cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hábeas corpus
Regulación en España
O procedemento de hábeas corpus atópase regulado no ordenamento xurídico español pola Lei Orgánica 6/1984 de 24 de maio, na que se desenvolve a garantía constitucional que permite a quen se atope baixo arresto ou en privación de liberdade solicite pasar de inmediato a disposición xudicial. O art. 1 da L. Ou. 6/1984 de 24 de maio considera persoas detidas ilegalmente:
O artigo 3 da citada Lei determina quen teñen lexitimidade para solicitar o procedemento, que son:
A solicitude ha de cursarse ante o xulgado de instrución de garda do lugar onde se dea a privación de liberdade, a detención ou ben no lugar onde se teña a última noticia do seu paradoiro. No xulgado competente adoptaranse as resolucións oportunas para coñecer de inmediato do estado da persoa privada de liberdade, solicitando para iso da autoridade custodia da persoa detida toda a información necesaria. No prazo de 24 horas desde que se acorde a incoación do procedemento mediante auto, o xuíz oirá á persoa privada de liberdade, ao Ministerio Fiscal e a quen ordenou a detención e o responsable da custodia do mesmo, resolvendo o que proceda sobre a legalidade ou ilegalidade da privación de liberdade e ordenando, en cada caso, a continuación da detención ou a inmediata posta en liberdade do detido.
Existe unha sentenza do Tribunal Constitucional de 1998, que considerou que o avogado do detido podería solicitar o hábeas corpus en nome do detido, sempre que sexa apoderado, tácita ou expresamente para ese efecto.
O hábeas corpus mundial
Diversas organizacións promoven entre os seus principios o dereito de acceder ao hábeas corpus mundial (establecemento dunha xurisdición que abranguería todas as nacións e todo o territorio do planeta terra) como parte fundamental dos dereitos humanos. Así mesmo, sobre a realidade das diversas lexislacións nacionais e acordos internacionais existentes, estas organizacións promoven a aplicación do hábeas corpus aos detidos sen motivación legal.
Entre esas organizacións atópase Amnistía Internacional -organización creada en 1961-, Human Rights Watch e World organization for human rights -as dúas últimas nos Estados Unidos de América-. Entre os seus promotores está o avogado Luís Kutner, creador do movemento por un hábeas corpus mundial World hábeas corpus.
Lingua chaná
A lingua chaná é unha lingua da familia charrúa que outrora foi falada polo pobo chaná nas rexións do que hoxe é a Arxentina e o Uruguai, a carón dos ríos Uruguai e Paraná-Guazú. O chaná está pobremente rexistrado. Existe unha curta gramática de Dámaso Antonio Larrañaga e unhas poucas listas de palabras. No ano 2005 descubriuse un semifalante de chaná.
A UNESCO recoñécea como lingua viva, pero "nunha situación crítica", xa que só ten un falante nativo. A Cámara de Deputados da provincia de Entre Ríos recoñeceu a necesidade da súa preservación e protección gobernamental.
María Roësset Mosquera
María Roësset Mosquera (nada en Espinho, Portugal o 21 de novembro de 1882 e finada en Manila, Filipinas, o 3 de outubro de 1921) foi unha pintora española que asinou os seus cadros como MaRo. Ademais, é a primeira gran coñecida da saga Roësset, xa que foi a tía da pintora Marisa Roësset Velasco, a escultora Marga Gil Roësset e a editora Consuelo Gil Roësset; que non só compartían o apelido, senón tamén unha actitude desafiante cara ás convencións sociais da época nos seus respectivos campos. Así, desde a propia MaRo á súa sobriña Marisa, "o apelido Roësset encarna a loita de xénero en España, cos seus avances e contratempos".
Traxectoria
A súa nai Margarita Mosquera casou co moi novo Eugenio Roësset Liot, un enxeñeiro civil francés que traballaba nas liñas de ferrocarril. Cando María naceu o 21 de novembro de 1882, a familia estaba en Espinho polo traballo do seu pai. Pouco despois mudáronse a Madrid, onde naceron os seus irmáns Margot e Eugenio e desenvolveuse a vida da familia, pasando as vacacións en Galiza e Biarritz.
O tres irmáns recibiron unha educación esmerada e de gran calidade moi superior á da maioría de familias españolas da época. Alfonso E. Pérez Sánchez apunta que a posible lectura de revistas ilustradas, medios excepcionais de difusión dunha cultura visual tiveron que espertar sen ningunha dúbida na moza unha curiosidade que potenciaría posteriormente a súa sensibilidade: «quizais nos anos da súa adolescencia, 1897-1903, entre o seus quince e os seus vinte anos, sentasen as bases, quizais inconsciente, do que habería logo de se manifestar abertamente, ao fío da súa vida, breve e intensa [...] non é posible saber hoxe cal foi o alcance do ensino do debuxo que recibise María Roësset, mais é evidente que houbo de adquirir unha soltura co lapis, que logo se fará manifesta nos rápidos esbozos da súa viaxe de vodas, e no sólido substrato das súas pinturas».
Banda de música de Sanxurdo
A Banda de música de Sanxurdo foi unha agrupación musical con sede no lugar de Sanxurdo, na parroquia lalinense de Cristimil.
María Roësset Mosquera
Traxectoria
En 1904 casou con Manuel Soriano Berrueta-Aldana, dezanove anos maior que ela e fillo do tamén pintor Benito Soriano Murillo. Tras o seu matrimonio, María Roësset introduciuse na sociedade culta madrileña de principios de século e mantivo contacto con Mariano Fortuny, Benito Pérez Galdós, Ricardo Madrazo e Ángeles López Roberts entre outros e onde destacaría enseguida. A nova parella viaxaría por Europa e dise que foi Soriano quen a incitou a debuxar e pintar. No entanto, non foi até despois de falecer o seu marido o 19 de agosto de 1910 que se dedicou plenamente á arte. Nesa altura, María tiña 28 anos e decidiu mudarse fóra do centro de Madrid xunto cos seus fillos, de 3 e 5 anos respectivamente.
María Roësset comezou entón unha etapa de introspección, froito da melancolía e tristeza pola morte de Manuel. A pintura constituíu a súa vía de escape e despois de 5 meses comezou a pintar, acudindo asiduamente ao Museo do Prado, en cuxas salas realizou copias dos grandes mestres e asistindo diariamente ao estudo de Eduardo Chicharro. Grazas ao testemuño directo da súa filla Eugenia sabemos que decorou a súa nova casa con grandes lenzos de estilo bizantino, nos que cosía contas ao máis puro estilo preciosista de Gustav Klimt, cuxos cadros probablemente coñeceu polas súas viaxes.
Banda de música de Sanxurdo
Historia
Fundada en 1879, tamén foi coñecida como banda de Gresande, parroquia veciña de Cristimil, debido a que desta foron algúns dos compoñentes. Desde 1902 ata 1922 non hai constancia desta banda, polo que se supón que sufriu unha primeira desaparición. En 1922 ponse de novo en marcha, acudíndo anualmente á festa da Piñata, sufragada polas parroquias de Cristimil e de Gresande. Coa desaparición desta festa, tamén desapareceu a banda no ano 1943. Algúns dos directores que pasaron por ela foron Ramón da Costa, Evaristo de Badajoz ou Marrón, o derradeiro.
María Roësset Mosquera
Traxectoria
A súa fortuna permitiulle vivir con certa comodidade e liberdade e comezou a ser testemuña de novas tendencias como o nacemento da abstracción e a entrada da muller na esfera pública. Roësset—que comezou a asinar os seus cadros como MaRo— seguiu viaxando cos seus fillos por Europa, visitando museos, galerías e estudos de cidades como Múnic, Düsseldorf, Roma, Florencia ou Viena —cidade onde a sorprendeu o inicio da primeira guerra mundial-. Viuse obrigada a regresar a Madrid e ese mesmo ano comezaron a aparecer os primeiros síntomas da enfermidade da que faleceu sete anos despois. Foron catro anos de produción: desde a morte do seu esposo até o outono de 1914. Co estalido da Guerra civil, os seus fillos lograron salvar parte da súa produción, aínda que se perderon as obras de gran formato dado que non cabían no coche no que as levaron.
Obra
O estilo de María Roësset evoluciona ao longo dos seus escasos anos de produción: desde artistas como Wisthler, Sargent, Sorolla, Vázquez Díaz ou Paula Modersonh-Becker; a movementos como o simbolismo, o costumismo ou o expresionismo. A súa pintura tivo como obxecto central as mulleres da súa familia, ás que a miúdo fixo posar como modelos para composicións bizantinizantes ás que, para subliñar o seu carácter oriental, ás veces cosía contas e adornos. Devandito discurso pictórico non implica que María pintase unicamente por afección ou exclusivamente retratos senón que plasmaba o seu propio universo feminino composto por si mesma e as súas familiares máis directas.
De acordo coa investigadora Nuria Capdevila-Argüelles: «dise de MaRo que pintaba sen vontade de profesionalización, afirmación moi fácil de facer en relación ás mulleres creadoras e parte da descrición romántica e infestada de silencios que nos chegaron desta pintora. Esta descrición non casa coa rotundidade das súas imaxes, en especial dos seus autorretratos, se os analizamos en relación ás moi particulares coordenadas deste xénero, clave para o exame da autoría artística».
Segundo constatan os expertos, o seu Autorretrato de cuerpo entero (1912), doado pola súa filla ao Museo do Prado en 1985 e hoxe situado, aínda que non exposto, no Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía,é seguramente a súa obra mestra: "«Nel, a autora píntase como unha muller singular, cuxo rostro posúe unha gran forza expresiva, acentuada pola súa mirada analítica, profunda e delicada. De pé ante un fondo neutro de cor avermellada, ofrécelle ao espectador o seu porte de viúva elegante, non exento de certa atractiva extravagancia, no que se funde a sede de orientalismo co recoñecemento da tradición do retrato barroco español, concentrado e sintético, do que bebera no Museo do Prado. Resolta nun formato pronunciadamente lonxitudinal, nesta obra pode recoñecerse a cultura cosmopolita da autora, de referentes internacionais vagamente aludidos, como xa notou Alfonso E. Pérez Sánchez (1985b)». — Carlos G. Navarro, Técnico de Conservación de Pintura do Século XIX, Museo do Prado e Comisario da Exposición 'Convidadas. Fragmentos sobre mujeres, ideología y artes plásticas en España (1833-1931)' (2020)." A súa filla Eugenia sostén que a súa nai «pintaba moi rápido, non debuxaba, senón que pintaba directamente, empezando por pintar os ollos e logo ía completando o rostro. Vin lenzos con dous ollos, que xa tiñan a expresión e o parecido co futuro retrato. O meu irmán e eu posamos moitas veces para ela. Non pintou nunca un cadro de flores». Para María García Soria da Universidade de Zaragoza, «dita expresividade caracteriza todas as súas obras, sobre todo os seus autorretratos, que desprenden a forza da súa autora e a súa melancolía, aínda que nunca se retrata pintando. Sempre vestida de negro e sobre fondos practicamente abstractos e esvaecidos, mira directamente o espectador, desposuída de calquera outro elemento. O seu rostro concentra todo o impacto visual da composición, recurso que retoma noutros retratos».
Cara a 1915 a enfermidade de María agravouse, probablemente tise, e aínda que continuou coas súas viaxes e a súa actividade, a súa produción resentiuse. Finalmente, o 3 de outubro de 1921 e durante unha viaxe a Manila, María Roësset faleceu aos 38 anos.
Antonio Cerrotti
Antonio Cerrotti, nado en Buenos Aires o 14 de xullo de 1901 e finado na mesma cidade o 27 de xullo de 1979, foi un futbolista arxentino que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
De profesión carboeiro, de onde saíu o seu alcume Carburín, formouse na canteira de Boca Juniors co que pronto debutaría no primeiro equipo e no que xogaría a maior parte da súa carreira. Unha vez abandonou o Club Xeneize continuou a súa carreira en El Porvenir e en Barracas Juniors.
Integrou o equipo de Boca Juniors, que realizou a xira europea de 1925, sendo o primeiro xogador arxentino en marcar un gol en Europa. Foi de cabeza no primeiro encontro da xira, o 5 de marzo ante o Celta de Vigo en Balaídos.
Coa selección de fútbol da Arxentina disputou 3 encontros, debutando o 9 de decembro ante Brasil.
Els Segadors
Els Segadors (Os seitureiros en galego) é o himno nacional oficial de Cataluña. A letra da canción fai referencia á loita entre o campo catalán e o rei Filipe IV (1640).
Historia
A letra é de Emili Guanyavents (1899), a composición é de Francesc Alió que a compuxo no ano 1892 adaptando a melodía dunha canción popular. Durante a Segunda República Española unha parte de Els xiquets de Valls, obra de Josep Anselm Clavé i Camps foi incluída no himno. Finalmente non sería incluída na versión final do himno.
O 25 de febreiro de 1993 o Parlamento de Cataluña oficializou o himno.
Anticosti
A illa de Anticosti (Anticosti Island en inglés; Île d'Anticosti en francés) é unha illa rochosa e cuberta por bosques situada no golfo de San Lourenzo, no Quebec, o Canadá. Cos seus 7.941 km² de superficie, ocupa o posto 90 entre as illas máis grandes do mundo. Polo norte, a illa de Anticosti está separada do Quebec polo estreito de Jacques Cartier e, polo sur, da península de Gaspesia polo estreito de Honguedo. O seu lago máis grande é o lago Wickenden, que alimenta ao río Xúpiter.
Historia
Anticosti foi descuberta en 1534 polo explorador francés Jacques Cartier e recibiu o nome de Assomption ('Asunción'). Posteriormente, foi outorgada a Louis Joliet polo rei Luís XIV como recompensa por descubrir o río Mississippi, e permaneceu na familia Joliet ata 1763, cando foi cedida por Francia á colonia de Terra Nova. O Canadá recuperou a illa en 1774. En 1895, Anticosti foi comprada polo adiñeirado chocolateiro francés Henri Menier, o cal tratou de convertela nunha gran reserva para a caza e a pesca. Menier introduciu varias especies, como os cervos, ademais de explotar os recursos naturais como a madeira e os minerais.
En 2001 creouse o Parque Nacional de Anticosti, con 572 km² de superficie. miniatura|Port Menier en 1922
Xeografía
O lago máis grande da illa é o lago Wickenden, que alimenta o río de Xúpiter. Hai numerosos ríos en Anticosti, moitos dos cales flúen a través de profundas gargantas e canóns nas costas norte e sur.
Topograficamente, a illa de Anticosti pódese dividir en tres rexións distintas: dúas zonas de terras baixas, que de rara vez superan os 150 m. de elevación, nos terzos oriental e occidental da illa unidos ao longo da costa; E un altiplano central que forma unha meseta que se eleva a pouco máis de 300 m. Esta meseta é unha estrutura unidireccional lixeiramente inclinada cara ao sur, e caracterízase polas súas costas. As rochas expostas na illa forman un estrato sedimentario continuo de máis de 2.000 m. de espesor. Estes son os estratos máis completos do leste de Norteamérica dos períodos ordoviciano e siluriano.
A pesar do seu gran tamaño (217 km de longo e entre 16 e 48 km de ancho), Anticosti está moi escasamente poboada: 240 habitantes en 2011, localizados no seu maior parte na aldea de Port-Menier, no extremo occidental da illa. Moitos dos habitantes cumpren tarefas relacionadas coa conservación dos numerosos faros erixidos polo goberno canadense. A costa é perigosa; os máis de 400 naufraxios contabilizados fixeron a Anticosti acredora do sobrenome de "o cemiterio do San Lourenzo". Véxase en: Os dous únicos portos son Ellis Bay e Fox Bay.
White Zombie
White Zombie foi unha banda estadounidense de heavy metal fundada en 1985 en Nova York. Orixinalmente foi un grupo de noise rock, pero é máis coñecida polo seu son máis metaleiro dos últimos anos, con letras fortemente influenciadas polas películas de terror. O grupo separouse oficialmente no ano 1998, pouco despois da edición do álbum en solitario de Rob Zombie Hellbilly Deluxe.
Provincia de Trebisonda
miniatura|300px|dereita|Localización da provincia de Trebizonda en Turquía A provincia de Trebisonda (Trabzon) é unha das 81 provincias (en iller) nas que está dividida Turquía, situada no nordeste da rexión (bölge) do Mar Negro (Karadeniz Bölgesi). Ten unha superficie de, e contaba con habitantes no ano 2009.
Distritos
miniatura|300px|dereita|Distritos (ilçeler) de Trebisonda. A provincia de Trebisonda divídese en dezaoito distritos:
Notas
miniatura|300px|dereita|[[Lago Uzungöl.]]
Vassilis Lampropoulos
Vassilios–Konstantinos Lambropoulos, nado en Pirgos (Élide) o 31 de marzo de 1990, é un futbolista grego. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o VfL Bochum da 2. Bundesliga.
Traxectoria
O 27 de xuño de 2019 firmou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División, por dúas campañas logo de desvincularse do AEK Atenas, converténdose no primeiro futbolista grego en xogar no club galego. O 31 de xaneiro de 2020, anunciouse a súa cesión ata final de tempada ó VfL Bochum da 2. Bundesliga. En agosto foi traspasado definitivamente ao club alemán.
Andrea Pousa
Andrea Pousa, nada en Figueiró (Tomiño) en 1989, é unha cantante, compositora, produtora musical e actriz galega.
Traxectoria
Andrea Pousa iniciou a súa carreira moi nova, na súa natal parroquia, tocando a bandurra nunha rondalla, e aos 16 anos foi cando comezou a actuar como profesional no mundo do espectáculo.
Desde moi pequena xa mostrou os seus dotes cantando como artista solista en diferentes eventos da comarca. Aos 15 anos foi considerada como unha das mellores voces femininas de Galicia no Festival da Canción. Participou no proxecto educativo Ponte... nas ondas! para a divulgación do Patrimonio cultural galego-portugués.
En 2004, uniuse á Asociación de Artistas Vocálitis, e comezou a recibir Máster Class de canto e interpretación baixo a titoría e dirección do mestre e tenor José P. Pérez. Durante 10 anos foi membro do grupo vocal feminino "Sueño de Calíope". Complementou a súa carreira de canto coa de actriz. En 2014 fundou co seu socio o actor galego Bruxo Queiman, a compañía de espectáculos "Queiman e Pousa". Actuou, entre outros países, na Arxentina, México, Alemaña, Irlanda, Suíza, Italia e Portugal.
En outubro de 2016 Andrea Pousa foi a cantante encargada de interpretar o Himno Galego no Estadio de Balaídos, no derbi entre Celta e Deportivo. En maio de 2017 presentouse "O Himno por Andrea Pousa" acompañada pola Macedonian Symphonic Orchestra.
En 2020 presentou "Camiñares", o segundo tema do seu disco "Retorno", escollendo a paraxe da Ponte Maceira, en Negreira, como un dos escenarios do seu videoclip, xunto ao Fuciño do Porco (Vicedo) ou a praza do Obradoiro. Precisamente na Ponte Maceira, a cantante de Tomiño espera interpretar "Camiñares", tema composto por ela en colaboración co produtor musical portugués Paulo Borges, nunha xira que a levará por Galicia co apoio do Concello de Negreira.
Aos sus 28 anos, Andrea presentou seu disco de debut titulado "Respirar", producido por Nani García, que se lanzou ao mercado desde o 16 de outubro de 2017 e que presentou en concerto o 26 de outubro no teatro de AFundación de Vigo.
En outubro de 2020 o secretario xeral de Política Lingüísitica, Valentín García, participou na presentación dunha iniciativa enmarcada no Fondo de Proxectos Culturais Xacobeo 2021 posto en marcha pola Consellería de Cultura, Educación e Universidade no marco do Plan de Reactivación cultural. Trátas de "Triloxía meiga", da compañía Queiman e Pousa, co que comeza a divulgación dos produtos dixitais creados para o Fondo Xacobeo 21. Xunto co representante da Xunta de Galicia, participaron na presentación dos tres videoclips, entre outros, o alcalde de Negreira, o alcalde de O Vicedo, a cantante Andrea Pousa e o actor Bruxo Queiman, creadores do proxecto. Os videoclips están dedicados a elementos da natureza: agua, terra e lume, respectivamente.
Real Club Náutico de Vigo
miniatura|300px|Sede do club, do arquitecto Castro Represas.
O Real Club Náutico de Vigo é un club náutico da cidade de Vigo. O seu club de remo compite actualmente na Liga Galega de Traiñeiras, competición que gañou no 2008.
Historia
O 17 de abril de 1906 fúndase o Real Club Náutico de Vigo coa ilusión principal dos seus fundadores de aglutinar aos deportes náuticos na cidade. A filosofía daqueles deportistas de principios de século era que unha cidade como Vigo, que vivía do mar e cara ao mar, esixía e merecía ter un Club Náutico. O seu primeiro Presidente foi Antonio Conde quen ofreceu ao rei Afonso XIII a presidencia de Honra do novo Club Náutico de Vigo. O 7 de agosto daquel mesmo ano aceptou, polo que se incorporou o termo Real ao nome do club.
Entre 1926 e 1929 a sede do club foi un gran barco de tres paus e 800 toneladas de rexistro, chamado Klosofic, fondeado fronte ao peirao actual. Nas súas cubertas celebrábanse festas de alto nivel social, e nas adegas gardábanse as embarcacións.
O 4 de agosto de 1945 inaugurouse o seu edificio social no centro da cidade ao lado do mar. Os arquitectos da sede social foron Francisco Castro Represas e Pedro Alonso Pérez. En 1967 o Náutico abre a súa piscina cuberta climatizada, a primeira de Galiza. A nova piscina dá un enorme impulso ao deporte de natación e wáter-polo no club permitindo aos deportistas adestrar todo o ano.
miniatura|300px|Fotografía antiga do RCNV. En 1987 o club amplía as súas instalacións ao comprar o antigo Club chamado Los Abetos no Concello de Nigrán. O maior éxito da súa sección de remo foi o título da Liga Galega de Traiñeiras acadado en 2008, mais non puido acadar o ascenso á Liga ACT no play-off.
Sociedade Numismática Austríaca
A Sociedade Numismática Austríaca (en alemán: Österreichische Numismatische Gesellschaft –OENG–), con sede en Viena, é unha entidade asociativa establecida en 1870, que agrupa os interesados no estudo e no coleccionismo de moedas e obxectos afíns en Austria.
Os seus máis de 400 membros teñen acceso a moi diversas actividades, como conferencias, exposicións e viaxes de estudo, así como a unha biblioteca especializada en numismática.
O seu presidente é Michael Beckers e ocupa a vicepresidencia Susanne Sauer.
Historia
A Österreichische Numismatische Gesellschaft fundouse en Viena o 19 de marzo de 1870 por iniciativa e baixo a dirección do orientalista Josef von Karabacek, o numismático Arnold Luschin von Ebengreuth e o conservador do Gabinete Imperial de Moedas e Antigüidades de Austria, o tamén numismático e arqueólogo Friedrich von Kenner.
Desde 1942, a sociedade ten a súa sede no edificio da Casa da Moeda de Austria.
Publicacións
Unha das principais actividades da Sociedade Numismática Austríaca é a edición de publicacións científicas.
Por unha banda, edítase a publicación periódica Numismatische Zeitschrift, unha cabeceira xa existente desde 1869, un ano antes da constitución da Sociedade.
Ademais destas dúas publicacións principais, hai tamén un boletín de noticias.
Honras e medallas
Destacadas figuras da numismática internacional figuran entre os membros de honra da Sociedade Numismática Austríaca, entre elas: María R. Alföldi (Hungría), Michel Amandry (Francia), Joe Cribb (Reino Unido), William Metcalf (Estados Unidos) ou Bernd Kluge (Alemaña).
Medalla Eckhel
Esta condecoración vénse outorgando cunha periodicidade indefinida desde 1958, en homenaxe ao numismático austríaco Joseph Hilarius Eckhel ("pai da ciencia numismática"), a persoas que prestaran servizos destacados ao aspecto científico da numismática.
Medalla Schreiner
En 1979 outorgouse por vez primeira a medalla Schreiner, para honrar as persoas que fixeran unha contribución especial á Sociedade Numismática Austríaca.
Castillo de Bellver (petroleiro)
O Castillo de Bellver foi un superpetroleiro de bandeira española que se incendiou o 6 de agosto de 1983 fronte ás costas de Suráfrica, provocando un vertido de 252.000 toneladas de petróleo e unha das maiores mareas negras da historia.
Descrición
O buque tiña unhas medidas de 334,02 m de eslora, 55,05 m de manga e 27 m de calado, e un peso morto de 271.000 toneladas. Era propiedade da empresa estatal española Elcano e fora construído en Puerto Real (Cádiz), en 1978, cun valor de 2.700 millóns de pesetas.
O petróleo que transportaba na súa derradeira viaxe era propiedade da empresa nacional española Enpetrol (Empresa Nacional del Petróleo).
Accidente
O Castillo de Bellver levantara áncora dos Emiratos Árabes Unidos o 20 de xullo de 1983, onde cargara 137.500 toneladas de petróleo cru lixeiro (tipo Murban e Upper Zakum) no porto de Jebeldhana e 112.500 toneladas no de Zirju Island. Dirixíase pola ruta do Cabo cara Cartagena, onde tiña previsto descargar nas instalacións de Enpetrol o 21 de agosto.
Ás 23.48 horas do 6 de agosto lanzouse a mensaxe de auxilio: "Tenemos fuego a bordo. Por favor, ayuden". O barco atopábase fronte á Baía de Saldanha, a uns 70 km ó noroeste de Cidade do Cabo (Suráfrica), no cabo de Boa Esperanza, e sufría unha explosión, sen que coñezan as causas, que provocou un incendio que se estendeu rapidamente de proa a popa. A consecuencia del, o barco quedou sen goberno, á deriva, para finalmente partir en dous no día seguinte. A popa afundiu axiña, a unhas 24 millas da costa, contendo aínda máis de 100.000 toneladas nos seus tanques; a proa foi remolcada mar adentro e afundida mediante cargas explosivas controladas. No incendio morreron tres dos seus tripulantes ; a pasaxe estaba composta por 34 tripulantes masculinos máis dúas mulleres, familiares de dous oficiais, todos españois. O salvamento realizouse na madrugada do día 7, grazas á presenza ocasional nas proximidades do pesqueiro Harvest Carina, da filial surafricana de Pescanova, axudado por un helicóptero, que recolleu a dous mariñeiros, e un buque mercante, que recolleu a outro máis.
O vertido inicial estimouse en 50 a 60.000 toneladas que arderon no incendio máis unhas 100.000 toneladas máis vertidas ó mar, afundíndose co resto da carga aínda nos seus tanques. A marea negra foi empurrada polos ventos cara a costa, pero un cambio dos ventos modificou o rumbo da mancha cara o noroeste. A corrosión do casco do petrolero afundido provocou novos derrames, sendo o máis sobresaínte o que se produciu o 25 de xuño de 1994.
Impacto medioambiental
Os danos medioambientais causados polo vertido consideráronse pouco significativos, cun reducido impacto nos importantes caladoiros de pesca da zona. As condicións meteorolóxicas no momento do accidente favoreceron a loita contra a marea negra e o uso de 234 m3 de dispersantes na fronte da mancha impediu que chegase a augas próximas á costa.
Asociación Club Xeitu de la Montaña Occidental Astur-Leonesa
A Asociación Cultural Club Xeitu de la Montaña Asturleonesa é unha asociación cultural dedicada ao estudo, a protección e a divulgación da cultura e o patrimonio histórico, documental, antropolóxico, gráfico, folclórico e natural dos vales occidentais da montaña leonesa e asturiana, especialmente o val de Laciana en León. A presidenta honorífica da asociación é María Luisa Jorissen García e a asociación ten a súa sede no concello de Villablino (León).
Historia
A asociación nace en 1999 fundada por unha serie de persoas ligadas ao val de Laciana en León, que desexaban divulgar a cultura tradicional así como tamén o patrimonio histórico e natural da Laciana e os vales veciños da montaña asturleonesa que comparten o dialecto pachuezo como fala propia, como son as bisbarras leonesas de Babia, Luna, Ribas de Sil, e as bisbarras asturianas de Degaña e o Alto Narcea. Aínda que a asociación estuda e divulga todo tipo de temas relacionados con Laciana e os vales veciños esta asociación destaca pola defensa, o estudo e a divulgación da variante local da lingua asturleonesa chamada pachuezo.
Actividade
A asociación dispón dun boletín periódico chamado Xeitu no que afonda naqueles temas de tipo cultural, folclórico, medioambiental, histórico, lingüístico e arquitectónico relacionados cos vales da montaña occidental asturleonesa.
Unha das principais actividades da asociación é a publicación de libros de temática diversa: dicionarios de pachuezo-castelán, guías de flores silvestres dos vales da montaña occidental asturleonesa, biografías de personaxes locais, historia local, discos de homenaxe etc.
A actividade principal da asociación é o estudo e a divulgación da variedade local da lingua asturleonesa chamada pachuezo. A asociación celebra de xeito anual dende o ano 2009 un certame literario chamado Certame Literario Guzmán Álvarez e tamén organiza dende o 2011 un concurso de recollida de toponimia tradicional chamado Concha Lama. De feito, publicou un dicionario de pachuezo, que foi recompilado por Manuel Gancedo en 2013. A asociación tamén celebra recitais de poesía en pachuezo, homenaxes ás figuras importantes da cultural local desas bisbarras leonesas e asturianas (como as homenaxes a Isabel Álvarez, Melchor R. Cosmen e Fernando Mayán) e charlas e exposicións de temas diversos relacionados cos vales da montaña occidental asturleonesa.
A asociación denunciou publicamente o mal estado de conservación de fitos históricos e naturais así como o dano aos espazos naturais ou xacementos históricos. Por exemplo a asociación denunciou o mal estado de conservación da pedra furada de Carrasconte ou o achado nun vertedoiro dunha placa commemorativa dos 100 anos de Sierra-Pambley.
Ligazóns externas
Páxina Web da Asociación Club Xeitu
Asgard
Na mitoloxía nórdica, Asgard (do antigo nórdico Ásgarðr, 'recinto dos Æsir' ) é o mundo dos Æsir, gobernado por Odín e a súa esposa Frigg e rodeado por unha muralla incompleta, atribuída a un anónimo hrimthurs, amo do cabalo semental Svaðilfari, de acordo a Gylfaginning. Dentro de Asgard, atópase o Valhalla.
Forma parte dun dos Nove Reinos de Yggdrasil (ou Yggdrasill), un freixo tamén chamado a árbore da vida ou freixo do universo da mitoloxía nórdica. Das raíces e pólas da árbore, mantéñense unidos os mundos de Asgard, Midgard, Helheim, Niflheim, Muspelheim, Svartalfheim, Alfheim, Vanaheim e Jötunheim.
Construción
Trala guerra cos Vanir, as súas murallas foron destruídas, quedando vulnerable ó ataque dos xigantes. Para reconstruílas, os Æsir contrataron os servizos dun xigante que acordou reparar as murallas nun tempo moi curto, e os deuses aceptaron influídos por Loki, que de ter sido así, cederíanlle en pago polo seu traballo o Sol, a Lúaa, e á deusa Freia. O arquitecto posuía un cabalo marabilloso quen de transportar nun instante masas incribles de rocha chamado Svadilfari; tanto e tan ben actuou que, poucos días antes do prazo fixado, o pazo aproximábase á súa perfección. Os deuses, que estableceran o pacto porque crían que o xigante non sería quen de cumprilo, sentiron medo, e ocorréuselles crear unha egua marabillosa (que era, de feito, Loki disfrazado), á que puxeron no camiño do cabalo. Este abandonou o seu traballo para perseguila, e o xigante non puido rematar o traballo como prometera. Furioso pola súa derrota, o xigante quixo lanzarse contra os deuses, pero Thor derrubouno.
Fontes
miniatura|300px|Na [[Edda prosaica, Gylfi, rei de Suecia antes da chegada dos Æsir baixo o mando de Odín, viaxa a Asgard e cuestiona ós tres oficiais sobre os Æsir, e estes engánano. Os oficiais só teñen un ollo, signo de Odín. Un dos seus atributos é que pode facer que o falso pareza certo. Manuscrito islandés do século XVIII.]] As fontes primarias sobre Asgard proveñen da Edda prosaica, escrita no século XIII polo escritor islandés Snorri Sturluson, e da Edad poética, compilada tamén no século XIII, sobre unha base de poemas escáldicos moito máis antigos.
Edda prosaica
A Edda prosaica presenta dúas visións de Asgard.
Prólogo
No prólogo, Snorri da unha interpretación influenciada polo cristianismo sobre os mitos e contos dos seus antergos. Sturluson conxectura que As-gard é o fogar dos Æsir (singular Ás) en As-ia, facendo unha conexión etimolóxica popular entre os tres "As-"; isto significa que os Æsir eran en realidade "homes de Asia", e non deuses, que migraron de Asia ó norte e que algúns comezaron a casar coa xente da rexión. As interpretacións de Snorri, presaxian as ideas do século XX da migración indoeuropea dende o leste.
Snorri propón a localización de Asgard como Troia, centro da terra. Nela había 12 reinos e 12 xefes. Un deles, Múnón, casou coa filla de Príamo, Tróán, e tivo un fillo con ela, Trór, que en antigo nórdico pronunciábase Thor (deus)Thor. Este último foi criado en Tracia. Ós doce anos de idade, era máis branco que o marfil, tiña o cabelo máis claro que o ouro e podía erguer 10 peles de osos á vez. Cos anos, explorou ó longo e ancho do mundo. Odín, liderou unha migración ás terras setentrionais, onde se xuntou con moitas esposas e tivo moitos fillos, poboando todo o norte con Aesir. Un dos fillos de Odín era Yngvi, fundador da casa de Yngling, unha antiga dinastía real sueca.
Gylfaginning
Dentro hai tres oficiais, ós que Gylfi, baixo a aparencia de Gangleri, pódelles facer preguntas sobre Asgard e os Æsir. O que segue é unha revelación dos antigos mitos, pero ó final, o pazo e a xente desaparecen nun trono e Gylfi encóntrase só nunha chaira tras ter sido enganado (Sección 59).
En Gylfaginning, o antigo Asgard estaba rexido por un deus maior, o pai de todo, que tiña doce nomes. Era o señor de todo e o creador do ceo e a terra (Sección 3). Durante a creación, a vaca cósmica Auðumbla lambeu a Buri do xeo. O seu fillo, Bor enxendrou a Odín, Vili e Vé, que construíron o universo dos restos do xigante Ymir e puxeron a Midgard nel como residencia para a primeira parella de humanos, Ask e Embla, que crearon na sección 9.
Os fillos de Bor construíron Asgard como un fogar para os Æsir. Asgard está concibida na terra, e unha ponte de arco da vella, Bifröst, conecta co paraíso (Sección 13). Dentro de Asgard hai un templo para os 12 deuses, Glaðsheimr, e outro para as 12 deusas, Vingólf e a chaira de Iðavöllr é o centro (Sección 14).
Despois do Ragnarök, a terra volverase a erguer do mar, máis fermosa que antes, e onde antes se erixía Asgard, os remanentes dos Æsir uniranse tras saír de Helheim.
Skáldskaparmál
O escaldo do século X, Þorbjörn dísarskáld é citado na Skáldskaparmál declarando: "Thor defendeu Asgard e ó pobo [os deuses] de Ygg [Odín] coa súa forza."
Saga dos Ynglingos
Nas primeiras estrofas da Saga dos Ynglings, Asagarth é a capital de Asaland, unha sección de Asia ó leste do río Tana-kvísl ou Vana-Kvísl (kvísl é "brazo"), o cal Snorri explica é o Tanais, ou o Don, fluíndo cara o Mar Negro.
Odín é o xefe de Asagarth. De alí conduce e envía expedicións militares a tódalas partes do mundo. Ten a virtude de xamais ter perdido unha batalla (sección 2). Cando se encontra lonxe, os seus dous irmáns, Vili e Vé, gobiernan Asaland dende Asagarth.
Mausoleo
miniatura|Mausoleo no [[Cemiterio da Recoleta, en Bos Aires, Arxentina]] Un mausoleo é un edificio externo construído como un monumento que inclúe o espazo de enterro ou a cámara de enterro dunha ou varias persoas defuntas. O mausoleo funerario baleiro erixido en honra dunha persoa ou grupo de persoas para os que se desexa gardar un recordo especial chámase cenotafio. Os mausoleos cristiáns algunhas veces teñen tamén unha capela. Unha tumba pode ser considerada un mausoleo.
Etimoloxía
miniatura|O [[mausoleo de Halicarnaso. Gravado de Martin van Heemskerck (século XVI)]] Etimoloxicamente provén do latín: Mausolēum, sepulcro de Mausolo, rei de Caria, quen se fixo construír o famoso Mausoleo de Halicarnaso, unha das chamadas Sete Marabillas do Mundo. Mausolo era un dos príncipes máis ricos e poderosos do seu tempo; á súa morte foi tan chorado pola súa esposa Artemisa II que esta, para enaltecer a memoria do seu amado, mandou construír en Halicarnaso un magnífico sepulcro, cuxo esplendor eclipsaba todo o que neste xénero se vira ata entón. Medía 400 pés de circunferencia, 140 de altura e contiña no seu recinto 36 columnas. A pirámide que coroaba o monumento tiña por remate un carro de mármore tirado por catro cabalos.
Mausoleos destacados
miniatura|O [[Taj Mahal, en Agra, India, é o mausoleo máis famoso e fotografado do mundo.]] Algúns mausoleos destacados no mundo son:
Banda de música de Soutolongo
A Banda de música de Soutolongo foi unha agrupación musical con sede na parroquia de Soutolongo, no concello pontevedrés de Lalín.
Historia
Debido á gran tradición musical na parroquia, en 1933 decidiuse crear unha banda, contratando ao director da de Sanxurdo para tal fin. Pero o inicio da guerra puxo fin a este proxecto en 1936 tras tres anos de ensaios, xa que non chegaran a actuar en público. O falecemento dalgúns membros na contenda fixo que non se volvera falar da banda.
AveLina Pérez
AveLina Pérez, nada en Oia en 1969, é unha creadora escénica.
Traxectoria
Formouse en interpretación na Escola Santart de Santiago de Compostela e en dirección de escena e dramaturxia na Escola Superior de Arte Dramática de Galicia. Dirixe a compañía teatral Teatro do Lume.
Obra
miniatura|Entrevista en [[Nós TV|260x260px]]
Illa dos Faisáns
miniatura|esquerda|A illa desde a ponte internacional sobre o [[río Bidasoa. Á esquerda, Irún; á dereita, Hendaia.]]A súa superficie actual é de 2.000 m² e atópase estabilizada grazas aos traballos de protección que levaron a cabo na mesma.
A illa pertencía antigamente ao termo municipal de Hondarribia (Guipúscoa), pero na actualidade está administrada polo concello de Irún pola parte española e polo concello de Hendaia pola parte francesa. A esta illa atribuíronselle moitos nomes: en francés chámaselle maiormente "île de l´hôpital", en castelán, e, aparentemente, por un erro na tradución dun nome que se lle deu no idioma galo, leva o nome de "Isla de los Faisanes". En éuscaro hai aínda quen lle chama "Konpantzia" sendo a súa orixe, sen dúbida, as conferencias que se realizaron na illa durante o século XVII.
miniatura|esquerda|200px|[[A entrevista de Luís XIV e Filipe IV na illa dos Faisáns na que se asinou o Tratado dos Pireneos en 1659.]] Entre os abundantes sucesos históricos que tiveron lugar nesta illa, o máis importante foi a rúbrica do Tratado de Paz dos Pireneos logo de vinte e catro conferencias levadas a cabo entre Luis de Haro e o Cardeal Mazarino en 1659. O Tratado foi ratificado polo compromiso contraído entre Luís XIV e a Infanta María Teresa de Austria.
Königssee
miniatura|right|Vista do lago. miniatura|right|St. Bartholomae.
Illa dos Faisáns
É o territorio en condominio máis pequeno do mundo.
Königssee
O Königssee (en galego, lago do rei) é un lago localizado no municipio de Schönau am Königssee, no sur do estado de Baviera, en Alemaña. Forma parte do Parque Nacional Berchtesgaden. Ao oeste álzase o monte Watzmann, a tercera montaña máis alta do país.
Historia e características
Ten forma alongada e está arrodeado de altas montañas. Conta cunha profundidade máxima de 190 m, o cal o converte no terceiro lago máis profundo de Alemaña. O seu principal afluente é o lago Ober, ao sueste. O Königsee é rico en troitas. Formouse durante a última glaciación.
O lago contén unha illa rochosa de 1260 m², Christlieger, a 250 m da beira norte.
Diversos pintores paisaxistas retrataron o lago nos seus cadros.
As inmediacións do lago foron un couto de caza dos reis de Baviera.
Soiuz 25
Soiuz 25 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 9 de outubro de 1977 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz 25, unha Soiuz modelo 7K-T cos cosmonautas Vladimir Kovalionok e Valeri Riumin a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 6. Tras achegarse e acoplarse en modo suave, a tripulación foi incapaz de acadar un acoplamento duro (mecanicamente consistente e sólido), sen o cal a presurización e a apertura da portela entre ambas naves era imposible. Máis tarde atopouse que a causa foi un defecto mecánico no mecanismo de acoplamento da Soiuz 25, pero chegouse a pensar que era o mecanismo de atraque da Saliut 6 o danado, co que misións posteriores tampouco poderían acoplarse.
A Soiuz 25 tivo que volver a terra sen completar a súa misión, despois de pouco máis de 2 días en órbita, aterrando o 11 de outubro de 1977 ás 3:24 GMT.
Youtubeiro, youtubeira
Youtubeir@s é un concurso organizado polos Servizos de Normalización Lingüística dos concellos da Baña, Ames, Carballo, Ourense, Pontevedra, Ribadeo, Santiago de Compostela, Teo e O Grove, das Universidades da Coruña, Santiago de Compostela e Vigo e da Deputación da Coruña para promover e visibilizar o uso do galego en Youtube.
Historia
O dominio de Internet "youtube.com" foi activado o 14 de febreiro de 2005 por Chad Hurley, Steve Chen e Jawed Karim, cando traballaban para PayPal. A primeira canle de YouTube "Jawed" creouse o 23 de abril de 2005 PDT (24 de abril de 2005 UTC) polo cofundador do mesmo nome de YouTube. Cargou o primeiro vídeo de YouTube, un pequeno clip de vlog titulado Me at the zoo, o mesmo día.
En outubro de 2005, YouTube introduciu a posibilidade de subscribirse a canles de YouTube. O New York Times afirma que a maioría dos vídeos de YouTube ata o 2006 centráronse en diferentes formas de talento, citando acrobacias, sincronización labial e o talento doutras persoas que se transfiren a través de clips como clips de Saturday Night Live. En xuño de 2006, recoñecidas empresas de Hollywood e da industria musical comezaron a establecer vínculos comerciais formais co talento "doméstico" de YouTube, o primeiro en ser considerado o blogueiro cómico Brooke "Brookers" Brodack (a través de Carson Daly), entón o cantante Justin Bieber (a través de Usher), e o doutor satírico Bassem Youssef (a través dunha cadea de televisión exipcia). En 2007, YouTube iniciou o "Programa de socios", un acordo de repartición de ingresos publicitarios que permitía aos YouTubers gañar cartos con vídeos subidos a YouTube. En outubro de 2015, había máis de 17.000 canles de YouTube con máis de 100.000 subscritores e case 1.500 con máis dun millón. Estas cifras pasaron a 115.000 e 11.000 canles de YouTube a partir de 2019, respectivamente.
Influencia
Segundo varios estudos, os Youtubeiros convertéronse nunha importante fonte de información e entretemento para a xeración do milenio. Os Youtubeiros influentes adoitan describirse como microcelebridades. Dado que YouTube é amplamente concibido como unha plataforma de vídeo de redes sociais, as microcelebridades non parecen estar implicadas no sistema comercial e establecido da cultura de famosos, pero si son autónomas e independentes. Esta aparencia, á súa vez, fai que os usuarios de YouTube sexan máis comprensibles e auténticos, tamén promovidos pola conexión directa entre o artista e o espectador mediante o medio de YouTube. Nunha enquisa realizada en 2014 pola Universidade do Sur de California entre os 13 e os 18 anos nos Estados Unidos, sobre se influían 10 famosos de YouTube ou 10 famosos tradicionais, as personalidades de YouTube ocuparon os cinco primeiros postos na clasificación, sendo Smosh o máis influínte. Cando se repetiu en 2015, a enquisa atopou seis YouTubers nas primeiras filas, con KSI clasificado como o máis influente. Varios YouTube destacados e a súa influencia foron obxecto de estudos científicos, como Zoella e PewDiePie. Debido a este nivel de influencia, Robert Hovden defendeu a creación dun novo índice similar ao índice g e ao índice h para avaliar a produción e o impacto dunha persoa en YouTube.
Éxito comercial
O éxito dos seus vídeos en YouTube converteu a YouTubers no obxectivo dos patrocinadores corporativos que pagan por seren incluídos nos vídeos. En 2015, Forbes informou de que Felix Kjellberg, coñecido en YouTube como PewDiePie, gañou 12 millóns de dólares en 2014, máis que algúns actores populares como Cameron Diaz ou Gwyneth Paltrow. En agosto de 2018, Walmart, Nordstrom e outros tamén están a buscar estrelas de YouTube como embaixadores.
YouTube Rewind
A finais de cada ano, desde 2010, YouTube lanzou un vídeo de YouTube Rewind con algúns populares YouTubers do ano en cuestión. O vídeo presenta vídeos, persoas, música, películas, memes e momentos máis populares do ano en YouTube e noutros lugares.
Felicidades (filme de 2000)
Felicidades é un filme italo-arxentino de 2000 escrito e dirixido por Lucho Bender e protagonizado por Gastón Pauls, Pablo Cedrón, Silke, Luis Machín, Carlos Belloso e Alfredo Casero. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Venecia en Italia o 5 de setembro e na Arxentina o 7 de setembro de 2000.
Xosé Bravo Frieiro
Xosé Bravo Frieiro, nado en Rianxo o 27 de abril de 1948, é un político galego do PSdeG-PSOE que foi alcalde da súa vila natal de 1979 a 1994.
Traxectoria
Cursou estudos de dereito. Foi elixido patrón maior da confraría de pescadores rianxeira, posto que ocupou ata que foi elixido alcalde de Rianxo nas primeiras eleccións democráticas por maioría absoluta encabezando a lista do Partido Socialista. Volveu ser elixido en 1983 conseguindo un aplastante triunfo con 14 dos 17 concelleiros da corporación. En 1987 e 1991 volvería a ser reelixido con maioría absoluta, a pesar de experimentar un retroceso de apoio. Foi deputado provincial en diversas ocasións entre 1979 e 1987. Renunciou a alcaldía o 30 de abril de 1994, sendo substituído o 9 de maio por Pedro Piñeiro. En novembro de 2003 asumiu a xerencia da Mancomunidade de Concellos Serra do Barbanza
Illas Pantorgas
thumb|Vista das illas Pantorgas. As illas Pantorgas ou illas das Pantorgas  son unhas illas españolas que se sitúan na costa de Serantes Tapia de Casarego (Asturias). Non é senón unha illa alargada e plana que cando sobe a marea escíndese en dúas. En total cando están unidas alcanzan as sete hectáreas de superficie, o que fai que teñan o mesmo tamaño que a illa tradicionalmente considerada como a máis grande de Asturias: Illa de Deva.
Irmandinhos A Estrada
O Irmandinhos A Estrada é un club de fútbol gaélico galego, da vila de Estrada. Foi fundado en 2012 e xoga na Liga Galega de Fútbol Gaélico. É o primeiro equipo fundado na provincia de Pontevedra.
Historia
Irmandinhos A Estrada Fútbol Gaélico naceu logo do verán de 2012. Dende aquela, o seu crecemento foi espectacular, non só no seu cadro masculino, senón que tamén foi o segundo club galego en dispor de sección feminina. Os Irmandinhos estreáronse no Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico no Torneo da Coruña de 2013. As Irmandinhas tiveron a súa estrea oficial no derradeiro torneo dese mesmo ano no Torneo de Madrid do mes de xuño.