cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muhammad: The Messenger of God
Desenvolvemento
O desenvolvemento da película comezou en 2007, e Majidi escribiu o primeiro borrador do guión en 2009. En 2011 construíuse na cidade de Qom un colosal decorado onde se gravou a maior parte do filme, mais algunhas das escenas filmáronse en Suráfrica. Durante a rodaxe, Majdi traballou cun equipo de historiadores e arqueólogos para darlle maior veracidade á época e á infancia de Mahoma.
miniatura|220x220px|A cidade de Qom, onde se filmou a maior parte do filme
Recepción
Os críticos cinematográficos iranianos déronlle polo xeral boas críticas ao filme, Nos medios europeos houbo críticas favorables, como a de The Guardian e outras negativas como a de Variety. Pero en sectores relixiosos sunnitas houbo unha crítica moi dura, xa antes da estrea. En febreiro de 2015, a Universidade Al-Azhar pediulle a Irán que prohibise o filme, segundo a universidade banalízase a santidade dos mensaxeiros de Deus.
Convención Baptista do Sur
A Convención Baptista do Sur (en Southern Baptist Convention, SCB) é unha denominación baptista dos Estados Unidos de América, onde é a maior organización protestante, con arredor de 16 millóns de membros. Foi fundada en Xeorxia en maio de 1845.
Alfonso Zapico
Alfonso Zapico, nado en Blimea, Samartín del Rey Aurelio, Asturias, 1981, é un historietista e ilustrador español, que traballa fundamentalmente para o mercado franco belga. En 2012, a súa novela gráfica Dublinés foi galardoada co Premio Nacional de Banda deseñada de España.
Biografía
Tras realizar estudos de ilustración e deseño na escola de arte de Oviedo, os seus primeiros traballos profesionais no mundo da banda deseñada publicáronse en Francia: La guerre du professeur Bertenev (Editions Paquet, 2006), ambientada na guerra da Crimea e que recibiu o Prix BD Romanesque no FestiBD Ville de Moulins no 2007, e o volume colectivo Un jour de mai.
No 2008 publicou Café Budapest, que aborda o conflito árabe-israelí e que foi editado en España por Astiberri e en Polonia (Timof). En xuño de 2008 alcanzaría o Premio Haxtur ao mellor guión. Ademais de banda deseñada, realiza traballos gráficos para diversas editoriais. Colabora así mesmo co diario La Nueva España e outros xornais rexionais, e fíxoo coa revista de banda deseñada en asturiano El Gomeru.
A partir do mes de outubro de 2008 empezou a colaborar co semanario Les Noticies cunha tira titulada Les pites de Grau, que substitúe o espazo que ocupaba outro debuxante asturiano, Ruma Barbero.
En 2009 participou nun volume colectivo xunto cos dibujantes Daniel Acuña, Fernando Baldón, Toni Carbós, Carlos Sofía Espinosa, Javier Fernández, Bernardo Muñoz, Javier N.B., e Rubén e con guión de Javier Cosnava: Un buen hombre, sobre a vida cotiá dos oficiais da SS nas aforas dun campo de concentración.
En 2010, obtivo o Premio Josep Toutain ao Autor Revelación no Salón Internacional de Banda Deseñada de Barcelona por La guerra del profesor Bertenev, editado en España por Dolmen. Para a súa seguinte obra, unha biografía de James Joyce titulada Dublinés, contou coa bolsa AlhóndigaKomik, que lle permitiu residir durante un ano na Maison des auteurs en Angulema (Francia).
Costela
miniatura|A caixa torácica humana.
As costelas son uns ósos que forman parte do esqueleto do tórax nos animais vertebrados.
As costelas nos humanos
Os humanos teñen doce pares de costelas, que se agrupan en tres tipos: as costelas verdadeiras (da primeira á sétima); as costelas falsas (oitava, novena e décima); e as costelas aboiantes (undécima e duodécima).
As costelas verdadeiras únense por diante a unha cartilaxe, as cartilaxes costais, que á súa vez se unen ao esterno. Por detrás, as costelas verdadeiras articúlanse coas vértebras dorsais, mediante dúas articulacións por costela (unha delas, co corpo da vértebra, o que se denomina en anatomía a articulación céfalo-somática). O punto da costela que se une é a cabeza, que constitúe un ángulo diedro saínte.
Polo xeral, cada par de costelas únese entre dúas vértebras dorsais mediante presenta facetas articulares. A hemifaceta superior da costela únese á hemifaceta inferior da vértebra de riba, e a hemifaceta inferior á superior da vértebra de abaixo. O tipo de articulación é unha biartrodia con pequenos movementos. Esta articulación é común para todas as vértebras. Con todo, as costelas 11 e 12 únense a unha soa vértebra (11 e 12 respectivamente), que contén carillas enteiras.
A segunda articulación costovertebral establécese entre a tuberosidade da costela e a apófise transversa da vértebra (que presenta unha superficie articular na cara antero-externa). Esta é unha trocoide, con movementos de rotación, que contribúen á inspiración ó aumentar o diámetro torácico. Esta articulación non existe nas costelas aboiantes. Denomínase articulación tuberósito-transversa.
Por diante, as costelas falsas unen as cartilaxes entre si para constituír a arcada costal. Este conxunto cartilaxinoso únese logo á sétima cartilaxe costal. As costelas aboiantes non se unen a cartilaxes costais.
NUK
O termo ou o acrónimo NUK pode referirse a:
Norwegian Air UK
miniatura|275px|[[Boeing 787 de NUK]]
Norwegian Air UK é unha aeroliña de baixo custo británica subsidiaria de Norwegian Air Shuttle, que usa a mesma identidade corporativa. Fundada en novembro de 2015, opera Boeing 787-9 con servizo regular desde o aeroporto de Londres-Gatwick cara América. A súa sede está situada en First Point, preto do aeroporto de Gatwick.
Desmond Titterington
Desmond Titterington, nado en Cultra (Condado de Down) o 1 de maio de 1928 e finado en Dundee (Escocia) o 13 de abril de 2002, foi un piloto de automobilismo de Irlanda do Norte.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o 14 de xullo de 1956. Non logrou puntos de campionato. Tamén competiu en varios Grandes Premios fora do Campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Motor con espira en curtocircuíto
miniatura|Motor con espira en curtocircuíto.
O motor con espira en curtocircuíto ou de polos sombreados é un motor eléctrico monofásico de corrente alterna, que se utiliza cando se require pouca potencia e robustez.
Principio de funcionamento
O motor con espira en curtocircuíto é basicamente un motor co rotor en gaiola que está formado por un estator cun núcleo de polos saíntes e un rotor en gaiola, este motor non leva debandado auxiliar, no seu lugar leva unhas espiras ao redor das masas polares formadas por aneis de cobre que están cubrindo unha parte de cada polo, e que se denominan espiras de sombra que están desfasadas 180º.
Ao aplicarlle corrente eléctrica prodúcese un campo magnético variable no interior do núcleo ferromagnético, que ao alimentar as espiras que se encontran en cutocircuíto conséguese que se xere un fluxo diferente ao lado no que non hai espira. A diferenza non chega a alcanzar os 90º pero é suficiente para que o fluxo magnético pase a ter unha inclinación que atravese o rotor e faga que poida funcionar o motor.
O sentido de xiro é desde o lado sen sombra para o lado sombreado, posto que o ángulo de fase entre as seccións sombreadas e non sombreadas é pequeno, e pode variarse invertendo a posición do circuíto magnético do estator. A velocidade do motor dependerá do número de polos que teña o motor.
miniatura|Aneis de cobre.
Entre as súas vantaxes están o seu baixo custo, a súa construción sinxela e a súa robustez, máis ten como desvantaxes a pouca potencia, o pouco par de arranque e a baixa eficiencia.
Adoita utilizarse en pequenos aparellos eléctricos de potencias de ata 300W coma ventiladores de equipos informáticos ou motores de tocadiscos.
Makemake
Makemake, tamén escrito Make-Make, é un deus polinésico presente na mitoloxía rapanui da Illa de Pascua. É o creador da humanidade, o deus da fertilidade e o deus xefe de "Tangata manu" ou do home-paxaro (esta seita sucedeu á era máis famosa dos Moais da illa). Parecía ser a forma local, ou nome, do antigo deus polinesio Tāne. Non tiña cónxuxe.
Makemake, representado como unha cara con ollos grandes ou quizais unha caveira con grandes concas dos ollos e un nariz fálico, é un tema frecuente dos petróglifos da Illa de Pascua.
Descrición
miniatura|Icona que representa Makemake. Na mitoloxía de Rapa Nui era considerado como o creador do mundo. Ó ser unha illa moi afastada, co paso do tempo, as peticións do Pobo rapanui cara os deuses, estaban moi ligadas á adquisición de alimentos. Debido a iso, Make Make, a lendaria deidade de orixe guerreiro (matato’a), desprazaría ó case esquecido Haua, así como tamén a Tangaroa, a maior divindade polinésica. Por iso Makemake está igualmente relacionado coa fertilidade.
Lenda
A lenda di que logo de que Makemake crease a Terra sentía que lle faltaba algo. Pero sucedeu que un día tomou unha cabaza que contiña auga, e abraiado decatouse de que ó ollar na auga vía a súa faciana nela. Makemake saudou á súa imaxe mentres un paxaro se pousaba no seu ombreiro. Observando a gran semellanza entre a súa imaxe e a do paxaro, tomou o seu reflexo e mesturouno co do paxaro, xurdindo así o seu primoxénito.
Pero a pesar diso, Makemake igualmente pensou en crear un ser que tivese a súa imaxe, que falara e pensara como el o desexaba. Primeiramente fecundou as augas do mar, e produto diso apareceron os peixes. Pero como o resultado non foi o agardado, posteriormente procedeu a fecundar unha pedra na que había terra colorada, e dela xurdiu o home.
Make-Make estaba moi ledo ó crear o home como a criatura que el desexaba; e como observou que este víase moi só, posteriormente crearía tamén á muller.
Moito tempo despois, Makemake apareceríaselle en soños a Hau-Maka, e indicaríalle como chegar a unha illa inhabitada (a Illa de Pascua), para que nese lugar tivesen o seu novo fogar o Rei Hotu Matu'a e o seu pobo.
Posteriormente, Makemake xunto a Haua, levarían as aves ata os motu (illotes) fronte a Rano Kau; para que así se lles rendese culto mediante a cerimonia anual de Tangata Manu (o home-paxaro).
Obxecto astronómico
Recentemente, a Unión Astronómica Internacional asignou a denominación Makemake (planeta anano) ó obxecto transneptuniano coñecido anteriormente como 2005 FY, sendo o cuarto planeta anano recoñecido como tal, e o primeiro que se corresponde cun deus da mitoloxía rapanui.
Frente de la Juventud
Dirixido por José de las Heras, Juan Ignacio Rodríguez e Ernesto Milà pretendía constituírse como avangarda revolucionaria da extrema dereita. Ernesto Milà foi acusado de organizar unha manifestación ilegal e marchou a París. O 12 de decembro de 1980 o seu secretario xeral, Juan Ignacio Rodríguez, foi asasinado en estrañas circunstancias. En xaneiro de 1981 máis de trinta militantes foron detidos pola policía acusados de actividades terroristas, entre outros atentados foron acusados de colocar unha bomba en Madrid pola que morreu unha persoa e outras nove foron feridas. O partido disolveuse o 29 de agosto de 1982.
Chantal Akerman
Chantal Akerman, nada en Bruxelas o 6 de xuño de 1950 e finada en París o 5 de outubro de 2015, foi unha directora de cinema e artista belga, profesora de cinema na European Graduate School. Os seus filmes están baseados en observacións sobre a vida cotiá, a necesidade de comer, a sexualidade, o illamento e a política de exclusión no século XX. Deuse a coñecer ao gran público co filme Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975), onde exemplifica o seu modo de evadir a narrativa convencional mediante a elipse. Nos últimos anos destacou así mesmo na literatura.
Traxectoria
Akerman sinalou que tras ver aos quince anos Pierrot le Fou (1965) de Jean-Luc Godard, decidiu rodar ela mesma. Aos dezaoito entrou no Institut National Supérieur des Arts du Spectacle et des Techniques de Diffusion, centro de ensino de cinematografía belga. Axiña o abandonou e realizou unha curtametraxe en 35 mm en branco e negro cos seus aforros, Saute ma ville (1968), que dura trece minutos e ten como protagonista unha moza (ela mesma como actriz) e a súa relación conflitiva coas cousas cotiás. En 1971, foi premiada no festival de Oberhausen. Ese mesmo ano trasladouse a Nova York, onde estivo ata 1972. Alí viu cinema independente, especialmente de Stan Brakhage, Jonas Mekas, Andy Warhol e Michael Snow. Obras de 1972, como Hotel Monterey e curtametraxes como La Chambre 1 e La Chambre 2, revelan a súa nova aprendizaxe. Iniciou entón unha colaboración coa cineasta Babette Mangolte.
En 1973, Akerman regresou a Bélxica. En 1974, foi recoñecida pola crítica con Je tu il elle, filme experimental sobre a agresión. O seu manifesto é un clásico moderno. Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975), eloxiado por The New York Times como "a primeira obra mestra do feminino na historia do cinema", trata dunha eficiente ama de casa que se ve obrigada a prostituírse para poder vivir co seu fillo. Axiña, en 1978, concluíu Les Rendez-vous d'Anna, un filme que destacou pola súa beleza e precisión.
En 1991, presentou a súa longametraxe Nuit et jour, onde inverte o dúo día e noite, é a historia dun trío amoroso, con dous mozos e unha moza, que viven nas súas relacións de paixón separadas en dúas metades do día, case sen durmir. O filme, como dixo Akerman, non ten nada que ver co modo de facer de Truffaut, mais hai unha homenaxe indirecta á materia de Jules et Jim e outro expreso cun libro que leva un protagonista cun relato de Truffaut. Ese mesmo ano foi membro do xurado do 41.º Festival de Cinema de Berlín.
Akerman sempre rexeitou, a pesar do carácter escollido da súa obra, que o seu cinema se agoche en guetos. En 2011 presentou a súa versión da novela de Joseph Conrad, Almayer's Folly.
Akerman faleceu o 5 de outubro de 2015 en París; Le Monde informou de que se suicidou. Tiña 65 anos. O seu último filme foi o documental No Home Movie, unha serie de conversas coa súa nai pouco antes da morte desta. Do filme, Akerman dixo: "penso que se eu soubese que ía facer con isto, non me atrevería a facelo". Segundo a irmá de Akerman, fora hospitalizada pouco antes por depresión e volvera a París dez días antes da súa morte.
Castelo de Lanhoso
O Castelo de Lanhoso, tamén coñecido como Castelo de Póvoa de Lanhoso é unha fortificación situada no concello de Póvoa de Lanhoso, no distrito de Braga (Portugal). Aínda que na actualidade perdeu boa parte da súa arquitectura orixinal, é un dos castelos máis coñecidos de Portugal. En 1910 foi nomeado Monumento Nacional.
Érguese no alto do Monte do Pilar, o meirande monte granítico de Portugal, protexido polos vales dos ríos Ave e Cávado. Foi construído no século XI, aínda no Reino de Galiza, sobre un antigo poboado castrexo romanizado, o castro de Lanhoso. No século XVII ergueuse un santuario no seu interior, utilizando a propia pedra das antigas murallas.
Antecedentes
Segundo as escavacións arqueolóxicas, a zona estivo xa poboada durante a Idade do Cobre. O primitivo castro foi romanizado, construíndose unha torre militar a carón da estrada que unía Bracara Augusta (actual Braga), Aquae Flaviae (hoxe Chaves) e Asturica Augusta (actual Astorga) polo sur do río Cávado.
O castelo medieval
A torre romana quedou reducida aos alicerces. O arcebispo de Braga Pedro I (1071-1091) mandou a construción do castelo co obxectivo de defender a sé episcopal, conforme unha inscrición nun perpiaño nos alicerces e o perímetro da fortificación. Trátase da epigrafía máis antiga nun castelo de Portugal, e reza PETRIS AEPISCOPUS (Bispo Pedro).
Na fortaleza refuxiouse Tareixa de León, viúva de Henrique de Borgoña (1093-1112) e nai de Afonso I de Portugal, cando foi atacada polas forzas da súa medio irmá, Urraca de León e Castela, raíña de León. En 1121, cercada polas tropas de Urraca, Tareixa conseguiu negociar un acordo (o Tratado de Lanhoso) grazas ao cal salvou o seu condado. Tareixa regresou ao castelo detida polo seu propio fillo logo da Batalla de San Mamede (1128), e sobreviviu á prisión e faleceu en Galiza en 1130.
No século XIII a fortaleza foi escenario dun terrible crime pasional: o seu alcaide, Rui Gonçalves de Pereira, antepasado de Nuno Álvares Pereira, regresou ao castelo ao saber da infidelidade conxugal da súa esposa, Inês Sanches, namorada dun frade do mosteiro de Bouro, e tras fechar as portas ordenou prenderlle lume á alcazaba, provocando a morte tanto dos amantes como do persoal que alí traballaba por non denunciaren o feito.
Xa en 1264 o alcaide Godinho Fafez, bisneto de Fafez Luz, señor dos dominios de Lanhoso na época de Afonso Henriques, nomeou como sucesor Mem Curvo. O rei Dinis de Portugal concedeu foros á vila de Póvoa de Lanhoso o 25 de setembro de 1292, que foron renovados por Manuel I de Portugal no Foral Novo o 4 de xaneiro de 1514.
Santuario da Nosa Señora do Pilar
dereita|miniatura|Santuario da Nosa Señora do Pilar. Co inicio da Idade Moderna, consolidadas as fronteiras do reino, o castelo perdeu progresivamente a súa importancia estratéxica, quedando abandonado e en ruínas. O proceso acentuouse a partir de finais do século XVII, cando André da Silva Machado, un comerciante do Porto, decidiu erguer unha réplica do Santuario do Bom Jesus de Braga. En 1680 obtivo autorización para demoler o antigo castelo e reaproveitar a pedra para edificar un santuario baixo invocación da Nosa Señora do Pilar. Iniciouse así o desmonte de parte da barbacana e das murallas, edificándose no interior do recinto unha igrexa, a escalinata e as capelas de peregrinación.
As obras do santuario proseguían en 1724, como testemuñou Peeter van Craesbeeck en Memórias Ressuscitadas da Província de Entre Douro e Minho no ano de 1726, onde describe o estado de ruína do castelo. Esta situación corrobóraa o reitor Paulo Antunes Alonso en Memórias Paroquiais de 1758, ao referir que restaba apenas a torre da homenaxe, da cal a esquina suroeste fora damnificada por un raio.
Recuperación
O castelo foi clasificado como Monumento Nacional por Decreto de 16 de xuño de 1910, publicado no DG nº 136 de 23 de xuño de 1910.
En 1938 a Direcção-Geral dos Edifícios e Monumentos Nacionais (DGEMN) deu inicio a obras de consolidación e restauración, incluíndose traballos de prospección arqueolóxica, limpeza, reconstitución dos dous cubelos ladeando o portón de entrada, do arco dese portón, da torre da homenaxe, de anacos das murallas e aínda de dunha estrada de acceso ao castelo, así como de obras no santuario. Leváronse a cabo novas actuacións en 1958-1959, 1973 e 1975-1976. En 1996 o castelo foi reaberto ao público, logo de que a Câmara Municipal con apoio da Associação Adere-Lanhoso procedesen a realizar traballos de limpeza e consolidación de estruturas, así como á remodelación dos pisos interiores da torre.
Arquitectura
O recinto está situado a 385 metros de altitude. Ten planta hexagonal irregular, de estilo románico e gótico. O portón de entrada está no muro sur, a carón da torre da homenaxe, con arco quebrado, flanqueado por dous torreóns ameados de planta cuadrangular. A muralla é percorrida por adarve protexido por un parapeto encimado por ameas piramidais, algunhas das cales presentan aberturas con troneiras.
A torre da homenaxe sitúase na cota máis elevada do terreo, cara ao leste. Ten planta cuadrangular, e foi erguida a partir dos primitivos alicerces romanos (tres torreóns equidistantes). As súas paredes, de case dez metros de altura, superan o metro de grosor. Unha escaleira de pedra comunica a porta da torre en arco quebrado, rasgada a tres metros do chan, coa praza de armas, de planta cuadrangular e uns 500 m², onde se erguían a morada do alcaide e demais dependencias, incluída a cisterna.
No exterior, o recinto está defendido por unha barbacana de planta aproximadamente elíptica, na cal se rasga, cara ao norte, o portón de entrada, ao que se accede por unha escaleira tallada na rocha e que está flanqueado por un cubelo ameado. Un segundo cubelo érguese cara ao leste.
A Madorra, Ansemar, Castro de Rei
A Madorra é un lugar da parroquia de Ansemar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
Eleccións municipais en Amoeiro
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Amoeiro dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Amoeiro]]
2019
dereita|miniatura|José Luis González López.
O Ramallal, Seixas, As Somozas
O Ramallal é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Interleucina 5
A interleucina 5 ou IL-5 (ou IL5) é unha proteína interleucina reguladora de funcións inmunitarias producida polos linfocitos T colaboradores-2 (TH2) e polos mastocitos.
Función
Por medio da súa unión ao receptor de IL-5, a interleucina 5 estimula o crecemento das linfocitos B e incrementa a secreción de inmunoglobulinas. Tamén funciona como un mediador clave na activación dos eosinófilos.
Expresión nos tecidos
O xene da IL-5 está localizado no cromosoma 5 humano e no 11 do rato, en estreita proximidade dos xenes que codifican as IL-3, IL-4, e o factor estimulante das colonias de granulocitos-macrófagos (GM-CSF), que a miúido se coexpresan nas células TH2. A interleucina 5 tamén se expresa nos eosinófilos e foi detectado nos mastocitos atopados no tracto respiratorio asmático por inmunohistoquímica. A expresión de IL-5 é regulada por varios factores de transcrición, como GATA3.
Importancia clínica
A interleucina 5 foi asociada coa causa de varias enfermidades alérxicas como a rinite alérxica e a asma, nas que se observa un grande incremento no número de eosinófilos circulantes, nas vías aéreas e nos esputos inducidos. Dada a alta concordancia de eosinófilos e, en especial, a patoloxía da asma alérxica, especulouse moito sobre que os eosinófilos teñen un importante papel na patoloxía desta doenza.
Efecto da IL-5 sobre os eosinófilos
Os eosinófilos son granulocitos diferenciados terminalmente, que se encontran na maioría dos mamíferos. O principal papel destas células en individuos sans, é a eliminación de parasitos unidos a anticorpos por medio da liberación de proteínas de gránulos citotóxicos. Como os eosinófilos son as principais células que expresan o receptor IL-5Rα, non é sorprendente que este tipo celular responda activamente á IL-5. De feito, a IL-5 foi descuberta orixinalmente como un factor estimulante das colonias de eosinófilos, é un importante regulador da acumulación de eosinófilos nos tecidos, e pode modular o comportamento dos eosinófilos en todos os seus estadios de maduración e desenvolvemento. O mepolizumab é un anticorpo monoclonal que actúa contra a IL-5, que pode reducir a eosinofilia excesiva.
No linfoma de Hodgkin, por exemplo, a eosinofilia tipicamente observada crese que se pode atribuír a un incremento na produción de IL-5.
Interaccións
A interleucina 5 interacciona coa subunidade alfa do receptor de interleucina 5.
Receptores
O receptor de IL-5 está composto por dúas cadeas chamadas α e βc. A subunidade α é específica para a molécula de IL-5, mentres que a subunidade βc tamén é recoñecida pola interleucina 3 (IL-3) e o factor estimulante das colonias de granulocitos-macrófagos (GM-CSF). A glicosilación do residuo Asn196 da subunidade Rα parece ser esencial para a unión de IL-5.
Nasif Estéfano
Nasif Estéfano Moisés, nado en Concepción (provincia de Tucumán) o 18 de novembro de 1932 e finado en Aimogasta (provincia da Rioxa) o 21 de outubro de 1973 foi un piloto de carreiras arxentino.
Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, onde debutou o 7 de febreiro de 1960, mais non anotou ningún punto no campionato. Participou no Gran Premio de Italia de 1962, pero non cualificou.
As Pedreiras, Ansemar, Castro de Rei
As Pedreiras é un lugar da parroquia de Ansemar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Abovian
Abovian (en Աբովյան) é unha cidade moderna fundada no ano 1963 no inicio da aldea de Elar. Déuselle o nome de Abovian polo escritor armenio Khachatur Abovian. Sitúase a 10 quilómetros de Iereván.
Cunha autoestrada e unha vía férrea que pasa por ela, conecta a capital coas áreas do noroeste, Abovian é considerada como unha cidade satélite de Ierevan. Por esta razón, Abovian é chamada algunhas veces como a "Porta Norte de Iereván". A uns 6 quilómetros da cidade está a cidade-resort Arzni.
Xeografía
Abovian está construída sobre a meseta Kotayk entre os ríos Hrazdan, Azat e Getar, a unha altura de 1 450 metros sobre o nivel do mar. É rodeado pola cordilleira Geghama no noroeste, as montañas Hatis e Gutanasar no norte, o desfiladeiro de Hrazdan no oeste e pola montaña de Nork no sur. O clima é continental e seco, con veráns relativamente cálidos e invernos fríos.
Hai un pequeno lago na cidade chamado Akna.
Economía
Abovian é unha cidade moi industrializada. Ten moitas fábricas ben desenvolvidas entre as que destacan as plantas de construción de formigón, de transformación de pedra e producións químicas. A cidade é a casa dun dos principais produtores de cervexa no mercado armenio, "Kotayk Brewery", que era propiedade de Castle Group entre 1997 e 2010. Varias empresas en Abovian exportan todo o volume da súa produción industrial.
Deporte e educación
O FC Kotayk Abovian é un dos clubs de fútbol máis antigos en Armenia. Como moitos outros equipos de fútbol do país, FC Kotayk foi forzado a omisión da liga de fútbol armenio e, en consecuencia, do fútbol profesional desde 2005, debido á crise financeira.
O municipio de Abovyan dirixe unha escola de deporte na cidade. A cidade alberga o Estadio Municipal Abovian, cunha capacidade de 5 500 persoas.
Moitos centros culturais funcionan na cidade, como o Palacio cultural de Abovian, o centro da comunidade creativa de nenos e adolescentes, o conservatorio, a escola de arte, a biblioteca pública e o museo de Abovian.
Monte de Cabeza de Manzaneda
O monte de Cabeza de Manzaneda (tamén coñecido como Cabeza Grande ou Cabeza Grande de Cabeza de Manzaneda) sitúase na Serra da Queixa no Macizo Central ourensán, concretamente nos municipios da Pobra de Trives, Manzaneda e Chandrexa de Queixa. O monte consta de dous cumios: a Cabeza Grande de 1781 metros (a cima principal e de maior cota, onde se atopa un vértice xeodésico ) e a Cabeza Pequena (tamén coñecido como Cabeza Pequena de Manzaneda ou Cabeza Pequena de Cabeza de Manzaneda de 1776 metros (a cima secundaria onde se atopa un centro de radiocomunición ).
El Vértigo
El Vértigo foi un semanario editado en Ourense entre 1913 e 1916.
Historia e características
Semanario socialista, apareceu o 13 de xullo de 1913. Editábase en Vigo. Estaba dirixido por Heriberto Pérez Proenza. Dende o primeiro número sufriu problemas coa censura, foi denunciado en varias ocasións e os seus vendedores foron multados.
Almirante
miniatura|dereita|Divisas de almirante da [[Armada Española.]] Almirante é un grao militar da mariña de guerra que equivale ao de xeneral.
Etimoloxía
A palabra «almirante» vén do árabe amir ('comandante'), á que se lle engade al-bahr ('do mar'). Parece que foron os sicilianos, na encrucillada entre o mundo musulmán e cristián, os que uniron os dous termos para quedar en almirante. A primeira dignidade de almirante créase por san Fernando e dicíase almirante de Castela homólogo de «almirante de Aragón». Despois Afonso X revestiuna de maior poder e atribucións. No século XIII noméase primeiro almirante de Castela a D. Ramón de Bonifaz.
Historia
En España, Fernando III foi quen creou esta dignidade e despois Afonso X o Sabio revestiuna con maior poder e atribucións. Ao principio nomeáronse dous almirantes, un de Castela e outro de Andalucía: o primeiro tiña ao seu cargo a armada de navíos mancos ou soamente veleros e sen remos e gozaba de toda a xurisdición nas costas de Castela, Asturias e Galicia. O segundo era igualmente capitán xeneral das galeras como doutros navíos de remo e exercía a súa xurisdición en toda a extensión das costas de Andalucía e Murcia. Permaneceron ambos ata o tempo de Fernando IV segundo uns ou de Afonso XI segundo outros e despois quedaron reducidos a un só. Houbo moitos almirantes que só gozaron o honorífico do emprego e o último foi Juan Tomás Enríquez de Cabrera y Ponce de León, que faleceu o 20 de xuño de 1705.
Uso
En sentido amplo, é o termo empregado para designar os oficiais xenerais na maioría das armadas. En sentido estrito, é o emprego equivalente ao de tenente xeneral dos Exércitos de Terra e Aire.
Durante a segunda guerra mundial, en Alemaña, existían os graos de almirante xeneral (Generaladmiral) e de grande almirante (Grossadmiral).
España
Os graos son, de menor a maior:
Ramisquido, Seixas, As Somozas
Ramisquido é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres).
Agria Gramvousa
Imeri e Agria Gramvousa
Imeri Gramvousa (Ήμερη Γραμβούσα), que se traduce como Gramvousa mansa, alberga os restos dunha fortaleza veneciana e os restos de edificios abandonados polos insurxentes de Creta, que se viron obrigados a vivir como piratas durante a Guerra de Independencia grega. Hoxe en día, Imeri Gramvousa é unha popular atracción turística.
Agria Gramvousa (Άγρια Γραμβούσα), que se traduce como Gramvousa salvaxe, é moito menos hospitalaria e atópase ao norte de Imeri Gramvousa.
Guerras Otomás-venecianas
left|thumb | 340px | Os muros da fortaleza en Imeri Gramvousa
O forte de Imeri Gramvousa foi construído entre 1579 e 1584 durante o dominio veneciano sobre Creta, para defender a illa dos turcos otománs. A fortaleza permaneceu en mans venecianas ao longo da longa Guerra de Creta, no tratado de 16 de setembro de 1669, cando Creta se rendeu aos otománs, Gramvousa, xunto coas fortalezas de Souda e Spinalonga, seguiu en mans de Venecia. Estes tres fortes defenderon as rutas comerciais venecianas e tamén eran bases estratéxicas en caso dunha nova guerra otomá-veneciana en Creta.
O 6 de decembro de 1691, durante a Guerra de Morea (outra guerra otomá-Venecia), o capitán napolitano de la Giocca traizoou aos venecianos e entregou Gramvousa aos turcos otománs a cambio dun xeneroso suborno. Viviu o resto da súa vida en Constantinopla. E foi moi coñecido polo alcumo de "Capitán Grambousas". Non moito tempo despois do inicio da dominación turca, insurxentes de Creta utilizaron as tres fortalezas costeiras que incluían Gramvousa, para reunirse.
Guerra de Independencia grega
Cara ao verán de 1825, un corpo de tres a catrocentos cretenses, que loitara con outros gregos no Peloponeso, viaxou a Creta. O 9 de agosto de 1825, dirixidos por Dimitrios Kallergis e Emmanouil Antoniadis, este grupo de cretenses, disfrazados de turcos, capturou a fortaleza de Gramvousa, que se converteu na súa base. Estas e as accións posteriores revitalizaron a insurxencia de Creta, marcando o comezo do chamado "período de Gramvousa".
Malia que os otománs non lograron volver tomar a fortaleza, tiveron éxito en bloquear a propagación da sublevación nas provincias occidentais das illas. Os insurxentes foron sitiados en Gramvousa durante máis de dous anos e tiñan que recorrer á piratería para sobrevivir. Gramvousa converteuse nun fervedoiro de actividade de piratería que afectou en gran medida a relación turco-exipcia e a navegación europea na rexión. Durante ese período, a poboación de Gramvousa organizouse e construíu unha escola e unha igrexa. A igrexa chámase Panagia i Kleftrina e dedicouse ás esposas dos Cleftes (κλέφτης) (nome dado aos rebeldes gregos), a saber, os piratas.
En 1828, o novo gobernador de Grecia, Ioannis Kapodistrias, enviou a Alexander Mavrocordatos con naves británicas e francesas a Creta para facer fronte aos piratas. Esta expedición rematou coa destrución de todos os barcos piratas en Gramvousa e o forte quedou baixo control británico. O 5 de xaneiro de 1828, por orde de Kapodistrias, Hatzimichalis Dalianis desembarcou en Gramvousa con 700 homes.
Durante a revolta de Creta de 1878, só os fortes de Gramvousa, Ierapetra, Spinalonga, Heraklion, Rethymnon, Izeddin, Hania e Kissamos non puideron ser capturados polos insurxentes debido a que non tiñan a artillería necesaria.
Mitoloxía rapanui
miniatura|300px|Moais de Ahu Tongariki. A mitoloxía rapanui é o nome dado á mitoloxía formada polos mitos, lendas e crenzas do Pobo rapanui (os habitantes da Illa de Pascua); situada no Pacífico, a case catro mil quilómetros de Chile continental, país ó que pertence territorialmente a illa.
Agria Gramvousa
Lagoa de Balos
Hai unha lagoa, chamada a lagoa de Balos, entre a illa e a costa de Creta. Hai un illote que forma parte dun cabo, a través da lagoa, chamada Cabo Tigani (que significa "tixola" en grego). Ao norte de Balos, no cabo Korykon, están as ruínas da pequena e antiga cidade romana de Agnion, cun templo ao deus Apolo. center |miniatura| 750px | Posta do sol na lagoa de Balos con Cabo Tigani no centro, [[Pondikonisi no fondo á esquerda, a illa de Imeri Gramvousa no fondo á dereita, e máis atrás á dereita atópase a illa de Agria Gramvousa (fotografía panorámica tomada desde a illa de Creta).]] right|thumb | Lagoa de Balos co cabo Tigani á dereita
Mitoloxía rapanui
Descrición xeral
A Illa de Pascua caracterízase por ter unha cultura que presenta características propias e únicas, produto de ser a máis illada das illas polinésicas.
Ó igual que o conxunto de tradicións da cultura polinésica, a mitoloxía da Illa de Pascua é tamén principalmente marítima.
Personaxes mitolóxicos
Algúns dos mitos e personaxes mitolóxicos máis importantes:
Any Asmara
Traxectoria
Non realizou máis estudos que os de primaria, comezou a publicar en 1932 e sempre escribiu en xavanés. Deixou de publicar en 1942 pola segunda guerra mundial e volveu a editar as súas obras en 1950, converténdose nun autor moi popular, escribiu máis de 70 novelas e arredor de 750 relatos curtos, así e todo tivo moitos imitadores que publicaron co seu sobrenome literario e é difícil establecer o número total das obras que realmente escribiu. As súas obras son melodramas cun argumento amoroso romántico no que trata temas morais con abonda violencia e erotismo.
Torre Turkmenistán
A Torre Turkmenistán (en turcomán: «Türkmenistan» teleradio merkezi) é unha torre de comunicacións e de observación en Achkhabad, Turkmenistán. Foi completada en 2011. Con 211 metros, é a torre e edificio máis alto de Turkmenistán.
Pavel Ponomarev
Pavel Ponomarev (en Павел Пономарёв), nado como Georgii Vasilevich Ponomarev o 19 de febreiro de 1952 en Qarağandı (RSS de Casaquistán), é un bispo da Igrexa ortodoxa rusa, dende 2013 metropolita de Minsk e Sluck e exarca de Belarús.
Torre Turkmenistán
Historia
A construción comezou en 2008 pola compañía turca Polimeks.
Foi completada o 17 de outubro de 211 coa participación do Presidente de Turkmenistán Gurbanguly Berdimuhamedov, inaugurando a cerimonia inaugural oficial.
Funcións
A principal función da torre é o servizo de TV e antenas de radiocomunicación, malia iso, a torre tamén conta cun grande atractivo turístico. O radio da sinal da antena é de 100 quilómetros. Polo momento, a torre emite TV analóxica, TV dixital e radio. Os clientes da torre son:: Altyn Asyr, Yashlyk, Miras, Turkmenistan, Turkmen owazy, Ashgabat e Turkmen Sport.
Cunha altura de 145 metros (planta 29), localízase un restaurante cunha combinacio´n de elementos nacionais e novas tendencias. Dende o que podes ollar as vistas de Achkhabad cunha vista panorámica da cidade. Na planta 28 hai unha VIP room.
A decorativa octagonal "Estrela de Oguzkhan" é recoñecida como a imaxe arquitectónica dunha estrela maior do mundo polo Libro Guinness dos Récords.
Péptido similar ao glicagón 1
miniatura|350px|dereita|GLP-1 e diabetes.
O péptido similar ao glicagón 1 (GLP-1) é unha hormona peptídica derivada do produto de transcrición do xene do proglicagón. A principal fonte de GLP-1 no corpo son as células L intestinais que secretan GLP-1 como hormona intestinal. As formas bioloxicamente activas do GLP-1 son: o GLP-1-(7-37) e o GLP-1-(7-36)NH2, os cales se orixinan polo corte selectivo da longa molécula do proglicagón.
A secreción de GLP-1 polas células L do íleo depende da presenza de nutrientes no lume do intestino delgado. Os secretagogos (axentes que causan ou estimulan a secreción) desta hormona inclúen os principais nutrientes como os carbohidratos, proteínas e lípidos. Unha vez que está en circulación, o GLP-1 ten unha vida media de menos de 2 minutos, debido á súa rápida degradación polo encima dipeptidil peptidase-4.
É unha potente hormona antihiperglicémica, inducindo unha estimulación da secreción insulina dependente da glicosa e suprimindo a secreción de glicagón. Esta acción dependente da glicosa é especialmente interesante porque, cando a concentración de glicosa está no seu rango normal no xaxún, o GLP-1 xa non estimula a insulina para causar hipoglicemia. O GLP-1 parece restaurar asensibilidade á glicosa das células pancreáticas β, por medio dun mecanismo que posiblemente implica o incremento da expresión de GLUT2 e glicoquinase. Tamén se sabe que o GLP-1 inhibe a apoptose das células pancreáticas β e estimula a proliferación e a diferenciación das células β secretoras de insulina. Ademais, o GLP-1 inhibe a secreción e motilidade gástrica. Isto atrasa e prolonga a absorción de carbohidratos e exerce un efecto saciante.
Funcións fisiolóxicas
O GLP-1 posúe varias propiedades fisiolóxicas que fan que (el ou os seus análogos) sexa suxeito dunha intensa investigación como un tratamento potencial da diabetes mellitus. As funcións fisiolóxicas coñecidas do GLP-1 son:
Como evidencia do papel fisiolóxico do GLP-1 na secreción post-prandial de insulina, comprobouse que unha dose oral de glicosa desencadea un pico na concentración de insulina plasmática moito máis grande ca o obtido cunha dose intravenosa.
Cocoideos
Comprende preto de 8 000 especies, a maioría son parasitos de plantas que se alimentan de seiva, que chupan directamente do sistema vascular do hospedeiro. Porén, algunhas especies aliméntanse de tecido fúnxico.
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1903 polo entomólogo austríaco Anton Handlirsch.
Etimoloxía
O nome científico Coccoidea está formado sobre a base da raíz do seu xénero tipo, Coccus, e o sufixo do latín científico -oidea, propio das superfamilias de animais.
Familias
Segundo o ITIS, a superfamilia comprende as familias seguintes:
Características
Varían moito na súa aparencia, desde organismos moi pequehos (1-2 mm) de cubertas cerosas, até outros brillantes duns 5 mm e criaturas cubertas con cera melosa. As femas adultas son na súa maioría inmóbiles (como as da familia dos pseudocócidos) e están fixadas permanentemente ás plantas que parasitan. Segregan unha cuberta de cera para a súa defensa.
Unha primavera para Aldara
Unha primavera para Aldara é unha obra de teatro de Teresa Moure. A peza é un drama histórico ambientada nun mosteiro galego na segunda metade do século XV, no marco da Gran Guerra Irmandiña. Acadou o Premio Rafael Dieste e o Premio da AELG en 2008, e o Premio María Casares ó mellor texto orixinal en 2009. Foi levada a escena por Teatro do Atlántico, dirixida por Xulio Lago.
Trama
Don Nuno, xa recuperado, volve á guerra. Xoana queda preñada e a comunidade coida da meniña. Ao cabo dun tempo chegan ao mosteiro dous frades dominicos enviados polo bispo para velar pola boa xestión do mosteiro, co propósito de desposuír ás monxas do mesmo e convertelo en seminario. A boticaria, con celos da abadesa, acusa Aldara ante os frades de ser a nai da meniña, conseguindo así o favor do bispo para se converter ela en abadesa doutro convento.
De socato chega Pero para informar da morte de Don Nuno, indicando que o seu desexo era ser soterrado a carón do mosteiro.
Narración
O texto publicado inclúe acoutamento do espazo, do vestiario, das idades dos personaxes e mesmo recomendacións musicais. Amais, ten un prólogo no que explica a evolución da obra desde a idea orixinal até a súa representación e posterior edición.
Representacións
Foi estreada en 2009 por Teatro do Atlántico, cun elenco formado por María Barcala, María Bouzas, Belén Constenla, Marcos Correa, Xosi Laxe, Amparo Malo, Xoán Carlos Mexuto, Pilar Pereira, Lucía Regueiro e Agustín Vega.
Condado de Limbazu
O condado de Limbažu (Letón: Limbažu rajons) é un condado de Letonia, situado no norte do país, nas beiras do mar Báltico. O condado fai fronteira co Condado de Riga polo norte, co Condado de Valmiera polo leste, con Estonia polo norte e co Golfo de Riga polo oeste. A súa cidade máis importate é Limbaži cunha poboación de 8.929 habitantes.
Lulavai
Lulavai é un grupo musical galego, composto por catro mulleres, que tocan a arpa celta e cantan.
Traxectoria
Coñecéronse na Escola de Artes e Oficios de Vigo. Logo formarían parte da orquestra SonDeSeu, dirixidas por Rodrigo Romaní.
Amarante
O topónimo Amarante está relacionado co amaranto, unha planta ornamental, a través do étimo latino *AMARANTU. Pode referirse a:
Amais, o apelido Amarante pode referirse a:
Meleagro
Meleagro pode referirse a:
STS-60
STS-60 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 3 de febreiro de 1994 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-60, con seis astronautas a bordo (Charles Bolden, Ken Reightler, Jan Davis, Ronald M. Sega, Franklin Chang-Díaz e Sergei Krikalev, o primeiro ruso en voar nun transbordador), foi lanzada para facer varios experimentos no laboratorio Spacelab 2, soltar os obxectivos de radar EDERACS A a F, poñer en órbita o satélite alemán BremSat e soltar o escudo despregable Wake Shield Facility para fabricar cristais ultrapuros no espazo, que non se despregou correctamente.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 11 de febreiro de 1994.
Vicente López Portaña
Vicente López Portaña (en catalán Vicent López i Portaña), nado en Valencia o 19 de setembro de 1772 e finado en Madrid o 22 de xullo de 1850, foi un pintor español, un dos últimos representantes do neoclasicismo, xa que significou o final da época barroca en España e o comezo dunha nova era.
Formado na tradición do barroco eclesiástico, a súa técnica era precisa e moi virtuosa, ligando un rigoroso debuxo á calidade material colorista e típica da escola española. Porén, a dicir dos seus críticos, as súas obras carecen dunha penetración psicolóxica e de graza compositiva.
Foi pintor de cámara de tres reis da da monarquía española: Carlos IV, Fernando VII e Isabel II. Na capital do Reino converteuse no pintor de moda entre a aristocracia e a alta burguesía madrileña.
Así mesmo foi autor de numerosos retratos de mandos militares franceses que ocuparan España durante a Guerra da Independencia.
Traxectoria
miniatura|180px|[[Antón Abade|Santo Antón Abade, 1794. Catedral de Valencia.]]
Iniciou os seus estudos pictóricos á idade de trece anos, na Real Academia de Bellas Artes de San Carlos de Valencia, onde foi discípulo do monxe franciscano Antonio de Villanueva. En 1789 foi premiado cunha bolsa de estudos en Madrid pola súa obra El rey Ezequías haciendo ostentación de sus riquezas.
En 1780 obtén o primeiro premio no concurso da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando coa súa obra Los Reyes Católicos recibiendo una embajada del Rey de Fez.
Tras permanecer en Madrid trece anos, onde recibiría a influencia de pintores como Francisco Bayeu, Mariano Salvador Maella e Anton Raphael Mengs, regresa a Valencia en 1792, onde pintou a Fernando VII con el hábito de la Orden de Carlos III e numerosos retratos dos xefes militares franceses que ocupaban España durante a Guerra da Independencia. De carácter obediente e acomodaticio, durante a época da invasión francesa en Valencia colaborou co xeneral Louis Gabriel Suchet.
En 1793 foi nomeado académico de mérito de San Carlos, e en 1801 director da Academia, cando se retirou José Camarón Boronat.
En 1795 casou con María Piquer, coa que tivo dous fillos, Bernardo e Luís López Piquer, que tamén foron pintores, e seguidores do estilo do seu pai, pero que non alcanzaron a súa fama.
Pintor de cámara
miniatura|180px|Retrato de [[Goya''. Museo do Prado.]]
Cando o rei Carlos IV visitou a cidade do Turia en 1802, nomeouno pintor de cámara honorario, ao tempo que lle fixo algunhas encargas que executou a plena satisfacción do monarca con éxito.
Pouco despois (1815) sucedeu a Francisco de Goya como primeiro pintor de cámara. Fernando VII tamén o designou profesor de pintura da súa segunda esposa, María Isabel de Portugal e, despois, da súa terceira esposa, María Amalia de Saxonia.
De novo en Madrid converteuse no pintor de moda entre a aristocracia e a alta burguesía madrileña. Alí, entre outros pintou o retrato do III conde de Lerena, Pedro López de Lerena Sobarzo, e o do compositor Félix Máximo López, ambos contra 1820.
En 1826 realizou a súa obra máis coñecida, o Retrato del pintor Francisco de Goya e en 1831 fixo o retrato de Fernando VII con el hábito de la Orden del Toisón de Oro.
Legado
Vicente López figura nos billetes de 25 pesetas de 1931 da Segunda República Española.
Distintas obras súas, incluíndo un autorretrato, ilustraron unha serie de selos de correos españois en 1973.
Obras
miniatura|180px|[[Carlos IV de España.]] miniatura|180px|''[[María Luísa de Parma.]] miniatura|180px|O Marqués do Labrador. miniatura|180px|[[Francisco Javier Castaños|O xeneral Castaños]] miniatura|180px|[[Ramón María Narváez.]]