cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kevin Magnussen
2022
Tras a invasión rusa de Ucraína, Haas rescindiu o seu contrato co seu pilotor Nikita Mazepin. Magnussen volveu ao equipo como o seu substituto cun contrato de varios anos, coa asociación co piloto Mick Schumacher para a tempada. No seu regreso con Haas en Bahrain, Magnussen logrou comezar 7º e rematar 5º, marcando un dos cinco primeiros postos na historia de Haas ata ese momento. No Gran Premio de Arabia Saudita de 2022, chegou á Q3 e clasificouse décimo. Máis tarde converteu iso nun noveno posto, asegurando puntos consecutivos de Haas por primeira vez desde 2019. Magnussen terminou décimo en Silverstone co seu compañeiro de equipo Mick Schumacher oitavo dando a Haas os primeiros puntos dobres desde Alemaña 2019.
Resultados completos na Fórmula 3 Euro Series
(key)
Resultados completos na Formula Renault 3.5 Series
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
† Non terminou o Gran Premio, pero clasificouse ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Cortesía verbal
A cortesía verbal é unha institución cultural que participa no establecemento e mantemento das relacións sociais. Dende unha perspectiva xeral facilita a interacción entre as persoas. Este carácter cultural mostra diferenzas notables entre unhas sociedades e outras. Sirva de exemplo a función dos eructos nas sociedades islámicas fronte as occidentais.
A cortesía interactúa con conceptos pragmáticos coma os actos de fala, que se poden caracterizar coma corteses ou non corteses, así alagar, ofrecer ou invitar son actos corteses, mentres que ordenar, pedir, mandar ou insultar son actos que evidencian unha descortesía.
A visión de Robin Lakoff
Con respecto ao estudo da Cortesía dentro da vertente pragmática, unha das primeiras autoras que propuxo estratexias lingüísticas, en forma de máximas, foi Robin Lakoff. Propón tres estratexias: A primeira regra aplicarase sobre todo a actos exhortativos, de tal maneira que se suavicen e pasen de ser mandatos a ser rogos ou peticións, cambiar a modalidade exclamativa pola interrogativa. Tamén a segunda regra se pode referir ao uso da modalidade epistémica en lugar da pura aseveración, de modo que as mensaxes comecen con recursos corteses do tipo eu coido que... ou penso que.... Este tipo de estratexias que tratan de minorar un acto descortés denomínanse de cortesía negativa,
A terceira máxima ten un ámbito de aplicación máis xeral, implica reforzar a cortesía en si, non só con actos lingüísticos do tipo alago, ofrecemento etc, senón tamén empregando elementos cinésicos e proxémicos como sorrisos, caricias, palmadas, entre outros, que forman parte do día a día nas nosas interaccións. Fálase entón de estratexias de cortesía positiva.
A análise custo-beneficio de G. Leech
En 1983, G. Leech interpreta a cortesía coma o principio regulador da distancia social e fala de cortesía relativa, que depende das posicións sociais dos interlocutores, e de cortesía absoluta, que caracteriza os actos de fala como tales. Un exemplo de cortesía relativa sería tratar de vostede, ou simplemente falarlle co respecto que se supón se merece, a unha persoa maior, ou a alguén de rango social elevado, coma o representante dunha institución (presidentes, reis etc). Fronte a isto, un exemplo de cortesía relativa é transformar unha orde ou un mandato nunha petición, ou nunha simple pregunta.
Segundo Leech, unha acción é máis cortés canto maior é o custo para o emisor e maior sexa o beneficio para o destinatario, así: ofrecer, invitar etc. Pola contra, canto maior sexa o custo para o destinatario e maior o beneficio para o emisor, o acto será máis descortés: mandar, pedir etc. Así, establécense catro tipo de accións en relación coa cortesía absoluta: Canta máis descortesía intrínseca, máis necesidade hai de empregar estratexias lingüísticas corteses, salvo nos casos nos que o emisor quere atentar contra esta cortesía. Leech propón un conxunto de máximas:
A perspectiva de Brown e Levinson
Quizais a aportazón de Penélope Brown e Samuel Levinson sexa a máis importante, ou polo menos a máis coñecida. Introducen o concepto, empregado anteriormente por Gofman, de face, traducible polo de imaxe. Falan de dous tipos de imaxe. Por un lado existe unha imaxe negativa, dende unha perspectiva persoal, que fai que todo individuo quere sentirse libre en actos e desexos. Por outro lado, dende un punto de vista social, intentamos ser valorados e apreciados pola xente que nos arrodea: fálase entón de imaxe positiva. Brown e Levinson parten da idea de que todas as interaccións comunicativas constitúen un potencial acto de ameaza á imaxe (AAI), e aquí tense en conta tanto a imaxe positiva como a negativa do emisor e dos diferentes destinatarios. Dependendo do tipo de acto, temos: Evidentemente, non todos os actos son igual de ameazantes, pero en case todos existe unha potencial ameaza. Se se realiza un AAI e se desexa evitar que este acto non interfira nas boas relacións sociais, o normal é introducir riscos de cortesía para suavizar a situación. O grao de cortesía depende do risco de ameza do acto de fala, e este risco depende de: As estratexias de cortesía relaciónanse co risco de ameaza do acto de fala: canto menor risco de desprestixio haxa empregaremos estratexias de menor cortesía, e viceversa. Estes autores propoñen un esquema de posibilidades á hora de realizar un AAI: Emprégase unha estratexia aberta sen acción compensatoria cando non cómpre contrarrestar o dano potencial á imaxe, xa que domina a claridade e a inmediatez. Estas estratexias úsanse cando os tres casos máis arriba expostos din que o acto non ameaza a imaxe dos interlocutores
Noutros casos resulta conveniente unha estratexia compensatoria con cortesía positiva, cando empregamos riscos de cooperación presuposta (presupoñemos que se vai dicir que si ante unha petición)ou estratexias de solidariedade, cando nos incluímos na mensaxe (teremos que estudar máis, non?., ou cando ofrecemos compensacións ó interlocutor. Pódense incluír aquí todo tipo de marcas de identidade social do destinatario (uso de xergas para achegarse a el), apelativos cariñosos, diminutivos, bromas, reforzo de coñecementos compartidos,etc. Estas estratexias intentan alagar a imaxe do destinatario. As estratexias de cortesía negativa danse cando hai máis distancia social. Trátase de expresións un tanto indirectas que conxugan modalidade e expresións correctas, do tipo por favor ou o uso do imperfecto de indicativo.
Para algúns autores, como Kebrat-Orecchioni, a visión de Brown e Levinson implica unha visión demasiado negativa das relacións sociais. Esta autora fala de actos de reforzo da imaxe, como felicitacións, louvanzas, saúdos etc. Son actos que xogan un papel moi positivo no mantemento das relacións sociais. Son actos en si mesmo corteses e positivos, que non supoñen ningunha ameaza potencial, senón todo o contrario.
Alianza do Norte
180px|miniatura|Bandeira adoptada pola Alianza do Norte A Alianza do Norte ou Fronte Unida era unha guerrilla agrupada por diferentes faccións de grupos armados, que tiñan como obxectivo común derrocar o réxime talibán que gobernaba Afganistán.
Faccións
As faccións da alianza son heteroxéneas: abranguen dende prosoviéticos, membros do anterior réxime comunistas, xiítas, até outros grupos integristas, que tiñan diferenzas cos talibáns debido á súa diferente orixe étnica.
Todas están integradas por minorías marxinadas como os taxikos (que pode ser un factor para gañar o apoio de Taxaquistán para a axuda dos Estados Unidos no conflito), uzbekos (igualmente para buscar o apoio de Uzbekistán), hazaras e algúns pashtúns.
Países aliados
A Alianza do Norte gozou de axuda de Rusia, India, Irán e de todos os demais países fronteirizos, exceptuando Paquistán, que apoiou aos talibáns, até os ataques das torres xemelgas no 2001. Arabia Saudita e Emiratos Árabes Unidos, apoiaron igualmente aos talibáns até pouco antes da Guerra de Afganistán.
A Alianza do Norte foi combatida polos Estados Unidos e occidente en xeral até evidenciarse publicamente os excesos dos talibáns. Durante o réxime talibán a finais de 2001, a Alianza do Norte capturou e matou a centenares de muyaidines paquistanís, árabes, chechenos e doutros grupos armados, ademais dos propios talibáns con axuda dos Estados Unidos.
No 2005 a Alianza Norte non ten moita influencia. Tras o derrocamento dos talibáns, máis do 60% dos soldados foi desarmado polas Nacións Unidas e o exército nacional afgán. Hamid Karzai dixo que desarmaría todo o país e formaría un exército afgán forte con 70.000 homes para 2007.
Escafoide (carpo)
miniatura|320px|Carpo humano O escafoide é un óso da fileira proximal do pulso. Ó igual có do tarso, tamén é chamado navicular. Máis concretamente é o óso máis externo.
.mo
.mo é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Macau.
.mn
Segundo dominio ccTLD
No ano 2012 rexistrouse un novo dominio ccTLD para Mongolia, pensado para aquelas páxinas escritas na lingua local. O dominio .мон utiliza os caracteres cirílicos da lingua mongol. Os rexistros comezaron en maio de 2014.
.mt
.mt é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Malta.
A Ponte Carreira, Pastor, O Pino
A Ponte Carreira é un lugar da parroquia de Pastor no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2013 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres).
Castro de Ancos
O castro de Ancos sitúase no cumio máis baixo dos tres que compoñen o Monte de Ancos, a 262 metros de altura. Localízase sobre o barrio de Casadelos, no concello coruñés de Neda.
Morfoloxía
É un castro típico de cumio, desde o que se pode observar todo o val, a desembocadura do río Grande de Xuvia e a ría de Ferrol. Nun día claro pódese chegar a ver A Coruña. Mide no seu eixo N-S arredor de 105 m, e no eixo E-0, 80 m. Pódense observar dúas murallas. A exterior ten 6 metros de ancho, e unha altura exterior de 15 dm e outra interior de 3 dm. A muralla interior tería un ancho de 35 dm, unha altura exterior de 15 m.
Segundo algúns investigadores, do muro exterior parte unha vía de 2,5 m de ancho con pequenos muros aos lados, que conduce ata un dos cumios. Pola vexetación de fieitos, así como polos espazos ao ar, pódese deducir que esta empedrado.
Do muro que rodea o cumio parte outro, dun metro de ancho aproximadamente, que baixa polo monte ao longo de 200 m. Nas beiras pódense ver restos dalgunhas edificacións. De formar unha unidade, podería tratarse dun conxunto de gran tamaño, se cadra, a famosa cidade Libunca da que falan os historiadores.
Estado
Na actualidade esta moi destruído, porque cando se fixo a pista, que atravesa as murallas polo leste e o oeste, quedou bastante aplanado. O tramo do foxo que se pode observar esta no lado sur. As entradas son todas recentes. Preto do castro hai fontes e mananciais.
Algunhas persoas do lugar din que hai algúns anos, no cumio no que remata a vía, podíanse ver, a ras de chan, os alicerces dunhas construcións que tiñan forma circular. O que non se di é se estaban ou non rodeadas de muros ou terrapléns. Así mesmo afírmase que a pista aberta no ano 1987, que destruíu boa parte do que alí había, atravesou o que ben podía ser o antecastro, hoxe considerado como parte principal.
Ponte Carreira, Ledoira, Frades
Ponte Carreira é un lugar da parroquia de Ledoira no concello coruñés de Frades, na comarca de Ordes. O IGE, non dá datos poboacionais deste lugar.
Ángel Botello Barros
Ángel Botello Barros, nado en Cangas o 20 de xuño de 1913 e finado en San Xoán de Porto Rico o 11 de novembro de 1986, foi un pintor galego.
Traxectoria
Fillo dun conserveiro andaluz instalado en Cangas, que en 1918 trasladou a súa industria a Vigo, onde pasou a vivir a familia. O seu pai morreu ese ano pola gripe. A nai, Bonifacia Barros, filla de Serafín Barros, fíxose cargo da industria pero en 1926 a familia tivo que emigrar a Bordeos. Alí comezou en 1930 os estudos de pintura, modelaxe e debuxo na Escola de Belas Artes e participou nalgunhas exposicións colectivas. En 1935 ingresou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando grazas a unha bolsa de estudos concedida polo conde de Cartagena. Pasou breves períodos en Cangas e Vigo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a súa competencia como debuxante fixo que se integrase na Unidade de Cartografía do Exército da República, que dependía do xeneral Enrique Líster. Cando rematou a guerra exiliouse en Francia coa súa nai e dúas irmás, e en 1940 conseguiu chegar á República Dominicana. Pasou despois a Cuba, Haití e Estados Unidos ata a súa definitiva radicación en Porto Rico. En Haití viviu entre 1944 e 1953, alternando estancias ocasionais en Porto Rico como profesor de debuxo na escola de Edna Coll e Nova York. A súa vida alí resultou decisiva, pois coñeceu á súa muller Christiane Auguste, coa que casou en 1945. En 1953 marchou a San Xoán de Porto Rico, onde abriu unha galería no hotel Caribe Hilton. Nove anos despois abriu unha segunda galería na parte vella de San Juan. En Porto Rico coincidiu con Eugenio Fernández Granell e Francisco Vázquez Díaz, "Compostela". Afectado por un cancro de pulmón, no seu último ano de vida desenvolveu unha frenética actividade para deixarlle á súa familia o maior legado artístico.
.mv
.mv é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Maldivas.
Joachim Streich
Joachim Streich, nado o 13 de abril de 1951 en Wismar, República Democrática Alemá, e finado o 16 de abril de 2022, foi un futbolista que xogaba na demarcación de dianteiro. Foi o xogador con máis encontros disputados e goles anotados da historia da Selección de fútbol da RDA.
Como xogador
A súa carreira profesional transcorreu na Oberliga da extinta RDA, comezou a xogar con 16 anos no Hansa Rostock, debutando na Oberliga o 23 de agosto de 1969 contra o Dynamo Dresden. Militou no equipo do Mar Báltico oito tempadas, ao fin das cales foi traspasado ao 1. FC Magdeburg, nos dez anos que estivo no equipo proclamouse máximo goleador da Liga catro veces, gañou o Campionato nacional en tres ocasións (1978, 1979 e 1983) e disputou a Copa da UEFA. Foi votado Futbolista do ano da RDA en 1979 e 1983.
Debutou coa Selección de fútbol da RDA o 19 de decembro de 1969 nun encontro amigábel ante Iraq, porén non marcaría o seu primeiro gol ata setembro de 1971 ante Checoslovaquia en Berlín.
Formou parte do combinado nacional que gañou a medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de 1972 en Múnic e tamén participou no Mundial de Fútbol Alemaña 1974, disputando catro encontros e marcando dous goles.
Disputou o seu encontro número 100 o 12 de setembro de 1984 nun amigábel ante Inglaterra e finalmente retirouse con 102 encontros disputados coa selección un mes despois. Porén, en 1999 a FIFA invalidou catro dos encontros dos Xogos Olímpicos de 1972, polo cal so lle recoñece 98, pero a Federación de fútbol de Alemaña segue a recoñecelo como un dos poucos xogadores que chegaron a disputar 100 encontros coa súa selección.
Como adestrador
Unha vez retirado do fútbol comezou a adestrar o último equipo no que xogara, o 1. FC Magdeburg, no mesmo ano. Así dirixiu o equipo dende 1985 ata 1990, cando fichou polo Eintracht Braunschweig. Porén so estivo un ano nese equipo, volvendo ao Magdeburg á tempada seguinte, porén volvería a deixar o equipo pronto, estando uns anos sen dirixir profesionalmente ningún equipo.
Finalmente adestrou o FSV Zwickau na tempada 1996-1997.
Evil Angels
Evil Angels, chamado A Cry in the Dark fóra de Australia e Nova Zelandia, é un filme australiano de 1988 dirixido por Fred Schepisi. O guión, escrito por Schepisi e Robert Caswell, está baseado no libro de John Bryson de 1985 do mesmo nome. Conta o caso real da desaparición de Azaria Chamberlain, unha nena de nove semanas de vida que desapareceu dunha acampada preto de Uluru (ou Ayers Rock) no agosto de 1980 e a loita dos seus pais, Michael e Lindy Chamberlain, por demostrar a súa inocencia ante unha opinión pública convencida de que son culpables da morte e desaparición da pequena. Meryl Streep e Sam Neill interpretan os Chamberlains, e Streep foi nomeada para un Premio da Academia por esta interpretación.
A película foi estreada menos de dous meses despois de que os Chamberlains fosen exonerados pola Corte de Apelacións do Territorio do Norte de todos os cargos presentados contra eles.
Argumento
O pastor da Igrexa Adventista do Sétimo Día Michael Chamberlain (Sam Neill), a súa dona Lindy (Meryl Streep), os seus dous fillos e a súa nena de nove semanas Azaria están facendo unha acampada durante unha viaxe de vacacións polo Outback australiano. Mentres o bebé dorme nunha tenda de campaña, a familia está a grellar a cea canda outros campistas cando se escoita un berro. Lindy volve á tenda para ver a Azaria e ve un dingo correndo con algo na boca cando ela se achega. Cando descobre que a nena non está, empeza e pedir axuda e todo o mundo se pon a buscala, aínda que sen éxito. Suponse que Lindy viu o animal levando a nena, e así o testemuñarían as futuras investigacións.
A opinión pública logo se pon en contra dos Chamberlains. Para moitos, Lindy semella demasiado estoica e fría, que acepta demasiado ben a desgraza que lle sucedeu. Os rumores sobre ela aumentan e pronto se confunden coa realidade. A crenza do matrimonio non é moi amplamente practicada en Australia, e cando os medios informan de que Azaria significa "sacrificio en terras salvaxes" (cando realmente significa "bendita de Deus"), a xente elucubra que decapitaron a nena cunhas tesoiras como parte dun rito relixioso. Os corpos policiais tamén achegan certas probas, testemuños de expertos forenses, ou probas ciscunstanciais, como un pequeno ataúde de madeira que Michael empregaba como receptáculo para os paquetes de cigarros dos seus fregueses para que non fumasen, e abriron a investigación, finalmente para cargarlle a Lindy o asasinato. Embarazada de sete meses, ignora os consellos dos seus avogados de procurar a simpatía do xurado e parecer emocionada no estrado, non convencendo o público de que non é culpable do crime da que se acusa. Durante o xuízo, a fe de Michael na relixión e na súa muller, derrúbase, e zarabetea cando ten que testificar, dando a entender de que está ocultando a verdade. No outubro de 1982, Lindy foi encontrada culpable e sentenciada a vivir en cadea con traballos forzados, mentres que Michael é encontrado culpable como cómplice, dándolle unha suspención de sentenza de 18 meses.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 41ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Sergei Bondarchuk, director do filme gañador.]] Os seguintes 18 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 41ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Checoslovaquia, Francia, Hungría, Italia e a Unión Soviética. O gañador foi Voyna i mir, en representación da Unión Soviética, dirixido por Sergei Bondarchuk.
D'Nash
D'Nash (NASH ata marzo de 2007) é un grupo vocal española constituído en 2005.
O cuarteto fixo o seu debut co disco Capaz de todo, pero alcanzou fama principalmente pola súa participación no Festival de Eurovisión 2007 cando representaron o seu país co tema "I love you mi vida", obtendo o 20º lugar dentro de 24 participantes. O seu segundo álbum, Todo va a cambiar, foi lanzado en decembro de 2007.
Membros
Anteriormente, contou coa participación de:
Bart Gets an "F"
"Bart Gets an "F" é o primeiro episodio da segunda tempada de The Simpsons. Emitiuse orixinalmente na cadea Fox dos Estados Unidos o 11 de outubro de 1990. Neste episodio, Bart Simpson suspende catro exames de historia consecutivos e o psiquiatra escolar recoméndalle que repita o cuarto grao. Bart promete facelo mellor e persuade ao xenio da clase, Martin Prince, para que o titorice. Despois diso, Bart reza a Deus por axuda. Esa noite, Springfield é golpeado cunha enorme tormenta de neve que pecha a escola, dándolle a Bart outro día para estudar.
O episodio foi escrito por David M. Stern e dirixido por David Silverman. O Alcalde Quimby fai a súa primeira aparición, e este episodio é o primeiro que presenta unha nova secuencia inicial. Este episodio foi o terceiro episodio producido para a segunda tempada. Foi elixido para estrearse na tempada porque ten un papel destacado en Bart, que gozou de popularidade a principios dos anos noventa.
Debido ao éxito da primeira tempada de The Simpsons, Fox decidiu cambiar a franxa horaria do programa ao xoves ás 8:00 pm ET, onde se emitiu fronte a The Cosby Show de NBC, o número un da época. Durante todo o verán, varios medios publicaron historias sobre a suposta rivalidade "Bill contra Bart" e publicitaron intensamente o primeiro episodio da segunda tempada. Varios críticos vaticinaron que "Bart obtén un" F "faría bastante peor nas clasificacións que The Cosby Show. Non obstante, a puntuación final de Nielsen do episodio foi de 18,4 e un 29% de audiencia situouno segundo na súa franxa horaria por detrás de The Cosby Show cunha clasificación de 18,5 e un 29% de share. O episodio terminou oitavo nas clasificacións semanais, pero foi visto por uns 33,6 millóns de espectadores, o que o converte no programa número un da semana, en termos de espectadores reais. Converteuse no programa máis valorado e máis visto da historia da cadea Fox e mantívose así ata o 1 de xaneiro de 1995. Segue a ser o episodio mellor valorado da historia dos Simpson.
"Bart obtén un "F" recibiu valoracións positivas de críticos de televisión. Entertainment Weekly clasificouno no posto 31 na súa lista de 1999 de "Os 100 momentos máis grandes da televisión".
Trama
Na escola primaria Springfield, Bart presenta un informe de libros sobre A illa do tesouro. Cando é incapaz de nomear ao pirata da historia, a señora Krabappel decátase de que non leu o libro. Ela repréndelle os suspensos das probas e advírtelle sobre un próximo exame sobre a América colonial. Na escola ao día seguinte, Bart finxe unha enfermidade para evitar facer outra proba. Despois de obter de Milhouse as respostas da proba, un Bart demasiado confiado puntúa aínda peor que antes, xa que a señora Krabappel lle dá a Bart un conxunto diferente de preguntas da proba.
Homer e Marge reúnense co psiquiatra da escola, o doutor J. Loren Pryor, que recomenda a Bart que repita o cuarto grao. Marge e Homer pensan que pode ser unha boa idea, pero Bart promete mellorar as súas notas para evitalo.
Macedonia do Norte nos Xogos Olímpicos
Macedonia do Norte participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos como un estado independente en 1996, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán e de Inverno. Até o ano 1988, os deportistas macedonios competiron por Iugoslavia, e en 1992 participaron como participantes independentes. O nome provisional de "Antiga República Iugoslava de Macedonia" foi usado até os Xogos Olímpicos de Inverno de 2018, no contexto do conflito polo nome de Macedonia.
Bart Gets an "F"
Trama
Mentres Bart se prepara para xogar durante o día de neve, Lisa revela que o escoitou rezando e insta a facer un bo uso dunha oración contestada. Bart decide estudar mentres os demais se divirten na neve. A pesar do seu esforzo, Bart falla na proba do día seguinte. Bart rompe a chorar e compara o seu fracaso coa entrega de Fort Necessity por parte de George Washington aos franceses en 1754. A señora Krabappel queda impresionada por esta escura referencia histórica e dálle un punto extra por demostrar coñecemento aplicado. Bart está tan extasiado cando recibe unha nota que apenas pasa (D-menos), que corre por Springfield anunciando o seu éxito. Cando Bart volve a casa, os seus pais publican a proba na neveira e el comenta que lle debe a Deus algúns dos seus logros.
Produción
miniatura|"Bart Gets an "F" foi o primeiro episodio escrito por David M. Stern. "Bart Gets an "F" foi o primeiro episodio de The Simpsons escrito por David M. Stern. David Silverman dirixiuno. Durante o verán de 1990, Bart foi caracterizado por algúns pais e conservadores como un mal modelo para os nenos debido á súa natureza rebelde. Varias escolas públicas estadounidenses prohibiron as camisetas con imaxe de Bart con subtítulos, como "Eu son Bart Simpson. Quen demo es ti?" e "Underachiever ('E orgulloso diso, home!')". Varios críticos pensaron que o episodio era unha resposta a estas controversias. Non obstante, o produtor executivo James L. Brooks respondeu que non, pero engadiu: "Témolo en conta. Creo que é importante para nós que Bart o faga mal na escola. Hai estudantes así. Ademais, estou moi desconfiado da televisión onde se supón que todo o mundo é un modelo a seguir. Non atopas tantos modelos na vida real. Por que a televisión debería estar chea deles?" Sam Simon comentou: "Hai temas nos concertos que fixemos o ano pasado, temas importantes, creo que é unha homenaxe ao ben que os executamos que ninguén se decatou de que tiñamos un punto". Bart di "Cowabunga" por segunda vez (a primeira vez está en "The Telltale Head"). Isto asociábase normalmente a Bart a través do seu uso como slogan de camiseta. O Alcalde Quimby fai a súa primeira aparición neste episodio, sen a franxa da súa marca rexistrada que diga "Mayor". A faixa engadiuse máis tarde porque os escritores temían que os espectadores non o recoñeceran.
O episodio foi o primeiro en presentar unha nova secuencia inicial, acurtada en quince segundos da súa duración orixinal de aproximadamente 90 segundos. A secuencia inicial da primeira tempada mostra a Bart roubando un cartel de "Parada de Autobús"; mentres que a nova secuencia preséntalle o skate pasado por varios personaxes, presentados durante a tempada anterior. O paseo en bicicleta de Lisa cortouse, substituído por un lategazo dun segundo de Springfield que amosaba a outros personaxes, antes de que o coche de Homer arrincase no camiño. A partir da segunda tempada, houbo tres versións da apertura: unha versión completa de aproximadamente 75 segundos, unha versión de 45 segundos e unha versión de 25 segundos. Isto deu aos editores do programa máis marxe de manobra.
David Silverman cre que os animadores comezaron a "facerse seus" a medida que se acostumaban aos personaxes e eran capaces de lograr máis coa interpretación de personaxes. Durante a escena onde Bart pronuncia un discurso dicindo que é "mudo como un post", Silverman quixo cortar rapidamente desde varios ángulos para dar unha sensación de ansiedade. O deseño de Martin Prince cambiou varias veces durante o episodio. Había un modelo diferente con ollos máis grandes e cabelos máis salvaxes deseñados para a escena onde Martin delata a Bart e sae correndo. Silverman describe a secuencia "Snow Day" como unha das cousas máis difíciles que tivo que animar. Presenta varias largas tixolas que mostran a moitos personaxes que participan en actividades difíciles de cronometrar correctamente. A fantasía de Bart onde ve aos pais fundadores dos Estados Unidos usa cores apagadas e variacións de vermello, branco e azul. Silverman tamén tivo que traballar duro para facer chorar a Bart sen facer que o seu deseño parecese demasiado descabellado; por este motivo móstrase cubríndose a cara cun anaco de papel.
Mover a Xoves
"Two Cars in Every Garage and Three Eyes on Every Fish" foi o primeiro episodio producido para a tempada, pero "Bart obtén un" F "emitido primeiro porque Bart era popular naquel momento e os produtores querían que a estrea fose un episodio Emitiuse fronte ao cuarto episodio da sétima tempada de The Cosby Show titulado "Period of Adjustment", que viu como se engadiu a Erika Alexander ao elenco. Os primeiros 13 episodios de The Simpsons foran volveuse a repetir varias veces durante o verán e Fox promoveu moito o primeiro episodio desde maio. Os medios de comunicación publicaran historias sobre a suposta rivalidade "Bill contra Bart".
Valoración Nielsen
As repeticións de The Simpsons emitidas na franxa horaria do xoves contra novos episodios de The Cosby Show clasificáronse ata o 73o na clasificación semanal (en comparación co terceiro posto de The Cosby Show). Varios críticos vaticinaron que "Bart obtén un" F "faría bastante peor nas clasificacións que The Cosby Show. reg Dawson, do Orlando Sentinel, escribiu que "apostaría dólares a rosquillas de tortas lisas (unha mascota Homer) que incluso Os Simpsons frescos non estarían dentro dos cinco puntos de clasificación de Cosby, o que podería conseguir unha participación de 30 en apagón de enerxía." O executivo de Fox, Peter Chernin, dixo que esperaban establecer un punto de apoio o xoves pola noite e "se somos realmente afortunados e moi afortunados, chegaremos ao segundo lugar".
As primeiras cifras de clasificación durante a noite para a emisión orixinal de "Bart obtén un 'F'" en 24 cidades proxectaban que Os Simpsons tiñan un 19,9 de Nielsen e un 30% de audiencia, mentres que The Cosby Show tiña un 19,3 de Nielsen e un 29%. Non obstante, a clasificación final do episodio foi un 18,4 e un 29% de audiencia. Isto situouno segundo na súa franxa horaria por detrás de The Cosby Show, que tiña unha valoración de 18,5 e un 29% de participación. Naquela época, NBC tiña 208 cadeas de televisión, mentres que Fox só tiña 133. Remataba oitavo nas clasificacións semanais, empatado con Who's the Boss?, mentres que The Cosby Show quedou sétimo. A clasificación baséase no número de televisores domésticos que se sintonizaron no programa. Nielsen Media Research estimou que 33,6 millóns de espectadores viron o episodio, o que o converteu no programa número un en termos de espectadores reais esa semana: O Cosby Show foi visto por 28,5 millóns de espectadores e terminou sétimo. Converteuse no programa máis valorado e máis visto da historia da Fox Network. Mantívose nesa posición ata o 1 de xaneiro de 1995, cando un partido de playoff da National Football League entre os Minnesota Vikings e os Chicago Bears logrou unha clasificación de Nielsen de 21,0. Segue sendo o episodio mellor valorado da historia dos Simpson.
Referencias culturais
O informe do libro de Bart sobre a novela de Robert Louis Stevenson A illa do tesouro, mentres que Martin presenta O vello e o mar de Ernest Hemingway. Máis tarde, Martin fai comentarios sobre o prognóstico do Pequod en referencia a Moby Dick. Durante o "Snow Day", os cidadáns de Springfield cantan " Winter Wonderland ". A escena na que todos os de Springfield se reúnen ao redor do círculo da cidade, collen as mans e comeza a cantar é unha referencia a How the Grinch Stole Christmas! "Hallelujah", o coro do Mesías de George Frideric Handel, pódese escoitar cando comeza a nevar.
Recepción
O episodio recibiu críticas positivas de críticos de televisión. Os autores do libro I Can't Believe It's a Bigger and Better Updated Unofficial Simpsons Guide, Warren Martyn e Adrian Wood, escribiron: "A open cracking to the second season - especialmente memorable para a secuencia na que Bart reza para que a escola sexa cancelado ao día seguinte só para atoparse exiliado do seguinte país das marabillas invernais." Virginia Mann de The Record considerou que "non era tan divertido como os mellores episodios da tempada pasada, [pero aínda así] ben feito, divertido e, ás veces, conmovedor". O episodio foi eloxiado polas súas emocionais escenas. Tom Shales escribiu que o episodio "non só é divertido, é conmovedor" e eloxiouno polas escenas nas que Bart reza, escribindo "Hai poucos, se hai algún outro programa de entretemento na televisión, que se adentra en cuestións filosóficas aínda que sexa tan profundo. Os Simpson poden ser tan pensativo como a pontificación de Bill Moyers de cellas engurradas, aínda que infinitamente máis divertido ". Hal Boedeker, de Miami Herald, sentiu que "sacaba un final reflexivo sen ser predicador, tenro sen ser apetecido. A pesar das bágoas, o programa mantén a súa vantaxe. E a forma en que a TV normalmente mancha o schmaltz, é bastante un logro". Phil Kloer, de The Atlanta Journal-Constitution, escribiu: "O episodio fai un bo traballo facendo fincapé na importancia de estudar sen facerse estupefacto. Por todo o que se fala sobre a anarquía dos Simpsons, o programa ás veces contrabandou nunha mensaxe ocasional, como fai de novo". No seu libro O evanxeo segundo Os Simpsons, Mark I. Pinsky escribe: "Bart recibe unha "F"" ofrece a representación máis detallada da dinámica de oración en Os Simpson". Steve L. Case incluíu máis tarde o episodio do seu libro Toons That Teach, unha lista de 75 debuxos animados que axudan a ensinar leccións bíblicas.
O episodio ocupou o posto 31 na lista de "Os 100 momentos máis grandes da televisión" de Entertainment Weekly, e Bruce Fretts sinalou que "é a clásica TV familiar irreverente". En 2007, Larina Adamson, unha produtora supervisora ​​de The Simpsons, nomeou a "Bart Gets an 'F" como o seu episodio favorito da serie. En 2010, a BBC chamou "Bart recibe un" F " " como un dos dez episodios máis memorables do programa, chamándoo "perspicaz e conmovedor".
.my
.my é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Malaisia.
Santuario de Asclepios en Epidauro
miniatura|dereita|Esta estatua de [[Niké era o acroterion central no frontón oeste do Templo de Asclepio.]]
O Templo de Asclepio era un santuario en Epidauro dedicado a Asclepio. O santuario de Epidauro era o rival de sitios de culto tan importantes como o Santuario de Zeus en Olimpia e o de Apolo en Delfos. O templo construíuse a principios do século IV a. de C. Aínda se usaba no século IV, pero foi pechado durante a persecución dos pagáns no imperio romano, cando os emperadores cristiáns emitiron editos que prohibían a adoración non cristiá.
Nomeouse como Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1988.
Localización
Este templo de Asclepio está situado en Epidauro, (grego Ἐπίδαυρος, Epídauros, latín Epidauro, unha pequena cidade grega da Argólida, península situada ao noroeste do Peloponeso.
Simboloxía
O templo erixíuse na honra de Asclepio, na mitoloxía grega Asclepio ou Asclepios (en grego Ασκληπιός), Esculapio para os romanos, deus da Medicina e da evolución, venerado en Grecia en varios santuarios.
Estrutura
Unha inscrición escavada preto do templo (Inscriptiones Graecae IV, 2ª ed., nº 102) dá un rexistro público da construción do templo. A inscrición nomea a Theodotus como arquitecto. O proxecto tardou case cinco anos en completarse.
Arquitectura e funcións
Todo o templo estaba nunha chaira rodeada de montañas. Este val aínda se chama Hierón («sagrado»), e a cidade que alí existente chámase Koroni, derivado de Coronis (ou Corónide), a nai de Asclepius. As montañas son chamadas actualmente bolonidias, pero antigamente chamábanse Títión (Titthium), porque o fillo de Coronis foi amamantado por unha cabra.
Era un sitio sagrado que tiña varios edificios públicos. Ao suroeste, no camiño de Trecén, atopábase o templo de Apolo, na montaña chamada Cinortion (Cynortium), nun outeiro chamado Corifeo (Coripheum) estaba o templo dedicado a Artimisa Corifea, probablemente ao suroeste do val.
O Templo de Asclepius contiña a estatua criselefantina do deus nun trono cun can aos pés, obra de Trasímenes de Paros, e medía a metade do templo de Zeus en Olimpia. Nun lado do templo atopábanse os cuartos para aqueles que ían consultar ao deus.
O Tholos, edificio circular de mármore branco de dobre columnata, no interior do cal atopábase a fonte sagrada atribuída a Policleto o novo e con pinturas de Pausias, estaba preto do templo.
Os outros edificios eran os templos de Afrodita e Themes, o estadio, a fonte. Algúns erguidos no tempo dos romanos, incluíndo os baños de Asclepius, un templo de deuses epidotes, un templo de Hygeia, e un edificio detrás do santuario para recibir as mulleres moribundas e embarazadas, porque no templo non podías morrer nin nacer. Cada catro anos celebrábase un festival en homenaxe a Asclepio con competicións deportivas e de música que tiñan lugar nove días despois dos Xogos Ismáticos.
Cando Emilio Paulo visitou o santuario trala conquista de Macedonia, no 167 a. de C., seguía sendo moi rico e estaba cheo de ofrendas votivas, pero máis tarde foi o obxecto de moitos roubos, especialmente no tempo de Sila.
Biogás
O biogás é un gas combustible que se xera en medios naturais ou en dispositivos específicos, por medio de reaccións de biodegradación da materia orgánica pola acción de microorganismos e outros factores, en ausencia de oxíxeno (é un proceso anaeróbico). O biogás resultante é unha mestura de gases dos cales o máis importante é o metano (CH4). Pode producirse a partir de materiais dispoñibles local ou rexionalmente como lixo reciclado ou outros materiais biodegradables como esterco, residuos vexetais ou de colleitas, e augas residuais. É unha fonte de enerxía renovable e en moitos casos produce unha signatura de cabono moi pequena. A este gas tamén se lle chama gas dos pantanos, porque neles se produce unha biodegradación de residuos vexetais semellante á descrita que xera este gas.
O biogás é unha mestura de gases constituída por metano (CH4) nunha proporción entre o 50% e o 70% en volume, e dióxido de carbono (CO2), e contén pequenas proporcións doutros gases como hidróxeno (H2), nitróxeno (N2), oxíxeno (O2) e sulfuro de hidróxeno (H2S). O biogás ten como termo medio un poder calorífico entre 18,8 e 23,4 megajoules por metro cúbico (MJ/m³).
Este gas pode utilizarse para producir enerxía eléctrica mediante turbinas ou plantas xeradoras que funcionan con gas, ou en fornos, estufas, secadores, caldeiras ou outros sistemas de combustión a gas, debidamente adaptados.
Composición
A composición do biogás varía dependendo da orixe do proceso de dixestión anaeróbica. O biogás de vertedoiros de lixo ten tipicamente concentracións de metano do 50%. Con tecnoloxías máis avanzadas do tratamento do lixo pode producirse biogás cun 55%–75% de metano, que en reactores libres de líquido pode chegar ao 80%-90% de metano usando técnicas de purificación do gas in situ. O biogás producido contén vapor de auga, e a fracción do volume correspondente ao vapor de auga é función da temperatura do biogás; a corrección do volume de gas, contido de vapor de auga e expansión térmica pode facerse con fáciles cálculos matemáticos para obter o volume estandarizado de biogás seco.
Nalgúns casos o biogás contén siloxanos, que se forman pola descomposición anaeróbica de materiais que forman parte de xabóns e deterxentes. Durante a combustión de biogás que contén siloxanos, libérase silicio, que pode combinarse con oxíxeno libre ou outros elementos. Poden formarse depósitos constituídos principalmente por sílice (SiO2) ou silicatos (SixOy) e poden conter calcio, xofre, cinc, e fósforo. Estes depósitos de mineral branco acumúlanse formando unha capa de varios milímetros de grosor e deben ser retirados por medios químicos ou mecánicos.
Aplicacións
250px|dereita|miniatura|Un autobús a biogás en [[Linköping|Linköping, Suecia]]
O biogás pode utilizarse para a produción de electricidade a partir de residuos, nun motor de gas de coxeración (CHP), que producen electricidade e calor, nos que a calor residual procedente do motor é utilizada convenientemente para quentar o dixestor; cociñar; calefacción ou producir auga quente. Se o biogás se comprime, pode substituír o gas natural comprimido para utilizalo como combustible para vehículos.
Melloramento do biogás
O biogás bruto obtido directamente da dixestión ten como moito ata o 60% de metano e un 29% de CO2 con trazas de H2S (sulfuro de hidróxeno), e non ten suficiente calidade para ser utilizado como gas combustible para maquinaria. Ademais, a natureza corrosiva do sulfuro de hidróxeno pode esnaquizar as instalacións internas da planta.
O metano do biogás pode ser concentrado nun concentrador de biogás para que chegue a ter os mesmos estándares de calidade que o gas natural fósil (o cal á súa vez tamén se somete a un proceso de limpeza), de modo que o biogás se transforma en biometano. O metano concéntrase ata o 98% e deben eliminarse o dióxido de carbono, auga, sulfuro de hidróxeno, e as particulas. Hai varios métodos para conseguir este melloramento, dos cales o máis usado é o lavado con auga. No lavado con auga o gas flúe a alta presión nunha columna onde o dióxido de carbono e outros compoñentes traza son limpados por un fluxo de auga que vai contracorrente.
Biodixestor
Un biodixestor é un sistema natural que aproveita a dixestión anaerobia (en ausencia de oxíxeno) realizada polas bacterias que xa habitan no esterco, para transformar este en biogás e fertilizante. O biogás pode ser empregado como combustible nas cociñas e iluminación, ou, en grandes instalacións, pódese utilizar para alimentar un xerador que produza electricidade. O fertilizante inicialmente considerouse un produto secundario, mais actualmente se lle está dando a mesma importancia ou maior, que ao biogás, xa que proporciona ás familias campesiñas de moitas partes do mundo un fertilizante natural que mellora moito o rendemento das colleitas.
Os biodixestores familiares de baixo custo están amplamente implantados en países do sueste asiático e na India, e, en menor medida noutros países como a Arxentina, Cuba, Colombia e o Brasil. Estes modelos de biodixestores familiares son de baixo custo, doada instalación e mentemento. miniatura|568x568px| Equipo de reciclaxe de esterco fácil de construír.
A produción de biogás en Europa varía notablemente dun país a outro. Os máis avanzados na produción e uso de biogás son Alemaña, Austria e Suecia. Outro reto para o éxito do uso do biogás é a percepción negativa da poboación europea desta fonte de enerxía.
Pulado pola disputa sobre o gas de decembro de 2008 entre Rusia e Ucraína e a súa posible repetición, decidiuse iniciar na Unión Europea o proxecto "SEBE" (Sustainable and Innovative European Biogas Environment) que está financiado polo programa CENTRAL. O obxectivo é abordar a dependencia enerxética de Europa establecendo unha platforma en liña para compartir coñecementos e lanzar proxectos piloto encamiñados a concienciar á poboación e desenvolver novas tecnoloxías para a produción de biogás.
En 2009 fundouse en Bruxelas a Asociación do Biogás Europea (EBA) como unha organización sen ánimo de lucro que promova o desenvolvemento da produción de biogás sostible e o seu uso en Europa. En xullo de 2013 contaba con 60 membros de 24 países europeos.
Adaptación dos biodixestores
Os biodixestores deben ser deseñados de acordo coa súa finalidade, o gando que se dispoña, e a temperatura á que van traballar. Un biodixestor pode ser deseñado para eliminar todo o esterco producido nunha granxa de porcos, ou ben como ferramenta de saneamiento básico nun colexio. Outro obxetcivo sería proporcionar cinco horas de combustión nunha cociña a unha familia, para o que se requiren 20 quilos de esterco fresco diariamente. O fertilizante líquido obtido tamén é valioso, e un biodixestor deseñado para tal finalidade debe permitir que a materia prima estea máis tempo no interior da cámara hermética, e reducir a mestura con agua a 1:3.
A temperatura ambiente á que vai funcionar o biodixestor indica o tempo de retención que cómpre para que as bacterias poidan dixerir a materia. En ambientes de 30 °C requírense uns 10 días a 20 °C, e con temperaturas menores o tempo aumenta.
Produción de biogás en vertedoiros
Uns dos lugares onde se produce biogás en grandes cantidades é nos vertedoiros de lixo, onde se descompón o lixo orgánico húmido acumulado no vertedoiro en condicións anaerobias.
TLR9
O receptor de tipo Toll 9 é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene TLR9 do cromosoma 3. O TLR9 foi tamén denominado CD289 (cluster de diferenciación 289). É un dos membros da familia do receptor de tipo Toll (TLR). O TLR9 é un importante receptor expresdo en células do sistema inmunitario, como células dendríticas, macrófagos, células asasinas naturais e outras células presentadoras de antíxenos. O TLR9 únese preferencialmente ao ADN presente en bacterias e virus, e desencadea fervenzas de sinalización que orixinan unha resposta de citocinas proinflamatoria. O cancro, as infeccións e os danos nos tecidos poden modular a expresión e activación do TLR9. O TLR9 é tamén un factor importante en enfermidades autoinmunes e estase a facer unha activa investigación sobre agonistas e antagonistas sintéticos do TLR9 que axudan a regular a inflamación autoinmune.
Función
A familia TLR xoga un papel fundamental no recoñecemento de patóxenos e a activación da inmunidade innata. Os TLRs presentan un alto grao de conservación en estrutura e función entre os TLRs de mamíferos e as proteínas Toll transmembrana de Drosophila. Os TLRs son proteínas transmembrana, expresadas na superficie celular e o compartimento endocítico, que recoñecen os padróns moleculares asociados a patóxenos (PAMPs) que se expresan en axentes infecciosos e inician a sinalización para inducir a produción das citocinas necesarias para a inmunidade innata e a subseguinte inmunidade adaptativa. Os diversos TLRs mostran diferentes padróns de expresión.
Este xene exprésase preferencialmente en tecidos ricos en células inmunitarias, como os do bazo, ganglios linfáticos, medula ósea e leucocitos do sangue periférico. Os estudos feitos en ratos e humanos indican que este receptor media a resposta celular a dinucleótidos CpG non metilados do ADN bacteriano para organizar unha resposta inmunitaria innata.
O TLR9 xeralmente é activado por secuencias CpG non metiladas en moléculas de ADN. Unha vez activado, o TLR9 trasládase desde o retículo endoplasmático ao aparato de Golgi e lisosomas, onde interacciona con MyD88, a proteína primaria nesta vía de sinalización. O TLR9 clívase neste estadio para evitar a expresión completa da proteína na superficie celular, que podería orixinar autoinmunidade. Os sitios CpG son relativamente raros (~1%) en xenomas de vertebrados en comparación cos xenomas bacterianos ou o ADN viral. O TLR9 exprésase en numerosas células do sistema inmunitario como os linfocitos B, monocitos, células NK, queratinocitos, melanocitos e céllas dendríticas plasmacitoides. O TLR9 exprésase intracelularmente, nos compartimentos endosómicos e funciona para alertar o sistema inmunitario de infeccións víricas e bacterianas ao unirse a ADN rico en motivos CpG. Os sinais do TLR9 orixinan a activación de células que inician reaccións proinflamatorias que teñen como resultado a produción de citocinas como o interferón de tipo I, IL-6, TNF, IFNα e IL-12. Hai tamén evidencias recentes de que o TLR9 pode recoñecer nucleótidos distintos dos CpG non metilados presentes en xenomas víricos ou bacterianos. O TLR9 recoñece híbridos ADN:ARN, pero non ADN monocatenario.