cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mamá Ladilla
O segundo, terceiro e cuarto disco
Con todo, as expectativas creadas para o grupo non se cumpren: os concertos non presentan tanto público como o esperado e as vendas do segundo disco están por baixo das que se cría que terían. Así pois, o grupo abandona amistosamente a multinacional e ficha por unha independente, Bliss Records; volven contratar os concertos eles mesmos, e realizan as súas actuacións en locais máis pequenos. Ao cabo de ao redor dun ano, Mamá Ladilla volve ser un grupo como o das súas orixes, cun maior contacto co seu público.
No ano 1999 a banda grava en Producciones Peligrosas, un estudo de gravación de Peligros (Granada), o seu terceiro disco, Requesound, lanzado por Bliss Records. Esta gravación realízase practicamente en directo, sen mesturar apenas tomas, o que deriva nunha frescura maior que a doutros traballos; a produción é levada de novo a cabo polo propio grupo xunto con alguén máis, neste caso o técnico de son, Jass.
Pero Velho
Traxectoria
Estudos como os de Mercedes Brea sosteñen que é irmán do tamén trobador Paio Soares de Taveirós e naturais das terras de Tabeirós na Estrada. A tenzón que compón co seu irmán sitúano na corte do conde de Traba entre os anos 1215 e 1228. Puido ter dous fillos chamados Vasco Perez de Taveirós e Lourenço Perez de Taveirós.
Mamá Ladilla
O segundo, terceiro e cuarto disco
Para Power de mí, o cuarto traballo da banda, publicado en 2001, as directrices son máis ou menos as mesmas que para Requesound: o grupo grava con Bliss Records en Producciones Peligrosas, e da produción encárganse de novo Jass e Mamá Ladilla. Por esta época o grupo abre a primeira versión da súa páxina web oficial,, e realiza unha xira, a do ano 2001 á que chaman “Borriquito como tour”.
Gustaf Dalén
Investigacións científicas
Foi fundador da empresa AGA, AB (fundada como AB Gas-accumulator and AB Svenska Gasaccumulator), integrada no ano 2000 no grupo empresarial Linde AG.
Mamá Ladilla
O quinto disco, a reedición da maqueta e o sexto disco
Analfabada é o quinto álbum de Mamá Ladilla, gravado tamén en Producciones Peligrosas pero nesta ocasión cambiando de compañía discográfica; esta vez gravan con BKT, e o novo disco aparece no ano 2002. A xira que acompaña ao álbum é chamada "Abuelito dime tour" e, malia presentar os concertos bastante separados no tempo, resulta unha xira bastante extensa.
Pero Velho
Obra
Consérvase unha tenzón co seu irmán e atribúenselle dúas cantigas de amor, unha delas en ton paródico.
Gustaf Dalén
Investigacións científicas
Foi galardoado co premio Nobel de Física de 1912 polo seu invento da chamada «válvula solar» (Solventil), capaz de acender e apagar de forma automática a chama dos farois nos atardeceres e amenceres, que se aplicou de forma inmediata nos farois illados.
Mamá Ladilla
O quinto disco, a reedición da maqueta e o sexto disco
Ao cumprirse o décimo aniversario do grupo no ano 2004, Mamá Ladilla decide celebralo volvendo lanzar a principios deste ano a maqueta coa que se deron a coñecer, remasterizada especialmente para a ocasión e incorporando un libreto con anécdotas e as letras das cancións e varios bonus tracks extraídos de diversas actuacións en vivo ou gravacións inéditas. O disco vólvese a titular como Directamente de la basura: Diez años macerando. Tamén neste ano o grupo lanza só en Internet, para descarga gratuíta, un disco titulado Brown Album, que contén versións doutros artistas coas letras cambiadas, e Brown Single, seguindo o mesmo formulación pero incluíndo só dous temas.
Gustaf Dalén
Investigacións científicas
Pouco antes de obter o premio Nobel quedou cego como consecuencia dunha explosión durante a realización dun dos seus experimentos, e especulouse sobre a influencia que este feito puido ter na obtención do premio.
A pesar da súa cegueira, seguiu dirixindo AGA ata 1937.
Mamá Ladilla
O quinto disco, a reedición da maqueta e o sexto disco
En maio de 2005 aparece o sexto álbum do grupo, Autorretrete, co que volven a BOA, a compañía coa que gravaron o primeiro disco, Arzobispofobia. Esta vez gravado nos estudos Korsakov, en Madrid, e producido agora só por Mamá Ladilla, representa uns dos traballos da banda máis celebrados polos fans; ademais, Juan Abarca funda o grupo paralelo Engendro, co que fará versións similares ás de Brown Album e Brown Single. A xira que acompaña ao novo disco e que se presenta como a do ano 2005 é chamada nesta ocasión "Autorretretour".
Sigfrido
Sigfrido é un nome de orixe xermánica que vén significar aproximadamene paz vitoriosa.
Around the World (sinxelo)
"Around the World" é o single número 19 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 12 de outubro do ano 2005 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Información
O single foi lanzado de forma simultánea co primeiro álbum de Ami Suzuki en cinco anos, titulado da mesma forma que esta canción, "Around the World". Ao ser lanzado máis que nada como apoio para ó álbum, deste single só foron editadas mil copias cun libro de fotografías especial de Ami, polo que era imposible esperar un grande éxito en vendas. Tamén só foi editado en formato CD, e foi incluído como cara B unha versión remesturada da canción "Times", orixinalmente presente no single "Negaigoto" e que tamén foi incluída no álbum "Around the World".
The Æffect
The Æffect foi unha banda estadounidense de synthpop e post-punk revival formada na cidade de Gainesville (Florida) no ano 2000 e que deixou de ter actividade no 2005. Estivo formada por Aaron Feibus (guitarras e voz), Brad Bulifant (batería) e Steve Kramer (teclados e voz).
Historia
Durante anos os amigos Aarón Feibus e Steve Kramer tocaron xuntos, pero non foi ata abril de 2000 cando decidiron crear The Æffect na cidade universitaria de Gainesville, con moitos referentes da música electrónica e a new wave dos anos 80. Axiña uniuse á batería o terceiro compoñente da banda, Brad Bulifant.
O seu primeiro traballo foi o EP "A Short Dream", producido polo selo discográfico de tendencia punk Fueled by Ramen Records (do que era dono o xefe de Aarón Feibus), presentouse o 16 de outubro de 2001. Gravouse nos Flying Blanket Studios, en Tucson (Arizona), co traballo técnico de Bob Hoag, quen xa traballara con The Impossibles e Recover no mesmo selo. Este traballo contou cunha evidente influencia da música de Depeche Mode e Joy Electric. A dicir de Kurt Morris o traballo tiña "un ritmo de fondo asasino e refráns pegadizos alimentados dun xeito escuro, pero non é tan sombrío como a meirande parte do tecno-pop de antano".
Á publicación do EP seguiulle un feixe de actuacións ao carón de bandas punk e emo como Less Than Jake, The Impossibles, As Friends Rust e Cadillac Blindside. Tamén foron invitados a participar na xira de seis semanas do Vans Warped Tour de 2002, pero ao pouco a banda foi expulsada da xira despois de que Feibus participara nunha pelexa cos membros da banda Good Charlotte. Ao longo do ano seguinte participaron noutros festivais como MACRoCK, CMJ Music Marathon e South by Southwest (SXSW). Jim Shearer entrevistou ao grupo no seu programa da MTV Advance Warning , semellando o futuro da banda prometedor.
O 23 de xullo de 2002 o selo Fueled By Ramen Records publicou o seu primeiro volume da serie de compilatorios que chamou Fueled by Ramen: Feed Your Ears, no que incluíu entre os dezaoito temas que o compoñían a demo de The Æffect titulada "Where Did You Go?".
A banda foi gravar o seu seguinte traballo ao famoso Madison do produtor Butch Vig, nos Wisconsin Smart Studios, coa colaboración do produtor Sean O'Keefe, que acababa de gravar o álbum de Fall Out Boy Take This To Your Grave. O resultado das sesións de gravación foron catro cancións que nunca verían a luz, porque o novo selo discográfico que financiaba o proxecto non puido materializarlo.
O 29 de xullo de 2003 o selo Dying Wish Records publicou un álbum de homenaxe á banda neoiorquina de punk rock Jawbreaker. Nesta compilación de dezaoito versións de cancións deste grupo, The Æffect fíxoo con tema "Boxcar".
Precisamente en xullo de 2003 deu comezo a preparación do seu álbum de debut e, aínda que Feibus abandonou o grupo en decembro deste ano (para tratar de conseguir unha titulación nos seus estudos), o traballo foi rematado en xuño de 2004 por Kramer (que asumiu a parte vocal) e Bulifant. Publicouse o 19 de outubro de 2004 co título Secrets and Lies, sendo producido polo selo Hitchhiker Records. O resultado foi un traballo máis dinámico e cunha orientación máis rockeira. Os dez temas foron escritos por Kramer, aínda que en catro deles figura como co-autor tamén Feibus.
O último concerto da banda do que se teña noticia foi de maio de 2014, mentres que a páxina web da banda mantivo entradas ata marzo de 2005, en que entrou nun silencio que se prolonga até hoxe, polo que seica pódese dicir que está nun paréntese, se non nunha disolución non anunciada.
Simplicio, papa
Simplicio foi papa entre o ano 468 e o 10 de marzo de 483. Naceu en Tivoli (Italia), fillo dun cidadán chamado Castino. A meirande parte do que se coñece del procede do Liber pontificalis.
Juan Manuel Paz Novoa
Juan Manuel Paz Novoa, nado en Ourense o 4 de maio de 1839 e finado na mesma cidade o 26 de setembro de 1895, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Acadou o grao de bacharel en Filosofía, Dereito Civil e Canónico e licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, doutorándose máis tarde na Universidade Central de Madrid. Foi profesor de ensino medio en Bilbao, onde impartiu as materias de Economía Política e Dereito Mercantil. Conseguiu despois a cátedra destas materias en Ourense e tamén deu clases na Escola de Comercio de Ribadeo e da Coruña. Na Coruña exerceu como avogado, defendendo a Manuel Curros Enríquez no xuízo seguido contra el trala publicación de Aires da miña terra.
Militou no Partido Republicano Federal, formou parte da Xunta revolucionaria de Ourense en 1868, e foi capitán da Milicia Fuerza Ciudadana. Foi deputado (1873-1874) e gobernador civil de Pontevedra (1893). Foi o máximo inspirador da Lei de Redención de Foros de 1873 e participou na confección do Código civil como representante de Galicia.
Fundou e dirixiu o periódico ourensán El Correo de Galicia en 1872 e colaborou en El Orensano, La Nueva Galicia, El Heraldo Gallego, El Derecho e La Tertulia. Escribiu poemas que foron recollidos no Álbum de la Caridad e no álbum literario La aldea de Casdemiro (1876).
Foi correspondente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e membro da Real Academia da Historia e da de Xurisprudencia e Lexislación.
Luis García Plaza
Luis García Plaza, nado en Madrid o 1 de decembro de 1972, é un exfutbolista español e actual adestrador de fútbol. Xogaba de defensa.
Traxectoria
En marzo de 2014 foi destituído como técnico do Getafe tras unha serie de malos resultados. O seu substituto foi Cosmin Contra.
Hilario, papa
Hilario, nado en Sardeña e finado en Roma o 29 de febreiro de 468, foi o Papa n.º 46 da Igrexa católica entre 461 a 468.
Traxectoria
Como arquidiácono actuou como legado de León I Magno no concilio de Éfeso celebrado en 449 e coñecido como o "latrocinio de Éfeso" opoñéndose á condena de Flaviano de Constantinopla o que lle supuxo enfrontarse ao monofisita Dióscoro e verse obrigado a afastarse tanto de Constantinopla coma de Roma para salvar a súa vida.
A Touza, Armeses, Maside
A Touza é un lugar da parroquia de Armeses no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 72 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 35 eran homes e 37 mulleres.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Transnistria
miniatura|Rexións do antigo [[Principado de Moldavia repartidas nos estados modernos.]] miniatura|O edificio lexislativo en [[Tiráspol cunha estatua de Lenin diante do mesmo.]] miniatura|[[Casa do Concello en Tiráspol.]] Transnistria (nalgúns casos escrito como "Transdniéster", "Transdniestria" ou "Cisdniéster") é un territorio separatista de Moldavia situado principalmente entre o río Dnister e a fronteira oriental da República de Moldavia con Ucraína. Desde a súa declaración de independencia en 1990 e, especialmente despois da Guerra de Transnistria en 1992, é gobernada como a República Moldava Pridnestroviana (RMP), tamén coñecida como "Pridnestrovia"), un Estado non recoñecido que reclama o territorio ao leste do río Dnister, a cidade de Bender e as súas localidades circundantes situadas na beira oeste deste río. A República de Moldavia non recoñece a secesión e considera que os territorios controlados poa RMP son parte da rexión autónoma moldova de Stînga Nistrului (literalmente, "a ribeira esquerda do Dnister"),  oficialmente denominada Unidade Territorial Autónoma Transistria, cun status xurídico especial.
Tras da disolución da Unión Soviética, as tensións entre o goberno de Moldavia e as autoridades do Estado separatista en Tiráspol culminaron nunha conflito militar que comezou en marzo de 1992 e concluíu por un alto o fogo en xullo de 1992. Como parte deste acordo, unha Comisión de Control Conxunta tripartita (Rusia, Moldavia e Transnistria) supervisou as medidas de seguridade na zona desmilitarizada, comprendendo 20 localidades a ambos os lados do río. Pero aínda que se mantivo o alto ao fogo, o status político do territorio continúa sen resolverse: aínda que Transnistria non é internacionalmente recoñecida, é de feito un Estado independente,  organizado como unha República presidencialista, co seu propio Goberno, Parlamento, exército, policía, sistema postal e moeda. As súas autoridades tamén adoptaron unha Constitución, bandeira, himno nacional e un escudo. Porén, tras un acordo entre Moldavia e Ucraína en 2005, todas as empresas de Transnistria que traten de exportar mercadorías a través da fronteira con Ucraína deben estar rexistradas en Moldavia. Este acordo implementouse despois de que a Misión de asistencia fronteiriza da Unión Europea en Moldavia e Ucraína (EUBAM) iniciara a súa actividade en 2005. A maioría dos transnistrios son cidadáns da República de Moldavia, pero tamén hai moitos con cidadanía rusa e ucraína.
Transnistria é ás veces comparada con outras zonas de conflito postsoviéticas conxeladas, como Nagorno-Karabakh, Abkhazia e Osetia do Sur (precisamente, os únicos estados que recoñecen a Transnistria. Os dous últimos, ademais de recoñeceren a Transnistria como un Estado independente, estableron relacións diplomáticas con ela a cambio do seu recoñecemento a través da Comunidade para a Democracia e os Dereitos das Nacións.
Historia
Na alta Idade Media a rexión estaba poboada polas tribos eslavas dos uliches e os tíveros e ás veces por nómades túrquicos como os pechenegos e os cumanos. Formou parte do Rus de Kiv en varias ocasións, e foi parte integrante da Union de Lublin. A zona pasou a estar baixo o control do Imperio otomán en 1504 e case tres séculos despois, en 1792, foi cedida ao Imperio ruso. Nese tempo, a poboación estaba composta maioritariamente por moldovos-romaneses e eslavos, existindo ademais unha poboación nómade tártara.
O final do século XVIII marcou a colonización rusa e ucraína da rexión, coa intención de defender o que naquel entón era a fronteira suroccidental do Imperio ruso.
Século XX
Tras a Revolución rusa, a rexión formou parte do Territorio Moldovo Autónomo na República Socialista Soviética de Ucraína. A poboación moldovo-falante continuaba formando unha parte importante da poboación, e nas escolas impartíanse clases de lingua moldova (romanés).
Durante a segunda guerra mundial foi anexionada á Romanía do Eixe. Entre decembro de 1941 e febreiro de 1942, en Transnistria foron asasinados polas tropas romanesas máis de 100 000 xudeus.
Despois da segunda guerra mundial, Transnistria incluíuse, xunto coa Besarabia, na República Socialista Soviética de Moldavia, mentres que a Besarabia meridional quedou incluída na República Socialista Soviética de Ucraína.
Na década de 1940, as autoridades soviéticas deportaron poboación romanesa de Transnistria cara a Siberia e Casaquistán, acusados colaboren co exército alemán e os seus aliados romaneses durante a guerra, sendo substituídos por ucraínos e rusos. Á maioría dos romaneses permitíuselles retornar en 1950, durante o proceso de desestalinización.
Naquela época a maior parte das inatalacións industriais da República Socialista de Moldavia estaban situadas en Transnistria, mentres que o resto do país continuaba cunha economía baseada na agricultura. En 1990 o 40 % do PIB de Moldavia e o 90 % da súa produción eléctrica correspondían a Transnistria.
O 14º Exército soviético estivo acantoado alí desde 1956, e a súa presenza prolongouse até despois da descomposición da Unión Soviética para controlar os arsenais de armas e munición creados en tempos soviéticos para posíbeis operacións no sueste de Europa en caso dunha Terceira Guerra Mundial. Rusia aínda está en negociacións con Transnistria e Ucraína co fin de obter dereito de tránsito para transportar o material militar.
A Guerra do Dnister
En 1989, a República de Moldavia, cuxa capital é Chișinău, proclamou o moldovo como lingua oficial do país, e comezaron algunhas negociacións para a reunificación con Romanía. Os eslavos da ribeira oriental do río Dnister proclamaron a República Moldova do Transniéster (PMR, das súas siglas en ruso) o 2 de setembro de 1990, e estalou unha guerra civil en 1992 que causou aproximadamente 1.500 mortes. A guerra rematou tras o alto ao fogo negociado por representantes moldovos, transnistrios, rusos e ucraínos.
Á parte do acordo de alto ao fogo, oficializouse a presenza do 14º Exército ruso na zona. Os moldovos considérano un elemento supostamente non-neutral, cando non hostil; para os transnistrios é unha garantía de protección necesaria e xusta. Porén, o goberno moldovo non ten actualmente ningunha capacidade de control sobre a rexión.
A pesar que en 1994 chegouse a un acordo con Moldavia para a retirada das tropas rusas de Transnistria, aínda non foi ratificado pola Duma rusa, nin parece existir vontade rusa para cumprilo.
O 17 de decembro de 2006 celebrouse un referendo que ratificou, de facto, a independencia de Transnistria. A opción independentista colleitou o 97,2 % de votos.
Crise de 2004
A Autoridade Transnistria comezou a pechar colexios que usaban o idioma moldovo en grafías latinas, e varios profesores e pais que protestaron a medida foron detidos. O goberno moldovo decidiu decretar un bloqueo para illar a zona rebelde do resto do país. Transnistria respondeu cunha serie de actos destinados a desestabilizar a situación económica en Moldavia: ao estar a maioría de plantas de enerxía construídas en Transnistria durante os tempos soviéticos, a crise xerou cortes de enerxía en varias zonas de Moldavia.
Actualmente a OSCE está negociando unha solución para a situación.
Status político
Transnistria está recoñecida internacionalmente como unha parte da República de Moldavia, aínda que está controlada polo goberno separatista, que declarou a independencia en 1990. Unicamente a República de Abkhazia, a República de Osetia do Sur e a República de Nagorno-Karabakh (tres estados sen recoñecemento maioritario dentro da comunidade internacional) recoñecen a independencia de Transnistria.
Entre 300 000 e 400 000 cidadáns (a maioría da poboación) adquiriron pasaportes moldovos en 2007, xa que ningún Estado recoñece a documentación emitida polas autoridades de Transnistria. Rusia abriu un consulado en Tiráspol, contra a vontade de Moldavia.
Política
miniatura|Transnistria continúa utilizando simboloxía soviética.
Transnistria ten un sistema multipartidista cun parlamento unicameral, chamado Consello Supremo de Transnistria, formado por 43 membros electos mediante representación proporcional. O presidente é elixido polo voto popular para un mandato de cinco anos.
O principal partido político é República, de tendencia fortemente nacionalista, sendo o único partido gobernou o país. As principais forzas de oposición son o Partido Comunista de Transnistria (de ideoloxía marxista-leninista) e Renovación (de tendencia conservadora).
A pesar de continuar utilizando simboloxía soviética, como a fouce e o martelo na bandeira e no escudo nacional, o goberno afirma non ser comunista, enfatizando que os dous principais partidos políticos móstranse favorábeis ao desenvolvemento dunha economía de mercado coa participación de empresas privadas.
Yevgeny Shevchuk é o actual xefe de Estado, logo de obter o 38,5 % dos votos na primeira volta das eleccións celebradas o 11 de decembro de 2011 e o 73,8 % dos sufraxios na segunda volta o 25 de decembro. Asumiu o cargo o 30 de decembro de 2011.
Dereitos humanos
A situación dos dereitos humanos na rexión foi criticada por varios gobernos e organizacións internacionais. No seu informe anual correspondente a 2008, a organización conservadora estadounidense Freedom House cualificou a Transnistria como un territorio "non libre".
De acordo co informe de 2006 presentado polo Departamento de Estado estadounidense, "o dereito dos cidadáns a cambiar de goberno foi restrinxido; as autoridades aplican a tortura, promoven arrestos e detencións ilegais, ademais de limitar a liberdade de expresión, a liberdade de prensa e impedir o rexistro de grupos relixiosos minoritarios"; Ademais, agrega que "a rexión é unha zona propicia para o tráfico de persoas", sinalando que "a homosexualidade é ilegal, e os gays e lesbianas están suxeitos á discriminación gobernamental e social".
Xeografía
miniatura|Río Dnister en Tiráspol.
Transnistria non ten saída ao mar, pero si ten fronteiras con Besarabia (é dicir, o resto de Moldavia) ao oeste (411 km) e con Ucraína (405 km) ao leste. Trátase dun estreito val que se estende en dirección norte-sur ao longo da beira do río Dnister, que forma unha fronteira natural ao longo da súa maior parte, lindeiro co resto de Moldavia. Tiráspol, a capital e a cidade máis grande de Transnistria, ten arredor de 160 000 habitantes.
O territorio controlado por Transnistria é na súa maioría (pero non totalmente) coincidente coa marxe esquerda (oriental) do río Dnister. Inclúe dez cidades e vilas, e 69 concellos, cun total de 147 entidades de poboación. Seis municipios da marxe esquerda (Cocieri, Molovata Noua, Corjova, Pirita, Coșnița e Doroțcaia) mantivéronse baixo o control do goberno de Moldavia despois da Guerra de Transnistria en 1992, como parte do distrito de Dubăsari. Están situados ao norte e ao sur da cidade de Dubăsari, que á súa vez está baixo control de Transnistria. A vila de Roghi de Molovata Noua tamén está controlada por Tiráspol (Moldavia controla as outras nove das dez aldeas dos seis municipios).
Na ribeira oeste, a cidade de Bender e catro concellos (que teñen un total de seis aldeas) ao leste, sueste e sur, na beira oposta do río Dnister da cidade de Tiráspol (Proteagailovca, Gisca, Chițcani e Cremenciug), son controlados polas autoridades del Transnistria.
Demografía
Segundo o censo de 1989, a poboación era de 679 000 habitantes, incluíndo todas as localidades da zona de seguridade, incluso aquelas que se encontran baixo control moldovo. De acordo co censo de 2004, a poboación era de 555 347 habitantes, excluíndo as áreas baixo control moldovo.
De acordo con este censo, o principal grupo étnico é o moldovo (ao que pertene o 31,9 % da poboación), seguido do ruso (cun 30,4 %) e o ucraíno (co 28,8 %). Existen grupos menores de búlgaros, polacos, alemáns, xudeus, gagauz, belarusos e outros, que conforman o 8,9 % restante. Un 64,2 % da poboación pertence a algún grupo eslavo, como rusos, ucraínos, búlgaros, polacos ou belarusos.
Officially Dead
Officially Dead é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Veruca Salt, publicado o 7 de xullo de 2003 a través do selo Embryo Records. O traballo foi editado en Australia e chegou ao número 3 do top 100 de Triplo J.
Transnistria
Relixión
As estatísticas oficiais mostran que o 91 % da poboación de Transnistria profesa o cristianismo ortodoxo oriental, ademais dun 4 % que pertence ao catolicismo romano. Os católicos romanos encóntranse principalmente no norte de Transnistria, onde vive unha notábel minoría polaca.
Officially Dead
A primeira edición do EP contiña moitos erros. Por exemplo, o corte 3 é realmente "Blissful Queen" e aparecía listado como "Smoke & Mirrors". A amiga de Louise Post Summer no apareceu acreditada polo tatuaxe da portada ata a segunda edición.
Transnistria
Relixión
O goberno local apoiou a restauración e construción de novas igrexas ortodoxas. Afirma que na República hai liberdade de culto e das crenzas relixiosas, e que 114 congregacións están rexistradas oficialmente. Porén, en data tan recente como 2005, presentáronse supostamente obstáculos para o rexistro dalgúns grupos relixiosos, en particular as Testemuñas de Xehová. En 2007, a estadounidense Christian Broadcasting Network denunciou a persecución de protestantes en Transnistria. miniatura|Banco Central de Transnistria.
Economía
O Banco Central de Transnistria é o encargado da emisión da moeda local, o rublo de Transnistria, que é convertíbel segundo unha taxa de cambio flotante. Unicamente ten validez dentro deste territorio.
Divisións administrativas de Transnistria
miniatura|Divisións administrativas de Transnistria.
Transnistria está dividida en cinco raions (departamentos ou distritos):
e unha municipalidade:
Ademais, Bender (Tighina; Бендéры), situada na ribeira occidental do Dnister (en Besarabia), xeograficamente fóra de Transnistria, non é oficialmente parte do territorio de Transnistria —tal como se define polas autoridades centrais— pero está controlada de facto polo goberno transnistrio, que a considera parte da súa organización administrativa.
Happiness Is...
"Happiness Is..." é o single número 20 da cantante xaponesa Ami Suzuki. Tratase dunha single limitado lanzado especialmente para a convención que tivo lugar en Toquio dende o 19 de novembro do ano 2005 ata o 15 de xaneiro de 2006 chamada Snoopy Life Design Happiness is the 55th Anniversary, que conmemoraba o 55 aniversario da famosa serie Peanuts.
1927
Arte e cultura
miniatura|Entradas no diario de navegación do Constantino Candeira, partindo de Camposancos, anotadas por [[Manuel Antonio.]]
Nacementos
miniatura|[[Faro de Vigo do 24/7/1927. Alegoría de Camilo Díaz no Día de Galicia. Os touros da Raíña Lupa conducen os restos de Sant-Iago ao sagrado Libredón.]]
Outros
Historia ano a ano
Comuna de Hikueru
miniatura|250px|Localización da comuna d'Hikueru
Hikueru é unha comuna da subdivisión Tuamotu-Gambier na Polinesia francesa.
A comuna de Hikueru inclúe dúas comunas asociadas (Hikueru e Marokau) e tres atois deshabitados.
1 Xeograficamente forman as illas Dous Grupos
Encoro de Santa Uxía
O encoro de Santa Uxía atópase no tramo final do río Xallas no concello de Dumbría, na provincia da Coruña. Foi construído coma aproveitamento hidroeléctrico e pertence ó Grupo FerroAtlántica, así coma os outros encoros do Xallas, ademais doutros intereses enerxéticos ó longo de España. O encoro que forma ten unha capacidade de 18 hm³.
A Presa
Dirixida polo enxeñeiro de camiños Juan Benet Goitia, a presa é de gravidade de planta recta, e foi executada co sistema de formigón compactado con rodete, sendo na actualidade a terceira de España en altura construída con este sistema.
Aliviadoiro e central
O aliviadoiro está constituído por un vertedoiro de comportas de vagón, con catro vans, separados por pías, sobre as que se apoia a ponte. A disipación de enerxía foi prevista mediante unha cunca amortecedora de tipo de resalto hidráulico, facendo a reversión o río en “salto de sky”.
A central eléctrica asociada a este encoro está situada na enseada do Ézaro e conta cunha potencia instalada de 98 Mw.
Números amigos
Dous números amigos son dous números enteiros positivos tales que a suma dos divisores propios dun deles é igual ó outro (a unidade considerase divisor propio, pero non o é o número mesmo).
Un exemplo é o par (220, 284), xa que: Para os pitagóricos os números amigos tiñan moitas propiedades místicas.
Ao redor do ano 850, Thabit ibn Qurra (826-901) descubriu unha fórmula xeral para a cal se podían obter números amigos: se onde n > 1 é enteiro e p, q, e r son números primos, entón Esta fórmula xera os pares (220, 284), (17.296, 18.416) e (9.363.584, 9.437.056). O par (6232, 6368) tamén é de números amigos, pero non se pode obter pola fórmula anterior.
Os números amigos foron estudados por Al Madshritti (falecido en 1007), Abu Mansur Tahir (al-Baghdadi) (980-1037), René Descartes (1596-1650), a quen se lle atribúe ás veces a fórmula de Tabit, C. Rudolphus e outros. A fórmula de Tabit foi xeneralizada por Leonhard Euler.
Se un número é amigo de si mesmo (é igual á suma dos seus divisores propios), recibe o nome de número perfecto.
Fernando Fernández Tapias
Fernando Fernández Tapias, nado en Vigo o 24 de novembro de 1938, é un empresario galego.
Traxectoria
Fundou as empresas navais Amura SA e Roda SA. En 1985 foi Presidente da Confederación de Empresarios Independientes de Madrid – CEIM.
É propietario de Fernández-Tapias SA (naval, 1991), Conservas Peña SA e Conservas Portonovo SA (dedicadas ao conxelado e enlatado de mariscos e peixes), a sección marítima do Bureau Veritas SAF (dedicada ao control de calidade) e Viajes Sandra’s SA. Foi conselleiro de Unión Fenosa, Viajes Marsáns e Construcciones OHL. Foi presidente da Cámara de Comercio de Madrid.
En 1994 recibiu o Premio ao Empresario do Ano, outorgado pola Cámara de Comercio e Industria de Madrid.
Casou en terceiras nupcias con Nuria González, trinta anos menor que el e filla dun deputado do PP.
Pivote (baloncesto)
Pivote (en inglés: center), tamén denominado centro nalgunhas zonas de América Latina, ou 5 na terminoloxía empregada polos adestradores, é unha das 5 posicións dun equipo nunha pista de baloncesto. Son, polo xeral, os xogadores máis altos dun equipo, xogando en posicións preto do aro, tanto en ataque coma en defensa. O seu principal rol dentro do equipo é o de rebotear en ambas canastras, e o de intimidación en defensa.
NBA
Pivotes elixidos na lista dos 50 mellores xogadores da historia da NBA:
-315
Acontecementos
miniatura|esquerda|200px|Moeda de Antígono Monoftalmo
Outros
Historia ano a ano
William Ramsay
Sir William Ramsay, nado en Glasgow o 2 de outubro de 1852 e finado en High Wycombe (Buckinghamshire) en 1916, foi un químico británico que recibiu o Premio Nobel de Química de 1904 por súas investigacións acerca dos gases nobres. Xunto co físico John William Strutt, foi o descobridor do gas argon.
Traxectoria
Fillo de William Ramsay e Catherine Robertson, era sobriño do xeólogo sir Andrew Ramsay.
Estudou química nas universidades de Glasgow e Tubinga. Foi profesor de química do University College de Bristol en 1880 e director do mesmo ao ano seguinte. En 1887 trasladouse a Londres onde exerceu como profesor de química do University College ata que se xubilou en 1913.
A boa situación de Ramsay nos círculos científicos conduciu ao seu desafortunado asunto en 1905 coa compañía Industrial and Engineering Trust Ltd., unha corporación cun suposto proceso secreto para extraer o ouro da auga do mar. A corporación comprou propiedades ao longo da costa inglesa para pór en marcha o proceso de extracción, pero a compañía foi desenmascarada rapidamente pola opinión pública, e nunca conseguiu nada de ouro.
Ramsay faleceu aos 63 anos de idade na súa residencia de High Wycombe, situada no condado de Buckinghamshire, e foi enterrado na igrexa da parroquia de Hazelmere.
En 1976 construiose a escola superior Sir William Ramsay School, en Hazlemere en High Wycombe.
Investigacións científicas
Entre 1885 e 1890 publicou notables estudos sobre os óxidos de nitróxeno. Descubriu cinco elementos gaseosos inertes, os chamados gases nobres: o argon en 1894, traballando con Rayleigh; o helio en minerales terrestres, en 1895; e o cripton, o neon e o xenon, xuntamente con Morris Travers, en 1898. Contribuíu ao coñecemento de que o helio é un produto da desintegración atómica do radio.
Recibiu o premio Nobel de Química do ano 1904 polo descubrimento dos compoñentes do aire e determinar a súa situación na Táboa periódica dos elementos. Pero as súas achegas posteriores no campo da radioactividade teñen tanta ou máis importancia aínda.
Recoñecemento
Na súa honra bautizouse o cráter Ramsay da Lúa.
Cernado, Cernado, Manzaneda
Cernado é un lugar da parroquia de Cernado no concello ourensán de Manzaneda na comarca da Terra de Trives. Tiña 28 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 12 mulleres.
León I, papa
miniatura León I o Magno ou o Grande (Toscana, 390-Roma, 10 de novembro de 461) foi o papa n.º 45 da Igrexa católica, dende o 440 ata o 461. Procedía da rexión italiana da Toscana. Sendo diácono foi designado polo emperador Valentiniano III para difíciles tarefas de mediación nas Galias. Foi elixido Papa no ano 440, nun momento en que a cristiandade estaba dividida en materia de fe e o Imperio Romano nunha crise sen retorno.
Sigfrido (banda deseñada)
Sigfrido é o protagonista de La tetería del oso malayo, álbum de banda deseñada en branco e negro de David Rubín.
León I, papa
Labor doutrinal
Combateu pastoral e argumentalmente contra o maniqueísmo que atribuía a creación (a materia e o corpo) a unha deidade malvada; contra o pelaxianismo que entendía que a salvación non se acadaba polo amor gratuíto de Deus senón polas boas obras do home, contra o priscilianismo na súa vertente gnóstica que chegaba a cuestionar a encarnación do Fillo de Deus no home Xesús de Nazaret e contra o nestorianismo que afirmaba unha dualidade en Cristo.
Sigfrido (banda deseñada)
Sigfrido apareceu como personaxe por primeira vez en Detrás de la barra, unha historia breve publicada na revista Dos veces breve, no seu número 3, en maio de 2004.
León I, papa
Labor doutrinal
A súa intensa actividade (coñécenselle 432 cartas e 96 sermones) permitiu asentar a doutrina que hoxe a maior parte da cristiandade considera como auténtica: o Deus do Evanxeo é o único Deus Creador; a redención acádase polo amor de Deus manifestado en Xesucristo que é verdadeiro Deus e verdadeiro Home nunha soa persoa.
Sigfrido (banda deseñada)
O personaxe
Sigfrido é un oso malaio que rexenta unha tetería que, en realidade, é un "consultorio psico-anímico" (nas súas propias palabras) por onde van pasando distintos superheroes retirados e vítimas de desamor.
León I, papa
Labor doutrinal
En efecto, para León o ceo a terra e canto neles hai fala da omnipotencia e bondade do seu Autor e a admirable beleza dos seus elementos está pedindo da criatura intelixente acción de grazas. Para el, en Cristo a maxestade asume a humildade, o poder a debilidade e a eternidade a mortalidade.
Sigfrido (banda deseñada)
O personaxe
El mesmo, Sigfrido, é unha vítima do desamor. Así o conta na historia La luciérnaga, publicada por primeira vez en Dos veces breve, no seu número 4. Namorado de Miriam grazas á axuda dun vagalume, todo marchaba ben nas súas vidas e agardaban un fillo. Pero Miriam, cun avanzado embarazo, caeu polas escaleiras diante dos ollos de Sigfrido, e perdeu o fillo. A partir de aí todo muda para eles, e Miriam acaba marchando coa súa tristura e deixando só a Sigfrido, que monta a tetería.
Símbolo vexilolóxico
Un símbolo vexilolóxico é usado polos vexilólogos para indicar certas características das bandeiras, e facilitar a súa clasificación. Os símbolos elixidos son os símbolos internacionais de identificación de bandeiras, creados por Whitney Smith. A asemblea xeral da Fédération Internationale des Associations Vexillologiques (FIAV) celebrada en Otava (Canadá) en 1981, recoñeceu este código de información, e recomendou o seu uso a todas as organizacións e individuos que a forman.
Usos
Esta reixa foi deseñada pola FIAV para indicar especificamente o uso das bandeiras nacionais. Un punto dentro de cada unha das seis celas 20px indica o uso da bandeira como bandeira civil, bandeira institucional, bandeira de guerra, pavillón civil, pavillón institucional e/ou pavillón de guerra, que son os seis tipos de usos que pode ter unha bandeira nacional.
León I, papa
Labor doutrinal
Apoiou o labor do Patriarca de Constantinopla contra o monofisismo de Eutiques, e como sucesor de Pedro reivindicou a súa autoridade nas Igrexas das Galias e de Hispania. As cartas e sermóns que del se conservan tratan dalgúns destes temas. Está considerado por iso un dos Pais da Igrexa.
Símbolo vexilolóxico
Usos
Así, o símbolo 20px indica que a bandeira só pode usarse por unidades militares, xa sexan terrestres ou navais, mentres que o símbolo 20px indica que a bandeira é usada sempre, soamente, en terra.
Propiedades
Outros símbolos son utilizados para indicar outras características das bandeiras.
León I, papa
Labor doutrinal
A el se lle debe o primeiro misal coñecido como Sacramento Leonino
Carisma
León posuía unha enorme autoridade moral que radicaba na súa sinxeleza de vida, a súa piedade, e o seu sentido da equidade. O seu valor foi recoñecido cando saíu ao encontro de Atila en Mantua conseguindo evitar a destrución de Roma por parte dos hunos (ano 452).
Cando os vándalos de Xenserico saquearon Roma no ano 456, tamén obtivo deles clemencia para os aterrorizados cidadáns, evitando a queima da cidade e o masacre. Isto fixo que fose venerado polo conxunto do pobo e que morrera en loor de santidade.
Foi soterrado na basílica de San Pedro de Constantino. No ano 688, as súas cinsas foron trasladadas a unha igrexa a el consagrada.
Foi o primeiro bispo de Roma a quen se lle denominou Magno, e tamén o primeiro en exercer de xeito patente e eficaz unha autoridade doutrinal sobre toda a Igrexa. O Concilio de Calcedonia veu recoller a súa postura sobre a dobre natureza de Cristo corrixindo, para as Igrexas monofisitas, ou completando para a Igrexa ortodoxa e a Igrexa católica a fe de Concilio de Éfeso. Segundo a tradición, no Concilio leuse o seu tomo e a maioría entendeu que ''Pedro falara pola boca de León'´.
En 1754, o Papa Bieito XIV proclamouno doutor da Igrexa.
A festa de San León Magno celébrase o 10 de novembro.
Crescón, Toirán, Láncara
Crescón é unha pequena aldea localizada na parroquia de San Salvador de Toirán, do concello de Láncara (provincia de Lugo). Ten cinco casas e 6 veciños. Nas inmediacións existe un poboado castrexo.
Iriome González
Iriome González González, coñecido habitualmente como Iriome, nado o 22 de xuño de 1987 en Icod de los Vinos (Tenerife), é un futbolista profesional español da canteira do CD Tenerife, que xoga como centrocampista no Club Deportivo Lugo da Segunda División. Foi internacional coa.
Traxectoria
Na seguinte tempada xogou máis partidos, 31, volvendo a anotar outros catro goles. Con todo, na tempada 2008–09 só disputa 12 partidos, nun ano no que o Tenerife conseguiría o seu ascenso á máxima categoría. O seguinte ano o xogador sería cedido ao SD Huesca, onde disporía de máis minutos, regresando a Tenerife na seguinte tempada. Tras pasar polo Villarreal B e CD Mirandés, o 8 de xullo de 2014 asina polo CD Lugo.
Demolition Plot J-7
Demolition Plot J-7 é o segundo EP da banda estadounidense de indie rock Pavement, publicado o 1 de xuño de 1990 a través do selo Drag City. Foi a primeira edición do grupo a través desta discográfica e tamén o seu primeiro traballo non autoeditado. Demolition Plot J-7 comparte moitas das influencias indie e punk rock do seu EP de estrea de 1989 Slay Tracks (1933-1969), pero tamén diversifica o son da banda incorporando teclados.
Moitos dos temas de Demolition J-7 foron compostos mentres Scott Kannberg e Jason Fawkes estaban na súa banda de curta vida Pa. Despois de que Stephen Malkmus escoitase demos gravadas por Pa, as cancións convertéronse nun proxecto de Pavement. As sesións de gravación de Demolition J-7 foron máis difíciles que as de Slay Tracks debido á tensión que había entre o produtor Gary Young e Jason Fawkes.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Stephen Malkmus, con algunhas das primeiras versións atribuídas a Scott Kannberg.
Gaelen Foley
Gaelen Foley, nada o 16 de novembro de 1973 en Pittsburgh (Pensilvania), é unha escritora estadounidense de novela romántica.
Traxectoria
Gaelen é a maior de 4 irmás. Os seus pais educárona nun ambiente de cultura e amor, levándoa a visitar museos desde nova.
Licenciouse en Literatura Inglesa e Filosofía pola Universidade de Nova York. Na universidade foi onde nace o seu amor pola Rexencia inglesa do século XIX, que é a ambientación de moitas novelas súas. O seu camiño ó éxito como escritora non foi nada fácil.
Na actualidade vive en Pittsburgh, Pensilvania. Esta casada cun compañeiro de universidade, Eric.
Karl Ferdinand Braun
Karl Ferdinand Braun, nado en Fulda, Alemaña, o 6 de xuño de 1850 e finado en Nova York o 20 de abril de 1918, foi un físico, inventor e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Física en 1909.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Marburgo e doutorouse en 1872 pola Universidade de Berlín. Foi profesor nas universidades de Marburgo, Estrasburgo, Karlsruhe e Tubinga. Chegou a ser director do Instituto de Física da Universidade de Estrasburgo en 1895.
Investigacións científicas
En 1874, Braun observou que certos cristais semicondutores actuaban como rectificadores, convertendo a corrente alterna en continua, permitindo o paso da corrente nunha soa dirección. Debido a este descubrimento, inventou o receptor de radio de transistores a finais do século XIX.
En 1897 construíu o primeiro tubo de raios catódicos que utilizou para desenvolver o primeiro osciloscopio adaptando os raios catódicos, de tal de maneira que o chorro de electróns do tubo se dirixa cara a unha pantalla fluorescente por medio de campos magnéticos xerados pola corrente alterna. Desde 1898 tamén traballou na telegrafía sen fíos, inventando o rectificador de cristal. Guglielmo Marconi admitiu tomar prestada" a patente de Braun.
En 1909 recibiu o Premio Nobel de Física, xunto con Marconi, polas súas contribucións ao desenvolvemento da telegrafía sen fíos e especialmente polas melloras técnicas introducidas no sistema de transmisión (circuítos resonantes magnéticamente axustados).
Braun foi aos Estados Unidos ao comezo da primeira guerra mundial para axudar a defender a estación alemá de telegrafía sen fíos de Sayville dos ataques da British Marconi Corporation. Morreu na súa casa de Brooklyn antes do final da guerra en 1918.
Ida Laura Pfeiffer
Traxectoria
Até os 45 anos era unha ama de casa que soñaba con viaxar. Cando conseguiu criar ós seus fillos, vendeu a súa casa e o seu piano, e con ese diñeiro comezou as súas viaxes de explotación do mundo. Ao retornar publicou un libro de viaxes coas anotacións do seu diario, o que lle proporcionou algunha notoriedade. Conforme se foi tornando máis coñecida, obtiña pasaxes gratuítas en navíos estadounidenses e alemáns. Xeralmente viaxaba con pouco diñeiro, durmía e comía na casa de persoas comúns, facía anotacións sobre as cousas que vía, usándoas como base para posteriores libros de viaxe e visitaba lugares fóra das rutas turísticas tradicionais, algunhas veces explorando rexións perigosas. Foi a primeira muller en ser aceptada como membro honorario nas sociedades xeográficas de Berlín e París. Foi laureada polo rei de Prusia cunha medalla de ouro pola súa contribución ás artes e ás ciencias.
Primeira viaxe ó redor do mundo
Ida Pfeiffer partiu de Viena en maio de 1846, collendo un veleiro en Hamburgo para Río de Xaneiro, onde desembarcou o 17 de setembro de 1846 tras dous meses e medio de viaxe. En febreiro de 1847 fixo o temido percorrido marítimo polas augas tempestuosas ó redor do Cabo de Fornos até Valparaíso en Chile ("A aparencia de Valparaíso é banal e monótona" "As clases inferiores son principalmente feas"). Atravesando o Pacífico e facendo escala en Tahití ("xamais vin escenas tan vergoñosas de depravación pública"), onde foi recibida pola raíña, chegou a Macau, despois a Hong Kong e Cantón ("comen cans, gatos, camundongos e ratos, os intestinos das aves, e o sangue de todos os animais" "os chineses son inimigos dos baños e do lavado" "os chineses son acusados de matar varios dos seus bebés" "talvez non exista nación na face da terra igual ós chineses na dilixencia e aplicación"). Neses lugares, a aparición dunha muller branca foi un evento extraordinario, e varias veces viuse cercada de persoas curiosas, a punto de se sentir ameazada. Pasando por Singapur ("A cidade de Singapur e as súas aforas conteñen máis de 20.000 habitantes. As rúas parecéronme amplas e limpas, mais as casas non son bonitas.") proseguiu até Sri Lanka ("as rúas [de Kandy] son bonitas, largas e limpas; as casas, con só un andar, están cercadas con varandas e columnatas"), de alí, tras longas excursións, atinxiu ao final de outubro de 1847 o sur da India. As principais paradas da súa viaxe polo subcontinente indio foron Calcuta, Benarés e Bombai ("Na India, sobre o chamado 'goberno inglés libre', atopei unha triste proba de que a posición dos escravos no Brasil é mellor que a dos campesiños libres aquí"). Foi recibida nas casas dos indios ricos e eminentes, participou nunha caza do tigre, mais tamén percorreu longas distancias en carros de boi. En abril de 1848, proseguiu viaxe para Mesopotamia e Persia ("Ningún país do mundo ten máis montañas e menos ríos que Persia"), visitou Bagdad, acompañou caravanas a través do deserto, viu as ruínas Babilonia e Nínive e foi ameazada por ladróns. O cónsul británico en Tabriz, un coñecedor da rexión, quedou profundamente impresionado coa ousadía das súas aventuras. Pasando por Armenia, Xeorxia, Odesa ("Os rusos e os cosacos teñen trazos rudos e estúpidos, e o seu comportamento corresponde completamente ó que a súa aparencia indica"), Constantinopla e Atenas volveu para casa, chegando en Viena en novembro de 1848, preocupada cos desdobramentos da Revolución de 1848. O rexistro desa viaxe, Eine Frauenfahrt un die Welt (Viaxe dunha muller ó redor do mundo), foi publicado en Viena en 1850 en tres volumes. A tradución inglesa, A Woman's Journey round the World, foi publicada en Londres en 1850.