cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arciprestado da Terra Chá
Parroquias
San Paio de Arcillá, Santa María de Bestar, San Paio de Bexán, Santa María de Cospeito, San Xurxo de Goá, San Martiño de Lamas, San Pedro de Momán, Santa Mariña de Muimenta, San Martiño de Pino, Santalla de Rioaveso, San Miguel de Roás, San Xiao de Santa Cristina, San Pedro de Seixas, Santalla de Sisoi, San Xoán de Sistallo, San Xiao de Támoga, Santa María de Vilapene, Santa María de Vilar, Santa María de Xermar e Santiago de Xustás.
Guitiriz
Becín (San Xiao de, San Pedro do Buriz, Santa María de Labrada, San Xoán de Lagostelle, Santa Eulalia de Mariz, San Vicenzo das Negradas, Santo Estevo de Parga, San Mamede de Pedrafita, San Pedro de Pígara, San Xiao de Roca, San Breixo de Parga, San Salvador de Parga, Santa Cruz de Parga, Santa Locaia de Parga, Santa Mariña de Lagostelle, Santiago de Trasparga, Santa María de Vilar e San Vicenzo dos Vilares.
Muras
Santa María da Balsa, Santa María do Burgo, San Xillao de Irixoa, San Pedro de Muras, Santo Estevo de Silán e Santa María do Viveiró.
Outeiro de Rei
Sta. Mª Madanela de Sobrada de Aguiar e San Pedro de Taboi.
Pol
Santo André de Ferreiros, San Bartolomeu de Lea, San Martiño de Ferreiros e Santiago de Silva. Vilalba
San Xoán de Alba, San Lourenzo de Árbol, San Martiño de Belesar, Santiago de Boizán, Santa María de Carballido, San Martiño de Codesido, San Bartolomeu de Corvelle, San Martiño de Distriz, Santiago de Goiriz, Santa María de Gondaísque, San Bartolomeu de Insua, San Salvador de Ladra, San Martiño de Lanzós, San Salvador de Lanzós, San Xiao de Mourence, San Cosme de Nete, San Martiño de Noche, San Mamede de Oleiros, San Xurxo de Rioaveso, Santalla de Román, Santiago de Samarugo, San Simón da Costa, Santiago de Sancovade, San Pedro de Santaballa, Santa María de Soexo, Santa María de Tardade, Santa María da Torre, Santa María de Vilalba, San Mamede de Vilapedre e San Salvador de Xoibán. Xermade
Santa Baia de Burgás, Santa Mariña de Cabreiros, San Miguel de Candamil, San Xulián de Cazás, Santo André de Lousada, San Pedro de Miraz, San Mamede de Momán, San Martiño de Piñeiro, San Pedro Fiz de Roupar e Santa María de Xermade.
FireChat
FireChat é unha aplicación móbil propietaria, desenvolvida por Open Garden, que utiliza a creación de redes sen fíos en malla para conectar teléfonos intelixentes vía Bluetooth, Wi-Fi, ou a tecnoloxía Multipeer Connectivity de Apple sen ter unha conexión de Internet ao conectarse en modo peer-to-peer.
Ao longo do 2014 FireChat foi usada como ferramenta de comunicación en protestas civís, aínda que non fora deseñada para este propósito.
Historia
A aplicación foi presentada primeiro en marzo de 2014 para iPhones, seguido por unha versión para dispositivos de Android en abril seguinte.
As aplicacións de mensaxería instantánea fóra da rede existiron desde 2007, antes de que as tecnoloxías sen fíos tivesen dispoñibilidade e adopción ampla. Por exemplo, Blueeee! era unha aplicación para Sony Ericsson, Nokia, LG, Motorola, Siemens, dispositivos Samsung, e utilizaba bluetooth para deixar a usuarios próximos comunicarse o un co outro.
Emblema de Francia
miniatura|Escudo de Francia O emblema da República francesa ten a súa orixe na Revolución de 1789. Como ocorre noutros países, o emblema emprégase como un dos símbolos do Estado, pero non foi obxecto dunha regulación legal específica. Aparece en documentos oficiais, en uniformes policiais, na fachada de moitos edificios públicos (sexan estatais ou municipais), nos pasaportes ou en moedas e medallas acuñadas pola República francesa, por citar algúns exemplos. O seu deseño incorpora elementos recollidos da tradición greco-latina, como as fasces e as ramas de carballo e loureiro.
As fasces teñen a súa orixe nas cerimonias da Roma Antiga: os maxistrados, ditadores, cónsules e emperadores ían precedidos duns lictores. Estes levaban un feixe de varas (fasces en latín) que simbolizaban o poder do Estado e a autoridade dos seus maxistrados. Este símbolo foi incorporado durante a Revolución francesa para representar o poder e a autoridade da república.
A rama de carballo representa a permanencia e a forza da Nación, mentres que o loureiro representa a gloria da Patria e aos heroes que a defenderon.
As iniciais "RF" significan "République Française" (República Francesa).
León (homónimos)
León pode referirse a:
Personaxes históricos
León e o nome de varios personaxes históricos:
Conso
O topónimo galego Conso pode referirse a:
Solario
O termo solario refírese a un lugar especialmente acondicionado para tomar o sol:
Template Method (padrón de deseño)
Dentro do marco da programación orientada a obxectos, o padrón Template Method (Método Modelo) é un padrón de deseño enmarcado dentro dos chamados padróns de comportamento, que se caracteriza pola definición, dentro dunha operación dunha superclase, dos pasos dun algoritmo, de forma que todos ou parte destes pasos son redefinidos nas subclases herdeiras da citada superclase.
Propósito
Permitir que certos pasos dun algoritmo definido nunha operación dunha superclase, sexan redefinidos nas subclases sen necesidade de ter que sobrescribir a operación enteira.
Aplicabilidade
A utilización do padrón Método Modelo é axeitada nos seguintes casos
Estrutura
Móstrase de seguido a estrutura que segue o padrón Método Modelo centro|Estrutura do padrón Método Modelo
Participantes
Encárgase tamén da implementación dun método desde o cal son invocadas, entre outras, as operacións primitivas. Dito método actúa a modo de modelo, de aí o nome deste patŕon, definindo a secuencia de operacións dun algoritmo.
Colaboracións
As clases concretas baséanse na clase abstracta para implementar a parte invariante do algoritmo.
Consecuencias
Cómpre destacar que os métodos modelo xogan un papel clave nas bibliotecas de clases xa que permiten extraer o comportamento común das clases da biblioteca. Outro uso común deste padrón dase na creación de sistemas de plugins grazas principalmente á utilización das anteriormente citadas operacións de enganche (hooks).
Implementación
Á hora de proceder a implementar este padrón, resulta de interese ter en conta os seguintes detalles
Exemplo de implementación
Amósase de seguido un exemplo de implementación do padrón Método Modelo. Nel inténtase ilustrar a grandes trazos o modo de desprazamento dun automóbil que, basicamente, pode simplificarse en: acelerar, cambiar de marcha e frear. O proceso de acelerar e frear pódese considerar que é idéntico en todos os automóbiles, porén a forma de cambiar de marcha varia duns a outros segundo sexan autos con cambio manual ou autos con cambio automático. De acordo con isto, podemos considerar unha superclase Automobil na cal se define un método modelo Desprazar desde o cal se chama á operación primitiva CambiarMarcha que é implementada dun xeito na subclase "AutomobilManual", e doutro xeito na subclase "AutomobilAutomatico".
centro|Exemplo do padrón Método Modelo.
padróns relacionados
O padrón Método Modelo adoita relacionarse cos padróns de deseño
Marco Carraretto
Marco Carraretto, nado o 27 de outubro de 1977 en Treviso, Véneto, é un ex xogador profesional de baloncesto internacional italiano. Cunha altura de 1,97 metros xogaba nas posicións de escolta e ala. Era alcumado Carra ou Marchino. Actualmente exerce como director xeral do Fortitudo Bologna da LBA.
Traxectoria
20px|border|LEGA Benetton Treviso (1996-1997) 20px|border|LEGA Mestre (1997-1999) 20px|border|LEGA Snaidero Udine (1999-2001) 20px|border|LEGA Müller Verona (2001-2002) 20px|border|LEGA Lauretana Biella (2002-2004) 20px|border|ACB Tau Cerámica (2004) 20px|border|Galicia Leite Río Breogán (2004–2006) 20px|border|LEGA Montepaschi Siena (2006–2013) 20px|border|LEGA Scaligera Verona (2013−2014) 20px|border|Serie A2 Fulgor Libertas Forlì (2014) 20px|border|Serie A2 Fortitudo Bologna (2015−2016) 20px|border|Serie A2 Tigers Forlì (2017)
Paradoxo de Hempel
miniatura|250px|dereita|Un corvo negro. miniatura|250px|dereita|Unha mazá vermella aumenta a probabilidade de que todos os corvos sexan negros. O paradoxo do corvo é un paradoxo proposto polo filósofo Alemán Carl Hempel na década de 1940 para ilustrar un problema onde a lóxica indutiva desafía á intuición. Este paradoxo coñécese tamén como paradoxo da negación ou paradoxo de Hempel.
Hempel dá un exemplo do principio de indución. Propón como teoría "Todos os corvos son negros". Se agora examinamos a un millón de corvos, e observamos que todos son negros, a nosa crenza na teoría "todos os corvos son negros" crecerá lixeiramente con cada observación. Neste caso, o principio de indución parece razoábel.
Agora ben, a afirmación "todos os corvos son negros" é equivalente en lóxica á afirmación "todas as cousas non negras non son corvos". Polo tanto, se observamos unha mazá vermella, é consistente con esa segunda afirmación. Unha mazá vermella é unha cousa non negra, e cando a examinamos, vemos que non é un corvo. Así que, polo principio de indución, o observar unha mazá vermella, debería incrementar a nosa confianza na crenza de que todos os corvos son negros!
Outros filósofos cuestionaron o "principio de equivalencia". Ao mellor, a mazá vermella debe aumentar a nosa crenza na teoría "todas as cousas non-negras son non-corvos" sen aumentar a nosa crenza na teoría de que "todos os corvos son negros". Esta suxestión tamén foi cuestionada, porén, co argumento de que non podes ter distinto nivel de crenza en dúas afirmacións se sabes que ambas son ou certas ou falsas ao mesmo tempo. Goodman, e máis tarde, Quine, usaron o termo predicado proxectábel para describir as expresións, como corvo e negro, que sí permiten o uso de xeralizacións indutivas. Os predicados non proxectábeis son aqueles como non-negro e non-corvo, que aparentemente non o permiten. (Ver tamén verxo, outro predicado non proxectábel inventado por Goodman.) Quine suxeriu que é unha cuestión empírica na cal, se algún, os predicados son proxectábeis, e observa que nun universo de infinitos obxectos, o complemento dun predicado proxectábel debe ser sempre non proxectábel. Isto tería a consecuencia de que, a pesar de que "todos os corvos son negros" e "todas as cousas non-negras son non-corvos" deben ser validados ao mesmo tempo, ambos vos derivan o seu apoio de corvos negros, e non de non-corvos non-negros.
Algúns filósofos defenderon que é a nosa intuición a que falla. Observar unha manzá vermella realmente incrementa a probabilidade de que todos os corvos sexan negros. Despois de todo, se alguén che dese todas as cousas non-negras do Universo, e puideses ver que non hai ningún corvo entre elas, poderías concluír entón que todos os corvos son negros. O exemplo só desafía á intuición porque o conxunto de cousas non-negras é con diferenza máis grande que o conxunto de corvos. Así, observar outra cousa non-negra que non sexa un corvo debería cambiar moi pouco a nosa crenza na teoría se o comparamos coa observación doutro corvo que si sexa negro.
Hai unha alternativa ao "principio de indución" descrito anteriormente.
Sexa X unha instancia da teoría T, e I toda a nosa información sobre o contorno.
Sexa '' a probabilidade de \bullet dado \circ. Entón,
Este principio coñécese como "teorema de Bayes". É unha das bases da probabilidade e a estatística. Cando os científicos publican unha análise de resultados experimentais e obteñen que son significativos estatisticamente ou non significativos estatisticamente, están usando este principio de xeito implícito, polo que podería afirmarse que este principio describe mellor o razoamento científico que o "principio de indución" orixinal.
Se se usa este principio, non aparece o paradoxo. Se pides a alguén que escolla unha mazá ao azar e cha mostre, entón a probabilidade de ver unha mazá vermella é independente da cor dos corvos. O numerador será igual ao denominador, polo que a división será igual a un, e a probabilidade permanecerá inalterada. Ver unha mazá vermella non afectará a túa crenza de que todos os corvos son negros.
Se lle pides a alguén que escolla unha cousa non-negra ao azar, e che mostran unha mazá vermella, entón o numerador será superior ao denominador por unha diferenza ínfima. Ver a mazá vermella só aumentará lixeiramente a túa crenza de que todos os corvos son negros. Terás que ver case todas as cousas do universo (e comprobar que non son corvos) para que aumente de xeito apreciábel a túa crenza en "todos os corvos son negros". En ambos os casos, o resultado concorda coa intuición.
IES Pino Manso
O IES Pino Manso é un centro público que se atopa situado na vila do Porriño, na rúa Antonio Palacios número 76. É o primeiro instituto de ensinanza media construído na zona. A súa construción rematou no ano 1966 e foi inaugurado polo alcalde Gonzalo Ordóñez Pérez. Neste instituto estudaron máis de 50 xeracións de porriñeses e veciños de concellos limítrofes.
Centro
Impártense Educación Secundaria Obrigatoria (ESO) e Bacharelato, ademais de cursos de Formación Profesional Básica.
A oferta educativa de Bacharelato establécese en dúas modalidades de ensino: Ciencias e Humanidades e Ciencias Sociais. Ademais, no centro impártense dúas linguas estranxeiras: inglés (dende o primeiro ano) e francés (dende terceiro da ESO).
Conta cun departamento de apoio e outro de orientación.
Historia
O instituto comezou a construírse no ano 1965. A súa construción foi posible grazas ó Patronato de Cultura e Beneficiencia e á axuda de José Fernández López, que mercou e doou o predio.
A primeira matriculación foi aberta o 3 de outubro de 1966, celebráronse os primeiros exames de ingreso o día 15 dese mesmo mes e atrasouse a súa inauguración ata o día 24. O centro foi construído para facilitar o estudo do Bacharelato aos rapaces e rapazas das vilas próximas ó Porriño: Ponteareas, Mos, Salceda de Caselas etc., en pleno proceso de industrialización.
Anos máis tarde (no 1992) foi creado o Instituto de Formación Profesional na parroquia de Torneiros, feito que mellorou as posibilidades de estudo non universitarios do municipio.
Aniversario
O 28 de outubro do 2016 celebrouse o 50 aniversario do IES Pino Manso. Leváronse a cabo diferentes actos, entre eles a comida de antigos alumnos, aínda que a máis destacable foi a creación dun conto dos Bolechas, no que se relatan as historias e experiencias de antigos alumnos e alumnas e de profesores e profesoras que pasaron polo centro ao longo dos seus 50 anos. Este conto chámase Os Bolechas van ao aniversario do Pino Manso.
Ademais, a profesora e os profesores do instituto Mercedes Bangueses Vázquez, José Ramón Iglesias Veiga e Juan Aguilar Madrazo publicaron un libro chamado ''IES Pino Manso do Porriño. 50 anos de ilusións,'' no que recollen unha gran cantidade de fotografías e contan a historia do centro e as actividades desenvolvidas en relación co seu 50 aniversario.
Vilaboi, Loira, Valdoviño
Vilaboi é un lugar da parroquia de Loira no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Begues
Begues é un municipio da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Llobregat. Está situado a uns 400 metros de altitude e a 30 km ao suroeste de Barcelona.
É o concello máis grande do Baix Llobregat e a maior parte da súa superficie pertence ao Parque Natural do Garraf. Tiña en 2017 unha poboación de 6.830 habitantes.
Sturla Gunnarsson
Traxectoria
Unha vez rematados os estudos trasladouse a Toronto para traballar no National Film Board (NFB). Co seu primeiro proxecto, After the Axe, recibiu o Premio da Academia á mellor produción de documentais. Dende entón gañou numerosos premios, como o Premio Emmy, Premio Genie e Premio Gemini
O seu documental sobre David Suzuki, Force of Nature, gañou o premio do público no Festival Internacional de Cine de Toronto en 2010.
Décimo Xunio Bruto Galaico
miniatura|260px|dereita|Décimo Xunio Bruto cruzando o Lethes (hoxe [[río Limia). Foto da representación da Festa do Esquecemento.]]
Décimo Xunio Bruto Galaico (en latín: Decimus Junius M. f. M. n. Brutus Gallaecus ou Callaecus ou Callaicus), nado en Roma en 180 a.C. ou 181 a.C. e finado en 113 a.C., foi un xeneral e político romano do século II a.C., que dirixiu as campañas de conquista da Gallaecia.
Era un optimate que dirixiu as tropas en Hispania e en Iliria.
Era fillo de Marco Xunio Bruto (cónsul no 178 a.C.) e irmán de Marco Xunio Bruto (pretor no 88 a.C.). Tivo un fillo tamén chamado Décimo Xunio Bruto (cónsul no 77 a.C.), e o seu neto foi Décimo Xunio Bruto Albino.
Traxectoria
Bruto, foi cónsul no ano 138 a. C., xunto con Publio Cornelio Escipión Nasica Serapio.
Dirixiu a campaña para estabilizar e castigar as tribos rebeldes do territorio ao norte do río Texo logo da morte de Viriato. Estableceu o seu cuartel nunha illa, identificada coa de Almourol, nas beiras do Texo, e fortificou Olisippo (Lisboa). No seu avance cara ao norte tivo que facer fronte a numerosos levaantamentos das poboacións locais. Fundou Valentia (Valença do Miño) cos superviventes do exército de Viriato e estableceu unha posición fortificada en Viseu.
O Senado romano concedeulle o título de Callaicus no -36 a.C.
miniatura|500px|centro|Operacións militares romanas no noroeste da penínsua Ibérica. A liña de cor lila sinala a campaña de Décimo Xunio Bruto no ano 137 a.C.
Constenla
O topónimo galego Constenla pode referirse a:
Economía de Croacia
miniatura|left|Centro de [[Zagreb.]] Unha das máis ricas repúblicas da antiga Iugoslavia, Croacia sufriu seriamente os efectos da guerra civil entre 1991 e 1995. A produción caeu e a economía perdeu as primeiras levas de investimentos que foron dirixidas aos países do Este Europeo logo da caída do Muro de Berlín. A renda per cápita croata no 2004 representaba tan só o 41,6% da renda media da UE (8.960€), as consecuencias desfavorables da guerra dos Balcáns e os reasentamentos étnicos da poboación frearon o desenvolvemento económico.
Entre o 2000 e o 2007 a economía tiven un continuo crecemento anual, entre o 4% e o 6%, sobre todo debido ao crecemento do turismo e da oferta de crédito directo ao consumo. A cidade de Dubrovnik volve estar nos principais destinos dos operadores de turismo internacionais. Entre o 2000 e o 2007, a inflación quedou baixa e a moeda, kuna, quedou estable.
Actualmente, é unha economía que se atopa moi preto do desenvolvemento segundo o Foro Económico Mundial. Xunto á da República de Eslovenia, eran e seguen sendo as nacións máis industrializadas e avanzadas da ex-Iugoslavia. Os principais socios comerciais de Croacia son Italia e Alemaña, cos cales realiza intercambios comerciais que suman máis dun 20% do seu PIB.
O país é hoxe un candidato oficial para acceder á Unión Europea, xunto coa República da Macedonia e Turquía. Os seus indicadores macroeeconómicos son mellores que países que xa accederan á UE en 2004. O acceso de Eslovenia á UE e a súa incorporación ó sistema monetario do Euro, son novas esperanzadoras para a segunda economía máis estable da ex-Iugoslavia. De tódolos xeitos, o comisario encargado da ampliación Olli Rehn, dixo que ningún novo país se incorporaría á Unión tras Romanía e Bulgaria ata o 2010. As maiores trabas son a política agraria e o libre movemento de persoas e capitais, consecuencias do pasado comunista croata.
Uisenma Borchu
Uisenma Borchu, nada como Uizenmaagiin Borkhüü, nada o 1 de xuño de 1984 en Ulán Bátor, é unha cineasta e actriz alemá de orixe mongol. En 1989, trasladouse coa súa familia dende Mongolia a Alemaña Oriental, onde se criou. Durante o período de 2006-2015 estudou cinema documental na Universidade de Televisión e Cinema en Múnic.
Xerardo de Cremona
Xerardo de Cremona (en latín, Gherardo Cremonensis, en italiano Gerardo da Cremona), nado en Cremona, Italia ca. 1114 e finado posibelmente en Toledo en 1187, foi un dos tradutores máis prolíficos da Idade Media, con case cerca de 70 obras traducidas do árabe ao grego e ao latín.
La Femme
La Femme é un grupo musical francés de punk rock formado polo teclista Marlon Magnée e o guitarrista Sacha Got en Biarritz. O nome do grupo foi adoptado no 2010.
Sebastià Sánchez-Juan
Sebastià Sánchez-Juan, nado en Barcelona o 10 de novembro de 1904 e finado en 1974, foi un escritor catalán.
Xerardo de Cremona
Traxectoria
Pouco se coñece dos detalles da vida de Xerardo, só se pode deducir algo dos traballos que realizou dos lugares nos que estivo. Pouco antes do seu nacemento, a cidade de Toledo foi tomada en 1085 aos musulmáns polo rei Afonso VI de Castela e pronto se convertería na capital de Castela.
Sebastià Sánchez-Juan
Traxectoria
Colaborou en La Veu de Catalunya, en 1922 escribe o Segon manifest futurista (contra l’extensió del tifisme en literatura) e publica poemarios futuristas como Fluid (1924) e Constel.lacions (1927) paseniñamente deixa as avangardas para se inscribir no modernismo como en Poemas de promès (1933).
Xerardo de Cremona
Traxectoria
Tras a conquista da cidade, créase unha comunidade que se encarga de realizar traducións do árabe ao latín, comunidade que se coñece como Escola de tradutores de Toledo.
Sebastià Sánchez-Juan
Traxectoria
Apoia o bando franquista durante a Guerra civil española e tras rematar publica a escolma Prismes e consegue un traballo na delegación de Prensa e Propaganda en Barcelona. Deixa de escribir en catalán e publica en castelán obras como Régimen (1940), Sonetos (1949) ou Blanco y rosicler (1946). En 1952 volta ao catalán con Claror.
Xerardo de Cremona
Traxectoria
Baixo o patrocinio de Raimundo de Toledo estivo Xerardo traballando en labores de tradución xunto a Juan de Sevilla. Aínda que é incerta a data exacta da chegada de Xerardo a esta cidade, é moi probábel que fora antes de 1144 cando o tradutor tiña a idade de 30 anos.
A escola de Toledo, ao igual que o resto doutras que puideron existir, consistía nun conxunto de asesores en lingüística, tradución de idiomas e buscadores de manuscritos árabes.
Xerardo de Cremona é famoso tamén por unha tradución errónea: traduciu "números irracionais" en vez de "inconmesurábeis", erro que se difundiu na Idade Media até os nosos días e, por iso, chámase así ao conxunto dos números irracionais.
Concilio de Lugo
miniatura|370x370px|O Concilio de Lugo na edición de Loaísa (1593) O Concilio de Lugo (a. 569) foi un sínodo católico da Gallaecia convocado, segundo afirman os textos onde se conservou a noticia, polo rei suevo Teodomiro o 1 de xaneiro do ano 569 (era DCVIIª) "para confirmar a fe católica e por outras causas da Igrexa".
Historia
Así, finalizado o concilio canónico pasaríase á lectura dunha carta do rei na que, para a mellor administración do reino, convidaba aos padres conciliados en Lugo a ergueren novos bispados, e a elixiren, debido á grande extensión do país, unha outra sé metropolitana; escolleran entón os bispos a sé de Lugo para que fose metropolitana "así como Braga", e repartiran a cada catedral as dioceses e parroquias que lles correspondían, "para que non ocorrese entre os bispos contenda ningunha".
É de notar que, perante a falta de actas deste sínodo (o documento só contén, ademais da noticia introdutoria, unha lista coas dioceses do reino dos suevos), algúns historiadores, con Henrique Flórez á cabeza, concluíron que a celebración do concilio de Lugo era moi dubidosa, e que eran falsos ou serodios os documentos onde ela se contén. Pierre David, pola contra, estabeleceu a autenticidade básica (Parochiale sueuum) do repartimento diocesano que figura no texto dos documentos coñecidos como Concilio de Lugo, aínda que fixou a súa redacción entre os anos 572 e 582 (quer dicir, despois do segundo Concilio de Braga e so o reinado de Miro, sucesor de Teodomiro), e entendía que o limiar coa nova do Concilio e a lectura da carta do rei era unha confusa adición do século VII.
Loaísa editou en latín a primeira versión impresa do Concilio de Lugo, a partir dunha copia do texto tirada dun códice lucense do século XII, hoxe perdido. Lucas de Tui, Brito , Contador de Argote e M. Risco publicaron outras versións do documento achadas por eles en diferentes manuscritos; da súa parte, Sáenz de Aguirre , o citado Flórez e Mansi reproducen a versión impresa por Loaísa, a mesma verquida despois por Huerta y Vega ao español. Finalmente, a edición crítica do texto latino foi obra de David, e del pasou ao Corpus christianorum.
Tineo, Loira, Valdoviño
Tineo é un lugar da parroquia de Loira no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 4 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
O Freixeiro, Mandaio, Oza-Cesuras
O Freixeiro é un lugar da parroquia de Mandaio no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 estaba despoboado.
Angustia
miniatura| Escultura "Waiting On Shore" en [[Rosses Point, Sligo. A escultura, de Niall Breton, reflicte a angustia dos familiares que esperan polo retorno dos mariñeiros.]]
A angustia (do indoeuropeo anghu-), ou anguria, é un sentimento de opresión e inquietude, que se manifesta en desesperación, incapacidade de reacción, malestar xeral e medo sen que exista un motivo claro e concreto. Tamén se pode definir como un sentimento de ameaza, que pode aparecer no momento no que menos o esperemos sen unha causa xustificada.
Unha forma de angustia que provén da forma de pensar de moitas persoas é a idea: "A vida debería ser fácil e transcorrer por onde quero, sen demasiados problemas e molestias e, se non é así, é horrible e non podo soportalo". Dado que o máis probable é que nos empecemos a sentir mal no mesmo momento no que nos entreguemos a este tipo de pensamentos, o normal será que suframos un ataque de angustia.
Pensamento freudiano
Coloquialmente, a angustia é equivalente á ansiedade extrema ou medo. Non obstante, abrangue máis variábeis e é cuestión de estudo da psicanálise. Como todos os conceptos freudianos, o de angustia foi construído por Sigmund Freud. Este considera que o que fai tan particular a este estado afectivo, é que aparece referíndose a algo indeterminado, é dicir, sen obxecto.
Primeiros desenvolvementos
Esta primeira teoría parte da diferenza entre a "angustia realista" e a "angustia neurótica". A primeira, é un estado afectivo particular que se sente coa percepción dun perigo exterior. Atribúese ao medo que queda despois dunha vivenza de dor. . Por outro lado o que máis lle interesaba a Freud era a angustia neurótica, que definiu como a transfromación da excitación sexual acumulada e non satisfeita: a libido non satisfeita produce unha suma de excitación que ao non ser descargada transfórmase directamente en angustia.
Na filosofía
Ademais de Sigmund Freud, houbo outros filósofos que tamén achegaron as súas ideas sobre a teoría da angustia, como por exemplo Heidegger e Sartre.
Angustia en Heidegger
Heidegger pensa que a angustia pon a un ante a súa propia existencia; aparece como unha forma interesante de estar do Dasein (ser-aí), cuxo interese radica precisamente no que é situado ante o seu propio estar, de maneira indeterminada. É dicir, ao home impónselle vivir e por tanto morrer.
Angustia en Sartre
Sartre distingue a angustia do medo: o medo aparece ante un perigo concreto e relaciónase co dano que a realidade nos pode inflinxir; a angustia non é por ningún motivo concreto, nin de ningún obxecto externo. É medo dun mesmo, das nosas decisións, das consecuencias das nosas decisións. É a emoción ou sentimento que aparece ao darnos conta da nosa liberdade, de que o que imos ser depende de nós mesmos; a angustia aparece ao sentirnos responsables radicais da nosa propia existencia. Sartre recórdanos que este sentimento coñéceno todas as persoas que teñen responsabilidades, e cita o caso do xefe militar que decide enviar aos seus homes ao combate, sabendo que talvez os envíe á morte. El é o reponsable do ataque, elixe esta acción e decídea en soidade.
Mourulle, Taboada
San Vicente de Mourulle é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2021 tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres).
Historia
En rigor, a parroquia non conta con ningún núcleo, posto que o seu único lugar, Mourulle, foi anegado polas augas do encoro de Belesar no Nadal de 1962. Moitos veciños instaláronse no lugar de Friamonde, na parroquia de San Xián de Insua, a escasos quilómetros.
Mourulle deu nome tamén á paraxe onde se construíu o club náutico municipal en 1999.
Lodás, Bretoña, A Pastoriza
Lodás é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres).
Alberto Lamas Verdes
Alberto Lamas Verdes, coñecido como Make, nado en Vilalba o 13 de xaneiro de 1991, é un futbolista galego. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Racing Vilalbés.
Abundancia natural
dereita|miniatura A abundancia natural é a cantidade presente na natureza de cada isótopo dun elemento químico expresado en porcentaxe. As abundancias naturais de cada isótopo empréganse para o cálculo do peso atómico dos elementos.
Calquera intento de illar un elemento debe comezar polo coñecemento da súa abundancia, que é a cantidade do elemento nunha rexión particular do mundo. A abundancia dos elementos na Terra e nas diversas rexións é o resultado da xeografía e da evolución específica do noso planeta.
Convección
miniatura|200 px|Movemento por convección miniatura|Correntes convectivas no mar ([[circulación termohalina)]]
A convección é unha das tres formas de transmisión de calor e caracterízase porque se produce por intermedio dun fluído (aire, auga) que transporta a calor entre zonas de diferentes temperaturas a través de correntes chamadas correntes de convección. A convección prodúcese unicamente por medio de materiais fluídos. Estes, ó quentarse, aumentan de volume, diminuen a súa densidade e ascenden desprazando o fluído que se atopa na parte superior e que está a menor temperatura. O que se chama convección en si, é o transporte de calor por medio de correntes ascendente e descendente do fluído. A transferencia de calor nun volume e a mestura de elementos macroscópicos de porcións quentes e frías dun gas ou dun líquido. Inclúese tamén o intercambio de enerxía entre unha superficie sólida e un fluído ou por medio dunha bomba, un ventilador ou outros dispositivos mecánicos (convección mecánica ou asistida). Na transferencia de calor libre ou natural na cal un fluído é máis quente ou máis frío e en contacto cunha superficie sólida, causa unha circulación debido ás diferenzas de densidade que resultan do gradiente de temperaturas no fluído.
A transferencia de calor por convección exprésase coa Lei de Enfriamento de Newton:
Onde h é o coeficiente de convección (ou coeficiente de película), A_{s} é a Área do corpo no contacto co fluído, T_{s} é a temperatura na superficie do corpo e T_{\inf} é a temperatura do fluído lonxe do corpo.
Denis Papin
Denis Papin, nado en Blois o 22 de agosto de 1647 e finado arredor de 1712, foi un físico e inventor francés.
Biografía
Denis Papin naceu no seo dunha familia protestante. Sábese moi pouco da súa infancia e mocidade pero como a educación en Blois estaba a cargo dos xesuítas suponse que foi alí onde recibiu as primeiras leccións de Matemáticas. En 1660 ou 1661 comezou estudos de Medicina en Angers -segundo algúns en París- e xa doutor trasladouse a París para exercer a Medicina ocupando o seu tempo libre no estudo da Física.
Huygens trasladouse en 1670 á corte de Luís XIV para presidir a Academia das Ciencias francesa chamado por Colbert quen anos antes, en 1666, a fundara. Huygens tomou ao seu cargo dous axudantes, Leibniz e Papin, este último ao que puido coñecer na universidade de Angers ou, con máis probabilidade, foi presentado a Huygens pola esposa de Colbert, natural de Blois e coñecida por facer uso da súa influencia para axudar aos seus paisanos. Os dous axudantes trabaron naquel tempo unha amizade que se prolongaría o resto das súas vidas.
En 1674 Huygens entregou na imprenta de París Les nouvelles expériences sur le vide, avec la description des machines qui servent à les faire (As novas experiencias co baleiro coa descrición de máquinas que serven para logralo) traballo que se publicou o ano seguinte asinado por Huygens e Papin nas Transaccións Filosóficas en Londres. En devandito traballo modificábase a bomba de aire de Otto von Guericke transformándoa nun rudimentario «motor de explosión». [[Ficheiro:Denis Papin (estatua París).jpg|miniatura|left|230px|Denis Papin coa súa célebre marmita. Escultura en bronce de Aimé Millet (Scientific American Supplement, n.º 598, 18 de xuño de 1887, Proxecto Gutenberg).]]
Na primavera de 1675 Papin abandonou Francia e dirixiuse a Londres cunha carta de recomendación de Huygens para Boyle. A política relixiosa de Luís XIV -iniciada coa invasión de Holanda en 1672- que culminou coa revogación do Edicto de Nantes, promulgado en 1598 por Henrique IV e que garantía a protección dos protestantes franceses, impediu que Papin volvese pisar chan francés. Segundo Boyle, Papin dirixiuse a Inglaterra para dedicarse aos seus estudos favoritos, mais o máis probable é que se vise impelido ao exilio aínda antes da revogación do Edicto pola crecente persecución relixiosa que sufrían os protestantes.
A través de Boyle entrou a traballar como titor na casa dun amigo de Oldenbourg, primeiro Secretario da Royal Society. Os anos seguintes traballou primeiro no laboratorio de Boyle no desenvolvemento dunha arma de aire comprimido e no perfeccionamento da bomba sen carga e posteriormente ás ordes de Hooke, quen sucedera a Oldenbourg. O 16 de decembro de 1680 foi elixido membro da Royal Society a instancia de Boyle e ao ano seguinte presentou ante esta institución a súa marmita, a primeira ola a presión, que incorporaba unha válvula de seguridade, que aínda que é probable que se utilizase con anterioridade con algún outro propósito foi Papin quen primeiro a empregou para controlar a presión do vapor.
En 1682 marchou a Italia para traballar como Director de Experimentos na Academia que a semellanza da Royal Society fundara Ambrose Sarotti en Venecia pero tralo fracaso da aventura por problemas financeiros retornou a Londres en 1684, de novo á Royal Society. En 1687 presentou unha das súas invencións consistente na transmisión neumática da enerxía a grandes distancias, mais non quedou satisfeito co resultado dos seus experimentos e ese mesmo ano aceptou o cargo de profesor de Matemáticas en Marburg (Alemaña) que lle ofreceu Carlos Augusto, Gran Conde [Landgraf, lat. Comes Magnus ou Comes Principalis] de Hesse-Kassel, para o que traballaría en Kassel uns anos tras abandonar o ensino en 1695. Ese ano publicou unha recompilación dos seus inventos De novis quibusdam machinis dedicando capítulos separados da obra a distintos nobres alemáns coa perspectiva de conseguir fondos sen demasiado éxito.
As súas invencións máis importantes, ademais da marmita, chegarían na época que transcorreu en Alemaña. Alí desenvolveu para o Conde un submarino, unha catapulta, unha máquina para elevar a auga, e outras invencións, pero Carlos Augusto envolvido en guerras non andaba sobrado de fondos e non podía proporcionarlle a Papin o diñeiro necesario para os seus gastos e tras cada demostración dun invento perdía o interese e volvía aos seus asuntos.
En 1690 presentou a súa primeira máquina de émbolo na que substituíu o explosivo utilizado por Huygens por vapor de auga para lograr mediante a súa condensación o «perfecto baleiro» e en 1707 presentou o seu «Novo xeito de elevar a auga pola forza do lume» en alusión ao traballo de Thomas Savery publicado en 1705 e que pretendía perfeccionar.
Permaneceu en Alemaña até 1707 cando en contra da opinión de Leibniz retornou a Inglaterra. Con todo a situación que se atopou alí era moi distinta da de dúas décadas antes. Boyle falecera e a presidencia da Royal Society estaba ocupaba por Isaac Newton ante o cal a súa amizade con Leibniz non era a mellor carta de presentación.
A última noticia que se ten de Papin é unha carta escrita a Hans Sloane datada o 23 de xaneiro de 1712. Segundo algunhas fontes Papin puido trasladarse con posterioridade a Alemaña e falecer alí entre 1714 e 1716 pero é dubidoso que puidese facerse co diñeiro necesario para custear a viaxe de volta.
Máquina de vapor
miniatura|[[Máquina de vapor (1707) .]] Nouvelle manière pour lever l'eau par la force du feu. Kassel, Jacob Estienne, 1707.
O título da publicación —Nova maneira de elevar a auga por medio do lume— alude ao traballo publicado dous anos antes por Thomas Savery.
Dimensións xerais da máquina:
O xerador de vapor (A) ou «retorta» -como o chama Papin polo seu parecido co instrumento químico dese nome- ten un diámetro máximo de 20 ou 21" (508 ou 533,4 mm) e unha altura de 26" (660 mm) cun volume total en torno a 150 litros. A retorta ten un tubo (C) na parte superior polo que se fornece a auga e que está durante a operación da máquina pechado pola válvula que permite, desprazando o peso, regular a presión do vapor no interior da retorta. Un segundo tubo comunica a retorta a través da billa E co cilindro.
O conxunto está encerrado nunha obra de ladrillo que diminúe as perdas de calor. O aire quente da combustión evacuase pola parte superior do forno mantendo quente a retorta e o tubo (B) de alimentación da bomba. A bomba ten un diámetro de 20" e unha carreira de 16" (406 mm) co que en cada embolada desprázanse 200 libras de auga (uns 90 litros). A través de G introdúcese a auga de alimentación.
O pistón (F) é oco para que flote na auga e no seu centro ten un oco cilíndrico (I) cuxo propósito é habilitar o espazo necesario para poder introducir unhas barras de aceiro a lume que manteñan o vapor quente. Desde un punto de vista mecánico o pistón non é tal senón un mero separador de auga e vapor cuxo propósito é evitar a condensación do vapor de modo que o funcionamento da bomba non é esencialmente distinto daquel descrito por Herón de Alexandría no que o aire quente presionaba a superficie libre de auga.
Funcionamento
O ciclo da máquina de dúas etapas contrólase mediante as billas E e n e as válvulas automáticas S e T.
A auga do depósito elevado pode utilizarse para mover unha roda (como calquera muíño hidráulico) ou ben para alimentar as fontes do palacio.
Vía XX
miniatura|300px|[[Lista de vías romanas#Vías romanas de Hispania|Vías hispanas no Itinerario de Antonino.]] A Vía XX, per loca maritima, era unha calzada romana, recollida no itinerario de Antonino. Unía as cidades de Bracara Augusta (Braga) e Asturica Augusta (Astorga) bordeando o litoral atlántico da Gallaecia e pasando polas cidades de Brigantium e Lucus Augusti, onde se unía á Vía XIX que comeza na vertente atlántica até Brigantium, que actualmente sería A Coruña ou Betanzos. Certos relevos tamén os menciona o Anónimo de Rávena.
Dela consérvanse varios miliarios.
Trabajo (A Coruña)
Trabajo foi un periódico quincenal editado na Coruña en 1934.
Traxectoria
Apareceu en agosto de 1934 como órgano local do Partido Sindicalista. Foi un dos primeiros voceiros do partido no Estado Español e o único que tivo en Galicia. Dirixido por Nicanor García Rodríguez, entre os seus colaboradores estaban Manuel Fernández, Leandro Carré Brandariz e Silvio Santiago. Foi clausurado en outubro pola folga xeral revolucionaria de 1934.
SKEMA Business School
miniatura|SKEMA Business School Suzhou A SKEMA Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en Lille, Suresnes, Sophia Antipolis, Suzhou, Belo Horizonte, Raleigh e Cidade do Cabo.
Descrición
A escola, cunha rede de 45.000 antigos alumnos en 145 países e un claustro de mestres internacional e plurilingüe.
Eugenio Salvande Botana
Eugenio Salvande Botana, nado en Santiago de Compostela, foi un mecánico e político galego.
Traxectoria
Mecánico naval encargado dos obradoiros da Empresa Guillén de Cee. Pertenceu ao comité local de Izquierda Republicana de Malpica. Presentou aos oradores do mitin pro-estatuto de Malpica. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Malpica en agosto de 1938 na evasión do Rocío. Xulgado en Ferrol por rebelión militar, foi sobresido provisoriamente.
Castellví de Rosanes
Castellví de Rosanes é un municipio da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Llobregat. Atópase no sector máis setentrional do macizo de Ordal, entre os ríos Anoia e Llobregat.
Tiña en 2017 unha poboación de 1.826 habitantes agrupados en varias entidades e urbanizacións: Els Àngels, Can Sunyer del Palau, Castellví de Rosanes, Miralles, El Taió e Valldaina.
Lousada, Loira, Valdoviño
Lousada é un lugar da parroquia de Loira no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 17 habitantes.
Mariano Jamardo
Mariano Jamardo Kristman, nado en Rois en 1865 e finado en Madrid o 15 de xaneiro de 1897, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Cursou a carreira eclesiástica no Seminario de Santiago de Compostela. Ao rematar os estudos de Teoloxía marchou a Madrid, onde gañou un posto de capelán da Armada que non chegou a ocupar por non terse ordenado finalmente sacerdote. De ideoloxía carlista, foi director de El Pensamiento Galaico (1890-1892) substituíndo a Juan Vázquez de Mella. Despois foi redactor de El Correo Español de Madrid e correspondente en Madrid de El Pensamiento Gallego ata a súa morte.
Evanxeo de Marcos
miniatura|A oración de Xetsemaní. Marcos 24, 35-36: "E avanzando un pouco, caeu no chan, rogando para que, se fose posible, pasase del aquela hora. E dicía:‑Abba, meu Pai, ti pódelo todo, arreda de min este cáliz." O Evanxeo de Marcos é o segundo libro do Novo Testamento dentro da Biblia cristiá; céntrase na actividade pública de Xesús de Nazaret e apenas recolle os seus ditos e predicacións. Depende de tradicións anteriores, unidades de predicación sobre os feitos de Xesús que procura ensamblar a través de suturas redaccionales e sumarios para construír un relato (diégesis).
Autor
Tradicionalmente atribúese a Xoán Marcos, un discípulo secundario que recollía as predicacións de Pedro, papa. Esta idea é defendida por pais da Igrexa como Eusebio de Cesarea e Ireneo de Lión. Na Historia Eclesiástica de Eusebio de Cesarea recóllense fragmentos de Papías que din que Marcos seguía a Pedro que ensinaba por medio de chreias (anécdotas). Ireneo de Lión tamén a sinala que o autor deste evanxeo recompilou as ensinanzas de Pedro. Tamén nos Feitos dos Apóstolos, e nalgunhas Cartas de Paulo de Tarso e na primeira Carta de Pedro fálase dun Marcos ao que chama "meu fillo". O feito de non terse atribuído a un apóstolo outorga certa verosimilitude a esta versión.
Data de composición
A maior parte dos autores sitúano ao entre o ano 65 e o 70, debido ás descricións que se fan no capítulo XIII no discurso apocalíptico de Xesús que semellan describir con certa exactitude as consecuencias da represión romana tras o levantamento xudeu.
Lugar da composición
Existen dúas teorías sobre onde se elaborou este evanxeo. Dunha parte, unha propón nalgún lugar preto de Palestina, pero dunha cultura distinta á xudía, pois explica algúns costumes hebreos. Doutra, certas expresións latinas parecen indicar unha posible composición en Roma, pero estes termos adoitan ser de dominación (flaxelación, denario, pretorio, censo, lexión...). Ambas hipóteses poden ter un certo grao de compatibilidade, unha primeira colección de tradicións antigas xudeocristiás en Siria, reelaboradas despois en Roma dende onde se difundiu e onde tomou a forma definitiva. A primeira redacción sería fonte para o Evanxeo de Mateo e o Evanxeo de Lucas.
Voo 593 de Aeroflot
O voo 593 de Aeroflot era un servizo regular de pasaxeiros dende o aeroporto de Moscova-Sheremetyevo e o aeroporto Kai Tak en Hong Kong. O día 23 de marzo de 1994 o Airbus A310-304 que operaba a ruta esnafrose nunha cordilleira no óblast de Kemerovo, Rusia, matando os 63 pasaxeiros e 12 tripulantes a bordo.
Evanxeo de Marcos
Lingua
miniatura|O [[león, símbolo de Marcos o Evanxelista, na Praza do Mercado en Lviv (Ucraína)]] A lingua que emprega é o grego, idioma franco da parte oriental do Imperio Romano, aínda que as construcións manifestan un evidente substrato semítico. É moi salientable que recolla expresións literais no idioma de Xesús (o arameo de Galilea), como Effetá, Elí lamá sabactaní, talita kumi ou a invocación de Xesús a Deus coa palabra familiar Abba. Isto revela que se remonta a tradicións primixenias das primeiras testemuñas oculares e coetáneos de Xesús. Tamén, como xa foi sinalado, fai un uso frecuente de latinismos.
Voo 593 de Aeroflot
Non se atoparon probas de problemas técnicos. As caixas negras revelaron a presenza dos fillos do piloto de relevo na cabina, unha nena de 12 anos e un rapaz de 16. Mentres estaba sentado aos controis, o fillo do piloto desconectara sen sabelo o control do piloto automático dos aleróns do A310. Posteriormente o piloto automático desactivouse completamente causando que o avión se inclinase bruscamente e entrase nunha caída case vertical. A pesar de conseguir nivelar o avión, o primeiro oficial sobrecorrixiu cando tirou cara atrás dos mandos, facendo que o avión entrase en perda e iniciase unha caída en barrena. Os pilotos conseguiron nivelar o avión novamente, pero o aparello perdera demasiada altura para poder recuperarse e esnafrouse na cordilleira Kuznetsk Alatau.
Evanxeo de Marcos
Destinatarios
Considérase que o libro tiña como destinatarios a xentes de fóra de Palestina. Esta tese apóiase en que se traducen as verbas arameas usadas e que se explican os costumes xudeus. O que máis claramente se percibe no texto de Marcos é que os seus destinatarios padecían unha situación de hostilidade e de encrucillada que poderían corresponderse co rexeitamento tanto por parte dos fariseos e o xudaísmo ortodoxo, coma do poder romano evidenciada na primeira persecución de Nerón.