cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pazo de Moldes
Historia e liñaxes
A herdanza e propiedade do couto de Moldes seguirá esta liña dos señores de Castrelos e pasará aos marqueses de Valladares, os seus descendentes. Dentro desta liñaxe, a casa pasará a titularidade de Fernando Quiñones de León y Elduayen, sétimo marqués de Mos e marqués de Valladares.
Ao comezo do século XX, Mariano Pérez Pérez de Castro, tamén marqués de Mos e Valladares herdará e terá a propiedade do Pazo de Moldes.
Inés de Ben
Inés de Ben foi unha muller que destacou na defensa da Coruña durante o asedio das tropas de Francis Drake en 1589.
Traxectoria
A vida de Inés de Ben é pouco coñecida. Estaba casada con Sebastián Fernández e tiña unha mercería na Pescaría.
Durante o asedio de Francis Drake participou na defensa da Coruña, quedou viúva e foi ferida na cabeza e nunha perna.
Moi pobre e case cega, houbo un xuízo en 1593 para que se lle devolvese o que achegara durante a loita (por valor de 800 ducados), mais anos despois seguía vivindo na indixencia. Foi soterrada nunha fosa común.
Legado
O concello da Coruña nomeou unha rúa co seu nome no lugar de Curramontes.
Manuel Vidal
O nome Manuel Vidal pode referirse a:
Anders Herman Warén
Anders Herman Warén, nado en 1945, é un zoólogo sueco, especializado en invertebrados, especialmente en moluscos.
Taxectoria
Anders Warén doutorouse en bioloxía na Universidade de Gotemburgo.
Experto en moluscos da familia dos eulímidos, foi axudante de investigación no Departamento de Zooloxía da Universidade de Gotemburgo desde 1979 a 1984 e, desde este último ano, primeiro comisario do Departamento de Invertebrados no Museo Sueco de Historia Natural de Estocolmo.
Está especializado en fauna de moluscos de augas profundas, moluscos con cuncha do Atlántico norte e fauna de caracois en ambientes quimioautótrofos.
Participou en moitas expedicións a mares de augas profundas en todo o mundo, entre elas aos mares tropicais do Pacífico americano, que comentou no seu traballo: Warén, A. (1992): "Comments on and descriptions of eulimid gastropods from tropical west America". The Veliger 35: 177-194.
Describiu e nomeou varios centos de especies de moluscos novos para a ciencia. Ademais, foi o descritor da familia dos ebálidos (Ebalidae), hoxe considerada como a subfamilia dos ebalinos.
Blackburn Botha
O Blackburn Botha era un avión cuatrimotor británico de recoñecemento e torpedeiro. Foi fabricado por Blackburn Aircraft nas súas factorías en Brough e Dumbarton, sendo un competidor do Bristol Beaufort e entrando en servizo coa Royal Air Force en 1939. O deseño estaba falto de potencia e retirouse rapidamente das operacións.
Desenvolvemento e deseño
En setembro de 1935 o Ministerio do Aire británico publicou a especificación M.15/35 para un avión de recoñecemento/torpedeiro de tres asentos bimotor. Aceptáronse dous envíos que cumprían os requisitos, o Blackburn Botha e o Type 152 (despois coñecido como Beaufort) de Bristol. Ámbolos dous estaban destinados a utilizar o motor Bristol Perseus de intended to use the 850 hp (634 kW) Bristol Perseus engine. O Ministerio do Aire revisou posteriormente a especificación á M.10/36, que requiría unha tripulación de catro. O incremento de peso significaba que os dous deseños precisaban máis potencia. O Taurus de 1 130 cabalos foi proporcionado ao Beaufort, pero o Botha recibiu só o Perseus X de 880 cabalos.
O Ministerio do Aire pediu 442 Bothas en 1936, ao mesmo tempo que realizu pedidos polo Beaufort. O primeiro voo tivo lugar o 28 de decembro de 1938. O avión fabricouse na factoría de Blackburn en Brough e nunha nova fábrica en Dumbarton, Escocia. En Brough construíronse 380 avións e en Dumbarton 200, facendo un total de 580.
Declaración de Malé sobre a dimensión humana do cambio climático global
alt=A bandeira das Maldivas.|miniatura|A bandeira das Maldivas. alt=O perigro é claro na capital de Malé.|miniatura|O perigo é claro na capital de Malé. miniatura|Oso polar famento debido ao cambio climático global. A Declaración de Malé sobre a dimensión humana do cambio climático global é un tratado elaborado por representantes dos pequenos estados insulares en desenvolvemento que se reuniron para asinar a declaración en novembro de 2007. A Declaración estableceu unha estratexia e un camiño claros paia vincular o cambio climático e os dereitos humanos, e cambiar a axenda da campaña para previr o cambio climático, así como crear a nova Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático (CMNUCC). Había pouca conexión entre o cambio climático e os dereitos humanos, pero a declaración deixou en claro que o dereito ao medio ambiente é un preludio do goce de todos os demais dereitos humanos.
Concello de Kungälv
Kungälv é un concello sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. A súa capital é Kungälv. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 48 762 habitantes.
Declaración de Malé sobre a dimensión humana do cambio climático global
As visitas de Mary Robinson a moitos países ameazados e os seus comentarios sobre os vínculos entre o cambio climático e os dereitos xerais da conexión chamaron a atención internacional. En Maldivas, o cambio climático xa está a ocorrer e comprendeuse que, a nivel internacional, os dereitos humanos proporcionan un marco útil para cambiar a axenda. As illas en cuestión formaron unha coalición ampla e poderosa, organizando reunións en Xenebra, Nova York e Malé. A capital das Maldivas é Malé e está situada nunha illa do mesmo nome; a poboación no censo de 2014 era de 133.019 habitantes. As illas están en perigo de extinción debido ao aumento do nivel do mar.
Concello de Kungälv
O concello está no sur do landskap de Bohuslän e limita ao sur co concello de Gotemburgo, ao suroeste co de Öckerö, ao noroeste co de Tjörn e ao norte cos de Stenungsund e Lilla Edet, e ao leste co municipio de Ale. Kungälv ten o río Göta ao leste, o río Nordre ao sur e o Kattegatt e o Skagerrak ao oeste.
Declaración de Malé sobre a dimensión humana do cambio climático global
A declaración destacou a necesidade de estratexias para lidar co cambio climático, tanto en termos de adaptación ou mitigación, como para delinear o resultado dun escenario 'sen cambios' para os humanos, como individuos e comunidades. Desde o principio entendeuse que o conxunto actual de normas e principios de dereitos humanos ofrecía unha base sólida para pensar e actuar de maneira responsable e eficaz a este respecto.
Nacións Unidades
A Declaración da ONU pediu ao Consello de Dereitos Humanos da ONU que centrase a súa atención nos impactos do cambio climático e os dereitos humanos, e o Consello de Dereitos Humanos respondeu á petición. A solicitude da Declaración de Malé, a Oficina do Alto Comisionado para os Dereitos Humanos publicou o primeiro estudo que identifica formas específicas nas que o cambio climático (especificamente, o quecemento global) interfire co pleno goce dos dereitos humanos, salientando que os Estados teñen o deber de traballar xuntos protexendo os dereitos humanos fronte ao cambio climático. Como resultado do cambio climático, millóns de persoas que viven hoxe en día non poderán gozar dos dereitos humanos básicos, incluídos os dereitos á vida, a saúde, a un nivel de vida adecuado e á libre determinación.
O segundo piar disto é que os estados teñen obrigas baixo a lei de dereitos humanos en relación coas medidas de mitigación, adaptación e resposta ao cambio climático. Os documentos recentes da ONU sinalan que os Estados deben "pór os dereitos humanos no centro de como manexamos e respondemos ao cambio climático".
Paula Cabaleiro
Paula Cabaleiro Comesaña, nada en Cangas en 1986, é unha artista e xestora cultural galega, comisaria do Programa de Igualdade "Abrandares en acción Violencia cero" desde o ano 2015 e directora de Cultura da Deputación de Pontevedra desde maio de 2020.
Traxectoria
Cabaleiro licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Vigo e posteriormente especializouse en xestión co Mestrado en Museoloxía, Crítica e Arte Contemporánea da Universidade de Santiago de Compostela e o Mestrado en Educación na Universidade de Vigo.
É crítica de arte contemporánea e dirixiu a súa carreira cara ao comisariado. Foi comisaria do Espazo de Arte de Culturgal (2014-2019), pertence ao Consello da Cultura Galega (desde 2019) e á xunta directiva dos Premios Crítica de Galicia (desde 2016). Foi directora do MAC Florencio de la Fuente (Huete, Cuenca, 2015-2020). Coordina programas como #CreaVigo, “Do Camiño Vivido” ou “Somos rúa, facemos arte”, residencias artísticas como “Estudo Aberto” (2013-2016) ou “Programa de residencias artísticas MAC Florencio de la Fuente” (2019). Entre os seus últimos comisariados destacan "In Landscape Mode" de Chistian Villamide no CGAC (2019-2020), "Leave here your fears" de Alicia Framis na Cidade da Cultura (2019-2020), "Nación S.A." de Iago Eireos na Deputación de Lugo (2019) ou "Omnia Vanitas" de Paula Noya na Galería Luisa Pita (2020).
Raman Galoŭčenka
Raman Aliaksandravič Galoŭčenka (en Раман Аляксандравіч Галоўчэнка, en Роман Александрович Головченко) nado en Žodzina, Rexión de Minsk, RSS Bielorrusa, Unión Soviética, o 10 de agosto de 1973, é un político bielorruso que exerce como primeiro ministro de Belarús dende o 4 de xuño de 2020.
Foi nomeado polo presidente Aliaksandr Lukašenka dous meses antes das eleccións presidenciais. Antes do seu nomeamento, ocupou o cargo de Ministro da Autoridade do Estado para a Industria Militar.
Traxectoria
Graduouse do Instituto Estatal de Relacións Internacionais de Moscova en 1996. Tamén se graduou da Academia de Dirección Adxunta ao Presidente da República de Belarús en 2003. En 2009, foi nomeadoprimeiro viceministro de Estado. En 2013 foi nomeado embaixador nos Emiratos Árabes Unidos. En 2018 foi nomeado embaixador en Catar, Kuwait e Arabia Saudita. De 2018 a 2020 ocupo o cargo de Ministro da Autoridade do Estado para a Industria Militar.
En xuño de 2020, dous meses antes das eleccións presidenciais, foi nomeado polo presidente Aliaksandr Lukašenka como novo primeiro ministro do país, sucedendo a Sergei Rumas.
Paula Cabaleiro
Traxectoria
No 2017, o Museo Thyssen-Bornemisza presentou no ano 2017 El espacio de la memoria o perspectiva de género, unha exposición organizada pola área de Educación coa súa participación e a das artistas Mónica Mura, Paula Noya e Mery Pais, para compartir o traballo realizado durante os dous últimos anos dentro do proxecto 'Nos+outras en rede'. O proxecto, iniciado en 2015 para abordar a perspectiva de xénero, contou coa colaboración de varias asociacións de mulleres, a Rede Museística Provincial de Lugo e o apoio de The Edmond de Rothschild Foundations. A mostra recollía o proceso creativo das participantes nos obradoiros ideados polas artistas impulsoras. A asistencia aos talleres foi moi diversa, principalmente mulleres que non tiveran relación coa arte e mediante estes obradoiros, e os traballos que realizaron neles estimuladas polas artistas, crearon as obras mostradas na exposición.
No ano 2018 publicou un artigo tituladoː ''Acción, reflexión, reacción. El error como motor de aprendizaje en la gestión cultural.'' Con motivo do Xacobeo 2021, Cabaleiro foi nomeada comisaria do programa "Camiño (a) dentro", promovido pola Deputación de Pontevedra (Turismo Rías Baixas), en colaboración con Xunta de Galicia. A exposición pasa polos concellos de Baiona (Doures Temdrás), Tui (Nastasia Zürcher), Oia (María Meijide), A Guarda (Inherente Teatro), Nigrán (Carla Andrade), O Porriño (Dúas), Redondela (Carmen Quinteiro), Soutomaior (Helen Bertels), Pontevedra (Lucía Loren) e Caldas (Ruth Monfiel Arias).
Colaborou con diversas institucións como comisaria, organizando exposicións, ciclos e programas ou sendo relatora en congresos, como Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela, CGAC, Museu Romántico de Porto, Museo Arqueolóxico de Cacabelos, Rede Museística de Lugo, Pazo da Cultura de Pontevedra, Afundación, USC, UVigo, Centro Marcos Valcarcel, Fundación PG Camilo José Cela, Fundación Antonio Pérez, Universidade de Valladolid, Universidade Complutense de Madrid, en MediaLab Prado de Madrid ou no Museo de Pontevedra.
No ano 2020, foi nomeada Directora de Cultura da Deputación de Pontevedra, tras ser seleccionada por unanimidade nun proceso de selección levado a cabo por un órgano técnico de funcionarios da  propia Deputación de Pontevedra.
Cráter (vasilla)
miniatura|300px|Crátera ou cráter descuberto por Schliemann na [[acrópole de Micenas, representando guerreiros armados. Museo Arqueolóxico Nacional, Atenas. Altura: 41 cm. Data: 1200 - 1100 a.C.]] miniatura|300px|Crátera de campá ou de sino exposta no [[Museo Arqueolóxico Nacional de España. Está feita en arxila e é do s.  IV a.  C . Foi achada na necrópole de Villaricos (Almería), na tumba 52-I e serviu para depositar os restos dunha incineración. Está decorada con figuras de sátiros (divindade campestre e lasciva), unha ménade (sacerdotisa de Baco) e Ariadna na cara A, e tres novos con himatión (manto) na cara B. ]] Unha crátera, cratera ou cráter (do grego κράτηρ) é un recipiente de cerámica de gran capacidade destinado a conter unha mestura de auga e viño coa que se enchían os vasos; os antigos raramente bebían viño puro. Levábase ao lugar da comida e depositábase no chan ou nunha plataforma. Nun simposio grego, os cráteres colocábanse no centro da sala. Como eran grandes, non eran fáciles de levar. Polo tanto, a mestura de viño e auga era retirada do cráter con outras vasillas de kilix máis pequenas. O copeiro (chamado pincerna ou pocillator en latín) administraba o líquido cun cullerón ou kyathos (chamado cyathus en latín) e enchía as copas (pocula ou calices) dos convidados.
Tipos
As cráteras fabricábanse en barro e en metais preciosos e eran modeladas con formas distintas, ao gusto do artista. Tiña sempre unha boca ancha. As formas máis estendidas e que se atoparon nas escavacións son:
Río Haune
miniatura|O río Haune en Hauneck-Unterhaun O Haune, chamado Hunaha a principios da Idade Media, é un río que discorre polos distritos de Fulda e de Hersfeld-Rotenburg, no leste de Hessen, Alemaña.
É un afluente pola dereita do río Fulda.
Nace de preto de Dietershausen, ao sueste da cidade de Fulda, nas montañas Rhön.
O Haune flúe xeralmente cara ao norte e pasa polas cidades de Hünfeld, Burghaun e Haunetal.
Ten 66,5 km de lonxitude, e a súa conca abarca os 499 965 km².
Primeiro ministro de Belarús
O primeiro ministro da República de Belarús (en Прэм’ер-міністр Рэспублікі Беларусь, en Премьер-министр Республики Беларусь) é o xefe de goberno de Belarús.
Encabeza o Consello de Ministros de Belarús, o órgano do goberno central, e é responsable ante o presidente de Belarús e a Asemblea Nacional. O primeiro ministro é nomeado polo presidente e confirmado pola Cámara dos Representantes, que é a cámara baixa da Asemblea Nacional. Unha vez nomeado o primeiro ministro, debe formar un gabinete de 30 membros integrado por ministros e presidentes, o último dos cales é un posto non ministerial.
Funcións
Entre as funcións do primeiro ministro na xestión do goberno están:
O lugar de traballo oficial do primeiro ministro está na Casa do Goberno na Praza da Independencia. Desde o 4 de xuño de 2020, o primeiro ministro é Raman Galoŭčanka.
Provincias de Panamá
'''
A República do Panamá está dividida en dez provincias e seis comarcas indíxenas con status de provincia. Tamén existen dúas comarcas indíxenas pero con nivel de correxemento.
Historia
A división administrativa de Panamá en provincias ten a súa orixe na época de dominio español, xa que naquel entón o hoxe territorio republicano estaba dividido nas provincias de Panamá, ao oriente, e Veraguas, ao occidente. No período da unión con Colombia, o territorio panameño pasou varias transformacións, desde ser primeiro departamento, logo provincia e finalmente estado federal; Devandito estado, por medio da súa constitución, quedou dividido en departamentos.
Coa constitución colombiana de 1886, unitaria e centralista, o estado federal foi convertido no departamento de Panamá e as súas subdivisións internas renomeadas provincias, que son as que deron orixe ás actuais. Coa creación da República en 1903, o país permaneceu coa mesma subdivisión político-administrativa que viña rexendo desde que foi departamento colombiano, cos cambios que posteriores constitucións panameñas concederon até hoxe no réxime territorial.
Johann Gottlieb Benjamin Siegert
Johann Gottlieb Benjamin Siegert nado o 22 de novembro de 1796 en Groß Walditz, preto de Löwenberg, Silesia, e finado o 13 de setembro de 1870 en Cidade Bolívar, foi un médico cirurxián que exerceu en Europa e Venezuela, e o inventor do licor amargo de Angostura.
Primeiros anos
Fillo de Johann Christoph Siegert e Ann Regina Richter. Graduado en Medicina na Universidade de Berlín, é nomeado cirurxián no Real Hospital Prusiano Provincial de Magdeburgo (1815). Como médico traumatólogo do batallón de Cazadores de Magdeburgo, participa na campaña contra Napoleón Bonaparte que culmina coa batalla de Waterloo (18 de xuño de 1815). Desmovilizado, retorna ao exercicio da súa profesión.
Médico en América
Contratado por Luís López Méndez, axente venezolano en Londres, Siegert chega a Angostura o 1 de agosto de 1819 co nomeamento de cirurxián de rexemento no Exército venezolano. Siegert uniuse ás tropas independentistas de Simón Bolívar e converteuse no seu cirurxián xeral. Dos probabelmente 6.000 lexionarios europeos, uns 300 eran alemáns. En 1821 Bolívar deixou Angostura e dirixiuse cara a Cúcuta, no oeste, mentres Siegert quedou na cidade. Médico maior e traumatólogo do Hospital Militar de Angostura (1820), asume a dirección médico-cirúrxica dos hospitais militares de Guaiana (1820-1846).
As súas investigacións no campo das herbas aromáticas lévano a crear, en 1824, o chamado «amargo de Angostura», preparación a base de xanzá combinada con diferentes especias vexetais, cuxa finalidade orixinal era a de curar o mareo. En 1827 contraeu matrimonio con María do Pilar Araujo. Enviuda e en 1830 contrae novamente matrimonio con Bonifacia Gómez. Fundador da Farmacia Municipal de Angostura (1828), así como da Medicatura e Hospital Civil desa localidade, Siegert revalida o seu título médico na Universidade Central de Venezuela (3 de maio de 1838) e é designado médico cirurxián dos Exércitos da República co grao de coronel polo presidente José Tadeo Monagas (1848). Retirado do exercicio profesional (1858), dedícase xunto cos seus fillos, a través da firma J.G.B. Siegert & Sons, á fabricación e comercialización do seu «amargo de Angostura», o cal pronto alcanza notoriedade mundial. Hoxe, os restos do seu creador, o inspirado doutor Siegert, repousan en Cidade Bolívar, nome que se lle deu á antiga cidade de Angostura en 1846.
Amargo de Angostura
En Angostura Siegert comezou a buscar herbas tropicais. Despois de catro anos, a súa fórmula dun tónico de herbas xa estaba madura e aplicouna aos seus pacientes que padecían enfermidades tropicais. Chamouno "Amargo aromático do Dr. Siegert" ou "Aromático amargo".
Mariñeiros e mercenarios mesturaban esta tónica con xenebra e a fórmula era coñecida en todo o mundo. Con isto Siegert deulle outro nome "Aromático Amargo Aromático".
En 1875 os seus fillos emigraron a Trinidad e alí reiniciou o negocio e desde entón ten a súa sede en Porto de España.
Ligazóns externas
Nados en 1796 Nados en Silesia Finados en 1870 Finados en Ciudad Bolívar Finados en Cidade Bolívar
Georgios Stamatopoulos
Georgios Stamatopoulos (grego: Γεώργιος Σταματόπουλος), nado en Atenas en 1963, é un deseñador de moedas grego que forma parte do cadro de gravadores do Banco de Grecia.
Traxectoria
George Stamatopoulos ingresou en 1982 na Escola de Belas Artes de Atenas, onde se graduou en 1988 coa especialidade de Escultura.
En 1995 comezou a traballar no Museo de Escultura da Acrópole e en 1996 gañou un concurso para o deseño de medallas e moedas do sistema do dracma do Banco de Grecia. Finalmente, en 1997 foi contratado por esta institución como gravador.
Así mesmo, é autor do deseño de numerosas moedas conmemorativas gregas e chipriotas da serie do euro. Dous dos seus deseños foron utilizados tamén para os anversos de senllas emisións de moedas conmemorativas de dous euros conxuntas de todos os estados da Eurozona: a que conmemora os 10 anos da Unión Monetaria Europea (2009) e a dos 30 anos da creación da Bandeira da Bandeira da Unión Europea (2015).
Á marxe do deseño de moedas, a súa obra escultórica está baseada normalmente no mundo natural e especialmente nas diversas formas de vida. Os materiais cos que elabora as súas obras son a madeira, o bronce, o mármore e a cerámica, ao tempo que experimenta con novos materiais, como o poliéster. A maior parte das súas creacións están en espazos públicos e en coleccións privadas.
Taladriz, Ibias
Taladriz (en castelán e oficialmente Taladrid ) é unha parroquia do concello de Ibias, no occidente do Principado de Asturias. En 2020, segundo o INE, tiña 38 habitantes, 27 homes e 11 mulleres.
Amargo de Angostura
miniatura|Botella de Amargo de Angostura. O amargo de Angostura, é un ingrediente moi apreciado na elaboración como bíter (amargo) en cócteles, e tamén como condimento de sopas e salsas. De sabor amargo con contido alcohólico do 44,7 % en volume, úsase en pequenas cantidades para dar un toque a distintas mesturas. Foi creado en Venezuela con propósitos medicinais polo médico alemán Johann Gottlieb Benjamin Siegert, dándolle o nome da cidade de orixe.
Historia
A historia aproxímase ao ano de 1822 cando unha epidemia de cólera azoutaba a poboación chamada Santo Tomás de Nova Guayana da Angostura do Orinoco, e cuxo nome fora cambiado a Angostura (actual Cidade Bolívar, en Venezuela) por asentarse na parte máis estreita (angosta) do río Orinoco. Despois de dedicarse con entusiasmo á investigación das propiedades das plantas suramericanas, o mozo galeno prusiano Johann Gottlieb Benjamin Siegert, buscando un remedio para o mareo, creou un medicamento de sabor infrecuente pero eficaz dixestivo para os seus pacientes.
A apócema estaba composta a base de xenciana combinada con máis de 25 produtos botánicos da abundante reserva natural das terras tropicais, que incluía froitas, raíces, sementes aromáticas, cortizas e unha boa cantidade de ingredientes cuxo nome e proporción se manteñen, aínda hoxe en día, no máis estrito segredo. Ao contrario do que se cre popularmente, non contén cortiza de Angostura (Galipea cusparia ou Angostura trifoliata), cuxa importación está restrinxida en países como os Estados Unidos. Con todo, sabemos que entre os ingredientes figuran a quina (Cinchona officinalis) e a sarrapia (Diphysa punctata). En 1830 instala unha destilería e non tardou moito en facerse famosa en América e Europa, e a preparación do doutor Siegert gaña a medalla de ouro na Exposición Universal de Viena de 1873.
Despois do falecemento de Siegert en 1870, a familia mudouse en 1875 a Porto de España (Trinidad e Tobago) onde seguiu ―e segue― fabricando o Amargo de Angostura, preservando o seu nome da orixe venezolana da maioría dos seus insumos até a data, así como a peculiar etiqueta en catro idiomas e a sinatura do seu inventor. A fórmula estivo escrita na parede do soto da casa do Dr. Siegert (que logo pertenceu a outra familia de apelido Contasti) en Angostura, até principios do século XX, e desapareceu ao ser pintada dita parede. O Amargo seguiuse fabricando durante algún tempo en Cidade Bolívar baixo a denominación de Amargo Siegert e tamén de maneira artesanal fabricouse na Poboación de Guasipati no Estado Bolívar por Pedro Unshelm Siegert e os seus fillos, donos da destilería de augardente Los Bucares. O Grupo Angostura ou Casa de Angostura, con sede en Morvant (Trinidad e Tobago) é o sucesor legal da empresa fundada por Siegert na década de 1850.
Usos
O seu uso inicial foi para aliviar algunhas doenzas estomacais. En 1904, o Goberno de Venezuela outorgoulle a Carlos María González Bona a patente de industria para o exercicio dunha preparación denominada «amargo estomacal aromático e tónico con base de cortiza de Angostura». Pero as bondades adicionais que algúns descubriron posteriormente é que aromatizaba e fortalecía o sabor de determinadas bebidas e preparacións culinarias, o que fixo que co tempo desaparecese das boticas de primeiros auxilios dos fogares e hospitais para converterse en ingrediente común en bares e cociñas de todo o mundo. Ademais de usarse como bíter en cócteles, tamén é utilizado como sazonador de sopas e salsas.
Adóitase usar unhas pingas en cócteles como mojito, Cuba libre, Pisco sour, Manhattan, Champagne Cocktail, etc. e refrescos como Lemon Lime & Bitters, Rock Shandy ou The Chapman.
Villanueva del Ariscal
Villanueva del Ariscal é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía. Atópase na comarca de El Aljarafe.
Ten unha área duns 4,70 km² e unha poboación de 6.591 habitantes (2020), o que dá unha densidade de poboación de 1.398,51 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 156 m e a 15 km da capital provincial, Sevilla.
Villamanrique de la Condesa
Ten unha área duns 57,67 km² e unha poboación de 4.477 habitantes (2020), o que dá unha densidade de poboación de 77,23 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 33 m e a 35 km da capital provincial, Sevilla.
Fundamenta Krestomatio
A Fundamenta Krestomatio de la Lingvo Esperanto (Crestomacia fundamental da lingua esperantista), publicada por primeira vez en 1903 por L. L. Zamenhof, foi a primeira antoloxía de obras exemplares en esperanto, con obras orixinais e traducións. A maioría dos textos apareceron por primeira vez na revista La Esperantisto entre 1889 e 1895, pero algúns apareceron noutras publicacións entre 1887 e 1902. Os artigos que non foron autoría de Zamenhof foron corrixidos e adaptados por el.
Na Krestomatio aparece a versión en esperanto da gramática fundamental.
Lista de aeroportos en Armenia
A maio de 2021, Armenia conta con dous aeroportos para voos comerciais.
Outros aeroportos
A maio de 2021, hai tres aeroportos que están baixo construción en Armenia:
P120C
Características
De propulsión sólida, funcionará uns 130 s, consumindo unhas 142 toneladas de combustible para procurar unha forza ascensional de 4500 kN. Ten 13,5 m de longo e 3,4 m de diámetro, cunha carcasa de 25 cm de espesor de composto de carbono.
Foi realizado por Europropulsion, propiedade de Avio e o ArianeGroup. Espérase unha versión máis potente, P120C+.
Raimo Heino
Traxectoria
Raimo Heino cursou estudos artísticos na Escola Libre de Arte entre 1953 e 1956, na escola da Academia Finlandesea de Belas Artes entre 1954 e 1957, e no Instituto Finlandés de Arte e Deseño entre 1962 e 1963. En 1963 habilitouse como profesor de Debuxo na Escola Industrial de Arte.
Heino exerceu tamén a docencia no ensino secundario (1960-1968), na escola da Academia Finlandesa de Belas Artes (1969-1971) e na Universidade Tecnolóxica de Tampere.
A disciplina na que máis sobresaíu Heino foi a medallística, e tamén cultivou a escultura en miniatura. Á súa autoría débenselle 216 medallas, creadas cun estilo moi persoal, entre o realismo e o humorismo.
Heino participou coa súa obra en exposicións internacionais nas cidades de Rostock (1967), Talín (1968), Budapest (1978), Varsovia (1979), Viena (1971), Estocolmo (1976), Odesa (1979), e Leningrado, Moscova, Riga e Berlín (1985).
Heino foi un dos fundadores en 1965 do Gremio da Medalla de Arte de Finlandia, e tamén presidiu a Comisión Estatal de Artes Visuais (1977-1979), o Gremio de Artistas de Finlandia (1970-1972 e 1974-1977) e a Unión de Escultores (1973-1974).
Entre os recoñecementos á súa traxectoria máis salientables están a Orde das Artes e das Letras de Francia, en 1983, e a Medalla Pro Finlandia en 1985.
Vida persoal
Raimo Eino era fillo de Aune Ellen Hellqvist e de Paavo Johannes Heino. En 1957 casou coa pintora Marja Kuoppamäki.
Kalinino, República dos Chuvaxos
Kalinino (en Калинино; en lingua chuvaxa: Нурăс, Nouras) é unha aldea da República dos Chuvaxos, na Federación Rusa no raión de Vournarski. A súa poboación chegaba aos 1,500 habitantes en 2008.
Historia
Os primeiros escritos da aldea datan do século XVI, sendo mencionado en rexistros por Sigmund von Herberstein, diplomata e escritor austríaco.
Walter Taibo
Walter Taibo Martínez, nado en Montevideo o 7 de marzo de 1931 e finado o 10 de xaneiro de 2021, foi un futbolista e adestrador uruguaio, de orixe galega. Xogaba de porteiro e destacou principalmente no Nacional, onde xogou durante unha década e do que foi capitán. Defendeu tamén a camiseta do máximo rival deste, o Peñarol, ademais doutros equipos de Primeira, Segunda e Terceira División, saíndo campión nas tres categorías. Foi seis veces campión da Primeira División e conquistou tamén unha Copa Libertadores e unha Copa Intercontinental con Peñarol en 1966.
Foi internacional en 30 ocasións coa selección uruguaia, coa que disputou tres Copas América e a Copa do Mundo de 1966.
Orixe familiar
Era fillo de dous inmigrantes coruñeses, José Taibo e Brígida Martínez, que chegaron ao Uruguai en 1919, polo que foi alcumado El Gallego. Foi o terceiro de catro irmáns, sendo os demais Raúl, Juan Carlos e Nelson. Dende os sete anos, ao saír da escola axudaba na panadería do seu pai en Cerrito de la Victoria.
Traxectoria en clubs
O seu primeiro club foi o El Convenio, e aos 14 anos pasou ao Bella Vista. Xogou en dito equipo entre 1945 e 1949. Durante a súa etapa en Bella Vista xogou nove partidos como centrocampista, en vez da súa posición habitual de porteiro.
En 1958 o equipo realizou unha xira por Europa, disputando 10 encontros en España, Portugal, Bulgaria e a Unión Soviética. Gañaron o 13º Trofeo Teresa Herrera fronte ao Flamengo no Estadio de Riazor, e perderon só dous partidos, fronte ao Barcelona e o Dinamo Moscova. Xogou contra o Barcelona a pesar de ter unha lesión no xeonllo, e tivo unha actuación desastrosa, o que acabou coas súas esperanzas de fichar polo equipo catalán, que antes se mostraba interesado.
En 1959 e 1960 estivo nas filas do club arxentino Club Atlético Huracán, co que disputou 41 partidos na Primeira División. En 1961 volveu ao Uruguai para xogar no Montevideo Wanderers. Pouco despois da súa chegada rompeu un dedo e estivo de baixa outros cinco meses. O equipo acabou descendendo esa tempada, e logrando o ascenso na seguinte, despois de ser campión da Segunda División. Permaneceu no club cinco tempadas.
En 1966 fichou por Peñarol, algo pouco habitual, xa que fora varios anos capitán do máximo rival. Cos aurinegros adestrados por Roque Máspoli, gañou ese ano o campionato uruguaio, a Copa Libertadores e a Copa Intercontinental contra o Real Madrid, aínda que o primeiro porteiro do equipo era Ladislao Mazurkiewicz. Ao ano seguinte conquistaron o campionato uruguaio. Ao ano seguinte, durante unha xira do equipo por España, Italia e Alemaña, tivo problemas con Washington Cataldi, dirixente do club e regresou ao Uruguai para rescindir o seu contrato.
Selección nacional
O seu derradeiro partido coa selección foi o 26 de xuño de 1966 fronte ao combinado portugués. Encaixou un total de 46 goles.
Como adestrador
Tras deixar a práctica do fútbol dedicouse á labor de adestrador, que xa comezara en 1962 cando adestrara durante case dous meses ao Bella Vista. Tamén foi xogador-adestrador en Wanderers en 1965. En 1968 fixo o mesmo en Sud América despois de que Rafael Milans se fose ao Danubio FC. En 1975 fíxose cargo do equipo River Plate de Montevideo, e ao ano seguinte do Club Atlético Cerro. En 1981 dirixiu o Danubio FC.
Palmarés
Peñarol
Marcial García Barros
Marcial García Barros, nado en Ourense cara a 1890 e finado na mesma cidade o 28 de xullo de 1937, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Tenente de Enxeñeiros. Garda de asalto e xefe da garda de asalto de Ourense. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi xulgado en consello de guerra presidido por Ambrosio Feijoo Pardiñas no que actuou como fiscal Joaquín Otero Goyanes o 23 de marzo de 1937, con Anselmo López García, Marcelino Otaduy Vázquez, Manuel Suárez Castro, Eduardo París Villar, Antonio Taboada Nóvoa e Higinio López Barrio. Condenado a pena de morte foi fusilado o 28 de xullo de 1937 no Campo de Aragón.
Vida persoal
Vivía en Ourense co seu cuñado Fructuoso Manrique Martín e a súa irmá Josefa García Barros. Prometeuse en Ourense con Maruja Castilleiras Losada en abril de 1936.
Jozef Štibrányi
Jozef Štibrányi, nado en Vlčkovce, República Eslovaca, o 11 de xaneiro de 1940, é un exfutbolista eslovaco.
Traxectoria
Militou en varios equipos checoslovacos como o Spartak Trnava ou o Dukla Praha e foi internacional coa selección de Checoslovaquia. Disputou o Mundial de 1962 en Chile, formando parte do combinado checoslovaco que alcanzou a final, perdendo contra o Brasil de Garrincha e Pelé. Marcou un gol durante o torneo, na vitoria por 1-0 contra España no estadio Sausalito de Viña del Mar, chegando só á área e superando cun disparo bombeado ao porteiro vasco Carmelo Cedrún.
Principios Reitores sobre as Empresas e os Dereitos Humanos das Nacións Unidas
miniatura|350x350px|[[John Ruggie, representante Especial do Secretario Xeral da ONU e autor dos Principios Reitores sobre as Empresas e os Dereitos Humanos das Nacións Unidas.]] miniatura|295x295px|Un mineiro do distrito de Kono de Serra Leoa beneficiouse dos conxuntos de ferramentas da Oficina de Xestión e Mitigación de Conflitos (CMM), como os da Alianza de Diamantes para a Paz de Serra Leoa. A alianza mellorou a distribución dos beneficios da industria mineira de diamantes e restrinxiu o acceso aos mercados para as persoas que venden "diamantes de zonas en conflito" ilegais. Os Principios Reitores sobre as Empresas e os Dereitos Humanos das Nacións Unidas (PRNU) de 2011, tamén coñecidos como Principios de Ruggie, son un instrumento internacional consistente en 31 principios para aplicar o marco "Protexer, Respectar e Remediar" establecido polas Nacións Unidas para atender a cuestión dos estándares da responsabilidade das empresas multinacionais e a rendición de contas con relación aos dereitos humanos. Os Principios foron desenvolvidos polo Representante Especial do Secretario Xeral da ONU John Ruggie e constitúen a primeira normativa global para previr e reparar a violación de dereitos humanos relacionada coa actividade empresarial, logo da Declaración Tripartita de Principios sobre as Empresas Multinacionais e a Política Social aprobada pola Organización Internacional do Traballo en 1977. Foron aprobados unanimemente polo Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas o 16 de xuño de 2011.
Historia
Os PRNU foron o resultado de varias décadas de esforzos das Nacións Unidas para crear un corpo de regras global sobre dereitos humanos para as empresas. A comezos da década de 1970 o Consello Económico e Social das Nacións Unidas (Ecosoc) da ONU solicitou á Secretaría Xeral que crease unha comisión para estudar o impacto das empresas multinacionais (EMNs) nos procesos de desenvolvemento e as relacións internacionais. Por mor diso, en 1973 a ONU creou a Comisión de Empresas Transnacionais na área do Ecosoc, co obxecto de formular un código de conduta para EMNs. Simultaneamente a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE) aprobou en 1976 a súa primeira versión das Liñas Directrices para Empresas Transnacionais, mentres que a Organización Internacional do Traballo (OIT) aprobou en 1977 a Declaración Tripartita de Principios Sobre as Empresas Multinacionais e a Política Social.
Durante as décadas de 1970 e 1980, a Comisión de Dereitos Humanos avanzou na redacción dun código de conduta para empresas multinacionais, pero a comezos da década de 1990, a oposición dos países desenvolvidos e a actuación dos grupos de presión das empresas, levaron á disolución do corpo.
Finalizada a Guerra Fría co triunfo de Estados Unidos e lanzada a globalización baixo as regras do Consenso de Washington, as empresas multinacionais aumentaron considerablemente o seu poder e a súa importancia na economía mundial, e víronse envoltas en serias violacións de dereitos humanos e ecolóxicos, como o caso da explotación do traballo infantil por parte da empresa Nike en Indonesia en 1996, Shell en Nixeria en 1996, a vitoria de Suráfrica en 2001 contra 39 empresas farmacéuticas no xuízo que estas iniciaron para evitar a redución do prezo das medicinas contra o VIH, o Desastre do Prestige en 2002, Caterpillar en Israel en 2003, Monsanto e Cargill na Arxentina e Paraguai, entre moitos outros.
Entre as novidades achegadas polas Normas destacouse o principio de corresponsabilidade dos Estados e as empresas para promover e protexer os dereitos humanos.
As Normas foron apoiadas con entusiasmo polas ONGs consultadas no proceso de elaboración, como Amnistía Internacional, ou o Centro Europa – Terceiro Mundo (CETIM), pero recibiron fortes críticas do sector empresarial, como a Organización Internacional de Empregadores (OIE) e a Cámara Internacional de Comercio, así como observacións por parte do sector sindical, como a Confederación Internacional de Organizacións Sindicais Libres (CIOSL).
As Normas foron elevadas á Comisión de Dereitos Humanos da ONU, onde foron recibidas con hostilidade por varios países membros e finalmente rexeitadas co argumento de que carecían de "fundamento legal", ordenando á Subcomisión non realizar ningún tipo de vixilancia relativa ao respecto dos dereitos humanos por parte das empresas.
En 2005, nun intento de superar as divisións xeradas polo debate sobre as responsabilidades do sector empresarial en materia de dereitos humanos, a Comisión de Dereitos Humanos solicitou a designación dun representante especial do secretario xeral (RESG) sobre o tema dos dereitos humanos e as empresas multinacionais, que levou a que en xullo de 2005 fose nomeado nesa posición o profesor John Ruggie, para traballar durante un período de dous anos, que logo foi estendido un ano máis. Ao ano seguinte, a Comisión de Dereitos Humanos da ONU foi abolida debido á súa inoperancia e substituída por un novo organismo denominado Consello de Dereitos Humanos, posto baixo dependencia directa da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, decisión aprobada por unha abafadora maioría de países, contra só catro votos en contra, entre eles Estados Unidos e Israel.
En 2008, ao completar os seus tres anos de traballo, Ruggie presentou ante o Consello de Dereitos Humanos un marco conceptual para desenvolver o debate sobre a cuestión titulado "Protexer, Respectar, Remediar", que foi coñecido como o "Marco Ruggie". A partir deses tres principios, o "Marco Ruggie" distingue a obriga do Estado de "protexer" os dereitos humanos, da "responsabilidade" das grandes empresas de "respectar" os dereitos humanos, para finalmente desenvolver os mecanismos que os Estados e as empresas debían desenvolver para "remediar" rápida e efectivamente calquera violación causada aos dereitos humanos. A Comisión aprobou o informe de Ruggie e estableceu un novo mandato de tres anos, coa misión de facer operativo e promover o Marco. O Consello solicitou a Ruggie que realizase recomendacións concretas sobre como podían os Estados previr os abusos do sector privado, elaborar un corpo de responsabilidades empresariais e explorar opcións para desenvolver remedios efectivos e dispoñibles para as persoas cuxos dereitos humanos fosen afectados por actividades das empresas. Durante os seguintes tres anos Ruggie realizou consultas con diferentes grupos de interese, incluíndo gobernos, sindicatos globais, ONGs e organizacións de empregadores. O obxectivo de Ruggie era crear "un punto focal sólido ó redor do cal as expectativas dos actores puideran confluír, un marco que aclarara as responsabilidades e proporcionaran os fundamentos sobre os cales o pensamento e a acción puideran construírse no tempo". Finalmente, en xuño de 2011, Ruggie presentou ó Consello de Dereitos Humanos os seus Principios Reitores sobre as Empresas e os Dereitos Humanos. Nese momento Ruggie declarou:
En xuño de 2011 o Consello aprobou por unanimidade os Principios Reitores elaborados por Ruggie, deu por terminado o seu mandato e formou un Grupo de Traballo para difundir e aplicar os Principios. Dispuxo tamén que o Grupo estivese formado por cinco expertos independentes, cun mandato de tres anos. O 4 e 5 de decembro de 2012 organizouse en Xenebra o primeiro Foro sobre Empresas e Dereitos Humanos.
Os tres piares: protexer, respectar, remediar
Os Principios Reitores están organizados en tres capítulos, cada un deles correspondente a un piar:
Pertti Mäkinen
Pertti Mäkinen, nado en Tyrvää, rexión de Satakunta, o 16 de setembro de 1952, é un escultor e deseñador de moedas finlandés.
Traxectoria
Pertti Mäkinen formouse entre 1966 e 1968 nunha escola de formación rpofesional da rama metalúrxica e logo traballou durante cinco anos como frabricante de ferramentas. De 1976 a 1979 cursou estudos artísticos na Escola de Arte Kankaanpää, nas especialidades Gráfica e de Escultura. E finalmente en 2004 ingresou na Universidade de Ciencias Aplicadas de Jyväskylä para realizar estrudos de Pedagoxía.
Á parte desta formación regrada, Mäkinen realizou numerosos viaxes formativas, en ocasións como bolseiro, a países como a Unión Soviética (1978), os Estados Unidos (1987 e 2000), México (1989), Exipto (1992), Israel (1994), Estonia, Letonia e Lituania (1994), Portugal (1996), Italia (1997), Xapón (1998), España (1999), os Países Baixos (1999), China (2002), a India (2007), Alemaña (2008) e o Perú (2010).
No ámbito académico, Mäkinen exerceu a docencia na materia de Escultura na Escola de Arte de Kankaanpää entre 1980 e 2017, e na Universidade de Ciencias Aplicadas de Satakunta entre 1989 e 2017.
Obra
Os primeiros traballos de Pertti Mäkinen foron gráficos, sinaladamente no campo da xilografía. En 1979 espuxo por primeira vez en Helsinqui. miniatura|260x260px|Escultura Vanavesi - Kölvattnet (2004), de Pertti Mäkinen, no Centro cultural sueco Mikaelsgården en [[Pori.]] Mäkinen é o responsable dun bo número de obras escultóricas en espazos públicos e abertos, moitas delas formando parte dun grupo constituído en 1979 xunto con Ossi Somma e Reijo Paavilainen, os tres vinculados á Escola de Arte de Kankaanpää.
Xa desde que acabou os seus estudos, Mäkinen comezou a traballar tamén como medallista e ao longo da súa carreira acadou unha produción de máis de 30 medallas. No ámbito da moeda, durante as décadas de 1980 e de 1990 responsabilizouse do deseño dalgunhas moedas conmemorativas do sistema do marco finlandés. Posteriormente foi elixido polo Banco de Finlandia e pola Casa da Moeda de Finlandia para deseñar o anverso nacional da moeda dun euro, que comezou a cuñarse en 1999. O seu deseño para esta moeda —o seu traballo máis representativo— amosa a imaxe de dous cisnes en voo sobre dous lagos, que se corresponden cos de Karhijärvi e Lavijärvi, na rexión onde naceu Mäkinen.
Así mesmo, é autor do deseño de máis dunha decena de moedas conmemorativas finlandesas da serie do euro. Mäkinen foi o gañador do Premio Moeda do Ano á moeda máis inspiradora das emitidas en 2006, pola moeda de ouro de 5 euros conmemorativa do 150 aniversario da desmilitarización das Aland.
Ikigai
Ikigai (生き甲斐) é un concepto xaponés que non ten tradución literal. Pode definirse como «a razón de vivir» ou «a razón de ser», é dicir, aquilo que fai que a vida pague a pena. Todas as persoas, conforme a cultura xaponesa, teñen un ikigai. Porén, atopalo require unha busca interior profunda e decote prolongada. Esta busca é considerada esencial, xa que se cre que o descubrimento do propio ikigai trae o sentido da vida e, á súa vez, un motivo de satisfacción con esta.
Etimoloxía
O termo ikigai componse de dúas palabras xaponesas: iki (生き), que se refire á vida, e kai (甲斐), que por rendaku (fenómeno morfofonolóxico do xaponés) dá lugar a gai e aproximadamente significa «a realización do que un espera e desexa».
Contexto
Na cultura de Okinawa, o ikigai concíbese como «unha razón para erguerse pola mañá», é dicir, unha razón para gozar da vida. Nunha palestra de TED, o académico Dan Buettner suxeriu que o ikigai era un dos motivos polos que a xente de Okinawa tiña unha vida tan longa.
No artigo titulado Ikigai — jibun non kanosei, kaikasaseru katei («Ikigai: o proceso de permitir que as posibilidades dun mesmo florezan»), Kobayashi Tsukasa escribe que «a xente pode sentir o auténtico ikigai só cando, sobre a base da madurez persoal, da satisfacción de diversos desexos, do amor e da felicidade, se atopa cos demais e cun sentido do valor da vida que avanza cara á autorrealización».
Anselmo López García
Anselmo López García, nado na Habana o 19 de maio de 1896 e finado en Ourense en 1983, foi un militar e avogado galego.
Traxectoria
Capitán de Infantería destinado ao Batallón de Cazadores de Montaña de Ourense. Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela licenciándose en 1931. Significado republicano, coa proclamación da República en Ourense foi levantado nos ombros e aplaudido. Retirado coa lei Azaña, foi xuíz municipal de Ourense no primeiro bienio. Foi candidato polo Partido Republicano Radical Socialista da candidatura Republicano-Radical-Socialista-Nacionalista nas eleccións a Cortes constituíntes de 1931, pero non foi elixido. Foi vogal da directiva do PRRS de Ourense en decembro de 1931, e despois presidente da agrupación local; integrouse en Izquierda Republicana. Formou parte de sociedades recreativas e culturais como a Deportiva Fluvial.