cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La colmena (novela)
Trama
A novela ten un protagonista colectivo: na obra aparecen 296 personaxes literarios e faise mención a 50 personaxes reais. Deles, destacan uns 45, que establecen relacións en torno a varios espazos e familias. Desenvolven a súa vida a mediados de decembro de 1942 : algúns traballan e outros buscan sobrevivir como poden.
A acción comeza no café de doña Rosa, unha muller conservadora que despreza os seus traballadores. Fálase da súa clientela e dos camareiros, o encargado, os músicos, o limpabotas e o tabaqueiro que alí traballan. Un dos clientes é Martín Marco, un escritor pobre, que malvive grazas á axuda da súa irmá, Filo. Esta está casada con don Roberto, un home pluriempregado que ten unha amante.
Outro espazo importante é o edificio de don Ibrahim, onde morre dona Margot, nai dun homosexual de 50 anos ao que deteñen xunto co seu mozo e que ao estar no cárcere non sabe da morte da súa nai. No edificio viven outras familias que tamén son partícipes da trama.
Outros personaxes de importancia son Roque e a súa muller Visi, pais de tres fillas, entre elas Julita, que coincide co seu mozo na mesma casa de citas que frecuenta o pai dela. Victorita é unha rapaza que se prostitúe para levar medicamentos e comida ao seu mozo tuberculoso.
Narración
A obra estrutúrase en seis capítulos e un epílogo. Os capítulos divídense en varias secuencias curtas entrelazadas. Hai un narrador omnisciente en terceira persoa, que en ocasións dá a súa opinión sobre as actividades ou a moral dos personaxes. Hai numerosos diálogos, e no léxico aparecen termos propios da fala madrileña, así como galeguismos cando aparecen presonaxes emigrados desde Galiza. Así, amais de Pepe, un dos camareiros do café de Doña Rosa, hai outros dous personaxes galegos: Julio García, guardia de Mos, Gumersindo Vega, sereno de Covelo.
A acción dura tres días, e o contexto é o Madrid despois da guerra civil española, con comida racionada e problemas na subministración da luz eléctrica. É unha novela realista, que serve de testemuño político e social do seu momento, ao aparecer personajes de diversos estratos sociais. Ao tempo, aparece o existencialismo, pois os personaxes actúan no día a día, polo xeral sen moitas pretensións de futuro e sen grandes esperanzas.
Lieiro
O topónimo galego Lieiro pode referirse a:
Piñeiro, Cardeiro, Boimorto
Piñeiro é un lugar da parroquia de Cardeiro no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 50 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 25 eran homes e 25 eran mulleres.
Galactocerebrósido
miniatura|dereita|300px|Un galactocerebrósido. Os galactocerebrósidos (ou galactosilceramidas) son un tipo de glicolípido cerebrósido constituído por unha ceramida unida a unha molécula do azucre galactosa polo grupo 1-hidroxilo.
O galactocerebrósido é un marcador para os oligodendrocitos do cerebro, tanto se forman mielina coma se non.
Adolfo Gacio
Adolfo Gacio Vázquez, nado en Boqueixón o 5 de xullo de 1954, é un político galego do PPdeG. Foi alcalde de Boqueixón dende 1991 ata 2012.
Traxectoria
Adolfo Gacio Vázquez é fillo de Manuel Gacio, profesor en Lestedo e de Ana Vázquez, ambos falecidos.
Estudou Maxisterio na Universidade de Santiago de Compostela. Tamén é diplomado en Xeografía e Historia, e Pedagoxía. Foi Profesor de Educación Secundaria en excedencia dende 1989 ata o 2014, ano no que volveu á docencia. Foi concelleiro e tenente de alcalde do concello de Boqueixón entre 1983 e 1991, baixo o mandato de Secundino Torres Vázquez, primeiro por unha candidatura independente e logo pola CPG. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta, continuando no cargo nas sucesivas eleccións durante os 21 anos seguintes, sempre con maioría absoluta. Nas últimas eleccións ás que se presentou acadou 9 concelleiros de 11 posibles. Traballou na Consellería de Agricultura, foi asesor da Consellería de Sanidade, vicepresidente executivo da FEGAMP sendo a principal organización na que traballaba a chamada xoves Agricultores. Tamén foi o Portavoz do Partido Popular na Deputación da Coruña (2007-2011) na Coruña onde viviu durante 14 anos. Nese período combinou o traballo na Alcaldía co traballo na Deputación.
Foi durante moitos anos a man dereita de José Manuel Romay Beccaría e o principal instrutor de Ovidio Rodeiro Tato, o seu sucesor na alcaldía de Boqueixón. Durante un período na etapa de alcalde a oposición estivo liderada por Juan Viaño Rey (PSdeG), actual reitor da Universidade de Santiago de Compostela.
En agosto de 2012 Gacio sinalou que deixaría a alcaldía tras 21 anos de alcalde e que ocuparía un posto diplomático, que sería unha secretaría na Embaixada de España en Venezuela. En setembro de 2012 foi detido, acusado de tráfico de influencias no marco da Operación Pokémon. Quedou en liberdade baixo fianza de 10 000 € pero viuse obrigado a dimitir como alcalde o 24 de setembro. Volvendo nese momento á praza de docente. Trala dimisión de Gacio, os alcaldes de Boqueixón polo Partido Popular duraron moi pouco no cargo por diferentes circunstancias.
A súa presenza na deputación e na alcaldía fixo que acadase unha grande influencia no Partido Popular da Provincia da Coruña que finalmente se viu truncada coa súa imputación. Isto denótase en que Gacio foi un dos nomes que soaron con máis forza para substituír no 2008 a Juan Juncal como Presidente do PPdG da Coruña (cargo que acadaría finalmente Carlos Negreira); e para ser en 2011 o Presidente da Deputación da Coruña (cargo que ocuparía Diego Calvo).
Labor político
No seu labor político cabe destacar a exaltación do Pico Sacro como un dos sendeiros do Camiño de Santiago que vai pola Vía da Prata. Tratou tamén de recompilar toda a historia deste pico, dende o que reinou a Raíña Lupa, tal e como conta a lenda. De feito os lemas das campañas electorais sempre foron encamiñados a resaltar a beleza de Boqueixón como "Boqueixón A Paisaxe" e "Orgullosos de Boqueixón"
Segundo Gacio un dos logros máis importantes que acadou foi o de conseguir levar o abastecemento de auga a case todas as vivendas do concello, recoñecendo coas súas propias palabras no ano 2011 que estaba case no 99%, sendo 145 quilómetros de tubaxe. Este logro viuse reflectido co feito de que o concello de Boqueixón abastece de auga potable ao Aeroporto da Lavacolla (pertencente a Santiago), levando ao cabo un acordo co concello de Santiago que supuxo un beneficio económico.
Ademais en materia de xuventude deuse prioridade aos programas de intercambio xuvenil, cos cales os rapaces de Boqueixón gozaron da oportunidade de viaxar ao estranxeiro e coñecer outras culturas.
Cabe subliñar tamén o seu compromiso pola igualdade social, destacando o programa de prevención da violencia de xénero, que se promoveu dende o concello.
Gacio gozou da simpatía dos emigrantes boqueixonenses en Buenos Aires e Montevideo, organizando diversos actos en ditas cidades.
Por outra parte Gacio mostrouse partidario da unión de concellos co obxectivo de reducir gastos nas administracións tendo en conta que entón en Galicia había 313 concellos. Con esta idea na mente promoveu o "Consorcio de Servizos Locais Val do Ulla" integrado polos municipios de Vedra, Touro e Boqueixón.
Abeloura
A abeloura, milfurada, hipérico, ou herba de san Xoán (Hypericum perforatum), (en inglés, St. John's wort), é unha herbácea europea, a especie máis abundante da familia das gutíferas (Guttiferae) ou hipericáceas (Hypericaceae). Cómpre non confundila coa dedaleira, que tamén recibe o nome de abeloura. Abunda en Galiza, sendo unha das herbas empregadas na noite de san Xoán. Nalgúns vocábulos chámanlle artemixa, abelouro, abeluria, hiperico, milfurada, pericón, herba das feridas ou corazonciño.
Outras especies levan o nome de herba de San Xoán.
Distribución e hábitat
É unha planta común en terreos de baixa e media altura. Atópase practicamente en toda Europa, até o leste de Rusia. Aclimatouse en numerosas partes do mundo coma na China, Australia, Norte de África e as Américas.
Etimoloxía do nome
O nome hipérico deriva do grego hyperikon ("sobre das imaxes" ou "por riba dunha aparición"). Para algúns, o nome fai referencia á propiedade que se lle atribuía de facer fuxir os espíritos e aparicións; por iso a xente acostumaba pendurar flores desta planta sobre as iconas relixiosas polo día de san Xoán, ademais de ser unha das herbas de san Xoán. Para outros, as glándulas dos seus pétalos semellan formar imaxes (a este feito déuselle moita importancia na Idade Media, xa que era utilizado nos exorcismos polas súas virtudes cabalísticas). O termo perforatum débese ás glándulas de óleo situadas nas súas follas e sépalos que lle dan á planta un aspecto furado, se se observa á luz reflectida.
O nome vulgar herba de San Xoán fai referencia a que, ademais de florear no mes de xuño, era unha das herbas de san Xoán. Marcial Valladares Núñez en 1884 no seu Diccionario gallego-castellano, fala de dúas especies que reciben este nome: Hypericum quadrangulum e Hypericum perforatum  (véxase Herbas de San Xoán).
Historia
Hipócrates recomendouna coma remedio refrescante e antiinflamatorio.
Dioscórides escribe o seguinte: ''O Hiperico, chamado Androsemo por uns, por outros Corio, e por outros Camepytis, que quere dicir Piñeiriño, porque a súa resina cheira á resina do piñeiro, é unha mata ramallosa, arrubiada e dun palmo de alta, que produce unhas follas coma as da ruda, e de flor amaella: que esmagada entre os dedos, bota un zume semellante ao sangue que se chamou Androsemo que significa sangue humano. Nace o hipérico en lugares cultivados e ásperos. Ten facultade de mover os ouriños e, aplicado por baixo,provoca o menstro. Bebido con viño, extermina as tertianas e mailas cuartás. A súa semente bebida por unha corentena de días, cura a ciática e as follas coa semente aplicadas en forma de emplastro, sandan as queimaduras do lume
En Galiza aparece nos primeiros dicionarios botánicos co nome de Herba de San Jôan: Juan Cuveiro Piñol no seu Diccionario Gallego, Barcelona, 1876 fala da planta. Tamén Marcial Valladares Núñez xa falaba dela en 1884 no seu Diccionario gallego-castellano, Santiago.
Descrición
miniatura|250px|Follas.
É un arbusto orixinario de Europa, que se ten naturalizado nas Américas. Os pétalos da flor son de cor amarela dourada, con pequenas tachas negras nos seus bordos, o apelativo latino perforatum provén dos buratiños -en realidade son saquetas de óleo esencial- que poden verse á luz reflectida en cada unha das follas desta planta. Son o dobre de longos ca os sépalos. Unha peculiaridade desta herba é que, ao esmagar entre os dedos algunha das súas follas, o zume alaranxado deixa unha mácula na pel.
En Australia e nos Estados Unidos considérase má herba ou especie invasora e se combate por medio de controis biolóxicos tales como os escaravellos do xénero Chrysolina, que se especializan nesta planta.
Uso medicinal
Hypericum perforatum é ademais unha planta medicinal con múltiples aplicacións. Por exemplo, a súa aplicación tópica serve para acelerar a cicatrización das feridas.
Porén, as propiedades desta herba que máis atraen aos investigadores vincúlase co uso tradicional para o tratamento da depresión leve a moderada. Esta indicación foi validada nas últimas décadas polas axencias de saúde dalgúns países como Alemaña, onde se incluíu na farmacopea oficial, e prescríbese amplamente con ese propósito terapéutico.
Cando a abeloura se emprega coma menciña fitoterapéutica, xeralmente se administra en forma de extractos estandarizados, con concentracións fixas dos principios activos aos cales se atribúen os efectos farmacolóxicos; estímase que o máis importante destes é a hipericina, aínda que estudos recentes reportan unha maior actividade da hiperforina. Esta conclusión baséase fundamentalmente nun ensaio con resultado negativo levado a cabo polo Centro Nacional de Medicina Complementaria e Alternativa dos Estados Unidos.
Principios activos
miniatura|250px|Ilustración.
Limitacións para a súa indicación
A administración dos extractos desta herba é motivo de debate. Aínda que existe evidencia limitada que suxestiona a súa eficacia e seguranza, non ten sido avaliada sistematicamente respecto da incidencia de efectos secundarios e interaccións con outras drogas, cos riscos que isto comporta. Con todo, menciónase que, no caso dalgúns tratamentos, reduce o seu efecto coma nos tratamentos antirretrovirais para persoas con VIH.
Efectos nos animais
Considérase un axente primario da fotosensibilización en bovinos, nos que a hipericina se acumula no tecido subcutáneo e reacciona coa luz solar, e provoca cadros de inflamación da derme, especialmente das partes menos pigmentadas, as que poden desprenderse do animal.
Etnografía
Como unha das herbas de san Xoán atribuíanselle propiedades medicinais e máxicas. Estaba considerada como unha planta especial contra o demo.
A herba de San Xoán limpa a cara de grans.
Sinonimia
Hypericum perforatum designouse ao longo da historia con distintos nomes científicos, considerados sinónimos:
Ligazóns externas
En castelán: En inglés:
Gran Premio de Alemaña de 1997
miniatura|right|[[Michael Schumacher (Ferrari 310B) finalizou segundo, detrás de Gerhard Berger.]]
O Gran Premio de Alemaña de 1997 (oficialmente o LIX Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland) foi unha carreira de motor de Fórmula 1 celebrada o 27 de xullo de 1997 en Hockenheimring, Hockenheim, Baden-Württemberg, Alemaña. Foi a décima carreira da tempada de de Fórmula Un. A carreira de 45 voltas gañouna Gerhard Berger para o equipo Benetton, desde a pole position. Michael Schumacher terminou segundo no Ferrari, con Mika Häkkinen terceiro para o equipo McLaren.
Antecedentes
O Gran Premio foi disputado por 22 pilotos, en once equipos de dous pilotos, os equipos, tamén coñecidos como construtores, foron Williams, Arrows, Ferrari, Benetton, McLaren, Jordan, Prost, Sauber, Tyrrell, Minardi e Stewart.
Antes da carreira, o piloto de Ferrari Michael Schumacher lideraba o campionto con 47 puntos. O piloto de Williams Jacques Villeneuve era segundo conn 43 puntos. Detrás deles no Campionato de Pilotos, Jean Alesi era terceiro con 21 puntos nun Benetton, con Heinz-Harald Frentzen e Eddie Irvine con 19 e 18 puntos respectivamente. No Campionato de Construtores, Ferrari lideraba con 65 puntos e Williams era segundo con 62 puntos e Benetton terceiro con 35 puntos.
Logo do Gran Premio do Reino Unido de 1997 o 13 de xullo, os equipos realizaron sesións de proba no Autodromo Nazionale Monza do 14 ao 17 de xullo. Shinji Nakano (Prost) marcou o mellor tempo o primeiro día, mentres que Giancarlo Fisichella (Jordan) rematou na segunda xornada. Johnny Herbert (Sauber) foi o máis rápido o terceiro día e Ralf Schumacher (Jordan) marcou o mellor tempo no último día de probas.
Houbo un cambio de piloto na carreira. Foi nun dos dous coches de Benetton, desde a sétima carreira da tempada en Canadá, Alexander Wurz retirouse do seu papel de piloto de carreira e foi substituído por Gerhard Berger. Berger perdérase as tres roldas anteriores debido a un novo problema de sunusite, que requirira dúas operacións.
O 22 de xullo, catro días antes das primeiras sesións de práctica libre do evento, Benetton confirmou que o equipo contrataría a Fisichella para 1998, mentres que os organizadores do Gran Premio de Alemaña asinaron un acordo coa FIA, para seguir hospedando a carreira ata o.
Práctica e cualificación
Realizáronse catro sesións de prácticas antes da carreira do domingo, dúas o venres e dúas o sábado. As sesións de mañá e tarde do venres duraban unha hora cada unha. A terceira sesión de prácticas realizouse o sábado pola mañá e durou 45 minutos. As dúas sesións de prácticas foron afectadas por chuvias ocasionais e pista húmida, o que fixo a pista moderadamente deslizante. Ralf Schumacher logrou o mellor tempo da sesión, cunha volta de 1:46.196, unha décima de segundo máis rápido que Michael Schumacher.
A sesión de cualificación da tarde do sábado durou unha hora. Cada piloto estaba limitado a doce voltas, coa orde da grella decidida polas voltas máis rápidas dos pilotos. Durante esta sesión, a regra do 107% estaba en vigor, o que necesitaba que cada piloto fixase un tempo no 107% da volta máis rápida para cualificar para a carreira. Berger asegurouse a duodécima pole a súa carreira e a primeira para o equipo Benetton desde o Gran Premio do Xapón de 1995 cun tempo de 1:41.873. Dixo que o seu tempo de volta era "máis ou menos" o que podía conseguir e case perdeu o control do seu Benetton na súa última cronometrada antes de trompear na Curva Sachs. Berger uniuse na primeira fila da grella a Fisichella que rexistrou unha volta 0.023 segundos máis lenta que Berger e sentiu que podería ter tomado a pole position mentres se deslizaba na curva Opel. Häkkinen cualificou terceiro e quedou satisfeito coa súa actuación. Era máis rápido que Berger no primeiro sector da pista, pero continuou na chicana Senna e atrasouse polo trompo de Berger. Michael Schumacher quedou cuarto e experimentou cunha configuración de carga aerodinámica máis alta durante a sesión. Estaba diante de Frentzen no máis rápido dos dous Williams e estaba afectado por mal agarre e equilibrio. Alesi logrou o sexto posto tras trompear o seu coche no último minuto da sesión. Ralf Schumacher freou tarde na chicana Ost no seu primeiro crono e perdeu catro décimas de segundo na sección da pista, conseguiu a sétima posición. Coulthard quedou oitavo e trompeou na curva 15 e quedou atrapado na trampa de grava ao final da sesión. Villeneuve estaba afectado por un déficit de velocidade na recta principal de 3 km/h no seu automóbil de carreiras e cambiou ao coche de substitución de Williams preparado para Frentzen, que era máis difícil de conducir e quedou noveno. Irvine completou os dez primeiros e informou de que o seu coche corría mal por encima dos bordos do circuíto pero confiaba que tería un Gran Premio máis competitivo.
Carreira
Os pilotos chegaron á pista ás 09:30 CEST (UTC + 1) para unha sesión de quecemento de 30 minutos.
Giancarlo Fisichella fixo a súa primeira saída en primeira fila desafiando a Berger pola vitoria ata que picou un pneumático sobre os restos do motor de Jan Magnussen. Este mesmo incidente axudoulle a gañar vantaxe, xa que o fume do motor atrasou a Berger antes da súa parada en boxes. Fisichella só liderou durante dúas voltas antes de que Berger o volvese a pasar. Despois de que Fisichella averiara debido a o dano provocado polo pneumático (provocado cando intentou regresar aos pits), Michael Schumacher levouno de volta aos boxes ao final da carreira.
Jacques Villeneuve tivo unha carreira desastrosa, trompeou ao intentar superar ao novato Jarno Trulli, perdendo así tereo con Schumacher. O compañeiro de equipo deste último Eddie Irvine e o compañeiro de equipo de Villeneuve, Heinz-Harald Frentzen, chocaron na primeira curva, con David Coulthard tamén obrigado a saír por danos no incidente.
A última vitoria de Berger tamén sería a última para Benetton, ao igual que a primeira vitoria de Berger no Gran Premio de México de 1986 foi a primeira do equipo. Tamén foi a única vitoria de Benetton como construtor italiano. Ata, esta é tamén a última carreira gañada por un piloto austríaco.
Andrónico V Paleólogo
Andrónico V Paleólogo (grego: Ανδρόνικος Ε' Παλαιολόγος) (c. 1400 – c. 1407) foi co-emperador do Imperio Bizantino xunto a seu pai Xoán VII Paleólogo.
Biografía
Andrónico V Paleólogo era o único fillo coñecido do emperador Xoán VII Paleólogo e Euxenia (rebautizada Irene), filla de Francesco Gattilusio. Cando naceu Xoán VII Paleólogo era Rexente do Imperio polo seu tío Manuel II Paleólogo. Nunha data incerta, posibelmente logo de que seu pai se radicase en Tesalónica, Andrónico foi proclamado nominalmente co-emperador, talvez arredor do anos 1403/1404. Faleceu antes co seu pai, probabelmente en 1407.
Debe sobrentenderse que o status do pai e o fillo era puramente nominal (aínda que Xoán VII gobernou como emperador en 1390 e como rexente en Constantinopla entre 1399 e 1403).
Lindín
O topónimo galego Lindín pode referirse a:
Museo do Ouro Calima
O Museo do Ouro Calima é un museo arqueolóxico dedicado á cultura calima que se atopa no centro histórico de Santiago de Cali, Colombia. O Museo do Ouro Calima foi o noveno museo creado polo Banco da República de Colombia para amosar as expresións artísticas e culturais das poboacións precolombianas. É tamén un dos seis museos do ouro do Banco que existen en Colombia, sendo o principal o Museo do Ouro de Bogotá.
O museo contén 615 pezas precolombianas de ouro, cerámica, pedra, madeira, cunchas e outros materiais creados polas sociedades ilama, yotoco e sonso, que historicamente viviron na rexión. As pezas arqueolóxicas creadas por unha cuarta sociedade coñecida como malagana atópanse no Museo do Ouro de Bogotá. Estas pezas non foron incluídas no museo por mor de limitacións de almacenamento.
A admisión ó museo é de balde para tódolos visitantes e está aberto de xoves a sábado. Existe a opción de visita guiada baixo demanda. O museo atópase no edificio do Banco da República.
Taboleiro de xogo
miniatura|Taboleiro de [[Backgammon con fichas, dados e gobelete]] Coñécese como taboleiro a un cadrado ou rectángulo utilizado en xogos de mesa marcando posicións para as pezas ou fichas do xogo ou indicar movementos posibles ás súas regras.
Existen varios tipos de xogos sobre taboleiro: con fichas como as damas ou o backgammon, con pezas como o xadrez, e mixtos como o Monopoly.
Un taboleiro de xogo específico é o de cuadrícula ou damero, usado para o xogo de damas e para o xadrez.
Gregorio Ferro
dereita|miniatura|Martirio de San Sebastián, cadro co que o nomeraon académico de San Fernando. Gregorio Ferro Requeixo, nado en Lamas (Boqueixón) o 24 de decembro de 1742 e finado en Madrid o 22 de xaneiro de 1812, foi un pintor galego.
Traxectoria
Nado no seo dunha familia da fidalguía local de Boqueixón, os seus primeiros anos vense truncados en 1750 coa morte da súa nai e o novo casamento do seu pai.
Trasladouse a Santiago de Compostela e ingresou como servinte, ou "rapaz de sancristía", no mosteiro de San Martiño Pinario, onde tivo os seus primeiros contactos coa pintura.
Axudado por un sacerdote vinculado á familia trasladouse a Madrid con quince anos, e entrou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando da man de Anton Raphael Mengs.
Despois marchou a Roma a completar a súa formación e alí gañou varios premios. Obtivo unha pensión da Academia que foi mellorada polo seu mentor, Mengs, do seu peto. Antes de marchar a Roma xa realizara algúns debuxos para a Corte, sendo elixido en 1781 Académico de San Fernando grazas a un cadro do Martirio de San Sebastián.
En 1788 foi nomeado Tenente Director da Academia en substitución de Francisco Bayeu, para pasar a ser o seu Director de Pintura en 1791 logo da renuncia de Francisco de Goya. En outubro de 1804 a Academia propúxoo como Director, nomeamento aprobado polo Rei Carlos IV o 4 de novembro. Nunca chegou ao posto de Pintor de Cámara, quizais pola dura competencia da época.
Realizou moitas obras nos Reales Sitios e Palacios, en especial en Madrid e Aranjuez, incluíndo varios frescos no Palacio Real e diversos cadros de temática relixiosa en igrexas da Corte, ademais doutras obras menores na zona de Murcia, provincia de Cuenca e Galicia sobre todo.
Estación do Freixeiro
O Freixeiro é un apeadoiro de Adif, situado no Freixeiro, no concello de Quiroga, provincia de Lugo. Dende 1999 non presta servizos de pasaxeiros.
Atópase na liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións da Pobra do Brollón e San Clodio-Quiroga. O tramo é de vía única e está electrificado.
Lacertinos
A dos lacertinos (Lacertinae) é unha subfamilia de réptiles da orde dos escamosos, suborde dos lacertilios e infraorde dos escincomorfos, unha das dúas en que se subdivide a familia dos lacértidos. (A outra é a dos galotiinos ou Gallotiinae).
O grupo inclúe a maior parte das especies da famiia, algunhas das cales forman parte da Fauna de Galicia, onde se coñecen cos nomes de lagarto, ou lagarta, segundo o seu tamaño.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1825 polo naturalista inglés John Edward Gray.
Etimoloxía
O nome científico da subfamilia está formado, seguindo a norma, sobre a base da raíz do seu xénero tipo, Lacerta, coa adición do sufixo -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais.
Xéneros
miniatura|230px|[[Acanthodactylus erythrurus]] miniatura|230px|[[Iberolacerta monticola]] miniatura|230px|Parella de [[Lacerta bilineata. Ao fondo Podarcis muralis]] miniatura|230px|[[Psammodromus hispanicus]] miniatura|230px|[[Zootoca vivipara]]
Na actualidade, a subfamilia comprende os xéneros seguintes:
Ademais, coñecense estes xéneros fósiles:
A Eirexa, A Mezquita, A Merca
A Eirexa é un lugar da parroquia da Mezquita no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 152 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 71 eran homes e 81 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Hemo A
O hemo A é un complexo de coordinación de tipo hemo, que consta dun ligando macrocíclico chamado porfirina, quelado a un ión ferro. O hemo A é unha biomolécula producida por moitos organismos. Está presente, por exemplo, na citocromo c oxidase. Os detalles dos substituítes colgados do anel diferénciano doutros hemos.
Relación con outros hemos
O hemo A difire do hemo B en que o grupo metilo que ten este último unido ao anel na posición 8 está oxidado a grupo formilo no hemo A, e en que ten un grupo hidroxietilfarnesil (unha cadea isoprenoide) unida á cadea lateral vinilo na posición 2 do anel do tetrapirrol. O hemo A parécese ao hemo O en que ten igual ca el esta adición farnesilo na posición 2, pero o hemo O carece do grupo formilo en posición 8 (conserva o metilo). A estrutura correcta do hemo A, baseada en experimentos de Resonancia Magnética nuclear (NMR) e IR da forma reducida, con Fe(II), do hemo, foi publicada en 1975.
Historia
O hemo A foi illado por primeira vez polo bioquímico alemán Otto Warburg en 1951, que demostrou que era un activo compoñente da metaloproteína integral de membrana citocromo c oxidase.
Estereoquímica
A resolución da cuestión estrutural final sobre a configuración xeométrica exacta no primeiro carbono na posición 3 do anel I, que é o carbono unido ao grupo hidroxilo, publicouse recentemente, e tratábase dunha configuración S quiral.
Igual ca o hemo B, o hemo A está a miúdo unido a unha apoproteína por medio de enlaces coordinados entre o ferro hémico e unha cadea lateral de aminoácido conservada. Na importante proteína respiratoria citocromo c oxidase (CCO) este ligando 5 do hemo A no centro de reacción co oxíxeno é un grupo histidil. Este é un ligando común en moitas hemoproteínas, como a hemoglobina e a mioglobina.
350px|miniatura|dereita|Hemo a da cictocromo c oxidase, unido por dous residuos de [[histidina (en rosa) ]]
Un exemplo de metaloproteína que conteña hemo A é a citocromo c oxidase. Esta proteína enormemente complicada contén hemo A en dous sitios diferentes, cada un cunha función distinta. O ferro do hemo A do citocromo a está hexacoordinado, é dicir, unido a outros seis átomos. O ferro do hemo A do citocromo a3 (que tamén forma parte do complexo) está ás veces unido a cinco átomos e deixa o sesto sitio dispoñible para que se una alí o oxíxeno molecular (O2). Ademais, este encima únese a tres ións cobre, magnesio, cinc, e varios ións potasio e sodio. Crese que os dous grupos hemo A na citocromo c oxidase intercambian doadamente electróns entre eles, e os ións cobre e a proteína fortemente asociada citocromo c.
Tanto o grupo formilo coma a cadea lateral isoprenoide pénsase que xogan importantes papeis na conservación da enerxía da redución do oxíxeno molecular pola citocromo c oxidase, seguramente ao bombear protóns no espazo mitocondrial interno. Crese que tanto o grupo formilo coma o hidroxietilfarnesil do hemo A xogan un importante papel neste proceso crucial como publicou o grupo de S. Yoshikawa.
Santa Clarita Diet
Santa Clarita Diet é unha serie de televisión estadounidense de terror e comedia creada por Victor Fresco para Netflix. Está protagonizada por Drew Barrymore e Timothy Olyphant. Fresco é o produtor executivo xunto con Barrymore, Olyphant, Aaron Kaplan, Tracy Katsky, Chris Miller e Ember Truesdell.
A serie estreouse orixinalmente o 3 de febreiro de 2017. A primeira tempada, que consta de 10 episodios, recibiu críticas positivas. O 29 de marzo de 2017, anunciouse que Netflix renovaría a serie para unha segunda tempada, que se estreou o 23 de marzo de 2018. O 8 de maio de 2018, a serie foi renovada para unha terceira tempada de 10 episodios que se estreou o 29 de marzo de 2019. A serie foi cancelada o 26 de abril de 2019.
Joseph Garcia
Joseph Garcia, nado en 1967, é un historiador e político xibraltareño, e o actual líder do Partido Liberal de Xibraltar (GLP) e Viceministro xefe do Goberno de Xibraltar. O GLP controla tres dos 17 asentos no Parlamento de Xibraltar tras as eleccións xerais de 2011 e está no goberno cos seus aliados políticos, o Partido Socialista Laborista de Xibraltar (GSLP).
Educación
Dr. Garcia é graduado da Universidade de Hull cunha licenciatura con honras de primeira clase en Historia e obtivo un doutoramento sobre «O desenvolvemento político e constitucional de Xibraltar».
Carreira política
Garcia foi líder do GLP dende 1992 e foi elixido por primeira vez na entón Casa de Asemblea de Xibraltar tras unha elección parcial. El serviu como ministro na sombra de Turismo e asuntos comerciais de 1999 a 2000. Foi reelixido nas eleccións de 2000 e exerceu como ministro na sombra para Servizos de Comercio, industria, turismo e servizos financeiros ata 2003. En 2011, Garcia foi nomeado vicepresidente da Internacional Liberal. Logo, o partido de Garcia formou unha coalición para disputar as eleccións de 2003 co GSLP, que gañou cinco asentos, e Garcia se reelixiu para servir como ministro na sombra de Comercio, industria, turismo e patrimonio ata 2007, cando foi de novo reelixido nas eleccións, servindo ao mesmo ministerio na sombra.
Despois de 12 anos na oposición, Garcia pasou a formar parte do goberno tras as eleccións do 8 de decembro de 2011. O novo Ministro xefe de Xibraltar, do GSLP, Fabian Picardo, nomeou Garcia como Viceministro xefe, responsable pola planificación e terras, reforma política, democrática e cívica, e aviación civil.
Garcia apoia o Panorama, que é un xornal xibraltareño. O seu pai, Joe, traballou como editor do diario.
Ustersbach
Ustersbach é unha municipalidade do distrito de Augsburgo, en Baviera, Alemaña. A súa superficie é de 11.14 km² e a poboación de 1.177 habitantes (2007) e ten unha densidade de poboación de 106 h/km². A corporación municipal está composto por 8 concelleiros de CSU e 4 Unabhängige Wähler. A primeira referencia á vila data do ano 1277.
-518
Véxase tamén
Historia ano a ano
Bakú
miniatura|dereita|250px|Foto do Mar Caspio, tomada desde Bakú, Acerbaixán Bakú ou Bacú (Bakı en azarí) é a capital e a maior cidade do Acerbaixán. Localízase nas marxes do mar Caspio. Ten preto de 2 374 000 habitantes (2015).
Coñeceu un gran desenvolvemento no treito final do século XIX grazas á industria petrolífera. A súa conquista foi o grande obxectivo da campaña alemá no Cáucaso durante a segunda guerra mundial. Ata ao desenvolvemento da exploración de hidrocarburos na Siberia foi o principal centro petrolífero da Unión Soviética. Despois da independencia de Acerbaixán a cidade sufriu o impacto indirecto máis negativo da guerra do Alto Karabakh, volvendo a se recuperar lentamente. A abertura próxima do oleoduto Bakú-Ceyhan ten criado moitas esperanzas dun renacemento quer de Bakú quer de Acerbaixán na súa totalidade.
Etimoloxía
Crese que o nome Bakú provén de verbas do antigo persa Bād-kube "باد کوبہ", que significa "Cidade golpeada polo vento ", onde "Bād" significa vento e "Kube" vén do verbo "Kubidan", golpear.
Tamén se cre que Bakú deriva da palabra Baghkuh, que significa Monte de deus. Baga (actualmente Bagh) e Kaufa (actualmente Kuh) son as dúas verbas do antigo persa para Deus e Montaña; ademais o nome Baghkuh pode ter algunha relación con Bagdad (Regalo de Deus) onde a partícula dā é a palabra do antigo persa para o verbo dar. En textos árabes a cidade tamén é denominada Baku, Bakukh, Bakuya, e ''Bakuye'.
Propuxéronse varias hipóteses para explicar a etimoloxía da palabra "Baku". Segundo L.G.Lopatinski e Ali Huseynzade, Baku provén do turco para outeiro. O historiador especialista no Cáucaso K.P. Patkanov tamén sostén a mesma teoría, pero que Bakú se orixina na lingua lak.
A Enciclopedia Islámica turca considera que a palabra "Bakú" provén da expresión "Bey-Kyoy", que en turco significa "a cidade principal".
Outra proposta consiste en que o nome provén do persa medio Bāgh-dād, "O Xardín Doado". O nome é preislámico e as orixes non son claras, pero relaciónase con asentamentos anteriores sen importancia política nin comercial, polo que segundo esta teoría a cidade tería sido fundada en tempos do Califato Abasí.
Mansur chama a cidade "Madinah al-Salam", ou "Cidade da Paz", como unha referencia ao paraíso. Este foi o nome oficial en moedas, pesos e outras cousas.
10 de marzo
O 10 de marzo é o 69º día do ano do calendario gregoriano e o 70º nos anos bisestos. Quedan 296 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Marcello Malpighi. miniatura|100px|Sharon Stone. miniatura|100px|Isabel Blanco.
Mortes
miniatura|100px|Giuseppe Mazzini. miniatura|100px|María Antonia Pereira.
Notas
Os 366 días do ano
Ectoderma superficial
O ectoderma superficial ou ectoderma externo é a capa embrionaria a partir da cal se forman as seguintes estruturas corporais:
Os Bolecos, Corneda, Boimorto
Os Bolecos é un lugar da parroquia de Corneda no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Bouzas, Corvelle, Vilalba
Bouzas é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2022 tiña 12 habitantes, dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Sylvester Stallone
Michael Sylvester Gardenzio Stallone, nado o 6 de xullo de 1946 en Nova York, é un actor e director de cinema estadounidense de orixe italiana.
Traxectoria
Foi bautizado coma Michael Sylvester Enzino Stallone aínda que é coñecido familiarmente coma "Sly"; é descendente de emigrantes italianos que vivían en Hell's Kitchen "A Cociña do Inferno" (un dos moitos barrios perigosos de Nova York). Debido a un accidente no seu parto, xa que naceu por fórceps, provocáronlle a parálise dun nervio facial. miniatura| Estudou en Filadelfia onde se interesou polo mundo da interpretación, a pesar de que tivo problemas na escola e foi expulsado de varios centros. Tamén en Filadelfia destacou coma atleta de fútbol.
Máis tarde estudou nun colexio americano en Genève (Suíza), pero en pouco tempo volveu a Estados Unidos a estudar arte dramática, na universidade de arte dramática de Miami en 1967 onde cursou dous anos, no cales empezou a escribir guións.
A principios dos 70, para se pagar as clases de arte dramática, traballou como actor nunha película pornográfica chamada The Party at Kitty and Stud's aínda que tivo un cameo en Bananas de Woody Allen facendo de delincuente nas escenas do metro.
Rocky: O salto ao estrelato
Stallone escribiu o guión e protagonizou da saga do boxeador de orixe italiana Rocky Balboa. Con Rocky (1976), primeira película da saga. Con este filme, que gañou o Óscar ó mellor filme, Stallone conseguiu ser nomeado ao Óscar nas categorías de mellor actor e mellor guión orixinal.
Rambo: Segue o éxito
Stallone logo protagonizaría outro dos seus máis importantes filmes: Acurralado (1982), na que o soldado John J. Rambo lanzou a Stallone máis arriba que calquera outro actor da época. Deste filme sairían outras tres secuelas con moi boa acollida polo público.
Universidade de Oviedo
A Universidade de Oviedo (en asturiano: Universidá d'Uviéu) é unha universidade pública situada en Oviedo, Principado de Asturias (España), con campus en Oviedo, Xixón e Mieres. É a única universidade da comunidade autónoma, onde non existen universidades privadas. O orzamento para o ano 2010 é de 210 millóns de euros.
Foi unha das dez universidades de España durante o século XIX. No curso 2009-10 conta con 27.284 alumnos e 2.154 profesores.
A Universidade de Oviedo é membro fundador do Grupo 9 de Universidades (G9) españolas, creado en 1997 co obxectivo de promover a colaboración entre as institucións universitarias que o integran, tanto no que respecta ás actividades docentes e investigadoras como ás de xestión e servizos.
A Laxiña, Oleiros, Carballedo
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de laxa, que deriva de que ten orixe nunha voz hispano-latina : pena ou pedra aplanada e delgada (de probable ascendencia céltica).
Árabe exipcio
O árabe exipcio é unha variedade da lingua árabe usada en Exipto que ten influencias doutros idiomas próximos. A constitución exipcia recoñece o idioma árabe como a lingua oficial de Exipto, sendo falado por case a totalidade dos seus máis de 80 millóns de habitantes.
Todos os dialectos árabes coloquiais normalmente só son transmitidos oralmente, sen deixar nada escrito, mais a gran vitalidade do exipcio fai que sexa unha das que máis escritos posúe, especialmente de poesía e teatro. Grazas aos medios audiovisuais modernos, o árabe exipcio é a variedade de árabe máis coñecido do mundo islámico xa que é comprendido, en gran medida, nos países pertencentes ao mundo árabe oriental (Máshreq en árabe), e aínda que ten diferenzas con outros dialectos do Magreb, tamén é xeralmente comprendido.
A gramática do exipcio, como a de todos os dialectos árabes coloquiais, está simplificada en comparación co árabe clásico. Por exemplo, a maioría das vogais de unión omítense, e as formas nominais e verbais do dual substitúense con frecuencia polo plural. En fonoloxía, cinco consoantes cambian a súa pronunciación no exipcio: o dhal soa como dal, zha como dad, yim como o g de gato, qaf como o hamza (ʔ), e tha como ta (véxase alfabeto árabe).
Historia
O árabe exipcio ten a súa orixe na zona do Delta do Nilo e no Baixo Exipto, arredor do Cairo. Descende do árabe falado que foi levado a Exipto polos conquistadores musulmáns no século VII, e o seu desenvolvemento histórico viuse moi influenciado polo copto do Exipto pre-islámico e posteriormente por outras linguas como o turco/turco otomán, italiano, francés e o inglés.
Cultura Nariño
miniatura|Prato Nariño-Tuza con motivos de animais, datado de 900-1500. miniatura|Territorio histórico da cultura Nariño. A cultura Nariño ou capulí é unha cultura arqueolóxica do século VII que habitaba o frío altiplano andino na fronteira entre Colombia e Ecuador, no actual departamento de Nariño. Esta cultura, que enterrou ós seus caciques en tumbas con profundidades de até 30 ou 40 m, mantivo relacións comerciais cos poboadores da conca amazónica e o litoral do Pacífico. Traballaron o ouro fino por martelado, con técnicas semellantes ás do suroeste colombiano.
Simultaneamente, a rexión foi ocupada por outro grupo, os piartal, cuxos obxectos de cerámica, madeira, téxtiles e pezas de ourivaría, sorprenden polo refinamento do seu deseño e pola súa técnica única no panorama ourive do país. Os seus descendentes, coñecidos como tuza, sentiron a tardía influencia do Imperio Inca, e aínda habitaban a zona na época da conquista española.
Mercedes-Benz Group
Mercedes-Benz Group AG é unha corporación automobilística multinacional alemá. Daimler AG ten a súa sede en Stuttgart, Baden-Württemberg, Alemaña. Desde 2014, Daimler posúe ou ten accións nunha serie de marcas de automóbiles, autobuses, camións e motocicletas incluíndo Mercedes-Benz, Mercedes-AMG, Smart Automobile, Freightliner, Western Star, Thomas Built Buses, Setra, BharatBenz, Mitsubishi Fuso, MV Agusta, así como accións de Denza, KAMAZ, Beijing Automotive Group e Renault-Nissan Aliance. A marca Maybach pechouse a finais de 2012, pero foi restablecida en novembro de 2014, como "Mercedes-Maybach", unha edición de ultra luxo do Mercedes-Benz Clase S. En 2015 Daimler vendeu 2,9 millóns de vehículos. Polas vendas de unidades, Daimler é o décimo terceiro maior fabricante de automóbiles e o segundo fabricante de camións máis grande no mundo. Ademais de coches, Daimler fabrica autobuses e ofrece servizos financeiros a través da súa filial Daimler Financial Services. A empresa cotiza no índice bolsista Euro Stoxx 50.
Historia
Daimler AG é un fabricante alemán de automóbiles, vehículos de motor e motores, que data de fai máis dun século.
O 1 de maio de 1924 asinouse un Acordo de interese mutuo entre Benz & Cie (fundada en 1883 por Karl Benz) e Daimler Motoren Gesellschaft (fundada en 1890 por Gottlieb Daimler e Wilhelm Maybach).
En 2007, cando o grupo Chrysler vendeuse a Cerberus Capital Management (véxase máis adiante), o nome da sociedade matriz cambiouse a simplemente "Daimler AG".
En novembro de 2014, Daimler anunciou que adquiriría o 25 por cento do produtor italiano de motocicletas MV Agusta.
Fusión con Chrysler
miniatura|right|O antigo logotipo de Daimler Chrysler AG.
Na chamada "fusión de iguais", ou "matrimonio perfecto", de acordo co seu entón CEO e promotor Jürgen E. Schrempp, Daimler-Benz AG e o fabricante de automóbiles  Chrysler Corporation con sede nos Estados Unidos, o máis pequeno dos tres fabricantes de automóbiles estadounidenses, fusionouse en 1998 nun intercambio de accións, Daimler-Benz AG comprou o 92% de Chrysler, e o 8% de Chrysler permaneceu independente e formou DaimlerChrysler AG. Os termos da fusión permitian as empresas non automobilísticas de Daimler-Benz, tales como Daimler-Benz InterServices AG, "debis AG" para abreviar, (creada en 1989 para manexar o procesamento de datos, servizos financeiros e de seguros, e a administración de bens inmobles para o grupo Daimler) a continuar coas súas respectivas estratexias de expansión. DEBIS AG reportou ingresos de 8.6 $ mil millóns (15,5 millóns de marcos alemáns) en 1997. A fusión foi polémica cos investidores lanzando xuízos sobre se a transacción foi unha "fusión entre iguais" ou en realidade equivalía a unha toma de control de Daimler-Benz de Chrysler. Unha demanda colectiva dos investidores resolveuse en agosto de 2003 por 300 millóns de dólares, mentres que a do investidor multimillonario Kirk Kerkorian foi desestimada o 7 de abril de 2005. O presidente Jürgen E. Schrempp, renunciou a finais de 2005, en resposta á caída do prezo das accións da compañía trala operación. A fusión foi tamén o tema dun libro Dar gato por lebre: Como Daimler-Benz quedouse con Chrysler, (2000) by Bill Vlasic e Bradley A. Stertz. Outro tema de discusión foi se a fusión produciu as sinerxias prometidas e se as dúas empresas integráronse con éxito. Produciuse só nalgúns modelos, polo que os efectos da sinerxia no desenvolvemento e a produción foron demasiado baixos. Aínda en 2002, DaimlerChrysler parecía funcionar en dúas liñas de produtos independentes. Máis tarde ese mesmo ano, a compañía lanzou produtos que parecían integrar elementos de ambas compañías, incluíndo o Chrysler Crossfire, que se basea na plataforma do Mercedes SLK e utiliza o Mercedes 3.2L V6, e o Dodge Sprinter / Freightliner Sprinter, unha re-xovenecida camioneta Mercedes-Benz Sprinter.
Xestión
Dieter Zetsche foi o presidente de Daimler e responsable de Mercedes-Benz Cars desde 1 de xaneiro de 2006, así como membro do Consello de Administración desde 1998. Foi o presidente e CEO da Chrysler, LLC  (que era propiedade de Daimler AG), coñecido nos Estados Unidos como "Dr. Z" por unha campaña publicitaria de Chrysler chamada "Ask Dr. Z".
Os membros do Consello (2015) de Dirección de Daimler AG son:
O Consello de xestión ten sete membros en total, logo da inesperada renuncia o 28 de xaneiro de 2014 de Andreas Renschler, ex xefe de fabricación de automóbiles de Mercedes Benz e Mercedes-Benz Vans, volveu de novo a oito logo do nomeamento o 1 de xaneiro en 2015, do sueco Ola Källenius ao Consello de Administración como responsable de Mercedes-Benz Cars mercadotecnia e Vendas.
En maio do ano 2015, os vinte membros do Consello de Administración de Daimler AG son: Manfred Bischoff (Presidente), Michael Brecht (vicepresidente), Paul Achleitner, Sari Baldauf, Michael Bettag, Bernd Bohr, Clemens Börsig, Jürgen Hambrecht, Petraea Heynike, Andrea Jung, Joe Kaeser, Ergun Lümali, Sabine Maaßen, Wolfgang Nieke, Bernd Pischetsrieder, Valter Sanches, Jörg Spies, Elke Tönjes-Werner, Frank Weber, Roman Zitzelsberger.
Estrutura societaria
Por propiedade:
Por rexión:
Participación na EADS
En marzo de 2010, Daimler tiña unha participación do 22,5% na EADS, da cal o sector público mantivo o 40%. En abril de 2013, Daimler vendeu as súas accións na EADS, e o mesmo ano, a EADS reestruturouse nunha nova compañía aeroespacial chamada Airbus, no que Daimler AG non ten ningunha participación. Polo lado do sector público, o grupo bancario KfW ten un 13%, HGV Hamburger Gesellschaft fur Vermogens- und Beteiligungsverwaltung (Estado de Hamburgo) ten o 10%, Hannoversche Beteiligungsgesellschaft (Estado de Baixa Saxonia) ten un 5%, Bayerische Landesbodenkreditanstalt, Anstalt der Bayerischen Landesbank posúe un 3,5%, LfA Förderbank Bayern posúe un 1,5%, Landesbank Baden-Württemberg e Landeskreditbank Baden-Württemberg - Förderbank (L-Bank) cada un posúe un 2,5%, e Bremer Investitions-Gesellschaft (Estado de Bremen) posúe o 2%.
Marcas
thumbnail|right|A planta de Daimler máis grande (produción de automóbiles Mercedes-Benz) en [[Sindelfingen, Alemaña.]] Daimler vende automóbiles baixo as seguintes marcas no mundo:
Holdings
Daimler en 2014 tiña participación nas seguintes empresas:
A finais de 2011 o Grupo McLaren volveu a recomprar todas as accións de Daimler.
17 de abril de 2013, Daimler AG sae da EADS, a compañía matriz de Airbus en Europa.
Beijing Automotive Group
En febreiro de 2013, Daimler adquiriu unha participación do 12% en Beijing Automotive Industry Holding Co Ltd (BAIC), converténdose no primeiro fabricante de automóbiles do oeste en posuír unha participación nunha empresa chinesa.