cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
070 Shake
Vida persoal
070 Shake é de ascendencia dominicana. Shake, cunha destacada referencia na súa música, utiliza pronomes femininos ao describir aos amantes. Un ensaio de Vogue de 2017 sobre as estrelas queer en ascenso na música rap mencionou que Shake tiña unha relación con Sophia Diana Lodato. Nun artigo de Pitchfork de 2018, Shake dixo que non lle gusta pór etiquetas á súa sexualidade: "realmente non me identifico como queer ou gai nin nada. Só me gustan as mozas".
Promocións
O seu sinxelo "Morrow" aparece no xogo FIFA 21 de EA Sports.
A súa canción "Glitter" do EP Glitter aparece na serie de Netflix, On My Block, no capítulo 1 da tempada 2.
Squanto
Tisquantum (mellor coñecido como Squanto) (1580 – novembro de 1622) foi un indio patuxet. Foi un dos nativos americanos que axudaron ós peregrinos do Mayflower durante o seu primeiro inverno no Novo Mundo, e foi vital para a súa supervivencia. A tribo patuxet era tributaria dos wampanoag.
Primeiros anos de vida e secuestro
A data exacta do nacemento de Squanto é descoñecida, pero moitos historiadores sitúana no 1 de xaneiro de 1580. No ano 1614, Tisquantum foi secuestrado polo inglés Thomas Hunt. Hunt foi un dos lugartenentes de John Smith, e a súa intención era vendelos nativos capturados xunto co pescado e o millo en Málaga, España. O prezo de cada nativo como escravo era de 20 libras
Volta a Norte América
Algúns freires locais descubriron o que pretendía Hunt, e tomaron ós nativos americanos - incluído Tisquantum - co fin de instruílos na fe cristiá. Tisquantum convenceu ós freires de que o deixaran regresar ó seu fogar. Arranxouse para chegar ata Londres, onde viviu e traballou con John Slany durante uns anos, un construtor de barcos que lle ensina a Tisquantum máis inglés. Slany levou con el a Tisquantum cando viaxou a Cuper's Cove, Newfoundland.
Non foi ata o ano 1619 cando Tisquantum volveu ó seu fogar, uníndose a unha expedición exploratoria ó longo da costa de Nova Inglaterra, ó mando do capitán Thomas Dermer. Axiña descobre que os patuxet, ó igual que a maioría das tribos da costa (maioritariamente wampanoag e Massachusett), foran eliminadas o ano anterior por unha epidemia, posiblemente varíola ou leptospirose. Os nativos americanos non tiñan inmunidade natural contra as enfermidades traídas polos europeos.
Interacción cos peregrinos
Tisquantum finalmente estableceuse cos colonos no lugar onde viviu o seu antigo pobo, que foi chamado Plymouth. Axudoulles a recuperarse dun primeiro inverno moi duro, ensinándolles o método nativo de cultivo do millo. Este método emprega pescado como fertilizante para os cultivos. Tamén lles ensinou outros métodos para recoller alimento e a pescar e cazar a fauna local.
Morte
Ó seu regreso dunha reunión para reparar as danadas relacións entre os wampanoag e os peregrinos, Tisquantum enfermou dunha febre. Algúns historiadores especularon sobre a posibilidade de que fora envelenado polos wampanoag, xa que se cría que fora desleal co líder da tribo. Morreu poucos días despois en 1622 en Chatham, Massachusetts. Despois da súa morte, a paz entre os dous grupos durou cincuenta anos.
Carlos Monasterio Valeiro
Traxectoria
miniatura|300px|Visita á campa de [[Xoán Vicente Viqueira|Vicente Viqueira en Ouces (Bergondo), en 1930. Co gallo da homenaxe a Manuel Lugrís Freire. De esquerda a dereita, Víctor Casas, Carlos Monasterio, Benito Ferreiro, Lugrís, familiar de Bernardino Varela, Emilio González López, Salvador Mosteiro, asistente descoñecido, Bernardino Varela e Manuel María González. ]] Estudou na Escola Superior de Comercio da Coruña e fíxose perito mercantil. Foi inspector-instrutor do Asilo da Coruña (1917), interventor do concello de Ortigueira (1928) e administrador de libros da Deputación da Coruña (1929). Amigo de Alfredo Somoza, foi un dos fundadores das Irmandades da Fala da Coruña da que foi secretario en 1922 e despois vogal e tesoureiro. O 18 de maio de 1930 fundou con Fernando Osorio Docampo e Ánxel Casal o semanario republicano Adelante, que se mantivo até mediados de 1931. Coa República foi secretario particular de Casares Quiroga. Ao estalar o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse en Sobrado dos Monxes. Foi detido e condenado a morte, pero conseguiu a conmutación da pena e fuxiu a Lisboa, de onde marchou a Chile para reunirse cos seus irmáns. Permaneceu en Chile ata mediados de 1937, e volveu á España republicana sendo nomeado comisario político na fronte de Aragón. Morreu en Fraga (Huesca), ao ser alcanzado por unha bomba nun ataque aéreo.
Vida persoal
Casou con Silvina Ruibal Fraga en 1924 e foi pai de Carlos Monasterio Ruibal.
Arão, Valença
Arão foi unha freguesía portuguesa do concello de Valença, con 2,59 km² de área (2012), 758 habitantes (2011) e unha densidade poboacional de 292,7 hab/km².
Tivo o estatuto de freguesía até 2013, data en que, debido a unha reorganización administrativa do territorio das freguesías, foi integrada na Unión das Freguesías de Valença, Cristelo Covo e Arão. .
Celoriu, Llanes
Celoriu é unha parroquia do concello de Llanes, no Principado de Asturias. En 2006 tiña unha poboación de 406 habitantes (segundo o INE) en 8,9 km². A localidade atópase situada entre a costa, ao norte, e a estrada AS-263 e a liña de Feve, ao sur. Dista 4,5 quilómetros da capital do concello, situada ao leste.
Lugares de interese turístico
miniatura|dereita|150 px|Cara de Cristo. Unha das características de Celoriu é o seu gran número de praias, como Palombina, Las Cámaras, Samartín, Portiellu e Borizu. sendo as dúas primeiras urbanas.
Tamén de interese turístico é unha conxunción rochosa que se produce en certo punto da marea xunto á praia de Troenzo, e que se coñece como a "Cara de Cristo". Desde un punto dunha península adxunta pódese observar unha figura que se asemella ao perfil dun rostro.
Destaca na vila a igrexa e o mosteiro de San Salvador (patrón de Celoriu), fundados segundo algunhas tradicións en 1017, pero de cuxas construcións orixinais só queda en pé unha torre e o arco dunha portada, obras do século XIII en estilo románico tardío, así como unha cruz de pedra próxima á igrexa e cuxa representación está incluída no escudo da vila que existe no adro da igrexa.
Amado Garra
Amado Garra Castellanzuelo, nado en Ponteareas o 8 de decembro de 1873 e finado na mesma vila o 24 de setembro de 1948, foi un avogado e político galego.,
Traxectoria
Fillo de Juan Bautista Garra Olañeta. Dirixiu en 1895 o Boletín de la Liga para la Defensa de la Higiene. Foi unha das figuras máis destacadas do primeiro agrarismo galego, vinculado dende os seus primeiros anos públicos ao republicanismo histórico pontevedrés e aos líderes dos inicios do agrarismo. O seu nome comezou a soar como propagandista agrario a principios do século XX, en 1903 El Grito del Pueblo informou de que interviría como orador no mitin republicano da súa vila natal. En 1907 era xa un dos guías máis coñecidos do agrarismo pontevedrés. Partidario de Solidaridad Gallega, fundou e dirixiu o periódico El Tea de Ponteareas. Instalou o seu bufete en Vigo e interveu activamente nas asembleas agrarias, organizou gran número de sindicatos e sociedades agrarias de base parroquial e alcanzou gran notoriedade como orador e propagandista insubstituíble no redencionismo antiforal que coordinaba o Directorio de Teis.
Tamén xogou un papel importante no relanzamento republicano en Ponteareas, Vigo e Ourense, onde fundou e financiou Orense Nuevo (1910). En 1911 encabezou unha escisión do republicanismo vigués que se incorporou á Conxunción Republicano-Socialista. En 1914, Garra participou activamente nas eleccións defendendo, como avogado e propagandista, as candidaturas agrarias. Nestes anos animou á constitución da Federación Agraria Provincial de Pontevedra, foi obxecto de diversas molestias por parte de autoridades e caciques, chegando a ser encarcerado en 1917 no movemento represivo que desencadeou a folga xeral revolucionaria. En 1918 participou, como representante republicano, nos actos da Semana Vermella, conmemorativos do aniversario do triunfo bolxevique na Revolución Rusa. Castelao invitouno en 1919 para colaborar no número extraordinario de El Sol e a esquerda de Redondela presentouno como candidato ás Cortes. Pero en 1919, cando presidiu o V Congreso Agrario Provincial, empezou a ser superado pola súa esquerda, ao ancorarse na defensa do antiforismo que avogaba pola redención de foros fronte á súa abolición, e iniciou unha viraxe cara ao galeguismo e ao obreirismo moderado.
Foi concelleiro en Vigo en 1922. Amigo de Fernando de los Ríos, directivo do Ateneo de Vigo, seguiu sendo unha figura destacada da política e, despois da ditadura de Primo de Rivera, reapareceu como presidente do Partido Republicano de Vigo, sendo elixido concelleiro republicano de Vigo nas eleccións do 12 de abril de 1931. Formou parte da Candidatura de Selección Republicana ás eleccións de 1931. Promoveu o periódico La Idea. O 18 de decembro de 1931 foi elixido alcalde de Vigo e dimitiu en decembro de 1932. Foi apartado da corporación en 1934, pola súa adhesión aos sucesos revolucionarios de Asturias, e reposto no cargo en febreiro de 1936, logo do triunfo da Fronte Popular. Militou en Unión Republicana, pero deuse de baixa en marzo de 1936. Despois da Guerra Civil volveu exercer como avogado.
Vida persoal
Era irmán de Emilio Garra Castellanzuelo e tío de Wenceslao González Garra.
Fairuza Balk
Fairuza Alejandra Balk, nada o 21 de maio de 1974 en Point Reyes Station, no condado de Marin (California), é unha actriz estadounidense de cinema.
A Igrexa, Mañón, Mañón
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
O Viso, Sar, Santiago de Compostela
O Viso é un lugar da parroquia de Sar, no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago.
Linguas bihari
miniatura|250px|Distribución das linguas bihari. As linguas bihari son o grupo occidental de linguas indoarias, faladas en Bihar, Uttar Pradesh e outros estados veciños da India. O angika, o awadhi, o bajjika, o bhojpuri, o magahi e o maithili tamén se falan no Nepal. A poboación de fala angika, awadhi, bajjika, bhojpuri, magahi e maithili forma máis do 21% da poboación nepalesa. Malia o importante número de falantes destas linguas, non teñen recoñecemento constitucional na India, agás o maithili, que acadou o status constitucional no 2003. Mesmo en Bihar, o hindi é empregado na educación e nos asuntos oficiais. Estas políticas estatais e nacionais están a crear unhas condicións que ameazan ás linguas. Despois da independencia, o hindi obtivo o seu status no estado a través da Acta da Lingua Oficial de Bihar, en 1950.
Provincia de Chikuzen
300px|miniatura|Antiga provincia de Chikuzen Chikuzen (筑前国, ちくぜんのくに, Chikuzen-no-kuni ou 筑前, ちくぜん) foi unha provincia histórica do Xapón, era na rexión histórica de Saikaidō, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Fukuoka, actualmente na rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū.
Chikuzen limitaba coas provincias de Hizen (肥前), de Chikugo (筑後), de Bungo (豊後) e de Buzen (豊前).
William Lipscomb
William Nunn Lipscomb, Jr, nado o 9 de decembro de 1919 en Cleveland, Ohio, (EUA) e finado o 14 de abril de 2011, é un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1976.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Kentucky e doutorouse no Instituto Tecnolóxico de California en 1946. Foi profesor de química inorgánica na Universidade de Minnesota e desta mesma disciplina na de Harvard desde 1959.
Investigacións científicas
Especialista en química experimental e teórica, así como en bioquímica, Lipscomb utilizou técnicas de difracción de raios X no estudo das enzimas da concavalina e o glicagón entre outras. Tamén estudou os hidruros de boro ou borano, desenvolvendo unha teoría de enlácelos interatómicos que explica a estrutura poliédrica destes compostos químicos. Foi elixido para a Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos en 1961.
Provincia de Buzen
300px|miniatura|Antiga provincia de Buzen Buzen (豊前国, ぶぜんのくに, Buzen-no-kuni ou 豊前, ぶぜん) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte leste da prefectura de Fukuoka e a parte norte da prefectura de Ōita, historicamente na parte Saikaidō, actualmente na rexión de Kyūshū, na illa de Kyūshū.
William Lipscomb
Investigacións científicas
En 1976 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a estrutura do borano.
Provincia de Buzen
A capital estaba situada na vila actual de Miyako no distrito de Miyako na prefectura de Fukuoka.
Buzen limitaba coas provincias de Chikuzen (筑前) e de Bungo (豊後).
Canción triste de Pete Kelly
Estreouse en galego o 11 de outubro de 1988 a través da TVG.
Pudenza, Brandomil, Zas
Pudenza é un lugar da parroquia de Brandomil no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 94 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 40 homes e 54 mulleres.
Medici
miniatura|200px|[[Escudo de armas dos papas Medici, León X, Clemente VII, Pío IV e León XI.]] Os Medici ou Médici foron unha poderosa familia de Florencia, con tres papas, numerosos dirixentes da zona de Florencia, e membros na familia real de Francia e Inglaterra. Mais, sobre todo, é recoñecido o seu labor na arte do renacemento.
Bell
Bell é un antropónimo e topónimo inglés amplamente espallado.
Medici
Árbore xenealóxica da familia Medici de 1360 até 1675
Giovanni di Bicci de Medici (1360-1429) | +-Cosme de Medici "o vello" (1389-1464) | | | +-Pedro de Cosme de Medici "o gotoso" (1416-1469), Señor de Florencia | | | | | +-Xuliano de Medicis (1453-1478) | | | | | | | +-Xulio de Medici (1478-1534), papa Clemente VII | | |  | | | |   +-Alexandre de Medici "il Moro" (1511-1537), duque de Toscana | | |    + Xulio Alexandro de Medici (ca. 1533-1600) | | |    | | | |     + Xulia de Medici (ca. 1535-??) | | | | | +-Lourenzo de Medici "o magnífico" (1449-1492), señor de Florencia | |  | | |   +-Lucrecia de Medici (1470-1550) | |  | | | |   | +-María Salviati (1499-1543) | |  | +-Francesca Salviati | |  |   | | |   |   +- Alexandro de Medici (1535-1605), papa León XI | |  | | |   +-Pedro de Medici (1472-1503), señor de Florencia | |  | | | |   | +-Lourenzo II de Medici (1492-1519), duque de Urbino | |  |   +-Catarina de Medici (1519-1589) | |  +-Magdalena de Medici (1473-1528) | |  | | |   +-Giovanni de Medici (1475-1521), papa León X | |  | | |   +-Xuliano de Medici (1479-1516), duque de Nemours | |  |   | | |   |   +-Hipólito de Medici (1511-1535), cardeal | |  | | |   +-Contessina de Medici (??-1515) | | | +-Xoán de Cosme de Medici(1421-1483) | | | +-Carlos de Medici (1430-1492) | +-Lourenzo de Medici (1395-1464) |  +-Pierfrancesco de Medici (1430-1476) |    +-Lourenzo de Medici (1463-1503), señor de Piombino | |    | +-Pierfrancesco de Medici (1487-1525) |  |     |   +-Laudomia de Medici |  |     |   +-Lorenzino de Medici (1514-1548) |  |     |   +-Xuliano de Medici (ca. 1520-1588) |  |     |   +-Magdalena de Medici (?-1583) |    +-Giovanni de Medici "o populista" (1467-1498) |      +-Giovanni de Medici delle Bande Nere (1498-1526) |        +-Cosme I de Medici (1519-1574), gran duque de Toscana |          +-Francisco I de Medici (1541-1587), gran duque de Toscana | |          | +-Eleonora de Medici (1567-1611) | |          | +-María de Medici (1573-1642), raíña de Francia | +-Antonio de Medici (1576-1621) |          +-Isabella de Medici (1542-1576) |          +-Giovanno de Medici (1543-1562), cardeal |          +-Lucrecia de Medici (1545-1562), +-Fernando I de Medici (1549-1609), gran duque de Toscana | |          | +-Cosme II de Medici (1590-1621), gran duque de Toscana | | |          | | +-Fernando II de Medici (1610-1670), gran duque de Toscana | | | |          | | | +-Cosme III de Medici (1642-1723), gran duque de Toscana | | |  |           | | |   +-Fernando III de Medici (1663-1713) | | |  |           | | |   +-Ana Maria Luisa de Medici (1667-1743) | | |  |           | | |   +-Gian Gastone de Medici (1671-1737), gran duque de Toscana | | |          | | +-Giovanno Carlo de Medici (1611-1663) | | +-Margarida de Medici (1617-1675) | | +-Ana de Medici (1616-1676) | | +-Leopoldo de Medici (1617-1675), cardeal | |          | +-Claudia de Medici (1604-1648) +-Pietro de Medici (1554-1604) |          +-Virxinia de Medici (1568-1615)
Pecarí de colar
O pecarí de colar (Pecari tajacu) é unha especie de mamífero da familia dos taiasúidos que habita en América do Norte, Central e do Sur.
Hábitat
O pecarí de colar é unha especie amplamente esparexida dende a América tropical até subtropical, dende o suroeste dos Estados Unidos até o norte arxentino en Suramérica. A única illa caribeña onde é nativo é a Illa Trinidad, aínda que foi introducido en Cuba. Habita nos montes xerófilos e desérticos, pasteiros tropicais e subtropicais, sabanas, montes baixos, sabanas e pasteiros asulagados, fragas de follas anchas tropicais e subtropicais, así como noutros hábitats.
Comportamento
Os pecarís de colar son animais nómades diúrnos que viven en grupos de 1 a 20 membros, pero polo xeral son de 6 a 9 membros. Dormen pola noite en tobeiras, ou a miúdo baixo as raíces das árbores.
Aínda que adoitan ignorar a presenza humana, os pecarís de colar poderían reaccionar se son ameazados, empregando os seus longos cairos que se afian sós cando abren e pechan a súa boca. Ademais, liberan un almiscre moi forte se se senten alarmados.
Chris Andersen
Christopher Claus "Chris" Andersen, nado o 7 de xullo de 1978 en Long Beach (California), é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente é axente libre. Mide 2,08 metros de altura, e xoga nas posicións de pivote e ala-pivote.
Traxectoria profesional
Non foi elixido no Draft da NBA de 1999 e comezou a súa carreira coma profesional na Chinese Basketball League e en ligas menores americanas. Despois deu o salto á NBA e xogou cos Denver Nuggets e os New Orleans Hornets. En 2006, recibiu unha sanción de dous anos sen xogar por parte da NBA por violar a política de drogas. A sanción rematou o 4 de marzo de 2008, e un día despois asinou de novo cos Hornets. Volveu a Denver en 2008, e permaneceu alí ata o ano 2012.
O 20 de xaneiro de 2013, asinou un contrato de dez días cos Miami Heat. Asinou un segundo contrato de dez días o 30 de xaneiro, e o 8 de febreiro de 2013 asinou para o resto da tempada. Na tempada 2012-13, conseguiu o seu primeiro anel de campión da NBA cos Heat, tras vencer ós San Antonio Spurs por 4-3.
O 16 de febreiro de 2016, os Heat traspasaron a Andersen e dúas elección da segunda rolda do Draft aos Memphis Grizzlies, nun traspaso entre tres equipos no que tamén participaron os Charlotte Hornets. Tres días máis tarde, fixo o seu debut cos Grizzlies, na vitoria por 109-104 contra os Minnesota Timberwolves, facendo catro puntos, tres rebotes e un tapón en 11 minutos.
Luísa Merelas
María Luísa Merelas Gómez, nada na Coruña en 1958, é unha actriz galega de cinema, teatro e televisión.
Traxectoria
É licenciada en arte dramática.
Galardóns e nomeamentos
Gañou, no teatro, o premio Maruxa Villanueva 2007, o Premio María Casares á mellor actriz protagonista 2007 e o Premio María Casares á mellor actriz secundaria 2013.
Armadillos
A dos dasipódidos (Dasypodidae) é unha familia de mamíferos placentarios, a única da orde dos cingulados, que comprende animais americanos coñecidos comunmente como armadillos, caracterizados por posuíren unha coiraza dorsal formada por placas xustapostas, ordenadas polo xeral en filas transversais, pola súa cola bastante longa e as extremidades curtas.
Nomes comúns
Os integrantes desta familia reciben diversos nomes, sendo o máis común o de armadillo; tamén son chamados (ás veces dependendo da especie) quirquincho (do quechua kirkinchu no Perú, Bolivia, Arxentina e Chile), cusuco (en Nicaragua, Costa Rica, O Salvador e Honduras), mulita (na Arxentina e o Uruguai), tatú (tatú, tatú carreta) en Paraguai e o Uruguai, peludo (na Arxentina, Chile e o Uruguai), tatú, piche (na Arxentina, Chile, Paraguai e o Brasil), cachicamo (en Colombia e Venezuela) e jerre-jerre na costa caribeña de Colombia. Os nomes usados en portugués son tatu e armadilho.
Características
miniatura|240x240px|Quirquincho ou pichi, armadillo da especie [[Zaedyus pichiy na península Valdés.]]
Os armadillos son mamíferos moi fáciles de recoñecer, distinguibles por teren unha armadura formada por placas óseas cubertas por escudos córneos que lles serven como protección, e que nalgúns xéneros permiten ao animal enrolarse en forma de bóla. Externamente parécense un pouco aos pangolíns, mamíferos de África e Asia cubertos de enormes escamas ou placas, e que teñen hábitos similares. Esta é a razón pola cal foron clasificados na mesma orde no pasado, pero actualmente é claro que non están emparentados, pertencendo os armadillos á superorde dos xenartros (e orde dos cingulados) moi afastados filoxeneticamente, dos pangolíns, que están hoxe clasificados na orde dos folidotos.
Os armadillos separáronse moi pouco do plan ancestral mammaliano e son un grupo moi antigo, xa diferenciado no paleoceno.
Os dentes do armadillo son estruturas cilíndricas simples e uniformes, sen esmalte e con raíces abertas e crecemento continuo; o seu número é moi elevado, até 25 en cada mandíbula.
Bioloxía e ecoloxía
Os armadillos son nocturnos e cavadores. Son insectívoros omnívoros e necrófagos propios da zona tropical de Centroamérica e Suramérica.
Relacións dos armadillos co home
miniatura|240x240px|No mapa de [[Alonso de Ovalle de 1646 o quirquincho aparece practicamente como un ser fabuloso, acompañado de homes con colas e monstros mariños.]] A súa casca é usada para a elaboración de charangos, os cales teñen un gran valor comercial. miniatura|240px|[[Priodontes maximus.]] En Tabasco (México) o armadillo de nove bandas coñécense como "jueche" e adoitaba utilizarse para consumo humano ata que se declarou en perigo de extinción.
En Centroamérica, esste armadillo é coñecido como cusuco. A pesar de que no Salvador relaciónase coa lepra (posto que a pel do seu bandullo parece contela) é consumido por algúns dos seus habitantes, especialmente na cidade de San Alejos, Departamento de San Miguel. O cusuco tamén se consome polo menos en Honduras e Nicaragua.
A súa carne utilízase para consumo humano e dado o seu sabor e concoñécese como o "sete carnes", pois a súa carne aseméllase ás de pito, coello e porco. Os campesiños adoitan desosar o animal e preparar a carne dentro da casca para consumila asada, frita ou guisada. Despois de fritila na casca, mastígase de maneira semellante ao chicharrón ou coiro do porco.
A casca e a cola son utilizadas para prácticas medicinais tradicionais. Estas déixanse torrar e móense até quedar en po, o cal férvese en auga, e este "caldo" bébeno as mulleres "primeirizas" (primeiro embarazo), co que curan as molestias que este causa. Segundo moitos campesiños, a asma cúrase bebendo sangue de armadillo recentemente degolado e, para disimular o mal sabor, pásase cun grolo de augardente.
O armadillo pode ser portador de certos microorganismos que producen no home enfermidades como o Mycobacterium leprae, bacteria causante da lepra. Así mesmo, considéraselle reservorio de protozoos flaxelados da especie Trypanosoma cruzi, que causa nos humanos, especialmente en nenos, unha doenza moi grave chamada enfermidade de Chagas.
Dada a importancia sanitaria antedita, en Venezuela lexíslase desde 1982 para vedar a caza desta especie, ademais do Priodontes maximus, que é o armadillo xigante, e do Dasypus sabanicola ou cachicamo sabanero, o máis común en Venezuela.
En Europa, EE. UU., México e Venezuela fanse estudos cos armadillos a fin de encontrar medicamentos para tratar, ademais das enfermidades citadas, outras como a leishmaniose e a febre amarela.
Existe unha cidade que debe o seu nome a este animal, Ayutuxtepeque, que significa "outeiro de armadillos ou cusucos".
Descrición
A familia foi descrita en 1821 polo naturalista inglés John Edward Gray, no seu traballo "On the naturel arrangement of vertebrose animal", publicado en ''London Med. Repos''., 15: 296-310.
Etimoloxías
O nome científico da familia, Dasypodidae, fórmase, como é habitual, sobre a base do xenitivo do nome do seu xénero tipo, neste caso Dasypus, engadínolle a desinencia do latín científico ´-idae (tirado do grego antigo είδος eídos, "semellante"), propia dos nomes das familias de animais).
En canto ao nome do xénero, Dasypus, é unha adaptación do neoloxismo do grego antigo δασύπους dasýpous (literalmente "o de pés peludos", construído polo primeiro elemento dasy- (tirado do grego δασύς dasýs, "denso, mesto, peludo"), e o segundo elemento -pus (do grego πούς poús, "pé, pata").
Clasificación
A familia dos dasipódidos subdivídese en tres subfamilias, con nove xéneros actuais e numerosos xéneros extintos.
miniatura|220px|[[Dasypus hybridus.]] miniatura|220px|[[Dasypus septemcinctus taxidermizado.]] miniatura|220x220px|[[Chlamyphorus truncatus, o pichiciego.]] miniatura|220px|[[Euphractus sexcinctus.]] miniatura|220px|[[Tolypeutes matacus.]] miniatura|220px|Tolypeutes matacus enrolado.
Subfamilia Dasypodinae Subfamilia Euphractinae Subfamilia Tolypeutinae
Filoxenia
Relacións filoxenéticas dos dasipódidos, segundo Delsuc et al. 2003.
Estación de Donostia
A estación de Donostia (segundo a denominación de Adif San Sebastián/Donostia), coñecida tamén como Estación do Norte, de Atotxa ou de Iparralde, é unha das estacións de tren de Adif da cidade vasca de Donostia. Foi inaugurada en 1864 e trátase dun dos máis valiosos monumentos da cidade.
Dispón de servizos de Longa e Media Distancia operados por Renfe, ademais de formar parte da única liña existente da rede de proximidades na cidade. No ano 2010 foi utilizada por algo menos de 315.000 pasaxeiros (sen contar tráfico de proximidade).
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 622,564 da liña férrea de ancho ibérico que une Madrid con Hendaia a 4,60 metros de altitude.
Historia
thumb|1920 250px|thumb|Fachada principal A estación do Ferrocarril do Norte, obra realizada polo enxeñeiro C. A. Letourneur, inaugurouse o 15 de agosto de 1864. Entre os feitos máis destacables nos primeiros pasos da estación cabe sinalar que foi desde a Estación do Norte de Donostia desde onde a raíña Isabel II fuxiu ao exilio francés en 1868, tras a Revolución de 1868.
En 1881 produciuse a primeira reforma a cargo do tamén francés Biarez, coa ampliación dos laterais, creación de dous novos pavillóns e a instalación da marquesiña metálica que cobre as vías. Esta marquesiña foi realizada nos talleres de Gustave Eiffel, aínda que probablemente non fose o propio enxeñeiro francés o encargado do seu deseño e construción.
En 1905 realizáronse novas obras: a pasarela sobreelevada que cos seus cinco arcos e un magnífico reloxo poría en comunicación a ponte nova de María Cristina coa praza de touros de Atotxa.
Anteriormente, o 22 de xuño de 1858 iniciáronse as obras para a construción do Ferrocarril do Norte. Aquela mañá os talleres pecháronse e houbera repique de campás. A corporación donostiarra asistira ao acto, sendo precedidos pola música de afeccionados, tamboril, clarineros e maceros da cidade. Chegaron ao glacis, chaira en costa que baixaba ao río, embarcáronse nas gabarras e cruzaron o río Urumea. A ponte de Santa Catalina estaba engalanado con diversas bandeiras e os habitantes da cidade e dos seus pobos próximos, uns embarcados, outros polas beiras e os demais baixando polos outeiros inmediatos, viñan completar o cadro máis vistoso, que os ecos da música facíanos máis interesante.
No acto houbo discursos e bendicións e a música de afeccionados cun coro de trescentos mozos entoaron o himno preparado para o momento. O regreso das gabarras foi de grande animación e seguiu o día con diversos actos oficiais. Desde as sete da tarde o público acudía á Praza de Constitución, acendéndose a iluminación. No centro da praza había un tablado iluminado con vasiños en forma de pavillóns con bandeirolas. A música de afeccionados, alternando co tamboril entoou repetidas veces o himno composto para tal ocasión e houbo baile e alegría. A festa terminou ás doce da noite dese 22 de xuño de 1858, co touro de lume.
En 1941, coa nacionalización do ferrocarril en España, Norte desapareceu e pasou a formar parte de Renfe. Esta último xestionou o recinto ata a creación de Adif a finais de 2004.
Longa distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
Proximidades
É unha das estacións do núcleo de proximidades Renfe Donostia, pola que pasa a única liña deste núcleo. A estación está situada na zona tarifaria 1 do núcleo e os trens que por ela circulan conectan cos municipios costeiros situados ao leste de Donostia ou os situados nos vales dos ríos Deba e Oria.
Dear Science
Dear Science é o terceiro álbum da banda estadounidense de art rock TV on the Radio, editado o 22 de setembro do 2008 por Interscope Records nos Estados Unidos e o Canadá, por Touch and Go Records en iTunes e por 4AD no resto do mundo. A súa edición en vinilo inclúe tamén un cupón para unha descarga gratuíta do mesmo en MP3.
Dear Science foi elixido o mellor álbum do 2008 por Rolling Stone, The Guardian, Spin, MTV, Entertainment Weekly, os lectores de Pitchfork Media e Village Voice. Pitchfork Media situouno no número 140 da súa lista do 200 álbums dos anos 2000, e no 6 dos 50 mellores álbums do 2008.
Frau im Mond
Frau im Mond, literalmente en galego A muller na lúa, é unha película dirixida en 1929 en Alemaña polo director de cine austríaco Fritz Lang.
A Casola, Caroi, Cerdedo-Cotobade
A Casola é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
Patrimonio
Na aldea hai unha fonte, un lavadoiro e mais a eira dos canastros. O eido das Portelas, de gran riqueza forestal, localízase na parte alta do lugar. A Casola conta con acceso directo ao Monte do Seixo, e é lugar de paso do Sendeiro dos Muíños do Río Seixo e do Rego.
Vegas Golden Knights
Os Vegas Golden Knights son un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Las Vegas (Nevada, Estados Unidos). Fundados en 2016 como equipo de expansión, compiten na National Hockey League (NHL) dende a tempada 2017-18, quedando encadrados na Pacific Division da Conferencia Oeste. O equipo xoga os seus partidos como local no T-Mobile Arena, situado no suburbio de Paradise. Na súa primeira tempada na NHL o equipo conseguiu proclamarse campión da súa división na liga regular, e da Conferencia Oeste nos play-offs, converténdose así no terceiro equipo que chegaba ás finais da Stanley Cup na súa primeira tempada logo dos Toronto Arenas (1918) e os St. Louis Blues (1968).
Números retirados
Aínda que a franquía non ten ningún número retirado, o equipo non pode empregar o número 99 para ningún dos seus xogadores, xa que este foi retirado de todos os equipos da liga en honor a Wayne Gretzky o 6 de febreiro do ano 2000 durante o Partido das Estrelas celebrado na cidade de Toronto (Canadá). ''
Adestradores
O 13 de abril de 2017 o director xeral dos Vegas Golden Knights, George McPhee, anunciaba ao canadense Gerard Gallant como primeiro adestrador da franquía. Gallant chegou aos Golden Knights logo de adestrar durante máis de dúas tempadas (entre 2014 e 2016) aos Florida Panthers, de onde foi cesado o 27 de novembro de 2016 logo dun mal inicio de tempada.
Directores xerais
O primeiro director xeral da franquía é o canadense George McPhee, nomeado o 13 de xullo de 2016. McPhee xa fora director xeral dos Washington Capitals entre 1997 e 2014, e ocupara outros cargos directivos nos Vancouver Canucks e os New York Islanders.
Trofeos colectivos
O Clarence S. Campbell Bowl é actualmente o trofeo outorgado ao campión da Conferencia Oeste. Os Golden Knightss gañaron este galardón na súa primeira tempada de existencia:
Campo de Villavidel
Campo de Villavidel (en leonés, Campu de Villavidel) é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 768 habitantes (INE 2011).
Lingua vepsia
A lingua vepsia falada polos vepsios, pertence ó grupo das linguas fino-bálticas das linguas fino-úgricas. Segundo a localización do pobo, a lingua divídese en tres dialectos principais: vepsio do norte (no Lago Onega ó sur de Petrozavodsk, ó norte do río Syväri, incluíndo o antigo Distrito Rural Autónomo Vepsio), vepsio central (na rexión de San Petersburgo e no Óblast de Vologda), e vepsio do sur (na rexión de San Petersburgo). O dialecto do norte é o máis distinto dos tres; porén, aínda é posible para os falantes dun grupo dialectal entenderse cos do outro. Os falantes do dialecto do norte chámanse a si mesmos Ludi (lüdikad), ou lüdilaižed.
Segundo as estatísticas soviéticas, 12.500 persoas considerábanse etnicamente vepsias ó fin de 1989.
Stéphane Grappelli
Stéphane Grappelli, nado en París o 26 de xaneiro de 1908 e finado na mesma cidade o 1 de decembro de 1997, foi un violinista francés do jazz que fundou canda o guitarrista Django Reinhardt o Quintette du Hot Club de France.
Lingua vepsia
Situación
miniatura|dereita|Libro escolar en vepsio dos anos 30, antes de que fose prohibida a lingua. O número de falantes de vepsio entrou en declive dende o século XX, cousa que se veu reflectida nos censos soviéticos. No de 1959 os vepsios eran 16.400 individuos, e tan só o 46,1 % falaban a lingua; baixaron a 8.281 e o 34,3 % de falantes no de 1970, e a 8.094 e o 38,3 % no de 1979.
Dos 12.100 vepsios rexistrados no censo da URSS de 1989, tan só o 50,8 % falaba a súa lingua. Dos 5.945 residentes en Carelia, tan só 2.235 tiñan ó vepsio como lingua materna (49,21 %), e dos 4.273 residentes en Vologda, só 2.983 (o 69,81 %) falaban dita lingua. Os demais falaban ruso, polo cal considérase unha lingua seriamente ameazada.
Stéphane Grappelli
Traxectoria
De pai italiano e nai francesa, á idade de 4 anos ficou orfo de nai. Aos 12 anos comezou a tocar o violín nas rúas para levar diñeiro á súa casa. En 1923 -aos 15 anos- comezou a súa carreira profesional como violinista e pianista nos cines acompañando as películas mudas.
En 1934 naceu o Quinteto do Hot Club de Francia. Ao comezar a segunda guerra mundial atopábase de xira en Inglaterra; Django volveu enseguida a Francia, pero Grappelli decidiu quedar en Londres. Cando se reencontraron en 1946, tocaron e gravaron espontaneamente A Marsellesa rebautizada Ecos de Francia (Echoes of France). Esta gravación converteuse nun escándalo e a matriz foi destruída.
Lingua vepsia
Situación
Entre 1937 e 1939 o réxime stalinista pechou as súas institucións, culturais e escolas tras un período de recuperación, de 1932 a 1937 publicáronse 30 libros en vepsio. Na segunda guerra mundial parte dos vepsios apoiaron os fineses que ocupaban a rexión o que comportou unha forte represión tras a vitoria da Unión Soviética o que contribuíu á diminución do número de falantes. A partir de 1989 produciuse unha certa recuperación da identidade e lingua vepsia, Carelia declarou o vepsio como unha das súas linguas oficiais en 1990 e creouse unha Facultade Vepsia na Universidade de Carelia. Ten algúns cativos que o falan, sendo ensinado nalgunhas escolas primarias, aínda que sen ser obrigatorio. Hai publicado algún poemario e libros sobre poesía dirixidos a estudantes até terceiro grado, así como xornais, programas de radio e televisión, unha gramática e un dicionario, así como partes da Biblia. Cómpre salientar unha actitude positiva cara á lingua. miniatura|Letreiro bilingüe ruso-vepsio en Carelia
Exemplos
thumb|thumbtime=106|A lingua vepsia 1
thumb|A lingua vepsia 2
Texto
Sil' nedališ mii kävelimei tačtud deruunoid'me. Pohodas oliba kaks niiččukašt' i nell' prihašt' i opendei mez'. Mii kävelimei enččehe elho. Mii azotimoiš Reboilas deruunas. Toižuu pejuu mii mänimei edemba, a Reboilaha jätimei Valeran da Genan kiitmaha peilongid'. Mii tulimei Noidlaha, kus miid'ämoi kucuiba adivoihe. Sid pertiš oli äi midä enččed elod. Konz mii pörzimoiš Reboilaha, peilong' oli voumiž. Kiitet kartohk kaikile oli mel'he. Jäl'ghe peilongid' minä Valeranke kateimoiš venhuu. Ehtkoičuu mii sanulimei hubid' sarneižid' i kaik pöl'gastuimei. Öl, konz niiččukeižed magaziba, mii libuimei i voidimei hiid hil'uu. Homencuu mii tönduimei kod'he. Mini pohod oli diki melhiine.
A pasada semana vagamos arredor de aldeas desertas. Eramos dúas nenas e catro nenos e o noso profesor na excursión. Fixemos a excursión para recolectar materiais tradicionais. Estivemos na aldea de Reboila (o sitio do raposo). Ó día seguinte continuamos a andar, pero deixamos a Valera e Gena en Reboila para que puidesen cear antes. Chegamos á aldea de Noidala (o sitio do mago), onde fomos convidados a ser hóspedes nunha casa. Naquela vivenda había unha morea de material variado de museo. Cando voltamos a Reboila a cea estaba lista. As patacas asadas estaban boas para tódolos gustos. Logo da cea Valera e máis eu dimos unha volta nun bote. Á noite contamos horríbeis historias de medo polo que estivemos moi asustados. A medianoite despois de que as nenas quedasen durmidas, erguímonos e pintámonos con carbón. Á maña seguinte deixamos a vila e marchamos para casa. Paseino moi ben na excursión.
Stéphane Grappelli
Traxectoria
Despois de tocar con Reinhardt, Grappelli gravou máis dun centenar de discos con grandes músicos, especialmente con Oscar Peterson, Jean-Luc Ponty, Philip Catherine, o cantante Paul Frederic Simon, David Grisman ou incluso con Yehudi Menuhin ou co violinista indio Lakshminarayana Subramaniam.
Foi tamén o compositor e intérprete de pezas orixinais da banda sonora do filme Les Valseuses de Bertrand Blier en 1974, e da música de Milou en mai, filme de Louis Malle de 1989.
Foi condecorado como Cabaleiro da Lexión de Honra.
Grappelli está soterrado no Cemiterio do Père-Lachaise en París.
Pentecost III
Pentecost III é un EP da banda británica de doom metal Anathema. Foi gravado no ano 1994 pero, debido a unha fusión entre os selos Peaceville Records e Music for Nations, non foi editado ata maio de 1995. Por ese tempo, Darren White fora expulsado da banda, e os membros restantes estaban traballando no seguinte álbum, The Silent Enigma. Pentecost III foi re-editado nun único CD ao lado de The Crestfallen EP no ano 2001.
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Darren White, toda a música composta por Anathema.
Michelle Rodriguez
Mayte Michelle Rodriguez nada o 12 de xullo de 1978 en San Antonio, Texas é unha actriz estadounidense de ascendencia dominico-portorriqueña.
É coñecida polas súas interpretacións nos filmes The Fast and the Furious, Resident Evil, a serie de televisión Lost, e a súa actuación como Trudy, a piloto humana en Avatar.
Traxectoria
Era unha aspirante a actriz cando topou cun anuncio que informaba dun casting para poder actuar no filme independente e de baixo orzamento Girlfight. Michelle gañou ás outras 350 rapazas que se presentaron ó papel, e encarnou a Diana Guzmán, unha adolescente con moitos problemas que decide canalizar a súa agresividade adestrando para tornarse en boxeadora. O traballo de Rodriguez foi recoñecido tanto pola crítica como polo público.
Posteriormente, tivo papeis noutros filmes de éxito, como The Fast and the Furious e Resident Evil. En 2004, Rodriguez prestou a súa voz para o videoxogo Halo 2, interpretando unha infante da mariña. De 2005 a 2010, interpretou a policía Ana Lucia Cortez na serie de televisión Lost.
En 2008, actuou no filme Battle in Seattle xunto a Charlize Theron. En 2009 volveu a actuar na cuarta parte da saga de películas de carreiras de coches Fast & Furious. Nese mesmo ano interpretou a piloto "Trudy Chacón" no filme de James Cameron Avatar.
Xilin kenyano
O xilin kenyano (en inglés, Kenyan shilling; en suahili, Shillingi ya Kenya) é a moeda oficial da República de Kenya, que substituíu en 1966 ao xilin de África Oriental.
Moedas e billetes
A moeda subdivídese en 100 centavos. Hai billetes de 50, 100, 200, 500 e 1000 xilins. As moedas son de 50 centavos e 1, 5, 10, 20 e 40 xilins, tamén hai moedas de 5 e 10 centavos que malia ser de curso legal, xa case nin se utilizan.
Soziedad Alkoholika
Soziedad Alkoholika, tamén coñecido por S.A., é un grupo de música vasco fundado en Gasteiz. O seu estilo musical é definido normalmente como crossover thrash, unión do thrash metal co hardcore punk, e vén da xeira de grupos vascos que trocaron o seu son punk por unhas composición máis metaleiras. Nas letras das súas cancións adoitan saír críticas a temas como o militarismo, o fascismo, o racismo ou o sexismo.
Membros
Actualmente, a banda está formada por:
Río Main
miniatura|O Main ao paso por Frankfurt en 1850 O Main é un río da Alemaña. É un dos afluentes máis caudalosos do Rin, ao cal se une pola súa marxe dereita, logo dun curso de 524 km. A súa bacía cobre unha área de 27.292 km2.
Percorrido
O Main nace na Selva de Franconia a uns 524 msnm e desauga no Rin en fronte da cidade de Maguncia.
Pese a que seu curso é moi sinuoso, o Main é navegábel ao longo de 396 km. A través do canal Rin-Main-Danubio entróncase o Rin co Danubio.
O río atravesa os estados (Länder, nominativo plural do alemán Land) de Baviera, Baden-Württemberg (sinala os límites con Baviera uns quilómetros ) e máis Hessen.
Afluentes
Entre os tributarios do Main cabe salientar os seguintes:
Outros datos
O seu nome latín era Moenus, de onde deriva o romance Meno co o que foi coñecido nalgunhas das linguas hispánicas. O seu nome propiamente é céltico, derivado da raíz indoeuropea *mei- "ir, mover", da que tamén procede, probabelmente, o nome do río galego Miño.
Quintáns, Brandomil, Zas
Quintáns é un lugar da parroquia de Brandomil no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 22 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 11 homes e 11 mulleres.
Shane Battier
Shane Courtney Battier, nado o 9 de setembro de 1978 en Birmingham, Míchigan, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Mide 2,03 metros de altura, e xogaba nas posicións de ala e ala-pivote.
Traxectoria profesional
Battier foi elixido na 6ª posición do Draft da NBA de 2001 polos Vancouver Grizzlies, ó mesmo tempo que os Grizzlies estaban en proceso de trasladarse de Vancouver a Memphis. Xogou cinco anos en Memphis antes de ser traspasado ós Houston Rockets o 28 de xuño de 2006 a cambio de Stromile Swift e a 8ª elección do Draft de 2006 dos Rockets, Rudy Gay. Durante a tempada 2010-11 foi traspasado de novo ós Grizzlies.
The B-52's
The B-52s (estilizado como The B-52's antes de 2008) é un grupo musical de música new wave formado en Athens, Xeorxia en 1976. Os membros orixinais eran Fred Schneider (voz, percusión e teclado), Kate Pierson (órgano, baixo e voz), Cindy Wilson (voz, bongos, tambourine e guitarra), Ricky Wilson (guitarra) e Keith Strickland (batería, guitarra e sintetizadores). Despois da morte de Ricky Wilson en 1985, Strickland foi o guitarrista.
Con raíces no new wave e no rock and roll da década de 1960, o grupo abrangueu máis tarde multitude de xéneros, dende o post-punk ó pop rock.
Borreiros, Brandoñas, Zas
Borreiros é un lugar da parroquia de Brandoñas no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 22 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 10 mulleres.
Gran Premio de Motociclismo de Portugal
miniatura|300px| O Gran Premio de Motociclismo de Portugal é unha proba de motociclismo de velocidade que forma parte do Campionato Mundial de Motociclismo. O gran gañador do Gran Premio de Portugal na máxima categoría é o piloto italiano Valentino Rossi con cinco triunfos.
O candidato
O candidato (en The Candidate) é un filme estadounidense de 1972 dirixido por Michael Ritchie. Está protagonizado por Robert Redford e Peter Boyle. O guión, que gañou o Oscar, foi escrito por Jeremy Larner e explora as diversas facetas e engrenaxes das campañas políticas.
Estreouse en galego o 6 de xaneiro de 1987 a través da TVG.
Coordenadas xeográficas
miniatura|450px|Mapa da [[Terra mostrando as liñas de latitude e lonxitude]] O Sistema de Coordenadas Xeográficas expresa todas as posicións sobre a Terra usando dúas das tres coordenadas dun sistema de coordenadas esféricas que está aliñado co eixo de rotación da Terra. Este define dous ángulos medidos desde o centro da Terra:
O ecuador é un elemento importante deste sistema de coordenadas; representa o cero dos ángulos de latitude e o punto medio entre os polos. É o plano fundamental do sistema de coordenadas xeográficas.
Crusade
Crusade foi unha serie de televisión spin-off de Babylon 5, creada tamén por J. Michael Straczynski.
Argumento
A serie arranca da película de Babylon 5 Babylon 5: A Call to Arms, coa Terra infectada pola Praga Drakh e posta en corentena. A nave Excalibur transformouse nun laboratorio itinerante que vai de mundo en mundo seguindo as pistas que lles proporcionan os rangers, buscando avances para curar a Praga antes de que transcorran 5 anos, prazo calculado que durará a raza humana.
Orde TNT
A orde na que se emitiron os episodios por primeira vez na cadea TNT foi a seguinte:
Non obstante, debido ás continuas interferencias da cadea na produción dos episodios, esta orde está cheas de erros de continuidade e os personaxes sofren incoherencias na súa evolución.
Orde JMS
Cando a serie se reemitiu no Sci-Fi Channel, Straczynski escolleu a seguinte orde:
Esta orde mostra maior coherencia na evolución dos personaxes e o descubrimento do seu pasado, aínda que non está ceibe de incoherencias. As máis chamativas son 2:
Halo (dispositivo de seguridade)
miniatura|O sistema de halo nun [[Ferrari SF71H pilotadopor Kimi Räikkönen durante a proba de pretempada en febreiro de 2018.]]
Crusade
Orde JMS
Por un lado, os uniformes cambian constantemente de gris a negro, e aínda que os personaxes teñan senso, as rúas roupas non.
Halo (dispositivo de seguridade)
O halo é un sistema de protección de choque do pilotor usado na serie de carreiras de rodas aberta que consiste nunha barra curva colocada para protexer a cabeza do piloto.
O sistema introducíuse por primeira vez en 2015 e converteuse en obrigatorio segundo a homologación e regulación da FIA a partir de. As primeiras probas cos prototipos equipados co sistema leváronse a cabo en 2016 e en xullo de 2017. Desde a tempada 2018 a FIA fixo obrigatorio o halo en todos os vehículo da Fórmula 1 e da Fórmula 2 como unha nova medida de seguridade.
Crusade
Orde JMS
Por outro, está a posición do episodio War Zone, no que se mostra como se reúne a tripulación da nave e empeza a misión. A razón de que estea no número 12 é que é un episodio escrito por encargo do que Straczynski renega na súa maioría, e púxoo aí por poñelo nalgún sitio.