cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SRY
Regulación
O xene SRY ten pouco en común cos xenes de determinación do sexo doutros organismos modelo, e os ratos son o principal organismo modelo que pode utilizarse para o seu estudo. Comprender a súa regulación é complicado incluso entre especies de mamíferos, xa que hai pouca conservación na secuencia desta proteína. O único grupo conservado entre os ratos e outros animais é a rexión da caixa HMG do grupo de alta mobilidade responsable da unión ao ADN. As mutacións nesta rexión teñen como resultado a inversión do sexo, orixinando un individo do sexo oposto. Como hai pouca conservación, o promotor do SRY, os elementos reguladores e a regulación non se coñecen ben. Dentro de grupos de mamíferos relacionados hai homoloxías nos primeiros 400-600 pares de bases augas arriba do sitio de inicio da tradución. Os estudos in vitro do promotor do xene SRY humano mostraron que unha rexión de polo menos 310 pares de bases augas arriba do sitio de inicio da tradución son necesarios para a función promotora do SRY. Descubriuse que a unión de tres factores de transcrición á secuencia promotora humana, que son o factor esteroidoxénico 1 (SF1), a proteína de especificidade 1 (factor de transcrición Sp1) e a proteína do tumor de Wilms 1 (WT1), inflúen na expresión do SRY.
A rexión promotora ten dous sitios de unión para Sp1, en -150 e -13, que funcionan como sitios reguladores. O Sp1 é un factor de transcrición que se une a secuencias consenso ricas en GC, e a mutación dos sitios de unión do SRY orixina unha redución do 90% na transcrición xenética. Os estudos sobre o SF1 deron resultados menos definidos. As mutacións no SF1 poden orixinar a inversión sexual e a súa deleción causa un incompleto desenvolvemento gonadal. Porén, non está claro como o factor esteroidoxénico 1 (SF1) interacciona directamente co promotor do SR1. A rexión promotora tamén ten dous sitios de unión a WT1 en -78 e -87 pares de bases desde o codón ATG. O factor de transcrición WT1 ten catro dedos de zinc C-terminais e unha rexión rica en Pro/Glu e funciona principalmente como un activador. A mutación dos dedos de zinc ou a inactivación do WT1 teñen como resultado a redución do tamaño da gónada masculina. A deleción do xene causa unha completa inversión do sexo. Non está claro como funciona o WT1 para regular á alza o SRY, pero algunhas investigacións suxiren que axuda a estabilizar o procesamento de mensaxes. Porén, esta hipótese ten varias complicacións, porque o WT1 tamén é responsable da expresión dun antagonista do desenvolvemento masculino, DAX1, do cromosoma X. Unha copia adicional de DAX1 nos ratos orixina a inversión de sexo. Non está claro como funciona DAX1 e suxeríronse moitas vías diferentes, como a desestabilización transcricional do SRY e a unión ao ARN. Hai probas obtidas en traballos sobre a supresión do desenvolvemento masculino de que DAX1 pode interferir coa función do SF1, e á súa vez a transcrición do SRY ao recrutar correpresores.
Hai tamén probas de que a proteína de unión a GATA 4 (GATA4) e a FOG2 contribúen á activación do SRY ao asociarse co seu promotor. Non está claro como estas proteínas regulan a transcrición de SRY, pero os mutantes en FOG2 e GATA4 teñen niveis significativamente inferiores de transcrición de SRY. As FOGs teñen motivos de dedo de zinc que se poden unir ao ADN, pero non hai evidencias de que FOG2 interaccione con SRY. Os estudos realizados suxiren que FOG2 e GATA4 se asocian coas proteínas remodeladoras do nucleosoma que poderían causar a súa activación.
Función
Durante a xestación as células da gónada primordial situadas na crista uroxenital están en estado bipotencial, o que significa que posúen a capacidade de converterse en células masculinas (células de Sertoli e de Leydig) ou femininas (células foliculares e da teca). A proteína SRY ou factor determinante dos testículos (TDF) inicia a diferenciación testicular ao activar factores de taranscrición específicos do macho, o que permite que estas células bipotenciais se diferencien e proliferen. O TDF realiza isto regulando á alza o factor de transcrición SOX9, que ten un sitio de unión ao ADN moi similar ao do TDF. O SOX9 causa a regulación á alza do factor de crecemento de fibroblastos 9 (Fgf9), que á súa vez orixina unha maior regulación á alza de SOX9. Unha vez que se acadan os niveis adecuados de SOX9, as células bipotenciais da gónada empezan a diferenciarse en células de Sertoli. Ademais, as células que expresan o TDF continúan proliferando para formar o testículo primordial. Aínda que isto constitúe a serie básica de eventos que ocorren, este breve resumo debería tomarse con certas reservas porque hai moitos máis factores que inflúen na complexa diferenciación sexual.
Acción no núcleo
A proteína SRY ou TDF consta de tres rexións principais. A rexión central comprende o dominio HMG (grupo de alta mobilidade), que contén secuencias de localización nuclear e actúa como dominio para a unión co ADN. O dominio C-terminal non ten unha estrutura conservada, e o dominio N-terminal pode ser fosforilado para potenciar a unión ao ADN. O proceso empeza coa localización nuclear do TDF por acetilación das rexión do sinal de localización nuclear, o que permite a unión da importina β e a calmodulina ao TDF, facilitando a súa importación ao núcleo. Unha vez no núcleo, o TDF e o SF1 (outro regulador transcricional) acompléxanse e únense a TESCO (do inglés testis-specific enhancer of Sox9 core), o elemento amplificador específico do testículo do xene Sox9, en precursores de célula de Sertoli, localizado augas arriba do sitio de inicio da transcrición do xene Sox9. Especificamente, é a rexión HMG do TDF a que se une ao suco menor da secuencia diana do ADN, causando que o ADN se dobre e desenrosque. O establecemento desta particular “arquitectura” do ADN facilita a transcrición do xene Sox9. A proteína SOX9 inicia despois un bucle de retroalimentación positiva, que implica que o SOX9 actúe como o seu propio factor de transcrición e ten como resultado a síntese de grandes cantidades de SOX9.
O SOX9 e a diferenciación dos testículos
A proteína SF1, por si soa, causa unha transcrición mínima do xene SOX9 tanto nas células gonadais bipotenciais XX coma XY ao longo da crista uroxenital. Porén, a unión do complexo TDF-SF1 ao amplificador específico do testículo (TESCO) no SOX9 orixina unha significtiva regulación á alza do xene só na gónada XY, mentres que a transcrición na gónada XX permanece insignificante. Parte desta regulación á alza é realizada pola propia SOX9 por medio dun bucle de retroalimentación positivo; igual que o TDF, a SOX9 forma complexos con SF1 e únese ao amplificadcor TESCO, causando unha maior expresión de SOX9 na gónada XY. Outras dúas proteínas, FGF9 (factor de crecemento de fibroblastos 9) e PDG2 (prostaglandina D2), tamén manteñen esta regulación á alza. Aínda que as súas vías exactas son se coñecen ben, sábese que son esenciais para a expresión continua de SOX9 aos niveis necesarios para o desenvolvemento dos testículos.
A SOX9 e o TDF crese que son responsables da diferenciación autónoma celular de precursores de células de soporte nas gónadas en células de Sertoli, o inicio do desenvolvemento testicular. Ests células de Sertoli iniciais, no centro da gónada, hipotetízase que son o punto de inicio dunha onda de FGF9 que se espalla pola gónada XY en desenvolvemento, causando unha maior diferenciación das células de Sertoli por regulación ná alza de SOX9. SOX9 e TDF crese tamén que son responsables de moitos dos procesos posteriores do desenvolvemento testicular (como a diferenciación das células de Leydig, formación do cordón sexual e formación da vasculatura específica do testículo), aínda que os mecanismos exactos seguen sen estar claros. Porén, SOX9 en presenza de PDG2 actúa directamente sobre o xene Amh (que codifica a hormona antimülleriana) e pode inducir a formación do testículo en gónadas XX de rato, o que indica que é esencial para o desenvolvemento do testículo.
Influencia no sexo
Os embrións son idénticos gonadalemnte, independentemente do sexo xenético que teñan, ata que se chega a certo punto do desenvolvemento no que o factor determinante dos testículos causa que se desenvolvan os órganos sexuais do macho. Por tanto, o SRY xoga un importante papel na determinación do sexo. O cariotipo típico de macho é XY. Os individuos que herdan un cromosoma Y normal e varios cromosomas X seguen sendo machos (como na síndrome de Klinefelter, cuxo cariotipo é XXY). Unha recombinación xenética atípica durante o sobrecruzamento cromosómico cando a célula espermática se está desenvolvendo pode ter como resultado cariotipos que non se corresponden coa súa expresión fenotípica.
A maioría das veces, cando unha célula espermática en desenvolvemento realiza o sobrecruzamento meiótico, o xene SRY permanece no seu lugar habitual no cromosoma Y. Porén, se por erro é transferido ao cromosoma X, o cromosoma Y resultante non ten xa o xene SRY e xa non pode iniciar o desenvolvemento testicular. A descendencia que herda este cromosoma Y terá a síndrome de Swyer, caracterizada por un cariotipo XY e un fenotipo feminino. O cromosoma X resultante deste evento de sobrecruzamento ten agora o xene SRY, e, por tanto, a capacidade de iniciar o desenvolvemento testicular. A descendencia que herda este cromosoma X presentará unha condición chamada síndrome do macho XX, caracterizado por un cariotipo XX e un fenotipo masculino. Aínda que a maioría dos machos XX desenvolven testículos, é posible que experimenten unha diferenciación incompleta, que resulta na formación de tecidos testiculares e ováricos no mesmo individuo. A síndrome do macho XX orixina infertilidade, causada moi probablemente pola inactivación (aleatoria ou non) do cromosoma X que contén o SRY nalgunhas células.
Aínda que a presenza ou ausencia do xene SRY determina xeralmente se ocorrerá ou non o desenvolvemento testicular, suxeriuse que hai outros factores que afectan a funcionalidade de SRY. Por tanto, hai individuos que teñen o xene SRY, pero aínda seguen desenvolvéndose como femias, sexa porque o propio xene é defectivo ou está mutado, ou porque un dos factores que contribúen é defectivo. Isto pode ocorrer en individuos que mostran un cariotipo XY, XXY ou XX SRY positivo.
Papel noutras doenzas
A proteína SRY interacciona co receptor de andróxenos e os individuos con cariotipo XY e un xene funcional SRY poden ter un feotipo feminino aparente debido a unha síndrome de insensibilidade aos andróxenos subxacente. Os individuos con dita síndrome non poden responder aos andróxenos adecuadamente debido a defectos no seu xene do receptor de andróxenos, e os individuos afectados poden ter unha síndrome de insensibilidade aos andróxenos completa ou parcial. O SRY foi tamén ligado ao feito de que sexa máis probable nos machos que nas femias que desenvolvan doenzas relacionadas coa dopamina como a esquizofrenia e a enfermidade de Parkinson. O SRY codifica unha proteína que controla a concentración de dopamina, o neurotransmisor que transporta sinais do cerebro que controlan o movemento e a coordinación.
Uso nos Xogos Olímpicos
Un dos usos máis controvertidos deste descubrimento foi como medio para a verificación do xénero dos participantes nos Xogos Olímpicos, por medio dun sistema aplicado polo Comité Olímpico Internacional en 1992. Aos atletas cun xene SRY non se lles permite participar nas competicións femininas, aínda que todos os atletas aos cales se lles "detectou" nos Xogos Olímpicos de verán de 1996 foron considerados despois falsos positivos e non foron descalificados. Concretamente, oito mulleres que participaron (dun total de 3387) nestes Xogos tiñan o xene SRY. Porén, despois de investigacións máis detalladas das súas condicións xenéticas, todas estas atletas foron verificadas como femias e permitíuselles competir. Atopouse que estas atletas tiñan insensibilidade aos andróxenos parcial ou completa, a pesar de teren o xene SRY, o que as facía fenotipicamente mulleres e non lles daba vantaxe sobre as outras mulleres competidoras. A finais da década de 1990, varias sociedades profesionais relevantes en países como os Estados Unidos pediron a eliminación da verificación do xénero, como a Asociación Médica Americana, que manifestou que o método usado era inseguro e ineficaz. O exame cromosómico foi eliminado nos Xogos Olímpicos de verán de 2000,  pero isto foi despois substituído polo uso doutras formas de comprobación baseadas nos niveis hormonais.
Investigacións en marcha
Malia todos os progresos feitos durante as pasadas décadas no estudo da determinación do sexo, o funcionamento do xene SRY e a proteína TDF aínda non se comprende completamente. Deben identificarse outros factores que interveñen na determinación do sexo na rede molecular e os cambios cromosómicos implicados en moitos outros casos de inversión sexual humana. Continúan as investigacións de xenes de determinación do sexo adicionais, usando técnicas como o cribado de micromatrices de xenes da crista xenital en diversos estadios do desenvolvemento, cribados de mutaxénese en ratos con varios fenotipos de inversión sexual e a identificación de xenes sobre os que actúan factores de transcrición usando a inmunoprecipitación da cromatina.
Bugs Bunny: Lost in Time
Bugs Bunny: Lost in Time é un videoxogo de plataformas dos Looney Tunes lanzado para PlayStation e Microsoft Windows en 1999. Unha secuela indirecta, Bugs Bunny & Taz: Time Busters, foi lanzada para as mesmas plataformas en 2000.
Estación de Montefurado
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 4 de setembro de 1883 coa posta en marcha do tramo O Oural-Toural dos Vaos da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León ou AGL creada para continuar cos proxectos iniciados pola Compañía do Ferrocarril do Noroeste de España e xestionar as súas liñas. En 1885, a mala situación financeira de AGL tivo como consecuencia a súa absorción por parte de Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Sitúase ao sur do núcleo de Montefurado. O seu edificio para viaxeiros é unha pequena estrutura que cumpre principalmente funcións de refuxio. Dispón de dúas vías aos que acceden dúas plataformas, unha lateral e outra central. Unha terceira vía morre nun dos laterais do recinto. Os cambios de plataforma realízanse a nivel.
Campo Longo, Xaviña, Coristanco
Campo Longo é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 66 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 36 homes e 30 mulleres.
Apocalipse Z. O comezo da fin
Apocalipse Z. O comezo da fin é unha novela de literatura fantástica en lingua castelá de Manel Loureiro, publicada en 2008 por Editorial Dolmen. Foi traducida ao galego por Tomás González Ahola, e publicada en 2013 por Urco Editora. É a primeira parte da triloxía Apocalipsis Z.
Trama
Nos primeiros días, mentres a doenza non chega á península Ibérica, o avogado vai a Barcelona a reunirse coa súa irmá. Porén, tras regresar a Galiza córtase o tráfico aéreo. Vendo que a situación está a volverse grave, péchase na súa casa co seu gato Lúculo, evitando os Puntos Seguros oficiais que están a establecer as autoridades para defenderse da poboación infectada. Alí, nun chalé acaroado nunha urbanización da periferia da cidade, resiste con reservas de comida e luz eléctrica con enerxía solar. Logo de caeren os servidores de internet, deixa de actualizar o blog e comeza a escribir un diario.
Coa axuda dunha radio de onda curta escoita as novas que van chegando do exterior. En Pontevedra os infectados logran entrar no Punto Seguro. Descobre que o seu veciño tamén se mantén na súa casa. Ao pouco comezan a ver infectados deambulando pola rúa, e entenden que son Non Mortos. O veciño pretende marchar no coche até o peirao para escaparen en barco. Porén, logo de que un Non Morto o infecte, o avogado mátao cun arpón. Resiste unhas semanas na casa, pero ao cabo decide marchar.
Logo de facerse cunha pistola dun Non Morto, marcha no seu coche até o río Lérez, e baixa polo curso até o porto deportivo de Pontevedra. Alí faise cun barco, e baixa pola ría até Bueu, logo de ver que na illa de Tambo había un militar infectado. En Bueu recolle cartas náuticas, e diríxese cara a Vigo, pensando que alí seguiría activo o Punto Seguro.
Ao chegar a Vigo contacta cun barco mercante capitaneado por un ruso. Alí contacta cuns paquistanís e un ucraíno. O capitán obriga o avogado a ir á cidade, chea de xente infectada, para facerse cun paquete. Na incursión morren os paquistanís, quedando vivos el e mais Viktor Pritchenko, o ucraíno, que resulta ser un piloto de helicópteros que traballa para o servizo de extinción de incendios forestais da Xunta de Galicia.
Logran escapar do capitán do barco e intérnanse de novo en Vigo, coa intención de dirixirse cara ao heliporto. Logo de que o ucraíno resulte ferido, diríxense ao Hospital do Meixoeiro. Alí contactan con dúas superviventes, e resisten cinco meses. Porén, en setembro achégase ao hospital un incendio forestal, e deben marchar ás présas. Os catro conseguen chegar ao helicóptero, coa intención de marchar ás illas Canarias.
Narración
A obra está narrada en primeira persoa, nun comezo como posts dun blog e despois como anotacións dun diario. Está estruturada en cinco seccións: "Blog", "Diario", "Vigo", "Inferno" e "Numancia".
Adaptacións
A obra foi traducida a diversas linguas. Está prevista tamén a súa adaptación a cómic.
Aeroporto de Birmingham-Shuttlesworth
No ano 2017 usaron o aeroporto un total de 2 705 014 pasaxeiros, e foi o aeroporto máis concorrido do estado de Alabama en termos de pasaxe. O aeroporto recibiu o seu nome actual en xullo de 2008 na honra do reverendo Fred Shuttlesworth, fundador do Movemento Cristián de Alabama polos Dereitos Humanos.
Leixa
O topónimo galego Leixa pode referirse a:
Seixiños
Os topónimos Seixiños e Os Seixiños poden referirse a:
Diamante mandarín
O diamante mandarín (Taeniopygia guttata), tamén coñecido como diamante cebra de Timor ou pimpín cebra, é unha especie de ave paseriforme orixinaria de Australia, característica pola súa plumaxe de suave cor crema e peteiro e patas de forte cor avermellada.
Hai dúas subespecies de diamante mandarín: Taeniopygia guttata guttata, de tamaño máis pequeno, que habita desde Indonesia até as costas australianas; e Taeniopygia gutatta castanotis, que se atopa en Australia continental e é de tamaño máis grande.
O diamante mandarín introduciuse tamén nos Estados Unidos e Portugal.
Distribución e hábitat
Distribúese polas illas Menores da Sonda, tales como as de Sumba, Flores, Timor e outras de máis reducida dimensión. A subespecie australiana, T. g. castanotis, áchase presente en boa parte do continente, especialmente na rexión seca do interior. Non se atopa nas húmidas selvas chuviosas das zonas costeiras.
Comportamento
O diamante mandarín é un paxaro moi sociable e é posible velo formando bandadas compostas por parellas cuxo número oscila entre as 25 e 100.
A dispoñibilidade de auga en superficie constitúe un factor crucial na estrutura da súa forma de vida xa que se manteñen o máis preto posible dos puntos nos que se atopa. O diamante mandarín adaptouse moi ben ás terras áridas e que como consecuencia diso é capaz de beber auga cun contido moito máis elevado de sal que a maioría das demais especies. Así mesmo tamén conta coa capacidade de reter a auga cando a maioría dos paxaros elimínana a través dos ouriños, o cal fai posible que esta especie poida resistir durante longos períodos de tempo sen beber.
O diamante mandarín, xunto con outras especies exóticas que conseguen sobrevivir en condicións propias do deserto, bebe mergullando o pico na auga e succionándoa, dun modo parecido ás pombas. Isto permítelles beber con maior rapidez (e abandonar con presteza a charca onde corren o perigo de sufrir un ataque por parte dalgún depredador) e igualmente aproveitar as pequenas pingas depositadas na vexetación, nos recunchos das rocas e noutros puntos que non serían tan fáciles de alcanzar de facer uso de métodos convencionais propios doutros paxaros. O diamante mandarín bebe cara á metade do día mentres que outras especies fano ao amencer ou durante as primeiras horas da mañá.
Canto
O diamante mandarín macho comezará a cantar na puberdade. O seu canto partirá como algúns sons soltos, pero a medida que crecen vaise perfeccionando. Durante ese proceso irá aprendendo sons da súa contorna, moitas veces usando o canto do seu pai ou doutros machos como inspiración.
Reprodución
Nas rexións áridas do interior de Australia a choiva non ten carácter estacional, como sucede no caso nas zonas costeiras, e resulta totalmente impredicible cando aparecerá. Como resultado desta situación, o diamante mandarín vese condicionado pola meteorología en canto ao seu ciclo de cría e debido a tal circunstancia comeza a construír o seu niño axiña que empeza a chover. Este ciclo áchase tan ligado ás precipitacións que a especie pode chegar a ter dúas ou tres postas nun ano ou pola contra non realizar ningún se non chega a choiva. O vínculo que une á parella é forte, e crese que se establece para toda a vida ata que un dos dous morre, nese caso o que sobrevive buscará un novo compañeiro.
Nas áreas de Australia en que as condicións climatolóxicas son menos rigorosas, a cría máis regular e ten lugar xeralmente ao longo de todo o ano coa soa excepción dos meses máis fríos do inverno.
Construción do niño
As choivas darán lugar a que fagan a súa aparición as plantas gramíneas coas que se alimenta o diamante mandarín, e tamén moitos insectos, por cuxo motivo non perde tempo e procede a construír o seu niño. Púidose observar que naqueles lugares en que a dispoñibilidade de auga é máis segura ao longo de todo o ano, é a femia en solitario a que constrúe o niño mentres que o macho leva a cabo o labor de transportar os materiais.
A parte externa do niño áchase formada por poliñas ou raíces que derivan cara a outras de tipo máis suave e de menor dimensión a medida que se van achegando ao momento en que terá lugar a cría dos pitos, o cal se acha recuberto de plumas, anacos de herba, pelos de coello e calquera outro material que a parella poida conseguir. O niño pode estar rematado por unha cúpula pero tamén poida que careza de cuberta e certamente podemos dicir que non responde á bela estrutura que caracteriza o das especies de auténticos teceláns.
Ovos
O número de ovos dunha posta pode estar entre os 3 e os 7. Son de cor branca puro e o seu tamaño é así mesmo variable, mesmo dentro dunha mesma posta, pero o seu tamaño medio rolda os 15 mm.
Incubación
Os ovos son incubados por ambos os proxenitores que os incuban por quendas de aproximadamente unha hora e media. Cada un deles abandona o niño ao ouvir o canto de chamada da súa parella cando esta se aproxima e deste xeito a substitución non ten lugar no interior. Durante a noite, en cambio, ambos os paxaros permanecen dentro. A incubación xeralmente iníciase unha vez que foi posto o cuarto ovo e dura entre 12 e 15 días, o cal depende da temperatura reinante.
Covas de Abaixo
O topónimo galego Covas de Abaixo pode referirse a:
Diamante mandarín
Emancipación
Os novos pitos crecen con moita rapidez, xeralmente áchanse en condicións de abandonar o niño ao alcanzar as tres semanas de idade. Regresan con todo de forma continuada para pasar a noite xunto aos seus pais que osseguen alimentando ata que teñen dez días máis, en cuxo momento xa son plenamente independentes.
No devandito instante poden abandonar o niño para buscar o seu propio lugar no que poder pasar a noite ou tamén cabe que utilicen o niño dos seus pais se a femia decide que querería un novo para a súa próxima posta.
A muda
Os exemplares novos de diamante mandarín comezan a súa muda ao chegar á idade de 8-9 semanas e finaliza despois de que transcorra un período de 4-7 semanas, o cal supón que se achan en condicións de cría no ámbito silvestre tras cumprir os tres meses aproximadamente.
O Campo, Cuíña, Oza-Cesuras
O Campo é un lugar da parroquia de Cuíña no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 4 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Diamante mandarín
Sociabilidade
O diamante mandarín é extremadamente sociable e diso teñen clara percepción os que integran unha comunidade. Visítanse mutuamente nos seus niños sen que xurda ningún problema pero non toleran a presenza doutros exemplares da súa mesma especie se proveñen doutra comunidade. Mostran gran valentía na defensa dos seus niños contra os membros doutras especies, mesmo aqueles que cabe que sexan de tamaño algo maior que eles.
Son moi cautos e non permiten que as persoas se lles acheguen a distancias moi curtas como no caso doutros paxaros. Adaptáronse, con todo, á vida urbana e é posible atopalos ao redor de moitos asentamentos humanos, onde se aproveitan en forma plena dos cultivos agrícolas e da dispoñibilidade de auga.
Alimentación
As gramíneas constitúen a base da dieta do diamante mandarín. As súas sementes son recollidas no chan ou ben picoteadas en voo directamente da planta e non se sabe de ningún caso no que se aferrasen a elas como é habitual en moitas outras especies. Consomen as sementes tanto de plantas nativas como introducidas e tamén inxiren un reducido número de diversos insectos, incluídos os térmites. Poden comer anacos de cenoria, mazá e tamén leituga. Deben tomar auga todos os días, porque se lles falta só un día, morren por deshidratación.
Febe (mitoloxía)
Na mitoloxía grega, Febe (en grego antigo Φοίβη, Phœbē, que significa 'brillo', era unha das Titánides, filla de Urano (o Ceo) e Xea (a Terra). Hesíodo descríbea como coroada de ouro . Outros epítetos que se lle aplican son a áurea Febe ou Febe a brillante. miniatura|Febe no relevo do Altar de Pérgamo que representa a Xigantomaquia
Mitoloxía
Casou con Ceo, con quen tivo dúas fillas: Leto e Asteria. Leto uniuse a Zeus e procreou a Apolo e Artemisa.
O Campo, Sorga, A Bola
O Campo é un lugar da parroquia de Sorga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 19 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 30 habitantes (11 homes e 19 mulleres).
Akal
Ediciones Akal é unha editorial española, fundada en Madrid en 1972 por Ramón Akal González. Consta dun catálogo de máis de tres mil títulos en corenta coleccións abranguendo tódolos campos das humanidades. A iso engade a edición de textos clásicos e coleccións de literatura contemporánea, ademais dunha colección de dicionarios. Ao mesmo grupo pertencen: Istmo, Foca, H. Blume e Siglo XXI de España Editores, adquirida en 2010.
En 2010 recibiu ex aequo, canda Editorial Alba, o Premio Nacional a la Mejor Labor Editorial Cultural.
El Eco de Puentedeume
El Eco de Puentedeume foi un periódico editado en Pontedeume entre 1906 e 1908.
Historia e características
Apareceu o 4 de febreiro de 1906. Fundado por Edmundo Roberes Alonso e Antonio Couceiro Freijomil, foi dirixido por Edmundo Roberes. Tiña inicialmente unha periodicidade quincenal, ata que a partir do número 25 correspondente ao 3 de febreiro de 1907 saíron tres números mensuais. Sostivo numerosas campañas críticas. A partir do número 83 do 1 de novembro de 1908 cambiou o seu nome polo de Galicia Pintoresca. O 20 de febreiro de 1910, no canto do número 123, saíu unha folla comunicando a suspensión da revista.
The Soloist
The Soloist é un filme británico-estadounidense dirixido por Joe Wright que foi estreado en 2009. Está protagonizado por Jamie Foxx e Robert Downey, Jr. e está baseado na historia real de Nathaniel Ayers, un músico brillante que desenvolveu esquizofrenia e se converteu nun sen teito. O guión é obra de Susannah Grant e está baseado no libro The Soloist de Steve Lopez.
Foxx interpreta a Ayers, que está considerado un violoncellista prodixioso, e Downey interpreta a Lopez, un xornalista de Los Angeles Times que descobre a Ayers e escribe sobre el no seu xornal. Foi estreado nos cines o 24 de abril de 2009 e en DVD e Blu-ray o 5 de agosto dese mesmo ano.
Neko no Ongaeshi
Neko no Ongaeshi (猫の恩返し) é un filme xaponés de animación de 2002 dirixido por Hiroyuki Morita, producido por Toshio Suzuki e Nozomu Takahashi, escrito por Reiko Yoshida, baseado en The Cat Returns de Aoi Hiiragi con música de Yuji Nomi. Foi producido por Studio Ghibli para Tokuma Shoten, Nippon Television Network, Hakuhodo, Buena Vista Home Entertainment, Mitsubishi e Toho e distribuído por este último. Estreouse no Xapón o 20 de xullo de 2002 a través de Toho e en 2005 nos Estados Unidos a través de Walt Disney Home Entertainment. Recibiu o Premio da Excelencia no Japan Media Arts Festival en 2002. GKIDS relanzou o filme en Blu-ray e DVD o 16 de xaneiro de 2018 baixo un novo contrato con Studio Ghibli.
Iuri Gidzenko
Iuri Pavlovich Gidzenko, nado en Elanets (Oblast de Mikolaiv) o 26 de marzo de 1962, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TM-22, Soiuz TM-31, Soiuz TM-34, Soiuz TM-33 e STS-102, e ademais foi membro da Expedición 1 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Gidzenko graduouse na Escola Superior de Pilotos Militares en Khárkiv (Ucraína) en 1983 e na Universidade do Estado de Xeodesia e Cartografía en Moscova en 1994.
O Ferreiro, Xaviña, Coristanco
O Ferreiro é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 21 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 11 homes e 10 mulleres.
Beggiatoa
Beggiatoa é un xénero de bacterias da orde Thiotrichales. Recibe o seu nome polo médico e botánico italiano F. S. Beggiato. Estes microorganismos viven en ambientes ricos en xofre. O botánico ruso Sergei Winogradsky, durante as súas investigacións no laboratorio de botánica de Anton de Bary en 1887, descubriu que Beggiatoa oxidaba sulfuro de hidróxeno (H2S) como fonte de enerxía, formando pinguiñas de xofre intracelular. Winogradsky denominou esta forma de metabolismo inorgoxidación (oxidación de compostos inorgánicos). Este descubrimento representou o primeiro caso descrito de litotrofia.
Hábitat
Beggiatoa pode atoparse en ambientes mariños e de auga doce. Poden xeralmente atoparse en hábitats que teñen altos niveis de sulfuro de hidróxeno. Estes ambientes inclúen emanacións frías hidrotermais mariñas, fontes sulfurosas, auga contaminada por vertidos residuais, capas de lodo, e nas proximidades de chemineas hidrotermais profundas. Beggiatoa pode tamén encontrarse na rizosfera de plantas de pantanos.
Morfoloxía
As células de Beggiatoa son incoloras e discoidais ou cilíndricas, e dispóñense en longos filamenos cun diámetro celular entre 12 e 160 micrómetros (segundo as distintas subespecies). Utilizan un vacúolo central masivo para acumular nitrato, que seguramente usan como aceptor de electróns na oxidación anaerobia do sulfuro. Os filamentros están rodeados por un limo e poden moverse escorregando.
Metabolismo
Beggiatoa pode crecer de modo quimioorganótro ou heterótrofo oxidando compostos orgánicos a dióxido de carbono en presenza de oxíxeno, aínda que as altas concentracións de oxíxeno poden ser un factor limitante. Os compostos orgánicos son tamén a fonte de carbono para a biosíntese. Algunhas especies poden oxidar o sulfuro de hidróxeno a xofre elemental como unha fonte suplementaria de enerxía (facultativamente lito-heterótrofa). O xofre producido é almacenado intracelularmente.
Algunhas especies teñen a capacidade de crecemento quimiolitoautótrofo por medio da oxidación do sulfuro para obter enerxía e usando o dióxido de carbono como fonte de carbono para as biosínteses. Neste metabolismo o nitrato almacenado internamente é o aceptor de electróns e é reducido a amoníaco.
As especies de Beggiatoa autótrofas mariñas poden oxidar o xofre intracelular a sulfato.
Un mecanismo que se dá frecuentemente cando falta o oxíxeno é a redución do xofre elemental. O xofre redúcese a sulfuro a costa do carbono almacenado ou ao engadir gas hidróxeno. Isto pode ser unha estratexia de supervivencia para pasar os períodos sen oxíxeno.
Ecoloxía
miniatura|350px|[[Tapete bacteriano de Beggiatoa na dorsal de Blake (nas costas atlánticas do leste de Norteamérica).]] Os filamentos poden formar densos tapetes sobre os sedimentos dos ambientes de estuarios, plataformas continentais, emanacións de augas mariñas, e chemineas hidrotermais. Teñen o aspecto de capas abrancazadas e, ao estaren presentes en abundancia en ambientes mariños que foron polucionados, poden considerarse unha especie indicadora.
Beggiatoa e outras bacterias filamentosas poden causar problemas de depósitos indesexados en plantas de tratamento de augas residuais, lagoas de almacenamento de residuos industriais en plantas conserveiras, de pasta de papel, destilerías ou fundicións, causando un fenómeno chamado "bulking". As Beggiatoa poden tamén detoxificar solos contaminados por sulfuro de hidróxeno.
Taxonomía
O xénero Beggiatoa está estreitamente emparentado con Thioploca.
Estróbilo
O nome de estróbilo pode denominar:
The Gift
The Gift é unha banda portuguesa de lounge, que fan un pop electrónico cun toque melódico.
Historia
Fundado en 1994 en Alcobaça é un dos mellores expoñentes da música portuguesa actual. O seu éxito mesmo traspasou as fronteiras portuguesas, algo nada fácil para as bandas pop deste país.
No ano 2005 gañaron o "MTV Europe Award for Best Portuguese Act" e o "Prémio Arco-íris" entregado pola asociación ILGA Portugal, recoñecendo a contribución na loita contra a discriminación e a homofobia.
Habitualmente cantan en inglés, aínda que no último disco teñen algún tema en portugués, como o que dá nome ao álbum Fácil de entender ou unha versión de "Índios", unha canción do grupo brasileiro Legião Urbana.
The Gift en Galicia
miniatura|250px|A banda no [[Vigo Tr4nsforma 2011]] Os The Gift actuaron varias veces en Galicia, algúns exemplos destas actuacións son:
Membros do grupo
Os integrantes dos The Gift son:
Sinxelos
Do álbum Vinyl
Do álbum Film
Do álbum AM-FM
Nanni Galli
Giovanni Giuseppe Gilberto "Nanni" Galli nado en Bolonia o 2 de outubro de 1940 é un expiloto italiano de coches deportivos, turismos e Fórmula 1 da década de 1960 e 1970.
miniatura|300px|Galli pilotando un Alfa Romeo 33.3 en Nürburgring en 1971
Galli gañou a carreira do Circuíto de Mugello en 1968 e foi segundo na Targa Florio (con Ignazio Giunti). Nas 24 Horas de Le Mans de 1968, finalizou 4º nun Alfa Romeo T33/2. O seguinte ano en Le Mans, terminou 7º co Matra. En 1970, ambos Alfa Romeo T33/3 non terminaron.
A súa grande oportunidade no tempo foi ese ano cando piltou un Ferrari no Gran Premio de Francia de 1972 no Circuíto de Charade preto de Clermont-Ferrand pero non impresionou, terminando soamente no 13º lugar. Logo de media ducia de saídas con Frank Williams Racing Cars o ano seguinte, anunciou a súa retirada.
Galli participou en 20 Grandes Premios do campionato mundial de fórmula 1, non logrou puntos de campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
-880
Outros
Historia ano a ano
Teodomiro (bispo)
Foi quen puxo en coñecemento da corte de Afonso II de Oviedo. o descubrimento do sepulcro do Apóstolo Santiago, nalgún momento entre o ano 818, cando aínda vivía o seu predecesor, o bispo Quendulfo, e mais o ano 842.
A data do achado non se pode precisar con exactitude sendo unha cuestión controvertida para a Doutrina, a Historiografía tradicional inclínase polo ano 813. Outra polo 814, 820-830 829   , 830  e 835.
O bispo Teodomiro foi informado do achado a través do eremita ou ermitán Pelagius ou Paio, habitante da actual Solovio. Despois de varios días de oracións e de xaxún, o bispo Teodomiro adentrouse na fraga e atopou o sepulcro de pedra que gardaba tres corpos, identificados como os restos mortais do apóstolo Santiago o Maior e dous dos seus discípulos Teodoro e Atanasio.
Comunicoullo ao rei, e este acudiu rapidamente desde Oviedo a visita-lo lugar, converténdose así no primeiro peregrino documentado.
O 4 de setembro do ano 834, o rei Alfonso II ofreceu a doazón ó bispo Teodomiro do contorno de tres millas do sepulcro, duplicado despois ata seis polo rei Ordoño I. Debido á importancia do achado, o bispo Teodomiro mudou a sé episcopal de Iria Flavia a Compostela
O "Libro dos Milagres do Apóstolo", o II Códice Calixtino conta xa que sendo bispo Teodomiro veu un peregrino italiano penitente autor dun crime e de grandes pecados
A lauda sepulcral foi atopada nas escavacións realizadas por Chamoso Lamas no subsolo da Catedral de Santiago de Compostela, próximo ó suposto sepulcro do Apóstolo. Na lauda sepulcral de Teodomiro descuberta o 17 de setembro de 1955 dáse constancia da data da súa morte, o 20 de outubro de 847, coa seguinte descrición :
Mariñao, Cuíña, Oza-Cesuras
Mariñao é un lugar da parroquia de Cuíña no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña un habitante (un home), tres menos ca en 2000.
Ponte de Manhattan
A ponte de Manhattan é unha ponte pénsil que cruza o East River na Cidade de Nova York, que conecta ao Baixo Manhattan con Brooklyn en Long Island. Foi a última das tres pontes pénsiles da parte baixa do East river en ser construída, precedido das pontes de Brooklyn e da Ponte de Williamsburg. A ponte foi aberta ao tráfico o 31 de decembro de 1909 e foi deseñada e construída polo enxeñeiro de pontes polonés Ralph Modjeski co desvío de cabos deseñado por León Moisseiff.
Edimburgo dos Sete Mares
Edimburgo dos Sete Mares (ou sinxelamente Edimburgo, en inglés: Edinburgh of the Seven Seas) é o principal asentamento e capital da illa Tristan da Cunha, un territorio dependente de Santa Helena, Ascensión e Tristan da Cunha e, por conseguinte, do Reino Unido. Os habitantes da illa denomínana como "The Settlement" ("O Asentamento") ou "The Village".
Tamén é coñecido por ser considerado polo Libro Guinness dos Récords como o asentamento humano estable máis remoto do planeta, xa que o máis achegado fica na illa Santa Helena, a 2.173 km ó norte.
Historia
O establecemento foi fundado en 1815 co nome de Fort Malcom para evitar que, dende Tristan da Cunha, as tropas francesas intentasen tomar o asalto da illa de Santa Helena onde cumpría o seu exilio Napoleón. Para isto, unha gornición militar mantívose nas illas e permaneceu ata o final da segunda guerra mundial.
Recibiu o seu nome actual en honor á visita que fixo o Príncipe Alfredo, Duque de Edimburgo, en 1867 na súa viaxe ao redor do mundo percorrendo as diferentes posesións británicas de ultramar.
Foi danado nunha erupción volcánica do Pico da Reina María no 1961, o que obrigou á poboación a abandonar o asentamento e evacuar a Calshot no Reino Unido. A erupción destruíu a fábrica de langostas do asentamento.
Tras o regreso da maioría dos habitantes da illa en 1963, o asentamento foi reconstruído. O porto de Edimburgo foi nomeado Calshot Harbour, en honor ao seu fogar temporal.
Transporte
Hai unha estrada, M1, que conecta a cidade con outros asentamentos menores e é utilizada polos poucos coches privados na illa. Hai camiños pavimentados que proporcionan acceso a pé ós edificios ao redor da cidade. Un servizo de autobús chamado "Potato Patches Flier" está dispoñíbel para os visitantes na cidade aos lugares da illa.
Todos os vehículos de motor na illa teñen placas de Tristan da Cunha que consisten en letras TDC e 2 ou 3 números.
A única forma de transporte é en barco e a cidade ten un pequeno porto e atracadoiros accesíbeis unicamente por pequenas embarcacións.
Davante Adams
Davante Lavell Adams, nado o 24 de decembro de Redwood City, California, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de wide receiver para os Green Bay Packers da National Football League (NFL). Formado na Universidade de Fresno State, foi elixido no Draft da NFL de 2014 no posto número 53 polos Packers.
O Burgo, Muras
Santa María do Burgo é unha parroquia do concello de Muras na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. Tiña 80 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 47 homes e 33 mulleres. O que supón unha diminución de 36 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 116 habitantes (64 homes e 52 mulleres) e 43 menos que en 2006.
Patrimonio
Nesta parroquia estaba situada a casa forte de Muras, castelo que pertencía, segundo Murguía, aos condes de Lemos; algúns dos seus restos están na casa reitoral da parroquia e nos muros de casas particulares.
Covas de Arriba
O topónimo galego Covas de Arriba pode referirse a:
Stadio Comunale
Stadio Comunale é a designación que se fai en italiano para os "estadios municipais", e pode facer referencia aos principais estadios de varias cidades en Italia e na Suíza italiana. En particular:
-844
Outros
Historia ano a ano
Pobo tarahumara
Os tarahumaras ou rarámuris son un pobo nativo de México especialmente coñecidos pola súa gran habilidade como corredores de longa distancia. Orixinalmente habitaron en case todo o estado de Chihuahua, mais retiráronse ás serras altas como Serra Madre Occidental coa chegada dos españois no século XVI. A área de Serra Madre Occidental que habitan no presente é chamada tamén Serra Tarahumara por mor da súa presenza.
A maioría dos tarahumaras viven aínda segundo o estilo tradicional, habitando en refuxios naturales como covas ou cantís, así como pequenas cabanas de madeira ou pedra. Os cultivos básicos son o millo e os feixóns; porén, moitos tarahumaras aínda practican a transhumancia, criando vacas, cabras e ovellas.
A lingua tarahumara pertence á familia das linguas uto-aztecas. Malia que o seu uso está a descender pola presión da lingua castelá, aínda é falada pola maioría.
Programa Copérnico
O programa Copérnico, Copernicus, anteriormente chamado Global Monitoring for Environment and Security (GMES), é un proxecto creado conxuntamente pola Axencia Espacial Europea (ESA) e pola Unión Europea a través da Axencia Europea do Medio Ambiente, que pretende lograr unha completa, continua e autónoma capacidade de observación terrestre de alta calidade con resultados accesibles libremente pola comunidade científica ou calquera outra persoa interesada. Un dos servizos que ofrece é o Servizo de Cambio Climático Copernicus (C3S), centrado no monitoreo e proxeccións climáticas. O obxectivo xeral é prover de información exacta, fiable e continua, para, entre outras cousas, mellorar a xestión e conservación do medio ambiente, comprender e mitigar os efectos do cambio climático e asegurar a seguridade civil. Pretende agrupar diferentes fontes de información, satélites ambientais e bases terrestres, para proporcionar unha visión global do "estado de saúde" da Terra.
alt=Foto da península italiana e Mediterráneo tomada polo satélite Sentinel-3A coa súa cámara para oceano e terra. A súa amplitude de toma é de 1270 km.|miniatura|Foto da península italiana e Mediterráneo tomada polo satélite Sentinel-3A coa súa cámara para oceano e terra. A súa amplitude de toma é de 1270 km. O custo do programa de 1998 a 2020 estímase en 6700 millóns de euros, dos que uns 4300 M€ pertencen ao período 2014-2020 e serán compartidos entre a UE (2/3) e a ESA (1/3), cuns beneficios estimados en 30 000 millóns de euros para 2030. A ESA, como patrocinador principal, levou a cabo a maior parte do deseño, e supervisa e cofinancia o desenvolvemento das misións Sentinel, que consisten en polo menos dous satélites cada unha. O programa tamén proverá os instrumentos MTG (Meteosat de Terceira Xeración) e o MetOp-SG (Meteorological Operational Satellite - Second Generation), que forman parte da EUMETSAT. A ESA e a EUMETSAT coordinaranse para recoller información dun total duns 30 satélites para contribuír ao programa Copérnico.
A información xeoespacial proporcionada por Copérnico pode ser agrupada en seis temas interactivos:
O programa Copérnico apóiase en tres alicerces:
Historia
Durante décadas, institucións nacionais e europeas fixeron un esforzo substancial en I+D no campo da observación terrestre. Estes esforzos fixeron posibles grandes logros durante moito tempo, pero sempre estaban suxeitos ás limitacións das actividades I+D (por exemplo falta de soporte a longo prazo). A idea de sistema global e continuo de observación terrestre foi desenvolvida baixo o nome de Global Monitoring for Environment and Security (GMES), posteriormente renomeado como Copérnico despois de que a Unión Europea comezase a financiar e desenvolver o programa.
Entre 2014 e 2015 entrou na fase operacional. A clave para comezar coas operacións de Copérnico foi ter unha estrutura gobernamental e un modelo de negocio apropiado que apoie a continuidade e sustentabilidade destes servizos. O programa Copérnico foi pasando de I+D a un servizo operacional nunha serie de pasos:
A seguinte lista amosa acontecementos importantes na historia do programa:
Misións Sentinel
A Axencia Espacial Europea está na actualidade desenvolvendo 6 (+1) misións baixo o programa Sentinel. As misións Sentinel inclúen observacións por radar e imaxes de amplo espectro para a vixilancia de continentes, océanos e a atmosfera. Cada misión Sentinel está constituída por 2 satélites para asegurar que cobren o establecido para cada misión, xerando unha robusta base de dados para os servizos Copernicus. É unha colaboración entre ESA, NASA, Eumetsat e a NOAA, con contribución da axencia espacial francesa CNES.
Resumo dos obxectivos das misións Sentinel:
Sentinel 1
Sentinel-1 prové as imaxes de radar para a información meteorolóxica durante o día e a noite nos continentes e océanos. O primeiro, Sentinel-1A, foi lanzado con éxito o 3 de abril de 2014 pola axencia Arianespace nun foguete espacial Soiuz, desde o porto espacial de Kourou. O segundo, Sentinel-1B, foi lanzado da mesma forma o 25 de abril de 2016. Xa están contratados os dous seguintes (1C e 1D), que substituirán ós dous primeiros (1A e 1B). De xeito recente (2019) foi usado para seguir a deformación do chan arredor do monte Agung despois da súa última erupción.
A súa vida operativa estaba estimada en sete anos, superando as previsións.