cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cultura de Portugal
Pintura
miniatura|dereita|500px|Cadro de S. Vicente A pintura portuguesa, do mesmo xeito cá arquitectura, seguiu as tendencias internacionais. A comezos do século XX apareceu unha nova onda de artistas futuristas que podían facer importantes revolucións na arte senón fóra polas súas mortes precoces. Algúns deses pintores e outros de diferentes épocas son:
Cine
Cineastas:
Actores:
NAO
NAO foi un grupo galego de música rock orixinario da Estrada, Pontevedra. Estivo activo de 2005 a 2019, tempo no que editou catro álbums de estudio ademais de tres EPs. As letras das súas cancións caracterízanse polo compromiso político e a crítica social.
Traxectoria
No 2010, lanzaron o seu segundo álbum, Coas túas mans, que foi autoeditado. A finais de 2012 comezaron un proxecto de mecenado para publicar o seu terceiro traballo, Cancións de amor e liberdade, que tamén foi autoeditado e que viu a luz o 26 de febreiro de 2013. Dende ese disco o batería do grupo pasou a ser Xosé Ramón Iglesias "Amós".
No 2014 publicaron Cartas no caderno, un EP que presentaron en abril. Tratábanse de cinco temas, sendo un deles de produción propia e que deu nome ao disco, e os outros catro versións de temas doutros artistas: "Acción galega" de Xenreira (sobre un poema de Ramón Cabanillas, convertido en himno de Acción Gallega), "Os vampiros" de Zeca Afonso, "Je veux" de Zaz e "Como o vento" de Sétima Legiâo. Tamén ese ano o grupo fíxose co galardón da categoría Metal na segunda edición dos Premios Martín Codax da Música.
No 2015, puxeron música á campaña de Nós - Candidatura Galega para as Eleccións xerais de España de 2015 coa canción “Nós, porque este soño é necesario para un soño” en colaboración con Mini e Navia Rivas. Ese mesmo ano anunciaron a futura disolución do grupo, que se faría efectiva tras a publicación dunha triloxía de discos.
O 7 de decembro de 2019 deron o seu último concerto diante de dous milleiros de persoas no Recinto Feiral de Amio, en Santiago de Compostela, poñendo fin a 14 de anos de traxectoria. SonDaRúa, Rebeliom do Inframundo e Odolaren Mintzoa actuaron como abreconcertos.
Membros
miniatura|dereita|Actuación no Festival A Candeloria 2016 ([[Lugo)]]
Forte de Agra
300px|miniatura|dereita|Khas Mahal do Forte de Agra. O Forte de Agra é un monumento duns 380.000 metros cadrados, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1983. Situado na cidade de Agra, na beira do río Yamuna, a 2,5 quilómetros ó noroeste do Taj Mahal, foi construído polo emperador mogol Akbar entre os anos 1565 e 1573.
Trátase dun complexo palaciano amurallado que encerra no seu interior un conxunto de palacios, edificios señoriais e xardíns, dun xeito semellante á Alhambra de Granada ou á Cidade Prohibida de Pequín, agás pola variedade de estilos arquitectónicos que se poden atopar nel.
Portocavado, Cumbraos, Sobrado
Portocavado é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Ron Asheton
Ron Asheton (17 de xullo de 1948 - 1 de xaneiro de 2009) foi un guitarrista estadounidense e coautor xunto a Iggy Pop na banda de rock The Stooges. Formou The Stooges xunto con Pop e o seu irmán, o batería Scott Asheton, e o baixista Dave Alexander. Acadou o número 29 na lista dos 100 mellores guitarristas de todos os tempos da revista Rolling Stone, aínda que na actualización da lista en decembro de 2015 pasou ao número 60.
Biografía
Naceu en Washington, D.C. Asheton xa levaba cinco anos tocando o acordeón cando comezou a tocar a guitarra aos dez anos. Aos 13 anos a súa familia mudouse a Ann Arbor, Míchigan e tocou a guitarra nalgunhas bandas locais como Prime Movers e The Chosen Few (coincidindo brevemente con James Williamson, que despois estaría en The Stooges). Coñeceu a Iggy Pop pouco despois e xuntos formaron The Stooges.
Asheton tocou a guitarra nos dous primeiros discos dos Stooges, pasandose ao baixo no terceiro, Raw Power, sendo substituído neste instrumento así como na autoría de cancións polo novo guitarrista da banda James Williamson. Unha vez reunidos de novo os Stooges, volveu a tocar a guitarra na banda.
Ademais dos Stooges, Asheton tamén tocou nas bandas The New Order (non confundir coa banda británica do mésmo nome, Destroy All Monsters, New Race, e máis recentemente xunto a Mike Watt, J. Mascis (de Dinosaur Jr.), Thurston Moore (de Sonic Youth) e Mark Arm (de Mudhoney) entre outros (como The Wylde Ratttz), na banda sonora para o filme de Todd Haynes Velvet Goldmine. Asheton tamén actuou, aparecendo xunto ao protagonista do filme A matanza de Texas Gunna Hansen en Mosquito que se estreou en 1995; así como noutros dous filmes: Frostbiter: Wrath of the Wendigo e Legion of the Night.
Asheton foi atopado morto na súa casa de Ann Arbor, Míchigan, o día 6 de xaneiro de 2009. Morreu uns días antes.
Guitarra portuguesa
miniatura|dereita|Esquerda, guitarra de Coímbra, dereita, guitarra de Lisboa. 200px|dereita|miniatura|[[António Chainho tocando unha guitarra portuguesa]]
A guitarra portuguesa é un instrumento musical de orixe incerta. Algúns apuntan que é un cruzamento do cistre renacentista e o laúde árabe. Outros apuntan que é un cruzamento da bandurra española co cistre inglés, chamado guitarra inglesa en Portugal.
Historia
Gonçalo Paredes e Flávio Rodrigues, entre outros, foron os compositores máis respectados dentro do estilo tradicional. Posteriormente Artur Paredes xurdiu cunha interpretación persoal do instrumento beneficiando a súa acústica de diversas formas.
Traballando cunha familia de construtores Paredes trouxo o instrumento á era actual.
Carlos Paredes, fillo de Artur Paredes, creou novas melodías e converteu a guitarra portuguesa nun instrumento de concerto, tocando con músicos de jazz, como Charlie Haden, entre outros. Simultaneamente, en Coímbra, António Brojo e António Portugal desenvolveron tanto a guitarra portuguesa como o Fado de Coímbra, superando limitacións de antano.
Destaca tamén o papel fundamental de Pedro Caldeira Cabral na divulgación da guitarra portuguesa a varios niveis, especialmente na compilación e publicación de "A Guitarra Portuguesa", e nos arranxos e interpretación de repertorio erudito para a guitarra portuguesa.
Juan Alberto Belloch
Juan Alberto Belloch Julbe, nado en Mora de Rubielos, Teruel, o 3 de febreiro de 1950, é un maxistrado e político socialista español, ministro de 1993 a 1996, alcalde de Zaragoza de 2003 a 2015, deputado e senador.
Biografía
Licenciado en Dereito pola Universidade de Barcelona, ingresou na carreira xudicial en 1976 e o seu primeiro destino como xuíz cubriuno no Xulgado de Instrución e Primeira Instancia da Illa de La Gomera. Sucesivamente foi destinado a Berga, Vic e Alcoi. No ano 1980 é trasladado ao País Vasco. Maxistrado desde 1981, fundou en 1984 a Asociación Pro Dereitos Humanos do País Vasco e foi nomeado portavoz do colectivo progresista de maxistrados Xuíces para a Democracia. Tamén foi fundador da Asociación de Maxistrados Europeos para a Democracia e as Liberdades, organización da que en 1984 foi vicepresidente. En 1985 foi presidente da Sección Segunda do Penal da Audiencia Provincial de Bilbao. O 3 de novembro de 1988 foi nomeado polo Consello Xeral do Poder Xudicial, CGPJ, presidente da Audiencia Provincial de Bilbao, cargo no que permaneceu até 1990, cando, o 30 de outubro, foi elixido vocal do CGPJ polo Congreso dos Deputados a proposta do PSOE.
Carreira política
O 14 de xullo de 1993, foi designado ministro de Xustiza no sétimo goberno de Felipe González. O 5 de maio de 1994, sucedeu como ministro de Interior a Antoni Asunción que dimitira tras a fuga de Luis Roldán, que foi capturado durante o seu mandato. O 28 de marzo de 1996 queda en situación de excedencia voluntaria na carreira xudicial para poder afiliarse ao Partido Socialista. Afiliado ao PSOE en maio de 1996, foi elixido deputado independente pola provincia de Zaragoza nos comicios xerais. Sendo ministro de Xustiza e Interior produciuse a controvertida captura de Luis Roldán en Laos coa intervención do ex axente Paesa, que posteriormente simulou a súa morte.
Como ministro de Xustiza e Interior cesou o 6 de maio de 1996. No Congreso dos Deputados, foi vocal suplente da Deputación Permanente, vocal da Comisión Constitucional e portavoz da comisión de Xustiza e Interior. No seo do PSOE é presidente da Comisión executiva Rexional dos socialistas aragoneses desde a celebración do XI Congreso rexional. O 26 de xuño de 1998, resultou elixido candidato socialista, nas eleccións primarias, á Alcaldía de Zaragoza para os comicios do 13 de xuño de 1999. Conseguiu o 44,2 por cento dos votos.
Era dos descubrimentos
miniatura|O mapa de [[Fra Mauro (1459) en Venecia, constituíu unha das primeiras descricións prácticas de Europa, África e Asia]] A chamada era dos descubrimentos ou era das exploracións foi un período histórico que comezou a principios do século XV estendéndose ata comezos do século XVII. Durante esta época os navíos de Europa percorreron os mares do mundo á busca de novos socios e rutas comerciais cos que contribuír ao incipiente capitalismo europeo. Durante estas exploracións, os europeos descubriron nacións e cartografaron territorios que anteriormente non coñecían. Entre os exploradores máis famosos de Era dos Descubrimentos atópanse Cristovo Colón, Vasco da Gama, Pedro Álvares Cabral, Juan de la Cosa, Bartolomé Díaz, Xoán Caboto, Juan Ponce de León, Fernão de Magalhães e Juan Sebastián Elcano. Afrontaron a navegación oceánica cuns medios precarios: non podían determinar con precisión a lonxitude, os cascos de madeira das naves eran atacados por bromas, a alimentación resulaba inaxeitada para as longas travesías e a hixiene e as condicións de vida a bordo eran malas. Con todo, impulsados pola economía, e para acrecentar territorios de imperios e nacións, aqueles homes realizaron expedicións que ensancharon o mundo coñecido.
Juan Alberto Belloch
Carreira política
Presentouse como cabeza de lista ás eleccións municipais de 1999 para o Concello de Zaragoza cun programa electoral que propoñía a celebración da Exposición Internacional de 2008 como conmemoración do bicentenario dos Sitios de Zaragoza. Quen obtivo a alcaldía naquela ocasión foi Luisa Fernanda Rudi (PP de Aragón). Non obstante, o Partido Popular de Aragón no concello zaragozano, á chegada de José Atarés en 2000, asumiu a idea liderada polo socialista.
Nas eleccións xerais do 12 de marzo de 2000 resultou elixido senador pola provincia de Zaragoza.
Era dos descubrimentos
A sociedade da época
Ao longo do século XVI, varios relixiosos, filósofos e políticos intentaron provocar un cambio profundo e xeneralizado nos usos e costumes da Igrexa católica na Europa Occidental. Así comezou a Reforma protestante, mediante a predicación do sacerdote católico agostiño Martiño Lutero. Como resposta a esta xurdiu a Contrarreforma cuxos obxectivos foron renovar a Igrexa e evitar o avance das doutrinas protestantes. Durante a segunda metade do devandito século desencadeáronse unha serie de oito conflitos que foron bautizados baixo o nome de Guerras de relixión de Francia. Nestes sucesos enfrontáronse os hugonotes e os católicos. Ata finais deste século mantívose de forma hexemónica en Europa unha corrente filosófica, filolóxica, intelectual, artística e educativa denominada humanismo, o cal estaba estreitamente vencellado ao Renacemento. Precisamente sería esta era a que marcaría o comezo da expansión mundial da cultura europea, o cal rompe a concepción medieval do mundo, fundamentalmente xeocéntrica. Algúns dos personaxes máis importantes do Renacemento foron Leonardo da Vinci, Michelangelo, Miguel de Cervantes, o xa nomeado Martiño Lutero, Durero, Johannes Kepler, Tycho Brahe, Joachim Patinir, Quentin Metsys, Antonio Moro, O Bosco, Erasmo de Rotterdam e Bruegel o vello.
Juan Alberto Belloch
Carreira política
En xuño de 2003, Juan Alberto Belloch resultou elixido Alcalde de Zaragoza tras gañar as eleccións con 114.952 votos (33.90%) e 12 concelleiros do PSOE-Aragón fronte a 110.747 votos (32.66%) e 11 concelleiros do PP de Aragón. Tras pactar con Chunta Aragonesista, que conseguiu 62.211 votos (18.34%) e 6 concelleiros, obtivo a maioría absoluta na primeira votación do consistorio zaragozano. Na oposición quedaron o PP de Aragón e o Partido Aragonés.
Nas eleccións locais do 27 de maio de 2007, volveu ser elixido alcalde de Zaragoza, con 13 concelleiros e 115.723 votos fronte aos 103.191 votos obtidos polo Partido Popular de Aragón. Pero, pactou unha nova coalición no Consistorio, agora, co Partido Aragonés.
Era dos descubrimentos
A sociedade da época
Durante o século XVII tiveron lugar a expulsión dos mouriscos de España e a Guerra dos Trinta Anos. O Renacemento do século XVI é a porta de entrada para que nos 100 anos que correron de 1600 a 1700, a sociedade puidese zafarse do vello molde que implantaba métodos ríxidos de comportamento e actuación, especialmente de impostos, pola Igrexa.
Juan Alberto Belloch
Carreira política
Catro anos despois, nas eleccións municipais do ano 2011, o Partido Popular de Aragón encabezado por Eloy Suárez, conseguiu 15 concelleiros e 131.350 votos, mentres que o PSOE con Belloch á cabeza, sumou 10 concelleiros e 86.395 votos. O PSOE perdeu en todos os distritos da cidade, excepto no de Las Fuentes. Con todo, Juan Alberto Belloch continuou ocupando a alcaldía grazas ao apoio dos representantes de Chunta Aragonesista e Izquierda Unida. Acadouse un pacto entre os tres partidos e cos seus 16 concelleiros conseguían a maioría absoluta. A cambio, Belloch tivo que renunciar á realización de Expo Paisaxes 2014 e á carreira para os Xogos Olímpicos de Inverno do ano 2022. O 20 de novembro dese mesmo ano, nas elección xerais anticipadas en España, Belloch foi elixido senador pola provincia de Zaragoza.
Era dos descubrimentos
A sociedade da época
Xa no século XVIII producíronse importantes avances tecnolóxicos como a máquina de vapor, culturais como a aparición da enciclopedia e o desenvolvemento da astronomía, e bélicos como a Guerra de Independencia dos Estados Unidos, a Revolución Francesa, as guerras de sucesión española, austríaca e polaca, e a Guerra dos Sete Anos.
Por outra banda, un dos grandes desastres que aconteceron no século XVIII tivo lugar en Lisboa, que foi arrasada por un terremoto que esnaquizou practicamente a cidade. A corrente cultural que predominou neste século foi a Ilustración.
Juan Alberto Belloch
Carreira política
O 13 de xuño de 2015 cedeu o seu bastón de mando ao candidato de Zaragoza en Común, Pedro Santisteve poñendo así fin ao mandato máis longo dun rexedor de Zaragoza en período democrático (12 anos).
Vida persoal
Está casado coa xornalista Mari Cruz Soriano desde o 19 de decembro de 2002.
Era dos descubrimentos
Antecedentes
O comercio tivo moito que ver coas orixes de Era das Exploracións. Tratábase de atopar unha ruta marítima cara Asia para traer á Europa occidental as especias de Oriente, que ata ese momento chegaban por terra, en caravanas que tiñan que cruzar os territorios dos países asiáticos, e cuxo comercio en Europa era practicamente un monopolio dos mercadores italianos, fundamentalmente venecianos e xenoveses. Dende a Antigüidade establecéronse dúas rutas comerciais cara o Oriente, o Leste: unha ruta marítima, que partía de Exipto e Iraq, e outra terrestre, a Ruta da seda. A primeira, estacional, aproveitaba os ventos do monzóns: entre abril e xuño partían as naves cara Asia oriental, dende Suez ou Basora navegando polo mar Vermello ou o golfo Pérsico, respectivamente, ata o mar de Arabia, onde o monzón do suroeste -que sopra cara a terra- impulsábaas cara o océano Índico e o mar da China meridional. Uns seis meses despois, entre outubro e decembro, o monzón do nordeste -que sopra cara o mar- facilitaba o retorno aos portos de orixe.
miniatura|350px|Dende as costas do [[mar Mediterráneo|Mediterráneo oriental a Ruta da seda percorría toda Asia ata Xian na China, e aínda máis para aló, chegando ata o Océano Pacífico]] O acceso a esa inmensa vía de comunicación con Oriente adoitaba estar pechado nas mans musulmás. Alexandría, Alepo e Damasco eran un pano de aceiro infranqueable. Só entre mediados do século XIII e do XIV os europeos tiveron libre acceso a Catay durante o apoxeo do imperio tártaro de Kublai Khan, anfitrión de Marco Polo.
A organización social dos reinos da Península Ibérica determinaba unha empresa así. As grandes familias tiñan a institución do morgado, pola que o primoxénito herdaba as posesións familiares. Os segundoxénitos podían adicarse á Igrexa ou probar fortuna na guerra contra os mouros, na que podían gañar honras e terras co seu esforzo. Ao rematar a conquista acabáronse as terras por conquistar, aínda que se podía seguir a reconquista polo norte de África, a Mauritania Tinxitana dos romanos. Portugal terminou a súa reconquista antes cá Coroa de Castela e lanzouse a establecer colonias no norte de África como paso previo a seguir a ruta polo sur do continente. Aragón, tamén rematou antes ca Castela e lanzouse a buscar a ruta directamente polo Mediterráneo.
Pazo de Xelmírez
O pazo de Xelmírez é o antigo palacio episcopal da catedral de Santiago de Compostela, situado no lado norte da catedral cara á praza do Obradoiro. Foi construído por Diego Xelmírez, arcebispo de Santiago entre 1120 e 1136 pero do edificio orixinal só se conservan as portas de comunicación coa basílica: a Porta de Gramáticos, a porta da Torre e a porta da tribuna.
Historia
miniatura|O bispo Xelmírez, nunha miniatura do [[Tombo de Toxos Outos.]] Xelmírez mandouno construír para substituír o antigo pazo arcebispal situado onda a fachada de Praterías, datado entre os anos 830 e 880, e que fora practicamente destruído nas revoltas acaecidas en Santiago en 1117.
Xa cara a 1180, Pedro Suárez de Deza fixo as primeiras reformas. A mediados do século XIII, o arcebispo Xoán Arias encargou novas modificacións ó mestre Boneth, cara a 1250, para amosar non só o seu poder senón, sobre todo, o señorío sobre a cidade. O seu modelo foron os bispados que daquela erguíanse nas principais sés episcopais francesas, compostos por tres compoñentes principais, ademais do propio pazo: unha capela, de uso exclusivo do prelado; unha gran sala de dobre planta, para distintos usos, influenciado polo conxunto palaciano do bispo de París, construído por Maurice de Sully; e, por último, unha torre, símbolo permanente do poder temporal do bispo sobre a cidade. Nos séculos XV e XVI foi reformado de novo por decisión dos arcebispos Lope de Mendoza e Alonso III de Fonseca. Tamén o foi polo arcebispo Maximiliano de Austria.
No século XVIII tamén foi reformado, coa construción dunha nova planta que esixiu levantar unha nova fachada barroca, a modo de contraforte.
Estrutura
O edificio está aliñado coa fachada occidental románica da catedral, con tres plantas e acceso desde a praza do Obradoiro. Traspasado este acceso pódese ver o pórtico románico orixinal, oculto agora trala nova fachada do século XVIII. Na planta baixa está a Sala de Armas, co vestíbulo a un lado (contiguo á torre da catedral) e o arco do pazo ó norte; esta sala está dividida por columnas compostas por catro máis delgadas en dúas naves con cinco tramos, e con bóvedas de aresta.
miniatura|250px|Un dos canzorros do salón de cerimonias. O patio que segue conduce ás escaleiras polas que se sobe ó Salón de Cerimonias ou Sinodial, construído entre 1253 e 1266 polo mestre Pedro Boneth sobre a sala de armas e o arco de palacio. Trátase dun amplo salón diáfano, de planta rectangular (con medidas de 32 x 8,40 metros), dividido en seis tramos rebaixados, con bóvedas de cruzaría tripartita. Uns arcos faixóns cargan sobre os nervios das bóvedas e canzorros, de grande importancia, embutidos nos muros laterais. Son todas historiadas e unha variada e rica decoración aumenta de xeito progresivo dende os tramos do sur cara aos do norte. Representan un banquete coa asistencia de reis, nobres e cregos, acompañados de músicos e nas claves dos últimos tramos do sur inclúense, en medio da follaxe, os seus respectivos anxos que sosteñen nas súas mans un chameante disco solar e un crecente lunar (temas apocalípticos aos que tamén recorreu o mestre Mateo na cripta e o arco exterior do inmediato Pórtico da Gloria). Os distintos autores asumen que se trate das vodas de Afonso IX e dona Berenguela; para outros representarían a peregrinación de Fernando III o Santo e a súa dona, Beatriz de Suabia. Nos capiteis represéntanse os comensais comendo unha empanada. Este elegante salón comedor é a máis acabada obra civil gótica que se conserva en Galicia.
Outras estancias salientables son a cociña medieval, unha sala de garda e a sala do arcebispo Manrique (do século XVI).
Canzorros
Adoito iníciase o percorrido polo canzorro situado no centro da ábsida norte na que se ve unha figura de pé, coas mans estendidas en xesto de oración, vestido con amplas ropaxes. Pénsase que representa un sacerdote. Flanquéano dous serventes vestidos con túnica curta: o da esquerda suxeita unha vasilla, en parte velada por un pano que cáelle dende o ombro; o da dereita carga unha especie de sopeira. Os tres están calzados, son lampos e teñen o cabelo curto.
O canzorro do muro occidental, máis preto á ábsida, amosa un personaxe sentado á mesa, cuberta por un mantel, que é atendido por catro serventes: un destapa unha especie de sopeira que sosteñen pola base o señor e o criado; á outra banda da mesa un novo doméstico semella cortar unha fogaza de pan. Nas partes laterais do canzorro, de menor voo que a central, labráronse dous criados de xeonllos: o da esquerda leva unha sopeira maior que a anterior; o outro, coas mans veladas, presenta unha empanada, a xulgar pola ornamentación da súa parte superior. O canzorro situado enfronte, quizais obra do mesmo artista, é a única do salón que repite a empanada coa mesma ornamentación, o destapar a sopeira, e a un servente con pans; tamén a mesa e mantel que a cobre son análogos. miniatura|Canzorro con músicos sostendo un organistro. No segundo canzorro o comensal estase a lavar as mans. Un servente manexa unha fermosa xerra; outro, escabezado, ofrécelle unha toalla que estende sobre a mesa. Nos extremos, outros dous criados de xeonllos levan unhas sopeiras coma as anteriores, ao tempo que a súa vestimenta, cabelo e falla de barba tamén coincide co aspecto dos primeiros serventes. A repisa situada enfronte presenta músicos.
No terceiro canzorro troca a temática, a disposición e mailo autor. No centro, dúas figuras sentadas tocan un organistro; os bordos das súas roupas están ornamentados e cingue as súas cacholas coroas con xemas. Á esquerda un novo músico toca unha fídula oval que apoia nas súas pernas; ao da dereita, fáltanlle os brazos; ambos están acubillados por arcos, disposición que se repite no canzorro que forma parella con ela, sendo as únicas que presentan tal disposición. A seguinte do lado occidental decórase con tres anxos de ás despregadas e cabezas aureoladas que estenden uns letreiros con epígrafes diferentes. A interpretación de López Ferreiro é a seguinte. Nunha le: «VIR FIDELIS/ CORONABITVR IN CELIS», é dicir: o varón fiel será coroado no ceo; noutra: «QVOT TIBI NON VIS FIERI/ ALTERI NE FACIAS», sería: o que non queiras para ti, non llo fagas a outro; finalmente, da terceira inscrición di: «está tan gastada, que apenas puede leerse». As roupas dos anxos teñen os bordos ornamentados, o situado á esquerda bosquexa un leve sorriso, e o seu cabelo é crecho.
No quinto canzorro volven a representarse escenas dun banquete. Unha parella coroada está sentada a unha mesa so a que asoman os seus zapatos, cóllense da man e mentres o personaxe da dereita toma un pan; o seu compañeiro ten diante un prato con viandas e dobraba un brazo, hoxe mutilado, sobre o peito. Ao seu carón, no extremo do canzorro, un anxo lector apoia un libro aberto sobre os seus xeonllos; no outro lado, un soldado con barba, vestido con cotas de malla e casco na cachola, protéxese o peito cun escudo e deféndese cunha espada, crebada, que cravou nun cuadrúpede, posibelmente un oso, co que combate. A besta apóiase sobre as súas patas traseiras e ten unha das dianteiras no escudo do guerreiro.
Os canzorros do muro oriental presentan, de sur a norte, os seguintes temas. A primeira, aparece no centro un personaxe coroado e cunha barba crecha, única figura que xunta o soldado da repisa de enfronte a luce, que suxeita coa súa man esquerda unha redoma cuxo bandullo toca coa destra. Porta unha túnica e manto abotoado cunha fíbula sobre o seu ombro dereito. Seica podería representar un rei, a xulgar pola coroa que cingue a súa cachola. Aos lados, os seus respectivos músicos, tamén coroados, mais imberbes e sen manto. Os músicos con diferentes instrumentos repítense nos tres canzorros seguintes, así no segundo vense catro músicos sentados, os do centro, con coroas nas súas cabezas, levan fídulas entalladas; os dos lados suxeitan unha viola vertical que os musicólogos noméana como «un dos instrumentos máis misteriosos do pazo de Xelmírez» e quizais unha cítara, que, coma o anterior, semella que xurdiu no século XIII, polo que teñen aquí unha representación temperá.
No seguinte canzorro reitérase a parella sentada e coroada, aínda que agora sen instrumento musical nas súas mans. O da esquerda ten crebado un brazo e coa man dereita sostén un longo puñal ou espada curta desenvaiñada cuxa punta apoia sobre o peito; o seu compañeiro, tamén mutilado, probabelmente suxeitaba un puñal, e descansa a outra man sobre o xeonllo. Aos lados atópanse un servente sentado nunha cadeira baixa cos pés cruzados, cun obxecto circular nas súas mans, galonado e con botón na súa parte superior; ao outro lado un músico, tamén sentado e coas pernas cruzadas, agarra nas súas mans unha nova cítara.
No penúltimo canzorro do muro oriental represéntanse tres músicos de pé, calzados e con túnicas até media perna. O do centro cobre a súa cachola cun gorro e leva unha arpa; outro, unha fídula; finalmente o terceiro, sopra nunha dobre frauta, instrumento que se ve na porta principal do mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro e nos Anciáns do Pórtico do Paraíso na catedral de Ourense. O último canzorro volve a presentar uns comensais semellantes aos do situado enfronte; un dos serventes sostén coas mans unha pía de catro pans; o outro, suxeita un cántaro e disponse a servir a bebida.
É evidente a formación dos autores destas pezas no obradoiro do mestre Mateo, tanto polos motivos decorativos coma no xeito de esculpir as imaxes. Amosan, polo tanto, unha gran semellanza cos elementos do desaparecido claustro medieval da catedral compostelá, da portada da capela da Corticela e mailo claustro da colexiata de Santa María a Real do Sar.
O pazo na actualidade
O pazo de Xelmírez foi a sede provisional do Parlamento de Galicia desde a súa constitución o 19 de decembro de 1981 ata que se trasladou ó pazo de Fonseca no verán de 1982 e, finalmente, á actual sede no pazo do Hórreo en 1989. Para conmemorar os 30 anos do Parlamento, o 19 de decembro de 2011 celebrouse no pazo de Xelmírez unha sesión extraordinaria do Parlamento.
Actualmente, o pazo ten un novo uso museístico, integrado dentro da área do Museo da Catedral. En agosto de 2012 acolleu a primeira exposición pública do Códice Calixtino, acabado de recuperar tralo seu roubo en 2011. En 2013 foi acondicionado como sala de exposicións temporais.
San Sadurniño
San Sadurniño é un concello da provincia da Coruña, pertence á comarca de Ferrol. Segundo o IGE no 2014 tiña 3.019 habitantes (3.098 no 2010, 3.182 no 2006, 3.179 no 2005, 3.229 no 2004, 3.272 en 2003).
Xeografía
Limita cos concellos de Valdoviño e Moeche polo norte, As Pontes e A Capela polo sur, Narón e Neda polo oeste, e Moeche e As Somozas polo leste.
San Sadurniño esténdese polo val do río Grande de Xuvia. A parte máis montañosa sitúase ao sur, no estreito val do río Castro, cara á Serra do Forgoselo.
Polo concello corren varios ríos e regos, sendo os principais o río Grande de Xubia, que transcorre pola zona norte e centro do concello, eo o Río Castro que é afluente do primeiro e que drea o val do Castro.
A zona de maior altitude é a zona sur do concello, entre Narahío e Igrexafeita.
Monumentos relixiosos
miniatura|esquerda|Escudo dos marqueses de San Sadurniño na capela de Belén As súas parroquias pertencen á diocese de Mondoñedo-Ferrol. miniatura|dereita|250px|Convento e igrexa do Rosario miniatura|259px|Capela de Belén O Convento do Rosario, sito na Avenida do Marqués de Figueroa, é un antigo convento monacal da Orde dos Franciscáns, do que se ten constancia xa no século XVI. Na actualidade, as súas dependencias só acollen o concello e o xulgado de paz. No seu interior, destaca a escaleira que accede ao andar superior, realizada coa coñecida como 'Pedra de Moeche', que se caracteriza pola súa cor verdosa.
A igrexa de Santa María do Rosario, situada a carón do convento, foi levantada no século XVIII. É un templo con planta de cruz latina que formou parte do convento até 1835. Na súa fachada principal, dun só corpo, destaca a súa torre campanario, rematada por unha cúpula. No seu interior gárdanse tres sepulcros coas súas respectivas estatuas xacentes.
A capela de Belén, sita na Avenida do Marqués de Figueroa, é un pequeno templo dunha soa nave que destaca pola imaxe da Virxe e o antigo escudo do Marquesado de San Sadurniño, sitos na súa fachada principal.
A igrexa de Santa María de Naraío atópase no lugar do Eirixado, na parroquia de Naraío. Foi levantada entre os séculos XI e XVIII e a súa planta, de cruz latina, está formada pola nave principal, unha sancristía e dúas capelas laterais. Destaca o pequeno rosetón circular da súa fachada principal.
A igrexa de Igrexafeita é un templo de estilo gótico sito no Coto, na parroquia de Igrexafeita. Ten planta rectangular dunha soa nave, capela -á que se accede por un arco triunfal- e sancristía. No seu interior, gárdase un retablo barroco.
A igrexa de San Xiao de Lamas é un templo rural de estilo barroco, con planta rectangular dunha soa nave. A súa fachada principal presenta acaroada unha torre campanario.
A igrexa de Santa María de Bardaos é un pequeno templo de estilo barroco con planta rectangular dunha soa nave e presbiterio.
A igrexa de Santa Mariña do Monte é un pequeno templo de estilo barroco con planta rectangular dunha soa nave e pequena sancristía. Na súa fachada principal destaca a súa espadana dobre con dúas campás.
Monumentos civís
miniatura|250px|esquerda|[[Castelo de Naraío]] Neste concello está o castelo de Naraío, que pertencera a Gonzalo Piñeiro. Está situado no punto máis alto do val formado polo río Castro, a 400 metros de altitude, ao sur do concello. Os primeiros datos que se obteñen del din que pertenceu a Gonzalo Piñeiro. É unha fortaleza medieval de planta irregular con forma de polígono de doce lados, adaptada ás irregularidades do terreo, e nos últimos anos atopábase en estado de abandono. Porén, vense desenvolvendo dende 2007 un proceso de rehabilitación. miniatura|dereita|250px|Pazo da marquesa de San Sadurniño O Pazo da Marquesa de San Sadurniño é un dos edificios de maior valor artístico de todo o concello. Localízase nos arredores do Convento e a Igrexa do Rosario, na Avenida do Marqués de Figueroa. Ten planta cuadrangular e unha torre almeada que presenta os escudos das familias dos Andrade e Lemos, e no seu interior merece especial mención o seu claustro e a galería acristalada do século XIX. O edificio sufriu modificacións importantes no século XX, cando se converteu en escola e se lle engadiu un anexo derrubándose unha das ás do pazo orixinal.
As Paxonetas, Os Freires, Ortigueira
As Paxonetas é un lugar da parroquia dos Freires no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
San Sadurniño
Monumentos civís
A área recreativa dos Currás atópase nos arredores da piscina municipal. En toda a súa contorna, arrodeado de arboredas de castiñeiros, piñeiros e eucaliptos, hai mesas, bancos, barbacoas e unha zona especialmente adicada aos máis pequenos con xogos infantís.
A Fonte de San Roque, sita a escasos metros da Igrexa de Santa María de Naraío, está realizada en pedra labrada e arrodeada dunha arboreda. Merece especial mención o fornelo sito sobre a fonte, coa imaxe do Santo.
A ponte de Ferrería localízase nos arredores do castelo e da igrexa de Santa María de Naraío. Pénsase que é unha ponte medieval, utilizada dende as súas orixes para salvar o río Castro.
A área recreativa de Bardaos localízase na contorna forestal e fluvial do río da Bañoca. Conta cunha zona dedicada aos máis pequenos con diferentes xogos, ademais de mesas, bancos e barbacoas. Nos seus arredores, merece especial mención un antigo muíño de auga, na actualidade en estado ruinoso.
Goberno municipal
Secundino García Casal é o alcalde de San Sadurniño polo BNG dende xuño de 2007, grazas a un pacto de gobernabilidade co PSdeG-PSOE. Relevou no cargo a Constantino Bedoya (PP), que revalidara esa condición ao longo de varios comicios municipais anteriores.
En 2011, o BNG obtivo a maioría absoluta na corporación con 7 concelleiros, afrontando en solitario o goberno municipal no novo mandato, fronte a 3 edís do PP e outro do PSdeG-PSOE na oposición.
Lugares de San Sadurniño
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de San Sadurniño vexa: Lugares de San Sadurniño.
Rebolledo de la Torre
Rebolledo de la Torre é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 131 habitantes (INE 2012).
Cathal Brugha
Cathal Brugha, nado como Charles William St. John Burgess, o 18 de xullo de 1874 e finado o 7 de xullo de 1922, foi un político e revolucionario irlandés activo durante o Alzamento de Pascua, a Guerra da Independencia Irlandesa, e a Guerra Civil Irlandesa. Foi o primeiro Ceann Comhairle (presidente) do Dáil Éireann.
Linguaxe de programación Miranda
Miranda foi desenvolvido entre os anos 1985 e 1986 por David Turner. Trátase dunha linguaxe de programación funcional sucesora de SASL e KRC.
O principal obxectivo desta linguaxe foi desenvolver unha versión comercial dunha linguaxe funcional non-estrita e puramente funcional.
CN Sant Andreu
O Club Natació Sant Andreu é unha entidade deportiva do barrio de Sant Andreu de Palomar, en Barcelona, orientada á práctica e a difusión da natación e o wáter-polo.
Fei Junlong
Traxectoria
Fei Junlong na Novena Escola de Aviación e na Primeira Facultade de Voo de Changchung. Voou na misión Shenzhou 6 como comandante, pasando 4,81 días no espazo.
Dinastía Hohenzollern
A dinastía Hohenzollern é unha familia de gobernantes alemáns que tivo a súa orixe nunha familia de condes de Suabia, nos séculos XI ou XII.
O seu nome deriva de Zollern, un castelo do século XIII que a familia posuía cerca de Stuttgart.
Historia
200px|miniatura|Escudo de armas real, ampliado, de Prusia.
A dinastía foi fundada en 1191 por Frederico I, conde de Zollern.
Membros desta dinastía formaron parte dos electores do Sacro Imperio Romano Xermánico a partir do século XV. 150px|miniatura|esquerda|Coroa dos reis de Prusia.
Desde 1700 construíron unha serie de palacios en Berlín e os seus arredores, tras alcanzar a súa consolidación, encarnada no poderío de Prusia.
Con Frederico II o Grande empezou Prusia a aumentar o seu poderío dentro dos Estados alemáns, que se viu consolidado pola figura de Guillerme I de Alemaña, que foi o artífice da creación do Segundo Reich tras a vitoria na Guerra franco-prusiana.
Co fin da primeira guerra mundial terminou tamén o poder da dinastía ao abdicar o káiser Guillerme II.
Os últimos gobernantes da dinastía foron:
Ranger 4
Ranger 4 foi a segunda sonda do Bloque II do programa Ranger da NASA pensado para enviar sondas non tripuladas á Lúa e fotografar a súa superficie antes de impactar nela. Foi lanzada mediante un Atlas-Agena B o 23 de abril de 1962 desde a plataforma LC-12 do Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Arte prerrománica
miniatura|Capela Palatina de Aquisgrán
Ranger 4
Características
Ranger 4, ao igual que a súa predecesora Ranger 3, foi enviada a impactar contra a superficie lunar e comezar a fotografala dez minutos antes do choque. A bordo levaba unha cápsula que debería ter soportado o impacto e depositado un sismómetro na superficie. A súa misión tamén incluía medir a radiación gamma no espazo interplanetario, estudar a reflectividade do radar na superficie lunar e seguir facendo probas técnicas para desenvolver mellores sondas interplanetarias.
Arte prerrománica
A arte prerrománica é a que se desenvolveu en Europa Occidental entre a época carolinxia ata a aparición da arte románica. O termo non define unha forma artística particular, senón calquera manifestación artística aparecida entre o período clásico romano e a arte románica.
Dinastía Hohenzollern
Historia
Actualmente Xurxo Frederico, Príncipe Real de Prusia, Príncipe Imperial de Alemaña, é o Xefe da Casa Real e Imperial de Prusia e de Alemaña desde 1994, aínda que non ocupa trono ningún.
Dinastía Hohenzollern
miniatura|center|700px|Táboa da Dinastía Hohenzollern
Arte prerrománica
Historia
Carlomagno conseguiu unificar unha boa parte da Europa Occidental, cambiando o carácter da monarquía franca cara a unha concepción teocrática na que se fundía o civil e o relixioso como poderes que procedían de Deus e unha viraxe cara a arte clásica a través da arte paleocristiá e a arte bizantina. O programa cultural carolinxio contou coa contribución fundamental da orde bieita que creou grandes abadías que servían como focos culturais en torno á igrexa e a sala capitular e que se converteron tamén en núcleos de produción artística.
Ranger 4
A nave
A sonda foi a segunda cun deseño do denominado Bloque II, unha mellora das Ranger previas do Bloque I. Estaba formada por unha base hexagonal de 1,5 m de diámetro sobre a cal se atopaba unha estrutura cónica de aluminio de 3,1 m de alto coroada por unha esfera de 65 cm de diámetro formada no seu exterior por madeira de balsa e contendo no seu interior un sismómetro que debería quedar pousado na superficie lunar tras o impacto da nave. Ranger 4 levaba tamén un motor para corrección de rumbo e outro para retrofreado. A enerxía eléctrica era proporcionada por dous paneis solares que lle daban á nave unha envergadura de 5,2 m; a enerxía almacenábase nunha batería de prata-cinc de 11,5 kg de peso e 1000 vatios-hora. Acaroada á base atopábase unha antena parabólica de alta ganancia, mentres que o resto de instrumentos repartíanse entre a base e o cono. A bordo atopábase tamén unha antena omnidireccional de media ganancia. As comunicacións corrían a cargo de dous transmisores funcionando a 960 MHz, un cunha potencia de 3 W e outro de 50 mW. O control de actitude era proporcionado por un controlador de estado sólido, por sensores solares e terrestres e por varios por chorros de control. O control térmico era pasivo, mediante recubrimentos dourados, pintura branca e superficies de aluminio puído.
Arte prerrománica
Historia
Xa que logo, o termo prerrománico aplicaríase a todo o lapso comprendido entre mediados do século V (caída do Imperio Romano de Occidente) e principios do século XI (expansión do románico). Aplicaríase a formas como a arte ostrogoda, longobarda, carolinxia ou a otoniana. Estivo representada na Península Ibérica pola Arte visigoda, a Arte asturiana, a Arte mozárabe e a Arte de repoboación. En Cataluña, e con anterioridade á románica propiamente dita, aparece unha arquitectura que pode considerarse a súa antecesora nas formas e nas técnicas e que, para diferenciala da prerrománica, foi denominada seguindo as suxestións de Puig i Cadafalch "primeiro románico".
Auto do prisioneiro
Auto do prisioneiro é unha peza teatral de Ricardo Carballo Calero publicada no nº 28 da revista Grial en 1970 e escrita no ano 1969. Foi reeditada en 1971 e 1982.
Ranger 4
Perfil da misión
Ranger 4 foi inxectada nunha traxectoria de impacto contra a Lúa sen problemas, ao contrario que Ranger 3. De tódolos xeitos, debido a un erro nun temporizador da nave os paneis solares nunca se despregaron. Os instrumentos de a bordo deixaron de funcionar ás dez horas de voo por falta de subministración eléctrica. A nave puido ser seguida polo transmisor de 50 mW da cápsula de impacto. Ranger 4 impactou contra o lado oculto da Lúa a 9600 km/h o 26 de abril de 1962 ás 12:49:53 UT despois de 64 horas de voo.
Auto do prisioneiro
Foi representada pòr O Facho en 1974 e 1975, por Breogania en 1974 e Terceiro Andar en 1981.
Desenvolvemento
A acción desenvólvese toda na cela do prisioneiro: porta da Dirección, porta do cuarto de baño, porta do ascensor, mesa, cadeiras, teléfono. A Nena pregúntalle ao prisioneiro se está preparado para a morte, se leva o caristel co pan e o viño para o camiño. Sen diálogo. Toque de diana, o prisioneiro érguese. Entra o gardián co almorzo, coméntalle ao prisioneiro o ben que vive, que ata pode recibir visitas, vive mellor ca el. É o día do seu aniversario e felicita o preso. O prisioneiro recibe varias chamadas de teléfono: da nai (quéixase de que o pai non lle colle o teléfono), de Laura, de... O gardián recolle o almorzo e fálalle do Director, da súa inaccesibilidade, da sorte que ten o prisioneiro de ser seu fillo. O prisioneiro marca no teléfono e ninguén lle responde. Longo parrafeo do oficial co prisioneiro. O tema seu pai, o Director, e a imposibilidade de acceder a el, de constatar a súa presenza. Entra a nai do prisioneiro, o oficial saúdaa. Felicítao e el pregúntalle por que está preso, tamén polo pai e pola súa existencia. Tampouco ela lle aclara nada. Chama ela no teléfono e tampouco lle collen. Entra Laura e saúda o prisioneiro e a nai. Laura tenta convencelo de que esqueza o pai, que xa ten trinta anos, debe saír do niño. Os amigos e amigas celebran con Laura o aniversario do prisioneiro. Entra tamén o gardián a celebrar o aniversario e acaban berrando: vivan as cadeas! Laura, o prisioneiro, os amigos e amigas seguen a celebración e acaban cantando: . Dialogan Laura e o prisioneiro sobre o amor, sobre o pai. Chaman os dous xuntos pero tampouco hai respostas. Soa o teléfono, é para Laura, tiña unha proba de roupa a esa hora. O prisioneiro bebe só. Entra o gardián e o prisioneiro quere durmir. Volve a nena do inicio, a filla do Gardian. Repítelle que chegou a hora. Remate da peza.
Características
O autor engade no prólogo:
A peza xira sobre o problema da transcendencia, da soidade metafísica de inspiración un pouco á medida de Kafka ou Sartre. O autor considerábaa a súa peza dramática máis representativa.
O propio autor opinou sobre a obra:
Para Henrique Rabuñal:
Universo observable
O universo observable, horizonte cosmolóxico ou volume de Hubble é o anaco de Universo que se pode ver dende a Terra cos nosos métodos de detección de obxectos, como telescopios. Isto acontece porque o universo ten 13 825 millóns de anos e a luz percorre 300 000 quilómetros por segundo, é dicir 9,5 billóns de quilómetros nun ano (ano luz). Hai galaxias das que aínda non nos chegou a súa luz. Porén, vemos as galaxias do universo observable máis afastadas aínda da idade do universo, pero, aínda así, estas vémolas como se estivesen máis preto. Isto débese a que, cando a súa luz foi emitida, estaban máis preto. Polo tanto, diámetro do universo observable é de 46 500 millóns de anos luz, sendo isto denominado como distancia comóbil.
Hai científicos que pensan que o universo observable é unha mínima parte do universo. Pola contra, outros científicos pensan que é case todo o universo. A Terra representaría o centro do universo observable, non a do universo na súa totalidade. Podemos ver a mesma distancia en todas as direccións. O universo observable está medrando cara a todas as direccións. En principio, suponse que de xeito isótropo, é dicir, coa mesma taxa de expansión en todas as direccións, pero na actualidade é algo que está posto en dúbida.
Métodos de detección
Para observar o universo observable hai catro telescopios principais que son:
A simple vista podemos ver a 2,5 millóns de anos luz no que se denomina esfera celeste.
Composición
O universo observable está composto segundo a sonda Planck por un 68,3 % de enerxía escura 26,8% de materia escura e un 4,9% de materia visible. Sabémolo pola densidade dos átomos na orde do núcleo de hidróxeno sinxelo para catro metros cúbicos. Non se sabe que é a materia e a enerxía escura.
O seu volume é de 1,09×1079 metros cúbicos e a súa masa é de 9,27×1052 kg. 250px|miniatura|Ilustración do universo observable co Sistema Solar no medio e o Big Bang nos extremos.
Estrutura
As galaxias tenden a agruparse en cúmulos e supercúmulos.
Nós vivimos na Vía Láctea no chamado Brazo de Orión. A Vía Láctea está no Grupo Local e este no Supercúmulo Laniakea.
Bixara Pedro al-Rai
Bixara Pedro al-Rai (en مار بشارة بطرس الراعي‎, Mār Bishārah Buṭrus al-Rāʿī), nado en Himlaia (Líbano) o 25 de febreiro de 1940, é o 77º Patriarca de Antioquía e de todo Levante dende o 15 de marzo de 2011, e polo tanto cabeza da Igrexa católica maronita. É tamén cardeal da Igrexa católica dende 2012.
Traxectoria
Bixara al-Rai naceu en Himlaia, unha vila da gobernación do Monte Líbano, o 24 de febreiro de 1940. Estudou a secundaria no mosteiro de Notre-Dame de Duq Musbih, e posteriormente Filosofía e Teoloxía na Pontificia Universidade Lateranense. Logo de ser ordenado sacerdote en setembro de 1967, o papa Xoán Paulo II nomeouno bispo titular de Cesarea de Filipo e auxiliar do Patriarcado de Antioquía dos Maronitas o 2 de maio de 1986.
Recibiu a consagración episcopal o seguinte 12 de xullo, de mans do patriarca Nasrala Pedro Sufair, entón patriarca de Antioquía.
Logo da renuncia por idade do patriarca Nasrala, aceptada por Bieito XVI o 26 de febreiro de 2011, O Sínodo da Igrexa Maronita elixiuno patriarca o 15 de marzo seguinte.
O 24 de marzo, dez días logo da súa elección, Bieito XVI concedeulle a necesaria "comuñón eclesial".
Ao longo de 2011 asumiu a presidencia da Conferencia Episcopal Libanesa e do Consello dos Patriarcas Católicos Orientais.
O papa Bieito XVI creouno cardeal no consistorio do 24 de novembro de 2012. En novembro de 2017 protagonizou un feito histórico, ao converterse na primeira autoridade cristiá en visita oficial a Arabia Saudita.
StarBasic
StarOffice Basic, tamén coñecido como StarBasic, é un dialecto de Basic que Soporta Unicode, incluído nas Suites de Oficina OpenOffice.org e StarOffice.