cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mermelada
Historia
Tras sacar á luz o álbum  A punto en 1981, asinan novo contrato con outra dioscográfica editan Marmelada (1983). Nese momento, Javier Encinas e Antonio Yenes son substituídos respectivamente por Antonio Melgar e Juan Carlos Camacho.
Moscoso
O topónimo galego Moscoso pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Tubo xerminativo
miniatura|right|Tubos xerminativos de [[Candida albicans]]
A proba do tubo xermnativo é unha proba de dignose na cal unha mostra de esporas de fungos póñense en suspensión no soro do sangue e examínase no microscopio para detectar os tubos xerminativos. Esta proba está particularmente indicada para colonias de cor crema en cultivos de fungos en laboratorio, nos cales unha proba positiva de tubo xerminativo é indicativa da presenza do fungo Candida albicans.
Acanthodactylus
Acanthodactylus, é un xénero de réptil orde dos escamosos, suborde dos lacertilios, infraorde dos escincomorfos e familia dos lacértidos, que comprende unhas 40 especies. miniatura|[[Acanthodactylus erythrurus xuvenil, coa súa característica cola vermella.]]
Hábitat
O hábitat dos lagartos do xénero Acanthodactylus é moi variábel, e aínda que prefiren rexións secas e con pouca vexetación, como dunas e praias, matogueiras, zonas rochosas, desertos e semidesertos, non están estritamente vinculadas aos terreos áridos, polo que non é raro atopalos en diversos contornos como en praderías.
Distribución
As especies deste xénero son propias do norte de África, sur de Europa o oeste da Asia, desde o deserto do Sáhara e a península Ibérica polo oeste e, a través da península Arábiga, até Afganistán e a India occidental polo leste.
Literatura occitana
miniatura|[[Guillerme IX de Aquitania foi o primeiro trobador coñecido, miniatura do século XIII conservada na Biblioteca Nacional de París.]] A literatura occitana é aquela que se escribe en lingua occitana, tivo a súa orixe na poesía dos trobadores dos séculos XII e XIII que acadou prestixio na Europa Occidental e fixo agromar unha importante literatura noutras linguas vernáculas, influíndo tamén na xénese da literatura galega medieval, que se apropiou das súas formas.
Orixe
Os primeiros textos en occitano con carácter literario datan do século XI ou XII, a Canço de Santa Fe e Boeci sen que se conserven os manuscritos orixinais senón copias posteriores. A Passion de Clermont-Ferrand e a Vie de Saint Léger, tamén do século XI, son textos escritos orixinalmente en francés copiados por un escriba occitano que substituíu formas francesas por occitanas pero sen chegar a escribir realmente en occitano
A época dos trobadores
Durante o século XIII a literatura occitana segue a se desenvolver con grande esplendor malia o declive da lírica cortés que se produciu despois da Cruzada dos Albixenses, con obras e autores tales como o tratado de falconería Dels auzels cassadors de Daude de Pradas composto en Rodas; o italiano Sordello (ca. 1229-1246); Guiraut Riquier (ca. 1254-1282), considerado un dos últimos trobadores; o catalán Cerverí de Girona (ca. 1252-1258); Guilhèm de Montanhagòl (ca. 1233-1258), defensor do amor cortés; a Canso de la Crosada é un poema épico composto por Guilhèm de Tudèla e un outro autor anónimo; Fierabràs, versión da canción de xesta francesa homónima composta entre 1230 e 1240; a Vida de Santa Enimia; a primeira mostra dun texto teatral longo en occitano, o misterio Espozalizi de Nòstra Dòna Sancta Maria Verges e de Sant Josèp, datado en 1280; Amanieu de Sescars, autor da prosa didáctica Ensenhaments; a famosa novela de cabalería Flamenca (1240-1250); Matfre Ermengaud, autor de Lo breviari d'amor (1288).
Por outra banda, durante os séculos XII e XIII o occitano foi a lingua administrativa dos condados de Tolosa e Gascoña, así como tamén a lingua da corte das diferentes provincias occitanas, conservándose numerosos documentos públicos e privados redactados en occitano.
O século XIV e o Gai Saber
En 1323 un grupo de burgueses crean en Tolosa o Consistori del Gai Saber, co obxectivo de manter o estilo e as formas poéticas dos antigos trobadores, para tal fin deu en organizar unha competición poética anual coñecida como os Xogos Florais, e para mellor arbitrar a calidade das obras presentadas Guilhém Molinièr compilou as Leis d'Amor, que incluía normas estilísticas e lingüísticas. Arnaud Vidal foi un dos primeiros floreados en 1324 por un poema á Virxe María. Autores importantes do período son Guilhèm d'Alamand, Pèire Duran, Pèire de Landils e Bertrand Boysset, autor de Lo roman d'Arles (1370), así como a obra épica anónima Roland a Saragosse e Ronsasvals (1398) e o poema didáctico dun xudeu occitano, Esther (1322). Tamén é de subliñar a literatura dos cristiáns valdenses, con obras piadosas como La Noble Leiçon, Lo Novel Sermon, Lo Paire Eternal, L'Avangèli de Li Quatre Semenç e Lo Despreci del Mond. Dentro da tradición catálica destacan as vidas de santos, Vida del gloriós Sant Francés, Vida de Sant Auziás e Santa Delfina (1378), Vida de Santa Doucilina e Barlaam e Josafat a Albi. Entre 1370 e 1475 desenvólvese o teatro en occitano con misterios, xogos e paixóns como os Misteris Rouergats e o  Jóc de Santa Agnés.
Os séculos XV e XVI
O desenvolvemento da lingua virá marcado pola lei de Villers-Cotterêts do  15 de agosto de 1539, que contén a prohibición do uso nos escritos xudiciais e administrativos da calquera lingua que non sexa o francés, o que pon fin tradición de oficialidade da que gozaba o occitano no seu territorio lingüístico. O século XV foi o da invención da imprenta, o primeiro libro occitano impreso foi en 1492 un tratado de matemáticas Compendion de l'Abaco de Francés Pellós, e foi tamén o da introdución das formas e modas italianas, como o soneto que pouco a pouco substitúe as formas e os temas da época dos trobadores. A interferencia do francés provocou a decadencia das letras occitanas, malia todo aparecen grandes poetas como Belaud de la Belaudièra (1543-1588), Miquèu Tronc (1580?-1600), Pèire Pau (1554-1615), Augièr Galhard (n. 1540) autor de Libre Gras (1581) e Lou Banquet (1587) e Pèir de Garròs (1525-1581), cunha clara conciencia lingüística, que está considerado o pai do gascón moderno.
A decadencia
Durante os séculos XVII e XVIII a maioría dos escritores das terras de lingua de oc escriben en francés, entre a escasa produción da época destaca destaca a obra de Pèire Godolin en Tolosa, Le Ramelet Moundi que se publica entre 1617 e 1648, e que logrou nun momento no que o francés se estaba a impoñer como a lingua literaria no sur crear un movemento epigonal que mantivo o occitano con autores como Joan Giraud d'Astros e Guilhem Ader. Outros autores relevantes do século XVII son Bertrand Larada, Glaudi Brueis, Isaac Despuech Sage e Francès de Cortète.
No século XVIII o grande autor foi Joan Baptista Fabre, autor da novela Histoira dé Jean l'an prés. O occitano sobreviviu sobre todo en composicións de Nadal, obras teatrais populares como as de Joan Antoni Verdièr, ou en poesías realistas e populares como as de Claudi Peiròt.
As primeiras décadas do XIX supuxeron unha lixeira reactivación da produción literaria, con obras populares como o poema didáctico Leis Magnans (1819) de Joseph Marius Diouloufet, La Nemaïda (1823) de Rancher, Estreas bearnesas (1834), poesía realista e política de Xavièr Navarròt, Las Papilhòtas (1834) poemas populares de Jansemin que acadaron recoñecemento internacional.
Rexurdimento
miniatura|Retrato de Mistral por [[Félix Auguste Clément. Mistral é a figura clave para enteder a recuperación da tradición literaria occitana e da mesma lingua, o seu dicionario bilingüe Lou Tresor dóu Felibrige (1878-1886), constitúe aínda hoxe un dos dicionarios máis ricos da lingua occitana ]] A literatura do século XIX vai estar marcada pola figura de Frédéric Mistral e o felibrismo que pretendía unha restauración da lingua e a literatura, ao seu redor dúas figuras capitais no rexurdimento, Joseph Roumanille, autor de Li Margarideto (1847) e Li prouvençalo (1852) e Théodore Aubanel, autor de La mióugrano entreduberto (1861), Li fiho d'Avignoun (1885). A consagración do movemento felibrista veu co éxito do poema de Mistral Mirèio (1859), xurdiron un gran número de epígonos en todo o territorio de lingua de oc, pero a grande influencia da obra de Mistral réstalles orixinalidade a moitos dos autores, entre os máis destacados están Antoine Blaise Crousillat, Paul Giera, Jean Brunet e Rémy Marcellin.
Século XX
miniatura|200px|dereita|Debuxo de Joan Bodon Malia a escolarización en francés, obrigatoria desde 1880, a decadencia do felibrismo e a progresiva substitución do occitano polo francés como lingua popular, para a literatura occitana o período de entreguerras foi un momento moi creativo, en 1935 publicábanse numerosas revistas literarias, Lou Felibrige, Prouvenço, Lo Cobreto, Oc, Gai Saber, Septimanie, La Revue Lemousine, Aquitania, L'Almanac Occitan e varias ooutras. Os autores principais do período debátense entre a tradición marcada polo felibrismo e o novo occitanismo lingüístico, representado pola Societat d'Estudis Occitans que concibía unha lingua literaria xeral a todas as variedades occitanas respectando a orixinalidade destas e que terá a súa concreción práctica na primeira gramática normativa, a Gramatica occitana segon los parlars lengadocians que publicou Loís Alibèrt en 1935-1937. Sully-André Peyre é o gran representante do mistralismo, tanto literario como lingüístico, na época da entreguerra, moi crítico co movemento occitanista. A partir de 1945 coa creación do Institut d'Estudis Occitans e a figura de Robert Lafont o felibrismo quedou superado pola orixinalidade da obra dos autores occitanistas, con todo hai autores felibristas cunha obra máis ambiciosa e orixinal como Marcéu Bonnet, Mas-Felip Delavouét, Fernand Moutet, Carles Galtier, Péire Millet,  Jan Calendau Vianès ou prosita e poeta Jóusè d'Arbaud autor de La bèstio dóu Vacarès (1926).
Anais de Úlster
Os Anais de Úlster son unha crónica da Irlanda medieval.
As entradas abarcan desde o ano 431 até o 1540. As que van até 1489 foron compiladas a finais do século XV na illa de Belle Isle en Úlster polo amanuense Ruaidhri Ó Luinín, baixo supervisión de Cathal Óg Mac Maghnusa. As entradas máis tardías foron redactadas por outros autores.
Para os períodos máis remotos, usáronse como fonte algúns anais máis antigos que remontan ás veces até o século VII, e os acontecementos máis próximos reconstruíronse de memoria ou por transmisión oral. A lingua utilizada é o gaélico irlandés, e ás veces o latín. Dado que os Anais de Úlster reproducen palabra por palabra os anais máis antigos, son útiles tanto para os historiadores como para os lingüistas, que poden estudar a evolución da lingua irlandesa.
A biblioteca do Trinity College de Dublín posúe o manuscrito orixinal, e a Bodleian Library de Oxford dispón dunha copia contemporánea que cobre certas lagoas do orixinal.
Paizás, Paizás, Ramirás
Paizás é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 24 habitantes dos que 11 eran homes e 13 eran mulleres, o que supón un aumento de habitantes con respecto a 2008.
Verbo dos arxinas
miniatura|Poema de [[Xesús Antonio Gulías Lamas|Xesús A. Gulías L. en Beariz.]] O verbo dos arxinas é unha xerga gremial dos canteiros de Pontevedra. Tamén é chamado Latín dos Canteiros, O Verbo e mesmo Arxina.
Características
Na sociedade tradicional galega, e europea en xeral, as persoas podían pasar toda a súa vida sen ver máis mundo que o lugar no que naceran ou casaran. As excepcións a esta regra non escrita eran as clases altas e os membros de gremios con necesidade de desprazamentos para realizar o seu labor. Os canteiros eran os encargados do fornecemento de pedra ás obras, de extraela da mina, de tallala, ser arquitectos, colocala na obra etc., e polo tanto debían trasladarse lonxe da súa residencia por períodos de tempo variábeis. Os habitantes dos lugares onde traballaban tiñan unha certa predisposición negativa cara ao forasteiro e eles érano. Unha das armas que empregaban para defenderse era a súa fala gremial. Esta é O Verbo dos Arxinas.
É unha xiria gremial da lingua galega pero con abondosas importacións doutras linguas coma o éuscaro, francés ou o latín, así como doutras en menor medida.
O seu estudo foi sempre dificultado pola resistencia que ofrecen os posíbeis informantes ao considerala unha lingua secreta e privada do seu gremio. Co tempo esta resistencia faise máis mol debido á caída en picado do seu uso, á desaparición do gremio como tal, a mutación dos seus labores e a suplantación por obreiros, albaneis e demais profesións da sociedade actual. Estes traballadores non aplican nin coñecen o Verbo.
Suponse que esta fala gremial ten continuidade desde moi atrás no tempo pero debido ao seu carácter oral tan só podemos aventurarnos a afirmalo en base a palabras que caeron en desuso no galego común, e noutras linguas, que eles manteñen, e na súa maneira de pronunciar, como por exemplo, os pronomes franceses: moi, toi e soi que os pronuncia tal como se len. Na antigüidade en Francia debeuse de pronunciar deste xeito. Isto non demostra que a xiria vivise cando daquela en Francia se falaba así pero tampouco é nada claro que fose unha nova adquisición en base á unha lectura pouco acertada do francés.
Outra maneira de ver a antigüidade é a converxencia que ten con outras falas gremiais moi afastadas da galega no seu vocabulario. Isto dáse tanto cos pedreiros portugueses, o cal era de agardar, pero tamén cos Tamargos asturianos, a fala de Bron, a Mansolea, a Gaceira, o Barallete, a Pantoja, a Jarla etc.
Naucalpan de Juárez
Naucalpan de Juárez é un concello do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Tlalnepantla de Baz, Huixquilucan, Jilotzingo, Lerma, Xonacatlán, Atizapán de Zaragoza e coas delegacións Azcapotzalco e Miguel Hidalgo da Cidade de México. A súa área é de 155,70 km², e a súa poboación era de 872.320 habitantes no ano 2011. A cabeceira municipal é Naucalpan de Juárez, a segunda poboación é Cidade Satélite.
Política e goberno
O concello está formado por un presidente municipal ou alcalde, un síndico, un tesoureiro, un secretario da xunta e rexedores das delegacións. A elección é por representación democrática que encabezan os partidos políticos para un período de tres anos de goberno.
Demografía
O concello de Naucalpan de Juárez ten moitas localidades e na seguinte táboa amósanse as principais parroquias.
Cultura
miniatura|200px|Torres de Satélite. Conta cun bo número de monumentos patrimoniais e unha grande historia. Cóntase neste concello con algúns vestixios arqueolóxicos e arquitectónicos do seu pasado precolombiano e colonial español, sendo os recintos máis importantes as igrexas, edificios barrocos que conservan as súas características de deseño orixinal.
As torres de Satélite son estruturas de formigón pintadas en cores, azul, vermella, amarela e branca, é un símbolo de modernidade de finais do século XX, de estilo minimalista e o seu arquitecto foi Luis Barragán.
Menisco (líquidos)
miniatura|300px|A: O fondo dun menisco cóncavo. B: A parte superior dun menisco convexo. A liña indica o nivel correcto de medición.
O menisco (do grego mene, 'lúa' e o diminutivo iskos, 'pequena lúa', 'luíña' ) é a curva que se forma na superficie dun líquido preto da superficie do recipiente que o contén ou doutro obxecto, causada pola tensión superficial. Pode ser cóncavo ou convexo dependendo do líquido e da superficie sobre a que se forma.
Os meniscos cóncavos fórmanse cando as partículas do líquido son atraídas máis fortemente polo recipiente (adhesión) do que se atraen entre si (cohesión), causando que o líquido "trepe" polas paredes do recipiente. Isto é o que ocorre entre o cristal e a auga. Os fluídos baseados na auga como o zume elaborado de plantas, mel e leite tamén teñen meniscos cóncavos nos recipientes de cristal ou outros recipientes humedecibles.
Inversamente, orixínanse meniscos convexos cando as partículas no líquido teñen unha atracción máis forte entre elas que co material do recipiente. Prodúcense meniscos convexos, por exemplo, entre o mercurio e o cristal nos barómetros e termómetros.
Medida de volumes
miniatura|upright=0.70|Un menisco nunha [[bureta con auga coloreada. A medida correcta aquí é 20,00 mL.]] Cando se le a altura que alcanza un volume na escala de profundidade dun instrumento cheo cun líquido, como nun aparello medidor do nivel da auga, debe terse en conta o menisco pra obter unha medida correcta. A medida debe facerse tendo o menisco ao nivel dos ollos (para eliminar o erro de paralaxe) e no centro do menisco, é dicir, a parte superior dun menisco convexo ou o fondo dun menisco cóncavo.
Os fabricantes de material de vidro de laboratorio e outras ferramentas calibran as súas marcas de medida tendo en conta o menisco. Isto significa que calquera instrumento está calibrado para un determinado líquido, que xeralmente é a auga.
Acción capilar
Os meniscos son unha manifestación da acción capilar, pola cal a adhesión á superficie empuxa un líquido pegado a dita superficie cara arriba, formando un menisco cóncavo ou a cohesión interna pula o líquido cara abaixo, formando un menisco convexo. Este fenómeno é importante no arrastre transpiracional en plantas. Cando un tubo ou unha abertura estreita, xeralmente chamado tubo de capilaridade, se mete dentro dun líquido e o líquido molla o tubo (cun ángulo de contacto cero), a superficie do líquido dentro do tubo forma un menisco cóncavo, que é unha superficie virtualmente esférica co mesmo raio, r, que o do interior do tubo. O tubo experimenta unha forza cara atrás de magnitude 2πrσ, onde σ é a tensión superficial do líquido.
Figueirense Futebol Clube
O Figueirense Futebol Clube é un club de fútbol brasileiro da cidade de Florianópolis, en Santa Catarina. Foi fundado en 1921 e compite no Campionato Catarinense (liga do estado de Santa Catarina) e no Campionato Brasileiro Série B (segunda liga nacional do Brasil).
Estatal
Runners-up (6): 1950, 1975, 1979, 1983, 1984, 1993
A Weekend in the City
A Weekend in the City é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de indie rock Bloc Party, o cal foi editado o 5 de febreiro do 2007 a través do selo Vice Records. O álbum foi producido por Jacknife Lee, que produciu tamén traballos de Kasabian e de U2.
Ningxia
Ningxia (en 宁夏; xiao'erjing: نٍ ﺷﯿَا ﺧُﻮِ ذُﻮْ ذِ جِ ﺛُﻮْ), oficialmente Rexión Autónoma Hui de Ningxia, é unha rexión autónoma da República Popular da China que se atopa no noroeste do país. Antigamente unha provincia da China, Ningxia foi incorporada a Gansu en 1954, pero foi separada en 1958 e constituída como rexión autónoma para o pobo hui, un dos 56 grupos étnicos oficialmente recoñecidos pola China. O vinte por cento da poboación hui da China vive en Ningxia.
Moris
Mauricio "Moris" Birabent, nado en Buenos Aires o 19 de novembro de 1942 é un músico de rock arxentino.
Pazos, Paizás, Ramirás
Pazos é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 5 habitantes dos que 2 eran homes e 3 eran mulleres, o que supón un mantemento de habitantes con respecto a 2008.
Moris
Traxectoria
Moris fundou Los Beatniks cos cales gravou o primeiro single do rock arxentino, "Rebelde", e compuxo "Ayer nomás" que foi popularizado por Los Gatos. En 1970 editou o seu primeiro disco 30 minutos de vida con cancións compostas entre 1967 e 1970.
En 1973 editou o seu segundo álbum, Ciudad de guitarras callejeras, e en 1975 emigró a España onde se fixo coñecer coa súa versión do tema de Carl Perkins "Zapatos de gamuza azul" ("Blue Suede Shoes")que formaba parte do seu LP Fiebre de Viviro a súa obra máis coñecida en España.
Hoxe, o seu fillo, o cantautor arxentino Antonio Birabent, segue a súa pegada artística.
Gustavo Martín Garzo
Gustavo Martín Garzo, nado en Valladolid en 1948, é un escritor español.
Licenciado en Filosofía e Letras na especialidade de Psicoloxía, fundou as revistas literarias Un ángel más e El signo del gorrión. Tamén ten publicado artigos en xornais e outros medios de comunicación.
Obra literaria
Ningunha das súas obras foi traducida aínda ao galego.
Aeroporto de Melbourne
O aeroporto de Melbourne, coloquialmente coñecido como aeroporto de Tullamarine, é o principal aeroporto que serve á cidade de Melbourne e o segundo máis concorrido de Australia. Foi inaugurado en 1970 para substituír o próximo aeroporto de Essendon. Trátase do único aeroporto internacional dos catro que serven a área metropolitana de Melbourne.
En 2016-17 usaron o aeroporto ao redor dos 25 millóns de pasaxeiros domésticos e 10 millóns de internacionais. A ruta entre Melbourne e Sydney é a quinta con máis pasaxeiros do mundo. O aeroporto opera voos directos a 33 destinos domésticos e a destinos internacionais no Pacífico, Europa, Asia e Norteamérica. Melbourne é un gran centro de conexións para Qantas e Virgin Australia, mentres que Jetstar Airways e Tiger Airways Australia utilizan o aeroporto como base principal.. A nivel doméstico, Melbourne é a sede de Australian air Express e Toll Priority e manexa máis voos de carga internos que calquera outro aeroporto do país.
Ángel Teijeiro Fraga
Ángel Manuel Teijeiro Fraga, nado en Ferrol o 27 de setembro de 1942, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Catedrático de Instituto de Lingua e Literatura Española, foi director do Instituto Feminino de Ferrol (1975-1982). Foi presidente do Ateneo de Ferrol (1980-1984). Foi elixido deputado do Congreso pola provincia da Coruña na II, III e IV lexislaturas (1982-1993). Foi director dos Servizos de Alta Inspección do Estado do Ministerio de Educación en Galicia.
Fernán-Núñez
Fernán Núñez é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía, na comarca da Campiña Sur.
Tiña 9.736 habitantes (INE 2010). A súa extensión superficial é de 29,8 km² e tiña unha densidade de 326,71 hab./km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 40' N, 4º 43' O e a súa altitud é de 322 metros. Dista 30 quilómetros da capital de provincia, Córdoba, formando parte do Consorcio de Transporte Metropolitano da Área de Córdoba.
As principais actividades económicas son a agricultura e a construción. Destaca o cultivo de trigo, xirasol e, en menor medida, oliveira. Ademais, parte das súas terras de cultivo inclúense na denominación de orixe vitivinícola Montilla-Moriles. Enlaza con Córdoba pola autovía A-45. Forma parte da Ruta do Califato e da Ruta do viño Montilla-Moriles. Entre os seus monumentos principais está a Igrexa de Augas Santas, de estilo barroco e o palacio ducal de estilo neoclásico.
Jesús Díaz Fornas
Jesús Díaz Fornas, nado en Viver (Castelló) o 12 de marzo de 1946, é un avogado e político galego do PSdeG-PSOE. Foi o primeiro alcalde democrático de Noia, entre 1979 e 1987.
Traxectoria
Licenciado en Dereito. Encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Noia nas primeiras eleccións democráticas, a cal foi a máis votada e foi elixido alcalde por maioría simple. Volveu ser elixido nas municipais de 1983, nesta ocasión cunha ampla maioría absoluta. Foi deputado provincial entre 1979 e 1986, cando foi elixido deputado no Congreso pola provincia da Coruña. No 1987 perdeu a alcaldía en favor do nacionalista Pastor Alonso Paz. Foi reelixido deputado nacional nas eleccións xerais de 1989, concorrendo de novo en 1993, se ben nesta ocasión non logrou a acta ata 1995, trala dimisión de Xerardo Estévez, retirándose da primeira liña política tralas xerais de 1996. Dedicouse a partir de entón plenamente ó exercicio da avogacia ata a súa xubilación, e concorreu en postos testimoniais das candidaturas municipais do PSdeG-PSOE en Noia.
Teixedal de Casaio
O teixedal de Casaio, coñecido tamén como O Teixadal, é un pequeno bosque de teixos situado na parroquia de Casaio no municipio de Carballeda de Valdeorras (provincia de Ourense). Forma parte da zona especial de conservación (ZEC) de Pena Trevinca, case no linde coas provincias de León e Zamora. É un bosque de difícil acceso.
É un dos poucos bosques naturais de teixos existentes en Europa xa que esta é unha árbore que adoita medrar illada. Ten ó redor de 300 teixos, a maioría deles centenarios, e ocupa unhas 6 hectáreas. Conviven con outras especies como acivros, abeleiras, ou freixos.
Xacobeo
O termo xacobeo pode referirse a:
Condado Autónomo Taxico de Taxcurgán
dereita|300px|Localización de Taxcurgán (en rosa),dentro da Prefectura de Caxgar.
Condado Autónomo Taxico de Taxcurgán (sariculés Toshqurghon Tujik Oftunum Noja en IPA2 /tɔʃqyrʁɔn tuʤik ɔftunum nɔja/; uigurتاشقۇرقان تاجىك ئاپتونوم ناھىيىسى/Tashqurqan Tajik Aptonom Nahiyisi/Taxk̡urk̡an Tajik Aptonom Nah̡iyisi,chinés 塔什库尔干塔吉克自治县, pinyin Tǎshìkù'ěrgàn Tǎjíkè zìzhìxiàn; ás veces escrito Taxkorgan, Tashkorgan, Taschkurgan etc., dependendo de que lingua use a fonte) é un dos condados da Prefectura de Caxgar (Kashgar) ao oeste de Xinxiang.
Xeografía
O Condado de Taxcurgán sitúase na parte oriental da meseta do Pamir, onde o Cunlún (Kunlun), Kara Kunlun, Hindukux e as montañas de Tian Xan conflúen, facendo fronteira co Afganistán (Corredor do Vaghán (Vaxan), co Taxiquistán (Provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso) e a parte paquistaniana da Caxemira. A capital do condado é a Cidade de Taxcurgán.
A extensión territorial do condado é 178 quilómetros do norte ao sur, e 140 quilómetros do leste para o oeste, a área total é aproximadamente 52.400 km², nunha altitude media por riba de 4.000 metros.
Clima
A temperatura media é de 3.3 °C, con veráns máximos arredor de 32 °C e invernos con mínimas arredor de -39 °C; precipitacións medias son de 68.3 mm.
Poboación
A poboación total de Taxcurgán é de 27.800 habitantes, dos cales un 84% son sariculís (tamén chamados taxicos chineses ou taxicos]], pobo pamir, un 4% son han e un 12% doutras etnias. (Datos oficiais de 1995).
Historia
Durante a Dinastía Han, Taxcurgán era coñecida co nome de Pulí (Púlí 蒲犁); durante a Dinastía Tang, foi un protectorado dos Partos, durante a Dinastía Yuan formou parte do Imperio Chaghatai (Ghanato de Chaghatai). O condado Autónomo Taxico de Taxcurgán foi creado en 1954 e forma parte da Prefectura de Caxgar (Kashgar).
Gian Fontana
Gian Fontana, nado o 16 de novembro de 1897 en Fidaz, Cantón dos Grisóns, Suíza, e finado o 30 de novembro de 1935 en Flem, foi un profesor e escritor romanche. A súa é esencialmente lírica e novelística.
Traxectoria
Fontana medrou nunha familia labrega, nunha pequena aldea do concello de Flem, fillo de Josef Fontana (1870–1938) e Margreta Capaul (1870–1937). Frecuentou a escola en Flem, que tiña o alemán como lingua de instrución. En 1914 con 17 anos entrou na escola de maxisterio de Chur e alí recibiu as primeiras clases de romanche que lle deu o sacerdote Gion Cahannes (1872–1947). Logo de graduarse en 1917 foi profesor en Flem ata 1935.
Obra
Fontana comezou a escribir en alemán, as súas primeiras poesías en romanche datan de 1914. En 1921 consagrouse co seu poema Canzun d'amur sonorizado por Thumas Dolf en 1922-1923 e que se fixo popular. O cambio para o romanche produciuse tarde, probablemente baixo a influencia da fundación de Renania, asociación de promoción do romanche que operaba nas zonas protestantes de Sutselva e Surselva e que publicaba a revista Casa Paterna, onde apareceron os primeiros poemas de Gian Fontana.
A súa lingua ten as cores da súa fala local, recollendo mesmo léxico case esquecido propio de Fidaz e de Flem, que se diferenza do sursilvano estandarizado. Escribiu arredor de 800 poesías, das que se converteron en cancións arredor de 80, converténdose nun referente para a música popular romanche, sonorizadas por compositores como Tumasch Dolf, Corin Curschellas, Gion Antoni Derungs, Hans Erni (1867-1961), Hans Lavater (1885-1969), Giusep Maissen (1906-1963) , Giusep Tschuor (1940-2022) e Robert Grossmann (* 1953) escribiu a a ópera Il president da Valdei a partir dunha novela de Fontana.
Lingua algonquina
Distribución xeográfica
miniatura|Territorio actual onde se fala algonquino. Fálase en 10 reservas e territorios indios do suroeste do Quebec e na zona de Maniwaki e Golden Lake en Ontario.
Falantes
Segundo o censo de 2006 había 2020 persoas que tiñan o algonquino como lingua materna, chegando a 2560 as persoas que podían manter unha conversación. Non todos os falantes viven en reservas e hai que ter en conta que algúns definen a lingua que falan como amerindia ou lingua do grupo algonquino, polo que o número de falantes é superior ao censado. No Quebec hai 2500 falantes (1880 como lingua materna): En Ontario hai 65 falantes:
Ensino
O algonquino estúdase como materia en preescolar e en primaria. Hai tamén cursos para adultos nalgunha das reservas.
Billón (aliaxe)
O billón (do francés billon, tronco de árbore —e diñeiro en argot—; do latín medieval billia tronco da árbore) é unha aliaxe de prata e cobre.
Tipos e usos
A aliaxe utilizouse principalmente para facer moedas e medallas en épocas con escaseza de metais nobres e de desvalorización monetaria.O uso máis extenso do billón foi na antiga Grecia e na Idade Media. Por exemplo, durante os séculos VI e V a. C. algunhas cidades da illa de Lesbos utilizaban moedas feitas dun 60 % de cobre e un 40 % de prata, mais no medievo o contido de prata baixaba a entre un 25 % ou un 20 %. En períodos de inflación, como no século III na Roma ou durante as revoltas de 1620 no imperio dos Habsburgo, as moedas de prata, a causa da redución constante e gradual do contido de prata, acaban sendo moedas de billón.
Xeralmente en numismática utilizouse o termo billón para referirse directamente ao anaco de metal empregado para cuñar a moeda independentemente da súa composición. Distínguese entre billón rico se o metal que predomina é a prata, e billón pobre se predomina o cobre.
Requián, Requián, Betanzos
Requián é un lugar da parroquia de Requián no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 24 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 13 eran mulleres.
Coto Grande, Cabral, Vigo
Coto Grande é un lugar da parroquia de Cabral, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo.
Pereira, Paizás, Ramirás
Pereira é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 4 habitantes dos que 3 eran homes e 1 era muller, o que supón un mantemento de habitantes con respecto a 2008.
Comunidade (socioloxía)
miniatura|Un exemplo de comunidade é a comunidade da [[Wikipedia.]] Unha comunidade é un grupo de persoas que viven en interacción nun lugar común, e no que poden estar presente algúns intereses comúns, crenzas, recursos naturais, preferencias, necesidades, riscos, ou un número doutras condicións que afectan á identidade dos participantes e o seu grao de cohesión.
En socioloxía, o concepto de comunidade ten dado orixe a unha significativa debate, e os sociólogos están aínda a chegar a un acordo sobre unha definición do termo. Había noventa e catro acepcións da palabra a mediados dos anos 1950.
Etimoloxía
A palabra comunidade deriva do francés antigo communité, que deriva á súa vez do latín communitas (cum, "con ou xuntos" + munus, "don"), un termo amplo para a comuñón ou a sociedade organizada.
Principios de regulación
As comunidades son reguladas de acordo a uns principios básicos: adaptación (os membros que queren formar unha parte intentan asimilar as normas internas), historicidade (a historia da comunidade, como tal, ten unha influencia sobre a situación actual), recursos (elementos que os membros da comunidade poñen en xogo na súa interacción) e interdependencia (cada membro da comunidade afecta a todo e é influenciado polo resto).
Arcada cega
En arquitectura a arcada cega é un elemento arquitectónico conformado por unha serie continua de arcos superposta a unha parede pechada.
A arcada cega estivo moi en voga na época medieval, sobre todo, na arquitectura románica. Os exemplos máis soados deben buscarse no románico pisano e en particular no rexistro inferior da Catedral de Pisa, o Baptisterio de San Giovani, a Torre inclinada e o cemiterio de Pisa.
Gran Premio de México de 1965
O Gran Premio de México de Fórmula 1 de celebrouse en Cidade de México o 24 de outubro de 1965. A carreira, que foi a décima e última da tempada de Fórmula Un de, foi gañada por Richie Ginther, quen conseguiu a súa primeira vitoria e tamén a primeira para o equipo Honda, logo de liderar toda a carreira. O Brabham - Climax de Dan Gurney que rematou segundo e o Lotus - Climax de Mike Spence completaron o podio.
Oswaldo García Nardi
Oswaldo García Nardi, nado en Rosario o 26 de marzo de 1927, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de centrocampista. Chegou en 1950 ao Deportivo da Coruña, onde formou xunto a Corcuera, Franco, Tino e Moll, a Orquestra Canaro, unha das dianteiras máis célebres da historia do club.
Traxectoria
Comezou en Newell's Old Boys, pasando logo ao Club Atlético Tiro Federal, onde xogou como interior dereito. Con 23 anos chegou ao Deportivo da Coruña, acompañado por outra fichaxe arxentina, Julio Corcuera. para unirse a un equipo no que había dous futbolistas arxentinos máis, Rafael Franco e Rafael Ponce, ademais do adestrador, Oso Díaz.
No Deportivo formou xunto a Corcuera, Franco, Tino e Moll a célebre Orquestra Canaro, unha dianteira que marcou 57 goles na tempada 1950/51, dos cales 11 foron de Oswaldo. Xogou catro anos no Deportivo, sendo a súa mellor tempada a terceira, na que marcou 18 goles.
En outubro de 1954 foi traspasado ao Espanyol. Xogou 63 partidos en tres tempadas co Espanyol, marcando 5 goles. En agosto de 1957 fichou polo Granada adestrado por Scopelli, onde xogou só 12 partidos, sen ver portería.
En agosto de 1958 volveu á Coruña, despois de rexeitar mellores ofertas económicas doutros equipos, para retirarse no equipo co que vivira a súa mellor época futbolística. Con todo, o seu rendemento non foi bo, xogando só oito partidos na tempada 1958/59 e ningún na tempada seguinte, na que o adestrador Jesús Barrio chegou a prohibirlle adestrar co equipo, debido, segundo o club, ao seu mal comportamento. En agosto de 1960 o club ofreceulle 300.000 pesetas e a carta de liberdade como liquidación do seu contrato, pero a oferta foi rexeitada, decidindo o xogador cumprir os dous anos que lle restaban de contrato. Deste xeito o futbolista continuou no Deportivo durante a tempada 1960/61, aínda que o club se negou a pagarlle o salario correspondente. Finalmente o litixio resolveuse en xaneiro de 1961, coa desvinculación do futbolista do club, acordando un pagamento de 200.000 pesetas e outras 200.000 durante os seguintes dous anos. Durante as súas dúas etapas no Deportivo xogou un total de 118 partidos e marcou 45 goles.
Vida persoal
Casou coa coruñesa María del Pilar Martínez e tivo dous fillos, nacidos na Coruña.
Primeiro ministro de Hungría
miniatura|O Primeiro Ministro, [[Viktor Orbán, no cargo dende maio de 2010.]] O Primeiro ministro da República de Hungría é o xefe de goberno do país. Actualmente, desde o 29 de maio de 2010 é Viktor Orbán (Fidesz), no seu segundo mandato.
Primeiros Ministros do Imperio Austríaco (1848-1849)
miniatura|[[Imperio Austríaco.]]
Primeiros Ministros de Austria-Hungría (1867-1918)
miniatura|[[Austria-Hungría]]
Primeiros Ministros da Primeira República (1918-1919)
miniatura|Primeira República
Goberno provisorio, Primeira República abolida (1919-1920)
miniatura|Primeira República Abolida
Primeiros Ministros da Monarquía Restaurada (1920-1946)
miniatura|Monarquía Restaurada
Primeiros Ministros da Segunda República (1946-1949)
miniatura|Segunda República
Primeiros Ministros da Primeira República Popular (1949-1956)
miniatura|Bandeira da Primeira República Popular
Primeiros Ministros da Revolución Húngara (1956)
miniatura|Revolución Húngara
Primeiros Ministros da Terceira República (1989-presente)
miniatura|Terceira República
Fuente la Lancha
Fuente la Lancha é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 418 habitantes. A súa extensión superficial é de 7 km² e ten unha densidade de 59,7 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 25' N, 5º 25' O. Atópase situada a unha altitude de 556 metros e a 82 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Crac do 29
miniatura|Unha multitude á porta da [[New York Stock Exchange|Bolsa de Nova York.]] O crac do 29 ou Xoves Negro (en inglés, Black Thursday ) refírese ao día 24 de outubro de 1929, cando ocorreu o crac da Bolsa de Valores de Nova York. O crac desencadeou a máis devastadora crise económica da historia dos Estatdos Unidos, considerándose a duración e a importancia dos seus efectos. Marcou o inicio dos doce anos da Gran Depresión, que afectou todos os países occidentais industrializados.
Os "Tolos Anos 20"
Trala primeira guerra mundial, os países de Europa estaban en ruínas, mentres que os Estados Unidos vivían unha gran prosperidade, a causa da produción e a exportación en gran volume durante a guerra. Co aumento da produción, os Estados Unidos, durante a década de 1920, tiñan crecemento e prosperidade suficientes para dominar outros mercados, como o de América Latina. Ese período ficou coñecido como "Tolos Anos 20". O consumo aumentara, a industria creaba todo o tempo bens de consumo, as festas e os clubs estaban cheos e o cinema tornábase nunha gran diversión. Con esta prosperidade, as accións eran valorizadas. lang=pt|miniatura|400x400px|Índice [[Dow Jones Industrial Average|Dow Jones durante a crise]]
Crise de 1929
En setembro de 1929, o índice Dow Jones, que avalía o mercado de accións nas bolsas de valores, rexistrou o seu pico máximo e o mercado comezaba a sentir que unha caída no valor nominal das accións podería aproximarse. Con iso, e debido á desconfianza do mercado, o volume dos negocios caera substancialmente, ata a situación ficar insustentábel. Iniciouse entón a crise de 1929, que, en suma, se traduciu nunha crise de credibilidade. Os accionistas puñan as súas accións en venda, en volumes enormes, e como había poucos compradores, os prezos das accións caían. Deuse inicio a unha espiral descendente:
Os bancos e as fábricas afundíronse e os efectos da crise espalláronse polo mundo.
A crise tivo lugar a causa da creba da bolsa e tamén por outros dous motivos:
A quebra da bolsa de Nova York
miniatura|250x250px|Persoas reunidas en fronte dun banco durante a [[Gran Depresión. Ese período estivo marcado por repentinas perdas de accións e houbo casos de suicidio, tras accionistas descubriren que perderan todo.]] O xoves 24 de outubro de 1929, que ficou coñecido como Xoves Negro, ocorreu o crac (creba) da bolsa de valores de Nova York. Ese día, a bolsa perdeu un 11% do seu valor en negociacións moi fortes. Varios líderes banqueiros de Wall Street reuníronse para atopar unha solución contra o pánico e os caos. O encontro contou con Thomas Lamont, xefe interino do Morgan Bank, Albert Wiggin, xefe do Chase National Bank e Charles E. Mitchell, presidente do National City Bank of New York. Escolleron a Richard Whitney, vicepresidente da Bolsa, para actuar no seu nome. Cos banqueiros e os seus recursos financeiros, Whitney colocou unha oferta de compra dun gran bloque de accións na U.S. Steel a un prezo ben por riba do mercado e moitos investidores de accións quixeron vender rapidamente as súas accións. 6 091 870 títulos financeiros foron rapidamente vendidos o mesmo día, o terceiro maior volume de negocios da historia da bolsa.
Este crac fixo que empresas e bancos fosen á creba e o valor das accións, nas bolsas de valores, caesen moito dun día para o outro. Esa creba repercutiu na maior parte dos países capitalistas. Moitas persoas perderon os seus empregos, había pánico entre a xente, levando algunhas ao suicidio, incluídos once grandes especuladores da bolsa. O desemprego aumentou, a produción industrial americana ficou reducida ao 54%, e o mercado perdeu máis de 30 mil millóns de dólares en dous días.
O mercado continuou a caer, chegando a un número negativo histórico en 13 de novembro de 1929, con 198,60. O mercado foise recuperando durante varios meses, atinxindo un pico de peche secundario de 294,07 o 17 de abril de 1930, antes de embarcarse nun outro pico negativo. No entanto, ese foi máis forte, cando o Dow Jones pechou en 41,22, o valor máis baixo do século XX. Non volvería recuperarse ata novembro de 1954.
Fundamentos económicos
O accidente financeiro seguiu a unha especulación que tivo lugar ao final de 1920, que levou centenares de americanos a investiren pesadamente no mercado de accións. Un número significativo deles foi pedir diñeiro prestado para comprar máis accións. En agosto de 1929, os corretores facían préstamos pequenos a investidores que estaban comprando accións. Prestáronse máis de 8,5 mil millóns de dólares, máis da metade de todo o diñeiro en circulación nos Estados Unidos nesa época. Os prezos das accións estaban subindo e impulsando máis persoas a investir, a xente agardaba que os prezos das accións subisen aínda máis. As especulacións alimentaron a subir aínda máis e creouse unha bocha económica.
Accións subsequentes
En 1932, o Senado dos Estados Unidos estableceu a Comisión Pecora para estudar as causas do incidente. O ano seguinte, o Congreso dos Estados Unidos aprobou a Lei Glass-Steagall, que fixo obrigatoria unha separación entre os bancos comerciais que reciben depósitos e dan préstamos, e os bancos de investimento que emiten e distribúen accións, títulos e outros produtos.
Himno nacional de Kirguizistán
O Himno Nacional da República de Kirguizistán (en kirguiz: Кыргыз Республикасынын Мамлекеттик Гимни - Keurgeuz Respublikaseuneun Mamlekettik Gimni; en ruso; Государственный гимн Кыргызской Республики - Gosudarstvennyy gimn Kyrgyzskoy Respubliki) foi posta o 18 de decembro de 1992 pola resolución do Consello Supremo de Kirguizistán (Zhogorku Kenkesh). A música foi composta por Naseur Davlesoff e Kaleui Moldobasanoff, e a letra foi escrita por Zhamil Sadeukoff e Eshmambet Kuluyeff.
Crac do 29
Accións subsequentes
Despois da creba da bolsa de valores, os mercados de accións arredor do mundo instituíron medidas para suspenderen a negociación no caso de caídas rápidas, alegando que as medidas ían impedir o pánico. Non obstante, aconteceu outra creba, coñecida como Luns Negro, o 19 de outubro de 1987, cando o Dow Jones Industrial Average caeu un 22,6%, a peor caída desde 1929.
Himno nacional de Kirguizistán
Letras
miniatura|235px|Himno nacional nun selo de [[Kirguizistán en 2003]]
Crac do 29
Debate académico
Os economistas e os historiadores están en desacordo sobre o papel que tivo o crac nos eventos económicos, sociais e políticos subsecuentes. The Economist argumentou nun artigo de 1998 que a depresión non comezou co crac do mercado de accións. Non fica claro o momento en que unha depresión estaba a comezar. Preguntáronse: "Pode un colapso moi serio da bolsa producir un serio revés para a industria cando a produción industrial está na maior parte nunha condición saudábel e equilibrada?"
Porén, The Economist tamén advertiu que algunhas crebas bancarias tamén son esperadas, e algúns bancos poden non ter reservas para financiar empresas comerciais e industriais. Concluíron que a posición dos bancos é a chave para a situación, mais o que ía acontecer non podía preverse.
Os estudosos analizan o crac de Wall Street de 1929 como parte dun proceso histórico que foi unha parte das novas teorías de boom e bust. De acordo con economistas como Joseph Schumpeter, Nikolai Kondratiev e Charles E. Mitchell, o accidente foi simplemente un evento histórico no proceso continuo coñecido como ciclos económicos. O impacto do suceso foi só para aumentar a velocidade con que o ciclo proseguiu cara ao seu seguinte nivel.
Milton Friedman no seu ensaio A Monetary History of the United States, coescrito con Anna Schwartz, avanza o argumento de que o que fixo a "gran contracción" tan grave non foi a desaceleración do ciclo económico, foi o proteccionismo, ou o crac de mercado de accións de 1929 en si, mais, segundo Friedman, o que mergullou o país nunha fonda depresión foi o colapso do sistema bancario durante tres vagas de pánico durante o período 1930-33.
Lista de episodios de Lost
Lost é unha serie de televisión que se estreou o 22 de setembro de 2004, na cadea estadounidense ABC. Até o momento foron transmitidas cinco tempadas, ademais de numerosos vídeos de recompilación de anteriores episodios. A ABC anunciou que poñerá fin á serie despois da súa sexta tempada, o que fará que remate con 120 episodios en total. A seguinte é unha completa lista de episodios dos episodios da serie televisiva, a cal empezou a emitirse orixinalmente o 22 de setembro de 2004. Cada episodio presenta a acción xeral na illa, así como flashbacks ou flashforwards a outro punto na vida dun personaxe.
As catro primeiras tempadas están dispoñíbeis en DVD nas rexións 1, 2 e 4.
Primeira tempada
A primeira tempada transmitiuse (en Estados Unidos) entre o 22 de setembro de 2004 e o 25 de maio de 2005. Ademais dos vinte e cinco episodios normais da tempada, houbo un especial, "Lost: A Viaxe", transmitido o 27 de abril de 2007, para poñer os misterios da illa e os personaxes en perspectiva antes de terminar a tempada.
Segunda tempada
A tempada dúas transmitiuse (en Estados Unidos) entre o 21 de setembro de 2005 e o 24 de maio de 2006. Ademais dos vinte e catro episodios normais da tempada, houbo tres especiais, que foron transmitidos para proporcionar os misterios da illa. Houbo varios cambios no elenco na tempada dúas. Ian Somerhalder, que interpretou a Boone, só apareceu nun episodio, mentres que Malcolm David Kelley, que interpreta a Walt, só apareceu en catro episodios. Michelle Rodríguez, Adewale Akinnuoye-Agbaje e Cynthia Watros uníronse ao elenco principal como Ana Lucía, Sr. Eko e Libby, respectivamente.
A tempada dúas introduciu novos personaxes á serie, que inclúen aos sobreviventes da sección da cola do avión e aos outros habitantes da illa. Máis mitoloxías e penetracións da illa na vida dos sobreviventes divúlganse. A existencia da Iniciativa DHARMA e do seu benefactor, a Fundación Hanso, tamén se introducen. A verdade sobre "Os Outros" comeza a ser relevada. A segunda tempada ocorre en 23 días.