cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de programas de KDE
Aquelas aplicacións que non seguen o ciclo de lanzamento de KDE son denotadas coma KDE Extragears. Os motivos para que non sexan lanzadas canda o contorno de escritorio son soamente funcionais. Fano así ben porque o seu desenvolvemento require un importante esforzo, coma no caso de KOffice ou Amarok, ou ben porque o desenvolvedor da aplicación así o decide para poder progamar o desenvolvemento desa aplicación en función das súas posibilidades de traballo.
Ademais das aplicacións que se enmarcan dentro do proxecto KDE existen outra cantidade de aplicacións producidades por desenvolvedores independentes do proxecto. As aplicacións de terceiros máis relevantes son incluídas á parte na lista.
Acesibilidade
Kmag· Kmousetool· Kmout· Ksayit· Kttsd
Administración
Kcron· Kpackage· Kuser
Desenvolvemento
Kdevelop· Kfilereplace· Kimagemapeditor· Klinkstatus· Kommander· Quanta· Cervisia· Kate· Kompare· Lokalize· Umbrello
Educativos
Blinken· Kalgebra· Kalzium· Kanagram· Kbruch· Kgeography· Khangman· Kig· Kiten· Klettres· Kmplot· Kstars· Ktouch· Kturtle· Kwordquiz· Marble· Parley· Step
Gráficos
Gnewview· Kgamma· Kolourpaint· Kruler· Ksnapshot· Okular· Kooka
Multimedia
Dragonplayer· Juk· Kmix· Kscd
Ofimática
Karbon· Kchart· Kexi· Kformula· Kivio· Konverter· Koffice· Kplato· Kpresenter· Krita· Kspread· Kthersaurus· Kugar· Kword· Kwrite
Redes
Kget· Kopete· Kppp· Krdc· Krfb· Kblogger
Sistema e utilidades
Ark· Kcalc· Kcharselect· Kwallet· Kfloppy· Ktimer· Okteta· Superkaramba· Sweeper· Kweather· Kteatime· Dolphin· Klipper· Kmenuedit· Konqueror· Konsole· KRunner
Xestión de infomación persoal
akregator· Kadressbook· Kalarm· Kleopatra· Kmail· Knode· Knotes· Kontact· Korganizer· Korn· Kpilot· Ktimetracker· Krone· Kusenet
Xogos
Bovo· Katomic· Kbattleship· Kblackbox· Kblocks· Kbounce· Kbreakout· Kdiamond· Kfourinline· Kgoldrunner· Kiriki· Kjumpingcube· Klines· Knetwalk· Kolf· Kollision· Konquest· Kpat· Kreversi· Ksame· Kshisen· Ksirk· Kspaceduel· Ksquares· Ksudoku· Ktuberling· Kubrick· Kmahjongg· Lskat· Amor· Ktux
Gráficos
DigikamImagePlugins· KColorEdit· kGraphViewer· Kmdaba· Kipe· digiKam· Kpovmodeler· showimg
Redes
KDEBluetoth· KFTPGrabber· KMLdonkey· KMyfirewall· KNetLoad· KNetStats· Ktorrent· Konversation· Kopete Bounjour· Kopete Cryptography· Knemo
Ofimática
dataKiosk· Kile
Ciencia
Fraqtive· Kst
Seguridade
PwManager
Multimedia
Audex· K9copy· Kdenlive· SMILE· SMPlayer· Videocut
Redes
webkam
Ofimática
Scribus.
Ciencia
Qucs· rkward
Sistema e utilidades
KGRUBEditor'''
Illa Latady
A illa Latady é unha illa baixa cuberta de xeo fronte a Antártida, cuns 65 km de longo e máis de 18 km de largo, a 80 km. ao sur da Illa Charcot e ao oeste da Illa Alexander. Unha característica cuberta de xeo aproximadamente nesta posición viuse desde o aire e descrita por Sir Hubert Wilkins en 1929, pero non se recoñeceu como unha illa nin se mapeaba por separado. A illa Latady fotografouse por primeira vez desde o aire pola Ronne Antarctic Research Expedition (RARE), 1947-1948, e se cartografou a partir destas fotos por D. Searle da Falkland Islands Dependencies Survey en 1960. Foi nomeado polo Comité de Topónimos Antárticos do Reino Unido na honra de William R. Latady, fotógrafo aéreo e navegante do voo da RARE.
Averroes
Abu al-Walid Muhammad Ibn Ahmad Ibn Munhammad Ibn Ruchd (أبو الوليد محمد بن احمد بن محمد بن احمد بن احمد بن رشد), nado en Córdoba o 4 de abril de 1126 e finado en Marrakech o 10 de decembro de 1198, foi un filósofo e médico andalusí, coñecido como Averroes.
miniatura|250px|Averroes.
Traxectoria
Averroes naceu en Córdoba, procede dunha familia de maxistrados que condicionou en gran medida a súa formación cultural, profesional e académica. O seu pai era xuíz de Córdoba e ensinoulle xurisprudencia musulmá. Foi dignatario dos príncipes Abu Xaqub Yusuf e Xaqub al Mansur. No ano 1169 foi nomeado cadí en Sevilla e pouco tempo despois foi asignado á corte califal como médico do califa de Córdoba. Como consecuencia diso foi nomeado gran cadí de Córdoba.
Era o médico de Abu Yaqub Yusuf, o califa almohade de Marrocos e da España musulmá. A idea de Averroes de que a razón prima sobre a relixión levouno ao exilio en 1195 por orde de Abu Yusuf Yaqub al-Mansur; foi restituído pouco antes da súa morte en territorio marroquí.
Está considerado como un dos filósofos máis importantes do mundo árabe na conexión co pensamento aristotélico. Foi discípulo de Ibn Tufayl. Viviu en Sevilla e Córdoba onde exerceu como maxistrado. Era coñecido por Ibn Rushd, filósofo árabe musulmán, físico, xurista maliki e teólogo ashari; na súa cidade natal tamén estudou teoloxía, filosofía occidental e matemáticas co filósofo árabe Ibn Tufayl, e medicina co médico árabe Avenzoar.
O final da súa carreira pública coincidiu coa loita emprendida polo fanatismo relixioso contra os cristiáns. A ortodoxia coránica conseguiu vencer ao partido heterodoxo da filosofía que defendía o mesmo Averroes. As súas doutrinas foron anatemizadas e morreu en Marrakech pouco despois de que o emir lle permitise volver do exilio.
Filosofía
O mundo é eterno, o que non contradí a súa creación por Deus. A relación entre Deus e a creación non é a causa co efecto, senón que ten o fundamento con aquilo que se funda nel. A creación non é máis que a emancipación do principio creador que é Deus. Afirmar a eternidade do mundo supón crer na eternidade da materia e das súas formas. Aínda así, Averroes non admite a inmortalidade persoal senón só a unión con Deus.
A dobre verdade
Averroes mantiña que as verdades metafísicas poden expresarse por dous camiños: a través da filosofía, de acordo coa ensinanza aristotélica e os postulados neoplatónicos da antigüidade tardía e a través da relixión como mostra nos libros da revelación.
Obras
miniatura|Colliget Durante toda a súa vida manifestou unha especial preocupación por situar o pensamento árabe baixo a órbita de Aristóteles. Tratábase de conciliar a filosofía clásica co Deus do Corán. Para iso utilizou as fontes directas procedentes do método tanto aristotélico como platónico ou neoplatónico o que en ocasións lle reportou inimizades e enfrontamentos con outros teóricos e sectores teolóxicos da época.
Entre as obras anteriores a 1162 áchase a Paráfrase ou Comentario menor de Aristóteles (o Organom, a Física, a Metafísica, e Das partes e da xeración dos animais) e unha importante obra de medicina denominada Colliget.
Outras obras posteriores foron Comentarios menores e os Opúsculos sobre o intelecto, De substantia orbis, Fasl al maqal ou Fundamento da concordia entre a revelación e a ciencia ou Doutrina decisiva, Kasf ou an-Manahiy ou Libro da exposición dos camiños que conducen á demostración dos artigos de fe, Tahafut al Tahafut ou a incoherencia da incoherencia ou a destrución da destrución onde rebate unha obra do teólogo islámico Algazel sobre a filosofía, os Comentarios maiores aos escritos aristotélicos e un Opúsculo sobre a República de Platón.
Escribiu tratados de lóxica, física, medicina e astronomía. Os amplos comentarios de Averroes sobre as obras de Aristóteles foron traducidos ao latín e ao hebreo.
O averroísmo
As súas obras foron traducidas ao latín e formaron parte da intelectualidade europea no século XIII cando penetraron na Universidade de París. O seu nome vai unido ao pulo do pensamento clásico occidental. Nel conflúen as oposicións máis enfrontadas na distinción entre a razón e a fe.
Os seguidores
Algúns mestres de arte como Sigerio de Brabante e Boecio de Dacia ensinaron as teses de Averroes relacionadas co monopsiquismo e durante toda a súa vida manifestaron o seu aristotelismo radical procedente da ensinanza de Averroes.
Defenderon a autonomía de toda ciencia no seu propio campo de investigación. Elaboraron a teoría da dobre verdade partindo dos postulados de Averroes, o da fe e o da razón.
No século XV volveu resucitar a súa doutrina, esta vez encarnada nos mestres de Padua, un dos centros do renacemento máis preocupado por rescatar o patrimonio da antigüidade clásica na tendencia máis racionalizadora do humanismo renacentista.
Díxose que a escolástica averroística de Pietro Pomponazzi e Cesar Cremonini áchase na orixe do mundo moderno. Estes ensinos chegaron ata o século XVII.
Averroes influíu filósofos e outros intelectuais da Idade Media e do Renacentismo, entre outros: Alberte o Magno, Tomé de Aquino, Pietro d'Abano, Dante, Ibn Khaldun, Giovanni Pico della Mirandola.
Os detractores
Foi Santo Tomé de Aquino un dos maiores detractores do averroísmo, das súas doutrinas nos puntos máis irreconciliábeis coa propia doutrina cristiá.
A teoría da dobre verdade foi perseguida polos mestres parisienses do século XIII. Esta teoría sinalaba que as concepcións relixiosas só constitúen un enmascaramento alegórico da verdade filosófica pura.
Con todo, Santo Tomé de Aquino e Alberte o Magno combateron con todas as súas forzas o seu monopsiquismo ou as teses que aproban a eternidade do mundo e do movemento, así como a unidade da alma de todos os homes.
Con todo, Averroes converteuse no antecedente directo da escolástica de San Alberte o Magno e Santo Tomé de Aquino.
As doutrinas de Averroes deron lugar a numerosas controversias nas universidades europeas de era moderna («averroísmo»). En definitiva, tivo grande influencia tanto na escolástica como na filosofía cristiá e xudía medieval.
Casariño, Santa Comba de Orizón, Castro de Rei
Casariño é un lugar da parroquia de Santa Comba de Orizón no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Propeno
O propeno, tamén chamado propileno ou metil etileno, é un hidrocarburo insaturado coa fórmula química C3H6. Ten un dobre enlace e é o segundo membro máis simple dos alquenos.
Propiedades
O propeno ten unha maior densidade e punto de ebulición que o etileno debido á súa maior masa. Ten un punto de ebulición lixeiramente máis baixo que o propano, polo que é máis volátil. Carece de enlaces polares, aínda que a molécula ten un pequeno momento dipolar debido á súa reducida simetría (o seu grupo puntual é Cs).
O propeno ten a mesma fórmula empírica que o ciclopropano, pero os seus átomos están conectados de diferente modo, polo que son isómeros estruturais.
Aparición na natureza
O 30 de setembro de 2013 a NASA anunciou que a nave orbitadora Cassini, que formaba parte da misión Cassini-Huygens, descubrira pequenas cantidades de propeno na atmosfera de Titán usando espectroscopia.
Produción
O propeno prodúcese a partir de combustibles fósiles, como petróleo, gas natural e, en moita menor medida, carbón. O propeno é un subproduto da refinación do petróleo e o procesamento do gas natural. Durante o refinado do petróleo, o etileno (eteno), o propeno e outros compostos prodúcense como resultado do cracking de moléculas de hidrocarburos máis grandes para orixinar hidrocarburos de maior demanda. Unha fonte principal de propeno é o cracking da nafta usado para producir etileno, pero tamén resulta do cracking realizado para obter outros produtos. O propeno pode ser separado por destilación fraccionada a partir de mesturas de hidrocarburos obtidos a partir do cracking e outros procesos de refinado; o propeno de grao de refinería é do 50 ao 70%.
Un cambio na industria a refinado de vapor de materias primas con rendementos de propeno relativamente menores e as demandas reducidas de gasolina para motores en certas áreas, reduciu a produción de propeno.
Ademais de como subproduto doutros procesos, os métodos de produción deliberada de propeno están facéndose cada vez máis significativos na industria. As tecnoloxías de produción deliberada inclúen:
A metátese de olefinas, tamén coñecida como desproporcionación, é unha reacción reversible entre etileno e butenos na cal rompen os dobres enlaces e despois son reformados para formar propeno. Conséguense rendementos de propeno duns 90 wt%. Esta opción pode tamén usarse cando non hai materia prima de buteno. Neste caso, parte do etileno alimenta unha unidade de dimerización de etileno que converte o etileno en buteno.
A deshidroxenación de propano converte o propano en propeno e o subproduto hidróxeno. O rendemento da produción de propeno a partir de propano é de aproximadamente 85 m%. Os subprodutos da reacción (principalmente hidróxeno) son xeralmente utilizados como combustibles para a reacción de deshidroxenación do propano. Como resultado, o propeno tende a ser o único produto útil, a non ser que exista demanda local de hidróxeno. Esta ruta é frecuentemente usada en certas rexións, como o Próximo Oriente, onde hai unha abundancia de propano procedente de operacións de petróleo/gas. Nesta rexión, o rendemento de propeno espérase que poida fornecer non só as necesidades locais, senón tamén a demanda crecente da China. Porén, como a oferta de gas natural nos Estados Unidos están incrementándose significativamente debido ao aumento da explotación de gas extraído de xistos, os prezos do propano están descendendo, e deste gas podería obterse propeno. As compañías químicas están xa planeando establecer plantas de deshidroxenación de propano nos Estados Unidos para aproveitar os baixos prezos da materia prima, obtido a partir de gas de xisto. Numerosas plantas están pensadas para a deshidroxenación do propano están actualmente en construción en todo o mundo. O proceso de deshidroxenación do propano pode realizarse por medio de varias tecnoloxías comerciais. As principais diferenzas entre elas están no catalizador empregado, o deseño do reactor e as estratexias para conseguir maiores taxas de conversión.
O método do metanol-a-olefinas/metanol-a-propeno converte gas de síntese (syngas) a metanol, e despois converte o metanol a etileno e/ou propeno. O proceso produce auga como subproduto. O gas de síntese prodúcese a partir da reformación de gas natural ou pola reformación inducida por vapor de produtos do petróleo como a nafta, ou por gasificación de carbón.
O cracking catalítico fluído (FCC) de alta severidade usa a tecnoloxía tradicional FCC en severas condicións (maiores proporcións catalizador-petróleo, maiores taxas de inxección de vapor, maiores temperaturas etc.) para así maximizar a cantidade de propeno e outros produtos lixeiros. Unha unidade FCC de alta severidade é alimentada xeralmente con parafinas e residuos, e produce un 20–25 m% de propeno sobre a materia prima, xunto con maiores volumes de gasolina para motores e subprodutos destilados.
En Europa e Norteamérica a produción de propeno permaneceu estática en arredor de 35 millóns de toneladas do 2000 ao 2008, pero foise incrementando no leste de Asia, principalmente en Singapur e a China. A produción mundial total de propeno é actualmente aproximadamenrte a metade que a de etileno.
Usos
Despois do etileno, o propeno é o segundo produto de partida máis importante para as producións na industria petroquímica. É a materia prima para obter unha ampla variedade de produtos. En 2013 procesáronse en todo o mundo uns 85 millóns de toneladas de propeno. Os fabricantes do plástico polipropileno consomen case dous terzos de toda a produción de propeno. Os usos finais do polipropileno son películas, fibras, contedores, empaquetado, tapóns e peches. O propeno tamén se usa para a produción de importantes compostos químicos como o óxido de propileno, acrilonitrilo, cumeno, butiraldehido e ácido acrílico.
O propeno e o benceno son convertidos en acetona e fenol por medio do proceso do cumeno (ou de Hock). O propeno tamén se usa para producir isopropanol (propan-2-ol), acrilonitrilo, óxido de propileno e epiclorohidrina. A actual produción industrial de ácido acrílico implica a oxidación parcial catalítica do propeno. O propeno é tamén un intermediario na oxidación selectiva do propano nunha etapa a ácido acrílico. Na industria e obradoiros, o propeno é utilizado como combustible alternativo ao acetileno en soldadura e oxicorte, soldadura e quentamento de metais para conseguir dobralos. Converteuse nun produto estándar en produtos da compañía BernzOmatic e outros en substitutos de MAPP (metilacetileno-propadieno propano), agora que o verdadeiro gas MAPP xa non está dispoñible.
Reaccións
O propeno lembra outros alquenos en que sofre reaccións de adición electrófila de forma relativamente fácil a temperaturas moderadas. A debilidade relativa do seu dobre enlace explica a súa tendencia a reaccionar con substancias que poden orixinar esta transformación. As reaccións como alqueno inclúen: polimerización, oxidación, haloxenación e hidrohaloxenación, alquilación, hidratación, oligomerización, e hidroformilación.
Combustión
O propeno sofre reaccións de combustión de maneira similar a outros alcanos. En presenza de oxíxeno suficiente ou en exceso, o propeno arde formando auga e dióxido de carbono.
Cando hai insuficiente oxíxeno para unha combustión total, prodúcese unha combustión incompleta na que se forman tamén monóxido de carbono e/ou feluxe (carbono).
Seguridade ambiental
O propeno é un produto da combustión nos incendios forestais, fumes de cigarros, e escapes de vehículos de motor e aeronaves. É unha impureza nlgúns gases de calefaccións. As concentracións de propeno observadas estaban no rango entre 0,1 e 4,8 partes por mil millóns (ppb) no aire de zonas rurais, entre 4 e 10,5 ppb no aire urbano, e entre 7 e 260 ppb en mostras de aire industrial.
Nalgúns países europeos e nos Estados Unidos estableceuse un Valor Límite Limiar de 500 partes por millón (ppm) para a exposición laboral (media ponderada no tempo en 8 horas). Considérase un composto orgánico volátil (COV) e as súas emisións foron reguladas por moitos gobernos, pero, en países como EUA, non está na lista da EPA de contaminantes do aire perigosos. Ten unha vida media relativamente curta, e crese que no se bioacumula.
O propeno ten unha baixa toxicidade aguda por inhalación. A inhalación deste gas pode causar efectos anestésicos e, en concentracións moi altas, inconsciencia.
Almacenamento e manipulación
Como o propeno é volátil e inflamable, deben tomarse precaucións para evitar o risco dun incendio cando se manipula este gas. Se o propeno se carga nalgún equipamento que poida causar ignición, dito equipamento debería ser apagado mentres se carga, descarga, conecta ou desconecta. O proeno almacénase xeralmente como líquido a presión, aínda que tamén é posible almacenalo con seguridade como gas a temperatura ambiente en contedores axeitados.
Farmacoloxía
O propeno actúa como un depresor do sistema nervioso central polo seu agonismo alostérico co receptor GABAA. Un exceso de exposición a este gas pode causar sedación e amnesia, que progresa ao coma e á morte por un mecanismo equivalente á sobredose de benzodiazepina. A inhalación deliberada pode tamén ter como resultado a morte por asfixia.
Carlo I Tocco
Carlo I Tocco, finado en 1429, fillo de Leonardo I Tocco, foi conde de Cefalonia e Zante á morte do seu pai en 1381.
Traxectoria
Estivo baixo rexencia da súa nai Maddalena de' Buondelmonti até 1388. Ocupou Natolico, Angelocastron e Dragomeste en 1405 e Ioánina e Arta en 1418, e foi déspota de Acarnania, Etolia e Epiro desde 1418 a 1429. Ocupou Clarentza en 1421 pero perdeuna en 1428. Non tivo fillos lexítimos e adoptou aos do seu irmán Leonardo II Tocco en 1414.
Casou con Francesca Acciaioli, señora de Megara e Sición, filla de Nerio I Acciaioli, duque de Atenas.
O seu fillo ilexítimo Memnone recibiu Acarnania asociado aos fillos adoptivos do pai, e terras en Morea en 1429. Memnone perdeu o que quedaba de Acarnania en 1449.
El Progreso Villalbés
El Progreso Villalbés foi un periódico editado en Vilalba entre 1921 e 1933.
Historia e características
Subtitulado Periódico defensor de los intereses generales de la comarca de Villalba, apareceu en 1921. Fundado e dirixido por José Enríquez Chanot. De orientación católica, durante a Segunda República exerceu como portavoz da CEDA. Suspendeu a súa publicación a finais de 1924, pero volveu reaparecer a principios de 1925. Incluíu colaboracións de Aquilino Iglesia Alvariño, Carmiña Prieto Rouco e Xosé María Díaz Castro. Cesou a súa publicación en setembro de 1933.
Oshana
Oshana é unha das catorce rexións de Namibia.
A súa capital é Oshakati.
Xeografía
Situada no norte do país, preto da fronteira con Angola, pero se limitar con ela, é a máis pequena das rexións namibianas, ocupando unha extensión de 8 647 km2.
A súa capital é a cidade de Oshakati, que no ano 2011 tiña unha poboación de 36 541 habitantes. Outras cidades importantes da rexión, achegadas á capital, son Ongwediva e Ondangwa.
O complexo das cidades Oshakati-Ongwediva-Ondangwa experimentou un importante crecemento urbano nos últimos anos, e constitúe un importante foco comercial e industrial. No seu conxunto, forma a segunda maior concentración poboacional de Namibia despois de Windhoek, pero aínda carece de infraestruturas básicas e da maioría dos servizos e instalacións que normalmente se achan en zonas urbanas deste tamaño. A maioría das empresas do norte de Namibia sitúanse aquí, subministrando unha cantidade importante de emprego. Porén, a urbanización continúa dentro da rexión.
O Índice de Desenvolvemento Humano da rexión en 2017 era de 0,669.
Características fisiográficas
miniatura|210px|Grans de Pennisetum glaucum. O nome Oshana describe a característica máis destacada da paisaxe da zona, as depresións superficiais e inundadas estacionalmente que fundamentan o sistema agroecolóxico local. Aínda que as comunicacións están obstaculizadas durante a estación de chuvias, os peixes que se reproducen nos oshanas subministran á poboación unha importante fonte de proteínas.
O millo miúdo ou paínzo da especie Pennisetum glaucum é o principal cultivo de Oshana. Porén, o solo está esgotado en gran parte da zona central da rexión, e require unha fertilización substancial para manter unha produtividade razoábel.
O gando tamén se produce ben aquí, e os rabaños son extensos.
A parte sur de Oshana é unha extensa chaira que se estende até o Etosha Pan, pero a salinidade xeralmente elevada do solo e da auga fano inapropiado para o pasto ou o cultivo.
Infraestruturas
A rexión está bastante máis densamente poboada ao norte, que está relacionada con Tsumeb e outras rexións por unha estrada troncal de alta calidade; isto tamén facilita o transporte de mercadorías. Porén, requírese unha mellora significativa no resto da rede viaria e noutras formas de comunicacións. Oshakati e Ondangwa teñen aeródromos que utilizan avións de tamaño medio á luz do día. O establecemento dunha torre de control pode contribuír á mellora do transporte aéreo. Hai hospitais razoabelmente bos en Oshakati e Onjiipa. Aínda que existen escolas primarias e secundarias repartidas por toda a rexión, hai poucas en relación ao número de habitante.
Segundo a Enquisa de Forzas de Traballo de Namibia do ano 2012, o desemprego na rexión de Oshana era do 24,5 %. En 2013, Oshana contaba con 137 escolas cun total de 50 740 alumnos.
Tempo central europeo de verán
O tempo central europeo de verán é a hora que se aplica na maior parte de Europa durante o verán. Equivale a 2 horas máis có UTC. A forma abreviada para referirse a esta hora é CEST (sacada das iniciais tal coma son escritas en inglés: Central European Summer Time). Tamén se usan outros nomes e acrónimos para referirse a el: por exemplo EST (Tempo Europeo de Verán).
Este horario de verán aplícase dende as 01:00 UTC do último domingo de marzo, ata as 01:00 UTC do último domingo de outubro. No domingo de marzo adiántanse os reloxos unha hora ás 2:00 da mañá (ese día terá 23 horas), e no domingo de outubro atrásase unha hora ás 3:00 da mañá (que pasarán a ser as 02:00), así que ese día durará 25 horas.
Durante o inverno aplícase o CET (tempo central europeo).
Kumlinge
Kumlinge é un municipio de Finlandia situado na rexión de Åland. En 2018 a súa poboación era de 314 habitantes. A superficie do termo municipal é de 865,88 km2, dos cales 766,9nbsp;km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,17 hab./km².
Limita cos cancellos de Brändö, Saltvik, Sottunga e Vårdö, todos eles no arquipélago das Åland.
O concello é unilingüe en sueco.
Electrostática
A electrostática é a rama da Física que estuda os fenómenos eléctricos producidos por distribucións de cargas estáticas. A electrostática estuda as forzas eléctricas producidas polas cargas a través de conceptos tales como o campo electrostático e o potencial eléctrico e de leis físicas como a lei de Coulomb. Historicamente, a electrostática foi a rama do electromagnetismo que desenvolveuse primeiro. Con posterioridade, as leis de Maxwell permitiron amosar como as leis da electrostática e as leis que gobernan os fenómenos magnéticos poden ser estudados no mesmo marco teórico denominado electromagnetismo.
Desenvolvemento histórico
En 1785 o físico francés Charles Coulomb publicou un tratado no que se describían por primeira vez cuantitativamente as forzas eléctricas formulando as leis de atracción e repulsión de cargas eléctricas estáticas. No seu honor estas leis coñécense co nome de lei de Coulomb. Esta lei xunto coa súa elaboración matemática máis sofisticada a través do teorema de Gauss e a derivación dos conceptos de campo eléctrico e potencial eléctrico describen a práctica totalidade dos fenómenos electrostáticos.
Durante todo o século posterior sucedéronse avances significativos no estudo da electricidade, como os fenómenos eléctricos producidos por cargas en movemento no interior dun material condutor. Finalmente en 1864 o físico escocés James Clerk Maxwell unificou as leis da electricidade e o magnetismo nun conxunto reducido de leis matemáticas.
José Cernadas Pérez
José Cernadas Pérez, nado en Santiago de Compostela o 29 de xaneiro de 1880 e finado en Madrid o 28 de xuño de 1971, foi un tipógrafo e sindicalista galego.
Traxectoria
A principios do século XX trasladouse a Madrid procedente de Ourense e ingresou na Agrupación Socialista de Madrid. Foi delegado dos tipógrafos de Ourense no X Congreso da UGT (1911). Foi presidente da Asociación General del Arte de Imprimir de Madrid (1919-1922) e da Federación Gráfica Española (1922). Vocal da Xunta Directiva da Fundación Cesáreo del Cerro en 1928. Representou á Agrupación Socialista de Ourense no XII Congreso del PSOE (1928). Foi xefe de talleres de El Liberal e Heraldo de Madrid. Presidente do Sindicato Provincial de Artes Gráficas da UGT de Madrid e membro da Delegación Provincial do Consello de Traballo. Próximo a Julián Besteiro. Foi vocal da Comisión Executiva de UGT (marzo de 1933 - xaneiro de 1934).
AG-11
A AG-11 ou autovía do Barbanza é unha autovía autonómica galega que une os concellos de Padrón, Dodro, Rianxo, Boiro, A Pobra do Caramiñal e Ribeira. A autovía xurdiu do desdobramento da antiga VR 1.1, a cal estaba soportando unha grande intensidade de tráfico e era pouco segura. A concesionaria para a súa construción e mantemento é Sacyr Concesiones, pertencente ó grupo Sacyr Vallehermoso.
Foi inaugurada o 14 de decembro de 2008 desde Padrón ata Rianxo, e entre Rianxo e Santa Uxía de Ribeira a mediados de abril de 2009. En Padrón conéctase coa N-550 contando ademais cun ramal de conexión coa AP-9 que posibilita tamén tomar a variante de Padrón da N-550 inaugurada no ano 2015.
Trátase dunha autovía con peaxe na sombra.
Partido Pirata
150px|miniatura|Logo do Partido Pirata O Partido Pirata é un partido político que comezou a súa andaina en Suecia que busca a reforma das leis de propiedade intelectual e industrial, como o copyright e as patentes. No 2012 Pirata.gal preséntase ás eleccións galegas, con candidaturas en Pontevedra e Ourense.
Características
A súa plataforma política tamén apoia o reforzo do dereito de privacidad, tanto en internet como na vida real. O partido non se posiciona sobre outros temas polo que resulta imposible situalo en termos de dereita ou esquerda. Fundado o 1 de xaneiro de 2006, o partido contaría a principios de xullo con 7.326 afiliados. Este rápido crecemento débese en parte ao protagonismo que tivo esta formación nas protestas contra a pechadura do servidor de intercambio P2P Pirate Bay por parte da policía sueca. Ante a perspectiva de que sectores do electorado novo apoiasen o Partido Pirata nas eleccións, algúns partidos tradicionais, como o Partido Verde, o Partido Moderado e o Partido de Esquerda víronse forzados a cambiar as súas posicións sobre o copyright.
Fontes
http://www.xunta.es/dog/Publicados/2012/20120925/AnuncioC3C1-240912-0004_gl.html Candidatura de Piratas.Gal nas galegas 2012
Porto Santo
Porto Santo é unha illa de Portugal, a 40 km ao nordeste de Madeira. Foi descuberta en 1418 por João Gonçalves Zarco, e ten unha praia de area dourada de case 10 km.
A súa capital é Vila Baleira, onde viviu Cristovo Colón, hoxe en día esa casa é o Museo Cristovo Colón.
A illa presenta unha árida paisaxe lunar de gran beleza, o seu clima mantense seco e estable case todo o ano, polo que é posible bañarse nas súas tépedas augas todo o ano, a illa está salpicada por muíños de vento.
Ademais da súa praia outro punto de interese é o Pico do Castelo, en cuxa cima foi construída unha pequena fortaleza, no século XVII, para facer fronte ás frecuentes invasións dos piratas.
A viaxe entre Madeira e Porto Santo pódese facer en avión desde o aeroporto Internacional de Madeira ao Aeroporto de Porto Santo, tamén en barco desde o porto de Funchal ata Porto Santo.
Sitios turísticos
miniatura|Vista aérea de Porto Santo.
Anapoima
Anapoima é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Tequendama; atópase a 87 km ao suroeste de Bogotá.
José Enríquez Chanot
José Enríquez Chanot, nado en Cádiz en 1873 e finado en Vilalba o 4 de agosto de 1933, foi un pintor e xornalista galego.
Traxectoria
Dirixiu a revista Galicia Pintoresca. Foi administrador de La Voz de Oleiros e colaborou como redactor de El Gato. Fundou e dirixiu o periódico El Progreso Villalbés. Impulsou a asociación Unión Comercial Villalbesa e foi concelleiro durante a ditadura de Primo de Rivera. Casou con Remedios Fernández Varela.
Costumari Català
Costumari Català é a obra capital do folclorista catalán Joan Amades. Leva como subtítulo El curs de l'any (en galego, O curso do ano). Considérase como a obra etnográfica de referencia para calquera cuestión relacionada coas tradicións e os costumes das terras de lingua catalá.
Consta de cinco volumes ilustrados que ordenan os contidos seguindo o curso do ano, o paso das estacións. A primeira edición data de 1952, en cinco volumes, da Editorial Salvat. O 1982, as editoriais Salvat e Edicions 62, en colaboración, fixeron unha reedición en facsímile. Os cinco libros enchen máis de 5.000 páxinas.
Obxectivo, método e contido da obra
O obxectivo do Costumari era recoller e deixar constancia escrita de todo aquilo que os cataláns facían impulsados pola tradición. Amades móvese impulsado por dúas razóns: o interese etnográfico, é dicir dos costumes en si mesmos, e a percepción de que o saber tradicional estaba ameazado.
Proponse, pois, facer unha ampla recompilación, incluíndo: crenzas, preocupacións, supersticións, refráns, cancións, danzas, xogos, documentos gráficos, costumes, fábulas, entre outros. É moi consciente de que indirectamente está a facer un importante traballo de compilación lexicográfica. Contou coa colaboración de Joan Tomàs e Parés, que o axudou especialmente na investigación de cancións e músicas populares en todo o territorio de fala catalá.
A Hard Rain's a-Gonna Fall
"A Hard Rain's a-Gonna Fall" (en galego, "Unha dura choiva vai caer") é unha canción composta polo cantante estadounidense Bob Dylan. Foi incluída no álbum The Freewheelin' Bob Dylan, publicado o 27 de maio de 1963.
A canción publicouse pouco antes da Crise dos mísiles de Cuba, polo que na súa época díxose que a letra tiña que ver con dita crise e os tempos preocupados daquel entón. De tódolos xeitos, o significado que esconden os versos permaneceu relevante ao longo do tempo ao conter unha visión máis ampla nas súas descricións da inxustiza, o sufrimento e a guerra.
Con todo, consultado Bob Dylan sobre se esta canción facía referencia a unha chuvia atómica, el respondeu "It's not atomic rain. It's just a hard rain".
Yajirobe
Yajirobe (ヤジロベー) é un personaxe do manga e anime Dragon Ball. Adoita pelexar cunha catana. Poderíase considerar un personaxe agregado á serie para que a aventura de Son Goku non se convertese nun monólogo trala morte do seu amigo Krilín. Aparece por primeira vez na saga de Piccoro Daimaō cando Gokū, estando moi famento, come un enorme pescado que Yajirobe estaba cociñando. Durante a discusión posterior a ese incidente chega Cymbal para conseguir a bóla máxica que Yajirobe tiña. Tras unha breve pelexa na que Yajirobe elimina a Cymbal cortándoo e coméndoo, Yajirobe convértese no novo compañeiro de Gokū debido á gran cantidade de comida que este lle prometeu.
En Dragon Ball Z, é considerado un guerreiro Z, se ben Kamisama o recruta para adestrar no Templo de Kamisama xunto a Ten Shin Han, Krilín, Yamcha e Chaoz antes da chegada de Vexeta e Nappa á Terra, finalmente decide non participar directamente na loita. Aínda así tivo un papel relevante na loita de Son Goku contra Vexeta, ó cortarlle a cola coa súa espada cando estaba transformado en Ōzaru.
Despois diso a súa participación reduciuse a ser un personaxe secundario e espectador, quedando a vivir na Torre de Karín e levándolle os feixóns máxicos a Goku e ós demais.
No futuro
Yajirobe vive exactamente igual ata a chegada de Freezer e o Rei Cold. Neste futuro tampouco vai xunto ós demais a combatelos, porén no Futuro alternativo, Toranks non nacera aínda, e polo tanto non puido ir a salvalos. Son Goku foi quen se encargou de derrotalos grazas á técnica de Transportación coa cal puido chegar a tempo á Terra. Despois disto Yajirobe seguiría na Torre de Karin tranquilamente como no tempo de Dragon Ball e sen saber nada sobre os androides, ó igual que os outros guerreiros Z. Tras isto Yajirobe volvería a reunirse con todos pola morte de Son Goku por unha enfermidade do corazón, e uns anos despois aparecerían dous androides (o C-17 do futuro e a C-18 do futuro) completamente distintos, que non son tan fortes como no tempo de Dragon Ball, pero a súa misión non era a morte de Son Goku, senón causar caos e destrución. Yajirobe combatería a estes androides xunto ós demais, pero morreu ó terceiro ano de loita.
Cavia (xénero)
Cavia é un xénero da orde dos roedores, suborde dos histricomorfos e infraorde dos histricognatos, que é o tipo da familia dos cavíidos (Caviidae).
Todas as súas especies son propias de Suramérica, e a máis coñecida delas é a cobaia, ou coello de Indias, Cavia porcellus, unha especie doméstica.
Descrición
O xénero foi descrito por primeira en 1778 vez polo naturalista alemán Pallas, 1776, que deu como especie tipo a Cavia cobaya, especie que Linneo denominara Mus porcellus en 1758. Ademais de polo nome que lle impuxo Pallas, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Etimoloxía
O nome científico Cavia deriva de cabiai, nome que lle de lle daba á cobaia na lingua das tribos kali'na ou kali'ña, nativas da actual Güiana francesa, antigamente denominados xenericamente como caribes, aínda que non teñen relación con estes. Cabiai pode ser unha adaptación da çavia do portugués antigo (hoxe savia), nome de dúas especies de ratas espiñentas, que modernamente se denominan sauiá, do tupí saujá.
Especies
Segundo MSW e mais o SIIT, na actualidade recoñecense dentro do xénero as seguientes 6 especies: miniatura|240px|[[Cavia porcellus.]]
Corymbia ficifolia
O Corymbia ficifolia, previamente Eucalyptus ficifolia, é unha  árbore da familia Myrtaceae (a mesma familia na que se inclúen os eucaliptos verdadeiros). Emprégase coma ornamental en Galicia. miniatura|360x360px|Vista da planta miniatura|250x250px|Botóns florais.
Distribución e hábitat
É nativo dunha área pequena das costas do sur de Australia Occidental (dunhas ducias de quilómetros) ao leste da localidade de Walpole (430 km ao sueste de Perth), porén non é considerada vulnerábel en estado salvaxe.
En Australia denomínana "Red Flowering Gum" ( eucalipto de flor vermella )
Prefire solos infértiles e areentos, mais adáptase de xeito doado a unha gran diversidade de condicións tépedas. Non atura as xeadas severas ou o exceso de humidade tropical.
Úsase coma ornamental coma árbore de beirarrúa: algo resistente ao frío, de moderado crecemento, non adoita requirir poda.
Non se reproduce por esgallos, pero faino ben de semente, tarda ao redor de 7 anos antes de que floreza por vez primeira e 15-20 anos para acadar o seu tamaño final que é de entre 2–8 m como máximo.
Taxonomía
Corymbia ficifolia foi descrita por (F.Muell.) K.D.Hill & L.A.S.Johnson e publicado en Telopea 6: 245. 1995.
Maibara
Maibara (米原市, まいばらし, Maibara-shi) é un concello da prefectura de Shiga no Xapón. Está situado ao nordeste da prefectura e da rexión de Kinki e no centro-oeste da Illa de Honshū. A súa superficie é de 250,46 km² e a poboación de 40.581 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 162 hab./km².
O concello de Maibara limita cos concellos de Nagahama, de Hikone, de Taga (son da prefectura de Shiga), de Ibigawa, de Sekigahara e de Ōgaki (son da prefectura de Gifu).
Historia
A cidade de Maibara foi fundada pola fusión de tres concellos de vila do distrito de Sakata (Ibuki, Santō e Maihara) en 14 de febreiro de 2005.
Mistral (mísil)
miniatura|Un [[mísil Mistral montado no seu lanzador nun desfile das Forzas Armadas en 2008.]] Mistral é a denominación dun mísil terra-aire fabricado por MBDA e con orixe en Francia.
Características
Mistral é un mísil portátil de curto alcance deseñado para ser lanzado desde diferentes plataformas: vehículos de superficie, buques, helicópteros, mediante sistemas portátiles... O seu desenvolvemento comezou en 1974 e a elección do contratista principal para fabricalo, Matra (máis tarde renomeada como Matra BAE Dynamics, máis tarde convertida en MBDA trala fusión con Aeroespatiale Matra e Alenia Marconi Systems), fíxose en 1980. As primeiras probas do mísil tiveron lugar entre 1983 e 1988 e entrou en produción en 1989. Está despregado nunhas 40 forzas armadas de 27 países distintos, cunhas 16.000 unidades encargadas.
O mísil alcanzou a capacidade operativa entrando en servizo para as tres Forzas Armadas francesas en 1990. Ten unha masa de 19 kg, un alcance máximo de intercepción de 6 km e unha altura máxima de voo de 3 km, alcanzando velocidades de Mach 2,5. Fíxase pasivamente no obxectivo usando a cabeza frontal infravermella que traballa a dúas lonxitudes de onda: 3 e 5 μm. A cabeza buscadora ten un ángulo de visión estreito para evitar ser confundida polas posibles contramedidas do obxectivo.
No momento do lanzamento o Mistral é propulsado por un pequeno motor que lle da un pulo inicial e que é exectado para a entrada en acción do motor principal de propelente sólido. Tralo lanzamento o mísil desprega catro aletas no frontal para o control da dirección.
Lanzadores
O Mistral pode ser usado desde unha variedade de sistemas de lanzamento, entre os que se contan:
miniatura|Unha plataforma SIMBAD con dous Mistral.
Carlo II Tocco
Carlo II Tocco, finado en 1448, foi o gobernante de Epiro desde 1429 até a súa morte.
Traxectoria
Carlo II era o fillo de Leonardo II Tocco, o irmán máis novo e co-gobernante de Carlo I Tocco, conde de Cefalonia e Zante, duque de Leucas, e gobernante de Epiro. En 1424 Carlo II e as súas irmás foron adoptados polo seu tío Carlo I. A irmá de Carlo II Maddalena Tocco casou co futuro emperador bizantino Constantino XI Paleólogo en 1428, pero morreu en 1429.
En xullo de 1429 Carlo II sucedeu ao seu tío Carlo I en todas as súas posesións. A súa sucesión foi oposta, con todo, polos fillos ilexítimos de Carlo I, dirixidos por Memnone. Memnone e os seus irmáns apelaron ao sultán otomán Murad II en busca de axuda para a obtención da herdanza do seu pai, e o sultán enviou debidamente unha forza baixo Sinan. O xeneral otomán entrou en negociacións coa facción anti-latina de Ioánnina e, despois de garantir os privilexios da nobreza, obtivo a rendición da cidade o 9 de outubro de 1430.
Carlo II continuou gobernando sobre os restos do seu principado en Epiro desde Arta como un vasalo otomán, mentres que os fillos ilexítimos do seu tío recibiron posesións en Acarnania como dependentes otománs. Carlo II morreu en outubro de 1448 e foi sucedido polo seu fillo Leonardo III Tocco. Despois da conquista otomá, os territorios de Tocco convertéronse nun sanjak baixo o nome de «Karli-Eli», derivado de Carlo II.
Matrimonio e descendencia
Polo seu matrimonio con Ramondina de Ventimiglia, Carlo II Tocco tivo catro fillos:
O Navallo, Riós
miniatura|Igrexa parroquial.
San Vicente do Navallo é unha parroquia do concello ourensán de Riós. Ten tres aldeas: O Mente, O Navallo e Pena do Souto. En 2011, segundo o IGE, tiña 113 habitantes (57 homes e 56 mulleres).
Nivoso
miniatura|Alegoría, autor anónimo Nivoso (en francés Nivôse) é o nome do cuarto mes do calendario republicano francés, o primeiro da estación do inverno, que comeza o 21, 22 ou 23 de decembro e termina o 19, 20 ou 21 de xaneiro, segundo o ano. Coincide de xeito aproximado co paso aparente do Sol pola constelación zodiacal de Capricornus.
Riós, Riós
Patrimonio
A Igrexa de Santa María de Riós completouse en 1718 sendo abade Antonio Ramos Moscoso. De marcado estilo barroco, é a principal das igrexas do concello.
No interior atópanse interesantes tallas de madeira de Santa Ana, San Xoaquín, Santa Lucía e o Santo Cristo. A rúa central do retablo presenta un sagrario en forma de baldaquino e adornado con columnas salomónicas. E mesmo encima está a talla da Virxe da Asunción, que algúns autores atribúen, quizais erradamente, ó escultor renacentista Xoán de Angés. Entre os retablos laterais destacado o dedicado ó Cristo crucificado, relacionado pola súa anatomía e dramatismo coa escola castelá de Gregorio Fernández.
Aínda quedan elementos doutra igrexa parroquia máis antiga. Dos elementos litúrxicos do templo primitivo consérvanse un cáliz do século XVI, unha fermosa cruz procesional do prateiro Isidro de Montanos, do século XVII e unha naveta con fina filigrana plateresca.
En Riós tamén se atopa un fermoso cruceiro, xunto da travesía, de tres chanzos e coroado por unha cruz de pedra florenzada, semellante ó que se atopa na parroquia de Progo.
Festas
A patroa de Riós é Santa María da Asunción e as festas parroquiais celébranse en torno ós días 15 e 16 de agosto. Á parte das festas parroquiais destacan as festas de San Cristovo, o 25 de xullo, e a de San Roque o 16 de agosto.
Trofeo Teresa Herrera 1958
A 13º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 15 de xuño de 1958 a partido único. O campión foi o Nacional de Montevideo.
Foi a primeira edición na que non participou ningún equipo español e a primeira participación e vitoria dun equipo uruguaio.
Grupo Caamaño
Grupo Caamaño é unha empresa galega con sede no concello de Culleredo adicada ao sector da transformación do metal, carpintaría metálica e vidro para fachadas.
Historia
A empresa ten as súas orixes nos anos 80, cando foi fundada por José Caamaño e Emilio Mahía. Comezou a traballar para Inditex e as súas marcas facendo instalacións en tendas e centros comerciais como contratista de GOA Invest. Actualmente a empresa ten unha superficie de 60.791 metros cadrados preto da N-550 e do Aeroporto de Alvedro e conta con filiales en varios países, facturando máis de 200 millóns de euros ao ano.
Empresas do grupo
Co tempo a empresa foi expandindo o seu mercado e agora forman parte dela empresas adicadas a distintos sectores relacionados coa construción e non só traballando para Inditex, en total máis de 50 empresas.
Segunda división española 2008/09
A tempada 2008–09 da Segunda División de España de fútbol foi a 78ª edición desta competición. Comezou o 30 de agosto de 2008 e finalizou o 21 de xuño de 2009.
Isaac Palacín
Isaac Palacín Losada, nado en Mos, o 19 de xuño de 1967, é un músico galego.
Traxectoria
Formouse como batería e percusionista co mestre cubano Ruy López-Nussa, aprendizaxe que completou con clases de percusión afrocubana con Emilio del Monte e de percusión tradicional galega con Francisco Estévez. Entre os 14 e os 17 anos exerce como afeccionado, formando parte de diversos grupos de rock como La banda del predicador e La nécora prodigiosa entre outros. Ao ano seguinte fixo a súa primeira incursión no mundo do folk como integrante da formación que acompañaba á cantante Uxía. Estivo tamén no colectivo Ya'sta la truop, colaborando con artistas como Los toreros muertos, Poyito de California e Rafa Kass. Máis recentes son as colaboracións nos proxectos do pianista cubano Jorge González "Bombero" ou o autor brasileiro Fred Martíns. No ano 1991 intégrase en Matto Congrio, e no 1995 é un dos confundadores de Berrogüetto.
Colaborou tamén en gravacións de distintos xéneros, con grupos como Na Lúa, Os Diplomáticos de Monte-Alto, Anubía, Batuko Tabanka, Heredeiros da Crus, Magín Blanco, Beladona, Lizgairo ou The Chieftains. Paralelamente efectuou tarefas de gravación e coprodución artística con Chouteira, Caldaloba, Pan de Capazo, Santi Quintáns, Paco Charlín e o Seminario Permanente de Jazz entre outros. Pola súa vez, tamén tivo relación co sector audiovisual, no que realizou traballos de Xefe e Postprodutor de Son.
Xacobe III de Escocia
Xacobe III, nado o 10 de xullo de 1451 ou en maio de 1452, e finado o 11 de xuño de 1488, foi rei de Escocia dende 1460 até 1488. Xacobe foi un moncarca impopular por mor da súa nula vontade de administrar xustiza, a súa política de aliarse co reino de Inglaterra e a súa desastrosa relación coa súa familia. Porén, foi grazas ó seu matrimonio con Margarida de Dinamarca que as illas Orcadas e Shetland pasaron a formar parte de Escocia.
Pobo livonio
Os livonios (en līvlizt) son un grupo étnico nativo do norte de Letonia e o suroeste de Estonia. Historicamente, os livonios falaban a lingua livonia, unha lingua urálica estreitamente relacionada co estoniano e o finés. A derradeira persoa que aprendeu e falou o livonio como lingua nai, Grizelda Kristiņa, morreu no ano 2013, convertendo o livonio nunha lingua morta. No ano 2010, existían arredor de 30 persoas que o aprenderon como segunda lingua.