cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Congreso dos Deputados
No entanto, este bicameralismo non supón unha equiparación completa entre Congreso e Senado. A Constitución resérvalle ó Congreso unha serie de funcións e facultades que revelan a súa primacía. Deste xeito, o Congreso autoriza a formación do goberno, pode provoca-lo seu cesamento, coñece en primeiro lugar a tramitación dos proxectos lexislativos e dos orzamentos e debe confirmar ou rexeitar as emendas ou vetos que pode aprobar o Senado sobor destes textos lexislativos.
Historia
O Congreso dos Deputados ten o seu antecedente máis remoto no Estatuto Real de 1834, outorgado pola raíña María Cristina, rexente durante a minoría de idade de Isabel II, e que estabeleceu por primeira vez en España a configuración bicameral das Cortes, ao dividilas en dous Estamentos: o de Próceres do Reino e o de Procuradores do Reino.
O Estamento dos Procuradores do Reino tiña carácter electivo e unha composición que correspondía netamente á representación das Cidades e Burgos con dereito de voto nas Cortes do Antigo Réxime.
Nas sucesivas Constitucións de 1845, 1856, 1869 e 1876 preservaron a configuración do Congreso dos Deputados como unha cámara de representación popular, que nalgúns casos tivo atribuída preeminencia sobre o Senado en materia de forzas armadas e de contribucións e crédito público e control político aos membros do Goberno.
Composición
A Constitución establece que o Congreso contará cun mínimo de 300 e un máximo de 400 Deputados, debendo a lei electoral concretar este número. A normativa vixente (Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral de 19 de xuño de 1985) fixa en 350 o número de membros da Cámara.
Prerrogativas dos deputados
Os deputados, o mesmo que os senadores, dispoñen de dúas importantes prerrogativas, que a Constitución lles recoñece, non con carácter de privilexio persoal, senón para protexer o exercicio das súas funcións. Inviolabilidade e inmunidade son propiamente garantías institucionais das Cámaras, das que gozan os seus membros en canto participan no desenvolvemento das funcións constitucionais asignadas ó Congreso dos Deputados.
Os deputados perciben unha asignación económica con cargo ós orzamentos da Cámara, tendo dereito, asemade, a outras axudas (dietas), franquías e indemnizacións por gastos indispensables para o cumprimento das súas funcións.
Sede
O Palacio das Cortes é o edificio que alberga o Congreso dos Deputados. Está situado entre a rúa Zorrilla e a Carreira de San Xerome, a escasa distancia do Paseo do Prado, en Madrid. É un dos edificios emblemáticos do Madrid do século XIX, de estilo neoclásico.
Lingua min nam
A lingua min nam ou lingua min do sur é unha variante das linguas min falada en certas partes da República Popular da China, incluíndo o sur de Fujian, leste de Guangdong, Hainan, e sur de Zhejiang, e en Taiwán. O min nam é falado pola emigración chinesa en Filipinas, Indonesia, Malaisia e Singapur.
Ardashir I
Ardashir I, do antigo persa Artaxerxes ( ? - 240), foi o primeiro Shāhanshā (Xahanxá) (Rei de reis) da dinastía sasánida, e rei de reis de Persia dende o ano 226, cando quita o poder a Artabán V de Partia (rei do Imperio Parto) a finais do ano 240.
esquerda|miniatura|300px|[[Moeda sasánida de prata de Ardashir I. No reverso aparece un altar de lume, que é o símbolo zoroastriano (Departamento de Moedas e Medallas. Museo Británico de Londres).]]
Klas Pontus Arnoldson
Klas Pontus Arnoldson, nado en Gotemburgo o 27 de outubro de 1844 e finado en Estocolmo o 20 de febreiro de 1916, foi un político, xornalista e pacifista sueco, galardoado co premio Nobel da Paz en 1908.
Traxectoria
Tras traballar durante dez anos nos ferrocarrís suecos, foi electo membro do Parlamento (Riksdag). Ao longo do seu mandato (1882-1887) traballou por lograr unha neutralidade permanente nos países escandinavos.
En 1883 fundou a Sociedade Sueca pola Paz e a Arbitraxe, onde ocupou o cargo de secretario durante varios anos. Debido a isto, así tamén pola súa participación nos esforzos para evitar a guerra con Noruega en 1905, compartiu en 1908 o premio Nobel da Paz co danés Fredrik Bajer.
En 1900 escribiu A esperanza dos séculos en relación cos adiantos obtidos a favor da paz.
Cuadrilátero
dereita|250px|Imaxe dun cuadrilátero. En xeometría euclidiana, un cuadrilátero, cuadrángulo ou tetrágono é un polígono de catro lados e catro vértices.
Proposicións
260px|derecha
Elementos dun cuadrilátero
Os elementos dun cuadrilátero son:
Fórmulas
miniatura|275px|Os catro lados dun cuadrilátero: a, b, c, d ; os catro [[Vértice (xeometría)|vértices: A, B, C, D ; as dúas diagonais: e, f.]] (para un cuadrilátero con concavidade en C cambiar o primeiro signo + por -).
Cuadriláteros inscritos
Son aqueles con vértices que están sobre unha circunferencia e os seus lados son cordas. Establécense as seguintes fórmulas, sendo
Teorema de Arquímedes-Faure
Dado o cuadrilátero inscrito de lados a, b, c, d; de diagonais perpendiculares que ao intersecárense determinan os segmentos m, n nun deles e p, q no outro, R o raio da circunferencia circunscrita. En tal caso cúmprense as igualdades:
Cuadrilátero circunscrito
Con lados tanxentes a unha circunferencia e os seus vértices son puntos comúns a cada dous lados tanxentes.
Eccellenza
Eccellenza (excelencia, en italiano) é o quinto nivel do fútbol italiano. Trátase dunha liga rexional, composta de 28 divisións dividida xeograficamente. As 20 rexións do país está representadas polo menos por unha división, excepto Piemonte e Val de Aosta, que comparten dúas. O Véneto, a Toscana, Sicilia, o Lacio, Emilia-Romaña e Campania teñen tamén dúas divisións cada unha, mentres que a rexión da Lombardía ten tres divisións.
É o segundo campionato de afeccionados por importancia e o maior a nivel rexional. Está organizado pola Lega Nazionale Dilettanti.
As Barrosas, Arzúa, Arzúa
As Barrosas é un lugar da parroquia de Santiago de Arzúa, no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima.
Sacido, Santo Ourente de Entíns, Outes
Sacido é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Luis Eduardo Matta
Luis Eduardo Matta é un novelista e ensaísta brasileiro, (1974)
Recensión biográfica
De orixe libanesa, naceu no Río de Xaneiro, Brasil, o 21 de novembro de 1974. Iniciou súa carreira literaria en 1993, aos 18 anos, coa novela Conexão Beirute-Teeran. É autor de novelas de misterio e suspense para adultos e adolescentes, como Ira Implacável, 120 Horas, O Véu, Morte no Colégio e O Rubi do Planalto Central.
En 2003, publicou un manifesto en prol dunha literatura de entretemento brasileira, que apelidou de literatura popular brasileira (LPB). Nos varios ensaios que escribiu destácase, aínda, a defensa dunha reformulación no ensino de literatura no Brasil e da democratización da lectura entre a poboación brasileira. O escritor mora no Río de Xaneiro.
Anselmo Ralph
Anselmo Cordeiro da Mata, nado en Luanda o 12 de marzo de 1981, é un cantor e compositor angolano, máis coñecido polo nome artístico de Anselmo Ralph.
Traxectoria
Fixo o ensino e básico na súa cidade natal, e despois estudou Contabilidade en Nova York, no Borough of Manhattan Community College.
Sarnón, Santo Ourente de Entíns, Outes
Sarnón é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Anselmo Ralph
Traxectoria
Na década de 1990, estableceuse en Madrid. Nesta etapa converteuse nun grande admirador do cantor dominicano Juan Luis Guerra, o que tivo unha grande influencia na súa carreira como músico. En 1995, formou parte do grupo NGB (New Generation Band) co que gravou o seu primeiro álbum.
En xaneiro de 2006 lanzou o seu primeiro álbum en solitario, Histórias de Amor, disco de rythm and blues producido por Produtora Bom Som, propiedade do propio artista e do seu axente Camilo Travassos. Deu o primeiro concerto de presentación do disco na discoteca Miami Beach de Luanda.
Vida persoal
En 2008 casou con Madlice Castro, con que ten dous fillos, Alicia e Jason.
Quintana de la Serena
Quintana de la Serena é un concello español pertencente á provincia de Badaxoz, na comunidade autónoma de Estremadura.
Mozambique nos Xogos Olímpicos
Mozambique competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1980, nas Olimpíadas de Moscova, en Rusia. Nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno. Maria Mutola converteuse na primeira deportista mozambicana en conseguir unha medalla olímpica para o seu país, conseguindo un bronce na proba de 800 metros lisos nos Xogos Olímpicos de 1996. Nos seguintes Xogos, en 2000, volveu conseguir unha medalla, desta volta de ouro, na mesma competición.
Anticomunismo
O marxismo, e a forma de comunismo asociado a el, acadou a súa notoriedade no século XX. O anticomunismo organizado desenvolveuse como reacción á crecente popularidade do movemento comunista, e adoptou moitas formas ao longo do século XX. Os monárquicos conservadores europeos loitaron contra a primeira onda de revolucións comunistas dende 1917 a 1922. O fascismo e o nazismo baseáronse nunha forma violenta de anticomunismo; incitaban o medo á revolución comunista para obter poder político, e tentaron destruír o comunismo na segunda guerra mundial. Os nacionalistas loitaron contra os comunistas en numerosas guerras civís por todo o mundo. Tanto o conservadorismo como o liberalismo clásico conformasen gran parte das políticas exteriores anticomunistas das potencias occidentais, e dominaron o pensamento intelectual anticomunista na segunda metade do século XX.
Trala Revolución de Outubro en Rusia, o comunismo marxista quedou principalmente vencellado á Unión Soviética na imaxinación pública (aínda que había moitos marxistas e comunistas que non apoiaban á Unión Soviética e as súas políticas). Como resultado, o anticomunismo e a oposición á Unión Soviética fixéronse practicamente indistinguibles, especialmente en política exterior. O anticomunismo foi un elemento importante na política exterior das Potencias do Eixo durante os anos 30 (Pacto Antikomintern) e dos Estados Unidos, o Reino Unido, o Xapón, Corea do Sur, Australia, o Canadá, Israel, e outros países capitalistas durante a guerra fría.
Anticomunismo democrático
Movementos liberais en contra de gobernos autoproclamados comunistas déronse en diversas partes do mundo na década dos anos 80 do século XX aproveitado as mudanzas producidas na URSS baixo o goberno de Mikhail Gorbachev, algúns deles en:
Piñor, Barrán, Piñor
Piñor é un lugar da parroquia de Barrán, no concello ourensán de Piñor na comarca do Carballiño. Tiña 117 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 49 eran homes e 68 eran mulleres.
Historia do Brasil
A historia do Brasil adoita dividirse en catro períodos xerais: o Predescobrimento (até 1500), a Colonia (1500 a 1822), o Imperio (1822 a 1889) e República (de 1889 á actualidade).
Introdución
Entre as hipóteses máis aceptadas para a colonización das Américas está a que establece que a migración principal foi a de elementos mongoloides de Asia en vagas sucesivas, a través do estreito de Bering. Admítese tamén unha inmigración menor, equivalente a 1 - 2% que viría de Melanesia ou Sueste Asiático a través do Océano Pacífico.
Supoñendo a marcha de 1 km/ano, para saír de Alasca e chegar a Santarén (PA), no Brasil, terían que percorrer unha distancia aproximada de 20.000 km, levando polo menos 20.000 anos no traxecto.
Sitios arqueolóxicos brasileiros moi antigos foron atopados dende San Raimundo Nonato no Piauí (de hai aproximadamente 42.000 anos) até a rexión dos pampas (con máis de 10.000 anos). Nesa última rexión xa foron mesmo achados fragmentos de ósos dun Megaterio, con aparentes marcas da acción humana.
Na América do Norte existen evidencias máis concretas do contacto destes primeiros habitantes americanos coa paleofauna da rexión, como as puntas de frechas de Clóvis e de Folson (nos Estados Unidos), datadas hai uns 17.000 anos.
A aparente contradición entre a data de migración pola Berinxia e a idade do home máis vello na América do Sur remítenos ás hipóteses dunha extensión do poboamento a partir das illas do Pacífico, talvez vidos de África, ou a erros técnicos de datación do material do Piauí. Aínda, no Brasil, ademais dos restos do Piauí, hai tamén un antiquísimo conxunto atopado na rexión de Lagoa Santa (Minas Xerais), posiblemente os representantes do antigo grupo lingüístico do país -Macro Gê-, cuxos descendentes máis próximos hoxe serían os indios cariris e botocudos.
Unha descuberta interesante dese posible contacto son os deseños/debuxos da Toca do Boqueirón, no Sítio da Pedra Furada, tamén no Piauí, que parece representar unha escena de ataque dos terríbeis felinos que xa habitaran o continente suramericano.
A concepción dos actuais indios que habitan a rexión nordeste do país por exemplo dos cariris, a pesar de estar bastante modificada, aínda pode constituírse nun elemento útil para descifrarmos esas representacións como unha estratexia conxectural. Unha interpretación sobre os deseños/debuxos da figura humana deses pobos revela unha sorprendente complexidade que pode moi ben corresponder a un mapa das sensacións corporais e/ou unha concepción de corpo e espírito. Os encantados son descritos polos cariris en xeral como homes descomunais, feroces e implacábeis, de facción ruda e ollos esbugallados, verdadeiramente aterrecedores, segundo o antropólogo Nascimento, que estudou na súa tese para Mestrado na Universidade Federal de Baía os rituais e identificación étnica dos indios do nordeste, en partir as concepcións dun grupo actual, os cariris de Mirandela (BA) en 1994.
Segundo ese autor, tamén caracterizan o "xentío bravo" ou seus antepasados que aínda viven no mato.
A chegada dos europeos
miniatura|dereita|Mapa do Brasil no século XVI O Brasil foi coñecido polos europeos en 1500 cando Pedro Álvares Cabral, un navegante portugués, supostamente estaba procurando un novo camiño para as Indias. En 1822, libertouse do dominio da coroa portuguesa e pasou a ser un imperio até ó ano de 1889, en que Don Pedro II, último emperador do Brasil, foi deposto e foi declarada a república. Do ano de 1964 ata 1984, o Brasil foi gobernado por unha ditadura militar e, actualmente, é novamente unha república democrática.
Liña do tempo
miniatura|dereita|Cadro de [[François-René Moreaux (1844)) sobre a independencia do Brasil.]] Asume a presidencia o Xeneral Arthur da Costa e Silva.
Período Pre-Descubrimento
Do lado europeo, a descuberta do Brasil foi simultaneada con varios Tratados entre Portugal e España, establecendo límites e dividindo o mundo, descuberto e por descubrir.
Destes, o Tratado de Tordesillas (1494) é, de lonxe, o máis importante, por definir a porción que correspondía a Portugal do Brasil durante boa parte do período en que o mesmo foi colonia portuguesa. Establecía este tratado as terras que, ó leste do Meridiano de Tordesillas, serían posesión do rei de Portugal. Este meridiano pasaba a 370 légoas mariñas a oeste de Cabo Verde.
Descubrimento
Pedro Álvares Cabral era o capitán da escuadra que partiu de Portugal a procura dun camiño seguro para as Indias, contornando África. A certa altura da viaxe, tendo pasado xa as Illas Canarias, a frota de Cabral desvíase para oeste, co pretexto de desviarse dunha parte do Océano Atlántico coñecido polas calmas, ou ausencia de vento. Existe algunha controversia sobre o motivo real do desvío para Oeste, unha vez que algunhas fontes suxiren evidencias de que os portugueses xa terían vido ó Brasil polo menos catro anos antes.
Unha pequena rectificación: Pedro Álvares Cabral non procuraba un camiño seguro para a India, porque este xa era coñecido, tendo sido percorrido pouco antes pola armada de [Vasco da Gama]. A frota de Cabral desviouse para Oeste para fuxir da corrente ascendente do Golfo da Guinea. Aliás, seria exactamente ese gran desvío que os navios estaban obrigados a facer que tería dado aos navegadores os indicios da existencia de terra naquela dirección. É hoxe case certo que a frota de Cabral tiña como incumbencia primordial localizar esa terra e reclamala para a coroa portuguesa ao abrigo do tratado de Tordesillas. Dase como unha das probas diso mesmo o feito dun dos navíos ter regresado de inmediato para dar a novidade ao Rei, en tanto que os restantes seguían para a India; ben como o feito de seguir un home na frota, Pero Vaz de Caminha coa misión de elaborar unha descrición detallada da terra descuberta, a Carta do Achamento do Brasil.
No ano de 1501, unha nova expedición atopou como recurso explorable apenas o pau-brasil, madeira vermella moi requirida na época, o que tamén deu o nome ao Brasil. No 1503 houbo nova expedición, desta vez comandada por Gonzalo Coelho, mais non houbo ningún asentamento portugués.
En 1530 foi enviada ó Brasil a expedición de Martim Afonso de Souza, cos obxectivos de explorar a costa, expulsar os franceses e establecer núcleos de colonización. Foron fundados por esta expedición os núcleos de San Vicente e São Paulo.
Brasil Colonia
A coroa portuguesa recoñeceu que non posuía recursos para administrar o Brasil e estabelece o sistema de Capitanías Hereditárias, unha división de lotes do Brasil, que foron doados a quen tivera interese en investir e administrar os mesmos. Das 15 capitanías orixinais, apenas as capitanías de Pernambuco e São Vicente prosperaron.
No período colonial, o Brasil sofre invasións francesas e neerlandesas que foron derrotadas após loitas (véxase invasións holandesas no Brasil e invasións francesas no Brasil).
Reino Unido a Portugal
No 1808 as tropas de Napoleón Bonaparte obrigaron á coroa portuguesa a procurar abrigo no Brasil. Coa chegada de D. João VI a Río de Xaneiro, o Brasil é elevado á condición de Reino Unido de Portugal e Algarves. Os portos brasileiros son abertos as nacións amigas, e unha serie de melloras foron introducidas no Brasil, como a Imprensa Nacional. Tamén a elección de representantes brasileiros para as Cortes Constitucionais Portuguesas. É desta época a fundación do Banco do Brasil.
Primeiro Imperio
miniatura|dereita|Pedro I Tras a declaración da independencia, o Brasil foi gobernado por Don Pedro I ata o ano de 1831, cando foi forzado a abdicar en favor do seu fillo, D. Pedro II, entón con 5 anos.
Período Rexencial
Durante o período de 1831 a 1840, o Brasil foi gobernado por diversos rexentes, encargados de administrar o país entanto o herdeiro do trono, D. Pedro II, aínda era menor.
Destácanse neste período a inestabilidade política e a actuación do titor Xosé Bonifácio, que garantiu o trono para D. Pedro II.
Iniciouse neste período a Revolución Farroupilla, na que os gauchos revoltáronse contra a política interna do Imperio, e declararon a República Piratini.
Segundo Imperio
miniatura|dereita|Pedro II O Segundo Imperio ten inicio co Golpe da Maioridade. A partir do mesmo, o Brasil é gobernado por D. Pedro II, coa axuda de José Bonifácio.
Este período destácase por varios eventos importantes. En 1845 a Revolución Farroupilla foi cerrada, coa sinatura do Tratado de Ponche Verde. Outro evento importante, que acabou custando o trono á familia de D. Pedro II, foi a abolición da escravitude.
Liberación dos escravos
O 13 de maio de 1871, a Princesa Isabel asinou a Lei Áurea, que xa fora aprobada polo Parlamento, abolindo toda forma de escravitude no Brasil. O Brasil foi o último país das Américas a abolir a escravitude.
A abolición da escravitude desagradou ás oligarquías rurais, que pasaron a apoiar con máis empeño o movemento republicano, entón en plena acción.
República Vella
O 15 de novembro de 1889, o Mariscal Deodoro da Fonseca declarou o fin do período imperial e o inicio do período republicano, destituíndo o último emperador brasileiro, D. Pedro II, que tivo que partir ó exilio a Europa.
Os presidentes que seguiron son:
Ditadura do Estado Novo
No 1930, a Xunta de Goberno foi substituída por Getúlio Dorneles Vargas, como Presidente do Goberno Provisorio. Foi elixido presidente pola Asemblea Constituínte. En 1937 creou o Estado Novo, e foi presidente ata 1945, cando foi deposto.
Segundo Período Democrático
Este período iníciase coa renuncia de Getúlio Vargas, en outubro de 1945. O seu vicepresidente, o General Eurico Gaspar Dutra, é o próximo presidente elixido. En 1946 é promulgada unha nova Constitución, máis democrática que a anterior, restaurando dereitos individuais.
En 1950, Getúlio Vargas é elixido Presidente, novamente. Durante o seu goberno creouse Petrobrás. No 1954, Getúlio Vargas suicídase, e Juscelino Kubitschek é elixido o presidente o ano seguinte.
No 1960, Kubitschek inaugura Brasilia, a nova capital do Brasil.
En 1961, Janio Quadros asume a presidencia, mais renuncia en agosto do mesmo ano. Seu vicepresidente, João Goulart, goberna ata 1964, con constantes problemas creados pola oposición de dereita (parte do empresariado, sectores militares e da clase media) ó seu goberno, debido ó seu forte nacionalismo. A dereita acusaba Goulart de simpatizar co comunismo.
Ditadura Militar
Os gobernos de Xoán Goulart están marcados por inflación alta, parón económico e unha forte oposición das forzas armadas. O 31 de marzo de 1964 as Forzas Armadas dan un Golpe Militar, destituíndo a Xoán Goulart. Os líderes do golpe escolleron como presidente ó xeral Humberto Castello Branco, seguido polo Xeral Arthur da Costa e Silva (1967-1969), o xeral Emilio Garrastazu Medici (1968-1974), e o xeral Ernesto Geisel (1974-1979). Entre as características do golpe militar, destácanse a supresión dos dereitos constitucionais e unha forte censura da prensa.
En 1965, todos os partidos políticos son declarados extintos, e dáse comezo á represión política. Soamente eran permitidos dous partidos, a ARENA (Alianza Renovadora Nacional) e o MDB (Movemento Democrático Brasileiro).
No 1967 é aprobada a 6ª Constitución Brasileira polo Congreso, institucionalizando o golpe, e establecendo eleccións indirectas para Presidente. O Congreso, constituído apenas por políticos que recibiran permiso para participar da elección para Deputado Federal, elixen o Presidente.
No mesmo ano de 1967, o xeral Arthur da Costa e Silva asume a presidencia e, en decembro de 1968, fecha o Congreso e decreta o Acto Institucional nº 5, o infame AI-5, que lle dá o dereito de fechar o Parlamento, suprimir dereitos políticos así como o dereito de habeas-corpus. Neste período intensifícase a loita armada nas cidades e no campo contra o goberno militar.
No 1969, o xeral Emilio Garrastazu Médici é o Presidente, e comanda o período máis sanguento da Ditadura Militar, coa máis forte represión, con persoas presas, torturadas, exiliadas ou asasinadas polo Estado. Centenares de persoas desapareceron neste período. Ao mesmo tempo, ocorre o Milagre Brasileiro, un período de crecemento do PIB.
O xeral Geisel iniciou a apertura democrática que foi continuada polo seu sucesor, o xeral Xoán Baptista de Oliveira Figueiredo (1979-1985). Figueiredo non só permitiu o retorno de políticos exiliados ou apartados das actividades políticas durante os anos 60 e 70, senón que tamén permitiu que se presentaran nas eleccións de gobernadores dos estados en 1982. Tamén permitiu, despois de 1979 que xurdisen outros partidos. Así, rexurdiu o PTB (Partido Traballista Brasileiro) e xurdiron o PDT (Partido Democrático Traballista) e o PT (Partido dos Traballadores). A antiga Arena, partido pro-goberno militar, tornouse PDS (Partido Democrático Social) e o MDB tornouse PMDB (Partido do Movemento Democrático Brasileiro).
O período termina coas eleccións indirectas para presidente en 1984, con Paulo Maluf concorrendo polo PDS e Tancredo Neves polo PMDB. Foron as últimas eleccións indirectas, e foi elixido Tancredo Neves, pero non asumiu o mandato, pois ficou doente na véspera da posesión.
Terceiro Período Democrático - Redemocratización
O primeiro presidente civil elixido deste o golpe militar de 1964 foi Tancredo Neves. Morreu antes de asumir, deixando o vicepresidente, José Sarney, no goberno por 5 anos.
No goberno de Itamar Franco é posto en marcha o Plan Real, articulado polo seu Ministro da Facenda, Fernando Henrique Cardoso. O Goberno Itamar Franco contou coa presenza de varios senadores como ministros. Historiadores chegan a clasificar este fenómeno como unha especie de "parlamentarismo branco". Un dos senadores, Fernando Henrique Cardoso, articulou a base partidaria de apoio para a súa elección. En principio tivo o apoio do entón presidente Itamar, un rompemento entre os dous ocorreu durante o primeiro mandato do Presidente Cardoso.
O terceiro presidente, Fernando Henrique Cardoso, foi elixido en 1994 e reelixido en 1998. Fernando Henrique cumpriu dous mandatos e transmitiu, democraticamente, a franxa presidencial ó seu sucesor no 1 de xaneiro de 2003. O entón presidente Itamar Franco foi elixido, polo PMDB, gobernador do estado de Minas Xerais, nas eleccións de 1998 e non se presentou á reelección, na que o candidato apoiado por el, o deputado Aécio Neves, foi elixido na primeira quenda. O goberno de Aécio Neves comezou marcado por profundas transformacións na estrutura administrativa do estado, con vistas a adecualo á Lei de Responsabilidade Fiscal.
miniatura|dereita|Lula, o primeiro pola esquerda e Sarney, segundo, xunto con outros presidentes suramericanos ([[Kirchner e Raúl Alfonsín).]] O Presidente Fernando Henrique tentou manter a base aliada de partidos para as eleccións presidenciais de 2002, o que non foi posible. A alianza PSDB-PMDB-PFL-PTB perdeu os dous últimos partidos. O segundo apoiou a Ciro Gomes e o PFL non lanzou candidatos á presidencia da República. Lula e Serra disputaron a segunda quenda en 2002. O candidato Lula, do PT foi elixido presidente do Brasil con aproximadamente o 61% dos votos válidos.
Século -XXXVII
miniatura|150px|Escultura [[fálico|itifálica naqada]]
Galieno
Publius Licinius Egnatius Gallienus, nado no 218 e finado no 268, foi un emperador romano.
Traxectoria
Era fillo do emperador Valeriano e a súa esposa Egnazia Mariniana. Naceu no 218 e foi nomeado polo seu pai correxente á idade de 35 anos, primeiro como César e despois como Agustus, cando este subiu o poder no 253. Os dous correxentes tiñan unha política lexislativa común, aparecían xuntos nas moedas, a política interna etc, ...só tiñan separados o aspecto militar, tocándolle a Galieno a parte Occidental do imperio.
miniatura|esquerda|Galieno no anverso dunha [[Moeda da Antiga Roma|moeda romana (antoniniano)]] Tocoulle vivir unha época moi difícil no Imperio, en plena decadencia e con continuas invasións e proclamacións. No ano 254, actuou na Galia, impedindo que as tribos xérmanicas pasasen o río Rin, e fortificou as cidades de Colonia, Treveris, Novaesium, Autumnacum. Rexeitou o goberno dos agres decumani para se asegurar as terras do Alto Rin e o Danubio. No ano 257 vence os dacios e no ano 259 consegue deter os alamanos que se dirixían a Italia, na batalla de Mediolanum.
Casado con Cornelia Salonina, de tendencias filocristiás, foi un fervente admirador da cultura grega, e a súa tendencia filosófica estaba moi unida a Plotino, que naquela época tiña unha escola en Roma e xuntábase coa intelectualidade da época, á que acudía o emperador e maila súa esposa. Na súa política interna tivo dous claros obxectivos: diminuír os poderes do Senado e medrar a calidade de vida das clases máis desfavorecidas. Nomeou César ó seu fillo máis vello Publio Licinio Cornelio Valeriano (Valeriano II) e á morte deste, o elixido foi o seu segundo fillo Publio Licinio Salonino Valeriano, a quen ademais puxo ao mando da guarnición de Colonia, vendo a difícil situación en que se atopaban as terras da Dacia e Mesia. No ano 260, morre o seu pai, prisioneiro dos persas, e aínda que xa tiña constancia dende había un ano, de que fora feito refén nas loitas de Antioquía, gardárase de dar a nova, xa que contaba que isto ía traer moitos problemas ao imperio e a Roma en particular, xa que os romanos xuntaban a súa sorte coa do emperador. Galieno queda coma único emperador e divide o Imperio en tres, quedándose para si a parte central do mesmo, que era Italia, Asia Menor, as rexións danubianas e África. As outras dúas rexións quedaban correxentadas por Odenato en Oriente e Póstuno en Occidente, pero sen ser recoñecidos emperadores, senón ao igual que pasara co seu pai, só en materia militar.
Sublevacións
Xa no ano 257, en Mesia, as lexións nomearon emperador a Inxenuo e pouco despois foi Regaliano en Sirmium, sendo os dous máis tarde asasinados polas súas propias tropas. No ano 262 en Exipto, Flavio Marciano e Quieto foron proclamados emperadores, en Grecia foi Pisón, en Macedonia, Valente, e de novo en Exipto o elixido foi Mussio Emiliano. Foi Odenato quen se encargou de rematar as sublevacións de Oriente, mentres en Occidente esta tarefa correu a cargo de Póstumo. Entre os anos 261 e 267 os godos saquearon os Balcáns e Asia Menor intervindo o emperador persoalmente deica a rebelión de Aureolo. En Oriente, Odenato entrou en guerra cos persas e o seu rei Shapur I, a quen venceu preto de Carras e no 261 tomou o título de Rei dos Palmirenses. Entre o 261 e 265 guerreou Odenato contra os partos, apoderándose de Nisibis e Carras, e poñendo sitio á súa capital Ctesifonte. No 265 foi nomeado emperador por Galieno, pero morre asasinado e sucedeuno o seu fillo Vaballate, menor de idade e a súa esposa Zenobia, quen dirixe o reinado dende Palmira, proclamándose independente no ano 267
En Occidente, Póstumo declarase emperador no 260, o que orixinou o chamado Imperium Galliarun, que comprendia tamén Britania e Hispania cunha administración e exército propios. No ano 262, vendo a descomposición e as loitas internas do Imperio, os francos e alamáns saqueron a Galia e Hispania, chegando a poñer sitio a Tarraco, despois de permanecer por 12 anos nesas terras, cruzaron o estreito e pasaron a Mauritania Tingitana, provincia romana do norte de África. No ano 267, Póstumo e Galieno chegan a un acordo para delimitar as áreas de control de ámbolos dous. Nese mesmo ano, Póstumo pon sitio a cidade de Maguncia, despois de vencer os xermanos. Cando a cidade se rende, rexeita o saqueo da mesma, pero os seus soldados rematan asasinándoo xunto co seu fillo e sucesor Póstumo II.
Morte
O xeneral dacio Aureolo rebélase en Italia, toma Milán autoproclamándose emperador. Galieno interrompe a loita contra os xermanos e vaise cara a Italia, vencendo ao exército de Aureolo xunto o Adda e poñendo cerco a Milán. Eracliano, de acordo con Aureolo forma unha conxura da que forma parte o Estado Maior de Galieno, Marciano, Aureliano e quizabes Valerio Claudio, comandante da cabalería. Galieno morre asasinado no 268
Política
Galieno tivo boas relacións cos cristiáns, suspendendo a persecución do seu pai Valeriano. Nun rescripto ordenou deixar libres os bens dos cristiáns, enviando unha copia do rescripto aos bispos, o que na práctica era que o cristianismo era tolerado.
Galieno, no seu testamento, deixaba herdeiro ao seu comadante da cabalería Claudio, que axiña sería ratificado polo Senado. Aureolo rendeuse e tentou de negociar co novo emperador, pero a súa causa xa non tiña senso ningún, polo que foi morto polos soldados.
Swimmy
"Swimmy" (スイミー) é o sinxelo número 32 do grupo xaponés de J-Pop Every Little Thing, lanzado ó mercado o 30 de agosto do ano 2006 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. O sinxelo alcanzaría a décimo sexta posición nas listas de Oricon.
Rodrigo Díaz de Vivar
Rodrigo Díaz de Vivar, coñecido nas crónicas latinas como Campidoctor e na literatura castelá como El Campeador, Mio Cid ou El Cid (do árabe andalusí Sayyid, señor), nado contra o 1043 e finado en 1099, foi un militar castelán.
Traxectoria
Entre os anos 1081 e 1087 El Cid, desterrado por Afonso VI de Castela, serviu como mercenario do emir Mutamin de Zaragoza, mentres que de 1089 a 1092 fixo prisioneiro a Ramón Berenguer II, conde de Barcelona, cercando a cidade de Valencia, a cal gobernou dende 1094 ata a data da súa morte en 1099.
Literatura
miniatura|Reprodución dunha páxina do manuscrito Cantar de Mío Cid conservado na [[Biblioteca Nacional de España.]]
Historia Roderici (c. 1110, en latín) é a primeira crónica que se conserva sobre Rodrigo Díaz de Vivar. As crónicas árabes de Ibn Alcama (1116) e Ibn Bassam (1109) tamén recollen informacións sobre El Cid, pero nun ton claramente contrario á súa persoa.
O Poema de Mio Cid ou Cantar de Mio Cid (1201-1207) incorpora moitos feitos históricos, o manuscrito que se conserva data do século XIV. O poema anónimo Mocedades de Rodrigo é do século XIV e consérvanse máis de 200 romances anónimos sobre a súa figura que datan do século XV e XVI.
Co romanticismo produciuse un interese pola súa figura, traduciuse o Poema de Mio Cid ou diversos romances sobre a súa figura ao inglés, ao alemán e ao francés. Máis tarde José Zorrilla escribiu a súa Leyenda del Cid (1882) e Eduardo Marquina o drama Las hijas del Cid (1908)
Santo Antón, Arca, O Pino
Santo Antón é un lugar da parroquia de Arca, no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Getúlio Vargas
Getúlio Dornelles Vargas, nado en São Borja, Río Grande do Sur, o 19 de abril de 1882 e finado en Río de Xaneiro o 24 de agosto de 1954, foi un político brasileiro, líder civil da Revolución de 1930, que puxo fin á República Vella depondo seu 13º e derradeiro presidente Washington Luís.
Traxectoria
Getúlio Vargas foi por dúas veces presidente da república. Na primeira vez, de 1930 a 1945, goberno o Brasil en tres fases distintas: de 1930 a 1934, no goberno provisório; de 1934 a 1937, o goberno constitucional, electo polo Congreso Nacional e de 1937 a 1945, no Estado Novo. Na segunda vez, de 1951 a 1954, goberno o Brasil como presidente electo por voto directo.
Getúlio era chamado polos simpatizantes "pai dos pobres" (título tirado do libro de Xob 29,16), e, por persoas próximas, de "Doutor Getúlio". A súa doutrina e o seu estilo político foron denominado de getulismo ou varguismo. Os seus seguidores, ata hoxe existentes, son denominado getulistas.
Corpo de Barr
miniatura|Núcleo dunha célula do fluído amniótico de femia. Arriba: Territorios de ambos os cromosomas X detectados por [[hibridación fluorescente in situ|FISH. Móstrase unha sección óptica feita con microscopio confocal. Abaixo: O mesmo núcleo tinguido con DAPI e gravado cunha cámara CCD. O corpo de Barr está indicado pola frecha, que identifica o cromosoma X inactivo (Xi).]] miniatura|Esquerda: fibroblasto de muller tinguido con [[DAPI cunha frecha sinalando o corpo de Barr. Dereita: Tinguidura macroH2A1 de histonas. A frecha sinala a cromatina sexual no núcleo dunha célula tinguida con DAPI, e o sitio da cromatina sexual correspondente na tinguidura macroH2A1 de histonas.]] O corpo de Barr, corpúsculo de Barr, cromatina de Barr ou cromatina sexual é o corpúsculo formado polo cromosoma X inactivo que se encontra nas células somáticas das femias, que se fixo inactivo por un proceso chamado lyonización, nas especies que, como a humana, determinan o sexo polo sistema XY ou as que, como as aves, fano polo ZW. Recibe o seu nome do seu descubridor Murray Barr. A hipótese de Lyon (de onde vén o termo lyonización) afirma que nas células de mamíferos con varios cromosomas X, todos menos un son inactivados durante a embrioxénese. Isto ocorre ao chou no desenvolvemento embrionario inicial dos mamíferos (pode inactivarse o X de orixe materna ou paterna), agás en marsupiais e nalgúns tecidos extraembrionarios dalgúns mamíferos placentarios, nos cales é o cromosoma X paterno o que sempre se desactiva.
Getúlio Vargas
Traxectoria
Suicidouse, en 1954, cun tiro no corazón, no seu cuarto, no Palacio do Catete, na cidade do Río de Xaneiro, entón capital federal. Getúlio Vargas foi o máis controvertido político brasileiro do século XX. A súa influencia chega ata hoxe. A súa herdanza política é invocada por polo menos dous partidos políticos actuais: o Partido Democrático Traballista (PDT) e o Partido Traballista Brasileiro (PTB).
Corpo de Barr
Os corpos de Barr poden verse moi ben no núcleo dos neutrófilos, onde están nunha estrutura denominada pau de tambor.
Mecanismo
Unha muller normal ten só un corpo de Barr en cada célula somática, e un home normal non ten ningún.
A inactivación do cromosoma X de mamíferos iníciase a partir do centro de inactivación X ou Xic, xeralmente situado preto do centrómero. O centro contén doce xenes, sete dos cales codifican proteínas, cinco orixinan ARN que non será traducido, dos cales só dous se sabe que xogan un papel activo no proceso de inactivación X, o Xist e o Tsix. Este centro tamén parece ser importante na contaxe dos cromosomas: asegura que a inactivación ao chou só terá lugar cando están presentes dous ou máis cromosomas X. A provisión dun Xic extra artificial na embrioxénese temperá pode inducir a inactivación do único cromosoma X que teñen as células dos machos.
Os papeis do Xist e Tsix parecen ser antagónicos. A perda da expresión do Tsix no futuro cromosoma X inactivo dá lugar a un incremento dos niveis de Xist arredor do Xic. Mentres, no futuro cromosoma X activo mantéñense os niveis de Tsix; e dese xeito os niveis de Xist permanecen baixos. Este cambio permite ao ARN do Xist empezar a cubrir o futuro cromosoma inactivo, estendéndose desde o Xic. Na inactivación non aleatoria esta elección do cromosoma parece estar fixada e as evidencias correntes suxiren que o xene herdado da nai pode experimentar "impronta xenética".
Pénsase que este é o mecanismo para a selección do cromosoma a inactivar, e permite que procesos ulteriores establezan o estado compacto que presenta o corpo de Barr. Estes cambios inclúen modificacións de histonas, como a metilación das histonas H3 e a ubiquitinación das histonas H2A, xunto con modificacións directas do propio ADN, por metilación dos sitios CpG. Estes cambios axudan a inactivar a expresión de xenes no cromosoma X inactivo e a causar a súa compactación para formar o corpo de Barr.
Rápido Bahía Club de Fútbol
O Rápido Bahía Club de Fútbol é un equipo galego de fútbol que naceu en 1962 na parroquia canguesa de Aldán.
Historia
Foi fundado por algúns membros do lugar de Gandón (Aldán), como Agustín da Costa ou José Novas Herbello, que nos albores dos anos 60 se encargaron de enviar a primeira solicitude á Federación Española de Fútbol. Polo tanto, a historia do club é máis longa do que algúns cren, xa que a documentación existente fala dunha petición para a súa fundación no ano 1960. Nos seus inicios estes primeiros membros encargáronse de arranxar o campo e de equipalo con certas dotacións, como bancos ou un marcador feitos a man por José Novas. A pesar do escaso presuposto co que se contaba o equipo saíu adiante, e os membros unirónse en fraternidade con actos congregativos como eran as comedelas na casa do citado José Novas.
Na temporada 2017/18 xogou en Primeira Galicia. Ese ano agravouse a crise institucional, económica e deportiva que arrastraba, chegando a que durante boa parte da temporada os xogadores sénior non fosen abondos para compoñer un once inicial, polo que houbo que completar as alineacións con xuvenís. Todo isto derivou en resultados deportivos pésimos. O Rápido non se presentou no último partido de liga, que se debería xogar no campo do UVCD Candeán alegando que xa estaba descendido e que non tiñan xogadores suficientes. Debido a isto, foi multado pola FGF e descendido administrativamente, de modo que xuntou dous descensos: administrativo e deportivo. Por tanto, na temporada 2018/19 compite no grupo 12ª da derradeira división, a Terceira Galicia.
Pobo altai
Os altais (en altai: Алтай-кижи; Altai kizhi) son un pobo nativo de Siberia, que habitan na República de Altai (68 814 habitantes), onde constitúen o 31% da poboación, e no Krai de Altai (1 763 habitantes), segundo o censo de 2010.
Falan as linguas altai, unhas linguas da familia turca.
Dous grupos étnicos
Os altais comprenden dous grupos étnicos:
Os altais do norte e do sur formáronse na rexión das montañas Altai sobre a base de tribos Kimek-Kipchaks.
Segundo un estudo recente (2016), os altais, especialmente os do sur, son descendentes do pobo ienisei e están moi relacionados con grupos paleoesquimós.
Forma de vida
Os altais eran orixinariamente nómades, cun estilo de vida baseado na caza e o pastoreo (gando vacún, ovellas, cabras), pero moitos sedentarizáronse como resultado da influencia rusa.
A alimentación común e tradicional está baseada no consumo de carne e lácteos. Os altáis procesan o leite agre, e fabrican kumis, callda e queixos. Tamén acostuman comer avea, cebada e algúns tubérculos silvestres.
Vivían tradicioinalmente en pequenas aldeas dispersas, onde había varias vivendas, levantadas a unha considerábel distancia unhas das outras. Habitaban en iurtas cónicas levantadas con troncos e cascas.
Organización social
Tradicionalmente eran grupos tribais descentralizados, cada un dos cales estaba dividido en clans patrilineais exógamos, chamados seok (ósos).
Relixión
miniatura|180px|Xamán altai. Segundo as crenzas tradicionais, o mundo estaba controlado por un conxunto de espíritos bos e malos, comandados por dúas deidades principais e opostas: por unha parte, Ulgen, o bo creador do mundo e protector da xente e, por outra, Erlik, o malvado señor do inframundo. A ambos sacrificábanse cabalos, cuxa carne era comida polos participantes na cerimonia, mentres que a pel se estiraba nun poste e se deixaba no lugar do sacrificio. Concedíase grande importancia á oración pública. Oraban ao ceo, ás montañas, á auga, ao lume e á árbore sagrada, o bidueiro. Tamén se practicaba o culto ao Tësei, no que os membros da familia e o clan se consideran as súas imaxes, e rezaban para apacigualo.
A partir do século XIX moitos altais ingresaron na Igrexa ortodoxa rusa. Desde 1904, comezou a extenderse entre os altais o Ak Jang ou burkhanismo (da palabra mongol, "Burkhan" = "Buda"), un movemento relixioso baseado no xamanismo, en combinación con elementos do cristianismo e do budismo tibetano-mongol.
Historia
Os altais foron anexionados polos Catro Oirates dos mongois occidentais no século XVI. Os mongois chamáronos "Telengid" ou "Telengid aimag" no período da dinastía Yuan do Norte. Despois da caída do khanato de Zungaria no século XVIII, os altais foron subxugados pola dinastía Qing. Nesta corte referíase a eles como "Altan Nuur Uriyangkhai". Pero os altais non están relacionados xeneticamente cos Uriyangkhai, que é un grupo étnico oirate-mongol veciño en Mongolia.
Antes de 1917 os altais estaban considerados como un pobo composto por numerosos grupos étnicos diferentes.
Co ascenso da revolución rusa de 1917, os altais intentaron facer da súa rexión unha república burkhanista separada chamada Oyrot. O seu apoio aos menxeviques durante a Guerra Civil Rusa levou ao colapso desta república tras a vitoria dos bolxeviques, e o posterior ascenso de Stalin. Na década de 1940, durante a segunda guerra mundial, cando Stalin levou a cabo numerosas purgas, o seu goberno acusou aos altais de seren pro-xaponeses. A palabra "oyrot" foi declarada contrarrevolucionaria. En 1950, a política de desenvolvemento da industrialización na Unión Soviética (1927-1953) deu lugar a unha importante migración de rusos a esta república, reducindo a proporción dos altais na poboación total do 50 % ao 20 %. Nos inicios do século XXI, os altais étnicos representan aproximadamente o 31 % da poboación da república de Altai.
José Antonio Monago
José Antonio Monago Terraza, nado en Quintana de la Serena, Badaxoz, o 10 de xaneiro de 1966, é un político español, presidente do Partido Popular de Estremadura e de 2011 a 2015 Presidente da Xunta de Estremadura.
Primeiros anos: formación
Nado en Quintana de la Serena, o seu pai, Manuel, natural de Guareña e proveniente dunha familia de labregos, era garda civil; a súa nai, Rosalía, nada en Hornachos e criada en Cordobilla de Lácara, era filla dun carteiro. Despois de que seu pai fose destinado finalmente a Calzadilla de los Barros, José Antonio Monago medrou alí. Comezou os seus primeiros estudos no Colexio Público Aneja, e rematou a fase preuniversitaria no Instituto Público Bárbara de Braganza, onde cursou COU. Durante esta etapa, Monago chegou a participar na selección estremeña de balonmán como porteiro. miniatura|esquerda|José Antonio Monago no Foro PP de Madrid. Ingresou no corpo de bombeiros en 1987, do que na actualidade é Xefe de Sección. Entre outros servizos, formou parte dos equipos de rescate que actuaron no lume dos Almacenes Arias de Madrid, onde perderon a vida 10 bombeiros, e fundou a ONG SOS Extremadura, que actuou nos terremotos de Alxeria e Marrocos.
Ó mesmo tempo, completou na Universidade de Estremadura os estudos de Formación do Profesorado de EXB na especialidade de Ciencias Humanas.
Posteriormente cursou os estudos de Experto Universitario en Criminoloxía dependentes da Universidade de Cádiz, cursou Dereito en Cáceres, realizou dous anos de Prácticas Xurídicas no Colexio de Avogados de Badaxoz (onde se colexiou), e realizou os cursos de docutoramento en Dereito na Universidade de Salamanca.
Carreira política
O seu paso pola política comezou no Partido Demócrata Popular de Óscar Alzaga en Badaxoz, dende onde pasou, cando se fusionou este partido co Partido Popular, ás Novas Xeracións do Partido Popular. Daquela, foi cofundador do Consello Local da Mocidade de Badaxoz, sendo o seu primeiro vicepresidente. Nas eleccións municipais de 1991 foi elixido concelleiro no concello de Badaxoz polo Partido Popular. Do mesmo xeito, foi deputado autonómico e senador.