cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
March Engineering
1976
miniatura| right | [[Hans-Joachim Stuck pilotando un March 761 en Nürburgring en 1976.]] Na tempada, Peterson, descontento co seu pouco competitivo Lotus, abandonou pronto o equipo e regresou a March co que logrou a segunda e última vitoria do equipo en Monza. O 761 era rápido pero fráxil, antes da vitoria de Peterson en Monza, os March tiveron 26 abandonos, aínda que é certo que cando conseguían acabar, facíano xeralmente entre os 10 primeiros. De feito na carreira de Holanda, o sueco marcou a pole e foi líder durante 11 voltas. A carreira de Italia foi unha das mellores de Peterson, oitavo na grella cunha magnifica saída colocouse na 4ª posición, unha primeira loita co Ligier de Laffite e o Tyrrell de Depallier, achegoulle á cabeza. Tampouco Scheckter, co Tyrrell P34 de 6 rodas, puido aguantar os ataques do sueco que a partir da volta 11 púxose na cabeza e non a abandonou ata o final malia os ataques do Ferrari de Regazzoni, a grande actuación do sueco fíxolle marcar tamén a volta rápida en carreira. O resto de tempada foi similar, excelentes cualificacións e abundantes problemas en carreira, por exemplo no GP de USA-Leste saíron ben colocados, Peterson (3º), Brambilla (4º) e Stuck (6º), só logrou acabar o alemán en 5ª posición. Nas novas Shellsport Series, campionato británico de fórmula libre onde participaban F1, F2 e F-5000 xuntos, o March 751-Cosworth de Damien Magee conseguiu dúas vitorias e o March 742-Ford BDA de Ray Mallock impúxose noutra carreira.
A tempada de F2 fíxose máis interesante coa entrada en competición de ELF apoiando aos construtores franceses, Martini e Jabouille, e traendo da man os novos motores Renault, así como a aparición da nova marca de Ron Tauranac, Ralt. De novo BMW premía a Robin Herd para que se centrase nos seus deseños de F2, e os resultados déronlle a razón. O mellor March 763-BMW foi o do brasileiro Alex Dias Ribeiro, que quedou 5º tralos Jabouille 2J-Renault do propio Jean-Pierre Jabouille (1º) e Michel Leclere (4º) e os Martini Mk19-Renault de René Arnoux (2º) e Patrick Tambay(3º). Só tres vitorias ampliaron o palmarés, dous de Maurizio Flammini e outra de Hans Joachim Stuck. Na F3 continuou o dominio dos March que cambiaron os motores aos novos Toyota preparados por Novamotor. Rupert Keegan e Bruno Giacomelli dominaron o campionato británicos e tamén o piloto italiano venceu na carreira de F3 en Mónaco. Por segundo ano o campionato europeo se resiste: o sueco Conny Andersson empata a puntos con Riccardo Patrese (Chevron), pero o italiano foi campión polo número de vitorias, o March de Gianfranco Brancatelli foi terceiro. Na F-5000, as dúas vitorias de Damien Magee e outras boas actuacións do seu March 75A-Ford GAA non impediron que o Chevron de David Purley levárase o campionato. Tamén conseguiron vitorias: Ray Mallock no campionato británico e Alan Jones en Watkins Glen, na serie americana. Tamén foi un bo ano na Fórmula Atlantic onde Gilles Villeneuve conseguiu os dous campionatos americanos e Ian Scheckter conseguiu o surafricano.
1977
Entre as tempadas 1976/77 Robin Herd e Wayne Eckersley deseñaron un modelo de 6 rodas. O March 2-4-0 que a diferenza do Tyrrell P34 presentaba 4 rodas traseiras motrices do mesmo tamaño que as dianteiras, en teoría para aumentar a tracción e diminuír a resistencia aerodinámica. A teoría detrás do deseño era que esta configuración podería ofrecer unha mellor tracción e reducir a resistencia aerodinámica (en comparación co Tyrrell, que utilizaba rodas dianteiras ultra-pequenas e rodas traseiras de tamaño normal). O chasis probouse no circuíto de Silverstone a principios de 1977 tanto por Howden Ganley (¡a primeira vez que Ganley probou o 2-4-0 só tiña tracción o par de diante das rodas traseiras!) e Ian Scheckter aínda que finalmente optouse por un modelo convencional de 4 rodas baseado no 761. 300px|left|miniatura|Proxecto non utilizado, o [[March 2-4-0 de 6 rodas.]] Paradoxalmente o March 2-4-0 foi moi produtivo economicamente xa que se lle deu licenza a Scalextric para comercializar a versión de slot e moi pronto converteuse nun dos modelos máis populares. Os modelos 761B e 771 non era máis que o modelo 761 con algunhas modificacións de feito o 761B que se vendeu a Frank Williams aínda conservaba a pintura laranxa do vello 761 de Brambilla. A única vantaxe que conservaba era o seu baixo prezo e por iso foi adquirido por varios privados: Williams no seu novo proxecto trala ruptura con Walter Wolf, Merzario no seu intento de crear unha escudaría propia, Ralph McDonald iniciando o seu equipo RAM, Brett Lunger ou Brian Henton. Os equipos semioficiais creáronse grazas ao apoio dos seus patrocinadores, Alex Ribeiro (Hollywood) e Ian Scheckter (Rothmans). No deportivo a tempada foi desastrosa, bateuse a marca de NQ (non cualificación na grella), quedando fóra da carreira ata 10 veces os "oficiais" e 35 en total. Non se entrou nunca nos puntos sendo o 7º posto de Patrick Neve (Williams) en Italia o mellor resultado. Ao final da tempada Mosley, concentrado nos negocios da FOCA, abandonou a compañía, e Herd que quedou en solitario á fronte decidiu vender os restos do equipo de F1 a ATS de Gunther Schmid e el mesmo colabora con John Gentry no deseño do ATS HS1-Cosworth.
Tampouco foi unha boa tempada na F2, ao dominio dos Martini Mk22-Renault de Rene Arnoux e Didier Pironi do equipo Renault-Elf uníronselle os emerxentes Ralt RT1-BMW do Project Four Racing de Ropn Dennis. O March 772P-BMW de Bruno Giacomelli só conseguiu a 4ª praza empatado co Chevron B40 de Riccardo Patrese. Tres vitorias de Giacomelli e outras dúas de Jochen Mass foron o mellor do ano. En F3 conséguese o Vandervell F3 Championship, pero no BP Super Visco F3 Stephen South queda por detrás do Chevron de Derek Daly, o mellor resultado obteno Piercarlo Ghinzani que, tras tres intentos de March, proclámase vencedor do campionato europeo de F3. Nas Shellsport Series tamén se consegue o subcampionato, Guy Edwards co seu March 751-Cosworth queda detrás do Surtees TS19-Cosworth de Tony Trimmer, apuntándose 3 vitorias, 3 poles e 2 voltas rápidas. Val Musetti cun March de F2 anótase unha vitoria, 2 poles e dúas voltas rápidas, sendo o terceiro clasificado do campionato.
miniatura|right| 1.978 coche March-Triumph F3, pilotado por [[Nigel Mansell, en exhibición no museo do motor Heritage, Gaydon]] miniatura|right| 1.978 coche March-Triumph F3, con motor Triumph de 4 cilindros
1978
A F1 estaba cambiando, cada vez eran menos os privados que podían financiarse un monopraza e as novas normativas encamiñábanse á admisión exclusiva de equipos que construísen os seus propios modelos. Malia a súa retirada da F1 dalgún xeito March continuaba no campionato. Por unha banda Robin Herd encargábase do desenvolvemento do ATS HS1, un modelo inspirado no Penske á súa vez inspirado no March 751. Doutra banda Arturo Merzario intentaba o seu propio proxecto e encargou a Simon Hadfield o deseño do Merzario A1, baseado no March 761 adaptado ao efecto solo. Tamén hai presenza de March no Aurora F1, no campionato británico de F1 no que competían monoprazas de anos anteriores comprados por privados e continuadores das Shellsport series. O March 781 era o único deseño especificamente concibido para este campionato, e con el Guy Edwards e Bruce Allison obtiveron 3 vitorias. Con este mesmo modelo Patrick Snow intentou participar no GP de Bélxica, aínda que finalmente non se lle permitiu. En 1978, Robin Herd concentrouse especialmente na F2, como insistentemente pedíanlle desde BMW, e os resultados foron excelentes. Abandonaron o concepto que tiñan desde o modelo 732 e evolucionaron ata o 772, construíron un novo modelo baseándose no 77B da Fórmula Atlantic, un monocasco máis pequeno e compacto, cuxo concepto xa fora probado con éxito no 772P. Os resultados foron inmellorables: Bruno Giacomelli proclamouse campión con 8 vitorias e subcampión o seu compañeiro Marc Surer. Foi a mellor actuación de March na F2, 12 vitorias, 12 poles, 9 voltas rápidas, 5 dobretes e 4 tripletes, tan só os Chevron de Derek Daly e Keke Rosberg opuxeron unha débil resistencia. Na F3 por primeira vez en moitas tempadas non se obtén ningún campionato, a irrupción dos Ralt rompe coa hexemonía de March. No campionato británico Chico Serra e Derek Warwick non poden superar ao Ralt de Nelson Piquet, e de feito Warwick cambia de marca a metade de tempada. No europeo Teo Fabi debe conformarse coa 4ª praza tralos Ralt do holandés Jan Lammers e do sueco Anders Olofsson, e ata do Chevron de Patrick Gailliard. No campionato italiano Fabi tampouco consegue pasar da 4ª praza.
A década de 1980
miniatura| left | Un March de 83G - Chevy pilotado por David Cowart e Kenper Miller participa na carreira [[Campionato IMSA GT 1983|Camel GT en Sears Point.]] En 1981 March aínda que mal financiado fixo un grande esforzo para volver á F1, os coches construídos eran pouco máis que pesadas copias insuficientemente ríxidas do Williams FW07 para Mick Ralph e John McDonald RAM Racing. O coche foi pilotado inicialmente por Eliseo Salazar, pero pronto abandonou para ser substituído por Derek Daly. O equipo adquiriu un importante acordo de patrocinio con Rothmans en 1982, pero o diñeiro non chegou a tempo para Herd ou Adrian Reynard (que traballaba como enxeñeiro xefe) para mellorar o rendemento dos coches. En 1983, McDonald comezou a construír os seus propios coches e March foi deixado fóra da F1 unha vez máis.
miniatura|right| Un March 821 da tempada
Atención de March a principios de 1980 dividiuse principalmente entre F2 e o mercado da IndyCar. É unha curiosa ironía que aínda que copia de March do FW07 fracasara na Fórmula Un, cando se converteu no 81C Indycar foi un éxito instantáneo (en gran medida debido á participación directa de George Bignotti no desenvolvemento do coche). Cos motores Cosworth March gañou as 500 Millas de Indianápolis cinco veces consecutivas entre 1983 e 1987. O March 86C en realidade gañou a carreira dúas veces seguidas, 1986 - 1987. Doutra banda, cando Williams autorizou directamente o deseño do FW07 a Bobby Hillin, os coches Longhorn resultantes foron un fracaso. O maior éxito de March en carreiras de autos deportivos foi a vitoria en 1984 das 24 Horas de Daytona. En 1982, Corrado Fabi logrou o último título de Fórmula Dous para March, a fórmula estaba sendo dominado cada vez máis polo equipo oficial Ralt-Honda. March abandonou o mercado da Fórmula Tres ao final da tempada 1981, gozaran de períodos de predominio na categoría, pero este desvaneceuse en favor de Ralt
miniatura| left | 200px | Un March 86C do equipo [[Truesports pilotado por Bobby Rahal na Indy 500 de 1986 e o campionato CART]]
A nova Fórmula 3000 en 1985 deu a March moito máis éxito nos primeiros anos na fórmula, sendo Christian Danner o primeiro campión cun chasis March. Foi seguido en 1986 por Ivan Capelli e en 1987 por Stefano Modena. En 1986, o 86G modificouse no BMW GTP por BMW América do Norte para o seu uso no Campionato IMSA GT, pero tivo pouco éxito. Mentres tanto, March converteuse na marca dominante nas carreiras de IndyCar, chegando un momento no que 30 dos 33 participantes nas 500 Millas de Indianápolis eran March. Cara a finais da década de 1980, o programa F3000 comezou a ser eclipsada por Lola e Ralt, e foi practicamente arrasada polo ingreso de Reynard Motorsport no mercado.
miniatura| right | [[Ivan Capelli pilotando un March no Gran Premio do Canadá de 1988.]]
March comezou un novo programa da Fórmula 1 en co motor Ford 871 e foi patrocinado pola compañía xaponesa de bens raíces Leyton House e pilotado por Ivan Capelli, que levara á seu patrocinador na F3000 para o equipo (de feito, para a primeira carreira foi utilizado un híbrido F3000/F1 chamado 87P xa que o 871 non estaba listo). En agosto de 1987, Adrian Newey chegou a March e deseñou o March-Judd 881 para Capelli e Maurício Gugelmin. O coche foi un verdadeiro éxito, anotando 21 puntos en, incluíndo un segundo lugar no Gran Premio de Portugal de 1988. Foi o único coche de aspiración atmosférica en liderar unha carreira, aínda que brevemente, durante a tempada. A aerodinámica e o monocasco ultra-delgado do 881 foron copiados pola maioría da grella en e o coche elevou a Newey como un deseñador super estrela.
1990
March atopouse con problemas financeiros e en xuño de 1989, o empresario xaponés de bens raíces Akira Akagi comprou os equipos de F1 e F3000 de March. March concentrouse en acordos de asociación de alto valor, como con Porsche e Alfa Romeo na Indycar (o acordo Porsche tivo certo éxito, o proxecto Alfa fracasou), traballos de consultoría no Panther Solo supercar, materiais compostos, e unha empresa de túnel de vento. O túnel de vento foi un desastre, o illamento era demasiado eficiente, era efectivamente unha ola a presión que xerou resultados inútiles e isto destruíu a competitividade dos distintos equipos que o utilizaron, incluíndo Lotus. A crise económica de finais dos anos 80 afectou o mercado de March severamente e a dirección recoñeceu que se estaban producindo coches para clientes pobres, o paso lóxico era fusionarse con Ralt.
Leyton House Racing
O equipo de F1 correu como Leyton House Racing en 1990 e 1991, con motores Ilmor V10, pero a finais de ano, Akagi estaba inmerso no escándalo de Fuji Bank e Leyton House retirouse da competición. O equipo foi comprado por Ken Marrable, un socio de Akagi, e retomou o nome de March para a tempada de, pero con poucos fondos e os resultados quedaron moi lonxe das expectativas. A operación Leyton House Racing pechou como equipo (agora sen relación co grupo March).
Rally de Terra de Vigo de 1994
O Rally de Terra de Vigo de 1994 foi a terceira edición de dito rally. Disputouse en Vigo o 11 de xuño de 1994 e foi a primeira proba da tempada 1994 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra e a terceira do Campionato de España. O vencedor foi o valenciano Luis Climent conducindo un Opel Vectra 4x4.
March Engineering
Desaparición
Unha complexa serie de adquisicións e vendas viu ao grupo March (agora esencialmente un conxunto de servizos financeiros ) desposuírse dos seus intereses nas carreiras, logo da compra da parte administrativa, March e Ralt vendéronse posteriormente a Andrew Fitton e Steve Ward a principios de 1990. Fitton terminou con March e Ward continuou con Ralt nun nivel inferior. A finais de 1990 os activos de March Engineering vendéronse a Andy Gilberg. Estes consistían en máis de 30.000 debuxos de enxeñería e os dereitos de deseño dos coches dos clientes, os coches oficiais de F1 da década de 1970 e outros proxectos producidos nas instalacións de Murdock Road. Estes arquivos están actualmente dispoñibles para os propietarios de automóbiles, provedores de servizos de carreiras e dos historiadores a través de www.marchives.com.
2000s
March Racing Organisation Ltd presentou unha solicitude para competir na tempada de Fórmula Un baixo a bandeira March Racing Organización en maio de 2009 que finalmente no levou a cabo.
Resultados na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados acadados polo equipo oficial March.
Baltasar Silveira
José Baltasar Silveira Cañizares, nado en 1938 en Helechosa de los Montes (Badaxoz), é un empresario vigués do sector da mariña mercante.
Empresario navieiro
A primeira expansión da empresa foi a compra da portuguesa Tinita, que transforma en Remolcanosa Portugal. En 1997 adquire a empresa pública española Elcano, a maior navieira do estado naquel momento, dedicada fundamentalmente ao transporte de petróleo e derivados a granel. Múdalle o nome á empresa e chámaa Empresa Naviera Elcano, que integra no grupo empresarial Nosa Terra. Posteriormente merca a brasileira Docenave, que pasa a chamarse Elcano Brasil (2001), e crea Elcano Argentina.
En 1997 entra no negocio da sanidade coa compra da clínica viguesa Povisa, o maior hospital privado do estado. En 2002 merca tamén o sanatorio compostelán Nuestra Señora de la Esperanza.
É vicepresidente da cámara de comercio de Vigo e vicepresidente da aseguradora Aegón España.
Wes Craven
Wesley Earl "Wes" Craven, nado en Cleveland (Ohio) o 2 de agosto de 1939 e finado nos Ánxeles o 30 de agosto de 2015 foi un director, guionista, produtor e actor estadounidense, coñecido especialmente polos seus filmes de terror.
Traxectoria
Craven naceu en Cleveland, fillo de Caroline (Miller) e Paul Eugene Craven, nunha familia baptista estrita. Graduouse en Filosofía e Escritura na Universidade Johns Hopkins.
Abandonou definitivamente o mundo académico para traballar como director de filmes pornográficos. O seu primeiro filme como director de longametraxes foi The Last House on the Left, estreado en 1972.
O seu filme máis coñecido foi A Nightmare on Elm Street (1984), que lanzou a carreira do actor Johnny Depp.
A pesar de ser coñecido especialmente polos seus filmes de terror ou suspense, traballou en dous filmes alleos ao xénero, Music of the Heart (1999) e Paris, je t'aime (2006).
Harry Potter e o Cáliz de fogo
Harry Potter e o Cáliz de fogo é a cuarta novela da saga Harry Potter escrita por J. K. Rowling e que ten como protagonista a Harry Potter, un mozo meigo. O libro narra o acontecido durante o cuarto ano de Harry na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, lugar que serve de sede para a celebración do Torneo Tres Meigos que reúne os alumnos de tres escolas de maxia. Harry vese forzado a participar nesta perigosa competición; a novela culmina co regreso de Lord Voldemort.
Introdución
Durante as tres novelas anteriores, o personaxe principal, Harry Potter, fixo fronte ás dificultades de medrar co reto engadido de ser un meigo famoso. Cando Harry era un bebé, Voldemort, o meigo escuro máis poderoso da historia, matara os pais de Harry pero desapareceu misteriosamente despois de intentar asasinar o cativo. Isto foi o que fixo a Harry gañar a súa fama. O neno púxose ao coidado dos seus tíos muggles, Vernon e Petunia.
Harry entra no mundo máxico con once anos, e ingresa na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería. Fai amizade con Ron Weasley e Hermione Granger e ten unha confrontación con Lord Voldemort, que intenta recuperar o seu poder. Coa volta ao colexio despois das vacacións de verán, algúns estudantes de Hogwarts sofren ataques despois de que a lendaria Cámara dos Segredos sexa aberta. Harry pon fin aos ataques matando ao basilisco agochado nesta gorida e frustrando outro intento de Lord Voldemort de gañar os seus poderes completos. Ao outro ano, Harry oe que é o obxectivo de Sirius Black, un asasino que escapou do cárcere de Azkaban. Malia as rigorosas medidas de seguridade presentes en Hogwarts, Black consegue dar con Harry ao final do ano, e Harry descobre que Black fora incriminado e era seu padriño.
Resumo
O libro comeza cun soño que ten Harry sobre Frank Bryce, o gardián da mansión da familia Riddle. Frank escoita unha conversación entre un deformado Lord Voldemort e o seu servente, Peter Pettigrew. Cáchano espreitando e Harry ve no seu soño como Voldemort mata a Bryce. Antes da fin do verano, Harry, Hermione e a familia Weasley asisten á Copa do Mundo de Quidditch. Durante a celebración do evento aparecen os Devoradores da Morte e causan destrución. Porén, desaparecen cando ollan a Marca Escura no ceo.
Xa en Hogwarts, Albus Dumbledore anuncia durante a festa de benvida que o colexio será a sede do Torneo Tres Meigos, unha competición interescolar. Un estudante de cada un dos tres colexios máxicos sería elixido polo Cáliz de fogo para que competise en representación da súa escola. As outras dúas institucións máxicas, a Academia Beauxbatons e o Instituto Durmstrang, chegan cando van dous meses do curso escolar. Os campións escollidos polo Cáliz son Fleur Delacour para Beauxbatons, Viktor Krum para Durmstrang e Cedric Diggory para Hogwarts. Misteriosamente, o nome de Harry tamén sae elixido, malia que o cativo non se presentara ao Torneo.
O novo profesor de Defensa contra a Maxia Negra é Alastor Ollotolo Moody, un antigo auror e amigo de Dumbledore. Nas clases, Ollotolo demostra os efectos dos tres Maleficios Imperdoables: o Maleficio Imperius, que permite controlar os actos da vítima; o Maleficio Cruciatus, que tortura a vítima; e o Maleficio Asasino, Avada Kedavra. Harry descobre que é a única persoa que se coñeza que sobrevivira ao maleficio letal.
Na primeira das tres probas do Torneo Tres Meigos, os campións teñen que coller un ovo de ouro protexido por un dragón. Harry consegue completar a tarefa seguindo os consellos de Rubeus Hagrid e Moody. A segunda proba consiste en recuperar algo importante que lle foi roubado a cada participante e foi agochado no lago de Hogwarts. Harry atopa os catro "obxectos importantes" dos campións: Ron, Hermione, Cho Chang e a irmá máis nova de Fleur, Gabrielle Delacour. Vese na obriga de rescatar a Gabrielle ademais de Ron cando se decata de que Fleur non chega, de modo que perde o reto.
Unha noite, Harry e Krum sorpréndense ao dar cun Barty Crouch, Sr. desguedellado saíndo do bosque, balbucindo cousas sen sentido e pedindo ver a Dumbledore. Harry vai pedir axuda, pero cando volve co director, atopan a Krum inconsciente e Crouch desapareceu. Harry descobre máis sobre os Crouch cando olla un dos recordos de Dumbledore mergullándose no pensadoiro. O recordo móstralle o xuízo de Barty Crouch, Jr., un Devorador da Morte, sentenciado ao cárcere de Azkaban por axudar a Bellatrix Lestrange a torturar a Frank e Alice Longbottom, os pais de Neville, ata a demencia.
A terceira e última proba desenvólvese dentro dun labirinto inzado de obstáculos máxicos. Harry e Cedric axúdanse mutuamente e atinxen o centro do labirinto, onde está a Copa do Torneo Tres Meigos. Ambos están de acordo en tocar a copa ao mesmo tempo, para gañaren os dous. A Copa resulta ser unha traslachave que os transporta ata un vello cemiterio en Little Hangleton, onde ven a Pettigrew e mais a un deformado Lord Voldemort. Pettigrew mata a Cedric e ata a Harry á lápida de Riddle. Logo emprega un óso da tumba do pai de Voldemort, unhas pingas do sangue de Harry e corta a súa propia man para completar un ritual máxico que confire a Lord Voldemort un novo corpo.
Voldemort chama aos Devoradores da Morte e revela que tiña un servente en Hogwarts que se asegurara de que Harry participase no Torneo, que o gañase e que fose levado ata ese camposanto. Harry intenta desarmar a Voldemort co Esconxuro Expelliarmus ao mesmo tempo que Voldemort emprega o Maleficio Asasino. Debido a que as variñas son xemelgas, ambos esconxuros chocan e entrelázanse, causando a aparición dun vínculo entre as variñas que mostra os "ecos" das vítimas máis recentes de Voldemort, entre os que están Frank Bryce, Cedric, Bertha Jorkins, James Potter e Lily Potter. Os ecos proporcionan protección a Harry, permitíndolle escapar co corpo de Cedric.
Harry volve aos xardíns de Hogwarts co cadáver de Cedric por medio da traslachave. Moody conduce a Harry ao seu despacho, onde revela que el é o servente de Voldemort. Moody intenta matar a Harry, pero Dumbledore, Severus Snape e Minerva McGonagall chegan de súpeto e conseguen detelo. Dumbledore administra Veritaserum, a apócema da verdade a Moody, e descobren que "Moody" era en realidade Barty Crouch, Jr., que escapara de Azkaban e empregara a Poción Polizume para suplantar ao verdadeiro Alastor Moody. Cando Cornelius Fudge, o Ministro de Maxia, chega a Hogwarts rexeita crer a Dumbledore e Harry cando din que Voldemort regresou.
Harry é coroado Campión do Torneo Tres Meigos e recibe unha recompensa de 1.000 galeóns. Días despois, Dumbledore anuncia o regreso de Voldemort durante a triste festa de despedida. Ao abandona o Expreso de Hogwarts na Estación de King's Cross, Harry dá o seu premio a Fred e George para que poidan crear unha tenda de trangalladas de broma.
Desenvolvemento
Rowling tamén admitiu que o cuarto libro fora o máis difícil de escribir, porque se decatou de que había un enorme burato na trama. En particular, Rowling tivo problemas co noveno capítulo, "A Marca Escura", que reescribiu ata 13 veces.
Filme
A adaptación cinematográfica do libro estreouse en 2005. Da dirección encargouse Mike Newell, mentres que o guión foi obra de Steve Kloves.
Xoán I Lemixio, Exarca
Traxectoria
Xoán foi nomeado Exarca de Rávenaen 611, para substituír a Esmaragdo. Parece que evitou a guerra cos longobardos ao longo do seu reinado. En 615 foi asasinado durante unha sublevación, e foi sucedido por Eleuterio.
Gizeh
Gizeh ou Xizá (en ⲅⲓⲍⲁ, e en الجيزة) é unha cidade próxima ao Cairo, no suroeste da cidade, a poucos quilómetros na ribeira do Nilo. É capital da provincia (muhafazah) de Al Jizah e a terceira maior cidade do Exipto, con 2 443 490 habitantes (2005).
miniatura|250px|As [[pirámide (construción)|pirámides da Necrópole de Gizeh.]] Trátase dun importante centro comercial, industrial, cultural e administrativo. Conta cunha produción diversificada como a maquinaria, a industria química ou o tabaco.
A cidade posúe barrios musulmáns tradicionais así como luxosas urbanizacións ao longo do río e moitas embaixadas estranxeiras e sedes de órganos do goberno. As institucións educativas inclúen a Academia da Lingua Árabe, un Instituto de estudos de oftalmoloxía ou a Universidade do Cairo xa dende 1924.
Nela atópase a Meseta de Giza, na que se sitúa a famosa Necrópole de Gizeh, utilizada durante o Antigo Exipto, principalmente durante o Imperio Antigo.
Truchas
miniatura|Paisaxe en Truchas Truchas (Trueitas en leonés) é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 529 habitantes (INE 2011).
Pablo Motos
Traxectoria
Pablo Motos foi locutor e director de Radio Requena, traballado tamén en Radio Nacional de España, e en Onda Cero, onde presentou e dirixiu programas como Protagonistas, Mareando la Perdiz ou Hacia el dos mil, onde ademais formou parte do equipo como redactor e presentador da Radio de Julia Otero.
En televisión presentou na Televisión Valenciana (Canal Nou), o programa Megacine e foi coordinador de guións do Club de la Comedia, co-produtor executivo da Noche de Fuentes y Cía, Stand-up, e apareceu en pequenos papeis como actor.
Este polifacético comunicador igualmente foi columnista do diario El Mundo (Edición Comunidad valenciana), e colaborou no guión de 8 libros de humor, entre eles No somos nadie, vol. 1 e 2. Así mesmo, traballou en teatro, sendo director de guións e un dos autores de Cinco hombres.com, Cinco mujeres.com e La vida según San Francisco. Tamén contribuíu na versión en castelán dirixida por Verónica Forqué de La tentación vive arriba. Igualmente protagonizou xunto a Enrique San Francisco Entre fuerte y flojo.
Dirixe e presenta en radio e televisión dous programas con gran contido de humor; No somos nadie en M-80 Radio, ata 2007, e El Hormiguero, na cadea de televisión xeralista Cuatro.
Gaztelugatxe
Gaztelugatxe é unha pequena illa da localidade biscaíña de Bermeo, no País Vasco. Está unido ó continente por unha ponte de dous arcos. Sobre a illa hai unha ermida adicada a San Xoán que data do século X, aínda que algúns descubrimentos datan do século IX. Xunto con outra pequena illa veciña, a de Aketx, forma un biótopo protexido, que se estende dende a localidade de Bakio até o cabo Matxitxako, no Golfo de Biscaia.
O acceso pódese realizar dende a estrada que une Bermeo con Bakio (BI-3101).
Ninot
miniatura|dereita|220px|Ninot de [[Xoán Carlos I de España|Xoán Carlos I.]] Un ninot é un boneco que se coloca nunha falla durante a festa das Fallas en Valencia para representar ou caricaturizar unha personaxe (xeralmente famosa) para mofarse. Os ninots adoitan ter un talle que vai duns poucos centímetros nas fallas infantís, a varios metros, nas fallas grandes.
Cada ano de fallas seleccionase o mellor ninot (un de entre tódalas fallas grandes e un de entre tódalas fallas infantís), que se indulta, e sálvase da queima. Este ninot leva o nome de ninot indultado.
Paula Prado del Río
Paula Prado del Río, nada en Santiago de Compostela en 1971, é unha avogada e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e doutoranda en Dereito Público e Teoría do Estado. É avogada especialista en dereito de familia. Foi concelleira do PPdeG en Santiago de Compostela dende 2007, voceira do Grupo Municipal e voceira da Xunta de Goberno local dende 2011. En 2009 foi candidata ás eleccións ao Parlamento de Galicia pola provincia da Coruña, foi elixida deputada e foi voceira de Xustiza do Grupo Popular. Nas autonómicas de 2012 volveu ser elixida deputada e foi nomeada voceira do Grupo Popular. En 2014 foi investigada pola Operación Pokémon e dimitiu como voceira o 4 de xuño. Foi substituída por Miguel Tellado. Nas eleccións xerais de 2015 presentouse ao Senado pola provincia da Coruña e foi elixida senadora.
O Cabezo
O topónimo galego O Cabezo pode referirse a:
Marcel Boulenger
Marcel Boulenger, nado en París o 9 de setembro de 1873 e finado en Chantilly o 21 de maio de 1932, foi un tirador de esgrima e escritor francés, gañador dunha medalla olímpica. Irmán do historiador e escritor Jacques Boulenger.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1900 logrando a medalla de bronce na proba de florete individual. Como escritor foi autor de pastiches e autobiografías atribuídas a personaxes imaxinarias, a máis famosa foi Souvenirs du marquis de Floranges (1811-1834) publicada en 1923 e que varios eruditos consideraron que era verídica, o que recorda as Chansons de Bilitis de Pierre Louÿs.
Estación de Valencia-Joaquín Sorolla
Valencia-Joaquín Sorolla é a estación ferroviaria de alta velocidade da cidade de Valencia. É unha estación provisional e de carácter terminal. Leva o nome do pintor Joaquín Sorolla, nado na cidade.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 397,55 da liña férrea de alta velocidade que une Madrid con Levante.
Historia
Situada no centro da capital valenciana, a 800 m ao sur da Estación do Norte foi construída entre 2008 e 2010 aproveitando as transformacións urbanísticas da cidade de principios do século XXI para instalarse nun extenso soar próximo á praia de vías. Inaugurouse o 18 de decembro de 2010.
A estación
O edificio é de planta rectangular con dúas zonas claramente diferenciadas: o gran hangar, de planta igualmente rectangular, e o edificio de viaxeiros propiamente dito, de planta en U e alicerces independentes da estrutura do hangar.
As fachadas están ritmicamente desenvolvidas segundo módulos de policarbonato acristalado propio dunha estrutura provisional e desbotable como é esta. O proxecto e a dirección da obra correron a cargo dos arquitectos Luis Almeida Duarte e Elvira Puchades Gimeno e a xestión do proxecto a cargo de Jorge Bernabeu Larena e Elvira Puchades Gimeno da empresa ACXT/IDOM.
Longa Distancia
Actualizados a 2 de xullo de 2016.
Media distancia
Actualizados a 2 de xullo de 2016.
Olivier Giroud
Olivier Giroud, nado o 30 de setembro de 1986 en Chambéry, é un futbolista francés. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o AC Milan da Serie A italiana. Ademais, é internacional coa selección de Francia, da que é o máximo goleador histórico.
Selección
O 3 de novembro de 2011, o adestrador da selección francesa, Laurent Blanc, convocou ó dianteiro para dous amigables contra Estados Unidos e Bélxica, o 11 e o 15 de novembro, respectivamente. Fixo o seu debut no partido contra os Estados Unidos, saíndo dende o banco na vitoria de Francia por 1-0.
Gonzalo Nárdiz
Gonzalo Nárdiz Bengoechea, nado en Bermeo o 25 de novembro de 1905, e finado en Bilbao no 2003, foi un político vasco, de ideoloxía nacionalista vasca que chegou a ser Conselleiro de Agricultura no Goberno de Euskadi durante a Segunda República.
Traxectoria
Militante de Acción Nacionalista Vasca dende a súa fundación, foi concelleiro de Bermeo e Conselleiro de Agricultura do primeiro goberno autonómico vasco constituído o 7 de outubro de 1936. Durante a Guerra Civil foi Comisario de Abastos e Armamento. Exiliouse en Francia, aínda que pasou un tempo en México. Até 1979, cando se forma o Goberno Vasco despois da transición política posterior ao franquismo, mantivo o seu posto de conselleiro no exilio (como conselleiro de Agricultura até 1952, sen carteira desde entón).
En recordo á súa traxectoria á fronte da Consellería, establecéronse polo Goberno Vasco os Premios Gonzalo Nárdiz de etoloxía.
Turcia
Turcia é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.130 habitantes (INE 2011).
Charles Collignon
Charles Collignon, nado en París o 7 de setembro de 1877, descoñecéndose a data e lugar da súa morte, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla de ouro.
Traxectoria
Membro do equipo francés de espada, particiou nos Xogos Olímpicos de 1908 co equipo composto por Gaston Alibert, Herman Georges Berger e Eugène Olivier, gañador da competición e merecedor da medalla de ouro.
Calixto I, papa
Calixto I, chamado logo san Calixto, nado probablemente en Rávena e morto seguramente en Roma en 222, foi bispo cristián de Roma entre o 217 e o 223.
Traxectoria
Debido fundamentalmente ao seu rival Hipólito e á súa obra os Philosophymena, sábense algúns datos da vida de Calisto I antes de ser papa, se ben esas informacións merecen a cautela de proviren dunha fonte moi parcial. Segundo este, Calisto, que procedía dunha familia grega fora un escravo encargado de custodiar unha importante cantidade de diñeiro do seu amo, o oficial do goberno Carpóforo e doutros socios cristiáns del, e que, sen que se conten as razóns, perdeu eses cartos. Fuxiu a Roma, foi apreixado en Ostia e condenado á tortura do muíño. Absolto por petición das súas vítimas, foi detido logo dunha liorta nunha sinagoga, supostamente tamén por motivos económicos. Condenado a traballar nas minas de Sardeña, foi liberado pola amnistía cristiá de Cómodo.
Cando Ceferino accede ao pontificado, noméao axudante e conselleiro, e encárgao das obras das catacumbas da vía Apia, chamadas logo o camposanto de Calisto, e onde foron soterrados a maior parte dos papas dende o seu predecesor Ceferino ata Eutiquiano. Probablemente estas terras foron o primeiro patrimonio inmoble da Igrexa. Ceferino ademais nomeouno diácono.
Pontificado
Como continuación do papado de Ceferino, o feito máis destacado do labor de Calisto foi o conflito con Hipólito, o primeiro teólogo que desafiou abertamente e con todas as consecuencias a autoridade do bispo de Roma. As disputas orixináronse por discrepancias na interpretación da Trindade (mentres Hipólito consideraba que as tres persoas eran divinas, Ceferino e Calisto I estimaban que só era deus a primeira delas), pero estendéronse durante o papado de Calisto a unha cuestión social: o perdón dos pecados. Calisto I decidiu que os pecados de asasinato, adulterio e fornicación fosen perdoábeis tantas veces como fose necesario, mentres que Hipólito era partidario de manter a tradición de que eses pecados só se disculpaban unha vez na vida e logo dun acto de contrición públicas (os reincidentes eran excomungados). No marco desta polémica é doado entender por que Hipólito relata con precisión os delitos cometidos por Calisto I antes de ser papa.
Ademais, Calisto I permitiu, en contra de Hipólito, que os cregos e bispos casasen de segundas e recoñeceu o matrimonio entre mulleres patricias e homes plebeos ou escravos como lexítimos, así como decidiu que os bispos non debían perder o seu cargo por cometeren pecado mortal. Hipólito cualificou a Calisto de herexe e excomungouno, e Calisto fixo o propio con Hipólito, que se coroou como bispo de Roma (e a quen a historia considera como primeiro antipapa).
Calisto I tamén tivo que enfrontar o montanismo de Tertuliano, principalmente en África.
Morte e santidade
Como todos os papas anteriores ao edicto de Milán, foi considerado santo. Tamén se ten sinalado que foi mártir, e aínda que non está demostrado, parece probable que o fose logo dun levantamento popular: foi recollido como mártir dende os primeiros textos (a diferenza dos papas anteriores, agás Pedro), e na súa tumba, atopada na vía Aurelia en 1960 e supostamente construída por Xulio I, descríbese con texto e imaxes o seu martirio: morto a mocazos, botárono a un pozo onde logo se construíu a igrexa de Santa María de Trastevere. A súa festa é o 14 de outubro.
Parroquias en Galicia
Non hai ningunha parroquia galega baixo a avogación de san Calisto.
Iconografía
San Calisto represéntase habitualmente cunha túnica vermella e unha tiara; tamén cando o guindan a un pozo ou preto dunha fonte.
A Igrexa, Folgoso, Abegondo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Folgoso no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 3 homes e 1 muller.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Caro
miniatura|[[Antoniniano de Marco Aurelio Caro.]] Caro (en Marcus Aurelius Carus) nado en Narbo en 222, e finado alén do río Tigris en xullo ou agosto de 283, foi emperador de Roma de 282 a 283. Home versado na literatura latina, foi educado en Roma e ocupou diversos cargos civís e militares. No 282 foi nomeado como prefecto do pretorio.
Co asasinato de Probo preto de Sirmium, Caro foi nomeado emperador polas lexións, ás cales gañara coa súa honestidade e talento. Foi o primeiro emperador que prescindiu da confirmación do Senado, que aínda que se convertera nun costume, xa non tiña validez. Acusaronno de ser permisivo co asasinato de Probo, aínda que non participara nel.
Nomeou aos seus fillos Carino e Numeriano coma Césares, enviando a Carino para loitar ás Galias e encarregarse dos asuntos occidentais, xa que el, xunto co seu outro fillo, se dirixiu a loitar contra os persas na mesma expedición que organizara Probo.
Venceu aos sármatas e continuou a loita contra o rei dos persas, Varanes II (Vahram II), ao que logrou vencer, conquistando Mesopotamia e poñendo sitio de novo a Ctesifonte no 283.
O seu fillo Numeriano, foi nomeado augustus e continuou as loitas mais aló do Tigris deica chegar a un acordo de paz cos persas.
Posio
Posio é unha cidade e concello de Laponia. Ten unha área de 3 544,95 km2, e unha densidade de poboación de 1,18 hab./km², cunha poboación de 3 586 persoas.
Aplicación linear
En matemáticas unha aplicación linear é unha aplicación entre dous espazos vectoriais, que preserva as operacións de adición de vectores e multiplicación por un escalar.
En álxebra abstracta e en álxebra linear unha aplicación linear é un homomorfismo entre espazos vectoriais ou na linguaxe da teoría de categorías un morfismo sobre a categoría dos espazos vectoriais sobre un corpo dado.
Definición
Denomínase aplicación linear, función linear ou transformación linear a aplicación en que os seus dominio e codominio sexan espazos vectoriais que cumpra a seguinte definición:
Propiedades das transformacións lineares
Sexan V_{}^{} e W_{}^{} espazos vectoriais sobre K_{}^{} (onde K_{}^{} representa o corpo), satisfaise que: Se é linear, defínese o núcleo (ker) e a imaxe (Im) de T_{}^{} como:
É dicir, que o núcleo dunha transformación linear está formado polo conxunto de todos os vectores do dominio que teñen por imaxe o vector nulo do codominio.
O núcleo de toda transformación linear é un subespazo vectorial do dominio:
Denomínase nulidade á dimensión do núcleo.
A imaxe dunha transformación linear está formada polo conxunto de todos os vectores do codominio que son imaxe de polo menos algún vector do dominio.
Obtención de novas transformacións lineares a partir doutras dadas
Se f1:V→W e f2:V→W son lineares, entón tamén o é a súa suma f1+f2 (definida como (f1+f2)(x)=f1(x)+f2(x)).
Se f :V→W é linear e a é un elemento do corpo K, entón a función af, definida como (af)(x) = a(f(x)), tamén é linear.
Grazas a estas dúas propiedades, e a que a función que envía todo ao elemento nulo é unha aplicación linear, é que o conxunto de transformacións lineares f:V→W forma un subespazo das funcións de V en W. A este subespazo denótase L(W,W) ou Hom(W,W). A dimensión de L(V,W) é igual ao produto das dimensións de V e W.
Dado un espazo vectorial V, o espazo vectorial L(V,V), que adoita denotarse End(V), forma unha álxebra asociativa sobre o corpo base, onde a multiplicación é a composición e a unidade é a transformación identidade.
Se f:V→W é unha transformación linear bixectiva, entón a súa inversa tamén é transformación linear.
Teoremas básicos das transformacións
Como corolario básico deste teorema, obtense que unha transformación linear dun espazo vectorial de dimensión finita nel mesmo é un isomorfismo se e só se é un epimorfismo se e só se é un monomorfismo.
Matriz asociada a unha transformación linear
Se V e W teñen dimensión finita e se teñen escollidas bases en cada un dos espazos, entón toda transformación linear de V en W pode representarse por unha matriz. Reciprocamente, toda matriz representa unha transformación linear.
Sexan T:V→W unha transformación linear, B={v1, ..., vn} unha base de V, C={w1, ..., wm} base de W. Para calcular a matriz asociada a T bas bases B e C cómpre calcular T(vi) para cada i=1,...,n e escribilo como combinación linear da base C: T(v1)=a11w1+ ...+am1 wm, ..., T(vn)=a1nw1+ ...+amn wm.
A matriz asociada denótase C[T]B e é:
Como un vector de W se escribe de forma única como combinación linear de elementos de C, a matriz é única.
Como dada calquera escolla de u1, ..., un existe e é única a transformación linear que envía vi en ui, entón, dada A calquera matriz m×n, existe e é única a transformación linear T:V→W tal que C [T] B=A.
Ademais, as matrices asociadas cumpren que C [aT+bS] B = a C [T] B + b C [S] B para calquera a,b∈ℝ, T,S∈ L(V,W). Por isto, a aplicación que fai corresponder cada transformación linear coa súa matriz asociada é un isomorfismo entre L(V,W) e Mn×mC (K).
A Lameira, Folgoso, Abegondo
A Lameira é un lugar da parroquia de Folgoso no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 8 mulleres.
Adrada de Haza
Adrada de Haza é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 243 habitantes (INE 2012).
Cabo de Aldea
O topónimo galego Cabo de Aldea pode referirse a:
Rally de Terra de Vigo
Rally de Terra de Vigo é o nome xenérico co que se coñecen varios rallys de terra que se disputaron nos anos 90 en Vigo.
En 1990 e 1991 o RACE organizou o Rally RACE de Vigo, puntuable para os campionatos de terra de España e Galicia. Tras uns anos de ausencia, en 1994 disputouse un novo rally de terra en Vigo, e en 1997 e 1998, e en 2001,tres novas edicións co nome de Rally Salón do Automóbil de Vigo, organizadas pola RFEDA e a Escudería Rías Baixas.
Clitelados
A clase dos clitelados ou Clitellata comprende un grupo de animais dentro do phylum dos Annelida caracterizados pola presenza de clitelo. Neste grupo inclúense os oligoquetos, os hirudíneos e dous pequenos grupos como son os acantobdélidos (con tan só un par de especies) e os branquiobdélidos.
Características
Os clitelados son hermafroditas, coas gónadas limitadas a un pequeno número de segmentos e con condutos xenitais ben diferenciados. Todos eles posúen clitelo para a formación de casulos onde se desenvolve, de xeito directo, a posta. Carecen de parápodos (típicos de poliquetos) e, moitos deles presentan sedas quitinosas ou ben ventosas para se fixaren ben no substrato, ben nas súas presas.
Outra das características que os diferencia dos poliquetos é o escaso desenvolvemento de estruturas sensoriais, que nos caso dos poliquetos é notoria, sobre todo parte anterior do corpo.
A súa diferenciación en especies está baseada, fundamentalmente, no seu complexo sistema reprodutor, moi variable.
Habitan no medio terrestre como nos medios acuáticos, tanto de augas continentais como no medio mariño. A maioría das especies son de vida libre aínda que hai algunhas comensais e mesmo parasitas.
Árnica falsa
A árnica falsa, tamén denominada flor de San Xoán ; Helichrysum fœtidum (L.) Moench, é unha planta da familia Asteraceae orixinaria de Suráfrica.
Naturalizada por gran parte da xeografía galega; principalmente nos hábitats costeiros onde vive. En zonas alteradas como cunetas, en ocasións penetrando en medios naturais como dunas ou nas zonas de transición entre cultivos e matogueiras. Foi introducida en Galicia como planta ornamental.
Lucio I, papa
Lucio I, nado en Roma e finado o 5 de marzo de 254, foi o 22º Papa da igrexa católica entre 253 e 254.
Traxectoria
Fillo de Porfirio, Lucio, que ao igual que moitos cristiáns sufría pena de desterro por orde do emperador Treboniano Galo, puido regresar a Roma trala morte deste en maio de 253 e ser elixido sucesor do papa Cornelio.
Árnica falsa
Orixe e distribución
É orixinaria da provincia do Cabo en Suráfrica, mais naturalizada nas zonas costeiras do Finistère (Bretaña), na península de Cotentin, na Mancha (Baixa Normandía) e nas costas de Galicia.
Lucio I, papa
Traxectoria
O seu pontificado foi moi breve, e durante o mesmo continuou a política do seu predecesor contra os novacianos.
Árnica falsa
Propiedades
É unha planta moi aromática. Adstrinxente; produce a contracción dos tecidos vivos, reducindo o fluxo de secrecións, a perda de sangue, mocos, diarrea etc. As follas do Helichrysum fœtidum son unha excelente cataplasma para as purulencias dolorosas. Utilízase coma cataplasma en circuncisións e tamén se usa tradicionalmente para aliviar a dor menstrual. Na África oriental empréganse as raíces contra a dor de ollos, as follas usanse para paliar a influenza e xunto co H. decorum e o H. stenopterum, os curandeiros inhalan H. fœtidum para entraren en transo.
Lucio I, papa
Traxectoria
Home de rigorosos costumes, prohibiu a cohabitación entre homes e mulleres que non fosen consanguíneos, e impuxo aos eclesiásticos a obriga de non convivir coas relixiosas que lles daban hospitalidade por sentimentos caritativos.