cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tu Fu
Traxectoria
A súa vida pasou por moitas vicisitudes, a principal das cales sería a rebelión de An Lushan de 755, que desestabilizou todo o país e obrigou a Du Fu a abandonar, xunto á corte Tang, a capital Chang'an. Pasaría o resto da súa vida en condicións moi precarias.
Bacillus
Filoxenia
Árbore filoxenética de Bacillus
Tu Fu
Traxectoria
Debido á orixinalidade da súa obra, non logrou un gran recoñecemento durante a súa vida. Porén, o seu prestixio e fama non cesarían de crecer tras a súa morte, chegando a se converter nun dos máis grandes escritores da historia chinesa, cuxa influencia pasou a xeracións posteriores de poetas tanto na China como no Xapón.
King of Jeans
King of Jeans é o terceiro álbum de estudio da banda de noise rock Pissed Jeans, publicado o 18 de setembro de 2009 a través do selo Sub Pop Records. Trátase do seu segundo traballo editado a través de Sub Pop, e o seu primeiro álbum co produtor inglés Alex Newport. Ao igual que na meirande parte dos lanzamentos dos grupo, o álbum conta con letras banais e guitarras atonais e abrasivas. O disco foi ben recibido polos críticos.
As Cavadas, Fanoi, Abadín
As Cavadas é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, dos cales 1 era home e 1 era muller.
HER2/neu
miniatura|Diagrama do trastuzumab (en azul) unido ó dominio extracelular de HER2/neu.
O HER2/neu, coñecido tamén como ErbB2 e designado como cúmulo de diferenciación CD340 e p185, é un protooncoxene localizado no brazo grande do cromosoma 17, concretamente na rexión 17q21.1. O seu código é ERBB2 ERBB2. Codifica unha glicoproteína de 185 kDa con actividade tirosina quinasr no seu dominio intracitosólico. Trátase dun receptor para o factor de crecemento de tipo epidérmico humano, aínda que, á data non se lle coñecen ligandos e é considerado un receptor orfo. É clave para o crecemento e a división normal das células, polo que a súa expresión anormal está vinculada a procesos cancerosos. Converteuse nun importante marcador e diana de tratamento oncoxénico, especialmente do cancro de mama. A súa actividade encimática está descrita polo número.
Sobreexprésase en arredor do 25-30% das pacientes con cancro de mama. Isto está asociado a unha incrementada actividade biolóxica do tumor, é dicir, unha taxa de división acelerada por maior resposta da célula ós niveis normais de factores de crecemento. Xeralmente é indicativo dunha evolución desfavorable do cancro de mama. As pacientes con cancro de mama que presentan amplificación de HER2/neu presentan xeralmente unha forma máis agresiva de cancro, ademais dunha maior resistencia a tratamentos convencionais. Existe por exemplo unha gran probabilidade de resistencia ó tratamento endócrino con tamoxifeno. Porén, son pacientes que responden mellor ó tratamento combinado de quimioterapia con trastuzumab, un anticorpo monoclonal humanizado que se dirixe contra o dominio extracelular do receptor Her2/neu, aumentando a taxa de supervivencia das pacientes.
Mediante a técnica FISH ou hibridación in situ fluorescente pódese determinar o número de copias que posúe o paciente a partir dunha biopsia de tecido, mediante o deseño dunha sonda específica que hibride co locus. Ademais, estudos de hibridación de tipo Southern, Western e Northern indicaron que a amplificación do xene se correlaciona cunha sobreexpresión do mesmo, o cal dá un valor prognóstico desfavorable.
Guerra de Cuba
A expresión Guerra de Cuba pode referirse a:
Beatus ille
miniatura|dereita|Parella galega nun carro transportando millo, 1979. Beatus ille é unha locución latina que se traduce "feliz aquel". Trátase das dúas primeiras palabras dun dos épodos máis famosos do poeta latino Horacio. O poema canta as excelencias da vida no campo ademais de amosar aprecio pola vida tranquila, fronte á axitación da vida mundana e frívola e das súas preocupacións.
Que se pode traducir por Feliz aquel que, lonxe dos negocios, / como a primitiva estirpe dos mortais, / labra os campos paternos cos seus bois, / libre de toda usura...
Tópico literario
O beatus ille é un tópico literario. Durante o Renacemento, frei Luis de León traduciu o poema horaciano, que logo serviu de base para a súa "Oda a la vida retirada".
O poeta galego do século XIX Xosé García Mosquera recreou en verso o épodo horaciano:
Posteriormente, o poeta Xosé Crecente Vega tamén recorreu ao mesmo tópico:
Tame Impala
Tame Impala é un proxecto musical de rock psicodélico liderado polo multiinstrumentista australiano Kevin Parker. Fundada na cidade de Perth no ano 2007, o grupo fíxose famoso no ano 2010 co lanzamento do seu álbum de estrea, Innerspeaker, certificado como disco de ouro en Australia e ben recibido pola crítica. Lonerism tamén foi aclamado e obtivo a certificación de platino en Australia. O terceiro disco da banda, Currents, foi lanzado o 17 de xullo de 2015, un ano despois, Parker anunciou na súa conta de Instagram que unha versión deluxe deste disco sería lanzada a finais de 2016.
O nome do grupo procede dunha das guitarras de Parker, a Hagstrom Impala.
Discografía
miniatura|Kevin Parker nun concerto en [[Nova York.]]
As Carballeiras, Cea, Vilagarcía de Arousa
As Carballeiras é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
O Piñeiro, Xermar, Cospeito
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Raimundo de Borgoña
Raimundo de Borgoña, tamén coñecido como Reimundo de Borgoña, nado en Besançon cara a 1070 e finado en Grajal de Campos no 24 de maio de 1107, foi un nobre do Condado de Borgoña, fillo do conde Guillerme I e irmán do papa Calisto II.
No ano 1087 acudiu á península ibérica, xunto con outros nobres franceses, para deter o avance dos exércitos almorábides, vencedores das forzas cristiáns na batalla de Zalaca. Durante a súa estadía foi concertada unha alianza política que incluía o seu casamento coa infanta Urraca, filla e herdeira do rei Afonso VI, o que o colocou no primeiro posto da liña sucesoria. O rei Afonso confioulle dúas importantes tarefas, o goberno dun Reino de Galicia no que se desencadeara recentemente unha revolta nobiliaria que ameazaba coa secesión do territorio, e a defensa das terras fronteirizas cos reinos musulmáns, en especial da recentemente anexionada taifa de Toledo.
Froito dos seus esponsais con Urraca naceron dous fillos, a infanta-raíña Sancha Raimúndez e o futuro emperador Afonso VII, primeiro rei da chamada dinastía de Borgoña nos reinos de Galicia, León e Castela.
Antecedentes familiares
esquerda|miniatura|Miniatura do papa [[Calisto II, papa|Calisto II, irmán de Raimundo de Borgoña, no prólogo do códice calixtino|alt=]] Raimundo de Borgoña foi membro dunha poderosa familia aristocrática do Condado de Borgoña, territorio do Sacro Imperio Romano Xermánico posteriormente coñecido como Franco Condado.
O seu visavó foi o conde Otón Guillerme de Borgoña, primeiro conde dun condado de Borgoña nado após a desaparición do reino de Arlés, tamén chamado das dúas Borgoñas. O seu avó, Rexinaldo I de Borgoña era fillo e herdeiro de Otón, e o seu pai, fillo de Rexinaldo, foi o conde Guillerme I de Borgoña. Raimundo foi o terceiro dos dez fillos que o conde Guillerme tivo coa súa esposa Estefanía de Borgoña.
Durante os seus primeiros anos, Raimundo gobernou como conde o pagus de Amous, unha das catro divisións administrativas do Condado borgoñón. A maioría dos seus irmáns ocuparon tamén importantes cargos na aristocracia europea do seu tempo: O seu irmán mais vello, Rexinaldo II, herdou o condado do seu pai. Faleceu en Terra Santa na primeira cruzada; o segundo irmán, Estevo I, asumiu a rexencia do condado á morte de Rexinaldo. Acudiu tamén ás cruzadas onde morreu no 1102; Hugo de Borgoña, foi arcebispo de Besançon; Sibila de Borgoña, foi duquesa de Borgoña (Reino de Francia) polo seu casamento co duque Eudes I de Borgoña; Xisela de Borgoña foi condesa de Savoia etc...
Entre todos os irmáns destaca pola súa importancia, Guido, cuarto fillo do conde Guillerme. Guido foi arcebispo de Vienne desde o ano 1088 e posteriormente, no ano 1109, alcanzou o pontificado baixo o nome de Calisto II. Moi relacionado con Galicia, foi un firme defensor dos dereitos hereditarios do fillo de Raimundo, o seu sobriño Afonso VII. Tamén foi o impulsor das peregrinacións xacobeas ao conceder á sé eclesiástica de Compostela a dignidade metropolitana de Mérida e instaurar o ano santo xacobeo. Atribuíuselle a autoría de parte do códice calixtino, manuscrito que porta o seu nome.
Chegada á península ibérica
esquerda|miniatura|[[Condado de Borgoña (Sacro Imperio Romano Xermánico) e Ducado de Borgoña (Reino de Francia). Raimundo era fillo do Conde Guillerme I de Borgoña (1020-1087). Henrique do duque Henrique de Borgoña (1035-1066)|alt=]]Após a anexión da Taifa de Toledo por Afonso VI no ano 1085, os almorábides, respondendo á petición dalgúns dos reis das restantes taifas andalusís, interviron militarmente na península Ibérica derrotando os exercitos dos reinos cristiáns na batalla de Zalaca. A alarmante derrota, que ameazaba con recuperar para o islam o territorio toledano, obrigou a Afonso VI a reclamaren axuda cristián para a defensa das novas fronteiras. No ano 1087, dentro do espírito da Cruzadas, tropas francas comandadas polo duque Eudes I, cuñado de Raimundo de Borgoña, acudiron á chamada do rei Afonso para frear o avance almorábide. Na súa chegada atoparon que o exército sarraceno abandonara xa a península de regreso ao norte de África polo cal foron convidados a atacar Tudela, na taifa de Zaragoza.
Esta alianza francesa, tecida pola orde de Cluny en torno ao matrimonio do rei Afonso con Constanza de Borgoña, garantía o fluxo de parte do ouro tributado polas taifas cara á orde relixiosa e resultaba imprescindíbel na península para neutralizar o poderío almorábide. É por isto que o rei Afonso procedeu a consolidala mediante o casamento das súas dúas fillas, Urraca e Teresa, con dous dos nobres borgoñóns incluídos na cruzada, Raimundo e Henrique de Borgoña.
Goberno do Reino de Galicia
miniatura|220x220px|Reinos da península ibérica no século XI.|alt=|esquerdaO rei García II recibira no ano 1065 a coroa do Reino de Galicia como herdanza á morte do seu pai Fernando I. O goberno deste reino foille arrebatado polo seu irmán Afonso VI no ano 1072, data no que o prendeu e encerrou no castelo de Luna, na montaña leonesa. A consecuencia destes feitos Afonso enfrontouse a un alzamento da aristocracia galega liderado polo conde Rodrigo Ovéquiz e o bispo de Compostela Diego Páez, que proxectaba repoñer no trono o rei García e casalo cunha filla de Guillerme de Normandia. Para poñer remedio á inestábel situación, nun momento no que medraba no sur a ameaza almorábide, Afonso confiou ao seu xenro Raimundo e á súa filla Urraca o goberno do reino galego. Raimundo alcanzou entón enormes cotas de poder, suplantando a autoridade do rei e comportándose como un auténtico príncipe feudal. Da súa independencia e autoridade falanos a creación arredor da súa figura da estrutura administrativa propia dun monarca, con mordomo, meiriño e chanceler propios, así como as fontes documentais nas que é designado empregando formulas propias da realeza. Na documentación obsérvase tamén como bispos e condes extra-galegos asisten a Raimundo como confirmantes e como este exerce a súa autoridade en Zamora ou Salamanca o que indica que a zona leonesa era tamén recoñecida como parte do seu dominio. Raimundo e Urraca contaron desde moi cedo coa aceptación do clero e da nobreza galega, en especial da poderosa casa de Traba, é constante a presenza do conde Pedro Froilaz e outros membros do clan familiar nos diplomas do período. Co seu apoio o conde Raimundo gobernou con man firme un reino galego que abranguía na altura gran parte da faixa occidental peninsular, desde o mar Cantábrico até o sur de Coímbra.
Medidas de goberno
Durante os anos de goberno do conde Raimundo en Galicia foron emitidas unha serie de medidas lexislativas que contribuíron ao desenvolvemento dos núcleos urbanos, fomentando a súa economía e protexendo os seus cidadáns e comerciantes dos abusos da nobreza. Estas medidas, favorábeis aos intereses dos bispos, que ostentaban o señorío nas cidades, resultaban prexudiciais para a aristocracia laica, privada de recursos humanos e económicos. É este un proceso de fortalecemento das estruturas monárquicas, iniciado no século XI, e que foi unha das causas das sucesivas revoltas nobiliares durante os reinados de Fernando I (revolta do conde Munio Rodríguez ); García II (revolta do conde Nuno II Mendes); e Afonso VI (revolta do conde Rodrigo Ovéquiz). Esta última rebelión, acaecida no mesmo ano da chegada do conde Raimundo á península, veu predecida da retirada por Afonso VI de bens territoriais en Rábade, Sobrado, Chamoso, Pallares, Portomarín e Ulloa para entregalos ao couto xurisdicional da catedral de Lugo.
Dous casos exemplificadores das normativas impulsadas polo goberno de Raimundo e Urraca son as referentes ás cidades de Lugo e Compostela.
No caso da cidade de Santiago, no ano 1095, foille concedido un salvoconduto aos seus comerciantes, asiduamente asaltados e roubados cando transitaban alén dos muros da cidade pola propia nobreza feudal. Este salvoconduto é considerado un logro dos cidadáns de Compostela que aparecen deste xeito por primeira vez como protagonistas. O seu acusado dinamismo levaraos en anos posteriores a tentar asumir mesmo o control da cidade. No ano 1105, confirmouse a cidadanía plena de todos os moradores da urbe. Esta decisión impulsou a demografía da vila pois significaba o abandono das duras condicións da servidume feudal para todas as persoas que trasladasen a súa residencia á cidade, ademais retirouselles aos cidadáns composteláns toda unha serie de obrigas e cargas fiscais que pesaban sobre eles, por exemplo, estaban exentos do pago dos impostos de fosadeira, luctuosa e caritel e non estaba obrigados a acudir ao fosado, é dicir á guerra, a non ser que puidesen ir e volver no mesmo día, o que limitaba de facto a súa acción á propia terra de Santiago.
Similares normativas foron implementadas na cidade de Lugo, á que se concedeu unha carta foral arredor do ano 1090, e na que se iniciou un necesario proceso repoboador, pois aínda acusaba os efectos demográficos da recente revolta do conde Rodrigo Ovéquiz, ocasión na que vila foi asediada e asaltada polo exército de Afonso VI. No 1102, reguláronse as actividades comerciais cunha serie de normas que as fomentaban e daban seguridade a comerciantes e clientes e no 1106 emitiuse un salvoconduto para a protección dos mercadores nos seus desprazamentos polos distintos dominios señoriais.
Xunto a isto, observase un favorecemento continuado do estamento clerical mediante a confirmación dos seus privilexios e a cesión de bens patrimoniais e territoriais. Existe documentación deste tipo para a maioría dos bispados do reino galego do tempo: Compostela, Lugo, Mondoñedo, Tui, Ourense, Coímbra e Salamanca, diocese esta última restaurada polo conde Raimundo no ano 1102. Como bispo da mesma o conde nomeou o cluniacense Xerónimo de Perigueux.
As excelentes relacións do conde Raimundo coa igrexa, non hai que esquecer o patrocinio exercido pola poderosa orde de Cluny, reflíctense no tratamento que as fontes históricas de orixe compostelán lle outorgan. O conde é magnificado na Historia Compostellana e figura idealizado e nun lugar destacado no Tombo A, nas páxinas correspondentes aos monarcas.
A curia galega do Conde Raimundo
A documentación permite a reconstrución da estrutura de poder creada en torno á figura dos condes Raimundo e Urraca, esta curia propia, organo consultivo e de goberno, estaba formada pola alta aristocracia galega. A primeira referencia a esta curia, o palatium, aparece na diplomatura condal no ano 1095 cando nun documento que confirmaba os límites do couto da Catedral de Tui alúdese a el coa fórmula "omni palacio meo", ou na concesión dun salvoconduto aos mercadores de Compostela onde se refire a ela como "nostri palatii".
Nesta curia galega sobresaían os persoeiros que ostentaban a dignidade condal, durante o período de goberno de Raimundo constátase a presenza de cinco destes comites ou consules: Pedro Froilaz de Traba, Froila Díaz de Sarria , Soeiro Bermúdez de Rábade , Nuno Vásquez de Celanova e Sancho Pérez de Monterroso.
Pedunculados
Os pedunculados (Pedunculata), constitúen unha orde de crustáceos da clase dos maxilópodos, subclase dos cirrípedes.
Raimundo de Borgoña
A curia galega do Conde Raimundo
O cargo máis importante do palatium de Raimundo, o de mordomo, isto é o de principal intendente do señor, foi ocupado desde o inicio do seu señorío por un destes condes, Froila Díaz.
O resto dos cargos e oficios do goberno eran ocupados non só polos comites senón tamén por outros integrantes da curia de inferior rango nobiliar. Entre eles abundan os membros das parentelas condais, por exemplo, Munio Páez e Bermudo Pérez, xenro e fillo de Pedro Froilaz ou Munio Vélaz, vastago do defunto conde Vela Ovéquiz, e parente do conde Soeiro Bermúdez.
Harry Potter e o Cáliz de fogo (filme)
Harry Potter e o Cáliz de fogo (en Harry Potter and the Goblet of Fire) é un filme de fantasía dirixido por Mike Newell e baseado na novela homónima escrita por J. K. Rowling. É o cuarto filme da serie de filmes de Harry Potter. Foi escrito por Steve Kloves e producido por David Heyman. A historia céntrase no cuarto ano de Harry Potter na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, durante o que é escollido polo Cáliz de fogo para competir no Torneo Tres Meigos, unha competición moi perigosa. A película está protagonizada por Daniel Radcliffe como Harry Potter, con Rupert Grint e Emma Watson como os mellores amigos de Harry, Ron Weasley e Hermione Granger. O resto do elenco inclúe a Brendan Gleeson, Robert Pattinson, Clémence Poésy, Stanislav Ianevski e Ralph Fiennes.
Raimundo de Borgoña
A curia galega do Conde Raimundo
Así, o irmán do conde de Traba, Rodrigo Froilaz, foi designado para o cargo de almirante, o encargado da defensa das costas do reino, no ano 1102. Para o posto de chanceler, secretario e notario do gobernante, que era tradicionalmente ocupado por un membro da igrexa, foi escollido o xove clérigo compostelán Diego Xelmírez. No cargo de alférez, o armiger comites, e dicir do responsábel do comando da milicia, consta nun primeiro momento un certo cabaleiro Fernando Raimúndez, a quen a xulgar polas datas, correspondeu portar o estandarte do conde na fracasada ofensiva contra lisboa do ano 1094. A función de meiriño mor, oficial da xustiza que coordinaba os meiriños territoriais, foi asignada a Ero Armentáriz, nobre que chegou a ser anos máis tarde mordomo do rei Afonso VII.
Harry Potter e o Cáliz de fogo (filme)
O filme tivo a súa estrea no Reino Unido e os Estados Unidos o 18 de novembro de 2005. A recadación nas salas internacionais ascende a 895,9 millóns de dólares estadounidenses. Recibiu unha candidatura aos Premios Oscar pola Oscar á mellor dirección artística, que finalmente gañou Memorias dunha gueixa. Non obstante, o filme gañou o premio BAFTA ao mellor deseño de produción. O Cáliz de fogo foi o segundo filme en proxectarse en salas IMAX e é un dos que recibiu mellores críticas debido á madurez e sofisticación dos personaxes, o ton máis escuro e complexo da liña argumental e as actuacións do elenco principal.
Pedunculados
Son animais mariños filtradores que viven fixos a superficies duras como rochas na zona intermareal ou a obxectos flotantes (madeiras, barcos, boias, botellas etc.) e que son coñecidos como percebes en sentido amplo.
Raimundo de Borgoña
Actividade militar
miniatura|Murallas de Ávila. Reconstruídas baixo o mandato de Raimundo de Borgoña .|alt=|esquerda Raimundo de Borgoña asumiu tamén a defensa militar da parte occidental da fronteira da estremadura (terras do extremo). O obxectivo estratéxico do exército cristián era a protección do recentemente anexionado Reino de Toledo, seriamente ameazado pola irrupción na península dos exercitos almorábides. A caída de Toledo suporía un desastre, toda vez que a monarquía amistosa e tributaria previa a anexión cristián, transformaríase nas mans almorábides nunha inmellorábel base para a realización de incursións de saqueo nos territorios a sur do Douro.
O conde Raimundo procedeu a organizar para a guerra toda unha serie de vilas e cidades na marxe sur do río Douro. Nestas poboacións fronteirizas asentáronse novos continxentes de poboación necesarios para defensa do territorio. A función guerreira destes "colonos" das terras da fronteira era de obrigado cumprimento, a lexislación lembraba continuadamente a obriga de acudir ao fosado, especialmente para aqueles que posuísen unha cabalgadura.
Neste período repobouse e fortificouse a cidade de Segovia, que protexía os pasos da Serra do Guadarrama; a cidade de Ávila, que dominaba o paso de Arrebatacapas, acceso directo a Toledo; e a cidade de Salamanca, situada na Vía da Prata e que protexía o estratéxico cruzamento do río Tormes, a través do cal se desprazarían os exércitos cristiáns de auxilio a Toledo.
Asedio de Lisboa
miniatura|Selo de Raimundo de Borgoña.|alt=|esquerda
No ano 1090, os almorábides volveron á península coa intención de incorporar definitivamente ao seu imperio todo o territorio de Al-Andalus. Dos tres monarcas andalusís que reclamaran inicialmente a axuda almorábide contra os cristiáns dous foron forzados ao exilio, Abd’Allah de Granada e Al-Mutamid de Sevilla, o terceiro, Al-Mutawákkil rei da taifa de Badaxoz, tributaria do reino galego, optou por ceder Santarem, Lisboa e Sintra na primavera de 1093 a cambio da axuda e protección cristián.
Raimundo confiou a defensa dos novos territorios do reino a Soeiro Mendes da Maia, mais, cando na campaña do ano seguinte, os almorábides atacan Badaxoz, a taifa cedeu tan axiña que non permitiu organizar a súa defensa.
No ano 1094, o conde Raimundo convocou o seu exército e, coa nobreza galega en pleno, iniciou unha expedición militar cara o sur para retomar as prazas perdidas. A incursión fracasou. Os musulmáns permitiron que os galegos establecesen asedio sobre Lisboa para atacar despois desde diversas direccións, dispersando o exército e forzando os sobreviventes a procurar refuxio nas murallas de Coímbra. No asalto ao campamento cristián o propio conde e o seu secretario Diego Xelmírez fuxiron por pouco de seren capturados polos sarracenos.
Pacto Sucesorio
esquerda|miniatura|Reinos da Península Ibérica no século XII. A derrota de Lisboa supuxo unha perda de prestixio militar para o conde Raimundo, o que para parte da historiografía (sobre todo portuguesa), explica a detracción da zona sur do seu feudo, o condado portucalense, e a súa entrega a Henrique de Borgoña no ano 1096. Esta parte do territorio, malia que formalmente mantiña a preitesía feudal ao reino galego, privaba a Raimundo do seu dominio directo.
Porén, o motivo principal da decisión do rei Afonso, foi o nacemento no 1093 dun novo herdeiro varón, Sancho Afónsez, concibido fóra do matrimonio coa princesa Zaida de Sevilla. O nacemento deste infante implicaba unha mudanza na liña sucesoria, o conde Raimundo pasaba de sucesor potencial a competidor polo título rexio. Este feito facía conveniente, para os intereses de Afonso, a mingua do poder do conde de Galicia e a introdución da discordia entre as fileiras do partido raimundista conducido pola orde de Cluny.
As desavinzas creadas entre os nobres borgoñóns pola división territorial motivou que o abade Hugo de Cluny, enviase á península un delegado, Dalmacio Geret, mais adiante bispo de Compostela, coa misión de arranxar un acordo entre os condes. Os obxectivos deste pacto sucesorio, do que se descoñece a datación exacta, eran manter a concordia co vello rei Afonso VI á espera da seu falecemento e favorecer a coroación de Raimundo establecendo de xeito claro as asignacións feudais correspondentes a Henrique como vasalo seu. Segundo o texto do acordo, Raimundo cedería a Henrique un terzo do tesouro real e o reino de Toledo, e no caso de non poder ser este, completar coa parte norte todo o reino de Galicia baixo o seu señorío. É probábel que o pacto alcanzase os seus propósitos, pois o conde Raimundo, desaparecido desde finais do 1093, volveu a incorporarse á curia real e a figurar como confirmante na diplomatura rexia desde o ano 1097.
Derradeiros anos
esquerda|miniatura|O [[Santiago o Maior|apóstolo Santiago na fachada das pratarías da Catedral de Compostela. Apreciase á súa esquerda a inscrición "ANFUS REX", realizada para sinalar a coroación no 1111 de Afonso VII, fillo de Raimundo de Borgoña, como rei de Galiza .|alt=]] Despois do pacto sucesorio e a recondución das relacións entre Raimundo e o rei Afonso, a situación política entrou nunha fase de espera. Afonso VI continuaba a tentar enxendrar un herdeiro lexítimo que o sucedese. Após o falecemento no 1093 de Constanza de Borgoña, o rei casou con Berta da Lombardía. Este matrimonio durou até o 1100 e tampouco proporcionou o ansiado herdeiro, o que motivou que trala morte de Berta, o rei desposase a Zaida, nai do seu fillo Sancho, para lexitimalo como herdeiro. O casamento coa princesa Zaida achegaba ao rei toda unha serie de importantes fortalezas fronteirizas que axudaban a asegurar o recentemente conquistado Reino de Toledo en disputa coas forzas almorábides.
A lexitimación de Sancho resultaba fatal para os intereses franco-galegos representados por Raimundo e Urraca os que, para complicar aínda mais a situación, xa tiñan un herdeiro propio desde marzo do 1105, data na que naceu o futuro emperador Afonso VII. No verán dese mesmo ano Diego Xelmirez desprazouse até Borgoña para acordar unha nova estratexia co abade Hugo de Cluny, mais, os acordos non puideron prever a rápida mudanza do panorama político nos anos seguintes.
Tamana, Xapón
Tamana (玉名市, たまなし, Tamana-shi) é un concello da prefectura de Kumamoto da rexión de Kyūshū no Xapón. Está situado no centro da illa de Kyūshū e ao norte da prefectura. A súa superficie é de 152,55 km² e a poboación de 69.945 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 459 h/km².
O concello de Tamana limita cos concellos de Nagasu, de Arao, de Nankan, de Nagomi, de Gyokutō e de Kumamoto.
Raimundo de Borgoña
Morte e sepultura.
miniatura|Sepulcro no [[Panteón Real da catedral de Santiago|Panteón Real da Catedral de Santiago do infante Fernando Afonso, fillo do Rei Afonso VIII, que foi atribuido tradicionalmente a Raimundo de Borgoña .|alt=|esquerda]]Raimundo de Borgoña faleceu no ano 1107 en Grajal de Campos, terras incluídas dentro dos seus dominios feudais. Acompañouno nas súas derradeiras horas o seu antigo secretario, agora bispo, Diego Xelmírez, o cal foi o encargado de trasladar os seus restos á Catedral de Compostela onde foron oficiadas as súas exequias.
Harry Potter e o Cáliz de fogo (filme)
Sinopse
Durante o cuarto ano, a Marca Escura aparece no ceo despois dun ataque feito por parte dos Devoradores da Morte na Copa do Mundo de Quidditch. Iniciado o curso en Hogwarts, Harry pasa as noites sufrindo pesadelos. Ademais, este ano a escola é a anfitrioa dun lendario evento: o Torneo Tres Meigos. Tres escolas europeas participan na competición, con tres "campións" que as representan nas probas. O Cáliz de fogo elixe a Fleur Delacour, Viktor Krum e Cedric Diggory para que compitan entre eles. Non obstante, o nome de Harry tamén sae do obxecto máxico, converténdoo no cuarto campión e obrigándoo a participar tamén. O Torneo remata cun encontro entre Harry e un renacido Voldemort que consegue recuperar a súa forma corpórea.
Amea
miniatura|300px|[[Castelo de Almourol, Portugal: vista das ameas.]]
A amea (do latín "mina[s]"), é cada un dos saíntes en forma de prisma implantados sobre o parapeto, nos que remata a parte superior das murallas, castelos etc., que serve para protexer aos defensores colocados nos adarves, ou ás veces simplemente coma ornamento. Na arquitectura militar, porén, o termo máis preciso refírese ao oco no canto do saínte: a abertura no parapeto das murallas dun castelo ou fortaleza, por onde os defensores vixiaban o inimigo.
Harry Potter e o Cáliz de fogo (filme)
Elenco
Robert Pattinson, Clémence Poésy e Stanislav Ianevski aparecen como Cedric Diggory, Fleur Delacour e Viktor Krum, os estudantes elixidos para representar respectivamente a Hogwarts, Beauxbatons e Durmstrang no Torneo Tres Meigos.
Banda sonora
A banda sonora de Harry Potter e o Cáliz de fogo lanzouse ao mercado o 15 de novembro de 2005. Ao contrario que nas anteriores tres entregas da saga, as pezas musicais non foron compostas por John Williams, senón por Patrick Doyle. Isto veu derivado de que Williams tivo algúns problemas de programación, dado que ese mesmo ano compuxo as músicas para Star Wars Episode III: Revenge of the Sith e as películas de Steven Spielberg Memoirs of a Geisha, Munich e War of the Worlds.
Dispositivo de expansión
miniatura|[[Válvula de expansión termostática VETX para R22 Danfoss TEX2 instalada en evaporador frigorífico de expansión seca.]] Na tecnoloxía da refrixeración, un dispositivo de expansión é un elemento que diminúe a presión dun fluído refrixerante pasando dun estado de alta presión e temperatura a un de menor presión e temperatura. Ao producirse a expansión do líquido nun ambiente de menor presión, evapórase parcialmente reducíndose a temperatura ao absorber calor latente da contorna. A súa saída semella un aerosol con pequenas gotas de refrixerante en suspensión, que facilitan a posterior evaporación.
Tipos
Son amplamente empregados en sistemas de refrixeración e aire acondicionado, sendo os máis comúns: Este dispositivo ademais, e segundo o tipo, regula o caudal de refrixerante en circulación, adecuándoo á carga térmica á que se ve sometido o sistema frigorífico, así como ás temperaturas do medio de traballo.
Problemas
Altera o seu funcionamento un fenómeno coñecido como "flash-gas" que consiste na aparición de burbullas de gas no líquido refrixerante que ven dende o condensador ata o dispositivo de expansión. Ao dispositivo de expansión debe chegar unicamente líquido para que regule adecuadamente o caudal de refrixerante.
Pedunculados
Bioloxía
Algunhas especies destes percebes son peláxicas e se encontran con frecuencia en madeiras ou outros obxectos flotantes. As especies intermareais dependen máis do movemento da auga que dos movementos dos seus cirros para alimentarse, polo que se encontran fundamentalmente en costas expostas (caso dos percebes propiamente ditos, e dos arneiros).
Mitoloxía
miniatura|A "árbore dos ánades" de [[John Gerard (1597), mostrando a crenza de que os gansos se orixinaban dos percebes.]] Antes do coñecemento preciso da migración das aves, pensábase que as barnaclas ou gansos de cara brancos (Branta leucopsis), se desenvolvían a partir destes crustáceos. De aí proceden os nomes ingleses de goose barnacle e barnacle goose, e o nome científico Lepas anatifera (do latín anas, "pato", e o elemento -fera, "a que leva", derivada do verbo ferre, levar).
A confusión estaba causada polas (supostas) similitudes en cor e forma, e como, con frecuencia, os percebes encóntranse fixos á madeira flotante, asumíase que esta madeira procedía de supostas árbores que caía á auga.
O monxe galés Giraldus Cambrensis realizou esta afirmación na súa Topographia Hiberniae. miniatura|300px|[[Lepas anatifera.]]
Raimundo de Borgoña
Morte e sepultura.
A sepultura do conde foi colocada nun sartego baixo un arcosolio na fachada norte da Catedral, do lado oeste da Porta Francíxena, no que hoxe é a Fachada da Acibechería. A arcada baixo a que se colocou o sartego do conde, atópase agora integrada na capela de Santa Catarina e pode ser apreciada facendo de bóveda da mesma.
O sepulcro situábase no principal acceso á Catedral da época, paso obrigado para os peregrinos que finalizaban a súa peregrinación polo camiño francés. Esta honrosa disposición é idéntica á da Catedral de Saint-Sernin, coetánea da compostelá e de similar factura, en cuxa Porte des Comtes repousan os restos dalgúns dos condes tolosanos.
O sarcófago no que se sepultaron os restos do conde de Galicia semella terse perdido nalgún momento, toda vez que o que se lle veu atribuíndo tradicionalmente, é datado polos estudosos a comezos do Século XIII e representa a un home novo carente de barba, espada, anel ou calquera outro atributo institucional. É notoria a diferenza coa imaxe que do conde Raimundo nos ofrece a miniatura do Tombo A de Compostela. A sepultura asignada ao conde pertence na realidade a Fernando Afonso, fillo e herdeiro do rei Afonso VIII, soterrado na catedral no ano 1214. Dá testemuña deste feito o historiador Ambrosio de Morales na crónica dunha viaxe a Compostela no século XVI cando afirma que o sepulcro é de "mancebo, sen Coroa... fillo dalgún dos Reis xunto os que esta".
Co motivo da celebración do ano xacobeo de 2010 foi realizada unha reconstrución virtual da Porta Francíxena e na que é posíbel apreciar a colocación do sartego do conde Raimundo.
Mirza Ghalib
Ghalib (en urdú: غاؔلب; ग़ालिब) nado como Mirza Asadullah Beg Khan (en urdú: مرزا اسد اللہ بیگ خان; मिर्ज़ा असदुल्लाह् बेग़ ख़ान) en Agra o 27 de decembro de 1797 e finado en Delhi o 15 de febreiro de 1869, foi un destacado poeta en lingua urdú e persa dos últimos tempos do Imperio Mongol. Os seus pseudónimos eran Ghalib (en urdú, غالب, ġhālib, "dominante") e Asad (en urdú, اسد, Asad, "león"). O seu nome honorífico era Dabir-ul-Mulk, Najm-ud-Daula. Durante a súa vida os mongois foron desprazados polos británicos e finalmente depostos logo de ser vencida a Rebelión na India de 1857, eventos que Ghalib narrou. Entre as súas obras destacaron os diversos ghazal que escribiu durante a súa vida, que foron interpretados e cantados de numerosas maneiras por múltiples intérpretes.
Ghalib está considerado un dos poetas máis populares e influentes en urdú, sendo moi popular non só na India e Paquistán senón tamén entre a diáspora hindustana por todo o mundo.
Traxectoria
Se ben o propio Ghalib estaba máis orgulloso das súas poesías en persa, na actualidade é máis coñecido polos seus ghazal en urdú. Escribíronse numerosos tratados e recompilacións dos ghazal de Ghalib por parte de estudosos urdús. O primeiro tratado ou Sharh foi escrito por Ali Haider Nazm Tabatabai de Hyderabad durante o reinado do último Nizam de Hyderabad. Antes de Ghalib, o ghazal era en esencia unha expresión dun amor angustiado, mais Ghalib, a través do ghazal expresou filosofía, e os traballos e misterios da vida e escribiu ghazal sobre moitos outros temas, expandindo amplamente o alcance do xénero. Segundo as tradicións do ghazal clásico, na maioría dos versos de Ghalib, a identidade e o xénero do ser amado é indeterminado. O crítico, poeta e escritor Shamsur Rahman Faruqui indicou que a convención de ter a "idea" dun amante ou ser amado en vez dun amante ou ser amado específico libera o poeta, protagonista, amante das esixencias do realismo. A poesía sobre o amor en urdú dende finais do século XVII en adiante consiste principalmente en "poemas sobre o amor" e non "poemas de amor" no sentido occidental da expresión.
Cartas
miniatura|esquerda|Páxina dunha carta manuscrita de Ghalib miniatura|Tumba de Mirza Ghalib en Delhi Mirza Ghalib era un consumado escritor de cartas. Da autoría de Mirza Ghalib cóntanse non só poesías en urdú, senón tamén fragmentos de prosa. As súas cartas foron a base do urdú popular. Antes de Ghalib, as cartas escritas en urdú eran moi ornamentadas, en cambio Ghalib facía que as súas cartas "falasen" mediante o uso de palabras e oracións como se estivese conversando co seu lector. Segundo expresou: Sau kos se ba-zaban-e-qalam baatein kiya karo aur hijr mein visaal ke maze liya karo ("Dende centos de millas fala coa lingua da pluma e goza da ledicia do encontro aínda cando esteas separado").
As súas cartas eran moi informais; ás veces só escribía ao comezo o nome da persoa á que ía dirixida e comezaba a carta. Tiña moi bo humor e escribiu cartas moi interesantes. Nunha delas expresou: "Main koshish karta hoon ke koi aisi baat likhoon jo padhe khush ho jaaye'" ("Quero escribir liñas tales que quen sexa que as lea as poida gozar"). Algúns estudosos afirman que aínda que só fose polas súas cartas, Ghalib ocuparía o mesmo sitio que ten na literatura urdú.
Adén
miniatura|dereita|200px|Porto de Adén (c. 1910)
Adén ou Aden (árabe: عدن ʿAdan) é unha cidade do Iemen. Situada no Golfo de Adén, tiña 530 000 habitantes en 2003.
Historia
Construíuse sobre un antigo lugar volcánico nos tempos do reino de Awsan entre o século V e VII a.C. A cidade foi visitada por Marco Polo e Ibn Baluta nos séculos XI e XII respectivamente. O seu porto, situado nunha zona estratéxica na ruta marítima entre a India e Europa fixo da cidade un botín desexable para as potencias marítimas. O 19 de xaneiro de 1839 a Compañía Británica das Indias Orientais atacou Adén para poñer fin aos ataques de piratas contra navíos británicos en ruta cara a India. Adén permaneceu baixo control británico ata 1967, gobernada como parte da India ata 1937 no que se converteu nunha Colonia da coroa británica. Despois da perda da Canle de Suez en 1956 Adén converteuse na principal base británica na rexión. O 18 de xaneiro de 1963 Adén incorpórase á Federación de Arabia do Sur. Foi a capital da República Democrática Popular do Iemen ata a unificación do Iemen do Norte e do Sur en 1990, nese ano a cidade foi declarada zona de libre comercio.
Renovación
Renovación é ou foi o nome de varias publicacións:
Millvina Dean
Elizabeth Gladys "Millvina" Dean, nada en Hampshire o 2 de febreiro de 1912 e finada na mesma vila o 31 de maio de 2009, foi unha muller inglesa, última supervivente do naufraxio do transatlántico RMS Titanic, aínda que debido a pouca idade que tiña no momento do accidente, non recordaba o que sucedeu aquela noite.
Vida
Era a segunda filla de Bertram Frank Dean e Georgette Eva Light. Millvina viaxou con apenas 10 semanas de idade no Titanic e logrou salvarse no bote número 10. Éra a única supervivente da traxedia despois da morte o 16 de outubro de 2007 de Barbara West (1911-2007).
Comentou que lle interesaría inaugurar unha exposición co motivo do 95º aniversario do naufraxio do barco na cidade de Valencia.
Cavadas
O topónimo galego Cavadas pode referirse a:
Tópico literario
Tópico literario, en literatura, é un tema ou motivo común xa prefixado que utilizan, como recurso, os escritores e poetas. Trátase dunha serie de constantes temáticas repetidas ao longo da literatura que, na súa maioría, teñen a súa orixe na cultua clásica greco-latina ou na tradición bíblica. Moitos destes temas ou tópicos vense mantendo dende a antigüidade.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2011
Sede
Inicialmente, a sede designada para acoller a XL edición do Campionato do Mundo era Maputo (Mozambique), sendo a primeira vez que o Campionato do Mundo de hóckey a patíns se organizara no continente africano. Porén, o 16 de xuño do 2010 o Comité international de rink hockey (Comité Internacional de Hóckey a patíns, CIRH) retirou a organización do Mundial a Maputo, xustificando a decisión na falta de cumprimento das obrigas contractuais por parte mozambicana, decidindo o CIRH que a sede pasara a ser San Juan (Arxentina), no Estadio Aldo Cantoni, recinto que acolleu a mesma competición nos anos 1970, 1978, 1989 e 2001.
Sistema de Competición
A competición dividiuse en dúas fases:
Os grupos da primeira fase quedaron do seguinte xeito:
Equipos
=== Alemaña ===
Arxentina
=== Brasil ===
=== Chile ===
=== Colombia ===
=== España ===
=== Estados Unidos ===
Gotthold Ephraim Lessing
Gotthold Ephraim Lessing, nado en Kamenz, Saxonia o 22 de xaneiro de 1729 e finado en Braunschweig, Brunswick o 15 de febreiro de 1781, foi un escritor, crítico e dramaturgo alemán.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2011
Arxentina
=== Francia ===
Gotthold Ephraim Lessing
Traxectoria
Fillo dun pastor e reputado teólogo de Lusace, era o maior de dez irmáns. Aos doce anos, xa un asiduo lector, entra na célebre Furstenschule (escola dos electores) de Saint Afra de Meissen. Adquiríu un bo coñecemento do grego, do latín e do hebreo. Nesa época, debido a súa admiración por Plauto e Terencio decídese a escribir comedias. No outono de 1746, entra na Universidade de Leipzig como estudante de Teoloxía. Mais os seus verdadeiros focos de intereses eran, á vez, a Literatura, a Filosofía e máis a Arte. Porén en 1747 comeza a estudar Medicina, vivindo na casa do seu primo Mylius, un autor cómico con quen debutará no Teatro. En 1751 marcha a Wittemberg para estudar Filoloxía. No 1752 obtén un mestrado de Letras, que lle permite vivir da pluma. Pasa a ser preceptor durante un tempo. Viaxa a Inglaterra de 1756 a 1758. No 1767, foi nomeado director do teatro de Hamburgo e, dous anos máis tarde, convértese en bibliotecario do duque de Brunswick, en Wolfenbüttel. Casa en 1776 con Eva König, que falece en 1778. Isto o torna depresivo, deteriorándose a súa saúde ata falecer o 15 de febreiro de 1781.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 2011
Mozambique
=== Países Baixos ===
Suráfrica
=== Suíza ===
Danny Glover
En 2021, anunciouse que a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas outorgaría o Premio Humanitario Jean Hersholt a Glover pola súa "defensa de décadas pola xustiza e os dereitos humanos que reflicte a súa dedicación a recoñecer a nosa humanidade compartida na pantalla".
Herrera de Soria
Herrera de Soria é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 14 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 26,07 km².
Ducado (moeda)
miniatura|Ducado de [[ouro veneciano a nome de Michele Steno (1400-1413). Diámetro: 21 mm. Peso: 3,50 g. A/ San Marcos en pé presentándolle o gonfalón ao dux. S. M. VANET . R/ Cristo en pé sostén os Evanxeos. SIT. T. XPE. DAT. Q. T. REGIS ISTE DUCATVS .]] O ducado foi unha moeda cuñada en ouro e en prata que se utilizou en Europa a modo de moeda global desde finais da Idade Media ata entrado o século XX.
Pobo mokaná
Os mokaná (tamén chamados mocaná) son un pobo indíxena que vive no departamento Atlántico de Colombia. Son a única comunidade indíxena do departamento. A lingua mokaná, parte da familia lingüística malibú, é unha lingua extinta da que só se conservan 500 palabras.
Riba da Insua, Xermar, Cospeito
Riba da Insua é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres).
Pobo mokaná
Historia
O primeiro contacto entre os mokaná e os europeos ocorreu en 1529 cando o conquistador Jerónimo de Melo liderou unha expedición dende Santa Marta até Malambo, un asentamento do río Magdalena nomeado polo cacique mokaná Pedro Malambo, quen gobernaba alí naquela época. Os mokaná convertéronse ó cristianismo no século XVI.
Ducado (moeda)
Orixes
miniatura|Ducado de [[prata de Roxerio II de Sicilia. A/ Busto de Cristo de fronte, sostendo o Evanxeo. +IC XC RC IN ÆTRN . R/ O rei e o seu fillo en pé, sostendo unha cruz entre eles. R•R SLS / R•DX•AP / AN R X .]] A palabra ducado provén do latín medieval ducalis, co significado de "relacionando cun duque", e inicialmente asociábase unicamente ás moedas correspondentes a un ducado ou emitidas a nome dun duque.
Pobo mokaná
Historia
En 1766, a Coroa española garantiu ós mokaná a propiedade de 17 500 hectéreas de terra por decreto real. Durante as guerras de independencia hispanoamericanas, os mokaná loitaron na campaña de Magdalena de 1812 no asedio de Cartaxena de Indias en 1821.
Ducado (moeda)
Orixes
A primeira emisión de moedas de billón tipo scyphate débeselle ao rei Roxerio II de Sicilia, arredor de 1140. Eran moedas válidas para todo o reino e caracterizábanse por seren as primeiras en amosaren a imaxe de Cristo, nos seus anversos, xunto coa lenda SIT TIBI. CHRISTE, DATVS, QVEM TV REGIS ISTE DVCATVS ("Oh, Cristo, permite que este ducado que gobernas sexa dedicado a ti"). Nos reversos, Roxerio II amósase como emperador bizantino, xunto co seu fillo. Estas moedas foron as primeiras en recibir a denominación de "ducado", a partir do Ducado de Puglia que o emperador lle concedera ao seu fillo.
Pobo mokaná
Historia
O 2 de maio de 1998, os mokaná foron recoñecidos oficialmente como un grupo étnico polo Goberno de Colombia.
Ducado (moeda)
Ducados de Venecia
O dux de Venecia Enrico Dandolo introduciu unha variante do ducado de prata a partir do orixinal de Roxerio II. Porén, máis tarde, os ducados de ouro de Venecia chegaron a acadar tanta relevancia que o nome desta moeda chegou a asociarse case exclusivamente a eles, pasando os de prata a coñecerse co nome de grosso.
No século XIII, os venecianos importaron mercadorías do Leste para faceren negocio con elas, revendéndoas ao norte dos Alpes. Estas compras foron pagadas con moedas bizantinas de ouro, mais o emperador Miguel VIII Paleólogo, cara a 1282, desvalorizou o hyperpyron. Esta só foi unha máis da serie de desvalorizacións desta moeda, ao que o Grande Consello de Venecia respondeu, en 1284, coa creación da súa moeda propia moeda de ouro puro: o ducado.
Florencia e Xénova introduciran as súas propias moedas de ouro xa en 1252, e o florín florentino gozaba de recoñecemento en toda Europa. Venecia baseou o tamaño e o peso do seu ducado no florín de Florencia, cun lixeiro aumento de peso por mor das diferenzas nos sistemas ponderais utilizados en ambas as cidades. Deste xeito, o ducado veneciano naceu cun peso de 3,545 gramos e cunha pureza do ouro do 99,47 %, a máxima que se podía alcanzar na metalurxia da época.
A tipoloxía dos ducados venecianos de ouro deriva da que tiñan os primitivos de prata, de orixe bizantina. Os seus anversos amosan unha imaxe do dux de Venecia axeonllado ante San Marcos, o padrón de Venecia. Marcos sostén os Evanxeos, que son o seu atributo habitual, e preséntalle un gonfalón ao dux. A lenda da esquerda identifica o santo como S M VENET ("San Marcos de Venecia") e a da dereita identifica o dux, amosando a palabra DVX no campo. Nos reversos aparece a imaxe de Cristo en pé entre un campo de estrelas, nun marco ovalado. A lenda inversa é a mesma que caracterizaba os ducados de Roxerio II.