cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Volta ao País Vasco 2017
A 57ª edición da Volta ao País Vasco (en éuscaro e oficialmente: Euskal Herriko 57. Itzulia) foi unha carreira ciclista celebrada no País Vasco entre o 3 e o 8 de abril de 2017.
A carreira estivo formada por cinco etapas en liña e unha contra reloxo individual final. Comezou en Iruñea, Navarra e tras 828,8 quilómetros de percorrido finalizou na vila guipuscoana de Éibar. A etapa raíña foi a quinta, co mítico ascenso a Arrate en Éibar.
Esta carreira foi a décimo cuarta carreira do UCI WorldTour 2017. O gañador foi Alejandro Valverde que ademais do xersei amarelo conseguiu o branco da regularidade e a vitoria na etapa raíña. Segundo acabou o vencedor da pasada edición, Alberto Contador e terceiro o local Ion Izagirre.
Nas outras clasificacións, Alex Howes logrou a vitoria na clasificación da montaña, Lluís Mas venceu na clasificación das metas voantes e o Bahrain-Merida gañou entre os equipos.
Equipos
Nesta edición da proba vasca correron 20 equipos (os 18 da máxima categoría e 2 Profesionais Continentais) de 8 corredores, o que sumou 160 ciclistas no pelotón de inicio.
Clasificación xeral
A seguinte táboa mostra os dez primeiros da clasificación xeral final:
Hydra (constelación)
Hydra ou Hidra femia é a meirande das 88 constelacións modernas, e foi unha das 48 constelacións que Tolomeo catalogou. Non debe ser confundida con Hydrus.
Características notables
Hidra é a constelación moderna máis grande, cun área de 1303 graos cadrados. A pesar da súa extensión, en Hidra hai só unha estrela bastante brillante, Alfard (α Hya, 30 Hya), de magnitude aparente 1,98.
R Hydrae é unha estrela variable Mira, que cambia dende magnitude 3.5 (neses momentos é visible a simple vista) ata 10.9, cando acada esta magnitude só pode ser observada cun telescopio.
Hai varias estrelas dobres interesantes en Hydra. Epsilon Hydrae (ε Hya) é unha estrela binaria con compoñentes de magnitudes 3.3 e 6.8, separadas por 2.7 segundos de arco. N Hydrae (N Hya) é unha parella de estrelas con magnitudes 5.8 e 5.9. Struve 1270 (Σ1270) é outra estrela dobre con magnitudes 6.4 e 7.4.
Nesta constelación tamén está a fonte de radio Hydra A.
Mitoloxía
A Hydra foi tamén asociada ó mito da Hidra de Lerna (vencida por Heracles nunha das doce tarefas de Heracles). A súa posición no ceo (baixo a eclíptica) e xunto á constelación Cáncer (preto da súa cabeza) pode se-la orixe de parte do mito.
Lalibela
Lalibela (en ላሊበላ) é unha cidade na rexión de Amhara, Etiopía, famosa pola súa arquitectura escavada en rocha e as súas igrexas monolíticas. A totalidade de Lalibela é unha grande antigüidade da civilización medieval e post-medieval de Etiopía. Lalibela é unha das cidades máis sagradas de Etiopía, superada só por Axum, e un centro de peregrinación. A diferenza de Axum, a poboación de Lalibela é case completamente Cristiana Ortodoxo Etíope.
Etiopía foi unha das primeiras nacións en adoptar o cristianismo na primeira metade do século IV, e as súas raíces históricas datan do tempo dos Apóstolos. As igrexas mesmas datan dos séculos séculos XIII, e tradicionalmente datan do reinado da dinastía Zagwe do rei Gebre Mesqel Lalibela (r. Ca. 1181–1221).
O deseño e os nomes dos edificios principais de Lalibela son amplamente aceptados, especialmente polo clero local, para ser unha representación simbólica de Xerusalén. Isto levou a algúns expertos a datar as formas actuais da igrexa aos anos seguintes á toma de Xerusalén en 1187 polo líder musulmán Saladino.
Lalibela está localizada na zona norte de Wollo na rexión de Amhara, a aproximadamente 2.500 m. por enriba do nivel do mar. É a cidade principal de Lasta woreda, que anteriormente formaba parte de Bugna woreda. As Igrexas talladas na rocha de Lalibela foron declaradas Patrimonio da humanidade en 1978.
Igrexas
miniatura|200px|Mapa da zona de Lalibela Esta cidade rural é coñecida en todo o mundo polas súas igrexas esculpidas desde dentro da terra desde "rocha viva", que desempeñan un papel importante na historia da arquitectura tallada na rocha. Aínda que a data das igrexas non está ben establecida, a maioría crese que construíronse durante o reinado de Lalibela, é dicir, durante os séculos XII e XIII. A Unesco identifica 11 igrexas, divididas en catro grupos:
O Grupo do Norte:
Grupo occidental:
O Grupo Oriental:
Máis lonxe, atópanse o mosteiro de Ashetan Maryam e a Igrexa de Yemrehana Krestos (posiblemente do século XI, construída na moda Aksumite, pero dentro dunha cova).
Hai algunha controversia sobre cando se construíron algunhas das igrexas. David Buxton estableceu a cronoloxía xeralmente aceptada, observando que "dous deles seguen, con gran fidelidade de detalle, a tradición representada por Debra Damo segundo se modificou en Yemrahana Kristos. Dado que o tempo dedicado a esculpir estas estruturas na rocha viva debeu levar máis tempo que as poucas décadas do reinado do rei Lalibela, Buxton asume que a obra estendeuse ata o século XIV. Con todo, David Phillipson, profesor de arqueoloxía africana na Universidade de Cambridge, propuxo que as igrexas de Merkorios, Gabriel-Rufael e Danagel foron inicialmente esculpidas na rocha. medio milenio antes, como fortificacións ou outras estruturas palacianas nos últimos días do Reino de Aksum, e que o nome de Lalibela simplemente se asociou con elas logo da súa morte. Por outra banda, o historiador local Getachew Mekonnen acredita a Gebre Mesqel Lalibela, a raíña de Lalibela, cunha das igrexas rochosas, Biete Abba Libanos, construída en memoria para o seu esposo logo da súa morte.
A diferenza dos mitos e as teorías alternativas creadas e defendidas por escritores pseudoarqueoloxistas como Graham Hancock, Buxton afirma que as grandes igrexas de Lalibela non foron construídas coa axuda dos Cabaleiros Templários aportando abundante evidencia para demostrar que foron esculpidas unicamente pola civilización etíope medieval. Por exemplo, mentres Buxton sinala a existencia dunha tradición que "os abisinos invocaron a axuda dos estranxeiros" para construír estas igrexas monolíticas e admite que "hai claros signos de influencia coptas en algúns detalles decorativos" (non sorprendente dadas as conexións teolóxicas, eclesiásticas e culturais entre as igrexas Ortodoxas Tewahedo e Ortodoxa copta), está convencido das orixes nativas destas creacións: "Pero o feito significativo é que as igrexas rupestres seguen o estilo dos prototipos urbanos locais, que mesmo conservan evidencias claras sobre a súa orixe básicamente axumita. "
As igrexas tamén son unha fazaña de enxeñaría significativa, dado que están todas asociadas coa auga (que enche os pozos xunto a moitas das igrexas), explotando un sistema xeolóxico artesiano que trae a auga ata a cima da crista montañosa na que a descansa cidade.
Outrís, Mabegondo, Abegondo
Outrís é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Once Were Warriors
Once Were Warriors é un filme neozelandés dirixido por Lee Tamahori que foi estrado en 1994. Está baseado na novela homónima de Alan Duff.
Sinopse
En Nova Zelandia, unha familia descendente de guerreiros maorís vive, ó igual que moitos outros, nos suburbios dunha gran cidade, nunha situación de marxinalidade respecto ás persoas de raza branca. A vida familiar estará presidida polo alcoholismo, a delincuencia e os escasos medios económicos.
Ana López Navajas
Ana López Navajas, nada en Valencia en 1962, é profesora de Lingua e Literatura, investigadora vinculada á Universidade de Valencia e asesora de Coeducación e Igualdade na Formación do Profesorado na Conselleria d'Educació, Investigació, Cultura i Esport da Generalitat Valenciana. Na súa investigación analizou a ausencia das mulleres e as súas producións no ámbito científico, cultural e histórico nos contidos e manuais da educación secundaria e as implicacións desa ausencia. Os seus traballos van encamiñados á recuperación e difusión do legado cultural, científico e histórico das mulleres, sobre todo dentro do ámbito da educación e a cultura.
Traxectoria
En 2015, presentou na Universidade de Valencia a súa tese de doutoramento, dirixida por Ángel López García, titulada ''Las mujeres que nos faltan. Análisis de la ausencia de las mujeres en los manuales escolares,'' na que analizou 109 libros de texto de 17 materias de 1º a 4º de ESO.
Forma parte, desde o seu inicio, da asociación Clásicas y Modernas, que promove a igualdade de xénero na cultura.
Resultados
O resultado do proxecto TRACE, publicado en 2014 na Revista de Educación, revelou a exclusión da muller nos contidos dos libros de texto: só o 7,6% dos referentes culturais e científicos son femininos fronte a unha presenza masculina superior ao do 92%. O absoluto protagonismo masculino no discurso e o panorama cultural e histórico que reflicten os libros de texto proporciona unha grave distorsión da historia e a cultura. Unha cultura e unha historia que son presentadas como unha mera construción masculina, xa que non quedan recoñecidos os logros culturais e sociais das mulleres. Elas non son consideradas suxeitos protagonistas e isto relégaas á secundariedad social. Ana López traballa para a inclusión do legado cultural, científico e histórico das mulleres dentro dos contidos educativos. Sostén que o seu descoñecemento subtrae a todos, mulleres e homes, boa parte do seu legado cultural común e estas carencias converten ao sistema educativo en transmisor de desigualdades.
Este traballo desenvolveu unha base de datos con máis de 15 000 entradas coa información da análise dos libros de texto. En 2020, atopábase traballando nunha nova base de datos para convertela nun instrumento onde se poderá consultar a información necesaria para adecuar o discurso e incluír as mulleres necesarias en cada materia, co obxectivo de que os libros de texto da ESO adapten esta realidade.
Publicacións
Ana López Navajas publicou diversos artigos sobre as súas investigacións en diversas revistas especializadas. Algúns dos seus artigos máis destacados son os seguintes:
Tamén ten colaborado en diversas obras colectivas sobre a mesma temática.
Recoñecementos
Conseguiu diversos premios polo seu traballo investigador e a loita pola igualdade e a coeducación:
Apartada, Meixigo, Cambre
Apartada é un lugar da parroquia de Meixigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Cilicia (provincia romana)
Primeiro contacto e establecemento da provincia (103 - 47 a.C.)
Cilicia foi a sede do Antigo Reino de Armenia. A súa herdanza armenia remontase a miles de anos.
A zona era un paraíso para os piratas que se beneficiaron do comercio de escravos cos romanos. Cando os piratas cilicios comezaron a atacar o transporte marítimo e as cidades romanas, o Senado da República Romana decidiu enviar varios comandantes para facer fronte á ameaza. Foi durante o curso destas intervencións que xurdiu a provincia de Cilicia.
Partes de Cilicia Pedias convertéronse en territorio romano no 103 a.C., durante a primeira campaña de Marcus Antonius Orator contra os piratas. Mentres que toda a zona de "Cilicia" era a súa "provincia", ou máis correctamente, a súa área de "imperium" durante o seu mandato de propretor, só unha pequena parte desa rexión fíxose Provincia romana nese intre.
Entón, no 75 a.C., Vatia Isaúrico avanzou a través dos Montes Tauros (a primeira vez que un exército romano atravesou estas montañas) e logrou derrotar aos Isauri polas ladeiras do norte. Asediou a súa cidade principal, Isaura, e logrou capturala despois de desviar o curso dun río, privando así aos defensores da cidade da súa única fonte de auga, logo da cal pronto se rendeu. No 74 a.C., Vatia Isaúrico organizara o territorio conquistado e incorporouno á provincia de Cilicia. Con todo, gran parte de "Cilicia Pedias" aínda estaba en poder de Tigranes o Grande e pertencía ao reino de Armenia, mentres que "Cilicia Trachea" aínda estaba baixo o dominio dos piratas.
Vatia Isauricus foi sucedido como procónsul de Cilicia por Lucio Licinio Lúculo, que usou aos veteranos e a frota de Isaúrico para loitar na guerra contra Mitrídates IV de Ponto (ver: Terceira Guerra Mitridática). Dado que Tigranes era o aliado de Mitrídates, Luculo acabou dirixíndose contra as súas posesións en Cilicia Pedias e agregounas á provincia romana de Cilicia.
Non foi ata que a Pompeio recibiu o seu mando extraordinario contra os piratas no 67 a.C. e a decisiva Batalla de Coracesio (na moderna Alanya), na que os piratas foron finalmente expulsados e sometidos e 2Cilicia Trachea" quedou baixo control romano. Despois de que Pompeio recibise o mando da Terceira Guerra Mitridática, forzou a rendición do rei Triganes e procedeu a despoxar ao rei das partes de Cilicia Pedias que posuía Triganes. No 64 a.C, Pompeio organizou a nova provincia, engadindo todas as súas recentes conquistas á provincia orixinal de Cilicia e converteu a Tarso, na capital da nova provincia.
Pompeio reorganizou Cilicia en seis partes: Cilicia Campestris, Cilicia Aspera, Panfilia, Pisidia, Isauria e Licaonia, coa maior parte da Frixia, incluíndo os Conventus iuridicus de Laodicea, Apamea e Synnada. Ao leste de Cilicia Campestris, Pompeio deixou a un dinastía local, Tarcondimotus, no control de Anazarbos e do monte Amanus. A dinastía Tarcondimotida seguiría mantendo á rexión como aliados acérrimos de Roma ata o reinado de Tiberio.
No 58 a.C., engadiuse a illa de Chipre, que os romanos tomaran do rei de Exipto. Esta era a extensión da provincia romana de Cilicia cando Cicerón foi procónsul de Cilicia no 51-50 a.C.. Os romanos xa o dividiran en oito conventos (ou foros): o convento de Tarso, onde residía o gobernador, o Foro de Iconium para Licaonia, o Foro Isaurico, posiblemente en Filornelio, o Foro Pamfilio, cuxo lugar é descoñecido, o Foro Cibiratico, en Laodicea no Licus, o Foro de Apamea, o Foro de Sinnada e Chipre.
Cambios provinciais (47 a.C - 14 d.C)
miniatura|right|200px|O Imperio Romano baixo [[Adriano (gobernou 117-38), mostrando a provincia senatorial de Cilicia no sur de Anatolia]] A provincia foi reorganizada por Xulio César no 47 a.C. O Foro (ou Convento) de Cibira estaba unido á provincia romana de Asia, xunto coa maior parte de Pisidia, Pamfilia, e tamén posiblemente o Convento de Apamea e Sinnada. Os cambios posteriores foron feitos por Marco Antonio no 36 a.C., cando deu a Chipre e Cilicia Aspera a Cleopatra VII e Frixia oriental con Licaonia, Isauria e Pisidia ao rei Amintas da Galacia.
No 27 a.C., o emperador romano Augusto fixo novos cambios, reducindo aínda máis a provincia de Cilicia. Chipre converteuse nunha provincia separada e Pamfilia con Isauria e Pisidia, logo da morte de Amintas no 25 a.C., tamén se fixo unha provincia separada (a provincia de Galacia), á que tamén se achegou Licaonia. O resultado foi que Cilicia reduciuse ás partes orixinais de Campestris e Aspera, e pasou a chamarse Siria-Cilicia Phoenice. Baixo Augusto, Cilicia era unha provincia imperial, administrada por un Legado imperial propretor consular.
Segundo os métodos republicanos tardíos e imperiais temperáns de goberno provincial, as partes montañosas occidentais de Cilicia, que non eran fáciles de xestionar por un gobernador, foron deixadas aos príncipes nativos. Había un total de tres desas dinastías nativas independentes. Unha delas era a de Olba, nas montañas entre Soli e Cyinda, gobernada por dinastías de sacerdotes. A segunda era Cilicia Aspera, que Marco Antonio deulle a Cleopatra. Augusto colocou este territorio baixo o dominio do rei Aquelao de Capadocia no 25 a.C. O fillo de Tarcondimotos no leste de Cilicia perdeu o seu trono no 30 a.C. debido ao firme apoio do seu pai a Marco Antonio, pero o reino foi restaurado no 20 a.C ía durar outros 37 anos antes de que Tiberio anexionase o territorio.
Baixo o Principado (14 - 297 d.C.)
No ano 72 d.C., durante o reinado de Vespasiano, os tres reinos independentes restantes establecidos por Augusto foron desmantelados, e fusionáronse coa provincia imperial de Cilicia. No reinado de Caracalla, o gobernador procónsular foi nomeado Consularis, e contiña 47 cidades coñecidas.
Baixo o imperio tardío (297 - 700 d.C.)
Nalgún momento durante o goberno de Diocleciano e da Tetrarquía (probablemente ao redor do 297 d.C.), Cilicia dividiuse en tres partes: Cilicia Prima baixo un consularis, coa súa capital en Tarso, Cilicia Secunda, baixo un praeses, coa súa capital en Anazarbus e Isauria (orixinalmente Cilicia Aspera), baixo unha "praeses", con capital en Seleucia. As tres provincias, máis as provincias de Siria, Mesopotamia, Exipto e Libia, formaron a Diocese de Oriente (a finais do século IV o compoñente africano dividiuse como Diocese de Exipto), parte da prefectura pretoriana do Leste, o groso do Imperio Romano de Oriente.
Cilicia propiamente dita permaneceu baixo control romano oriental (bizantino) ata o inicio do século VIII, cando foi conquistada polo califato omeia e pasou a formar parte das terras fronteirizas islámicas cos romanos. Con todo, a rexión quedou case completamente despoboada desde mediados do século VII e formou unha terra de ningen entre os romanos e o califato. As partes occidentais da antiga provincia de Cilicia permaneceron en mans romanas e pasaron a formar parte do Thema Cibirreota.
Onda
O termo onda pode referise no ámbito científico a:
340
Outros
Historia ano a ano
Fagolisosoma
miniatura|500x500px|O proceso da [[fagocitose mostrando a formación dun fagolisosoma. Os lisosomas (en verde) fusiónanse co fagosoma para formar o fagolisosoma.]] En bioloxía, un fagolisosoma ou endolisosoma é un corpo citoplasmático formado pola fusión dun fagosoma cun lisosoma nun proceso que ocorre durante a fagocitose. Trátase dun tipo de lisosoma secundario. A formación de fagolisosomas é esencial para a destrución intracelular de microorganismos e patóxenos. Ten lugar cando as membranas do lisosoma e fagosoma 'chocan', momento no que o contido do lisosoma (primario), incluíndo os seus encimas hidrolíticos, se descarga dentro do fagosoma e dixire as partículas que foron inxeridas e están dentro do fagosoma. Algúns produtos da dixestión son materiais útiles e pasan ao citoplasma, mentres que outros son expulsados por exocitose.
A fusión das membranas do fagosoma e o lisosoma está regulada pola proteína Rab5, un tipo de proteína G que permite o intercambio de material entre estes dous orgánulos, pero impide a fusión completa das súas membranas.
Función
Os fagolisosomas funcionan reducindo o pH do seu ambiente interno, que así se fai máis ácido. Istro serve como un mecanismo de defensa contra microbios e outros parasitos perigosos e tamén proporciona un medio axeitado para a actividade encimática degradativa.
Os microbios son destruídos nos fagolisosomas por unha combinación de procesos oxidativos e non oxidativos. Os procesos oxidativos tamén se coñecen como explosión respiratoria e inclúen a produción "non mitocondrial" de especies reactivas do oxíxeno.
Ao diminuíren o pH e as concentracións de fontes de carbono e nitróxeno, os fagolisosomas inhiben o crecemento de fungos. Un exemplo é a inhibición do crecemento de hifas en Candida albicans.
Nos neutrófilos humanos os fagolisosomas destrúen patóxenos ao produciren tamén ácido hipocloroso.
Patóxenos que secuestran fagolisosomas
Algúns icroorganismos poden prosperar dentro dos fagolisosomas. Coxiella burnetii, o axente causante da febre Q, prospera e replícase nos fagolisoosmas ácidos da súa célula hóspede. A acidez do fagolisosoma é esencial para que C. burnetii transporte glicosa, glutamato e prolina, así como para a súa síntese de ácidos nucleicos e proteínas.
De xeito similar, cando Leishmania está en estado de amastigote obtén todas as súas fontes de purina, varias vitaminas, e varios aminoácidos esenciais do fagolisosoma do seu hóspede. Leishmania tamén obtén grupos hemo da proteólise de proteínas que ten lugqar no fagolisosoma do hóspede.
Emilio Campuzano
miniatura|dereita|Praza de Emilio Campuzano en Bilbao. Emilio de Campuzano y Abad de Caula, nado en Santiago de Compostela o 16 de agosto de 1850 e finado en Bilbao en 1938, foi un enxeñeiro e profesor galego. Foi director da Escola de Artes e Ofícios de Bilbao, amais de profesor de xeometría, estereometría e debuxo. Tamén deu clase na Escola de Capataces de Minas da cidade vasca, e dirixiu a primeira instalación telefónica en Bilbao. Dá nome a unha praza na cidade, así como a un instituto no barrio de Atxuri.
Traxectoria
Fillo de Manuel Campuzano e Joaquina Abad de Caula. O 9 de outubro de 1972 entrou como soldado-alumno na Academia do Corpo de Artillaría, no 6º rexemento montado, en Segovia. Solicitou a licenza absoluta o 1 de xuño de 1873, e regresou ao centro do 1 de outubro dese ano ao 30 de xuño de 1874.
Traballou para o exército, e durante a terceira guerra carlista foi ascendido a tenente, o 26 de maio de 1875. Cinco días despois foille asignado o 4º rexemento a pé. Logo de ser ascendido a capitán, licenciouse o 17 de abril de 1879.
Comezou a traballar como profesor na Escola de Artes e Oficios da capital biscaíña, onde estivo oito anos. Xunto cos irmáns Federico e José Echevarría Rotaeche, instalou as primeiras liñas telefónicas de Biscaia, tras concurso público convocado polo Concello de Bilbao en 1884. Logo da concesión gobernamental para a instalación da rede telefónica, o 25 de abril de 1887 constituíuse a sociedade colectiva mercantil regular Orduña y Compañía, que recibiu o seu nome de Carlos de Orduña Muñoz, enxeñeiro de estradas, canais e portos en Madrid. Campuzano foi administrador da rede, até a creación o 3 de xullo de 1889 da sociedade anónima Red Telefónica de Bilbao.
Tras o falecemento de Laureano Gómez Santamaría, sucedeuno como director da Escola de Artes e Oficios de Bilbao. O cargo foi ratificado o 6 de marzo de 1901 por unha comisión de membros do Concello e a Deputación de Biscaia. Mantívose no cargo até 1931. Nese período adaptou o ensino no centro aos novos currículos escolares, e en 1907 introduciu a docencia da lingua inglesa. En 1910 a escola mudouse para o barrio de Atxuri
Cisteína
miniatura|dereita|100px|Fórmula da cisteína ionizada. miniatura|dereita|Modelo tridimensional co S en amarelo. miniatura|dereita|250px|(R)-Cisteína (esquerda) (S)-Cisteína (dereita) nun zwitterion iónico a pH neutro miniatura|150px|Síntese da cisteína. A cistationina beta sintetase [[catalizador|cataliza a reacción da figura superior e a cistationina gamma-liase cataliza a reacción inferior]]
A cisteína (simbolizada por  Cys ou C) é un α-aminoácido coa fórmula química HOOC-CH(NH2)CH2SH. A cadea lateral que caracteriza á cisteína é -CH2SH, e ten un grupo tiol (-SH) terminal, que é non polar, por iso a cisteína se clasifica normalmente como un aminoácido hidrofóbico. A parte tiol da cadea adoita participar en reaccións encimáticas, actuando como nucleófilo. Cando se usa como aditivo alimentario ten como número E o E920.
O tiol do extremo da súa cadea lateral pode oxidarse e orixinar uns enlaces característicos das proteínas chamados pontes disulfuro. Estas pontes establécense entre dúas cisteínas enfrontadas da mesma cadea proteica ou de cadeas distintas, e xogan un importante papel estrutural no establecemento da conformación tridimensional das proteínas. Cando a cisteína forma un dímero con outra cisteína, unido por unha ponte disulfuro, o dímero chámase cistina.
Alimentos ricos en cisteína
A pesar de que está clasificada como aminoácido non esencial, nalgúns casos, a cisteína podería ser esencial para bebés, anciáns e persoas con certas doenzas metabólicas ou que sofren de síndromes de mala absorción. Porén, a cisteína sintetízaa normalmente o corpo humano en condicións fisiolóxicas normais, sempre que haxa metionina suficiente, de onde procede o seu grupo tiol. A cisteína é potencialmente tóxica e catabolízase no aparato dixestivo e no plasma sanguíneo. Polo contrario, o dímero cistina viaxa de forma segura a través do aparato dixestivo e do plasma e é reducida rapidamente a dúas moléculas de cisteína ao entrar na célula.
Atopamos cisteína na maioría dos alimentos con alto contido proteico, como son:
Produción industrial de cisteína
A L-cisteína obtíñase industrialmente antes por hidrólise da queratina do pelo, e máis tarde das plumas. Pero actualmente hai ademais unha vía sintética que a obtén por fermentación utilizando un mutante de E. coli. Wacker Chemie introduciu unha vía nova a partir de substituíntes tiazonilos. Por medio desta ruta a L-cisteina prodúcese pola hidrólise da mestura racémica de ácido 2-amino-Δ2-tiazolin-4-carboxílico usando a bacteria Pseudomonas thiazolinophilum.
Biosíntese
En animais, a biosíntese comeza co aminoácido serina. O sulfuro da súa cadea lateral deriva do aminoácido metionina, que se converte en homocisteína a través do produto intermedio S-adenosilmetionina. Tras isto intervén a cistationina beta-sintetase, que combina a homocisteína e a serina para formar o tioéter asimétrico cistationina. O encima cistationina gamma-liase converte despois a cistationina en cisteína e alfa-cetobutirato.
Degradación
Na súa degradación oxidativa a cisteína orixina piruvato, que pode entrar na gliconeoxénese, polo que é un aminoácido glicoxénico.
Funcións biolóxicas
O grupo tiol da cisteína é nucleofílico e doadamente oxidable. A reactividade aumenta cando o tiol é ionizado, e os residuos de cisteína en proteínas teñen valores de pKa próximos á neutralidade, polo que a miúdo se encontran en forma de tiolatos reactivos na célula. Debido á súa alta reactividade, o grupo tiol da cisteína ten numerosas funcións biolóxicas.
Provincias de Tailandia
Tailandia divídese en 76 provincias (en จังหวัด, changwat, singular e plural), que son xeograficamente agrupadas en seis rexións. A capital Bangkok non é propiamente unha provincia, senón que é unha área de administración especial considerada a 77ª provincia por ter o mesmo nivel administrativo que as outras 76 provincias. O nome das provincias é o mesmo que o das súas respectivas capitais. So seis provincias teñen por capital unha cidade que non é a máis grande, estas son Tak (Mae Sot é a maior cidade), Pathum Thani (Rangsit é a maior cidade), Songkhla (Hat Yai é a maior cidade), Chonburi (Pattaya é a maior cidade), Narathiwat (Su-ngai Kolok é a maior cidade) e Prachuap Khiri Khan (Hua Hin é a maior cidade).
Cisteína
As pontes disulfuro
As pontes disulfuro das proteínas fórmanse pola oxidación de grupos tiol de residuos de cisteína. O outro aminoácido que tamén contén xofre, a metionina, non pode formar pontes disulfuro, xa que ten o xofre no interior da cadea. Oxidantes moi agresivos converten a cisteína nos correspondentes ácido sulfínico e ácido sulfónico. Os residuos de cisteína son moi importantes para enlazar cadeas de proteínas, xa que incrementan a rixidez das proteínas e danlle resistencia proteolítica. Por exemplo, as queratinas con máis pontes disulfuro son máis resistentes ca as que teñen menos. Dentro da célula, as pontes disulfuro entre residuos de cisteína manteñen a estrutura terciaria das proteínas. A hormona insulina é un exemplo de polipéptido con cisteínas enlazadas, na que as dúas cadeas polipeptídicas separadas das que consta a hormona están conectadas por un par de pontes disulfuro. O encima do retículo endoplasmático proteína disulfuro isomerase cataliza a correcta formación de pontes disulfuro; a célula transfire ácido deshidroascórbico ao retículo endoplasmático, que crea un ambiente oxidante. Nese ambiente, as cisteínas están xeralmente oxidadas formando o dímero cistina, e xa non poden funcionar como nucleófilos.
Segunda división española 1983/84
A tempada 1983–84 da Segunda División de España de fútbol corresponde á 53º edición do campionato. Empezou o 3 de setembro de 1983 e finalizou o 27 de maio de 1984.
Provincias de Tailandia
Bangkok é a que ten tanto maior poboación como densidade de poboación. A provincias máis extensa é Nakhon Ratchasima, a máis pequena é Samut Songkhram. Ranong é a que ten menos número de habitantes, mentes que Mae Hong Son é a que ten menor densidade de poboación (datos segundo o censo do ano 2000).
Segunda división española 1983/84
Clasificación
X = Partidos Xogados; G = Partidos Gañados; E = Partidos Empatados; P = Partidos Perdidos; GF = Goles a Favor; GC = Goles en Contra; DG = Diferenza de Goles; Pts = Puntos
Provincias de Tailandia
Cada provincia está administrada por un gobernador, posto polo Ministerio de Interior, agás Bangkok, onde o gobernador é escolleito polos seus habitantes.
Tailandia subdivídese logo en 878 distritos (amphoe, อำเภอ). Os cincuenta distritos de Bangkok son chamados khet (เขต), pero é normal tamén chamalos amphoe. O número de distritos por provincia varía moito. Os distritos subdivídense logo en tambon (comunas) e finalmente en muban (poboados). En Bangkok o tambon son denomindados khwaeng.
Cisteína
As pontes disulfuro
miniatura|150px|Figura 2: dímero de [[cistina (en forma neutra), que se forma pola unión de dúas moléculas de cisteína unidas por unha ponte disulfuro.]]
Precursor de grupos ferrosulfurados
A cisteína é unha importante fonte de sulfuro no metabolismo humano. O xofre dos grupos ferrosulfurados e das nitroxenases extráese da cisteína, a cal pasa a converterse en alanina durante o proceso.
Unión a ións metálicos
Ademais das proteínas ferrosulfuradas, hai moitos outros cofactores metálicos de encimas que están unidos ao tiolato de residuos de cisteína. Exemplos disto son o zinc nos dedos de zinc e na alcohol deshidroxenase; o cobre nas proteínas azuis cuprosas, o ferro no citocromo P450, e o níquel nas [NiFe]-hidroxenases. O grupo tiol tamén ten grande afinidade cos metais pesados, polo que proteínas que conteñen cisteína como a metalotioneína poden unirse fortemente a metais como o mercurio, chumbo e cadmio.
Modificacións postraducionais
Ademais da súa oxidación a cistina, a cisteína participa en numerosas modificacións postraducionais. O grupo tiol nucleofílico permite á cisteína conxugarse a outros grupos, como por exemplo na prenilación (adición de moléculas hidrofóbicas ás proteínas). As ubiquitina ligases transfiren ubiquitina a proteínas e teñen un sitio activo con cisteína. As caspases son proteases de cisteína-aspártico, que participan na proteólise da apoptose. As inteínas (unha especie de intróns de proteínas) normalmente funcionan coa axuda dunha cisteína catalítica. Estas funcións da cisteína están tipicamente limitados ao medio intracelular, onde o ambiente é redutor e a cisteína non está oxidada a cistina.
Outros metabolitos derivados
O produto da descarboxilación da cisteína é a cisteamina (ou mercaptoetanolamina), unha amina bióxena que é compoñente fundamental do coencima A. O produto da transaminación da cisteína é o mercaptopiruvato, o cal pode degradarse a piruvato ou reducirse a mercaptolactato por diversas vías posibles, dependendo do organismo. Moitos microorganismos e plantas fixan anións cianuro por substitución nucleófila co sulfhidrilo para dar como produto cianoalanina, a cal se pode hidrolizar a aspartato. O xofre da cisteína pode metilarse para obter un homólogo da metionina chamado S-metilcisteína.
miniatura|centro|700px|Resumo do metabolismo da cisteína
Encimas:
Un grupo de metabolitos proveñen da oxidación do átomo de xofre da cisteína. Un exemplo destes metabolitos é a taurina e o ácido cisteico.
miniatura|centro|700px|Biosíntese da taurina
A cisteína pode conxugarse cun grupo alilo, para así dar a S-alilcisteína, a cal ao oxidarse no átomo de xofre xera a aliína, o precursor dos alil disulfuros e alilsulfóxidos que dan aroma á cebola e ao allo.
Aplicacións
A cisteína, principalmente como L-cisteína, é un precursor na industria alimentaria, na farmacéutica e na industria do cuidado persoal. Unha das súas maiores aplicacións é a produción de sabores. Por exemplo, a reacción da cisteína con azucres na reacción de Maillard produce moitos dos sabores da carne L. Tamén se usa en panadaría. Nos salóns de peiteado, as propiedades da cisteína aprovéitanse para facer a permanente, xa que se poden romper e despois rexenerar co cabelo xa ondulado as pontes disulfuro que a cisteína forma na queratina do cabelo. A cisteína é un obxectivo moi utilizado en laboratorios á hora de investigar estruturas biomoleculares.
Produción de la
As ovellas necesitan cisteína para poder producir la. Deben de inxerir a cisteína coa herba que comen xa que é para elas un aminoácido esencial. Durante os períodos de seca, as ovellas paran de producir la pola súa carencia de cisteína, pero xa se crearon ovellas transxénicas que poden producir a súa propia cisteína. .
Redución dos efectos tóxicos do alcohol
Propúxose a cisteína como preventiva ou antídoto para algúns dos efectos negativos do alcohol, incluíndo danos no fígado ou a resaca. A cisteína contrarresta os efectos daniños do acetaldehido que é o principal produto do metabolismo do alcohol e é o responsable da maioría dos efectos tardíos do alcohol e dos danos de longa duración asociados co consumo de alcohol (pero non dos efectos inmediatos como a ebriedade). A cisteína intervén no seguinte paso no metabolismo do alcohol, que consiste en converter o acetaldehido no relativamente inocuo ácido acético. En estudos con ratas, os animais testados recibiron unha dose de LD50 de acetaldehido (que normalmente mataría á metade dos animais). Deles os que recibiron ademais cisteína tiveron unha supervivencia do 80%, mientres que recibiron cisteína e tiamina, sobreviviron todos. Aínda non existe ningunha clara evidencia en contra ou a favor da súa efectividade en humanos que consomen alcohol en niveis normais.
N-acetilcisteína (NAC)
A N-acetil-L-cisteína (NAC) é un derivado da cisteína no que un grupo acetilo está unido ao átomo de nitróxeno. Este composto véndese como un suplemento dietético, a pesar de que esta non é unha vía ideal para incorporala, xa que se cataboliza no intestino. O NAC adoita ser utilizado como medicina para a tose, xa que rompe as pontes disulfuro nas mucosidades licuando estas, e facendo máis sinxela a súa expulsión. Tamén esta acción de romper as pontes disulfuro fai que o NAC sexa moi útil á hora de diminuír o espesor do mucus dos pacientes que padecen fibrose quística. O NAC tamén é usado como antídoto específico en casos de sobredose de paracetamol.
The Wild Hunt
The Wild Hunt é un filme canadense dirixido por Alexandre Franchi que foi estreado no 2009.
Sinopse
Un grupo de xente que se reúne para xogar unha partida de rol en vivo, no que se caracterizan de elfos, celtas e viquingos. Todo se pon máis serio cando a moza dun dos xogadores é secuestrada por un grupo de xente que ameaza con violala.
Lóstregos
Lóstregos é unha banda galega de Negro Metal Galaico fundada na Coruña a finais do ano 2014. Ata a data o grupo ten publicados un EP e dous álbums de estudio así coma unha participación no tributo a Bathory Lords Of The North coa canción "A Fine Day To Die" ("Un bo día para morrer") editado en formatos CD e casete por Fólkvangr Records.
Coruxos, Meixigo, Cambre
Coruxos é un lugar da parroquia de Meixigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2016 tiña 56 habitantes (28 homes e 28 mulleres).
José Sanjurjo Rodríguez
José Sanjurjo Rodríguez, nado na Coruña en 1866 e finado en Sada o 26 de febreiro de 1946, foi un sindicalista e político anarquista galego.
Traxectoria
Fundou con Marcial Lores e Benito Cadavid o grupo anarquista Ni Dios ni Amo, e fíxose cargo da segunda época de El Corsario. Defendeu a actividade societaria dos anarquistas no Certame Socialista Libertario de La Plata (1898). Foi promotor dos colectivos La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento (1897) do que foi o primeiro presidente e Centro de Estudios Sociales Germinal (1902). Participou no obreirismo coruñés como alicerce da Sociedad de Sastres y Sastras La Fraternidad (1901) e en 1906 foi un dos representantes obreiros que asinou coa patronal o primeiro convenio colectivo da Coruña. Participou en case todos os actos públicos anticlericais da Coruña e foi colaborador do suplemento da Revista Blanca (1901), Germinal e Coruña Moderna. Publicou os folletos Aclaraciones (1904), Abnegación (1925), El hereje (1925) e El nudo gordiano (1931). Tamén confeccionou un Método de lectura graduada para a Escola Laica de La Atocha en 1905. Durante a Guerra civil foi internado no campo de concentración da illa de San Simón. Finou en Castelo (Sada) aos 79 anos.
Monumento a Colón
miniatura|280px|Monumento a Colón. O Monumento a Colón (en Monument a Colom) é un conxunto escultórico que se atopa na Praza do Portal da Paz de Barcelona, no distrito de Ciutat Vella. Construído en homenaxe ó descubridor Cristovo Colón, está erixido no punto de unión entre las Ramblas e o Paseo de Colón, fronte ó porto vello de Barcelona. O autor do proxecto foi o arquitecto Gaietà Buïgas i Monravà, e na decoración escultórica interviñeron varios artistas, como Eduard B. Alentorn, Rafael Atché, Pere Carbonell, Manuel Fuxà, Josep Llimona, Rossend Nobas, Antoni Vilanova, Francesc Pagès e Agapit Vallmitjana. A fundición foi de Alejandro Wohlguemuth.
O monumento foi construído no contexto das obras de mellora do litoral de Barcelona efectuadas por mor da Exposición Universal de Barcelona de 1888. Inaugurado o 1 de xuño de 1888, en plena exposición, converteuse axiña nunha das iconas máis características da cidade. No interior da columna hai un ascensor que permite subir até a semiesfera baixo os pés da estatua, dende onde se olla a cidade.
Esta obra está inscrita como Ben Cultural de Interese Local (BCIL) no Inventario do Patrimonio Cultural catalán co código 08019/859.
Ash
Ash é unha banda de rock alternativo de Irlanda do Norte formada en 1992 por Mark Hamilton (baixo) e Tim Wheller (vocal e guitarra).
Traxectoria
Tralo descubrimento sa súa paixón pola música, anímanse a tocar novoscovers e a principios dos anos '90, tras escoitar bandas como Twisted Sister e Iron Maiden, deciden formar unha banda de heavy metal cunha amiga da infancia, chamada Vietnam. Tras un par de concertos buscaron un batería, encontrando a Rick Murray, dous anos maior ca eles. Finalmente deixan de lado o heavy metal animados por outro tipo de sons coma os de Nirvana, Mudhoney ou os Pixies, comezando a compoñer as súas propias cancións. Un dato curioso sobre a orixe do nome da banda é que o elixiron ao azar nun dicionario.
Crearon tres maquetas, "Solar Happy" en xuño, "Shed" e "Home Demo" en setembro. "Goldfinger" foi o seu primeiro lanzamento en 1996, un dos singles do traballo, xunto con "Oh Yeah", que os catapultou cara a fama. O álbum chegaría ao Top dos Charts en Gran Bretaña. En 1997 deron un concerto no London Astoria, e participaron no Glastonbury Festival. Outros discos destacados son Nu-Clear Sounds e Free All Angels.
Tras lanzar “Twilight Of The Innocents” en 2007, o grupo decidiu non volver sacar un disco de estudio, e só dar a coñecer a súa música a través de sinxelos esporádicos.
Actualmente destaca o proxecto A-Z series, que consiste en descargas dixitais dende a súa web oficial.
Gabriel Deck
Gabriel Alejandro Deck, nado o 8 de febreiro de 1995 en Añatuya, Santiago del Estero, é un xogador arxentino de baloncesto profesional. Xoga de ala no Real Madrid da Liga ACB. Formou parte de diversos equipos da selección arxentina en categorías formativas.
Traxectoria profesional
Debutou na liga Nacional de Básquet vestindo á camiseta de Quimsa o 15 de xaneiro de 2010, enfrontándose a Quilmes de Mar del Plata.
Na tempada 2016-17 fichou por San Lorenzo, club co que gañou o campionato de Liga, resultando ademais elixido MVP das finais.
Ao ano seguinte gañou co seu club a liga das Américas, sendo tamén elixido MVP do torneo. Igualmente gañou a liga Nacional, sendo declarado MVP tanto da tempada regular como das finais. Ao terminar a tempada asinou contrato por tres anos co Real Madrid.
O 12 de abril de 2021, Deck asinou por varios anos cos Oklahoma City Thunder da National Basketball Association (NBA).
Selección nacional
Deck xogou para a Selección arxentina no Campionato Mundial de Baloncesto Sub-19 de 2013. Tendo unha media de 21.5 puntos e 7.2 rebotes en oito partidos no torneo Mundial FIBA Sub-17 de 2012, Deck foi goleador do torneo e ademais integrou o quinteto ideal xunto a outras grandes promesas como Dante Exum, Mario Hezonja, Justise Winslow e Jahlil Okafor. En abril de 2013, Deck participou no Nike Hoop Summit de 2013 para o equipo da Selección Mundial disputando tan só 8 minutos na vitoria 112-98 sobre a Selección Xuvenil de USA. En 2013 foi campión mundial fiba 3×3 sub18 -fiba 3×3 ou18 world championship- en Iacarta, Indonesia en 2013. Tamén foi pre-seleccionado no equipo do Campionato Mundial de 2014, aínda que finalmente non formou parte da lista definitiva. O seu torneo máis importante a nivel xuvenil é o fiba3x3 ou18 en Iacarta, Indonesia 2013, onde foi campión mundial. En 2015, volveu formar parte da lista de 20 xogadores do adestrador Sergio Hernández con vista aos Xogos Panamericanos e foi parte do equipo que competiu no Campionato FIBA Américas disputado en Cidade de México, obtendo a clasificación aos Xogos Olímpicos de 2016 e o segundo posto neste torneo.
Liérganes
250px|miniatura|Vista da localidade de Liérganes. Liérganes é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Trasmiera. Tiña unha poboación de 2.386 habitantes en 2015.
Limita ao norte con Medio Cudeyo, ao leste con Riotuerto, ao sur con Miera e ao oeste con Penagos. Polo seu territorio discorre o río Miera, caudal que alimenta o balneario de Liérganes.
As dúas principais localidades do concello son Liérganes, a capital, e Pámanes. Este último integra as localidades de Bucarrero, Casa del Monte, El Condado, La Herrán, Somarriba e Tarriba.
Federación de Fútbol de Chile
A Federación de Fútbol de Chile (FFC) é o corpo gobernante do fútbol de Chile. Foi fundada o 19 de xuño de 1895, é un membro fundador da Conmebol, e está a cargo da organización da selección nacional e dos campionatos oficiais de fútbol. É a segunda federación suramericana máis antiga despois da Asociación do Fútbol Arxentino. En 1916 a FFC, en conxunto coas asociacións de fútbol da Arxentina, o Brasil e o Uruguai, fundaron a Conmebol, tres anos antes afiliárase á FIFA.
Laurales
As Laurales son unha orde das fanerógamas (plantas con flores), un grupo basal das anteriormente chamadas dicotiledóneas, relacionadas coas Magnoliales.
A orde ten arredor de 2.500 a 2.800 especies con 85 a 90 xéneros, con sete familias de árbores e arbustos. Moitas das especies son tropicais e subtropicais, con poucos xéneros de zona temperada.
O máis primitivo fósil das Laurales son do Cretáceo temperán. Posibelmente esta orixe tan ceda da orde sexa unha das razóns da súa alta diverxencia morfolóxica. Realmente non hai ningunha propiedade morfolóxica simple que unifique a todos os membros das Laurales. Os botánicos procuran a correcta circunscrición da orde, clasificando con análises moleculares xenéticas.
As familias a seguir inclúense no Grupo de Filoxenia das Anxiospermas
No vello sistema Cronquist, as Laurales incluían sets de familias lixeiramente diferentes (lugar corrente, onde hai diferenzas, entre parénteses):
Campionato de Galicia de fútbol 1933/34
O Campionato de Galicia da Serie A 1933/34 foi a vixésima edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en setembro de 1933 e rematou en outubro do mesmo ano. Os tres primeiros postos do torneo outorgaban a clasificación para a Copa de España.
Participaron o Celta de Vigo, o Eiriña Club de Fútbol, o Unión Sporting Club, o Deportivo da Coruña, o Racing Club de Ferrol e o Galicia Sport Club. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas. Proclamouse campión o Celta de Vigo, seguido na clasificación polo Deportivo da Coruña e mais polo Racing de Ferrol.
Constanza de Arles
Constanza de Arles ou de Provenza, nada en 986 e finada en Melun en 1032, foi infanta de Provenza e raíña consorte de Francia (1003 - 1031).
Orixes familiares
Filla do conde Guillerme I de Provenza e da súa muller Adelaida de Anjou.
Matrimonios e descendentes
Casou con Roberto II de Francia en 1003 e converteuse na súa terceira esposa. Desta unión naceron:
Terceiro matrimonio de Roberto II
Constanza de Arles converteuse na terceira esposa do rei francés despois de que este repudiase as dúas anteriores. En canto á primeira, Susana de Italia, fora un enlace preparado polo pai de Roberto, Hugo Capeto, con fins políticos. A segunda, Berta de Borgoña, converteuse no grande amor do rei, pero dous feitos fixeron que a repudiase: a excomuñón que lle fixo a Santa Sé por mor do alto grao de parentesco entre os dous esposos e pola esterilidade de Berta, que xa era maior cando casou con Roberto II.
Constanza de Arles non foi ben acollida na corte francesa debido ás súas intrigas e crueldades; así, fixo varias acusacións de herexía contra diversos nobres da Corte.
Á morte do rei Roberto II, Constanza tentou en van facer rei ao seu fillo Roberto I de Borgoña ao trono en detrimento de Henrique I. Finalmente obtivo para o seu amado fillo o ducado de Borgoña.
Constanza de Arles morreu en Melun o 25 de xullo de 1032, un ano despois do seu marido, e foi enterrada na catedral de Saint-Denis.
Guinness Premiership 2006-2007
A tempada 2006-2007 da Guinness Premiership foi a vixésima edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomaba o nome Guinness do seu principal patrocinador, unha importante cervexeira irlandesa.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante. Posteriormente os 4 primeiros equipos da táboa pasaron a disputar a fase final de eliminatorias polo título.
O sistema de puntuación que se aplicou foi o seguinte:
A liga comezou o 2 de setembro de 2006, e rematou o 12 de maio de 2007 coa gran final disputada no Estadio de Twickenham, en Londres.