cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isologo
É unha combinación entre o logotipo e o isotipo, no que a imaxe e as palabras non poden separarse, xa que doutro modo podería non quedar claro de que marca se trata a primeira vista.
O Carballo da Palma, Panxón, Nigrán
O Carballo da Palma é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
O Campo, A Torre, O Páramo
O Campo é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
A Barcalleira, Panxón, Nigrán
A Barcalleira é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 81 habitantes (36 homes e 45 mulleres).
Félix Zubizarreta
Félix Zubizarreta Ezpeleta, nado en Bilbao o 3 de maio de 1894 e finado en Caracas en 1943, foi un futbolista vasco. Xogaba de dianteiro e a súa breve carreira como futbolista transcorreu de xeito íntegro no Athletic Club.
Foi avó do futbolista venezolano Iker Zubizarreta, que tivo unha actuación destacada nos Xogos Olímpicos de 1980 en Moscova.
Traxectoria
Zubizarreta foi un destacado dianteiro do Athletic Club entre 1914 e 1917. Debutou o 18 de xaneiro de 1914, marcando cinco goles na vitoria por 12-0 contra o Irún Sporting do Campionato Rexional do Norte, converténdose así no primeiro xogador en marcar cinco goles nun partido oficial co equipo vasco, ademais de lograr o primeiro triplete no estadio de San Mamés que fora inaugurado cinco meses antes.
O 2 de maio de 1915 marcou un dos goles do seu equipo na final da Copa do Rei contra o RCD Espanyol (5-0) e un ano despois fixo un hat-trick na final contra o Real Madrid (4-0). Na súa etapa como xogador rojiblanco, acadou 27 goles en só 29 partidos oficiais, a pesar de coincidir con outro gran goleador como Pichichi. Gañou tres Campionatos Rexionais do Norte e tres Copas do Rei. A pesar dos seus bos números goleadores era constantemente criticado pola afección do Athletic e a súa paciencia esgotouse nun encontro amigable contra o Real Madrid (o primeiro do equipo madrileño en San Mamés), no que foi apupado dende a bancada, polo que decidiu abandonar o terreo de xogo e non volver xogar nunca máis.
Dedicouse entón a estudar e durante a Guerra Civil foi nomeado xefe de recrutamento do goberno vasco. O seu cargo e a súa ideoloxía nacionalista vasca fixeron que tivera que exiliarse en Venezuela, xunto á súa muller Juanita Torre e os seus nove fillos. No país caribeño rexentou un negocio de madeira, ata que morreu en Caracas aos 49 anos. O seu neto Iker Zubizarreta foi tamén futbolista.
Vaclav Smil
Traxectoria
Smil naceu durante a Segunda Guerra Mundial en Plzeň, naquela época no parte do Protectorado de Bohemia e Moravia, controlado pola Alemaña Nazi (actual República Checa ). Fillo dun axente de policía e dunha contable, medrou nunha rexión montañosa polo que diariamente cortaba leña para quentar a casa. Esta experiencia levoulle as primeiras reflexións sobre a eficiencia enerxética.
Estudou na Facultade de Ciencias Naturais da Universidade Carolina de Praga. Logo de licenciarse, rexeitou militar no Partido Comunista, o que lastrou a súa incorporación ao mundo laboral. Casou coa súa dona, Eva, estudante de Medicina, e tras a invasión soviética de Checoslovaquia, emigraron aos Estados Unidos en 1969. Alí completou a súa formación cun doutoramento en Xeografía no College of Earth and Mineral Sciences da Universidade Estatal de Pensilvania.
A Mámoa, A Torre, O Páramo
A Mámoa é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Vaclav Smil
Carreira investigadora
En 1972 Smil ingresou como profesor na Universidade de Manitoba, no Canadá, onde traballou ata o seu retiro. Nela impartía cursos de ciencias ambientais, enerxía, cambio atmosférico, China, demografía e desenvolvemento económico.
Como recoñecemento á súa traxectoria recibiu numerosas distincións como a Orde do Canadá ou a condición de membro da Royal Society of Canada. Tamén foi considerado pola revista Foreign Policy como un dos 100 pensadores globais máis importantes e os seus libros foron recomendados por Bill Gates en varias ocasións.
Posicionamento sobre enerxía
Smil manifestou o seu escepticismo sobre unha rápida transición cara a unha enerxía. Na súa opinión, a substitución dos combustibles fósiles por fontes de enerxía renovable será unha xeira que ocupe varias xeracións. Ademais tamén sinala a importancia do gas natural na eficiencia enerxética: considerando que as enerxías verdes non son capaces a día de hoxe de ofrecer unha alternativa, xulga que o gas natural é unha vía máis plausible a curto e medio prazo. Tamén chegou a afirmar que a descarbonización é unha mentira e mostrouse moi crítico sobre a viabilidade dos coches eléctricos, pois considera que detrás destes asuntos hai intereses empresariais e políticos.
Observou que malia ás décadas de crecemento das novas tecnoloxías de enerxía renovable, a produción enerxética derivada de combustibles fósiles aumentou dende o 2000. Por iso considera que o maior desafío a longo prazo da industria é reducir o consumo de combustibles fósiles na produción de ferro, cemento, amoníaco e plástico.
Posicionamento sobre o crecemento económico
Smil considera que a redución da emisión de gases á atmosfera e a preservación da biodiversidade son incompatibles co modelo de crecemento económico actual baseado no consumo.
Opinión sobre a COVID-19
No contexto da situación xerada pola covid-19, Smil publicou un artigo no IEEE Spectrum en xaneiro de 2021 no que analizaba a situación da pandemia en Suecia. Nel estableceu unha relación entre a taxa de mortalidade pola doenza e a porcentaxe de poboación inmigrante, algo que resultou polémico. Posteriormente, a revista publicou outro artigo que rebateu a afirmación sostida por Smil.
Moeda viquinga
miniatura|300px|[[Tesouro de moedas viquingas probablemente cuñadas entre 923 e 925, nos reinos de Danelaw, achado entre 1992 e 2000. ]] A moeda viquinga foi a utilizada na Idade Media, durante a chamada era viquinga en diversas rexións da Europa do Norte e das Illas Británicas.
Antes da cuñaxe e do uso de moedas, a economía viquinga utilizaba eminentemente pezas de metal e lingotes, sen un valor predeterminado, senón que este estaba en función do seu peso e do valor do metal concreto.
No século IX as incursións viquingas puxeron en contacto este pobo con outras culturas europeas que estaban familiarizadas co uso da moeda nas súas economías, feito este que influíu no inicio da propia produción de moedas por parte dos viquingos.
Dentro da propia Escandinavia, os viquingos coñecían xa as moedas propias dalgunhas rexións próximas, e mesmo chegaron a ter contacto con emisións de pobos árabes que chegaron a Escandinavia a través do comercio, que tamén supuxeron unha influencia para o desenvolvemento das posteriores cuñaxes viquingas.
Racialización
A racialización é un termo do campo da socioloxía que fai referencia ao proceso polo cal, no contexto dunha sociedade particular, os individuos son asignados a unha raza (entendido como un constructo social). Os criterios para adaptar os individuos a unha raza poden ser variados, xeralmente a aparencia, como a cor da pel, pero tamén o vestido, a lingua ou mesmo a relixión. Ao falar de persoas racializadas, adoitas facerse fincapé nos efectos negativos que sofren estas persoas no contexto da sociedade na que se desenvolve este proceso.
Moeda viquinga
Os achados de numerosos tesouros de moedas de prata tanto nas Illas Británicas como en Escandinavia proporcionou información acerca da diversidade de tipos e deseños das moedas a nome de cada gobernante, e tamén sobre a influencia de culturas e tradicións monetarias externas. Entre estes achados cómpre salientar algúns producidos no Reino Unido, como o de Cuerdale (consistente en arredor de 7.000 moedas, case todas depositadas no Museo Británico) e o de Silverdale, ambos no condado inglés de Lancashire. Ademais destes, os achados producidos en Dinamarca e Suecia amosan unha gran proporción de moedas árabes e fragmentos de diversos obxectos de prata, así como xoias e brazaletes.
Imagotipo
miniatura|Exemplo: imagotipo de [[Acción Contra el Hambre.]] Un imagotipo é un tipo de logo composto pola súa tipografía e unha imaxe ou símbolo. É unha das formas de representación gráfica dunha marca. Neste, a icona e o nome da marca forman unha unidade visual, é dicir, ambas conforman un conxunto visual.
Moeda viquinga
Antecedentes: a economía dos metais preciosos
dereita|miniatura|260x260px|Pesa [[Anglosaxóns|anglosaxoa-viquinga de chumbo utilizada para comerciar con ouro e prata, proveniente de Danelaw e datada ca. 870-930.]]
Nos comezos da era viquinga, as transaccións económicas realizábanse fundamentalmente con metais preciosos, en diversas manifestacións, cun valor que viña determinado polo seu peso. Algúns autores suxiren que as moedas escandinavas comezaron a desenvolverse na cidade de Ribe cara a principios do século VIII, con probas de sceattas danesas das que aínda non se acharon evidencias da súa ceca de proveniencia.
Imagotipo
No imagotipo, combínanse a icona e o texto nunha única composición. Nesta composición, ámbolos elementos constitúen un todo debidamente harmonizado e interdependente, sen estaren fusionados.
Moeda viquinga
Antecedentes: a economía dos metais preciosos
Nesta economía baseada no metal precioso, a prata era o metal utilizado no comercio con maior frecuencia. Os fragmentos de obxectos de prata pesábanse con pesas de chumbo e posteriormente fundíanse para lles dar outras formas, como brazaletes e outras xoias. Estas balanzas, que portaban os comerciantes, permitían determinar con gran precisión o peso do metal, o que facilitaba o intercambio de produtos no comercio nesta etapa premonetaria. Ademais de utilizarse como medio de pagamento, os metais preciosos convertéronse tamén nun símbolo de poder e riqueza na sociedade viquinga.
Cara ao século IX, diversas incursións levaron o pobo viquingo a tomar contacto con varias cidades e pobos lindeiros co mar do Norte e co mar de Irlanda. Logo destas incursións en nacións estranxeiras, os viquingos foron coñecendo e asumindo novas formas de exercicio das relacións económicas e comerciais. Como resultado, o uso da prata como medio de pagamento fíxose aínda máis influente. Os diferentes reinos anglosaxóns xa estaban afeitos ao uso da moeda, que comezaron a utilizar adoito para o pagamento aos viquingos como vía para evitar as súas incursións, aínda que non sempre con éxito. Ademais da influencia das moedas anglosaxoas, arredor do 35 % das moedas que entraban en Escandinavia eran de orixe oriental, o que dá mostra da ampla influencia de culturas alleas aos viquingos no desenvolvemento das súas posteriores cuñaxes de moeda propia.
Dinamarca
As primeiras moedas dinamarquesas coñecidas da época viquinga foron cuñadas a nome de Svend I (Sweyn Tveskæg), rei de Dinamarca (986-1014) cara ao ano 995. Estas moedas amosaban diversas inscricións, que sempre incluían o nome do monarca nos anversos e que tamén aludían á autoridade responsable da emisión, nos reversos (por exemplo: GODWINE M-AN DNER: "Godwine, moedeiro dos dinamarqueses").
Durante os séculos seguintes mantívose a emisión destas moedas, todas elas de prata e cun valor que viña determinado polo seu peso. Proceden dunha ou de varias cecas de localización indeterminada e hoxe hai poucos exemplares coñecidos.
Svend I de Dinamarca e Olaf I (Olaf Tryggvasson) rei de Noruega (995-1000) comandaran previamente os exércitos invasores viquingos nas Illas Británicas, o que conduciu ao establecemento do imposto coñecido como Danegeld, que o rei inglés Etelredo II (978-1013 e 1014-1016) lle tiña que pagar ao dinamarqués. As moedas inglesas utilizadas para este pagamento convertéronse nun dos primeiros padróns para as emisións de Dinamarca. Esta influencia manifestouse en dous modelos monetarios: por unha banda os peniques feitos a imitación dos ingleses e moi similares aos cuñados en Inglaterra, mesmo reproducindo o busto e o nome do rei inglés, pero producidos en Dinamarca; e por outra banda os que, sendo tamén imitación dos ingleses, amosan unhas lendas e uns motivos xa máis vinculados con Dinamarca.
Durante o reinado de Svend II (Svend Estridsen), rei de Dinamarca (1047-1076), foi frecuente que as moedas dinamarquesas imitasen os modelos da moeda bizantina, sinaladamente cara á derradeira parte do seu reinado, e os peniques amosaban lendas con caracteres rúnicos dinamarqueses. Máis tarde, baixo o reinado de Harald III (Harald Hen), rei de Dinamarca (1074-1080), o reino pasou a ter xa unha moeda propiamente nacional.
A implantación da moeda en Dinamarca tivo uns inicios consistentes e foi consolidándose baixo o goberno de Canuto II, rei de Dinamarca (1018-1035), de Inglaterra (1017-1035) e de Noruega (1029-1035). Durante este período, na década de 1020, produciuse unha reorganización do sistema monetario e as moedas foron cuñadas principalmente en Lund, aínda que tamén había cecas noutras cidades, como Ribe, Hedeby e Aalborg.
Noruega
Do mesmo xeito que noutros lugares da Escandinavia viquinga, en Noruega introducíronse moedas procedentes de diversos lugares do mundo, como consecuencia da expansión do comercio. Nos territorios viquingos producíronse uns 150 achados monetarios, con arredor de 400 moedas de procedencia árabe, unhas 3.300 da propia Noruega e un número similar de moeda inglesa.
Algunhas das primeiras moedas cuñadas en Noruega correspóndense coa década de 990 e portan nos anversos a imaxe de Olaf I (Olaf Tryggvasson) rei de Noruega (995-1000). Considérase probable que a cuñaxe local de moeda continuase en Noruega, o que se apoia nos diversos achados monetarios atopados. Baixo o goberno de Harald III (Harald Hardrada), rei de Noruega (1046-1066) que coñecera e manexara a moeda bizantina por mor dos seus servizos co emperador bizantino, estableceuse xa unha moeda nacional.
Xeralmente, os peniques emitíanse en prata cun peso de 0,89 gramos. Inicialmente estas moedas cuñábanse cunha grande proporción de prata, mais a presenza deste metal na aliaxe foi diminuíndo progresivamente, en favor do cobre, sinaladamente no período de Olaf II (Olaf Haraldsson), rei de Noruega (1015-1028). É probable que a principal ceca do reino neste período estivese situada en torno á zona costeira de Nidaros.
A introdución da moeda en Noruega foi lenta nos seus inicios, mais conseguiu a súa época de expansión durante o reinado de Harald III (1046-1066).
Suecia
A chegada de moedas de orixe estranxeira a Suecia comezou cara ao ano 800 e continuou aproximadamente ata 1150, cando comezou a facerse máis común a cuñaxe local de moeda. Foi habitual a entrada de dirhams do mundo musulmán a través de Rusia, aínda que tamén chegaron a Suecia a través de Alemaña, de Inglaterra e doutros lugares.
A emisión de moeda autóctona comezou na Suecia viquinga arredor de 990, baixo o goberno do rei Olaf Skötkonung (ca. 954-1022), cando se emitiron moedas co seu busto e lendas alusivas a el a aos seus títulos. As cuñaxes reais tiveron lugar principalmente arredor da cidade de Sigtuna e estaban baseadas no sistema monetario inglés. É probable que as emisións se producisen tamén baixo o reinado de Canuto o Grande. O rei Anund Jacob (1022-1050) continuou a cuñaxe de moeda en Sigtuna, aínda que esta cesou cara á fin do seu reinado.
En xeral, a moeda sueca viquinga tiña uns trazos primitivos, en comparación con outras emisións da súa época, e eran frecuentes as alteracións do seu peso e as lendas carentes de sentido ou incomprensibles. Estas moedas puideron ter sido usadas como medio de pagamento exclusivamente para os soldados, no canto de utilizarse adoito nas transaccións comerciais domésticas. A imaxinaría cristiá, sobre todo a cruz, era moi recorrente, sinaladamente nas primeiras emisións, e con frecuencia se incluían entre as súas lendas expresións como IN NOMINE DOMINI ("No nome do Señor").
As cuñaxes en Sigtuna finalizaron cara a 1030.
Emisións en Danelaw
Danelaw, unha rexión situada no actual Reino Unido que estivo baixo o dominio dos viquingos dinamarqueses desde aproximadamente o século IX ata o século XI, comezou a utilizar moeda baixo influencia dinamarquesa. Nos primeiros momentos tratábase de moedas feitas a imitación das dos territorios próximos. Entre estas moedas de imitación, eran poucas as que reproducían imaxes ou lendas relativas aos reis viquingos e era moi frecuente que se referisen nas súas lendas a Alfredo o Grande, rei dos saxóns occidentais (871- ca. 886) e dos anglosaxóns (ca. 886-899). Estas moedas tiñan un estándar de peso de aproximadamente 1,6 gramos e mantivéronse ata as décadas de 870 e de 880, xa amosando algúns sinais do dominio escandinavo.
A mediados da década de 890 produciuse un pulo na introdución e no desenvolvemento das cuñaxes autóctonas nos reinos principais do Danelaw. York produciu as súas propias moedas reais a nome de Sigfred (ca. 770-ca. 798/804) e, xa posteriormente de Canuto o Grande (1017-1035), en tanto que no Reino de Anglia Oriental alternaron as cuñaxes de San Eadmund (854-870) coas de Alfredo o Grande (871-899). As moedas de San Aedmund adoitaban amosar simboloxía cristiá. As primeiras cuñaxes dos viquingos no reino de York producíronse a nome de Guthred, caudillo de Northumbria finado en 895. Conforme os espécimes coñecidos, son de tipo anglosaxón, co nome do mandatario, unha cruz e o nome do moedeiro. Tanto as cuñaxes de Sigfred como as de Canuto baséanse tamén na imaxinaría cristiá e rexia, e amosan influencias da moeda bizantina.
A imaxinaría cristiá, tan común nas emisións monetarias de Danelaw, ía acompañada por inscricións como DOMINUS DEUS REX ("Señor Deus e Rei") e estaba caracterizada particularmente pola cruz cristiá. Paralelamente tamén eran notables as influencias escandinavas, con imaxes como o martelo do deus nórdico Thor e outras referencias. As lendas das moedas do rei Olaf demostran tamén a influencia escandinava. Moitas das moedas viquingas que amosan imaxes de Thor e de Odín están acompañadas tamén por simboloxía cristiá. Nas moedas de Olaf Guthfrithsson (finado en 941) dáse unha maior presenza da simboloxía nórdica.
Achados monetarios
miniatura|260px|Obxectos procedentes do tesouro de Terslev, parte da [[Colección Real de Moedas e Medallas de Dinamarca. ]]
miniatura|260px|Algúns obxectos do tesouro de Cuerdale expostos no [[Museo Británico, de Londres.]]
Moitos dos tesouros de moedas viquingas achados datan dos séculos IX a XI e sitúanse nas Illas Británicas. Os fondos destes achados atópanse comunmente en institucións museolóxicas como o Museo Británico e consisten particularmente en moedas de prata e outros obxectos.
Entre os tesouros de prata achados en Dinamarca cómpre salientar o producido en Terslev, que conta con 1.751 moedas das que 1.708 son de orixe árabe. A moeda deste tesouro cunha data máis tardía corresponde ao ano 944. Tanto neste como noutros achados en Dinamarca aparecen tamén abundantes xoias e outros obxectos como colgantes, correas, pulseiras, doas e fragmentos de prata. Outros achados dinamarqueses de importancia son os de Duesminde e Vedsted, cuxos fondos se conservan na Colección Real de Moedas e Medallas de Dinamarca, no Museo Nacional de Dinamarca. Existen tamén algúns achados con obxectos de ouro, como o de Hornelund, que tamén se albergan no Museo Nacional de Dinamarca.
Julio Bello Sierra
Julio Bello Sierra, nado en Carucedo en 1898 e finado en Montefurado o 31 de outubro de 1936, foi un obreiro ferroviario español.
Moeda viquinga
Achados monetarios
En Suecia, dous terzos dos achados proceden de Gotland e conteñen 259.524 moedas da época viquinga en toda Suecia. Ademais destes de Gotland, houbo outros achados importantes na illa báltica de Öland. Os tesouros de moedas dos séculos VIII e IX atopados aquí adoitan estar compostos por moedas árabes na súa maioría. Os achados de moedas do século XI redúcense en número, e adoitan ter unha maior proporción de moedas da Europa Occidental.
No Reino Unido, o tesouro de Ashdon, con pezas datadas cara a 895, inclúe entre os seus obxectos 71 peniques de prata, a maioría dos cales amosan o busto de Alfredo o Grande, en tanto que outras reproducen o de Guthrum e outras son de atribución incerta. Catro das moedas procedentes deste achado pertencen ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e o resto ao Museo Fitzwilliam e ao Saffron Walden Museum, en Essex.
Julio Bello Sierra
Traxectoria
Dende novo traballou na Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España (Ferrocarriles del Norte). En 1935 foi destinado ao posto situado no quilómetro 320/529 da liña Palencia-A Coruña, próxima a Montefurado. Sen filiación política ou sindical coñecida, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tres falanxistas de Carracedelo e Toural dos Vaos presentáronse na súa casa o 31 de outubro para detelo e interrogalo. Saíu do seu domicilio detido e foi asasinado aos poucos metros. O seu cadáver foi lanzado ao río Sil. O 20 de novembro de 1936 o seu corpo apareceu augas abaixo, na aldea das Covas, onde se denunciou a aparición do corpo e foi identificado e soterrado.
Moeda viquinga
Achados monetarios
Un dos maiores tesouros de prata viquinga achados ata o momento é o de Cuerdale, en Lancashire, composto por arredor de 8.600 obxectos cun peso total de preto de 40 quilos, entre eles abundantes moedas, cuxa tipoloxía fai supor que puido ser soterrado entre 905 e 910. As moedas deste achado aproxímanse aos 7.000 exemplares, principalmente pertencentes ás emisións anglosaxoas e dinamarquesas, aínda que tamén hai outras cuñadas polos francos e polos bizantinos. Ademais das moedas, hai tamén máis de 36 quilogramos de prata en diferentes manifestacións, principalmente como xoias e pequenos fragmentos. A maior parte do tesouro de Cuerdale consérvase no Museo Británico.
Julio Bello Sierra
Traxectoria
En agosto de 2016 a Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) localizou e exhumou os seus restos.
Vida persoal
Casou con Isabel Arias Arias e foi pai de catro fillos.
Moeda viquinga
Achados monetarios
O tesouro de Silverdale, tamén en Lancashire, componse de 27 moedas e outras 200 pezas de xoiaría. É de sinalar que algunhas destas moedas teñen a lenda DNS (Dominus) REX, que reflicte os ideais cristiáns, aínda que tamén amosan a inscrición AIRDECONUT, que probablemente se trate do nome escandinavo de Canuto Hardeknut, o primoxénito de Canuto o Grande. Este grupo de moedas contén pezas angloviquingas, anglosaxoas, árabes e francas, así como outras de Northumbria, o que dá mostra dos amplos contactos culturais e comerciais dos viquingos e as influencias nas súas cuñaxes.
centro|miniatura|500px|Peniques de prata procedentes do [[tesouro do val de York, descuberto en 2007 (British Museum).]]
O Río, A Torre, O Páramo
O Río é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Herwig Wolfram
Traxectoria
Herwig Wolfram naceu en Viena, Austria o 14 de febreiro de 1934. Estudou historia e latín na Universidade de Viena desde 1952, obtendo un doutoramento alí en 1957. Posteriormente exerceu como asistente universitario no Instituto de Historia da Universidade de Viena (1959-1961) e no Instituto de Investigacións Históricas Austríacas (1962-1969). Wolfram gañou a súa habilitación na Facultade de Filosofía da Universidade de Viena en 1966.
A Bouza Vella, Panxón, Nigrán
A Bouza Vella é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 318 habitantes (163 homes e 155 mulleres).
Herwig Wolfram
Traxectoria
Wolfram foi profesor visitante na Universidade de California, nos Ánxeles, de 1968 a 1969, e posteriormente realizou moitas visitas aos Estados Unidos. Dende 1969, Wolfram foi profesor de Historia Medieval e Ciencias Auxiliares da Historia na Universidade de Viena. De 1983 a 2002, Wolfram foi tamén director do Instituto de Investigacións Históricas austríacas. Dende entón xubilouse da Universidade de Viena como profesor emérito.
Investigacións
Wolfram é unha figura destacada da Escola histórica de Viena. O seu libro History of the Goths (1979) foi traducido a varias linguas e publicado en varias edicións completamente revisadas. É considerado o traballo estándar sobre os godos, e un traballo de grande importancia para o estudo dos pobos xermánicos en xeral. Nas edicións máis recentes deste traballo, Wolfram adoptou algunhas das controvertidas teorías de Walter Goffart. Os libros de Wolfram e Peter Heather sobre os godos son considerados os estudos máis importantes sobre o tema.
Parapar, A Torre, O Páramo
Parapar é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
San Martiño, A Torre, O Páramo
San Martiño é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
A carga dos xinetes indios
A carga dos xinetes indios (en The Charge at Feather River) é un filme estadounidense do oeste de 1953 dirixido por Gordon Douglas. Estreouse orixinalmente en 3D con moitas frechas, lanzas e outras armas voando directamente sobre o público en varias escenas. O filme é notable por ser a orixe do "berro Wilhelm", un efecto de son empregado na serie de filmes A guerra das galaxias, así como moitas outros filmes como Indiana Jones, debuxos de Disney e os filmes de The Lord of the Rings. En febreiro de 2018 anunciouse que Star Wars xa non usaría o berro Wilhelm. O deseñador de son Ben Burtt foi quen lle deu o nome polo "Pvt. Wilhelm", un personaxe menor no filme que emite o famoso berro despois de ser alcanzado por unha frecha (aínda que a gravación realmente se orixinou na película de Gary Cooper Distant Drums en 1951). Cando o filme se proxectou na Segunda Exposición Mundial 3-D no Egyptian Theatre de Hollywood en 2006, gran parte do público experto no cinema rompeu en aplausos cando o soldado Wilhelm berrou.
Estreouse en galego o 3 de agosto de 2006 a través da TVG.
Mariya Muzychuk
Mariya Olégivna Muzychuk (en Марі́я Оле́гівна Музичу́к), nada o 21 de setembro de 1992, é unha xogadora de xadrez ucraína e Campioa Mundial Feminina de Xadrez de abril de 2015 a marzo de 2016. Tamén é campioa do equipo europeo e mundial con Ucraína en 2013 e gañadora da medalla de bronce na Olimpíada de xadrez de 2012 e 2014 con Ucraína.
Traxectoria
Os pais ensináronlle a xogar ao xadrez con dous anos, e aos tres xa coñecía todas as pezas de xadrez. Aos seis anos participou no seu primeiro torneo de xadrez.
Muzychuk gañou a sección para nenas Sub-10 no Campionato de Europa de xadrez xuvenil de 2002 en Peñíscola. En novembro de 2010 clasificouse como a quinta mellor xogadora feminina Sub-20 do mundo.
Conseguiu chegar ao Top 16 do Campionato Mundial Feminino de Xadrez de 2010, mais perdeu contra Dronavalli Harika nun armaxedón despois de empatar nas súas partidas.
Gañou o Campionato Feminino de Xadrez de Ucraína en 2012 e 2013. En 2014 gañou o premio á mellor muller no Masters de Xibraltar.
En 2022 foi convidada a xogar no Club de Xadrez de Paterna, que gañou a liga valenciana.
Estilo de xogo
Nas aperturas Muzychuk xeralmente xoga defensa siciliana coas negras, seguido de defensa francesa coas brancas e defensa holandesa coas negras. Ten a capacidade de atopar trucos tácticos inesperados, que ás veces compensan os defectos na súa comprensión posicional. Durante o seu partido polo Campionato Mundial contra Natalia Pogonina, os medios denominárona «Miss Tactics».
Vida persoal
Ten unha irmá máis vella, Anna Muzychuk, quen tamén é unha xadrecista de primeiro nivel. Amais do xadrez, as irmás tamén xogan ao tenis de mesa.
Receptor Fas
O receptor Fas, tamén chamado Fas, FasR, antíxeno da apoptose 1 (APO-1 ou APT), CD95 ou membro 6 da superfamilia do receptor do factor de necrose tumoral (TNFRSF6), é unha proteína da superficie celular que nos humanos está codificada no xene FAS do cromosoma 10. Fas foi identificado primeiramente usando un anticorpo monoclonal xerado ao inmunizar ratos coa liña celular FS-7, polo que o nome Fas deriva do inglés FS-7-associated surface antigen (antíxeno de superficie asociado a FS-7).
O receptor Fas é un receptor de morte situado na superficie das células que causa a morte celular programada (apoptose) unha vez que se une ao seu ligando, chamado ligando de Fas (FasL). A vía de Fas é unha das dúas vías da apoptose, xunto coa vía mitocondrial.
Xene
O xene do receptor Fas, denominado FAS está localizado no brazo longo do cromosoma 10 (10q24.1) en humanos e no cromosoma 19 en ratos. É un xene de 25255 bases organizado en nove exóns codificantes da proteína. Secuencias similares relacionadas evolutivamente (ortólogos) encóntranse na maioría dos mamíferos.
Proteína
Os informes previos identificaron oito variantes de empalme, que se traducían a sete isoformas de proteínas. O receptor Fas indutor da apoptose era a isoforma 1 e é unha proteína transmembrana de tipo 1. A maioría das outras isoformas son haplotipos raros, que adoitan estar asociados a enfermidades. Porén, dúas das isoformas, a forma unida a membrana indutora da apoptose e a forma soluble, son produtos normais, cuxa produción por empalme alternativo está regulada pola proteína de unión ao ARN citotóxica TIA1.
A Armilda, Negueira, Grandas de Salime
Situada a 808 metros sobre o nivel do mar, a aldea está moi próxima ao límite co concello galego de Negueira de Muñiz e en 2021 contaba con 5 habitantes.
Receptor Fas
Proteína
A proteína Fas madura ten 319 aminoácidos e un peso molecular predito de 48 kDa e está dividida en 3 dominios: un dominio extracelular, un dominio transmembrana e outro citoplasmático. O dominio extracelular ten 157 aminoácidos e é rico en residuos de cisteína. Os dominiso transmembrana e citoplasmático teñen 17 e 145 aminoácidos, respectivamente. Os exóns do 1 ao 5 codifican a rexión extracelular. O exón 6 codifica a rexión transmembrana. Os exóns 7 a 9 codifican a rexión intracelular.
Función
O Fas forma o complexo de sinalización indutor de morte (DISC) unha vez que se liga o seu ligando. O ligando de Fas (un trímero) ancorado a membrana situado na superficie de células adxacentes causa a oligomerización de Fas. Outros modelos suxeriron a oligomerización de 5 a 7 moléculas Fas en DISC. Este evento tamén se pode imitar pola unión dun anticorpo agonista de Fas, aínda que algunhas evidencias indican que o sinal apoptótico inducido polo anticorpo non é fiable para o estudo da sinalización de Fas. Para este fin foron empregadas varias maneiras intelixentes de trimerizar o anticorpo para as investigacións in vitro.
Ao asegurar a agregación do dominio de morte (DD, death domain), o complexo receptor é internalizado utilizando endosomas. Isto permite que a molécula adaptadora FADD se una ao dominio de morte de Fas por medio do seu propio dominio de morte.
FADD tamén contén un dominio efector de morte (DED) preto do seu extremo amino terminal, que facilita a unión ao DED do encima FLICE (encima convertedor de interleucina-1 beta similar a FADD), máis comunmente denominado caspase-8. FLICE pode despois autoactivarse por clivaxe proteolítica dando subunidades p10 e p18, dúas das cales forman o encima heterodímero activo. A caspase-8 activa é despois liberada de DISC e pasa ao citosol, onde cliva outras caspases efectoras, e finalmente causa a degradación do ADN, a formación de ampolas na membrana e outros indicadores de apoptose.
Recentemente, viuse que Fas está implicado no crecemento de tumores, xa que durante a progresión dos tumores está frecuentemente regulado á baixa ou as células convértense en resistentes á apoptose. As células cancerosas en xeral, independentemente da súa sensibilidade á apoptose por Fas, dependen da actividade constitutiva de Fas. Isto é estimulado polo ligando de Fas producido polo cancro para o seu óptimo crecemento.
Aínda que Fas promove o crecemento tumoral nos modelos de ratos, a análise de bases de datos xenómicas de cancros humanos revelaron que FAS non está significativamente amplificado focalmente nun conxunto de datos de 3131 tumores (FAS non é un oncoxene), pero está significativamente eliminado focalmente no conxunto de datos completo deses 3131 tumores, o que suxire que FAS funciona como un supresor de tumores en humanos.
En células cultivadas, FasL induce varios tipos de apoptose de células de cancro por medio do receptor Fas. En modelos de ratos de carcinoma de colon inducido por AOM-DSS e no sarcoma inducido por MCA, viuse que Fas actúa como un supresor de tumores. Ademais, o receptor Fas tamén media na citotoxicidade antitumoral de linfocitos T citotóxicos (CTL) específicos de tumores.
Papel na apoptose
Algúns informes suxeriron que a vía Fas extrínseca é suficiente para inducir unha apoptose completa en certo tipo de células por medio da ensamblaxe de DISC e a subseguinte activación da caspase-8. As células nas que observou isto denomináronse células de tipo 1 e están caracterizadas pola incapacidade de seren protexidas polos membros da familia Bcl-2 (concretamente Bcl-2 e Bcl-xL) da apoptose mediada por Fas. Entre as células de tipo 1 caracterizadas están: H9, CH1, SKW6.4 e SW480, todas as cales son liñaxes de linfocitos agás a última, a cal é unha liñaxe de adenocarcinoma de colon. Porén, hai evidencias de interferencias entre as vías extrínseca e intrínseca na fervenza de sinais de Fas. Na maioría dos tipos celulares a caspase-8 cataliza a clivaxe da proteína proapoptótica Bid de só BH3 (que conteñen un só dominio BH-3) á súa forma truncada tBid. Os membros da familia Bcl-2 de só BH-3 só se relacionan con membros antiapoptóticos da familia (Bcl-2, Bcl-xL), permitindo que Bak e Bax se transloquen á membrana mitocondrial externa, o que permeabiliza esta e facilita a liberación de proteínas proapoptóticas como o citocromo c e Smac/DIABLO, un antagonista de proteínas inhibidoras da apoptose (IAPs). 300px|miniatura|center|Esquema das vías da transdución de sinais implicadas na apoptose, co FasR na parte inferior.
Interaccións
O receptor Fas presenta interaccións con:
As Dunas, Panxón, Nigrán
As Dunas é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Trebolle, A Torre, O Páramo
Trebolle é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Santa Comba, A Torre, O Páramo
Santa Comba é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Romeo Beckham
Romeo James Beckham, nado en Westminster o 1 de setembro de 2002, é un futbolista profesional inglés que xoga como dianteiro no club Fort Lauderdale CF da USL League One.
Vida persoal
Beckham naceu no Hospital Portland na Cidade de Westminster, Londres. É fillo do exfutbolista e excapitán da selección de fútbol de Inglaterra David Beckham e da cantante Victoria Beckham. Os seus irmáns Brooklyn e Cruz xogaron fútbol con el para o Arsenal, con todo, todos foron liberados do sistema xuvenil do club. Segue sendo un seguidor do Arsenal. Asistiu a Wetherby School en Londres e logo a Millfield School en Street, Somerset.
Arsenal
En 2014, Beckham uniuse á academia de reserva do Arsenal, pero foi liberado o ano seguinte. Máis tarde da súa liberación, recoñeceu que xa non desexaba seguir unha carreira no fútbol, senón que comezou a adestrar tenis con Andy Murray. Porén, e 2020, Beckham comunicou que estaba a buscar regresar ao fútbol despois dunha ausencia de cinco anos. En apoio da decisión, o seu pai, David Beckham, substituíu a cancha de tenis que construíra anteriormente na casa da familia por un campo de fútbol.
Fort Lauderdale Cf
En setembro de 2021, despois de cumprir 19 anos, Beckham uniuse ao club Fort Lauderdale CF da USL League One, a filial de reserva do club do seu pai Inter de Miami da Major League Soccer. Isto produciuse despois de que o viron adestrando co equipo do Inter de Miami en febreiro. O 19 de setembro, Beckham fixo o seu debut profesional nun empate 2-2 contra a Tormenta FC. Nese partido, apareceu xunto a Harvey Neville, o fillo do excompañero de equipo do seu pai no Manchester United, Phil Neville.
O Formigón, Panxón, Nigrán
O Formigón é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
O Mallón, Panxón, Nigrán
O Mallón é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
María López Suárez
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía galega pola Universidade de Santiago de Compostela, cun posgrao en Teoría da literatura e literatura comparada. Estuda así mesmo o grao de Filosofía pola UNED.
Traballou como correctora editorial para editoriais como Kalandraka e Edicións Xerais. Como editora, foi coordinadora editorial de narrativa para Edicións Xerais entre marzo de 2019 e novembro de 2020, editorial para a cal tamén fixo labores de tradución.
Les Parapluies de Cherbourg
Les Parapluies de Cherbourg é un filme musical de 1964 producido entre Francia e Alemaña do Oeste que foi escrito e dirixido por Jacques Demy, con música e letra de Michel Legrand. Catherine Deneuve e Nino Castelnuovo protagonizan a dous amantes na cidade francesa de Cherbourg, separados polas circunstancias que lles tocou vivir. O diálogo do filme cántase enteiramente como un texto recitativo, incluída a conversación casual, e é cantado ou composto, como algunhas óperas e musicais escénicos. Foi considerado como a parte central dunha "triloxía romántica" informal de Demy cuxos filmes comparten algúns dos mesmos actores, personaxes e aspecto xeral, situándose despois de Lola (1961) e antes de Les Demoiselles de Rochefort (1967).
A Veiga, A Torre, O Páramo
A Veiga é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Les Parapluies de Cherbourg
Les Parapluies de Cherbourg gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1964. Nos Estados Unidos, estivo nomeado a catro Premios Óscar, incluíndo mellor filme internacional, mellor guión orixinal (Demy) e mellor banda sonora (Demy e Legrand). O tema principal do filme, "Je ne pourrai jamais vivre sans toi", foi nomeado ao Óscar á mellor canción orixinal.
En 2018, unha enquisa de críticos de BBC Culture clasificaron o filme entre os 100 mellor filmes de todos os tempos en lingua non inglesa.
Sinopse
A acción transcorre entre 1957 e 1963. Divídese en tres partes e escenas cronolóxicas.
Na última escena, anos despois, é Nadal, e Guy está felizmente casado, ten un fillo (François) e atende a rica Genevieve na súa estación de servizo. O breve encontro será o último; a nena que acompaña a Geneviève é obviamente a filla de Guy: chámase Françoise. Cada un seguirá a súa vida.
Agreimonde, Vilafiz, O Páramo
Agreimonde é un lugar da parroquia de Vilafiz no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
A Torrente, Vilafiz, O Páramo
A Torrente é un lugar da parroquia de Vilafiz no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Rosendo Carballo Carballo
Rosendo Carballo Carballo, nado en Covas (Negreira) e finado en 1938, foi un soldado galego.
Traxectoria
Afiliado a UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado. Estivo no exército franquista até 1936. Pasouse ao bando leal.
Vilafiz, Vilafiz, O Páramo
Vilafiz é un lugar da parroquia de Vilafiz no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
SpaceShipTwo
miniatura|250px|Unha SpaceShipTwo colgando no medio do White Knight 2. SpaceShipTwo é un avión espacial suborbital deseñado pola compañía Scaled Composites derivado do SpaceShipOne.
Características
A SpaceShipTwo, derivad da SpaceShipOne e propiedade de Virgin Galactic, lánzase desde a aeronave White Knight 2 e propulsábase mediante un foguete con motor híbrido. Na cabina presurizada hai espazo para dous pilotos e seis pasaxeiros. A nave está deseñada para facer voos turísticos suborbitais ata o límite onde comeza o espazo. Para a reentrada as súas alas inclínanse cara arriba para estabilizar a nave e reentrar coa parte inferior da nave por diante. Para a aterraxe as alas volven á configuración inicial, como nunha aeronave convencional. Construíronse dúas SpaceShipTwo: a VSS Enterprise (destruída durante un voo) e a VSS Unity. Esta última levou a cabo o primeiro voo comercial de Virgin Galactic o 11 de xullo de 2021.
O Carregal, Panxón, Nigrán
O Carregal é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 79 habitantes (40 homes e 39 mulleres).
Toponimia
O topónimo Carregal é un fitónimo que fai referencia, tanto en galego como en portugués, a un terreo pantanoso no cal abunda a «cárrega» ou «carrega», planta gramínea tamén denominada carriza, propia dese tipo de lugares húmidos ou brañas. Procede do latín (de raíz *) co sufixo derivativo.
Patos, Panxón, Nigrán
Patos é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 447 habitantes (229 homes e 218 mulleres).
Portocelo, Panxón, Nigrán
Portocelo é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Bandeira de Carelia
A bandeira da República de Carelia (en Karjalan flagu, en Флаг Карелии) é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa. É unha bandeira tricolor que conta con tres franxas horizontais iguais de cor vermella, azul celeste e verde. A relación altura/lonxitude é de 2:3.
Vilasante, Vilasante, O Páramo
Vilasante é un lugar da parroquia de Vilasante no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
O Campo da Feira, Vilarmosteiro, O Páramo
O Campo da Feira é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Rebecca Harding Davis
É a nai do tamén escritor Richard Harding Davis.
Traxectoria
Graduouse con matrícula no Washington Female Seminary de Pensilvania. Ao longo da súa vida, Davis procurou un cambio social nas condicións de vida dos afroamericanos, mulleres, nativos americanos, inmigrantes e clase traballadora, para o cal escribiu de maneira intencionada acerca dos problemas destes grupos marxinados no século XIX.
Escolma de obras
Libros
Relato curto
Ensaios
Gaifar, Panxón, Nigrán
Gaifar é un lugar da parroquia de Panxón, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 390 habitantes (187 homes e 203 mulleres).
Bandeira de Khakassia
A bandeira de Khakassia é un dos símbolos oficiais desta república da Federación Rusa. Consta dun tricolor horizontal azul-branco-vermello cunha banda vertical verde no polipasto que contén un dispositivo solar amarelo tradicional. A proporción da bandeira é 1:2 e foi adoptada o 25 de setembro de 2003.
A Ciguñeira, Vilarmosteiro, O Páramo
A Ciguñeira é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Falogocentrismo
A deconstrución é considerada como unha filosofía das indeterminacións. É, xa que logo, aporética, en oposición á apodíctica. Para este último modo de facer filosofía, Derida tamén utiliza o termo "logocentrismo".
Derrida trata de expor que, o que hoxe se tornou nun asunto ou problema de xéneros, foi historicamente unha xeralización do masculino. Esta asimilación histórica, non exenta de restricións, está expresada na amálgama do falocentrismo e logocentrismo, é dicir, o "falogocentrismo".
O feminismo compartiu esta terminoloxía, por exemplo, no caso de Catherine Clément e Hélène Cixous en The Newly Born Woman (1975). Estas teóricas mencionan figuras semellantes ás da colonización territoriall atribuídas neste caso ao xénero feminino.
Wayne Borody, profesor de filosofía de Nipissing University, non está de acordo coas posturas anteriores, pois considera que o termo simplificou a historia occidental. Para el, o argumento falogocéntrico funciona do mesmo modo ca unha metanarrativa, é dicir, sostén unha actitude maniquea parecida á da colonización do chamado Novo Mundo, cando chamaban "salvaxes" ás culturas americanas.
O Agro, Vilarmosteiro, O Páramo
O Agro é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Mundín, Vilarmosteiro, O Páramo
Mundín é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Gran Premio dos Estados Unidos de 2000
O Gran Premio dos Estados Unidos de 2000 (oficialmente XXIX SAP United States Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 24 de setembro de 2000 no Indianapolis Motor Speedway en Speedway, Indiana. Foi a 15ª carreira do Campionato Mundial de Fórmula Un 2000 e o 34º Gran Premio dos Estados Unidos. O piloto de Ferrari Michael Schumacher gañou a carreira de 73 voltas desde a pole position. O seu compañeiro de equipo Rubens Barrichello terminou segundo co piloto Heinz-Harald Frentzen terceiro.
O piloto de McLaren David Coulthard comezou segundo, xunto a Michael Schumacher. Non obstante, Coulthard viuse obrigado a cumprir unha penalización de dez segundos de parada na oitava volta porque arrincou antes do comezo. O principal rival de Michael Schumacher no campionato, Mika Häkkinen, partiu do cuarto posto pero retirouse co motor avariado na volta 26. Michael Schumacher tiña así unha vantaxe incontestable e conseguiu a súa sétima vitoria da tempada, a pesar dun trompo nas fases finais da carreira.
Claim
Trátase dunha frase sinxela e directa que destaca o valor diferencial do produto. Apóiase na estratexia de márketing. A diferenza do slogan ou do lema, o claim é temporal. Dura o tempo que perdure a campaña publicitaria á que pertence, así que ten que captar a idea central desta. Desta forma, o claim chega ao lado máis “persoal” ou “íntimo” do consumidor, pois adáptase á realidade socio-cultural do momento no que é creado.
Gran Premio dos Estados Unidos de 2000
Como consecuencia da carreira, Michael Schumacher retomou o liderado no Campionato de Pilotos por oito puntos sobre Häkkinen. O quinto posto de Coulthard no Gran Premio eliminou as esperanzas de gañar o campionato e reduciu a oito puntos a vantaxe sobre o cuarto clasificado Barrichello. Na Campionato de Construtores, Ferrari asumiu o liderado de McLaren e estableceu unha vantaxe de dez puntos, a falta de dúas carreiras para finalizar a tempada.
Antecedentes
O Gran Premio disputárono once equipos, cada un de dous pilotos. Os equipos, tamén coñecidos como construtores, foron McLaren,  Ferrari,  Jordan,  Jaguar,  Williams,  Benetton,  Prost, Sauber,  Arrows, Minardi e BAR. O fornecedor de pneumáticos Bridgestone levou dous compostos de pneumáticos diferentes á carreira; os pneumáticos de composto para seco, Duros e Extra Duros.
A Cal, Vilarmosteiro, O Páramo
A Cal é un lugar da parroquia de Vilarmosteiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.