cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grupo de Traballo sobre Homosexualidade de Delft
Historia
miniatura|Sede da asociación, no número 22 de Lange Geer, en [[Delft]] O Grupo de Traballo sobre Homosexualidade de Delft fundouse en 1968. Nos primeiros anos estaba estreitamente vinculado ao mundo estudantil e formou parte da Federación de Grupos de Traballo de Estudantes sobre Homosexualidade (Federatie Studenten Werkgroepen Homoseksualiteit -FSWH-). Aínda que moitas das asociacións que formaban parte desta federación acabaron finalmente integradas en COC Nederland, a DWH sempre se mantivo como entidade independente.
En abril de 1989, o daquela presidente da DWH, Hans-Paul Verhoef, saltou á actualidade internacional cando foi detido nos Estados Unidos por padecer a SIDA. Verhoef ocultara este dato no seu ingreso, xa que se non fose así se lle negaría o acceso.
Spanair
Spanair S.A. foi unha aeroliña española que tivo a súa base no aeroporto de Barcelona. Ata o ano 2009 foi subsidiaria do SAS Group, a mesma compañía á que pertence Scandinavian Airlines. O 25 de xaneiro a aeroliña estaba nunha situación económica complicada e o goberno de Cataluña aprobou un plan de préstamo de 10,5 millóns de euros para intentar salvala. A compñía reduciu custos e os ingresos melloraron, pero o 27 de xaneiro de 2012 cesou todas as súas operacións despois de que non se conseguise chegar a un acordo de rescate con Qatar Airways. Spanair foi membro de Star Alliance dende 2003 ata a súa desaparición.
Características
Operou voos de pasaxeiros entre España e Europa, estendendo as súas operacións ao oeste de África. Realizou tamén voos charter a todo o mundo para compañías de viaxes. A súa base principal estivo en El Prat de Barcelona, con centros de conexión no aeroporto madrileño de Barajas, e no aeroporto de Son Sant Joan. É membro da alianza de aeroliñas Star Alliance.
Historia
Spanair fundouse en decembro de 1986 e comezou as súas operacións en marzo de 1988. Foi creada como unha empresa conxunta entre SAS e Viajes Marsans e os seus primeiros servizos foron voos charters europeos. Os voos de longo percorrido aos Estados Unidos, México e a República Dominicana comezaron en 1991, seguidos por voos domésticos en marzo de 1994. A aeroliña fixo tamén voos de longo percorrido, co avión Boeing 767-300, a Washington, D.C. e Buenos Aires a finais dos 90. Spanair uniuse á Star Alliance en 2003. Actualmente os donos da compañía son o SAS Group (94,9%) e o Grupo Marsans (5,1%). Ten 2.535 empregados.
Frota
En xaneiro do ano 2011 a frota de Spanair estaba formada por 32 avións, cunha idade media de 11,6 anos.
San Tomé de Nogueira, Meis
San Tomé de Nogueira é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Meis na comarca do Salnés. Segundo o INE en 2016 tiña 655 habitantes (326 homes e 329 mulleres), o mesmo número ca en 2008.
Transporte
A parroquia está atravesada pola PO-531 (Pontevedra-Vilagarcía de Arousa), e nela nace a PO-300, que segue cara a Cambados.
Patrimonio
O exterior da igrexa non presenta nada de interese, pero no interior posúe unhas pinturas góticas (do século XVI) que representan a Anunciación, no centro da ábsida; a Adoración dos Reis Magos, no lado da Epístola (aínda que a imaxe de Melchor foi destruída para abrir un arco); e o Nacemento de Xesús, no lado do Evanxeo. Na bóveda represéntase o sol e a lúa.
<Gallery> Ficheiro:Meis, San Tomé de Nogueira 03-01a.jpg Ficheiro:Meis, San Tomé de Nogueira 03-04a.jpg Ficheiro:Meis, San Tomé de Nogueira 03-06c.jpg Ficheiro:Meis, San Tomé de Nogueira 03-10b.jpg
</Gallery>
728
Véxase tamén
Historia ano a ano
Joaquín María López
Joaquín María López López, nado en Villena o 15 de agosto de 1789 e finado en Madrid o 14 de novembro de 1855, foi un escritor e político español.
Traxctoria
Cursou os estudos de Dereito en Madrid e exerceu como avogado e Catedrático de Dereito Político. Oficial da milicia Nacional, estivo exiliado en Francia. Deputado pola Provincia de Alacant en 1834. Foi nomeado Ministro da Gobernación no goberno presidido por José María Calatrava. Alcalde de Madrid no momento da caída do rexente Espartero, proclamou a sublevación dos concellos e encargóuselle o Goberno provisional até a declaración da maioría de idade de Isabel II.
A Pedrosa, Leiloio, Malpica de Bergantiños
A Pedrosa é un lugar da parroquia de Leiloio no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Xunto co lugar da Trémoa tiña 157 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 74 homes e 83 mulleres.
Odón de Buen y del Cos
miniatura|A fragata Blanca, á esquerda, na batalla de Abtao. miniatura|Odón de Buen pouco despois de obter a cátedra, contra 1889 miniatura|Capa da Historia Natural de Odón de Buen, editada en Barcelona en 1891 por Montaner y Simón
Odón de Buen y del Cos, tamén coñecido como Odón de Buen, nado o 18 de novembro de 1863 en Zuera (provincia de Zaragoza) e finado o 3 de maio de 1945 na Cidade de México, foi un naturalista español, coñecido por ser o fundador da oceanografía en España.
Primeiros anos e formación
Odón de Buen y del Cos naceu o 18 de novembro de 1863 en Zuera (provincia de Zaragoza). Seu pai foi Mariano de Buen y Ropín, xastre de profesión, e a súa nai, Petra del Cos y Corroza. Xunto cos seus pais, trasladouse a Zaragoza para estudar o bacharelato. Consciente do grande esforzo que supoñía para a familia o traslado á capital aragonesa, impartiu clases de repaso a outros alumnos. Rematado o bacharelato con matrícula de honor, accedeu á universidade. Elixiu estudar Ciencias Naturais, para o cal foi preciso o seu traslado a Madrid. Sabedores do grande esforzo económico que supoñía, e coñecedores do seu talento, o Concello de Zuera decidiu concederlle unha bolsa de estudos por acordo unánime dos concelleiros.
Durante a súa estancia en Madrid, na Universidade Central, tivo ocasión de ampliar estudos con Máximo Laguna e José Macpherson, cos que iniciou os estudos de petrografía na serra madrileña. Nesta época, e para axudar economicamente, comezou a dar clases particulares, sendo un dos seus alumnos Miguel Primo de Rivera. Durante este período Odón realizou estudos das plantas, que incluiría máis tarde, en 1883, nos Anales de Historia Natural. Xunto a Vicente Castelló creou o Anuario Científico Español.
En Madrid participou nas actividades da Sociedad Linneana Matritense.
A viaxe da fragata Blanca
Tras unha viaxe á súa terra natal, onde en 1885 se declarara unha epidemia de cólera, da que morreu seu pai, debido ao que se fixo cargo da súa familia, Odón regresa a Madrid. Alí recibiu a noticia de que fora seleccionado para realizar investigacións científicas a bordo da vella fragata Blanca, supervivente da batalla do Callao.
Esta viaxe, preparada pola Armada Española, fora pensada para da a volta ao mundo como instrución de gardamariñas pero, por razóns orzamentarias, reduciuse a unha viaxe en dúas etapas: a primeira polo norte de Europa, e a segunda polo Mediterráneo e o norte de África. En ambas as viaxes, nas que no faltaron as penalidades, formouse a vocación oceanográfica de Odón de Buen, tal e como relata nas súas memorias:
Os resultados desta exploración en Galicia
Esta viaxe, asemade, supuxo un contacto científico con Galicia. Durante a súa estancia en terras galegas, sobre todo en Ferrol, xunto a unha serie de peixes recolleu diversos exemplares de crustáceos, que mandou ao Museo de Ciencias Naturales de Madrid. Parte deses seres serviron para a elaboración do seu artigo "Materiales para la fauna carcinológica española". No traballo cita 23 especies con presenza en Galicia, delas 20 exclusivas; as localidades de recolección foron, en primeiro lugar, Ferrol, recollidas polo autor en 1886, e Marín, recollidas por Eduardo Boscá. Non se describen taxons novos e os resultados preséntanse como unha listaxe con moi poucas indicacións. O artigo inclúe unha segunda parte na que aborda algo a área de distribución dos crustáceos.
En Barcelona
Tras esta viaxe, Odón buscou unha estabilidade económica que lle permitira casar, e, tras varios intentos, gañou en 1889 a cátedra de Historia Natural da Universidade de Barcelona, posto que ocupou até 1911, en que se trasladou a Madrid.
De Buen foi un dos principais divulgadores da teoría da evolución de Darwin en España, o que lle valeu a oposición do cardeal Salvador Casañas y Pagés, que declarou que as sús ensinanzas eras heréticas. A oposición do cardeal conseguiu en 1895 que Odón de Buen fora separado da súa cátedra. Posteriormente foi acollido polo goberno francés, que o nomeou oficial de instrución pública.
Odón de Buen publicou unha Historia natural completa (zooloxía, botánica e xeoloxía) con ilustracións e gravados, que tivo grande aceptación tanto en España como en América, pese a que os sectores máis conservadores da ensinanza promoveron a prohibición destes libros como contrarios ás doutrinas da Igrexa católica, que os puxo no Índice de libros prohibidos, pero Odón de Buen no impoñía seus libros, co que calquera intento de apartalos da ensinanza oficialmente foi infrutuoso.
A súa separación da cátedra produciu numerosas protestas e revoltas entre os estudantes, que chegaron a apedrar o palacio do bispo a as casas doutras persoas notorias polo seu clericalismo. De Buen trasladou as súas clases ao salón do Centro Federal e continuou coas súas saídas ao campo, pero as revoltas non cesaban e, á final, durante as vacacións de Nadal, o Goberno, aconsellado polo xeneral Valeriano Weyler, capitán xeneral de Cataluña, dispuxo que Odón reanudase as súas clases na universidade.
De Buen, político
Odón de Buen participou tamén na política, difundindo ideas republicanas e librepensadoras. Foi colaborador de Las Dominicales del Libre Pensamiento, que dirixía Fernando Lozano y Montes, con cuxa filla, Rafaela, casou en 1889. Este matrimonio tivo seis fillos. Foi concelleiro de Barcelona (1903) e senador pola provincia de Barcelona (1907-1910).
Odón de Buen incidiu en Galicia no labor de divulgación do darwinismo e das modernas concepcións biolóxicas que propiciaban os seus excelentes manuais de Historia Natural. Estes innovadores libros eran especialmente apreciados nas bibliotecas dos centros obreiros e librepensadores galegos. Á marxe da súa actividade científica, de Buen formou parte da comisión de Solidaritat Catalana que acudiu a Galicia, en 1907, en apoio de Solidaridad Gallega, participando en mitins en Betanzos e na Coruña. Como senador republicano por Barcelona, en 1909, protestou e interpelou ao Goberno pola masacre de Oseira, ante o silencio xeral dos representantes galegos.
Novas campañas marítimas
A partir de 1908 realizou unha serie de campañas marítimas a bordo do Averroes, barco ben equipado que pertencía á Mariña de Guerra, e co cal De Buen puido trazar cartas de navegación, estudar os fondos do estreito de Xibraltar e analizar as correntes, a fauna e a flora mediterráneas.
Durante este período Odón de Buen coincidiu na Escola Moderna de Francesc Ferrer i Guàrdia con outros científicos, entre os que estaban Santiago Ramón y Cajal e Andrés Martínez Vargas. Colaborou no seu Boletín e integrouse no seu padroado, impartiu numerosas conferencias e escribiu cinco libros de ciencias naturais, que serviron de libros de texto nese centro. Nesta época recibiu numerosos premios e condecoracións, tanto nacionais como estranxeiras.
En Madrid
En 1911 trasladouse a Madrid, onde continuou a súa obra pedagóxica defendendo sempre a ensinanza científica, completa e experimental. Nesta cidade retomou a súa amizade con Ramón y Cajal e co seu antigo alumno Miguel Primo de Rivera.
Nesta época, de Buen preocupouse tamén por mellorar a súa vila natal, Zuera, para a que conseguiu a construción dun Grupo Escolar, o cal na actualidade leva o seu nome (CEIP Odón de Buen). O escultor Mariano Benlliure modelou un busto para este centro, do que no seu día foi entregada unha reprodución á Universidade de Zaragoza que a exhibe no seu Paraninfo como homenaxe ao oceanógrafo. Outra copia está no seu mausoleo, que se erixiu en Zuera.
Fundación do Instituto Español de Oceanografía
miniatura|Odón de Buen y del Cos Desde 1893, como quedou dito, de Buen organizara visitas periódicas, co seu alumnado, ao Laboratoire Arago, en Banyuls-sur-Mer, unha estación mariña fundada polo profesor da Facultade de Ciencias da Sorbona Henri de Lacaze-Duthiers. Eses contactos favoreceron o interese de Odón de Buen por crear un centro de investigación oceanográfica en España. En 1906 inaugurou o Laboratorio Biolóxico Mariño en Portopí (Palma de Mallorca), e máis tarde outros en Málaga, Vigo e Santa Cruz de Tenerife, nos que se formaron xeracións de oceanógrafos.
O seu labor en oceanografía e bioloxía mariña significou a consolidación institucional destas disciplinas no Estado español. Os precedentes foran escasos e non acadaran a entidade necesaria. Entre eles figura o labor de Mariano de la Paz Graells, a citada viaxe da fragata Blanca, a estancia de Joaquín Castellarnau na Estación Zoolóxica de Nápoles e as actividades de Augusto González de Linares, coa creación da Estación de Santander.
Odón de Buen dispuña dunhas calidades que lle resultaron moi beneficiosas para levar adiante o seu proxecto institucional. Dotado dunha grande habelencia para as relacións, estableceu numerosos contactos científicos e políticos que lle axudaron a acadar os obxectivos. Neste terreo actuou dun xeito pragmático, conciliando as súas posicións políticas e ideolóxicas coas de persoas de sensibilidades moi diferentes.
No camiño da creación do Instituto Español de Oceanografía resultou decisiva a axuda que recibiu de Albert Grimaldi (o príncipe Alberte I de Mónaco). Grimaldi era a máis salientábel referencia internacional no mundo da oceanografía. Desenvolveu 25 expedicións científicas e fundou o Museo Oceanográfico de Mónaco en 1910, e o Instituto Oceanográfico de París, en 1911. A súa correspondencia co príncipe iniciouse en 1908, vía Jules Richard, director do Museo Oceanográfico. Odón de Buen ofreceu os seus servizos a Grimaldi para os proxectos oceanográficos deste e, coñecedor das súas boas relacións coa Casa Real española, solicitoulle apoio para os seus plans, é dicir, para a creación dun centro de investigación oceanográfica en España. En 1912, o príncipe ditou dúas importantes conferencias en Madrid. Eses eventos e o apoio explícito de Grimaldi ao plan e a figura de Odón de Buen tiveron unha forte influencia sobre a Coroa e o Goberno de cara á creación do IEO e que este fose nomeado director. O naturalista español correspondería á axuda recibida colaborando en proxectos como a creación da Comisión Internacional para a Exploración Científica do mar Mediterráneo, cun acordo asinado posteriormente en Madrid en novembro de 1919.
Así, en 1914 fundouse o Instituto Español de Oceanografía, iniciándose daquela o campo da investigación oceanográfica en España.
Durante a ditadura de Primo de Rivera creouse a Dirección Xeral de Pesca, á que se anexionou o Instituto de Oceanografía, e Odón de Buen foi nomeado seu director xeral, conservando este cargo durante a Segunda República.
A "batalla" polo control da investigación mariña en España
A creación do IEO agudizou o enfrontamento previo entre os proxectos de Odón de Buen e o Museo de Ciencias Naturais de Madrid. O grupo científico institucionista, con Ignacio Bolívar (director do Museo) á cabeza, que apoiara o proxecto de Augusto González de Linares para a creación da primeira Estación de Bioloxía Mariña de España (1886) e a súa posterior instalación en Santander (1889). Ese centro colaborou estreitamente en numerosas actividades formativas co Museo, de quen pasou a depender desde 1901. Odón de Buen creara, como quedou dito o Laboratorio de Portopí en Palma de Mallorca e loitou, con éxito, para mantelo á marxe do Museo, o mesmo que as instalacións de Melilla e Málaga. Os diferentes enfoques dos proxectos de investigación mariña representados polo Museo e o IEO, o escaso desenvolvemento da Estación de Santander (por dificultades externas e as limitacións do propio Linares) e as ambicións institucionais dos protagonistas, levaron a unha pugna polo control da estación de Bioloxía Mariña de Santander. Esa situación decantouse en pouco tempo a favor do IEO, que pasou a exercer o control e recibiu o apoio dos buques militares para realizar as súas campañas oceanográficas. O Museo, despois dun intento marrado de recuperar en 1917 a Estación de Santander, creou un Laboratorio Hidrobiolóxico en Valencia (1919). Porén, tería que agardar até 1932 para recuperar, coa creación da Estación de Bioloxía de Marín, unha nova "saída ao mar".
O Laboratorio de Vigo, os contactos con Ernesto Caballero e a publicación de Ducloux
En 1917 instalouse en Vigo o primeiro centro do IEO, un Laboratorio situado no pavillón da Sociedade de Salvamento de Náufragos do porto de Vigo. Até 1935 non se dotou do equipamento preciso. Odón de Buen acudiu en diversas ocasións a Galicia, establecendo distintos contactos. Desta etapa, concretamente en 1918, é a relación co importante micrógafo Ernesto Caballero, profesor do Instituto de Pontevedra. Buen ofrécelle a revista do IEO para publicar, e pídelle que ensine a súa técnica a dous biólogos do IEO, os mozos Álvaro de Miranda e Miguel Pérez Gutiérrez, cuestión que se levou á práctica e que deu lugar a un traballo destes novos investigadores.
O vicecónsul francés en Vigo, François Xavier Ducloux, recollera diversos exemplares da fauna mariña, dos que realizara varias fotografías. Odón de Buen encargaríase da publicación da versión española dese importante traballo, elaborado en 1900, cando o autor xa morrera. Trátase de ''La pesca en España. Estado actual de esta industria en las provincias marítimas de Vigo y Villagarcía'', texto precedido dun limiar do propio De Buen no que salienta a colaboración do autor francés.
Por outra banda, na Conferencia Oceanográfica de París asígnanse dous traballos á oceanografía española, un deles a tabulación das flutuacións da pesca de especies de interese industrial nas costas galegas. Do tema encargáronse Odón e o seu fillo Fernando de Buen y Lozano, e as pescudas que seguiron a esta directriz significaron un importante desenvolvemento da oceanografía no Estado español.
O debate sobre a purga de mar na costa galega
Ramón Sobrino Buhigas era catedrático de Historia Natural no Instituto de Pontevedra cando estudou o fenómeno das mareas vermellas que eran moi comúns no verán nas Rías Baixas, publicando un artigo sobre este tema. En 1916 as augas das Rías Baixas tinxíronse de vermello e Sobrino, por un lado, e por outro Odón del Buen a bordo do Hernán Cortés dotado dun excelente microscopio, trataron de analizar o axente causante. Ningún dos dous o conseguiu. Ao ano seguinte, Sobrino xa dispoñía dun moderno microscopio e a marea vermella volveu. Coa axuda do seu colega Ernesto Caballero realizou fotomicrografías que mostraban unha densa proliferación de Lingulodinium (=Gonyaulax) polyedra. Identificou esta como a especie causante da purga e publicou os resultados no artigo anteriormente citado.
Sobre este mesmo tema aínda escribiría Sobrino outro artigo nese mesmo ano, no que contesta a Fernando de Buen, quen, para defender unhas investigacións superficiais do pai, criticaba as realizadas por Sobrino. Fernando de Buen non proporciona ningún dato ou nome sobre o suposto radiolario causante da marea vermella, segundo o seu pai, e non da resultados das mostras recollidas en 1917. A resposta de Sobrino foi contundente: rebateu punto por punto as descualificacións e, no remate, fixo unha durísima crítica contra o IEO por non empregar todos os medios ao seu alcance para o estudo de problemas tan importantes. Na polémica non estaba ausente o comentado enfrontamento institucional entre o Museo de Ciencias e o IEO. Sobrino, formado no Museo e na Estación de Bioloxía Mariña de Santander, sería peza clave para o establecemento polo Museo da Estación de Bioloxía Mariña de Marín en 1932.
Derradeiros anos
En 1934 chegoulle a Odón de Buen a idade da xubilación, tras corenta e cinco cursos de ensinanza ininterrompida, durante os que pasaron polas súas aulas 25 000 estudantes. Porén, Odón non abandonou a investigación.
A Guerra Civil sorprendeuno en Palma de Mallorca traballando no seu laboratorio, e foi detido polos sublevados e enviado a prisión. Nos mesmos días foi apresado en Sevilla seu fillo Sadí, médico, que é recordado sobre todo polos seus esforzos para a erradicación da malaria, e que foi fusilado o 3 de setembro. As privacións e a dureza do cárcere agravaron a súa diabetes. Foi enviado ao hospital, onde se recuperou coa axuda de médicos que foran alumnos seus. No hospital, despois da cea, daba charlas a outros pacientes sobre bioloxía mariña.
O cónsul danés e o británico comunicáronse con el en prisión e fixeron presión para a súa liberación. Despois de un ano na cadea, foi liberado a cambio da filla e a irmá do xa falecido Miguel Primo de Rivera, a quen preparara para o seu ingreso na Academia General Militar de Zaragoza en 1870.
Citas
miniatura|920px|centro|Mural dedicado a Odón de Buen en Zuera, Zaragoza.
Obra
A obra de Odón de Buen é moi extensa e encóntrase totalmente dispersa debido tamén á circunstancia do exilio.
Ademais da súa obra científica, traduciu as memorias de Garibaldi e unha biografía de Ignacio Jordán Claudio de Asso y del Río.
A Institución Fernando el Católico de Zaragoza e o Concello de Zuera iniciaron a tarefa de recompilar a obra do insigne oceanógrafo, e reeditar algúns dos seus libros, como Síntesis de una vida política y científica, De Kristianía a Tuggurt (impresiones de viaje), publicados ambos en 1998, ou Mis Memorias (Zuera, 1863-Toulouse, 1939), publicado no 2003. En 2018 publicouse Cartas a un labrador (1887-1894) en edición de Antonio Calvo Roy.
Partido Nacionaldemocrático de Alemaña
miniatura|165px|Logo do Partido Nacionaldemocrático de Alemaña. O Partido Nacionaldemocrático de Alemaña (en alemán: Nationaldemokratische Partei Deutschland) é un partido político alemán de extrema dereita fundado o 28 de novembro de 1964 como sucesor do Partido do Imperio Alemán.
Odón de Buen y del Cos
Obra
Odón de Buen redactou as súas memorias en Banyuls, aos 76 anos, e as 1 177 cuartillas as garda a súa familia até a actualidade. A Biblioteca de Zuera emprendeu a tarefa de recompilar a obra de De Buen, e conta xa cun importante fondo a disposición de estudosos e investigadores.
Partido Nacionaldemocrático de Alemaña
Historia
Entre 1966 e 1969 entrou en sete Landtage, Baviera (15 deputados), Baden-Württemberg (12), Baixa Saxonia (10), Bremen (8), Renania-Palatinado (4) e Schleswig-Holstein (4). Nas eleccións federais de 1969 quedou sen representación no Bundestag co 4.3% dos votos e o partido entrou en crise quedando a partir de 1972 sen representación en ningún parlamento estatal.
Odón de Buen y del Cos
Abreviatura
A abreviatura Buen emprégase para recoñecer a Odón de Buen como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
Partido Nacionaldemocrático de Alemaña
Historia
Desde 1996 está dirixido por Udo Voigt e o NPD experimentou un avance electoral e estableceu acordos electorais con outro partido da extrema dereita, a Unión do Pobo Alemán para non competir electoralmente, así o NPD entrou no parlamento de Saxonia en 2004 co 9% dos votos e en 2006 (12 deputados) no de Mecklemburgo-Antepomerania co 7.3%. Nas eleccións federais de 2005 recibiu o 1.6% dos votos, conta con arredor de 6000 militantes (2006).
No ano 2003 o goberno e as dúas cámaras do parlamento tentaron ilegalizar o partido pero tras unha investigación descubriuse que unha parte dos dirixentes nacionais do partido eran axentes infiltrados do Ministerio do Interior e o Tribunal Constitucional non puido establecer cales eran as decisións xenuínas do partido e cales influenciadas polos axentes infiltrados para favorecer a súa ilegalización.
O NPD está contra a OTAN, é crítico coa Unión Europea e está contra a incorporación de Turquía nela, avoga por revisar as fronteiras de Alemaña para establecer o límite oriental na Liña Oder-Neisse.
Torneiros, Pol
San Lourenzo de Torneiros é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 97 habitantes (47 homes e 50 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Pardiñas de Abaixo
O topónimo galego Pardiñas de Abaixo pódese referir a:
Eggnog
Eggnog é un EP da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado en 1991 polo selo Boner Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Buzz Osborne.
Ron
miniatura|Ron [[Xamaica|xamaicano Appleton Estate, 40º.]] O ron é unha bebida alcohólica que se obtén a partir da cana de azucre por fermentación, destilación e envellecemento, xeralmente en barricas de carballo. Esta bebida menciónase por primeira vez en documentos de orixe nazarí (antigo reino de Granada), pero con maior consistencia, pola súa fama entre os mariñeiros, en documentos provenientes de Barbados en 1650. Chamábaselle "kill-devil" ('mata-diaño') ou "rumbullion" (unha palabra de Devonshire, Inglaterra, que significa 'un gran tumulto'). Nas colonias antillanas francesas, chamóuselle "guildive" (modificación de "kill-devil") e posteriormente "tafia", un termo africano ou indíxena. Xa en 1667 chamábaselle simplemente "rum", termo derivado da palabra española ron (palabra de raíz árabe) e a francesa rhum (que deriva da anterior). A primeira mención oficial da palabra "rum" aparecen nunha orde emitida polo Gobernador Xeral de Xamaica con data 8 de xullo de 1661.
Orixe
A cana de azucre foi traída polos árabes a Europa a través de España e cultivada principalmente nas costas do sur, hoxe moi coñecidas por posuír un clima adecuado para toda clase de cultivos tropicais, feito que aproveitaron os árabes para a obtención de azucre de cana e outros derivados para pastelería ou certo tipo de bebidas. De feito, consérvase na provincia de Granada o máis antigo trapiche do mundo. Cando os cristiáns conquistan o reino nazarí de Granada, ocórreselles imitar a forma de facer un licor co doce mollo de cana que xa practicaban os árabes e que estes á súa vez copiaran doutras culturas, de modo que o ron máis antigo do que tense coñecemento procede de Selecta.
Os españois levaron a cana ás illas Canarias e logo ás illas do Caribe, principalmente a Cuba, onde o clima era moito máis apropiado e a produción, tanto de azucre como de ron, pasou a facerse nas Canarias e en América. Cando ingleses e franceses, máis afeccionados que os españois aos licores de alta gradación alcohólica, instálanse nas Antillas, toman o cultivo da cana, para ter azucre nas súas metrópoles e comezan a destilar o ron.
Tense noticias de precursores do ron desde a antigüidade, existindo bebidas de azucre fermentado xa na India e a China e mesmo Marco Polo afirma telo probado na zona de Irán. Mais o produto destilado tivo a súa orixe nas Antillas no século XVII, ao destilarse a melaza fermentada.
Que é o ron?
Este augardente obtense da destilación das melazas ou mollos fermentados da cana de azucre. Alcanza 80º de contido alcohólico pero rebáixase engadindo auga destilada. Este licor xeralmente envellécese en barricas de carballo por períodos de tempo diverso. Cada país produtor marca unha diferenza nas calidades dos seus produtos.
Países produtores
Os países de fala hispana producen rons moi secos e de corpo lixeiro, algo parecidos ao brandy, segundo a súa vellez. Hai outros de maior corpo e picantes que teñen a súa orixe en países de fala inglesa e francesa.
Nicaragua
Produce ron de calidade internacional, Ron Flor de Cana (Basicamente feito na provincia de Chichigalpa). O Ron Nicaraguano foi premiado con numerosos galardóns internacionais e está considerado como un dos tres mellores rons do mundo.
Cuba
Produce rons sobrios e equilibrados, con corpo e avellentamento en carballo. Entre os mellores están os producidos polas marcas Havana Club, Santiago de Cuba, Legendario ou Caney.
O antigo Matusalem xa non se produce en Cuba, produciuse en Florida e desde o 2002 na República Dominicana, na antiga destilería Matusalem en Santiago de Cuba fabrícase hoxe o ron que honra co seu nome á cidade, o "Santiago de Cuba", de excelente calidade como o seu antecesor.
Venezuela
Como país caribeño, os seus rons, envellecidos en barricas de carballo, son de corpo lixeiro, pero firmes e tersos ao padal, con aromas e sabores afrutados e maduros. Os tres principais rons que produce son Ron Santa Teresa, Pampero e Cacique, coas súas respectivas variedades, estas marcas de ron venezolano son consideradas das mellores do mundo. Os rons Pampero e Cacique son os rons latinoamericanos afiliados á internacional de licores DIAGEO.
En Santa Teresa atópanse rons de máis de 10 anos de envellecemento e crianzas superiores a 20 anos. Tamén se atesouran rons de preto de 80 anos que se usan para preparar mesturas súper premium. Rons liviáns e novos son mesturados con rons pesados e de maior idade para satisfacer os padais máis esixentes. Estas mesturas son filtradas, arrefriadas e repousadas para ser finalmente embotelladas. Así se producen os seus rons "anellos" Bicentenario, Selecto, Gran Reserva, Santa Teresa Branco, e os licores a base de ron Arakú
Porto Rico
A industria do ron en Porto Rico data da época de colonización española. Son un pouco máis lixeiros de corpo que os producidos na illa veciña de República Dominicana. Principal ron: Bacardí (é un ron orixinario de Cuba), Don Q e Palo Viejo. Bacardí é o Ron de máis venda no mundo. A corporación Bacardí que destila na cidade de Cataño, provén da illa de Cuba e mudou as súas operacións como produto da revolución cubana. Prodúcense outros rons de alta calidade para o consumo local como Ron Barrilito (nas súas versións dúas e tres estrelas), Ron Castillo. Nos Estados Unidos promociónase o Ron Captain Morgan como ron de orixe portorriqueña.
Martinica
Ten rons fortes en sabor e aroma. Adoitan agregarlles caramelo líquido o que lles dá un toque singular.
Güiana
Estes rons recoñécense pola cana de azucre de Demerara, que lles permite producir bebidas de calidade sobre todo cando teñen bo tempo de envellecemento.
España
En España atópanse dúas zonas produtoras de ron: na Península en Motril, Andalucía, elabórase un ron típico da costa tropical granadina; e nas Illas Canarias, como o Ron Guajiro ou o Ron Cocal ao norte de Tenerife. Ademais o RON MEL producido pola destilería COCAL é o máis famoso das Illas Canarias. Tamén atopamos o Ron Aldea, fabricado na illa de A Palma. En Gran Canaria elabórase outro coñecido "ron mel", aínda que menos coñecido. Tamén en Gran Canaria elabórase os coñecidos como ron Arehucas e ron Artemi. En Arucas onde se elabora o ron Arehucas, nome prehispánico desta cidade, hai constancia de que desde o século XVIII os monxes destilaban este licor nos conventos. A bebida calou entre a poboación e un século despois a destilería aruquense San Pedro, antecesora da actual de Arehucas, converteuse en provedora da Casa Real. Canarias foi o punto de orixe da cana de azucre que os españois levaron a América.
Tamén na zona do Penedés (Cataluña), famosa polos seus viños e cavas, prodúcense dous rons bastante coñecidos: o ron Pujol (Pujol e Grau) e o ron Negrita (Bardinet).
En Motril, na costa da provincia de Granada, onde é tradicional o cultivo de cana e froitas tropicais, fabrícase un ron tradicional na destilería de Francisco Montero, Ron Pálido.
Guatemala
Destacan a Industria Licorera Zacapaneca, S.A. e Industria Licorera Guatemalteca, S.A., a primeira, produtora orgullosa do seu produto estrela "Ron Zacapa Centenario" o cal ostenta o título de -o ron número un no mundo- durante os últimos 5 anos; tamén galardoado cunha puntuación de 85/100 polo "The Beverage Testing Institute" no ano 2001 (a máis alta puntuación ata ese entón). Tamén Industria Licorera Quezalteca, S.A. produtora dos rons marca Botrán.
Colombia
Aínda que existen poucas empresas que o producen, o consumo de ron está bastante xeneralizado neste país. As marcas máis coñecidas son Ron Vello de Caldas, Ron Tres Esquinas, Ron Santafé, Ron Medellín. Tómase normalmente só, con bebidas gasosas ou mesturado con limón, canela, azucre e auga (canelazo).
Outros países produtores
Barbados, Trinidad e Tobago, O Salvador, Perú, Inglaterra, Ecuador.
Rolda de Ron
Tomás da Barra, escribía sobre o ron:
Manuel Gutiérrez
O nome Manuel Gutiérrez pode referirse a:
Euloxia
alt=Euloxia de terracota, no museo do Louvre|miniatura|Euloxia de terracota, no museo do Louvre Euloxia provén do grego ευλογία, "unha bendición". Dise dos obxectos bendicidos. Nos escritos de Cirilo de Alexandría refírese ao pan e mais ao viño. Exeria, a viaxeira galega sinala "dignáronse ademais darme, a min e aos que ían comigo, euloxias, como os monxes acostuman dar, pero só aos que reciben con gusto nos seus eremitorios" nun comentario que fai na súa visita á localidade de Charrán, no límite oriental do Imperio romano. Ó longo do Itinerario de Exeria, ela conta que as euloxias en ocasións eran un froito do lugar, unha vasilla de aceite para a lámpada ou calquera obxecto entregado no momento da despedida para lembrar os momentos vividos.
729
Véxase tamén
Historia ano a ano
Toxopneustes pileolus
Distribución e hábitat
Toxopneustes pileolus ten unha ampla distribución e é común nas zonas tropicais do océano Pacífico occidental. Pode atoparse dende o punto máis setentrional en Okinawa, no Xapón, ata Tasmania, Australia no máis meridional; e dende o oeste no mar Vermello e a costa leste de África, ata Rarotonga nas Illas Cook no leste.
Habita nos arrecifes de coral, nas pradeiras mariñas e nos ambientes rochosos e areosos a profundidades de 90 metros e na superficie da auga. Ás veces poden enterrarse parcialmente no substrato.
Lingua malgaxe
A lingua malgaxe pertence ás linguas austronesias que, xunto ao francés, é a lingua cooficial de Madagascar. O malgaxe é o idioma máis falado no país africano, mentres que o francés se emprega nos medios de comunicación e na educación.
miniatura|Unha muller falando malgaxe.
A Burata, Taragoña, Rianxo
A Burata é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 103 habitantes (45 homes e 58 mulleres).
730
Véxase tamén
Historia ano a ano
Sakaiminato
Sakaiminato (境港市, さかいみなとし, Sakaiminato-shi) é un concello xaponés da prefectura de Tottori. Está situado ó oeste da area da provincia históriva de Hōki da prefectura, na parte norte da rexión de Chūgoku, e case no centro da rexión de San'in, na illa de Honshu. A súa superficie é de 28,79 km² e a poboación de 35.395 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.230 ha./km².
Hiroki Matsukata
Matsukata Hiroki (松方 弘樹, まつかた ひろき, Matsukata Hiroki), nado co nome de Meguro Kōju (目黒 浩樹) o 23 de xullo de 1942, é un actor xaponés.
Traxectoria
Fillo do actor de filmes jidaigeki Konoe Jūshirō e a actriz Mizukawa Yaeko. Debutou no cine ós 17 anos, especializándose en filmes jidaigeki e yakuza e participando en 27 filmes, un dos primeiros foi Kairyū Daikessen (A serpe máxica) en 1966, outros títulos foron Jingi Naki Tatakai (Batallas sen honra nin humanidade) en 1973 ou Jūsannin no Shikaku (Trece asasinos) no 2010. Para a televisión actuou en Meibugyō Tōyama no Kin-san (1988–1998) e en Hadaka no Deka.
O rei da comedia
O rei da comedia foi un programa concurso de televisión producido por CTV para a Televisión de Galicia no ano 2002. Estaba presentado por Fernando Acebal e Isabel Blanco, e pretendía buscar novos talentos para a comedia.
O gañador foi o humorista José Manuel Puente (Isi), que posteriormente actuou en programas como Supermartes, Pillados ou Air Galicia.
Winter Weezerland
Winter Weezerland é un EP da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, editado o 13 de decembro do 2005 polo selo Geffen en exclusiva para usuarios de iTunes. Conta con cancións que foron gravadas orixinalmente noa no 2000 como parte dun CD especial de Nadal que foi enviado aos membros do club de seareiros da banda.
The Tetas’ Van
The Tetas’ Van é un banda galega, maioritariamente feminina, orixinaria de Ourense.
Traxectoria
A banda xuntouse por primeira vez no 2011 para participar nun concurso poñendo música a un poema de Ricardo Carvalho Calero, gañando o premio do público con Luisa Sorriso. Dende entón levan tocando por toda Galicia. Fan versións de clásicos do rock and roll, en inglés e en galego, reivindicando o papel da muller na escena galega.
Whale Rider
Whale Rider é un filme dirixido por Niki Caro que foi estreado en 2002. Está baseado na novela homónima de Witi Ihimaera. Está protagonizado por Keisha Castle-Hughes no papel de Kahu Paikea Apirana, unha nena maorí de doce anos de idade que se quere converter na xefa da súa tribo. O seu avó Koro cre que é unha responsabilidade reservada só a homes. O filme foi unha coprodución entre Nova Zelandia e Alemaña. Foi rodado na localidade de Whangara, ó igual que a novela. A súa estrea mundial realizouse o 9 de setembro de 2002, no Festival Internacional de Cinema de Toronto. Recibiu a aclamación da crítica, e con 13 anos, Keisha Castle-Hughes converteuse na nomeada máis nova ó Oscar á mellor actriz, antes de ser superada por Quvenzhané Wallis, con 9 anos, por Beasts of the Southern Wild. O filme recadou $41,4 millóns sobre un orzamento de NZ$9 235 000.
Estreouse en galego o 11 de xuño de 2008 a través da TVG.
Kansas City, Missouri
Kansas City é unha cidade dos condados de Clay, de Cass, de Jackson e máis de Platte, no estado nortemericano de Missouri. Situada na confluencia dos río Missouri e Kansas, érguese na fronteira dos estados de Missouri e de Kansas, e xusto enfronte da cidade homónima de Kansas.
Historia
Kansas City fundouse oficialmente o 28 de marzo de 1853, no territorio a ambos lados da fronteira entre Missouri e Kansas, na confluencia dos ríos Kansas e Missouri, que foi considerado un bo lugar para construír un asentamento.
A primeira visita europea documentada á zona de Kansas City foi a do explorador francés Étienne de Veniard, Señor de Bourgmont, quen tamén foi o primeiro europeo en explorar a parte baixa do río Missouri. Criticado pola súa resposta a un ataque de nativos americanos a Fort Detroit, abandonou o seu cargo como comandante da fortaleza e evitou as autoridades francesas. Bourgmont vivía cunha muller nativa americana da tribo Missouria, a uns 140 quilómetros ao leste, cerca de Brunswick, Missouri, comerciando ilegalmente con peles.
España fíxose cargo da rexión trala firma do Tratado de París de 1763, pero non xogaron un papel importante na zona á parte do cobro de impostos e a concesión de licenzas para o tráfico no río Missouri. Os franceses continuaron co comercio de peles baixo licenza española.
Despois da compra de Luisiana, Lewis e Clark visitaron a confluencia dos ríos Missouri e Kansas e decidiron que era un lugar axeitado para construír un forte. En 1831 un grupo de mormóns de Nova York establecéronse nunha zona que máis tarde sería parte de Kansas City. Construíron a primeira escola dentro dos límites actuais da cidade, pero foron expulsados ​​por unha revolta popular en 1833.
Durante a Guerra Civil a cidade de Kansas e os seus arrabaldes tiveron unha intensa actividade militar, aínda que a primeira batalla, en agosto de 1862, resultou unha vitoria confederada. A segunda batalla foi unha vistoria pírrica dos confederados, cun alto prezo ao ser derrotados na Batalla de Westport ao día seguinte, que puxo fin aos esforzos da Confederación en ocupar a cidade. Por outra parte,o xeneral Thomas Ewing Jr, en resposta a unha incursión en Lawrence, Kansas, dirixida por William Quantrill, emitiu a Orde xeral Nº 11, obrigando ao desaloxo dos residentes en catro condados do oeste de Missouri, incluíndo o condado de Jackson, excepto os que vivían na cidade e as comunidades máis próximas e aqueles cuxa lealdade á Unión foi certificada por Ewing.
Despois da Guerra Civil a cidade de Kansas creceu rapidamente. A selección da cidade de Leavenworth, Kansas, para a ponte do ferrocarril Hannibal and St. Joseph Railroad sobre o río Missouri, provocou un crecemento de poboación, despois de 1869 cando se abriu a ponte. O boom provocou o cambio de nome a Kansas City en 1889 e a cidade estendeu as súas lindes ao sur e ao leste. Westport pasou a formar parte de Kansas City o 2 de decembro de 1897 e para 1900 Kansas City era a vixésima segunda cidade máis grande do país, con 163.752 habitantes. A finais do século XIX e inicios do século XX, os diferentes partidos políticos trataron de gañar influencia na cidade, varios edificios e estruturas importantes se construíron durante ese tempo, incluíndo o Kansas City City Hall e o pazo de xustiza do condado de Jackson. O desenvolvemento suburbano de Kansas City orixinalmente comezou coa implantación dos tranvías nas primeiras décadas do século XX. En 1950 os afroamericanos representaban o 12,2% da poboación de Kansas City. O asasinato de Martin Luther King Jr. foi un catalizador para o motín de Kansas City en 1968. Neste momento os barrios marxinais comezaban a formarse no centro da cidade e os que podían permitirse o luxo de saír, mudáronse aos suburbios e aos barrios periféricos da cidade. Mentres a poboación total da cidade continuou crecendo, o centro da cidade seguiu diminuíndo. En 1940 a cidade contaba cuns 400.000 habitantes, no ano 2000 a mesma zona era o fogar de 180.000. De 1940 a 1960 a cidade duplicou o seu tamaño físico, ao tempo que aumenta a súa poboación en só uns 75.000 habitantes. En 1970 a cidade tiña unha superficie total de aproximadamente 820 quilómetros cadrados, máis de cinco veces o seu tamaño en 1940.
Xeografía
A cidade está constituída, como moitas outras dos Estados Unidos, dun centro de negocios arrodeado por grandes suburbios. Porén o río Missouri e a fronteira entre o estado de Missouri e o de Kansas ten freado o desenvolvemento da metrópole cara ao oeste.
Clima
A cidade sofre un clima continental, con grandes diferenzas de temperaturas entre o inverno e o verán. Os invernos son relativamente suaves, con poucas precipitacións nivais. No verán, as correntes de aire provenientes do Golfo de México traen consigo calor e humidade. As estacións intermedias están marcadas por numerosas tormentas. Situada na denominada Tornado Alley ("Avenida dos tornados"), a cidade é escenario regular do paso dos mesmos.
Demografía
Con frecuencia chamada KCMO, Kansas City é o centro da Área metropolitana de Kansas City, a segunda aglomeración urbana de Missouri. Segundos datos do servizo estatístico oficial dos Estados Unidos do ano 2000, a cidade tiña unha poboación de 441.545 habitantes, o que a convertía na maior do estado de Missouri, mais en 2005, tiña 449.650 habitantes.
A densidade demográfica é de 543.7 habitantes por km². O 60,68% dos habitantes son brancos; o 31,23%, negros ou americano africano; o 1,85%, asiáticos; o 0,48%, americanos nativos; o 0,11%, habitantes das illas do Pacífico; o 3,21%, doutras razas, e o 2,44% son de dúas ou máis razas. O 6,93% da poboación é, con independencia da raza á que pertenzan, hispana ou latina.
O Burato, Taragoña, Rianxo
O Burato é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 112 habitantes (55 homes e 57 mulleres).
Kansas City, Missouri
Demografía
Unida coa veciña Kansas do estado de Kansas, a poboación combinada atinxe 588.411 habitantes, e a totalidade da zona urbana (en ámbolos dous estados) sobe a 2 152 820 habitantes. centro|miniatura|700px|Centro de Kansas City
AC-211
A AC-211 é unha estrada da rede secundaria de Galicia, que une as localidades coruñesas de San Pedro de Nós (Oleiros) e Pasaxe ao Burgo (A Coruña), ao longo de 3,5 quilómetros. Forma parte da antiga estrada A Coruña - Madrid, posteriormente N-VI.
Percorrido
miniatura|esquerda|O Paraugas, escultura ao lado da [[ponte do Burgo, na parroquia do Temple, Cambre.]] A estrada, plenamente urbana, inicia o seu percorrido no Seixal, Oleiros, no límite co concello de Cambre. Baixa á Costa da Tapia, na parroquia do Temple (Cambre) até a ponte da ría do Burgo, na desembocadura do río Mero.
Pasa ao concello de Culleredo, por onde discorre, á beira da ría, polos lugares do Burgo e Acea de Ama, da parroquia do Burgo, e Fonteculler, da parroquia de Rutis, até chegar á rotonda da Ponte da Pasaxe, en Pasaxe ao Burgo, na parroquia de Elviña, no concello da Coruña.
Cambio de titularidade
O 16 de marzo de 2016 o Consello da Xunta de Galicia aprobou ceder ao concello de Culleredo a titularidade e a xestión desta estrada no treito comprendido entre A Pasaxe e a ponte do Burgo. , amais dunha caseta de legoeiros en Acea de Ama.
Trátase dun treito de 2,67 km de lonxitude dunha vía (case a súa totalidade) que alberga localidades moi poboadas como Fonteculler, Acea de Ama e O Burgo e que, ademais, soporta unha carga diaria de aproximadamente 3.000 vehículos. Con isto, o concello a transformará nunha auténtica vía urbana. O cambio de titularidade será efectivo ao día seguinte da publicación do decreto no DOG (é dicir, o día 18 de marzo de 2016) e a entrega dos bens formalizarase no prazo de dous meses mediante a sinatura da acta. Desde o goberno local explicaron que unha das primeiras medidas que se tomará na AC-211 será a renovación do sistema de semáforos e a eliminación do cambio de sentido fronte á urbanización "La Ría". O cambio empezouse a notar cando nos indicadores de tráfico tapouse o antigo nome da estrada, AC-211.
Kansas City, Missouri
Educación superior
Kansas City ten varias universidades e escolas (colleges). A maior é a Universidade de Missouri–Kansas City. A Universidade de Rockhurst é unha salientable universidade xesuíta e o Metropolitan Community College (Kansas City) é unha escola na que se poden cursar varias especialidades de 2 anos.
Club Patín Cerceda
O Club Patín Cerceda, ou simplemente Patín Cerceda, foi un equipo galego de hóckey a patíns da localidade de Cerceda (A Coruña). O equipo foi creado en 2009 logo do ascenso á OK Liga do segundo equipo do H.C. Liceo. Logo de sete anos de existencia, o equipo disolveuse por motivos económicos militando na OK Liga, a máxima categoría do hóckey a patíns español.