cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Huawei
Historia
A finais de 2018, a filla do presidente é detida no Canadá por orde cursada dende os EEUU con acusación de fraude en relación coas sancións comerciais estadounidenses a Irán. Neste momento, a pesar de dita acusación, a detención entrevese como un chanzo máis na guerra comercial entre os Estados Unidos e a China, neste caso polo dominio das comunicacións 5G no que Huawei leva vantaxe ás compañías norteamericanas.
Patrick Tambay
Patrick Daniel Tambay, nado en París o 25 de xuño de 1949 e finado o 4 de decembro de 2022, foi un piloto de carreiras francés. Competiu en 123 Grandes premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, gañando dúas veces, logrando 5 poles e anotando un total de 103 puntos no Campionato. En 2006, competiu na tempada inaugural da fórmula GP Masters para pilotos retirados da Fórmula Un, e continuou na serie en 2007.
Traxectoria
miniatura| left | Tambay no [[Gran Premio de Dallas de 1984 onde, como moitos outros, retirouse logo de golpear cun muro]] Ao principio da súa carreira, Tambay formou parte do equipo de Fórmula 5000 dirixido por Carl Haas.
En 1977, gañou o campionato Can Am con Haas, Tambay debutou na Fórmula Un con Surtees, pilotando nunha soa carreira no Gran Premio de Francia de 1977 antes de correr o resto da tempada con Theodore. O equipo, en colaboración con Ensign, corría co seu chasis N177. Os resultados foron frutíferos e McLaren fichouno para as tempadas e. En 1980, regresou a Can Am co equipo Lola dirixido por Carl Haas, gañando o seu segundo campionato Can-Am.
En regresou á F1, primeiro pilotando para o equipo Theodore para terminar a tempada con Ligier. En, ofrecéronlle un lugar na Scuderia Ferrari logo da morte de Gilles Villeneuve. Gañou o seu primeiro Gran Premio no Gran Premio de Alemaña logo da grave lesión de Didier Pironi na práctica. O GP de Alemaña era a súa cuarta carreira co equipo de Maranello. Gañou o seu segundo e último Gran Premio en en Imola, nunha vitoria moi emotiva fronte aos fieis tifosis italianos, pilotando o Ferrari 27 (o número do coche de Villeneuve) logrou á vitoria logo de que Riccardo Patrese estrelara o seu Brabham a só 6 voltas do final. Foi substituído polo equipo en en favor do italiano Michele Alboreto. Tambay marchou a Renault, ficando alí ata. Coa disolución do equipo francés, que retornaría en, Tambay fichou polo equipo Haas Lola en.
En 1987, Tambay fundou a súa propia compañía de promoción do deporte en Suíza, deixouna en 1989 para volver á competición. En 1989, pilotou un Jaguar no Campionato Mundial de Resistencia e terminou cuarto nas 24 Horas de Le Mans. A continuación, déuselle polos rallyes no deserto, terminando dúas veces entre os tres primeiros no Rally Dakar. Ademais, tamén participou en carreiras sobre xeo e na carreira de jet sky Tour de Corse.
Tambay participou activa pero brevemente co equipo Larrousse, en en asociación co seu amigo e socio nos negocios Michael Golay. Pero ao final da tempada de 1994, a empresa Fast Group SA propiedade de Tambay e Golay terminou a súa participación co equipo.
Desde que se retirou da competición, Tambay traballou como comentarista para a televisión francesa. Tamén foi concelleiro en Le Cannet, un suburbio de Cannes.
El foi o padriño do Campión do Mundo de 1977 Jacques Villeneuve. O seu fillo Adrien actualmente está competindo no campionato DTM.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Alberte Souto Souto
Alberte Souto Souto, nado en San Sadurniño en 1971, é un avogado e político nacionalista galego, pertencente ao BNG.
Traxectoria
Nado en 1971 en San Sadurniño, licénciase en Dereito e desempeña o posto de avogado pertencente ao Colexio de Avogados de Ferrol. Durante o período 1996 a 1999 exerceu como avogado especializado en asuntos agrarios e como asesor xurídico do Sindicato Labrego Galego. Tamén foi asesor dos grupos parlamentarios do BNG no Congreso, no Senado e no Parlamento Galego, así como da Fundación Galiza Sempre.
Ocupou o cargo de Secretario Xeral da Consellería do Medio Rural desde agosto de 2005 a abril de 2009. É membro da Comisión de Garantías do BNG.
Antonio de Saavedra y Jofré
Antonio de Saavedra e Jofré, nado en Valencia o 1 de febreiro de 1777 e finado en Xénova o 13 de febreiro de 1842, VII conde de Alcudia, foi un nobre e político e diplomático español. Ostentou o cargo de Secretario de Estado e de Despacho Universal de España dende o 20 de xaneiro de 1832 até o 1 de outubro do mesmo ano.
A Tioira, Ardán, Marín
A Tioira é un lugar da parroquia de Ardán no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 121 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 54 eran homes e 67 mulleres.
Antonio de Saavedra y Jofré
Foi conde da Alcudia, conde de Gestalgar, barón de Albalat de Segart, Ayodar, Canet de Berenguer, Estivella, Beselga, Montalt, Villamur, Torralba, Fuentes e Berlinches.
Familia
Casou en varias ocasións. A primeira coa súa sobriña Patrocinio de Saavedra y Roca Jofré y Carroz que morreu en 1817 sen sucesión, polo que seu marido herdou os señoríos da casa de Saavedra: foi VII Conde de la Alcudia, Señor de Albalat de Segart, Ayodar, Canet de Berenguer, Estivella, Beselga, Montalt, Villamur, Torralba, Fuentes e Berlinches.
En 1818, casou en segundas nupcias con Sinforosa Frígola y Mercader Xatmar y Caro herdeira, entre outros, do Condado de Gestalgar e coa que tivo 5 fillos (Antonio, Joaquina, Atalia, María de la Encarnación y Josefa de Saavedra y Frígola).
Política
Ingresou na Armada na que conseguiu o emprego de Tenente de Fragata.
En 1792, ingresou na Real Academia, e pasou pouco despois ao Servizo diplomático no que desempeñou cargos en diversas misións como, en 1823, ministro plenipotenciario perante a corte dos Tsares de Rusia, e en Londres (1826).
Tralo falecemento de Manuel González Salmón, o 20 de xaneiro de 1832, asumiu o cargo de Secretario de Estado de España como interino. No entanto, non o ocuparía até un mes despois, tempo durante o cal exerceu Francisco Tadeo Calomarde, co cal se aliou contra o ministro de Facenda, o reformista López Ballesteros. Tamén interveu nos sucesos da Granxa e convenceu a Fernando VII para o derrogamento da Pragmática Sanción. Ao cambiar o rei de opinión, foi substituído por Francisco Cea Bermúdez e nomeado embaixador en Londres pero renunciou e pediu permiso para marchar a Italia.
Dende Italia, co permiso do goberno marchou a Viena onde, en segredo, fora nomeado polo pretendente Carlos Mª Isidro como embaixador del para conseguir apoios entre as potencias absolutistas. Ao sospeitar o goberno, chamouno a Madrid mais negouse o que provocou a confiscación dos seus bens o 25 de maio de 1835.
Sostivo economicamente a causa carlista con varias cantidades de cartos e, durante a primeira guerra carlista, hospedou o pretendente nas súas posesións de Albalat. Tras perde-la guerra, en 1839, foi dos poucos que acompañaron a D.Carlos ao exilio, onde morreu en Xénova tres anos máis tarde.
West Ham United F.C.
O West Ham United Football Club é un club de fútbol de Inglaterra, da cidade de Londres. Foi fundado en 1895 e compite na Premier League.
913
Mortes
Historia ano a ano
West Ham United F.C.
Historia
miniatura|Imaxe do West Ham no ano da súa fundación. O West Ham foi fundado en 1895 co nome de Thames Ironworks and Shipbuilding Co. Ltd. En 1900 cambiouse o nome polo actual. No ano 1919 o West Ham foi seleccionado para participar da Football League Second Division, ascendendo á First Division no ano 1923, mesmo ano en que o club chegou á final da FA Cup, a primeira que se xogou no Estadio de Wembley, na final coñecida como a do cabalo branco, a cal gañou o Bolton Wanderers por 2:0.
Nos Anos 60 a prensa inglesa denominou ao club The Academy of Football, debido á cantidade de novos talentos que procedían da súa canteira.
En 1964 gañou o seu primeiro título, a Copa de Inglaterra.
En 1965 conquistou o seu primeiro título continental: a Recopa de Europa, vencendo na final ao alemán Múnic 1860. Volveu reeditar os seus loureiros nacionais, en 1975, gañando de novo a Copa inglesa. Só unha tempada despois, volveu chegar a unha final da Recopa, pero a perdeu ante o RSC Anderlecht belga.
A única etapa gloriosa do club data de 1980 e de 1981. Neses anos, o club estaba sumido na segunda división, e primeiro, logrou por terceira vez o trofeo da FA, e o seguinte ano, a liga de segunda división, co que desde 1981 ata 2003, mantéñense en primeira. Ascenderon en 2004, e ata agora seguen na máxima categoría.
A súa última alegría continental chegou en 1999, cando gañou a Copa Intertoto, o que lle permitiu disputar a Copa UEFA.
No ano 2006 alcanza novamente a final da FA Cup contra o Liverpool. Ata o minuto 90 o marcador mantíñase 2-3 a favor do West Ham, pero un disparo de longa distancia de Steven Gerard deulle o empate aos Reds. Logo, na quenda de penaltis, Aston Ferdinand fallou o último lanzamento, polo cal o Liverpool coroouse novamente campión de Copa nunha final histórica e recordada como unha traxedia polos afeccionados londinienses.
Cadro actual
Actualizado a 5 de agosto de 2022.
A Corredoira, San Román de Montoxo, Cedeira
A Corredoira é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 7 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 5 habitantes.
Foso (homónimos)
O termo foso pode referirse a:
No Man's Sky
No Man's Sky é un videoxogo de acción e supervivencia desenvolvido e publicado polo estudio independente Hello Games para PlayStation 4 e Microsoft Windows. O xogo foi lanzado internacinalmente en agosto de 2016. O modo de xogo de No Man's Sky está baseado en catro alicerces —exploración, supervivencia, loita e comercio. Os xogadores son libres para actuar nun universo aberto que inclúe 18 quintillóns (1,8×1019) de planetas, moitos dos cales teñen a súa propia flora e fauna.
Os xogadores participan nun universo compartido, coa posibilidade de intercambiar información dos planetas con amigos, aínda que o xogo tamén se pode desfrutar completamente sen conexión a internet. Iso é posible polo sistema de xeración procesual que garante os xogadores a atopar o mesmo planeta coas mesmas características, formas de vida e outros aspectos unha vez dadas as coordenadas do planeta, sen necesidade de máis datos gardados ou recuperados de servidores de xogos. Case tódolos elementos do xogo son xerados procesualmente, incluíndo os sistemas de estrelas, os planetas e os seus ecosistemas, a flora, a fauna e os patróns de comportamento, as estruturas artificiais, as faccións alieníxenas e as súas naves espaciais. O motor do xogo emprega diversos algoritmos deterministas como ecuacións matemáticas parametrizadas que poden imitar unha ampla gama de xeometría e estrutura atopada na natureza. Os elementos de arte creados por artistas humanos son usados e alterados tamén. O son do xogo, incluíndo o ambiente e a súa banda sonora subxacente, tamén emprega métodos de xeración procesual a partir de mostras de base creadas por Paul Weir e o seu grupo de música 65daysofstatic.
Referendo sobre a permanencia de España na OTAN
O cambio de posición do goberno de Felipe González respecto da OTAN
Trala entrada de España na CEE chegou o momento de convocar o prometido referendo sobre a permanencia de España na OTAN. Pero Felipe González e o seu goberno anunciaron que ían defender que España seguise na OTAN, aínda que baixo tres condiciones atenuantes: a non incorporación á estrutura militar, a prohibición de instalar, almacenar ou introducir armas nucleares e a redución das bases militares norteamericanas en España. Previamente González tivera que convencer ao seu propio partido no XXX Congreso celebrado en decembro de 1984, e ademais o xiro respecto da OTAN provocou a dimisión do ministro de Asuntos Exteriores Fernando Morán en desacordo con el.
Segundo Santos Juliá, os principais factores que influíron no cambio de actitude do goberno do PSOE foron «as presións de Estados Unidos e de varios países europeos; a relación entre a permanencia na OTAN e a incorporación de España á CEE e a actitude favorable a un estreitamento de vínculos coa Alianza adoptada desde moi pronto polo Ministerio de Defensa». A isto engadiuse a idea de que era imprudente saírse da OTAN nun momento en que se agudizaban as tensións da segunda guerra fría.
miniatura|Cartel de propaganda de [[Herri Batasuna en contra da OTAN: OTAN NON]] Ante a «viraxe» do PSOE, a bandeira do rexeitamento á OTAN foi recollida polo Partido Comunista de España —agora dirixido polo asturiano Gerardo Igrexas que substituíra a Santiago Carrillo, quen acabou abandonando o PCE para fundar Mesa de Unidade Comunista— que formou unha ampla coalición de organizacións e de partidos de esquerda —incluídos socialistas que abandonaron o PSOE ao estar en desacordo co cambio de posición do seu partido—, da que xurdiría Esquerda Unida, coalición que se presentou ás eleccións xerais de outubro de 1986. Pola súa banda, a proatlantista Alianza Popular optou paradoxalmente pola abstención, deixando só ao goberno, o que constituíu, en palabras de David Ruiz, unha «penosa estratexia… que desacreditará a carreira política do seu fundador, Manuel Fraga, en tanto que aspirante ao goberno do Estado».
A controversia
miniatura|264x264px|Cartel de [[Unitat del Poble Valencià|Unitat do Poble Valencià a favor do NON]] Un dos motivos polos que este referendo resultou polémico foi o feito de que o PSOE se manifestou en contra do ingreso na OTAN antes de entrar no Goberno, usando a lema "OTAN, de entrada non". No referendo propuxo o si á permanencia.
Outro dos motivos foi a redacción da pregunta, que a opinión pública considerou tendenciosa para encamiñar cara ao "si" no referendo. De feito o Goberno fixo campaña polo "si".
A pregunta
No referendo presentouse aos españois maiores de 18 anos unha papeleta co seguinte texto e pregunta:
Resultado
En contra do esperado, Felipe González —que anunciou que dimitiría se gañaba o "NON", o que parece que influíu en moitos votantes— conseguiu finalmente darlle a volta ás enquisas e o "SI" acabou impóndose no referendo que se celebrou o 12 de marzo de 1986, aínda que por unha estreita marxe. O "NON" triunfou en catro comunidades: Cataluña, País Vasco, Navarra e Canarias. No País Vasco a campaña antiOTAN favoreceu o crecemento de Herri Batasuna, o partido da esquerda abertzale, que conseguiría cinco escanos nas eleccións de outubro de 1986.
O presidente da plataforma cívica que propugnaba o «non» ao ingreso de España na OTAN foi o escritor Antonio Gala.
O resultado do referendo, «a máis dura proba do seu prolongado mandato», reforzou o liderado de Felipe González, tanto no seu partido como no conxunto do país, como se puido comprobar nas eleccións xerais celebradas ese mesmo ano nas que o PSOE volveu conseguir a maioría absoluta, aínda que con 18 deputados menos que en 1982. Non foi alleo a iso que se superou a crise económica e entrouse nunha fase de forte expansión que se prolongará até 1992.
Resultados por Comunidades Autónomas
miniatura|dereita|400px|Resultados do referendo por provincias O resultado da votación foi o seguinte:
Evolución posterior da relación de España coa OTAN
En 1997, durante o mandato de José María Aznar, España incorporouse á estrutura militar integrada da OTAN (incumpríndose o primeiro condicionante do acordo). O segundo precepto foi emendado, introducíndose unha cláusula pola que Estados Unidos pode instalar, almacenar ou introducir armas nucleares en territorio español, previa autorización do Goberno de España. Ademais, desde 1986 non se procedeu á redución progresiva da presenza militar de Estados Unidos en España, senón que foi aumentándose paulatinamente, co que se pode considerar o terceiro precepto tamén incumprido.
Segundo o acordo ao que se chegou cos estados asinantes do tratado, para o caso de Ceuta e Melilla non están obrigados a defender a soberanía española dun posible ataque exterior.
Wars for Nothing
"Wars for Nothing" é unha canción da cantante húngara Boggie. A canción representará a Hungría no Festival de Eurovisión 2015.
Guerra árabe-israelí de 1948
A guerra árabe-israelí de 1948, tamén coñecida polos israelís como guerra da Independencia (en hebreo, מלחמת העצמאות) ou guerra de Liberación (en hebreo, מלחמת השחרור), foi o primeiro dunha serie de conflitos armados que enfrontou o Estado de Israel e os seus veciños árabes, no que se coñece globalmente como o conflito árabe-israelí. Para os árabes palestinos, esta guerra marcou o comezo do que eles denominan Nakba (en árabe النكبة, "catástrofe").
Dito mandato expiraba o 15 de maio de 1948. Seis horas antes (para non coincidir co shabat), durante a tarde do 14 de maio, foi proclamada por David Ben-Gurion a independencia de Israel en Tel Aviv, recoñecida rapidamente por Estados Unidos, a Unión Soviética e moitos outros países. O mesmo día da retirada británica da rexión, tropas libanesas, sirias, iraquís, exipcias e transxordanas, apoiadas por voluntarios libios, sauditas e iemenís, comezaron a invasión do recentemente proclamado Estado xudeu.
Contexto
miniatura|250px|dereita|Mandato británico de Palestina.
Tras a derrota do Imperio Otomán na primeira guerra mundial, a Sociedade de Nacións encargou a británicos e franceses a administración temporal das provincias otomás. Estas rexións, que baixo o dominio otomán se denominaban vilaiatos, pasaron a chamarse mandatos. Franceses e británicos, trazando arbitrariamente fronteiras, dividiron a zona en catro seccións.
A cuarta sección creouse a partir do que se coñecía como "Siria do Sur". A rexión foi oficialmente denominada como Mandato británico de Palestina. Esta rexión, cuxas fronteiras foron revisadas repetidamente baixo a dirección de Winston Churchill, á súa vez se dividía en dúas unidades administrativas: a parte oriental desde o río Xordán coñeceuse como Transxordania (que, en 1950, pasaría a denominarse Xordania), mentres que a zona occidental seguiu conservando o nome de Palestina.
En 1922 a poboación do mandato (incluíndo Transxordania) estaba conformada por 589 200 musulmáns, 83 000 xudeus, 71 500 cristiáns e 7 600 doutras confesións. Durante os anos seguintes a inmigración xudía foi aumentando, en gran parte debido á persecución que os xudeus sufrían en Europa.
Esta inmigración, xunto cos continuos chamamentos para o establecemento dun estado xudeu en Palestina, non foi ben recibida polos árabes. Baixo o liderado de Amin al-Husayni, gran muftí de Xerusalén, os árabes rebeláronse contra os británicos e atacaron a crecente poboación xudía. Estes ataques deron lugar a diversos disturbios como o motín de Palestina de 1920, o motín de Iafa de 1921 ou o motín palestino de 1929, no que 135 xudeus foron asasinados en Hebrón e arredores.
A Gran Revolta Árabe e as súas consecuencias
En abril de 1936 os dirixentes árabes no Mandato británico de Palestina, liderados por Amin al-Husayni, declararon unha folga xeral para protestaren contra a inmigración xudía. Un mes despois do inicio da folga xeral, estes dirixentes declararon a negativa a pagaren impostos como oposición explícita á inmigración xudía, o que deu comezo a unha insurrección armada. Dita insurrección empezou sendo esporádica, facéndose máis organizada co tempo, e prolongouse até 1939. Cando a orde se estableceu en marzo dese ano, máis de 5 000 árabes, 400 xudeus e 200 británicos morreran.
Os ataques árabes á poboación xudía durante esta revolta tiveron tres efectos: en primeiro lugar, orixinaron a formación e desenvolvemento de milicias paramilitares xudías de autodefensa, como a Haganá, que na guerra de 1948 resultou ser decisiva. En segundo lugar, quedou patente que nin xudeus nin árabes poderían convivir xuntos nun mesmo estado, tomando forma a idea da partición do territorio en dous estados. Por último, os británicos promulgaron o Libro Branco de 1939, que restrinxía severamente a inmigración xudía, o que provocou que segmentos da poboación xudía se radicalizasen e se negasen a colaborar cos británicos.
O ocaso do dominio colonial na rexión
Mentres tanto, as nacións árabes comezaron a desfacerse do dominio colonial. Transxordania, baixo o dominio da dinastía haxemita de Abdullah, declarou a súa independencia de Gran Bretaña en 1946. Os británicos puxeron ao medio irmán de Abdullah, Faisal II, no trono de Iraq. En 1945 Exipto negociaba os termos da súa independencia. Líbano sería un estado independente en 1943, aínda que os franceses non retiraron as súas tropas até 1946, o mesmo ano en que Siria declarou a súa independencia tamén de Francia.
O Plan de partición da ONU
miniatura|esquerda|Plan de partición para Palestina.
O 29 de novembro de 1947 a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a resolución 181 que poñía fin ao Mandato británico de Palestina e que dividía o territorio en dous estados: un xudeu e outro árabe. Xerusalén e Belén, debido á súa importancia histórico-relixiosa, permanecerían como zona internacional administrada pola ONU. Aínda que tanto xudeus como árabes criticaron determinados aspectos do plan, pois era territorialmente pouco viábel para ambos os pobos, foi recibido con entusiasmo pola maioría da poboación xudía, incluíndo a Axencia Xudía. Porén, foi considerado inaceptábel por parte dos estados árabes veciños e dos propios árabes que vivían en Palestina.
A resolución 181 da ONU outorgou ás aspiracións sionistas aval xurídico e lexitimación moral para constituír o seu propio Estado, pero en ningún modo aseguraba a súa realización, xa que daquela a ONU non contaba con ningunha clase de forza armada capaz de garantir as súas propias decisións. Tampouco Estados Unidos, que cría ver veleidades filosoviéticas en Ben Gurión e no Mapai, estaba disposto a apoiar o envío dun continxente internacional e incluso embargou a venda de armas a Palestina. Ante o cariz violento dos feitos, chegou a considerarse a posibilidade do aprazamento do Plan. Pola súa parte, a única potencia colonial na zona, o Reino Unido, inhibiuse da complicada tarefa de facer cumprir o plan de partición e, incluso, en certos momentos boicoteouno, opoñéndose a todo mandato internacional que reducise a súa influencia na zona. Todos estes factores adversos ao plan de partición uníanse á aberta oposición árabe e árabe-palestina, que cualificaban a decisión da ONU de "inxusta" e "ilegal" e acentuaba a súa retórica bélica advertindo que, de levarse a cabo, provocaría a guerra. miniatura|300px|A favor (verde escuro), en contra (pardo), abstencións (verde claro) e ausentes (vermello) na votación da resolución 181.
A URSS foi a única potencia que apoiou decididamente o mantemento firme do plan aprobado, opoñéndose á marcha atrás dos Estados Unidos naqueles meses que transcorreron entre a resolución da ONU e o final do mandato británico.
A URSS confiaba en poder establecer un Estado satélite na zona, afín ao bloque socialista. En estreito contacto coa Axencia Xudía, impediu que ningunha outra resolución da Asemblea Xeral se opuxese ao Plan de Partición. Así, Andrei Gromiko, á fronte da delegación soviética, declarou o 23 de marzo de 1948: "O único medio de reducir o baño de sangue é a creación rápida e efectiva de dous Estados en Palestina".
Daquela, os dirixentes da Axencia Xudía e do yishuv tiñan perfectamente claro que a creación do Estado non podía depender exclusivamente da vía diplomática, senón da firme determinación dos propios sionistas para levala a cabo.
Forzas do Yishuv
En novembro de 1947 a Haganá contaba cunha forza móbil, Hish, composta por 20 000 soldados e 10 000 reservistas (de idades comprendidas entre os 18 e os 25 anos) e unha unidade de elite, Palmaj, composta por 2 100 soldados e 1 000 reservistas. Todas estas unidades estaban respaldadas por unha forza de garda (Heil Mishmar) composta por homes e mulleres de máis de 25 anos. Así, as forzas do yishuv ascendían a cerca de 35 000 soldados: de 15 000 a 18 000 soldados da Haganá máis a forza de garda, uns 20 000. Os outros dous grupos clandestinos, Irgún e Lehi, contaban con 2 000 e 500 membros, respectivamente. Pódese engadir, ademais, aqueles soldados que loitaron no exército británico na segunda guerra mundial e que non serviron en ningunha das milicias sionistas clandestinas, pero que prestaron apoio loxístico e experiencia durante a guerra.
En setembro de 1947 a Haganá dispoñía de 10 489 rifles, 3 500 pistolas e 760 morteiros aproximadamente, mais as adquiridas do inimigo durante os primeiros meses de hostilidades. Ademais, entre outubro de 1947 e xullo de 1948, o Yishuv fabricou 3 millóns de balas, 150 000 granadas, 16 000 pistolas e 10 morteiros. Calcúlase que antes de que chegasen armas de Checoslovaquia como parte da Operación Balak, só un de cada tres soldados estaba armado, excepto no Palmaj, que eran dous de cada tres. Hai que engadir que, inicialmente, a Haganá non contaba con artillaría, vehículos armados, armas antitanques ni antiaéreas.
Forzas árabe-palestinas
Por parte palestina existían dúas organizacións paramilitares formadas por mozos: unha fiel a "Husayni, a Futuwa, e outra anti-Husayni, a Najjada (corpos auxiliares"). Estes grupos contaban con ao redor de 12 000 voluntarios.
En decembro, Abd-al Qadir Husseini chegou a Xerusalén con centos de combatentes que foran adestrados en Siria e que formaban o Santo Exército.
En canto ao equipamento das forzas palestinas era moi pobre. Os británicos confiscaran gran parte do seu arsenal na Gran Revolta Árabe e durante a Segunda Guerra Mundial.
Exército Árabe de Liberación
miniatura|250px|Voluntarios árabes en Palestina, 1947. O Exército Árabe de Liberación (Jaysh al-Inqadh al-Arabi) foi organizado pola Liga Árabe. Contaba con ao redor de 6.000 voluntarios, a maioría deles procedentes de países árabes, e estaba liderado por Fawzi al-Qawuqji.
Transxordania
O exército transxordano, denominado Lexión Árabe, fora fundado por Frederick Peake (Peake Pashá) como unha unidade do exército británico. Ao obter a independencia a zona baixo a autoridade da dinastía haxemita, pasou a depender do novo estado. Era a única forza realmente efectiva dos exércitos árabes. Armados, adestrados e dirixidos por oficiais británicos, os 8 000 soldados transxordanos contaban co apoio de 40 pezas de artillaría e 75 vehículos armados. En xaneiro de 1948 incorporáronse 3 000 soldados máis.
Iraq
En 1948 Iraq tiña un exército de 21 000 homes e unha forza aérea de 100 avións, a maioría británicos. Os iraquís comprometéronse a enviar 5 000 homes, aínda que finalmente chegaron aos 18 000.
Siria
Siria tiña 12.000 soldados ao comezo da guerra. A forza aérea siria contaba con 50 avións, 10 deles modelos da segunda guerra mundial.
Líbano
O exército libanés era o máis pequeno dos exércitos árabes, contando con só 3 500 efectivos.
Arabia Saudita e o Iemen
Arabia Saudita enviou un continxente de entre 800 e 1 200 soldados, baixo a dirección do exército exipcio. O Iemen enviou tamén un indeterminado número de homes.
Forzas británicas en Palestina
Ao redor de 100 000 soldados británicos estaban despregados en Palestina.
29 de novembro de 1947-1 de abril de 1948
O día seguinte á aprobación da resolución 181 da ONU, sete xudeus foron asasinados por árabes en tres incidentes distintos: ás oito da mañá tres árabes atacaron un autobús que facía o traxecto Netanya-Xerusalén, matando a cinco pasaxeiros xudeus. Media hora despois, un novo ataque noutro autobús causaba un novo morto. Houbo outro asasinato dun home de 25 anos en Iafa, onde algúns falaban de asasinatos de árabes por parte de xudeus. Tamén houbo incidentes nos cárceres.
En Xerusalén o Supremo Comité Árabe proclamou unha folga xeral de tres días, até o xoves 2 de decembro, que debía ser seguida por unha demostración de forza na pregaria do venres. O manifesto do Comité incluía oito resolucións, a última das cales exixía ao goberno británico a cesión inmediata de Palestina ao pobo árabe. Os ataques intensificáronse e o 11 de decembro, o correspondente de The Times en Xerusalén estimou o número de mortos nuns 130, dos cales cerca de 70 eran xudeus, 50 árabes e 4 británicos.
Co paso do tempo medrou a violencia entre os contendentes. Incursións, bombardeos e diversos ataques que entre novembro de 1947 e febreiro de 1948 ocasionaron máis de setecentos mortos e mil oitocentos feridos entre todos os bandos. As forzas organizáronse cada vez mellor. A Lexión Árabe atacou un convoi de autobuses civís xudeus o 14 de decembro e o 18 as forzas da Haganá movéronse das súas posicións fortificadas nos kibutzs atacando o pobo de Al-Khisas. Tres semanas máis tarde comezaron a formarse milicias árabes de guerrillas para loitaren contra as forzas xudías. O maior grupo conformouno o Exército Árabe de Liberación, creado pola Liga Árabe e comandado polo nacionalista árabe Fawzī al-Qawuqjī. En xaneiro e febreiro as milicias guerrilleiras árabes atacaron comunidades xudías do norte de Palestina, aínda que sen conseguir ningún resultado.
Os árabes concentraron os seus esforzos en cortar a comunicación das zonas hebreas coas zonas de poboación mixta. Mentres, a Haganá aprovisionábase de armas provenientes de Checoslovaquia.
Calendario romano xeral
Consonte o ano litúrxico católico o calendario estrutúrase en dous ciclos, o temporal e o santoral, o primeiro concirne a Cristo e ao segundo concirne aos días dedicados a lembrar e venerar a algúns santos e beatos.
Guerra árabe-israelí de 1948
1 de abril de 1948-15 de maio de 1948
As forzas xudías demostraron ser militarmente máis fortes do que imaxinaron os árabes e para maio xa atacaban aldeas e cidades árabes, especialmente aquelas que controlaban o camiño a poboacións xudías illadas.
Calendario romano xeral
Orixe
Durante o primeiro século do cristianismo latino non existía máis que un calendario temporal moi sinxelo, que incluía como festas especiais, Nadal, Pascua cristiá e Pentecoste e moi axiña quedou incluída a Epifanía, de orixe oriental. A primeira noticia que se ten do culto aos mártires data de aproximadamente o ano 167 e ata o século IV era unha práctica estritamente local realizada nas capelas dos cemiterios, así o máis antigo calendario litúrxico romano conservado, compilado por Filocalo no ano 354 inclúe o Depositio episcoporum, unha lista de papas, e o Depositium martyrium cunha lista de 52 mártires, todos romanos agás tres de Cartago. Progresivamente iniciouse o costume de transportar as reliquias á igrexa local ou doutras localidades. Progresivamente comezaron a adoptarse varias festas de orixe bizantina relacionadas coa Virxe, como a Solemnidade de Santa María Nai de Deus no século V, e no século VII a Natividade , a Purificación , a Anunciación e a Asunción de María á vez que o culto aos santos ía tomando carácter universal, editándose os santorais á parte e chegando nos séculos XIII e XIV a ter unhas proporcións desmesuradas e sorprendentes. No concilio de Trento realizouse unha fonda reforma do calendario litúrxico entre 1568 e 1570 simplificándoo, conservando só oito santos posteriores ao ano 1000 e deixando 157 días libres de festas, así e todo co paso dos séculos o santoral foise sobrecargando de novo e en 1911 ao iniciar Pío X a reforma do santoral, este contaba con 356 festas, que non puideron corrixir as reformas de 1914 e 1960 e ao comezar os traballos do concilio Vaticano II estableceuse a necesidade dunha reforma do calendario para que o ciclo temporal mantivera a superioridade sobre a festa dos santos. Así o papa Paulo VI estableceu en 1964 unha comisión posconciliar para a establecer a constitución litúrxica, cun grupo de estudo dedicado á revisión do calendario, que concretou no novo calendario romano, o calendario romano xeral, promulgado o 14 de febreiro de 1969 polo Papa e que entrou en vigor o 1 de xaneiro de 1970.
Guerra árabe-israelí de 1948
1 de abril de 1948-15 de maio de 1948
O camiño a Xerusalén foi obstaculizado por soldados árabes que se encontraban apostados nas aldeas que o rodeaban e a cidade estaba baixo sitio árabe. Numerosos convois xudeus que proporcionaban alimentos e outras necesidades á cidade foron atacados. Na Operación Najshón, a Haganá continuou os ataques contra as forzas árabes e abriu temporalmente o camiño a Xerusalén (20 de abril).
Calendario romano xeral
Selección de santos incluídos
O calendario romano xeral asigna celebracións de santos a aproximadamente a metade dos días do ano, contendo só unha parte pequena dos santos listados no Martyrologium Romanum, que tampouco inclúe todos os santos lexitimamente venerados na Igrexa católica; e así a canonización implica a adición do nome do santo ao Martyrologium pero non quere dicir que se insira no calendario romano xeral, que menciona só unha moi limitada selección de santos canonizados, e que non estean incluídos no calendario non indica que non sexan venerados polos católicos. No calendario só se inclúen santos de significancia universal, representando o conxunto de eras, rexións xeográficas e grupos culturais, e no posible a súa festa asígnase ao día do que a igrexa considera o seu "nacemento" á vida eterna.
Ligazóns externas
Calendario romano xeral completo
Guerra árabe-israelí de 1948
1 de abril de 1948-15 de maio de 1948
Algunhas das aldeas próximas a Xerusalén foron atacadas e devastadas polos xudeus. Tal foi o caso do ataque a Deir Yassin no que se calcula que as forzas do Irgún e o Lehi asasinaron a 250 árabes. Non obstante, estas actuacións foron denunciadas por Ben-Gurión, que pretendía distanciar a Haganá dos atacantes. Estes ataques provocaron pánico entre os árabes, e moitos deles optaron por fuxiren. Igualmente, os ataques árabes contra xudeus tamén se recruaron: así, o 13 de abril os árabes atacaron un convoi médico que ía de camiño ao hospital Hadasa no que cerca de 77 médicos, enfermeiros e outros civís xudeus foron asasinados.
No período comprendido entre abril e maio, as forzas xudías, mediante o Plan Dalet (cuxo obxectivo primordial era lograr unha continuidade territorial no que sería o futuro Estado xudeu), lograron conquistar varios poboados árabes, e cidades de poboación mixta tales como Tiberíades, Haifa, Safed, Beit She'an, Iaga e Acre, provocando ao mesmo tempo a fuxida de gran parte das poboacións árabes que alí habitaban. Ao mesmo tempo o Yishuv puido obter por diversos medios unha cantidade importante de novas armas provenientes do exterior, principalmente de Checoslovaquia.
Mentres tanto sucedíanse frenéticos contactos diplomáticos entre as partes. O 10 de maio Golda Meir representou ao Yishuv na última dunha serie de reunións secretas entre xudeus e o rei transxordano Abdullah. A raíz destas reunións, durante meses existiu un acordo tácito entre sionistas e transxordanos polo cal se impediría a creación dun estado árabe-palestino, sendo Transxordania quen controlaría o territorio árabe. Porén, na reunión do 10 de maio, o rei Abdullah ofreceu a autonomía do Yishuv aos xudeus, pero única e exclusivamente baixo dominio dun agrandado reino haxemita, cousa que os xudeus consideraron inaceptábel.
O 13 de maio a Liga Árabe acordou enviar tropas a Palestina cando o Mandato británico expirara e o rei Abdullah foi designado comandante en xefe das forzas armadas árabes.
15 de maio de 1948-11 de xuño de 1948
300px|miniatura|Ataques [[15 de maio-10 de xuño de 1948.]] O Mandato británico en Palestina expirou o 15 de maio, se ben o futuro primeiro ministro israelí, David Ben-Gurión, declarou a independencia o 14, recoñecida rapidamente pola Unión Soviética, Estados Unidos e outros países.
Nos días seguintes á declaración de independencia do Estado de Israel, aproximadamente 1 000 libaneses, 5 000 sirios, 5 000 iraquís e 10 000 soldados exipcios invadiron o novo estado. Catrocentos soldados transxordanos, pola súa parte, axudados por voluntarios sirios, libios e iemenís, invadiron o corpus separatum, rodeando Xerusalén e os seus arredores.
Nun cablegrama oficial do secretario xeral da Liga Árabe ao secretario xeral da ONU o 15 de maio de 1948, os estados árabes aseguraban que o seu obxectivo era crear un único estado árabe en Palestina, en lugar do acordado pola resolución 181 que propoñía a creación dun estado árabe e outro xudeu.
Israel, os Estados Unidos e a Unión Soviética cualificaron a entrada dos exércitos árabes en Palestina como unha agresión ilegal. O secretario xeral da ONU, Trygve Lie, aseverou que aquela era "a primeira agresión armada desde o final da segunda guerra mundial".
O 26 de maio de 1948 constituíronse as Forzas de Defensa de Israel (IDF), quedando unificadas as forzas paramilitares da Haganá, Palmaj, Lehi e Irgún.
Conforme ía avanzando a guerra, as IDF ían incrementando o número de efectivos: en xullo de 1948 contaban con 63 000 efectivos; na primavera do ano seguinte, ascendían a 115 000. Os árabes contaban, pola súa parte, con 40 000 soldados en xullo de 1948, 55 000 en outubro do mesmo ano e un pouco máis o ano seguinte.
Ao comezo da guerra, a primeira misión das IDF foi a de impedir o avance árabe até que chegasen reforzos e armas. A maior batalla librouse a medio camiño entre Xerusalén e Tel Aviv entre soldados transxordanos e as forzas israelís. Abdullah ordenou a Glubb Pashá, comandante transxordano, entrar en Xerusalén. Alí, entre o 19 e o 28 de maio producíronse duros ataques. Os árabes tiveron éxito e expulsaron as forzas israelís tanto dos barrios árabes como do barrio xudeu da cidade vella de Xerusalén. Todos os habitantes xudeus da cidade vella foron expulsados polos transxordanos. Mentres, as tropas iraquís fracasaban ao atacar os asentamentos israelís e tiveron que tomar posicións defensivas ao redor de Yenín, Nablús e Tulkarem.
O 24 de maio de 1948 forzas xudías na zona de Latrún atacaron a Lexión Árabe na operación Bin-Nun A. O 1 de xuño de 1948 repetían a operación baixo o nome de Bin-Nun B. Ambos os ataques fallaron e as forzas israelís sufriron numerosas baixas.
No norte, o exército sirio era bloqueado no kibutz Degania polos colonos. No sur, un ataque exipcio permitiu entrar en varios kibutzim, pero foron repelidos cerca de Ashdod.
As forzas israelís non só controlaban o territorio que lles asignara a ONU, senón que, a medida que que ía avanzando a guerra, o ampliaron.
Primeira tregua (11 de xuño de 1948-8 de xullo de 1948)
A ONU, grazas á mediación de Folke Bernadotte, declarou unha tregua o 29 de maio, que non tivo efectos até o 11 de xuño, e que durou 28 días. Declarouse, ademais, un embargamento de armas co obxectivo de impedir o rearmamento tanto de israelís como de árabes.
8 de xullo de 1948-18 de xullo de 1948
Nos dez días que transcorreron entre a primeira e a segunda tregua tiveron lugar distintas operacións ofensivas israelís destinadas a conquistar o territorio que caera en mans dos árabes.
Operación Dani
Co obxectivo de conquistaren o territorio árabe ao redor de Tel Aviv, o 11 de xullo de 1948 os israelís capturaron a cidade de Lod e o seu aeroporto, defendido polo exército transxordano, milicias palestinas locais e o Exército Árabe de Liberación. Os bombardeos (utilizados por primeira vez no conflito) xogaron un papel esencial. O día seguinte, 12 de xullo, Ramla caía tamén en mans israelís.
O 15 e o 16 de xullo os israelís lanzaron unha ofensiva para conquistar a zona de Latrún, pero non o conseguiron. Os ataques prolongáronse até o 20 de xullo.
Operación Dekel
Tivo lugar no norte. Así, o 16 de xullo Nazaret foi tomada polos israelís. O 18 de xullo tamén o foi toda a baixa Galilea.
Rally de Ourense de 1993
O Rally de Ourense de 1993 foi a 26º edición de dito rally e foi puntuable para a tempada 1993 do Campionato de Galicia de Rally, así como para o Campionato de España de Rally. Celebrouse entre o 25 e o 27 de xuño e o vencedor foi Mia Bardolet, sobre un Opel Astra GSI 16v.
Guerra árabe-israelí de 1948
Segunda tregua (18 de xullo de 1948-15 de outubro de 1948)
Ás 19 horas do 18 de xullo entrou en vigor a segunda tregua do conflito, despois dos esforzos diplomáticos da ONU.
O 16 de setembro, Folke Bernadotte -mediador da guerra designado pola ONU- propuxo unha nova partición de Palestina. A súa proposta defendía a existencia de dous estados independentes e contiña sete premisas básicas, que establecían a substitución da tregua por unha paz formal ou un armisticio, que se debía recoñecer o Estado de Israel e que se debía facilitar a volta dos árabes exiliados e indemnizar os prexudicados pola guerra. Porén, Bernadotte foi asasinado polo grupo Lehi ao día seguinte de presentar a súa proposta. Foi substituído por Ralph Bunche e a proposta de paz quedou en punto morto.
15 de outubro de 1948-20 de xullo de 1949
Entre o 15 de outubro de 1948 e o 20 de xullo de 1949 Israel, violando a tregua, desenvolveu unha serie de operacións militares destinadas a expulsar os exércitos árabes e asegurar as fronteiras de Israel, logrando expulsar os exércitos sirio, libanés e iraquí de toda Galilea e o exército exipcio de todo o deserto do Néguev, consolidando ao mesmo tempo as súas posicións na parte oeste de Xerusalén e as zonas próximas ao centro do país.
O 24 de outubro, as Forzas de Defensa Israelís lanzaron a Operación Hiram e conquistaron toda a zona superior de Galilea, expulsando definitivamente o Exército Árabe de Liberación e o exército libanés cara ao interior do Líbano. A ofensiva militar resultou un éxito rotundo contra o fin do mes, xa que Israel non só logrou conquistar toda a rexión de Galilea, senón que ademais logrou penetrar oito quilómetros no interior do territorio libanés até o río Litani.
O 15 de outubro, respondendo ás constantes violacións da tregua por parte de Exipto, as forzas israelís lanzaron a Operación Yoav no norte do Néguev. O obxectivo da operación consistía en abrir un cerco separador entre as unidades do exército exipcio situadas entre a costa e a estrada Beersheva-Hebrón-Xerusalén para, finalmente, lograr a definitiva conquista de todo o deserto do Néguev. A operación foi dirixida polo comandante do Distrito Sur do Tzahal, Yigal Alón. Durante o transcurso da operación obtívose un éxito ao lograr as metas prefixadas ao derrotar nas batallas o exército exipcio e conseguir que se retirase do norte do Néguev, principalmente de Beersheva e Ashdod. O 22 de outubro os mandos da recentemente creada mariña israelí conseguiron na súa primeira misión afundir o buque insignia exipcio Amir Faruk.
O 22 de decembro unidades do exército israelí expulsaron ou aniquilaron as remanentes forzas exipcias que aínda operaban no sur de Israel, lanzando para este fin a Operación Horev (tamén chamada "Operación Dez Pragas"). O obxectivo primordial da incursión era o de limpar toda a rexión do Néguev de calquera presenza exipcia, destruíndo calquera ameaza militar contra Israel e os seus poboados do sur, forzando ao mesmo tempo unha retirada do exército exipcio e presionando ao seu goberno para que aceptase un cesamento do fogo.
A operación en cuestión finalizou cunha decisiva vitoria israelí, mentres que os ataques das forzas israelís sobre Nitzana na Franxa de Gaza e a penetración no interior da Península do Sinaí forzaron o exército exipcio, que estaba estacionado neses territorios, a retirarse desordenadamente e aceptar un cesamento do fogo. O 7 de xaneiro deuse comezo formal á tregua. Israel viuse obrigado, pola presión internacional, a retirarse de Gaza, o Sinaí e o sur libanés, até as fronteiras internacionais previas á guerra.
O 5 de marzo lanzouse a Operación Uvda ("Operación Feito"). O 10 de marzo os israelís tomaron Umm Rashrash (onde posteriormente se construiría a cidade turística de Eilat) sen batalla sinalando a captura coa bandeira de tinta. A Brigada Neguev e a Brigada Golani realizaron a maior parte da operación, cuxos soldados alzaron a bandeira israelí sobre o territorio e se apoderaron formalmente de Umm Rashrash para Israel.
Resolución 194 da ONU
En decembro de 1948 a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a resolución 194, que recoñecía (entre outras cousas) o dereito dos refuxiados a regresaren aos seus fogares.