cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paul J. Crutzen
Paul Jozef Crutzen, nado en Ámsterdan (Países Baixos) o 3 de decembro de 1933 e finado o 28 de xaneiro de 2021, foi un químico holandés, gañador do premio Nobel de Química en 1995 polas súas investigacións sobre a incidencia do ozono na atmosfera.
Traxectoria
Naceu en Amsterdam en 1933 e en 1973, estudou enxeñería, en 1958 estableceuse en Suecia coa súa familia, traballou na Universidade de Estocolmo ata 1974 e onde obtivo o título de doutor en Meteoroloxía. Traballou na Universidade de Oxford, Inglaterra e no "National Center for Atmospheric Research" (NCAR), Boulder, Colorado, nos Estados Unidos. Desde 1980 foi membro da Sociedade Max-Planck para o avance da ciencia e Director da División de química atmosférica do Instituto Max-Planck, en Maguncia (Alemaña) e desde 1983 director executivo desta mesma institución.
Traballo científico
Activista no campo das ciencias ambientais contribuíu, xunto a Mario J. Molina e Frank Sherwood Rowland, á comprensión da formación do buraco da capa de ozono. Os seus estudos sobre as substancias contaminantes permitiron a comprensión do posible cambio climático que padece a Terra, relacionada coa emisión dos Clorofluorocarbonos (CFC) e outros gases organohalóxenos cun desprazamento do equilibrio químico na formación e destrución do ozono estratosférico.
En 1995 foi galardoado xunto a Molina e Rowland, co Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a química da atmosfera, especialmente sobre a formación e descomposición do ozono.
Incubus
Incubus é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Calabasas (California) no ano 1990. Foi fundada por Brandon Boyd (voz e percusión) e José Pasillas (batería), que se coñecían da escola. Pouco máis tarde Jose coñeceu a Mike Einziger (guitarra) e a Alex Katunich (baixo) e por último entrou Dj Lyfe.
Historia
No seu primeiro disco, Fungus Amongus, resaltan influencias de Primus, Mr. Bungle e Red Hot Chili Peppers. Este material ten un son jazz-funk combinado con hardcore metal que ao pouco o evolucionaron ata chegar a un estilo propio, máis hard rock e caracterizado polos sons da guitarra de Mike e pola voz inconfudible de Boyd.
Logo de lanzar o disco que lles deu o empuxón, S.C.I.E.N.C.E., uníuselles DJ Kilmore xa que Dj Lyfe non se presentou ás últimas gravacións do disco e tiveron que substituílo. Neste material levaron un son máis característico, cancións frenéticas pero cunha gran gama de riffs e combinacións en todos os instrumentos.
No seguinte CD, Make Yourself, xa teñen unha calidade de son único como pode apreciarse en cancións como "Drive" ou "Stellar", que son máis alternativas que o que fixeran antes. Boyd toma o seu lugar como vocalista e compositor, recorrendo a unha gran profundidade nas súas letras.
Despois do auspicioso Make Yourself, Incubus regresa aos estudos para producir o seu próximo disco. Curiosamente, para a produción do álbum afastáronse nunha cómoda mansión situada nunha rúa chamada Morning View, que resultou finalmente ser o nome do CD. Morning View destacou con sinxelos como "Wish you were here", "Nice to know you", "Are you in" e "Warning".
Incubus sufriu a separación da súa baixista Alex Katunich (Dirk Lance), por supostas "diferenzas musicais". Esta perda representa o afastamento do jazz e funk que puido conseguir noutros discos. No seu lugar, foi convocado o baixista Ben Kenney, ex guitarrista de The Roots, e baixista do proxecto paralelo de Mike Einziger e José Pasillas, denominado Estafe Lapse Consortium.
A banda formou unha fundación sen fins de lucro, The Make Yourself Foundation, que xunta fondos para varias causas e caridades nos Estados Unidos e o resto do mundo, axudando así aos máis necesitados. A banda financia a fundación doando unha porción dos ingresos xerados polos tours, dos royaltys, de poxas en liña, e doutros eventos ou actividades.
A mediados do 2004, a banda lanza ao mercado o seu disco titulado A Crow Left of the Murder..., co que intentan retomar de certa forma o son que lograran nos seus traballos anteriores ao espectacular S.C.I.E.N.C.E., sen deixar de lado as baladas que lles deron tanto éxito nos seus álbums máis recentes. O primeiro sinxelo deste álbum foi "Megalomaniac", un tema algo polémico pola rudeza das súas líricas e polas imaxes tan cargadas de contido político e social que se mostran no seu respectivo vídeo, realizando analogías coa imaxe de Adolf Hitler e os gobernos actuais de occidente. A este sinxelo seguiríanlle temas como "Talk Shows on Mute", "Beware! Criminal", "Sick Sad Little World", "Here in my Room" e "Leech", como os máis representativos. Este álbum foi producido e mesturado polo coñecido Brendan O'Brien.
O último disco da banda saíu á venda o 28 de novembro de 2006 baixo o nome de Light Grenades. O seu primeiro single foi "Anna-Molly", que paradoxicamente Brandon interpreta na canción como "anomally" (anomalía en inglés). O presente álbum aseméllase en certo grao ao A Crow Left of the Murder, tanto na imaxe que a banda desexa reflectir cara ao público como na parte musical propiamente dita. Temas como "Dig", "Light Grenades", "Love Hurts" e "Paper Shoes" demostran a gran variedade interpretativa, e ademais a excelente proxección que teñen para un futuro.
En xuño do 2008 Brandon Boyd dixo a Billboard.com que o grupo se tomaría un descanso. Durante ese tempo os membros da banda adicáronse á familia, a estudos e a outros proxectos.
En 2011 Incubus atopábase traballando no seu novo álbum de estudio, segundo informou o grupo na súa páxina oficial o día 4 de abril do 2011. Este novo traballo levou por título If Not Now, When?, e foi lanzado o 12 de xullo.
Membros
miniatura|300px|dereita| Logo Incubus.
Comarca de Ordes
A comarca de Ordes é unha comarca galega situada na provincia da Coruña cuxa capital é Ordes. A esta comarca pertencen os concellos de Cerceda, Frades, Mesía, Ordes, Oroso, Tordoia e Trazo.
Xeografía
A comarca limita ao leste coas comarcas de Betanzos (concellos de Curtis e Vilasantar) e Arzúa (concello de Boimorto), ao sur coa comarca de Arzúa (concello de Arzúa e de O Pino) e Santiago (concello de Santiago de Compostela), ao oeste coa comarca de Santiago (Val do Dubra), Xallas (concello de Santa Comba) e Bergantiños (concello de Coristanco), e ao norte con Bergantiños (concellos de Carballo e A Laracha), coa comarca de A Coruña (concellos de Culleredo, Carral e Abegondo) e coa de Betanzos (concello de Oza-Cesuras). A comarca ten unha superficie de 755,71 km2.
Practicamente a totalidade da comarca pertence á conca do río Tambre, que conforma o límite meridional da comarca, sendo os ríos Lengüelle, Samo e Maruzo os principais afluentes do Tambre que percorren a comarca de Ordes de norte a sur. Ademais, os territorios situados ao oeste da comarca (parroquias occidentais de Tordoia) pertencen ás concas do Xallas e Anllóns, mentres que o norte dos concellos de Cerceda, Ordes e Mesía verten as súas augas aos ríos Barcés e Mero, que forman a ría da Coruña. As principais masas de auga da comarca son os encoros de Vilasenín e Vilagudín, que aportaban agua ao sistema de refrixeración da central térmica de Meirama, e o lago artificial de As Encrobas, que se formou ao encher con auga a antiga mina de lignito de Meirama.
A máxima altura da comarca localízase no monte Cerdeira (595 m), en terras do concello de Cerceda.
O clima desta comarca é de temperaturas suaves e con abundantes precipitacións.
Demografía
O principal núcleo de poboación da comarca é a vila de Ordes, anda que tamén Sigüeiro, capital do concello de Oroso, supón un importante núcleo de poboacíon no sur da comarca, que fai as veces de cidade dormitorio de Santiago de Compostela. Outros núcleos de poboación que aglutinan algúns servizos locais son Xanceda (Mesía), Ponte Carreira (Frades), Viaño Pequeno e A Brea (Trazo), Pontepedra (Tordoia), A Silva e Cerceda (Cerceda) e Mesón do Vento (Ordes).
As Fachas, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
As Fachas é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 estaba deshabitado.
Bosnia e Hercegovina nos Xogos Europeos de 2015
Bosnia e Hercegovina participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 56 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Olimpijski komitet Bosne i Hercegovine, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Medalleiro
O equípo olímpico de Bosnia e Hercegovina obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Ana María Polvorosa
Ana María Ruiz Polvorosa, nada en Madrid o 14 de decembro de 1987, é unha actriz española. Ten participado en varias series de televisión, sendo moi coñecida polo seu papel de Lorena en Aída.
Adrian Năstase
Adrian Năstase (n. 1950 en Bucarest) avogado e político, foi o primeiro ministro de Romanía entre 2000 e 2004.
O seu pai era militar das Forzas Armadas Reais de Romanía. Despois da caída da monarquía e do comenzo do comunismo, afiliouse ao Partido Comunista Romanés.
Natureza morta
miniatura|350px|[[Francisco de Zurbarán: Natureza morta con xerra e cuncas (1636).]] A natureza morta, tamén coñecida como bodegón, é unha obra de arte que representa obxectos inanimados, xeralmente obxectos cotiáns que poden ser naturais (animais de caza, froitas, flores, comida, plantas, rochas ou cunchas) ou feitos polo ser humano (utensilios de cociña, de mesa ou de casa, antigüidades, libros, xoias, moedas, pipas etc.) nun espazo artifical determinado. Esta póla da pintura sérvese dun exquisito arranxo, encanto colorístico e dunha iluminación fina para producir un efecto de serenidade, benestar e harmonía. Con orixes na antigüidade e moi popular na arte occidental dende o século XVII, a natureza morta da ao artista máis liberdade de acción na colocación de elementos de deseño dentro dunha composición que outros xéneros pictóricos como a paisaxe ou os retratos. Os bodegóns, particularmente antes de 1700, a miúdo contiñan un simbolismo relixioso e alegórico en relación cos obxectos que representaban. Algunhas naturezas mortas rompen a barreira bidimensional e empregan técnicas mixtas tridimensionais, e usan obxectos atopados, fotografía, gráficas xeradas por ordenador, así como son e vídeo.
Devanceiros: Arte antiga
miniatura|200px|Bol de froita transparente e xerras. Frescos [[Roma Antiga|romanos en Pompeia (ao redor do ano 70).]] As naturezas mortas a miúdo adornan o interior das tumbas do Antigo Exipto. Críase que os obxectos vencellados coa comida e outros artigos representados alí, faríanse reais na outra vida e dispoñibles para que os mortos os empregaran. As pinturas sobre xerras da Antiga Grecia tamén mostran grande habilidade ao representar obxectos cotiáns e animais. Naturezas mortas semellantes, máis sinxelas decorativamente, mais con perspectiva realista, atopáronse igualmente en pinturas murais da Antiga Roma e en mosaicos do chan en Pompeia, Herculano e a Vila Boscoreale, incluíndo o motivo posteriormente tan familiar dun bol de cristal con froitas. Os mosaicos decorativos chamados emblema, que se atoparon en casas de romanos ricos, demostran a variedade de comida da que gozaban as clases superiores, e tamén funcionaban como signos de hospitalidade e como celebracións das estacións e mais da vida. No século XVI, a comida e as flores reaparecerían como símbolos das estacións e dos cinco sentidos. Tamén dende a época romana existe a tradición do uso da caveira nas pinturas como un símbolo de mortalidade e de restos terrenais, a miúdo acompañada pola frase Omnia mors aequat (A morte iguala a todos). Estas imaxes de vanitas foron reinterpretadas ao logo dos derradeiros catrocentos anos da historia da arte, comezando cos pintores holandeses ao redor do ano 1600.
A apreciación popular do realismo na natureza morta relaciónase coa lenda grega antiga de Zeuxis e Parrasios, de quen se di que competiron por crear os obxectos máis animados, as descricións máis antigas da historia de pintura de Trompe-l'œil. Como Plinio o Vello relataba nos tempos romanos, os artistas gregos de séculos antes xa estaban moi desenvolvidos nas artes do retrato e o bodegón. Distinguiu a Peiraikos, «cuxa mestría moi poucos exceden... Pintou tenderetes de zapateiros e barberías, asnos, plantas e cousas semellantes, e por esa razón chamáronlle o "pintor dos obxectos vulgares"; aínda así estas obras eran en conxunto doces, e vendíanse a prezos máis altos cás máis grandes [pinturas] de moitos outros artistas».
Idade Media
miniatura|esquerda|200px|[[Petrus Christus: San Elixio orfebre (parella burguesa cun orfebre, 1449).]] A partir do ano 1300, comezando por Giotto e os seus seguidores, a pintura de bodegón reviviu na forma de nichos de ficción en murais de tema relixioso que representaban obxectos da vida cotiá. Este tipo de representación pictórica foi considerada menor ata o Renacemento, e adoitaba aparecer encuberta en cadros doutro xénero, como a pintura relixiosa ou os retratos, adoitando supoñen un significado relixioso ou alegórico. Isto era particularmente certo na obra dos artistas do norte de Europa, cuxa fascinación polo simbolismo e o realismo óptico moi detallado levoulles a prodigar grande atención na mensaxe xeral das súas pinturas. Pintores como Jan van Eyck a miúdo empregaron elementos de bodegón como parte do seu programa iconográfico.
O desenvolvemento da técnica de pintura ao óleo por van Eyck e outros artistas do norte de Europa permitiu pintar obxectos cotiáns nun estilo hiperrealista, debido ao seu secado máis lento, a mestura e a calidade de traballar por capas das cores ao óleo.
O retrato que fixo Petrus Christus dun noivo e unha noiva visitando a un ourive é un exemplo típico dun bodegón de transición que representaba tanto un contido relixioso como secular. Aínda que a súa mensaxe é principalmente alegórica, as figuras da parella son realistas e os obxectos que se mostran (moedas, vasillas etc.) están axeitadamente pintados pero o xoieiro é en realidade unha representación de san Elixio e os obxectos intensamente simbólicos. Outro tipo semellante de pintura é o retrato de familia que combina figuras cunha mesa ben chea de comida, que simboliza tanto a piedade dos suxeitos e maila súa gratitude á abundancia de Deus. Por esta época, as representacións sinxelas de bodegóns privadas de figuras (pero non de significado alegórico) comezaban a pintarse na parte externa das portas de pinturas de devoción privada. Outro paso cara ao bodegón autónomo foi pintar flores simbólicas en xerras na parte posterior de retratos seculares ao redor do ano 1475.
Renacemento
Entre os primeiros en liberarse do significado relixioso da natureza morta estiveron Leonardo da Vinci, quen creou estudos á acuarela de froita (ao redor de 1495) como parte da súa incansable exame da natureza, e Durero quen tamén fixo debuxos detallados da flora e a fauna.
Jacopo de'Barbari deu un paso máis aló coa súa Natureza morta con perdiz, luvas e frechas de ballesta (1504), un dos primeiros bodegóns Trompe-l'œil asinados e datados, cun contido relixioso reducido ao mínimo. miniatura|300px|[[Annibale Carracci, Carnicería (1583).]] O século XVI viu unha explosión de interese no mundo natural e a creación de luxosas enciclopedias botánicas que documentaban os descubrimentos do Novo Mundo e Asis. Tamén impulsou o comezo da ilustración científica e a clasificación das especies. Os obxectos naturais comezaron a apreciarse como obxectos de estudo individuais a parte de calquera asociación mitolóxica ou relixiosa. A temperá ciencia dos remedios a base de herbas comezou igualmente nesta época, unha extensión práctica deste novo coñecemento. Ademais, os patronos ricos comezaron a financiar a colección de especies animais e minerais, creando amplos «gabinetes de curiosidades». Estes exemplares serviron como modelo para os pintores que buscaban realismo e novidade. Comezaron a coleccionarse e comercializarse cunchas, insectos, froitas exóticas e flores, e plantas novas, como o tulipán (importado a Europa dende Turquía), celebrábanse nos bodegóns. A explosión da horticultura espertou amplo interese por toda Europa, tendencia que os artistas capitalizaron producindo miles de bodegóns. Algunhas rexións e cortes tiñan intereses particulares. A representación de cítricos, por exemplo, era unha paixón particular da corte dos Médicis en Florencia. Esta grande difusión dos exemplares naturais e o crecente interese na ilustración natural por toda Europa, deu como resultado a creación practicamente simultánea de naturezas mortas modernas ao redor do ano.
Ao longo da segunda metade do século XVI a natureza morta evolucionara de xeito autónomo. Gradualmente, o contido relixioso diminuíu en tamaño e lugar nestas pinturas, aínda que as leccións morais seguiron estando implícitas. Un exemplo é A carnicería de Joachim Beuckelaer (1568), coa súa representación realista de carnes crúas dominando o primeiro plano, mentres que a escena do fondo transmite os perigos da ebriedade e a lascivia. O tratamento de Annibale Carracci do mesmo tema en 1583 comeza a eliminar as mensaxes morais, como fixeron outras pinturas de bodegón de «cociña e mercado» deste período.
Século XVII
miniatura|esquerda|[[Abraham van Beyeren: Bodegón de banquete (1667).]] Malia gañares popularidade, as naturezas mortas italianas permaneceron historicamente menos respectadas cá pintura de «grande estilo» de temas históricos, relixiosos e míticos. Destacados académicos de comezos dos anos 1600, como Andrea Sacchi, sentía que a escena de xénero e o bodegón non portaban a gravitas que fai que a pintura sexa considerada grande. Doutra banda, exitosos artistas de bodegón italianos atoparon amplo mecenado no seu tempo. Máis aínda, as pintoras, sendo poucas, normalmente elixían ou víanse constreñidas a pintar temas como o bodegón, como ocorría, por exemplo con Giovanna Garzoni, Laura Bernasconi e Fede Galizia.
Moitos artistas italianos destacados noutros xéneros, tamén produciron algúns cadros representando naturezas mortas. En particular, Caravaggio (1573-1610) foi un dos primeiros artistas que representou naturezas mortas con conciencia de obra pictórica. Aplicou a súa influente forma de naturalismo ao bodegón. O seu Cesto con froitas (h. 1595-1600) é un dos primeiros exemplos de bodegón puro, presentado con precisión e localizado á altura do ollo. Malia non posuír unha aberta simboloxía, esta pintura era propiedade do cardeal Borromeo e puido ser apreciada tanto por razóns estéticas como relixiosas. Jan Bruegel pintou o seu Gran buqué milanés (1606) tamén para o cardeal, sinalando que a pintura era «fatta tutti do natturel»' (feita enteira do natural) e aumentou o prezo polo esforzo extra. Eran uns bodegóns máis na colección do cardeal, xunto coa súa ampla colección de curiosidades. Entre outros bodegóns italianos, A cociñeira, de Bernardo Strozzi, é unha «escena de cociña» ao xeito holandés, que é por unha banda un detallado retrato dunha cociñeira, e por outro, a representación das aves de caza que está preparando. Nun xeito semellante, un dos escasos bodegóns de Rembrandt, Rapariga con pavos reais mortos combina de igual xeito un simpático retrato feminino con imaxes de aves de caza. miniatura|200px|[[Willem Claesz. Heda: Sobremesa, 1637.]] Este xénero foi moi cultivado na pintura holandesa do século XVII, como pode verse, por exemplo, na Natureza morta de Willem Claeszoon Heda (1637). O bodegón independizouse no novo clima artístico dos Países Baixos, co nome de stilleven («natureza tranquila»), mentres que nas linguas romances, e en ruso, prefírense termos relacionados coa «natureza morta». Mentres os artistas atopaban oportunidade limitada para producir a iconografía relixiosa que durante moito tempo fora a súa principal industria, xa que as imaxes de temas relixiosos estaban prohibidas na igrexa protestante reformada holandesa, a tradición setentrional continua de realismo detallado e símbolos ocultos atraían ás crecentes clases medias holandesas, quen estaban substituíndo á igrexa e o estado como os principais mecenas da arte nos Países Baixos.
Un subxénero, dentro das naturezas mortas, é a natureza morta floral, que representa flores, no que foi moi experto o pintor español do Barroco, Juan de Arellano. Produciuse en Holanda unha obsesión pola horticultura, particularmente o tulipán. Considerar as flores, a un tempo, como obxecto estético e símbolo relixioso, levou ao xurdimento dun grande mercado para este tipo de natureza. A natureza, como a maior parte das obras de arte holandesas, vendíase xeralmente en mercados abertos ou por marchantes, ou polos artistas nos seus obradoiros, e raramente eran encargos; Polo tanto, os artistas normalmente elixían o tema e a disposición. Tan popular era este tipo de pintura de natureza, que gran parte da técnica da pintura de flores holandesa foi codificada no tratado de 1740 Groot Schilderboeck por Gerard de Lairesse, que daba amplos consellos sobre a cor, arranxo, pinceladas, preparación dos exemplares, harmonía, composición, perspectiva etc.
O simbolismo das flores evolucionara dende comezos da época cristiá. As flores máis comúns e os seus significados simbólicos eran: rosa (a Virxe María, fugacidade, Venus, o amor), lirio (Virxe María, virxindade, seo feminino, pureza de mente ou xustiza), tulipán (presunción, nobreza), xirasol (lealdade, amor divino, devoción), violeta (modestia, reserva, humildade), bonetes (melancolía) e papoula (poder, soño, morte). En canto aos insectos, a bolboreta representa a transformación e resurrección, mentres cá libeliña simboliza a fugacidade e as formigas, o traballo duro e a atención ás colleitas.
Os artistas holandeses tamén se especializaron e reviviron o antigo xénero grego do bodegón de Trompe-l'œil, particularmente a imitación da natureza ou mímese, que eles chamaron betriegerje («pequeno engano»). Ademais destes tipos de bodegón, os artistas holandeses identificaron e desenvolveron separadamente pinturas de «cociña e mercado», almorzo e comida, vanitas e coleccións alegóricas.
miniatura|250px|[[Juan Sánchez Cotán, Marmelo, repolo, melón e pepino (1602).]] esquerda|[[Pieter Claesz: Vanitas; Natureza morta con vidrio envorcado (1630).|miniatura]] Especialmente popular neste período foi a pintura de «vaidade» ou vanitas, nas que suntuosos arranxos de froita e flores, libros, estatuíñas, xerras, moedas, xoias, pinturas, instrumentos musicais e científicos, insignias militares, cristal e prata finos, estaban acompañados por lembranzas simbólicas da fugacidade da vida. Adicionalmente, unha caveira, un reloxo de area ou de peto, unha vea consumíndose ou un libro coas páxinas voltas, servirían coma unha mensaxe moralizante do efémero dos praceres dos sentidos. A miúdo varias das froitas e flores amósanse comezando a podrecerse para insistir na mesma consideración.
Outro tipo de natureza, coñecida como «pinturas de almorzo», representan tanto unha presentación literal das delicadezas que as clases superiores gozaban como un recordatorio relixioso para evitar a lambonería. Noutra innovación holandesa, ao redor de 1650 Samuel van Hoogstraten pintou un dos primeiros cadros con andeis, bodegóns tipo Trompe-l'œil que representa a obxectos atados, pendurados, cravados ou pegados doutro xeito a unha táboa, un tipo de bodegón moi popular nos Estados Unidos no século XIX. Outra variedade de Trompe-l'œil representaba obxectos vencellados a unha profesión dada, como na pintura de Cornelis Norbertus Gysbrechts Caballete de pintor con peza de froita, que amosa todas as ferramentas do oficio do pintor. Tamén popular na primeira metade do século XVII foi a pintura dun amplo surtido de espécimes en forma alegórica, como os «cinco sentidos», os «catro continentes» ou as «catro estacións», amoando unha deusa ou figura alegórica rodeada polos correspondentes obxectos naturais ou realizados polo home. A popularidade das vanitas e estoutras formas de natureza morta, axiña espalláronse dende Holanda a Flandres, Alemaña, España e Francia. [[Georg Flegel: Andel.|miniatura]] O bodegón alemán seguiu de preto os modelos holandeses. O pintor alemán Georg Flegel foi un pioneiro no bodegón puro sen figuras e creou a novidade compositiva de pendurar ou colocar os obxectos detallados en gabinetes, armarios e mostrar caixas, e producir puntos de vista múltiples simultaneamente. En España, as naturezas mortas eran austeros. Diferían do modelo holandés, que a miúdo contiña ricos banquetes rodeados por obxectos luxosos e ornamentados de vidro ou tea. A caza nas pinturas españolas é a miúdo simples animais mortos agardando a que os despelexen. As froitas e hortalizas a miúdo atópanse crúas. Os fondos son sombríos ou simples bloques xeométricos de madeira, creando a miúdo un aire surrealista. Ata cando tanto os bodegóns holandeses como os españois a miúdo tiveron un propósito moral implícito, a austeridade, que algúns atopan próxima á desolación da meseta española, parece rexeitar os praceres sensuais, a plenitude e o luxo dos bodegóns holandeses. Nas católicas Italia e España, a pura pintura de vanitas era escasa, e había aínda menos especialistas en naturezas mortas. Na Europa meridional hai máis emprego para o suave naturalismo de Caravaggio e menos énfase non hiperrealismo en comparación cos estilos do norte de Europa. En Francia, os pintores de bodegóns víronse influídos tanto pola escola setentrional como pola meridional, tomando emprestado da pintura de vanitas dos Países Baixos e dos arranxos libres de España.
Faetontiformes
Os faetontiformes (Phaethontiformes) é unha orde de aves mariñas peláxicas que se creou recentemente para albergar unha única familia actual, a dos faetóntidos (Phaethontidae), que comprende un único xénero vivente, Phaethon, con 3 especies. Anteriormente estaban clasificadas na orde Pelecaniformes. As súas relacións con outras especies de aves vivas non están moi claras, e parece que non teñen parentes moi próximos. Teñen predominantemente plumaxe branca e presentan unha cola cunhas características plumas longas, e unhas pequenas e febles patas e pés.
Natureza morta
Século XVIII
miniatura|esquerda|220px|[[Jean Siméon Chardin, A raia (1728).]] No século XVIII, as connotacións relixiosas e alegóricas da natureza morta abandonáronse e as pinturas de mesa de cociña evolucionaron ata ser calculadas representacións de variada cor e forma, amosando comidas cotiás. A aristocracia francesa contratou a artistas para executar pinturas de pródigos e extravagantes bodegóns que loaban as súas mesas, tamén sen a mensaxe moralista da vanitas das súas predecesores holandeses. O amor rococó polo artificio levou a un auxe na apreciación francesa polo Trompe-l'œil, (en francés «enganar ao ollo». As naturezas mortas de Chardin empregan unha variedade de técnicas desde o realismo ao estilo holandés a harmonías máis suaves.
Faetontiformes
Taxonomía, sistemática e evolución
Estas aves estaban tradicionalmente clasificadas na orde Pelecaniformes, que contiña os pelicanos, corvos mariños, os Anhinga, mascatos e fragatas. Na taxonomía de Sibley-Ahlquist os Pelecaniformes están unidos con outros grupos formando o gran taxón "Ciconiiformes". Máis recentemente esta agrupación considerouse masivamente parafilética, polo que foi de novo dividida.
Natureza morta
Século XVIII
Nos Estados Unidos, na época revolucionaria, os artistas estadounidenses formados no estranxeiro aplicaron estilos europeos ao retrato e os bodegóns estadounidenses. Charles Willson Peale fundou unha familia de prominentes pintores estadounidenses e como un gran líder dentro da comunidade artística do seu país, tamén fundou unha sociedade para a formación de artistas así como un famoso museo de curiosidades naturais. O seu fillo Raphaelle Peale foi un dun grupo de artistas de bodegón estadounidenses antigos, que tamén incluíu a John F. Francis, Charles Bird King e John Johnston. Na segunda metade do século XIX, Martin Johnson Heade introduciu a versión estadounidense da pintura de biotopo ou hábitat, que colocaba flores e paxaros nunha contorna de exteriores simulado. Os Trompe-l'œil estadounidenses tamén floreceron durante este período, creados por John Haberlle, William Michael Harnett e John Frederick Peto. Peto especializouse nunha pintura nostálxica de andeis mentres que Harnett logrou o maior nivel de hiperrealismo nas súas celebracións pictóricas da vida estadounidense a través de obxectos cotiáns.
Faetontiformes
Taxonomía, sistemática e evolución
A análise microscópica da estrutura da casca dos seus ovos feita por Konstantin Mikhailov en 1995 atopou que a casca dos ovos dos faetontiformes carece da cuberta do material microglobular groso característico doutros Pelecaniformes.
Natureza morta
Século XIX
Co xurdimento das academias europeas, moi destacadamente da Academia francesa que tivo un papel central na arte académica, o bodegón comezou a decaer. As academias estableceron unha xerarquía dos xéneros (ou «Xerarquía do tema tratado»), que consideraba que o mérito artístico dunha pintura radicaba ante todo no seu tema. No sistema académico, a forma máis alta de pintura era a de historia, con temas de historia, alegóricos, mitolóxicos ou relixiosos, co bodegón como o rango máis inferior do recoñecemento artístico. En lugar de usar o bodegón para glorificar a natureza, algúns artistas, como John Constable e Camille Corot, elixiron paisaxes que servían a tal fin.
Faetontiformes
Taxonomía, sistemática e evolución
Investigacións recentes suxiren que os pelecaniformes na súa definición tradicional son parafiléticos tamén. Os faetontiformes e a familia extinta Prophaethontidae considéranse unha orde distinta, denominada Phaethontiformes, que non está estreitamente emparentada con ningunhas outras aves viventes. Algúns estudos iniciais feitos na década do 2000 suxeriron que hai unha relación distante cos Procellariiformes, pero desde 2004 foron situados dentro de Metaves, ou nunha liñaxe sen afinidades cos Procellariiformes, debido ao resultado dos estudos moleculares máis recentes. miniatura|left|Phaethon lepturus nas illas [[Seychelles.]]
Un artigo de 2014 de Jarvis, et al. no que se estudan os xenomas completos destas aves aliña os faetontiformes como máis próximos aos xéneros Eurypyiga e Rhynochetos dos Eurypygiformes, e estes dous clados forman o grupo irmán das "aves acuáticas centrais" ("core water birds"), as Aequornithes, polo que se abandona a hipótese das Metaves.
Familia Phaethontidae
Dentro do grupo, P. rubricauda e P. lepturus son os que están máis próximos entre si, mentres que P. aethereus é un taxon irmán do grupo.
Phaethusavis e Heliadornis son xéneros prehistóricos de faetontiformes descritos como fósiles.
Descrición
miniatura|dereita|Phaethon rubricauda no [[atol de Midway.]] O tamaño destas aves vai de 76 a 102 cm en lonxitude e de 94 a 112 cm en envergadura de ás. A súa plumaxe é predominantemente branca, cunhas plumas centrais da cola moi alongadas. As tres especies teñen diferentes combinacións de marcas negras na face, costas e ás. Os seus peteiros son grandes, fortes e algo curvados. As súas cabezas son grandes e os seus pescozos son curtos e grosos. Teñen pés totalmente palmados, polo que os seus catro dedos están unidos por medio dunha membrana. As patas están localizadas no corpo bastante atrás, o que fai que lles sexa imposible camiñar, polo que cando van a terra para aniñar só se poden mover empurándose coas patas cara adiante, pero a súa vida é case enteiramente mariña peláxica.
Emiten un son que é alto, penetrante, agudo, pero como un asubío renxente, xeralmente emitido en rápidas series cando están facendo un voo de exhibición sobre a colonia.
Comportamento e ecoloxía
dereita|miniatura|Phaethon aethereus, na Illa Genovesa, [[Illas Galápagos.]]
Estas aves capturan frecuentemente as súas presas planeando e mergullándose en picado no mar, normalmente só na capa máis superficial das augas. Comen principalmente peixes, especialmente peixes voadores, e ocasionalmente luras. Tende a evitar as bandadas de aves formadas por moitas especies que se están alimentando, a diferenza das fragatas, que teñen dietas similares.
Son xeralmente solitarias ou van en pares cando non están nas colonias de nidación. Alí realizan espectaculares exhibicións de cortexo. Durante vrios minutos, grupos de 2 a 20 aves voan repetida e simultaneamente unha arredor da outra describindo grandes cícculos verticais, mentres que moven as plumas da cola dun lado a outro. Se á femia lle gusta a representación, aparéase co macho no seu posible sitio de aniñación. Ocasionalmente, pode haber liortas entre machos que tratan de protexer as súas parellas e áreas onde aniñan.
Fan o niño en buracos ou gretas no chan. A femia pon un ovo branco, con pintiñas marróns, que chocan durante un período de 40 a 46 días. A incubación realízana os dous membros da parella, pero principalmente a femia, mentres que o macho trae comida para alimentar a femia. Do ovo nace un pitiño con penuxe gris, que permanece só no niño cando ambos os pais van procurar comida, e é alimentado dúas veces cada tres días ata que empluma, unhas 12 a 13 semanas despois de eclosionar. As crías non poden voar inicialmente e teñen que flotar no oceano durante varios días para perderen peso antes de poder voar.
As crías teñen un crecemento máis lento que outras aves que viven preto da costa, e tenden a acumular graxa cando son novas. Isto, xunto con que as postas son dun só ovo, parece ser unha adaptación ao seu estilo de vida peláxico, no que aínda que o seu alimento está agrupado en grandes cantidades, pode ser difícil de atopar.
Asociación de Profesores de Automoción de Galicia
A Asociación de Profesores de Automoción de Galicia é unha entidade de asociacionismo profesional galego. A súa principal función é a formación do profesorado de automoción, organizando diversos cursos ó longo do ano e potenciando o intercambio de coñecementos e profesorado co estranxeiro, mediante programas europeos. As súas actividades inclúen os fins de semana tecnolóxicos, participación no programa Erasmus +, preparación de idiomas para programas europeos, mostra de vehículos clásicos, xornadas anuais de automoción, etc. Ten a súa sede en Ribadeo, e en 2019 o seu presidente é Álvaro Doural Leiras.
Natureza morta
Século XIX
miniatura|200px|[[Vincent van Gogh, Xirasoles ou Vaso con quince xirasoles (1888).]] miniatura|180px|esquerda|[[Édouard Manet, Craveis e clemátides nunha xerra de cristal (1883).]]
Cando o neoclasicismo comezou a declinar nos anos 1930 a escena de xénero e o retrato pictórico convertéronse no foco para as revolucións artísticas romántica e realista. Moitos dos grandes artistas da época incluíron o bodegón nas súas obras. Os bodegóns de Francisco de Goya, Gustave Courbet e Eugène Delacroix supoñen unha forte corrente emocional e están menos preocupados coa exactitude e máis interesados no estado de ánimo. Malia seguir o modelo dos bodegóns de Chardin, os bodegóns de Édouard Manet son fortemente tonais e claramente apuntaban ao impresionismo. Henri Fantin-Latour, empregando unha técnica máis tradicional, foi famoso polas súas pinturas de flores exquisitas e gañouse o diñeiro case exclusivamente con naturezas mortas para coleccionistas.
Con todo, non foi ata o declive final da xerarquía académica en Europa e o auxe dos pintores impresionistas e postimpresionistas, que a técnica e harmonía da cor triunfaron sobre o tema, e o bodegón de novo era practicado con avidez polos artistas. Nos seus primeiros bodegóns, Claude Monet amosa a influencia de Fantin-Latour, pero é un dos primeiros que rompeu coa tradición do fondo escuro, que Pierre-Auguste Renoir tamén descarta no seu Bodegón con ramo e abanico (1871), co seu brillante fondo laranxa. Co bodegón impresionista, o contido alegórico e mitolóxico está completamente ausente, o mesmo que a pincelada meticulosamente detallada. Os impresionistas, en lugar diso, centráronse na experimentación en toques de pincel, valores tonais e aplicación da cor. Os impresionistas e postimpresionistas inspiráronse nos esquemas de cor da natureza pero a reinterpretaron coas súas propias harmonías de cor, que ás veces resultaban contranaturais. Como afirmou Gauguin, «As cores teñen os seus propios significados». Tamén se intentan variacións na perspectiva, como usar ángulos altos, como pode verse en Froita mostrada nun percheiro por Gustave Caillebotte, «unha pintura da que se burlaron na época como unha mostra de froita nunha vista de paxaro».
As pinturas de Xirasoles de Vincent van Gogh son algunhas das naturezas mortas do século XIX máis coñecidas. Van Gogh empregou principalmente tons de amarelo e unha representación bastante chá para facer unha memorable contribución á historia do bodegón. O seu Bodegón con táboa de debuxo (1889) é un autorretrato en forma de bodegón, con van Gogh representando moitos obxectos da súa vida persoal, incluíndo a súa pipa, comida sinxela (cebolas), un libro edificante e unha carta do seu irmán, sen a súa propia imaxe presente. Tamén pintou a súa propia versión dunha vanitas: Bodegón con Biblia aberta, candea e libro (1885).
Séculos XX e XXI
200px|miniatura|Paul Gauguin: Bodegón con xirasoles (1901). As primeiras catro décadas do século XX formaron un período excepcional de fermento e revolución artísticos. Os movementos de vangardia axiña evolucionaron, superpoñéndose na súa marcha cara á abstracción total, o non figurativo. O bodegón, así como outras artes de representación, continuaron evolucionando e axustándose ata mediados de século cando a abstracción total, exemplificada pola pintura de goteo de Jackson Pollock eliminaron todo elemento recoñecible.
O século comezou con varias tendencias dominando a arte. En 1901, Paul Gauguin pintou Bodegón con xirasoles, a súa homenaxe ao seu amigo van Gogh que morrera once anos antes. O grupo coñecido como os Nabis, incluíndo Pierre Bonnard e Édouard Vuillard, asumiron as teorías harmónicas de Gauguin e engadiron elementos inspirados polos gravados xaponeses aos seus bodegóns. O artista francés Odilon Redon tamén pintou destacados bodegóns durante este período, especialmente flores.
Henri Matisse reduciu a representación de obxectos de bodegón a pouco máis que perfís chans e marcados enchidos de cores rechamantes. Tamén simplificou a perspectiva e introduciu fondos multicolores. Nalgúns dos seus bodegóns, como Bodegón con berenxenas, a súa mesa de obxectos está case perdida entre as outras pautas de cores enchendo o resto da habitación. Outros exponentes do fauvismo, como Maurice de Vlaminck e André Derain, máis tarde exploraron a cor pura e a abstracción nas súas naturezas. miniatura|esquerda|250px|Paul Cézanne: [[Bodegón con cebolas (1895-1900).]]
Adaptar os cambiantes planos e eixos de Cézanne, os cubistas atenuaron a paleta de cor dos fauvistas e en lugar diso centráronse en deconstruir obxectos en formas e planos puramente xeométricos. Entre 1910 e 1920, os artistas cubistas como Pablo Picasso, Georges Braque e Juan Gris pintaron moitas composicións de bodegón, a miúdo incluíndo instrumentos musicais, así como creando as primeiras obras de collage cubista sintético, como na obra oval de Picasso Bodegón con cadeira de mimbre (1912). Nestas obras, os obxectos do bodegón superpóñense e mestúranse mantendo a duras penas formas bidimensionais recoñecibles, perdendo a textura superficial individual e fundíndose co fondo, acadando así logros case opostos a aqueles do bodegón tradicional. Fernand Léger introduciu no bodegón o uso de abundante espazo en branco e formas xeométricas que se superpoñen, definidas con claridade, coloreadas, para producir un efecto máis mecánico. Rexeitando o aplanamento do espazo dos cubistas, Marcel Duchamp e outros membros do movemento Dada, marcharon nunha dirección radicalmente diferente, creando esculturas de bodegón «de confección» en tres dimensións. Como parte de restaurar algún significado simbólico ao bodegón, os futuristas e os surrealistas colocaron obxectos de bodegón recoñecbles nas súas paisaxes oníricas. Nas naturezas mortas de Joan Miró, os obxectos aparecen lixeiros e flotando nun espazo bidemsional lixeiramente suxerido e ata as montañas debúxanse como simples liñas. En Italia nesta época, Giorgio Morandi foi o máis destacado pintor de naturezas, explorando unha ampla variedade de achegamentos ao representar botellas cotiás e cacharros de cociña. O artista holandés M. C. Escher, máis coñecido polas súas detalladas e aínda así ambiguas obras gráficas, creou Bodegón e rúa (1937), a súa versión actualizada da tradicional natureza morta de mesa holandesa.
Cando os artistas estadounidenses do século XX foron conscientes do modernismo europeo, comezaron a interpretar os temas de bodegón cunha combinación de realismo americano e abstracción cubista. Típicos bodegóns estadounidenses da época son as pinturas de Georgia O'Keeffe, Stuart Davis e Marsden Hartley, e as fotografías de Edward Weston. As pinturas de flores extremadamente de preto de O'Keeffe revelan tanto a estrutura física e o subtexto emocional de pétalos e follas dun xeito sen precedentes. miniatura|esquerda|160px|Un bodegón completamente sintético, [[Gráficos por computadora|xerado por ordenador.]]
En México, comezando a partir dos anos 1930, Frida Kahlo e outros artistas crearon a súa propia marca de surrealismo, representando comidas nativas e motivos culturais nos seus bodegóns. Tamén a partir desa década, o expresionismo abstracto reduciu fortemente o bodegón a crúas representacións de forma e cor, ata que na década dos cincuenta, a abstracción total dominou o mundo da arte. Con todo, o Pop Art dos sesenta e setenta revirtieron a tendencia e crearon unha nova forma de bodegón. Moita arte pop (como as latas de sopa Campbell de Andy Warhol) baséase no bodegón, pero o seu verdadeiro tema é máis a miúdo a imaxe modificada do produto comercial representado máis que o obxecto de bodegón físico. A obra de Roy Lichtenstein, Bodegón cunha peceira de peixes de cores (1972) combina as cores puras de Matisse coa iconografía pop de Warhol. A mesa de comida de Wayne Thiebaud (1964) non representa unha sinxela comida de familia senón unha liña reunida de alimentos estadounidenses estándares. O movemento neodadaísta, incluíndo a Jasper Johns, volveu á representación tridimensional de Duchamp de enxoval doméstico cotián para crear o seu propio tipo de bodegóns, como no Bronce pintado de Johns (1960) e Casa de tolos (1962).
O auxe do fotorrealismo nos anos setenta rafirmou a representación ilusionística, á vez que conservaba algo da mensaxe pop da fusión de obxecto, imaxe e produto comercial. Típicas a este respecto son as pinturas de Don Eddy e Ralph Goings.
Nas derradeiras tres décadas, a natureza morta espallouse alén dos límites dun marco, con algunhas técnicas mixtas empregan obxectos atopados, fotografía, vídeo e son, e ata vertidos dende o teito ata o chan, enchendo toda unha habitación nunha galería. As obras gráficas xeradas por ordenador expandiron as técnicas dispoñibles dos artistas de bodegones. Co uso de vídeo cámaras, artistas de bodegón poden ata incorporar ao espectador na súa obra.
Donald Knuth
Donald Ervin Knuth, nado o 10 de xaneiro de 1938 en Milwaukee (Wisconsin), é un programador informático estadounidense.É un dos máis recoñecidos expertos en ciencias da computación pola súa investigación dentro da análise de algoritmos e compiladores. É Profesor Emérito da Universidade Stanford.
Traxectoria
Coñéceselle principalmente por ser o autor da obra The Art of Computer Programming, unha das máis respectadas referencias no campo das ciencias da computación. Sentou as bases e deu nome á análise de algoritmos, e realizou numerosas achegas a varias ramas teóricas da informática. É o creador de TeX, do sistema de deseño de tipos METAFONT e do estilo de programación coñecido como programación literaria.
División de Honra de Rugby 1983-1984
A tempada 1983-1984 da Liga Nacional de rugby foi a décimo sétima edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 10 equipos trala ampliación do número de participantes, que era de 8 na tempada anterior. O calendario da competición estivo formado tan só por 9 xornadas, nas que se enfrontaron entre si tódolos equipos nunha volta. Ó remate do campionato a UE Santboiana saíu campioa por vez primeira na súa historia.
Gonzalo Varela Agrelo
Gonzalo Varela Agrelo, nado na Estrada o 10 de xullo de 1914 e finado en 1991, foi un futbolista galego máis coñecido como Varela, que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Despois de xogar no Club Deportivo Estradense, Varela chegou na tempada 1935-36 ao Celta de Vigo, que estaba buscando o ascenso a Primeira División. Militaría no club 5 tempadas.
No primeiro ano que estivo no Celta o equipo conseguiu o ascenso pero o comezo da Guerra Civil Española fixo esperar o debut na máxima categoría. O propio Varela serviría como cabo de artillería en Aragón e Levante.
O 3 de decembro de 1939 por fin debuta o Celta en Primeira División, sería cunha derrota ante o Real Zaragoza. Porén o equipo acadaría a permanencia despois de vencer na promoción ao Deportivo da Coruña que tentaba ascender. Varela disputaría 16 dos 22 encontros da tempada, formando parella con Vicente Cons.
Na tempada 1941-42 comezou a perder peso nos onces iniciais e finalmente o club prescindiu dos seus servizos para aliviar a delicada situación económica o 4 de febreiro de 1944, xunto a el tamén deixaron o club Martín Pica e Alberich.
O crepúsculo e as formigas
O crepúsculo e as formigas é un libro de relatos de Xosé Luís Méndez Ferrín, publicado en 1961 pola Editorial Galaxia. O libro está composto por dez relatos. Está adicado a Nicole Christine, e inclúe un prólogo de Ramón Piñeiro e mais un texto introdutorio do propio autor.
Narración
Nos relatos existe un ambiente de terror, no que as persoas camiñan como formigas en fileira, movidas por forzas cegas, que levan cara a un tráxico destino. A brevidade e densidade dos relatos están apoiadas polas recorrencias do discurso que incorpora variados procedementos técnicos: o emprego da estrutura epistolar, do monólogo interior, da ruptura temporal ou da técnica cinematográfica. O enfoque esvaecido vertebra as historias deste libro, tal como se declara no texto inicial que precede os contos:
Os relatos, escritos cando Ferrín vivía en Madrid, están ambientados en espazos urbanos e rurais de Vigo (porto), Ourense (río Barbaña) e Santiago de Compostela.
Edicións
Logo da primeira edición de Editorial Galaxia de 1961 na colección Illa Nova, foi publicado por Edicións Xerais de Galicia en 1982. A terceira edición, de 1983, incluíu unha nota introdutoria. En outubro de 2004 publicouse a décimo oitava edición, na colección Narrativa de Xerais.
Anheung Jonghapsiheomjang
Anhueng é un sitio de lanzamento de foguetes sonda surcoreano. Comezou a usarse en xuño de 1993, realizándose cinco lanzamentos ata 2002 nos que se alcanzaron ata 150 km de altura.
Carlos VI de Francia
miniatura|Carlos VI de Francia Carlos VI de Francia, o Amado ou o Tolo, nado en París en 1368 e finado no mesmo sitio en 1422, foi rei de Francia (1380 - 1422).