cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haloferax volcanii
Estrutura celular e metabolismo
Debido ao método do salgado utilizado pola arquea, as proteínas citoplasmáticas están estruturadas para pregarse en presenza de altas concentracións iónicas. Xeralmente teñen un grande número de residuos cargados na parte exterior da proteína e residuos moi hidrofóbicos na parte interna. Esta estrutura incrementa a súa estabilidade considerablemente en ambientes salinos e mesmo de alta temperatura, pero perde algo de procesividade en comparación cos seus homólogos bacterianos.
Ecoloxía
H. volcanii encóntrase comunmente en ambientes acuáticos de alta salinidade, como os do mar Morto. O seu papel preciso no ecosistema é incerto, pero os carbohidratos que contén este organismo poden ter aplicacións prácticas, e pode ser unha especie importante en biotecnoloxía e en estudos xenéticos e de evolución, xa que se cre que é un dos tipos de organismos máis antigos. As súas células poden permanecer dormentes durante longo tempo e despois volver a ser activas cando as condicións melloran.
Intercambio xenético
As células de H. volcani poden realizar intercambios xenéticos con outras células que implican a fusión de células, como resultado da cal se orixina unha célula heterodiploide (que contén na mesma célula dous cromosomas diferentes). Tamén poden realizar intercambios xenéticos entre si as células da especie próxima Haloferax mediterranei. H. volcani ten unha identidade de secuencia de nucleótidos media con H. mediterranei do 86,6%. Cunha frecuencia reducida, as células destas dúas especies poden tamén interaccionar e realizar un intercambio xenético. Durante este proceso fórmase unha célula diploide que contén o repertorio xenético completo de ambas as células parentais, e a recombinación xenética está facilitada. Despois, as células sepáranse, dando lugar a células recombinantes.
Soledad Bravo
Soledad Bravo, nada en Logroño o 13 de novembro de 1943, é unha cantante venezolana de orixe española, considerada unha das máis importantes voces da América Latina.
Ifema
250px|thumb|Entrada ao recinto do Ifema no [[Campo de las Naciones.]] A Institución Ferial de Madrid, máis coñecida polo seu acrónimo Ifema, é unha entidade que organiza feiras, salóns e congresos nas súas instalacións de Madrid, España.
Soledad Bravo
Traxectoria
Iniciouse profesionalmente musicalizando e interpretando poemas propios de España e América Latina nos anos sesenta. Foi descuberta por Sofía Imber no teatro de arquitectura da Universidade Central de Venezuela.
Ifema
Nos seus eventos danse cita empresas españolas e estranxeiras para xerar relacións comerciais, multiplicar os seus contactos e presentar novidades.
Descrición
Comezou a operar en 1980 e segue rexida polos seus catro entes fundacionais: a Comunidade de Madrid, o Concello de Madrid, a Cámara de Comercio e Industria de Madrid e Caja Madrid, cuxos máximos responsables conforman os seus órganos de goberno.
Soledad Bravo
Traxectoria
Axiña deu os seus primeiros pasos dentro da "canción necesaria", mostrándose coma unha cantora revolucionaria con ideas socialistas, de esquerda, sendo unha das principais representantes da "Nova canción latinoamericana" xunto a Mercedes Sosa. Despois da morte de Francisco Franco viviu catro anos en España, converténdose nunha das cantantes máis relevantes da transición, gravando un disco xunto ao poeta gaditano Rafael Alberti, alcanzando certa fama non só neste país senón tamén en moitos outros de Europa, destacando Francia. Cando marchou do país natal, deu unha volta á súa carreira co disco Caribe, con ritmos tropicais, que se converte en superventas en América Latina.
Ifema
Descrición
Anualmente celebran máis de 90 feiras, que ocupan 1,4 millóns de metros cadrados netos de exposición, coa participación de máis de 42.000 empresas e cuns 4,7 millóns de visitantes, dos cales 1,5 millóns son profesionais.
Dende 1994 é a primeira organización feiral de España e, segundo o último informe publicado polo Observatorio Feiral Europeo CERMES da Universidade Bocconi, IFEMA ocupa un dos cinco primeiros lugares en Europa entre os organizadores feirais, considerando a media de superficie neta vendida nos anos 2004 e 2005, xunto á Feira de Dusseldorf, Reed Exhibition, Deutsche Messe e Feira de Frankfurt.
Bridget Jones
Bridget Jones é unha personaxe de ficción literaria, creada pola escritora inglesa Helen Fielding, que no ano 2001 a actriz norteamericana Renée Zellweger interpretou na película Bridget Jones's Diary, dándolle vida á unha muller solteira que está a piques de se lle pasar o arroz e que habita en Londres. Ao filme Bridget Jones's Diary seguiríalle unha segunda parte chamada, ao igual que o libro, "Bridget Jones: The Edge of Reason". Entre os actores que coprotagoniza a ficción cinematográfica figuran os actores británicos Colin Firth e Hugh Grant.
Soledad Bravo
Traxectoria
Os seus ritmos musicais van dende o folk, o jazz, a salsa, a ranchera e o bolero, sendo considerada a cantante máis versátil de Latinoamérica. No seu repertorio hai máis de trinta álbums, nos que canta xunto a Alí Primera, Silvio Rodríguez, Atahualpa Yupanqui, Violeta Parra, Pablo Milanés ou Joaquín Sabina. Ademais de en castelán, interpretou algúns temas en portugués, francés e mesmo en galego (a canción popular "A raíz dun toxo verde", incluída no seu primeiro álbum).
Gravou máis de 40 discos, que foron editados en toda América Latina e gran parte de Europa, mesmo Turquía. O seu máis grande éxito veulle da man de Willie Colón co disco Caribe, que vendeu máis de 300.000 copias.
En outubro de 2007 celebrou os seus 40 anos de profesión cun concerto na Aula Magna da Universidade Central de Venezuela, recinto que viuna nacer como cantante, e desde entón realizu varios concertos por diversas cidades venezolanas, participando así mesmo en diversos manifestos contra do goberno de Hugo Chávez.
Ifema
Recinto
Conta con 200.000 m² cubertos de exposición, distribuídos en doce pavillóns, un Centro de Convencións de máis de 10.000 m², así como con espazos e equipamentos necesarios para o óptimo desenvolvemento das actividades que alí se fan, como área de reunións, auditorio para 600 asistentes, numerosos restaurantes, 14.000 prazas de aparcadoiro. Os recintos de IFEMA áchanse partillados en dous complexos: un ao nordeste da cidade, no Campo das Nacións, e outro no suroeste da cidade, onda a Casa de Campo.
Feiras
Algúns dos eventos organizados por IFEMA son FITUR, ARCO, Pasarela Cibeles, o Salón do Automóbil de Madrid, Feira Internacional do Autobús e do Autocar (FIAA), Salón Náutico de Madrid, SIMO, AULA, a Feira Internacional do Moble de Madrid, o Salón Internacional da Moda de Madrid, FERIARTE e GENERA (Feira Internacional de Enerxía e Medio Ambiente, principalmente centrada nas enerxías renovables).
Tim Paterson
Tim Paterson (n. 1956) é un enxeñeiro informático norteamericano, coñecido por ser o autor do sistema operativo de MS-DOS.
Castro de Moreda
Co nome de Castro de Moreda existen varios poboados castrexos en Galicia:
Pumares, Pumares, Carballeda de Valdeorras
Pumares é un lugar da parroquia da Pumares no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 61 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 34 eran homes e 27 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 65 habitantes (35 homes e 30 mulleres).
Os Pereiros, A Balsa, Muras
Os Pereiros é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Consello Insular de Menorca
A institución exerce, segundo as competencias, un poder lexislativo (Pleno do Consello) e executivo. O pleno está composto por 13 deputados, segundo a porcentaxe de votos que obtén cada formación política nas eleccións directas ao Consello. Este último punto é un cambio introducido na reforma do Estatuto de Autonomía das Illas Baleares, en vigor desde o 1 de marzo de 2007. Antes, co Estatuto de 1983, os conselleiros saían elixidos da votación na circunscrición de Menorca nas eleccións ao Parlamento das Illas Baleares. Este pleno encárgase de aprobar as tarefas e escoller o presidente da institución.
San Pedro das Viñas, Betanzos
San Pedro das Viñas é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Betanzos na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2018 tiña 221 habitantes (113 homes e 108 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 176 habitantes.
Topónimo
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo. Viñas é un topónimo latino que se refire ao cultivo das vides. Xorde entre o século XX e XIII.
Duño, Paderne, Oza-Cesuras
Duño é un lugar da parroquia de Paderne no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Corpus delicti
miniatura Corpus delicti é unha locución latina que significa literalmente "o corpo do delito" que é a suma dos factores que converten un acto en violación da lei. Con frecuencia aplícase de maneira incorrecta a un obxecto material relacionado cun crime e máis concretamente ao cadáver en caso de asasinato. Por exemplo, unha persoa non pode ser xulgada por roubo, a non ser que se poida demostrar que a propiedade foi roubada por dita persoa; así mesmo, para que unha persoa sexa xulgada por incendio debe aprobarse que foi un acto criminal, resultado da queima dunha propiedade. O dicionario Legal Negro (6a ed.) define o "corpo do delito", como: "o feito de que un crime xa realizado foi cometido". O corpus delicti é un dos conceptos máis importantes na investigación dun asasinato. Cando unha persoa desaparece ou non se pode manter un contacto con esta, moitas axencias policiais inician o caso da busca dunha persoa desaparecida. Se durante o curso da investigación, os detectives creen que el ou ela foi o asasino, débese obter un "corpo" de elementos de probas, incluíndo físicas, demostrativas e testemuñais, para determinar que esa persoa desaparecida foi efectivamente asasinada, antes de que un sospeitoso poida ser acusado de homicidio. O mellor e máis fácil, para establecer probas nestes casos, é o corpo físico da persoa falecida. Porén, no caso de que un corpo físico non estea presente ou aínda non se descubrira, é posible probar que o crime ocorreu cando se presentaron indicios suficientes para demostrar a culpabilidade máis alá de toda dúbida razoable. Un exemplo de mal interpretación deste concepto xurídico sería o que aconteceu no caso dun asasino en serie británico, John George Haigh, o cal indicou que decidiu destruír os corpos das súas vítimas con ácido porque tiña a crenza errónea de que, en ausencia dun cadáver, o asasinato non podería ser probado porque non habería corpo do delito. Haigh mal interpretara a palabra latina corpus como un corpo literal en lugar dun figurativo.
Going My Way
Going My Way é un filme estadounidense de drama e comedia dirixido por Leo McCarey que foi estreado en 1944. Está protagonizado por Bing Crosby e Barry Fitzgerald. Está baseado nunha historia de Leo McCarey, e nel Crosby canta cinco cancións. Going My Way tivo unha secuela o ano seguinte, The Bells of St. Mary's.
Going My Way foi o filme con maior recadación de 1944, e estivo nomeado a dez Premios Oscar, gañando sete galardóns, incluíndo o de mellor filme.
Antonio Cairoli
Antonio Cairoli, nado en Patti (Sicilia) o 23 de setembro do 1985, é un piloto de motocrós italiano, máis coñecido como Tony Cairoli.
Traxectoria
Corre no Campionato do Mundo de Motocrós, no que leva gañados 9 títulos, o que o converte no segundo piloto máis laureado da historia deste deporte. Gañou dous títulos mundiais na categoría MX2 (2005 e 2007) e sete na máxima categoría, cando aínda se chamaba MX1 (2009, 2010, 2011, 2012 e 2013) e na renomeada MXGP (2014 e 2017).
Cântico da Liberdade
Cântico da Liberdade é desde 1996 o himno nacional de Cabo Verde. A melodía é de Adalberto Higino Tavares Silva; a letra de Amílcar Spencer Lopes.
Letra
Canta, irmão
Canta, meu irmão
Que a liberdade é hino
E o homem a certeza.
Com dignidade, enterra a semente
No pó da ilha nua;
No despenhadeiro da vida
A esperança é do tamanho do mar
Que nos abraça,
Sentinela de mares e ventos
Perseverante
Entoa o Cântico da Liberdade.
HC Slovan Bratislava
O Hockey Club Slovan Bratislava (en eslovaco  Hokejový klub Slovan Bratislava) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Bratislava (Eslovaquia). O club foi fundado en 1921 e é o club máis laureado de Eslovaquia. Dende a 2012-13 compite na Kontinental Hockey League (KHL) representando a Eslovaquia. Xoga os seus partidos como local no Ondrej Nepela Arena, un pavillón con capacidade para 10.115 espectadores.
Historia
O HC Slovan Bratislava foi fundado como equipo de fútbol en 2919 baixo a denominación de ''1. ČsŠK Bratislava''. En 1921 creouse a sección de hóckey sobre xeo, denominada CsSK hockey. En decembro de 1924 xogou o seu primeiro partido, foi na derrota por 1 gol a 6 fronte ao Wiener EV de Viena. En 1939 o nome do club cambiou polo de Slovan Bratislava, mantendose ata a actualidade.
Logo da segunda guerra mundial, o Slovan foi o único representante eslovaco na máxima categoría do hóckey sobre xeo checoslovaco durante moito tempo, conseguindo en moitas ocasións o subcampionato. O seu único título no Campionato Checoslovaco chegou coa dirección do adestrador Ladislav Horsky na tempada 1978–79. Ademais, os equipos de base gañaron moitos campionatos.
Logo da Disolución de Checoslovaquia en 1993, o Slovan pasou a xogar na Extraliga Exlovaca, gañando oito títulos da máxima categoría do hóckey sobre xeo eslovaco, éxitos que se repetiron co equipo júnior.
Kontinental Hockey League
En marzo de 2012, o Slovan solicitou o seu ingreso na Kontinental Hockey League (KHL). O 21 de xuño dese mesmo ano, o Slovan Bratislava foi admitido oficialmente na KHL, logo de que cumprira tódalas condicións necesarias. Fundado en 1921, é o club máis antigo da KHL cun amplo marxe.
Tempada 2012–13
En maio, o Slovan fichou a Rostislav Čada como novo adestrador xefe para a súa primeira tempada na KHL, levando ao club a súa experiencia na competición logo de traballar no Avangard Omsk. Logo de xogar dous partidos de preparación fronte a equipos da KHL e o European Trophy no verán, o Slovan comezou a tempada 2012–13 coa derrota por 2 a 4 na casa fronte ao ucraíno e tamén debutante na competición HC Donbass o 6 de setembro de 2012 cun cheo total nas bancadas. A primeira vitoria chegaría catro días despois no partido fronte ao Spartak Moscova, gañando por 2–1 logo por shootout.
Xenocidio
miniatura|250px|Vítimas do [[xenocidio armenio.]] O xenocidio é a destrución metódica dun grupo nacional, étnico, racial, político ou relixioso e que segundo o dereito internacional, tal como establece a Convención para a Prevención e a Sanción do Delito de Xenocidio de 1948 recollida no Estatuto da Corte Penal Internacional de 1998, consiste na comisión, por funcionarios do Estado ou particulares, de actos coa intención de destruír, total ou parcialmente, a un grupo nacional, étnico, racial ou relixioso. Estes actos comprenden a morte e lesión graves á integridade física ou moral dos membros do grupo, o exterminio, a adopción de medidas destinadas a impedir os nacementos no grupo ou o traslado forzoso de nenos.
Evolución histórica
A palabra xenocidio foi creada por Raphael Lemkin, xudeu de Polonia, en 1944, das raíces genos (termo grego que significa familia, tribo ou raza) e -cidio (do latín -cidere, forma combinatoria de caedere, matar). Lemkin quería referirse con este termo ás matanzas por motivos raciais, nacionais ou relixiosos. Loitou para que as normas internacionais definisen e prohibisen o xenocidio.
O Acordo ou Carta de Londres do 8 de agosto de 1945, que estableceu o Estatuto do Tribunal de Nuremberg, definiu como «crimes contra a humanidade» os asasinatos e outras agresións contra calquera poboación civil ou as persecucións por motivos políticos, raciais ou relixiosos. En 1946, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas confirmou os principios de Dereito internacional recoñecidos polo Estatuto do Tribunal e proclamou a resolución 96 (I) sobre o crime de xenocidio, que define como «unha negación do dereito de existencia a grupos humanos enteiros», entre eles os «raciais, relixiosos ou políticos», instando a tomar as medidas necesarias para a prevención e sanción deste crime.
Esta resolución cristalizou na Convención para a Prevención e Sanción do Delito de Xenocidio, adoptada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas na súa resolución 260 A (III), do 9 de decembro de 1948, e que entrou en vigor en 1951.
A definición de xenocidio plasmada na Convención de 1948 foi acollida no artigo 4 do Estatuto do Tribunal Penal Internacional para a antiga Iugoslavia, de 1993, o artigo 2 do Estatuto do Tribunal Penal Internacional para Ruanda, de 1994, e o artigo 6 do Estatuto de Roma, de 1998, polo que se creou a Corte Penal Internacional.
Regulación xurídica
Segundo o disposto pola Convención para a Prevención e a Sanción do Delito de Xenocidio, enténdese por xenocidio calquera dos seguintes actos perpetrados coa intención de destruír, total ou parcialmente, a un grupo nacional, étnico, racial ou relixioso:
Xunto ao xenocidio castíganse outros delitos, como a asociación para cometer xenocidio, a instigación directa e pública, a tentativa e a complicidade.
As persoas acusadas de xenocidio serán xulgadas, de acordo co artigo 6 da Convención, nun tribunal competente do territorio onde se cometeu o delito. Porén, xurdiu paralelamente un dereito consuetudinario polo que os tribunais de calquera Estado poderían xulgar casos de xenocidio, aínda que fosen cometidos por non nacionais e fóra do seu territorio. Tamén a Corte Penal Internacional pode coñecer deste delito, a condición de que sexa competente por recoñecerse na súa xurisdición.
A Convención afirma que é irrelevante que o acusado sexa gobernante, funcionario ou particular e declara que, para os efectos de extradición, non se considerará ao xenocidio como delito político.
Controversia sobre o alcance do concepto
Esta restrición do concepto, afirman estas voces, pode significar a expiación de gobernos totalitarios que durante o século XX chegaron a matar a máis de 100 millóns dos seus propios cidadáns. En todo caso, estes actos poderían cualificarse como crimes de lesa humanidade, constitutivos de delito internacional de acordo co artigo 7 do Estatuto da Corte Penal Internacional.
Discútese se pode definirse como xenocidio a:
John Q
Sinopse
John Q. Archibald (Denzel Washington) é un home normal que traballa nunha fábrica e que ocupa da súa familia. A súa muller Denise (Kimberly Elise) e o seu fillo Michael (Daniel E. Smith) son todo o seu mundo. Pero, cando o seu fillo cae gravemente enfermo e é preciso sometelo de forma urxente a un transplante de corazón, resulta que o seu seguro médico non cobre o custo da operación.
Li Ning
Li Ning, nado en Laibin (Guangxi) o 10 de marzo de 1963 é un exximnasta e empresario chinés. Fundou a compañía de material deportvio Li-Ning.
Carreira deportiva
Li comezou a adestrar aos oito anos e foi seleccionado para o equipo nacional en 1980. En 1982, gañou seis das sete medallas concedidas na sexta Copa do Mundo de Ximnasia, valéndolle o título de "Príncipe da Ximnasia" (体操王子/體操王子).
Li é célebre por gañar seis medallas nos Xogos Olímpicos de 1984, primeiros xogos nos que participou a China. Gañou tres ouros en chan, cabalo con aros e aneis, dúas pratas e un bronce. Ademais gañou once medallas no campionato mundial de ximnasia artística, incluíndo medallas de ouro en aneis (1985) e na xeral por equipos (1983).
A pesar das lesións, participou nos Xogos Olímpicos de 1988, que foron o final da súa carreira deportiva.
Vida posterior
Li retirouse da competición en 1988, e en 1990 fundou Li-Ning Company Limited, que vende calzado e material deportivo na China. Li é o xefe dos directores da compañía. Segundo a lista de ricos da China de Hurun Report de 2014, a súa fortuna estimada é de cinco mil millóns de RMB, facendo del a 407.ª persoa máis rica da China.
Li foi incluído no Salón Internacional da Fama da Ximnasia en 2000, primeiro chinés incluído.
Nos Xogos Olímpicos de 2008, Li Ning encendeu a lapa na cerimonia de inauguración tras ser levantado no aire con cables e arremedar unha carreira polo bordo do estadio.
Piedecuesta
Piedecuesta é un concello colombiano, situado no departamento de Santander. O concello ten catro comunas, Trapiche, Centro, Norte e Oriente, e cinco correxementos: Curos, Pescadero, Ruitoque, Sevilla e Umpalá.
Li Ning
Vida posterior
Li está casado con Chen Yongyan, ximnasta gañadora da medalla olímpica de bronce en 1984.
Proteína ácida fibrilar glial
A proteína ácida fibrilar glial ou proteína acídica fibrilar glial, abreviada como GFAP (do inglés glial fibrillary acidic protein) é unha proteína que forma parte dos filamentos intermedios do citoesqueleto e está codificada nos humanos polo xene GFAP do cromosoma 17.
Esta proteína exprésase en numerosos tipos celulares do sistema nervioso central, como o astrocito, e a célula ependimal. Tamén se expresa nos glomérulos e nos fibroblastos peritubulares dos riles de ratas e na célula de Leydig dos testículos de hámster e homes, no queratinocito humano, osteocito e condrocito humano e célula estrelada pancreática e célula estrelada hepática de ratas.
A GFAP foi nomeada, illada e caracterizada por primeira vez por Lawrence F. Eng en 1969. e describiuse en detalle en 1971. Considérase unha proteína de filamentos intermedios de tipo III codificada na rexión 17q21. Está moi relacionada con outros membros da súa familia non epiteliais, como a vimentina, desmina, e periferina, que están todos implicados no mantemento da estrutura e función do citoesqueleto celular. A GFAP crese que axuda a manter a forza mecánica dos astrocitos, e tamén a forma das células pero a súa función exacta aínda non se coñece ben, malia o gran número de estudos que a usan como marcador celular.
Estrutura
Os filamentos intermedios de tipo III conteñen tres dominios, chamados cabeza, bastón e cola. A secuencia específica do ADN que codifica o dominio bastón (rod) pode difereir entre os distintos filamentos intermedios de tipo III pero a estrutura da proteína está moi conservada. Este dominio bastón enrólase arredor do doutro filamento para formar un dímero, cos extremos N-terminal e C-terminal de cada filamento aliñados. Os filamentos de tipo III como a GFAP poden formar tanto homodímeros coma heterodímeros; a GFAP pode polimerizarse con outras proteínas de tipo III ou con proteínas de neurofilamento (NF-L). Porén, a GFAP e os outros tipos de proteínas de tipo III de filamentos intermedios non poden ensamblarse con queratinas (os filamentos intermedios de tipo I e II) polo que nas células que expresan ambas as proteínas, fórmanse dúas redes de filamentos intermedios separadas, o cal pode permitir unha especialización e un incremento da variabilidade.
Para formar redes, os dímeros de GFAP iniciais combínanse para formar tetrámeros, que son as subunidades básicas dun filamento intermedio. Como os dominios bastón por si sós non forman filamentos in vitro, os dominios de cabeza e cola non helicoidais son necesarios para a formación de filamentos. As rexións cabeza e cola teñen unha maior variabilidade de secuencia e estrutura. A pesar desta maior variabilidade, a cabeza da GFAP contén dúas arxininas conservadas e un residuo aromático que se sabe que son necesarios para unha ensamblaxe axeitada.
Función no sistema nervioso central
A GFAP exprésase no sistema nervioso central nos astrocitos. Está implicada en moitos procesos importantes do sistema nervioso central, como a comunicación celular e o funcionamento da barreira hematoencefálica.
A GFAP xoga un papel na mitose ao axustar a rede de filamentos presente na célula. Durante a mitose, hai un incremento de GFAP fosforilada, e un movemento desta proteína modificada cara ao suco de segmentación da célula en división. No proceso funcionan diferentes conxuntos de quinases; a quinase cdc2 actúa só na transición da fase G2, e outras GFAP quinases están activas só no suco de segmentación. Esta especificidade de localización permite a regulación precisa da distribución da GFAP nas células fillas. Diversos estudos indican que os ratos knockout para a GFAP sofren moitos procesos dexenerativos como a mielinazación anormal, deterioración da estrutura da substancia branca, e incapacidade funcional/estrutural da barreira hematoencefálica. Estes datos suxiren que a GFAP é necesaria para moitas funcións críticas no sistema nervioso central.
Propúxose que a GFAP xoga un papel nas interaccións astrocito-neurona e na comunicación célula-célula. In vitro, usando ARN antisentido, os astrocitos que carecen de GFAP non forman as extensións xeralmente presentes en resposta ás neuronas. Outros estudos indican que as células de Purkinje nos ratos knockout para a GFAP non presentan a estrutura normal, e estes ratos mostran déficits en experimentos de condicionamento como a tarefa de pestanexo. Estudos bioquímicos da GFAP indican que a fosforilación dependente de MgCl2 ou de calcio/calmodulina en varios residuos de serina ou treonina fana a PKC e a PKA, que son dúas quinases importantes na transdución de sinais citoplasmática. Estes datos suliñan a importancia da GFAP para a comunicación celular.
A GFAP tamén é importante na reparación de lesións no sistema nerviosos central. Máis especificamente polo seu papel na formación de cicatrices gliais en multitude de localizacións a través do sistema nervioso central incluíndo o ollo e o cerebro.
Patoloxía
miniatura|dereita|[[Inmunomarcaxe de GFAP nun neoplasma glial (astrocitoma anaplástico).]] Existen moitos trastornos asociados coa regulación incorrecta da GFAP, e as lesións poden causar que as células gliais reaccionen de forma prexudicial. A formación dunha cicatriz glial é unha consecuencia de varias condicións neurodexenerativas, e de lesións que seccionan o material neural. A cicatriz orixínase por astrocitos que interaccionan con tecido fibroso para restablecer as marxes gliais arredor do núcleo da lesión central e é causada parcialmente por unha regulación á alza da GFAP.
Pylyp Volodkovych
Felitsiian Pylyp Volodkovych (en Феліціян Пилип Володкович; en Felicjan Filip Wołodkowicz; en Феліцыян Піліп Валадковіч), nado c. 1698 e finado o 1 de febreiro de 1778 en Uman (Voivodato de Bracław, Coroa do Reino de Polonia), foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1762 até a súa morte.
Piedecuesta
Ríos
Os principais ríos de Piedecuesta son o río de Oro, o río Lato, afluente do anterior que atravesa o concello de nordeste a noroeste, e o río Manco.
Proteína ácida fibrilar glial
Patoloxía
Un dato importante é que a expresión dalgunhas isoformas da GFAP decrece en resposta a infeccións agudas ou neurodexeneración. Ademais, a redución na expresión da GFAP tamén se detectou na encefalopatía de Wernicke. A glicoproteína gp120 da envoltura viral do VIH-1 pode inhibir directamente a fosforilación da GFAP e os niveis de GFAP poden decrecer en resposta a infeccións crónicas polo VIH-1, virus da varicela zóster, e virus da pseudorrabia. Informouse de decrecemento da expresión da GFAP na síndrome de Down, esquizofrenia, trastorno bipolar e depresión.
Nun estudo de 22 pacientes infantís aos que se lles aplicaba oxixenación por membrana extracorpórea (ECMO), os nenos que tiñan niveis anormais de GFAP tiñan unha probabilidade 13 veces maior de morreren e 11 veces maior de sufriren danos cerebrais comparados cos nenos con niveis normais de GFAP. Os niveis de GFAP úsanse xa como marcador para os danos neurolóxicos en adultos que sufriron accidentes cerebrovasculares e lesións traumáticas do cerebro.
Interaccións
A GFAP interacciona con MEN1 e PSEN1.
Isoformas
Aínda que a GFAP alfa é a única isoforma que pode ensamblarse homomericamente, a GFAP ten 8 isoformas distintas que etiquetan distintas subpoboacións de astrocitos en cerebros de humanos e roedores. Estras isoformas inclúen o GFAP kappa, os GFAP +1 e o actualmente mellor investigado GFAP delta. O GFAP delta parece estar ligado a células nai neurais (NSCs) e pode estar implicado na migración. O GFAP+1 é un anticorpo que etiqueta dúas isoformas. Aínda que os astrocitos positivos para o GFAP+1 suponse que non son astrocitos reactivos, hai unha ampla variedade de morfoloxías como a presenza de procesos de ata 0,95mm (atopados no cerebro humano). A expresión de astrocitos positivos para o GFAP+1 está ligada a idades avanzadas e ao comezo de patoloxías de alzhéimer.
Endometriose
A endometriose consiste no crecemento ectópico de tecido endometrial, que pode localizarse dentro da musculatura do propio útero, constituíndo entón a adenomiose ou endometriose interna, ou ben fóra das estruturas uterinas, dando lugar á endometriose externa.
É menos frecuente que a endometriose apareza fóra do abdome como nos pulmóns ou noutras partes do corpo. Describíronse casos raros de endometriose mesmo no cerebro. Non existe cura para a endometriose, aínda que existen diferentes tratamentos que inclúen analxésicos para a dor, tratamento hormonal e cirurxía.
Querendo é o nome da asociación de mulleres con endometriose de Galiza.
Epidemioloxía
A endometriose é unha doenza relativamente frecuente que afecta entre o 10 e o 15% das mulleres en idade fértil, desde a menarquía até a menopausa, aínda que algunhas veces a endometriose pode durar até despois da menopausa. A endometriose altera a calidade de vida das mulleres que a padecen, afectando ás súas relacións de parella, familiares, laborais e de reprodución.
Fisiopatoloxía
Cando o tecido endometriósico medra, aparecen uns vultos chamados de tumores ou implantes, que a maioría das veces son benignos ou non cancerosos e de cando en cando relaciónanse co cancro de endometrio. Os implantes da endometriose están influídos polo ciclo menstrual, de tal maneira que en cada menstruación xorden unha serie de problemas.
Etioloxía
A causa da endometriose é descoñecida. Unha teoría é que, durante a menstruación, parte do tecido menstrual ou endometrial, en lugar de evacuar na menstruación, regresa ao abdome a través das trompas de Falopio por fluxo retrógrado. Segundo esta teoría, o tecido endometrial viábel pode chegar a colonizar o ovario e responder en cada ciclo do mesmo xeito que as células endometriais uterinas, é dicir, crecendo e descamándose en cada regra. Outra teoría suxire que hai células do peritoneo que se transforman en endometriais. O tecido endometrial que escapa do útero acaba arrodeándose de epitelio e formando quistes denominados endometriomas que é necesario eliminar. A endometriose pode ser unha enfermidade hereditaria e ser causada, polo tanto, por unha predisposición xenética.
Os investigadores tamén están a observar a participación do sistema inmunitario e a maneira en que estimula ou reacciona á endometriose. As substancias químicas producidas nas áreas afectadas pola endometriose irritan ou impulsan o crecemento de tumores en máis áreas. Está demostrado que as mulleres que teñen esta doenza teñen maiores probabilidades que outras mulleres de sufrir trastornos do sistema inmunitario, nos que o corpo ataca os seus propios tecidos (enfermidades autoinmunes) e que as mulleres con endometriose teñen tamén maiores probabilidades de sufrir síndrome de fatiga crónica e síndrome de fibromialxia. Tamén é moi probábel que estas mulleres sufran asma, alerxias e un trastorno da pel chamado de eccema. Pénsase que un estudo máis profundo do sistema inmunitario na endometriose podería revelar información importante para atopar as causas desta enfermidade e o seu tratamento.
Outros investigadores están a ollar a endometriose como unha doenza do sistema endócrino, xa que semella que os estróxenos fomentan o desenvolvemento da enfermidade. Outros estudos procuran coñecer se os axentes ambientais, como a exposición a substancias químicas fabricadas polo home, provocan a doenza e outras pescudas tentan comprender que outros factores, se existiren, afectan o curso da enfermidade.
Outra área importante da investigación é a procura de marcadores de endometriose. Estes marcadores son substancias presentes no corpo creadas pola doenza ou en resposta a esta, e poden illarse no sangue ou na urina. De se atoparen marcadores por medio dunha análise de sangue ou ouriños, entón poderíase facer un diagnóstico de endometriose sen necesidade de cirurxía.
Cadro clínico
Se o avance da enfermidade é superior a dous meses, adoita provocar fortes dores.
A frecuencia e intensidade dos síntomas varía e depende do caso; ademais poden presentarse varios síntomas á vez ou só un síntoma illado. En situacións excepcionais a endometriose pode afectar a vexiga, o que xera molestias ao ouriñar e pequenas perdas de sangue.
Diagnóstico
Cando a muller padece un ou varios destes síntomas, especialmente dismenorrea ou dor intensa durante a menstruación, debe consultar un xinecólogo. O diagnóstico de endometriose é difícil e para conseguilo é necesario realizar unha ou varias probas como:
Tratamento
A endometriose non ten cura. Con todo, hai moitos tratamentos, cada un dos cales ten as súas vantaxes e inconvenientes. É importante que haxa unha boa relación entre a/o médica/o e a paciente, para poder decidir cal é a mellor opción para esta, para o que hai que ter en conta o seu estilo de vida, os síntomas, a idade e se desexar ou non quedar grávida.
Tratamento da dor
Para algunhas mulleres con síntomas leves, talvez non sexa necesario maior tratamento que medicamentos para a dor ou analxésicos. Para mulleres con endometriose mínima que desexen quedar grávidas, os médicos afirman que, dependendo da súa idade e da magnitude da dor, o mellor é manter unha tempada de proba (desde 6 meses até un ano) para ter relacións sexuais sen protección. Se a muller non queda grávida durante esa tempada, é posíbel que precise un tratamento maior.
Tratamento hormonal
As pílulas anticonceptivas controlan o crecemento do tecido que reviste o útero e a miúdo diminúen a cantidade de fluxo menstrual. Estas a miúdo conteñen dúas hormonas, un proxestáxeno e un estróxeno. Unha vez que a muller deixa de tomalas, regresa a súa capacidade de quedar grávida, porén os síntomas da endometriose tamén poden reaparecer. Algunhas mulleres toman anticonceptivos decote, sen usar as pílulas de azucre ou placebo que lle indican ao organismo que é tempo do período. Cando se toman pílulas anticonceptivas desta maneira, o período menstrual pode interromperse totalmente, o que pode reducir a dor ou eliminala completamente. Algunhas pílulas anticonceptivas só conteñen proxestina, unha hormona semellante á proxesterona. As mulleres que non poden tomar estróxeno usan estas pílulas para reducir o seu fluxo menstrual. Con estas pílulas, é posíbel que algunhas mulleres non experimenten dor durante algúns anos despois de suspender o tratamento. Todas as pílulas anticonceptivas poden causar algúns efectos secundarios leves como aumento de peso, sangrado entre períodos e inflamación.
A danocrina converteuse na elección de tratamento máis común, mesmo que as pílulas de proxestina ou de combinación de hormonas. Os efectos secundarios da danocrina inclúen pel graxenta, aparición de grans ou acne, aumento de peso, cambras musculares, cansazo, seos máis pequenos, sensibilidade dos seos, dor de cabeza, mareos, fraqueza ou frouxidade, sufocacións ou unha voz máis grave. As mulleres que consomen danocrina probabelmente só terán períodos de cando en vez, ou quizais simplemente desaparecerán. As mulleres que toman danocrina tamén deberán tomar medidas para evitar a gravidez, xa que esta pode lesionar o feto que se desenvolve no útero. Posto que deberá evitarse o consumo doutras hormonas, como as pílulas anticonceptivas, recoméndase o uso de condóns, un diafragma ou outros métodos de "barreira" para evitar a gravidez.
Os agonistas GnRH (usados diariamente en nebulización nasal, ou como inxección aplicada mensual ou trimestralmente) evitan que o organismo produza certas hormonas para previr a menstruación. Sen menstruación, o crecemento da endometriose redúcese ou se detén. Estes medicamentos poden causar efectos secundarios, como sufocacións, cansazo, insomnio, cefalalxia, depresión, osteoporose e sequidade vaxinal. Recoméndase que unha muller siga coa administración de agonistas GnRH durante un seis meses. Despois dese seis meses, o corpo comezará a ter períodos de novo e a muller podería quedar grávida. Pero, despois dese momento, preto da metade das mulleres experimentan o regreso dos síntomas da endometriose.
Tratamento cirúrxico
Normalmente, a cirurxía é a mellor opción para as mulleres con endometriose extensa, ou que sofren fortes dores. Existen cirurxías maiores e menores que poden axudar. O xinecólogo podería suxerir un dos seguintes tratamentos cirúrxicos:
Riodolas, Riodolas, Carballeda de Valdeorras
Riodolas é un lugar da parroquia da Riodolas no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 4 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Ciobre, O Val, Narón
Ciobre é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña.
Khildeberto III
Tan só era rei no título, o poder real estaba nas mans de Pipino de Heristal, o mordomo de palacio. En 697 casou cunha muller chamada Edonne. Con ela tivo un fillo, quen o sucedería: Dagoberto III.
Pasou toda a súa vida nun palacio antigo no país dos seus antepasados. Trala súa morte, as provincias de Provenza, Aquitania, e Borgoña volvéronse independentes.
Casto Sampedro Folgar
Casto Sampedro Folgar, nado en Redondela o 15 de novembro de 1848 e finado en Pontevedra o 8 de abril de 1937, foi un folclorista e investigador da arqueoloxía galego.
Traxectoria
Os seus pais, Ramón Sampedro e Asunción Folgar, tiveron en total nove fillos dos cales Casto era o máis pequeno. A súa familia, era veciña desta vila e grazas aos estudos do propio Casto hai datos de abondo sobre a familia paterna, que investigou ansiosamente. Porén, só se coñece que a familia de súa nai procedía de Santiago de Compostela. Por parte do pai hai datos que indican que residía en Redondela e que aparecía moi unida á vila desde o século XVIII. Ademais hai que ter en conta que pola parte paterna xa desde o seu bisavó todos os homes da familia estiveron vinculados ao mundo das leis, dato importante e de sumo interese para a súa biografía.
O autor comezou a carreira eclesiástica, como o seu irmán Ricardo, primeiro no Seminario de Tui e logo no de Ourense, lugar onde se inicia como músico. Á saída do Seminario vai á facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela, rematando a licenciatura en 1872 e matriculándose como avogado en Redondela. En 1875 opúxose ás actitudes do xuíz de 1ª instancia e isto fixo que se trasladase á cidade de Pontevedra. Nesta cidade abriu o seu bufete e casou con Josefa Mon Landa, filla de Alejandro Mon Landa, coa que tivo sete fillos, ningún deles con descendencia e todos letrados.
Na súa casa tiña un despacho onde se atopaba unha das mellores bibliotecas de Galiza con obras sobre arqueoloxía, historia e folclore. Alí, ademais, sucedían concorridos parladoiros de xente de pé que entraba e saía continuamente da casa do autor pontevedrés.
Fundou a Sociedad Arqueológica de Pontevedra en 1894, lugar onde recuperou e axuntou valiosísimos fondos arqueolóxicos, epigráficos, heráldicos. Foi un grande erudito do seu tempo e un dos mellores formados, xa que tiña coñecementos das linguas clásicas, dominio da epigrafía e da paleografía, ademais de ser un excelente musicólogo. O Cancionero musical de Galicia foi un dos seus mellores traballos. Tamén foi o mellor heraldista galego da súa época. Interesouse moito polos distintos gremios, a súa forma de traballar, os contratos, o léxico que empregaban,...
Entre os recoñecementos que aceptou, algo estraño porque non quería ningún tipo de recoñecemento público, destaca ser membro Numerario Fundador da Real Academia Galega, correspondente da de Historia e Belas Artes, presidente da Comisión de Monumentos, Cronista da Provincia e primeiro director do Museo Provincial de Pontevedra, Deputado Provincial e Vicepresidente da Corporación... miniatura|[[Real Academia Galega]] Na súa personalidade destaca a súa modestia, xa que non lle gustaba participar en actos públicos, nin asinar as obras que el escribía, así como artigos. Por este motivo se conservan tan poucas obras del, xa que non se sabe con certeza cales foron as obras que eran propiamente súas. Si se sabe que son da súa autoría o Cancionero Musical de Galicia, algúns artigos e un poema en galego elaborado na súa época de mocidade, en 1872, en Vigo. Todo o labor realizado por Casto Sampedro Folgar tiña que ver co interese que lle suscitaba todo o que xiraba ao redor do coñecemento de tradicións, historia, cultura e antropoloxía en xeral. Por esta razón é moi comprensíbel que fose el e non outro a persoa que iniciou a recolleita do Cancionero Musical de Galicia. Todos os seus intereses encamiñábano a poder elaborar unha obra de tan grande magnitude.
Mantiña unha actitude cordial coa xente da que adoitaba estar rodeado e unha especial relación con Víctor Said Armesto, a persoa que colaborou con el na elaboración do Cancionero Musical de Galicia. Por outra parte, el foi un dos que impulsou a famosos debuxantes e fotógrafos que por aquela época colaboraban na Sociedad Arqueológica con Casto Sampedro. Hoxe moitas das obras destes fotógrafos consérvanse, en certo sentido, grazas á figura deste autor.
A nivel histórico, a figura de Casto Sampedro Folgar foi a continuación de Manuel Murguía, feito que indica a grande importancia que debía de ter o autor na época xa que foi considerado o sucesor de Murguía tras a súa morte. Por outra parte, mantivo tamén contacto con personaxes como Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, a quen animou a continuar co debuxo e coa arte da caricatura. miniatura|Placa en honor de Casto Sampedro, nas [[ruínas de San Domingos.]] Morreu na casa dos xardíns de Pontevedra que levan o seu nome o 8 de abril de 1937 con máis de 90 anos de idade.
O Cancionero Musical de Galicia
O seu cancioneiro ten como característica principal a conservación da música e a descrición dalgunhas danzas, feito realmente interesante se se teñen en conta as datas en que foi realizada a recolleita e a posterior compilación (fins do XIX) e os escasos medios con que debían contar Sampedro e os seus colaboradores para este fin.
A obra é unha boa mostra de diferentes cancións recollidas por unha boa parte de Galiza incluíndo tanto as letras como a música e, ás veces, a danza que as acompañaban.
Foi publicado en 1942 por Xosé Filgueira Valverde, quen ordenou e transcribiu as fichas que deixara manuscritas Casto Sampedro: ''Cancionero musical de Galicia. Colección de la Sociedad Arqueológica de Pontevedra reunida por Don Casto Sampedro y Folgar. Reconstitución, introducción y notas bibliográficas por José Filgueira Valverde (''Madrid: Diputaciones de las cuatro provincias del Antiguo Reino de Galicia. Museo de Pontevedra, 1942; 2 vols). En 1982 publicouse unha reedición facsimilar (Fundación Pedro Barrié de la Maza, A Coruña).
Tiobre, Betanzos
San Martiño de Tiobre é unha parroquia que se localiza no concello de Betanzos na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2018 tiña 583 habitantes (303 mulleres e 280 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 607 habitantes.
Topónimo
Tiobre é un topónimo céltico que se regire a unha fortificación ou castro. Xorde antes do século III.
Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais
O Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais (IGAEM) foi un organismo da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia. Foi absorbido en 2007 pola Axencia Galega das Industrias Culturais (AGADIC).
Super Size Me
Super Size Me é un filme documental estadounidense de 2004 dirixido e protagonizado por Morgan Spurlock, un cineasta independente. O filme conta a experiencia de trinta días de Spurlock, dende o 1 de febreiro ó 1 de marzo de 2003, durante o a cal só comeu produtos de McDonald's. O filme recolle o drástico efecto que tivo no seu estilo de vida e no seu propio benestar físico e psicolóxico, e explora a influencia da industria da comida rápida, incluíndo en como explotan unha nutrición pobre para o seu propio beneficio.
O documental foi nomeado ó Oscar ó mellor documental na 77ª edición dos premios. Como resposta ó éxito do filme, creouse un libro de banda deseñada por Dark Horse Comics con historias que ilustran casos de sustos sanitarios por mor da comida rápida.
Spurlock estreou unha secuela, Super Size Me 2: Holy Chicken!, en 2017.
A Espiñeira, Paderne, Oza-Cesuras
A Espiñeira é un lugar da parroquia de Paderne no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Sam Hanks
Sam Hanks, nado o 13 de xullo de 1914 e finado o 27 de xuño de 1994, foi un piloto de carreiras estadounidense que gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1957. El era un piloto de exhibicións aéreas, e correu en midget e no Campionato de Monoprazas dos Estados Unidos.
Traxectoria
Hanks crese que é o único piloto da Indy 500 que participou na carreira antes da segunda guerra mundial, serviu na guerra, e volveu ás carreiras de novo logo da guerra. Tamén se conxecturou que Hanks podía ser un descendente de Abraham Lincoln.
Andaina no Campionato Mundial de F1
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato do Mundo FIA desde 1950 ata 1960 os pilotos que competiron na Indy durante eses anos foron acreditados con puntos para a participación no Campionato Mundial. Sam Hanks participou en 8 carreiras do Campionato do Mundo de F1. Nunca logrou a a pole, gañou 1 carreira, non logrou ningunha 0 volta rápida, e terminou no podio 4 veces. Acumulou un total de 20 puntos no campionato.
* Compartido con Duane Carter
Raúl I de Francia
Raúl ou Rodolfo I de Borgoña e I de Francia, nado en 890 e finado en Auxerre o 15 de xaneiro de 936, foi duque de Borgoña (921 - 923) e rei de Francia (923 - 936).