cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de España de 1989
Clasificación
Williams-Renault participou con dous modelos de coche diferentes para os seus pilotos Thierry Boutsen e Riccardo Patrese. Boutsen clasificou 21º no novo Williams FW13 que debutou en Portugal, mentres que Patrese volveu ao modelo máis vello de Williams e terminou sexto na grella xunto a o seu sorprendentemente rápido ex compañeiro no equipo Brabham Nelson Piquet no seu Lotus.
René Arnoux (Ligier) e os pilotos de Rial Pierre-Henri Raphanel e Gregor Foitek non puideron cualificar para a carreira.
Resumo da Carreira
O Campión do Mundo de McLaren, Ayrton Senna, logrou a pole, estableceu a volta rápida e mantivo vivo o campionato mundial coa súa sexta vitoria da tempada. Segundo co seu terceiro podio consecutivo logo do seu segundo posto en Italia e a súa vitoria na anterior carreira en Portugal foi o Ferrari 640 de Gerhard Berger. O líder do Campionato do Mundo, Alain Prost, terminou terceiro no seu McLaren na súa última carreira no equipo co que gañou os campionatos mundiais de pilotos de e.
Completando os puntos estaban a 'revelación da tempada' Jean Alesi no seu Tyrrell en cuarto lugar, o modelo máis vello de Williams-Renault de Patrese en quinto no que sería a última carreira do FW12C, e sexto o Lamborghini V12 que logrou o seu primeiro e único punto da tempada pilotado por Alliot.
O terceiro posto de Prost deulle unha vantaxe de 16 puntos sobre Senna, a falta de dúas carreiras. Se quería conservar o seu título, o brasileiro tería que gañar tanto no Xapón como no Gran Premio de Australia de 1989 e que Prost non anotara máis de dous puntos. Se ese fora o caso e ambos terminasen a tempada coa mesma cantidade de puntos, Senna gañaría o campionato por ter seis vitorias sobre as catro de Prost.
María Reimóndez
María Reimóndez Meilán, nada en Lugo en 1975, é unha escritora galega, doutora en tradución e interpretación pola Universidade de Vigo. Cultiva tanto a narrativa e a poesía coma o ensaio e o teatro.
Traxectoria
Leva traballando en cooperación desde o ano 1994, cando realizou a súa primeira visita a un proxecto de desenvolvemento na India. Despois de novas visitas, principalmente de formación e participación en diversos proxectos, todos na India, fundou a Organización Non Gobernamental de Cooperación ao Desenvolvemento Implicadas no Desenvolvemento (da que foi presidenta ata o ano 2013) que leva traballando na India desde o ano 1998 e desde 2003 en Etiopía en proxectos de desenvolvemento integral. No terreo María Reimóndez é experta en enfoque de xénero na planificación e avaliación de proxectos de diversa índole, sobre todo de desenvolvemento integral tanto en zonas urbanas como rurais. É tamén consultora da organización alemá Kinder-Not-Hilfe na aplicación da metodoloxía dos grupos de aforro e o enfoque de xénero, e asesora a partir de 2011 no uso desta forma de traballo en Haití tras facer algúns traballos de consultoría en Ruanda.
É tamén fundadora da Asociación Galega de Profesionais da Tradución e da Interpretación, sendo ela mesma tradutora e intérprete de profesión, sobre todo de literatura infantil con máis de doce títulos traducidos.
En 2010 foi escritora convidada na Universidade de Bangor (Gales) onde impartiu diferentes conferencias sobre tradución, escrita e literatura. Igualmente realizou estadías na Universidade de Stirling e na Universidade de Múnic e en 2011 foi unha das escritoras admitidas no programa do Instituto Cervantes de Múnic e na casa de escritores Villa Waldberta.
O 8 de marzo de 2017 resultou gañadora do I Premio Xohana Torres de ensaio e creación audiovisual, co ensaio ''Corpos exorbitantes. Rosalía de Castro, tradutora feminista, en diálogo con Erín Moure''.
Tamén en 2017 gañou o I Premio Agustín Fernández Paz de narrativa infantil e xuvenil pola Igualdade, convocado polo Instituto de Estudos Chairegos, polo Concello de Vilalba e por Edicións Xerais coa obra Fóra do normal.
E nese mesmo ano gañou en Bueu o vixésimo Premio de Poesía Johán Carballeira por Bus en Galicia. En 2023 gañou o Jules Verne de literatura xuvenil coa novela Furia.
Poesía
miniatura|Con [[Eva Mejuto e Manuel Bragado na presentación de "As cousas que non queremos oír", na Libraría Paz de Pontevedra, o 21/03/2018]]
Carolin Emcke
Carolin Emcke, nada en Mülheim an der Ruhr o 18 de agosto de 1967, é unha xornalista, escritora e filósofa alemá.
Biografía
Realizou os seus estudos universitarios de filosofía, política e historia na Universidade Johann Wolfgang Goethe de Frankfurt, na London School of Economics e na Universidade de Harvard, doutorándose en filosofía en Frankfurt con Axel Honneth coa tese Kollektive Identitäten: sozialphilosophische Grundlagen.
Escribe periodicamente no xornal Süddeutsche Zeitung e foi redactora e reporteira internacional para as publicacións Die Zeit e Der Spiegel, período durante o que traballou como correspondente de guerra durante catorce anos e viaxou a varias zonas en conflito como Colombia, Kosovo, Iraq ou Afganistán. Actualmente (2018) combina o seu labor xornalístico co comisariado e a presentación dos ciclos de charlas 'Streitraum' no teatro Schaubühne na Lehhniner Platz de Berlín e 'ABC der Demokratie' en Hannover.
Emcke impartiu docencia sobre teoría política e xornalismo en varios centros, como a Universidade de Yale. O seu labor de denuncia da violencia e en favor dos dereitos humanos fixérona merecedora do Premio da Paz dos libreiros alemáns (2016) que se entrega ao final da Feira do Libro de Frankfurt ou o Premio Theodor Wolff outorgado polo gremio de xornalistas de Alemaña (2008), entre outros galardóns. É autora de varios libros, como Stumme Gewalt. Nachdenken über die RAF («Violencia muda. Reflexións sobre a RAF», S. Fischer, 2008) e, en castelán, Contra el odio (Taurus, 2017) e Modos del deseo (Tres puntos, 2018).
Contra el odio, o seu ensaio máis coñecido e que foi best-séller en Alemaña, trata de como o odio «non é a expresión dun sentimento individual, non é espontáneo, é fabricado e require certo marco ideolóxico» que debe ser e é alimentado.
Die Entführung aus dem Serail
Die Entführung aus dem Serail (en galego O rapto no serrallo) é un Singspiel en 3 actos con música de Wolfgang Amadeus Mozart e libreto en alemán de Gottlieb Stephanie adaptado dun libreto anterior de Christoph Friedrich Bretzner. A súa estrea tivo lugar o 16 de xullo de 1782 no Hofburgtheater de Viena baixo a batuta do propio compositor.
Baixo Mondego
O Baixo Mondego é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Centro. A meirande parte dos concellos que a conforman pertencen ao Distrito de Coímbra, aínda que Mealhada pertence ao de Aveiro e Mortágua ao de Viseu. Limita ao norte coas subrexións de Baixo Vouga e Dão-Lafões, ao leste coa de Pinhal Interior Norte, ao sur coa de Pinhal Litoral, e ao oeste co Océano Atlántico. Abrangue unha superficie de 2 062 km² e conta cunha poboación de 332 306 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende 10 concellos:
Ramón Álvarez de la Braña
Ramón Álvarez de la Braña, nado en Noia en 1837 e finado en Valladolid en xullo de 1906, foi un arqueólogo e escritor galego.
Traxectoria
Afeccionado ao debuxo na súa mocidade, estudou para arquiveiro-bibliotecario en Madrid e exerceu como tal entre 1866 e 1903. Escribiu artigos históricos e literarios en xornais e revistas como La Suerte, de Sevilla; El Buscapié, de Pontevedra; Galicia, da Coruña; Revista de Archivos, Bibliotecas y Museos; La Ilustración Española y Americana; El Boletín Histórico; La Ilustración Nacional e La Gaceta Popular. Recolleu algúns dos seus apuntamentos históricos no volume Galicia, León y Asturias, publicado na Coruña en 1894 con limiar de Luís Rodríguez Seoane. Neste volume figura tamén a introdución dun libro titulado Gramática y vocabulario del dialecto gallego (Madrid, 1863), que tentou publicar de mozo e do que só se imprimiron dous pregos. Tamén cultivou a novela histórica.
O Romanchón, O Mosteiro, Ortigueira
O Romanchón é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 2 homes, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Chancelas, Abanqueiro, Boiro
Chancelas é un lugar da parroquia de Abanqueiro no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Tiña 75 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 38 eran homes e 37 eran mulleres.
Patriot Act
A US Patriot Act ("Lei Patriota" en inglés), é un texto legal estadounidense promulgado o 26 de outubro do 2001. Foi aprobada por maioría tanto pola Cámara de Representantes como polo Senado estadounidense despois dos atentados do 11 de setembro de 2001.
O obxectivo desta lei é ampliar a capacidade de control do Estado sobre a cidadanía co gallo de combater o terrorismo, mellorando a capacidade das distintas axencias federais de seguridade estadounidenses ó coordinalas e dotalas de maiores poderes de vixilancia contra os delitos de terrorismo. Do mesmo modo a lei tamén promulgou novos delitos e endureceu as penas por delitos de terrorismo.
A Lei Patriótica foi duramente criticada por diversos organismos e organizacións de dereitos humanos, debido á enorme restrición de liberdades e garantías constitucionais que supuxo para a cidadanía, tanto estadounidense como estranxeira.
A renovación do 2005
As estipulacións máis restritivas de dereitos desta lei foron inicialmente sancionadas como normas provisorias de emerxencia ata o 31 de decembro de 2005. Nos meses previos á data límite, os sectores defensores da Lei Patriótica comezaron a meter presión para que as limitacións dos dereitos e garantías constitucionais fosen permanentes. A mediados de 2005 as dúas cámaras do Congreso aprobaron proxectos de reforma radicalmente distintos: mentres que o Senado deixaba sen efecto a maior parte das limitacións, a Cámara de Representantes mantiña a lei orixinal case sen alteracións, dándolle carácter permanente. Ambos os proxectos foron finalmente compatibilizados nunha comisión bicameral, eliminándose a maior parte das normas de restablecemento dos dereitos que contemplaba o proxecto do Senado, sendo sancionada polo Congreso o 2 de marzo de 2006 e promulgada como lei polo presidente George Walker Bush o 9 de marzo. Senadores de ambos os partidos criticaron duramente a emenda, sostendo que afectaba ás liberdades constitucionais. .
Filgueira, Palas de Rei
San Tomé de Filgueira é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 71 habitantes, deles 30 eran homes e 41 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
María Jesús Souto Blanco
María Jesús Souto Blanco, nada en Lugo o 13 de maio de 1964, é unha historiadora galega.
Traxectoria
Licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela (1987) e doutorada en Historia Contemporánea (1997). Foi profesora asociada na Universidade de Angers (1989-1990), profesora no programa de doutoramento Humanidades da Universidade de Santiago de Compostela (1999-2000), bolseira colaboradora do proxecto da Universidade de Santiago (1993-1995). Colaborou no proxecto da USC "As elites políticas na Galicia urbana no primeiro terzo do século XX" (1996-1998) e no proxecto "Elites, representación política e redes clientelares na Galicia do primeiro terzo do século XX" (1999-2001).
Dolores Cebrián Fernández de Villegas
Dolores Cebrián Fernández de Villegas, nada en Salamanca o 13 de agosto de 1881 e finada en Madrid o 18 de febreiro de 1973, foi unha profesora española, esposa de Julián Besteiro, e irmá de Amparo, esposa de Luis de Zulueta.
Traxectoria
Filla de Cristino Cebrián y Villanova, un militar salmantino, médico e profesor na Universidade de Salamanca, e de Concepción Fernández de Villegas, ama de casa, que tiveron sete fillos.
Estudou Maxisterio na súa cidade natal, onde exerceu de mestra de Primeiro Ensino, profesora auxiliar de Ciencias Naturais da Escola Normal e profesora de Ciencias Físicas na Escola Normal de Mestres. Posteriormente foi profesora na Sección de Ciencias da Escola Normal de Toledo.
En 1913 casou co dirixente socialista Julián Besteiro en Madrid, aínda que nunca tiveron fillos. Pertenceu a entidades feministas como o Lyceum Club Femenino de Madrid.
En 1920, presentou unha comunicación ó Congreso Nacional sobre Educación, celebrado en Palma de Mallorca.
Finalizada a guerra civil sufriu as consecuencias da represión. Foi separada da súa Cátedra e non volveu recibir permiso para exercer o ensino. Sufriu a reclusión do seu marido, Julián Besteiro, acompañándoo polos cárceres de Porlier e Cisne en Madrid, Donas en Palencia e durante a súa doenza no cárcere de Carmona, onde o dirixente socialista morreu en 1940.
Eponiquio
O eponiquio ou cutícula ungueal [do grego epi (sobre) + onychion (garra pequena, unlla)], é un compoñente da unlla. Constitúe a estreita franxa de pregue da pel que semella rematar na base da lámina ungueal. A súa función é a de protexer e selar a unlla para evitar a entrada de infeccións.
Río Mao, río Cabe
O río Mao é un río galego, afluente do Cabe, que percorre a Comarca da Terra de Lemos.
Percorrido
O Mao nace nas Cortiñas, unha aldea da parroquia de San Salvador do Mao (O Incio), a 950 m de altitude, e percorre terras de tres concellos: O Incio, Bóveda e Monforte de Lemos. Atravesa os núcleos de Santa María do Mao, A Barxa, Xullán, Bóveda, A Eirexa e Cedrón. Desemboca no río Cabe na parroquia da Parte (Monforte de Lemos), a 320 m de altitude.
Afluentes
Pola esquerda:
Pola dereita:
Natureza e cultura
A fauna deste río sufriu unha grande alteración coa creación da presa de Vilasouto.
O río Mao é mencionado nun bo número de antigos documentos, entre eles o Tombo de Samos, que recolle información a partir do ano 854.
Río Antiga
O río Antiga é un curso fluvial galego que nace na fonte do Alto de Lamas, de 1.144 m de altitude, en Trascastro (O Incio). Descende polo val que leva o seu nome, recibindo as augas dos regato Trasadehesa, Lameiro, Anduriñas, Pozo Verde e pola marxe esquerda o regato de Chaos de Pías, ademais dalgún que outro regato de escaso caudal.
Este río discorre por algún dos lugares máis accidentados e escarpados do concello do Incio polo que o seu curso é rápido e accidentado. Finalmente desemboca no río Cabe.
Víctor Manuel
En decembro de 2022 foi Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes do Goberno de España.
Orixes e inicios profesionais
Durante a infancia na súa localidade natal comezou a sentir unha vocación musical que lle leva a presentarse a concursos de canción lixeira a nivel local.
Tras viaxar a Madrid, en 1963 comeza a súa andaina musical, presentándose a concursos radiofónicos xuvenís de Bobby Deglané, onde comezou Ana Belén, e cantando na orquestra Bossa Nova. Tamén é seleccionado para xogar no equipo xuvenil de fútbol do Caudal, pero decantase pola música.
En 1964 plántase en Madrid, alí estuda piano e canto. Durante ano e medio, canta cada domingo no programa La nueva ola musical da emisora La Voz de Madrid. Obtén unha das Estrelas de Ouro do concurso organizado pola emisora. Ana Belén fora Estrela de Ouro en 1963.
En 1965 consegue gravar os seus primeiros sinxelos con Belter que sairían á venda un ano despois. Faríao "amadriñado" pola poetisa Fina de Calderón, quen escribiu gran parte desas cancións. Aínda que unha das súas primeiras cancións ("Un gran hombre") dedícaa a Francisco Franco, dous anos despois a temática das súas cancións e a súa opinión do xeneralísimo dan un xiro radical.
Ese mesmo ano concursa con dúas cancións doutros autores no Festival de Benidorm de 1966, onde pasa sen pena nin gloria.
Os seus primeiros éxitos
No ano 1967 chegan os seus primeiros éxitos. No Festival do Miño presenta a canción "Lazos azules y rosas", de autoría propia, coa que gaña o cantante Paco Ruano. O mesmo pasa no Festival do Eo con "Nada es igual" cantada por Cholo Juvacho. Estes festivais déixanlle claro que o seu é máis ben a composición.
En 1968 preséntase de novo ao Festival do Atlántico con "El covarde" e "El tren de madera". Gustan moito ao público, pero non ás autoridades das Canarias, que tachan á primeira canción de antimilitar. En principio esta canción era a gañadora, pero non aceptaban esa letra e volveuse a votar. Ademais Víctor case é empapelado, pero un compoñente de Los Sabandeños a quen lle gustou "El tren de madera" consegue que non lle pase nada. Empézase a coñecer o nome de Víctor Manuel, máis que polas súas cancións polo balbordo armado.
Antes de que finalice o ano sae por primeira vez ao estranxeiro, percorre varios países europeos coa Embaixada Artística de TVE e RNE, onde sen previo aviso canta temas como "La planta 14", cuxas letras non fan ningunha graza ás autoridades que lle acompañaban. Para o ano 1970 pensouse nel como candidato para o Eurovisión, pero, dados os seus antecedentes, optan por non envialo, ademais é vetado en TVE.
En 1970, tras abandonar Belter, grava o seu primeiro disco con Philips, Quiero abrazarte tanto, con temas como o que dá nome ao álbum, Carmina ou María Coraje, cuxo éxito lévalle á súa primeira xira por Latinoamérica, debutando en México.
En 1971 edita o seu terceiro álbum, Dame la mano, onde empeza o verdadeiro problema coa censura ata que morre Franco. Ten que reescribir moitas das cancións, xa que nalgúns títulos, como Por eso estoy aquí, deixa patente a súa ideoloxía de esquerdas.
Ese mesmo ano fai unha xira polo norte de España que hoxe pode resultar moi curiosa, xa que nela actúa xunto a Julio Iglesias, o propio Víctor Manuel desmentiu varias veces que Julio fose o seu abreconcertos como moitas veces se dixo, o certo é que se ían alternando o inicio dos concertos. En A Coruña, preséntanlles á actriz Ana Belén, que está representando a obra de teatro Sabor a miel, coa que inicia unha relación sentimental que é dada a coñecer pola prensa despois do verán.
Censura e exilio
Fíchao o director asturiano Gonzalo Suárez para facer a película titulada Morbo. A súa compañeira de repartición será esa moza que coñeceu na Coruña. Ana Belén consegue conquistar a un Víctor Manuel que ao principio se resistía. En 1972 escribe Ravos obra teatral que non pasa a censura en España. Ademais de ter que estar reescribindo cancións recibe multas por interpretar certos temas en directo. Roda a súa segunda película, o musical Al diablo con amor, tamén con Ana Belén. Dela grávase a banda sonora en disco.
O 13 de xuño Víctor Manuel e Ana Belén casan polo civil en Xibraltar, pero non é unha voda válida.
O 16 de setembro actúa no Brasil, no Festival Internacional de Río de Xaneiro, ao que acode representando a España xunto a Nino Bravo; Víctor interpreta o tema "Qué pena". Estrea a obra Ravos en México; o ministerio de información di en España que nela se aldraxa a bandeira española. Aínda que era unha calumnia non lles deron oportunidade de defenderse. Vétanos en todos os medios e críbanos a críticas. Polo que pasan seis meses exiliados. Xa en 1973 poden aclarar o da obra e volver a España, onde ao chegar só son interrogados.
Farto da censura Víctor decide facer un disco con cancións populares asturianas, incensurables. Adáptaas ao seu estilo e crea o disco Verde. Traballa tamén no primeiro disco de Ana, Tierra, e en México saca un disco con temas como "No quiero ser militar" ou "Carta de un minero a Manuel Llaneza". Estrean a película Al diablo con amor, pero un grupo de ultraderecha asalta o cine e teñen que retirala do cartel. Un ano máis tarde sae o disco Todos tenemos un precio. Con cancións como "Qué pena" e "La alemana", empezando así a normalizar a súa vida artística.
Grazas aos labores de José María Iñigo, no seu programa Hoy, 14:15, o 30 de xaneiro de 1975 volve aparecer nas pantallas de TVE tras anos de veto. Saca un álbum de urxencia, Cómicos, pola folga de actores. O 20 de decembro participa no Festival de Panxoliñas Novas de Pamplona, xunto a Luis Eduardo Aute, Rosa León e Luis Pastor entre outros. Canta tres cancións non permitidas, nunha pide a amnistía e por iso pasa a noite detido. Xa levaba un tempo recibindo anónimos na súa casa, pero é en 1976, aproveitando unha viaxe súa en Cuba, cando grupos de extrema dereita fan estalar unha bomba na súa casa de Torrelodones. Ese mesmo ano nace o seu primeiro fillo, David.
Xa en 1977 participa en moitos actos do PCE, era o seu coordinador musical. Viaxa á República Democrática Alemá onde grava Spanien. Disco que aquí nunca sairía con temas tampouco nunca gravados aquí como "Nadie nos niegue el derecho" na que pide a legalización do PCE e "Veremos a Dolores". Si sairía o disco Candido de Voltaire. Obra de teatro para a que Víctor compuxo a música. Tamén compón este ano as bandas sonoras de La Criatura de Eloy de la Iglesia e Las truchas de José Luis García Sánchez. Grava Canto para todos, disco por unha cara político e por outras con temas sobre Asturias.
Entrando no ano 1978, Víctor grava colaborando co grupo asturiano Nuberu "Aida la fuente", canción mítica na historia de Asturias e "Xuanín, l´home da unidá", dedicado a Juan Muñoz Zapico, líder sindical de CC.OO morto en accidente de automóbil en 1977, cuxa música é de Nuberu e letra de Manuel Asur. Estes últimos anos son de fracaso comercial, só arma balbordos coa súa obra.
Un corazón tendido ao sol
A discográfica CBS adopta unha política de sacar novos talentos e rescatar grandes cantantes. Grazas a iso vaise a esa compañía, que se entusiasmou coas cancións que propón. 1979 é un ano clave xa que volve ao primeiro plano musical co disco Soy un corazón tendido al sol, onde sen deixar os temas políticos demostra ser un autor capaz de avanzar, de cantar á súa terra, ao amor, a temas do mundo. Tal é o caso da canción "Sólo pienso en Ti", para moitos a obra mestra de Víctor Manuel, baseada en dous mozos deficientes mentais e que sobe a todo o máis alto das listas de éxitos. Con este disco e sobre todo esta canción, renaceu aos 32 anos, recibiu varios premios revelación. Algo moi curioso tendo varios números 1 ás súas costas.
En 1980 vai a Milán para gravar Luna e xa dá concertos por todo o país. Este novo disco inclúe unha canción pioneira sobre homosexuais "Quién puso más", que se fai co número 1. Tamén escribe en homenaxe a Blas de Otero, "Pido la paz y la palabra". Un ano despois sae Ay amor. Todos estes discos en CBS prodúceos Danilo Vaona. En 1982 viaxa a Londres e cambia de produtor para renovar sons. O novo produtor é Geoff Westley. Abandona o PCE descontento coa política que seguía. En 1983 nace a súa filla Mariña.
En 1985 produce en Londres Querido Pablo, homenaxe a Pablo Milanés con Joan Manuel Serrat, Luís Eduardo Aute, Ana Belén, Miguel Ríos, Amaya Uranga, Silvio Rodríguez, Mozo Buarque, Mercés Eslamiada e o propio Víctor. En 1986, ano do referendo da entrada de España na OTAN, participa pedindo o NON.
Produtor de cine e discos
En 1987 empeza unha etapa como produtor de cine. Iníciase con Divinas palabras. Tamén crea a súa propia produtora discográfica, Ion música, que venderá o produto acabado a unha nova discográfica: BMG ARIOLA (na actualidade Sony BMG).
En 1988 saca o disco Qué te puedo dar, trabállao con Roberto Costa para volver cambiar sons. A canción "La madre" trata sobre o mundo da droga coa perspectiva da nai do enganchado. Tamén está a historia dun transexual "Como los monos de Gibraltar". Recibe a Mazá de Ouro, máxima distinción do Centro Asturiano de Madrid.
En 1990 lanza o disco El delicado olor de las violetas. E logo de tres anos, en 1993, saca un novo disco A donde irán los besos.. En 1994 produce a súa última película. Ese mesmo ano chega o seu proxecto máis exitoso Mucho más que dos, con invitados de luxo: Joaquín Sabina, Joan Manuel Serrat, Pablo Milanés, Manolo Tena, Juan Echanove, Miguel Ríos e Antonio Flores, quen desparecería pouco despois. Grávase en disco dobre e fan unha xira de España a Nova York.
En 1996 lanza o disco Sin memoria, cun puñado de cancións xeniais como a que dá título ao disco ou "Canción pequeña". Pero este proxecto queda eclipsado por El gusto es nuestro. Xira con Ana, Miguel Ríos e Serrat. Percorren toda España e logo América cun éxito irresistible. Convértese na xira con maior número de público na historia de España ata ese momento e gañan o Premio Ondas á Mellor Xira.
Sae un disco que vende medio millón de copias e Víctor escribe o Diario de ruta a base de ir tomando nota do que pasa cada día e contando anécdotas de toda a carreira dos catro. A principios de 1999 sae o disco Cada uno es como es que traballa con Antonio García de Diego. O mesmo ano invítano a facer algo moi especial, supón o primeiro disco no que el só se limita a cantar. A proposta é cantar as súas cancións coa Orquestra Sinfónica do Principado de Asturias e o coro da fundación Príncipe de Asturias.
Grávase en maio no Palacio dos Deportes de Xixón nun único concerto e recóllese no disco Vivir para cantarlo dirixido por Joan Albert Amargos. En 2001 é invitado a participar con Ana nos concertos do 25 aniversario do diario El País. Edita o disco El hijo del ferroviario coas colaboracións de Hevia (en "A la mar fui por naranjas") e de Sabina ("María de las mareas"), moi autobiográfico.
Logo de 7 anos fai outra xira con Ana, Dos en la carretera con grande éxito, gravan un CD/DVD desa xira, con Pedro Guerra, Fito Páez, Sabina, Serrat e Miguel Ríos como invitados. En 2003 produce ...Entre todas las mujeres, disco homenaxe a Joaquín Sabina, no que cantan as súas cancións voces femininas como Chavela Vargas, Julieta Venegas, Niña Pastori, Olga Román e Ana Belén entre outras.
O día de Asturias, en Oviedo participa no Concerto de Asturias xunto con Nuberu, Tejedor e Mari Luz Cristóbal. Dirixidos por Ramón Prada. Recolleríase nun disco que só sae en Asturias. En 2003 realiza unha pequena xira de verán co Concierto de Asturias. Escribe letras para o seu seguinte disco e adapta letras italianas para o próximo disco de Ana.
Empezando 2004 saca un dos seus peores discos, El perro del garaje. Un disco que fala da actualidade: A guerra de Iraq, a catástrofe do Prestige, o 11-S, as mulleres maltratadas. Unha gran variedade musical e temática.
Co tema da violencia de xénero realiza tamén a curta El club de las mujeres muertas para a serie de curtas Hay motivo. Estréase así como director.
En 2005 e 2006 realiza con Ana Belén a xira Una canción me trajo aquí, na que repasan as súas carreiras con máis de 60 cancións, algunhas esbozadas e outras enteiras, divídese en catro bloques con temas desde os 60 ata tres novos que incorporaron directamente nos concertos. Un espectáculo moi orixinal.
Celebrando os 40 anos desde que Víctor sacou os seus primeiros sinxelos edítase en DVD/CD en xaneiro de 2006. Desde os anos 80, eles participaron no Evento da Teletón, a súa última participación foi recentemente en Chile, no Teatro Teletón e o Estadio Nacional. Eles segundo eles, participaron en Causas relacionadas ao Amor e a Unión nos Países Iberoamericanos, por exemplo a Teletón Chilena.
Moll Flanders (filme de 1996)
Moll Flanders é un filme estadounidense dirixido por Pen Densham que foi estreado en 1996.
Sinopse
Nada na miseria do Londres de comezos do século XVIII, Moll Flanders aprende axiña as leccións dunha vida de desgrazas e crueldades. Moll Flanders é filla dunha muller cuxo aforcamento atrasouse o tempo preciso para que ela nacese. Edúcase cunhas monxas que non poden dominar o seu espírito independente, un espírito que non posúe o intolerante sistema de clases da chamada ilustración. Moll aférrase con forza á idea de que un día coñecerá a felicidade pero, ata que ese intre chegue, non dubida en roubar e prostituírse para sobrevivir, sempre soñando cunha vida mellor. Un día, a súa sorte cambia cando un artista a contrata como modelo e se namora dela.
Gran Premio dos Estados Unidos de 2017
O Gran Premio dos Estados Unidos de 2017 (oficialmente 2017 Formula 1 United States Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1, que se celebrou no Circuíto das Américas no Condado de Travis preto da Austin, Texas o 22 de outubro de 2017. A carreira, celebrouse sobre cincuenta e seis voltas, foi a décimo sétima proba da tempada de Fórmula Un de, e marcou a trixésima novena vez que o Gran Premio dos Estados Unidos disputouse como unha proba do Campionato do Mundo desde o seu inicio en , e a sexta vez que o evento foi organizado neste circuíto.
O piloto de Mercedes Lewis Hamilton entra na rolda cunha vantaxe de cincuenta e nove puntos sobre o Ferrari de Sebastian Vettel no Campionato do mundo de pilotos. O compañeiro de equipo de Hamilton Valtteri Bottas é terceiro, trece puntos máis atrás. No Campionato Mundial de Construtores, Mercedes tiña unha vantaxe de cento cincuenta e cinco puntos sobre Ferrari, con Red Bull Racing outros noventa e dous puntos por detrás no terceiro lugar.
Mercedes logrou o seu cuarto Campionato Mundial de Construtores consecutivo logo de que Hamilton gañase e Bottas terminara quinto.
Cambios de pilotos
Daniil Kvyat volverá a Toro Rosso logo de perderse Malaisia e Xapón, retomando o seu asento de Pierre Gasly, que competirá na rolda final do Campionato Super Fórmula de 2017. Carlos Sainz cambiouse a Renault e substituirá a Jolyon Palmer. O Campión mundial de Resistencia de 2015 Brendon Hartley fará o seu debut na Fórmula Un, tomando o asento de Sainz en Toro Rosso.
Liga italiana de hóckey a patíns
Actualmente é disputada por 14 equipos en dúas fases. A primeira fase consiste nunha liga regular cunha ida e volta entre os 14 equipos, e na segunda fase os 8 primeiros clasificados disputan un play-off polo título. O último clasificado da liga regular descende directamente á Serie A2, mentres que o penúltimo e antepenúltimo disputan uns play-offs de ascenso contra o segundo e o terceiro clasificado da Serie A2.
Ligazóns externas
Rink Hockey Italian Championship Championnat d'Italie de rink hockey
Brčko
Brčko (en serbio, bosníaco, croata: Brčko en alfabeto latino e Брчко en cirílico serbio) é unha cidade no norte de Bosnia e Hercegovina, cabecera administrativa do distrito de Brčko. Sitúase na fronteira setentrional, sobre o río Sava, na ribeira oposta á cidade de Guja, en Croacia. É moi probable que estea vinculado aos Breuci, unha tribo iliria que habitou esa área na antigüidade.
Xeografía
miniatura|200px|esquerda Brčko é a sede do goberno do Distrito de Brčko, unidade local autónoma e independente no territorio da República Srpska e a Federación de Bosnia e Hercegovina, creada despois dun proceso de arbitraxe; este proceso é considerado por algúns como unha violación dos Acordos de Dayton porque estes crearon o distrito aínda que só podían arbitrar o tramo disputado da liña fronteiriza entre as dúas entidades, tamén coñecido como Zona de Separación. A administración local é axudada por unha autoridade de supervisión internacional encabezada polo estadounidense Raffi Gregorian.
Historia
Brčko era o centro dun contencioso xeográfico en 1996, cando a Forza de Intervención (IFOR), dirixida polos Estados Unidos, construíu Camp McGovern nos arredores da cidade. Este campamento foi erixido na Zona de Separacion (ZOS) co propósito de iniciar operacións de mantemento da paz, especialmente entre os musulmáns de Gornji Rahić preto de Brka e os serbios de Brčko.
A primeira unidade do Exército dos Estados Unidos despregada en Brčko foi a Forza de Tarefa Conxunta (Task Force) 3-5 CAV, composta de unidades individuais da Primeira División Blindada. O Tenente Coronel Anthony Cucolo estivo ao mando dela, e o seu cuartel era Camp McGovern.
Aínda que Brčko foi foco de tensión a fins dos 90, lográronse grandes progresos de integración multiétnica na cidade desde ese entón, tales como integración na educación secundaria. Os esforzos de reconstrución e o plan de posta en funcionamento da Lei de Propiedade melloraron a situación da propiedade e o regreso de desprazados.
Brčko segue sendo un importante compoñente dos Acordos de Dayton trala Arbitraxe de Brčko, que decidiu en maio de 1997 que Brčko sería un distrito especial fose da xurisdición da Federación de Bosnia e Hercegovina e da República Srpska, entidades constituíntes de Bosnia e Hercegovina.
A primeira organización internacional en instalar oficinas na cidade foi a Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE). A oficina de Brčko foi dirixida por Randy Hampton, quen máis tarde se iría a Croacia para abrir as oficinas locais da OSCE.
As oficinas principais da OSCE en Bosnia e Hercegovina, en Saraxevo, seguen funcionando.
Pinhal Interior Norte
Pinhal Interior Norte Localización de Pinhal Interior Norte
Pinhal Interior Norte é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Centro. Os concellos que a conforman pertencen aos distritos de Coímbra e Leiria. Limita ao norte coa subrexión de Dão-Lafões, ao leste coas de Serra da Estrela e Cova da Beira, ao sur coas de Pinhal Interior Sul e Médio Tejo, e ao oeste coas de Pinhal Litoral e Baixo Mondego. Ten unha extensión de 2.617 km² e unha poboación de 131.371 habitantes (2011 ).
Concellos
Actualmente só existe unha cidade nesta subrexión estatística: Oliveira do Hospital.
Closer (sinxelo de NIN)
"Closer " (tamén coñecido coma Halo 9) é un sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, editado o 30 de maio de 1994 e sacado do seu álbum The Downward Spiral. Moitas versións do sinxelo aparecen co título "Closer to God", un estraño exemplo na música dun sinxelo cun título distinto ao do tema da cara-A ("Closer to God" é tamén o título dunha versión alternativa de "Closer" que aparece no sinxelo).
A pesar da contundente mensaxe sexual e profana que aparece na súa letra, "Closer" converteuse no maior éxito de Nine Inch Nails ata ese momento, cementando o status de Reznor de superestrela do rock industrial's status as an industrial rock superstar, e sendo a canción máis coñecida do grupo na actualidade. Fortemente editadas versións da canción e do seu vídeo musical (dirixido por Mark Romanek) foron emitidas frecuentemente pola radio e pola MTV.
Interpretación ao vivo
Durante as xiras Self Destruct e Fragility, o baixista Danny Lohner e o guitarrista Robin Finck uníanse aos teclados con Reznor para tocar esta canción, realizando Reznor un extenso solo cos sintetizadores.
Hai vídeos da cancións ao vivo en And All that Could Have Been e Beside You in Time.
Planificación
Planificación, no sentido máis universal implica ter un ou varios obxectivos a realizar xunto coas accións requiridas para concluír exitosamente.
Dado que a planificación pode aplicarse en moi diversos ámbitos da acción do home, mencionaremos algúns dos máis populares:
a. Empresas
b. Goberno
c. Demografía
d. Persoal
e. Enxeñaría civil
f. Enxeñaría de Software
g. Contabilidade
Por exemplo:
No ámbito empresarial a Planificación Estratéxica axuda a que as empresas teñan claros os seus obxectivos e así poidan definir un programa de accións para realizalos. Dese xeito separan un problemática complexa en porcións pequenas que se han de ir realizando aos poucos.
Asignar os recursos a cada tarefa, xa sexan tempo, diñeiro ou horas/home é responsabilidade dos encargados da planificación. Así como a orde en que se realizará cada tarefa.
Na maioría das empresas os obxectivos de planificación resúmense en obter beneficios para os seus accionistas, empregados, a sociedade e o medio ambiente.
A planificación divídese en: estratéxica, táctica, operativa e normativa. A primeira realízase a longo prazo, as seguintes a mediano prazo e a última a curto prazo. Dependendo da natureza da organización deberanse aplicar un conxunto de plans aliñados para a súa actuación.
A planificación estratéxica dáse dentro das organizacións no nivel directivo, ou no máis alto nivel de mando. A planificación táctica, adoita chamarse media, dáse en directivos medios. A planificación operativa dáse nos empregados, no nivel máis baixo da organización. A planificación normativa é a encargada de fixar as normas coas cales se rexerá a organización, determinar as regras ou leis dentro do sistema, sexa cal fose a súa natureza.
Para lograr unha adecuada función das organizacións hai que aliñar os tres tipos de planificacións, realizando en cada tramo as adecuacións pertinentes.
A actitude de cada planificación, realizada no nivel desexado, require unha definición, pode ser:
1.- Planificación interactiva.
2.- Planificación reactiva.
3.- Planificación normativa.
A planificación interactiva oriéntase para ter o control sobre o futuro, polo que o presente é moi importante xa que dá pauta a dicir como se vai a ir construíndo o futuro desexable e o reproducilo fielmente como se desexa. Actualmente as empresas máis fortes e de tecnoloxía adoitan empregala.
A planificación reactiva, é simplemente realizar accións encamiñadas a seguir como actualmente se atopa a organización, non se pensa no futuro, se non en manter o que actualmente ten a organización.
Notas
Ackoff, Russell. "El paradigma de Ackoff".
Miklos, Tello. "Planificación interactiva".
Miklos, Tello. "Planificación prospectiva".
Juárez, Socorro. "Sistema de Administración Integral para a E.B.R.C.E.B.D.F."
A Queira, O Mosteiro, Ortigueira
A Queira é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística do cales eran 1 home e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Antonio Rodríguez
O nome de Antonio Rodríguez pode referirse a:
Nintendo Switch
miniatura|Logo da consola.
miniatura|Nintendo Switch en "modo manual". miniatura|Nintendo Switch en "modo TV". A Nintendo Switch (en ニンテンドースイッチ; Nintendō Suitchi) é unha videoconsola desenvolvida por Nintendo e lanzada internacionalmente na maioría de rexións do mundo o 3 de marzo de 2017. A consola é unha tableta que pode acoplarse para funcionar como unha consola caseira ou un dispositivo portátil, o que a converte nunha videoconsola híbrida. Os seus controladores sen cable Joy-Con, con botóns estándar e joystick analóxico direccionais, detección de movemento e retroalimentación táctil, pódense conectar a ámbolos dous lados da consola para poder xogar en estilo portátil. Tamén se poden conectar a un accesorio de agarre para desfrutar unha forma de consola doméstica tradicional gamepad, ou poden usar individualmente na man como o Wii Remote e Nunchuk, permitindo modos multixogador.
Como consola de oitaba xeración, Nintendo Switch compite no mercado coa Xbox One de Microsoft e a PlayStation 4 de Sony. Case tres millóns de consolas foron vendidas durante o primeiro mes após o lanzamento, superando a proxección inicial de Nintendo de dous millóns de unidades, e superando no primeiro ano máis de 14 millóns de unidades vendidas en todo o mundo, superando tamén as vendas totais de Wii U. A comezos de 2018, a Switch converteuse na consola caseira que máis rapidamente se vendeu no Xapón e nos Estados Unidos. Ata o mes de decembro de 2020, a Nintendo Switch e Nintendo Switch Lite vendeu máis de 79 millóns de unidades en todo o mundo. As vendas de Switch estiveron fortemente vinculadas ás vendas de seis títulos de Nintendo, The Legend of Zelda: Breath of the Wild, Mario Kart 8 Deluxe, Super Mario Odyssey, Super Smash Bros. Ultimate, Pokémon Sword e Shield e Animal Crossing: New Horizons, cada un deles vendendo máis de vinte millóns de unidades.
Galería de imaxes de Redondela
Galería de imaxes do concello de Redondela na provincia de Pontevedra.
O conto da criada
O conto da criada (en The Handmaid's Tale) é unha novela distópica da autora canadense Margaret Atwood, publicada orixinalmente en 1985. Está ambientado nun futuro achegado, en Nova Inglaterra, nun estado relixioso totalitario que derrocou o goberno dos Estados Unidos. A novela céntrase na historia da criada Offred. O seu nome provén da forma do posesivo en inglés "of Fred"; as criadas teñen prohibido usar os seus nomes de nacemento e deben obedencia ó seu home, ou mestre, ó cal serven.
The Handmaid's Tale explora os temas da muller suxugada na sociedade patriarcal e nas diferentes maneiras nas que esas mulleres tentan gañar individualismo e independencia persoal. O título da novela componse de partes de Os contos de Canterbury de Geoffrey Chaucer, que é unha serie de historias conectadas ("The Merchant's Tale", "The Parson's Tale", etc.).
Foi traducida ó galego por Celia Recarey e Carlos Valdés García e foi publicada pola editorial Irmás Cartoné no ano 2019.
Sinopse
Logo dun golpe militar que acabou co presidente e que foi atribuído ó terrorismo islámico, uns políticos teócratas chegan ó poder dos Estados Unidos, que pasan a denominarse república de Galaad. Coa excusa da defensa contra a violencia, aumentan o autoritarismo e diminúen as liberdades e os dereitos sociais, comezando por suprimir a liberdade de prensa e os dereitos das mulleres. As mulleres divídense en castas e promóvese o medo e a sospeita entre elas. A "criada" é unha muller que se considera única e exclusivamente un obxecto cuxo único valor está nos seus ovarios, sendo un receptáculo preciso para acadar o nivel de novos nacementos desexado en Gilead para manter o seu modelo de sociedade.
Nesta sociedade, Defred é unha muller que perde os seus cartos, o seu emprego e mesmo o seu nome, que pasa a ser o do seu dono, ó ser asignada como un tipo de escrava denominada "criada" dun home, o "comandante". Dende entón estalle prohibido ter propiedades, autonomía económica ou independencia social, saír da casa onde vive (se non é para facer compras para a casa), falar, ler ou ter algún tipo de comunicación que non sexa cos seus propietarios, ningún tipo de actividade intelectual nin de liberdade sobre a súa imaxe e aparencia física e mesmo sobre o seu corpo, incluíndo a súa alimentación e as súas relacións sexuais, xa que non pode telas con ninguén agás co seu dono, que a pode violar unha vez ó mes, durante a Cerimonia, supostamente co obxectivo de procrear.
Cábala
dereita|miniatura|387x387px|[[Árbore da vida (cábala)|Árbore da vida.]]
Cábala (קַבָּלָה, cabalá: "recibimento") é o conxunto de tradicións e practicas místicas do xudaísmo, que busca, por medio de métodos esotéricos, explicar os segredos da Creación e lograr coñecementos ocultos das escrituras sagradas. Un cabalista tradicional coñécese como Mekubal (מְקוּבָל).
A verdadeira cabalá xurdiu dentro do pensamento xudaico, e as súas fontes clásicas son todas elas ensinanzas de personaxes históricos e, ás veces, míticos, dende Adán - o primeiro home - que explicaron algún concepto esotérico. Eses ensinos son mantidos polos xudeus adeptos para definir os significados máis profundos da Biblia hebrea e da literatura rabínica tradicional, segundo a súa dimensión transmitida anteriormente escondida, ben como explicar o significado dos preceptos relixiosos xudaicos.
Os seus adeptos cren que as súas orixes son anteriores a tódalas relixións do mundo, formando o modelo primordial para filosofías de creación, as relixións, as ciencias, a arte, e sistemas políticos. Historicamente, a cábala xurdiu, despois de formas anteriores de misticismo xudaico, os séculos XII e XIII, no Sur de Francia e de España, sendo máis unha vez reinterpretadas durante o renacemento místico xudeu da Palestina otomá durante o século XVI. As súas prácticas foron popularizadas dentro da vertente do xudaísmo piadoso do século XVIII en diante.
Conceptos capitais
Hai algúns conceptos que serven de apoio e posúen varias derivacións noutros conceptos, e así por diante. A cerna, con todo, pode ser identificada no anhelo de chegar a unha unión física e metafísica co divino, experimentándolle da conciencia e diminuíndo a distancia entre a persoa e o mundo físico na que vive e o Creador. O sistema cre que a realidade física e a súa fenomenoloxía pode ser descrita nun paradigma simbólico, que reflicte a revelación divina ó mundo. Búscase abesullar a realidade co fito de revelar a divindade que lle subxace e está en todo. É tamén un camiño até a perfección espiritual, pola restauración da alma á súa raíz divina. A cábala diferenza a pescuda sobre o Creador Inefable, que ningunha criatura pode atanguer ou percibir os Seus obxectivos, e a sobre a revelación, que é xeralmente chamada das "dez sefirot", sendo os dominios polos cales se coñecen os "actos" da creación.
Wallace Carothers
Wallace Hume Carothers, nado en Burlington (Iowa) o 27 de abril de 1896 e finado en Filadelfia o 29 de abril de 1937, foi un químico estadounidense, inventor e xefe do departamento de química orgánica de DuPont, ao que se atribúe a invención do nailon.
Carothers era o líder do grupo nos laboratorios da estación experimental DuPont, preto de Wilmington, Delaware, onde tiveron lugar a maioría de investigación sobre polímeros. Carothers foi un químico orgánico que ademais de ser o primeiro en desenvolver o nailon, tamén axudou a sentar as bases para o desenvolvemento do neopreno. Despois de recibir o seu doutoramento, foi profesor en diversas universidades antes de ser contratado pola DuPont para traballar fundamentalmente en desenvolvemento.
Casou con Helen Sweetman o 21 de febreiro de 1936. Carothers padeceu problemas de depresión dende a súa mocidade. A pesar do seu éxito co nailon, sentiu que non lograra moito e que quedara sen ideas. A súa infelicidade agravouse coa morte da súa irmá Isobel, e na tarde do 28 de abril de 1937 rexistrouse nun cuarto de hotel de Filadelfia e suicidouse bebendo zume de limón mesturado con cianuro de potasio. A súa filla, Jane, naceu sete meses despois, o 27 de novembro de 1937.