cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Irmandinhos A Estrada
Historia
Na competición galega, como A Coruña Fillos de Breogán, Irmandinhos presentou dous conxuntos. O equipo máis forte foi denominado como Bráithreachas (que significa irmandade en gaélico irlandés). Estes dous equipos participaron na primeira Liga Galega de Fútbol Gaélico 7 contra 7 desenvolta no primeiro semestre do ano 2013. Con todo, Bráithreachas aínda non participou en torneos do Campionato Ibérico. Os Irmandinhos adestra e xoga no Campo de Callobre e no Campo da Figueroa.
O 9 de marzo de 2013 xunto cos equipos A Coruña Fillos de Breogán e Mecos FG Ogrobe constitúen a Asociación Galega de Fútbol Gaélico.
O 22 de xuño de 2013 os Irmandinhos remataron a primeira tempada da súa historia cun 5º posto na Liga Galega de Fútbol Gaélico 7 contra 7 pero o seu equipo irmán os Bráithreachas proclamáronse campións.
2013/2014
1º Liga Galega de Fútbol Gaélico 15px
1º Copa Galega de Fútbol Gaélico 15px
3º (Bráithreachas) Copa Galega de Fútbol Gaélico 15px
2º Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico 15px
7º (Bráithreachas) Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico
2013
1º (Bráithreachas) Liga Galega de Fútbol Gaélico 7 contra 7 15px
5º Liga Galega de Fútbol Gaélico 7 contra 7
5º Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico
2013/2014
2º Liga Galega de Fútbol Gaélico 15px
4º Copa Galega de Fútbol Gaélico
8º (Bráithreachas) Copa Galega de Fútbol Gaélico
4º Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico
13º (Bráithreachas) Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico
Manuel Castelao Mexuto
Manuel Castelao Mexuto, nado en Santiago de Compostela en 1956, é un cineasta e escritor galego.
A súa actividade intelectual desenvólvese en tres áreas:
Traxectoria como Raúl Veiga
De formación autodidacta, na década de 1970 realizou películas en Super 8, cineclubismo, crítica cinematográfica e foi operador de cámara no histórico documental sobre a destrución do Edificio Castromil en Santiago. Impartiu tamén un curso de posgrao sobre dirección cinematográfica, organizado pola Universidade da Coruña en 1997. Publicou colaboracións en La Voz de Galicia e a Revista Galega de Filoloxía. miniatura|Manuel Castelao con parte dos integrantes da 1ª promoción de Galego-Portugués da USC: [[Anxo González Guerra, Luís Cambeiro Cives, Vitoria Ogando, Manuel Ferreiro Fernández, Tareixa Roca, María dos Anxos González Refoxo, Ramona Giráldez, María Xosé Queizán, María do Carme García Pereiro, Luís Gayoso Baqueiro, Carme Vázquez Castro, Manuel Figueiras Fernández, Francisco Salinas Portugal e César Morán.]] Deuse a coñecer escribindo o vídeo Veneno puro (1984, gañador de varios premios internacionais) e pasou á pantalla grande co guión da longametraxe Continental (1989). Fixo de axudante de dirección en 1990-1 e dedicouse xa en exclusiva a dirixir os seus propios guións a partir de A metade da vida (1994), única longametraxe rodada en galego nos anos 90. Arde amor (1999) foi a súa segunda longametraxe e mereceu múltiples premios, dous deles en festivais dos USA. Tamén ten practicado a crítica cinematográfica, a análise de filmes –da que resultou o libro Esta noite no cinema (2005), finalista do premio de ensaio da AELG– e foi membro do xurado en varios festivais internacionais. O documental El médico atento (2014) é a súa última longametraxe. Tamén escribiu e dirixiu a curtametraxe El médico seriamente enfermo (2014).
Traxectoria como Manuel Castelao Mexuto
miniatura|Xornadas homenaxe a Anxo Rei Ballesteros. Outono de 2018. [[A Pobra do Caramiñal. Manuel Castelao e María Jesús Armada (viúva do homenaxeado)]] Desenvolveu actividade xornalística no inicio dos anos setenta, de que son boa mostra a súa colaboración diaria en El Ideal Gallego so o título “Desde Compostela de Galicia". Tamén foi auxiliar de redacción na delegación compostelá de La Voz de Galicia.
Outras publicacións relacionadas con esta área do seu traballo son:
Para os seus traballos sobre Eduardo Pondal ten utilizado o pseudónimo de Castro Romai:
En relación coa súa actividade pedagóxica, é autor da unidade didáctica A escaleira desigual (libro e CD), sobre o filme “A Condesa rebelde”, publicada pola Secretaría Xeral de Igualdade da Xunta de Galicia, 2012.
Publicacións sobre cine co pseudónimo Raúl Veiga:
Produtor (cine)
Como produtor de proxectos cinematográficos utiliza o nome de Manuel Castelao Mexuto:
Antón Faílde Gago
Antón Faílde Gago, nado en Piñor (Barbadás) en 1907 e finado en xuño de 1979 en Ourense, foi un escultor galego, coñecido artisticamente como Faílde.
Traxectoria
Naceu nunha familia de orixe humilde. Trala marcha da súa nai a América cando tiña pouco máis dun ano, viviu na aldea cos seus avós, dedicado ao coidado do gando. miniatura|Estatua de [[Afonso X realizada por Faílde en Pontedeume.]] Iniciouse na escultura en Piñor, seguindo os pasos do seu tataravó, santeiro que traballou ata ao tacto. Aos doce anos, Antón traballou como canteiro en Ourense, en tarefas industriais, que lle dan un gran dominio do oficio. Matriculouse na Escola de Artes e Oficios, onde foi alumno de Luís Fernández Xesta. Iniciouse na talla da madeira co mestre Núñez, e con Daniel Piñeiro continúa o seu cotián labor. Pouco despois montou o seur propio taller.
Estudou as tallas da catedral de Ourense, especialmente o pórtico, da escola do Mestre Mateo, escultor do Pórtico da Gloria da catedral de Santiago de Compostela. A partir da observación de tallas románicas e góticas, iniciouse na talla directa do granito galego. Tamén acudía ao Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense, con mostras ibéricas e a imaxinería relixiosa do barroco. Establece amizade con intelectuais da xeración Nós como Vicente Risco, Florentino López Cuevillas ou Otero Pedrayo.
Recibiu unha bolsa da Deputación de Ourense para continuar a súa formación na Escola de San Fernando de Madrid, se ben non puido rematar este período pola chegada da guerra civil española. Tralo remate da contenda, regresou a Ourense e gañou unha praza de profesor na Escola de Artes e Oficios. Alí estivo até o seu cesamento voluntario en 1956, dando clase e influíndo a artistas como Arturo Baltar. miniatura|Cruceiro do Berbés. A súa primeira mostra foi en 1949 en Ourense, á que seguiron outra en 1950 en Vigo e en 1951 en Bos Aires. En 1953 dáse a coñecer en Madrid, tendo unha boa acollida por parte da crítica. Enviou obra á II Bienal Hispanoamericana na Habana e á terceira edición de 1956 en Barcelona. A resonancia das súas achegas levouno a ser elixido membro correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando en 1957. En 1960 expón na sala da Dirección Xeral de Belas Artes de Madrid. Volveu expor en Madrid en 1968, dúas veces máis en Vigo, nas salas de Caixavigo, cuxo Centro Cultural lle dedicou unha antolóxica póstuma en 1986. Tamén levou a súa obra a Caracas en 1979.
Realizou monumentos públicos, como unha estatua en granito de Afonso X o Sabio en Pontedeume (1970), ou o busto de Simón Bolívar en Vigo, algo anterior.
A súa obra figura no Museo de Arte contemporánea de Madrid e en diversos de Galiza. Os Irmáns Maristas de Ourense solicitaron relevos para o centro educativo desa cidade.
O mundo infantil e a maternidade están moi presentes na súa obra, así como os grupos músicos ou lúdicos.
Sensor
miniatura|[[Sensor de efecto Hall.]] Un sensor é un dispositivo capaz de detectar magnitudes físicas ou químicas, chamadas variables de instrumentación, e transformalas en variables eléctricas. As variables de instrumentación poden ser por exemplo: temperatura, intensidade lumínica, distancia, aceleración, inclinación, desprazamento, presión, forza, torsión, humidade, movemento, pH etc. Unha magnitude eléctrica pode ser unha resistencia eléctrica(como nunha RTD), unha capacidade eléctrica (coma nun sensor de humidade), unha tensión eléctrica (coma nun termopar), unha corrente eléctrica (como nun fototransistor) etc.
Un sensor diferénciase dun transductor en que o sensor está sempre en contacto coa variable de instrumentación co que pode dicirse tamén que é un dispositivo que aproveita unha das súas propiedades co fin de adaptar o sinal que mide para que o poida interpretar outro dispositivo. Como por exemplo o termómetro de mercurio que aproveita a propiedade que posúe o mercurio de dilatarse ou contraerse pola acción da temperatura. Un sensor tamén pode dicirse que é un dispositivo que converte unha forma de enerxía noutra.
Áreas de aplicación dos sensores: Industria automotriz, robótica, industria aeroespacial, medicina, industria de manufactura etc.
Os sensores poden estar conectados a unha computadora para obter vantaxes como son o acceso a unha base de datos, a toma de valores dende o sensor etc
Características dun sensor
Un sensor é un tipo de transductor que transforma a magnitude que se quere medir ou controlar en outra que facilita a súa medida. Poden ser de indicación directa (e.x. un termómetro de mercurio) ou poden estar conectados a un indicador (posiblemente a través dun convertedor analóxico a dixital, un computador e un visualizador) de modo que os valores detectados poidan ser lidos por un humano.
Resolución e precisión
A resolución dun sensor é o menor cambio na magnitude de entrada que se aprecia na magnitude de saída. Porén, a precisión é o máximo erro esperado na medida.
A resolución pode ser de menor valor que a precisión. Por exemplo, se ó medir unha distancia a resolución é de 0,01 mm, pero a precisión é de 1 mm, entón poden apreciarse variacións na distancia medida de 0,01 mm, pero non pode asegurarse que haxa un erro de medición menor a 1 mm. Na maioría dos casos este exceso de resolución leva a un exceso innecesario no custo do sistema. Non obstante, nestes sistemas, se o erro na medida segue unha distribución normal ou similar, frecuente en erros accidentais (non sistemáticos), a repetitividade podería ser dun valor inferior á precisión.
Non obstante, a precisión non pode ser dun valor inferior á resolución, xa que non pode asegurarse que o erro na medida sexa menor á mínima variación na magnitude de entrada que pode observarse na magnitude de saída.
Tenascina
miniatura|dereita|250px|O dominio de fibronectina tipo III da tenascina humana, coloreado desde o azul (no [[N-terminal) ao vermello (no C-terminal). ]]
As tenascinas son glicoproteínas da matriz extracelular. Son abondosas na matriz extracelular de embrións de vertebrados en desenvolvemento e reaparecen arredor de feridas en curación e no estroma dalgúns tumores.
Tipos
Hai catro membros da familia xénica da tenascina, que son: tenascina C, tenascina R, tenascina X e tenascina W.
A súa estrutura básica está formada por 14 repeticións de tipo EGF situados cara ao extremo N-terminal, e 8 ou máis dominios de fibronectina-III, que varían coas especies e variantes.
A tenascina C é o membro máis intensamente estudado da familia. Ten propiedades antiadhesivas, que causan que as células en cultivo cellar se fagan arredondadas cando esta proteína se engade ao medio. Un mecanismo para explicar isto pode deberse a esta capacidade de unirse á glicoproteína fibronectina da matriz extracelular e bloquear as interaccións da fibronectina con sindecanos específicos. A expresión de tenascina C no estroma de certos tumores está asociada cun mal prognóstico na enfermidade.
Os Telleiros, Abegondo, Abegondo
Os Telleiros é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Sacramento, California
Sacramento é a capital do Estado de California, nos Estados Unidos, e do condado do seu nome. Situada no interior, ao norte da baía de San Francisco, é de menor tamaño e importancia económica que Os Ánxeles, San Francisco, San Diego e San Jose, as outras catro principais cidades californianas. Segundo o censo de 2000 tiña unha poboación de 407 018, en 2005 tiña 456 441 e en 2007 de 467 343. É a sétima cidade máis poboada de California.
Foi fundada en decembro de 1848 por John Sutter, un inmigrante suízo. Sacramento é referido por varios sobrenomes como River City (cidade do río), Sac, Sacto, Sac-Town, City of Trees (cidade de árbores), The Capitol City (a capital). O seu lema é "Urbs indomita" (do latín: cidade indomable)
Historia
Os indios nisenan e miwok viviron na área, talvez, por miles de anos. Ao contrario que os europeos que colonizaron Sacramento, eses pobos deixaron poucas evidencias da súa existencia. Tradicionalmente, a dieta dos indios estaba composta por landras retiradas dos carballos abondosos na rexión, e polos froitos, bulbos, sementes e raíces collidas na rexión.
A mediados de 1799, o explorador español Gabriel Moraga descubriu a rexión. Un escritor da expedición de Moraga describiu a zona deste xeito: "Copas de carballos e chopos, moitos enfeitados con videiras, medrando a ambos os lados da corrente azul. Os paxaros cantaban nas árbores e grandes peixes nadaban no fondo transparente. O aire era como champaña, e eles (os españois) beberon del, beberon profundamente da beleza que os arrodeaba. Isto é como o Santísimo Sacramento". O val e o río foron bautizados como "Santísimo Sacramento do Corpo e Sangue de Cristo", referíndose ao sacramento cristián da eucaristía.
O pioneiro John Sutter chegou de Liestal, Suíza, á área de Sacramento con outros poboadores en agosto de 1839 e estableceu o comercio de colonias e a empalizada Sutter (como nova Helvetia ou "Nova Suíza") en 1840. Sutter recibiu 2 000 árbores froiteiras en 1847, coas que se iniciou no sector agrícola no val de Sacramento. En 1848, cando James W. Marshall descubriu ouro en Sutter's Mill, en Coloma (situado a unhas 50 millas (80.5 km), ao nordeste da fortaleza), un gran número de buscadores de ouro chegaron á zona, aumentando a poboación. John Sutter Jr. planeou entón a cidade de Sacramento, en asociación con Sam Brannan, contra os desexos do seu pai, nomeando a cidade despois do río Sacramento por razóns comerciais. Contratou ao enxeñeiro topográfico William H. Warner para que redactase a disposición oficial da cidade, que inclúe 26 letras e 31 rúas numeradas. Non obstante, unha certa animadversión creceu entre o ancián Sutter e o seu fillo cando Sacramento se converteu nun éxito comercial nocturno (Fort de Sutter, Mill e a cidade de Sutterville, todas fundadas por John Sutter Sr., caerían).
A parte de Sacramento orixinalmente presentada por William Warner está situada xusto ao leste e ao sur de onde o río Americano se encontra co río Sacramento (aínda que co tempo medrou ampliándose significativamente cara o norte, o sur e o leste). Un número de pobos adxacentes, cidades e suburbios de condados non incorporados, como Fair Oaks, Carmichael, Citrus Heights, Elk Grove, Folsom, Rancho Cordova, Roseville, Rocklin, West Sacramento, Natomas, Strawberry Manors, Del Paso Heights, Orangevale, North Highlands estenderon a área de Sacramento.
Os cidadáns de Sacramento adoptaron unha constitución da cidade en 1849, que foi recoñecida pola lexislatura estatal en 1850. Sacramento é a máis antiga cidade incorporada en California, constituída o 27 de febreiro de 1850. No 1850 o val de Sacramento foi devastado polas inundacións, incendios e epidemias de cólera. A pesar de todo, debido á súa posición xusto despois da veta nai en Serra Nevada, a nova cidade creceu, chegando rapidamente a unha poboación de 10 000 habitantes.
Xeografía
Segundo a oficina do censo dos Estados Unidos, a cidade cobre unha superficie de 259 km², da cal o 97,81% é terra e o 2,19% auga. A profundidade das augas subterráneas é arredor de 9 m. Moita da terra ao oeste da cidade (no Condado de Yolo) permanentemente está reservada para unha cunca de control de enchentes (Yolo Bypass), debido á vulnerabilidade histórica da cidade ás inundacións. Como resultado, a área metropolitana esténdese só 6 km ao oeste do centro (como West Sacramento, California) pero 48 quilómetros ao nordeste e leste, nos contrafortes da Serra Nevada e 16 quilómetros ao sur en terreos agrícolas do val.
Clima
Sacramento ten un clima mediterráneo (Köppen Csa), caracterizado pola humidade, invernos suaves e veráns cálidos e secos. A temporada de choivas é xeralmente de outubro a abril, aínda que pode haber un día ou dous de choiva lixeira en xuño ou setembro. A temperatura media anual é de 16,1 °C, con medias mensuais que van de 8 °C en decembro a 24,2 °C en xullo. A calor do verán a miúdo se modera pola brisa do mar coñecida como a "brisa de delta", que vén a través do delta do río Sacramento-San Joaquín da baía de San Francisco, e as temperaturas arrefrían bruscamente na noite.
Sacramento sinalouse como o lugar máis soleado do planeta durante catro meses do ano, desde xuño ata setembro. Tamén posúe a distinción como o mes máis soleado de calquera lugar do mundo. En xullo en Sacramento hai unha media de 14 horas e 12 minutos de sol ao día.
Economía
Sutter Health, Blue Diamond Growers, Aerojet, Teichert e a compañía McClatchy están entre as empresas que teñen unha sede en Sacramento.
Aves de Estínfalo
miniatura|300px|Heracles a as aves estínfalas (ánfora ática de figuras negras, c. 540 a.C.)
Sacramento, California
Pública
Sacramento é o fogar de Sacramento State (California State University, Sacramento), fundada como Sacramento State College en 1947. No 2004 a matrícula foi 22 555 principiantes e 5 417 estudantes graduados nas universidades de oito colexios. A mascota da Universidade é a avespa, e as cores da escola son verde e ouro. O campus é de 1,2 km² e está situado ao largo do American River Parkway a poucos quilómetros ao leste do centro.
A Universidade de California ten un campus, UC Davis, cerca de Davis e tamén ten un centro de posgraduado no centro de Sacramento. A UC Davis Graduate School of Management (GSM) encóntrase cerca da UC Davis Medical Center de Stockton Boulevard cerca da autoestrada 50.
Aves de Estínfalo
As Aves do lago Estínfalo era unha inmensa bandada de incontables aves que habitaban nas beiras do lago de Estínfalo (na Arcadia) e que constituínan unha praga para os pobos veciños. Concentráranse aquí fuxindo dos ataques dos lobos e reproducíronse sen límite.
Sacramento, California
Pública
O distrito de colexios comunitarios dos ríos consiste en varias universidades de dous anos na área de Sacramento —American River College, Cosumnes River College, Sacramento City College, Folsom Lake College— ademais dun gran número de centros de divulgación para os colexios.
Privada
O Instituto de arte de California-Sacramento foi fundado en 2007 e é unha rama do Instituto de arte de California-Os Ánxeles. A escola céntrase en educar os estudantes no campo das artes comerciais. A escola ofrece tanto unha licenciatura en Ciencias e un grao de asociado en Ciencias, así como diplomas nalgunhas áreas de estudo. O campus rexional da Universidade de Sacramento ofrece licenciaturas e mestrías en negocios, educación, saúde e programas de ensino.
A Universidade de San Francisco conta cunha das súas catro sedes rexionais en Sacramento. A nivel de pregraduado ofrecen graos en economía aplicada, sistemas de información, comportamento organizacional e liderado e administración pública. No nivel de posgraduado, ofrécense programas de mestrado en seguridade da información e aseguramento, sistemas de información, desenvolvemento organizacional, xestión de proxectos, administración pública, administración sen fins de lucro e asesoramento.
Aves de Estínfalo
Heracles, para ser purificado tralo asasinato dos seus fillos, acto cometido ó volverse louco por culpa de Hera, inimiga de Heracles por celos, tivo que acometer doce traballos que lle encomendara o seu primo Euristeo. O quinto destes traballos foi acabar coas devanditas aves.
Sacramento, California
Privada
A Universidade privada do sur de California ten unha extensión no centro de Sacramento, chamado o centro da Capital do estado. O campus, impartido por profesores do campus principal, e profesionais no Capitolio do estado e organismos do estado, ofrece graos de mestrado en administración pública, mestrado de políticas públicas e mestrado en saúde pública.
Aves de Estínfalo
Tratábase de aves de gran tamaño, como grúas, que devoraban as colleitas das terras próximas; algúns descríbennas con peteiros, alas e poutas de bronce, carnívoras e que atacaban á xente e ó gando (como enormes aves de rapina ), e que os seus excrementos eran velenosos. Hixino di que "se sacaban as súas propias plumas e as disparaban", como frechas, contra os inimigos.
Sacramento, California
Privada
Drexel University abriu un centro para estudos de posgraduado en Sacramento no 2009. Agora coñecida como Drexel University Sacramento, ten o seu campus situado no One Capital Mall. Drexel comezou a ofrecer graos de licenciatura no 2013.
Aves de Estínfalo
Pausanias di que tiñan os picos rectos, aguzados, cos que podían atravesar coirazas de metal, e que no deserto de Arabia se lanzaban contra os camiñantes e atravesábanlles o peito.
Sacramento, California
Deporte
O Solons Sacramento é un equipo de béisbol de ligas menores da Liga da costa do Pacífico, xogou en Sacramento durante varios períodos (1903, 1905, 1909-1914, 1918-1960, 1974-1976), sobre todo no campo de Edmonds. No 2000, o béisbol de ligas menores da AAA volveu a Sacramento co Sacramento River Cats, afiliado dos atléticos de Oakland. Os River Cats xogaron na cancha Raley recentemente construída, situada en West Sacramento.
Aves de Estínfalo
Agochadas na espesura, resultaba imposible matalas a frechazos por ser tan numerosas, e tampouco podía utilizar a forza para acabar con elas. Tampouco podía entrar andando nin en barco naquel terreo pantanoso, así que non sabía qué facer. Pero Atenea doulle uns crótalos de bronce que lle fixera Hefesto e, subíndose ó monte Cilene, próximo ó lago, fíxoas soar provocando un grande estrondo. As aves, asustadas, botaron a voar e abandonaron a protección do bosque, polo que Heracles puido disparar as súas frechas contra elas, matanto un gran número.
Sacramento, California
Deporte
Equipos de varias ligas máis pequenas estaban e continúan en Sacramento. A Sacramento Heatwave, a Asociación Americana de baloncesto, xoga actualmente na escola secundaria Folsom. No pasado, a cidade acolleu tres equipos de fútbol profesionais: o Sacramento Surge, da Liga de fútbol americano, que gañou o Mundial de World Bowl II o 6 de xuño de 1992; o Sacramento Gold Miners, da Liga canadense de fútbol; e o Sacramento Attack, da Liga de fútbol de Area. Sacramento foi tamén a casa dun equipo de fútbol, os cabaleiros de Sacramento, da Continental Indoor Soccer League (máis tarde chamado o mundial Indoor Soccer League). O Sacramento River Rats, de hóckey sobre patíns, ingresou na cidade durante varios anos. O Sacramento XSV (pronunciado "excesiva"), da Liga Nacional de Paintball profesional, representa a cidade pero ten a súa sede en Modesto, CA. O novo equipo deportivo que chegou a Sacramento é o Sacramento Mountain Lions, que é parte da Liga de fútbol (2009). Actualmente xogan no Raley Field, que é onde xoga o Sacramento River Cats.
Lugares de interese
Hai varios lugares moi representativos de Sacramento. O complexo do centro de convencións de Sacramento é o teatro do centro comunitario e o Memorial Auditorium. O pavillón de Wells Fargo é a contribución máis recente. Está construído sobre os alicerces da carpa do circo da música. Ao lado está McClatchy, construído orixinalmente como un estudio de televisión, que foi renovado ao mesmo tempo que se construíu o pavillón. É o máis pequeno dos lugares e ofrece capacidade para só 300 persoas. O Ballet de Sacramento, Sacramento Philharmonic Orchestra e a ópera de Sacramento realízanse no teatro do centro da comunidade.
Sacramento ten varios museos importantes. O Museo de arte Crocker, o Museo de arte público máis antigo ao oeste do río Mississippi, é un dos mellores. O 26 de xullo de 2007, o Museo abriu o camiño para unha expansión que triplicaba o espazo do museo. A arquitectura moderna é moi diferente do edificio de estilo vitoriano orixinal, a construción finalizou no 2010.
Cidades irmandadas
Sacramento ten nove cidades irmás.
Aves de Estínfalo
O resto fuxiu para refuxiarse na illa de Día (cerca de Creta) ou na illa de Ares (no mar Negro), onde anos despois atacaron ós Argonautas. Alí, disque Heracles volveu matar moitas delas.
miniatura|300px|esquerda|Durero: Hércules e as aves Estínfalas (1500, Museo Nacional Xermano, Núremberg)
Este Fineo era un adiviño que preferiu cegar se así gozaba dunha longa vida. Indicoulles ós Argonautas o itinerario para chegar á Colquide, onde debían coller o Vélaro de ouro así como outras cautelas que deberían ter na viaxe.
Cando Heracles regresou onda Euristeo, este estaba escondido no seu agocho da cántara de bronce xa que había varias aves de bronce voando ó redor do palacio. Heracles fixo soar o crótalo e as aves fuxiron.
Iconografía
Este episodio soamente se representaba nos ciclos que reecollían os diferentes traballos, onde Heracles aparece disparando o arco ó aire. Xa en épocas modernas, algúns artistas danlle un aspecto ameazador: Durero pintounas con figura de Harpías.
Interpretación
Segundo Robert Graves, o mito pode ter un trasfondo histórico, pois houbo un grupo de sacerdotisas que foron expulsadas por adoradores de Zeus Lobuno, e refuxiáronse no lago Estínfalo (termo no que ve insinuacións sexuais). Heracles, que representaría ó pobo aqueo, acabou con estas feiticeiras.
Engade que hai outras tradicións que cren que esas aves eran realmente mulleres, ás que matou Heracles por negarse a darlle hospitalidade. Existiu na cidade un templo de Artemisa con estatuas de doncelas con patas de ave
Manuelita (filme)
Manuelita é un filme arxentino de 1999 de animación e comedia dirixido por Manuel García Ferré. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi o primeiro filme animado por Scope, así como o seu primeiro filme familiar.
Vehículo aéreo non tripulado
miniatura|300px|Un vehículo aéreo non tripulado [[Northrop Grumman RQ-4 Global Hawk, da NASA, voando.]] Un vehículo aéreo non tripulado ou UAV (siglas do inglés unmanned aerial vehicle) é un tipo de aeronave sen persoas a bordo, deseñado para cumprir tarefas de carácter civil ou militar, controlado por un humano a distancia ou cun certo grao de autonomía. Hainos de moitos tipos e formas, e teñen un grande abano de aplicacións, pero xeralmente son empregados en traballos repetitivos, de transporte ou de traballo en lugares perigosos, onde os humanos non poderían facer o traballo con seguridade.
Os UAV son a versión aérea dos vehículos terrestres non tripulados ou UGV (unmanned ground vehicle) e dos vehículos mariños ou submarinos non tripulados, USV (unmanned surface vehicle) e UUV (unmanned underwater vehicle), respectivamente.
Popularmente chámanse drons, pero tecnicamente non son o mesmo, xa que o dron é un tipo concreto de vehículo aéreo non tripulado, autónomo ou semiautónomo. Académica e militarmente, o termo UAV é o predominante, e dende a Forza Aérea dos Estados Unidos de América inténtase reducir o uso do termo drone (gal. "dron") como denominador dos UAV militares, porque dá a sensación de que son vehículos completamente autónomos, cando realmente son controlados por humanos.
Primeiros drons
O desenvolvemento significativo dos drones comezou na década de 1900, e centrouse orixinalmente en proporcionar brancos de prácticas para adestrar persoal militar. O primeiro intento dun UAV motorizado foi o de A. M. Low's "Aerial Target" en 1916. Low confirmou que o monoplano de Geoffrey de Havilland foi o que voou o 21 de marzo de 1917 usando o seu sistema de radio. Tras a súa exitosa demostración na primavera de 1917 Low foi transferido para desenvolver lanzamentos de barcos costeiros motorizados controlados por avións coa Royal Navy, coa intención de atacar instalacións portuarias e barcos, e tamén axudou ao Comandante de Á Frank Arthur Brock a preparar o ataque Zeebrugge. Posteriormente apareceron outros desenvolvementos non tripulados británicos, chegando a unha frota de máis de 400 obxectivos aéreos de Havilland 82 Queen Bee que entraron en servizo en 1935.
Nikola Tesla describiu unha frota de vehículos aéreos de combate sen tripulantes en 1915. Eses desenvolvementos tamén inspiraron a construción do torpedo aéreo experimental Kettering Bug por Charles Kettering de Dayton, Ohio, e do Hewitt-Sperry Automatic Airplane, inicialmente pensado como un avión sen tripulación que podía levar unha carga explosiva a un obxectivo predeterminado. O desenvo,vemento continuou durante a primeira guerra mundial cando a Dayton-Wright Airplane Company inventou un torpedo aéreo sen piloto que podería estoupar nun momento preestablecido.
A estrela de cine e entusiasta das maquetas de avións Reginald Denny desenvolveu o primeiro vehículo a escala teledirixido en 1935.
Investigadores soviéticos experimentaron con bombardeiros Tupolev TB-1 controlados remotamente a finais dos anos 30.
Segunda guerra mundial
En 1940 Denny fundou a Radioplane Company e durante a segunda guerra mundial foron aparecendo máis modelos, usados tanto para adestrar a artilleiros antiaéreos como para realizar misións de ataque. A Alemaña nazi fabicou e usou varios UAV durante a guerra, como o Argus As 292 e a bomba voante V-1 cun motor a reacción. A Italia fascista desenvolveu unha versión do Savoia-Marchetti SM.79 voada por control remoto, aínda que o armisticio con Italia foi promulgado antes de que se despregase operacionalmente.
Posguerra
miniatura|250x250px|Intelixencia israelí preparando o lanzamento dun UAV na primeira misión sobre o canal de Suez en 1969 Tras a segunda guerra mundial o desenvolvemento dos UAV continuou con vehículos como o estadounidense JB-4 (guiado por televisión/radio), o australiano GAF Jindivik ou o tamén estadounidense Teledyne Ryan Firebee I de 1951, mentres que compañías como Beechcraft ofreceron o seu Model 1001 á Armada dos Estados Unidos en 1955. Con todo, foron pouco máis que avións teledirixidos ata a guerra de Vietnam. En 1959 a Forza Aérea dos Estados Unidos, preocupada por perder pilotos sobre territorio hostil, comezou a planificar o uso de avións sen tripulación. A planificación intensificouse despois de que a Unión Soviética derrubase un U-2 en 1960. En poucos días, comezou un programa UAV altamente clasificado baixo o nome en clave de "Red Wagon". O enfrontamento de agosto de 1964 no golfo de Tonkin entre unidades navais dos Estados Unidos e de Vietnam do Norte iniciou o uso en combate dos altamente clasificados UAVs estadounidenses (Ryan Model 147, Ryan AQM-91 Firefly, Lockheed D-21) na guerra. Cando o goberno chinés amosou fotografías de UAVs estadounidenses derrubados a través de Wide World Photos, a resposta oficial dos Estados Unidos foi "sen comentarios".
Durante a guerra de desgaste (1967-1970) en Oriente Medio, a intelixencia israelí probou os primeiros UAVs tácticos con cámaras de recoñecemento, os cales trouxeron de volta con éxito fotos do outro lado do canal de Suez. Esta foi a primeira vez que os UAVs tácticos que podían ser lanzados e aterrados en calquera pista curta (a diferenza dos UAV máis pesados) foron desenvolvidos e probados na batalla.
Na guerra do Yom Kippur de 1973, Israel usou UAVs como reclamos para que as forzas inimigas malgastasen mísiles antiaéreos caros. Tras esta guerra, algunhas persoas clave do equipo que desenvolveu este primeiro UAV crearon unha pequena empresa que tiña como obxectivo desenvolver os UAV como un produto comercial. Esta empresa foi finalmente adquirida por Tadiran e levou ao desenvolvemento do primeiro UAV israelí.
En 1973 os militares estadounidenses confirmaron oficialmente ter usado UAVs en Vietnam. Máis de 5 000 aviadores morreran e máis de 1 000 estaban desaparecidos ou capturados. A 100ª Á de Recoñecemento Estratéxico da USAF realizou unhas 3 400 misións con UAVs durante a guerra perdéndose 554 aparellos por todas as causas. En palabras do xeneral da USAF George S. Brown, comandante do Mando de Sistemas da Forza Aérea, en 1972, "A única razón pola que necesitamos (UAV) é que non queremos gastar innecesariamente o home na cabina". Posteriormente ese ano, o xeneral John C. Meyer, comandante en xefe do Mando Aéreo Estratéxico, dixo, "deixamos que o dron faga o voo de alto risco... a taxa de perdas é alta, pero estamos dispostos a arriscar máis deles... salvan vidas!".
Durante a guerra do Yom Kippur, a baterías de mísiles terra-aire proporcionadas polos soviéticos en Exipto e Siria causaron fortes danos aos cazas israelís. Como resultado, Israel desenvolceu o IAI Scout como primeiro UAV de vixilancia a tempo real. As imaxe e reclamos de radar proporcionados por estes UAVs axudaron a Israel a neutralizar completamente as defensas aéreas sirias no inicio da guerra do Líbano de 1982, facendo que ningún dos seus pilotos fose derrubado. En Israel en 1987, os vehículos aéreos non tripulados utilizáronse por primeira vez como proba de concepto de super-axilidade, voo controlado despois da parada en simulacións de voo de combate que implicaban un control de voo sen cola, baseado en tecnoloxía furtiva, vectorización de pulo tridimensional e control de voo a reacción.
UAVs modernos
CAPECON, un proxecto da Unión Europea para desenvolver UAVs no que participaron 18 organizacións, funcionou dende o 1 de maio de 2002 ata o 31 de decembro de 2005.
En 2012 a Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF) empregaba 7 494 UAVs (case un de cada tres dos seus aparellos eran UAVs). A CIA tamén operaba UAVs.
O Ramallal, Golmar, A Laracha
O Ramallal é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 47 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 19 homes e 28 mulleres.
A Tenencia, Abegondo, Abegondo
A Tenencia é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Escrita maia
A escrita maia, tamén coñecida como glifos maias ou xeróglifos maias, é o sistema de escrita da civilización maia de Mesoamérica, actualmente o único sistema de escrita mesoamericano que foi descifrado. As máis antigas inscricións atopadas datan do século III e foron descubertas en San Bartolo, Guatemala. A escrita maia mantívose en uso en Mesoamérica até pouco despois da chegada dos conquistadores españois no século XVI, e até o século XVIII en certas áreas illadas, como Tayasal.
Illa Herbosa, España
A Illa Herbosa está situada no espazo protexido do Cabo de Peñas. Con 4,2 hectáreas é a segunda maior illa do Principado de Asturias. É alta, abrupta e inabordable, constituída enteiramente de roca. Está rodeada de arrecifes e pequenos illotes e farallóns. É un importante punto de cría de aves acuáticas, especialmente corvos mariños e gaivotas.
Gran Premio do Xapón de 1991
O Gran Premio do Xapón de 1991 (oficialmente o XVII Fuji Television Japanese Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un disputada en Suzuka o 20 de outubro de 1991. Foi a décimo quinta e penúltima proba da tempada 1991 da Fórmula Un, o 18º Gran Premio do Xapón, o quinto en Suzuka e o sétimo que se celebrou no marco do campionato mundial de pilotos de Fórmula Un. A carreira disputouse ao longo de 53 voltas ao circuíto de seis quilómetros por unha carreira de 310 quilómetros. Foi gañada polo piloto de McLaren Gerhard Berger despois de comezar desde a pole position. O seu compañeiro de equipo Ayrton Senna terminou en segundo lugar e Riccardo Patrese foi terceiro para o equipo Williams.
Informe
A Fórmula Un chegou ao Xapón coa loita polo título aínda aberta, foi o quinto ano consecutivo en que o título decidirase no circuíto de Suzuka. Os organizadores esperaban que os eventos do Gran Premio do Xapón de 1990 non se repetisen. Ambos contendentes ao campionato Ayrton Senna e Nigel Mansell sabían exactamente o que tiñan que facer, Mansell tiña que gañar con axuda e Senna necesitaba vencer a Mansell. Houbo varios cambios na aliñación de pilotos, sendo o máis notable o de Leyton House, onde Ivan Capelli foi substituído polo mozo austríaco Karl Wendlinger. Por outra parte, AGS quedou sen diñeiro e non fixo a viaxe ao Xapón, mentres que outros rezagados como Coloni contrataron ao condutor local Naoki Hattori, pero non puido precualificarse. Johnny Herbert estaba detrás do volante do Lotus logo de perderse unhas carreiras na segunda metade da tempada debido aos compromisos de Fórmula 3000 xaponesa.
A cualificación viu moitos grandes accidentes, incluída a nova sensación Michael Schumacher e o piloto de Ferrari Jean Alesi. O maior destes accidentes foi o que lle sucedeu a Éric Bernard que rompeu o nocello e non tomou parte na carreira. Ao final das sesións de cualificación, quedou unha primeira fila de McLaren con Gerhard Berger, por diante de Ayrton Senna. Mansell foi terceiro seguido polo infeliz Alain Prost, Riccardo Patrese, Jean Alesi, Pierluigi Martini, Gianni Morbidelli, Michael Schumacher, e Nelson Piquet.
No comezo da carreira, Berger saíu ben e Senna bloqueou a Mansell como lle fixo Mansell en Portugal. Por outra parte, o día de Jean Alesi terminou na primeira volta en mdio dunha nube de fume, o seu motor Ferrari explotara. Ao final da 1ª volta, a orde era Berger, Senna, Mansell, Patrese e Prost. Houbo un grande accidente na segunda volta cando Andrea de Cesaris trompeou co seu Jordan mentres lideraba a outros autos, e o accidente resultante levou a Wendlinger, Pirro, e Lehto con el. diante, Berger púxose na cabeza mentres Mansell acosaba a Senna. Todo terminou na volta 10 cando Mansell cometeu un erro na primeira curva e saíuse. O seu Williams quedou atrapado na grava e Mansell estaba fóra da loita polo campionato.
Coa noticia da retirada de Mansell, Senna e Berger perdéronse na distancia, con Berger saudando ao seu compañeiro de equipo campión do mundo cando o pasou. Os dous correron en formación durante o resto da carreira con Senna deixando pasar a Berger na última volta para gañar a súa primeira carreira para McLaren.
Patrese terminou en terceiro lugar seguido de Prost, Martin Brundle anotou os últimos puntos na historia do equipo de Brabham, e Stefano Modena no Tyrrell. Senna gañara o seu terceiro campionato mundial, pero o brasileiro freou as celebracións na entrevista posterior á carreira facendo comentarios mordaces sobre o presidente sainte da FISA Jean-Marie Balestre e admitindo que sacou intencionadamente a Alain Prost da pista o ano anterior en Suzuka, o que provocou moito resentimento e críticas a Senna da comunidade da F1.
Cualificación
* Precualificado pero lesionado durante a práctica (perna rota)
Guigurros
miniatura|dereita|Mapa das tribos ástures. Os guigurros (en Gigurri) segundo Plinio (Naturalis Historiæ, 4, 28) ou egurnion segundo Ptolomeo (Ptol. ll, 6, 37) eran un pobo dos ástures augustanos, situado probablemente na comarca de Valdeorras (Ourense), que preservou o seu nome.
Documéntanse tanto epigraficamente como en autores antigos. CIL II, 2610 fala dun Reburro Fabro / Gigvrro Calvbrigen(si), e ademais están os testemuños de varios autores: Plinio (Nat. Hist. 3, 28) que cita entre os populi noroccidentais aos guigurros; Ptolomeo (Xeogr. 2, 6) que sitúa entre as cidades ástures do interior o Forum Gigurrorum; o Itinerario Antonino (428, 7), que menciona o lugar de mercado Forum Gigurrorum, e finalmente o Anónimo de Rávena (4, 45) que fala dun Foro Gigurnion. No decreto de Augusto achado en Bembibre fálase duns "Aiiobrigiaecinos ex gente Gigvrrorvm".
Etimoloxía
Un dato lingüístico sorprendente, que se repite en toda a área occidental da cornixa cantábrica, é a aparición dunha serie de etnónimos, transmitidos tanto polas fontes clásicas como pola epigrafía, que terminan en –urro- ou –arro- (seurros, iburros, egobarros, susarros, guigurros, etc.). Provoca certa perplexidade atopar aquí, no lugar que deberían ocupar sufixos coñecidos, un sufixo –urro, descoñecido en celta común, e inexplicable tanto fonética como morfoloxicamente, desde o punto de vista indoeuropeo. Quizais por isto, a etimoloxía destes nomes deu lugar ás máis diversas teorías.
Suxire E. Bascuas, aínda que sen moita convicción e entre outras posibilidades, que estamos ante unha forma *gigur “ganso”, relacionada cunha forma proto-celta *giguranos "ganso salvaxe" (antigo irlandés Gigren, Giugrann "ganso" e galés Gwyrain "pato salvaxe") co que este pobo dos ástures serían sinxelamente "os gansos". Adoptar o nome de animais totémicos, e máis concretamente de aves, non é estraño na etnonimia peninsular (ej: Túrdulos e Lougeos) con todo falta documentación desta palabra en celta continental, de maneira que a adscrición da forma completa *giguranos a data celta primitiva pode ser precipitada.
Outros sinalaron o carácter fluvial do sufixo –urros, a partir da etimoloxía dos tamén ástures iburros, cuxo nome se tentou explicar desde un hidrónimo *Ibia, estendido en *Ibura, co significado de "os ribeiregos do río Ibura". Así os guigurros serían "os ribeiregos do río *Cigia", estendido en *Cigura, hidrónimo xa consignado entre os ástures (río Cea na provincia de León < Cigia) e veciños (río Cega na provincia de Segovia). Juan L. García Alonso establece como étimo a forma *Cic-e-a e faina derivar da raíz *Kik- "brotar, chorrear" consignada no vello irlandés cich "mama", galés cig "ubre", córnico chic e bretón quic, ademais de no topónimo britano de Cicucium e outros moitos da área céltica compilados por Alfred Holder.
A mutación da raíz *Cigia > *Gigia respondería ao fenómeno de sonorización secundaria de oclusiva xorda inicial contemplado por Patricia de Bernardo Stempel para o hispano-celta occidental, e non presenta obxeccións. Tendo en conta que os desenvolvementos nasais adoitan actuar con función locativa (Tamag-ones, "os do Támega"; Sel-inos, "os do Salia") a forma orixinal podería reconstruírse como Cigur(i)nos ou Gigur(i)nos, coincidente por outra banda co “Foro Gigurnion” que transcribe o anónimo de Ravenna (4,45). Con todo, a sufixación –urro, seguiría sen atopar explicación satisfactoria. Para iso, habería que partir dunha disimilación da forma –urros < -*ur(i)nos, non constatada.
Por último, B. M. Prósper, retomando a hipótese de Bascuas, defende que a forma hispano-celta occidental *gigurro puido proceder directamente de *gigur-eu con significado de "os que gritan" e que por tanto formouse directamente e en paralelo a *gigur-ano, que sería en todo caso creación xa do celta insular, probablemente de carácter adxectival logo convertido na designación do ánsar. Para iso, e tentando dar unha explicación satisfactoria aos sufixos xeminados -urro, expón a hipótese da existencia dunha lei que partindo dun fenómeno fonético trivial, suporía a asimilación de –ry- > -rr-. Este cambio fonético non sería nin moito menos xeral, nin sequera no Noroeste, e circunscribiríase a unha área definida e a un grupo lingüístico moi determinado.
Territorio
Os guigurros ocupaban o extremo oriental da actual provincia de Ourense e o suroeste da comarca do Bierzo na actual provincia de León. O nome da hoxe comarca de Valdeorras é unha continuación do nome de tal pobo (Giorres, Eurres e Iorres na Alta Idade Media, máis tarde "Vall(e) de Iorres", e até o século XIX Valdiorres, que alternará con Valdeorras), pero os límites antigos son descoñecidos. A súa capital era "Forum Gigurrorum", preto da Rúa.
Relixión
Sabemos do culto ao deus Cosso (Conso nunha forma máis primitiva) que os emparenta cos Susarros do norte e cos Callaecos lucenses.O teónimo indíxena Conso era descoñecido baixo esta forma, aínda que si noutras grafías derivadas de Cosus. O epíteto non se pode resolver satisfactoriamente, aínda que se podería propor S[ariur]ensi, S[apiur]ensi ou S[upiur]ensi. O dedicante é un indíxena romanizado, da área dos guigurros. Pola paleografía e a disposición dos elementos no epígrafe dataríase no segundo terzo do século I d. C.
Conso con grafía -ns- debe interpretarse como unha forma menos evolucionada que as máis frecuentes Coso, Cossue, etc., previa á asimilación do grupo -ns- en -ss-. A aparición desta forma vén apoiar a etimoloxía da divindade como derivado de *kom-dhH1 - e co significado de «confluencia» proposta por B. Prósper. Tamén do culto a un deus descoñecido e local denominado Tiro Tilleno, que podería estar en relación coa inscrición do Marte Tileno atopada en Quintana do Marco (León).
Q(uintus) Iul/[ius] Tiro / Tilleno / v(otum) s(olvit) l(ibens) m(erito) (Ourense, O Barco de Valdeorras)
Modo de vida
Vivían, como os outros pobos ástures, en castros. Coa chegada e conquista por parte dos romanos e a posterior romanización, o seu centro erixiuse en "Forum Gigurrorum", preto da Rúa, unha estación sobre a vía XVIII, que unía Bracara Augusta (Braga) con Asturica Augusta (Astorga), capital do convento xurídico asturicense, do que formaban parte os guigurros.
A súa importancia debeu ser grande por canto os romanos crearon un Ala I Gigurrorum, o que supuña unha achega de 500 xinetes, que en principio debían saír dos propios guigurros. Con todo unha epígrafe procedente do castro de Cabanca revela un decurión da á, Icascaen, do pobo Tamagani, localizado no val de Verín.
Illa do Castrón de Santiuste
A Illa do Castrón de Santiuste (Islla do Castrón de Santiuste, Isla del Castrón de San Yuste) é unha recortadísima e abrupta illa española de tres hectáreas de superficie situada na costa do municipio de Llanes (Asturias), moi preto do litoral. Carece de construcións e está cuberta por unha tenue capa de vexetación herbácea. Realízanse excursións en barco para a práctica do mergullo.
Requesende, Golmar, A Laracha
Requesende é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 63 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 28 homes e 35 mulleres.
Vilariño, Abegondo, Abegondo
Vilariño é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Banda de música da Penela
A Banda de música da Penela foi unha agrupación musical formada no lugar da Penela, na parroquia lalinense de Donramiro.
Historia
Claudio González López, coñecido como Claudio do Empalme, foi o promotor desta banda, nada en 1927 e que duraría ata o ano 1955. Adoita dicirse que esta banda desapareceu nun día, ao atopar Claudio aos seus músicos borrachos nunha festa, non podendo nin sequera levantarse do chan. Disolveríase días máis tarde.
Constantino Lecapeno
Constantino Lecapeno (en grego, Κωνσταντίνος Λακαπηνός ) foi o terceiro fillo do emperador bizantino Romano I Lecapeno (r. 920-944), e coemperador de 924 a 945.