cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tashkent
Transporte
Tashkent é das poucas cidades da Asia Central que ten metro. Comezado a construír en 1977, na actualidade ten tres liñas. Hai tamén autobuses e trolebuses para moverse no interior da cidade. Está unida por ferrocarril coas cidades máis importante de Asia Central e mesmo da China. Posúe un aeroporto internacional.
Irmandamentos
Tashkent, está irmandada con:
Outros artigos
alt=|miniatura|300x300px|Unha vista aérea de Tashkent
Mouros e Cristiáns de Alcoi
250px|miniatura|Escuadra Filà Vascos, 2006. As festas de Mouros e Cristiáns de Alcoi (en valenciano: Moros i Cristians d'Alcoi) son unha festa popular que inclúe a representación da loita entre dous bandos, musulmán e cristián. Celébrase na vila de Alcoi, na provincia de Alacant, e está declarada Festa de Interese Turístico Internacional.
Pescara
Pescara (, Pescàrë en dialecto abruzo, Piscàrë en pescarese ) é unha cidade italiana de 120.286 habitantes, capital da provincia de Pescara, na rexión dos Abruzos, no centro de Italia. Esténdese por unha área de 34 km², é a cidade máis poboada dos Abruzos, con 125.717 habitantes (2017) (e aproximadamente 450.000 incluíndo a área metropolitana circundante). Situada na costa do Adriático na desembocadura do río Aterno-Pescara, o municipio actual formouse en 1927, uníndose ao municipio de Pescara, a parte da cidade ao sur do río (pertencente á provincia de Chieti), e Castellamare Adriatico (da provincia de Teramo), a parte da cidade ao norte do río. A área circundante forma a provincia de Pescara. O poeta Gabriele D'Annunzio, nado nesta cidade, foi un dos principais impulsores da creación da nova cidade.
Orixes
As orixes de Pescara son anteriores á conquista romana. O nome, tanto de ámbalas dúas cidades coma o do río, era Aternum.​ Estaba unida a Roma pola Vía Claudia Valeria e a Via Tiburtina. A cidade era un porto importante para o comercio coas provincias orientais do Imperio e o principal edificio na cidade era o templo de Jovis Aternium.
A principal rúa comercial da cidade é Corso Umberto I, que vai desde a Piazza della Repubblica e chega á praia de  Piazza Primo Maggio . O rectángulo que forma con Corso Vittorio Emanuele II e Via Nicola Fabrizi inclúe o principal distrito comercial onde se atopan varias das mellores tendas de moda. O Corso Manthonè, o curso do vello Pescara, foi durante moitos anos o centro da vida nocturna da cidade. O Concello e a administración da provincia atópanse na Piazza Italia, preto do río, e no área entre aquí e as facultades de Economía, Arquitectura, Linguas Estranxeiras e Literatura da Universidade G. d'Annunzio ao sur, un barrio de negocios creceu ao longo dos anos. Ao sur inmediato da desembocadura do río atópase a mariña. Pescara tamén ten un importante aeroporto internacional chamado Aeroporto de Abruzzo e un dos máis importantes e principais portos turísticos do Mar Adriático e de Italia, o Porto de Pescara.
centro|700px
Deportes
A cidade ten un equipo de fútbol, ​​Pescara Calcio 1936, que en xuño de 2012 ascendeu á Serie A, a máxima división do Fútbol en Italia.
Pescara acolleu os Xogos Mediterráneos de 2009, derrotando a Rijeka en Croacia e Patras en Grecia para o privilexio.
Entre 1924 e 1961, Pescara acolleu a carreira automobilística Coppa Acerbo, que en foi a penúltima rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1.
Desde 2011 a edición italiana do Ironman 70.3 ten lugar na cidade de Pescara, escollida polas características do territorio, pola posibilidade de construír unha competición que parte do mar continúa cara ás montañas e remata no centro da cidade.
Narcos
Narcos é unha abreviatura de narcotraficantes, persoas dedicadas ao narcotráfico. Pode referirse a:
Millennium Trophy
O Millennium Trophy (en irlandés Corn an Mhílaoise) é un trofeo de rugby disputado polas seleccións de Irlanda e Inglaterra como parte do Torneo das Seis Nacións. A primeira vez que se disputou foi en 1988 baixo o marco das celebracións do milenio da capital irlandesa. O trofeo ten forma da casco viquingo e é doado por Digital. O actual campión é Irlanda, logo de gañar no Torneo das Seis Nacións 2010 por 20 a 16 a Inglaterra o 27 de febreiro de 2010 no estadio londiniense de Twickenham.
Merlín, Agolada
San Pedro de Merlín é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 45 habitantes (20 homes e 25 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 128 habitantes.
Millennium Trophy
Resultados
Este foi o único partido do Millennium Trophy que non formou parte do Cinco/Seis Nacións.
Camobi
Camobi é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Base Aérea de Santa Maria, Camobi, Condomínio Residencial Novo Horizonte, Condomínio Vila Verde, Estação Colônia, Loteamento Behr, Loteamento Carlos Gomes, Loteamento Grazziotin, Loteamento Irmão Leão, Loteamento Martins da Silva, Loteamento Monfardini, Loteamento São José, Núcleo Habitacional Fernando Ferrari, Parque Residencial Alto da Colina, Parque Residencial Amaral, Parque Residencial Camobi, Parque Residencial Fiori D'Itália, Parque Residencial Monte Carlo, Parque Residencial Novo Horizonte, Parque Residencial Santa Lúcia, Parque Residencial Universitário, Petit Vilage, Universidade Federal de Santa Maria, Vila Almeida, Vila Assunção, Vila do Canto, Vila Jardim, Vila Progresso, Vila Santa Helena, Vila Santos Dumont, Vila Soares do Canto, Vila Tereza, Vila Tonetto, Vila Vitório Rossato.
Ezequiel Ordóñez González
Ezequiel Ordóñez González, nado en Tui en 1845 e finado en Madrid o 20 de outubro de 1918, foi un avogado e político galego.
Abridor
Tipos
Entre os diferentes tipos de abridor, pódense destacar:
Ezequiel Ordóñez González
Traxectoria
Fillo de José Ordóñez Domínguez, capitán retirado que foi nomeado Comandante de Armas de Tui e Teodora González Aznaga. Estudou Dereito en Madrid e entrou como amanuense ao servizo do poeta asturiano Ramón de Campoamor. Comezou tamén a escribir colaboracións en diversos xornais, como Boletín Diplomático.
Militante do Partido Conservador, pertencería ao sector de Romero Robledo, a quen lle unían lazos políticos e familiares, pois o seu fillo Mariano Ordóñez García casou coa filla de Romero Robledo. En 1876 foi elixido deputado polo distrito de Cuenca, nas eleccións de 1879 saíu elixido polo distrito de Tui, volvendo ser elixido en once ocasións ata 1901. No Congreso dos Deputados foi secretario e vicepresidente (1876-1883). O seu fillo Mariano Ordóñez sucedeuno como deputado polo distrito tudense entre 1903 e 1923. A familia Ordoñez exerceu o control político en Tui e na comarca do Baixo Miño durante máis de corenta anos.
Foi vocal do Consello de Sanidade, Director Xeral de Correos e Telégrafos, de Obras Públicas e de Beneficencia e Sanidade e Subsecretario do Ministerio de Ultramar en 1892. En 1903 foi nomeado senador vitalicio.
Publicou o libro Guía del ferrocarril del Norte.
Us (filme de 2019)
Us é un filme estadounidense de 2019 de terror psicolóxico escrito e dirixido por Jordan Peele. Está protagonizado por Lupita Nyong'o, Winston Duke, Shahadi Wright Joseph, Evan Alex, Elisabeth Moss e Tim Heidecker. O proxecto foi anunciado en febreiro de 2018, e a maioría do elenco uniuse ese mesmo verán. Peele produciu o filme xunto a Jason Blum e Sean McKittrick (que xa tiñan colaborado en Déixame saír e BlacKkKlansman), así como con Ian Cooper. A rodaxe produciuse dende xullo até outubro de 2018 en California, principalmente nos Ánxeles e Pasadena, mais tamén en Santa Cruz.
Us estreouse internacionalmente en South by Southwest o 8 de marzo de 2019, e nos cinemas dos Estados Unidos de América o 22 de marzo de 2019, a través de Universal Pictures. Tivo un grande éxito comercial, recadando uns 254 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 20 millóns. Foi ben acollido pola crítica, que gabou o guión e a dirección de Peele, así como a banda sonora e a interpretación de Lupita Nyong'o.
Universidade Estatal de Bakú
A Universidade Estatal de Bakú (BSU, en azerí, Bakı Dövlət Universiteti) é unha universidade pública localizada en Bakú, Acerbaixán, creada o 1 de setembro de 1919, polo Parlamento da República Democrática de Acerbaixán.
A universidade comezou inicialmente coas facultades de Historia e Filoloxía, Física e Matemáticas, e Dereito e Medicina O primeiro reitor da BSU foi V.I.Razumovsky, anteriormente profesor de cirurxía na Universidade de Kazán.
Década 1920
En 1922, a universidade foi denominada como a Universidade Estatal de Acerbaixán e a partir de 1923, dispúxose que as ensinanzas fosen en ruso. Entre 1926 e 1929 o reitor foi Fagi Shahbazi.
En 1930, o goberno acordou o peche da Universidade por mor da reorganización da educación superior na Unión Soviética e a Universidade foi substituída polo Instituto Pedagóxico Superior. Porén, en 1943 restableceuse, de novo, a universidade, que se converteu no centro científico e pedagóxico da República e continuou funcionando durante os anos da segunda guerra mundial experimentando unha importante escaseza de profesorado.
En 1945, os profesores tiveron unha parte activa na fundación da Academia de Ciencias de Acerbaixán. A maioría das universidades da república -como Universidade Médica de Acerbixán e a Universidade Estatal de Económicas de Acerbaixán Azerbaijan ou a Universidade Estatal de Pedagoxía — foron creadas a partir da BSU.
Década 1960
Polo seu 40º aniversario, en 1959, a Universidade xa contaba con 13 facultades. Pero foi a partir de 1969, cando se desenvolveu enormemente a impartición de coñecemento, pois se crearon varias facultades e departamentos de especialidades modernas e máis de 30 laboratorios de investigacións científicas
Relacións internacionais
Ao longo do tempo, a universidade foi tecendo e incrementando as relacións con diversas institucións internacionais como a Asociación de Universidades de Eurasia, que une a un gran número de universidades da anterior Unión Soviética. Entre 2002-2004, a BSU liderou a Asociación de Universidades de Estados de Mar Negro. Ademais, a tamén asinou acordos de cooperación científica e técnica, e programas para intercambiar profesorado non máis de 40 universidades internacionais entre as que destacan: a Universidade Estatal de Moscova, a Universidade Técnica de Oriente Medio, a Universidade Antipole de Niza-Sofía, a Universidade de Bucarest, a Universidade de Indiana, a Universidade Nacional de Kíiv, a Universidade de Viena e outras importantes universidades. Tamén publicou conxuntamente, con varias desas universidades, conferencias científicas, libros de texto e organizou talleres.
Consello académico
O Consello académico de Bakú ten como funcións universitarias estatais: contribuír á educación, a súa calidade, representación da universidade así como o establecemento de relacións internacionais.
Facultades
miniatura|Cerimonio nomeando a Dmitry Medvedev como Doutor Honoris causa pola BSU (3 de setembro de 2010)
Asociacións
A universidade é membro da Caucasus University Association (en galego, Asociación de Universidades do Cáucaso).
Frei Otto
Frei Paul Otto, nado en Siegmar o 31 de maio de 1925 e finado en Leonberg o 9 de marzo de 2015, foi un arquitecto e enxeñeiro de estruturas alemán recoñecido polo seu uso de estruturas lixeiras, particularmente en tensión, incluíndo o estadio dos Xogos Olímpicos de Múnic.
Otto gañou a Medalla de Ouro do RIBA en 2006 e recibiu o premio Pritzker de arquitectura en 2015, pouco antes da súa morte.
Primeiros anos
Otto naceu en Siegmar (Alemaña), mais criouse en Berlín. Estudou arquitectura nesa cidade antes de alistarse na Luftwaffe como piloto nos últimos anos da segunda guerra mundial. Foi internado como prisioneiro de guerra nun campo próximo a Chartres (Francia) e co seu adestramento como enxeñeiro de aviación, falta de materiais e necesidade urxente de conseguir unha casa, comezou a experimentar con tendas de campaña como acubillo. Trala guerra estudou brevemente nos Estados Unidos e visitou a Erich Mendelsohn, Mies van der Rohe, Richard Neutra e Frank Lloyd Wright.
Carreira
miniatura|Estadio Olímpico de Múnic miniatura|Interior do pavillón de Alemaña Occidental, [[Expo 67, Montreal]] miniatura|Multihalle en [[Mannheim]] Comenzou a práctica privada en Alemaña en 1952. O seu pavillón de música con rede en forma de sela de montar no Bundesgartenschau (Exposición Federal de Xardíns) en Kassel deulle sona por primeira vez. Obtivo o doutoramento en construcións en tensión en 1954.
Otto especializouse en estruturas lixeiras en membrana e tensión, e foi un pioneiro no avance matemáticas das estruturas e enxeñaría civil. Fundou o Instituto de Estruturas Lixeiras na universiade de Stuttgart en 1964 e liderouno ata a súa xubilación como profesor universitario. Deu conferencias en todo o mundo e ensinou na Escola da Asociación de Arquitectura, da que tamén deseñou algúns edificios do campus de Hooke Park.
Ata a súa morte, Otto permaneceu activo como arquitecto e enxeñeiro, e como conselleiro do seu protexido Mahmoud Bodo Rasch nun número de proxectos en Oriente Medio. Dous dos seus últimos proxectos foron o seu traballo con Shigeru Ban no pavillón xaponés da Expo 2000, coa estrutura do tellado construída completamente de papel, e o deseño, xunto con SL Rasch GmbH Special and Lightweight Structures do tellado convertible do pavillón de Venezuela. Como forma de memorial dos atentados do 11 de setembro de 2001 e as súas vítimas, a principios de 2002 concibiu as dúas pegadas do Torres Xemelgas cubertas con auga e arrodeadas de árbores; este proxecto incluía un mapa do mundo incrustado no parque cos países en guerra marcados con luces e un panel actualizándose continuamente anunciando o número de vítimas das guerra dende o 11 de setembro de 2001.
Otto faleceu o 9 de marzo de 2015; ía ser anunciado como gañador do premio Pritzker 2015 o 23 de marzo, mais o seu pasamento supuxo que se anunciase o premio o día 10 dese mes. O propio Otto xa fora informado de que gañara pola directora executiva do premio Pritzker, Martha Thorne. Indicouse que dixo, "nunca fixen nada para gañar este premio. Gañar premios non é o obxectivo da miña vida. Intento axudar a xente pobre, pero que podo dicir aquí... estou moi feliz".
Edificios
Esta é unha listaxe parcial de edificios deseñados por Otto:
Cavern Club
miniatura|Entatua de [[John Lennon no exterior do local.]] miniatura|Muro da Fama do Cavern Club, [[Liverpool.]] O Cavern Club é un club nocturno de Liverpool, Inglaterra. Aberto o 16 de xaneiro de 1957, o club foi orixinalmente un local de jazz que se converteu nun local de rock and roll cando este estilo chegou á cidade. Liverpool foi o centro do renacemento musical dos anos 1960 baseado no rock and roll e co Cavern como centro do movemento. O renacemento abrangueu tamén á arte e o deseño.
The Beatles actuaron no club preto de 300 veces nos seus primeiros anos. The Cavern era semellante no interior ó club de jazz Le Caveau de la Huchette de París, coa estética de túnel e de paredes de ladrillo espidas. Malia que foi amplamente remodelado, cuns arcos e túneles similares, The Cavern aínda permanece aberto e é o centro do movemento cultural da cidade. No Cavern Club celébrase o Liverpool Mathew Street Music Festival, un festival de música anual de Liverpool
Subdivisións de Australia
Australia está dividida en seis estados, tres territorios continentais e outros territorios insulares. Os estados son Nova Gales do Sur (NSW), Queensland (QLD), Australia Meridional (SA), Tasmania (TAS), Victoria (VIC) e Australia Occidental (WA). Os tres territorios continentais son o Territorio do Norte (NT), o Territorio da Capital Australiana (ACT) e Jervis Bay (JBT) (que se considera parte do ATC). Na maior parte dos seus asuntos, os territorios funcionan de xeito similar aos estados; con todo o Parlamento da Mancomunidade ten o poder de anular calquera lexislación dos parlamentos dos primeiros. En contraste, a lexislación federal só pode anular lexislacións dos estados relativas a certas áreas segundo establécese na Sección 51 da Constitución Australiana; todos os poderes lexislativos residuais son manexados polos parlamentos dos estados, incluíndo hospitais, educación, policía, poder xudicial, estradas, transporte público e goberno local.
Cada estado e territorio ten a súa propia lexislatura (unicameral no caso do Territorio do Norte, o Territorio da Capital Australiana e Queensland, e bicameral nos restantes estados). A cámara baixa é coñecida como Asemblea Lexislativa (Cámara da Asemblea en Australia Meridional e Tasmania) e a cámara alta é chamada Consello Lexislativo. O xefe de Goberno de cada estado e territorio é denominado premier ou chief minister respectivamente. A Raíña é representada nos estados por un gobernador, no Territorio do Norte por un administrador, e no Territorio da Capital Australiana polo Gobernador Xeral.
Australia ten tamén varios territorios menores. O Goberno federal administra unha área separada dentro de Nova Gales do Sur, o Jervis Bay, como base naval e porto marítimo para a capital nacional. Australia posúe ademais os seguintes territorios externos habitados: Illa Norfolk, Illa de Nadal e Illas Cocos (Keeling); e os territorios externos deshabitados de Illas Ashmore e Cartier, Illas do Mar do Coral, Illas Heard e McDonald e Territorio Antártico Australiano; en canto a dúas supostas illas, a Dougherty e a Emerald, estas fai anos que se consideran unha ficción e, polo tanto, se categorizan como illas pantasma.
O código ISO que comeza por AU- é o ISO 3166-2:AU; algúns territorios teñen o seu propio código ISO 3166-1.
Territorios externos
400px|miniatura|dereita|Territorios Externos Australianos (**)O Territorio Antártico Australiano non está efectivamente administrado por Australia é unha reclamación suspendida de acordo ao artigo 4 do Tratado Antártico, O Tratado conxela as aspiracións territoriais dos signatarios, impide a negación ou afirmación de dereitos de soberanía dos asinantes, e prohibe a realización de novas reclamacións
Seoane, Lagos, Láncara
Seoane é un lugar da parroquia de Lagos, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 24 habitantes.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Paulino de York
Paulino chegou a Inglaterra en 604. Coñécese pouca cousa das súas actividades durante as dúas décadas posteriores. Despois de pasar uns anos no Reino de Kent, posiblemente no ano 625, Paulino foi consagrado como bispo. Conseguiu converter o rei Edwin de Northumbria, así como moitos dos seus súbditos. Despois da morte deste rei en 633, Paulino regresou a Kent, onde se converteu en bispo de Rochester.
Traxeito, Laíño, Dodro
Traxeito é un lugar da parroquia de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 50 habitantes (22 homes e 28 mulleres).
Neste lugar está o castro de Traxeito.
Ádega
Ádega, ou Águeda como variante, é un nome propio galego de muller. Deriva do grego αγαθε (agathé:boa). Ádega é un nome pouco común, en 2010 levaban o nome 8 residentes en Galicia mentres que a variante Águeda é máis popular con 362 residentes miniatura|150px|dereita|Santa Ádega de [[Zurbarán.]]
Outros artigos
Agata
Nephelium lappaceum
A rambutaneira (Nephelium lappaceum) é unha árbore da laurisilva tropical da familia sapindaceae, nativa da Insulindia, ten unha altura de 15 a 20 m, e o seu toro entre 50 e 60 cm de diámetro. O seu froito, comestíbel e un dos máis coñecidos da zona, recibe o nome de rambután (do malaio rambut, "cabelos") e está estreitamente relacionado con outros froitos comestíbeis tropicais como o lichi, o longan e o mamoncillo (Melicoccus bijugatus). Malia ser nativa do arquipélago malaio, en Guatemala, O Salvador, Honduras, Costa Rica, Nicaragua, Panamá e México, coñéceselle coma mamón chino ou lichas, no Ecuador coma achotillo ou rambután e no Brasil coma rambutã, rambutão ou rambotã.
Descrición
miniatura|esquerda|Rambután É unha árbore perenne que acada 10-20 metros de altura. As follas son alternas e pinnadas, de 10–30 cm de lonxitude, con 3-11 divisións, cada unha de 5–15 cm de lonxitude e 3–10 cm de largo, coas marxes enteiras. As flores son pequenas, 2-2,5 mm, non teñen pétalos e nacen dunha panícula terminal de 15–30 cm de longura.
A árbore pode ser: macho, con flores estaminíferas soamente e polo tanto, sen froita; e femia, que se produce froita; ou ambos os dous hermafrodito).
O froito é unha drupa oval de 3–6 cm de lonxitude e 3-4 de largo, nacen en acios de 10-20 xuntos. A pela é avermellada (raramente amarela ou alaranxada) e está cuberta por espiños macíos.
A froita ten unha polpa abrancazada e zumarenta, que pode ser moi aceda ou moi doce e melosa. A única semente de cor marrón ten 2–3 cm de lonxitude e é velenosa, polo que non debe ser consumida coa polpa do froito. De ser así, cómpre expulsala do corpo.
Taxonomía
Nephelium lappaceum foi descrita por Carl von Linné e publicada en Mantissa Plantarum 1: 125, en 1767.
Mal de ollo
A relación do dano provocado por un suposto mal de ollo e a envexa que outro poida sentir polos bens que un posúa está admitida polos antropólogos. Lévase ó extremo de que os paisanos consideran necesario aplicar algún ritual protector ante calquera eloxio dun veciño, por se tal eloxio leva agochada envexa e pode causar dano. Así, Risco recolleu a práctica profiláctica dalgúns pastores ou labregos de cuspir no gando cando alguén lle di que ten uns bos animais, que están lucidos ou unha loanza semellante, por se tal persoa tivera o poder de bota-lo mal de ollo
Xosé Ramón Mariño Ferro atribúe dúas funcións sociais na crenza popular da existencia do mal de ollo: por unha banda serve para explicar feitos casuais para os que non se ten unha explicación lóxica. Unha enfermidade, un animal que morre, un accidente calquera atopan así unha causa, e deste xeito néganse os feitos inexplicables.
Por outra banda, pode servir para controla-la envexa dos veciños, ou canto menos a súa manifestación externa, canto que ninguén quere ser acusado de bota-lo mal de ollo, polo que evitan exteriorizar ese sentimento.
Cómpre diferencialo do meigallo, aínda que ámbolos fenómenos presenten elementos comúns. O meigallo, feitizo ou meigueiría é a obra dunha meiga, que se introduce no corpo dunha persoa á que pode causar doenzas diversas e, sobre todo, comportamentos anormais e actitudes de rexeitamento ante a relixión ou os seus representantes.
Protección contra o mal de ollo
miniatura|300px|As castañas bravas, do [[castiñeiro de Indias ou castiñeiro das bruxas, utilízanse como amuleto protector do mal de ollo.]] Moitas enfermidades da xente ou do gando, de etioloxía descoñecida, atribuíronse ó mal de ollo, e para defenderse del utilizáronse numerosos remedios, sexan obxectos diversos, prácticas supersticiosas ou ó recurso a obxectos santos ou bendicidos.
Os cornos de vaca ou, por similitude, de vacaloura, ou cousas de forma parecida a un corno, como pode se-los dentes de allo ou os dentes de porco ou de xabaril, son un remedio común contra unha mala mirada, suponse que por ser instrumentos defensivos ou lembrar a eles. Así, para protexe-los meniños adoitaba colocarse un amuleto destes entre a roupa ou pendurado ó pescozo.
Especial sona como amuleto contra os efectos do mal de ollo ten o alicornio, que é un canteiro de xabaril protexido na base cun armazón de prata. Utilízase como protector levándoo pendurado no colo, ou como elemento curativo pasándoo por riba da parte do corpo enferma ou bebendo as raeduras nun pouco de leite. Probablemente deba o nome á suposta relación co animal mítico chamado unicornio.
Tamén se utilizan co mesmo obxectivo profiláctico o que denominan a bulsa dos atavíos, na que meten un dente de allo, unha pedra da ara (raeduras dun altar ou dunha pía de auga bendita) e outros obxectos relixiosos, como a auga bendita, unha cruz ou un escapulario. Pero tamén se consideran eficaces unha gorra ou o pantalón dun home, unha ferradura, o fume, unha pedra collida nun camiño polo que pasou o viático etc. Como se ve, estas fórmulas contra o mal utilizan recursos relixiosos (o ben contra o mal), masculinos ou defensivos.
Pódese recorrer a certas prácticas, rituais ou ensalmos para descubri-la persoa causante do mal de ollo e, así, obrigarlle a que o retire. Como tal, se unha vaca produce o costro sanguinolento dáse por suposto que se debe á ollada dunha mala veciña. Para recoñecela, durante tres días seguidos moxen a vaca e botan ese costro ó lume, ou nunha tixola posta ó lume, coa seguridade de que a persoa responsable aparecerá axiña a suplicar que se deixe de facer tal cousa, pedir perdón e retira-la mirada.
Mal de ollo inocente
Tamén existe a posibilidade de provocar dano coa mirada sen ter ningunha intención de facelo, pola moita forza que se ten na vista. Rafael Silva recolleu en Velle (Ourense) o seguinte:
Christian Goethals
Christian Roger Xavier Marie Joseph Ghislain Goethals, nado en Heule o 4 de agosto de 1928 e finado en Kortrijk o 26 de febreiro de 2003, foi un piloto de carreiras belga.
Traxectoria
Goethals competiu como afeccionado nas carreiras de automóbiles deportivos, pilotando un Porsche Spyder durante a década de 1950. Os seus mellores resultados foron un segundo lugar co seu irmán no evento da clase de 1500cc de 1956 en Reims e a vitoria na mesma clase ao ano seguinte en Forez. Goethals adquiriu un Cooper - Climax e participou na clase de Fórmula 2 do Gran Premio de Alemaña de 1958, pero retirouse da carreira. Non participou noutro Gran Premio de Fórmula Un, e regresou aos coches deportivos, con notables resultados en 1960, quinto nos 1000 km de Bos Aires e segundo no GP de Spa. Retirouse das carreiras máis tarde durante a tempada.
Fundou un equipo de carreiras chamado Écurie Éperon d'Or para participar no Gran Premio de Alemaña de 1958 onde correu cun Cooper T43.
Selección de rugby de Australia
A Selección de rugby de Australia representa a Australia en rugby. O equipo é alcumado como os Wallabies e compite anualmente con Nova Zelandia e Suráfrica no torneo das Tres Nacións, no cal tamén compite pola Bledisloe Cup con Nova Zelandia e pola Mandela Challenge Plate cos surafricanos. Actualmente ocupa o terceiro posto na clasificación mundial da IRB.
Equipamento
esquerda|270px|miniatura|Equipamento Os Wallabies xogan coas cores tradicionais tódolos equipos de Australia, verde e dourado. Antes que se utilizase esta camisola, o equipo xogaba coas cores do estado no que xogaban, ademais o escudo de armas australiano era replanzado polo logo do estado no xersei, toda esa variedade de cores foi utilizada nun gran número de encontros até aproximadamente o 1900.
En 1928 os corpos gobernantes acordaron que "as cores representativas de Australia verde e amarela, deben ser adoptadas". O ano seguinte os All Blacks foron a Australia, e o xersei que levaron foi verde esmeralda co escudo de Australia con medias con calcetíns verdes con barras na parte de arriba. Este mesmo xersei foi utilizado con pequenas variacións durante os anos 30. En 1961 na xira por Suráfrica, para non confundir ás cores da súa camisola coas dos locais, cambiaron a cor das súas camisolas polo dourado, cor que permaneceu até hoxe en día.
O deseño de Canterbury para Australia da camisola no mundial de 2007 foi moi controvertido, xa que tiña unha franxas horizontais ao longo do peito que lembraban á forma dun sostén. Isto levou a un columnista especializado en rugby do Sydney Morning Herald a publicar unha satírica columna comparando a camisola co sostén para homes que ideara o personaxe de Kramer na serie americana Seinfeld.
En 2009, os Wallabies levarán unha nova camisola elaborada pola multinacional deportiva Nike. O xersei está actualmente en deseño, pero os informes iniciais suxiren que levará máis dourado que nas últimas camisolas e eliminará as franxas de cor verde.
O wallaby
miniatura|Un [[ualabí.]] O alcume "Wallabies" é en referencia a marsupial ualabí, que se atopa amplamente distribuído por toda Australia. O nome ten as súas orixes na primeira xira polo Reino Unido e América do Norte en 1908. Nova Zelandia viña de rematar a súa xira e toda a prensa inglesa os chamaba "os All Blacks". Isto levou á prensa australiana a pensar que eles tamén deberían ter a súa propia nomeada. Os Rabbits (coellos) parece ser que foi un dos nomes suxeridos, aínda que foi amplamente rexeitado xa que non querían chamar ao seu equipo como unha praga importada. Finalmente optaron polo nativo ualabí no seu lugar, nome polo que se coñece actualmente á selección en todo o mundo.
Copa do Mundo de Rugby
Participacións de Australia na Copa do Mundo.
Máis partidos coa selección
miniatura|Stirling Mortlock A seguinte listaxe recolle os rexistros máis notábeis de partidos xogados coa selección australiana. A lista inclúe xogadores dos últimos 25 anos, é preciso sinalar que unha clasificación por número de selección non depende só da calidade do xogador senón só do número de partido disputados internacionalmente. Co nacemento da copa do mundo en 1987 a periodicidade dos partidos variou de xeito destacábel. George Gregan é 139 o xogador con máis partidos internacionais de rugby do mundo de tódolos tempos. En letra grosa xogadores que seguen en activo na selección de Australia.
Máis ensaios
miniatura|dereita|Australia David Campese é o xogador que conseguiu máis ensaios coa selección de Australia, o xogador, hoxe retirado, ocupa o segundo posto na clasificación de número ensaios da historia coas súas seleccións nacionais, só superado polo xaponés Daisuke Ohata, con 67 ensaios.
Puntos
A marca de puntos marcados posúea Percy Montgomery con 893 puntos. Este xogador, xa retirado, ocupa o sexto posto na lista histórica internacional de puntos coa súa selección.
Ansemil, Celanova
Santa María de Ansemil é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2010 tiña 130 habitantes (67 homes e 63 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 15 habitantes en relación ao ano 2000.
Xeografía
É un claro exemplo de dispersión xeográfica minifundista, formada por varias aldeas que teñen á parroquia como vínculo de unión. O minifundio levou consigo o abandono das terras de cultivo, polo que actualmente apenas resisten algúns rabaños de ovellas basicamente para o autoconsumo. É salientable este desaproveitamento que se fai das terras de labradío xa que é unha zona moi fértil ó abundar as fontes e os regatos. Ademais o río Orille discorre polo leste da parroquia formando unha fronteira natural co concello da Bola.
Barxa, Celanova
San Tomé de Barxa é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 250 habitantes (131 homes e 119 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano 2000.
Nadal en agosto
Palwolui Christmas (8월의 크리스마스 Nadal en agosto) é un filme de Corea do Sur dirixido por Heo Jin-hode e estreado o 24 de xaneiro de 1998. Han Suk-kyu e Shim Eun-ha foron os principais protagonistas desta película romántica. Foi un éxito relativo en Corea, con 400.000 espectadores en Seúl e con presenza en festivais internacionais como o de Cannes. Existe un remake xaponés 8-gatsu no Kurisumasu (8月のクリスマス) realizado por Shunichi Nagasaki en 2005.
Sipnose
Jung-won é un fotógrafo de trintaetantos anos que padece unha enfermidade grave en fase terminal, malia iso, continúa a facer unha vida normal ata que un día coñece a Da-rim.
American Football Conference
A Conferencia Americana da NFL (American Football Conference en inglés, abreviado AFC) é unha das dúas conferencias da National Football League (NFL). Esta conferencia, igual que a outra, a Conferencia Nacional, conteñen actualmente 16 equipos cada unha, o que fai un total de 32 equipos na NFL.
Equipos actuais
Dende o ano 2002, a AFC ten 16 equipos organizados en 4 divisións con catro equipos cada unha: Leste, Norte, Sur e Oeste.
Risco
Risco pode referirse a:
Amais, o termo risco adoita referirse a un perigo, dano potencial que pode xurdir por un proceso presente ou acontecemento futuro:
Fuentealbilla
Fuentealbilla é un concello da provincia de Albacete, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha. Atópase ao nordeste da provincia e a 43 km da capital, Albacete. En 2009 tiña 2.071 habitantes, segundo datos do INE. Comprende as pedanías de Bormate e Campoalbillo.
Historia
Foron famosas as súas salinas, explotadas desde a época romana e que funcionaron ata a década de 1990. Da época romana consérvase unha cisterna do século III aC.
miniatura|200px|esquerda|A chamada Fuente Grande é unha [[cisterna romana.]]
Campestre do Menino Deus
Campestre do Menino Deus é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Campestre do Menino Deus, Perau, Rincão do Soturno, Vila Dutra, Vila Garibaldi, Vila Menino Deus, Vila Pires.
Órrea, Agolada
Santo André de Órrea é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 88 habitantes (49 mulleres e 39 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 112 habitantes.
Patrimonio
Na parroquia está situado do mosteiro de Santo André de Órrea, do que hoxe so se conserva a igrexa, convertida en templo parroquial.
Procesión do Corpus Christi de Toledo
200px|thumb|Detalle Custodia A procesión do Corpus Christi en Toledo (España) é unha festa católica, eucarística de tradición moi antiga que se celebra cada ano nesta cidade. É a festa principal dos toledanos e de gran notoriedade entre os católicos españois, despois de ser declarada en 1980 de Interese Turístico Internacional.
Lama, Lama, Láncara
Lama é un lugar da parroquia de Lama, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 23 habitantes.
Primeiro ministro das Bahamas
thumb|250px|Bandeira do primeiro ministro de [[Bahamas.]] O primeiro ministro das Bahamas é o xefe de goberno das Bahamas, e representa o partido qua posúe a maioría no parlamento. Esta é a lista dos primeiros ministros de Bahamas desde 1955 ata hoxe.
Lama, Lama, Láncara
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Persoa
O termo persoa provén do latín persōna, e este probablemente do etrusco phersona ('máscara do actor', 'personaxe'). O concepto de persoa é un concepto principalmente filosófico, que expresa a singularidade de cada individuo da especie humana en contraposición ao concepto filosófico de 'natureza humana' que expresa o común que hai neles.
O significado actual de persoa ten a súa orixe nas controversias cristolóxicas dos séculos IV e V. No transcurso do debate entre as diferentes escolas teolóxicas, desenvolvéronse conceptos até entón non coñecidos. Tratábase de dispor de ferramentas de pensamento filosófico, sobre as que manter un debate intelectual honesto e rigoroso acerca dos dogmas referidos ao Λóγος (Logos: “Palabra”), e que permitisen esclarecer as súas diferenzas ou similitudes con Deus Pai. Para iso a filosofía tomou prestado do teatro grego o termo πρόσωπον [prósôpon], e converteuno nun termo filosófico, definindo ao Λóγος (Logos) como Persoa divina. Por afinidade, o concepto foi posteriormente aplicado ao Espírito Santo, aos anxos e aos homes.
Contexto filosófico
Rationalis naturae individua substantia (en galego, substancia individual de natureza racional) é a definición clásica de Boecio que se caracteriza por tres notas: a substancialidade, a individualidade e a racionalidade. Nesta sentido persoa non é un nome xenérico xa que indica un quen e non un que; tampouco designa unha natureza común senón incomunicabilidade. Pola súa banda Tomé de Aquino refírese á persoa coa sentenza persoa significat id quod est perfectissimum in tota natura, scilicet subsistens in rationali natura (en galego, persoa significa o máis perfecto de toda a natureza, é dicir, o subsistente de natureza racional) insistindo así na incomunicabilidade no modo de existir. Para Tomé de Aquino a distinción entre persoa e natureza é a do todo e a parte, pois a natureza éo da persoa, que é a que realmente subsiste. Ser persoa é ser aberto á transcendencia, a un máis aló do mundo, é dicir a Deus. Do estudo da noción de persoa xorde a Antropoloxía filosófica.
Na modernidade ten lugar un envorco psicolóxico na concepción de persoa. O primeiro paso dáse como consecuencia do nominalismo pero obsérvase xa con claridade en Descartes que non fala de persoa senón de eu. Na mesma liña, para Locke persoa xa non é un concepto metafísico pois non indica un ser ou modo de ser, senón un estado no que se atopa ás veces un ser. Pola súa banda, Kant denomina á persoa como aquel ser que é un fin en si mesmo. Aínda que en Kant vólvese a un concepto ontolóxico, non se trata dun ser aberto á transcendencia, senón autónomo.
Pola súa banda, o existencialismo volve pór atención na relevancia deste concepto. Para Kierkegaard, a persoa non é solipsista se non máis ben a saída dun mesmo saltando ao baleiro como entrega a Deus. Para Heidegger a persoa como Dasein (o aí do ser) non é nin unha cousa, nin un obxecto nin unha substancia senón que se define existencialmente polo sentimento da angustia pechado á transcendencia.
No século XX diversos pensadores, algúns de inspiración cristiá e en concreto tomista, centraron a súa atención na noción de persoa dando lugar ao chamado personalismo entre os que destacan: G. Marcel, M. Buber, M. Scheler, J. Maritain, E. Mounier, Von Hildebrand, R. Guardini, K. Wojtyla, E. Lévinasetc. Leonardo Polo suxeriu unha interesante noción de persoa como "carácter de ademais" a partir dunha ampliación dos transcendentais do ser cara ao que el chama Antropoloxía Transcendental propondo a liberdade e a co-existencia como transcendentais persoais distintos dos metafísicos.
Contexto sociolóxico
Desde a óptica sociolóxica pode definirse persoa como un ser sociable que vive e se desenvolve en sociedade, pero ao mesmo tempo nunca deixa de actuar cun carácter individual. É dicir somos eu e nós ao mesmo tempo. Por iso algúns pensadores como Aristóteles definen ao home como animal sociable e por tanto a súa natureza é ser social.
Contexto fisiolóxico
Se nos atemos á fisioloxía, pódese identificar á persoa como un ser ou individuo da especie humana; como un home ou muller dotado/a dun conxunto de características físicas únicas que lle permite diferenciarse dos demais.
Contexto psicolóxico
Desde o punto de vista psicolóxico, persoa designa a un ser concreto, abarcando tanto os seus aspectos físicos como psíquicos para definir o seu carácter singular e único. Percibe e interpreta o estado de ánimo, o carácter e a forma de actuar das persoas, ademais estuda as calidades e facultades que ten a persoa, como a razón, os sentimentos e os valores que o distingue dos demais seres.
A Devesa, San Xoán de Laíño, Dodro
A Devesa é un lugar da parroquia de San Xoán de Laíño no concello coruñés de Dodro, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 48 habitantes (23 homes e 25 mulleres).
Ana Guerra
Ana Alicia Guerra Morales, nada en San Cristóbal de La Laguna (Tenerife) o 18 de febreiro de 1994, coñecida como Ana Guerra, é unha cantante e compositora española que se deu a coñecer pola súa participación no programa Operación Triunfo 2017.
Foi candidata para representar a España no Festival de Eurovisión 2018, con dous temas, «El remedio», e un tema en dueto coa tamén concursante Aitana Ocaña titulado «Lo malo». Finalmente, ambas as cantantes non foron seleccionadas para representar o país no certame europeo. O sinxelo «Lo malo», que quedou en terceiro lugar cun 26%, alcanzou o número 1 nas listas musicais de España e obtivo catro discos de platino con 160 000 compras dixitais.
Inicios
​En 2002 apareceu por primeira vez en televisión no programa Menudas estrellas, presentado por Alonso Caparrós. Máis tarde participou en Veo Veo, presentado por Teresa Rabal. Tamén foi parte do Concerto de Nadal coa Orquestra Sinfónica de Tenerife. Ademais, actuou no Carnaval de Santa Cruz de Tenerife, como vocalista dunha das comparsas, así como na Gala de elección da Raíña do Carnaval.
Tamén actuou como solista e formando parte doutros grupos nos principais teatros e auditorios da illa de Tenerife. En 2015, trasladouse a Madrid en busca de máis oportunidades profesionais.
​No seu currículum destacan os musicais Jesucristo Superstar e Evita, formando parte do elenco de producións do Auditorio de Tenerife. Este último espectáculo estivo en cartel na Gran Vía madrileña durante máis dun mes.
2017-2018: Operación Triunfo 2017
En 2017 presentouse á selección de Operación Triunfo 2017, programa de televisión que volvía tras anos sen emisión. Foi escollida como unha dos 16 participantes do talent show e quedou clasificada como quinta finalista. Tras a súa saída do programa, Ana e o resto de compañeiros do concurso iniciaron a xira OT 2017 en concierto en Barcelona e percorreron varias cidades ao longo de todo o ano.
Como finalista de OT 2017, foi candidata a representar a España no Festival de Eurovisión de 2018 con dous temas, «El remedio», e un tema a dúo xunto a Aitana titulado «Lo malo». A gala de selección da canción tivo lugar o 29 de xaneiro e Ana Guerra chegou á fase final só con «Lo malo». Finalmente, quedou en terceira posición.
Dende 2018: Primeiros singles despois de OT
Tras o seu paso por Operación Triunfo 2017, Aitana e Ana Guerra publicaron a versión definitiva de «Lo malo», que se converteu nun éxito de vendas en España, conseguindo cinco discos de platino.
En marzo de 2018, gravou o tema principal da serie de TVE Fugitiva, que veu acompañada dun pequeno vídeo musical mesturado con escenas da mesma. Ese mesmo mes, Guerra acudiu aos Premios Dial celebrados no Centro Internacional de Feiras e Congresos de Tenerife, xunto a algúns dos seus compañeiros de OT 2017.
O 27 de abril publicou unha remasterización de «El remedio», a canción que presentou en solitario á preselección de Eurovisión, composta por Nabález con tinguiduras latinas a cal foi incluída no seu primeiro álbum de estudio.
En xullo anunciou nas súas redes sociais que o día 6 dese mesmo mes, lanzaría en plataformas dixitais «Ni la hora», un tema no que colaborou co cantante Juan Magán. Segundo a artista, elixiu colaborar con Magán xa que é un artista que non discrimina as mulleres nos seus videoclips e cancións. O vídeo de «Ni la hora» conseguiu máis de 2,5 millóns de visitas en YouTube en tres días, para apenas dous días despois, subir a 4,5 millóns e aos 10 días, superar os 8 millóns de visitas. O tema colocouse no número un da lista de vendas oficial española na súa primeira semana de lanzamento. Para agosto de 2018 certificouse como quinto disco de platino pois superou as 40 000 vendas mentres que nas plataformas musicais online superou as 35 millóns de reproducións en Spotify e YouTube e sendo escoitada en máis de 17 países de Europa e Latinoamérica.
O 20 de setembro foi candidata nos Los 40 Music Awards 2018 nas categorías de Artista Revelación do Ano, xunto a Aitana, e Canción do Ano por «Lo malo». Finalmente, recibiu o premio a Artista Revelación do Ano.
O 25 de xaneiro, finalmente Ana Guerra publicou o seu primeiro álbum titulado «Reflexión». Este inclúe nove pistas, das cales xa se coñecían varias como «Ni la hora», «Bajito» e «Lo Malo (Remix)», ademais de incluír unha versión acústica de «Ni la hora». Foi todo un éxito tras colocarse no número 2 nas listas de vendas oficiais.
A comezos de 2019, Ana participou como artista invitada no novo disco de David Bustamante titulado Héroes en tiempos de Guerra, en concreto na canción «Desde que te vi». Guerra xa cantara con Bustamante en directo no concerto Camiñando Xuntos no Estadio Santiago Bernabéu de Madrid en xuño de 2018.
O 5 de febreiro de 2019 anunciouse que o seu sinxelo «Bajito» se certificou como disco de ouro en España ao superar as 20 000 unidades reais de venda dixital e streaming.
O 21 de febreiro de 2019 Ana Guerra e a súa compañeira de Operación Triunfo 2017 Aitana Ocaña cantaron xuntas «Lo malo» nos Premios Lo Nuestro en Miami, uns galardóns que concede Univisión aos músicos hispanos do ano.
Vida persoal
Dende a súa saída de OT 2017, Ana Guerra foi un personaxe habitual dos círculos da prensa rosa e o corazón.
Guerra mantivo durante tres anos unha relación sentimental có cantante Javier Luis Delgado, máis coñecido artisticamente como Jadel, quen gañou o concurso de talentos El número uno en 2012. Posteriormente, dende o verano de 2018 relacionouse a Ana sentimentalmente co actor Miguel Ángel Muñoz.
Silvestre Rasuk
Silvestre Rasuk, nado o 5 de setembro de 1987 en Harlem, Nova York, é un actor estadounidense de ascendencia dominicana. É irmán do tamén actor Victor Rasuk, con quen protagonizou o filme Raising Victor Vargas.
Función de onda
Función de onda é calquera función que describe o comportamento dunha onda. As máis sinxelas describen o comportamento dunha onda harmónica como produto dunha constante pola función sinusoidal dun argumento que contén a variable tempo. A función de onda pode corresponder a ondas de representación complicada, como as ondas de probabilidade da mecánica cuántica.
Ana Guerra
Comerciais e sociedade
Ana converteuse, en xuño de 2018, en imaxe da marca de cosmética española Camaleón Cosmetic. Meses máis tarde foi a imaxe promocional para a marca Skechers España.
O primeiro anuncio de televisión de 2019, que se emitiu tanto en Antena 3 como en Telecinco, Cuatro e laSexta foi a canción «El mundo entero», a cal foi producida por Coca-Cola e protagonizada por algúns ex concursantes de OT 2017, entre eles, a mesma Ana, Agoney, Aitana Ocaña ou Mimi Doblas.