cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miguel Rodríguez Guerra
Traxectoria
Licenciado en Dereito perante a Audiencia da Coruña. De volta a Chantada, foi alcalde do concello e Xefe da Milicia Nacional. Foi gobernador civil de Lugo, Ourense, Palencia, Badaxoz, Huesca e Burgos. Foi presidente da Deputación de Lugo. De ideas carlistas, colaborou na década de 1840 co liberalismo, presentouse a deputado polo distrito de Fonsagrada en 1846, pero as eleccións foron anuladas; foi elixido deputado polo distrito de Chantada (1851-1852 e 1863-1866) e o de Lugo (1858-1863). Foi senador pola provincia de Lugo (1884-1885).
Antoine de Saint-Exupéry
dereita|miniatura|Antoine de Saint-Exupéry no [[Canadá, 1942.]]
Antoine de Saint-Exupéry, nado en Lión o 29 de xuño de 1900 e finado no mar Mediterráneo o 31 de xullo de 1944, foi un escritor, ilustrador e aviador francés, autor d' O principiño. Nado no seo dunha familia nobre de Lión, estudou na Universidade de Friburgo. Como aviador participou en grandes conflitos bélicos como a guerra civil española (do bando republicano) ou a segunda guerra mundial (do bando aliado).
Traxectoria
Antoine Marie Jean-Baptiste Roger de Saint-Exupéry foi un dos pioneiros dos voos postais internacionais, un aviador nos días nos que a aviación posuía poucos instrumentos, e voar era unha tarefa extremadamente difícil e perigosa.
Comezou traballando en Aéropostale entre Tolosa, Francia, e Dakar, Senegal, mentres escribía o seu primeiro libro, L'Aviateur (O Aviador). En 1928 publicou Courrier-Sud e voou a ruta que vai de Casablanca a Dakar. En 1931, Voo de noite (Vol de nuit), que recibiu o Prix Femina, foi publicado. Continuou escribindo e voando (en África e Suramérica) ata o comezo da guerra. Piloto de Latecoere, "A Liña", como lle chamaban familiarmente, precursora de Air France, estivo anos baixo as ordes de Didier Daurat, admirado xefe ao cal lle adicou unha das súas obras. Terra de homes, Piloto de guerra e Ciudadela foron outras obras famosas súas, e o feito de que a última quedase inconclusa, non lle resta valor como verdadeira obra mestra.
Durante a segunda guerra mundial escapou á cidade de Nova York, pero volvería pouco máis tarde para voar xunto ás forzas aliadas nun escuadrón instalado na área do mar Mediterráneo. Á idade de 43 anos atopábase disposto a abandonar a aviación, pero a súa aeronave de recoñecemento, un Lockheed Lightning P-38 (coñecido tamén como F-5), estrelouse no Mediterráneo no que foi a súa última misión. En 1998, un brazalete de prata foi atopado por un pescador ao leste da illa de Riou, preto do lugar da desaparición na costa de Marsella e identificado como pertencente a Saint-Exupéry: estaba gravado cos nomes da súa esposa e os seus editores, Reynal & Hitchcock, e estaba enganchado a unha peza de tea do seu traxe de piloto. En abril de 2004 o Departamento de Investigacións Arqueolóxicas Submarinas francés confirmou que os restos do avión extraídos en outubro de 2003 da zona onde se atopou o brazalete pertencían ao avión de Saint-Exupéry. A esta conclusión chegouse logo de comprobar que o número de matrícula dos restos corresponden co do escritor segundo os arquivos da USAF. En todo caso as circunstancias concretas do accidente seguen sen coñecerse.
For Tomorrow
"For Tomorrow" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como principal sinxelo do seu segundo álbum Modern Life Is Rubbish o 19 de abril de 1993. Chegou ao número 28 na lista británica de sinxelos, e a versión Visit To Primrose Hill Extended de "For Tomorrow" foi incluída nos recompilatorios Blur: The Best of e Midlife: A Beginner's Guide to Blur.
Antoine de Saint-Exupéry
Traxectoria
En 1931, Saint-Exupéry casou con Consuelo Suncin Sandoval de Gómez (falecida en 1979), unha escritora e artista salvadoreña enviuvada dúas veces, que foi modelo para a "rosa temperamental" no Principiño.
Desaparición
O 31 de xullo de 1944, durante unha misión de recoñecemento destinada a preparar o desembarco en Provenza, no sur de Francia, Saint-Exupéry a bordo do avión Lightning P38, partira poucas horas antes de Borgo, na illa de Córsega, cando os radares deixaron de ver o avión que pilotaba e nunca máis se soubo del, cubrindo para sempre ao escritor e piloto dun halo de misterio e romanticismo.
Nunca se tivo indicios do aviador nin da súa nave ata 1998, cando un pescador atopou unha pulseira a beiras do mar. A alfaia que a auga achegara á costa de Marsella tiña gravado o nome do escritor, pero a súa autenticidade quedou en dúbida. miniatura|esquerda|125px|Obra conmemorativa no aeroporto de [[Bastia]] O descubrimento da alfaia axudou ás autoridades francesas a iniciar unha procura no sector. Cinco anos despois, no case 60 cabodano da súa desaparición, foron descubertos en augas de Marsella restos do avión, preto do lugar onde anos atrás fora descuberto a pulseira.
As pezas recuperadas foron decapadas, limpadas. Sobre un panel da caixa do turbo-compresor, localizada na viga esquerda do avión, os investigadores descubriron, segundo o seu informe, "unha serie de catro cifras illadas e gravadas manualmente": 2734, seguidas pola letra "L", que significa "left". Trátase, segundo o informe, "do número de fabricación que o construtor de avións Lockheed inscribía nos seus avións ao lanzar a súa fabricación nunha cadea de montaxe". Este número civil correspondía, na táboa de concordancia da Forza Aérea dos Estados Unidos, á matrícula militar 42-68223, ou sexa a do avión de Saint-Exupéry.
Pese ao achado, as razóns polas que o avión de Saint-Exupéry se estrelou son un misterio. Ata o momento non foi posible asegurar se o derribaron ou el perdeu o control do avión, ou mesmo se sufriu un contratempo mecánico. Entre as causas máis posibles menciónanse fallas mecánicas, problemas de osíxeno a bordo ou un ataque cardíaco do escritor.
No 60º cabodano da morte de Saint-Exupéry, realizáronse dúas cerimonias conmemorativas en Marsella e no aeroporto de Bastia en Córsega, próximo ao lugar onde ocorreu a morte e a última engalaxe do aviador respectivamente; colocáronse flores e celebrouse unha misa á que asistiu un familiar do aviador.
En 2008 o ex-piloto alemán Horst Rippert recoñeceu que foi el quen abateu o avión de Exupéry.
Sala do hidromel
miniatura|300px|Sala do hidromel 360px|dereita|miniatura|Unha casa gran reconstruída da [[Era viquinga (28,5 metros de longo).]] Na antiga Escandinavia e na Europa xermánica unha sala do hidromel ou sala do festín foi inicialmente unha construción longa cunha sala sinxela. Dende do século V ata a baixa Idade Media esta clase de construcións era a residencia dun señor e os seus servos. A sala do hidromel era xeralmente a gran sala dun rei. Como tal, era considerado o lugar máis seguro do reino.
Etimoloxía
O nome antigo destas salas ben puido ter sido sal/salr e polo tanto estar presente en nomes de lugares antigos, como "Uppsala". O significado conservouse no alemán Saal, no neerlandés zaal, no sueco sal e no francés salle (todos significando "sala" ou "gran habitación"). En inglés antigo foron usados os termos sele e sæl.
Lendas e historia
dereita|250px|miniatura|Ingjald usando a súa nova sala de festíns como tiña pretendido. Hai constancia de varias salas de festexos construídas para festas importantes cando a realeza escandinava era convidada. De acordo coa lenda recollida por Snorri Sturluson en Heimskringla, o xefe de Värmland no século IX, Áki, convidou ó rei de Noruega Harald Fairhair e ó rei de Suecia Eric Eymundsson, mais levou ó rei noruegués á sala máis nova e suntuosa, porque el era o máis novo dos reis e tiña con el mellores perspectivas que co outro. Por outra banda, o vello rei de Suecia tivo que permanecer na vella sala de festexos. O rei sueco sentiuse tan humillado que matou a Áki.
A construción de salas de banquetes novas tamén podería ser unha fase da preparación de asasinatos traizoeiros da realeza. Na Saga de Ynglinga parte da Heimskringla, Snorri relates como, no século VIII, o lendario rei sueco Ingjald construíu unha gran sala co único propósito de queimar ós subordinados de reis miserentos mentres durmían. Segundo a Yngvars saga víðförla, a mesma trampa foi feita polo rei sueco Eric o Vitorioso e o gobernante noruegués Sigurd Jarl, após que Áki fora asasinado, en Gamla Uppsala, no século X.
Mitoloxía
Dende polo menos o século X, hai numerosos exemplos na mitoloxía nórdica de salas onde se reciben ós mortos. O exemplo máis coñecido é Valhalla, a sala onde Odín recibe á metade dos mortos na batalla. Freia, recibe á outra metade en Sessrúmnir.
A historia de Beowulf inclúe unha "Sala do hidromel" chamada Heorot que era tan grande e tiña tantos convidados rindo que o monstro Grendel entrou para matalos ruidosos.
Na ficción
No legendarium da Terra Media obra de J. R. R. Tolkien, Meduseld (que significa "Sala do hidromel" en inglés antigo) era un gran Salón dourado construído en Rohan. Meduseld era unha gran sala con tellado de palla que facía que semellara feito de ouro visto dende lonxe. Os seus muros estaban ricamente decorados con tapices que retrataban a historia e as lendas dos rohirrim. Serviu como unha casa para o rei e a súa familia e unha sala de reunión para o rei e os seus conselleiros. No libro O hobbit tamén hai unha sala de hidromel, que foi a localización central da casa de Beorn, onde serviu carne e bebida a Bilbo Bulseiro, ós ananos e a Gandalf.
Fernando Zóbel
Fernando Zóbel de Ayala y Montojo, nado en Manila o 27 de agosto de 1924 e finado en Roma o 2 de xuño de 1984, é un dos pintores españois máis importantes do século XX.
Traxectoria
Nado no seo dunha das influentes e ricas familias de Filipinas, os Ayala-Zobel, dedicouse fundamentalmente á pintura abstracta. Durante a guerra civil española refuxiouse no seu país natal, onde permanecerá até a fin da segunda guerra mundial (1945). Finalizada esta, licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade Harvard, cun estudo sobre Federico García Lorca. Nesta época interesouse cada vez máis pola pintura. De feito, empezou a pintar en 1942, ao ficar inmobilizado durante algún tempo por causa dunha lesión na columna.
A súa primeira exposición tivo lugar en Boston en 1951, e logo expoñería en Manila en 1952. Unha das principais influencias artísticas dese período foi Mark Rothko, así como a fotografía. Zóbel participou en máis de 150 exposicións colectivas e máis de 40 individuais.
En 1955 viaxou a España (de onde marchara ao comezar a guerra civil), e coñeceu os artistas da vangarda da época, entre eles, Luis Feito, Antonio Lorenzo Carrión e Gerardo Rueda. Con todo, seguiu vivindo en Filipinas, onde foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Manila.
A partir dos anos sesenta do século XX comezou unha evolución como pintor. Desenvolveu un estilo característico cunha influencia evidente da caligrafía xaponesa. Os cadros de Zóbel, de aparencia simple e espontánea, agochan un estudo minucioso e unha planificación perfecta.
En 1963 coñeceu Cuenca da man do seu grande amigo Gustavo Torner. Xunto con Gerardo Rueda fundou o Museo de Arte Abstracta Español nas Casas Colgadas. Nel están, amais das obras dos tres fundadores, as de Manolo Millares, Martín Chirino, Antonio Lorenzo Carrión, Eusebio Sempere ou Antonio Saura, entre outros.
Vida persoal
Era o medio irmán máis novo de Mercedes Zóbel de Ayala y Roxas de McMicking (a primeira dona de Sotogrande e moitas compañías multibillionarias en Filipinas), e irmán máis novo da filántropa Consuelo Zóbel y Montojo de Alger (a fundadora da Fundación Consuelo para mitigar a vida dos filipinos e hawaianos) e Gloria Zóbel y Montojo de Padilla. Os fillos desta, Alejandro Padilla Zóbel e súa irmá Georgia Padilla Zóbel de Macrohon, son administradores do Premio Zóbel, que apoia a lingua española nas Illas Filipinas.
Recoñecementos
O 22 de outubro de 2010 o Presidente de Adif, Antonio González Marín, anunciou que a nova Estación de Alta Velocidade de Cuenca recibiría o nome de "Cuenca-Fernando Zóbel" en honra á achega do pintor á cidade. Esta petición xa fora cursada polo Concello de Cuenca e a Deputación Provincial. Un dos institutos conquenses, amais, leva o seu nome.
San Xosé, Moalde, Silleda
San Xosé é un lugar da parroquia de Moalde, no concello pontevedrés de Silleda.
Stanley Miller
Stanley L. Miller, nado en Oakland (California), o 7 de marzo de 1930 e finado o 20 de maio de 2007, foi un científico estadounidense principalmente coñecido polos seus estudos sobre a orixe da vida. Educouse na Universidade de California (obtendo a súa licenciatura en ciencias en 1951), onde foi estudante de Harold Urey. No experimento de Miller e Urey, levado a cabo en 1953 como estudante diplomado, realizou unha simulación das condicións da Terra primitiva en busca das reaccións químicas que puideron construír os seus primeiros bloques esenciais (aminoácidos e proteínas) simples. En 1954 obtivo o doutoramento en Química na Universidade de Chicago. Foi axudante de profesor entre (1958-1960), profesor asociado entre (1960-1968) e profesor de química na Universidade de California, San Diego en 1958, permanecendo no posto durante moitos anos.
Os seus estudos abarcan a orixe da vida (considerouse un pioneiro no estudo de exobioloxía), a ocorrencia natural de hidratos clatratos, e mecanismos xerais de anestesia. Foi membro da Academia Nacional de Ciencias, e recibiu unha Medalla Oparin.
Na década dos 50, Miller axudou a substituír a síntese abiótica de compostos orgánicos no contexto da evolución. Utilizou a simulación en laboratorio das condicións químicas na Terra primixenia para demostrar que a síntese espontánea destes compostos podería ser unha etapa precoz da orixe da vida.
Experimentos de Miller
150px|miniatura|Experimento de Miller, levado a cabo con [[Harold Clayton Urey|Harold Urey.]] En 1953, Stanley Miller, un novo estudante de posgraduado, levou a cabo unha serie de experimentos no laboratorio de Harold Clayton Urey, que foron publicados ese ano na revista Science. Miller e Urey supuxeron, de acordo con Alexander Oparin e John Haldane, que a atmosfera terrestre primitiva estaba composta principalmente de NH3, H2O, CH4 e H2.
O experimento foi repetido en múltiples ocasións, obtendo compostos orgánicos diversos. Con todo, aínda non se obtiveron proteínas. Miller pasou gran parte da súa vida experimentando coa xeración da vida.
Departamento de Boaco
dereita|miniatura Boaco é un departamento de Nicaragua. A súa capital é a cidade de Boaco.
Municipios
O departamento de Boaco subdivídese en 6 municipios:
Carl Sagan
Carl Edward Sagan, nado en Brooklyn (Nova York) o 9 de novembro de 1934 e finado en Seattle (estado de Washington) o 20 de decembro de 1996, foi un astrónomo, astrofísico, cosmólogo, astrobiólogo, escritor e divulgador científico estadounidense. Foi un defensor do pensamento escéptico científico e do método científico, pioneiro da exobioloxía e promotor da procura de intelixencia extraterrestre a través do Proxecto SETI Impulsou o envío de mensaxes a bordo de sondas espaciais, destinadas a informar a posibles civilizacións extraterrestres acerca da cultura humana. Mediante as súas observacións da atmosfera de Venus, foi dos primeiros científicos en estudar o efecto invernadoiro a escala planetaria. Na Universidade Cornell, Carl Sagan foi o primeiro científico en ocupar a Cátedra David Duncan de Astronomía e Ciencias do Espazo, creada en 1976, e foi director do Laboratorio de Estudos Planetarios.
Carl Sagan gañou gran popularidade grazas á galardoada serie documental de Cosmos: A Personal Voyage, producida en 1980, da que foi narrador e coautor. Tamén publicou numerosos artigos científicos, e foi autor, coautor ou editor de máis dunha vintena de libros de divulgación científica, sendo os máis populares os seus libros Cosmos, publicado como complemento da serie, e Contact, no que se basea a película homónima de 1997. Cosmos foi a serie máis vista da historia da televisión pública americana, foi vista por un mínimo de 500 millóns de persoas ó longo de 60 países diferentes. En 1978 gañou o Premio Pulitzer de Literatura Xeral de Non Ficción polo seu libro The Dragons of Eden.
Ó longo da súa vida, Sagan recibiu numerosos premios e condecoracións polo seu labor como comunicador da ciencia e a cultura. Hoxe é considerado un dos divulgadores de ciencia máis carismáticos e influentes, grazas á súa capacidade de transmitir as ideas científicas e os aspectos culturais ó público non especializado con sinxeleza non exenta de rigor.
Infancia e adolescencia
Tiña unha irmá chamada Carol, e a familia vivía nun modesto apartamento cerca do océano Atlántico, en Bensonhurst, un barrio de Brooklyn. Segundo Sagan, eran xudeus reformistas, o máis liberal dos tres principais grupos xudeus. Tanto Carl como a súa irmá coinciden en que o seu pai non era especialmente relixioso, pero que a súa nai indubidablemente cría en Deus, e participaba activamente no templo, e só servía carne kosher. Durante o auxe da Gran Depresión, o seu pai tivo que aceptar un emprego como acomodador de cine.
Segundo o biógrafo Keay Davidson, a guerra interior de Sagan era resultado da estreita relación que mantiña cos seus pais, quen eran opostos en moitos sentidos. Sagan atribuía os seus posteriores impulsos analíticos á súa nai, unha muller que coñeceu a pobreza extrema sendo nena, e que crecera case sen fogar na cidade de Nova York, durante a Primeira guerra mundial e a década de 1920. Tiña as ambicións propias dunha muller nova, pero bloqueadas polas restricións sociais, pola súa pobreza, por ser muller e esposa, e por ser de etnia xudía. Davidson sinala que ela, por tanto, adoraba ó seu fillo; el faría realidade os seus soños non cumpridos.
A Exposición Universal de 1939
Sagan lembraba que viviu unha das súas mellores experiencias cando, con catro ou cinco anos de idade, os seus pais levárono á Exposición Universal de Nova York de 1939, o cal foi un punto de inflexión na súa vida. Tempo despois lembraba o mapa móbil da América do Mañá:
Noutras exhibicións, lembraba como unha lámpada que iluminaba unha célula fotoeléctrica creaba un son renxente, e como o son dun diapasón convertíase nunha onda nun osciloscopio. Tamén foi testemuña da tecnoloxía do futuro que substituiría á radio: a televisión. Sagan escribiu:
Tamén puido ver un dos eventos máis publicitados da Exposición: o enterro dunha cápsula do tempo en Flushing Meadows, que contiña recordos da década de 1930 para ser recuperados polas xeracións vindeiras dun futuro milenio. "A cápsula do tempo emocionou a Carl", escribe Davidson. De adulto, Sagan e os seus colegas crearon cápsulas do tempo similares, pero para envialas á galaxia: a Placa da Pioneer e o Disco de Ouro das Voyager, foron produto dos recordos de Sagan sobre a Exposición Universal.
A segunda guerra mundial
Durante a Segunda guerra mundial, a familia de Sagan estivo preocupada polo destino dos seus parentes europeos. Sagan, con todo e polo xeral, non foi consciente dos detalles sobre o curso da guerra. Escribiu: "Certo é que tivemos parentes que quedaron atrapados no Holocausto. Hitler non era un suxeito popular na nosa casa... Pero, doutra banda, eu estiven bastante illado dos horrores da guerra". A súa irmá, Carol, dixo que a súa nai por riba de todo quería protexer a Carl... Ela estaba a pasalo extraordinariamente mal coa segunda guerra mundial e o Holocausto. No seu libro The Demon-Haunted World (1996), Sagan inclúe os seus recordos sobre aquel período conflitivo, cando a súa familia enfrontouse á realidade da guerra en Europa, pero tratou de evitar que esta socavara o seu espírito optimista.
Curiosidade pola natureza
Pouco despois de ingresar na escola elemental, Sagan comezou a expresar unha forte curiosidade pola natureza. Sagan lembraba as súas primeiras visitas en solitario á biblioteca pública, á idade de cinco anos, cando a súa nai lle deu un carné de lector. Quería saber que eran as estrelas, xa que ningún dos seus amigos nin os seus pais sabían darlle unha resposta clara:
Pola época en que tiña seis ou sete anos, Sagan e un amigo foron ó Museo Americano de Historia Natural da cidade de Nova York. Alí estiveron no Planetario Hayden e pasearon polas exhibicións de obxectos espaciais do museo, como os meteoritos, e as mostras de dinosauros e animais en contornas naturais. Sagan escribiu sobre esas visitas:
En 1947 descubriu a revista Astounding Science Fiction, que o introduciu en especulacións de ciencia ficción dura como as das novelas de Burroughs. No mesmo ano comezou a histeria colectiva dos pratos voantes, con Carl sospeitando que os "discos" podían ser naves espaciais alieníxenas.
Formación
Sagan vivía en Bensonhurst, onde asistiu á David A. Boody Junior High School. Tivo o seu bar mitzvah en Bensonhurst cando acadou os 13 anos. Ó ano seguinte, 1948, a súa familia trasladouse á cidade próxima de Rahway (Nova Jersey) polo traballo do seu pai, onde Sagan entrou na Rahway High School e graduouse en 1951. Rahway era unha vella cidade industrial, e os Sagan estaban coa súa pequena familia xudía.
Durante a década dos anos 50, comezou a se interesar pola orixe da vida; inquedanza que continuará con el toda a vida. Esta curiosidade facía que malia que era un estudante con boas cualificacións, se aburrira se as clases non eran desafiantes e os profesores eran pouco inspiradores. Os seus profesores decatáronse disto e trataron de convencer ós seus pais para que o enviaran a un colexio privado. Na escola, o director díxolles: "Este neno debería ir a unha escola para nenos superdotados, ten algo realmente extraordinario". Pero non o puideron mandar, en parte debido ó custe.
Sagan foi nomeado presidente do club de química da escola e na casa creou o seu propio laboratorio. Ensinouse a si mesmo as moléculas facendo recortes de cartón para axudarse a ver como estaban formadas: "Descubrín que era tan interesante como facer experimentos [químicos]", dixo. Sagan quedou máis interesado pola astronomía como hobby, pero no seu primeiro ano converteuna no seu obxectivo profesional despois de saber que ós astrónomos pagábanlles por facer o que sempre lle gustou: "Foi un día espléndido cando comecei sospeitar que se me esforzaba, eu podería traballar en astronomía, e non só tela como pasatempo".
Antes de finalizar o instituto, entrou nun concurso de ensaio no que fixo a pregunta de se o contacto humano con formas de vida avanzadas doutro planeta podería ser tan desastroso para as persoas na Terra como para os nativos americanos cando tiveron o primeiro contacto cos europeos. O tema foi considerado controvertido, pero a súa habilidade retórica conquistou ós xuíces, e outorgáronlle o primeiro premio. Ó graduarse, os seus compañeiros votárono "o máis probable en ter éxito".
Matriculouse na Universidade de Chicago, que foi unha das poucas universidades ás que preguntou que considerase admitir a un mozo de 16 anos, a pesar das súas excelentes cualificacións de ensino medio. O seu director, Robert Hutchins, estruturou a universidade como unha "meritocracia ideal", sen requisitos de idade. A universidade empregaba a varios dos científicos máis importantes do país, incluíndo a Enrico Fermi e Edward Teller, ademais de dirixir do famoso Observatorio Yerkes.
Durante o seu tempo de pregrao, Sagan traballou no laboratorio do xenetista H. J. Muller e escribiu unha tese sobre as orixes da vida co físicoquímico Harold Urey. Alí uniuse á Ryerson Astronomical Society. Nesta universidade graduouse en 1954 en Artes con honras especiais e xerais, en 1955 graduouse en Ciencias e en 1956 obtivo un máster en Física, para logo doutorarse, na Universidade de Chicago, en Astronomía e Astrofísica en 1960 coa súa tese Physical Studies of Planets.
Sagan tiña unha autorización Top Secret na Forza Aérea e unha autorización de Segredo coa NASA. Mentres traballaba na súa tese de doutoramento, Sagan revelou os títulos de dous traballos do Proxecto A119 cando solicitou unha bolsa Berkeley á Universidade de California en 1959. A fenda non foi revelada publicamente ata 1999, cando foi publicada na revista "Nature". Unha carta do xefe do proxecto Leonard Reiffel á revista, confirmou a fenda de seguridade de Sagan.
Carreira e investigación
Despois da publicación do artigo de Sagan enScience, en 1961 os astrónomos de Fred Harbour e Donald Menzel ofreceron a Sagan a oportunidade de dar unha charla en Harvard e posteriormente ofrecéronlle posto de conferenciante na institución. Sagan en vez diso pediu que un posto de asistente de profesor, e finalmente Whipple e Menzel puideron convencer a Harvard para ofrecer a Sagan o posto de profesor asistente que solicitou. Sagan deu conferencias, realizou investigacións e asesorou estudantes de posgrao na institución dende 1963 ata 1968, así como traballou no Observatorio Astrofísico Smithsoniano, tamén situado en Cambridge, Massachusetts.
En 1968, Sagan non foi renovado en Harvard. Máis tarde el diría que a decisión fora moi inesperada. A non renovación foi atribuída a varios factores, incluíndo que centrou os seus intereses de xeito xeral en varias áreas (mentres que a norma na academia era converterse nun renomeado experto nunha especialidade específica), e quizais debido á súa promoción científica ben publicitada, que algúns científicos percibiron como unha forma de coller prestadas as ideas dos demais para pouco máis que a autopromoción. Un titor dos seus anos como estudante de graduación, Harold Urey, escribiu unha carta ó comité académico recomendando fortemente contra a renovación de Sagan.
Moito antes do proceso de non renovación, o astrónomo Thomas Gold da Universidade Cornell, invitou a Sagan a trasladarse a Ithaca, Nova York e unirse á facultade de Cornell. Despois da non renovación de Harvard, Sagan aceptou a oferta de Gold e pertenceu a Cornell durante case 30 anos ata a súa morte en 1996. A diferenza de Harvard, o departamento de astronomía de Cornell, máis pequeno e tranquilo, agradeceu a crecente celebridade de Sagan. Despois de dous anos como profesor asociado, Sagan converteuse en profesor titular de Cornell en 1970 e dirixiu o laboratorio de Estudos Planetarios. De 1972 a 1981 foi director asociado do Centro de Radiofísica e Investigación Espacial (CRSR) en Cornell. En 1976 converteuse no primeiro titular da Cátedra David Duncan de Astronomía e Ciencias do Espazo, cargo que mantivo durante o resto da súa vida.
esquerda|miniatura|Os fundadores da [[Sociedade Planetaria. Carl Sagan, sentado á dereita.]] Sagan estivo vinculado ó programa espacial estadounidense dende os inicios deste. Dende a década de 1950, traballou como asesor da NASA, onde un dos seus labores foi dar as instrucións do Proxecto Apollo ós astronautas participantes antes de partir cara á Lúa. Sagan participou en moitas das misións que enviaron naves espaciais robóticas a explorar o sistema solar, preparando experimentos para varias expedicións. Concibiu a idea de engadir unha mensaxe universal e perdurable ás naves destinadas a abandonar o sistema solar que puidese ser potencialmente comprensible por calquera intelixencia extraterrestre que o atopase. Sagan preparou a primeira mensaxe física enviada ó espazo exterior: unha placa anodizada, unida á sonda espacial Pioneer 10, lanzada en 1972. A Pioneer 11, que levaba outra copia da placa, foi lanzada ó ano seguinte. Sagan continuou refinando os seus deseños; a mensaxe máis elaborada que axudou a desenvolver e preparar foi o Disco de Ouro das Voyager, que foi enviado coas sondas espaciais Voyager en 1977. Sagan opúxose frecuentemente á decisión de financiar o transbordador espacial e a estación espacial a expensas de futuras misións robóticas.
Logros científicos
David Morrison describe a Sagan como "unha 'persoa de ideas' e un mestre de argumentos físicos intuitivos e 'cálculos nun pano de mesa'", e Gerard Kuiper dixo que" algunhas persoas traballan mellor en especializarse nun programa importante no laboratorio; outros son mellores en atopar as conexións entre ciencias. O doutor Sagan pertence ó último grupo."
Sagan foi dos primeiros en expor a hipótese de que unha das lúas de Saturno, Titán, podería albergar océanos de compostos líquidos na súa superficie, e que unha das lúas de Xúpiter, Europa, podería ter océanos de auga subterráneos. Isto faría que Europa fose potencialmente habitable por formas de vida. O océano subterráneo de auga de Europa foi posteriormente confirmado de forma indirecta pola sonda espacial Galileo. O misterio da bruma avermellada de Titán tamén foi resolto coa axuda de Sagan, debéndose a moléculas orgánicas complexas en constante choiva sobre a superficie da lúa saturniana.
Sagan tamén contribuíu a mellorar a comprensión das atmosferas de Venus e Xúpiter e dos cambios estacionais de Marte. Determinou que a atmosfera de Venus é extremadamente quente e densa, con presións aumentando gradualmente até a superficie planetaria. Tamén percibiu o quecemento global como un perigo crecente de orixe humana, e comparou o seu progreso na Terra coa evolución natural de Venus: camiño a converterse nun planeta quente e non apto para a vida como consecuencia dun efecto invernadoiro fóra de control. Tamén estudou as variacións de cor da superficie de Marte e concluíu que non se trataba de cambios estacionais ou vexetais, como moitos crían, senón de desprazamentos do po superficial causados por tormentas de vento.
Porén, Sagan é máis coñecido polas súas investigacións sobre a posibilidade da vida extraterrestre, incluíndo a demostración experimental da produción de aminoácidos mediante radiación e a partir de reaccións químicas básicas. El e o seu colega de Cornell, Edwin Ernest Salpeter, especularon sobre a posibilidade da existencia de vida nas nubes de Xúpiter, dada a composición da densa atmosfera do planeta, rica en moléculas orgánicas.
Tamén é o destinatario da Medalla de Benestar Pública en 1994, o máis alto premio da Academia Nacional de Ciencias por "contribucións distinguidas na aplicación da ciencia ó benestar público". Porén, denegóuselle a adhesión á Academia porque as súas actividades nos medios fixérono impopular con moitos outros científicos.
Ata o 2017, Sagan é o científico SETI máis citado e un dos científicos planetarios máis citados.
Cosmos: popularizando a ciencia na TV
En 1980, Sagan foi foi presentador, coautor e coprodutor, xunto á súa esposa Ann Druyan e Steven Soter, da serie de televisión da PBS de 13 episodios Cosmos: A Personal Voyage, que se converteu na serie máis vista da historia da televisión pública americana. A serie foi vista por polo menos 500 millóns de persoas en 60 países diferentes. O libro, Cosmos, escrito por Sagan, foi publicado para acompañar a serie. Ademais, a revista Time publicou un artigo de portada sobre Sagan pouco despois da estrea, referíndose a el como o creador, autor principal, narrador e presentador da nova serie da televisión pública Cosmos.
Debido á súa anterior popularidade como escritor de ciencia polos seus libros máis vendidos, incluíndo The Dragons of Eden, co que gañou un premio Pulitzer en 1977, pedíronlle que escribise e narrase o programa. Estaba dirixido a unha audiencia xeral de espectadores, que Sagan sentira que perdera o interese pola ciencia, en parte debido a un sistema educativo reprimido.
Cada un dos 13 episodios foi creado para centrarse nun determinado suxeito ou persoa, demostrando así a sinerxia do universo. Cubriron unha gran variedade de temas científicos, incluíndo a orixe da vida e unha perspectiva do lugar dos humanos na Terra.
A serie gañou un Emmy, xunto cun premio Peabody, e transformou a Sagan dun escuro astrónomo a unha icona da cultura pop. A revista Time publicou unha historia de portada sobre Sagan pouco despois da emisión do programa, referíndose a el como "creador, principal escritor e narrador da serie". En 2000, Cosmos foi lanzado nun conxunto remasterizado de DVDs.
"Billions and Billions"
A partir da súa aparición en Cosmos e das súas frecuentes aparicións no programa The Tonight Show Starring Johnny Carson, acuñóuselle a Sagan o retrouso emiles de millóns e miles de millóns —en inglés estadounidense, billions and billions—. Sagan afirmaba que el nunca utilizou esa frase na serie. O máis parecido que chegou a expresar está no libro Cosmos, onde fala de "miles e miles de millóns":
Con todo, o seu frecuente uso da palabra billions, salientando a pronuncia da "b" (de forma intencionada para non recorrer a alternativas máis confusas, como dicir billions with a "b", para que o espectador distinguise claramente dita palabra de millions -millóns-), convertérono no obxectivo favorito de humoristas como Johnny Carson, Gary Kroeger, Mike Myers, Bronson Pinchot, Penn Jillette, Harry Shearer, e outros. Frank Zappa satirizou a expresión na súa canción Be In My Vídeo, xunto co termo "luz atómica" (atomic light). Sagan tomouse todo isto de bo humor até tal punto que o seu último libro titulouse Billions and Billions, iniciándoo cunha análise burlesca da famosa expresión, sinalando que o propio Carson era un afeccionado á astronomía e que os seus números a miúdo incluían elementos de ciencia real.
As súas habituais descricións de enormes cantidades a escala cósmica inculcaron na percepción popular a marabilla da inmensidade do espazo e o tempo, por exemplo, a súa frase O número total de estrelas no Universo é maior que o de todos os grans de area de todas as praias do planeta Terra. Como homenaxe humorística, definiuse un sagan como unha unidade de medida equivalente, polo menos, a catro mil millóns, posto que o número máis pequeno que pode ser descrito como miles de millóns e miles de millóns é dous mil millóns máis dous mil millóns.
Promoción do pensamento científico e crítico
Sagan defendeu a procura de vida extraterrestre, instando á comunidade científica a utilizar radiotelescopios para buscar sinais procedentes de formas de vida extraterrestres potencialmente intelixentes. Sagan foi tan persuasivo que, en 1982, logrou publicar na revista Science unha petición de defensa do Proxecto SETI asinada por 70 científicos entre os que se atopaban sete gañadores do Premio Nobel, o que supuxo un enorme apoio á respectabilidade dun campo tan controvertido. Sagan tamén axudou a Frank Drake a preparar a mensaxe de Arecibo, unha emisión de radio dirixida ó espazo dende o radiotelescopio de Arecibo o 16 de novembro de 1974, destinada a informar sobre a existencia da Terra a posibles seres extraterrestres.
De 1968 a 1979, Sagan foi editor da Revista Icarus, publicación para profesionais sobre investigación planetaria. Foi cofundador da Sociedade Planetaria, o maior grupo do mundo dedicado á investigación espacial, con máis de cen mil membros en máis de 149 países, e foi membro do Consello de Administración do Instituto SETI. Sagan exerceu tamén de Presidente da División de Ciencia Planetaria (DPS) da Sociedade Astronómica Americana, de Presidente da Sección de Planetoloxía da American Geophysical Union e de Presidente da Sección de Astronomía da Asociación Estadounidense para o Avance da Ciencia (AAAS).
No auxe da guerra fría, Sagan involucrouse nos esforzos de desarme nuclear mediante a promoción de hipóteses sobre os efectos da guerra nuclear, cando o concepto de "Crepúsculo no mediodía", de Paul Crutzen, suxeriu que un intercambio nuclear substancial podería desencadear un crepúsculo nuclear no inverno de 1982 e perturbar o delicado equilibrio de vida na Terra arrefriando a superficie. En 1983 foi un dos cinco autores -os S- no modelo de seguimento TTAPS (como se coñeceu o artigo de investigación), que contiña o primeiro uso do termo "inverno nuclear", que acuñou o seu colega Richard P. Turco. En 1984 foi coautor do libro The Cold and the Dark: The World after Nuclear War e en 1990 do libro A Path Where No Man Thought: Nuclear Winter and the End of the Arms Race, que explica a hipótese do inverno nuclear e defende o desarme nuclear. Sagan recibiu gran escepticismo e desdén por parte dos grandes medios de comunicación por difundir unha hipótese moi incerta. Unha correspondencia persoal co físico nuclear Edward Teller ao redor de 1983 comezou amistosamente, con Teller expresando o seu apoio a continuar a investigación para determinar a credibilidade da hipótese do inverno. Con todo, a correspondencia entre Sagan e Teller remataría con Teller escribindo: "Un propagandista é aquel que usa información incompleta para producir a máxima persuasión. Pódolle felicitar por ser, de feito, un excelente propagandista, recordando que un propagandista é mellor canto menos o parece ser." Os biógrafos de Sagan tamén comentarían que dende o punto de vista científico, o inverno nuclear foi un punto baixo para Sagan, aínda que, falando politicamente, popularizou a súa imaxe entre o público.
Sagan seguiu sendo fanático da ciencia ficción, aínda que non lle gustaban as historias que non eran realistas (como ignorar a lei da inversa do cadrado), ou, segundo el, non incluían unha "procura reflexiva de futuros alternativos". Escribiu libros para popularizar a ciencia, como Cosmos, que reflectía e expandía algúns dos temas de A Personal Voyage e converteuse no libro de ciencia máis vendido xamais publicado en inglés; The Dragons of Eden: Speculations on the Evolution of Human Intelligence, que gañou un Premio Pulitzer; e Broca's Brain: Reflections on the Romance of Science. Sagan tamén escribiu a novela de ciencia ficción máis vendida en 1985, Contact, baseada nun tratamento cinematográfico que escribiu coa súa muller, Ann Druyan, en 1979, pero non viviu para ver a adaptación cinematográfica de 1997, que protagonizou Jodie Foster e gañou o premio Hugo de 1998 á mellor presentación dramática.
miniatura|300px|[[Pale Blue Dot: A Terra é un píxel brillante cando se fotografa dende a Voyager 1 a 6 mil millóns de quilómetros de distancia (máis aló de Plutón). Sagan convenceu a NASA de xerar esta imaxe.]]
Sagan escribiu unha secuela de "Cosmos", Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space, que foi seleccionado como libro destacado de 1995 por The New York Times. Apareceu no programa da PBS Charlie Rose en xaneiro de 1995. Sagan tamén escribiu a introdución do best-séller de Stephen Hawking A Brief History of Time. Sagan tamén foi coñecido pola súa popularización da ciencia, polo seus esforzos para incrementar a comprensión científica entre o público en xeral e pola súa posición a favor do escepticismo científico e contra a pseudociencia, como o seu desmentido da abdución de Betty e Barney Hill. Con motivo do décimo aniversario da morte de Sagan, David Morrison, un exalumno de Sagan, recordou "as inmensas contribucións de Sagan á investigación planetaria, a comprensión pública da ciencia e o movemento escéptico" en Skeptical Inquirer.
Despois das ameazas de Saddam Hussein de incendiar os pozos de petróleo de Kuwait en resposta a calquera desafío físico ao control de Iraq sobre os activos do petróleo, Sagan xunto cos seus compañeiros de "TTAPS" e Paul Crutzen, advertiron en xaneiro de 1991 nos xornais Baltimore Sun e Wilmington Morning Star que se os incendios se mantiñan durante un período de varios meses, unha cantidade abondo de fume dos entre 600 e 730 incendios de petróleo de Kuwait "pode chegar tan alto como para desmantelar a agricultura en gran parte do sur de Asia..." e que esta posibilidade debería "afectar aos plans de guerra"; estas afirmacións tamén foron obxecto dun debate televisado entre Sagan e o físico Fred Singer o 22 de xaneiro, emitido no programa Nightline de ABC News.
miniatura|esquerda|Sagan admitiu que sobreestimou o perigo que supuxeron os [[incendios de Kuwait de 1991.]]
No debate televisado, Sagan argumentou que os efectos do fume serían semellantes aos efectos dun inverno nuclear, mentres que Singer discutía o contrario. Despois do debate, os incendios continuaron durante varios meses antes de poder ser sufocados e non causaron ningún arrefriado de talle continental. Sagan máis tarde recoñeceu en The Demon-Haunted World que a predición non resultou ser correcta: "estaba escuro coma a boca de lobo ó mediodía e as temperaturas caeron 4–6 °C sobre o Golfo Pérsico, pero pouco fume alcanzou altitudes estratosféricas e Asia puido salvarse". En 2007, un estudo aplicou modelos computacionais modernos ós incendios petroleiros de Kuwait, atopando que as columnas individuais de fume non son capaces de elevarse até a estratosfera, pero que o fume procedente de lumes que abarquen unha gran superficie, como algúns incendios forestais ou os incendios de cidades enteiras produto dun ataque nuclear, si que elevarían cantidades significativas de fume a niveis estratosféricos.
Nos seus últimos anos, Sagan avogou pola creación dunha procura organizada de obxectos próximos á Terra (NEO, polas súas siglas en inglés) que puidesen impactar contra esta. Moitos expertos, entre outras solucións, suxeriron a creación de grandes bombas nucleares, para poder alterar a órbita dun NEO susceptible de impactar contra a Terra. Para Sagan, isto viría presentar un "dilema da desviación": ó existir a capacidade de afastar un asteroide da Terra, tamén existe a capacidade de desviar un obxecto non ameazante cara a esta, creando así unha auténtica arma de destrución masiva.
Sagan mantivo a esperanza de que a ameaza de impactos NEO e a esencia intrinsecamente dobre dos métodos para evitar estas ameazas servirían como "nova e potente motivación para madurar as relacións internacionais". Recoñeceu máis tarde que, con suficiente supervisión internacional, no futuro podería abordarse un enfoque de "traballar o noso camiño cara arriba" para aplicar métodos de desviación de explosivos nucleares, e cando se gañase un coñecemento suficiente, usalos para axudar á minaría de asteroides. O seu interese no uso de detonacións nucleares no espazo medrou do seu traballo en 1958 no Proxecto A119 para a Armour Research Foundation, sobre a posibilidade de detonar un dispositivo nuclear na superficie lunar.
Sagan foi un crítico de Platón, dicindo do antigo filósofo grego: "A ciencia e as matemáticas debían ser eliminadas das mans dos comerciantes e dos artesáns. Esta tendencia atopou o seu defensor máis eficaz nun seguidor de Pitágoras chamado Platón e El (Platón) cría que as ideas eran moito máis reais que o mundo natural. Aconsellou aos astrónomos que non perdesen o tempo observando as estrelas e os planetas. Era mellor, cría, só para pensar sobre eles. Platón manifestou hostilidade á observación e á experimentación. Ensinou o desprezo polo mundo real e o desprezo pola aplicación práctica do coñecemento científico. Os seguidores de Platón lograron extinguir a luz da ciencia e probas que acendera Demócrito e os outros xónicos.
Popularización da ciencia
Falando sobre as súas actividades de divulgación da ciencia, Sagan dixo que había polo menos dúas razóns para que os científicos compartisen os propósitos da ciencia e do seu estado actual. O simple interese propio era un: a maioría do financiamento da ciencia proviña do público e, polo tanto, o público tiña dereito a saber como se gastaba o diñeiro. Se os científicos aumentan o interese público pola ciencia, habería unha boa oportunidade de ter máis apoios públicos. A outra razón era a emoción de comunicar a propia paixón sobre a ciencia a outros.
Críticas
Mentres Sagan era adorado polo público en xeral, a súa reputación na comunidade científica estaba máis polarizada. Os críticos ás veces caracterizaron o seu traballo como fantasioso, non rigoroso e auto-engrandecedor, e outros queixáronse nos seus últimos anos de que descoidou o seu papel como membro do profesorado para fomentar o seu status de celebridade.
Un dos máis duros críticos de Sagan, Harold Urey, pensou que Sagan estaba a recibir demasiada publicidade para un científico e trataba algunhas teorías científicas de xeito moi casual. Dise que Urey e Sagan teñen diferentes filosofías da ciencia, segundo Davidson. Mentres Urey era un "empírico antigo" que evitaba teorizar sobre o descoñecido, Sagan, pola contra, estaba disposto a especular abertamente sobre estes asuntos. Fred Whipple quería que Harvard mantivera a Sagan alí, pero aprendeu que como Urey era un premio Nobel, a súa opinión era un factor importante en Harvard que impedía a renovación de Sagan.
O amigo de Harvard de Sagan, Lester Grinspoon, tamén afirmou: "Coñezo Harvard abondo para saber que alí hai xente que non lle gustan as persoas que son sinceras". Grinspoon engadiu:
Algúns, como Urey, decatáronse máis tarde que a popular maneira de defensa científica de Sagan era beneficiosa para a ciencia no seu conxunto. A Urey gustoulle especialmente o libro de 1977 de Sagan, The Dragons of Eden, e escribiulle coa súa opinión: "Gústame moito e estou sorprendido de que alguén coma vostede teña un coñecemento tan íntimo das varias características do problema ... Felicítoo... Vostede é un home de moitos talentos."
Preocupacións sociais
miniatura|Reservas nucleares dos Estados Unidos e da [[Unión Soviética/Rusia, número total de bombas/cabezas nucleares existentes ao longo da Guerra Fría e na era posterior.]]
No clímax da Guerra Fría, Sagan dedicou parte dos seus esforzos a concienciar á opinión pública sobre os efectos dunha guerra nuclear cando un modelo matemático do clima suxeriu que un intercambio nuclear de proporcións suficientes podería desestabilizar o delicado equilibrio da vida na Terra. Foi un dos cinco autores (o autor "S") do informe TTAPS, como foi coñecido devandito artigo de investigación. Finalmente, foi coautor do artigo científico que expuña a hipótese dun inverno nuclear global tras unha guerra nuclear. No seu libro The Demon-Haunted World, Carl Sagan relatou a súa participación nos debates políticos sobre o inverno nuclear. Tamén foi coautor do libro A Path Where Non Man Thought: Nuclear Winter and the End of the Arms Race ("Un camiño que ningún humano pensou: o inverno nuclear e a fin da carreira armamentista"), unha análise exhaustiva do fenómeno do inverno nuclear.
En marzo de 1983, Reagan deu a coñecer a chamada Iniciativa de Defensa Estratéxica, un proxecto no que se investiron miles de millóns de dólares para desenvolver un completo sistema de defensa contra ataques con mísiles nucleares, que foi popularmente coñecido como Programa Guerra das Galaxias. Sagan opúxose ó proxecto, argumentando que era tecnicamente imposible desenvolver un sistema semellante co nivel de perfección requirido, e que sería moito máis caro elaboralo que para un inimigo eludilo mediante reclamos ou outros medios, e que a súa construción desestabilizaría seriamente a balanza nuclear entre os Estados Unidos e a Unión Soviética, tornando imposible calquera progreso cara ó desarme nuclear.