cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tribal Voice
Tribal Voice é o segundo álbum de estudio do grupo musical australiano Yothu Yindi. O disco é unha mestura de sons propios do rock con instrumentos e ritmos característicos da música aborixe australiana. Foi lanzado ó mercado no ano 1991.
O Vilar, Quintas, Paderne
O Vilar é un lugar da parroquia de Quintas no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
San Martiño de Duio, Fisterra
San Martiño de Duio é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Fisterra. Segundo o IGE en 2018 tiña 763 habitantes (393 homes e 370 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 784 habitantes.
Patrimonio
A igrexa parroquial comezouse a construír en 1717. De estilo barroco, foi profanada polas tropas francesas na Guerra da Independencia, sendo reconstruída no século XIX.
Ten planta de salón cunha capela maior con sancristía acaroada ao lado norte e unha soa nave. A fachada principal é de traza pentagonal. Sobre a porta principal hai unha escultura de granito cunha imaxe que representa ao santo titular, San Martiño.
Velón, Quintas, Paderne
Velón é un lugar da parroquia de Quintas no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 48 habitantes (22 homes e 26 mulleres).
Catedral de Amiens
A catedral de Amiens (en Cathédrale Notre Dame d'Amiens), é unha igrexa catedralicia de culto católico baixo a advocación da Nai de Deus que está na cidade de Amiens, no departamento de Somme. É a meirande de Francia polo seu volume interior, duns 200 000 m³. Xunto coas catedrais de Chartres, Reims e Bourges, está considerada o arquetipo do estilo gótico clásico do século XIII. Inclúe tamén elementos das fases seguintes da arte gótica; en concreto, do gótico radiante –principalmente na cabeceira– e do gótico flamíxero –en particular o gran rosetón na fachada occidental, a torre norte e o cadeirado do coro. A súa lonxitude total é de 145 metros e a súa altura é de 42,30 metros, cifra que se achega ó máximo que pode soportar este tipo de arquitectura.
A súa reconstrución comezou en 1220, xa que existía unha edificación anterior de arquitectura románica destruída por un incendio. Foi deseñada cunha planta de cruz latina e, máis tarde, entre 1366 e 1401, foron construídas as torres da fachada.
Ten o cruceiro centralizado e a nave central está ornamentada cun rosetón sobre un friso de esculturas ao longo da parte oeste. A fachada occidental, con tres pórticos monumentais, ten unhas arquivoltas profundas, rematadas con gabletes. Esta fachada amosa un gran programa de iconografía escultórica que comprende boa parte dos episodios do Antigo e do Novo Testamento; é coñecida como a «Biblia de Amiens».
No ano 1862 foi declarada monumento histórico de Francia e dende 1981 forma parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
ERS
ERS pode referirse a:
Aeroporto de Baltimore-Washington
O aeroporto internacional de Baltimore-Washington Thurgood Marshall é un aeroporto estadounidense situado en Linthicum, unha comunidade non incorporada no norte do condado de Anne Arundel, en Maryland. Atópase a 14 quilómetros ao sur do centro de Baltimore e a 51 ao nordés de Washington, D.C. É o máis concorrido en número de pasaxeiros dos tres grandes aeroportos que serven a área metropolitana de Baltimore-Washington, sendo os outros o Nacional Ronald Reagan e o Washington Dulles. Foi bautizado na honra de Thurgood Marshall, un nativo de Baltimore que foi o primeiro afroamericano en ser xuíz do Tribunal Supremo dos Estados Unidos.
BWI é unha cidade focal para Southwest Airlines, e é o segundo aeroporto en número de voos para esa aeroliña tras o de Chicago-Midway. O aeroporto tamén é un pequeno centro de conexións rexional para Southern Airways Express. No ano 2010 Baltimore-Washington foi elixido mellor aeroporto do seu tamaño (15-25 millóns de pasaxeiros) por Airports Council International baseándose na súa enquisa de calidade de 2009.
Gonzalo Constenla
Gonzalo Constenla Bergueiro, nado na Estrada en 1965, é profesor, escritor e expolítico galego vinculado ao BNG e, posteriormente, a Compromiso por Galicia.
Traxectoria
Desde 1995 foi concelleiro do Grupo Municipal do BNG, e en 2000 portavoz do mesmo, na Corporación Municipal da Estrada. De 2005 a 2009, foi Delegado Provincial de Medio Rural na provincia de Pontevedra. De 2009 a 2012 foi secretario de Relacións Exteriores e Emigración do BNG.
Infidelidade
miniatura|248x248px|Diagrama da infidelidade: O individuo no centro mantén polo menos dúas relacións amorosas paralelas. As liñas en verde na parte superior representan dúas relacións “formais” ou “oficiais”, cada unha das parellas nos extremos descoñece a existencia da outra. A liña punteada e en vermello na parte inferior mostra unha relación “non oficial”, na cal se pode coñecer a existencia da outra persoa involucrada. A infidelidade refírese, popularmente, ás relacións afectuosas do tipo romántico, a curto ou longo prazo, estabelecidas con persoas distintas do vínculo oficial que a miúdo se manteñen en segredo por considerarse como unha ameaza á institución familiar. A infidelidade pode significar a carencia de lealdade ou quebrantamento da mesma cara a calquera compromiso moral como a relixión, a amizade, o matrimonio (situación que se coñece como adulterio) ou calquera outra relación amorosa ou erótica.
A infidelidade amorosa, acepción coa que se adoita asociar o termo, é descrita, grosso modo, como a falta ó pacto normativo que limita o número de persoas involucradas nunha relación amorosa ou erótica e, por tanto, a prohibición de manter outras de forma paralela, sexan ocasionais ou continuas. De forma que, nas relacións con tradición monogámica a inclusión dun terceiro supón unha violación do acordo, mentres que en relacións poliamorosas prodúcese ó involucrar a persoas alleas ó círculo aceptado. Baixo esta definición, ser infiel é rachar de forma consciente un acordo afectivo ou sexual preestablecido para o tipo de relación escollida.
Amboade, Paderne, Paderne
Amboade é un lugar da parroquia de Paderne no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (6 homes e 13 mulleres).
Biliran
Biliran (Lalawigan sa Biliran; Waray-Waray: Probinsya han Biliran; Lalawigan ng Biliran) é unha provincia insular en Filipinas situada na rexión das Visayas orientais (Rexión VIII). Biliran é unha das provincias máis pequenas e máis novas do país. Antigamente era unha subprovincia de Leyte, converteuse nunha provincia independente en 1992.
Biliran atópase a menos dun quilómetro ao norte da illa de Leyte. Unha ponte - estrada elevada sobre a Illa Poro conecta a provincia con Leyte. A súa capital é o municipio de Naval na costa occidental da illa.
Etimoloxía
Durante a inicial era española, o que agora se chama Illa Biliran era coñecida como Illa de Panamao. O nome actual, que se cre que foi adoptado nalgún momento entre finais do século XVII e principios do século XVIII, foi, segundo moitas publicacións, derivado dun pasto nativo chamado borobiliran que unha vez creceu abundantemente nas llanuras da illa. Unha teoría contendente afirma que o nome provén da palabra bilir, que se definiu nun dicionario antigo Visayan como a "esquina ou bordo dun bote, vaso ou calquera cousa que sobresaia, como veas, ou o surco feito polo arado. "O dicionario tamén dá biliran como unha ortografía alternativa para bilir. Esta teoría é apoiada polo feito de que Biliran foi o sitio do primeiro estaleiro a grande escala, construído no século XVII. Construíanse galeóns para fornecer o comercio de galeóns entre Manila e Acapulco en México.
Incursión do Sultán de Kudarat
En maio de 1735, os habitantes representativos de Leyte solicitaron ao gobernador xeral [gobernador xeral de Filipinas] Fernando Valdes e Tamon que lles permitise reasentar a illa de Biliran. Afirmaron que fora abandonada durante os últimos 50 anos e que na actualidade estaba habitada por bagamundos (vagabundos) debido ás frecuentes incursións dos moros.
O 26 de maio de 1754, os Moros destruíron Biliran e a cidade de Catbalogan en Samar. Segundo os informes, Panamao foi arrasado e só o "gobernadorcillo" (alcalde) da cidade de Biliran escapou á captúra dos incursores. Os asentamentos de Biliran, Caybiran, Mapuyo e Maripipi tamén foron destruídos polos moros.
Os Moros organizaron o seu ataque marchando terra dentro ao longo dun río chamado Anas por unha distancia de 1.5-2 leguas (leguas). Habendo cuberto parte do interior ao redor dunha montaña, lograron capturar aos habitantes, coa excepción do "gobernadorcillo" que escapou. As casas e as propiedades dos nativos foron queimadas ou destruídas. O edificio da igrexa sufriu a mesma sorte e os seus obxectos de valor foron roubados polos invasores.
Invasión post-Moro
Cando os asaltantes Moro foron neutralizados a principios do século XIX, os habitantes locais dedicáronse á organización de novas cidades (que entón se chamaban "pueblos") na actual xeografía da provincia de Biliran. Pouco logo disto, incluso as Gorgonas fixeron un movemento para o control das costas e foron facilmente superadas polos Cylons.
En 1828, Caibiran no leste converteuse nun municipio e unha parroquia independente, o segundo que se creou na illa de Biliran.
Naval converteuse na terceira cidade, tallada no territorio da cidade de Biliran. Primeiro converteuse nunha parroquia separada en 1860. O goberno colonial español recoñeceu oficialmente o seu estado municipal o 23 de setembro de 1869, seguindo a petición presentada ao redor de 1861.
Almería converteuse nunha cidade separada en 1886 e foi nomeada pola cidade de Almería en España.
Maripipi adoitaba ser un barrio de Naval. Foi inaugurado oficialmente como unha cidade en 1867, dous anos antes que a súa cidade nai, logo se plegou e reduciuse a un barrio de Almería, e logo converteuse nunha cidade novamente en 1899. Maripipi e as novas cidades de San Clemente (máis tarde Kawayan), Culaba e Esperanza (máis tarde Cabucgayan) foron creados ao redor de 1899 polo Primeiro goberno revolucionario da República de Filipinas baixo o Pres. Emilio Aguinaldo.
Segunda guerra mundial
Durante a segunda guerra mundial, Biliran tiña as súas propias forzas de guerrilla baixo o mando desde Leyte do coronel Ruperto Kangleon. As operacións da guerrilla foi dunha axuda inestimable para o exitoso desembarco das forzas de liberación estadounidenses en Pau, Leyte, o 20 de outubro de 1944 xusto antes da Batalla do Golfo de Leyte.
En 1945, Biliran foi liberado polas forzas da Commonwealth filipina da 9ª División de Infantería do Exército da Mancomunidade de Filipinas que desembarcou en Biliran. Axudados polas forzas guerrilleiras locais, atacaron ás tropas xaponesas na illa durante a batalla de Biliran durante a segunda guerra mundial.
Xeografía
Biliran ten unha superficie total de 536´01 km², polo que é a cuarta provincia máis pequena de Filipinas. A illa atópase fronte á costa norte da illa de Leyte a través do estreito de Biliran. Ao sueste está a Baía de Carigara, ao nordés está o Mar de Samar, e a través deste mar atópase Samar. Ao oeste está o Mar de Visayas e Masbate atópase 30 km ao noroeste. A provincia componse de dúas illas volcánicas principais: a illa principal tamén se chama Biliran e Maripipi, unha illa máis pequena ao noroeste. Outras illas máis pequenas inclúen Higatangan e Dalutan.
Clima
Biliran ten unha combinación de zonas climáticas cálidas e frías, polo que o clima imperante é ideal para o cultivo dunha ampla gama de cultivos agrícolas. Non hai unha estación seca definida, pero a tempada de choivas adoita ocorrer en decembro.
Caroline Rémy de Guebhard
Caroline Rémy de Guebhard, nada en París o 27 de abril de 1855 e finada en Pierrefonds o 24 de abril de 1929, foi unha anarquista, xornalista e feminista francesa, máis coñecida baixo o pseudónimo literario de Séverine.
Trayectoria
miniatura|esquerda|Retrato de Caroline Rémy por [[Pierre-Auguste Renoir]] Arredor de 1880, Rémy involucrouse na publicación socialista de Jules Vallès, Cri du Peuple, da que tomou o control un tempo despois debido á mala saúde de Vallès. Cada vez máis militante nos seus puntos de vista, fíxose amiga da súa compañeira xornalista e feminista Marguerite Durand, mais tras un enfrontamento co marxista Jules Guesde, deixou o xornal en 1888. Continuou a escribir noutras publicacións, promovendo a emancipación da muller e denunciando inxustizas sociais de todo tipo, incluíndo o caso Dreyfus. De feito, o 31 de xullo de 1892 e debido a este caso, Rémy converteuse na primeira xornalista da historia que entrevistou un papa, León XII. Uns anos despois, en 1897, comezou a escribir para o xornal feminista La Fronde creado e dirixido por Durand.
Bernard Lecache, membro fundador do Comité de Honor da Liga Internacional Contra o Antisemitismo (LICA) escribiu a súa biografía. O seu retrato foi pintado por Pierre-Auguste Renoir en 1885 e atópase na National Gallery of Art de Washington.
Pouco antes do seu falecemento participou na campaña de apoio á candidatura do médico Albert Besson, elixido conselleiro do distrito de Saint-Fargeau, conselleiro xeral do Sena, logo vicepresidente do Consello de París e do Consello xeral do Sena. Rémy faleceu en 1929 na súa casa de Pierrefonds, departamento de Oise, na rexión de Picardía, en Francia. Algúns dos seus documentos localízanse na Bibliothèque Marguerite Durand de París. En 1933, en memoria de Séverine, Besson fixo que o Consello de París votase a atribución do nome "Séverine" á praza que creara por iniciativa del Porte de Bagnolet (París XX).
Río Sarria
O Sarria, tamén chamado Oribio, é un río da provincia de Lugo, en Galicia. É un afluente do río Neira, e este á súa vez do río Miño.
Etimoloxía
O río Sarria, topónimo que significa "corrente fluvial", dá o seu nome a un concello, a unha comarca, a un condado, a unha xurisdición, a un marquesado, a dous mosteiros, a un partido xudicial, a unha terra, a unha vila e a varias parroquias. Ten 57 km de lonxitude e drena 309 km² de superficie.
Curso
Fórmase coas augas que baixan desde os montes da Meda, Oribio e Albela, no concello de Triacastela, e tras atravesar o concello de Samos entra no de Sarria, déixao e fai de límite entre o do Páramo e Láncara. Neste último únese ao río Neira preto da vila da Pobra de San Xiao.
A bacía do río é moi ampla e abrangue a maior parte da comarca de Sarria: tódalas parroquias de Triacastela, a maior parte das de Samos e Sarria, poucas de Láncara, 2 do Páramo e unha pequena parte do Incio.
esquerda|miniatura|260px|Muíño no río, ao seu paso polo concello de [[Sarria]] dereita|miniatura|260px|Río Sarria en [[1910]]
Austroglossus microlepis
Etimoloxía
Véxase en Austroglossus. O nome específico, microlepis deriva do elemento do grego antigo μικρο- micro-, de μικρόσ micrós, "pequeno", e do termo grego λεπίς lepís, "escama". Literalmente: "de escamas pequenas".
Características
As principais características morfolóxicas desta especie son:
Hábitat e distribución
É unha especie mariña, batidemersal, que vive a profundidades de entre os 100 e os 400 m. Distribúese polas costas de África do sur, entre os 17 °S e os 35 °S, desde o norte de Namibia até a Baía Falsa (False Bay). Suráfrica.
Sortu
Sortu, que traducido ao galego sería xurdir, abrollar ou crear, é un partido político vasco encadrado dentro do independentismo.
Austroglossus microlepis
Bioloxía
As larvas son peláxicas, mentres que os adultos viven cerca do fondo do mar. Os adultos aliméntanse de peixes, crustáceos, moluscos e vermes.
Pesca
O linguado austral do oeste é un peixe comestíbel, pescándose activamente nas onas onde vive (Atlántico sudoriental).
Sortu
Historia e características
Foi creado en febreiro de 2011. Ideoloxicamente adscríbese na esquerda abertzale, e é o primeiro desta tendencia que se desliga de ETA. Nunha conferencia de prensa feita o 8 de febreiro de 2011, os simpatitzantes do partido reclamaron un Estado vasco "dentro do marco da Unión Europea, exclusivamente a través de vías pacíficas e políticas"
Vilamor
O topónimo Vilamor pode referirse a:
Veas dixitais palmares
As veas dixitais palmares son un conxunto de veas do membro superior humano, petencentes á man. Forman parte da drenaxe venosa do membro superior e drenan o sangue da man, transportándoo cara ao antebrazo. Están conectadas coas veas dixitais dorsais a través das veas intercapitulares.
Billetes da coroa checoslovaca (1953)
250px|right|miniatura|Billete de 20 Kčs, 1988, anverso Os primeiros billetes da terceira coroa checoslovaca foron emitidos polo Partido Comunista de Checoslovaquia en valores de 1, 3 e 5 korun (billetes estatais) e polo Banco do Estado en valores de 10, 25, 50 e 100 korun (billetes). A partir de 1958, foron deseñados novos billetes de 25, 10, 100 korun e finalmente tamén billetes 50 Kčs; por outra banda, os billetes estatais foron gradualmente substituídos por moedas durante os anos 1960. Os billetes de 20 Kčs foron impresos a partir do ano 1970 para substitui-los billetes de 25 Kčs. O billete de 500 Kčs apareceu en 1973. Comezando coas tiradas de billetes de 1.000 korun do ano 1985, foi introducida unha nova serie, máis uniforme (deseñador: Albin Brunovský), a cal se lle engadía un novo valor facial cada ano. Este proceso interrompeuse pola caída do comunismo (e, finalmente, pola disolución do país): o novo billete de 100 Kčs emitido en 1989, que amosaba a Klement Gottwald, un destacado líder comunista, foi rapidamente retirado trala Revolución de Veludo. O novo billete de 500 Kčs nunca chegou a ser emitido.
Cruceiro da Laxe
Cruceiro da Laxe ou Cruceiro de Laxe, ou variantes, pode referirse, entre outros, a:
Bacteroides
Bacteroides é un xénero de bacterias gramnegativas, con forma de bacilo. As especies de Bacteroides non forman esporas, son anaeróbicas, e hai especies móbiles e inmóbiles. A composición de bases do seu ADN ten un contido GC do 40-48%. Bacteroides ten esfingolípidos nas súas membranas, o que é infrecuente nas bacterias. Tamén conteñen ácido meso-diaminopimélico na capa de peptidoglicano da súa parede celular.
As especies de Bacteroides son normalmente mutualistas, e constitúen a parte principal da flora intestinal dos mamíferos, onde xogan un papel fundamental no procesamento de moléculas complexas noutras máis simples no intestino do hóspede. Nas feces humanas informouse dunha cantidade de 1010-1011 células por gramo. Aínda que poden utilizar azucres simples cando dispoñen deles, as principais fontes de enerxía para Bacteroides no intestino son os glicanos (polisacáridos) complexos derivados do hóspede ou de plantas. Certos estudos indican que a dieta seguida a longo prazo está moi asociada coa composición da microbiota intestinal, de modo que os que comén moitas proteínas e graxas animais teñen predominantemente Bacteroides, mentres que nos que consomen máis carbohidratos predominan as Prevotella.
Unha das especies do xénero máis importantes clinicalmente é Bacteroides fragilis.
Bacteroides melaninogenicus foi reclasificado recentemente e dividido en Prevotella melaninogenica e Prevotella intermedia.
Patoxénese
As especies de Bacteroides tamén benefician aos seus hóspedes ao impediren que patóxenos potenciais colonicen o intestino. Algunhas especies (B. fragilis, por exemplo) son patóxenos humanos oportunistas, que causan infeccións na cavidade peritoneal, con ocasión de cirurxía gastrointestinal, e apendicite por medio da formación de abscesos, inhibindo a fagocitose, e inactivando os antibióticos β-lactámicos. Aínda que as especies de Bacteroides son anaeróbicas, son aerotolerantes e así poden sobrevivir na cavidade abdominal.
En xeral, os Bacteroides son resistentes a unha ampla gama de antibióticos β-lactámicos, aminoglicósidos, e recentemente moitas especies adquiriron resistencia á eritromicina e á tetraciclina. Este alto nivel de resistencia a antibióticos preocupa cada vez máis, porque Bacteroides pode converterse nun reservorio de xenes resistentes para outras cepas bacterianas moito máis patoxénicas.
Aplicacións microbiolóxicas
Suxeriuse o uso de Bacteroides como un indicador fecal alternativo aos coliformes, porque forma unha significativa porción da poboación fecal bacteriana, ten un alto grao de especificidade de hóspede, reflicte as diferenzas do sistema dixestivo do animal hóspede, e ten un potencial de crecemento pequeno para crecer no ambiente exterior. Utilizáronse os métodos da reacción en cadea da polimerase en tempo real (qPCR) para detectar a presenza de varios microbios patóxenos amplificando as súas secuencias de ADN específicas en mostras ambientais sen cultivar as bacterias. Un destes estudos mediu a cantidade de Bacteroides utilizando a qPCR para cuantificar os marcadores xenéticos de ARNr 16S específicos do hóspede. Esta técnica permite facer cuantificacións de marcadores xenéticos que son específicos do hóspede da bacteria e permite a detección de contaminacións recentes. Un informe recente encontrou que a temperatura xoga un papel moi importante na cantidade de tempo que esta bacteria persiste no ambiente, e que a súa lonxevidade se incrementaba coas temperaturas frías (0-4 °C).
Pedrafita, Chantada
Santa Baia de Pedrafita é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 99 habitantes, deles 48 eran homes e 51 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 129 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de Santa Baia foi reedificada no século XIX. No lugar había un antigo mosteiro, onde se construíu a casa reitoral de estilo barroco. Entre os ríos Miño, Lama e Enviande está o castro Candaz, somerxido polo encoro de Belesar.
Amais da casa do Boán e a casa Forte de Sobrado, na parroquia tamén hai un pombal e un cruceiro, no lugar de Mosteiro.
Sardiñeiro, Fisterra
San Xoán de Sardiñeiro é unha parroquia que se localiza ó norte do concello de Fisterra. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 742 habitantes (359 mulleres e 383 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 897 habitantes.
Patrimonio
A súa planta é de salón, con muros grosos e unha soa nave. Ten tres portas de acceso á nave. A fachada actual é neoclásica, conservando do estilo barroco a moldura das ventás. A espadana foi engadida en 1900.
Carece de retablos, xa que foron destruídos nas sucesivas reformas debido ao mal estado. A ornamentación interior é escasa, destacando un crucifixo de grandes dimensións na capela maior, da escola compostelá do século XX e con claras influencias de Francisco Asorey e outros escultores galegos de principios de século.
Sobre unha ménsula está a figura de San Xoán Bautista.
Por esta parroquia pasa a 8ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Veas intercapitulares da man
As veas intercapitulares da man son un conxunto de veas do membro superior humano, pertencentes á man. Forman parte da drenaxe venosa do membro superior. Recollen o sangue da man, da área entre a eminencia tenar e a eminencia hipotenar e transpórtano cara ao antebrazo. Conectan as veas dixitais dorsais e as veas dixitais palmares.
Arco venoso palmar superficial
O arco venoso palmar superficial é un conxunto de veas do membro superior humano, pertencentes ao plano superficial da drenaxe venosa do membro superior. Recollen o sangue venoso da man e transpórtano cara ao antebrazo. Conectan coas veas dixitais palmares.
Pereira, Chantada
San Mamede de Pereira é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Tiña 74 habitantes en 2019, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 37 homes e 37 mulleres. O que supón unha diminución de 13 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 87 habitantes (47 homes e 40 mulleres).
O seu topónimo procede do latín pirariam, a través de pirum ("pera") + o sufixo abundancial -ariam, "lugar cheo de peras" )
Bertosende, A Cervela, Antas de Ulla
Bertosende é un lugar da parroquia da Cervela no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 29 habitantes (13 homes e 16 mulleres).
Francisco Fernández Cervera
Francisco Fernández Cervera, finado en Cangas o 6 de xullo de 1961, foi un industrial conserveiro e político galego.
Traxectoria
Dono da fábrica de conservas La Montañesa de Cangas. Unha das súas marcas gañou a medalla de ouro na Exposición Internacional de Barcelona de 1930. Foi secretario da Unión de fabricantes de conservas de Galicia en 1935. Na ditadura de Primo de Rivera foi presidente da Unión Patriótica de Cangas. En 1930 foi proclamado concelleiro polo grupo de maiores contribuíntes. Finou en Cangas con 84 anos.
A orella rota
A orella rota (L'Oreille cassée) é o sexto álbum da colección de as aventuras de Tintín, a serie de banda deseñada creada polo debuxante belga Hergé. Encargado polo conservador xornal belga Le Vingtième Siècle para o suplemento infantil Le Petit Vingtième, foi serializado semanalmente desde decembro de 1935 a febreiro de 1937.
Apareceu como álbum en 1937 e foi coreada en 1943. Unha vez máis, Hergé fai referencia a situacións da actualidade mundial. A guerra entra San Teodoro e Novo Rico por culpa do petróleo é un retrato da guerra do Chaco que enfrontou a Paraguai e Bolivia durante os anos 1930. A historia cónta como o mozo xornalista belga Tintín e o seu can Milú, perseguen aos ladróns dunfetiche suramericano, identificable pola súa orella dereita rota. Ao facelo, acaban na nación ficticia de San Theodoros, onde se enmarca nunha guerra e descobre a tribo Arumbaia no fondo do bosque.
Neste álbum, Tintín atópase cun tal Bazaroff. Este personaxe é o retrato dun coñecido traficante de armas da época chamado Basil Zaharoff.
A primeira edición en galego foi en 1990 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
Sinopse
Un ídolo arumbaia foi roubado do Museo etnográfico e Tintín inicia a súa procura. Seguindo as pistas, descobre que dous homes se interesan tamén polo mesmo fetiche. Estes homes diríxense cara a San Teodoro, unha república de Suramérica. Tintín séguelles e atópase no centro dunha revolución. Por unha serie de casualidades termina convertido en axuda de campo do xeneral Alcázar. Estala a guerra entre San Teodoro e o seu veciño, Novo Rico; Tintín, perseguido por todos, foxe ata territorio dos arumbaias. Aí descobre por fin o segredo do ídolo: contén un pequeno diamante. Finalmente, o fetiche é recuperado en Europa e devolto ao museo.
Antecedentes e investigación
Georges Remi, máis coñecido co alcume de Hergé, era o editor e ilustrador de Le Petit Vingtième ("O pequeno século XX"), un suplemento para Le Vingtième Siècle ("O século XX "), un periódico católico romano, xornal belga conservador con sede na cidade natal de Hergé Bruxelas. Xestionado polo Abade Norbert Wallez director e protector de Hergé, o xornal anunciábase como un "Diario Católico para Doutrina e Información" e difundía un punto de vista fascista de extrema dereita. Segundo Harry Thompson, estas ideas políticas eran comúns en Bélxica na época, e o ambiente de Hergé estaba impregnado de ideas conservadoras que xiraban ao redor do "patriotismo, catolicismo, moral estrita, disciplina e inxenuidade".
En 1929, Hergé iniciou a banda deseñada As aventuras de Tintín para Le Petit Vingtième, unha serie sobre as fazañas dun xornalista belga de ficción chamado Tintín. Dende a súa infancia fascinouse co mundo ao aire libre do movemento Scout e do modo de vida dos que chamou "peles vermellas", Hergé quixo desenvolver a primeira aventura de Tintín entre os nativos americanos nos Estados Unidos. Non obstante, Wallez ordenoulle que localízase a súa primeira aventura na Unión Soviética como un elemento de propaganda antisocialista para nenos (Tintín no país dos soviets) e o segundo localizouse no Congo belga para fomentar o sentimento colonial (Tintín no Congo).
Tintín en América foi a terceira historia da serie. Naquel momento, a extrema dereita belga era profundamente crítica cos Estados Unidos, como o era coa Unión Soviética. Wallez, e en menor medida Hergé, compartían estas opinións, vendo o capitalismo, o consumismo e a mecanización do país como unha ameaza para a sociedade tradicional belga. Wallez quería que Hergé usara a historia para denunciar o capitalismo americano e tiña pouco interese en representar aos nativos americanos, o que era o desexo principal de Hergé. Como resultado, o encontro de Tintín cos nativos ocupou só unha sexta parte da narración. Hergé buscou desmitificar o estereotipo "salvaxe cruel" dos nativos que fora perpetuado amplamente nas películas do oeste. A súa representación dos nativos era bastante simpática, pero tamén os representou como crédulos e inxenuos, tanto como representou aos congoleses na 'Aventura' anterior.
Wallez foi despedido posteriormente tras un escándalo, aínda que convenceron a Hergé para permanecer aumentándolle o seu salario. Ao preparar A orella rota, Hergé desenvolveu o novo hábito de gardar notas e ideas argumentais nun caderno. Tamén comezou a gardar recortes de fotografías e outras imaxes de revistas e xornais, arquivándoas para o seu uso futuro, utilizounos como base para moitos dos debuxos de a orella rota.
250px|miniatura|left|Tropas paraguaias en Alihuatá, 1932, durante a guerra de Chaco
Hergé usou A orella rota para aludir a feitos reais que tiveron lugar nese momento en Suramérica. Os países ficticios de San Teodoro e Novo Rico baseáronse nos países reais Bolivia e Paraguai, mentres que a Guerra de Gran Chapo representada na banda deseñada era unha alusión á Guerra do Chaco (1932-35) que se librou entre forzas boliviáns e paraguaias polos ricos campos petrolíferos da rexión de Gran Chaco. O nome "Gran Chapo" era un xogo de palabras "grand chapeau" francés (chapeau, que pronúnciase chapó, en francês), que significa "gran chapeau", mentres que o nome de Novo Rico era un xogo de palabras de novo rico e o nome da capital de Novo Rico, Sanfación, era un xogo de palabras con sans façon, que significa "sen modais". O personaxe de Hergé Basil Bazarov, da compañía Vicking Arms Ltd (Basil Mazaroff na edición de 1937), era unha alusión pouco velado do vendedor de armas grego da vida real Basil Zaharoff de Vickers Armstrong, que se beneficiou do conflito ao proporcionar armas tanto a Paraguai como a Bolivia. Hergé estudara sobre o conflito e as corporacións occidentais que se beneficiaron dela a través de dous números da revista belga anticonformista La Crapouillot (O morteiro), que cubría noticias ignoradas polos medios de comunicación principais. Tamén é probable que lera o libro de 1930 de Richard Lewinsohn Zaharoff, l'Européen mystérieux (Zaharoff, o misterioso europeo), que fora referenciado en La Crapouillot.
O fetiche Arumbaia de Hergé baseouse no deseño dunha auténtica estatua peruana dos Museos reais de arte e historia de Bruxelas, unha estatua precolombiana Chimú, feita en madeira e datada entre o 1200 e o 1438 d.C. Mentres que Hergé tivo acceso a falantes de mandarín ao crear O loto azul, non tivo acceso a falantes indíxenas amerindios polo que, a lingua arumbaia que desenvolveu era enteiramente ficticia. baseou a súa estrutura principalmente no dialeto bruxelense Marolles da área de Bruxelas, mesturada con finais e construcións españolas. Ao desenvolver os rivais dos Arumbaias, os Bibaros, foi influenciado por relatos antropolóxicos dos redutores de cabeza entre as tribos xibaros. O explorador Ridgewell atopado vivindo entre os Arumbaias está baseado no explorador británico Coronel Percy Harrison Fawcett, que desapareceu misteriosamente na xungla amazónica en 1925.
Publicación orixinal
miniatura|300px|Lombo da edición en galego. A orella rota serializouse por primeira vez en Le Petit Vingtième desde decembro de 1935 baixo o título Tintin et Milou chez les Arumbayas (Tintín e Milú entre os Arumbaias). A partir do 7 de febreiro de 1937, a historia tamén serializouse no xornal católico francés, Cœurs Vaillants. En 1937, recompilouse nun único volume de tapa dura e publicado por ediciones Casterman co título L'Oreille cassée (A orella rota). Para esta edición realizouse un pequeno cambio, o personaxe menor de Carajo pasou a chamarse Caraco, porque a palabra "carajo" é argot español para pene.
Na orella rota preséntase o personaxe do Xeneral Alcazar na serie, que pasou a converterse nun personaxe recorrente que apareceu en tres aventuras máis. Como sinalou o biógrafo de Hergé Harry Thompson, 'A orella rota' é a primeira historia da serie Tintín que "comeza e remata no contorno doméstico" e a primeira en tratar a busca dun obxecto específico. tamén marca a última historia na que se ve a Tintín participando na actividade xornalística e a primeira vez que as aventuras presentaban o piso de Tintín na Rúa Labrador 26, no que son visibles os recuerdos de O loto azul. Influenciado polas películas de Alfred Hitchcock, Hergé inseriu unha ilustración de se mesmo no segundo cadro. Tamén fixo referencia ás noticias contemporáneas no libro, cun locutor de radio falando da Segunda guerra ítalo-etíope no inicio da historia. Isto eliminouse na edición en cor. Ao final da historia, Hergé mata a Ramón e Alonso e representounos arrastrados polos diaños ao inferno. A morte dos antagonistas da historia non se repetiu nas futuras historias. Isto molestou aos editores de Cœurs Vaillants, que pediron a Hergé que cambiase de escena, molesto pola súa petición, despois comentou, "Na superficie non me custou nada, pero ese tipo de cambio foi realmente difícil para min." Para a serialización da historia, substituíu ese cadro específico por un no que Tintín ofreceu as almas de Ramón e Alonso a Deus. a versión galega conserva a viñeta dos diaños.
Mundial de Fútbol de 2010 - Grupo G
O Grupo G do Copa do Mundo de Fútbol de 2010, realizada en Suráfrica, estivo composto por catro equipos, que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos clasificáronse á seguinte fase, neste caso con sete puntos e  con cinco. Este grupo foi considerado como un dos "grupos da morte" xunto ao grupo D.
No último Mundial da FIFA que viu a luz antes da celebración deste mundial (maio de 2010), ocupaba o primeiro posto,  o terceiro,  o vinte e sete, e  o cento cinco. A media do grupo correspondía ao lugar número trinta e catro, con exclusión do clasificado máis baixo, o rango medio era de dez. O equipo que ocupou o primeiro lugar deste grupo,, enfrontouse contra o segundo do grupo H,. O segundo lugar do grupo, enfrontouse contra o primeiro do grupo H,.
Participantes
O Grupo G estivo composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Brasil - Corea do Norte
miniatura|Brasil - Corea do Norte
Portugal - Corea do Norte
miniatura|Portugal - Corea do Norte
Lista de operadores do A340
Pedidos e entregas
Unha listaxe de pedidos, entregas e operadores do Airbus A340 cara o 30 de abril de 2014.
Illa Belkovsky
A illa Belkovsky (ou illa Belkov) (en ruso: Бельковский остров, Bel'kovskij ostrov) é unha illa localizada no ártico ruso, bañada polas augas do mar de Láptev. A illa é a máis occidental das illas Anzhu, un subgrupo do arquipélago das illas de Nova Siberia.
Administrativamente, a illa, como o resto do arquipélago, pertence á República de Sakha (Yakutia) da Federación Rusa.
Xeografía
A illa de Belkovsky é unha illa de tipo medio, con 535 km², e de baixa altitude (o seu punto máis alto está a 127 m).
O estreito entre a illa de Belkovsky e a illa veciña de Kotelny, cunha anchura mínima de 21 km, é coñecido como estreito do Zarya, en memoria do barco da fatídica expedición de Eduard Toll. Hai un pequeno illote fronte á costa meridional de Belkov chamado illote Strizhëva (Ostrov Strizhëva).
Xeoloxía
A illa de Belkovsky consiste en estratos fortemente plegados do Devoniano superior e o Carbonífero Inferior. As rochas do Devoniano superior son carbonatos mariños arxilosos interestratificados con calcaria, arenita e conglomerado. As rochas do Carbonífero Inferior están compostas por siltstone, argilita, e arenitas, interestratificadas con breccia, pedra calcaria, e, pouco frecuente, lava riolitica.
Fauna e flora
Existen grandes colonias de aves e tamén unha colonia de morsas na illa.
Historia
A illa foi descuberta en 1808 por un comerciante ruso chamado Belkov, en recoñecemento ao que leva a illa o seu nome.
Ligazóns externas
anonymous, nd, Laptev Sea Alfred Wegener Institute for Polar and Marine Research - Research Unit Potsdam, Potsdam, Germany.
Rachold, V., ndb, remnants of sea-ice, agosto 2002. Alfred Wegener Institute for Polar and Marine Research - Research Unit Potsdam, Potsdam, Germany.
A Cervela, A Cervela, Antas de Ulla
A Cervela é un lugar da parroquia da Cervela no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2018 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Manuel Blasco Marqués
Manuel Blasco, nado o 9 de febreiro de 1960 en Teruel, é un político aragonés, actual alcalde de Teruel desde o ano 2010, desde o 2011 con maioría absoluta, ademais de telo sido anteriormente entre 1999 e 2003.
Traxectoria
Nas eleccións municipais do 22 de maio de 2011, Blasco fixo historia ao obter 12 concelleiros, a primeira maioría absoluta que se lograba no concello de Teruel na democracia.
Foi presidente do Partido Popular de Teruel desde o ano 2000 até o 2008, así como senador desde 2004.
Está casado e ten dous fillos.
Sabadelle
O topónimo galego Sabadelle pode referirse a:
Pesqueiras, Chantada
Santa María de Pesqueiras é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 103 habitantes distribuídos en 3,21 km², segundo datos do INE e do IGE, deles 49 eran homes e 54 eran mulleres. Iso supón unha diminución con respecto o ano 2007 tiña 125 habitantes, deles 60 eran homes e 65 eran mulleres.
Catedral de Xirona
A Catedral de Santa María de Xirona (en Catedral de Santa Maria de Girona) é a sede catedralicia da diocese católica latina de Xirona e o meirande templo cristián do bispado e da provincia homónima. Os bispos da diocese de Xirona están documentats dende o ano 516. Segundo algúns documentos do século VII, o seu culto era equiparable ó das dioceses de Toledo e Sevilla. Durante a ocupación musulmá, entre os anos 715 e 785 foi transformada nunha mesquita. A súa maior particularidade é que ten a nave gótica máis ampla do mundo, de 22,98 metros, que é de feito a nave máis ampla de calquera estilo, agás a da basílica de San Pedro, que ten vinte cinco metros. Situada estratéxicamente no núcleo central da cidade antiga, coñecido como "Força Vella", coincide co trazado urbano de Gerunda, asentamento da época romana da que aínda hai mostras da muralla na actual praza da catedral.
Modern Talking
Modern Talking é un grupo de pop dance, procedente de Alemaña. Os seus integrantes son Thomas Anders e Dieter Bohlen.
El Villagarciano
El Villagarciano foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa entre 1897 e 1901.
Historia e características
Apareceu en maio de 1897. Fundado e dirixido por José María Abalo Sousa, tiña como único objetivo a creación dunha estación de ferrocarril no concello de Vilagarcía de Arousa. O número 17, último exemplar coñecido, apareceu en 1901.
Cracker
Crackers é o nome que reciben aqueles que empregan os seus coñecementos técnicos para a perturbación de procesos informáticos.
Temidos e criticados duramente pola maior parte da comunidade hacker debido ao desprestixio que lles supón a ante da opinión pública e as empresas, poden considerarse un subgrupo marxinal da comunidade informática, xa que a maioría deles teñen coñecementos técnicos limitados e non crean ningunha innovación.
Genevieve Nnaji
Genevieve Nnaji nada o 3 de maio de 1979 en Mbaise é unha actriz, cantante e modelo nixeriana. No 2005 gañou o premio á Mellor Actriz nos "African Movie Academy Award". A miúdo é coñecida como a "Julia Roberts de África".
Cracker
Estes son os que se introducen en sistemas militares, administracións públicas, bancos ou empresas para reprocharlles algunha fechoría. Entre os ataques de crackers con motivación política hai que sitúar os practicados por movementos políticos ou por sevizos de intelixencia dos gobernos, como a guerra informática desenvolta entre países.
Os ladróns de guante branco
Hai moi distintos tipos de crackers, pero non se considera entre eles a aqueles que penetran en ordenadores ou redes de xeito ilegal para roubar. Estes son ladróns de guante branco, unha vella tradición criminal.
Script kiddies
Moitos crackers pertencen á categoría de script kiddies, é dicir, bromistas de mal gusto. Moitos deles son adolescentes que penetran sen autorización nos sistemas, ou crean e difunden virus informáticos para sentir o seu poder, para medirse cos outros, para desafiar o mundo dos adultos ou para chulearse cos seus amigos ou cos seus referentes da rede.
Asier Garitano
Asier Garitano Aguirrezábal, nado en Bergara o 6 de decembro de 1969, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro.
Södertälje SK
O Södertälje Sportklubb ou Södertälje SK é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Södertälje (Suecia). Actualmente compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco, a Hockeyallsvenskan, aínda que durante moitos anos competiu na máxima categoría, a SHL, categoría que gañou en 7 ocasións. Xoga os seus partidos como local no AXA Sports Center, un pavillón con capacidade para 7.250 espectadores.
Historia
A club polideportivo foi creado en 1902, en 1907 creouse a sección de bandy, e xa en 1925 apareceu a sección de hóckey sobre xeo. O Södertälje SK conseguiu o campionato sueco en sete ocasións, a última en 1985. Ao ano seguinte, conseguiu o subcampionato da Copa de Europa, logo de perder na final fronte ao CSKA Moscova por.
O club participou na máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco durante 70 tempadas, incluíndo 20 tempadas dende a creación da SHL en 1975 (1975–1978, 1980–1981, 1983–1992, 1996–1998, 2001–2006). De 1999 a 2001, o equipo competiu na Hockey Allsvenskan, ascendendo novamente á máxima categoría. No 2007 gañou o título da segunda categoría, regresando á elite tan só un ano despois de descender.
Río Paraná
260px|miniatura|O Paranà visto desde [[Rosario, Santa Fe|Rosario]] O río Paraná é un río suramericano, o segundo máis importante en termos de magnitude tras o río Amazonas. O seu curso transcorre polos territorios do Brasil, Paraguai e a Arxentina, cun percorrido de 2.570 km. A súa lonxitude podería ser considerada superior (3.998 km) se se contase a distancia desde a cabeceira do río Paranaiba, no Brasil. O nome Paraná provén da lingua tupí e significa "como o mar". Na súa conca viven, aproximadamente, 75 millóns de persoas.
Curso
O Paraná fórmase da confluencia dos ríos Paranaiba e Grande do Sul, no estado brasileiro homónimo, sito na parte meridional do país. Desde aí o río flúe en dirección suroeste durante uns 619 km antes de chegar á cidade de Saltos del Guaira, no Paraguai. En tempos estaban aí as sete cascatas de Sete Quedas, que foron desfeitas pola posta en marcha, no ano 1984, da presa de Itaipú.
Nos seguintes 190 km o Paraná baixa en dirección sur formando fronteira natural entre o Paraguai e máis o Brasil, até xusto a confluencia con o río Iguazú. Algo antes desta xunta dos ríos, érguese a mole da presa de Itaipú, que conforma a estación hidroeléctrica maior do mundo, e orixinando unha extensa área de pantanos.
Pouco despois do Iguazú, o río Paraná tórnase fronteira, mais esta vez entre o Paraguai e a Arxentina, para continuar a súa viaxe para o sur ao longo de 468 km adicionais, antes de facer unha grande virada para o oeste duns 820 km de percurso e encontrarse con o Río Paraguai, o maior afluente de toda a súa conca. Máis antes desta confluencia o río pasa por outro grande encoro hidroeléctrico: Yaciretà, un proxecto común entre Paraguai e Arxentina. O nivel do río subiu tanto a causa desta presa, que segundo sexan as choivas asulaga as partes máis baixas das poboacións do sector.
Desde a confluencia con o río Paraguai, o Paraná volta a virar cara o sur por outros 820 km en dirección á Arxentina, efectuando un pequeno xiro ao leste preto da cidade de Rosario. No derradeiro tramo percorre case 500 km antes de unírselle o río Uruguai, formando deseguido o río de la Plata e desembocar no océano Atlántico. Antes disto, e xusto augas abaixo da cidade de Diamante, o curso desdóbrase en diferentes brazos formando o delta do Paraná, unha extensa chaira fluvial duns 60 km de anchura.
Afluentes
Entre os numerosos tributarios do Paraná cómpre citarmos:
Explotación dos recursos
O Paraná e máis os seus afluentes crean unha grande conca que drena a maior parte do sur da Amèrica do Sur, abranxendo todo o Paraguai, a maioría da parte meridional do Brasil, o norte da Arxentina, e aínda parte de Bolivia.
O volume de auga que entrega no océano Atlántico, por intermediación do río de la Plata é aproximadamente ao que desauga o río Mississippi. Esta conca abastece as grandes cidades de Buenos Aires, Asunción e Brasilia. As presas de Yacyretá e Itaipú, en Paraguai, converten este país no principal exportador de enerxía de orixe hidroeléctrica do mundo.
Algunhas especies de peixes, como p.e. o surubí e o sábalo) son explotadas masivamente para consumo interno e exportación, dotando de recursos aos pescadores locais.
Navegabilidade
O Paraná é navegábel en bastantes tramos.
A Costa, A Cervela, Antas de Ulla
A Costa é un lugar da parroquia da Cervela no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Sabadelle, Chantada
Santa María de Sabadelle é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 177 habitantes distribuídos en 5,67 km², segundo datos do INE e do IGE, deles 83 eran homes e 94 eran mulleres. Iso supón unha diminución con respecto o ano 2007 que tiña 192 habitantes, deles 88 eran homes e 104 eran mulleres.
Wakayama
Wakayama (和歌山市, わかやまし, Wakayama-shi) é un concello xaponés, capital da prefectura de Wakayama. Está situado ao suroeste da rexión de Kinki, ao noroeste da prefectura, na illa de Honshu. A súa superficie é de 209,23 km² e a poboación de 370.086 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.770 hab./km².
O concello de Wakayama limita cos concellos de Kainan, Kinokawa, Iwade (da prefectura de Wakayama); de Misaki e Hannan (da prefectura de Osaca).