cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teatro de Marcelo
O teatro de Marcelo foi o segundo edificado en pedra despois do de Pompeia. Podía conter ata 15.000 espectadores. Tiña tres alturas, levantadas sobre bóvedas.
5 de novembro
O 5 de novembro é o 309º día do ano do calendario gregoriano (310º nos anos bisestos). Quedan 56 días para finalizar o ano.
Mortes
miniatura|100px| James Clerk Maxwell.
Notas
Os 366 días do ano
Haris Silajdžić
Haris Silajdžić, nado o 1 de outubro de 1945, é un político e académico bosníaco, que foi elixido en 2006 como membro bosníaco da Presidencia de Bosnia e Hercegovina para un período de catro anos.
Tamén ocupou o cargo de Presidente do Consello de Ministros en dúas ocasións.
Traxectoria
Foi Ministro de Asuntos Exteriores de 1990 a 1993 e Presidente do Consello de Ministros de 1993 a 1996 e de 1997 a 2000.
Nas eleccións que houbo o 1 de outubro de 2006 foi elixido como membro bosníaco da presidencia de Bosnia e Hercegovina para os seguintes catro anos, nos cales, a presidencia vai rotando. Xa o intentara presentándose no 2002, onde foi vencido por Sulejman Tihić, que á súa vez foi vencido por Silajdžić no 2006. Ocupou a Presidencia do "triunvirato" do 7 de marzo ao 6 de novembro de 2008 e do 6 de marzo ao 10 de novembro de 2010.
Diciopedia do século 21
A Diciopedia do século 21, subtitulada Dicionario enciclopédico da lingua galega e da cultura universal ilustrado, é un dicionario e enciclopedia universal, en tres volumes, editada no ano 2006 conxuntamente por Edicións do Cumio, Editorial Galaxia e Ediciós do Castro.
Descrición
miniatura|esquerda|Os tres tomos da Diciopedia nunha biblioteca. miniatura|esquerda|Contén tamén imaxes que foron publicadas baixo [[Contido libre|licenzas libres, como esta do Museo do Prado. ]] Foi presentada en decembro de 2006 en Santiago de Compostela polos directores das tres editoriais: Isaac Díaz Pardo (Ediciós do Castro), Víctor F. Freixanes (Galaxia) e Antón Mascato (Edicións do Cumio).
Froito de catro anos de elaboración e con 2.600 páxinas, ten 4.500 fotografías a cor, 850 planos e mapas (incluíndo cada país do mundo e tódolos concellos de Galicia), 425 debuxos e gráficos, máis de 80.000 entradas de dicionario e máis 45.000 biografías, topónimos e nomes propios.
A primeira edición, de 4.000 exemplares, incluía o agasallo dunha medalla de Atenea, deusa da sabedoría, deseñada por Díaz Pardo.
Segunda división española 2003/04
A tempada 2003–04 da Segunda División de España de fútbol foi a 73ª edición desta competición. Comezou o 31 de agosto de 2003 e finalizou o 20 de xuño de 2004.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
José Manuel Reina
José Manuel Reina Páez, máis coñecido como Reina ou Pepe Reina, nado en Madrid o 31 de agosto de 1982, é un futbolista español. Xoga de porteiro e o seu actual equipo é o SS Lazio da Serie A italiana. É fillo do porteiro cordobés Miguel Reina.
Tamén xoga na selección de fútbol de España, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e as Eurocopas de 2008 e 2012, un triplete inédito na historia do fútbol.
FC Barcelona
Naceu en Madrid, onde o seu pai, Miguel Reina, fixou a súa residencia tras retirarse no Atlético de Madrid. Comezou a xogar na Escola de Fútbol Madrid Oeste de Boadilla del Monte. En 1995 pasou ao fútbol base do FC Barcelona, club no que o seu pai desenvolvera a maior parte da súa carreira profesional. Pasou polos equipos infantís (1995-96), cadetes (1996-98) e xuvenís (1998-99) ata chegar ao filial en 1999, realizando a pretemporada dese ano co primeiro equipo.
A tempada 2000-01 empezouna no filial en Segunda División B, pero as sucesivas lesións dos dous porteiros do primeiro equipo, Richard Dutruel e Francesc Arnau, permitíronlle debutar en Primeira División con tan só 18 anos. Foi o 2 de decembro de 2000 nun partido ante o Celta de Vigo que finalizou con empate a tres. Reina saltou ao campo no minuto 49, en substitución do lesionado gardameta francés.
O técnico, Lorenzo Serra Ferrer, deulle continuidade como titular e Reina disputou esa tempada 19 partidos de liga, ademais de defender o arco azulgrana na Copa da UEFA, onde o seu equipo alcanzou as semifinais.
A tempada 2001-02 perdeu protagonismo tras a fichaxe do internacional arxentino Roberto Bonano, xogando a metade de encontros oficiais que a anterior campaña: 16 (once partidos de Liga, un de Copa do Rei e catro de Liga de Campións). Ao termo da tempada é traspasado por cinco anos ao Villarreal CF, aínda que o club catalán reservábase unha opción de recompra.
Vilarreal CF
No seu novo destino rapidamente fíxose coa titularidade e converteuse nun dos puntais dun equipo, polo que ao finalizar a tempada 2002-03 o Villarreal CF decidiu facerse co 100% dos dereitos do xogador, a cambio de seis millóns de euros e o pase de Juliano Belletti ao FC Barcelona.
No seu segundo ano en Vila-real o equipo amarelo conquistou a Copa Intertoto -primeiro título oficial na historia do club-, o que lles permitiu participar na Copa da UEFA, onde alcanzaron as semifinais.
A tempada 2004-05, ademais de sumar unha nova Copa Intertoto, clasificou ao seu equipo para a Liga de Campións, un éxito sen precedentes para o modesto club castellonense, tras finalizar a liga en terceira posición. Esa tempada destapouse como un especialista en parar lanzamentos de penaltis, chegando a deter sete das nove penas máximas que lle chutaron.
Liverpool FC
Logo de tres anos de éxitos en Villarreal, en xullo de 2005 Rafa Benítez decidiu fichalo para o Liverpool FC inglés, que se acababa de proclamar campión de Europa. Pronto desprazou ao banco ao internacional polaco Jerzy Dudek, que fora un dos protagonistas destacados da conquista do título europeo.
No club inglés estableceu unha marca como o gardameta que mantivo a súa portería a cero durante máis minutos. No partido de semifinais da Liga de Campións 2006-07 contra o Chelsea parou tres penaltis de catro que lle tiraron e en Liverpool é un heroe. Fixera o mesmo no final da Copa Inglesa contra o West Ham United na tempada 2005-06 para gañar a copa.
Selección nacional
Foi internacional coa selección de España en once ocasións (ata agosto de 2008). Antes de debutar coa selección absoluta, foi internacional en varias das categorías inferiores de España: Sub-16, Sub-17, Sub-18 e Sub-21. Formou parte do combinado español que conquistou a medalla de bronce no Mundial Sub-17 de 1997.
O 17 de agosto de 2005 fixo o seu debut coa selección absoluta, nun partido amigable contra Uruguai no Molinón de Xixón.
Foi un dos integrantes do combinado nacional que participou na Copa Mundial de Fútbol 2006 e, posteriormente, na Eurocopa 2008, onde os españois se proclamaron campións. En devandito torneo disputou un partido da primeira fase, ante Grecia, onde o conxunto español impúxose 1-2 aos gregos. Tamén integrou o combinado nacional que gañou a Copa Mundial de Fútbol 2010, celebrada en Suráfrica e a Eurocopa 2012, disputada en Polonia e Ucraína. Foi o speaker nas celebracións da Mundial 2010, realizada en Madrid o 12 de xullo de 2010 e da Eurocopa 2012, celebrada o 2 de xullo dese ano tamén na capital.
Estatísticas
Actualizado o 16 de maio de 2012. 1 Tamén xogou dous partidos da Copa Mundial de Clubs da FIFA. 2 Tamén xogou a FA Community Shield.
Vida persoal
Actualmente reside en Liverpool, está casado con Yolanda Ruiz e ten tres fillos, Grecia, Alma e Luca. Adoita viaxar a Madrid e Córdoba, onde viven os seus pais. Pepe destacou sempre pola súa humildade e solidariedade. É considerado o show-man da selección española
O 1 de xullo de 2012 tras gañar España a Eurocopa, Pepe Reina luciu a camiseta do Real Betis Balompié, co dorsal 26 e o nome de Miki Roqué, xogador bético falecido unha semana antes da final da Eurocopa por un cancro de pelve co que levaba loitando un ano enteiro tras a súa retirada do fútbol.
A Boliña, Boiro, Boiro
A Boliña é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 98 habitantes (38 homes e 60 mulleres).
Jeux d'enfants
Jeux d'enfants é un filme francés dirixido por Yann Samuell que foi estreado no 2003.
Humayun
Nasir-ud-Din Muḥammad (en, transliterado Nasīr-ad-Dīn Muhammad), máis coñecido polo seu nome de reinado, Humayun (en , transliterado Humāyūn), nado en Cabul o 6 de marzo de 1508 e finado en Delhi o 22 de febreiro de 1556, foi o segundo emperador do Imperio mogol. Gobernou dende 1530 a 1540 un territorio que hoxe corresponde a Afganistán, Paquistán, e parte do norte da India. Era fillo de Babur, fundador do imperio. Do mesmo xeito que o seu pai, perdeu pronto o seu reino. Con todo, coa axuda do Imperio persa, finalmente recuperou un imperio aínda máis grande. Ascendeu ao trono o 30 de decembro de 1530 a pesar da oposición dunha parte da nobreza. Foi o herdeiro dun imperio que o seu pai non tivo tempo de organizar.
Reinado de Humayun
esquerda|miniatura|258x258px|[[Sher Shah Suri]] esquerda|miniatura|216x216px|Acuarela de Humayun, preto de 1875 Aproveitando a inestabilidade do imperio, minado polas intrigas da corte, os raxás sometidos polo seu pai rebeláronse. En 1531, Humayun levou o seu exército ante a fortaleza de Kalinjar, mais debido á escaseza de fondos da tesouraría imperial, aceptou o forte rescate que se lle ofreceu e levantou o sitio. Humayun púxose entón en marcha para someter os afgáns instalados en Bihar aos que derrotou en 1532. En decembro dese mesmo ano logrou someter as tropas de Sher Shah Suri.
Mentres tanto, Bahadur Shah anexionouse a zona de Malwa (correspondente a unha parte do actual estado de Madhya Pradesh e do Rakhastán). Bahadur fortificouse no forte de Chittor. Humayun tomou o forte e obrigou a Bahadur a fuxir. As tropas do imperio continuaron a súa marcha, tomando a fortaleza de Mandu e as cidades de Cambay e Ahmedabad. Deixou o seu irmán Askari como gobernador da zona, mais este viuse incapaz de defender a rexión cando en 1536 Bahadur Shah a atacou.
Mentres Humayun continuaba coas súas campañas no oeste, Sher Shah reforzou a súa posición en Bihar e lanzouse á conquista de Bengala. Humayun decidiu tentar recuperar Bengala en lugar de perseguir a Sher Shah. O 26 de xuño de 1539, as tropas mogois foron derrotadas polas afgás na batalla de Chansa. Humayun viuse obrigado a fuxir ata Agra acompañado unicamente por algúns fieis seguidores. Perdeu unha nova batalla contra os afgáns en Kannauj en 1540 o que o obrigou novamente a fuxir, esta vez cara ao Punjab e, posteriormente a Sind. Foi alí, en Umarkot, onde naceu o seu fillo e herdeiro, Akbar, en 1542.
Desterro e volta ao trono
miniatura|250x250px|[[Tumba de Humayun]] A fuxida de Humayun terminou en Persia onde o xa lle ofreceu tropas para que puidese recuperar o trono. En 1544, Humayun tomou as cidades de Kandahar e Cabul, gobernada polo seu irmán Kamran, que a recuperou en 1546. Ao ano seguinte a cidade volveu ser tomada por Humayun. En 1549, Kamran apoderouse de Kandahar; Humayun recuperou a vila, cegou o seu irmán e enviouno á Meca como penitencia.
O segundo emperador dos mogois morreu en 1556 ao caer accidentalmente dende unha escaleira da súa biblioteca. A súa esposa, Hamida Begum, ordenou construír un mausoleo na súa honra. A tumba de Humayun situada en Delhi está considerada dende 1993 Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Trátase dunha das mellores mostras da arte mogol da India e está considerada a precursora en estilo do Taj Mahal de Agra.
Pittsburgh Pirates
Os Pittsburgh Pirates son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Pittsburgh, Pensilvania. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da National League (NL). O equipo xoga os seus partidos como local no PNC Park, campo con capacidade para 38.362 espectadores. Fundada o 15 de outubro de 1881 co nome de Allegheny, a franquía conseguiu gañar en cinco ocasións a Serie Mundial. Os Pirates tamén son coñecidos como os "Bucs" ou os "Buccos", palabras derivadas de bucaneiro (sinónimo de pirata).
Frances Marion
Marion Benson Owens, nada en San Francisco o 18 de novembro de 1888 e finada nos Ánxeles o 12 de maio de 1973, foi unha xornalista, escritora e guionista estadounidense, coñecida como Frances Marion, decotío citada como unha das mulleres guionistas máis destacadas do século XX, xunto con June Mathis e Anita Loos. Foi a primeira guionista en recibir dous premios Oscar.
Traxectoria
Marion naceu en San Francisco (California), filla de Len Owens e Minnie Benson. Tiña unha irmá máis vella, Maude, e un irmán máis novo, Len. Os seus pais divorciáronse cando ela tiña dez anos e marchou vivir coa súa nai. Abandonou a escola aos doce anos tras ser pillada debuxando unha banda deseñada da súa mestra. Pasou logo a unha escola en San Mateo e despois a unha escola de arte de San Francisco cando tiña dezaseis anos. Esta escola foi destruída no terremoto de San Francisco de 1906.
Mentres estaba en San Francisco traballou como axudante de fotografía de Arnold Genthe e experimentou co deseño fotográfico e os filmes en cor. Máis tarde traballou como artista comercial para Western Pacific Railroads e como reporteira do San Francisco Examiner. Despois de mudarse aos Ánxeles foi artista de carteis no Morosco Theater, ademais de deseñar anuncios nunha empresa de publicidade.
No verán de 1914 foi contratada como guionista axudante, actriz e axudante xeral por "Lois Weber Productions", produtora propiedade da pioneira directora cinematográfica Lois Weber. Puido converterse en actriz, mais prefería o traballo detrás das cámaras. Aprendeu a escribir guións de Weber, e de feito escribiu un para ela, mais despois queimouno.
Marion traballou como xornalista e foi correspondente durante a primeira guerra mundial. Documentou a contribución das mulleres ao esforzo bélico na fronte e foi a primeira muller en cruzar o Rin tralo armisticio.
Escribiu co nome de Frances Marion moitos guións para a actriz Mary Pickford, incluíndo os de Rebecca of Sunnybrook Farm e The Poor Little Rich Girl. Tamén escribiu guións para outros filmes de éxito das décadas de 1920 e 1930. Durante eses anos gañaba un salario de 50 000 dólares ao anos, cantidade inaudita nese tempo. Foi a primeira muller en gañar un Oscar ao mellor guión adaptado, que conseguiu en 1930 polo filme The Big House e dous anos despois gañou o Oscar ao mellor argumento por The Champ. En total participou en máis de 300 guións e máis de 130 filmes. Tamén dirixiu e actuou de xeito ocasional nalgúns dos primeiros filmes de Mary Pickford.
Durante moitos anos estivo baixo contrato con MGM Studios, mais a pesar da súa boa posición, abandonou Hollywood en 1946 para dedicar máis tempo a escribir teatro e novelas.
Faleceu en 1973 a consecuencia da rotura dun aneurisma.
Vida privada
Marion casou en catro ocasións, as dúas primeiras, con Wesley de Lappe e Robert Pike, antes de cambiar o seu nome. En 1919 casou co actor Fred Thomson, que protagonizou con Mary Pickford The Love Light en 1921. Era amiga tan íntima de Pickford, que foron xuntas de lúa de mel cando Pickford casou con Douglas Fairbanks e Marion con Thomson. Tralo inesperado pasamento de Thomson en 1928, casou co director George W. Hill en 1930, aínda que o matrimonio finalizou en divorcio en 1933. Tivo dous fillos, Fred C. e Richard (adoptado). Fred chegou a ser editor das obras de George Eliot.
Rosa María Rodríguez Magda
Rosa María Rodríguez Magda, nada en Valencia en 1957, é unha filósofa e escritora española, especialista en pensamento contemporáneo e feminismo. Acuñou en 1989 o termo de "transmodernidade". Exerceu a crítica literaria e desenvolvido unha ampla actividade na xestión cultural e editorial.
Traxectoria
Licenciada en Filosofía e Ciencias da Educación, Doutora cum laude en filosofía e Premio Extraordinario de Doutoramento pola Universidade de Valencia.
Foi, desde 1994 e até marzo de 1997, Presidenta da Asociación Valenciana de Críticos Literarios.
Desde 1996 e até a súa extinción en decembro de 2003, Directora Cultural da Fundación Valencia Terceiro Milenio - UNESCO.
Desde 2000 a 2011, Membro do Consell Valencià de Cultura.
Desde 1998 a 2015, Directora da aula de Pensamento e da revista Debats. Institución Alfonso o Magnánimo (CECEL-CSIC). Debats.
Desde 2009 a 2017, Directora da Casa Museo-Centro de Investigación Vicente Blasco Ibáñez
Exerceu a crítica literaria e de opinión de forma habitual no diario Las Provincias Valencia, o diario Pueblo Madrid, a Revista Ahora, Madrid e El País, edición da Comunidade Valenciana. Colaborando así mesmo en múltiples revistas especializadas: Claves de la Razón Práctica, Leer, El viejo Topo, Isegoria, Veintiuno, República de las Letras, Cuadernos de pensamiento político, Arte internacional (Colombia), Lateral, Asparkía, Interlitteraria (Estonia), Plural (Porto Rico)... (Con máis de trescentos artigos publicados).
Foi xurado nos premios: “Ciudad de Valencia”, “Valencia”, “Joaquín Garrigues Walker”, “Nacional de Ensaio”, “Príncipe de Asturias en ciencias sociais”.
Promotora e asinante da Declaración de Responsabilidades e Deberes Humanos (Presentada ante a Asemblea Xeral da UNESCO).
Textos seus foron traducidos ao inglés, francés, italiano, alemán, checo e estoniano.
En 1989 acuñou o termo transmodernidade, desenvolvendo dita teoría nas súas obras.
Rei Gnomo Kyrië
miniatura|Estatua dedicada ao rei Kyrië en Hoogeloon obra de Wim Gubbels (1985)
O Rei Gnomo Kyrië (Kabouterkoning Kyrië en neerlandés) é segundo as lendas tradicionais o xefe dos gnomos da rexión de Kempen (territorio limítrofe entre Flandres e os Países Baixos) con base na vila de Hoogeloon, onde vivía o rei nunha mámoa coñecida como Kerkakkers do Monte dos Gnomos (Kabouterberg). Os gnomos de Kempen eran criaturas benéficas que axudaban os labregos e as familias da veciñanza pola noite e que non querían que os visen os humanos, que eran castigados polos propios gnomos cando se atrevían a espialos.
A morte de Kyrië
Un día un cazador disparou sobre o rei Kyrië en Riethoven, coas súas últimas forzas logrou chegar á Montaña do Diaño (Duivelsberg), onde había unha aldea habitada por gnomos. O cazador curioso polo que sucedía na montaña escoitou laiarse aos gnomos que dicían: Morreu Kyrië!, a nova da morte do rei pola gravidade das súas feridas espallouse entre todos os gnomos da rexión, e tras soterralo nalgún lugar de Hoogeloon deixaron a rexión cara algún lugar descoñecido. Desde aquela ninguén volveu ver aos gnomos de Kempen.
Illa da Revolución de Outubro
A illa da Revolución de Outubro (en ruso остров Октябрьской Революции, óstrov Oktiàbrskoi Revoliútsii) é a principal do arquipélago ruso da Terra do Norte, no Ártico, situada entre as illas Komsomólets e Pioner ó norte e a illa Bolxevique o sur.
Ten unha superficie estimada de 14.170 km², é a 59 máis grande do mundo. O punto máis alto é o monte Karpinski, de 965 m. A metade da illa esta cuberta por glaciares que desembocan no mar. Nas partes libres de xeo, a vexetación é de tipo desértico ou de tundra.
Nova Galicia Edicións
Nova Galicia Edicións é unha editorial galega fundada en Vigo no ano 1984. O seu director é Carlos del Pulgar.
Historia
Naceu co obxectivo de recuperar documentos históricos para a súa edición facsimilar como poden ser A Nosa Terra (1916), Galeuzca, A Fouce e outras, e de promover a arte e, en xeral, a cultura galegas, tanto dentro do país como alén das súas fronteiras.
En 1997 comezou os proxectos "Artistas Pintores", "Artistas Arquitectos" e "Artistas Escultores", un gran corpus plástico de Galicia, que leva publicados 30 volumes (de 416 páxinas cada un) dedicados aos artistas galegos máis importantes de todos os tempos (máis de 500 en total).
Tamén edita catálogos de exposicións e monografías de grandes artistas, o que a levou a gañar no ano 2004 o "Premio ao Libro Mellor Editado" na categoría de Arte, do Ministerio de Cultura, pola obra ''Quessada. Arte e liberdade''.
No ano 2003 iniciou a súa primeira incursión no mundo do libro infantil e xuvenil, non só de narrativa e libros ilustrados, senón tamén de libros didácticos.
Elina Born
Elina Born é unha cantante estoniana que representará a Estonia no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Stig Rästa coa canción "Goodbye to Yesterday". Born intentou representar a Estonia no Festival de Eurovisión 2013 coa canción "Enough". Ela quedou segunda da quinta tempada do talent-show estoniano Eesti otsib superstaari.
Festival de Eurovisión
Elina Born formou parte do Eesti Laul 2015 xunto a Stig Rästa. Fixo a súa actuación na segunda semifinal coa canción "Goodbye to Yesterday" o día 14 de febreiro de 2015, conseguindo pasando á final do 21 de febreiro. O día 19 de maio gañaron a final, conseguindo así representar a Estonia no Festival de Eurovisión 2015.
Crime de Alcàsser
miniatura|250px|Escultura adicada ás tres vítimas no cemiterio de Alcàsser. Coñécese como crime de Alcàsser ó secuestro, violación, tortura e asasinato de Míriam, Toñi e Desirée, tres adolescentes de catorce e quince anos do concello valenciano de Alcàsser, España. Ó xuízo derivado deste crime coñécese como caso Alcàsser.
As adolescentes desapareceron a noite do venres 13 de novembro de 1992, cando se dirixían facendo autoestop a unha discoteca da veciña localidade de Picassent onde se celebraba unha festa do seu instituto. A procura das coñecidas como «nenas de Alcàsser» tivo unha forte repercusión nos medios de comunicación nacionais. O 27 de xaneiro de 1993, setenta e cinco días despois da súa desaparición, dous apicultores atoparon os cadáveres semienterrados nunha fosa no barranco da Romana, unha paraxe de difícil acceso achegado ó pantano de Tous. O achado dos corpos e o coñecemento posterior das vexacións ás que foron sometidas conmocionaron profundamente á sociedade.
As investigacións policiais apuntaron a que o triplo crime foi cometido por dous delincuentes comúns: Antonio Anglés e Miguel Ricart, de 26 e 23 anos respectivamente. O primeiro, considerado o presunto autor material dos feitos, fuxiu no mesmo momento no que as forzas de seguridade procederon á súa localización. Aínda que a procura foi incesante, Antonio Anglés aínda se atopa en paradoiro descoñecido. En troques, Miguel Ricart foi detido, xulgado e condenado a 170 anos de prisión nun xuízo moi mediatizado, dos que só cumpriu 21 antes de ser posto en liberdade.
A instrución do caso foi duramente cuestionada por algúns dos pais das nenas que, de maneira alternativa, desenvolveron unha teoría da conspiración. Segundo esta, a versión oficial era unha tapadeira para encubrir os verdadeiros criminais: un grupo de políticos e empresarios poderosos involucrados na produción de vídeos "snuff". Arraigou con forza no imaxinario colectivo da sociedade española grazas á súa intensa exposición dos medios.
Hermes Quijada
Hermes Quijada, morto o 30 de abril de 1973 en Buenos Aires, foi un militar arxentino pertencente á Mariña, que foi asasinado en 1973 polo Ejército Revolucionario del Pueblo, fracción 22 de Agosto (ERP-22 de Agosto), poucos días antes de finalizar o goberno militar dirixido polo xeneral Alejandro Agustín Lanusse e cando xa fora elixido presidente constitucional Héctor Cámpora.
Biografía
Hermes Quijada ingresou na Armada Arxentina, desempeñándose como aviador naval. Foi o primeiro piloto arxentino que aterrou no Polo Sur. Alcanzou o grao de contraalmirante.
En 1972 foi o encargado de ler por televisión a versión oficial sobre os sucesos do 22 de agosto na base aeronaval Almirante Tsar de Trelew, cando resultaron mortos 16 guerrilleiros detidos, no que logo se coñeceu como o Masacre de Trelew.
Morte
Hermes Quijada foi atacado cando viaxaba no seu automóbil no cruzamento das rúas Junín e Cangallo (actualmente chamada Tte. Gral. Perón) no barrio Congreso da cidade de Bos Aires. Recibiu seis disparos a queimaroupa, un deles na cabeza, que lle produciron a morte pouco despois de ingresar ao Hospital Naval. Na acción resultou morto tamén un dos atacantes, Víctor José Fernández Palmeiro, membro do Ejército Revolucionario del Pueblo.
José Luis Ábalos
José Luis Ábalos Meco, nado en Torrent (provincia de Valencia) o 9 de decembro de 1959, é un político español, membro do PSOE, deputado por Valencia deste partido nas IX, X, XI, XII, XIII e XIV lexislaturas. Tamén foi ministro de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana (2020-2021)​ e ministro de Fomento (2018-2020) do Goberno de España.
Justin Welby
Justin Portal Welby, nado en Londres o 6 de xaneiro de 1956, é un bispo da Igrexa de Inglaterra, 105º Arcebispo de Canterbury e Primado de dita Igrexa e, de xeito honorífico, da Comuñón Anglicana. Anteriormente foi bispo de Durham, durante un ano.
José Luis Ábalos
Primeiros anos: Formación
Militante nas Xuventudes Comunistas dende 1976, en 1978 ingresou no Partido Comunista de España (PCE) e, en 1981, pasou ao Partido Socialista Obrero Español (PSOE). Licenciouse en Maxisterio pola Universidade de Valencia, é profesor de primaria en situación de excedencia, e exerceu de docencia durante tres meses nun colexio de Quart de Poblet.
Justin Welby
Anteriormente Welby traballou na industria petroleira. En 1989 preparouse para a súa ordenación no St John's College de Durham. Logo de exercer en varias parroquias foi nomeado deán de Liverpool en 2007, e posteriormente Bispo de Durham en 2011.
José Luis Ábalos
Principio da carreira política
En 1983, comezou a súa carreira política foi como xefe de gabinete do dolegado do goberno na Comunidade Valenciá. Despois, pasou a se-lo xefe de gabinete do conseller valenciano de Traballo e converteuse en Director de Cooperación Internacional da generalita valenciana entre 1989 e-1992.
En 1995, e até o ano 2000, converteuse en secretario xeral da Agrupación Socialista de Valencia, vencen no un congreso comarcal ao historiador Javier Paniagua. Máis tarde, no 1999, foi elixido concelleiro do Concello de Valencia, permanecendo até 2009. Durante este etana na política local, tamén foi deputado provincial e voceiro do grupo municipal socialista no concello.​
No 2000, no congreso do PSPV-PSOE, presentouse como candidato á secretaría xeral do partido sendo derrotado por Joan Ignasi Plá mais, a pesar de todo, conseguiu a vicesecretaría xeral do partido; cargo que mantivo durante vairos anos.
Justin Welby
Primeiros anos
Welby naceu en Londres. Era fillo de Gavin Bramhall James Welby, nado como Bernard Gavin Weiler en Ruislip (Londres Occidental) en 1910 e finado en 1977. A súa nai era Jane Gillian Portal. O avó paterno de Welby era un xudeu alemán.
Industria petroleira
Welby traballou duranter once anos na industria petroleira, cinco deles na empresa francesa Elf Aquitaine, con base en París. En 1984 foi nomeado teroreiro do grupo petroleiro Enterprise Oil PLC en Londres, onde adicouse principalmente a proxectos no África Occidental e no Mar do Norte. Deixou o seu cargo en 1989 aducindo que sentira a chamada de Deus para ser crego.
José Luis Ábalos
Principio da carreira política
Do 24 de maio de 2017, despois do proceso de primarias no PSOE no que apoiou a Pedro Sánchez, foi elixido voceiro do grupo socialista no Congreso dos Deputados de xeito interino até o 19 de xuño de 2017, en que tralo Congreso Federal do partido, foi substitído no cargo por Margarita Robles e el pasou a desempeñar a secretaría de organización do PSOE.
Justin Welby
Presbiterado
Welby foi inicialmente rexeitado para a ordenación polo bispo de Kensington, John Hughes, que díxolle:
José Luis Ábalos
Ministro
O 7 de xuño de 2018 tomou posesión como ministro de Fomento do goberno de Pedro Sánchez, despois de prosperar a moción de censura contra Mariano Rajoy (PP), que Ábalos coordinou. En xaneiro de 2020, foi nomeado Ministro de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana no Segundo Goberno de pedro Sánchez, e tomou posesión o día 13. Aínda que se mantiñan, basicamente, as mesmas competencias que no anterior Ministerio de Fomento, o cambio de denominación obedeceu á vontade de salientar cales eran os novos obxectivos do ministerio.
Justin Welby
Presbiterado
Welby foi máis tarde aceptado para a ordenación sacerdotal co apoio do Vigairo de Holy Trinity Brompton, Sandy Millar. Dende 1989 a 1992, Welby estudou teoloxía e preparouse para o presbiterado en Cranmer Hall e St John's College, Durham. Logo da súa ordenación ocupou diversos cargos, até que en decembro de 2007 foi nomeado deán da Catedral de Liverpool.
José Luis Ábalos
Ministro
En 2020, durante a madrugada do 19 de xaneiro anunciouse unha reunión de Ábalos cunha delegación venezolana no aeroporto de Barajas, na que ademais do ministro de Turismo de Venezuela Félix Plasencia -axudante de FITUR- coincidiu coa vicepresidenta dese país, Delcy Rodríguez, que tiña prohibido entrar no espazo Schengen. Despois de negalo inicialmente, Ábalos admitiu ter unha conversación con Rodríguez, e engadiu que lle pediu a Rodríguez que tratase de non baixar do avión. Os partidos do PP e Cidadáns manifestaron entón a súa vontade de solicitar a comparecencia do ministro no Congreso dos Deputados para que explicase o encontro. Posteriormente, fíxose público que ese mesmo día tivo lugar unha segunda reunión de 20 minutos, nunha sala VIP do empresa Sky Vallet no aeroporto.
Justin Welby
Bispo de Durham
Entrevistado pola BBC en 2011, Welby dixo que ser nomeado como Bispo de Durham era un reto e un privilexio moi grandes: A súa elección foi confirmada o 29 de setembro de 2011 e deixou a Catedral de Liverpool o 2 de outubro. Foi consagrado como bispo o 28 de outubro de 2011 en York Minster, e foi entronizado na Catedral de Durham o 26 de novembro de dito ano. Entrou á Cámara dos Lores o 12 de xaneiro de 2012, sentándose na bancada dos Lores Espirituais. Uniuse á comisión parlamentar sobre normativa bancaria en 2012.
José Luis Ábalos
Ministro
O 10 de xullo de 2021, anunciouse a súa saída do equipo de goberno de Pedro Sánchez. O 30 de setembro de 2021 asumiu a presidencia da Comisión de Interior no Congreso dos Deputados.
Justin Welby
Arcebispo de Canterbury
O 9 de novembro de 2012 anunciouse o nomeamento de Welby para o cargo de Arcebispo de Canterbury. En xaneiro de 2013 Welby declarou que pensara que era "unha broma" e algo "totalmente absurdo" que el fora nomeado para o posto, xa que levaba a ser bispo moi pouco tempo. A cerimonia de confirmación da súa elección á Sé de Canterbury tivo lugar na Catedral de San Paulo o 4 de febreiro de 2013. Foi entronizado na Catedral de Canterbury o 21 de marzo de 2013, observancia de Thomas Cranmer no Calendario litúrxico da Igrexa de Inglaterra.
José Luis Ábalos
Polémicas
En outubro de 2020, durante as restricións por mor da pandemia de COVID-19, foi fotografado fumando no Congreso dos Deputados coa voceira do PSOE, Adriana Lastra, e sen respecta-la distancia de seguridade cuns periodistas; o, daquela, ministro admitiu os feitos, argumentando que "non podía actuar doutro xeito" e que estaban os dous a fumar nun recuncho cando se achegaron varios xornalistas. Esa conduta foi denunciada por Toni Cantó, quen tuiteou que “xa que están feitos doutra pasta, as normas non van con eles”.
Justin Welby
Consagración de mulleres como bispos
Welby está a favor da posibilidade de consagrar mulleres como bispos. Logo do rexeitamento desta posibilidade polo Sínodo Xeral da Igrexa de Inglaterra en novembro de 2012, Welby falou dun "día moi triste, especialmente para as mulleres sacerdote e para os seus seguidores". Co seu discurso ao Sínodo Xeral anglicano en xullo de 2013, o arcebispo afirmou que nun tempo a Igrexa de Inglaterra ía ordenar mulleres bispo, malia a decisión sinodal de 2012.
José Luis Ábalos
Polémicas
En novembro de 2021, o xornal dixital The Objective publicou unha serie de noticias, elaboradas pola periodista Ketty Garat, que provocaron polémica ao acusar ao exministro Ábalos de levar unha "escura dobre vida" insinuando a participación de festas con mulleres e que, esas actividades, serían a causa pola que foi destituído como ministro polo presidente Pedro Sánchez. O exministro foi entrevistado no programa Todo es verdad, presentado por Risto Mejide en Cuatro, negando tódolos feitos e anunciando unha querela penal.
Justin Welby
Relacións sexuais prematrimoniais
En marzo de 2013, Welby afirmou que, segundo o seu punto de vista sobre a moral sexual, as relacións sexuais previas ao matrimonio non son correctas. Máis adiante reiterou o seu punto de vista, engadindo que:
José Luis Ábalos
Vida persoal
Casou en tres ocasións e ten cinco fillos, entre cinco e trinta e oito anos de idade. En maio de 2020, trala difusión do seu enderezo familiar por parte do periodista Javier Negre, a familia sufriu un escrache no domicilio.
Tender Prey
Tender Prey é o quinto álbum de estudio da banda australiana de rock Nick Cave and the Bad Seeds, publicado o 19 de setembro de 1988 a través do selo Mute Records. Producido por Flood, o disco foi gravado en varias sesións durante catro meses en Berlín Occidental, onde a banda estaba baseada no momento do lanzamento, e Londres, e foi dedicado ao actor brasileiro Fernando Ramos da Silva.
William George Horner
Traxectoria
Como investigador, só ten no seu haber unha contribución, o chamado método Horner para resolver ecuacións alxébricas, publicado pola Royal Society en 1819. Este método acadou certa popularidade en Inglaterra e EUA grazas ao tamén matemático De Morgan, que o meteu nos seus artigos divulgativos, aínda que finalmente se popularizaría a regra de Paolo Ruffini, descrito e publicado en 1814, polo cal lle foi concedida a medalla de ouro da Italian Mathematical Society for Science.
Mais, nin Ruffini nin Horner foron os primeiros en descubrir este método, xa que Zhu Shijie o usaba cincocentos anos antes.
Despois de que morrera Horner, o seu fillo chamado tamén William Horner mantivo en funcionamento a escola de Bath.
London Eye
miniatura|dereita|250px|O London Eye.miniatura|250px|Ao atardecer.O London Eye (ollo de Londres), tamén coñecido como Millennium Wheel (nora do milenio), rematado en 1999 e aberto ao público en marzo do ano 2000, foi a maior nora-miradoiro do mundo ata a apertura da Estrela de Nanchang en maio de 2006, e a posterior Singapore Flyer no 2008. O London Eye alcanza os 135 metros de altura sobre o extremo occidental dos Jubilee Gardens, no South Park do Támese entre as pontes de Westminster e Hungerford. A nora está ó lado de County Hall e fronte ás oficinas do Ministerio de Defensa.
Historia
Deseñado polos arquitectos David Marks, Julia Barfield, Malcolm Cook, Mark Sparrowhawk, Steven Chilton e Nic Bailey, a nora conta con 32 cápsulas para pasaxeiros seladas e climatizadas suxeitas a súa circunferencia externa. Xira a 0,26 m/s (uns 0,9 km/h), polo que cada volta completa supón uns 30 minutos. A nora non adoita deterse para que os pasaxeiros suban: a velocidade de xiro é o suficientemente baixa como para que estes poidan subir e baixar facilmente das cápsulas a nivel do chan. Porén, detense para permitir que pasaxeiros discapacitados ou anciáns teñan tempo de subir e baixar con seguridade. A roda de London Eye está suxeita por radios e aseméllase a unha enorme roda de bicicleta, como foi representada nun cartel publicitario dunha carreira ciclista benéfica. Foi construída en seccións que flotaban sobre barcazas no Támese e ensambláronse tumbadas sobre pontóns. Cando a roda foi completada levantouse coa axuda de grúas a unha velocidade de 2 graos por hora ata acadar os 65º. Estivo nesta posición durante unha semana mentres que os enxeñeiros preparaban a segunda fase de izado. O peso total é de 1700 toneladas.
Foi inaugurada polo primeiro ministro británico Tony Blair o 31 de decembro de 1999, aínda que non se abriu ao público ata o mes de marzo do ano seguinte, debido a problemas técnicos. Desde a súa apertura, o London Eye, xestionado por The Tussauds Group co patrocinio de British Airways, actualmente é un importante punto de referencia e atracción turística londiniense.
Desde o 1 de xaneiro de 2005 o London Eye é o punto central das celebracións do Aninovo de Londres, cun espectáculo de fogos artificiais de 10 minutos. No 2006 Tussauds é propietaria do 100% do London Eye, mantendo British Airways o patrocinio da atracción. Tussauds, British Airways e a familia Marks Barfield (os principais arquitectos) xa foran propietarios dun terzo cada un.
Kuala Lumpur
Kuala Lumpur é a capital de Malaisia. É unha metrópole de 4 millóns de habitantes (área urbana). O seu nome significa "confluente lamoso" en malaio, pois a cidade está sita na confluencia de dous cursos de auga. O máis importante é o río Klang, que desauga 45 km ao oeste no estreito de Malaca; o outro é o Gombak.
Arrebatada á selva, Kuala Lumpur debe o seu nacemento e a súa fortuna aos fabulosos xacementos de estaño descubertos no século XIX. O lugar, durante moito tempo, non foi outra cousa senón un campamento de cabanas de bambú infestado pola malaria. Mais creceu mercé ao comercio de estaño, até tornarse, en 1896, na capital dos Estados malaios federados. A primeira impresión do viaxeiro que atravesa hoxe Kuala Lumpur, é a dunha cidade verde, tranquila e ordenada que, a pesar dos seus case 2 millóns de habitantes, garda unha proporción humana.
Cifras
300px|dereita|miniatura|As torres Petronas.
Administración
A cidade está administrada por un consello municipal non electo, nomeado polo goberno. Porén depende con todo da solidez da asemblea do momento.
Historia
Elevada ao rango de cidade (bandar en malaio) aínda no 1897, Kuala Lumpur coñeceu desde entón un crecemento desenfreado. Foi afastada do Estado de Selangor no 1971 para convertela nun territorio federal. A nova cidade de Shah Alam substituíuna como capital do Estado.
Xeografía
Situada no oeste de Malaisia, a 45 km do mar, a cidade cobre unha área metropolitana moi extensa, que desborda largamente os límites do distrito federal e engloba unha boa parte do Estado de Selangor. Tal área é chamada o val do Klang. A extensión infinda dos suburbios é compatíbel cunha rede moi densa de autoestradas e de tres liñas de metro lixeiro.
A urbanización adénsase cara ao oeste, até Klang, que serve ao conxunto do país a través do seu porto.
Clima
O clima de Kuala Lumpur é ecuatorial: a temperatura media de cada mes ronda os 26º. Chove ao longo de todo o ano, aínda que algo máis en primavera e outono; as precipitacións medias anuais son de 2.419 mm.
Sitios de interese
Os lugares máis visitados da cidade son:
Comunicacións
Kuala Lumpur está ligada a Singapur, no sur, e a Penang, no norte, por unha autoestrada que continúa cara a Hat Yai na Tailandia. Unha autoestrada leste-oeste únea coa cidade de Kuantan e os estados de Terengganu e de Pahang.
Numerosas vías férreas percorren a aglomeración, aínda que o eixo maior se axusta á península malaia.
As comunicacións aéreas sérvense de tres aeroportos : Subang (voos de frete), o aeroporto internacional de Sepang (aeroporto internacional de Kuala Lumpur), e máis a terminal para baixo custo (Low Cost Carrier Terminal ).
Osborne Reynolds
Osborne Reynolds, nado en Belfast o 23 de agosto de 1842 e finado en Watchet (Somerset) o 21 de febreiro de 1912 foi un destacado estudoso británico de orixe irlandesa especializado en dinámica de fluídos. Ademais, os seus estudos de transferencia de calor entre sólidos e fluídos levaron a melloras nos deseños de caldeiras e condensadores. Pasou toda a súa carreira na Universidade de Manchester.
Traxectoria
Osborne Reynolds naceu en Belfast e mudouse cos seus pais pouco despois a Dedham, Essex. O seu pai traballou como director de escola e clérico, mais tamén era un matemático hábil cun aplicado interese na mecánica. O pai realizou un gran número de patentes para melloras no equipo agrícola, e o seu fillo considérao como o seu mestre principal cando era neno. Reynolds amosou aptitude e gusto temperáns polo estudo da mecánica. A finais da adolescencia, o ano anterior a entrar na universidade, foi a traballar como aprendiz no taller de Edward Hayes, un coñecido armador de Stony Stratford, onde obtivo experiencia práctica na construción e mantemento de vapores e logrou práctica no entendemento da dinámica de fluídos.
Osborne Reynolds asistiu ao Queens' College, Cambridge, e graduouse en 1867 como sétimo wrangler en matemáticas. Escollera estudar matemáticas en Cambridge porque, nas súas propias palabras na súa solicitude de 1868 para ser profesor, "dende as miñas primeiras lembranzas tiven un irresistible gusto pola mecánica e as leis físicas en que está baseada a mecánica como ciencia... a miña atención dirixiuse a varios fenómenos mecánicos, para os que a explicación que descubrín era esencial un coñecemento matemático". O ano inmediatamente seguinte ao da súa graduación de Cambridge, volveu a tomar un posto nunha compañía de enxeñaría en Londres, desta vez de enxeñaría civil. En 1868 foi nomeado profesor de enxeñaría no Owens College de Manchester (actualmente Universidade de Manchester), converténdose ese ano nun dos primeiros profesores da universidade británica que tivo o título de "Profesor de Enxeñaría". Este título fora creado e financiado por un grupo de industriais construtores na área de Manchester, e tamén tiveron un papel destacado na escolla de Reynolds, entón de vinte e cinco anos, para o posto.
Publicacións
As súas publicacións sobre dinámica de fluídos comezaron a principios da década de 1870. O seu modelo final, publicado a mediados da década de 1890, continúa a ser o marco matemáico empregado na actualidade. Exemplo dos seus traballos máis innovadores son:
Outros traballos
Reynolds publicou arredor de setenta artigos de investigación sobre ciencia e enxeñaría. Cando ao final da súa vida se publicaron como colección, recompiláronse tres volumes. As áreas que cubrían ademais da dinámica de fluídos incluían a termodinámica, a teoría cinética dos gases, condensación de vapor, propulsión naval, freos hidráulicos, lubricación hidrodinámica e aparatos de laboratorio para mellorar a medida da equivalencia mecánica da calor de Joule.
Troy Garity
Troy O'Donovan Hayden, nado nos Ánxeles (California) o 7 de xullo de 1973, é un actor estadounidense, máis coñecido como Troy Garity.
Rotorua
miniatura|dereita|Vista da localidade de Rotorua.
Rotorua (chamada Te Rotorua-nui-a-Kahumatamomoe en maorí) é unha cidade da Illa Norte de Nova Zelandia. En 2010 tiña unha poboación estimada de 55.900 habitantes. A cidade está situada na rexión de Bay of Plenty, na beira do Lago Rotorua.
Turismo
miniatura|esqierda|Museo de Arte e Historia de Rotorua. A súa principal industria é a do turismo. A actividade xeotermal da zona fai que existan numerosos geysers, augas termais e pozas de lama quente, que atraen a turistas do país e do estranxeiro. O principal balneario da cidade é o Polynesian Spa.
Preto da cidade está a reserva natural do Val volcánico de Waimangu, orixinado pola erupción da parte norte do Monte Tarawera o 10 de xuño de 1886.
Outro dos atractivos da cidade é o Museo de Arte e Historia de Rotorua, creado en 1988.
Shelter
A voz shelter, que en lingua inglesa significa abeiro, refuxio, pódese referir a:
Rotorua
Deporte
En 2006 celebrouse en Rotorua a 17ª edición do Campionato do mundo de ciclismo de montaña e trial.
MounQup
MounQup é o proxecto musical da cantante e compositora franco-galega Camille Hédouin. Etiquetouse o seu estilo musical entre o jazz, a canción de autor e a música electrónica, se ben ela defínese como electrónica vocal rural.
Traxectoria
Nada en Nantes (Francia), logo de estudar Bioloxía chegou a Galicia en 2011 para colaborar na recuperación da aldea de Soumede, no concello da Bola. Reside en Gontán (Verea). En 2013 participou na posta en escena da peza Estado de gracia de Nuria Sotelo.
En 2017 recibiu o Premio Narf. Nese mesmo ano presentou o seu primeiro disco, Proba de son, gravado por ela mesma e mesturado e masterizado polo batería de Belöp.
Pokémon Pikachu
Pokémon Pikachu, tamén coñecido como Pocket Pikachu (ポケットピカチュウ) no Xapón, é unha serie limitada de dous xogos portátiles de Pokémon (semellantes ó Tamagotchi) nos cales a mascota dixital é Pikachu. Lanzouse no Xapón o 27 de marzo de 1998 (en América do Norte o 2 de novembro de 1998) e foi concibido como unha mascota dixital de exercicio.
Lingua lorenesa
Localización
Fálase maioritariamente na rexión da Lorena (Francia), que fai fronteira con Alsacia polo oeste. A fronteira lingüística entre o lorenés e o alsaciano segue a delimitación entre as dúas rexións até a altura de Lutzelhouse, onde o lorenés se interna en territorio alsaciano, de xeito que tamén se fala en diversas zonas dos altos vales dos Vosgos e en Courtavon, ao extremo sur do país. Tamén son de fala lorenesa o val do Bruche, dende Lutzelhouse, o val do Giessen e a zona de Liepvre (variedade vosguesa). Na localidade de Sainte-Marie-aux-Mines, entre hai unha situación de bilingüismo co alsaciano. O número de parlantes do lorenés en Alsacia é duns poucos milleiros. O lorenés tamén se fala en determinadas zonas de Bélxica, especialmente na rexión do Gaume.
Normativización
Non conta con ningunha normativa aceptada en xeral.
Status legal
O lorenés non ten ningún tipo de status oficial nin na alsacia nin na Lorena, mais Bélxica ten recoñecido recentemente ao idioma como lingua rexional de Valonia na súa variedade gaumais, que tamén se fala en comarcas dos departamentos franceses de Mosa e Ardenas.
Gasherbrum II
miniatura|300px|Gasherbrum II. O Gasherbrum II (tamén chamado K4), con 8.035 metros é a décimo terceira montaña do mundo pola súa altura. Tense por un dos picos máis accesíbeis entre os que superan os oito mil metros de altura, e só o Everest e o Cho Oiu gozan de máis ascensións.
A ruta normal de escala é a través da aresta suroeste, xa que está relativamente libre de perigos obxectivos, como o xeo e os aludes. Unha expedición típica tarda unhas 7 ou 8 semanas e os permisos de escalada roldan os 7.500 dólares, para cinco alpinistas.
O Gasherbrum II foi escalado por primeira vez o 8 de xullo de 1956 por Fritz Moravec, Josef Larch e Hans Willenpart, dunha expedición austríaca.
Situación
O Gasherbrum II está situado na fronteira entre Paquistán e a China, coas coordenadas 35º 45' 31" N e 76º 39' 10" E. Forma parte do macizo do Gasherbrum, a súa vez integrado no cordal do Karakorum, que é un ramal occidental do Himalaia. Todo ese macizo dos Gasherbrum forman a cabeceira do glaciar de Baltoro, moi próximo ao K2, polo que compartiran as primeiras exploracións da zona.
Denominacións
O nome Gasherbrum procede do balto rgasha brum que significa "montaña fermosa". Nos primeiros recoñecementos topográficos do Karakorum foi bautizado como K4 (é dicir como cuarto pico do Karakorum).