cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroporto de Madrid-Barajas
Saturación e ampliación
En 1997 inaugúrase o «Dique Norte», que é usado como terminal exclusivo de Iberia para voos Schengen. En 1998 inaugúrase a nova torre de control, de 71 m de altura, e en 1999 o novo «Dique Sur», que supón unha ampliación da terminal internacional. Por estas datas cámbiase a distribución das terminais: O dique sur e a maior parte da Terminal Internacional pasan a chamarse T1; o resto da Terminal Internacional e a Terminal Nacional denomínanse agora T2 e o dique norte denomínase T3.
miniatura|200px|Configuración de pistas do aeroporto trala apertura da pista 18R-36L en [[1998.]]
O 31 de outubro de 1998 inaugúrase a nova pista 18R-36L, que substitúe á anterior 18-36, que queda fóra de servizo), de 4400 m de lonxitude x 60 de ancho, o que a converte na máis longa de Europa. A pista entra en servizo real o 5 de novembro dese ano.
En 1999 o Metro de Madrid enlaza o aeroporto con Mar de Cristal a través da Liña 8, chegando a Nuevos Ministerios en 2002. Isto é o resultado dun vello proxecto anunciado desde 1989 de unir Barajas e o centro de Madrid cun tren de luxo, que trala presión do empresariado madrileño converteuse nunha liña de metro convencional.
O "Plan Barajas"
Nova área terminal: Consistiu na construción dos novos terminais T4 e o seu satélite, a T4S, proxectadas polos arquitectos Antonio Lamela e Richard Rogers (gañador este último do Premio Stirling de 2006 por este proxecto), e os enxeñeiros Carillion (ganadores do Premio IStructE de Estruturas Comerciais de 2006 por este proxecto) foi construído por Ferrovial. Inclúe un sistema automatizado de tratamento de equipaxes, un tren subterráneo para o traslado de pasaxeiros, equipaxes e equipos aeroportuarios entre o terminal e o seu satélite. A Terminal 4 conta con 470.000 m², 38 posicións de contacto e capacidade para 35 millóns de pasaxeiros ao ano, mentres que o edificio satélite conta con 290.000 m², 26 posicións de contacto e capacidade para 15 millóns de pasaxeiros ao ano. Ambos edificios están separados 2'5 km.
Novas pistas: Construíronse dúas novas pistas paralelas ás existentes, que se denominaron 15L/33R (na actualidade 14L/32R) e 18L/36R, co que se conseguiu incrementar a capacidade do campo de voos ata 120 operacións á hora.
No ano 2002, inaugúranse os servizos de facturación na estación de metro de Nuevos Ministerios, no corazón do centro financeiro da cidade (AZCA) e a pouca distancia do centro histórico (apenas un par de paradas en metro); este servizo foi clausurado en 2005. Era un complemento á liña 8 do metro. As novas terminais e as pistas complétanse en 2004, pero atrasos administrativos e de equipamento, así como a polémica sobre a redistribución das terminais provocan que non entren en servizo ata o 5 de febreiro de 2006.
miniatura|Vista nocturna
En outubro de 2006 saíu a concurso o proxecto para construír unha liña de Cercanías Renfe que unise o aeroporto coas estacións de Chamartín e con ela a de Atocha-Cercanías con data de terminación inicialmente prevista para 2009 (en 2010 a previsión é de inaugurarse en 2011).
Con esta nova ampliación, Madrid-Barajas alcanza unha capacidade máxima de 70 millóns de pasaxeiros anuais, unha superficie dispoñible en terminais de 940.000 m², 104 posicións de estacionamento de contacto para aeronaves e de 21.800 prazas de aparcadoiro. En 2007, o aeroporto cruzou a barreira dos 50 millóns de pasaxeiros que viaxaron a través del. A cifra concreta foi de 52 143 275 persoas.
Historia recente
miniatura|Columna de fume no aeroporto trala explosión dun [[coche-bomba o 30 de decembro de 2006.]] O 30 de decembro de 2006 houbo un atentado terrorista en Barajas. Unha furgoneta bomba estalou no módulo D do estacionamento da T4, causando o colapso de devandito módulo e innumerables danos materiais, así como unha vintena de feridos e dous mortos, Carlos Alonso Palate e Diego Armando Estacio, ambos de orixe ecuatoriano. O atentado foi reivindicado polo grupo terrorista ETA.
O aeroporto foi elixido mellor aeroporto do ano 2008 polos lectores da revista Condé Nast Traveller O 9 de xaneiro de 2009 o aeroporto tivo que ser pechado durante 5 horas a consecuencia da neve caída esa mañá. Aos problemas causados pola neve sumáronse os conflitos laborais dos pilotos da compañía Iberia e a dos controladores de AENA, causando certo caos durante varios días no aeroporto.
Aeroliñas e destinos
As principais aeroliñas do aeroporto son Iberia e Air Europa. Madrid-Barajas é o aeroporto europeo con máis voos con Latinoamérica, ten enlaces frecuentes con case todos os aeroportos españois e posúe boas conexións coas capitais europeas, ademais de ter algunhas conexións de menor importancia con África, Asia e Norteamérica.
Love of My Life
Love of My Life ("O amor da miña vida") é unha balada de piano do grupo inglés Queen, escrita entre 1974 e 1975 por Freddie Mercury e lanzada en 1975. Mercury compuxo este tema pensando na que era a súa moza nesa época, Mary Austin, e a quen este se referiu máis dunha vez como o amor da súa vida.
Historia
O tema alcanzou o número 1 das listaxes de popularidade en Suramérica nunha edición single da versión de Live Killers, e chegou a ser un clásico. Pertence ao álbum A Night at the Opera, de 1975. Foi escrita orixinalmente en piano por Mercury. O guitarrista Brian May toca a arpa (gravou acorde por acorde e logo xuntounos) e tamén algúns motivos de guitarra.
Esta canción atópase nas tonalidades de dó maior e fa maior, con partes en si bemol. Cando a tocaban en directo, May utilizaba unha guitarra de doce cordas. Esta canción gustaba tanto nos concertos que Mercury deixaba de cantar frecuentemente, para que a audiencia a cantase completamente, o que animou á banda a escribir futuras cancións como We Will Rock You e Radio Ga Ga, tendo na mente a participación do público.
Pódese atopar unha versión en vivo deste tema no álbum Live Killers, de 1979. Tamén se gravou en vivo no concerto Rock Montreal, de novembro de 1981, en Queen On Fire: Live At The Bowl, de xuño de 1982, e en Live At Wembley '86.
Disney Channel España
Disney Channel é unha canle de televisión privada en aberto, que emite en España. É propiedade de The Walt Disney Company Iberia, filial da internacional The Walt Disney Company. Comezou a emitir en 1998 e basea a súa programación en contidos dirixidos ao público infantil e xuvenil, da factoría Disney.
O 1 de xullo de 2008 substituíu a Fly Music na televisión dixital terrestre española, converténdose así na primeira canle de Disney Channel en aberto no mundo.
Ademais do sinal principal, Disney Channel distribúe un sinal extra para televisión de pago, chamada Disney Channel +1, con exactamente a mesma programación, pero unha hora despois.
Torrelara
Torrelara é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 32 habitantes (INE 2012).
Edward Kennedy
Edward Moore Kennedy, Sr., chamado Edward Kennedy ou Ted Kennedy, nado o 12 de febreiro de 1932 en Boston e morto o 25 de agosto de 2009 en Hyannis, Massachusetts, foi un político estadounidense e unha das figuras principais do Partido Demócrata. Foi irmán do presidente John Fitzgerald Kennedy.
Familia e formación
Edward foi o máis novo dos nove irmáns Kennedy, fillos de Joseph Patrick Kennedy e de Rose Fitzgerald Kennedy, unha importante familia de orixe irlandesa da comunidade católica de Boston. Estudou en Harvard, de onde foi expulsado por facer trampas nun exame, e despois ingresou no exército, co que foi destinado a París entre 1951 e 1953. Á volta do exército reingresa en Harvard e diplómase en 1956. En 1958 marcha a estudar á Haia dereito internacional e participa na campaña do seu irmán John Fitzgerald Kennedy ao Senado. Licénciase en dereito pola Universidade de Virxinia ese mesmo ano, e en 1959 comeza a traballar para o colexio de avogados de Massachusetts.
Carreira política
Logo de que o seu irmán John fose elixido presidente en 1960, Edward optou á cadeira que este deixara libre no Senado, conseguíndoa en 1962. Dende ese momento, foi reelixido como senador por Massachusetts en 1964, 1970, 1976, 1982, 1988, 1994, 2000 e 2006 (onde obtivo o 69% dos votos, polo 31% do republicano Kenneth Chase). En 1963 o seu irmán, o presidente John Fitzgerald, é asasinado en Dallas, e en 1968 o seu outro irmán Robert, co que se converteu no patriarca dunha ampla e poderosa familia da Costa Leste.
O 18 de xullo de 1969, despois dunha festa na illa de Chappaquiddick, o coche que conduce Edward Kennedy sae da estrada e cae ao río. No accidente morre Mary Jo Kopechne, unha muller que o acompañaba, e coa que non o ligaba ningunha relación aparente. Kennedy contoullo á súa familia e á da vítima, así como ao seu avogado, pero non falou coa policía ata o día seguinte, despois de que uns pescadores atopasen o coche envorcado e o cadáver. Por esta falta de asistencia no socorro foi condenado a dous meses de prisión, o que dinamitou definitivamente as súas esperanzas de chegar á presidencia dos Estados Unidos. De feito, en 1980 preséntase ás primarias demócratas enfrontándose o daquela presidente Jimmy Carter, pero o escándalo Chappaquiddick reaparece na opinión pública e decide retirarse. Kennedy xa sobrevivira en 1964 a un accidente de avión, onde faleceron o piloto e o copiloto.
Posicionamentos
Está considerado un representante da ala máis liberal do Partido Demócrata. Contrario ao aborto ata 1971, mudou despois de posicionamento político.
Vida persoal
miniatura|180px|Arlington Cemetery Casa con Joan Bennett en 1958 e divórciase en 1982. Logo casou con Victoria Reggie Kennedy. Ten tres fillos da primeira muller (Edward Jr., Patrick e Kara) e foi titor de trece nenos máis tralos asasinatos dos seus irmáns John e Robert.
Despois de sufrir un mareo, o 17 de maio de 2008 é hospitalizado e os médicos descóbrenlle un tumor cerebral maligno. Operárono en xuño, e iniciou a seguir o tratamento de quimioterapia e radioterapia. O 20 de xaneiro de 2009 sofre un novo esvaecemento durante o xantar posterior á toma de posesión de Barack Obama como presidente estadounidense.
Clueless
Clueless é un filme estadounidense de 1995 escrito e dirixido por Amy Heckerling. Está protagonizado por Alicia Silverstone, Stacey Dash, Paul Rudd, Dan Hedaya e Brittany Murphy. Foi producido por Scott Rudin e Robert Lawrence. Está vagamente baseado na novela de 1815 Emma de Jane Austen, ambientado no tempo moderno en Beverly Hills. O argumento céntrase en Cher Horowitz, unha moza adolescente e rica que se fai amiga dunha nova estudante chamada Tai Frasier e decide darlle un cambio de imaxe.
Clueless foi rodado en California ó longo de 40 días. A directora do filme estudou os estudantes de institutos reais de Beverly Hills para aprender a fala e as expresións dos adolescentes da década de 1990.
O filme recadou 56,1 millóns de dólares nos Estados Unidos. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica e é considerado un dos mellores filmes adolescentes de tódolos tempos. Clueless converteuse nun filme de culto e tivo continuación nunha serie de televisión, nunha serie de libros e Paramount Studios anunciou que estaba a producir un remake.
Félix García Arriaga
Félix García Arriaga, finado en Ribeira o 6 de maio de 1991, foi un médico e político galego.
Vida persoal
Casou con María Luisa Leyra Fernández.
Jack Quaid
Jack Henry Quaid, nado nos Ánxeles (California) o 24 de abril de 1992, é un actor estadounidense. É o fillo dos tamén actores Meg Ryan e Dennis Quaid.
Raúl Albentosa
Raúl Albentosa Redal, nado en Alzira (Valencia) o 7 de setembro de 1988, é un futbolista español. Xoga na posición de defensa.
Traxectoria
O 9 de xullo de 2016 fichou polo Deportivo da Coruña, procedente do Derby County FC, cun contrato por catro temporadas.
O 31 de agosto de 2018, anunciouse a cesión de Albentosa por unha tempada ó Gimnàstic de Tarragona da Segunda División. O 23 de xaneiro de 2019 o Deportivo anunciou a rescisión do seu contrato.
Praia de Lapamán
A praia de Lapamán é un areal da beira sur da ría de Pontevedra, situado entre os concellos de Marín e Bueu. Ten 800 m de lonxitude, con area fina e branca.
Está situada entre a praia de Covelo (ao sur) e a praia da Coviña. Separada por unhas rochas, está unha parte da praia coñecida como Muíño Vello. Desde ela chégase á illa de San Clemente, e desde ela vese Sanxenxo, Portonovo e as illas Ons.
Accédese a ela a través dunhas escaleiras. Está situada á beira da estrada N-552. Serve de pista de aterraxe para usuarios de parapente que engalan en Chans, no alto da parroquia de Cela.
Godón, Ribasieira, Porto do Son
Godón é un lugar da parroquia de Ribasieira no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Condado de Luna (1348)
A súa denominación fai referencia á localidade de Luna (provincia de Zaragoza), na comarca das Cinco Villas.
Quedou extinguido en 1430, cando Afonso V de Aragón desposuíu dos seus títulos e posesións, incorporándoas á coroa, a Fadrique de Aragón, por traizón.
Na actualidade está vixente o condado de Luna creado por Filipe II o 18 de agosto de 1598, a favor de Francisco de Aragón y Gurrea Borja, VI duque de Villahermosa, a cambio da súa renuncia ao Condado de Ribagorza.
Labor Gallega de Pontevedra
Labor Gallega de Pontevedra foi unha asociación creada en Pontevedra en 1930.
Historia e características
Inicialmente denominada Labor Galleguista, cambiou o seu nome en febreiro de 1932 polo de Labor Gallega de Pontevedra. A entidade estaba presidida por José García Vidal. Presentou un relatorio á Asemblea Pro-Estatuto celebrada na Coruña o 4 de xuño de 1931. Editaba a revista Logos.
Castro de Santomé
O castro de Santomé é un castro galaico, posteriormente romanizado pertencente á coñecida como Cultura castrexa do noroeste peninsular. O conxunto arqueolóxico está musealizado e atópase no concello de Ourense, a só 3 km da cidade. Na mesma área arqueolóxica poden visitarse restos de época castrexa e romana nunha zona de alto valor natural.
Escavacións arqueolóxicas
O conxunto foi descuberto en 1969, cando se realizaron algunhas catas exploratorias, de xeito afeccionado, entre ese ano e 1974, as cales permitiron salientar a importancia arqueolóxica do lugar. A partir de 1983, o Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense comezou a escavación científica e sistemática do lugar, o que permitiu descubrir a complexidade cronolóxica e cultural do castro.
Eric Lichaj
Eric Joseph Lichaj, nado o 17 de novembro de 1988 en Downers Grove, Illinois, é un futbolista estadounidense que xoga para o Fatih Karagümrük da Süper Lig de Turquía. Lichaj é produto da Academia de Fútbol IMG, a cal produciu outros xogadores estadounidenses importantes como DaMarcus Beasley, Landon Donovan e Freddy Adu. Lichaj tamén é coñecido polos seus longos saques de costado.
Inicios
Eric Lichaj é o terceiro fillo de Stan e Ann Lichaj, ambos de Nowy Targ, Polonia. Tamén ten dous irmáns máis vellos, Andrew e Mark Lichaj. Lichaj uniuse á Academia IMG en Bradenton, Florida cando tiña 14 anos. Iniciou a súa carreira xogando para os Downers Grove Roadrunners, logo xogando para o Chicago Magic e eventualmente para a Universidade de Carolina do Norte. Tamén xogou catro partidos para o Chicago Fire Premier da USL Premier Development League.
Aston Vila
Logo da súa primeira tempada en Carolina do Norte, asinou contrato co Aston Vila da Premier League inglesa. Lichaj ten pasaporte polaco, o que facía innecesario un permiso de traballo. Lichaj xogou en todos menos en dous dos partidos de reservas do equipo na tempada 2008-09. Durante a pre-temporada 2009-10, foi seleccionado para xogar a Copa da Paz 2009 e mostrou gran potencial durante o torneo. Porén, isto non resultou en minutos co primeiro equipo, e Lichaj foi enviado en calidade de préstamo ao Lincoln City da Football League Two (terceira división do fútbol inglés) para poder obter experiencia. Xogou dous partidos co City antes de asinar unha extensión do seu contrato de préstamo por un mes máis. Máis adiante, durante esa mesma tempada, Lichaj foi enviado novamente en calidade de préstamo ao Leyton Orient. Alí anotou o seu primeiro gol como profesional xogando contra Stockport County o 17 de abril de 2010.
Tempada 2010-2011
Lichaj anotou o seu primeiro gol co Aston Vila o 19 de xullo de 2010 na pre-tempada nun amigable contra o Peterborough United. Logo dunha exitosa pre-temporada, Lichaj asinou unha extensión de contrato por tres anos máis o 11 de agosto de 2010. Fixo o seu debut competitivo para o Villa o 19 de agosto de 2010, nun empate 1-1 de visitante contra o Rapid Viena na fase clasificatoria da Europa League. Debutou na Premier League co Aston Villa o 10 de novembro de 2010 entrando no minuto 90 no partido contra Blackpool e debutou como titular como lateral dereito contra Tottenham Hotspur, xogando un excelente partido contra a estrela dos Spurs, Gareth Bale.
Cesión ao Leeds United
O 9 de febreiro de 2011, Lichaj uniuse ao Leeds United nun préstamo dun mes. Lichaj debutou cos Leeds gañando 2-0 contra Bristol City. O 14 de marzo, Leeds estendeu o contrato de Lichaj ata o fin da tempada. Logo de xogar todos os partidos como lateral dereito en lugar do lesionado Paul Connolly, Lichaj foi movido á beira esquerdo tras a lesión de George McCartney. O 9 de maio, Lichaj xogou o último partido cos Leeds vencendo a Queens Park Rangers 2-1. Leeds anunciou na súa páxina oficial que Lichaj volvería ao Aston Villa unha vez expirado o seu contrato de préstamo. Logo de que o seu contrato expirou, Lichaj expresou o seu desexo de quedar no club para a seguinte tempada e axudarlle a retornar á Premier League.
Logo do seu exitoso paso polos Leeds, Simon Grayson, o seu adestrador, indicou en xullo de 2011 que estaba interesado en estender o préstamo de Lichaj por unha tempada máis, a condición de que o adestrador do Villa, Alex McLeish non o teña nos seus plans para formar parte do primeiro equipo. Porén, o 23 de agosto Lichaj tivo unha boa presentación contra o Hereford na Copa da liga, anotando o seu primeiro gol competitivo co equipo, pondo dúbidas sobre a posibilidade dunha transferencia ao Leeds para a seguinte tempada.
Tempada 2011-2012
Lichaj anotou o seu primeiro gol en partidos competitivos co Aston Villa na vitoria 2-0 sobre o Hereford United o 23 de agosto de 2011 na Copa da liga. Desafortunadamente, pouco despois disto, Lichaj sufriu unha lesión de cadeiras que o mantivo fóra da cancha ata febreiro de 2012. No seu regreso da súa lesión o 31 de marzo de 2012, Lichaj anotou o seu primeiro gol na Premier League co Villa, ademais de entregar unha asistencia no segundo gol do seu equipo na derrota 2-4 contra o Chelsea.
Tempada 2012-13
Lichaj comezou a tempada 2012-13 xogando como titular o primeiro partido do Villa ante o Tranmere Rovers pola Football League Cup o 28 de agosto de 2012.
Unha vez concluída a tempada, o Aston Villa decidiu non renovar o seu contrato e deixouno ir en xuño de 2013. Lichaj terminou o seu último ano co Villa xogando 17 partidos.
Nottingham Forest
Lichaj fichou por dous anos co Nottingham Forest da segunda división de Inglaterra o 19 de xuño de 2013. Fixo o seu debut co club o 3 de agosto de 2013 na vitoria 1-0 sobre o Huddersfield Town. Anotou o seu primeiro gol co club na tempada 2015-16 do Championship, axudando ao seu equipo no empate 1-1 fronte ao Burnley FC o 21 de outubro de 2015.
Seleccións xuvenís
Licha formou parte de varios equipos xuvenís dos Estados Unidos. Axudou ao seu país a clasificar á Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 2005. Tamén foi parte do equipo sub-20 que participou na Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2007, aínda que non puido xogar ningún partido por mor dunha lesión.
Selección maior
Lichaj foi convocado por primeira vez á selección maior dos en outubro de 2010 e foi incluído no equipo que enfrontou a  e  Lichaj debutou o 12 de outubro de 2010 no amigable contra   O 17 de novembro de 2010, Lichaj xogou o seu segundo partido coa selección cando xogou contra  o 21 de marzo de 2011, Lichaj foi convocado novamente para os partidos amigables contra  e  Foi incluído na nómina de xogadores para a Copa de Ouro da CONCACAF 2011. Lichaj non xogou os primeiros dous partidos do torneo, pero a partir de alí xogou o noventa minutos de cada un dos partidos restantes, incluíndo a derrota 4-2 contra  na final.
Lichaj regresou á selección dos Estados Unidos despois de máis de dous anos logo de ser convocado por Jürgen Klinsmann para xogar dous amigables en Europa fronte a e  en novembro de 2013.
Plateosaurus
Plateosaurus ("lagarto plano") é un xénero de dinosauros prosaurópodos plateosáuridos, que viviron a finais do período Triásico, fai aproximadamente 218 e 211 millóns de anos, no Noriano, no que hoxe é Europa e Groenlandia. Hai dúas especies actualmente recoñecidas, P. engelhardti e P. longiceps aínda que moitas outras se asignaron no pasado.
Descuberto en 1834 e descrito tres anos máis adiante, Plateosaurus é un dos primeiros dinosauros nomeados formalmente, aínda que non un dos tres xéneros usados orixinalmente para definir Dinosauria, porque cando foi atopado era mal coñecido e imposible identificar coma dinosauro. Plateosaurus foi un herbívoro bípede robusto que tiña un cranio pequeno cun pescozo longo, e posuía dentes adaptados para arrincar o material vexetal; os brazos eran fortes e tamén posuía un polgar grande en cada pouta dianteira utilizado probablemente para se defender e recoller o alimento.
Labor Gallega
Labor Gallega pode referirse a:
Josep Bertran i Musitu
Josep Bertran i Musitu, nado en Montpellier en 1875 e finado en Barcelona en 1957, foi un político catalán.
Traxectoria
Fillo de Josep Bertran i Ros, que fora alcalde de Barcelona. Dirixente da Lliga Regionalista, foi deputado nas Cortes e subsecretario de finanzas. No ano 1922 foi durante uns meses ministro de Xustiza.
En 1936 organizou o servizo de espionaxe franquista en Cataluña, denominado Servizo de Información da Fronteira do Norte de España (SIFNE), que logo de se unificar co SIN (Servizo de Información Nacional) pasou a denominarse Servizo de Información e Policía Militar (SIPM).
En 1940 publicou Experiencias de los servicios de Información del Nordeste de España (S.l.F.N.E.) durante la guerra
Vilariño das Poldras, Couso de Limia, Sandiás
Vilariño das Poldras é un lugar e pedanía do concello de Sandiás, na parroquia de Couso de Limia. Nel atópase o pazo do Penedo do século XVI, que sufriu posteriores ampliacións e reformas no século XVIII.
Neste lugar atopáronse no ano 1995 tres miliarios (Milla LXVII) da Vía Nova ou Vía XVIII que unía Bracara Augusta (Braga) con Asturica Augusta (Astorga) estando o de maior tamaño dedicado ó Emperador Maximino e ó seu fillo Máximo (235-238 d.C.).
Torrepadre
Torrepadre é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 78 habitantes (INE 2012).
Borussia Dortmund II
O Borussia Dortmund II é un equipo de fútbol de Alemaña que milita na Regionalliga West, a cuarta liga de fútbol máis importante do país.
Historia
Foi fundado na cidade de Dortmund e funciona como un equipo filial do Borussia Dortmund, polo que non pode xogar na 1. Bundesliga, pero si pode xogar a Copa de Alemaña e os seus xogadores poden integrar o primeiro equipo cando sexan necesarios.
Estadio
O estadio no que xoga o Borussia Dortmund II como local é o Stadion Rote Erde ("Estadio Terra Vermella"), que conta cunha capacidade de 25.000 espectadores (3.000 sentados). Ademais de ser o estadio no que xoga o filial do Borussia Dortmund, é tamén usado por gran cantidade de equipos de atletismo. O estadio foi construído entre 1924 e 1926 cun custo de 1,8 millóns de marcos. O estadio foi inaugurado en 1926 cun partido que enfrontou á Cidade de Dormund e ao FC Wacker München.
Parques Nacionais da República Checa
Os Parques Nacionais da República Checa son catro e conforman unha rede de espazos protexidos de alto valor ecolóxico na República Checa. O máis antigo é o Parque Nacional Krkonoše, establecido en 1963, e o meirande é o Parque Nacional Šumava, con 6900 km².
Illyricum (provincia romana)
Illyricum foi unha provincia romana na época do Imperio, dende o ano 167 a. C. ata o ano 10 d. C., abarcando o que fora o Reino de Iliria, Dalmacia e Panonia. A provincia pasou a chamarse Dalmacia. Foi no sur, mentres que Panonia estaba no norte. Iliria / Dalmacia estendíase desde o Río Drin (no norte  da moderna Albania) ata Istria (Croacia) e o río Save no norte. A área correspondía aproximadamente ao moderno norte de Albania, Montenegro, Bosnia e Hercegovina e a costa de Croacia. Pannonia era a chaira que se atopa ao norte, desde as montañas de Illyria / Dalmacia ata a curva cara ao oeste do río Danubio, e incluía a moderna Vojvodina (no moderno norte de Serbia), no norte de Croacia e oeste de Hungría. A medida que se desenvolveu a provincia, Salona (preto de Split, Croacia) converteuse na súa capital. O Reino de Iliria foi conquistado no ano 168 a. C.. cando os romanos someteron ao exército do rei Ilírico Genzio. Dende o ano 167 a. C., Iliria do Sur converterase nun protectorado de Roma, formalmente independente.
Nesta provincia foi proclamado Emperador de Roma Septimio Severo no ano 193.
Nome e etimoloxía
Ilírico é un termo latino derivado do grego Illyria (Ἰλλυρία) e Illyris (Ἰλλυρίς). Tamén se fixo unha distinción entre Illyris Barbara ou Romana, que comprendía a costa do Adriático ata o actual norte de Albania e Illyris Greaca, que era o resto de Albania, máis tarde chamada Epirus Nova. Esta última área derivou o seu nome do feito de que, estando preto de Grecia, foi influenciada polos gregos. Formaba parte da provincia romana de Macedonia.
A provincia
miniatura|320px|esquerda|Europa segundo [[Estrabón.]] A rexión tiña unha importancia estratéxica e económica importante para os romanos; tiña numerosos portos comerciais ao longo da costa adriática e había minas de ouro no interior. Iliria era tamén o punto de partida da vía Egnatia, a gran calzada romana que partía dende o río Danubio, percorría o Adriático e remataba en Bizancio.
No 59 a. C. a Lex Vatiana designou como administrador de Illyricum e a Galia Cisalpina a Xulio César. Ningunha provincia foi establecida como tal ata as guerras de Octavio Augusto, 35-33 a. C. e a primeira mención que se fai da provincia de Illyricum é no contexto do seu establecemento como tal por Augusto no ano 27 a. C.
A provincia Ilírica foi ampliándose en extensión conforme os romanos incrementaban o seu dominio na rexión, logo dunha serie de guerras denominadas Guerras Panónicas (Bellum Pannonicum), 12-9 a. C., para someter aos pobos panonios.
Arredor do ano 10 (aínda que algúns historiadores trasladan esta data á última metade da era Claudiana), despois de que fose aplacada a rebelión dos panonios e os dálmatas, chamada a rebelión de Bato (Bellum Batonianum), a provincia de Illyricum disolveuse e foi dividida en dúas; Panonia ao norte e Dalmacia ao sur.
O nome seguiuse utilizando para referirse á rexión. Posteriormente o emperador Diocleciano empregou o nome para designar a Prefectura pretoriana de Ilirico, unha das catro prefecturas que estableceu, abarcando Panonia, Nórico, Creta e toda a península dos Balcáns agás Tracia.
Os pobos da rexión tiñan sona de ser valorosos. Moitos integráronse nas filas do exército romano e algúns dos máis notables emperadores romanos eran oriúndos da rexión; Aureliano, Claudio II, Constantino I e Diocleciano, amais dos emperadores bizantinos Anastasio I e Xustiniano I.
División administrativa
Iliria romana
Cos nomes de Iliria bárbara ou Iliria romana; o territorio que se estende ao leste de Istria alén do río Arsia e ata o río Drilo ao leste e ao sur, co río Sava ao norte. Estaba dividida en tres distritos:
Iliria grega
Arredor do ano 65 a. C. os límites da Iliria (Illyricus Limes) estaban conformados polas provincias de Nórico, Panonia Inferior e Superior, Mesia Inferior e Superior, Dacia e Tracia. Esta situación administrativa continuou ata a época de Constantino I, que segregou Mesia Inferior e Tracia pero incorporou Macedonia, Tesalia, Acaia, Epirus Vetus, Epirus Nova, Praevalitana amais Creta, que sería unha das catro Prefecturas Pretorianas nas que o Imperio se dividiría.
No 375 Iliria oriental con Macedonia, Tesalia, Epiro vello, Epiro novo, Acaia, Prevalitana e Creta foron incorporadas ao Imperio de Oriente e Nórica, Panonia, Dalmacia Savia e Valeria Ripense ao Imperio de Occidente.
A fins do século III, Diocleciano dividiu a provincia de Iliria ou Dalmacia en dúas; ao oeste Dalmacia e ao leste Prevalitana.
San Martiño, Bidueiros, Dozón
San Martiño é un lugar da parroquia de Bidueiros, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
1088
Mortes
Historia ano a ano
Aeroporto de Frankfurt
miniatura|300px|Vista da terminal 2.
O Aeroporto de Frankfurt (alemán: Flughafen Frankfurt am Main) (IATA: FRA, ICAO: EDDF) está situado a 12 km do centro da cidade. Construído no ano 1936 e con catro pistas operativas, está xestionado pola compañía de transportes Fraport.
Por tráfico de pasaxeiros é o principal aeroporto de Alemaña, o terceiro de Europa despois de Londres-Heathrow e de París-Charles de Gaulle, e o noveno a nivel mundial. Por tráfico de mercadorías é o segundo a nivel europeo.
Ten o maior número de voos directos a países de fóra de Europa de todos os aeroportos europeos, 275 a 111 países. En 2010 viaxaron polo aeroporto 53,0 millóns de pasaxeiros.
Está prevista a construción da que sería a terceira terminal de pasaxeiros, a partir do 2013 e que entrará en servizo no 2020, para incrementar a súa capacitade ata os 90 millóns de pasaxeiros.
O aeroporto conta con dúas estacións de tren, unha rexional e outra de longa distancia. Deste xeito, o aeroporto ten unha ampla influencia territorial, xa que conecta de xeito intermodal a cidade de Colonia en menos de dúas horas, así como as áreas do río Ruhr e de Stuttgart.
Confederación Sindical Latinoamericana
A Confederación Sindical Latinoamericana (CSLA), creouse en 1929 e disolveuse coa creación da CTAL en 1938. Creouse tras finalizar unha convocatoria a un Congreso Constituínte da Internacional Sindical Vermella, do 18 ao 26 de maio de 1929, en Montevideo, o Uruguai. Trala cal se realizou tamén a Primeira Conferencia Comunista Latinoamericana en Buenos Aires.
Ademais de representar a nivel continental aos traballadores, axudou e incentivou a formación de centrais obreiras ou a constitución das xa existentes en centrais unitarias ou únicas.
Outras centrais sindicais durante o período de existencia da CSLA foron:
San Donato
O nome de San Donato pode referirse a varios santos cristiáns:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Godón
O topónimo galego Godón pode referirse a:
Nunarput utoqqarsuanngoravit
Nunarput utoqqarsuanngoravit (do groenlandés: Ti, a nosa vella terra) é o himno de Groenlandia (Dinamarca) dende o ano 1916. Henrik Lund escribiuno e Johann Petersen compuxo a melodía.
Wikilusa
Wikilusa é unha enciclopedia en liña gratuíta dispoñible en lingua portuguesa. A súa creación foi no ano 2008. O seu contido ten un tema xeral adaptada ao público de todas as idades.
Xosé Manuel Rey
Xosé Manuel Rey Varela, ou José Manuel Rey Varela, nado en Ferrol o 31 de decembro de 1975, é un avogado e político galego, que foi alcalde de Ferrol entre 2011 e 2015.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no IES Sofía Casanova de Ferrol, e posteriormente dereito na universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou. En paralelo á súa vida universitaria desenvolveu carreira política, afiliándose ao Partido Popular. Como representante da organización de mocidades neste partido, Novas Xeracións, accede ao posto de tesoureiro do Consello da Xuventude de Galicia.
En 2002 entrou como concelleiro en Ferrol grazas a unha substitución. Ao ano seguinte celebráronse eleccións municipais, e saíu elixido concelleiro polo Partido Popular. O alcalde, o tamén popular Juan Juncal, encargoulle as áreas de Facenda, Patrimonio, Emprego e Mocidade. En 2007 saíu reelixido concelleiro, se ben a súa formación pasou á oposición, e en 2011 converteuse no cabeza de lista dos populares. Nesa posición conseguiu vencer as eleccións, con 14.974 votos (43,74 %) e 13 concelleiros, o que lle deu a maioría absoluta por un concelleiro.
Tamén é presidente do Partido Popular de Ferrol e vicesecretario xeral do Partido Popular de Galicia no equipo de Alberto Núñez Feijóo. En novembro de 2011 foi elixido presidente da Federación Galega de Municipios e Provincias. En outubro de 2015 foi nomeado Conselleiro de Política Social.
Letingos
Os letingos foron unha dinastía que reinou sobre os longobardos dende mediados do século V até o ano 547 aproximadamente, con sete reis.
Xosé Manuel Rey
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2023 presentouse candidato á alcaldía de Ferrol e conseguiu a maioría absoluta e, pouco despois, tralas eleccións xerais do 23 de xullo de 2023, foi nomeado senador de designación autonómica.
Letingos
Traxectoria
Os letingos tomaron o nome do seu fundador, Lethuoc ou Leti, e foron a primeira dinastía real longobarda; antes da súa afirmación os soberanos, segundo un costume xermánico e máis amplamente indoeuropeo, eran elixidos na asemblea do pobo en armas. O paso do trono de Lethuoc ao fillo Hilduoc representou un decisivo paso cara á estabilidade e a institucionalización da monarquía longobarda.
Baixo os soberanos da dinastía tivo lugar o treito final da grande migración que, entre o inicio da era cristiá e a primeira metade do século VI, conduciu os longobardos da patria ancestral (Escandinavia meridional) á Europa central, a través do curso medio do Danubio. A fase final deste proceso, guiado por soberanos como Tatto e Wacho, coincide cun decisivo aumento do poder dos longobardos, convertidos nunha potencia europea que trataba de igual a igual con francos, ostrogodos e bizantinos.
A entronización de Audoíno lese os dereitos doutros membros dos letingos, aínda vivos, pero non impediu ao novo soberano impoñer unha nova dinastía. O "sangue" e o "carisma" dos letingos, con forte ascendencia sobre os longobardos, tería de todos xeitos volto ao trono, cando o pobo xa estaría establecido en Italia: a raíña Teodelinda, que no 589 caso co rei Autario, era de feito filla do duque de Baviera Garibaldo e de Waldrada, filla á súa vez do rei Wacho. A dinastía bávara, con orixe no irmán de Teodelinda (Gundoaldo duque de Asti) e que reinou durante gran parte do século VII, recibiu deste modo a herdanza dos letingos.
Soberanos
Os sete soberanos dos Letingos foron:
Outros artigos
Early kings of the Lombards
Trabadela, Ribela, A Estrada
Trabadela é un lugar da parroquia de Ribela, no concello pontevedrés da Estrada. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2009 era de 20 persoas (9 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 29 habitantes.
Patrimonio
A presa de Leira é un acueduto centenario leva a auga ata a veciña aldea de Parada derivando pola marxe esquerda as augas do río Umia e transportándoas a unha distancia de 2 km. aproveitando o desnivel do río.
The Prophet's Song
"The Prophet's Song" é unha canción da banda británica de rock Queen, a oitava do seu cuarto álbum de estudio, titulado A Night at the Opera. A canción foi escrita por Brian May e é unha das máis complexas e longas en toda a carreira da banda.
Historia
"The Prophet's Song", escrita por Brian May a mediados de 1974, foi inspirada nun soño do guitarrista, no cal a Terra era destruída. Nesta época, o instrumentista estaba hospitalizado, por problemas de hepatite que case o levan á morte. Segundo o músico, o soño tamén o fixo reflectir acerca do futuro da sociedade humana e os seus problemas de relacionamento, que envolve a interacción social e a empatia.
Para producir a canción, o músico utilizou practicamente todos os recursos usados en "Bohemian Rhapsody", composición do mesmo álbum. Con varias voces, riffs intricados e tamén voces a capella interpretadas por Freddie Mercury, que definiu a peza como "ultraxante e xigantesca". Outra característica de "The Prophet's Song" son seus versos apocalípticos.
Trabadela
O topónimo Trabadela pode referirse a dous lugares de Galicia:
Folgoso do Courel
Folgoso do Courel é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Quiroga. Segundo o IGE en 2022 tiña 985 habitantes (1310 no 2006, 1346 no 2005, 1397 no 2004, 1448 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
A serra do Courel é unha cordilleira montañosa situada no sueste da provincia de Lugo, que se estende tamén polos concellos de Quiroga e Pedrafita do Cebreiro. Ten uns 212 km², con fortes variacións de altitude, desde os 400 m no val do río Lor aos 1600 m en picos como Montouto, Formigueiros (1643 m) ou Pía Paxaro (1610 m). O río Lor e varios afluentes seus forman ricos vales con diversos ecosistemas, que fan desta serra a reserva botánica máis importante de Galiza.
Patrimonio natural
Folgoso do Courel ten unhas paraxes naturais de alto valor no eido da espeleoloxía.
A sima de Aradelas está na localidade de Campelo (a 9 km de Seoane), e con 128 metros é a cova máis profunda de Galicia. A cova de Tralacosta ten salas subterráneas con estalactitas e estalagmitas. A cova da Ceza encóntrase en Noceda (a 8 km de Seoane) e ten uns 680 metros de lonxitude, con grandes salas comunicadas por pasos estreitos a través dos que flúe un rego procedente dunha lagoa de 25 metros de profundidade localizada ao final. A Buracada das Choias está en Visuña (a 15 km de Seoane), e ten un percorrido de 30 metros por unha única galería. A cova do Oso está en Moreda, aos pés duns resaltes rochosos. Ten interese arqueolóxico, pois nela atopáronse restos de cerámica. A cova de Teixeira, de gran profundidade, está no lugar da Poza.
Patrimonio arqueolóxico
No concello hai diversos restos de poboados castrexos. No castro de Vilar destacan as súas murallas defensivas. Nel atopáronse restos de cerámica. O castro da Torre está próximo á localidade de Sobredo. O castro de Miraz ten unhas murallas de grande altura e no seu interior foron atopadas numerosas sepulturas. O castro de Torexe está en Visuña. No catastro de Ensenada dise que era onde se reunía a xustiza ordinaria da comarca.
Da época da romanización de Galicia consérvase unha Tabula Hospitalis, unha peza de bronce atopada no Carbedo cun texto en latín consistente nun pacto entre o seurro Tilego, fillo de Ambato, e os lougeis do castellum Toletensis con autorización das autoridades romanas.
Corporación Municipal
Resultados das eleccións municipais no concello de Folgoso do Courel:
Lugares de Folgoso do Courel
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Folgoso do Courel vexa: Lugares de Folgoso do Courel.
1089
Mortes
Historia ano a ano
Música rock
miniatura|dereita|Instrumentos típicos da música rock. Rock ou música rock é un xénero musical popular que se desenvolveu durante e despois da década de 1950. As súas raíces atópanse no rock and roll e mais no rockabilly que emerxeu e se definiu nos Estados Unidos de América ao final dos anos corenta e inicio dos cincuenta. Evolucionou a partir do blues, da música country e do rhythm and blues, entre outras influencias musicais que mesmo inclúen o folk, o jazz e a música clásica. Todas estas influencias combinadas nunha estrutura musical bailábel e de composición sinxela.
Os sons do rock adoitan xirar sobre a guitarra eléctrica ou acústica, e ten unha forte sección rítmica formada polo baixo, a batería, e instrumentos de teclado coma órgano, piano ou, dende os anos 70, os sintetizadores. Xunto coa guitarra ou os teclados, ás veces tamén son usados como instrumentos solistas o saxofón ou a harmónica cun estilo blues.
A finais dos 60 e principios dos 70 desenvolvéronse diferentes estilos dentro do rock. Cando foi mesturado coa música folk apareceu o folk rock, uniuse ao blues para crear o blues-rock e co jazz na jazz-rock fussion. Nos anos 70 o rock incorporou influencias do soul, o funk e a música latina. Tamén nesa época desenvolvéronse numerosos subxéneros, coma o soft rock, glam rock, heavy metal, hard rock, rock progresivo e punk rock. Os subxéneros que xurdiron nos anos 80 inclúen o New Wave, o hardcore punk e o rock alternativo. Nos anos 90 apareceron o grunge, o britpop, o indie rock e o nu metal.
Rock and roll
Os fundamentos da música rock atopámolos no rock and roll, orixinado nos Estados Unidos durante os últimos anos da década dos 40 e os primeiros da década dos 50, e rapidamente estendeuse ao resto do mundo. As súas orixes inmediatas eran unha mestura de varios xéneros musicais dos cidadáns negros da época, como rhythm and blues e música gospel, con country e western. En 1951, o pinchadiscos de Cleveland, Ohio Alan Freed comezou a poñer música rhythm and blues para unha audiencia multi-racial, e está considerado o primeiro en usar a frase "rock and roll" para desribir a música.
Existe un gran debate sobre cal foi a primeira gravación de rock and roll. As "competidoras" son "Rock Awhile" de Goree Carter (1949); "Rock the Joint" de Jimmy Preston (1949), que posteriormente versionou Bill Haley & His Comets en 1952; e "Rocket 88" de Jackie Brenston and his Delta Cats, gravada por Sam Phillips para Sun Records en 1951. Catro anos despois "Rock Around the Clock" de Bill Haley converteríase na primeira canción de rock and roll en encabezar as listas de vendas e difusión por radio da revista Billboard, abrindo a porta a todo o mundo para esta nova forma de expresión da cultura popular.
Díxose que "That's All Right (Mama)" (1954), o primeiro sinxelo de Elvis Presley para Sun Records en Memphis, foi a primeira gravación de rock and roll, pero, nese mesmo tempo, "Shake, Rattle & Roll" de Big Joe Turner, posteriormente versionada por Haley, xa estaba na cima das listas R&B da Billboard. Outros artistas artifices dos primeiros éxitos do rock and roll foron Chuck Berry, Bo Diddley, Fats Domino, Little Richard, Jerry Lee Lewis e Gene Vincent. Ao pouco tempo o rock and roll era o principal xénero en volume de vendas nos Estados Unidos e os crooners, como Eddie Fisher, Perry Como e Patti Page, que dominaran a música popular na década anterior, atoparon o seu acceso ás listas de pop considerablemente reducido. 240px|miniatura|[[Buddy Holly]] O rock and roll deu pé á aparición de distintos subxéneros como o rockabilly, que combinaba o rock and roll co country "hillbilly", que normalmente era cantado a mediados dos 50 por cantantes brancos como Carl Perkins, Jerry Lee Lewis, Buddy Holly ou Elvis Presley. En contraste, o doo wop enfatizou as harmonías vocais, formadas por varias voces, e as letras sen sentido de acompañamento (das cales o xénero collería posteriormente o seu nome), que era normalmente apoiado por instrumentación lixeira e ten as súas orixes nos grupos vocais afroamericanos dos anos 30 e 40. Artistas como The Crows, The Penguins, The El Dorados e The Turbans conseguiron grandes éxitos, e grupos como The Platters, con cancións como "The Great Pretender" (1955), e The Coasters, con temas humorísticos como "Yakety Yak" (1958), estiveron entre os artistas de rock and roll máis exitosos deses período.
A época tamén viu como medrou a popularidade da guitarra eléctrica, e o desenvolvemento dunha forma específica de interpretar rock and roll a través de expoñentes como Chuck Berry, Link Wray e Scotty Moore. O uso da distorsión, do que foron pioneiros guitarristas de blues eléctrico como Guitar Slim, Willie Johnson e Pat Hare a principios dos 50, foi popularizado por Chuck Berry a mediados da década. O uso de power chords, iniciado por Willie Johnson e Pat Hare os comezos dos anos 50 foi popularizado por Link Wray a finais.
No Reino Unido, os movementos trad jazz e folk levaron á visita de artistas de blues ao país. O éxito de 1955 de Lonnie Donegan "Rock Island Line" foi unha grande influencia, e axudou a desenvolver a tendencia dos grupos de skiffle en todo o Reino Unido, moitos dos cales, incluídos The Quarrymen de John Lennon, cambiaron para tocar rock and roll.
Os estudosos do rock perciben un declive no rock and roll a finais dos 50 e comezos dos 60. Cara 1959, a morte de Buddy Holly, The Big Bopper e Richie Valens nun accidente de avión, a marcha de Elvis Presley ao exército, o retiro de Little Richard para converterse en predicador, os procesamentos de Jerry Lee Lewis e Chuck Berry, e un escándalo de subornos que implicou a figuras como o pinchadiscos Alan Freed, levaron á sensación de que a primeira época do rok and roll chegara ao seu fin.