cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Política
Teorías e ideoloxías políticas no espectro político
miniatura|300px|Esquema bidimensional que mostra as ideoloxías principais dentro do espectro político. En vermello o [[totalitarismo ou estatismo, en azul o capitalismo antigo ou conservadorismo tradicionalista, en amarelo o totalismo ou socialismo, en verde o liberalismo ou capitalismo despois das revolucións burguesas. O eixo vertical corresponde ó eixo moral (autoritarismo-libertarismo) e o eixo horizontal ó eixo económico (esquerda-dereita).]] Todas as ideoloxías políticas agrúpanse arredor de dúas dimensións que son a económica e a social. A dimensión económica está integrada por dúas ideoloxías opostas, esquerda-dereita, que forman unha liña horizontal e a dimensión social está integrada por outras dúas ideoloxías opostas, autoritarismo-libertarismo,  que forman unha liña vertical. Xuntas estas dúas dimensións integran un mapa ideolóxico en que podemos atopar catro grandes sistemas como o totalitarismo, conservadorismo, socialismo e o liberalismo, e o punto en que se cruzan as dúas liñas considérase como o centro político.
Hockey Valdagno
A Associazione Hockey Marzotto Valdagno, máis coñecido coma Hockey Valdagno, é un club de hóckey a patíns da cidade italiana de Valdagno, na provincia de Vicenza, que actualmente compite na Liga italiana Serie A.
Política
Partidos políticos
Os partidos son entidades de base asociativa que aglutinan e manifestan propostas de carácter político dentro de cada sistema político. Os sistemas democráticos adoitan adoptar o pluripartidismo como forma organizativa, mentres as ditaduras adoptan a organización de partido único.
Hockey Valdagno
O nome Marzotto deriva do seu patrocinador histórico: a fábrica téxtil Marzotto, con sede en Valdagno.
Política
Partidos políticos en España
A Constitución española de 1978 recoñece o sistema pluripartidista no seu artigo 6. Na súa maioría, en España, os partidos teñen ámbito estatal ou ámbito autonómico, aínda que tamén pode habelos de ámbitos menores. Os partidos poden formar federacións, confederacións e unións de partidos así como coalicións e agrupacións. Na actualidade, a Lei 6/2002, de 27 de xuño, de Partidos Políticos regula a súa creación e funcionamento.
Principais partidos políticos galegos
En Galiza, existen diversos partidos políticos e, algúns deles, ordenados alfalbeticamente, son:
Hockey Valdagno
Historia
A actividade deportiva do club interromperase durante os anos da segunda guerra mundial, na que Italia se veríoa afectada. Ao finalizar a Guerra o equipo volverá á súa actividade e volverá ás competicións no ano 1946.
Ao finalizar a tempada 2007-08, acada o seu mellor resultado histórico co subcampionato da Copa CERS e o cuarto posto no Campionato do Mundo de Clubs e o quinto posto na Liga italiana Serie A. Xa na tempada 1961-62 acadou o terceiro posto da Serie A, e na 1997-98 acadou o seu único título relevante, a Copa da Liga
Aeroporto Internacional Atatürk
O Aeroporto Internacional Istanbul Atatürk (IATA: IST, ICAO: LTBA) é o principal aeroporto internacional de Istambul e o aeroporto máis grande de Turquía por número de pasaxeiros, destinos e movemento de avións. Inaugurado en 1924 en Yesilköy, na parte europea da cidade, está situado a 24 km ao oeste do centro da cidade e serve como centro de conexións principal para Turkish Airlines. O outro aeroporto internacional da cidade é o máis pequeno de Sabiha Gökçen. En febreiro de 2017 tiña 273 destinos, sendo o segundo aeroporto do mundo con máis destinos tras o Aeroporto de Frankfurt.
Foi chamado orixinalmente Aeroporto Yesilköy. Nos anos 80 foi renomeado Aeroporto Internacional Atatürk na honra de Mustafa Kemal Atatürk, o fundador e primeiro presidente da República de Turquía. No ano 2015 pasaron polas súas instalacións máis de 60 millóns de pasaxeiros, converténdoo no 11º aeroporto máis concorrido do mundo en termos de pasaxe. En 2017 é o quinto aeroporto máis concorrido de Europa tras Londres-Heathrow, París-Charles de Gaulle, Frankfurt e Ámsterdam-Schiphol, despois de caer dende o terceiro posto debido a temores pola seguridade.
Advocación
Chámaselle advocación, padroeiro ou patrón (e non padrón) ó santo ó que está encomendada unha parroquia católica. Non debe confundirse haxiotopónimo, pois son distintos en que:
Sesto, Agolada
San Cibrao de Sesto é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE de 2013 tiña 42 habitantes (21 mulleres e 21 homes) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 53 habitantes.
Patrimonio
Torre de Sesto ou Torre dos Catro Ventos. Edificada sobre os restos do castelo de Valquireza, unha fortaleza medieval que pertenceu aos Suárez de Deza e aos Churruchaos de Deza. Situada no sur da parroquia a carón da Pena da Frisca.
A Calle, Urdilde, Rois
A Calle é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 335 habitantes (162 homes e 173 mulleres). O lugar está a carón da estrada AC-543, que une Santiago de Compostela con Noia.
A Azoreira, Furís, Castroverde
A Azoreira é un lugar da parroquia de Furís no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Har Gobind Khorana
Har Gobind Khorana, nado na India o 9 de xaneiro de 1922 e morto en Concord, Massachusetts o 9 de novembro 2011, foi un biólogo molecular estadounidense de ascendencia punjabi.
Traxectoria
Foi galardoado co Premio Nobel de Medicina (compartido con Robert W. Holley e Marshall Warren Nirenberg) en 1968 polo seu traballo na interpretación do código xenético e a súa función na síntese proteica. Converteuse en cidadán naturalizado dos Estados Unidos en 1966. En 2011 vivía en Cambridge, Massachusetts e traballaba na Facultade de Química do MIT.
Abrótano
Abrótano é o nome de dúas plantas:
Ramón María Blanco González
Ramón María Blanco González, nado en Toubes (A Peroxa) en 1912, foi un sacerdote e poeta galego. Asinou os seus libros como Ramón María.
Traxectoria
Estudou no seminario de Ourense, e estivo destinado como crego en varias parroquias antes de chegar a Soutopenedo (San Cibrao das Viñas), onde foi párroco durante máis de 50 anos. En 1991 fíxoselle unha homenaxe nesta parroquia, coa inauguración dun conxunto escultórico de Xosé Cid Menor.
En 1933 publicou no periódico La Región o poema en castelán "La mujer orensana", e foi colaborador de dito periódico até a súa morte. Recibiu unha mención honorífica nos Xogos Florais de Ourense de 1967 polo poema «A María, Madre de Dios», escrito xunto co poeta Manuel María.
EuroChallenge
O EuroChallenge (chamada FIBA Europe League entre 2003 e 2005, e FIBA EuroCup entre 2005 e 2008) foi unha competición de baloncesto organizada pola FIBA Europa, sendo a máxima competición masculina que organiza. Nesta competición xogaban os mellores equipos de Europa que non se clasificaron para a Euroliga ou a Copa ULEB, isto é as competicións da Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB). Non debe confundirse coa FIBA EuroCup Challenge, a extinta segunda competición organizada pola FIBA Europa disputada entre o 2002 e o 2007. No ano 2015, a FIBA disolveu a competición para empezar unha nova, a FIBA Europe Cup, co obxectivo de competir coa Eurocup.
Historia
Co propósito de dar continuidade á histórica Copa de Europa, disputada por última vez co nome de Suproliga na tempada 2000-01, o torneo naceu na tempada 2003-04 coa denominación de Liga Europea da FIBA.
O trofeo que se lle entrega ao equipo campión é o mesmo que se empregaba para tal efecto durante a etapa da Copa de Europa. O Maccabi Tel Aviv gravou o seu nome na placa situada na base que acompaña ao trofeo ao gañar a Suproliga no 2001.
Sistema de Competición
A competición organizábase do seguinte xeito:
Paco Rivas
Francisco Rivas Domínguez, coñecido como Paco Rivas, nado en Cervo, é un filólogo, profesor e escritor galego.
Traxectoria
Fillo dun garda civil de Castro de Ribeiras de Lea (Castro de Rei) e dunha muller da Lavacolla (Santiago de Compostela), criouse en Nois (Foz). Estudou o bacharelato en Lugo e Filoloxía na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor de Lingua e Literatura galega e asesor de Lingua e Literatura galegas no CEFOCOP de Pontevedra.
Desenvolveu un amplo labor no ámbito da radio (Radio Cornellá, Radio Galega, Onda Cero, Radio Foz) en programas literarios onde fixo numerosas lecturas poéticas.
Osella
Osella é un fabricante italiano de coches de carreira e un ex equipo de Fórmula 1 con base (cando correu na F1) en Volpiano preto de Turín, en Italia. Participaron en 132 GPs entre e. Conseguiron puntuar en dúas carreiras, logrando 5 puntos no campionato.
Inicios
miniatura| Osella ficou en segundo lugar no [[Campionato do Mundo de 1977 para Sports Cars co Osella PA5 BMW]] Chamado como o seu fundador Vincenzo "Enzo" Osella, o equipo comezou competindo en carreiras de coches deportivos Abarth locais e nacionais a mediados dos anos 1960 en Italia. A pesar do seu relativo éxito (Osella, finalmente, asumiu o programa de coches deportivos da fábrica Abarth), Osella iniciouse nas carreiras de monoprazas en 1974, para desenvolver aínda máis a súa empresa. O equipo subiría para Fórmula Dous, en 1975, alcanzando algún éxito co seu propio coche (o Osella FA2), François Migault logrou un punto.
Osella Corse fixo outro intento, en 1976, na mesma liga co mesmo material, pero o equipo non era competitivo. Ademais, o equipo sufriu graves problemas económicos, o que significou a desaparición do equipo de fábrica de fórmula dous a mediados de 1976. Nos anos seguintes, os FA2 de Osella participaron ocasionalmente en equipos privados, sendo un deles o suízo Charly Kiser.
Clientes F3
Enzo Osella intentou facer cartos coa venda do coche de Fórmula 3 (Osella FA3) con pouco éxito. Só algúns privados (un deles Giorgio Francia que máis tarde pilotaría o coche de Fórmula 1 de Osella) foron de abondo optimistas para mercar esa máquina simple e sen probar. Os coches correron con motores Toyota ou Lancia en 1976 nos campionatos alemán e italiano de F3 sen causar ningunha grande impresión. Tras este intento errado, as actividades de carreiras de Osella Corse case finalizaron. O equipo participou nalgúns eventos de coches deportivos locais, aínda que evitou calquera carreira de monoprazas de 1976 a 1978.
Osella tivo que esperar ata o inicio de 1979, cando o antigo piloto de Fórmula 1 de Hesketh e Theodore Racing, Eddie Cheever, convencérono para que pilotara o FA2, unha vez máis nun campionato de Fórmula 2. Sorprendentemente, o coche vermello foi suficientemente bo para gañar tres carreiras. Iso foi suficiente para que Enzo Osella decidira a embarcarse no mundo da Fórmula 1.
Primeiros anos
En, Osella Squadra Corse apareceu no mundo das carreiras de Gran Premio coa súa primeira máquina de Fórmula 1, o FA1. O coche foi deseñado por Giorgio Stirano. Desenvolvido por Ford Cosworth DFV, era moi pesado e era aerodinamicamente ineficaz. O coche foi presentado cunha librea azul e branca coa gran marca Denim nos pontóns. Moitos compoñentes fabricáronse na empresa o que significaba que eran baratos de producir, pero non sempre eran de última xeración. O piloto foi novamente Eddie Cheever, que só foi capaz de rematar unha carreira en toda a tempada. A miúdo, sufriu a gran falta de fiabilidade do seu coche. Nas tempadas seguintes, o proxecto básico cambiou varias veces.
Nos primeiros anos, a maioría do traballo foi feito por deseñadores provisionais como Giorgio Valentini ou Tony Southgate, pero moitas veces o propio Enzo Osella tamén traballou nos coches. A maioría destas tentativas non lograron ningunha mellora como solucións a falta de financiamento da alta tecnoloxía. Jean-Pierre Jarier terminou en cuarto lugar en Imola en 1982 (onde só comezaron 14 coches) e anotou os primeiros puntos no Campionato do novo equipo nun coche que era alcumado Osella FA1C.
A pesar deste resultado, non mellorou a situación financeira, nin a técnica. Poucos patrocinadores foron atraídos polo pequeno equipo italiano. Denim só permaneceu nas dúas primeiras tempadas, Kelemata non foi máis fiable, e outros, como Landis & Gyr desapareceron tan axiña como chegaran. O resto dos patrocinadores eran pequenas ou medianas empresas de Turín ou da rexión do Piemonte.
Carrusel de pilotos
A falta de financiamento levou a cambios frecuentes de pilotos, porque o equipo esixía que os seus pilotos trouxeran patrocinio para manter o equipo á flote. Algúns pilotos comezaron a súa carreira en Osella, como Alex Caffi e Nicola Larini. Outros desapareceron tan axiña como chegaron (como Franco Forini ou Allen Berg). Enzo Osella deu ó mozo austríaco Jo Gartner a súa única oportunidade de pilotar un coche de Fórmula Un en 1984. Riccardo Paletti tamén tiña grandes esperanzas, pero morreu nun accidente na liña de saída no Gran Premio do Canadá de 1982.
Ningún destes pilotos soubo levar o equipo cara adiante. Finalmente, Osella Corse continuou vivindo a salto de mata cada ano, con pouca ou ningunha mellora na competitividade.
Alfa Romeo
miniatura|right|Alfa-Romeo derivado do FA1F no [[Gran Premio de Dallas de 1984, onde un Osella pilotado por Ghinzani logrou puntuar por segunda e última vez.]] A mediados de 1980, Osella era o beneficiario dos motores de fábrica de Alfa Romeo (en ambas formas aspirado (1983) e turbo (1984-1988)). Por unha banda, o programa de motores Alfa axudou o equipo a sobrevivir á era turbo cada vez máis profesional. Por outra banda, os pesados coches, pouco fiables e sedentos, contribuían á falta de competitividade do equipo. Polo menos, en principio, Alfa ofreceu apoio técnico ao pequeno equipo de Turín; en 1984 o Osella (modelo FA1F) baseouse no Alfa Romeo 183T de 1983, que fora prestado ao equipo para fins de asistencia nos "proxectos de deseño". Todos os modelos seguintes de Osella ata o FA1I en 1988 tiveron as súas orixes no proxecto inicial de Alfa.
O motor Alfa non era fiable. Os turbos explotaban regularmente e a potencia de saída tivo que ser reducida ata o nivel dos coches sen turbo para acadar a fiabilidade necesaria. Osella intentou substituír máis dunha vez os motores Alfa polos máis modernos turbos de Motori Moderni (que Minardi non apoiou) ou por motores Cosworth. Pero, ambas as solucións eran moi caras, polo tanto Osella tivo que continuar cos obsoletos pero baratos motores Alfa.
Para a tempada, o equipo renomeou o Alfa Romeo 890T como o "Osella V8" para o último ano antes de que os motores turbo foran prohibidos en. Isto aconteceu cando a empresa matriz de Alfa Fiat cansouse da publicidade negativa que o equipo daba ao seu motor, e permitía á vez que o equipo continuara empregando o motor, aínda que negouse a permitir que se empregara o nome de Alfa Romeo.
O piloto Nicola Larini conseguiu algúns tempos impresionantes nas probas en Monza antes do inicio da tempada (con velocidades máximas de arredor de 300 km/h.), o equipo estaba moi confiado nunha participación decente ao longo da tempada, porque moitos equipos cambiaran aos motores aspirados en preparación para. Pero, a realidade era que o Osella FA1L co seu obsoleto turbo V8 non estaba á altura do desafío (como todo Osellas, o coche tamén tivo as súas orixes aerodinámicas no Alfa o 183T de 1983). O talentoso Larini moitas veces non conseguiu cualificar ou incluso pre-cualificar, e mesmo foi eliminado do Gran Premio de San Marino antes da cualificación logo de non conseguir pasar as comprobacións técnicas debido a cambios ilegais feitos no chasis. Ao final da tempada o propietario do equipo Enzo Osella, era feliz por verse finalmente libre do vello motor Alfa.
Motor Cosworth e Fondmetal
A tempada de 1989 viu unha gran mellora. O novo, propulsor Cosworth DFR do Osella FA1M foi un gran paso adiante, e os pneumáticos de Pirelli trouxeron algún éxito, polo menos nas sesións de cualificación. No Gran Premio do Xapón, Nicola Larini cualificou 10º. A boa actuación na cualificación non trouxo resultados nas carreiras; os coches Osella case nunca finalizaban, debido a fallos técnicos. A carreira máis tráxica foi o Gran Premio do Canadá, no que Larini marchaba terceiro antes dun fallo eléctrico do FA1M debido a entrada de auga. Piercarlo Ghinzani retornou ao equipo en 1989, cun éxito limitado, moitas veces non puido cualificar. Anunciou a súa retirada ao remate da tempada no GP de Australia. Larini non puido iniciar esta carreira en mollada debido a que o seu sistema eléctrico encharcouse na grella, a carreira e a andaina profesional de Ghinzani tivo un final violento cando Nelson Piquet, sen ningunha visibilidade, no seu Lotus alcanzou a Osella a alta velocidade. Piquet tivo sorte de escapar sen lesións logo de que unha roda batera no seu casco, mentres Ghinzani saíu coxeando cun nocello mancado.
En, tras 10 anos na Fórmula Un e aínda sen patrocinio significativo, Enzo Osella vendeu as accións do seu equipo ao magnate da metalurxia Gabriele Rumi como parte dun acordo de patrocinio coa empresa Fondmetal. Durante, o equipo participou cun único coche para o piloto francés Olivier Grouillard que, por desgraza, gañou unha mala reputación na F1 por ser o que o comentarista da BBC James Hunt chamaba un "notable bloqueador", un piloto que xeralmente ignoraba as bandeiras e os seus espellos e regularmente non deixaba pasar aos coches máis rápidos. Ao final de 1990, Rumi asumiu o resto do equipo e renomeouno como Fondmetal.
Volta aos sportscars
miniatura|right | Osella PA20 con motor BMW O compromiso de Gabriele Rumi significou o fin das actividades de Enzo Osella na Fórmula Un. Pola contra, concentrouse na cousa que el mellor sabía: o Automobilismo deportivo. Durante os seus anos de Fórmula Un, nunca deixou de construír coches deportivos; de feito, este era un dos poucos proxectos que regularmente levaba cartos para Volpiano. Algúns destes coches deportivos aínda atoparon o camiño para a serie Can Am, aínda que sen moito éxito. O resultado de maior prestixio foi durante a tempada Can Am de 1984 cun terceiro posto no campionato para a clase de 2 litros; o coche foi o Osella PA10 pilotado por Armando Trentini, e foi o único vehículo de dúas prazas no campionato; o resto da clase de 2 litros compoñíana coches de F2 monoprazas coas rodas cubertas. Na década de 1990, Osella trasladouse a Atella, no sur de Italia, onde construíu unha nova instalación ultramoderna para producir coches deportivos moi competitivos. Moitos deles foron vendidos a equipos privados, mentres que outros participaron en varias clases como equipo de fábrica de Osella. O equipo de fábrica foi particularmente exitoso en carreiras hillclimb. En 1995, por exemplo, o piloto do equipo oficial Pasquale Irlando gañou todas as carreiras, nove, do campionato hillclimb europeo co Osella PA18. Gañou o título en 1997, 1998 e 1999 consecutivamente. O seu sucesor Fabio Dante morreu nun dos coches Osella cando competía no Campionato de 2000. Estrelas do Hillclimb como Franz Tschager e Martin Krisam continúan utilizando coches Osella.
A fábrica foi trasladada de volta preto de Turín, en Verolengo e continua a actividade de construción de coches deportivos para subidas e campionatos menores do deporte do motor.
Resultados Completos na Fórmula Dúas
(key)
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
‡ Non puntuable.
Remuíño, Remuíño, A Arnoia
Remuíño é un lugar da parroquia de Remuíño no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 102 habitantes (53 homes e 49 mulleres), os mesmos ca en 2010 (52 homes e 50 mulleres) e 15 menos ca en 2004.
Historia
Remuíño era hai anos unha das tres parroquias do concello da Arnoia coa Arnoia e Sande. Despois quedaron reducidas a dúas: A Arnoia e Remuíño. Durante a II República, Remuíño tivo un dos núcleos máis activos do socialismo.
José Mariano Quindós Tejada
José Mariano Quindós Tejada, nado en Ferrol o 29 de xaneiro de 1822 e finado en Madrid o 3 de xaneiro de 1900, fue un aristócrata e político galego.
Traxectoria
Fillo póstumo de José María Quindós Pardo, V Marqués de San Sadurniño, e de María Segunda Tejada Eulate. A súa nai casou despois con Francisco Aguirre O'Neale, tendo como medio irmáns a Manuel Aguirre de Tejada, primeiro conde de Tejada de Valdeosera, e a Patricio Aguirre de Tejada, primeiro conde de Andino. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela.
Foi nomeado Xentilhome de Cámara con Exercicio da raíña Isabel II por Real Orde do 8 de novembro de 1843. En 1848 ingresou na Maestranza de Ronda. En 1859 casou con Fernanda Villaroel Goicolea, vizcondesa da Frontera, filla de José Villaroel Ibarrola, vizconde da Frontera e de María Goicolea Ariza, e irmá do II duque da Conquista. Con ela tivo un fillo e unha filla: Fernando Quindós Villaroel, sucedeu á súa nai no vizcondado da Frontera, morrendo antes có seu pai ; María de la Natividad Quindós Villaroel, nada en 1863, sucedeuno no marquesado de San Sadurniño.
Foi Alcalde Corrixidor de Madrid durante algúns meses en 1865. En 1861 fora designado senador vitalicio, ocupando o seu escano até 1868 e despois entre 1877 e 1900. Foi un dos senadores que en 1864 pediron o abandono da Illa de Santo Domingo.
Amigo e persoa da máxima confianza do rei Afonso XII, trala súa morte foi nomeado titor e curador dos fillos do Infante Sebastián Gabriel de Borbón e Bragança por Real Decreto de 25 de abril de 1875, cargo que ocupou até 1886. Pouco despois foille concedida por tal motivo a Gran Cruz da Orde de Carlos III.
O Sexo, Agolada
Santiago do Sexo é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 51 habitantes (24 homes e 27 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 83 habitantes.
Liechtenstein
Liechtenstein, oficialmente Pincipado de Liechtenstein   é un minúsculo principado do centro da Europa de lingua alemá, encravado nos Alpes, entre a Austria, ao leste, e a Suíza ao oeste. Non ten saída o mar e é coñecido por ser un paraíso fiscal. Aínda que non pertence á Unión Europea, desde decembro de 2011 forma parte do espazo de libre circulación Schengen. Liechtenstein é unha monarquía constitucional dirixida polo Príncipe de Liechtenstein.
É o cuarto país máis pequeno de Europa, cunha superficie de pouco máis de 160 km² e unha poboación de 38.749 habitantes (en 2019). Dividida en 11 concellos, a súa capital é Vaduz e o seu municipio máis grande é Schaan. Tamén é o país máis pequeno que fai fronteira con dous países. Liechtenstein é un País sen litoral entre Suíza e Austria.
Economicamente, Liechtenstein ten un dos produtos interiores brutos por persoa máis altos do mundo cando se axusta á paridade de poder adquisitivo. O país ten un forte sector financeiro centrado en Vaduz. Antes era coñecido como un paraíso fiscal multimillonario, pero xa non figura nas listas negras oficiais de países paraísos fiscais que non cooperan. Un País alpino, Liechtenstein é montañoso, polo que é un destino de deportes de inverno.
Liechtenstein é membro das Nacións Unidas, da Asociación Europea de Libre Comercio e do Consello de Europa. Aínda que non é membro da Unión Europea, participa tanto no Espazo Schengen como no Espazo Económico Europeo. Ten unha unión aduaneira e monetaria con Suíza.
Historia
O moderno territorio coñecido como Liechtenstein foi antes unha parte (aínda que diminuta) da provincia de Recia do antigo Imperio Romano. Durante séculos este territorio, xeograficamente excluído dos intereses estratéxicos europeos, contribuíu pouco á historia europea. Antes do goberno da dinastía actual, a rexión era un recinto feudal dunha das primeiras liñas da Casa dos Habsburgo. A Casa de Liechtenstein que goberna actualmente ten a súa orixe na afastada Silesia.
En 1806, o Sacro Imperio Romano foi invadido por Francia. Este feito trouxo grandes consecuencias para Liechtenstein. As maquinarias legais e políticas do Imperio derrubáronse cando o Emperador abdicou. O propio Imperio disolveuse. O resultado da disolución foi que Liechtenstein xa non tiña obrigas para ningún señor feudal máis aló das súas fronteiras. Algunhas publicacións modernas atribúen (incorrectamente) a soberanía de Liechtenstein a estes sucesos. En realidade, o seu príncipe converteuse no único señor soberano do principado.
Ata a fin da primeira guerra mundial Liechtenstein estaba fortemente ligado con Austria, pero a devastación económica causada por ese conflito forzou ao país a concluír unha unión monetaria e aduaneira con Suíza. Cando en 1938 a Alemaña Nazi se anexionou Austria, o principado viuse rodeado de territorios alemáns. No entanto, apoiouse en Suíza para manter a súa neutralidade aínda que, durante o desenvolvemento da segunda guerra mundial, cando Hitler arrasaba Europa coas súas conquistas, temeu pola súa propia estabilidade. Para evitar unha invasión colaborou coas potencias do Eixo.
En 2000 o país adhérese ao Espazo Económico Europeo (EEE), o cal obriga a redefinir certos termos da unión aduaneira con Suíza, que non pertence a tal asociación.
Goberno e política
Liechtenstein é unha monarquía constitucional, encabezada polo príncipe, ou Fürst, que desde 1989 é Hans Adam II de Liechtenstein. A soberanía do Estado é compartida entre o príncipe e os cidadáns, os cales elixen un parlamento. O parlamento de Liechtenstein, o Landtag, está composto de 25 representantes escolleitos polo pobo. Unha cámara de cinco integrantes é a responsable dos asuntos políticos diarios.
Con todo, nun referendo popular celebrado en marzo de 2003 reforzou a posición constitucional da dinastía reinante de Liechtenstein. Antes de devandito referendo, o príncipe Hans Adam, anunciara que el e a súa familia abandonarían Liechtenstein para ir vivir a Viena, en Austria, deixando a posibilidade de que Liechtenstein se convertese nunha república se os poderes da súa casa non eran referendados. O referendo confirmaría a popularidade coa que contaba a dinastía de Liechtenstein e a confianza que a maioría do pobo deposita no príncipe Hans Adam como líder.
Lista de príncipes do Liechtenstein
O 15 de agosto de 2004, Hans Adam II formalmente delegou os seus poderes no seu fillo, Alois de Liechtenstein. Hans Adam II, con todo, mantense como xefe de estado.
Organización territorial
[[Vaduz, capital de Liechtenstein|miniatura|180px]]
Liechtenstein está dividido en 11 comunidades (Gemeinden - singular Gemeinde), moitas delas son só unha única localidade.
Xeografía
dereita|miniatura|Mapa de Liechtenstein
O Liechtenstein está localizado no val do Rin nos Alpes. A fronteira occidental do Liechtenstein coincide con parte deste río. A parte oriental do país ten unha altitude máis elevada. O punto máis alto é o Grauspitz, a 2.599 m.
A pesar da súa localización alpina, o vento predominante é o vento de sur, o que torna o clima máis ameno. No inverno, poden practicarse deportes propios desta estación.
Economía
miniatura|Sede de [[Hilti|Hilti AG en Schaan, Liechtenstein.]] A pesar de posuir limitados recursos naturais e ter un territorio pequeno, Liechtenstein é unha economía próspera, ben industrializada e ben servida dun sector de servizos financeiros. Por iso, posúe un padrón de vida comparable ao dos seus grandes veciños europeos. A economía de Liechtenstein é diversificada, con gran número de empresas de pequeno porte. Os baixos impostos de negocio (a taxa máxima de imposto é 20%) e regras fáciles da incorporación atraeron empresas estranxeiras para abriren escritorios nominais, fornecendo o 30% do rendemento ao Estado. O país tamén é coñecido por ser paraíso fiscal para fondos de investimento e bancos, que se interesan pola integración do país no sistema bancario internacional, a estabilidade política, a boa infraestrutura, os baixos impostos e a posición xeográfica favorable. Estas condicións atraen sociedades offshore.
Liechtenstein tamén posúe un tratado aduaneiro desde 1924 coa Suíza, o que permite que o país actúe dentro da zona comercial e aduaneira helvética. En 1995, o país pasou a integrar da AELC (Asociación Europea de Libre Comercio). O goberno local tamén está adecuando as políticas económicas coas comunmente feitas polos países da Unión Europea.
Demografía
O idioma oficial é o alemán, aínda que a maioría fala un dialecto alemánico. En asuntos de relixión, hai aproximadamente un 76% de católicos romanos e un 7% de protestantes.
Transporte
Hai aproximadamente 250 km de calzada pavimentada dentro de Liechtenstein e 9,5 km de ferrocarril. Os ferrocarrís do país son administrados pola empresa Ferrocarrís Federais Austríacos, como parte da ruta entre Feldkirch (Austria) e Buchs (Suíza). Hai catro estacións de tren en Liechtenstein: Schaan-Vaduz, Forst Hilti, Nendeln e Schaanwald, as cales son servidas por un servizo de tren regular, que circula entre Feldkirch e Buchs. A ruta que pasa por Liechtenstein é unha liña de grande importancia para o tráfico ferroviario; trens EuroCity atravesan o territorio sen parar nas pequenas estacións de Liechtenstein.
En Liechtenstein o autobús é un subsidiario do sistema suízo Postautobus, pero controlado separadamente, e conecta coa rede suíza de autobús en Buchs SG e en Sargans, así como na cidade austríaca de Feldkirch.
Hai 90 km de camiños de bicicleta marcados no país. O principado non ten aeroporto e o internacional máis próximo é o de Zúric. Preto de Balzers hai un pequeno heliporto, apto para pequenos helicópteros.
Luciano Blanco Suárez
Luciano Blanco Suárez, nado cara a 1904 e finado en Ortigueira o 28 de febreiro de 1958, foi un político galego.
Traxectoria
Correspondente de La Voz de Galicia en Ortigueira durante a República. Afiliouse a Falange Española e logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado concelleiro de Ortigueira e primeiro tenente-alcalde na comisión xestora presidida por Gonzalo Prieto Cao. Xuíz municipal de Ortigueira nos anos corenta. Foi alcalde de Ortigueira nos anos cincoente até a súa morte en 1958. Foi deputado provincial. Morreu en Ortigueira con 53 anos.
Vida persoal
Casou con Laura Pérez Catá.
Caraveles, Urdilde, Rois
Caraveles é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
O Couso, Furís, Castroverde
O Couso é un lugar da parroquia de Furís no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Calasparra
250px|miniatura|Calasparra e o seu castelo árabe. Calasparra é un concello español da Rexión de Murcia, situado na comarca do Noroeste. Actualmente ten 10.214 habitantes (INE 2017).
Ten fama polo seu arroz e en especial a variedade «bomba», que ten denominación de orixe.
Frederick Soddy
Frederick Soddy, nado en Eastbourne (Inglaterra) o 2 de setembro de 1877 e finado en Brighton o 22 de setembro de 1956, foi un químico e profesor universitario inglés.
Traxectoria
Foi fillo de Benjamín Soddy, un comerciante londiniense. Iniciou a súa educación primaria no colexio de Eastbourne, Sussex, Inglaterra e posteriormente estudou no Colexio Universitario de Gales e no Merton College da Universidade de Oxford. Traballou como investigador en Oxford de 1898 a 1900.
Entre 1900 e 1902 explicou química na Universidade McGill de Montreal, Quebec, Canadá, onde traballou con Ernest Rutherford en radioactividade, chegando á conclusión de que se trataba dun fenómeno que relacionaba a desintegración atómica coa formación de novos tipos de materia. Durante este período tamén comezou as súas investigacións sobre as emanacións do radio, tamén en colaboración con Rutherford. Ao deixar Canadá, Soddy comezou unha colaboración con William Ramsay na University College de Londres, onde continúo os seus estudos sobre as emanacións de radio. Soddy e Ramsay foron capaces de demostrar, por medios espectroscópicos, que o helio producíase no decaemento radioactivo dunha mostra de bromuro de radio e que tamén aparecía no decaemento da emanación.
Desde 1904 a 1914, foi profesor na Universidade de Glasgow, onde realizou unha serie de experimentos químicos relacionados con materiais radioactivos e desenvolveu a coñecida Lei do Desprazamento, que postula que a emisión dunha partícula alfa por parte dun elemento provoca que este elemento retroceda dous postos na Táboa Periódica. En 1913 formulou o concepto de isótopo, que afirma que certos elementos existen en dúas ou máis formas con diferentes pesos atómicos, pero idénticas quimicamente. De 1914 a 1919 foi profesor na Universidade Aberdeen, onde realizou investigacións relacionadas coa I Guerra Mundial. En 1919 trasladouse á Universidade de Oxford, onde permaneceu ata 1936, desempeñou a cátedra Lee de química e reorganizou o laboratorio.
Tras o falecemento da súa esposa, Winifred Beilby en 1937, non volveu retomar os seus traballos sobre a radioactividade e o seu interese dividiuse entre os asuntos económicos e sociais, diversas teorías políticas, e á resolución de problemas nos campos das matemáticas e a mecánica.
Investigacións científicas
Rutherford e el déronse conta de que o comportamento anómalo de elementos radioactivos era debido ao feito de que se transformaban noutros elementos e que producían radiacións alfa, beta e gamma. En 1903, con Sir William Ramsay, Soddy verificou que a desintegración do radio producía helio.
Desde 1904 a 1914, foi profesor na Universidade de Glasgow e foi alí onde mostrou que o uranio transformábase en radio. Foi aí tamén onde demostrou que os elementos radioactivos poden ter máis dun peso atómico, a pesar de que as súas propiedades químicas sexan idénticas; isto levoulle ao concepto de isótopo. Soddy demostrou máis tarde que tamén os elementos químicos non radioactivos poden ter múltiples isótopos. Demostrou ademais que un átomo pode moverse cara abaixo dous lugares no seu peso atómico emitindo raios alfa e un cara arriba emitindo raios beta. Isto supuxo un paso fundamental no coñecemento da relación entre as familias de elementos radioactivos.
Estas investigacións permitiron o descubrimento do elemento radioactivo chamado protactinio, que realizaron independentemente Soddy en Inglaterra, coa axuda de Ada Hitchins, e Otto Hann e Lise Meitner en Alemaña.
En 1921 foi galardoado co premio Nobel de Química polas súas notables contribucións ao coñecemento da química radioactiva e as investigacións sobre a existencia e natureza dos isótopos..
Sociedades científicas
Soddy foi elixido en 1910 membro da Royal Society
Premios e galardóns
En 1910 foi nomeado Doutor honoris causa pola Universidade de Oxford. Foi tamén merecedor da Albert Medal en 1951.
Publicacións
Entre as súas diversas publicacións destacan Radioactividade (1904), A Interpretación do Radio (1909), A Química dos elementos radioactivos (1912-1914), Materia e Enerxía (1912), Ciencia e Vida (1920), A Interpretación do Átomo (1932), A Historia da Enerxía Atómica (1949), e a Transmutación Atómica (1953). Os seus intereses pola tecnocracia e os movementos sociais, quedaron reflectidos no seu libro Money versus Man (1933).
Arguineguín
miniatura|300px|Praia de Arguineguín. miniatura|300px|Parque de Arguineguín aberto en abril de 2006. Arguineguín é unha localidade da costa sur de Gran Canaria, en España. Pertence ao concello de Mogán e está situada ao suroeste das Palmas de Gran Canaria.
Etimoloxía
O nome de Arguineguín data de 1492 aproximadamente, cando Cristovo Colón tiña o propósito de descubrir as indias, pero descubriu América. Cristovo Colón levaba nos seus barcos mariñeiros procedentes do norte de España.
O nome de Arguineguín vén do éuscaro Argin-Egin que significa "Dáme a luz".
Demografía
Segundo o censo do INE en 2010, Arguineguín tiña unha poboación de 2.676 habitantes (1.424 homes e 1.252 mulleres).
Turismo
Arguineguín é un lugar turístico, que posúe unha extensa praia e un importante porto pesqueiro, onde se concentra a maior confraría de pescadores da illa de Gran Canaria.
Ademais da praia, outro atractivo turístico é o Barranco de Arguineguín, onde atopamos toda clase de froitos tropicais. Cabe destacar tamén os seus numerosos xardíns e parques, así como outras obras arquitectónicas, a maioría inauguradas nos últimos anos debido ao aumento do turismo.
Freixo, Celanova
Santa Cristina de Freixo é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 139 habitantes (60 homes e 79 mulleres), seis menos ca en 2000. Ten cinco entidades de poboación.
Na parroquia está a ponte do Freixo, sobre o río Arnoia, construción romana declarada Monumento Histórico-Artístico.
Ademais encóntranse uns petróglifos datados de épocas anteriores dignos de ser observados. Contan con toda unha ruta ata eles. Foron descubertos anos atrás pola xente da parroquia pero non foi ata hai uns anos cando un cazador se decidiu a darlle visibilidade facendo que o propio concello crease unha ruta ata eles.
Adela
Adela é un nome propio galego de muller que procede da raíz xermánica athal (nobre), podería ser en orixe unha forma reducida de Adelaida. No ano 2010 levaban o nome 1222 residentes en Galicia.
Casal de Gonzalo, Urdilde, Rois
Casal de Gonzalo é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Mirza Teletović
Mirza Teletović, nado o 17 de setembro de 1985 en Mostar, RS Bosnia e Hercegovina, RFS de Iugoslavia, é un ex xogador profesional de baloncesto bosníaco que xogou seis tempadas na National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
En 2004, Teletović fichou polo BC Oostende belga, onde xogou dúas tempadas. No ano 2006 fichou polo Saski Baskonia da Liga ACB, equipo co cal debutou na Euroliga. Co paso das tempadas converteuse no capitán do Baskonia e nun dos xogadores máis importantes do equipo.
O 3 de xullo de 2012, Teletović acordou cos Brooklyn Nets un contrato de 3 anos e 15.6 millóns de dólares. Este contrato foi cambiado a un contrato de 3 anos e 9 millóns de dólares. Fixo o seu debut na NBA o 5 de novembro de 2012 contra os Minnesota Timberwolves.
O 27 de setembro de 2018, Teletović anunciou a súa retirada coma xogador profesional.
Morcego grande de ferradura
O morcego grande de ferradura (Rhinolophus ferrumequinum) é unha especie de morcego propio do sur da rexión Paleártica. É o representante do xénero Rhinolophus de maior tamaño de Europa, é unha das especies máis espalladas; prefire os hábitat boscosos aos biótopos abertos. Como todos os Rhinolophus emite os ultrasóns, polo nariz e non pola boca como o resto da suborde dos microquirópteros.
Distribución
Preséntase por todo o sur da rexión Paleártica, dende a Península Ibérica e Marrocos ata o Xapón, o límite setentrional europeo atópase ao sur de Gran Bretaña e o oriental en Grecia.
Presidente da República Popular da China
O Presidente da República Popular da China é o xefe de Estado da República Popular da China.
Segundo a constitución do país, a presidencia é un cargo cunhas funcións en gran parte cerimoniais con poderes limitados. É elixido pola Asemblea Popular Nacional para un mandato de cinco anos. O cargo está oficialmente considerado como unha institución do Estado máis que un posto administrativo. O Presidente actual é Xi Jinping, que tomou posesión do cargo en marzo de 2013.
Morcego grande de ferradura
Hábitat
Emprega refuxios de variada natureza, comunmente subterráneos durante o inverno, mentres que durante a época de actividade, en faiados, adegas e cavidades. As áreas de caza localízanse entre 200 e 1000 metros do seu refuxio. Para cazar empregan "perchas" ou posadeiros nocturnos, onde permanecen pendurados ata localizar unha presa. Distribúese dende o nivel do mar ata os 1600 metros de altitude.
É unha especie gregaria, forma colonias de ata novecentos individuos, sedentaria con gran fidelidade polos refuxios que reúnen condicións axeitadas para a cría e hibernación.
Presidente da República Popular da China
Dende 1993, excepto en breves períodos de transición, os presidentes ocuparon ao mesmo tempo o cargo de Secretario Xeral do Partido Comunista da China e de comandante en xefe do exército (como Presidente da Comisión Militar Central).
O cargo foi creado co establecemento da Constitución da República Popular da China en 1954 e foi ostentado sucesivamente por Mao Zedong e Liu Shaoqi. Liu caeu en desgraza política durante a Revolución Cultural e o cargo foi ocupado interinamente por Soong Ching-ling e Dong Biwu ata que foi abolido baixo a Constitución de 1975. Foi máis tarde restabelecido coa Constitución de 1982, mais con poderes reducidos.
Entre 1982 e 2018, a constitución estipulou que o presidente non podería exercer máis que dous mandatos consecutivos. Durante a era Mao e na actualidade dende 2018, non hai límites de mandatos.
Requisitos e elección
Segundo a actual Constitución da República Popular da China, o Presidente ten que ser un cidadán chinés en posesión de todos os seus dereitos electorais e con máis de 45 anos.
O Presidente é elixido pola Asemblea Popular Nacional da República Popular da China (APNRPC), o corpo estatal máis alto da China, o cal tamén ten o poder de destituír o Presidente e outros cargos estatais. Os nomeamentos e destitucións son decididos por un voto de maioría simple.
Segundo a Lei Orgánica da APNRPC, o Presidente é nomeado polo Presidium da APNRPC, o órgano executivo do Congreso.
En caso de que o cargo de Presidente quede vacante, o Vicepresidente sucédeo no cargo. En caso de que ambos os dous fiquen vacantes, o presidente da APNRPC actuará temporalmente como presidente até que a APNRPC poida elixir novos Presidente e Vicepresidente.
Antes de marzo de 2018, o Presidente e o vicepresidente tiñan limitados a dous os seus mandatos consecutivos, pero estes límites foron eliminados na Asemblea Nacional Popular en 2018.
Poderes e deberes
Baixo a constitución actual, establecida en 1982 con revisións menores en anos posteriores, o Presidente ten o poder de promulgar leis, seleccionar e destituír o primeiro ministro así como os ministros do Consello de Estado, outorgar indultos, declarar o estado de emerxencia, ordenar mobilización masivas, e conceder honras estatais. Ademais, o Presidente nomea e destitúe embaixadores en países estranxeiros, asina e anula tratados con entidades estranxeiras. Segundo a Constitución, todos estes poderes requiren da aprobación ou confirmación da APNRPC. Como a maioría de poderes presidenciais están subordinados á ratificación da APNRPC, o Presidente é, en esencia, un posto simbólico sen unha función directa no exercicio do poder. Está por tanto concibido principalmente como unha institución simbólica do Estado máis que un cargo con poderes executivos reais.
Morcego grande de ferradura
Ameazas
Polo seu marcado gregarismo e a baixa capacidade de rexeneración, unha soa cría anual, as perturbacións ou destrución das colonias de cría e hibernada, adoitan ser catastróficas, con perdidas elevadas de espécimes. O emprego masivo e indiscriminado de insecticidas forestais, (en Israel a fumigación masiva de covas para combater a Rousettus aegyptiacus levoulle ao bordo da extinción) e a transformación do hábitat. Todas estas circunstancias favorecen a súa xeneralizada regresión.
Jesús Blanco Suárez
Jesús Blanco Suárez, finado en Ortigueira o 15 de maio de 1954, foi un político galego.
Traxectoria
Foi recadador de contribucións. Foi alcalde de Ortigueira de 1939 a 1941.
Vida persoal
Casou con Teresa Maciñeira Lage.
Himenópteros
A dos himenópteros, Hymenoptera, é unha grande orde de insectos caracterizados por posuíren ás membranosas, nas cales se poden ver facilmente os vasos sanguíneos.
Eleccións municipais en Pedrafita do Cebreiro
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Pedrafita do Cebreiro dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Pedrafita do Cebreiro]]
Himenópteros
Hai descritas unhas 153 000 especies, aínda que probablemente o seu número é moito maior, distribuídas en 132 familias con 8 423 xéneros​.
Eleccións municipais en Pedrafita do Cebreiro
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Pedrafita do Cebreiro desde a aprobación da Constitución de 1978.
Himenópteros
Tamén se coñecen máis de 2 000 especies extintas.
Descrición
A orde foi desrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Sinónimos
Ademais de polo nome cuñado por Linneo a orde coñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación
A orde dos himenópteros dividiuse tradicionalmente en dúas subordes:
Os apócritos presentan cintura (estreitamento que separa o tórax do abdome).
Características
miniatura|As formigas viven en comunidades
Moitas das especies son parasitas.
As femias presentan ao final do abdome unha estrutura para a posta de ovos, o ovipositor, que se converte nun aguillón velenoso nos grupos máis evolucionados.
As crías desenvólvense a través do holometabolismo (metamorfose completa), é dicir, pasan por unha etapa larvaria de verme e unha etapa de pupa inactiva antes de maduraren.
Sexo
Unha característica especial que se atopa nos himenópteros é que o sexo vén determinado polo número de cromosomas (determinación do sexo por haplodiploidía). Os ovos fecundados teñen dous xogos de cromosomas (de cada un dos gametos respectivos de cada pai) e convértense en femias diploides, mentres que os ovos non fecundados só conteñen un xogo (da nai), polo que dan lugar a machos haploides. O acto da fecundación está baixo o control voluntario da femia, o que lle dá a esta o control do sexo da súa descendencia. Como consecuencia, as femias teñen máis xenes en común coas súas irmás que coa súa descendencia.
William Donald Hamilton formalizou o concepto da selección de parentesco que podería ser unha das orixes da eusociabilidade destas especies.
Pandemia
miniatura|Vítimas da pandemia de [[gripe de 1918.]] Unha pandemia é unha epidemia que afecta a toda a Terra ou a unha ampla rexión desta. Segundo a Organización Mundial da Saúde, para que poida aparecer unha pandemia precísase que apareza un virus novo, o que implica que a poboación non é inmune a el. Ademais, o virus ten que ser capaz de infectar a humanos causando enfermidades graves e que o virus teña a capacidade de transmitirse de persoa a persoa de forma eficaz.