cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joel McCrea
Traxectoria
Joel McCrea interesouse pola interpretación tras graduarse no Pomona College. Traballou no cinema como extra e con pequenos papeis dende 1927-28, cando asinou un contrato con Metro-Goldwyn-Mayer, onde foi escollido para un papel importante en The Jazz Age (1929), e conseguiu o seu primeiro papel protagonista o mesmo ano en The Silver Horde. Cambiouse á RKO en 1930, onde se asentou como un atractivo protagonista versátil abondo para protagonizar tanto dramas como comedias.
Na década de 1930, McCrea protagonizou Ave do paraíso, un drama romántico de aventuras ao lado da mexicana Dolores del Río. Posteriormente rodou dos westerns de Cecil B. DeMille, Wells Fargo (1937), coa súa futura esposa Frances Dee, e Union Pacific (1939), xunto a Barbara Stanwyck. Alcanzou o cumio da parte inicial da súa carreira a principios dos anos corenta, con filmes como Foreign Correspondent (1940), de Alfred Hitchcock, Sullivan's Travels (1941), de Preston Sturges, e The Palm Beach Story (1942).
McCrea tamén protagonizou dous westerns de William A. Wellman, The Great Man's Lady (1942), outra vez con Stanwyck, e Buffalo Bill (1944), xunto ao actor Edgar Buchanan (1944). Tralo éxito de The Virginian (1946), McCrea rodou exclusivamente westerns durante o resto da súa carreira, coa excepción do filme británico Rough Shoot (1953). En 1959, McCrea e o seu fillo Jody McCrea protagonizaron a serie da NBC Wichita Town, que durou unha temporada e foi producida por Mirisch Corp. En 1962 reuniuse co seu veterano compañeiro de westerns Randolph Scott en Duelo na serra alta (1962), baixo a dirección de Sam Peckinpah.
McCrea prefiriu dedicarse o resto da súa vida ao traballo de rancheiro. En 1969, foi incluído no Western Performers Hall of Fame no National Cowboy & Western Heritage Museum de Oklahoma City. Pola súa contribución á industria cinematográfica ten unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood no 6901 de Hollywood Blvd., e outra no 6241 da mesma rúa pola súa contribución á radio.
Vida persoal
McCrea casou coa actriz Frances Dee en Brooklyn o 20 de outubro de 1933. Tiveron tres fillos, David, Peter e Jody, quen tamén foi actor. Joel e Frances permaneceron casados ata a morte del en Woodland Hills a causa dunha pneumonía aos 84 anos en 1990.
Ao longo da súa vida, McCrea e Dee viviron, criaron os seus fillos e cabalgaron no seu rancho que entón era unha área non desenvolvida do leste do condado de Ventura, en California. Os McCrea doaron varios centos de acres da súa propiedade á YMCA para a cidade de Thousand Oaks, California. Hoxe en día, a zona en que se atopa a Conejo Valley YMCA chámase "Joel McCrea Park".
Roseta (botánica)
right|miniatura|200px|Os [[áloes teñen as follas a xeito de roseta.]]
En botánica chámase roseta á disposición na que as follas dunha planta se distribúen moi xuntas, imbricadas en círculo, a xeito dos pétalos dunha rosa. Tamén se chaman follas rosuladas. Distribúense nunha porción moi curta do caule, dispostas espiraladamente.
As follas en roseta achegan vantaxes ás especies alpinas, onde a luminosidade é intensa durante o día (e a superficie fotosintetizante destas é grande), mais o frío á noite podería danificar o seu meristema apical. Por iso as follas máis novas permanecen curvadas sobre o mesistema, cubríndoo e illándoo da temperatura ambiente.
Na familia Bromeliaceae, a roseta actúa coma un captador de auga. As follas posúen vaíñas largas e apértanse unhas ás outras, facendo que o interior da roseta acumule a auga da choiva. Esta auga, algunhas veces con parte da materia orgánica alí depositada en decomposición, é absorbida polas células das propias follas, facendo que moitas bromelias, especialmente as epífitas teñan a súa función de absorción desempeñada máis polas follas que polas propias raíces.
Mărțișor
miniatura|Debuxo dun mărțișor miniatura|Un mărțișor de ouro O mărțișor é un pequeno obxecto ornamental unido a un cordón entrezado branco e vermello que forma parte das tradicións de Romanía e segundo a cal en marzo os homes regalan mărțișori ás mulleres e ás nenas e elas lévanas durante todo o mes, como un sinal da chegada da primavera. É semellante a outras tradicións de pobos veciños, como a martenitsa en Bulgaria.
O mozo que liberou o Sol
Un dos mitos sobre as orixes da tradición narra que o Sol baixou á Terra camuflado na imaxe dunha fermosa doncela, que un zmeu secuestrou e meteu na cadea nun palacio, e os paxaros detiveron o seu canto, os nenos perderon a ledicia e as ganas de xogar; e todo o mundo quedou sumido na desesperación. Ao saber o que pasaba, un mozo afouto decidiu dirixirse cara ao palacio do zmeu coa vontade de liberar a doncela. Despois dunha procura infrutuosa, o rapaz atopou pro fin o palacio onde estaba prisioneira e desafiou ao zmeu a unha loita de igual a igual. Tras conseguir vencelo liberou á moza, e o Sol elevouse volvendo ao ceo, iluminando de novo toda a Terra; chegando a primavera, e volvendo a dita ao mundo. Pero o valoroso mozo ferido de morte na batalla, agonizaba e o seu sangue esparexíase pola terra entrando en contacto coa neve e alá onde o sangue a neve se fundían nacían unhas flores con forma de campaíña que anunciaban a primavera. E desde os campos de labor a xente honrou a memoria do mozo ligando nun mesmo fío dúas flores, unha branca e unha vermella, esta simbolizando o amor pola beleza e recordando o sacrificio do heroe, e a branca, polas flores con forma de campaíña, a primeira flor da primavera.
Historia
Descoñécese a orixe exacta da celebración do mărțișor pero a súa presenza en Romanía e a existencia dunha tradición semellante en Bulgaria, indicarían un substrato común daco-tracio, anterior á romanización no primeiro caso e á eslavización no segundo, aínda que neste último caso as historias populares falan dunha orixe relacionado cos primeiros asentamentos búlgaros no Danubio o ano 681. Considerouse tamén que o mărțișor podería estar relacionado coa celebración do aninovo no Imperio Romano no primeiro día da primavera, durante o mes dedicado a Marte, deus da guerra, a fertilidade e a vexetación.
Durante as investigacións arqueolóxicas efectuadas en Schela Cladovei (Romanía) apareceron uns amuletos, de 8000 anos de antigüídade, moi semellantes aos mărțișori, formados por pedras pintadas de branco e vermello e que se levaban no pescozo.
Actualidade
Actualmente o mărțișor adoita levarse durante todo o mes de marzo, e a principios de abril na maioría de aldeas e vilas de Romanía e Moldavia pendúranse os mărțișori nas árbores, xa que segundo a tradición popular de se pedir un desexo no momento de colgalo cúmprese de inmediato. En Moldavia celébrase con motivo desta tradición un fetival de música que duran do 1 ao 10 de marzo. Nalgunhas zonas de Romanía o mărțișor só se leva durante as dúas primeiras semanas de marzo, mentres que nas zonas rurais de Transilvania pendúrase de portas, fiestras e os cornos dos animais domésticos para escorrentar os malos espíritos. No condado de Bihor existe a tradición de se lavar coa auga de chuvia caída o 1 de marzo, na crenza que realzará a beldade e mellorará a saúde.
Frank Abagnale Jr.
Frank William Abagnale, Jr., nado en Bronxville, Condado de Westchester, o 27 de abril de 1948, é o director de Abagnale and Associates, compañía financeira de consultas de fraudes. Durante cinco anos na década de 1960, na súa adolescencia, foi un falsificador de cheques e impostor. A historia da súa vida foi a inspiración para a creación da película Catch Me If You Can, dirixida por Steven Spielberg e baseada na súa biografía, escrita co mesmo nome. En devandita película o propio Frank Abagnale Jr. aparece como o policía francés que captura a DiCaprio.
En só cinco anos traballou con oito identidades diferentes —aínda que utilizou tamén outros métodos para cobrar cheques— e pasou cheques falsos por un valor total de 2,5 millóns de dólares en 26 países.
Traxectoria
Durante a súa adolescencia en Nova York, Frank aprendeu a conseguir diñeiro fácil; desexaba demostrarlle ao seu pai ata onde podía chegar na vida. Cando o seu pai Lle regalou o seu primeiro automóbil usado, tamén o convenceu de que lle prestase a súa tarxeta de crédito para adquirir repostos. Con ela comprou pezas que vendeu máis tarde a maior prezo ao dono dun taller para ter diñeiro en efectivo, ata que o seu pai o descubriu. Despois aprendeu que podía realizar fraudes bancarias de varias formas sen que ninguén se decatase. Empezou a falsificar cheques; nun principio abriu varias contas de banco ao seu nome.
Delitos cometidos
Este non foron os únicos tipos de actos ilícitos que realizou, pois tamén adquiriu personalidades falsas exercendo ilegalmente como médico, como copiloto de Pan Am, como avogado, como axente do Servizo Secreto e outros. Durante dous anos Abagnale finxiu ser un piloto da axencia aérea Pan Am baixo o nome de Frank Taylor, un empregado de cortesía que necesitaba trasladarse dun país a outro. Logrouno grazas a que obtivera un uniforme e falsificou a identificación de Pan Am.
Would You Be Happier?
"Would You Be Happier?" é un sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum Best of The Corrs. Foi lanzado ó mercado en outubro de 2001.
Frank Abagnale Jr.
Como médico pediatra
Aos poucos foi adoptando a personalidade de Frank Conners, un pediatra do hospital de Xeorxia, para o que obtivo identificacións falsas e durante once meses “exerceu” a medicina ata que decidiu abandonar esta práctica cando puxo en risco a vida dun bebé.
Como avogado
Apenas á idade de 19 anos finxiu ser o avogado Robert Black, graduado da Universidade Harvard. Exerceu a avogacía durante varios meses. Durante as súas primeiras fraudes foi perseguido polo axente da FBI Joseph Shea, de quen se escapou en repetidas ocasións ata que finalmente o axente o capturou en Francia. Antes de cumprir 20 anos Abagnale cometera fraudes por valor de 2,5 millóns de dólares.
Arresto en Francia
Reclamado por unha ducia de países nos que cometera delitos, estivo preso temporalmente en Perpiñán (Francia); en Malmö (Suecia) e logo cinco anos nos Estados Unidos, na prisión federal de Petersburg (Virxinia), condenado baixo os cargos de suplantación de identidade, fraude, falsificación documental, exercicio ilegal de profesións, roubo de bancos e outros.
Partido de Acción Socialista
O Partido de Acción Socialista (PASOC) é un partido socialista español formado tras o Congreso de Suresnes en 1974 cando o PSOE se dividiu en dous, o sector interior ou renovador encabezado por Felipe González e o dos exiliados encabezados por Rodolfo Llopis que formaron o Partido Socialista Obrero Español Histórico. Os dous sectores buscaron ser recoñecidos pola Internacional Socialista que acabou recoñecendo o sector renovador.
Traxecotoria
En 1982 cambiou a súa denominación a PASOC e elixiu como secretario xeral a Alonso Puerta, foi un dos partidos fundadores da coalición Izquierda Unida, o cal posibilitou que o partido contase con cargos electos no Congreso dos Deputados, nos parlamentos autónomicos, no Parlamento Europeo e en concellos de Madrid e Andalucía. En 1989 incorporouse ao partido Pablo Castellano, antigo voceiro da corrente do PSOE, Izquierda Socialista e que foi elixido presidente do PASOC en 1990.
No VII Congreso do PASOC decidiuse a saída de IU o cal comportou a separación do partido dos sectores contrarios á saída da coalición que formaron as correntes dentro de IU, Corriente Socialista e Izquierda Socialista de Andalucía (posteriormente transformada en partido co nome de Iniciativa Socialista de Izquierdas).
O antigo secretario xeral, Alonso Puerta deixou o partido e o novo equipo dirixido por Luis Aurelio Sánchez tivo que facer fronte a un descenso da militancia e a unhas conversas fracasadas para a integración no PSOE.
Fromlostiano
O fromlostiano é unha lingua artística xurdida no estado español, de ton humorístico e orixe popular, plasmada por Colin (pseudónimo de Federico López Socasau) e Güéster (pseudónimo de Ignacio Ochoa Santamaría) no libro From lost to the river. A lingua constrúese traducindo literalmente do castelán ao inglés sen tentar manter o significado real orixinal e o seu nome deriva do título do libro anteriormente mencionado.
Por exemplo, de perdidos al río, expresión castelán que indica que nunha situación desesperada é mellor facer algo arriscado que non facer nada, tradúcese ao fromlostiano como from lost to the river. O carácter humorístico da linguaxe deriva de que se ben dita expresión é gramaticalmente correcta en inglés, para alguén que fale inglés pero ignore o castelán non ten sentido en absoluto. Polo tanto, é necesario coñecer ambos idiomas (especialmente as súas frases feitas) para apreciar os chistes.
From lost to the river
O fromlostiano apareceu por primeira vez en From lost to the river ISBN 84-920231-1-2 en 1995. O libro consta de seis partes, algunhas con traducións literais directas do castelán ao inglés (o fromlostiano) e outras con traducións literais inversas do inglés ao castelán (ou fromlostiano inverso):
Obras posteriores dos autores
En 1999 publicaron un segundo libro, Speaking in silver ISBN 84-7880-818-3. Aí aparece por primeira vez a palabra fromlostiano, referíndose a esta linguaxe. Tamén aparecen os primeiros parágrafos completos en fromlostiano, como a seguinte conversa: ''Where is the ordermore? He gave himself the can. Walk now! Like you hear it. And his saint? The relative opened herself too (¿Dónde está el mandamás? Se dio el bote. ¡Anda ya! Como lo oyes. ¿Y su santa? La parienta se abrió también'').
Posteriormente, Federico López Socasau publicou en 2003 Shit yourself little parrot ISBN 84-8460-292-3 e conxuntamente de novo en 2006 Like fish in the water ISBN 84-8460-517-5. Neste último libro xa aparecen textos completos en fromlostiano.
Outros exemplos de fromlostiano
O fromlostiano ten acadado certa popularidade no estado español, probablemente como un xeito de rebeldía humorística ante a necesidade de aprender inglés, a lingua franca no mundo actual. Os seguintes enlaces mostran algúns exemplos:
Anna Karenina
Anna Karenina (en ruso: Анна Каренина), é unha novela do escritor ruso Lev Tolstoi, publicada entre 1873 e 1877. É unha das obras máis senlleiras do autor, canda Voina i mir (Война и мир) [en galego, Guerra e Paz; aínda sen traducir] escrita entre 1867 e 1869.
Esta novela romántica está considerada unha das obras cume do Realismo e ten un dos inicios máis coñecidos da literatura universal: "Todas as familias felices son iguais. As infelices sono cada unha ao seu xeito".
Sinopse
A trama xira arredor do caso extraconxugal da personaxe que dá título á obra, unha aristócrata da Rusia tsarista que, malia parecer ter todo (beleza, riqueza, popularidade e un fillo amado), se sente baleira até encontrar un impetuoso oficial, o conde Vronski.
No decorrer da obra, tamén se tratan cuestións importantes da vida na Rusia rural da época, onde algúns personaxes debaten a respecto do mellor xeito de xestionar as súas propiedades e terras, así como do tratamento aos campesiños, daquela chamados muxics (мужик).
Scopus umbretta
Scopus umbretta, coñecido na literatura internacional con nomes equivalentes a cabeza de martelo, ave martelo ou umbreta, é unha especie de ave pernalta de tamaño medio duns 56 cm de lonxitude e un peso de 470 g. A forma da súa cabeza co seu longo peteiro e crista na parte posterior lembra á dun martelo. Vive desde África, incluída Madagascar, a Arabia, en zonas húmidas como estuarios, beiras de lagos, lagoas, ribeiras de ríos e, en Tanzania, costas rochosas. É unha ave sedentaria que a miúdo realiza movementos locais, pero non grandes migracións. Non está ameazada e é localmente abondosa en África e Madagascar.
Taxonomía e sistemática
150px|miniatura|esquerda|Vista de perfil óllase mellor a súa cabeza con forma de martelo. Esta especie clasifícase xeralmente dentro da orde Ciconiiformes, pero podería ser máis próxima aos Pelecaniformes. Clasifícase como única especie do xénero Scopus e da familia Scopidae debido ás súas singulares características.
Subespecies
Hai dúas subespecies, Scopus umbretta umbretta e Scopus umbreta minor.
Reprodución
miniatura|esquerda|200px|Vista parcial dun niño. miniatura|esquerda|S. umbretta en [[Malaui.]] O aspecto máis estraño do comportamento desta ave é o seu enorme niño, ás veces de máis de 1,5 m de diámetro, e formado por uns 10.000 pauciños, que é forte dabondo para soportar o peso dun home. A ave decora a parte exterior con calquera obxecto brillante que atope. Cando lle é posible, constrúe o niño onde se esgallan as pólas das árbores, que a miúdo colgan sobre a auga, pero se for necesario constrúeno nas ribeiras de ríos, grandes penedos, paredes construídas polo ser humano ou presas, ou sobre o chan. Unha parella empeza facendo uha plataforma de paus unidos con lama, despois constrúe as paredes e un tellado en cúpula. Ten unha entrada feita de barro de 13 a 18 cm de ancho no fondo que dá paso a un túnel de ata 60 cm de longo, que acaba nunha cámara para aniñar grande dabondo para albergar aos proxenitores e ás crías.
Estas aves son construtoras compulsivas de niños, e fan de tres a cinco niños por ano tanto se están reproducíndose coma se non. Outras aves como as curuxas e bufos poden forzalos a saír e apodéranse dos niños, pero cando estes marchan, as S. umbretta poden reutilizar os niños. As serpes, pequenos mamíferos como as xenetas, e varias aves poden vivir nestes niños abandonados; os paxaros ploceidos Ploceus velatus e os estúrnidos Lamprotornis hildebrandti, e pombos poden acaroar os seus niños á parte exterior.
Cando finalizan un niño, a parella fai unha exhibición similar á das cerimonias en grupo e apareamentos, xeralmente na parte superior do niño. A posta consta de tres a sete ovos, que empezan sendo brancos mais axiña se tornan manchados. Ambos os sexos incuban durante de 28 a 30 días. Ambos os dous alimentan as crías, a miúdo deixándoas soas durante longos períodos de tempo; este hábito pouco común en aves pernaltas é posible polas grosas paredes do seu niño. As crías eclosionan cubertas de penuxe gris. Uns 17 días despois de eclosionaren, desenvólveselles a plumaxe da cabeza e crista, e nun mes, a plumaxe corporal. Abandonan o niño aos 44 a 50 días pero permanecen subidos a el pola noite ata uns dous meses despois da eclosión.
Alimentación
Estas aves aliméntanse durante o día, a miúdo descansando a mediodía pousados. Normalmente aliméntase sós ou en parellas. O alimento é o típico das aves pernaltas, e o principal son anfibios. Tamén comen peixes, crustáceos, insectos e roedores. Andan por augas pouco profundas procurando as súas presas, arrastrado un só pé cada vez sobre o fondo ou abrindo de repente as ás para espantar as presas de onde se agochan.
Na cultura
Hai moitas lendas sobre estas aves. Nalgunhas rexións, a xente afirma que outras especies de aves lles axudan a construír os niños. Os informantes de lingua xam de Wilhelm Bleek afirmaron que cando voaba para visitar o seu campamento, sabían que alguén próximo a eles morrera.
Nalgunhas culturas coñécese co nome de paxaro do raio, e os bosquimáns do Kalahari cren ou crían que se intentabas roubar un niño desta ave eras despois alcanzado por un lóstrego. Tamén cren que ao deus hostil Khauna non lle agradaba que alguén matase a unha destas aves. Segundo unha antiga crenza malgaxe, aquel que destrúa os seus niños terá despois a lepra, e un poema malgaxe chámaa "ave funesta". Esas crenzas déronlle a esta ave certa protección.
A base de datos Scopus, de resumos e citas de artigos de revistas eruditas, recibiu ese nome en honor desta ave, xa que é coñecida polas súas habilidades superiores de navegación.
Minsk
Minsk (en Менск ou Мінск; en Минск; en Mińsk) é a capital e cidade máis grande de Belarús. Está situada no centro do país, e está atravesada polos ríos Nyamiha e Sviloch. É a sede administrativa da Comunidade de Estados Independentes (CEI).
A cidade ten unha extensión de 348 km² na que habitaban un total de 1 907 700 persoas en 2013.
Macizo do Forgoselo
O macizo do Forgoselo, na comarca das Pontes é unha cordilleira montañosa de rocha granítica, composta por veigas de importante valor ecolóxico e xeolóxico. Na vexetación do monte homónimo predominan as queirugas. O outro monte do macizo é o monte Fontardión. Os puntos de maior altura son o alto de Racamonde con 542 metros sobre o nivel do mar, e a pena do Escoitadoiro, situada a 518 msnm.
Minsk
Como capital do Estado, Minsk ten un status administrativo especial dentro de Belarús e é ademais a capital da rexión de Minsk e do distrito homónimo.
608
Arte e cultura
miniatura|esquerda|200px|Columna de Focas
Minsk
Historia
As primeiras referencias históricas da cidade datan do século XI (1067), cando é nomeada como cidade provincial no principado de Polotsk. O asentamento desenvolveuse nos ríos que o atravesan. No ano 1242, Minsk converteuse en parte do Gran Ducado de Lituania e recibiu o título de cidade en 1499.
608
Outros
Historia ano a ano
Minsk
Historia
Desde 1569 foi a capital do Voivodato de Minsk, na República das Dúas Nacións ou Mancomunidade de Polonia-Lituania. En 1793 foi unha das rexións anexionadas polo Imperio ruso como consecuencia da Segunda partición de Polonia.
Gran parte da cidade foi destruída como consecuencia dos bombardeos da Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial. En efecto, durante a invasión alemá á Unión Soviética en 1941 (Operación Barbarroxa), Minsk foi invadida de inmediato. A cidade foi bombardeada polos alemáns desde o primeiro día da guerra e foi invadida catro días máis tarde. Os nazis converteron a cidade no centro administrativo do Reichskommissariat Ostland e comezaron a reprimir duramente a poboación, especialmente a comunista e a xudía. Un gueto xudeu de cen mil acodes foi construído en Minsk. A cidade foi reconquistada polos soviéticos o 3 de xullo de 1944. Ao final da guerra, cerca do 80% da cidade estaba en ruínas. Minsk foi reconstruída ao estilo soviético.
Actualmente Minsk é unha gran metrópole cunha arquitectura predominante da época soviética, aínda que tamén con edificios modernos que datan de despois da caída da Unión Soviética.
O 11 de abril de 2011 Atentado bomba nun metro na cidade de Minsk, Belarús mata 12 persoas e deixa 204 feridos.
O 78º campionato do mundo de hóckey sobre xeo celebrouse na Minsk entre o 9 e o 25 de maio de 2014.
Toponimia
Segundo a lenda, un xigante chamado Menesk ou Mincz tiña un muíño sobre as ribeiras do río veciño á cidade. Alí moía as pedras para facer os pans cos que alimentaba aos seus guerreiros. O nome de "Minsk" quizais procede da palabra belarusa Mensk, que deriva da palabra мена (miena 'cambio, cambiar', en galego), baseada na longa historia comercial da cidade.
Xeografía
250px|miniatura|Vista do [[Sviloch e da cidade de Minsk ao fondo.]] Minsk está situada na ladeira sueste dos outeiros homónimos, unha sección de outeiros cuxa dirección vai desde o suroeste na cunca alta do río Niemen, ao nordeste de Belarús, no lago Lukomsko ao noroeste. A altitude media da cidade é de 220 metros sobre o nivel do mar. A xeografía de Minsk formouse durante as dúas eras glaciais máis recentes. O río Sviloch, que flúe a través da cidade desde o noroeste ao suroeste, está no Urstromtal, un antigo val fluvial formado pola auga que flúe das capas de xeo de fusión a finais da última Idade do xeo.
O desenvolvemento orixinal da cidade foi nos devanditos outeiros, o que permitiu a fácil construción de fortificacións para a defensa. Porén, no século XX, creceu en dirección sueste incluíndo as chairas relativamente planas dos arredores. A parte occidental da cidade é a máis montañosa.
O ecosistema predominante na cidade, ao igual que no resto do país é o Bosque temperado de frondosas, presente especialmente no norte e o leste da mesma. Co crecemento da metrópole, algúns dos bosques orixinais foron preservados en parques, como por exemplo o Parque Chelyuskinites.
Clima
Minsk ten un clima continental húmido (Köppen Dfb), debido a súa localización entre a influencia do aire húmido do Océano Atlántico e o aire seco da masa continental euroasiática. O clima é inestable e tende a cambiar con frecuencia. A temperatura media en xaneiro é de -4,5 °C, mentres que en xullo é 18,5 °C. A temperatura máis baixa rexistrada foi de -40 °C o 17 de xaneiro de 1940, e a máis cálida se rexistrou o 29 de xullo de 1936 e foi de 35 °C.
Isto dá lugar a frecuentes néboas no outono e primavera. Minsk recibe unha precipitación anual de 690 milímetros, das cales unha terceira parte é no período de frío (como neve e choiva) e dous terzos no período de quentamento. Ao longo do ano, sopran ventos do oeste e noroeste traendo aire fresco e húmido do Atlántico.
Administración
Minsk está dividida en pequenas unidades administrativas, organizadas en 1938, debido ao gran crecemento da cidade. O 17 de marzo de 1938, tres distritos foron establecidos, Stalinsky (Zavodski desde 1961), Varashylauski (Savetski desde 1961) e Kahanovichski (Kastrychnitsky desde 1957). Na actualidade a cidade está dividida en nove distritos: Frunzenski, Kastrychnitski, Leninski, Maskouski, Partyzanski, Pershamayski, Savetski, Tsentralny e Zavodzki.
609
Outros
Historia ano a ano
Karabash
Karabash (ruso Карабаш) é unha cidade da oblast de Cheliabinsk en Rusia con preto de 16.000 habitantes. Está a 90 km ao noroeste de Cheliabinsk. Fundouse en 1822 como un asentamento para os traballadores das minas de ouro. Recibiu o status de cidade en 1833.
miniatura|esquerda|Planta de fabricación de cobre en Karabash
Manziat
Manziat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Geoffrey Gurrumul Yunupingu
Geoffrey Gurrumul Yunupingu, nado en 1970 en Galiwin'ku, Illa Elcho (Terra de Arnhem) e finado o 25 de xullo de 2017, foi un músico e cantante aborixe australiano que cantaba en lingua yolŋu.
Traxectoria
Ynunupingu proviña do clan Gumatj do pobo yolngu por parte de pai e dos Galpu por parte de nai. Naceu con cegueira pero nunca aprendeu braille nin precisou de can guía. Yunupingu só falaba unhas poucas palabras en inglés.
Tocaba os tambores, o teclado, a guitarra e o didgeridoo. Porén é a súa voz a que atraeu as máis das críticas favorábeis e a que lle trouxo recoñecemento. Cantaba sobre historias da súa terra en varias linguas yolŋu como o Gälpu, o Gumatj ou o Djambarrpuynu, aínda que tamén tiña cancións en inglés. Estivo asociado formalmente coa banda Yothu Yindi, pero tamén colaborou coa Saltwater Band.
Bimba Bosé
Eleonora Salvatore González-Lucas, nada en Roma (Italia) o 1 de outubro de 1975 e finada en Madrid o 23 de xaneiro de 2017, foi unha modelo, deseñora e cantante española máis coñecida como Bimba Bosé. O seu nome artístico significa nena en italiano.
Biografía
Filla de Lucía González Bosé e o seu primeiro marido, Alessandro Salvatore, neta materna do toureiro Luis Miguel González Lucas "Dominguín" e da actriz Lucia Bosè.
Tiña seis irmáns: polo lado paterno, a Olfo Bosé, Alessandro, Francesca e Alfonso Salvatore; polo lado materno, a Jara e Lucía Tristancho. Era sobriña do cantante Miguel Bosé.
Estivo casada, dende o 3 de xuño de 2006 até comezos do ano 2013, co realizador e músico Diego Postigo con quen tivo dúas fillas: Dora e June Postigo Salvatore.
No 2014, Bimba Bosé foi operada dun cancro no peito esquerdo. En xuño de 2016 confirmou á revista Lecturas que tiña "metástase en ósos, fígado e cerebro" e que seguía en tratamento. Faleceu o 23 de xaneiro de 2017 no Hospital Universitario Ramón y Cajal de Madrid.
National League West
A National League West ou Liga Nacional Oeste é unha das tres divisións da Liga Nacional da Major League Baseball (MLB). Esta división foi creada no ano 1969 no momento en que a Liga Nacional se ampliou até os doce equipos coa chegada dos San Diego Padres e os Montreal Expos. A división está formada no presente por equipos de California, Arizona e Colorado. O equipo con máis títulos da división son Los Angeles Dodgers.
Campións
Antes da creación dunha terceira división en cada unha das ligas en 1994, os campións de cada unha das dúas divisións xogaban unha eliminatoria ao mellor de cinco, coñecida como as "League Championship Series". O gañador recibía o título da liga e gañaba o pase para disputar as Series Mundiais. Este formato mudou en 1994, creándose as "Division Series", unhas eliminatoiras ao mellor de cinco nas que se decide que equipos participarán nas "League Championship Series".
* - Derrotaron a Los Angeles Dodgers nunha eliminatoria a partido único polo o título divisional, 7–1.
† - Debido á folga de xogadores, a temporada foi dividida en dous. Los Angeles Dodgers gañaron a primeira parte e derrotaron ao campión da segunda parte, Houston (61–49), na postemporada.
Os Cincinnati Reds tiveron o mellor balance global de vitorias na división (66-42), mais pola división da temporada non se clasificaron para os playoffs. § - Debido ao paro de xogadores iniciado o 12 de agosto, esta temporada non houbo ningún campión oficial. Antes do comezo da folga, Los Angeles Dodgers eran os líderes da división. †† - Os San Diego Padres e Los Angeles Dodgers acabaron a temporada de 2006 empatados no primeiro posto con balances de vitorias idénticos. No partido de desempate gañaron os Padres.
Equipos wild card
A "wild card" (equipos invitados a xogar os Playoffs sen seren campións de división) é outorgada ao mellor equipo da cada liga que non conseguiu ser campión dunha das tres divisións, permitíndolle disputar os playoffs. Desde a temporada 2012, cada liga posúe dous equipos wild-card. Os dous equipos xogan unha eliminatoria a partido único para determinar quen se enfrontará ao cabeza de serie das Series Divisionais da Liga Nacional.
Títulos por equipo
† Non pertence á división desde 1993
Manufactura
miniatura|Fabricación dun [[automóbil por Tesla]] Manufactura (do latín manus 'man' e factura 'feitura') ou fabricación é a creación ou produción de bens coa axuda de man de obra, maquinarias, ferramentas procesos químicos ou biolóxicos. É a esencia do sector secundario da economía. O termo pode referirse a unha serie de actividades humanas, dende a artesanía ata alta tecnoloxía, pero aplícase máis comunmente ao deseño industrial, na que as materias primas do sector primario se transforman en produtos acabados a grande escala. Estes produtos pódense vender a outros fabricantes para a produción doutros produtos máis complexos (como aeronaves, electrodomésticos, mobles, equipos deportivos ou automóbiles), ou distribuído a través da industria terciaria a usuarios finais e consumidores (normalmente a través de grosistas (comerciantes por xunto), que á súa vez venden a vendedores polo miúdo, quen a súa vez os venden a clientes individuais).
A enxeñaría de manufactura é o campo da enxeñería que deseña e optimiza o proceso de fabricación, ou os pasos polos que as materias primas se transforman nun produto final. O proceso de fabricación comeza co deseño do produto e a especificación dos materiais. Estes materiais son entón modificados a través da fabricación para converterse no produto desexado. Tamén involucra procesos de elaboración de produtos semimanufacturados.
A fabricación moderna inclúe todos os procesos intermedios implicados na produción e integración dos compoñentes dun produto. Algunhas industrias, como os fabricantes de semicondutores e aceiro, usan no seu lugar o termo fabricación.
O sector manufacturero está estreitamente relacionado coas industrias da enxeñaría e do deseño industrial.
Variedades do termo manufactura
Inicialmente a manufactura significa unha etapa do desenvolvemento do capitalismo na que a produción era a man, é dicir, produción dos obxectos sen intervención das máquinas; nesta forma de produción a diferenza do taller artesanal, o obxecto non é producido por unha soa persoa, senón por un grupo delas, cada unha das cales executa unha ou outra operación, o que conduce a un rápido incremento da produtividade do traballo, en comparación co artesán.
O termo pode referirse a unha variedade enorme da actividade humana, da artesanía á alta tecnoloxía, pero é máis comunmente aplicado á produción industrial, na cal as materias primas son transformadas en bens terminados a grande escala e coa utilización de máquinas e fontes de enerxía máis aló do simple traballo do home.
No Antigo Réxime, a denominación manufactura, e especificamente as manufacturas reais, opoñíase na práctica tanto ás instalacións propias dos talleres gremiais como ás primeiras fábricas (que foron o ámbito onde se desenvolveu a revolución industrial).
A manufactura no sentido de fabricación prodúcese baixo todos os tipos de sistemas económicos, e é unha actividade tan propia do ser humano que o define como especie, sendo os restos de cultura material do Paleolítico, os primeiros testemuños da presenza humana sobre a terra, ao ser máis resistentes incluso que os restos anatómicos.
No sistema económico capitalista, a fabricación diríxese, a través do mercado libre e a libre empresa, cara á fabricación en serie de produtos para a venda a un mercado masivo de consumidores (sociedade de consumo). Nos países do denominado socialismo real, que pretendían a construción dun modo de produción socialista, a fabricación estaba dirixida por unha axencia estatal (planificación), e privilexiábase a industria pesada sobre a de bens de consumo. Nas economías modernas, a fabricación discorre baixo algún grao de regulación gobernamental.
A fabricación moderna inclúe todos os procesos intermedios requiridos para a produción e a integración dos compoñentes dun produto. O sector industrial está estreitamente relacionado coa enxeñería e o deseño industrial.
O proceso pode ser manual (orixe do termo) ou coa utilización de máquinas. Aínda que a produción artesanal formou parte da humanidade desde fai moito tempo (desde a Idade Media), pénsase que a manufactura moderna xorde ao redor de 1780 coa revolución industrial británica, expandíndose a partir de entón a toda a Europa continental, logo a Norteamérica e finalmente ao resto do mundo. Para obter maior volume de produción é aplicada a técnica da división do traballo, onde cada traballador executa só unha pequena porción da tarefa. Así, especialízase e economiza movementos, o que vai repercutir nunha maior velocidade de produción.
A fabricación prodúcese baixo todos os tipos de sistemas económicos. Nunha economía capitalista, a fabricación diríxese polo xeral cara á fabricación en serie de produtos para a venda a consumidores cunha ganancia. Nunha economía colectivista, a fabricación está frecuentemente dirixida por unha axencia estatal. Nas economías modernas, a fabricación discorre baixo algún grao de regulación gobernamental.
A manufactura converteuse nunha porción inmensa da economía do mundo moderno. Segundo algúns economistas, a fabricación é un sector que produce riqueza nunha economía, mentres que o sector servizos tende a ser o consumo da riqueza
Prehistoria e historia antiga
miniatura|upright|Núcleo de pedra de sílex para facer follas, preto do 40000 [[Antes do presente|BP]] Os antepasados humanos han fabricado obxectos con pedra e outras ferramentas desde moito antes da aparición do Homo sapiens fai aproximadamente 200.000 anos. Os primeiros métodos de fabricación de ferramentas de pedra, coñecida como a "industria" olduvaiense, remóntase a fai polo menos 2,3 millóns de anos, coas primeiras probas directas do uso de ferramentas que se atopan na Etiopía no Gran Val do Rift, que se remonta a fai 2,5 millóns de anos. Para fabricar unha ferramenta de pedra, un "núcleo" de pedra dura con propiedades específicas de descamación (como o sílex) foi golpeado cun percusor. Esta descamación producia bordos afiados que se podían utilizar como ferramentas, principalmente en forma de chopper ou rascador. Estas ferramentas axudaron en gran medida aos primeiros humanos no seu estilo de vida cazadora-recolledora para formar outras ferramentas a partir de materiais máis brandos como o óso e a madeira. No Paleolítico medio, fai aproximadamente 300 000 anos, viuse a introdución da técnica de núcleo preparado, onde se poderían formar rapidamente varias follas a partir dunha pedra dun só núcleo. A descamación a presión, no que se podía usar un punzón de madeira, óso ou corno para dar forma moi fina a unha pedra, desenvolveuse durante o Paleolítico superior, que comezou hai aproximadamente 40.000 anos. Durante o Neolítico, as ferramentas de pedra pulcras fabricáronse a partir de varias rochas duras como o sílex, xade, xadeíta, e xisto verde. Os eixos pulcros utilizáronse xunto a outras ferramentas de pedra, incluídas as puntas, coitelos e rascadores, así como ferramentas fabricadas con materiais orgánicos como a madeira, o óso e o corno.
miniatura|esquerda|upright|Unha [[espadas da Idade do Bronce|Espada da Idade do Bronce ou unha espada de puñal]] Crese que a fundición do cobre orixinouse cando a tecnoloxía cerámica dos fornos (Kiln) permitiu temperaturas bastante altas. A concentración de varios elementos, como o arsénico, aumenta coa profundidade dos xacementos de cobre e a fundición destes minerais produce bronce arsenical, que pode endurecerse o suficiente como para ser adecuado para a fabricación de ferramentas. O bronce é unha aliaxe de cobre con estaño; este último, que se atopa relativamente en poucos xacementos a nivel mundial, provocou que pasase moito tempo antes de que o bronce real de lata se xeneralizase. Durante a Idade de bronce, o bronce supuxo un gran avance sobre a pedra como material para fabricar ferramentas, tanto polas súas propiedades mecánicas como a resistencia e a ductilidade como porque se podía fundir en moldes para fabricar obxectos con formas intricadas. O bronce avanzou significativamente na tecnoloxía da construción naval con mellores ferramentas e claves de bronce, que substituíu o antigo método de enganchar táboas do casco con cordón tecido a través de buracos furados. A Idade de ferro defínese convencionalmente pola fabricación xeneralizada de armas e ferramentas que utilizan ferro e aceiro en lugar de bronce. A fundición de ferro é máis difícil que a fundición de estaño e cobre, posto que o ferro fundido require un traballo en quente e só se pode fundir en fornos especialmente deseñados. Non se coñece o lugar e o momento do descubrimento da fundición de ferro, en parte pola dificultade de distinguir o metal extraído de minerais que conteñen níquel do ferro meteorítico traballado en quente.
Durante o crecemento das civilizacións antigas, moitas tecnoloxías antigas resultaron dos adiantos na fabricación. Diversas das seis máquinas simples clásicas inventáronse en Mesopotamia. Atribuíuse aos mesopotámicos a invención da roda. O mecanismo do torno apareceu por primeira vez co torno de oleiro, inventado na Mesopotamia (actual Iraq) durante o V milenio a. C. O papel exipcio feito de papiros, así como o barro, producíronse e exportaron en masa en toda a conca mediterránea. As primeiras técnicas de construción utilizadas polos antigos exipcios facían uso de ladrillos compostos principalmente de arxila, area, limo e outros minerais.
Idade Media e Moderna
miniatura|upright|Máquina de calcetar no Museo Framework Knitters en [[Ruddington]] A Idade Media foi testemuña de novos inventos, innovacións nas formas de xestionar os medios de produción tradicionais e crecemento económico. A fabricación de papel, unha tecnoloxía china do século II, levouse a Oriente Medio cando un grupo de fabricantes de papel chineses foron capturados no século VIII. A tecnoloxía da fabricación de papel espallouse en Europa trala conquista omeia de Hispania. No século XII estableceuse unha fábrica de papel en Sicilia. En Europa, a fibra que se utilizaba para fabricar pasta para facer papel obtíñase de trapos de liño e algodón. Lynn Townsend White Jr. atribuíu á roda xiratoria o aumento da oferta de trapos, o que provocou o papel barato, que foi un factor no desenvolvemento da impresión. Debido ao auxe dos canóns, o alto forno fíxose un uso xeneralizado en Francia a mediados de século XV. O alto forno xa se utilizaba na China desde o século IV a.C. A máquina de tricotar medias, que foi inventada en 1598, aumentou o número de tecedoras por minuto de 100 a 1000.
Síndrome da sela baleira
A síndrome da sela baleira é un conxunto de signos e síntomas, secundarios a unha alteración anatómica da hipófise na sela turca. Nesta síndrome a glándula hipófise ou pituitaria fica ausente ou é de menor tamaño do normal. É máis frecuente en mulleres e pode ser detectada por resonancia magnética. O seu síntoma principal é a cefalea.
Manufactura
Primeira e segunda revolución industrial
Entre finais da década de 1830 e principios da de 1840 produciuse unha recesión económica cando a adopción das primeiras innovacións da Revolución Industrial, como a fiación e o tecido mecanizados, diminuíron e os seus mercados colapsaron. As innovacións desenvolvéronse a finais do período, como a crecente adopción de locomotoras, barcos de vapor a fundición de ferro quente e as novas tecnoloxías, como o telégrafo eléctrico, amplamente introducido nas décadas de 1840 e 1850, non eran o suficientemente poderosos como para impulsar altas taxas de crecemento. O rápido crecemento económico comezou a producirse despois de 1870, derivado dun novo conxunto de innovacións que se chamou a segunda revolución industrial. Estas innovacións incluíron novos procesos de fabricación de aceiro, produción en masa e en cadea, redes eléctricas, a fabricación a grande escala de máquinas-ferramenta e o uso de maquinaria cada vez máis avanzadas nas fábricas de vapor. miniatura|upright|[[Máquina de coser de Elias Howe (1846)]] Aproveitando as melloras na investigación de materiais e as bombas de baleiro, as lámpadas eléctricas fixéronse prácticas para o seu uso xeral a finais da década de 1870. Este invento tivo un profundo efecto no lugar de traballo porque as fábricas agora podían ter traballadores de segunda e terceira quenda. A produción de calzado mecanizouse a mediados do século XIX. A produción en masa de máquinas de coser e maquinaria agrícola como as segadoras produciuse a mediados do século XIX. As bicicletas producíronse en masa a partir da década de 1880. As fábricas de vapor xeneralizáronse, aínda que a conversión de auga en vapor produciuse en Inglaterra antes que nos EE.UU..
Manufactura moderna
miniatura|upright|esquerda|A planta de montaxe da Bell Aircraft Corporation en 1944 A electrificación das fábricas, que comezara gradualmente na década de 1890 despois da introdución do práctico motor de corrente continua e do motor de corrente alterna, foi máis rápida entre 1900 e 1930, coa axuda do establecemento. dos servizos eléctricos con estacións centrais e a baixada dos prezos da electricidade entre 1914 e 1917. Os motores eléctricos permitían unha maior flexibilidade na fabricación e requirían menos mantemento que os eixos e as correas da liña. Moitas fábricas experimentaron un aumento do 30% na produción só en pasar a motores eléctricos. A electrificación permitiu a produción masiva moderna e o maior impacto da produción masiva temperá produciuse na fabricación de produtos cotiáns, por exemplo os irmáns Ball, cara ao 1900, electrificaron a súa planta de tarros, Glass Manufacturing Company, en Muncie, Indiana, EE.UU.. O novo proceso automatizado utilizaba máquinas de soprado de vidro para substituír 210 sopletes e axudantes de vidro artesáns. Usábase un pequeno camión eléctrico para manipular 150 ducias de botellas á vez, onde anteriormente un camión traía 6 ducias. Os mesturadores eléctricos substituíron os homes que a través de pas manipulaban area e outros ingredientes que se introducían ao forno de vidro. Un guindastre aéreo eléctrico substituíu 36 xornaleiros para mover cargas pesadas en toda a fábrica.
A produción en masa fíxose popular a finais da década de 1910 e de 1920 pola Ford Motor Company de Henry Ford, que introduciu os motores eléctricos na entón coñecida técnica de produción en cadea ou secuencial. Ford tamén comprou ou deseñou e construíu máquinas ferramenta e accesorios para usos especiais, por exemplo eixos múltiplos de prensas de trade que podería perforar todos os buracos dun lado dun bloque de motor nunha operación e un cabezal múltiple de fresadora que poderían mecanizar simultaneamente 15 bloques de motor suxeitados nun só dispositivo. Todas estas máquinas ferramenta dispoñíanse sistematicamente no fluxo de produción e algunhas tiñan carros especiais para facer rodar compoñentes pesados en posición de mecanizado. A produción do modelo Ford T utilizaba 32 000 máquinas ferramenta.
miniatura|upright|[[Ford T con este modelo introduciuse a produción de automóbiles en cadea, popularizando a adquisición dos automóbiles.]] A produción axustada (tamén coñecida como fabricación xusto-a-tempo) é un método de produción dirixido principalmente a reducir os tempos dentro do sistema de produción, así como os tempos de resposta dos provedores os clientes, desenvolveuse en Toyota no Xapón dos anos trinta. Foi introducido en Australia na década de 1950 pola British Motor Corporation (Australia) na planta de Victoria Park en Sidney, de onde a idea posteriormente emigrou a Toyota. As noticias estendéronse nos países occidentais desde Xapón en 1977 en dous artigos en inglés: un facía referencia á metodoloxía como o "sistema Ohno", por Taiichi Ohno, quen foi fundamental no seu desenvolvemento dentro de Toyota. O outro artigo, publicado por autores de Toyota nunha revista internacional, proporcionaba detalles adicionais. Finalmente, esta e outras publicidades e outras puxeronse en funcionamento en 1980 e despois multiplicándose rapidamente en toda a industria dos Estados Unidos e outros países.
Economía da produción
As tecnoloxías emerxentes ofreceron novos métodos de crecemento nas oportunidades de emprego avanzadas na fabricación, por exemplo no Cinto de fabricación nos Estados Unidos. A fabricación proporciona un importante apoio material á infraestrutura nacional e tamén á defensa nacional.
Por outra banda, a maioría dos procesos de fabricación poden implicar importantes custos sociais e ambientais. Os custos de limpeza dos residuos perigosos, por exemplo, poden superar os beneficios dun produto que o crea. Os materiais perigosos poden expoñer aos traballadores a riscos para a saúde. Estes custos son agora ben coñecidos e estase tratando de afrontalos mellorando a eficiencia, reducindo os residuos, usando a simbiose industrial e eliminando os produtos químicos nocivos.