cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Celtas
{{legend|#ffff43|Territorio central Hallstatt, no s. VI a.C.}} {{legend|#97ffb6|Máxima expansión celta, no s. III a.C.}} {{legend|#b7ffc6|Área Lusitana de Iberia, onde a presenza celta non é segura.}} {{legend|#27c600|As seis "nacións celtas" que retiveron as linguas celtas na idade moderna.}} {{legend|#1a8000|Áreas onde as linguas celtas teñen presenza no presente.}} ]] Os celtas son un conxunto de pobos indoeuropeos de Europa identificados polo uso das linguas celtas e outras semellanzas culturais. A historia da Europa precelta e a relación exacta entre os diferentes grupos étnicos, lingüísticos e culturais dentro do espazo celta é tema de debate e controversia. Por outra banda, o alcance xeográfico dos antigos celtas tamén está en disputa; particularmente, se os habitantes da Idade de Ferro de Gran Bretaña e Irlanda deberían ser considerados ou non como celtas. Segundo unha teoría, a orixe común das linguas celtas, a lingua protocelta, xurdiu na cultura dos Campos de Urnas a finais da Idade de Bronce en Europa central, a cal floreceu arredor do ano -1200. miniatura|Envés dun espello de bronce británico, con motivos en espiral e trompeta típicos da [[arte celta de La Tène en Gran Bretaña.]]
Lamer
Internet
Aplicándoo aos usuarios de Internet, en particular ós usuarios de IRC, Usenet, listas de correo, e outros medios de comunicación electrónica, o termo lamer terá un dos seguintes significados:
Celtas
De acordo con outra teoría proposta no século XIX, o primeiro pobo en amosar características culturais consideradas como celtas foi o pobo da cultura de Hallstatt da Idade de Ferro, en Europa central (c. -800 e -450), chamada así polos ricos achados de tumas en Hallstatt, Austria. É por iso que ás veces a zona é coñecida como a "patria celta". Durante o período de La Tène (c. -450 BC até a conquista romana), chamado así polo sitio arqueolóxico de La Tène, en Suíza, esta cultura celta supostamente expandiuse por difusión transcultural ou migración até as Illas Británicas (celtas insulares), Francia e os Países Baixos (galos), Bohemia, Polonia e gran parte de Europa central, a Península Ibérica (celtiberos, célticos, lusitanos e galaicos) e o norte de Italia (cultura de Golasecca e galos cisalpinos) e, posteriormente o asentamento celta en Europa oriental que comezou no ano -279, chegando ao leste até Anatolia central (gálatas) na actual Turquía.
Os exemplos máis antigos e sen disputa dunha lingua celta son as inscricións en lepóntico do século -VI. As linguas celtas continentais son coñecidas case exclusivamente a través de inscricións e nomes de lugares. As linguas celtas insulares están rexistradas dende o século IV en inscricións Ogham, aínda que está claro que foron faladas nas illas moito tempo antes. A tradición literaria celta comezou con textos en irlandés antigo arredor do século VIII. Os textos da tradición literaria irlandesa antiga, como Táin Bó Cúailnge, sobreviviron en recensións do século XII.
A partir da metade do primeiro milenio, coa expansión do Imperio Romano e a migración dos pobos xermánicos, a cultura celta e as linguas celtas insulares quedaron restrinxidas a Irlanda, o oeste e o norte de Gran Bretaña (Gales, Escocia e Cornualla), a Illa de Man e a Bretaña. Entre os séculos V e VIII, as comunidades de fala celta destas rexión atlánticas emerxeron como unha entidade cultural razoablemente cohesionada. Tiñan unha herdanza lingüística, relixiosa e artística común que os distinguía da cultura e das entidades políticas que as rodeaban. Porén, por volta do século VI, as linguas celtas continentais deixaron de ser amplamente usadas.
Lamer
Internet
En Internet é habitual que se substitúa a palabra lamer por llamah, sen cambiar o seu significado. Tamén é estendido o uso da expresión Luser que vén de loser(perdedor) e user (usuarios).
Celtas
A cultura celta insular diverxeu entre os gaels (irlandeses, escoceses e manx) e os britanos (galeses, córnicos e bretóns) nos períodos medieval e moderno. Unha identidade celta moderna foi construída como parte dun Rexurdimento celta romanticista en Gran Bretaña, Irlanda, e noutros territorios europeos, como Portugal e Galicia. No presente, o irlandés, o escocés, o galés e o bretón son falados aínda en parte do seu territorio histórico, e o córnico e o manx están en proceso de recuperación.
Nomes e terminoloxía
esquerda|miniatura|[[Estela de Crecente procendente de Galicia, estela celta do século II: "APANA·AMBO(-) / LLI·F(ilia)·CELTICA / SUPERTAM(arica) / (castello) MAIOBRI / AN(norum)·XXV· H(ic)·S(ita)·E(st) / APANUS·FR(ater)· F(aciendum)·C(uravit)" ]] O primeiro uso rexistrado do nome dos celtas – Κελτοί (Keltoi) en grego – para facer referencia ao grupo étnico procede de Hecateo de Mileto, o xeógrafo grego, no ano -517, cando escribiu sobre a xente que vivía preto de Massilia (a moderna Marsella). No século -V, Heródoto refírese como Keltoi aos habitantes no nacemento do Danubio e tamén aos que viven na parte máis occidental de Europa. A etimoloxía do termo Keltoi é pouco clara. Posibles raíces da palabra poderían ser o indoeuropeo *kʲel 'agochar' (presente tamén no irlandés antigo ceilid), IE *kʲel 'quentar' ou *kel 'impeler'. Varios autores suxeriron a posible orixe celta da palabra, mentres que outros considérano un termo acuñado polos gregos. A lingüista Patrizia De Bernardo Stempel encándrase no segundo grupo, e suxire como significado "os altos".
No século -I, Xulio César rexistrou que os pobos coñecidos polor romanos como galos (en Galli) chamábanse a si mesmos celtas, o cal suxire que mesmo se o nome Keltoi foi outorgado polos gregos, foi adoptado até certa medida como un nome colectivo polas tribos da Galia. O xeógrafo Estrabón, escribindo sobre a Galia a finais do século -I, fai referencia á "raza que agora se chama tanto galo como gálico," aínda que el tamén usa o termo Celtica como sinónimo para a Galia, a cal está separada de Iberia polos Pireneos. Porén, informa sobre os pobos celtas en Iberia e tamén utiliza os nomes étnicos Celtiberi e Celtici para falar deles, a contraste con Lusitani e Iberi. Plinio o Vello cita o uso do termo Celtici en Lusitania como apelido tribal, o cal foi confirmado polos descubrimentos epigráficos.
O termo en latín Gallus (en plural Galli) pode provir orixinalmente dun nome tribal ou étnico celta, e se cadra foi tomado como préstamo polo latín durante as expansións celtas en Italia a comezos do século -V. A súa raíz pode ser do protocelta *galno, que quere dicir "poder, forza", de aí o irlandés antigo gal "atrevemento, ferocidade" e galés gallu "ser quen, poder". Os nomes tribais dos Gallaeci e o termo grego Γαλάται' (Galatai, latinizado como Galatae; véxase a rexión de Galacia en Anatolia) probablemente teñan a mesma orixe. O sufixo -atai pode ser unha inflexión do grego antigo. Os autores clásicos non aplicaron os termos Κελτοί (Keltoi) ou Celtae para os habitantes de Gran Bretaña ou Irlanda,  o cal provocou que algúns estudosos non usen o termo para os habitantes das illas durante a Idade de Ferro.
Celta ou céltico fai referencia tamén á familia de linguas. Diversas culturas arqueolóxicas son consideradas de natureza celta en base a conxuntos únicos de artefactos. O vínculo entre linguaxe e artefacto vese favorecido pola presenza de inscricións. A idea relativamente moderna dunha identidade cultural celta ou da "celticidade" céntrase polo xeral nas semellanzas entre as linguas, obras de arte e textos clásicos, e ás veces tamén entre os artefactos materiais, a organización social, a patria e a mitoloxía. Teorías antigas sinalaban que estas semellanzas tamén poderían implicar unha orixe racial común entre os distintos pobos celtas, mais as teorías recentes sosteñen que a conexión só se reflicte nos aspectos cultural e lingüístico e non no xenético. As culturas celtas parecen ter sido moi diversas, sendo o uso dunha lingua celta o principal que tiñan en común.
No presente, o termo celta refírese principalmente ás linguas e as culturas de Irlanda, Escocia, Gales, Cornualla, a Illa de Man e a Bretaña, tamén coñecidas como as nacións celtas. Estas son as rexións onde catro linguas celtas aínda seguen a falarse en certo grao como linguas nais. As catro linguas son o irlandés, o escocés, o galés e o bretón; ademais producírons dúas revitalizacións recentes, o córnico (unha das linguas britónicas) e o manx (unha das linguas goidélicas). Tamén hai intentos por reconstruír o cúmbrico, unha lingua britónica do noroeste de Inglaterra e o suroeste de Escocia. As rexións celtas da Europa continental son aquelas cuxos habitantes reivindican unha herdanza celta, mais non teñen unha lingua celta que sobrevivise; estas áreas inclúen o oeste da Península Ibérica, como por exemplo Portugal ou Galicia, Asturias e Cantabria.
Os celtas continentais son os pobos orixinarios de fala celta de Europa continental, e os celtas insulares son os pobos de fala celta das illas Británicas e os seus descendentes. Os celtas da Bretaña teñen unha lingua que procede da migración de celtas insulares, principalmente de Gales e Cornualla, e como tales son agrupados.
Orixe
miniatura|dereita|300px|Mapa mostrando a distribución da cultura [[Cultura de Hallstatt|Hallstatt e La Tène. {{legend|#f6bc0a|O centro do territorio Hallstatt (sobre o 800 AdC) móstrase en amarelo escuro, }} {{legend|#d5c089|a eventual área de influencia da cultura Hallstatt (sobre o 500 AdC) en amarelo claro.}} {{legend|#80da34|O centro do territorio da cultura La Tène (450 AdC) móstrase en verde escuro, }} {{legend|#9bce9b|a eventual área de influencia da cultura La Tène (sobre o 50 AdC) móstrase en verde claro. }} ]]
miniatura|dereita|O [[escudo de Wandsworth, no estilo plástico, atopado en Londres.]] miniatura|dereita|Unha estatua dun guerreiro celta, do século -I, no Museo da Bretaña, en [[Rennes, Francia.]] As linguas celtas forman parte da familia indoeuropea. No -400 a lingua celta xa estaba dividida en varios grupos, e estendeuse sobre gran parte de Europa occidental, a Península Ibérica, Irlanda e Gran Bretaña. O historiador grego Éforo de Cumas, en Asia Menor, segundo escribiu no século -IV, cría que os celtas proviñan das illas na boca do río Rin e que eran levados dos seus fogarees pola frecuencia das guerras e a violenta suba do mar".
Cultura de Hallstatt
A primeira Idade de Ferro céltica data de arredor dos séculos VIII e V A.C. e recibe o nome da necrópole austriaca de Hallstatt, asentamento asociado ás minas de sal. Nela aparecen por vez primeira a diferenciación social e unha clase dirixente. Esta clase dirixente controlaba os medios de produción, as vías de comunicación e a terra, ou sexa o resto da sociedade. Esta situación de privilexio é posíbel que se transmitise de pais a fillos ou por grupos de guerreiros que se foron impoñendo progresivamente aos demais. Coñécense polo nome dos "príncipes", máis que nada pola riqueza atopada nos seus enterramentos, con xoias de ouro, cerámicas gregas, bronces etruscos, fíbulas e torques. As fíbulas eran a modo de pasadores para suxeitar as roupas de vestir. Os torques como un tipo de colar de metal, ouro ou bronce e nos extremos con tapóns esféricos. Tamén os soterraban coas súas armas, as frechas, puñais, espadas, anzois, útiles de barbear e peitear etc.
Os lugares onde habitaban eran residencias fortificadas, rodeadas de foxo e murallas, en cuxo interior se distribuían as casas. Non existían avenidas nin edificios senlleiros, só espazos abertos que servían de lugar de reunión. Nestas residencias vivían os "príncipes" e a súa familia, os guerreiros e serventes. O pobo habitaba nas aldeas, pero cando aparecía un problema, acollíanse xunto o gando tras as murallas. Como controlaban o comercio, estas residencias construíanse en lugares estratéxicos para protexer as rotas comerciais.
La Tène
Este tipo de organización desaparece no século V A.C. co desenvolvemento do estilo de La Tène, que abarca entre este século e a dominación romana. Desaparecen os "príncipes". Só unha caste de guerreiros son os dominantes e aparece o xefe, elixido entre eles e coidador da tribo e clans.
A cultura de La Tène coincide no tempo coas invasións celtas. Así, no ano 390 A.C. Roma é saqueada. No 280 a.C. invaden Macedonia, aséntanse na Tracia e polo Norte chegan a Inglaterra e Irlanda. Aparecen os grandes asentamentos, coñecidos como oppida.
Os oppida eran asentamentos fortificados, comunmente sobre un outeiro, rodeados de grandes foxos e murallas, con pesadas portas: atopábanse preto das grandes vías de comunicación, ou sitios de materias primas como minas de ferro, ouro, sal etc. Tiñan dimensións variábeis, pero algúns eran enormes, como o de Manching, de 380 hectáreas. Cumprían diversas funcións: campamento militar, centro relixioso, control de puntos económicos, estratéxicos e territorial. De cando en vez celebrábase o mercado. A aparición dos oppida comporta grandes cambios económicos e sociais. Os guerreiros van perdendo poder a mans dunha oligarquía non guerreira. Esta organización mantense deica o final do celtismo e a romanización dos pobos celtas.
Determinación arqueolóxica
Do punto de vista arqueolóxico, a máxima dispersión da cultura material dos celtas abarcou desde, no oeste, o sueste da Inglaterra, Francia e o norte de España, até, no leste, o oeste de Hungría, Eslovenia, e o norte de Croacia; desde o norte de Italia no sul até o extremo norte das montañas do centro de Alemaña. Por outro lado, existen achados do período de La Tène por todos os Balcáns até Anatolia (asentamento dos Gálatas, na Turquía actual), que se explican polas migracións celtas acontecidas no IV século a. C.
A inclusión do sueste da Inglaterra no territorio de dispersión da cultura designada como celta do punto de vista arqueolóxico é contestada. Os achados arqueolóxicos locais da Idade de Ferro media e tardía (ca. 600–30 a. C.) presentan propiedades rexionais e locais que difiren de modo significativo dos achados continentais contemporáneos. En Galiza tamén se acharon algunhas fíbulas do período de La Tène, mais non se pode falar dun horizonte cultural celta fechado no sentido da cultura de La Tène.
Ese territorio centroeuropeo de carácter celta, limitaba, no sul, inicialmente aínda coa zona de influencia da cultura etrusca, e no leste e no sueste, coas áreas de influencia grega, tracia e escita. Partes extensas deses territorios foron incorporados mais adiante ao Imperio Romano e á súa cultura. A norte do territorio de influencia celta estaban asentadas tribos xermánicas. Con todas as culturas citadas mantiñan os celtas intensas relacións culturais e económicas.
Probas lingüísticas
Existe evidencia da extensión de linguas celtas desde partes da Península Ibérica a Irlanda no oeste, no suroeste até os Balcáns setentrionais, cun agromo serodio en Anatolia. Polo norte, as montañas do centro da Alemaña constituían o límite aproximado cos xermanos. Ao sur dos Alpes, o mundo celta chega á planicie do Po. As probas para esa interpretación lingüística son:
Lingua
As linguas celtas pertencen ao grupo occidental das linguas indoeuropeas. Dentro destas, segundo algúns investigadores, o ramo itálico é o máis próximo ao celta. A lingua celta orixinaria, da que proceden os chamados celta p e celta q, non foi transmitida. Os documentos lingüísticos mais antigos considerados celtas son os da lingua lepóntica do século VI a. C. Alén de inscricións curtas na súa maioría, en materiais duradouros (pedra, chumbo), o calendario lunisolar de Coligny, en lingua gala, permite unha ollada directa nos aspectos non materiais da cultura relixiosa celta e da vida cotiá. As táboas de Botorrita, dos séculos II e I a. C., son documentos mais extensos en lingua celtibera tamén dignos de mención.
As linguas celtas insulares aínda son faladas hoxe en Gales (galés), en Irlanda (irlandés, desde 1922 primeira lingua oficial xunto ao inglés), en Escocia (escocés-gaélico nas Terras Altas e particularmente nas illas Hébridas) e na Bretaña (bretón, levado ao continente por emigrantes das illas Británicas no século V). O gaélico da illa de Man (manés) extinguiu-se na década de 1970, o córnico xa no século XVIII. Na actualidade existen tentativas para revitalizar ámbalas linguas e torná-las de uso corrente.
Fontes históricas
Os primeiros coñecementos escritos sobre os celtas son de autores gregos e latinos: Heródoto, Xulio César, Diodoro Sículo, Estrabón, Pomponio Mela, Lucano.
Disolución da civilización
Nos séculos II e I antes da nosa era, os Celtas foron sometidos sobre o continente á presión conxugada dos pobos xermánicos ao leste, dos Romanos ao sur e ao pulo do imperio dos dácios.
Os enclaves celtas da Francia e da Península Ibérica foron conquistados polos romanos e, en maior ou menor medida, romanizados.
Cultura celta
Non practicaban a escrita, e na poesía e na música, os bardos ensinaban a historia dos seus devanceiros e a mitoloxía celta. Vestían saio, pantalóns bombachos e blusas con manga longa dunha la tecida dun xeito moi especial. No armamento usaban espada longa, escudo oblongo dunhas grandes dimensións, longas picas e unha especie de xavelina que chamaban "mandari".
Nos tempos finais a súa organización básica eran os clans, agrupándose arredor dun nobre. Diferentes clans formaban unha tribo. Cara a supremacía, os clans facían a guerra entre si e do mesmo xeito, unhas tribos contra outras.
Entre os celtas existían tres clases sociais: o pobo, os nobres e os druídas.
O pobo non tiña dereito a ser consultado nin a formar parte das asembleas. Os nobres toman parte na guerra e segundo a súa fortuna e nacemento tiñan en torno de seu un maior ou menor número de clientes.
miniatura|Dous [[druídas, encontrado no baixo-relevo de Autun]] Os druídas eran a clase social sagrada para os celtas. Requiríase anos de estudo intenso para formar parte dela. Encargábase da educación dos fillos dos nobres, considerábanse os máis sabios e xustos dos homes ao estar en contacto cos deuses e confiábanselle os xuízos. Adicábanse aos oficios divinos, facían os sacrificios e practicaban os ciencias da natureza e consagraban a parte moral da súa filosofía. Eran venerados por todas as tribos, non ían á guerra e mesmo podían deter unha batalla paseando polo medio dos contendentes onde se celebrase. Representaban o vínculo que mantiña unidos os celtas: a relixión.
O seu máximo dogma era a inmortalidade da alma e do universo. Tiñan como árbore sagrada o carballo e todo o que medraba a carón del tiña alento divino. O visgo era a planta sagrada. Elixían carballeiras para facer os seus ritos. Cando atopaban visgo nun carballo, recollíase con gran solemnidade o sexto día da lúa. Organizábase un gran xantar baixo as ponlas do carballo, o druída vestíase cun saio branco e cortaba o visgo cun fouciño de ouro.
Os druídas de todas as tribos xuntábanse para elixir entre eles o druída supremo dos Celtas. Suponse que na Galia o bosque sagrado de carballos onde facían a xuntanza estaba no mesmo lugar onde hoxe se ergue a catedral de Chartes; o seu altar marca o lugar exacto onde os antigos druídas facían os seus sacrificios.
Cando a conquista romana, os druídas foron os primeiros en ser perseguidos, xa que eran o vínculo da ligazón entre os celtas, ademais promulgaban a revolta contra os romanos até conseguir botalos da Galia.
Ligazóns externas
Xeografía
Organizacións
Eddie Cochran
Traxectoria
Comezou a súa carreira musical en 1955 cun estilo predominantemente country, aínda que con algún tema de rockabilly. Seguindo a estela do éxito de cantantes brancos con acentos negros como Elvis Presley ou Jerry Lee Lewis acadou en 1958 o importante éxito Summertime Blues, número 8 do Billboard que inaugurou un estilo de rock and roll de guitarra metálica e voz aguda e rachada. Outras cancións como C´mon Everybody ou Something´Else con menos éxito comportaron tamén unha grande influencia posterior na historia do rock.
O seu único álbum en vida foi Singin' to My Baby lanzado por Liberty Records. Apareceu en tres filmes.
Cando realizaba unha xira polo Reino Unido, faleceu nun accidente de automóbil aos 21 anos de idade.
Jefferson City, Missouri
Jefferson City é a capital do estado de Missouri, en Estados Unidos. Está situada no condado de Cole. Recibe o seu nome do presidente Thomas Jefferson.
Xeografía
As coordenadas xeográficas son 38°38´58´´N, 92°12´52´´W
Segundo a Oficina de Censo dos Estados Unidos, en 2000 a cidade ten unha área total de 73.2 km². 70.6 km² deles son terra e 2.6 km² auga. A área total consiste de 3.61% de auga.
Demografía
Segundo o censo de 2006, hai 39, persoas, 15,794 residencias e 9,207 familias que residen na cidade. A densidade da poboación é 561.6 km². Hai 16,987 vivendas nunha densidade mediana de 240.7 km². A constitución racial da cidade é 81.50% caucásicos, 14.70% de afroamericanos, 0.38% de nativos americanos, 1.23% de asiáticos, 0.05% de insulars do Pacífico, 2.14% doutras etnicidades. 1.55% da poboación é hispana ou latina de calquera etnicidad.
Na cidade a poboación está repartida con 20.9% menor de 18 anos, 11.0% de 18 a 24 anos, 32.1% de 25 a 44 anos, 22.0% de 45 a 64 anos, e 14.0% de 65 anos ou maior. A idade media é 36 anos. Por cada 100 mulleres hai 105.3 homes. Por cada 100 mulleres de 18 anos ou maiores, hai 106.6 homes.
Hai 15,794 fogares do cal 27.9% ten nenos menores de 18 anos que vive con eles, 44.4% son parellas casadas que viven xuntas, 10.8% ten a un xefe de fogar feminino sen a presenza de esposo, e 41.7% é individual. 36.1% de todas casas son construídas para individuos e 11.9% ten alguén que vive individualmente, maior de 65 anos ou máis. A media habitacional da casa é 2.21 e a media habitacional da familia 2.90.
O ingreso medio para un fogar na cidade son US$39,628, e os ingresos medios para unha familia son US$52,627. Os homes teñen un ingreso medio de US$35,050 e as mulleres US$25,521. Os impostos por habitante para a cidade son US$21,268. Preto de 11.5% da poboación e 7.3% de familias están debaixo da liña da pobreza. Fóra da xente total que vive na pobreza, incluíndo 17.1% menor de 18 anos e 7.1% de 65 anos ou maior.
A Portela, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
A Portela é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Actualmente está deshabitado.
A Fontaíña, Corcoesto, Cabana de Bergantiños
A Fontaíña é un lugar da parroquia de Corcoesto no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños.
Trastulfe, Vilameá, Guntín
Trastulfe é un lugar da parroquia de Vilameá, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Camos, Nigrán
Santa Baia de Camos é unha parroquia rural que se localiza no concello de Nigrán. Segundo o padrón municipal de 2022 tiña 1.428 habitantes (721 homes e 707 mulleres), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 1.354 habitantes.
No lugar do Carballal desta parroquia naceu e morreu Carmela Figueiró, a galega máis lonxeva da historia.
Tempada 2008-2009 da OK Liga
A 40ª edición da Liga española de hóckey a patíns, denominada OK Liga, iniciouse o 13 de setembro do 2008 e finalizou o 30 de maio do 2009 co derradeiro partido da final polo título. Os equipos ascendidos de 1ª foron o Arian Sitges, o Enrile PAS Alcoi e o Astral Pool Maçanet. A competición continuou xogándose co formato de liga regular con play-off, mais nesta ocasión, a diferenza da edición anterior, os cuartos de final xogáronse ao mellor de tres partidos en lugar de cinco. O campión desta edición da liga foi o FC Barcelona, que gañou o seu 22º título (12º de xeito consecutivo).
O equipo máis goleador foi o Alnimar Reus Deportiu con 100 goles, e o menos goleador foi o Güell Voltregà con 51 goles. O equipo menos goleado foi o Barcelona Sorli Discau con 43 goles encaixados, mentres que o Astral Poo Maçanet foi o equipo máis goleado da competición con 101. Jordi Adroher (CP Vic) e Jordi Bargalló (HC Liceo) compartiron o "pichichi" con 36 goles cada un. O mellor xogadore da liga foi Reinaldo García (HC Liceo).
Ao finalizar a liga, os tres equipos descendidos foron o Grup Clima Mataró, Güell Voltregà e o Arian Sitges.
Ligazóns externas
Lliga espanyola d'hoquei patins masculina 2009-2010
Provincia de Rímini
Rímini (en italiano Rimini, Rèmne en romañolo) é unha provincia da rexión de Emilia-Romaña, en Italia. A súa capital é a cidade de Rímini.
Antoine Griezmann
Antoine Griezmann, nado o 21 de marzo de 1991 en Mâcon, é un futbolista francés. Xoga de extremo no Atlético de Madrid. Ademais, é internacional coa selección francesa.
Traxectoria
Griezmann comezou nas categorías inferiores dos equipos da súa cidade natal, Mâcon. Comezou a formarse no EC Mâcon e o UF Mâcon, sendo rexeitado sistematicamente por equipos máis importantes pola súa altura e fraxilidade. Precisamente foi durante as probas nun destes equipos franceses, o Montpellier HSC cando os scouters da Real Sociedad fixáronse nel. Despois dunhas semanas de proba no equipo vasco, e despois de superar a reticencia familiar a viaxar a Euskadi, finalmente foi contratado polo equipo donostiarra cun contrato xuvenil cando só tiña 13 anos.
Real Sociedad
A adaptación do francés foi lenta, xa que compaxinaba as clases en Baiona co adestramento en Donostia. Pasou catro anos nas categorías inferiores da Real Sociedad. Finalmente na tempada 2009/10, con Martín Lasarte como adestrador, pasou a formar parte do primeiro equipo.
O seu debut oficial produciuse o 2 de setembro de 2009 nun partido da Copa do Rei contra o Rayo Vallecano. Catro días máis tarde debutaba en Segunda División contra o Real Murcia. O 27 de setembro do mesmo ano marcaba o seu primeiro gol contra a SD Huesca. O seu papel no retorno da Real Sociedad a Primeira División foi moi destacado.
O 8 de abril de 2010 asinou o seu primeiro contrato profesional, un contrato que unía ao xogador durante cinco anos ao club donostiarra e cunha cláusula de rescisión de 30 millóns de euros.
Despois do ascenso a Primeira, o 29 de agosto de 2010 debutou na máxima categoría. O seu primeiro gol na competición foi o 25 de outubro do mesmo ano contra o Deportivo da Coruña.
Atlético de Madrid
Debutou o 10 de agosto nun partido amigable contra o VfL Wolfsburg no que xogou como suplente. Xogou o seu primeiro partido oficial o 19 de agosto no partido de ida da Supercopa de España contra o Real Madrid no Estadio Santiago Bernabéu, entrando no minuto 57. No partido de volta xogou como titular e asistiu de cabeza a Mario Mandžukić para que marcara o único gol do partido. O Atleti proclamouse campión da Supercopa.
O Atlético terminou a tempada terceiro e Griezmann realizou a súa mellor tempada goleadora terminando as competicións con 25 goles, 22 en liga Debido a estas actuacións, unha vez finalizada a tempada, foi incluído no equipo ideal da Liga e galardoado co Onze d'Or ao mello futbolista francés de 2015.
Selección nacional
O 13 de maio de 2014, o adestrador da selección francesa Didier Deschamps incluíuno na lista final de 23 xogadores para representar a Francia na Copa do Mundo de Fútbol de 2014. Debutou no torneo como titular no primeiro partido da fase de grupos contra Honduras. Xogou os cinco partidos que disputou Francia antes de ser eliminada por Alemaña pero non marcou ningún gol.
Ana de Kíiv
Ana de Kíiv ou Ana Yaroslavna, nada entre 1024 e 1032 e finada entre 1075 e 1089. Tamén coñecida como Ana de Rus (ou Agnés en Francia) ao longo dos séculos e como Ana de Kíiv desde finais do século XX. Foi a dona de Henrique I de Francia e polo tanto raíña consorte de Francia. Tras a morte do seu marido exerceu como rexente do seu fillo Filipe I de Francia.
Traxectoria
Ana foi filla do gran príncipe Iaroslav I o Sabio e a súa dona, a princesa sueca Ingegerd Olofsdotter, filla de Olaf o Tesoreiro.
Tras a morte da raíña Matilde de Frisia, segunda esposa do rei Henrique II de Francia, este buscou unha nova pisto que Francia necesitaba unha raíña. A súa embaixada recorreu as cortes europeas na busca dunha candidata, e foi na corte de Kíiv onde atoparon a Ana, coa que casou na Catedral de Reims o 19 de maio do 1051. Deste matrimonio naceron tres nenos e unha nena:
miniatura|300px|Fresco da [[Catedral de Santa Sofía de Kíiv|Catedral de Santa Sofía en Kíiv representando ás fillas de Iaroslav I o Sabio. Ana é probablemente a máis nova.]]
No 1054 produciuse o Cisma de Oriente, evento de mutua excomuñón que separou ao Papa e á cristiandade de Occidente, dos patriarcas e cristiandade de Oriente, especialmente do principal deles, o Patriarca Ecuménico de Constantinopla. Ana pertencía a esta última comunidade, mais seguiu ao seu esposo, que apoiou, como todos os príncipes europeos occidentais, ao Papa. Deste modo Ana perdeu todo contacto coa súa familia.
Ana edificou o mosteiro de San Vicente en Senlis (St. Vincent a Senlis) en 1060. Levou de Rusia a Francia o Evanxelario de Reims, famoso por ser o da consagración dos Reis de Francia.
Foi a primeira raíña de Francia alfabetizada; coñecía a lingua grega e o latín.
Últimos anos
En 1063 casou co conde Raúl III de Valois (Crépy-en-Valois, 1010/1015 - 1074), un dos Capetos, conde de Crépy, Vexin e Amiens. Raúl raptouna no 1062 do misterio de San Vicente, onde ela pretendía tomar os hábitos tras a morte de Henrique. As segundas nupcias encolerizaron á sociedade porque Raúl era un vasalo, mais o matrimonio foi feliz. Cando Raúl finou en 1074, Ana volveu á corte co título de raíña nai.
Despois de 1075 non se sabe nada de Ana. Segundo algunhas fontes Ana finou lonxe do poder o 5 de setembro do 1075 e foi enterrada na abadía de Villiers, La-Ferte-Alais, Essonne. Segundo outras fontes, Ana volveu co seu pai a Kíiv, onde viviu entre 7 ou 8 anos máis ata a súa morte no 1089.
O traxe novo do emperador
O traxe novo do emperador, O rei vai nu ou A roupa nova do rei (Keiserens nye Klæder, no orixinal dinamarqués) é un conto de fadas obra do dinamarqués Hans Christian Andersen, e foi inicialmente publicado en 1837.
É o número nove dos contos de Andersen.
A historia
Un bandido, facéndose pasar por un alfaiate de terras distantes, di a un determinado rei que podería facer unha roupa moi bonita e cara, mais que só as persoas máis intelixentes e astutas poderían vela. O rei, moi vaidoso, gustou da proposta e pediu ao bandido que fixese unha roupa desas para el.
O bandido recibiu varios baúis cheos de riquezas, rolos de fío de ouro, seda e outros materiais raros e exóticos, esixidos por el para a confección das roupas. Gardou todos os tesouros e ficou no seu tear, finxindo tecer fíos invisíbeis, que todas as persoas alegraban ver, para non pareceren parvas.
Análise
A historia dun cativo destrozando os degoiros dun rei ten paralelos con outras culturas sendo categorizada por Aarne-Thompson no número 1.620 da súa clasificación de contos folclóricos.
As expresións O traxe novo do emperador e O emperador vai nu úsanse a miúdo en alusión ao conto de Andersen, a metáfora indica unha situación na que unha ampla (e usualmente sen poder) maioría de observadores decide de común acordo compartir unha ignorancia colectiva dun feito obvio, aínda cando individualmente recoñezan o absurdo da situación. Unha metáfora do contrario, na que cada individuo insiste na súa proposta a pesar das evidencias dos demais pode atoparse na historia d'Os cegos e o elefante.
O conto tamén se usa en referencia á «verdade a través dos ollos dun neno», a idea de que a verdade a miúdo é dita por xente demasiado inxenua para entender que haxa grupos de presión que din o contrario ao obvio. Este é un tema «da pureza coa inocencia» que pode verse en moias outras obras de Andersen.
«O traxe novo do emperador» ou «O rei vai nu» úsase ás veces en política e sociedade para se referir a calquera verdade obvia negada pola maioría a pesar da evidencia, especialmente cando é proclamada polo goberno.
Trasdonabal, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
Trasdonabal é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Actualmente está deshabitado.
Os pronomes persoais galegos
Pronomes complemento coa preposición con:
Pronomes complemento co resto das preposicións (a, de, por, para ...)
Contraccións dos pronomes persoais
Fixádevos que as terceiras persoas (el, ela, eles, elas) contraen coas preposicións de e en:
Os pronomes complemento
Pronomes complemento sen preposición:
Cando van diante do verbo sempre se emprega o (non O vin); cando este pronome vai despois do verbo pode adoptar as seguintes formas:
Contraccións dos pronomes complemento
dereita As contraccións destes pronomes co pronome de complemento directo o, os, a, as son:
Por exemplo:
Víctor Francisco Cáceres
Víctor Francisco Cáceres, nado en Albalá (provincia de Cáceres) o 10 de marzo de 1912 e finado en Vigo o 9 de agosto de 1976, foi un anarquista e anarcosindicalista español.
Traxectoria
Fillo de pastores, foi pouco á escola e a partir dos sete anos compatibilizouna coas tarefas do campo. En 1932 fixo o servizo militar en Melilla coa intención de permanecer co exército encadrado no Corpo de Enxeñeiros, pero opúxose á primeira tentativa de golpe de Estado do 10 de xuño de 1936 e cun grupo de soldados leais pecharon os oficiais rebeldes na sala onde estaban reunidos. No golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido con outros soldados leais. Xulgado por sedición, foi condenado a dúas penas de morte, conmutadas por 30 anos de prisión.
Destinado a traballos forzados, entrou en contacto con militantes das Juventudes Libertarias e fíxose anarquista. Na prisión de Melilla fixo o bacharelato, obtivo o diploma de contadoría comercial en Sevilla, e aprendeu francés e inglés. Conseguiu a liberdade condicional en 1941 e regresou a Albalá, onde intentou montar unha escola, pero foi denunciado por non ter a titulación oficial. Marchou con súa nai a Bilbao e despois a Briñas, Cenicero, San Felices e Haro traballando na limpeza de vagóns ferroviarios, nunha fábrica de celulosas, nunha canteira. En San Felices deu clases aos fillos dos obreiros, pero foi denunciado pola mestra do concello porque "nunca pronunciaba o nome de Deus nas súas clases". En 1947 casou con Aurora Gamarra López. Durante estes anos militou na Confederación Nacional do Traballo e na Alianza Nacional de Fuerzas Democráticas. Foi despedido por apoiar un paro na empresa onde traballaba.
Marchou a Pasaia e Errenteria, traballou nunha fábrica de aluminio, descargando os pesqueiros no porto. Despois dunha breve estadía en Castañares de Rioja estableceuse en Vigo en 1949, onde traballou de cobrador, peón e contable nos estaleiros Vulcano e militou con Dalmacio Bragado Ruiz e Guillermo Barros Cela intentando reconstruír a Confederación Rexional Galaica. A partir de 1956, logo dunha viaxe a Francia onde se entrevistou con Germinal Esgleas, estableceu contacto co exilio confederal e creou o Comité Local da CNT de Vigo con Saturnino Barros Barros. En 1957, con Jaime Garrido Vila, encargouse da CNT en Vigo e participou na creación da organización unitaria Frente Democrático Juvenil (FDJ).
En xullo de 1960 foi detido con Dalmacio Bragado e Leopoldo García Ortega e foi encarcerado durante dous meses por "organización e propaganda ilegais". O 4 de agosto de 1962, a raíz dunha folga de solidariedade cos mineiros de Asturias e en apoio ás reivindicacións salariais dos estaleiros de Vigo (Vulcano, Barreras, Reyman, Santo Domingo, Refrey e Álvarez) foi novamente detido, con Jaime Garrido Vila, Augusto Docampo Soto e Manuel Rodríguez González, e xulgado en consello de guerra en Madrid o 23 de novembro, acusado de reorganizar a CNT. Condenado a 11 anos e medio de prisión, cumpriu a pena nos presidios de Carabanchel e Burgos. Nesta última prisión, onde a CNT estaba bastante estruturada, exerceu o cargo de secretario de Organización durante máis de dous anos. O 23 de setembro de 1965 foi posto en liberdade condicional e, sen traballo e boicoteado pola patronal, regresou a Vigo. Estivo unha tempada na empresa construtora Misas y Costas, da que se despediu pola falta de medidas de seguridade na construción de vivendas en Coia.
En novembro de 1966 exiliouse en Francia. A finais dese ano estableceuse en Portèth de Garona, cerca de Tolosa, onde traballou como peón de albanel e militou na Federación Local da CNT. En 1968, logo da morte de José Sanjuán, foi nomeado secretario xeral do Consello Nacional de Solidaridad Internacional Antifascista (SIA) e entre 1969 e 1971 ocupou cargos orgánicos na Comisión de Alto Garona. En 1974 colaborou ​​co Secretariado Intercontinental do Movimiento Libertario Español (MLE) en apoio á Revolución dos Caraveis e en 1976 foi nomeado secretario da Federación Local da CNT de Portèth de Garona. Durante estes anos militou na Federación Anarquista Ibérica.
En maio de 1976 viaxou por Galicia (Vigo, Ferrol e A Coruña), Madrid, A Rioxa e Sevilla en misión propagandística para relanzar o sindicato. Nesta época formaba parte da Comisión Internacional de Relaciones (CIR) da FAI. Morreu en Vigo cando se encontraba en misión orgánica, dun derramo cerebral e ataque cardíaco.
Publicou artigos, moitas veces con pseudónimo (Ramón de la Sagra, Justo, Sindo, Francisco de la Montaña, Torvick), en publicacións libertarias, como Boletín de la AIT, Boletín Interno de la CIR, Cenit, CNT, Le Combate Syndicaliste e Espoir. Tamén fixo traducións do inglés, italiano e portugués para estas publicacións.
A vía láctea
A vía láctea (en La Voie lactée) é un filme francés de 1969 do director aragonés Luis Buñuel, ambientado no Camiño de Santiago. Está protagonizado por Laurent Terzieff, Paul Frankeur, Delphine Seyrig, Georges Marchal e Michel Piccoli. Buñuel considerou A vía láctea a primeira parte dunha triloxía (xunto con O discreto engado da burguesía e A pantasma da liberdade) sobre "a busca da verdade."
Mestura simbolismos do catolicismo e o comunismo cunha estética surrealista e unha narrativa cinematográfica non linear, nunha visión persoal da herexía cristiá dende a época romana e a través do relato de dous peregrinos que atravesan Francia e España percorrendo o Camiño.
Estreouse en galego o 18 de febreiro de 1989 a través da TVG.
Argumento
Dous aventureiros franceses, dende as aforas de París, deciden ir en peregrinación a Santiago de Compostela, mais non pola peregrinación senón coa intención de roubar a algúns peregrinos. Durante a viaxe coñecen numerosas personaxes e viven situacións estreitamente vinculadas ás crenzas relixiosas.
Vilameá, Vilameá, Guntín
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Boullosa
Amais, o apelido Boullosa segundo o censo do ano 2000 tiña 1865 ocorrencias en Galicia, destacando no concello de Fornelos de Montes (1,74 % da poboación), Ponte Caldelas (1,35 %) e Vilaboa (1,31 % da poboación).
Pode referirse a:
Illa de Pedrosa
A Illa de Pedrosa é unha illa española e unha das maiores illas cántabras. Atópase no fondo da baía de Santander, fronte á localidade de Pontejos. Ten 10'4 hectáreas e actualmente está unida a terra firme por unha ponte. Toda ela é un xardín con moitas árbores. Os antecedentes do Sanatorio hai que situalos no ano 1834, data en que se solicitou o establecemento dun lazareto na illa de Pedrosa, ao fondo da baía de Santander, para manter en corentena ás tripulacións de buques afectadas por enfermidades tropicais. O lazareto comezou a funcionar en 1869 pero co tempo transformouse en Sanatorio Marítimo (1909) de carácter nacional para o tratamento de enfermidades óseas e tuberculosas. Máis tarde, en recordo a un dos seus médicos directores, denominóuselle "Sanatorio Víctor Meana". Deixou de funcionar como hospital en 1989. Hoxe en día varias das dependencias insulares foron convertidas polo Goberno cántabro nun centro de rehabilitación de drogodependentes e outros usos.
Cheap Trick
Cheap Trick é unha banda estadounidense de rock and roll procedente de Rockford, Illinois, que gañou popularidade a finais dos anos 70. Os membros da banda son Rick Nielsen (guitarra e voz), Bun E. Carlos (batería), Robin Zander (guitarra e voz), e Tom Petersson (baixo).
The Turre's band
The Turre's Band é unha banda musical creada en Torroso (Mos) no ano 2001. Está formado por catorce músicos de vento metal, batería, percusión e baixo eléctrico.
Traxectoria
Editaron os disco Algho hai (2005) e A última verbena (2010).O seu repertorio está composto por versións de temas populares: música balcánica (Emir Kusturica, Fanfaria Ciocarlia), bass bands americanas (No BS Brass Band) bandas sonoras (Ennio Morricone, John Barry), grupos galegos (Los Tamara) e temas populares (can-can, ska, música italiana...)
En 2006 foron seleccionados para a Rede Galega de Música ao Vivo, e participaron no concurso da canción do verán en galego A polo ghit, organizado por Vieiros e a Radio Galega, co tema "Hawai 5.0".
Dende o 2006 participan en festivais de toda Galicia, Barcelona e Segovia, amais de nas principais festas de Galicia como as Festas de San Froilán de Lugo, María Pita da Coruña, Festas do Apóstolo de Santiago de Compostela, festa das flores de Pontevedra e Vigo, as festas do Cristo do Porriño ou mesmo en festivais como o Festival de Pardiñas en Guitiriz (A Coruña).
No ano 2018 e 2019 foron finalistas nos Premios Martín Códax da Música na categoría de reggae/ska/mestizaxe.
No 2021 lanzan o seu terceiro disco Zapatilla, no que realizan unha nova versión de "Oda ó futbolín" interpretada por Xurxo Souto dos Diplomáticos de Montealto.
Thermofilum
Thermofilum é un xénero de microorganismos do dominio das arqueas pertencente á familia das Thermofilaceae. O xénero está moi emparentado con Thermoproteus. Son organismos hipertermófilos anaerobios estritos moi sensibles ao oxíxeno. Viven en fontes termais a temperaturas moi altas e pHs ácidos, en hábitat volcánicos submarinos. Son bacilos moi longos, como fíos, de só 0,17-0,35 μm de diámetro pero de ata 100 μm de longo.
Illa da Virgen del Mar
A Illa da Virgen del Mar é unha illa maciza de 7,9 hectáreas moi próxima á costa de Cantabria (España), á que se une en baixamar mediante unha frecha de area, converténdose entón nun tómbolo. Está situada a poñente de Santander, preto de San Román da Llanilla. Na illa álzase unha ermida do século XII onde se custodia a imaxe da Virxe do Mar, que é a patroa de Santander e que cada ano pola súa festividade trasládase en procesión desde a illa á catedral santanderina e logo devolta outra vez ao lugar orixinal. A illa conta cun pequeno dique que a une a terra.
Ribadavia (San Domingos de Fóra), Ribadavia
Ribadavia (San Domingos de Fóra) é unha parroquia do concello de Ribadavia, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 114 habitantes, deles 53 eran homes e 61 eran mulleres.
Pradedo de Arriba, Vilameá, Guntín
Pradedo de Arriba é un lugar da parroquia de Vilameá, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
La Malagueta
250px|thumb|Situación do barrio na cidade. thumb|250px|O barrio de La Malagueta desde o centro cara á esquerda da panorámica. La Malagueta é un barrio do distrito Centro da cidade de Málaga, en Andalucía (España). Segundo a división oficial de barrios do concello, limita ao norte co barrio de Campos Elíseos; ao oeste, co Ensanche Centro e ao leste con La Caleta.
O barrio aséntase sobre unha porción de terreo triangular que penetra no mar, situado entre o peirao de levante do porto e a praia de La Malagueta. No vértice deste triángulo atópase La Farola.
Historia
Durante o século XIX La Malagueta era unha zona industrial atravesada por unha vía dos Ferrocarriles Suburbanos de Málaga. O terreo estaba ocupado por fábricas azucreiras, adegas, un estaleiro e outros usos industriais. Os seus habitantes eran marengos e jabegotes, dedicados á pesca, que vivían en chozas ou cabanas. Estas eran as únicas vivendas da zona ata que se construíron o Hospital Noble e a praza de touros de La Malagueta e empezaron a aparecer vilas e mansións burguesas ao longo do Paseo de la Farola e do Paseo de Reding.
Os eixos viarios do barrio do século XIX eran a rúa Maestranza, onde se instalou a fábrica de enerxía eléctrica The Málaga Electricity Company en 1888, e a de Vélez-Málaga, ás que despois se sumarían as rúas Fernando Camino, Keromnés, Arenal e Puerto. A chegada do ferrocarril a finais de século supuxo a creación dun dique, dando inicio á instalación de merendeiros na zona.
A principios do século XX aparecen os primeiros balnearios, como os baños de Apolo e da Estrella. Non obstante as actividades industriais continuaron desenvolvéndose coa instalación de fábricas como a fundición de Roldán, a Fabril Malagueña de Hidalgo Espíldora, a fábrica de olivas de Manzano, a adega de Barceló e un serradoiro. Os balnearios levantábanse no mar sobre sustentos de ferro e contaban con bares, restaurante e vestidores, desde onde se descendía por unhas escalinatas para tomar o baño. As zonas de baño estaban cubertas por esparto para protexer a intimidade dos bañistas e existían zonas separadas para homes e mulleres.
Na actualidade, La Malagueta constitúe un dos mellores exemplos do urbanismo do desenvolvismo da cidade, xa que durante a década de 1960 levantáronse edificios de altura sen previa planificación para albergar o maior número de vivendas posible no menor espazo posible.
Transporte
A futura estación de La Malagueta será a terminal das liñas 1, 2 e 3 do metro de Málaga, que se atopa en construción. En autobús o barrio queda conectado mediante as seguintes liñas da EMT: C2, 1, 3, 4, 11, 14, 16, 19, 25, 32, 33, 34, 35, 37 e N1.
Illa Sarnosa
A Illa Sarnosa é unha illa española situada na península do Pechón, Cantabria, a menos de quilómetro e medio da Illa do Castril, cerca do límite con Asturias. É bastante maciza e ten dúas hectáreas de superficie. Está cuberta de vexetación baixa.
Anthriscus
Anthriscus é un xénero da familia Apiaceae, estendido por toda Europa e as zonas temperadas de Asia. Consta de 88 especies descritas e destas, só 16 aceptadas, algunhas das cales herbas velenosas. Os membros do xénero vexetan en prados e bordos de camiños sobre solos húmidos e lixeiramente porosos.
Descrición
As follas son 2-3-pinnadas, glabras a pubescentes; con segmentos lanceolados, aserrados a pinnatífidas. Invólucro de 1 ou 2 brácteas ou carecen. Raios florais 10-15. Involucelo de varios bractéolas. Dentes do cáliz obsoletos. Pétalos brancos. Froitos oblongos, tuberculados e hirsutos, raramente glabros, cristas non prominentes.
O talo oco destas especies é erecto e ramificado e coroado de umbelas compostas de pequenas flores brancas ou verdosas. As follas son bipinnadas ou tripinadas.