cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anittas
Despois volveu a atacar a Piyušti e librou unha segunda batalla na cidade de Šalampa, na que triunfou; Piyusti retirouse e fortificou Hattuša, que Anittas cercou; na cidade comezou a fame e, xa debilitada, Anittas tomouna unha noite por asalto e destruíuna. Anittas impuxo un anatema "o que despois de min for rei e restaurar Hattuša que o deus das tormentas e do ceo o vote fóra". A lingua nativa (o "hatili") seguiuse usando pero a lingua da clase dirixente foi o hitita. Kanish ou Kanis aparece pouco despois baixo o rei Zuzzu.
Tamén conquistou Zalpa e Purushanda. O rei desta última foi á corte de Anittas pero a súa posición non deixaba lugar a dúbidas en canto a que el estaba sometido, como o mesmo Anittas explica no texto mencionado.
O Sangradoiro, Momán, Xermade
O Sangradoiro é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Campionato de Galicia de fútbol 1920/21
O Campionato de Galicia da Serie A 1920/21 foi a sétima edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en xaneiro de 1921 e rematou en marzo do mesmo ano. O primeiro posto do torneo outorgaba a clasificación para a Copa de España.
Participaron o Fortuna de Vigo, o Vigo Sporting Club, o Deportivo da Coruña, o Pontevedra Athletic Club e o Real Alfonso XIII de Vilagarcía. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas. O Real Alfonso retirouse do campionato antes da súa conclusión, após ser sancionado co peche do seu campo ata a fin da tempada por causa dunha agresión sufrida polo árbitro durante un encontro na Lomba fronte ó Vigo Sporting. Proclamouse campión o Fortuna de Vigo.
Segunda volta
(1) A vitoria foi outorgada ó Pontevedra Athletic por non se presenta-lo Deportivo da Coruña.
Partidos anulados
(2) O partido foi suspendido no descanso.
Clasificación
Os puntos dos partidos do Real Alfonso foron concedidos ós seus rivais trala retirada.
Official Secrets
Official Secrets é un filme británico-americano de 2019, con forma de docudrama, baseado na historia real de Katharine Gun, unha traductora que traballaba nunha unidade de vixilancia de comunicacións, GCHQ (Government Communications Headquarters; en galego, Cuartel Xeral de Comunicacións do Goberno), en Cheltenham, para o servizo de seguridade británico. Ela filtrou á prensa un memorando secreto expoñendo unha operación de espionaxe ilegal na que unha axencia estatal dos Estados Unidos, a NSA, pedía a colaboración do goberno británico, a través do GCHQ, para conseguir información coa que poder comprometer ou influír a diplomáticos de varios países das Nacións Unidas para que apoiasen a postura estadounidense a prol da guerra e invasión de Iraq, durante unha votación dunha resolución en 2003.
O filme estreouse por primeira vez no Festival de cinema de Sundance en 2019.
Sinopse
En 2003, Estados Unidos e máis Gran Bretaña estanse a preparar para intervir en Iraq porque a administración Bush pretende, sen probas evidentes, que Saddam Hussein posúe armas de destrución masiva. Unha traballadora na sede do Servizo de Comunicacións do Goberno (GCHQ), Katharine Gun, recibe no seu correo electrónico un memorando secreto no que a NSA dos Estados Unidos solicita a axuda de Gran Bretaña para realizar escoitas ilegais e recompilar información comprometedora sobre certos delegados do Consello de Seguridade da ONU para chantaxealos e obligalos a votar a prol da invasión. Sorprendida e indignada, por mor das declaracións de diferentes membros do goberno británico dubidan en revelar o complot vencellado a esa intervención ilegal.
O coñecemento do documento e as previsibles consecuencias lévana a un grave conflito de conciencia. Ao ser contratada, tivo que asinar a Lei de Segredos Oficiais, polo que non podía revelar ningunha información oficial. Porén, entendendo que o goberno está a enganar á cidadanía, decide filtrar o documento para que a prensa investigue e o faga público, nun intento de evitar unha guerra inútil e de consecuencias desastrosas. O documento acaba chegando a Martin Bright, un periodista de The Observer que pretende publicalo pero o editor ten dúbidas sobre a autenticidade, lembrando o que sucedera cos Diarios de Hitler.
Finalmente, publícase o documento que se converte e noticia de protada en todo o mundo. Os membros do Consello de Seguridade da ONU están indignados e semella que a resolución estadounidense pode ser rexeitada. O periodista recibe solicitudes de entrevistas por parte de tódolos medios importantes de diferentes países pero, aos poucos, son anuladas pola declaración dos servizos de información da Casa Branca de que o documento é unha falsificación pois hai dúbidas sobre a ortografía do documento ao estar escrito en inglés de Inglaterra e non no dos Estados Unidos. esquerda|miniatura|Un dos escenarios da película: o Tribunal nº1 de St. George's Hall, de Liverpool. A seguir, tódolos empregados do GCHQ están baixo sospeita e serán interrogados un tras outro por Scotland Yard. Katharine non pode soporta-la presión e confesa que ela filtrou o documento. É arrestada e encarcerada e, posteriormente, queda en liberdade vixiada durante as 24 horas. O seu marido, un kurdo de Turquía, que está en proceso de pedi-la residencia, foi detido e a piques de ser deportado. A avogada de oficio de Katherine, aconséllaa que se poña en contacto cunha ONG que defende os dereitos civís e enta en contacto co aogado Ben Emmerson. Este acepta o caso, aínda que, nun principio, ve poucas posibilidades de absolución. O proceso prolongouse durante máis dun ano e adoptaron a estratexia de obrigar ao goberno británico a entregar certos documentos que revelaban a súa actuación de seguimento da postura estadounidense. Finalmente, os fiscais para non ter que entregalos, o que consegue que Katharine consiga a liberdade.
Na película, empréganse imaxes con declaracións orixinais de George W. Bush, Tony Blai r e un voceiro da Casa Branca, transmitidas pola televisións. O filme remata coas imaxes orixinais de cando Katharine Gun sae do xulgado trala sorprendente absolución, e declara perante os micrófonos da prensa que volvería face-lo mesmo de verse na mesma situación.
Socalco
250px|right|miniatura|Socalcos de viño na [[Ribeira Sacra.]] 250px|right|miniatura|Socalcos en cultivos de [[arroz na China.]]
Official Secrets
Produción
En xaneiro de 2018, o proxecto foi remodelado, de novo, con Gavin Hood como director, substituíndo a Justin Chadwick, quen escolleu a Keira Knightley e Matt Smith en lugar dos protagonistas iniciais En marzo, Ralph Fiennes e Matthew Goode se uniron ao elenco, e, a filamción, comezou o 12 de marzo de 2018 en Yorkshire. A rodaxe levouse a cabo na vila de Boston Spa o día 14, e Indira Varma, Conleth Monte e Tamsin Greig se uniron ao elenco o día seguinte. A rodaxe continuou en Manchester, o 19 de marzo, servindo como recreación de Londres; e no mes de abril trasladouse ao St George's Hall de Liverpool
Socalco
Un socalco ou bancal é un termo agrícola referido á técnica de conter un determinado terreo de cultivo cun valado de pedra nun terreo moi pendente. A técnica agrícola denomínase terraceamento, e é amplamente utilizada en Galicia por ser un recurso apropiado para terreos con relevo irregular. Unha das zonas con socalcos de máis sona do País son os socalcos do Sil, onde son empregadas para o cultivo da vide.
Official Secrets
Estrea
A estrea mundial foi no Festival de cinema de Sundance, o 28 de xaneiro de 2019. Pouco despois, IFC Films, adquiriron os dereitos de distribución para os Estados Unidos onde se estreou comercialmente o 30 de agosto de 2019, aínda que a idea inicial era facelo o día 23. E no Reino Unido, estreouse o 18 de outubro de 2019 por Entertainment One.
Socalco
O socalco baséase no parcelamento de ramplas niveladas, requirindo moita man de obra, elevados coñecementos técnicos e aceptan pouca mecanización. Se están ben formulados e construídos, reducen as perdas do solo e auga pola erosión e prevén a formación de sulcos e grutas. Son comúns en rexións do sur e sueste da Asia, na China e no Xapón, e utilizados principalmente na produción de arroz.
Official Secrets
Estrea
Obtivo unha recadación de case 9, 5 millóns de dólares.
Socalco
Esta técnica de cultivo en socalcos tamén é utilizada na rexión portuguesa do Douro para o cultivo da vide, de onde é producido o famoso viño do Porto.
Official Secrets
Recepción
Na web especializada Rotten Tomates, o filme conseguiu un índice de aprobación do 83% baseado en 159 análises, cunha media ponderada de 6,89/10. O consenso de críticos do sitio afirma que: "Official Secrets ten unha estrutura familiar e unha mensaxe digna evidente pero que aumenta o seu impacto polo interpretación poderosa de Keira Knightley".
Socalco
Tipos de socalcos
A tipoloxía de terraceamento pode abarcar tres tipos:
Círculo de Belas Artes de Madrid
miniatura|Edificio do CBA, obra do arquitecto galego [[Antonio Palacios Ramilo.]] O Círculo de Belas Artes (CBA) de Madrid é unha entidade cultural privada sen ánimo de lucro localizada na rúa Alcalá e fundada en 1880. Desde 1921 está declarado Centro de Protección das Belas Artes e de Utilidade Pública. É un centro multidisciplinar, no que se desenvolven actividades que abranguen desde as artes plásticas ata a literatura, pasando pola ciencia, a filosofía, o cine ou as artes escénicas.
Evolución
O CBA fundouse en 1880 grazas aos esforzos dun reducido grupo de artistas. Durante os primeiros anos do século XX pasaron pola directiva da institución personaxes salientables da vida social e cultural da época, como o premio Nobel Jacinto Benavente ou o dramaturgo Carlos Arniches, mentres o rapaz Picasso asistía como alumno ás súas clases de pintura e Ramón María del Valle-Inclán frecuentaba os seus salóns.
En 1983 produciuse un auténtico proceso de refundación do CBA, grazas ao impulso da Asociación de Artistas Plásticos, que agrupaba algúns dos máis importantes creadores españois. O CBA abriuse ao público madrileño e ás correntes culturais internacionais e iniciou un proceso de expansión e reorganización.
Desde a súa creación, desenvolveu un importante labor de alcance internacional no campo da creación, a difusión e a xestión cultural, e considérase un dos centros culturais privados máis importantes de Europa.
Patrimonio
As diversas actividades que ao longo do tempo tiveron lugar no CBA xeraron un importante e variado fondo patrimonial.
A sede do CBA  posúe en si mesma un senlleiro valor arquitectónico. Salienta entre os edificios lindeiros pola súa imaxe urbana e monumental, a súa ecléctica volumetría e o espectacular tratamento das súas fachadas, cuxa ornamentación correu a cargo de coñecidos artistas da época.
Doutra banda, o CBA conta cun considerable patrimonio artístico: máis de 1.200 pezas de pintura, escultura, gravado, debuxo e cerámica, así como numerosos obxectos de moblaxe. Pola súa vez, o fondo bibliográfico e documental do CBA contén o legado da galerista Juana Mordó, con máis de 3.000 libros e unha colección de 150 libros autógrafos. Ademais, o CBA conta cun gran fondo de revistas de temática artística e unha notable colección de documentos históricos. alt=Azotea CBA|miniatura|Eirado do edificio do Círculo de Belas Artes.
O edificio
O edificio, situado na confluencia das rúas Alcalá e Gran Vía, é obra do arquitecto galego Antonio Palacios Ramilo e foi construído a comezos da década de 1920. Foi declarado Ben de Interese Cultural en 1981. Ademais do Círculo de Belas Artes, ao longo da súa historia o edificio foi sede doutras instuticións: no comezo da Guerra Civil Española no seu soto instalouse un centro de detención pertencente ao Comité Provincial de Investigación Pública (CPIP) ; tras o final da contenda, acolleu durante algún tempo a sede do Servizo Exterior da Falanxe, antes de recuperar a súa función orixinal. O eirado do edificio do Círculo de Belas Artes amosa unha perspectiva única de Madrid. Situado a 56 metros de altura, ofrece aos seus visitantes unha das máis espectaculares vistas da cidade. É posible acceder ao eirado desde o vestíbulo: un ascensor con portas de cristal permite o acceso a este privilexiado espazo.
O edificio está coroado pola escultura Minerva, de Juan Luís Vassallo, unha peza que representa a deusa romana da sabedoría e a arte, símbolo do Círculo desde a súa fundación.
A espectacularidade do edificio foi aproveitada en diversas ocasións pola industria audiovisual:
Programación cultural
miniatura|Tertulia de creadores na sala Minerva do Círculo de Belas Artes de Madrid, na programación do curso 1983-1984. O obxectivo principal do CBA é difundir as principais manifestacións artísticas e culturais desde unha perspectiva plural. No centro teñen lugar arredor dun milleiro de actos anuais, coordinados por diferentes áreas: exposicións, conferencias, seminarios, obradoiros, concertos, representacións de teatro e danza, publicacións, cine, etc.
Organización e financiamento
O presidente e a xunta directiva encárganse da escolla do cadro de persoal, á fronte da cal se atopa o director da institución.
O financiamento do CBA é mixto. Por unha banda existe un consorcio, cuxos membros realizan achegas económicas á entidade e que na actualidade está integrado pola Comunidade de Madrid, o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, o Concello de Madrid e Iberia Liñas Aéreas de España. Doutra banda, o CBA acorda colaboracións e convenios específicos con outras institucións públicas e empresas privadas españolas e internacionais.
Cimento
miniatura|dereita|Cimentos superficiais nunha casa e profundos nun [[rañaceos.]] O cimento ou alicerce, termos usualmente empregados en plural, ou cimentación ou fundación, é o conxunto das estruturas utilizadas para transmitiren as cargas da construcións ao solo. Debido a que a resistencia do chan é, xeralmente, menor que os piares ou muros que soportará, a área de contacto entre o terreo e a cimentación será proporcionalmente máis grande que os elementos soportados (agás en solos rochosos moi coherentes).
Os cimentos son importantes, pois son o grupo de elementos que soportan a superestrutura, para o cal se emprega a chamada zapata de cimentación, que divide as cargas da edificación en partes iguais de xeito que ningunha exceda a outra.
Tipos de cimentación
A elección do tipo de alicerces depende especialmente das características mecánicas do terreo, como a súa cohesión, o seu ángulo de rozamento interno, posición do nivel freático e tamén da magnitude das cargas existentes. A partir de todos estes datos calcúlase a capacidade portante, que, dependendo da homoxeneidade do terreo, úsase un ou outro tipo diferente de cimentación. Sempre que sexa posible, empréganse cimentos superficiais, xa que son menos custosos e máis simple de executar.
Cimentos superficiais
Tecnicamente, os cimentos superficiais, rasos ou directos son aqueles en que a profundidade de escavación está a pouca distancia da base do edificio, sendo máis empregadas en casos de cargas leves, como residencias, ou no caso de solo firme. A viga de cimentación (baldrame) é o tipo máis simple de cimento superficial. É unha viga, que pode ser de albanelaría, de formigón ou formigón armado construída directamente no solo, dentro dun pequeno foxo. Outro tipo de cimento superficial é a zapata, que pode ser do tipo illada, corrida ou centrada.
Cimentos profundos
Os cimentos profundos son máis utilizadas en casos de edificios altos en que os esforzos do vento se tornan considerábeis, ou nos casos en que o solo só atinxe a resistencia desexada en grandes profundidades. Os tipos máis comúns de cimento profundo son as estacas cónicas e as estacas flotantes. As estacas, conforme o material de que son constituídas, poden ser: de madeira, metálicas, formigón armado ou premoldadas.
Microsoft Spider Solitaire
Spider Solitaire, tamén coñecido como Microsoft Spider Solitaire é un videoxogo de cartas incluído en Microsoft Windows. É unha versión do xogo solitario Spider. No 2005, era o videoxogo máis xogado nos PCs de Windows, superando ó Microsoft Solitaire.
Fernando Pardo
O nome Fernando Pardo pode referirse a:
Paseo marítimo da Coruña
O paseo marítimo da Coruña é o paseo marítimo urbano máis longo de Europa, con máis de 13 quilómetros continuos á beira do mar. É unha obra feita por tramos, modificada e inconclusa.
A apertura do último tramo do Paseo Marítimo revelou unha cara descoñecida da cidade, que permite admirar camiñando a forza e inmensidade do Océano Atlántico.
Historia
miniatura|esquerda|Paseo marítimo da Coruña. As orixes do actual paseo marítimo están nos proxectos de principios do século XX dun paseo, vía de circunvalación da península coruñesa. No Plan Cort de 1945 propúñase unha estrada dende San Roque pola costa pasando pola Torre de Hércules ata o porto, mais non se chegou a realizar este proxecto. En 1948 no Planeamento de Aliñacións volve falarse deste proxecto. En 1956, xa en vigor a Lei do Solo, apróbase o Plan Xeral de 1967 concretando un vial sen prioridade peonil. O Plan de Ordenación Urbana de 1985 fixaba plans de protección, conservación e mellora na zona do actual paseo. En 1986 presentouse o coñecido como "proxecto Bofill" baseado principalmente en intervencións na zona portuaria. Propostas moitas das cales foron rexeitadas por seren demasiado rompedoras coa estética da cidade.
O paseo foi construído polo Porto da Coruña, o Concello da Coruña, a Demarcación de Costas do Estado e a Dirección Xeral de Estradas do Ministerio de Obras Públicas e Medio Ambiente (Ministerio de Fomento)
O paseo construíuse por partes inconexas entre elas. Cronoloxicamente as sucesivas fases foron:
O paseo percorre así toda a faixa costeira do concello exceptuando as zonas das Xubias e a zona portuaria.
Hodonimia
O paseo entre a praia de Berbiriana e a avenida de Rubine está dedicado a Pedro Barrié de la Maza e a continuación comeza a avenida de Bos Aires, que recibiu o nome por unha petición de emigrantes galegos, despois de que a capital arxentina dedicase unha rúa a Concepción Arenal.
En 2006 bautizouse o tramo entre Berbiriana e o Parrote co nome do exalcalde Francisco Vázquez. O tramo que rodea o Millenium recibe o nome do seu autor, Gerardo Porto, dende 2010, e o tramo entre Os Rosales e O Portiño denomínase dende 2012 Fernando Suárez como honra ao administrador da Cociña Económica.
A parte entre Riazor e a avenida de Gerardo Porto é a avenida de San Roque de Fóra.
Puntos de interese
miniatura|300px|Paseo marítimo. Partindo da zona occidental, no límite costeiro con Arteixo, o paseo marítimo conecta moitos elementos destacados:
Ademais, o paseo serve de acceso ás principais praias coruñesas.
Características
miniatura|300px|Deseño do paseo na zona Orzán-Riazor. miniatura|Farois do paseo. O Paseo pode dividirse pola súa estética en varios tramos:
O paseo marítimo dende a súa inauguración foise adaptando e modificando segundo os usos que a cidade lle foi dando ás infraestruturas. Así o tranvía turístico nun principio con percorrido dende o Parrote ata Riazor quedou en 2014 limitado ao traxecto dende a Torre de Hércules cara a Riazor polo seu pouco uso e os custos que supoñía. Tamén o propio paseo e o mobiliario del foron trocados. Tódolos invernos as praias de Riazor e Orzán eran protexidas das ondas facendo coa area montóns a xeito de rompe ondas, mais nalgúns casos parte do mobiliario do paseo foi esnaquizado polas ondas. En 2015 foron retirados os farois sobre os valados. Parte destes valados de pedra foron trocados por outros en aceiro inoxidable e na zona de Riazor chegáronse a quitar deixando o acceso á praia limpo de obstáculos.
-1904
-1905 > -1904 > -1903
Outros
Historia ano a ano
O Barreiro, Cabalar, A Capela
O Barreiro é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 14 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 6 eran homes e 8 eran mulleres.
Club de Regatas Vasco da Gama
Continentais
* Competición precursora da actual Copa Suramericana.
Zelda II: The Adventure of Link
Zelda II: The Adventure of Link (The Legend of Zelda 2 リンクの冒険) é un xogo de acción-aventura desenvolvido e editado por Nintendo para a Nintendo Entertainment System, e a segunda entrega da serie de videoxogos The Legend of Zelda. O seu lanzamento no Xapón para o Famicom Disk System tivo lugar menos dun ano despois da edición do orixinal Legend of Zelda; foi convertido (con diversas modificacións) ao formato de cartucho da NES para o seu lanzamento nos Estados Unidos e noutros países en 1988. The Adventure of Link é unha secuela directa do orixinal The Legend of Zelda, e volve incluír o protagonista Link nunha misión para salvar a Princesa Zelda, sumida nun feitizo de sono. Porén, a énfase que amosa The Adventure of Link no desprazamento lateral e os elementos de estilo RPG, supuxeron un considerábel afastamento do seu predecesor, o cal fixo que gañase reputación de "ovella negra" da serie Zelda. Malia ser o título menos popular da serie (tanto no referente ao público como ás vendas), o xogo gozou de moito éxito e introduciu moitos elementos que serían habituais nas entregas posteriores de Zelda. Após el, en 1992 chegaría The Legend of Zelda: A Link to the Past para Super NES.
Argumento
Pouco despois dos acontecementos de The Legend of Zelda, Link advirte unha estraña marca no dorso da súa man esquerda, semellante á do cumio de Hyrule. Busca a Impa, quen leva a Link á torre do castelo de Hyrule, onde xace unha doncela sumida nun profundo sono. Impa cóntalle a Link que a doncela é Zelda, a princesa de Hyrule de antano, e a orixe da "Lenda de Zelda." Un mago conxurara un feitizo adormentador sobre ela, que tamén provocou a súa propia morte. O príncipe, incapaz de contrarrestar o meigallo, fixo que levasen a súa irmá á torre do castelo, coa esperanza de que volvese espertar un día, e decretou que todas as nenas nacidas na familia real recibisen desde aquela o nome de Zelda, en memoria da traxedia. miniatura|200px|A Triforza Impa di que a marca na man de Link significa que é o heroe elixido para espertar a Zelda. Dálle a Link un cofre que contén seis cristais e escritos antigos que indican que cada cristal debe ser colocado nun pazo diferente de Hyrule. Isto abrirá o camiño até o Grande Pazo, no interior do cal está a Triforza do Valor, que posúe o poder para espertar á enfeitizada Zelda. Link toma os cristais e parte para devolvelos aos seus pazos. Entrementres os secuaces de Ganon tentan matar a Link; asperxendo o seu sangue sobre as cinzas de Ganon devolveríano á vida.
Ao final, Link volve colocar os cristais nos seis pazos, co cal se abre a entrada ao Grande Pazo. Após aventurarse nas súas profundidades, Link enfróntase a un sombrío dobre fantasmal de si mesmo, coñecido como Dark Link. Despois Link faise coa Triforza e volta onda Zelda, que acorda e abraza a Link.
Niveis de experiencia
Nesta entrega, Link gaña puntos de experiencia para mellorar o seu ataque, maxia e vida (resistencia) ao derrotar inimigos, que lle dan unha certa cantidade de EXP. Pode aumentar cada un destes atributos até un máximo de oito niveis. Acrecentando o nivel de vida redúcese o dano que Link recibe ao ser golpeado; acrecentando o nivel de maxia redúcese o custo de MP (puntos de maxia) dos feitizos; e acrecentando o nivel de ataque aumentarase o seu poder ofensivo. Link tamén pode adquirir até catro Recipientes de Corazón e até catro Recipientes de Maxia que incrementan de maneira permanente os seus puntos de vida e de maxia. A maioría dos demais xogos da serie Zelda só permiten que Link aumente a súa forza mediante novas armas, obxectos e Recipientes de Corazón. Algúns inimigos absorben a experiencia de Link cando atacan, aínda que este nunca perde un nivel unha vez acadado.
Mapa do mundo e desprazamento lateral
Este segundo Zelda desenvólvese cunha dinámica bimodal. O mundo superior, que era onde antes tiña lugar a maioría da acción, segue a ter unha perspectiva isométrica, mais agora serve máis ben de conexión intermedia coas outras zonas. Cando Link entra nunha zona (cidade, cova, pazo etc.) o xogo muda para unha vista de desprazamento lateral. A maioría da acción ocorre neste modo, o único en que Link pode sufrir dano e morrer.
Link tamén entra neste modo can o atacan monstros errantes. Cando o xogador atravesa os diversos contornos de Hyrule (campos, fragas, pantanos etc.), aparecen siluetas negras que o perseguen. Das tres clases de criaturas que aparecen ao azar, hai dous tipos que corresponden a senllos niveis de dificultade: unha mancha pequena e feble, e un bípede máis grande e forte. Este método separado de viaxar e entrar en combate é un dos moitos aspectos adaptados do xénero de xogos de rol.
Sistema de combate
Zelda II fai uso duns controis e dunhas mecánicas relativamente sinxelos para os combates de Link. Armado cunha espada e un escudo, Link debe alternar entre estar de pé e agacharse para atacar os seus inimigos e defenderse; por exemplo, o inimigo Iron Knuckle muda a altura do seu ataque e escudo en función da posición de Link, obrigando a este a mudar tamén até atopar unha oportunidade de atacar con seguridade. Link tamén pode saltar, o que resulta útil para atacar inimigos altos ou voadores e para fuxir. Ao final tamén pode aprender técnicas de estocadas cara arriba e cara abaixo no ar.
Maxia
No canto de obxectos utilizábeis, The Adventure of Link conta con feitizos utilizados por Link nas escenas de acción. O protagonista aprende cada un deles dun sabio nas diferentes cidades. A miúdo Link debe completar misións secundarias, como recuperar obxectos perdidos, para que lle ensinen os feitizos. Algúns destes son necesarios para atravesar certos puntos do xogo; tanto o feitizo de Salto como o de Fada permiten a Link atinxir cornixas que doutro xeito serían inalcanzábeis.
Desenvolvemento
Ao igual que The Legend of Zelda, The Adventure of Link está baseado nos conceptos de Shigeru Miyamoto. Porén, o xogo foi desenvolvido por un equipo diferente do orixinal, e algúns membros clave do equipo de deseño de Zelda, como Takashi Tezuka e Koji Kondo, non participaron na produción de Zelda II.
! Función ! Alcume ! Nome real ! Desenvolvedor en The Legend of Zelda ! Produtor executivo ! Produtor ! Director ! Director ! Compositor de son ! Deseñador ! Programador ! Programador ! Programador ! Programador ! Programador
Música
A partitura de The Adventure of Link, á diferenza da de The Legend of Zelda, é obra de Akito Nakatsuka ("Tsukasan" nos créditos) e non de Koji Kondo. Non se incluíu case nada da música do xogo anterior, agás as notas introdutorias do tema do mundo superior (Hyrule Overture), incluídas ao inicio de cada novo tema do mundo superior. Quizais debido ao feito de ser Nakatsuka o compositor, a música deste xogo non foi incorporada aos xogos posteriores da serie Zelda. Outros moitos aspectos do xogo tampouco se viron repetidos máis adiante, probabelmente porque esta entrega se desvía considerabelmente da dirección que acabou tomando a serie. Porén, en Super Smash Bros. Melee incluíuse unha versión orquestrada e renovada do tema do Pazo, reproducida na fase do Templo de Hyrule e máis no nivel do Labirinto Subterráneo.
Tradución
Na cidade de Ruto hai un personaxe cuxa primeira frase é “Son Erro.” Trátase dunha tradución correcta da palabra xaponesa para "erro" (エラー). A este famoso personaxe de Zelda II faise referencia no título de 2007 Super Paper Mario para Wii, cuxo primeiro xefe, Fracktail, di "Son Erro" ao ser corrompido por Dimentio. Zelda II inclúe outro personaxe chamado Bagu, probabelmente unha interpretación errada da palabra xaponesa para "bug" (erro de programación) (バグ), o cal confirmaría que os nomes foran postos á mantenta como bromas técnicas.
Versións
The Adventure of Link foi reeditado en 2003 no disco de The Legend of Zelda: Collector's Edition para a Nintendo GameCube, e de novo en 2004 como parte da “Classic NES Series” para Game Boy Advance, con varias mudanzas. Nas animacións da morte de Link elimináronse as cores destellantes, nun esforzo para evitar ataques epilépticos, e substituíronse cunha cor vermella fixa (fíxose o mesmo para a edición de Virtual Console). Corrixíronse varios aspectos gráficos e sonoros, e un inimigo antes chamado Barba pasou a chamarse Volvagia, mantendo o nome da edición xaponesa. Foi lanzado como o título número 100 da Virtual Console de Wii no Xapón o 23 de xaneiro de 2007, en Europa e Australia o 9 de febreiro de 2007 e en Norteamérica o 4 de xuño de 2007.
Legado
Moitos dos elementos introducidos por primeira vez neste xogo mantivéronse no resto da serie. Por exemplo, o Zelda orixinal contiña personaxes non xogadores (NPCs), mais cun papel máis ben limitado. A partir de Zelda II, todos os xogos de Zelda contan con varios NPCs que desempeñan papeis esenciais nas misións de Link. O uso do contador de maxia e feitizos tamén se trasladou a varios xogos de Zelda. A Triforza de Valor aparece por primeira vez en Zelda II e ten un papel moi importante en entregas posteriores de Zelda, xa que está fortemente vencellada a Link. Dark Link tamén aparece en Ocarina of Time, e un clon de Link similar chamado Shadow Link aparece en Four Swords Adventures.
Aínda que a habilidade de Link de lanzar estocadas cara arriba ou cara abaixo no ar non se viu repetida en xogos posteriores (probabelmente porque non adoita "saltar" moi a miúdo), teñen aparecido golpes similares noutras ocasións; quizais os exemplos máis obvios sexan os da serie Super Smash Bros. e a versión de Nintendo GameCube de Soul Calibur II, así como a estocada final de Twilight Princess.
Amais, The Adventure of Link foi un dos primeiros xogos en combinar elementos de RPG e plataformas de maneira considerábel. Durante os anos seguintes editáronse varios xogos de produción xaponesa cun formato similar; títulos importantes como Cadash de (1989) gardan un estreito parecido con The Adventure of Link, con fases de plataformas e desprazamento lateral complementadas con trazos típicos dos RPG como sistemas estatísticos, armas, armaduras, feitizos máxicos etc. Máis recentemente, a serie de xogos Valkyrie Profile de Square Enix tamén combinaba acción de plataformas cun modo de xogo estilo RPG.
Moitos dos eruditos de Ocarina of Time teñen nomes de cidades de The Adventure of Link (Rauru, Ruto, Saria, Nabooru, e Darunia). Outra cidade, Mido, tamén deu nome a un personaxe de Kokiri Forest.
A frase, “Atopei un espello baixo a mesa,” podería ser o primeiro exemplo de Link falando nun xogo de Legend of Zelda. O feito de se a frase é dita en voz alta ou non é discutíbel, xa que Link podería estar pensándoa e non dicíndoa, o cal aínda así tamén suporía unha primeira vez. No resto do xogo aparecen outras frases similares.
The Adventure of Link é o único xogo de Zelda da serie de Norteamérica que non leva a frase "The Legend of Zelda" no título, o único Zelda no que Link ten "vidas", e polo tanto o único xogo da serie en incluír obxectos de vida extra.
Secuelas
Estaba previsto o lanzamento dun remake de 16-bit para o Super Famicom Satellaview. Á diferenza de BS The Legend of Zelda, ía ser o mesmo xogo mellorado, no canto dun xogo lixeiramente baseado no orixinal. Ao final foi cancelado a prol do novo argumento dos xogos de BS Zelda.
Lutra
Lutra é un xénero de mamíferos carnívoros da subfamilia Lutrinae e da familia Mustelidae. Inclúe tres especies de londras (ou lontras). Anteriormente neste xénero incluíanse especies americanas, que hoxe están clasificadas no xénero Lontra.
Martin Solveig
Inicios da súa carreira
Nado no 1976, aos 13 anos conseguiu o seu primeiro tocadiscos, mais non foi até 1992 que Martin se decidiu a comezar a súa carreira na música electrónica aínda sendo educado na música clásica (Martin era un solista soprano no coro parisiense Les Petits Chanteurs de Sainte-Croix de Neuilly). Debutou coa súa primeira residencia no club de París Le Palace co apoio de Claude Monnet.
Martin Solveig mudouse a outro famoso club nocturno parisiense Les Bains Douches, onde traballou con famosos DJ's como Todd Terry, Roger Sánchez e Bob Sinclar. A súa popularidade chegou aínda máis lonxe grazas ás festas Pure no Queen Club tanto no papel de DJ, como de director artístico.
Discos gravados nos seus inicios
Comezou a producir nunha etapa temperá da súa carreira. A través do seu propio selo, editou dous sinxelos de 12 polgadas, "Heart of Africa" e "Come With Me". Estes combinan a música dance coa música interpretada con instrumentos tradicionais. Bob Sinclar convidouno a se unir ao proxecto Africanism que combina música africana e música electrónica. Após isto, lanzou o sinxelo "Edony", con boa acollida en todo o mundo.
Carreira posterior
No 2002, lanzou o álbum Sur La Terre, que contén tanto "Heart of Africa" como "Edony". O álbum foi lanzado internacionalmente por Universal Music. Outra faixa notábel do álbum é "Linda", un tributo a Fela Kuti e Serge Gainsbourg. O álbum foi lanzado no 2004 nos EE.UU. No 2003, traballou con Salif Keïta en "Madan" que triunfou en Europa, sobre todo en Francia, Italia e Grecia. "Rocking Music", na que destaca unha figura rítmica de guitarra punk rock (e tamén coñecido por ter a voz de Jay Sebag), chegou ao top 40 en Australia. "Madan" e "Rocking Music" foran remisturados no seu segundo álbum, Suite. Madan foi remisturado novamente como unha canción para a Copa do mundo de Francia, 'Zidane Il Va Marquer!" antes da final entre Italia e Francia. Os seguintes sinxelos inclúen "I'm A Good Man", and "Everybody". Solveig era un dos produtores para o álbum de Bob Sinclar Western Dream. No ano 2007 Martin Solveig foi o DJ do congreso do UMP, o partido de ideoloxía conservadora de Nicolas Sarkozy, xusto antes da escolla presidencial francesa.
O Uzal, Momán, Xermade
O Uzal é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá.
Manuel López Pinal
Manuel López Pinal, nado no Carballiño en 1912 e finado no campo de concentración de Meheri-Zebbeus (Tunisia) en 1939, foi un mariñeiro, radiotelegrafista e político galego.
Traxectoria
Primeiro fillo de Jesús López Pérez e Juana Pinal Pereira, tratantes de polbo que se instalaron no Grove e puxeron unha taberna. Alistouse na Armada e formouse na Escola de San Fernando (Cádiz) como radiotelegrafista. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba destinado como radiotelegrafista no Acoirazado Jaime I no porto de Vigo. Manuel foi elixido dirixente dos mariñeiros que se rebelaron contra a oficialidade pro-golpista o 29 de xullo cando navegaban por augas de Portugal. Foi comisario político, por uns meses, do destrutor Lazaga. Cando rematou a guerra arribou a Bizerta (Tunisia) desde onde foi levado ao campo de concentración de Meheri-Zebbeus, onde morreu.
Vergílio Ferreira
Profesor de instituto, foi como escritor que máis se distinguiu. O seu nome continúa asociado á literatura a través da asignación do Premio Vergílio Ferreira. En 1992, foi galardoado co Premio Camões.
A súa vasta obra, xeralmente dividida en ficción (novela, conto), ensaio e diario, acostuma ser agrupada en dous períodos literarios: o Neo-Realismo e o Existencialismo. Considérase que Mudanza é a obra que marca a transición entre os dous períodos.
Biografía
Vergílio Ferreira naceu en Melo, aldea do concello de Gouveia, na Beira Alta, na tarde do día 28 de xaneiro de 1916, fillo de António Augusto Ferreira, fogueteiro, e de Josefa Ferreira, doméstica, que, en 1927, emigraron para o Canadá (ou Estados Unidos), en busca dunha vida mellor, ficando Vergílio cos irmáns máis novos, César e Judite. Esta dolorosa separación é descrita en Nítido Nulo. A neve - que virá a ser un dos elementos fundamentais do seu imaxinario romanesco - é o pano de fondo da infancia e adolescencia pasadas na zona da Serra da Estrela. Aos 12 anos, tras unha peregrinación a Lourdes, entra no seminario do Fundão, que frecuentará durante seis anos. Esta vivencia será o tema central de Manhã Submersa.
En 1936, deixa o seminario e acaba o Curso Liceal no Liceu da Garda. Entra para a Facultade de Letras da Universidade de Coímbra, continuando a dedicarse á poesía, nunca publicada, salvo algúns versos lembrados en Conta-Corrente e, en 1939, escribe a súa primeira novela, O Camiño Fica Lonxe. Licenciouse en Filoloxía Clásica en 1940. Concluíu no Liceu D.João III (1942), en Coímbra. Comeza dar clases en Faro. Publica o ensaio "Tería Camões lido Platón?" e, durante as vacacións, en Melo, escribe "Onde Todo foi Morrendo". En 1944, pasa a ensinar no Liceu de Bragança, publica "Onde Todo foi Morrendo" e escribe "Vagón "J" que, publicou en 1946, o mesmo ano en que casou, con Regina Kasprzykowsky, profesora polaca refuxiada en Portugal, con quen Vergílio ficará até á súa morte. Tras unha pasaxe polo liceu de Évora (onde escribiu a mundialmente coñecido novela Manhã Submersa, corría o ano de 1953), fíxase como docente en Lisboa, ensinando o resto da súa carreira no Liceu Camões.
O 3 de setembro de 1979 foi feito Grande-Oficial da Orde Militar de Sant'Iago da Espada.
En 1980, o realizador Lauro António adapta para o cinema, a novela Manhã Submersa e, Vergílio Ferreira interpreta un dos principais papeis, o de Reitor do Seminario, contracenando así con outras grandes figuras da escena portuguesa, tales como: Eunice Muñoz, Canto e Castro, Jacinto Ramos e Carlos Wallenstein. En 1992 foi elixido para a Academia das Ciencias de Lisboa; o mesmo ano recibiu, polo conxunto da obra, o "Premio Camões", o máis importante premio literario dos países da lingua portuguesa. Vergílio morreu o día 1 de marzo de 1996, na súa casa, en Lisboa, na freguesía de Alvalade. O funeral foi realizado no cemiterio de Melo, na súa terra-natal e, a súa petición, o caixón fóra enterrado virado para a Serra da Estrela.
Existencialismo
Atravesa a súa obra o discurso da alegría e felicidade, como un dos aspectos máis profundos da condición humana, sempre acompañado polo ruído das escaleiras da súa antiga casa, que advém do abandono da súa primeira noiva
Durante trece anos (1981-1994) Vergílio Ferreira publicou nove volumes de diario, ao cal puxo o título xenérico de Conta-Corrente. Os textos contidos neses volumes van desde febreiro de 1969 (tempo en que iniciou a súa escrita) até decembro de 1992 (ano en que abandonou o xénero). Os volumes subdivídemse en dúas series: a primeira composta por cinco volumes e a segunda composta por catro volumes.
A publicación do diario de Vergílio Ferreira foi unha das poucas tempestades na tanquila comunidade literaria despois do 25 de abril, como tamén é «un documento precioso sobre a evolución da ideas do século XX portugués. Vergílio Ferreira era un home atento a todo aquilo que o rodeaba, quer tivese interese político, ou social, ou estético, ou literario. O seu diario veu, así, axitar a comunidade portuguesa pensante, creando algúns focos de conflito por un lado e manifestacións de apoio por outro.
O autor xa tiña por varias veces tentado escribir un diario, mais foi só en 1969 que leva o seu proxecto á fronte: «Fixen cincuenta e tres anos hai días. (…) É a opinión do Rexistro Civil (…). E entón lembreime: e se eu tentase unha vez máis o rexistro diario do que me foi afectando?». Esta frase é sen dúbida elucidativa das intencións do autor: primeiro, tentar escribir un rexistro diario; segundo, escribir nel todo aquilo que o foi marcando. Nesta frase tamén se pode verificar que non é a primeira vez que o autor tenta escribir un diario: «e se eu tentase unha vez máis».
O tentar escribir un diario é algo que está sempre presente, e, moitas veces, a escrita dese mesmo diario tórnase difícil, pois o autor sente que se está a expor en demasiado perante o lector, sente que o lector pode “lelo”: «Extremamente difícil continuar este diario.(…) Que me lean unha novela, non me perturba. Mais non que me lean a min.» Existe a cuestión do íntimo sempre presente no longo deste volume e o propio autor refire que colocar ao alcance dos seus lectores a súa intimidade, os seus desabafos, non é propiamente algo que lle agrada: «o desexo de “desabafar” non é propiamente un desexo sublime».
-1887
-1888 > -1887 > -1886
Outros
Historia ano a ano
Microsoft Solitaire
Microsoft Solitaire é un videoxogo de cartas por ordenador para Microsoft Windows, baseado no xogo homónimo, tamén coñecido como Klondike. Microsoft incluíu o xogo como parte da liña de produtos de Windows dende Windows 3.0, comezando en 1990. O xogo foi desenvolvido en 1989 por Wes Cherry. A baralla de cartas foi deseñada pola pioneira de Macintosh Susan Kare.
Fluminense Football Club
O Fluminense Football Club é un club brasileiro de fútbol, da cidade do Río de Xaneiro.
Carolina Kasting
Carolina Kasting Arruda, nada en Florianópolis o 12 de xullo de 1975, é unha actriz brasileira.
A Bouza, Cabalar, A Capela
A Bouza é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 27 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 14 eran homes e 13 eran mulleres.
Andrius Pojavis
Andrius Pojavis, nado o 25 de novembro de 1983 en Jurbarkas, RSS de Lituania, URSS, é un compositor e cantante lituano. O 20 de decembro de 2012 foi seleccionado para representar a Lituania no Festival da Canción de Eurovisión 2013 celebrado en Malmö, Suecia.
Tiburón (barco)
O Tiburón foi un petroleiro liberiano de tripulación galega que foi afundido en augas do golfo Pérsico en 1984.
Características do barco
O Tiburón era un buque petroleiro, propiedade da empresa suíza Suisse Outre Mer, pero con bandeira liberiana que, naquela época, era a principal bandeira de comenencia para o transporte marítimo de mercadorías. O barco facía a ruta de Al Fujairah, nos Emiratos Árabes Unidos, a Europa, pasando pola illa de Jarq, en Irán, onde cargaba o petróleo.
Andrius Pojavis
Festival da Canción de Eurovisión 2013
Andrius representou a Lituania no Festival da Canción de Eurovisión 2013 coa canción "Something". Conseguiu 53 puntos na primeira semifinal, celebrada o 14 de maio, quedando no noveno posto. Na final, quedou de 22º, con 17 puntos. Durante unha rolda de prensa celebrada despois da primeira semifinal, Pojavis afirmou que lle gustaría quedar oitavo, en referencia ao seu álbum, titulado 8.
Vida persoal
Pojavis foi un xogador de balonmán, e un árbitro da Federación de Balonmán de Europa. Vive actualmente entre Lituania e Italia, xunto coa súa muller e filla.
Tiburón (barco)
Características do barco
A súa tripulación estaba composta por 32 homes, na súa maioría galegos, aínda que tamén había alemáns e outros españois. O seu capitán era o alemán Schponagel. Tiña unha capacidade para 260.000 toneladas de petróleo.
O ataque
Faleceron nove persoas, dos cales seis eran galegos , máis un vasco e dous alemáns. Estes son os falecidos galegos: Outros dezaseis tripulantes galegos salvaron a vida. Os mariñeiros galegos foran recrutados pola navieira Líneas Marítimas Meino Von Eitzen, con sede en Vigo.
-1850
-1851 > -1850 > -1849
Premio de poesía Avelina Valladares
miniatura|Monumento conmemorativo a Avelina Valladares. O premio Avelina Valladares Núñez de poesía, é un premio literario convocado polo Concello da Estrada dende 1997. Que ten como obxectivo a promoción da nosa lírica contemporánea así como propalar a figura de Avelina Valladares.
-1850
Outros
Historia ano a ano
Ramón Pasarón Lastra
Ramón Pasarón Lastra, nado en Castropol o 2 de setembro de 1808 e finado en Madrid o 5 de xaneiro de 1876, foi un xurista e político galego.
Traxectoria
Foi xuíz de Viveiro (1838) e xuíz de primeira instancia en Ferrol (1841), maxistrado da Audiencia de Valladolid (1842) e ministro da Audiencia de Pamplona (1843). Membro dos progresistas, foi deputado polo distrito de Ribadeo (1850-1852), polo de Lugo (1854-1856) e polo de Pastrana (Guadalaxara) (1871-1873). Foi intendente xeral de Cuba (1854-1856), gobernador civil da Coruña e vicepresidente do Congreso.
-354
Outros
Historia ano a ano
Endless Sorrow
"Endless Sorrow" é o single nº 22 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o 16 de maio do ano 2001 baixo o selo Avex Trax.
Información
A canción tamén a podemos atopar no seu álbum I am.., aínda que se debe sinalar que a versión incluída no single é bastante diferente á do álbum (Endless sorrow ~gone with the wind ver.~). A versión do álbum e máis longa e ten un son máis escuro, mentres que a versión do single ten unha marcada tendencia ó rock.
A versión orixinal de Endless Sorrow foi o tema principal do drama xaponés "Mukashi no otoko", que foi emitido por TBS. O "Kirai Natsu Ayu Mix" de Vogue usouse nun comercial da marca KOSÉ no que aparece a mesma Ayu.
No vídeo da canción Endless Sorrow aparece un mozo vivindo nunha sociedade onde falar está prohibido. O mozo, porén, escala unha torre, atopándose a un home (presumiblemente un sacerdote debido as súas roupaxes) e a un anxo cunha única á que parece idéntico ó mozo. Agás de na portada do single, Hamasaki non aparece na versión orixinal do vídeo, pero nunha versión posterior aparecería no final do mesmo.
Célula escumosa
dereita|miniatura|250px|[[Vesícula biliar con colesterolose. Obsérvanse macrófagos (células escumosas) cargadas de lípidos mortos en proxeccións dixitiformes no lume da vesícula.]] As células escumosas (ou espumosas ) son macrófagos cargados de graxas que se observan na aterosclerose. A súa presenza é unha indicación de que se están formando placas de aterosclerose nas paredes arteriais, o cal está comunmente asociado cun aumento do risco de padecer ataques ao corazón ou accidentes cerebrovasculares. A aterosclerose é o endurecemento e estreitamento das arterias debido á formación de placas nas paredes dos vasos sanguíneos.
As células escumosas fórmanse cando o corpo envía macrófagos ao lugar onde hai un depósito de lípidos na parede arterial. Os macrófagos rodean o material graxo para intentar destruílo. A célula acaba chea de lípidos. Os lípidos rodeados polo macrófago fan que este teña unha aparencia "escumosa".
O colesterol das (LDL) queda contido nas células escumosas. As LDL tamén se denominan colesterol “malo”, que é un marcador da aterosclerose. As células escumosas son o modo que ten o corpo de intentar desfacerse do colesterol malo depositado nas arterias. As células escumosas non dan lugar de seu a ningún signo explícito ou síntoma, pero son parte da orixe da aterosclerose. As células escumosas son moi pequenas e só poden detectarse examinándoas co microscopio despois de extraer unha mostra de placa.