cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coevolución
Arquitectura
A mostra incluía proxectos de planeamento urbanístico para cidades como Pequín, Chongquín, Shanghai e Xi'an, que se desenvolveron en colaboración entre xoves profesionais da arquitectura daneses e estudantes e profesores das principais universidades das catro cidades chinesas. Ao crearse unha rede de colaboración entre académicos e profesionais que representan dúas culturas distintas, espérase que o intercambio de coñecementos, ideas e experiencias estimulen a "creatividade e imaxinación para acender a muxica de novas visións para un desenvolvemento urbano sostible."
Henrik Valeur argumentou posteriormente que: "A medida que estamos máis interconectados e interdependentes, o desenvolvemento humano xa non é unha cuestión da evolución de grupos individuais de persoas, senón máis ben unha cuestión da coevolución de todas as persoas."
Cosmoloxía e astronomía
No seu libro The Self-organizing Universe (O Universo autoorganizado), Erich Jantsch atribúe a evolución completa do cosmos á coevolución.
En astronomía, unha teoría emerxente afirma que os buratos negros e as galaxias desenvolvéronse nunha vía independente análoga á evolución biolóxica.
Coevolución tecnolóxica
O software e o hardware de computación poden considerarse como dous compoñentes separados pero que están ligados intrinsecamente pola coevolución. De xeito similar, coevolucionan os sistemas operativos e as aplicacións de computación, os buscadores web e as aplicacións web. Todos estes sistemas dependen uns dos outros e avanzan paso a paso por medio dunha especie de proceso coevolutivo. Os cambios no hardware, ou nun sistema operativo ou nun buscador web poden introducir novas características que son incorporadas despois nas correspondentes aplicacións que se executan neles. A idea está moi relacionada co concepto de "optimización conxunta" ("joint optimization") na análise e deseño de sistemas sociotécnicos (STS). O STS suxire que todos os sistemas humanos inclúen tanto un "sistema técnico" que abrangue as ferramentas e hardware usado para a produción e mantemento, coma un "sistema social" de relacións e procedementos por medio do cal está ligada a tecnoloxía aos obxectivos do sistema e a todas as outras relacións humanas e de organización de dentro e fóra do sistema. É posible que o sistema se optimice en tecnoloxía, dándolle prioridade a solucións técnicas e obrigando ao sistema social a adaptarse a el; ou pode optimizarse o sistema social, dándolle prioridade aos patróns sociais e procedementos existentes e obrigando á tecnoloxía a encher os ocos que queden. Na práctica, ambas as solucións son xeralmente subóptimas en canto a resultados. Normalmente obtéñense mellores resultados por medio dun proceso recíproco de optimización conxunta, polo cal tanto o sistema técnico coma o social mudan en certo grao en resposta mutua. Isto pode ocorrer de forma natural, pero normalmente lógrase máis facilmente por un proceso sistemático de deseño sociotécnico no cal ambos os sistemas son levados a recoñecer o valor e propósitos do outro, e a súa mutua adaptación é negociada entre eles.
Penapicada, Loiba, Ortigueira
Penapicada é un lugar da parroquia de Loiba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, que eran 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña dous habitantes.
Estilo directo
O estilo directo é unha modalidade técnica ou narrativa que supón a reprodución textual das palabras dun falante con indicacións tipográficas e lingüísticas do que se vai producir (verbos introdutores, uso de dous puntos, guión ou comiñas, uso de primeiras e segundas persoas, de presentes, futuros...).
Marcelino Sanz de Sautuola
Marcelino Sanz de Sautuola, nado en Santander en 1831 e finado o 2 de xuño de 1888, foi un arqueólogo español, descubridor das pinturas da cova de Altamira e un dos primeiros en practicar o estudo da Prehistoria en España.
Traxectoria
Sautuola chegou ao estudo da Prehistoria pola súa afección, mostrada desde neno, polas Ciencias Naturais, en especial pola Botánica e a Xeoloxía. Tiña unha boa colección de minerais e fósiles. Así en 1866 presentou uns apuntamentos sobre a aclimatación do eucalipto en Cantabria. Consta así mesmo que estaba ao tanto dalgunhas das primeiras publicacións sobre a Prehistoria (lera a Boucher de Perthes, considerado hoxe o pai das novas investigacións).
Na década de 1870 iniciara escavacións e exploracións en covas cántabras (Revilla de Camargo, 1878). A visita á Exposición Universal de París no mesmo ano 1878 permitiulle observar as coleccións expostas de artefactos prehistóricos, o que lle causaría un grande impacto, motivándoo para explorar mellor na súa terra natal.
En 1879 descobre as pinturas polícromas nas paredes da cova de Altamira, na segunda visita á mesma (a primeira fora quizais en 1876). Segundo coñecida anécdota sería a súa filla, María, que o acompañaba, quen advertiu a existencia de "bois" pintados. Sautuola recolleu materiais en sucesivas exploracións.
miniatura|250px|Debuxo das pinturas, publicado por Sautuola en 1880 No ano seguinte, 1880, Marcelino Sanz presentou as súas conclusións nun folleto titulado: "Breves Apuntes sobre Algunos Objetos Prehistóricos de la Provincia de Santander", aínda valioso cientificamente falando, no que mostraba unha reprodución da bóveda natural coas súas pinturas. A publicación causou un enorme impacto mundial, pois non se esperaba que a humanidade prehistórica exhibira tan alto nivel cultural como aparecía a través da súa realización artística.
Campus
miniatura|Campus de Azurém da [[Universidade do Miño, en Guimarães, Portugal.]] Un campus é o conxunto de terreos e edificios que pertencen a unha universidade. O termo provén do inglés campus, e este á súa vez do latín campus, chaira. Empezouse a utilizar en español a mediados do século XX e é invariable en plural. Tamén formalmente chamado "recinto universitario".
O campus inclúe todas as propiedades dunha universidade, incluído o conxunto de edificios que a forman. Xeralmente un campus inclúe as bibliotecas, as facultades e escolas, as aulas, as residencias para os estudantes, as zonas deportivas e as áreas de esparexemento como cafetarías, tendas, xardíns e parques.
Marcelino Sanz de Sautuola
Traxectoria
Abriuse unha fronte negativista ante a comunicación de Sautuola, que só sería apoiado con tenacidade polo seu amigo Juan Vilanova y Piera, catedrático de Xeoloxía na Universidade de Madrid, autor de "Origen, naturaleza y antigüedad del hombre" (1872). O descubrimento sería presentado por Vilanova en Lisboa no IX Congreso Internacional de Antropoloxía e Arqueoloxía Prehistórica (setembro-outubro de 1880), ao que asisten algúns dos prehistoriadores máis prestixiosos de Europa: Gabriel de Mortillet, Henri Martin, Émile Cartailhac etc. Salvo Martin, o resto mostrouse escéptico e negouse a visitar Altamira. Un informe encargado en 1881 a Harlé, que avaliaría as pinturas como falsas e realizadas entre 1876 e 1879, afonda o problema. Salvouse a honra de Sautuola, a quen se considerou tamén enganado. A oposición á autenticidade das pinturas estendeuse tamén a España, onde distintos eruditos negaron a antigüidade da decoración de Altamira. Porén a verdade abriríase paso, primeiro coa comparación coas obras de arte moble e, algo máis tarde, co descubrimento de novas covas decoradas a partir de 1895, en Francia: La Mouthe, Combarelles, Font-de-Gaume.
Campus
Historia
esquerda|miniatura|250x250px|Campus da [[Pontificia Universidade Católica Madre y Maestra, en Santiago de los Caballeros, República Dominicana.]] A palabra comezouse a utilizar durante as primeiras décadas do século XVIII para describir un espazo urbano particular do College of New Jersey (actual Universidade de Princeton), seguindo a tradición medieval dos colexios maiores europeos de estudar, vivir e traballar en claustros exclusivos. Outras universidades adoptaron logo o termo para describir terreos concretos nas súas propias institucións, pero aínda a palabra campus non describía a totalidade das propiedades universitarias. É no século XX cando o significado expándese realmente, para englobar o conxunto de edificios universitarios de servizos, docencia e investigación e os terreos que os engloban.
Alcalá, Valle del Cauca
Alcalá é un concello colombiano que se atopa no nordeste do departamento de Valle del Cauca. Foi fundado polo crioulo español nado en Cartago, Sebastián de Marisancena, en 1791. O concello constituíuse como cantón 128 anos despois, en 1919, cando recibiu o título de concello. Este é un dos concellos que forman parte do eixo cafeteiro, declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2011.
Campus
Historia
Un dos primeiros campus modernos de España foi o da Cidade Universitaria de Madrid, creado para a entón Universidade Central (a actual Universidade Complutense de Madrid), promovido polo rei Afonso XIII a semellanza dos campus británicos que se atopaban en pleno auxe.
Por extensión, nalgunhas universidades, os servizos de intranet ou Internet, que completan a infraestrutura docente, reúnense nos chamados campus virtuais.
Alcalá, Valle del Cauca
Alcalá pertence á provincia Norte do departamento do Valle del Cauca, ten como referencia a Cartago, que antigamente era a fronteira setentrional desa rexión agrícola e gandeira. Alcalá está a 201 km de Cali, a capital do departamento, a 26 quilómetros de Cartago, 28 km de Armenia, e 310 km de Bogotá.
Manuel Barreiro Álvarez
Manuel Barreiro Álvarez, nado en Baiona o 23 de outubro de 1880 e finado en Baiona o 13 de xullo de 1940, foi un militar condecorado coa Cruz Laureada de San Fernando, a Cruz de María Cristina e a Placa de San Hermenegildo e alcalde de Baiona dende o seis de febreiro de 1924 ata a súa dimisión en xuño de 1925. Foi nomeado fillo predilecto de Baiona en 2013, a título póstumo.
Traxectoria
Naceu nunha acomodada familia baionesa, iniciando os estudos no colexio de San Cosme e San Damián, e despois o bacharelato en Vigo, no colexio dos Xesuítas. Aos dezaoito anos ingresou na Academia Militar de Enxeñeiros de Guadalajara. A súa paixón pola aeronáutica fíxoo solicitar a realización dun curso de piloto de aeroplano. Saíu da escola de Aerostación de Guadalajara en 1905 con grado de tenente e pasou por varios destinos ata que en 1911 foi ascendido a capitán de enxeñeiros. Dous anos despois formou parte da primeira escuadra de aeroplanos que no mundo participou nunha ofensiva bélica, de ocupación española no norte de África. As súas operacións duraron entre o 3 de novembro e o 19, data na que el e o seu compañeiro de biplano, Julio Ríos, foron alcanzados e feridos de bala polo inimigo en Monte Cónico en Marrocos. Pese aos contratempos remataron con éxito a súa misión. Por isto lles concederon a Cruz de Primeira Clase de María Cristina. Un ano despois, nun acto no colexio dos Xesuítas de Vigo recibiría de mans do rei Afonso XIII a Cruz Laureada de San Fernando que xa fora concedida en 1922.
En 1924 o delegado gobernativo Gil de Arévalo preside o pleno municipal cesando o anterior alcalde José Martínez Barros por non ser elixido de forma legal. Tras o cesamento nomearon como alcalde a Manuel Barreiro Álvarez por unanimidade. O seu paso pola alcaldía baionesa foi breve. En xuño de 1925 presentou a súa dimisión por discrepancias con distintos concelleiros e a Xunta Local de Repartimento.
O Cal, Mera de Arriba, Ortigueira
O Cal é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 3 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.
The Babysitter (filme de 2017)
The Babysitter é un filme estadounidense de 2017 dirixido por McG e escrito por Brian Duffield. Está protagonizado por Samara Weaving, Judah Lewis, Hana Mae Lee, Robbie Amell e Bella Thorne. O filme estreouse a través de Netflix o 13 de outubro de 2017, e recibiu valoracións positivas por parte da crítica. A súa secuela, The Babysitter: Killer Queen, estreouse o 10 de setembro de 2020.
Vilaia de Bechar
Bechar (árabe: ولاية بشار ) é unha vilaia de Alxeria, que recibiu o seu nome a partir da súa capital Bechar.
Distritos
A vilaia posúe 12 dairas e 21 concellos ou baladías. Os distritos son:
Anaxyrus baxteri
Anaxyrus baxteri (antes chamado Bufo baxteri) é unha especie de sapo norteamericano hoxe extremadamente raro, que só existe en catividade e mais no Refuxio de Vida Silvestre Nacional do Lago Mortenson de Wyoming nos Estados Unidos. En 1984 estaba na lista de especies en perigo, e desde 1991 na lista de especies extintas na natureza. Antes de que se producise o seu rápido declive, este sapo estaba clasificado como unha subespecie de Anaxyrus hemiophrys.
Historia
Era común ata a década de 1950, pero as súas poboacións estaban moi reducidas a finais da década de 1970, especialmente entre os anos 1975 e 1978. Dous anos despois, en 1980, os expertos estimaron que só había aproximadamente 25 individuos na natureza. Antes deste forte declive, a especie atopábase comunmente en chairas inundables, lagoas, lagos pouco fondos e lagoas de filtración dentro da cunca de Laramie localizada no condado de Albany, Wyoming. A especie era abondosa nesta rexión desde 1952. Porén, desde 1975, Baxter & Stromberg atoparon que a poboación decrecera significativamente. A súa extrema rareza, foi documentada entre 1976 e 1978, período no que non se atoparon poboacións silvestres.
Características
É de cor marrón escura, gris ou verde con pequenas marcas escuras na parte ventral. Ten pequenas verrugas que parecen manchas arredondadas na superficie dorsal e liñas claras difusas. Os machos teñen a gorxa negra. Cada individuo pode ser identificado pola variación na cor da pel e os padróns das verrugas. Poden medrar ata os 5,6 cm de lonxitude e as femias crecen algo máis que os machos. Tamén ten unha pel sensible con pouca adaptabilidade. Debido a esta pel tan sensible, inféctase doadamente con fungos quitridios, que son unha importante ameaza para eles. Non pode soportar os rápidos cambios climáticos, nin adaptarse a un nivel diferente de irrigación ou desviación da irrigación. É activo maiormente pola noite e ten mala vista. Para cazar depende de detectar os movementos da presa.
Hábitat
É unha especie que frecuenta as chairas inundables e as curtas zonas herbosas da ribeira de lagoas, regatos e lagos. Con frecuencia usa tobos abandonados de roedores xeómidos e esquíos terrestres como hibernáculo.
Comportamento
miniatura|Ovos Estes sapos saen da súa hibernación a principios de maio para dirixirse á ribeira norte da lagoa para reproducirse. Volve á ribeira sur a finais de setembro ou inicios de outubro para hibernar. Os sapos máis novos dese ano están activos ata un mes máis que os máis vellos, o que lles dá máis tempo para almacenar enerxía para a hibernación e reducen a competición intraespecífica. As chamadas de apareamento teñen unha frecuencia baixa e un pulso lento, pero a duración é máis longa que a doutros tipos de sapos. Maduran antes que outros bufónidos que viven a maior altura nesa área de Wyoming, xa que os machos maduran en só dous anos e as femias en tres. As enfermidades foron un importante factor no declive desta especie. "As infeccións bacterianas ("patas vermellas"), fúnxicas (fungos quitridios), a síndrome de edema e a síndrome da lingua curta" son os problemas que se observaron no pasado. A dermatite micótica considerábae a causa da morte dos sapos, e o patóxeno foi despois identificado como un fungo quitridio. Crese que este quitridio foi fundamental no declive do sapo Anaxyrus boreas nas Montañas Rochosas e tamén do A. baxteri. A. baxteri come principalmente grilos e larvas de escaravellos, que encontra preto dos lagos onde vive.
Reprodución
Na data de redacción deste artigo críase que aínda vivían libres na natureza 100 exemplares deste sapo e como resultado formouse un grupo de recuperación “pola Saratoga National Fish Hatchery do Servizo de Vida Silvestre e Pesca de EUA en 1998”. O obxectivo deste grupo de recuperación era realizar a reprodución en catividade e reintroducir despois os cágados na natureza. “Actualmente, o programa de reprodución en catividade está limitado polo baixo rendemento reprodutivo debido a baixas taxas de ovulación, pouca cantidade de ovos e baixa taxa de fecundación… por tanto, o programa se beneficiaría das tecnoloxías da reprodución”. As femias recibiron unha dose de “hormona liberadora da hormona luteinizante (LHRHa), que induce a desova en peixes,” mentres que os machos foron tratados con “gonadotropina coriónica humana (hCG),”. “Actualmente, dispóñenese de tecnoloxías para incorporar a FIV nos programas de reprodución en catividade para este sapo de Wyoming en perigo e poden axudar na súa xestión xenética a longo prazo. Este estudo mostrou que o 'cebado' hormonal deste sapo de Wyoming tivo como resultado unha maior fecundidade. A maior fecundidade dos experimentos con dous individuos cebados, comparada con ningún ou só un cebado, tiña lugar por medio de dúas respostas: 1) un incremento no número de ovos por sapo e 2) unha maior supervivencia dos ovos fertilizados ata o estadio natatorio”.
Conservación
O Grupo de Recuperación do Sapo de Wyoming, formado en 1987, foi creado para axudar a iniciar un plan de recuperación e ampliar as investigacións. O Grupo céntrase principalmente na monitorización e protección da poboación de Laramie e na investigación de posibles hábitats adicionais axeitados ou o descubrimento doutras poboacións. Tamén trata de manter un hábitat saudable para os sapos existentes e estabilizar unha poboación en catividade. Esta poboción en catividade permitirá aos investigadores comprender a historia da especie e as súas necesidades de hábitat. O Departamento de Caza e Pesca de Wyoming tamén tomou medidas xunto con propietarios de terras locais para protexer a poboación existente do sapo. Outros plans, como o coordinado co distrito de control do mosquito, axudou a salvagardar o hábitat existente dos efectos colaterais potenciais de produtos químicos e pesticidas como o mosquito e outras pragas. A Unidade de Investigación da Vida Silvestre de Sybille desenvolveu un programa de cría en catividade a través do Departamento de Caza e Pesca de Wyoming, no que mantiñan en catividade 16 sapos en xuño de 1991. Os representantes do Servizo de Vida Silvestre e Pesca dos Estados Unidos e do Departamento de Caza Pesca de Wyoming forman o Equipo de Xestión da Recuperación do Sapo de Wyoming, creado para coordinar a aplicación das tarefas de recuperación. O Servizo planea establecer cinco novas poboacións deste sapo, de 100 individuos cada unha.
Iniciouse a reprodución en catividade dos sapos de Wyoming en 1989, o Centro de Investigación de Vida Silvestre de Sybille aplicou un programa máis intenso de cría en catividade en 1993, utilizando 12 individuos capturados na natureza (que agora se cre que eran as últimas poboacións que quedaban). O programa parecía moi prometedor, e produciu catro masas de ovos que se encontraron en 1998 no sitio de liberación dos animais do lago Mortenson, e outras dúas masas máis encontradas despois en 1999. Os sapos en catividade que despois foron liberados continuaron reproducíndose no lago Mortenson. Na primavera de 1998, as chamadas reprodutoras dos sapos puideron oirse por primeira vez na natureza desde 1993.
En 1997, a Saratoga National Fish Hatchery foi o primeiro centro de crianza federal que participou na reprodución de anfibios en perigo. Desde 1993 a 2003, as dúas instalacións para a reprodución deste sapo produciron cágados e sapiños, todos os cales foron liberados no lago Mortensen, ou no lago George (localizado no Refuxio de Vida Silvestre Nacional do lago Hutton, que está preto) e nun sitio de liberación privado. O método típico para a crianza en catividade utilizado é o confinamento de seis machos e catro femias nun acuario de 170 L. Dentro do acuario hai unha esponxa con tapete de cortiza para que se deiten os animais, unha bandexa de auga e diversos alimentos como larvas de escaravellos, eirugas de pirálidos e grilos. A indución hormonal da esperminación utilizouse con bo resultado para incrementar a produción global de ovos por individuo e incrementar a taxa de supervivencia dos ovos fertilizados ata o estadio nadador.
Recentes exames realizados no lago Crescent, Wyoming en 2011 indican que hai certo grao de reprodución na natureza.
A futura conservación deste sapo na natureza depende grandemente de erradicar o fungo quitridio Batrachochytrium dendrobatidis, que é probablemente a maior ameaza para a supervivencia da especie. As investigacións feitas no sitio do lago Porter en 2010 atoparon que a infección por quitridios nesta especie era de arredor do 41% da poboación. Un ano despois a infección chegaba ao 100%. Esta taxa de infección dáse incluso en poboacións de crianza en catividade. Sobrevivir á infección por quitridios é posible se os sapos conseguen secarse o suficiente ao estar descansando fóra da auga frecuentemente, liberándose eles mesmos así da infección. Os sapos en catividade foron postos en corentena e monitorizados buscando signos de quitridiomicose. Debido á súbita aparición da doenza, non hai un protocolo estándar para o tratamento, mais os métodos que se utilizan inclúen mergullar os sapos infectados en baños de itraconazole. Algúns sapos sobreviven máis tempo pero acaban tamén por morrer.
Honky
Honky é un álbum da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado o 5 de maio de 1997 a través do selo Amphetamine Reptile Records. É considerado o seu álbum máis experimental. É o seu primeiro álbum de estudio dende que saíron da Atlantic Records.
Tino (illa)
Tino é unha illa de Italia situada no mar da Liguria, no extremo occidental do Golfo de La Spezia. Forma parte dun arquipélago de tres illas que queda ao sur do continente en Portovenere. A máis grande das tres, Palmaria, atópase ao norte e a pequena Tinetto ao sur.
En 1997, o arquipélago, xunto con Portovenere e as Cinque Terre, foron designadas como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Historia
O santo patrón do golfo de La Spezia, San Venerio, o ermitán, viviu na illa como un eremita e máis tarde como Abade, ata a súa morte no 630. A súa festa celébrase aquí anualmente o 13 de setembro. Crese que se construíu un santuario no lugar da morte de Venerio para conter os seus restos e que este foi ampliado para construír un mosteiro no século XI. Os restos do mosteiro pódense ver na costa norte da illa.
Hoxe a illa, que forma parte dunha zona militar, está coroada polo faro de San Venerio.
Descrición
Pódese considerar a illa de Tino, entre as tres illas do Golfo, como a illa "intermedia" tanto polo seu tamaño como pola súa posición. Ao norte atópase a illa de Palmaria, a máis vasta, mentres que ao sur da illa atópase o illote de Tinetto, de dimensións moito menores. Estas illas non están moi afastadas de Tino, están a poucas decenas de metros. A superficie da illa é de aproximadamente 0,13 km², o seu perímetro chega a 2 km. Na cume da illa instalouse un faro desde o 1840, o faro de San Venerio.
Visitas
Actualmente a superficie da illa é totalmente utilizada como zona militar. É por esta razón que ata hai pouco só era posible visitar a illa o día da festa do santo, o 13 de setembro de 8:00 a 18:00. É o día de San Venerio, patrón do Golfo de La Spezia e dos gardas italianos. Para máis información póñerse en contacto coa diocese de La Spezia-Sarzana-Brugnato, tel. (0039) 0187 734 424. Como a illa é un territorio militar, está prohibido ancorar nela e supervisase a navegación ao longo das súas costas.
Acento grave dobre
O acento grave dobre ( ̏ ) é un signo diacrítico empregado nos alfabetos latino e cirílico consistente en dúas pequenas raias que baixan de esquerda a dereita e que se coloca sobre unha vogal ou unha consoante.
Linguas eslavas do sur
O acento grave dobre serve para sinalar o ton descendente breve nas linguas croata, serbia e, ás veces, no esloveno, no que, con este mesmo fin, tamén se emprega o acento grave simple.
Colócase no croata e no esloveno sobre as letras do alfabeto latino a e i o r u ou, no caso do serbio, sobre as equivalentes no alfabeto cirílico а е и о р у.
Con todo, dado que nestas linguas non se acostuma sinalar os tonemas, o emprego deste diacrítico fica limitado na práctica ás obras gramaticais e aos dicionarios.
Alfabeto Fonético Internacional
No Alfabeto Fonético Internacional, o acento grave dobre indica un tonema de rexistro moi baixo. Pódese colocar sobre calquera símbolo vocálico ou consonántico vocalizado.
Motoserra
dereita|miniatura|Home utilizando unha motoserra. Unha motoserra é unha máquina formada por un conxunto de dentes de serra unidos a unha cadea accionada por un motor que a fai virar a alta velocidade. A súa intención é a de cortar troncos, ramas ou outros obxectos do altura, mesmo se pode cortar xeo (bloques ou grandes anacos) existen ademais, persoas especializadas en facer esculturas tanto de madeira como de xeo utilizando para iso abderras. Normalmente teñen motores de gasolina ou eléctricos.
Club Deportivo Huachipato
Cadro actual
O cadro actual de xogadores destacados é o seguinte:
Motoserra
Mantemento
As motoserras con motor de dous tempos requiren entre un 2 e un 5 por cento de gasolena na gasolina para lubricar o motor, mentres que as eléctricas teñen o seu motor lubricado para toda a súa cadea.
Á parte, en todo tipo de motoserras, utilízase outro tipo de aceite para lubricar a cadea, aínda que este aceite é expulsado con rapidez dos dentes debido á forza centrífuga xerada ao virar a cadea, e hai que volver repolo cada certo tempo.
A falta de aceite na cadea ou usar o aceite de incorrecta viscosidade, é unha fonte común de danos nas motoserras. Os dentes da cadea deben manterse ben afiados para que corten ben, xa que se gastan facilmente cando tocan con metal, pedras ou area.
No filtro de aire adoita acumularse sucidade, que hai que limpar de cando en vez con coidado.
Estilo indirecto libre
O estilo indirecto libre (ou discurso indirecto libre) é un estilo narrativo no que o narrador transmite mediante a súa voz o que o personaxe dixo. O narrador cede a palabra indirectamente aos personaxes, inserindo no relato fragmentos do seu discurso e non o advertindo expresamente mediante técnicas como o monólogo. Comparte certas características do estilo indirecto pero as pasaxes que o usan resultan con frecuencia ambíguas sobre se o que se transmite é o punto de vista do narrador ou do personaxe.
Exemplos
O estilo indirecto libre é característico da novela moderna. Destacaron Jane Austen e Flaubert.
Selección de fútbol de Tunisia
A selección de fútbol de Tunisia (en منتخب تونس لكرة القدم, en Équipe de Tunisie de football) é o equipo representativo de Tunisia nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está baixo a responsabilidade da Federación Tunisiana de Fútbol (الجامعة التونسية لكرة القدم‎, Fédération Tunisienne de Football), afiliada á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA).
Historia
Tunisia clasificouse a cinco Copa do Mundo, sendo a primeira Arxentina 1978, aínda que até a data non lograron superar a primeira rolda. Malia isto, fixeron historia ao converterse no primeiro equipo africano en gañar un partido neste torneo após venceren a por 3−1 en 1978. Nese mesmo torneo, tamén conseguiron un empate 0−0 con, campión defensor. Tras isto, tomoulles 20 anos para regresar a unha fase final, ao participar en Francia 1998 e despois en Corea do Sur e o Xapón 2002. Tunisia tamén particopou nos mundiais de Alemaña 2006 e Rusia 2018. Nesta edición conseguiron a súa segunda vitoria nun Mundial após gañar 1−2 a
Manuel Guede
Manuel Guede Oliva, nado en Venezuela en 1956, é un escritor e director teatral ourensán.
Traxectoria
Mestre de escola, participou na compañía teatral Grupo Histrión 70 e na Agrupación Auriense, en 1982 fundou a Cooperativa Caritel. Estivo presente (e se deu a coñecer) nas Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia (1973-1980). Por este motivo, algúns estudosos do teatro, como Pedro Pablo Riobó, adscríbeno á xeración ou grupo Abrente, mentres que outros, como Manuel F. Vieites, deciden encadralo na promoción dos oitenta. Foi director do Centro Dramático Galego dende 1991 ata 2005, cargo ao que regresou en 2012 tras a destitución de Blanca Cendán. En xuño de 2015 renunciou ao cargo.
Aichi D3A
O Aichi D3A foi un bombardeiro en picado embarcado xaponés da segunda guerra mundial. Era o máis importante bombardeiro en picado xaponés ao principio da guerra. Estaba inspirado en deseños alemáns como os Heinkel He 66, He 70 e He 74 e foi o primeiro bombardeiro en picado xaponés monoplano de á baixa e construción totalmente metálica. Voou por primeira vez en xaneiro de 1938 e entrou en servizo a finais de 1940. Ao final da guerra foron usados como kamikaces. Os aliados alcumárono "Val".
Deseño
A mediados de 1936 a Armada Xaponesa emitiu as especificacións 11-Shi para un bombardeiro en picado embarcado monoplano para substituír o biplano Aichi D1A que estaba en servizo neses momentos. Aichi, Nakajima e Mitsubishi propuxeron os seus deseños, e aos dous primeiros fabricantes pedíronselle dous prototipos.
O deseño de Aichi comezou cunhas ás baixas inspiradas nas do alemán Heinkel He 70 Blitz, tiña un tren de aterraxe fixo instalado así por simplicidade xa que a velocidades baixas non presentaba moito problea e foi montado cun motor radial de nove cilindros Nakajima Hikari 1 cunha potencia de 529 kW (710 cabalos).
O primeiro prototipo completouse en decembro de 1937, e as probas de voo comezaron un mes máis tarde. As primeiras probas foron decepcionantes. O avión tiña pouca potencia e era inestable en xiros amplos, e ademais en xiros pechados tendia a bambolearse. Os freos de picado vibraban moito cando se estendían á velocidade de 370 km/h, e a Armada xa estaba pedindo unha maior velocidade de picado de 440 km/h.
O segundo aparello foi amplamente modificado antes da entrega coa intención de amañar eses problemas. A potencia foi incrementada substituíndo o motor Hikari polo Mitsubishi Kinsei 3 de 626 kW (840 cabalos) nunha cuberta redeseñada, e a deriva foi alongada para evitar a inestabilidade direccional. As ás tamén foron lixeiramente modificadas para eliminar o bambeo e os freos de picado axustáronse. Estes cambios arranxaron todos os problemas agás o da inestabilidade, pero foron suficientes para que o D3A1 gañase ao Nakajima D3N1.
Fire (filme de 1996)
Fire (en Phāyar, फायर) é un filme indio-canadense de 1996 escrito e dirixido por Deepa Mehta. Está protagonizado por Shabana Azmi e Nandita Das. É o primeiro título da "triloxía dos elementos" de Mehta, que foi seguido por Earth (1998) e Water (2005).
Pío Cabanillas
Pío Cabanillas é o nome polo que se coñece a dous políticos, pai e fillo.
Bandō
Bandō (坂東市, ばんどうし, Bandō-shi) é un concello xaponés da prefectura de Ibaraki. Está situado no centro da rexión de Kanto e ó suroeste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 123,18 km² e a poboación de 56 747 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 461 hab./km².
O concello de Bandō limita cos concellos de Sakai, Koga, Yachiyo, Jōsō (da prefectura de Ibaraki); e Noda (da prefectura de Chiba).
Historia
A cidade de Bandō foi fundada en 2005 pola fusión do concello de cidade de Iwai e o concello de vila de Sashima do distrito de Sashima.
Angela's Ashes (filme)
Angela's Ashes é un filme estadounidense-irlandés dirixido por Alan Parker que foi estreado en 1999. Está baseado na novela autobiográfica Angela's Ashes de Frank McCourt.
Volcán Copahue
miniatura|dereita|-37.86333°N, -71.17222°W O volcán Copahue (do mapudungun ko 'auga', pa 'xofre' e mais we 'lugar') é un estratovolcán activo situado na fronteira de Chile e a Arxentina na rexión do Biobío e a Provincia de Neuquén. Ten unha altitude de 2.997 metros sobre o nivel do mar, atopándose sobre a cordilleira dos Andes.
Lista dos pobos indíxenas de Australia
Esta Lista dos pobos indíxenas de Australia contén os nomes e designacións colectivas que son aplicados ós diversos grupos de indíxenas australianos.
Moitos dos nomes listados abaixo están nas linguas locais. Algúns significan "home" ou "persoa". Algúns son autónomos, isto é, designacións aplicadas polo grupo a si mesmo, mentres que outros son designados por outros grupos. Outros termos significan simplemente pobo na lingua propia.
Tumbaga
miniatura|260x260px|Peitoral [[Pobo quimbaya|quimbaya realizado en tumbaga.]] A tumbaga é o nome que os españois lle deron a unha aliaxe de ouro e cobre que fabricaban os ourives indíxenas de América.
O Cal do Rego, Mera de Arriba, Ortigueira
O Cal do Rego é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes segundo datos do Instituto Galego de Estatística desde hai máis dunha década.
Tumbaga
Alén dos indíxenas da cultura lambayeque (cultura peruana) que lle dicían "tumbaga" á mestura de ouro con cobre e prata, numerosas culturas precolombianas salientaron pola súa rica ourivaría, como a da cultura Tumaco-La Tolita, a tairona ou a quimbaya, utilizaron a tumbaga para elaborar diversos obxectos cerimoniais e adornos.
Anduriña (homónimos)
Anduriña pode referirse a:
Jerryd Bayless
Jerryd Andrew Bayless, nado o 20 de agosto de 1988 en Phoenix (Arizona), é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Sichuan Blue Whales da Chinese Basketball Association (CBA). Mide 1,91 metros de altura, e xoga nas posicións de base e escolta.
Traxectoria profesional
Bayless foi elixido na 11ª posición do Draft da NBA de 2008 polos Indiana Pacers. Os Portland Trail Blazers adquiriron os dereitos de Bayless xunto a Ike Diogu de Indiana a cambio dos dereitos de Brandon Rush, que fora elixido na 13ª posición, xunto a Jarrett Jack e Josh McRoberts. O acordo foi completado o 26 de xuño de 2008, pero foi anunciado o 9 de xullo de 2008.
O 23 de outubro de 2010, Bayless foi traspasado ós New Orleans Hornets a cambio dunha elección condicionada de primeira rolda do Draft.
O 20 de novembro de 2010, Bayless foi traspasado ós Toronto Raptors xunto a Peja Stojaković, a cambio de Jarrett Jack, Marcus Banks e David Andersen.
O 13 de xullo de 2012, Bayless asinou un contrato de varios anos cos Memphis Grizzlies.
O 31 de xullo de 2014, Bayless fichou polos Milwaukee Bucks.
O 12 de novembro de 2018, Bayless foi traspasado xunto a Robert Covington, Dario Šarić e unha elección da segunda rolda do Draft de 2022 ós Minnesota Timberwolves a cambio de Justin Patton e Jimmy Butler.
Domingo Queralt
Domingo Queralt Fontenla, nado en Vigo en 1898 e finado na mesma cidade o 15 de febreiro de 1932, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formouse como futbolista no extinto campo de Coia xunto con xogadores como Otero, Moncho Gil, Encinas, Chiarroni e Isidro, xogadores que lle deron ao fútbol galego e en concreto ao fútbol vigués un papel moi importante na península.
Xa militaba no Real Vigo Sporting Club antes da fusión deste co Real Club Fortuna de Vigo, en agosto de 1923, para formar o Real Club Celta de Vigo, co equipo sportinguista conseguiu catro campionatos de Galicia.
O 14 de setembro de 1923 o Celta de Vigo presenta oficialmente os equipos A e B do novo proxecto cun encontro no campo de Coia, un dos equipos estaba capitaneado por Otero, do que formaba parte Queralt, e outro por Juanito Clemente. Gañou por 2-0 o equipo de Otero.
Domingo Queralt disputou e gañou o primeiro campionato galego do Celta de Vigo, xogando a totalidade dos encontros, formando o equipo titular con: Lilo, Juanito, Pasarín, Cabezo, Balbino, Pepe Hermida, Bienvenido, Chicha, Nicha, Rogelio, Polo, Casal e Pinilla.
Tamén formou parte da primeira Selección galega de fútbol, disputando con ela partidos coma o 4-1 á selección de fútbol de Castela ou o 3-1 á selección de Lisboa.
Xogou o seu último encontro oficial o 3 de abril de 1927 en 1/8 da Copa de España gañando por 8-0 ao Español de Valladolid. Tivo que deixar o fútbol ao cabo de moi pouco tempo a causa dunha grave enfermidade.
Carriel
O carriel é un tipo de bolso ou carteira de coiro de uso masculino na rexión paisa colombiana dende os tempos da Colonia. É unha peza de vestir distintiva dos señores antioqueños, totalmente exclusiva das zonas do departamento de Antioquia e a vella Caldas (no presente son os departamentos de Caldas, Risaralda e Quindío). Utilizouse amplamente para a supervivencia dos arrieiros, e unha das súas características é que adoita ter numerosos petos e compartimentos, algúns chamados "segredos".
O carriel foi de uso bastante popular cando Antioquia, (Colombia), era unha rexión maioritariamente agraria, pero o proceso de urbanización nacional fixo que o carriel quedase en certa maneira relegado ó uso campesiño. Porén, adquiriu cos anos un forte sentido de pertenza, simbólico - cultural, na rexión paisa de Colombia e na identidade histórica paisa.
Envoltura vírica
miniatura|dereita|Esquema dun [[citomegalovirus, un virus con envoltura (coat).]] miniatura|dereita|Saída dun virus con envoltura da célula. miniatura|dereita|Micrografía do virus da gripe, un virus con envoltura. miniatura|dereita|Herpervirus saíndo dunha célula. A envoltura vírica é unha estrutura que rodea a cápside vírica típica de moitos virus animais. Só uns poucos virus de plantas e bacteriófagos teñen envoltura. Nos animais a envoltura provén fundamentalmente da membrana plasmática das células do hospedador (ou ás veces da súa membrana nuclear ou de orgánulos); pero esta membrana lipoporteica de orixe celular non é o único compoñente da envoltura, xa que contén tamén glicoproteínas, que se proxectan ao exterior como espículas, que están codificadas no xenoma vírico. Estas espículas son moi importantes como antíxenos ou para a adhesión dos virus ás células. Estes compoñentes proteicos víricos insírense na membrana da célula antes de que o virus se ensamble e despois durante a liberación do virus xa están incorporados á membrana. Nalgúns virus as proteínas da membrana son tan numerosas que cobren toda a superficie do virus, como ocorre nos Hepadnaviridae.
Debaixo da envoltura normalmente está a cápside, pero moitos virus entre a envoltura e a cápside presentan unha matriz proteica cementante (exemplo: Rhabdoviridae).
A envoltura é flexible, pleomórfica (cambia de forma). Ademais, a bicapa lipídica da envoltura é relativamente sensible ao desecamento, á calor e aos deterxentes, polo que pode usarse éter para disolver os lípidos, e o virus queda inactivado.
A función principal da envoltura é axudar ao virus a entrar na célula hóspede. As glicoproteínas da superficie serven para identificar e unirse aos puntos receptores na membrana do hóspede. A envoltura vírica fusiónase despois coa membrana da célula, o que permite a entrada da cápside e do xenoma vírico.
Xeralmente, a célula infectada queda danada pola saída de partículas víricas envoltas e adoita morrer, outras veces queda debilitada e pode seguir liberando virus durante un período longo sen que a célula morra.
Algúns virus teñen envolturas con varias membranas, que lles proporcionan protección contra o sistema inmunitario (por exemplo, poxvirus), e facilitan a súa adaptación a novos hóspedes.
Exemplos de virus envoltos
Os seguintes son grupos de virus envoltos que son patóxenos para os humanos:
Yorkshire Carnegie
Yorkshire Carnegie (antigamente Leeds Carnegie, máis anteriormenteLeeds Tykes) é un club de rugby inglés da cidade de Leeds, cunha experiencia de 8 tempadas competindo na Premiership, aínda que na actualidade disputa a RFU Championship, segunda categoría do rugby inglés. A súa última tempada na máxima categoría foi a 2010-11. A súa mellor posición foi o 5º posto acadado en 2005, ano no que o club acadou o seu único título tras vencer a Bath Rugby na final da Anglo-Welsh Cup por 20 a 12.
Pobo corso
Os corsos (en corso e lígur: corsi; en francés: corses) son o pobo nativo e o grupo étnico orixinario de Córsega, unha illa mediterránea de Francia. Córsega ten unha poboación de 322 120 habitantes (estimación de 2013). Segundo o censo de 2011, 56,3% dos habitantes de Córsega eran nativos da illa, o 28,6% eran da Francia continental, o 0,3% eran nativos da Francia de ultramar, e o 14,8% eran nativos doutros países.
The Maggot
The Maggot é un álbum da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado o 17 de maio de 1999 a través do selo Ipecac Recordings. Este álbum forma parte dunha triloxía: The Maggot, The Bootlicker e The Crybaby. A triloxía foi publicada en vinilo por Ipecac o 27 de novembro de 2000.
Millie Bobby Brown
Millie Bobby Brown, nada en Marbella o 19 de febreiro de 2004, é unha actriz e modelo británica. Comezou a súa carreira na actuación cando se mudou a Orlando (Florida) en 2011. Actuou na serie da BBC Intruders e apareceu en diversas series de televisión, incluíndo Once Upon a Time in Wonderland, NCIS, Modern Family e Grey's Anatomy. Saltou á fama polo seu papel de Eleven na serie Stranger Things de Netflix, polo que foi nomeada, á idade de 13 anos, nos Premios Emmy a mellor actriz secundaria nunha serie. Así mesmo, foi nomeada polo Sindicato de Actores de Cine ó premio para a mellor interpretación feminina nunha serie dramática, e gañou, xunto co resto do elenco, o galardón á mellor interpretación de elenco dunha serie dramática en 2017.
Monólogo interior
O monólogo interior (stream of consciousness, en inglés) é un discurso sen receptor e non pronunciado. A personaxe deixa que o seu pensamento discorra para si mesmo. É utilizado como técnica literaria.
Millie Bobby Brown
Vida persoal
Brown reside entre Londres e Atlanta, Xeorxia. Declarou que é seareira do Liverpool F.C., como o seu irmán e o seu pai.
Monólogo interior
Algunhas obras literarias que utilizan esta técnica son Ulises (Ulysses), ou Retrato do artista cando novo (A Portrait of the Artist as a Young Man), ambas as obras de James Joyce.
Exemplos
(...) ''o vello reloxio pode que estea por aquí, ai meu pobre, por onde me andará, seguro seguro que mo comeron as couzas, e a vella radio, as vellas cousas desterradas no faiado, vellísimas e cubertas de po, tempo e escuridade, e tearañas antigas, ¿lembras? acha-la lonxitude dun xardín circular que ten de radio sete metros, xa eu nada de todo iso, señor, pero a quen lle importa, son cadernos de follas con garabatos marelos, ui, a miña enciclopedia, fillos de Santiago Rodríguez Burgos, ademais da capital, Tetuán, a posesión española do Rif ten as seguintes poboacións de importancia''
Ponte Navea
A Ponte Navea é unha ponte que está situada por riba do río Navea, o cal fai fronteira entre San Xoán de Río e A Pobra de Trives. Esta, contén un único arco apuntado, que posúe unhas dimensión de 46,5 metros de lonxitude, 3,9 metros de anchura, unha altura de 14,2 sobre o nivel do río e 18,15 metros de luz.
Historia
É unha construción arquitectónica de orixe romana, segundo as pegadas que quedan visibles. Algunha destas son o paso da Vía XVIII (para a explotación da minaría e o control de Gallaecia) ou pegadas arqueolóxicas: un miliario (atopado no ano 1834) dedicado a dous emperadores, Tito e Domiciano, unha lápida de Aelio Sporo (na capela) ou outra de Popilius Hirsutus (na contorna).
Na época medieval, producíronse bastantes cambios na construción inicial da ponte, reestruturándoa case por completo. O cambio máis destacado foi o estreitamento da mesma, pois na antigüidade tiña unha anchura de 7,60 metros. A maiores, tamén hai indicios de que nun principio houbese dous arcos en lugar de soamente un.
Contorna
Ao carón da ponte, atópase unha capela chamada Capela da Encarnación, que está, na actualidade, restaurada. Está construída sobre un templo orixinariamente romano. Na fachada apréciase unha cruz de Malta sobre un marco de medio punto, o que significa que pertenceu á orde militar de San Xoán de Xerusalén (chamada tamén, de Malta). Por alí pasaba un camiño de peregrinación Xacobea, e a misión que os cabaleiros desta orde tiñan era a de protexer os peregrinos que pasaban pola zona.
Hoxe en día aínda se conservan casas ao carón da ponte, así coma unha paisaxe rodeada de carballos e castiñeiros. Metros máis abaixo do río Navea, hai un encoro xunto a dúas pontes, a Ponte Piago, do século XIX, e outra de finais do XX. Asemade, máis arriba atópase o Encoro das Guístolas, preto da estación eléctrica da Pobra de Trives.
Subordinación
A subordinación ou hipotaxe é, en sintaxe, unha relación entre dúas proposicións ou nexos segundo a cal unha (a denominada proposición principal) posúe maior xerarquía cá outra (denominada proposición subordinada) de forma tal que non son permutables a unha pola outra sen que o significado varie ou se torne agramatical. Así, por exemplo, non se poden cambia-las proposicións de lugar en "mentiría se o afirmase" porque o resultado sería: "Afirmáseo se mentiría", que é agramatical. Así a todo, no caso das proposicións coordinadas, a proba da permutación non altera o significado: Pedro frega e María lava di o mesmo ca María lava e Pedro frega, que é tan gramatical e aceptable coma o primeiro.
As relacións de subordinación adoitan marcarse mediante uns nexos específicos, pero estes poden omitirse mediante a chamada xustaposición: "Pedro non veu porque estaba cansado" pode dicirse tamén omitindo o nexo e o substituíndo por un punto ou dous puntos: "Pedro non veu. Estaba cansado", "Pedro non veu: Estaba cansado"
Existen fundamentalmente tres tipos de subordinación:
Subordinación substantiva
As proposicións subordinadas substantivas desempeñan funcións sintácticas propias do substantivo: suxeito, obxecto directo, complemento de réxime ou suplemento, complemento do nome... Van introducidas polos nexos que, o que, o feito de que, por pronomes interrogativos como que, cal, quen, ou por adverbios interrogativos como canto, como, cando, onde etc..., precedidos ou non por preposición. No caso das interrogativas indirectas tamén pode aparece-lo nexo se.
Existen distintos tipos de subordinadas substantivas segundo a función sintáctica que estas desempeñen:
Subordinación adxectiva
As subordinadas adxectivas ou de pronome relativo desempeñan a función de adxacentes dun substantivo ou sintagma nominal ó que se denomina antecedente. Van introducidas por pronomes relativos como que (cando se pode substituír por o-a-os-as cal-é), quen ou quen, o cal, a cal, os cales, as cales, ou cuxo, cuxa, cuxos-as, precedidos ou non de preposición: "O libro que me emprestaches era moi bo". Poden considerarse asimilables ás adxectivas as subordinadas adverbiais de lugar tempo e modo introducidas polos adverbios conxuntivos onde, cando e como que levan antecedente expreso, como no caso "Ese é o lugar onde comemos", "Esa foi a época cando eu estudaba" ou "Esa foi a maneira como o fixemos", cuxos antecedentes respectivamente son lugar, época e maneira. Existen tres tipos:
O Formigueiro, Mera de Arriba, Ortigueira
O Formigueiro é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes segundo datos do Instituto Galego de Estatística desde hai máis dunha década.