cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enrico Chiesa
Traxectoria
En 1999 fichou pola ACF Fiorentina, onde compartiu dianteira co arxentino Gabriel Batistuta e en 2002 polo SS Lazio, no que so permanecería un ano. O seu último equipo na Serie A sería o AC Siena, finalmente retirouse nas filas do AS Figline.
Referendo constitucional das Illas Feroe de 2018
miniatura|Mapa das Illas Feroe. O referendo para a aprobación dunha nova constitución nas Illas Feroe previsto inicialmente para o 25 de abril de 2018. Os votantes decidirán sobre unha proposta para crear unha constitución feroesa separada de Dinamarca, con vistas a unha futura independencia. Así e todo non se puido celebrar aínda por non se poñer de acordo o parlamento feroés no texto da nova constitución.
O referendo foi anunciado no 2017 polo Primeiro Ministro das illas, Aksel V. Johannesen.
Francis Uzoho
Francis Odinaka Uzoho, nado en Nwangele o 28 de outubro de 1998, é un futbolista nixeriano. Xoga de porteiro e o seu club actual é o AC Omonia chipriota. É internacional coa selección nixeriana.
Traxectoria
O 16 de xaneiro de 2017 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña para o seu equipo xuvenil, procedente da Aspire Academy de Qatar.
O 15 de outubro de 2017 debutou en Primeira División co Deportivo da Coruña, nun empate a domicilio fronte o SD Eibar que rematou en empate (0–0), da man do adestrador Pepe Mel.
O 24 de agosto de 2018 anunciouse a ampliación do contrato de Francis co Deportivo por tres tempadas máis. Ese mesmo día, anunciouse a súa cesión por unha tempada ó Elche CF da Segunda División. Tras media tempada no club ilicitano, onde sufriu unha fractura nas costelas e xogou sete partidos, en xaneiro de 2019 foi cedido ao Anorthosis Famagusta FC, equipo da cidade chipriota de Famagusta. Despois de debutar con vitoria fronte ao Apollon Limassol, o presidente do Anorthosis e varios colaboradores foron arrestados por falsificar o certificado médico de Francis. O xogador foi posteriormente multado e sancionado e déuselle o partido por perdido ao seu equipo. Dous meses despois conseguiu unha nova licenza e puido volver xogar un partido, pero foi expulsado por enfrontarse aos seareiros rivais. En maio xogou o seu terceiro e último partido co Anorthosis.
En xullo de 2019 foi cedido ao AC Omonia Nicosia, tamén de Chipre, onde xogou varios partidos ata que en outubro sufriu unha grave lesión de xeonllo nun partido amigábel da súa selección contra Brasil, ao caer tras un choque contra Casemiro e romper os ligamentos. Foi operado en novembro na Coruña e perdeu todo o resto da tempada. En xullo de 2020 o Deportivo anunciou o seu traspaso ao APOEL FC, o outro gran club de Nicosia e o máis laureado da liga chipriota.
Selección nacional
Formou parte da selección de fútbol nixeriana sub-17 que se proclamou campioa da Copa do Mundo de fútbol sub-17 en 2013 nos Emiratos Árabes Unidos.
Foi convocado pola selección nixeriana por primeira vez en 2017, aos 19 anos de idade. Debutou un mes despois nun amigábel contra a Arxentina, onde os nixerianos venceron por 2-4. Dende entón e ata a súa lesión foi o porteiro titular da selección, coa que xogou a Copa Mundial de 2018 e a Copa de África de 2019, obtendo nesta última o terceiro lugar.
Provincia de Tango
300px|miniatura|Antiga provincia de Tango.
Tango (丹後国, たんごのくに, Tango-no-kuni ou 丹後, たんご) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma o norte da prefectura de Quioto, na parte San'in na rexión de Kinki, na illa de Honshu.
Chan de Pena, Lousada, Pedrafita do Cebreiro
Chan de Pena é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 26 habitantes (18 homes e 8 mulleres).
Galiza Ano Cero
Galiza Ano Cero é unha canle de televisión dixital galega que comezou as súas emisións en outubro de 2013.
Estrutura
Galiza Ano Cero é unha televisión de contido cultural e político de emisión regular e esporádica: en 2013, cando comezou as súas emisións, emitía unicamente programas novos o xoves. Ideoloxicamente defínense como "de abaixo á esquerda", e os seus contidos son fundamentalmente debates e entrevistas.
Os seus responsables están constituídos nunha asociación cultural, e o financiamento inicial proveu dunha campaña de crowdfunding. Unha das súas caras visibles é o xornalista Iago Martínez.
Frank Queudrue
Traxectoria
En xuño de 2014 sacou o título de adestrador de fútbol.
Toni Ribas
Toni Ribas, nome artístico de Antoni García, nado o 13 de xuño de 1975, é un actor porno catalán.
Traxectoria
Comezou a súa andaina o 1994. Estivo casado coa actriz porno Sophie Evans dende 1998, da cal se separou a mediados do 2005. Toni Ribas e Nacho Vidal adoitan traballar en películas facendo orxías (Eternal Ecstasy e Heaven on Earth). Tamén é director de cinema porno, empezou en 2001 con Hardcore Innocence 1, que terminou coa novena parte con Hardcore Innocence 9, en 2003. Actuou en Without limits 02 e mais en Private Gladiator.
Da Máquina
Da Máquina é unha novela de Alberto Lema, publicada por Editorial Galaxia en marzo de 2012. É unha obra de ciencia ficción ambientada na Galiza contemporánea.
Galotiinos
A dos Galotiinos (Gallotiinae) é unha subfamilia de réptiles da orde dos escamosos, suborde dos lacertilios, infraorde dos escincomorfos, unha das dúas en que se subdivide a familia dos lacértidos.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1984 polos zoólogos españois Jesús Cano Pérez, Marcos Báez, Luis Felipe López-Jurado e Gloria Ortega.
Etimoloxía
O nome científico Gallotiinae está formado sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Gallotia, coa adición do sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias dos animais.
Clasificación
A subfamilia comprende unicamente dous xéneros, con 14 especies:
Subfamilia Gallotiinae Cano, Baez, López-Jurado & Ortega, 1984
Ademais, describíronse algúns taxons fósiles como, por exemplo, Janosikia ulmensis do mioceno inferior de Alemaña, e Pseudeumeces cadurcensis do oligoceno.
Características
Os galotiinos son en xeral similares ás especies da outra subfamilia dos lacértidos, a dos lacertinos. Chaman a atención as especies case extintas e recentemente redescubertas nas illas de Gran Canaria, Tenerife, La Gomera e El Hierro, que poden medir medio metro ou incluso 75 cm de lonxitude (xigantismo insular). Os galotiinos difieren principalmente dos lacertinos pola súa capacidade para emitiren sons, e por posuíren espiñas suaves na zona de división dos dous hemipenes, que desta maneira non están enganchados.
En Galicia
En Galicia viven días especies do xénero Psammodromus:
Watts Humphrey
Watts S. Humphrey, nado en Battle Creek, Míchigan o 4 de xullo de 1927 e finado o 28 de outubro de 2010, foi un físico e informático norteamericano, coñecido pensador no mundo de enxeñaría de software, e a miúdo considerado o pai da calidade de software.
O 3 de maio en Madrid
O 3 de maio en Madrid (tamén coñecido como Os fusilamentos na montaña do Príncipe Pío ou Os fusilamentos do tres de maio ) é un cadro do pintor aragonés Francisco de Goya rematado en 1814 que se conserva no Museo do Prado (Madrid, España). A intención de Goya ó elaboralo era plasmar a loita do pobo español contra a dominación francesa no marco do Levantamento do dous de maio, ó comezo da Guerra da Independencia Española.
Xunto coa súa parella (ou pendant) é O dous de maio de 1808 en Madrid —tamén chamado A carga dos mamelucos—. Goya suxeriu o encargo destes cadros de gran formato á rexencia liberal de Luis María de Borbón y Vallabriga, antes da chegada do rei Fernando VII. Tense dito que adornaron un arco do triunfo adicado ó rei na Porta de Alcalá, pero as últimas investigacións desmentírono. Ámbolos dous cadros son da mesma época e corrente artística.
A súa técnica e cromatismos, son propios dun Goya maduro. A pintura é escura, e presenta imaxes fortes e crúas creando o arquetipo de horror na pintura española, que Goya aproveitara nesa época para os seus augafortes titulados Los desastres de la guerra.
O contido, a presentación e a forza emocional da obra supoñen un lugar importante como unha imaxe innovadora e arquetípica dos horrores da guerra. Aínda que se basea en moitas fontes, tanto da arte popular como da culta, a obra provoca unha clara ruptura coas formas anteriores ao afastarse tanto da arte propiamente relixiosa como das representacións tradicionais da guerra, polo que non ten un precedentes claros e é recoñecida como unha das primeiras pinturas da era contemporánea. Segundo o historiador da arte Kenneth Clark, o Tres de maio de 1808, é "a primeira gran imaxe que se pode chamar revolucionario en tódolos sentidos da palabra, en estilo, tema e intención".
Na década de 1850, o pintor José de Madrazo, daquela director do Museo do Prado, puxo en dúbida que Goya pintase este lenzo. Afirmou que «o cadro é de calidade moi inferior a outros retratos do mestre Goya». Décadas despois, durante o apoxeo do impresionismo e do Romanticismo, adquiriu fama mundial ao ser considerada antecedente directo de tales estilos. Durante a Guerra vivil, a obra foi trasladada a Valencia en 1937 xunto con todo o fondo do Museo para evitar posibles danos mais durante o traxecto a obra sufriu un accidente. Os estragos fóronse reparando grazas ás restauracións emprendidas en 1938, 1939, 1941 e 2008. Nesta última restauración, realizada por Clara Quintanilla, procedeuse á limpeza completa do cadro, a base de rebaixar os vernices amarelos que cubrían gran parte da obra e reintegráronse algunhas partes que resultaron danadas no accidente.
Contexto histórico
miniatura|Manuel Godoy de [[Francisco de Goya|Goya, duque de Alcudia, príncipe de la paz, (1801). Godoy era o primeiro ministro de España durante a invasión napoleónica de 1808 en España.]] Napoleón I de Francia declarouse como Primeiro Cónsul da República Francesa o 10 de novembro de 1799 e coroouse como emperador en 1804. Debido a que España controlaba o acceso ao Mediterráneo, o país era importante dende o punto de vista político e estratéxico para os intereses franceses. O rei español, Carlos IV, era considerado internacionalmente, como inepto e, mesmo, súa propia Corte era visto como un "rei medio inxenuo que renuncia á atención do estado pola satisfacción da caza", e como un rei débil incapaz de controlar á súa enérxica esposa, María Luísa de Parma. Napoleón aproveitou esa debilidade suxerindo unha alianza entre as dúas nacións para conquistar e dividir Portugal, entre Francia e España tomando cada unha un terzo do botín, e o terzo final que sería para o valido Manuel de Godoy, que tamén recibiría o título de Príncipe do Algarve. Godoy quedou seducido e aceptou a oferta francesa. Non puido, porén, comprender as verdadeiras intencións de Napoleón e tamén descoñecía que o fillo do rei español, o futuro Fernando VII de España, usaba a alianza como excusa para se apoderar do trono español, pretendendo tamén afastar a Godoy e a seus pais do poder.
left|miniatura|[[O dous de maio de 1808 en Madrid|O dous de maio de 1808, completouse dous meses antes do seu pendant, O 3 de maio en Madrid. Goya, representa o levantamento que ocasionou as excucións do día 3.|alt=]] Baixo o pretexto de reforza-los exércitos españois, 23.000 soldados franceses entraron en España sen oposición en novembro de 1807. Mesmo cando as intencións de Napoleón quedaron claras, en febreiro seguinte do ano seguinte, as forzas ocupantes atoparon pouca resistencia máis aló de accións illadas en áreas desconectadas, incluída Zaragoza. O comandante principal de Napoleón, o marechal Joachim Murat, cría que España se beneficiaría dos gobernantes máis progresistas e competentes que os Borbóns, e o irmán de Napoleón, Xosé Bonaparte, converteuse en rei. Despois de que Napoleón convencese a Fernando para que devolvera o goberno español a Carlos IV, este quedou sen outra opción que abdicar, o 19 de marzo de 1808, en favor de Napoléón que transmitiu os dereitos a seu irmán Xosé, que se converteu en rei de España.
Aínda que o pobo español aceptara monarcas estranxeiros no pasado, rexeitaou profundamente ao novo gobernante francés e, o 2 de maio de 1808, por mor do espallamento dunha nova que afirmaba a próxima marcha dos últimos membros da familia real española cara a Francia, os madrileños rebeláronse na denominada sublevación do Dous de Maio. Ese mesmo día, o marechal Murat emitía unha proclama ás súas tropas na que dicía: "A poboación de Madrid, desviada, deuse á sublevación e ao asasinato. O sangue francés fluíu. Esixe a vinganza. Tódolos arrestados na sublevación, con armas na man, serán fusilados".
Esta sublevación foi conmemorada por Goya no cadro de "O dous de maio de 1808 en Madrid", na que representa unha carga de cabalería contra os rebeldes na Porta do Sol, no centro de Madrid, na que houbo durante varias horas un combate feroz. O "Tres de maio", o cadro máis coñecido da parella, representa as represalias dos franceses: antes do mencer, centos de españois foron prendidos e fusilados, en varias localidades de Madrid. A oposición civil española persistiu como unha característica durante os cinco anos posteriores da guerra peninsular, que foi a primeira en ser denominada como "guerra de guerrillas". As forzas españolas irregulares axudaron considerablemente aos exércitos español, portugués e británico dirixidos conxuntamente por Sir Arthur Wellesley, que chegou por primeira vez a Portugal en agosto de 1808. Na época da concepción da pintura, a imaxinación pública convertera aos sublevados en símbolos do heroísmo e do patriotismo.
Como outros liberais españois, Goya sufriu un grave conflito persoal pola invasión francesa pois apoiara os obxectivos e principios iniciais da Revolución francesa e esperaba un desenvolvemento semellante en España. Varios dos seus amigos, como os poetas Juan Meléndez Valdés e Leandro Fernández de Moratín, foron afrancesados, o termo para os afeccionados e colaboradores de Xosé I, e o retrato de Goya, en 1798, do comandante convertido en embaixador francés, Ferdinand Guillemardet, revelaba unha certa admiración persoal. Aínda que mantivo a súa posición de pintor da corte, para o que era necesario un xuramento de lealdade a Xosé I, Goya tiña por natureza unha aversión instintiva á autoridade. Foi testemuña da derrota dos seus paisanos fronte as tropas francesas. Durante estes anos pintou pouco, aínda que as experiencias da ocupación proporcionaron inspiración para debuxos que serían a base das súas estampas Los desastres de la guerra.
En febreiro de 1814, trala expulsión definitiva dos franceses, Goya achegouse ao goberno provisional cunha solicitude de "perpetuar mediante o seu pincel as accións máis notables e heroicas da nosa gloriosa insurrección contra o tirano de Europa". A súa proposta foi aceptada e comezou a traballar no Terceiro de Maio. Non se sabe se el presenciara persoalmente nin a rebelión nin ás represalias, a pesar de moitos intentos posteriores de situalo nos eventos de calquera dos dous días.
National Geographic Society
miniatura A National Geographic Society (en galego Sociedade Xeográfica Nacional) é unha organización que ten como obxectivo avanzar cara ao coñecemento xeral da xeografía e o mundo entre o público xeral. Para este fin, realiza bolsas de exploración e publica mensualmente unha revista, National Geographic.
A asociación foi fundada en Estados Unidos o 27 de xaneiro de 1888 por 33 homes interesados en "organizar unha sociedade para o incremento e a difusión do coñecemento xeográfico". Comezaron a discutir a formación da sociedade dúas semanas antes do 13 de xaneiro de 1888. Gardnier Greene Hubbard converteuse no seu primeiro presidente, e o seu xenro, Alexander Graham Bell, foi o seu sucesor.
A revista
framed|Portada da edición de xaneiro de [[1915]]
Tamén é moi coñecida polos frecuentes mapas detallados que ofrece sobre as rexións que visita. Incluso os arquivos dos mapas da Sociedade foron empregados polo goberno dos Estados Unidos en momentos onde os seus recursos cartográficos eran limitados. Os suscriptores da revista tenden a coleccionalas (a gran parte doutras revistas tenden a ser descartadas logo de ser lidas) e poden adquirir caixas especiais para gardalas por ano.
No ano 1960 comezáronse a publicar fotos na capa frontal da revista; anteriormente, só contiñan texto.
Unha foto de portada do ano 1984 foi o retrato dunha rapaza refuxiada de Afganistán de intensos ollos verdes. A súa imaxe pasou a ser mundialmente famosa. Logo da invasión liderada polos Estados Unidos a ese país, realizouse unha procura da moza. Foi identificada no ano 2002 como Sharbat Gula. A súa historia foi contada na edición de marzo de 2003 da revista.
No ano 1995, National Geographic comezou a publicarse en xaponés, e foi a primeira edición nun idioma local. Actualmente a revista publícase en diferentes idiomas, incluíndo xaponés, español, hebreo, grego, italiano, francés, alemán, polaco, coreano, portugués, chinés, checo, romanés, ruso e holandés.
Outras publicacións
The National Geographic School Bulletin é unha revista similar a National Geographic, pero orientada a mozas en idade escolar. Foi publicada durante o ano lectivo desde 1919 ata 1975, cando foi substituída por National Geographic World. En 1984 a sociedade creou "National Geographic Traveler", que foi seguida en 1999 por "National Geographic Adventure Magazine" e en 2001 por "National Geographic for Kids".
A sociedade tamén publica mapas, atlas e numerosos libros.
Televisión
A National Geographic Society tamén explorou o uso da televisión como un medio para levar as viaxes dos seus correspondentes e programas de interese educativo, cultural e científico ao fogar das persoas. Os programas especiais do National Geographic emitíronse durante moitos anos nos Estados Unidos pola PBS, a televisión pública. Os programas televisivos empezaron en 1964 na CBS, para trasladarse á ABC en 1973 e finalmente á PBS en 1975. En setembro de 1997, a sociedade lanzou a súa propia canle televisiva internacional, o National Geographic Channel que se pode ver por cable e vía satélite. En 2001 lanzouse en Estados Unidos.
Apoio a investigacións e proxectos
miniatura| A sociedade axudou como patrocinadora de moitas expedicións e proxectos de investigación a través dos anos, incluíndo:
A sociedade patrocina moitos proxectos sociais, como AINA, unha organización en Cabul dedicada ao desenvolvemento de medios de comunicación independentes en Afganistán. Tamén patrocina The National Geographic Bee, un concurso anual de xeografía para estudantes de escolas medias dos Estados Unidos.
Por todo iso, en 2006 foi galardoada co Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades.
José Moreira Casal
José Antonio Moreira Casal, nado en Vilagarcía de Arousa o 10 de decembro de 1899 e finado no mesmo concello o 15 de marzo de 1944, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Moreira Escariz, perito agrícola e administrador do pazo da Golpilleira, e Ignacia Casal Soto. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, da que foi expulsado o último ano por unha brincadeira e rematou na Universidade de Sevilla, obtendo a licenciatura en xuño de 1923. Especializouse en Obstetricia na Universidade de Madrid, na que fixo o doutoramento. Dende 1924 exerceu como médico en Vilagarcía de Arousa. Era coñecido como "o médico dos pobres". Logo da proclamación da República foi membro da comisión xestora municipal e despois concelleiro polo Partido Galeguista ata agosto de 1934, cando foi contratado polo Concello como médico tocólogo. O 22 de decembro de 1935 foi obxecto dunha multitudinaria homenaxe en Vilagarcía. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detenido e desterrado a Bande. Despois foi desterrado a Alcambra (provincia de Teruel) onde traballou na clínica dun seu irmán. Prestou servizo aos feridos de guerra durante a batalla do Ebro. Enfermo, permitíronlle regresar a Vilagarcía en 1942, onde morreu en marzo de 1944. O seu enterro constituíu unha homenaxe popular, o féretro foi levado en ombreiros polo centro de Vilagarcía, pese á oposición do párroco.
Vida persoal
Casou con Segunda Manciñeira.
Zitkala-Ša
Zitkala-Ša (en dakota: "paxaro vermello"), nada o 22 de febreiro de 1876 e finada o 26 de xaneiro de 1938, era unha escritora, editora, música, mestra e activista síux, tamén coñecida polo seu nome cristián Gertrude Simmons Bonnin. Escribiu varias obras nas que relatou os seus problemas identitarios na mocidade e a división entre a cultura maioritaria e a súa herdanza nativa americana. Os seus derradeiros traballos en inglés levaron as historias tradicionais do seu pobo ós lectores brancos por primeira vez na historia.
Con William F. Hanson, Bonnin compuxo a primeira ópera nativa americana, The Sun Dance (composta baseándose no estilo do pobo ute e en temas síux), que foi estreada en 1913. Fundou o Consello Nacional dos Indios Americanos en 1926 co obxectivo de loitar polos dereitos civís dos nativos. Serviu como presidenta até a súa morte en 1938.
Adiós
O termo castelán adiós é unha fórmula de despedida, similar ao galego adeus. Pode referirse a:
Antonio Fraguas (homónimos)
O nome Antonio Fraguas pode referirse a:
Democracia
[[Ficheiro:Freedom House world map 2007.png|miniatura|350px|Este mapa reflicte os achados da investigación da Freedom House Freedom in the World 2007 (Liberdade no mundo 2007), que informa sobre o estado da liberdade no mundo durante o ano 2006. É unha das medidas máis xeralmente empregadas da democracia polos investigadores. Hai que fixarse en que malia que estas medidas están moi correlacionadas, non implica que se poidan intercambiar
]] A democracia (do grego demos, "pobo", e kratos, "goberno", é dicir, "goberno do pobo") é un réxime político no que a soberanía reside no pobo e é exercida por este de maneira directa ou indirecta.
Máis concretamente, a democracia é unha forma de goberno na que, en teoría, o poder para cambiar as leis e as estruturas de goberno, así como o poder de tomar todas as decisións de goberno reside na cidadanía. Nun sistema así, as decisións tanto lexislativas coma executivas son tomadas polos propios cidadáns (democracia directa) ou por representantes escollidos mediante eleccións libres, que actúan representando os intereses dos cidadáns (democracia representativa).
Erwinia
Erwinia é un xénero de bacterias da familia Enterobacteriaceae que contén importantes especies patóxenas de plantas. Recibe o seu nome polo fitobacteriólogo Erwin Frink Smith. Son bacterias gramnegativas, principalmente de forma bacilar, relacionadas con Escherichia coli, Shigella, Salmonella e Yersinia.
Democracia
Na práctica, na historia inicial da democracia primou o compoñente directo, pero na actualidade todos os sistemas democráticos do mundo son principalmente de tipo representativo.
Neuroloxía
Un neurólogo é un médico especializada en neuroloxía e formado para investigar, diagnosticar e tratar desordes neurolóxicos. Os neurólogos tratan unha infinidade de condicións neurolóxicas, incluíndo accidentes cerebrovasculares, convulsións, trastornos do movemento como a síndrome de Parkinson, desordes neurolóxicos autoinmunes como a esclerose múltiple, trastornos de dor de cabeza como a migraña e demencias como a doenza de Alzhéimer. Os neurólogos tamén poden participar en investigacións clínicas, ensaios clínicos e estudos de ciencia básica ou translacional. Aínda que a neuroloxía é unha especialidade non cirúrxica, a súa correspondente especialidade cirúrxica é a neurocirurxía.
Democracia
Esta definición xeral ten algúns matices. Non todos os habitantes dun determinado municipio, rexión ou estado democráticos participan na política, senón só aqueles que ostentan de pleno dereito a condición de cidadáns, e dentro destes, só aqueles que elixen participar, xeralmente mediante o voto nunhas eleccións ou calquera outro proceso electoral coma o referendo.
Erwinia
Moitas erwinias infectan plantas leñosas. Un membro ben coñecido do xénero é E. amylovora, que causa unha enfermidade necrótica nas maceiras, pereiras e outras rosáceas cultivadas. A especie E. tracheiphila causa enfermidades nas cucurbitáceas. Outras especies importantes, como E. carotovora (patóxena das patacas e cenorias, e chamada hoxe Pectobacterium carotovorus), estaban relacionadas de modo máis distante con E. amylovora e foron movidas aos xéneros Brenneria, Dickeya, Pectobacterium e outros.
Omphalodes
Omphalodes é un xénero de plantas pertencente á familia Boraginaceae. Atópanse amplamente distribuídas polas zonas temperadas do hemisferio norte. Durante a primavera botan flores de cor azul ou branca semellantes ás das nonmesquezas.
Erwinia
Especies
As especies que quedan no xénero Erwinia son:
Democracia
O día 15 de setembro celébrase o Día Internacional da Democracia. O obxectivo desta celebración é salientar a importancia da liberdade dos medios de comunicación libres, independentes e pluralistas, para a democracia e a paz.
Omphalodes
O seu nome vén do grego e fai referencia á forma das súas sementes.
Democracia
Orixe, usos e tipos
O termo "democracia" provén do grego antigo (δημοκρατία) e foi acuñado en Atenas (A máis famosa das cidades-estado da antiga Grecia é considerada como o primeiro exemplo dun sistema acorde coas nocións modernas de democracia.) no século V a. C. a partir dos vocábulos δῆμος (dḗmos, que pode traducirse como «pobo») e κράτος (krátos, que pode traducirse como «poder», ou «goberno»). Con todo a significación etimolóxica do termo é moito máis complexa. O termo «deamos» parece ser un neoloxismo derivado da fusión das palabras demiurgos (demiurgi) e geomoros (geomori). De todos os xeitos, o significado do termo cambiou co tempo, e a definición moderna evolucionou moito sobre todo dende finais do século XVIII, coa sucesiva introdución de sistemas democráticos en moitas nacións. Hoxe en día, as democracias existentes son bastante distintas ó sistema de goberno ateniense do que herdan o seu nome.
Omphalodes
Lista de especies
A lista de especies segundo o IPNI (International Plant Names Index) e Tropicos (index du Jardin botanique du Missouri) a data de setembro de 2011 é:
Democracia
Orixe, usos e tipos
Un bo exemplo destas diferenzas é que as democracias actuais son democracias indirectas ou representativas, agás unha a democracia suíza, que segue a manter un sistema máis directo que a maioría das actuais, debido a súa particular idiosincrasia, sen ter apenas evolucionado.
A democracia directa adoita ser máis dificultosa de manter canto maior é a comunidade que se debe rexer por este sistema, do que deriva a importancia que na actualidade acadou o sistema representativo como vía de participación nas decisións comunitarias.
No proceso evolutivo dos sistemas parlamentarios occidentais a decisión entre primar a estabilidade do poder público fronte a primar unha maior e mellor representación de todas as tendencias da sociedade rematou por desenvolver unha serie e de mecanismos que favorecesen a estabilidade, sobre todo a partir da segunda guerra mundial.
Un exemplo destes mecanismos é o propio sistema D´Hont utilizado no actual sistema electoral español, no que o sistema de cálculo e asignación de escanos beneficia ás dúas forzas máis votadas en detrimento dunha maior representación das minorías. Un exemplo contrario no mesmo sistema español foi a II República española onde uha maior representación das minorías provocou na práctica unha perigosa inestabilidade dos distintos gobernos.
Historia da democracia
miniatura|upright|Pintura do século XIX de [[Philipp Foltz que representa ao político ateniense Pericles pronunciando o seu famoso discurso fúnebre diante da Asemblea ateniense ]] As asembleas democráticas son tan antigas como a especie humana e atópanse ao longo da historia da humanidade, pero ata o século XIX, as principais figuras políticas opuxéronse en gran medida á democracia. Os teóricos republicanos vincularon a democracia ao pequeno tamaño: a medida que as unidades políticas crecían en tamaño, aumentaba a probabilidade de que o goberno se volvese despótico. Ao mesmo tempo, as pequenas unidades políticas eran vulnerables á conquista. Montesquieu escribiu: "Se unha república é pequena, é destruída por unha forza estranxeira; se é grande, é arruinada por unha imperfección interna." Segundo o politologo da Universidade Johns Hopkins Daniel Deudney, a creación dos Estados Unidos, co seu gran tamaño e o seu sistema de controles e contrapesos, foi unha solución aos dobres problemas de tamaño.
Retrospectivamente diferentes políticas, fóra das democracias declaradas, foron descritas como protodemocráticas.
Orixes
O termo democracia apareceu por primeira vez no pensamento político e filosófico grego na cidade-estado de Atenas durante a antigüidade clásica. A palabra vén de dêmos 'xente (común)' e krátos 'forza/poder'. Sendo Clístenes arconte de Atenas, en 508-507 a.C. estableceuse en Atenas o que xeralmente se considera o primeiro exemplo dun tipo de democracia. Clístenes é referido como "o pai da democracia ateniense". O primeiro uso testemuñado da palabra democracia atópase en obras en prosa da década do 430 a.C., como en Historias' de Heródoto, pero o seu uso era varias décadas máis antigo, xa que dous atenienses nados na década de 470 recibiron o nome de Demócrates, un novo nome político -probablemente en apoio da democracia- dado nunha época de debates sobre cuestións constitucionais en Atenas. Esquilo tamén alude con forza á palabra na súa obra As suplicantes, escenificada no 463 a.C., onde menciona "a man gobernante do demos" [demou kratousa cheir]. Antes desa época, a palabra usada para definir o novo sistema político de Clístenes probablemente era isonomia, que significa igualdade política.
A democracia ateniense adoptou a forma dunha democracia directa, e tiña dúas características distintivas: a selección aleatoria de cidadáns ordinarios para ocupar os poucos cargos administrativos e xudiciais existentes no goberno, e unha asemblea lexislativa formada por todos os cidadáns atenienses. Todos os cidadáns elixibles podían falar e votar na asemblea, que fixaba as leis da cidade-estado. Porén, a cidadanía ateniense excluía a mulleres, escravos, estranxeiros (μέτοικοι / métoikoi) e mozos menores de idade para o servizo militar. Efectivamente, só 1 de cada 4 residentes en Atenas cualificaba como cidadán. A propiedade da terra non era un requisito para a cidadanía. A exclusión de gran parte da poboación do corpo cidadán está intimamente relacionada coa antiga comprensión da cidadanía. Na maior parte da antigüidade o beneficio da cidadanía estava ligada á obriga de loitar contra as campañas bélicas.
A democracia ateniense non só era directa no sentido de que as decisións eran tomadas polo pobo reunido, senón tamén a máis directa no sentido de que o pobo a través da asemblea (bulé) e os tribunais de xustiza controlaban todo o proceso político e unha gran proporción de cidadáns participaban constantemente nos negocios públicos. Aínda que os dereitos do individuo non estaban garantidos pola constitución ateniense no sentido moderno (os antigos gregos non tiñan palabra para "dereitos"), os que eran cidadáns de Atenas gozaban das súas liberdades non por oposición ao goberno, senón por vivir nunha cidade que non estaba sometida a outro poder e por non ser eles mesmos súbditos do goberno doutra persoa.
A votación por puntuación apareceu en Esparta xa no 700 a.C. A apela era unha asemblea do pobo, celebrada unha vez ao mes, na que podía participar todo cidadán varón de polo menos 20 anos de idade. Na asemblea, os espartanos elixían os líderes e votaban por alcance e a berros (a votación decidiase en función do forte que gritase a multitude). Aristóteles cualificouno de "infantil", en comparación coas papeletas de pedra que utilizaban os cidadáns atenienses. Esparta adoptouno pola súa sinxeleza e para evitar as votacións nesgadas, as compras ou as trampas que predominaban nas primeiras eleccións democráticas.
Aínda que a República Romana contribuíu significativamente a moitos aspectos da democracia, só unha minoría de romanos eran cidadáns con votos nas eleccións de representantes. Os votos dos poderosos tiñan máis peso mediante un sistema de voto ponderado, polo que a maioría dos altos cargos, incluídos os membros do Senado, procedían dunhas poucas familias ricas e nobres. Ademais, o derrocamento do reino romano foi o primeiro caso no mundo occidental dun sistema de goberno formado co propósito explícito de ser unha república, aínda que non tiña moito de democracia. O modelo de goberno romano inspirou a moitos pensadores políticos ao longo dos séculos, e as democracias representativas modernas de hoxe imitan máis os modelos romanos que os gregos, porque se trataba dun Estado no que o poder supremo ostentábao o pobo e os seus representantes elixidos, e que contaba cun líder elixido ou designado por eles mesmos.
Outras culturas, como a nación iroquesa nas Américas, tamén desenvolveron unha forma de sociedade democrática entre 1450 e 1660 (e posiblemente en 1142), moito antes do contacto cos europeos. Esta democracia continúa ata os nosos días e é a democracia representativa máis antiga do mundo. Isto indica que as formas de democracia puideron ser inventadas noutras sociedades de todo o mundo.
Idade Media
Aínda que a maioría das rexións de Europa durante a Idade Media estaban gobernadas polo clero ou os señores feudais, existían varios sistemas que implicaban eleccións ou asembleas, aínda que a miúdo só involucraban a unha pequena parte da poboación. En Escandinavia, os órganos coñecidos como thingss (asemblea) estaban formados por homes libres presididos por un lagman (lexislador). Estes órganos deliberativos eran os encargados de resolver as cuestións políticas, e as variantes incluían o Althing en Islandia e o Løgting nas Illas Feroe. O veche, atopado en Europa Oriental, era un corpo semellante ao escandinavo. Na igrexa católica romana, o papa é elixido por un conclave papal composto por cardeais desde 1059. O primeiro órgano parlamentario documentado en Europa foron as Cortes de León. Fundadas por Afonso IX en 1188, as Cortes tiñan autoridade para fixar impostos, asuntos exteriores e lexislar, aínda que a natureza exacta do seu papel segue sendo discutida. A República de Ragusa, establecida en 1358 e centrada arredor da cidade de Dubrovnik, proporcionaba representación e dereitos de voto só á súa aristocracia masculina. Varias cidades-estado e entidades políticas italianas tiñan formas de goberno republicanas. Por exemplo, a República de Florencia, establecida en 1115, estaba dirixida pola Signoria, cuxos membros eran elixidos por sortición (sorteo). No século X-XV na Frisia, unha sociedade claramente non feudal, o dereito a votar sobre asuntos locais e sobre os funcionarios do condado estaba baseado no tamaño da terra. O Kurukan Fuga dividiu o Imperio de Malí en clans gobernantes (liñaxes) que estaban representados nunha grande asemblea chamada Gbara. Porén, a xurisdición facía que Malí fose máis semellante a unha monarquía constitucional que a unha república democrática.
upright|miniatura|[[Carta Magna inglesa, 1215, England]] O parlamento de Inglaterra tiña as súas raíces nas restricións ao poder dos reis escritas na Carta Magna (1215), que protexía explicitamente certos dereitos dos súbditos do Rei e apoiaba implicitamente o que se converteu no escrito inglés de hábeas corpus, salvagardando a liberdade individual contra a prisión ilegal con dereito a recurso. A primeira asemblea nacional representativa en Inglaterra foi o parlamento de Simon de Montfort en 1265. A aparición das peticións é un dos primeiros indicios da utilización do parlamento como foro para abordar as queixas xerais do pobo. Con todo, a facultade de convocar o parlamento seguía sendo potestade do monarca.
Diversos estudos relacionaron a aparición de institucións parlamentarias en Europa durante o período medieval coa aglomeración urbana e a creación de novas clases, como os artesáns, así como a presenza da nobreza e de elites relixiosas.
Os estudosos tamén vincularon a aparición do goberno representativo coa relativa fragmentación política de Europa. O politicólogo David Stasavage vincula a fragmentación de Europa, e a súa posterior democratización, coa forma en que se derrubou o Imperio Romano: O territorio romano foi conquistado por pequenos grupos fragmentados de tribos xermánicas, o que levou á creación de pequenas unidades políticas onde os gobernantes eran relativamente débiles e necesitaban o consentimento dos gobernados para afastar as ameazas estranxeiras.
Aplicación práctica
350px|miniatura|Dende a Segunda Guerra Mundial, a democracia gañou ampla aceptación. Este mapa mostra a autoidentificación oficial feita por gobernos do mundo en relación á democracia, en marzo de 2008. Mostra o status [[de iure da democracia no mundo.
]] Na práctica, existen moitas variantes do concepto de democracia, algunhas delas levadas á realidade e outras só hipotéticas. Na actualidade os mecanismos de democracia máis estendidos son os da democracia representativa; de feito, trátase do sistema de goberno máis utilizado no mundo. Algúns países como Suíza ou os Estados Unidos contan con algúns mecanismos propios da democracia directa. A democracia deliberativa é outro tipo de democracia que pon a énfase no proceso de deliberación ou debate, e non tanto nas votacións. O concepto de democracia participativa propón a creación de formas democráticas directas para atenuar o carácter puramente representativo (audiencias públicas, recursos administrativos, ombudsman). O concepto de democracia social propón o recoñecemento das organizacións da sociedade civil como suxeitos políticos (consellos económicos e sociais, diálogo social).
Estas diferenciacións non se presentan en forma pura, senón que os sistemas democráticos adoitan ter compoñentes dunhas e doutras formas de democracia. As democracias modernas tenden a establecer un complexo sistema de mecanismos de control dos cargos públicos. Unha das manifestacións destes controis horizontais é a figura do impeachment ou xuízo político, ao que poden someterse tanto os presidentes como os xuíces, por parte dos parlamentos, de acordo a certas constitucións, como a da Arxentina, o Brasil ou os Estados Unidos. Outras axencias máis modernas orientadas á mesma fin son o defensor do pobo ou ombudsman, as sindicaturas de empresas públicas, os organismos de auditoría, as oficinas de ética pública etc.
Super Bowl LIII
A Super Bowl LIII foi a 53ª edición da Super Bowl e a 49ª final da era moderna da National Football League (NFL) de fútbol americano. O partido xogaouse o 3 de febreiro de 2019 no Mercedes-Benz Stadium de Atlanta, Xeorxia (Estados Unidos), ante 70.081 espectadores. Esta foi a terceira Super Bowl que acollida pola cidade de Atlanta. Os antecedentes foron a Super Bowl XXVIII, gañanda polos Dallas Cowboys en 1994, e a Super Bowl XXXIV, gañada polos St. Louis Rams no ano 2000. Estas dúas Super Bowl foron xogadas no Georgia Dome.
O partido enfrontou aos campions da National Football Conference (NFC), Los Angeles Rams, contra os campións da American Football Conference (AFC), os New England Patriots. Este último equipo repetiu final por terceiro ano consecutivo. Na edición de 2017 gañaron aos Atlanta Falcons e na de 2018 perderon ante os Philadelphia Eagles. Este encontro foi un desquite da Super Bowl XXXVI, na que os Patriots comandados polo adestrador Bill Belichick e o quarterback Tom Brady venceron por 20−17. Este partido é considerado o comezo da dinastía dos Patriots, que repetirán adestrador e quarterback nesta edición. Finalmente, os Patriots conseguiron o título após vencer por 13−3. O MVP desta edición foi o wide receiver Julian Edelman.
Lousada, Lousada, Pedrafita do Cebreiro
Lousada é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Pedro Miranda Suárez de Puga
Pedro Miranda Suárez de Puga, nado en Aragón e finado en Baiona o 11 de novembro de 1928, foi un militar e político galego. Foi alcalde de Baiona en 1915 tras o Motín da Fariña, e entre 1926 e 1927.
Traxectoria
Naceu no século XIX en Aragón, onde estaba destinado o seu pai que era un xefe militar. Viviu moitos anos en Madrid, onde fixo carreira militar ata acadar a gradación de Subcabo de distrito de Somatenes Armados da 8ª rexión obtendo un par de condecoracións, mudándose a Baiona en 1913. Un par de anos despois interveu como alcalde no Motín da Fariña. Estaba emparentado coas familias máis adiñeiradas de Baiona, os Quiros, os Salgado ou os Pereira.
Nos seus anos en Baiona, exerceu o cargo de administrador do Hospital Sancti Spiritus, e como concelleiro en distintas ocasións. Accedeu á alcaldía en 1927 trala dimisión de Ignacio Cordero Alonso. Estando no cargo obtivo unha subvención para a compra e instalación dun reloxo na torre do campanario da igrexa parroquial de Santa Cristina da Ramallosa. Dimitiu en xuño de 1927, sendo substituído na alcaldía por José Rodríguez de Vicente.
Entre as súas posesións estaban a actual casa do concello de Baiona que foi adquirida á familia Yáñez Miranda polo alcalde Ricardo Agustí. En 2011 iniciouse o expediente de expropiación da que fora a súa vivenda aos seus descendentes, "a casa de Teresina" contigua a casa do Concello, para localización de oficinas municipais polo goberno de Jesús Vázquez Almuíña.
Foi o pai de Teresa e Lágrimas Miranda Yáñez.
Faleceu repentinamente en Baiona o 11 de novembro de 1928.
Die schweigsame Frau
Die schweigsame Frau (en galego A muller silenciosa) é unha ópera en 3 actos con música de Richard Strauss sobre un libreto en alemán de Stefan Zweig baseada na obra de Ben Jonson Epicoene, or the Silent Woman. A súa estrea tivo lugar o 24 de xuño de 1935 na Semperoper de Dresden baixo a dirección de Karl Böhm.
Orquestración
A partitura de Strauss require a utilización de:
Humberto Cuíñas
Humberto Cuíñas González, nado en Vigo, foi un xornalista e poeta galego.
Traxectoria
Fillo de Pío Lino Cuíñas Pereira, traballou no Banco de Vigo de Ourense. Poeta xocoso. Foi redactor de La Lucha, Letras y Deportes e La Ráfaga. Pertenceu á directiva do Centro de Hijos de Vigo e colaborou en Martín Codax. Publicou un libro de versos festivos titulado Berzas y otras legumbres.
Atlas SLV-3
Atlas SLV-3 foi un lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais.
Humberto Cuíñas
Vida persoal
Foi irmán do tamén xornalista Celso Cuíñas González.
Atlas SLV-3
Características
O Atlas SLV-3 foi unha versión estandarizada do foguete Atlas para lanzamentos espaciais. Despois da básica viñeron caro revisións máis: os Atlas SLV-3A, SLV3-B, SLV3-C e SLV3-D, cada un coas súas variantes.
Atlas SLV-3 Agena B
Consistía nun Atlas SLV-3 cunha segunda etapa Agena B, co que se conseguía poder lanzar ata 600 kg de carga á órbita xeoestacionaria. Lanzouse un único foguete desta variante.
Atlas SLV-3 Agena D
Consistía nun Atlas SLV-3 cunha segunda etapa Agena D, incrementando a carga para a órbita baixa terrestre ata os 1000 kg e para a órbita xeoestacionaria a 700. Lanzouse 47 veces, con 5 fallos totais e un parcial.
Atlas SLV-3A Agena D
Un Atlas SLV-3A, mellorado e máis potente, cunha segunda etapa Agena D. Lanzouse 12 veces, cun só fallo, e todos desde Cabo Cañaveral.
Atlas SLV-3B Agena D
Un Atlas SLV-3B cunha segunda etapa Agena D. Lanzouse unha soa vez para poñer en órbita o observatorio espacial OAO-1.
Atlas SLV-3C Centaur D
Consistía nun Atlas SLV-3C, unha versión mellorada do foguete base, usando unha segunda etapa Centaur D. Capaz de poñer 1800 kg en órbita. Lanzouse 16 veces, todas desde Cabo Cañaveral, con tres fallos.
Atlas SLV-3D Centaur D
A última iteración dos Atlas SLV-3, o Atlas SLV-3D era unha versión máis potente e usaba unha segunda etapa Centaur D1A ou Centaur D1AR. Era capaz de poñer ata 1800 kg en órbita xeoestacionaria. Lanzouse 32 veces, todas desde Cabo Cañaveral, con dous fallos totais e un parcial.
Crácidos
miniatura|240px|[[Crax alberti.]] A dos crácidos (Cracidae) é unha familia de aves da orde dos galiformes.
Conta con 55 especies propias da América tropical e subtropical, reunidas en 11 xéneros integrados en 2 subfamilias. A súa área de distribución esténdese desde o sur de Texas (onde habita unha das especies), México, América Central e o norte de Suramérica; as illas de Trinidad e Tobago contan con cadansúa especie. Moitas das especies desta familia encóntranse en perigo de extinción.​
Características
Son aves de pequeno a mediano tamaño e aparencia semellante á dos pavos; a súa lonxitude vai desde os 52 aos 96 cm, e o seu peso oscila entre os 0,47 e os 4,80 kg. A súa plumaxe é parda uniforme, verde escura, azul ou negra con manchas brancas, segundo as especies. Os machos son maiores que as femias e, en moitas especies, teñen cristas e, algunhas, cascos. As ás son romas, e a cola longa e ancha.
Hábitat e distribución
Viven en selvas tropicais e subtropicais densas, bosques e matogueiras baixas nas beiras dos ríos. Distribúense polo sur de Norteamérica, América Central e o norte de Suramérica.
Alimentación
A súa dieta comprende froitos, bagas e sementes, que ás veces complementan con insectos e outros animais pequenos.
Reprodución
Constrúen niños xeralmente con ramiñas e vexetación en descomposición que situán en árbores, cerca do solo, ou no mesmo solo. As femias poñen de 2 a 3 ovos, ás veces 4, de cor branca ou crema e cun peso medio de 62 g; a incubación dura de 22 a 34 días, e é efectuada só pola femia.
Taxonomía
miniatura|250px|Cabeza dun macho de ''[[Crax globulosa.]] miniatura|250px|[[Aburria aburri. (Chamada "pava negra" en Suramérica).]]
IBM PC
miniatura|IBM PC. O IBM PC ou ordenador persoal de IBM é unha marca comercial da compañía IBM.
Crácidos
Descrición
A familia foi descrita en 1815 polo polímata, naturalista, meteorólogo e arqueólogo estadounidense de orixe franco-xermano-italiana Constantine Samuel Rafinesque, co nome de Craxia (que non é un nome correcto de familia), na páxina 69 da súa obra Analyse de la nature: or, Tableau de l'univers et des corps organisés. Talvez por iso algúns autores atribúenlle a descrición, en 1825 ao zoólogo irlandés Nicholas Aylward Vigors.
Etimoloxía
O nome científico da familia, Cracidae, está formado pola unión dos elementos do latín científico Crac- e -ǐdae. O primeiro está tirado do xenitivo do nome do xénero tipo da familia, Crax, e o segundo é a desinencia coa que se forman os nomes das familias de animais.
Para a etimoloxía do xénero, véxase Crax.
Clasificación
A familia subdivídese en dúas subfamilias, que comprenden o seguintes xéneros:
Familia crácidos (Cracidae) Rafinesque, 1815
Filoxenia
As relacións filoxenéticas entre os xéneros dos crácidos móstranse no seguinte cladograma, baseado en Hackett et al. (2008):