cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alan Seeger
Vida temperá
A familia de Seeger era acomodada e Charles, Sr. foi unha figura no comercio internacional ao longo da súa vida. En 1898, a familia mudouse de Staten Island a un apartamento preto de Central Park. En 1900, os intereses comerciais de Charles levaron á familia de volta á Cidade de México, onde participou no desenvolvemento da infraestrutura de transporte da cidade e converteuse nun comerciante de automóbiles eléctricos.
Miguel Layún
Atalanta
En agosto de 2009 foi traspasado ao Atalanta da Serie A italiana. O 27 de setembro de 2009 fixo historia, cando o adestrador Antonio Conte lle deu entrada no campo como substituto do chileno Jaime Valdés nun empate 1-1 ante o Chievo Verona, converténdose así no primeiro futbolista mexicano en xogar na liga italiana. Con todo, só contou con outros poucos minutos noutro partido contra o Cagliari, e o equipo lombardo, que pelexaba por non descender, decidiu cedelo no mercado invernal.
Club América (1ª etapa)
En decembro de 2009 saíu cedido por seis meses ao América do seu país natal, para a disputa do torneo Bicentenario que conmemorou os 200 anos da Independencia de México. Comezou como suplente e fixo o seu primeiro gol nos cuartos de final da liguiña contra Toluca. Ao remate do campionato desvencellouse do Atalanta e converteuse en xogador a todos os efectos do equipo mexicano. No Torneo Apertura 2010 fíxose definitivamente coa titularidade, e logrou a clasificación para a Copa Libertadores. Debutou na máxima competición suramericana o 16 de febreiro de 2011, nunha vitoria por 2-0 sobre o Nacional uruguaio, na que deu el as dúas asistencias de gol. O equipo logrou o pase aos oitavos de final, onde Layún foi expulsado ante o Santos brasileiro por dobre cartón amarelo.
Alan Seeger
Vida temperá
O pouco tempo do mozo Alan en México proporcionoulle material para o seu poema posterior, e máis longo, "O xardín deserto". En 1902, Seeger deixou a Cidade de México co seu irmán para asistir á Hackley School en Tarrytown, Nova York, despois de que asistiu á Universidade de Harvard. Alí foi compañeiro en 1910 do poeta TS Eliot. Durante os primeiros anos de Seeger en Harvard, estaba fixado principalmente nas actividades intelectuais e non tiña unha vida social significativa. Porén, como alumno de clase superior e editor de The Harvard Monthly, atopou un grupo de amigos que compartían as súas sensibilidades de esteta, entre eles Walter Lippmann e John Reed. Con Lippmann, fundou un club socialista en Harvard para protestar polas políticas antiobreiras na universidade.
Despois de graduarse en Harvard, Seeger volveu a Manhattan para vivir principalmente nunha pensión situada no número 61 de Washington Square South que chegou a ser coñecida como The Alan Seeger House ou House of Genius. Dirixido pola emigrada suíza Catherine Branchard, os seus residentes nalgún momento incluían a Theodore Dreiser, Stephen Crane, Frank Norris, Robert Moses, Sydney Porter (O'Henry), John Reed e outras figuras da literatura estadounidense. Mentres estaba en Greenwich Village, asistiu a veladas no Petitpas' Restaurant, onde o artista e sabio John Butler Yeats, pai do poeta William Butler Yeats, tivo a corte. Despois de dous anos, Seeger deixou Greenwich Village para mudarse a París, onde viviu no Barrio Latino e continuou a seguir un estilo de vida bohemio.
Miguel Layún
Club América (1ª etapa)
Con todo, acabou por sobrepoñerse e converteuse nunha importante peza do equipo nos seguintes anos. En 2013 acadou a final do Torneo Clausura ante Cruz Azul e anotou o lanzamento decisivo na quenda de penaltis co que América se proclamou campión despois de oito anos. Foi titular tamén na final do Apertura 2013, no que o seu equipo perdeu ante o Club León, e trala marcha de Aquivaldo Mosquera, converteuse no capitán do América. Tamén en 2013 debutou na Liga de Campións da CONCACAF, nunha vitoria por 0-1 sobre o Sporting San Miguelito de Panamá.
Alan Seeger
Servizo militar e composición
Seeger vivía na Rue du Sommerard en París en 1914, cando se declarou a guerra entre Francia e Alemaña. Rapidamente presentouse voluntario para loitar como membro da Lexión Estranxeira no exército francés, afirmando que estaba motivado polo seu amor por Francia e pola súa crenza nos Aliados. Para Seeger, loitar polos Aliados era un imperativo moral; no seu poema "A Message to America", pronunciouse en contra do que consideraba o fracaso moral dos Estados Unidos para unirse á guerra.
Miguel Layún
Watford
A finais de decembro de 2014 fichou polo Granada, da Primeira División española, pero só uns días despois anunciouse o seu traspaso ao Watford FC, club inglés propiedade tamén da familia Pozzo, co que asinou un contrato por 4 anos e medio. Debutou co equipo no Championship, segunda categoría do fútbol inglés, o 10 de xaneiro de 2015, nunha derrota por 3-1 ante o Huddersfield Town. Disputou 17 encontros no que restaba de tempada, logrando o ascenso á Premier League.
Alan Seeger
Servizo militar e composición
Durante os dous anos que loitou na Lexión Estranxeira francesa, Seeger escribiu despachos regulares ao New York Sun, e o ensaio "As A Soldier Thinks of War" para a nova revista de Walter Lippman, The New Republic postulaba que aínda que a guerra era lamentable e causa da morte, esta era inevitable e necesaria. Na súa meirande parte, a súa poesía daquela época non era moi coñecida e non o chegaría ata despois da súa morte. A súa obra estivo moi influenciada pola escola romántica, e polos preceptos cabaleirescos e a ética medieval do cabaleiro. A medida que avanzaba a guerra, o tema da morte fíxose máis forte na súa poesía, culminando no que se converteu no seu poema máis famoso, "Teño unha cita coa morte".
Pasamento
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/52/Alan_seeger_foreign_legion.jpg|dereita|miniatura| Alan Seeger co seu uniforme. No inverno de 1916, desenvolveu bronquite e pasou varios meses recuperándose antes de volver á fronte de batalla. Morreu en combate en 1916, durante un ataque francés contra o exército imperial alemán en Belloy-en-Santerre, durante a batalla do Somme. O seu compañeiro lexionario, Rif Baer, describiu máis tarde os seus últimos momentos: "A súa alta silueta destacaba no verde do millo. Era o home máis alto da súa sección. A cabeza erguida e o orgullo dos seus ollos, vin correndo cara adiante, coa baioneta fixa. Pronto desapareceu e esa foi a última vez que vin ao meu amigo." Despois de ser ferido de morte en terra de ninguén, Seeger animou aos soldados que pasaban da Lexión antes de que finalmente morrese polas súas feridas.
Miguel Layún
Watford
Debutou na Premier League na primeira xornada da tempada 2015/16, saíndo de titular e marcando un gol contra o Everton no Goodison Park de Liverpool, e foi incluído no once ideal da xornada. Xogou dous partidos máis e ese mesmo mes foi cedido ao FC Porto, por unha tempada con opción de compra.
FC Porto
Na súa primeira tempada en Portugal, disputou 41 partidos e marcou seis goles. O 16 de setembro de 2015, debutou na Liga de Campións da UEFA, xogando os 90 minutos ante o Dinamo de Kíiv e dando unha asistencia no primeiro gol de Vincent Aboubakar, nun partido que acabou con empate a dous goles. O 5 de novembro de 2015 marcou o seu primeiro gol na máxima competición europea, na vitoria por 3-1 sobre o Maccabi Tel Aviv.
Alan Seeger
Pasamento
Seeger fora falsamente reportado como morto despois da batalla de Champaña en outubro de 1915, na que loitara. A noticia da súa morte real foi recibida con loito público tanto en América como en Francia. Despois de que os Estados Unidos entrasen na Primeira guerra mundial, Poems, unha colección de poesía bélica de Seeger publicada postumamente, esgotou seis edicións nun ano. O poeta Edwin Arlington Robinson, quen describiu a Seeger como "o hedonista" despois de coñecelo en 1911, suxeriu que o mellor sería que morrera na guerra, "porque non creo que se tivese achegado nunca a encaixar neste mundo interesante pero ás veces imposible de se adaptar".
Miguel Layún
FC Porto
Acabou a tempada como o máximo asistente da Primeira Liga, empatado a 15 co arxentino Nicolás Gaitán, e as súas boas actuacións fixeron que o Porto exercese a súa opción de compra sobre o xogador, pagando por el uns 6 millóns de euros. Xogou no equipo portuense ata 2018, acadando os 80 partidos oficiais.
Sevilla
O 29 de xaneiro de 2018, e cando parecía que ía fichar polo Real Betis, oficializouse a súa cesión ao Sevilla FC. Debutou co club sevillano na Primeira División na xornada 22, nunha derrota por goleada ante o Eibar en Ipurua (5-1). Foi titular en case tódolos restantes partidos da tempada e marcou dous goles, o primeiro deles nunha derrota ante o Leganés e o segundo na vitoria por 3-2 sobre o Real Madrid. Disputou ademais a final da Copa do Rei no estadio Metropolitano ante o FC Barcelona, xogando os minutos finais como substituto de Pablo Sarabia, nun partido que acabou con goleada barcelonista por 0-5. miniatura|305x305px| Layún xogando un partido no [[Mundial de Fútbol de 2018|Mundial de 2018 .]]
Vilarreal
O 11 de xullo de 2018, o Vilarreal anunciou a súa fichaxe para as seguintes tres tempadas. Xogou 15 partidos co equipo amarelo, co que disputou a Europa League, pero deixou o club en xaneiro de 2019, só 6 meses despois da súa chegada, sendo traspasado aos Rayados de Monterrey.
Alan Seeger
Poesía
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/56/Rendezvous_with_death.JPG/220px-Rendezvous_with_death.JPG|dereita|miniatura| "I Have a Rendezvous with Death" de Alan Seeger, como aparece no libro Poems A poesía de Seeger foi publicada por Charles Scribner's Sons en decembro de 1916 cunha introdución de 46 páxinas de William Archer. Poems, unha colección das súas obras, tivo relativamente pouco éxito, debido, segundo Eric Homberger, ao seu elevado idealismo e linguaxe, calidades que pasaron de moda nas primeiras décadas do século XX.
Miguel Layún
Monterrey
No seu regresou ao fútbol mexicano converteuse nunha importante peza do Monterrey, e en maio conquistou contra Tigres a Liga de Campións da CONCACAF, sendo incluído no once ideal do torneo. En decembro xogou a Copa Mundial de Clubs en Qatar, caendo nas semifinais ante o Liverpool. Poucas semanas despois disputou os dous partidos da final do Torneo Apertura 2019 contra o seu exequipo, América, proclamándose no estadio Azteca campión mexicano por terceira vez.
Xogou tamén dous partidos na Liga de Campións da CONCACAF 2021, na que o seu equipo, con Javier Aguirre como adestrador, acabou proclamándose campión, aínda que Layún abandonou o club uns meses antes da final. Disputou un total de 89 partidos co club de Monterrei, co que marcou 7 goles.
Club América (2ª etapa)
En xuño de 2021 rematou o seu contrato con Monterrey e regresou ao Club América, sete anos despois da súa marcha, como petición expresa do adestrador Santiago Solari.
Alan Seeger
Poesía
Os poemas foron revisados en The Egoist, onde TS Eliot afirmou:"«Seeger tomou en serio o seu traballo e dedicouse a el. O traballo está ben feito, e tan desfasado que é case unha calidade positiva. É de gran voo, moi decorado e solemne, pero a súa solemnidade é un proceso completo, non unha mera formalidade literaria. Alan Seeger, como pode acreditar quen o coñeceu, viviu toda a súa vida neste plano, cunha dignidade poética impecable; todo sobre el estaba en consonancia.»"Crese que o seu poema máis famoso, "I Have a Rendezvous with Death", foi completado durante un bivaque no inverno de 1916 en Crevecoeur, e foi publicado postumamente. Comeza,
Miguel Layún
Selección nacional
Foi 72 veces internacional coa selección mexicana, para a que foi convocado por primeira vez polo seleccionador José Manuel de la Torre en 2013, para a disputa da Copa Ouro. Debutou o 11 de xullo nun partido da fase de grupos contra o Canadá en Seattle, no que saíu de titular. México foi finalmente eliminado da competición por Panamá nas semifinais.
Alan Seeger
Poesía
Un tema recorrente tanto nas súas obras poéticas como nos seus escritos persoais foi o seu desexo de que a súa vida rematase gloriosamente a unha idade temperá.
Nona Gaprindashvili
Nona Gaprindashvili (ნონა გაფრინდაშვილი), nada o 3 de maio de 1941, é unha xadrecista xeorxiana. En 1978 converteuse na primeira muller en ser nomeada Gran Mestra. Foi a quinta campioa mundial feminina (1962-1978).
Alan Seeger
Poesía
Segundo o New York Times, "ao presidente Kennedy gostara tanto do poema que a súa muller Jacqueline o memorizou a petición súa".
O poema segue resoando hoxe e foi citado polo presidente de Francia, Emmanuel Macron, nun discurso ante o Congreso dos Estados Unidos en abril de 2018.
Miguel Layún
Selección nacional
En 2016 participou na Copa América Centenario, disputando todos os partidos de México, que caeu goleada nos cuartos de final contra Chile. Ao ano seguinte xogou a Copa Confederacións, onde perdeu en semifinais contra Alemaña. Disputou tamén o Mundial de 2018 en Rusia, onde xogou de novo os catro partidos de México, que volveu quedar eliminada en oitavos de final. Ao ano seguinte entrou inicialmente na lista para a Copa Ouro 2019, pero abandonou a selección para ser sometido a unha intervención cirúrxica renal por mor dun tumor maligno.
Alan Seeger
Memorias e legado
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Americanvolunteers.jpg/220px-Americanvolunteers.jpg|dereita|miniatura| Memorial aos American Volunteers (Place des États-Unis, [[París )]] En 1919, o pai de Seeger, Charles, mentres vivía en París, determinou dedicar os dereitos de autor recibidos por Poems e por un posterior Letters and Diary, publicado en 1917, á fundación da que se converteu na Biblioteca Americana de París. Charles converteuse no seu primeiro presidente do consello.
O 4 de xullo de 1923, o presidente do Consello de Estado francés, Raymond Poincaré, dedicou un monumento na Place des États-Unis aos estadounidenses que se ofreceran voluntarios para loitar na Primeira guerra mundial ao servizo de Francia. O monumento, en forma de estatua de bronce sobre un zócolo, executado por Jean Boucher, fora financiado mediante unha subscrición pública.
Boucher utilizara unha fotografía de Seeger como inspiración, e pódese atopar o nome de Seeger, entre os doutros 23 que caeran nas filas da Lexión Estranxeira no exército francés na parte traseira do zócolo. Ademais, a cada lado da base da estatua, hai dous fragmentos da "Ode in Memory of the American Volunteers Fallen for France" (Oda en memoria dos voluntarios americanos caídos por Francia) de Seeger, un poema escrito pouco antes da súa morte o 4 de xullo de 1916. Seeger pretendía que as súas palabras fosen lidas en París o 30 de maio dese ano, nunha celebración da festa estadounidense, o Día dos Caídos (despois coñecido como Memorial Day): ''They did not pursue worldly rewards; they wanted nothing more than to live without regret, brothers pledged to the honor implicit in living one's own life and dying one's own death. Hail, brothers! Goodbye to you, the exalted dead! To you, we owe two debts of gratitude forever: the glory of having died for France, and the homage due to you in our memories.''
Non buscaron recompensas mundanas; non querían máis que vivir sen arrepentimento, irmáns comprometidos coa honra implícita de vivir a propia vida e morrer a propia morte. Saúde, irmáns! ¡Adeus a vós, exaltados mortos! Con vostede, temos dúas débedas de agradecemento para sempre: a gloria de morrer por Francia e a homenaxe que se lle debe na nosa memoria. Os días 3 e 4 de xullo de 2016, o centenario da morte de Seeger foi conmemorado en dúas cerimonias separadas no monumento da Place Des États-Unis, e en Belloy-en-Santerre, onde se reuniron 500 persoas dos Estados Unidos, Francia, Alemaña e España. para conmemorar o seu papel na liberación da vila, así como os do poeta alemán Reinhard Sorge e do poeta catalán Camil Campanya, tamén asociados á batalla.
En 1921, a Área Natural de Alan Seeger, no centro de Pensilvania, foi nomeada polo folclorista, escritor e conservacionista coronel Henry Shoemaker, quen nomeou outra parte do bosque en honor da poeta de guerra Joyce Kilmer. No mesmo ano, a "Árbore de Alan Seeger" foi plantada e dedicada no Washington Square Park antes da pensión Branchard nun evento dirixido polo poeta e historiador Walter Adolphe Roberts. A árbore desapareceu nalgún momento probablemente a mediados de século.
O buque Liberty SS Alan Seeger, un petroleiro, foi botado pola California Shipbuilding Corp o 5 de outubro de 1943, durante a Segunda guerra mundial.
O autor Chris Dickon escribiu o que se considera a biografía definitiva de Seeger en 2017, A Rendezvous with Death: Alan Seeger in Poetry, at War. Dickon falou de Seeger e do seu traballo na American Library de París, pouco despois da publicación do seu libro.
Tamén en 2017 estreouse o oratorio Alan Seeger: Instrument of Destiny do compositor estadounidense Patrick Zimmerli na Catedral Saint Louis des Invalides de París, seguido dunha estrea estadounidense na Catedral de St. John the Divine de Nova York en 2019.
O 9 de novembro de 2018, Aaron Schnoor homenaxeou na súa columna en The Wall Street Journal a poesía da Primeira guerra mundial, incluíndo o poema de Seeger "I Have a Rendezvous With Death".
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Nona Gaprindashvili
Traxectoria
En 1961, con 20 anos, Gaprindashvili gañou o IV Torneo de Candidatas e xogou polo título mundial contra a campioa vixente, Elisaveta Bikova. Gañou o partido sen dificultades, cunha puntuación final de 9–2 (+7−0=4). Defendeu o seu título con éxito catro veces máis, tres contra Alla Kushnir en 1965 (10–6), 1969 (12–7) e 1972 (12–11), e unha contra Nana Alexandria en 1975 (9–4). En 1978 perdeu a súa coroa fronte á tamén xeorxiana Maia Chiburdanidze (daquela unha moza de 17 anos), por unha puntuación de 6½–8½ (+2−4=9).
Gaprindashvili xogou co equipo da Unión Soviética nas Olimpíadas Femininas de Xadrez de Split (1963), Oberhausen (1966), Lublin (1969), Skopje (1972), Medellín (1974), Buenos Aires (1978), A Valeta (1980), Lucerna 1982, Tesalónica 1984, Dubai 1986 e Novi Sad 1990. Competiu tamén en Manila 1992, como membro do equipo de Xeorxia. Non participou na edición de Haifa 1976 debido a que a URSS rexeitou competir en Israel por motivos políticos.
Xunto con outras xogadoras, contribuíu a que o equipo da URSS dominase as Olimpíadas Femininas da década de 1980. Gañou 25 medallas, entre elas 11 ouros por equipos e 9 individuais. En Dubai 1986 gañou as dez partidas que xogou.
En 1995 gañou por primeira vez o Mundial Feminino Sénior. É a única Campioa Mundial Feminina que tamén logrou o título Sénior Mundial. Volveuno obter en 2009, 2014, 2015, 2016, 2018 e 2019 (na sección de 65+ dende 2014). Tamén gañou o Europeo Sénior de Xadrez en 2011, 2015, 2016, 2017 e 2018 (na sección de 65+ desde 2014).
En 2005, con 64 anos, Gaprindashvili gañou o torneo BDO, celebrado en Haarlem (Países Baixos), cunha puntuación de 6½/10 e un rendemento de 2510.
En 2021 apareceu no documental Glory to the Queen, xunto con Nana Alexandria, Maia Chiburdanidze e Nana Ioseliani.
Litixio con Netflix
En 2020 Gaprindashvili foi mencionada na miniserie The Queen's Gambit. Nesta produción de Netflix afirmouse de xeito incorrecto que nunca competira con homes no xadrez. Gaprindashvili considerou unha «deshonra» que se difundise «información errada». O 16 de setembro de 2021 presentou unha querela de 5 millóns de dólares contra Netflix por difamación. En setembro de 2022 Netflix chegou a un acordo con Gaprindashvili do que non revelaron detalles.
Irene Montero Díaz
Irene Montero Díaz, tamén coñecida como Irene Montero, nada en Ferrol en 1970, é unha escritora e xornalista galega.
Traxectoria
Residente en Oleiros, é xornalista de profesión, con máis de vinte anos de traballo na comunicación corporativa, despois de pasar por varios medios informativos. En 2021 escribe a súa primeira obra literaria, Lúa Nova (Xerais, 2022), coa que consegue gañar a oitava edición do Premio de Novela Curta Cidade Centenaria de Ribeira. A protagonista é Lúa Lóngora, de 34 anos e cega de nacemento, está inspirada nunha moza de 16 anos de Santa Cruz, de nome Natalia.
IIHF European Women's Champions Cup
A IIHF European Women's Champions Cup (EWCC) foi unha competición de clubs feminines de hóckey sobre xeo disputada entre os equipos campións nacionais de varios países europeos. A competición foi creada e organizada pola Federación Internacional de Hockey sobre Xeo (IIHF polas súas siglas en inglés). O formato de competición incluía dúas fases de grupos seguidas por unha rolda final. Cada fase xogábase en formato de liga en grupos de catro equipos cada un.
Historia
A competición foi creada en 2004, ao mesmo tempo que a competición masculina similar. O primeiro equipo campión foi o AIK IF sueco. Este club sueco gañou as tres edcións seguintes. Dende 2009, a IIHF European Women's Champions Cup foi gañada por equipos rusos, coa excepción da tempada 2010–2011, na que se proclamou campión o Ilves finlandés.
Protomitocondria
A protomitocondria é o hipotético endosimbionte bacteriano ancestral a partir do cal se pensa que descenden todas as mitocondrias dos eucariotas, despois dun episodio de simbioxénese que creou a capacidade de realizar a respiración celular aerobia nas células eucariotas.
Filoxenia
As análises filoxenéticas dos poucos xenes que aínda están codificados polo xenoma das modernas mitocondrias suxiren unha orixe alfaproteobacteriana para este endosimbionte, nun antigo episodio de simbioxénese na historia evolutiva dos eucariotas. Aínda que se propuxo a orde Rickettsiales como grupo irmán alfaproteobacteriano das mitocondrias, non hai probas definitivas en canto cal foi o grupo de alfaproteobacterias a partir do cal xurdiron as mitocondrias. Martijn et al atoparon que as mitocondrias son un posible grupo irmán de todas as outras alfaproteobacterias. Ferla et al. inferiron a árbore filoxenética das Rickettsidae comparando as secuencias de ARNr 16S + ARNr 23S.
Metabolismo
Toni Gabaldón e Martijn Huynen (2003) reconstruíron o proteoma (o conxunto completo de proteínas expresado por un xenoma) e o metabolismo correspondente da protomitocondria comparando os xenomas existentes de alfaproteobacterias e eucariotas. Concluíron que este organismo era unha alfaproteobacteria aerobia que respiraba lípidos, glicerol e outros compostos proporcionados polo hóspede. Polo menos 630 familias de xenes derivadas deste organismo poden aínda atoparse nos 9 xenomas eucariotas analizados no estudo.
Louis Marie-Auguste Boutan
Louis Marie-Auguste Boutan, nado en Versalles o 6 de marzo de 1859 e finado en Tighzirt (Alxeria) o 6 de abril de 1934, foi un biólogo e naturalista francés, creador da primeira cámara fotográfica submarina.
Estudos e descubrimentos importantes
Estudou bioloxía e historia natural na Universidade de París. Participou na delegación francesa na exposición universal de Melbourne en 1880. En 1884 comezou a estudar bioloxía mariña na estación marítima de Banyuls-sud-Mer.
En 1892 comezou a realizar as súas primeiras inmersións nas profundidades do mar de 3 a 11 metros nun intervalo de tempo de 10 a 30 minutos. Foi durante as súas investigacións submarinas cando considerou facer fotografías submarinas para apoiar a súa investigación en bioloxía mariña e, coa axuda do seu irmán, que era enxeñeiro, desenvolveu a primeira cámara submarina. Creou un pequeno habitáculo hermético para unha cámara de moi pequenas dimensións. Neste caso, o tamaño do cadro da primeira cámara submarina era de 5 por 7 polgadas (uns 13 a 18 cm) e tiña un tempo de exposición de 30 minutos.
Boutan deuse conta axiña das limitacións da fotografía submarina con luz natural, por iso propuxo usar luz artificial para capturar imaxes submarinas. Por este motivo, solicitou asistencia dos laboratorios de Banyuls-sur-Mer, Francia, para desenvolver unha especie de estroboscopio consistente nunha lámpada de alcohol nun barril cheo de osíxeno, sobre o que se enviaba un golpe de magnesio para activar o flash. É por iso que moitos especialistas consideran a Boutan o creador do "flash submarino".
A cámara do francés era un instrumento capaz de soportar presión cero, que tiña unha vexiga de aire comprimible; esta estrutura foi tan importante que se segue a utilizar na actualidade. Ademais, é importante mencionar que Louis Boutan tamén estivo implicado nos deseños orixinais do primeiro equipo de mergullo.
Publicou La Photographie sous-marine et les progrès de la photographie en 1900 na editorial Sleicher de París. Máis tarde, marchou a Indochina e regresou en 1906 para dar cursos na Facultade de Ciencias de Bordeos. En 1915, desenvolveu co seu irmán un dispositivo para a Mariña. Máis tarde pasou a ser director do Laboratorio de Zooloxía de Arcachón, e inspector de pesca en Tigzirt, cargo que mantivo até a súa xubilación. En 1925 presidiu a Sociedade Zoolóxica de Francia. O seu legado consistiu en diferentes manuais para estudantes, dúas monografías e preto de 200 comunicacións científicas.
Mike Seeger
Mike Seeger nado en Nova York o 15 de agosto de 1933 e finado o 7 de agosto de 2009 foi un músico e folclorista estadounidense. Foi un cantante e instrumentista consumado que tocaba autoarpa, banxo, feedle (violín tradicional), salterio dos Apalaches, guitarra, dobro (un tipo de guitarra acústica), harmónica, mandolina, arpa birimbao e frauta de Pan. Mike Seeger, medio irmán de Pete Seeger, produciu máis de 30 gravacións documentais e actuou noutras máis de 40 gravacións. Desexaba con elas dar a coñecer aos coidadores da cultura que o inspiraron e ensinaron.
Familia e vida temperá
Seeger creceu en Maryland e Washington DC. O seu pai, Charles Louis Seeger Jr., foi un compositor e etnomusicólogo pioneiro, que investigou tanto o folk estadounidense como a música non occidental. A súa nai, Ruth Crawford Seeger, era compositora. O seu medio irmán máis vello, Charles Seeger III, era un radio-astrónomo, e o seu medio irmán máis vello, John Seeger, ensinou durante anos na Dalton School de Manhattan. O seu seguinte medio irmán máis vello foi Pete Seeger. O seu tío, Alan Seeger, o poeta que escribiu "Teño unha cita coa morte" (recollido en Poems), foi asasinado na Primeira guerra mundial.
Mike Seeger foi un músico autodidacta que comezou a tocar instrumentos de corda aos 18 anos. Tamén cantou Sacred Harp co cantante folk británico Ewan MacColl e o seu fillo, Calum. A irmá de Seeger, Peggy Seeger, tamén coñecida intérprete de folk, casou con MacColl, e a súa irmá Penny casou con John Cohen, membro do grupo musical de Mike, New Lost City Ramblers.
A familia trasladouse a Washington DC en 1936 despois do nomeamento do seu pai na división de música da Administración de Reasentamento. Mentres estaba en Washington DC, Ruth Seeger traballou en estreita colaboración con John e Alan Lomax no Archive of American Folk Song da Biblioteca do Congreso para preservar e ensinar a música folk americana. Os arranxos e interpretacións de Ruth Seeger das cancións populares tradicionais americanas nos anos 30, 40 e 50 son ben consideradas.
Carreira musical
Ao redor dos seus 20 anos, Mike Seeger comezou a recoller cancións de músicos tradicionais nunha gravadora. Músicos folk como Woody Guthrie, Lead Belly, John Jacob Niles e outros foron convidados frecuentes na casa de Seeger.
En 1958 cofundou os New Lost City Ramblers, unha banda de cordas antiga na cidade de Nova York, durante o Folk Revival. Os outros membros fundadores incluían John Cohen e Tom Paley. Paley deixou o grupo máis tarde en 1962 e foi substituído por Tracy Schwarz. Os New Lost City Ramblers influíron directamente en incontables músicos nos anos seguintes. Os Ramblers distinguíronse por centrarse nos estilos de interpretación tradicionais que escoitaban nos vellos discos de 78 rpm de músicos gravados durante as décadas de 1920 e 1930. Tracy tamén estivo na outra banda de Mike, Strange Creek Singers. Tamén estaba a antiga esposa de Mike, Alice Gerrard. Era Alice Seeger nesa banda e nela cantaba e tocaba a guitarra. As outras persoas en Strange Creek Singers eran o baixista e cantante Hazel Dickens e o banjo Lamar Grier. Mike cantou e tocou a guitarra, o banjo, o violín, a mandolina, a autoarpa e a harmónica na banda. Seeger recibiu seis nomeamentos aos Grammy e recibiu catro subvencións da National Endowment for the Arts, incluíndo unha National Heritage Fellowship de 2009, que é a máxima honra do goberno dos Estados Unidos nas artes populares e tradicionais. A súa influencia na escena folk foi descrita por Bob Dylan na súa autobiografía, Chronicles: Volume One. Foi un presentador e intérprete popular en encontros de música tradicional como Breakin' Up Winter.
Oito días antes do seu 76 aniversario, Mike Seeger morreu na súa casa de Lexington, Virxinia, o 7 de agosto de 2009, tras interromper o tratamento contra o cancro.
A Colección Mike Seeger, que inclúe gravacións orixinais de son e vídeo de Mike Seeger, atópase na colección Southern Folklife da Wilson Library da Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill.
Atelopus muisca
Atelopus muisca é unha especie de sapo da familia Bufonidae. É endémica de Colombia. Os seus hábitats naturais son os bosques montanos subtropicais ou tropicais, as pradeiras a grande altitude tropicais ou subtropicais e os ríos. Está ameazada pola perda de hábitat.
Etimoloxía e hábitat
O nome de especie "muisca" provén do pobo muisca, o cal habitou a área onde o sapo foi atopado; habita no Parque Nacional Natural Chingaza, nunha área de 10 quilómetros cadrados, en altitudes entre 2,900 e 3,350 metros por riba de nivel do mar.
José Iglesias Fernández Dopazo
José Iglesias Fernández Dopazo, nado o 27 de decembro de 1931 en Ourense, é un economista crítico, moi vinculado aos movementos sociais barceloneses e membro fundador do Seminari d'Economia Crítica Taifa (1995-2018). Tamén é membro da Mesa Cívica da Renda Básica, da asociación EcoConcern e, ademais, pertence ao colectivo Baladre. Dedicouse sobre todo ao estudo e divulgación da renda básica.
Antonio Moreda Rodríguez
Antonio Moreda Rodríguez, nado en Ribadeo, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, rematando a carreira en 1918. Ao ano seguinte foi nomeado secretario do Concello de Barreiros, permanecendo no posto ata 1924. Despois foi avogado en Ribadeo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Ribadeo o 23 de xullo, cando as forzas do exército sublevado entraron en Ribadeo. Permaneceu no cargo ata xullo de 1939.
Vida persoal
Casou con Sara Novo Ríos, e foi pai de Antonio Moreda Novo.
Brachygasterina muisca
Brachygasterina muisca é unha especie de mosca do xénero Brachygasterina da subfamilia Muscinae, descrita en 2012 por Soares e De Carvalho.
Etimoloxía
Brachygasterina muisca recibe o seu nome na honra do pobo muisca, o cal habitou as terras altas do centro de Colombia, onde habita no presente esta mosca.
Port Moody
Port Moody é unha pequena cidade da provincia canadense da Columbia Británica.
Administración
Port Moody está ao final de Burrard Inlet en Metro Vancouver (unha mancomunidade de 21 municipios, incluíndo o de Vancouver, un distrito electoral e unha First Nation).
Metro Vancouver planifica e ofrece servizos en colaboración a escala rexional. Os seus principais servizos son a auga potable, o tratamento de augas residuais e a xestión de residuos sólidos; tamén regula a calidade do aire, planifica o crecemento urbano, xestiona un sistema de parques rexionais e ofrece vivendas accesibles. O distrito rexional está gobernado por unha Xunta Directiva de cargos electos de cada entidade local.
O alcalde de Port Moody é Mike Clay.
Cultura
Identifícase co alcume de "City of the Arts" (Cidade das Artes) por ter sido o destino de diversos artistas polo seu baixo alugueiro, a súa fermosa paisaxe e a súa iluminación ambiental. En 2020 gravouse no College Park Elementary da cidade a serie de Netflix Ollie está perdido, estrenada en agosto de 2022.
Topónimo
A cidade leva o nome de Richard Moody, antigo gobernador das Illas Malvinas e primeiro tenente-gobernador da Colonia da Columbia Británica.
Doenzas tratadas con transplante de precursores hematopoéticos
Os transplantes de medula ósea úsanse para tratar unha variedade de trastornos conxénitos e adquiridos.
Ollie está perdido
Ollie está perdido (en Lost Ollie) é unha serie de televisión estadounidense creada por Shannon Tindle que combina animación por ordenador con imaxe real. A serie está baseada no libro infantil Ollie's Odyssey de 2016 de William Joyce. Foi estreada en Netflix o 24 de agosto de 2022, onde conta con versión dobrada e subtitulada en galego.
Sinopse
Lost Ollie trata dun xoguete abandonado que percorre un camiño por diversas localizacións en busca do neno que perdeu moito máis que un mellor amigo.
Elenco
Voces orixinais en inglés:
A versión en galego foi realizada por SDI Media, traducida por Manuel Arca Castro e dirixida por Gonzalo Faílde.
Produción
O 6 de outubro de 2020, o director de Netflix Teddy Biaselli revelou que a plataforma adquirira o proxecto Lost Ollie e que a serie levaba en produción desde 2016. O 9 de marzo de 2021, Jonathan Groff foi elixido para o papel principal, xunto coas voces de Mary J. Blige, Tim Blake Nelson, Gina Rodríguez, Jake Johnson e Kesler Talbot. A produción comezou en Vancouver.
A rodaxe principal da serie comezou o 1 de febreiro de 2021 e tivo lugar dentro e fóra de College Park Elementary en Port Moody, na Metro Vancouver, Columbia Británica. Segundo Production Weekly, a rodaxe concluíu en marzo de 2021.
Aina Fullana Llull
Aina Fullana Llull, nada en Manacor en 1997, é unha filóloga e escritora mallorquina.
Traxectoria
En 2018 gañou o Premio de Relatos de Mulleres polo relato Salada i Salvada. A súa primeira novela Els dies bons, que trata o tema da drogodependencia, foi galardoada co Premio Valencia en 2021 e co Premio da Crítica de Escritores Valencianos na categoría de narrativa en 2022. Publicou relatos en revistas como Núvol e Morlanda.
En agosto de 2022 participou en Un verán en Galeusca, un proxecto impulsado, por cuarto ano consecutivo, entre VilaWeb, Berria e Nós Diario co relato O veleiro.
Copa de baloncesto de Turquía
A Copa de baloncesto masculina de Turquía (en turco: Basketbol Erkekler Türkiye Kupası) é competición de copa do baloncesto profesional masculino en Turquía. Ten carácter anual e compiten nela equipos da Basketbol Süper Ligi (BSL), a máxima categoría do baloncesto otomán.
Shannon Tindle
Shannon Tindle é un deseñador, artista de storyboard, guionista e cineasta estadounidense.
Traxectoria
O traballo de Tindle na serie de televisión Foster's Home for Imaginary Friends recibiu un nomeamento ao premio Annie en 2005 ao mellor deseño de personaxe en produción de TV animada. Máis tarde, na 58ª edición dos  'Primetime Emmy Awards' en 2006, gañou o premio Emmy ao logro individual máis destacado en animación (Outstanding Individual Achievement) por "Go Goo Go", sendo o episodio tamén nomeado como Outstanding Animated Program (programas de menos dunha hora).
Tindle traballou recentemente como deseñador de personaxes na The Emoji Movie de Sony Pictures; en The Croods de DreamWorks como desenvolvedor da historia; e Kubo and the Two Strings de Laika, que orixinalmente desenvolveu coa súa muller Megan, residentes ambos en California.
En 2020 foi co-creador da serie Ollie está perdido de Netflix, estreada en agosto de 2022. En 2021 comezou a dirixir unha película de Ultraman animada por ordenador tamén para Netflix.
Neocorynura muiscae
Neocorynura muiscae é unha especie de abella do xénero Neocorynura e da subfamilia Halictinae da familia de Halictidae. Foi descrita por vez primeira por Alan Smith-Pardo e Victor Hugo González Betancourt en 2006.
Etimoloxía e hábitar
Neocorynura muiscae recibe o seu nome na honra do pobo muisca, que habitou as terras altas do centro de Colombia (Altiplano Cundiboyacense), lugar onde foron descubertos catro exemplares da especie a unha altura de 2850 metros; no santuario de fauna e flora Iguaque, Boyacá.
Universidade Pierre-et-Marie-Curie
Universidade Pierre-et-Marie-Curie (en Université Pierre-et-Marie-Curie) ou simplemente U Paris 6 - foi unha universidade francesa creada o 1 de xaneiro de 1971. Desapareceu o 1 de xaneiro de 2018 en favor da Sorbonne Université tras a publicación no Diario Oficial do decreto de creación da nova universidade o 21 de abril de 2017.
Xun (instrumento)
dereita|miniatura|187x187px| A parte frontal dun xun de [[cerámica esmaltada, que mostra un burato de vento e seis buratos para os dedos]] dereita|miniatura|187x187px| A parte traseira dun xun mostrando un burato de vento e dous buratos para o polgar
O xun estaba feito inicialmente de pedra, barro cocido ou óso, e máis tarde de barro ou cerámica; ás veces o instrumento está feito con bambú. É o único exemplo que se conserva dun instrumento de terra ou "de arxila" das clasificacións tradicionais chineses de "oito tons" (bayin). esquerda|miniatura|227x227px|Un xun de cerámica moderna decorado cun gravado dun [[dragón.]] miniatura|Gravación dunha escala ascendente tocada con Xun.
Compoñentes
O xun é un aerófono en forma de ovo, que contén polo menos tres orificios para os dedos diante e dous orificios para o polgar detrás.
Ten un burato de soplado na parte superior e pode ter até dez buratos máis pequenos para os dedos, un para cada dedo.
É semellante a unha ocarina pero non contén unha peza de boca, a diferenza doutros instrumentos chinés parecidos a frautas, como o Wudu e o Taodi.
O xun pode vir nunha variedade de tamaños.
A entrada para o Xun na enciclopedia chinesa máis antiga que se conserva, Erya (c. século III a. C.), descríbeo como de dous tipos:
Historia e desenvolvemento
A orixe deste único instrumento de vento remóntase á Idade de Pedra e, segundo unha teoría, ten que ver coas prácticas de caza do Paleolítico, sendo que algunhas das pedras para as tirafondas eran ocas e facían un son parecido.
Os arqueólogos descubriron frautas de vaso como o xun en fosas comúns da dinastía Xia. Aquelas tiñan tres buratos para os dedos e podían producir as notas do, mi, so, la e fa. A forma do instrumento e o número de orificios para os dedos do xun tal e como o coñecemos hoxe foron estandarizados durante a dinastía Shang. A maioría dos xun daquela época tiñan cinco buratos para os dedos e producían un son de boa calidade, sendo capaces de producir todos os tons e medios tons nunha oitava.
Na dinastía Zhou, era un instrumento común e era tocado nas cortes imperiais. O deseño variaba segundo se tocase para gozar ou para celebracións.
Importancia cultural
O uso de xun na historia chinesa atopouse principalmente na interpretación da música de palacio. Porén, o son do xun tamén se asocia como símbolo dos eremitas, de damas entristecidas ou dos heroes ao final das súas forzas, e considérase o mellor instrumento para interpretar un ton desgarrador ou para facer música solemne dentro da corte real.
O son de xun representa unha beleza particular, que combina coa soidade, a desolación e a elegancia. É a encarnación das concepcións estéticas únicas chinesas. Nunha orquestra chinesa tradicional, o xun interpreta a parte importante da voz de alto e representa tamén a idea de harmonía.
Sacred Harp
miniatura|Alabama Sacred Harp Singers - Sherburne ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/Windham.PNG/400px-Windham.PNG|dereita|miniatura| Windham (38b) da Sacred Harp, que mostra a [[Shape note|notación de catro formas e a disposición oblonga tradicional]]
O canto da arpa sagrada, en inglés Sacred Harp é unha tradición da música coral sacra que se orixinou en Nova Inglaterra e que posteriormente se perpetuou e continuou na rexión sur dos EE.UU. O nome deriva de The Sacred Harp, un libro de melodías de importancia histórica impreso en 'notas de forma'. A obra publicouse en 1844 e reapareceu en varias edicións desde entón.
A música de Sacred Harp provén dunha tradición máis antiga da música americana que se desenvolveu no período 1770-1820 en Nova Inglaterra, cun desenvolvemento significativo relacionado coa influencia dos servizos de "renacemento" ao redor da década de 1840. Esta música incluíuse nos libros, e asociouse profundamente con eles, usando o estilo de notación popular nos EE.UU. nos séculos XVIII e principios do XIX. Tamén hai unha serie de cancións europeas de Sacred Harp de compositores clásicos como Ignaz Pleyel.
A Sacred Harp faise a capela (só voz, sen instrumentos) e ten a súa orixe na música protestante.
A música e a súa notación
O nome da tradición provén do título do libro de notas de forma (shape note) do cal se canta a música, The Sacred Harp (A Arpa Sagrada). Este libro existe hoxe en varias edicións.
En canto á Sacred Harp, o ton non é absoluto. As formas e notas designan graos da escala, non tons particulares. Para unha canción en Clave de C (do), fa designa C E F; para unha canción en G (sol), fa designa G E C (véxase a notación con letras do cifrado americano), e así por diante; polo que se chama sistema de "do" móbil.
Cando os cantantes de Sacred Harp comezan unha canción, normalmente comezan cantándoa coa sílaba axeitada para cada ton, usando as formas para guialos. Para aqueles que aínda non coñecen a canción, as formas axudan coa tarefa de lectura a primeira vista. O proceso de lectura a través da canción coas formas tamén axuda a fixar as notas na memoria. Unha vez cantadas as formas, o grupo canta os versos da canción coas súas palabras impresas.
Canto
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/HollowSquareInSacredHarp.PNG/220px-HollowSquareInSacredHarp.PNG|miniatura|O arranxo de asentos cadrados para canto Sacred Harp Sacred Harp sempre é cantada a capela sen instrumentos de acompañamento. Os cantantes dispóñense nunha praza oca, con filas de cadeiras ou peóns a cada lado asignado a cada unha das catro partes: triplo, alto, tenor e baixo. As seccións triplete e tenor adoitan ser mesturadas, con homes e mulleres cantando as notas separadas por unha oitava.
Non hai un único líder ou director, senón que os participantes dan voltas ao liderado. O líder dunha rolda particular selecciona unha canción do libro, e son "chamadas" polo seu número de páxina. O liderado faise nun estilo de palma aberta, de pé no medio da praza fronte aos tenores.
A altura na que a música é cantada é relativa, non hai instrumento para dar aos cantantes un punto de partida. O líder, ou algún cantante en particular asignado para a tarefa, atopa un bo campo co que comezar e entóao para o grupo. Os cantantes responden coas notas de apertura das súas propias partes, e entón a canción comeza.
A música é xeralmente cantada non literalmente como se imprime no libro, senón con certas desviacións establecidas por costume.
Como o seu nome indica, a Sacred Harp é música sacra é orixinaria da música do protestantismo. Moitas das cancións do libro son himnos que usan palabras, metros, e formas estandarizadas familiares doutras partes da himnodia protestante. Porén, as cancións de Sacred Harp son bastante diferentes dos himnos protestantes "convencionais" no seu estilo musical: algunhas melodías, coñecidas como 'fuga de melodías' conteñen seccións que son polifónicas e a textura e a harmonía tende a desvalorizar o intervalo de terceiros a favor de cuartos e quintos. Nas súas melodías, as cancións moitas veces usan a escala pentatónica.
Tipos formais
Na súa forma musical as cancións divídense en tres tipos básicos:
Comedia-humor
Para aumentar a accesibilidade ás melodías Sagradas, Jo Puma - Wild Choir Music foi publicado por Machinists Union Press, combinando os inalterados arranxos de Sacred Harp con novas letras seculares por Secretary Michael.
Ponte de trabes de caixa
dereita|miniatura| Erskine Bridge, preto de [[Glasgow|Glasgow, Escocia.]] dereita|miniatura| Ponte de viga de caixa única ([[formigón), Australia. Unha ponte semellante neste río foi fabricada en terra e empuxada a través dos seus pilóns.]] Unha ponte de trabes de caixa é unha ponte na que as trabes ou vigas principais comprenden vigas-mestras en forma de caixa oca. A viga de caixa normalmente comprende formigón pretensado, aceiro estrutural ou un composto de aceiro e formigón armado. A caixa é tipicamente rectangular ou trapezoidal en sección transversal. As pontes de vigas de caixa úsanse habitualmente para os pasos elevados das estradas e para as estruturas elevadas modernas do transporte ferroviario lixeiro. A ponte da illa de Arousa é un exemplo deste tipo de pontes.
Terminoloxía
Outros termos equivalentes a ponte de trabes de caixa son ponte de trabes caixón, ponte de trabes de caixón, ponte de vigas de caixa, ponte de caixa metálica, ponte de caixón metálico, ponte de caixón de aceiro ou ponte de sección de caixa. No caso de viadutos empréganse os mesmos termos (viaduto de trabes de caixa, etc.)
O Dicionario Visual da Construción editado polo COAG e o bUSCatermos prefiren ponte de trabes a ponte de vigas; porén, en galego e portugués os termos viga (talvez do latín biga, -ae, carro de dous cabalos) e trabe (pt. trave, do latín trabe-, «idem») son sinónimos plenos segundo o DRAG e dicionarios como o Priberam ou a infopedia de Porto Editora.
En castelán o termo "trabe" é máis común en certas variantes, especialmente en México. Noutras linguas románicas só se emprega un dos termos (en catalán biga; pont de bigues, en italiano trave, ponte a trave).
En inglés o termo xeral para viga/trabe é beam e a ponte de trabes é ''beam brige. Ginder'' é o termo para trabe-mestra/viga-mestra.
Aínda que a ponte de sección de caixa é normalmente un tipo de ponte de trabe (Beam bridge) as trabes mestras de caixa (Ginder) tamén se poden usar en pontes atirantadas e outras.
Outras pontes con sección trapezoidal
dereita|miniatura| Ponte de viga de caixa única (de [[aceiro), paso elevado por encima da aproximación leste da ponte da baía de San Francisco-Oakland.]]miniatura| Sección dunha ponte de vigas caixón xemelgas. Unha ponte de arco trapezoidal refírese a un tipo específico de ponte arqueada na que a sección transversal do arco é trapezoidal. Non é equivalente a unha ponte de trabe de caixón. A principal diferenza está no elemento estrutural dominante: un arco versus unha trabe. Ambos tipos de pontes poden ter seccións transversais trapezoidais, pero a súa función e deseño estrutural son diferentes. O arco soporta cargas principalmente a través da compresión axial, mentres que a trabe caixón soporta cargas principalmente a través da flexión.