cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Complementariedade (bioloxía molecular)
miniatura|Un par de bases G≡C con tres [[enlace de hidróxeno|pontes de hidróxeno. As pontes de hidróxeno móstranse como trazos descontinuos.]] miniatura|Un par A=T con dúas pontes de hidróxeno. En bioloxía molecular a complementariedade é a propiedade compartida por dúas secuencias de ácidos nucleicos que consiste en que cando ambas están aliñadas de forma antiparalela, as bases nitroxenadas dos nucleótidos dunha das secuencias en cada unha das posicións corresponden na outra secuencia con outra base determinada, sempre a mesma, que se considera a súa complementaria. Por tanto, a complementariedade é unha complementariedade de bases. Dúas bases son complementarias se forman pares de bases de Watson e Crick, que poden establecer pontes de hidróxeno estables entre elas. O grao de complementariedade entre dúas febras de ácidos nucleicos que se comparen é moi variable, desde total a nula, e mesmo ácidos nucleicos de distintas especies poden ter un grao de complementariedade, que lles permite hibridarse en certos tramos. As dúas febras do ADN son complementarias entre si, e un ARN acabado de transcribir é complementario coa parte da febra antisentido ou molde do ADN a partir da cal se transcribiu.
Teofilius Matulionis
Traxectoria
Foi beatificado por Francisco o 25 de xuño de 2017.
Complementariedade (bioloxía molecular)
Regras de complementariedade
miniatura|dereita|250px|Esquerda: pares de bases nucleotídicas que poden formar o ADN bicatenario. Entre A e T establécense dous enlaces de hidróxeno, e entre e G tres. Dereito: as dúas febras complementarias dun ADN. miniatura|Diagrama dos dous [[cebadores dunha PCR estándar. A secuencia do cebador inverso é o complemento inverso da secuencia do ADN molde.]] No ADN a base adenina (A) é complementaria da timina (T) e viceversa; a guanina (G) é complementaria da citosina (C) e viceversa. A maioría dos ARNs son monocatenarios, pero poden ter tramos complementarios que quedan enfrontados e enlazados ao pregarse a molécula, o que lles dá unha estrutura tridimensional; neste caso a complementariedade é adenina con uracilo (o ARN ten uracilo en vez de timina) e guanina con citosina. Igual ocorre nos ARNs bicatenarios de certos virus.
Por exemplo, dada a seguinte febra de ADN a súa secuencia complementaria é
Se un tramo de ácido nucleico ten unha secuencia que é igual ao seu complemento inverso, dise que é unha secuencia palindrómica.
Causa
Non se pode formar suficiente número de pontes de hidróxeno estables con calquera combinación de bases. Para que isto sexa posible as bases enfrontadas deben ter os grupos químicos da natureza axeitada e na posición axeitada para que se formen as pontes de hidróxeno. Isto só é posible cando enfrontamos A e T ou A e U (que forman dúas pontes de hidróxeno) ou C e G (que forman tres). É dicir, A=T, G≡C (ou A=U entre ADN e ARN). Sempre se enlaza unha base púrica cunha base pirimidínica. Outras combinacións non poderían formar pontes de hidróxeno correctamente, polo que son imposibles ou raras.
Códigos ambiguos
En bioloxía sistemática pode ser necesario complementar códigos da IUPAC para ácidos nucleicos que significan "calquera dos dous" ou "calquera dos tres". O código R (que significa calquera purina) pode ser complementado con Y (calquera pirimidina) e M (grupo amino) con K (grupo ceto). W (feble, referido á forza do enlace, do inglés weak) e S (forte, de strong) actualmente non adoitan intercambiarse, aínda que algunhas ferramentas si as intercambiaban anteriormente. S e W refírense ao número de enlaces de hidróxeno cos que están unidos os nucleótidos para formar os pares complementarios.
O código que especificamente exclúe un dos tres nucleótidos pode ser complementado cun código que exclúe o nucleótido que complementa ao que foi antes excluído. Por exemplo, V (pode ser A, C ou G, pero "non T") e pode ser complementado con B (que pode ser C, G ou T, pero "non A"). Como se ve, como antes excluímos a T, despois excluímos a A (porque era o que complementaba a T).
Ambigramas
Asignando os caracteres ambigráficos axeitados para bases complementarias (por exempo, guanina = b, citosina = q, adenina = n, e timina = u), é posible obter a secuencia complementaria de secuencias enteiras de ADN simplemente rotando o texto cara a esquerda (reflexión) e despois poñéndoo "boca abaixo". Téñase en conta que con esas dúas operacións, a letra b se converte en q, e viceversa, e igual con u e n. Por exemplo, buqn (GTCA) leríase como ubnq (TGAC, complemento inverso).
505
Véxase tamén
Historia ano a ano
Spending My Time
Spending My Time, escrita por Per Gessle, foi o cuarto single lanzado polo dúo de pop sueco Roxette do seu álbum do ano 1991, Joyride. Alcanzou a posición 32 nos Billboard Hot 100. Un remix creado por MC King Carli e Dr Renault nos estudios de EMI en Estocolmo, Suecia en xullo de 1991, tamén foi incluído no single. Unha versión en castelán da canción, titulada "Un día sin ti" ("Un día sen ti"), foi lanzada como single para o álbum Baladas en Español.
Acanthisitta
miniatura|240px|Parella, nunha lámina de 1888 Acanthisitta é un xénero de aves paseriformes que é o tipo da suborde dos acantisitinos e da familia dos acantisítidos.
Trátase dun xénero monotípico, xa que só inclúe unha única especie, Acanthisitta chloris, un paxaro de pequeno tamaño, endémico de Nova Zelandia e parecido aos carrizos de América e Eurasia en aparencia e comportamento, pero non está emparentado directamente con eles.
Xénero
O xénero foi descrito en 1842 polo ornitólogo francés Frédéric de Lafresnaye, na páxina 173 do traballo Description d'un nouveau genre d'oiseau de proie, par M. de Lafresnaye, publicado na Revue zoologique par la Société cuviérienne.
Especie
A especie fora descrita en 1787 polo naturalista sueco Anders Erikson Sparrman, un dos dezasete apóstolos de Linneo.
Xénero
O nome científico do xénero, Acanthisitta, está formado polos elementos do grego antigo ἀκάνθις akánthis "xílgaro", e σιττα sitta "agatuña troncos".
Especie
O epíteto específico, chloris, é unha adaptación ao latín científico do grego antigo χλωρός chlōrós "de cor verde pálido amarelado".
Subespecies
Na especie recoñécense na actualidade dúas subespecies:
Características
É unha ave moi pequena, a máis pequena de Nova Zelandia, xa que mide tan só uns 8 cm de lonxitude, e pesa entre os 6 e os 7 g.
O macho é dunha cor amarela verdosa polas partes superiores, coa parte inmeditamente anterior á cola, a rabadilla, de cor verde; os flancos son amarelos e as partes inferiores, brancas; na cabeza mostra unha cella  branca.
Os xuvenís son parecidos ás femis, pero co pecito listado.
Distribución e hábitat
É unha ave endémica de Nova Zelandia, onde se distribúe polas dúas grandes illas, así como por algunhas das menores.
Habita en zonas forestais (sobre todo en bosques vellos) e tamén en áreas de matogueiras.
Bioloxía
É unha especie sedentaria, que defende un territorio permanente, e que adoita emparellarse de por vida. A chegada dos europeos supuxo a perda dunha boa parte do seu hábitat, e o declive das súas poboacións e, aínda que segue a ser unha especie moi común, a súa área de distribución está moi fragmentada.
Aliméntase sobre todo de invertebrados e, en ocasións, de pequenos froitos. Busca a súa comida nas pólas e o troncos das árbores, baixando pouco ao chan.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UINC) considera que esta especie ten unha área de distribución moi grande e que, polo tanto, non se acerca aos limiares de vulnerábel e, a pesar de que a tendencia da poboación parece estar diminuíndo, non se cre que a diminución sexa o suficientemente rápida como para acercarse a ditos limiares. Non se cuantificou o tamaño da poboación, pero non se cre que se achegue ao limiar de vulnerábel, segundo o criterio do tamaño da poboación (máis de 10 000 individuos maduros cunha diminución continua estimada en menos do 10 % en dez anos ou tres xeracións. Por estas razóns, o status da especie avalíase como LC (pouco prerocupante).
Cadel Evans Great Ocean Road Race
A Cadel Evans Great Ocean Road Race, tamén coñecida só como Great Ocean Road Race, é unha carreira ciclista australiana. Foi creada no ano 2015, a iniciativa do ciclista australiano que lle pon nome, Cadel Evans, campión do Tour de Francia e do mundo. A carreira desenvólvese todos os anos polas zonas de Melbourne e Geelong, dentro do estado de Victoria. Dende a súa creación, sempre se disputa uns días despois do final do Tour Down Under.
A proba masculina formou parte do UCI Oceania Tour, na súa primeira edición con catalogación 1.1 e xa no 2016 con categoría 1.HC. No 2017, coa ampliación do número de probas pasou a formar parte do UCI WorldTour.
A súa versión feminina, incluíuse no ano 2015 no calendario australiano. En 2016 pasou a ser de catalogación 1.2 e no 2018 1.1. Esta carreira feminina foi a sucesora da Geelong World Cup, incluída na Copa do Mundo feminina e que tivo lugar na mesma zona entre 2003 e 2008.
Xosé Carlos Gómez Alfaro
Xosé Carlos Gómez Alfaro, nado nas Chabolas (Sanín, Ribadavia) o 10 de febreiro de 1949 e finado na Guarda o 14 de maio de 2008, foi un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, dedicouse profesionalmente ao ensino de secundaria na Guarda, onde traballaba como profesor dende 1978. Literariamente, Gómez Alfaro destacou pola súa faceta como poeta.
Datos persoais
Estaba casado. Faleceu dun infarto mentres participaba nun xurado literario.
Twins
Twins é un filme estadounidense dirixido por Ivan Reitman que foi estreado en 1988.
Sinopse
Schwarzenegger e DeVito son dous irmáns completamente diferentes, separados ó nacer tras un experimento científico errado, e que dende nenos creron que eran orfos. Unha vez adultos descobren a súa verdadeira orixe e parentesco, partindo na busca da súa nai biolóxica.
Castelán filipino
O castelán filipino foi a lingua oficial de Filipinas dende o comezo do dominio español a finais do século XVI, até o remate da guerra hispano-estadounidense en 1898, cando se fixo cooficial xunto co inglés. Ademais de oficial, o castelán chegou a ser a lingua común e vehicular do país entre finais do século XIX e comezos do XX. En 1863, creouse un sistema de educación pública que impulsou considerablemente o coñecemento do castelán no país. O heroe nacional José Rizal escribiu a maioría das súas obras en castelán, ao igual que a maioría de escritores e pensadores do século XIX. A Revolución filipina articulouse en lingua castelá, e a Primeira República Filipina fundada en 1899 estabeleceu o castelán como idioma oficial. A primeira Constitución de Filipinas, ao igual que o himno nacional filipino, foron escirtos en castelán. Na primeira metade do século XX, o castelán estaba moi difundido nas grandes cidades. Era a lingua da prensa, da cultura, o comercio e, até certo punto, da política filipina. O castelán mantivo o seu status oficial (xunto co inglés e o tagalo) até 1973, status que tiña dende 1571. A Proclamación Presidencial núm. 155 do 15 de marzo de devandito ano 1973, aínda en vigor, ordena que o castelán continuará a ser a lingua oficicial en Filipinas para todos aqueles documentos oficiais da época colonial que non foron traducidos á lingua nacional.
Despois da eliminación como lingua oficial en 1973, o castelán tamén foi eliminado como materia obrigatoria na universidade en 1987.
Sonia Molanes
Sonia Molanes Costa, nada en Cangas o 28 de maio de 1980, é unha ex-piragüista galega. Foi dúas veces campioa do mundo no K2 200 metros, en 2001 e 2002, tres veces campioa de Europa e participou nos Xogos Olímpicos de 2008.
Traxectoria
miniatura|Monumento homenaxe a Sonia Molanes e outros padexeiros olímpicos de [[Aldán, Cangas|Aldán]] Comezou de nena no deporte do piragüismo, no Club Náutico de Rodeira, e aos trece anos fichou polo Club Mar Ría de Aldán, un dos principais conxuntos de piragüismo a nivel galego e estatal, onde tamén remaban David Cal ou Teresa Portela. En 1995 empezou a adestrar de forma semiprofesional no Centro Galego de Tecnificación Deportiva de Pontevedra, e ao ano seguinte fichou polo Kayak Tudense.
O seu primeiro campionato de España de piragüismo conseguiuno ese mesmo 1996. En xullo de 2001 proclamouse campioa de Europa de K2 200 metros no Campionato Europeo celebrado en Milán, xunto á sevillana Beatriz Manchón. Ademais foron prata na proba dos 500 metros.
Un mes despois, no Campionato Mundial celebrado en Poznan, coroouse campioa do mundo xunto a Manchón no K2 200 metros. No mesmo campionato participou tamén nas probas de 500 e 1000 metros, logrando o bronce nas dúas distancias. Ao ano seguinte en Szeged, revalidou o ouro europeo en K2 200, ao que sumou un ouro en K4 200, formando equipo con Manchón, Teresa Portela e María García, e un bronce en K2 500. No Mundial disputado en agosto en Sevilla, gañou o seu segundo título mundial en K2 200, ademais da prata en K4 200 e dous bronces en K2 500 e K4 500.
Logo de obter unha nova medalla de bronce nos campionatos de Europa de Milán, en 2008, na categoría de K-4 500m, clasificouse para disputar os Xogos Olímpicos de Pequín. Fíxoo en dúas categorías: na primeira delas, o K2 500, participou con Beatriz Manchón, sen conseguir meterse na final; pola contra, no K4 500, conseguiu un diploma olímpico ao rematar quinta na final, formando equipo con Beatriz Manchón, Teresa Portela e Jana Smidakova.
Transport for London
Transport for London (TfL) é o ente público local responsábel do sistema de transporte do Gran Londres, en Inglaterra. A súa sede central está na Windsor House, na Cidade de Westminster.
TfL posúe o control da rede viaria principal de Londres, de servizos ferroviarios que inclúen o metro de Londres, ferrocarrís suburbanos (Londres Overground e TfL Rail), metro lixeiro (DLR) e tranvías, autobuses, taxis, arrendamento de bicis na rúa e transporte fluvial. Todos estes servizos son xestionado á súa vez a través de distintas empresas que poden ser públicas (principalmente London Underground), franquías do sector privado (ferrocarrís suburbanos, metro lixeiro, tranvías e autobuses) ou mediante o sistema de licenzas (algúns autobuses, taxis e servizos fluviais). TfL é tamén responsábel, conxuntamente co Departamento de Transporte (DfT) -equivalente a unha Dirección Xeral española- da construción da nova liña mixta bautizada como Crossrail ou Elizabeth Line, igual que será tamén responsábel da franquía que a xestione unha vez se poña en funcionamento.
Para o exercicio 2015-16, TfL tiña un orzamento de 11.500.000.000 £, o 40% do cal procedía da venda de billetes. O resto proviña do financiamento do goberno estatal (23%), préstamos (20%), outros ingresos (9%) e financiamento para o Crossrail (8%).
O 21 de xaneiro de 2016, anunciouse que todo o control dos servizos de ferrocarril suburbanos que pasan polo centro de Londres serían transferidos desde o DfT a TfL. Esta transferencia terá lugar no momento en que as actuais adxudicatarias finalicen o seu contrato. O DfT continuará a ser responsábel das operadoras que operen servizos co arrabalde e intercidades desde e  cara a Londres. Este anuncio viña a ampliar os acordos de franquía previamente existentes para o London Overground e TfL Rail. miniatura|Mapa esquemático de todos os servizos ferroviarios xestionados por TfL máis as extensións previstas|centro|500x500px
Historia
A TfL foi creada no ano 2000 como parte da Autoridade do Gran Londres pola Acta da Autoridade do Gran Londres de 1999. Herdou as máis das funcións do seu predecesor, a empresa pública Transporte Rexional de Londres.
TfL Non asumiu a responsabilidade do Metro de Londres até 2003.
O 1 de xuño de 2008 prohibiuse tanto o consumo como o feito de portar abertas bebidas alcohólicas dentro dos trens, tranvías, buses barcos e estacións baixo o control de TfL. Segundo informes do Autoridade do Gran Londres feitos públicos en 2011, a adopción desta medida supuxera unha redución do 15% no número de actos de agresións e acoso aos traballadores de TfL.
En setembro de 2016, TfL lanzou nas redes sociais de Internet un vídeo no que algúns dos seus empregados, pertencentes a distintos departamentos, animaban cadanseu na súa lingua natal, a que a xente de todos os lugares do mundo seguira a acudir a capital británica. Esta gravación formaba parte dunha campaña conxunta coordinada polo daquela recentemente electo alcalde de Londres, Sadiq Khan, en resposta aos ataques racistas xurdidos na capital e outras cidades da illa -principalmente inglesas- logo da campaña en prol do Brexit. Así, baixo o lema común "London is open" (que se pode interpretar en galego como "Londres está aberta" ou "Londres é aberta"), aparece aos 25 segundos de vídeo unha moza galega dicindo "Londres está aberto para todos".
Estrutura organizativa
TfL está controlada por un gabinete cuxos membros son nomeados polo alcalde do Gran Londres, cargo que ostenta Sadiq Khan desde maio de 2016. O comisionado ou administrador de TfL é quen lidera o equipo de dirección -con responsabilidades funcionais individuais- e o responsábel de comparecer e responder perante o gabinete designado polo alcalde.
A estrutura organizativa está dividida en tres empresas subsidiarias distintas :
Anticonsumismo
miniatura|250px|O consumo consómete, [[stencil anticonsumista.]] Anticonsumismo é o rexeitamento do consumismo. É semellante ao activismo anticorporativo, pero non o mesmo. O "consumismo" é a tendencia a adquirir, gastar e consumir bens considerados non necesarios. Implica a compra desmesurada xunto coa posibilidade de acceder a calquera produto do mercado.
O activismo anticonsumista conserva moitas veces unha estreita relación co activismo ecolóxico e o altermundismo, ás veces mesmo co activismo en defensa dos dereitos dos animais debido á oposición ás prácticas dalgunhas empresas internacionais como poden ser McDonalds.
Nos últimos anos, houbo un certo incremento no número de obras que ofreceron unha visión ideolóxica anticorporativa ao mundo, como poden ser o libro No Logo de Naomi Klein, ou os filmes The Corporation e Surplus.
A oposición ao materialismo económico provén principalmente de dúas fontes: a relixión e o activismo social. A maioría das relixións opóñense ao materialismo, pois cren que interfire entre a conexión co diviño ou leva a un modo de vida inmoral. Grandes personalidades aseguraron que a súa inspiración espiritual levounas a un estilo de vida sinxela, como Francisco de Asís, Ammon Hennacy ou Mohandas Gandhi.
Os activistas sociais ligaron diversas formas de materialismo coas guerras, o crime, e o malestar social xeral. Fundamentalmente, a preocupación radica en que o materialismo non pode ofrecer unha verdadeira razón de ser para a existencia humana.
Contorno
O anticonsumismo asóciase xeralmente coa crítica ao consumo a partir de Karl Marx e Thorstein Veblen, mais segundo o libro Theory of the Leisure Class de Veblen, as orixes do consumismo remóntanse ao mesmo principio das civilizacións. O consumismo pode referirse tamén a políticas económicas asociadas coa economía Keinesiá e, en sentido abstracto, referirse á crenza na que a libre elección dos consumidores debería rexer a estrutura económica da sociedade. O comediante Bill Hicks e mailo escritor Pier Paolo Pasolini presentaron unha forte oposición ao consumismo.
Política e sociedade
Os activistas anticorporativos cren que o aumento das grandes corporacións está a ameazar a autoridade lexítima do estado e dos estratos públicos. Crese que esas corporacións están a invadir a privacidade da xente, manipulando a política e o goberno, e creando falsas necesidades de consumo. O tipo de evidencia que dá pé a esta opinión inclúe a publicidade invasiva (adware, spam, telemarketing...), as xigantescas contribucións económicas a candidatos en eleccións democráticas por parte das corporacións en lugares coma os Estados Unidos, a interferencia nas políticas das nacións soberanas, e un non parar de historias en todo o mundo acerca da corrupción relacionada coas empresas.
Os manifestantes anticonsumistas alegarían que as grandes corporacións só teñen a obriga de responder ante os seus accionistas, dándolle aos Dereitos Humanos pouca ou ningunha importancia. Na práctica, a dirección dunha compañía podería xerar diferenzas e rupturas de confianza. Este tipo de responsabilidade financeira significa que as corporacións multinacionais adoitan buscar estratexias que intensifican o traballo e tratan de reducir custos. Por exemplo, tratan de atopar (xa sexa directamente ou a través de empresas de subcontratación) países con economías baseadas en baixos salarios e con leis que non sexas esixentes cos Dereitos Humanos, coas prestacións laborais, co Medio ambiente etc. Un exemplo pode ser Nike.
Narrador
Na vida cotidiá, un narrador é unha persoa que conta unha historia de forma oral ou escrita.
Na literatura, un narrador é un ser ficticio (pode ser un personaxe) que conta a historia nunha obra narrativa. A todo narrador correspóndelle un narratario. O resto deste artigo trata especialmente deste concepto.
O narrador é a instancia narrativa que regula a modalidade da información. Non podería haber relato se non houbese narración. O narrador non se identifica nin co autor real nin co ideal. Nin sequera o narrador-autor que aparece en tantas novelas é o autor real biograficamente caracterizado e individualizado, senón un tipo de narrador especial, unha invención -en verdade moi próxima a un álter ego- do autor ideal. Así pois, é o narrador, o que ás veces desde o relato dialoga co lector, quen recorre a enunciados metanarrativos, quen expresa reflexións, suxire relacións ou acontecementos.
Voice over
James Cracknell
James Edward Cracknell, nado o 5 de maio de 1972 en Sutton, é un remeiro británico, dobre medallista olímpico de ouro.
Traxectoria
Mentres estudaba na Kingston Grammar School comezou a practicar remo; participou nos campionatos xunenís de 1989 e 1990, logrando unha medalla de ouro en 1990. Licenciouse na Universidade de Reading en xografía humana. Competiu en numerosas ocasións en campionatos mundiais de remo sen lograr medalla ata que en 1997 formou equipo con Steve Redgrave, Matthew Pinsent e Tim Foster na categoría de catro sen temoneiro e con este equipo gañou os campionatos mundiais de 1997, 1998 e 1999 (neste caso con Ed Coode substituíndo ao lesionado Foster) e finalmente a medalla de ouro nas olimpiadas de 2000. Meses antes participara no documental Gold Fever da BBC que seguía ao equipo na súa preparación olímpica. Ao se retirar Redgrave, formou equipo con Pinsent de dous sen temoneiro e con el gañou o ouro no campionato mundial de 2001, ademais lograron outro ouro en dous con temoneiro, e no de 2002. A tempada 2003 foi mala para a parella e en 2004 decidiron ir na categoría de catro sen temoneiro, con Steve Williams e Alex Partridge. Ed Coole substituíu a Partridge, lesionado, a tempo para participar nos Xogos Olímpicos de 2004 nos que lograron o ouro logo de derrotar os campións canadenses por 0.08 segundos.
En 2005 participou na carreira de remo oceánico Atlantic Rowing Race co Spirit of EDF Energy facendo parella con Ben Fogle, e aínda que logo de 49 días, 19 horas e 8 minutos cruzaron primeiros na categoría de parellas o uso de auga de lastre supúxolles, segundo as n normas da competición, unha penalización e quedaron finalmente segundos na súa categoría.
En febreiro de 2006 Cracknell anunciou a súa retirada do remo de competición e pouco despois a BBC emitiu Through Hell and High Water que seguía a experiencia de Cracknell e Fogle Spirit of EDF Energy na súa carreira polo Atlántico, e sobre esa experiencia a parella tamén editou o libro The Crossing: Conquering the Atlantic in the World's Toughest Rowing Race.
En decembro de 2008 participoucon Ben Fogle e Ed Coats na Amundsen Omega3 South Pole Race, quedaron segundo por atrás dos noruegueses. A BBC emitiu unha serie de cinco capítulos, os domingos en horario de máxima audiencia, sobre a aventura On Thin Ice e tamén fixo un libro sobre ela, Race to the Pole.
Cracknell presentou deportes na ITV e Channel 4. Cubriu The Boat Race 2007 con Mark Durden-Smith para a ITV e presenta na ITV as competicións do British Superbike Championship. E tamén é o presentador principal en Channel 4 da Red Bull Air Race World Series. É columnista de The Daily Telegraph.
Presentouse nas listas do Partido Conservador pola circunscrición do Suroeste de Inglaterra para as eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 e malia ser terceiro non logrou ser elixido.
Vila do Fondo, Viñós, Arzúa
Vila do Fondo é un lugar da parroquia de Viñós no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Volodymyr Dakhno
Vladymyr Dakhno (en Владимир Авксентеевич Дахно), nado en Zaporizhia o 7 de marzo de 1932 e finado en Kíiv o 28 de xullo de 2006, foi un animador, director de cine de animación e guionista ucraíno.
Traxectoria
Dakhno naceu o 7 de marzo de 1932 en Zaporozhye, URSS. Despois da escola ingresou no Instituto Médico de Kíiv. Case de inmediato, trasladouse ó Instituto de Enxeñaría Civil de Kíiv, onde estudou na clase de Joseph Karakis, graduándose en 1955.
Comezou a súa carreira como arquitecto en Kíiv antes de ser invitado a traballar en Kievnauchfilm.
Foi galardoado co Premio Nacional Shevchenko de Ucraína en 1988, e foi Artista do Pobo de Ucraína en 1996. Dakhno foi máis coñecido pola serie de animación Cosacos (Казаки). Traballou en Kievnauchfilm, que dende entón foi rebautizado como Ukranimafilm.
Retirouse na década de 1990 despois da desintegración da Unión Soviética e o peche da produtora cinematográfica.
O 28 de xullo de 2006, Dakhno morreu dun ataque ó corazón mentres durmía na súa casa de Kíiv. Está enterrado no cemiterio de Baikove.
O 7 de marzo de 2013 Google liberou un Doodle na memoria de Dakhno.
El Regenerador
El Regenerador foi un periódico editado en Ferreira do Valadouro en 1906.
Corpúsculo de Krause
miniatura|Corpúsculo de Krause. Os corpúsculos de Krause son termorreceoptores de forma bulbosa encapsulados da pel, que se pensa son os encargados de rexistrar a sensación de frío. A sensibilidade é variable segundo a rexión da pel que se considere. Porén, a súa función na actualidade non está definida con claridade.
El Regenerador
Historia e características
Apareceu en 1906. Imprimíase na imprenta de César G. Seco Romero de Mondoñedo.
Corpúsculo de Krause
Son corpúsculos táctiles localizados no nivel profundo do hipoderma da pel, parecidos aos corpúsculos de Pacini, pero máis pequenos (50 micrómetros) e simplificados. Encóntranse no tecido submucoso da boca, o nariz, ollos, xenitais etc. dos cales hai uns 260.000 estendidos por todo o corpo.
Reciben este nome polo seu descubridor o anatomista alemán Wilhelm Krause (1833-1910).
Estrutura
Son pequenos corpos cilíndricos ou ovais, consistentes nunha cápsula formada por unha expansión do tecido conectivo, e conteñen unha parte central semifluída na cal o axón termina nunha extremidaded bulbosa ou nunha masa enroloada plexiforme.
Localización
Estes bulbos terminais atópanse na conxuntiva do ollo humano (onde son esferoidais, pero son cilíndricos na maioría dos animais), nas membranas mucosas dos beizos e a lingua, e no epineuro dos troncos nerviosos.
Corpos bulbosos parecidos atópanse no pene e clítoris, onde reciben o nome de corpúsculos xenitais. Estes corpos teñen forma do froito da moreira, e conteñen septos de tecido conectivo formando de dúas a seis masas.
Nas membranas sinoviais de certas articulacións, como as dos dedos, existen bulbos similares ovais, que se denominan terminacións bulbosas articulares.
Bye Bye Brasil
As localizacións do filme inclúen Belém e Altamira no estado de Pará, Maceió, a capital do estado de Alagoas, e a capital nacional Brasilia.
Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación
miniatura|O Ministro Luís Planas, actual Ministro de Agricultura, Pesca e AlimentaciónO Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación é o departamento ministerial do Goberno de España competente para a proposta e execución da política do Goberno en materia de recursos agrícolas, gandeiros e pesqueiros, de industria agroalimentaria, de desenvolvemento rural e de alimentación. O seu actual titular é Luis Planas.
Historia
Este ministerio creouse por primeira vez en 1981, con Calvo-Sotelo como Presidente, ao engadirse ao antigo Ministerio de Agricultura e Pesca (que apenas durou 7 meses) as competencias en alimentación e mantívose intacto 27 anos, até o segundo mandato de José Luís Rodríguez Zapatero, cando a reestruturación dos departamentos ministeriais de abril de 2008, as competencias pasaron ao Ministerio de Medio Ambiente, e Medio Rural e Mariño.
O ministerio de agricultura recuperou a súa importancia cos gobernos de Mariano Rajoy, que creou o Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente entre 2011 e 2016 e o Ministerio de Agricultura e Pesca, Alimentación e Medio Ambiente entre 2016 e 2018.
Este ministerio foi reactivado polo Presidente Sánchez en 2018, perdendo as competencias no medio Ambiente a favor do novo Ministerio para a Transición Ecolóxica.
Estrutura
Dependen do Ministerio os seguintes órganos:
Como órgano de apoio e asistencia inmediata, depende directamente do Ministro Agricultura, Pesca e Alimentación un Gabinete.
Notas
O contido deste artigo incorpora material publicado no Boletín Oficial do Estado, que se atopa no dominio público de conformidade ao disposto no artigo 13 da Lei de Propiedade Intelectual española.
Olimpia Vázquez Gutiérrez
Olimpia Vázquez Gutiérrez, nada en Ourense o 30 de xaneiro de 1893, foi unha mestra galega.
Traxectoria
Filla de xastres. Ingresou nos estudos aos quince anos no Colegio Modelo de Ángel Ferrín, fixo catro cursos combinando opción libre e oficial e a reválida de Maxisterio na Escola Normal de León en 1911. Obtivo o título de mestra superior na Escola Normal de Pontevedra en 1913. Aprobou as oposicións ao maxisterio en 1914. Foi mestra de Partovia e en 1915 mediante permuta trasladouse a Esgos. En 1934 trasladouse á Escola Concepción Arenal da Coruña por consorte. En 1940 foi sancionada coa suspensión de soldo por dez meses. Cando se reincorporou foi mestra de Pontedeume e en 1946 trasladouse a Cabovilaño (A Laracha).
Vida persoal
Casou en Ourense co tamén mestre Vicente González Losada en 1925.
A Anella, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
A Anella é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Manat turcomán
O manat turcomán (código TMT; símbolo: m) é a unidade monetaria de Turkmenistán desde 1993, subdividida en 100 tenge (teňňe) como moeda fraccionaria.
En 2009, o primeiro manat foi substituído polo novo manat turcomán, cunha taxa de cambio de 5.000 manats vellos por cada novo manat.
Etimoloxía
O termo manat tomouse do persa munāt e do ruso Монета, vocábulos que en ambos os casos proceden da palabra latina moneta, de onde deriva tamén a nosa "moeda". Manat foi, así mesmo, a palabra coa que se designou o rublo soviético tanto na lingua azarí como na turcomá.
Primeiro manat (1993-2009)
O primeiro manat turcomán introduciuse o 1 de novembro de 1993 en substitución do rublo ruso, cunha taxa de cambio de 500 rublos por manat. A aquel primeiro manat turcomán asignáraselle o código ISO 4217 TMM e estaba dividido en 100 teňňesi.
Moedas
Esta primeira serie de moedas foi de curta duración, debido a que o valor do metal no que estaban cuñadas as moedas pasou a ser axiña máis alto que o seu propio valor nominal. Puxéronse en circulación inicialmente moedas cuñadas en 1993, con valores faciais de 1, 5, 10, 20 e 50 tenges (teňňesi). Logo dun período de alta inflación, engadíronse á serie en 1999 os valores de 500 e de 1.000 manats. Todas estas moedas levan nos seus anversos, por lei, a imaxe do daquela presidente do país, Saparmurat Niyazov.
Segunda serie (2005)
En 2005 introduciuse unha nova serie de billetes do sistema do manat. Orixinariamente pretendíase substituír o primeiro manat cunha taxa fixa de cambio de 1.000 dos novos por un dos primeiros, mais finalmente pospúxose esa revalorización da moeda e a serie púxose en circulación co mesmo valor dos billetes anteriores. Os billetes correspondentes á primeira serie e os desta segunda serie circularon conxuntamente ata a introdución do segundo manat en 2009. Os valores postos en circulación foron os de 50, 100, 500, 1.000, 5.000 e 10.000 manats.
Novo manat (desde 2009)
Por mor da desvalorización que sufriu a moeda turcomá desde a súa creación, en 2009 púxose en circulación unha nova unidade monetaria chamada tamén manat, dividida pola súa vez en 100 tenge (teňňe). O cambio produciuse a razón de 5.000 manats antigos por cada novo manat. O 1 de xaneiro dese ano apareceron os novos billetes e as novas moedas.
Moedas
Durante a reforma monetaria de 2009 puxéronse en circulación novas moedas de 1, 2, 5, 10, 20 e 50 tenge. Ademais, o 1 de novembro de 2009, o Banco Central de Turkmenistán anunciou a posta en circulación de novas moedas bimetálicas de 1 e 2 manats para o 1 de xaneiro de 2010. Nesta serie, en lugar de representarse o presidente do país nos seus anversos reprodúcese un mapa de Turkmenistán coa Torre da Independencia superposta. Todas estas moedas foron producidas na Royal Mint de Londres.
Billetes
A nova serie de billetes componse dos valores de 1, 5, 10, 20, 50, 100 e 500 manats (este último non chegou a circular).
Os billetes gardan certas semellanzas con respecto aos anteriores mais coa particularidade de que nos vellos manats o presidente aparecía nos anversos de todos os valores, en tanto que nos novos o seu retrato só está presente nos billetes de 500 manats; no resto reprodúcense os bustos de grandes persoeiros turcománs, e nos seus reversos edificios significativos do país.
506
Véxase tamén
Historia ano a ano
José Manuel Sande
José Manuel Sande García, nado na Coruña en 1972, é un programador cultural, escritor cinematográfico e político galego.
Traxectoria profesional
Licenciado en Filoloxía Hispánica, acadou a Suficiencia Investigadora en Teoría da Literatura e Literatura Comparada e cursou un Mestrado en Teatro e Cine. A comezos de 2006 comezou traballar como persoal laboral no Centro Galego de Artes da Imaxe / Filmoteca de Galicia, na área de programación.
Posúe unha extensa traxectoria como escritor e xestor cultural, activista, docente e programador. Presente en publicacións especializadas e libros colectivos coas relacións entre arte-política ou cine-literatura como eixes, investigou sobre documental e a historia do cine español.
Foi guionista e produtor asociado do filme Arraianos e interveu en proxectos de investigación académicos co cine como motor. Xurado en máis de vinte festivais cinematográficos, ten participado asiduamente en comisións de subvencións e bolsas a profesionais.
Traxectoria política
En 2015 pasou formar parte da corporación municipal da Coruña como membro das listas da Marea Atlántica. Foi designado Concelleiro de Cultura, Deporte e Coñecemento logo do nomeamento de Xulio Ferreiro como alcalde. miniatura|Declaración de bens, Boletín Oficial de las Cortes Generales, 26/7/2019. En marzo de 2017 foi investigado como responsábel de que o Concello utilizara un cartel deseñado por Alberto Guitián para as festas do entroido, que a Asociación de Viúvas de Lugo consideraba unha ofensa ao sentimento relixioso. A finais de maio dese mesmo ano o xulgado de instrución número 3 da Coruña decidiu arquivar a causa.
En xullo de 2020 foi un dos asinantes dunha "Carta aberta á REDE da Marea Atlántica" que sinalaba que na organización "non houbo autocrítica despois das eleccións municipais de 2019"
O dez de febreiro de 2023 José Manuel Sande anuncia que será o cabeza de lista de Unidas Podemos para a alcaldía da Coruña nas eleccións municipais do 28 de maio de 2023.
Asociación Republicana Militar
A Asociación Republicana Militar foi unha asociación secreta formada por militares coa fin de conspirar para acabar co réxime da Restauración e restaurar a República en España. Fundouna o tenente Miguel Pérez e dous militares máis en outubro de 1880 baixo o liderado de Manuel Ruiz Zorrilla. Nun primeiro momento a ARM limitouse a un labor de propaganda entre os militares, medrou lentamente e en xaneiro de 1882 achegábase aos 200 membros.
Traxectoria
En novembro de 1882 decidiuse a creación dunha Xunta Central composta por nove oficiais e presidida polo brigadier Villacampa. A organización foi aumentando (1.500 membros en agosto de 1883), e comezou a preparar un pronunciamento militar: nunha xuntanza en Barcelona o 27 de xullo decidiuse sublevarse o 5 de agosto de 1883 pero finalmente decidiuse atrasalo ao 10 de agosto. Prevíase que se sublevasen as gornicións de Barcelona, Valencia, Zaragoza e Badaxoz baixo o grito de Viva a República Española!, sumándose posteriormente ata 22 gornicións máis, pero finalmente Badaxoz sublevouse na data inicial en solitario. O fracaso subseguinte desencadeou a represión entre os membros da ARM e os sublevados en Badaxoz marcharon ao exilio a Portugal así como outros activistas da organización.
Miguel Pérez marchou ao exilio e publicou un folleto contra Ruiz Zorrilla, Don Manuel Ruiz Zorrilla ante la ARM, o cal foi contestado por outros membros da ARM cualificando a Miguel Pérez de traidor.
A ARM intentou outro pronunciamento para o 27 de abril de 1884. Tras ser descuberto, detívose a catro xenerais e a outros membros da ARM implicados.
Logo da morte de Afonso XII, a ARM preparou un novo pronunciamento para o 19 de setembro de 1886 dirixido por Villacampa. Se novo constituíu un fracaso, e a ARM disolveríase entre 1888 e 1891.
Castelán medieval
O castelán medieval, tamén coñecido como castelán antigo ou romance castelán, refírese ás variantes do castelán faladas na península Ibérica entre o século IX até entrado o século XV aproximadamente; máis especificamente, antes de que ocorrese o reaxuste consonántico que daría orixe ao castelán contemporáneo. A primeira obra extensa da literatura en castelán medieval é o Cantar de mio Cid ou Poema de mio Cid, creado a finais do século XII ou comezos do século XIII por autor anónimo.
José Antonio Porta
José Antonio Porta Carracedo, nado en Ferrol en 1950 e finado en Perbes, Miño, o 6 de xaneiro de 2019, foi un militar galego que chegou ao grao de xeneral de división.
Traxectoria
Estou o bacharelato no instituto Concepción Arenal de Ferrol e ao rematar, en 1969, ingresou co número un da súa promoción na Academia Xeral do Aire en San Javier (Murcia).
Na súa traxectoria profesional foi ascendendo ata o grao de xeneral de división, e ocupou postos como o de xefe da Base aérea de Villanubla (en Villanubla, Provincia de Valladolid) e o de xefe de persoal do Exército do Aire. Pasou á reserva no ano 2012.
Caneleira
A caneleira (Cinnamomum zeylanicum ou Cinnamomum verum) é unha árbore tropical da familia das lauráceas. Ten a folla perenne, duns 10–15 m; é orixinaria da Sri Lanka (antiga Ceilán). Aprovéitase como especia a súa codia interna desecada, chamada canela verdadeira, extraída pelando as pólas e se emprega en rama ou moída (en po).
Etimoloxía
O nome da caneleira/canela podería derivar do vocábulo grego kínamon, mais probabelmente veña do vello francés canele, e este do italiano cannella, diminutivo de canna (cana), pola forma de cana que toma a casca seca da caneleira.
Distribución
Na actualidade cultívase ademais da Sri Lanka, na India, no sur da China, Madagascar e no Brasil.
Hábitat
Require un clima quente e húmido, cunha temperatura media anual entre 24 e 30 °C e unha precipitación entre 2.000 e 4.000 mm anuais ben distribuídos durante todo o ano, condicións que se atopan en altitudes entre 0 e 600 msnm. As mellores plantacións medran en terreos chuviosos, de textura areenta e lamacenta, fondos, con alto contido en materia orgánica e excelente drenaxe. Un chan moi lamacento limitaría o crecemento da planta e esta produciría unha casca de baixa calidade.
Descrición
Trátase dunha árbore duns 10 metros de altura mais que cultivada adoita ser máis miúda, tomando forma de arbusto sempre verde. A casca, a parte produtivamente máis importante, é marrón cinsenta e ten un ciclo perenne. O seu talo é de consistencia lígnea. As follas son duns 7-25 × 3–8 cm, teñen forma ovalada e rematadas en punta, de cor verde e brillantes pola face con cinco nervios avermellados, un medial e dous por cada banda arqueados que converxen na base e o ápice, e outro conxunto de nervios que forman un ángulo recto con este; o pecíolo é duns 10 – 20 mm, robusto, cunha sinuosa forma cóncava. As súas flores son hermafroditas (contén o androceo e xineceo na mesma flor), de cor branca ou amarela verdoso e recubertas de pelos, bracteadas e actinomorfas. O perianto é indiferenciado, formado por seis tépalos libres. O xineceo é bi-carpelar e o seu androceo está formado por 9 + 3 estames distribuídos en 3 ou 4 verticilos, que cando se produce a dehiscencia das anteras o fai polo vento. As flores, duns 0,5 cm, agrúpanse en panículas que nacen na axila da folla ou tamén na parte terminal e chegan a ter unha lonxitude semellante á das follas. O froito é unha baga longa elipsoidal duns 12,5 cm de cor moi escura, azulada-negra, cunha única semente no seu interior. Reprodúcese das sementes que contén a baga e tamén por multiplicación vexetativa.
Taxonomía
Verum: epíteto que fai referencia á especie que provén do Ceilán, a auténtica e a que máis se comercializa, xa que é a que se considera de mellor calidade, e
Zeylanicum fai referencia ao nome do lugar de orixe Ceilán (Sri Lanka). É mencionada na Biblia como especia aromática moi apreciada.
A palabra galega canela pode vir do francés cannelle, forma, igual que en galego, diminutiva de canne (cana) que designou a partir do século XVI á cana de azucre.
Emprego
O uso do té de canela, está moi estendido en México e nas zonas de influencia mexicana, como o sur dos Estados Unidos e América Central, chegando a competir con outras bebidas quentes, como o café e o chocolate. Cómpre resaltar que o té se prepara coa variedade de Sri Lanka.
Tamén é un ingrediente de moitas salsas, curri e outros pratos de oriente, onde se empregan as variedades de Sri Lanka e a China, ademais do po e as follas do caneleiro.
Beneficios medicinais
A canela é empregada dende a antigüidade na España rural para inducir o sono ós nenos, tanto en infusións como fumado. Foi un relaxante que empregaban as nais rurais para durmir ós nenos á hora de ir traballar ao campo. Tamén foi común o seu uso nas mulleres cando tiñan atrasos na menstruación.
Outros dos beneficios medicinais que proporciona a canela é que cando existen abrasións na lingua por comer ou tomar cousas quentes, a barra de canela serve para sedar a dor e cicatrizar as papilas gustativas.
Ligazóns externas
Ficha da canela en Infojardín.com (en castelán)
Spencer Holst
Spencer Holst, nado en 1926 e finado o 22 de novembro de 2001, foi un escritor estadounidense.
Traxectoria
Viviu durante anos e até o seu pasamento na Westbeth Artists Housin. Malia publicar diversas coleccións de relatos así como algunhas traducións, Holst foi principalmente coñecido por facer representacións das súas obras no ambiente cultural de Nova York. Ademais de literatura, tamén se dedicou á pintura, especialmente ás acuarelas, moitas veces en base a motivos caligráficos.
Illa de San Martiño
A Illa de San Martiño (Saint-Martin en francés, Sint Maarten en neerlandés) é unha illa situada no mar Caribe, aproximadamente a 240 km ao leste da illa de Porto Rico. Ten 98 km² de superficie, e en 2009 tiña 77.741 habitantes.
Está dividida territorialmente en dúas metades: a parte sur pertence ás Antillas Neerlandesas (denominada Sint Maarten), mentres que a parte norte é a colectividade de ultramar francesa de Saint Martín, constituída en 2007 logo da súa secesión do departamento de ultramar de Guadalupe.
Colectivamente, ambos os territorios son coñecidos como ''St. Martin/St. Maarten ou St. Martins''. As principais cidades son Marigot, no lado francés, e Philipsburg, no lado neerlandés.
Historia
miniatura|250px|Mapa da illa de San Martín. En verde, zona francesa; en laranxa, zona neerlandesa A illa foi divisada polo navegante Cristovo Colón o 11 de novembro de 1493, día de San Martiño de Tours, en honra ao cal chamou á illa.
Os conquistadores holandeses chegaron a esta illa e habitárona desde a década de 1620. España reconquistou a illa en 1633 e fundaron un forte en Punta Branca. Baixo a dominación hispana, foron introducidos os primeiros escravos africanos. Con todo, estes entraron en maior cantidade durante o século XVIII como traballadores nas plantacións de cana de azucre dos franceses.
O 23 de marzo de 1648 foi asinado un acordo para dividir a illa entre os reinos de Francia e de Holanda. Desde ese entón ambos os territorios dependeron doutros territorios de ultramar de potencias estranxeiras. Xa a comezos do século XXI ambos territorios comezaron a esixir unha modificación aos estatutos de goberno. A zona francesa, que era unha comuna do departamento de ultramar de Guadalupe, decidiu escindirse, do mesmo xeito que a próxima illa de Saint-Barthélemy. Tras ser aprobado polo parlamento francés, San-Martín estableceuse como unha colectividade de ultramar o 22 de febreiro de 2007. En tanto, unha reforma importante que sufrirá as Antillas Neerlandesas durante 2007 permitirán que San Martiño teña un estátus similar ao que ostenta actualmente Aruba.
Demografía
250px|miniatura|Vista de [[Philipsburg, capital de Sint Maarten.]] A illa de San Martiño sufriu nos últimos anos un forte incremento demográfico, debido ao forte desenvolvemento do turismo. A inmigración preponderante é de ascendencia haitiana, francesa e dominicana. En 2002 estimábase unha poboación en Saint-Martin de 31.397, mentres en Sint-Maarten era de preto de 42.000 en 2005.