cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Gil Taboada
Traxectoria
Exercendo estes altos cargos aconteceu o Motín de Aranjuez e os graves sucesos que seguiron, entre eles a abdicación do rei Carlos IV no seu fillo Fernando VII. Gil Taboada, como os demais ministros, foi ratificado no exercicio do seu cometido continuou nel ata a saída do rei cara a Baiona. Para actuar durante a ausencia do monarca formouse unha xunta, composta polos ministros e presidida polo infante don Antonio, tío de Fernando VII.
O conde de Toreno, no seu comentario sobre a xunta, di: Continuó al frente de la marina don Francisco Gil de Taboada y Lemos, anciano respetable, de carácter entero y firme. Esta calidade axiña tivo que manifestala opoñéndose ao desexo do gran duque de Berg de que lle fose entregado Godoy, que estaba confinado no castelo de Villaviciosa para ser sometido ao fallo dun tribunal. Prevendo que a xunta de ministros decontado sería anulada pola presión dos invasores, Gil Taboada lanzou a idea de que fose substituída por outra, reunida fóra de Madrid.
Cando os franceses obrigaron o infante don Antonio a saír cara a Baiona despois da explosión popular do 2 de maio, escribiu a Gil Taboada unha carta instándoo a que a xunta seguise polas mesmas canles trazadas para evitar males maiores. Mais o 4 de maio Murat quixo presidila, asistindo algúns dos membros, que ao fin cederon. Non así Gil Taboada, que se mantivo firme, presentando a súa dimisión e retirándose ao seu domicilio.
Ao ser evacuado Madrid polos franceses após a Batalla de Bailén, Gil Taboada xurou de novo o seu cargo o 29 de setembro de 1808 en Aranjuez, onde se reuniu a Xunta Central como depositaria do poder supremo da nación durante a ausencia do Rei.
Cando entraron de novo os exércitos franceses na capital, instouse a que pasase a prestar xuramento ante o rei intruso José Bonaparte. Negouse, quedando exposto ás represalias, xa que a súa avanzada idade, era octoxenario, lle impedía fuxir.
Aínda que algúns ministros do corso instaron o monarca a que perseguise a Gil Taboada, o Rei negouse, prohibindo que se molestase a tan valente ancián. Cando faleceu ao ano seguinte, 1809, a gornición francesa de Madrid tributoulle as honras fúnebres que lle correspondían pola súa alta dignidade.
Descendencia
Un destacado descendente seu en América é o escritor chileno Antonio Gil Íñiguez e os caudillos arxentinos e gobernadores de Santiago del Estero Antonino Taboada e Manuel Taboada.
O Capelán, Santa María de Arzúa, Arzúa
O Capelán é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Manuel Moreno Blanco
Manuel Moreno Blanco, nado en Vitigudino (provincia de Salamanca) o 4 de xullo de 1902 e finado na mesma vila o 29 de outubro de 1981, foi un escritor e profesor español.
Traxectoria
Foi o maior de tres irmáns. Viaxou co seu pai, zapateiro artesán. Estudou Bacharelato en Salamanca e Maxisterio na Escola Normal de dita cidade e na Escola Superior de Maxisterio de Madrid, na especialidade de Ciencias.
Tras o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi encarcerado entre 1939 e 1941 porque fora membro de Izquierda Republicana. Seguiu dando clases particulares, e foi reposto como mestre en 1964. Tras xubilarse, en 1973 regresou á súa vila natal.
Escribiu arredor da súa comarca, que nomeou La Gudina. Recolleu contos e lendas de tradición oral.
Vida persoal
Casou e tivo dúas fillas, Consuelo e Elena.
Grandisca, Mourence, Vilalba
Grandisca é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Armesto, Armesto, Becerreá
Armesto é un lugar da parroquia de Armesto no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 35 habitantes (22 homes e 13 mulleres).
Vilaia de Ain Defla
Ain Defla (en árabe ولاية عين الدفلى) é unha vilaia alxeriana localizada no norte, xusto ao suroeste de Alxer.
Divisións administrativas
Posúe 14 dairas e 36 baladías ou concellos.
Dairas
As catorce dairas son: Ain Defla, Ain Lechiakh, Bathia, Bordj El Amir Khaled, Boumedfaa, Djelida, Djendel, El Abadia, El Amra, El Attaf, Hammam Righa, Khemis, Miliana e Rouina.
Baladías
Ain Benian, Ain Bouyahia, Ain Defla, Ain Lechiakh, Ain Soltane, Ain Torki, Arib, Barbouche, Bathia, Bellas, Ben Allal, Bir Ould Khelifa, Bordj Emir Khaled Chikh, Bouchared, Boumedfaa, Djelida, Djemaa Ouled, Djendel, El Abadia, El Amra, El Attaf, El Hassania, El Maine, Hammam Righa, Hoceinia, Khemis Miliana, Mekhatria, Miliana, Oued Chorfa, Oued Djemaa, Rouina, Sidi Lakhdar, Tacheta Zougagha, Tarik Ibn Ziad, Tiberkanine, Zeddine.
TV Shit
TV Shit é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth xunto co vocalista xaponés Yamatsuka Eye. Foi editado no ano 1993 a través do selo de Thurston Moore Ecstatic Peace!.
El Globo (1875)
El Globo foi un xornal matutino español de ideoloxía republicana fundado como o órgano do Partido Demócrata Posibilista de Emilio Castelar. O primeiro número publicouse o 21 de marzo de 1875 e continuou, sen dificultades, ata 1932.
Traxectoria
Dende 1890 foi dirixido por Alfredo Vicenti Rey, ata 1895 cando o abandonou en desacordo coa deriva política de Castelar. Durante este período, contou con colaboradores como Ramón María del Valle-Inclán ou Francisco Alcántara Jurado. En 1896 foi adquirido polo Conde de Romanones, que encargou a súa dirección a José Francos Rodríguez. En 1902, pasou a mans de Emili Riu i Periquet, dono da Revista de Economía y Hacienda, que tivo na súa redacción a Azorín e Pío Baroja, que durante 1903 publicou no xornal a novela "La busca" mediante entregas. O xornal tamén contou coas colaboracións de Carme Blanco Trigueros.
Linguas uto-aztecas
As linguas uto-aztecas é unha familia de linguas indíxenas de América, que comprenden máis de 30 linguas. As linguas uto-aztecas fálanse exclusivamente no oeste dos Estados Unidos de América e México. O nome da familia foi creado para incluír as ute de Utah e as linguas nahuas de México.
A familia uto-azteca é unha das meirandes familias lingüísticas de América en número de falantes, número de linguas e extensión xeográfica. A máis setentrional é a shoshone, que se fala en Salmon, Idaho, mentres que a máis meridional é a lingua pipil do Salvador. Ethnologue ofrece unha cifra do número total de linguas, 61, e do número total de falantes, 1 900 412. Os case 1,5 millóns de falantes de náhuatl, representan un 78,9% do total.
Polígono Industrial de San Cibrao das Viñas
As primeiras empresas en instalarse no polígono foron Barreiros Orense, Mobles Calvo e Orember. En 1975 Citroën adquiriu 56 ha de terreo. Trala total ocupación das parcelas, a Caixa de Aforros promoveu, en colaboración con Sigalsa, unha segunda fase de compra de parcelas. Adquiríronse 810.000 m², nos que se asentaron 27 empresas, entre elas Coren Uteco.
Fitos históricos
miniatura|alt=medio circo de puntos boca abaixo sobre medio circo continuo boca arriba de cor vermella|Logo da Asociación de Empresarios Polígono San Cibrao Os principais fitos da historia do Polígono de San Cibrao son :
Servizos ofrecidos
As empresas e o seu persoal dispoñen dos seguintes servizos:
Empresas do polígono
As empresas instaladas no polígono constitúen a Asociación de Empresarios do Polígono de San Cibrao que conta con 229 entidades :
Transportes
As principais formas de transporte dispoñíbeis son :
Asociación de empresarios
En 1979 fundouse a Asociación de Empresarios Polígono San Cibrao para representar, organizar e promover as empresas do polígono.
Eesti Televisioon
Eesti Televisioon (en galego: «Televisión estoniana»), máis coñecido polas súas siglas ETV, é a primeira cadea de televisión pública de Estonia, controlada pola organización estatal Eesti Rahvusringhääling.
As súas emisións regulares comezaron o 19 de xullo de 1955 como Tallinna Televisioonistuudio (Estudo de Tallin), e durante máis de 35 anos foi a única canle de televisión dispoñible en Estoniana. ETV cumpre funcións de servizo público, e está obrigada a difundir e promover a cultura nacional do país, así como dar cobertura ás comunidades minoritarias. O seu programación é xeral, e está composta por formatos informativos, entretemento, ficción e series documentais. É membro da Unión Europea de Radiodifusión desde 1993.
No ano 2002 foi a cadea encargada de organizar o Festival de Eurovisión, trala vitoria do país no concurso.
O grupo funcionou por separado do servizo de radio ata o 1 de xaneiro de 2007, cando o Goberno estoniano integrou todas as empresas de radiodifusión pública no ente ERR. Nos últimos anos, Eesti Televisioon desenvolveu canles temáticos para a Televisión Dixital Terrestre como ETV24, de información continua, e ETV2, de carácter cultural e creado en 2008.
Financiamento
Eesti Televisioon finánciase a través de impostos directos. A maior parte do orzamento provén de subvencións da administración pública estona. Un 15% do mesmo está sufragado polas televisións comerciais do país, que pagan a cota a cambio do seu dereito exclusivo para emitir publicidade. Desde 2002, ETV ten prohibida a emisión de publicidade en todas as súas canles. Isto impide tanto anuncios como calquera outra modalidade, como teletenda ou patrocinios.
A Mourela
O topónimo galego A Mourela pode referirse a:
Vesturland
Vesturland (en galego Rexión Occidental) é unha das oito Rexións administrativas de Islandia. Está situada ao oeste do país e a súa capital é Borgarnes, aínda que o maior núcleo de poboación é a cidade de Akranes
Demografía
A poboación do condado ascende a uns 15.601 habitantes, que están repartidos nunha superficie de 9.554 Km2, o que supón unha densidade de poboación de 1,51 habitantes por quilómetro cadrado.
Condados
O condado de Vesturland está formado por catro condados:
Municipios
Vesturland comprende os seguintes municipios:
O Covelo, Froufe, O Irixo
O Covelo é un lugar da parroquia de Froufe no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
Castro de Viladonelle
O Castro de Viladonelle é un castro de cumio fortificado situado en Neda.
Situado nun cumio ao pé do río Belelle, con impresionantes vistas sobre a fervenza do Belelle. Ten forma ovalada, cunhas medidas de 90 por 60 metros, cunha soa liña defensiva e foxo ao leste. Ata os anos noventa do pasado século aproveitouse como canteira deteriorando as defensas e croa. Plantado de eucaliptos.
Juan Gallego Abeledo
Juan Gallego Abeledo, coñecido como Buzo ou Comandante, nado en Mugardos finado en Silán (Muras), o 21 de xuño de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Gallego Durán e irmán de María Gallego Abeledo, comisaria política do destacamento Enrique Líster. Integrouse en 1948 na IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Membro do destacamento Arturo Cortizas, foi tamén responsable do destacamento Segundo Villaboy desta agrupación. Foi abatido nun enfrontamento coa Garda Civil en Forcón (Silán, Muras) o 21 de xuño de 1949 con José Pedreira de la Iglesia, Celia González Pernas, Juan Pérez Dopico e Josefa Escourido Cobo.
48ª edición dos Óscar
A 48.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 29 de marzo de 1976 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Walter Matthau, Robert Shaw, George Segal, Goldie Hawn e Gene Kelly.
Premios
miniatura|150px|[[Michael Douglas, mellor filme]] miniatura|150px|[[Miloš Forman, mellor director]] miniatura|150px|[[Jack Nicholson, mellor actor]] miniatura|150px|[[Louise Fletcher, mellor actriz]] miniatura|150px|[[George Burns, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Lee Grant, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Bo Goldman, mellor guión adaptado]] miniatura|150px|[[John Williams, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Keith Carradine, mellor canción]] miniatura|150px|[[Milena Canonero, mellor vestiario]] miniatura|150px|[[Ken Adam, mellor dirección artística]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Tony Wilson
Anthony Howard Wilson, nado o 20 de febreiro de 1950 e finado o 10 de agosto de 2007, foi un empresario inglés, presentador de programas musicais, fundador do selo musical Factory Records, desde onde lanzou grupos como Joy Division, New Order ou Happy Mondays.
Traxectoria
Graduouse no 1971, e axiña comezou de reporteiro para a ITN, antes de volver a Manchester en 1973, cando se asegurou un posto en Granada Television. Presentou o programa cultural, musical e de divulgación So It Goes, onde falou do mítico concerto que deran os Sex Pistols no Manchester Lesser Free Trade Hall o 4 de xuño de 1976, o que asistiran entre 35 e 40 persoas, e que serviu ós membros de Joy Division para formar a banda.
Nos 80 Wilson dirixiu The Other Side of Midnight, outro programa semanal de Granada TV de cultura, música, literatura e arte en xeral. O seu programa dos domingos foi un dos primeiros experimentos da televisión nas late-night das fins de semana.
Abriu o club The Factory, que deu pé á fundación de Factory Records, para dar saída ás bandas que tocaban alí. Posteriormente dirixiu o mítico club nocturno The Haçienda en 1982.
É un dos principais catalizadores do son Madchester de finais dos 80 e comezos dos 90.
En 2002, o británico Michael Winterbottom dirixiu 24 Hour Party People, película que amosaba en forma de falso documental a historia de Factory Records, vista desde os ollos de Wilson, recreado polo actor Steve Coogan. Na película Control (2006), un biopic de Ian Curtis, é interpretado por Craig Parkinson.
Faleceu o 10 de agosto de 2007 dun ataque ó corazón no Hospital Christie de Manchester con 57 anos, debido a complicacións do cancro de ril que sufría.
Saraitda
#Saraitda (en #살아있다) é un filme surcoreano de 2020 dirixido por Cho Il-hyung. Está protagonizado por Yoo Ah-in e Park Shin-hye, e está baseado no guión de 2019 Alone escrito por Matt Naylor, que foi coadaptado para o filme por Cho. O filme conta a historia dun mozo que xoga a videoxogos en liña que se ve obrigado a quedar só no seu apartamento en Seúl durante unha apocalipse zombi. Estreouse nos cinemas de Corea do Sur o 24 de xuño de 2020,    e internacionalmente a través de Netflix o 8 de setembro de 2020.
Juan Antonio Suances
Juan Antonio Suances Fernández, nado en Ferrol o 20 de maio de 1891 e finado en Madrid o 6 de decembro de 1977, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Con doce anos ingresou na Escola Naval de Ferrol. Tres anos despois ascendeu a gardamariña e foi destinado á fragata gardacostas Numancia, e foi posteriormente asignado ó acoirazado Pelayo. Foi ascendido en 1921 a tenente coronel de enxeñeiros. En 1936 participou na Guerra Civil española no bando nacional.
En outubro de 1941 creou o Instituto Nacional de Industria (INI), do que foi o seu presidente ata 1963. Dirixiu boa parte da política industrial de posguerra ao ser ministro de Industria e Comercio entre 1945 e 1951.
Desde o INI encargou a Wifredo Ricart a creación de Enasa, berce da marca de camións e automóbiles Pegaso. Do INI tamén xurdiron Seat, Endesa, Ensidesa ou a Empresa Nacional Calvo Sotelo (Repsol) entre outras.
Os Pasos, Mourence, Vilalba
Os Pasos é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Billy McNeill
William McNeill, nado en Bellshill o 2 de marzo de 1940, foi un futbolista escocés.
Foi un dos Lisbon Lions, é dicir, un dos compoñentes daquel selecto grupo de xogadores que lograron gaña-la Copa de Europa no 1967 pró Celtic FC. Coñecíaselle tamén nos seus tempos de futboleiro coma Cesar polo feito de que era un dos pouquiños xogadores que daquela posuían un coche de seu, lembrando desta maneira ó actor César Romero que facía a fuxida no seu coche no filme orixinal de Ocean's Eleven.
Este defensa central chegou ó Celtic sendo ben mozo dende un equipo de xuvenís chamado Blantyre Victoria no 1957 pra quedar no conxunto católico de por sempre coma xogador ata o seu retiro en 1975 e chegando a ser considerado o capitán máis importante do club en toda a súa historia. Fixo 830 aparicións pró equipo de Celtic Park acadando 35 goles e gañouse 29 internacionalidades pola Selección escocesa de fútbol logrando 3 tantos.
Este xogador difícil de canear prós seus rivais, por mor dos seus 1.85 metros e arredor de 90 quilogramos, tamén foi adestrador. Comezou a súa carreira polos banquiños no Clyde F.C. no 1977 pra no mesmo ano ir parar ó Aberdeen F.C. antes de volver á súa casa pra servir ó Celtic dende 1978. Tras cinco tempadas en Glasgow foi probar sorte en 1983 a Inglaterra primeiro co Manchester City F.C. e despois co Aston Villa F.C. pero sen demasiado bo pé no seu derradeiro ano ó descender ámbolos dous equipos de categoría na mesma tempada (1986-1987). Volta novamente ó Celtic pra comezar a dirixi-lo club no ano do seu centenario e tras catro anos futbolísticos dimite. Púxolle punto derradeiro á súa carreira de adestrador no Hibernian mais xa coma un adestrador interino.
Pra rematar habería que salientar que foi premiado coa Orde do Imperio Británico grazas a todo o que este futboleiro supuxo pró Celtic mais tamén pró fútbol británico e co galardón de Futbolista escocés do ano segundo a Asociación de Xornalistas do Fútbol Escocés en 1965.
Pedro Pascal
José Pedro Balmaceda Pascal, nado en Santiago de Chile o 2 de abril de 1975, é un actor chileno de cine, teatro e televisión. É coñecido por interpretar o papel de Oberyn Martell na cuarta tempada da serie de televisión da HBO Game of Thrones.
A Fonte, Santa María de Arzúa, Arzúa
A Fonte é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 1 era home e 1 era muller.
Automóbil superdeportivo
miniatura|[[Mercedes-Benz SLS AMG]] miniatura|O [[Bugatti Veyron|Bugatti Veyron 16.4 alcanzou unha velocidade máxima de 407 km/h. ]] miniatura|[[Tauro Sport Auto V8 Spider durante a Feira TRAMO en IFEMA (Madrid).]] miniatura|[[Lamborghini Murciélago|Lamborghini LP640 Murciélago.]] miniatura|O [[Rimac Concept One é un dos primeiros superdeportivos eléctricos do mundo.]] Automóbil superdeportivo é un termo que se utiliza para describir un coche caro de gama alta. Definiuse especificamente como "un coche moi caro, rápido ou potente". Dito en termos máis xerais: "ten que ser moi rápido, de pilotaxe deportivo", "debe ser elegante e rechamante" e o seu prezo debe ser "desorbitante".
Características
A correcta aplicación do termo é subxectiva e discutible, especialmente entre os afeccionados. Os chamados superdeportivos están fóra do común e son comercializados polos fabricantes de automóbiles para un público infrecuente. Os superdeportivos poden tomar moitas formas, producións limitadas especiais dunha "elite" de automóbiles, proxeccións de coches estándar realizadas polas empresas dominantes que agochan enorme potencia e rendemento, así como modelos que atraen aos entusiastas incondicionais de "fabricantes no límite da industria automobilística". Aínda que non é unha cifra ou característica que poida catalogarse ou recoñecerse globalmente como aceptable, e inclusive práctica, é certo que a gran maioría dos superdeportivos son aqueles que teñen un custo de fabricación por encima dos 125.000 dólares norteamericanos con excepción de berlinas de luxo como por exemplo as Bentley ou Maybach.
Un automóbil superdeportivo é un automóbil cuxas prestacións son altamente superiores ás dos demais automóbiles, achegándose ou excedendo niveis de competición. Estes adoitan utilizar materiais pouco convencionais nos automóbiles de produción en serie como fibra de carbono, Kevlar e aliaxes de aluminio, magnesio, molibdeno ou titanio para reducir o peso e obter mellores prestacións. Por esta mesma razón adoitan ser moito máis custosos que un deportivo normal de altas prestacións, e prodúcense en pequenas series ou baixo pedido, moitos deles con gran parte do seu proceso de fabricación feito a man.
Frecuentemente estes automóbiles son os que presentan o maior desenvolvemento tecnolóxico en canto a sistemas de propulsión, seguridade e confort, e paulatinamente estas calidades van implementándose nos automóbiles de produción conforme as tecnoloxías van baixando de custos ou o seu uso comeza a ser necesario para o funcionamento, seguridade etc.
Historia
A primeira referencia a un coche de alto rendemento apareceu en The Times o 11 de novembro de 1920 coa frase "Se vostede está interesado nun superdeportivo, non pode darse o luxo de facer caso omiso dos reclamos do Ensign 6". O Dicionario Inglés de Oxford tamén cita o uso da palabra nun anuncio dun coche sen nome en  The Motor, de 3 de novembro de 1920, "O supremo desenvolvemento dun superdeportivo británico", e define a frase como unha suxestión de "un coche superior a todos os demais". Un libro publicado polo Instituto de Investigación dos Estados Unidos en 1944, que previsualizaba os cambios económicos e industriais que se producirian logo da segunda guerra mundial, usou o termo supercar para describir os futuros automóbiles que integren os avances en deseño e tecnoloxía.
Sobre as orixes, hai consenso en que os automóbiles que foron considerados como os primeiros superdeportivos foron o Mercedes-Benz 300 SL "Gullwing", o Ferrari 250 GTO e os Lamborghini Miura e/ou Countach entre os máis importantes. Existen moitas marcas de superdeportivos, especialmente italianas, que se manteñen dentro da exclusividade do mercado e polo tanto non son do dominio público, como no caso de Ferrari ou Lamborghini. Con todo non é un terreo no que soamente están Italia, Alemaña ou Inglaterra conservando a produción de superdeportivos dentro de Europa, xa que existen algúns fabricantes xaponeses e norteamericanos que ofrecen os seus propios modelos, nalgunhas ocasións, con modelos únicos dunha soa marca. De 1994 ata 2005 o superdeportivo máis rápido foi o McLaren F1 ata que o Koenigsegg CCR llo arrebatou. Ese mesmo ano, e ata 2007, o Bugatti Veyron converteuse no automóbil de rúa máis rápido do mundo cunha velocidade máxima de 407 km/h, ata que foi superado polo SSC Ultimate Aero cun récord de 413 km/h, logo Bugatti volveu facerse co récord mundial ao presentar o Bugatti Veyron 16.4 Super Sport con 1200 CV de potencia e unha velocidade máxima de 431 km/h. .
Logo de que Bugatti rompese o récord de coche máis rápido o SSC lanzou un novo concepto a nivel deportivo, que conta cunha potencia de 1350 CV e alcanza unha velocidade máxima de 442 km/h.
Campo (heráldica)
Descrición
Nun primeiro sentido ampliado, o campo designa tamén a maneira na que o fondo do escudo no seu conxunto é tratado. Designa entón o "atributo de campo", é dicir a maneira na que se encheu esta superficie. Nun sentido aínda máis ampliado, este "atributo do campo" pode aplicarse a unha superficie calquera e non unicamente ao campo mesmo.
Todos os compoñentes do brasón teñen un atributo de campo. Hai tres grandes categorías:
70px|miniatura Por extensión, un escudo ou un obxecto pode ser o obxecto dunha partición, cada elemento da partición recibe entón un tratamento por separado. Para describir entón o atributo de campo farase con cada partición, pero neste caso non se pode falar estritamente de "campo".
Sancido, Armesto, Becerreá
A Horta é un lugar da parroquia de Armesto no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Centro histórico de Córdoba
O centro histórico de Córdoba, España é un dos máis grandes do seu tipo en Europa. En 1984, a UNESCO rexistrou a Mesquita de Córdoba como Patrimonio da Humanidade. Unha década máis tarde, ampliou a inscrición para incluír a maior parte do casco antigo. O centro histórico ten unha gran cantidade de monumentos que preservan grandes rastros da época romana, árabe e cristián.
Antecedentes históricos
En primeiro lugar foi un concello cartaxinés, Córdoba foi capturado polos romanos no ano 206 antes de Cristo, pronto se converteu na capital da Hispania Citerior con preciosos edificios e impoñentes fortificacións. No século VI, co derrubamento do Imperio Romano, a cidade caeu en mans dos visigodos ata o comezo do século VIII, cando foi conquistado polos mouros. No 716, Córdoba converteuse nunha capital de provincia e, no 766, capital do emirato musulmán de Al-Andalus. Polo século X, como Califato de Córdoba converteuse nunha das cidades máis avanzadas do mundo, recoñecidos pola súa cultura, a aprendizaxe e a tolerancia relixiosa. É ademais dunha enorme biblioteca, a cidade encerraba máis de 300 mesquitas e unha multitude de palacios e edificios administrativos. No 1236, o rei Fernando III tomou a cidade, construíndo novas defensas e converteu a Gran Mesquita nunha catedral. A cidade cristiá creceu ao redor da catedral, con palacios, igrexas e unha fortaleza. Malia que a cidade perdeu a súa importancia política baixo o dominio cristián, segue desempeñando un papel importante no comercio grazas ás próximas minas de cobre de Serra Morena.
Fronteiras xeográficas
miniatura | Un dos [[muíños do Guadalquivir]] O centro histórico tal como defínese pola UNESCO comprende os edificios e as estreitas rúas ao redor da catedral. Limita ao sur co Guadalquivir a fin de incluír a Ponte Romana e a Torre da Calahorra, no leste coa rúa San Fernando, e no norte co centro comercial. Ao oeste, inclúese o Alcázar e o barrio de San Basilio.
O Narón, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
O Narón é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 3 habitantes dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Centro histórico de Córdoba
Monumentos
Pódense ver evidencias da época romana nos 16 tramos da ponte sobre o Guadalquivir, os mosaicos no Alcázar, as columnas do templo romano, e os restos da muralla romana. Ademais dos Baños Califais, a influencia árabe no deseño da cidade é evidente nos xardíns do Alcázar xunto á antiga Gran Mesquita. Minaretes da época sobreviven nas igrexas de Santiago, San Lorenzo, San Juan e da Ermida de Santa Clara. A presenza xudía durante o dominio musulmán pódese ver no barrio da Xudería no que a sinagoga utilizouse ata 1492. O Alcázar, orixinalmente un castelo árabe, foi adaptado para servir como residencia dos reis cristiáns no século XIV, mentres que a Torre da Calahorra, construída polos almohades, foi amplamente reelaborada polo rei Henrique II en 1369. A pequena Capela de San Bartolomé completouse no estilo gótico-mudéxar en 1410. Orixinalmente unha igrexa, o antigo hospital de San Sebastián, agora Centro de Congreso, completouse en 1516 nunha combinación de estilos gótico, mudéxar e do renacemento. Outras igrexas da época inclúen San Nicolás e San Francisco.
Tamén hai unha serie de importantes edificios do século XVI incluíndo o Seminario de San Pelagio, o Porta da Ponte, e o Palacio do Marqués da Fuensanta del Valle deseñado por Hernán Ruiz. Tamén hai que resaltar o hospital do Cardeal Salazar do século XVIII coa súa fachada barroca.
Outros monumentos históricos na cidade vella inclúen o Palacio Episcopal construída sobre os restos do antigo palacio visigodo e agora a Museo Diocesano de Belas Artes, e o Cabaleirizas Reais construídas polo rei Filipe II en 1570 como parte do Alcázar.
Caninea
miniatura|290px|Caninea de Petit Venerie. Francia. Unha caninea ou canzada é un equipo de cans adicado á caza. Normalmente enténdese co nome de manda un equipo de sabuxos que pode estar adicado á caza menor (coello, lebre e raposo) ou ben á caza maior (xabaril ou ben corzo). Unha caninea de rastro normalmente está especializada na caza dunha soa especie, polo tanto unha manda de cans do xabaril estará especializada só na caza do xabaril sendo un demérito importante que persiga calquera outra especie de animal.
Polo xeral unha manda de sabuxos destinada á caza con armas de fogo está composta por entre 4 e 8 cans.
Illas Malveiras
As Illas Malveiras son un subarquipélago galego na provincia de Pontevedra que forman parte do arquipélago de Cortegada, e con ela integradas no Parque nacional das Illas Atlánticas. Pertencen ó concello de Vilagarcía de Arousa.
Sitúanse a poñente da Illa de Cortegada e están formadas por dúas pequenas illas (Malveira Grande e Malveira Pequena) e un illote (Illa das Cabras); no seu conxunto suman 5,5 hectáreas de superficie. A meirande está arrodeada de area en toda a súa parte sur e é rochosa na súa parte norte; contén vexetación (especialmente toxos (Ulex europaeus), fentos, figueiras bravas e loureiros) e posúe un par de piñeiros na súa cima. Está coroada por unha vella cruz de pedra e tamén pode verse os restos dunha caseta de ladrillo. A Malveira Pequena é máis baixa e pedregosa que a anterior, e nela só medra o toxo.
Jimmy Johnstone
miniatura|dereita|Estatua de Jimmy Johnstone James Connolly Johnstone, tamén chamado Jinky, nado o 30 de setembro do 1944 na vila escocesa de Uddingston (Lanarkshire) e finado o 13 de marzo do 2006 na mesma localidade, foi un futbolista escocés.
Traxectoria
Foi un dos grandes da historia do Celtic ó artellar parte dos Lisbon Lions que conseguiran gañar a Copa de Europa para os católicos de Glasgow no 1967. Cos verdibrancos xogou 515 encontros conseguindo 130 goles.
Futbolista que desenvolvía o rol de extremo e de curta estatura co seu 1.57 metros mais moi rápido, áxil, forte, un diaño coa bola nos pés e un xogador que endexamais se viña cara embaixo. De feito gañou o sobrenome de Lord of the Wings, é dicir, de señor das bandas.
Representou a selección escocesa nun total de 23 veces acadando 4 tantos e sendo partícipe da sonada vitoria en Wembley por 2-3 fronte ós ingleses en 1967.
Foi Balón de Bronce nunha ocasión.
Frixe, Froufe, O Irixo
Frixe é un lugar da parroquia de Froufe no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 7 mulleres.
Becerreá, Becerreá, Becerreá
Becerreá é unha vila da parroquia de Becerreá no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 1431 habitantes (705 homes e 726 mulleres).
O príncipe
O príncipe é unha obra literaria de Niccolò Machiavelli, escrita en 1513 co título de Il principe e adicada a Lourenzo de Medici. Foi traducido ao galego por Isabel González e publicado pola Universidade de Santiago de Compostela en 2002.
Contexto
Ao longo da súa vida Niccolò Machiavelli ocupou diferentes cargos ao servizo da República e destacou sobre todo polas súas misións diplomáticas. No ano 1512 unha revolución rematou coa República e regresaron os Medici, co que Machiavelli pasou a ser privado dos seus cargos e máis tarde encarcerado e torturado.
O príncipe
Redactado en 1513, non foi publicado ata cinco anos despois da súa morte. Nesta obra, Machiavelli propuxo as condicións que habían de caracterizar a un príncipe, entendida esta figura como cabeza ou xefe do Estado. É un libro práctico, pois pretende dar normas de acción. Intentou teorizar sobre a natureza do Estado, sobre a sociedade en que se sustenta e sobre todo nas formas de adquirir e perder o poder e as formas de manterse nel. A obra está profundamente determinada polo contexto histórico no que foi escrita. A situación política que caracterizaba a Italia do século XVI trouxo a necesidade de requirir a actuación de estadistas poderosos, que consolidaran un Estado forte e unificado, unha orde nova personalizada nun príncipe novo ao que Machiavelli convoca con urxencia á tarefa de redimir o país. De aí tamén que reivindique ao gobernante unha política exterior agresiva e que a guerra se constitúa coma un instrumento básico para a formación do seu principado. Neste último sentido, tamén sinala a importancia que debía ter o seu exército na organización dun Estado.
Estrutura
O primeiro bloque abrangue do capítulo I ata o IX, onde se analizan tanto a natureza e clases de principados como as condicións para crealos, consolidalos e mantelos. Contén definicións de termos políticos.
Machiavelli distingue entre dous tipos de Estados: as repúblicas e os principados, dentro destes últimos distingue á súa vez os que son herdados e os que son novos. Estes tipos de Estados, que reflicten fielmente o existente na época, teñen características diferentes tanto como pola forma de gobernarse como pola forma de conservalos: ...os Estados herdados e acostumados á liñaxe do seu príncipe, a dificultade de conservalos é bastante menor que no caso dos novos, posto que é suficiente con respectar a orde dos seus antepasados (Cáp. II).
Tamén diferencia entre dúas formas de goberno: aqueles principados gobernados por un príncipe e os seus servos (convertidos estes en ministros por graza e concesión súa) e os gobernados por un príncipe e por nobres (os cales posúen dito grao non pola graza senón por herdanza familiar). Claro está, segundo Machiavelli que sería máis difícil conquistar o primeiro tipo de goberno pero pola contra, sería máis fácil conservalo.
Un segundo bloque serían os capítulos XII e XIV que tratan sobre o aparello militar, neles abórdanse os riscos inherentes ás tropas mercenarias tan habituais na súa época e sobre as obrigas do príncipe. Machiavelli defende a idea de formar un exército propio e cre que unha das causas da fragmentación de Italia son as tropas mercenarias. O obxecto dun príncipe, afirma o autor, non é outro que a guerra e a súa organización, que debe examinarse de dúas formas: por un lado de obra e por outro mentalmente.
O terceiro bloque que abarca desde o capítulo XV ata o XXI, reflexiona en torno ás calidades que deben guiar as accións dos príncipes, os recursos psicolóxicos que debe atesourar o príncipe moderno para conservar o poder e sentar as bases da dominación social sobre os seus súbditos. Constitúe este bloque a parte máis universal e atemporal do discurso e sobre a que se intentou fundamentar máis as críticas morais á obra a partir da concepción maquiavélica da dialéctica entre medios e fins.
O cuarto bloque serían os dous últimos capítulos (XXIV e XXV), que verían ser a tradución da crise italiana dos aspectos anteriormente descritos. É aquí onde toda a articulación teórica do texto alcanza a súa plenitude e se invoca ao príncipe novo que levante desde a súa virtude a orde tamén nova que a necesidade histórica reclama.
Capítulo a capítulo
Está dividido en 26 capítulos
Nestes dous capítulos o autor fai unha distinción entre as clases de principados, sinalando que existen os herdados e os novos; os primeiros, son os que se herdan da familia, o príncipe herda dereitos dinásticos, e que en realidade eles non teñen maior problema para gobernar e conservar o poder, porque seguen a tradición e xa están estabilizados; agora ben, os novos, son máis fráxiles debido a que estes normalmente orixínanse a partir de conquistas que se fan noutros Estados, e teñen que facer o traballo para impoñerse e así, poder conservar o poder.
Nesta parte da súa obra, Machiavelli trata sobre os principados mixtos, aqueles que non son enteiramente novos e posúe un membro engadido a un principado antigo xa posuído. Aseméllase moito aos principados novos e ten case as mesmas dificultades para conservar o poder. Considéranse varias estratexias para conservar este principado: a primeira, eliminar a liñaxe do príncipe anterior e non alterar as leis, nin aumentar os impostos.
Nesta parte o autor sinala que os principados coñecidos son gobernados de dous modos. O primeiro, consiste en que o faga un príncipe asistido por outros, que veñen a ser súbditos que teñen a graza do príncipe; o segundo, componse dun príncipe, asistido de homes, que teñen o seu posto por antigüidade na familia e non pola graza do príncipe.
Neste escenario, o autor sinala que existen tres formas de conservar este tipo de gobernos, como son: levalos á ruína, ir vivir con eles e/ou deixalos coas súas leis, pero creando un control no eido tributario e xudicial, para así conservar a fidelidade e asumir o control do poder.
Aquí o autor fai referencia ás soberanías novas que se adquiren coas propias armas e valor. Neste sentido sinala que, os que adquiren o principado por medio do valor experimentan dificultades con relación ás novas leis ou estatutos que impoñan para fundar o novo Estado e a seguridade.
Neste sentido Machiavelli manifesta que aqueles particulares que foran elevados a un principado só pola fortuna, chegan a el sen moito traballo, pero teñen que facer un grande esforzo para conservalo.
O autor refírese a aqueles que chegaron ao principado por medio de maldades, como a matanza, a traizón, a absoluta falta de fe, entre outras. Neste caso considérase que non se consegue ningunha gloria, cando os actos de severidade son mal usados xa que van sempre en aumento e se multiplican día a día, en lugar de diminuír.
Aquí exponse o caso no que un particular se faga príncipe sen valerse de crimes e violencias intolerables, senón do auxilio dos seus concidadáns, combinado cunha astucia acertada. É importante sinalar que, un príncipe que ten o pobo ao seu favor, e que conserva o seu afecto, tende a consolidar o poder, a diferenza do que ten en contra ao pobo.
Neste capítulo trátase a forma de como deben medirse as forzas dos principados, onde o autor da a coñecer dous escenarios. O primeiro, onde o príncipe conta coa forza suficiente para gobernar por si mesmo, neste caso presúmese que ten as suficientes armas e diñeiro, o apoio do pobo; e o segundo caso, dáse cando ten que auxiliarse nos demais, debido, entre outras causas, a que se ven obrigados a encerrarse dentro dos seus muros e cinguirse a resgardo.
Sergei Mikhailovich Prokudin-Gorskii
Traxectoria
Estudou química con grandes especialistas en San Petersburgo, Berlín e París e desenvolveu unha técnica propia para tirar fotografías en cor. O seu proceso empregaba unha cámara que tiraba unha serie de fotos monocromáticas nunha secuencia moi rápida, cada unha a través dun filtro de cor diferente. Ó proxectar as tres fotos monocromáticas coa luz da cor axeitada era posible reconstruír a escena coas cores orixinais. Non obstante, non dispuña de mecanismo para realizar impresións das fotos que obtiña. Cara a 1905 Prokudin-Gorskii concibiu o proxecto de documentar co seu método a historia, cultura e modernización do Imperio ruso para que fose utilizado nas escolas do Imperio, o que contou co total apoio do tsar Nicolao II, que puxo á súa disposición un tren equipado cunha cámara escura e o acceso a áreas restrinxidas.
O Paraño, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
O Paraño é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 15 habitantes dos cales 5 eran homes e 10 eran mulleres.
O príncipe
Capítulo a capítulo
Nestes tres capítulos aborda a problemática da seguridade e as armas, afirmando que, un Estado só é libre e seguro se dispón dun exército propio ben organizado sobre a base do recrutamento do cidadán. De igual forma, sinala que as armas mercenarias e auxiliares amosan a dependencia e a debilidade dun Estado. Neste mesmo sentido expón que un príncipe non debe ter outro obxecto, outro pensamento, nin cultivar outra arte máis que a guerra, a orde e a disciplina dos exércitos.
O autor trata das cousas polas que un príncipe é loado ou censurado, dándolle especial importancia ao concepto de virtude política dun príncipe, que é a que vai indicar a forma de conservar o poder, e de manipular dito coñecemento segundo a conveniencia e a necesidade.
Neste sentido, Machiavelli expón os pro e os contra de dar a coñecer a virtude da xenerosidade ante o seu pobo, de forma esaxerada, polo que considera que se debe ser moderado e prudente en canto a exercer esta virtude. Así evitarase o odio e repudio dos seus gobernados.
Desde este punto de vista, o autor afirma que todo príncipe debe ser tido como un home compasivo, e non cruel. Considera que o príncipe debe ser amado e temido, mais nunca odiado, e antes de ser amado o máis importante é ser temido. Neste sentido, debe coidar que o temor non leve ao odio do seu pobo.
Comeza por dicir que o príncipe que cumpre coa súa palabra é digno, pero logo aclara que a experiencia demostrou que estes non foron fieis á súa palabra e que recorreron á astucia para enganar aos seus gobernados, e así lograr os seus fins. Así mesmo sinala que hai dous modos de combater: pola forza e pola lei. Considera que primeiro hai que recorrer ás leis, pero que tamén hai oportunidades nas que hai que aplicar a forza, dependendo das situacións, e se ditas circunstancias o favorecen ou o prexudican.
Aquí o autor expresa que o príncipe debe por todos os medios evitar ser desprezado e odiado polos seus gobernados, cumprindo así coa súa obriga de respectar, por exemplo, a propiedade allea, entre outras cosas. Así mesmo, debe evitar a mala reputación, evitando cualificativos como lixeiro, amullerado,etc., que o levarían ao menosprezo. Contrario ao anteriormente exposto, o príncipe debe ter moita astucia, e preservarse como un home con grandeza e fortaleza.
Considera o autor algunhas accións que emprende o príncipe para manter seguros aos seus Estados, como o son: o desarme dos seus súbditos, a división das terras, entre outras; acciones que el critica enerxicamente, sinalando os pro e os contra que traen consigo a execución das mesmas. Así mesmo, o autor afirma que a mellor fortaleza é non ser odiado polo pobo, porque por moitas fortalezas que teñas, se o pobo o odia, non se salvará.
Machiavelli considera que o príncipe, para ser estimado, debe dar exemplo coa súa propia persoa e as súas fazañas, conseguir que o pobo teña unha sensación de seguridade con respecto a el, dar a coñecer aos seus gobernados o recoñecemento dos seus talentos e honralos, entre outras cosas.
Aquí o autor cre que é importante para o príncipe a escolla dos seus ministros e os aduladores, e que a posibilidade de que sexan bos ou malos vai depender da prudencia do príncipe. Principalmente, considera que os ministros deben ser leais e as súas accións deben ir dirixidas ao benestar do seu señor. Todo isto fortalecerá a imaxe do principado e a súa consolidación.
Nestes capítulos Machiavelli analiza as causas da ruína de Italia, a perda dos Estados, e a posibilidade de reordenar o Estado, sendo a orientación da súa obra o estudo dos principados novos. Por outra parte, analiza a virtude e a fortuna, co obxecto de demostrar que a virtude e a audacia teñen un lugar moi importante no desenvolvemento e conclusión da loita política.
Finalidade
Esta obra de Machiavelli tivo e ten un grande interese político. O seu autor foi definido en moitas ocasións como un personaxe de enrevesadas ideas (de todos é coñecida a popular expresión ter ideas maquiavélicas).
As súas reflexións foron obxecto de moitas críticas, para el a moral e a ética déixanse nun segundo plano cando se trata do mantemento do gobernante no poder. Así xustifica determinados comportamentos e calidades que debe ter o príncipe para manterse no poder. Estas condicións e aptitudes resúmense na súa capacidade de aproveitar situacións e manipular desexos e vontades de tal modo que sexan consideradas como medios e non como fins, calidades que a nós nos parecen amorais. Segundo el un príncipe pode ser cruel ...debe por tanto un príncipe non preocuparse da fama de cruel se a cambio mantén aos seus súbditos unidos e leais porque con poucos castigos exemplares será máis clemente que aqueles outros que por excesiva clemencia permiten que a desorde continúe (Cáp. XVII); pode ser hipócrita ... é necesario saber colorear ben esa natureza e ser un gran simulador e disimulador(Cáp. XVIII) e sobre todo e o máis importante permíteselle o uso da violencia como instrumento de cohesión social, se ben non é bo o seu uso continuado.
Outro aspecto importante da súa obra é o profundo desprezo cara á concepción humana, motivadas por unha situación política controvertida e por unha visión persoal do mundo e dos homes totalmente pesimista. Así se observa en moitas das súas frases: segundo el o home non é bo ...porque un home que queira facer en todos os puntos profesión de bo, labrará necesariamente a súa ruína entre tantos que non o son (Cáp. XV), describe as calidades dos homes ... pódese dicir dos homes o seguinte: son ingratos, volubles, simulan o que non son e disimulan o que son, foxen do perigo, están ávidos de ganancia; e mentres lles fas os favores son todos teus, ofrécenche o sangue, os bens, a vida, os fillos cando a necesidade está lonxe; pero cando se che bota enriba volven a cara... (Cáp. XVII).
A arca de Noé do Oso Iogui
A arca de Noé do Oso Iogui (en Yogi's Ark Lark) é un telefilme de animación estadounidense de 1972 dirixido por Joseph Barbera e William Hanna. Producido por Hanna-Barbera, o obxectivo do filme é espertar a conciencia ecolóxica. Foi emitido o 16 de setembro de 1972 como parte do programa The ABC Saturday Superstar Movie e serviu como piloto de Yogi's Gang.
Alén da súa mensaxe medioambientalista, o filme marcou un fito na historia de Hanna-Barbera: unha gran cantidade das personaxes do estudio foron reunidas nunha única historia por vez primeira. Isto marcou o ton de futuros especiais e series, como Laff-A-Lympics e Yogi's First Christmas.
Froufe, Froufe, O Irixo
Deste lugar é orixinario Emilio Duro Peña.
Troponina C tipo 2
A troponina C, músculo esquelético rápido ou troponina C tipo 2 (TNNC2) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene TNNC2 do cromosoma 20. É unha das dúas isoformas da troponina C; a outra é a TNNC1. Esta isoforma está presente nos músculos esqueléticos de contracción rápida, e únese a ións calcio, regulando a contracción muscular. Cando está unida ao calcio, a contracción muscular é posible. A troponina é un complexo de tres subunidades: troponina C, T e I.
Tonanitla
Tonanitla é un concello ao norte do Estado de México, en México. A súa área é de 8,47 km², e a súa poboación era de 10.216 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Santa María Tonanitla.
Topónimo
Tonanitla identifícase co nome na lingua náhuatl de Tonanitlan (cfr. náhuatl actual To (nosa), nantli (nai), e o sufixo de lugar -itlan). O seu actual nome provén do náhuatl, que significa "lugar de nosa nai".
Política e goberno
O concello está formado por unha xunta. A elección é por representación democrática que encabezan os partidos políticos para un período de tres anos de goberno.