cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eclipse solar
Eclipses totais do sol
A eclipse solar de maior duración na fase de total escuridade nunha eclipse total do Sol no século XXI aconteceu o 22 de xullo de 2009, con 6m 39s.
Eclipses anulares do Sol
A eclipse solar anular de maior duración na fase anular dunha eclipse anular do Sol no século XXI aconteceu o 15 de xaneiro de 2010, con 11m08s. A eclipse anular do 3 de outubro de 2005 foi visíbel desde Galiza.
Napoleón (moeda)
Coñécese co nome de napoléon a serie de moedas francesas con valores de 5 francos en prata, e de 20 e 40 francos en ouro cuñadas entre 1802 e 1815 a nome de Napoleón I. Esta serie compleméntase con emisións en ouro posteriores ao longo dos séculos XIX e XX baixo Luís XVIII, Carlos X, Luís Filipe, Napoleón III e os períodos republicanos, con valores de 5, 10, 50 e 100 francos, seguindo parámetros métricos proporcionais aos da serie inicial.
Esta serie toma o nome do busto do emperador nos seus anversos, deseñado por Jean Pierre Droz e presentado, inicialmente, nunha proposta para a moeda de 5 francos de prata.
Delimitación do termo
miniatura|340px|esquerda| Napoleón de [[prata de 5 francos datado no ano 14 (1805). ]]
Comunmente, o uso do termo "napoleón" limítase á moeda de cinco francos de prata ("napoleón de prata") e, fundamentalmente, á de 20 francos de ouro ("napoleón de ouro"), por seren estas as que máis circularon, mesmo fóra de Francia.
Mesmo é frecuente que, a nivel internacional, se empregue esta denominación unicamente para a moeda de 20 francos de ouro, de 21 mm de diámetro, e 6,45 gramos de peso bruto, con ouro de 900 milésimas e, xa que logo, 5,805 g de ouro puro. No mundo numismático utilízase adoito tamén para se referir a calquera moeda de ouro posterior con valor de 20 francos e idénticas características métricas, en contraposición ás dos séculos anteriores, como o escudo ou o luís, esta última do mesmo valor mais co busto do monarca prerevolucionario, Luís XIV. Estes napoleóns de ouro demostraron ser máis resistentes que outras moedas de ouro utilizadas no investimento internacional en moeda de metais preciosos, mesmo despois da Guerra de Suez, cando foron as únicas que non debilitaron o seu valor.
Caracterización
O busto de Napoleón I dos seus anversos amósase en ocasións adobiado por unha coroa de loureiro (o símbolo da gloria militar característico do Imperio Romano).
Dependendo do status político de Francia en cada momento, as lendas que acompañan o busto poden ser BONAPARTE, seguido de PREMIER CONSUL ("Primeiro Cónsul"), ou ben NAPOLEON EMPEREUR ("Emperador").
As lendas dos reversos foron inicialmente RÉPUBLIQUE FRANÇAISE ("República Francesa") e, despois de 1809, IMPERIO FRANÇAIS " ("Imperio Francés"). Napoleón cuñou tamén pezas de 20 e 40 liras de características métricas similares na ceca de Turín baixo os auspicios do Reino de Italia, un dos seus estados clientes. A lenda dos seus anversos, L'ITALIE DÉLIVRÉE À MARENGO , fai referencia ao feito de que Italia fora liberada de Austria por Bonaparte na Batalla de Marengo, no Piemonte, o 14 de xuño de 1800. Nos reversos destas moedas indícase a extensión dos territorios liberados, coñecidos como Galia Subalpina, Eridania ou Italia do norte. Esta tipoloxía foi creada consonte o decreto do Goberno da Galia Subalpina emitido logo da Batalla de Marengo e que tivo vigor desde o 16 de xuño de 1800 ata o 11 de setembro de 1802.
miniatura| Napoleón de [[ouro piemontés da República Subalpina (1800-1801), cuñado no ano 9 (1800), conmemorativa da Batalla de Marengo, na que Bonaparte liberou a Italia de Austria. ]]
Ordenanzas monetarias do napoleón
A intención de Bonaparte de unificar Europa tivo un salientable éxito no relativo á moeda. O napoleón foi a primeira moeda que autorizou o Primeiro Cónsul, mediante unha ordenanza monetaria ditada o 28 de marzo de 1803. Estas pezas de ouro de 20 francos converteríanse máis tarde no modelo de todas as moedas da Unión Monetaria Latina, que circularon por toda Europa ata 1914.
Nos primeiros catro anos de emisión, a data indícase no exergo consonte o calendario republicano, como anos 11, 12, 13 e 14, indicando que se trataba dos anos undécimo a décimo cuarto despois da Revolución Francesa. No caso concreto da primeira emisión aparece como data AN XI (fin de 1802 e primeira metade de 1803); Napoleón ordenou que para datar as moedas do ano 11 se utilizasen extraordinariamente os números romanos, para evitar que ese ano en números arábigos se puidese confundir cun dous en números romanos e lle lembrase á poboación os horrores do Reino do Terror ocorridos durante o ano 2.
Nos napoleóns de ouro hai sete variedades, que radican fundamentalmente nas lendas do anverso e do reverso, no retrato do emperador e no uso do calendario revolucionario ou do gregoriano. Cada unha destas variedades estaba regulada por unha normativa ou decreto executivo concreto: 28 de marzo e 7 de abril de 1803, 26 de xuño de 1804, 8 de setembro de 1805, 11 de febreiro e 5 de agosto de 1807, e 22 de outubro de 1808.
Marcas e cecas dos napoleóns
miniatura| Napoleón de [[ouro de 40 francos (tamén coñecido como dobre napoleón) de 1807 ]] Os napoleóns levaban inicialmente a sinatura do mestre gravador responsable da gravación dos cuños para a súa cuñaxe, que posteriormente foi substituída por un símbolo identificador. Ademais, amosan outra marca (símbolo, letra ou monograma) que indica a cidade onde se cuñou a moeda. Estas marcas de ceca dan conta, en ocasións, da escaseza ou da amplitude da emisión; por exemplo, o napoleón de ouro de 20 francos de 1809 cuñado en París (marca A) tivo unha tiraxe de 687.508 moedas, entanto que do de Bordeos (marca K) do mesmo ano se cuñaron só 2.534 exemplares, e do de Lille (marca W) se emitiron 16,911 moedas.
Ao longo dos anos de emisión do napoleón estiveron en funcionamento vinte e tres casas de moeda, non só en Francia, senón tamén nos países anexionados ou ocupados (Italia, Suíza e os Países Baixos).
As cuñaxes da ceca de Londres
Algunhas moedas de ouro de vinte francos a nome de Luís XVIII foron cuñadas en Londres en 1815. Os ingleses apoiaron o regreso ao poder do rei francés logo de que Napoleón o depuxera en 1815, durante o coñecido como Imperio dos Cen Días.
Supostamente, estas cuñaxes londinienses foron autorizadas por Luís XVIII, e utilizáronse para o pagamento das tropas británicas que ocupaban parte do noroeste de Francia. Algunhas destas moedas chegaron a París, onde na época foron consideradas falsificacións por parte das autoridades monetarias francesas. Estas cuñaxes detivéronse en novembro de 1815 logo dun intercambio de cartas diplomáticas entrambos os países.
O afamado artista inglés que gravou os cuños das cuñaxes londinienses, Thomas Wyon, Jr. (1792-1817), foi moi criticado polo feito de que os seus cuños tiñan un relevo inferior ao das pezas orixinais francesas, elaborados polo francés de orixe londiniense Pierre Joseph Tiolier (1763-1819). Mesmo xurdiron alegacións acerca de que as moedas de procedencia londiniense non cumprían as especificacións métricas esixidas pola lei francesa. No entanto, os ensaios metalográficos contemporáneos demostraron que a lei destas moedas era acorde á normativa.
Jean Pierre Droz (1746-1823)
Logo dunha competición entre os deseños de diversos artistas, como Nicholas Guy Antoine Brenet (1773-1846), André Galle (1761-1844) ou Romain Vincent Jeuffroy (1749-1826), a proposta presentada polo suízo Jean Pierre Droz (1746-1823) foi a seleccionada para a primeira tiraxe de moedas co busto do novo emperador.
Droz naceu en La-Chaux-de-Fonds, no cantón de Neuchâtel, e, logo de estudar en París, foi moi recoñecido pola súa proposta gañadora para unha nova moeda de ouro (que non se chegou a cuñar), nun certame convocado polo Ministerio de Finanzas francés. As probas desta moeda foran cuñadas cunha inscrición no canto utilizando un colar de seis segmentos inventado polo propio Droz na Monnaie de Paris. Logo dunha breve estadía na ceca de Soho, en Birmingham, propiedade de Matthew Boulton, Droz regresou a Francia e en 1799 foi nomeado conservador de moedas e medallas do Directorio, cargo que mantivo durante toda a era napoleónica. Na moeda francesa, a efixie de Napoleón tal e como el a deseñou, a partir da proba de cinco francos coa que gañara o concurso, aparece en todas as moedas de ouro de 20 e de 40 francos cuñadas entre 1804 e 1814.
Pierre Joseph Tiolier (1763-1819)
Nado en Londres, foi nomeado gravador xeral de moeda na Ceca de París entre 1803 e 1816. Tiolier gravou os cuños para as primeiras moedas bonapartinas como Primeiro Cónsul. No exercicio do seu cargo desenvolvéronse na Monnaie de Paris moitas melloras na maquinaria e nas técnicas de cuñaxe.
Vixencia e extensión dos napoleóns
O napoleón de ouro continuou en circulación en Francia durante todo o século XIX e mesmo lle cedeu a súa denominación ás posteriores moedas de 20 francos emitidas en períodos tanto monárquicos como republicanos. Ademais, non só se cuñaron en territorio francés, senón tamén noutros baixo control napoleónico, como é o caso de Xénova e Turín (1803 a 1813), e Roma (1812 a 1813), en Italia; Utrecht (1812 a 1813), nos Países Baixos; e Xenebra, en Suíza.
En territorio español, malia non se cuñaren estas moedas, circularon tamén tanto o napoleón de prata (de 5 francos) como o de ouro (de 20 francos), aínda que non co valor que en principio lles correspondería, ao cambio co sistema monetario español (peso de 20 reais e 80 reais, respectivamente), senón cun valor rebaixado de 18 reais e 24 marabedís, no primeiro caso, e 75 reais, no segundo.
1814: fin do napoleón (propiamente dito)
En 1814 cando Luís XVIII foi restaurado no trono de Francia, o país mudou a súa bandeira. As súas moedas, porén, foron simplemente modificadas para amosaren o busto do novo monarca. Dábase a posibilidade de que Luís XVIII suprimise as reformas levadas a cabo pola Revolución Francesa e retomase o sistema duodecimal, coas libras do antigo réxime. No entanto, as novas moedas foron cuñadas co mesmo peso e a mesma lei que determinara Napoleón na súa Lei do 7 xerminal do ano XI, co único cambio das efixies reais.
Tipoloxía dos napoleóns de ouro
Todas estas emisións de 20 francos son de ouro de 900 milésimas, cun peso bruto de 6,45 gramos e un diámetro de 21 mm.
Cotización como moeda de investimento
Os napoleóns de ouro de 20 francos cuñados de 1803 a 1914 tiveron cotización na Bolsa de París desde 1948 ata a suspensión das cotizacións do ouro en París o 30 de xullo de 2004. Logo do pechamento definitivo do mercado do ouro deixaron de existir as cotizacións oficiais das moedas de ouro en todos os mercados do mundo. As ofertas presentadas por algúns comerciantes que suxiren a existencia dalgún tipo de mercado, ao utilizaren termos como "cotización", "orde de bolsa", etc., carecen de lexitimidade, ao non estaren avaladas por autoridade nin oficialidade ningunha.
O mercado de napoleóns de ouro está exento de IVE por se consideraren moedas de investimento, consonte os criterios definidos pola Directiva europea do 12 de outubro de 1998.
Río Frexulfe
O río Frexulfe sitúase no occidente do Principado de Asturias, desembocando no mar Cantábrico á altura do concello de Navia. Lingüisticamente é a fronteira máis oriental do galego, e polo tanto marca o límite entre o dominio lingüístico galego e os territorios de dominio astur-leonés.
Modern Life Is Rubbish
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James e Dave Rowntree.
"Intermission" – 2:27 "Commercial Break" – 0:56
Xabi Aburruzaga
Xabi Aburruzaga, nado en Portugalete (Biscaia) en 1978, é un músico e compositor vasco, mestre da trikitixa.
Biografía
Xabi Aburruzaga é un trikitilari biscaíño, que forma parella co pandeireteiro Irkus Ansotegi. Comezou a estudar solfexo con só 7 anos e un ano despois empezou a tocar o acordeón de piano. Despois de gañar varios premios con este intrumento decide pasarse ao acordeón diatónico. O seu primeiro mestre foi Rufino Arrola. Xabi gañou múltiples premios tocando o seu instrumento e publicou varios libros e discos.
Traballos
Xabi, des que aprendeu a tocar a trikitixa até agora traballou como mestre e alén diso publicou varios libros e discos. Ademais dos estilos que teñen que ver coa triki é un gran seguidor de diferentes estilos.
Até o ano 1999 non se atreveu a ensinar ao mundo o que el sabe, pero nese ano publicou o seu primeiro disco, recibindo boas críticas. Ao recibir tan boas críticas, ao comezo do seguinte ano recibiu a proposta de realizar a canción da Ikastola Karmelo.
Aos poucos foi facéndose coñecido e decidiu pór en marcha a súa escola de Trikitixa: Trikileku. Ao principio só ían estudantes dos arredores pero hoxe en día hai estudantes de toda Biscaia. O tempo foi transcorrendo e foise facendo máis coñecido e con iso as peticións de participar en diversos proxectos. No ano 2002 tivo que crear a canción de festas de Bermeo. Consecuentemente publicou un novo disco coas colaboracións de Mikel Urdangarin, Joseba Tapia e Iñaki Aurrekoetxea. No ano 2004 participou na canción do Ibilaldia con outros artistas como Eñaut Elorrieta ou Oreka Tx. En 2005 publicou o libro Bizkaiko Trikitixa coa partitura dos trikitilaris biscaíños. Tras publicar o libro e utilizando esas partituras publicou un disco co mesmo título. Vendéronse moitos discos e a consecuencia foi empregando unhas partituras escritas por Faustino Arrola que publicou outro libro e disco, adaptando os novos sons e con música máis moderna. É de destacar a modernidade dada por Xabi xa que as cancións de Faustino son moi antigas. Neste proxecto colaboraron diversos artistas: Amaia Oreja, Mikel Markez, Leturia e Xabi Zeberio.
En 2009 publica un disco con letras propias, Denboraren naufrago, con textos de Kirmen Uribe. Actualmente, está a preparar novos proxectos, compaxina as clases coas súas actuacións e colabora co grupo Oskorri. En 2010 é un dos artistas convidados ao famoso Festival de Ortigueira.
Parágrafo
miniatura|Parágrafos identados amosados na Constitución dos Estados Unidos de América. Na escrita, un parágrafo é unha unidade organizativa do texto que serve para indicar como se agrupan as ideas principais.
Características
En lingüística textual, os parágrafos trátanse como indicadores da macro-estrutura dun texto. Agrupan oracións que van xuntas, normalmente porque tratan do mesmo tema. Así, un parágrafo novo indica unha mudanza de tema ou sub-tema.
En tipografía, un parágrafo é un bloque de texto. Os parágrafos sepáranse entre si mediante unha liña en branco e a súa primeira liña vai normalmente indentada (máis separada da marxe). Esta última convención non é frecuente nas páxinas web. Os símbolos de parágrafo son § e ¶. Estes símbolos utilizábanse na Idade Media para separar temas cando aínda non se establecera a convención de separalos en parágrafos.
Chanida Phaengdara Potter
Chanida Phaengdara Potter, nada en Vieng Xai o 28 de maio de 1984, é unha escritora e activista de Laos, traballadora nas comunidades da diáspora do sueste asiático e lao nos Estados Unidos de América.
Traxectoria
Naceu na zona agrícola de Viengxai, onde a súa familia fora levada como prisioneiros políticos despois da guerra a campos de traballo e reeducación. En 1987, logo de tres anos en campos de refuxiados, a familia solicitou asilo político nos Estados Unidos e estableceuse en Minneapolis (Minnesota).
Fixo Estudos Globais e Comunicación na Universidade de Minnesota-Twin Cities, e fixo un mestrado na Universidade Hamline. Traballou no Twin Cities Daily Planet, Asian American Press, The Uptake, Minnesota Public Radio, Star Tribune, Pioneer Press e Voice of America. As súas publicacións céntranse na diáspora lao, os asuntos internacionais e o desenvolvemento sustentable a través dos medios de comunicación. En 2010 estivo presente na primeira Conferencia de Escritores Lao dos Estados Unidos canda a Saymoukda Vongsay, Catzie Vilayphonh e Bryan Thao Worra. Tamén estivo presente na segunda Conferencia de 2015, celebrada co Simposio Lao-estadounidense, co tema "A nosa viaxe compartida". En 2011 cofundou a publicación dixital Little Laos on the Prairie canda a Danny Khotsombath.
Freedom
"Freedom" é un sinxelo da banda estadounidense Rage Against the Machine, editado no ano 1994 como parte do seu primeiro álbum, Rage Against the Machine.
Logrosa, Negreira
Santa Baia de Logrosa é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Negreira, na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal (INE) en 2014 tiña 375 habitantes (180 homes e 195 mulleres), 99 menos ca en 1999. Ten 5 entidades de poboación.
Javi Maneiro
Francisco Javier Vázquez Maneiro, coñecido como Javi Maneiro ou Maneiro, nado na Pobra do Caramiñal o 10 de decembro de 1973, é un cantante galego de música rock, coñecido principalmente por ser o vocalista dos Heredeiros da Crus e de Jabón Blue.
Traxectoria
En 1992 Javi Maneiro, "o fillo da Necha", participou na fundación dos Heredeiros da Crus en Castiñeiras, Ribeira, xunto a Tonhito de Poi, Tuchiño, Fran Velo e Avelino Ares. Entrou como o vocalista principal da banda, cuxo primeiro disco, A cuadrilla de Pepa a loba, saíu en 1994. A ese primeiro traballo seguíronlle outros cinco discos de estudo, un dobre disco en directo (o primeiro da historia do rock en galego) gravado na festa da Dorna de Ribeira, xiras por toda Galicia con algunha saída pola Península e mesmo fóra dela (concertos en Portugal, Londres e Nova York) colaboracións co Xabarín Club e unha enorme popularidade entre a mocidade galega. Nas súas cancións destacan o uso da gheada e do seseo e as letras desenfadadas, en ton humorístico e en ocasións de temática sexual, que levantaron máis dunha polémica con grupos feministas e o clero.
En 2005 a banda separouse. Javi fundou o grupo Jabón Blue con músicos de Galicia e Madrid. En 2006 presentaron o primeiro disco, La música va por dentro, coa novidade de que as letras estaban escritas en castelán e compostas polo propio Maneiro. O grupo gravou catro discos ata a súa separación. En xaneiro de 2012 os Heredeiros da Crus anunciaron o seu regreso para un concerto en Ordes. As 3.000 entradas vendéronse en só 48 horas. O que ía ser un único concerto de reunión converteuse nunha volta definitiva. En 2013 publicaron un novo disco de estudio, Jard rock con fe, e en 2019, Derretidos.
Ten realizado colaboracións con numerosas bandas e artistas como Astarot, Dakidarría, Iván Ferreiro, Raiba, Tregua, Cuarta Xusta, Trasnochando ou Jacobo Paz & Dos Mundos.
O 19 de agosto de 2022 rompeulle unha vea na cabeza mentres tocaba cos Heredeiros da Crus en Pantón, o que levou á banda a suspender os concertos do que restaba de ano En xuño de 2023 volveu aos escenarios e publicou o seu cuarto disco en solitario, titulado Un bonito despertar.
José Luis Tasende
Inicios
Aínda que naceu en Manzanillo, trasladouse logo a Santiago de Cuba, onde seu pai, natural da Coruña, traballaba na Compañía Bacardí. Morto o pai en 1935, a familia emigrou á Habana, onde José Luis (ou Pepe Luis como era coñecido) estudou electromecánica e coñeceu a Fidel e Raúl Castro. Traballou en varias fábricas, onde destacou como líder laboral e vinculouse ao Partido Ortodoxo, no que tamén militaba Fidel. Este propúxolle destapar uns turbios negocios de compras de terreos do presidente Prío Socarrás. Xunto a Pedro Trigo foron aos terreos onde simularon realizar un picnic, tomaron fotos das construcións e publicáronas no diario Alerta.
Asalto ao cuartel Moncada
En 1952, Fulgencio Batista deu un golpe de Estado e Tasende comezou a recibir leccións de tiro, preparándose para seguir os plans revolucionarios de Fidel. O 26 de xullo de 1953, participou xunto a máis dun cento de revolucionarios liderados por Fidel, no asalto ao cuartel Moncada. O exército cubano repeleu o ataque, que resultou un fracaso. Tasende logrou entrar no cuartel pero foi ferido nunha perna. Confundido cun xeneral do exército (polo seu uniforme) foi levado á enfermaría e atendido, ata que uns soldados se deron conta de que era un dos atacantes. Entón foi lanzado da cama e levado ao Hospital Militar. Alí foi fotografado e acto seguido asasinado, sendo o primeiro moncadista morto. A súa foto xusto antes de ser executado converteuse nun símbolo da loita antibatistiana.
Vida privada
En 1951 casou con Elita Dubois e un ano despois naceu a súa filla, Temita. sendo Raúl Castro o seu padriño.
Legado
Varias institucións levan o seu nome en Cuba, como a Clínica Estomatológica José Luis Tassende en Santiago de Cuba, a Escuela Primaria José Luis Tassende en Puerto Padre, a Escuela Básica Secundaria José Luis Tassende en Santiago de Cuba, a Escuela y Teatro José Luis Tassende en Camagüey ou a Escuela Especial José Luis Tassende de las Muñecas en Cienfuegos.
En 1959, durante o acto de entrega do cuartel Moncada ao Ministerio de Educación, Raúl Castro levantou ante os micrófonos á filla de José Luis, Temita, e dixo: "E hoxe aquí, Temita, mira a obra de teu pai."
Williamina Fleming
Williamina Paton Stevens Fleming, coñecida como Mina Fleming, nada en Dundee o 15 de maio de 1857 e finada en Boston o 21 de maio de 1911, foi unha astrónoma estadounidense de orixe escocesa.
Traxectoria
Asistiu á escola pública de Dundee, e aos 14 anos xa axudaba no ensino dos rapaces. Exercía de mestra ao tempo que aprendía como alumna, mediante o sistema pupil-teacher. En maio de 1877, con 20 anos, casou con James Orr Fleming. O ano seguinte trasladouse aos EUA e asentouse en Boston, Massachusetts. Tras quedar embarazada en 1879, o seu marido abandonouna, co que se viu obrigada a encontrar traballo para mantérense ela e o seu fillo Edward.
Traballou como empregada do fogar na casa de Edward Charles Pickering, profesor de astronomía e director do Hardvard College Observatory. Pickering, frustrado co seu asistente masculino, declarou que a súa asistenta podería levar a cabo o traballo mellor.
Así, en 1881 Pickering ofreceulle a Fleming un emprego temporal no observatorio para facer tarefas de oficina e algúns cálculos matemáticos. Porén, axiña pasou a ser membro permanente do persoal de investigación. Puxérona a cargo de decenas de mulleres novas. Estas foron empregadas para facer cálculos matemáticos, un proceso que na actualidade fan as computadoras. Mina dirixíaas cunha disciplina implacable, polo que era temida e admirada a partes iguais. Amais, corrixiu todos os orixinais das publicacións do observatorio.
Axudou a elaborar un sistema de asignación de estrelas, que consistía en asignar unha letra segundo a cantidade do hidróxeno observado no espectro atómico. As estrelas coa letra A estaban formadas por hidróxeno case na súa totalidade, as clasificadas coa letra B contiñan menos hidróxeno, e así sucesivamente. Este sistema serviulle a Annie Jump Cannon como base de traballo, que foi mellorado ao desenvolver unha clasificación baseada na temperatura. Nos seguintes 30 anos da súa vida, colaborou na análise fotográfica de espectros estelares.
Fleming contribuíu na confección do catálogo Henry Draper, e nun período de nove anos catalogou máis de 10 000 estrelas. Nese tempo tamén descubriu 59 nebulosas gasosas, 310 estrelas variables e 10 novas. Tamén estableceu os primeiros estándares fotográficos de magnitude usados para medir o brillo das estrelas variables. En 1907 publicou unha lista con 222 estrellas variables descubertas por ela, e en 1910 descubriu propiedades dos espectros das ananas brancas, estrelas moi densas e moi quentes.
En 1888 Fleming descubriu a nebulosa Cabeza de Cabalo. William Pickering, quen tomou a fotografía, especulou con que naquel lugar houbese materia escura oculta. Nos artigos e libros seguintes, Williamina Fleming non aparece nos créditos. John Dreyer, principal encargado de recompilar información para o primeiro Catálogo Índice, eliminou o seu nome da lista de obxectos que descubriron e atribuiulle todas as achegas a Pickering. Porén, no segundo Catálogo Índice de 1908, Fleming recibiu os créditos que lle correspondían.
En 1899 Fleming recibiu o título de Conservadora do Arquivo de Fotografías Astronómicas en Harvard, o primeiro cargo institucional en Harvard concedido a unha muller. En 1906 logrou unha praza honoraria na Royal Astronomical Society de Londres, a primeira muller en ser elixida, e conseguiu un premio honorario do Wellesley College. Pouco despois da súa morte, a Sociedad Astronómica de México galardoouna coa medalla Guadalupe Almendaro polo descubrimento de novas estrelas.
Morreu de pulmonía en Boston.
A conexión desta astrónoma con Galicia débese a que o seu avó naceu durante a Batalla de Elviña na Coruña.
Make It wit Chu
"Make It wit Chu" é o terceiro sinxelo do álbum do 2007 Era Vulgaris, da banda estadounidense de stoner rock Queens of the Stone Age, editado en outubro do ano 2007. Orixinalmente era un tema das Desert Sessions Volumes 9 & 10 titulado "I Wanna Make It wit Chu", e tamén aparece no DVD en directo Over the Years and Through the Woods antes de que se gravase para Era Vulgaris.
Universidade da Habana
A Universidade da Habana (UH), en castelán Universidad de La Habana, foi fundada o 5 de xaneiro de 1728 polos frades dominicos pertencentes á Orde dos Predicadores. É unha universidade pública e é a institución educativa superior máis antiga de Cuba.
Historia
esquerda|miniatura|239x239px|Retrato de [[Filipe V de España|Felipe V, por Louis-Michel van Loo (c. 1739). Óleo sobre lenzo, 154 x 113 cm, Museo do Prado (Madrid).]] O seu primeiro nome foi Real e Pontificia Universidade de San Gerónimo da Habana. Na época as universidades necesitaban autorización real ou papal, o que explica os nomes Real e Pontificia; Quen autorizaron a fundación da universidade foron o papa Inocencio XIII e o rei Filipe V de España.
Os primeiros estatutos da Universidade presentáronse o 2 de xaneiro de 1733; con todo, non é ata agosto de 1735 que entran en vigor. Establecían que o goberno da Universidade debería estar constituído por un reitor, un vicerreitor, catro consellerías, un mestre de cerimonias e un secretario. Cada ano o Claustro Maior levaría a cabo as eleccións para estes cargos. Nesta primeira etapa destacou un importante profesor: Tomás Romay, autor de investigacións transcendentais no campo da medicina e a bioloxía.
Tras un proceso de reformas, a Universidade de San Gerónimo da Habana pasou a ser unha institución laica, e en 1850 cambiou o seu nome por Real e Literaria Universidade da Habana. Nesta segunda etapa profúndase no desenvolvemento científico na Universidade. Con tal obxectivo fundouse o museo de historia natural e o xardín botánico nacional pasou a ser rexido pola institución. Para ese entón o ensino contaba coas facultades de Xurisprudencia, Medidina, Cirurxía e Farmacia. Logo, en tempos republicanos, o nome cambiouse a Universidade Nacional.
A universidade foi inicialmente establecida no convento de San Juan de Letrán hoxe desaparecido e situada no centro histórico colonial da cidade (no que agora se coñece como A Habana Vella ).
Baixo as ideas do plan Varona, neste período leváronse á universidade as ideas máis modernas da docencia da época. Non obstante, as condicións estruturais do edificio San Juan de Letrán non eran as mellores: fíxose incómodo e pouco apropiado. O 1 de maio de 1902 comezou o traslado da Universidade ao outeiro de Aróstegui, situado no Vedado, preto da Quinta de los Molinos; hoxe en día coñécese como "colina universitaria" ou tamén como a "loma de la pirotecnia". Neste momento comezou tamén unha etapa importante da súa historia; acontecementos como a fundación da Federación Estudantil Universitaria, a pronunciación dos discursos de José Antonio Echeverría, a baixada pola súa ampla e ampla escaleira da Xeración do Centenario na súa histórica marcha dos fachos e a valentía amosada polos seus estudantes, son algúns dos acontecementos que se poden mencionar. esquerda|miniatura| Aula Magna da Universidade da Habana. Os interiores da Aula Magna da Universidade da Habana onde descansan os restos do pensador cubano Félix Varela, foron decorados polo artista cubano Armando Menocal. Estes representan ou fan alegoría ás principais facultades que existían na época, Medicina, Ciencia, Arte, Pensamento, Artes Liberais, Literatura e Dereito.
Na entrada principal, álzase coa súa arquitectura neoclásica o reitorado, inspirado no Partenón grego, e xusto entre o reitorado e a gran escalinata de 88 niveis atópase unha estatua de bronce, a Alma Máter, símbolo da universidade e que cos brazos abertos acolle aos estudantes. A escultura foi creada en 1919 polo artista checo Mario Korbel, o modelo para o rostro foi a moza cubana Feliciana Villalón y Wilson que entón tiña 16 anos, filla de José Ramón Villalón y Sánchez, profesor de matemáticas analíticas, e para o corpo o artista tomou como modelo a unha muller criolla mestiza de máis idade.
En varias ocasións durante o século XX esta Universidade viuse obrigada a pechar temporalmente as súas portas ou impuxéronse limitacións significativas no rexistro dalgunhas das súas facultades, destacando o peche da Facultade de Dereito e Economía durante anos. E estas medidas foron tomadas, porque os seus profesores e estudantes tiñan unha longa tradición de activismo político.
Foi unha das primeiras universidades latinoamericanas en adoptar a autonomía universitaria, que se rompeu desde a chegada de Fidel Castro ao poder e pola aplicación do credo de que "a Universidade é para os revolucionarios".
A Universidade da Habana conta cun importante estadio onde se celebran os xogos deportivos universitarios con máis tradición no continente, os "Xogos Caribes" dos que xurdiron destacados deportistas coñecidos polos seus resultados internacionais. Seguindo esta tradición deportiva, nos currículos de todas as facultades a materia de Educación Física é obrigatoria durante polo menos dous anos.
A biblioteca principal Rubén Martínez Villena foi creada máis tarde en 1936.
Pola Lei do 11 de agosto de 1919, sancionada polo presidente da República D. Mario García Menocal (1913-1921), a Universidade da Habana foi autorizada a conceder títulos académicos honorarios denominados Doutor Honoris Causa. Tal poder tamén se incluíu nos Estatutos da Universidade de 1942 e despois na Lei de reforma universitaria de 1960. dereita|miniatura| Facultade de Matemáticas e Ciencias da Computación. A Lei do Sistema de Condecoracións e Títulos Honoríficos (Lei número 17, do 28 de xuño de 1978) derrogou tacitamente toda a lexislación honorífica universitaria, pero a súa forza é tal que aínda hoxe, con pouco rigor normativo, seguen a ser concedidos os títulos de Doutor Honoris Causa. Porque, así como en case todas as institucións universitarias do país, aínda sen estar autorizadas para iso, segundo o principio de legalidade da actividade administrativa.
A Universidade da Habana, ademais de ocupar un lugar de honra na historia pola súa contribución á loita patriótica, foi o centro de grandes educadores cubanos como Enrique José Varona, Luis de Soto, Vicentina Antuña, Mirta Aguirre, Hortensia Pichardo e un grupo de pedagogos cubanos que ao longo dos 280 anos de vida da Universidade ofreceron os seus coñecementos para o beneficio das novas xeracións.
Despois de 1959
Juan Marinello, vello intelectual comunista, era o reitor da Universidade da Habana cando en 1962 se promulga a reforma universitaria. O ministro de Educación era Armando Hart, quen tamén tivo un papel relevante nesa reforma. Aínda daquela non se procedeu á centralización do labor docente universitario que se consagraría ata os días de hoxe coa creación, en 1976, do Ministerio de Educación Superior. Dende entón, o traballo universitario en Cuba e dentro da Universidade da Habana quedaría subordinado a unha institución allea que tivo como ministro ao Comandante de brigada Fernando Vecino Alegret durante máis de tres décadas.
Entre 1966 e 1972, José Millar Barruecos, alcumado "Chomi" e man dereita de Fidel Castro, foi o reitor deste centro docente. Naqueles anos, Fidel adoitaba visitar a Universidade, unha intimidade que diminuiría ata desaparecer por completo.
A Millar Barruecos como reito seguiuno brevemente Oscar García, que foi substituído por Hermes Herrera. No curto período de Hermes Herrera concedéuselle, o 18 de xuño de 1975, o título de Doutor Honoris Causa en Ciencias Históricas a Eric Williams, primeiro ministro de Trinidad e Tobago. A Hermes Herrera seguiuno como reitor da Universidade da Habana José Eustaquio Remedios, que procedía do reitorado da Universidade Central de Las Villas.
Despois Armando Pérez veu Juan Vela Váldez, que chegaba da reitoría do Instituto de Ciencias Médicas da Habana. Home próximo á cúpula do poder, que actuou como reitor durante uns doce anos, ata que no 2006 foi ascendido a Ministro de Educación Superior, posto que ocuparía durante moi pouco tempo.
Juan Vela representou unha nova etapa de institucionalización da Universidade da Habana, que tivo, tras el, outros tres reitores. Por un curto período de tempo Rubén Zardoya saído da mesma institución e Gustavo Cobreiro durante varios anos. En novembro de 2018 sucedeuno Miriam Nicado, a primeira muller á fronte desta institución e tamén a primeira negra. A súa carreira académica non se fixo na Universidade da Habana senón na Universidade de Las Villas e, posteriormente, na Universidade das Ciencias Informática (UCI).
Cursos
A Universidade da Habana está formada por 21 facultades e 18 centros de investigación en diferentes campos como economía, ciencias naturais, ciencias sociais e humanidades. Actualmente, a Universidade da Habana conta cunha matrícula de 60 mil estudantes distribuídos en 32 carreiras.
Wishlist
"Wishlist" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 5 de maio de 1998 que forma parte do seu álbum Yield. Composta polo seu vocalista Eddie Vedder, "Wishlist" o tema acadou o número 6 nas listas Mainstream Rock e Modern Rock Billboard. A canción aparece no álbum de grandes éxitos do 2004 rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003).
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Eddie Vedder agás onde se indique.
Rede de sumidoiros
miniatura|dereita|300px|Buraco de entrada a unha rede de sumidoiros Denomínase rede de sumidoiros ao sistema de estruturas e tubaxes usadas para o transporte de augas servidas (rede de sumidoiros sanitaria), ou augas de chuvia, (rede de sumidoiros pluvial) dende o lugar en que se xeran ata o sitio en que se dispoñen e/ou tratan. Existen, aínda en funcionamento, redes de sumidoiros mixtas, que xuntan as augas negras e grises coas augas de chuvia. Así a todo este tipo de rede de sumidoiros deixou de empregarse e, actualmente, constrúense case exclusivamente redes de sumidoiros separadas para augas servidas e augas pluviais.
Características
As redes de sumidoiros son estruturas hidráulicas que funcionan a presión atmosférica, só moi raramente e por tramos breves, están constituídas por tubaxes que traballan a presión. Noutras palabras son canles de sección circular, ou seccións compostas, soterradas nas vías públicas.
A rede de sumidoiros é considerada un servizo básico, así a todo a cobertura destas redes nas cidades de países en desenvolvemento é ínfima en relación coa cobertura das redes de auga potable. Isto xera importantes problemas sanitarios.
Durante moito tempo, a preocupación dos concellos estaban máis dirixidas a construír redes de auga potable, deixando para un futuro indefinido a construción das redes de sumidoiros.
Actualmente (2010) as redes de rede de sumidoiros son un requisito para aprobar a construción de novas urbanizacións.
Compoñentes dunha rede de rede de sumidoiros sanitaria
Os compoñentes son:
ITunes Live: London Festival '09
iTunes Live: London Festival '09 é un EP de 19 temas da banda inglesa de rock alternativo Placebo, editado dixitalmente o 9 de decembro do 2009 na iTunes Store. As cancións foron gravadas en The Roundhouse en Londres como parte do iTunes Festival 2009.
Lueiro, Negreira
Santa Baia de Lueiro é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Negreira, na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 68 habitantes (36 homes e 32 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 111 habitantes.
A Pena, Negreira
San Mamede da Pena é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Negreira, na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 164 habitantes (75 homes e 89 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 223 habitantes.
Acto de fala
As locucións teñen dous tipos de significado:
Por exemplo, se alguén di Vai frío, o significado locutivo é que a persoa que fala ten sensación de frío. A forza ilocutiva é o efecto que o falante quer teña que o que dixo sobre quen o escoitou. Pode ser fechar unha xanela ou botar unha manta. Un acto de fala é unha locución que ten tanto significado proposicional como forza ilocutiva.
Clasificación dos actos de fala
O filósofo norteamericano John Searle estableceu a seguinte clasificación dos actos de fala:
Durante a maior parte da historia da lingüística e a filosofía da linguaxe, víase a linguaxe fundamentalmente como un medio de realizar afirmacións e ignorábanse os demais usos. O fenomenoloxista Adolf Reinach a comezos do século XX e o lingüista Roman Jakobson nos anos 60 do mesmo introduciron o concepto de funcións da linguaxe. O traballo máis influente foi o dos filósofos J. L. Austin e o seu alumno John Searle.
Austin distinguiu entre tres tipos de acto relacionados con ou causados pola realización dunha oración:
Un acto locutivo consiste en dicir algo que ten un significado e é comprensíbel. Por exemplo, Vai frío consta de dúas palabras, comprensíbeis as dúas e que expresan que a temperatura onde está quen fala é incomodamente baixa.
Un acto ilocutivo consiste en utilizar unha oración para levar a cabo unha función. Por exemplo, Vai frío pode ser unha petición, como se ilustrou antes.
Ceremony
Ceremony é o quinto álbum de estudio da banda inglesa de hard rock The Cult, publicado o 23 de setembro de 1991 a través do selo Beggars Banquet Records.
Diego de Muros
Co nome de Diego de Muros houbo tres relixiosos de finais do século XIV e inicios do século XV, orixinarios da vila de Muros. O primeiro era tío dos outros dous, á súa vez curmáns entre eles:
Tamén pode referirse a:
Tempada 2020 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2020 foi a 42ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 29 de febreiro no Rally da Coruña e rematou o 13 de decembro no Rally Mariña Lucense.
Defendía o título o piloto de Dumbría, Víctor Senra, campión das tres últimas edicións, que finalmente conseguiu o seu cuarto título consecutivo tras unha tempada marcada pola pandemia por coronavirus que obrigou á suspensión da maioría de rallys do calendario.
Calendario
O Rally do Cocido, previsto inicialmente para o 20 e 21 de marzo foi aprazado debido á pandemia por coronavirus, e recolocado na fin de semana do 11-12 de decembro nun principio, e no 8-9 de agosto nunha nova actualización. Polo mesmo motivo anunciouse tamén o aprazamento do Rally de Noia, que finalmente foi suspendido. O Rally Rías Baixas, previsto para a fin de semana do 29 e 30 de maio foi reprogramado para 4 e 5 de setembro. O Rally de Narón e o Sur do Condado sumáronse ao de Noia e cancelaron as súas edicións de 2020. En maio a Federación Galega de Automobilismo publicou un novo calendario, coas novas datas e xa sen os rallys cancelados, no que as probas a disputar quedan reducidas a seis (sen contar o rally xa disputado).
En xuño a Escudería Lalín-Deza comunicou que non se organizaría o Rally do Cocido en 2020 e o 4 de agosto anunciáronse as suspensións do Rally Ourense-Ribeira Sacra e do Rías Baixas. En outubro a Escudería Santiago anunciou a cancelación do Botafumeiro, quedando o calendario reducido a só tres rallys.
Puntuación
Sistema de puntuación para a clasificación xeral: Sistema de puntuación para cada agrupación: Para definir o total de puntos obtidos por un participante nunha proba débense sumar os puntos obtidos na clasificación xeral e na agrupación e logo multiplicalos polo coeficiente da proba.
Agrupacións
Os vehículos admitidos divídense en cinco agrupacións:
24º Rally da Coruña
O campionato comezou por cuarto ano consecutivo co Rally da Coruña, que se celebrou entre o 28 e o 29 de febreiro. O parque pechado situouse o venres 28 na praza de María Pita, na Coruña, mentres que os treitos cronometrados disputáronse o sábado nos concellos de Aranga, Cerceda, Culleredo e Arteixo, sumando un total de 89,28 km cronometrados.
Detrás deles quedou Alberto Meira, que mantivo unha loita pola terceira praza durante todo o rally con Alberto Otero (4º) e Óscar Palacio (5º).
42º Rally San Froilán
Coa expansión da pandemia por coronavirus o campionato paralizouse durante máis de medio ano, suspendéndose a maioría de rallys previstos. Retomouse a mediados de outubro coa disputa da cuadraxésimo segunda edición do Rally San Froilán, para o que se inscribiron 127 equipos. Víctor Senra colocouse en cabeza dende o primeiro treito, e xa non abandonou a posición ata o final da carreira, logrando a súa segunda vitoria na tempada e a segunda no rally lugués. Con todo, o piloto de Dumbría só foi o máis rápido en dous dos nove treitos, repartíndose os sete restantes entre cinco pilotos distintos. O melidense Alberto Otero marcou o segundo mellor tempo do rally, subindo ao podio por diante de Alberto Meira. Completaron os cinco primeiros postos Francisco Dorado e Iago Caamaño, este último despois de sufrir unha picada de roda que o afastou dos primeiros lugares.
2º Rally Mariña Lucense
Finalmente Senra acabou por inscribirse no rally, xunto a outros 74 pilotos, entre os que destacaban as presenzas do ruso Nicolai Griazin, piloto do Campionato do Mundo, cun Volkswagen Polo R5, Alberto Meira, Iago Caamaño ou o asturiano Daniel Alonso.
Griazin foi o máis rápido nos primeiros sete treitos e gañou o rally de xeito contundente, con case un minuto de vantaxe sobre Senra, que conseguiu os dous últimos scratchs e o segundo posto final. O ruso non contaba para a clasificación final do campionato, debido a que se precisaba participar nun mínimo de dous rallys, polo que Senra logrou a súa cuarta coroa consecutiva, mentres que o subcampionato foi para Iago Caamaño.
Zas, Negreira
San Mamede de Zas é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Negreira, na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal (INE 2013) tiña 91 habitantes (39 homes e 52 mulleres) distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 127 habitantes.
Portor, Negreira
Santa María de Portor é unha parroquia que se localiza no leste do concello coruñés de Negreira, na comarca da Barcala. Segundo o IGE en 2014 tiña 262 habitantes (138 homes e 124 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 353 habitantes.
Argalo, Noia
Santa María de Argalo é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 832 habitantes (382 homes e 450 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación.
Negreira, Negreira
San Xián de Negreira é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Negreira, na comarca da Barcala; nela está situada a vila de Negreira, capital do concello. Segundo o IGE en 2013 tiña 3.788 habitantes (1.860 homes e 1.928 mulleres), o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 2.086 habitantes.
Roo, Noia
Santa María de Roo é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 437 habitantes (211 homes e 226 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación.
Federalismo
O Federalismo é unha forma de organización política. Esta organización fórmana organismos distintos (que poden chamarse estados - como no Brasil e Estados Unidos, provincias - como na Arxentina, cantóns - como en Suíza, o outro nome) que se asocian, delegando parte das súas liberdades ou poderes a un organismo superior ou centralizador (Estado federal, federación). Pero conservan algunha soberanía e algunhas competencias exclusivas, xa que non delegan todas para o organismo central.
Federación X Confederación
A diferenza entre unha federación e unha confederación é que, na última, o poder central é máis limitado. Tamén se pode considerar unha confederación cando unha serie de estados (ou países) temporalmente comparten a súa soberanía nalgúns aspectos, pero conservan o poder de se desligaren do pacto unilateralmente. Pero nunha federación, non hai esa liberdade de desligamento: a autonomía dos entes federativos ata pode crecer co paso do tempo e mudanzas nas leis, pero en xeral a constitución do país non dá ás entidades federativas o dereito a decidiren a secesión.
Organización política
En xeral, a defensa, a política exterior (relación con outras nacións), a moeda e as grandes liñas da economía son de competencia da federación. Pero a administración da saúde, educación, a competencia para crear algúns impostos, a organización das policías e outras tarefas, son de responsabilidade dos estados-membros, provincias ou cantóns.