cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Levanzo
Ademais, nas augas de Cala Minnola, no lado oriental da illa de Levanzo, atópase un dos sitios arqueolóxicos máis importantes de Sicilia baixo a auga na que un buque de carga romano, cargado de ánforas de viño, a uns 27 metros de profundidade.
Arturo Duperier
Traxectoria
Electo membro numerario da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais o 5 de febreiro de 1958, foi nomeado para a mesma cadeira que Miguel Catalán Sañudo pero, como el, faleceu sen tomar posesión.
Códice Calixtino (Luz Pozo Garza)
Liñas temáticas
6.- Outra liña presente é a reflexión sobre a propia poesía, que parte da identificación libro-vida (Aínda ausencia implacable escribía /nunha letra miúda a nosa historia / e pechamos nun códice as derradeiras páxinas / do amor. Opera omnia, Agora contemplamos a mar de Vigo). Hai referencias a "un alfabeto", "letras", "sílabas", "páxinas", etc. para representar a escrita como alegoría da propia existencia ou posibilidade de atopar o posíbel destino.
7.- O mar, con irisacións azuladas, é o símbolo da felicidade, tanto das lembranzas do paraíso perdido da infancia e adolescencia como do lugar onde se produce o encontro dos amantes. Excepcionalmente tamén se pode asociar coa negatividade.
Arturo Duperier
Traxectoria
En 1959 foille concedido, a título póstumo, o Premio de Ciencias Juan March.
José Luis Mira
Traxectoria
Foi coordinador de Formación Profesional e da Reforma de Ensinanzas Medias en Galicia (1985-1988). Pertence ao corpo de Inspectores de Educación.
Galaxy Evolution Explorer
Galaxy Evolution Explorer, máis coñecido polo seu acrónimo GALEX e tamén nomeado como Explorer 83, é un observatorio espacial da NASA pertencente ó programa Explorer lanzado o 28 de abril de 2003 desde Cabo Cañaveral mediante un foguete Pegasus XL.
José Luis Mira
Traxectoria
En xuño de 1996 foi nomeado director xeral de Ensinanzas Profesionais e Formación de Adultos da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galicia e, despois, director xeral de Ordenación Educativa e Formación Profesional na mesma consellería, até xuño de 2000, cando se incorporou ao Ministerio de Educación, Cultura e Deporte de España, como director xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, cargo que desempeñou até 2004.
Galaxy Evolution Explorer
Características
A misión de GALEX é observar o ceo na banda ultravioleta para estudar a orixe e evolución das galaxias e a orixe das estrelas e os elementos pesados no rango do corremento ao roxo (z) entre 0 e 2.
Rillieux-la-Pape
miniatura|esquerda|270px Rillieux-la-Pape é unha comuna no departamento do Ródano, na rexión francesa de Ródano-Alpes. É un suburbio da cidade de Lión, formando parte da Comunidade Urbana de Lión. A súa poboación é, segundo o censo de 1999, de 28.367 habitantes e a comuna ten 14.48 km². A comuna formouse en 1972 pola unión das comunas de Rillieux e Crépieux-la-Pape
Galaxy Evolution Explorer
Características
O satélite estabilízase nos tres eixos e a alimentación eléctrica é proporcionada por catro paneis solares fixos con células de arseniuro de galio. O bus está baseado no OrbView 4 da empresa Orbital Sciences.
José Luis Mira
Traxectoria
Participou activamente no proceso de Bruxas de mellora da transparencia e o recoñecemento das cualificacións a través dunha maior cooperación en materia de Formación Profesional, así como no proceso de Copenhague de reforzo da cooperación en materia de ensino e formación profesional en Europa; na elaboración do Programa de Traballo dos Futuros Obxectivos dos Sistemas Educativos Europeos, promovido pola Unión Europea.
Galaxy Evolution Explorer
Características
As comunicacións teñen lugar mediante un enlace en banda X cunha velocidade de descarga de ata 25 Mbps. Úsase a banda S para enviar comandos cara o satélite e para obter datos de mantemento, cunha velocidade de ata 2 Mbps.
José Luis Mira
Traxectoria
Coordinou en España os grupos de traballo creados para o desenvolvemento do Programa de Traballo dos Futuros Obxectivos dos Sistemas Educativos Europeos, e promoveu e coordinou a participación de España nos programas europeos Sócrates e Leonardo da Vinci. Tamén participou en accións de cooperación de España con varios países iberoamericanos en materia de alfabetización, educación especial e formación técnico-profesional. Coordinou o Informe da OCDE sobre a Educación de Adultos en España.
Galaxy Evolution Explorer
Características
miniatura|A [[galaxia de Andrómeda observada no ultravioleta por GALEX.]]
José Luis Mira
Traxectoria
Coa volta do Partido Popular de Galicia ao goberno da Xunta, o novo conselleiro de Educación Xesús Vázquez Abad propúxoo novamente como director xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, cargo do que tomou posesión o 26 de abril de 2009 e que desempeñou ata o 15 de xuño de 2012, cando foi substituído por Manuel Corredoira López. A partir desa data, e logo de retomar por un breve período o seu posto na Inspección Educativa na cidade da Coruña, pasou a exercer o cargo de Conselleiro de Educación e Ciencia na Embaixada de España en Bélxica, ata abril de 2017, cando foi nomeado Conselleiro de Emprego na Embaixada de España en Buenos Aires.
Códice Calixtino (Luz Pozo Garza)
Liñas temáticas
8.- Finalmente, o Ubi sunt?, a lembranza do pasado parece en Escuro designio, primeira memoria.
Galaxy Evolution Explorer
Instrumentos
GALEX usa un telescopio de 50 cm de apertura de tipo Ritchey-Chretien que encamiña a luz a un par de sensores capaces de observar no rango de lonxitudes de onda de 175 a 280 nanómetros e no rango de 135 a 174 nanómetros.
Códice Calixtino (Luz Pozo Garza)
Liñas temáticas
Helena González Fernández sinala: ''Mais a temática do libro vén pautada por unha concepción mística que se pode aplicar a calquera das interpretacións posibles do poemario. Por iso, baseándose neste binomio, superpóñense tres lecturas posibles: unha testemuñal, na que se reflexiona sobre o amor a mais a morto como realidade vivida, outra de carácter metaliterario (a reflexión sobre a cración poética) na que se profundiza no coñecemento, e a que xutifica o título e as continauas referencias ós libros e á escrita, e unha terceira, de temática espiritural e transcendente que se deduce das dúas lecturas anteriores, unha reflexión sobre a vida''.
Estilo
Son facilmente observables as metáforas, símiles, símbolos, paranomasias e anáforas. Ao servizo do seu mundo de sensacións xorden arreo imaxes de luz e de sombra, de calor ou de frío nunha variedade de cores na que o azul ou o lila-violeta teñen unha simboloxía que remiten á escrita feminina. Os sentidos reúnense en imaxes sinestésicas de grande poder evocador ("O ar semellaba unha camelia branca / que se tornaba en choiva en sombra en pura ausencia" Chovía en Compostela).
No plano do léxico destaca o abundante uso de termos do campo da música, pintura ou literatura. E hai múltiples referencias ao campo semántico da vista: luz, sombra, ollos, ver...
A métrica é irregular, hai versos longos de arte maior alternando con versos de arte menor. Non existe rima, o ritmo vén dado polo paralelismo, por "refráns" ao estilo medieval e sobre todo polas anáforas. En resumo, é unha versificación libre estrófica.
Carmen Panero conclúe: unha obra mestra na que gravitan en equilibrio, como a luz e a sombra, como a paixón e a nostalxia, como a viabilidade máis plena e a serena certeza da morte concebida en fusión harmónica coa natureza, a asunción das tradicións e o persoal simbolismo, as palabras tomadas das fontes e a audacia dunha nova expresión intertextual, o fonosimbolismo sensual e a expresión intimista... e ó mesmo tempo, a capacidade da abstracción e a contemplación intelectual e mística.
Gran Premio de Mónaco de 2013
O Gran Premio de Mónaco de 2013 (formalmente o Formula 1 Grand Prix de Monaco 2013) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrara o 26 de maio de 2013 no Circuíto de Mónaco, Monte Carlo, Principado de Mónaco. É a sexta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2013.
Informe
Entre as novidades introducidas nesta carreira o equipo Lotus probará novos aleróns e chan e algúns pilotos, como Kimi Räikkönen, Lewis Hamilton, Sebastian Vettel ou Fernando Alonso estrean deseño de casco con diferentes motivos.
Protesta contra Mercedes
Xusto antes da carreira, Red Bull e Ferrari presentaron unha protesta oficial contra Mercedes, logo de decatarse a noite anterior á carreira dun test de pneumáticos de tres días realizado por Pirelli no último Gran Premio con coches Mercedes pilotados por Hamilton e Rosberg. Alegaron que violaba a norma que prohibe as probas durante a tempada e deulle a Mercedes unha vantaxe competitiva tanto na carreira de Mónaco como na próxima carreira no Canadá, nas que se utilizarán os pneumáticos que se probaron (Pirelli foi criticada tras algúns fallos de pneumáticos a principios de tempada, as probas realizáronse cun deseño mellorado planeado para ser introducido dentro de dúas carreiras logo de Mónaco). Mercedes dixo que a FIA aprobara o exame. Pirelli citou o seu contrato coa FIA que permite probas limitadas, pero Red Bull e Ferrari argumentaron que isto só debe ser cun coche de polo menos dous anos. Foi a segunda proba realizada por Pirelli na tempada, a primeira foi entre a carreira 4ª e 5ª, pero usando un coche de Ferrari do 2011.
Q1
O Force India de Paul di Resta, o Caterham de Charles Pic, o Sauber de Esteban Gutiérrez, os Marrusia de Max Chilton e Jules Bianchi, e o Ferrari de Felipe Massa non pasaron da primeira sesión de cualificación. Bianchi detívose na pista cun problema no motor antes de facer unha volta cronometrada. Massa non realizou ningunha volta porque o seu coche aínda estaba sendo reparado logo dun accidente na sesión de práctica libre 3.
Q2
O Sauber de Nico Hulkenberg, o Touro Ross de Daniel Ricciardo, o Lotus de Romain Grosjean, o Williams de Valtteri Bottas, Giedo van der Garde de Caterham e o Williams de Pastor Maldonado non pasaron da segunda sesión de cualificación.
Q3
O Mercedes de Nico Rosberg logrou a pole position para o Gran Premio de Mónaco cun tempo de 1m13.876s. O Mercedes de Lewis Hamilton e o Red Bull de Sebastian Vettel fixeron os seguintes dous mellores tempos durante a última rolda de clasificación.
Carreira
O piloto de Ferrari Felipe Massa tivo un gran derrape entrando en Sante Devote moi similar ao seu accidente na sesión de práctica libre 3 do sábado, pero esta vez foi causado por un fallo técnico. Saíu o coche de seguridade e Rosberg mantivo o liderado logo dunha parada en boxes, e o Mercedes de Lewis Hamilton caeu ao cuarto lugar.
Na volta 45, Maldonado e Chilton tocáronse preto de Tabac enviando a Maldonado contra as barreiras. A carreira viu a bandeira vermella (parar) para reparar os danos ás barreiras e sacar o Williams sinistrado de Maldonado. A carreira renovouse tralo coche de seguridade con Rosberg líder Vettel, Webber e Hamilton.
O Lotus de Grosjean estrelouse contra a parte posterior do Touro Rosso de Ricciardo na sída do túnel e o coche de seguridade apareceu unha vez máis. Pérez tocou as barreiras preto da Nouvelle Chicane logo de tratar de superar a Raikkonen na volta 69. Raikkonen tivo que entrar en boxes para poñer pneumáticos novos logo dunha picada. Pérez retirouse máis tarde como resulta dos danos no aleron na escapatoria de Rascasse.
O Mercedes de Nico Rosberg gañou a carreira por diante de Vettel e Webber. Raikkonen adiantou a varios coches nas dúas últimas voltas para rematar décimo na posición dos puntos.
Episkopi Cantonment
Episkopí é a capital de Akrotiri e Dhekelia, un Territorio Británico de Ultramar na illa de Chipre, administrado como unha zona de soberanía. Atópase no centro da zona de soberanía oeste, unha das dúas áreas que comprenden o territorio. Atópase en 34.66667°N, 32.85°W. Aínda que non é a máis grande das bases militares do británicas na illa, é a base da sede da administración civil e militar das zonas de soberanía.
Comando
O actual CBF é o Maior Xeral Richard Cripwell e o DCBF é Comodoro do Aire Andrew Huggett.
Episkopí é a se da Administración das zonas de soberanía, a autoridade civil no territorio.
2018 VG18
miniatura|240px|Órbita de 2018 VG18 no [[Sistema Solar.]] é un distante obxecto transneptuniano descuberto o 10 de novembro de 2018 por Scott S. Sheppard, David Tholen e Chad Trujillo, alcumado Lonxe (en Farout) polo seu equipo de descubrimento. A unha distancia do Sol dunhas 120 UA (máis de tres veces e media a distancia de Plutón ó Sol) e case dúas veces a distancia de Eris, é no presente o obxecto observado máis arredado do Sistema Solar e o primeiro obxecto descuberto alén das 100 AU. Porén, non é o obxecto coa órbita media máis distante, xa que o seu eixo semi-maior só se estima en 95.,2 AU. foi descuberto durante unha investigación de busca do hipotético planeta Nove.
Propiedades
O diámetro de estímase en 500 km, o que o converte nun posible planeta anano. É de cor rosado, o que suxire unha alta concentración de xeo.
Russell Alan Hulse
Russell Alan Hulse, nado o 28 de novembro de 1950 en Nova York, é un astrofísico estadounidense e gañador do Premio Nobel de Física en 1993, xunto co seu mestre de tese Joseph Hooton Taylor Jr., "polo descubrimento dun novo tipo de púlsar que abre novas posibilidades para o estudo da gravitación". É un especialista en estudos de pulsares e ondas gravitacionais.
Traxectoria
Educouse no instituto do Bronx e foi estudar a The Cooper Union, un instituto do baixo Manhattan, e logo á Universidade de Amherst, onde recibiu o seu doutoramento en 1975.
Foi mentres traballaba como estudante de investigación en Amherst no seu proxecto de tese doutoral cando Hulse levou a cabo as observacións que conduciron ao descubrimento do púlsar binario, utilizando o radiotelescopio de Arecibo.
Posteriormente traballou no observatorio Nacional de Radioastronomía dos Estados Unidos de 1975 a 1977. Desde 1977 traballou no laboratorio de física de plasma da Universidade de Princeton nun proxecto de investigación sobre produción de fusión nuclear en reaccións sostidas que poderían utilizarse na produción de enerxía a partir dos mesmos procesos que manteñen quentes o Sol e as estrelas.
Campionatos rexionais de fútbol en España
Os campionatos rexionais de fútbol foron unha serie de competicións futbolísticas disputadas nos diferentes territorios de España durante a primeira parte do século XX. Algúns comezaron a organizarse de xeito non oficial ou por federacións territoriais primixenias. Coa creación da Real Federación Española de Fútbol, as federacións territoriais afiliadas foron as encargadas de organizar os respectivos campionatos rexionais, que se converteron na vía de clasificación para o Campionato de España. Desapareceron en 1940 converténdose nas divisións rexionais da Liga española (agás nas Canarias, onde non sucedeu ata 1949).
Historia
Coa creación da Real Federación Española de Fútbol en 1913, os campionatos rexionais organizados polas respectivas federacións territoriais afiliadas convertéronse na vía de acceso ao Campionato de España.
A medida que os campionatos foron crecendo, establecéronse novas categorías dentro dos mesmos, producíndose ascensos e descensos entre elas tal e como aconteceu despois na competición de Liga. Entre 1923 e 1926 os gañadores dos campionatos de segunda categoría disputaron o Campionato de España do grupo B.
Entre 1931 e 1934 aparecen os campionatos mancomunados, que son organizados por varias federacións territoriais agrupadas, fusionando os seus respectivos campionatos rexionais nun só. Este sistema tamén será aplicado na tempada 1939/40 de xeito excepcional para Guipúscoa, Navarra e Aragón.
En 1934 a asemblea da Real Federación Española de Fútbol aprobou unha reestruturación das competicións futbolísticas, mediante a cal se crearon unha serie de Campionatos Superrexionais situados xerarquicamente por riba dos campionatos rexionais organizados polas federacións territoriais que se tiñan disputado tradicionalmente ata aquel momento.
En xullo de 1936 estala a Guerra Civil e en outubro a FEF suspende as competicións a nivel estatal, pero permitindo ás federacións territoriais organizar as súas propias competicións oficiais se a situación así o permite. Ao finalizar a guerra, os campionatos disputados durante a mesma en ambas as zonas (sublevada e gobernamental) non foron anulados, aínda que non se tiveron en conta para os efectos de ascensos e descensos de categoría (Circular nº 3 de 12 de agosto de 1939), do mesmo xeito que a situación legal das licenzas de xogadores retrotraeu á existente ao fin da tempada 1935/36 (Asemblea de FEF do 22, 23 e 24 de xullo de 1939).
Goberno Xeral (homónimos)
O termo Coberno Xeral pode referirse a:
Campionatos rexionais de fútbol en España
Historia
Tralo fin da guerra, os campionatos superrexionais non foron recuperados, xogándose no seu lugar os tradicionais campionatos rexionais durante a tempada 1939/40. Esta sería a derradeira vez que se disputarían antes da súa supresión. Para a tempada 1940/41, o Comité Directivo da FEF presidido por Luis Saura del Pan (médico e ex xogador do Real Madrid) decidiu suprimir de facto todos os campionatos rexionais, agás nas Canarias, excluíndo de participar nos mesmos aos equipos encadrados no Campionato Nacional de Liga e modificando o sistema de clasificación para o Campionato de España, que sería outorgada segundo a posición final acadada na propia Liga. Deste xeito, os campionatos rexionais convertéronse nas división rexionais da Liga española.
Finalmente, a Asemblea da Real Federación Española de Fútbol aceptou o ingreso das Canarias na competición de Liga en xuño de 1949, permitindo o ascenso dende os campionatos tinerfeño e das Palmas á Segunda División.
Campionato de Aragón
Dende 1916 se disputaron edicións non oficiais, ata que en 1922 foi fundada a Federación Aragonesa e empezou a organizalo de xeito oficial.
Campionato de Asturias
Dende 1916 foi organizado pola Federación Asturiana.
Campionato de Baleares
A Federación Balear organizou o campionato a partir de 1926.
Campionato de Biscaia
A Federación Biscaína formouse en 1918 coas provincias de Biscaia, Santander e Áraba, trala división da Federación Norte. En 1923 os clubs da provincia de Santander formaron a Federación Cantabra, mentres que Áraba pasou a formar parte da Federación Guipuscoana en 1938.
Campionato das Canarias
En 1926 creáse a Federación Canaria, que organizou o torneo ata 1931, cando se divide en dous, formándose a Federación Tinerfeña e a Federación das Palmas. Dende entón ambas as dúas federacións organizan o seu respectivo campionato rexional, correspondendo inicialmente a representación das Canarias no Campionato de España nos anos pares ao campión tinerfeño e nos impares ao campión das Palmas. A diferenza do resto de campionatos rexionais, que foron convertidos en divisións rexionais da Liga española en 1940, os campionatos rexionais tinerfeño e das Palmas aínda perviviron como campionatos de máxima categoría ata que a Asemblea da Real Federación Española de Fútbol aceptou o ingreso das Canarias na competición de Liga en xuño de 1949, permitindo o ascenso dende os devanditos campionatos á Segunda División. Paralelamente as dúas federacións canarias organizaron en conxunto unha serie de competicións a nivel de todo o arquipélago.
Campionato de Cantabria
Inicialmente os clubs cántabros formaron parte da Federación Norte (entre 1913 e 1917) e logo da Federación Biscaína (entre 1917 e 1922), ata que foi fundada Federación Cántabra e comezou a organizar o campionato.
Campionato de Castela-León
Organizado pola Federación Castelá-Leonesa entre 1923 e 1931. A Federación Castelá-Leonesa chegou a abarcar as provincias de Burgos, Palencia, Valladolid, Salamanca, Zamora, León, Ávila e Segovia. En 1932, as provincias de Zamora, Valladolid, Ávila, Salamanca e Segovia uníronse á Federación Centro, que trocou o seu nome polo de Federación Castelá, mentres que Palencia e Burgos pasaron a formar parte da Federación Cantabra e León incorporouse á Federación Asturiana.
Campionato de Cataluña
As primeiras edicións disputáronse de maneira non oficial: a Copa Macaya entre 1901 e 1903, e a Copa F.C. Barcelona en 1903. A partir de 1903 comeza a ser organizado oficialmente pola Asociación de Clubs de Foot-ball de Barcelona (que máis tarde se convertirá na Federación Catalana de Fútbol). En 1913, as discrepancias entre os clubs que levaron a coexistencia de dous federacións estatais (Federación Española de Clubs de Football e Real Unión Española de Clubs de Football) conducen a un escenario semellante en Cataluña, onde coexisten dúas federacións catalanas e cada unha delas organiza o seu propio campionato territorial. Durante as tempadas 1934-36 o torneo adquiriu a nivel oficial o rango de Campionato Superrexional, malia que só participaban nel equipos de Cataluña. Porén na tempada 1935-36 organízase un Campionato Rexional de Cataluña de primeira categoría por debaixo do Superrexional que gaña o Granollers S.C., permitíndolle disputar o Campionato de España.
Campionato do Centro
O campionato empezou a disputarse en 1903 baixo os auspicios da Federación Madrileña de Foot-ball, sendo disputado por equipos madrileños e denominado Campionato de Madrid. En 1913, coa formación da Real Federación Española de Fútbol, refúndase como Campionato do Centro, organizado pola Federación Centro, a cal chegaría a abranguer todas as provincias de Castela a Nova. En 1932, incorpóranse a esta federación as provincias de Zamora, Valladolid, Ávila, Segovia e Salamanca, trocando o nome a Federación Castelá.
Campionato de Extremadura
A Federación Extremeña foi fundada en 1924 e comezou a organizar o campionato ao ano seguinte. Entre 1932 e 1935 a provincia de Huelva estivo adscrita a esta federación, denominándose Federación do Oeste.
Campionato de Galicia
O primeiro Campionato de Galicia organizouno de xeito non oficial o Vigo Foot-ball Club entre 1905 e 1912. A partir de 1913 organizouno oficialmente a Federación Galega de Fútbol.
Campionato de Guipúscoa
A Federación Guipuscoana formouse en 1918 trala división da Federación Norte. O seu ámbito territorial abranguía as provincias de Guipúscoa, Navarra e Logroño. En 1928 fundouse a Federación Navarra cos clubs do devandito territorio, mentres que a provincia de Áraba entrou a formar parte da Federación Guipuscoana en 1938.
Campionato de Murcia
A Federación Murciana foi creada en 1924 e organizou o seu campionato dende 1925. Pertenceron a esta federación os clubs da antiga rexión de Murcia e a maior parte da provincia de Alacant.
Campionato de Navarra
Inicialmente os clubs navarros formaron parte da Federación Norte (entre 1913 e 1918) e logo da Federación Guipuscoana (entre 1917 e 1928). En 1928 fundouse a Federación Navarra que organizou o campionato dende ese mesmo ano.
Campionato do Norte
Organizado pola Federación Norte entre 1913 e 1918. A Federación Norte abranguía as provincias de Guipúscoa, Biscaia, Áraba, Santander e Navarra. En 1918 a Federación foi dividida en dúas: a Federación Guipuscoana (coas provincias de Guipúscoa, Navarra e Logroño) e a Federación Biscaína (coas provincias de Biscaia, Áraba e Santander).
Campionato do Sur
Foi organizado pola Federación Sur dende a súa constitución en 1915.
Campionato de Valencia
Comezou a celebrarse como Campionato de Levante organizado pola Federación de Levante, ata que en 1924 os equipos da antiga rexión de Murcia e da maior parte da provincia de Alacant pasaron a formar a Federación Murciana, mundando entón o nome do torneo a Campionato de Valencia e o da federación a Federación Valenciana.
Outras competicións interrexionais
Á marxe dos campionatos mancomunados, superrexionais e das competicións interrexionais canarias, tamén se disputaron varias competicións interrexionais de importancia durante a Guerra Civil:
Palmarés
A seguinte táboa proporciona unha lista de gañadores segundo o tipo de campionato disputado:
Cronoloxía
Campionato rexional. Campionato rexional (xerarquicamente inferior ao superrexional). Campionato non oficial. Oficialidade dubidosa. Campionato mancomunado. Campionato superrexional.
-2650
-2651 < -2650 < -2649
Véxase tamén
Historia ano a ano
Jerome Isaac Friedman
Jerome Isaac Friedman, nado en Chicago o 28 de marzo de 1930, é un físico estadounidense.
Traxectoria
Naceu nunha familia de pais que emigraron aos Estados Unidos desde Rusia. Empezou a interesarse pola física despois de ler un libro de relatividade de Albert Einstein, e por iso estudou física na Universidade de Chicago. Traballou con Enrico Fermi, e recibiu o seu Ph.D. en física en 1956.
Codescubriu experimentalmente a evidencia dos quarks. Gañou o Premio Nobel de Física en 1990. En 2011 era profesor do MIT.
Nikolaus Messmer
Nikolaus Messmer, nado o 19 de decembro de 1954 en Karaganda (RSS de Casaquistán) e finado o 18 de xullo de 2016 en Bixkek (Kirguizistán) foi un relixioso xesuíta casaco-alemán, administrador apostólico de Kirguizistán dende 2006 até o seu pasamento.
Traxectoria
Ingresou na Compañía de Xesús, da cal foi ordenado sacerdote o 28 de maio de 1989. O 18 de marzo de 2006 foi nomeado administrador apostólico de Kirguizistán polo papa Bieito XVI. Recibiu a consagración episcopal o 2 de xuño do mesmo ano de mans do cardeal Angelo Sodano, e tivo como co consagradores principais ao arcebispo de Karaganda Jan Paweł Lenga e ao nuncio Józef Wesołowski.
Finou no cargo o 18 de xullo de 2016 en Bixkek, con 61 anos.
Cromatismo (música)
miniatura|300px|[[Cuarta cromática: lamento baixo baixo en Dm (D–C–C–B–B–A). ]] Cromatismo é un termo musical que fai referencia ao uso das notas intermedias da escala ou semitóns, que na música diatónica permanecen "fixos" na súa posición: mi-fa, si-do. O cromatismo afecta á estrutura melódica e dá lugar ás chamadas notas alteradas (bemol, sostido), que teñen importancia como efectos expresivos.
Etimoloxía
O termo "cromatismo" vén do latín chromatĭcus e este á súa vez do grego χρωματικός [kromatikós] e significa literalmente "efecto da cor".
Historia
Os romanos analizaban os xéneros usando poucos termos, entre eles diatónico, enharmónico e cromático, sendo o último coa cor entre os tres outros tipos que foron considerados como modos a cor. O xénero cromático contiña unha terceira menor na parte superior e dous semitóns na inferior creando unha cuarta xusta nos extremos. Con todo, o termo máis próximo usado polos gregos para o noso uso moderno de «cromático» é pyknon ou a densidade («condensación») dos xéneros cromáticos ou enharmónicos.
A medida que a tonalidade comezou a expandirse durante a segunda metade do século XIX, con novas combinacións de acordes, tonalidades e harmonías que se empregaban, a escala cromática e o cromatismo comezaron a usarse máis frecuentemente, en especial nas obras de Richard Wagner, tales como a ópera Tristan und Isolde. O incremento do cromatismo é a miúdo citado como unha das principais causas ou signos da «creba» da tonalidade, na forma da cada vez maior importancia do uso de:
Tal como sucede con outras organizacións xerárquicas do espazo cromático como os de George Perle, a harmonía tonal continuou estendéndose pese ao crebe, a escala cromática seguiu sendo parte da base da música moderna no dodecafonismo, onde unha serie dodecafónica é unha ordenación específica da escala cromática, e do posterior serialismo. Aínda que estes estilos/métodos continúan (re)incorporando a tonalidade ou elementos tonais, a miúdo as tendencias que levaron a estes métodos foron abandonadas, por exemplo a modulación.
Susan McClary argumenta que o cromatismo na narrativa da ópera e a forma sonata pode ser mellor comprendida como o «outro», racial, sexual, socialmente ou outros, do propio diatonismo "masculino". Fose a través da modulación, como a unha área de tonalidade veciña, ou outros medios. Por exemplo, Clement chama ao cromatismo na Isolde de Wagner "cheiro feminino". Con todo, McClary tamén anota que as mesmas técnicas usadas na música para representar a tolemia na muller representan historicamente a vangarda na música instrumental, "na sinfonía do século XIX, o atrevido cromatismo da ópera Salomé de Richard Strauss é o que distingue unha composición realmente seria da vangarda dun traballo feito de clixés recortados".
Tipos
David Benavente (1994) describe tres formas de cromatismo:
Lista de acordes cromáticos:
Outros asuntos cromáticos:
Lotus F1
Lotus F1 Team é un equipo de carreiras británico de Fórmula Un. O equipo competirá baixo o nome de Lotus por primeira vez na tempada de Fórmula Un de, tras o cambio de nome do ex equipo Renault con sede en Enstone, en Oxfordshire. Isto sucedeu logo da adquisición dunha participación maioritaria no equipo do grupo de capital risco con sede en Luxemburgo Genii Capital e a adquisición por parte de Lotus Cars dun vinte e cinco por cento participación no equipo.
Orixes
A historia do equipo de Fórmula Un comezou en 1981 como o equipo Toleman Motorsport, con sede en Witney, Oxfordhire, Inglaterra. En o equipo foi renomeado como Benetton Formula, tras a compra en 1985 pola familia Benetton. En 1992/3 o equipo trasladouse a poucos quilómetros a unha nova base en Enstone. Michael Schumacher gañou o campionato de pilotos co equipo, en e. En 1995, o equipo tamén gañou o campionato de construtores, con Johnny Herbert pilotando xunto a Shumacher. Renault adquiriu o equipo en, e en cambióuselle o nome a Renault F1. En e  Fernando Alonso gañou o campionato de pilotos co equipo, e o equipo gañou o campionato de construtores (con Giancarlo Fisichella como o seu outro piloto). A finais de 2009, Renault vendeu unha participación maioritaria do equipo a Genii. Para o 2011, Lotus Cars volveu a implicarse co equipo e pasou a chamarse, primeiro Lotus Renault GP, e logo para o ano 2012 a "Lotus F1 Team".
Lotus na Fórmula Un
Team Lotus, unha compañía irmá de Lotus Cars, competiu na Fórmula Un entre e, gañando seis títulos de pilotos e sete títulos de construtores entre  e. O nome de Lotus regresou á Fórmula Un no a través do equipo de Tony Fernandes Lotus Racing, que utilizou o nome coa licenza do Grupo Lotus. O Grupo Lotus extinguiu a licenza, pero Fernandes adquiriu a propiedade do nome "Team Lotus" e utilizouno na tempada. Para, o Team Lotus cambiou o seu nome a Caterham F1 Team, despexando o camiño para a Lotus Renault GP equipo que pasará a denominarse como "Lotus F1 Team".
2012
O 29 de novembro de 2011, o equipo anunciou que Kimi Raikkonen correría para eles en regresando dun período de dous anos afastado da Fórmula Un, que pasou competindo no World Rally Championship, fichou por dous anos (e unha opción dun terceiro ano). O 9 de decembro de 2011 o equipo anunciou que o campión das GP2 Series Romain Grosjean pilotaria xunto a Räikkönen.
2013
O 29 de outubro de 2012, Lotus F1 Team confirmou que Räikkönen correra co equipo en 2013. A noticia produciuse logo de varias semanas de especulacións de que Räikkönen tivo varias opcións para o 2013, incluíndo outras formas de deportes de motor. Romain Grosjean será o seu compañeiro na tempada 2013. O Lotus 2013, o E21, foi presentado o 28 de xaneiro na sede do equipo en Enstone, Oxfordshire, Reino Unido. As cores son un pouco diferente á do ano anterior, este ano Lotus conta cunha cor negra, dourada e vermella, con máis vermello visible nos pontóns laterais, toma de aire, o alerón traseiro e o alerón dianteiro teñen vermello nelas.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
‡ O piloto non terminou a carreira, pero clasificouse ao completar máis do 90% da distancia da carreira * Tempada en curso.
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Lotus F1 na Fórmula 1.
Michael Graham Cox
Michael Graham Cox, nado o 6 de xaneiro de 1938, finado o 8 de abril de 1995, foi un actor británico.
Mahlberg
Mahlberg é unha vila da comarca de Ortenaukreis, en Baden-Württemberg, Alemaña. Localízase a 8 quilómetros ao suroeste de Lahr. A súa superficie é de 16.59 km² e a poboación de 4.887 habitantes (2015) e ten unha densidade de poboación de 295 h/km². A corporación municipal está composto por 8 concelleiros do CDU, 4 do SPD e 2 independentes.
Michael Graham Cox
Traxectoria
A parte fundamental da súa carreira desenvolveuna nos platós de televisión, en series dramáticas como Grange Hill, na que interpretou o amable profesor Mr. Butterworth; ou cómicas como Life Begins at Forty, na que actuou xunto a Derek Nimmo e Rosemary Leach. Como actor cinematográfico, só é posible destacar dúas pequenas intervencións en sendas películas de Richard Attenborough: A Bridge Too Far e Cry Freedom.
Na súa faceta de actor de voz, puxo a de Boromir en dúas producións diferentes, ambas baseadas en O Señor dos Aneis, de J. R. R. Tolkien: a película animada de 1978 dirixida por Ralph Bakshi; e o serial radiofónico de 1981 producido e emitido pola BBC. Tamén deu voz a un personaxe na película animada baseada en Watership Down, de Richard Adams. Interveu tamén noutros seriais da BBC producidos e dirixidos por Jane Morgan (unha amiga e colega de toda a vida) baseados na obra de Dickens.
Mahlberg
miniatura|esquerda|Igrexa
Cardeñoso
O apelido castelán Cardeñoso pode referirse a:
Arca Marmórica
miniatura|right|300px|A [[Fonte dos Cabalos de Praterías representa a suposta Arca Marmórica sobre catro hipocampos sostendo unha figura feminina que alza unha estrela.]] Arca Marmórica ou Arca Marmárica é a tradución habitual das expresións latinas achaia marmarica, aca marmarica e arcis marmaricis, transcrita tamén como arcis marmoricis, que en realidade se poden referir a varios conceptos, todos eles vencellados cunha construción en mármore onde estaría soterrado Santiago o Maior: un deles é un conxunto de arcos, mentres que o outro é unha arca, un caixón coa funcionalidade de sepulcro. En definitiva, o Breviarum Apostolorum centroeuropeo dos séculos VI-VII alude a Achaia Marmorica como o lugar de soterramento do Apóstolo Santiago. No século XII, a Historia Compostelana, redactada nos tempos da construción da catedral, menciona que o bispo Teodomiro descubriu a tumba dentro dunha domuncula marmorea e que o soterramento se realizou baixo marmoreis arcubus. Máis tarde, López Ferreiro no s. XIX e Guerra Campos no XX defenden que achaia marmorica se refire ó espazo catedralicio, mentres que outros lle quitan importancia asociándoo a un topónimo descoñecido e mesmo o vencellan á antiga localidade de Marmárica en Libia.
Toande
Co topónimo Toande podémonos referir a dous lugares de Galicia:
Sada de Arriba, Sada, Sada
Sada de Arriba é un lugar da parroquia de Sada no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 278 habitantes (143 homes e 135 mulleres).
Paralichthodes algoensis
Paralichthodes algoensis é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos, a única da subfamilia dos paralictodinos e máis do xénero Paralichthodes.
A poboación de Paralichthodes algoensis considérase relativamente abundante, e estábel, en toda a súa área de distribución.
Desde o ano 2010 a situación da especie está avaliada pola UICN como LC (pouco preocupante) debido á súa ampla área de distribución e á súa abundancia. E aínda que está sometida ás capturas por parte da industria pesqueira comercial, isto non se considera como unha grande ameaza para a conservación desta especie na actualidade. Porén, a comprobación continua dos seus niveis poboacionais é necesaria para garantir que, no futuro, non sexa necesrio incluíla nunha categoría de ameaza.
Maria Angela Ardinghelli
Maria Angela Ardinghelli, nada en Nápoles o 28 de maio de 1728, foi unha matemática e física, maioritariamente coñecida polo seu labor como tradutora ao italiano dos traballos de Stephen Hales, un fisiólogo newtoniano. Traduciu dous dos seus traballos: Haemastaticks e Vegetable Staticks. A pesar da invisibilidade histórica de Ardinghelli, conseguiu seguir sendo relevante e non ser rexeitada, evitando o illamento social ou a burla, ao compartir as súas obras cun público específico.
A Rocha, Cores, Ponteceso
A Rocha é un lugar da parroquia de Cores no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. A Rocha é un lugar que se sitúa no Castro de Cores, en Cores. No ano 2022, vivían na Rocha uns 19 habitantes: 8 mulleres e 11 homes.
Maria Angela Ardinghelli
Traxectoria
Maria Angela Ardinghelli (1728–1825) naceu en Nápoles (reino de Nápoles) dentro dunha familia nobre de orixe florentina. Perdeu ao seu irmán durante a súa nenez, polo que Maria Angela pasou a ser filla única. O seu pai ocupouse da súa educación, e aos catorce anos falaba fluidamente en latín. Tamén estudou filosofía, ciencias físicas e matemáticas cos físicos e matemáticos Pietro Della Torre e Vito Caravelli. Tamén estudou inglés e francés.
Ardinghelli non era nin unha aristócrata nin formaba parte da ascendente clase media. A súa familia era de Florencia, descrita como “unha das máis distinguidas e antigas de Italia”, no século XVI. Cando a familia Medici ascendeu ao poder na Toscana a familia Ardinghelli trasladouse da Toscana a Nápoles.
Gorgonopsia
Na cultura popular
Gogonopsidos teñen aparecido nalgunhas series de televisión, empregando técnicas de animación con efectos especiais, como no terceiro episodio de Camiñando entre as bestas.
Maria Angela Ardinghelli
Traxectoria
Tal e como era obrigatorio para as mulleres aristocráticas daquel tempo, Maria Angela foi unha poeta culta e coñecedora do latín, así como experta en física e matemática. Pertenceu ao círculo do príncipe de Tarsia, fundado en 1747, integrado nos círculos intelectuais de Nápoles, o que lle permitiu tomar contacto con Newton, a electricidade e a física experimental. A biblioteca e o laboratorio de Tarsia foron de moita utilidade para ela.
Maria Angela Ardinghelli actuou como correspondente informal para a Academia Francesa das Ciencias. Conectou as comunidades científicas de Nápoles e Francia. Cando Maria Angela logrou a cúspide da súa popularidade inxeniou estratexias para manter o seu anonimato, e conseguiuno. A pesar da súa histórica invisibilidade, Ardinghelli escolleu selectivamente os traballos que quixo facer visibles ás audiencias específicas para protexerse do illamento social.
Ardinghelli e Nollet
Como correspondente e membro da Academia Francesa das Ciencias, Maria Angela foi catapultada á fama por Jean-Antoine Nollet (coñecido como Abbé Nollet). Nollet coñeceu a Ardinghelli en 1749 nas conversazioni, organizadas por ela mesma, en Nápoles durante a súa viaxe a través de Italia. Nollet, unha aclamada celebridade, publicou un volume sobre electricidade no que defendía as súas teorías en contra das de Benjamin Franklin. Nollet escribiu nove cartas a nove sabios distinguidos no campo da física. A primeira carta foi a Ardinghelli. Na carta escribe sobre a súa tradución do Haemastaticks de Hales e escribe: “unha señora nova moi virtuosa, que en pouco tempo fixo moito progreso no campo da física.” Esta declaración pública do seu aprecio fixo que Ardinghelli se dese a coñecer.
Riotorto, Cores, Ponteceso
Riotorto é un lugar da parroquia de Cores no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 45 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 20 eran homes e 25 mulleres.
Clifford Shull
Clifford Glenwood Shull, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 23 de setembro de 1915 e finado o 31 de marzo de 2001, foi un físico estadounidense.
Traxectoria
Gañou o Premio Nobel de Física en 1994, compartido con Bertram Brockhouse, polo desenvolvemento da técnica de neutron scattering, especialmente a técnica de difracción do neutrón, para o estudo da Física da materia condensada.
Fucarelos
O topónimo galego Fucarelos pode referirse a:
Vitelo
O termo vitelo pódese referir a;
Electro-Shock Blues
Electro-Shock Blues é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Eels, publicado o 21 de setembro de 1998 no Reino Unido e o 20 de outubro nos Estados Unidos a través do selo DreamWorks Records.
Carl Wieman
Carl Edwin Wieman, nado en Oregón o 26 de marzo de 1951, é un físico estadounidense.
Traxectoria
Gañou o Premio Nobel de Física en 2001 xunto con Eric A. Cornell. En 1995, produciron o primeiro condensado de Bose-Einstein. Wieman foi estudante de Theodor W. Hänsch.
Arqueoloxía submarina
A arqueoloxía submarina é o estudo da vida, comportamentos e culturas humanas no pasado usando os restos físicos atopados en auga salgada ou doce ou aterrados baixo o sedimento submarino. É a miúdo considerada unha rama da arqueoloxía marítima.
As localizacións de arqueoloxía submarina consisten en naufraxios (de barcos ou avións), restos de estruturas creadas na auga (coma pontes ou portos) ou sitios onde a xente viviu en terra no pasado que foron logo asolagados por auga debido a un aumento do nivel do mar ou outros fenómenos.
Estádio Nacional Mané Garrincha
O Estádio Nacional de Brasília Mané Garrincha, tamén coñecido como Estádio Nacional Mané Garrincha, Estádio Nacional de Brasília, Arena Mané Garrincha ou simplemente Mané Garrincha, é un estadio de fútbol e recinto multiuso brasileiro situado na cidade de Brasilia, no Distrito Federal. O estádio é unha das diversas estruturas que compoñen o Complexo Polideportivo Ayrton Senna, que engloba tamén o Ximnásio de Deportes Nilson Nelson e o Autódromo Internacional Nelson Piquet, entre outros. Inaugurado en 1974, o estádio posuía capacidade total para 45.200 espectadores, mais após as reformas de 2010-2013, a súa capacidade medrou até os 72.788 asentos, tornándose o segundo maior estadio do Brasil e un dos maiores da América, só por detrás do Estádio do Maracanã no Río de Xaneiro. O estadio pertence actualmente á Axencia de Desenvolvemento do Distrito Federal (Terracap).
Inicialmente prevista para 31 de decembro de 2012 e posteriormente para 21 de abril de 2013, a inauguración do novo estádio foi finalmente o día 18 de maio de 2013. Como eventos de proba após a súa inauguración, o estadio foi escenario da final do Campeonato Brasiliense de 2013 e recibiu no día 26 de maio de 2013 o partido entre o Santos e o Flamengo, válido para o Campionato Brasileiro (Brasileirão). Antes da reconstrución do estadio, Brasilia non contaba con ningún local considerado totalmente apto para recibir grandes eventos. Estes, cando ocorrian, eran realizados en áreas improvisadas, como o canteiro central da Esplanada dos Ministérios.
450px|miniatura|centro|Exteriores do estadio.
Marcelo Macías
Marcelo Macías García, nado en Astorga o 1 de xullo de 1843 e finado en Ourense o 8 de marzo de 1941, foi sacerdote, profesor e doutor en filosofía e letras, arqueólogo e numismático.
Traxectoria
Estudou humanidades, filosofía e teoloxía no seminario de Astorga, onde foi compañeiro de Andrés Martínez Salazar e Antolín López Peláez. En 1863 foi ordenado presbítero, e pasou a ser profesor de lóxica e aritmética no propio seminario. Estudou tamén cánones, grego e hebreo. Tras pecharse o seminario logo da Revolución de 1868 foi ecónomo da igrexa de San Pedro de Bembibre, e en 1871 mudouse a Madrid. Graduouse de bacharel en Artes no instituto de Ávila e en Madrid licenciouse en Filosofía e Letras.
Deu clase en Palma e Villanueva de la Serena. En 1882 acadou a cátedra de Retórica en Xixón, e en 1884 pasou a Ourense. Renunciou ao seu traslado a Madrid e á cátedra de Lingua Española na Universidade de Santiago.
Atribúeselle ser o impulsor definitivo da Comisión Provincial de Monumentos de Ourense, ao comezar a edición do Boletín de la Comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Orense, nos meses de marzo-abril de 1898, contando coa colaboración de grandes intelectuais, como Arturo Vázquez Núñez, Benito Fernández Alonso e Nicolás Tenorio, aos poucos fóronse incorporando as colaboracións da práctica totalidade de personalidades da chamada "Atenas de Galicia" Manuel Martínez Sueiro, Fermín Bouza-Brey, Otero Pedrayo, Vicente Risco, Xocas, Florentino López Cuevillas etc. Ingresou na Real Academia Galega o 4 de setembro de 1905.
As súas mellores achegas producíronse no campo da arqueoloxía e a historia; a súa gran colección de moedas e os amplos coñecementos que sobre elas tiña convertérono nun referente da numismática na súa época.
Poesía
miniatura|300px|Elección de [[Eladio Rodríguez González|Eladio Rodríguez como presidente da RAG, 20/11/1926.]]
Calcaria
miniatura|Afloramento de [[estrato (xeoloxía)|estratos de calcarias.]] A calcaria (do latín calx, calcis, "cal") é unha rocha sedimentaria composta principalmente por carbonato cálcico (CaCO3), adoitando presentarse en forma de calcita, aínda que pode ser dolomita, aragonita. A súa natureza intrínseca xeralmente é heteroxénea, polo que este tipo de rocha contén a miúdo cantidades variables de silicio, así como de hematita, siderita, arxila, limo ou area.
Características
Dependendo da súa composición vai ter unhas características diferentes, que modifican (ás veces sensibelmente) a cor e o grao de coherencia da rocha. Mais é practicamente unha rocha monomineral, que se comercializa case sempre como mármore (unha rocha metamórfica), tende estes maior pureza de CaCO3 (carbonato cálcico). A calcaria, a excepción do mármore, reacciona en presenza do ácido clorhídrico, ou doutros ácidos tamén, como o carbónico (CO2). A propia sedimentación da calcaria leva consigo un ambiente xeolóxico determinado, onde se achan cavidades enchidas con fósiles, petróleo; mais resiste ben á meteorización, sendo un material de construción como, por exemplo, as en pé pirámides exipcias; ou pódense ollar nas paveras estalactitas e estalagmitas. Hai paisaxes que reciben o nome de kársticas (do alemán Karst, que é unha xermanización do topónimo esloveno kras), como poder ser a irlandesa An Bhoireann, de específica estética. Na industria, a calcaria úsase para obter cemento, sendo un elemento esencial deste, actualmente sendo este o seu principal emprego, mais antigamente, cando o cemento (construción) non existía, utilizábase para fabricar morteiros de cal, co que se cobren as paredes. Ten máis usos á parte dos citados, como na industria farmacéutica, peleteira, metalurxia, fabricación de vidro, en Galiza para a corrección do pH do solo na agricultura, ou producir xiz.