cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Philipp Amthor
Philipp Amthor, nado o 10 de novembro de 1992 en Ueckermünde, é un político alemán.
Traxectoria
Amthor medrou en Torgelow con súa nai, preparadora de operadores nun centro de atención telefónica, sen case ter relación con seu pai. Entre 2012 e 2017 estudou dereito na Universidade de Greifswald, e dende 2017 está a elaborar a súa tese de doutoramento, colaborando tamén como traballador independente para o bufete berlinés de White & Case LLP.
miniatura|Amthor no Bundestag en 2019 Militante dende 2008 da CDU e das súas mocidades, é membro da executiva das mocidades do partido en Mecklemburgo-Antepomerania dende 2010 e mentres realizaba os seus estudos traballou como voluntario para parlamentarios, tanto do seu lander como federais. No seo da CDU está considerado como conservador e así declarouse contra do enfoque integrado de xénero e do matrimonio entre persoas do mesmo xénero, e foi un dos iniciadores dos denominados círculos conservadores (Konservativen Kreises) no CDU de Mecklemburgo-Antepomerania.
Presentouse ás eleccións ao Bundestag de 2017 pola circunscrición de Mecklenburgische Seenplatte I – Vorpommern-Greifswald II logrando a acta de deputado, converténdose no deputado máis novo por mandato directo da XIX lexislatura, e o segundo máis novo de todos os deputados da lexislatura. No Bundestag pertence á comisión do interior e de asuntos europeos. Amthor tamén é membro da Europa-Union Deutschland, a sección alemá da Unión dos Federalistas Europeos. Dende 2018 forma parte da executiva federal das mocidades da CDU.
Chares de Outeiro, Camposancos, Lalín
Chares de Outeiro é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña oito habitantes (dous homes e seis mulleres), 14 menos ca en 2000.
-743
Véxase tamén
Historia ano a ano
Balsa (árbore)
A balsa (Ochroma pyramidale) é a única especie do xénero monotípico Ochroma, pertencente á familia Malvaceae. É nativa de México, toda América do Sur e o Caribe. É apreciada pola súa madeira, denominada tamén de balsa. miniatura|240px|Ilustración miniatura|240pxBalsa (embarcación)|Balsas]] construídas coa súa madeira]]
Etimoloxía
A palabra balsa entra no galego (ao igual que nas outras linguas achegadas: portugués, inglés, francés...) a través do castelán de América, co que se designan as embarcacións feitas desta madeira: balsas. A palabra non pode ser de orixe americana pois xa se nomea en textos casteláns medievais, polo que a árbore tomaría o nome da palabra castelá balsa: con significado de corgo ou poza, represa natural ou artificial onde se recollen as augas destinadas á rega.
Descrición
Son árbores que poden acadar até 30 m de altura, sempreverdes, aínda que poden comportarse como caducifolios se a estación seca é moi longa. Posúen toros lisos de madeira moi lene. As follas son simples, amplamente ovadas, frecuentemente 3-sublobadas, até 38 cm de longo e 30 cm de largo, ápice de arredondado a agudo, base máis ou menos cordada, con vilosidade mesta de cor café-amarelada no envés. Grandes flores (7–11 cm de longo) abrancazadas ou de cor crema en forma de trompeta. O cáliz é infundibuliforme-campanulado, pentalobulado de 5,5–7 cm de longo, máis ou menos puberulento; a parte exposta dos pétalos mide 3,8–4,8 cm de longo, velutina; con filamentos numerosos formando unha columna estaminal pentalobulada no ápice; estilo espiralmente 5-sulcado. O froito é unha cápsula irregularmente angulada con cristas e sucos de 13–20 cm de longo, as valvas son coriáceas con sementes miúdas, numerosas e envoltas en kapok. É de cor verde cando inmaturo pasando ao negro e dehiscentes ao madurecer.
Usos
A partir da súa madeira téñense elaborado salvavidas e esquís acuáticos. Esta madeira chamada tamén de balsa, é moi liviá e mol cun gran aberto de mediano a groso. A súa densidade flutúa entre os 100 a 200 kg/m³, cunha típica de 140 kg/m³ (arredor de 1/3 da densidade doutras madeiras máis duras). Isto faina un material popular para modelismo e popularizouse cando Thor Heyerdahl usouna na construción da balsa Kon-tiki na súa expedición á Polinesia que partiu dende o Callao, no Perú:
A súa madeira acabada de cortar era materia prima para construír balsas de navegación, boias para redes e para anzois de pesca. O karok úsase para reencher traveseiros e coxíns. A casca viva é unha boa fibra de amarre para construción e para asegurar paquetes. Actualmente a súa madeira ten un amplo uso en arquitectura e aeronáutica.
Taxonomía
Ochroma pyramidale foi descrita por Leonid Averyanov e publicada en Repertorium Specierum Novarum Regni Vegetabilis, Beihefte 5: 123. 1920
Roberto Blanco Torres
Roberto Blanco Torres, nado en Cuntis o 18 de marzo de 1891 e finado en Galez (Entrimo) o 3 de outubro de 1936, foi un xornalista e poeta galego. Deu os primeiros pasos na poesía da man das vangardas artísticas. A súa obra poética é cualificada pola crítica como de gran beleza e intensidade expresiva. Así mesmo, o seu traballo nos medios impresos, moi extenso e variado, marcou unha época xornalística.
Amais de ser colaborador asiduo da prensa galega dirixiu varios xornais. As súas columnas desprenden o talante combativo que caracteriza toda a súa obra. Comprometido co seu tempo, evolucionou politicamente dende o agrarismo ata o galeguismo. Dedicóuselle o Día das Letras Galegas de 1999.
Traxectoria
Fillo de Pedro Blanco Iglesias (despois chamado Pedro Blanco de Crespo) sacerdote dispensado natural de Donramiro (Lalín) e de Carmen Torres Fuentes, mestra, foi o menor de nove irmáns. O pai deulle unha sólida formación en cultura clásica.
Publicou dous poemas de amor en galego, "Dous toliños" e "O amor", e un artigo, "¡Intolerable!", no semanario Follas Novas da Habana en setembro de 1907. Tamén colaborou con Santos e Meigas, Suevia e Galicia. Durante eses anos entrou en contacto tamén con Waldo A. Insúa, Virxilio Blanco Garrido e o mestre Chané.
En 1910 apareceu o seu primeiro artigo na prensa galega, na revista Vida Gallega. En decembro de 1911 dirixiu a revista bilingüe La Alborada. En 1913 colaborou en La Región Gallega e dende abril de 1915 dirixiu La Tierra Gallega. Dende esa publicación atacou algúns administradores do Centro Gallego de La Habana, ao tempo que colaboraba na prensa cubana, en especial no Diario de la Marina e El Comercio. Así mesmo, enviou artigos desde A Habana a outras publicacións americanas, como a arxentina Suevia, e peninsulares, como Vida Gallega, La Publicidad e La Tribuna.
miniatura|Anuncio de La Zarpa. A finais de 1916 regresou a Galicia, onde coñeceu ao cura José Toubes, un dos fundadores de El Ideal Gallego, e estabeleceuse na Coruña. Participou nas Irmandades da Fala e a comezos de abril de 1917 publicou o seu primeiro artigo n'A Nosa Terra. Participou na I Asemblea Nacionalista celebrada en Lugo en decembro de 1918.
En outubro de 1920 asumiu a dirección de El Correo Gallego de Ferrol, da que cesou en abril de 1921. Pasou a dirixir La Zarpa en Ourense ata 1923, cando foi redactor xefe de Galicia. Diario de Vigo. En 1926 casou con Xulia Sánchez Novoa e durante uns meses de 1927 foi o redactor xefe de El Pueblo Gallego. Dirixiu El Progreso de Pontevedra.
Revista Veterinaria
Historia e características
Apareceu o 1 de xuño de 1903. Dirixida por Juan Téllez López, tiña como redactor xefe a Juan Rof Codina. . Entre os seus colaboradores figuraron López Moretón e Pernasso.
Roberto Blanco Torres
Traxectoria
En 1929, a Editorial Nós publicou Orballo da media noite, unha colección de 31 poemas que amosa o coñecemento dos recursos da poesía de vangarda e futurista. En 1930 saíu do prelo De esto y de lo otro, unha escolma de 38 artigos xornalísticos. Participou tamén na creación da Asociación de Escritores Gallegos (1930). miniatura|300px|[[IV Asemblea Nacionalista (Monforte de Lemos, do 18 ao 20 de febreiro de 1922). Entre outros están: Castelao, Antón e Ramón Villar Ponte, Blanco Torres e Antón Losada.]]
Blanco Torres foi membro da executiva da Federación Republicana Gallega. En marzo de 1931 asumiu a dirección de La República de Ourense. Nese tempo, comezou a desilusionarse coa actuación do seu grupo político na consecución da autonomía para Galicia. Aínda así, aceptou o cargo de gobernador civil de Palencia do 29 de decembro de 1931 ao 16 de xuño de 1932. En febreiro de 1933 fíxose cargo da dirección de El Noroeste. En 1935 dirixiu El País de Pontevedra e dende maio de 1936 foi o xefe do gabinete de prensa do Ministerio de Gobernación. Participou activamente na campaña para a aprobación do Estatuto de autonomía de Galicia de 1936.
Ademais das publicacións citadas, textos da súa autoría foron reproducidos por La Temporada en Mondariz, Hebe (Pontevedra), Nerio (Corcubión), Arazúa (Montevideo), Boletín de la Unión Hispanoamericana Pro-Valle Miñor (Buenos Aires), Céltiga (Buenos Aires), Revista del Centro Gallego (Montevideo), La Voz del Agro (Chantada), Galicia “Revista del Centro Gallego de Montevideo”, Galicia “Revista del Centro Gallego de Buenos Aires”, A Fouce (Buenos Aires), Nuevo Heraldo (A Guarda), Nós (Ourense), Galicia Industrial y Comercial (A Coruña), Heraldo de Galicia (Ourense), Raza Celta “Órgano del Comité Autonomista Gallego de Montevideo” ou Cultura Gallega (A Habana), entre outras.
Barco Branco
Guillerme Adelin morreu durante o naufraxio, o único fillo lexítimo do rei Henrique I de Inglaterra, xunto á súa corte. Guillerme de Malmesbury escribiu: "Aquí tamén morreron con Guillerme Adelin, Richard, outro dos fillos do rei, a quen unha muller sen rango déralle, antes da súa adhesión un mozo valente e querido polo seu pai pola súa obediencia, Ricardo de Avranches, segundo Conde de Chester, e o seu irmán Otheur, Geoffroy Ridel, Gauthier d'Évrecy, Geoffroy, Arcediano de Hereford, a condesa de Chester, a sobriña do rei Lucia Mahaut de Blois, e moitos outros... Ningún barco trouxera tanta miseria a Inglaterra". Só sobreviviu unha persoa.
As causas do accidente seguen sendo descoñecidas. As condicións meteorolóxicas e as correntes na canle da Mancha durante o inverno serían a causa máis probable.
Estevo de Blois sobreviviu á catástrofe xa que decidiu ceder a viaxe ao seu fillo pouco antes da saída. Coa morte de Guillerme Adelin, Estevo converteuse no competidor máis forte para herdar a Coroa de Inglaterra, que finalmente logrou no 1135.
Naufraxio
O Blanche-Nef era un barco novo propiedade de Thomas Fitz Estienne (fitz significaba "fillo"). O pai de Thomas, Estienne Airard, fora capitán de barco de Guillerme o Conquistador, cando invadiu Inglaterra o 1066. Ofreceuse a Henrique I de Inglaterra, que o usou para volver a Inglaterra desde Barfleur. Henrique xa fixera os preparativos da viaxe, pero suxeriu que o seu fillo Guillerme Adelin viaxase no seu lugar.
Pero cando saíu na escuridade da noite, o seu costado de babor chocou contra unha roca mergullada (esta pedra aínda pode ser vista desde os cantís de Barfleur), e o barco afundiuse rapidamente. O único sobrevivente coñecido foi un carniceiro de Ruan que foi recollido polos pescadores á mañá seguinte.
No relato da catástrofe, o cronista Orderic Vitalis afirmou que cando Thomas FitzStephen saíu á superficie despois do afundimento e soubo que Guillerme Adelin non sobrevivira, deixouse afogar en lugar de enfrontarse ao rei. A exactitude deste relato é dubidosa xa que describe lúa chea, pero as táboas do ceo da NASA, que inclúen axustes baseados no Calendario Gregoriano ao Calendario Xuliano en uso durante o século XII, mostran que a lúa era en realidade nova aquela noite.
A causa do naufraxio segue sendo incerta. Diversas historias culpan da súa perda a unha bebedeira da tripulación e os pasaxeiros (suxírese tamén que o capitán se atreveu a tentar adiantar a nave do Rei que estaba diante deles), e menciona que aos sacerdotes non se lles permitiu bendicir o barco da maneira afeita. Non obstante todo isto, a canle da Mancha é un tramo moi perigoso.
Guillermo de Nangis escribiu que o White Ship afundiuse porque todos os homes que viaxaban a bordo eran sodomitas, que reflicte a crenza medieval que o pecado causa a peste e o desastre.
Repercusións
Estevo de Blois, sobriño do rei Henrique por parte da súa irmá Adela, desembarcou pouco antes que o navío partira. Orderic Vital atribúe o seu desembarco a un súbito ataque de diarrea. Como consecuencia directa da morte de Guillerme, Estevo usurpou máis tarde o trono Inglés, resultando no período coñecido como a Anarquía de Inglaterra. Os baróns Ingleses resistíanse a aceptar a Matilde como a raíña rexente, animando a Estevo a usurpar o trono.
Robert Lacey, sinalou que o White Boat foi o Titanic da Idade Media, a alta tecnoloxía do barco na súa viaxe inaugural, naufragou debido a un obstáculo natural previsible no exercicio temerario de velocidade".
O Albardeiro, A Frairía, Castroverde
O Albardeiro é un lugar da parroquia da Frairía no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Farges
Farges é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Cadrón, Cadrón, Lalín
Cadrón é un lugar da parroquia de Cadrón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 49 habitantes (23 homes e 26 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Feillens
Feillens é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Gran Premio do Brasil de 1991
O Gran Premio do Brasil de 1991 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 24 de marzo de 1991 no circuíto de Interlagos de São Paulo. Foi a segunda carreira da tempada de e foi gañada desde a pole position polo piloto local Ayrton Senna, conducindo un McLaren - Honda. Era a primeira vez que Senna gañaba o seu Gran Premio de casa, na súa oitava tempada de F1. Riccardo Patrese terminou segundo nun Williams Williams - Renault, co compañeiro de equipo de Senna Gerhard Berger en terceiro lugar.
Resumo de carreira
Ayrton Senna fixo un comezo perfecto para liderar diante de Nigel Mansell, Riccardo Patrese, Jean Alesi, Gerhard Berger e Alain Prost, construíndo unha vantaxe duns 3 segundos na volta 8. Con todo Mansell acercouse e na volta 20 a brecha baixara a 0.7s. Na volta 17 Prost puxo pneumáticos novos, ansioso por evitar quedar atrapado detrás de Nelson Piquet no Benetton. Mansell entrou a boxes na volta 26, pero a parada foi terrible, durou máis de 14 segundos. Isto devolveuno á carreira no 4º lugar detrás de Patrese e Alesi. Despois de que Senna e Patrese fixeran as súas paradas, Mansell estaba a uns 7 segundos do líder McLaren. Non parecía haber ningunha dúbida de que Senna sería atrapado, pero a oportunidade nunca xurdiu xa que na volta 50 Mansell tivo que deterse por un novo xogo de pneumáticos logo dunha picada causada por restos na pista. Descoñecido para os espectadores, a caixa de cambios de Senna fallaba, perdendo a cuarta marcha e na volta 60 a vantaxe reduciuse á metade e Mansell marcara a volta rápida. Con todo, ironicamente, foi a caixa de cambios de Mansell a que rompeu primeiro, o que o levou a retirarse na volta 61. Con tan só un par de voltas, Senna tamén perdeu quinta e terceira marcha. Ter que manter a sexta marcha nas curvas lentas e medis significaba que moitas veces case se parou. Patrese acercábase rapidamente, pero cos seus propios problemas coa caixa de cambios non puido pasar.
Pobo kabiye
Existe unha poboación kabiye en Ghana. Os kabiye tamén habitan no noroeste de Benín, preto da fronteira con Togo. Os lugba de Benín están estreitamente relacionados cos kabiye. Os kabiye son o segundo grupo étnico máis grande de Togo, despois dos ewe, e son a clase dominante no goberno e no exército.
Ana María Prieto
Ana María Prieto López, nada en Santiago de Compostela en 1942 e finada en Becerreá 19 de xuño de 2018, foi a primeira programadora informática galega e, probabelmente, española.
Traxectoria
Aos 9 anos, Prieto trasladouse coa súa familia a Madrid, onde a súa nai quixo que estudara farmacia. Pero estes estudos non a convencían e probou con outras profesións, como a de deseñadora de modas, xa que lle gustaba a innovación.
A súa irmá viu un anuncio de traballo da gran multinacional dos primeiros ordenadores IBM, e como a Ana María lle apaixoaban as matemáticas presentouse e foi seleccionada.
Abandonou os estudos de Farmacia, e tras formarse de forma autodidacta e cuns cursos en Madrid na empresa francesa Bull, unha das primeiras multinacionais de ordenadores da época foi contratada pola Bull para traballar como operadora, converténdose en 1963 na primeira programadora da Bull e de todo Madrid (e probabelmente de toda España).
Como programadora escribía en COBOL e en código máquina, para preparar as novas máquinas que chegaban a Bull.
Foi colaboradora de varios clientes de Bull, entre eles Shell e Barreiros. Aos 21 anos estaba presente en feiras tecnolóxicas.
En 1969 deixou a Bull e regresou a Galicia, catro anos máis tarde, en 1973, casou co seu noivo da infancia con quen tivo 3 fillos. Comenzou a traballar na Caixa de Aforros de Santiago coas máquinas de Philips e IBM máis avanzadas da época.
Máis tarde abandonou a súa carreira profesional para dedicarse á familia, como ela mesmo dixo. Porén, cando os seus fillos foron maiores, comprou para a súa propia empresa familiar (Almacenes Zoilo, en Becerreá) un microordenador, que programou para mecanizar a empresa.
Recoñecementos
En 2019 homenaxeouna o Colexio Profesional de Enxeñaría Informática de Galicia.
O equipo informático da canción en galego participante no concurso de músicas xeradas por Intelixencia Artificial foi nomeado "Ana María Prieto".
Percepción da cor
dereita|miniatura|287x287px| Espectros de resposta normalizada dos conos humanos, S, M, L e tipo, os estímulos monocromáticos do espectro, con lonxitude de onda dada en nanómetros. A percepción da cor é un fenómeno que se produce no fondo do ollo, onde existen millóns de células especializadas en detectar as lonxitudes de onda procedentes da nosa contorna. Estas células, principalmente os conos e os bastóns, recollen os diferentes elementos do espectro de luz solar e transfórmanas en impulsos eléctricos, que son enviados logo ó cerebro a través dos nervios ópticos. É o cerebro (concretamente a cortiza visual, que se atopa no lóbulo occipital) o encargado de facer consciente esta percepción.
Os conos concéntranse nunha rexión próxima ó centro da retina chamada fóvea. A súa distribución segue un ángulo de ó redor de 2°, medidos dende a fóvea. A cantidade de conos é de 6 millóns e algúns deles teñen unha terminación nerviosa que se dirixe cara ó cerebro.
Os conos son os responsables da visión da cor e crese que hai tres tipos de conos, sensibles ás cores vermella, verde e azul, respectivamente. Dada a súa forma de conexión ás terminacións nerviosas que se dirixen ó cerebro, son os responsables da definición espacial. Tamén son pouco sensibles á intensidade da luz e proporcionan visión fotópica (visión a altos niveis).
Os bastóns concéntranse en zonas afastadas da fóvea e son os responsables da visión escotópica (visión a baixos niveis). Os bastóns comparten as terminacións nerviosas que se dirixen ao cerebro e, por conseguinte, o seu achegue á definición espacial resulta pouco importante. A cantidade de bastóns sitúase ao redor de 100 millóns e non son sensibles á cor. Os bastóns son moito máis sensibles que os conos á intensidade luminosa, polo que achegan á visión da cor aspectos como o brillo e o ton, e son os responsables da visión nocturna.
São Valentim, distrito de Santa Maria
São Valentim é un dos dez distritos en que se divide a cidade de Santa Maria, no estado brasileiro do Río Grande do Sur.
Límites
Limítase cos distritos de Boca do Monte, Pains, Santa Flora, Sede, e, co municipio de Dilermando de Aguiar.
Barrios
O distrito está dividido nos seguintes barrios:
José Contreras González
José Contreras González, finado en Redondela o 3 de outubro de 1912, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi alcalde da Lama. Despois instalouse en Redondela.
Vida persoal
Casou con Generosa Valiñas Aspera e foi pai de Herculina, Eulalia, Claudio, Ricardo (estes dous serían alcaldes de Redondela en diferentes períodos), Leonor e Laura.
La Acción Católica
La Acción Católica foi unha revista editada en Santiago de Compostela entre 1902 e 1903.
Charles Bird King
Charles Bird King, nado en Newport o 26 de setembro de 1785 e finado en Washington, D.C. o 18 de marzo de 1862, foi un artista estadounidense. Foi coñecido polos seus retratos de destacados líderes nativos americanos.
Litografías de nativos americanos
Litografías de Thomas L. McKenney & James Hall. History of the Indian Tribes of North America. Philadelphia: F.W. Greenough, 1838–1844
Ignazio Abate
Ignazio Abate, nado o 12 de novembro de 1986 en Sant'Agata de' Goti, é un futbolista italiano. Xoga de lateral dereito e o seu club actual é o AC Milan. Ademais, é internacional na selección de Italia.
Club
Entre 2004 e 2007, estivo cedido en varios equipos italianos, SSC Napoli, UC Sampdoria, Piacenza e Modena FC. Na tempada 2007-08, fichou polo Empoli FC e fixo o seu debut na Serie A. Esa mesma tempada, anotou o seu primeiro gol na Serie A contra o Genoa CFC o 27 de abril de 2008. O seguinte ano fichou polo Torino FC, onde xogou 25 partidos e anotou un gol.
O 24 de xuño de 2009, o Milan trouxo de volta a Abate, e entrou no equipo para a tempada 2009-10. O 11 de febreiro de 2010, o Milan ofreceulle unha extensión de contrato ata 2014, e Abate asinou a renovación.
O Castelo, Cadrón, Lalín
O Castelo é un lugar da parroquia de Cadrón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 61 habitantes (23 homes e 38 mulleres), o que supón unha diminución de 16 habitantes con respecto ao ano 2000.
Morganella morganii
Morganella morganii é unha especie de bacteria gramnegativa. Ten unha relación de organismo comensal no tracto intestinal humano e doutros mamíferos e réptiles, nos que forma parte da flora normal. Aínda que M. morganii ten unha ampla distribución, considérase unha causa pouco común de infeccións adquiridas na comunidade e encóntrase principalmente en infeccións postoperatorias e outras infeccións nosocomiais (hospitalarias) como infeccións do tracto urinario.
Historia e sistemática
Morganella morganii descubriuna o bacteriólogo británico H. de R. Morgan en 1906, dándoselle o nome de bacilo de Morgan. Morgan illou a bacteria de feces de nenos que tiveran "diarrea estival". Posteriormente, en 1919, Winslow et al. nomearon o bacilo de Morgan como Bacillus morganii. En 1936, Rauss renomeouno como Proteus morganii. Fulton, en 1943, sinalou que B. columbensis e P. morganii eran a mesma especie debido a hibridación e definiu o xénero Morganella. Considerouse que M. morganii tlña dúas subespecies: M. m. morganii e M. m. columbensis. Porén, en 1962, un artigo de revisión de Ewing informaba que M. columbensis fora reidentificada como Escherichia coli, polo que se retirou este organismo do xénero Morganella. Hoxe, no xénero Morganella na LPSN acéptanse dúas especies: M. moganii e M. psychrotolerans, e dentro de M. morganii distínguense as subespecies M. m. morganii e M. m. sibonii.
Microbioloxía
miniatura|esquerda|M. morganii crecendo en ágar sangue.
Morganella morganii é un organismo anaerobio facultativo e oxidase negativo. As súas colonias parecen de cor abrancazada e opaca cando crecen e placas de ágar. As células de M. morganii son bacilos rectos duns 0,6–0,7 µm de diámetro e 1,0–1,7 µm de lonxitude. Móvese por medio de flaxelos peritricos, pero algunhas cepas non forman flaxelos a 30 °C.
M. morganii pode producir o enzima catalase, polo que pode converter o peróxido de hidróxeno en auga e oxíxeno. Este é un enzima común que se encontra na maioría dos seres vivos. Ademais, dá positivo na proba do indol, polo que este organismo pode escindir o triptófano en indol, piruvato e amoníaco. As probas de vermello de metilo dan tamén positivo, o cal é unha substancia indicadora que se volve vermella en solucións ácidas. Aínda que é un patóxeno humano raro, atopouse que M. morganii é o causante dalgunhas infeccións do tracto urinario, infeccións de feridas cirúrxicas nosocomiais, peritonite, infeccións do sistema nervioso central, endoftalmite, pneumonía, corioamnionite, sepse neonatal, piomiosite, fascite necrotizante e artrite. Describíronse numerosos casos de infeccións nosocomiais (hospitalarias), xeralmente infeccións en feridas postoperatorias ou infeccións do tracto urinario. Os pacientes nos cales se desenvolve bacteremia son normalmente persoas inmunocomprometidas ou de avanzada idade ou que tiñan polo menos unha doenza grave subxacente.
Papel destas bacterias
M. morganii é membro da tribo Proteeae (flora fecal normal que a miúdo causa infeccións en pacientes cuxa flora normal foi alterada por terapias con antibióticos) da familia Enterobacteriaceae, con dúas subespecies: M. m. morganii e M. m. sibonii. M. morganii foi xeralmente considerada un patóxeno oportunista inofensivo, pero algunhas cepas portan "plásmidos resistentes a antibióticos" e foron asociados con gromos de infeccións nosocomiais. Varios informes indican que estas bacterias causan sepse, ectima, endoftalmite e corioamnionite e infeccións do tracto urinario máis complexas, infeccións de tecidos brandos, artrite séptica, meninxite e bacteremia, a miúdo con consecuencias mortais.
Tratamento e resistencia a antibióticos
O tratamento de infeccións por M. morganii pode consistir en administrar: Un estudo realizado no hospital universitario de Heraklion, Creta, Grecia mostrou un 92% de éxito co uso destes antibióticos.
Porén, algunhas cepas de M. morganii son resistentes á penicilina, ampicilina/sulbactam, oxacilina, cefalosporinas de primeira e segunda xeracións, macrólidos, lincosamidas, fosfomicina, colistina, e polimixina B. A aparición destas cepas moi resistentes de M. morganii foi asociada co uso de cefalosporinas de terceira xeración.
As infeccións polimicrobianas son causadas principalmente por este microbio, que ademais causa danos na pel, tecidos brandos e tracto uroxenital; estas doenzas poden curarse cos mencionados antibióticos.
Dál Riata
miniatura|350x350px| miniatura|300x300px| Dál Riata (tamén Dalriada ou Dalriata) foi un reino gaélico da costa occidental de Escocia. A principios do século V, Dál Riata cubría a área do que hoxe é Argyll and Bute e Lochaber en Escocia. Viñan da zona do condado de Antrim, en Irlanda do Norte, onde se lles chamaba "scots" Posteriormente seguiron a establecerse outros grupos de Irlanda. Estes grupos tamén se asentaron na costa oeste até Cornualla. A colonia dos irlandeses Dál Riata era coñecida polos romanos como os Scotti. Foi este grupo o que máis tarde deu o seu nome a Escocia.
Historia
No momento en que comezaron a colonizar Dál Riata, os únicos outros pobos que vivían no extremo norte de Gran Bretaña eran os pictos. Ocuparon a parte oriental de Escocia ao norte do que hoxe é Edimburgo. Sobre o ano 297 foron mencionados por escritores romanos sobre un ataque ao longo do muro de Hadriano. Mesmo neste período inicial, os romanos atoparon os Scotti irlandeses axudando aos pictos aínda que aínda non se trasladaran alí permanentemente. Así que os dous grupos eran vistos polos romanos como aliados. Como é que Dál Riata en Escocia era visto como unha colonia aínda controlada desde Irlanda non está claro para os historiadores modernos.
Algúns consideran que os Dál Riatans tiñan os seus propios reis locais co seu rei ou señor supremo (overlord) en Irlanda. Outros viron que estaba gobernado por un só rei. Dál Riata converteuse no fogar do monxe irlandés San Columba de Iona, quen estableceu unha comunidade cristiá na illa de Iona. Levou o cristianismo a toda Escocia, gaélicos e pictos.
O reino subiu ao poder baixo o liderado de Aedan mac Gabrain, que se converteuse no seu rei en 574. En 603 Aedán dirixiu ao seu pobo contra Aethelfrith de Bernicia (tamén chamado de Northumbria) nun lugar chamado Degsastan. Os escoceses foron completamente derrotados. As derrotas en Irlanda e Escocia durante o reinado de Domnall Brecc (m. 642) acabaron coa hexemonía de Dál Riata. O reino quedou baixo o control de Northumbria, daquela sometida aos pictos. A independencia do reino rematou na Idade Viquinga, xa que se fusionou coas terras dos pictos para formar o Reino de Alba, despois chamado Reino de Escocia (non confundir con outros topónimos coincidentes, ou similares como Alban, Albany... Alba é o nome en gaélico de Escocia e utilízase por nesta época ser a elite gaelicofalante e máis tarde normandoescocesa, en contraposición coa época dos Estuardo na que a elite era na súa maior parte anglofalante).
Sergei Diagilev
Sergei Pavlovich Diagilev (en Сергей Павлович Дягилев), nado o 31 de marzo de 1872 en Selichtchi (Gobernación de Novgorod, Imperio Ruso) e finado o 19 de agosto de 1929 en Venecia (Reino de Italia), foi un crítico de arte, mecenas e empresario de ballet ruso, fundador dos Ballets Russes, de onde xurdiron moitos famosos bailaríns e coreógrafos, marcando un antes e un despois na danza clásica. É considerado unha das personalidades máis importantes da historia do ballet.
O xenio de Diagilev e o seu extraordinario coñecemento de todas as artes levaronno a descubrir e inspirar o xenio dos demais e facilitou a colaboración cos artistas que descubriu. O seu aprecio á nova e distintiva modernidade fíxoo capaz de axudar a dar forma a unha nova arte para un novo século.
Aínda que Diagilev reformou o ballet europeo, a súa compañía estivo frecuentemente próxima á bancarrota. A pesar do éxito que tivo na súa Rusia natal, Diagilev non regresou ao seu país despois da revolución de 1917 e os seus Ballets Russes nunca actuaron en Rusia. Conseguiu anticiparse ao que querían os públicos con ballets curtos en lugar de longos espectáculos de danza.
Primeiros anos
Sergei Diagilev naceu o 31 de marzo de 1872 no seo dunha familia acomodada. Fillo do xeneral de cabalería e destilador de licor Pavel Pavlovich e unha muller nobre chamada Evgeniia Diagileva (Evreinova de nacemento). A súa nai morreu durante o parto, e dous anos máis tarde seu pai casou con Elena Valerianovna Panaeva, que procedía dunha familia cultural, polo que foi criado e influenciado pola súa madrastra, quen alentou as súas sensibilidades artísticas e coa que tivo unha estreita relación. Diagilev recibiu clases de piano cando estudaba na escola e tamén amosou un don para a composición. A pesar de que do matrimonio de Pavel con Yelena naceron dous nenos máis (Valentin e Yury), semella que Sergei era o favorito de Yelena.
A familia vivía en Perm, mais contaban cun apartamento en San Petersburgo e unha casa de campo en Bikbarda (cerca de Perm). A familia tentou levar a grande actividade musical da capital imperial a Perm, de feito a asistencia da familia dos Diagilev a reunións musicais en San Petersburgo era frecuente. Nestas reunións participaban músicos profesionais e afeccionados, destacando a presenza de Alexandra 'Tatusha' Panayeva-Kartseva, irmá de Yelena e cantante de éxito que actuara en Francia e Italia, e que casou cun sobriño de Petr Ilich Chaikovskii. Posteriormente Sergei lembraría as súas visitas á casa que o compositor tiña en Klin, unha pequena cidade ao norte de Moscova. Na casa dos Diagilev vivíase polo tanto un grande ambiente cultural, descrito por un dos compañeiros de clase de Sergei como:
Estudos en San Petersburgo
200px|miniatura|Retrato de Diagilev pintado por [[Konstantin Somov en 1893.]] En 1890 a súa familia declarouse en bancarrota, perdendo todas as súas propiedades. Foi nesta época cando Diagilev ingresou na facultade de dereito na Universidade de San Petersburgo para prepararse para emprender unha carreira na administración pública como moitos outros mozos rusos da súa clase. Diagilev pronto descubriu que tiña pouco interese nas leis, sen dúbida moito menor do que tivo pola música ao longo de toda a súa vida, polo que se introduciu (a través do seu primo Dmitri Filosofov, co que mantivo unha relación durante 15 anos) nun grupo de artistas e intelectuais, entre os que había escritores, músicos e pintores, que se chamaron a si mesmos Nevsky Pickwickians, cuxo membro máis influente foi Alexandre Benois, e entre os que tamén figuraban Léon Bakst, Walter Nouvel e Konstantin Somov.
Aínda que dende neno Diagilev estivera apaixonadamente interesado pola música, a súa ambición por converterse en compositor foi interrompida cando en 1894 Nikolai Rimskii-Korsakov lle dixo que non tiña talento. Con todo, a súa relación coas artes continuou, mais agora centrada na escritura sobre a arte cunha perspectiva innovadora e pouco convencional. Diagilev conseguiu involucrar a un grupo de figuras da cultura, culminando en 1899 co lanzamento da revista Mir Isskustva ("Mundo da Arte") co apoio financeiro de Savva Mamontov (o director da Compañía Privada de Ópera Rusa) e a Princesa María Tenisheva. Ese mesmo ano foi nomeado asesor artístico do Teatro Mariinski, e a súa reputación levouno ao cargo de editor en xefe dos teatros imperiais entre 1900 e 1901, ano no que renunciou ao cargo. En 1900–1901 Serge Volkonsky confiou en Diagilev para a posta en escena do ballet de Léo Delibes Sylvia, un dos favoritos de Benois. Os dous colaboradores inventaron un elaborado plan de produción que sobresaltou ao persoal dos Teatros Imperiais. Logo de varias diferenzas de opinións antagónicas, Diagilev no seu xeito demostrativo rexeitou ir na edición do Anuario dos Teatros Imperiais e foi despedido por Volkonsky en 1901.
En 1904 deixouse de publicar a revista e Diagilev concentrouse na organización de exposicións de arte rusa en San Petersburgo. Ese mesmo ano gañou o Gran Premio Uvarov grazas ao estudo sobre o pintor Dmitri Levitzky. Ao ano seguinte, Diagilev presentou a París a súa Exposición de Arte Ruso coa que triunfara na capital imperial, que culminou coa produción da ópera de Musorgskii Boris Godunov. Uns anos despois, en 1908, levou á capital francesa unha produción de Boris Godunov co famoso cantante Fiodor Chaliapin, e ao ano seguinte levou unha tempada de ópera e ballet cos mellores bailaríns do Mariinski.
Ballets Russes
miniatura|esquerda|275px|Grupo de partidarios e integrantes dos Ballets Russes. De esquerda a dereita, con sombreiro Botkine, [[Pavel Koribut-Kubitovitch, Tamara Karsavina, Vatslav Nizhinskii, Igor Stravinskii, Alexandre Benois, Sergei Diagilev, K Harris. Diante, Alexandra Vassilieva. Tomada en 1911, tres días antes da estrea de Spectre de la rose.]] O último vehículo para o seu xenio proteico naceu o 19 de maio de 1909 na Ópera de París, eran os Ballets Russes, unha compañía de ballet na que se agruparon algúns dos mellores bailaríns da historia como Anna Pavlova ou Vatslav Nizhinskii. Ata aquela, as compañías de ballet independentes eran case inauditas, xa que a maior parte delas formaban parte das compañías de ópera, ou eran subvencionadas polos poderes gobernantes. Cando Diagilev decidiu levar unha pequena compañía de bailaríns a París o fixo levando á grande estrela da ópera Fiodor Chaliapin para compartir o programa. A tarefa non estivo exenta de complicacións, xa que o empresario tivo que conseguir cartos suficientes para o proxecto, e despois da primeira tempada tivo que conseguir máis cartos para que os bailaríns regresaran a Rusia antes de que a súa tempada comezase. Inicialmente con coreografía de Michel Fokine e cos deseños durante moito tempo realizados por Léon Bakst, a primeira tempada dos Ballets Russes tivo lugar no Théâtre du Châtelet entre o 18 de maio e o 18 de xuño dese mesmo ano, e dende aquela todos os anos por esas datas a compañía volveu a París. A compañía creada por Diagilev non só destacou pola calidade dos seus bailaríns, senón que contou cunha música sorprendentemente moderna, innovadoras coreografías, escenografías eróticas e deseños de escena sorprendentemente orixinais.
Despois da primeira tempada dos Ballets Russes, Diagilev regresou a Rusia despois dunhas pequenas vacacións. A pesar de que no seu país natal lle esperaba unha benvida triunfal, esta viuse ensombrecida polas débedas acumuladas pola compañía. En xuño de 1910 comezou a segunda tempada dos Ballets Russes, na que a compañía contou coa presenza de Enrico Cecchetti como mestre de baile, conseguindo que os bailaríns de Diagilev mantiveran unha perfecta forma física.
En 1911 os Ballets Russes convertéronse nunha compañía permanente, sendo chamados agora "Ballets de Serge Diagilev", e iniciaron as súas xiras internacionais. Foi durante unha destas xiras, o 19 de setembro de 1913, cando Nizhinskii casou con Romola de Pulszky. A vodat tivo lugar mentres os Ballets Russes estaban de xira sen Diagilev en Suramérica. Diagilev desgustouse e enfureceu cando se decatou de que o seu amante casara, e despediu a Nizhinskii. Entón Diagilev viuse obrigado a volver contratar a Fokine, que dimitira en 1912 porque Nizhinskii pedira coreografiar Faune. Fokine puxo como condición ao seu contrato que non se levara a cabo ningunha coreografía de Nizhinskii. Logo da ruptura con Nizhinskii, Diagilev descubriu talento de Léonide Massine, que pronto se converteu na grande estrela dos Ballets Russes e no principal coreógrafo da compañía.
Despois da Revolución Rusa de 1917, Diagilev permaneceu no estranxeiro. O novo réxime soviético, unha vez que se fixo evidente que non regresaría, condenouno a perpetuidade como un exemplo especialmente insidioso da decadencia burguesa. Os historiadores de arte soviéticos mantivérono no esquecemento durante máis de 60 anos. Durante este período, Diagilev exerceu a súa influencia en numerosos campos da arte, mais sobre todo nas artes escénicas. Fixo un chamamento a Sonia Delaunay, Robert Delaunay, para a recuperación en 1918 do ballet Cléopâtre.
Morte
miniatura|Tumba de Diagilev na sección [[Igrexa Ortodoxa|ortodoxa do cemiterio de San Michele (Venecia, Italia).]] A saúde de Diagilev empeorara nos últimos tempos. A diabetes que padecía empeorou e o empresario perdeu o gusto pola vida a pesar do romance que mantiña co bailarín e coreógrafo francés de orixe ucraína Serge Lifar.
Vladimir Fedorovski narrou os días anteriores á morte de Diagilev, sinalando que Lifar pasados cinco anos xa amaba ao empresario e se alarmou cando o seu amante lle pediu que cambiara a posición da súa cama de enfermo, o que era signo de morte inminente. O día antes da morte de Diagilev, Lifar fixo que fora un cura ortodoxo da igrexa grega e finalmente Diagilev entrou en coma.
Ao amencer do 19 de agosto de 1929 morría no cuarto do hotel no que se hospedaba en Venecia. No momento da súa morte o acompañaban na súa habitación tres persoas: Serge Lifar, o poeta, bailarín e libretista ruso Boris Kochno (os seus dous últimos amantes) e a pianista polonesa Misia Sert, quen fora dende París con Coco Chanel no iate do duque de Westminter, despois do telegrama de Diagilev: "Veñan urxente. Estou enfermo". Chanel, porén, non estivo presente cando morreu o seu amigo.
Despois da morte de Diagilev, Lifar e Kochno pasaron a disputarse o corpo sen vida, e logo dun enfrontamento entre ambos, o secretario do impresario tivo que contentarse con ocuparse do funeral xunto con Misia, mentres que o bailarín se pechou só co cadáver.
O seu corpo foi enterrado na sección ortodoxa do cemiterio da Illa de San Michele, na lagoa de Venecia.
Vida persoal
Diagilevera abertamente homosexual, e aínda que a súa condición sexual foi frecuentemente observada de xeito desfavorable por parte de funcionarios e rivais, nunca pediu desculpas. Os amores de Diagilev estiveron ás veces caracterizados pola exploración, mais unha descrición máis precisa debería subliñar o elemento do amor pedagóxico que lles infundiu, de feito o empresario foi atraído por mozos novos nos que viu cualidades de xenio e cos que puido mesturar unha colaboración creativa. Diagilev mantivo sonadas relacións sentimentais con varios dos principais bailaríns dos Ballets Russes: Vatslav Nizhinskii, Léonide Massine e Serge Lifar.
En 1909 Nizhinskii e Diagilev convertéronse en amantes, e o empresario empregou todos os seus recursos para crear ballets deseñados para resaltar a fenomenal arte e o magnetismo sexual do bailarín ucraíno como nos papeis do escravo de ouro en Scheherazade (1910) ou do olor andróxino da rosa en Le Spectre de la rose (1911). Pronto se converteron na parella gay máis famosa en Europa.
As relacións entre Diagilev e Nizhinskii no plano persoal e íntimo chegaron a provocar numerosos problemas nos Ballets Russes, mais tamén xeraron importantes e revolucionarios resultados artísticos.
O 19 de setembro de 1913 Nizhinskii casou con Romola de Pulszky cando os Ballets Russes estaban de xira sen Diagilev en Suramérica. Diagilev desgustouse e enfureceu cando se decatou de que o seu amante casara, e despediu a Nizhinskii. Entón Diagilev viuse obrigado a volver a contratar a Fokine, que dimitira en 1912 porque Nizhinskii pedira facer a coreografía de Faune. Fokine puxo como condición ao seu recontrato que non se levara a cabo ningunha coreografía de Nizhinskii. Con todo, o distanciamento entre o bailarín e o empresario provocou unha depresión en Nizhinskii que o levou a que a súa muller o ingresara nun hospital mental acusando a Diagilev dos males do seu home.
Logo do casamento de Nizhinskii, Diagilev descubriu a un actor novo e descoñecido, Léonide Massine. Massine chegou aos Ballets Russes logo de ser persuadido por Diagilev para que deixara o Ballet do Bolshoi logo da marcha de Nizhinskii. A relación do empresario e o bailarín durou ata 1920, cando Massine casou. Posteriormente sucedéronlle Boris Kochno e Anton Dolin.
Dende que Lifar chegou aos Ballets Rusos en 1923 proveniente de Kíiv Diagilev comezou o seu acoso, aínda que inicialmente o bailarín resistíase. Lifar substituíu a Anton Dolin como favorito de Diagilev cando este deixou de bailar nos Ballets Russes. A relación entre o bailarín e o empresario comezou en Venecia cinco anos antes da morte de Diagilev. Xa de volta na capital francesa, Lifar quixo regresar a Kíiv, prometéndolle ao empresario que regresaría en dous meses, mais logo dunha violenta reacción do empresario decidiu aceptar ir a Italia a perfeccionar a súa técnica con Cecchetti. En 1924 ambos reencontráronse en Venecia e o bailarín finalmente cedeu, e permaneceu ao carón de Diagilev nos últimos momentos.
Guillaume Legrant
Traxectoria
Guillaume Legrant aparece nos rexistros eclesiásticos en 1405, cando era neno do coro na catedral de Bourges. Entre 1407 e 1410 figura como esmoleiro na mesma sé.
En outubro de 1418 Legrant está en Roma e entra ao servizo do papa Martiño V como chantre do cabido na capela papal, onde fica ata 1421. Posteriormente, ocupou diversos postos na diocese de Rouen cara a 1446. Exerceu tamén como chantre da capela do duque Carlos I de Orleáns en Blois entre 1455 e 1456.
Obra
Guillaume Legrant escribiu música tanto sacra como profana, da que hoxe se conservan sete composicións: tres de música sacra, principalmente misas (credo e gloria), que están entre as primeiras en distinguir entre o solo e a coral polifónica; e catro composicións profanas, todas elas virelais, que respectan o estilo de poemas de forma fixa.
Tres segundos de memoria
Tres segundos de memoria é unha novela de Diego Ameixeiras, publicada por Edicións Xerais en outubro de 2006. Ese mesmo ano gañou o Premio Xerais de Novela.
Trama
A obra está protagonizada por un rapaz desempregado de trinta anos, que en pequenos relatos narra o seu quefacer diario.
O título está tomado da canción "Dos besugos", do grupo Sr. Chinarro.
La Verdad (Monforte de Lemos)
La Verdad foi un semanario editado en Monforte de Lemos en 1893.
Traxectoria
Subtitulado Semanario liberal-conservador, apareceu a principios de febreiro de 1893. Conservador, defendía a política de Guillermo de Osma Scull. O seu director era Alfredo Suárez de la Escosura e editábase na imprenta de Ramón Moneda Pidal. Cesou a súa publicación non antes de novembro dese ano.
Johannes Legrant
Johannes Legrant, tamén coñecido polos nomes de Jean Legrant e de Jan le Grant, foi un músico francoflamengo de orixe francesa activo entre os anos 1420 e 1450, pertencente á escola de Borgoña. Semella non ter relación ningunha co seu homónimo, Guillaume Legrant, compositor coetáneo tamén pertencente á escola francoflamenga.
Obra
O estilo de Jean Legrant é semellante ao do inicio daescola de Borgoña, e amosa claras influencias dalgúns dos primeiros traballos de Guillaume Dufay e de Gilles Binchois. Compuxo pezas melódicas de estilo elegante, ao xeito típico de Borgoña, particularmente rondós e baladas.
É salientable a súa balada Entre vous, nouviaux mariés ), así como catro obras sacras, particularmente unha gloria para dúas e tres voces, e un credo a tres voces.
Oleg Blokhin
Oleh Volodymyrovych Blokhin, nado o 5 de novembro de 1952 en Kíiv, Unión Soviética, hoxe Ucraína, é un adestrador de fútbol que anteriormente xogou de dianteiro na selección da Unión Soviética. Foi galardoado co Balón de Ouro en 1975.
Dinamo Kíiv
Case toda a súa carreira transcorre no Dinamo Kiev, excepto os derradeiros anos nos terreos de xogo, onde formou parte do Vorwärts Steyr austríaco e do Aris grego. É o máximo anotador da liga soviética de tódolos tempos con 211 goles, así coma o xogador con máis encontros disputados (432). A nivel de equipo, con el o Dinamo gañou a liga da URSS en oito ocasións e dúas Recopas, en 1975 e 1986.
Selección
Blokhin é o futbolista que máis encontros xogou coa camisola da Unión Soviética, cun total de 112, amais de se-lo máximo anotador con 42 goles. Participou nos mundiais de 1982 e 1986.
Adestrador
Despois do seu retiro, Blokhin adestrou varios clubs gregos entre eles o Olympiakos FC, PAOK e o Ionikos. En setembro do 2003 chega ao cargo de adestrador da selección ucraína. Baixo a súa batuta a escuadra chega ata os cuartos de final do Mundial de Fútbol Alemaña 2006, perdendo contra a Italia, que finalmente serían os campións do torneo.
Persoal
No ano 2002 Ole Blokhin foi elixido para o Verkhovna Rada (Parlamento de Ucraína) por segunda vez. En outubro dese mesmo ano únese ao Partido Socialdemócrata de Ucraína. Nos últimos tempos o seu cargo na selección de fútbol concentra tódolos seus esforzos e non anda en ningunha actividade política.
Blokhin estivo casado con Irina Deriugina, a famosa ximnasta campioa do mundo en exercicios libres, mais a parella divorciouse en 1990. Teñen unha filla.
Xogador de Ouro
En novembro do 2003, para celebra-lo aniversario da UEFA, fíxose unha selección na que a federación de cada país tivo que escoller ó seu mellor xogador dos últimos 50 anos. Son os chamados Xogadores de Ouro da UEFA. Blokhin foi escollido pola Federación de Fútbol de Ucraína.