cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Élie Bayol
A súa carreira no Campionato do Mundo de Fórmula Un consistiu na participación en 8 carreiras nun lapso de cinco anos. Logo de dous anos cun OSCA, uniuse ao equipo Gordini en con Jean Behra. Logrou os seus únicos 2 puntos de campionato cun quinto lugar na Arxentina. Tamén terminou cuarto nun evento fóra de campionato en Pau. En 1956 correu unhas poucas veces, pero logo desapareceu das carreiras de monoprazas.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Premio Comunicar en Igualdade
A alumnado universitario
1º Uxía Castro Martínez por ''Eles gobernan, elas aman. Os mitos do amor romántic''o.
2º Lucía Parrilla del Río por Un relato de mulleres nas minas do Bierzo.
3º Silvia López López por Nun sistema tan opresivo para a muller, ser monxa era unha opción cómoda.
Illa Hanover
A illa Hanover é unha illa situada no océano Pacífico na Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena, Chile, ao norte do estreito de Magallanes. Forma parte do arquipélago de Hanover. Esta separada da illa Chatham pola Canle Esteban, Guías Narrows e Canle Inocentes.
Desde hai aproximadamente 6.000 anos as súas costas foron habitadas polo pobo kawésqar. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente extinguido pola acción do home branco.
Historia
A contar de 1520, co descubrimento do estreito de Magallanes, poucas rexións foron tan exploradas como a dos canles patagónicos. Nas cartas antigas a rexión da Patagonia, entre os paralelos 48° e 50° Sur, aparecía ocupada case exclusivamente por unha grande illa denominada "Campana" separada do continente pola "canle da nación Calén", nación que se supuxo existiu ata o século XVIII entre os paralelos 48° e 49° de latitude sur.
Desde mediados do século XX esas canles son percorridos con seguridade por grandes naves de todas as nacións, grazas aos numerosos recoñecementos e traballos hidrográficos efectuados nesas perigosas costas.
Por máis de 6.000 anos estas canles e as súas costas foron percorridas polos kawésqar, indíxenas, nómades canoeiros. Hai dúas hipótese sobre a súa chegada aos lugares de poboamento. Unha, que procedían do norte seguindo a ruta das canles chilotes e que atravesaron cara ao sur cruzando o istmo de Ofqui. A outra é que procedían desde o sur e que a través dun proceso de colonización e transformación de poboacións cazadoras terrestres, procedentes da Patagonia Oriental, poboaron as illas do estreito de Magallanes e subiron polas canles patagónicas ata o golfo de Penas. A comezos do século XXI este pobo fora practicamente aniquilado pola acción do home branco.
Aspecto das costas
Son unha sucesión de terras altas e barrancosas con numerosos cumes e promontorios moi parecidos entre si. Os seus cabos e puntas terminan en forma abrupta.
As costas son cantíls e as súas canles, en xeral son limpas e abertas, onde hai escollos estes están invariablemente marcados por sargazos.
Existen alturas bastante notables que serven para recoñecer a entrada aos diferentes seos, canles ou baías. Estas están claramente indicadas nas respectivas cartas e derroteiros da rexión. Destaca un cerro de 1.219 metros de altura.
Literatura
Na ficción popular, a illa aparece no libro de Jules Verne Dous anos de vacacións. O libro conta a historia de 15 nenos (entre 8 e 14 anos) de Auckland, que pasaron 2 anos nesta remota illa como resultado dunha tormenta que embaranca a súa goleta na costa da illa. Eles chámana "Chairman Island" (Illa do Presidente) polo nome do internado dos raparigos.
No lado continental atópase o Parque Nacional Torres do Paine.
Rule the World
O 26 de xuño de 2013, a canción forma parte do seu segundo álbum Pieces, ocupando a sexta posición de doce cancións.
Fradé, Taboada
Santiago de Fradé é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 51 habitantes, deles 26 eran homes e 25 eran mulleres, o que supón un incremento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
To All the Boys I've Loved Before (filme)
To All the Boys I've Loved Before é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Susan Johnson e escrito por Sofía Alvarez. Está protagonizado por Lana Condor, Noah Centineo, Janel Parrish, Anna Cathcart, Madeleine Arthur, Emilija Baranac, Israel Broussard e John Corbett, e baséase na novela homónima de 2014 escrita por Jenny Han. Estreouse a través de Netflix o 17 de agosto de 2018.
Melanosoma
Os melanosomas son orgánulos celulares que conteñen o pigmento melanina, o pigmento que absorbe luz máis común no reino animal.
A melanina sintetízase nunhas células chamadas melanocitos e nas células do epitelio pigmentario da retina. Se a célula simplemente fagocita e incorpora a melanina (pero non a sintetiza) non é propiamente un melanocito e recibe o nome de melanófago.
Forma
Os melanosomas son orgánulos rodeados de membrana con forma, en xeral, redonda, de salsicha ou de cigarro. A forma é constante nunha determinada especie e tipo celular. Examinados con microscopio electrónico teñen unha ultraestructura característica, que varía de acordo coa madurez do melanosoma.
Síntese da melanina
Unha serie de encimas celulares, o principal dos cales é a tirosinase, encárganse da síntese dos longos polímeros que se coñecen xenericamente como melanina. A polimerización da melanina ten lugar pola amiloidoxénese da proteína Pmel17, abundante nos melanosomas. Antes de que o melanosoma conteña unha cantidade de pigmento suficiente para poder verse con microscopio óptico, recibe o nome de pre-melanosoma. Os defectos ou a ausencia dos encimas que sintetizan a melanina orixinan diversos tipos de albinismo.
Formación de pseudópodos e cesión de melanosomas
Nalgúns melanocitos os melanosomas permanecen estáticos dentro da célula. Noutros tipos de melanocitos, polo contrario, a célula pode expandirse formando pseudópodos, que levan melanosomas, e que os afastan así do centro da célula, incrementando deste modo a efectividade na absorción de luz.
Esta formación de pseudópodos sucede lentamente nos melanocitos dérmicos en resposta á luz ultravioleta, á vez que se incrementa a produción de novos melanosomas e aumenta a transferencia ou "doazón" de melanosomas aos queratinocitos adxacentes (as células comúns da epiderme da pel). Esta cesión de melanosomas ten lugar porque algúns queratinocitos poden fagocitar o extremo dos pseudópodos dos melanocitos, os cales conteñen moitos melanosomas. A dineína citoplásmica é a encargada de levar as vesículas cargadas de melanina ao centro do queratinocito, dispoñéndoos arredor do seu núcleo.
Todo este conxunto de cambios na concentración de melanosomas nos queratinocitos é o responsable de que nos poñamos morenos despois de expoñermos a pel aos raios ultravioleta ou á luz do sol.
Melanosomas nos animais
Os melanosomas que se encontran en varias especies de peixes conteñen pigmentos que controlan a cor das escamas do animal. En determinados momentos, respondendo a un sinal, unhas proteínas motoras levan os melanosomas pigmentados cara á periferia da célula ou concéntranos no seu centro. As proteínas responsables de levar os melanosomas ao centro da célula son dineínas, as cales transportan os melanosomas ao longo de microtúbulos en dirección ao extremo menos (-), situado cara ao centro da célula. As proteínas responsables de espallar os melanosomas na periferia celular son as cinesinas, as cales se moven cara ao extremo máis (+) do microtúbulo, que está orientado cara a periferia celular. A dispersión dos melanosomas pola periferia ten como resultado que a célula parece máis escura. Cando se concentran no centro a célula parece máis clara.
Rodolfo Martín Villa
Rodolfo Martín Villa, nado en Santa María del Páramo, León o 3 de outubro de 1934, é un político español.
Hessen
Hessen é un estado libre entre os 16 Estados federados de Alemaña. Atravesado polo bosque de Hessen e situado no centro xeográfico do país. Algunhas cidades importantes deste estado son Frankfurt, Wiesbaden (capital), Kassel, Darmstadt, Marburg e Wetzlar.
O estado limita ó norte co estado de Baixa Saxonia ó nordés e ó leste co estado de Renania do Norte-Westfalia, ó oeste co estado de Turinxia, polo suroeste co estado de Baviera, ó sur co estado de Baden-Württemberg et polo leste co estado de Renania-Palatinado.
División administrativa
Hessen está dividido en 21 distritos (Kreis no singular, Kreise no plural) e 5 cidades independentes.
dereita|miniatura|280px|Mapa da Hessen mostrando os distritos e cidades independentes.
Distritos da Hessen: Cidades independentes (Stadtkreise), que non pertencen a ningún distrito:
Historia
A comezos do século XIX, e como consecuencia das guerras Napoleónicas, o territorio que comprende este estado pasou a formar parte da Confederación do Rin.
Este estado tomou a súa forma actual despois do fin da segunda guerra mundial, tras a fusión de Hesse-Darmstadt con antigos territorios prusianos.
Gaitelgrima
Gaitelgrima, nome feminino longobardo, pode referirse a:
Cuchuco
Cuchuco é un alimento que consiste en millo, orxo ou trigo en gran pelado e tronzado ou semimoído, que se usa para facer sopas en Colombia, especialmente no altiplano dos departamentos de Boyacá e Cundinamarca.
Etimoloxía
Pedro José Ramírez Sendoya propón que o termo provén de Kuchuchu,- Raíz comestible (Ts, 175). Kuchuku,- rebanar, cortar (Ts, 130) ou do Kulino : Cuchuco - Millo., ou do matsés Schuki - millo.
Uso e preparación
Cocíñase para facer unha sopa mesta, usualmente con carne de porco, chícharos, cenoria, pataca picada e adobos como allo, cebola e coandro, guascas ou loureiro.
Eleccións xerais de España de 1886
As Eleccións Xerais de 4 de abril de 1886 en España foron convocadas tralo falecemento de Afonso XII en base ao disposto na Constitución española de 1876, vixente ata 1931, na coñecida como Restauración borbónica en España.
Antecedentes
250px|thumb|Francisco Romero Robledo, [[1904. Óleo sobre lenzo de Ignacio Pinazo Camarlench. Conservado no Congreso dos Deputados.]]
O Pacto do Pardo de 24 de novembro de 1885, foi un acordo subscrito por Cánovas del Castillo e Práxedes Mateo Sagasta, que instituíu o sistema de quendas pacíficas en exercicio do poder entre liberais e conservadores e consolidou a Restauración ata finais do século XIX e principios do XX. O 25 de novembro de 1885 falece o monarca español Afonso XII, en virtude de devandito pacto Cánovas del Castillo presentou a súa dimisión deixando paso a Sagasta o 27 de novembro.
O 15 de decembro un sector do canovismo encabezado por Francisco Romero Robledo rompeu co Partido Liberal-Conservador en protesta pola entrega do poder aos liberais. O 26 de decembro Cánovas del Castillo foi elixido Presidente do Congreso dos Deputados por 222 votos contra 112.
María Cristina de Habsburgo-Lorena achábase embarazada dun fillo que nacería póstumo, tivo que asumir a regencia. O 31 de decembro a raíña xurou como rexente ante as Cortes. A raíña, inexperta nos negocios da política, deixouse asesorar por Sagasta, con quen acabaría trabando unha estreita amizade. O papel de María Cristina no sistema de goberno foi representativo, xa que non participou nos enfrontamentos entre os partidos dinásticos, respectando a quenda á hora de chamar aos candidatos a formar goberno aínda que se sentiu máis próxima a Sagasta e non puxo dificultades ao mantemento de longos períodos de goberno do partido liberal.
Características
O 15 de xaneiro de 1886 seguindo o proceso de normalización conforme ao pactado entre as principais forzas políticas, procedeuse á disolución das Cámaras e á convocatoria de eleccións lexislativas.
O número de votantes para estas eleccións era de 807.175 (o 4,5% da poboación total), mediante sufraxio restrinxido. Elixíronse 395 deputados o día 4 de abril de 1886.
Vallirana
Vallirana é un municipio da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Llobregat. Está situado a 28 km do centro de Barcelona, entre a serra de Ordal e o macizo do Garraf.
O crecemento da localidade durante os últimos anos fixo que se convertese nunha zona eminentemente residencial. Actualmente ten máis de 14.000 habitantes, aos que hai que engadir moitas vivendas de segunda residencia en varias urbanizacións, que ocupan tres cuartas partes da superficie do concello.
Norðurland vestra
Norðurland vestra (en galego: Rexión Noroccidental) é unha das oito rexións de Islandia. Está localizada ao noroeste do país.
Xeografía
A rexión está situada no norte de Islandia e ten unha extensión de 12.592 km². A súa capital é a cidade de Sauðárkrókur, que no 2009 tiña unha poboación de 2.598 habitantes.
Demografía
A 1 de decembro de 2008 contaba con 7.395 habitantes nunha superficie de 12.592 km², o que supón unha desnsidade de poboación de 0.587 habitantes por quilómetro cadrado.
Condados
Na Rexión de Norðurland vestra se encontran os seguintes condados:
Concellos
Norðurland vestra conta cos seguintes concellos:
Vostok 8K72
Vostok 8K72, tamén coñecido como Vostok a secas, foi un foguete espacial da Unión Soviética derivado do mísil R-7 adicado exclusivamente a lanzar prototipos da nave Vostok que sería usada para poñer ao primeiro humano en órbita. Foi usado desde s cosmódromo de Baikonur.
Terepai Maoate
Terepai Tuamure Maoate, nado o 1 de setembro de 1934 en Rarotonga e finado o 9 de xullo de 2012, foi un médico e político das Illas Cook que foi primeiro ministro do 18 de novembro de 1999 ao 11 de febreiro de 2002.
Traxectoria
Estudou na Escola de Medicina de Fidxi e na Universidade de Auckland, traballou como médico en diversas illas do país e como cirurxián xefe do Hospital de Rarotonga ata que en 1976 nomeárono director de Servizos Clínicos do Ministerio de Saúde. En 1983 entrou no Parlamento representando á circunscrición de Ngatangiia como demócrata, foi ministro de Saúde e Agricultura no gabinete de Tom Davis e de 1985 e 1989 foi tamén viceprimeiro ministro. En 1998 Maoate converteuse no novo líder do Partido Demócrata e líder da oposición, logo das eleccións de 1999 que non lle deron maioría absoluta a partido ningún, o Parlamento elixiou a Maoate primeiro ministro ata que o seu viceprimeiro ministro Robert Woonton o depuxo o 11 de febreiro de 2002, pasando a ser o líder da oposición.
No comezo do ano 2003 uníronse as dúas fraccións nas que se dividira o Partido Demócrata e Maoate volveu ao gabinete como viceprimeiro ministro substituíndo ao líder do Partido das Illas Cook Geoffrey Henry. . Non obstante Maoate renunciou e propuxo unha moción de confianza ao goberno en novembro. A escisión dun grupo de parlamentarios demócratas en 2004 impediulle ser elixido primeiro ministro logo das eleccións de 2004 pero volveu ser nomeado viceprimeiro ministro en 2005, o que engadiu en xullo de 2009 a carteira de Asuntos Exteriores.
En decembro de 2009 destituíron a Maoate como viceprimeiro ministro en favor de Robert Wigmore, provocando a dimisión masiva dos ministros demócratas e a retirada do apoio ao goberno En xuño de 2010 Wigmore substituíuno como o líder dos demócratas
Para as eleccións de 2010 intentou ser elixido como o candidato demócrata pero perdeu nas primarias, decidindo concorrer como independente sen conseguir escano.
Maoate leva o título tradicional de Maoate Mataiapo baixo a dinastía Pa Ariki da vaka Takitumu. En 2007 a raíña nomeouno cabaleiro da Orde do Imperio Británico. e ten un fillo, Terepai Maoate tamén político.
Lei antitabaco 28/2005
300px|miniatura|Típico pictograma de prohibición de fumar A lei 28/2005, de medidas sanitarias fronte ó tabaquismo, popularmente coñecida como lei antitabaco, veu regula-la venda e publicidade do tabaco e establecer os lugares onde se prohibe fumar, así como as condicións que deben reuni-las zonas nas que se permite. A denominación oficial é Lei 28/2005, de 26 de decembro, de medidas sanitarias fronte ó tabaquismo e reguladora da venda, a subministración, o consumo e a publicidade dos produtos do tabaco. Entrou en vixencia o 1º de xaneiro de 2006.
As novidades máis relevantes respecto á situación da normativa legal ata esa data foron a prohibición de fumar en tódolos centros de traballo e a obrigatoriedade de establecer zonas libres de fume nos lugares de ocio (bares, cafeterías e establecementos de restauración) dunha superficie superior ós 100 m2.
O 30 de decembro de 2010, ditouse unha modificación –lei 42/2010- que estendeu a prohibición de fumar a tódolos lugares de ocio, independentemente do seu tamaño.
Contidos máis relevantes da Lei 28/2005
miniatura|300px|Máquina expendedora de tabaco no interior dun bar A lei antitabaco 28/2005 transcribe á normativa española a directiva 2003/33/CE relativa á aproximación das disposicións dos Estados membros en materia de publicidade dos produtos do tabaco, que se ditara co obxectivo de unifica-la lexislación que, nos diferentes países da Unión Europea, regulaba a publicidade en prensa, radio e televisión do tabaco e as formas de promoción e patrocinio, sempre dentro do respecto ó libre mercado e a libre circulación en Europa dos medios de comunicación. Esta directiva prohibe a publicidade na prensa ou outras publicacións impresas distintas das destinadas exclusivamente ós profesionais do comercio do tabaco, así como nos servizos da sociedade da información. Prohibe tamén toda forma de publicidade de produtos do tabaco na radio, así como o patrocinio de calquera programa de radio por empresas dedicadas á fabricación ou venda de tabaco.
A transposición ó ordenamento nacional desta directiva foi máis lonxe có que prevía a mesma e representou un claro endurecemento das políticas contra o tabaco. Os aspectos máis destacados desta nova lei afectaron ós seguintes puntos:
Para a realización das obras necesarias para cumpri-los requisitos de separación (paredes divisorias e sistemas de extracción de aire), concedéuselle ó sector hostaleiro un prazo de oito meses, ata o 1º de setembro de 2006. Transcorrido ese prazo, as inspeccións realizadas en Galicia detectaron que case a metade dos locais non realizaran as reformas para adaptarse á lei.
Desenvolvemento da lei 28/2005 nas comunidades autónomas
A lei delegaba nas comunidades autónomas o desenvolvemento da norma no relativo á concreción de certos aspectos, como a forma e colocación das advertencias ó público que indicaran se se permitía fumar ou non, as características da separación entre zonas de fumadores e non fumadores ou o concepto de superficie útil. Porén, non tódalas comunidades publicaron o decreto correspondente: Galicia, por exemplo, non chegou a publicalo aínda que circulou un borrador; comunidades como Castela e León, Valencia, Madrid ou Murcia si que o fixeron (Murcia non o fixo ata o verán de 2008), mentres que outras se limitaron a defini-lo formato dos carteis de advertencia. Tampouco os programas de inspección que desenvolveron foron homoxéneos, polo que o resultado foi un nivel de cumprimento moi irregular e fortes enfrontamentos entre o goberno central e algúns gobernos autonómicos, como o madrileño. Así, Castela e León só esixía separar con calquera elemento que garanta que o espazo destinado a non fumadores permaneza libre de fumes; Madrid permitía fumar en vodas e celebracións privadas (tamén Castela e León), así como nas cafeterías de empresa, ademais de prorrogar por seis meses máis o prazo de adaptación. En consecuencia, as diferenzas no tratamento da lei dalgunhas comunidades foron consideradas polo goberno central como unha desvirtuación da norma, polo que recorreu ante o Tribunal Superior de Xustiza os decretos promulgados por Valencia, Castela e León, A Rioxa e Madrid.
Como se dixo, Galicia non chegou a promulgar ningún decreto autonómico para desenvolve-la norma aínda que o 9 de agosto de 2006 se presentou un borrador ós sectores afectados. Neste borrador que, segundo o Director Xeral de Saúde Pública, Ramón Medina, pretendíase amplia-los dereitos dos non fumadores e restrinxir máis os espazos para fumadores, respecto ós mínimos establecidos na lei, prohibíase, por exemplo, a venda de tabaco en tódolos bares e cafeterías de menos de 100 m2, independentemente de que o propietario permitise fumar ou non. A separación dos espazos de fumadores e de non fumadores debía ser unha barreira física, sólida, do chan ó teito e con porta de peche automático. Engadía outra novidade: que o 80% das sancións impostas por infraccións a esta norma se destinasen ó desenvolvemento de programas de investigación, educacióin, prevención e control do tabaquismo.
Inspección e grao de cumprimento
miniatura|esquerda|300px|Fumando espero... As inspeccións oficiais para comproba-lo cumprimento da lei comezaron inmediatamente trala súa entrada en vigor, aínda que fundamentalmente foron como consecuencia de denuncias presentadas. A modo de exemplo, a prensa informaba que en Galicia houbo, durante o primeiro mes, 21 denuncias (15 por fumar en zonas prohibidas, 4 por sinalización incorrecta e 2 por colocación inadecuada das máquinas expendedoras). A 10 de maio, tras 4 meses de aplicación da lei, había 176 denuncias (o 80% por fumar en zonas prohibidas, o 14% por sinalización ausente ou incorrecta e o 6% polas máquinas expendedoras). En agosto, tras 7 meses, as denuncias eran xa 271 e publícanse por primeira vez as inspeccións de oficio, en número de 311. Como resultado destas actuacións incoáronse, a esa altura, 53 expedientes sancionadores, 37 deles por faltas graves (permitir fumar en zonas prohibidas).
Durante o primeiro ano de vixencia da norma, 1.121 establecementos de hostalaría, dos 2.527 inspeccionados, presentaba distintos tipos de incumprimento, o que se traduciu en 208 expedientes sancionadores. Un ano máis tarde -decembro de 2007- o 60% dos locais de máis de 100 metros seguía incumprindo a norma.
Modificación da lei
Todo o anterior, xunto á desprotección dos traballadores dos establecementos onde se permitía fumar, fixo necesaria unha modificación da lei que ampliase os espazos libres de fume e eliminase as inconcrecións que deron pé a interpretacións diversas nas distintas Comunidades. Outra evidencia do insatisfactorio resultado desta lei foi que só un 10-20% dos locais de menos de 100 metros se declararon espazos libres de fume. De aí a promulgación da modificación contida na lei 42/2010 que se resume na prohibición absoluta -con excepcións moi puntuais- de fumar en calquera espazo público pechado.
A resposta social parecía ser, en 2006, favorable á promulgación e aplicación da lei. Segundo unha enquisa da Sociedade Española de Medicina de Familia e Comunitaria, o 78% dos non fumadores e o 62% dos fumadores calificaban de acerto a promulgación da lei. Outras estatísticas, elaboradas polo Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), obteñen datos máis conservadores: o 17% dos fumadores consideraban moi boa a lei nun primeiro momento, cifra que se reduciu ó 12% en 2008; canto os non fumadores, o 50,8% vían a lei como moi boa en 2005, pero en 2008 só mantiña esta opinión o 20,3%. O informe Pinilla, sobre esta evolución da opinión pública, conclúe que "parece que los españoles están descontentos con la ley que tenemos en la actualidad".
Ás tódalas razóns anteriores debe sumarse a comprobación de que as ameazas de cuantiosas perdas económicas e aumento do paro, que auguraban os colectivos que se opoñían á aprobación da lei cinco anos antes, demostráronse infundadas. Mentres que a Federación Española de Hostalaría e Restauración estimaba que a lei de 2005 ía provoca-la perda de 1.600 millóns de euros e de 22.000 empregos, estudos posteriores realizados pola Asociación de Economía da Saúde puxeron de manifesto que nin houbo descenso nas cifras de negocio senón, ó contrario, 2.200 millóns de euros de beneficio en 2006 respecto a 2005, nin despedimentos masivos senón, ó contrario, un aumento de emprego en hostalaría de 34.000 postos de traballo ó ano, segundo o informe Pinilla. Este informe non se estende a máis alá de 2008 para non sufri-la influencia da posterior crise económica, cuxos efectos desvirtuarían os resultados.
Dinastía Iamkhad
esquerda|miniatura|260x260px|Selo de Abba-El I. A dinastía iamkhad, foi unha antiga familia real amorrea fundada en c. -1810  por Sumu-Epud de Iamkhad que tivo a súa capital na cidade de Alepo en Siria. Aínda que orixinalmente era unha dinastía local, a familia estendeu a súa influencia a través das accións do seu enérxico gobernante Iarim-Lim I, que a converteu na familia máis influente do Levante por medios tanto diplomáticos como militares. No seu punto álxido a dinastía controlaba a maior parte do norte de Siria e a provincia da moderna Turquía de Hatay cunha rama menor gobernando a cidade de Alalakh (Terra de Mukish).
A dinastía foi expulsada durante unha breve ocupación hitita de Alepo a principios do século -XVI pero recuperou o trono e expandiu o reino de novo antes de ser expulsados de Alepo polos mitanni en c. -1525. Idrimi, un membro da dinastía, foi quen de conquistar Alalakh legándoa aos seus descendentes ata que o último deles foi destronado polo rei hitita Suppiluliuma I en c. -1344.
A poboación de Iamkhad era predominantemente amorita e tivo unha típica cultura siria da Idade do Bronce. Iamkhad tamén foi habitado por unha substancial poboación hurrita que se asentou no reino, engadindo a influencia da súa cultura. Iamkhad controlou unha ampla rede comercial xa que era o paso entre o altoplano iraniano no leste e o mar Exeo no oeste. No rei adorábanse as tradicionais divindades semíticas do noroeste e a súa capital Halab foi considerada santa entre outras cidades sirias debido ao culto de Hadad, que foi recoñecido como a principal divindade do norte de Siria.
Historia
Pouco de Halab foi escavado polos arqueólogos, pois nunca foi abandonada durante a súa longa historia e a cidade moderna está situada sobre o mesmo lugar que ocupaba a cidade antiga. Por tanto, moito do coñecemento sobre Iamkhad vén das taboíñas descubertas en Alalakh e Mari.
Hammurabi I (re. c. -1764), fillo de Iarim-Lim I, gobernou un reino próspero. A hexemonía da dinastía mantívose sen rival e conseguiu anexionar Karkemish como vasalo. O seu sucesor Abba-El I colocou ao seu irmán máis novo Iarim-Lim no trono de Alalakh en c. -1735, creando así unha rama menor da dinastía baixo a hexemonía do gran rei en Alepo.
En Alepo
Tras o asasinato de Mursili, Sarra-El, un príncipe e posíbel fillo de Iarim-Lim III, recuperou Alepo e gobernou un reino moito máis pequeno que de novo incluía Alalakh. Foi sucedido no trono polo seu fillo Abba-El II, e posteriormente polo seu neto Ilim-Ilimma I, que foi o último membro da dinastía en gobernar Alepo como rei, tras ser asasinado en c. -1525, o que puxo fin ao reino de Iamkhad.
En Alalakh
miniatura|187x187px|Iarim-Lim de Alalakh. Dúas ramas menores gobernaron Alalakh. A primeira delas foi fundada por Iarim-Lim, fillo de Hammurabi I, en c. -1735. Tivo un reinado especialmente longo do mesmo xeito que o seu sucesor Ammitakum, que comezou o seu reinado a principios do reinado de Niqmi-Epuh e morreu pouco antes do saqueo de Alalakh. Ammitakum reafirmou a súa autonomía de Iamkhad sen declarar un reino independente, e nomeou o seu fillo o príncipe Hammurabi o seu sucesor en presenza de Iarim-Lim III, que non tomou parte en dita decisión. Estes actos probabelmente xogaron un papel na decisión de Alepo de non enviar reforzos para protexer Alalakh dos hititas, que a saquearon e acabaron coa primeira rama gobernante en c. -1650.
A segunda rama estableceuna Idrimi, fillo de Ilim-Ilimma I, que conseguiu conquistar Alalakh sete anos despois da súa fuxida de Alepo, que caeu en mans do rei mitanni Parsatatar. Idrimi gobernou Alalakh e a súa área, que se chamou reino de Mukish, como un vasalo de Mittani, e existen rexistros de que atacou aos hititas. Sucedeuno o seu fillo Addu-nirari; e a este á súa vez o seu segundo fillo Niqmepa, que controlou Alepo como un vasalo de Mitani. Sucedeuno Ilim-Ilimma II, que legou o reino ao seu fillo Itur-Addu, último rei da dinastía. Itur-Addu aliouse con Nuhašša e Niya para facer fronte aos exércitos do rei hitita Suppiluliuma I, que derrotou a Itur-Addu e anexionou tanto Alepo como Alalakh en c. -1344.
Árbore xenealóxica
Rei de Alepo - Rei de Alalakh  -  Raíña -  Príncipe -  Princesa - Liña descontinua: relación incerta. miniatura|Selo de Iarim-Lim II. miniatura|Selo de Niqmi-Epuh. miniatura|Selo de Abba-El II. miniatura|[[Idrimi de Alalakh.]] miniatura|Taboíña de Niqmepa usando o selo de Abba-El II.
Lope de Vega
Félix Lope de Vega Carpio, nado en Madrid o 25 de novembro de 1562 e finado o 27 de agosto de 1635, foi un escritor español, considerado un dos máis importantes poetas e dramaturgos do Século de Ouro. Pola extensión da súa obra pódeselle considerar coma un dos autores máis prolíficos da literatura universal.
O chamado Fénix dos enxeños, Poeta do ceo e da terra e Monstro da Natureza (por Miguel de Cervantes) renovou as fórmulas do teatro español nun momento no que o teatro comezaba a ser un fenómeno cultural de masas. Máximo expoñente, xunto a Tirso de Molina e Calderón de la Barca, do teatro barroco español, as súas obras seguen representándose na actualidade e constitúen unha das máis altas cotas alcanzadas na literatura e as artes españolas. Foi tamén un dos grandes líricos da lingua castelá e autor de varias novelas e obras narrativas longas en prosa e en verso.
Atribúenselle uns 3000 sonetos, tres novelas, catro novelas curtas, nove epopeas, tres poemas didácticos, e varios centenares de comedias (1800 segundo Juan Pérez de Montalbán). Amigo de Francisco de Quevedo e de Juan Ruiz de Alarcón, posto a mal con Luis de Góngora e en longa rivalidade con Cervantes, a súa vida foi tan extrema como a súa obra. Foi pai da tamén dramaturga sor Marcela de San Félix.
Mocidade
miniatura|Lope de Vega por [[Francisco Pacheco. Libro de descripción de verdaderos retratos de ilustres y memorables varones, Madrid, Biblioteca da Fundación Lázaro Galdiano.]] Lope de Vega Carpio, procedente dunha familia humilde natural do Val de Carriedo, comarca do Pas-Miera, en Cantabria, foi fillo de Félix de Vega, bordador de profesión, e de Francisca Fernández Flórez. Non hai datos precisos sobre a súa nai. Sábese, en cambio, que tras unha breve estancia en Valladolid, o seu pai mudouse a Madrid en 1561, atraído quizais polas posibilidades da recentemente estreada capitalidade da Vila e Corte. Con todo, Lope de Vega afirmaría máis tarde que o seu pai chegou a Madrid por unha aventura amorosa da que lle rescataría a súa futura nai. Así, o escritor sería froito da reconciliación, e debería a súa existencia aos mesmos celos que tanto analizaría na súa obra dramática.
Neno moi precoz, lía latín e castelán xa aos cinco anos. Á mesma idade compón versos. Sempre de acordo co seu testemuño, aos doce escribe comedias (Yo las componía de once y doce años / de a cuatro actos y de a cuatro pliegos / porque cada acto un pliego contenía). É posible que a súa primeira comedia fose, como o mesmo Lope afirmaría na dedicatoria da obra ao seu fillo Lope, El verdadero amante, aínda que probablemente o texto que hoxe coñecemos desta comedia sufriu modificacións posteriores á data da primeira redacción. O seu gran talento levao á escola do poeta e músico Vicente Espinel, en Madrid, a quen sempre citou con veneración (dedicoulle a súa comedia El caballero de Illescas, c. 1602). Así o soneto: Aquesta pluma, célebre maestro / que me pusisteis en las manos, cuando / los primeros caracteres firmando / estaba, temeroso y poco diestro... Continúa a súa formación no estudo da Compañía de Xesús, que máis tarde se converte no Colegio Imperial de Madrid (1574):
Cursa despois catro anos (1577-1581) no Colexio dos Manriques da Universidade de Alcalá, pero non logra ningún título. Quizais a súa conduta desordenada e mullereira o fai pouco apto para o sacerdocio. Os seus altos protectores deixan de custearlle os estudos. Así, Lope non consegue o grao de bacharel e para gañar a vida ten que traballar como secretario de aristócratas e homes de prol, ou escribindo comedias e pezas de circunstancias. En 1583 alístase na mariña e pelexa na batalla da Illa Terceira ás ordes do seu futuro amigo don Álvaro de Bazán, marqués de Santa Cruz. Tempo despois dedicaría unha comedia ao fillo do marqués.
Sex and the City
Sex and the City foi unha serie estadounidense de televisión por cable baseada no libro do mesmo nome escrito por Candace Bushnell. Transmitiuse por primeira vez a través da canle HBO, dende 1998 até 2004. Ambientada na cidade de Nova York, a serie trata acerca das vidas e namoros de catro mulleres que son moi boas amigas, tres das cales están por rematar os trinta anos (Carrie, Charlotte e Miranda) e outra (Samantha) que está no corenta. Unha comedia de situación con elementos dramáticos, a serie a miúdo abordaba problemas socialmente relevantes, como o papel da muller na sociedade. Sex and the City foi estreado o 6 de xuño de 1998 e o último episodio transmitiuse o 22 de febreiro do 2004.
Lope de Vega
Relación co Galicia
Tampouco Lope foi refractario aos versos insultantes para con Galiza e os galegos tan comúns entre os escritores españois do momento, coma o propio Quevedo ou Luis de Góngora. Sirvan como exemplo estas aldraxes que lle dedica á muller galega :
Sex and the City
A serie conta con numerosos cameos de personaxes famosos como Matthew McConaughey ou Lucy Liu, entre outros.
Illa King, Columbia Británica
A illa King (en lingua nuxalk: Nuxalknalus) é unha illa deshabitada na costa da provincia canadense da Columbia Británica. Está situada ao sur da canle Dean e ao redor de 20 km ao leste de Bella Bella. Outras illas separan a illa King do mar aberto na Enseada da Raíña Carlota.
Etimoloxía
No idioma de Nuxalk o nome da illa é Nuxalknalus, "centro do Territorio Nuxalk". O nome de illa King púxollo en 1793 George Vancouver, na honra do Capitán James King, baixo o cal Vancouver servira como gardamariña no Discovery durante a última parte da terceira viaxe de James Cook.
Xeografía
A illa King está separada do continente pola canle Dean ao norte, a canle Burke ao sur, e a canle Labouchere ao leste. A canle Fisher, esencialmente unha extensión da canle de Dean, separa a illa King de varias illas ao oeste, incluíndo a illa de Denny e a Illa Hunter. A canle Fisher e a canle Burke únense ao extremo sur da illa King, converténdose no estreito Fitz Hugh.
Nicéforo I Comneno Ducas
Nicéforo I Comneno Ducas (en grego: Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας, Nikēphóros I Komnēnós Dúkas), nado c. 1240 e finado c. 1297, foi o gobernante de Epiro desde 1267/8 até c. 1297.
Traxectoria
Nicéforo foi o fillo máis vello de Miguel II Comneno Ducas e Teodora Petralifaina. En 1249 Nicéforo casou con María, a neta do emperador Xoán III Ducas Vatatzés de Nicea, que lle conferiu a dignidade de déspota. O matrimonio tivo lugar en Tesalónica en 1256, pero María morreu en 1258.
Nos seguintes anos Nicéforo participou na loita do seu pai contra o emperador Miguel VIII Paleólogo e xunto co seu pai retirouse antes da batalla de Pelagonia. Despois os nicenos invadiron a maior parte de Epiro en 1259, Nicéforo foi á Península Itálica, onde recibiu reforzos do seu cuñado o rei Manfredo de Sicilia. Con este apoio Nicéforo axudou ao seu pai a reconquistar Epiro, pero en 1264 sufriron unha nova derrota, e víronse obrigados a chegar a un acordo con Miguel VIII. Como parte do acordo de paz, Nicéforo casou con Ana Cantacucena, unha sobriña de Miguel VIII.
En 1267/8 Nicéforo I sucedeu ao seu pai como gobernante de Epiro e tivo que facer fronte a Carlos I de Sicilia, que eliminara a Manfredo e seguido os seus pasos mediante a captura de Dirraquio en 1272. Cando os bizantinos interferiron nos intereses de Nicéforo na súa campaña de represalia contra Carlos en 1274, Nicéforo abriu negociacións con Carlos e asinou unha alianza con el en 1276. A coalición de Carlos de Anjou, Nicéforo, e o medio irmán de Nicéforo Xoán I Ducas de Tesalia obtiveron varias cidades, incluíndo Butrinto en 1278. Ironicamente, mentres se aliaban cun monarca católico, Nicéforo e Xoán actuaron como defensores da facción anti-unionista de Bizancio, os cales se refuxiaban das persecucións de Miguel VIII. En 1279 Nicéforo mesmo recoñeceuse vasalo de Carlos e entregou Butrinto ao seu señor. Coa derrota de Carlos, pouco despois, Nicéforo perdeu as súas posesións en Albania ante os bizantinos. A coalición recibiu un duro golpe co gromo das Vésperas Sicilianas en 1282, que foron fomentados en parte pola diplomacia de Miguel VIII e distraeron a Carlos I no oeste, onde perdeu Sicilia e só conservou o Reino de Nápoles.
Despois da restauración da ortodoxia baixo Andrónico II Paleólogo en 1282, Nicéforo renovou a alianza co Imperio bizantino a través da súa esposa Ana, quen viaxou a Constantinopla para arranxar o tratado. En efecto Nicéforo converteuse nunha ferramenta disposta nas mans da súa esposa Ana, que serviu aos intereses da corte bizantina. En 1284 atraeu a Miguel, o fillo de Xoán Ducas de Tesalia, a Epiro coa promesa dunha alianza dinástica, e fíxoo arrestar e enviar a Constantinopla. Isto fixo entrar a Nicéforo nunha guerra contra o seu medio irmán, que arrasou os arredores de Arta, en represalia en 1285. Ana embarcouse nun ambicioso proxecto de unir as casas de Epiro e Constantinopla casando á súa filla Tamar con Miguel IX Paleólogo, fillo de Andrónico II e coemperador. Aínda que este proxecto fracasou, en 1290 ao seu pequeno fillo Tomé foille conferida a dignidade de déspota polo emperador.
A aristocracia anti-bizantina agora persuadía a Nicéforo a establecer negociacións co rei Carlos II de Nápoles en 1291, o que provocou unha invasión bizantina. Isto selou a alianza con Nápoles, e a intervención de Carlos II por medio dos seus vasalos o conde Ricardo Orsini de Cefalonia e o príncipe de Acaia, Florent axudou a conter o avance bizantino. Nicéforo agora casou á súa filla María co herdeiro de Cefalonia e o seu outra filla Tamar co fillo de Carlos II, Filipe I de Tarento. A Tamar déuselle o dereito a herdar Epiro en lugar do seu irmán, e Carlos II prometeu que se lles permitiría permanecer na fe ortodoxa. A voda tivo lugar en 1294 e contou coa transferencia de varias fortalezas costeiras a Filipe como dote de Tamar. Felipe recibiu simultaneamente os dereitos do seu pai e reclamacións en Grecia.
A inevitábel tensión entre os terratenentes locais gregos e o seu señor Anjou crearon unha oportunidade para o seu sobriño Nicéforo, o gobernante de Tesalia, para intervir e apoderarse da maioría das fortalezas que foran entregadas a Filipe. Eventualmente, a maioría destes foron recuperados polos anxevinos e a paz foi restaurada en 1296. Nicéforo morreu pouco despois da conclusión da paz, entre setembro de 1296 e xullo de 1298. A súa viúva Ana aseguraba a sucesión do seu fillo menor de idade Tomé.
Matrimonio e descendencia
Coa súa primeira esposa María, a filla do emperador Teodoro II Láscaris, Nicéforo I tivo unha filla:
Coa súa segunda esposa Ana Cantacucena, a sobriña do emperador Miguel VIII Paleólogo, Nicéforo I tivo dous fillos: