cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paulo I de Rusia
Reinado
Sucedeuno o seu fillo Alexandre, quen se atopaba no palacio e a quen o xeneral Nikolai Zubov, un dos asasinos, anunciou a súa ascensión.
Notas
As datas están indicadas segundo o calendario gregoriano; No século XVIII, o calendario Ruso estaba atrasado do occidental por uns 11 días, 12 días no XIX, e 13 días a principios do século XX. Non sería ata 1918, despois da Revolución cando se axustou o calendario ruso ao occidental.
O Casal, Doroña, Vilarmaior
O Casal é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Igrexa de Santa María a Real de Entrimo
A igrexa de Santa María a Real de Entrimo é un templo relixioso situado na vila de Entrimo (provincia de Ourense). De estilo barroco churrigueresco, non se atopan datos fidedignos sobre a súa construción aínda que se estima que terminou ó redor do ano 1739.
Ramiro Sabell Mosquera
Ramiro Manuel Sabell Mosquera, nado en Santiago de Compostela o 13 de marzo de 1899 e finado en Pontevedra o 19 de xullo de 1990, foi un mestre e inspector de primeira ensinanza.
Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela, xunto a Eduardo Nogueira Pereira. Mestre en Baión (Vilanova de Arousa) de 1921 a 1924 onde foi correspondente de El Pueblo Gallego. Na ditadura de Primo de Rivera foi destinado á escola graduada de Ponteareas e foi nomeado concelleiro en 1924. Logo de presentar a dimisión o alcalde José Garra Garra en agosto de 1925, foi nomeado alcalde de Ponteareas en setembro. Mantívose no cargo ata principios de 1930. Tivo unha participación directa para que o mestre Reveriano Soutullo compoñera o pasodoble Puenteareas. En 1934 aprobou as oposicións a inspector de ensinanza primaria e foi destinado a Pontevedra onde pasou toda a súa carreira profesional.
Igrexa de Santa María a Real de Entrimo
Historia
Sempre tivo o título de abadía que aínda se conserva no arquivo e no selo parroquial.
Silvia Bardelás
Silvia Bardelás Álvarez, nada en Vigo o 25 de febreiro de 1967, é unha escritora galega.
Traxectoria
Doutora en Filosofía coa tese Teoría de la novela, centrou os seus estudos de posgrao na Estética aplicada á literatura. Traduce do alemán, inglés e portugués, colabora en distintas editoriais e coordina premios literarios. Ensina Creación Literaria en distintos centros e dirixe o blog literario El lector perdido. É directora de publicacións en De Conatus e profesora de creación literaria na UNED.
Aínda que non reside habitualmente en Galicia, o galego é a súa lingua literaria.
Igrexa de Santa María a Real de Entrimo
Descrición
O corpo da igrexa é de planta de cruz latina de 45 por 20 metros, con tres naves separadas por oito pilastras e un coro enriba das primeiras cubrindo a entrada principal. Os tramos da bóveda son de crucería e as naves laterais teñen xunto o cruceiro dúas capelas semicirculares.
As diferenzas das fachadas entre si, coa torre e o interior do templo, fan supor que eses elementos corresponden a datas distintas e proxectos diferentes.
Ramiro Sabell Mosquera
Vida persoal
Casou con Concepción Salgués Otero o 3 de agosto de1931 e tivo nove fillos, entre outros o cámara de cine Ramiro Sabell Salgués. Era tío carnal do médico e Presidente da Real Académia Gallega Domingo García-Sabell.
Igrexa de Santa María a Real de Entrimo
Descrición
A fachada cobre soamente a nave central do templo, sendo os corpos laterais de perpiaños salvo a parte de arriba, na que levan unha franxa de remuíños cun gran triángulo de decoración de follas nos que se apoian senllos pináculos cunhas bólas que chegan até a base do frontón.
Ramiro Sabell Mosquera
Homenaxes
Leva o seu nome unha rúa e CEIP Mestre Ramiro Sabell Mosquera de Ponteareas.
Igrexa de Santa María a Real de Entrimo
Descrición
A torre de vinte e cinco metros de altura está datada no ano 1727 como campanario, ten ó redor unha balconada de pedra con remate de pináculos, tambor e cúpula hemisférica cunha pía bautismal na súa base. Unhas escaleiras que comezan no adro, levan ó corpo de campás, contemplando dende alí unha bela panorámica do pobo e dos seus arredores.
Conta con outras dúas fachadas laterais; a do sur é do tipo retablo, en dous corpos e un frontón, enmarcándose a porta entre dous pares de columnas de fuste liso. Vemos a imaxe de San Xosé enmarcada nun par de columnas salomónicas e outras dúas estriadas, con tres esculturas haxiográficas e dúas gárgolas con figuras mitolóxicas. Na do norte hai enriba da porta unha imaxe do Salvador en tamaño natural, resolvéndose a fachada cunha gran sobriedade de aire compostelán, rematada en sectores curvos.
Partindo das fachadas norte e sur, e sostida en cada arranque por unha figura humana, rodea as naves exteriores un fermoso friso de follaxes e cordón. A cuberta da nave central é máis alta que a dos laterais para recibir a luz e o cruceiro é máis alto que a nave central e a parte absidal. Enriba deste cruceiro elévase un corpo exterior de media laranxa, rematada cunha lanterna das que fixeron escola nos séculos en que se desenvolveron as obras.
Na Igrexa hai seis retablos de distintas feituras e o altar de Cristo crucificado coa Virxe das Dores. No altar o Ecce Homo, que antes foi Nazareno, asegúrase que foi inspirado, dirixido e pagado do seu patrimonio particular polo cardeal Quevedo.
O adro de perpiaños ó redor do templo remátase cun Vía Crucis, algunhas das artísticas cruces xa foron rotas polos vándalos.
Citas
O templo aparece citado nun texto do poeta galego Manuel Amor Meilán, nuns apuntamentos históricos sobre Xelmirez: "Ilmo Sr.: A Igrexa de Entrimo mereceu noutros tempos ser unha nena consentida de Cardeais, Bispos e Escritores. Agora está triste, chora, sente morriña daqueles amores; por Deus facédelle algún mimo, facédelle algunha caricia."
Tenerife CB
O Tenerife Club de Baloncesto foi un equipo de baloncesto das cidades de Santa Cruz de Tenerife e San Cristóbal de La Laguna, nas Illas Canarias (España). Xogaba os seus partidos como local no Pabellón Santiago Martín, recinto con capacidade para 5 100 espectadores. O club desapareceu no ano 2013.
Virus Coxsackie B
Coxsackie B é o nome dun grupo de seis serotipos de enterovirus patoxénicos, que orixinan enfermidades que van desde un trastorno gastrointestinal leve a unha pericardite totalmente desenvolvida e miocardite.
Tenerife CB
Historia
O Tenerife Baloncesto fundouse en 1996 pola fusión de varios equipos de Tenerife. Na temporada 1996−97 foi un dos equipo fundadores da Liga LEB, unha nova categoría creada como segunda divisón do baloncesto español. Nesta primeira temporada disputou os seus partidos como local no pavillón Rios Tejera da cidade de San Cristóbal de la Laguna. Na súa segunda tempada o club mudouse ao Pavillón Municipal da capital tinerfeña. Nesta temporada disputou o play-off de ascenso contra, xogando as semifinais ante o Murcia Airtel. Con todo, o equipo tinerfeño perde por 3 xogos a 0. En 1999 o equipo volveu disputar un play-off de ascenso, caendo nesta ocasión fronte ao Gijón Baloncesto. Esta temporada tamén coincidiu co traslado do equipo ao Pabellón Insular Santiago Martín. Na temporada 2002−03 proclamouse campión da Copa do Príncipe, e ao final desa mesma tempada ascendeu á Liga ACB.
Na súa primeira temporada na máxima categoría, o club conseguiu acabar en décimo lugar, con dezaseis vitorias, as mesmas que conseguiu o oitavo clasificado que disputou os play-off. Porén, na seguinte temporada o equipo descende á Liga LEB após ocupar o último lugar con tan só oito vitorias. Nas seguintes cinco temporadas o club xoga na Liga LEB. Nos dous primeiros anos o club ocupa postos baixos na táboa clasficatoria, mais na na temporada 2007−08 quedou a un partido de volver á ACB despois de perder o último partido da final a 4 disputada en Cáceres contra o Bruesa GBC. Na seguinte tempada tamén loitou polo ascenso, caendo en semifinais contra o Melilla Baloncesto. Na tempada 2009-10 o equipo finalizou a liga na metade da táboa. En xuño de 2010 o club renuncia a súa praza na Liga LEB para unificarse co Club Cantera Base 1939 Canarias, acordando que fose este o que ocupase a peaza na LEB Ouro e que o Tenerife servise como equipo filial e de canteira. A temporada 2012−13 fue la última en la historia del club debido a problemas económicos.
Virus Coxsackie B
Distribución xeográfica
Os membros do grupo Coxsackie B descubríronse case todos nos EUA, e illáronse orixinalmente en Connecticut, Ohio, Nova York, e Kentucky, aínda que o sesto membro do grupo foi illado en Filipinas. Porén, todos e cada un dos seis serotipos teñen unha distribución global e son unha causa relativamente común de trastornos gastrointestinais.
Tenerife CB
Patrocinios
Alén de Tenerife Baloncesto, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia por motivos de patrocinio:
Virus Coxsackie B
Síntomas
Os síntomas da infección polos virus do grupo Coxsackie B son: febre, dor de cabeza, dor de garganta, trastornos gastrointestinais, e dores de peito e musculares. Esta presentación coñécese como pleurodinia ou enfermidade de Bornholm en moitas partes. Os virus Coxsackie B nalgúns casos orixinan infeccións que progresan a miocardites e pericardites, que poden dar lugar a danos permanentes no corazón ou á morte. Os virus Coxsackie B poden orixinar tamén meninxite aséptica (e tamén os do grupo A). Os virus do grupo B son a causa máis común de morte súpeta (cardíaca) inesperada, e poden ser os responsables do 50% deses casos. O período de incubación dos virus Coxsackie B vai de 2 a 6 días, e a doenza que producen pode durar ata dúas semanas, pero pode resolverse ás veces en só dous días. A infección ocorre xeralmente entre os meses de xuño e outubro nas rexións temperadas do hemisferio norte.
Tenerife CB
Adestradores
Os seguintes son os adestradores do Tenerife desde a temporada 2000−01.
Palmarés
Copa Príncipe
800beloved
800beloved é unha banda estadounidense de post-punk formada na pequena poboación de Milford, moi preto de Detroit (Míchigan) no ano 2005. Está formada principalmente por Sean Lynch, multi-instrumentista e cantante, quen en cada traballo acada a colaboración doutros músicos que eventualmente intégrana. Actualmente figuran nela ademais de Lynch (guitarra eléctrica e voz), Anastasiya Metesheva (baixo) e Ben Collins (batería).
Zuco 103
Zuco 103 é unha banda neerlandesa creada no ano 1999 en Amsterdam. A súa formación principal está composta pola cantante brasileira Lilian Vieira, o produtor neerlandés Stefan Kruger e o teclista e produtor alemán Stefan Schmid. O son do grupo ten influencias de electro-pop, samba e bossa nova, e a súa música foi bautizada como brazilectro despois do lanzamento do seu primeiro traballo Outro lado.
Virus Coxsackie B
Diagnose
A infección por enterovirus diagnostícase principalmente por medio de probas serolóxicas como a ELISA e por cultivos celulares. Como se lle dá o mesmo tipo e nivel de coidados a todas as infeccións por virus do tipo Coxsackie B, é xeralmente innecesario para propósitos de tratamento diagnosticar que virus é o causante dos síntomas en cuestión, aínda que pode ser útil epidemioloxicamente.
800beloved
Historia
O nome do grupo procede do prefixo de números de chamadas gratuítas no seu país, os 1-800. Refírese á fusión do interese na fraxilidade da cultura popular (representado pola partícula 800) co emprego lírico que ás veces, inxenuamente e de xeito sombrío, se fai de temas máis sagrados (ao que alude o termo beloved, ou "amado").
Virus Coxsackie B
Estrutura viral e función
Os virus Coxsackie B son virus de ARN monocatenarios de sentido positivo, que son resistentes a unha ampla gama de tratamentos químicos. As partículas virais teñen a forma dun icosaedro duns 30 nm. O virus transmítese máis frecuentemente pola vía fecal-oral, e a infección ocorre xeralmente despois de tomar comida contaminada co virus. Os virus Coxsackie B son citolíticos, e as cepas Coxsackie B2 e B5 foron implicadas na enfermidade de mans, pés e boca e en infeccións respiratorias. As infeccións en meniños son xeralmente asintomáticas, pero por veces poden orixinar a morte do neno, a miúdo por unha miocardite. Poden presentarse tamén defectos conxénitos nos nenos infectados por Coxsackie B.
800beloved
Historia
O seu primeiro traballo, autoproducido, foi o sinxelo Tidal, que se presentou o 8 de decembro de 2007 con catro versións do mesmo tema. Neste traballo contou coa colaboración de Anastasiya Metesheva (baixo), Scott Masson e Jon Elkas (guitarra eléctrica]). A propia Metesheva encargouse do deseño da portada.
En 2008 asinou un contrato co selo Moodgadget, e ao seguinte ano presentou no día dos namorados o seu álbum de debut, Bouquet, no que levaba traballando desde o 2005. Contou con once temas nos que colaboraron en diferentes cancións os músicos Anastasiya Metesheva (baixo), Selena Sunday (coros) e Jon Elkas (guitarra eléctrica), tendo a axuda do anxelino Adam E. Hunt na produción e de Tim Pak na masterización.
Virus Coxsackie B
Tratamento e prevención
Non hai un tratamento aceptado xeneralizadamente para as infeccións polos virus do grupo Coxsackie B. Danse coidados paliativos, e os pacientes que presentan dor de peito ou rixidez na caluga deberían ser examinados por se son signos de problemas cardíacos ou do sistema nervioso central, respectivamente. Algunhas medidas de prevención poden xeralmente obterse simplemente cunha hixiene básica nos traballadores que serven ou preparan comidas, xa que o virus é moi contaxioso. Deberían lavarse as mans e o corpo despois de nadar. Nos casos de miocardite ou pericardite inducida por Coxsackie B, poden prescribirse antiinflamatorios para reducir os danos no músculo cardíaco.
800beloved
Historia
O 9 de abril de 2014 presentouse o sinxelo Some Kind of Distortion, tema principal do seu terceiro longa duración, que foi presentado o 3 de agosto de 2015 co homónimo título Some Kind of Distortion , e cun total de oito temas. Foi co-producido por Scott Masson e o propio Lynch.
Baamorto, Monforte de Lemos
Limita coas parroquias de Fiolleda ao norte, O Chao do Fabeiro ao leste, Seoane ao sur e Tor ao oeste.
Festa do albariño
miniatura|Escultura do deus [[Baco, de Francisco Leiro.]] A Festa do albariño é unha festa vinícola que se celebra en Cambados o primeiro domingo do mes de agosto. E a máis antiga do seu tipo en Galicia, e a segunda de España. Está declarada de Interese Turístico Nacional, e congrega arredor de 150.000 persoas, o que fai desta cita unha das máis importantes do calendario festivo galego.
Orixe
A orixe desta festa foi un desafío no 1953 de Bernardino Quintanilla ó seu amigo Ernesto Zárate para demostrar cal era o mellor albariño da colleita de 1952.
Desenvolvemento da festa
A festa ten dúas caras. Unha máis pública, que se caracteriza por unha serie de espectáculos musicais e pirotécnicos, exposicións, competicións deportivas, talleres e cursos sobre os aspectos produtivos do albariño e unha degustación colectiva. A segunda cara, confórmana os actos oficias, concretamente o desfile do Capítulo Serenísimo do Albariño, que o domingo da festa sae dende a praza do concello ata o Pazo de Fefiñáns, en cuxo patio de armas se dá o acto de nomeamento das Damas e Cabaleiros de Honra. Nese momento, o Gran Mestre da Orde toca ós elixidos cunhas follas de vide, dálles a beber unha copa de viño, entrégalles a medalla e vísteos coa capa do Capítulo. Tamén se fan entrega de distincións e nomeamentos de Xóves Albariñenses, Albariñenses de Honra e Follas de Prata.
Despois da celebración deste nomeamento, ten lugar un xantar oficial na cal se fan públicos os tres albariños premiados no certame da cata.
As peñas
miniatura|Baixada ata a Calzada. miniatura|A Calzada. miniatura| O que máis destaca e se fai ver ó longo dos días en que se desenvolve a Festa do Albariño son as peñas que dan colorido e ambiente á festa coas súas camisetas. Esta tradición é de orixe máis recente. Cada peña deseña unha camiseta na que destacan principalmente dúas cousas: un lema e unha representación gráfica. As peñas adoitan a repetir o seu lema ano tras ano, coma son os caso de É mellor que faga dano ca que se perda, Cheghar e encher e Unha Grande Chea. Nas últimas edicións o concello promove un concurso de camisetas.
Traballo
O termo traballo pode referirse:
Moedas de euro de Austria
As moedas de euro de Austria son todas de deseños diferentes realizados por Josef Kaiser, cun tema común para cada unha das series.
Tódalas moedas inclúen tamén as 12 estrelas da UE, así como o ano de cuñado pola Münze Österreich.
Ángel Aperribay
Ángel Aperribay Pita da Veiga, nado na Coruña en 1885 e finado na mesma cidade o 15 de outubro de 1945, foi un avogado e político galego.
Universidade de Chieti
A Universidade G. d'Annunzio (Università G. d'Annunzio - Chieti e Pescara, UNICH, en italiano) é unha universidade italiana localizada en Chieti e Pescara. Foi fundada en 1965 e está organizada en 11 facultades.
Ángel Aperribay
Traxectoria
Procedía dunha familia aristocrática orixinaria de Basauri que en 1805 veu a Galicia e ocuparon cargos na Real Audiencia do Reino de Galicia. Exerceu como avogado, dedicándose a recoller documentación da súa familia nas súas terras de Muxía, Laxe, Vimianzo, Ponteceso e Camariñas, papeis doados máis tarde pola súa familia á Xunta de Galicia. Foi presidente da Deputación da Coruña (1930-1931), elixido deputado como independente de dereitas pola provincia da Coruña nas eleccións xerais españolas de 1933, foi tamén presidente da Cociña Económica da Coruña de 1939 a 1943.
Universidade de Chieti
Organización
Estas son as facultades nas que está dividida a Universidade:
James Morrison (cantante)
James Morrison, nado como James Morrison Catchpole; en Rugby, (Warwickshire) o 13 de agosto de 1984) é un cantante inglés. No 2006, o seu sinxelo "You Give Me Something" converteuse en éxito en Europa, Australia e o Xapón, acadando o Top 5 no Reino Unido e o Número 1 en Nova Zelandia. O seu álbum Undiscovered, ascendeu ó máis alto das listas no Reino Unido. No 2007 Morrison gañou o Brit Award a mellor artista masculino.
Os Garabatos, Cornoces, Amoeiro
Os Garabatos é un lugar da parroquia de Cornoces no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 31 habitantes (18 homes e 13 mulleres), seis máis ca en 2010 (15 homes e 10 mulleres).
Arturo Frondizi
Arturo Frondizi Ercoli, nado en Paso de Los Libres o 28 de outubro de 1908 e finado en Buenos Aires o 18 de abril de 1995, foi un avogado e político arxentino, presidente do seu país entre 1958 e 1962, cando foi derrocado por un golpe militar.
Traxectoria
Durante o período en que ocorreu a súa elección, o Peronismo estaba prohibido na Arxentina. Por esta razón, fixo un acordo por escrito con Juan Domingo Perón comprometéndose a anular as leis que prohibían a existencia do Partido Xusticialista.
Durante o seu goberno foi sancionada unha nova lei sindical. A produción arxentina de petróleo triplicouse, tornando ao país autosuficiente. Ademais, creceron as industrias, como a petroquímica e a siderurxia.
Cornoces, Cornoces, Amoeiro
Cornoces é un lugar da parroquia de Cornoces no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 111 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 71 eran homes e 40 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 112 habitantes (70 homes e 42 mulleres).
Bascós, Monforte de Lemos
miniatura|Igrexa parroquial.
San Martiño de Bascós é unha parroquia do concello de Monforte de Lemos na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 96 habitantes, deles 47 eran homes e 49 eran mulleres.
Limita coas parroquias de Reigada e Chavaga ao norte, Pinel ao leste, Sindrán e Caneda ao sur, e con Monforte de Lemos ao oeste.
Matthew McGrory
Matthew McGrory, nado en West Chester (Pensilvania) o 17 de maio de 1973 e finado nos Ánxeles (California) o 9 de agosto de 2005, foi un actor estadounidense coñecido pola súa grande altura.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Widener, onde vivía nun aloxamento universitario no primeiro piso de Howell Hall. Medrou ata os 2,29 metros. As anomalías que provocaban o seu gran talle nunca foron estudadas.
Debido á súa grande altura, recibiu ofertas para facer de xigante no cine, en filme como Bubble Boy, Big Fish, House of 1000 Corpses e The Devil's Rejects, e en series de televisión como Malcolm in the Middle, Charmed e Carnivàle. O Libro Guinness dos Récords deulle os títulos de actor máis alto, o dedo do pé máis longo e os pés máis grandes non causados por elefantiase.
Viviu en Sherman Oaks, California, xunto coa súa moza, Melissa. O 9 de agosto de 2005, Matthew McGrory faleceu por causas naturais, tiña 32 anos.
Señorío de Irlanda
O Señorío de Irlanda (en Tiarnas na hÉireann) foi un período de réxime feudal en Irlanda entre os anos 1177 e 1541 baixo o Rei de Inglaterra, denominado "Señor de Irlanda". O Señorío foi creado como unha posesión papal trala invasión normanda da illa entre 1169 e 1171. Como o Señor de Irlanda era á súa vez o Rei de Inglaterra, estaba representado localmente polo Lord Tenente de Irlanda.
Aínda que aparentemente o Señorío estendíase por toda a Illa de Irlanda, en realidade, os reis só gobernaron sobre extensas partes da mesma. As áreas baixo dominio Inglés ampliábanse e retraíanse co tempo. Algunhas zonas quedaron fora do dominio inglés até o século XVI. A delicada situación política e o sistema feudal permitiron unha significativa de autonomía para nobreza Hiberno-Normanda, que dividiron a illa en condados e con atribucións case equiparables ás dalgúns dos reis gaélicos nativos. Este período chegou á súa fin coa creación do Reino de Irlanda en 1541.
Historia
O Señorío de Irlanda foi creado nos comezos da invasión normanda da costa leste da illa en 1169, unha área que na Idade Media tardía coñeceuse como The Pale ou A Empalizada de Dublín. Este nome foi debido ás súas defensas, en imitación da anteriormente chamada empalizada de Calais. A súa autoridade nunca foi estendida a través de toda a illa en ningún momento durante a súa existencia. Debe as súas orixes á decisión de Diarmait Mac Murchada, deposto Rei de Leinster, de levar un cabaleiro normando procedente de Gales, Richard de Clare (alcumando Strongbow), para que lle axudase a recuperar o seu trono despois de ser destronado por unha confederación dirixida polo novo Gran Rei Irlandés. Henrique II de Inglaterra, invadiu Irlanda para controlar a de Strongbow, de quen se temía estaba a se converter en ameaza á estabilidade do seu propio reino nos seus extremos occidentais.
Outra razón pola que o Henrique invadiu a illa foi porque o Papa Hadrián IV fixera unha bula papal (a bula laudabiliter) autorizando ao monarca Inglés tomar posesión de Irlanda. Isto foi porque Irlanda tiña unha Igrexa cristiá independente da católica que cría en varias doutrinas heréticas. O Papa quería que o Rei Inglés tomase posesión de Irlanda para que el puidese incorporar á Igrexa Cristiá Irlandesa dentro da Igrexa Católica. O Papa tiña o dereito de outorgar soberanía sobre as illas a diferentes monarcas por un documento chamado a Doazón de Constantino. Entregóuselle a illa de Irlanda ao monarca Inglés como un territorio feudal baixo o señorío nominal do Papa. A bula papal concedeu o título ao Rei Inglés de Señor de Irlanda.
Jane Flax
Jane Flax, nada o 31 de decembro de 1948, é unha teórica feminista, doutorada en filosofía, e psicanalista estadounidense. En 2017 impartía clases no departamento de Filosofía e Relixión na American University en Washington D.C, e practicaba a psicanálise de forma privada.
Ten unha perspectiva crítica coas posturas esencialistas do feminismo da diferenza. A través da análise de escritos de diversos pensadores, a autora reflexiona e escribe en forma de diálogo, sobre tres importantes modos do pensamento occidental contemporáneo: a psicanálise, as teorías feministas e as filosofías posmodernas.
Formación
A súa formación superior comezou cando estudou Teoría Política en Berkeley. Involucrouse no Movemento polos Dereitos Civís e contra a Guerra de Vietnam. Interesouse polo pensamento social xermánico e polas relacións entre coñecemento e poder.
Durante os anos nos que estudou un posgrao de Teoría política e Filosofía en Yale, entre 1969 e 1974, xurdiu a segunda onda do feminismo norteamericano, onde ela militou. Organizou grupos de discusión no Women´s Center sobre feminismo. En Yale comezou a interesarse pola psicanálise. Involucrouse na revista feminista americana Quest.
Mudouse a Washington D.C en 1978, onde escribiu os seus primeiros artigos sobre teoría feminista.
Traxectoria
Jane Flax defende que a cultura occidental está nunha fase de transición. Examina as construcións de xénero e os modos de pensamento, ou Metateoría, que apoian esas construcións. Localiza a teoría feminista dentro da filosofía posmoderna como unha análise de relacións sociais fluídas e históricas. Defende que o posmodernismo distancia a xente das crenzas sobre a verdade, o coñecemento, o poder, o eu, e a linguaxe, a través da deconstrución.
Desenvolveu, xunto a outras teóricas feministas, a psicanálise feminista, argumentando que a psicanálise é vital para o proxecto feminista e que debe, do mesmo xeito que outras tradicións teóricas, ser criticado e transformado por mulleres, para liberalo de calquera vestixio de sexismo.
As súas publicacións tratan principalmente sobre teoría feminista, teoría crítica de raza, psicanálise, teorías políticas contemporáneas europeas e americanas, filosofía moral e ética, e relacións entre raza e xénero.
Publicacións
Ao longo da súa traxectoria Jane Flax escribiu e publicou unha gran variedade de libros entre os que destacan:
Lucux
Lucux é unha asociación de usuarios de software libre de Lugo sen ánimo de lucro e co único fin de promocionar o uso do software libre en contornos tanto empresarial como persoal e a nivel provincial.
Obxectivos
Para levar a cavo os fins anteriores, a asociación realiza ou realizará as seguintes actividades:
Viaxe ao país dos ananos
Viaxe ao país dos ananos é un libro de poemas publicado por Celso Emilio Ferreiro no 1968. Trátase dunha obra satírica na que denuncia a acomodación e cativeza moral de certos sectores da emigración galega en Venezuela, abertamente franquistas, que, tras un proceso fraudulento, acceden á dirección da Hermandad Gallega e deciden expulsar da organización a el e mais o seu fillo.
London Irish
O London Irish é un club inglés de rugby da cidade de Reading que compite na Aviva Premiership e xoga como local no Madejski Stadium.
Equipos
A totalidade dos seus equipo adestra en Sunbury (Surrey). O seu equipo afeccionado (London Irish http://cx2.wmflabs.org/index.php/Special:ContentTranslation RFC) xoga tamén en Sunbury, xogando o equipo profesional no Madejski Stadium os seus partidos como local, estadio localizado en Reading (Berkshire). O equipo xoga na Aviva Premiership inglesa, na Anglo-Welsh Cup e nas competicións europeas: Heineken Cup e European Challenge Cup.
As cores coas que xoga o equipo son o verde e o branco (as cores de Irlanda). A mascota do equipo é un can Lobero Irlandés chamado Digger. Este equipo foi fundado por emigrantes irlandeses de Londres, ao igual que outros equipos da cidade coma os London Welsh ou os London Scottish.
Os London Irish gañaron o seu primeiro gran trofeo no ano 2002 ao gañar a Copa Anglo-Galesa e foi semifinalista da Heineken Cup na tempada 2007-08, perdendo contra o Stade Toulousain no Twickenham Stadium de Londres por 15 a 21.
Historia
O London Irish RFC foi fundado en 1898 por irlandeses que estaban en Londres. Inicialmente só podían pertencer ao equipo xogadores de orixe irlandesa, polo que tiveron problemas para atopar xogadores durante a primeira guerra mundial e a guerra Anglo-Irlandesa
Tras anos de xogo en Sansbury, os Exiles consideran este campo coma a súa casa espiritual a pesar de xogar agora no Madejski Stadium de Reading.
Moriles
Moriles é unha localidade española, con concello propio, da provincia de Córdoba, en Andalucía. En 2005 tiña 3.874 habitantes. A extensión superficial do municipio é de 20 km².
É famoso polos seus viños, finos e xenerosos, semellantes aos criados na próxima Montilla.
Situación xeográfica
As súas coordenadas xeográficas son 37º 26' N e 4º 36' O. Atópase situada ao suroeste da provincia, a unha altitude de 375 metros e dista 65 quilómetros da capital, Córdoba.
Historia breve
A localidade non existía no século XIX aínda, e o seu xurdimento debeuse ao empeño de Manuel Fernández Jiménez, deputado local. O concello foi creado por un decreto do rei Afonso XIII de 1 de xuño de 1912, nun lugar, Zapateros, onde existían uns vellos lagares, tomando o nome duns pagos próximos denominados Moriles, nos que se producían vides das que se elaboraba un excelente viño. Até 1951, o concello, escindido do de Aguilar de la Frontera, non tiña aínda ben delimitados as súas lindes; nese ano, unha sentenza do Tribunal Supremo marcou os que ten na actualidade.
Figura retórica de pensamento
A figura retórica de pensamento (ou figuras de pensamento) constitúe un dos tres tipos das principais figuras retóricas, xunto coas figuras de dicción e as figuras de significación ou tropos.
As figuras de pensamento baséanse sobre todo no significado das palabras dentro dun enunciado, e inclúen as figuras de amplificación, as de acumulación, as lóxicas, as descritivas, as patéticas e dialécticas, e as de ficción.
Esencialmente son as seguintes: adínaton, alusión, anacoluto, anticipación, antítese, apóstrofe ou invocación, argumentación, símil, comunicación, concesión, corrección, cronografía, definición, deprecación, digresión, distinción ou paradiástole, écfrase, énfase, enumeración, epifonema, epífrase, epíteto, etopeia, eufemismo, exclamación, execración, hipérbole, hipotipose, idolopeia, imprecación, interrogación retórica, ironía, atenuación, optación, oxímoro, paradoxo, paráfrase, perífrase, pragmatografía, preterición, prosopografía, prosopopea ou personificación, reticencia, retrato, sentenza, suxeición, suspensión e topografía.
Genii Cucullati
A capa con carapucha estaba asociado cos galos durante o período romano. O deus encapuchado da saúde era coñecido como Telesforo e a súa orixe puido deberse ó sincretismo Greco-gálata producido en Anatolia no século -III.
Acre, Brasil
O Acre é un estado brasileiro situado no suroeste da Rexión Norte. Ten como límites: Amazonas (N); Rondônia (E); Bolivia (SE); e o Perú (S e O). Ocupa unha área de 153.149 Km². A capital é Río Branco e as cidades máis populosas son: Río Branco, Cruzeiro do Sul, Tarauacá, Sena Madureira e Brasiléia.
Un planalto con altitude media de 200 m domina gran parte do Acre. Os seus ríos máis importantes son Juruá, Tarauacá, Muru, Embirá e Xapuri.
O ambientalista e líder sindicalista Chico Mendes, asasinado en 1988, e a ambientalista e política brasileira Marina Silva son orixinarios deste estado.
Historia
miniatura|esquerda|200px|Acre Ata o inicio do século XX o Acre pertencía a Bolivia, pero dende o comezo do século XIX, gran parte da súa poboación estaba formada por brasileiros que exploraban o caucho e que, na práctica, acabaron creando un territorio independente. En 1899, os bolivianos tentaron asegurar o control da área, pero os brasileiros revolvéronse.
O 17 de novembro de 1903 foi asinado o Tratado de Petrópolis, en que o Brasil recibiu a posesión definitiva da rexión a cambio de terras do Mato Groso, do pagamento de 2 millóns de libras esterlinas e do compromiso de construír o ferrocarril Madeira-Mamoré. Así, o Acre foi integrado ao Brasil como territorio.
O 15 de xuño de 1962, foi elevado á categoría de Estado.
Economía
A economía do estado baséase na extracción de caucho e castaña, na gandería e na agricultura. Co relación ó extrativismo, o grande impulso na vida económica e na colonización deste estado foi dado coa exploración do caucho a fins do século XIX e comezo do XX.
Hai poucas industrias no estado, que está moi lonxe dos principais mercados consumidores.
Serbia de Nedić
A Serbia de Nedić (en serbio latino: Nedićeva Srbija, serbio cirílico Недићева Србија), tamén coñecida como Goberno de Salvación Nacional, foi o nome co que se coñeceu o estado serbio baixo a ocupación militar da Alemaña nazi, durante a segunda guerra mundial, despois da invasión de Iugoslavia.
Historia
No curso da segunda guerra mundial, o 6 de abril de 1940, tropas alemás, italianas, húngaras e búlgaras invadiron o Reino de Iugoslavia e, en poucos días, o goberno capitulou (18 de abril).
Iugoslavia desapareceu, desmembrada entre os seus veciños. O III Reich, que se consideraba herdeiro dos pretendidos dereitos históricos austríacos, anexionou o sur de Estiria (Steiermarke), e a parte de Carintia (Kärnten) que estaban integradas en Eslovenia; ademais, anexionou a Voivodina (parte do Banato serbio) que, formalmente, foi parte do protectorado alemán de Serbia.
Italia fixo realidade unha antiga aspiración do seu vello irredentismo, incorporando a outra provincia eslovena, Carniola (incluíndo a cidade de Liubliana, capital de Eslovenia), máis unha boa parte do litoral dálmata (a zona entre Zadar [Zara] e Split [Spalato], pertencente a Croacia, e Kotor [Cattaro], de Montenegro) e a rexión de Kosovo (Serbia), que foi incorporada á súa colonia albanesa.
Os búlgaros obtiveron a Macedonia iugoslava, excepto unha pequena porción que se uniu á Albania italiana (que ademais recuperou a súa saída ao Exeo, a costa de Grecia).
E os húngaros quedaron con varias zonas fronteirizas do norte (o extremo oriental de Eslovenia, o triángulo formado entre os ríos Drava e Danubio, que pertencía a Croacia), máis a rexión de Bačka (a outra parte do Banato serbio). 200px|miniatura|esquerda|Repartición de Iugoslavia entre as [[potencias do Eixe (1941). Véxase o repartimento do Banato entre Hungría (Bačka) e o protectorado alemán do Banato serbio (Voivodina).]]
E ao leste quedou unha reducida Serbia, que recobrou unha sombra de soberanía baixo a protección alemá e o goberno autoritario do colaboracionista xeneral Milan Nedić (a chamada Serbia de Nedić), que incluía a Voivodina.
Pero nesta parte do Banato os ocupantes alemáns estableceron unha rexión autónoma, practicamente independente, cun goberno entregado á minoría alemá autóctona, que se puxo incondicionalmente ás ordes do III Reich.
Administración
A Serbia administrada teoricamente polo goberno de [[Milan Nedić.|miniatura|dereita]]
O estado estaba encabezado polo xeneral serbio Milan Nedić, baixo o mando militar alemán e co o nome oficial de Vlada Nacionalnog Spasa (Влада Националног Спаса, ou Goberno de Salvación Nacional), entre 1941 e 1944 e, debido a iso, recibe os nomes informais de réxime de Nedić ou Serbia de Nedić.
Xeograficamente, o novo goberno administraba un territorio formado pola maior parte de Serbia Central, o sector norte de Kosovo, en torno a Kosovska Mitrovica, e a rexión autónoma do Banato, que se mantivo baixo o mando da minoría étnica alemá que vivía alí.
Este goberno serbio foi, a pesar das súas afirmacións de ser o dun estado independente, durante todo o período, de facto, estivo subordinado a unha administración militar alemá coñecida como a Administración Militar en Serbia (en alemán, Militärverwaltung em Serbien, en serbocroata Војна управа у Србији / Vojna uprava u Srbiji ).
O goberno militar estableceuse 1941, despois de varios meses de ocupación de Iugoslavia polo Eixe.
Incapaz de opoñerse ás ordes alemás, o xeneral Nedić va permitiu a existencia de campos de concentración no seu territorio. En total, calcúlase que aproximadamente 80.000 persoas morreron nestes campos.
Liberación
Como noutros lugares da Europa ocupada, as duras condicións impostas polos alemáns provocaron a aparición da resistencia antifascista, que foi adquirindo progresiva importancia. Esta resistencia non tardou en manifestarse en Iugoslavia; ao principio, en forma de sabotaxes e, máis tarde, dun poderoso movemento guerrilleiro. Nun primeiro momento a iniciativa correspondeu aos chetniks, patriotas serbios monárquicos dirixidos polo coronel Draza Mihailović, que actuaban apoiados polos británicos. Pero, tras a invasión alemá da URSS, en 1941, foron os comunistas quen asumiron un maior protagonismo e mantiveron o peso dunha guerra sen cuartel.
Alcubilla de Avellaneda
Alcubilla de Avellaneda é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 161 habitantes (INE 2012).
Ten 176 habitantes e a súa economía baséase no cultivo de trigo, cebada, centeo, avea e xirasol; o gando lanar e porcino (once naves) e as colmeas e viñas.
Serbia de Nedić
Liberación
Dirixidos polo croata Josip Broz, Tito, foron capaces de organizar un auténtico exército regular, que recibiu o apoio dos aliados, e que foi quen de liberar por si mesmo (coa axuda do Exército Vermello a maior parte do territorio nacional.
Alcubilla de Avellaneda
Festas principais: 3 de febreiro "As Candelas" e 22 de xullo Santa María Madalena, patroa da vila.
Serbia de Nedić
Liberación
Coa axuda do Exército Vermello, os partisáns iugoslavos acabaron co goberno de Nedić en maio de 1944. Os líders serbios colaboracionistas fuxiron a Eslovenia ao final da guerra, aínda que moitos deles foron capturados e executados.
Legado
O ano 1941, despois da invasión alemá do Reino de Iugoslavia, os soldados alemáns fixéronse co control de Radio Belgrado. Rapidamente puxeron en antena a canción Lili Marleen, que chegaría a ser co tempo unha canción popular a nivel internacional.
A canción, traducida a diversas linguas, chegou a ser nalgúns países unha marcha militar, unha canción para os soldados ou, polo menos, unha canción deportiva durante os adestramentos militares.
Por outra parte, o ano 2008 o Partido Liberal de Serbia, que non tiña xa daquela representación parlamentaria, lanzou unha proposta de lei para rehabilitar a figura do xeneral Milan Nedić. Esta proposta non recibiu o apoio de ningún outro partido político, e foi duramente criticada pola comunidade xudía de Serbia.
Grupo Local do Partido Galeguista en Sada
O Grupo Local do Partido Galeguista en Sada foi artellado en 1935, desenvolvendo unha intensa actividade ata 1936, contando cunha militancia especialmente numerosa e activa.
No momento da súa fundación, a directiva estaba composta por Justo Rodríguez Pérez (Presidente), Juan Antonio Suárez Picallo (Vicepresidente), Gil González Mosquera (Secretario Xeral), Salvador González Mora (Secretario de Actas), José Galán Barbeito (Tesoureiro), Antonio Parga Otero (Vicetesoureiro), Eugenio González Rivero (Vicetesoureiro), Salvador García García (Vogal), Manuel Franco Fernández (Vogal), José Pena Ferreira (Vogal), Juan Pita Conchado (Vogal), Juan Taibo Díaz (Vogal), Andrés Rey (Vogal), Antonio Sas Cao (Vogal), Dámaso Casal Pallares (Vogal), Santos Cividanes (Vogal), Primitivo López Vidal (Vogal) e José Fernández Babío (Vogal).
Maggie MacDonnell
Maggie MacDonnell, nada no ano 1980 en Nova Escocia, é unha educador a e profesora canadense gañadora do Premio Global ao Ensino de 2017. O premio foi entregado polo primeiro ministro e vicepresidente dos Emiratos Árabes Unidos, así como gobernador do Emirato de Dubai, o Xeque Mohamed bin Rashid Al Maktum. Maggie dá clases na vila quebequesa de Salluit, onde as temperaturas adoitan oscilar entre os -13 °C e os -25°C no inverno.
Placebo
thumb|Catro placebos Un placebo é unha substancia farmacoloxicamente inerte que se utiliza como control nun ensaio clínico. O placebo é capaz de provocar un efecto positivo a certos individuos doentes, se estes non saben que están recibindo un medicamento falso e que creen que é un verdadeiro. Isto denomínase efecto placebo e é debido a causas psicolóxicas.
Importancia biomédica
A administración de placebos (do latín placēbō, “compracerei”, futuro indicativo da primeira persoa do singular de placeō ”Eu comprazo”) pode promover unha melloría ou unha curación. A porcentaxe de éxitos dependerá sempre do tipo de enfermidade, da personalidade do paciente e da capacidade de suxestión do médico ou calquera outro medio. Os placebos posúen na medicina práctica unha importante misión, pero existe consenso en que deben cumprirse dúas condicións relevantes para ser empregados fóra dos ensaios farmacolóxicos:
Observando as limitacións indicadas non existe en principio obxeción algunha fronte ao uso de placebos, pero debe tratarse de substancias completamente inertes, que non posúan accións colaterais farmacodinámicas.
No entanto, está claro que o efecto placebo non pode curar calquera enfermidade. Un cancro, por exemplo, non é tratable con só influencia psicolóxica. Os efectos só se limitan a aliviar síntomas relativamente superficiais e non a curar realmente a enfermidade de fondo; a menos que desde o comezo a enfermidade en cuestión non existise e só se tratase dun desequilibrio psicolóxico (compensado logo tamén psicoloxicamente).
O contrario do efecto placebo é o efecto nocebo.
Composición e funcionamento
miniatura|O paciente non debe saber cal destas pílulas é de azucre. A efectividade das demais depende da diferenza do efecto con esta.
Normalmente os placebos utilizados profesionalmente adoitan ser simplemente caramelos (azucre). É dicir, sen ningún composto activo. Con todo, calquera substancia pode actuar como placebo, incluso un vaso de auga pura. Por exemplo, cientificamente está demostrado que os remedios da homeopatía non son máis que simple auga. É dicir, no fondo non son máis que placebos vendidos de forma fraudulenta coma se fosen medicamentos reais.
O único compoñente importante de todo placebo é o psicolóxico. É dicir, o efecto placebo funciona con base na suxestión. Cando un paciente facilmente suxestionable recibe un placebo e pensa que se trata dun medicamento real, o seu sistema nervioso xeralmente comeza a desenvolver dopamina, unha substancia química responsable dos efectos da melloría. De feito, o factor psicolóxico se evidencia ata tal punto que as pastillas de azucre fabricadas en tamaños máis grandes fornecen máis efecto que as pequenas, e as de cores vivas máis efecto que as brancas.
Utilización
miniatura|Exemplo de placebo utilizado en investigación.
Se unha persoa cre padecer unha enfermidade, pero os seus achegados teñen a certeza de que só se trata dunha suxestión (produto dun desequilibrio psicolóxico como a hipocondría, por exemplo), pode outorgárselle un placebo. O paciente estará convencido de que tomou un medicamento real e os seus aparentes síntomas desaparecerán. Con todo, dado que o seu cadro psicolóxico non foi realmente tratado, o máis probable é que no futuro rexurda novamente a situación, coa mesma enfermidade imaxinaria ou outra distinta. De modo que non se pode continuar a base de placebos toda a vida; tarde ou cedo debería conseguir atención psicolóxica.
Doutra banda, o placebo ten tamén unha utilización en ambiente médico profesional. Utilízase en ensaios clínicos para poñer a proba se un medicamento é efectivo ou non, do seguinte xeito. Divídese a un conxunto numeroso de pacientes co mesmo cadro clínico en dous grupos. O primeiro grupo recibe o medicamento verdadeiro e o segundo (denominado grupo de control) recibe un placebo. Ao comparar o resultado de ambos grupos, establécese se o medicamento verdadeiro realmente funciona ou non.
Nótese que a clave reside no grupo de control. Se só se utilizase un grupo para poñer a proba o medicamento, sen comparalo co efecto dun placebo, o resultado non sería concluínte. Por exemplo, se logo de aplicar o medicamento observásese unha melloría do setenta por cento dos pacientes, aínda así o medicamento podería ser en realidade ineficiente; porque quizais se non fose administrado de todos os xeitos mellorarían os mesmos pacientes. E á inversa o mesmo; aínda se só mellorase o dez por cento dos pacientes o medicamento talvez podería ser bo, pois quizais se non se administrou mellorarían non o dez senón o tres por cento.
No ámbito médico
Un estudo no Reino Unido revela que o 97% dos médicos admitiu dar polo menos unha vez algún tipo de placebo aos seus pacientes, ben por petición do propio paciente ben por iniciativa propia para tratar de tranquilizalo. En concreto o 97% dos médicos usou tratamentos placebo «impuros» (como o uso de tratamentos non demostrados, análises de sangue ou exames físicos non esenciais), e o 12% placebos «puros» (pílulas de azucre ou inxeccións salinas que non conteñen ingredientes activos).
Caneda, Monforte de Lemos
Limita coas parroquias de Bascós ao norte, Sindrán ao leste, Vilamarín ao sur e Santa Mariña do Monte e Monforte de Lemos ao oeste.
Stanley Tucci
Stanley Tucci, nado o 11 de novembro de 1960 en Peekskill, Nova York, é un actor, guionista, produtor e director estadounidense.
A Casanova, Doroña, Vilarmaior
A Casanova é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 12 eran homes e 7 eran mulleres.
Armenia (provincia romana)
A Armenia romana refírese ao dominio de partes da Gran Armenia por parte do Imperio Romano, desde o século I a.C. ata o final da Antigüidade tardía. Mentres que a Armenia menor converteuse nun estado cliente e incorporouse ao Imperio romano propiamente dito durante o século I d.C., a Gran Armenia seguiu sendo un reino independente baixo a dinastía arsácida. Durante este período, Armenia seguiu sendo un obstáculo de discordia entre Roma e o Imperio do Partio, así como o Imperio Sasánida que sucedeu a este, e o casus belli para varias das Guerras romano-sasánidas. Só no 114–118 o Emperador Traxano puido conquistala e incorporala como unha provincia romana de curta duración.
A finais do século IV, Armenia dividiuse entre Roma e os sasánidas, que tomaron o control da maior parte do reino armenio e a mediados do século V aboliron a monarquía armenia. Nos séculos VI e VII, Armenia volveu ser un campo de batalla entre os romanos do leste (o imperio bizantino) e os sasánidas, ata que as dúas potencias foron derrotadas e substituídas polo califato musulmán a mediados do século VII.
Historia
Trala caída da Dinastía arsácida de Armenia despois da campaña de Pompeio en Armenia no 66 a.C., o Reino de Armenia foi a miúdo disputado entre o Imperio Romano e o Imperio de Partia durante as guerras romano-partas. Ao longo da maior parte da súa historia durante este período, baixo o reinado da dinastía Arsácida, a nobreza armenia dividiuse entre lealistas romanos, leais a Partia ou neutrais.
Armenia servía a miúdo como un estado cliente ou vasalo na fronteira dos dous grandes imperios e os seus sucesores, os imperios bizantino e sasánida. Durante as guerras bizantino-sasánidas, Armenia foi finalmente dividida en Armenia bizantina e Armenia persa.