cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Endóspora
Formación
Cando unha bacteria detecta que as condicións ambientais se están facendo desfavorables pode comezar o proceso de esporulación, que dura unhas 8 horas. En Bacillus subtilis están implicados uns 200 xenes. O ADN replícase e empeza a formarse unha parede membranosa chamada septo da espora entre a espora e o resto da célula. A membrana plasmática do resto da célula evaxínase rodeando esta parede para formar unha dobre membrana arredor da espora, e a estrutura en desenvolvemento denomínase pre-espora. No resto da célula o ADN dexenera; só permanece o ADN da endóspora. Durante estes primeiros momentos incorpórase o dipicolinato de calcio á preespora, o que axuda a estabilizar o ADN e as proteínas da espora. Seguidamente, fórmase o córtex de peptidoglicano entre as dúas capas e a bacteria engade a cuberta da espora na parte externa da pre-espora, adquirindo a súa gran resistencia. Nos estadios finais da formación da endóspora esta deshidrátase e madura, e finalmente é expulsada da célula que a orixinou, que se degrada.
Destrución das endósporas
As endospors son resistentes á maioría dos axentes que normalmente matan as células vexetativas a partir das que se formaron. Á diferenza das células persistentes, as endósporas son o resultado dun proceso morfolóxico de diferenciación desencadeado pola limitación de nutrientes no ambiente; a endosporulación iníciase por medio dunha percepción do quórum na poboación sometida a "inanición". A maioría dos desinfectantes como os produtos de limpeza caseiros, alcohois, compostos de amonio cuaternario e deterxentes teñen escaso efecto sobre as endósporas. Porén, axentes alquilantes esterilizantes (por exemplo o óxido de etileno), e a lixivia ao 10% son efectivos contra as endósporas. Para matar a maioría das esporas de ántrax, a lixivia de uso caseiro estándar (cun 10% de hipoclorito de sodio) debe estar en contacto coas esporas durane varios minutos; unha proporción moi pequena de esporas pode sobrevivir máis de 10 minutos en contacto con esa solución. Maiores concentracións de lixivia non son máis efectivas, e poden causar que algúns tipos de bacterias se agreguen e así sobrevivan.
Aínda que son significativamene resistentes á calor e á radiación, as endósporas poden ser destruídas fervéndoas ou meténdoas nunha autoclave a unha temperatura que exceda a temperatura de ebulición da auga, como a de 100 °C durante bastante tempo. As endósporas poden sobrevivir a 100 °C durante horas, aínda que cantas máis horas pasen nesas condicións menos sobreviven. Unha forma indirecta de destruílas é situalas nun ambiente que as reactive e pasen ao estado vexetativo, no cal son pouco resistentes. Deixándoas xerminar durante un día ou dous en boas condicións ambientais, as células vexetativas formadas (que xa non son as resistentes endósporas) poden ser doadamente destruídas. Este método indirecto chámase tindalización. Foi o método de uso común durante unha etapa a finais do século XIX antes da introdución das autoclaves baratas. Unha exposición prolongada a radiacións ionizantes, como raios X e raios gamma, tamén mata as endósporas.
Certos tipos de endósporas utilízanse para asegurarse que unha mostra sometida a autoclavado quedou perfectamente esterilizada: ponse dentro da autoclave xunto coa mostra unha pequena cápsula que contén endósporas; despois dun ciclo de autoclavado compróbase para ver se houbo algún crecemento de microorganismos. Se non creceu ningún, entón é que as endósporas foron destruídas e a esterilización foi correcta.
En hospitais, as endósporas que contaminan instrumentos invasivos delicados (por exemplo endoscopios) mátanse a baixa temperatura con vapor de peróxido de hidróxeno concentrado activado por plasma non tóxico nin corrosivo en esterilizadores. Ao contrario, a "desinfección de alto nivel" non mata as endósporas pero utilízase para instrumentos que non entran en cavidades corporais estériles (por exemplo, en colonoscopias). Este último método usa só auga quente, encimas, e deterxentes.
Reactivación
A reactivación de endósporas ocorre cando as condicións son máis favorables e implica a activación, xerminación, e crecemento. Mesmo en casos en que unha endóspora é situada nun ambiente con abundacnia de nutrientes, pode non xerminar a non ser que teña lugar primeiro a activación. Isto pode ser iniciado polo quentamento da endóspora. A xerminación implica que a endóspora dormente recomece a súa actividade metabólica e así rompa a hibernación. É un proceso normalmente rápido que dura minutos. Desaparece o dipicolinato cálcico e compoñentes do córtex e degrádanse as SASPs. Caracterízase normalmente pola rotura ou absorción da cuberta da espora, o inchamento da endóspora, un incremento da actividade metabólica con síntese de ARN, proteínas e ADN, unha perda da resistencia aos estreses ambientais, e perda da refrinxencia vista ao microscopio e aumento da capacidade de tinguidura. O crecemento vén despois da xerminación e implica que o núcleo da endóspora fabrique os novos compoñentes químicos necesarios e saia da cuberta da espora para desenvolverse como unha célula vexetativa bacteriana completamente funcional, que pode dividirse e producir máis células.
As endósporas posúen cinco veces máis xofre que as células vexetativas. Este exceso de xofre concéntrase na cuberta da espora en forma do aminoácido cistina. Crese que a macromolécula rsponsable de manter o estado dormente ten un recubrimento proteico rico en cistina, estabilizado por enlaces S-S. Unha redución destes enlaces ten o potencial de cambiar a estrutura terciaria da proteína, causando que esta sufra un despregamento. Este cambio conformacional da proteína pénsase que fai que queden expostos os sitios encimáticos activos necesarios para a xerminación da endóspora.
As endósporas poden permanecer dormentes durante moito tempo. Por exemplo, atopáronse endósporas en tumbas de faraóns exipcios. Cando estas endósporas foron situadas nun medio apropiado nas condicións axeitadas, puideron ser reactivadas. En 1995, Raul Cano da California Polytechnic State University encontrou esporas bacterianas no estómago dunha abella fosilizada atrapada en ámbar da República Dominicana, que foi datada cunha antigüidade duns 25 millóns de anos. Esas esporas xerminaron cando o ámbar foi roto e o material do estómago da abella extraído e situado nun medio nutritivo. Despois de que as esporas foron analizadas ao microscopio, determinouse que as células eran moi similares a Bacillus sphericus, que se encontra en abellas actuais da República Dominicana.
Importancia
Os detalles moleculares da formación das endósporas foron amplamente estudados como un modelo simplificado de diferenciación celular, especificamente no organismo modelo Bacillus subtilis. Estes estudos contribuíron aos nosos coñecementos sobre regulación da expresión xénica, factores de transcrición, e as subunidades do factor sigma da ARN polimerase.
As endósporas da bacteria Bacillus anthracis foron utilizados con fins terroristas, como nos ataques con ántrax de 2001 nos Estados Unidos, nos que se enviaron cartas postais que contiñan un po contaminado con endósporas de ántrax cos que se infectaron 22 persoas e morreron 5.
Segundo os documentos veterinarios da OMS, B. anthracis esporula cando detecta que hai oxíxeno en vez do dióxido de carbono no sangue de mamífero; isto indica á bacteria que o animal está chegando ao seu final, e é útil pasar a unha morfoloxía dispersable inactiva.
''A esporulación require a presenza de oxíxeno libre. En situación natural, isto significa que os ciclos vexetativos ocorren no ambiente baixo en oxíxeno dun hóspede infectado e, dentro do hóspede, o organismo está exclusivamente en forma vexetativa. Unha vez fóra do hóspede, a esporulación comeza pola exposición ao aire e as formas esporuladas son esencialmente a fase exclusiva no ambiente.''
As endósporas de Geobacillus stearothermophilus utilízanse como indicadores biolóxicos cando se usa unha autoclave en procedementos de esterilización.
Biotecnoloxía
As esporas de Bacillus subtilis son útiles para a expresión de proteínas recombinantes e en especial para a exposición en superficie de péptidos e proteínas como ferramenta fundamental de investigación aplicada no eido da mcrobioloxía, biotecnoloxía e vacinación.
Bacterias formadoras de endósporas
Exemplos de xéneros de bacterias formadoras de endósporas:
Cova de Les Combarelles
miniatura|dereita|275px|Mamut gravado de Les Combarelles
A cova de Les Combarelles (en francés grotte des Combarelles) é unha caverna con ornamentación rupestre que está situada no territorio do concello de Les Eyzies de Tayac no departamento de La Dordogne, Francia. Contén máis de 600 gravados parietais, con datación atribuída ao Magdaleniano.
Desde 1979, o sitio figura na lista do patrimonio mundial da UNESCO, conxuntamente con outros lugares prehistóricos e covas ornamentadas da rexión baixo o nome de "Grottes ornées de la vallée de la Vézère".
Visitas
Por razóns de conservación, a cantidade de xente que pode entrar na cova está limitada, mais a gruta de Combarelles está sempre accesíbel para visitas (grupos de 6 persoas, e é recomendábel reservar con antelación.
Daniel Fraga Aguiar
Vida persoal
Casou en Vigo, en 1908, con María Álvarez Gómez.
Manuel Paz Sánchez
Manuel Paz Sánchez, nado en Pontevedra o 19 de setembro de 1934, foi un avogado e político galego.
Cieza, Cantabria
Cieza é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, en España. Limita ao norte con Mazcuerras e Los Corrales de Buelna, ao oeste con Ruente e ao sueste con Arenas de Iguña. Está situado na comarca do Besaya, na parte oriental da Reserva Nacional de Caza do Saja.
Manuel Paz Sánchez
Traxectoria
Concelleiro de Pontevedra durante o franquismo. Foi Presidente do Tribunal Tutelar de Menores de Pontevedra. Foi procurador en Cortes en representación dos concellos da provincia de Pontevedra (1967-1971).
Cieza, Cantabria
A proximidade aos centros industriais de Torrelavega e Los Corrales, así como a situación na principal vía de comunicación con Castela e León fixeron que a xente de Cieza pronto abandonase, ou polo menos compartise, as actividades agropecuarias e dedicásese a traballar nas fábricas de devanditas localidades.
A pesar desta situación, a poboación local está sufrindo unha regresión debido á emigración e ao envellecemento. É por iso que se estean levando a cabo algunhas iniciativas para recuperar a economía da zona baseándose na actividade turística rural, entre outras. É de destacar que se espera no val que a construción da Autovía da Meseta contribúa tamén a recuperar efectivos tanto económicos como poboacionais, ademais da propia mellora da comunicación.
Entre o patrimonio histórico que alberga Cieza destaca a calzada romana que en tempos da Antiga Roma conectaba Pisoraca (Herrera de Pisuerga, Palencia) con Portus Blendium (Suances, Cantabria) e usado durante anos como paso entre os vales de Buelna e Cieza. Da Idade de Ferro provén o castro do Cueto da auga.
Demografía
Fonte: INE
Rhinoceros
Rhinoceros (do grego rhinos, nariz + kera - ceros, corno) é un xénero de mamíferos perisodáctilos da familia Rhinocerotidae, caracterizado pola presenza de só un corno. Actualmente comprende dúas especies: o rinoceronte indiano e o rinoceronte de Xava, ambas ameazadas de extinción.
Especies
O xénero Rhinoceros inclúe as seguintes especies:
A Genuine Freakshow
A Genuine Freakshow é unha banda de baroque pop inglesa procedente de Reading. Fundouse no ano 2005, acadando a súa actual formación de sete membros no 2008. Despois de varios EPs e sinxelos editados, a banda lanzou o seu álbum de estrea, Oftentimes, en novembro do 2010, a través do seu propio selo Peartree Records.
Historia
As orixes de A Genuine Freakshow están no mes de setembro de 2003. Nese tempo Simon Evans e Tim Sutcliffe estaban estudando na Buckinghamshire New University. O seu primeiro concerto (como trío co guitarrista Matthew Harradine) foi no pub The Roundhouse en High Wycombe. A finais do 2004 Natalie Sharp uniuse ao violín, levando á súa amiga Melanie Dickson (violonchelo), despois de que ambalas dúas visen un anuncio nunha tenda de música. A finais dos 2005, EP foi gravado ao vivo nunha noite en Beaconsfield, co novo baixista Matthew Taylor e o batería Dominic Bell.
O ano 2006 non só tivo un cambio na dirección musical da banda, indo do folk acústico cara a un son post-rock, senón que tamén tivo un drástico cambio de membros. Natalie deixou o grupo, Dominic foi substituído por Jon Burgess na batería, mentres que Evans e Sutcliffe mudáronse de High Wycombe a Reading. A comezos dos ano 2007 o EP 0.008% foi gravado coa axuda de Mike Siddell (entón en Lightspeed Champion) no vialín, e do trompetista John Dunstan de Cats and Cats and Cats, ao que a banda coñecera ao ser os seus abreconcertos. Despois de actuar continuamente coa banda, Dunstan uniuse formalmente no ano 2008.
O primeiro sinxelo do grupo, "We are the Undercurrents", foi editado en marzo de 2008, seguíndoo un segundo, "Holding Hearts", no mes de xullo. Ámbolos dous contaban cun novo baixista, o actual John Szmidt, e coa colaboración de Will Harvey ao violín, ao non atopar un substituto para Natalie Sharp. En outubro do 2008, Marianne Casey Canning sería a encargada de ocupar o seu posto, e Jack Bryant chegou máis tarde para preparar unha inminente xira e converterse no batería do grupo.
A Minor Forest
A Minor Forest foi unha banda de math rock estadounidense dos anos 90 procedente de San Francisco. Musicalmente estaban relacionados con grupos da escena post-rock de Louisville como Slint, e tiñan conexións persoais coa escena de San Diego, sobre todo coa banda Three Mile Pilot. As súas cancións tiñan influencias do pop, do rock progresivo e do punk rock e caracterizábanse polos seus cambios de tempo, cambios repentinos na súa dinámica, silencios, berros inintelixibles, partes pegadizas, repetitivas pasaxes melódicas e títulos absurdos a xeito de broma. O seu slogan foi "A Minor Forest apoia a destrución da humanidade".
Sakartvelos Rkinigza
miniatura
Ferrocarrís Xeorxianos (en xeorxiano: საქართველოს რკინიგზა, Sakartvelos Rkinigza) é a empresa estatal de transporte ferroviario de Xeorxia. A compañía foi creada en 1991 como un das empresas sucesoras de Ferrocarrís Soviéticos, tras o colapso da Unión Soviética e ten a súa sede na capital do país, Tbilisi.
Unha arteria vital que une o Mar Negro e o Mar Caspio, os ferrocarrís xeorxianos atópase na ruta máis curta entre Europa e Asia Central. Construídos cun ancho ruso estándar de 1.520 mm, na actualidade están electrificados 1.323,9 quilómetros de lonxitude, consta de 1.422 pontes, 32 túneles, 22 pasaxeiros e 114 estacións de mercancías.
Provincia de Cuenca
A provincia de Cuenca é unha provincia española situada na parte oriental de Castela-A Mancha. No ano 2006 estaban censadas na provincia 208.616 persoas, nunha área de 17.061 km², repartida entre 238 municipios. Unha cuarta parte da poboación residía na capital.
Limita ao sur coas provincias de Albacete e Cidade Real, ao norte coa provincia de Guadalaxara e máis a Comunidade Autónoma de Aragón, ao leste coa Comunidade Valenciana, e ao oeste coa provincia de Toledo e a Comunidade de Madrid.
Economía
Cuenca, cunha economía algo deprimida debido principalmente á emigración continuada, parece renacer agora co turismo e o progresivo coñecemento das súas excelentes paisaxes e recursos. A economía estivo tradicionalmente centrada nas actividades agrarias e forestais: cereais, vide, oliveira, azafrán, allos, garavanzos, lentellas, cultivo de fungos (Villanueva de la Jara, Altarejos, Las Pedroñeras, Los Hinojosos, Mota del Cuervo, Poboa de Almenara). A industria céntrase sobre todo no sector derivado da riqueza forestal conquense: serradoiros (Conca, Almodóvar del Pinar) e resinas (Conca, Arcos de la Sierra). Os seus mananciais de augas minerais de gran calidade, principalmente ao norte da provincia, dan lugar a unha industria embotelladora de importancia crecente (por exemplo, as augas de Beteta e de Huerta del Marquesado). Ten no seu territorio os encoros de Buendía, La Toba, Alarcón e Contreras que hoxe día están nunha situación moi deficitaria.
Os seus produtos máis característicos son os derivados cárnicos, sobremesas como o alajú, bebidas como o resolí, o viño e a augardente de Ribatajada, o queixo, o allo morado de Las Pedroñeras, os cogomelos e o champiñón da Manchuela e o mel da Alcarria.
Milán-Sanremo 2016
A 107ª edición da Milán-Sanremo disputouse o 19 de marzo de 2016 co tradicional percorrido de saída na cidade de Milán e chegada na de Sanremo de 293 quilómetros.
Este foi o primeiro monumento dos cinco da tempada e a cuarta carreira do UCI WorldTour 2016.
O gañador da clásica foi o francés do FDJ Arnaud Démare que se impuxo no sprint a Ben Swift (2º) e a Jürgen Roelandts (3º). Nese sprint tamén se viron vencidos grandes clasicómanos e sprinters como Nacer Bouhanni (4º), Greg Van Avermaet (5º), Alexander Kristoff (6º), Peter Sagan (12º) ou Alejandro Valverde (15º).
Equipos
Na competición participaron 25 equipos. 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 199 ciclistas (8 por equipo) debido a que un corredor do Team LottoNL-Jumbo non se presentou e partiu con 7.
Con pólvora e magnolias
miniatura|O autor a carón da edición de 2019 Con pólvora e magnolias é un libro de poesía escrito por Xosé Luís Méndez Ferrín en lingua galega, e publicado por Rompente en 1976.
Milán-Sanremo 2016
Puntos
A París-Roubaix outorgou puntos aos corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.
Con pólvora e magnolias
A publicación en 1976 desta obra, xunto con Mesteres, de Arcadio López-Casanova, vai significar un cambio dentro da poesía galega. Estes dous poemarios supuxeron un redescubrimento das posibilidades da linguaxe, dos recursos formais, da dimensión estética do poema e dos temas nun momento en que a poesía socialrealista descendera de calidade debido aos excesos que dela se fixeran.
Milán-Sanremo 2016
Puntos
Arnaud Démare gañou 100 puntos, Ben Swift 80, Jürgen Roelandts 70, Greg Van Avermaet 50, Alexander Kristoff 40, Heinrich Haussler 30 e Matteo Trentin 10. Nacer Bouhanni, Filippo Pozzato e Sonny Colbrelli non levan puntos porque non pertence a un UCI WorldTeam, si levan puntos de cara ao UCI World Ranking.
Con pólvora e magnolias
Edicións
En 1989 Edicións Xerais de Galicia publicou unha edición con comentarios na Biblioteca das Letras Galegas ao cargo de Carmen Blanco García e Claudio Rodríguez Fer. En 2019 Xerais publicou de novo a obra actualizada ortograficamente, en edición literaria dos mesmos Carmen Blanco e Claudio Rodríguez Fer, e revisada tamén polo autor (ISBN 978-84-9121-489-2), sendo a novena edición.
Características xerais
A pólvora é o compromiso social e político (nacionalismo e marxismo), a poesía combativa. As magnolias son a liña intimista e existencial, o ton confesional. As dúas direccións están xa no título unidas pola conxunción copulativa e e así se manterán en todo o libro.
Na obra hai unha clara superación do socialrealismo imperante na poesía, unha reivindicación do culturalismo e dos valores formais sen renunciar á denuncia e á reivindicación. É esta combinación de fórmulas estéticas de vangarda, formalmente moi elaboradas e afastadas de calquera realismo, e de ideoloxía revolucionaria e propósitos de denuncia unha das principais características da obra narrativa e poética de Méndez Ferrín.
Pódense sinalar:
1.- Descubrimento da linguaxe: múltiples posibilidades estéticas e expresivas.
2.- Novos temas: intimismo, lembranza do pasado, erotismo, esteticismo contemplativo...
3.- Apertura estilística: versolibrismo, collage...
4.- Culturalismo: referencias míticas, históricas, literarias, artísticas...
5.- Influencias:
Estrutura
Son 22 poemas (6 con título): Un home de 37 anos sente a necesidade de botar fóra o seu medo principal: o seu medo á morte. O poeta mostra o seu eu lírico, a súa intimidade dominada pola saudade nun fondo de proclama política chea de luxo preciosista.
1ª parte
16 poemas máis ou menos curtos, de características similares.
Nestes poemas persisten os elementos como as imaxes visionarias, o ritmo (de)cadente e os versos e o léxico marcadamente negativo que contribúen a reforzar, desde o punto de vista formal, o sentimento elexíaco co que o autor aborda os temas da obra.
2ª parte
Triste Stephen é un poema longo, en 5 partes (ou 5 poemas?), intimista; diferente polo seu carácter autobiográfico.
A primeira alusión a uns versos de Camoens (Errei todo o discurso de meus anos) están nunha primeira persoa que non se volve repetir ao longo do poema: no comezo fala de Stephen en terceira persoa e remata falando con Stephen, falando cun espello, falando consigo mesmo.
A primeira parte deste poema ten unha característica principal: trata de introducir o lector nun modo diferente de sentir a realidade, exclusivamente sensacións, cunha preocupación pola técnica sen lle importar clarificarlle quen é quen, quen é ela. Trata de sensibilizar coa súa violencia, ás veces, arrepiante.
A segunda parte é un andar no tempo, nos anos saudosos dos cincuenta e tantos (século XX), nos anos gloriosos e preguiceiros de ela, activista alemá da "Fracción do Exército Vermello": Ulrike Meinhof, e de Stephen, fronte a un hoxe do poema no que ela está presa.
Na terceira parte (os tres últimos poemas) o Triste Stephen, con corenta anos e sen esperanza, atópase totalmente só, non vendo futuro en nada máis que no traballo pola propia terra.
3ª parte
Reclamo a libertade pró meu pobo (é unha especie de epílogo).
É o poema esperanzado de alguén que non ten esperanza. Con pólvora e magnolias presenta unha visión optimista da historia que contrasta co pesimismo con que se enfoca o problema existencial. Unha historia presentada no contexto ideolóxico do marxismo e do nacionalismo radical nesta terceira parte do poemario. Predomina o ton prosaico dominado pola utilización do refrán.
Temas
Ademais da pólvora e magnolias xa explicadas temos:
1.- Tristura e nostalxia.
O libro está dominado polo ton elexíaco, a tristura e a nostalxia provocados polo paso do tempo, a perda do amor, o camiño cara á morte: Diante de Compostela doutros días. O paso do tempo trae dor, espanto, provoca a perda da paixón. A nostalxia trata de vencer o tempo e a morte coa lembranza, pero fracasa. Está en Señoras do pasado, Sentarame ben..., Atópome coa testa..., Triste Stephen... Recréase a infancia, a mocidade, a ilusión e o amor perdidos.
2.- Visión tráxica do tempo (Confucio, Heráclito, Mao, Jorge Manrique, Kerouac).
O fluír do tempo na clásica metáfora do río é o núcleo dalgúns poemas. O tempo (ourizo) pasa moi axiña e á vida (río) xa se lle ve o final, a morte (mar). O mundo non vai parar para o poeta e lembra, por iso, a Confucio, Heráclito, Mao: todo cambia, así pasan todas as cousas. E para intentar parar o tempo, para tapar os ollos e non ver este final, busca un amor, un amor esperanzado, que poucas veces vai chegar a ser satisfactorio. Ve a súa vida como un outono.
3.- A morte (eixo temático): visión existencialista do home como un ser para a morte.
O recapacitar sobre si mesmo prodúcelle unha sensación triste, de tristura mesta. O tempo foille pasando e entra nunha profunda soidade na que descansa, pero que o fai pensar seguido na morte. Mais tamén hai unha visión innovadora: a morte vai ser moitas veces un fuxir da realidade para atopar o sosego. E busca unha morte cun fermoso rostro, de paz, de liberación, de felicidade, de ledicia, que vai atopar lembrando a Kerouac, na Terra de Bea, onde o mundo da morte é verde e frondoso, o mundo real é dun outono cobrizo, dourado e marelo.
E chegado o momento último ten a sensación de non ter feito nada, e ten medo a ese xulgamento final. E para vencer ese medo, sobre todo á morte, ten dúas válvulas de escape: a saudade, quere escapar procurando un tempo perdido (a nenez, a mocidade) e o amor, cheo dunha fonda tristura e que non é máis que unha busca na lembranza non satisfactoria.
Trátase dun proceso liberador, dialéctico, dentro dunha concepción materialista onde a morte é un proceso ordinario e natural.
4.- O Amor.
Está ligado ao paso do tempo, á tristura e á morte porque só o amor parece impedir, ás veces, o paso do tempo que leva á morte. Recréase o motivo do amor contra a morte (lémbrese a Catulo: odi et amo). O amor, o erotismo e a morte están xuntos en Estas como caída, Posturas para copular en homenaxe porque amar fai máis fácil o camiñar cara á morte. Tamén está presente o desamor, o amor como dor en Señoras do pasado e Momento último. O amor tamén é de outono, e cando chega ledamente no verán é fuxinte, é un amor que está e non está.
5.- A decadencia.
Como consecuencia de todo o anterior (tempo, morte, saudade) no libro predomina un ton decadente, outonal, esmorecente. Sobresaen os campos semánticos do devalar da natureza: outono, serán, solpor. O poeta tamén se comprace na contemplación da decadencia. Este decadentismo esteticista apréciase en Esta é a folla...: a morte e a beleza do outono no Ulla.
6.- A revolución: marxismo e nacionalismo (vencellados á temática intimista e existencial).
O tema socio-político enmarca o libro, está presente no primeiro e último poema. É unha chamada á loita de liberación nacional. Cítase a Moncho Reboiras e os mineiros mortos en Lousame. En Triste Stephen cántase a unha revolucionaria alemá, Ulrike Meinhof.
Este outono da vida do poeta ocorre nunha Patria con historia propia (Antolín Faraldo, Rosalía de Castro, Eduardo Pondal, Xohán Xesús González...). E é falando desa Patria cando o poeta está esperanzado, aínda que el mesmo se sente vencido, e non perde a esperanza en ningún momento porque a semente está botada. Contrasta, pois, a confianza no destino futuro colectivo co pesimismo persoal.
Vista a obra no seu conxunto e de modo xeral, podemos concluír dicindo que Méndez Ferrín constrúe as súas espirais temáticas “Con pólvora e magnolias” e con estruturas reiterativas (os paralelismos, as anáforas, as xeminacións de término/versos iguais) e sistematicamente estudadas, tanto temática como estilisticamente. Toda a obra no seu conunto é espiral do lagarto e da luz verde dun Stephen manipulador de espazos como cortes de gando moi grandismo.
Símbolos
Podemos destacar :
1.- As cores: branco morte ou pureza e beleza femininas. Azul: consciencia, reflexión (tradición: medo)
4.- O ourizo (repetido): sufrimento, actitude de illamento defensivo.
5.- A espiral (o mundo celta, as raíces culturais): retorno ás orixes, ao tempo sen límite.
6.- A pedra, a estatua: a tallada, traballada: escravitude; a sen traballar: liberdade. Estatua: escravitude, silencio, pasividade
7.- Paxaros (tradición: as relacións co outro mundo, mensaxeiros dos deuses). Pombo : morte; loia (laverca): protección da terra.
8.- Símbolos ideolóxicos e sociais. Dinamita, pólvora, ferro: a loita revolucionaria. Puño: o marxismo.
9.- Símbolos do paso do tempo: a roda, o río (a vida que pasa e leva en si a morte// Miño: Galicia).
10.- Símbolos eróticos e amorosos.
11.- Topónimos.
Recursos estilísticos
1.- Polirritmia e versolibrismo.
2.- Recorrencias: fónicas, morfolóxicas, sintácticas, léxicas.
3.- Rupturas da norma: a agrupación en estrofas, os encabalgamentos moi abundantes (suaves e abruptos), a ausencia de puntación, os xogos con maiúsculas e minúsculas.
-Imaxes vangardistas e as influencias do futurismo italiano (collage), futurismo ruso (forma), surrealismo francés e Manuel Antonio.
-Erotismo. Novidade dentro da poesía galega (Posturas para copular en homenaxe)
Poemas
Nunha Compostela onde fixo patria Xoán Xesús González e sementaron Pondal e Rosalía, cidade que é esperanza duns mozos que se convencen e prepara para un futuro mellor. O poeta, expresando a súa derrota, quere facer unha marcha patriótica. Mostra o pesimismo dunha Compostela centro de Galicia, de pedra, música e vento transmitíndose en espiral (que será o símbolo da UPG). O poema pode lembrar dalgún xeito o Camiño longo de Ramón Cabanillas.
E remata:
Destaca no poema a reduplicación, a anáfora e o encabalgamento.
Remata:
Breve poema como o é o paso desta vida á outra. Busca a paz na morte que é unha esperanza, con ela chega a tranquilidade: paz, liberdade e felicidade. A morte está vista con felicidade.
Fala de ónices, pedras preciosas ás que se lle atribuíron propiedades curativas e son símbolo da escravitude. Cita o compositor alemán Johann Sebastian Bach (1685-1750) e a cantante de blues-rock norteamericana Janis Joplin (1943-1970). Seguen visibles as anáforas e o culturalismo.
Remata cun verso de esteticismo decadente:
No poema vemos a tristura asociada á terra, o outono da vida. A cor amarela é a morte que vai chegar e o poeta recíbea con tranquilidade. O outono da Galicia (amarelo) é o outono que el sente. El, que está na terra de Bea, sente fatiga e quere ir para un mundo de ledicia, o país da morte, verde, coroado de loureiros.
Comeza o poema cunha cita do poeta crepuscular italiano Dino Campana (1885-1932) e tamén fala de Dionisos, o deus grego do viño, que simboliza o pracer de vivir.
Na final derrota no mar recrea o motivo poético do río que desemboca no mar como a vida que desemboca na morte (Jorge Manrique).
Poema de amor e morte, de amor con mención de morte. É un amor de outono que chega ledamente no verán pero é fuxidío. A morte non é, como nos anteriores, a chegada da tranquilidade e do sosego porque engana, vén disfrazada con tatuaxes de festa.
O título remita á Ballade des dames du temps jadis (balada das señoras do tempo pasado de François de Villon (s. XV). Comeza cunha cita dun verso da canción Les amours d´antan do cantautor anarquista francés Georges Brassens.
O tema enlaza co poema anterior. A tristuta está asociada ao amor, lémbrase un pasado pouco satisfactorio con amores positivos (poderosas mañás) e negativos (ourizos). Solpor e morte (neste solpor que vence), lembranzas de amores que foron algo negativo (fiquei menos).
El Pintor
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Interpol.
Con pólvora e magnolias
Poemas
Segue o cultiralismo e o tema do río como paso do tempo.
Comeza coa cita dun verso de Dona do corpo delgado de Álvaro Cunqueiro: miña Señor amada. Poema con imaxes vangardistas e cita da magnolia que está no título do libro.
É a despedida amorosa no outono da vida, amor e morte. Pode verse como o final do amor como causante da morte do amante ou a morte como causa do final do amor. Miña Señor amada fronte a Miña Señor odiada, o odi et amo de Catulo: ''miña señor amada, desexada / miña señor odiada / miña señor perdida /querida / ... de fume, de cinza, de vento... ''
Safo de Lesbos foi unha poeta grega, a poeta do erotismo, de actitute lésbica. O poema é un collage de citas ou paráfrases de versos de Safo. É un poema amoroso, erótico, sen sentimento algún por parte do poeta que non fala, é Safo quen o fai: dixo Safo.
Máis branca ca o leite, a cor branca é símbolo da morte e tamén da beleza feminina, da pureza truncada pola morte. O vermello leito é a paixón amorosa. Todo leva á imposibilidade da realización do amor, será a morte que o amante lle provoca á amada?, o que impide a relación e mesmo o acto sexual:
Poema relacionado coa poesía social, co prosaísmo. É un poema político, patriótico: a revolución ten que ir do norte ao sur de Galicia, como o pai Miño, a esencia de Galicia: da Fonmiñá hastra a Guardia”, desde o nacemento ata o mar. Lembra os versos de Cabanillas no Himno de Acción Gallega: Irmáns, irmáns gallegos / dende Ortegal ó Miño / a folla do fouciño / fagamos rebrillar! .
Ao poeta gustaríalle que os camaradas reflexionasen e se desen conta de que cómpre ir xuntos para disparar a súa dinamita sobre a vida do país. Cómpre deter o tempo para emprender a revolución, con referencias a Confucio, Heráclito e Mao.
Especie e testamento que lembra o Testamento do bardo de Eduardo Pondal (este cantou con voz harmoniosa / de Breogán a raza xenerosa):
Aparece a opinión que ten de si mesmo e o seu medo á morte. Seguen presentes Mao, Confucio, Heráclito. E tamén está Manuel Antonio (paquebotes, luces fuxidías) e Uxío Novoneira (''Novo Neira polos Caneiros”). E o contido do libro: ''tiña horror ao tránsito do tempo”.
É un poema intimista de soidade e desespero con fondo social-patriótico, de identificación social-persoal (coma o título do libro). Está presente Irlanda (nacionalismo, celtismo), Vilanova dos Infantes (familia, infancia), Ferrol (onde foron asasinados en 1972 os obreiros Amador Rey e Daniel Niebla). E as bandeiras esfarrapadas dos versos de Luís Pimentel, a literatura independentista do irlandés Sean O'Casey, os versos de Álvaro Cunqueiro, o nacionalista irlandés Sean Mac Stiofain (protagonizou unha folga de fame en 1972) e o whit usura de Ezra Pound. O desespero está tamén na ausencia total de maiúsculas e de puntuación.
Empeza:
Poema de amor e morte con título e pausas marcadas, moi estudado e innovador. Está construído sobre unha polipote (variatio): repetición de palabras con alteración da función sintáctica. ponte fría e ponte estatuaria son a frustración do encontro amoroso. O tránsito do amor cara a morte: teñamos amor... pra fitar o bo lume e a morte.
No segundo verso hai unha referencia a Luís Pimentel (do poema a Rosalía), tamén a Manuel Antonio (tan cursi polo xardín) e a Santa Teresa de Jesús (vivo sen vivir en min).
O poeta lembra a infancia nos tempos negativos da posguerra. É un poema irado, de angustia total: o río vai cara ao mar, a morte, a vida ten volta atrás; son historias que se repiten, tráxicas. O tempo retorna. acibeche, cactus e pedra alumbre son a inmobilidade.
No segundo verso hai unha referencia á poesía de Fernando Pessoa.
Son moitas as referencias culturais. Comeza cos versos finais do poema Chang Sa, segue con Helena (a de Troia?), con María Balteira (soldadeira medieval das cantigas), Berta do grande pé (esposa de Pepino e nai de Carlomagno), o Café Español (tertulias en Compostela), o hotel compostelán onde se tomaban os tés e a praza da Quintana santiaguesa.
Poema de lembranza do pasado que é semente de esperanza, pasado sen pausas e desacougante. O repetido tema do ubi sunt e as señoras do pasado.
Poema de amizade a Manuel María (veleiquí o amigo presente), compañeiro de xeración e de angueiras nacionalistas e marxistas. Poema fundamentalmente político coa morte de fondo. Comeza coa desesperación:
Continúa coa situación individual (mañán de outono), a esperanza no futuro colectivo (os camaradas... gañando o futuro), o nacionalismo (no destino nacional de pedra) e remata coa morte (preludio do sudario)
Cita inicial:
O título é un nome xermánico que pode ser o trasunto do autor. É un longo poema ou unha serie de cinco poemas relacionados. Baixo un fondo intimista recolle os catro temas do libro: morte, amor, tempo saudoso e patria.
Canto á forma, destaca a ausencia de puntuación, a polirritmia, o encabalgamento, a aliteración, a anáfora e un léxico con estranxeirismos, arcaísmos, cientifismos e léxico específico da flora.
Na primeira parte (en terceira persoa) trata de nos introducir nun xeito diferente de sentir a realidade, só sensacións, cunha preocupación pola técnica, sen lle importar clarificarnos quen é quen, quen é ela. Trata de nos sensibilizar coa súa violencia: lagarto que foxe alustre. A secuencia ela-largarto-violencia-morte leva á perda da identidade, a morte, fuxida da luz verde.
A segunda é un andar no tempo, nos gloriosos anos 50, na activista alemá Ulrike Meinhof e en Stephen, fronte a un presente do poema con ela presa: exaltación revolucionaria e recreación da mocidade. Son moitas as referencias culturais esa época.
Na terceira o triste Stephen, está con corenta anos, sen esperanza, só, unicamente no futuro aparece o traballo pola propia terra. Remata coa imaxe de Stephen como espello del mesmo, como autobiografía: Stephen / espello / espanto /esquencida e silenciosa estatua / da túa propia face / de noutrora (usando a segunda persoa).
Dedicatoria:
Pecha o libro un poema político, optimista e prosaico. Un poema de compromiso sociopolítico no que as aves (loia, laverca) simbolizan a liberdade e o crepúsculo a morte e o comezo dun novo período.
Canto á forma, mestura versos de arte menor e de arte maior, simples e compostos. Os encabalgamentos suaves abruptos danlle dinamismo ao poema. Bota man da cantiga de refrán e dos paralelismos anafóricos. Toda as estrofas parecen telo mesmo nivel xerárquico, que só se declaran sintéticos no último momento, cunha serie paralelística baseada na repetición, con mínimas variantes, dun mesmo sintagma: (En+sintagma nominal+refrán).
Edicións
A edición de Rompente destaca polo tipo de papel utilizado, definido polo autor como papel de envolver dunha tenda de ultramarinos. O formato é case cadrado (18x20,5), cunha capa en amarelo acartonada e follas en papel de estraza.
Reimprimiuse en 1978 e reeditouse en 1989, 1994, 2004, 2005, con máis de oito edicións.
Chavacano
O chavacano é unha lingua crioula con base léxica castelá falada en Filipinas. A verba chabacano provén do castelán, e significa "de mal gusto", "groseiro", "vulgar". Existen seis dialectos diferentes: zamboangueño, davaoeño zamboangueño, ternateño, caviteño, cotabateño e ermiteño.
O chavacano é a única lingua crioula baseada no castelán que existe en Asia. Sobreviviu por máis de 400 anos, converténdose nunha das linguas crioulas máis antigas do mundo. Entre as linguas que se falan en Filipinas, é a única que non pertence ás linguas austronesias, pero ó igual que as linguas malaio-polinesias, emprega reduplicación.
Héctor Zelaya
Héctor Ramón Zelaya Rivera (tamén coñecido como Pecho de Águila) nado o 12 de agosto de 1957 en Trinidad (Santa Bárbara), é un exfutbolista hondureño. Xogaba de defensa e consagrouse na historia do fútbol hondureño ao marcar o primeiro gol de Honduras nun mundial de fútbol (España 1982).
Traxectoria
A curta carreira futbolística de Zelaya comezou en 1976 cando se converteu nese momento nun dos xogadores máis novos (17 anos) en debutar na Liga Nacional hondureña. Ese debut levouse a cabo o 7 de marzo nun partido no que o Club Deportivo Motagua derrotou ao Campamento de Olancho por 1-0. Co Motagua "Pecho de Águila" gañou o seu único torneo en 1978. Na final dese torneo o Motagua venceu ao Real Club Deportivo España por 1-0 en Tegucigalpa, e logo por 4-1 en San Pedro Sula.
Case inmediatamente despois do seu debut, Héctor Zelaya foi convocado por Rodolfo “Popo” Godoy, xunto a Gilberto Yearwood, Porfirio Armando Betancourt entre outros, a formar parte da selección xuvenil que participou en Porto Rico, rumbo ao primeiro mundial xuvenil de Tunisia 1977. Nese torneo, Honduras foi un dos dos equipos clasificados, xunto a México. En Tunisia "Pecho de Águila” foi partícipe dunha prometedora selección hondureña, que terminou segunda do seu grupo; logo de derrotar a Marrocos e a Hungría, perdendo a súa clasificación na segunda rolda, a mans de Uruguai.
Despois de participar en Tunisia, Zelaya foi convocado polo adestrador José de la Paz Herrera para formar parte da selección, que participara nas eliminatorias (1981) e no mundial de España 1982. Unha vez rematada a súa participación mundialista, Zelaya pasou a formar parte do Deportivo da Coruña, pero unha vella lesión que arrastraba desde 1980 impediulle chegar a render o esperado no club galego.
Tras de varias fisioterapias en terras españolas, Zelaya finalmente deuse conta que nunca chegaría a recuperarse; polo que decidiu volver a Honduras e retirase do fútbol definitivamente á temperá idade de 24 anos. No seu último partido de fútbol, que Héctor Zelaya xogaba para o seu querido Club Motagua, e participou na vitoria deste por 1-0 ante o Club Deportivo de la Universidad.
Na actualidade, Zelaya dirixe un proxecto con rapaces marxinados dos barrios de Tegucigalpa, chamado "Fútbol para la vida", no que están involucrados máis de 15.000 nenos.
Selección nacional
Zelaya foi internacional coa selección de Honduras.
Copla
A copla é unha composición poética de catro versos de arte menor xeralmente con rima asonante nos versos pares (esquema: -a-a).
O termo utilízase sobre todo para designar un tipo de estrofa e o tipo verso de tradición popular composta por tres ou catro versos de arte menor, xeralmente octosílabos, dispostos en forma de romance ou tirana (8- 8a 8- 8a), de seguidilla (7- 5a 7- 5a) ou de redondilla (8a 8b 8b 8a), con rima asonante ou consonante.
Aínda que esta forma é característica da tradición popular anónima, foi cultivada tamén por escritores como Rafael Alberti ou Federico García Lorca. A influencia entre a corrente anónima da copla e os seus cultivadores na literatura foi mutua: os poetas inspiráronse no modelo popular para construír coplas que, á súa vez, a miúdo foron recollidas pola tradición e incorporadas ao seu caudal, con esquecemento do seu autor. Como escribe Manuel Machado:
Poder lexislativo
miniatura|250px|En azul os países con parlamentos bicamerais e en amarelo os países que contan cunha soa cámara lexislativa. O poder lexislativo é un dos tres poderes do Estado moderno. A súa función específica é a aprobación das leis. Xeralmente, está a cargo dun corpo deliberativo (congreso, parlamento ou asemblea de representantes).
Montesquieu propuxo no seu soado libro O Espírito das Leis, que era necesario que as funcións do Estado se dividisen entre distintos poderes (lexislativo, executivo e xudicial), para que mediante diversos mecanismos o poder controle o poder, a fin de evitar a tiranía.
Moitas constitucións modernas, seguindo o modelo que establece o Artigo Primeiro da Constitución dos Estados Unidos, establecen un poder lexislativo bicameral (isto é: composto de dous cámaras, por exemplo o senado e o congreso dos deputados. En moitos outros países, ao contrario, hai un sistema unicameral.
Ramón Abancéns
dereita|miniatura|Colección de adagios ó refranes españoles, 1861.
Ramón Abancéns foi un mestre e perito agrónomo de Celanova. Publicou o texto Colección de adagios ó refranes españoles, con una sucinta explicación de cada uno de ellos en su verdadero sentido para su mejor inteligencia, editado en Ourense en xaneiro de 1861 na imprenta de Cesáreo Paz. O texto analiza noventa e cinco refráns en lingua castelá, cun breve prólogo introdutorio.
Jacobo Gaspar Grandal
Jacobo Gaspar Grandal, nado en Mos en 1975, é un compositor musical e profesor galego.
Traxectoria
Jacobo Gaspar é titulado superior en composición polo Conservatorio Superior de Música de Vigo e realizou estudos de posgrao en composición no Conservatorio Superior de Música de Aragón con José Manuel López López. Doutorouse en musicoloxía pola Universidade de Oviedo. Ademais é Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Vigo.
Desde 2007 é profesor do Departamento de Composición do Conservatorio Superior de Música de Vigo.
Como compositor, a súa obra parte da modernidade e do novo paradigma que esta define, no que se reformula a relación son-música, algo do que se deriva unha expansión dos medios e das técnicas instrumentais, novas liñas de traballo cos intérpretes e unha concepción da escoita dirixida a ensanchar a experiencia perceptiva.
Premios
Recibiu importantes premios como:
Hu Jintao
Hú Jǐntāo (胡锦涛), nado en Jiangyan o 21 de decembro de 1942, é un político chinés, presidente do seu país dende o 15 de marzo de 2003 até o 14 de marzo de 2013, e secretario xeral do Partido Comunista da China entre 2002 e 2012.
Folga de La Canadiense
miniatura|Acción da Barcelona Traction, Light and Power Limited, coñecida como "La Canadiense". O 5 de febreiro de 1919 iniciouse unha folga en Barcelona que se prolongou durante 44 días converténdose en folga xeral paralizando o 70% da industria catalá e que pasou á historia co nome de folga de La Canadiense.
Inicio da folga
A folga iniciouse en solidariedade con oito despedidos do persoal de oficinas da compañía eléctrica La Canadiense que foran membros dun sindicato non aceptado pola xerencia da empresa. Cando 117 traballadores da sección de facturación da empresa —cinco dos oito despedidos pertencían a esa sección— volveron de entrevistarse co gobernador civil nun intento de que este intercedese polos seus compañeiros ante a empresa, foron despedidos como conta Manel Aisa:
Participación da CNT
Os folguistas buscaron a axuda dos anarcosindicalistas da CNT que aceptaron involucrarse no conflito, nomeándose un comité de folga que o formaron varios dos despedidos e membros da CNT e que estivo liderado por Simó Piera. A folga estendeuse cara aos encargados da lectura de contadores.
Contando a protesta cun amplo apoio popular —formáronse caixas de resistencia que recadaron 50.000 pesetas nunha semana— o xerente da empresa propuxo unha negociación fixada para o 17 de febreiro no edificio da compañía e á que acudiron cinco delegados en representación dos traballadores. Cando o xerente soubo que entre os delegados había un afiliado á CNT, non quixo negociar.