cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montbard
Historia
O 16 de xuño de 1940, a 10ª Brigada Acoirazada polaca do xeneral Maczek derrota aos alemáns preto de Montbard (en Nod-sur-Seine), pero illado, as unidades francesas de ambos os dous lados foron derrotadas ou se retiraron. O 18 de xuño, a brigada estaba practicamente rodeada e quedou sen gasolina e municións. O xeneral Maczek ordenou a destrución do material da unidade e a dispersión do seus homes.
Gran Premio do Reino Unido de 1979
Carreira
Diante, Jones estableceu unha ampla vantaxe sobre Jabouille, que estaba loitando cos seus pneumáticos Michelin que degradábanse rapidamente. Na volta 17, o francés entrou en boxes para por pneumáticos novos, subindo Regazzoni a segunda posición. Pero, o desastre chegou para Jabouille cando, logo dunha longa parada, parte do seu alerón dianteiro quedou enganchado nunha mangueira de aire rompéndoo cando acelerou. Viuse obrigado a regresar aos pits para reparalo, durante a substitución o seu turbo sobre quentouse.
A media carreira, Jones aínda lideraba comodamente, con Regazzoni segundo e ben lonxe de Arnoux, e Laffite cuarto por diante dos Ferrari. Entón, achegándose a Woodcote ao final da volta 39, o motor de Jones fallou, un problema coa bomba de auga fixo que se requentara. Seis voltas despois, Laffite tamén se retirou con problemas no motor. Isto deixou só catro pilotos na volta do líder, Regazzoni, Arnoux, Scheckter e Villeneuve, con Jean-Pierre Jarier no quinto lugar no seu Tyrrell e Watson sexto.
Os Ferrari loitaban tamén co desgaste dos Michelin, e Villeneuve entrou en boxes para cambiar os pneumáticos na volta 50, antes de deterse con problemas de vaporización de combustible a cinco voltas para o final. Scheckter, pola súa banda, foi dobrado por Regazzoni na volta 56, antes de dobrar tamén a Jarier e Watson nas últimas voltas.
Regazzoni finalmente pasou a bandeira a cadros 24 segundos por diante de Arnoux, dando a Williams a súa primeira vitoria na Fórmula Un. Tamén foi a quinta e última vitoria para o suízo. Seguíronlles Jarier, Watson e Scheckter, Jacky Ickx, logrou o punto final no segundo Ligier.
Yarrow Stadium
O Yarrow Stadium é un recinto deportivo da cidade de New Plymouth (Nova Zelandia), inaugurado en 2002, que ten unha capacidade para acoller a uns 30.000 seareiros.
O recinto emprégase principalmente para a práctica do rugby xa que é o fogar do Taranaki RU, equipo que compite na ITM Cup. De cando en vez tamén ten disputado algún encontro do Super Rugby o equipo dos Hurricanes.
Copa do Mundo de Rugby 2011
Este é un dos estadios que Nova Zelandia escolleu para que se disputen nel 3 dos encontros do Grupo1 na primeira fase da Copa do Mundo de Rugby 2011 que o país maorí organizou entre o 9 de setembro e o 23 de outubro de 2011:
Premio de novela Ciudad de Oviedo
O Premio de novela Ciudad de Oviedo é un certame literario convocado polo Concello de Oviedo.
Ellen DeGeneres
Ellen Lee DeGeneres, nada o 26 de xaneiro de 1958, é unha actriz e unha cómica estadounidense que presenta o show The Ellen DeGeneres Show.
Traxectoria
Ellen Degeneres naceu no hospital Ochsner en Metairie, Luisiana, sendo filla de Ellios (asegurador) e Betty (axente inmobiliaria). Ten ascendencia francesa, inglesa, alemá e irlandesa.
Igual que o seu irmán Vance, Ellen foi bautizada seguindo o ritual da Igrexa de Cristo, Científico, pero con trece anos, cando os seus pais se divorciaros decide abandonar tal culto. Tras a separación dos pais, abandona Nova Orleáns e marcha a Atlanta, en Xeorxia, onde viviu coa nai: foi en Atlanta, na Atlanta High School, onde se diplomou no ano 1976. Pouco despois volvería a Nova Orleáns e frecuentou a Universidade de Nova Orleáns, onde se licenciou en ciencias da comunicación.
Vida persoal
150px|miniatura|dereita|Anne Heche e Ellen A carreira de DeGeneres estivo a piques de naufragar tras saír do armario, debido á repercusión que tivo este feito, que lle custaría varios anos restablecerse exitosamente como presentadora. Algo parecido pasou coa súa parella daquel momento Anne Heche, que de súpeto deixou de recibir propostas de traballo como actriz. A súa relación converteuse rapidamente en obxectivo da prensa sensacionalista. Ellen declarou publicamente o seu lesbianismo no programa de Oprah Winfrey e na portada da revista Time. Tras varios anos na primeira liña de interese das cámaras e xornalistas, Heche rompeu a relación con DeGeneres e casaría máis tarde con Coley Laffon, un operador de cámara.
DeGeneres vive actualmente coa súa parella, a actriz Portia de Rossi (que participou nas series Arrested Development ou Ally McBeal), na cidade de Santa Bárbara (California).
Carreira
Ellen DeGeneres comezou facendo monólogos en pequenos clubs ao longo de todos os Estados Unidos. A partir do éxito destes tours comezou a participar nalgúns shows televisivos. Tamén participou nalgunha sitcom da época como Open House (1989-1990) e Laurie Hill (1992). Acadou a fama nacional e internacional coa serie Ellen (1994-1998). Posteriormente faría Ellen's Energy Adventure (1996) e a sitcom The Ellen Show (2001-2002). Nos último anos vén presentando The Ellen Degeneres Show (2003-).
Presentadora dos Oscar
Foi presentadora da 79ª edición dos Oscar celebrada en 2007. Durante a cerimonia dixo: "Que noite tan marabillosa, canta diversidade na sala, nun ano no que tantas cousas negativas se dixeron sobre a raza, relixión ou orientación sexual da xente. E quero sinalar isto: se non houberen negros, xudeus e gays, non habería Oscars, ou ninguén chamado Oscar" (en inglés "What a wonderful night, such diversity in the room, in a year when there's been so many negative things said about people's race, religion and sexual orientation. And I want to put this out there: if there weren't Blacks, Jews and gays, there would be no Oscars, or anyone named Oscar, when you think about that.").
Dobraxe
Degeneres puxo voz á personaxe Dory, un peixe con problemas de memoria no famoso filme Finding Nemo (2003) de Pixar.
Yusif Muhsin Bixara
Traxectoria
O 4 de abril de 1986 foi nomeado arcebispo de Chipre. Foi ordenado bispo o 18 de maio seguinte, polo patriarca Nasrala Pedro Sufair, e tivo como co-ordenantes ao bispo de Xunia Xukrala Harb e ao bispo curial Rulan Abu Xauda.
Miguel de Unamuno
miniatura|Monumento a Unamuno en Salamanca. Miguel de Unamuno y Jugo, nado en Bilbao o 29 de setembro de 1864 e finado en Salamanca o 31 de decembro de 1936, foi un escritor e filósofo vasco. Na súa obra cultivou unha gran variedade de xéneros literarios, como dicía Ramón Pérez de Ayala: "Con tal orixinalidade como se se tratase literalmente de 'xéneros', que el cortaba e empregaba ao seu antollo".
Traxectoria
Nado na rúa Ronda da zona antiga de Bilbao, Miguel de Unamuno era o terceiro fillo e o primeiro home, despois de María Felisa e María Jesusa. Todos eles nados do matrimonio entre o comerciante Félix de Unamuno e a súa sobriña carnal, Salomé Jugo. Máis adiante terían nado Félix, Susana e María Mercedes. Ós dez anos de idade, ao rematar os seus primeiros estudos no colexio de San Nicolás, e dispoñerse a entrar no instituto, asistiu como testemuña ao asedio da súa cidade durante a terceira guerra carlista (o que logo reflectiría na súa primeira novela, "Paz na guerra").
Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Madrid, obtendo a cualificación de Sobresaínte en 1883, ós dezanove anos. Ó ano seguinte, doutorouse cunha tese sobre a lingua vasca: Crítica do problema sobre a orixe e prehistoria da raza vasca, na que anticipa a súa idea sobre a orixe dos vascos, idea contraria ás afirmacións do nacionalismo vasco que loitaba en favor dunha raza vasca non contaminada por outras razas.
En 1885 comezou a traballar nun colexio como profesor de latín e psicoloxía e publicou un artigo titulado "Del elemento alienígena en el idioma vasco", e outro costumista, "Guernica", medrando a súa colaboración en 1886 co Noticiero de Bilbao.
miniatura|esquerda||Bandeiras de Bilbao e flores vermellas e brancas na homenaxe a Miguel de Unamuno, na Praza Unamuno, a uns cen metros da casa natal do escritor, na zona antiga de Bilbao.
En 1888, presentouse á cátedra de psicoloxía, lóxica e ética do Instituto de Bilbao, convocada pola Deputación de Biscaia, xunto con Sabino Arana e o poeta Resurrección María de Azkue, sendo adxudicada a praza ó derradeiro.
Polemizou con Arana, o cal comezaba a súa actividade nacionalista, xa que consideraba a Unamuno como vasco máis "españolista" debido a que Unamuno, que xa escribira algún texto en éuscaro, consideraba que ese idioma estaba próximo a desaparecer e que o bilingüismo non era posible. "O éuscaro e o castelán son incompatibles dígase o que se queira, e se caben individuos non caben pobos bilingües. É este do bilingüismo un estado transitorio".
En 1889 preparou outras oposicións e viaxou á Suíza, Italia e Francia, onde se estaba a celebrar a Exposición Universal, onde se inaugurara a torre Eiffel. O 31 de xaneiro de 1891 casou con Concha Lizárraga, da cal levaba namorado dende neno. Ese mesmo ano adicou os meses invernais á preparación dunhas oposicións para unha cátedra de grego na Universidade de Salamanca, a cal conseguiu. Con motivo desas oposicións, iniciou amizade co granadino Ángel Ganivet, amizade que medraría ata o suicidio daquel en 1898. En 1901 foi nomeado reitor da Universidade de Salamanca. Como tal, foi homenaxeado en Pontevedra o 20 de agosto de 1912 co gallo da celebración duns Xogos Florais, na leira de Perfecto Feijoo.
O 11 de outubro de 1894 ingresou na Agrupación Socialista de Bilbao e colaborou no semanario Lucha de clases desa cidade, deixando o partido socialista en 1897 ao sufrir unha grande depresión persoal. En 1914 o ministro de Instrución Pública destituíuno do reitorado por razóns políticas, converténdose Unamuno en mártir da oposición liberal. En 1920 foi elixido polos seus compañeiros decano da Facultade de Filosofía e Letras, e foi condenado a dezaseis anos de cadea por inxurias ao rei Afonso XIII, aínda que a sentenza non chegou a se cumprir.
En 1921 foi nomeado vicerreitor, sendo novamente destituído polos seus constantes ataques ao rei e ao ditador Primo de Rivera, polo que foi exiliado á illa de Fuerteventura en febreiro de 1924. O 9 de xullo dese mesmo ano foi indultado, mais el decidiu exiliarse voluntariamente a Francia; primeiro a París e, ao pouco tempo, a Hendaia, no País Vasco francés, ata 1930, ano no que cae o réxime de Primo de Rivera. Á súa volta a Salamanca, entrou na cidade cun forte recibimento.
Nas eleccións do 12 de abril de 1932, Miguel de Unamuno presentouse candidato a concelleiro pola alianza republicano-socialista, sendo elixido. O 14 de abril dese mesmo ano, foi el mesmo quen proclamou na cidade a República. Dende o balcón do concello, o filósofo declarou que "comeza unha nova era e remata unha dinastía que nos empobreceu, degradou e aparvou". A República repúxoo no cargo de Reitor da Universidade de Salamanca. Máis adiante presentouse ás eleccións a Cortes, sendo elixido como deputado independente pola candidatura da alianza republicano-socialista na provincia de Salamanca. Porén, o escritor e intelectual, que en 1931 dixera que tivera contribuído máis que ningún outro español —coa súa pluma, coa súa oposición ao rei e ao ditador, co seu exilio...— á chegada da República, comezou a desencantarse.
En 1935 foi nomeado cidadán de honor da República. Froito do seu desencanto, expresou publicamente as súas críticas á reforma agraria, á política relixiosa, á clase política, ao goberno, a Azaña... . miniatura|230px|Universidade de Salamanca, da que Unamuno foi reitor. Tralo comezo da guerra civil, Miguel de Unamuno apoiou inicialmente ós sublevados. Unamuno quixo ver nos militares alzados a un conxunto de rexeracionistas autoritarios dispostos a endereitar o país. Cando o 19 de xullo a práctica totalidade do consistorio salmantino é destituída polas novas autoridades e substituída por persoas afíns, Unamuno acepta a acta de concelleiro que lle ofrece o novo alcalde, o comandante del Valle. No verán de 1936 fixo un chamamento ós intelectuais europeos para que apoien ós sublevados, declarando que representaban a defensa da civilización occidental e da tradición cristiá. Despois de ser destituído por Manuel Azaña, o goberno sublevado de Burgos repono de novo no cargo. Porén, o entusiasmo pola sublevación pronto se tornou en desengano, especialmente ante o cariz que toma a represión en Salamanca. Nos seus petos amoréanse as cartas de mulleres de amigos, coñecidos e descoñecidos, que lle piden que interceda polos seus maridos encarcerados, torturados e fusilados. A finais de xullo do 36, os seus amigos salmantinos, Prieto Carrasco, alcalde republicano de Salamanca e José Andrés y Manso, deputado socialista, foran asasinados, xunto o seu alumno predilecto e reitor da Universidade de Granada, Salvador Vila. No cárcere atopábanse os seus íntimos amigos o doutor Filiberto Villalobos e o xornalista José Sánchez Gómez, este agardando o ser fusilado. O seu tamén amigo, o pastor protestante Atilano Coco, atopábase baixo ameaza de morte. A comezos do mes de outubro, Unamuno visitou a Franco no pazo episcopal para suplicarlle inutilmente clemencia para os seus amigos presos.
O 12 de outubro de 1936 Unamuno arrepentiuse publicamente do seu apoio á sublevación. Durante o acto de comezo do curso académico (que coincidía coa celebración da "Festa da Raza"), no Paraninfo da Universidade, e despois dunha serie de discursos atacando á "anti-España", ao pechar o acto como reitor, Unamuno fixo un discurso improvisado, criticando duramente como se estaba a levar a rebelión, sentenciando ao rematar: "Venceredes, pero non convenceredes. Venceredes porque tedes sobrada forza bruta; pero non convenceredes, porque convencer significa persuadir. E para persuadirdes necesitades algo que vos falta: razón e dereito na loita.". Tralo seu discurso, o xeneral José Millán-Astray (o cal sentía unha profunda inimizade por Unamuno, habéndoo acusado de corrupción), berroulle "A min a Lexión", "viva a Morte" (lema da Lexión) e "abaixo a intelixencia"; a isto, Unamuno contestoulle "viva a vida" (case un insulto á Lexión). A continuación o xeneral levantouse, e José María Pemán tratou de aclarar: "¡Viva a intelixencia! ¡Morran os malos intelectuais!". A dona de Franco, Carmen Polo, tomou do brazo a Miguel e acompañouno á súa casa, xunto a súa garda persoal. Ese mesmo día, a corporación municipal reuniuse de xeito segredo expulsando a Unamuno. Trala súa expulsión, o causante, o concelleiro Rubio Polo, declarou "...por España, en fin, apuñalada traidoramente pola pseudo-intelectualidade liberal-masónica cuxa vida e pensamento [...] só se mantivo firme na vontade de vinganza, en todo o demais foi tornadizo, sinuoso e oscilante, non tivo criterio, se non paixóns; non asentou afirmacións, só propuxo dúbidas corrosivas; quixo concilia-lo inconciliable, o Catolicismo e a Reforma; e foi, engado eu, o envelenador, o celestino das intelixencias e das vontades virxes de varias xeracións de escolares en Academias, Ateneos e Universidades". O 22 de outubro, Franco asinou o decreto de destitución de Unamuno como reitor.
Os derradeiros días de vida de Miguel de Unamuno (de outubro a decembro de 1936) pasounos baixo arresto domiciliario na súa casa, nun estado, en palabras de Fernando García de Cortázar, de resignada desolación, desesperación e soidade.
Entrevista feita días despois, nesta ocasión si con Kazantzakis:
275ppx|miniatura|Praza de Unamuno, no seu barrio natal, durante a homenaxe anual que lle rinde o Concello de Bilbao.
Carta do 21 de novembro de 1936 a Lorenzo Guisso :
O 31 de decembro de 1936 morreu Miguel de Unamuno, de xeito repentino, na súa casa de Salamanca, no transcurso da conversa vespertina que mantiña regularmente cun par de amigos. A pesar da súa virtual reclusión, no seu funeral foi exaltado como un heroe falanxista. Trala súa morte, Antonio Machado escribiu :
Nivola
Na época literaria que rodeaba ao autor por entón, esixíanse uns ríxidos patróns de procedemento á hora de escribir e publicar unha novela: unha temática particular, liñas de tempo e acción específicas, convencionalismos sociais… unha especie de guión non escrito pero aceptado por todos. E isto supuña a Unamuno un corpiño do que pretendería desprenderse dalgunha forma, para expresarse nas súas páxinas como vese oportuno. A súa solución foi inventar un novo xénero literario, ao que chamou "nivola", e deste xeito, non podería obter crítica ningunha no referente a regras de estética ou composición, porque só debería atender ás regras que el mesmo deseñase para o seu novo xénero. Así o expresa no prólogo de Néboa (1914):
Filosofía
A filosofía de Unamuno non foi unha filosofía sistemática, senón unha negación de calquera sistema e unha afirmación de fe "en si mesma". Formouse intelectualmente baixo o racionalismo e o positivismo. Durante a época da súa mocidade, escribiu artigos nos cales apreciábase claramente a súa simpatía polo socialismo, e tiña unha gran preocupación pola situación na que se atopaba España. miniatura|Unamuno debuxado por [[Cándido Fernández Mazas, publicado en El Pueblo Gallego en 1924.]] A influencia dalgúns filósofos como Adolf von Harnack provocou o rexeitamento de Unamuno polo racionalismo. Tal abandono queda de manifesto na súa obra San Manuel Bueno, mártir, onde a metáfora da neve caendo sobre o lago ilustra a súa postura en favor da fe -a montaña sobre a cal a neve crea formas, paisaxes, fronte ao lago, onde esta se disolve e transfórmase en nada-.
Para el a morte é algo definitivo, a vida remata. Con todo, pensaba que a crenza de que a nosa mente sobrevive á morte é necesaria para poder vivir. É considerado un dos predecesores da escola existencialista que, varias décadas despois, atoparía o seu auxe no pensamento europeo.
A preocupación por España manifestouse nos ensaios recollidos nas súas obras:
As súas obras máis puramente filosóficas son
Poesía
Para Unamuno a arte era un xeito de expresar as inquietudes do espírito. Por iso, na poesía e na novela trata os mesmos temas que desenvolvera nos ensaios: a súa angustia espiritual e a dor que provoca o silencio de Deus, o tempo e a morte.
Sempre se sentiu atraído polos metros tradicionais e, aínda que nas súas primeiras composicións procura eliminar a rima, máis adiante recorre a ela. Entre as súas obras poéticas destacan: Poesías (1907), Rosario de sonetos líricos (1911), El Cristo de Velázquez (1920), Andanzas y visiones españolas (1922), Rimas de dentro (1923), ''Teresa. Rimas de un poeta descoñecido (1924), De Fuerteventura a París (1925), Romancero del destierro (1928) e Cancionero'' (1953).
Xa dende o seu primeiro libro, Poesías (1907), perfílanse os temas que van dominar na poética unamuniana: o conflito relixioso, a patria e a vida doméstica.
Basto e prosista, nunca se lle recoñeceu por versos harmoniosos e traballados, senón por estrofas breves, castelás e moi persoais: en palabras de Ramón Irigoyen, prologuista de Néboa na edición do Mundo, Unamuno sempre foi un "exaculador precoz do verso", facendo referencia ao seu escaso detemento na revisión dos seus poemas conclusos, en comparación con outros poetas da época como Machado ou Juan Ramón Jiménez.
Teatro
A obra dramática de Unamuno presenta a súa liña filosófica habitual; por iso é polo que obtivo un éxito máis ben escaso. Temas como a indagación da espiritualidade individual, a fe como «mentira vital» e o problema da dobre personalidade son tratados en La esfinge (1898), La verdad (1899) e El otro (1932). Actualiza a traxedia euripídea en Fedra (1918) e traduce a Medea (1933) de Séneca.
O teatro unamuniano ten as seguintes características:
In the Name of Love
"In the Name of Love" é unha canción da cantante polaca Monika Kuszyńska. Foi lanzado como o primeiro sinxelo do seu segundo álbum de estudio o 9 de marzo de 2015. A canción está composta por Monika Kuszyńska, Jakub Raczyński e producida por Rafał Stępień. A canción representará a Polonia no Festival de Eurovisión 2015.
O sinxelo tamén foi gravado en lingua polaca, chamado "Obudź się i żyj".
Josep Tarradellas
Josep Tarradellas i Joan, nado en Cervelló o 19 de xaneiro de 1899 e finado en Barcelona o 10 de xuño de 1988, foi un político catalán, presidente da Generalitat de Cataluña no exilio, desde 1954 ata a restauración da Generalitat en 1980.
Traxectoria
Tarradellas accedeu ao posto de secretario xeral de Esquerra Republicana de Catalunya en 1931. Tamén será deputado das cortes españolas, conselleiro de Gobernación e de Sanidade da Generalitat no goberno de Cataluña de 1931-1932 e no primeiro goberno posterior ás eleccións de 1932, durante a presidencia de Francesc Macià. Durante a guerra civil española, dentro do goberno de Cataluña (1934-1939), encárgase das carteiras de Servizos Públicos, Economía e Cultura, chegando a conselleiro primeiro en setembro de 1936.
Exiliado en Francia desde 1939, converteuse en presidente da Generalitat en 1954, logo da dimisión de Josep Irla.
Retorna a Cataluña, sendo recibido pola multitude en Barcelona. A súa frase "Ja sóc aquí" (Xa estou aquí) ficou na memoria histórica catalá e española.
Restauración da Generalitat
En 1977, morto xa Franco, encontrarase co presidente do Goberno de España, Adolfo Suárez, para negociar o restablecemento da Generalitat catalá.
O 29 de setembro de 1977 o presidente español derroga a lei franquista de 1938 que eliminaba as institucións catalás e restablece a Generalitat provisoria. O 17 de outubro de 1977 noméase a Tarradellas como presidente da Generalitat provisoria e a Frederic Rahola como conselleiro da Presidencia.
Tarradellas forma un goberno de concentración con doce conselleiros, coa tarefa de preparar o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1979, que sería aprobado en referendo en novembro de 1979, para logo convocar eleccións ao Parlamento de Cataluña (1980). Após gañar as eleccións Jordi Pujol, Tarradellas retiraríase da vida política a continuación, falecendo uns anos despois, en 1988.
Shangay Lily
Enrique Hinojosa Vázquez, coñecido artisticamente como Shangay Lily, nado en Málaga o 1 de marzo de 1963 e finado o 11 de abril de 2016, foi un drag queen, escritor e actor de orixe andaluza.
Mammu, es tevi mīlu
Mammu, es tevi mīlu é un filme letón de 2013 escrito e dirixido por Jānis Nords. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Berlín o 11 de febreiro de 2013, e nos cinema de Letonia o 21 de febreiro. O filme foi escollido como a candidato letón para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Xeografía de Italia
Mapa de Italia
miniatura|centro|500px
Arte móbel
A locución arte móbel, arte moble e tamén, ás veces, arte mobiliar, emprégase dentro do campo de estudo da arte prehistórica para designar a calquera obra de arte (en sentido amplo) realizada sobre un obxecto de dimensións limitadas e manexábeis, é dicir, que poden ser transportadas polo ser humano.
Historia e características
O concepto de arte móbel está relacionado, por tanto, co de arte parietal, pero non é o mesmo concepto, xa que este non se pode trasladar porque está realizado sobre os muros ou as rochas (arte rupestre). Tampouco debe considerarse arte móbel as pezas de grandes proporcións como as estelas ou as estatuas-menhir do Neolítico e da Idade dos Metais.
No Neolítico aparecen, ademais, obxectos de barro cocido (é dicir, vasillas decoradas, figuriñas de cerámica...), ídolos, tecidos, esteiras con motivos xeométricos ou figurativos etc.
Na Idade dos Metais a todos estes elementos engadíronse obxectos metálicos, pezas suntuarias e rituais, broches e armas; todo elaborado con técnicas decorativas enormemente sofisticadas como a do nielo en prata, as filigranas, o repuxado, o damasquinado, o moldeo á cera perdida e outras.
Apeadoiro de Paderne
Paderne foi un apeadoiro de RENFE arredor do p. k. 9,5 da liña Betanzos-Infesta - Ferrol, para dar servizo ao concello de Paderne.
Historia
Foi construído a medio camiño entre as estacións de Betanzos-Cidade e Miño-Castro aínda que afastado das aldeas da zona, condición imposta pola Lei de Policía de Ferrocarrís da época, que dispuña que estas paradas habían de se instalar en puntos nos que pudiera dar servizo a varios núcleos de poboación e que, asemade, non podía estar a máis de 3 quilómetros de cada un dos mesmos.
Gozaba dun predio de viaxeiros construído en pedra con tellado a dúas augas do que aínda se poden ollar os muros en ruínas a carón da vía. O auxe deste apeadoiro tivo lugar entre as décadas de 1930 e 1970, grazas a que constituía o punto de partida dos produtos do agro da zona principalmente cara a cidade de Ferrol.
Canle de televisión
Unha canle de televisión é un tipo de estación emisora que transmite son e vídeo a receptores de televisión nunha área concreta. Tradicionalmente, as canles de televisión facían as súas transmisións enviando sinais de radio especialmente codificados polo ar, chamada televisión terrestre. Normalmente concédense licenzas por parte dunha axencia gobernamental a cada canle de televisión para usar unha parte determinada do espectro de radio (unha canle) a través do cal eles envían os seus sinais. As canles que emiten só por cable, IPTV e internet non adoitan requirir licenza, as canles de televisión por satélite nalgúns países, como España, tan só requiren autorización administrativa.
Toluca de Lerdo
Toluca de Lerdo (en Tollohkan; en otomí, Nzehñi; en matlatzinca, Imbomáani; en tlahuica, Tsindijets; e en mazahua, Zúmi) é unha cidade e capital do Estado de México, sitúase no centro do país. É a capital do concello homónimo. Toluca de Lerdo contaba no ano 2020 con 223.876 habitantes, e unha zona metropolitana de 2.353.924}}, sendo así a quinta zona metropolitana de maior poboación en México. O Val de Toluca é de primeira importancia xa que é un centro industrial, comercial e de servizos moi importante no altiplano central de México.
Xeografía
miniatura|dereita|Xardín botánico de Toluca. Toluca está situada a 2.668 m sobre o nivel do mar, e ten un clima temperado durante todo o ano, con temperaturas que oscilan entre 2 a 22 °C durante o verán e entre -2 a 18 °C no inverno.
Ilia Repin
Ilia Efimovich Repin, (Илья́ Ефи́мович Ре́пин), nado en Chuguiev (Ucraína, Imperio Ruso), o 24 de xullo de 1844 e finado en Kuokkala (Finlandia, actualmente Repino, no distrito de Kurortny de San Petersburgo), o 29 de setembro de 1930, foi un destacado pintor e escultor ruso do movemento artístico dos Itinerantes. As súas obras, enmarcadas no realismo, conteñen a miúdo unha gran profundidade psicolóxica e exhiben as tensións da orde social existente. A finais dos anos vinte comezaron a publicarse na Unión Soviética detallados traballos sobre a súa obra e ao redor de dez anos despois foi posto como exemplo para ser imitado polos artistas do realismo socialista.
Primeiros anos
O seu pai, Efim, era un militar e tamén un colono que se dedicaba ao cultivo da terra. Aos 13 anos, Repin entrou de aprendiz no taller dun artista local dedicado ás iconas chamado Ivan Bunakov. Igualmente comezou a estudar a técnica do retrato. En 1866 trasladouse a San Petersburgo e ingresou na Academia Imperial das Artes. esquerda|miniatura|Repin por [[Vasili Polenov (1879).]] Coa súa primeira obra mestra, A resurrección da filla de Xairo, gañou a medalla de ouro dun concurso da Academia, e con ela unha bolsa para estudar en Francia e Italia. Así é como Repin viviu en París, onde recibiu a influencia dos impresionistas, o que influíu decisivamente na súa forma de usar a luz e a cor. Con todo, o seu estilo continuou a ser máis afín ao dos mestres da vella escola, especialmente Rembrandt, e nunca chegou a converterse nun impresionista. Ao longo da súa carreira retratou xente común, tanto ucraína como rusa, aínda que nos seus últimos anos tamén representou nas súas obras membros da elite do Imperio Ruso, a intelligentsia, a aristocracia e o propio tsar Nicolás II.
Os Itinerantes
En 1878 Repin uniuse á Sociedade de Exposicións Artísticas Itinerantes, xeralmente coñecida como os "Itinerantes" (Peredvizhniki), que na época na que Repin chegou á, por entón, capital rusa se rebelaron contra o formalismo da Academia. A fama chegoulle a Repin coa súa pintura Os sirgadores do Volga, unha obra que denunciaba dun modo impactante o duro fado desas persoas. Dende 1882 viviu en San Petersburgo, realizando frecuentes visitas á súa terra natal ucraína e ocasionais viaxes ao estranxeiro. esquerda|miniatura|Casa de campo de Repin en [[Zdravniovo, Belarús.]]
Temas históricos e contemporáneos
Pouco antes do asasinato do tsar Alexandre II en 1881, Repin empezou a pintar unha serie de cadros relacionados co movemento revolucionario ruso: Negativa a confesarse, Arresto dun propagandista, O encontro dos revolucionarios e Non o esperaban, sendo esta última a súa obra mestra sobre este tema. Nela represéntase a sorpresa dunha familia ante a volta ao fogar dun dos seus membros, exiliado político.
A súa obra Procesión de Pascua na provincia de Kursk é con frecuencia considerada un arquetipo do estilo nacional ruso, mostrando diversas clases sociais e as tensións entre elas, dentro do contexto da práctica dunha tradición relixiosa e unidas nun avance lento pero continuo.
En 1885 Repin rematou unha das súas pinturas de maior intensidade psicolóxica: Iván o Terrible e o seu fillo. Este óleo mostra un arrepiado Iván que abraza o seu fillo agonizante, a quen acaba de golpear e ferir mortalmente nun acceso de furia. A mirada de espanto de Iván contrasta profundamente coa serena expresión do seu fillo. miniatura|300x300px|Cosacos zaporogos escribindo unha carta ao Sultán (1880-91) Unha das pinturas máis complexas de Repin, Cosacos zaporogos escribindo unha carta ao Sultán (Mehmed IV) ocupou o artista durante moitos anos e, en gran medida, foi froito dunha concienzuda investigación levada a cabo conxuntamente co historiador Dmytro Yavornitski, que incluíu numerosas viaxes á rexión que habitaban os cosacos de Zaporozhia. Repin concibiu esta obra como un estudo en clave de humor, pero tamén pensaba que recollía o ideal de liberdade, igualdade e fraternidade, é dicir, o republicanismo dos cosacos ucraínos. Comezou este cadro en 1880 e non o completou ata 1891. Ironicamente foi adquirido de forma inmediata polo tsar, quen pagou por el a cantidade desorbitada de trinta e cinco mil rublos. Outra versión deste cadro realizada entre os anos 1889 e 1896 consérvase no Museo de Belas Artes de Khárkiv. Ademais, Repin pintou dous esbozos ao óleo para este cadro: un atópase na Galería Tretiakov e o outro, no Museo Nacional de Arte de Belarús, en Minsk.
Na súa madurez, Repin retratou moitos dos seus máis ilustres compatriotas, incluíndo o novelista Lev Tolstoi, o científico Dmitri Mendeleiev, o xurista e político Konstantin Pobedonostsev, o filántropo e mecenas Pavel Tretiakov, os compositores Modest Musorgskii, Aleksandr Borodin, Aleksandr Glazunov, Mikhail Glinka e Anton Rubinstein e o poeta e pintor ucraíno Taras Schevchenko.
En 1900, o goberno ruso encargoulle a súa maior obra: un óleo de 400 por 877 centímetros que representa unha sesión solemne do Consello de Estado do Imperio Ruso.
Vida posterior
Coa excepción do retrato do primeiro ministro do goberno provisional, Aleksandr Kerenskii, Repin non pintou nada relevante en relación coas revolucións de 1917 ou o goberno soviético que as seguiu. O seu último cadro, un festivo e exuberante óleo chamado Gopak dedicado á danza popular ucraína jopak.
Faleceu en 1930, nos Penates e os seus restos están enterrados no xardín da casa. O terreo está incluído no Patrimonio da Humanidade San Petersburgo e conxuntos monumentais anexos e en 1940 a residencia abriu ao público como casa-museo.
Legado
miniatura|upright=1.5|Os sirgadores do Volga (1870–73; [[Museo Ruso, San Petersburgo)]] Repin foi o primeiro artista ruso que acadou fama en Europa empregando especificamente temas rusos. A súa pintura de 1873 Os sirgadores do Volga, radicalmente diferente das pinturas rusas anteriores, converteuno no líder do novo movemento de realismo crítico na arte rusa. Escolleu a natureza e o carácter por riba do formalismo académico. O éxito desta obra foi enorme e recibiu eloxios de contemporáneos como Vladimir Stasov e Fiódor Dostoievski. As súas pinturas amosas o seu sentimento de responsabilidade persoal para a dura vida da xente común e o destino de Rusia.
A Academia Imperial das Artes de San Petersburgo, na que Repin estudou, cambiou de nome trala Revolución de Outubro e en 1947 foi trasladada a Moscova. Dende entón, o edificio alberga o Instituto Académico de San Petersburgo de Pintura, Escultura e Arquitectura Ilia Repin.
A Rapsodia Oriental op. 29 de Aleksandr Glazunov (1889) está dedicada a Ilia Repin.
Mr Beast
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Stuart Braithwaite, Dominic Aitchison, Martin Bulloch, John Cummings e Barry Burns. As letras de "I Chose Horses" foron escritas polo vocalista de Envy Tetsuya Fukagawa.
Monagas Sport Club
Monagas Sport Club é un club de fútbol da cidade de Maturín, na Venezuela.
Equipo 2007
Portería Defensa Media Dianteira
María Antonia Pereira
María Antonia Pereira do Campo  ou María Antonia Pereira de Andrade, nada en Baños de Cuntis (Cuntis) o 5 de outubro de 1700 e finada en Santiago de Compostela o 10 de marzo de 1760, foi unha relixiosa e escritora galega, coñecida como a serva de Deus María Antonia de Xesús, ou Monxiña do Penedo.
Traxectoria
Foi a filla primoxénita, de tres irmáns, de Manuel Pereira e María do Campo. Setemesiña, foi bautizada como Flavia Antonia Pereira do Campo. Viviu cunha tía paterna, María Pereira, en Caldas de Reis. Despois da morte do pai —M.ª Antonia tiña 14 anos de idade— a familia trasladouse a Baiona, onde a nai traballou de ama de chaves na casa de Fernando de Heras y Miera, abade da Colexiata de Santa María. Despois de cinco anos, Antonia foise para a casa dunha señora de Tui e de alí a unha de Santiago de Compostela. De volta á Baiona, casou en matrimonio organizado pola súa familia con Juan Antonio Valverde, notario eclesiástico, e, tempo despois, tanto o home como os seus dous fillos, Sebastián e Leonor, abrazaron a vida relixiosa en diferentes ordes.
Marchou a Madrid, alí, tras traballar no servizo doméstico, pasou a integrarse nunha comunidade carmelita de Alcalá de Henares. O nome de Flavia Antonia foille trocado polo de María Antonia de Xesús cando entrou na vida relixiosa. En 1728 recibe o mandato divino de fundar un convento. Con importantes apoios eclesiásticos e económicos, volveu a Santiago. Alí, logo de superar as reticencias dos arcebispos Cayetano Gil Taboada, e o seu sucesor Bartolomé de Raxoi, a abrir unha nova orde de clausura, fundou en 1748 o primeiro convento carmelita de Galicia, o convento das Carmelitas Descalzas, chamado convento do Carme de Arriba. En 1753 comezaron as obras do novo edificio do convento, traballos dirixidos polos frades carmelitas José de los Santos e José del Espíritu Santo.
Coñecida como a Monxiña do Penedo polo seu lugar de nacemento, a Igrexa católica considerouna venerable polas súas virtudes. Da súa obra escrita consérvanse manuscritos no convento, entre eles o da súa obra principal, o Edificio espiritual, ademais da numerosa correspondencia.
Veneración
A Santa Sé, ao pouco de finar a monxa, declarou que non había impedimento para comezar coa súa causa de canonización, que comezou en 1761, pero que se detivo en 1770.
O 25 de xaneiro de 1993, polo pulo do entón arcebispo compostelán cardeal Antonio María Rouco Varela, retomouse a fase diocesana do proceso. O proceso concluíu o 14 de xuño de 1996, admitiuno a trámite a Congregación para as Causas dos Santos o 25 de xullo de 1999 e recibiu en 2007 a aprobación da Comisión Histórica (Positio). Grazas a esta aprobación Pereira recibe o título católico de "serva de Deus".
O 7 de novembro de 2018 a Congregación para as Causas dos Santos, con autorización do papa Francisco, declarouna "venerable".
Obra
miniatura|Lenzo da Serva de Deus María Antonia de Xesús.
Tifón (mitoloxía)
Na mitoloxía grega, Tifón, Tifaón ou Tifeo (en grego antigo Τυφών Typhôn, Τυφάων Typhaôn, Τυφωεύς Typhôeus ou Τυφώς Typhôs, de τῦφος tuphos, ‘fume’; en latín Typhon) é unha divindade primitiva que se presenta en forma de furacán destrutor ou dun enorme e horrible monstro alado cun centenar de serpes repartidas polas súas coxas que lanza chamas pola boca.
Foi o último fillo de Xea, esta vez con Tártaro, personificación dos infernos profundos:
O Himno homérico a Apolo fai do monstro Tifaón en Delfos un fillo da arcaica Hera na súa forma minoica, xerado por ela soa, como unha versión monstruosa de Hefesto, parido nunha cova de Cilicia e confinado alí na misteriosa terra de Arimos (A Ilíada, ii. 781-783). Foi en Cilicia onde Zeus loitou co antigo monstro e derrotouno, nunha complicada batalla: Tifón atacou a Zeus coas súas chamas, derrotándoo temporalmente, cortándolle os tendóns e deixándoo nun saco de coiro, o korukos, que é a orixe etimolóxica de korukion atron, a cova Coricia. A rexión de Cilicia, no sueste de Anatolia, tivo moitas oportunidades de relacionarse cos hititas do norte. Walter Burkert advirte algunhas coincidencias próximas desta historia co mito hitita de Iluyanka.
O inveterado inimigo dos deuses olímpicos foi finalmente derrotado por Zeus e guindado ao Tártaro, ou encerrado baixo o volcán Etna (Esquilo, Prometeo encadeado 370; Píndaro, Píticas, I. 19-20) onde «o seu leito raspa e aguilloa todo o longo das súas costas estendidas contra el», ou noutras rexións volcánicas, onde é o causante das erupcións.
Tifón é pois a figuración ctónica das forzas volcánicas, como Hefesto (Vulcano na mitoloxía romana) é a manifestación olímpica.
Entre os fillos de Tifón con Equidna están Cérbero, Ortro, a Quimeira, a Esfinxe, a Hidra de Lerna, o dragón Ladón, o León de Nemea, a Aguia de Prometeo, o Dragón da Cólquida e a Porca de Cromio. Tamén é o pai dos cálidos e perigosos ventos (do grego typhein, 'fumar'), polo que é considerado como unha posible etimoloxía para a palabra «tifón», supostamente tomada polos persas como طوفان Tufân e polos árabes para incluír as tormentas ciclónicas do Océano Índico.
Escritores helenísticos posteriores identificaron a Tifón co deus exipcio Set, e os investigadores relixiosos identifícano co arcanxo Sandalfón.
Ás veces menciónase a un segundo Tifón, fillo do primeiro, idéntico a el e considerado xeralmente un dos Xigantes.
Cúmulo estelar
miniatura|250px|[[Messier 92 na constelación de Hércules.]]
Os cúmulos estelares ou nubes de estrelas son grupos de moitas estrelas relativamente moi xuntas. Poden distinguirse dous tipos de cúmulos estelares: os cúmulos globulares son grupos apertados de centos ou miles de estrelas moi vellas que están gravitacionalmente unidas, mentres que os cúmulos abertos son grupos de estrelas agrupadas máis laxamente, que conteñen xeralmente menos duns poucos centos de membros, e adoitan ser estrelas moi novas. Os cúmulos abertos quedan distorsionados co tempo pola influencia gravitacional de nubes moleculares xigantes a medida que se moven a través da galaxia, pero os membros dos cúmulos continuarán movéndose en aproximadamente a mesma dirección polo espazo aínda que xa non están ligados gravitacionalmente; nese caso coñécense como asociacións estelares, ás veces denominados grupo en movemento.
Cúmulo globular
Os cúmulos globulares son agrupacións máis ou menos esféricas que constan de 10 000 a varios millóns de estrelas que están xuntas en rexións de 10 a 30 anos luz de diámetro. Xeralmente constan de estrelas moi vellas da Poboación II, só uns centos de millóns de anos máis novas que o propio Universo, que son principalmente amarelas e vermellas, con masas de menos de dúas masas solares. Estas estrelas son as que predominan nos cúmulos porque as estrelas máis quentes e máis masivas que puideron algunha vez conter xa explotaron como supernovas ou evolucionaron ás fases de nebulosa planetaria para acabar convertidas en ananas brancas. Non obstante, existen unhas poucas estrelas azuis raras nos cúmulos globulares, que se cre que se formaron por fusións estelares nas rexións internas densas; estas estrelas coñécense co nome de estrelas atrasadas azuis.
Na nosa galaxia, os cúmulos globulares están distribuídos en agrupacións esféricas no halo galáctico, arredor do centro galáctico, orbitando o centro en órbitas moi elípticas. En 1917, o astrónomo Harlow Shapley estimou a distancia do Sol ao centro galáctico baseándose na distribución de cúmulos globulares; previamente a localización do Sol na Vía Láctea non fora ben establecida por ningún método.
Os supercúmulos estelares, como Westerlund 1 na Vía Láctea, poden ser os precursores dos cúmulos globulares.
A nosa galaxia ten uns 150 cúmulos globulares, algúns dos cales puideron ser capturados a partir de pequenas galaxias que foron distorsionadas pola Vía Láctea, como parece ser o caso do cúmulo globular M79. Algunhas galaxias son moito máis ricas en cúmulos globulares: a galaxia elíptica xigante M87 contén uns mil.
Só uns poucos dos cúmulos globulares máis brillantes son visibles a simple vista. O máis brillante é Omega Centauri, que xa se coñecía desde a antigüidade e fora catalogado como unha estrela antes da era dos telescopios modernos. O cúmulo globular mellor coñecido no hemisferio norte é M13.
Formas intermedias
250px|miniatura|En [[Messier 68, as estrelas que o constitúen ocupan un volume de algo máis de cen anos luz de diámetro. ]] En 2005, os astrónomos descubriron un tipo totalmente novo de cúmulo estelar na galaxia de Andrómeda, que é en diversos aspectos moi similar aos cúmulos globulares (pero menos denso). Actualemnte, na Vía Láctea non se descubriu ningún destes cúmulos intermedios (tamén chamados cúmulos globulares estendidos). Os tres descubertos en Andrómeda son: M31WFS C1 M31WFS C2 e M31WFS C3.
Estes novos cúmulos estelares conteñen centos de estrelas, o que é un número similar ás que se poden encontrar en cúmulos globulares. Os cúmulos tamén comparten outras características con cúmulos globulares, por exemplo, as poboacións estelares e a metalicidade. O que os distingue dos cúmulos globulares é que son moito maiores (de varios centos de anos luz de diámetro) e centos de veces menos densos. As distancias entre as estrelas son, por tanto, moito maiores nos novos cúmulos estendidos descubertos. Parametricamente, estes cúmulos están a medio camiño entre un cúmulo globular (con pouca materia escuraa) e unha galaxia esferoidal anana (dominada pola materia escura).
Non se sabe como se formaron estes cúmulos, pero isto podería estar relacionado coa formación dos cúmulos globulares. Tampouco se sabe por que M31 (Andrómeda) ten estes cúmulos e a Vía Láctea non. Tamén se descoñece se hai outras galaxias que os teñan, pero sería moi improbable que M31 fose a única galaxia con eles.
Outro tipo de cúmulos son os "borrosos débiles" (faint fuzzies) que ata agora só se atoparon en galaxias lenticulares como NGC 1023 e NGC 3384. Están caracterizadas polo seu gran tamaño comparado co dos cúmulos globulares e unha distribución en anel arredor do centro das súas galaxias hospedadoras. Igual que estas últimas parecen ser obxectos vellos.
Cúmulos abertos
miniatura|250px|As [[Pláiades, un cúmulo aberto dominado por estrelas azuis quentes rodeado de nebulosidade por reflexión.]] Os cúmulos bertos son moi diferentes dos cúmulos globulares. A diferenza dos cúmulos globulares distribuídos esfericamente, están confinados no plano galáctico, e encóntranse case sempre nos brazos espirais. Xeralmente son obxectos xoves, de como máximo unhas poucas decenas de millóns de anos, con raras excepcións de obxectos duns poucos miles de millóns de anos de idade, como por exemplo Messier 67 (o cúmulo aberto vello máis próximo e máis observado). Fórmanse nas rexións H II como a nebulosa de Orion.
Os cúmulos abertos conteñen xeralmente uns poucos centos de membros, situados dentro dunha rexión duns 30 anos luz de diámetro. Como están moito menos poboados que os cúmulos globulares, están moito menos ligados gravitacionalmente, e co tempo son distorsionados pola gravidade de nubes moleculares xigantes e outros cúmulos. Os encontros próximos entre membros do cúmulo poden tamén orixinar a exección de estrelas, un proceso denominado 'evaporación'.
Os cúmulos abertos máis salientables son as Pleiades e as Híades na constelación de Tauro. O cúmulo dobre h+Chi Persei pode tamén ser prominente en ceos moi escuros. Os cúmulos abertos están a miúdo dominados por estrelas azuis novas quentes, porque aínda que ditas estrelas son de vida curta en termos estelares, e só duran unhas poucas decenas de millóns de anos, os cúmulos abertos adoitan dispersarse antes de que estas estrelas morran.
Establecer distancias precisas aos cúmulos abertos permite a calibración das relacións período-luminosidade que mostran as estrelas variables Cefeidas, que despois se utilizan como candea estándar para as medicións. As Cefeidas son luminosas e poden usarse para establecer tanto as distancias ás galaxias remotas coma a taxa de expansión do Universo (constante de Hubble). O cúmulo aberto NGC 7790 alberga tres cefeidas clásicas que son moi importantes para estes labores.
Supercúmulo estelar
Un supercúmulo estelar é unha rexión moi grande onde se están formando estrelas que se pensa é o precursor dun cúmulo globular.
Cúmulo incrustado
Os cúmulos incrustados son cúmulos estelares que están parcial ou totalmente incluídos en po ou gas interestelar. O exemplo máis famoso de cúmulo incrustado é o cúmulo de Trapecio. Na rexión central da nube ρ Ophiuchi (L1688) hai un destes cúmulos incrustados.
Asociacións estelares
miniatura|200px|O [[Cúmuo da Árbore de Nadal quedará finalmente desfeito.]] Unha vez que un cúmulo aberto quedou desligado gravitacionalmente ou se un grupo recentemente formado de estrelas non consegue formar un cúmulo, as estrelas constituíntes continuarán movéndose en direccións similares polo espazo. Un grupo así é entón denominado asociación estelar ou grupo en movemento. A maioría das estrelas do Setestrelo son membros dun anterior cúmulo aberto, chamado Grupo en movemento da Osa Maior, e teñen similares movementos propios. Outras estrelas do ceo, como Alphecca e Zeta Trianguli Australis, están relacionadas con este grupo. O Sol está no bordo desta corrente de estrelas polo momento, pero non forma parte do grupo como indican as súas difeentes órbitas galácticas, idade e composición química.