cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lope de Mendoza
Lope de Mendoza, nado en Sevilla contra 1363 e finado en Santiago de Compostela o 3 de febreiro de 1445, foi un fidalgo e eclesiástico castelán, que foi bispo de Mondoñedo (1393–1399) e arcebispo de Santiago de Compostela (1399–1445).
Traxectoria eclesiástica
miniatura|260px|Tímpano da portada da [[igrexa de San Martiño de Noia co escudo de Castela e León entre outros dous iguais do arcebispo Lope de Mendoza, que a mandou construír.]]
Lope de Mendoza naceu en Sevilla contra o ano 1363. Como fillo segundoxénito, non vinculeiro, elixiu a carreira eclesiástica, graduándose en leis.
A interinidade debeuse á fuxida a Portugal do derrotado anterior arcebispo Xoán García Manrique. Nos primeiros anos do seu mandato aumentou o intervencionismo rexio na política de Galicia. De feito, Henrique III de Castela nomeouno para intentar diminuír o poder acumulado no reino de Galicia por Pedro Enríquez de Castela, conde de Lemos e de Trastámara. Neste contexto reestruturaríase o Adiantamento e crearíase o posto de Corrixidor.
Lope de Medoza intentou evitar a pobreza e relaxación do clero e o caos en que se encontraba o patrimonio da Igrexa polos manexos dos nobres. Suxiriu que os nobres morasen nas súas casas e non na Corte para diminuír o seu poder, e ditou en 1406 as famosas Ordenanzas de Muros, vila que desde 1298 pertencía á mitra compostelá por doazón do rei Fernando IV, así como constitucións para os gremios de acibecheiros, prateiros e cambiadores de Santiago.
Participou na campaña de conquista de Antequera en 1410 e nas Cortes de Madrid de 1419, que declararon maior de idade o rei Xoán II de Castela.
Conflitos políticos
Tras as Cortes de Madrid o rei Xoán II apoiouse máis en Álvaro de Luna recruándose o conflito contra o partido dos Infantes de Aragón e o Condestábel Ruy López Dávalos, que exerceran o poder efectivo durante a rexencia. O conflito na Corte tamén se manifiestou en Galicia, onde o partido do rei e de Álvaro de Luna estaba representado polo ambicioso Fadrique de Trastámara, señor de Lemos e fillo do mencionado Pedro Enríquez, mentres que o arcebispo Lope de Mendoza sempre militou no partido oposto, que era o dos Infantes de Aragón, quizais por fidelidade ao defunto rei Henrique III e ao seu irmán Fernando de Antequera. Xa en 1418, Fadrique intentou minar o poderío do arcebispo instigando unha rebelión na cidade de Santiago co beneplácito do rei e de Álvaro de Luna. Tras os episodios de novembro de 1420 (fuxida de Talavera) non lle quedou outro remedio ao arcebispo que someterse a todo o que Fadrique exixira como membro da facción vitoriosa. En 1423 Fadrique alcanzou a cima do seu poder ao ser nomeado duque de Arjona e membro do Consello Real, apoiando decididamente a Álvaro de Luna. Lope de Mendoza, que casara en Madrigal de las Altas Torres ao rei Xoán II con Isabel de Portugal (con que tivo á súa filla Isabel a Católica), e que intervira nos acordos de paz entre Castela, Aragón e Navarra, non volvería poder visitar a Corte até 1425.
Lope de Mendoza tivo que quitarlle o cotizado oficio de pertegueiro maior ao seu sobriño Xoán e darllo ao seu rival, que aumentou a súa ousadía e ambición, acorde co seu carácter violento. Porén, en 1425 chegouse a unha certa "amizade de conveniencia" debido, por unha parte, ás sucesivas cesións do arcebispo, pero tamén á ambición de Fadrique, que intentou formar unha facción contra Álvaro de Luna, uníndose aos seus anteriores inimigos, os Infantes de Aragón, cos que estivera sempre aliado Lope de Mendoza. En 1426 a ambición de Fadrique fixo que se destacara no bando oposto ao de Luna, pero este logrou retomar o poder en 1428 expulsando de Castela aos Infantes de Aragón e encarcerando a Fadrique (que morreu en prisión en 1430), quedando Lope de Mendoza en Santiago illado e en desgraza.
Nun momento en que os Infantes de Aragón volveran gañar o favor real, estes, aos que tanto apoiara Lope de Mendoza, cando este intentara acceder en 1442 ao arcebispado de Toledo, preferiron apoiar o candidato oposto, Gutierre Álvarez de Toledo. Finalmente, Lope intentou volver á súa Sevilla natal permutando o arcebispado con García Enríquez Osorio, arcebispo de Sevilla, en 1444, o que impediu Álvaro de Luna, pois non conviña que dous membros da inimiga familia Osorio (García e o seu irmán Pedro) ocupasen postos importantes á vez en Galicia. Lope de Mendoza morrería en Santiago o 3 de febreiro de 1445.
Obras
miniatura|260px|Capela da Comuñón da [[Catedral de Santiago de Compostela|Catedral de Santiago.]] A orixe sevillana de Lope Mendoza de explica que o castelán se introducise nos documentos do arcebispado. Como di o académico Henrique Monteagudo na súa Historia Social da Lingua Galega (Galaxia, 1999), «dos trescentos vinte e seis instrumentos recollidos nun mazo de documentación do Concello de Santiago que vai entre 1416 e 1422, atopamos trescentos oito escritos en galego e dezaoito en castelán. Destes dezaoito, nove proceden da oficina arcebispal de Lope de Mendoza, sete da Chancelería Real, e dous do Adiantado Maior do Reino de Galicia».
Baixo o mandato de Lope de Mendoza erixíronse a Colexiata de Santa María da Coruña, a Igrexa de San Martiño de Noia, a Colexiata de Santa María do Campo de Muros, e continuáronse as obras da Catedral de Santiago, co novo ciborio gótico, e a capela que Lope de Mendoza mandara construír onde agora se encontra a Capela da Comuñón, tamén chamada do Sagrado Corazón, da Nosa Señora do Perdón, e dos Mendoza.
Lope de Mendoza estaba sepultado nesta capela, pero a súa tumba desapareceu (o "tombo vermello" do arcebispo Lope, sustentado por doce leóns e con figuras de arcebispos e apóstolos). Gravou as súas armas aos pés da imaxe de alabastro da Virxe do Perdón, na peana, que se encontra á dereita da porta da capela, e na porta exterior desta, e alí poden verse.
Na súa tumba está escrito: .
A Lagoa, Baión, Vilanova de Arousa
A Lagoa é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Duras
Duras pode referirse á:
Ana Iturgaiz
Ana Iturgaiz, nada en Getxo (Biscaia) o 17 de outubro de 1965, é unha escritora vasca en lingua castelá. Desde a década de 1990 reside en Madrid.
Traxectoria
Licenciouse en Historia pola Universidade de Deusto, e traballou como bibliotecaria arquiveira. Publicou varios contos en antoloxías.
The Catastrophist
The Catastrophist é o sétimo álbum da banda estadounidense de post-rock Tortoise, publicado o 22 de xaneiro de 2016 a través do selo Thrill Jockey.
Blanca Suárez
Blanca Martínez Suárez, nada en Madrid o 21 de outubro de 1988, é unha actriz española.
Alajeró
Alajeró é un municipio da illa canaria de La Gomera, pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife.
The Catastrophist
Listaxe de cancións
Todos os temas por Tortoise, agás onde se indique
Blanca Suárez
Traxectoria
A actriz Blanca Suárez comezou no mundo da interpretación co papel de "Ángela" en Eskalofrío aínda que non se estreou en cines ata 2008. Con 19 anos, e tras a rodaxe da súa primeira película de medo, entrou a formar parte da repartición de El internado, no papel de "Julia" con actores como Yon González, Elena Furiase, Martiño Rivas, Nani Jiménez e outros. Tamén interveu en películas como Cobardes de José Corbacho e Juan Cruz, Fuga de cerebros de Fernando González Molina, onde interpreta a "Angelical" ou El cónsul de Sodoma.
Alajeró
Datos
Os cantís de Alajeró constitúen un sitio de interese científico, onde habitan especies endémicas ameazadas e protexidas. A aguia pescadora ten aquí unha zona de nidificación. Ao sur destes cantís atópase o Monumento Natural da Caldera, expoñente do volcanismo máis recente da Gomera. Tamén nos termos deste municipio atópase a Paisaxe Protexida de Orone.
Blanca Suárez
Traxectoria
Ademais, Blanca participou nas curtametraxes Universos, dirixido por José Corbacho e Juan Cruz, que se deu a coñecer como La wikipeli de Mahou e en Hemisferio, dirixido por Luis María Ferrández e Alejandro Áboli e cuxo rodaxe tivo lugar na Praia de Sant Joan d'Alacant. Tamén participou en Carne de neón, longametraxe que rodou no verán de 2009 e acábase de converter en Moza Almodóvar ao formar parte da nova película de Pedro Almodóvar, La piel que habito.
Alajeró
Datos
O barranco de Santiago separa ao municipio de San Sebastián de la Gomera, e desemboca en Praia Santiago, pobo pesqueiro que se converteu nun dos puntos de desenvolvemento turístico da Gomera. Outras praias a mencionar de Alajeró son a de Erese e a da Negra.
Blanca Suárez
Traxectoria
En televisión e logo de intervir en El internado (2007-2010), Blanca Suárez protagonizou a serie El barco (2011) emitida tamén en Antena 3.
Filipe III de España
miniatura|Filipe III de Castela e II de Aragón e Portugal.
Blanca Suárez
Traxectoria
Blanca Suárez foi nomeada no Festival de Televisión de Montecarlo na súa 49ª edición na categoría de Mellor actriz de drama polo seu papel de "Julia" en El internado. O seu último nomeamento foi no Festival de Cine de San Sebastián 2009 no que recibiu o premio Talento Revelación do Cine Español logo de haber sido nomeada por segundo ano consecutivo.
Filipe III de España
Filipe III de España    e II de Portugal, tamén coñecido como Filipe III de Habsburgo, nado en Madrid o 14 de abril de 1578 e finado o 31 de marzo de 1621, foi rei de Castela, Aragón e Portugal.
Alajeró
Datos
Algúns edificios a destacar son a igrexa de San Salvador e a Ermida da nosa Señora do Bo Paso. A mediados de setembro ten lugar a festa na súa honra, tendo lugar, con manifestacións do folclore gomero, as procesións de baixada o 14 e a de subida o 15.
Filipe III de España
Traxectoria
Era fillo de Filipe II e Ana de Austria, sucedeu ao seu pai en 1598. Ao ano seguinte casou con Margarida de Austria coa que tivo oito fillos.
Durante o seu reinado, o sistema de goberno foi o mesmo que o dos primeiros Austrias, aínda que pronto se substituíu polo poder delegado nun valido, debido á insuficiente capacidade do monarca. Así, desde o comezo do seu reinado, o monarca puxo os asuntos de Estado en mans do seu valido Francisco de Gómez de Sandoval y Rojas, marqués de Denia e, máis tarde, duque de Lerma.
Alajeró
Datos
Neste municipio atópase o aeroporto de La Gomera.
Filipe III de España
Traxectoria
Entre 1601 e 1606 trasladou a corte a Valladolid. En 1609 asinouse a Tregua dos Doce Anos cos Países Baixos, que representaba o recoñecemento oficial da existencia dos Países Baixos como estado independente. Esta paz permitiu ao goberno enfrontarse co problema dos mouriscos, cuxa integración na sociedade española se fixo moi difícil tralas sublevacións das Alpuxarras, sendo ese mesmo ano, 1609, cando decidiu a súa expulsión por motivos relixiosos e de seguridade interior.
Pero este período de paz finalizou en 1618 ao comezar a guerra dos Trinta Anos, na que España apoiou ao emperador Fernando II de Austria en contra do elector do Palatinado, Federico V.
Alajeró
Poboación
Ten unha poboación de 2.142 habitantes (INE, 2007). Os principais núcleos de poboación son Alajeró Casco, Playa Santiago, Targa, Antoncojo, Imada e Arguayoda.
Filipe III de España
Traxectoria
Tamén en 1618 e debido á deterioración da situación política e a crise económica, Filipe III viuse obrigado a substituír a Lerma polo seu fillo, o duque de Uceda, pero limitándoo nas súas funcións e, xa que logo, restándolle poder. O reinado de Filipe III supuxo o mantemento da hexemonía española no mundo, pero as súas dificultades económicas e a cesión do goberno a privados ou validos predicía xa o declive do Imperio.
Con Margarida de Austria, Filipe III tivo oito fillos:
Frederici Honores
300px|miniatura|A constelación de Honores Frederici.
Honores Frederici, tamén chamada Gloria Frederici ou Honores Friderici, foi unha constelación creada por Johann Elert Bode no 1787 para honrar a Frederico o Grande, rei de Prusia, quen finara no 1786. A constelación estaba composta dunha coroa real e unha espada, e o redor unha coroa de loureiro. A constelación atopábase entre Lacerta, Cassiopeia, e Andromeda. A constelación xa non é recoñecida coma tal e as súas estrelas foron devoltas ás constelacións de Andrómeda e Cassiopeia.
El Clamor
El Clamor foi un periódico que se editou en Verín entre 1891 e 1893.
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal, científico y de intereses locales, apareceu a principios de 1891. O seu propietario e director era Mariano Diéguez Amoeiro. Era unha publicación de orientación republicana. Mantivo polémicas con La Voz de Verín.
Tivo unha segunda época co nome El Clamor de Verín. Deixou de editarse co número 143, en febreiro de 1893.
Festival de Edimburgo
miniatura|250px|Actuación na [[Royal Mile]] O Festival de Edimburgo é un termo co que se agrupan distintos festivais de actividades culturais que teñen lugar todos os meses de agosto na cidade de Edimburgo, a capital de Escocia.
Historia
En 1947 ten lugar a primeira edición do Festival Internacional de Edimburgo, centrado no teatro. Paralelamente, oito compañías dramáticas promoveron, no marco dese mesmo festival, un ciclo paralelo, que co tempo evoluiría ata converterse no Fringe, o festival alternativo (en inglés, marxinal). Tamén nese primeiro ano se botou a andar o Festival Internacional de Cine de Edimburgo.
Co tempo, serían moitas outras actividades as que se virían sumar ao Festival de Edimburgo, convertendo a cidade na capital cultural non oficial de Europa no mes de agosto, se ben as súas datas de comezo e fin non sempre coinciden co festival orixinal de teatro.
Lista de festivais
Ademais, unha serie de certames e mostras celebradas en agosto en Edimburgo aparecen vencelladas ao Festival, pero non son recoñecidos como tal oficialmente. Son:
Sindicato Labrego Galego-Comisións Labregas
O Sindicato Labrego Galego - Comisións Labregas (SLG - CC.LL) é un sindicato nacionalista galego de agricultores/as e gandeiros/as. A súa sede central está en Santiago de Compostela e, tras a dimisión de Carme Freire na Dirección Nacional do 14 de xuño de 2012, a súa secretaria xeral é Isabel Vilalba Seivane.
Ideoloxía
O SLG é un sindicato de ideoloxía nacionalista galega de esquerda. Entre os seus principios están o cooperativismo, axuda mutua, a soberanía alimentaria, feminismo, altermundismo, ecoloxismo e a autoxestión.
Era clandestina (1971-1977)
A súa orixe está nos Comités de Axuda á Loita Labrega creados en 1971 por iniciativa da Unión do Povo Galego (UPG) que deron orixe ás Comisións Labregas, que a partir de 1973 cobrará protagonismo na loita contra os encoros. Esta organización formaba parte da estrutura frontista da UPG, na mesma liña có Sindicato Obreiro Galego (SOG) ou ADEGA. No inverno de 1973 aparece o xornal da organización, Fouce. Durante estes anos CCLL participa nas loitas pola recuperación dos montes en mancomún, contra as cotas abusivas da seguridade social e contra a construción de encoros nos ríos galegos. En 1975 un sector do sindicato, próximo ao Partido Socialista Galego (PSG), escíndese e crea o Sindicato Agrario Galego.
En 1976 CCLL crea a Asociación Agraria Galega como brazo legal, grazas a unha nova lei de asociacións máis permisiva. A pesar disto, a primeira Asemblea Xeral foi prohibida polas autoridades. O mesmo ano un grupo disidente, oposto ás políticas da UPG, abandona CCLL e forma Comisiós Labregas-Terra. Ese mesmo ano, CCLL cambia o seu nome a Comisiós Labregas-Sindicato Labrego Galego (SLG-CCLL).
Legalización e crecemento (1977–1986)
En primavera de 1977 por fin foi legalizado o sindicato. Este mesmo ano a organización participou nalgunhas mobilizacións sociais claves da transición en Galiza, en concreto o conflito das As Encrobas, entre os veciños de dita parroquia e FENOSA, que quería expropiar as terras dos veciños para extraer lignito. O problema pasou de ser un conflito local a unha "cause celébre" en toda Galiza debido ás mobilizacións do SLG e do nacionalismo galego en xeral. Os labregos locais estaban dirixidos por Moncho Valcarce, o cura da parroquia e militante da UPG. Esta loita rematou coa derrota dos labregos e a vitoria de FENOSA, que poido comezar a extracción do lignito en 1978. Outro evento de grande importancia en 1977 foi a loita contra o proxecto de facer unha central nuclear en Xove. Tanto o SLG coma a organización ecoloxista ADEGA tiveron un papel clave nas mobilizacións sociais contra a central. O 10 de abril de 1977, 8.000 persoas marcharon entre Viveiro e Xove contra dito proxecto. Esta loita continuou até 1979, cando os plans para a construción da central foron finalmente cancelados. A mobilización social foi clave, destacando unha manifestación de 20.000 persoas en 1978. miniatura|[[Lidia Senra, secretaria de relacións exteriores e secretaria xeral entre 1989 e 2007]] Ese mesmo ano foron as primeiras eleccións ás cámaras agrarias nas que o SLG puido participar de maneira legal, obtendo 545 representantes. Tamén en 1978 o sindicato lanzou unha campaña contra a "cota empresarial", unha cantidade de diñeiro que os agricultores galegos tiñan que pagar á seguridade social, considerada abusiva polo sindicato. Os principais métodos de protesta contra dita cota foron o boicot e a desobediencia civil, que continuaron até que o foi abolida en 1994.
Desde 1986: Loita contra a PAC e aumento da independencia da organización (1986-2020)
En 2009 sufriu unha escisión coa creación da Federación Rural Galega, liderada por Xurxo Álvarez, entidade máis vinculada a UPG.
Secretarias xerais
O primeiro secretario xeral foi Bernardo Fernández Requeixo. A este seguírono Emilio López Pérez, Lidia Senra Rodríguez (1989-2007), Carme Freire Cruces (2007-2012) e Isabel Vilalba Seivane, actual secretaria desde o 14 de xuño de 2012.
César Portela
miniatura|[[Faro de Punta Nariga.]] miniatura|Museo do Mar en Vigo. miniatura|Casa do Home na Coruña. César Portela Fernández-Jardón, nado en Pontevedra o 18 de abril de 1937, é un arquitecto galego.
Traxectoria
Fillo de Agustín Portela Paz. Estudou nas Escolas Superiores de Arquitectura de Madrid e Barcelona, licenciouse en 1966 e obtivo o doutoramento dous anos despois.
Traballou en Pontevedra, xunto á que era a súa dona, a arquitecta Pascuala Campos de Michelena.​ Mentres estiveron casados realizaron as súas obras en colaboración. O seu estudio de arquitectura está en Pontevedra.
Unha das súas primeiras obras foi a casa para o párroco de Marín (1968), un atrevido prisma de formigón sobre zancos pegado a unha igrexa barroca. Aínda que o máis coñecido dos traballos daqueles primeiros anos é o complexo de vivendas para xitanos en Campañó (1971-1973), seleccionado xunto coa lonxa de Bueu (1971-1972) para a exposición Arquitectura e racionalismo. Aldo Rossi + 21 arquitectos españois viaxando por diferentes cidades españolas entre setembro de 1975 e outubro de 1976 e vinculado á revista ''2C. Construcción de la ciudad''. Outras das súas obras daquela época son un bloque de vivendas no polígono industrial de Campolongo (1973) e os concellos de Pontecesures (1973-1975) e Forcarei (1974-1980).
Foi profesor invitado en numerosas universidades e institucións, como a Escola Superior de Arquitectura de Pamplona, Nancy, Caracas, Lisboa ou Weimar. Colaborou na organización e deseño de diversos seminarios e obradoiros de arquitectura, como o dirixido canda a Aldo Rossi en Santiago de Compostela (1974), os Obradoiros Internacionais de Arquitectura de Napoli, Belfort, e Caracas, a IV Bienal de Arquitectura de Santander, ou o Seminario sobre Cultura e Natureza: Arquitectura e Paisaxe, dependente da Universidade Internacional Menéndez Pelayo na illa de San Simón, así como a dirección, con Óscar Tenreiro, do Seminario de Arquitectura da Universidade de Weimar.
Galardoado co Premio Nacional de Arquitectura de España en 1999 polo edificio da Estación de Autobuses de Córdoba, ten recibido distincións e honras de diversas institucións nacionais e internacionais. Tamén levou a cabo un extenso labor docente, ocupando na actualidade a Cátedra de Proxectos Arquitectónicos da E.T.S. de Arquitectura da Coruña.
En 2021 ingresou na Real Academia Galega de Ciencias.
En sesión ordinaria celebrada o día 18 de decembro de 2021, o plenario da Real Academia Galega de Belas Artes acordou concederlle o título de académico de honra da Corporación.
Alexandra Roach
Alexandra Roach, nada en Ammanford (Carmarthenshire) en 1987, é unha actriz galesa de cinema e televisión. Destaca o seu traballo no serial televisivo en lingua galesa Pobol Y Cwm, no que participou de adolescente entre os anos 2003 e 2005. Interpretou a Margaret Thatcher de moza no filme The Iron Lady, protagonizado por Meryl Streep.
César Portela
Traxectoria
A súa concepción da arquitectura está nestas palabras súas: "A arquitectura refírese basicamente á construción do espazo. Do mesmo xeito que a pintura especula coa cor, a escultura coa forma, a literatura coas palabras, a fotografía coas imaxes, a música co son e o cine coa imaxe e co tempo, a arquitectura faino co espazo".
Gran Premio de Austria de 1982
O Gran Premio de Austria de 1982 foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 15 de agosto de 1982. Foi a 13ª carreira da tempada de Fórmula Un de, o 15º Gran Premio de Austria e a décima terceira que se celebrou en Österreichring. A carreira levouse a cabo sobre 53 voltas ao circuíto de 5´942 quilómetros para unha distancia total de carreira de 315 quilómetros. A carreira foi gañada polo Lotus de Elio de Angelis, que mantivo baixo control a Keke Rosberg no Williams para gañar por apenas 0,050 segundos, ou menos de metade da lonxitude do coche.
Resumo da carreira
Engadiuse unha chicane na entrada aos boxes no principio do ano. Nelson Piquet no Brabham lideraba na primeira curva desde a pole position, mentres que o Renault de Alain Prost pasou ao compañeiro de equipo de Piquet Riccardo Patrese para ser segundo. Máis atrás, houbo unha colisión que eliminou os dous Alfa Romeo de Andrea de Cesaris e Bruno Giacomelli, así como ao Williams de Derek Daly. A vantaxe de Prost sobre Patrese durou só unhas cantas curvas antes de que o italiano vólvese a pasalo. Na volta 2, Patrese arrebatou o liderado a Piquet e os dous Brabhams inmediatamente comezaron a afastarse cos seus tanques medio cheos.
Pouco antes da metade da carreira, Piquet fixo a primeira parada planificada en boxes para botar combustible e cambiar os pneumáticos, na historia moderna da F1. Reincorporouse en cuarto lugar, xusto por diante de Keke Rosberg, logo de perder a posición con Prost e Elio de Angelis. Varias voltas logo de Piquet, Patrese fixo a súa parada. Nese momento, tiña unha vantaxe suficiente para reincorporarse á carreira en primeira posición, aínda que agora só cuns poucos segundos por diante de Prost. O Brabham e o Renault estaban igualados logo da parada, e a diferenza de Patrese con Prost mantíñase relativamente estable. Pero, só un par de voltas logo da súa parada, Patrese sufriu un fallo de motor, o que lle fixo trompear. Prost herdou unha cómoda vantaxe con de Angelis e con Piquet terceiro.
Isto deixou a de Angelis líder, listo para a súa primeira vitoria, pero Rosberg, que reducira a vantaxe de de Angelis a só uns segundos, parecía voar agora que a súa primeira vitoria parecía próxima, e o finlandés comezou a acercarse máis rapidamente. Na última volta, Rosberg reduciu á brecha a só 1,6 segundos. Acercouse rapidamente no último viraxe, de Angelis aparentemente sucumbía á presión, pero na última curva De Angelis defendeu con calma a liña interior, e Rosberg non puido coller a trazada. A súa axustada entrada na curva causou que de Angelis derrapara na saída, o que permitiu Rosberg intentalo polo interior na recta final, só para perder por só 0,050 segundos, ou menos da metade da lonxitude dun coche.
De Angelis celebrou con ledicia a súa primeira vitoria, mentres que Rosberg aumentaba as súas posibilidades no campionato malia perder a súa primeira vitoria por unha marxe mínima, pasando por diante de John Watson no segundo lugar no campionato, que realmente era o liderado, xa que o líder oficial do campionato Didier Pironi estaba fóra polo resto da tempada con lesións nas pernas. O Ligier de Jacques Laffite completou o podio, mentres que o Ferrari de Patrick Tambay, o McLaren de Niki Lauda e o Arrows de Mauro Baldi completaron os puntos.
A vitoria por De Angelis foi a última celebrada por Colin Chapman co famoso acto de lanzar a súa gorra de tea ao aire logo dunha vitoria de Lotus. Tamén sería a última vitoria dun Lotus construído por Chapman, e a última vitoria dun Lotus ata o Gran Premio de Portugal de 1985.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Alternaria
Alternaria é un xénero de fungos ascomicetos, cuxas especies son coñecidas como importantes patóxenos vexetais. Son tamén alérxenos comúns en humanos, desenvolvéndose no interior de construcións e causando febre do feo, rinite alérxica ou reaccións de hipersensibilidade que por veces levan á asma. Facilmente causan infeccións oportunistas en persoas inmunocomprometidas, como doentes con SIDA.
Existen 299 especies neste xénero; son ubicuas no ambiente e son unha parte natural da flora fúnxica en case calquera lugar, sendo axentes normais de decomposición. As esporas transpórtanse polo ar e poden atoparse no solo e na auga, así coma no interior de habitacións ou en obxectos. As esporas son singulares ou poden formar longas cadeas. Poden desenvolverse en colonias espesas, xeralmente de cor negra ou cinsenta.
Polo menos o 20% da deterioración de produtos agrícolas é causada por especies de Alternaria. Moitos problema de saúde en humanos poden ser causados por estes fungos, os cales se desenvolven na pel e nas membranas mucosas, incluíndo os ollos e o tracto respiratorio. As alerxias son comúns, mais as infeccións serias son raras, excepto en persoas con sistema imunitario comprometido. Porén, as especies deste xénero producen frecuentemente produtores prolíficos de varios compostos tóxicos. Os efectos da maioría destes compostos na saúde animal e vexetal non son ben coñecidos. Os termos alternariose e alternariotoxicose son usados para os problemas causados por fungos deste xénero en humanos e animais.
Non todas as especies de Alternaria son pragas e patóxenos; algunhas mostraron potencial como axentes biolóxicos no control de especies invasoras.
Emilio Gómez Arias
Emilio Gómez Arias, finado en Ribadavia en xullo de 1949, foi un avogado e político galego.
Vida persoal
Casou con Agustina Vázquez.
Bojan Adamič
Bojan Adamič, nado en Ribnica o 9 de agosto de 1912 e finado en Liubliana o 3 de novembro de 1995, foi un compositor de música para filmes esloveno.
Traxectoria
Gradouse no Conservatorio de Liubliana e aínda que tiña en mente dedicarse ó jazz derivou a súa carreira cara ó cine. Realizou as bandas sonoras de máis de 200 filmes da antiga Iugoslavia e do estranxeiro, tamén participou como actor en 2 filmes. En 1971 publicou un libro de cancións eslovenas, Samospevi, 1943-1945, foi tamén o director da Orquestra da Radio Televisión Eslovena.
Clasificación científica
dereita|150px Clasificación científica ou clasificación biolóxica é a maneira en que os biólogos agrupan e categorizan especies extinguidas ou actuais de organismos. A clasificación moderna ten as súas raíces no sistema de Carl von Linné, que agrupou as especies de acordo con características físicas compartidas. Estas agrupacións foron revisadas dende a época de Linneo para mellorar a consistencia co principio de descendencia común de Charles Darwin. A sistemática molecular, que utiliza a análise do ADN xenómico, levou a moitas revisións recentes e é probable que o continúe facendo. A clasificación científica pertence á ciencia da taxonomía ou bioloxía sistemática.
Sistemas antigos
O sistema de clasificación de formas de vida que se coñece vén do filósofo grego Aristóteles, que clasificaba animais en función do seu xeito de moverse (aire, terra, ou auga).
En 1172 Ibn Rushd (Averroes), que era xuíz (Qaadi) en Sevilla, traduciu ao árabe e abreviou o libro de Aristóteles de Anima. Os seus comentarios orixinais perdéronse, pero a súa tradución ao latín por Michael Scot chegou ata os nosos días.
O seguinte avance importante no desenvolvemento da clasificación científica levouno a cabo o profesor suízo Conrad Gessner (1516–1565). O traballo de Gessner foi unha compilación fundamental da vida que daquela se coñecía.
A exploración de parte do Novo Mundo trouxo a continuación descricións e espécimes de moitas novas e descoñecidas formas de vida animal. A finais do século XVI e principios do XVII comezaron os estudos coidadosos dos animais, que, dirixidos en primeiro termo a castes familiares, foron gradualmente estendidos ata que formaron un corpo de coñecemento que serviu como unha base anatómica para a clasificación. Os avances no uso deste coñecemento para clasificar formas de vida débense á investigación de anatomistas médicos, como Fabricius (1537–1619), Petrus Severinus (1580–1656), William Harvey (1578–1657), e Edward Tyson (1649–1708). Os avances debidos ao traballo de entomólogos e os primeiro microscopistas foron posibles grazas á investigación de xente como Marcello Malpighi (1628–1694), Jan Swammerdam (1637–1680), e Robert Hooke (1635–1702).
John Ray (1627–1705) foi un naturalista inglés que publicou importantes traballos sobre plantas, animais, e teoloxía natural. A solución que adoptou para a clasificación de plantas no seu libro Historia Plantarum foi un paso importante cara a taxonomía moderna. Ray rexeitou o sistema de división vixente, e no seu lugar clasificou as plantas de acordo coas similitudes e diferenzas que se apreciaban na observación.
Taxonomía linneana
Antes de Linné utilizábanse longos nomes de moitas palabras, ás veces cun adxectivo adicional, ás veces con outro, e, consecuentemente, en realidade non se fixaban e aceptaban nomes. O sistema de Carl von Linné fixo doado identificar sen ambigüidade calquera especie de planta ou animal. Foi máis alá, e introduciu no seu sistema unha serie de grupos: xénero, orde, clase.
Poden crearse rangos intermedios engadindo prefixos, por exemplo:
Adicionalmente, as especies subdivídense a miúdo en subespecies e outras categorías inferiores (ver subespecies, variedade, subvariedade e forma). En determinadas circunstancias, necesítanse prefixos alén de sub. Amais, algunhas veces engádense algúns outros rangos. Por exemplo, poden existir dominios ou imperios sobre o nivel de reino, tribos entre os niveis de familia e xénero, e seccións e series entre o xénero e a especie.
Desenvolvementos modernos
A solución xeral que Linneo adoptou para clasificar especies e moitos dos seus grupos taxonómicos permaneceron estándar en bioloxía por cando menos dous séculos. Hoxe en día acéptase amplamente que tal clasificación debería reflectir o principio darwiniano da descendencia común, de tal xeito que o taxon inclúa unha única sección da árbore evolutiva. Estes grupos chámanse grupos monofiléticos (ver tamén parafilético e polifilético).
Dende os anos 60 do século XX, unha tendencia chamada taxonomía cladística ou cladismo xurdiu como rival para a máis tradicional clasificación filoxenética. Neste esquema, os taxons identifícanse con clados, e só poden ser monofiléticos. Frecuentemente, os sistemas de rangos da taxonomía linneana non se utilizan. Está en desenvolvemento un novo código formal de nomenclatura, pero moitas das súas regras entran en conflito cos códigos de nomenclatura establecidos (tanto para plantas como para animais), e non está claro como van coexistir os diferentes códigos.
Exemplos
A continuación amósanse as clasificacións habituais de tres especies: a mosca da froita (Drosophila melanogaster), os humanos, e a Magnolia Sweetbay.
Sufixos de grupo
Os taxons por riba do nivel de xénero son frecuentemente nomes derivados do tipo xénero. Os sufixos utilizados para formar estes nomes dependen do reino, e algunhas veces do filo e da clase, como se establece na táboa seguinte.
Jo Schlesser
Joseph Schlesser, nado en Liouville (Meuse) o 18 de maio de 1928 e finado en Rouen-Les-Essarts (Sena Marítimo) o 7 de xullo de 1968, foi un piloto francés de Fórmula 1 e de carreiras deportivas. Participou en tres Grandes Premios do Campionato do Mundo, incluíndo o Gran Premio de Francia de 1968 no que morreu. Non logrou puntos de campionato. Foi o tío de Jean-Louis Schlesser quen se converteu nun piloto de Fórmula 1 na década de 1980.
Traxectoria
Schlesser comezou a súa carreira deportiva en 1952, cando se uniu a Panhard. En 1954 probou a entón popular clase de carreiras francesa coñecida como Monomill. A súa carreira foi entón interrompida durante tres anos mentres estivo traballando en Mozambique, pero regresou a Europa en 1957 cando terminou segundo no Rally de Roma-Liexa-Roma nun Mercedes. Logo correu nun Ferrari 250 GT pero sen moito éxito ata 1960 cando rematou en segundo lugar nos 1000 km de Nürburgring e segundo na xeral en Rouen. Tamén pilotou un Cooper de Fórmula 2 en 1960 pero só logrou un sexto lugar en Siracusa. En 1961 a súa tempada foi cortada por un accidente en Le Mans, pero regresou en 1962 cun Brabham Fórmula Júnior.
En 1964 Schlesser mudouse para a nova Fórmula 2 e converteuse nun competidor altamente recoñecido na Fórmula 2 europea na era pre-europea da Fórmula Dous. En 1966 uniuse ao equipo oficial de Matra de Fórmula 2 e continuou co mesmo equipo como Ford Francia en 1967. En 1968 uniuse ao seu amigo Guy Ligier para correr en McLaren.
Fórmula Un
miniatura|Honda RA302. Schlesser participou no Gran Premio de Alemaña de 1966 en Nürburgring cun Matra MS5-BRM 1.0 litro cunha especificación de Fórmula 2 (F2) e outra vez en 1967 no mesmo sitio cun F2 Matra MS5 - Cosworth 1,6 litros. En 1966, terminou na décima parte da clasificación xeral e terceiro na clasificación de Fórmula 2. En 1967, foi obrigado a retirarse cun problema de embrague logo de dúas voltas.
A verdadeira oportunidade na Fórmula 1 chegou para Schlesser en 1968 con Honda. O equipo Honda completara un motor experimental air-cooled (o RA302) que foi probado polo seu piloto oficial John Surtees. Surtees diagnosticou que non estaba listo para competir e que podería ser unha trampa mortal. Sen pensalo, coa axuda financeira de Honda France, Honda presentouse no Gran Premio de Francia en Ruán. Sendo o heroe local, Schlesser foi contratado para pilotalo.
Logo de dúas voltas, o coche derrapou na curva de "Six Frères" e bateu de costado contra un talude. A carrozaría de magnesio do Honda e combustible para 58 voltas inflamouse instantaneamente, deixando a Schlesser sen posibilidade de supervivencia. Como resultado, Honda retirouse da Fórmula Un ao final da tempada de logo de que Surtees volvera a negarse a pilotar o coche na carreira italiana do mesmo ano.
Jo Schlesser tamén correu na NASCAR, terminando o décimo oitavo no Daytona 500 de 1964.
Legado
Un amigo de Jo Schlesser, o futuro construtor de Fórmula Un, Guy Ligier, sempre numerou os seus tipos de coches comezando con "JS" como homenaxe a Schlesser.
O seu sobriño, Jean-Louis Schlesser, converteuse nun exitoso piloto de carreiras, comezando un Gran Premio de Fórmula Un e gañando o Rally París-Dakar.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Balbino Fernández Fernández
Balbino Fernández Fernández foi un sacerdote, escritor e xornalista galego.
Chimo Bayo
Chimo Bayo, nado en Valencia o 25 de outubro de 1961, é un disc jockey, músico, produtor, presentador e artista valenciano.
Balbino Fernández Fernández
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto de Tapia de Casarego e despois nos seminarios de Lugo, Oviedo e Santiago de Compostela. Sendo estudante de Teoloxía no seminario de Lugo, publicou en 1893 o folleto La Concepción Inmaculada de María: Apuntes histórico dogmático-apologéticos, que fora publicado por El Lucense en folletín. Foi párroco de Baleira e a partir de abril de 1911 da Fonsagrada, onde fundou os periódicos El Eco de Burón e El Buronés. Dende 1924 foi párroco de San José de Xixón.
Chimo Bayo
Traxectoria
Na súa mocidade foi piloto de competición de motocrós. Posteriormente, como pinchadiscos, pasou dez anos mesturando música electrónica da década dos 80. O seu estilo adoita considerarse EBM ou industrial, do estilo Front 242 ou Renegade Sound Wave. A súa popularidade como pinchadiscos empezou na discoteca Arsenal de Oliva e "El Templo" (antes chamada "Paris-Texas") en Cullera.
Aínda que xa antes editara dous discos, o primeiro que acadou certa sona foi Ráyate, de 1987, no que aparecía como portada un libriño de papel de fumar. Vendeu máis de 20.000 copias. Posteriormente aparecería Ráyate 2, cun notable éxito comercial, editado coa súa compañía Raya Records (Valencia). O seu primeiro éxito foi o sinxelo "Así me gusta a mí" (1991), do que vendeu máis de 1 millón de copias por todo o mundo, chegando incluso a ser nº1 de vendas no Xapón e Israel. A cantante israelí Dana International chegou a samplear esta canción no seu éxito "Saida Sultana" en 1993.
Tralo seu primeiro grande éxito, Chimo Bayo editou os sinxelos "Química" e "Bombas". Nos seus primeiros traballos participaron nas tarefas de produción Germán Bou (Boa Club) e Juan José Coll.
O seu vestiario nas súas actuacións era sempre moi extravagante, levando unha especie de armadura galáctica, en homenaxe ós seus tempos de piloto de motocrós, e uns lentes de sol con luces acopladas.
Acudiu como convidado estelar ó MIDEM de Cannes (Festival Internacional das Músicas), en representación dos discjockeys e autores de música de baile españois en 1994, chamado ese ano o MIDEM Latino.
Os seus últimos sinxelos de éxito foron "La Tía Enriqueta" e "La Tía Enriqueta Remix" (1994). A deterioración do chamado Son de Valencia e a impopularidade da coñecida como "Ruta del Bakalao" a mediados da década dos 90 acabou por marcar a fin dunha época que deixou a Chimo Bayo nun segundo plano. Realizaría traballos posteriores, como "Búscala" ou "Vamos al espacio exterior". Como empresario fundou a discoteca Planet Valencia en 1999, iniciativa que finalmente non funcionou.
A principios da década de 2000 reaparece como presentador dun late-show local, Esto se mueve, que durará ata marzo de 2006. Participa regularmente en festivais e programas de televisión. Entre as súas últimas aparicións están a súa participación no "FEA 2005", un festival que tivo lugar en Barcelona. Tamén en 2005 o cantante de rumba Azuquita realizou unha versión particular do tema Esta sí, esta no. En 2006 grava un sinxelo xunto ó coñecido personaxe televisivo Dinio, titulado "Mira qué alegría (otra vez la policía)".
Recentemente foi homenaxeado pola cantante Alaska e o grupo Fangoria durante o FIB 2007.
O 30 de marzo de 2007 fixo unha aparición e actuación no programa de Antena 3, Buenafuente, de xira por Valencia.
Da aínda vixente influencia das cancións deste autor é mostra o seu uso nalgúns anuncios televisivos recentes.
Sporomusa
Sporomusa é un xénero de bacterias do filo Firmicutes clasificada na clase Negativicutes. O xénero foi descrito en 1985 por Moller et al. como formado por bacterias gramnegativas, estritamente anaerobias e con forma de banana e multiflaxeladas, que forman endósporas, cando illaron cepas que foron nomeadas como S. ovata e S. sphaeroides. O principal produto de fermentación é o acetato. Poden utilizar compostos de M-metilo, aminoácidos alcohois hidroxi ácidos graxos e outros ácidos orgánicos. O hidróxeno xunto con poden usarse como substratos de crecemento. Non reducen o sulfato. O xenoma de S. ovata foi secuenciado en 2013.
Un ulterior exame dos membros deste clado suxire que en realidade son membros dos Clostridia.
Filoxenia
A taxonomía aceptada actualmente deste grupo está baseada na List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature (LSPN) e a filoxenia está baseada na LTP 11 de The All-Species Living Tree Project baseada no ARNr 16S
A Torre, Baión, Vilanova de Arousa
A Torre é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 76 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 40 eran mulleres e 36 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 80 veciños, e 2005, cando eran 83.
Félicien Trewey
Félicien Trewey, nado Félicien-François Trevey o 23 de maio de 1848 en Angoulême e finado o 2 de decembro de 1920 en Asnières-sur-Seine, foi un célebre artista do entretemento francés, nos seus espectáculos incluía sombras chinesas, comedia, ilusionismo, acrobacia, maxia, chapeugrafía ou mímica.
Traxectoria
Residente en Marsella desde neno aos quince anos formou parella artística cun mozo acróbata, actuando en cafés das vilas durante un ano para logo seguir en music halls de Marsella, realizando comedia e pantominas, chegando a actual no Alcazar un dos mellores locais da cidade e acadar o éxito coa súa actuación, converténdose nun dos artistas favoritos nas feiras das cidades e vilas da Provenza, creando a súa propia compañía itinerante de pantomima e variedades en 1867 cando tiña 19 anos. En Bordeos acadou o éxito como acróbata e ao chegar a París o seu éxito foi rotundo, durante nove anos levou o seu espectáculos polas mellores salas da cidade, a partir de 1876 a súa fama fíxose internacional e percorreu moitas capitais europeas con grande éxito, actuando para o rei Eduardo VII, para o emperador de Austria ou o barón Rothschild e realizou unha xira polos Estados Unidos. As súas imitacións dos personaxes célebres da súa época como Gambetta, Bismarck, Thiers, Mistral ou Émile Zola tanto en sombras chinesas como en chapeugrafía foron unanimente recoñecidas como das mellores representacións da época. Apareceu en varios filmes dirixidos polo seus amigos, os irmáns Lumière como Chapeaux a Transformations (1895),The Photographe (1895), Danseuses des rues (1896), Partie de cartes (1895) ata o punto de que mesmo algúns o consideran a primeira estrela cinematográfica, e os irmáns Lumière déronlle a concesión exclusiva do seu invento no Reino Unido polo que é tamén tamén coñecido como o introdutor do cinematográfico Lumière no Reino Unido ao dar a primeiro espectáculo con filme o 20 de febreiro de 1896 en Londres nun pase para a prensa e ao día seguinte para o público Publicou os libros Comment cela se fait (1890) e Papier multiforme (1913).
Corzo (homónimos)
Un corzo é un pequeno cervídeo comunmente encontrado na Europa e Asia.
Como topónimo, Corzo pode referirse a:
Como apelido, pode referirse a:
Talk Shows on Mute
"Talk Shows on Mute" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Incubus, publicada como segundo sinxelo do seu álbum A Crow Left of the Murder... o 25 de maio do 2004. O tema acadou o númer 3 da lista da Billboard Modern Rock Tracks, e o 18 da Mainstream Rock Tracks.
Hermigua
Hermigua é un municipio español pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife. Está situado no norte da illa de La Gomera (Canarias).
Ten unha extensión de 39,67 km² e unha poboación de 2.170 habitantes (INE, xaneiro de 2007). A súa altitude é de 210 metros sobre o nivel do mar e ten unha Lonxitude de costa de 8,35 km
Algúns lugares de interese do municipio son o Convento de San Pedro (1598), a Igrexa da Encarnación e o Museo Etnográfico. Un dos casaríos de Hermigua é El Cedro, situado nos límites do Parque Nacional de Garajonay e dentro do bosque do mesmo nome caracterizado pola presenza de laurisilva.
Poboación
Os principais núcleos de poboación, ademais do casco, son Las Casas, Piedra Romana, Santa Catalina, El Estanquillo e Ruela de Ordaiz.
Economía
A economía do municipio está baseada principalmente na agricultura (plátano, viño) e no turismo rural. Con respecto a este último, Hermigua converteuse nun dos puntos principais de oferta deste tipo de turismo na Gomera.
Historia
250px|miniatura|Parque en Hermigua En 1680 Hermigua tiña 930 habitantes e 188 casas. Debido á crise vitivinícola no século XVIII, a economía vese afectada seriamente, aumentando a emigración, e xa que logo, prodúcese un descenso do número de habitantes. En 1812 constitúese como concello, acabado o réxime señorial. A comezos do século XX realízanse unha serie de obras no val para levar a auga a todos os cultivos, caracterizados sobre todo polo plátano. O municipio chega aos 5.824 habitantes en 1940, pero descende a poboación a partir dese ano debido ao fenómeno da emigración.
África Oriental Portuguesa
A África Oriental Portuguesa, Provincia Ultramarina de Mozambique ou, oficialmente, Estado da África Oriental, son os nomes que recibiu unha colonia portuguesa situada no sueste da África, na África Oriental, en distintas épocas até a súa transformación no moderno estado independente da República de Mozambique.
Historia
Postos de comercio e, máis tarde, colonias portuguesas foron formadas ao longo do litoral da África Oriental en 1498, cando Vasco da Gama atinxiu a costa mozambicana. Lourenço Marques explotou a área que hoxe é a Baía de Maputo en 1544. Unha vez alí, estabeleceuse definitivamente no actual Mozambique, onde pasou a maior parte da súa vida, sendo o seu traballo foi seguido por outros exploradores, mariñeiros e comerciantes portugueses. Algunhas desas colonias foron entregadas ao final do século XIX para seren gobernadas por empresas como a Compañía de Mozambique e a Compañía do Niassa. En 1951, as colonias foron combinadas nunha única provincia no exterior so o nome de Mozambique, como parte integrante de Portugal. A maioría das colonias orixinais deron seus nomes para as provincias do actual Mozambique.
Mozambique, de acordo coa política oficial, non era unha colonia, mais antes unha parte da "nación pluricontinental e multirracial" portuguesa. En Mozambique, así como fixo en todas as súas colonias, Portugal tentou europeizar a poboación local e asimilala á cultura portuguesa. Lisboa tamén quería manter as colonias como socios comerciais e mercados para seus produtos. Os habitantes africanos da colonia acabaron por seren, supostamente, colocados na posición de cidadáns de pleno dereito, con plenos dereitos políticos a través dun proceso de desenvolvemento de longo prazo. Para o efecto, a segregación en Mozambique era mínima se comparaba coa da veciña Suráfrica. Porén, o traballo forzado, a que todos os africanos eran obrigados a facer ,se non pagaban os impostos, non foi abolido até o inicio dos anos 1960.
Cortiza
miniatura|300px|Cortizas amoreadas no [[Algarve.]]