cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caniche
Anano
Esta variedade presenta unha altura á cruz de 28 a 35 cm, ten que parecer un caniche de tamaño mediano, pero máis pequeno e non presentar ningún signo de ananismo. Como nas variedades máis grandes son xulgados agrupados por cores.
Miniatura ou Toy
150px|miniatura|Caniches Toy, 18 semanas A altura da cruz para o caso dos Miniatura varía de 24 a 28, e acéptase 1 cm de menos sempre que se manteñan as proporciones e que non presenten ningún sintoma de ananismo. Ao contrario que ocorre nas demais variedades xúlganse todas as cores xuntos.
Lonxevidade
Dependendo da súa saúde, os caniches adoitan vivir entre os 13 a 18 anos. (Variedades Toy e Miniatura, de 13 a 15 e Variedades Xigante e Standart, de 16 a 18).
Mantemento
Para o seu coidado, pélanse de acordo ao seu estilo, o que require un peluquero canino. Acéptase o pelo en forma de melena para cabeza, orellas e pescozo, incluídas as patas. Non soltan demasiado pelo e por saúde débense limpar os ollos e as orellas. Débense lavar con certa frecuencia. O coidado do pelaje é incondicional nesta raza, polo que é necesario lavar con champu de can exclusivo e en ningún caso con champu humano, xa que daña a pel do caniche porque lle fai perder o aceite natural que posúe no seu pelo, e á longa, isto trae complicacións.
Caniches famosos
Por ser de aspecto rechamante, a raza de cans caniche é unha das preferidas polos medios, desde series de TV ata películas adoitan incluír a esta raza no seu elenco.
Algúns exemplos:
Igrexa de Hejdeby
Historia e arquitectura
O interior da igrexa está ricamente decorado con frescos medievais. Estes datan de dous períodos distintos. Os máis antigos son do século XIII e representan a apóstolos, a coroación de María e a varios santos. O outro conxunto de frescos son do século XV e amosan escenas da Paixón de Cristo. A igrexa ten tamén unha cruz triunfal de principios do século XIII, unha pía bautismal medieval cunha tapa de madeira ricamente tallada, e un pouco común banco medieval. Outras pezas do seu mobiliario orixinal están a día de hoxe no Museo de Gotland en Visby.
Margarit i Margarita
Margarit i Margarita (en Маргарит и Маргарита) é un filme búlgaro de 1989 dirixido por Nikolai Volev. O filme foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Pobo dena'ina
Os dena'ina (na súa lingua, «xente»), tamén chamados antigamente tanaina ou knaiakhotana («xente da península de Kenai», pola zona montañosa onde habitaban), son un pobo indíxena do grupo de linguas na-dené que vivían no sur de Alasca. Dividíanse en oito grupos: Clark lake, Iliamna, Lower Inlet, Sutsina, Tyonek, Upper Inlet, Lime-Hungry e Stoney River.
Localización
Ocupaban o territorio comprendido entre a enseada de Cook (Cook Inlet) e o cabo Clark, na costa do golfo de Alasca, no sur de Alasca.
Demografía
Segundo Asher, en 1980 eran 900 individuos, dos cales só 250 falaban a lingua na-dené. Segundo outros, en 1990 eran 1.500 individuos. Segundo datos do BIA de 1995, vivían nos poboados de Eklutna (48 h/50), Iliamna (62 h/65), Kenaitze (535 h/562), Knit (31 h/33), Ninilchik (89 h/93), Nondalton (159 h/167), Pedro Bay(38 h/40), Salamatoff (104 h/109), Tyonek (142 h/149), Lime (40 h/42), e en Chickaloon (9 h) cos ahtna e en Seldovia (191 h/201) cos alutiiq. En total, 1.310 individuos (sen contar os dous últimos).
Historia
Desde 1760 os rusos tiveron contacto con Alasca, mais pouco trataron cos dené do interior, a diferenza dos inuit, aleutianos e tlingit. Cara 1834 exploraron o río Yukón e Kuskokwin. Isto fíxolles entrar en conflito coa Compañía da Baía de Hudson, aínda que seguiron mantendo un comercio bastante activo. O 30 de marzo de 1867 toda Alasca foi obxecto dun tratado de compra do goberno dos Estados Unidos, que lles pagou 7,2 millóns de dólares en ouro aos rusos. O goberno pasoulle o control á Alaska Commercial Company (ACC), e o 17 de maio ditou a primeira lei orgánica para aplicar as leis de Oregón. En 1912 creouse o primeiro grupo indio, Alaska Native Brotherhood, para protexer os seus intereses. En 1968 fundouse o Native Land Claims Movement (NLCM), con apoio de ecoloxistas, para evitar as expropiacións a causa dos descubrimentos petrolíferos, e reclamou compensacións, o cal forzou en 1971 á aprobación da «Alaska Native Claims Settlement Act», unha lei que extingue os títulos de propiedade aborixes en Alasca e ordena o establecemento de corporacións que administren as terras.
Ponte Sigüeiro
Trátase dunha ponte de cantaría do século XIV que foi construída por orde de Fernán Peres de Andrade, O Boo, e modificada no século XV. Atópase na estrada N-550 A Coruña-Santiago de Compostela.
Nas proximidades da ponte tivo lugar o enfrontamento entre as tropas do goberno español e os sublevados dirixidos polo coronel Miguel Solís en 1846, que rematou coa derrota destes últimos e co seu fusilamento en Carral.
A Valiña, Luaces, Pol
A Valiña é un lugar da parroquia de Luaces no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
A Perdigueira
O topónimo galego A Perdigueira pode referirse a:
Gladiator
Gladiator é un filme estadounidense dirixido por Ridley Scott que foi estreado no ano 2000. Pertence ó xénero cinematográfico peplum, ou filmes de romanos. Está protagonizado por Russell Crowe, Joaquin Phoenix, Connie Nielsen, Ralf Möller, Oliver Reed, Djimon Hounsou, Derek Jacobi, John Shrapnel e Richard Harris. Crowe interpreta o Xeneral romano Maximus Decimus Meridius, que é traizoado cando o ambicioso fillo do Emperador, Cómodo, asasina o seu pai e toma o poder. Convertido nun escravo, Maximus gaña gloria como gladiador coa intención de vingar o asasinato da súa familia e do seu emperador.
Villeta, Cundinamarca
Villeta é un concello colombiano que se atopa no departamento de Cundinamarca. Forma parte da provincia do Gualivá, da que é capital. Atópase a 91 quilómetros de Bogotá e 330 de Medellín. O seu nome significa "Pequena Vila" e está consagrada a San Miguel Arcanxo. Tamén é coñecida como "A Cidade Doce de Colombia", polo intenso cultivo de cana de azucre, coa que se produce panela. Villeta esta a 118 km de Zipaquirá "A cidade salgada de Colombia" pola súa Catedral de Sal.
Gladiator
Foi estreado nos Estados Unidos o 5 de maio de 2000. Gladiator foi un éxito de recadación, recibindo críticas positivas, e foi acreditado como o filme que reavivou o interese pola épica histórica. O filme gañou varios galardóns, destacando os cinco Premios Oscar da 73ª edición, incluíndo o premio ó mellor filme e o mellor actor para Crowe.
Sinopse
No ano 185, o Imperio Romano domina o mundo coñecido. Trala vitoria sobre os bárbaros xermanos, o ancián emperador Marco Aurelio (Richard Harris) decide transferir o poder a Máximo (Russell Crowe), un valente xeneral dos seus exércitos e leal militar ó imperio, pero o seu fillo Cómodo (Joaquin Phoenix) non o acepta e mata o seu pai e ordena matar o xeneral Máximo, e a súa familia. Pero este loita contra os seus executores e consegue viaxar malferido ó seu fogar en Hispania. Ó chegar atopa a súa muller e o seu fillo mortos, e farto pola pena e o cansazo desvanécese no chan. Tempo despois esperta nunha caravana de escravos no norte de África, e é obrigado a loitar como gladiador.
Influencias
A trama está influída por dous filmes de Hollywood dos anos 60, Spartacus e The Fall of the Roman Empire, compartindo moitos puntos chave do argumento do segundo. Nel, cóntase a historia de Livius, que, ó igual que Maximus en Gladiator, é o sucesor do emperador Marco Aurelio. Livius está namorado de Lucilla e pretende casar con ela, mentres Maximus, que está felizmente casado, tivo un romance xuvenil coa filla do emperador. Ámbolos dous filmes retratan a morte de Marco Aurelio coma un asasinato.
Illacme plenipes
Illacme plenipes é un diplópodo (milpés) siforrínido que se encontra na rexión central do estado de California. Algúns individuos chegan a ter 750 patas, polo que é o animal con máis patas do mundo. Viuse por primeira vez en 1926, mais non foi redescuberto ata 2005. É unha das dúas especies do xénero Illacme. Unha segunda especie, Illacme tobini, descubriuse e nomeouse en 2016.
miniatura|dereita|Femia de I. plenipes con 662 patas.
Patas
Aínda que ningún milpés ten mil patas, o que máis se achega a esa cifra é I. plenipes. Como media esta especie ten unhas 600 patas, o dobre que a media dos milpés, pero hai rexistros de individuos con 750. Malia esta gran cantidade de patas, o animal é bastante pequeno, mesmo en comparación con outros milpés. As femias crecen aproximadamente ata 2,5 cm; os machos son aínda un pouco menores e con menos patas.
Patria Gallega
Patria Gallega foi un semanario editado en Vigo en 1906.
Illacme plenipes
Historia taxonómica
A especie descubriuna en San Benito County, que está dentro da Provincia Florística de California, en 1926 o científico federal Orator Cook e describírona formalmente Cook e Harold F. Loomis en 1928. Cook e Loomis describiron a especie sen deixar ilustracións e ata 1996 non se proporcionaron as primeiras ilustracións grazas a Rowland Shelley do North Carolina Museum of Natural Sciences, que reexaminou os espécimes orixinais. Porén, a especie non se volveu a ver viva de novo ata que foi redescuberta en 2005, case 80 anos despois, por Paul Marek, que entón era un estudante da East Carolina University. Marek publicou o seu descubrimento na revista Nature. Marek e colegas deron unha descrición máis detallada da anatomía e ecoloxía de I. plenipes en 2012.
Patria Gallega
Historia e características
Subtitulada Revista Semanal Ilustrada, apareceu o 11 de agosto de 1906. Publicábase os sábados. Entre os seus colaboradores figuraban Pío Lino Cuiñas, Enrique Labarta Pose, Amador Montenegro e Juan Neira Cancela e ilustrado con debuxos de Rafael Fuembunea. Imprimíase na Litografía Comercial de Manuel Reymóndez. Cesou ao pouco tempo, o último número coñecido é o 8 editado o 29 de setembro de 1906.
Illacme plenipes
Clasificación
Illacme pertence á orde Siphonophorida e á familia Siphonorhinidae. É o único sifonorrínido coñecido no hemisferio occidental, aínda que Shelley suxeriu que se deberían encontrar máis especies no sur de California e México. O parente máis próximo de Illacme non foi determinado, pero un probable candidato é Nematozonium filum do sur de África, que tamén ten un corpo longo e estreito e característicos gonópodos.
Estación de Uxes
Uxes é unha estación de tren de Adif situada en Uxes, no concello de Arteixo, provincia da Coruña. Ten servizos rexionais operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 444,818 da liña férrea que une Zamora e A Coruña a 112 metros de altitude, entre as estacións da Coruña e Cerceda-Meirama.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Ibn Nafís
Alá-ad-Din Abu-l-Alá Alí ibn Abi-l-Háram al-Quraishí ad-Dimaishqí, máis coñecido como Ibn Nafís ou Ibn an-Nafís (en árabe علاء الدين أبو الحسن عليّ بن أبي حزم القرشي الدمشقي e tamén ابن النفيس) foi un médico e erudito árabe do século XIII.
Vida
Ibn Nafís naceu entre 1210 e 1213, segundo as distintas referencias, en Damasco, onde estudou medicina, filosofía, xurisprudencia, teoloxía e literatura.
Na súa cidade natal anos máis tarde exerceu como médico no Hospital Al-Nouri. En 1236 emigrou a Exipto, onde traballou nos hospitais de Al-Nassri e de Al-Mansouri, nos que exerceu de xefe médico. Pola súa fama foi nomeado médico persoal do sultán. No Cairo escribiu a maioría das súas obras en diversos campos da ciencia e a cultura.
Tras a súa morte, en 1288, a súa casa, a súa biblioteca e a súa clínica pasaron ao hospital Mansouri.
Achegas á medicina: o descubrimento da circulación pulmonar
esquerda|miniatura|Páxina dun libro de medicina de.
A súa contribución máis relevante foi o descubrimento da circulación pulmonar do sangue no sistema cardiovascular.
En 1924, o médico exipcio Dr. Muhyo Al-Deen Altawi descubriu un escrito titulado Comentario da Anatomía do Qanum de Avicena na Biblioteca Estatal Prusiana de Berlín, mentres estudaba a historia da medicina árabe na universidade Albert Ludwig, en Alemaña.
O texto versa sobre anatomía, patoloxía e fisioloxía, e inclúe a primeira descrición da circulación pulmonar. .
A teoría aceptada até a chegada de Ibn Nafís fundamentábase nas hipóteses de Galeno, do século II a.C.
Galeno especulou que o sangue que chegaba á parte dereita do corazón atravesaba o tabique (septo) cardíaco a través de poros invisíbeis para acabar na parte esquerda, onde finalmente se mesturaba co aire e se creaba o espírito vital que ulteriormente se distribuiría por todo o corpo. Segundo a visión de Galeno, o sistema venoso separábase dosistema arterial excepto nos poros invisibles localizados no tabique que divide o corazón en dúas metades (dereita e esquerda).
A pesar das súas orixinais observacións, o descubrimento adoita atribuírse ao aragonés Miguel Servet, ao inglés William Harvey, ou a ambos os dous.
Baseándose en dito coñecemento anatómico, Ibn Nafís escribiu o que segue:
Noutra parte do libro escribiu o seguinte:
Así mesmo engadiu:
A Abelaira, Román, Vilalba
A Abelaira é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 59 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 34 eran homes e 25 eran mulleres.
Ibn Nafís
Achegas á medicina: o descubrimento da circulación pulmonar
Idea que posteriormente sería reformulada por Miguel Servet e William Harvey.
A Abelaira, Román, Vilalba
Este lugar dista da capital do concello 7,2 quilómetros.
Ibn Nafís
Achegas á medicina: o descubrimento da circulación pulmonar
En consonancia co anterior, publicou unha nova idea do pulso arterial que contradicía as teorías de Galeno comunmente aceptadas.
Ibn Nafís defendeu e practicou autopsia e a disección de cadáveres como métodos para aprender anatomía (onde fixo correccións importante ás obras clásicas, especialmente no esófago, as arterias máis importantes e os nervios).
Selección de rugby de Bélxica
A Selección de rugby de Bélxica, alcumados Zwarte Duivels / Diables Noirs (do neerlandés e francés: Diaños negros), representa a Bélxica nas competicións oficiais de rugby. Sen ningunha participación na Copa do Mundo de Rugby, Bélxica está considerada por World Rugby como equipo de terceira categoría (Desenvolvemento 1).
Ibn Nafís
Achegas á medicina: o descubrimento da circulación pulmonar
Deixou escritas recomendacións sobre os bos hábitos alimentarios nunha obra sobre a dieta saudábel (incluíndo críticas á embriaguez como forma de medicación ou evasión, un feito común na súa época) e tamén fixo achegas menores á oftalmoloxía e á uroloxía ou ás técnicas cirúrxicas, recomendado un coidadoso tratamento postoperatorio para previr infeccións.
Outra obra súa pódese considerar un precedente do ecoloxismo, na que denuncia a contaminación do contorno.
Achegas á filosofía
Ibn Nafís intentaba nos seus escritos conxugar a fe e a razón, xa que afirmaba que non existía ningunha diferenza entre filosofía e teoloxía. Declarábase seguidor do shafi'ismo e afirmou que as derrotas nas cruzadas e a invasión mongol eran castigos divinos por térense afastado da lei. Moitos dos seus escritos divulgadores tiñan como obxectivo salvar o saber acumulado en zonas árabes conquistadas por outros pobos (especialmente despois da invasión de Bagdad).
Examinou a transmisión de determinados hadiths, para tratar de expurgar del os cambios froito da oralidade, para facer ver que cando unha lei tradicional parecía incoherente, era por adicións ou supresións humanas ao longo dos séculos. Estes hadiths clasificounos segundo as categorías da lóxica.
Consideraba que cando o seme masculino se mesturaba cos fluídos femininos se formaba unha substancia á cal Deus lle outorgaba unha alma (humana ou animal), que posteriormente se desenvolvía nun embrión. Esta alma é diferente do espírito ou parte inmaterial da persoa, xa que a alma contén a esencia e o espírito a personalidade. A alma, por tanto, non se pode relacionar con ningún órgano concreto, senón coa totalidade do corpo, a diferenza do que ensinaba Aristóteles. As percepcións e as facultades da cognición depenen do cerebro e non do corazón, como afirmaban os filósofos antigos.
Ibn Nafís escribiu unha obra moral, considerada como unha Bildungsroman, onde un mozo crece nunha illa deserta e posteriormente é rescatado. En contacto coa civilización reflexiona sobre as diferenzas entre os dous mundos, incluíndo elementos de ciencia ficción. A novela fala da fin do mundo intentando unir explicacións científicas e relixiosas. O obxectivo declarado da obra é facer ver que as verdades reveladas do islam son evidentes para a razón humana, encarnada no mozo salvaxe, de aí o seu título (en latín): Theologus Autodidactus.
Gómez Manrique
Gómez Manrique foi un eclesiástico castelán pertencente á poderosa familia palentina dos Manriques de Lara, bispo de Palencia, bispo de Tui (1348-1351), arcebispo de Santiago de Compostela (1351-1362) e arcebispo de Toledo (1362-1375).
Traxectoria
Fillo de Pedro Ruiz Manrique de Lara (1270-1323), IV Señor de Amusco, e de Teresa Rodríguez de Sotomayor (nada c. 1310). Os seus irmáns foron Garci Fernández Manrique de Lara (c. 1305-1362), V Señor de Amusco e Pedro Manrique.
A súa nai casou en segundas nupcias con Garcilaso I de la Vega (1280-1328), chanceler do rei Afonso XI de Castela. Deste segundo matrimonio nacería a súa medioirmá Elvira Lasso de la Vega (nada c. 1325).
En 1367, no decurso da guerra polo trono de Castela entre Pedro I e Henrique II, despois da batalla de Nájera, foxe de Burgos para dirixirse ao Reino de Aragón na compañía do arcebispo de Zaragoza e da muller e fillos de Henrique II.
Arcebispo de Toledo
En 1369, ao pouco da morte de Pedro I e tras un duro cerco, o arcebispo Gómez Manrique e os nobres de Toledo entregaron a cidade a Henrique II (a cambio de que se restitúan todas as posesións que antano foron dela, como Puebla de Alcocer). Un decreto real confiscou os bens dos xudeus de Toledo e auméntalles os tributos.
O 23 de xuño de 1369 Gómez Manrique conseguiu que o rei Henrique II doe a cidade de Talavera de la Reina con todas as súas aldeas ao arcebispado de Toledo, a cambio da vila de Alcázar.
Xigante vermella
miniatura|300px|Comparación entre unha xigante vermella, unha [[estrela laranxa e o noso Sol.]] Unha xigante vermella é unha estrela de grande tamaño que pode chegar a alcanzar un tamaño de millóns de veces o do Sol. Emite luz vermella, debido á súa menor temperatura superficial (3000 °C-4000 °C).
As xigantes vermellas son o preludio da fase final da evolución das estrelas. Orixínanse cando unha estrela esgota todo o hidróxeno do seu núcleo e comeza a fusionar helio e outros materiais máis pesados ó contraerse o núcleo. Durante a súa fase de xigante vermella as estrelas son inestables, con contraccións e expansións até que expulsan as súas capas exteriores, as de maior tamaño de forma catastrófica nas xigantescas explosións chamadas supernovas.
República irmá
miniatura|300px|Caricatura francesa de [[1799 titulada "Champiñóns republicanos" que mostra os monarcas europeos rodeados polas Repúblicas irmás que creceran como cogomelos ao redor da I República francesa.]]
O nome de República irmá (République sœur) foi acuñado durante o período do Directorio (1795-1799) da Primeira República francesa para referirse aos estados creados polos exércitos franceses nos territorios "liberados" por eles durante as Guerras revolucionarias, ou proclamadas por revolucionarios locais.
Tratábase de estados satélites que foron organizados seguindo o modelo da Constitución do ano III (26 de outubro de 1795) e nos que implantaron os principios da Revolución francesa.
Durante a época napoleónica (1799-1814) foron incorporadas ao Grande imperio francés.
Historia
Tras da proclamación da Primeira República Francesa, a Convención Nacional, e Robespierre, espallaron os ideais da revolución: a soberanía popular, o estado de dereito e a democracia representativa. Así mesmo, divulgaron as ideas e valores filosóficos do Liberalismo e da Ilustración. Neste contexto, a Convención Nacional francesa ofreceu o 19 de novembro de 1792 «fraternidade e axuda a todos os pobos que desexaban recobrar a súa liberdade», especialmente contra as monarquías dos Borbóns e os Habsburgo.
Durante a guerra contra a Primeira Coalición, formada tras a execución o 21 de xaneiro de 1793 do rei Luís XVI, os xenerais e os representantes en misión nos exércitos revolucionarios reciben a orde de «que destrúan o antigo réxime» nos territorios que ocupen, pero que «deixen aos pobos que se rexeneren a si mesmos». Así, cando os exércitos franceses se acercan a Maguncia proclaman que «o soldado ofrece ao pobo, cunha man, o símbolo da paz e, coa outra, sepulta as súas armas no peito dos seus opresores...».
miniatura|300px|Francia e as Repúblicas irmás en [[1798.]]
Decontado formulouse no seo da Convención o debate sobre que estatuto legal deberían teren os territorios "liberados". Contaban co antecedente da cidade papal de Aviñón e do seu territorio anexo, o condado Venaisino, que solicitaron a súa incorporación ao Reino de Francia tras da celebración dun referendo o 11 de xaneiro de 1790 —a anexión foi aceptada o 13 de decembro de 1791—. Así, cando as tropas francesas penetraron nos Países Baixos austríacos na Guerra da Primeira Coalición a principios de 1793 proclamaron que viñan a axudar o pobo a conquistar a súa liberdade, pero finalmente foron anexionados á República Francesa o 30 de marzo. O mesmo sucedeu con Niza e Savoia, incorporadas a Francia, pero non cos dominios do bispo de Basilea, que se converteron en República Rauraciana o 20 de marzo de 1793.
Baixo o Directorio decídese que os territorios conquistados constitúan unha especie de glacis protector da República Francesa formado polas "Repúblicas irmás". Así se inicia unha política expansionista dirixida a garantir a seguridade de Francia alcanzando as súas "fronteiras naturais", especialmente no Rin. Ademais, estas "repúblicas irmás" non só terían que ocuparse das subministracións do exército francés, senón que tamén terían que pagar contribucións de guerra que servirían para sanear a deficitaria facenda francesa. Por último, tamén constituirían novos mercados para os produtos franceses.
A primeira "república irmá", aínda que o termo non era daquela oficial, constitúese baixo a Convención termidoriana sobre o territorio ocupado das Provincias Unidas o 16 de maio de 1795 co nome de República Bátava. Xa baixo o Directorio o xeneral Napoleón Bonaparte funda no norte de Italia, o 15 de outubro de 1796 a República Cispadana, cuxo territorio estaba integrado polo ducado de Módena, a cidade de Reggio e unha parte das legacións papais de Ferrara e Boloña. Ao ano seguinte engádeselle a Lombardía, conquistada aos austríacos por Bonaparte, dando nacemento á República Cisalpina cuxa Constitución toma como modelo a Constitución do ano III. Nese mesmo ano, 1797, nace en Xénova a República Lígur.
En xaneiro de 1798 as tropas do Directorio axudan a fundar a República Helvética, anexionándose Francia Mulhouse e Xenebra. O mesmo fan o mes seguinte nos Estados Pontificios, sobre os que se funda a República romana e, en setembro, co Piemonte —o seu rei abandona Turín, retirándose a Sardeña—. En xaneiro de 1799 o rei de Nápoles avanza sobre Roma pero é obrigado a retirarse, refuxiándose finalmente en Sicilia. Co apoio do exército francés, os "patriotas" napolitanos proclaman a República Partenopea.
Con todo, as vitorias da Segunda Coalición obrigan os exércitos franceses a abandonar as "repúblicas irmá". Cando Napoleón recupera eses territorios, restaura algunhas delas, como a República Bátava, a República Italiana ou a República Lígur, pero non a República Romana nin a República Partenopea. Finalmente, entre 1806 e 1808, as repúblicas irmás desaparecen ao seren integradas por Napoleón no Grande Imperio.
Árabe andalusí
O árabe andalusí, tamén chamado algarabía, foi un dialecto da lingua árabe falado en Al-Andalus, o territorio da Península Ibérica (modernos España e Portugal) que formou parte do mundo islámico entre os séculos VIII e XV. É unha lingua morta xa que trala expulsión dos mouros no século XVII, estes integráronse coas poboacións do norte de África perdendo co tempo a súa variedade distintiva, que seguiu á conquista cristiá, pero aínda se emprega na música andalusí e exerceu unha influencia considerable nos dialectos de cidades como Tetuán, Fez, Rabat, Tánxer, Nedroma, Tilimsen, Mostaganem, Cherchell e Alxer. Na Comunidade Valenciana foi a lingua predominante das rexións interiores até comezos do século XVII.
Exerceu algunha influencia no mozárabe, no castelán (particularmente en Andalucía), no ladino, no catalán, no portugués, no bérber, e nos dialectos árabe marroquí, árabe tunisiano, árabe hassani e árabe alxeriano.
Gueimonde, A Pastoriza
miniatura|Igrexa de San Mamede de Gueimonde San Mamede de Gueimonde é unha parroquia do concello da Pastoriza na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. No ano 2014 tiña 62 habitantes, deles 37 eran homes e 25 eran mulleres.
Abelendo
O fitónimo Abelendo fai referencia á abundancia de abeleiras. Pode referirse a:
Mónica Sánchez Rodríguez
Mónica Sánchez Rodríguez, nada en Reigada (Monforte de Lemos) en 1986, é unha escritora galega.
Traxectoria
Gañou o premio de poesía Xuventude Crea en 2013 e volveu gañalo en 2015. En 2018 publicou o seu primeiro poemario Ad inferos.
Unión Astronómica Internacional
A Unión Astronómica Internacional (siglas en inglés: IAU, International Astronomical Union) é o organismo internacional que se encarga de promocionar e coordina-la investigación astronómica a nivel global. Está organizada en 12 divisións científicas, e dentro 37 comisións máis especializadas, ademais de 90 grupos de traballo. O seu nacemento tivo lugar no 1919. A actual presidenta (2019) é Ewine van Dishoeck.
A UAI reúne a máis de 13 500 astrónomos profesionais de máis de 100 países do mundo. A súa misión é promover e salvagardar a astronomía en todos os seus aspectos, incluíndo investigación, comunicación, educación e desenvolvemento, a través da cooperación internacional. A UAI tamén serve como autoridade recoñecida internacionalmente para asignar designacións a corpos celestes e as características de superficie neles. alt=Os 74 membros da Unión en agosto de 2015|miniatura|Os 74 membros da Unión en agosto de 2015 Os grupos de traballo son establecidos Polo Comité executivo, As Divisións ou Comisións, para tomar tarefas ben definidas por períodos limitados de tempo. Na actualidade (2019), un dos grupos, a Division B WG UV Astronomy (para o estudo das emisións ultravioleta) está dirixido pola española Ana I. Gómez de Castro ('Chair' do grupo).
Asemade, desenvolve proxectos en conxunto con outras entidades, como o Galileo Teachers Training Program, en colaboración con HOU.
Ten tamén un grupo de nomeamento de pequenos corpos celestes, o "Working Group for Small Body Nomenclature (WGSBN)", que por exemplo, nomeou a Arrokoth.
Vilar do Infante, Luaces, Pol
Vilar do Infante é un lugar da parroquia de Luaces no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Rodrigo Pacheco y Osorio de Toledo
Rodrigo Pacheco y Osorio de Toledo, terceiro marqués de Cerralvo, foi un aristócrata e inquisidor castelán. Nado en 1565 foi vicerrei de México e ostentou o cargo de Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Galicia entre os anos 1615 e 1624. Morreu en Madrid no ano 1652.
Val de Fragoso
dereita|miniatura|Vista do Lagares. O Val do Fragoso é un contorno natural do río Lagares, en Vigo. Está situado ao sueste da cidade, entre as parroquias de Lavadores e Valadares. É unha das áreas de expansión urbana da cidade, no contorno do Estadio municipal de Balaídos.
Historia
Noutrora foi importante polo seu valor como terra de labranza, famosa pola súa fecundidade e por ter máis poboación que a propia vila de Vigo durante a Idade Media e a Idade Moderna, principalmente por mor da poboación mariñeira.
Modus vivendi
Modus vivendi é unha locución latina que significa literalmente "modo de vivir" (do latín modus "maneira", "modo", e vivendi "de vivir", xenitivo do xerundio do verbo "vivere") e que designa a base ou regra de conduta, arranxo ou axuste transitorio entre dúas partes. Esta locución é usualmente empregada para describir arranxos informais ou temporais en asuntos políticos e diplomáticos, posto que un modus vivendi é un instrumento que rexistra un acordo internacional de natureza temporal, que posteriormente será cambiado por un permanente e detallado.
Actualmente, esta locución latina é usualmente empregada para referirse á actividade mediante a cal unha persoa se gaña a vida.
Herbas de san Xoán
miniatura|right|250px|A [[abeloura ou herba de san Xoán.]] miniatura|right|250px|O [[fento macho.]] miniatura|right|250px|[[Romeu, unha das herbas de san Xoán]]
As herbas de san Xoán son as diferentes plantas, herbas, flores e follas, recendentes ou non, normalmente medicinais, apañadas na véspera de san Xoán que, xunto á auga e o lume, forman parte dos ritos e tradicións pagás galegas e doutras culturas europeas desa noite.
Segundo a tradición e crenzas populares a auga destas sete herbas deixadas ao orballo na noite de san Xoán posúe propiedades máxicas. Se xa as posúen en calquera momento do ano, nesta noite atribúeselles un poder especial polo vigor engadido que lles dá a forza do solsticio e do verán e mais pola forza do orballo desta noite.
Orixe
As orixes remóntanse ás celebracións pagás do solsticio de verán. As tradicións populares non asumidas polo cristianismo foron combatidas por Martiño Dumiense, bispo de Braga no século VI, que non puido impedir que estas tradicións chegasen a hoxe en día: o lume e ir a pola auga de sete fontes para facer o cacho (auga de herbas) e así afastar o mal de ollo, as meigas e as envexas.
Especies
Resulta difícil establecer a listaxe das herbas que se han considerar como herbas de san Xoán, xa que se comproba unha gran variabilidade ao longo de Galiza. Si que se adoita dar a cifra de sete herbas diferentes.
Taboada Chivite recolle unha longa relación, entre as que están:
Tamén se empregan coma herbas de san Xoán: Follas de: Outras herbas son: tomiño, folla de cana, ruda, hortelá, mentraste, estraloque, herba lemona, ourego, loureiro, verxebán, allo, herba do Carme, silveira, folla de figueira, folla de umeiro, folla de laranxeira, hortensia, folla de viña branca, arzais, rosas de nabo, ágramo, herbas de san Pedro; rosas de sábrego; poutas de lobo, follas de castiñeiro, árnica falsa entre outras.
Preparación
Á preparación denomínase: ‘facer o cacho’, que consiste en coller auga de sete fontes. A tradición recomenda deixar estas plantas e flores nunha talla con esta auga á intemperie (que lle caia o orballo) durante a noite. Segundo a tradición o orballo dá as virtudes ás herbas, tema que foi cristianizado dicindo que é san Xoán que as bendí. Por riba da talla cómpre colocar uns cardos ou unhas silveiras para evitar que o demo cague nel. Tamén hai quen lle botaba unhas moedas.
Á mañá seguinte lavámonos con esa auga verde e recendente, especialmente a faciana e os pés purificando a pel; en certas zonas este lavado ha facerse mirando ao oriente, para recibir as primeiras raiolas do sol. Deste xeito procúrase non avellentar, sandar e previr enfermidades cutáneas e rexuvenecer a pel. En especial é importante que se laven os nenos.
A auga suponse que ten propiedades menciñeiras, máxicas, para sandar os ares lurpios, e envexas; ademais das propiedades cosméticas, para pór mais bonitas ás mozas e darlles boas cores e finura de pel.
A herba sécase durante varios días ao sol para ser utilizada logo en múltiples remedios caseiros. Por exemplo a ruda, a herba luísa e a macela contra as dores de barriga. A hortelá e os estraloques contra o proído das estrugas. As follas de nogueira con tres noces sanda as chagas do corpo. O romeu cocido con viño sandaba as dores de gorxa, barriga e tamén as dores do gando, e sen o viño era boa para a reuma, nervios e arrefriados. O loureiro e o allo trillábanse para limpar as aireadas e contra a reuma. A herba de san Xoán limpa a cara de grans. O tomiño era bo antídoto para evitar a caída do pelo. Respecto desta última, recolleuse na parroquia de Domaio a seguinte estrofa:
-Dime rapaza bonita, Con que lavas o pelo? -Cunhas herbas do monte, Que fío chaman tromentelo! .
Eladio Rodríguez recolle a presenza destas herbas e flores nos mercados: "plantas odoríferas, que se recogen en el campo, generalmente la antevíspera de la noche de San Juan, o sea el día 22, para venderlas al siguiente día en los mercados de las ciudades y villas de Galicia". O costume parece manterse na actualidade, e en 1992 a prensa entrevistaba unha vendedora de verduras do mercado de Vilagarcía que nestas datas tamén incluía as herbas.
Ditos e refráns
Son frases feitas, en prosa ou verso, baseadas na observación dos fenómenos naturais e que a sabedoría humana provería, dun xeito categórico a filosofía popular. Os principais refráns sanxoaneiros relacionados coas herbas recollidos din: "En san Xoán, as bruxas fuxirán. " "A auga de san Xoán, tolle o viño e non da pan. " "No san Xoán, fouciña na man. "
Outras tradicións e crenzas coas herbas
Tamén existe a crenza de que as herbas de San Xoán protexen a casa contra as meigas (que nesta noite andan especialmente libres polas rúas), colocando ramallos de flores nas lumieiras de portas e fiestras. Na parroquia de Domaio era común pór nas fiestras, portas, tellados, lareiras e chemineas para impedir a entrada das bruxas. Tradicións parecidas falan de colocar toxos nas portas, cruces de madeira ou pintadas de negro para rexeitar a Santa Compaña. Esta propiedade protectora das herbas consérvase durante o resto do ano: hai que secar as herbas de san Xoán e dependuralas logo nalgún lugar da casa para evitar a entrada das meigas.
Na noite de san Xoán, se as mozas meten certas herbas debaixo do traveseiro poden ver en soños ao home co que van casar. Tamén se pode saber a sorte dun ausente pendurando no leito herbas de san Xoán e vendo para o outro día se están verdes ou se secaron; así iralle ao que está lonxe, ben ou mal.
Tamén é a noite propicia para curar aos nenos do engadino e das esbrilladuras. Fenden en dous un carballo e pasan ao rapaz pola fendedela, intervindo dúas Marías ou unha María e un Xan, pasándollo un ao outro tres veces e dicindo "Toma María - Daca Xoán - Doucho crebado - Darasmo san". Logo atan á árbore ben atada, segundo estaba, e se solda é que o neno cura, se non é que non cura. Para curar a sarna, dormen os doentes nus, entre centeo para colleren o orballo da noite toda; ou métense polas searas molladas á mañanciña, antes de saír o sol; ou envórcanse a esa hora na herba dos prados; ou refréganse contra dun carballo, ás doce da noite, deixando a roupa pendurada nunha póla.
A flor da auga
A frol da auga é un dos misterios máis estraños e máis poéticos da noite de san Xoán. A fror da auga é a que se apaña ao raiar o sol a rentes da fonte, coma se fora a tona en que viñeran á superficie todas as virtudes e marabillas. De certas expresións que aparecen en ditos e coplas deducen algúns como se esta flor da auga fora traída por un paxaro no bico. Pode haber aquí un trabucamento coa crenza de que a pinga de auga e de orballo que na amañecida de san Xoán trae un paxaro no peteiro e deita nunha flor ten as mesmas virtudes que a flor da auga. Tocante a calquera das dúas cítase a seguinte fórmula:
Día de san Xoán, alegre, meniña, vaite lavar, pillarás auga do paxaro antes do que o sol raiar.
Irás ao abrente do día a auga fresca catar da auga do paxariño que saúde che ha de dar.
Corre, meniña, vaite lavar alá na fonte te has de lavar, e a fresca auga desta amañecida cor da cereixa che ten que dar.
Se arraiar, se arraiará tódalas meigas levará, se arraiou, xa arraiou, tódalas meigas levou.
Peladas era peladas serán tódalas meigas que andan polo chan.
Peladas son, peladas eran tódalas meigas que andan pola terra.
As herbas de san Xoán noutras culturas
A tradición pagá do solsticio de verán cristianizado coma noite de san Xoán dáse en moitos países de Europa, especialmente na Europa atlántica. O culto ás herbas tamén aparece noutras rexións de Europa. Normalmente son as mulleres as que apañan as herbas. As especies varían algo dunhas ás outras rexións. Normalmente fiúncho, ruda, romeu, verxebán, malva, laburno, estraloques e flores de sabugueiro. Unha das herbas máis importantes é a abeloura ou herba de san Xoán (en inglés: "St. John's Wort") xa que segundo di a crenza fai fuxir o demo, e xa dende a Idade media pendurábase nos linteis das portas e nas xanelas para botar fóra ás meigas e malos espíritos. Tamén ten usos medicinais. Nalgunhas partes de Europa tamén lavan a cara coa auga das herbas. Nas Illas Británicas coñécese esta noite coma Midsummer Eve (Véspera da metade do verán) ou Herb Evening (serán das herbas). Din que é a noite máis potente para apañar herbas máxicas, a maioría coincide coas usadas en Galiza: abeloura (herba de san Xoán), verxebán (verbena), artemisa (herba de Nosa Señora), visgo, hedra e fentos. O mesmo que a lenda galega, a británica di que o fento é unha planta especial, gardada por demos, que só florea esta noite. Os ingleses din que se tes a sorte de apañar a flor do fento macho esta noite, obterás o poder máxico de poder entender a linguaxe das árbores. Outra lenda di que as esporas miúdas do fento común teñen o poder de dar invisibilidade ao que sexa quen de as apañar só no pequeno espazo de tempo no que son visíbeis (que din que é xusto no minuto no que san Xoán naceu). En Polonia as mozas fan unha grilanda de flores bravas, poñen unha candea no medio e bótana nun río, que segundo a ruta que colla, coñecerán o seu fado.
En Cantabria durante a noite de san Xoán aprovéitase para facer as beiras, existía o costume de pór pólas de lamigueiro ou amieiro na fiestra daquela moza que se quería namorar, disputando entre os mozos o que tiña o ramo máis fermoso. Ademais no centro das vilas adoitábase colocar un gran ramo semellante ao da festa dos maios. Tamén existe a lenda duns cabalos con ás que aparecen pola noite para estragar a festa; a única solución para evitar que caian sobre alguén é protexerse cun trevo de catro follas.
Bibliografía
Textos de Xosé C. Víllaverde Román. Xuño 1991 "Etnografia Galega", Xesús Taboada Chivite. Editorial Galaxia. "Os cubos astrais en Galicia" Fernando Alonso
Oysho
Os seus produtos ofrecen unha ampla variedade de coleccións técnicas deseñadas para ofrecer o máximo rendemento en todo tipo de deportes e actividades xa que están feitos con materiais de alta calidade, o que asegura a súa durabilidade e tecnicidade. Ademais, as súas coleccións de lecer apostan pola funcionalidade e a versatilidade
Ten a súa sede social en Tordera (provincia de Barcelona).
The Platinum Collection
The Platinum Collection é un disco recompilatorio cos éxitos do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado no 2006.
Oysho
Historia
A cadea naceu en 2001 debido á diversificación do obxectivo comercial de Inditex. Comezou sendo unha marca de roupa interior, mais ao cabo duns anos da súa creación introduciu unha colección de deporte que acabou por converterse na súa liña principal de negocio. Ao longo dos anos foi expandíndose en diferentes países con aperturas de diferentes tendas importantes nas principais cidades do mundo, como París, Londres, Istambul e Shanghai.
The Platinum Collection
Trátase dunha colección de 3 CD e un DVD.
Oysho
Historia
En 2011 inaugurou a súa tenda virtual, arrancando en diferentes países e ofrecendo as súas coleccións na gran maioría de mercados.
The Platinum Collection
Lista de cancións
Disco 1
Oysho
Historia
En 2022, lanzou Oysho Training, unha aplicación de balde de adestramentos de fitness, ioga e running con sesións para todos os niveis.
The Platinum Collection
Lista de cancións
Disco 2
Oysho
Tendas
Oysho ten 457 tendas no mundo, distribuídas en máis de 40 países, sendo España o seu principal mercado, seguido de México e Turquía. As tendas teñen unha superficie media de 450m2. As tendas Oysho atópanse en centros comerciais e nas rúas máis importantes de venda en todo o mundo.
The Platinum Collection
Lista de cancións
Disco 3
Oysho
Subministracións
A cadea de subministración da empresa é rápida e flexíbel. As coleccións teñen unha alta rotación, o que se analiza como un dos éxitos empresariais de Inditex.
Os produtos de Oysho subminístranse sobre a base das tendencias de consumo. A súa alta capacidade de resposta crea produtos para abastecer as súas tendas dúas veces por semana.
Neisseriáceas
As Neiseriáceas ou Neisseriaceae son unha familia de bacterias do filo das Proteobacteria, e única familia da orde Neisseriales. A familia comprende varios xéneros, entre os cales o máis importante é o xénero Neisseria. Moitos organismos pertencentes a esta familia son comensais de mamíferos ou forman parte da súa flora bacteriana normal, pero dúas especies son importantes patóxenos humanos, que son: Neisseria gonorrhoeae, causante da gonorrea, e Neisseria meningitidis, causante de moitos casos de meninxite (meninxite meningocócica).
Hawkwind
Hawkwind é unha banda de rock inglesa, que foi un dos primeiros grupos de space rock. Tamén destaca por ser un dos precursores do punk rock e na actualidade está considerado unha ligazón entre as culturas hippie e punk. Nas súas letra destacan os temas urbanos e espaciais.
Apeadoiro da Vila da Igrexa
A Vila da Igrexa foi un apeadoiro de tren de Adif situada na Vila da Igrexa, no concello coruñés de Cerceda. Non ten servizos de viaxeiros.
A estación inaugurouse o 14 de abril de 1943 dentro do trazado orixinal da liña que unía Zamora e A Coruña. Coa construción do Eixe atlántico de alta velocidade, esta estación foi substituída pola nova estación de Cerceda-Meirama o 13 de decembro de 2009.
Hawkwind
Formada en 1969 polo vocalista e guitarrista Dave Brock, Hawkwind pasou a través de varias encarnacións e estilos de música, entre eles o hard rock, o rock progresivo e o rock psicodélico. Ducias de músicos traballaron co grupo, e incluso o escritor de fantasía e ciencia ficción Michael Moorcock foi un colaborador ocasional.
Husqvarna
miniatura|255px|Cortando pedra cunha motoserra de Husqvarna. Husqvarna AB, con sede en Huskvarna, Suecia, é unha empresa sueca de produtos forestais e agrícolas, principalmente de motor de gasolina. Husqvarna comezou sendo unha fábrica de mosquetes no ano 1689. Durante o século 1800 tomou o nome de Husqvarna Vapenfabriks AB (Fábrica de armas Husqvarna S.A.) e dende a súa creación ten fabricado motocicletas, ciclomotores, bicicletas, electrodomésticos, motoserras e motores de popa. Husqvarna AB foi propiedade de Electrolux entre 1978 e 2006. O 13 de xuño de 2006 Husqvarna escindiuse de Electrolux volvendo a ser unha empresa independente, cotizando, dende entón, na bolsa de Estocolmo. Pola contra, Electrolux mantén o dereito de utilizar a marca de electrodomésticos Husqvarna.
Mojito Lite
Mojito Lite é un grupo musical colombiano de Pop Latino e Soul que debutou na industria musical no ano 2011. A agrupación está integrada por Laura Mayolo (Voz), Juan Manuel Medina (Voz) e (Guitarra), Dayhan Díaz (Trompeta), (Flugelhorn) e (Teclados) e Juan Pablo Renteria (Piano).
No 2012, lanzaron o seu primeiro álbum Versos y Versiones co cal acadaron recoñecemento nacional. No 2013, estrearon o seu segundo álbum Una Historia Para Todos do cal lanzaron o seu exitoso sinxelo Si Te Molesta que ocupou a primeira posición en Colombia durante 4 semanas consecutivas, sendo unha das cancións máis exitosas dese ano, e recibiron un nomeamento ó Grammy Latino ademais doutros recoñecementos nacionais.
Hermesinda Gatoniz
Hermesinda Gatoniz, foi unha aristócrata galega, filla do conde Gatón do Bierzo e da súa muller, Exilona, naceu cara ao ano 842 e morreu en data imprecisa despois do ano 882.
Liñaxe e descendencia
Casou con outro gran aristócrata galega da época, Hermenexildo Guterrez, conde de Coímbra e do Porto e fillo de Gutier e Elvira. A unión de tan importantes casas nobres xuntou un gran poder no sur e centro do reino de Galiza. Naceron deste matrimonio os seguintes fillos:
Pull and Bear
Pull and Bear ou Pull&Bear (pronuncia inglesa: /pʊl ən ˈbɛər/; pronuncia galega: /pul am ˈbear/; en galego: tirar e levar) é unha cadea de tendas de roupa e complementos que está englobada no grupo INDITEX, as súas oficinas centrais e o seu centro loxístico atópanse no polígono de Río do Pozo, no concello de Narón.
Historia
miniatura|esquerda|Antigo logotipo de Pull and Bear. A cadea naceu en 1991, debido á diversificación de obxectivo comercial de Inditex, que neses momentos só contaba coas tendas Zara. A cadea está dirixida a un público mozo e informal a prezos accesibles.
Un ano despois da súa creación e seguindo coa política comercial do grupo levada anteriormente con Zara, Pull and Bear abre a súa primeira tenda fóra de España: inaugurouse en Portugal. Dende ese momento a compañía non parou de medrar ata chegar en 2012 ás 440 tendas en 24 países: Malta, Israel, Irlanda, Chipre, Emiratos Árabes Unidos, Qatar, Kuwait, Xordania, Líbano, Bahrain, Andorra,Polonia, Eslovaquia, Rusia, Serbia, Romanía, O Salvador e Guatemala, sendo algunhas das tendas destes países franquías mentres en España, Portugal, Grecia, Venezuela e México son de propiedade e non existe opción a abrir unha tenda franquiciada.
300px|miniatura|Tendas e franquías de P&B. No 1998 ampliou as súas liñas de roupa con XDYE, unha marca de carácter máis urbano e moderno co que conseguiu un grande éxito e introducindo por primeira vez coleccións para muller. Tres anos despois apareceu Sickonineteen.
En 2003 Christian Dior levou aos tribunais de Ferrol a Pull & Bear acusándoa de plaxiar un dos seus bolsos. O caso foi arquivado. Pull&Bear chegou a un acordo coa empresa británica Asos para iniciar a principios de 2014 a venda dos seus produtos na súa plataforma online.
Tendas
thumb|100px|Tenda de P&B en [[Ámsterdam.]]