitado polos bituimas, da nación indíxena panche. Dise que Vianí foi o nome dun cacique deste lugar que traduce «Cume de Ouro», pero esta versión non foi confirmada.
Corzón, Mazaricos
San Cristovo de Corzón é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 244 habitantes (120 homes e 124 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 443 habitantes.
Michael Biehn
Michael Connell Biehn, nado o 31 de xullo de 1956 en Anniston (Alabama) é un actor estadounidense. Coñecido polos seus papeis nos filmes de James Cameron Terminator como Kyle Reese, Aliens como Dwayne Hicks, e The Abyss como o Tenente Coffey.
Pablo Villamar
Pablo Villamar, nado en Narón en 1961, é un político galego, vicepresidente da Deputación da Coruña desde 2007.
Traxectoria
Diplomado en relacións laborais pola Universidade de Santiago de Compostela, e técnico de organización da empresa Navantia, accedeu ao mundo da política cara o ano 1977. Ligado ao nacionalismo galego desde xove pasou a formar parte do Bloque Nacionalista Galego, e baixo estas siglas desde o ano 1999 asumiu cargos institucionais de relevancia. Primeiro como concelleiro de Promoción Económica do Concello de Narón entre os anos 1999 e 2003 (coincidindo coa engalaxe do polígono industrial do Río do Pozo), máis tarde obtendo a acta de deputado pola provincia da Coruña adicado á area de turismo (2003-2007), e finalmente como vicepresidente da Deputación da Coruña, cargo que adquiriu no ano 2007 e que abandona ó perder a súa acta de deputado. Desde aquela é concelleiro en Narón e cogoberna con Terra Galega sendo o concelleiro de xestión orzamentaria e xestión de polígonos industriais, promoción económica e infraestruturas públicas. En xullo de 2017 anunciou mediante rolda de prensa que non se presentará para encabezar a lista do BNG na vindeira lexislatura e que apoiará a quen si o faga nas vindeiras eleccións municipais, representando ao Bloque Nacionalista Galego, organización na que milita desde os 16 anos.
Vicepresidencia da Deputación da Coruña
O 28 de xullo de 2007 tomou posesión do seu cargo de vicepresidente primeiro da Deputación da Coruña despois de que o Bloque Nacionalista Galego acadara 123.355 votos na circunscrición pola provincia da Coruña, relevando no posto ao seu compañeiro de partido, e antigo alcalde de Ferrol, Xaime Bello. Baixo a súa vicepresidencia destacan o establecemento de diferentes plans de promoción económica e turística como o "Plan de mellora da calidade turística Terras de Ulla e Tambre", o Plan de dinamización turística da Costa da Morte ou o "Plan de Dinamización de produto turístico Ferrol-Ortegal", este último galardoado pola "Gran Noite de Galicia en Barcelona", co percebe de ouro o 29 de febreiro de 2008 á excelencia turística. Vicepresidente asemade, da Fundación Enerxética Provincial da Coruña, impulsou durante a súa actividade na Deputación programas de enerxías renovábeis que se puxeron en marcha en diversos concellos da provincia.
Chacín, Mazaricos
Santa Baia de Chacín é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 612 habitantes (328 mulleres e 284 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 875 habitantes.
Patrimonio
A capela de Santa Leocadia e San Brais é un templo de planta cuadrangular cun pórtico no lado norte. Foi construído na idade moderna, en pedra de cantaría con cuberta a dúas augas e unha espadana de ferro sen campá. Na fachada está a porta centrada no lenzo, unha pequena fiestra e unha bufarda.
A igrexa de Santa Baia de Chacín foi pechada ó culto no ano 1974, se ben chegou a celebrarse unha misa mensual ata o ano 2000. É un templo de tres naves separadas por arcos que descansan en cimacios, por arcos de medio punto sobre columnas de sección octogonal, semellantes aos varais dos cruceiros. A capela maior ten planta rectangular e cóbrese con bóveda de canón de cantería apoiada nun arco faixón. No lado do evanxeo pégase a sancristía, tamén de planta rectangular cun único acceso desde o interior do presbiterio. Un grade arco triunfal da acceso a a gran nave, que se cobre con cimbros de madeira. Aos pés aparece un coro alto de madeira, hoxe en estado ruinoso. No exterior da fachada destaca pola súa composición asimétrica ao presentar no muro norte, dentro do mesmo plano que a fachada unha torre-campanario formada por dous corpos. o primeiro, de planta cadrada con arcos de medio punto sobre machóns achafranados e decorado con cornixas moi saíntes. O segundo corpo, tamén con catro baleiros, coróanse cunha cúpula semiesférica ornamentada cun pequeno acroterio con bola. A porta principal, alintelada, esta cuberta por un arco de medio punto que crea un tímpano no que se sitúa unha imaxe da santa titular. Os retablos, hoxe desmontados e gardados en espera de que algún día se poidan restaurar conxuntamente coa edificación pétrea, pertencen a segunda metade do XVIII e teñen a graza e a elegancia propia do rococó. Conserva o adro, o cemiterio e as ruínas da casa reitoral
Na parroquia houbo un poboado castrexo, o castro da Pena dos Mouros.
Preto da ermida de Santa Leocadia e San Brais, no bosque de Augabril, nace o río Nosiño, creando unha fervenza.
Villagómez
Villagómez é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia de Rionegro, a 103 km de Bogotá. O nome de Villagómez é unha homenaxe ó párroco fundador Misael Gómez.
Historia
Polo ano 1926 comezou a formarse o casarío que logo se chamou Villagómez en homenaxe ó párroco de Pacho, presbítero Misael Gómez, quen foi o seu principal xestor e quen obtivo a cesión do terreo para a área de poboación. En 1936 foi erixido en correxemento. Por ordenanza No. 3 de 11 de xuño de 1942, cuxo proxecto foi presentado polo deputado Eduardo Patiño Bernal, creouse a Inspección Departamental de Policía de Villagómez en xurisdición de Pacho.
As Maroñas, Mazaricos
miniatura|Sinalización Camiño de Santiago Santa Mariña das Maroñas é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 300 habitantes (160 mulleres e 140 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 489 habitantes. Ten unha igrexa do século XII.
A Pena, Candamil, Xermade
A Pena é un lugar da parroquia de Candamil, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña un habitante, unha muller.
Colúns, Mazaricos
San Salvador de Colúns é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 321 habitantes (169 mulleres e 152 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 542 habitantes.
Patrimonio
No lugar de Monteagudo atópase en situación ruinosa o castelo de Brandufe, tamén coñecido como castelo Grande.
Goura común
A goura común (Goura cristata) é unha especie de paxaro columbiforme da familia Columbidae. Un dos meirandes membros da familia das pombas, a goura común é endémica da selva das terras baixas da illa de Nova Guinea.
É cazada para aproveitar a súa carne e as súas plumas e só segue a ser común nas áreas máis illadas. A goura común é avaliada por Unión Internacional para a Conservación da Natureza como unha especie vulnerable na súa Lista Vermella.
Muggle
O termo muggle, empregado na serie de libros Harry Potter escritos por J. K. Rowling, serve para denominar ás persoas que non teñen ningunha habilidade máxica de seu, e que non pertencen á comunidade de meigos.
Uso en Harry Potter
Rowling afirmou que creou o termo "muggle" a partir da palabra mug, un termo inglés empregado para describir unha persoa á que se engana facilmente. Finalmente engadiu a raíz "-gle" ó final da palabra para evitar que resultase un termo tan degradante.
Julio Gallego Moure
Julio Gallego Moure, nado en Lourido Grande (Renche, Samos) en 1962, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Fillo de Julio Gallego Losada, que foi alcalde de Samos en 1983, é empresario gandeiro. Encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Samos nas eleccións municipais de 2003 e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2007 volveu ser cabeza de lista do PSdeG e foi elixido alcalde co apoio dos dous concelleiros de TEGA e do concelleiro do Partido Galeguista, formando un goberno de coalición con ambas formacións. Nas eleccións municipais de 2011 integrou nas listas do PSdeG a edís de TEGA e PG e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2015 e 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta.
San Fins de Eirón, Mazaricos
Festas
Posúe unha romaría dedicada á Virxe do Perpetuo Socorro no último domingo de agosto, á cal acoden moitos devotos ás celebracións tanto relixiosas como festivas.
Autodefensas Unidas de Colombia
As Autodefensas Unidas de Colombia (AUC) formouse en abril de 1997 para dar cobertura a aos grupos paramilitares locais que xurdiran en Colombia en anos anteriores. Xustifican a súa existencia para protexer a poboación e economía local dos diferentes grupos guerrilleiros. Segundo a AUC agrupa o 90% dos grupos paramilitares, entre 10.000 e 20.000 efectivos. Moitos países, entre eles os Estados Unidos, consideran as AUC como un grupo terrorista. O fundador é líder histórico das AUC foi Carlos Castaño. A organización anunciou no ano 2003 un cesamento do fogo, que resultou parcial e incompleto, pero que conduciu a conversas de paz co presidente colombiano Álvaro Uribe que posibilitou a desmobilización de numerosos membros das AUC e reduciu a violencia nalgunhas zonas do país.
Catedral de Mallorca
A catedral de Mallorca ou Seu de Mallorca (popularmente coñecida como la Seu) é o principal edificio relixioso da cidade de Palma, sede episcopal da diocese católica latina de Mallorca. É de estilo gótico, foi construída entre os séculos XIII e XVI e é famosa polo seu rosetón. Atópase na acrópole da cidade romana de Palma, diante do mar, coa muralla ó pé do castelo da Almudaina e do palau episcopal. No ano 1931 foi declarada monumento histórico artístico.
Vilacide, Candamil, Xermade
Vilacide é un lugar da parroquia de Candamil, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña un habitante, un home.
Miraflores
O topónimo Miraflores pode referirse a:
Provincia de Liexa
Liexa (en francés Liège e en alemán Lüttich) é a provincia máis oriental de Bélxica, pertencente á rexión de Valonia. É unha zona onde se fala francés e alemán e fai fronteira cos Países Baixos (norte), Alemaña (leste) e Luxemburgo (sur). A súa capital é Liexa e está dividida en catro distritos administrativos que teñen un total de 84 municipios.
Municipios
miniatura|esquerda|200px|Mapa dos municipios de Liexa
1. Amay
2. Amel
3. Ans
4. Anthisnes
5. Aubel
7. Aywaille
8. Baelen
9. Bassenge
10. Berloz
11. Beyne-Heusay
12. Blegny
13. Braives
14. Büllingen
15. Burdinne
16. Burg-Reuland
17. Bütgenbach
18. Chaudfontaine
19. Clavier
20. Comblain-au-Pont
21. Crisnée
22. Dalhem
24. Donceel
25. Engis
26. Esneux
A Silveira Vella, Candamil, Xermade
A Silveira Vella é un lugar da parroquia de Candamil, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Provincia de Liexa
Municipios
28. Faimes
29. Ferrières
30. Fexhe-le-Haut-Clocher
31. Flémalle
33. Geer
34. Grâce-Hollogne
35. Hamoir
36. Hannut
37. Héron
38. Herstal
39. Herve
40. Huy
41. Jalhay
42. Juprelle
43. Kelmis
44. Liexa
45. Lierneux
46. Limbourg
47. Lincent
50. Marchin
51. Modave
52. Nandrin
53. Neupré
54. Olne
55. Oreye
56. Ouffet
57. Oupeye
58. Pepinster
59. Plombières
60. Raeren
61. Remicourt
62. Saint-Georges-sur-Meuse
64. Sankt Vith
65. Seraing
66. Soumagne
67. Spa
68. Sprimont
69. Stavelot
70. Stoumont
71. Theux
72. Thimister-Clermont
74. Trois-Ponts
75. Trooz
76. Verlaine
77. Verviers
78. Villers-le-Bouillet
79. Visé
80. Waimes
81. Wanze
82. Waremme
83. Wasseiges
84. Welkenraedt
Mazaricos, Mazaricos
San Xoán de Mazaricos é unha parroquia do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 577 habitantes (292 mulleres e 285 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 738 habitantes.
Patrimonio
No 2009 fixéronse obras de rehabilitación na igrexa de San Xoán de Mazaricos. Durante as obras, promovidas polo arcebispo de Santiago, apareceron os restos dun antigo templo baixo o chan do edificio. O arqueólogo Ángel Concheiro, que acudiu a inspeccionar os achados, concluíu que a antiga construción data do século IX ou X. Os restos consistían en muros de metro e medio de ancho, pertencentes a unha construción de planta basílica con cabeza cadrada. Decidiuse manter as paredes no seu lugar natural, aínda que estivesen cubertas cun material xeotéxtil. .
Tachá de pescozo negro
O tachá de pescozo negro (Chauna torquata) é unha especie de paxaro da orde dos anseriformes. Atópase no sueste do Perú, norte de Bolivia, o Paraguai, o sur do Brasil, o Uruguai e o norte da Arxentina. A súa dieta baséase en raíces de plantas, sementes, follas e, raramente, animais pequenos.
Top 14 2017-2018
A tempada 2017-2018 do Top 14 foi a 119ª edición da primeira división da liga francesa de rugby, campionato fundado no ano 1892. A fase de liga comezou o 26 de agosto de 2017 e rematou a mediados de maio de 2018. Esta fase continuouse co playoff, que todos os anos disputan os seis mellores equipos durante a fase regular. A final xogouse o 2 de xuño de 2018 no Stade de France de Saint-Denis, como é habitual.
O defensor do título era o ASM Clermont Auvergne. O vencedor da final resultou ser o Castres Olympique por 5ª ocasión na súa historia.
Equipos
Nesta edición da máxima categoría do rugby francés participaron 14 equipos: os 12 mellor posicionados do Top 14 2016-2017 e os 2 ascendidos da segunda división, o SU Agen e o US Oyonnax, que ocuparon as prazas que deixaran baleiras o FC Grenoble e o Aviron Bayonnais ao descenderen no ano anterior.
Formato da competición
O torneo está composto por 14 equipos, e ten un formato segundo o cal os equipos teñen que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfronte ós outros 13 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante. Cada equipo xoga un total 26 partidos.
O sistema de puntuación é o seguinte:
Fase final
O seis mellores equipos da liga regular acadaron o dereito a loitar polo título nesta fase final. Os dous primeiros equipos da táboa pasaron a semifinais directamente, mentres que os catro seguintes tiveron que disputar unha eliminatoria previa de cuartos de final. Os encontros de cuartos de final xogáronse nos campos do terceiro e cuarto da táboa, mentres que as semifinais e a final tiveron lugar en estadios neutrais. O estadio elixido para as dúas semifinais foi o Parc Olympique Lyonnais de Lión (Auvernia-Ródano-Alpes), e a final disputouse como ven sendo habitual nas últimas décadas, no Stade de France de Saint-Denis.
Célula parietal
miniatura|dereita|300 px|Células parietais humanas do estómago (en rosa). miniatura|dereita|Control da secreción de ácido no estómago. miniatura|dereita|Esquema dunha célula parietal.
As células parietais ou células oxínticas son células situadas no epitelio interno da parede do estómago, encargadas de segregar os ácidos gástricos (ácido clorhídrico) necesarios para a dixestión, e o factor intrínseco necesario para a absorción de vitamina B12.
Localízanse na parte superior das glándulas oxínticas da parede do estómago. Atópanse maiormente no corpo gástrico e son máis escasas no antro gástrico. Cando as glándulas oxínticas se atrofian (gastrite crónica atrófica) prodúcese unha diminución do ácido gástrico e do factor intrínseco.
Villapinzón
Villapinzón, antigamente chamado Hatoviejo, é un concello colombiano de Cundinamarca, que se atopa na provincia de Almeidas, a 80 km ó nordeste de Bogotá.
Célula parietal
As células parietais teñen na súa membrana basolateral receptores de tres estimulantes: un receptor da histamina (H2), un receptor colinérxico de tipo muscarínico (M-3) para a acetilcolina liberada polas neuronas preganglionares, e un receptor tipo colecistoquinina (CCK-8) para a gastrina liberada polas células G pilóricas e duodenais. As células parietais tamén teñen receptores na súa membrana basolateral para os inhibidores da súa función: somatostatina e prostaglandinas.
Villapinzón
Dende a capital do país accédese pola Troncal Central do Norte (Ruta Nacional 55). A altitude media da cabeceira municipal é de 2715 m s. n. m., e a súa temperatura media é de 13.2 °C.
Célula parietal
Características
Son células grandes piramidais de larga base e uns 25 microns de diámetro. A súa característica máis evidente é a presenza dunha profunda invaxinación na zona apical da célula chea de canalículos retortos, que pode chegar a rodear o núcleo e chegar case ata a base da célula. A membrana apical e a da invaxinación ten procesos finos similares a microvilli. Todo isto incrementa enormemente a superficie celular, facilitando a secreción. O citoplasma é eosinófilo, sen gránulos, pouco aparato de Golgi e moitísimas mitocondrias. No citoplasma atopamos tamén un sistema de túbulos membranosos, chamado sistema tubulovesicular, que parece que durante a produción de ácido se fusionan coa membrana plasmática.
Villapinzón
En Villapinzón atópase o nacemento do río Bogotá, afluente do Magdalena.
Célula parietal
Características
A membrana das células parietais é dinámica, polo que o número e extensión dos canalículos crece e decrece de acordo coas necesidades secretoras. Crese que isto ten lugar pola fusión dos precursores dos canalículos, ou "tubulovesículas", coa membrana para incrementar así a área superficial, ou pola endocitose de canalículos (volvendo a formar as tubulovesículas) para diminuíla.
Villapinzón
Historia
Na época precolombiana non se constata ningún asentamento de poboación no territorio do actual concello de Villapinzón, aínda que o seu territorio formaba parte da Confederación Muisca.
Célula parietal
Funcionamento
As células parietais teñen receptores para a acetilcolina (receptores M3 ), gastrina (receptores CCK2) e para a histamina. Os receptores da histamina actúan incrementando o AMPc intracelular, entanto que os receptores muscarínicos e da gastrina incrementan o Ca2+ intracelular. Tanto o AMPc coma o Ca2+ actúan por medio de proteína quinases incrementando o transporte de ácido cara ao interior do estómago. A gastrina é máis importante pero dun modo indirecto ao incrementar a síntese de histamina nas células ECL (EnteroChromaffin-Like cells, células similares ás enterocromafíns), xa que a gastrina non ten efecto sobre a secreción ácida gástrica máxima estimulada pola histamina.
As células parietais conteñen unha extensa rede de estruturas secretoras (chamadas canalículos) a partir da cal se segrega o ácido clorhídrico (HCl) ao estómago por transporte activo. Por segregar este ácido as células parietais reciben o nome de oxínticas. O encima hidróxeno potasio ATPase (H+/K+ ATPase) é exclusivo das células parietais e transporta o H+ en contra dun gradiente de concentración de aproximadamente 3 millóns a 1, o cal é o maior gradiente iónico xerado no corpo humano.
O ácido clorhídrico producido fórmase segregando Cl- e H+ do seguinte xeito:
Como resultado orixínase un medio moi ácido, que causa que as proteínas dos alimentos se desdobren (desnaturalización), expoñendo os enlaces peptídicos que unían os seus aminoácidos. A acidez do HCl tamén activa o pepsinóxeno, unha endopeptidase, facendo que este poida intervir na dixestión rompendo enlaces peptídicos específicos, proceso chamado proteólise. Ademais, o incremento súpeto da secreción ácida estomacal que se produce despois dunha comida pode causar un fenómeno fisiolóxico chamado onda alcalina no sangue, que se debe á produción e exportación de bicarbonato polas células parietais. A onda alcalina é neutralizada polas secreción do conduto pancreático, o cal produce unha secreción de bicarbonato que se deposita na luz do conduto, entanto que o subproduto H+ é bombeado desde a membrana basal á corrente sanguínea portal, neutralizando así o bicarbonato procedente do estómago.
Cando están estimuladas, actívase a adenilato ciclase nas células parietais. Isto incrementa o AMPc intracelular, o que orixina a activación da proteína quinase A. A proteína quinase A fosforila proteínas implicadas no transporte da H+/K+ ATPase desde o citoplasma á membrana plasmática. Isto causa a reabsorción de K+ e a secreción de H+. O pH do fluído segregado pode baixar (acidificarse) ata 0,8.
Factor intrínseco
As células parietais producen tamén factor intrínseco. Este factor requírese para a absorción da vitamina B12 da dieta. Unha deficiencia a longo prazo de vitamina B12 pode orixinar anemia megaloblástica, caracterizada por formarse eritrocitos grandes e fráxiles. Na anemia perniciosa o factor intrínseco non se produce e a anemia orixinada é tamén do mesmo tipo. A gastrite atrófica, particularmente nos anciáns, causa a incapacidade de absorber vitamina B12 e pode orixinar deficiencias como descenso da síntese de ADN e do metabolismo dos nucleótidos na medula ósea.
Os Vaos, Mazaricos
San Tomé dos Vaos é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Mazaricos. Segundo o IGE en 2018 tiña 103 habitantes (51 mulleres e 52 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 136 habitantes.
Hoel II da Bretaña
Hoel II da Bretaña (Hoel de Cornualla ou máis propiamente Hoel V de Cornualla), chamado Houel Huuel en bretón, nado c. 1030 e finado en Kemper o 13 de abril de 1084, fillo máis vello de Alan Canhiart, conde de Cornualla, e Xudite de Nantes, filla e herdeira de Judicael, conde de Nantes, foi conde de Cornualla e Nantes, e despois duque da Bretaña de 1066 a 1084.
Traxectoria
Antes do 1058, Hoel casara con Havoisa da Bretaña, filla do duque Alan III da Bretaña e irmá de Conan II. Á morte deste último, Havoisa herdouno e Hoel converteuse en duque consorte da Bretaña o 11 de decembro de 1066. Só o condado de Rennes escapou da súa autoridade, ao ter sido entregado a Geoffroy Grenonat, un fillo ilexítimo de Alan III da Bretaña.
Durante o principado de Hoel, os señores bretóns que participaran na conquista de Inglaterra con Guillerme o conquistador gañaron feudos importantes na nova conquista. Foi nesta ocasión cando Alan, fillo de Eudón de Porhoët, obtivo o condado de Richmond.
O duque Hoel residía en Quimper e en Nantes coa súa corte. Hoel faleceu o 13 de abril de 1084.
Matrimonio e fillos
Da súa unión antes de 1058 con Havoisa da Bretaña naceron cinco nenos:
Laurusia
Laurusia (unha fusión das palabras Laurentia e Rusia e diferente da máis grande Laurasia), tamén chamada Euramérica ou Continente do arenito vermello antigo, foi un supercontinente menor creado no Devoniano como resultado da colisión e fusión entre os antigos continentes de Laurentia, Báltica e Avalonia durante o oroxenia caledoniana, hai uns 410 millóns de anos.
No Carbonífero tardío, as selvas tropicais estendíanse polo ecuador de Laurusia. Cando o clima se fixo máis árido ocorreu un importante e abrupto cambio na vexetación. O bosque fragmentouse e os licópsidos, que dominaban estas zonas húmidas foron diminuíndo e desaparecendo, e foron substituídos por fentos oportunistas. Houbo tamén unha perda de diversidade de anfibios e simultaneamente o clima máis seco estimulou a diversificación dos réptiles.
Extensión
miniatura|300px|Laurusia (=Euramérica) no Devoniano Laurusia ou Euramérica pasou a formar parte do gran supercontinente Panxea no Permiano. No Xurásico, cando a Panxea se dividiu por medio de rifts en dous grandes continentes, chamados Gondwana e Laurasia, as terras correspondentes a Laurusia ou Euramérica quedaron formando parte de Laurasia (que tamén comprendía partes asiáticas como Siberia, zona de Casaquistán e partes da China).
No Cretáceo, Laurasia dividiuse nos continentes de Norteamérica e Eurasia. O cratón laurentino forma agora parte de Norteamérica mentres que Báltica forma partre de Europa, mentres que Avalonia quedou repartida entre os dous.
O sarxento de ferro
O sarxento de ferro (en Heartbreak Ridge) é un filme estadounidense dirixido, producido e protagonizado por Clint Eastwood, que foi estreado en 1986. Estreouse en galego na TVG o 29 de abril de 2008.
Sinopse
O sarxento Tom Highway (Clint Eastwood), un militar adicto ó alcohol, arruinou a súa vida persoal sacrificando a súa muller, os seus amigos e mesmo a súa reputación con tal de chegar ó máis alto na carreira militar. Veterano das guerras de Vietnam e Corea, volve ós Estados Unidos para levar a cabo unha misión: instruír un grupo de novatos indisciplinados para convertelos en auténticos marines.
Photobucket
Photobucket é un sitio web que recibe imaxes, vídeo, slideshows e fotografías. Foi fundado en 2003 por Alex Welch e Darren Crystal e recibiu o financiamento de Trinity Ventures. Foi adquirido pola Fox Broadcasting Company no 2007.
Tempada 2009-2010 da OK Liga
A 41ª edición da Liga española de hóckey a patíns, denominada OK Liga, iniciouse o 23 de setembro do 2009 e finalizou o 12 de xuño do 2010. A novidade desta edición respecto de edicións pasadas foi a eliminación do play-off, polo que o campión da Liga Regular foi o campión da competición. Os equipos ascendidos de 1ª foron o CP Cerceda, o Sidorme Hotels GEiEG e o Caixa Penedès Vilafranca. O campión desta edición da liga foi o FC Barcelona, que gañou o seu 23º título (13º de xeito consecutivo).
O equipo máis goleador foi o Coinasa Liceo con 159 goles, o menos goleador foi o Caixa Penedès Vilafranca con 75 goles. O equipo menos goleado foi o Barcelona Sorli Discau con 63 goles encaixados, mentres que o Astral Poo Maçanet foi o equipo máis goleado da competición con 148. Pablo Álvarez (HC Liceo) e Toni Pérez (CP Cerceda) compartiron o "pichichi" con 43 goles cada un. O MVP da liga foi Marc Gual (HC Liceo).
Ao finalizar a liga, os catro equipos descendidos foron o CP Cerceda, Grup Castillo Lleida, Astral Pool Maçanet e o Caixa Penedès Vilafranca.
Miramón Mendi
Miramón Mendi S.A. é unha empresa española fundada en 1988, é produtora de series televisivas e de espectáculos teatrais, encargada de contratos de actores, decorado, iluminación... O seu director xerente é José Luis Moreno.
Deixa-me sentir
"Deixa-me sentir" é unha canción do cantante portugués Pedro Madeira. A canción venceu o Festival RTP da Canção Júnior e logrou representar a Portugal no Festival de Eurovisión Júnior 2006, sendo este o debut do país logrando unha 14 posición con 22 puntos, a mellor puntuación do país no certame júnior.
A canción foi o primeiro sinxelo do cantante luso e do álbum Dá-me a tua mão. Foi composta por Pedro Madeira e Telmo Falcão.
Instituto Europeo de Bioinformática
miniatura|dereita|EBI en [[Hinxton, Cambridgeshire, Reino Unido. www.ebi.ac.uk twitter.com/emblebi facebook.com/emblebi]] O Instituto Europeo de Bioinformática (European Bioinformatics Institute, EMBL-EBI) é un centro de investigación e servizos de bioinformática, que forma parte do Laboratorio Europeo de Bioloxía Molecular (European Molecular Biology Laboratory, EMBL). O EMBL-EBI está listado no Rexistro de Depósitos de Datos de Investigación (Registry of Research Data Repositories) re3data.org.
Financiamento
Como parte do EMBL, a maior parte do financiamento do EMBL-EBI procede dos gobernos dos 21 estados membros do EMBL. Outras fontes importantes de financiamento son a Comisión Europea, Wellcome Trust, National Institutes of Health (NIH) dos Estados Unidos, Research Councils do Reino Unido, socios industriais do EMBL-EBI e o Departmento de Comercio e Industria do Reino Unido. Ademais, o Wellcome Trust proporciona instalacións para o EMBL-EBI no seu Campus do Xenoma de Hinxton, e os Research Councils do Reino Unido proporcionan fondos para as instalacións do EMBL-EBI en Hinxton.
Recursos no EMBL-EBI
O EMBL-EBI alberga varios recursos para as ciencias da vida de uso libre e abertos ao público, como bases de datos biomédicas, ferramentas de análise e bio-ontoloxías. Estas inclúen:
Sevenload
Sevenload é unha plataforma web profesional para televisión por internet utilizada para administrar contidos multimedia. Fundada en abril do 2006 a plataforma emerxeu nos mercados europeos e asiáticos para converterse nunha coñecida rede social multimedia para fotografía, vídeo e contidos de televisión. Sevenload permite aos seus usuarios subir as súas fotos e vídeos, etiquetalos, ordenalos en grupos e compartilos con outros usuarios semellándose a sitios web como YouTube e Metacafe no que a vídeos se refire e a Flickr en canto a fotos.
Aldegea
O topónimo Aldegea pode referirse a varios núcleos de poboación en Frisia (Países Baixos):
Abeancos, Melide
San Salvador de Abeancos é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 147 habitantes (72 mulleres e 75 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 239 habitantes.
Viotá
Viotá é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia de Tequendama; atópase a 86 km de Bogotá. O seu clima é cálido.
Historia
Orixinalmente o sitio era denominado Biutá polos indíxenas muiscas. Era un territorio de fronteira entre os nativos panches e os muiscas. Nas veigas do río Calandaima e cara á cordilleira atópanse pedras con xeroglíficos e petróglifos, testemuños do poboamento indíxena.
Investigación traslacional
A investigación traslacional no ámbito biomédico enténdese como a aplicación dos coñecementos básicos que se adquiren no laboratorio de investigación á práctica clínica, co obxecto de mellorar a asistencia médica. Este tipo de investigación é un elemento necesario para o éxito de calquera estratexia que se propoña melllorar a saúde dos cidadáns a través de programas específicos.
Fundamentos
A aplicación real dos últimos conoñecementos científicos á práctica clínica debe ser entendida como unha nova forma de investigación á que se denominou "traslacional". O seu obxectivo primordial, no caso da farmacoloxía, debe ser trasladar o descubrimento desde a primeira síntese química dunha substancia como futuro medicamento, á clínica, contribuíndo así a mellorar o trastamento ou a prevención das enfermidades da forma máis rápida posíbel. Dada a súa propia natureza, a investigación traslacional debe contar coa participación de moi diversas disciplinas e, polo tanto, tamén de diferentes centros e profesionais da investigación.
Orixe e obxectivos
A pesar de ser unha disciplina relativamente recente, a medicina traslacional está hoxe de moda. Durante os últimos anos, o termo utilízase cada vez con maior frecuencia en contextos tan diversos como a industria farmacéutica, as institucións académicas, os organismos financeiros ou as organizacións sanitarias.
A necesidade de estreitar os lazos entre a investigación básica e a clínica deu nacemento á investigación traslacional. A separación entre a investigación biomédica básica e a aplicación clínica medrou e, a pesar da grande explosión actual dos coñecemento sobre os mecanismos dos procesos biolóxicos, isto non se traduciu no incremento correspondente de novos tratamentos.
Por outra parte, na industria farmacéutica, o crecemento exponencial de I+D no desenvolvemento de novas moléculas foi acompañado dun lento declive no número de fármacos comercializados. O coñecimiento adquirido na investigación básica tivo escaso impacto na práctica clínica. Nin os estudos realizados no laboratorio e no quirófano experimental, nin os ensaios clínicos en fase I, reflicten o estado real dos doentes para poder predicir a eficacia e seguridade dun novo tratamento.
A medicina traslacional céntrase en amortizar en beneficio económico e médico o esforzo dedicado á investigación básica. Este é o obxectivo que deu lugar á reorientación do financiaciamento dos National Institutes of Health (NIH), que destinaron máis de 10 000 millóns de dólares aos centros de medicina traslacional.
Ethernet
A ethernet ou estándar IEEE 802.3 determina a forma de envío e recepción nun medio físico compartido que se comporta como bus lóxico, independentemente da súa configuración física. Orixinalmente foi deseñada para enviar datos a 10Mbps, aínda que posteriormente foi mellorada para que funcionase a 100Mbps, 1Gbps ou 10Gbps e xa se está traballando en futuras versións a 40Gbps e a 100Gbps.
Nas versión de 10Mbps a 1Gbps utiliza o protocolo de aceso ao medio CSMA/CD (acceso múltiple con detección portadora e detección de colisións). Actualmente Ethernet é a estándar máis utilizada nas rede locais ou LAN.
As redes Ethernet son de carácter non determinista, na que os host poden transmitir en calquera momento. Antes de envialos escoitan o medio de transmisión para determinar se se atopa en uso. Se o está, entón esperan. No caso contrario, os host comezan a transmitir. No caso de que dous o máis hosts comecen a transmitir tramas á vez produciranse encontróns ou choques entre tramas diferentes que queiran pasar polo mesmo sitio á vez. Este fenómeno denomínase colisión e á porción dos medios de rede onde se producen denomínase dominio de colisión.
O Aguillón, Roupar, Xermade
O Aguillón é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Cervo do padre David
miniatura|Elaphurus davidianus.
O cervo do padre David (Elaphurus davidianus), é unha especie de cervo que se atopa maioritariamente en catividade. Este animal semiacuático prefire as marismas, e é nativo da China subtropical. Aliméntanse de gramíneas e plantas acuáticas. É o único membro existente do xénero Elaphurus. Baseándose en comparanzas xenéticas, o cervo do padre David está estreitamente relacionado co xénero Cervus, o que leva ós investigadores a suxerir a fusión dos xéneros Elaphurus e Cervus, ou clasificar Elaphurus como un subxénero de Cervus.
Como o órix branco foi reintroducido en liberdade con certo éxito, o cervo do padre David é o único mamífero extinto en liberdade.
Os Ánxeles, Melide
Santa María dos Ánxeles é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 512 habitantes (259 mulleres e 253 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 395 habitantes.
Antigamente chamábase Santa María de Malos, mudándoselle o nome no século XVI.
Cynoglossus
miniatura|250px|Cynoglossus capensis.
Cynoglossus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos cinoglósidos e subfamilia dos cinoglosinos.
A familia comprende numerosas especies, as máis delas propias dos mares da rexión Indo-Pacífica, pero algunhas tamén habitan nalgunhas augas cálidas do Atlántico oriental.
Encóntranse comunmente en augas pouco profundas sobre fondos areosos ou lamacentos, incluíndo estuarios, e mesmo algunhas especies están restrinxidas cursos de auga doce.
Taxonomía
O xénero foi creado en 1822 polo médico, zoólogo e botánico escocés Francis Buchanan-Hamilton.
Etimoloxía
O nome Cynoglossus está formado polo elemento do latín científico cyno-, adaptación do grego antigo κυνο- kyno-, que deriva de κύων, κυός kýōn, kyós, "can", e do grego γλῶσσα glôssa "lingua": literalmente: "lingua de can".
Sinónimos
Ao longo do tempo, o xénero foi coñecido polos seguintes sinónimos:
Especies
Na actualidade no xénero recoñécense as seguintes especies:
A Armada, Roupar, Xermade
A Armada é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Yacopí
Yacopí, oficialmente San Antonio de Yacopí, tamén chamado Carmen de Yacopí, é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia de Rionegro, a 177 km ó noroeste de Bogotá.
Toponimia
O topónimo «Yacopí» na lingua dos muzos, quere dicir «árbore dura», e dicíase Yacupí segundo a pronuncia aborixe.
Alba Adriática (produtora)
Alba Adriática S.L. é unha empresa española produtora de series televisivas, encargada de contratos de actores, decorado, iluminación etc. Actualmente Telecinco é a posuidora do 15% das accións de Alba Adriática, sendo esta, unha das chamadas “produtoras de confianza” de Telecinco.
É unha empresa pertencente ao Grupo José Luis Moreno (Miramón Mendi).
O Barreiro, Melide
San Mamede do Barreiro é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Melide. Segundo o IGE en 2018 tiña 97 habitantes (49 homes e 48 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 118 habitantes.
Sincronía e diacronía
A sincronía é un concepto lingüístico referido á percepción nun momento concreto da historia dos diversos aspectos dunha lingua.
Baltar, Melide
Santiago de Baltar é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 56 habitantes (29 mulleres e 27 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 72 habitantes.
Sincronía e diacronía
A oposición entre sincronía e diacronía, así como estes dous termos nesta acepción, débense a Ferdinand de Saussure, primeiro lingüista que separou claramente os dous puntos de vista. Esta oposición é frutífera tamén en filosofía, onde foi explotada entre outros por Barthes e Sartre.
O enfoque sincrónico estuda unha lingua nun momento preciso da súa historia. O termo procede do grego συν-, «con» e χρόνος, «temps». A gramática escolar é esencialmente sincrónica: indica cales son as normas consideradas como regras dunha lingua, que poden ter mudado desde estados anteriores.
O enfoque diacrónico estuda historia da lingua e as súas evolucións (etimoloxía, evolucións fonéticas, semánticas, léxicas, sintácticas etc.). O termo é un préstamo culto construído sobre raíces gregas, δια-, «a través», e χρόνος, «tempo». A Lingüística comparada, por exemplo, ten un enfoque diacrónico.