cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eugenio Montero Villegas
Traxectoria
Fillo de Eugenio Montero Ríos e Avelina Villegas Rubiños. Estudou Dereito en Madrid e licenciouse en Dereito Civil e Canónico. Como sucedeu co seu irmán Avelino, aos vinte e cinco anos, a familia situouno no distrito de Cambados, aproveitando que a finais de xuño de 1898 morreu o deputado deste distrito Antonio Díaz de Rábago. A partir das eleccións de 1899 e ata 1916 saíu elixido deputado por Muros en sete lexislaturas consecutivas. Foi director xeral de Agricultura (1906) e subsecretario de Graza e Xustiza e de Instrución Pública.
Vida perosal
Casou con Josefina Becerra Malvar, filla de Manuel Becerra Armesto.
Campionato do mundo de ácuatlon
Inicialmente celebrábase uns días antes e no mesmo lugar que o Campionato do mundo de tríatlon; con todo, dende 2007 realízase como un evento totalmente separado nunha localidade diferente. Consiste nunha proba que combina natación e carreira a pé, normalmente con 5 km de carreira a pé e entre 750 e 1 km de natación (as distancias teñen variado durante a historia do evento).
Síux
Os síux son un grupo lingüístico e étnico de nativos americanos asentados nos territorios do que agora son os Estados Unidos. O nome síux é unha forma abreviada de Nadouessioux, que foi tomada do francés canadense como Nadoüessioüak a partir dun exónimo anterior da tribo ojibwa: na·towe·ssiwak, "síux".
Os síux eran un dos tres grupos de sete tribos que formaban a Gran Nación Síux e que se agrupaban a partir de tres variedades lingüísticas da lingua síux: dakota, lakota e nakota que, ás veces, aparecen indicadas polos grupos tribais como lakota, santee e yankton-yanktonai.
Hoxe en día, os síux manteñen moitos gobernos tribais dispersos en numerosas reservas e comunidades de Dacota do Norte, Dacota do Sur, Nebrasca, Minnesota e Montana nos Estados Unidos; e Manitoba, o sur de Saskatchewan e Alberta no Canadá.
Santee
Os Santee (tamén coñecidos como Dakota) migraron ao norte e ao oeste desde o sur e o leste de Ohio até Minnesota. Os Santee vivían nos bosques cazando, pescando e con agricultura de subsistencia.
Lingüística
miniatura|Xefe Bone Necklace, un Oglala Lakota da [[Reserva india de Pine Ridge (1899).]] Os síux comprenden tres grupos lingüísticos estreitamente relacionados:
As primeiras investigación identificaron a división lingüística en tres pólas dentro da lingua síux (Lakota, Dakota e Nakota) como dialectos dunha soa lingua, sendo tamén chamados Lakota = Teton, Dakota = Santee-Sisseton e Nakota = Yankton-Yanktonai. Porén, estudos recentes amosa que os Yankton-Yanktonai nunca empregaron o autónimo Nakhóta, senón que pronuncian o seu nome do mesmo modo que os Santee (Dakȟóta).
Estes estudos identifican o assiniboine e stoney como dúas linguas separadas, sendo o síux a terceira lingua. O síux ten tres dialectos semellantes: lakota, dakota occidental (Yankton-Yanktonai) e dakota oriental (Santee-Sisseton). Os falantes assiniboine e refírense a si mesmos como Nakhóta ou Nakhóda.
O termo Dakota ten sido polos antropoloxistas e membros do goberno para referirse a tódolos grupos síux, dando como resultado nomes como Teton Dakota, Santee Dakota etc. Isto debeuse principalmente á tradución terxiversada da palabra ottawa Síux.
Incidente de Wounded Knee
Durante os anos 1960, mozos nativos americanos comezaron a axitarse para acadar mellores condicións sociais, facer respectar os seus dereitos civís, e conseguir programas de desenvolvemento económico e de educación. Entre as numerosas protestas, organizouse a ocupación da illa de Alcatraz, en California.
O incidente de Wounded Knee comezou o 27 de febreiro de 1973, cando a vila de Wounded Knee, Dacota do Sur foi tomado polos seguidores do American Indian Movement. O sitio escollido debeuse ó gran valor simbólico do lugar, xa que foi alí onde se produciu o Masacre de Wounded Knee en 1890. Os ocupantes controlaron a vila durante 71 días mentres eran sitiados por varias axencias da orde como o FBI e os Marshals. Dous membros do A.I.M. morreron por disparos durante o incidente.
República de Lakota
A Delegación da liberdade Lakota, un grupo de activistas nativos americanos, declarou o 19 de decembro de 2007 que os lakota que se retiraban tódolos tratados asinados cos Estados Unidos para poder recuperar a soberanía da súa nación. Un dos activistas, Russell Means, declarou esta acción como legal aludindo á lei natural, internacional e estadounidense. O grupo considera ós lakota como unha nación soberana, malia que o estado non ten recoñecemento diplomático. As fronteiras propostas reclaman miles de quilómetros cadrados de Dacota do Norte e do Sur, Wyoming, Nebrasca e Montana.
Frank Marshall (produtor)
Frank Wilton Marshall, nado o 13 de setembro de 1946 en Glendale (California), é un produtor e director de cine estadounidense. Traballa a miúdo en colaboración coa súa muller Kathleen Kennedy, tamén produtora. Con Kennedy e Steven Spielberg, el é un dos fundadores de Amblin Entertainment.
Teoría do xene egoísta
A teoría do xene egoísta, tamén chamada visión da evolución centrada nos xenes ou teoría da selección de xenes mantén que a evolución adaptativa ten lugar por medio da supervivencia diferencial de xenes que están en competencia, incrementando a frecuencia alélica daqueles alelos cuxos efectos no trazo fenotípico promoven exitosamente a súa propia propagación, definindo xene como "non só un simple anaco físico de ADN [senón tamén] todas as réplicas dese particular anaco de ADN distribuídas por todo o mundo". Os propoñentes deste xeito de ver a evolución argumentan que, como a información herdable pasa de xeración en xeración case exclusivamente por medio do ADN, entón é mellor considerar a selección natural e a evolución desde a perspectiva dos xenes.
Os partidarios desta visión ou concepción da evolución centrada nos xenes argumentan que esta permite comprender fenómenos diversos como o altruísmo e o conflito intraxenómico, que doutro modo serían difíciles de explicar.
Xene Hox
Os xenes Hox (contracción de homeobox) son un subconxunto de xenes homeóticos, que forman un grupo de xenes relacionados que controlan o plan corporal dun embrión ao longo do eixe craniocaudal. Despois de que se forman os segmentos do embrión, as proteínas Hox determinan o tipo de apéndices (por exemplo, patas, antenas e ás na mosca do vinagre) ou os diferentes tipos de vértebras (en humanos) que se forman nun segmento. As proteínas Hox confiren, por tanto, identidade segmental, pero non forman os propios segmentos.
Teoría do xene egoísta
A visión centrada nos xenes da evolución é unha síntese da teoría da evolución por selección natural, a teoría da herdanza particulada, e a non transmisión dos caracteres adquiridos. Afirma que aqueles alelos cuxos efectos fenotípicos favorecen a súa propia propagación serán seleccionados favorablemente na poboación en relación cos seus alelos competidores. Este proceso produce adaptacións para beneficio dos alelos que promoven o éxito reprodutivo do organismo, ou doutros organismos que conteñen o mesmo alelo (altruísmo de parentesco e efecto barba verde), ou mesmo a súa propia propagación en relación a outros xenes do mesmo organismo (conflito intraxenómico).
Introdución
miniatura|dereita|200px|John Maynard Smith miniatura|dereita|200px|Richard Dawkins A visión centrada nos xenes da evolución serve como modelo para a evolución das características sociais como o egoísmo e o altruísmo.
Características adquiridas
A formulación do dogma central da bioloxía molecular foi resumida por Maynard Smith:
O rexeitamento da herdanza de caracteres adquiridos, combinouse co traballo do estatístico Ronald Fisher, que lle deu ao asunto unha base matemática, e mostrou que a xenética mendeliana era compatible coa selección natural no seu libro de 1930 The Genetical Theory of Natural Selection (A teoría xenética da selección natural). J. B. S. Haldane, e Sewall Wright, achaiaron o camiño para a formulación posterior da teoría do xene egoísta. Máis tarde tamén se estudaron os efectos epixenéticos sobre a expresión dos xenes.
O xene como a unidade de selección
A visión do xene como unidade de selección foi desenvolvida principalmente polos traballos de Richard Dawkins, W. D. Hamilton,  Colin Pittendrigh e George C. Williams. Isto foi popularizado principalmente por Dawkins no seu libro The Selfish Gene (1976).
Segundo o libro de Williams de 1966 Adaptation and Natural Selection,
Williams argumentou que "a selección natural de fenotipos non podía por si soa producir cambio acumulativo, porque os fenotipos son manifestacións extremadamente temporais." Cada fenotipo é o produto único da interacción entre xenoma e ambiente. Sen importar o axeitado e fértil que sexa o fenotipo, este será finalmente destruído e nunca será duplicado.
Desde 1954, sábese que o ADN é o principal substrato físico da información xenética, e ten a capacidade de realizar unha replicación de alta difelidade a través de moitas xeracións. Así, unha secuencia determinada de ADN pode ter unha alta permanencia e unha baixa taxa de cambios endóxenos.
Na reprodución sexual normal un xenoma completo é a única combinación dos cromosomas do pai e a nai producida no momento da fecundación. É xeralmente destruído co seu organismo, porque a "meiose e a recombinación destrúe xenotipos con tanta seguridade coma a morte". Só a metade deles se transmite a cada descendente debido á segregación independente.
O xene como entidade informacional persiste durante un período de tempo evolutivamente significativo a través da liñaxe de moitas copias físicas.
Os organismos como vehículos
Os xenes están xeralmente empaquetados xuntos dentro do xenoma, o cal está contido dentro do organismo. Os xenes agrúpanse nos xenomas porque a "replicación xenética fai uso de enerxía e substratos que son subministrados pola economía metabólica en moita menor cantidade que o que sería posible sen unha división xenética de labores." Constrúen vehículos para promover o seu interese mutuo de saltar á seguinte xeración de vehículos. Como indicou Dawkins, os organismos son "máquinas de supervivencia" dos xenes.
O efecto fenotipico dun xene determinado é continxente co seu ambiente, incluíndo os xenes socios que constitúen con el o xenoma total. Un xene nunca ten un efecto fixado; entón, como é posible falar dun xene para ter patas longas? Isto é a causa das diferenzas fenotípicas entre alelos. Pódese dicir que un alelo, se todas as demais cousas son iguais ou varían dentro de certos límites, causa patas máis longas que o seu alternativo. Esta diferenzsa permite o escrutinuo da selección natural.
"Un xene pode ter múltiples efectos fenotípicos, cada un dos cales pode ser de valor positivo, negativo ou neutro. É o valor selectivo neto do efecto fenotípico do xene o que determina o destino dun xene." Por exemplo, un xene pode causar que os seus portadores teñan maior éxito reprodutivo a unha idade xove, pero tamén causar unha maior probabilidade de morte nunha idade posterior. Se o beneficio compensa o prexuízo, facendo a media dos individuos e ambientes nos cales o xene casualmente aparece, entón os fenotipos que conteñen o xene serán xeralmente seleccionados positivamente e así a abundancia dese xene na poboación vaise incrementar.
Aínda así, faise necesario modelizar os xenes en combinación cos seus vehículos e tamén en combinación co ambiente dos vehículos.
Teoría do xene egoísta
O resultado é que "os xenes prevalentes na poboación sexual deben ser aqueles que, como condición media, nun gran número de xenotipos nun gran número de situacións, tiveron os efectos fenotípicos máis favorables para a súa propia replicación." Noutras palabras, esperamos xenes egoístas ("egoísta" significa que promoven a súa propia supervivencia sen promoveren necesariamente a supervivencia do orgasnismo, grupo ou mesmo especie). Esta teoría implica que as adaptacións son os efectos fenotípicos dos xenes para maximmizar as súas representacións en futuras xeracións. Unha adaptación é mantida por selección se promove s supervivencia xenética directamente, ou algún obxectivo subordinado que finalmente contribúe á reprodución exitosa.
Altruísmo individual e egoísmo xenético
O xene é unha unidade de información hereditaria que existe en moitas copias físicas no mundo, e a particular copia física que será replicada e orixinará novas copias non importa desde o punto de vista do xene. Un xene egoísta podería ser favorecido pola selección ao producir altruísmo entre os organismos que o conteñen. A idea resúmese así:
A teoría da selección de parentesco predí que un xene pode promover o recoñecemento de parentesco por continuidade histórica: unha nai mamífera aprende a identificar os seus propios fillos no acto do parto; un macho dirixe preferencialmente recursos aos fillos de nais coas que el copulou; e así sucesivamente. O altruísmo esperado entrre parentes é calibrado polo valor de p, tamén chamado coeficiente de parentesco. Por exemplo, un individuo ten un p = 1/2 en relación co seu irmán, e p = 1/8 co seu curmán, así que esperariamos, ceteris paribus, maior altruísmo entre irmáns que entre curmáns. Nesta liña, o xenetista J. B. S. Haldane fixo unha broma famosa dicindo "Daría a miña vida por salvar ao meu irmán? Non, pero faríao para salvar dous irmáns ou oito curmáns." Porén, examinando a propensión humana polo altruísmo, a teoría da selección de parentesco non parece poder explicar os actos amables entre familias, razas e mesmo especies.
Xene Hox
O produto proteico de cada xene Hox é un factor de transcrición. Cada xene Hox contén unha secuencia conservada de ADN coñecida como o homeobox. Os xenes Hox son, pois, un subconxunto dos xenes dos factores de transcrición homeobox. En moitos animais, a organización dos xenes Hox no cromosoma é a mesma que a orde da súa expresión ao longo do eixe anteroposterior do animal en desenvolvemento, polo que se di que presentan colinearidade.
Teoría do xene egoísta
Efecto barba verde
Os efectos barba verde recibiron ese nome por unha disquisición teórica de Richard Dawkins, que considerou a posibilidade de que un xene causase que os seus posuidores desenvolvesen unha barba verde e fosen amables con outros individuos de barba verde. Desde entón, o "efecto barba verde" acabou por indicar formas de autorrecoñecemento xenético nas cales un xene nun individuo poderia dirixir os beneficios a outros individuos que tamén posúen o xene. Tales xenes son esencialmente especialmente egoístas, beneficiándose a eles mesmos independentemente do destino dos seus vehículos.
Xene Hox
Función
Os produtos dos xenes Hox son as proteínas Hox. As proteínas Hox son un subconxunto dos factores de transcrición que conteñen o homeodominio, que son proteínas con capacidade de unirse a secuencias de nucleótidos específicas do ADN chamadas amplificadores, onde activan ou reprimen xenes. A mesma proteína Hox pode actuar como represor nun xene e como activador noutro. A capacidade das proteínas Hox de unirse ao ADN dálla unha parte da proteína denominada pregamento homeodominio. O homeodominio é un dominio de unión ao ADN de 60 aminoácidos de lonxitude (codificado pola súa correspondente secuencia de ADN de 180 pares de bases, o homeobox). Esta secuencia de aminoácidos prégase formando un motivo "hélice-xiro-hélice" (é dicir, o pregamento homeodominio), que é estabilizado por unha terceira hélice. A cadea polipeptídica consenso é:
Annesorhizeae
Annesorhizeae é unha tribo de plantas con flores pertencente á familia Apiaceae.
José Ramón Becerra Llamas
José Ramón Becerra Llamas, nado en 1775 e finado en 1870, foi un político galego do século XIX.
Xene Hox
Función
Hélice 1         Hélice 2         Hélice 3/4 ______________   __________    _________________ RRRKRTAYTRYQLLELEKEFLFNRYLTRRRRIELAHSLNLTERHIKIWFQNRRMKWKKEN ....|....|....|....|....|....|....|....|....|....|....|....|        10        20        30        40        50        60
Conservación
miniatura|Expresión dos xenes Hox nos segmentos corporais de diferentes grupos de [[artrópodos. Os xenes Hox 7, 8 e 9 correspóndense nestes grupos pero son desprazados (por heterocronía) en ata tres segmentos. Os segmentos con maxilípedos teñen o xene Hox 7. Os trilobites fósiles probablemente tiñan tres rexións corporais, cada unha cunha única combinación de xenes Hox.]]
A secuencia e función dos xenes Hox está altamente conservada. O motivo proteico homeodominio está moi conservado en especies separadadas por enormes distancias evolutivas. Ademais, os homeodominios de proteínas Hox individuais xeralmente mostran unha maior semellanza cos homeodominios doutras especies que coas proteínas codificadas por xenes adxacentes dentro do seu propio grupo Hox. Estas dúas observacións levaron a suxerir que os grupos de xenes Hox evolucionaron a partir dun só xene Hox por medio da duplicación xénica en tándem e a subseguinte diverxencia, e que un grupo de xenes Hox prototípico que contén polo meno sete xenes Hox diferentes estaba presente no antepasado común de todos os animais bilaterais.
A conservación funcional das proteínas Hox pode demostrarse polo feito de que unha mosca pode funcionar perfectamente ben cunha proteína Hox de galiña en lugar do seu propio xene Hox. Así, a pesar de ter un último antepasado común que viviu hai uns 670 millóns de anos, as versións da mosca e galiña do mesmo xene Hox poden intercambiarse mantendo a funcionalidade.
En Drosophila
Expresión dos xenes homeobox (Hox) en [[Drosophila melanogaster|miniatura|400px]]
Drosophila melanogaster é un importante modelo para comprender a xeración do plan corporal e a evolución. Os principios xerais da función e lóxica dos xenes Hox descubertos nas moscas do vinagre aplícanse a todos os organismos bilaterais, incluíndo os humanos. Drosophila, igual que todos os insectos, ten oito xenes Hox, que están agrupados en dous complexos, ambos localizados no seu cromosoma 3. O complexo Antennapedia (que non hai que confundir co xene Antp) consta de cinco xenes, que son: labial (lab), proboscipedia (pb), deformado (Dfd), peites sexuais reducidos (Scr), e Antennapedia (Antp). O complexo Bithorax complex, denominado así polo xene Ultrabithorax, consta dos tres xenes restantes: Ultrabithorax (Ubx), abdominal-A (abd-A) e abdominal-B (abd-B).
Labial
O xene lab (labial) é o xene expresado na parte máis anterior do corpo. Exprésase na cabeza, principalmente no segmento intercalar (un segmento do que non colgan apéndices situado entre as antenas e a mandíbula), e tamén no tubo dixestivo medio. A perda da función de lab fai que o embrión de Drosophila non poida internalizar as estruturas da boca e a cabeza que se desenvolven inicialmente fóra do seu corpo (un proceso chamado involución da cabeza). Se hai un fallo na involución da cabeza altéranse ou elimínanse as glándulas salivares e a farinxe. O xene lab foi chamado así inicialmente porque alteraba o apéndice labial; porén, o xene lab non se expresa no segmento labial, e o apéndice labial é probablemente o resultado da ampla desorganización resultante do fallo na involución da cabeza.
Proboscipedia
O xene Proboscipedia (pb) é responsable da formación dos palpos labiares e maxilares. Hai algunhas probas que indican que pb interacciona con Scr.
Deformed
O xene Dfd (deformed, deformado) é responsable da formción dos segmentos maxilar e mandibular na cabeza da larva. Os fenotipos mutantes de Dfd son similares aos do xene labial. A perda de función de Dfd no embrión orixina un fallo na involución da cabeza (ver xene labial), cunha perda das estruturas da cabeza da larva. As mutacións no adulto presentan desaparicións de partes da cabeza ou transformacións da identidade da cabeza e o tronco.
Sex combs reduced
O xene Scr (Sex combs reduced, peites sexuais reducidos) é responsable do desenvolvemento cefálico e torácico no embrión e no adulto de Drosophila.
Antennapedia
O segundo segmento torácico ou T2, desenvolve un par de patas e un par de ás. O xene Antp especifica esta identidade ao promover a formación das patas e permitir (pero sen activar directamente) a formación das ás. Unha mutación Antp dominante, causada por unha inversión cromosómica, causa que Antp se exprese no disco imaxinal antenal, polo que, en vez de formarse unha antena, o disco dá lugar a unha pata, de modo que á mosca lle crece unha pata na cabeza.
miniatura|upright|Tipo silvestre (esquerda) e mutante Antennapedia (dereita)
Ultrabithorax
O terceiro segmento torácico ou T3, leva un par de patas e un par de halterios (ás reducidas que funcionan para equilibrar o voo). Ubx determina en gran medida os padróns de T3 ao repimir os xenes implicados na formación das ás. A lámina da á está composta por dúas capas de células firmemente adheridas unhas a outras, e reciben nutrientes por medio de varias veas da á. Un dos moitos xenes que reprime Ubx é o xene blistered, que activa as proteínas implicadas na adhesión célula-célula, e spalt, que determina os padróns da situación das veas da á. Nos mutantes con perda de función de Ubx, este xene xa non reprime os xenes das ás, e os halterios desenvólvense orixinando un segundo par de ás, o que produce as famosas moscas de catro ás. Cando Ubx se expresa indebidamente no segundo segmento torácico, como ocorre nas moscas con mutación no amplificador "Cbx", reprime os xenes das ás, e estas desenvólvense orixinando halterios, producindo moscas con catro halterios.
Abdominal-A
En Drosophila, abd-A exprésase xunto coa maioría do abdome, desde os segmentos abdominais 1 (A1) ao A8. A expresión de abd-A é necesaria para especificar a identidade da maioría dos segmentos abdominais. Unha función principal de abd-A en insectos é reprimir a formación das extremidades. En mutantes de perda de función de abd-A os segmentos abdominais desde A2 a A8 son transformados adquirindo unha identidade máis similar a A1. Cando abd-A se expresa ectopicamente polo embrión, todos os segmentos anteriores a A4 son transformados a unha identidade abdominal como a de A4. O xene abd-A tamén afecta aos padróns de xeración da cutícula no ectoderma, e aos padróns da xeración de músculo no mesoderma.
Abdominal-B
O xene abd-B transcríbese dando dúas formas diferentes: unha proteína reguladora e unha proteína morfoxénica. A abd-B reguladora suprime as estruturas embrionarias epidérmicas ventrais nos segmentos oitavo e noveno do abdome de Drosophila. Tanto a proteína reguladora coma a proteína morfoxenética están implicadas no desenvolvemento do segmento da cola.
Xenes regulados por proteínas Hox
Os xenes Hox actúan a moitos niveis dentro de xerarquías de xenes do desenvolvemento: no nivel "executivo" regulan xenes que á súa vez regulan grandes redes doutros xenes (como a vía xénica que forma os apéndices). Tamén regulan directamente os denominados xenes realizadores ou xenes efectores que actúan na base de ditas xerarquías para finalmente formar os tecidos, estruturas e órganos de cada segmento. A segmentación implica procesos como a morfoxénese (diferenciación das células precursoras nas súas células terminais especializadas), a estreita asociación de grupos de células con destinos similares, o perfilado de estruturas e límites entre segmentos por medio de morte celular programada e o movemento de células desde onde se orixinan primeiramente a onde finalmente funcionan, polo que non é sorprendente que os xenes diana dos xenes Hox promocionen a división celular, adhesión celular, apoptose e migración celular.
Secuencias de amplificadores unidos a homeodominios
A secuencia de ADN unida a proteínas homeodominio contén a secuencia de nucleótidos TAAT, e a T 5' terminal é a máis importante para a unión. Esta secuencia está conservada en case todos os sitios recoñecidos por homeodominios e probablemente distínguen esas localizacións como sitios de unión ao ADN. Os pares de bases que veñen despois desta secuencia inicial utilízanse para distinguir entre proteínas homeodominio, todas as cales teñen sitios similares de recoñecemento. Por exemplo, o nucleótido que segue a secuencia TAAT é recoñecido polo aminoácido en posición 9 da proteína homeodominio. Na proteína materna Bicoid, esta posición está ocupada pola lisina, que recoñece e se une ao nucleótido G. En Antennapedia, esta posición está ocupada por glutamina, que recoñece e únese ao nucleótido A. Se a lisina en Bicoid é substituído pola glutamina, a proteína resultante recoñece os sitios amplificadores de unión de Antennapedia.
Porén, todos os factores de transcrición que conteñen homeodominios, únense esencialmente á mesma secuencia de ADN. A secuencia á que se une o homeodominio da proteína Hox é só de seis nucleótidos de longo, e esa secuencia tan curta atópase aleatoriamente moitas veces por todo o xenoma, moito máis lonxe que o número real de sitios funcionais. Isto formula a cuestión, especialmente para as proteínas Hox, que producen tales cambios drásticos na morfoloxía cando se expresan indebidamente, de como cada factor de transcrición pode producir tales resultados específicos e diferentes se todos eles se unen á mesma secuencia. Un mecanismo que introduce maior especificidade de secuencia de ADN para as proteínas Hox é a unión a cofactores proteicos. Dous destes cofactores Hox son Extradenticle (Exd) e Homothorax (Hth). Exd e Hth únense ás proteínas Hox e parecen inducir cambios conformacionais na proteína Hox, que incrementan a súa especificidade.
Regulación dos xenes Hox
Igual que os xenes Hox regulan os xenes realizadores, eles á súa vez regúlanse a si mesmos por xenes gap e xenes de regra par, que son á súa vez regulados por ARNm subministrados pola nai. Isto ten como resultado unha fervenza de factores de transcrición: os factores maternos activan os xenes gap ou os da regra par; despois os xenes gap e da regra par activan os xenes Hox; despois, finalmente, os xenes Hox activan os xenes realizadores que causan a diferenciación dos segmentos do embrión en desenvolvemento. A regulación conséguese por medio de gradientes de concentración de proteínas, chamados campos morfoxenéticos. Por exemplo, as altas concentracións dunha proteína materna e baixas concentracións doutras encenden un conxunto específico de xenes gap ou de regra par. Nas moscas, stripe 2 no embrión está activado polas proteínas maternas Bicoid e Hunchback, pero reprimidos polas proteínas gap Giant e Kruppel. Así, stripe 2 só se forma onde hai as proteínas Bicoid e Hunchback, pero non onde hai as proteínas Giant e Kruppel.
As febras de microARN localizadas en clusters Hox inhiben os xenes Hox máis anteriores ("fenómeno da prevalencia posterior"), posiblemente para afinar mellor o seu padrón de expresión.
O ARN non codificante (ARNnc ou ncRNA) é abondoso nos clusters Hox. Nos humanos, pode estar presente o ARNnc 231. Un destes, HOTAIR, silencia en trans (é transcrito no cluster HOXC e inhibe os últimos xenes HOXD) uníndose a proteínas do grupo Polycomb (PRC2).
A estrutura da cromatina é esencial para a transcrición pero tamén require que o cluster forme un bucle que sobresae do territorio cromosómico.
A PCR cuantitativa mostrou varias tendencias que teñen que ver coa colinearidade: o sistema está en equilibrio e o número total de transcritos depende do número de xenes presente segundo unha relación linear.
Colinearidade
Nalgúns organismos, especialmente vertebrados, os diversos xenes Hox están situados moi preto uns dos outros no cromosoma en grupos ou clusters. A orde dos xenes no cromosoma é a mesma que a orde de expresión dos xenes no embrión en desenvolvemento; o primeiro xene exprésase no extremo anterior do eixe do organismo en desenvolvemento. A razón desta colinearidade non se comprende aínda ben. O diagrama de arriba mostra as relacións entre os xenes e expresión das proteínas nas moscas.
Teoría do xene egoísta
Xenerosidade
Por outra parte, un só trazo, a amabilidade de grupo recíproca, pode explicar a gran maioría do altruísmo que é xeralmene aceptado como algo "bo" polas sociedades modernas. Imaxinemos un trazo de comportamenteo de tipo "barba verde" cuxo recoñecemento non depende do recoñecemento dalgunhas características externas como a cor da barba, senón que depende do recoñecemento do comportamento. Imaxinemos agora que o comportamento é altruísta. O éxito de dito trazo en organismos suficientemente intelixentes e que non foron enganados é implícito. Ademais, a existencia de ditos trazos predí unha tendencia á amabilidade con organismos non relacionados que son aparentemente amables, mesmo se os organismos son de especies completamente diferentes. Ademais, o xene non necesita ser exactamente o mesmo, con tal de que o efecto sexa similar. Múltiples versións do xene (ou mesmo do meme) terían virtualmente o mesmo efecto nunha sorte de ciclo de barba verde simbiótico de altruísmo.
Estratexia do engano
Sempre que o recoñecemento xoga un papel na evolución, tamén o fai o engano. Igual que un lagarto inofensivo no que evolucionou un patrón de cores que imita un curmán seu velenoso e así engana aos depredadores, a criatura egoísta pode simular ser amable ao "crecerlle unha barba verde" (sexa o que sexa a barba verde nese caso). Deste xeito, a teoría do xene egoísta e a barba verde tamén dan unha explicación para a evolución das mentiras e enganos que se observan nalgunhas especies, que son características que non benefician á poboación no seu conxunto.
Conflito intraxenómico
Como os xenes poden producir altruísmo individual, poden orixinar conflitos entre xenes dentro do xenoma dun individuo. Este fenómeno denomínase conflito intraxenómico e xorde cando un xene promove a súa propia replicación en detrimento doutros xenes do xenoma. O exemplo clásico son os xenes distorsionadores da segregación que fan trampas durante a meiose ou gametoxénese e acaban estando en máis da metade dos gametos funcionais. Estes xenes persisten mesmo se causan unha fertilidade reducida. Egbert Leigh, para explicar a relativa baixa aparición de conflito intraxenómico, comparou o xenoma a un "parlamento de xenes no cal cada un actúa no seu propio interese egoísta, pero se o acto dana a outros, estes vanse combinar para suprimilo".
Ecuación de Price
A ecuación de Price é unha ecuación de covarianza que é unha descrición matemática da evolución e a selección natural. A ecuación de Price foi obtida por George R. Price cando traballaba en Londres reexaminando os traballos de W. D. Hamilton sobre a selección de parentesco.
Principais figuras no debate da selección
Ademais de Richard Dawkins e George C. Williams, outros biólogos e filósofos ampliaron e refinaron a teoría do xene egoísta, como John Maynard Smith, George R. Price, Robert Trivers, David Haig, Helena Cronin, David Hull, Philip Kitcher, e Daniel C. Dennett.
Entre os autores que se opuxeron a esta visión da evolución centrada nos xenes están: Ernst Mayr, Stephen Jay Gould, David Sloan Wilson, e o filósofo Elliott Sober.
Entre os partidaios da selección a multinivel están: E. O. Wilson, David Sloan Wilson, Elliott Sober, Richard E. Michod, e Samir Okasha.
Críticas
Os principais críticos da visión centrada nos xenes da evolución son o biólogo evolutivo Ernst Mayr, o paleontólogo Stephen Jay Gould, o biólogo e antropólogo David Sloan Wilson, e o filósofo Elliott Sober.
En escritos publicados no New York Review of Books, Gould criticou esta perspectiva como unha confusa contabilidade da causalidade. Gould considera que a selección actúa en moitos niveis, e enfatizou a perspectiva xerárquica da selección. Gould tamén denominou as afirmacións do Xene egoísta "adaptacionismo estrito", "ultradarwinismo", e "fundamentalismo darwinista", describíndoos como excesivamente "reducionistas". Considera que a teoría conduce a unha teoría "algorítmica" simplista da evolución, ou mesmo á reintrodución dun principio teleolóxico. Mayr chegou máis lonxe ao dicir que "a teoría básica de Dawkins de que os xenes son o obxecto da evolución é totalmente non darwinista."
Gould volveu a tratar o asunto dos xenes egoístas no seu ensaio Caring groups and selfish genes. Gould recoñece que Dawkins non está imputando accións conscientes aos xenes, senón simplemente usando unha metáfora taquigráfica que se encontra frecuentemente en escritos evolucionistas. Para Gould, o fallo principal é que "non importa canto poder desexe Dawkins asignar aos xenes, hai unha cousa que non pode darlles: visibilidade directa para a selección natural." Considera que unidade de selección é o fenotipo, non o xenotipo, porque é o fenotipo o que interacciona co ambiente na interface da selección natural. Así, no resumo feito por Kim Sterelny da posición de Gould, "as diferenzas nos xenes non causan cambios evolutivos nas poboacións, [senón que] rexistran eses cambios." Richard Dawkins replicou a estas críticas nun libro posterior, The Extended Phenotype, dicindo que Gould confundía a xenética particulada coa embrioloxía particulada, afirmando que os xenes "se mesturan", no que concirne aos seus efectos sobre os fenotipos en desenvolvemento, pero que non se mesturan cando se replican e recombinan ao longo das xeracións.
Desde a morte de Gould en 2002, Niles Eldredge continuou presentando contraargumentos á selección natural centrada nos xenes. Eldredge sinala que no libro de Dawkins A Devil's Chaplain, "Richard Dawkins comenta o que el ve como principal diferenza entre a súa posición e a do último Stephen Jay Gould. Conclúe que é a súa propia visión de que os xenes xogan un papel causal na evolución," mentres que Gould (e Eldredge) "ven os xenes como rexistradores pasivos de que é o que funcionou mellor".
Xene Hox
Nomenclatura
Os xenes Hox noméanse polos fenotipos homeóticos que resultan cando a súa función se altera, alí onde un segmento se desenvolve coa identidade doutro (por exemplo, patas onde debería haber antenas). Os xenes Hox de diferentes filos recibiron distintos nomes, o cal levou a unha confusión na nomenclatura. O complemento de xenes Hox de Drosophila está constituído por dous agrupamentos ou clusters, o complexo Antennapedia e o Bithorax, que xuntos foron denominados historicamente HOM-C (o Complexo Homeótico). Aínda que historiacmente os xenes HOM-C se referían a xenes homólogos de Drosophila, mentres que os xenes Hox se referían a homólogos de vertebrados, esta distinción xa non se fai, e tanto os xenes HOM-C coma os Hox denomínnse agora xenes Hox.
Vertebrados
Os ratos e os humanos teñen 38 xenes Hox dispostos en catro agrupamentos ou clusters chamados, , e :
Lamelas, Baroña, Porto do Son
Lamelas é un lugar da parroquia de Baroña no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Xene Hox
Vertebrados
Os mamíferos, aves e a maioría dos peixes teñen catro agrupamentos HOX. O peixe cebra ten unha copia adicional de HoxA, HoxB e HoxC, totalizando sete clusters. Un só microARN marca a localización dunha copia perdida de HoxD, presente noutros peixes teleósteos.
Lamelas, Baroña, Porto do Son
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Xene Hox
Vertebrados
Os xenes Hox, especialmente os clusters HoxA e HoxD, están implicados nas capacidades de rexeneración de extremidades de anfibios e réptiles.
Anfioxo
Os anfioxos como Branchiostoma floridae teñen un só cluster Hox con 14 xenes, chamados con números sucesivos desde AmphiHox1 a AmphiHox14.
Historia
Os xenes Hox son así nomeados porque as mutacións que os afectan causan transformacións homeóticas. As transformacións homeóticas foron primeiro identificadas e estudadas por William Bateson en 1894, que acuñou o termo "homeose". Despois do redescubrimento dos principios xenéticos de Mendel, Bateson e outros decatáronse que algúns exemplos de homeose en órganos florais e esqueletos animais podería atribuírse a variacións nos xenes.
A evidencia definitiva para unha base xenética dalgunhas transformacións homeóticas era obtida illando os mutantes homeóticos. O primeiro mutante homeótico atopouno Calvin Bridges no laboratorio de Thomas Hunt Morgan en 1915. Este mutante mostra unha duplicaión parcial do tórax e era, por tanto, nomeado Bithorax (bx). Transforma o terceiro segmento torácico (T3) cara ao segundo (T2). A mutación Bithorax orixinouse espontaneamente no laboratorio e foi mantida como un stock de laboratorio desde entón.
Os estudos xenéticos de Morgan e outros proporcionaron os fundamentos para análise sistemática de Edward B. Lewis e Thomas Kaufman, que proporcionou definicións preliminares de moitos xenes homeóticos dos complexos Bithorax e Antennapedia, e tamén mostraron que os fenotipos mutantes para a maioría destes xenes poderían ser rastreados a defectos no padrón do plan corporal embrionario.
Ed Lewis, Christiane Nüsslein-Volhard e Eric F. Wieschaus identificaron e clasificaron 15 xenes de importancia clave para determinar o plan corporal e a formación de segmentos corporais da mosca da froita Drosophila melanogaster en 1980. Polos seus traballos, Lewis, Nüsslein-Volhard e Wieschaus foron galardoados co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1995.
En 1983, o homeobox foi decuberto independentemente por investigadores de dous laboratorios: Ernst Hafen, Michael Levine e William McGinnis (no laboratorio de Walter Gehring na Universidade de Basilea, Suíza) e Matthew P. Scott e Amy Weiner (no laboratorio de Thomas Kaufman na Universidade de Indiana en Bloomington).
Tristeza da maternidade
A tristeza da maternidade (en inglés, maternity blues ou baby blues ), tamén coñecida coma síndrome do terceiro día (por comezar a se manifestar entre o terceiro e sétimo día desde o parto), é unha resposta fisiolóxica normal é adaptativa que se dá nas mulleres que veñen de dar a luz, e que se caracteriza por unha leve alteración do estado de ánimo que pode implicar apatía, tristeza leve, labilidade emocional, ansiedade e outros cambios no humor dentro do espectro da depresión. Polo xeral adoita afectar as nais nos primeiros días posparto, mais é posíbel que afecten tamén ao proxenitor paterno. Afecta a 75-80% das nais, e os síntomas poden durar desde unhas horas até varios días.
Lilleager
Lilleager é unha illa deshabitada do Mar Báltico, pertencente a Dinamarca. Localízase ao sur da illa de Lolland.
Tristeza da maternidade
Cómpre non confundir a tristeza da maternidade coa depresión posparto, a cal é unha verdadeira doenza psiquiátrica. Porén, episodios severos e con síntomas moi floridos de tristeza da maternidade poderían ser un factor preditor para padecer depresión posparto nun futuro.
Algúns autores relacionan a tristeza da maternidade con posíbeis alteracións na glándula tiroide, que podería sufrir cambios transitorios durante o período posparto.
Vorarlberg
Vorarlberg é o oitavo Estado tanto en área (2.601 km²) como en poboación (372.791 habitantes no 2001). O estado fai fronteira co Tirol ao leste, cos estados alemáns de Baden-Württemberg e Baviera ao noroeste e norte; polo sur cos cantóns suízos de Grisóns e Sankt Gallen, separadas polo principado de Liechtenstein.
Isaac Gómez Pose
Isaac Gómez Pose, nado en Laxe o 27 de febreiro de 1981, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista. Actualmente está sen equipo.
Estiria
Estiria (en Alemá Steiermark, Esloveno e croata: Štajerska, Húngaro: Stájerország) é un Land da Austria centro oriental. A súa capital é Graz. O estado limita coa Baixa Austria ó norte e Burgenland ó leste, Estiria fai fronteira con Eslovenia ó sueste, con Carintia ó suroeste, Salzburgo ó oeste e Alta Austria ó noroeste.
Estiria é o segundo maior Estado do país, con 16.401 km², a súa poboación, a cuarta maior do país, era de 1.243.052 no 2019. A cidade capital é Graz (289.000 habitantes no 2019).
Etimoloxía
O seu nome deriva da Marca de Estiria a sede do goberno da dinastía Otakar: Steyr na Alta Austria de hoxe. En alemá, a zona aínda se chama "Steiermark" mentres que en galego utilízase o nome en latín "Estiria". O antigo vínculo entre Steyr e Estiria é tamén evidente nos seus case idénticos escudos de armas, unha Panthera branca sobre un fondo verde.
Xeografía
As partes occidental e oriental do distrito de Graz-Umgebung poden ou non poden ser considerados partes do oeste e do leste de Estiria, respectivamente. As rexións do sur do Ducado de Estiria, que forman parte de Eslovenia desde 1918, foron (e, ás veces coloquialmente seguen sendo) coñecidas como "Baixa Estiria" (Untersteiermark).
Historia
thumb|Visión histórica da fronteira entre Estiria e Carintia, 1830
Nos principios da época romana, Estiria estaba habitada por tribos Celtas. Trala súa conquista polos romanos, a parte oriental do que hoxe é Estiria formaba parte de Pannonia, mentres que a occidental formaba parte de Noricum. Durante as invasións bárbaras, foi conquistada ou atravesada polos visigodos, os hunos, os ostrogodos, os Ruxios, os lombardos, os francos e os Ávaros. En 595 estes últimos foron derrotados polos eslavos, que a partir de entón gobernárona.
En 1180 Estiria separouse do Ducado de Carintia e converteuse nun Gran Ducado independente; en 1192 pasou a formar parte de Austria. Logo da subdivisión hereditaria desta última, Estiria formou a parte central da Austria interior. Estiria desenvolveuse cultural e economicamente baixo o mandato de Juan de Habsburgo-Lorena entre 1809 e 1859. En 1918, logo da primeira guerra mundial, dividiuse en dúas partes, a parte norte (formando o que é o actual estado de Austria ), e a parte sur, chamada Baixa Estiria, habitada na súa maioría pola etnia eslovena, que estaba incluída en Iugoslavia, e actualmente en Eslovenia.
Divisións administrativas
O estado federado está dividido en 12 distritos (Bezirke) e unha cidade aberta (2020). thumb|400px|StyriaLänd Bezirke (2020)
Cidade estatutaria
<ol> <li> Graz</li> </ol>
Distritos
<li> Distrito de Bruck-Mürzzuschlag</li> <li> Distrito de Deutschlandsberg</li> <li> Distrito de Graz-Umgebung</li> <li> Distrito de Hartberg-Fürstenfeld</li> <li> Distrito de Leibnitz</li> <li> Distrito de Leoben</li> <li> Distrito de Liezen co subdistrito de Gröbming</li> <li> Distrito de Murau</li> <li> Distrito de Murtal</li> <li> Distrito de Südoststeiermark</li> <li> Distrito de Voitsberg</li> <li> Distrito de Weiz</li> </ol>
Arce, Italia
Fai fronteira cos concellos de: Ceprano, Colfelice, Falvaterra, Fontana Liri, Monte San Giovanni Campano, Rocca d'Arce, San Giovanni Incarico e Strangolagalli.
Historia
Mencionada por vez primeira no ano 650, a fala da localidade é o dialecto ciociaro que se fala no sur do Lacio.
Emblema de Laos
O emblema de Laos amosa o momumento nacional Pha That Luang. A presa de Nam Ngun é un símbolo da xeración de enerxía, e tamén aparece unha rúa de asfalto, así como un campo de regadío.
Na parte inferior hai unha engrenaxe. Na inscrición da esquerda lese "Paz, Independencia, Democracia" (escrita lao: ສັນຕິພາບ ເອກະລາດ ປະຊາທິປະໄຕ) e na da dereita, "Unidade e Prosperidade" (escrita lao: ເອກະພາບ ວັດຖະນາຖາວອນ.)
Venus de Lespugue
miniatura|180px|[[Réplica da Venus de Lespugue.]] A Venus de Lespugue é unha estatuíña de marfil que constitúe unha das máis célebres representacións femininas da Prehistoria, formando parte das coñecidas como Venus paleolíticas.
Factor plaquetario 4
O factor plaquetario 4 (PF4) é unha pequena citocina que pertence á familia das quimiocinas CXC que tamén se coñece como quimiocina (motivo C-X-C) ligando 4 (CXCL4). Esta quimiocina é liberada dos gránulos alfa das plaquetas activadas durante a agregación plaquetaria e promove a coagulación do sangue ao moderar os efectos das moléculas similares á heparina. Debido a estas funcións, prediciuse que desempeña un papel na reparación de feridas e na inflamación. Xeralmente atópase formando un complexo cun proteoglicano.
Venus de Lespugue
Contexto arqueolóxico
Foi descuberta en 1922 por R. et S. de Saint-Périer na cova dos Rideaux en Lespugue, en Haute-Garonne (Alto Garona). Cando a escavación estaba a rematar, un último golpe de pico sacou a luz a estatua, pero a danou. A escavación permitiu precisar a idade que se data entre 26.000 anos e 24.000 anos a. de C.
Factor plaquetario 4
Función
O factor plaquetario 4 é unha proteína de 70 aminoácidos que se libera dos gránulos alfa de plaquetas activadas e únese con alta afinidade á heparina. O seu principal papel fisiolóxico parece ser a neutralización de moléculas similares á heparina da superficie endotelial dos vasos sanguíneos, inhibindo a actividade da antitrombina III local e promovendo a coagulación. Como forte quimioatractor para os neutrófilos e fibroblastos, o PF4 probablemente exerce un papel na inflamación e reparación de feridas.
O PF4 é quimotáctico para os neutrófilos, fibroblastos e monocitos e interacciona cunha variante de empalme do receptor da quimocina CXCR3, coñecido como CXCR3B.
Venus de Lespugue
Descrición
O material é marfil de mamut. Logo da rotura na descuberta, foi restaurada: mide 14,7 cm de alto, 6 cm de ancho e 3,6 cm de espesor.
Martirio de Fátima
miniatura|[[Xiíta conmemoran o martirio en Bahrein.]] Os xiítas en xeral e os iranianos en particular celebran cerimonias anuais durante 20 días nos meses Jumada al-ULA para conmemorar o aniversario do martirio de Fátima, a filla do profeta Mahoma e esposa do imán Alí.
Venus de Lespugue
Descrición
A forma xeral corresponde aos cánones estilísticos postos de relevo por A. Leroi-Gourhan: os seos, o ventre e os cadrís inscríbense nun círculo, arredor do cal un rombo inclúe a cabeza e as pernas.
Vilar, Baroña, Porto do Son
Vilar é un lugar da parroquia de Baroña no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 109 habitantes (60 homes e 49 mulleres).
Martirio de Fátima
Ligazóns externas
Fatimah Fátima (filha de Maomé) Фатима Захра
Factor plaquetario 4
Importancia clínica
O complexo heparina:PF4 é o antíxeno na trombocitopenia inducida por heparina, unha reacción autoinmune idiosincrática á administración de heparina anticoagulante. Os autoanticorpos anti-PF4 tamén se encontraron en pacientes con trombose e características que lembran a trombocitopenia inducida por heparina pero non antes da administración de heparina.
Os niveis de PF4 increméntanse en pacientes con esclerose sistémica que tamén teñen enfermidade pulmonar intersticial.
O PF4 humano mata os parasitos da malaria dentro dos eritrocitos ao lisar selectivamente os vacúolos dixestivos do parasito.
Ligazóns externas
Este artigo incorpora textos da Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos, en dominio público.
Tarrío, Baroña, Porto do Son
Tarrío é un lugar da parroquia de Baroña no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Venus de Lespugue
Descrición
A cabeza é pequena e ovoide, desprovista de detalles anatómicos que individualicen un rostro. Nela hai uns trazos gravados, máis ou menos paralelos, que poden interpretarse como unha cabeleira. Seos e nádegas son voluminosas, practicamente esféricas. As pernas son curtas e terminan cuns esbozos de pés.