cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eazy-E
NWA, Eazy-Duz-It e inimizade con Ice Cube (1986-1991)
En 1986, recrutou a Ice Cube, Dr. Dre, MC Ren, DJ Yella e Arabian Prince para formar o grupo N.W.A. Debutaron co álbum N.W.A. and the Posse, e o álbum vendeuse ben para ser underground. Dre e Yella encargábanse de producir a música mentres que Cube compuña os temas. O álbum Straight Outta Compton, de 1988, converteuse en platino e vendeu 2 millóns de copias tras o seu relanzamento en 1989. Na actualidade, as gravacións de N.W.A. a finais dos 80 están consideradas como obras mestras do hip hop.
Eazy rapidamente editou o seu álbum debut en solitario Eazy-Duz-It, dobre platino, do que se venderon 2.7 millóns de copias. O disco e as cancións foron compostas polos demais membros de N.W.A, das que saíron os éxitos "We Want Eazy", "Eazy-er Said Than Dunn" e "Boyz-N-The-Hood". En 1989, Ice Cube abandonou N.W.A. convencido de que Wright e Heller levaban gran parte dos beneficios.
Fin de NWA e inimizade con Dr. Dre (1991-1994)
A visión creativa de Eazy non sempre era compartida polos seus compañeiros de grupo, e Dre era especialmente crítico pola maneira en como Eazy manexaba o grupo. Niggaz4Life foi o último álbum de N.W.A que saíu en 1991, e Eazy seguiu empregando elementos que a Dre non lle agradaba en demasía, como o uso de armas de fogo nos vídeos Appetite for Destruction e Always into Somethin'. Estas diferenzas de opinións conduciron á desintegración do grupo, e as disputas entre ambos estalaron por mor de problemas económicos.
En agosto de 1991, Eazy-E denuncia que Suge Knight (propietario de Death Row Records), Dr. Dre e The D.Ou.C. habíanlle coaccionado para que liberase a estes dous últimos do seu contrato. Especúlase que mesmo Suge ameazou con matar á súa nai se se negaba a iso. En outubro de 1992, Ruthless Records presentou unha demanda a Death Row Records por chantaxe. Posteriormente, Dr. Dre arremete en contra de Eazy lanzando o seu álbum debut The Chronic, especialmente no éxito Fuck wit Dre Day (And Everybody's Celebratin'). Como resposta, Eazy editou o seu segundo álbum, "It's On ( <strike id="mwZA">Dr. Dre ) 187um Killa", do que se venderon máis de 2.000.000 copias. Neste álbum, Eazy responde contra Dre e o seu protexido Snoop Dogg, nese entón coñecido como Snoop Doggy Dogg. Responde ao Dre Day con Real Muthaphukkin' Gs, e o vídeo mostraba a Dre durante os seus días no grupo The World Class Wreckin' Cru, vestindo de muller e maquillado con ollos e beizos pintados. Tempo despois, Eazy volve mencionar a Dre en forma de burla, e a Tha Dogg Pound nas cancións "Wut Would Ou Do" e "Ole School Shit".
Vida persoal
Wright tivo o seu primeiro fillo en 1984, chamado Eric Wright Jr. Tamén tivo unha filla chamada Erin.
Wright coñeceu a Tomica Woods nun club nocturno dos Ánxeles en 1991, e casaron en 1995, doce días antes da súa morte. Xuntos tiveron dous fillos: Dominick e Daijah Wright. Tras a morte de Eazy E, a súa esposa pasou a tomar as rendas da súa compañía discográfica Ruthless Records.
Morte
En 1995, Eric foi ao hospital Cedars-Sinai Medical Center nos Ánxeles por problemas respiratorios como a gripe, bronquite e asma, pero se lle diagnosticou SIDA. De inmediato, fixo unha declaración pública o 16 de marzo anunciando a súa enfermidade. A súa actividade sexual comezou aos 12 anos, razón pola que se converteu en pai de 7 fillos con 6 mulleres diferentes. Durante a semana do 20 de marzo, declarou que fixera as paces con Ice Cube (e probablemente con Snoop Dogg e Dr. Dre) e que arranxaran o tema de volver a reagrupar N.W.A. Pouco despois redactaría as súas últimas palabras e o 26 de marzo cae inconsciente e morre ao redor das 18:45 aos 30 anos, por mor dunha pneumonía relacionada coa sida. Foi enterrado no Rose Hills Memorial Park, en Whittier, California.
No seu último álbum de estudio Str8 off tha Streetz of Muthaphukkin Compton, colaboraron importantes artistas como Guns N' Roses, 2pac, Notorious B.I.G, Scarface, Brotha Lynch Hung, Kid Frost, Too Short, Bizzy Bone, Brownside e Dirty Rede, con todo, estas gravacións nunca viron a luz, posiblemente porque este álbum nunca foi terminado pola repentina morte de Eazy-E. miniatura|270x270px|Mural tributo a Eazy-E na cidade de Leeuwarden, Países Baixos, polo artista rueiro LJvanT.
Controversias
As letras e a imaxe de Eazy-E (así como as de N.W.A.), foron duramente criticadas en Estados Unidos por organizacións de defensa da familia, movementos pola igualdade racial e pola policía.
Influencias musicais
Allmusic cita as influencias de Eazy-E, como Ice-T, Redd Foxx, Bootsy Collins, Run-D.M.C., Richard Pryor, Egyptian Lover, Schoolly D, Too Short, Prince, The Sugarhill Gang, George Clinton e King Tee. No documental The Life and Timez of Eric Wright, menciónase que Eazy fixo colaboracións con moitas das súas influencias. As súas principais influencias incluíron grupos de funk dos 70, rapeiros contemporáneos, e comediantes.
Legado
Eazy-E foi chamado The Godfather of Gangsta Rap, en español, O Padriño do Gangsta Rap, e influíu moito nas vidas da nova xeración de rapeiros. Steve Huey, de Allmusic, dixo que "é unha das figuras máis controvertidas do gangsta rap." En 1995 dous álbums póstumos foron lanzados, Eternal E e Str8 off tha Streetz of Muthaphukkin Compton, e ambos tiveron éxito. En 1996, DJ Yella publicou o disco "One Mo Nigga Ta Go" en homenaxe a Eazy, no que lle dedicou varias cancións como "4 Tha E". Desde a súa morte, moitas documentais foron producidos, incluíndo o de 2002 The Day Eazy-E Died and Dead and Gone. En 2001 a banda de post-grunge Dynamite Hack, gravou unha versión do "Boyz-N-The-Hood", tema orixinal de 1987 de Eazy-E orixinalmente composto por Ice Cube. Eazy tamén é mencionado nas cancións "Pass Me By" e "The Staleness" de Insane Clown Posse. O rapeiro South Park Mexican tamén gravou unha versión de Houston, Texas do "Boyz-N-The-Hood" titulada "Boyz On Dá Cut". Tamén o rapeiro español Gordo Master fixo unha versión do "Boyz-N-The-Hood" na que rapea sobre o rap dos 90. O personaxe de Ryder en Grand Theft Auto: San Andreas seguiu o modelo de Eazy-E, xa que o xogo está inspirado nos primeiros anos dos 90, época de maior auxe do rapeiro.
"Lil Eazy-E", o fillo máis vello do rapeiro, lanzou un documental chamado The Life and Times of Eric Wright, e xunto a este, tamén foi lanzado o álbum póstumo Impact Of A Legend. Tamén publicou en 2006 un álbum titulado Prince of Compton, que contou coas aparicións de Ice Cube, Bone Thugs-N-Harmony e a produción do rapeiro e produtor Dr. Dre. Ruthless Records atopou o éxito con artistas como Above the Law, MC Ren, Atban Klann, (os actuais Black Eyed Peas), Brownside, Kokane, Dirty Rede, Slow Pain, Leicy Loc, Domino, B.G. Knocc Out & Dresta, e Bone Thugs-N-Harmony. Este último grupo dedicou varias cancións a Eazy, en especial o seu éxito "Tha Crossroads", e tamén na súa actuación nos Premios MTV Vídeo Music de 1996.
Moito material póstumo de Eazy foi remezclado por The Game, un rapeiro de Compton, notablemente no tema "Still Cruisin'". A combinación de Eazy e The Game axudou a leste nos inicios da súa carreira, dándose a coñecer grazas a eses éxitos underground. Esa canción apareceu en numerosos mixtape incluído G-Unit Radio Part 8. A miúdo The Game menciona a Eazy-E nos seus temas, en especial no seu exitoso álbum The Documentary.
En 2011 foi lanzada a canción "I Need a Doutor" de Dr. Dre xunto a Eminem e Skylar Grey, e no final do vídeo vese a Dre visitando a tumba do rapeiro a modo de redención espiritual. Dre considera no vídeo que os dous pasan páxina e están en paz, e ese mesmo ano foi liberada unha canción inédita xunto ao grupo de gangsta rap feminino G.M.B. titulado "House Party". En 2012 un documental sobre Eazy-E foi lanzado por Ruthless Propaganda, chamado Ruthless Memories. O documental incluíu entrevistas de Jerry Heller, MC Ren e B.G. Knocc Out. En 2013, Eazy-E apareceu en modo de holograma no festival de hip hop Rock The Bells, e xunto con Bone Thugs N Harmony e DJ Yella, interpretaron os temas Straight Outta Compton, Boyz-N-The-Hood e Foe Tha Love of $. En 2015, foi estreada a película Straight Outta Compton, Eazy-E foi interpretado por Jason Mitchell, e a película está dedicada na súa honra.
Membrana nictitante
thumb|250 px|dereita|Membrana nictitante dun [[galiña|polo.]]
A membrana nictitante ou terceira pálpebra, é unha estrutura propia de certos animais.
Trátase dunha fina lámina, unha dobra da conxuntiva, que se encontra en moitos animais e que actúa como unha pálpebra accesoria que ten por obxecto protexer e limpar o globo ocular por debaixo das pálpebras principais.
Localízase por regra xeral nunha posición medio-ventral. É retráctil e pódese estender no sentido horizontal e cubrir a córnea, non bloqueando enteiramente a visión, xa que é translúcida nalgúns animais.
Nas aves, a membrana nictitante pecha por un só lado, e é case transparente. As pálpebras propiamente ditas non se pechan durante o pestanexo, pero o fan para durmir.
Normalmente non é visíbel nun animal san, pero pode cubrir medio ollo se o animal está enfermo (virus, diarrea, febre, vermes).
Ademais das aves, tamén posúen membranas nictitantes os réptiles, os anfibios e certos peixes, especialmente os tiburóns).
Nos mamíferos ten unha forma en T. No ser humano materialízase na prega semilunar da conxuntiva, unha protuberancia de cor rosa no canto interno medial dos ollos.
thumb|centro|400px|Pestanexo dunha avefría enmascarada (Vanellus miles).
Etimoloxía
Nictitante vén do latín nictĭtans, -antis, participio presente activo do verbo nictitāre, frecuentativo de nictāre, "pestanexar", "chiscar o ollo".
A Granxa, Oímbra
San Xoán da Granxa é unha parroquia do concello de Oímbra, na comarca de Verín, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 256 habitantes, dos cales 126 eran homes e 127 mulleres. O que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
El Gran Combo
El Gran Combo de Puerto Rico, comunmente coñecido como El Gran Combo, é unha agrupación musical de música salsa de Porto Rico. Trátase dun grupo de prestixio a nivel de toda América Latina. Moitos dos cantantes lendarios do xénero da música salsa foron membros nalgún momento da orquestra, de aí o alcume La Universidad de la Salsa.
Liga ACB 2006-07
A tempada 2006-07 da Liga ACB foi a 24ª edición da máxima competición ligueira entre clubs de baloncesto que se xoga en España. Na final o Real Madrid derrotou ó Winterthur FC Barcelona, acadando o seu 30º campionato nacional de liga.
Composta por 18 conxuntos, a liga tivo unha tempada regular con 34 xornadas, e máis adiante tivo as eliminatorias polo título, á que tiveron acceso os 8 primeiros equipos na táboa. Pola contra, os dous últimos da táboa descenderon.
Tempada regular
Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; P = Encontros perdidos; P+ = Puntos a prol; P- = Puntos en contra
Rolda final
O campión da edición 2006-2007 da Liga ACB foi o Real Madrid.
Colecistoquinina
A colecistoquinina ou colecistocinina (abreviada como CCK ou CCK-PZ) é unha hormona peptídica do sistema gastrointestinal responsable de estimular a dixestión de graxas e proteínas. Inicialmente descubrironse dúas substancias separadamente ás que se chamou colecistoquinina e pancreocimina, pero viuse máis tarde que eran a mesma molécula, e o nome colecistoquinina pasou a ser o máis usado. A hormona colecistoquinina sintetízana as células I do epitelio mucoso do intestino delgado e libérase no duodeno. Causa a liberación de encimas dixestivos por parte do páncreas, e de bile por parte da vesícula biliar. Tamén actúa como un supresor do apetito. Evidencias recentes suxiren que tamén xoga un papel importante na indución da tolerancia ás drogas opiáceas como morfina e heroína, e está parcialmente implicada en experiencias de hipersensibilidade á dor durante a síndrome de abstinencia de opiáceos.
Estrutura
A colecistoquinina (CCK) está composta dun número variable de aminoácidos dependendo da modificación postraducional que sufra o produto do xene CCK, preprocolecistoquinina. En realidade, a colecistoquinina é unha familia de hormonas, cada unha identificada polo seu número de aminoácidos; por exemplo, CCK58, CCK33, e CCK8. CCK58 adopta unha configuración hélice-xiro-hélice. A colecistoquinina é moi similar en estrutura á gastrina, outra das hormonas gastrointestinais. Ambas as dúas comparten os mesmos cinco aminoácidos no seu extremo C-terminal.
Funcións
A colecistoquinina media en varios procesos fisiolóxicos, como a dixestión e a saciedade. A secreción de colecistoquinina polas mucosas duodenal e intestinal é estimulada polo quimo rico en graxas ou proteínas que chega ao duodeno. Actúa inhibindo o baleirado gástrico e a secreción ácida gástrica e media na dixestión duodenal. Estimula as células células acinares do páncreas para que liberen auga e ións e estimula a secreción dun zume rico en encimas dixestivos. Estes encimas segregados catalizan a dixestión das graxas, proteínas, e carbohidratos. Unha vez que baixan os niveis das substancias que estimularan a liberación de colecistoquinina, a concentración da hormona baixa tamén. A liberación de colecistoquinina é tamén inhibida pola somatostatina.
A colecistoquinina causa ademais o incremento da produción de bile no fígado, e estimula a contracción da vesícula biliar e a relaxación do esfinter de Oddi, o que ten como resultado a liberación de bile no duodeno. Os sales biliares forman micelas (con carácter anfipático), que emulsionan as graxas, o que facilita a súa dixestión e absorción.
Neurobioloxía
Funcionando como neuropéptido, a colecistoquinina (CCK) media a saciedade actuando sobre os receptores CCK amplamente distribuídos por todo o sistema nervioso central. Nos humanos, suxeriuse que a administración do CCK causa náusea e ansiedade, e induce un efecto saciante. A CCK-4 utilízase correntemente para inducir a ansiedade nos seres humanos, aínda que as diferentes formas de CCK teñen efectos moi distintos. O mecanismo desta supresión da fame pénsase que é o enlentecemento do baleiramento gástrico.
Juan Diego Conde Eguileta
Juan Diego Conde Eguileta, nacido en Ourense en 1976, é un artista marcial galego.
Colecistoquinina
Neurobioloxía
A colecistoquinina tamén ten efectos estimulatorios sobre o nervio vago, os cales poden ser inhibidos pola capsaicina. Os efectos estimulatorios da colecistoquinina opóñense aos da ghrelina, a cal inhibe o nervio vago. O fragmento tetrapéptido de colecistoquinina CCK-4 (Trp-Met-Asp-Phe-NH2) causa ansiedade cando se administra a humanos, e é usado frecuentemente na investigación científica para inducir ataques de pánico co obxecto de probar a efectividade de novos fármacos ansiolíticos.
Juan Diego Conde Eguileta
Traxectoria
Comezou a súa carreira nas artes marciais con Judo na infancia, para continuar con Taekwondo durante 8 anos. Na Universidade de Santiago de Compostela iníciase na esgrima deportiva no club Compostela Esgrima.
Colecistoquinina
Neurobioloxía
Os efectos da colecistoquinina varían dun individuo a outro. Por exemplo, nas ratas, a administración de colecistoquinina reduce significativamente a fame nos machos novos, pero é algo menos efectiva en ratas macho de máis idade, e aínda un pouco menos en femias. Os efectos supresores da fame da colecistoquinina tamén son máis reducidos nas ratas obesas.
Juan Diego Conde Eguileta
Traxectoria
En 2007 coñece a existencia das artes marciais históricas europeas, e reúne un grupo de estudo. Co-funda a Asociación Ourensá de Esgrima Antiga en 2008, onde é un dos instrutores principais. Está especializado na tradición da Verdadeira Destreza.
Colecistoquinina
Interaccións
A colecistoquinina interacciona co receptor da colecistoquinina B.
Juan Diego Conde Eguileta
Traxectoria
Impartiu varias clases en encontros da AGEA.
Colecistoquinina
Interaccións
Tamén interacciona coa calcineurina no páncreas. A calcineurina á súa vez activará os factores de transcrición NFAT 1-3, que estimularán a hipertrofia e o crecemento do páncreas. A colecistoquinina pode ser estimulada por unha dieta rica en proteínas, ou por inhibidores da protease.
Autoestrada Central Galega
A Autoestrada Central Galega ou Autoestrada Santiago - Ourense é unha vía de altas prestacións que interconecta estas dúas cidades, enlazando a AP-9 coa A-52 respectivamente. A vía divídese en dous treitos, dende Santiago de Compostela ata o Alto de Santo Domingo (Dozón) é coñecida como AP-53, de peaxe e dependente do Ministerio de Fomento, mentres que dende Dozón ata o enlace coa A-52 preto de Ourense é coñecida como AG-53, dependente da Xunta de Galicia e ceibe de pago.
A finalidade da autoestrada é desconxestionar a saturada N-525. Entre xullo e agosto do 2008 a AP-53 acadou unha media de 6.000 vehículos diarios, mentres que a AG-53 acadou os 9.000 vehículos diarios ós oito meses da súa posta en servizo.
Colecistoquinina
Interaccións
A colecistoquinina non pode cruzar a barreira hemato-encefálica, pero certas partes do hipotálamo e tronco cerebral non están protexidas por dita barreira.
Autoestrada Central Galega
Construción
dereita|miniatura|Viaduto sobre o río Miño. O proxecto da autoestrada iniciouse baixo o mandato na Xunta de Manuel Fraga e con Xosé Cuíña como conselleiro de Política Territorial. A idea é unha autoestrada de peaxe de competencia estatal para unir Santiago e Ourense. Así en outubro de 1999 adxudícase a obra da AP-53 a unha agrupación de trece empresas e o dereito para a concesionaria, ACEGA, de cobrar peaxe durante 75 anos (ata ó 2074). Para a construción a Xunta tivo que achegar 60 millóns de euros a fondo perdido, mentres que Fomento fixo un préstamo doutros 60 millóns e a concesionaria achegou 162 millóns. A construción levouse a cabo por treitos:
A Xunta de Emilio Pérez Touriño libera a AG-53 de peaxe para os usuarios, establecendo unha peaxe na sombra, baixo a cal é a Xunta quen paga directamente á concesionaria (ACEOUSA). Tamén modifica a saída de Piñor creando un enlace completo no canto dun semienlace só con Ourense como se tiña proxectado.
O ramal ao Carballiño denominado AG-54, é un treito de autovía de 5 quilómetros que conecta Maside e a capital da comarca ca AG-53. O investimento neste ramal estaba presupostado na construción da AG-53. Inaugurouse en outubro de 2009.
Supercopa de España de fútbol
A Supercopa de España é unha competición de fútbol, organizada pola Real Federación Española de Fútbol. Foi creada en 1982 coma unha competición de dous equipos: o campión de liga de Primeira División contra o campión da Copa do Rei. En 2019 adoptou o seu actual formato de catro equipos: os gañadores e subcampións de Liga e Copa. O FC Barcelona é o seu actual campión e equipo máis laureado (14 títulos).
Autoestrada Central Galega
Peaxe
O treito de autoestrada xestionado por ACEGA (Autoestrada Central Galega C.E.S.A.) consta de dúas estacións semitroncais de peaxe (en Vedra e Ponte) e tres accesos (Ribadulla, A Bandeira e Ponte, Silleda). Os tres accesos de Lalín son libres de peaxe, facendo así de circunvalación exterior da vila, tamén está libre de pago o semienlace de Dozón.
O treito xestionado por ACEOUSA (Autoestrada Central Ourense SA) é sufragado pola Xunta en función dos vehículos que a utilicen. O prezo por quilómetro que a Xunta ten que pagar é o mesmo que o que pagan os usuarios na AP-53.
Problemática da peaxe
O traxecto dende Santiago ata Dozón cóbrase a 6,15 € para turismos e a 8,65 € para camións tras continuas subidas dende a súa posta en servizo cando custaba 4,60 €. Estes altos prezos fan que sexa moi pouco utilizada por camións, que seguen a circular pola N-525 durante o treito de pago.
O problema da peaxe está en parte xerado pola gratuidade da autoestrada dende Lalín a Dozón, o que produce que se cobre a viaxe completa ata Dozón aínda que se saia na primeira saída de Lalín, 15 km de diferenza.
Supercopa de España de fútbol
Sistema de competición
|miniatura|Supercopa de España A Supercopa dispútase desde 2020 a modo de eliminatoria con semifinais e final entre os dous equipos finalistas da Copa do Rei e os dous mellores clasificados no campionato de liga de Primeira División. En caso de que algún equipo copase praza en ambas competicións, accederá á Supercopa o ou os mellores clasificados no campionato de liga que non disputaran a final da Copa do Rei. O campión de copa enfróntase ao subcampión de liga, e o campión de liga enfróntase ao subcampión de copa, coa excepción se deben participar os mellores clasificados de liga, en cuxo caso os partidos decídense mediante sorteo. ​ ​
Anteriormente xogouse desde os seus inicios por eliminación directa a dobre partido (excepto en 2018, que se disputou a partido único en territorio neutral): o primeiro encontro no estadio do campión de Copa e o partido de volta no campo do campión de Liga. As únicas edicións nas que a orde dos partidos invertíronse foi nas de 1983, 1988 e 1992. O equipo que lograba maior diferenza de goles en ambos encontros proclamábase campión del torneo. En caso de empate, os goles anotados en campo contrario tiñan maior valor xerando así un punto a favor do equipo visitante. Se aínda así persistía o empate, disputábase unha prórroga e, en última instancia, o título decidíase mediante lanzamentos de penalti.
Historia
A actual Supercopa de España ten os seus antecedentes históricos en tres torneos que enfrontaban aos campións da Liga Española e da Copa do Xeneralísimo:
En xullo de 1982 a asemblea da Real Federación Española de Fútbol, a proposta do entón presidente do FC Barcelona, Josep Lluís Núñez, aprobou a creación dunha Supercopa que enfrontase anualmente aos campións de Liga e Copa.
Nos seus inicios o torneo disputábase a metade da tempada. A dificultade de atopar datas libres no calendario obrigou a suspender algunhas edicións, como en 1986]] e 1987. Tampouco houbo final en 1984 e 1989, xa que o campión de Liga e da Copa nesas tempadas foi o mesmo equipo, adxudicándose o título automaticamente.
Para potenciar o torneo, a partir de 1994 a RFEF decidiu adiantar a Supercopa no calendario, situándoa entre o final da pretemporada e o inicio do campionato de Liga.
Así mesmo, en 1996 a Federación Española acordou que, no caso que un equipo lograse o dobrete, o título da Supercopa disputaríano o campión de Liga fronte ao subcampión de Copa. Esta situación produciuse en 1996, 1998 e 2009, 2016 e 2018.
En xuño de 2021 anunciouse unha extensión do acordo co reino de Arabia Saudita por 10 anos, polo que a Supercopa seguirase disputando nese país alo menos até 2029.
Historial
Excepto nas edicións de 1983, 1988 e 1992, o primeiro partido xogouse sempre no estadio do campión de Copa. A edición de 2018 foi a primeira que xogouse a partido único e nun campo fóra de territorio español (Tánxer).
Mario Gómez
Mario Gómez García, nado en Riedlingen o 10 de xullo de 1985, é un futbolista alemán, que xoga na demarcación de dianteiro no VfB Stuttgart, e na selección alemá de fútbol. O seu traspaso do Stuttgart ó Bayern foi un récord na Bundesliga, ó facerse por 30-35 millóns de euros.
Traxectoria
De pai de orixe granadina Gómez naceu en Riedlingen. Medrou en Unlingen no estado de Baden-Württemberg, ó suroeste de Alemaña, a 95 km de Stuttgart e a 175 km ao suroeste de Múnic. Comezou a formarse futbolisticamente en clubs menores pasando pronto ás categorías inferiores do VfB Stuttgart, debutou co primeiro equipo en 2004 nun encontro de Liga de Campións ante o Chelsea FC e pouco despois na Bundesliga.
Na tempada 2004/05, aínda con ficha no filial anotou 15 goles en 24 encontros co mesmo. Na tempada seguinte xa se fixo un oco no primeiro equipo, disputando 30 encontros e anotando 6 goles
Juan Diego Conde Eguileta
Traxectoria
Forma parte da AGEA Editora, onde realiza traballos de edición e tradución.
Mario Gómez
Traxectoria
Na tempada 2006/07 converteuse nun dos máximos anotadores da Bundesliga a pesar de sufrir varias lesións, renovando co Stuttgart ata 2012. Ao ano seguinte foi o segundo máximo goleador do campionato ligueiro por detrás de Luca Toni e o máximo da Copa con 6 goles.
Juan Diego Conde Eguileta
Traxectoria
Desde 2016 pertence á Academia da Espada, escola onde continúa a súa formación na Verdadeira Destreza.
Mario Gómez
Traxectoria
No verán de 2009 fichou polo Bayern de Múnic por unha cifra entre 30 e 35 millóns de euros. Na súa segunda tempada no club muniqués foi o segundo máximo anotador da Liga de Campións, por detrás de Samuel Eto'o, e o máximo da Bundesliga con 28 goles.
Juan Diego Conde Eguileta
Traxectoria
Xunto con Santiago Villar Labarta levou a cabo o estudo e catalogación da colección de espadas modernas do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.
Mario Gómez
Traxectoria
Na tempada 2012/13 e última no Bayern o equipo proclamouse campións da Liga de Campións.
Juan Diego Conde Eguileta
Traxectoria
É un dos presentadores do podcast sobre esgrima histórica Diálogos de Acero.
Mario Gómez
Coa selección de fútbol
Ten nacionalidade española e alemá, decidíndose por xogar coa selección alemá. O seu primeiro partido coma internacional foi en febreiro de 2007 contra a selección suíza e foi convocado regularmente dende entón.
Disputou a Eurocopa de 2008 e 2012 e no Mundial de Fútbol Suráfrica 2010.
Vida persoal
Gómez é un notable portavoz sobre temas sociais, pensa que os homosexuais teñen que liberarse no fútbol e non preocuparse por iso. Gómez ten unha longa relación coa súa actual moza, Silvia Meichel.
Cea, Vilagarcía de Arousa
San Pedro de Cea é unha parroquia que se localiza no concello de Vilagarcía de Arousa. Segundo o INE en 2016 tiña 1 199 habitantes (620 mulleres e 579 homes), distribuídos en 36 entidades de poboación, o que supón unha diminución respecto ós anos 2010, cando tiña 1 248 habitantes, e 2005, cando eran 1 317.
Situación
Está situada ó pe do Monte Xiabre, na ladeira sur, nun pequeno val.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Vilagarcía, san Pedro de Cea 02-08.jpg|Detalle da fonte Ficheiro:Vilagarcía, san Pedro de Cea 02-09.jpg|Outro detalle </Gallery>
Hai un paraíso
Hai un paraíso é o sétimo álbum de estudio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Foi publicado o 30 de marzo de 2004, baixo o selo Warner Music.
O disco gravouse nos estudios Bruar da Coruña, entre os meses de decembro de 2003 e xaneiro de 2004. Foi producido por Bieito Romero e Xabier Ferreiro.
La Voz del Pueblo (A Estrada)
La Voz del Pueblo foi un semanario editado na Estrada en 1898. Apareceu en outubro de 1898.
Sarre nos Xogos Olímpicos
Sarre participou nos Xogos Olímpicos unha única vez en 1952, antes de unirse ao equipo alemán en 1956. Trinta e seis competidores, 31 homes e cinco mulleres, participaron en 32 probas en nove deportes. O Comité Olímpico Nacional de Sarre foi fundado na primavera de 1950 no Protectorado de Sarre, o cal existiu dende 1947 até 1956 (dende entón como o estado alemán de Sarre), unha rexión de Alemaña Occidental que foi ocupada en 1945 por Francia.
Bates Motel (serie de televisión)
Bates Motel é unha serie de televisión de terror psicolóxico dramático estadounidense, emitida dende o 18 de marzo de 2013 até o 24 de abril de 2017. Foi desenvolvido por Carlton Cuse, Kerry Ehrin, e Anthony Cipriano, e producido por Universal Television e American Genre para a canle por cable A&E.
A serie é unha precuela contemporánea do filme de 1960 de Alfred Hitchcock Psicose (baseado na novela do mesmo nome de Robert Bloch), e representa a vida de Norman Bates (Freddie Highmore) e a súa nai Norma (Vera Farmiga) antes dos acontecementos retratados no filme, aínda que nunha cidade ficticia diferente (White Pine Bay, Oregón, en contraposición á película, que se desenvolvía en Fairvale, California) e nunha contorna moderna. Max Thieriot e Olivia Cooke foron protagonistas do elenco principal ao longo da duración da serie. Despois de aparecer fortemente na primeira tempada, Nestor Carbonell sumouse ó elenco principal a partir da segunda tempada.
A serie comeza en Arizona coa morte do marido de Norma, despois do cal merca o motel Seafairer situado nunha cidade costeira de Oregón para que ela e Norman poidan comezar unha nova vida. As tempadas posteriores seguen a Norman mostrando como a súa enfermidade mental se vóolve perigosa, mentres que Norma loita para protexelo dos que lle rodean, e de si mesmo. Os argumentos de Bates Motel ignoran a liña de tempo das secuelas do filme orixinal e dan versións alternativas de moitos dos personaxes e eventos do filme orixinal. A serie foi filmada fóra de Vancouver en Aldergrove, na Columbia Británica, xunto con outros lugares dentro do Fraser Valley na Columbia Británica.
Sinopse
A historia comeza despois da morte do señor Bates, cando Norman e a súa nai mercan o motel que levará o seu nome. A serie retrata a vida do mozo de aspecto fráxil chamado Norman Bates e da súa posesiva nai Norma, uns anos antes dos acontecementos narrados no filme Psicose.
Produción
dereita|miniatura|250x250px|O elenco promovendo a serie en Paley Center for Media, 2013 (esquerda a dereita) Thieriot, Peltz, Highmore, Farmiga, e Carbonell O 12 de xaneiro de 2012, informouse de que A&E estaban a desenvolver unha serie de televisión titulada Bates Motel que serviría como unha precuela do filme de Alfred Hitchcock Psiscose. O primeiro guión foi escrito por Anthony Cipriano. En marzo de 2012, Carlton Cuse e Kerry Ehrin uníronse ao proxecto como produtores executivos e guionistas principais. Cuse citou a serie de drama Twin Peaks como unha inspiración clave para Bates Motel, afirmando: "Case arrincamos Twin Peaks... Se quería obter esa confesión, a resposta é si. Encantoume ese programa. Só fixeron 30 episodios. Kerry [Ehrin] e eu pensamos que fariamos os 70 que faltan." O 2 de xullo de 2012, A&E deu a Bates Motel unha orde directa como serie.
O 27 de agosto de 2012, Vera Farmiga foi a primeira en ser elixida para interpretar a Norma Louise Bates. O 14 de setembro de 2012, Freddie Highmore foi elixido como Norman Bates. Ese mesmo día, Max Thieriot foi elixido como o medio irmán de Norman, Dylan Massett. Pouco despois, o 19 de setembro de 2012, Nicola Peltz foi elixida como Bradley Martin, un posible interese amoroso de Norman. Por último, o 20 de setembro de 2012, Olivia Cooke foi o última membro principal do elenco para unirse á serie, no papel de Emma Decody, a mellor amiga de Norman. Nestor Carbonell foi elixido nun papel recorrente como o sheriff Alex Romeu na primeira tempada, pero foi ascendido ó elenco principal a comezos da segunda tempada. En xullo de 2014, Kenny Johnson, que volveu como o irmán de Norma, Caleb Calhoun na segunda tempada, foi promovido a regular para a terceira tempada. Anunciouse o 22 de xullo de 2016 en San Diego Cómic-Con International que Rihanna aparecería no papel icónico de Marion Crane para a quinta e derradeira tempada.
Unha réplica do orixinal motel Bates que aparece no filme Psicose foi construída na localización aproximadamente en 1054 272nd Street en Aldergrove, na Columbia Británica, onde se fixeron as localización da serie. A casa orixinal e o motel atópanse en Universal Studios, Hollywood, Os Ánxeles. A rodaxe adicional para a serie ocorreu en múltiples áreas da Columbia Británica, incluíndo Steveston, Coquitlam, Horseshoe Bay, West Vancouver e Fort Langley. En febreiro de 2017, despois de que a filmación rematese, o set exterior do Motel Bates en Aldergrove foi derrubado.
Mandolina
miniatura|dereita|Mandolina A mandolina é un instrumento musical de 8 cordas que pertence á familia dos cordófonos. O número e tipo de cordas da mandolina foi variábel segundo o tempo e o lugar, pero a configuración predominante hoxe en día é a da mandolina napolitana, con catro cordas dobres afinadas como o violín (sol-re-la-mi). A diferenza do violín, as cordas da mandolina púlsanse cunha puga. A caixa de resonancia pode ser cóncava ou plana. Actualmente úsase para diversos usos, parecidos ao da bandurra.
Clotilde
Clotilde, nada en Lión o 475 e finada o 3 de xuño do 545, foi unha princesa burgundia e raíña dos francos.
Traxectoria
Filla de Chilperico II de Burgundia. A sona da súa beleza e posibles alianzas políticas fixeron que o rei pagán dos francos Clodoveo I casara con ela no ano 492. Tivo que padecer a dor do asasinato dos seus pais por parte do seu tío Gundevaldo no ano 493. O seu primoxénito Ingomiro, finou ao pouco de nacer.
Afervoada cristiá, rachou a tradición das elites francas bautizando ao seu segundo fillo Clodomiro e, máis tarde, conseguiu a conversión do seu home. Este era remiso pola humillación ante os seus xenerais de abandonar aos seus deuses guerreiros ancestrais por desexos da súa muller. Porén, o catolicismo era a relixión maioritaria da poboación galoromana polo que necesitaba a súa adhesión para exercer a auctoritas sobre a Galia. Este apoio viuse fundamental ante a ameaza da invasión alamana vencida na batalla de Tolbiac. Finalmente, foi bautizado polo bispo Remixio de Reims, no ano 496, xunto con tres mil guerreiros francos na igrexa de San Martiño de Tours. Aínda que este acontecemento se ten visto como o nacemento do primeiro reino medieval, o certo que e xa existía un precedente no Reino Suevo da Gallaecia con Requiario
Clotilde impulsou a evanxelización dos francos e favoreceu a organización de esmolas e a atención aos esfameados e doentes. Isto contribuíu ao recoñecemento da autoridade dos xermanos en toda a Galia.
Planeta furancho
Planeta furancho foi un programa radiofónico emitido por Radio Galega Música de luns a venres entre os anos 2009 e 2015.
Clotilde
Traxectoria
Fracasou nos intentos de reconciliación entre os seus fillos Clodomiro, Khildeberto I e Clotario I, tralo pasamento do seu home no ano 511. Retirouse a Tours onde se adicou á esmola e a oración.
Planeta furancho
Estaba presentado por Vituco Neira, guitarrista e cantante do grupo Ruxe Ruxe e dedicado á difusión da música en galego, e en certo modo era continuador do programa Aberto por reformas. En febreiro de 2015 Vituco Neira anunciou que o 29 de maio dese ano, e despois de máis de 1400 programas, estaba prevista a última emisión do programa, o que provocou protestas e mobilizacións do sector musical galego, chegando incluso ao Parlamento de Galicia.
Clotilde
Legado
Gregorio de Tours deixou dela unha visión histórica probablemente idealizada. Venerada como santa pola Igrexa Católica, as súas reliquias foron destruídas na Revolución francesa.
San Cibrao, Oímbra
San Cibrao é unha parroquia do concello de Oímbra, na comarca de Verín, provincia de Ourense. Esta situado nun terreo chan a unha distancia de 500 metros da fronteira con Portugal. No ano 2007 tiña 289 habitantes, dos cales 148 eran homes e 141 mulleres. O que supón un aumento no número de habitantes en relación ao ano 2006.
Patrimonio
Cruceiro da Santa Cruz. Situado na parte oeste da localidade. Na súa base, gravada en pedra granítica, aparece a inscrición “Esta obra mandouna facer Francisco Crespo -ano 1754-“.
Thurston Moore
Thurston Joseph Moore, nado o 25 de xullo de 1958 en Coral Gables (Florida), é un músico estadounidense coñecido por ser o cantante e guitarrista da banda de rock alternativo Sonic Youth. Colaborou tamén cun feixe de artistas fóra de Sonic Youth, ten tres discos en solitario e en 1981 fundou o selo discográfico Ecstatic Peace!.
Moore naceu en Coral Gables, Florida e trasladouse a Bethel, Connecticut. A pesar de estar matriculado na Western Connecticut State University, optou por mudarse a Nova York. Alí aprendeu a tocar a guitarra para Glenn Branca e pouco despois co-fundou Sonic Youth, actuando como guitarrista e vocalista.
En 1985 casou coa baixista e vocalista de Sonic Youth Kim Gordon, coa cal ten unha filla, Coco Hayley Gordon Moore. O 14 de outubro de 2011 a parella anunciaría a súa separación. Thurston é coñecido por tocar guitarras Fender Jazzmaster á parte doutros modelos de Fender, como a Mustang e a Jaguar.
No ano 2012, Moore creou unha nova banda chamada Chelsea Light Moving, que pubicou o seu autotitulado álbum de estrea o día 5 de marzo do 2013 a través do selo Matador Records.
Coachella Valley Music and Arts Festival
O Festival da Música e das Artes de Coachella Valley (en inglés Coachella Valley Music and Arts Festival, tamén coñecido simplemente como Coachella Fest) é un gran festival de música que se desenvolve durante tres días da última semana de abril (dous días até a edición de 2007) e ten lugar en Indio, California, Estados Unidos. Nel pódense escoitar distintos xéneros musicais coma o rock alternativo, hip hop ou dubstep.
Thurston Moore
Traxectoria
Moore foi membro durante pouco tempo da banda de hardcore punk Even Worse, que contaba co futuro editor de The Big Takeover, e tamén futuro batería de Springhouse, Jack Rabid. Despois de saír do grupo, Moore e Lee Ranaldo aprenderon técnicas experimentais de guitarra nas "orquestras" de Glenn Branca.
Sonic Youth
Moore e Ranaldo, ao lado de Kim Gordon, formaron ao pouco tempo Sonic Youth. A banda asinou co selo Neutral Records, onde editaron os dous primeiros traballos, posteriormente con Homestead Records por un único disco, e finalmente con SST Records.
Moore e Ranaldo fan un extensivo uso de afinacións de guitarra infrecuentes, acotío modificando considerablemente os seus instrumentos para conseguir distintos sons. Son coñecidos por levar un número considerable de guitarras a cada concerto (superando as 30), usando algunhas delas para unha única canción.
Traballo en solitario
Á parte do seu traballo en Sonic Youth, Moore tamén editou álbums en solitario, o primeiro deles titulado Psychic Hearts e lanzado no ano 1995. Colaborou ademais con varios artistas como My Cat is an Alien, DJ Spooky, Nels Cline, William Hooker, Christian Marclay, Loren Mazzacane Connors, R.E.M., Cock E.S.P., e Mike Watt. A mediados dos 90 Moore formou un proxecto paralelo, The Dim Stars, coa lenda do punk Richard Hell. Dende o 2004, Moore gravou e actuou coa banda de noise To Live and Shave in L.A., que tiña a Andrew W.K. na súa formación. Gravou coa banda no antigo estudio de Sonic Youth en Manhattan, e posteriormente actuou con eles no concerto Noise Against Fascism contra Bush, en Washington, D.C.
No 2004 a revista Rolling Stone clasificou a Moore e a Lee Ranaldo, tamén de Sonic Youth, como os 33 e 34 mellores guitarristas de todos os tempos. A súa forma de tocar é moi innovadora e ámbolos dous usan unha gran variedade de técnicas.
Á parte do seu traballo como músico Moore leva o selo independente Ecstatic Peace! e colabora na revista musical Arthur Magazine. Tamén se encarga da web Protest Records, chamada así porque denuncia as leis de piratería na música. En maio do 2005 editou o libro Mix Tape: The Art of Cassette Culture.
O 18 de setembro do 2007 Moore editou o seu segundo álbum en solitario, Trees Outside the Academy, a través do seu propio selo Ecstatic Peace!. O traballo foi gravado no estudio do líder de Dinosaur Jr. J Mascis en Amherst, Massachusetts.
En maio do ano 2011 publicouse o seu terceiro álbum en solitario, Demolished Thoughts, que foi producido por Beck e editado a través do selo Matador Records.
O 14 de outubro do 2011 Kim Gordon e Thurston Moore anunciaban a súa separación despois de 27 anos de matrimonio a través de Matador.
miniatura|esquerda|225px|Guitarras usadas por Thurston e Kim Gordon en directo
Equipamento
Moore é coñecido por usar unha gran variedade de guitarras Fender durante os seus concertos. Principalmente toca a Jazzmaster con varios tipos de amplificadores entre os que destacan Vox AC30, Peaveys e Fenders. Tamén usa, con menos frecuencia, unha Jaguar e unha moi modificada Mustang con tres pastillas sinxelas.
Tanto Lee Ranaldo coma Moore, ao igual que Elvis Costello, J Mascis e Kevin Shields son recoñecidos como figuras claves na resurrección e popularización da Fender Jazzmaster. Fender sacou ao mercado no ano 2009 unhas signature edition desta guitarra dos dous guitarrista de Sonic Youth. A de Ranaldo é un modelo azul con dúas pastillas dobres Fender Wide Range, e a de Moore ten dúas pastillas sinxelas Seymour Duncan Antiquity II Jazzmaster e é de cor verde.
O Carril, Vilagarcía de Arousa
Santiago do Carril é unha parroquia que se localiza no concello de Vilagarcía de Arousa. Segundo o IGE, no 2016 a súa poboación era de 1 757 habitantes (901 mulleres e 856 homes), o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 1 607 veciños, e 2005, cando eran 1 568.
O primeiro ferrocarril de Galiza foi inaugurado o 15 de setembro de 1873, entre esta localidade e Cornes (Conxo).
O Carril foi concello de seu até 1913, cando se integrou no concello de Vilagarcía de Arousa.
Toponimia
O topónimo «Carril» faría referencia, segundo as Memorias del Arzobispado de Santiago de Jerónimo del Hoyo, ao carril realizado polos carros dos labregos onda o cal se fundou a poboación.
Festas e gastronomía
Esta localidade é famosa pola calidade das súas ameixas. Unha das actividades económicas máis destacadas é o marisqueo, especialmente de ameixas e berberechos. No mes de agosto celébrase a festa da ameixa do Carril. Os festexos relixiosos da parroquia son a Festa do Carme (16 de xullo), O Apóstolo (25 de xullo), San Fidel (seguinte domingo ó Apóstolo) e a romaría de San Roque (mediados de agosto). A primeira fin de semana de setembro ten lugar o festival Ameixa Rock.
Tiro de corda
300px|miniatura|Equipo xuvenil de tiro de corda dos [[Países Baixos.]] O tiro de corda é un deporte popular que se practica en diversas partes do mundo e que mesmo conta cunha Federación Internacional, a Tug of War International Federation. No estado español practícase, ademais de en Galiza, en Asturias, Cantabria e Euskadi , onde recibe o nome de Sokatira, entre outros.
Regras do xogo
As normas deste deporte son as establecidas pola Federación Internacional de Tiro de Corda, coñecidas xenericamente como Normativa TWIF. Compiten dous equipos que turran dunha corda, cada un nun extremo da mesma, intentando arrastrar ao contrario.
Categorías
A TWIF recoñece as seguintes categorías:
1. En herba (Outdoor) e en chan de goma (Indoor). 2. Feminino e masculino. 3. Senior (maiores de 18 anos), menores de 23 e junior (entre 15 e 18 anos; no caso da competición feminina, entre 16 e 18 anos). Xa que logo, un xogador de entre 18 e 23 anos pode escoller participar na competición sénior ou na de menores de 23 anos, sendo as dúas opcións excluíntes entre elas. 4. Mixta 4*4 (4 mulleres e 4 homes).
Pesos
Tamén se teñen en conta rangos de pesos, referidos ao equipo completo. Son os seguintes:
1. Ultrapluma (Ultra Featherweight), máximo 480 quilos. 2. Pluma (Featherweight), máximo 520 quilos. 3. Lixeiro (Lightweight), máximo 560 quilos. 4. Medio lixeiro (Light Middleweight), máximo 600 quilos. 5. Medio (Middleweight), máximo 640 quilos. 6. Cruceiro (Cruiserweight), máximo 680 quilos. 7. Pesado (Heavyweight), máximo 720 quilos. 8. Libre (Catchweight), sen límite.
Na modalidade mixta 4*4 o peso non pode superar os 600 quilogramos.
Equipos
Cada equipo consta de oito compoñentes e só se permite unha única substitución unha vez que o equipo pricipiou a turrar. O peso máximo do conxunto do equipo non se pode aumentar co peso do substituto, aínda no caso de que o peso do equipo fose inicialmente menor que o peso máximo permitido para esa clase. No caso de que algún xogador sufra unha lesión e xa se fixese a substitución autorizada permítese continuar con sete tiradores. Non se permite o xogo con menor número de compoñentes nun equipo.
Cada equipo conta tamén cun adestrador (coach), cuxa principal función é a de dirixir as tiradas. Tamén teñen un preparador (trainer), que coida do equipo antes e despois de cada tirada. Non se lle permite falar cos xogadores durante o transcurso das mesmas.
Equipamento
O uniforme, común para todos os membros dun mesmo equipo, debe consistir nunha camisola ou xersei de deporte, pantalón curto e medias ou calcetíns. O uso dalgún tipo de peza para a cabeza é opcional, se ben, de a levar, debe ir acorde coas cores do resto do uniforme.
As pezas protectoras deben ir por embaixo do uniforme, a criterio do árbitro, agás os cintos de protección, que cómpre que vaian por enriba. A roupa protectora usada polo xogador que exerce de áncora (o que se sitúa en última posición) non pode exceder dos 5 centímetros de grosor, colocándose entre a corda e o corpo. Non se permite ningún tipo de ferramenta que poida bloquear a corda.
O uso de resina nas mans está autorizado para facilitar o agarre da corda. No caso de competición sobre goma só se poderá usar se o autoriza o recinto deportivo onde se celebre o xogo e sempre baixo a supervisión do árbitro.
Cordas
As cordas deberán ter un diámetro de entre 10 e 12,5 centímetros, cunha lonxitude mínima de 33,5 metros. Non poden presentar nós nin outro tipo de suxeicións para as mans, rematando nos extremos a xeito de fusta. Levarán debuxadas unhas marcas, que varían en función do tipo de xogo:
1. En competición sobre herba levan unha marca no centro da corda, outras dúas a 4 metros da central a cada lado da corda e dúas máis a 5 metros. Cada tipo de marca deberá ser de cor diferente. 2. En competición sobre goma, ademais da marca central, levarán dúas únicas marcas máis a 2,5 metros da central a cada lado da corda, sendo tamén cada clase de marca dunha cor distinta.
As marcas pódense substituír por cintas de cores.
Área de tirada
A TWIF recomenda unha lonxitude de 36 metros e un ancho de entre 1 e 1,2 metros. Debuxarase unha liña central e outras dúas a 4 metros da anterior, cada unha a cadanseu lado do campo.
Regras da tirada
Non se permite:
1. Termar da corda polas zonas delimitadas polas marcas ou cintas exteriores. 2. Practicarlle á corda nós ou argolas, nin entrelazala con ningunha parte do corpo. 3. Cruzar a corda sobre si mesma.
É obrigatorio:
Dennis Gabor
Dennis Gabor (en húngaro: Gábor Dénes), nado en Budapest en 1900 e finado en Londres en 1979, foi un profesor universitario e físico húngaro galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1971 polo descubrimento da holografía.
Tiro de corda
Regras da tirada
1. Ao comezo da tirada a marca central da corda deberá coincidir coa marca central do chan. 2. Os xogadores suxeitarán a corda coas mans espidas, as palmas cara arriba e pasando a corda entre o corpo e a parte superior do brazo. Ao xogador que actúe de áncora, isto é, ao último tirador do equipo, permíteselle reter a corda por embaixo do nivel do cinto de protección, por razóns de seguridade. A posición que debe adoptar a áncora ven minuciosamente detallada na Normativa TWIF; a corda débelle pasar ao longo do corpo e en diagonal polas costas, descansando por riba do ombreiro oposto, en sentido posterior - anterior. A que sobre irá por debaixo da axila, quedando o final libre.