cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antroponimia
Apelidos patronímicos
Álvarez (p.ex., en 1082: Monio Alvariz; en 1281: Iohan Aluarez), Bermúdez (1082: Roderico Veremudiz), Bernárdez (1454: Afonso Bernaldes), Díaz (1001: Odoarius Didaci; 1244: Lopo Dias), Domínguez (1269: Pedro Domínguez), Estévez < STEPHANICI < STEPHANUS (1274: Martín Steuâês ; 1276: Marina Esteueez), Fagúndez, de FACUNDUS (1316: Pay Fagundez), Fernández (1082: Odoario Fernandiz, 1307: Sancha Fernandes), Flórez (1323: Lopo Flores), Froiz / Frois < FROILICI < FROILA, segundo Piel (1137: Didacus Froilet; 1147: Ramirus Froiez; 1271: Garcia Froyes), Giráldez, desde GIRALDUS < GERHARDT (1158: Arias Giraldiz; 1307: Roy Giraldez), Gonçálvez < GUNDISALUICI < GUNDISALUUS (1137: Pelagius Goncaluiz; 1370: Affonso Gonçalues) e o seu correlato González (1360: Fernan Gonçalez das Lageas; 1408: Nuno Gonçalez; 1520: Marquesa Gonçales), Gutiérrez (1001: Pepi Gutierriz, 1227: Fernando Guterriz), Henríquez / Enríquez (1257: Johan Anriquez), López (1095: Scemeno Lupiz; 1360: Gonçaluo Lopes), Martíns ou Martís (1198: Iohannes Martiniz; 1231: Pay Martiz; 1260: Oracha Martijz), Méndez < MENENDICI < MENENDUS < HERMENEGILDUS (982: Sisnandus Menendiz; 1321: Roy Meendez; 1460: Costança Mendes), Miguez ou Miguéns < MICHAELICI (1188: Rui Miguez; 1295: Ioham Mjgéés; 1491: Gomes Migues), Moniz (1076: Maria Monniz; 1274: Azêda Moniz), Muñiz (1016: Ecta Munici; 1227: Petrus Muniz de Suagildi), Muñoz < xenitivo de MUNIO, -ONIS (1001: Nunno Munionis; 1228: Dominicus Munionis), Núnez (1016: Nunius Nuniz; 1281: Aras Nunez; 1516: Barbora Nunnes), Ordóñez, de ORDOÑO (1111: Veremundi Ordonis; 1273: Paay Ordonez de Penosinus), Ozores < OSORICI < OSORIUS (1156: Petrus Osoriz; 1280: Gonçaluo Osorez), Páez < PELAGICI < PELAGIUS (1082: Didaco Pelaiz; 1241: Gonçaluo Paez) ou, coa mesma orixe Pais (1271: Domingo Pays de Camoira ; 1281: Maria Payz) e Paz / Pas (1323: Roy Paas; 1454: Aluaro Paas), Pérez < PETRICI < PETRUS (1095: Muninus Petriz; 1216: Aras Perez), Ramírez (1001: Ranemirus Ranemiriz ; 1271: Martin Ramiriz), Reimóndez, posibelmente de RAGIMUNDUS (1271: Váásco Reymondez), Rodríguez (1153: Alvarus Ruderiguiz Gallecie; 1298: Sancha Rodriguez; 1429: Biringuela Rodrigues), Salvadores (1243: Dominicus Salvatoris; 1370: Pedro Salvadores), Sánchez (1091: Aragonti Sangiç ; 1115: Eldoncia Sanchiz; 1394: Aluar Sanches de Hulloa), Suárez < SUARICI < SUARIUS (1164: Sanxa Suarici; 1257: Martin Suares), Vázquez (1087: Osorio Velasquiz, 1106: Gudesteo Veasquiz; 1160: Petrus Vahasquiz; 1272: Meen Vaasquez; 1497: Roy Vasques) etc. De IOHANNIS, usado como xenitivo, formaranse varios resultados diferentes: Anes (1262: Pedre Anes; 1454: Maria Anes,) Eans, Eanes, Enes, Ennes, Ianes, Yanes (1273: Eldora Yanes, que en 1276 aparece como Eldora Eanes; 1275: Laurenço Ianes d'Ourense; 1396: Eynes Ianes), Oanes (1082: Tota Joanis; 1272: Migael Joanes; 1279: Gonzaluo Oanes).
Abel (1361: Johan d'Auel), Afonso (1520: Fernando d'Afonso), André/ Andrés (1321: Martín André / 1333: Johan Andres), Ares (1254: Rodrigo Ares) ou a súa variante Arias (1151: Froyla Arias), García (1316: Aras Garcia; 1454: Eluira Garçia), Giao < IULIANO (1454: Lopo Giaao), Gil < AEGIDII, a través do francés (ca. 1152: Petrus Gil; 1287: Steuao Gil), Gómez (1227: Ruderico Gomez; 1335: Eynes Gomes; 1489: Sancha Gomes), Jácome < IACOB (1291: Pedro Jácome), Macía < MATHIA (1347: 1347: Pedro Maçia; 1454: Oraqa Maçia), Martín < MARTINI (1252: Marie Martin; 1467: Juan Martin), Ogea / Ojea < EUGENIA (1423: Lopo Ougea; 1482: Aluaro Ougea), Tomé < THOMAE (1255: Petro Tome; 1290: Martin Thome; 1454: Johan Tome); Vidal < VITALE(M) (1240: Petro Vitale; 1305: Johan Vidal).
Pode observarse que do mesmo xeito que temos un vocabulario común co castelán, o corpus de apelidos patronímicos de Galiza evolucionou, en certos casos, para resultados coincidentes.
Outra conclusión que se pode extraer é que segundo avanzou a Idade Media, os nomes propios con procedencia na área grecorromana foran aumentando fronte aos xermánicos, maioritarios no período altomedieval.
Apelidos indicando profesión
Bispo / Vispo (1435: Roy Bispo; 1489: Fernán Vyspo), Cabaneiro (1249: Rodericus Petri, dictus Cabanerus; S. XV: Johan Cabaneiro), Cabreiro (1436: Martin Cabreiro), Capelán (1455: Eluira do Capelán), Casado (1294: Johan Casado), Cerralleiro (1454: Afonso Saraleyro), Chantres (1316: Afon Peres Chantres), Colmeiro (1482: Lopo Colmeyro), Ferreiro / Ferreira (1274: Vicente ferreyro; 1422: Estevoo Ferreiro; 1454: Costança Ferreyra), porén a forma feminina pode ser tamén de orixe toponímica; Frade (1285: Iohan do Frade), Freire (1289: Aras Freyre; 1442: Johan Freire), Labrador (1403: Fernán Lavrador), Mariño (1273: Pero Marino; 1467: Juan Marynno), Mercador (1274: Pero Perez dito mercador d'Ourense; 1406: Ares Mercador), Mogo (1225: Gundisalvo Monago; Johanne Moogo Costanzo), Moleiro (1333: Pero Molleyro; 1407: Fernán Moleiro), Notario (1488: Jacome Notario), Porteiro (1282: Pedro Uidal dito Porteyro; 1350: Martin Porteiro), Romeu (1251: Petro Romeu; 1467: Jacome Romeu), Señor (1306: Johan Sennor; 1450: Maria Señora).
Apelidos toponímicos
Abeleda (1278: Pedro Sanchez d'Auelaeda; 1484: Pedro de Abeleda), Araúxo (1491: Ferrán d'Araujo), Brandeso (1484: Juan de Brandeso), Arousa (1416: Pero da Arouça), Camós (1437: Gonçalvo de Camoes), Garabatos (1495: Ares de Garabatos), Insua (1454: Johan da Ynsoa), Irixoa (1429: Juan de Irijoa), Xunqueira (1374:Pedro de Junqueira), Laxe < de LAGENA (1269: Martin da Lagea; 1331: Iohanne da Lage; 1549: Ruy da Laje), Lago (1438: Gonçalvo do Lago), Merza (1422: Afonso de Merça), Lemos (1414: Johan de Lemos), Nóvoa (1364: Johan de Novoa; 1435: Lyonor de Noboa), Pumar (1434: Vaasco do Pumar), Remesal (1289: Pedro Remesal), Ruanova (1454: Gomes da Rua Noba; 1481: Pero da Rua Nova), Sanlés < da comarca do Salnés < (TERRA) SALINENSE (1416: Afonso de Salnes; 1438: Afonso Sanles do Camino), Sas < de SALAS (1500: Juan de Saas), Torre / Atorre (1276: Ruy Perez dictu da Torre; 1505: Gomes da Torre), Valeirón / Baleirón (1158: Petrus de Valeiron; 1365: Iohan Valeiron), Viso (1417: Gonçalvo de Viço, 1486: Afonso do Vyso)
Tamén pertencen a esta sección boa parte dos apelidos orixinados en nomes de santos, porque con frecuencia aluden ao santo protector da freguesía de orixe do individuo ou ben indica un lugar formado por un haxiotopónimo (en casos poden aludir ao santo do día, ou a unha devoción particular):
Tamén se poden incluír aquí os apelidos orixinados en xentilicios: Galego (1297: Pero Galego da Garda), Esturao "asturiano" (1487: Fernando Asturiaao), Portugués (1488: Pedro Portuguees), Alamán / Alemán (1438: Rodrigo Alaman), Franco (1349: Fernan Franco).
Alcuños
Relativos a cualidades físicas (reais ou imaxinarias do suxeito): Albo (1258: Iohanne Albo), Vermello (1445:Roy Vermello), Bocacho (1294: Fernan Yanes Bocach; 1303: Fernando Affonso Bocacho), Calvete (1275: Martin Caluete de Leyro; 1403: Gomes Rodriges Calvete), Chamorro (1434: Johan Chamorro; 1447: Pero Chamorro), Crespo (1173: Martinus Crispus; 1428: Afonso Crespo), Feixoo (1448: Pero Feijoo ; 1468: Iohan Feixoo; 1510: Luis Feijoo), Gago (1280: Martî Perez dito Gago; 1424: Pedro Gago Ferreiro), Longo (1201: Pelagio Longo; 1437: Afonso Longo), Mouriño (1322: Fernâ Martins dito Mouriño; 1417: Rui Mouriño), Rapado (1400: Johan Rapado), Regalado, cfr. (a)rregalar "revirar os ollos" (1284: Pay Eanes dito Regallado de Nanton). A este apartado pertencen tamén os sobrenomes que aluden a partes do corpo, p.ex.: Cabeza(s) (1267: Iohannes Cabeza; 1417: Vaasco Peres Cabeça), Costas, cfr. galego costas: "lombo do corpo" ( 1280: Petro Perez dito Costas), Topete (1268: Johanne Topete, 1286: Fernan Eanes dito Topete).
Referidos a cualidades morais: Alegre (1296: Jhoâ Alegre; 1454: Eluira Alegre), Amigo (1292: Pero Amigo dicto Amigo de Coymbraos), Cansado (1454: Gonçaluo Qansado), Cordo (1305: Johan Cordo), Leal (1275:Pedro Leal; 1433: Johan Leal), Ledo (1274: Martin Ledo; 1454: Estevoo Ledo), Manso (1287: Johan Mansso; 1516: Francisco Manso), Salgado (1259: Petro Lupi dicto Salgado; 1488: Aluaro Salgado), Sutil  (1419: Iohan Sutil), Traveso (1269: Martin Travesso; 1385: Afonso Yanes Traveso), Tato (1331: Afonso Tato'; 1485:Juan Tato'').
Comparacións con animais, como p.ex.: Abella (1275: Pero Abella), Balea / Valea (1493: Afonso Valea; 1525-1535: Rui Balea), Cabalo (1177: Munio dictus Caballus; 1289: Pedro Iohannis, dito Cauallo), Chasco (1248: Iohannes Chascus), Mascato (1440: Gonçalvo Mascato), Pato (1433: Aluaro Pato; 1533: Ruy Pato), Ratón (1330: Fernan Eanes, Raton; 1441: Vasco Raton), Solla (1242: Petri Fernandi dicti Solia), Vaca (1302: Esteuoo Uaca).
Referencias ás plantas, partes delas ou froitos, p. ex.: Baluga / Baluja (1434: Gonçaluo Baluga; 1494: Vasco Baluga), Bugallo (1449: Juan Bugallo de Bueiros), Carballo (1378: Roy Lourenço, dito Caruallo), Cereixo (1454: Roy Cereygo; 1506: Aluaro Çereyjo), Ramallo (1457: Afonso Ramallo).
Apelidos estranxeiros
Abarca (1487: Abraan Abarca), del Castillo (1484: Christoval del Castillo) ; Frango, cfr. portugués frango  "polo" (1454: Ares Frango), Goth (1283: Johan Goth), Mendoza (1418: Pedro de Mendoça), Padilla (1458: Johan de Padilla); Soixon, posibelmente do topónimo francés Soissons (1421: Afonso de Soixon), Tamayo (1455: Pero de Tamayo), Zubiazo ( 1416: Juan Sanches de Çubiaçu)
Formación e evolución dos nomes persoais medievais
Paralelamente houbo unha escolla dos nomes persoais, ditos ás veces tamén nomes propios, de pía ou de bautismo (fr. prénom ; en. given name). As características esenciais que mostran son as seguintes:
Evolución da onomástica galega na Idade Moderna
O corpus básico da antroponimia galega fora fixado na Idade Media, de xeito que durante a Idade Moderna, os apelidos novos son poucos (fundamentalmente de topónimos). Cos nomes propios ocorrerá outra cousa: os antigos nomes medievais castelanizáronse e o influxo da Igrexa Católica se deixou sentir co espallamento de novas devocións (os anxos custodios, a sagrada familia, novas ordes relixiosas como os xesuítas ou os dominicos, novos santos).
Castelanización dos apelidos
Lema Suárez ten demostrado como estas transformacións se foran efectuando en boa medida por decisión dun escribán ou un crego, con poder para asentar un nome por escrito.
Antropónimos na actualidade
Os 25 nomes dados a bebés máis frecuentes na derradeira década do século XX en Galicia son :
Bibliografía
Fontes lingüísticas Fontes históricas medievais Fontes históricas modernas
Harold Perrineau
Harold Perrineau nado en Brooklyn (Nova York) o 7 de agosto de 1963, é un actor estadounidense. Acadou sona polo papel de Michael Dawson na serie de televisión estadounidense Lost, Link nos filmes e xogos de Matrix, August Hill na serie de televisión Oz e Mercutio en Romeo + Juliet. Recentemente protagonizou a serie de televisión The Unusuals da ABC, interpretando o detective de homicidios Leo Banks.
Traxectoria
É fillo de Harold Williams e Sylvia Perrineau. Os seus pais cambiaron o seu nome a Williams cando tiña sete anos. Máis tarde, Harold cambiou legalmente o seu nome de novo polo seu nome de nacemento, despois de descubrir que xa existía un Harold Williams no sindicato de actores. Perrineau asistiu á Universidade de Shenandoah, pero non se graduou. Xunto coa súa muller, Brittany, ten unha filla, Aurora Robinson Perrineau, nada en 1994. A súa segunda filla, Wynter Aria, naceu o 7 de maio do 2008.
En 1989, Perrineau foi elixido como o orixinal Tyrone Jackson na estrea mundial da adaptación teatral do filme de 1980, Fame (agora coñecido como Fame: The Musical) no Walnut Street Theatre, en Filadelfia, Pensilvania.
Perrineau tomou o papel de Link na serie de filmes Matrix despois de que o operador orixinal Tank foi eliminado do guión cando Marcus Chong foi despedido por disputas de cartos.
A co-estrela de Lost Adewale Akinnuoye-Agbaje protagonizou xunto a Perrineau a serie Oz.
Tamén protagonizou 30 Days of Night: Dark Days xunto con Rhys Coiro, Mia Kirshner, Kiele Sanchez (tamén co-estrela de Lost), Diora Baird e Monique Ganderton.
No 2008 participou no vídeo musical Yes We Can
Música
Dende o seu primeiro single Stay Strong no 2007, Harold tamén traballou na súa carreira musical e colabora activamente co produtor de música Tomo in der Muhlen no seu álbum H que sairá prontamente. Tendo as súas raíces creativas no escenario, Harold goza facendo actuacións en vivo onde se presenta cunha banda completa: dous guitarras, baixo, batería e teclados. Actuou no club The Mint nos Ánxeles no 2010.
Odón Fernández
O nome de Odón Fernández pode referirse a:
¿E decímolo ou non decimos?
¿E decímolo ou non decimos? é unha curtametraxe galega de 1985, dirixida por Manuel Yáñez Castro e baseada nun relato de Ánxel Fole.
Trama
Dous amigos dinlle a Xusto que é gafe porque así o estipulou a providencia, pois naceu o martes 13 do mes da sega de 1913, ano en que o rei Afonso XIII sufriu un atentado. O día do seu aniversario, gástanlle unha brincadeira acusándoo da morte do "Vampiro", cun revólver.
Características
Foi rodada en 35 mm, na zona vella de Pontevedra. Contou cunha subvención da dirección xeral de cultura da Xunta de Galicia. Está baseada no relato de Ánxel Fole "¿E decímolo ou non-o decimos?", escrito en 1972 e incluído no libro Historias que ninguén cre (1981).
Tristão Vaz Teixeira
Tristão Vaz Teixeira, nado en 1395 e finado en 1480, foi un explorador portugués.
Traxectoria
Foi mariño da casa do príncipe Henrique o Navegante, a quen acompaña a Ceuta e Tánxer. En 1418 descobre as illas de Madeira xunto con João Gonçalves Zarco; en 1420 foi nomeado Capitán xeneral de Machico. Posteriormente organiza diversas expedicións polas costas africanas.
Ostra
O nome de ostra é usado para grupos diferente de moluscos que medran maiormente en augas mariñas. As ostras verdadeiras pertencen á orde Ostreoida, familia Ostreidae.
A ostra é un prato común na cociña litoral galega e doutros sitios da Europa Atlántica, onde se serven crúas cun pouco limón. Salientan Vigo e Arcade (do concello de Soutomaior) como vilas tradicionalmente ostreiras.
Etimoloxía
O termo galego ostra provén do latín: ostrĕa. Do galego-portugués pasou ao castelán co mesmo nome.
Características
As ostras teñen un corpo brando, protexido dentro dunha cuncha altamente calcificada, pechada por fortes músculos adutores.
As ostras son moluscos filtradores, que succionan a auga co bater de cilios. O plancto e as partículas suspendidas do alimento quedan atrapadas no moco e son inxeridas. A actividade de alimentación é maior nas ostras cando as temperaturas da auga están sobre 10 °C. Estímase que cada ostra filtra ata cinco litros de auga por hora.
Un corazón pequeno con tres cámaras, debaixo do músculo adutor, bombea o sangue, coa súa fonte de osíxeno, a todas as partes do corpo. Ao mesmo tempo dous riles situados na superficie inferior do músculo purifican o sangue de calquera residuo.
As ostras teñen sexos separados, pero poden cambiar o sexo unha ou máis veces durante a súa vida. As gónadas, órganos responsábeis de produciren os ovos e o esperma, rodean os órganos dixestivos. Non hai xeito de diferenciar as ostras masculinas das femininas examinando as súas cascas.
Hadrián
Outras linguas
As variantes gráficas para escribir as versións deste nome noutras linguas son as seguintes:
Na toponimia
miniatura|240px|Concellos en que se encontran parroquias coa advocación de Santo Adrián miniatura|240px|Concellos en que se encontran parroquias coa advocación de Santo Adrán miniatura|240px|Concellos en que se encontran parroquias coa advocación de Santo Adrao miniatura|240px|Distribución conxunta dos concellos en que se encontran parroquias coa advocación de Hadrián en tódalas súas variantes gráficas Segundo o nomenclátor de Galicia oficial da Xunta, en Galiza hai 15 parroquias consagradas a este santo, aínda que ningunha delas escrita con hache:
Tamén existen os lugares de Santo Adrián (A Pobra do Brollón e O Saviñao), Santo Adrián de Castro (Zas), Adrán (A Laracha, Ordes e Teo), Santadrao (Castroverde, A Pastoriza e Riotorto), Santo Adrao (Vilalba), Santadriao (Pantón) e Santradán (Cobres, Vilaboa).
Á xeografía física corresponde o cabo de Santo Hadrián, en Malpica.
Na literatura
Na literatura galega cómpre destacar o influxo deste antropónimo en Otero Pedrayo. Nado un 5 de marzo, puxo este nome a tres personaxes dos seus libros: Adrián Solovio (Arredor de si), Adrián Silva (La vocación de Adrián Silva), e Adrián Soutelo (o tío de Paio, n' Os camiños da vida). Outros personaxes literarios deste nome son Adrián Novoa (Cartas de inverno, de Agustín Fernández Paz) e Adrián Seivane (Baixo mínimos, de Diego Ameixeiras).
Na cultura tradicional
O refrán é: Día de san Adrián, sécalle a primeira raíz ó pan.
A cantiga, con dúas variantes, é:
Gran Premio do Brasil de 1977
O Gran Premio do Brasil de 1977 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 23 de xaneiro de 1977 no circuíto de Interlagos de São Paulo. Foi a segunda carreira da tempada de.
Resumo da carreira
James Hunt logrou a pole de novo, con Carlos Reutemann segundo e Mario Andretti terceiro na grella. O heroe local Carlos Pace tomou a dianteira na saída, con Hunt caendo tamén detrás de Reutemann, pero pronto Hunt estivo detrás de Pace e atacouno. Houbo un contacto, e Hunt tomou o liderado, mentres que Pace tivo que entrar en boxes para unha reparación. Hunt avantaxaba a Reutemann ata que empezou a sufrir de problemas de pneumáticos e foi pasado por Reutemann. Hunt entrou en boxes para poñer pneumáticos novos, saíu cuarto e pronto pasou a Niki Lauda de Ferrari e a John Watson para recuperar a segunda posición. Reutemann logrou a vitoria, Hunt foi segundo e Lauda terceiro despois de que Watson estrelárase.
Remigio Hevia
O nome de Remigio Hevia pode referirse a:
Gaspar Sánchez Salas
Gaspar Sánchez Salas, nado o 5 de marzo de 1970 en Campillo del Río, no concello de Torreblascopedro (Xaén), é un escritor, profesor de lingua e literatura castelás, crítico literario e dictadólogo. Está considerado oficialmente discípulo do escritor e premio Nobel de Literatura Camilo José Cela.
Traxectoria
Cursou o bacharelato no IES Cástulo, de Linares. Licenciouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Granada. A súa tese, La formación de gentilicios, seudogentilicios y otros dictados tópicos en la provincia de Jaén, dirixírona Camilo José Cela e o catedrático Carlos Alvar, obtendo un sobresaliente cum laude por unanimidade. miniatura| Trala lectura doutorouse en 2001 en Filosofía e Letras pola Universidade de Alcalá de Henares. Cela creou así escola dentro dunha disciplina que o propio escritor bautizou co nome de "dictadoloxía tópica", coa fin de asegurar a continuación do seu proxecto lexicográfico.
O 13 de setembro de 1995 entrara a traballar na casa de Camilo José Cela como colaborador literario, relación que se mantivo ata o ano 2000, cando viaxou a México para impartir conferencias, na Universidade de Guadalaxara, en torno á póla de investigación mencionada.
Co escritor padronés participou -entre outras cousas- na elaboración do Diccionario geográfico popular de España V.I, e na súa última novela, Madera de boj, na que, ademais, foi documentalista.
É autor de varios libros en diversos xéneros (biografías, testemuñas, ensaios, contos...)cales?
Actualmente dedícase á docencia, ademais de impartir conferencias e escribir artigos en revistas. O proxecto sobre o que traballa actualmente é a biografía oficial do tenista Carlos Moyá.
LAN party
Unha LAN party ou Festa LAN é un evento que reúne a un grupo de persoas cos seus computadores para xogar, compartir e intercambiar información, ademais de poder chegar a coñecer xente, facer amigos e aprender doutras persoas sobre tecnoloxía.
O nome tomase da forma en como se interconectan os computadores: mediante unha rede de área local (LAN), o que lles permite intercambiar datos a altas velocidades. Hai diferentes variantes de LAN, principalmente inalámbricas e cableadas. Neste tipo de eventos xeralmente as conexións son por medio de redes cableadas pois obtense moita máis velocidade e rendemento e evítanse as interferencias propias das redes inalámbricas.
Ana María Ríos
Ana María Ríos Bemposta, nada en Arcade, Soutomaior, en 1979, é unha peiteadora que se fixo famosa logo de ser retida en Cancún (México) por presunto contrabando de armas.
A detención
Ana María Ríos foi detida na alfándega do aeroporto mexicano de Cancún o 9 de outubro de 2006, ao seu regreso da lúa de mel, que pasara naquela cidade co seu home, Marcos Dasilva Bouzón. Na súa bolsa de viaxe, a policía mexicana atopara balas de diversos calibres, dúas delas percutidas, e un detonador M1 que adoita usar o exército mexicano. Ana María Ríos defendeu en todo momento descoñecer quen colocou esa munición na súa equipaxe, e algunhas hipóteses sinalan a posibilidade de que fose un engado para realizar unha operación delitiva realmente seria na mesma alfándega.
Durante os días seguintes creouse unha grande expectación na súa vila natal e no resto de Galiza, e convocouse o 15 de outubro de 2006 unha manifestación en Arcade que congregou a 2.500 persoas e á que asistiron diversos representantes políticos, en apoio de Ana María Ríos e solicitando a súa liberación. Logo de 12 días, o 21 de outubro, Ana María Ríos foi liberada provisionalmente polas autoridades mexicanas logo de pagar unha fianza de 1600 euros. En decembro, a xustiza mexicana declarouna definitivamente inocente.
A sona
Logo dunhas primeiras semanas tranquilas, con algunhas declaracións puntuais en medios de comunicación, Ana María Ríos fíxose definitivamente famosa en xaneiro de 2007, logo de aparecer espida na portada da revista española Interviú.
Primeiro Ministro de Bahrain
En Bahrain, o Primeiro Ministro é o xefe de goberno do país. Segundo a Constitución de Bahrain, o Primeiro Ministro é nomeado directamente polo Rei, e non necesita ser un membro electo do Consello de Representantes (a cámara baixa do Parlamento de Bahrain).
Ana María Ríos
A sona
A editorial Biblos publicou un libro sobre ela, escrito pola xornalista María José Lorenzo, Voda, cárcere e fama, que foi rapidamente traducido ao español.
Primeiro Ministro de Bahrain
Bahrain só tivo dous Primeiros Ministros dende a independencia do país, Khalifa bin Salman Al Khalifa, tío do actual Rei Hamad bin Isa Al Khalifa, que ocupou o cargo durante medio século, e Salman bin Hamad Al Khalifa, fillo do actual Rei.
Alonso Sánchez Coello
Alonso Sánchez Coello, nado en Benifairó de les Valls, Valencia, c. 1531 e finado en Madrid o 8 de agosto de 1588, foi un pintor español, pintor de cámara de Filipe II.
Traxectoria
A súa formación como artista comezou en Lisboa, como protexido polo rei Xoán III. Marchou despois a Flandres, onde estudou con Antonio Mouro. En 1555 estaba de regreso en España, onde se converteu no retratista da familia real e da súa contorna máis próxima. A súa filla, Isabel Sánchez, pupila súa, foi unha importante retratista. miniatura|Retrato de [[Filipe II de España|Filipe II, realizado por Sánchez Coello]]
Estilo
Era admirador de Tiziano, como el, experto en retratos e figuras sinxelas e dun detallismo propio de Velázquez. Entre a súa obra, atópanse diversas escenas relixiosas para a igrexas e os nobres da corte, aínda que a súa fama débea aos retratos, todos eles da familia real ou a súa contorna próxima. Son retratos de gran sinxeleza nos que reflicte sen artificio aos personaxes, case sempre situados ante un fondo neutro (unha cortina de cor escura) que acentúa as cores e calidades das roupaxes.
Xuntas Militares de Defensa
As Xuntas Militares de Defensa foron unhas organizacións militares, corporativas, de carácter pretoriano, legalizadas en España en xuño de 1917 durante o reinado de Afonso XIII. Amparadas polo rei exerceron como grupo de presión militar sobre o poder civil, intervindo activamente na vida política e contribuíndo así á crise do réxime da Restauración. Reconvertidas en comisións informativas polo ministro de Guerra, o xeneral José Villalba Riquelme, foron abolidas en novembro de 1922, dez meses antes do golpe de estado de Primo de Rivera que puxo fin ao período constitucional do reinado de Afonso XIII.
Nadas en 1916 agrupaban aos xefes e oficiais con destino na península que reclamaban o aumento dos seus salarios (o seu poder adquisitivo diminuíra por mor da inflación provocada pola Gran Guerra) e que tamén protestaban polos rápidos ascensos por "méritos de guerra" que obtiñan os seus compañeiros destinados en Marrocos, que lles permitían aumentar os seus ingresos e progresar na escala.
Orixe
miniatura|354x354px|Xeneral Ramón Echagüe e Méndez Vigo, ministro da Guerra entre 1913 e 1915. A orixe das Xuntas de Defensa remóntase ao descontento provocado entre certos sectores do Exército polos intentos de reforma militar emprendidos polos gobernos do conservador Eduardo Dato e do liberal conde de Romanones. O xeneral Ramón Echagüe e Méndez Vigo, ministro de Guerra con Dato, presentou en novembro de 1915 un plan de redución do excesivo número de oficiais, un dos grandes problemas do exército español, mediante retiros anticipados, pero non logrou que se aprobase pois o goberno caeu ao mes seguinte. O plan foi retomado polo seu sucesor á fronte do Ministerio de Guerra, o xeneral Agustín Luque e Coca, que incluía a amortización dun bo número de vacantes co que uns 4.800 xefes e oficiais quedarían sen destino. Ademais establecía unha fórmula de compromiso sobre o polémico tema dos ascensos: manter os ascensos por antigüidade en tempos de paz, aínda que introducindo exames para valorar a aptitude dos candidatos, e deixando aberta a posibilidade de que se puidesen conceder ascensos por méritos no futuro, que serían supervisados polo Consello Supremo de Guerra e Mariña.
Ferrollo
miniatura|200x200px|Ferrollo de gancho. miniatura|200x200px|Ferrollo de seguridade. Un ferrollo  ou pasador é unha barra cilíndrica de ferro que se emprega para pechar e axustar unha porta ou unha fiestra con marco, ou as contras das portas e das ventás.
Orixe histórica
miniatura|Ferrollo antigo.
O modelo máis sinxelo de pasador, contemporáneo na China e Grecia, e que aínda hoxe se emprega, consistía nunha fendedura na porta para introducir por ela un carabullo curvo que eleva o ferrollo, así, metendo a súa punta polo burato a porta abríase ó correlo ou erguelo. Este arcaico sistema de seguridade foise perfeccionando engadíndolle ó ferrollo pancas de madeira, que o pechar se introducían en buratos.
Nos xacementos arqueolóxicos romanos é común atopar pasadores e chaves de ferro, aínda que a maioría deberon ser de madeira. A finais do século -I aparecen pechaduras máis complexas, con chaves e ferrollos metálicos nos que a chave levantaba as pancas e corría así o ferrollo. O seguinte paso na inventiva da seguridade foi un resorte de ferro que empurraba as pancas nos buratos manténdoas a presión dentro de eles. Deste xeito, o ferrollo deu paso á pechadura.
Xuntas Militares de Defensa
Orixe
O plan provocou o rexeitamento dos xefes e oficiais de grao inferior a coronel con destino na península ibérica que eran os máis afectados pola reforma e que ademais defendían a escala pechada nos ascensos —é dicir, por estrita antigüidade, sen exames polo medio—. En 1916 formouse en Barcelona unha Xunta de defensa da arma de Enxeñeiros que ademais reclamaba poder compatibilizar os seus destinos coa práctica civil da profesión. No outono seguiron o seu exemplo, tamén en Barcelona, a oficiais da arma de Infantaría que crearon a súa propia Xunta, que non só se opuña á reforma do xeneral Luque, senón tamén aos ascensos por méritos e ao favoritismo na súa concesión, e ademais reclamaba o aumento dos seus soldos cuxo poder adquisitivo vírase reducido pola inflación provocada pola Gran Guerra. O movemento «xunteiro» estendeuse por toda a península formando unha rede de xuntas locais e rexionais que culminaba nunha Xunta Central de Defensa, con sede en Barcelona, e a cuxo fronte estaba o coronel do rexemento de Vergara, Benito Márquez Martínez.
Recoñecemento e apoxeo
As Xuntas esixían o seu recoñecemento legal contra a oposición do goberno. En abril de 1917, caeu Romanones sendo substituído por un goberno presidido polo tamén liberal Manuel García Prieto, cuxo ministro de Guerra, o xeneral Francisco Aguilera y Egea ordenou a disolución das Xuntas. A tensión entre o goberno e as Xuntas chegou ao seu clímax na última semana de maio. O 1 de xuño, a Xunta de Defensa de Barcelona presentou un escrito ao capitán xeneral de Cataluña no que esixía a posta en liberdade dos oficiais detidos por pertencer ás Xuntas e o recoñecemento das mesmas e ameazaba con romper a disciplina se non se aceptaban as súas demandas. esquerda|miniatura|O coronel Márquez cara a 1914 O rei, que seguira o conflito con gran preocupación, buscando, segundo o historiador Manuel Suárez Cortina, "unha solución que non lle restase prestixio no interior do Exército", púxose ao lado das Xuntas por mor da "necesidade de manter unido o Exército" e "ante a inminente ameaza dun golpe de estado", "aínda que para iso tivese que desautorizar ao seu ministro de Guerra e cambiar o goberno liberal por un conservador, nun último intento de normaliza-la situación".
Segundo o historiador Javier Moreno Luzón, "o rei, que ao comezo apoiara aos seus ministros,... posto na tesitura de elixir entre a afirmación do poder civil e a simpatía dos estratos intermedios do exército, inclinou a balanza a prol destes últimos, aos que cubriu de eloxios polo seu encomiable patriotismo". Caeu o goberno de García Prieto e formouse outro conservador, baixo a presidencia de Dato, que se apresurou a claudicar mediante a aprobación do regulamento xunteiro". "Quizais as autoridades cresen que as concesións axudarían a domeñar a indisciplina, pero desde ese instante as Xuntas víronse lexitimadas para interferir na vida política do país como efectivamente fixeron en anos sucesivos".
Así pois, o ocorrido en 1905-1906 en relación cos feitos do Cu-Cut! e a posterior Lei de Xurisdicións volveu repetirse en 1917: os militares apelaron ao rei e este púxose de novo da súa parte; obrigou ao goberno a dimitir, substituíndoo por outro presidido polo conservador Eduardo Dato, o cal suspendeu as garantías constitucionais, censurou a prensa e aceptou o regulamento das Xuntas de Defensa. Ademais pechou as Cortes aos poucos días.
Coa caída do goberno liberal de García Prieto e a súa substitución por Dato, como resultado da presión conxunta dos militares e da Coroa, demostrábase que agora non eran os partidos os que determinaban a quenda senón que os centros de decisión política estaban a desprazarse cara aos cuarteis e o Palacio Real. "Xuño de 1917 significou unha especie de punto de non retorno nese esvaramento, pois dende ese momento até setembro de 1923, cando o golpe de estado de Primo de Rivera puxo fin á monarquía constitucional, producíronse en España 14 crises totais de goberno, convocáronse catro eleccións xerais e até tres presidentes do Consello de Ministros caeron por directa presión militar.[…] Á vez que os gobernos caían por unha combinación de falta de apoio entre todas as faccións do mesmo signo con presenza no Congreso e por presións dende fóra, producíronse os dous fenómenos que acabarán empuxando ao sistema liberal na dirección contraria aos reiterados propósitos de rexeneración. Ante todo, o Rei incrementou as posibilidades e as ocasións de intervir no xogo político co encargo de formar goberno a un ou outro xefe de facción, reservándose a capacidade de decidir sobre a oportunidade da convocatoria de eleccións. [...] O segundo foi a cesión da iniciativa política aos militares e, ante o crecemento da protesta social, a militarización da orde pública. Era, renacido, o problema militar, a política pretoriana, evidente nesa vontade dos militares de actuar como un grupo de presión corporativo e de presentarse como unha alternativa política: non son xa os espadones, como no século XIX, senón o Exército como corporación".
O "goberno de concentración" presidido polo liberal Manuel García Prieto, que substituíu ao goberno de Dato, durou moi poucos meses a causa, entre outras razóns, das presións das Xuntas de Defensa e das diverxencias xurdidas no seu seo respecto da política a seguir con elas. O ministro da Guerra, o conservador Juan de la Cierva Peñafiel, apoiou pola súa conta as reivindicacións das Xuntas, o que provocou que García Prieto perdese o apoio do resto das faccións liberais, pero cando presentou a dimisión as Xuntas obrigárono a continuar. Finalmente foi a folga de funcionarios, quen estimulados polo exemplo dos militares formaron as súas propias Xuntas, a que acabou co goberno. García Prieto decretou a disolución do corpo de Correos e Telégrafos, que era o que iniciara a folga, mentres os militares ameazaban coa formación dun goberno presidido por De la Cierva. Entón o rei encargou ao conde de Romanones que reunise a todos os xefes de facción liberais e conservadores para que buscasen unha saída. De aí xurdiu un novo goberno de concentración, chamado «Goberno Nacional», presidido polo conservador Antonio Maura.
Decadencia e disolución
O goberno manifestou nas Cortes que apoiaba as palabras do monarca. Ante a petición formulada polo deputado independente Augusto Barcia de que fosen disoltas as Xuntas, o presidente contestou que «xamais aplaudín nin atopei acertado, no que tivo de ilexítima, a actuación desas chamadas Xuntas; nin antes, nin despois, nin agora», asegurando a continuación que de situarse á marxe da lei, o goberno actuaría. Os deputados reformistas, republicanos e socialistas criticaron a intervención do rei por excederse do seu papel constitucional, lembrando ademais o apoio que dera ás Xuntas no pasado, e tamén reprocharon ao goberno que se amparase no monarca para expresar a súa opinión sobre o tema.
Finalmente as Cortes aprobaron en novembro de 1922 unha lei que establecía a disolución das comisións informativas (novo nome das Xuntas de Defensa) e as normas que se debían seguir para os ascensos por méritos de guerra, atendendo así unha das súas reivindicacións. Desta xeito, restableceuse a unidade do oficiais Exército de África e os Xunteiros do Exército español.
Doubt
Doubt é un filme estadounidense dirixido por John Patrick Shanley que foi estreado no 2008. Baseado na obra Doubt: A Parable, gañadora do Premio Pulitzter e dun Premio Toni na súa adaptación teatral.
Sinopse
En 1964, na parroquia de San Nicolás, no Bronx, un apaixonado e carismático sacerdote, o padre Flynn (Philip Seymour Hoffman) está tratando de cambiar as ríxidas normas do colexio, que durante anos foron coidadosamente salvagardadas pola irmá Aloysius Beauvier (Meryl Streep), unha estrita directora que cre firmemente no poder da disciplina. Ventos de cambio político están varrendo a comunidade, e de feito o colexio aceptou o seu primeiro alumno negro, Donald Miller. Pero cando a irmá James (Amy Adams), inocentemente, lle conta á irmá Aloysius as súas sospeitas de que o padre Flynn presta demasiada atención a Donald, a superiora, sen contar cunha soa proba, comeza unha cruzada persoal para sacar á luz a verdade e expulsar a Flynn do colexio por abusar do alumno. Esta batalla ameaza con desgarrala comunidade de xeito irreversible.
American Beauty
American Beauty é un filme estadounidense dirixido por Sam Mendes que foi estreado en 1999. Kevin Spacey interpreta a Lester Burnham, un executivo de publicidade que ten unha crise crise da mediana idade cando queda prendado da mellor amiga da súa filla adolescente, Angela (Mena Suvari). Annette Bening interpreta a materialista muller de Lester, Carolyn, e Thora Birch intepreta a súa insegura filla, Jane. Wes Bentley, Chris Cooper e Allison Janney tamén aparecen no filme nos papeis secundarios. O filme é descrito polos académicos como unha sátira da clase media americana, das nocións de beleza e satisfacción persoal, cunha análise centrada nas exploracións románticas do filme, o amor paternal, a sexualidade, a beleza, o materialismo, a liberación e a redención.
Ball comezou a escribir American Beauty como unha obra teatral a comezos da década de 1990, parcialmente inspirado polo circo dos medios arredor do xuízo de Amy Fisher en 1992. Desbotou a obra logo de decatarse que a historia non funcionaría ben no escenario. Despois de varios anos como guionista de televisión, Ball recuperou a idea en 1997 cando intentaba irromper na industria do cine. O guión retocado tiña unha ollada cínica que estaba influenciada pola frustración de Ball por escribir para varias comedias de situación. Os produtores Dan Jinks e Bruce Cohen levaron American Beauty a DreamWorks e o estudio mercou o guión de Ball por $250 000, logo dunha poxa con outros estudio de produción. DreamWorks financiou a produción cun orzamento de $15 millóns e serviu como o distribuidor en América do Norte. American Beauty supuxo o primeiro debut no cine do aclamado director de teatro Sam Mendes, que fora cortexado despois das exitosas producións dos musicais Oliver! e Cabaret. Malia isto, Mendes obtivo o posto despois de que outros vinte "A-list" directores rexeitasen a oportunidade.
Sinopse
A película trata da vida de Lester Burnham, de 42 anos, un executivo de publicidade de Chicago e pai de familia. Ó principio, escóitase a Lester describindo a súa contorna e a súa familia, que é un desastre. A súa esposa Carolyn é unha ambiciosa vendedora inmobiliaria á que só lle importa o éxito profesional. A súa filla Jane, de 16 anos, é unha típica adolescente apática e con complexos que se queixa do seu pai porque non lle presta suficiente atención e porque, segundo ela, “non é normal”. Lester di: "Janie é unha típica adolescente: enfadada, insegura e confusa. Gustaríame dicirlle que todo isto pasará, pero non quero mentirlle". Jane e Lester levan tempo sen falarse.
Lester descríbese como un perdedor, aburrido, alguén fácil de esquecer. Pero a súa vida vai sufrir un cambio radical...
Temas
Por outro lado, a familia Fitts está sometida ó despotismo do pai, Frank Fitts, antigo coronel da Mariña, que a goberna con man de ferro. O Coronel Fitts é un maltratador que ten completamente anulada a súa esposa, e incluso propina ó seu fillo Ricky tundas brutais, chegando a ter que ser hospitalizado.
Random Access Memories
Random Access Memories é o cuarto álbum de estudio dúo de electrónica francés Daft Punk, lanzado o 17 de maio de 2013 por Columbia Records. O álbum rende tributo á música dos anos 70 e 80 nos Estados Unidos. Pitchfork Media situouno no posto 7 da súa lista dos mellores 50 álbums do ano 2013.
Florderrei Vello, Arzádegos, Vilardevós
Florderrei Vello, tamén coñecido como Florderrei de Portas Abertas é unha aldea da parroquia de Arzádegos, no concello de Vilardevós. En 2009 tiña 89 habitantes.
Xeografía
Como en todo o concello o seu clima é oceánico de montaña, aínda que con algún matiz mediterráneo. Porén parece que Florderrei dispón dun microclima que provoca que durante o período de setembro se produza un estraño fenómeno: miles de formigas voadoras acoden a morrer na capela da Virxe das Portas Abertas no punto máis alto da aldea, que se atopa construída sobre un antigo castro.
Acuaporina 9
A acuaporina 9 é unha proteína que funciona como canle acuosa de membrana que nos humanos está codificada polo xene AQP9 do cromosoma 15.
As proteínas intrínsecas maiores/acuaporinas son unha familia de canles de membrana selectivas para a auga. A acuaporina 9 ten unha maior semellanza de secuencia coa AQP3 e a AQP7 e en conxunto poden formar unha subfamilia. A acuaporina 9 permite o paso dunha ampla variedade de solutos non cargados. A AQP9 estimula o transporte de urea e a permeabilidade osmótica para a auga. Existen informes contraditorios sobre o seu papel en proporcionar permeabilidade ao glicerol. A acuaporina 9 pode tamén ter algún papel nas funcións especializadas dos leucocitos, tales como a resposta inmunolóxica e a actividade bactericida.
Ligazóns externas
Este artigo incorpora txtos da Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos, que está en dominio público.
Gran Premio de México de 1987
O Gran Premio de México de 1987 de Fórmula 1 celebrouse na Cidade de México o 18 de outubro de 1987. A carreira, que foi a décimo cuarta da Fórmula Un de. Foi o 11º Gran Premio de México e o segundo desde o regreso ao calendario do Mundial do Autódromo Irmáns Rodríguez, logo da súa renovación.
Resumo
A carreira disputouse durante un total de 63 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 279 quilómetros. A carreira dividiuse involuntariamente en dúas partes logo de que o piloto británico Derek Warwick chocara fortemente co seu Arrows A10 a gran velocidade na saída da curva Peraltada na volta 31. Os resultados das primeiras 30 voltas combináronse cos resultados da segunda carreira de 33 voltas para crear un resultado combinado.
A carreira foi gañada polo piloto británico Nigel Mansell pilotando un Williams FW11B. O tempo combinado de Mansell sobre as 63 voltas foi 26 segundos máis rápido que o seu compañeiro de equipo, o brasileiro e eventual campión do mundo de 1987, Nelson Piquet. Piquet en realidade foi o primeiro en chegar ao final da segunda manga, pero a vantaxe de Mansell sobre Piquet no momento do accidente de Warwick era substancialmente maior. Piquet atrasouse logo dunha colisión con Alain Prost (McLaren MP4/3) ao principio da carreira.
Foi a sexta e última vitoria nun Gran Premio de Mansell durante a tempada de 1987. Riccardo Patrese terminou en terceiro lugar pilotando un Brabham BT56. Foi o mellor resultado de Patrese desde que terminara terceiro no Gran Premio de Italia de 1984. Foi o segundo podio do ano para Brabham. Brabham só lograría outro podio antes da súa retirada en.
O desgaste afectou fortemente á carreira e só quince coches tomaron a segunda saída da carreira. Ao final sobreviviron nove. O coches de aspiración natural do Jim Clark Trophy metéronse nos puntos con Philippe Alliot (Lola LC87) logrando o seu terceiro resultado top seis da tempada.
A vitoria de Mansell permitiulle achegarse a doce puntos do líder do campionato, o seu compañeiro de equipo. A falta de dúas carreiras, só os dous pilotos de Williams tiñan suficientes puntos para gañar o campionato.
Goberno de Navarra
100px|miniatura|Escudo de Navarra 250px|miniatura|[[Palacio de Navarra, sede da Presidencia do Goberno de Navarra.]] O Goberno de Navarra ou Deputación Foral de Navarra (en castelán: Gobierno de Navarra; en éuscaro: Nafarroako Gobernua) é a institución de carácter executivo en que se organiza o autogoberno da Comunidade Foral de Navarra (España). Os seus poderes quedaron regulados no Amelloramento de 1982 no seu Capítulo III Art. do 23 ao 28.
A pesar da dobre denominación da institución, é a primeira a que se emprega actualmente, isto permite distinguila da antiga Deputación Provincial existente ata 1982 que tiña carácter de corporación local, mentres que esta ten carácter de órgano executivo.
Así mesmo a figura do Presidente do Goberno de Navarra está establecido no Capítulo IV Art. 29 e 30, é elixido polo Parlamento de Navarra, designa e separa aos demais membros do Goberno e ostenta a máis alta representación da Comunidade Foral e a ordinaria do Estado en Navarra. Pode cesar se o Parlamento aproba unha moción de censura ou se lle denega a súa confianza.
Educación obrigatoria
Educación obrigatoria, escolarización obrigatoria, escolarización compulsiva, estudos obrigatorios ou ensino obrigatorio son os nomes que reciben os distintos ciclos de educación, ensino ou estudos que de forma obrigatoria debe cursar un neno ou xove e cuxo currículo, duración, obxectivos, contidos, procedementos e metodoloxía varían en función do sistema educativo de cada país e época.
Goberno de Navarra
Presidentes
Desde as primeiras eleccións democráticas de 1979 houbo dous presidentes de UCD na Deputación Foral de Navarra. Posteriormente, o Goberno de Navarra tivo dous presidentes do PSN e tres de UPN. Actualmente a presidenta é de Geroa Bai.
Departamentos
Este é o organigrama do Goberno de Navarra tras a elección da nova presidenta en agosto de 2019.
Millard Mitchell
Millard Mitchell, nado na Habana (Cuba) o 14 de agosto de 1903 e finado en Santa Monica (California, Estados Unidos) o 13 de outubro de 1953 foi un actor estadounidense que participou nuns trinta títulos cinematográficos e en dous televisivos.
Educación obrigatoria
A favor
A loita pasa por estender a obrigatoriedade do ensino cantos máis anos mellor. A maioría de países teñen oferta de ensino público (gratuíta) para os anos obrigatorios. Hai que precisar, no entanto, que o cumprimento da obrigatoriedade varía moito en función da rexión, debido ao fenómeno coñecido como absentismo escolar, que afecta máis aos pobres e aos residentes das áreas rurais.
Millard Mitchell
Traxectoria
Nacido na Habana, Mitchell apareceu en oito filmes entre 1931 e 1936. Volveu ao cine en 1942 tras unha ausencia de seis anos.
Pola súa actuación no filme de 1952, My Six Convicts, Millard Mitchell gañou o Globo de Ouro ao mellor actor secundario. Mitchell é tamén coñecido por outros dous papeis: o superior de Gregory Peck no drama bélico de 1949 Twelve O'Clock High e o magnate da industria cinematográfica "R.F. Simpson" na comedia musical de 1952 Singin' in the Rain.
Educación obrigatoria
En contra
Os críticos da educación obrigatoria argumentan o seguinte:
Millard Mitchell
Traxectoria
Mitchell faleceu aos cincuenta anos a causa dun cancro de pulmón en Santa Monica (California), e foi enterrado no cemiterio Holy Cross, en Culver City, no mesmo estado.
Educación obrigatoria
En España
En España, desde a promulgación da LOGSE en 1990, a educación obrigatoria consta de dúas etapas:
Estas etapas corresponden ás idades comprendidas entre 6 e 16 anos. Con todo, un alumno pode cumprir os 16 anos e abandonar o sistema sen acabar a ESO debido ás repeticións de curso.
Melón
Melón é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca do Ribeiro. Segundo o padrón municipal (IGE) tiña en 2016 1 280 habitantes, dos que 667 son mulleres e 613 homes, nun descenso continuado de poboación desde 2012, cando tiña 1 479 habitantes.
Xeografía
O concello ten 53,2 km². Limita ao norte cos concellos de Avión e Carballeda de Avia, ao sur co da Cañiza (da provincia de Pontevedra), ao oeste con A Arnoia e Ribadavia e ao oeste con Covelo (tamén da provincia de Pontevedra). Polo concello pasa a autovía A-52 que une Vigo e Ourense.
Historia
A historia desta terra está fortemente vencellada ao da mosteiro de Melón, fundado en 1158 por monxes da orde do Císter chegados de Clairvaux comandados polo abade Giraldo.
Entre o patrimonio arquitectónico, amais das ruínas do mosteiro (declarado Monumento Histórico-Artístico en 1931), destaca a igrexa parroquial de Quins (finais do século XVI, pertencente á orde do Císter) e o peto de ánimas de Codesás, construído en 1856 e de gran devoción popular.