cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O padriño
Sinopse
En Nova York, Sonny pégalle unha malleira a Carlo Rizzi, o marido da súa irmá Connie, dado que a maltrata. Para vingarse, Carlo vende a Sonny á xente de Barzini; Sonny é metrallado nunha caseta de peaxe. Tras isto, as Cinco Familias reúnense e asinan a paz, aceptando Don Vito unirse ós narcotraficantes e cedendo a súa protección política.
Ó decatarse, Michael volve a Estados Unidos, tomando as rendas da familia. Don Vito convértese no seu conselleiro e advírtelle que logo da súa morte, Barzini intentará acabar con Michael nunha reunión. O que lle fale de ter a entrevista, é o traidor. Michael xura ó seu pai vingar a morte de Sonny, pero debido ás circunstancias, Don Vito proponlle de maneira solapada agardar.
Despois, Michael viaxa a Las Vegas para comprar un casino a Moe Greene, pero o intento falla. Moe insúltalle dicíndolle que está acabado, que os Corleone non son nada e que non lle venderá o casino, dado que os Barzini cubriranlle moito mellor as costas.
Á morte de Don Vito, os Corleone quedan expostos, e as traizóns sucédense. Tessio proponlle unha reunión con Barzini durante as honras fúnebres.
Con todo, durante o bautizo do sobriño de Michael, este ordena asasinar ós catro Dons das familias rivais: Philip Tattaglia, Emilio Barzini, Victor Stracci e Ottilio Cuneo. Tamén mata a Carlo, a Tessio (que pretendía venderlle a Barzini) e a Moe Greene, sendo disparado no seu ollo dereito mentres se dá unha masaxe. Trala morte de Carlo, Connie acusa a Michael de ser o asasino en presenza de Kay, quen posteriormente lle pregunta ó seu marido se realmente el foi o autor do asasinato. Trala insistencia de Kay, Michael mente e nega ter relación coa súa morte.
Tras isto, Michael convértese no home máis poderoso da Cosa Nostra en Estados Unidos.
Demond Mallet
Dayon Demond Mallet, nado o 22 de febreiro de 1978 en Leesville, Luisiana, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha estatura de 1,88 metros xogaba na posición de base.
Traxectoria
Tras deixar a universidade, Mallet xogou cos Detroit Pistons a NBA Summer League de 2001. Ó ano seguinte xogou de novo a Summer League, desta vez cos Boston Celtics. O 6 de xullo de 2007, anunciouse a súa fichaxe polo Joventut Badalona da Liga ACB, onde gañou unha Copa do Rei e a Copa ULEB. O 29 de xullo de 2014, regresou a Badalona para a súa segunda etapa no equipo catalán. O 21 de febreiro de 2018, Mallet anunciou a súa retirada do baloncesto tras 17 anos no baloncesto profesional. O seu derradeiro equipo foi o SLUC Nancy francés, onde xogou os últimos meses da tempada 2016-17.
Videoclip
Un vídeo musical ou videoclip é unha curtametraxe realizada principalmente para a súa difusión en vídeo e televisión, que ofrece unha representación visual dunha canción. Os vídeos musicais adóitanse realizar con multitude de efectos visuais e electrónicos. Son producións moi vivas que teñen por obxectivo chamar a atención do telespectador. É o medio audiovisual no que hai máis creatividade e máis experimentación. Os profesionais que operan neste sector deben ter en conta numerosas consideracións técnicas. O vídeo musical componse de campos, planos, movementos de cámara máis ou menos complexos e iluminación.
Ola John
Ola John, nado en Zwedru (Liberia) o 19 de maio de 1992, é un futbolista neerlandés. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o SL Benfica.
Traxectoria
O 13 de xaneiro de 2017 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, cedido polo SL Benfica até o remate da campaña 2016–17.
Videoclip
O videoclip estrutúrase en función do tema musical que representa, é dicir, a propia pertenza ao xénero afírmase a través dunha serie de elementos visuais aos que se ten que cinguir.
Historia
Escena do tráiler de [[Gentlemen Prefer Blondes.|dereita|miniatura|200px]]
Na década de 1920 Oskar Fischinger e unha corrente de creadores europeos sentaron as bases da música visual, creando pezas de imaxe para temas musicais preexistentes. En 1930 Carlos Gardel gravou dez cancións capturando ao tempo imaxe e son.
En 1940 Walt Disney creou a película Fantasia, mesturando animación e música. En 1941 chegou o Paroram Soundie, aos bares e clubs dos Estados Unidos: unha rockola que reproduce filmes musicais xunto con música.
En 1956 rodáronse en Hollywood varios filmes centrados na música, cunha vaga de películas sobre o rock and roll (Rock Around the Clock, Don't Knock the Rock, Shake, Rattle and Rock, Rock Pretty Baby, The Girl Can't Help It) e varios filmes de Elvis Presley.
En 1970 as industrias discográficas empezaron a producir "promos", primeiros vídeos musicais que empezaron substituíndo as presentacións en vivo dos artistas nos programas de televisión. Nese mesmo ano gravouse o primeiro videoclip en España, do grupo catalán La Trinca coa canción Tots som pops.
En 1974 o grupo sueco ABBA gravou os seus dous primeiros vídeos: Ring-Ring e Waterloo; pero non foi até o ano seguinte, co vídeo de Dancing Queen, cando os vídeos comezaron a resultar rendibles para a promoción dos sinxelos do grupo. Tamén en 1975 tivo lugar a gravación de Bohemian Rhapsody, de Queen.
En 1983 fíxose Thriller de Michael Jackson, que marcou unha época na industria do videoclip, dándolle unha temática propia e revolucionando a forma de facelos. En 1989 Madonna lanzou Like a Prayer, un dos videoclips máis polémicos da historia musical, criticado principalmente pola igrexa.
En 2005 naceu o sitio web YouTube, que supón un acceso máis fácil e rápido a vídeos musicais (e doutra índole) por medio de internet.
A Casanova do Campo, Cazás, Xermade
A Casanova do Campo é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Dumbo (filme de 2019)
Dumbo é un filme estadounidense de 2019 dirixido por Tim Burton, cun guión de Ehren Kruger. O filme é un remake de imaxe real do clásico de animación homónimo de 1941, o cal está baseado na novela de Helen Aberson e Harold Pearl. Está protagonizado por Colin Farrell, Michael Keaton, Danny DeVito, Eva Green e Alan Arkin.
A Casanova do Campo, Cazás, Xermade
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Dumbo (filme de 2019)
Sinopse
O filme conta a historia dunha familia que traballa nun circo itinerante que ten que coidar dun elefante bebé con orellas extremadamente grandes que é quen de voar.
Trebisonda
Trebisonda (topónimo oficial en Trabzon; en Τραπεζούντα (Trapezounta); en ტრაპიზონი (Trapizoni); en Տրապիզոն (Trapizon)) é unha cidade de Turquía na costa do Mar Negro, capital da provincia homónima. A súa poboación é de 400.187 habitantes (2006)
Unión de Carballeda de Valdeorras
A Unión de Carballeda de Valdeorras é un partido político de ámbito municipal de Carballeda de Valdeorras. Liderado por María Carmen González Quintela, acadou nas eleccións municipais do 2003 o 70'29% dos votos, co que conseguiu 8 dos 11 concelleiros que forman a corporación do concello, conservando así a alcaldía. En 2007 obtivo o 64,44%, e repetiu os 8 concelleiros e maila alcaldía.
A Penagrande
O topónimo galego A Penagrande pódese referir a:
Villablino
Villablino (en leonés Viḷḷablinu) é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 10.353 habitantes (INE 2011). Villablino, é a capital da comarca leonesa de Laciana; atópase entre as comarcas de Babia, Omaña, O Bierzo e o Principado de Asturias. Constitúe o maior centro comercial, económico e social do noroeste de León. O seu concello é o 6º da provincia no que refire a poboación. A poboación do municipio, que é de 10.860 habitantes, diminuíu case nun 25% (ao redor de 3.700 habitantes) entre 1996 e 2006.
Os Loureiros, Carballo, Carballo
Os Loureiros é un lugar da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 60 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 28 homes e 32 mulleres.
François Duquesnoy
François Duquesnoy (en neerlandés: Frans Duquesnoy), nado na cidade de Bruxelas o 12 de xaneiro de 1597 e finado na cidade toscana de Livorno, Italia, o 18 de xullo de 1643, foi un salientable escultor flamengo do Barroco que desenvolveu a súa actividade artística en Roma.
Traxectoria
esquerda|miniatura|[[Gravado co retrato de Duquesnoy e outros artistas da súa época]]
Nenez e xuventude
O seu pai, Hieronymus Duquesnoy o Vello, foi escultor da corte do arquiduque Alberte e a súa esposa a arquiduquesa Isabel Clara Uxía, gobernadores dos Países Baixos, e é o autor da coñecida estatua-fonte do Manneken Pis de Bruxelas (1619).
François iniciou a súa actividade en Bruxelas, atraendo a atención do arquiduque, que lle deu os medios necesarios para estudar en Roma, onde pasou toda a súa carreira profesional.
Cando Duquesnoy chegou a Roma, en 1618, estudou a escultura antiga en detalle, chegando a ascender á estatua ecuestre de Marco Aurelio para determinar como foi modelada e facendo unha peregrinación ao templo de Diana no Lago Nemi, no Lacio, ao sur de Roma. En 1624, o pintor francés Nicolas Poussin chegou a Roma e os dous estranxeiros aloxáronse xuntos.
Madureza e éxito
Con todo, o recoñecemento non lle chegou a Duquesnoy ata, polo menos, dez anos despois da súa chegada a Roma. Cara a 1627 ou 1628, Bernini utilizouno como axudante na decoración do Baldaquino, o que lle proporcionou unha reputación que levou consigo a conseguinte encarga dalgunhas obras como a estatua de Santo André situada baixo a cúpula de San Pedro, ou a que o ano seguinte sería a súa obra máis famosa, a estatua de Santa Susana para o coro da igrexa de Santa María de Loreto, en Roma.
Morte
Nicolas Poussin recomendou encarecidamente a Duquesnoy ante o Cardeal Richelieu, que lle ofreceu o posto de escultor do rei Luís XIII e a promesa de fundar unha academia de escultura en París baixo a súa dirección. Este aceptou a oferta e marchou a Livorno coa intención de embarcar cara a Francia, aínda que non chegou ao seu destino, xa que morreu durante a viaxe, logo de que, durante anos, padecera de gota e episodios de vertixe, así como de depresión crónica e desequilibrios psicolóxicos de diversa índole.
A estatua de Santa Susana
A súa clasicista "Santa Susana", de 1629, amosa a santa en actitude modesta. Trátase dunha escultura pertencente a unha serie que representa diversas virxes mártires, obra de varios artistas, na basílica de Santa María de Loreto, fronte ao foro romano de Traxano.
É salientable a finura do acabamento das superficies do que Duquesnoy dotou a estatua. Críticos contemporáneos como Giovanni Pietro Bellori aseguran que o artista traballou durante anos nela cun modelo vivo, tendo como referente a estatua antiga de Urania do Capitolio. Duquesnoy conseguiu un verdadeiro expoñente de equilibrio clasicista: a figura está nun perfecto contrapposto e todo nela é elegancia. A santa xira suavemente o pescozo cun movemento compensado pola caída da vestidura e do manto.
A estatua de Santo André
miniatura|O "Santo André" de Duquesnay O "Santo André" foi iniciado uns meses despois da finalización da súa versión de Santa Bibiana. É unha das grandes figuras situadas en cada unha das esquinas do cruceiro da basílica de San Pedro do Vaticano (as outras estatuas son as de San Lonxino de Bernini, Santa Verónica de Francesco Mochi e Santa Helena de Andrea Bolgi).
A comparación entre o "Santo André" de Duquesnoy e o "San Lonxino" de Bernini revela con claridade a grande distancia que separaba ambos os artistas. Mentres que a de Bernini se caracteriza polos rítmos dramáticos típicos da exuberancia do barroco, a obra do flamengo combina o equilibrio na caída das vestiduras do santo coa acusada diagonal que marcan os ombreiros e a cruz que sostén. A maxestosa figura é unha adaptación do modelo clásico de Xúpiter, aínda que adoece dunha certa incongruencia entre as partes da obra.
Restauracións e obras de pequeno formato
esquerda|miniatura|Imaxe de [[Cristo de neno, cos instrumentos da Paixón (ca. 1640)]] Como outros escultores da súa época, Duquesnoy foi requirido para restaurar e mesmo completar estatuas antigas, tales como torsos sen cabeza ou sen extremidades. O "Fauno Rondanini", feito entre 1625 e 1630 (actualmente no Museo Británico) é unha recomposición elaborada a partir dunha destas pezas. O resultado é unha figura de trazos tipicamente barrocos moi do gusto dos seus contemporáneos, pero que foi moi criticada polos neoclasicistas de finais do século seguinte. Outro exemplo deste tipo de reconstrucións é o Adonis conservado actualmente no Museo do Louvre.
É nas figuras de pequeno formato onde Duquesnoy expresou mellor as súas calidades artísticas. El comezara a súa etapa romana gañando a vida coa execución deste tipo de obras en bronce e marfil. A súa produción posterior ao "Santo André" tampouco é de gran tamaño. As tumbas de Andrien Vryburch (1629) e de Ferdinand van den Eynde (1633-1640), na igrexa romana de Santa María da Alma, son os seus proxectos máis ambiciosos, pero o groso da súa obra componse dunha multitude de pequenos relevos e figuras en bronce, marfil, cera e terracota que representan temas mitolóxicos ou relixiosos. Son característicos os seus áxiles e delicados putti (motivos ornamentais consistentes en figuras de cativos, frecuentemente espidos e alados). O artista soubo insuflarlles algo da inocencia infantil grazas, entre outros motivos, ao seu estudo da arte de Tiziano, sobre todo a "Ofrenda a Venus" (hoxe no Museo do Prado), pola que o artista estaba fascinado. O tipo creado por Duquesnoy transcendería a toda a arte europea posterior.
Nos seus últimos anos, a súa obra parece indicar unha superación da súa fase clasicista, liberándose das limitacións que lle impuña esa doutrina, e unha volta ao seu inicial estilo realista de raíz flamenga.
Jesús Eugenio Pérez Pérez
Jesús Eugenio Pérez Pérez, nado na Cañiza o 25 de decembro de 1886 e finado en Vigo o 31 de outubro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre da parroquia das Achas. Militante do PSOE. Na folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e estivo 15 días preso. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido na Cañiza. Trasladado á prisión de Vigo, foi xulgado en consello de guerra por rebelión militar con María Gómez González, Antonio Mojón Vázquez, Tirso Gómez Freijido e Justo Moure Giráldez. Condenado a pena de morte, foi executado, ás 16 horas do 31 de outubro de 1936, nas inmediacións do castelo do Castro.
Copa de Europa de rugby 1997-1998
A tempada 1997-1998 da Heineken Cup foi a 3ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. Nesta edición foron 20 os equipos participantes, divididos en 5 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira fase, os primeiros de cada grupo pasan a cuartos de final, e os mellores segundos e o mellor terceiro enfrontáronse nunha eliminatoria previa ós cuartos de final en partido único.
Nesta 3ª edición do torneo participaron 4 equipos franceses, 4 ingleses, 4 galeses, 3 irlandeses, 3 escoceses e 2 italianos.
Playoffs
Os 5 equipos que remataron primeiros nos seus grupos clasificáronse para cuartos de final. Ademais os 5 equipos que remataron na segunda posición e o mellor terceiro clasificáronse para xogar unha ronda previa ós cuartos de final. Os resultados desta ronda previa foron:
Os equipos que xogaron como locais foron os que máis puntos obtiveron nos seus grupos, ou no caso de haber empate aplicouse o criterio de ensaios a prol ou diferenza entre puntos anotados e encaixados. Nas semifinais aplicouse o mesmo criterio para decidir que equipo xogaba como local. A final xogouse o 31 de xaneiro do 1998 no Parc Lescure de Bordeos diante de 36.500 persoas. Bath Rugby coroóuse como terceiro Campión de Europa.
A semifinal entre Brive e Toulouse que rematou con táboas (22 a 22) decidiuse a prol de Brive por ter anotado 2 ensaios fronte a 1 de Toulouse.
Veneziamestre Rugby
O Veneziamestre Rugby 1986 (por motivos de patrocinio Casinò di Venezia Rugby) é un club de rugby italiano con sede na cidade de Favaro Veneto (Véneto). Actualmente compite no Campionato di Eccellenza, a máxima categoría do rugby italiano.
Manuel Busto Magdalena
Manuel Busto Magdalena, nado en Barro, Pontevedra o 22 de novembro de 1957, é un pintor e ilustrador galego.
Traxectoria
Estudou na Escola de Belas Artes de San Fernando de Madrid entre 1978 e 1983 e licenciouse en 1983 na Facultade de Belas Artes da Universidade Complutense. Foi profesor de ensino secundario dende 1984 ata o 2017, ano no que se retirou da docencia. Reside en Cambados.
Arturo Souto
Arturo Souto Feijoo, nado en Pontevedra o 4 de xullo de 1902 e finado en Cidade de México o 3 de xullo de 1964, foi un pintor galego.
Traxectoria
Foi fillo do maxistrado e pintor Alfredo Souto Cuero, que foi o seu primeiro mestre; e de Pilar Feijoo Freire. Os diferentes destinos do seu pai levárono a vivir en Oviedo, Zaragoza, Lugo e A Coruña, ata establecerse en Sevilla, onde estudou (entre 1916 e 1920) na Escuela Industrial de Artes y Oficios y de Bellas Artes, mais por presión do pai cursou estudos de aparellador. Tódolos anos pasan o verán en Galiza, e os ambientes rurais e mariños influirán decisivamente na inicial visión plástica de Arturo. O artista busca ambientes pechados para as súas acuarelas, como os cafés cantantes e incluso as casas de lenocinio, apaixonado pola figura feminina e en concreto polos corpos espidos.
En 1922 instalouse en Madrid e ingresou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, onde coincidiu con Salvador Dalí e outros artistas de renome. Afeccionado aos faladoiros, convive con escritores e intelectuais, e traba amizade con Valle Inclán.
En 1923 casa con Carmen Alabarce Casanova.
Fai o servizo militar en Vigo (1924) e realiza a súa primeira exposición individual en 1925, na Casa de Galicia de Madrid. Neste ano participa no Manifiesto de Los Ibéricos, cun grupo de inconformistas coa vulgar arte oficial da España da época, que non quere saber que existen Picasso, Juan Gris, Julio González, Pablo Gargallo e outros. No grupo están autores como Alberto Sánchez, Rafael Alberti, Manuel Ángeles Ortiz, Francisco Bores ou o vigués José Frau. A exposición deste grupo, no Palacio del Retiro, constitúe un grito e unha revolución.
A curta pensión paterna amplíaa Arturo Souto decorando porcelanas, e consegue diñeiro para a súa primeira viaxe a París, en 1926, a onde volverá a viaxar en 1931, agora cunha bolsa da Deputación de Pontevedra. Entusiasmado coas novas correntes estéticas da capital francesa, traballa intensamente e interésase por Giorgio de Chirico, que será unha grande influencia.
En España participa en importantes exposicións colectivas e realiza mostras en Madrid (1928 e seguintes), Pontevedra (1928), Santiago (1930), A Coruña (1931), Vigo (1932) etc. Proba con moitas técnicas: pastel, gouache, acuarela, óleo. Un esteticismo dandi e certo decadentismo preside a obra desta época. Por medio do médico e poeta Luís Pimentel, do grupo "Ronsel", o Círculo das Artes de Lugo encárgalle seis paneis para os seus salóns, obras nas que se plasma toda a súa personalidade. Simultaneamente, ilustra diversas novelas e colabora na revista madrileña Blanco y Negro.
En 1931 recibe unha bolsa de viaxe da Deputación de Pontevedra que lle permite visitar diversos museos europeos. Neste mesmo ano asina o "Manifesto dirixido á opinión pública e ós poderes oficiais". Coñece ben a pintores vascos, identificándose temática e tecnicamente con Aurelio Arteta.
Sucédense as súas exposicións, en Madrid, Bilbao, A Coruña ou Vigo. A súa obra salta fronteiras e exponse en Copenhaguen e Berlín. En 1934 obtén nomeamento de Pensionado de Pintura na Academia de Roma, onde permanece ata 1936 (salvo estancias temporais en Florencia e París.
Regresa a España en xuño dese ano, sorprendéndolle o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 en Madrid. Únese axiña ó bando republicano e ingresa na Alianza de Intelectuales Antifascistas. Participa activamente na propaganda republicana con debuxos e carteis, colaborando con algunhas revistas como ilustrador, como El Mono Azul, El Buque Rojo, Nueva Cultura, Hora de España etc. En 1937 asiste ó II Congreso Internacional de Escritores para la Defensa de la Cultura que se celebra en Valencia, onde reside desde o mes de novembro anterior, e expón na Exposición Internacional de París, no pavillón deseñado por Sert, onde estaba o Guernica de Picasso, a quen coñecera un par de anos antes. En 1938 viaxa a Bélxica e expón en Bruxelas, sendo eloxiado polo pintor James Ensor.
O 7 de maio de 1962 embarca no Guadalupe de regreso a España, e desembarca na Coruña o día 23. A primeira exposición nesta nova época realízaa na desaparecida Sala Velázquez, de Vigo. A mostra foi un fracaso. Os seus antigos amigos apenas lle fan caso. Profundamente defraudado, recolle a obra, renega desas amizades e expón en Madrid, Bilbao e Compostela.
miniatura|Placa na rúa na que naceu Souto Permanece en España ata principios de 1964. En marzo regresa a México para liquidar os seus intereses e pensando instalarse definitivamente en España, pero falece o 3 de xullo dun infarto.
A súa obra figura en museos de España e América. Con motivo da Bienal de Pontevedra de 1984, celebrouse unha grande exposición antolóxica do pintor, repetida en Vigo en 1988.
Souto tivo etapas moi diferenciadas. Iniciouse nun modernismo decadentista, elegante e mundano, etapa sucedida por outra moi francesa, influenciado por autores como Bonnard ou Toulouse-Lautrec. Salta á italiana, que lembra a Chirico, e entusiásmase coa arte xaponesa, da que dá unha visión moi persoal, de gran colorismo. A etapa americana é moito máis neutra na cor, de intención racista, hierática, influída polo muralismo indixenista.
En medio, sempre, un pintor de mancha nerviosa, barroquizante, moi moderno, capaz de captar os máis variados ambientes, desde as festas populares ó mundo do mar e da mitoloxía.
A Casavella, Cazás, Xermade
A Casavella é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Sobrado, Pedrafita, Chantada
Sobrado é un lugar na parroquia de Pedrafita, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
GOCE
GOCE (acrónimo de Gravity field and steady-state Ocean Circulation Explorer) é un satélite artificial da Axencia Espacial Europea lanzado o 17 de marzo de 2009 mediante un foguete Rokot KM desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
A misión de GOCE é medir o campo gravitatorio da Terra para crear mapas de moi alta resolución do xeoide para estudar as correntes oceánicas e os cambios de nivel do mar e das terras.
GOCE mide 5 metros de longo por 1 metro de ancho. Leva paneis solares fixos que producen ata 1,4 kW de potencia. As medicións da gravedade fainas mediante seis acelerómetros de alta sensibilidade e colocados ó longo dos tres eixos da nave. Para facer as medicións o satélite debe orbitar á menor altura posible, a menos de 300 km, pero as órbitas baixas teñen o problema de que a atmosfera a esas alturas, a pesar de ser extremadamente tenue, exerce un leve rozamento continuo que interfire nas medicións e produce un decaemento que faría reentrar ao satélite na atmosfera inferior, coa destrución consecuente. Para solucionar este problema, GOCE ten forma aerodinámica, en frecha, e ademais leva a bordo un motor iónico para compensar o rozamento.
Igrexa de Santa María do Castelo de Cuenca de Campos
A igrexa de Santa María do Castelo  é un templo católico que xunta os estilos gótico, mudéxar e barroco que se atopa na localidade de Cuenca de Campos (Provincia de Valladolid). Está dedicada á Virxe María, e foi declarado Ben de Interese Cultural.
Santa Sabiña, Santa Comba
San Xulián de Santa Sabiña é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Santa Comba. Segundo o IGE en 2013 tiña 801 habitantes (424 mulleres e 377 homes), 150 menos ca en 1999. Ten once entidades de poboación.
O Monte, Carballo, Carballo
O Monte é un lugar da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 77 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 41 homes e 36 mulleres.
Porto de Abaixo
O topónimo galego Porto de Abaixo pódese referir a:
Herminia Borrell
Herminia Elena Josefa Rodríguez-Borrell Feijóo, nada en Camariñas en 1897 e finada o 18 de febreiro de 1971, foi unha muller da alta burguesía galega coñecida polo seu casamento en 1922 co magnate Nubar Gulbenkian, fillo do filántropo Calouste Gulbenkian.
Traxectoria
miniatura|Tumba de Herminia Borrell no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña. ]] Herminia Borrell era filla do albanel de Camariñas emigrado en Cuba Máximo Rodríguez Borrell e María Luisa Feijóo, filla do militar ao cargo do enxeño azucreiro onde aquel traballaba. Destacou entre os círculos de sociedade coruñeses e a súa festa de posta de longo celebrouse no Pazo de Meirás, grazas á anfitrioa Emilia Pardo Bazán.
Alpinismo
miniatura|dereita O alpinismo, ou montañismo, é unha disciplina deportiva que consiste en realizar excursións polas montañas. É tamén o conxunto de técnicas, coñecementos e habilidades orientadas á realización deste obxectivo. O alpinismo é un deporte, pero quen o realizan están convencidos de que, moito máis que iso, é un estilo de vida e de ver o mundo que os arrodea.
Herminia Borrell
Traxectoria
Malia as reservas por parte das dúas familias, Herminia Rodríguez-Borrell Feijoo e Nubar Gulbenkian casaron en Londres na Prince's Row Registry Office en 1922. Á cerimonia só asistíu a nai de Herminia e a súa tía Lala. O acto relixioso polo rito armenio tivo lugar nunha das habitacións do Ritz en Londres, hotel onde a parella se aloxou durante o primeiro ano de casados. Pola súa oposición ao matrimonio, Gulbenkian deixou de recibir axuda económica do seu pai. Finalmente, Herminia foi repudiada. Logo do seu divorcio, a finais dos anos vinte, trasladouse ao pazo de Sigrás, en Cambre (A Coruña), aínda que tamén tiña propiedades en Carballo e Camariñas.
Alpinismo
O montañismo atópase dividido en doce especialidades: sendeirismo, media montaña, alta montaña, expedicións, escalada deportiva, escalada clásica (subdividida á súa vez en escalada en rocha e escalada en xeo), esquí de travesía, barranquismo, dúatlon en montaña, medio maratón de montaña e maratón de montaña.
Herminia Borrell
Traxectoria
Foi unha muller moi moderna para o seu tempo, fumaba, vestía pantalóns e andaba en bicicleta. Foi a primeira muller con carné de conducir en España e presidiu de xeito honorífico o Deportivo da Coruña.
Alpinismo
O termo montañismo moitas veces se entende como o deporte practicado nas altas montañas, é dicir, o montañismo de altura. Así quen ascende ás montañas se lle chama alpinista e non a quen só practica unha das especialidades mencionadas. Tamén cando se fala dun curso ou manual de montañismo, este enfócase ao excursionismo polas montañas e non a toda a gama de especialidades que se mencionan.
Outros artigos
Klättring
Francisco Otero Moraña
Francisco Otero Moraña, nado no Grove en 1836 e finado en Pontevedra o 21 de marzo de 1907, foi un empresario e político galego.
Herminia Borrell
Familia
O seu irmán Max casou en 1936 con María del Carmen Álvarez de Sotomayor Castro, filla do pintor Fernando Álvarez de Sotomayor. A propia Herminia actuou como madriña.
Francisco Otero Moraña
Traxectoria
Fillo de Francisco Antonio Otero e Marcelina Moraña. Foi alcalde do Grove de 1880 a 1907.
Víctor Montoto Arias
Víctor Montoto Arias, nado en Betanzos e finado na mesma vila o 27 de xullo de 1932, foi un político galego.
Traxectoria
Pertencía a unha familia de raizame progresista e republicana, o seu pai, o avogado Salvador Montoto Varela, foi o primeiro alcalde de Betanzos na Revolución de 1868, e o segundo da Primeira República (1874); e o seu avó, o tamén avogado José Arias Uría, foi ministro con Espartero en 1856, e protagonista de todos os movementos revolucionarios de Betanzos entre 1820 e 1873. Víctor Montoto foi xefe local da ORGA de Betanzos e asistiu ao Pacto de Lestrobe. Foi elixido alcalde de Betanzos o 6 de xuño de 1931, aínda que xa daquela estaba enfermo, e permaneceu no cargo ata o seu falecemento en xullo do ano seguinte.
Francisco Otero Moraña
Vida persoal
Casou con Francisca Goday Deira e foi pai de Jacobo e Francisco Otero Goday.
Historia da fotografía
miniatura|dereita|220px|[[Daguerrotipo.]] A historia da fotografía é a rama da historia que estuda todos os aspectos relacionados coas imaxes fotográficas: procedementos, inventores, fabricantes, autores das fotografías, visión artística e documental, progreso técnico e evolución estética, aplicacións, comercialización e consumo de imaxes fotográficas, difusión noutros medios de comunicación, conservación en museos e coleccións. E a súa análise, clasificación e interpretación.
Antecedentes
Como antecedentes da fotografía, atópanse a cámara escura e as investigacións sobre o ennegrecemento dos sales de prata, pero, realmente pódese dicir que a Historia da fotografía empeza no ano 1839, coa divulgación mundial do primeiro procedemento fotográfico: o daguerrotipo.
Cronoloxía miniatura|Deseño dunha [[cámara escura do século XVIII.]] 1521 A primeira publicación sobre a cámara escura é a de Cesar Cesariano, un alumno de Leonardo da Vinci durante o Renacemento. Pola súa banda, o científico Georgius Fabricus experimentaba xa coas sales de prata, notando algunhas das súas propiedades fotosensibles.
1558, Giovanni Battista della Porta, fíxose popular entre os pintores da época, polas súas publicacións sobre o funcionamento da cámara escura. Gerolamo Cardano suxire unha importante mellora: un lente na apertura da cámara.
1600, durante o século XVII, a cámara que ata ese momento era unha habitación como tal transfórmase nun instrumento portátil de madeira. Johann Zahn transformou esa caixa nun aparello parecido ao usado nos principios da fotografía.
Neste século os científicos continuaban experimentando con sales de prata, notando como se escurecían coa acción do aire e do Sol, sen saber que era a luz a que lles facía reaccionar, ata que científicos como o sueco Carl Wilhelm Scheele e o suízo Jean Senebier revelaron que os sales reaccionaban coa acción da luz.
1685, de acordo a tratados publicados por Zahn, a cámara xa estaba lista para a fotografía; pero aínda non se podían fixar as imaxes.
1777, o sueco Carl Wilhelm Scheele publica o seu tratado sobre os sales de prata e a acción da luz, en latín e alemán; en 1780 en inglés, e un ano máis tarde en francés. No estilo das pinturas de artistas exitosos deste século como Canaletto parece evidente o uso desta poderosa ferramenta, a cámara escura. Unha cámara deste tipo que ten gravado o nome de Canaletto, consérvase en Venecia, aínda que non está confirmado que efectivamente pertencese ao artista.
Artistas que comercializaban con éxito retratos, como o de Maximilien de Robespierre, facían uso de todo tipo de instrumentos para lograr traballos case perfectos.
O fisionotrazo para facer perfís, inventado por Gilles Louis Chretien, espertou na burguesía francesa o apetito pola iconografía. Faltaban poucas décadas para a invención da fotografía.
1801, poucos anos antes da súa morte, o inglés Thomas Wedgwood fixo novos descubrimentos para capturar imaxes.
Inicios
Cando Niepce comezou as súas investigacións necesitaba oito horas de exposición, a plena luz do día, para obter as súas imaxes. En 1839 Louis Daguerre fixo público o seu proceso para a obtención de fotografías sobre unha superficie de prata puída, que denominou daguerrotipo. Resolvía algúns problemas técnicos do procedemento inicial de Niepce e reducía os tempos necesarios de exposición. Case ao mesmo tempo Hércules Florence, Hippolythe Bayard e William Fox Talbot desenvolveron outros métodos diferentes. O creado por Fox Talbot obtiña negativos sobre un soporte de papel, e a partir deses negativos positivaba copias positivas, tamén en papel. O procedemento negativo-positivo de Talbot chamouse calotipo ou talbotipo.
Innovacións técnicas e científicas
miniatura|Daguerrotipo experimental de 1837. Bodegón, por [[Louis Daguerre.]] Para captar as imaxes empregouse a cámara escura que experimentou constantes melloras no seu deseño e tamaño, así como nas lentes ópticas ou obxectivos utilizados, debido ás achegas de diferentes investigadores.
Os procedementos fotográficos utilizados durante o século XIX foron moi diversos, empezando polo daguerrotipo, e o calotipo. A partir de 1855 triunfou o sistema dos negativos de colodión húmido, que permitían positivar moitas copias en papel á albumina, con gran nitidez e ampla gama de tons. Estas copias á albumina foron o tipo de papel fotográfico máis empregado na segunda metade do século XIX. Todos estes sistemas eran moi artesanais.
Ser, Santa Comba
San Pedro de Ser é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Santa Comba. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 189 habitantes (96 mulleres e 93 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 230 habitantes.
Historia da fotografía
Innovacións técnicas e científicas
Tampouco deben esquecerse as seguintes achegas de George Eastman e a casa Kodak, que permiten concluír o camiño cara á instantánea fotográfica. A partir de 1888, Kodak sacou ao mercado unha cámara que utilizaba carretes de película enrollable, en lugar de placas planas. miniatura|250px|esquerda|Primeira fotografía en cor, tomada por [[James Clerk Maxwell, en 1861, realizando tres fotografías sucesivas con filtros diferentes.]] No campo das investigacións científicas efectuadas coa utilización da fotografía poden resaltarse os estudos sobre locomoción humana e animal de Étienne Jules Marey e Edward Muybridge. Así, moi interesante foi poder pescudar a secuencia de movementos das patas dun cabalo ao galope.
A fotografía en cor foi experimentada durante o século XIX, pero non tivo aplicacións comerciais, pola súa dificultade e imperfección. Os experimentos iniciais non foron capaces de conseguir que as cores quedasen fixados na fotografía. Unha primeira fotografía en cor foi obtida polo físico James Clerk Maxwell en 1861, realizando tres fotografías sucesivas, coa lente cun filtro diferente: vermello, verde e azul. Cada unha das tres imaxes proxectábase sobre a mesma pantalla coa luz da cor do filtro que se había empregado para tomala.
A verdadeira primeira placa fotográfica en cor -Autochrome Lumière- non chegou aos mercados ata 1907. Esas placas autocromas eran transparencias de vidro. A primeira película fotográfica en cor moderna, KodaChrome, foi utilizada por primeira vez en 1935. As máis modernas, fóra desta, foron baseadas na tecnoloxía desenvolvida por Agfacolor en 1936.
Fotografía no século XX ata a Segunda Guerra Mundial
miniatura|Fotografía aérea de [[Colonia, Alemaña|Colonia, destruída por bombardeos aliados durante a Segunda Guerra Mundial.]] A aproximación a este período histórico da fotografía lévanos ineludiblemente á análise do xornalismo fotográfico, a relación das vangardas históricas e a fotografía e a unha exposición dos diferentes realismos fotográficos que se desenvolven nestes anos.
A posibilidade de imprimir fotografías xunto ao texto en xornais e revistas foi investigada durante o século XIX mediante diferentes posibilidades, como a litografía ou a xilografía. En 1880 inventouse a técnica de impresión en medios tonos, que é a antecesora do actual procedemento de offset e fotocromía. Con todo, o fotoperiodismo tamén se enfrontaba a problemas técnicos na toma fotográfica, xa que as emulsiones aínda tiñan sensibilidades moi baixas, polo que tomar fotos en interiores ou de noite limitábase ao uso insubstituíble do flash (de magnesio, naquel entón). Sumado a esta dificultade, as cámaras de gran formato e a frecuente necesidade de usar trípode facían que os fotoperiodistas estivesen moi limitados nas súas posibilidades de traballar o "discurso fotográfico documental".
O primeiro fotógrafo que logrou superar estas limitacións foi Erich Salomon en Alemaña, a partir de 1925. Salomon créo un estilo fotográfico documental coñecido como foto live ou fotografía cándida. As súas fotos caracterízanse por mostrar aos suxeitos espontaneamente, sen pose nin arranxo, moitas veces sorprendidos polo fotógrafo.
A partir de entón iníciase a época das revistas ilustradas, como a francesa VU, desde 1928, dirixida por Lucien Vogel e a estadounidense Life, a cargo de Henry Loce, desde 1936. Ata os anos 70 serán os soportes principais de publicación para os fotodocumentalistas, e logo irán perdendo protagonismo fronte á televisión.
A fotografía a partir de 1945
Asistimos, igualmente á aparición doutros usos da fotografía neste período, así como ao desenvolvemento de novas visións da fotografía de paisaxe e do emprego masivo da fotografía en cor, grazas á obra de William Eggleston.
A fotografía nas artes visuais
A discusión acerca do status artístico das fotografías inaugúrase desde a súa invención. Con todo, durante o século XIX serán só intentos illados os que se animen a desafiar o lugar que a institución artística destinou para a fotografía: o de auxiliar científico á observación da realidade, sen ningunha posibilidade de aspirar á categoría de obra de arte en canto se consideraba que era a máquina a que facía todo o traballo.
Pictorialismo
A primeira iniciativa de fotografía artística xorde en 1890 en Europa. Un grupo de fotógrafos crea técnicas de manipulación na toma e no positivado, e propón que o resultante do seu uso é unha obra de arte fotográfica, en canto requiren de manipulación por parte do autor e xeran obras únicas: dous dos puntos discutidos por parte dos pintores para negar a artisticidad da fotografía. Algúns autores pictorialistas son: Peter Henry Emerson, Robert Demachy, Henry Peach Robinson, Comandante Puyo. Os pictorialistas recoñecen influencias e antecedentes na fotografía academicista de Oscar Gustav Rejlander e na obra de Julia Margaret Cameron, ambas da década do 60 do século XIX. A fotografía pictorialista tamén se coñece como fotografía impresionista pola similitude formal e temática con esta corrente da pintura.
Cronoloxía
1947 Fúndase a Axencia Magnum: unha cooperativa de fotógrafos preocupados pola manipulación da información fotográfica nos medios de prensa.
1950, novos procedementos industriais permiten incrementar enormemente a velocidade e a sensibilidade á luz das películas en cor e en branco e negro. A velocidade destas últimas elevouse desde un máximo de 100 ISO ata outro teórico de 5.000 ISO, mentres que nas de cor multiplicouse por dez.
1960, os primeiros VTR (Vídeo Tape Recorder que en 1951,xa eran capaces de capturar imaxes de televisión, convertelas nun sinal eléctrico e gardalas en soportes magnéticos) son utilizados pola NASA, para captar as primeiras fotografías electrónicas de Marte.
1969, é considerado o inicio da carreira dixital. Willard Boyle e George Smith deseñan a estrutura básica do primeiro CCD (acrónimo de Charge Couple Device ó Dispositivo de Carga Axustada) Este dispositivo CCD exposto como un sistema para o almacenamento de información é utilizado un ano máis tarde, polos laboratorios Bell como sistema para capturar imaxes ao construír a primeira videocámara.
A fotografía no século XXI: dixitalización
200px|miniatura|Cámara dixital. A principios do século XXI aparece un novo tipo de tecnoloxía nos medios audiovisuais que supón un cambio de rumbo na forma de utilizalos. A aparición da primeira cámara dixital en 1990 constitúe a base da creación inmediata de imaxes. A pesar de que nas súas orixes o prezo destas cámaras era elevado e facíaas inaccesibles para moitos, co tempo non só se abarataron senón que aumentaron a súa calidade técnica. A dixitalización liberou á fotografía do carácter documental da súa natureza xa que a manipulación de imaxes a través da infografía permitiu recuperar o imaxinario pictórico e narrativo que se perdeu da cultura visual como consecuencia da aparición da cámara. miniatura|esquerda|180px|Os fotomontaxes adoitan servir para obter imaxes que non se poderían capturar cunha foto natural. A fotografía dixital entronca coa ideoloxía do collage entendido como fotomontaxe de vangarda dadaísta ou construtivista, que mostraba o recorte e o carácter fragmentario da súa construción sen pretender enganar a ninguén. No entanto, a fotografía dixital consegue eliminar as marcas do proceso de construción do "collage" e dotar ao fotomontaxe de carácter unitario.
Desde a súa invención, a fotografía tiña total credibilidade como testemuño incuestionable da realidade debido ao funcionamento do dispositivo de captura. Posteriormente, o xeito de rexistrar a realidade considerouse un posicionamento ideolóxico, que nada ten que ver co carácter neutral e obxectivo do seu funcionamento.
As novas tecnoloxías dixitais teñen a capacidade de converter o real e intervir sobre o rexistro da imaxe, ata o punto de manipular e distorsionar as imaxes sen perder o realismo fotográfico co que foron captadas.
Teispes
Teispes, finado en -640, foi o fillo e sucesor de Aquemenes á fronte de Persia (-675 a -640).
Traxectoria
Sobre -674/70, debe someterse a Fraortes, rei dos medos. Á súa morte, o reino persa é dividido entre os seus dous fillos Ciro I, rei de Parsumash e de Anshan, e Ariaramnes, rei de Parsa.
O Castelo, Cazás, Xermade
O Castelo é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá.
Historia da fotografía
A fotografía no século XXI: dixitalización
Entre as pioneiras no tratamento dixital da imaxe fotográfica está Nancy Burson. Mediante a acumulación de retratos individuais creará novas aparencias de personaxes. Introduce a imaxe de varios personaxes, nun programa que ela mesma deseña, para obter un retrato robot.
O Couto, Tremoedo, Vilanova de Arousa
O Couto é un lugar da parroquia de Tremoedo no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 102 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 52 eran mulleres e 50 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 125 veciños, e 2005, cando eran 119.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Holter
miniatura|200px|Test de Holter cardíaco. O test de Holter é unha proba diagnóstica cardiolóxica baseada na monitorización ambulatoria continua do rexistro electrocardiográfico dunha persoa por un tempo de 24 ou 48 horas. A finalidade deste sistema, e as vantaxes que achega ao rexistro electrocardiográfico convencional, é que o Holter permite rexistrar as variacións ao longo do día da función cardiáca, así como as variacións co exercico e outros hábitos. É unha proba dinámica.
Foi denominada así na honra do biofísico Norman Holter, que estableceu as bases da monitorización cardíaca no ano 1949.
Metodoloxía
miniatura|Rexistro obtido nunha proba Holter. Primeiro, colócanse uns eléctrodos no tórax que son conectados a un monitor de rexistro, o cal funciona mediante enerxía obtida dalgún tipo de batería. O aparello pódese levar no peto ou nalgún portador que non altere o normal funcionamento do mesmo, coma unha bolsa portable.
Mentres se empregue o monitor, este irá rexistrando a actividade eléctrica cardíaca e a persoa debe levar un rexistro diario das actividades que fai durante o período que dura o exame. Tras 24 horas desde o inicio do exame, a persoa debe devolver o monitor ao consultorio, laboratorio ou hospital onde se lle proporcionou o aparello. O cardiólogo observará entón os rexistros e poderá constatar se houbo algún tipo de ritmo cardíaco irregular durante todo ese tempo.
Utilidade diagnóstica
Emprégase fundamentalmente no estudo das arritmias, da isquemia miocárdica e de extrasístole. Para efectuar esta proba, basicamente necesítanse eléctrodos, unha grabadora e un electrocardioanalizador. Os parámetros que rexistra son:
Ctenosaura bakeri
A Ctenosaura bakeri é unha especie de escamosos da familia Iguanidae e é unha das especies da súa familia en maior perigo de extinción.
Distribución xeográfica
É endémica dos mangleiros da illa de Útila, nas illas da Bahía (Honduras), e fóra desta zona só existen unhas ducias de exemplares repartidos por varios zoolóxicos europeos e estadounidenses.
Æthelric de Bernicia
Æthelric foi rei de Bernicia desde 568 até 572.
Traxectoria
Æthelric foi o pai de Æthelfrith de Northumbria, quen foi o primeiro monarca que reinou en Deira e Bernicia ao mesmo tempo, reinos que se fusionaron formando Northumbria.
Æthelric foi un dos moitos fillos de Ida, o primeiro líder de Bernicia. Pouco se sabe da vida e reinado de Æthelric, dada a pouca documentación desta época. As poucas fontes de información que existen varían amplamente na orde e duración dos reinos dos reis bernicianos que viviron entre a morte de Ida e o comezo do reino de Æthelfrith de Northumbria en 592/593.
Mundial de Fútbol de 2014 - Grupo D
O Grupo D da Copa do Mundo de Fútbol de 2014, realizada no Brasil, está composto por catro equipos que se enfrontarán entre si nun total de seis encontros:, , e. Ao termo dos enfrontamento, Costa Rica, a priori a selección máis feble do grupo, acabaría invicta no primeiro lugar con sete puntos, acompañandoa á seguinte fase a selección do Uruguai con 4. Igualada a puntos, máis con peor diferenza de goles, quedaría Italia, que sería eliminada xunto con Inglaterra, que tan só somou un punto.
Na última clasificación Mundial da FIFA antes do Mundial, que viu a luz o 5 de xuño de 2014, ocupaba o sétimo posto,  o noveno,  o décimo e  o lugar número vinte e oito. A media do grupo corresponde ao lugar número catorce, sendo con exclusión da selección con peor coeficiente, Costa Rica, a clasificación media de nove.
Participantes
O Grupo D está composto polas seguintes seleccións:
Antecedentes
Os seguintes son os enfrontamentos previos entre os equipos do grupo en partidos correspondentes á Copa do Mundo da FIFA: