cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Musas
Mitos
Tamiris, que presumiu de superar ás Musas, foi privada por estas do don que lle outorgou, e castigárona coa cegueira (Hom. IL. II.594 e sig.; Apolodoro I.3 §3). As Sirenas, que igualmente se atreveron a competir con elas, foron privadas das plumas das súas ás, que as propias musas se puxeron como adorno (Eutath. ad Hom. p.85), e as nove fillas de Píero, que presumiron de rivalizar coas Musas, foron transformadas en paxaros (Anton. Lib. 9; Ov. Met. V.300 e sig.).
Apolo e Marsias
miniatura|Clío. Ao ser deusas do canto, están naturalmente relacionadas con Apolo, o deus da lira, que como elas instruía aos bardos, e é mencionado con elas mesmo por Homero. En épocas posteriores Apolo é situado en moi estreita relación coas Musas, pois é descrito como o xefe do coro das Musas polo epíteto Μουσαγέτης.
Outra característica máis das Musas é o seu poder profético, que lles pertence en parte porque eran consideradas como ninfas inspiradoras e en parte pola súa relación co deus profético de Delfos. Por iso é polo que instrúen, por exemplo, a Aristeo na arte da profecía.
Apolo era considerado o xefe do coro das Musas. Grazas á intervención destas, levaba a cultura e inspiraba creativamente aos humanos. Viaxaron xuntos en Pegaso esparexendo a cultura e as artes por toda Arcadia.
Marsias era un pastor frixio (noutras versións, un sátiro) que desafiou a Apolo a un concurso de música. Atopara un aulos inventado por Atenea que esta tirara porque lle provocaba inchazón nas súas fazulas. Apolo tocou a súa lira e Marsias a frauta, e ambos tocaron tan ben que nin Midas, ao que invitara como xuíz, nin as Musas puideron decretar un vencedor. Entón Apolo retou a Marsias a tocar o instrumento do revés: el virou a súa lira e tocou, pero o aulos non podía tocarse do revés. Entón as Musas declararon vencedor a Apolo, pero Midas obxectou contra este veredicto. As Musas estaban en maioría e negáronse a ceder. Apolo, para castigar a Marsias pola súa soberbia e audacia ao retar a un deus, atouno a unha árbore e esfolouno vivo, dando o seu sangue orixe ao río Marsias (noutras versións, os faunos, os sátiros e as dríades choraron tanto por el que foron as súas bágoas as que procrearon o río). Seguidamente tocou a cabeza de Midas, e as orellas deste creceron ata seren como as dun burro.
As Piérides
Segundo a lenda, as Piérides eran nove doncelas fillas do rei Píero de Pieria, en Tracia, moi hábiles na arte do canto que, orgullosas do seu talento, desafiaron ás Musas. As ninfas do Parnaso foron nomeadas xuíces, e como era de esperar fallaron a favor das Musas. Estas castigaron ás Piérides transformándoas en pegas, tornando así as súas voces en grallos.
Orfeo
Tras ser asasinado por Dioniso, as Musas recolleron os anacos do cadáver de Orfeo, fillo de Calíope, e soterrárono ao pé do sagrado monte Olimpo, onde se di dende entón que os reiseñores cantan con máis dozura ca en ningún outro lugar.
Tamiris
Tamiris, lendario cantor fillo de Filamón e a ninfa Arxiope, desafiou ás Musas, esixindo, de saír vencedor, unirse sucesivamente coas nove. As Musas venceron, e cegaron a Tamiris.
Funcións na sociedade
A palabra grega mousa é un substantivo común ademais dun tipo de deusa: significa literalmente “canción” ou “poema”. A palabra deriva probablemente da raíz indoeuropea *men-, que é tamén a orixe do grego Mnemósine, do latín Minerva, e das palabras mente e museo.
As Musas eran xa que logo as personificacións e as patrocinadoras das representacións de discursos en verso ou musiké (de onde provén «música»), “arte das Musas”. No período arcaico, antes de que os libros estivesen amplamente dispoñibles, isto incluía case tódalas formas de ensino: o primeiro libro grego de astronomía, por Tales, estaba escrito en hexámetros dactílicos, ao igual camoitas outras obras da filosofía presocrática. Tanto Platón como os pitagóricos incluían explicitamente a filosofía como un subxénero de mousike (Estrabón X.3.10). Herodoto, cuxo principal medio de expresión era a recitación pública, chamou a cada un dos nove libros dos seus Historias co nome dunha Musa diferente.
Para o poeta e lexislador Solón (frag. 13), as Musas era «a clave da boa vida», pois traían tanto a prosperidade como a amizade. Solón buscou a perpetuación das súas reformas políticas a través do establecemento da declamación da súa poesía (completada con invocacións ás súas Musas prácticas) por parte de mozos atenienses nos festivais de cada ano.
Funcións na literatura
As Musas son invocadas tipicamente ao principio dun poema ou historia clásica grega. Servían de axuda a un autor, ou como auténtico orador do que o autor non era máis que a voz. Orixinalmente a invocación ás musas era unha indicación de que o orador se movía na tradición poética, de acordo ás fórmulas establecidas.
Dous exemplos clásicos son o libro I de A Odisea de Homero: e o canto II do Inferno de A Divina Comedia de Dante:
Culto ás Musas
A adoración das Musas sinala orixinalmente a Tracia e Pieria sobre o monte Olimpo, dende onde foi introducida a Beocia, de tal forma que os nomes das montañas, grutas e fontes relacionados co seu culto foron igualmente transferidos do norte ao sur.
Preto do monte Helicón, dicíase que Efialtes e Oto lles ofreceron os primeiros sacrificios, e no mesmo lugar había un santuario coas súas estatuas, as fontes Aganipe e Hipocrene, e sobre o monte Leibethrion, que está relacionado co Helicón, había unha gruta consagrada a elas (Paus. IX.29 §1 e sig., 30 §1, 3; Strab. pp. 410, 471; Serv. ad Virx. Eclog. X.11).
Dicíase que Píero, un macedonio, foi un dos primeiros en introducir a adoración ás nove Musas dende Tracia a Tespias, ao pé do monte Helicón (Paus. IX.29 §2). Alí había un templo e estatuas, e os tespios celebraban un solemne festival das Musas no monte Helicón, chamado “”“”“”“ (Paus. IX.27 §4, 31 §3; Pind. Fragm. p.656, ed. Boeckh; Diod. XVII.16).
O monte Parnaso estaba de igual forma consagrado a elas, coa fonte de Castalia, preto da cal tiñan un templo (Plut. De Pyth. Orac. 17). Dende Beocia, que se converteu xa que logo no centro de adoración das nove Musas, estendeuse máis tarde nas rexións adxacentes e máis distantes de Grecia. Por isto atópase un templo das Musas na Academia de Atenas (Paus. i.30 §2); ofrecíanselles sacrificios en Esparta antes de ir á batalla (iii.17 §5); en Troezene, onde o seu culto foi introducido por Ardalo, ofrecíanselles sacrificios xunto con Hipnos, o deus do soño (Paus. III.31 §4 e sig.); en Corinto antiga|Corinto]] Peirene, a fonte de Pegaso, estaba consagrada a elas (Pres. Sae. Prol. 4; Stat. Silv. II.7.1); en Roma tiñan un altar en común con Hércules e posuían un templo en Ambracia adornado coas súas estatuas (Plut. Quaest. Rom. 59; Plin. H.N. XXXV. 36). Os sacrificios que se lles ofrecían consistían en libacións de auga ou leite e de mel (Schol. ad Soph. Oed. Col. 100; Serv. ad Virg. Eclog. VII.21). Os diversos epítetos cos que eran designadas polos poetas proceden na súa maior parte dos lugares que lles estaban consagrados ou nos que eran adoradas, aínda que algúns aluden á dozura das súas cancións.
Cando Pitágoras chegou a Crotón, o seu primeiro consello aos crotonienses foi construír un altar ás Musas no centro da cidade, para impulsar a harmonía cívica e a aprendizaxe.
Os cultos locais ás Musas adoitaban estar asociados con mananciais ou fontes. Ás veces eran chamadas Aganípedas debido á súa relación cunha fonte chamada Aganipe. Outras fontes, chamadas Hipocrene e Pirene eran tamén importantes para as Musas. Tamén eran chamadas ás veces ninfas Corícides ou Coricianas por unha cova no monte Parnaso chamada Coricia.
As Musas eran especialmente veneradas en Beocia (polo que recibían o sobrenome latino de aeonides, "fonte”) preto de Helicón, e en Delfos e o Parnaso, onde Apolo chegou a ser coñecido como xefe das Musas.
A biblioteca de Alexandría e o seu círculo de investigadores formáronse ao redor dun mousaion (“museo” ou altar das Musas) próximo á tumba de Alexandre Magno.
Felching
O felching é unha parafilia que consiste en introducir na boca o seme exaculado previamente no ano ou na vaxina da parella. Pode realizarse succionando, ou ben deixando que pingue mentres se fai un cunnilingus ou anilingus. Tras succionar o seme, este pódese pasar de boca a boca á parella ou unha terceira persoa (snowballing), aínda que esta práctica adoita estar asociada máis a miúdo á felación.
Tacones lejanos
Tacones lejanos é unha película española de 1991, dirixida por Pedro Almodóvar.
Sinopse
Rebeca traballa como locutora de telexornais nunha cadea que dirixe o seu marido, Manuel. Este último foi o grande amor da nai de Rebeca, Becky del Páramo, antes de que esta abandonase a súa filla para dedicarse á súa carreira como cantante. Manuel non sabe que Rebeca é filla de Becky.
Quince anos despois, a nai volve a Madrid para actuar e arranxar algunhas contas pendentes, especialmente a relación coa súa filla Rebeca. A noite da súa chegada, Becky cea con Rebeca e Manuel. Xuntos van ver un imitador de Becky, o transformista Femme Letal. Rebeca dille á súa nai que, cando tiña saudade dela, ía ver o seu imitador.
A Lagoa, Maianca, Oleiros
A Lagoa é un lugar da parroquia de Maianca no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 328 habitantes (169 homes e 159 mulleres).
Muiñeira de Chantada
A "Muiñeira de Chantada" é unha peza tradicional da música tradicional galega.
Historia
A muiñeira foi composta en 1865 polos irmáns Manuel e Antonio Fernández, da Banda do Ferraias. Foi estreada nas festas da parroquia de Veiga (Chantada), e Vitoriano Fernández García, fillo de Manuel, adaptouna a partitura.
A peza foi popularizada polos Gaiteiros de Soutelo, os irmáns Cachafeiro, que en 1928 fixeron a primeira gravación da peza. En 1978 foi gravada de novo polo grupo Son Lalín, creado para o selo Xeira polo produtor coruñés Gustavo Ramudo con músicos de estudio. Fixeron unha versión pop con instrumentación de baixo e batería e con acompañamento electrónico, que tivo sona en discotecas e vendeu máis de cinco millóns de discos. . Esta versión aparece tamén no capítulo final da serie Fariña.
A muiñeira foi adaptada, entre outros, por Milladoiro, Carlos Núñez e The Chieftains, Susana Seivane, Cristina Pato ou a Real Banda de Gaitas.
Groissiat
Groissiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Antonio Busto Rodríguez
Antonio Busto Rodríguez, nado en Noia e finado no mesmo concello o 15 de agosto de 2010, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Busto e Emilia Rodríguez Cadarso, neto de Jesús María Rodríguez Vázquez. Foi nomeado alcalde de Noia en novembro de 1964. Mantívose na alcaldía ata as primeiras eleccións democráticas en 1979.
Vida persoal
Casou con Manuela Salgado Fariña e foi pai de Jesús, Antonio, Guillermo, Francisco e Juan Busto Salgado.
Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España
A Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España é a institución española que outorga de forma anual os premios do cine español: Premios Goya.
Subdivisións de Malaui
dereita Malawi está dividido en 28 distritos, os cales están separados en tres rexións:
Antonio Requeni
Traxectoria
Pasou os primeiros anos en Valencia e comezou os estudos de profesor na Escola Normal Mariano Acosta e a Universidade de la Plata. Foi elixido membro da Academia Arxentina de Letras en 1998. En 1958 foi bolseiro en París e é membro da Fundación Argentina para la Poesía, onde orienta e traballa nas Coleccións do selo de Lidia Vinciguerra.
Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España
O xerme: a reunión en O'Pazo
Á reunión asistiron entre outros os directores Luis García Berlanga e Carlos Saura, os directores de produción Marisol Carnicero e Tedy Villalba, o actor José Sancristán e a actriz Charo López, os montadores Pablo González del Amo e José Luis Matesanz, o guionista Manuel Matji, o músico José Neto, o director de fotografía Carlos Suárez e o decorador Ramiro Gómez.
Antonio Requeni
Traxectoria
Traballou no diario La Prensa desde 1958 ata 1994, xubilándose como secretario de redacción. Colaborou en xornais arxentinos e estranxeiros. Foi correspondente de Radioprogramas Hemisferio de La Voz de las Américas (Estados Unidos) e dirixiu a revista Italpress. Tamén fixo crítica bibliográfica en ''La Nación. ''
Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España
O xerme: a reunión en O'Pazo
As conclusións ás que se chegaron, avaladas por oitenta e sete firmas de profesionais, darían lugar ó nacemento da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España (AACCE) mes e medio despois.
A Academia
A Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España creouse de forma oficial o 8 de xaneiro de 1986, como unha institución de dereito privado e con personalidade xurídica propia.
Antonio Requeni
Traxectoria
Os temas que percorren a súa poesía son a celebración do amor e a natureza, a nostalxia da infancia, a melancólica deterioración dos anos, o misterio, a beleza e a morte.
Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España
A Academia
O seu principal obxectivo é impulsar o desenvolvemento do cine español, tanto dentro de España como a nivel internacional. Como primeiro presidente da academia é nomeado José María González Sinde. Desde entón a Academia tivo outros oito presidentes. A continuación móstrase unha listaxe de todos os presidentes que tivo a Academia ata o ano 2006.
Antonio Requeni
Traxectoria
O Boletín Galego de Literatura publicou Un poeta arxentino en Galicia: González Carbalho, de Antonio Requeni, traducido por Blanca Ana-Roig.
Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España
Obxectivos
Os obxectivos da Academia, tal e como aparecen na súa páxina web, son:
Membros da Academia
Para ser Membro da Academia requírese: ser español e exercer calquera das actividades profesionais cinematográficas.
Tamén calquera estranxeiro estreitamente vinculado coa cinematografía española pode ser membro, a condición de que a Xunta Directiva o considere merecedor de devandita prerrogativa.
Xavier Miserachs
Xavier Miserachs i Ribalta, nado en Barcelona o 12 de xullo de 1937 e finado en Badalona o 14 de agosto de 1998, foi un fotógrafo catalán.
Radio (canción de The Corrs)
"Radio" é un sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs. Foi lanzado ó mercado 29 de novembro de 1999 e está escrito por Sharon Corr. Aparece nos álbums The Corrs Unplugged e In Blue.
Maianca, Maianca, Oleiros
Maianca é un lugar da parroquia de Maianca no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 306 habitantes (155 homes e 151 mulleres).
O Campo da Ferreira, Valongo, Cerdedo-Cotobade
O Campo da Ferreira é un lugar da parroquia de Valongo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 contaba cun habitante, unha muller. Isto supón unha diminución respecto o ano 2005, cando tiña 4 habitantes.
Neste lugar está o petróglifo de Chan das Arcas.
Primeira división española 1933/34
A tempada 1933/34 da Primeira división española foi a sexta edición do torneo. Celebrouse entre o 5 de novembro de 1933 e o 4 de marzo de 1934.
O Athletic Club conquistou o seu terceiro título de liga e confirmouse como o equipo máis laureado na curta historia do torneo.
Tomaron parte na competición dez clubs. Nesta tempada debutou o Oviedo FC. Ningún equipo galego disputou a categoría.
A ampliación a doce equipos
A pesar das discrepancias de varios clubs, o relatorio para a ampliación a catorce equipos foi finalmente aceptada pola Federación o 17 de maio de 1934. Iso provocou a retirada dos tres equipos que debían disputar a promoción: Arenas, Valladolid e Elche. Para substituílos, a FEF designou como substitutos ao sexto e sétimo de Segunda, o Celta de Vigo e o Deportivo Alavés, xunto co terceiro clasificado de Terceira División, o Zaragoza. Tras a renuncia dos alaveses, foi o Celta o equipo que logrou unha praza en Primeira.
Con todo, nunha polémica asemblea celebrada o 20 de xullo, ao termo da tempada, os clubs acordaron finalmente que a ampliación fose a doce equipos e non a catorce. Acordouse tamén que o campión e o subcampión desta tempada en Segunda División, Sevilla FC e Athletic de Madrid, fosen os que ascendesen directamente a Primeira, rexeitando así os ascensos obtidos por Murcia FC e Unión de Irún. Para rematar, anulouse tamén a promoción gañada polo Celta de Vigo, mantendo o Arenas a súa praza en Primeira.
Ascenso a Primeira División
O Sevilla FC ascende a Primeira División tras resultar campión de Segunda División, xunto co Atlético de Madrid, que foi subcampión.
Campionato europeo de ximnasia rítmica 2014
O XXX campionato europeo de ximnasia rítmica tivo lugar entre o 10 e o 15 de xuño de 2014 en Bacú, Acerbaixán. Participaron 33 federacións nas modalidades de adultos e xuvenil.
Clasificación
As 20 mellores ximnastas séniores individuais de 2013 clasificáronse para a competición completa individual. 102 ximnastas júniores (de 32 federacións) participaron na rolda clasificatoria e na competición por equipos e na competición final (4 aparatos). 21 equipos séniores (integrados por 6 ximnastas) presentaron dous exercicios voluntarios diferentes, un deles executado cun único aparato (mazas) e o outro con aparatos diferentes (3 balóns e 2 fitas), para a competición xeral e para a competición final de cada exercicio.
Medallistas
miniatura|right|180px|[[Melicina Staniuta, prata por Belarús.]] miniatura|right|180px|[[Hanna Rizatdinova, bronce por Ucraína.]]
Iain Glen
Iain Alan Sutherland Glen, nado o 24 de xuño de 1961 en Edimburgo, é un actor escocés de cinema, televisión e teatro. Glen é principalmente coñecido polos seus traballos nos filmes Resident Evil: Apocalypse e Resident Evil: Extinction. Recentemente destaca a súa participación na serie de televisión da HBO Game of Thrones, na que interpreta a Jorah Mormont.
El Royo
El Royo é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 315 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 126,06 km².
Toá, Cardeiro, Boimorto
Toá é un lugar da parroquia de Cardeiro no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Na base de datos do INE non se recolle poboación.
Antonio Salieri
Antonio Salieri, nado en Legnago o 18 de agosto de 1750 e finado en Viena o 7 de maio de 1825, foi un compositor de música sacra, clásica e ópera e un director de orquestra italiano.
Traxectoria
Pasou a maior parte da súa vida na Corte Imperial de Viena, para a que foi compositor e Mestre de capela. A súa filosofía artística resúmese no título dunha das súas óperas célebres: Prima la musica e poi le parole.
Músico de gran valía e dotado de gran talento, adicouse á ensinanza. Viu o seu nome vencellado a unha presunta rivalidade con Wolfgang Amadeus Mozart, rivalidade que contén ademais de acusacións de plaxio, unha máis grave, que é a de causar a morte do compositor de Salzburgo, episodio sen ningunha base histórica e que foi recreado primeiro nun poema polo poeta Alexander Pushkin, no que se inspirou o compositor Nikolai Rimski-Kórsakov para facer unha ópera de nome Mozart e Salieri. Posteriormente o escritor británico Peter Shaffer adaptouna para escribir a obra de teatro Amadeus, levada á gran pantalla con éxito de público e crítica polo director Milos Forman nunha película homónima que recibiu 8 premios Oscar.
Comezos
Após estudar violín con Giuseppe Tartini, trasladouse trala morte dos seus pais a carón do seu irmán Francesco, primeiro a Padua e logo a Venecia, para aprender a arte do contrapunto na escola de Giovanni Pescetti. En Venecia coñeceu a Leopoldo Gassmann, Kapellmeister en Viena, que o levou con el en 1770 á capital austríaca, á corte de Xosé II de Habsburgo. Á morte de Gassmann, en 1774, asumiu o papel de compositor da corte.
Xa neste posto, despois das súas primeiras óperas (Le Donne letterate, de 1770, e Armida, de 1771), seguiu a composición da ópera que o consagrou no panorama musical da época, L'Europa riconosciuta, encargada pola emperatriz María Tareixa I de Austria e que inaugurou o 3 de agosto de 1778 o Nuovo Regio Ducal Teatro (actual Teatro de La Scala) de Milán. Esa mesma ópera escenificouse na reapertura do teatro o 7 de decembro de 2004 tras un longo período de restauración.
Salieri, que coñecera en Venecia a Metastasio e a Haydn, do que foi moi amigo, viaxou moito durante a súa vida para seguir as representacións das súas moitas óperas. Viviu durante certo tempo en París (onde coñeceu a Gluck, a Piccinni e a Hasse), Milán, Venecia e Roma. Foi un dos autores máis prolíficos, tanto en música de cámara e sacra como de óperas "á italiana"' da súa época.
Os últimos anos
Nos seus últimos anos de vida viu como a súa saúde empeorou de súpeto e de modo irreversible. Quedou cego e ficou os derradeiros anos da súa vida internado nun hospital. Dúas das súas enfermeiras afirmaron que nesa época o compositor se autuinculpara da morte de Mozart.
Salieri está sepultado no camposanto Zentralfriedhof de Viena. No seu funeral Schubert (o seu alumno predilecto) dirixiu o Requiem que o propio Salieri escribira tempo atrás para a súa propia morte.
A presunta rivalidade con Mozart
Arredor de 1790 Mozart, no cumio da súa fama, acusou a Salieri, cunha popularidade xa decadente, de plaxio e de querer atentar contra a súa vida. Segundo o historiador Alexander Wheelock Thayer as sospeitas de Mozart poderían ter orixe nun episodio ocorrido dez anos antes, cando Mozart viu como Salieri lle quitaba o posto de profesor de música da princesa de Württemberg. Ó ano seguinte, Mozart non conseguiu nin sequera o posto de profesor de piano da princesa.
Cando a ópera de Mozart Le nozze di Figaro tivo en principio un xuízo negativo tanto do público como do propio emperador, o compositor acusou a Salieri do fracaso e de boicotear a estrea ("Salieri e os seus acólitos moverían ceo e terra con tal de facelo caer", comentou o pai de Mozart, Leopold, referíndose ó primeiro fracaso do seu fillo; ese fracaso sería só temporal, como demostrará máis adiante o éxito desta ópera). Pero naquela época Salieri estaba ocupado en Francia coa representación da súa ópera Les Horaces, o que fai dubidar sobre as posibilidades de decidir a esa distancia sobre o éxito ou o fracaso dunha ópera.
Moito máis probablemente (e tamén segundo as teses de Thayer), quen debeu instigar a Mozart contra Salieri puido ser o poeta Giovanni Battista Casti, rival do poeta da corte Lorenzo da Ponte, autor do libreto de Le nozze di Figaro. Unha confirmación indirecta de ata que punto esta disputa entre Mozart e Salieri puido ser algo artificialmente montado está no feito de que cando en 1788 o italiano é nomeado Kapellmeister, en lugar de propor para a ocasión unha das súas óperas preferiu reeditar Le nozze di Figaro.
Moitos artistas e escritores ocupáronse desta dualidade entre Mozart e Salieri: no terreo musical e dramático o compositor Nikolái Rimski-Kórsakov escribiu en 1898 a ópera Mozart et Salieri, e o dramaturgo Peter Shaffer escribiu en 1979 a obra de teatro Amadeus. O director de cine Milos Forman adaptou esta obra en 1984 co mesmo nome, adaptación premiada cun Oscar e reeditada posteriormente en DVD con fragmentos non incluídos na súa estrea.
Obras destacadas
Entre as súas trinta e nove composicións para o teatro destacan Armida (1771), La Scuola de' gelosi, (1778), Der Rauchfangkehrer (1781), Les Danaïdes (1784, atribuída nun primeiro momento a Gluck), Tarare (1787), Axur, re d'Ormus (1788), Palmira, Regina di Persia (1795), Falstaff o sia Le tre burle (1799, tema sacado de Las alegres comadres de Windsor de Shakespeare e que retomará máis adiante Giuseppe Verdi en Falstaff).
Entre as súas composicións instrumentais destacan dous concertos para piano e un concerto para órgano escritos en 1773, un concerto para frauta, óboe e orquestra de 1774, un conxunto de vinte e seis variacións sobre La Follia di Spagna (1815) e diversas serenatas.
Salieri hoxe
A actividade artística de Salieri revalorizouse nos últimos tempos. No Teatro Salieri de Legnago, a súa cidade natal, onde traballa unha Fundación cultural que tamén leva o seu nome, lévase a cabo o "Festival Antonio Salieri". No ámbito deste festival representouse en 2004 por primeira vez desde había moito tempo unha estraña ópera súa, Il Ricco d'un giorno, escrita sobre textos do libretista de Mozart, Lorenzo da Ponte.
A figura de Salieri -en especial a imaxe creada pola película Amadeus- suscitou polémica e admiración. Varios grupos de rock modernos levan o nome de Salieri. O grupo finés Warmen tamén dedica o nome de Salieri a varias das súas composicións, como o tema Salieri Strikes Back (do disco debut "Beyond Habilities"), ou o tema posterior Return Of Salieri, do disco "Accept The Fact". Ambas teñen gran protagonismo clásico-barroco mezclado co metal.
Mai Zetterling
Mai Zetterling, nada en Västerås en 1925 e finada en Londres o 15 de marzo de 1994, foi unha actriz e directora de cine sueca. debutou no teatro con 17 anos e no cine a partir da década dos corenta. Pronto captou a atención de diversos realizadores británicos, chegando a rodar ata 22 películas nese país. No ano 1948 participou no filme Musik i mörker de Ingmar Bergman.
Os seus inicios na dirección comezaron na década de 1960 con varios documentais da BBC. A súa primeira longametraxe, Alskande par (1964) foi nomeada para a Palma de ouro. A súa segunda cinta, Nattlek (1966) foino para o León de ouro do Festival Internacional de Cine de Venecia.
Ao longo da súa carreira continuou a traballar como actriz, guionista e directora de cine. Tamén escribiu libros infantís, relatos curtos e novelas.
Groslée
Groslée é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
.xxx
O dominio .xxx é un dominio de internet patrocinado de nivel superior de ICM Registry, que formará parte do sistema de dominios de Internet a partir de 2011. Será un dominio exclusivo para páxinas web con contido pornográfico ou erótico.
Historia e características
Fora proposto en 2001 pola compañía ICM Registry e aprobado catro anos máis tarde pola ICANN (Corporación de Internet para a Asignación de Nomes e Números) pero finalmente foi rexeitado en 2006 logo de varias protestas de grupos conservadores e relixiosos. En 2007 ICM Registry fixo un novo pedido, e logo dunha reunión en Lisboa o proxecto foi outra vez rexeitado pola ICANN.
En 2010 o proxecto é novamente revivido. Logo de que estudos independentes concluísen que as decisións anteriores eran inxustas e que o plan debía de ser reconsiderado, a ICANN confirmou que os seus directores discutiriann este plan durante unha reunión o 12 de marzo de 2010 en Nairobi, mais a mencionada reunión tivo demoras e a organización decidiu suspender a decisión final até xuño de 2010. O 25 de xuño de 2010 logo dunha reunión en Bruxelas a ICANN aproba definitivamente o dominio .xxx. Desta forma, xa se poden pre-rexistrar os dominios a través de ICM.
Ligazóns externas
Toppdomän
Sergio Rodríguez Gómez
Sergio Rodríguez Gómez, nado o 12 de xuño de 1986 en San Cristóbal de La Laguna, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga para o Real Madrid da Liga ACB. Cunha estatura de 1,91 metros xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
Rodríguez comezou a súa traxectoria coma profesional no CB Estudiantes. Foi seleccionado na 27ª posición do Draft da NBA de 2006 polos Phoenix Suns, e foi traspasado no mesmo día ós Portland Trail Blazers.
O 25 de xuño de 2009, Rodríguez foi traspasado xunto á 38ª elección do Draft de 2009 ós Sacramento Kings, a cambio da 31ª elección do Draft de 2009.
O 28 de febreiro de 2010, Rodríguez foi traspasado ós New York Knicks xunto a Tracy McGrady nun traspaso entre tres equipos.
O 5 de xullo de 2010, tras catro tempadas na NBA, Rodríguez asinou un contrato de 3 anos co Real Madrid da Liga ACB. En xullo de 2012, asinou unha extensión de contrato por dous anos co Real Madrid.
Vilanova, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
Patrimonio
Neste lugar está a mámoa de Chan da Costa.
O peto de ánimas das Chans foi construído en 1799, e restaurado e aumentado a finais do século XX. Ten a inscrición A DEVOCION DE BONIFACIO MARTINS AÑO DE 1799.
Rami Malek
Rami Said Malek (|ˈrɑːmi ˈmælɪk| ), nado nos Ánxeles o 12 de maio de 1981, é un actor estadounidense. O papel co que se deu a coñecer foi co hacker Elliot Alderson na serie de televisión de USA Network Mr. Robot (2015), polo que recibiu varios premios, incluído un Emmy ao mellor actor nunha serie dramática. En 2018, interpretou a Freddie Mercury no filme biográfico Bohemian Rhapsody, polo que tamén gañou varios premios, entre eles o Oscar, o Globo de Ouro e o premio da BAFTA. Foi o primeiro actor de orixe exipcia que gañou o Oscar ao mellor actor.
Vilanova, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
Patrimonio
O cruceiro das Chans ou de San Gregorio está situado nas Fincas do Cruceiro, en mal estado de conservación. Foi mandado facer en 1779 por GREGORIO JIESTEIRA, segundo a inscrición que conserva. Reproduce no fuste ou cana unha imaxe de San Gregorio, rotulada na base. A cruz e o capitel foron postos no ano 2000, e reproducen un Cristo no anverso e a Virxe de Fátima (padroeira da aldea) no reverso; o capitel leva enxertadas tres cabezas de anxos nas caras norte, leste e oeste e unha caveira na cara sur, coincidindo cos pés de Cristo, é dicir, no anverso do cruceiro. A inscrición do cubo non dá á fronte, senón á cara leste do cruceiro, coincidindo co camiño e estrada de entrada a Vilanova pola Xesteira, polo que se pode sospeitar que Gregorio Gesteira fose natural da veciña aldea da Xesteira, situada a 2 km. Segundo a tradición oral, orixinalmente tivo unha cruz e no reverso unha imaxe de Santa Bárbara á que tirou do seu lugar un raio. Nos anos que estivo sen cruz, aproximadamente sesenta ou setenta, foi chamado tamén "cruceiro mono", nome que se lles dá cando carecen de cruz por un accidente ou outro motivo. Os cruceiros monos son propensos a facérense neles feitizos e remedios, talvez pola ausencia da cruz ou pola falla de presenza da imaxe de Xesucristo. Cóntase que o de Vilanova de Tenorio era usado por moitísima xente de fóra do lugar e tamén polos propios da aldea para remediar doenzas do gando, principalmente das vacas. Usábase para iso o sistema ou "prescrición" do riscado. O riscado consistía en colocar o animal no chan, debuxar na area do camiño que hoxe é unha estrada asfaltada, a silueta do animal ou persoa que se quere curar. Deseguido várrese toda a area e os restos que poida haber de garabullos, follas secas de árbores etc. e quéimase xunto con ramas de oliveira ou de loureiro bendicido o Domingo de Ramos, co obxectivo de queimar os males que tivese a persoa ou animal riscado. As cinzas colócanse despois nun pote ou unha porcelana (unha tarteira vella de ferro ou ola de ferro bañada de porcelana, que xeralmente son de cor granate ou azul escuro por fóra), dinse uns rezos e o recipiente colócase nunha encrucillada de camiños distinta á do cruceiro. Isto faise de noite e non se pode falar con ninguén nin que se atopen veciños polo camiño. A porcelana ou tarteira ninguén a debe tocar se a atopa ao día seguinte ou pasaralle o mal a el. A tarteira debe "morrer" ou apodrecer no sitio do camiño ou encrucillada onde a deixaron, non é bo remexer nela nin tocala. Nas palabras e no propio ritual mestúranse ritos ancestrais, transmitidos de pais a fillos con ritos católicos, xa que nos rituais dos cruceiros hai unha representación do dito "pórlle unha candea a Deus e outra ao demo".
Rami Malek
Traxectoria
Malek naceu e creceu nos Ánxeles (California), de pais inmigrantes exipcios e estudou teatro na Universidade de Evansville en Indiana. Comezou a súa carreira en papeis secundarios no cinema e na televisión, entre eles a telecomedia da Fox The War at Home (2005–2007), a miniserie de HBO The Pacific (2010) e a triloxía Night at the Museum (2006–2014).
Vilanova, Tenorio, Cerdedo-Cotobade
Patrimonio
Do cruceiro da Cova, situado no antigo camiño cara a Tenorio, só se conserva o pedestal. Nel facíase a última parada dos cortexos fúnebres que saían de Vilanova. Existen outros catro cruceiros ornamentais ou privados en casas particulares (Casa de Óscar -?1975-, Casa da Ghoia -?1994, Casa de José Manuel de Antón?2005, e Casa de Farruca ?2015), e tres casas con "cruz de portal" (Casa da Rúa -1788, Casa de Farruca ?1807, e casa de Margharita ?2001).
Vilanova conta tamén cun campo de fútbol, no que se realizan as festas do lugar, en honra da Virxe de Fátima. Tamén conta coa Casa do Pobo, chamada polos veciños a "Casa da Escola" xa que antigamente era o lugar onde se impartían as clases. Aquí celébranse os actos relixiosos, xuntanzas de veciños etc.
Ernst Messerschmid
Ernst Willi Messerschmid, nado en Reutlingen (Alemaña) o 21 de maio de 1945, é un astronauta alemán que formou parte da misión STS-61-A.
Traxectoria
Messerschmid graduouse en física pola Universidade de Tübingen en 1972. Despois de graduarse traballou no CERN entre 1972 e 1975 e doutorouse na Universidade de Freiburg/Breisgau en 1976.
Foi seleccionado como astronauta pola en 1983, participando na misión STS-61-A e pasando un total de 7,03 días no espazo.
Campá (homónimos)
O termo campá pódese referir a:
Citocromo f
O citocromo f (cyt f) é a subunidade máis grande do complexo do citocromo b6f (plastoquinol—plastocianina redutase; ). Na súa estrutura e funcións, o complexo do citocromo b6f presenta unha grande analoxía co complexo do citocromo bc1 da mitocondria e das bacterias fotosintéticas púrpuras. O citocromo f xoga un papel similar ao do citocromo c1, a pesar da súa estrutura secundaria diferente.
Determinouse a estrutura tridimensional do citocromo f de Brassica rapa (nabo). O segmento luminal (que dá á luz do tilacoide) do citocromo f inclúe dous dominios estruturais: un pequeno enriba doutro máis grande que, á súa vez, está na parte superior da zona de unión co dominio de membrana. O dominio grande consta dun sandwich beta antiparalelo e un curto péptido de unión ao hemo, o cal forma unha estrutura en tres capas. O dominio pequeno está inserido entre cadeas beta F e G do dominio grande e é un dominio todo beta. O hemo está encaixado entre dúas curtas hélices no N-terminal do citocromo f. Na segunda das hélices está a secuencia motivo típica dos citicromos de tipo c, CxxCH (residuos 21-25), a cal está unida covalentemente ao hemo por medio dun enlace tioéter coas Cys-21 e Cys-24. A His-25 é o quinto ligando do ferro hémico. O sexto ligando do ferro hémico é o grupo alfa-amino da Tyr-1 na primeira hélice. O citocromo f ten unha rede interna de moléculas de auga que pode funcionar como un cable protónico. Esta cadea de moléculas de auga parece ser unha característica conservada do citocromo f.
O Campo, Valongo, Cerdedo-Cotobade
O Campo é un lugar da parroquia de Valongo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres), o que supón un leve aumento con respecto ó ano 2005, cando tiña 16.
X-Rated Critics Organization
miniatura|dereita|XRCO en 2009. O X-Rated Critics Organización, coñecido tamén co acrónimo XRCO, é un grupo de escritores e editores da industria do entretemento para adultos que cada ano outorga os premios ao recoñecemento do progreso dentro da industria. A organización foi fundada en 1984, composta de escritores dos Ánxeles, Nova York e Filadelfia. Jim Holliday, produtor gañador do Premio AVN e historiador, foi o fundador da X-Rated Critics Organization.
Túnel cubital
O túnel cubital é unha formación anatómica próxima ao cóbado que permite o paso do nervio cubital. A súa compresión crónica produce o síndrome do túnel cubital, de natureza semellante ao síndrome do túnel carpiano.
Manuel Zapico Terente
Manuel Zapico Terente, coñecido como Asturiano, nado en La Fresnosa (Langreu) o 10 de xaneiro de 1926 e finado en París o 28 de agosto de 2004, foi un guerrilleiro antifranquista asturiano.
Traxectoria
O seu pai, militante da CNT e excombatente en Asturias, ao rematar a guerra civil uniuse á resistencia francesa e foi capturado pola Gestapo, desaparecendo en 1942. Manuel foi criado polos avós e entrou a traballar na mina con dezaseis anos. Contactou coa guerrilla asturiana. Descuberto pola policía en outubro de 1946, trasladouse ao Bierzo. Incorporouse á guerrilla de Evaristo González Pérez "Rocesvinto" e Guillermo Morán García. Permaneceu no grupo ata a primavera de 1949, cando logo dos combates de Chavaga e Villasinde regresou ao Bierzo con Silverio Yebra Granja "Atravesado”, Pedro Juan Méndez "Jalisco", Augusto Diéguez Yáñez "Rubio", Silvestre García López "Chimeneas", Roberto López Rodríguez "Virnes" e Odilo Fernández Rodríguez "Blas". Despois foron cara A Cabrera para integrarse no grupo de Manuel Girón Bazán. Permaneceu alí ata o asasinato de Girón a mans dun infiltrado en 1951. Despois, con “Jalisco”, “Atravesado” e Francisco Martínez López "Quico", emprenderon a fuxida cara Francia. Logrou saír de España en setembro de 1951, conseguiu asilo político en Francia, onde traballou como albanel e chegou a crear a súa propia empresa. Casou cunha francesa, e instalouse en Bourré, cerca de Montrichard, no departamento de Loir e Cher. Desprazouse moitas veces a España, onde participou activamente na rehabilitación do movemento guerrilleiro
O Outeiro, Maianca, Oleiros
O Outeiro é un lugar da parroquia de Maianca no concello coruñés de Oleiros.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Filme perdido
dereita|miniatura|Cartel de [[Cleopatra (filme de 1917)|Cleopatra (1917), do que só quedan fragmentos.]] dereita|miniatura|Foto de [[Number 13|Number Thirteen, filme inconcluso.]] dereita|miniatura|Fotograma do filme colombiano Garras de oro (1926), do que se conservan algunhas fotos. Un filme perdido é unha longametraxe ou unha curtametraxe que non existe en ningún arquivo deste tipo de material a nivel mundial nin en ningunha colección privada. Tamén se emprega esta expresión para designar filmes dos que algunhas escenas ou secuencias foron perdidas, non editadas ou descartadas de versións diferentes ás que existen na actualidade. Ocasionalmente aparece unha copia dalgún filme que se consideraba perdido. Ocorreu por exemplo con Robin Hood, filme de 1922.
Razóns da desaparición dun filme
A maioría dos filmes perdidos son do cinema mudo ou dos primeiros anos do cinema sonoro. A fundación de preservación de filmes de Martin Scorsese, estima que o 80% dos filmes desa época están desaparecidos. Por exemplo, dos corenta filmes de Theda Bara só se conservan tres e medio e dos 57 filmes da actriz Clara Bow vinte están perdidos e 5 incompletos. Pola contra hai excepcións: todos os filmes de Charlie Chaplin sobreviviron, incluso moitas metraxes non empregadas de 1941, agás A Woman of the Sea, destruído polo propio Chaplin, e un filme de Keystone Studios titulado Her Friend the Bandit.
Numerosos filmes dos comezos do cinema perdéronse a causa da presenza de nitrato, particularmente inestable e inflamable, nas películas cinematográficas. O lume tamén destruíu arquivos enteiros, coma o incendio que en 1937 destruíu os negativos orixinais da Twentieth Century Fox filmados antes de 1935.
Porén a causa máis frecuencia da perda de filmes mudos foi a destrución intencionada, xa que estes filmes non tiñan valor comercial coa chegada dos filmes falados. Antes da era do vídeo e a televisión considerábase ademais que os filmes non tiñan interese logo da súa exhibición nas salas de cine.
Filmes perdidos despois de 1950
O formato de película de 35 mm foi introducido en 1949. Este formato tiña unha base moito máis estable. Non obstante no novo material algunhas cores atenuábanse ou desaparecían, polo que seguín sendo importantes as condicións do almacenamento.
A maioría dos filmes da década de 1950 sobreviviron, con excepción dos primeiros filmes pornográficos e algúns serie B. Porén débese lamentar a perda dalgúns filmes de directores coñecidos, como Take It Out In Trade (1970) e The Undergraduate (1972), de Ed Wood e The Noble Experiment (1955) de Tom Graeff.
Hai outras circunstancias que poden facer desaparecer un filme, como ocorreu coa curtametraxe A tola, de Miguel Gato, que se perdeu despois de ser secuestrada polo Tribunal de Orde Pública de España en 1974.
Rexión Caribe de Colombia
miniatura|240px|Mapa da rexión natural do Caribe en Colombia. A Rexión Caribe de Colombia  de Colombia é a rexión natural continental e marítima máis setentrional do país. Debe o seu nome ó mar Caribe, co cal limita polo norte. Os seus principais centros urbanos son Barranquilla, Cartaxena de Indias, Santa Marta, Valledupar, Montería, Sincelejo e Riohacha. No ano 2005, a súa poboación é de 9 506 220 habitantes, que representan o 22,6% da poboación da República.
Moodle
miniatura|Logo de Moodle Moodle  é un sistema de xestión de cursos de libre distribución (course management system CMS) que axuda aos educadores a crear comunidades de aprendizaxe en liña.
Moodle foi creado por Martin Dougiamas, quen foi administrador de WebCT na Universidade Tecnolóxica de Curtin. Baseou o seu deseño nas ideas do construtivismo en pedagoxía que afirman que o coñecemento se constrúe na mente do estudantado en troques de ser transmitido sen cambios a partir de libros ou ensinos e na aprendizaxe colaborativa. O profesorado que opera desde este punto de vista crea un ambiente centrado no estudante que lle axuda a construír ese coñecemento con base nas súas habilidades e coñecementos propios en lugar de simplemente publicar e transmitir a información que se considera que os estudantes deben coñecer.
Gastroenteroloxía
A gastroenteroloxía é a especialidade médica que se ocupa das doenzas do aparello dixestivo e órganos asociados, conformado por: esófago, estómago, fígado e vías biliares, páncreas, intestino delgado (duodeno, xexuno, íleo), colon e recto. O médico que practica esta especialidade chámase gastroenterólogo ou especialista en aparello dixestivo.
Historia
No primeiro Congreso Mundial de Gastroenteroloxía celebrado na cidade de Washington en 1958, presentouse por Basil Isaac Hirschowitz (1925-2013) un fibroscopio gastroduodenal flexible de fibra de vidro que abriu unha nova etapa na especialidade, pois permitía ollar con facilidade o interior do esófago e do estómago, logrando desta forma o diagnóstico visual das lesións de devanditos órganos. O perfeccionamento técnico posterior converteu á endoscopia nun procedemento diagnóstico e terapéutico que fixo posible logros considerados imposibles con anterioridade.
Pólas da gastroenteroloxía
Hai pólas da gastroenteroloxía que se focalizan en áreas específicas:
Lumeiras
Lumeiras (Lumeras en castelán e oficialmente) é unha parroquia do concello leonés de Candín, situado na bisbarra do Bierzo. Segundo o INE en 2012 tiña 18 habitantes.
Patrimonio
Lumeiras ten unha arquitectura tradicional típica dos Ancares, con edificios construídos con cachotaría e tellados de lousa. Algunhas casas sufriron modificacións e obras para acomodar mellor aos seus habitantes, e xa non presentan un aspecto tradicional. O punto central da poboación é a Praza do Cristo, onde se sitúan a igrexa de Lumeiras, e a antiga escola de Lumeiras, hoxe rehabilitada e usada para fins diversos. Na mesma praza hai unha fonte flanqueada por dous piares de auga, que servían antano como bebedoiros para os animais.
A zona rural componse de bosques de castiñeiros. No Porto de Lumeiras encóntrase o Alto da Cruz, ao que se pode subir e observar as vistas sobre o val. Dende a poboación sae unha pista de terra, que atravesa o monte Mourín cara ao concello veciño de Fabeiro.
Lingua
Lumeiras ao igual ca o resto do concello de Candín pertence ao ámbito lingüístico galego-berciano e os seus habitantes falan un dialecto do galego chamado ancarés.
Campionato de Galicia de fútbol 1916/17
O Campionato de Galicia 1916/17 foi a terceira edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en febreiro de 1917 e rematou en abril do mesmo ano. O primeiro posto do torneo outorgaba a clasificación para a Copa de España.
Inscribíronse o Fortuna de Vigo, o Vigo Sporting Club, o Real Club Coruña e o Deportivo Auténtico. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas, aínda que o calendario fixado intercalou os encontros de ámbalas dúas. Proclamouse campión o Vigo Sporting.
Calendario
(1) A vitoria foi outorgada ó R.C. Coruña porque o Deportivo Auténtico cometeu aliñación indebida. (2) O Deportivo Auténtico non se presentou e o Vigo Sporting foi proclamado campión.
Creu de Sant Jordi
A Creu de Sant Jordi é unha distinción da Generalitat de Cataluña creada a partir do Decreto 457/1981 do 18 de decembro    coa finalidade de «distinguir as persoas naturais ou xurídicas que, polos seus méritos, prestaran servizos destacados a Cataluña na defensa da súa identidade ou, máis xeralmente, no plano cívico e cultural». A Creu de Sant Jordi é un galardón deseñado polo ourive Joaquim Capdevila.
Eric Kretz
Eric Kretz (nado o 7 de xuño de 1966) é un batería estadounidense que tocou na banda de rock alternativo Stone Temple Pilots. Tamén tocou en Talk Show e recentemente en Spiralarms. Actualmente traballa nos Bomb Shelter Studios nos Ánxeles, dos que é dono e volveu reunirse cos seus compañeiros de Stone Temple Pilots a principios do 2008.
Kretz traballou con varios artistas facendo sobre todo labores como enxeñeiro e mesturanto temas de xente coma Thom Yorke, Damian Marley, Slayer, Jurassic 5 ou Death Cab for Cutie.
Santiago Pérez Alonso
Santiago Pérez Alonso, nado o 15 de xaneiro de 1972 en Vigo, é un atleta ourensán especializado nas probas de marcha.
Traxectoria deportiva
Empezou de moi novo disputando xa probas de marcha e proclamouse campión de España de categorías de idade en varias ocasións. A partir de 1997 comezou a competir a alto nivel internacional, sempre na proba de longa distancia, a marcha de 50 km, e quedou 6º nos campionatos de Europa de Budapest de 1998. Ao ano seguinte, foi finalista nos mundiais de Sevilla.
Nos mundiais de Osaca dominou a proba durante o primeiro terzo, pero retirouse no km. 22 por un problema físico na súa perna dereita. miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas.
Outros datos
O seu club é o Ourense Academia Postal. O seu adestrador o español José Marín.
Foi internacional coa selección española en 16 ocasións. A súa mellor marca sobre os 50 kms é 3:45'55".