cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Felipe Bello Piñeiro
Traxectoria
En 1917 regresa definitivamente a Galiza, instalándose de novo no Seixo. A partir destes anos a súa obra intensifícase, sempre no mundo da paisaxe, e dáo a coñecer en ámbitos galegos de Suramérica.
O seu traballo segue sendo intenso na ilustración, a decoración e o cadro de cabalete, así como en actividades xornalísticas e de investigación histórica e plástica. A súa paixón pola paisaxe lévao a fundar a Sociedade de Amigos de Paisaxe Galega, en 1927, con sede na súa parroquia de residencia.
Fundou no Seixo a asociación Amigos del Paisaje Gallego, da que foi presidente.
A última etapa da súa vida é dura e difícil, agravada polo abuso do alcol, que o leva a crises neuróticas. A pesar de todo pinta constantemente, unha ampla serie de nocturnos, ata a súa morte, á idade de 66 anos.
O seu carácter reflíctese sempre na súa obra, ambiciosa, interesante ata na súa imperfección frecuente. Os seus retratos inquietan, as súas paisaxes son estilizacións moi idealizadas. Naturalmente, o impresionismo inflúeo, aínda que busque sempre certo testemuño documentalista, ou se evada cara a modos fantasiosos.
O resultado é desigual, pero nunca anódino. Porque ata o simplemente decorativo ten valor como investigación ou recreación, achegando elementos que van desde o exercicio xeométrico ata a multiplicación dunha mesma imaxe, coma se estivese vista ao través dun calidoscopio.
Illa Gough e Illa Inaccesible
As Illas Gough e Inaccesible son Patrimonio da Humanidade da UNESCO no arquipélago de Tristan da Cunha no Océano Atlántico Sur. Consiste na Illa Gough (-40.32°N, -9.94°W) e Illa Inaccesible. (-37.3°N, -12.68°W)
As illas están deshabitadas agás do persoal dunha estación meteorolóxica. Son áreas importantes para a conservación das aves e sitios da alianza para a extinción cero.
miniatura|upright=1.5|none|Arquipélago de Tristan da Cunha
Historia
A illa Gough foi inscrita como Patrimonio da Humanidade en 1995. En 2004 ampliouse o sitio. A zona mariña da illa Gough estendeuse de 3 a 12 millas e incluíuse a Illa Inaccesible coa zona mariña circundante estendéndose a 12 millas. O sitio pasou a chamarse Illas Gough e Inaccesible.
Os criterios de selección para o sitio non inclúen o seu interese xeomórfico. Non obstante, houbo discusións sobre se debía incluirse as illas Gough e Inaccessible nun posible "nomeamento trans-límite" para a dorsal mesoatlántica, que incluiría outros sitios volcánicos no Atlántico.
Papamoscas negro
miniatura|Papamoscas negro, 2010 en Texel, Países Baixos
O papamoscas negro  (Ficedula hypoleuca) é unha pequena ave paseriforme da familia dos papamoscas do Vello Mundo (muscicápidos). É unha das catro especies de papamoscas de cor branca e negra do oeste do Paleártico, que se pode hibridar ata certo punto con Ficedula albicollis. A especie reprodúcese na maior parte de Europa (incluída Galicia) e oeste de Asia. É migratoria, e pasa o inverno principalmente na África tropical. Xeralmente constrúe os seus niños en buratos de carballos. Esta especie practica a polixinia, xeralmente é bígamo, e o macho viaxa grandes distancias para atopar unha segunda parella. O macho aparéase coa segunda femia e despois volve xunta a primeira para axudarlle a alimentar as crías.
O papamoscas negro come principalmente insectos, aínda que a súa dieta tamén inclúe outros artrópodos. É común que coma arañas, formigas, abellas e outras presas similares.
Ten unha ampla área de distribución e gran tamaño de poboación, polo que ten un status "pouco preocupante" para a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN).
Taxonomía
O papamoscas negro é un muscicápido, que forma parte dunha familia de paxaros cantores insectívoros. A palabra latina ficedula que dá nome ao xénero significa 'pequena ave comedora de figos'. O termo específico hypoleuca procede de raíces gregas e significa 'parte inferior branca'.
A especie foi descrita por Carl Linnaeus no seu libro Fauna Svecica (1746), unha obra que non utilizaba nomenclatura binomial e que, por tanto, non é válida na nomenclatura moderna. Posteriormente, na décima edición do seu Systema Naturae e na décima edición de Fauna Svecica (1761), Linnaeus confundiu este papamoscas coa papuxa das amoras (Sylvia atricapilla) e co chasco rabipinto (Saxicola rubetra). Por tanto, o papamoscas negro carecía inicialmente dun nome binomial válido. A especie foi finalmente denominada Motacilla hypoleuca polo naturalista alemán Peter Simon Pallas en 1764. Porén, Pallas describiu a especie de maneira anónima no apéndce dun catálogo de vendas dunha colección de Adriaan Vroeg, popularmente coñecido entre os ornitólogos como “Adumbratiunculae”. A autoría da Adumbratiunculae puido despois ser atribuída a Pallas. Dada o carácter anónimo inicial da publicación e que a autoría real foi inferida por probas externas, o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica propuxo que o nome de Pallas debería aparecer entre corchetes no nome da especie. Así, a forma correcta do nome cinetífico completo desta ave é Ficedula hypoleuca ([Pallas], 1764).
Ficedula hypoleuca ten actualmente catro subespecies recoñecidas: a nominal F. h. hypoleuca ([Pallas], 1764), F. h. speculigera (Bonaparte, 1850), F. h. iberiae (Witherby, 1928) e F. h. tomensis (Johansen, 1916). A subespecie F. h. muscipeta (Bechstein, 1792) considérase hoxe en día sinónimo de F. h. hypoleuca, pero podería representar outra verdadeira subespecie. O nome F. h. atricapilla (Linnaeus, 1766) é un sinónimo júnior subxectivo de F. h. hypoleuca; e o nome F. h. sibirica Khakhlov, 1915 non é válido, pois a forma correcta é F. h. tomensis (Johansen, 1916).
Descrición
Mide de 12 a 13,5 cm de longo. O macho reprodutor é principalmente negro pola parte superior e branco pola inferior, cunha gran mancha branca nas ás, laterais da cola brancos e unha pequena mancha na fronte. A subespecie da península Ibérica, iberiae, ten unha mancha na fronte maior e unha mitra clara, cola completamente negra e unha mancha grande branca nas primarias da á. Os machos non reprodutores, as femias e os xuvenís dos papamoscas negros substitúen a cor negra pola marrón clara e nese estado pode ser moi difícil distinguilos doutros papamoscas Ficedula, especialmente do Ficedula albicollis, especie coa cal ademais poden hibridar en certa medida.
O bico é negro ten a forma ancha pero bicuda típica dos insectívoros aéreos. Ademais de capturar insectos en voo, esta especie caza eirugas entre a follaxe dos carballos e insectos no chan. É un migrante de primavera mais temperán que o máis aéreo papamoscas cincento (Muscicapa striata), e a súa canción alta, rítmica e melodiosa é característica das carballeiras en primavera. miniatura|esquerda|Vocalización do papamoscas negro Son paxaros dos bosques caducos, parques e xardíns, con preferencia polos carballos. Constrúen un niño aberto nun burato dunha árbore e adáptanse rapidamente a unha caixa de nidación artificial con burato dianteiro. Poñen de 4 a 10 ovos.
Unha especie moi similar das montañas do Atlas Ficedula speculigera foi anteriormente clasificada como subespecie do papamoscas negro europeo.
Distribución e hábitat
O papamoscas negro ten unha ampla área de distribución e un gran tamaño de poboación, polo cal a IUCN considera que o seu estado é "pouco preocupante". Esrta especie ocupa áreas que abranguen moitos países de Europa e norte de África e está presente tamén na zona asiática rusa. Máis especificamente, a subespecie nominal, F. h. hypoleuca, habita no Reino Unido, Europa central e Escandinavia; F. h. speculigera habita en Marrocos, Alxeria e Tunisia; F. h. iberiae vive na península Ibérica, e F. h. tomensis no leste de Europa e Rusia. A especie é considerada errante nalgunhas zonas doutros países de África e sur de Asia, como Sudán e Afganistán. Pasa o inverno en África tropical.
É unha ave terrestre, que habita en bosques abertos e pechados e cidades. En 2005, a poboación europea considerábase que era de 3 a 7 millóns de parellas.
Sistemas de apareamento
O papamoscas negro practica predominantemente un sistema de apareamento mixto con monogamia e polixinia. O seu sistema de apareamento foi descrito tamén como polixinia sucesiva. Dentro deste último sistema, os machos abandonan o seu territorio unha vez que a parella primaria pon os primeiros ovos. Os machos despois crean un segundo territorio, presumiblemente para atraer unha femia secundaria coa que reproducirse. Incluso cando teñen éxito en adquirir unha segunda parella, os machos tipicamente tornan onda a primeir femia para proporcionarlle axuda eclusivamente a ela e as súas crías. Os machos ás veces coidan ambas as parellas se os niños das femias primaria e secndaria non están moi afastados. O macho pode tamén coidar ambas as parellas unha vez que as crías da femia primaria emplumaron. O macho xeralmente non ten máis de dúas parellas, practicando a bigamia. Observáronse só dous casos de trixinia.
Diferenzas de xénero no comportamento de apareamento
O comportamento de apareamento do macho ten dúas características clave: deserción da femia primaria e politerritorialidade. O macho viaxa grandes distancias, unha media de 200–3500 m, para encontrar a súa segunda parella. Despois de reproducirse coa femia secundaria, os machos tornan coa súa primeira parella. Os machos desta especie son politerritoriais; os machos fanse con múltiples sitios de atraer unha femia. Unha vez que se reproduce con esta primeira femia, o macho procura máis sitios de nidación, normalmente a algunha distancia deste sitio da femia primaria, para atraer unha segunda femia para aparearse. Os machos que teñen mellor éxito na polixinia son tipicamente de maior tamaño, máis vellos e máis experimentados para chegar antes aos sitios de emparellamento.
Outro comportamento que é relativamente frecuente é a práctica de copulación extra-parella. Así, o macho que practic isto terá un grupo de descendentes criados sucesivamente sen ningún investimento parental pola súa parte. A femia pode beneficiarse destas copulacións extra-parella se a segunda femia se considera que ten xenes superiores ao do macho orixinal. Outro beneficio deste tipo de copulacións é que hai un incremento na variabilidade xenética. Porén, as femias non están normalmente moi desexosas destas copulacións extra-parella. Unha femia que que é perseguida para realizar unha copulación extra-parella permitirá pasivamente que o macho copule con ela, ou se resistirá e arriscarase a un dano causado pola agresión do macho.
Dispersión reprodutora
Nun experimento realizado desde 1948 a 1964 no bosque de Dean en Gloucestershire, reexistráronse as localizacións de 250 caixas de nidación e despois analizados a súa ocupación. A dispersión reprodutora media (a distancia entre niños sucesivos) do papamoscas negro vai de 52 a 133 m, cunha distancia media entre sitios de nidificción é duns 45 m. Esta distancia depende tipicamente da densidade reprodutora de cada ano. O estudo encontrou poucas evidencias que indicasen unha diferenza en dispersión reprodutora entre distintos anos ou entre machos monógmos e políxinos. Como resultado, podían combinarse os datos para as categorías separadas. A dispersión reprodutora a distancias máis longas podería ter como resultado tanto unha fidelidade de parella coma un cambio de parella, e isto último ocorre ou cando a parella previa está aínda viva ou despois da morte da parella. Estudáronse as distancias da dispersión reprodutora de aves que sobreviven máis de tres estacións reprodutoras, e os resultados mostraron que a fidelidade do sitio incrementábase con máis intentos sucesivos de apareamento. O mesmo estudo a longo prazo tamén atopou que era máis probable que os papamoscas negros máis vellos, tanto machos coma femias, se movesen en distancias máis curtas entre estacións reprodutoras que as aves máis novas. Cando se observaba que os machos reestablecían os seus lazos de parella, tendían a ocupar dcertas áreas que estaban preto do sitio de nidación establecido na estación reprodutora previa. Ademais, era menos probable que as femias volvesen a un sitio reprodutor anterior despois da morte ou divorcio da súa anterior parella. Cando unha parella se divorcia, observouse que as femias se movían a unha maior distancia que os machos. Como resultado, as femias que manteñen as mesmas parellas de ano a ano acaban movéndose a distancis máis curtas en cada período de apreamento que os que se divorcian. O divorcio ten pouca influencia na probbilidade de que os machos se movían do seu sitio de nidificación orixinal. O estudo encontrou que os machos que mantiñan a mesma parella non se move a distancias significantivmente menores que os machos que se divorcian.
Evolución da polixinia
Como a maioría de especies de aves mostran comportamentos de apareamento monógamos, o comportamento polixinios dopapamoscas negro foi obxecto de moitas investigacións. Hai tres principais hipóteses que tratan de explicar por que as femias se establecen polixiniamente cando diminúe a súa fitness global e éxito reprodutor comparado cunha relación monógama.
Hipótese do "fillo sexy"
miniatura|Macho adulto en Finlandia miniatura|Femia adulta en Finlandia
A primeira hipótese é a do "fillo sexy", que afirma que aínda que as femias experimenten unha perda reprodutiva inicial coa súa primeira xeración, o éxito reprodutor da segunda xeración compensa a perda inicial. A segunda xeración dos machos crese que é privilexiada porque herda o incremento da capacidade de apareamento, ou atractivo, dos seus pais e así terá un elevado éxito en procurarse parellas cando madure. Como estes "fillos sexys" están deseñados para ter un éxito reprodutor acrecentado, á súa vez o éxito reprodutor da femia secundaria mellora. Porén, algúns investigadores refutaron esta teoría, afirmando que os descendentes nacidos das femias secundarias tiñan unha mala nutrición, que facía que tivesen uns tarsos máis curtos e pesos menores que a proxenie de femias primarias e monógamas. Estes trazos fenotípicos contribúen a un menor éxito na adquisición de parella, rexeitndo a hipótese do “fillo sexy”.
Hipótese do engano
A segunda hipótese afirma que o engano producido polo macho do papamoscas explica a elección da femia de emparellarse cun macho xa emparellado, malia a diminución relativa en éxito reprodutor. O engano prodúcese pola politerritorialidade dos machos, o que significa que os machos poden enganar as femias ao usaren territorios separados. Esta hipótese intenta describir por que os machos desenvolveron o comportamento de politerritorialidade. As longas distancias que normalmente hai entre os sitios dos niños suxiren que os machos adquiren múltiples sitios para a nidación para facilitar o engano da femia secundaria. Un estudo mostrou que as femias abandonan os machos despois de descubrir que el xa estaba emparellado, con tal que ela descubra isto antes da estación de posta. Porén, outro experimento co papamoscas negro europeo feito en Noruega obtivo resultados que refutan a hipótese do engano. A femia secundaria neste estudo criaba niñadas maiores que as femias primarias. O estudo tamén mostrou que o engano non é unha estratexia estable evolutivamente para os machos, porque as femias secundarias decataríanse das frecuentes visitas ás femias primarias e despois escollerían outra parella. Segundo indica a hipótese do engano, os machos xa emparellados mostran un comportamento politerritorial que incrementa as súas posibilidades de conseguir outra parella. Os machos non emparellados mostran un comportamento de emparellamento, consistente principalmente en cantar no seu sitio de nidación. Por outra parte, os machos xa emparellados necesitarían interromper o sen canto nos seus territorios secundarios para regresar ao seu niño primario. Isto pode ocorrer tanto antes coma despois do momento do seu segundo emparellamento. Como resultado, diminúe a probabilidade de que a femia sexa enganada, o que leva a unha estratexia evolutiva inestable.
Hipótese da agesión da femia
miniatura|esquerda|Femia adulta en [[Kochelsee, Schlehdorf, Alemaña]]
A terceira hipótese afirma que as femias establecen unha relación políxina porque é difícil encontrar machos non emparellados. Esta teoría asume que existe agresión entre as femias para conseguir machos e afirma que a politerritorialidade axuda en realidade a diminuír esta agresión, o que permite que a segunda femia teña un sitio onde establecerse e criar en paz. Aínda que a hipótese do engano suxire que os machos teñen máis éxito en territorios secundarios máis afastados porque poden ocultar o seu estado marital, a agresión de femia a femia suxire que os machos ocupan territorios secundarios distantes para reducir a agresión entre as femias primarias e secundarias. As femias primarias mostran agresión e impiden que outras femias se establezan preto do niño inicial para asegurarse que conseguirán os coidados parentais do macho. Nos experimentos viuse que as femias primarias visitan o territorio secundario e compórtanse agresivamente cara á femia secundaria. O número de visitas diminúe conforme se incrementa a distancia entre os niños. É tamén importante para a femia primaria poder detectar unha femia intrusa axiña que sexa posible, porque canto máis tempo estea presente a intrusa no territorio, máis difícil será desaloxar a femia. As femias de papamoscas negro teñen a capacidade de identificar a canción da súa propia parella e comprobar se estableceron un territorio secundario. O macho primario pasa menos tempo nos territorios secundarios durante os períodos de incubación que antes de conseguir unha segunda parella, especialmente se hai grandes distancias entre os dous territorios.
Coidados parentais
miniatura|esquerda|Macho de papamoscas negro volvendo ao seu niño Fixéronse estudos que examinaron a contribución do macho nos coidados parentais e sobre por que algunhas femias elixen emparellarse con machos xa emparellados. Cando se comparaban os machos monógamos vellos e xoves, non había diferenza na taxa de alimentación en cada niño. Cando se estudaron as femias, atopouse que as femias monógamas e as primarias beneficiánbanse significativamente máis do macho en canto aos coidados parentais que as femias políxinas. Estas últimas só podían compensar parcialmente da ausencia do macho, o que facía que as femias secundarias e viúvas criasen menos descendencia que as monógamas. No estudo, as diferenzas nas parellas e na calidade do territorio eran pequenas e, por tanto, non foron consideradas, xa que non lle daba vantaxe ás femias elixir entre territorios que pertencían a machos monógamos ou xa emparellados. Os resultados do estudo suxiren que os machos poden controlar múltiples territorios e poden así enganar as femias para que acepten a polixinia, mentres que as femias non teñen tempo dabondo para descubrir o estado marital dos machos.
En canto ao coidado parental que presta o macho ás crías, a taxa de alimentación durante a incubación dos machos estaba directamente relacionada coa condición física dos machos e negativamente correlacionada coa temperatura ambiental. As femias emparelladas polixinamente tamén recibían moita menos alimentación que as emparelladas monogamente, malia non haber diferenza nas taxas de entrega de alimento polo macho. A redución na taxa de entrega ás femias con relación políxina producía un efecto negativo na súa eficiencia de incubación, porque as femias necesitaban pasar máis tempo lonxe do niño buscando comida. Isto tamén prolongaba o período de incubación cando se comparaba co das femias monógamas. O comportamento de alimentación do macho está relacionado co valor reprodutor representado polos niños e tamén cos custos e beneficios da alimentación de incubación.
Alimentación
O principal alimento do papamoscas negro son os insectos. Cazan insectos ao voo, pero tamén os cazan sobre troncos e pólas de árbores ou no chan. Fixéronse estudos que indicaron que a maioría das capturas de alimento fanas no chan. As presas que van voando son capturadas máis durante a parte inicial da estación (de maio a xuño) que na parte final (agosto a setembro); a tendencia inversa dáse para as presas capturads nas árbores. Hai tamén moito solapamento nas técnicas de caza coas do Ficedula albicollis, o Muscicapa striata e o Phoenicurus.
A alimentación de cortexo ou a alimentación durante a incubación ocorre cando o macho alimenta a femia durante as etapas de apareamento, posta de ovos e incubación. Unha interpretación deste comportamento é que isto reforza os lazos entre a parella.
Dieta
miniatura|Ovos de Ficedula speculigera [[MHNT]] miniatura|Polos de papamoscas negro A dieta do papamoscas negro está composta case exclusivamente de insectos. Un estudo analizou o contido do estómago destas aves durante a estación reprodutora e atopou que constaba de formigas, abellas, avespas e escaravellos, principalmente. As formigas constitúen aproximadmente o 25% da súa dieta. O alimento que reciben os poliños inclúe arañas, bolboretas, avelaíñas, moscas, mosquitos, formigas, abellas, avespas e escaravellos. En canto a lepidópteros e himenópteros, parece que consomen máis as larvas que os adultos; ocorre o contrario con outros grupos de insectos. Hai tamén variacións entre as proporcións de larvas e de insectos adultos consumidos entre diferentes hábitats. Os poliños consomen máis arañas, bolboretas e larvas de avelaíñas, mentres que os adultos consomen máis formigas.
Ciclo de vida
miniatura|Femia nunha caixa de nidación en Finlandia
Juan Antonio San Epifanio
Juan Antonio San Epifanio Ruiz, nado o 12 de xuño de 1959 en Zaragoza, é un ex xogador profesional de baloncesto español, popularmente coñecido como Epi. Formado na canteira do Helios de Zaragoza desenvolveu toda a súa carreira deportiva profesional no FC Barcelona, onde xogou durante dezanove anos. Cunha altura de 1'98 metros de altura, actuaba na posición de ala, destacando polo seu tiro exterior. Durante toda a súa carreira xogou co número 15 na camiseta.
Os seus inicios
Iniciou a súa relación co baloncesto na súa cidade natal, Zaragoza. Estivo a piques de abandonar a práctica do baloncesto en idade xuvenil, cando, militando nas filas dos equipos inferiores do Helios, o seu adestrador deixoulle fóra do equipo porque non viu nel calidades para chegar a ser un bo xogador. Esta circunstancia, lonxe de acabar coa súa ilusión, multiplicouna.
En 1974 produciuse un feito que marcaría a súa vida: o FC Barcelona contratou, procedente do Kas, ao seu irmán máis vello Herminio San Epifanio, coñecido como Epi I. Antes de aceptar a oferta do club catalán, Herminio puxo como condición que o Barcelona tamén fichase ao seu irmán máis novo Juan Antonio, que entón tiña 15 anos.
O Barcelona fichou aos dous e, mentres o maior xogaba no primeiro equipo, o menor foi inicialmente destinado ás filas do Alpe de Barcelona. Nese equipo empezou a progresar técnica e fisicamente, e en idade xuvenil, conquistou o seu primeiro gran título, o de campión do mundo escolar. Rapidamente empezou a destacar e foi convocado pola Selección Española xuvenil, coa que que conquistou a medalla de bronce no Eurobasket Xuvenil de Galicia 1976. Como júnior colgouse a medalla de prata no Eurobasket de 1978. Antes de converterse en profesional foi internacional xuvenil (8 partidos), júnior (26), e sub-22 (13).
O FC Barcelona
Cinco anos despois da súa chegada ao "Barça", en 1979, Epi deu o salto ao primeiro equipo. Foi o técnico iugoslavo Ranko Zeravica quen confiou nas súas calidades. No FC Barcelona coincidiu cunha gran xeración de xogadores como Nacho Solozabal, Sibilio, De la Cruz ou Audie Norris. Co Barcelona chegou a conseguir, tras 19 anos de profesional, un impresionante palmarés con 21 títulos de primeiro nivel:
Só lle faltou por conseguir o título de campión da Copa de Europa de Baloncesto, a pesar de que disputou diversas Final Four, e en tres ocasiones a final. Tralo éxito olímpico nos Os Ánxeles 1984 asinou co FC Barcelona un contrato que naquela época causou impacto: 100 millóns de pesetas por sete tempadas. En 1990 asinou a renovación do seu contrato co FC Barcelona até a tempada 1992-93.
A Selección Española
En 1978, o mesmo ano que subiu ao primeiro equipo do FC Barcelona, tamén debutou coa selección española absoluta, no torneo clasificatorio para o Eurobasket disputado en Turín. Formou parte da selección española absoluta en 239 ocasións, converténdose no xogador de baloncesto que máis veces vestiu a camiseta da selección. É, entre outras cousas, o máximo anotador da historia da selección e o que durante máis tempo foi internacional: 15 anos, tres meses e 19 días. No seu historial internacional cabe engadir tamén que é o único xogador que coa selección española participou en catro edicións dos Xogos Olímpicos, Moscova 1980, Os Ánxeles 1984, Seúl 1988 e Barcelona 1992, nos que é ademais o xogador español que máis partidos disputou (30).
Coa selección tamén cultivou éxitos colectivos, empezando pola medalla de prata conseguida no Eurobasket de Nantes 1983 grazas á vitoria da selección española sobre a URSS, en semifinais, cunha canastra súa nos últimos segundos. En 1984 foi titular da selección española que conquistou a histórica medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1984. En 1991 formou parte da selección que conseguiu a medalla de bronce no Eurobasket de Roma.
Aínda que, en principio, despediuse da selección española nos Xogos Olímpicos de 1992, un ano despois volveu ser convocado polo novo seleccionador, Lolo Sainz, sendo o capitán do equipo español no Eurobasket'93. A súa convocatoria foi tan inesperada que o propio xogador mostrouse sorprendido pero días despois asegurou estar dispoñible sempre que se requirisen os seus servizos. No Eurobasket'93 adaptouse á perfección ao papel de sexto home do equipo.
Trala disputa dese campionato, no que a selección española finalizou en quinta posición, contabilizou un total de 221 partidos internacionais disputados, quedándose a só un da marca que ostentaba o histórico Buscató, que igualou e bateu meses despois, convocado de novo por Sainz para o tres primeiros partidos do torneo de clasificación para o Eurobasket de 1995. O seu partido número 222 xogouno o 10 de outubro en Málaga ante a República Checa. Un ano máis tarde, Epi volveu ser incluído na selección que acudiu ao Mundobasket de Toronto'94, co que aumentou a súa cifra marca até alcanzar os 239 partidos internacionais. Como xogador internacional foi ademais convocado en varias ocasións para formar parte da Selección Europea.
A súa retirada
Retirouse definitivamente ao final da tempada 1994-95. O seu último partido oficial foi o quinto enfrontamento entre FC Barcelona e Unicaja na serie final dos playoff ao título da liga ACB, disputado o 25 de maio de 1995: gañou o Barça (73-64), co que se adxudicou o título de campión. Epi xogou só os últimos 26 segundos, pero foron suficientes para anotar os dous últimos puntos do partido: dous tiros libres co público do Palau Blaugrana posto en pé. Ao finalizar o partido, Epi foi paseado aos ombreiros polos seus compañeiros e dende o centro da pista confirmou, micrófono en man, que aquel fora o seu último partido como xogador profesional.
Unha vez confirmada a súa retirada como xogador, o FC Barcelona ofreceulle un cargo na organigrama da sección de basket, pero rexeitouno "porque non era un cargo de máxima responsabilidade". O 26 de decembro de 1995 recibiu unha multitudinaria homenaxe no Palau Blaugrana. O Barça enfrontouse á Selección Europea de baloncesto e entre os diversos actos levados a cabo nos prolegómenos do partido, o club azulgrana procedeu á retirada oficial da súa camiseta co dorsal número 15. Así mesmo, o presidente do COI, Juan Antonio Samaranch, impúxolle a Orde do Mérito Olímpico. Epi xogou o primeiros cinco minutos e fallou os dous únicos tiros que tentou. Antes de facelo, ao dirixirse por megafonía aos afeccionados que acudiran ao encontro, dixo: "Levo sete meses sen xogar, perdoádeme se fago o ridículo". Unha vez retirado da práctica deportiva, seguiu ligado ao baloncesto como comentarista televisivo.
Padre Fontes
O Padre Fontes é o principal impulsor do Congreso de Medicina Popular, en Vilar de Perdizes, e dos "Venres 13", data na que se celebran os congresos, en Montalegre.
Traxectoria
António Lourenço Fontes naceu en Cambeses do Rio, unha aldea do Barroso, no municipio de Montalegre próximo o Río Cávado, o 22 de febreiro de 1940. Ingresou no seminario en Vila Real, en 1950, rematou en 1962, e dese tempo di:
Licenciouse en Historia na Facultade de Letras da Universidade do Porto en 1980.
Fundou e dirixiu o mensual Notícias de Barroso de 1971 a 2006. Exerceu as funcións de empregado, xefe de persoal nos Servizos Médicos Sociais de Vila Real (Montalegre), de 1973 ata 1990. Exerceu as funcións de Secretario do despacho da Presidencia na Câmara municipal de Montalegre desde 1990 a 2000, data na que se xubilou.
Foi párroco de Tourém, Pitões das Júnias e Covelães (1963-71). É párroco en Vilar de Perdizes, Meixide e Soutelinho da Raia desde 1971, e Mourilhe (2002-2005)
Dirixe no Centro Social Parroquial de Vilar de Perdizes, de que é fundador e presidente, o Xardín de Infância, agora centro de día, imparte cursos de formación en artesanía con la e con liño; tamén de plantas aromáticas, cursos de apicultura, de serigrafía e de artes decorativas. Deu centenares de conferencias por todo o país e no estranxeiro, en universidades, grupos culturais, escolas, goberno autónomo etc.
Colaborador da Radio Televisión Portuguesa (RTP), da Televisión Española (TVE) e da Televisión de Galicia (TVG). Participou en filmes como: Terra de Abril, Terra Fria, 5 dias e 5 noites, não cortes o cabelo que meu pai me penteou, Os demónios, documentários para a BBC, TV da Holanda e França, UNESCO, Odisseia...
Organizou varios congresos internacionais: Milenário de San Rosendo, Centenário de S. Bento; Camiño de Santiago; 19 de Medicina Popular, (desde o 83), 2 de relixiosidade popular (84-85) un de arquitectura popular (84). 17 encontros de cantores ao desafío e concertinas, polo Natal.
No ano 2000-2001 reconstruíu en Mourilhe unha casa do século XVIII, para transformala en hotel rural Señora dos Remedios e centro cultural de promoción e divulgación das terras e cultura Barrosã, onde acolle turistas, visitantes, doentes, estudantes e artistas.
No 2012, por iniciativa dos deputados electos polo distrito de Vila Real solicitóuselle ao Presidente da República Portuguesa que o Padre Fontes fose distinguido coa Orde do Mérito.
Congreso de Medicina Popular
O Congreso de Medicina Popular de Vilar de Perdizes, no concello de Montalegre, celébrase desde 1983 e atrae a curandeiros, bruxos, videntes e botadores de cartas.
Venres 13
Desde 2002 a Câmara de Montalegre organiza a "Noites das Bruxas", que decorren en todos os "Venres 13", e forman parte integrante do calendario cultural da rexión.
Ecomuseo de Barroso - Espazo Padre Fontes
O Ecomuseo de Barroso é un espazo de memoria con visión para o desenvolvemento. A idea dun Ecomuseo para a rexión de Barroso resulta da conciencia, mais tamén da preocupación de salvagardar un patrimonio, nas súas múltiples compoñentes: naturais, culturais e socioeconómicas. Coa finalidade de contribuír para o desenvolvemento das poboación, e abrazar o concepto de Museo do Territorio, no cal repousa a valorización do recurso como chave: poboación e patrimonio.
O Núcleo sede do Ecomuseo do Barroso está instalado no Castelo de Montalegre.
Lourido, Castrelo, Cambados
Lourido  é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 100 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 46 eran mulleres e 54 homes, o que representa manter practicamente a poboación que tiña en 2010, cando eran 103 veciños, e en 2005, cando eran 99.
25 de maio
O 25 de maio é o 145º día do ano do calendario gregoriano e o 146º nos anos bisestos. Quedan (220) días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Ralph Waldo Emerson.
Mortes
miniatura|100px|Gustav Holst.
Notas
Os 366 días do ano
Illa San Benedicto
San Benedicto, anteriormente chamada Santo Tomás, é a terceira illa máis grande da Illas Revillagigedo, en México. O seu tamaño é de 4,8 km por 2,4 km, cun area de 10 km².
É de orixe volcánica. Ten dous picos prominentes: o máis alto, Bárcena, elévase a unha altura 310 m preto da parte sur da illa. Ten a forma típica dun cráter volcánico. O Bárcena só ten rexistrada unha erupción histórica, empezou o 1 de agosto de 1952 e continuou ata o 24 de febreiro de 1953. A erupción destruíu a maior parte da flora e fauna terrestre.
Desaparecido
Desaparecido ou Desaparecidos pode facer referencia a:
Ofrenda votiva
Ofrendas en Europa
As ofrendas máis antigas datan do neolítico, con tesouros de machados puídos, e acadaron o seu apoxeo a finais da Idade de Bronce. Artefactos valiosos como espadas e puntas de lanza eran soterrados ou guindados en masas de auga, de xeito que non puidesen ser recuperados.
Antonio Rodríguez Zapata
Antonio Rodríguez Zapata, nado en Huesca a finais da primeira década do século XX, foi un avogado e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Eumenio Rodríguez Rodríguez, que era catedrático de lingua francesa no Instituto de Huesca. Instalouse na Coruña coa familia en 1913. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e obtivo a licenciatura en 1932. Colaborou en La Voz de Galicia, publicou a novela curta Un drama en la ciudad sonrisa, dedicada a Plácido Peña Novo, e foi director literario da revista Alma co pseudónimo Antonio Derody. Na República exerceu como avogado na Coruña e impartiu conferencias no Casino Republicano da cidade. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado na Coruña por rebelión e o seu caso foi sobresido. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. En setembro de 1939 obtiveron el e a súa muller en Barcelona sendos salvocondutos para viaxar ao estranxeiro. Emigrou a Uruguai nos anos corenta. Nos anos cincuenta publicou en España novelas e teatro co pseudónimo Antonio de Huesca.
Vida persoal
Casou na Coruña con Asunción Pérez-Cabello García o 29 de xuño de 1935, e foi pai do maxistrado Jorge Rodríguez-Zapata Pérez.
Estación central de Zürich
A estación central de Zürich (en alemán Zürich Hauptbahnhof, abreviada frecuentemente como Zürich HB, e ata 1893 Bahnhof Zürich) é a principal estación de tren de Zürich e de Suíza. É un nó ferroviario para o tránsito dentro do país e con Alemaña, Italia, Austria e Francia polo que pasan 2915 trens e 437.000 pasaxeiros ao día, o que a converte nunha das principais de Europa. É tamén unha das estacións máis antigas de Suíza, o antigo remate da primeira liña suíza, a denominada Spanisch-Brötli-Bahn.
As Marcas
dereita|miniatura|250px|Ascoli Piceno (Marcas)
As Marcas (en Marche) é unha rexión da Italia central de 1 536 098 habitantes, con capital en Ancona. Limita coa Emilia-Romaña, a República de San Marino, a Toscana, a Umbría, os Abruzos, o Lacio e o mar Adriático.
Estación central de Zürich
Historia
miniatura|Vista aérea da estación de Zürich e a súa contorna en 1907 Gustav Albert Wegmann edificou a estación na daquela zona noroeste da cidade, era a estación final da primeira liña ferroviaria, Spanisch-Brötli-Bahn, que conectaba as cidades de Zürich e Baden e que se inaugurou o 9 de agosto de 1847. En 1871 o edificio substituíuse por unha nova construción, obra de Jakob Friedrich Wanner, a súa entrada principal era un arco de triunfo e o estilo era neorrenacentista de arenita, con pasos para peóns e cunha abondosa decoración e fachinelos, restaurantes e salóns. Os corredores de pedra con arcos e fiestras dan unha impresión sinxela e monumental do interior da estación.
As Marcas
Economía
A economía marquesana está constituída maiormente por unha florecente pequena e media industria altamente especializada e distribuída de xeito regulas por todo o seu territorio, aínda que concentrada sobre todo no litoral e nos vales. Entre os sectores máis relevante, cabe destacar a industria do calzado, en numerosos centros das provincias de Macerata, Fermo e Ascoli Piceno, a industria mobiliaria e mecánica en Pesaro, a mecánica e vitivinícola de Castelli di Jesi, patria do viño Verdicchio, a grande industria naval de Fano e Ancona, electrodomésticos en Fabriano e a turística, cada vez máis importante debido á proliferación de centros balnearios e artísticos por toda a rexión, que atraen visitantes de toda Italia e Europa.
Subdivisión administrativa
dereita|miniatura|250px|As provincias das Marcas
As Marcas están divididan en cinco provincias:
Río Apaporis
O río Apaporis é un río de Colombia, dos departamentos de Guaviare, Caquetá, Vaupés e Amazonas.
Telnet
TELNET (Telecommunication Network) é un protocolo de rede usado en Internet ou en conexións de redes de área local LAN. O documento STD 8 do IETF (vexa RFC 854 e RFC 855) establece: "o propósito do protocolo TELNET é prover dunha comunicación binaria de propósito xeral, bidireccional, de 8 bits".
Telnet é tamén o nome do programa informático que utiliza o usuario do protocolo de rede Telnet.
Telnet serve para acceder mediante unha rede a outra máquina, para manexala como se estivésemos sentados diante dela. Para que a conexión funcione, como en todos os servizos de internet, a máquina á que se accede debe ter un programa especial que reciba e xestione as conexións. O porto que se utiliza xeralmente é o 23.
Só serve para acceder en modo terminal, é dicir, sen gráficos, mais foi unha ferramenta moi útil para depurar e arranxar erros a distancia, sen necesidade de estar fisicamente no mesmo sitio que a máquina que os tiña. Tamén se usaba para consultar datos a distancia, como datos persoais en máquinas accesíbeis por rede, información bibliográfica etc.
O seu maior problema é de seguridade, xa que todos os nomes de usuario e contrasinais necesarios para entrar nas máquinas viaxan pola rede como texto plano (cadeas de texto sen cifrar). Isto facilita que calquera que espíe o tráfico da rede poida obter os nomes de usuario e contrasinais, e así acceder el tamén a todas esas máquinas. Por esta razón deixou de usarse, case totalmente, hai uns anos, cando apareceu e se popularizou o SSH, que se pode describir como unha versión cifrada de telnet.
Hoxe en día este protocolo tamén se usa para acceder aos BBS, que inicialmente eran accesíbeis unicamente cun módem a través da liña telefónica. Para acceder a un BBS mediante telnet é necesario un cliente de que soporte gráficos ANSI e protocolos de transferencia de ficheiros. Os gráficos ANSI son moi usados entre os BBS. Cos protocolos de transferencia de ficheiros (o máis común e o que mellor funciona é o ZModem) poderás enviar e recibir ficheiros do BBS, xa sexan programas ou xogos ou xa sexa o correo do BBS (correo local, de FidoNet ou outras redes).
Algúns clientes de telnet (que soportan gráficos ANSI e protocolos de transferencias de ficheiros como Zmodem e outros) son mTelnet!, NetRunner, Putty, Zoc, ...
Manexo básico de telnet
Para iniciar unha sesión cun intérprete de comandos doutro computador, pode empregar o comando telnet seguido do nome da máquina na que desexa traballar, por exemplo se desexa conectarse á máquina purpura.micolegio.edu.co:
Se só pos iso, conectarase polo porto predeterminado do programa, que é 23. Se queres que se conecte por outro porto debes poñer:
telnet purpura.micolegio.edu.co 77
E logo conectarte poñendo: o purpura.micolegio.edu.co
Unha vez conectado poderá ingresar o nome de usuario e contrasinal remoto para iniciar unha sesión en xeito texto a xeito de consola virtual (ver Lectura Sistema de usuarios e manexo de clave). A información que transmita (incluíndo o seu clave) non será protexida ou encriptada e podería ser vista noutros computadores polos que se transite a información (a captura destes datos realízase con sniffers).
Unha alternativa máis segura para telnet, mais que require máis recursos do computador é ssh que encripta a información antes de transmitila, que autentica a máquina á cal conectase e que pode empregar mecanismos de autenticación de usuarios máis seguros.
Condado de Ludzas
O condado de Ludzas é un dos condados nos que se atopa dividida Letonia.
A Verruga, San Xiao de Narón, Narón
A Verruga é un lugar da parroquia de San Xiao de Narón no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 58 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 26 homes e 32 mulleres.
Lingua náhuatl clásica
O náhuatl clásico (tamén coñecido sinxelamente como azteca ou náhuatl) é unha das variedades do náhuatl, falada no val de México e no México central como lingua franca no tempo da conquista do Imperio Azteca no século XVI. Durante os século seguintes, foi amplamente substituído polo castelán e evolucionou nas linguas nahuas modernas. Malia que está clasificada como unha lingua morta, o náhuatl clásico sobreviviu a través de multitude de fontes escritas transcritas polos pobos nahuas e os españois en alfabeto latino.
Sartaxes, Castrelo, Cambados
Sartaxes é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 32 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 16 eran mulleres e 16 homes, o que representa un descenso continuado respecto ó ano 2010, cando eran 38 veciños, e en 2005, cando eran 44.
Emilia-Romaña
Emilia-Romaña ou Emilia-Romana (en italiano: Emilia-Romagna, en emiliano-romañolo: Emégglia-Rumâgna) é unha rexión da Italia setentrional de 4,2 millóns de habitantes, con capital en Boloña. Limita ao leste co mar Adriático, ao norte co Véneto e a Lombardía, ao oeste co Piemonte e a Liguria, ao sur coa Toscana, As Marcas e a República de San Marino.
A rexión está composta por dúas rexións históricas: a Emilia, que comprende as provincias de Piacenza, Parma, Reggio, Módena, Ferrara e boa parte da provincia de Bologna, coa súa capital, e a Romaña (Romagna), coas provincias de Rávena, Rimini e Forlì, así como Cesena e a parte oriental da provincia de Bologna (Imola e zonas limítrofes). A Romaña histórica comprende pequenos territorios nas Marcas e na Toscana.
As áreas que constitúen a rexión actual están poboadas dende tempos remotos, como así o indican varios achados: o caso máis famoso é o sito en Monte Poggiolo, onde foron encontrados importantes restos arqueolóxicos, cunha antigüidade estimada de 800.000 anos, demostra que a zona xa estaba habitada no paleolítico.
Alfredo Brañas
Alfredo José Francisco Higinio Brañas Menéndez, nado en Carballo o 11 de xaneiro de 1859 e finado en Santiago de Compostela o 21 de febreiro de 1900, foi un escritor e ideólogo do rexionalismo galego do século XIX.
Emilia-Romaña
Historia
A identidade romaña sempre foi máis forte que a emilia. A partir do ano 568 (ano no que chegaron os longobardos á chaira padana) até 1869, o territorio da actual Emilia foi chamado Lombardía (ou Longobardía, en contraposición á Romania, a actual Romaña). Os seus habitantes eran definidos como lombardos. Esta definición foi imposta polos longobardos despois de invadir parte do territorio da rexión romana composta polas cidades de Forum Livii (Forlì), Forum Cornelii (Imola), Faventia (Faenza), Bononia (Bologna), Mutina (Módena) e Regium (Reggio Emilia).
No momento da invasión franco-piemontesa, para evitar a constitución dun bloque lombardo demasiado potente, a dinastía dos Savoia creou ex nihilo o concepto de "Emilia". Isto supuxo o cambio de moitos topónimos. Por exemplo, Reggio Emilia, antes da unidade de Italia, era chamada simplemente Reggio ou Reggio di Lombardía.
Alfredo Brañas
Traxectoria
Fillo dun rexistrador da propiedade, pasou a infancia en Cambados. Entre 1869 e 1873 estudou o bacharelato en Compostela, e posteriormente estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (USC). Trala morte do seu pai conseguiu rematar os seus estudos grazas á nai dun amigo que lle pagou a carreira, e xa mentres estudaba comezou a escribir na prensa, e o xornal compostelán El Porvenir, dirixido por Antonio Toledo Quintela, foi o primeiro no que colaborou.
Emilia-Romaña
Antigos Estados da rexión
As principais entidades estatais históricas que caracterizaron o territorio da rexión son o Ducado de Parma e Piacenza, o Ducado de Módena e Reggio e o Ducado de Ferrara. Romaña formou parte, durante doce séculos do Estado Pontificio, mentres Boloña foi durante algúns períodos cidade de fronteira entre Longobardía e Romanìa.
Alfredo Brañas
Traxectoria
En 1878, ao remate dos seus estudos, volveu a Cambados e traballou nunha notaría. En 1881 volveu a Santiago para colaborar no novo diario de Antonio Toledo Quintela, El Libredón, e comezou a exercer de avogado e a participar nos círculos católicos-tradicionalistas da cidade e a escribir poesía en castelán, e en menor medida en galego. Entre 1884 e 1885 foi secretario xeral da USC. En 1885 escribiu El Principio Fundamental del Derecho, no que recompilou e resumiu as leccións que dera ese ano para poder optar a unha praza de profesor auxiliar, que acabou conseguindo. Entre 1885 e 1887 foi o director de El Libredón, comezou colaborando co seu sucesor, El Pensamiento Galaico, pero acabou abandonándoo polo carlismo declarado do xornal.
Emilia-Romaña
Demografía
As principais cidades da rexión son:
Alfredo Brañas
Traxectoria
En 1887 obtivo por oposición a cátedra de Dereito Natural da Universidade de Oviedo; alí publicou Fundamentos del Derecho de propiedad e xa en 1888 marchou de novo a Santiago ao obter a cátedra de Economía Política desa universidade.
Emilia-Romaña
Universidades
Na rexión están presentes catro universidades, todas na Emilia: