cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
S-adenosil metionina
Aplicacións terapéuticas
Aínda que algunhas evidencias iniciais indicaban que os niveis anormalmente baixos de SAM endóxena podían desempeñar un papel importante no desenvolvemento da enfermidade de Alzheimer, investigacións posteriores indicaron indican que os efectos observados se debían probablemente ás deficiencias de vitamina B12. Nos pacientes de Alzheimer encóntranse niveis moi baixos de SAM no líquido cefalorraquídeo e en todas as rexións do cerebro. As investigacións preliminares suxiren que a SAM pode ter un potencial terapéutico no tratamento con pacientes de Alzheimer, e un estudo recente con ratos con Alzheimer mostra que os suplementos de SAM impiden o dano oxidativo e a deterioración cognitiva.
Uso
A SAM-e absórbese mellor co estómago baleiro. Os comprimidos con cuberta entérica aumentan a estabilidade e melloran a absorción. Debe almacenarse nun lugar fresco e seco.
Efectos adversos
O consumo de SAM pode orixinar enfermidades gástricas, diarrea, dispepsia, ansiedade, dor de cabeza, trastornos psíquicos, insomnio, alerxias e erupcións cutáneas. Os efectos a longo prazo son descoñecidos. O SAM-e é un axente de alquilación do ADN feble que pode actuar como un carcinóxeno feble.
Posibles efectos secundarios
Unha vez que a SAM-e cede o seu grupo metilo á colina, na formación de creatina, carnitina, ADN, ARNt, noradrenalina, e outros compostos, transfórmase en S-adenosil homocisteína. En circunstancias normais, a homocisteína, en presenza de vitamina B6, vitamina B12 e ácido fólico (os principais cofactores da SAM-e), ao final convértese de novo en metionina, SAM-e, ou cisteína, glutatión e outras substancias útiles. Porén, se non hai unha cantidade suficiente destas vitaminas, a SAM-e non se metaboliza de xeito correcto. Como consecuencia, non se obteñen todos os beneficios da SAM-e, e a homocisteína pode aumentar a niveis inseguros.
Os niveis elevados de homocisteína asociáronse con arteriosclerose (endurecemento e estreitamento das arterias), e un maior risco de ataques cardíacos, accidentes cerebrovasculares, danos no fígado, e posiblemente enfermidade de Alzheimer. Debido a isto, adoitan tomarse xunto coa SAM-e suplementos de vitamina B. Estas vitaminas axudan a metabolizar a homocisteína.
Outro efecto secundario da SAM-e é o insomnio, polo que o suplemento adoita tomarse pola mañá. Outros informes de efectos secundarios inclúen a falta de apetito, estrinximento, náusea, sequidade de boca, suoración, e ansiedade/nerviosismo, pero en estudos controlados por placebo, estes efectos secundarios ocorren aproximadamente coa mesma incidencia que nos grupos placebo. Algúns usuarios informaron un aumento de ansiedade con só 50 mg/día.
O rango das doses terapéuticas xeralmente utilizadas sitúase desde 400mg/día ata 1600 mg/día, aínda que poden usarse doses máis altas nalgúns casos. Algúns médicos recomendan doses aínda máis baixas situadas no rango de 50 a 200 mg/día para tratar depresións pouco graves sen desencadear efectos secundarios negativos.
Síndrome serotoninérxico
Existe unha preocupación sobre a síndrome serotoninérxica asociada ao SAMe en combinación con outros medicamentos.
Indución de manía
Hai algúns informes sobre unha posible indución de manía asociada co SAM.
Interaccións e contraindicacións
A SAM reduce a resistencia á insulina. Isto pode orixinar hipoglicemia cando se usa con fármacos antidiabéticos.
Francisco José Vidal-Pardo y Pardo
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade Pontificia de Comillas, comezou a traballar como avogado en Lugo con 23 anos, no bufete familiar. Ten tamén un mestrado en administración financeira e tributaria pola Universidade da Coruña. En 2004 aprobou unhas oposicións a letrado da Xunta de Galicia, e a partir dese momento traballou en distintos servizos xurídicos territoriais, ou do Sergas. En 2009 foi nomeado secretario xeral técnico da Consellería do Mar por Rosa Quintana, e cando esta asumiu tamén as competencias sobre o agro pasou a ser o secretario xeral técnico da Consellería de Medio Rural e Mar ata o 2 de agosto de 2013.
Tratado Angloirlandés
miniatura|Sinaturas do Tratado Angloirlandés O Tratado Angloirlandés do 1921 supuxo, dunha parte, a fin da guerra de independencia irlandesa, e por outra a división da illa de Irlanda entre a Irlanda do Norte e o Estado Libre de Irlanda.
O 11 de xullo do 1921 declarouse definitivamente unha tregua entre o IRA e o goberno británico. Houbera un total de 1.500 mortes. En agosto convócase unha reunión entre Éamon de Valera, cabeza do Sinn Féin por parte irlandesa e David Lloyd George por parte británica. De Valera, porén, non aceptou ir e enviou no seu lugar Michael Collins, Arthur Griffith, Robert Barton, Eamon Duggan e George Gavan Duffy, que se reuniron con Lloyd George, Winston Churchill e Birkenhead.
Os británicos ameazaron á delegación irlandesa coa guerra total se non o aceptaban, e Collins máis que ninguén era consciente de que o IRA non estaba preparado para gañar esta guerra. De feito, a oposición ao tratado non era tanto pola partición (que consideraban como inviable a longo prazo) senón polo feito de xurar lealdade ao rei inglés.
Os delegados irlandeses sometéronse finalmente ás presións británicas:
As profundas divisións entre os partidarios e contrarios ao tratado provocaron a Guerra Civil Irlandesa (Xuño de 1922 - abril de 1923).
Tótem
miniatura|200px|Poste tótem en [[Stanley Park, Vancouver.]]
Un tótem é un obxecto, ser ou animal sobrenatural, que nas mitoloxías dalgunhas culturas se toma coma emblema da tribo ou do individuo; este pode incluír unha diversidade de atributos e significados.
No totemismo, enténdese tamén coma o principio ou orixe dun determinado grupo humano, que se cre descendente dese tótem, animal, vexetal ou obxecto inanimado. Neste senso, aínda que o termo provén da cultura ojibwa, orixinaria de América do Norte, o totemismo pódese observar ao longo da evolución das sociedades humanas noutros continentes e eras.
Os postes Tótem
Os postes Tótem son esculturas monumentais entalladas en grandes árbores, especialmente de especies do Cedro Vermello, que realizan certas culturas de pobos indíxenas de América localizadas na zona noroeste da costa do Pacífico de América do Norte. A palabra "tótem", tomada en galego do inglés, deriva do Ojibwe odoodem, "seu totem, seu grupo familiar" (raíz -oode).
Significado e fins
O significado da elaboración de postes tótem son tan variadas como as culturas que os producen. Poden contar lendas familiares, liñaxes de clans ou acontecementos notábeles. Algúns postes son erguidos para celebrar crenzas culturais, mentres outros tentan máis ser unha presentación artística. algúns deles forman parte de estruturas funerarias, incorporando caixas-sepulturas para o que se excaba o poste ou tronco, para poder colocar a caixa adecuadamente. Outros postes poden ilustrar historias, conmemorar personaxes históricas, representar poderes xamánicos ou fornecer obxectos de ridículo público.
Porén os postes tótem non foron nunca obxectos de culto. A asociación deles cun "culto idolátrico" era unha idea de misioneiros cristiáns. A mesma suxestión foi feita polos primeiros exploradores europeos, mais exploradores posteriores como Jean-François de La Pérouse percatáronse de que os postes tótem non eran xamais tratados reverencialmente; só se usaban así para crear alusións ou ilustrar algunhas narración, pero de feitos os postes eran deixados apodrecer cando se abandonaba a aldea.
Gabriele d'Annunzio
Gabriele d'Annunzio, nado en Francavilla al Mare (Pescara) o 12 de marzo de 1863 e finado en Gardane Riviera o 1 de marzo de 1938, foi un escritor italiano, precursor do fascismo.
Traxectoria
Gabriele d'Annunzio naceu co nome de Gaetano Rapagnetta, fillo dun rico comerciante, xa dende moi novo deu mostras do seu talento literario, publicou aos dezaseis anos (1879) o seu primeiro poemario, Primo vere. En 1881 entrou na Universidade de Roma, onde integrou varios grupos literarios e escribiu artigos e críticas nos xornais locais. En 1889 publica a súa primeira novela Il piacere.
En 1897 d'Annunzio entra na Cámara dos deputados como independente,. En 1910 marcha a Francia para escapar das fortes débedas contraídas polo seu estilo de vida. Colabora con Claude Debussy na comedia musical Le martyre de Saint Sébastien (1911). Durante a primeira guerra mundial loitou como aviador e perdeu un ollo en combate aéreo. Ao rematar a guerra ocupou a cidade de Fiume (1919) á fronte dun grupo de voluntarios para propiciar a súa integración en Italia, diante a negativa dos aliados (Francia, Gran Bretaña e Estados Unidos) declarouse Duce e proclamou a independencia de Fiume (Rexencia italiana da Carnaro), cunha Constitución que é un precedente do fascismo italiano, e mantívose na cidade ata que a armada italiana bombardeou a cidade en decembro de 1920.
Despois de triunfar o fascismo en Italia, en 1924 recibiu o título de príncipe de Montenevoso, aínda que Gabriele d'Annunzio non participou na política de Benito Mussolini, tivo unha grande influencia na súa ideoloxía. Pouco antes da súa morte a Real Academia Italiana elixiuno como o seu presidente.
49
Outros
40er
Melgar de Yuso
Melgar de Yuso é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 287 habitantes (INE 2012).
Voo 1285 de Arrow Air
Na mañá do xoves 12 de decembro de 1985, pouco despois de engalar en Gander de camiño a Fort Campbell, o avión entrou en perda, estrellouse e ardeu a media milla da pista de aterraxe matando aos 248 pasaxeiros e 8 tripulantes a bordo. Trátase do accidente aéreo con máis mortos en chan canadense e o segundo peor dun DC-8, tras o accidente do voo 2120 de Nigeria Airways seis anos despois.
Accidente
O avión, un McDonnell Douglas DC-8-63CF, fora fretado para transportar persoal do exército estadounidense, todos membos da 101ª División Aerotransportada, de volta á súa base en Fort Campbell, Kentucky. Os soldados completaran un despregue de seis meses no Sinaí, nunha misión da Forza Multinacional de Paz e Observadores. O DC-8 implicado no accidente, con rexistro N950JW, fora construído en 1969, e fora arrendado a Arrow Air pola súa compañía nai International Air Leases.
O voo fíxose en tres partes, con paradas para repostar en Colonia e Gander. O avión deixou O Cairo ás 20:35 UTC do mércores 11 de decembro de 1985, e chegou a Colonia o xoves 12 de decembro ás 01:21 UTC.
Antes de saír cara Gander ás 02:50 UTC embarcou unha nova tripulación formada polo capitán John Griffin, o primeiro oficial John Connelly e o enxeñeiro de voo Michael Fowler. O avión chegou ao aeroporto de Gander ás 09:04, onde os pasaxeiros saíron do aparello mentres era repostado. Testemuñas informaron que o enxeñeiro de voo realizou unha inspección externa da aeronave, despois da cal os pasaxeiros volveron subir.
O DC-8 comezou a súa carreira de engalaxe na pista 22 dende a intersección da pista 13 ás 10:15 UTC (06:45 NST). O avión rotou preto da pista de rodadura A, 51 segundos despois de soltar os freos, a unha velocidade duns 167 KIAS. Testemuñas informaron que o avión tivo dificultades para gañar altitude tras a rotación. Xa no aire o avión chegou aos 172 KIAS e comezou a decrecer novamente, causando que o DC-8 descendese. Tras cruzar a autoestrada Trans-Canada, situada a uns 270 metros do final da pista 22, a moi pouca altura, a inclinación da aeronave incrementouse e continuou descendendo.
Condutores na autoestrada dixeron que viron un resplandor brillante saíndo do avión antes de que se esnafrase xusto antes do lago Gander, a uns 1 100 metros do final da pista. O avión rompeu. golpeou un edificio baleiro e estoupou; isto iniciou un grave incendio debido á gran cantidade de combustible que o avión tiña para o voo. Os 248 pasaxeiros e 8 tripulantes morreron.
Col
A col tamén recibe nalgunhas zonas os nomes de coube e coubella.
Distribución e hábitat
A col brava é nativa da costa do sur e do oeste de Europa. Ten o seu cultivo unha tolerancia boa aos solos con alto contido de sal e xeso mais posúe unha intolerancia a outros contornos que a fan competir con outras plantas en inferiores condicións. Por esta razón o seu hábitat se reduce a solos de calcaria en cantís.
Descrición
A Brassica oleracea é unha planta bienal que forma unha especie de roseta de follas durante o primeiro ano de cultivo, as follas desta variedade son sempre carnosas e teñen proteínas capaces de lles facer almacenar auga e nutrientes. No seu segundo ano, os almacéns de nutrientes fan que se forme unha inflorescencia amarela dun ou dous metros de altura.
Cultivo e usos
Esta variedade foi cultivada durante centos de anos, e nun amplo abano de cultivos incluso repolo, verza, brócoli, coliflor e outras plantas recoñecíbeis dentro da mesma especie. Trátase dunha das plantas máis importantes para ser empregadas coma alimento humano. De acordo coa teoría do Triángulo da U, a B. oleracea está moi relacionada con outras cinco especies do xénero Brassica. Os grupos de cultivo de B. oleracea están agrupados en sete grupos de cultivo, dos cales o grupo da Acephala ten as variedades máis salvaxes ou bravas en aparencia: Cómpre mencionar tamén o Brassicoraphanus ou Raphanobrassica, xénero híbrido entre o ravo e o repolo.
Algúns (en especial col de Bruxelas e brócoli) conteñen altos niveis de sinigrina que axudaría a previr o cancro de duodeno.
960px|miniatura|center|Diversos cultivos de Brassica oleracea, que inclúen a [[col de follas ou col verde, a col de Bruxelas, a col de Savoia e maila col verde chinesa.]]
Sinonimia
Ademais, todos os innumerábeis táxones infraespecíficos descritos son meros sinónimos da especie.
Physical Graffiti
Physical Graffiti é o sexto álbum da banda inglesa de hard rock Led Zeppelin, publicado o 24 de febreiro de 1975 a través do selo Swan Song Records. O grupo compuxo e gravou oito cancións en Headley Grange cunha lonxitude que ía máis alá da típica duración dun LP, polo que a banda decidiu facer Physical Graffiti como un álbum dobre incluíndolle temas non editados de sesións de gravación anteriores. Este disco foi a segunda edición de Led Zeppelin máis exitosa comercialmente, vendendo 8 millóns de copias só nos Estados Unidos.
Función de densidade
En matemáticas e estatística, a función de densidade (en inglés, probability density function: pdf) serve para representar a distribución de probabilidade en termos de integrais. Unha función de densidade de probabilidade é sempre non-neativa e a súa integral dende −∞ ata +∞ é igual a 1. Se unha distribución de probabilidade ten densidade f(x), entón, intuitivamente o intervalo infinitesimal [x, x + dx] ten probabilidade f(x) dx. A función de densidade de probabilidade pode verse como unha versión "suavizada" dun histograma: se alguén mide empiricamente valores dunha variable aleatoria continua repetidamente e produce un histograma coas frecuencias relativas dos rangos de saída, entón este histograma dará lugar á densidade de probabilidade da variable aleatoria (asumindo que sobre a variable se escollen mostras suficientemente a miúdo e os rangos de saída son suficientemente pequenos).
Formalmente, unha distribución de probabilidade ten densidade f(x) se f(x) é unha función non-negativa Lebesgue-integrable R → R de xeito que a probabilidade do intervalo [a, b] vén dada por
Explicación simplificada
A probabilidade actual pode ser calculada mediante a integral da función f(x) no intervalo de integración da variable de entrada x.
Por exemplo: a variable x no intervalo 4.3 < x < 7.8 tería a probabilidade
Máis detalles
Por exemplo, a distribución uniforme continua no intervalo [0,1] ten densidade de probabilidade f(x) = 1 para 0 ≤ x ≤ 1 e cero no resto. A distribución normal estándar ten densidade de probabilidade
Dada unha variable aleatoria X, se a súa distribución admite a función de densidade de probabilidade f(x), entón o valor esperado de X (se existe) pode ser calculado como
Non todas as distribucións de probabilidade teñen función de densidade: as distribucións de variables aleatorias discretas non teñen, tampouco a distribución de Cantor aínda que non ten compoñente discreta e non asigna probabilidade positiva a ningún punto individual.
Unha distribución ten función de densidade se e só se a súa función de distribución de probabilidade F(x) é absolutamente continua. Nese caso, F é diferenciable en todo o rango, e a súa derivada pode ser usada como densidade de probabilidade:
Se a distribución de probabilidade admite unha densidade, entón a probabilidade de cada conxunto dun só punto {a} é cero.
É un erro común pensar que f(a) é a probabilidade de {a}; de feito, f(a) será a miúdo maior que 1. Pódese considerar por exemplo unha variable aleatoria con distribución uniforme entre 0 e 1/2.
Dúas densidades de probabilidade f e g representan a mesma distribución de probabilidade se e só se se diferencian nun conxunto de medidas cero de Legesgue.
No campo da física estatística, unha reformulación non formal da relación entre a derivada da función de distribución de probabilidade e a función de densidade de probabilidade é usada como a definición da función de densidade de probabilidade. Esta definición alternativa é a seguinte:
Se dt é un número infinitamente pequeno, a probabilidade de que X estea incluído no intervalo [t, t + dt] é igual a f(t)\,dt, ou:
Relación entre distribucións continuas e discretas
É posible tamén representar certas variables aleatorias discretas usando unha densidade de probabilidade mediante a función delta de Dirac. Por exemplo, consideremos unha variable aleatoria discreta binaria que toma como valores -1 e 1, con probabilidade 1/2 cada un; a densidade de probabilidade asociada con esta variable é:
Máis xeralmente, se unha variable discreta pode tomar n valores diferentes entre os números reais, entón a función de densidade de probabilidade asociada é:
Esta expresión permite determinar características estatísticas de dita variable discreta (como a súa media, varianza e curtose), mediante as fórmulas dadas para unha distribución continua.
Na física, esta descrición é tamén útil para caracterizar matematicamente a configuración inicial dun movemento Browniano.
Las consecuencias
Las consecuencias é o sexto disco de estudio do músico Enrique Bunbury. O álbum publicouse o 16 de febreiro de 2010 en 3 formatos: LP, CD e edición dixital.
O primeiro sinxelo deste álbum, "Frente a frente", estreouse un mes antes da saída do disco, o 15 de xaneiro de 2010. Trátase dunha interpretación de Bunbury do tema clásico de Jeanette de 1981, acompañado de Miren Iza, cantante de Tulsa. Este primeiro single contará co seu respectivo videoclip, dirixido por Juan Antonio Bayona, e no que a mesma Jeanette quixo aparecer.
Criptoanalítica
A Criptoanalítica é a ciencia encargada do estudo da seguridade que ofrece a criptografía. Trata polo tanto de analizar os posibles defectos dos distintos sistemas criptográficos.
Ithkuil
O ithkuil é unha lingua construída experimental desenvolvida por John Quijada entre 1978 e 2011. Foi elaborada coa intención de expresar a cognición humana con máis clareza. A súa gramática é extremamente complexa e posúe unha énfase na categorización de elementos. Pode ser considerada unha lingua tanto lóxica como filosófica.
Diferente do esperanto, o ithkuil non foi creado para ser unha lingua auxiliar, senón unha lingua de sectores máis profundos tales como a filosofía, as ciencias, as artes e a política.
Ninguén, nin sequera o propio Quijada, é capaz de falar ithkuil.
Etimoloxía
A palabra Îţkûil en Ithkuil pode ser traducida como "representación hipotética dunha lingua".
The Mollusk
The Mollusk é o sexto álbum da banda de rock alternativo estadounidense Ween, editado o 24 de xuño de 1997 polo selo Elektra Records. É parcialmente un álbum conceptual ao ter case todos os temas unha temática relacionada co mar. As cancións cobren varios xéneros musicais, unidos por unha influencia do rock progresivo pesado con elementos psicodélicos. É considerado o mellor disco de Ween tanto pola crítica como pola propia banda.
Antecedentes
Dende o lanzamento do seu álbum de 1994 Chocolate and Cheese, Aaron Freeman e Mickey Melchiondo (coñecidos polos nomes artísticos Gene e Dean Ween, respectivamente) comezaron a mellorar significativamente o seu enfoque da gravación en estudio. Mentres que os seus anteriores álbum estaban case enteiramente gravados por Freeman e Melchiondo en casa usando unha gravadora de 4 pistas, aChocolate and Cheese marcou a primeira vez que a banda producía un disco nun estudio de gravación profesional. Tamén comezou a súa transición dun dúo cara a unha banda máis tradicional coa incorporación do batería Claude Coleman, permitindo a Freeman e Melchiondo experimentar cun rango máis amplo de estilos musicais do que podían facer coa caixa de ritmos que usaban en lanzamentos anteriores.
Aínda que o álbum de 1996 12 Golden Country Greats foi o seu primeiro disco en contar cunha banda completa en cada tema, as cancións graváronse con varios músicos de sesión de Nashville, polo que era visto pola banda máis como un álbum derivado, ao estilo de The Beach Boys' Christmas Album, que como unha verdadeira continuación de Chocolate and Cheese. The Mollusk foi o álbum de estrea para o teclista Glenn McClelland, e, co baixista Dave Dreiwitz uníndose pouco despois do lanzamento do disco, a banda evolucionou finalmente cara o quinteto actual.
A portada de The Mollusk foi obra de Storm Thorgerson, o deseñador gráfico que fixo moitas das portadas de Pink Floyd, entre elas a de The Dark Side of the Moon. A Thorgerson gustoulle tanto o disco que, a pesar de que fora tan só contratado para facer a portada, decidiu facer tamén os deseños para carteis e para a promoción do disco, incluíndo todos os anuncios impresos iniciais asociados con The Mollusk, sen cargo adicional.
Gravación
Tras gravar Chocolate and Cheese nun estudio profesional, Gene e Dean Ween decidiron que querían regresar ao seu anterior método de gravación en casa. En 1995 trasladaron o seu equipo de gravación a unha casa de praia alugada na costa de Holgate, Nova Jersey, e este e parte do primeiro material gravado para o álbum case se perderon cando unha tubaxe de auga rebentou mentres a casa estaba baleira. Nese momento a banda deixou o disco á espera e fixo plans para gravar 12 Golden Country Greats en Nashville. Tras gravar 12 Golden Country Greats en 1995, publicalo e xirar para promocionalo, Ween completou o resto dos temas de The Mollusk en distintas localizacións do país. O álbum foi rematado en 1996 e publicado o 24 de xuño de 1997.
Listaxe de cancións
"I'm Dancing in the Show Tonight" é unha reelaboración da canción de Nadal de 1953 "Are My Ears on Straight?", que foi orixinalmente gravada por Gayla Peevey, que nese momento tiña 10 anos, e publicada como cara b de "I Want a Hippopotamus for Christmas".
51
Outros
50er
Arcea
A arcea, cea , galiñola, pitarola, pita das poulas ou torda (Scolopax rusticola) é unha especie de ave da orde dos caradriformes, suborde dos escolopacios, e da subfamilia dos escolopacios, unha das integradas no xénero Scolopax.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxías
O epíteto específico, rusticola, é o nome latino dunha ave de caza mencionada por Plinio o Vello e Marcus Valerius Martialis. Posibelmente fose unha pita do monte.
Rusticola é o nominativo feminino singular do adxectivo rusticulus, -a, -um, "propio do campo", derivado de rūs, rūris, "campo".
Especie monotípica
Scolopax rusticola é unha especie monotípica: non se recoñece ningunha subespecie.
Características
Os adultos miden de 33 a 38 cm de lonxitude, incluíndo o pico recto de 6 a 8 cm, e unha envergadura alar de 55 a 65 cm. A súa plumaxe é críptico para adaptarse ao seu hábitat forestal, coas partes superiores de cor parda avermellada con debuxos moteados, e as partes inferiores pardas. A cabeza presenta dúas liñas case negras, non é raiada como a dos seus parentes próximos, como a becacina. Os ollos son grandes, e están situados a ambos os lados da cabeza, o que lle dá unha visión monocular de 360 graos. As ás son arredondadas, e a base do pico é de cor carne caa punta escura. A cor das patas varía de gris a rosada. A especie é sexualmente dimórfica, sendo o macho moito máis grande que a femia.
Distribución e hábitat
Aproximadamente un terzo da poboación da arcea cría en Europa, e máis do 90 % da poboación do continente cría en Rusia e en Fenoscandia. A súa área de reprodución esténdese desde Fenoscandia até o mar Mediterráneo e as Illas Canarias, e desde Europa occidental até Rusia.
Esta especie é a limícola que se encontra na maior parte da Eurasia temperada e subártica. As poboacións do norte e a asiática migran ao sur de Europa ou ao subcontinente indio, respectivamente. As aves dos países máis suaves de Europa occidental e das illas atlánticas, son residentes. As poboacións que se reproducen no noroeste e sur de Europa son na súa maioría sedentarias.
A migración primaveral das aves comeza en febreiro; os territorios de reprodución alcánzanse entre marzo e maio. Os movementos de migración primaveral da arcea están influídos polas condicións meteorolóxicas, pero isto non ten un efecto importante no seu éxito reprodutivo posterior.
Ameazas
A ameaza máis importante para esta especie na súa área de reprodución é a actual fragmentación dos bosques. Fóra da época de cría, a especie está ameazada pola desaparición dos pastos permanentes, e pola intensificación das prácticas agrícolas (por exemplo, a destrución de sebes, a diminución do número de prados de pastoreo permanente e o empobrecemento da fauna do solo como consecuencia do arado e da aplicación de fertilizantes químicos). A especie é susceptible á gripe aviar (tanto na súa zona de reprodución como de invernada), polo que pode verse ameazada por brotes futuros do virus. A especie é amplamente cazada, sobre todo en Francia, Italia, Reino Unido e España.
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, esta especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución. A tendencia poboacional parece ser estábel e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia poboacional. O tamaño da poboación é extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da poboación. Por estes motivos a especie é avaliada como LC (pouco preocupante).
Lista de reis sasánidas
Esta é unha lista de reis sasánidas que gobernaron Persia desde a caída do Imperio Parto ata a súa desaparición a mans do Califato omeia. Todas as datas son aproximadas, xa que as diferentes cronoloxías varían enormemente.
A Atalaia, Viascón, Cerdedo-Cotobade
A Atalaia é un lugar da parroquia de Viascón, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña 24 habitantes (14 homes e 10 mulleres), 9 máis ca en 2006.
Neste lugar está o petróglifo da Portela da Laxe.
Meneses de Campos
Meneses de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 124 habitantes (INE 2012).
Cebreiro, O Pino
San Xiao de Cebreiro é unha parroquia do concello coruñés do Pino. Segundo o IGE en 2018 tiña 214 habitantes (104 homes e 110 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 281 habitantes.
O seu topónimo procede do latín CEBRARIUM, "lugar onde hai moitos asnos bravos", tamén chamados onagros e "cebros" <(e)quos feros + o sufixo abundancial -arium>
Patrimonio
Nela está unha carballeira onde se celebraba a feira do Vinte. Na actualidade aínda se pode ir comer o polbo o día 20 de cada mes. Nesta carballeira hai restos da antiga aldea e da capela de San Sadurniño. Foi unha das localizacións escollidas para a rodaxe da película Divinas palabras, na que participaron como extras moitos dos veciños da parroquia.
Hipnagónicas
Tipo de alucinación ou experiencia perceptiva que se da ao iniciar o soño. Adoitan ser experiencias vívidas e con frecuencia aterradoras. Son extremadamente realistas xa que comprenden aspectos non só visuais, senón tamén táctiles, auditivos e incluso, sensación de movemento.
Diferenciase das hipnopómpicas en que estas son ao despertar.
Adóitase dar na narcolepsia.
Mostraxe polarizada
A mostraxe polarizada, ás veces tamén chamada nesgo de mostraxe ou erro de mostraxe, é unha distorsión que se introduce debido á forma de seleccionar a mostra. Refírese á distorsión dunha análise estatística, debido ao método de recollida de mostras. Se non se ten en conta o nesgo da mostraxe, é posíbel que algunhas conclusións propostas sexan erróneas. En estatística, o nesgo de mostraxe é un nesgo no que se recolle unha mostra de tal xeito que algúns membros da poboación prevista teñen unha probabilidade de mostraxe menor ou maior que outros. Resulta unha mostra nesgada, unha mostra non aleatoria, dunha poboación (ou factores non humanos) na que non todos os individuos, ou casos, tiñan a mesma probabilidade de seren seleccionados. Se isto non se ten en conta, os resultados poden atribuírse erróneamente ao fenómeno estudado en lugar do método de mostraxe.
Un exemplo é dicir que "o comunismo é o réxime máis aceptado", cando a enquisa só se realiza entre membros dos partidos comunistas. O resultado non ten ningunha base e, polo tanto, é falso. As enquisas efectuadas en varios sitios de internet son outro exemplo de investigación que corre o risco de polarizarse. As persoas que responden a estas enquisas son principalmente persoas que estaban interesadas no tema e decidiron responder, e non unha cantidade significativa da poboación total.
Outro exemplo. En medicina, un erro na elección dos individuos ou grupos para participaren nun estudo. O ideal sería que os suxeitos dun estudo sexan moi similares entre si e coa poboación máis numerosa da que se derivan (por exemplo, todos os individuos coa mesma enfermidade ou condición). Se hai diferenzas importantes, é posible que os resultados do estudo non sexan válidos.
A Malladoura, Baldráns, Tui
A Carballiza é un lugar da parroquia de Baldráns, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 36 habitantes (21 homes e 15 mulleres), tres menos ca no ano 2000.
Patrimonio
O elemento histórico máis sobranceiro deste barrio é o pazo homónimo, actualmente moi alterado, de influencias arquitectónicas portuguesas. Preto do pazo hai un muíño e o Penedo da Malladoura. Neste barrio celébrase a tradicional Romaría do Polbo.
304
Outros
Historia ano a ano
Therizinosauridae
Therizinosauridae, que provén do grego é en galego viría sendo "lagartos gadaña", é unha familia de dinosauros terópodos tericinosaurianos, que viviron no Cretáceo superior (fai aproximadamente 96 e 66 millóns de anos, dende o Turoniano ao Mastrichtiano), no que hoxe é Asia e Norteamérica.
Descrición
Os tericinosáuridos eran terópodos herbívoros que se caracterizan por posuír grandes membros dianteiros rematados en longas poutas, torsos anchos, patas con catro dedos, unha cabeza pequena sostida por un pescozo longo, punta das mandíbulas desdentadas e córneas, dentes pequenos na parte posterior con forma ampla e comprimida, vertebras anterodorsais con arcos neurais altos, costelas dorsais anchas e unha cadeira semellante á das aves. A forma da cadeira puido facilitar o desenvolvemento dun intestino máis longo para poder dixerir plantas. Dada a posición filoxénetica e a cuberta de filamentos semellantes a plumas descubertas no beipiaosaurio, resulta probable que os tericinosáuridos (do mesmo xeito que todos os tericinosauroides) presentasen os devanditos filamentos.
Sistemática
Therizinosauridae defínese como o clado máis inclusivo que contén ao Therizinosaurus cheloniformes (Maleev, 1954), ao Neimongosaurus yangi (Zhang et al., 2001) e ao Nothronychus mckinelyi (Kirkland & Wolfe, 2001). Son todos os manirraptoriformes máis próximo ao erlicosaurio que aos ornitomimos, ao ovirráptor ou ás aves verdadeiras (Neornithes).
Peixe pau
O peixe pau, Molva dypterygia, tamén coñecida como maruca azul, é un peixe osteíctio da orde dos gadiformes e familia dos lótidos, que vive nas costas do Atlántico norte.
Esta especie, descrita por Pennant en 1784 (como Gadus dypterygius), vive nas primeiras capas das augas profundas, polo que aínda é pouco coñecida. Ademais, é unha das numerosas especies de peixes cuxas poboacións parece que diminúen rapidamente desde que, na década dos anos 1970, os arrastreiros pescan nas zonas onde os reprodutores se reúnen para a posta.
Moitas veces o peixe pau é confundido cunha especie moi semellante, Molva macrophthalma, a maruca do Mediterráneo, de xeito que nalgunhas estatísticas sobre pesca, e en moitos mercados, estas marucas aparecen indistintamente cun ou outro nome.
Anatomía
Moi semellante á maruca, da que se diferenza pola forma do corpo, moito máis alongada, ademais pola mandíbula proxectada cara á adiante, superando ao maxilar superior. Mide xeralmente de 70 a 110 cm de longo, pero a lonxitude máxima é de 155 cm.
Hipnopómpicas
Adóitase dar na narcolepsia.
Peixe pau
Anatomía
A cabeza é grande, así como os ollos, presentando unha única barbela no mento. Ten dúas aletas dorsais, a primeira pequena, triangular, e con de 10 a 12 raios; a segunda é longa, estendéndose desda a primeira até o pedúnculo caudal; a aleta anal é semellante á segunda dorsal, pero máis curta; as pectorais son estreitas e alongadas, e as pelvianas, situadas debaixo da cabeza, teñen o segundo raio máis longo que os outros. O corpo está cuberto de pequenas escamas e é de cor cobriza polo dorso, cos flancos de cor azul prateada e o ventre é abrancazado.
Hábitat e bioloxía
Vive en augas profundas, entre os 350 e os 500 m, aínda que se ten atopado entre os 200 e os 1 000 m. Aliméntase de crustáceos e de peixes (gobios, peixes planos e outros), e de diversos invertebrados bentónicos.
Alcanza a madurez sexual entre os 6 e os 12 anos de idade, reproducíndose de maio a xuño en fondos de 500 a 1 000 m.
A súa área de distribución abarca gran parte do Atlántico norte, desde as costas do norte do Canadá (península do Labrador e a illa de Terra Nova, o sur de Groenlandia, Islandia o norte da península Escandinava e Rusia occidental, até as costas da península Ibérica, o norte de Marrocos e o Mediterráneo occidental, pasando polas cosas das illas Azores.
En Galicia
En Galicia varios autores rexistraron a súa presenza, como de Buen, en 1932, citándoa como M. elongata (un sinónimo de M. macrophthalma) ou Lozano e Rey, que a cita en Pontevedra en 1960 como M. macrophthalma; Fernández et al. (1978, 1979) e Fariña et al. (1983), e como M. dypterygia, en toda a plataforma continental galega en fondos de máis de 200 m, desde a desembocadura do Miño até Ribadeo.
52
Outros
50er
Bacteria grampositiva
miniatura|right|300px|Bacterias grampositivas tinguidas de púrpura, das que hai [[bacilos e cocos. Tamén se ven algunhas bacterias gramnegativas tinguidas de rosa. 1.500 aumentos.]]
Unha bacteria grampositiva é a que se tingue de azul escuro ou violeta coa tinguidura de Gram. As bacterias grampositivas reteñen no seu interior o colorante cristal violeta utilizado na tinguidura de Gram, porque están rodeadas por unha grosa capa de proteoglicano, que forma a súa parede celular. Diferéncianse nesta tinguidura das gramnegativas, que non reteñen o cristal violeta, pero si o colorante de contraste safranina ou fucsina, e tínguense de vermello ou rosa por teren unha estrutura da parede celular diferente con pouco peptidoglicano e unha membrana externa. As grampositivas non teñen esa membrana externa na parede.
Na literatura internacional a ortografía deste termo foi vacilante, aparecendo escrito separado ou unido con guión ou completamente fusionado, con maiúscula e con minúscula. En galego recomendouse a forma grampositiva e hai referencias tamén de Gram-positiva e gram-positiva
Características
miniatura|right|300px|Estrutura das paredes celulares grampositiva e gramnegativa. miniatura|right|Estrutura da parede grampositiva. As seguintes características están xeralmente presentes nunha bacteria grampositiva:
Factor XII
O factor XII de coagulación, tamén chamado factor de Hageman, é unha proteína plasmática, que intrvén na fervenza de reaccións da coagulación do sangue. É un cimóxeno do factor XIIa, un encima da clase das serina proteases (ou serina endopeptidases). Nos humanos, o factor XII está codificado polo xene F12 do cromosoma 5.
Bacteria grampositiva
Características
Tanto as grampositivas coma as negativas poden ter unha capa externa chamada capa S. Nas bacterias gramnegativas, a capa S está unida directamente á membrana externa. Nas grampositivas, está unida á capa de peptidoglicano.
Clasificación
Xunto coa súa forma, a tinguidura de Gram é unha ferramenta rápida de diagnóstico para agrupar as especies de bacterias. Na práctica da microbioloxía tradicional e mesmo en moitas áreas da actual, esta tinguidura, xunto cos requirimentos para o crecemento e as probas de susceptibilidade a antibióticos, e outras probas macroscópicas e fisiolóxicas, forma a base da clasificación e subdivisión de Bacteria (por exemplo, ver a Figura, e as versións do Manual de Bergey anteriores a 1990). 700px|miniatura|none|Xerarquía na identificación de especies en probas clínicas. Así, historicamente, o antigo reino Monera foi dividido en catro divisións baseadas principalmente na tinguidura de Gram: Firmacutes (un grupo máis amplo có filo Firmicutes actual, de tinguidura positiva), Gracillicutes (negativa), Mollicutes (de tinguidura neutra) e Mendocutes (de tinguidura variable).
Desde 1987 e cos traballos precursores sobre filoxenia de Carl Woese e outros sobre a secuencia dos ARNr 16S, a monofilia das bacterias grampositivas foi posta en dúbida, o que tivo produtivas implicaciòns para a terapéutica e o estudo xeral deses organismos. Baseándose na comparación das secuencias dos ARNr 16S, Woese recoñeceu 12 filos bacterianos, e dous deles eran grampositivos: as bacterias grampositivas de alto GC, e as de baixo GC (onde GC se refire ao contido en guanina e citosina dos seus xenomas), que agora se chaman Actinobacteria e Firmicutes, respectivamente. As Actinobacteria conteñen xéneros como Corynebacterium, Mycobacterium, Nocardia e Streptomyces. Os Firmicutes (que non é que teñan un contido GC moi baixo, pois é do 45%–60% GC, pero si máis baixo cás Actinobacteria), conteñen xéneros nos que están a maioría das bacterias grampositivas de interese médico, como: Staphylococcus, Streptococcus, Enterococcus, Bacillus, Clostridium e Listeria. Este grupo foi ampliado ao incluír os Mycoplasma, ou Mollicutes, que carecen de parede celular e non poden tinguirse coa tinguidura de Gram, pero que parece que evolucionaron a partir dese grupo.
Factor XII
Función
miniatura|center|400px|A fervenza da coagulación.
In vivo, o factor XII é activado por contacto con polianións. As plaquetas activadas segregan polímeros inorgánicos, polifosfatos. O contacto cos polifosfatos activa o factor XII e inicia a formación de fibrina pola vía intrínseca da coagulación cunha importancia fundamental na formación de trombos. Atacando os polifosfatos con fosfatases interfítese coa actividade procoagulante das plaquetas activadas e bloquéase a trombose inducida por plaquetas en ratos. A adición de polifosfatos soluciona a coagulación defectuosa do plasma en pacientes da síndrome de Hermansky–Pudlak, o que indica que o polímero inorgánico é o activador endóxeno do factor XII in vivo. A activación do factor XII impulsada polo polifosfato das plaquetas proporciona a ligazón entre a hemostase primaria (formación dun tapón plaquetario) coa hemostase secundaria (formación da rede de fibrina).
Bacteria grampositiva
Clasificación
Malia a grande aceptación e probas da utilidade práctica da nova filoxenia molecular, un pequeno grupo de investigadores, incluíndo a Cavalier-Smith, aínda trata ás Monera como un clado monofilético e refírese ao grupo das grampositivas como división "Posibacteria".
Factor XII
Xenética
O xene do factor XII está localizado no extremo do brazo longo do cromosoma 5. O xene ten aproximadamente 12 pares de kilobases e está composto por 13 intróns e 14 exóns, cunha organización parecida á dos xenes da familia dos activadpres do plasminóxeno.
Papel en enfermidades
A deficiencia de factor XII é un infrecuente trastorno que se herda de modo autosómico recesivo. A diferenza doutras deficiencias en factores de coagulación, a deficiencia de factor XII é totalmente asintomática e non causa un exceso de hemoraxia. Porén, os ratos que carecen do xene para o factor XII son menos susceptibles á trombose. A proteína parece estar implicada nos últimos estadios da formación de coágulos en vez de no taponamento inicial dos danos na parede do vaso sanguíneo.
Bacteria grampositiva
Clasificación
Cómpre salientar que a descrición das bacterias como grampositivas ou gramnegativas é ambiguo, xa que se pode referir a tres aspectos distintos: resultado da tinguidura, organización da envoltura celular e grupo taxonómico, os cales non necesariamente van xuntos para unha especie determinada. Cando nos referimos ao tipo de envoltura celular dunha bacteria, utilízanse os termos bacteria monoderma e diderma, que son moito máis apropiados. As didermas podémolas diferenciar polo menos en didermas–LPS e didermas–micolato.
Factor XII
Papel en enfermidades
Niveis excesivos de factor XII poden predispoñer a maiores riscos de trombose venosa debido ao papel do factor XII como un dos catalizadores para a conversión do plasminóxeno á súa forma activa fibrinolítica de plasmina.
O factor XII é tamén activado por endotoxinas, especialmente o lípido A bacteriano.
Historia
O factor de Hageman foi descuberto en 1955 cando nunha proba de rotina preoperatoria dun paciente de 37 anos chamado John Hageman (1918) se atopou que tiña un tempo prolongado de coagulación en tubos de ensaio, malia non ter síntomas hemorráxicos. Hageman foi despois examinado polo hematólogo Oscar Ratnoff, que descubriu que carecía dun factor de coagulación ata entón non identificado. Ratnoff despois encontrou que a deficiencia no factor de Hageman é un trastorno autosómico recesivo, despois de examinar varias persoas emparentadas que tiñan a deficiencia. Paradoxalmente, unha embolia pulmonar contribuíu á morte de Hageman despois dun accidente laboral en 1968. Desde entón, os estudos de casos e estudos clínicos identificaron unha asociación entre a trombose e a deficiencia en factor XII. Os hepatocitos expresan o factor de coagulación XII sanguíneo.
Bacteria grampositiva
Excepcións
En xeral, as bacterias grampositivas teñen unha soa bicapa lipídica (a da membrana citoplasmática), polo que son monodermas, e as gramnegativas teñen dúas, e son didermas. Algúns taxons carecen de peptidoglicano (como as Archaea, a clase das Mollicutes ou micoplasmas, algúns membros de Rickettsiales, e as bacterias endosinbióticas de insectos das Enterobacteriales) e por esa razón son Gram-variables, pero tamén nisto hai excepcións.
As bacterias do grupo Deinococcus-Thermus presentan tinguidura grampositiva, aínda que son estruturalmente similares ás gramnegativas, porque teñen unha envoltura de dúas capas (didermas).
Os Chloroflexi teñen unha soa capa, pero teñen tiguidura negativa (tamén con excepcións nalgunhas especies ). Dous filos relacionados con Chloroflexi, o clado TM7 e as Ktedonobacteria, son tamén monodermos.
Algunhas especies de Firmicutes non son grampositivas. Son as que pertencen á clase Mollicutes (que algúns as clasifican no novo filo Tenericutes), que carecen de peptidoglicano (Gram-indeterminadas), e as da clase Negativicutes, que inclúe a Selenomonas e que é gramnegativa.
Micieces de Ojeda
Micieces de Ojeda é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 93 habitantes (INE 2012).
Flux
Algúns dos materiais empregados como fluxes son o cloruro de amonio, o ácido clorhídrico, o cloruro de zinc e o cloruro de litio.
Black Chandelier
"Black Chandelier" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, publicada como sinxelo principal do seu álbum Opposites o 14 de xaneiro de 2013.
597
Outros
Historia ano a ano
A Bouza, Viascón, Cerdedo-Cotobade
A Bouza é un lugar da parroquia de Viascón, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña 50 habitantes de 38 persoas (23 homes e 27 mulleres), 16 máis ca en 2006.
Neste lugar está o cruceiro de Figueral, feito en 1976 por Camilo Nogueira Martínez.
Arthur Griffith
Arthur Griffith ou Art Ó Griofa, nado en Dublín o 31 de marzo de 1872 e finado o 12 de agosto de 1922, foi un líder nacionalista irlandés, un dos que se encargou da negociación co goberno británico e pola cal Irlanda quedou dividida en dúas partes.
Traxectoria
Foi o fundador, no ano 1899, da revista United Irishman, na cal colaboraron as máis prestixiosas plumas irlandesas, entre a cal destaca dun xeito preferente a do poeta William Butler Yeats. El mesmo foi partícipe literario da súa publicación colaborando con editoriais a favor do autogoberno irlandés. No ano 1902 fundou unha organización que seria o caldo de cultivo do que posteriormente se convertería no Sinn Féin, movemento que naqueles momentos avogaba por unha Irlanda autónoma, aínda que non independente do Reino Unido.
Non existe ningunha constancia que Griffith participase no levantamento de Pascua de 1916, con todo os británicos encarcerárono como instigador e aínda que o seu período carcelario foi curto, aproximadamente dun ano, foi levado de novo a prisión un ano máis tarde sen ningunha razón legal e simplemente baseándose que era un líder nacionalista.