cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
True Detective (tempada 1)
Premios e nomeamentos
Segundo se aproximaba o anuncio dos nomeamentos para a 66ª edición dos premios Emmy os medios de comunicación incluíron a True Detective entre varias miniseries potencialmente candidatas debido á revisión da Academia de Artes e Ciencias da Televisión estadounidense que recoñeceu ós filmes e ás miniseries como categorías distintas. En marzo de 2014 HBO incluíu True Detective como aspirante ó premio de serie dramática,  algo considerado pouco convencional por mor do formato de antoloxía da serie e da gran competitividade da categoría con series como Breaking Bad e House of Cards. John Landgraf, presidente de FX, reprobou esta decisión declarando nun evento de prensa: "O meu propio punto de vista é que unha miniserie é unha historia que finaliza, unha serie é unha historia que continúa. Para ser sincero, creo que é inxusto que HBO inclúa True Detective na categoría de series dramáticas porque esencialmente podes conseguir a certos actores para facer unha serie con final pechado que non poden asinar un contrato de sete anos". Porén, True Detective emerxeu como principal candidato ós premios Emmy, e en xullo de 2014 a serie foi nomeada para 12 premios, seguindo a Breaking Bad con 16 nomeamentos. Finalmente obtivo cinco premios Emmy: mellor director, mellor elenco, mellor deseño de escena de título, mellor maquillaxe e mellor cinematografía.
True Detective foi candidata tamén a outros premios, a maioría destes pola súa dirección, cinematografía, guión e actuación. Estivo nomeada para catro Globos de Ouro, entre eles ó Globo de Ouro á Mellor Miniserie ou Filme de Televisión, e para un premio TCA ó Programa do Ano.. Entre os premios recibidos, a serie gañou un BAFTA ó Mellor Programa Internacional, un Premio do Sindicato de Guionistas de América na categoría de series dramáticas, e un Critics' Choice Television Award ó Mellor Actor de Serie Dramática (McConaughey).
Edicións domésticas
O 10 de xuño de 2014 HBO Home Entertainment publicou a primeira tempada de True Detective nos formatos de DVD e Blu-ray. A maiores dos oito episodios da tempada, ámbolos dous formatos incluían contido adicional con entrevistas con McConaughey e Harrelson, Pizzolatto e Burnett sobre o desenvolvemento da serie, reportaxes, dúas pistas de son con comentarios, e varias escenas eliminadas. Durante a súa primeira semana á venda nos Estados Unidos, True Detective foi a segunda serie de televisión máis vendida en DVD e Blu-ray, cunhas 65 208 copias vendidas.
Mikel Merino
Mikel Merino Zazón, nado o 22 de xuño de 1996 en Pamplona, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é a Real Sociedad da Liga Santander.
CA Osasuna
Mikel incorporouse aos xuvenís do Osasuna na tempada 2012/13, procedente do CD Amigó navarro. Subiu ao primeiro equipo da man de Jan Urban en 2014. Debutou co Osasuna, en Segunda División, o 23 de agosto de 2014 ante o FC Barcelona B. Marcou o seu primeiro gol ao rematar un córner, ante a UD As Palmas, en decembro de 2014.
Borussia Dortmund
En febreiro de 2016 é traspasado ao Borussia Dortmund da Bundesliga, por 3'7 millóns de euros. En xullo incorporouse á pretemporada do equipo alemán, debutando nun amigable contra o FC St. Pauli. Thomas Tuchel deixoulle fóra da lista da UEFA Champions League, polo que non puido participar en ningún partido. Debutou en Bundesliga, ante o Hertha BSC, o 14 de outubro de 2016. Ao longo da tempada non dispuxo de demasiados minutos, disputando só 293 minutos en oito partidos de Bundesliga.
Categorías inferiores
Foi campión de Europa sub-19 en 2015, sendo titular en todos os partidos do torneo. En setembro de 2016, incorporouse á selección española sub-21 coa que conseguiu clasificarse para disputar a Eurocopa sub-21 de 2017.
Vida persoal
É fillo de Miguel Merino Torres, ex xogador, entre outros, de Osasuna, Celta e Leganés.
Galería de imaxes de barcos remolcadores en Galicia
Galería de imaxes de barcos remolcadores en Galicia.
Dicondylia
Dicondylia é un grupo que inclúe todos os insectos excepto os Archaeognatha. Os membros de Dicondylia teñen unha mandíbula unida por dúas articulacións á cápsula da cabeza (son dicóndilos), a diferenza da mandíbula orixinal máis primitiva que ten unha soa articulación (monocóndilos).
Mandíbula dicóndila e outras características
O taxon distínguese pola posesión dunha mandíbula modificada cunha canle de articulación adicional, que tamén cambia as insercións musculares das pezas bucais e permite un movemento modificado da mandíbula comparada con outras mandíbulas de artrópodos (crustáceos, miriápodos, arqueógnatos). A denominada mandíbula dicóndila ten dúas articulacións por medio das cales se une á cápsula da cabeza, mentres que outros taxons teñen unha soa articulación.
Ademais desta característica principal, todos os membros de Dicondylia teñen outras características comúns. Teñen unha sutura occipital continua e unha articulación adicional entre as patas superiores e inferiores. Na base do tubo ovipositor teñen un esclerito adicional, chamado gonángulo, que lles permite mellorar a coordinación do movemento das gonapófises. Ademais, todos estes insectos teñen un tarso formado por cinco pezas e presentan estilos no máximo nos dous últimos segmentos abdominais. Outra característica común ten que ver co desenvolvemento embriolóxico: todos os Dicondylia forman unha cavidade amniótica pechada arredor do embrión, producindo dúas cubertas embrionarias completas (o amnio e a serosa).
Sistemática
Os Dicondylia inclúen todos os insectos voadores (Pterygota) e os Zygentoma (lepisma etc. non voadores) que anteriormente estaban clasificados xunto cos Archaeognatha na antiga orde agora desbotada dos Thysanura.
Gorxias (Platón)
Gorxias é un dos diálogos de Platón que corresponde a súa fase intermedia (388 a. C.-385 a. C.). Neste diálogo, Sócrates busca a verdadeira definición da retórica, tratando de determinar con precisión a esencia da retórica.
A arte da persuasión era considerada necesaria para poder obter vantaxes políticas e xurídicas na Atenas clásica, e moitos retóricos promovéronse como profesores desta habilidade fundamental. Algúns, como Gorxias, eran estranxeiros atraídos por Atenas debido a súa reputación de sofisticación intelectual e cultural. No Gorxias, Sócrates sostén que a filosofía é unha arte, mentres que a retórica é un don. Para Sócrates, a maioría da retórica, na práctica era simplemente adulación. Para poder utilizar a retórica para ben, non pode existir soa; debe depender da filosofía para guiar a súa moralidade. Sócrates, polo tanto, cre que a moralidade non é inherente á retórica e que sen a filosofía, a retórica so se usa para persuadir cun beneficio persoal. Suxire que el é un dos poucos (pero non só) atenienses que practica a "verdadeira" filosofía.
Introdución
Nesta obra participan Sócrates, os seus amigos Calicles e Querefonte, o retórico Gorxias de Leontini e o seu discípulo Polo. Consta de tres diálogos, nos que Sócrates enfróntase con Gorxias, Polo e Cacicles sucesivamente.
Arte vs. Don
Sócrates e Polo debaten se a retórica pode ser considerada unha arte. Polo afirma que a retórica é unha arte, pero Sócrates continúa discutindo que non o é, que simplemente é un don.
Diálogo con Gorxias
Ante a pregunta sobre a súa profesión, Gorxias deféndese como retórico, explicando logo o que é a retórica e cal é o seu obxectivo. Para el, consiste en persuadir mediante a palabra, e por iso ensina aos seus discípulos a discutir e convencer con argumentación. Eloxia a súa arte como sublime, capaz de tratar calquera tema e de defender calquera postura, aínda que admite que debe suxeitarse á xustiza, como calquera outra actividade.
Sócrates pon a Gorxias en apuros, sinalando as súas contradicións, nun xogo de preguntas e respostas. O mesmo tempo define a retórica como unha mera práctica, rebaixando o rango de arte que lle dá o seu opoñente, e comparándoa coa actividade culinaria, algo soamente agradábel. Logo, vai máis alá, cualificándoa de fea e mala, por dirixirse ao pracer, en lugar de ao ben.
Diálogo con Polo
Con Polo, a discusión sobe de ton, xa que Sócrates non sente a mesma consideración polo novo discípulo como polo seu mestre. Polo afirma que o home inxusto pode ser feliz se pode liberarse do castigo merecido polas súas malas accións. Sócrates nega isto dicindo que o home que sabe que está obrando mal non pode ser feliz, e que aínda será máis desgraciado se non sofre un castigo xusto. Tamén di que é peor cometer unha inxustiza que sufrila, algo no que o seu interlocutor non está de acordo, e móstrase incapaz de comprendelo.
Diálogo con Cacicles
Calicles recoméndalle a Sócrates que deixe de filosofar e se adique a unha actividade seria, como aos negocios públicos. Sócrates enúncialle o problema da diferenza entre o ben e o pracer (ou o mal e a dor), distintos entre eles, ante o parecer do seu amigo. Despois dunha alterada discusión, Cacicles declárase cansado e abandona polo que Sócrates termina monologando. A vida debe orientarse cara ó ben. Por iso, a intervención na vida pública debe servir para mellorar aos cidadáns, cousa que non fixo ningún político grego, nin aínda aos afamados Temístocles e Pericles.
Cacicles considérase a si mesmo o único político auténtico, no sentido mencionado. Termina cunha premonición sobre o seu propio final: a posibilidade de ser acusado inxustamente ante un tribunal, reafirmándose na súa vontade de buscar o maior ben para os cidadáns, e non o seu pracer, aínda que isto o prexudique. Declárase a si mesmo crente no mito da xustiza das almas despois da morte, confiando na súa traxectoria vital rexida pola verdade e a xustiza.
Nicolao II
Nicolao II pode referirse, entre outros, a:
Juan de la Torre Ayala
Juan de la Torre Ayala foi un bispo castelán que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1621 e 1626.
Juan Venido Castilla
Juan Venido Castilla foi un bispo castelán que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1626 e 1631.
Couceiros
O topónimo galego Couceiros pode referirse a:
Partido Comunista de Galicia
O Partido Comunista de Galicia (PCG) constitúe a federación galega do Partido Comunista de España, forma parte de Esquerda Unida-Izquierda Unida e ten como única lingua oficial o galego, o seu himno é A Internacional e o seu órgano de expresión é A Voz do Pobo publicado desde agosto de 1969. As súas xuventudes organízanse na Xuventude Comunista.
Historia e características
O PCG constituíuse en 1968, o congreso constituínte celebrouse no exilio, en París. Xa o PCE fora o principal partido de oposición ao franquismo en Galicia e o PCG mantivo esa hexemonía, pero xa contestada polos partidos nacionalistas de esquerda e tamén por outros partidos de esquerdas escindidos do propio PCE. O seu primeiro secretario xeral foi Santiago Álvarez.
24 de febreiro
O 24 de febreiro é o 55º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 310 días para finalizar o ano, 311 nos anos bisestos.
Acontecementos
miniatura|100px| Radio Galega
Nacementos
miniatura|100px|Marjorie Courtenay-Latimer
Mortes
miniatura|100px|Nikolai Lobachevski.
Outros
Os 366 días do ano
Voo 23 de Airwork
Accidente
O avión tiña programado a súa engalaxe para as 9:00 pm hora local, pero atrasouse mentres se cargaba. Durante o atraso os pilotos pediron 570 litros máis de combustible e dixéronlle á persoa encargada da repostaxe que o puxese todo no tanque da á esquerda, en vez de dividilo entre os dous tanques, segundo os procedementos da compañía. O voo engalou finalmente ás 9:36 pm.
Xusto despois da engalaxe activouse o piloto automático que controlou o avión durante a súa trepada ao nivel de voo 220. O aparello continuou a plena potencia en vez de voar a velocidade de cruceiro durante os seguintes 15 minutos, co obxectivo de recuperar o tempo perdido. Ao baixar a potencia a velocidade de cruceiro o capitán notou desequilibrio entre os tanques de combustible e iniciou os procedementos de transvasamento de combustible. Pouco despois, ás 10:13 o avión entrou nun descenso en espiral e rompeuse no aire, matando os dous pilotos.
Jean Monnet
Jean Omer Marie Gabriel Monnet, nado en 1888, en Cognac e finado en 1979 en Yvelines, foi un economista francés que xunto con Konrad Adenauer, Robert Schuman e Alcide De Gasperi é considerado un dos "Pais de Europa", en referencia á Unión Europea (UE). Aínda que nunca fora elixido para cargo público ningún, Monnet actuou nos bastidores de gobernos europeos e americanos como un internacionalista pragmático ben relacionado. Foi o primeiro presidente da Alta Autoridade da Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro no marco do Plan Schuman. Posteriormente continuou a xogar un papel importante na integración europea durante toda a súa vida.
Traxectoria
Jean Monnet, procedente dunha familia de comerciantes en Cognac, principiou a súa carreira dentro da empresa familiar. Con apenas 17 anos, recibiu o encargo paterno de abrir mercados internacionais para a produción da adega que a súa familia posuía en Cognac. Con 18 foise a Londres e desde alí viaxou a Escandinavia, Rusia, Canadá, Estados Unidos e Exipto por mor dos negocios familiares. Esta experiencia contribuíu a ampliar a súa visión do mundo, e a asentar os alicerces dun futuro dedicado ao proxecto da Europa unida.
Durante a primeira guerra mundial propúxolle ao presidente do consello a coordenación dos recursos económicos dos aliados e colaborou na organización e coordenación do transporte marítimo das potencias aliadas. Durante o período de entreguerras foi Secretario Xeral adxunto da Sociedade de Nacións (1919-23) e dirixiu negocios importantes nos Estados Unidos e outros países. En San Francisco paticipou na creación dun banco de investimento, que se viu afectado pola Gran Depresión, feito ao que se referiu nas súas memorias: "Os homes só aceptan o cambio resignados pola necesidade e só ven a necesidade durante as crises". Tamén traballou en Xangai para o goberno nacionalista de Chiang Kai-shek.
Co comenzo da segunda guerra mundial en 1939 foi designado presidente do comité franco-británico de coordenación económica. Tras a derrota de Francia pola Alemaña nazi en 1940 argallou un plan para a fusión política entre Francia e Gran Bretaña, que obtivo o apoio de Churchill, pero non encontrou eco entre os exiliados da «Francia libre». En 1943, en Alxer, espresou xa os seus ideais europeístas: "Non haberá paz en Europa, si os Estados se reconstrúen sobre unha base de soberanía nacional (...) os países de Europa son demasiado miúdos para asegurarlle aos seus pobos a prosperidade e os avances sociais indispensables. Isto supón que os Estados de Europa se agrupen nunha Federación ou "entidade europea" que os converta nunha unidade económica común".
Monnet traballou para os aliados en misións diplomáticas e financeiras, e formou parte do Comité de Liberación Nacional francés que presidía Charles de Gaulle (malia a que nunca foi gaullista e se sentiu especialmente distante do nacionalismo francés en xeral).
Abrollos da UE
Terminada a guerra, dirixiu a elaboración dun plan de equipamento e reconstrución económica (o Plan Monnet) que, apoiándose na axuda estadounidense do Plan Marshall, permitiu a Francia modernizar as súas estruturas produtivas e relanzar o crecemento en pouco tempo. Pero, consciente das limitacións dos Estados tradicionais, centrouse desde entón en lidar polo ideal europeísta; foi el quen concibiu a estratexia de comezar pola integración económica de Europa, para fomentar así unha solidariedade material que contrarrestase os particularismos nacionais e fose o alicerce para unha futura unión política.
Partindo do pensamento que Arístides Briand expuxera en 1929, Monnet reelaborou a idea da unidade europea fundamentándoa nunha base económica solidaria, e imprescindible para lograr a posterior unión política. Con tal propósito participou en 1948 na creación do Consello de Europa na Haia e a elaboración da Declaración Schuman (1950), pola que Francia e a República Federal Alemá puxeron os seus sectores carbonífero e siderúrxico baixo unha autoridade supranacional e conxunta.
De 1952 a 1955 foi o primeiro presidente da Alta Autoridade da Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro así xurdida, que sería o xermolo da posterior Comunidade Económica Europea. Monnet tivo un papel decisivo na concepción deste instrumento de integración continental (1957), sempre con obxeccións por mor do protagonismo que conservaron no seu seo os gobernos dos estados. A segunda parte do plan ideado por Monnet ía cara a integración e a unidade política: a Comunidade Europea de Defensa (CED). O veto do Parlamento francés en 1954 supuxo o primeiro fracaso importante no proceso de unidade.
Xuro
O xuro é a remuneración cobrada polo empréstito de cartos. É expresado como un porcentual sobre o valor emprestado (taxa de xuro) e pode ser calculado de dúas formas: xuros simples ou xuros compostos.
O xuro pode ser comprendido como unha especie de "alugueiro sobre o diñeiro". A taxa sería unha compensación pagada polo tomador do empréstito para ter o dereito de usar o diñeiro até o día do pagamento. O acredor, por outro lado, recibe unha compensación por non poder usar ese diñeiro até o día do pagamento e por correr o risco de non recibir o diñeiro de volta.
Historia
Documentos históricos redactados pola civilización sumeria, ó redor do ano 3000 a.C., revelan que o mundo antigo desenvolveu un sistema formalizado de crédito baseado en dous principais produtos, o gran e a prata. Antes de existiren as moedas, o préstamo de metal era un feito baseado no seu peso. Os arqueólogos descubriron pedazos de metais que foron usados no comercio nas civilizacións de Troia, Babilonia, Exipto e Persia. Antes de que se desenvolvese o empréstito en diñeiro, o préstamo de cereal e de prata facilitaba a dinámica do comercio.
Na República Romana, o ano do consulado de Marco Fabio Ambusto (pola terceira vez) e ou Tito Quincio ou Marco Popilio, a taxa de xuros foi reducida para 8 1/3 por cento, mesmo así, os plebeos continuaban sen conseguir pagar as súas débedas.
Pedro Ruiz Valdivieso
Pedro Ruiz Valdivieso foi un bispo castelán que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1617 e 1621.
Alcide de Gasperi
Alcide De Gasperi, nado en Trento o 3 de abril de 1881 e finado en Sella di Valsugana o 19 de agosto de 1954, foi un político italiano.
Xunto con Konrad Adenauer, Robert Schuman e Jean Monnet está considerado "pai de Europa", en referencia á Unión Europea. esquerda|miniatura|Alcide de Gasperi nun selo alemán
Birrete
dereita|miniatura|Personaxes con barrete nunha miniatura das [[Cantigas de Santa María.]]
Birrete pode referirse a:
Anxo
Anxo pode referirse á:
Milan Mačvan
Milan Mačvan, nado o 16 de novembro de 1989 en Vukovar, é un ex xogador serbio de baloncesto profesional.
Traxectoria
Tras pasar polas categorías inferiores do KK Železnik, comezou a súa carreira profesional no club a finais de 2007. Foi traspasado ao KK Hemofarm a mediados de decembro de 2007.
O 17 de decembro de 2010, Mačvan asinou un contrato por 5 anos co Maccabi Tel Aviv.
Foi elixido na 54ª posición do Draft da NBA polos Cleveland Cavaliers. O 18 de outubro de 2011, asinou un acordo de cesión por un ano ao KK Partizan.
O 1 de xuño de 2020 anunciou a súa retirada coma xogador profesional.
Kashima, Ibaraki
Kashima (鹿嶋市, かしまし, Kashima-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Kantō e ao sueste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 92,96 km² e a poboación de 65.469 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 704 h/km². O concello de Kashima limita cos concellos de Hokota, de Namegata, de Itako e de Kamisu.
212 (mísil)
250px|miniatura|O mísil 212. 212 foi a denominación dun tipo de mísil de cruceiro soviético deseñado en 1936 por Sergéi Koroliov, sendo o segundo deseñado por el. Foi probado un par de veces antes de ser cancelado en 1939.
O deseño completouse o 2 de agosto de 1936 e consistía nun foguete con ás e lanzado desde unha catapulta. Fixéronse dúas probas da catapulta de lanzamento en novembro de 1936 usando unha maqueta do mísil, que acabaron en fracaso. Decidiuse entón que o mísil sería lanzado desde un avión, facéndose unha proba de lanzamento cunha maqueta desde un bombardeiro Tupolev TB-3 o 27 de maio de 1938. Koroliov foi arrestado un mes máis tarde, pero o proxecto continuou sen el. O 19 de xaneiro de 1939 decidiuse non usar máis o motor co que se tiña traballado ata entón (un ORM-65 deseñado por Valentín Glushkó) debido a problemas co sistema de control e algunhas explosións. Nese momento cambiouse a denominación do mísil pola de 803. Durante 1939 fixéronse un par de probas máis, fracasando as dúas por problemas co sistema de control, co que finalmente abandonouse o proxecto.
Aeroporto de Mount Hagen
O aeroporto de Mount Hagen é un aeroporto que serve a Mount Hagen, a terceira cidade máis grande de Papúa Nova Guinea.
Augusta Jawara
Hannah Augusta Darling Jawara, nada co apelido Mahoney en Banjul en maio de 1924 e finada en Londres o 21 de xaneiro de 1981, foi unha activista dos dereitos da muller, autora de obras de teatro e enfermeira gambiana.
Traxectoria
Estudou no Instituto Mohammedan, onde coñeceu o seu futuro marido e presidente Dawda Jawara. Estudou enfermaría en Edimburgo, Escocia. En febreiro de 1955 casou con Jawara. A súa primeira crianza naceu en Edinburgo, onde o seu home regresara a estudar.
En 1960 converteuse na primeira muller en Gambia en ser candidata nunhas eleccións lexislativas á Asemblea Nacional de Gambia, representando o partido do seu home, o Partido Progresista Popular. En 1962 formou a Women's Contemporary Society. En 1967 ela e a súa parella divorciáronse, e ela converteuse ao islam.
A súa obra The African King foi representada no Negro Arts Festival en Dakar en 1966. En 1968 publicou Rebellion, "quizais o primeiro libro infantil proclamadamente feminista e para nenas na tradición e historia literaria de Gambia". Publicado baixo pseudónimo, Rebellion a obra de teatro fala de Nyasta, unha adolescente nunha vila rural que loita por proseguir coa súa educación en vez de sufrir un matrimonio concertado. Cando se publicou, era presidenta da Federación de Mulleres de Gambia,, que axudou a constituír a partir de asociacións de mulleres da área metropolitana de Banxul.
Chardonnay
Este artigo trata sobre o tipo de uva, para a poboación francesa véxase Chardonnay, Saona e Loira. 180px|miniatura|Cor dourada característica dun viño elaborado con uva Chardonnay. miniatura|180px|Botella de viño Chardonnay. miniatura|180px|Bagos de chardonnay logo da [[vendima.]] Chardonnay (pronunciado en galego coma: xardoné) é unha caste de uva branca da especie Vitis vinifera (a videira) a partir da que se fabrica viño de alta calidade. Orixinalmente producida na rexión de Borgoña. Investigadores da universidade peruana de San Ignacio de Loyola analizaron a súa pegada xenética, concluíndo que ten a súa orixe nas cepas Gouais Blanc e Pinoccio.
Orixe e etimoloxía
A cepa Chardonnay é orixinaria do viñedo de Borgoña, e máis precisamente dos arredores da vila de Chardonnay onde xa se menciona o cultivo da vide no século X. Se o nome romano da vila era Cardonacum (un lugar onde mendran cardos, chardon en francés), este evolucionou a Chardonay e a cepa coñecíase coma Chardenet, Chaudenet ou Chardenay até que o Congreso de Ampelografía de Chalon-sur-Saône de 1896 fixou o nome actual. Uns estudos científicos recentes permitiron establecer a xenética do Chardonnay como o resultado do cruzamento por polinización entre o Pinot noir e o xa desparecido Gouais blanc, unhas cepas máis antigas que existían en Borgoña antes do Chardonnay.
Outra versión da orixe deste viño di que este veu de Xerusalén, de rexións de solos calcarios e arxilosos. O nome viría pois do hebraico e non do francés. Os primeiros en levar o viño branco a Francia foron os cruzados de Palestina, que levaron tanto viño coma sementes da variedade cuxo nome orixinal en francés é "Porte de Dieu", que significa "Porta de Deus", tradución do nome hebraico "Shaar-adonay", que simboliza a cidade Santa de Xerusalén, arrodeada de portas cara Deus.
Características
O gran do bago é pequeno, redondo e colle un ton melón cando fermenta. O resultado da súa maduración produce un mosto suave e aromático, chamado frutoso no eido da enoloxía, característica pola que é incluída na elaboración de champaña.
Cando é fermentado ou criado en barricas adquire unhas cualidades de sabor e aroma que o distinguen e fano moi apreciado entre os seus consumidores. Só algunhas variedades moi específicas aceptan a súa garda, polo que xeralmente se recomenda bebelo de produción recente.
Fantasía
O xénero fantástico, comunmente chamado fantasía, é un xénero artístico de ficción no cal os elementos principais do argumento son imaxinarios, irreais e sobrenaturais.
No seu sentido máis amplo, o xénero fantástico áchase presente na literatura, cine, banda deseñada, videoxogos, xogos de rol, pintura, escultura, drama e, sobre todo, na mitoloxía e relatos antigos, onde tivo a súa orixe. Caracterízase por non dar prioridade a unha representación realista que respecte as leis de funcionamento do mundo real. Nese sentido adóitase dicir que o xénero fantástico é subversivo, pois viola as normas da realidade.
Medios
miniatura| Os [[gnomos, do mesmo xeito que outras criaturas, poboan obras fantásticas, xeralmente de corte marabilloso.]] O fantástico é un xénero popular, despois de atopar un lugar para si mesmo en case todas os medios. Aínda que a arte fantástico e recentemente as películas fantásticas foron cada vez máis populares, é a literatura fantástica quen foi sempre o medio primordial do xénero. Así mesmo, os xogos e videoxogos de rol fantástico foron as bases do xénero RPG.
Literatura fantástica galega
Na literatura galega o elemento fantástico aparecen xa en autores do Rexurdimento que toman elementos e temática da tradición oral (aparecidos, o mal de ollo, os feitizos e maldicións etc) no período intersecular aparecen xa os relatos fantásticos na obra de Heraclio Pérez Placer ou Francisco Álvarez de Nóvoa. En 1898 Luís Otero Pimentel publica a primeira novela fantástica en galego, Campaña da Caprecórneca con elementos marabillosos e mesmo de ficción científica.
No principio do século XX a literatura popular de tradición oral segue fornecendo material tanto a etnógrafos como a literatos que reelaboran as lendas orais de forma culta, como os de Vicente Risco e Ramón Otero Pedrayo, chegando incluso ata a literatura española a través de Valle-Inclán e Wenceslao Fernández Flórez. Os integrantes da Xeración Nós cultivaron as narracións macabras de carácter cómico (Un ollo de vidro, Do caso que lle aconteceu ao doutor Alveiros, O purgatorio de Don Ramiro). Na obra de Rafael Dieste tamén aparecen elementos fantásticos ao mesmo tempo que os da xeración Nós, este subxénero seguiría a súa existencia en plena posguerra a través da obra de Álvaro Cunqueiro e Ánxel Fole, incluso en obras do escritor realista Eduardo Blanco Amor, Os biosbardos.
Nos escritores da Nova Narrativa Galega a fantasía aparecen de forma abundante en libros de Xosé Luís Méndez Ferrín, Gonzalo Rodríguez Mourullo, Xoán Casal e Carlos Casares aínda que tamén aparece en pequenos reflexos na obra doutros moitos autores galegos.
Subxéneros
As evolucións do xénero fantástico moderno xeraron moitos novos subxéneros sen unha clara contrapartida na mitoloxía ou o folclore, aínda que a inspiración nestes segue sendo o tema máis recorrente. Os subxéneros fantásticos son numerosos e moi diversos, e con frecuencia se superpoñen con outras formas de ficción en case todos os medios nos que se producen. Cabe facer especial mención nos subxéneros de ciencia ficción e terror.
Voo 217 de Azerbaijan Airlines
Accidente
Uns cinco minutos despois de que o avión engalase do aeroporto de Baku a tripulación informou dun fallo dos sistemas. Voar sobre o mar Caspio de noite sen instrumentos fixo que a tripulación tivese dificultade para xulgar os seus parámetros de voo. Mentres intentaba regresar a Baku o aparello esnafrouse pouco despois na ribeira do Caspio, matando todos os pasaxeiros e tripulantes.
Bob Hoskins
Robert William "Bob" Hoskins, nado o 26 de outubro de 1942 e finado o 29 de abril de 2014, foi un actor inglés.
La masia
La masia é unha pintura ó óleo, realizada polo pintor Joan Miró entre os anos 1921 e 1922, constitúe unha especie de inventario da masía que posuía a súa familia desde o ano 1910 na poboación de Montroig. O mesmo Miró consideraba esta obra como unha peza clave na súa carreira artística, describíndoa como «un resumo de toda a miña vida no campo». Está conservada na National Gallery of Art, Washington DC, a onde foi doada por Mary Hemingway en 1987.
Historia
Finalizou esta pintura en París xa que por eses anos residía na capital de Francia onde ocupaba o estudo cedido por Pau Gargallo e só ía pasar os veráns á leira familiar en Montroig do Camp. Por necesidade económica, iniciou un percorrido entre marchantes para poder vendela. Léonce Rosenberg que se ocupaba das pinturas de Picasso, accedeu a tela en depósito e ó cabo dalgún tempo e ante a insistencia de Miró, suxeriulle ó artista dividir a tea en anacos pequenos para que fose máis fácil a súa venda. Miró, enfadado, recolleu a tea e levoulla ó seu taller. Fíxose cargo da pintura Jacques Viot, da galería Pierre, que despois duns tratos vendeulla ó escritor Ernest Hemingway, por cinco mil francos. Hemingway escribiu en 1934 na revista Cahiers d'art: «Non cambio La masia por ningún outro cadro do mundo»
Miró utilizou posteriormente a zona de Montroig noutras obras, como La masovera, Flors i papallona, Graella i llum de petroli, El llum de carbur e L'espiga de blat, que xunto coa La masia permiten ver a sucesión na transformación das formas figurativas noutras planas onde hai toda clase de simboloxía e grafismo.
Descrición
La masia, é a obra cume da súa época «detallista», realizada ós vinte e nove anos de idade e que James J. Sweeney considerou como «obra clave do desenvolvemento posterior do artista». Traballou nela durante nove meses de dura elaboración; a relación mítica mantida por Miró coa terra, resúmese neste cadro, no grafismo de carácter inxenuo e realista de todos os obxectos, os animais son os domésticos, os vexetais son os que o home traballa e os obxectos son todos de uso diario e necesarios para o home. Estuda todos os detalles ó mínimo, é o que se chama «caligrafía mironiana» empregada polo artista tamén noutras pinturas como Mont-roig, l'església i el poble (1919), Retrato de nena (1918) ou Hort amb ase (1918), punto de partida todas elas para os seguintes anos do seu contacto co surrealismo.
Na pintura nótase a familiaridade que todo o representado tiña con Miró. Está realizada como un escenario onde se poden apreciar as actividades propias dunha masía e as características do edificio, dos obxectos e animais. A definición clara dos debuxos consegue facer fácil o recoñecemento de todo sen producir ningunha confusión. Coma se fose un inventario móstrase un macho, un cabalo, unhas galiñas, un can, unha cabra, un coello, lagartas e insectos, a maioría illados e moitos deles colocados sobre algún obxecto que os fai aparecer como expostos sobre unhas penas, esta posibilidade de unión entre obxecto e animal é a peza que segundo Braque «asegura a súa xustificación» e consegue o movemento entre o resto dos elementos representados da obra. O edificio da casa inclúe as gretas e as faltas no revogue das paredes. No centro da pintura atópase un gran eucaliptus que nace dun círculo negro que contrasta co círculo branco do ceo que representa o sol. Todos os elementos desta pintura, animais e obxectos, chegaron a ser prototipos en forma de símbolo que foron aparecendo en diversas obras realizadas por Miró, por exemplo un dos máis habituais é a escaleira de man que representa a evasión.
Indiana Jones e a última cruzada
Indiana Jones e a última cruzada (en Indiana Jones and the Last Crusade) é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que foi estreado en 1989.
Sinopse
Nesta terceira entrega, o pai de Indiana Jones (Harrison Ford), Henry Jones, tamén arqueólogo (Sean Connery), é secuestrado cando buscaba o Santo Graal. Indiana terá que ir a rescatalo e, de paso, intentar facerse coa prezada reliquia, que tamén ambicionan os nazis.
Ostreidos
miniatura|dereita|350px|Ostra común miniatura|dereita|350px|Interior de ostra portuguesa Os ostreidos (Ostreidae, Rafinesque 1815) son unha familia de moluscos bivalvos mariños, pertencente á orde ostreidos. Denomínanse tamén ostras verdadeiras e inclúen a maior parte das especies consumidas baixo o nome de ostras.
As ostras produtoras de perlas non se consideran verdadeiras ostras. Pertencen á familia Pteriidae, da orde Pterioida.
Morfoloxía
Caracterízanse por posuír un músculo adutor central, que deixa unha pegada visible na superficie interior da cuncha. Esta adoita ser de superficie irregular porque se adapta ó substrato sobre o que crece.
A cuncha adoita ser redondeada e plana, con notables variacións.
Hábitat e bioloxía
Viven na franxa infralitoral. Son animais ovíparos pero tamén existen especies larvíparas. En calquera caso, son hermafroditas, nuns casos simultáneas e noutros alternativas.
Algunhas especies (ostra común e ostra portuguesa) son obxecto de cultivo intensivo en bateas semellantes ás utilizadas para a cría do mexillón. A totalidade da ostra comercializada para consumo procede de sistemas de ostricultura.
Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro
miniatura|dereita|Antiga sede da CECA en [[Luxemburgo.]]
A Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro (CECA) foi un organismo internacional de ámbito europeo que regulaba os sectores do carbón e do aceiro dos Estados membros.
O tratado instaurando a CECA foi firmado en París o 18 de abril de 1951 por Francia, Alemaña, Italia e os tres países do Benelux: Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo.
Esta comunidade é considerada como o "xerme" da actual Unión Europea (UE).
Disarm
"Disarm" é unha canción de The Smashing Pumpkins. Foi o terceiro sinxelo e o sexto tema do seu segundo álbum, Siamese Dream. "Disarm" foi escrita por Billy Corgan e é unha das cancións máis coñecidas da banda. Corgan considéraa persoalmente a canción máis importante de Siamese Dream.
A BBC prohibiu que a canción saíse no seu programa Top of the Pops debido á letra "cut that little child", e foi moi pouco radiada no Reino Unido. Esa letra, xunto con "what I choose is my choice" e "the killer in me is the killer in you", tamén deron lugar a certa controversia, e algúns o leron coma que o aborto é asasinato. Porén, incluso coa prohibición e tempo limitado na radio, acadou o número 11 na lista de sinxelos do Reino Unido debido ás súas fortes vendas.
Lista de cancións
UK 7" vinyl single
UK CD single 1
Francisco Illo Arbiol
Francisco Illo Arbiol, nado en Barcelona o 21 de setembro de 1917, foi un futbolista español. Xogaba de centrocampista.
Sebastián Bricianos
Sebastián Bricianos, nado en Medina del Campo en 1561 e finado en Ourense o 5 de xaneiro de 1617, foi un bispo castelán que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1611 e 1617.
Vic Wilson
Vic Wilson nado en Drypool Hull, Inglaterra o 14 de abril de 1931 e finado en Gerrards Cross, Buckinghamshire o 14 de xaneiro de 2001 foi un británico piloto de carreiras inglés. Morreu nun accidente en Gerrards Cross, Buckinghamshire. Participou en dous Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1, debutou o 4 de setembro de 1960. Non anotou puntos do Campionato Mundial. Tamén participou nalgunhas carreiras de Fórmula 1 fora do Campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
‡O coche foi pilotado na carreira por Bob Bondurant
Bill Murray
William James "Bill" Murray, nado o 21 de setembro de 1950 en Wilmette, Illinois, é un actor e humorista estadounidense.
Arturo Gallego Cruces
Arturo R. Gallego Cruces, nado en Luou (Teo) o 14 de maio de 1898, foi un mestre, escritor e político galego.
Roda do Ano
A Roda do Ano é un calendario usado nalgunhas relixións pagás e neopagás para marcaren e celebraren o ciclo das Estacións. Este ciclo consiste en oito festivais chamados "Sabbats" ou aquelarres. Segundo a paganismo actual, a Roda do Ano está a reflectirse nas nosas vidas: nacer, medrar, avellentar e morrer.
Arturo Gallego Cruces
Traxectoria
Fillo de José Gallego Montes. Foi mestre en Luou e dende 1920 en Parderrubias. Colaborou con artigos e relatos en El Correo de Galicia, El Compostelano, Vida Gallega e Eco de Galicia. En 1919 publicou o conto en galego "O fillo do Zoqueiro" en El Correo de Galicia. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Salceda de Caselas e primeiro tenente alcalde. Logo da dimisión do alcalde Vicente Jiménez Guisado, foi nomeado alcalde en novembro de 1925. Na República foi presidente do Comité local do Partido Radical. En 1945 seguía sendo mestre.
Vida persoal
Casou en Parderrubias con Gabina Barros Fandiño en decembro de 1921.
Roda do Ano
Na relixión Wicca e outras relixións pagás da natureza, os procesos naturais son vistos como un ciclo continuo. O paso do tempo é tamén visto como cíclico e é representado por unha roda ou un círculo. A evolución de nacer, medrar, avellentar e morrer, como se experimenta na vida humana, repítese na progresión das Estacións. Os wiccans empregan a vida, morte e renacemento do Deus e a fertilidade da Deusa para explicaren a evolución das estacións e da Roda do Ano.
Etimoloxía
Mentres moitos destes nomes derivan de antigos festivais, os nomes Litha e Mabon, os cales se fixeran populares na Wicca practicada nos Estados Unidos, foron inventados por Aidan Kelly nos anos 70. A palabra "sabbat" deriva do inglés antigo sabat, do francés antigo sabbat, do latín sabbatum, do grego sabbaton (ou sa'baton) e do hebreo shabbat que significa "descansar".
Orixes
As festividades da Roda do Ano toman os seus nomes de festivais relixiosos céltas e xermánicos precristiáns. Malia iso, existe unha gran liberdade nas formas e significados dos festivais, en parte polos elementos introducidos pola Wicca así como outras influencias. A similitude entre estes festivais xeralmente termina cun nome en común.
As oito Festividades
Os wiccanos e seguidores doutras relixións neopagás observan oito festividades anuais usualmente chamados "Sabbats" ou aquelarres. Catro destas celebracións caen nos solsticios e nos equinoccios e son coñecidos como Sabbats Menores; os outros catro caen (aproximadamente) a medio camiño entre os primeiros catro e son chamados Sabbats Maiores. Os Sabbats Menores están baseados en termos xerais en antigos festivais xermánicos, os chamados Sabbats Maiores son inspirados en festivais gaélicos. A pesar diso, as interpretacións modernas varían e algúns grupos wiccans poden celebrar e conceptualizar estes festivais de diferentes formas. Os oito aquelarres ou Sabbats son diferentes dos Esbats.
Datas das Festividades
dereita|325px|miniatura|A Roda do Ano no [[Hemisferio Norte. No Hemisferio Sur estes festivais son comunmente desprazados por seis meses para que coincidan coas estacións locais.]]
Narracións
Entre os wiccanos, a narración máis común da Roda do Ano é a dualidade do Deus e da Deusa. Neste ciclo, O Deus nace da Deusa en Yule, medra en poder no Equinoccio de Primavera e a Deusa regresa ó seu aspecto de Moza. En Beltane, o Deus cortexa e fecunda a Deusa. En Lughnassadh, o Deus comeza a minguarlle o seu poder e influencia e morre e entra na Terra do Verán Eterno ou Summerland en Samhain para renacer novamente da Deusa en Yule; a cal xa pasara do seu aspecto de "Nai" á "Anciá". Esta narración é equiparable a moitas narracións de pobos antigos nas que se explica o proceso interminable das estacións. O Deus está nas narracións representado polo Sol e a Deusa pola Terra.
Outra narración "solar" é a do "Rei Carballo" (Oak King en inglés) e a do "Rei Acivro" (Holly King en inglés), un rexe o Inverno e o outro o Verán. No solsticio de Verán o Rei Carballo está no punto máximo da súa forza, mentres o Rei Acivro está no seu punto máis fráxil. O Rei Acivro comeza a gañar poder no equinoccio de Outono chegando ó seu máximo poder durante o solsticio de Inverno.
Hemisferios
A Roda do Ano orixinouse no hemisferio norte, por tanto moitos pagáns do hemisferio sur axustan estas datas para que coincidan coas estacións dese hemisferio. Xa que logo, mentres no hemisferio norte se celebra o sabbat de Litha, no hemisferio sur celebran Yule.
Outros artigos
Sabat (wicca)
STS-45
Características
STS-45, con sete astronautas a bordo, foi lanzada para facer experimentos co laboratorio ATLAS 1, orientado ao estudo do Sol e da atmosfera terrestre. A tripulación estaba formada polo comandante Charles F. Bolden Jr., o piloto Brian Duffy, os especialistas de misión Kathryn D. Sullivan, David C. Leestma, Michael Foale e os especialistas de carga Byron Lichtenberg e Dirk D. Frimout, o primeiro astronauta belga.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 2 de abril de 1992.
Ava Adore
"Ava Adore" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins. Foi editada como primeiro sinxelo do seu álbum Adore o 18 de maio de 1998.
Antonio Goyanes Pérez
Antonio Goyanes Pérez, finado en Lugo en febreiro de 1931, foi un sacerdote e xornalista galego.
Traxectoria
Beneficiado da catedral de Lugo. Foi director de La Voz de la Verdad (1927-1930).
Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia
O Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia (en francés: Cabinet des Médailles de la Bibliothèque Nationale de France), denominado oficialmente Departamento de Moedas, Medallas e Antigüidades da Biblioteca Nacional de Francia (Département des Monnaies, médailles et antiques de la Bibliothèque Nationale de France) é unha institución encargada de conservar, difundir e dar valor ás coleccións numismáticas e de antigüidades da Biblioteca Nacional de Francia.
Herdeiro do antigo Gabinete de Medallas dos reis de Francia, é o máis antigo dos museos franceses abertos ao público. O Gabinete sitúase dentro das instalacións da Biblioteca Nacional de Francia, no número 58 da rúa de Richelieu e no número 5 da rúa Vivienne, no distrito II de París. É visitable en horario de 10:00 a 18:00 horas de luns a sábado.
Historia
miniatura|esquerda|Moeda do Gabinete de Medallas: 100 [[Ducado (moeda)|ducados de ouro do Reino de Aragón a nome de Xoana I de Castela e o seu fillo, Carlos I, cuñada en Zaragoza en 1528. Peso: 349,32 g. Diámetro: 84 mm. Único exemplar coñecido.]] O Departamento de Moedas, Medallas e Antigüidades da Biblioteca Nacional de Francia acolle coleccións de xoias, pedras gravadas (entalladuras e camafeos), esculturas, cerámica e "medallas" (o nome dado ata o século XIX ás moedas antigas) recollidas polos reis de Francia desde a Idade Media. Estas coleccións leváronse a cabo non só polo lecer dos soberanos e das súas familias, senón tamén como reserva de metais nobres e de riqueza.
Foi Francisco I quen, caracterizándoo dentro do patrimonio da Coroa —ao que pertence de iure—, lle atribuíu ao Gabinete unha certa autonomía dentro dos muros do castelo de Fontainebleau, o que constituíu o xermolo da primeira colección, que foi alimentado despois por Catarina de Médici. Ao remate das guerras de relixión, Carlos IX (1560-1574) creou o posto de "garda particular das medallas e das antigüidades do rei", para protexer o patrimonio da Coroa. O primeiro garda do que se ten constancia da ocupación deste posto foi Pierre-Antoine de Rascas de Bagarris, nomeado por Henrique IV.
Technique
Technique é o quinto álbum de estudio da banda inglesa de synthpop New Order, publicado o 30 de xaneiro de 1989 a través do selo Factory Records. Parcialmente gravado na illa de Eivisa, incorpora ritmos baleares e influencias do acid house no son dance-rock do grupo. O álbum foi influenciado pola entón crecente escena acid, e polas experiencias de Bernard Sumner no 500 Club de Nova York e o Shroom en Londres. Foi o primeiro dunha serie de poucos álbums onde o son do baixo de Peter Hook foi predominante.
Technique foi o primeiro disco de New Order e acadar o número 1 da lista británica de álbums, e "Fine Time", o seu primeiro sinxelo, chegou ao número 11. Versións remesturadas de "Round & Round" e "Run" tamén se publicaron como sinxelos.
Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia
Historia
miniatura|Unha das salas do Gabinete de MedallasO Gabinete viviu a súa etapa de verdadeiro pulo e esplendor baixo o reinado de Luís XIV, quen enriqueceu o "gabinete de curiosidades" que herdara do seu tío Gastón de Orleáns con numerosas adquisicións, entre as que salienta o tesouro do nobre salio Khilderico I, doado polo emperador Leopoldo I en 1665. O abade Bénigne Breunot, que xa era responsable das coleccións de Gaston de Orleans, foi nomeado administrador encargado do Gabinete. A raíz duns sucesos ocorridos o 15 de novembro de 1666, motivados pola falta se seguranza, o Gabinete foi trasladado á sede da biblioteca do rei, na rúa Vivienne.
miniatura|esquerda|Un dos administradores do Gabinete de Medallas no [[século XVII Camille Le Tellier de Louvois (1675-1718)]] En 1682 publicouse a primeira colección das moedas do gabinete de Luís XIV, consistente en corenta e unha pranchas encomendadas ao gravador francés Gilles Jodelet de La Boissière: este volume, encargado polo ministro Colbert, non tivo continuación, por mor da súa morte.
Logo, o Gabinete foi novamente trasladado en febreiro de 1648, esta vez ao Palacio de Versalles, onde o rei mandou acomodar unhas instalacións para o efecto. Estes traballos levaron consigo un desembolso importante, que sufragou tamén unha edición dun inventario crítico ilustrado a cargo de diversos especialistas.
miniatura|[[Moeda da Antiga Grecia|Moedas gregas no Gabinete de Medallas: múltiplos de ouro de Alexandre Severo (222-235), de Alexandre o Grande (336-323) e de Filipo II de Madedonia (394-370 a. de C.), procedentes do Tesouro de Tarso]] Desa época, o Gabinete conserva aínda hoxe medallas e pinturas de Boucher, Natoire e Van Loo. Entre os anticuarios e eruditos que dirixiron o Gabinete, un dos máis sobranceiros foi Dumersan, quen comezou os seus traballos en 1795 e conseguiu protexer a colección da súa dispersión logo da derrota dos aliados de Napoleón e publicou unha historia e unha descrición da colección en 1838.
Con todo, cando o arquitecto Jean-Louis Pascal proxectou e construíu a actual sede do Departamento de Moedas e Medallas, entre 1890 e 1913, nunha zona nova da Biblioteca Nacional de Francia na rúa Vivienne, decidiu, coordinadamente co director do departamento, o numismático Ernest Babelon, reconstituír o Salón de Luís XV: a inauguración tivo lugar en 1917.