cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wallace Reid
Carreira
Wallace Reid apareceu en varios filmes co seu padre, e segundo a súa carreira no cinema florecía, axiña actuou e dirixiu co magnate cinematográfico Allan Dwan. En 1913, estando en Universal Pictures, Reid coñeceu e casou coa actriz Dorothy Davenport. Interpretou a Jeff, o ferreiro, en The Birth of a Nation (1915) e tivo un papel sen acreditar en Intolerance (1916), ambos dirixidos por D. W. Griffith; traballou con primeiras damas da interpretación como Florence Turner, Gloria Swanson, Lillian Gish, Elsie Ferguson e Geraldine Farrar nun camiño para converterse nun dos grandes roubacorazóns de Hollywood.
Xa involucrado na creación de máis de cen curtametraxes, Reid asinou co produtor Jesse L. Lasky e protagonizou máis de sesenta filmes para compañía Famous Players, que posteriormente se converteu en Paramount Pictures. Emparellado con frecuencia coa actriz Ann Little, o seu papel de heroe de acción piloto de coches levou mulleres novas e maduras aos cines para ver os seus trepidantes thrillers automobilísticos como The Roaring Road (1919), Double Speed (1920), Excuse My Dust (1920) e Too Much Speed (1921). Un destes filmes, Across the Continent (1922), foi escollido como o filme que estreou o Castro Theatre de San Francisco, que abriu o 22 de xuño de 1922.
A Costeliña, Pías, Ponteareas
A Costeliña é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Wallace Reid
Carreira
Reid adoraba tanto conducir que mesmo fixo un intento (sen éxito) de participar nas Indianapolis 500 de 1922.
Pasamento
miniatura|Urna de Wallace Reid, no mausoleo de [[Forest Lawn Memorial Park (Glendale)|Forest Lawn, Glendale]] Mentres estaba en xira cara a Oregón durante a rodaxe de The Valley of the Giants (1919), Reid foi ferido nun accidente de tren preto de Arcata, California, e necesitou seis punto para pechar un corte na cabeza de 8 cm. Para que continuase a rodaxe, prescribíronlle morfina para aliviar a súa dor. Reid volveuse adicto rapidamente, mais continuou a traballar a un ritmo frenético en filmes cada vez máis esixentes fisicamente, pasando de duracións de 15-20 minutos a unha hora. A adicción de Reid á morfina empeorou nun tempo en que non existían programas de rehabilitación. Faleceu nun sanatorio mentres intentaba recuperarse.
Vida persoal
Reid e a súa esposa Dorothy Davenport tiveron dous fillos, un fillo, Wallace Reid Jr., nado en 1917, e unha filla, Betty Mummert, que adoptaron en 1922 cando tiña tres anos. Supostamente era filla extramatrimonial de Reid. A viúva de Reid nunca volveu casar.
Legado
A viúva de Reid, acreditada como Mrs. Wallace Reid, coproduciu e apareceu en Human Wreckage (1923), facendo unha xira nacional co filme para publicitar os perigos da drogadicción.
As contribucións de Wallace Reid ao cinema foron recoñecidas cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood.
Avengers: Endgame
Avengers: Endgame é un filme estadounidense de 2019 baseado nos superheroes de Marvel Comics. Producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures, é a secuela directa de Avengers: Infinity War (2018) e o vixésimo segundo filme do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). Dirixido por Anthony e Joe Russo e escrito por Christopher Markus e Stephen McFeely, o filme conta cun elenco composto por Robert Downey Jr., Chris Evans, Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Don Cheadle, Paul Rudd, Brie Larson, Karen Gillan, Danai Gurira, Benedict Wong, Jon Favreau, Bradley Cooper, Gwyneth Paltrow e Josh Brolin. No filme, os membros superviventes dos Vingadores e os seus aliados tentan reverter o dano causado por Thanos en Infinity War.
Cotobade, Pías, Ponteareas
Cotobade é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 57 habitantes (27 homes e 30 mulleres).
Valencia FS
ElPozo Valencia Futsal, máis coñecido como Valencia Futsal, é un club español de fútbol sala da cidade de Valencia. Foi fundado en 1983 e milita na Terceira División Nacional de Fútbol Sala Grupo-14 Comunidade Valenciana, cuarta categoría de fútbol sala en España. Xoga os partidos na casa no Pavillón Municipal de San Isidro con capacidade para 500 espectadores.
Ted Moses
Ted Moses, nado en 1950 en Eastmain, en Nord-du-Québec, foi o Gran Xefe do Gran Consello dos Crees de 1984 a 1987 e de 1999 a 2005. En 2001, co primeiro ministro do Quebec, Bernard Landry, asinou a coñecida como Paz dos Bravos, un acordo histórico que puña fin a cincuenta anos de disputas, negociado "de nación en nación", relativo ao desenvolvemento económico, social e comunitario da rexión de James Bay.
Brahmana
Brahmana é unha das catro varnas do hinduísmo. Os brahmanas son os máis altos e respectados entre as persoas. Na antiga India os que lían o Upanishad Brahmanak completo eran chamados brahmanas ou brahmáns. Eran mestres, guerreiros, doutores, eruditos ou relixiosos. Chámanse Dwij porque guiaron aos demais cara á iluminación.
Sistema de castas
O sistema de castas, ou castes, clasificaba as persoas por postos de traballo. As persoas desta caste eran na súa maioría sacerdotes e dramaturgos da sociedade aria. Os brahmanas organizaban oracións e rituais. Parashurama foi un dos brahmanas ben coñecidos de nacemento, pero ao longo da súa vida foi un guerreiro cuxo traballo era protexer o Dharma. Parshurama tamén é o pai creador de Bhumihar Brahman e Bhumihar Thakur, os de Bhumihar tamén son coñecidos como Parashurama Brahman e Bramhkshatriya. A maioría dos brahmanas practican o vexetarianismo.
Algúns brahmanas Mohyal emigraron cara ao leste e convertéronse en subdivisións de brahmanas Bhumihar, algúns dos cales tamén son descendentes de brahmanas Hussaini e choran a morte do Imam Hussain.[7] Os brahmanas de Bhumihar e os brahmanas Tyagi /Mohyal teñen unha afinidade e irmandade entre eles. Os brahmanas Bhumihar, dos cales moitos, aínda que non todos, pertencen á división Saryupareen Brahmin dos Brahmanas Kanyakubja. En Kerala, Ezhavathy tamén é unha comunidade Mohyal.[8]
Os brahmanas do período védico
miniatura| Un brahmana. Os brahmanas do período védico eran considerados como as persoas máis coñecedoras e o mellor do mellor en todas as artes. Polo tanto, non todos os hindús adoran a outros deuses.
Os subgrupos
miniatura| Smarta Brahmin En Tamil Nadu, os Iyers e os Iyengars son comunidades brahmanas ben coñecidas. Os Iyer son na súa maioría adoradores de Shiva e os Iyengar son Vaishnavitas.
Illa Santiago
O nome illa Santiago pode referirse a:
Nerea Luis Mingueza
Nerea Luís Mingueza, nada en Madrid en 1991, é unha enxeñeira informática española, especializada en enxeñaría artificial e cofundadora de T3chFes.
Traxectoria
De nena construía coa súa irmá ordenadores de papel. Personalizábanos con adhesivos e metían algodón debaixo das teclas para conseguir un efecto abrandado. Imitaban a Sailor Mercury, o seu personaxe favorito da serie de manga Sailor Moon: unha guerreira cun mini-ordenador coa que Luís, aínda hoxe, sente identificada. O verán antes de entrar ao instituto creou a súa propia páxina de Sailor Moon, que mantivo durante catro anos.
Os seus ámbitos de interese tecnolóxico son a realidade virtual, a intelixencia artificial e a robótica. Graduouse en Enxeñaría Informática. Algún dos seus recordos da súa etapa universitaria,  é que neses primeiros días de clase  eran poucas mozas. Xa nos últimos anos notábase aínda máis, e na especialización da rama tecnoloxía eran menos, igual só tres en clase. O que fixo foi non só ir ás clases ou facer as prácticas, senón que viviu o estilo de vida universitaria dentro da delegación de estudantes, onde estaba en contacto con moitos profesores, coas ideas de meter novos graos que ían moi afíns ás liñas tecnolóxicas. A universidade foi unha contorna no que aprendeu a moverme. Tamén realizou un Mestrado en Ciencia e Tecnoloxía Informática. É doutora en Intelixencia Artificial na Universidade Carlos III de Madrid. Obtivo unha bolsa para acudir á Grace Hopper Conference nos Estados Unidos e iso foi o que a uniu completamente ao movemento Women in Tech .
Traxectoria profesional
Traballa como enxeñeira na empresa Sngular. En 2020 traballou como profesora da Escola de Organización Industrial de Madrid. Ese mesmo ano foi profesora na Universidade de Nebrija na materia Human Robot Colaboration. En 2020 participou na presentación do Plan de Choque para a Ciencia e a Innovación do Goberno, celebrado na Moncloa. Desde 2021 é profesora en Razoamento e Planificación Automática na Universidade Internacional da Rioxa. "Non hai que ter medo á intelixencia artificial, hai que preocuparse por quen son os que deseñan, executan e lexislan estes sistemas."
Rheiformes
Rheiformes é unha orde de aves ratites non voadoras cuxa única familia viva é Rheidae (reidos), os ñandús. A familia Rheidae apareceu no Paleoceno e comprende un único xénero vivo, Rhea, e varios xéneros extintos.
Alyssum loiseleurii
Alyssum loiseleurii é unha especie de planta con flores da familia das brasicáceas. Esta especie foi identificada por Paul Victor Fournier por vez primeira no ano 1936.
Rheiformes
Taxonomía
Orde Rheiformes (Forbes, 1884) Furbringer, 1888 [Rheimorphae Bonaparte, 1849 ; Rheae Forbes 1884 ]
Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae
miniatura|Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (1828): Volume I, parte III de [[Agatías de Mírina]] O Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (CSHB; en galego: Corpus de escritores de Historia Bizantina), tamén denominado Corpus de Bonn, é unha monumental serie de cincuenta volumes de fontes primarias para o estudo da historia bizantina (dende o 330 até o 1453), publicada na cidade alemá de Bonn entre 1828 e 1897. Cada volume contén unha edición crítica dun texto histórico en grego bizantino, acompañada dunha tradución paralela en latín.
Historia
Aínda que o primeiro volume da serie recibiu eloxios polo seu "minucioso coidado e atención" aos detalles textuais, os volumes posteriores producidos baixo Bekker fixéronse infames polos seus frecuentes erros de imprenta, a súa descoidada execución e a súa falta de fiabilidade xeral. Por mor destas carencias, a Asociación Internacional de Estudos Bizantinos creou en 1966 o Corpus Fontium Historiae Byzantinae para reeditar moitos dos textos incluídos na edición de Bonn da CSHB. miniatura|Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (1837): Volume L, de [[Zósimo (historiador)|Zósimo]]
Manuel Casals
Manuel Casals Rey, nado na Coruña en 1898, foi un futbolista, adestrador e avogado galego.
Traxectoria
En 1912 mudouse de Galicia a Madrid para estudar na entón chamada Universidade Central, licenciándose como avogado seis anos despois.
Como futbolista
Comezou a súa carreira no fútbol base do Deportivo da Coruña, e durante a súa estancia en Madrid militou no Madrid Foot-ball Club (hoxe Real Madrid). Despois emigrou a México, onde formou parte do Real Club España, onde xogou tres tempadas, compartindo filas con xogadores como Lázaro Ibarreche, Jaime Arechederra e Manuel Lecanda. Co España obtivo tres títulos da Liga Amateur de Veracruz nas tempadas 1915/16, 1916/17 e 1917/18. Despois fichou polo Club España de Veracruz, onde xogou unha tempada e gañou o título da Liga Sur na tempada 1917-18. Con todo, unha fractura do nocello dereito acabou prematuramente coa súa carreira.
Como adestrador
Despois da súa lesión regresou a España para continuar a súa carreira como adestrador de fútbol. Dirixiu no fútbol base do Deportivo da Coruña, o Betis, o Sevilla e o Racing de Santander.
En 1940, a directiva da Unión Española contratou a Casals, co obxectivo de formar un novo cadro de xogadores, despois da paréntese deportiva que tomou o club na tempada 1939, que rematou coa marcha de trece dos seus xogadores. Casals formou unha escuadra sen reforzos estranxeiros, baseada nos xogadores das divisións inferiores, que estaban ao cargo de Andrés García e Félix Cantín.
miniatura| Cadro de xogadores da [[Club Unión Española|Unión Española, formado inicialmente por Casals, campioa da Primeira División en 1943.]]A primeira tempada deste equipo foi desastrosa, rematando na décima e derradeira posición. A pesar deste fracaso, os dirixentes seguiron confiando no proxecto e, na temporada de 1941, o club rematou na parte media da clasificación (5.º lugar), conseguindo sete vitorias, cinco empates e cinco derrotas. Na de 1942, rematou en sétimo lugar, despois de sete triunfos, un empate e dez derrotas. En 1943 deixou o equipo, sendo substituído por Atanasio Pardo. Co cadro de xogadores que formara Casals, xunto aos reforzos de Segundo Flores e Luis Ponce, a Unión Española conquistou a Primeira división esa tempada.
En 1944 deixou Chile para dirixir a Unión Deportiva Moctezuma de Orizaba en México. Tamén no país azteca adestrou o Puebla durante a tempada 1951-52.
A Lenguda, Pías, Ponteareas
A Lenguda é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 80 habitantes (32 homes e 48 mulleres).
Arabis juresii
Arabis juresii é unha especie de planta con flores da familia das brasicáceas. Esta especie foi descrita por primeira vez por Rothm. no ano 1940.
Estilo portugués suave
dereita|miniatura| Edificio da Praza do Areeiro en [[Lisboa]] O estilo portugués suave foi un estilo arquitectónico promovido polo réxime portugués do Estado Novo, fundamentalmente durante a década de 1940 e principios dos 50. Promovido oficialmente polo goberno portugués naquel momento como Estilo Português, fíxose máis coñecido popularmente como Português Suave despois dunha marca de tabaco do mesmo nome. Nalgúns idiomas tamén se coñece este estilo arquitectónico como "ao estilo do Estado Novo" (Estado Novo style, en inglés), pero esta última denominación non é moi correcta, xa que durante o Estado Novo aplicáronse diversos estilos arquitectónicos nos edificios públicos.
Historia
miniatura| [[Monumento aos Descubrimentos|Monumento á Era dos Descubrimentos en Belém, Lisboa. Inaugurado durante a Exposición Universal Portuguesa]] miniatura| Palacio de Xustiza de [[Castelo Branco]] miniatura| Concello de Covilhã miniatura| Edificio bancario en [[Figueira da Foz]] dereita|miniatura| Primaria, São Brissos, Santiago do Escoural, Montemor-o-Novo. miniatura| Vivenda social en Caselas, Lisboa O Português Suave foi o resultado das ideas de varios arquitectos portugueses que, desde principios do século XX, buscaron crear "auténtica arquitectura portuguesa". Un dos mentores deste estilo foi o arquitecto Raúl Lino, creador da teoría da "casa portuguesa". O resultado desta corrente foi a creación dun estilo de arquitectura que utilizaba técnicas construtivas modernas, decorado mediante unha mestura de elementos estéticos exteriores tomados da arquitectura antiga e tradicional portuguesa.
O Estado Novo, un réxime nacionalista autoritario resultado da Revolución do 28 de maio, liderado por Oliveira Salazar, iniciou unha ampla política de obras públicas a partir dos anos trinta. Inicialmente, nos novos edificios públicos, imperaba un monumental estilo modernista, con características art déco. Porén, despois da Exposición Universal Portuguesa de 1940, cuxo arquitecto principal foi José Cottinelli Telmo, o goberno portugués comezou a preferir un estilo nacionalista para as súas novas construcións públicas.
Fóra de Portugal, este estilo tamén foi moi utilizado en edificios públicos dos territorios portugueses de ultramar en África, Asia e Oceanía. O estilo tamén foi moi popular no sector privado, utilizándose en todo tipo de edificios, dende pequenas vivendas familiares a bloques de pisos, hoteis, edificios de oficinas, naves comerciais e industriais.
O estilo foi criticado por un gran número de novos arquitectos que o acusaron de provincial e carente de imaxinación. O seu alcume, polo que se coñecía máis comunmente, "Portugués Suave", déronllo ironicamente os seus críticos, que o compararan cunha marca de cigarros do mesmo nome.
O maior golpe ao estilo foi asestado polo I Congreso Nacional Portugués de Arquitectura de 1948, o que fixo que gradualmente fose abandonado para obras públicas e privadas. A partir de mediados dos anos 50, as obras públicas patrocinadas polo Estado comezaron a utilizar estilos arquitectónicos máis modernos.
A pesar das críticas de moitos intelectuais, a arquitectura de estilo Português Suave demostrou ser popular, correspondente aos gustos dun segmento do pobo portugués. As súas características, aínda que atenuadas, volveron tempo despois, e pódense apreciar en numerosos edificios privados construídos dende os anos noventa.
Características
Os edificios típicos do estilo portugués Suave utilizaron técnicas de enxeñería arquitectónica moderna, facendo uso de estruturas de formigón cunha alta calidade de construción. Porén, a diferenza dos edificios racionalistas, as técnicas e liñas modernas escondíanse baixo elementos ornamentais.
Os elementos ornamentais do estilo foron tomados da arquitectura dos séculos XVII e XVIII e dos estilos arquitectónicos rexionais portugueses. Normalmente utilizáronse elementos decorativos como rocha rugosa, tellados de tella en pico, pináculos, pilastras, balcóns, etc. Moitos, especialmente os edificios máis grandes, tamén tiñan arcos e torres rematados con símbolos nacionais como esferas armilares.
Este estilo foi implementado en todo tipo de edificios públicos, como centros de ensino dende pequenas escolas elementais rurais até grandes escolas secundarias e campus universitarios, cuarteis militares, tribunais e salas xudiciais, hospitais, casas consistoriais, edificios de Correios, bancarios, relixiosos, ou de vivendas.
Arquitectos
miniatura| Torre residencial en Lisboa, de Cassiano Branco
A Cruz, Pías, Ponteareas
A Cruz é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 58 habitantes (31 homes e 27 mulleres).
Robert Turner
Robert Turner, nado en Northamptonshire, Inglaterra, en 1946, é un neurocientífico, físico e antropólogo social británico. É fillo do antropólogo cultural escocés Victor Turner e da antropóloga Edith Turner, e irmán do poeta Frederick Turner.
Traxectoria
Viviu varios anos en Zambia antes de regresar a Inglaterra, completando a súa educación secundaria na Manchester Grammar School.
Foi director e profesor do Instituto Max Planck de Ciencias Cognitivas e do Cerebro Humano en Leipzig, Alemaña, e é un experto recoñecido internacionalmente en física do cerebro e resonancia magnética (MRI). As bobinas dentro de cada escáner de resonancia magnética deben a súa forma ás súas ideas.
Formación
Estudou matemáticas e física na Universidade de Cornell entre 1964 e 1968, graduándose cunha licenciatura magna cum laude. Despois estudou física na Universidade Simon Fraser e recibiu un doutoramento en 1973. Para a súa tese de doutoramento, inventou e utilizou unha nova técnica para medir a velocidade do son en aliaxes de metal fundido Tamén completou un diploma de posgrao en antropoloxía social no University College London entre 1975 e 1977, e realizou investigacións etnográficas de campo que resultaron en varias publicacións académicas.
Logros académicos
De 1988 a 1993 traballou como investigador nos Institutos Nacionais de Saúde en Bethesda, MD. Traballando con Denis le Bihan, un neuroradiólogo francés, demostrou inicialmente que o EPI podería usarse para proporcionar mapas de alta calidade da difusión da auga no tecido cerebral, un descubrimento (coñecido como Resonancia magnética de difusión) que levou ao uso clínico xeneralizado da RM no ictus, onde a difusión de auga no tecido cerebral afectado cae moi rapidamente despois do evento isquémico. A técnica tamén está no centro da imaxe do tensor de difusión, un método para o estudo non invasivo das vías de conexión dentro da materia branca do cerebro.
En 1991, aínda nos NIH, foi o primeiro en demostrar que o EPI podía usarse para controlar o curso temporal dos cambios de osixenación no cerebro dos animais derivados dos cambios no gas respiratorio. Isto levou ao descubrimento, feito en colaboración co destacado investigador Kenneth Kwong que o EPI podería rastrexar con precisión en segundos os cambios locais na osixenación do sangue no cerebro humano (BOLD) causados pola actividade neuronal relacionada coa tarefa. Por primeira vez, a actividade do cerebro humano puido observarse de forma totalmente non invasiva, utilizando o axente de contraste natural da desoxihemoglobina. En 1992, os artigos de Kwong et al. e Seiji Ogawa et al. apareceron mostrando resultados similares que demostran que o contraste BOLD permite o mapeo de patróns de activación no cerebro humano en funcionamento. Estes achados provocaron unha explosión de interese pola RMf, que depende case enteiramente do uso do EPI para investigar a función do cerebro humano e o posterior desenvolvemento do que se coñeceu como Neurociencia da Imaxe.
En 1993, volveu ao Reino Unido como 'Wellcome Principal Research Fellow' para converterse en xefe de resonancia magnética no Wellcome Trust Centre for Neuroimaging da University College London, cargo que ocupou de 1993 a 2003. En 1994 recibiu unha cátedra pola University College de Londres. Desde 2006 á súa xubilación en 2014, foi director do Departamento de Neurofísica do Instituto Max Planck de Ciencias Cognitivas e Cerebrais Humanas en Leipzig. O seu traballo alí centrouse na procura de obter un coñecemento máis preciso da estrutura e función do cerebro humano, mediante o uso de escáneres de resonancia magnética máis potentes e hardware e metodoloxía mellorados. Continúa explorando as implicacións para a neurociencia e a modelaxe cerebral deste coñecemento mellorado, e tamén contribúe ao desenvolvemento da Neuroantropoloxía, que reúne ideas do estudo da cultura e do estudo do cerebro.
Autor de máis de 280 artigos arbitrados nos campos da neurofísica, a física, a antropoloxía e a música, Turner ten un índice h de Web of Science superior a 70, o que significa que foi autor dunha gran cantidade de artigos académicos moi citados. O seu traballo tamén deu lugar a varias patentes nos Estados Unidos, no Reino Unido e noutras partes do mundo para bobinas utilizadas na imaxe    para bobinas utilizadas na imaxe.
Comités
Consello Asesor Científico da Universidade Brown, Magnetic Resonance Imaging Facility, Brown University. Comité Asesor, Centro de Cognición, Computación e Cultura, Goldsmiths College, Universidade de Londres. International Advisory Board, CEA, Orsay, París. Comité Asesor Científico, Instituto de Música en Desenvolvemento Humano e Social, Universidade de Edimburgo. Comité Asesor Externo, 7 T Facility, Sir Peter Mansfield Imaging Centre, Nottingham, Reino Unido. International Advisory Board, Grenoble Institute for Neuroscience, Grenoble, Francia.
Revistas
Magnetic Resonance in Medicine (Editor Asociado), Magnetic Resonance Materials in Physics, Biology and Medicine (Editorial Board), Frontiers in Neuroscience (Review Editor)
Sociedades
International Society for Magnetic Resonance in Medicine (Fellow), Leipziger Neuromusik Gesprächskreis (Codirector)
Taiwo Badmus
Taiwo Hassan Badmus, nado o 3 de xullo de 1993 en Londres, é un xogador de baloncesto profesional irlandés que xoga no Tindastóll da Úrvalsdeild karla islandesa.
Traxectoria
O 29 de xuño de 2021, Badmus asinou co Tindastóll da Úrvalsdeild karla islandesa.
A Ermida, Pías, Ponteareas
A Ermida é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 47 habitantes (20 homes e 27 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Jorge Parra
Jorge Parra Fernández, nado na Coruña c. 1892 e finado na mesma cidade o 4 de xaneiro de 1940, foi un futbolista galego.
Fran Lezama Perier
Francisco José Lezama Perier, nado en Zalla o 20 de maio de 1964 é un pintor vasco, do surrealismo. É irmán do escultor Patxi Xabier Lezama Perier.
Traxectoria
Dende moi novo sentiuse atraído polo debuxo e estudou delineación, decoración e deseño, traballando como ilustrador en estudios de arquitectura. Lezama foi un pintor surrealista singular que se relaciona dende 1964 coa vangarda vasca.
Escocés do Ulster
O escocés do Ulster ou scots do Ulster (en Ulstèr-Scotch, en irlandés Albainis Ultach) é un dialecto do escocés scots falado nalgunhas partes da rexión irlandesa do Ulster. Considérase xeralmente como un dialecto ou grupo de dialectos da lingua xermánica escocesa (non confundir co gaélico escocés, ás veces chamada simplemente "escocés" ou "lingua escocesa"), aínda que organizacións como a Ulster-Scots Language Society e a Ulster-Scots Academy considérano unha lingua por dereito propio e o antigo Departamento de Cultura, Artes e Lecer utilizaron o termo lingua escocesa do Ulster.
Fran Lezama Perier
Caaracterísticas
Toda a súa obra está rodeada dunha atmosfera de misticismo, plasmada nas figuras representativas do mundo secular moderno. As pinturas de Lezama adoitan presentar figuras humanas estilizadas que realizan tarefas simbólicas, elementos oníricos e o Arquetipo (iluminación). A súa obra non é un testemuño do mundo, senón que cuestiona a orde do mundo e trata de reflectir a imaxe dun mundo diferente, un mundo que pode ser imposible, pero que se fixo visible a través da arte. Anacos de temas naturais e imaxes coñecidas: plantas, pedras, animais, mesturan paisaxes e partes humanas, rompendo a orde natural destes temas, creando temas e imaxes incribles, ambiguos e perturbadores como símbolos de algo que non entendemos en lugar de captar.
O Outeiro, Pías, Ponteareas
O Outeiro é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 51 habitantes (24 homes e 27 mulleres).
Jorge Parra
Traxectoria
Xogou no Deportivo da Coruña poucos anos despois da fundación do club, e gañou con este o Concurso España en 1912, tras derrotar ao Vigo FC. Deixou o club despois de que a directiva lles impedise aos futbolistas xogar contra o Real Club Coruña, pasando brevemente polo propio Coruña, e formando parte logo do cadro de xogadores e da directiva do novo Deportivo Auténtico, a escisión creada polos futbolistas do Deportivo descontentos.
Posteriormente arbitrou partidos de fútbol e foi presidente do Jubias FC. Durante a guerra civil foi sometido polas autoridades franquistas a un consello de guerra, acusado de rebelión, e condenado a cadea perpetua. Faleceu o 4 de xaneiro de 1940, aos 47 anos de idade.
Familia
Casou con Leonor Campos e tiveron tres fillos: Francisco, Manuel e Arturo.
Armeria rothmaleri
Armeria rothmaleri é unha especie de planta con flores da familia Plumbaginaceae. Esta especie foi identificada por Gonzalo Nieto Feliner por vez primeira no ano 1987.
Cardamine raphanifolia
Cardamina raphanifolia é unha especie de planta con flores da familia das brasicáceas. Esta especie foi descrita por primeira vez por Pierre André Pourret no ano 1788.
Ideal Villalbés
Ideal Villalbés foi un periódico editado en Vilalba en 1902.
Historia e características
Periódico manuscrito, apareceu o 13 de abril de 1902. Elaborado por Antonio García Hermida con 17 anos. Só se coñece o número 1.
Serán, Pezós, Pezós
Serán é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 509 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 5 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboación de 12 habitantes.
Carex hostiana
Carex hostiana é unha especie de planta con flores da familia Cyperaceae. Esta especie foi descrita por primeira vez por Augustin Pyramus de Candolle no ano 1813.
Casa consistorial de Pontevedra
A Casa consistorial de Pontevedra, en Pontevedra, é a sede do concello desta cidade galega. Está situada no extremo oriental da peonil praza de España, no límite do casco antigo. Ao oeste ábrese a Alameda de Pontevedra.
Historia
A primeira pedra do edificio colocouse o 10 de outubro de 1877 e as obras continuaron ata a colocación da última pedra o 25 de xullo de 1879. As obras termináronse completamente o 3 de agosto de 1880 e o edificio inaugurouse o 24 de agosto de 1880. O novo concello abríase á Alameda e ao novo barrio burgués creado pola derruba das murallas en 1855. A construción doutros grandes edificios como o Pazo da Deputación de Pontevedra, tamén de Sesmero, o Cuartel de San Fernando ou o Instituto Valle-Inclán ao redor da Alameda converteron esta zona no grande espazo de lecer da burguesía da cidade. Esta obra fixo que o arquitecto recibise a Cruz da Real Orde de Carlos III en 1880. esquerda|miniatura|Fachada traseira da Casa Consistorial En 1944, construíuse un semisoto para ampliar o edificio, así como unha escaleira imperial que dá ao patio do edificio, elevando lixeiramente o nivel da planta baixa. A escaleira orixinal de fundición, con varanda de ferro fundido tiña dous tiros que se unificaban nun relanzo central.
En 2009, o edificio foi renovado, recuperando elementos da súa arquitectura orixinal. En 2012 e 2013 leváronse a cabo melloras máis amplas. O tellado restaurouse co seu acabado orixinal de cinc. Durante estes traballos de renovación, atopouse a claraboia de ferro orixinal do edificio, que en 1953 quedara oculta tras unha vidreira co escudo da provincia de Pontevedra.
O 7 de xullo de 2022 comezaron as obras de reforma completa do edificio. Instalouse un ascensor no lado esquerdo para mellorar a accesibilidade e a entrada desde a rúa Alhóndiga converteuse na entrada principal ás oficinas da planta baixa. Cando se construíu o edificio no século XIX, a vida da cidade realizábase intramuros, e o acceso habitual á Casa Consistorial era desde a rúa Alhóndiga. A entrada desde a Praza de España reservouse para os actos institucionais que teñen lugar na primeira planta (plenos municipais, vodas ou bautizos civís, discursos, recepción dos Reis Magos...).
Descrición
Sesmero inseriu na cidade un palacete parisiense de estilo Segundo Imperio. De feito, como descubriu o historiador Jesús Ángel Sánchez García, plaxiou parcialmente o deseño da fachada traseira e o interior dunha mansión (o Hôtel particulier Murat (1850-1864), demolido en 1961, tras pertencer ao Príncipe Murat e antes a Cécile Furtado-Heine) no número 8 da antiga rúa parisiense de Valois-du-Roule (unida á rúa de Monceau en 1868, a mansión estaba situada no número 28) deseñada polos arquitectos François-Joseph Nolau e Édouard-Emmanuel Convents, adaptándoa á función institucional requirida coa inclusión do escudo da cidade, o balcón principal e o reloxo na parte superior.
O edificio é un conxunto equilibrado con grandes columnas xónicas (planta baixa) e corintias (planta superior) que resaltan a súa parte central. A porta de entrada ten un arco de medio punto decorado cunha coroa de follas de carballo, que simboliza a forza, e as xanelas están decoradas co escudo da cidade. As columnas que enmarcan a entrada están sobre un gran pedestal elevado e están coroadas por capiteis xónicos ou corintios romanos moi decorados. Sesmero substitúe o acanto por vexetación (follas, froitos) que colga da columna. A balaustrada da parte superior contén catro cráteras nas esquinas. O intercolumnio do corpo central é ancho e ricamente decorado. As columnas teñen o fuste estriado. Os antepeitos de todas as xanelas teñen balaustradas.
O interior conta cunha escaleira central de estilo imperio. Destaca a galería que rodea a escaleira con amplos vans, vidreiras con chumbo e o biolo que a cobre. Tras a reforma licitada en 2021, a planta baixa da que parte a escaleira consta dun vestíbulo e un espazo diáfano coas oficinas municipais. A planta superior, ou principal, consta dunha sala de reunións que ocupa toda a lonxitude da fachada da Praza de España, e unha sala para recepcións institucionais, un despacho para o alcalde e outros espazos auxiliares con vistas á rúa Alhóndiga, así como un espazo interior deseñado como sala de espera. O semisoto destínase a salas polivalentes. A entrada pola rúa Alhóndiga tamén se está rehabilitando como entrada principal ao edificio.
Na fachada da Casa Consistorial hai unha inscrición do século XVI do antigo concello sobre a lenda do arqueiro grego Teucro, mítico fundador da cidade.
Canon (arte)
miniatura|O [[O home de Vitruvio|Home de Vitruvio é un canon leonardino]] miniatura|Unha das diversas copias do Doríforo de Policleto, no Museo Pushkin en Rusia miniatura|Corte de Xustiza de Chandigarh, proxectada por Le Corbusier en base ao seu canon Le Modulor O canon, palabra que provén do grego Χανων, regra, é un concepto que fixa normas nun contexto cultural, que se estenden ás condutas e accións; ademais, refírese ás proporcións perfectas ou ideais do corpo humano e alude ás relacións harmónicas entre as distintas partes dunha figura.
Historia
Sen desenvolver o concepto en tratados escritos, xa que os exipcios utilizaron na práctica o canon para a representación escultórica da figura humana, pero en lugar de tomar a cabeza como módulo, fixérono co puño, de forma que os corpos tiñan de alto 18 veces o tamaño do puño, distribuído proporcionalmente en distintas partes do corpo (2 para o rostro, 10 desde os ombreiros aos xeonllos e 6 desde estas até os pés). A partir do século VII a. C. o canon de 18 puños é substituído polo de 21, alongando máis as figuras.
A plasmación literaria desta idea foi explicitada na Grecia clásica por Policleto, escultor do século V a.C., nun libro técnico titulado Canon, no que era importante o concepto de symmetría como unhas regras da proporcionalidade que debía ter a figura humana nas obras de arte para conseguir que tivesen beleza. Aínda que o texto non se conservou, diversas fontes indican que foi exemplificado polo artista nunha escultura (Winckelmann interpretou que esa escultura era o Doríforo).
Parece evidente a influencia de Pitágoras en Policleto. Nas súas esculturas, aínda que só chegaron até nós as varias copias romanas, comeza pola primeira falanxe do dedo mainiño e establece como módulo básico a unidade que determina o resto de proporcións. A partir del, multiplica pola raíz cuadrada de 2, para obter a distancia das segundas falanxes e multiplica de novo pola mesma raíz para obter as terceiras falanxes, a palma da man, o brazo etc. até completar a figura coa proporción de 7,5 cabezas.
No século seguinte, as figuras aparecen máis esveltas, como no Apoxiomeno de Lisipo, ou en obras de Praxíteles (Hermes de Olimpia, Apolo Sauróctono), que corresponden a unha proporción na que a altura total chega até as 8 cabezas. Para Plinio o Vello, esta diferenza respondía a un criterio estético esencialmente distinto: os artistas do século V a.C. (Mirón, Fidias, Policleto) representaron o home tal como é; mentres que os do século IV a.C. (Praxíteles, Escopas, Lisipo) o representaron tal como o ollo o ve, é dicir, superaron o canon racional mediante unha fantasía que permite maior expresividade e refinamiento óptico. Vitruvio deixou asentados estes conceptos, ampliados a outras proporcións entre distintas partes do corpo humano, que foron reelaborados polos artistas do Renacemento, especialmente por Albrecht Dürer e por Leonardo da Vinci (home de Vitruvio).
Previo ao Quattrocento houbo sucesivos renacementos medievais nos que aínda que non se fale propiamente de canons, hai un vaivén estilístico que vai desde as proporcións próximas a certo primitivismo dalgunhas iconas e esculturas góticas e románicas (corpos con medida 5 cabezas) até un naturalismo coma o do Pórtico da Gloria, ou as proporcións clásicas do Adán de Notre-Damme.
Posteriormente ao Renacemento, a expresividade e dinamismo do Barroco leva a que as proporcións se diversifiquen e cada artista dispoña do seu propio canon; así El Greco estiliza as figuras pasando do canon clásico de 7,5 na súa etapa veneciana até as 11 ou máis da etapa toledana, e Bernini que empeza respectando fielmente os canons clásicos evoluciona nos catro grupos Borghesianos flexibilizando as proporcións, sen perder un naturalismo virtuoso e extremadamente realista.
A Pontacóns, Pías, Ponteareas
A Pontacóns é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 47 habitantes (15 homes e 32 mulleres).
Canon (arte)
Historia
O período neoclásico volve inspirarse nos canons estéticos grecorromanos de equilibrio na forma e moderación na dinámica e harmonía, e recupera as proporcións das 7,5 cabezas.
A finais do século XIX o matemático Adolf Zeising fixo pescudas sobre as proporcións na natureza e na arte, investigando a proporción áurea na disposición de cristais, nos vexetais, en esqueletos animais e as ramificacións das veas e nervios etc. e finalmente estudou as proporcións humanas no seu libro Neue lehre von den proportionen des menschlichen körpers (en galego, Nova teoría das proporcións do corpo humano) onde afirma que unha lei morfolóxica básica está presente en toda a natureza e na arte.
Real Club Náutico de Sanxenxo
O Real Club Náutico de Sanxenxo é un club náutico situado en Sanxenxo e fundado en 1951.
Historia
Fundouse o 8 de xuño de 1951 para promocionar todas as posibilidades turísticas e deportivas que ofrece a ría de Pontevedra. Entre os seus 197 socios fundadores atopábanse entre outros o actor Manolo Morán e o físico Julio Palacios. Tras varias xestións e a mediación do ministro José Solís, conseguiuse a cesión de 343 metros cadrados de terreo no porto de Sanxenxo para a construción do edificio social. O 25 de xullo de 1961 inauguráronse as súas instalacións no porto pesqueiro.
En 1968 organizou o Campionato Galego da clase Vaurien e as probas puntuables para o Campionato de España de Motonáutica, e durante as seguintes décadas continuou organizando campionatos galegos e españois en diferentes modalidades. Varios dos seus deportistas proclamáronse campións de España, e en 1976 o regatista do club Pedro Campos conquistou o Campionato do Mundo de Vaurien. O propio Campos foi elixido novo presidente do club en 1999.
No 2001 foi galardoado co Premio Nacional de Vela como mellor club náutico de España. O 5 de novembro de 2005 organizou a regata costeira previa á saída da Volvo Ocean Race 2005-06.
O Souto do Pazo, Pías, Ponteareas
O Souto do Pazo é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 60 habitantes (31 homes e 29 mulleres).
Pazo da Deputación de Pontevedra
Historia
A Deputación de Pontevedra constituíuse en 1836, a última das catro provincias galegas. Durante décadas tivo a súa sede no convento en desuso de San Francisco, antes de trasladarse ao actual Pazo da Gran Vía de Montero Ríos en 1890. Na década de 1870 iniciouse o proxecto dunha nova sede, debido ao elevado custo de mantemento da sede conventual.
En 1882, Domingo Rodríguez Sesmero e o seu fillo Alejandro Sesmero presentaron unha proposta para o novo pazo de estilo clasicista. Con todo, o proxecto final sería diferente: mostraría a influencia do estilo ecléctico e o sentido decorativo de Alejandro Rodríguez-Sesmero ao adoptar certos elementos da Casa Consistorial de Pontevedra. En 1883 aprobouse o proxecto e adxudicáronse as obras, baixo a dirección de Daniel Rodríguez Vaamonde, que posteriormente foi substituído por Antonio Crespo e Siro Borrajo. En 1884 a Deputación Provincial de Pontevedra comprou ao Concello de Pontevedra os terreos onde se sitúa o actual pazo. As obras comezaron o 1 de marzo de 1884 e prolongáronse ata o 8 de novembro de 1890.
O edificio adaptouse especialmente ás necesidades de distinción, simbolismo e grandilocuencia de finais do século XIX.
Descrición
Alejandro Sesmero deseñou un gran palacio para uso administrativo e optou por combinar elementos doutras épocas, como a arquitectura clásica, renacentista e barroca.
O palacio pertence ao estilo ecléctico con elementos e conceptos inspirados na arquitectura francesa. É de pedra, ten planta cadrada e dous pisos. A fachada está organizada de forma simétrica, cun corpo central e outros dous corpos laterais lixeiramente adiantados con perpiaños con almofadado. Unha grande escaleira conduce á entrada principal, inspirada nun arco de triunfo, con arcos de medio punto enmarcados por columnas estriadas con capiteis xónicos.
O piso superior ten un gran balcón con balaustrada e outros tres arcos de medio punto enmarcados por columnas corintias, tamén estriadas. Estas columnas enmarcan as xanelas da sala nobre. Sobre elas hai tres óculos e un frontón triangular no que aparece o escudo da provincia de Pontevedra. As xanelas das esquinas do edificio están rematadas por frontóns semicirculares. Están decoradas con linteis con vieiras.
A decoración exterior, de delicada cachotaría, insérese nas molduras ao redor das xanelas con linteis, e nas decoracións sobre estes, con volutas, palmetas e rocallas.
No interior destaca a monumental escaleira e a iluminación a través de grandes lucernarios no teito. Na planta baixa, hai un salón central con grandes piares rematados por unha gran claraboia e unha vidreira co escudo da provincia de Pontevedra. O salón de plenos está decorado con estucos antigos. No interior do edificio destacan os materiais innovadores para a época, como o ferro nos lucernarios e a bufarda.
Rally de Caldas de Reis de 1990
O Rally de Caldas de Reis de 1990 foi a primeira e única edición de dito rally e a última proba da tempada 1990 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Celebrouse o 25 de novembro de 1990 e o vencedor foi o dumbriés Manuel Senra a bordo dun Peugeot 205 GTI.
O portugués João Enes, que conducía un Renault 11 Turbo, chegou á meta en segunda posición, sumando os puntos necesarios para proclamarse campión de Galicia.
Virgilio Rodríguez
Virgilio Rodríguez Rincón, nado na Coruña c. 1889 e finado na mesma cidade o 2 de xuño de 1978, foi un futbolista galego. Xogaba como dianteiro e foi un dos fundadores do Deportivo da Coruña, autor do primeiro gol da historia do club, e presidente deste en dúas etapas.
Como futbolista
Era un habitual do ximnasio da Sala Calvet, onde comezou a practicar salto de altura e de lonxitude e a vogar coa traiñeira do club. En 1906 foi un dos fundadores do Deportivo da Coruña, formando parte do equipo que disputou o primeiro partido da historia do club, contra o Corunna Foot-ball Club, e anotando o primeiro gol nese mesmo encontro. Xogou como dianteiro no equipo durante varios anos, e participou en 1912 da conquista do primeiro título oficial do club, o Concurso España, derrotando ao Vigo FC.
A primeira imaxe en cor do Deportivo da Coruña é un óleo do pintor Francisco Lloréns, no que Virgilio aparece realizando un saque de banda.
Como dirixente
A súa primeira etapa na directiva do Deportivo comezou xa en 1908, como contador do club. Posteriormente foi presidente do Deportivo Auténtico, unha escisión saída dos xogadores do Deportivo molestos coa directiva, e conseguiu a reunificación das dúas partes en 1918, converténdose no quinto presidente do Deportivo.
Faleceu o 2 de xuño de 1978, aos 89 anos de idade, sendo o socio número 1 do Deportivo. Trala súa morte o club creou a Medalla ao Deportivismo Virgilio Rodríguez Rincón, sendo entregada a primeira delas a Manuel Cagiao Muíños, antigo dirixente do club e socio número 1 despois do pasamento de Virgilio.
O Toxo, Pías, Ponteareas
O Toxo é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Murchisonella galapagensis
Murchisonella galapagensis é unha especie de molusco gasterópodo da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, superfamilia dos murquisoneloideos, e familia dos murquisonélidos, unha das integradas no xénero Murchisonella.
A especie foi descrita en 2013 polos malacólogos españois Anselm Peñas e Emilio Rolán, na páxina 24 do seu traballo "Revision of the genera Murchisonella and Pseudoaclisina (Gastropoda, Heterobranchia, Murchisonellidae)", publicado en Vita Malacologica 11: 15-64, a partir de espécimes achados na illa de Santiago (Illas Galápagos).
Centaurea gallaecica
Centaurea gallaecica é unha especie de planta da familia das Asteraceae. Foi descrita por primeira vez por (M. Laínz) Arnelas & Devesa no ano 2012. É unha especie endémica de Galicia, presente nas provincias da Coruña, Lugo e Pontevedra. A reducida distribución deste taxon fixo que estea incluída como “vulnerable” no Catálogo galego de especies ameazadas.
Ponteareas, Ponteareas, Ponteareas
Ponteareas é un lugar da parroquia de Ponteareas, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 11.547 habitantes (5.508 homes e 6.039 mulleres).
Mario Soriano
Mario Soriano Carreño, nado en Alcalá de Henares o 22 de abril de 2002, é un futbolista español, que xoga de centrocampista no Eibar, da Segunda División.
Traxectoria
Ingresou na canteira do Atlético de Madrid con cinco anos, no 2007, e foi subindo por todas as categorías do club. En 2019 debutou co Atlético de Madrid B na Segunda División B, nun partido contra o Peña Deportiva no Cerro del Espino, no que entrou como substituto de Sanabria.
Na tempada 2019/20 gañou un posto no filial adestrado por Nacho Fernández, disputando 21 partidos e marcando o seu primeiro gol, contra o Villarrubia. Ademais, o 6 de xaneiro de 2021 debutou co primeiro equipo do Atlético de Madrid na Copa do Rei, no partido no que o seu equipo caeu eliminado contra o Cornellà. Diego Simeone deulle entrada na segunda parte, substituíndo a João Félix.
En agosto de 2021 saíu cedido ao Deportivo da Coruña para a tempada 2021/22, na nova Primeira División RFEF. Aínda que comezou como suplente no equipo de Borja Jiménez, acabou facéndose coa titularidade na segunda metade da tempada, e acabou sendo o xogador máis destacado do equipo na promoción de ascenso. Marcou un gol nas semifinais contra o Linares e puxo por diante ao Deportivo na final contra o Albacete, antes de que os goles de Alberto e Jordi Sánchez lle desen a volta ao marcador e deixasen ao club galego sen ascenso.
O seu bo rendemento na parte final da tempada, así como a súa vontade de continuar no club galego, fixo que o Deportivo chegase a un acordo co Atlético de Madrid para o traspaso definitivo do xogador, a pesar de contar con ofertas de categorías superiores. Asinou un contrato por dúas tempadas e cambiou o dorsal número 8 polo 10.