cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La 2
Programación
Os seus programas informativos tamén posúen un enfoque máis diferenciado que os Telediarios de La 1, así como unha maior profundidade. O seu maior expoñente é La 2 Noticias, que comezou a funcionar en 1994. Durante o goberno de Aznar os informativos das 22:00 presentados por Lorenzo Milá (e posteriormente por Fran Llorente) foron vistos por algunhas persoas como unha refrescante alternativa ao que moitos consideraban propaganda do goberno en La 1, a pesar de que ambas as canles son de propiedade estatal. Logo da vitoria dos socialistas nas eleccións xerais de 2004, Milá substituíu a Alfredo Urdaci como presentador do Telediario 2 en TVE 1, e Fran Llorente pasou á Dirección de Informativos.
Ambas as canles de TVE mostraban anuncios durante e entre os programas, aínda que desde o 1 de setembro de 2009 unha lei prohibiu a TVE a contratación da mesma. Actualmente, deixouse de emitir publicidade desde o 1 de xaneiro de 2010.
Copa do Mundo de Fútbol
Primeira participación
(3): ''A URSS disolveuse en 1991. As 15 repúblicas que formaban as Repúblicas Soviéticas hoxe son consideradas distintas da URSS.''
La 2
Programación
Desde a implantación das semifinais no Festival de Eurovisión (2004), esta cadea retransmite unha, das dúas semifinais do festival tal e como di a normativa.
Copa do Mundo de Fútbol
Primeira participación
(4): ''Despois da II Guerra Mundial, a Alemaña foi dividida en Alemaña Occidental e Alemaña Oriental, competindo separadamente de 1949 a 1990, ano no que houbo a reunificación. A Alemaña reunificada clasificouse para súa primeira Copa en 1994. Oficialmente a FIFA incluíu os resultados da Alemaña Occidental, que se clasificou de 1954 a 1990, para a Alemaña, xa que estas tiñan a mesma confederación e ambas representaban a "República Federal Alemá''".
(5): Indonesia competiu como as Indias Orientais Holandesas en 1938.
(6): A República Democrática do Congo competiu como Zaire en 1974.
Mundiais
1 Non houbo disputa de terceiro lugar oficial na Copa do mundo de 1930; Os Estados Unidos e a Iugoslavia perderan nas semifinais.
2 ''Non houbo unha final oficial na Copa do mundo de 1950. O torneo foi decidido nun grupo final disputado por catro seleccións. Con todo, a vitoria do Uruguai sobre o Brasil por 2 a 1 foi o partido decisivo e que colocou os uruguaios á fronte en puntos e aseguroulles terminar por riba dos outros do grupo como campións mundiais. Tampouco houbo disputa do terceiro e carto posto, e tamén no último partido a vitoria da Suecia por 3 a 1 foi definitiva para acadar ese terceiro posto''
En varias edicións
Os máximos goleadores das Copas do Mundo son:
1 Hai discusións en canto ao número de goles que anotou o brasileiro Ademir en 1950, debido a falta de datos con respecto ao partido do cuadrangular final entre o Brasil e España (6:1). O primeiro gol fora considerado como autogol do defensa español Parra e o quinto gol brasileiro fora anotado por Jair. Porén, a FIFA acreditou recentemente que ambos goles foran marcados por Ademir, o que o converte no goleador do Mundial de 1950 con 9 anotacións.
Jairzinho (Brasil) fixo goles en tódolos partidos que xogou a selección brasileira en México 1970.
Ghiggia (Uruguai) fixo goles en tódolos partidos que xogou a selección uruguaia no Brasil 1950.
Para esta lista téñense en conta tódolos goles convertidos polo xogador nas diferentes versións da Copa do mundo en que participase, o máximo goleador nun so mundial é o francés Just Fontaine ao anotar 13 goles en Suecia 1958.
O gol número dous mil na historia dos mundiais foi anotado polo sueco Marcus Allbäck durante a Copa do mundo de 2006, nun enfrontamento ante Inglaterra o día 20 de xuño.
Nunha soa edición
O premio Bota de Ouro Adidas entrégase dende 1982 ao máximo goleador de cada torneo. Os máximos goleadores de cada Copa do mundo dende 1930 aparecen na seguinte táboa, desde 1982, os gañadores reciben o trofeo da Bota de Ouro. 1 Algunhas fontes aseguran que Nejedlý anotou cinco goles, o que o convertería no goleador exclusivo. Con todo, a FIFA considera que anotou so catro goles.
Táboa estatística de fases finais
A táboa estatística dos Mundiais de Fútbol presenta os datos das 75 seleccións nacionais de fútbol que participaron nas 18 Copas do mundo realizadas pola FIFA, entre 1930 e 2006.
Esta táboa ordena ás seleccións asignándolles unha posición xeral baseándose en tres criterios:
La 2
Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaboradas en España por TNS. En letra grosa, os meses nos que foi líder de audiencia.
Copa do Mundo de Fútbol
Xogadores galegos en fases finais
miniatura|Luis Suárez Miramontes. As participacións de xogadores galegos en fases finais dos Mundiais de Fútbol resultan escasas e limítanse case exclusivamente ás participacións coa selección española de fútbol.
La 2
Audiencias
* Máximo histórico | ** Mínimo histórico
Split
Split (en italiano: Spalato) é unha cidade situada ao sur de Croacia, porto marítimo da costa dálmata, no mar Adriático. Ten 221.456 habitantes, segundo o censo de 2007. É a principal cidade da rexión de Dalmacia, a capital do condado de Split-Dalmacia e a segunda cidade máis populosa do país despois de Zagreb, da que dista 380 km. É un importante porto pesqueiro e base naval do Adriático, así como un centro cultural e turístico importante; a cidade antiga é unha xoia arquitectónica, declarada Patrimonio da Humanidade en 1979. Na súa contorna existen estaleiros, fábricas de cemento e de plástico, industrias madeireiras, vinicultoras e industrias de procesamento de alimentos.
Copa do Mundo de Fútbol
Xogadores galegos en fases finais
Chegaron a vestir a camisola española na Copa do Mundo un total de dez xogadores. A primeira destas participacións produciuse no Mundial de Italia de 1934 edición na que Chacho interveu nun encontro. Habería que agardar ata o Mundial de Chile de 1962 para encontrármonos con novas participacións galegas, sendo Luis Suárez titular en dous xogos e noutro Reija. Catro anos máis tarde, no Mundial de Inglaterra de 1966, produciuse a maior participación ata agora de xogadores galegos coa selección española, con cinco xogadores que participaron nun total de tres xogos. No primeiro deles participou Luis Suárez e Ufarte (nado en Pontevedra, mais viviu de novo no Brasil, país onde se iniciou no fútbol), no segundo repetiu Suárez xunto con Reija e Amancio e xa por fin, no terceiro dos encontros, repetiron Reija e Amancio, e uníuselles Marcelino.
Split
Historia
A cidade medrou ao redor da casa de descanso do emperador romano Diocleciano, quen naceu preto de alí no ano 245 d. C. Retirouse no ano 305 ao palacio que construíra preto de Salona e foi sepultado alí no 313. O palacio fortificado converteuse despois nunha fábrica de uniformes romanos e no núcleo da cidade. A principios do século VII, despois de que a próxima cidade romana de Salona fose saqueada polos avaros (nómades de Asia centra]), os refuxiados converteron o palacio nunha cidade fortificada e o mausoleo de Diocleciano na catedral da cidade. A cidade era completamente neolatina a finais do século VII.
Copa do Mundo de Fútbol
Xogadores galegos en fases finais
Doce anos máis tarde, no Mundial da Arxentina de 1978, Miguel Ángel foi o porteiro titular de España. No Mundial de México de 1986 participou Tomás Reñones e en 1994 no Mundial dos Estados Unidos foi Xurxo Otero o que xogou coas cores españolas. No Mundial de Alemaña de 2006 Michel Salgado converteuse no décimo galego en participar como xogador nunha Copa do Mundo de fútbol coa selección española.
Split
Historia
A pesar de que a cidade quedou baixo soberanía bizantina desde 812 até 1089, Spalato conservou a súa autonomía política, como cidade "Comune" dos Dalmatos Italianos. A finais do século VIII, iniciouse a eslavización da cidade, que quedou plasmada parcialmente na arquitectura dalgunhas igrexas. A inicios do século XII, os pobos da Dalmacia foron gobernados polos húngaros, con todo, Spalato puido redactar as súas propias leis municipais en 1312, e até acuñou a súa propia moeda. En 1420, os venecianos obtiveron a soberanía da Dalmacia, e aínda que respectaron a autonomía da cidade, incluíndo as súas leis, o goberno municipal foi executado sempre por un príncipe-capitán veneciano. Durante todos estes gobernos venecianos, a cidade prosperou, e estendeuse máis aló das murallas, con fermosos edificios e un alto campanario. Algunhas familias venecianas trasladáronse a Spalato, onde crearon parte da aristocracia local.
No século XV, os turcos otománs chegaron a Dalmacia, e aínda que tomaron o control do corazón da rexión, non entraron a Spalato, que permaneceu baixo o control de Venecia. Para 1718, as guerras turco-venecianas acabaron coa presenza dos turcos na Dalmacia, e Spalato continuou oficialmente baixo a soberanía de Venecia até 1797, cando Napoleón Bonaparte disolveu a República de Venecia, e a Dalmacia quedou baixo o control de Austria (véxase Tratado de Campo Formio). Con todo, tras a Batalla de Wagram en 1809, Austria perdeu Spalato, que quedou baixo control francés, integrada primeiro no "Reino napoleónico de Italia" e logo nas Provincias Ilirias. Para 1813, a cidade atopábase de novo baixo control austríaco, e iniciouse un período de estancamento político e social. miniatura|300px|Mapa de Spalato en 1912, cos barrios "italianos" de Borgo Grande, Borgo Pozzobon, Borgo Luca, Botticelle e do palacio de Diocleciano Neses anos empezou a inurbarse en masa a poboación croata do interior de Dalmacia, diminuíndo así a porcentaxe italiana da poboación de Spalato (até entón maioritario na área urbana), e en 1880 o último alcalde de etnia italiana, Bajamonti, foi substituído por un croata. Aínda no censo austríaco de 1910 quedaban 2082 italianos dun total de 21.670 habitantes de Spalato e a topografia da cidade era completamente italiana nos nomes dos barrios. Trala primeira guerra mundial e a disolución do Imperio Austrohúngaro, a provincia de Dalmacia, incluída Spalato, pasou a formar parte do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (Reino de Iugoslavia).
Tras a anexión de Fiume (Rijeka) e Zara (Zadar), (os outras dúas cidades importantes da rexión xunto con Spalato), por Italia, Spalato en 1919 foi renombrada oficialmente "Split" (en croata) e converteuse no principal porto de Iugoslavia e na capital de Banovina Litoral. A liña de ferrocarril de Lika que conectou a cidade co resto do país foi inaugurada en 1925. Co acordo Cvetković-Maček, Split converteuse en parte dunha nova unidade administrativa, Banovina de Croacia, froito da unión de Banovina Litoral, Sava e algunhas zonas contiguas poboadas por croatas. Case a metade dos Italianos de Spalato fuxiron ao Reino de Italia, a consecuencia do nacionalismo croato neses anos, e favoreceron o irredentismo italiano cara a Spalato.
Coa invasión de Iugoslavia por parte dos exércitos do Eixo, os italianos ocuparon a cidade en abril de 1941, e un mes máis tarde anexárona formalmente ao Gobernatorado de Dalmacia do Reino de Italia. A chegada das tropas italianas foi recibida con entusiasmo pola minoría autóctona de lingua italiana de Spalato. Pero o exército italiano atopou unha moderada resistencia entre os habitantes de Split de etnia croata, uníndose unha parte deles aos partisanos de Josip Broz Tito: até os equipos de fútbol locais croatas, o HNK Hajduk Split, e o RNK Split, refusaron participar na liga italiana, suspendendo as súas actividades, para máis tarde unirse tamén aos partisanos (posteriormente o Hajduk converteuse no equipo oficial do movemento dos partisanos).
En setembro de 1943 Italia capitulou e a cidade foi ocupada polas brigadas do comunista Tito rexistrándose un pequeno masacre de 300 italianos autóctonos, pero unha semana máis tarde o pro fascista Estado Independente de Croacia, ocupou a rexión. Algunhas zonas da cidade antiga e do porto, foron danadas durante está ocupación polos bombardeos alemáns e aliados, causando centos de mortos. Os partisanos "titinos" entraron finalmente á cidade o 26 de outubro de 1944. O 12 de febreiro de 1945 unha incursión da Kriegsmarine atacou o porto de Split danando o cruceiro británico Delhi. Até o fin da guerra Split foi a capital provisional de Croacia.
Entre 1945 e 1990, Split foi o centro administrativo da Dalmacia. En 1979 Split albergou os VIII Xogos Mediterráneos. Nese mesmo ano, o núcleo histórico de Split co Palacio de Diocleciano foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco. Split ten varias igrexas antigas como SV Nikola e Gospa od Zvonika, museos e unha galería dedicada ao escultor iugoslavo Ivan Meštrović, que se atopa na vila que era propiedade do escultor, e varias das súas obras adornan a cidade. A cidade de Klis, próxima a Salona, ten as ruínas dun forte romano do século V. A antiga cidade téxtil de Sinj, situada 30 km ao nordés de Split, é famosa pola súa Sonjska Alka, un torneo medieval que se efectúa anualmente, o 15 de agosto, para conmemorar a vitoria na batalla de 1815 sobre a administración otomá.
Copa do Mundo de Fútbol
Xogadores galegos en fases finais
Ademais destes xogadores Acuña e Jiménez foran convocados para o Mundial do Brasil de 1950 e o de España de 1982 respectivamente, se ben ningún deles chegou a participar en ningún xogo.
Split
Xeografía
Split está situado nunha península entre a parte oriental do Golfo de Kaštela Split e a Canle da Mancha. Os puntos orográficos máis destacables son o outeiro de Marjan, de 178 m, que se eleva na parte occidental da península, e as cristas Kozjak, de 779 m; e Mosor, de 1339 m. Split ten un clima mediterráneo: veranos secos e cálidos (con temperaturas que soben até os 42 °C en xullo) e invernos húmidos. A precipitación media anual é 806,2 mm. A vexetación é de tipo mediterráneo sempre verde, e a flora subtropical (palmeiras, agaves, cactos) medra na cidade e os seus arredores.
Copa do Mundo de Fútbol
Xogadores galegos en fases finais
A única participación dun galego nunha fase final do Mundial cunha selección que non fora a española é a de Ricardo Cabanas (galego de orixe mais de nacionalidade suíza), quen conseguiu chegar aos oitavos de final coa selección suíza no Mundial de Alemaña de 2006. De orixe galega, recoñecida en diversas entrevistas de prensa deportiva, Ricardo Rodríguez, participou na edición do Mundial do Brasil superando a súa selección a fase de grupos.
Como adestrador Luis Suárez dirixiu á selección española de fútbol no Mundial de Italia de 1990.
Split
Economía
A economía de Split comezou a recuperarse lentamente da recesión xerada pola transformación nunha economía de mercado e a privatización das súas empresas. Durante a época iugoslava fora un centro económico de importancia cunha moderna e diversa produción industrial que incluía estaleiros, alimentos, química, plásticos, téxtil e papeleira. Actualmente a maioría das fábricas están pechadas ou con escasa produción debido á antigüidade das mesmas ou a falta de mantemento, polo que a cidade estivo concentrándose no comercio e os servizos, deixando a moitos traballadores industriais desocupados.
A nova autoestrada A1 que integra Split co resto da rede croata de autoestradas axudou a estimular a produción e o investimento, con novos negocios construíndose no centro da cidade e os seus suburbios expandíndose intensamente. A produción vitivinícola, o oliveiral, a pesca e o turismo víronse beneficiados pola súa construción. Desde 2005 veu incrementándose o investimento estranxeiro e por primeira vez os niveis de exportacións foron maiores aos de importacións. Durante 2006 a industria de estaleiros contratou novos traballadores e supuxo o renacemento da antigamente masiva industria naval de Split.
Turismo
miniatura|dereita|250px|Outeiros de Split, ao fondo. Split é unha das grandes cidades para visitar en Croacia e ademais de ser unha cidade moi atractiva, atopámonos ante unha cidade que é fundamental para os turistas que queren ir visitar as illas de Croacia, porque adoita ser un punto importante para partir. Nesta cidade os visitantes atoparanse cun ambiente moi agradable, sempre enche de turistas e por suposto de diferentes lugares de interese para coñecer.
Desde aquí pódese por exemplo facer unha visita en transbordador a unha das moitas illas de Croacia; unha viaxe moi atractiva se se dispón de tempo. Se o turista prefire quedar na cidade, descubrirá unha boa cantidade de elementos arquitectónicos como palacios e igrexas, polo que é recomendable quedar uns días. Split é un destino moi apropiado para estes últimos días de verán, onde tamén se pode saborear os ricos pratos da gastronomía croata.
Tirreno-Adriático 2016
A vitoria final foi para o ciclista belga Greg Van Avermaet seguido do eslovaco e campión do mundo Peter Sagan que venceu na clasificación dos puntos e do luxemburgués Bob Jungels que tamén se levou o xersei dos xoves.
Nas clasificacións restantes, o ciclista local Cesare Benedetti foi o mellor na montaña e o Etixx-Quick Step o mellor dos equipos.
Equipos participantes
A proba comezárona 23 equipos: os 18 da categoría UCI WorldTour, máis 5 de categoría Profesional Continental. En total, pelotón contou con 184 ciclistas, 8 por equipo dos cales remataron 131.
Etapas
O trazado orixinal estaba previsto sobre 1019,8 km pero trala cancelación da 5ª etapa pola neve, reduciuse a 850,8 km. 1 A 5ª etapa foi cancelada pola neve.
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral á fin da carreira:
Raquel del Rosario
Raquel del Rosario Macías, nada en Teror (Gran Canaria) o 3 de novembro de 1982, é unha cantante española, vocalista do grupo de pop El Sueño de Morfeo entre 2002 e 2013.
Traxectoria
Raquel é a segunda filla de seis irmáns. Aos 14 anos de idade empezou a escribir as súas propias cancións. Aos 17 anos de idade coñeceu a David Feito, membro actual de El Sueño de Morfeo no Colexio Internacional Meres, que naqueles momentos tocaba nun grupo de música celta en Asturias. En 2000, Raquel abandonou a súa Gran Canaria natal e marchou para Asturias con David, uníndose ao seu grupo, Xemá. Pouco tempo despois, Raquel e David coñeceron a Juan Luis Suárez, con quen crearon El Sueño de Morfeo.
Como parte da campaña de mercadotecnia do primeiro disco do grupo, Raquel participou como actriz en tres capítulos da serie española Los Serrano. O seu primeiro sinxelo foi "Nunca volverá". Fóra do seu grupo realizou un dueto en 2006 con Diego Martín no sinxelo "Déjame verte". Tamén realizou un dueto co cantante Nek coa canción "Para ti sería". Posteriormente realizou de novo outro dueto coa canción "Chocar", pertencente ao segundo álbum de estudio de El Sueño de Morfeo, titulado Nos vemos en el camino.
Raquel foi a voz de Barbie no filme Barbie e o castelo de diamantes, na que tamén interpretou Conectas, o tema principal do filme.
Posteriormente saíu ao mercado o terceiro álbum do grupo, Cosas que nos hacen sentir bien. Realizou unha colaboración co guitarrista do grupo mexicano Maná, Sergio Vallin, presentando o seu primeiro álbum en solitario co sinxelo "Sólo tú". En febreiro de 2011 participou no Festival da Canción de San Remo, en Italia, cunha balada titulada "Fino in fondo" xunto co cantautor italiano Luca Barbarossa, autor da letra e da música; nesta ocasión, por primeira vez Raquel cantou en italiano. En 2012, xunto con El Sueño de Morfeo, sacaron o cuarto disco, titulado Buscamos sonrisas.
Raquel representará co seu grupo El Sueño de Morfeo a España no Festival de Eurovisión 2013, que se celebrara en Malmö (Suecia) os días 14, 16 e 18 de maio de 2013.
Vida privada
En 2005 a cantante comezou unha relación sentimental con Fernando Alonso, piloto asturiano de Fórmula 1, logo de coñecerse nunha homenaxe que realizou Cadena SER xunto con centos de fans de Fernando en Madrid, na que a banda interpretou algunhas cancións do seu primeiro álbum. O ano seguinte contraeron matrimonio e procuraron manterse, desde entón, lonxe da prensa. O 20 de decembro de 2011 anunciaron a separación do matrimonio de mutuo acordo mediante un comunicado nas súas webs oficiais.
En 2013 casou co cineasta galego Pedro Castro.
Ziphius
Ziphius é un xénero de mamíferos cetáceos odontocetos da superfamilia dos zifioideos o tipo da súa única familia, a dos zifíidos.
Na actualidade o xénero non comprende máis que unha única especie, o zifio de Cuvier (Ziphius cavirostris), aínda que se coñece tamén unha especie extinta.
Descrición
O xénero Ziphius foi descrito en 1823 polo naturalista francés Georges Cuvier na súa obra Recherches sur les ossements fossiles. Nouv. éd., 5 (1): 1-352.
Sinónimos
Ademais de polo nome de Ziphius que lle adxudicou Cuvier, e actualmente válido, o xénero foi coñecido tamén polos seguintes sinónimos:
Clasificación
A única especie actual do xénero é o zifio de Cuvier, de xeito que Ziphius foi considerado tradicionalmente como un xénero monoespecífico. Pero comprende tamén unha especie fósil, Ziphius compressus Owen, 1870, que viviu desde hai 2 588 millóns de anos (Ma) até hai 1 806 Ma, e cuxos restos se encontraron no leste do Reino Unido.
Zifio de Cuivier
O zifio de Cuvier encóntrase en todos is océanos do mundo, incuíndo o mar Mediterráneo, e exceptuando as moi frías latitudes dos océanos Glaciais Ártico e Antártico, o mar Báltico e o mar Negro.
En Galicia
A presenza do zifio de Cuvier en augas próximas a Galicia é escasa.
Ziphius compressus
A especie fósil Ziphius compressus foi descuberta no Reino Unido, onde viviu no plistoceno.
Latitude (homónimos)
O termo latitude pode ter os seguintes significados:
Melón (cetáceos)
O melón é un órgano de forma ovalada formado por unha substancia de natureza lipídica que se encontra na fronte da maioría dos odontocetos e que se cre que se utiliza para a ecolocación.
Función
miniatura|250px|Cabeza dunha [[beluga onde se observa a gran prominencia frontal que alberga o melón.]] miniatura|250px|O melón axuda á [[ecolocación.]]
Estruturalmente, o melón forma parte do aparato nasal e comprende a maior parte do tecido entre o espiráculo e a punta do nariz. É un órgano ovoide que se encontra na rexión facial dos odontocetos. Normalmente é asimétrico, lixeiramente desviado cara ao lado dereito. Encóntrase sobre unha almofadiñaa de tecido conectivo denso, sobre as turbinas óseas do cranio.
O tamaño do melón non se relaciona coa máxima profundidade alcanzada nas inmersións dos cetáceos. A súa función aínda non foi aclarada totalmente, pero se cre que é un compoñente bioacústico, como un medio de enfocar os sons utilizados na ecolocación e adaptador de impedancia. A función como adaptador de impedancia implica a creación dunha similitude entre as características deste tecido e a auga circundante, de tal modo que a enerxía acústica pode fluír cara ao exterior da cabeza e penetrar no medio acuoso cunha mínima perda de enerxía. Algúns científicos crían erroneamente que o melón se utilizaba para somerxerse e como flotador. Pero estas ideas foron descartadas nos últimos 40 anos e deixaron de ser consideradas válidas polos cetólogos.
Josu Urrutikoetxea
José Antonio Urruticoechea Bengoechea, nado en Ugao-Miraballes, Biscaia o 24 de decembro de 1950, tamén coñecido como Josu Ternera e como Josu Urrutikoetxea Bengoetxea, é un membro histórico da organización terrorista Euskadi Ta Askatasuna (ETA) e ex-deputado de Euskal Herritarrok no Parlamento Vasco.
Traxectoria
Urrutikoetxea uniuse a ETA en 1968 e pertenceu a ETA-V Asemblea na que ocupou, até o seu paso á clandestinidade, o cargo de responsable político en Biscaia. En maio de 1971 foxe a Francia, momento en que se incorpora á fronte militar da organización terrorista. O 15 de xullo de 1972 ataca a fábrica de Orbegozo en Hernani (Guipúscoa), roubando aproximadamente catro millóns de pesetas da época. O 28 de xullo de 1972 intervén no atraco a unha furgoneta que levaba divisas para o Banco de Biscaia na localidade de Pasaia (Guipúscoa), apoderándose de máis de 12 millóns de pesetas. O 6 de decembro do mesmo ano participa no atentado á Casa Sindical de Hernani. O 21 de xaneiro de 1973, asalta xunto a outros membros da banda unha polvoreira de Hernani conseguindo máis de 3.000 quilos de dinamita e diverso material explosivo. Unha parte destes explosivos sería empregada en decembro do mesmo ano para realizar o atentado contra Luis Carrero Branco, presidente do Goberno de Franco. Tras a morte do que fose responsable da fronte militar Eustakio Mendizabal Benito, Txikia, fíxose cargo de devanditas responsabilidades.
En 1980, entra a formar parte da executiva da organización terrorista ETA militar. En xullo de 1984 convértese no número dous de ETA. Destaca durante estes anos a súa oposición ás conversas de Alxer, entre o goberno de Felipe González e ETA, que terminarían en fracaso. Tras a morte de Txomin Iturbe Abasolo convértese no número un da organización.
En xaneiro de 1989 é detido en Baiona xunto á súa muller (a dirixente de relacións exteriores de Herri Batasuna Elena Beloki Resa, quen en decembro de 2007 sería condenada pola Audiencia Nacional a 13 anos de prisión por un delito de integración en organización terrorista en calidade de dirixente). Ingresa na prisión de Fresnes, preto de París. Posteriormente sería extraditado a España, onde quedou en liberdade ó considerarse que fora xulgado en Francia por pertenza e financiamento de ETA e que os demais delitos de que se lle podía acusar prescribiran.
Dende 2002 estivo fuxido da xustiza. En 2013, xunto con David Pla Martín e Iratxe Sorzabal, reuniuse con representantes do goberno de España en Noruega. Norway permitiulles permanecer alí, poñendo como condición o avance á disolución definitiva de ETA. Cando isto non ocorreu, os tres foron expulsados do país. Foi detido en Francia o 16 de maio de 2019, nun hospital de Salenches. O Tribunal de Apelación de París deixouno baixo liberdade provisional en xuño de 2019 pasando por controis xudiciais e sen poder saír do país.
Actividade política
A finais da década de 1990 foi deputado do Parlamento Vasco, electo en Biscaia polas listas de Euskal Herritarrok, que despois sería ilegalizada. Foi, así mesmo, membro da Comisión de Dereitos Humanos de dita cámara.
Foi citado a declarar en dúas ocasións ante o Supremo quen investigou se deu a orde de cometer o atentado contra a casa cuartel da Garda Civil de Zaragoza en 1987, no que morreron once persoas, entre elas cinco nenos. Fuxiu de España en novembro de 2003 ó ser imputado polo atentado, permanecendo dende entón en paradoiro descoñecido.
En decembro de 2011, o Departamento de Estado dos Estados Unidos incluíuno na lista de terroristas polo seu rol decisivo na banda ETA, conxelando todos os seus bens e contas que puidese ter en chan norteamericano ó constituír unha ameaza para o país.
Enfermidade
En novembro de 2008 sóubose que padecía un cancro terminal de estómago, segundo fontes da loita antiterrorista española, e que se atopaba en tratamento dende había anos. Ditas fontes consideraron que estaba apartado da dirección de ETA. Con todo, tras o anuncio en outubro de 2011 do cesamento definitivo da súa actividade armada, a policía española considerouno de novo á fronte da organización xunto con David Pla e Iratxe Sorzabal.
Muna, Indonesia
Muna ( Indonesio :Pulau Muna) é unha illa de Indonesia atópase no Mar de Flores, a poucos quilómetros ao sueste de Sulawesi separadas polo Estreito Tiworo. Ten unha superficie de 2.889 km² e unha poboación duns 300.000 habitantes. O norte e nordés está cuberto de bosques teca.
A economía baséase nunha agricultura simple, en particular, arroz coco especias, sagú, cana de azucre, pesca e a explotación dos bosques. A cidade máis grande e principal porto é Raha, que se atopa na costa nordés, no Estreito de Buton.
Administrativamente pertence á provincia de Célebes Suroriental.
Muna Island Muna (Indonesia) Muna (saari) Kabupaten Muna Muna (isola) ミュナ県 Kabupatèn Muna Muna Muna
As Raposeiras, Vilasantar, Vilasantar
As Raposeiras é un lugar da parroquia de Vilasantar, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística a súa poboación en 2018 era de 14 habitantes (nove homes e cinco mulleres).
Dinosaur Jr.
Dinosaur Jr. é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Amherst, Massachusetts no ano 1985. O seu son, tipicamente melódico, caracterízase tamén por guitarras saturadas con ruído e distorsión, e frecuentemente salpicado polos solos do seu líder e guitarrista J Mascis; e foi moi influente no movemento do rock alternativo doas anos 90.
A banda separouse en 1997 e volveríase a reunir no ano 2005. O guitarrista J Mascis, o baixista Lou Barlow e o batería Murph foron os seus fundadores e son os actuais membros, aínda que Mascis é o único que estivo en toda a súa traxectoria.
Formación
Mascis e Barlow tocaban xuntos, na batería e na guitarra respectivamente, na banda de hardcore punk Deep Wound, formada en 1982 mentres asistían ao instituto no oeste de Massachusetts. Despois do instituto comezaron a explorar música máis lenta pero aínda agresiva, como a de Black Sabbath, The Replacements e Neil Young. O amigo da universidade de Mascis Gerard Cosloy ensinoulle bandas de pop con influencias psicodélicas como Dream Syndicate, que Mascis á súa vez amosou a Barlow. Barlow explicou, "Amábamos o speed metal... e encantábannos as cousas parvas".
J Mascis formou Dinosaur Jr. (inicilamente sen o "Jr." no nome) en 1983 en Amherst, Massachusetts, xunto co seu amigo Lou Barlow. Mascis inicialmente tocaba a batería en Dinosaur, pero fíxose cargo da guitarra cando Emmet Murph entrou no grupo. Nos seguintes dous anos, a banda conquistou un pequeno público na súa cidade, e en 1985 o trío lanzou o seu primeiro álbum, Dinosaur, polo selo discográfico independente Homestead. O disco e os concertos arrasadores de Dinosaur comezaron a chamar a atención, e a banda vía como o seu público aumentaba constantemente. A finais de 1986, unha banda hippie chamada Dinosaur (que incluía membros de Jefferson Airplane) procesou á banda, que acabou mudando o nome para Dinosaur Jr.
En 1987, Dinosaur Jr. asinou un contrato coa influente discográfica independente SST e lanzou o álbum You're Living All Over Me, que foi toda unha sensación no underground. A principios de 1988, lanzaron o influente sinxelo "Freak Scene", unha canción que capturaba e reflectía o espírito do underground estadounidense post-punk da época. "Freak Scene" converteuse nun hit nas college radios, o que abriu o camiño para un novo e aclamado álbum, Bug, lanzado aínda en 1988. A pesar de que a popularidade de Dinosaur Jr. continuaba en aumento, comezaron a xurdir tensións entre os seus integrantes, principalmente entre Mascis e Barlow, que apenas se falaban. En 1989, Mascis díxolle a Barlow que Dinosaur Jr. acabara; pero ao día seguinte el "re-formou" a banda, desta vez sen Barlow, que acabou formando a banda Sebadoh, e xerando unha rivalidade de anos entre os dous.
Marcha de Barlow
Sen Barlow, Dinosaur Jr. tivo varios baixistas temporais, inclusive Van Conner de Screaming Trees, que entrou na banda invitado por Mascis para tocar nalgúns concertos. En 1989 o grupo tivo outro hit coa versión "Just Like Heaven" de The Cure, e no ano seguinte asinaron coa Sire Records (unha subsidiaria da Warner). Despois de "Just Like Heaven", Mascis seguiu un tempo como produtor, traballando nun álbum de Buffalo Tom e colaborando con amigos como Don Fleming (no proxecto Velvet Monkeys) e integrantes de Sonic Youth, antes de gravar o seguinte disco de Dinosaur Jr., Green Mind, o primeiro disco da banda para unha grande discográfica, que foi lanzado en 1991 e foi gravado case totalmente por Mascis que tocou todos os instrumentos (coa excepción da batería a cargo de Murph). O estilo variado e ecléctico do disco foi recibido con frialdade pola crítica e polos circuítos alternativos. Antes da xira de Green Mind, Mike Johnson converteuse no baixista da banda. Na xira, a banda abreconcertos foi Nirvana, que co éxito de Nevermind enseguida eclipsou a Dinosaur Jr. na xira.
Era o momento do estoupido do rock alternativo, pero en vez de aproveitarse dese feito en busca do éxito, Dinosaur Jr. lanzou un EP, Whatever's Cool With Me, a principios de 1992 e desapareceu para gravar o seu seguinte álbum.
Where You Been foi lanzado en 1993, e foi beneficiado polo boom da música alternativa e acabou converténdose no primeiro disco de Dinosaur Jr. en aparecer na lista da Billboard, chegando ao número 50, con vendas un pouco inferiores a 500.000 copias. "Start Choppin'", o principal sinxelo do álbum foi un hit moderado nas listas de rock nos Estados Unidos. Na época do lanzamento de Where You Been todas as publicacións e artigos de prensa referíanse a J Mascis como un dos principais nomes do rock alternativo e foi un momento de grande prestixio na carreira de Dinosaur Jr.
Aínda en 1993, a banda participou na terceira edición do festival Lollapalooza. Durante o festival, ocorreron novos conflitos internos, desta vez envolvendo a Mascis e ao batería Murph. Durante as gravacións do seguinte disco Without a Sound, Mascis tocou todas as partes de batería. Máis tarde, pouco antes do disco estar listo, Mascis despediu a Murph da banda e este acabou ingresando en The Lemonheads).
Dinosaur Jr. lanzou o disco Without a Sound en 1994, que repetiu o éxito do seu predecesor grazas ao hit "Feel The Pain" (que tiña un videoclip bastante innovador, dirixido por Spike Jonze, e que amosaba a Mascis xogando ao golf polas rúas de Nova York).
Porén a crítica estivo bastante dividida co álbum, con algúns críticos argumentando que Dinosaur Jr. xa non estaba en boa forma. A principios de 1995, Mascis comezou unha xira acustica só, e un deses concertos acabou sendo o seu primeiro rexistro en solitario, Martin & Me, lanzado en 1996.
Mascis volveu á actividade no ano 2000 co seu segundo traballo en solitario, acompañado dunha banda bautizada como The Fogs, que consistía en Kevin Shields (My Bloody Valentine) e Bob Pollard (Guided by Voices). O disco chamouse More Light, foi lanzado polo selo independente Ultimato, e a súa sonoridade era semellante ao do último disco de Dinosaur Jr. J Mascis e The Fog fixeron unha xira por Estados Unidos, no que estiveron acompañados polo baixista Mike Watt.
Reunión
miniatura|250px|Murph e Barlow ao vivo no 2008 En 2004 Mascis conseguiu os dereitos dos tres primeiros álbums de Dinosaur Jr. que tiña a discográfica SST, e acordou a súa reedición a través do selo Merge Records a principios do 2005. Posteriormente, nese mesmo ano, Mascis e Barlow compartiron escenario nun concerto solidario en apoio ao autismo organizado pola nai de Barlow en Northampton, Massachusetts, tocando como Deep Wound despois de que Mascis e Sebadoh rematasen os seus concertos.
As reedicións coincidiron co anuncio de que a formación orixinal (Mascis, Barlow e Murph) reuniríase para unha xira. A banda estivo de xira ata o 2006.
No ano 2007 os membros orixinais de Dinosaur Jr. editaron Beyond a través do selo Fat Possum Records, o seu primeiro álbum con material novo coma trío dende o Bug, de 1988. No mes de febreiro do 2009 a banda asinou un contrato co selo independente Jagjaguwar. A súa primeira edición coa nova discográfica titulouse Farm e apareceu o 23 de xuño dese ano.
Fernando Escartín
Fernando Escartín Coti, nado en Biescas (provincia de Huesca) o 24 de xaneiro de 1968 é un ex-ciclista profesional español, que destacou como un gran escalador durante a década de 1990, grazas ás súas grandes actuacións na Volta a España e especialmente no Tour de Francia, onde chegou a subir ao podio.
Baldarís
O topónimo galego Baldarís ten a súa orixe como nome de posuidor, do xermánico Balde-Rico. Pode referirse a:
As Raposeiras
O topónimo galego As Raposeiras pode referirse aos seguintes lugares:
Goberno Xeral
miniatura|270px|Mapa da división administrativa do Goberno Xeral en [[1942.]] miniatura|270px|Presidencia dun desfile en [[Cracovia. O segundo pola esquerda é o gobernador Hans Frank .]] miniatura|270px|Mapa administrativo do Gran Reich Alemán (Grossdeutsches Reich NS Administration) en [[1944.]] miniatura|270px|Hans Frank.
Goberno Xeral (en alemán Generalgouvernement) foi o nome dado pola Alemaña nazi á autoridade que gobernou os territorios polacos ocupados tras a invasión das forzas armadas alemás (Wehrmacht) o 12 de outubro de 1939, e que seguiron baixo control alemán até aproximadamente o 18 de xaneiro de 1945.
O termo tamén se usa, en sentido lato, para referirse ao territorio administrado e controlado polo Goberno Xeral (de agora en adiante baixo a abreviatura GX).
O GX era dirixido por un gobernador alemán residente en Cracovia. Tivo a súa fin coa invasión soviética en 1944.
Creación do Goberno Xeral
Dous decretos de Hitler (8 e12 de outubro de 1939) dividiron a zona cupada de Polonia nas seguintes unidades administrativas:
A superficie total destes territorios incorporados a Alemaña estendíase por 94 000 km2 e a súa poboación sera duns 12 millóns e habitantes. De maneira expresa Hitler estableceu que a zona recibise o nome de Goberno Xeral (en alemán, Generalgouvernement), e debía omitirse toda referencia a Polonia, estimando que esta nación, aos ollos de Hitler, xa desaparecera e xamais debía de rexurdir.
O territorio polaco foi gobernado polo GX, que tiña a súa capital en Cracovia, e foi subdivido en catro distritos, Varsovia, Lublin, Radom e Cracovia. O líder nazi Hans Frank foi designado gobernador xeral dos territorios ocupados o 26 de outubro de 1939. Logo do ataque alemán á Unión Soviética en xuño de 1941, a Galicia oriental), antes parte da República Socialista Soviética de Ucraína, foi incorporada ao Goberno Xeral e converteuse no seu quinto distrito.
Poboación
270px|miniatura|Proclama bilingüe do novo Gobernador, ao pouco do establecemento do Goberno Xeral. A poboación polaca estaba destinada a ser mera poboación por debaixo e ao servizo dos alemáns.
A poboación polaca en 1938 ascendía a 34 millóns e medio de persoas, e despois da invasión alemán e a correspondente anexión de territorios ao Reich, a poboación inicial do GX rondaba os doce millóns de individuos. Porén, esa cifra aumentaría logo de que os 860.000 polacos e xudeus fosen expulsados da zona polaca anexionada por Alemaña e "reinstalados" forzosamente no territorio do GX. Ao acelerarse a xermanización de vastas zonas de Polonia, o ritmo de deportacións aumentou e pronto o Goberno Xeral tivo maior poboación, abarcando a case todos os polacos expulsados polos alemáns.
Porén tamén existiron feitos que provocaron a redución da poboación invadida, entre eles unha violenta campaña de exterminio nazi contra a intelectualidade polaca e outros grupos que podían ser propensos a cooperar coa resistencia; outra causa da redución poboacional foron as enfermidades e a fame reinantes, e o feito de que ao redor dun millón de polacos foron deportados a traballar forzosamente en Alemaña, onde moitos morrerían.
En 1940 a poboación foi dividida en diferentes grupos, aos cales correspondían diferentes dereitos, racións alimenticias, posibilidades de uso do transporte público ou de entrada a restaurantes, entre outros. Os grupos eran sete en total e preséntanse de menor a maior con respecto aos seus privilexios:
Como consecuencia da guerra, as pésimas condicións de vida, o exterminio dos xudeus polacos e o asasinato de intelectuais e líderes nacionais, sumado ás expulsións dos Volksdeutsche tras a derrota nazi na guerra, en 1945 a poboación de Polonia reducírase até a cifra de 24 millóns de individuos, o equivalente ao 70 % da poboación de 1939.
Xenocidio
Na conferencia de Wannsee, o 20 de xaneiro de 1942, o secretario de Estado do GX, o doutor Josef Bühler, convenceu a Reinhard Heydrich para pór en marcha a "solución final" no GX. Bühler sostiña que o principal problema do GX era o mercado negro engrandecido que desestabilizaba o traballo das autoridades. A solución para este problema pasaba por resolver a 'cuestión xudía' no territorio tan rápido como fose posíbel, sendo un punto a favor o desenvolvemento que os medios de transporte tiñan na zona. miniatura|270px|esquerda|Imaxe do [[Gueto de Varsovia.]]
En 1942 os alemáns comenzaron, a través da Operación Reinhard, o exterminio sistemático da poboación xudía, hoxe coñecido como o Holocausto, que culminaría sobre finais de 1944. En total seis campos de exterminio masivos existiron no territorio do GX. En total, 4 millóns de persoas morreron entre 1939 e 1944 cando as forzas soviéticas ocuparon a zona.
Porto de Payares
miniatura|Sinal na N-630, na entrada a [[Asturias desde Castela e León.]] O porto de Payares (en asturiano: puertu de Payares) é un porto de montaña que foi tradicionalmente a principal vía de transporte entre Asturias e a Meseta Central, ata a construción da autoestrada AP-66. Cunha altitude de 1.378 metros, é coñecido polas nevadas que recibe no inverno, as súas néboas nas noites de verán, as súas pendentes que chegan ata o 17% oficialmente e pola próxima estación de esquí, Valgrande-Pajares.
Goberno Xeral
Xenocidio
A política de exterminio proposta, e levada a cabo, designaba que un pequeno número de polacos non xudeus, xunto a outros eslavos, serían reducidos á condición de servos, mentres que o resto da poboación sería deportada ou exterminada co fin de que a 'raza superior' alemá ocupase o territorio. A concreción destes plans sucedeu co nome de Generalplan Ost mediante o que se designou en 1943 a zona de Zamojskie para a ocupación. A expulsión dos habitantes da zona sucedeu, pero os colonos alemáns eran poucos en 1944. Outra medida levada a cabo foi a abolición da educación secundaria e o peche das institucións polacas.
Porto de Payares
Tanto a estrada N-630 como as vías de ferrocarril aproveitan o mesmo paso natural, seguindo os vales do río Payares na vertente asturiana e do río Bernesga na leonesa.
Goberno Xeral
Fin do Goberno Xeral
Ao longo de 1944 a resistencia do Armia Krajowa (o Exército Nacional, o principal movemento de resistencia polaco na Segunda Guerra Mundial) causaba serios disturbios as ocupantes alemáns, matando oficiai nazis e colaboradores ucraínos case a diario, pese ás atroces represalias das SS e a Gestapo. Tras a derrota do Alzamento de Varsovia e co avance dos soviéticos sobre Polonia a finais de 1944 o Goberno Xeral colapsou. Hans Frank abandonou Cracovia en xaneiro de 1945 e, o 18 de xaneiro o Exército vermello tomou Varsovia, entrando en Cracovia en febreiro.
miniatura|270px|Imaxe do xuízo de Nuremberg. Con lentes negros, Hans Frank.
Ante iso, a gran maioría dos Volksdeutsche deberon fuxir cara ao oeste; incluso numerosos Reichsdeutsche (alemáns do Reich) chegados recentemente para colonizar terras polacas deberon ser apresuradamente evacuados polas autoridades nazis nas primeiras semanas de 1945, cando o territorio polaco se converteu en campo de batalla onde a debilitada Wehrmacht intentaba en van deter as últimas ofensivas soviéticas.
Hans Frank foi capturado por tropas estadounidenses o 3 de maio de 1945 e xulgado nos xuízos de Nuremberg. Frank entregou corenta volumes dos seus diarios ao tribunal e neles encontráronse abundantes evidencias contra el e outros líderes do goberno nacionalsocialista. A sentenza final do 1 de outubro achouno culpábel de crimes de guerra e crimes de lesa humanidade e condeouno á pena de morte na forca. As autoridades polacas de posguerra tomaron tamén numerosas represalias contra os Volksdeutsche atrapados nas zonas polacas anexionadas a Alemaña, mentres que as cidades de Lodz, Poznan e Kielce recuperaban a súa pooboación polaca.
Dublín
Dublín (en Baile Átha Cliath; en Dublin) é a capital da República de Irlanda, así como do condado homónimo. É a cidade mais poboada da illa, con máis dun millón de habitantes na súa área urbana e unha área de influencia que abrangue 2,1 millóns de persoas, na chamada Greater Dublin Area.
Está situada na provincia de Leinster, cerca do centro da costa leste da Illa, na desembocadura do río Liffey que atravesa a cidade, e aproximadamente no centro do Condado.
Topónimo
Dublín toma o seu nome do gaélico Dubh linn, que significa "estanque escuro", en referencia ao punto onde o río Liffey se xunta co río Poddle no estancamento deste último no actual Wellington Quay. O estanque mantívose ata principios de 1700, mais a expansión da cidade tivo como consecuencia a súa drenaxe, e a canalización e soterramento do río Liffey, na actualidade o lugar do antigo estanque está ocupado polos Dubh Linn Gardens, tralo Castelo de Dublín, mentres que o curso baixo do Poddle discorre ata o río Liffey por unha canalización subterránea. Historicamente, na caligrafía irlandesa, bh escribíase cun punto sobre o b, como Duḃ Linn ou Duḃlinn, mais os normandos de fala francesa omitiron o punto e deletrearon o nome como Develyn ou Dublín.
O seu nome en irlandés é Baile Átha Cliath, que significa "poboación do vao de canizo" e que ten a súa orixe nun antigo vao composto con paneis de cana e vimbio entrelazados (Átha Cliath) que cruzaba o río Liffey nun lugar próximo á actual estación de ferrocarrís de Heuston. A voz irlandesa cliath tradúcese con frecuencia como "valo". Porén, a tradución como "canizo" é máis axeitada: cliath (en irlandés; "hurdle", en inglés) é, en efecto, unha estrutura lixeira e movible de material vexetal entrelazado que se emprega con frecuencia para separar o gando, mais tamén para asegurar o terreo inestable ou esvaradío. O nome da cidade foi escrito deste xeito dende 1368, data na que foi documentado nos Anais do Ulster. Átha Cliath é o nome dun lugar que se refire a un punto de vao do río Liffey nas inmediacións da estación de Heuston, posteriormente aplicouse o nome a un mosteiro cristián que se cre que estivo situado na zona da rúa Aungier, actualmente ocupado pola igrexa carmelita da rúa Whitefriar. Debido á súa lonxitude, o nome irlandés de Dublín adoita abreviarse como BÁC.
Orixes
O primeiro asentamento preto deste lugar remóntase a máis de cinco mil anos. A Cristiandade chegou con San Patricio no ano 432 d. C. e comezou así unha idade dourada do catolicismo irlandés que produciu obras de arte relixiosa tan magníficas coma o Book of Kells ("Libro de Kells"), que hoxe en día pode verse no Trinity College.
Con todo a orixe da cidade moderna está nun enclave viquingos establecido no ano 841, os viquingos consolidaron a súa presenza coa vitoria na batalla de Dublín no ano 919. Os viquingos foron finalmente superados polos clans gaélicos na Batalla de Clontarf en 1014, pero a súa influencia aínda permanece en topónimos coma "Howth", que procede do nórdico hovud (que significa "promontorio"), ou "Leixlip", do nórdico laxlep (que significa "salto de salmóns").