cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apamea
Teatro romano
Construído orixinalmente como un teatro de estilo Helenística a principios do Imperio Seléucida, o teatro foi ampliado e remodelado a principios da Período romano, cando se reorganizaron o escenario principal e as entradas dun xeito máis típico romano. O terremoto de Antioquía de 115 causou graves danos na estrutura. Foi reconstruída pouco despois, baixo o patrocinio tanto de Traxano como de Hadrián. O teatro ampliouse aínda máis na primeira metade do século III d.C. Baixo o Imperio Bizantino reestruturouse a cunca de drenaxe do teatro e construíuse un qanat no medio do escenario inferior. A finais do período bizantino o teatro deixara de servir como centro de representacións teatrais. Porén, o teatro e o seu qanat continuaron sendo unha importante fonte de auga durante os períodos bizantino e islámico. O teatro foi construído nun outeiro empinado con vistas ao val do Río Orontes.
O teatro, xunto co de Éfeso, é un dos maiores teatros superviventes do Imperio Romano cunha capacidade estimada de máis de 20.000 persoas. O único outro teatro coñecido que é considerablemente máis grande foi o Teatro de Pompeio en Roma. Gran parte da súa estrutura está en ruínas debido a derrumbes arquitectónicos e a extensas canteiras posteriores. épocas, e só un oitavo do sitio foi exposto ata agora. Unha das principais características do teatro é a súa conca e o elaborado sistema de canalizacións romanas que se utiliza nel. O sistema de terracota escavado recentemente atópase ao longo da entrada terrestre oriental e está ben conservado.
Gran mosaico de caza
Este mosaico, agora no Museo do Cincuentenario de Bruxelas, descubríuse en 1935 na sala de recepción do que probablemente fose o palacio do gobernador romano da provincia de Siria Secunda. A súa superficie é de 120 m².
O gran mosaico data do 415-420 d.C. e é un dos máis prestixiosos deste tipo de composición. É comparable técnica e temáticamente cos mosaicos do Palacio dos emperadores bizantinos en Constantinopla, da mesma época.
Unha inscrición na entrada sinala: "Durante a fermosísima Apellion, o triclinio reconstruíuse no mes de Gorpiaios, terceiro imputado, no ano 851" (setembro do 539 d.C.).
Obispado
O cristianismo chegou á zona no século I. Os bispos foron:
Hoxe varias denominacións cristiás manteñen a sede titulars para a cidade. Estes inclúen
Casariche
Casariche é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Harriet Brooks
Harriet Brooks, nada en Exeter o 2 de xullo de 1876 e finada o 17 de abril de 1933, foi a primeira muller física nuclear nacida no Canadá. É coñecida polas súas investigacións sobre transmutacións nucleares e radioactividade.
Traxectoria
Harriet Brooks licenciouse en matemáticas e filosofía natural pola Universidade McGill en 1898. Foi a primeira estudante de posgrao de Ernest Rutherford (daquela profesora na Universidade McGill), con quen traballou inmediatamente despois de graduarse. Con el traballou en electricidade e magnetismo para obter o seu mestrado en 1901. Foi a primeira muller da Universidade McGill en recibir un máster.
Despois de obter este título e de novo baixo a dirección de Rutherford, fixo unha serie de experimentos para determinar a natureza das emisións radioactivas do torio. Estes experimentos constituíron a base para o desenvolvemento da ciencia nuclear. Foi unha das primeiras persoas en descubrir o radón e en intentar determinar a súa masa atómica.
Brooks é considerada unha das mulleres máis importantes da súa época.
El Castillo de las Guardas
El Castillo de las Guardas é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Oxygastra curtisii
Oxygastra curtisii é unha especie de cabaliño do demo da familia Corduliidae. É a única especie do seu xénero. A especie mide uns 53 milímetros de longo. Ten ollos verdes brillantes e un corpo verde broncíneo con manchas amarelas ao longo da parte superior do abdome. O último segmento do abdome (S10) ten unha mancha amarela na parte superior.
El Castillo de las Guardas
Ten unha área duns 258,73 km² e unha poboación de	1.468 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 5,66 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 347 m e a 54 km da capital provincial, Sevilla.
Oxygastra curtisii
A especie está presente na maioría de Europa, mais está localmente extinto nos Países Baixos e no Reino Unido. O seu hábitat son as correntes de auga, as piscinas e os estanques.
Clásicos en Galego
Descrición e contido
Os volumes foron editados en rústica con lapelas de 135 x 210 mm. As cubertas foron deseñadas por Manuel Janeiro. miniatura|[[Petronio: Satiricón.]]
Títulos
Publicáronse 26 títulos. Os números 16 e 24 constan de dous volumes cada un. miniatura|[[Adán de la Halle: A peza da enramada e A peza de Berto e María.]] miniatura|Anónimos: O lai de Graelent e A castelá de Vergy.
Vanja Marinković
Vanja Marinković, nado o 9 de xaneiro de 1997 en Belgrado, é un xogador serbio de baloncesto profesional que xoga no Cazoo Baskonia da Liga ACB.
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Marinković foi elixido na derradeira posición do Draft da NBA de 2019 polos Sacramento Kings. O 23 de xullo de 2019, Marinković asinou un contrato de dous anos co Valencia Basket da Liga ACB.
O 7 de xullo de 2021, Marinković asinou co Saski Baskonia da Liga ACB.
Indian Remote Sensing Satellite
Indian Remote Sensing Satellite ou IRS é o nome dunha serie de satélites de observación da Terra indios.
Características
Os satélites IRS son satélites gobernamentais adicados á observación terrestre mediante sensores remotos en satélites para o estudo da Terra, o descubrimento e xestión de recursos e a axuda en emerxencias.
IRS 1A e 1B
Os dous primeiros satélites IRS foron lanzados en 1988 e 1991 respectivamente a bordo de foguetes Vostok 2M desde o cosmódromo de Baikonur. IRS 1A levaba a bordo dúas cámaras con resolucións de 73 e 36,25 m. Quedou fóra de servizo en xullo de 1996, tras oito anos de servizo. IRS-1B era unha versión mellorada e máis flexible de IRS-1A. A súa misión terminou o 20 de decembro de 2003, tras 12 anos de servizo.
IRS 1C e 1D
Foron a seguinte xeración de satélites IRS. Tiñan máis sensibilidade e capacidade que os dous primeiros. Cada satélite levaba tres cámaras de barrido:
IRS-1C foi lanzado o 28 de decembro de 1995 mediante un foguete Molniya M e IRS-1D foi lanzado o 29 de setembro de 1997 mediante un PSLV.
IRS 1E (IRS P1)
IRS 1E foi un satélite experimental para observación terrestre feito a partir do modelo de enxeñería de IRS-1A engadíndolle un sensor estéreo electroóptico desenvolvido pola axencia DLR alemaña ademais da cámara LISS-1 que xa levaba a bordo. Non chegou a órbita debido ao fallo do seu foguete lanzador, un PSLV.
IRS P2
IRS P2 estaba baseado no IRS-1A e levaba a bordo o instrumento LISS-2M, consistente en dúas cámaras denominadas LISS-2A e LISS-2B que recibían luz dun único montaxe óptico con catro lentes para catro bandas espectrais no visible e no infravermello próximo. A resolución era de 32,74 m. O satélite foi lanzado o 15 de outubro de 1994 mediante un PSLV.
IRS P3
IRS P3 levaba a bordo tres instrumentos:
Foi lanzado o 21 de marzo de 1996 mediante un PSLV.
IRS P4
IRS P4, tamén denominado Oceansat 1, foi o primeiro satélite indio lanzado para estudar os océanos. Cunha masa de 1036 kg, foi lanzado o 26 de maio de 1999 mediante un foguete PSLV a unha órbita de 720 km de altura. Levaba a bordo os instrumentos OCM (Ocean Colour Monitor) e MSMR (Multifrequency Scanning Microwave Radiometer).
IRS P5
IRS P5, tamén denominado Cartosat 1, foi lanzado para facer tarefas de cartografía. Cunha masa de 1560 kg, foi lanzado o 5 de maio de 2005 mediante un foguete PSLV a unha órbita de 618 km de altura. Levaba a bordo dúas cámaras para tomar imaxes estereográficas cunha resolución de 2,5 m.
IRS P6
IRS P6 ou Resourcesat 1 foi lanzado o 17 de outubro de 2003 cun PSLV para mellorar a xestión da agricultura, control de desastres e uso do auga. Levaba a bordo a cámara LISS-IV, cunha resolución de 5,8 m, LISS-III, cunha resolución de 23,5 m, e AWiFS, con 60 m de resolución.
Wallada bint al-Mustakfi
Wallāda bint al-Mustakfī (en árabe ولادة بنت المستكفي), nada en Córdoba entre 994 e 1010 e finada na mesma cidade o 26 de marzo de 1091, foi unha poeta andalusí, filla de Muhammad al-Mustakfī, o efémero undécimo califa de Córdoba.
Foi unha muller segura e decidida, cun papel activo na sociedade malia ser unha muller no contexto árabe medieval. Os seus versos dan mostra da súa singularidade, e os motivos presentes neles asócianse á súa historia de amor co poeta Ibn Zaydun.
Traxectoria
Wallada bint al-Mustakfi naceu no berce do Califato de Córdoba nun momento de decadencia da Al-Ándalus árabe. Era filla de Muhammad al-Mustakfi, quen se convertería no undécimo califa de Córdoba, e da escrava cristiá Amin'am.
Tras o esplendor da carreira de Almanzor, destacado comandante do exército andalusí e conselleiro da nai do califa (co que tiña unha enorme influencia no califato), este sómese nun período de guerras civís por conflitos na sucesión do poder tras a morte do seu fillo, al-Muzáffar.
O seu pai, Muhámmad al-Mustakfí, accedeu ao poder como Muhammad III o 11 de xaneiro de 1024, tras asasinar ao seu predecesor, Abderramán V. Debido á turbulenta situación do califato, Wallada ostentou o título de princesa por pouco tempo, pois o seu pai foi asasinado menos de dous anos despois en Uclés (Cuenca).
Ao seu pai non ter descendencia masculina, Wallada tivo a oportunidade de cobrar a herdanza do seu pai e afastarse definitivamente da realeza. Ela continuaba solteira e independizouse de toda tutela masculina grazas á herdanza do pai. Abriu un pazo e salón literario onde se dedicou a ensinar poesía e canto tanto a mozas de boa familia como a escravas. Entre as súas alumnas destacou Muhya bint al-Tayyani, de condición moi humilde (filla dun vendedor de figos), a quen acolleu na súa casa. A moza terminou denigrando a Wallada en crueis sátiras.
No ámbito da poesía era visto con polémica o feito de terminar poemas que non eran da súa autoría e ter batallas de versos en festas con homes nas que reclamaba a mesma posición cá deles. O seu gran namorado foi o poeta Ibn Zaydun, con quen mantivo unha relación secreta por mor da vinculación deste cos Banu Yahwar, liñaxe rival dos Omeias ao que ela pertencía. Sobre esta relación tratan oito dos nove poemas que se conservan dela. Semella que a relación se rompeu polo amorío de Ibn Zaydun cunha escrava negra de Wallada, o que pode ser certo, mais tamén responde a un tópico da poesía da época. O poeta dedicoulle feroces sátiras tras a ruptura.
Malia ser criticada polo seu estilo de vida, Wallada foi tamén admirada e defendida por moitos. Nunca deixou extinguir a súa fortuna e tampouco casou. Ao caer o réxime dos califas e instaurárense os reinos de taifas, foi amparada por dous supostos amantes, o escritor Ibn Hazm e o visir Ibn Abdus. Este último, o seu eterno namorado, ao parecer permaneceu canda ela e protexeuna até a súa morte, xa octoxenaria.
Wallada morreu o 26 de marzo de 1091, o día que os almorábides entraron en Córdoba.
Obra
Consérvanse poucas mostras da obra literaria de Wallada fronte ao que se cre que realmente escribiu. O seu xenio creador baséase nunha ampla formación literaria lograda grazas á súa posición na familia do califa. Foi coñecida como a muller máis culta, famosa e escandalosa da Córdoba do seu tempo. Na súa obra demostraba gran artificio e coñecemento das tendencias artísticas da época e era moi admirada a súa capacidade para crear versos.
Os poemas conservados teñen relación directa cos seus amoríos con Ibn Zaydun, que chamaron a atención ao longo do tempo pola romantización que dela se conserva. Segundo a lenda, coñecéronse nunha festa onde estiveron a contestarse versos durante toda a noite. Semella que a rivalidade inicial se transformou en afecto e posteriormente en amor.
miniatura
Referencias contemporáneas
Moitos xornais do século XIX continuaban a mostrar a Wallada a Omeia como unha muller independente libre cuxos poemas seguían a ter relevancia na época. Algúns deles falaban, amais, do seu romance con Ibn Zaydun.
Outros semanarios como El contemporáneo (1861), La Ciencia Cristiana (1877) e El siglo futuro (1876) sinalan a Wallada como unha das poetas máis influentes da lírica árabe. Estas publicacións visibilizaron a importancia da poeta na literatura hispano-árabe.
Recoñecementos
En 2000 publícase a súa primeira biografía, Wallada, la última luna, de Matilde Cabello.
O 15 de xullo de 2004 estreouse no Festival de la Guitarra de Córdoba Wallada (El sueño de un poeta cordobés), un musical de rock sinfónico andaluz.
En febreiro de 2008 o grupo musical Saurom lanza unha canción e videoclip sobre a historia da poeta, «Wallada la Omeya», incluída no álbum Once Romances desde Al-Andalus.
En xullo de 2018 a asociación “Herstóricas. Historia, Mujeres y Género” e o colectivo “Autoras de Cómic” crearon un proxecto de carácter cultural e educativo para visibilizaren a achega histórica das mulleres na sociedade e reflexionar sobre a súa ausencia. Este proxecto consistía nun xogo de cartas, unha das cales estaba dedicada a Wallada.
Brandon Sanderson
Brandon Sanderson, nado en Lincoln, Nebrasca, o 19 de decembro de 1975, é un autor estadounidense de fantasía épica e ciencia ficción. É máis coñecido polo universo ficticio Cosmere, no cal se desenvolven a maioría das súas novelas de fantasía como a saga Mistborn e The Stormlight Archive. Tamén é coñecido por acabar a saga de alta fantasía de Robert Jordan The Wheel of Time.
Creou as Leis da Maxia de Sanderson e popularizou os termos "sistemas de maxia dura e branda". No 2008 comezou un podcast co autor Dan Wells e o debuxante Howard Tayler chamado Writing Excuses, no cal falan sobre temas relacionados coa creación de escritura de xénero e webcómics.
No 2016, a empresa de medios de comunicación estadounidense DMG Entertainment adquiriu os dereitos audiovisuais para a totalidade do Cosmere.
Infancia e educación
Após completar o seu servizo como misioneiro, Sanderson volveu a BYU e cambio a súa carreira por Literatura Inglesa. Mentres estudaba colleu un traballo de recepcionista nocturno nun hotel local en Provo, Utah, xa que lle permitía escribir mentres traballaba. Un dos compañeiros de cuarto de Sanderson en BYU foi Ken Jennings, quen case dez anos despois se fixo famoso pola súa serie de 74 vitorias no concurso estadounidense Jeopardy!. Sanderson graduouse no ano 2000 e continuou un posgrao en BYU, recibindo un mestrado en Inglés especializado en escritura creativa en 2004. En BYU, Sanderson formaba parte de Leading Edge, unha revista semiprofesional de ficción especulativa publicada pola universidade, e foi o seu editor xefe durante un ano.
En 2006, Sanderson casou con Emily Bushman, unha colega da carreira e mestra, quen máis tarde se converteu na súa xerente. Teñen tres fillos e residen en American Fork, Utah.
Traxectoria temperá como escritor
Sanderson escribiu de maneira constante durante os seus anos de estudante e para 2003 xa escribira doce novelas, aínda que ningunha editorial as aceptou para publicalas. No medio dun programa de posgraduado en BYU, o editor de Tor Books Moshe Feder contactou con el para dicirlle que quería adquirir un dos seus libros. Sanderson mandara o manuscrito da súa sexta novela, Elantris, un ano e medio antes. Elantris foi publicado por Tor Books o 21 de abril de 2005, con críticas xeralmente positivas. Seguiuno en 2006 Mistborn: The Final Empire, o primeiro libro na súa triloxía de fantasía Mistborn, na cal allomancers (persoas coa habilidade de "queimar" metais e aliaxes tras inxerilos) conseguen unha mellora dos seus sentidos e control do poderosas forzas sobrenaturais.
Publicou o segundo libro da saga Mistborn, The Well of Ascension, en 2007. Máis tarde ese ano, Sanderson publicou a novela infantil Alcatraz Versus the Evil Librarians, sobre un rapaz chamado Alcatraz con talento para romper cousas. Alcatraz enfróntase a un grupo de bibliotecarios malvados dispostos a conquistar o mundo. A primeira das súas "leis da maxia" foi publicada en 2007, coa segunda e a terceira publicadas en 2012 e 2013, respectivamente. No 2008, o terceiro e último libro da triloxía de Mistborn foi publicado, titulado The Hero of Ages, alén do segundo libro da saga Alcatraz, titulado Alcatraz Versus the Scrivener's Bones. Ese mesmo ano comezou o podcast Writing Excuses con Howard Tayler e Dan Wells.
The Wheel of Time
Sanderson fíxose máis coñecido a finais de 2007, cando Harriet McDougal, a esposa e editora do autor Robert Jordan, escolleu a Sanderson para completar os libros finais da saga de fantasía épica de Jordan The Wheel of Time após a súa morte. McDougal pediulle que acabara a saga tras quedar profundamente impresionada pola primeira novela de Mistborn, The Final Empire. Tor Books fixo o anuncio o 7 de decembro de 2007. Tras revisar o que sería necesario para completar a saga, Sanderson e Tor anunciaron o 30 de marzo de 2009 que a publicación do final constaría de tres tomos e non un só. O primeiro deles, The Gathering Storm, foi publicado o 27 de outubro de 2009 e alcanzou o posto número un na listaxe de éxitos de vendas en tapa dura do ''New York Times. Towers of Midnight, o penúltimo libro de The Wheel of Time, foi publicado xusto un ano despois de The Gathering Storm,'' o 2 de novembro de 2010, debutando no número un das listas de éxitos. A comezos de 2013, a saga foi completada coa publicación de A Memory of Light.
Após The Wheel of Time
No 2009, Tor Books publicou Warbreaker, que orixinalmente foi publicada capitularmente na páxina web de Sanderson mentres escribía a novela entre o 2006 e o 2009. No mesmo ano, o terceiro libro de Alcatraz foi publicado, titulado Alcatraz Versus the Knights of Crystallia. No 2010, Sanderson publicou The Way of Kings, o primeiro dunha saga de dez libros chamada The Stormlight Archive. Alcanzou o sétimo posto na listaxe de éxitos en tapa dura do New York Times. A cuarta novela de Alcatraz, Alcatraz Versus the Shattered Lens seguiuna pouco despois.
En outubro de 2011 acabou a novela curta en formato dixital Infinity Blade: Awakening, baseada no videoxogo de rol para iOS Infinitiy Blade, desenvolvido por Chair Entertainment e Epic Games. En novembro de 2011 publicou unha secuela da triloxía de Mistborn, The Alloy of Law. Orixinalmente foi planeada como unha novela independente ambientada uns 300 anos despois da triloxía orixinal, mais finalmente foi expandida a unha saga de catro libros. Debutou no sétimo posto da listaxe de éxitos do New York Times.
O 31 de agosto de 2012, Sanderson publicou unha novela curta de ciencia ficción titulada Legion, seguida dun relato curto titulado The Emperor's Soul. En 2013, Sanderson publicou dúas sagas novas para adolescentes. Estas incluían The Rithmatist e a primeira da saga The Reckoners, titulada Steelheart. En marzo de 2014, Words of Radiance, o segundo libro de The Stormlight Archive, foi publicado.
Máis tarde aquel ano, Sanderson tamén publicou a segunda novela curta da saga Legion: Skin Deep. En xaneiro de 2015, o segundo libro de The Reckoners, titulado Firefight, foi publicado. Nove meses despois Sanderson publicou Shadows of Self como secuela directa de The Alloy of Law. O 16 de novembro de 2015, a axencia de Sanderson, JABberwocky Literary Agency, anunciou oficialmente que Sanderson vendera máis de 7 millóns de copias en todo o mundo.
O 26 de xaneiro de 2016, The Bands of Mourning foi publicada como secuela de Shadows of Self. O 16 de febreiro de 2016, o terceiro e último libro da triloxía de The Reckoners, titulado Calamity, foi publicado. En xuño de 2016, a primeira novela gráfica de Sanderson, White Sand, escrita xunto con Rik Hoskin, foi lanzada. A saga será unha triloxía. As novelas gráficas están baseadas nun manuscrito orixinal de Sanderson. O 6 de setembro de 2016, o quinto libro de Alcatraz foi publicado, chamado Alcatraz Versus the Dark Talent.
O 22 de novembro de 2016, unha antoloxía de historias e novelas curtas do Cosmere titulada Arcanum Unbounded: The Cosmere Collection foi publicada. O terceiro libro de The Stormlight Archive, Oathbringer, foi publicado o 14 de novembro de 2017. O primeiro libro da saga Defiant, Skyward, foi publicado o 6 de novembro de 2018. O segundo libro da saga, Starsight, foi lanzado o 26 de novembro de 2019. En setembro de 2020 foi lanzado un proxecto colaborativo coa autora Mary Robinette Kowal chamado ''The Original. Rhythm of War, a cuarta novela de The Stormlight Archive,'' foi publicada o 17 de novembro de 2020. Nese ano, a axencia de Sanderson actualizou o seu número de copias vendidas a máis de 18 en todo o mundo e, a principios de 2021, a máis de 21 millóns.
Cosmere
O Cosmere é o nome do universo en que se localizan Elantris, Mistborn, Warbreaker, The Stormlight Archive, White Sand e historias pertencentes a Arcanum Unbounded: The Cosmere Collection. Esta idea naceu do desexo de Sanderson de crear unha saga de extensión épica sen necesidade de que as persoas lectoras compraren un número ridículo de libros. Por ese motivo, oculta conexións con outras obras súas en cada libro, creando unha "épica oculta". Estima que a totalidade do cosmere podería concluír con, polo menos, 40 libros.
A historia do cosmere trata sobre un ser misterioso chamado Adonalsium, quen existiu nun mundo coñecido como Yolen. Adonalsium foi asasinado por un grupo de dezaseis conspiradores, resultando así na división do seu poder en dezaseis Shards ('estelas'), cada unha continente dun inmeso poder. As dezaseis persoas tomaron estas Estelas e viaxaron a novos mundos, habitándoos con diferentes sistemas de maxia. Nun caso, as Estelas de Ruin ('ruína') e Preservation ('conservación') traballaron xuntas para crearen un planeta e os seus habitantes (Scadrial, onde ten lugar a saga Mistborn).
Cada Estela ten unha Intent ('intención'), como Ambition ('ambición') ou Honor ('honor'), e a personalidade do portador cambia co tempo para adecuarse á súa intención. Odium asasinou (ou Estelou) varias Estelas. En Sel Estelou Devotion ('devoción') e Dominion ('dominio'), creando accidentalmente o Dor, do cal Seons e Skaze emerxeron. En Roshar, Odium Estelou Honor e trouxo consigo a Everstorm ('tormenta eterna') e a True Desolation ('desolación verdadeira'). Tamén Estelou Ambition ('ambición'), no sistema Threnody. Un home chamado Hoid é visto ou mencionado na maioría dos libros do Cosmere. Viaxa aos chamados Shardworlds ('mundos de estela'), utilizando a xente de ditos mundos para levar a cabo un plan descoñecido.
Leis da Maxia de Sanderson
A idea de maxia dura e maxia branda foi popularizada por Sanderson para a creación de mundo e a creación de sistemas de maxia en escenarios ficticios. A terminoloxía de branda e dura ten a súa orixe nas ciencias duras e brandas, ciencia ficción dura, fantasía dura e ciencia ficción branda e ambos termos son maneiras aproximadas de caracterizar os dous extremos dun espectro. Os sistemas de maxia dura seguen regras específicas, a maxia é controlada e explicada á persoa lectora na narración detallando as mecánicas sobre como a maxia funciona e pode ser empregada para construír mundos interesantes que xiren arredor do sistema de maxia. Os sistemas de maxia branda poden non ter regras ou límites claramente delimitados ou presentar unha explicación limitada do seu funcionamento e son usados para crear unha sensación de asombro na persoa lectora.
As tres leis da maxia de Sanderson son guías para a escritura creativa que poden ser usadas para crear sistemas de maxia para historias de fantasía.
Docencia
Sanderson é profesor adxunto en Brigham Young University, dando un curso de escritura creativa ao ano. Sanderson tamén participa no podcast semanal Writing Excuses co autor Dan Wells, a autora Mary Robinette Kowal e o debuxante web Howard Tayler.
Bibliografía
Artigo principal: Bibliografía de Brandon Sanderson
Premios e distincións
Sanderson ten sido nomeado e tamén ten gañado varios premios polos seus múltiples traballos. Ver Writing Excuses para galardóns e nomeamentos adicionais.
Tvashtar
Na relixión védica, Tvashtar, Tevastar ou Tuvashtri é o primeiro creador nado no universo.
Aparicións de Tvashtarnd
thumb|Imaxe de 1913 do templo de [[Indra nas covas de Ellora. Texto que aparece tras a imaxe: INDRA Do Templo de Indra, Ellora INDRA, REI DE DEUSES. Aconséllase que se aconsellen os pensamentos dentro dos nosos corazóns, que se desexen desexos e que se eleven máis alto: Oh, ninguén máis que eles, os brillantes, sexan misericordiosos, As miñas ás anceiantes cara aos Eternos. Indra levantouse heroicamente para loitar polos sacrificados. Impulsivamente apoderouse do néctar dos deuses, chamado Soma, e tomou un profundo chorro daquel zume embriagador. Despois colleu a súa pedra do raio que fora formada polo artesán divino Twashtri, que se asemella ao mimer alemán, o ferreiro marabilla. As súas baías favoritas, chamadas atrevidas e marróns, estaban atadas no seu carro de ouro polos seus asistentes e seguidores, os mozos Maruts. Agora, ao principio, Indra, o neno de ouro, converteuse no rei dos tres mundos. El foi quen perdoou o aire da vida; tamén deu forza. Todos os deuses brillantes adorárono e obedeceron as súas ordes. A súa sombra é a inmortalidade; a súa sombra é a morte. Os Maruts, os fillos da rudra vermella, eran.]] No décimo mándala (capítulo) do Rig-veda (o primeiro texto hinduísta, de mediados do I milenio a. C.) e no himno Púrusha-sukta do Iáyur-veda, o seu carácter e atributos fusiónanse co concepto de Jiraniagarbha, Prayapati ou Brahma.
Ás veces Tvastrí é chamado indistintamente Tuastr (cuxo nominativo é Tvaṣṭā).
Tvastri menciónase 65 veces no Rig-veda e é o máis antigo dos homes e os animais». Invócase cando se desexa descendencia, polo que se lle chama garbha-pati (señor do útero).
É o construtor divino, o fabricante de ferramentas celestiais ―en especial a lanza vashra de Indra― e o gardián do zume da planta psicotrópica soma.
No Rig-veda, Tvastri tamén se coñece como RathaKara ou ‘fabricante de carros’ e ás veces como Taksha.
O nome Tvaṣṭṛ menciónase no «Tratado de Mitanni», o que o establece como unha divindade proto-indo-iraniano.
De acordo co Rig-veda, Tuastri o construtor de carros pertencía ao clan dos bhrigus.
Segundo o Rig-veda 8.26.21 é o pai da deusa Sharaniú, que co deus Vivasvat tivo aos xemelgos Iama e Iamí, que contraditoriamente tamén se consideran os primeiros seres humanos. El é tamén o pai de VisuaRupa ou TríShiras (tres cabezas), que foi asasinado por Indra; en vinganza Tuastri creou ao terrible dragón Vritrá. Sorprendentemente dise que tamén é o pai de Indra.
Na epopea do Majábharata (século III a. C.) e no Jari-vamsa, Tuastri é unha deidade solar. Menciónaselle como fillo de Kashiapa e Aditi, e dise tamén que ―coma se fose o deus Brahmá― fixo os Tres Mundos (todos os astros do ceo e a Terra) con pedazos de Suria (o Sol).
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
O 588º Rexemento de Bombardeo Nocturno (en ruso: 588-й ночной легкобомбардировочный авиационный полк), coñecido polas tropas alemás como as "Bruxas da Noite" (en alemán: Nachthexen, en ruso: Ночные ведьмы), foi unha unidade de bombardeo aéreo da Unión Soviética que estivo activa dende 1942 ata o final da Segunda Guerra Mundial, e estaba formada exclusivamente por mulleres aviadoras. O 8 de febreiro de 1943 recibiu o rango de Garda e foi rebautizado como 46º Rexemento de Bombardeo Nocturno da Garda (en ruso: 46-й гвардейский ночной бомбардировочный авиопачный авиопаный авиопачный авиопачный авиопочный). Pouco máis tarde recibiu o nome honorífico de "Taman" pola súa destacada actuación durante os duros combates aéreos na península de Taman en 1943.
Tvashtar
Aparicións de Tvashtarnd
o mesmo xeito, como se menciona no Majábharata, Tuastri o construtor de carros (Rathakara) era fillo de Shukrá (o gurú dos dánavas e daitias), quen era fillo de Varuni Brigu e neto de Brigu. Tuastri ás veces é identificado con deidades similares, como Suria ou Savitri, Prayapati, VisuaKarma e Pushan.
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
Aínda que as mulleres foron inicialmente excluídas do combate, grazas ao traballo e á presión exercida pola coronel Marina Raskova, o 8 de outubro de 1941 ditouse unha orde para despregar tres unidades aéreas femininas, entre elas o 588º Rexemento. Creado pola mencionada coronel Raskova e liderada pola maior Evdokiia Bershánskaia, estaba composta integramente por mulleres voluntarias próximas aos vinte anos de idade.
Tvashtar
Outros personaxes
Tvashta Várutri (‘Tuashtri e a súa Axuda’) eran dous sacerdotes asuras, segundo o Rig-veda 7.34.22. Son nomeados tamén no Kapistala-samjitá (VLI.4) os Káthaka (30.1, como Tuastrish Várutri), e o Maitraiani-samjitá (4.8.1, como Tuastrish Várutri).
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
Historia
Tralo comezo da invasión da Unión Soviética por parte da Alemaña nazi e os seus aliados, a condecorada piloto e Heroína da Unión Soviética, Marina Raskova, impulsou unha campaña para incorporar ás mulleres á Forza Aérea Soviética. Os seus esforzos tiveron recompensa, e o 8 de outubro de 1941, a orde número 0099 especificaba a creación de tres rexementos aéreos integrados por mulleres. Todo o persoal, desde técnicos ata pilotos, estaría integrado por mulleres. Esta unidade militar foi nomeada temporalmente 122º Corpo de Aviación, mentres recibía adestramento na cidade de Engels, no Óblast de Saratov. Despois de completar o seu adestramento, os tres rexementos recibiron as seguintes designaciónsː O adestramento realizouse de xeito intenso, con entre 12 e 14 horas diarias de voo e clases teóricas, para acurtar a uns seis meses unha instrución que en condicións normais duraría dous anos. O 8 de xuño de 1942 o rexemento voou na súa primeira misión oficial de bombardeo, atacando con éxito os cuarteis dunha división alemá.
Tvashtar
Outros personaxes
Tuashtrá é o fillo de Tuashtri, segundo o Rig-veda 1.117.22 e o Átharva-veda e o Vajasanei-samjitá. Segundo o Rig-veda, este fillo sería TríShira.
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
Historia
Participaron en intensos combates na rexión de Kuban, enfrontándose a un dos mellores grupos de aviadores da Luftwaffe, o JG 54, que contaba nas súas filas con algúns dos mellores ases da historia da aviación, entre eles Erich Hartmann. A pesar das numerosas baixas, as Bruxas da Noite conseguiron resistir, e a diferenza dos rexementos 586º e 587º, onde a escaseza de pilotos mulleres fixo que as aviadoras caídas foran substituídas por homes, o 588º Rexemento continuou sendo exclusivamente feminino.
Tvashtar
Outros personaxes
Tuashtrá tamén é a enerxía de Tuashtri, o seu poder creativo segundo o Rig-veda 3.7.4 e o Bhágavata-purana 8.11.35.
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
Historia
As posteriores actuacións das aviadoras, entre elas os combates na península de Taman, valéronlle o ascenso ao rango de Garda, pasando a denominarse 46º Rexemento Taman de Bombardeo Nocturno da Garda. Participaron tamén entre outros escenarios na ofensiva de Crimea, na liberación de cidades como Minsk, Varsovia e Gdańsk ou os combates de Prusia Oriental.
Triboloxía
A triboloxía (do grego τρίβω 'tribo' que significa 'fregar, esfregar, friccionar', e λόγος 'logos' que significa 'estudo') foi definida en 1966 como "a ciencia e a tecnoloxía da interacción de superficies en movemento relativo e temas relacionados e prácticas" (en lingua inglesa: "the science and technology of interacting surfaces in relative motion and of related subjects and practices").
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
Tácticas e equipamentos
A estratexia empregada polo 588º Rexemento foi o acoso, levando a cabo bombardeos nocturnos nos campos onde descansaba o exército nazi e os seus arredores. O efecto psicolóxico que tivo no exército alemán e a inseguridade nas filas foi absolutamente efectivo. Estaba composto por 40 tripulacións, cada unha formada por dúas aviadoras, que chegaron a realizar en ocasións máis de 15 misións nunha noite. Levaron a cabo máis de 23.000 voos de combate e lanzaron 3.000 toneladas de bombas. Foi a unidade feminina máis condecorada da Forza Aérea Soviética. Cada piloto puido ter voado en máis de 1.100 misións ata o final da guerra e vinte e tres das súas compoñentes conseguiron obter o título de Heroína da Unión Soviética. Trinta dos seus membros morreron durante o combate.
Conrado de Urach
Conrado de Urach (en alemán: Konrad von Urach), no século Konrad ou Kuno von Zähringen, foi un monxe e abade cisterciense, que foi nomeado cardenal bispo de Porto-Santa Rufina en Roma. Elixido papa, rexeitou o papado.
Traxectoria
Conrad naceu en 1180, era o segundo fillo do conde Exino IV de Urach e da súa esposa Agnes, irmá de Berthold V de Zähringen, das primeiras xeracións das liñaxes do Ducado de Wurtemberg. A súa primeira educación foi confiada ao su tío avó Rodolfo de Zähringen, príncipe-bispo de Liexa. A temperá idade foi nomeado cóengo da Catedral de San Lamberto de Liexa. Seus pais casaron en 1181.
En 1199 ingresou na Abadía de Villers, no Ducado de Brabante, cuxo abaed era un outro tío seu. Pouco tempo despois foi promovido prior e, en 1209, abade. En 1214 foli nomedo abade de Claraval e, en 1217, abade de Císter e xeneral da Orde do Císter, sucedendo a Arnaud Amaury, primeiro legado da Cruzada albixense.
Mentres estaba en Roma por asuntos da Orde, o papa Honorio III nomeouno cardeal o 8 de xaneiro de 1219 e, máis tarde, nomeouno legado papal con dúas misións importantes: unha en Francia (desde 1220 até 1223), para reprimir aos albixenses; a outra en Alemaña (desde 1224 até 1226), para promover a Cruzada que o emperador Frederico II anunciara emprender (a eventual Sexta Cruzada). En febreiro de 1221, en calidade de legado papal, Conrado de Urach decretou que todas as terras e ingresos que lle fora, o podería ser no futuro, conferidos por Amaury de Montfort e outros mecenas volvería aos doantes.
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
Tácticas e equipamentos
O avión usado para levar a cabo as súas misións era un biplano Polikarpov Po-2, deseñado en 1928 e orixinalmente destinado a ser usado como avión de adestramento e fumigación. Ata a data, é o biplano do que se fabricaron máis unidades na historia da aviación. Só podían levar dúas bombas á vez, polo que era necesario realizar varias incursións durante a noite. Lentos e inadecuados para a tarefa, as pilotos demostraron unha excepcional capacidade para manexalos grazas á súa manobrabilidade. Unha das súas principais vantaxes era que a velocidade máxima que podían alcanzar era inferior á velocidade mínima que debían manter os avións alemáns para evitar entrar en perda, como o Messerschmitt Bf 109 ou o Focke-Wulf Fw 190. En consecuencia, os pilotos alemáns tiveron grandes dificultades para derrubalos. Esta característica do biplano permitía voar co motor ao ralentí preto do seu obxectivo e planear antes de lanzar as bombas. Os soldados alemáns comparaban o son do motor co dun pau de vasoira surcando o ceo, polo que chamaron ás pilotos "Bruxas da noite".
Conrado de Urach
Traxectoria
As dúas misións de Conrado non foron particularmente relevantes desde o punto de vista militar, pero foron unha oportunidade para convocar sínodos e fundar mosteiros que contribuíron a mellorar a disciplina monástica e eclesiástica, así como para contribuír ao avance dos dominicos, cuxa fundación-casa en Tolosa (1214) estaba idealmente situada como bigornia para a súa función como terceiro legado da Cruzada albixense. En 1220 aprobou os estatutos da Facultade de Medicina da Universidade de Montpellier.
Posteriormente trasladouse a Alemaña, onde foi o responsábel da declaración como mártir de Engelberto II de Berg, arcebispo de Colonia asasinado o 7 de novembro de 1225. A súa presión sobre o emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico tiña como obxectivo limitar a creciente moslimización de Federico II e defendendo os intereses da nobreza do sur de Alemaña, á que pertencía.
Triboloxía
A triboloxía une os campos da mecánica, a física, a química, a ciencia dos materiais e o coñecemento en lubrificación, fricción e desgaste para predicir o comportamento dos sistemas físicos. Cando a triboloxía considera organismos vivos chámase biotriboloxía e incorpora principios da medicina e das ciencias biolóxicas.
Conrado de Urach
Traxectoria
En 1226 Conrado regresou a Roma, emprendendo negociacións coas cidades da Liga Lombarda. Despois da morte de Honorio III o 18 de marzo de 1227, creouse un triunvirato de cardenais elixidos para seleccionar ao novo papa ao día seguinte. Como unha cuestión de cortesía ofrecueselle o Conrado o papado, que rexeitou por temor a ser acusado de usar a súa influencia para satisfacer ambicións persoais.
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
Tácticas e equipamentos
Outra das tácticas empregadas polas aviadoras do 588º Rexemento consistía en voar en grupos de tres avións, e mentres dous deles atraían as luces dos vixías alemáns, o terceiro voaba pola zona escura e atacaba o obxectivo. Posteriormente repetían a operación cambiando as posicións ata lanzar toda a carga dos tres avións. Estas aviadoras carecían de paracaídas, debido ao considerable peso das bombas e á baixa altitude á que voaban cos seus biplanos.
Conrado de Urach
Traxectoria
Conrado morreu en Bari ese mesmo ano e foi enterrado, segundo os seus propios desexos, na abadía de Clairvaux.
Segundo os rexistros cistercienses, foi venerado como Beato e a súa memoria litúrxica estableceuse o 30 de setembro, pero hai poucas probas históricas da seu culto.
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
Misións
dereita|miniatura|250x250px| Un Po-2 abandonado en [[Ucraína, capturado despois polos alemáns en 1941. Este foi o tipo de avión no que o 588º Rexemento voou en preto de 24 000 misións.]] Durante o transcurso da guerra, o rexemento realizou 23 672 saídas, distribuídas do seguinte xeito:
Os intervalos entre cada saída duraban entre 5 e 8 minutos, a miúdo pola noite. Cada tripulación facía entre seis e oito saídas ao día durante o verán e de dez a doce saídas durante o inverno.
A duración total dos voos realizados foi de 28 676 horas ou 1.191 días en total.
En total lanzaron 2 902 980 kg de bombas das que 26 000 eran bombas incendiarias. Segundo as estatísticas aproximadas do rexemento, foron destruídos e danados 17 pontes, trens, 2 estacións de ferrocarril, 46 depósitos, 12 tanques de combustible, 1 avión, 2 chalanas, 76 coches, 86 puntos de disparo e 11 proxectores. Ademais dos bombardeos, a unidade levou a cabo 155 misións para subministrar alimentos e municións ás forzas soviéticas.
Aricia morronensis
Aricia morronensis é unha especie de bolboreta da familia dos licénidos. Habita en España e nos Altos Pireneos, en Francia.
588º Rexemento de Bombardeo Nocturno
Principais compoñentes
miniatura| A [[Comandante|maior Nadezhda Popova en 2009]]
Aricia morronensis
A súa envergadura é de 22–26 mm. As formas adultas pódense ver dende xuño a setembro cunha, ou ás veces, dúas xeracións de bolberetas por ano.
As larvas aliméntanse das follas das especies Erodium e son atendidas por formigas. A especie pasa o inverno en estado larvario.
Triboloxía
Historia
miniatura|Experimentos tribolóxicos suxeridos por Leonardo da Vinci
Precedentes
A pesar da denominación relativamente recente do campo da triboloxía, os estudos cuantitativos da fricción pódense rastrexar xa en 1493, cando Leonardo da Vinci observou por primeira vez as dúas 'leis' fundamentais da fricción. Segundo Leonardo, a resistencia á fricción era a mesma para dous obxectos diferentes do mesmo peso pero que facían contacto en anchos e lonxitudes diferentes. Tamén observou que a forza necesaria para superar a fricción se duplica cando se duplica o peso. Non obstante, os descubrimentos de Leonardo permaneceron inéditos nos seus cadernos.
As dúas 'leis' fundamentais da fricción foron publicadas por primeira vez (en 1699) por Guillaume Amontons, con cuxo nome agora adoitan asociarse. Afirman que:
Aínda que non son de aplicación universal, estas simples declaracións valen para unha variedade sorprendentemente ampla de sistemas. Estas leis foron desenvolvidas por Charles-Augustin de Coulomb (en 1785), quen observou que a forza de rozamento estática pode depender do tempo de contacto e que o rozamento (cinético) de deslizamento pode depender da velocidade de deslizamento, da forza normal e da área de contacto.
En 1798, Charles Hatchett e Henry Cavendish levaron a cabo a primeira proba fiable sobre o desgaste por fricción. Nun estudo encargado polo Consello Privado do Reino Unido, utilizaron unha simple máquina de vaivén para avaliar a taxa de desgaste das moedas de ouro. Descubriron que as moedas con grao entre elas desgastábanse a un ritmo máis rápido en comparación coas moedas autoacopladas.
Marco Morala
Marco Antonio Morala López, nado en Ponferrada o 12 de febreiro de 1951, é un avogado e político berciano do Partido Popular.
Triboloxía
Consolidación da ciencia no século XIX
O descubrimento e a formulación dos mecanismos da triboloxía atribúeselles a tres científicos: un ruso, Nicolai Petrov (1836-1920) e dous británicos: Beauchamp Tower (1845-1904) e Osborne Reynolds (1842-1912). Decatáronse de que o mecanismo do proceso de lubricación non se debía á interacción mecánica das superficies sólidas, senón á película fluída que as separaba. Este é o aspecto fundamental da lubrificación hidrodinámica, e os seus fundamentos teóricos e experimentais quedaron firmemente establecidos no curto período de tres anos entre 1883 e 1886. Porén, a cristalización do concepto de lubrificación hidrodámica comezou con Nicolai Petrov, que traballou na área da fricción. Postulou dous puntos importantes: primeiro, que a propiedade importante do fluído con respecto á fricción non era a densidade, senón a viscosidade e, segundo, que a natureza da fricción nun rodamento hidrodinámico non é o resultado da interacción entre dúas superficies sólidas, senón do rozamento viscoso do fluído entre as superficies. Noutras palabras, propuxo a natureza da fricción nos rodamentos hidrodinámicos. Nun artigo de 1883, Petrov propuxo unha relación funcional entre a forza de rozamento e os parámetros do rodamento que aínda é válida na actualidade. Non obstante, Petrov non continuou co seu importante descubrimento. A relación entre a forza de fricción e a capacidade de carga foi descuberta pola Beauchamp Tower, enxeñeiro, inventor e asistente de investigación de famosos científicos da época, como Fraud e Lord Raleigh. Tower organizou un comité de investigación sobre a fricción de alta velocidade en rodamentos ferroviarios. Esta famosa serie de experimentos levou ao descubrimento da presenza de presión hidrodinámica en películas fluídas dos rodamentos en 1883 e 1884.
Marco Morala
Traxectoria
Estudou Dereito e traballou como avogado nun bufete de Ponferrada, fíxose coñecido no exercicio da súa profesión por lograr sentenzas favorables aos demandantes no caso das preferentes bancarias. Confrade da Real Irmandade de Xesús Nazareno de Ponferrada foi o seu mordomo entre 2011 e 2019 e houbo renunciar para encabezar a candidatura do Partido Popular ao concello de Ponferrada nas eleccións municipais dese ano. O seu partido quedou en segundo lugar e Morala entrou como concelleiro na corporación municipal. Nas eleccións municipais de 2023 volve liderar a lista do PP en Ponferrada.
Lantejuela
Lantejuela é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Triboloxía
Século XX. Informes
Na década de 1960 aumentaron as publicacións sobre avarías de plantas e máquinas causadas por causas relacionadas co desgaste, facendo que o proceso sexa máis custoso. A situación requiría melloras na educación e unha investigación máis e mellor coordinada a escala nacional (inglés). Así, constituíuse un grupo de traballo para investigar como andaba a educación en lubricación e investigación a nivel nacional (inglés) e opinar sobre as necesidades do sector.
Lantejuela
Ten unha área duns 17,76 km² e unha poboación de	3.846 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 215,99 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 152 m e a 76 km da capital provincial, Sevilla.
Triboloxía
Século XX. Informes
O 9 de marzo de 1966, o goberno británico publicou un informe que consolidaba a análise realizada. O informe atopou unha correlación directa entre a educación en triboloxía e o progreso e desenvolvemento da industria. Este informe é lembrado como Informe Jost.
Lubricación hidrodinámica
A lubricación hidrodinámica considérase unha das áreas máis importantes da triboloxía. Este tipo de lubricación prodúcese cando dúas superficies en movemento relativo están separadas por unha película de fluído lubricante. A súa conceptualización e caracterización atribúeselles a tres investigadores: Nicolai Petrov (1836-1920), Beauchamp Tower (1845-1904) e Osborne Reynolds (1842-1912). Decatáronse de que o mecanismo que existe neste tipo de lubricación non se debía á interacción mecánica de superficies sólidas, como se cría naquel momento, senón á película fluída que as separaba -este é o aspecto fundamental da lubricación hidrodinámica-. As bases teóricas e experimentais asentáronse firmemente nun curto período de tempo, entre 1883-1886. Porén, foi o físico británico Osborn Reynolds (1842 - 1912) quen traduciu os resultados experimentais á linguaxe matemática, desenvolvendo unha ecuación de derivada parcial (tamén chamada ecuación de Reynolds na súa honra) que foi a base para a gran maioría dos desenvolvementos en este ámbito, xerando un gran número de estudos até hoxe.
Ganges, Hérault
miniatura|250px|L'hôtel de ville (Casa do concello). Ganges (en occitano Gange) é unha vila e comuna francesa situada no departamento de Hérault, na rexión de Occitania.
Xeografía
Situado a unha altitude entre os 138 e os 540 msnm, o concello ocupa unha superficie de 7,16 km2.
No ano 2017 contaba cunha poboación de 4 024 habitantes (que medrou un 1,13 % con relación a do ano 2012). Polo tanto, no ano citado a súa densidade de poboación era de 562 hab./km2.
Está situada a 45 km ao norte de Montpellier (a capital do departamento), a 60 km ao noroeste de Nîmes, a 50 km ao suroeste de Alès, e a 108 km ao oeste de Avignon.
Historia
A vila de Ganges é moi antiga, xa que se menciona na época galo-romana co nome de Aganticum.