cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Romeo, Vilouzán, Láncara
O Romeo é un lugar da parroquia de Vilouzán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
O Pacio, Vilouzán, Láncara
O Pacio é un lugar da parroquia de Vilouzán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
A Condomiña, Lourenzá, Lourenzá
A Condomiña é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Sari Krooks
Sari Kristiina Krooks, nada o 2 de febreiro de 1968 en Vaasa, é unha xogadora de hóckey sobre xeo retirada que xogaba na posición de dianteira. Xogou 89 partidos coa selección finlandesa, cun rexistro de 51 goles e 40 asistencias, e representando o seu país en nove competicións internacionais de primeiro nivel: un torneo olímpico, cinco Campionatos do Mundo (1990, 1992, 1994, 1997 e 1999), e tres Campionatos de Europa (1989, 1991 e 1995). Gañou un bronce olímpico na primeira edición do torneo feminino de hóckey sobre xeo nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1998, cinco bronces máis no Campionato do Mundo, e tres ouros no Campionato de Europa.
En 2009 a súa traxectoria foi recoñecida co seu ingreso no Salón da Fama do Hóckey sobre Xeo finlandés.
Goran Huskić
Traxectoria profesional
O 1 de agosto de 2023, anunciouse a fichaxe de Huskić por unha tempada polo Leyma Coruña da Liga LEB Ouro.
Augalevada, Vilouzán, Láncara
Augalevada é un lugar da parroquia de Vilouzán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
O Castro, Lourenzá, Lourenzá
O Castro é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
A Cazolga, Lourenzá, Lourenzá
A Cazolga é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
MVP da LBA
O MVP da LBA, oficialmente Lega Basket Serie A FIP MVP, é un premio anual outorgado ao mellor xogador da Lega Basket Serie A (LBA). Este galardón foi entregado por vez primeira na Liga ACB 1993-94|temporada 1993-94. Desde aquela, tan só cinco xogadores conseguiron gañar o premio en máis dunha ocasión: Carlton Myers, Vincenzo Esposito, Manu Ginóbili, Massimo Bulleri e Terrell McIntyre, todos dúas veces). O gañador do trofeo está determinado por unha votación entre clubs, seareiros (por medio de votacións online) e medios de comunicación.
Galardoados
thumb|right|[[Manu Ginóbili gañou o premio en 2001 e 2002.]] thumb|right|[[Luigi Datome gañou o premio en 2013.]]
Cabezais, Vilouzán, Láncara
Cabezais é un lugar da parroquia de Vilouzán, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Celestino Pais Puga
Celestino Pais Puga, nado en Bembibre (Val do Dubra) en 1928 e finado na mesma localidade o 24 de abril de 2002, foi un político galego que foi alcalde de Val do Dubra.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Val do Dubra no ano 1967. Nas municipais de 1979 encabezou a lista de UCD e logrou ser reelixido con maioría absoluta. En 1983 encabezou a candidatura de AP, pero foi derrotado pola Agrupación Electoral Independente, obtendo ambas as formacións 6 concelleiros, por 1 do PSdeG. AP apoiou o concelleiro socialista José Pombo Grille, que desta forma logrou a alcaldía. Nas municipais de 1987 foi o número 2 da lista de AP, que encabezou Juan Manuel Baleato Iglesias, que logrou ser a máis votada, mais non puido gobernar dado á unión do PNG (integrado polos anteriores membros da Alternativa Electoral Independente) e da CPG, polo que foi elixido alcalde o nacionalista Manuel García Monteagudo. Seguiu como concelleiro na oposición, e en 1991 retirouse da primeira liña política.
Vida persoal
Casou con Luísa Varela Fraga e tivo 2 fillas. Faleceu ós 74 anos o 24 de abril de 2002 na súa casa de Bembibre.
A Chiela, Lourenzá, Lourenzá
A Chiela é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Leopoldo Vidal Hermida
Leopoldo Vidal Hermida, nado en Vilamarín en 1912, foi un mestre galego.
Conflito mapuche
miniatura|361x361px|Territorio chileno de facto e grupos mapuches na [[Araucania (rexión histórica)|Araucania no ano 1860, antes da ocupación da Araucania.]] miniatura|Wenufoye, a [[Bandeira mapuche|bandeira dos mapuche en Chile.]] O conflito mapuche é un enfrontamento entre as comunidades indíxenas mapuches, que habitan na rexión histórica da Araucania, e os estados de Chile e a Arxentina. A miúdo, refírese como un conflito entre as comunidades mapuches e o goberno ou o estado chileno. As grandes empresas forestais e os seus contratistas, a policía chilena e algúns propietarios non indíxenas enfrontáronse ás comunidades mapuche locais no contexto do conflito.
Os activistas mapuches demandan maior autonomía, o recoñecemento dos seus dereitos e a devolución das súas terras históricas. A Coordinadora Arauco-Malleco (CAM) apoia a liberación nacional do pobo mapuche de Chile. O conflito mapuche intensificouse despois da transición chilena á democracia da década de 1990, con activistas mapuches que buscan rectificar a perda de territorio ancestral durante a guerra de Arauco. Os mapuches carecen dunha organización central e os individuos e comunidades desenvolven a súa loita de forma independente e por diferentes medios.
O conflito recibiu a atención internacional de organizacións de dereitos humanos como Amnistía Internacional, que criticaron o trato do goberno chileno aos mapuches. O uso do goberno chileno da "Lei antiterrorista" no conflito é un punto central da polémica ao redor do conflito. En 2013, as Nacións Unidas condenaron o uso da Lei Antiterrorista contra os activistas mapuches.
Michael McIntyre
Michael Hazen James McIntyre, nado o 21 de febreiro de 1976, é un cómico, actor e presentador de televisión británico. En 2012, foi o comediante máis taquilleiro do mundo.
En teatros e locais de concertos
O 20 de abril de 2013, McIntyre presentou o show de comedia máis grande de África para 9.000 fans en Johannesburgo. En 2015, McIntyre fixo unha xira polo Reino Unido e Irlanda coa súa xira "Happy & Glorious". En febreiro de 2016, fixo unha xira por Noruega e en outubro dese ano levouna a Australia. En 2018 converteuse no artista máis vendido da historia do O2 Arena, vendendo máis de 400.000 entradas en 28 espectáculos, o que superou o récord anterior de Take That.
Radio e televisión
Aos 13 anos foi a súa primeira aparición na BBC, facendo unha pregunta desde o público ao grupo pop Five Star. En 2009, apareceu no programa Top Gear.
Ademais da stand-up comedy (espectáculo de pé), McIntyre presentou o seu propio programa cómico na BBC One, Michael McIntyre, Comedy Roadshow, presentou tres episodios de Live at the Apollo e, en 2011, foi xuíz en Britain's Got Talent con David Hasselhoff e Amanda Holden, substituíndo a Piers Morgan e Simon Cowell. McIntyre anunciou que deixaría o programa despois de aparecer nunha serie''. En 2010 e 2014, McIntyre organizou a Royal Variety Performance'' na canle ITV. Xa tiña actuado anteriormente no programa dúas veces: en 2006 e 2008.
Na radio apareceu en programas da BBC Radio, na BBC Radio 2, BBC 6 Music, BBC Radio 1 e BBC Radio 4, en programas como Heresy, 4 Stands Up, Happy Mondays, The Unbelievable Truth e Desert Island Records.
Sterling Brown
Sterling Damarco Brown, nado o 10 de febreiro de 1995 en Maywood, Illinois, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga no Alba Berlín da Basketball Bundesliga. Con 1,96 metros de estatura xoga nas posicións de ala e escolta.
Traxectoria profesional
Brown foi seleccionado na 46ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Philadelphia 76ers. O 6 de xullo de 2017, os 76ers traspasaron os seus dereitos do Draft ós Milwaukee Bucks. Brown debutou na NBA o 20 de outubro de 2017 contra os Cleveland Cavaliers, facendo tres puntos en seis minutos de xogo.
O 26 de novembro de 2020, Brown asinou cos Houston Rockets.
O 10 de agosto de 2021, Brown asinou cos Dallas Mavericks. Debutou cos Mavericks o 21 de outubro de 2021, facendo tres puntos na derrota dos Mavericks por 87–113 contra os Atlanta Hawks.
O 24 de xuño de 2022, os Mavericks traspasaron a Brown xunto a Boban Marjanović, Trey Burke, Marquese Chriss e os dereitos do Draft de Wendell Moore Jr. ós Houston Rockets, a cambio de Christian Wood. O 30 de setembro de 2022, os Mavericks traspasaron de novo a Brown, xunto a David Nwaba, Trey Burke e Marquese Chriss ós Oklahoma City Thunder, a cambio de Derrick Favors, Ty Jerome, Maurice Harkless, Théo Maledon e unha futura elección da segunda rolda do Draft. O 2 de outubro de 2022, os Thunder cortaron a Brown.
O 6 de xaneiro de 2023, Brown asinou un contrato de dez días cos Los Angeles Lakers, e participou en catro partidos cos Lakers antes do remate do seu contrato e asinar cos Raptors 905 da NBA G League.
O 14 de agosto de 2023, Brown asinou co Alba Berlín da Basketball Bundesliga.
Escourido, Lourenzá, Lourenzá
Escourido é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
A Ferrería, Lourenzá, Lourenzá
A Ferrería é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Rodrigo San Miguel
Rodrigo San Miguel de la Iglesia, nado o 21 de xaneiro de 1985 en Zaragoza, é un ex-xogador profesional español de baloncesto que xogou durante 21 tempadas coma profesional. Con 1,85 metros de estatura xogaba na posición de base.
Traxectoria profesional
En 2019, San Miguel voltou ó Casademont Zaragoza, equipo no que se formou, asinando un contrato por tres tempadas.
O 21 de xullo de 2022, asinou co San Pablo Burgos da Liga LEB OUro.
O 14 de agosto de 2023, San Miguel anunciou a súa retirada coma xogador profesional de baloncesto, e a súa incorporación ó corpo técnico do Casademont Zaragoza da Liga ACB, como axudante de Porfirio Fisac.
Bruxo
miniatura| Esta pintura de [[Thompkins H. Matteson chámase Exame dunha bruxa.]]Un bruxo ou unha bruxa é unha persoa que practica bruxería ou maxia. Tradicionalmente, a palabra "bruxa", especialmente referida ás mulleres, utilizábase como acusación. As bruxas eran acusadas de enfeitizar á xente ou de facer feitizos para controlalas.
Terminoloxía
miniatura|[[Petróglifo|Petrófligos da Cova da bruxa en Muros.]] En galego emprégase o termo meiga ás veces como sinónimo perfecto de bruxa, e outras con matices distintos e diversos, ás veces sendo o termo meiga usado como curandeira e bruxa como muller maligna, e viceversa. Esas acepcións están recollidas no DRAG.
Hoxe, as seguidoras da Wicca practican a bruxería e adoran a natureza, e algunhas chámanse bruxas a si mesmas, pero non están vinculadas ao sentido histórico do termo.
Etimoloxía
O termo bruxa en galego e portugués ten equivalentes noutras linguas peninsulares (o catalán bruixa, rexistrado no século XIII, o castelán bruja, o aragonés broiksa etc.); porén, a etimoloxía da palabra non está clara, e hai diversas teorías, desde a que a vinculan á cidade belga de Brugis (en galego Bruxas/Bruxes, aínda que o topónimo ten que ver con ponte, da mesma raíz que Brücke e Bridge), o éuscaro buru-utza (cabeza oca), o protocéltico brixta (feitizo), a raíz indoeuropea *bru- (queimar, brillar, alumear), ou de variantes do latín vulgar relacionadas con súcubo, con roupas ou con voar.
Historia
A maioría dos pobos indíxenas ao longo da historia tiveron algunhas crenzas sobre os espíritos e crían que certos individuos podían adquirir poderes máxicos a través de herbas ou feitizos. Porén, estes individuos non foron chamados "bruxos" até que os indíxenas tiveron contacto coas ideas occidentais. Os espíritos e as persoas que interactuaban con eles non sempre foron vistos negativamente nas sociedades indíxenas.
Malleus Maleficarum
dereita|miniatura| Portada do Malleus Maleficarum O Malleus Maleficarum, un libro publicado en 1487, alimentou o pánico pola bruxería. Foi escrito por un crego católico alemán chamado Heinrich Kramer. O libro era un manual de caza de bruxas que explicaba como perseguilas. Suxeriu o uso da tortura para que as meigas acusadas confesasen bruxería. Tamén animaba a queimar "bruxas" na fogueira. A nova tecnoloxía da imprenta fixo posible que o Malleus Maleficarum fose producido en serie; o libro foi impreso 29 veces antes de 1669 - máis que calquera outro libro excepto a Biblia. Como resultado, as súas ideas espalláronse por toda Europa. Estas ideas foron comúns no continente durante varios séculos despois da publicación do libro.
O libro di que se necesitan tres cousas para crear bruxería: as malas intencións da bruxa, a axuda do diabo e o permiso de Deus.
Crimes de bruxas no Malleus Maleficarum
Sobre as bruxas que copulan con diaños. Por que as mulleres son principalmente adictas ás supersticións do mal ?
Se as bruxas poden traballar algunha ilusión de prestixio para que o órgano masculino pareza estar totalmente eliminado e separado do corpo.
Que as bruxas que son comadronas de varias maneiras matan o neno concibido no ventre materno e procuran un aborto; ou se non o ofrecen aos diaños os nenos recentemente nados .
Como as bruxas impiden e impiden o poder da procreación.
Como, por así dicir, privan ao home do seu membro viril.
Do xeito en que cambian os homes en formas de bestas.
Do método polo cal os diaños a través das operacións de bruxas ás veces posúen homes.
Do método polo que poden inflixir todo tipo de enfermidades, xeralmente doenzas do máis grave tipo.
Do Camiño como en particular padecen os homes con outras enfermidades parecidas.
Como as matronas bruxas cometen a maioría dos crimes horribles cando matan nenos ou llos ofrecen aos diaños na maioría dos malditos sabios.
Caza de bruxas
Moitas homes e mulleres en toda Europa e en América do Sur foron asasinadas pola cazas de bruxas. Debido ao mal mantemento dos rexistros, é imposíbel saber exactamente cantas vítimas houbo. Ademais, os historiadores teñen diferentes opinións sobre que rexións e períodos de tempo deberían incluírse ao estimar cantas mulleres foron asasinadas nas cazas de bruxas.
Todo o sistema xurídico perseguidor (xuíces, ministros, sacerdotes, policías, carcereiros, xuíces, médicos, torturadores, xurados, verdugos) eran case todos homes. Mentres tanto, as vítimas eran na súa maioría mulleres. Por este motivo, algúns estudosos chaman a caza de bruxas gynocide (feminicidio ou "xinocida" coa mesma raíz que xinecoloxía). No documental The Burning Times, Thea Jensen chama a este período da historia como "Holocausto das mulleres".
Visión moderna
miniatura| Persoas nunha cerimonia; o movemento moderno das "bruxas". No século XX, moitas persoas fixeron un novo intento de entender a bruxería. Algúns din que as bruxas ou meigas eran de feito mulleres sabias que foron perseguidas pola Igrexa Católica, principalmente polos seus coñecementos sobre como tratar certas enfermidades usando herbas.
Heather Marsh vinculou a persecución das bruxas á loita da igrexa e da industria para controlar "o poder da vida e da morte" nun momento no que a industria necesitaba máis traballadores. Tamén argumenta que a persecución das bruxas foi unha loita polo poder centralizado sobre as rebelións campesiñas e a propiedade do coñecemento pola medicina e a ciencia, que prohibían o ensino ou prácticas anteriores das mulleres e das culturas indíxenas. Ela escribe que a persecución das bruxas ten coloreado a misoxinia desde o 1400.
Silvia Federici vinculou as cazas de bruxas a unha historia do corpo feminino na transición ao capitalismo.
As acusacións de bruxería aínda son moi comúns nalgunhas partes de África occidental.
Películas sobre bruxos, bruxas, meigos ou meigas
miniatura|"Bruxa" de [[Pedro Solís García, gañador do Goya á mellor curta de animación de 2011.]]
Notas
<references group="" responsive="1">
Painzás de Baixo, Lourenzá, Lourenzá
Painzás de Baixo é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Célula xustaglomerular
miniatura|Situación das células xustaglomerulares xunto a arteriola aferente. miniatura|Esquema dun [[glomérulo renal. As células xustaglomerulares identifícanse co número 6. A – Glomérulo B – Túbulo contornado proximal C – Túbulo contornado distal D – Aparato xustaglomerular 1. Membrana basal glomerular 2. Capa parietal da cápsula de Bowman 3. Capa visceral da cápsula de Bowman 3a. Pedicelos (procesos pediculados dos podocitos) 3b. Podocito 4. Espazo de Bowman 5a. Mesanxio – célula intraglomerular 5b. Mesanxio – célula extraglomerular 6. Células xustaglomerulares 7. Mácula densa 8. Miocitos (músculo liso) 9. Arteriola aferente 10. Capilares glomerulares 11. Arteriola eferente]] As células xustaglomerulares, tamén chamadas células granulares do ril, son un tipo de células especializadas que se atopan nos riles. Teñen a función de sintetizar, almacenar e secretar renina. A renina é un encima que forma parte do sistema renina-anxiotensina-aldosterona e exerce importantes funcións na regulación da presión arterial, o volume extracelular e a concentración de sodio e potasio no sangue. As células xustaglomerulares, xunto coa mácula densa forman a estrutura denominada aparato xustaglomerular. miniatura|centro|400px
Función
As células xustaglomerulares segregan renina en resposta a tres tipos de estímulos:
Tumor de células xustaglomerulares
O tumor de células xustaglomerulares, tamén chamado reninoma, é un raro tipo de tumor renal que se caracteriza pola produción de elevadas cantidades de renina, polo que provoca hipertensión arterial.
Axel Toupane
Axel Toupane, nado o 23 de xullo de 1992 en Mulhouse, é un xogador profesional francés de baloncesto que xoga no Metropolitans 92 da LNB Pro A. Con 2,01 metros de estatura xoga nas posicións de escolta e ala.
Traxectoria profesional
O 3 de marzo de 2016, Toupane asinou un contrato de dez días cos Denver Nuggets tras acadar 14.6 puntos, 5.6 rebotes, 3.6 asistencias e un roubo por encontro en 32 partidos xogados na NBA G League. O día seguinte debutou na NBA na derrota dos Nuggets por 121–120 contra os Brooklyn Nets, facendo un rebote en cinco minutos de xogo. O 14 de marzo de 2016, asinou un segundo contrato de dez días cos Nuggets, e o 25 de marzo de 2016 asinou un contrato por varios anos cos Nuggets. O 15 de outubro de 2016, Toupane foi cortado polos Nuggets.
Orquestra Canaro
Orquestra Canaro é o nome co que se coñeceu unha célebre dianteira do Deportivo da Coruña, na tempada 1950/51. Estaba formada por Franco, Tino, Corcuera, Oswaldo e Moll, e conseguiu 56 dos 64 goles do equipo naquela campaña na Primeira División, unha cifra que o Deportivo tardou máis de catro décadas en volver igualar.
Axel Toupane
Traxectoria profesional
O 10 de abril de 2017, Toupane asinou cos New Orleans Pelicans para o remate da tempada 2016-17. O 25 de xullo de 2017, foi cortado polos Pelicans.
Orquestra Canaro
O termo fai referencia ao director de orquestra uruguaio-arxentino Francisco Canaro, debido a que catro dos cinco dianteiros eran naturais do Uruguai e da Arxentina.
Formación da "orquestra" (1948-1950)
O primeiro dos cinco en chegar ao Deportivo da Coruña foi o arxentino Rafael Franco, procedente da liga mexicana e que asinou contrato en agosto de 1948, o mesmo día que outro dianteiro arxentino, Rafael Ponce. O club acababa de ascender á Primeira División, e Franco foi o máximo goleador do equipo con 14 goles, empatado con Manuel Marquínez.
Na tempada seguinte chegou ao banco o tamén arxentino Alejandro Scopelli e incorporáronse Tino e Moll. Tino, natural de San Pedro de Nós, viña de xogar as catro últimas tempadas no Racing de Ferrol, mentres que Moll chegaba procedente do Miramar Misiones, como petición de Scopelli trala súa actuación coa selección uruguaia no Campionato Suramericano. O equipo acabou por primeira vez subcampión de liga, só un punto por debaixo do campión, o Atlético de Madrid de Helenio Herrera. Franco volveu ser o máximo goleador do equipo con 14 tantos, seguido de Marquínez con 9, Moll con 7 e Tino con 5. Con todo, o balance goleador do Deportivo foi o máis baixo entre os dez primeiros clasificados, baseándose o éxito do equipo na solidez da súa defensa, a menos goleada da liga, e do seu porteiro, Acuña, que logrou o seu terceiro Trofeo Zamora.
A "orquestra" ao completo (1950-1951)
Para a tempada 1950/51 chegou un novo adestrador arxentino, Oso Díaz, substituíndo a Scopelli, que deixou o club e marchou para Chile. Pouco despois o club fichou aos arxentinos Julio Corcuera e Oswaldo García, que completaron a dianteira branquiazul, que pouco despois comezou a ser chamada "Orquestra Canaro", en referencia ao director de orquestra uruguaio-arxentino Francisco Canaro. O equipo perdeu os dous primeiros partidos, contra o Valladolid en Riazor (0-1) e contra o Racing de Santander no Sardinero (4-2). O segundo deles foi o primeiro no que xogaron os cinco dianteiros, marcando Oswaldo e Franco os dous primeiros tantos da tempada, mentres que Moll foi expulsado e sancionado durante catro partidos. A continuación o Deportivo logrou a súa primeira vitoria, cun 4-1 no derbi contra o Celta de Vigo en Riazor, marcando un gol cada un dos membros da dianteira, excepto o sancionado Moll.
O uruguaio reapareceu na xornada 7 contra o Real Madrid, na que o Deportivo conseguiu unha ampla vitoria, por 5-0, con goles de Tino (2), Oswaldo, Corcuera e Franco. Tras gañar na seguinte xornada ao Valencia en Mestalla por 0-3, o club coruñés recibiu en Riazor ao Lleida na novena xornada. O partido acabou 10-1 e pasou á historia como a maior goleada lograda polo Deportivo da Coruña en liga. Os autores dos goles foron Corcuera (3), Moll (2), Tino (2), Franco, Oswaldo e Carlitos.
O equipo conseguiu varias goleadas máis ata o remate da tempada, acabando con 64 goles a favor en 30 xornadas, 56 deles marcados polos cinco membros da "Orquestra Canaro". Tino foi o máximo realizador con 16 goles, seguido de Franco con 14, Oswaldo con 11, Corcuera con 8 e Moll con 7. Con todo, tamén encaixaron 14 derrotas, polo que non puideron pasar do 12º posto final, só un punto por riba dos postos de promoción de permanencia, e o adestrador Oso Díaz foi cesado.
Desintegración e seguintes anos
Chacho converteuse no adestrador do Deportivo da Coruña na tempada 1951/52, na que deixaron o club Tino e Franco, o primeiro deles cara o Zaragoza e o segundo cara o Valladolid. O equipo marcou 18 goles menos que na tempada anterior, sendo os máximos anotadores Oswaldo, Moll e Arsenio, con 7 goles cada un, seguidos de Corcuera con 6. Co regresou de Tino na tempada seguinte, a orquestra volvía estar case completa, e fixo 31 dos 49 goles do equipo, que tivo que xogar unha promoción para salvar a categoría. O oleirense volveu marchar para o Zaragoza ao ano seguinte, regresando de novo en 1954. Corcuera deixou o club en 1955, un ano despois de que o fixesen Oswaldo e Moll, aínda que estes dous regresaron en 1958, sen achegarse aos números de anos atrás.
A pesar do incremento nos seguintes anos do número de equipos na Primeira División, e como consecuencia, do número de xornadas a disputar, o Deportivo non volveu acadar os 64 goles da tempada 1950/51 ata 42 anos despois, na 1992/93, con Bebeto como referencia no ataque.
Jacques Pugin
miniatura| raffiti enxertado #19, 1979, estampado vintage prata 40x30 cm miniatura| Graffiti vermello #11, 1984, impresión en papel vintage de Michel Fresson 30 x 30 cm miniatura| Xoguetes #08, 1984, impresión vintage en papel Michel Fresson 30 x 30 cm miniatura| La montagne s'ombre #09, 2005, Impresión fotográfica Rag Hahnemühle 107 x 160 cm miniatura| 304 Sacred Site, [[Namibia, 2007, impresión en papel fotográfico Rag Hahnemühle, 40 x 60 cm]] miniatura|Les cavaliers du diable #60, 2013, papel Photo Rag Hahnemühle, 42 x 73 cm miniatura| Glaciers #001, Rhonegletscher, 2015, Impresión fotográfica Rag Hahnemühle, 60 x 80 cm Jacques Pugin, nado en Riaz o 20 de maio de 1954, é un fotógrafo e artista visual suízo. É un dos primeiros fotógrafos en empregar a técnica do Light painting na segunda metade do século XX, após as primeiras experiencias de artistas como Man Ray.
Biografía e obra
Suzanne Abelin, que dirixe a Galerie 38, unha das primeiras galerías de Suíza dedicadas á fotografía, organizou a súa primeira exposición persoal en 1977.
Abriu o seu primeiro estudio en 1978 en Xenebra. Viaxou a Grecia, onde realizou traballos fotográficos que lle permitiron obter unha bolsa federal de Artes Aplicadas (Suíza) en 1979.
Light painting
O fisiograma ou light painting consiste en obter durante a toma fotográfica as trazas luminosas debidas ben á exposición directa do sensor á fonte de luz, ben aos obxectos iluminados. Jacques Pugin intervén nas súas imaxes durante a rodaxe ou a posteriori a través das diferentes técnicas: debuxo, pintura, ferramentas dixitais... Elaborou unha serie titulada Graffiti greffés (1978–1979) utilizando a luz como un lapis que lle permitiu debuxar dentro do propio proceso fotográfico (Light Painting). Obtivo tres anos consecutivos a Bourse fédérale des Beaux-arts (na Suíza) en 1980, 1981 e 1982.
En 1983, continuou con Graffiti rouges, investigando a partir de entón a cor coa técnica do fisiograma e utilizando elementos flotando sobre a auga ou o vento.
En 1984, produciu a serie Les jouets (os xoguetes). Nesta serie os trazos luminosos subliñan e enganchan corpos e xoguetes que conviven na imaxe. Esta obra entrou na colección do Centro Georges Pompidou de París e na colección de M. et M. Auer que as publicou no libro «Une histoire de la photographie» en 2003.
En 1985, durante a Trienal de Friburgo en Suíza, Polaroid proporcionoulle unha cámara de 50×60 cm coa que produciu a serie Les Polaroids, que pasou a formar parte da colección homónima. Ingresou na Enciclopedia Internacional de Fotógrafos, dende 1939 até a actualidade, edicións Camera obscura.
Na década de 1990, Jacques Pugin tamén se interesou polas imaxes de fontes de vídeo que deron lugar a unha serie de fotografías titulada La Montagne Bleue (A Montaña Azul) (1995-1998) e a un libro homónimo, cun texto de Jean- Michael Olivier. Nesa obra combinou tanto ferramentas informáticas como lapis de cores, para un resultado pictórico a medio camiño entre a fotografía e a pintura.
Despois produciu series completas sobre o tema da vexetación.
Na década dos 2000, realizou numerosas viaxes polo mundo, e en particular polos desertos de África, a India e América Latina para unha obra titulada Sacred Sites (2002 en adiante), apoiada cunha subvención da Fundación Leenaards.
Tamén se dedicou desde 2005 ao seu traballo sobre a paisaxe de montaña, La Montagne s'ombre (2005–2013).
Les Cavaliers du Diable (jenjawids, os xinetes do diaño)
De 2008 a 2013, Jacques Pugin optou por primeira vez por traballar non nas súas imaxes, senón utilizando fotos de satélite tomadas de Google Earth para destacar as cicatrices do conflito en Darfur. Estes rastros son as cinzas das casas destruídas, queimadas, dos abusos perpetuados polos jenjawids, "os xinetes do demo", que fixeron desaparecer 300 000 seres humanos. Jacques Pugin, eliminando as cores e invertendo as imaxes negativas, inventou unha nova forma de mostrar a guerra.
Armand Jean Le Bouthillier de Rancé
miniatura|Retrato do abade Armand Jean le Bouthillier de Rancé Armand Jean Le Bouthillier de Rancé, da orde do Císter, nado o 9 de xaneiro de 1626 en París e finado o 27 de outubro de 1700 na Abadía de La Trappe (Soligny-la-Trappe, Francia), é un dos precursores da Orde Cisterciense da Estrita Observancia (chamados trapistas, fundada en 1892). É unha figura destacada na espiritualidade do Grand Siècle francés. Chateaubriand dedicaralle o seu último traballo, La Vie de Rancé.
Jacques Pugin
Les Cavaliers du Diable (jenjawids, os xinetes do diaño)
Entre 2015 e 2017, Jacques Pugin sobrevoou os glaciares vítimas do quecemento global. Quería ser testemuña, tentando demostrar que o rastro do home aínda non estaba lonxe.
Armand Jean Le Bouthillier de Rancé
Mocidade
Armand Jean Le Bouthillier de Rancé procedía dunha familia da nobreza de toga, ben relacionada coa corte. Nado o 9 de xaneiro de 1626, o primeiro nome de Armand foille dado polo seu padriño, o cardeal Armand Jean de Richelieu. Foi o segundo fillo de Denis Le Bouthillier de Rance, conselleiro de Estado, e da súa esposa Charlotte Joly, quen era secretaria particular da raíña María de Médicis.
Painzás de Riba, Lourenzá, Lourenzá
Painzás de Riba é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
A Pena, Lourenzá, Lourenzá
A Pena é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Armand Jean Le Bouthillier de Rancé
Mocidade
Aínda que estaba destinado a unha carreira militar, logo da morte do seu irmán máis vello, Denis-François, quen debía tomar os votos eclesiásticos, a familia orientou a Armand Jean cara a Igrexa. Desde os once anos, en 1637, foi cóengo da catedral de Notre-Dame de París e abade comendador de cinco mosteiros, incluído o de La Trappe, en Normandía. Destas abadías cobraba rendas malia a non ter obrigas monásticas. En 1638, a súa nai morreu e a súa irmá entrou no convento. Licenciouse como mestre en artes no ano 1643. En 1650, o seu pai tamén morreu, quen lle legou unha importante fortuna.
Ese ano coñeceu a Marie d'Avaugour, duquesa de Montbazon, catorce anos maior ca el, quen o presentou á alta sociedade parisiense.
Foi ordenado sacerdote en 1651 despois de brillantes estudos en París, onde tivo a Bossuet como compañeiro de estudos. En 1654 obtivo o doutoramento na Sorbona. O mesmo ano, foi posto á fronte dunha das arquidiaconías do seu tío, Victor Le Bouthillier (1596-1670), arcebispo de Tours. Foi capelán do duque de Orleáns, Gastón de Borbón, irmán do rei Luís XIII.
En 1657, o seu tío quixo nomealo coadxutor con dereito de sucesión, pero Mazarino negouse, unha decisión relativamente normal dada a idade do candidato, pero sobre todo Rancé é partidario do cardeal de Retz, inimigo de Mazarino.
Durante os seus primeiros anos como sacerdote foi relaxado no cumprimento dos votos tomados. Aínda que cara finais da década de 1650 e principios de 1660, dúas experiencias achégano á observancia relixiosa.
O 28 de abril de 1658 morreu a duquesa de Montbazon. A dor de perder a quen amaba marca un punto de inflexión na súa vida. Durante tres anos mantivo un retiro e reflexión na propiedade familiar de Véretz, preto de Tours. Aproveitou para estudar e traducir a certos Pais da Igrexa ou doutores da vida monástica, como Basilio de Cesarea e Evagrio o Póntico, que deixaron unha pegada duradeira no seu pensamento. En 1660, o pasamento do duque de Orleáns tamén causou un fondo impacto en De Rancé.
Promotor da reforma trapista
miniatura|Abadía de La Trappe, a fachada actual da igrexa é de estilo neogótico e feita no século XIX En 1660, visitou La Trappe, que estaba caendo en ruína, tanto patrimonialmente como na súa observancia monástica. Entón asume que como abade comendador ten a responsabilidade de buscar solucións.
Renunciou a tres abadías e dous priorados, que tiña por herdo, e preparouse para ingresar na vida monacal de La Trappe. Feito o noviciado na abadía de Perseigne, fixo a súa profesión de fe e tomou os hábitos de monxe o 6 de xuño de 1664, unhas semanas máis tarde é xa o abade do mosteiro de La Trappe.
Entón comeza a súa reforma da abadía: aos monxes que estaban dalles opción de sumarse ou de machar cunha pensión. A súa idea é volver á cumprir con fidelidade, ou con estreita observancia, a Regra de San Bieito seguida polos fundadores do Císter, insistindo na abstinencia de carne e o traballo manual diario. A súa prosposta de estrita observancia reuniu unhas sesenta abadías (como Perseigne, Sept-Fons, Tamié, Val-Richer, Orval, Clairmarais, Val-des-Choux, entre outras) pero sen deixaron a orde do Císter, nin formar, sequera, unha congregación separada.
A súa concepción da Estrita Observancia recolleuna en Declarationes in regulam beati Benedicti ad usum Domus Dei Beatae Mariae de Trappa. Esta nunca foi impresa e só se coñece por un manuscrito en latín, unha tradución francesa así coma por algunhas citas, e, sobre todo, pola famosa obra De la sainteté et des devoirs de la vie monastique (1683), que vai ter unha ampla distribución e que provocará controversias con outras grandes ordes como cartuxos e mauristas.
A reforma de La Trappe foi aprobada pola Santa Sé mediante dous escritos do 2 de agosto de 1677 e do 23 de maio de 1678 que establecen que La Trappe e as súas seguidoras seguen formando parte do Císter mais cunha normativa específica. O que marcou a Rancé nos seus esforzos de reforma foi un profundo sentido da continuidade da vida monástica desde os Pais do Deserto ata os Cistercienses: de aí a súa insistencia nos temas clásicos monásticos da necesidade do arrepentimento, a abnegación, a humildade e o ascetismo. Tamén por iso a insistencia no silencio, no traballo manual duro, sobre todo na agricultura, e da abstinencia. Foi este afán de humildade o que lle fixo rexeitar calquera estudo científico no mosteiro: Rancé, que fora un teólogo brillante e admirado, quixo evitar aos seus monxes a tentación do orgullo intelectual, pero ao mesmo tempo caeu nun antiintelectualismo que lle será reprochado, en particular polo beneditino Mabillon. O seu énfase na penitencia levou a que fose acusado, falsamente, de xansenista.
En 1695 solicitou deixar de ser o abade do mosteiro de La Trappe, onde permaneceu como monxe ata o seu falecemento en 1700.
A reforma ranceana tivo, porén, un grande éxito nun momento no que todos os mosteiros non brillaban co seu fervor: La Trappe acolleu postulantes por ducias e mesmo por centos, que ás veces xa eran sacerdotes ou relixiosos.
Un herdeiro de Rancé, dom Augustin de Lestrange, permitiu que a comunidade de La Trappe non fose destruída pola Revolución Francesa: exiliada en Suíza, daría a luz en 1892 á Orde dos Cistercienses Reformados da Nosa Señora de La Trappe, que pouco despois se renomeou como Orde Cisterciense de Estrita Observancia.
O Mogo, Lourenzá, Lourenzá
O Mogo é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Condado de Xiao
Condado de Xiao ou Xiaoxian (en chinés simplificado 萧县, en chinés tradicional 蕭縣 e en pinyin Xiāo Xiàn) é un condado do norte da provincia de Anhui, China, que limita coas provincias de Jiangsu ao norte e nordés e Henan ao oeste. Está baixo a administración da cidade de Suzhou, a nivel de prefectura. Antigamente formaba parte da provincia de Jiangsu, baixo a administración de Xuzhou. Pasou a formar parte da provincia de Anhui en 1950.
Divisións administrativas
Na actualidade, o condado de Xiao ten 18 vilas e 5 concellos.
Pousada, Lourenzá, Lourenzá
Pousada é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Semi Ojeleye
Jesusemilore Talodabijesu "Semi" Ojeleye, nado o 5 de decembro de 1994 en Overland Park, Kansas, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga no Valencia Basket da Liga ACB. Con 1,96 metros de estatura xoga nas posicións de ala-pivote e ala.
Traxectoria profesional
Ojeleye foi seleccionado polos Boston Celtics na 37ª posición do Draft da NBA de 2017.. Ojeleye debutou na NBA o 17 de outubro de 2017, na derrota dos Celtics por 102–99 contra os Cleveland Cavaliers.
O 6 de agosto de 2021, Ojeleye asinou un contrato dun ano cos Milwaukee Bucks.
O 10 de febreiro de 2022, os Bucks traspasaron a Ojeleye ós Los Angeles Clippers como parte dun traspaso entre catro equipos. O 26 de marzo de 2022, os Clippers cortaron a Ojeleye.
O 28 de xuño de 2022, Ojeleye asinou un contrato de dous anos co Virtus Bologna Lega Basket Serie A italiana e da Euroliga.
O 1 de xullo de 2023, o Valencia Basket da Liga ACB fichou a Ojeleye tras pagar trescentos mil euros ó Virtus Bologna.
O Pedrón, Lourenzá, Lourenzá
O Pedrón é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Idade dourada (EUA)
miniatura| "The Breakers", mansión da Idade dourada en Newport, [[Rhode Island.]] Na historia dos Estados Unidos de América, a Idade dourada ("época de ouro", en inglés Gilded Age) é o período posterior á Guerra civil estadounidense e a Reconstrución, desde a década de 1870 até a década de 1890, na que o país experimentou unha expansión económica, industrial e demográfica sen precedentes. A Idade dourada se solapa coa Reconstrución (que rematou en 1877) e inclúe o Pánico de 1873. A época caracterizouse por un crecemento extraordinariamente rápido do ferrocarril, pequenas fábricas, bancos, almacéns, minas e outras empresas familiares, xunto cunha expansión espectacular nas terras de cultivo agrícola altamente fértiles do occidente. Tamén se produciu un gran incremento da diversidade étnica dos inmigrantes, atraídos polas promocións das navieiras e ferroviarias, que salientaron a posibilidade de atopar traballo e terras para cultivar. Nesta era, porén, tamén houbo unha grande desigualdade e pobreza extrema. A esta etapa séguelle a chamada Era Progresista (Progressive Era), que se estende aproximadamente até 1920.
Desenvolvemento sociocultural
A pesar da expansión económica e das innovacións tecnolóxicas que caracterizaron a Idade dourada, este período tamén foi marcado por profundas desigualdades sociais, corrupción política e explotación laboral. As cidades norteamericanas medraron a un ritmo vertixinoso, dando lugar a novas formas de vida urbana e a aparición dos primeiros aparición de edificios de alturas considerables (os rañaceos propiamente xurdiron coa chegada aos EUA de Mies van der Rohe e profesores da Bauhaus fuxidos da Alemaña nazi). No entanto, xunto a estas transformacións chegaron os problemas dos barrios marxinais, a pobreza e a inseguridade laboral para moitos traballadores. Pola súa banda, grandes magnates como Andrew Carnegie, John D. Rockefeller e J.P. Morgan amasaron enormes fortunas, contribuíndo ao nacemento do que se coñece como os "Baróns ladróns" (Robber Barons). Esta concentración de riqueza e poder deu lugar a un movemento reformista que buscou abordar os abusos do capitalismo desenfreado e plantar as sementes para a posterior Era Progresista.
Os intelectuais e os xornalistas desempeñaron un papel crucial durante a Idade dourada, expondo as inxustizas sociais e impulsando a reforma. Xornalistas, a miúdo referidos como "muckrakers", como Upton Sinclair con "A selva" (The Jungle), revelaron as condicións de traballo inhumanas e a corrupción empresarial. Ao mesmo tempo, o país experimentou un florecemento nas artes, literatura e entretemento, con figuras críticas como Mark Twain, que escribiu xunto con Charles Dudley en 1873 The Gilded Age: A Tale of Today ("A época dourada, un conto de hoxe", que satiriza a cobiza e a corrupción política na América posterior á guerra civil), ou Scott Joplin definindo a cultura e a música popular da época.
A Ribeira, Lourenzá, Lourenzá
A Ribeira é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Hukou
Hukou ou sistema de hukou, ás veces transcrito houkou, é un sistema de rexistro de fogares usado na China continental. Identifica oficialmente a unha persoa como residente permanente dun lugar. Ten información sobre nome, pai e nai, cónxuxe e data de nacemento. Un hukou tamén pode referirse a un rexistro familiar. O rexistro familiar é para unha familia e normalmente inclúe os nacementos, defuncións, matrimonios, divorcios e mudanzas de todas as persoas da familia. A residencia dunha persoa está vinculada ao seu lugar de nacemento ou ao lugar de nacemento dos seus pais. O rexistro de Hukou limita os tipos de traballos que unha persoa pode facer nunha cidade e os tipos de vivendas nos que pode permanecer.
Concesión
O goberno concede ás persoas beneficios baseados no estado de residencia agrícola e non agrícola (moitas veces chamado rural e urbano). Os residentes urbanos recibían pensións de xubilación, educación e saúde, mentres que os rurais non tiñan nada desas cousas. Tiveron que construír as súas propias casas e cultivar os seus propios alimentos. A migración dentro da China estaba controlada polo goberno. Era difícil pasar do campo a unha cidade. As persoas que se desprazaban sen permiso tiñan que traballar en moi malas condicións xa que non tiñan dereitos.
Despois de 1978 os controis non foron tan estritos. Os traballadores migrantes podían obter permisos de residencia temporal, pero en xeral conseguiron peores traballos e menos cartos. Moitas veces tiñan que deixar os seus fillos no medio rural. Se os nenos viñeron á cidade quizais non poidan ir a escolas públicas ou facultades. En 2016, o goberno dera hukou urbano a uns 28,9 millóns de emigrantes rurais. A xente tiña máis probabilidades de obter un hukou urbano se era propietario da súa casa ou se tiña cualificacións. Nas zonas económicas especiais de China: Shenzhen, Shantou e Zhuhai, na provincia de Guangdong, e Xiamen, na provincia de Fujian, permitíase á xente ter hukou tanto rural como urbano.
En Hong Kong e Macau non hai un sistema houkou, pero a xente ten que ter tarxetas de identificación.
O Souto, Lourenzá, Lourenzá
O Souto é un lugar da parroquia de Lourenzá, no concello lugués de Lourenzá, na comarca da Mariña Central.
Maria João Cantinho
Maria João de Oliveira Sequeira Cantinho, nada en Lisboa en 1963, é unha autora portuguesa. É poeta, crítica literaria e ensaísta.
Traxectoria
Foi Profesora Visitante en Brasil en 2013 (Brasilia, Goiânia e Río de Xaneiro), tendo presentado varios congresos internacionais (Brasil, Francia, Inglaterra, Alemaña, India, España etc.), ademais de ter publicado varios ensaios en libros colectivos e revistas de literatura e filosofía internacionais. Tamén organizou varios congresos dedicados ao pensamento de María Zambrano (2006), Walter Benjamin (2008), Levinas (2009), Paul Celan (2012).
Recibiu o Premio de Apoio á Edición de Ensaio 2002 da Dirección Xeral do Libro e das Bibliotecas, dependente do Ministerio de Cultura portugués, polo seu traballo fin de mestrado: O Anjo Melancólico: Ensaio sobre o Conceito de Alegoria na obra de Walter Benjamin. Foi membro da Xunta Directiva do PEN Club Portugués, membro da APE (Asociación Portuguesa de Escritores) dende 2014 e da APCL (Asociación Portuguesa de Críticos Literarios).
Desde 2011 é membro de xurados literarios, sobre todo os Premios de Poesía, Ficción e Ensaio do Pen Club Portugués, o Premio Jacinto Prado Coelho da APCL, o Premio de Biografía, APE e o Grande Premio de Narrativa da APE. Tamén foi membro do xurado do Premio Oceanos en 2017, 2018 e 2019.
Ademais de colaborar con revistas internacionais de literatura e filosofía (Brasil, Francia, Italia, España), coordinou antoloxías de poesía para revistas como Lichtungen (Austria) e Blanco Móvil (México). Foi directora da Revista Café com Letras e actualmente é editora da Revista Caliban. Foi galardoada co Premio Literario Glória de Sant'Anna (2017) e proposta como finalista ao Premio Telecom en 2006, pola súa obra Caligafia da Solidão (Editora Teclas, 2005). Foi proposta como finalista do Premio PEN na Modalidade de Poesía, pola súa obra Do Ínfimo (Editora Suass de Ler, 2016), en 2017. Está representado en varias antoloxías (España, México, Brasil, Francia). É desde o principio directora da Revista Caliban.
É a comisaria da Colecção Trás-os-Mares, que edita autores portugueses en Brasil, a través de Editora Circuito, co escritor e editor Renato Rezende. Tamén é comisaria da Colección MU - Continente Perdido, da Editora Exclamação.
Representou a Portugal en varios Festivais de Poesía e Literatura, como Lodève (Voix Vives du Mediterranée, 2005), Bienal Internacional do Libro de Pernambuco, 2009), Sète (Voix Vives du Mediterranée, 2011), Sidi Bou-Said ( Voix Vives du Mediterranée, 2014), Festival International de Poésie de Marrakech, 2015, Festival de Poesía de Sète (Voix Vives du Mediterranée) en 2017, Festival de Poésie de Génova (Voix Vives du Mediterranée) en 2018. Estivo representada no Festival de Poesía de Romanía (Braila e Tulcea) en 2019. Foi convidada na Universidade de Poitiers, por invitación do Instituto Camões, na Universidade de Hamburgo, tamén por invitación do Instituto Camões.
Relación con Galicia
En 2015 recoñecidos especialistas do ámbito cultural de ambos os territorios, as poetas Yolanda Castaño, Eva Veiga, Alba Cid e Maria João Cantinho, xunto cos músicos Xoán Curiel e Sérgio Tannus, participan na iniciativa ‘Portugal-Galicia: Escenarios para un encontro’.
Dileptus
Especies de Dileptus utilizáronse como organismos modelo para o estudo dos padróns de ciliatura, ontoxénese, conxugación e obtención de alimento.
Aparencia e características
Os corpos dos Dileptus son tipicamente estreitos ou cilíndricos e teñen un macronúcleo feito de máis dun cento de nódulos espallados. Durante a división celular estes nódulos divídense cada un por separado. No extremo dianteiro da célula hai unha probóscide móbil. O citostoma está na base deste órgano e está ben reforzado con barras de microtúbulos ríxidas (nematodesmos). A superficie da célula está cuberta uniformente de cilios dispostos en ringleiras lonxitudinais. O corpo pode facerse máis afiado no extremo posterior, formando unha porción que parece unha cola. Hai múltiples vacúolos contráctiles situados en fila ao longo da superficie dorsal. A maioría dos Dileptus son incoloros, pero dúas especies levan algas verdes simbióticas no citoplasma.
Historia e clasificación
Nun estudo taxonómico completo publicado en 2012, Peter Vďačný e Wilhelm Foissner restrinxiron o xénero Dileptus aos diléptidos que "teñen máis de 50 nódulos micronucleares espallados que se dividen individualmente", o cal deixa só dez especies nominais dentro do grupo. Moitos membros tradicionalmente recoñecidos de Dileptus, incluíndo especies ben coñecidas como Dileptus anser, foron cambiadas a outros xéneros, como Pseudomonilicaryon e Rimaleptus.
Desbandá
A matanza da estrada Málaga-Almería, tamén coñecida como masacre da estrada Málaga-Almería ou Desbandá (La Desbandá), foi un dos episodios máis tráxicos da Guerra civil española. Ocorreu o 8 de febreiro de 1937, cando as tropas franquistas avanzaron sobre a cidade republicana de Málaga.