cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muhammad Alí de Exipto
Industrialización do país
Debido á decisión de Muhammad de ter unha frota construída en Exipto, a industria siderúrxica tamén floreceu. O estaleiro estableceuse en Alexandría baixo a supervisión dun enxeñeiro francés, quen o converteu no complexo industrial máis importante do país. En só tres anos construíronse vinte e seis modernos buques de guerra, o que a converteu nunha das sete frotas máis poderosas da época.
Obras hidráulicas
Os cultivos de verán propiciaron a aparición de novas obras hidráulicas. Ademais de noras tradicionais, comezaron a construírse canles, diques e presas. Uns 400 000 campesiños traballaban cada ano na construción de todas estas obras, polo que recibían unha pequena cantidade de diñeiro.
O primeiro gran proxecto foi a reconstrución da canle Mahmudiya, entre 1817 e 1819, co fin de permitir o transporte rápido de mercadorías desde o Nilo ata Alexandría. En 1833, Linant de Bellefonds, un enxeñeiro francés, reorganizou o sistema de obras públicas. Estableceuse unha asemblea anual de enxeñeiros para decidir as obras que levarían a cabo no ano seguinte, e como debían construírse. En 1835, creouse para tal efecto, un corpo de enxeñeiros especializados na irrigación e un consello xeral de obras públicas.
Co fin de crear grandes extensións de terreo dedicados aos cultivos de verán, iniciouse en 1834 o gran proxecto da presa do Delta. Ás obras chegaron máis de 40 000 traballadores, os alumnos da escola de enxeñaría e modernas máquinas e ferramentas construídas no complexo industrial de Alexandría. O proxecto foi un fracaso, as enfermidades que afectaron aos traballadores e a segunda campaña de Siria prolongaron a construción ata 1861. Con todo, isto non significou o seu funcionamiento, xa que a obra presentou graves defectos na súa estrutura. Este foi o único fracaso de todos os proxectos de Muhammad, que conseguiu a construcón de 41 presas, 32 canles e 10 diques, ademais doutras construcións menores. Todo iso proporcionou máis de 1 420 000 hectáreas de novas terras cultivables.
Transporte e telecomunicacións
O transporte, fundamental para o comercio, tamén tivo un gran desenvolvemento durante o goberno de Muhammad. En 1845, fundou unha compañía de navegación a vapor que unía Alexandría con Constantinopla. Entre 1821 e 1826, instalouse unha liña telegráfica entre O Cairo e Alexandría e en 1841 outra entre Suez e O Cairo.
Reforma da educación
Muhammad sabía que se quería que Exipto fose un país independente e autosuficiente, non podería servirse sempre dos servizos de profesionais europeos para levar a cabo os seus proxectos. Por iso, fronte ao ensino tradicional, impartido polos imáns, creou novas institucións educativas como a Escola de Enxeñaría e Agrimensura (1821), a Escola Naval (1824), a Escola de Estado Maior (1825), a Escola de Medicina (1826), a Escola de Veterinaria (1827), a Escola de Comadroas (1831), a Escola de Artillaría (1831), a Escola de Enxeñaría ou Escola Politécnica (1834) ou a Escola de Linguas e Tradución (1837), entre outras. Cada unha delas era dirixida por un membro da elite exipcio-otomá e no seu persoal había tantos profesores otománs como europeos (aínda que terminarían sendo substituídos polos exipcios formados en Europa). A Escola de Medicina foi a primeira escola superior exipcia en ter un alumnado integramente árabe-exipcio.
As clases das escolas militares impartíanse en turco, xa que a maioría do alumnado era otomán-exipcio. Pola contra, as escolas “civís” empregaban o árabe. Agás na Escola de Linguas e Tradución, as clases non se impartían en linguas estranxeiras, o que provocaría algún problema cos profesores europeos. Os exalumnos destas escolas pasaron a formar parte activa nas reformas do país. Moitos foron parar á administración central, outros ao exército, como enxeñeiros aos proxectos de construción etc.
Na década de 1810, Mehmet mandou instalar unha imprenta gobernamental no Cairo en substitución da que montaran os franceses, devolta a Francia. Pero foi en 1822, coa instalación dunha nova en Bulaq, cando comezaron a publicarse decenas de libros en árabe, tantos, que esta lingua desbancou o turco como idioma difusor da ciencia. Posteriormente instaláronse outras, entre as que destacou a da Escola de Medicina, onde se imprimiron importantes obras científicas. Ata 1849 traducíronse ou compuxéronse en árabe 52 obras para esta escola.
Dende 1822 ata 1845 publicáronse en Exipto 430 obras, das que 221 estaban escritas en turco, 198 en árabe, 10 en persa (o idioma culto no Imperio Otomán) e un dicionario italiano-árabe. Tamén é destacable a publicación, en 1845, dunha obra de medicina popular para as comadroas e os cirurxiáns-barbeiros, cuxa tirada alcanzou os 10 000 exemplares. A maior parte destas publicacións trataban sobre temas militares ou navais, seguidas polas obras de medicina e veterinaria e pola historia natural, a física ou a química.
Dende a publicación en 1798 de Le Courrier de l'Égypte (do que o propio Napoleón Bonaparte era o redactor-xefe), todos os xornais de Exipto escribíanse en francés. Pero en 1828 comezou a publicarse a gaceta oficial al-Waqai al-Misriya, o primeiro en árabe e turco. Porén, isto non significou a desaparición das publicacións en francés, xa que era un idioma culto. Desta época son: L'Echo des Pyramides (1827) ou Le Moniteur Egyptien (1833).
Últimos anos
miniatura|[[Mesquita de Muhammad Alí.]] O sistema extremadamente proteccionista do valí sobreviviu algúns anos, mais a desastrosa segunda campaña de Siria levouno practicamente á destrución. En 1837, as graves epidemias e unha crise financeira internacional foron un duro golpe para o país. Os ingresos baixaron e o goberno tivo que tomar medidas. O Estado vendeu terras aos que se comprometesen a pagar puntualmente por elas e a contratar campesiños para traballalas. Tamén se eliminaron moitas barreiras proteccionistas.
En 1840, coa firma do tratado de paz co Imperio Otomán, Exipto perdeu extensos territorios, diñeiro, fábricas, materias primas e, o máis importante, persoas. As fábricas xa non funcionaban a pleno rendemento. Ademais, coa obrigada redución do exército, as súas necesidades de armas, munición e alimentos xa non eran tan grandes, o que tamén repercutiu na industria. Por todo iso, aínda que a maior parte da industria continuou, o seu ritmo de produción e a súa calidade empeoraron. Así, as reformas de Muhammad e todas as institucións que creou resentíronse pola falta de diñeiro. As medidas que tomou Mehmet conseguiron que Exipto non dependese tanto das potencias estranxeiras, porque sabía que un control excesivo doutros países, acabarían por arruinar Exipto e convertelo de novo en parte dun imperio (como ocorreu máis tarde).
Muhammad Alí gobernou ata que llo permitiu a saúde. En 1848, abdicou en favor do seu fillo Ibrahim por mor da súa senilidade. Non obstane, Muhammad sobreviviu ao seu fillo, xa que este, moi enfermo, morreu apenas uns meses despois. Muhammad faleceu aos oitenta anos de idade en Alexandría o 2 de agosto de 1849 e foi enterrado na mesquita de Muhammad Alí do Cairo, mandada construír por el en 1830.
Xosé Díaz
O nome de Xosé Díaz pode referirse a:
Masiela Lusha
Masiela Lusha, nada en Tirana (Albania) o 23 de outubro do 1985, é unha poeta, novelista, e actriz estadounidense de cinema e máis de televisión. Comezou a súa carreira na década dos 90 acadando sona internacional pola interpretación do personaxe Carmen Lopez da popular sitcom George Lopez dos EUA.
É protagonista de varios filmes de Hollywood, e a pesar de que a maioría dos seus papeis veñen sendo comedias -Time of the Comet, The Last Vampire, Ballad of Broken Angels - e Comedia Romántica|comedias románticas - Science of Cool, Katie Malone-, tamén actuou en filmes doutros xéneros, como a comedia de terror Law and Order, o suspense de crime Tough Business e o drama Cherry Bomb'.
Wayne Knight
Wayne Eliot Knight, nado o 7 de agosto de 1955 en Nova York, é un actor estadounidense.
Nevill Francis Mott
Nevill Francis Mott, nado en Leeds o 30 de setembro de 1905 e finado en Milton Keynes o 8 de agosto de 1996, foi un físico e profesor universitario inglés galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1977.
Traxectoria
Creceu en Giggleswick, na área do West Riding de Yorkshire, onde o seu pai era Profesor Sénior de Ciencias na escola local. En xeral, a súa nenez foi secular. Debido aos traballos do pai, a familia mudouse a Staffodshire, despois a Chester e finalmente a Liverpool, onde o seu pai fora nomeado Director de Educación. Ao principio, Mott foi educado na casa pola súa nai, que era licenciada en Matemáticas na Universidade de Cambridge. Os seus pais coñecéronse no Laboratorio Cavendish mentres ambos facían investigacións de Física.
Aos dez anos empezou a súa educación formal no Clifton College de Bristol; máis tarde estudou no "St John's College" da Universidade de Cambridge.
En 1936 foi nobrado membro da Royal Society, e en 1962 a raíña Isabel II concedeulle o título de cabaleiro do Imperio Británico (sir). Na década de 1960 foi nomeado presidente do grupo británico presente nas Conferencias Pugwash de Ciencia e Asuntos Mundiais.
Investigacións científicas
Mott iniciou as súas investigacións científicas en Cambridge baixo as ordes de R. H. Fowler, para posteriormente ampliar os seus coñecementos en Copenhaguen (Dinamarca) baixo a dirección de Niels Bohr e finalmente en Göttingen (Alemaña) á beira de Max Born.
Anthony Winchester
Anthony David Winchester, nado o 15 de maio de 1983 en Seymour, Indiana, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para o San Sebastián Gipuzkoa BC na Liga ACB. Cunha altura de 1,93 metros, xoga na posición de escolta e aleiro.
Nevill Francis Mott
Investigacións científicas
Inicialmente centrouse en explicar teoricamente o efecto da luz nunha emulsión fotográfica e contornar a transición de substancias metálicas aos estados non-metálicos, o que se coñece como a transición de Mott.
Kölner Haie
220px|miniatura|dereita|Interior do pavillón [[Lanxess Arena durante un encontro do Kölner Haie.]] O Kölner Haie é un equipo profesional alemán de hóckey sobre xeo da cidade de Colonia. O equipo compite na Deutsche Eishockey Liga, a máxima categoría da liga profesional alemá, saíndo campión nos anos 1995 e 2002.
Nevill Francis Mott
Investigacións científicas
En 1965 iniciou as súas investigacións sobre o ferromagnetismo e a supercondutividade, investigacións polas cales foi galardoado en 1977 co Premio Nobel de Física xunto a Philip Warren Anderson e a John Hasbrouck van Vleck.
Kölner Haie
O equipo naceu en 1972 cando a sección de hóckey sobre xeo do club polideportivo Kölner EK e o propio club Kölner EK separaron os seus camiños. O club mantén unha forte rivalidade co Düsseldorfer EG, co cal compartiu até os anos 90 o dominio do hóckey sobre xeo alemán.
"Haie" tradúcese como "tiburón", de xeito que o nome do club traducido ó galego é "Os Tiburóns de Colonia".
Neville Lederle
Neville Lederle nado en Theunissen, Estado Libre de Orange o 25 de setembro de 1938, é un expiloto de competición de Suráfrica. Participou en dous Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, logrando un só punto de campionato.
Comezou na Fórmula Un co seu Lotus 18 motor Ford en 1961, retirouse do Gran Premio de Rand de 1961 e quedou soamente 14º no Cape Grand Prix de 1962 en xaneiro de 1962. A finais dese ano, adquiriu un Lotus cun motor de Climax e chegou quinto no Gran Premio de Rand de 1962 e cuarto no Gran Premio de Natal de 1962. Esta forma levouno a un sexto lugar no Campionato do Mundo no Gran Premio de Suráfrica de 1962 logrando así un punto no Campionato do Mundo na súa primeira carreira nese nivel.
En 1963 Lederle rompeu unha perna na práctica para as 9 Horas de Rand e perdeu unha gran parte da tempada de 1964 mentres se recuperaba. Volveu co seu Lotus 21 para o final de tempada 1964 no Gran Premio de Rand onde terminou décimo, pero por pouco non puido cualificar para o Gran Premio de Suráfrica de 1965. Logo desta decepción, Lederle efectivamente retirouse das carreiras para concentrarse nos seus negocios, que incluía un concesionario de Volkswagen.
Fóra de campionato
(Clave)
Río Rubín
En Galicia hai dous ríos chamados Rubín:
La Estrella Compostelana
La Estrella Compostelana foi o nome de dúas publicacións:
Chico Buarque
Francisco Buarque de Hollanda, máis coñecido como Chico Buarque, nado no Río de Xaneiro o 19 de xuño de 1944, é un poeta, músico, compositor, dramaturgo e novelista brasileiro. Foi Premio Camões en 2019.
Familia e primeiros anos
Naceu no seo dunha familia intelectual. O seu avó Cristóvão Buarque de Hollanda foi fundador da Escola de Farmácia da Universidade de São Paulo; o pai, Sérgio Buarque de Hollanda, foi un coñecido historiador e sociólogo, a súa nai María Amélia Buarque de Hollanda, finada aos 100 anos en 2010, foi unha intelectual, colaboradora en obras de seu pai, ademais de pianista, e neta de Cesário Alvim. Chico Buarque ten seis irmáns, entre eles as artistas Miúcha, Ana de Hollanda e Cristina Buarque. Ao contrario da crenza popular, o lexicógrafo Aurélio Buarque d'Hollanda era só un familiar arredado da familia paterna do Chico.
Casou coa actriz Marieta Severo, coa que ten tres fillas.
Carreira musical e literaria
É coñecido principalmente polas súas cancións de marcada harmonía, debedoras en parte de Antônio Carlos Jobim, a quen homenaxea chamando "meu maestro soberano foi Antônio Brasileiro", e polas súas letras, que oscilan entre unha temática de carácter intimista, até cuestións como a situación cultural, económica e social do Brasil.
Colaborou con moitos músicos brasileiros, con algúns deles gravou discos ao vivo, por exemplo con Caetano Veloso e Maria Bethânia; varios deles son mencionados na súa música "Paratodos".
Ao longo da súa vida foi alternando a súa carreira musical coa de novelista e dramaturgo. As súas dúas últimas novelas, Budapeste (2005) e Leite derramado (2009), foron aclamadas pola crítica e merecedoras do Premio Jabuti.
O 2 de decembro de 2012, Miguel Faria realizou o filme documental Chico - Artista Brasileiro , presentando un espectáculo do Chico Buarque combinado con declaracións súas e testemuñas doutros nomes da música popular brasileira (MPB) e con representacións de personaxes presentes nas cancións máis famosas do artista.
En novembro de 2022, o deputado estadual Eduardo Bolsonaro, fillo do presidente Jair Bolsonaro utilizou nas súas redes sociais a música “Roda Viva” do Chico Buarque. Ese feito foi denunciado polo autor, en primeira instancia a Justiça do Rio de Janeiro cuestionou a autoría por "ausência de documento indispensável sobre os direitos autorais". Os avogados do cantor recorreran a decisión afirmando ''“É de se anotar que o fato de que Chico Buarque é compositor e cantor de ‘Roda Viva’, especialmente no fonograma utilizado pelo réu, é fato público e notório. Trata-se de uma das músicas mais marcantes da cultura popular brasileira e da história das canções de protesto”''. En decembro de 2022 a Xustiza concedeu tutela anticipada de urxencia, decidindo que Bolsonaro debía retirar imediatamente o post da música da rede social baixo pena de pagar multa diaria de R$ 1 mi.
Kiss (álbum)
Kiss (en galego, Bico) é o segundo álbum da cantora canadense Carly Rae Jepsen lanzado o 14 de setembro de 2012.
O cabaliño de buxo
O cabaliño de buxo é unha novela de literatura infantil e xuvenil de Xosé Neira Vilas publicada en 1971 por Ediciós do Castro. Está adicada a Anisia Miranda, e segue a liña de obras protagonizadas por nenos comezada con Memorias dun neno labrego (1961).
Edicións
A primeira edición saíu do prelo o 17 de maio de 1971 tiña a portada deseñada por Isaac Díaz Pardo. O libro foi publicado de novo por Ediciós do Castro en 1977 e 1979, e ao igual ca na primeira edición incluía un glosario. En 1992 saíu do prelo a 12ª edición. Foi ilustrado sucesivamente por Xosé Conde Corbal, Xosé Díaz e Xosé Vizoso.
Patín (homónimos)
Co termo patín podemos estar facendo referencia a:
Polpa (froita)
miniatura|300px|Polpa dun gallo de laranxa. A polpa das froitas é un tecido vexetal que, debido á súa apetecibilidade por conter substancias alimenticias, ten como obxecto favorecer a dispersión das sementes. Por iso a polpa de diferentes tipos de froitas e verduras desempeña un importante papel na nutrición de numerosos animais, incluído o home.
Double Impact
Double Impact é un filme de acción estadounidense dirixido por Sheldon Lettich que foi estreado en 1991.
Polpa (froita)
Características
Moitas plantas poden diseminar as súas sementes nun raio importante servíndose de animais. Para iso, revisten as, a miúdo, non dixeríbeis sementes cunha zumarenta e nutritiva polpa. Os animais que se alimentan dos froitos depositan as súas sementes, sen telas dixerido, nun lugar máis ou menos afastado de onde apañaron o froito. Deste xeito as especies vexetais esténdense de forma máis rápida.
A diferenza das noces, onde a semente é o verdadeiro alimento para os animais, no caso das froitas esta inxírese de forma accidental. Isto ten a vantaxe de que, para a mesma cantidade de sementes para diseminar, son menos as que ten que crear a propia planta, xa que non só as que se esqueceron e se perderon poden xerminar. Ademais non teñen unha casca dura que protexa á semente.
Double Impact
Sinopse
Dous irmáns xemelgos foron separados ó nacer cando os seus pais foron asasinados por criminais. Chad foi criado en París e Alex converteuse nun tipo duro de Hong Kong. Ámbolos dous medraron sen coñecer a existencia do outro e convertéronse en expertos en combate.
Polpa (froita)
Características
Pola contra, grazas á polpa, moitas especies animais séntense atraídas pola semente (en realidade, pola froita) e contribúen á súa diseminación. Cando a semente se depón xunto co excremento, este supón un medio de cultivo con nutrientes. No caso das drupas pequenas (cereixas, olivas), que son devoradas maioritariamente polos paxaros, a polpa sepárase da semente co peteiro e non se dixire, simplemente se desbota.
Procesos industriais
Na industria da alimentación a polpa é un produto intermedio, non adecuado para o consumo, que se utiliza para marmeladas, xeleas, recheos, lambetadas ou bebidas.
Mediante presión da polpa da froita conséguese zume de froita ou, no caso de verduras, zume de verdura.
Kasaoka
Kasaoka (笠岡市, かさおかし, Kasaoka-shi) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situado ó suroeste da prefectura, na parte San'yō dentro da rexión de Chūgoku, na illa de Honshū. Ten 136,03 km² de superficie e unha poboación de 55.069 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 405 h/km².
O concello de Kasaoka limita cos concellos de Ibara, de Yakage, de Asakuchi, de Satoshō (son da prefectura de Okayama); e de Fukuyama (da prefectura de Hiroshima).
John Hasbrouck van Vleck
John Hasbrouck van Vleck, nado en Middletown (Connecticut) o 13 de marzo de 1899 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 27 de outubro de 1980, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física en 1977.
Biografía
Estudou física na Universidade Harvard, e posteriormente, en 1923, ingresou como profesor auxiliar na Universidade de Minnesota. Foi designado profesor de física na Universidade de Wisconsin, onde tivo como alumno a John Bardeen, e finalmente estableceuse en Harvard.
Investigacións científicas
esquerda|miniatura|300px|Sexta [[Conferencia Solvay (1930). John Hasbrouck van Vleck é o terceiro da fila posterior pola dereita, no medio de Yakov Dorfman e Enrico Fermi.]] Van Vleck desenvolveu as teorías fundamentais da mecánica cuántica do magnetismo e da vinculación nos complexos do metal.
En 1977 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Philip Warren Anderson e Nevill Francis Mott, polas súas investigacións sobre o ferromagnetismo e a supercondutividade.
Un conto de Nadal
Un conto de Nadal (A Christmas Carol) é un libro de Charles Dickens. O libro foi escrito en menos dun mes orixinalmente para pagar as débedas que Dickens, mais tornouse un dos maiores clásicos de Nadal de todos os tempos. Charles Dickens describiuno coma o seu "libriño de Nadal", e foi primeiramente publicado o 19 de decembro de 1843, con ilustracións de John Leech. A historia transformouse instantaneamente nun éxito, vendendo máis de seis mil copias nunha semana.
Sinopse
200px|miniatura|Scrooge atopa as almas penadas. Ebenezer Scrooge é un home avarento que non gusta do Nadal. Traballa nun escritorio en Londres co coitado de Bob Cratchit, o seu pobre, mais feliz empregado, pai de catro fillos, cun cariño especial ao seu Pequeno Tim, que ten problemas nas pernas.
Nunha véspera de Nadal Scrooge recibe a visita do seu ex socio Jacob Marley, finado había sete anos naquel mesmo día. Marley dille que o seu espírito non pode ter paz, xa que non fora bo nin xeneroso en vida, mais que Scrooge había ter unha oportunidade, e por iso tres espíritos o visitarían.
O segundo espírito, o do Nadal Presente, é un xigante riseiro cunha coroa de acivro e un fachuzo na man. Amosa a Scrooge as celebracións do presente, incluíndo a humilde noiteboa dos Cratchit, a familia do seu empregado, onde ve que, malia careceren de cartos, son moi felices e unidos. O facho na man do espírito ten a utilidade de dar un sabor especial á cea daqueles que fosen "contemplados" coa súa luz. Na fin da viaxe, o espírito revela baixo o seu manto dous cativos de caras terríbeis, a Ignorancia e mais a Miseria, e pide que os homes teñan coidado con elas. Despois diso marcha.
O terceiro espírito, o dos Nadais Futuros, preséntase coma unha figura alta envolta nun traxe negro que oculta o seu rostro, deixando só unha man aparente. O espírito non di res, mais apunta, e mostra a Scrooge a súa morte solitaria, sen amigos.
Logo da visita dos tres espíritos, Scrooge amence coma outro home. Pasa a amar o espírito do Nadal, e a ser xeneroso cos que precisaban, e a axudar ao seu empregado Bob Cratchit, tornándose un segundo pai para o Pequeno Tim. Disque ninguén celebraba o Nadal con máis entusiasmo ca el.
Despois da obra
miniatura|150 px|esquerda|Marley e Scrooge. Ilustración da primeira edición d'Un conto de Nadal. Talvez o personaxe máis coñecido inspirado nesta obra sexa Scrooge McDuck (nome en inglés), coñecido en España coma Tío Gilito e en Portugal coma Tio Patinhas, o pato avarento do Universo Disney que, xunto con Mickey Mouse, protagonizou a versión animada Mickey's Christmas Carol, baseado n'Un conto de Nadal.
Houbo tamén en 1988 unha relectura a través do filme Scrooged, onde Bill Muray interpreta un presidente, arrogante e sádico, dunha grande empresa de comunicación que é visitado na véspera de Nadal polas tres pantasmas.
Outra referencia feita é no filme The Polar Express, con Tom Hanks. Nel o protagonista que non cre no Nadal pasa por un vagón no tren ateigado de bonecos. Un monicreque de nariz aquilino preséntase como Ebenezer Scrooge e o chama de escéptico.
En 1992, The Muppets adaptaron a obra no filme The Muppet Christmas Carol, que protagonizou Michael Caine no papel de Scrooge e a ra Kermit (chamada Gustavo en España e sapo Cocas en Portugal) no papel de Bob Cratchit. Gonzo aparece no papel do propio Charles Dickens, que é o narrador do filme.
O filme Barbie in a Christmas Carol é considerada a versión feminina d'Un conto de Nadal. A historia fala de Eden Starling, unha cantante famosa (porén egoísta) que odia o Nadal. Hai personaxes que son análogos: Eden Starling (Ebenezer Scrooge), Catherine Britto (Bob Cratchit) e Marie (Jacob Marley).
En 2009, a Disney lanzou o filme de animación en 3D, A Christmas Carol, en Galiza dobrada ao castelán co título Cuento de Navidad, no que Jim Carrey interpreta Scrooge con captura de movemento.
O día 25 de decembro de 2010, retransmitiuse un especial de Nadal da serie británica Doctor Who, que levou o nome A Christmas Carol, adaptando máis unha vez o conto de Nadal de Charles Dickens. A finais de 2011, a DC Comics lanzou a graphic novel Batman: Noel. Escrita e deseñada por Lee Bermejo, Batman: Noel mostra o Cabaleiro das Tebras como un amargado e sen esperanzas Scrooge, Catwoman coma a pantasma do pasado, Superman coma a pantasma do presente, e o Joker coma a pantasma do futuro.
Traducións ao galego
miniatura|Diversas edicións de Un Conto de Nadal
Xerais publicou en 1985 Un conto de Nadal en tradución de Alfonso Prada.
Kalandraka publicou a obra en 2011 co título Canto de Nadal, en capa dura, con 308 páxinas e traducido por Carlos Acevedo.
En 2012 a editorial Vicens Vives publicou dúas adaptacións da obra a cargo de Isabel Soto, unha para a colección "Pillota", destinada ao ensino primario, co título Noiteboa de pantasmas, e outra para a colección infantil "Cucaina" que se chamou Conto de Nadal ; así mesmo, en 2013 a editorial catalá sacou unha terceira versión, nesta ocasión unha tradución directa, na colección xuvenil "Aula das Letras", intitulada Canción de Nadal, a cargo de Iolanda Mato.
Un filme de 2006 foi dobrado ao galego pola TVG.
Galería de imaxes da comarca da Fonsagrada
miniatura|dereita|250px|Comarca da Fonsagrada Galería de imaxes da comarca da Fonsagrada.
A comarca da Fonsagrada comprende os concellos de Baleira, A Fonsagrada e Negueira de Muñiz.
O Pacio, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
O Pacio é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 non tiña habitantes.
Teoría da conspiración
miniatura|dereita|300px|Para algúns, os atentados do [[Atentados do 11 de setembro de 2001|11-S foron planificados pola Administración de George W. Bush para ter unha escusa para atacar Iraq e facerse co control do petróleo. Para a maioría, tratouse dunha organización terrorista internacional.]] Denomínase teoría da conspiración á suposición de que un determinado grupo de conspiradores, unha alianza encuberta de persoas poderosas, está implicado en algo (normalmente un suceso de importancia política, un fenómeno social ou un feito histórico). Tal grupo actúa conforme a un plan conspirativo, que pode ser desde a manipulación de gobernos, economías ou sistemas legais ata a ocultación de informacións científicas relevantes.
Os sustentos da teoría
Unha teoría da conspiración é precisamente o contrario dunha teoría científica, xa que non pode ser refutada: o feito da inexistencia de probas que sustenten tales teorías é utilizado, precisamente, polos seus defensores para reforzar a idea de que os conspiradores son tan perfectos que incluso as conseguen camuflar por completo.
As debilidades da teoría
Unha característica dalgunhas delas é que ignoran os saltos dados no coñecemento humano tras algúns acontecementos. Así a teoría de que os Estados Unidos non chegou á Lúa non aclara de onde saíron os descubrimentos sobre a súa composición, como tampouco como se calcula actualmente a velocidade á que se afasta da Terra.
Pola súa banda Carl Sagan indica dúas lagoas que nunca adoitan cubrir estas teorías:
Algúns exemplos
Entre os exemplos existentes desas teorías conspirativas pódense nomear (con algúns curtos comentarios referentes á súa posible orixe):
Aínda que hai un gran número de seguidores afervoados que se apuntarían a calquera tipo de teoría que afirmase que os grandes poderes fácticos se aliaron para urdir unha trama conspirativa, iso non implica que todas estas teorías sexan pouco probables, e algunhas, de feito, foron investigadas xudicialmente, como foi no caso da do fiscal Jim Garrison sobre as conclusións da Comisión Warren tras o asasinato do presidente Kennedy.
Con todo, o tipo de casos implicados son tan complicados e dificultosos, que normalmente nunca atopan unha resposta definitiva, o cal alimenta sempre o número de partidarios e detractores arredor dunha ou outra teoría.
Libros sobre teoría da conspiración
As teorías da conspiración inspiraron a varios autores de obras de ficción. Estas obras son case sempre complexas e deliberadamente confusas, cheas de información detallada que poderá ou non ser relevante para a trama. Normalmente, un outsider descobre fortuitamente unha conspiración potencial. O protagonista enrédase cada vez mais nos meandros da conspiración, que se revela cada vez mais complexa e inaccesible. A realidade é posta en cuestión, e no fin non se percebe se estábamos perante unha verdadeira conspiración ou perante unha coincidencia ou ilusión.
Como exemplos poden citarse:
Sniffer
miniatura|Captura de pantalla de [[Kismet, un sniffer de redes sen fíos.]] Sniffer é un programa destinado á captura de datos dunha rede informática.
Hoxe en día, a topoloxía das redes máis comúns, obriga os equipos conectados a ela a compartir o medio físico de conexión (cable coaxilal, fibra óptica, wireless etc.). Pero isto non é un problema, xa que a información que mande ou solicite cada máquina só pode ser vista por ela, é dicir, as tramas chegadas de internet, por exemplo, entrarán unicamente nese equipo (quen solicitou esas tramas).
Usos lícitos
Estas aplicacións serán de grande utilidade á hora de vixiar unha rede local, xa que permite monitorizar e analizar o tránsito da rede, detectando atascos e outros problemas. O problema é que a utilización destes programas xera certa polémica debido á posible violación da intimidade do usuario da rede.
Sam Posey
dereita|miniatura|[[Surtees TS9B de Posey no Goodwood Festival of Speed de 2008.]]
Sam Posey, nado en Nova York o 26 de maio de 1944, é un expiloto de automobilismo e xornalista deportivo estadounidense.
Andaina nas carreiras
Sam Posey comezou como piloto deportivo aficionado e se formou na Can Am e Trans Am. Posey correu cun Sunoco Camaro para Roger Penske en 1968 na serie Trans Am. Chevrolet gañou o campionato baseado no esforzo do equipo Penske. Mark Donohue foi o piloto principal e gañou unhas notables 10 de 13 carreiras. A primeira carreira de Posey foi en Bridgehampton, onde terminou terceiro. Outros acabados foron: Meadowdale, 3º, St Jovite, 3º, Bryar, 6º, Watkins Glen, 2º que foi a única carreira que Donohue foi batido por un Camaro en 1968. O coche de Posey era o mesmo Sunoco Blue con letras amarelas como Donohue. Posey lucía un spoiler amarelo e Donohue un spoiler vermello.
En 1969, gañou a Lime Rock na Trans-Am nun Ford Mustang de fábrica. En 1970, Posey foi o condutor de Autodynamics Dodge Challenger de Ray Caldwell na Trans-Am, correndo contra Parnelli Jones, Dan Gurney, Mark Donohue e Jim Hall, no que a maioría dos historiadores de carreiras consideran a mellor tempada de carreiras profesionais na historia dos Estados Unidos. Posey tamén participou nas USAC Championship Car series nas tempadas de 1969 e 1972-1974, con 13 saídas, incluíndo as 500 Millas de Indianápolis de 1972. Terminou entre os dez primeiros 8 veces, co seu mellor final en 3ª posición en 1969 no circuíto de Kent.
Como piloto de resistencia, Posey participou nas 24 Horas de Le Mans 10 veces (1966, 1969-1973 e 1975-1978) e terminou no top 10 cinco veces. O seu mellor final foi a 3ª posición durante a competición de 1971 na que pilotou o Ferrari 512 M. Tamén gañou as 12 Hours of Sebring de 1975, en equipo con outros tres pilotos.
Participou en dous eventos do campionato mundial de Fórmula 1, o Gran Premio dos Estados Unidos de 1971 e o Gran Premio dos Estados Unidos de 1972, retirándose do primeiro e finalizando 12º no segundo, sen anotar puntos do campionato. Pilotou coches de Surtees en ambas as ocasións, pero só o primeiro era un coche oficial.
Tamén competiu nun único evento na NASCAR Grand National Series (agora coñecida como Monster Energy NASCAR Cup Series), a primeira carreira da tempada de 1970, celebrado no Circuíto Riverside International en Riverside, California.
Analista de carreiras
Posey pasou a ser comentaristas de carreira de automóbiles para ABC Sports. Posey debutou en ABC para nas 500 Millas de Indianápolis de 1974, actuando como analista. Nos anos posteriores, serviu como xornalista e, finalmente, volveu ao posto de comentarista a partir de 1982.
En 1989, Posey foi contratado como parte do equipo de transmisión ABC Sports cubrindo o Tour de Francia de 1989. Moita xente quedou sorprendida polos coñecementos de Posey que e un verdadeiro entusiasta do deporte. A ABC o levaría de novo como referencia principal para as carreiras de 1990 e 1991. Posey tamén traballou como locutor de play-by-play durante a cobertura de ABC dos Xogos Olímpicos de inverno de 1984 en Saraxevo e os Xogos Olímpicos de inverno en Calgary.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pausalido, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
Pausalido é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo, no concello lugués de Mondoñedo, na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2014 tiña 3 habitantes (todas mulleres).
Legacy of Kain
Legacy of Kain ou O Legado de Kain, é unha saga de videoxogos que xiran en torno a unha historia chea de mitoloxía vampírica.
Legacy of Kain comeza cando un mozo nobre, da cidade de Coorhagen, chamado Kain é asasinado por uns bandidos en Ziegsturhl. Ambas cidades dunha terra mítica chamada Nosgoth.
A Kain élle ofrecida a oportunidade de vingarse dos seus asasinos, oportunidade que non deixa escapar. Así pois Kain é devolto á vida, ou mellor dito á non vida pois agora é un vampiro. Logo de acabar cos seus asasinos descobre que eles non eran máis que os instrumentos do seu asasinato e que a súa mesma raza o planeou e élle encomendada a obriga de restaurar os Nove Alicerces de Nosgoth para traer o equilibrio á danada terra.
Este é o comezo dunha historia que non terá como único protagonista a Kain (Blood Omen), pois nos Soul Reaver o protagonista é o seu lugartenente Raziel, convertido nun ente algo diferente dos vampiros. E na última entrega da saga, Legacy of Kain: Defiance, teremos a oportunidade de usar aos dous para aclarar a cada vez máis complicada historia. ´
Ambientación
Nosgoth é un reino ficticio que serve de escenario para os xogos da serie Legacy of Kain. Este mundo foi creado por Denis Dyack en 1993 e foi seguidamente expandido coa secuencia dos xogos. A historia de Nosgoth é descrita de forma extremamente vívida e complexa. Hai unha diferenza de cerca de 2000 anos entre os datos que remontan a serie.
Así como a maioría dos xogos teñen só unha área limitada onde se desenvolven as accións, é difícil dicir se Nosgoth é o nome dun mundo completo ou dunha simple rexión. Usualmente, o termo Nosgoth é utilizado na serie para se referir ao territorio onde toda a serie acontece.
Nosgoth é un territorio do tipo da Atlántida, ou sexa, con seres super desenvolvidos (Raza Atlante). A crenza de recentes historiadores que a Atlántida pode estar somerxida preto da Indonesia, no mapa de Blood Omen 2: Legacy of Kain esta escrito "Great Southern Sea" (Gran Mar do Sur), ou sexa, refírese ao Océano Atlántico, que antigamente era chamado como Gran Mar do Sur, no caso da Europa Central, é no clima do continente, onde neva, como acontece no xogo, a fisionomía dos humanos locais e cando Kain aparece en Stonehenge no Blood Omen 1: Soul Reaver .Xa na teoría da Illa de Pascua, poida ser polo Océano Pacífico que tamén era coñecido como Gran Mar do Sur, e que posiblemente pola illas que ten, unha delas poida ser Nosgoth, ou a historia que ten a Illa de Pascua, que unha lenda di que para mover as xigantescas estatuas de pedra, usaban a telecinesia ou psicocinesia.
Historia
Janus Audron prevé un destino terríbel para toda a Nosgoth, el profetiza que o salvador de Nosgoth usara a Soul Reaver para librar Nosgoth dun terríbel destino.
Os membros do círculo (Moebius, Mortanius, Malek ) traman usurpar a Soul Reaver de Janus. Moebius e Malek fundaron a orde dos irmáns Sarafan para protexer o círculo. Moebius incluíu un viaxante capaz de se mover polos planos físico e metafísico para quebrar as barreiras da fortaleza de Janus. Moebius, Malek e os sarafans invadiron a fortaleza, roubaran a Soul Reaver e levaran o Corazón de Janus.
Cando Vorador soubo da morte de Janus pensou que se tratar dunha conspiración do círculo, o viaxante enganado tamén foi á procura de Moebius procurando vinganza. Malek incitou aos seus seis irmáns para que loitaran contra o viaxante, mentres el iría persoalmente a enfrontarse a Vorador. Malek e os seus seis irmáns non tiveron éxito e os únicos membros do círculo que sobreviviron foron Moebius e Mortanius. Moebius ficou en posesión da Soul Reaver e deu o corazón de Janus a Mortanius.
La Estrella Compostelana (1867)
La Estrella Compostelana foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1867 e 1868.
Legacy of Kain
Historia
Mortanius chamou a Malek de volta á vida e o círculo foi restaurado con seis membros máis (Nupraptor, Ariel, Dejoule, Bane, Azimuth e Anacrothe).
La Estrella Compostelana (1867)
Traxectoria
Apareceu en outubro de 1867 como continuación de El Correo de Galicia. Editado por Antonio de Leiva, estaba dirixido por José Salgado Rodríguez e na súa redacción participaron José María Portal González, Félix Moreno Astray e Bernardo Barreiro. Foi un defensor dos intereses da cidade e incluía composicións poéticas, artigos de apoloxía eclesiástica e referencias a temas sociais. Publicou o suplemento El Estudiante, Revista festiva de la Estrella. Cesou a súa edición en marzo de 1868.
Legacy of Kain
Historia
Para librar Nosgoth do mal, xorde un rei chamado Guillerme o Xusto. El creou unha era de paz e prosperidade. Mais Moebius e Malek realizaban un culto de morte secreto usando a Soul Reaver en sacrificios humanos e iso corrompeu a alma que habitaba no interior da lámina da espada. Moebius díxolle a William que ficara coa Soul Reaver, para protexerse dun vampiro que o iría matar.
Unha forza maligna chamada Hylden Lord dominou a mente dun dos membros dos círculos e asasinou a Ariel, os piares se enegreceron, o círculo foi corrompido dispersouse e tornouse unha fonte de mal para Nosgoth. Mortanius crea un culto para un ser vampiresco na Catedral de Avernus. Os outros membros tórnanse locos e tiranos debido a ondas psíquicas emitidas polo Hylden Lord.
Guillerme, o único que podería salvar Nosgoth foi aos poucos contaminado co mal da Soul Reaver. A sede de sangue da espada corrompeu a alma de Guillerme e el tornouse un tirano espallando caos por toda Nosgoth tornándose a Némese.
Mortanius pensou que tamaño mal debería acabar e para iso era necesario por fin á influencia maligna que posuíra un dos membros do círculo e asasinado Ariel. Mortanius pretendeu crear un ser poderoso capaz de realizar os seus traballos; el trouxo a Kain de volta á vida coma un vampiro, usando o corazón de Janus, para que Kain matase os membros do círculo un a un. Cando o contaminado fose á fin eliminado, os piares deixarían de estar corrompidos e a entidade responsábel da posesión manifestaríase. Mortanius prometeu que cando todo fose restaurado Kain volvería a ser humano.
Kain obtivo a Soul Reaver na Catedral de Avernus, asasinou varios membros do círculo restando Anacrothe, Moebius e Mortanius. Nun momento da historia Kain viuse cercado polas tropas de Guillermr. Coa axuda de Moebius el viaxa no tempo e retorna ao pasado na época en que Guillerme era xusto. Na batalla entre Kain e Guillerme a Soul Reaver de Guillerme québrase e Kain sae vitorioso. Cando retorna ao futuro Kain presenza a Moebius decapitando Vorador. Moebius ten intención de tomar o lugar de Guillerme e ser rei. Mais Kain pon fin aos seus planos decapitándoo coa Soul Reaver.
Mortanius asasina a Anacrothe nos piares e chama por Kain. Os Piares aínda non están purificados, sinal que o propio Mortanius era quen estaba posuído e fóra el o asasino de Ariel. Kain mata a Mortanius e o ser que o estaba posuíndoo maniféstase e declara que se chama Hylden Lord (certamente trátase do Hylden proscrito). Kain venceo coa Soul Reaver e tórnase rei de Nosgoth. Kain rexeita o pedido da pantasma Ariel para que el propio restaurase o círculo morrendo e convértese en rei de Nosgoth. Sen o círculo, os alicerces arruínanse completamente co tempo e Kain constrúe o seu palacio nos piares arruinados.
Mil anos despois da vitoria de Kain sobre os membros do círculo el recibe os irmáns de Malek no seu castelo. (Kain levantou aos seis irmáns de Malek como vampiros (Raziel, Turel, Dumah, Rahab, Zephon e Melchiah) apagando súas memorias para que non se lembren de seu pasado como sarafans). Raziel é o seu predilecto. El quebra as ás recentemente obtidas por Raziel na súa evolución, e Kain ordena que os cinco irmáns o lancen ás augas do abismo. Desde o inicio Kain soubo que Raziel fuxiría do abismo como inmortal procurando vingarse. Raziel foxe do abismo coa axuda dun benfeitor misterioso e mata ao seu primeiro irmán adquirindo o poder de atravesar reixas no plano metafísico. Na batalla con Kain, Raziel adquire a alma da Soul Reaver. Despois de matar os seus outros tres irmáns e asimilar as súas habilidades, el finalmente encontra a Kain na máquina do tempo de Moebius. Kain acciona a máquina e viaxa no tempo. Raziel o persegue e encontra a Moebius nun pasado distante. Raziel agora é un viaxante do tempo e Moebius ve nel a posibilidade de usar as súas habilidades para quebrar as defensas da fortaleza de Janus.
Xogos
Os xogos da serie Legacy of Kain poden ser clasificados como xogos de acción, mais varios elementos doutros tipos de xogos poden ser encontrados: posúen algúns elementos de xogos de plataformas e algunhas das características principais dos RPG’s e de aventuras. A serie foi desenvolvida para varias plataformas, mais soamente é posible xogar tódolos xogos da saga no PC ou na Playstation 2.
Blood Omen: Legacy of Kain
O primeiro xogo da saga e onde Kain é convertido en vampiro e destrúe os alicerces que manteñen en equilibrio a Nosgoth, e onde descobre a traizón por parte da súa anterior raza humana e os excesos que tiveron na loita coa agora a súa nova raza, ao final eríxese como o líder da raza vampirica.
Legacy of Kain: Soul Reaver
O segundo xogo coa personaxe principal de Raziel, convertido nunha criatura nova trala súa destrución vampírica por parte de Kain, e o seu posterior descubrimento da súa orixe nobre como Sarafan humano ademais da vinganza contra os seus irmáns por destruílo e sobre o mesmo Kain por habelo traizoado e corrompido a súa orixe humana.
Legacy of Kain: Soul Reaver 2
O terceiro xogo novamente Raziel como personaxe principal, descobre novos segredos e por estes mesmos a súa sede de vinganza acougase e só desexa poder ter liberdade e deixar de ser instrumento doutros e seguir buscando mais sobre o mesmo, de feito Soul Reaver 1 e 2 poderían definirse como xogos da procura do eu, con todo esta procura arróxao ao seu destino planeado dende eons, Kain volve ter máis relevancia e deixa o seu papel de inimigo e descobre os primeiros veos cara ao que é o seu gran plan, que é forxar unha nova orde pero nin el mesmo ten idea de contra quen se enfronta.
Blood Omen 2: Legacy of Kain
O cuarto xogo non está na mesma liña de tempo dos outros xogos e pódese situar anos despois do primeiro Blood Omen pero moito antes do primeiro Soul Reaver. Nárrase a batalla de Kain sobre un líder Sarafan e a súa derrota e posterior recuperación, por primeira vez na saga do legado de Kain descóbrese un interese amoroso por parte de Kain, e este xogo serve de vinculo perfecto para o último xogo.
Legacy of Kain: Defiance
Último xogo ata agora, revélanse os segredos, e Kain convértese novamente na personaxe principal, unha poderosa relación xorde entre Kain e Raziel cando este último descobre o papel para o que foi feito e tómao por ser un fin nobre, Kain triunfa temporalmente pero non en definitiva.
Esta última parte remata no pasado no mesmo instante onde un mozo Kain destrúe os alicerces de Nosgoth e o vello Kain observa desde o alto dun castelo a destrución dos mesmos pero pode ver un atisbo de esperanza para Nosgoth.
A saga comeza de feito coa saga de Blood Omen e o que se planeou como unha segunda parte converteuse en Soul Reaver unha saga que a primeira vista resultou ser moi distinta ao que os creadores querían dun Blood Omen, logo fíxose Blood Omen II que volveu de novo a ter a Kain como protagonista, este xogo que se quixo facer con independencia da saga de Soul Reaver resulta enriquecedor da saga, fai a aparición por primeira vez dun personaxe feminino e un romance rematado co asasinato e a traizón, Kain volve ser o instrumento doutros pero el determina o desenlace, así como a primeira aparición dunha raza nova que terá relevancia en defiance.
Toni Salgado
Antonio Salgado, nado o 29 de abril de 1978 en Verín, é un actor galego.
Folgosa
O topónimo galego e portugués Folgosa pode referirse a:
Teresa Wright
Muriel Teresa Wright, nada en Nova York o 27 de outubro de 1918 e finada en New Haven, Connecticut o 6 de marzo de 2005 foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
En 1939 foi descuberta por Samuel Goldwyn, que a contratou para o papel de filla de Bette Davis no filme The Little Foxes, de 1941. Por este papel foi candidata ao Oscar á mellor actriz secundaria. O ano seguinte foi candidata dobremente, como protagonista por The Pride of the Yankees e como actriz secundaria por Mrs. Miniver, premio que gañou.
En 1948, tras rebelarse contra o sistema de estudios, Samuel Goldwyn cancelou o seu contrato.
Tras participar en varios filmes sen éxito comezou a traballar con máis frecuencia no teatro e na televisión.
Burela
Ata 1994, cando se segrega, formaba parte de Cervo. Debido á gran demanda de persoal para traballar no mar, Burela é un concello multicultural, xa que actualmente residen nel comunidades de caboverdianos (establecidos desde hai anos) e recentemente incrementouse a chegada de suramericanos e filipinos.
Xeografía
miniatura|esquerda|200px|Amencer en Burela O concello de Burela atópase na chamada Mariña Luguesa e no bordo norte da chaira lucense. En Burela comeza a rasa cantábrica, superficie chá situada entre o mar e os contrafortes montañosos, orixinando un tipo de costa liñal de longas praias formadas aos pés dos cantís e separadas a miúdo por farallóns.
Burela fai fronteira polo noroeste co concello de Cervo, polo norte co Mar Cantábrico, polo sueste co concello de Foz, e polo leste co Mar Cantábrico. A poboación de Burela distribúese tan só nunha única parroquia chamada Santa María de Burela.