cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Azores
Construción e habitación
Nos últimos anos, a produción local de cimento ten contribuído con preto de 55% do total de cimento utilizado nas obras. En anos anteriores situouse nunha cota de preto de 60%. As licenzas de obras para vivendas, representan preto de tres cuartos do total de licenzas concedidas para obras nos Azores.
Comercio
No sector comercial, rexistrouse unha evolución con crecemento de actividade máis baseada na criación de novas unidades de servizos do que no aumento de capacidade e modernización das existentes. Efectivamente, os datos estatísticos apuntan para crecemento do volume de negocios significativo, ao mesmo tempo que crecen os números de empresas e de persoal ao servizo.
Aliás, a intensidade de crecemento de persoal ao servizo foi moito próxima da do crecemento do número de empresas, manténdose practicamente constante a razón de persoal por empresa. Esta razón de preto de 5 persoas ao servizo por empresa, confirma a forte presenza de pequenas unidades empresariais e o carácter atomístico deste tipo de servizos. Atendendo ás características do sector comercial, en termos nacionais, as diferenzas entre as estruturas nas diversas rexións resultarán máis de pequenas diferenzas de evolución e adaptacións circunstanciais, do que de factores estruturais como a dimensión que se evidencian máis en organizacións de produción material e industrial.
Transportes e comunicacións
Os dados dispoñíbeis sobre os movementos de pasaxeiros apuntan no sentido dunha tendencia de redución de tráfego nos transportes colectivos terrestres e de aumento nos transportes marítimos e aéreos. Os movementos de pasaxeiros nos aeroportos revelan alteracións na súa composición segundo os diversos tipos de tráfego.
O tráfego de pasaxeiros interno (na práctica inter-illas) é aínda o que rexistra maior número de frecuencias, mais xa non ten o predominio que rexistraba habitualmente e nos últimos dous anos, o de 2002 e o de 2003, representou porcentaxes inferiores a metade do tráfego total.
Por outro lado, os tráfegos co exterior (territorial e internacional), a pesar de continuaren máis sensíbeis a influencias de conxuntura, presentan tendencias de crecemento superiores en media. Será particularmente o caso do tráfego internacional, o que se mostra consistente coa evolución da procura turística.
Observándose a frecuencia de movementos de pasaxeiros nos aeroportos en relación ao número de habitantes residentes, verificase que nos Azores hai unha elevada intensidade no uso do modo de transporte aéreo, cando se fai a comparación co Continente a través do mesmo indicador. Esta diferenza de intensidade estará loxicamente relacionada coas características diferentes da xeografía física en ambos os territorios. As cargas movimentadas nos portos, atinxe preto de 2,7 millóns de toneladas, aínda o volume de movementos nos aeroportos non chega a representar 1% daquelas. O tráfego postal sitúase nun patamar de preto de 10 millóns de obxectos, en canto o número de postos telefónicos existentes continúa a crecer de forma máis intensa.
Educación
O aproveitamento escolar, medido a través da taxa de transición/aprobación oscila entre os 82,8% no 4.º ano de escolaridade e os 45,5% no 12.º ano, confirmando un maior aproveitamento escolar nos ciclos do ensino xeral e obrigatorio do que no secundario.
Saúde
Os dados sobre os servizos prestados nos hospitais e centros de saúde apuntan no sentido de evolucións considerábeis. Nos actos clínicos rexistrase unha participación significativa de recursos humanos e unha utilización crecente de medios complementares de diagnóstico e terapéutica. Os actos rexistrados en profilaxia/inoculacións globais corresponden a vacinacións practicadas nos centros de saúde. O volume de actos sitúase na orde de oitenta millares mais, aínda que sexa aplicado predominantemente con preocupacións de prevención de doenzas en nenos con idade inferior a un ano, é fortemente condicionado por particularidades e campañas específicas a nivel local.
Os servizos de urxencia ten rexistrado, nos últimos anos, unha procura máis expresiva do que os de consulta. Esta evolución terá sido máis significativa no ámbito dos centros de saúde do que no dos hospitais.
Os medios complementares de diagnóstico superan os dous millóns de exames e análises, en canto os medios complementares de terapéutica corresponden a máis de trescentos mil actos. A evolución destes medios ten rexistrado crecementos medios significativos. Aínda así, é posible observar unha lixeira tendencia para á realización do acto terapéutico corresponder, en media, unha menor utilización de exames e análises.
O persoal en actividade nos servizos dos hospitais e dos centros de saúde sitúase na orde de catro millares de profesionais. A evolución xeral ten rexistrado un alargamento efectivo de cadros, destacándose un certo reforzo de médicos, enfermeiros e técnicos de diagnóstico e terapéutica.
Seguranza social
O número de pensionistas da Seguranza Social nos Azores sitúase na orde dos 47 millares de individuos. Os beneficiarios en vida por vellez, que reciben pensións en substitución de retribucións do traballo, representan preto de 52% do total; os beneficiarios en vida, mais inválidos por accidente ou doenza antes da idade da reforma por vellez, representan preto de 30% do total; e, finalmente, as familias de beneficiarios por morte destes representan preto de 18%.
Cultura
Os museos e as bibliotecas públicas representan medios privilexiados de desenvolvemento de accións culturais, sexa polas capacidades patrimoniais e funcionais existentes, sexa polos diversos públicos que poden atraer.
Observando as evolucións das procuras sobre aqueles equipamentos culturais, por parte de visitantes nos museos e de utilizadores nas bibliotecas, verificase que existe actualmente unha tendencia de crecemento en calquera unha delas. Aínda así, se a tendencia da procura de visitantes aos museos prosegue a un ritmo máis regular e dentro dun mesmo padrón das estruturas existentes, xa a procura de utilizadores nas bibliotecas revela, despois dunha lixeira quebra nos finais da década de noventa, unha intensificación do crecemento nos anos máis recentes, reflectindo, polo menos en parte, a transición do funcionamento da biblioteca pública de Ponta Delgada das antigas para as novas instalacións, no histórico Colexio dos Xesuítas.
Deporte
As actividades deportivas nos Azores, encadradas polas federacións asociativas das diversas modalidades, vén movimentando un número significativo de atletas e axentes responsábeis. O número de inscritos na época de 2002/2003 aproximouse de preto de 20 millares de atletas practicantes e de 8 centos de treinadores.
Os dados anteriores resultan dun proceso de crecemento asinalable xa que, nos últimos dez anos, o número de atletas practicamente duplicou e as condicións de encadramento técnico poderán traducirse nunha razón de 24 atletas por cada treinador, por contrapartida a unha relación inicial de 46 atletas. En termos de representatividade das diversas modalidades poderán agruparse dous conxuntos segundo as características:
Situación ambiental
A análise sucinta que a seguir se presenta foi preparada a partir do documento "Relatorio do Estado do Ambiente - 2003", producido en setembro de 2004, da responsabilidade da entón Secretaria Rexional do Ambiente.
Recursos hídricos
Nos Azores, as necesidades de auga para uso urbanos son as máis significativas, representando preto de 56% das necesidades totais, seguíndose a industria e a agropecuaria, cun peso de preto de 20%. O turismo, a enerxía e os restantes usos representan aínda un valor pouco significativo, preto de 3%. As augas subterráneas constitúen a principal orixe de auga, satisfacendo, máis de 97% das diferentes utilizacións.
As dispoñibilidades existentes están estimadas en preto de 1.520 millóns de metros cúbicos, considerándose 10% deste valor como dispoñibilidade útil. As maiores dispoñibilidades sitúanse nas illas do Pico e de S. Miguel e as menores no Corvo, Graciosa e Santa Maria. Relacionando as necesidades coas dispoñibilidades, rexistrase maior presión sobre os recursos dispoñíbeis nas illas Graciosa, Terceira e S. Miguel.
A nivel das augas superficiais, concretamente as lagoas, para alén do valor paisaxístico, turístico e ecolóxico, constitúense como reservas estratéxicas de auga, sendo a garantía da súa calidade un dos desafíos da xestión dos recursos hídricos. De acordo con análise e clasificacións efectuadas a 17 lagoas, a maioría rexistra situacións de polución máis ou menos acentuada, derivada de contaminación difusa por actividades agropecuarias e de fertilización pouco racional, de onde a importancia dos proxectos en curso e a iniciar relativos á construción de encoros, reforestación das faixas adxacentes ás liñas de auga, entre outras accións, no sentido de se reverter esta situación.
Canto ás augas subterráneas, estas non presentan problemas acentuados de calidade, aínda que, puntualmente, posan advir algúns problemas derivados da sobre-exploración de acuíferos, coa consecuente intrusión salina, do exceso de nitratos e da contaminación microbiolóxica relacionados coa polución difusa, proporcionada pola exploración agropecuaria.
No caso particular das augas balnearias, dun modo xeral a maioría das zonas balnearias presenta unha calidade de auga bastante razoable, o que ten orixinado unha clasificación adecuada para ostentación de bandeira azul.
No que diz respecto ao abastecemento de auga, o nivel de atención é próximo dos 100%, en termos de infraestruturas de abastecemento. Aínda así, puntualmente, por vía de factores aleatorios e de perda de augas nas redes, existe preto de 13% da poboación con abastecemento irregular durante o ano. A calidade da auga fornecida nin sempre satisface os parámetros de calidade esixidos: se, por un lado, máis do 84% da poboación se encontraba servida por sistemas de tratamento, por outro, preto do 80% da auga distribuída era apenas suxeita a desinfección por cloración, sen un control significativo.
Residuos sólidos urbanos (RSU)
A produción de RSU tende a aumentar, atinxindo preto de 118,5 mil toneladas, en 2003, sendo preto de 50% producido en San Miguel, 20% na Terceira e o restante nas outras illas. A produción diaria de RSU por habitante atinxe xa os 1,37 Kg, sendo a maior parte constituída por materia orgánica, seguida de material de embalaxe, reforzando a necesidade de recolla selectiva, co obxectivo de reciclar e valorizar estes materiais. En termos de tratamento e destino final, pese aínda que a construción de vertedoiros controlados e a posta en funcionamento da recolla selectiva, en 2003 verificouse aínda que preto de 6% dos residuos foron depositados en vertedoiros sen control e 13% en vertedoiros controlados.
Conservación da natureza
En termos da biodiversidade, están identificadas 702 especies exóticas de flora, das cales 36 con carácter invasor. En termos de fauna, están inventariadas 47 especies exóticas, distinguíndose 5 especies invasoras, destacándose nestas últimas o designado escaravello xaponés. No conxunto do arquipélago están protexidas 115 especies, verificándose, no entanto, 215 especies ameazadas.
Áreas clasificadas e protexidas
A Rede Natura 2000 engloba 38 lugares, cunha área aproximada de 45,5 mil ha, en canto as áreas protexidas distribúense por 31 lugares, ocupando unha área de 68,4 mil ha. Están definidos 23 Sitios de Importancia Comunitaria (SIC), que abrangue unha área total de 11,8 mil ha, 15 Zonas de Protección Especial (ZPE), cunha área de 11,8 mil ha e está a ser ultimado o Plan Sectorial para a Rede Natura 2000.
Símbolos heráldicos
dereita|Escudos de Azores A Rexión Autónoma dos Azores dispón de brasón de armas, bandeira, selo e himno propios. Son os seguintes os diplomas legais que regulan a heráldica azoriana: A utilización dos símbolos heráldicos rexese polas mesmas normas que rexe a utilización dos símbolos nacionais, debendo con todo dar precedencia a estes.
Historia dos Azores
Con case 600 anos de presenza humana continuada, os Azores ocupan xa un lugar importante na historia portuguesa e na historia do Atlántico. Aínda que se supón a chegada a estas illas por parte de diversos navegantes antes da Idade Media (en tempos do Infante Henrique xa se comentaba o achado dunha estatua ecuestre de pedra atopada nunha cova da illa de Cano, así como, o achado no século XVIII de moedas que se consideraron cartaxinesas e grecocirenaicas e estrañas inscricións na costa das Catro Ribeiras na illa Terceira, o concreto é que cara a fins da Idade Media falábase de diversas terras e illas míticas nas latitudes e lonxitudes do arquipélago hoxe chamado dos Azores: a Atlántida, a Antilla (ou Ante-Illa), a Illa de San Brandán, a Illa Brasil, as Sete Cidades e as Illas Azuis. O certo de todo isto é que á chegada dos portugueses as actuais Azores non estaban habitadas por seres humanos.
Cara á metade da década de 1420 capitáns como Gonçalo Velho Cabral, Diogo de Silves e outros visitan, de forma voluntaria ou accidental, o arquipélago e desde entón as visitas de naves lusas fanse frecuentes. A colonización das illas, inhabitadas naquela época, comezou en 1439 con xente proveniente especialmente das rexións do Algarve e o Alentexo; nos séculos seguinte as illas recibiron colonos doutros países europeos, sobre todo do norte de Francia e de Flandres. En 1583, Filipe II de España como rei de Portugal, enviou unha frota combinada de navíos portugueses e españois para eliminar a presenza dunha frota francesa invasora nos Azores, colgando aos prisioneiros de guerra. As illas Azores foron a penúltima parte do Imperio Portugués en resistirse ao reinado de Filipe II sobre Portugal (a última foi Macau).
En 1976, os Azores pasaron a ser unha Comunidade Autónoma portuguesa e os distritos de Angra do Heroísmo, Horta e Ponta Delgada en que estiveran divididas ata entón foron suprimidos. Constitúe unha rexión ultraperiférica da Unión Europea.
Lista de monarcas belgas
A continuación menciónanse os monarcas de Bélxica dende a súa independencia dos Países Baixos en 1830. Dado que a independencia do país foi apoiada económica e militarmente por franceses, a comunidade internacional interveu para que Bélxica no fose anexada a Francia, aceptándose a proposta inglesa de invitar un nobre dun terceiro país como Alemaña para encabeza-la monarquía do novo país, honor que foi depositado en Leopoldo, duque de Saxe-Coburg. É importante subliñar que o título dos monarcas non é rei de Bélxica senón rei dos belgas.
Proserpina
miniatura|[[Dante Gabriel Rossetti|Rossetti, 1874.]] Proserpina ou Prosérpina, é unha antiga deusa cuxa historia é a base dun mito da primavera. É a equivalente na mitoloxía romana á deusa grega Perséfone. Proserpina foi subsumida polo culto de Libera, unha antiga deusa da fertilidade, esposa de Liber. É unha deidade de vida, morte e resurección.
Mito
Proserpina é filla de Xúpiter e Ceres, unha das máis belas deusas de Roma.
Venus, para darlle amor a Plutón, enviou o seu fillo Cupido (tamén coñecido como Eros) para que acertase a Plutón cunha das súas setas. Proserpina estaba en Sicilia, no lago Pergusa (próxima a Enna), onde se bañaba, xogaba con algunhas ninfas e recollía flores. Entón Plutón xurdiu do próximo volcán Etna con catro cabalos negros e raptouna para se casar con ela e viviren xuntos no Hades, o inframundo grecorromano, do que era gobernante. Plutón era tamén o seu tío, pois Xúpiter e Ceres eran os seus irmáns. Así pois, Proserpina é a Raíña do Inframundo.
A súa nai Ceres, deusa da natureza, os cultivos ou a Terra, marchou a buscala en van por todos os recunchos do mundo, mais non logrou atopar máis que un pequeno cinto que flotaba nun pequeno lago (feito coas bágoas das ninfas). Na súa desesperación Ceres detivo enfurecida o crecemento de froitas e verduras, arrincouse os vestidos e rabuñouse a cara, caendo así unha maldición sobre Sicilia. Ceres rexeitou volver ao Olimpo e comezou a vagar pola terra, convertendo en deserto todo o que pisaba. Perdeu a súa fouce na cidade de Trapani.
Preocupado, Xúpiter enviou a Mercurio para que mandase a Plutón que liberase a Proserpina. Este obedeceu, mais, antes de a deixar ir, fíxolle comer seis semente s de granada (un símbolo de fidelidade no matrimonio), de forma que tivese que vivir seis meses ao ano con el, podendo permanecer o resto coa súa nai. Explica así a primavera na mitoloxía romana: cando Proserpina volve coa súa nai, Ceres decora a terra coas flor es de benvida, mais cando no outono volve ao Hades, a natureza perde as súas cores.
Noutra versión da historia, Proserpina comía só catro sementes de granada durante o seu rapto, e facíao pola súa propia vontade. Cando Xúpiter lle ordenaba regresar, Plutón facía un trato con el, dicíndolle que, como Proserpina roubara as súas sementes de granada, debía permanecer catro meses con el cada ano en compensación. Por esta razón, na primavera, cando Ceres recibía a súa filla, as colleita s brotaban e no verán florecían. No outono Ceres cambiaba as follas a tons de marrón e laranxa (as súas cores favoritas) como agasallo para Proserpina antes de que volvese ao inframundo. Durante a época na que esta vivía con Plutón, o mundo pasaba o inverno, unha época na que a terra era estéril.
O mito do rapto de Proserpina é descrito amplamente polo romano Claudiano (século IV). Por outra banda, nas Geórgicas de Virxilio, a súa figura está estreitamente relacionada co mito de Orfeo e Eurídice: cando Orfeo entrou no inframundo para tentar levar de volta á vida á súa esposa Eurídice, morta pola mordedela dunha serpe acuática, é Proserpina a que impuxo a orde de que mentres permaneza nos seus dominios, Eurídice debía ir detrás de Orfeo mentres este acalmaba a Cérbero co seu canto. Porén, cando estaba a punto de abandonar o inframundo, Orfeo detívose e mirou cara a Eurídice, tras o cal esta foi arrastrada de novo cara ao Hades e Orfeo perdeu para sempre a súa amada.
Os romanos dedicaban a esa deusa un festival realizado o día 31 de maio.
Século VIII
século VII < século VIII > século IX thumb|325px|Hemisferio Oriental a inicios do século VIII d.C. thumb|325px|Hemisferio Oriental a finais do século VIII d.C. Tempo que transcorre dende o 1 de xaneiro de 701 ata o 31 de decembro de 800.
Monte Maglić
miniatura|dereita|250px|Vista do monte Maglić. miniatura|dereita|250px|O Maglić localízase na fronteira entre Bosnia -Hercegovina e Montenegro.
O monte Maglić é un cumio de 2.386 metros sobre o nivel de mar, que constitúe o pico máis alto de Bosnia e Hercegovina.
Situación
O Maglić forma parte dos Alpes Dináricos, unha cadea montañosa que se estende de norte ao sur da antiga Iugoslavia, erguéndose paralelamente á costa do Mar Adriático, con varios cordais e macizos. A súa estrutura é fundamentalmente calcaria, o que orixina numerosos fenómenos cársticos (grutas, poljes). O monte érguese no sur de Bosnia - Hercegovina, xusto na fronteira con Montenegro, e ao norte do macizo de Durmitor.
Protección ambiental
O macizo forma parte do Parque Nacional Sutjeska.
Telinoideos
Considéranse como unha importante fonte de alimento para os peixes planos.
Trofeo Teresa Herrera 1969
O Trofeo Teresa Herrera de 1969 foi a 24ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 24 e o 29 de xuño de 1969. O campión foi o Deportivo da Coruña, que derrotou na final por 1-0 ao Nacional De Montevideo.
O Deportivo eliminou ao Olympic de Charleroi na primeira semifinal, cun gol de Luis Suárez case ao final da prórroga, mentres que na segunda o Bayern de Múnic caeu derrotado fronte ao Nacional. No partido polo terceiro posto o Olympic de Charleroi gañou por 1-0 ao Bayern.
Joan Baptista Humet
Joan Baptista Humet, nado o 4 de xaneiro de 1950 en Navarrés, Valencia e finado en Barcelona o 30 de novembro de 2008, foi un cantautor catalán.
Traxectoria
Dende moi neno trasladouse á cidade de Terrassa, onde seu pai posuía unha industria téxtil. En 1968 marcha a Barcelona para estudar arquitectura. Alí coñece a Joan Manuel Serrat, quen o convencerá de que comece a cantar. Debuta con 18 anos, en 1968 no teatro de Terrassa e durante dous anos actúa precedendo a Lluís Llach.
En 1970 publica os seus primeiros discos sinxelos coa compañía Columbia. En 1971 colleita o seu primeiro grande éxito coa canción Gemma, dedicada á súa cuñada, e que foi considerada unha das 100 mellores cancións en catalán do século XX pola revista Enderrock.
En 1972 publica as cancións No m'importarà pas gens e Kristine, e en 1973 edita o seu primeiro álbum, Fulls (Follas), con arranxos de Josep Maria Bardagí. En 1975 participa na ópera-rock Granja animal, baseada na novela de George Orwell Animal Farm, onde fai o papel do porco intelectual Snowball. Tamén nese ano publica o seu primeiro LP en castelán, Diálogos, coa compañía Movieplay, co que acadará grande éxito en España e México, pero que arrefriará as súas relacións cos cantautores da Nova Cançó.
Continuará en 1979 co seu segundo e último álbum en catalán, Fins que el silenci ve (editado per Movieplay), con arranxos de Jordi Vilaprinyó e que presentou no Palau de la Música Catalana, e que consiste nunha única suite de 35 minutos interpretada por 30 músicos. En 1981 muda de discográfica e pásase á RCA onde publica o seu traballo máis famoso, Hay que vivir, que incluía tamén a súa canción máis coñecida, Clara, inspirada na morte dunha rapaza por causa da droga, e que lle vai abrir as portas do mercado iberoamericano.
Despois de dous discos, Amor de aficionado (RCA, 1982) e Sólo soy un ser humano (RCA, 1984), a discográfica é absorbida por Ariola, e el decide afastarse da música e dedícase laboralmente á formación para empresas. Non volve ata o 2001 e en 2004 publica un novo traballo, Sólo baje a comprar tabaco, que autoedita no selo discográfico da súa propiedade, Validance.
Humet e Galicia
En 1971 gañou o premio da canción Baía de Vigo, e ao ano seguinte, en 1972, coa canción Kristine gañou o premio Dorna, tamén en Vigo.
Vida persoal
Casou dúas veces. Faleceu a finais de 2008 dun cancro de estómago que lle fora diagnosticado en 2007, quince días antes de que un grupo de músicos e cantautores, coordinados por Marina Rossell, lle dedicasen unha homenaxe. Na homenaxe, celebrada o 16 de decembro de 2008 no Teatre Nacional de Catalunya, actuaron Núria Feliu, Maria del Mar Bonet, Marina Rosell, Joan Manuel Serrat, Lluís Llach, Víctor Manuel, Ana Belén, Moncho, Jaume Sisa, Quico Pi de la Serra, Guillermina Mota, Joan Isaac e o grupo Pegasus. Foi enterrado na súa vila natal de Navarrés.
Montgomery
Montgomery é a capital do estado de Alabama, ao sur dos Estados Unidos. Foi a primeira capital dos Estados Confederados de América. En 2010 tiña 205 764 habitantes.
Damageplan
Damageplan foi un supergrupo estadounidense de heavy metal procedente de Dallas, Texas formado no ano 2003. Despois da desaparición do seu anterior grupo Pantera, os irmáns Dimebag Darrell e Vinnie Paul Abbott querían comezar unha nova banda. A parella recrutou ao antigo guitarrista de Halford Pat Lachman para as voces, e posteriormente a Bob Zilla como baixista. Damageplan editou o seu primeiro álbum, New Found Power, o 10 de febreiro de 2004, que se estreou no número 38 da Billboard 200, vendendo 44.676 copias na súa primeira semana.
Mentres Damageplan promocionaba o álbum nun concerto o 8 de decembro de 2004, un home chamado Nathan Gale subiu ao escenario e asasinou a Darrell, o guitarrista da banda. A pesar de que non se atoparon motivos, algunhas testemuñas afirman que Gale culpou aos irmáns da ruptura de Pantera e de que lle roubaran as súas letras. Gale foi morto por un oficial de policía. Abbott e Zilla uníronse posteriormente á banda Hellyeah, e Lachman fixo o mesmo con The Mercy Clinic.
Heimdall
miniatura|333px|Heimdallr dando o don dos deuses para a humanidade (1907) de [[Nils Asplund]] Heimdall é o deus da luz na mitoloxía nórdica. Era fillo de Odín e de nove xigantas que o nutriron con sangue de xabarín.
Posuía unha vista aguda, un fino oído e podía estar sen durmir varios días, pero en cambio non podía falar. A súa percepción era tan extraordinaria que escoitaba medrar a herba, razón pola cal foi designado gardián da morada dos deuses (Asgard) e da ponte que a ela conducía (o arco da vella chamado Bifröst). Cunha trompeta chamada Giallarhorn, que Odín lle regalou, anunciou o combate entre deuses e xigantes, despois do cal viu a fin do mundo. Heimdall interveu na loita, na que foi morto polo deus maligno Loki. Unha tradición nórdica di que descendeu á terra e enxendrou en tres mulleres as tres liñaxes (castas): príncipes, súbditos e servos.
Batxeba
miniatura|Bethsabée de [[Jean-Léon Gérôme|Gérôme.]] Batxeba, ou Betsabé, foi a esposa de Urías e do rei David e a nai do rei Salomón consonte o Segundo Libro de Samuel. Por ela o rei David cometeu un dos seus máis graves pecados, ao provocar a morte de Urías.
Relato
O rei David un serán viu dende a azotea do seu pazo unha belida muller purificándose das súas regras. Prendido da súa beleza mandou preguntar quen era e dixéronlle que era Batxeba, filla de Alián e esposa de Urías o hitita. David deitouse con ela e preñouna. En sabendo disto, David mandou chamar a Urías, que estaba na guerra, e pediulle que volvese á casa xunta da súa esposa. Pero Urías ficou a durmir á porta do pazo pois considerou indigno deitarse coa súa muller mentres os seus compañeiros na fronte acampaban ao sereno.
Finalmente David ordenou ao xefe do exército Xoab que colocase a Urías na batalla nunha posición exposta e que se retirase deixándoo só. Así foi e Urías morreu. David tomou como esposa a Batxeba, que deu a luz un fillo.
Deus daquela enviou o seu profeta Natán, que lle contou a David a historia do home rico e do home pobre e como o primeiro a quen todo lle sobraba ripoulle ao pobre a súa única ovelliña que era para el como unha filla. David, cheo de indignación, dixo que o rico era reo de morte e que tiña que pagar catro veces o valor da ovelliña. Natán retrucou:
David confesou o seu crime e Natán anuncioulle que Deus perdoaría a súa vida, mais non a do seu fillo. David consolou a Batxeba, que empreñou de novo e deu a luz a Salomón, o máis sabio dos monarcas.
Tabeirós, A Estrada
Santiago de Tabeirós é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2012 tiña 344 habitantes (194 mulleres e 150 homes), distribuídos en 13 entidades, o que supón unha diminución respecto do ano 1986 cando tiña 603 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 561 persoas.
Comité Olímpico de Chile
O Comité Olímpico de Chile (COCh) é unha organización sen ánimo de lucro responsábel de coordinar actividades olímpicas en Chile. fundada o 20 de xuño de 1934. O seu actual presidente é Miguel Ángel Mujica.
A misión do COCh é coordinar esforzos para protexer o movemento olímpico e consolidar o seu desenvolvemento, o cumprimento das normas da Carta Olímpica e promover a preparación, escolla e participación dos deportistas chilenos nos Xogos Olímpicos e outras competencias nacionais e internacionais, como os Xogos Panamericanos, Xogos Suramericanos, entre outras.
Pertence á Asociación de Comités Olímpicos Nacionais (ACNO), a Organización Deportiva Panamericana (ODEPA) e a Organización Deportiva Suramericana (ODESUR).
Eugene Wigner
Eugene Paul Wigner (en húngaro: Wigner Jenő Pál), nado en Budapest o 17 de novembro de 1902 e finado en Princeton (Nova Jersey) o 1 de xaneiro de 1995, foi un físico e matemático estadounidense, de orixe húngara, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1963 polos seus estudos sobre o núcleo atómico e as partículas elementais.
Traxectoria
Naceu en Budapest, daquela pertencente ao Imperio Austrohúngaro, nunha familia de clase media de raíces xudías. Aos once anos foi enviado a un sanatorio das montañas de Austria para curalo da tuberculose, sendo naquel momento cando iniciou o seu interese polas matemáticas. Despois de estudar no Budapesti Evangélikus Gimnázium a súa familia converteuse ao luteranismo, o cal lle permitiu iniciar en 1921 os seus estudos en enxeñería química no Technische Hochschule de Berlín. Participou en varios coloquios organizados pola Sociedade Física Alemá que tiveron como conferenciantes ilustres nomes como Max Planck, Max von Laue, Rudolf Ladenburg, Werner Heisenberg, Walther Nernst, Wolfgang Pauli e Albert Einstein, e no cal coñeceu o seu compañeiro de investigacións Leó Szilárd.
Adicou os últimos anos da súa vida á filosofía hinduísta.
Investigacións científicas
miniatura|Werner Heisenberg e Eugene Wigner (1928).
Interesado no campo da mecánica cuántica, conseguiu ser axudante de David Hilbert na Universidade de Gotinga. Na súa estancia en Gotinga conseguiu desenvolver a súa teoría sobre a simetría, e no 1927 formulou a matriz Wigner D.
A principios da década de 1930 trasladouse aos Estados Unidos fuxindo do réxime nazi, entrando a traballar na universidade de Princeton e converténdose no cuñado do físico inglés Paul Dirac. Naqueles momentos iniciou os seus traballos ao redor do núcleo atómico, desenvolvendo unha teoría xeral sobre as reaccións nucleares, denominada Teorema de Wigner-Eckart.
O 8 de maio de 1937 conseguiu a nacionalidade norteamericana, e no 1939 foi invitado a participar no Proxecto Manhattan, que contribuíu a impulsar pola redacción da carta que finalmente sería asinada por Einstein e entregada a Roosevelt, aínda que el sempre participou movido por un sentimento pacifista e polo uso civil dos resultados obtidos. Posteriormente participou no proxecto defensivo e de seguridade exterior do goberno dos Estados Unidos chegando a ser no ano 1946 director de investigación e desenvolvemento do Oak Ridge National Laboratory, situado en Tennessee.
En 1963 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Maria Göppert-Mayer e Johannes Hans Jensen, aínda que por traballos diferentes, polas súas contribucións na teoría do núcleo atómico e das partículas elementais, particularmente a través do descubrimento dos principios fundamentais da simetría.
Premios e distincións
Foi nomeado doutor honoris causa en Ciencias pola Universidade Católica de América en 1969.
Gerardo Pardo de Vera
Gerardo Manuel Pardo de Vera Díaz, nado na Coruña o 18 de outubro de 1942, é un escritor e político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Santiago de Compostela e fixo cursos de dereito en Madrid e Valladolid, onde chegou a tocar a batería no grupo Hamstrong. Colaborou en La Noche e El Correo Gallego. Instalouse en Lugo no ano 1971. Foi elixido alcalde de Becerreá por Coalición Democrática nas primeiras eleccións democráticas. Foi deputado provincial. En 1981 tivo un enfrontamento con Manuel Fraga e foi expedientado, deixando o cargo de alcalde. Foi o primeiro presidente da Asociación do Camiño Primitivo. Colaborou en El Progreso e La Voz de Galicia, onde exerceu como cronista parlamentario.
Obras
É autor das obras (inéditas):
Alarico I
Traxectoria
Foi o primeiro líder xermánico en tomar a cidade de Roma, no famoso saqueo de Roma en 410. O saqueo foi resultado do fracaso das negociacións entre Alarico e o Imperio na tentativa de obter un posto de mando para si mesmo no exército romano.
miniatura|esquerda|Alarico I, reprodución fotográfica de 1894 dunha pintura de [[Ludwig Thiersch.]] No século IV era común que o Imperio Romano utilizase dos bárbaros como tropas auxiliares, nas súas campañas militares. Estas tropas oriúndas de pobos foederati, sometidas ao mando dos xenerais romanos. Alarico era un líder dun grupo de soldados e serviu baixo o emperador Teodosio I o Grande até a morte deste en 395.
O Imperio entón foi dividido entre os sucesores de Teodosio: o Imperio Romano do Oriente con Arcadio, e o Imperio Romano do Occidente con Honorio. Non tendo atendido seu desexo dun posto no exército romano, Alarico rebelouse e promoveu tres cercos a Roma, o último dos cales culminou co saqueo os días 25, 26 e 27 de agosto de 410. . Nunha posición de forza, Alarico continuou a súa marcha cara ao sur co fin de pasar a África, pero faleceu en Cosenza de forma repentina.
Segundo unha lenda aparecida tres séculos máis tarde, enterraríase baixo a cama do río Busento, en Cosenza, Calabria: desvíase o río e cávase a súa tumba, entérrase o seu corpo cun importante tesouro, matan aos escravos que cavaran a tumba enterrándoos con el para gardar o segredo, o río logo recobre o seu curso.
Condados de Hawai
O estado de Hawai (Estados Unidos) está composto por 8 illas principais que están reunidas en 5 condados:
Javier Pérez de Cuéllar
Javier Pérez de Cuéllar Guerra, nado en Lima o 19 de xaneiro de 1920 e finado na mesma cidade o 4 de marzo de 2020, foi un avogado e diplomático peruano que se converteu no quinto Secretario Xeral das Nacións Unidas entre 1982 e 1991.
Mocidade e carreira diplomática
Estudou dereito e ingresou en 1940 no Ministerio de Exteriores do Perú. En 1944 entrou a formar parte do Servizo Diplomático, e foi enviado como embaixador do Perú a Francia, Reino Unido, Bolivia, Brasil, Suíza, a Unión Soviética (sendo o primeiro embaixador do Perú neste país), Polonia e Venezuela.
En 1961 volveu para Lima para desenvolver os cargos de director do Departamento Xurídico, director da Administración, director de Protocolo e director de Asuntos Políticos. En 1966 conseguiu que o nomeasen viceministro e Secretario Xeral de Relacións Exteriores, baixo a presidencia de Belaunde Terry.
Foi designado polo seu país como delegado na Asemblea Xeral da ONU en 1946, para converterse en representante nas Nacións Unidas desde 1971 ata 1975. Representou ao Perú no Consello de Seguridade da ONU entre 1973 e 1974, desenvolvendo a función de Presidente do Consello durante o conflito de Chipre de 1974. O 18 de setembro daquel ano foi nomeado representante especial do Secretario Xeral en Chipre, cargo que ocupou ata 1977, cando volveu ao seu cargo no Ministerio de Exteriores do Perú.
O 27 de febreiro de 1979 foi nomeado Secretario Xeral Asistente das Nacións Unidas para Asuntos Políticos concretos. Desde abril de 1981 alternou este cargo co de Representante Persoal do Subsecretario Xeral durante a crise de Afganistán. Con esta condición viaxou a Afganistán e Paquistán durante abril e agosto daquel ano para proseguir as negociacións de paz iniciadas polo subsecretario xeral meses antes.
En maio de 1981 volveu ao Ministerio de Exteriores do Perú, continuando porén como representante do Subsecretario Xeral na crise de Afganistán ata a súa designación como Secretario Xeral das Nacións Unidas.
Secretario Xeral das Nacións Unidas
O 1 de xaneiro de 1982 Javier Pérez de Cuéllar tomou posesión do seu cargo de Secretario Xeral das Nacións Unidas, en substitución de Kurt Waldheim. Foi o primeiro latino en ocupar este cargo, e o primeiro suramericano.
O 10 de outubro de 1986 foi reelixido para continuar cun segundo mandato, que iniciou o 1 de xaneiro de 1987. Os membros do Consello de Seguridade solicitaron a realización dun terceiro mandato de Pérez de Cuéllar se ben o diplomático peruano non aceptou a oferta e renunciou ao cargo o 31 de decembro de 1991. En outubro de 1987 foi galardonado co Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional.
Durante o seu mandato vai levar directamente as negociacións entre Arxentina e o Reino Unido durante a guerra das Malvinas ao igual que promoveu as accións do Grupo de Contadora para a consecución da paz en América Central. As Nacións Unidas interviñeron nas negociacións para a independencia de Namibia, o conflito do Sáhara Occidental entre Marrocos e a Fronte Polisario, así coma no conflito de Chipre. Durante o seu mandato os Cascos Azuis das Nacións Unidas foron galardoados co Premio Nobel da Paz en 1988.
Profesor
Traballou tamén como profesor de dereito Internacional na Academia Diplomática do Perú e como profesor de Relacións Internacionais na Academia de Guerra Aérea do Perú. É autor do Manual de Dereito Diplomático (Manual of Diplomatic Law), 1964.
Actividade política
Logo da súa retirada das Nacións Unidas volveu para o seu país, onde optou ás eleccións presidenciais de 1995, co partido Unión por el Perú, e perdeu diante de Máximo San Román.
Condecoracións e homenaxes
O embaixador Javier Pérez de Cuéllar recibiu o doutoramento honoris causa nas seguintes universidades:
Con motivo do seu octoxésimo aniversario recibiu na Universidade de Lima unha significativa homenaxe onde ditou unha conferencia maxistral sobre relacións internacionais.
Julio Torres
Julio Torres Blanco, nado o 25 de xuño de 1965 en Madrid, é un ex xogador profesional de baloncesto internacional español. Cunha altura de 2,08 metros xogaba na posición de pivote.
Galería de imaxes de Fisterra
Galería de imaxes do concello de Fisterra na provincia da Coruña.
Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1946
Durante o festival, o xurado estivo composto por un representante por cada país, sendo o historiador e home de estado Georges Huisman o Presidente do Xurado. Con máis énfase na creatividade que na competitividade, dezaoito nacións presentaron os seus filmes. Once deles compartiron o primeiro Grand Prix do Festival Internacional.
Georges Huisman, home de estado e historiador, creador do festival, foi o presidente das tres primeiras edicións. O premio máximo entregado levaba o nome de Grand Prix du Festival, ata o ano 1955 que cambiou a Palme d'or.
Pardellas
O topónimo galego Pardellas (do latín *, diminutivo do latín vulgar *, referido ás paredes dun edificio en ruínas) pode referirse a:
32ª edición dos Óscar
O drama épico Ben-Hur gañou once premios, batendo o récord que establecera Gigi na edición anterior.
Premios
miniatura|150px|[[William Wyler, mellor director]] miniatura|150px|[[Charlton Heston, mellor actor]] miniatura|150px|[[Hugh Griffith, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Shelley Winters, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Maurice Richlin, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Jacques Cousteau, mellor curtametraxe de acción en vivo]] miniatura|150px|[[André Previn, mellor banda sonora de musical]] miniatura|150px|[[Jimmy Van Heusen, mellor canción]] miniatura|150px|[[Sammy Cahn, mellor canción]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Joker
O Joker é unha personaxe ficticia creada por Bill Finger, Bob Kane e Jerry Robinson, un supervilán que apareceu por primeira vez na serie de banda deseñada Batman (25 de abril de 1940), publicada por DC Comics. O crédito da creación do Joker é disputado; Kane e Robinson reclaman a responsabilidade do deseño do Joker, ó tempo que recoñecen as achegas de Finger en escribir a personaxe. A pesar de que estaba previsto que o Joker morrese durante a súa aparición inicial, salvouse grazas á intervención das editoriais, o que permitiu que se convertese no arquiinimigo do superheroe Batman.
Javier Gato Iñigo
Traxectoria
Na tempada 1963–64 debutou en Primeira División co Pontevedra CF. Foi a única campaña que disputou na elite, participando en 14 partidos, un máis que o segundo porteiro daquel ano Fermín Martínez Cobo.
La Idea (1870)
La Idea foi un periódico editado en Pontevedra en 1870.
Traxectoria
Subtitulado Periódico Radical Independiente, apareceu o 1 de maio de 1870. Periódico semanal, que se publicaba os domingos. Estaba dirixido por Darío Ulloa. O último número coñecido é o 18, publicado o 28 de agosto de 1870.
Millions Now Living Will Never Die
Millions Now Living Will Never Die é o segundo álbum da banda estadounidense de post-rock Tortoise, editado o 30 de xaneiro de 1996 a través do selo Thrill Jockey Records. O traballo foi recoñecido como un innovador disco de post-rock e aparece no libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die. No ano 2008 foi interpretado integramente ao vivo no festival All Tomorrow's Parties.
O título do álbum está sacado dunha frase usada polas testemuñas de Xehová, especialmente a comezos do século XX. É, por exemplo, o título dun ensaio escrito por Joseph Franklin Rutherford, que foi o segundo presidente da Watch Tower Bible and Tract Society.
Escudo de Tanzania
O escudo de Tanzania ten a mesma forma que os empregados tradicionalmente polos guerreiros do país. Está dividido en catro particións colocadas en pau (verticalmente). Na división superior, nun campo de ouro, hai un facho da mesma cor e de goles; na segunda, a bandeira de Tanzania; na terceira, un campo de goles, dúas machadas de ouro colocadas en banda e barra; na cuarta tres ondas de azur e de prata.
Sosteñen o escudo dúas figuras tanzanas, un home e unha muller, portando tamén cadanseu cairo de elefante. Ó carón dos pés do home hai unha planta de craveiro da India e nos da muller unha planta de algodoeiro. Baixo o escudo figura unha representación do Kilimanjaro.
Na parte inferior do escudo escrito nunha cinta, pode lerse o lema nacional: "Uhuru na Umoja", que en suahili significa, (“Liberdade e Unidade”).
Taboadela (homónimos)
Co topónimo Taboadela podémonos referir a:
Cen Mil Fillos de San Luís
miniatura|250px|dereita|Batalla nos montes de [[Parque de Santa Margarida|Santa Margarida, extra muros da cidade da Coruña, acontecida o 15 de xullo de 1823.]] O 7 de abril de 1823, Francia interveu militarmente en España, a solicitude do rei Fernando VII para apoialo fronte aos liberais e restablecer o absolutismo, en virtude dos acordos da Santa Alianza. O exército francés, denominado co nome dos Cen Mil Fillos de San Luís, foi encabezado polo duque de Angulema, fillo do futuro Carlos X de Francia.
O obxectivo fundamental da intervención francesa era rematar cos liberais no goberno desde tres anos antes. As forzas españolas leais enfrontáronse cos franceses en Cataluña ao mando de Francisco Espoz y Mina, pero non houbo apenas reacción popular de apoio e deberon retirarse. O exército francés ocupou Madrid sen resistencia e seguiron cara a Andalucía en persecución dos liberais que se refuxiaran en Cádiz con Fernando VII como refén.
Cádiz foi cercada e bombardeada. A resistencia foi moi forte e os franceses non puideron tomar a cidade. A situación dos asediados era desesperada pois non chegaban reforzos de parte algunha. Ao final realizouse un pacto: Fernando VII sairía e prometería defender a liberdade alcanzada polos españois coa Constitución de 1812, e a cambio renderíase a praza.
Acordado cos franceses, Fernando VII saíu da cidade, pero de forma inmediata uniuse ao invasor, e o mesmo 1 de outubro decretou a abolición de cantas normas xurídicas foran aprobadas durante os tres anos anteriores dando fin o Trienio liberal.
Cromosoma 10
125px|dereita
O cromosoma 10 humano é un cromosoma que forma parte dun dos 23 pares de cromosomas humanos. Nas células diploides temos normalmente dúas copias deste cromosoma autosómico e nas haploides só unha. Pola posición do seu centrómero é un cromosoma submetacéntrico. O cromosoma 10 abrangue uns 135 millóns de pares de bases, o que representa entre o 4 e o 4,5 % do total de ADN da célula.
A identificación de xenes á unha área moi activa da investigación xenética e pode realizarse seguindo varios métodos, polo que as cifras de xenes estimados dun cromosoma poden variar segundo o método utilizado. Estímase que o cromosoma 10 probablemente contén entre 800 e 1.200 xenes.
No cromosoma hai gran cantidade de xenes codificantes solapados e identificáronse 67 transcritos antisentido.
Xenes
Algúns dos xenes importantes que se encontran no cromosoma 10 son os seguintes:
Toedo, A Estrada
San Pedro de Toedo é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2009 tiña 208 habitantes (107 mulleres e 101 homes), distribuídos en 5 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 257 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 149 persoas. Nesta parroquia localízase o Polígono Industrial de Toedo.
Adstrinxente
Adstrinxente, adstritivo ou estíptico é calquera das substancias que coa súa aplicación externa local (tópica), retraen os tecidos e poden producir unha acción cicatrizante, antiinflamatoria e antihemorráxica. Entre os adstrinxentes usuais, con efectos de moi diverso grao, áchanse os alcois, o alume, os taninos, a quina, o nitrato de prata, o acetato de chumbo, o sulfato de zinc, sales de bismuto, o soro salino e o aceite esencial de alcipreste. Tamén se consideran adstrinxentes os fármacos que producen estrinximento, tamén chamados antidiarreicos ou restrinxentes.
O sabor adstrinxente é que se produce na boca e que é unha sensación entre a sequidade intensa e o amargor. Algúns alimentos teñen sabor adstrinxente, coma certos froitos especialmente non chegados como son os dátiles, o caqui etc. Algunhas infusións de té tamén teñen certo sabor adstrinxente. Ademais o sabor adstrinxente é unha das cualidades organolépticas propias dos viños tintos, segundo o seu contido de taninos, substancias que ademais de lles fornecer a cor carmesí característica, tamén lle dan ese ton de amargor e sequidade propio dos viños tintos fortes, ricos en taninos.
Rexión Autónoma de Madeira
A Rexión Autónoma da Madeira (en Região Autónoma da Madeira) é unha das rexións autónomas de Portugal, correspondendo territorialmente ó arquipélago da Madeira, sendo o seu veciño marítimo máis achegado o arquipélago español das Illas Canarias, situado a carón de Marrocos, en África. A Rexión está dotada de autonomía política e administrativa a través do Estatuto Político Administrativo da Rexión Autónoma da Madeira, previsto na Constitución da República Portuguesa. A Rexión Autónoma da Madeira forma parte integral da Unión Europea co estatuto de rexión ultraperiférica do territorio da Unión, conforme ó estabelecido no artigo 299º-2 do Tratado da Unión Europea.
Bayreuth
miniatura|250px|Vista do centro da cidade. No centro, o Teatro da Ópera do Margrave
Bayreuth é unha cidade do Estado de Baviera, Alemaña, que é a capital da rexión administrativa (Regierungsbezirk) da Alta Franconia.
Está situada á beira do río Main vermello —unha das cabeceiras do río Main—, no leste de Alemaña.
A cidade é famosa pola súa relación co compositor Richard Wagner, quen viviu alí desde 1872 até 1882 (morreu un ano máis tarde en Venecia). A "casa de Wagner", Wahnfried, construíuse na cidade grazas ao patrocinio do rei Luís II de Baviera, e converteuse nun museo wagneriano.
Na zona norte da cidad encóntrase o Bayreuth Festspielhaus, un teatro da ópera construído especialmente para representar as obras de Wagner. As estreas das obras O anel do Nibelungo e Parsifal tiveron lugar neste teatro. Cada ano se celebra na cidade o Festival de Bayreuth dedicado á representación de óperas deste compositor alemán.
No primeiro ensaio do teatro de Bayreuth, Wagner interpretou a súa obra Parsifal, drama xermano-cristián, invitando a tal efecto a Nietzsche. Algúns suxiren que esta foi a razón pola que o filósofo nunca máis lle dirixiu a palabra e latricaría máis tarde contra o músico nos seus libros do último período.