cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pallacanestro Brescia
Historia
Ao ano seguinte, o Brescia finaliza na segunda posición do seu grupo, conseguindo, esta vez si, o éxito procurado. Tras permanecer durante catro anos na segunda categoría, na temporada 2015−16 o club consegue ao ascenso á Serie A, máxima categoría do baloncesto italiano, tras derrotar no quinto partido do play-off final ao histórico Fortitudo Bologna.
Patrocinadores
Por motivo de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Moshe Castel
Moshe Castel ou משה קסטל, nado en Xerusalén en 1909 e finado en Tel Aviv en 1991, foi un pintor israelí.
Traxectoria
Nado nunha familia sefardí, estudou na Academia de Arte Betzalel de Xerusalén, a Académie Julian e na École du Louvre de París, cidade onde viviu 15 anos. As súas obras murais atópanse nos edificios mais emblemáticos de Israel, como a sede de congresos Binyanei Ha'umá (1958), o Parlamento israelí, a Knéset (1966) ou a residencia dos Presidentes de Israel (1970).
Pirilampo
O termo pirilampo pode referirse a:
James Drumonnd
James Drumonnd, nado a finais de 1786 ou principios de 1787 en Inverarity, (foi nautizado o 8 de xaneiro de 1787) concello de Angus, Escocia, e finado o 26 de marzo de 1863 en Toodyay, Australia Occidental, foi un botánico, explorador e naturalista escocés, que foi un dos primeiros colonos da Australia Occidental, onde desenvolveu gran parte da súa actividade científica.
Primeiros anos
James Drumonnd foi o fillo máis vello de Thomas Drummond, xardineiro e botánico, e da súa esposa Elizabeth Nicol, e era irmán de Thomas Drummond, que tamén foi botánico. Este último emigrou a Cuba e morreu alí. Ambos os irmáns traballaron ao principio da súa activida de profesional co seu pai na leira Fothringham, en Inverarity.
Pouco se sabe destes anos, pero seguramente seguiu o proceso usual de aprendiz até "cualificarse" como xardineiro. En 1808 foi empregado por Mr Dickson (probabelmente fora George Dickson de Leith Walk, Edinburgo). A mediados dese ano Drummond, que tiña 21 anos, era conservador do Xardín botánico establecido pola Cork Institution, na cidade de Cork, Irlanda. Ao tempo no que o goberno fundou o xardín, un dos seus propósitos foi facer tests (probas) e propagar especies vexetais para beneficio dos granxeiros do sur de Irlanda. Ademais deste deber hortícola, Drummond descubriu varias especies de plantas que previamente non se coñecían en Irlanda. En 1810 Drummond foi elixido membro asociado da Sociedade linneana de Londres. Nese ano casou con Sarah Mackintosh, con quen tería seis fillos.
Colonia do río Swan
En 1828, no medio dunha recesión económica, o goberno británico deixou de financiar o xardín botánico, e Drummond encontrouse se desempregado e cunha muller e seis fillos alos que manter. Ao pouco tempo conseguiu un posto como [naturalista gobernamental na que pronto se establecería a Colonia do río Swan, en Australia. Era un posto honorario, pero Drummond entendía que se se decidía establecer un Xardín público na Colonia, asignaríanlle un salario como Superintendente do Xardín.
Drummond e a súa su familia trasladáronse á Colonia do río Swan con outros oficiais coloniais a bordo do Parmelia. Arribados a Australia, organizouse un lugar temporal de asentamento na illa Garden. Informado que non se moverían de alí en varios meses, Drummond estableceu un Xardín botánico na illa.
Baixo as condicións coloniais de adquisición de terras, Drummond comprou terras valoradas en 375 £, escriturando 20 000 ha. A súa primeira actividade agrícola fíxoa en 40 ha de rico solo aluvial en Guildford, na confluencia dos ríos Helena e Swan. Tomou posesión desa terra o 16 de novembro de 1829, e estableceu un criadeiro de plantas público, probabelmente con vista a conseguir un posto remiunerado de Superintendente. Porén, cando Drummond solicitou permiso ao Gobernador, o capitán James Stirling, para transferir algunhas das súas plantas da illa Garden, non conseguiu o permiso, e se lle informou que o alamceneiro, John Morgan, tomaría o control do viveiro da illa Garden. Drummond, finalmente, abandonou o lugar de Guildford.
Porén, despois, Drummond recibiu o permiso para seleccionar 400 ha da súa propiedade na Colonia do Swan. Elixiu un lugar que hoxe é un suburbio de Perth Ascot, consistente nun lugar fronte ao río e inundábel. Logo solicitaría máis terras nas beiras do río Avon, ao sur de Beverley, pero máis tarde cambiou de idea, e o trocou por unha zona nas beiras do río Helena, probabelmente cerca do hoxe lugar de Mundaring Weir.
En xullo de 1831 Stirling decidiu establecer un Xardín Público e un viveiro adxacente. E contratou a Drummond para o posto de Superintendente, cun salario anual de 100 £, e lle deu ademais aloxamento alí. Ao ano seguinte, Stirling recibiu instrucións do Oficial Colonial de que o posto de naturalista gobernamental debería abolirse. Stirling conseguiu atrasar esta decisión, e marchou a Inglaterra para discutir co Oficial Colonial en persoa. Retornou en xuño de 1834, e informou a Drummond que o Oficial insiste en abolir o posto, e tamén se lle ordena deixar a casa do Xardín, pois Stirling decidiu construír a Casa Gobernamental nese sitio. Esta situación dexeneira nunha disputa, e Drummond debe resignarse. Finalmente, retirouse de Perth á súa granxa no val de Helena, onde se estableceu cun viveiro e viñedos.
Recolectando para Mangles
En setembro de 1835 Drummond envíalle outra carta a Mangles, incluíndo sementes de especies que recolectara ao explorar o val do Helena. E tamén acompañou tres mostras de solos de diferentes partes da súa granxa, e encargoulle a Mangles que lles fixera unhas análises químicas. A primeira caixa de espécimes enviados por Drummond contiña tubérculos de orquídeas, aínda que Drummond dubidaba que sobreviviran na viaxe. O buque con cartas e plantas de Mangles arribou en setembro de 1837, e Drummond enviollle outra caixa de tubérculos de orquídeas e plantas secas. De novo os tubérculos foron destruídos por insectos, pero as plantas secas chegaron intactas. Mangles deullasa a John Lindley, que describiu un bo número de especies novas, dándolle a Drummond unha reputación de bo colleiteiro botánico.
Drummond continuou recolectando para Mangles, facéndolle chegar unha enorme colección de plantas vivas. E tamén lle enviou máis para podelas vender no seu nome. Despachou esas coleccións no Joshua Carroll en setembro de 1838. Mentres tanto, Mangles, canso das "actitudes comerciais de Drummond cara á botánica", comezoÁ a aceptar outras coleccións como as de Georgiana Molloy. Á penas saído o Joshua Carroll, Drummond recibiu unha carta de Mangles onde o informa de que declina en dispoñer dos seus espécimes. E ao recibir Drummond esas coleccións, Mangles se pásalla a Lindley, que lle comunica a Drummond se pode dispoñer delas; así, as coleccións divídidense en lotes e foron vendidas por Bentham, pero transcurriron moitos anos antes que Drummond recibira o pago.
Granxeiro en Toodyay
En 1836 Drummond cambia a súa propiedade no val do Helena por terras no val de Avon. Intalouse en Toodyay (Australia Occidental), bautizando a súa granxa como "Hawthornden" (que era o nome ancestral do seu nacemento). Contra febreiro de 1838, as instalacións están dispostas e trae alí á súa esposa e filla. Inicialmente Drummond traballou arduamente para establecerse, para máis tarde deixar os traballos para aos seus fillos Thomas e James.
Recolectando para Hooker
Aínda que non recibiu ningún financiamento para recoller flora, Drummond seguiu recollendo exemplares de plantas. En 1839 recibiu unha carta de Sir William Jackson Hooker, que lle pediu sementes e plantas e ofreceulle ter coleccións no seu nome. E tamén invitou a Drummond a enviar artigos sobre a flora da "Colonia do río Swan", que Jackson publicaría no seu Journal of Botany. Así, publícanse varias cartas de Drummond a Hookerm, co que poden ser máis coñecidas nese momento.
Liesel Pritzker
Liesel Anne Pritzker nada o 14 de marzo de 1984 en Chicago, Illinois, é unha actriz estadounidense e herdeira da fortuna de Hyatt Hotels. Emprega o nome artístico de Liesel Matthews e é recoñecida por interpretar o papel de Sara Crewe en A princesiña, unha adaptación cinematográfica de 1995 do clásico de Frances Hodgson Burnett, e fixo da filla do presidente dos Estados Unidos no filme Air Force One.
Lothaire Bluteau
Lothaire Bluteau, nado en Montreal o 14 de abril de 1957, é un actor canadense. Lothaire Bluteau traballou en teatro, cine e televisión en producións canadenses e internacionais. Abandonou a medicina e chamou a atención no mundo da intepretación polo seu papel en Les Fous de bassan de Yves Simoneau. Despois de recibir boas críticas pola versión teatral de Being at Home with Claude, gañou o Premio Genie ó mellor actor no filme de Denys Arcand Jésus de Montréal. Tamén apareceu en Black Robe e Le Confessionnal de Robert Lepage, así como nas producións internacionais Orlando (1992), I Shot Andy Warhol (1996) e Regression (2015).
James Drumonnd
Recolectando para Hooker
Nos seguintes catorce anos, Drummond realizou numerosas expedicións botánicas. En agosto de 1839 explora a illa Rottnest en compañía de John Gilbert e Ludwig Preiss, e realizou dúas viaxes ao Guangan nese ano. En 1840 fixo nunha expedición para ver ao rei George Sound, axudándoo a identificar unha planta velenosa que causou moitas mortes de gando na zona. En 1841 foi a investigar máis terras ao leste da súa propiedade en Toodyay. A expedición, que incluía ao capitán John Scully, Samuel Pole Phillips e Johnston Drummond, descubriu grandes extensións de pasteiros que agora se coñecen como "as chairas de Victoria". Despois desa expedición, Drummond traeu o que agora se coñece como "a primeira colección Drummond".
Drummond realizou catro expedicións en 1842. A primeira foi ao distrito de Vasse; a segunda ao territorio inexplorado ao redor do que hoxe é a cidade de Moora; a terceira a Wongan Hills, cos seus fillos Gilbert e Johnston Drummond; a cuarta foi ao recanto suroeste de Australia, con Gilbert. Ademais de recoller plantas superiores, Drummond tamén realizou grandes coleccións de musgos e fungos entre 1842 e 1843. As coleccións que Drummond preparou e despachou en 1843 chámanse agora "a segunda colección de Drummond". Desde finais de 1843 a 1844, Drummond realizou outras varias viaxes exploratorias co seu fillo Johnston, que se converteu rapidamente nun experto botánico e coleccionista zoólogo. Preto de finais do ano 1843, ambos os dous exploraron ao norte e ao leste de Bolgart. E entón comezarían unha expedición máis extensa a "King George Sound", e cara ao leste até o cabo Riche. Os exemplares recollidos nesta expedición forman o que agora se coñece como "a terceira colección Drummond".
Liesel Pritzker
Traxectoria
Para os seus papeis no escenario e na pantalla, Liesel Pritzker emprega o nome artístico de "Liesel Matthews" por dous motivos. O primeiro, na honra ó seu irmán Matthew e en segundo lugar, para evitar conflitos entre os seus pais divorciados sobre se debe incorporar o nome do seu padrastro e se coñecería como Liesel Pritzker-Bagley.
James Drumonnd
Recolectando para Hooker
En 1844 unha grave recesión pon á familia Drummond nunha grave débeda financeira, perdendo a propiedade familiar. Drummond e o seu fillo Johnston comezan a planificar como vivir enteiramente das coleccións, discutindo sobre ir ao sur de Australia ou á India, pero nada disto pasoe e, ademais, Johnston Drummond faleceu en xullo de 1845. Entre 1845 e 1846, as dificultades económicas impediron que Drummond realizase máis expedicións, pero a finais de 1846 informouse de que se beneficia dunha pensión de 200 libras esterlinas do goberno británico polos servizos prestados á botánica. Así, inmediatamente preparouse para outras expedicións. Desta vez vai na compaña de George Maxwell, atravesando o sur até Porongorup e a cordilleira Stirling, territorios explorados extensamente por ambos os dous, e logo cara ao sur, até King George Sound, para tomar o leste pola costa durante cinco días; o resultando foi "a cuarta colección Drummond", que se completou en xullo de 1847.
Liesel Pritzker
Traxectoria
Pritzker fixo o seu debut profesional como Scout nunha produción de To Kill A Mockingbird en Chicago. Ela tamén participou na obra teatral Vincent in Brixton, e gañou un Theatre World Award pola súa actuación.
James Drumonnd
Recolectando para Hooker
Drummond fixo outra expedición en 1848 pola costa sur cara ao oeste, até o monte Barren. Intentou ir aínda máis lonxe, pero a cordilleira Barren era tan rica en novas especies que considerou innecesario avanzar. Enviou "a quinta colección Drummond" a Londres en xuño de 1849. Cando Hooker a recibiu, escribiu na súa revista que "rara vez estivo tan sorprendido pola cantidade de especies finas e notábeis que chegaron nun só envío desde calquera país".
Liesel Pritzker
Familia
Liesel Anne Pritzker naceu no seo da rica familia Pritzker, de orixe xudía de Ucraína por parte do seu pai. Os seus pais son Irene (Dryburgh de solteira) e Robert Pritzker. É unha dos doce netos do patriarca Abram Nicholas Pritzker, financeiro e industrial que morreu en 1986. O seu tío, Jay Pritzker é o fundador da rede de hoteis Hyatt Hotel e propietario das aeroliñas Braniff dende 1983 ata 1988.
James Drumonnd
Recolectando para Hooker
En 1850 Drummond uniuse a unha expedición comercial para establecer unha ruta gandeira até a baía Champion. Chegou en 1851 á baía Champion co seu fillo John. Volveu a Toodyay en decembro, e nos meses seguintes escribiu unha serie de artigos sobre "a Botánica do distrito noroeste de Australia Occidental", que serían publicados en cinco capítulos na Perth Gazette en abril de 1852 e posteriormente reimpresos por Hooker. A súa "sexta colección", feita cos exeemplafres recollidos na baía Champion o ano anterior, foi enviada a Londres a finais de 1852.
Últimos anos
Finalmente, Drummond deixou de recolectar. Retirouse a Hawthornden, onde tiña os seus viñedos e xardíns, mantendo correspondencia ocasional con Hooker e outros botánicos. Así, permaneceu nun tranquilo retirao durante dez anos. Morreu o 26 de marzo de 1863 e foi enterrado en Hawthornden, xunto ao seu fillo Johnston. A súa muller morrería un ano despois e foi enterrada ao seu carón.
Liesel Pritzker
Educación
Pritzker graduouse na New Trier High School de Chicago e matriculouse na Universidade de Columbia. Actualmente estuda no instituto culinario francés en Nova York.
Demandas
No 2002, durante os seus estudos na Universidade de Columbia, presentou unha demanda de seis mil millóns de dólares contra o seu pai e 11 curmáns maiores alegando que se apropiaran indebidamente dos cartos dos fideicomisos establecidos para ela e o seu irmán Matthew Pritzker. A comezos do 2005, as partes estableceron a demanda que conduciu á fortuna da familia a unha división en 11 partes, polo que 10 Pritzkers máis se uniron á lista da revista Forbes. Segundo o acordo, Liesel e Matthew recibiron 280 millóns de dólares en efectivo e se lles deu un maior control sobre outros fondos por valor de 170 millóns de dólares a cada un.
Novos Embaixadores para a Oportunidade
Liesel Pritzker é a fundadora de Novos Embaixadores para a Oportunidade, unha rede de profesionais que teñen como obxectivo inspirar, educar e involucrar a outros nas micro-finanzas e o traballo na Oportunidade Internacional. En xuño de 2009, doou 4 millóns de dólares para axudar a ampliar os servizos de micro-finanzas en África.
James Drumonnd
Últimos anos
James Drummond Jr. transfiriu as enormes coleccións paternas a Ferdinand von Mueller, que máis tarde se convertería no botánico gobernamental de Victoria e sería a base do Herbario estatal de Victoria.
Especies descritas
James Drummond foi descritor de sete especies vexetais:
Honores
Máis de cen especies nomeáronse no seu honor, das cales sesenta permanecen válidas actualmente. Joseph Maiden dixo del
O monte Drummond foi nomedoa no seu honor por John Septimus Roe en 1848. Roe, que explorara o zona do monte Barren na busca de terras de pasto ao mesmo tempo que Drummond recolectaba alí, púxolle a ese monte o seu nome despois de que encontrara sinais do seu paso por el.
En 1948 un memorial en honor dos naturalistas John Gilbert e James Drummond erxiuse co seus bustos cerca de Drakewood.
Abreviatura
A abreviaatura J.Drumm. emprégase para recoñecer a James Drumonnd como autoridade na descrición de taxonomía en botánica.
Noivo
miniatura|Unha muller co seu noivo. miniatura|Un home co seu noivo. Un noivo é o membro home dunha parella nunha relación romántica. Orixinalmente o uso da palabra implicaba que a relación tiña como obxectivo final o matrimonio. Con todo, o seu significado actual é moito máis amplo, pois inclúe moitos outros tipos de relacións.
O termo úsase nas relacións entre adolescentes; úsase tamén entre mozos maiores en idade de casar; actualmente, úsase tamén para referirse a unha parella nunha relación exclusivamente sexual ou en relacións nas que a parella comparte unha vivenda sen estar casados.
Características
O día da voda, ao home que casa refíreselle tamén como o noivo (durante todo o día aínda cando a voda xa se realizou).
Entre mozos e adolescentes, para iniciar unha relación de noivado un mozo adoita 'declararse', aínda que ese costume tamén cambiou nas xeracións máis recentes.
A palabra noivo é algo diferente, comparada co equivalente utilizado con máis frecuencia no inglés, boyfriend, xa que tamén pode equivaler ao termo groom (o termo aplicado ao noivo no momento da cerimonia relixiosa do matrimonio), de modo que a idea de que a relación debería nalgún momento terminar nunha voda sempre está presente. Ademais, un boyfriend non se converte en tal pola declaración, senón que chega a selo cando a parella leva moito tempo saíndo xuntos (dating, en inglés, é dicir, "citándose"), o que sería unha tradución moi basta. A palabra boyfriend ademais, tiña no pasado a connotación dunha relación ilícita, mentres que noivo denotaba orixinalmente a máis seria das relacións.
En Chile existen tres pasos antes do noivado, primeiro existe un estado coñecido con "andar", que é cando unha parella ten unha relación máis comprometida que un amigo, para despois pasar ao "pololeo", verbo transitivo de orixe mapuche e vén do pololo que é un insecto que se caracteriza por roldar ao redor das persoas. En Chile noivo xa é no momento que unha parella decide casar.
Aeroporto de Hobart
O aeroporto internacional de Hobart é un aeroporto australiano situado en Cambridge, a 17 quilómetros ao nordés de Hobart. É o maior aeroporto de pasaxeiros de Tasmania.
O goberno federal é o dono do aeroporto e está operado polo Tasmanian Gateway Consortium baixo un contrato de arrendamento de 99 anos.
O aeroporto ten unha terminal internacional e doméstica xuntas. As principais aeroliñas que o serven son Qantas, Jetstar Airways, Virgin Australia e Tigerair Australia, operando servizos domésticos principalmente cara os aeroportos de Melbourne e Sydney. Aínda que o aeroporto non ten voos internacionais regulares dende 1998 aínda conserva aduanas e instalacións de inmigración para avións que entran no país.
Debido á súa situación no sur, Skytraders opera voos regulares cara á Antártida en nome da Australian Antarctic Division usando un Airbus A319.
Día Internacional do Riso
Historia
A súa orixe esá na India, na cidade de Bombai o doutor Madan Kataria tras constatar que "os pacientes que se recuperan mellor son os que están máis ledos" en 1995 comezou a ensinar un ioga específico baseado na riso "sen razón" que permite a liberación de endorfinas, a pretensión era encarnar a paz mundial e o obxectivo lograr unha conciencia global da saúde, a felicidade e a paz por medio do riso. A primeira edición celebrouse o 10 de xaneiro de 1998 e acabou por se converter nunha celebración que se realiza en numerosos lugares do mundo, as celebracións consisten en xente que se axunta para rir. Na India as celebracións parten dos aproximadamente 8000 clubs do ioga do riso. Fóra da India a primeira celebración foi en Copenhague no ano 2000 na que se axuntaron 10000 persoas a rir na praza do concello. En Francia a primeira celebración foi en 2003.
Ai, San Lourenzo de Nogueira, Meis
Ai é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 108 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 60 eran mulleres e 48 homes, o que representa un leve descenso respecto ós anos 2010 e 2005, cando eran 110 veciños en ámbolos censos.
5S
miniatura O método das 5 « S », así denominado pola primeira letra (en xaponés) de cada unha das súas cinco etapas, é unha técnica de xestión xaponesa baseada en cinco principios simples:
Obxectivos
Por outra parte, o total do sistema permite:
Seiri (Organizar)
miniatura|Caixón de ferramentas nun postro de traballo dunha fábrica organizada con 5S. Nesta etapa, trátase de eliminar do lugar de traballo todo aquilo que non teña o seu sitio ou non sexa necesario. Algunhas normas axudan a tomar boas decisións: Esta xerarquización do material de traballo conduce loxicamente a Seiton.
Seiton (Ordenar)
Esta etapa consiste en ordenar as diferentes ferramentas e materiais para o traballo. Pódense empregar métodos de xestión visual para facilitar a orde, pero a miúdo, a regra máis sinxela para implantar Seiton é: Un lugar para cada cousa, e cada cousa no seu lugar.
Nesta etapa preténdese organizar o espazo de traballo co obxecto de evitar tanto as perdas de tempo como de enerxía.
As normas de Seiton:
Seiso (Limpar)
miniatura|Punto de limpeza nunha fábrica organizada con 5S. Unha vez o espazo de traballo está despexado (Seiri) e ordenador (Seiton), é moito máis doado limpalo. O incumprimento da limpeza pode ter moitas consecuencias, provocando incluso anomalías ou o mal funcionamento da maquinaria.
A limpeza é unha actividade diaria nas compañías xaponesas. Ao final de cada quenda, límpase o espazo de traballo, e cada cousa é colocada no seu lugar.
Normas para Seiso:
Seiketsu (Manter a limpeza)
A miúdo o sistema das 5S aplícase soamente puntualmente. Seiketsu lembra que a orde e a limpeza deben manterse cada día.
Para conseguilo, as seguintes normas serven de axuda:
Shitsuke (Disciplina)
Esta etapa contén a calidade na aplicación do sistema 5S. Se se aplica sen o rigor necesario, este perde toda a súa eficacia.
É tamén unha etapa de control rigoroso da aplicación do sistema: os motores desta etapa son unha comprobación continua e fiable da aplicación do sistema 5S (as 4 primeiras 'S' neste caso) e o apoio do persoal implicado.
Consecuencias
O resultado mídese tanto en produtividade como en satisfacción do persoal respecto aos esforzos que se realizaron para mellorar as condicións de traballo.
Rumi
Jalāl ad-Dīn Muhammad Rūmī (en ), tamén coñecido como Jalāl ad-Dīn Muhammad Balkhī (en ), Mawlānā/Mevlânâ (en, "o noso mestre"), Mevlevî/Mawlawī (en , "o meu mestre"), e máis popularmente coñecido como Rumi, nado en 1207 e finado o 17 de decembro de 1273, foi un poeta, xurista, mestre islámico, teólogo e místico sufí persa do século XIII. A influencia de Rumi transcendeu as fronteiras e as diferenzas étnicas: persas, taxicos, turcos, gregos capadocios, pashtuns, outros musulmáns de Asia central e os musulmáns de Asia Meridional apreciaron durante séculos o seu legado espiritual. Os seus poemas foron traducidos a moitas linguas do mundo e traspostos en varios formatos. Rumi ten sido descrito como o "máis popular poeta" e o "poeta que mellor vende" nos Estados Unidos.
Batalla de Villalar
miniatura|300px| Batalla de Villalar. A Batalla de Villalar foi o suceso decisivo da Guerra das Comunidades, na que se enfrontaron as tropas do emperador Carlos I e os comuneiros rebelados, liderados por Juan de Padilla, Juan Bravo e Francisco Maldonado. Tivo lugar o día 23 de abril do ano 1521 na localidade de Villalar (hoxe chamada Villalar de los Comuneros, na provincia de Valladolid, en España.
A batalla gañárona as tropas de Carlos I, e supuxo a fin da Guerra das Comunidades no norte de Castela. Os tres caudillos comuneiros foron axustizados.
En recordo desta batalla, o 23 de abril foi elixido para festexar o Día de Castela e León.
Historia
Nos días previos á batalla, o exército comuneiro atopábase acuartelado en Torrelobatón, que fora tomada no mes de febreiro de 1521. Juan de Padilla mantiña aos seus homes no interior do castelo, esperando poder partir cara Valladolid ou Toro. Namentres, o exército de Carlos V instalouse en Peñaflor de Hornija, á espera de movementos por parte dos comuneiros.
Na madrugada do 23 de abril de 1521, o exército comuneiro saíu cara Toro, cidade levantada en comunidade. O día era chuvioso, pouco propicio para realizar un desprazamento militar. Os soldados comuneiros presionaran horas antes a Padilla para que realizase algún movemento na zona, e este decidiu trasladarse ata Toro en busca de reforzos e aprovisionamento. De camiño, á altura de Vega de Valdetronco, a batalla era xa inevitable, e Padilla viuse obrigado a buscar un lugar propicio no que presentar batalla. Despois de Vega de Valdetronco, estaba Villalar, lugar no que se produciría o enfrontamento.
Os comuneiros estaban en clara inferioridade respecto ás tropas de Carlos V, polo que tentaron que a batalla se producise no interior do pobo. Para tal fin instalaron canóns e outras pezas de artillería nas rúas. Moitos combatentes aproveitaron a confusión inicial e fuxiron.
Os soldados imperiais masacraron ós comuneiros, e Padilla, Bravo e Maldonado foron capturados e, un día despois, executados. A batalla saldouse coa morte de entre 500 a 1000 soldados comuneiros e a captura doutros 6000. Algúns dos que lograron fuxir marcharon a Portugal pola fronteira de Fermoselle ou uníronse con Acuña en Toledo.
Éomer
Éomer é un personaxe ficticio do legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien. Aparece nos libros As dúas torres e O regreso do rei, o segundo e terceiro volumes da triloxía O Señor dos Aneis. A espada de Éomer chamábase Gúthwinë (en gūð wine, "amiga de batalla").
O nome Éomer deiva das raíces do inglés antigo para "cabalo" e "famoso". O nome aparece no poema Beowulf, na liña 1959, como un rei que descende de Offa, rei dos anglos.
Literatura
Éomer (2991 T. E. - 63 C. E.) era fillo de Éomund, mariscal xefe da Marca, e Théodwyn, irmá do rei Théoden de Rohan. Éomund morreu perseguindo unha banda de orcos en Estemnet no ano 3002 da Terceira Idade, e a súa esposa, movida pola tristura, seguiuno pouco despois. Théoden adoptou a Éomer e á súa irmá Éowyn criándoos como fillos seus xunto a Théodred, o seu herdeiro. Á idade de 26 anos foi nomeado Terceiro Mariscal da Marca dos Xinetes e déuselle o mando do Folde Leste, cargo que ostentara o seu pai.
Durante a Guerra do Anel deu caza ós orcos que levaban prisioneiros a Merri e Pipin, encontrándose despois con Aragorn, Legolas e Gimli e dándolles permiso para transitar por Rohan. Ó seu regreso a Edoras, esta medida custoulle perder o favor do rei Théoden, quen por consello de Gríma, mandouno prender. Non sería ata a chegada a de Gandalf e despois de romperse o feitizo que pesaba sobre Théoden, que o fillo de Éomund recibiría de novo as súas honras e prebendas. Éomer tivo un destacado papel na Batalla do Abismo de Helmo, onde Rohan conxurou a invasión dunlendina e a traizón de Isengarda, a onde cabalgou con Gandalf e Théoden para parlamentar con Saruman.
Ó morrer Théodred nos Vaos do Isen, Éomer convértese en herdeiro de Théoden, acudindo a Minas Tirith como Segundo Mariscal e sendo xa rei ó acabar a Batalla dos Campos de Pelennor, onde foi un dos principais capitáns do Oeste na vitoria. Como tal foi protagonista da batalla en Morannon e celebrou a vitoria final fronte a Sauron.
Acabada a guerra, Éomer está presente na coroación do rei Elessar, renovando a antiga alianza entre os seus dous reinos. Froito deste acordo chegaría a súa voda con Lothíriel, filla do príncipe Imrahil de Dol Amroth, coa que tería o seu herdeiro, Elfwine o Fermoso, que reinaría despois del. Foi coroado en Edoras como Éomer I Éadig («o Afortunado»), primeiro rei da terceira liñaxe e décimo oitavo da Marca dende Eorl o mozo.
Adaptación no cinema
miniatura|dereita|200px|[[Karl Urban interpreta a Éomer nas versións de Peter Jackson.]] Nos filmes The Lord of the Rings: The Two Towers e The Lord of the Rings: The Return of the King, é interpretado por Karl Urban. O personaxe é unha mestura entre os personaxes de Éomer e Erkenbrand, señor do Folde Oeste, quen é o que realmente chega á Batalla do Abismo de Helmo acompañando a Gandalf.
Joseba Tapia
Historia
Joseba Tapia, acordeonista de trikitixa (acordeón diatónico típico de Euskadi), formou o grupo Tapia eta Leturia xunto con Xabier Berasaluze Leturia, tamborileiro vasco. Publicou catro álbums en solitario, todos en vasco.
Lobo caudado
O lobo ou lóbulo caudado, tamén denominado lobo de Spiegel, é un dos catro lobos que conforman o fígado. Fica situado sobre a cara posterosuperior do fígado, xusto en fronte da décima e máis a undécima vértebra.
Trofeo Ciudad de Oviedo
O Trofeo Ciudad de Oviedo foi un torneo futbolítico de verán que tiña lugar no estadio Carlos Tartiere en Oviedo no mes de agosto. Foi organizado entre 1976 e 1996, aínda que houbo varios anos nos que non se celebrou.
Historia
Dende a súa creación ata o ano 1979, recibiu o nome de Trofeo Presidente. Entre 1980 a 1987, foi chamado Trofeo Ciudad de Oviedo, nome que tamén lle foi dado entre 1993 e 1996. No intervalo que vai dende 1988 ata 1992, foi coñecido como Trofeo Caja de Ahorros de Asturias.
Nas dúas primeiras edicións participarons catro equipos nun formato de eliminatorias, mudando despois a un formato triangular que se mantería entre 1978 e 1988, e tamén na edición de 1993. De 1989 ata 1996, disputouse a partido único entre dous equipos, coa excepción da antedita edición de 1993. O torneo non foi disputado nos anos 1981 e 1983.
Yolanda Castaño
Traxectoria
miniatura|Entrevista en [[Nós Televisión.]] Yolanda Castaño trasladouse en 1990 á Coruña. Na Universidade da Coruña rematou Filoloxía Hispánica e cursou estudos audiovisuais. Deuse a coñecer xa na adolescencia, a través de premios de poesía menores. Con 17 anos, grazas ó Premio Fermín Bouza Brey de 1994, publicou o seu primeiro libro, Elevar as pálpebras (1995). Ademais, obtivo o Premio Johán Carballeira por Vivimos no ciclo das Erofanías, que tamén foi Premio da Crítica Española en 1998.
Foi Secretaria da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) e formou parte do equipo directivo de Letras de Cal, unha editorial de poesía destinada a publicar os valores máis novos. Xunto a Olga Novo, codirixiu a revista de artes Valdeleite.
Actividades
Yolanda está interesada en proxectos interxenéricos en que a poesía dialoga con outras artes. Ten desenvolvido distintas experiencias que fusionan a poesía coa plástica, a música ou o audiovisual. Publicou co pintor Antón Sobral o catálogo de pintura ''Venecia. O Vicio da Beleza'' (2000). Ese mesmo ano, baixo o título Edénica, viu a luz unha antoloxía persoal de toda a súa obra anterior, acompañada dun CD no que cantaba versións musicadas dos seus poemas.
O libro da egoísta (2003) foi número 1 en vendas de libro galego durante varias semanas, con moi boas críticas. Respecto a este poemario, dirixiu e produciu O video da egoísta, un videopoema que traducía os seus contidos á linguaxe audiovisual. Este proxecto resultou gañador do festival de curtametraxes do Concello de Santiago de Compostela Curtocircuíto 2004, na sección de videocreación. Foi guionista, directora e presentadora na TVE-Galicia de Mercuria, un programa sobre vangardas artísticas galegas. Foi nomeada pola Academia Galega do Audiovisual na categoría "Mellor Comunicador de TV" en 2004, galardón que obtivo finalmente en 2005. Amais, colaborou como experta en letras no concurso da TVG Cifras e Letras, dende o 13 de febreiro de 2006 até o 20 de setembro de 2011, xunto con Jorge Mira, o experto en cifras.
En colaboración coa Concellaría de Cultura da Coruña, desenvolve desde 2009 o ciclo Poetas Di(n)versos, con recitais conxuntos de poetas de Galiza e doutras linguas.
Polémica con Aduaneiros
O 16 de outubro de 2007 foi protagonista dunha polémica co blog de humor gráfico galego Aduaneiros sem fronteiras. Yolanda Castaño solidarizárase con Isaac Díaz Pardo pola súa marcha de Sargadelos. Pouco despois aceptou un posto na Coruña traballando para Sargadelos.
La Oliva (periódico)
La Oliva foi un periódico galego publicado en Vigo entre 1856 e 1873.
Historia e características
Subtitulado Periódico de política, literatura e intereses materiales, Periódico de literatura e intereses materiales e Periódico de Galicia (desde o número 106), apareceu o 2 de febreiro de 1856. O 26 de marzo dese ano publicou o brinde de Eduardo Pondal no Banquete de Conxo. Tiña unha periodicidade bisemanal, e estaba vencellado aos sectores máis rexionalistas do Partido Progresista. Fundado e elaborado por Xosé Ramón Fernández, editouse nos obradoiros de Juan Compañel, quen tamén foi colaborador, xunto con Miguel Vidal, Atanasio Fontano e Alejandro Chao. Concedeulle importancia á historia e á literatura galega. Contou con Manuel Murguía como director literario, encargado de redactar un folletín e dar a coñecer os máis destacados autores da época en Galicia, como Eduardo Pondal, Aurelio Aguirre ou Alfredo Brañas. Foi suspendido por orde gobernativa o 11 de abril de 1857 e substituído por El Miño. Reapareceu o 1 de outubro de 1868 e aínda se publicaba en 1873.
Yolanda Castaño
Polémica con Aduaneiros
Tras a solicitude do avogado da autora para que a páxina retirase un deseño nomeado Tu quoque Iolanda? e os comentarios con palabras malsoantes a xeito de insulto (segundo a propia poeta, "uns 4 ou 5, [...] dos 80 e pico comentarios") os responsábeis da páxina decidiron pechala antes de cumpriren coa solicitude e como protesta por non poderen facer autocrítica do país.
Obra
dereita|miniatura|[[Helena Villar Janeiro, Marta Dacosta, Rosa Enríquez e Yolanda Castaño no congreso Nós tamén navegar. 40 anos de poesía galega, no Pazo da Cultura de Pontevedra no ano 2017.]] Ten participado en volumes colectivos, como o libro-CD ''Daquelas que cantan. Rosalía na palabra de 11 escritoras galegas (1997), Alguén agarda que volva alí (1998), Diálogos na casa de Rosalía (2002), Outro mundo é posível. Festival da Poesía de Salvaterra (2002), O trazo aberto. Poesías e debuxos (2002), O libro dos abanos (Palabras no aire) (2002), Carlos Casares. A semente aquecida da palabra (2003), Catálogo do Primeiro Encontro de Arte e Natureza no Castelo de Soutomaior (2003), Camiño de Santiago. Luz e vida (2003) e Intifada. Ofrenda dos poetas galegos a Palestina'' (2004).
Como poeta, e tamén como crítica literaria, ten colaborado en numerosas publicacións periódicas, entre elas La Voz de Galicia, El Correo Gallego, Galicia Hoxe, A Nosa Terra, El Progreso, Diario de Pontevedra, El Ideal Gallego, El Mundo, Quimera, Festa da Palabra Silenciada, La Flama en el Espejo, Dorna, Hablar/Falar de Poesía, Ólisbos, Clave Orión, A Xanela, Elipse, Enclave, Casa da Gramática, Boletín Galego de Literatura, Caleta, O máximO ou BALDER.
Obras colectivas
miniatura|Yolanda Castaño no Cultur.gal [[2008.]]
Torre do Bolo
A Torre do Bolo é unha construción fortificada situada no concello ourensán do Bolo, preto da Serra do Eixo.
Historia
Localízase posibelmente nun lugar noutrora ocupado por un antigo poboado castrexo, mais non foi antes do século XII que apareceron as primeiras referencias documentades ao castelo, documentos onde se relata a súa fundación real.
No século XIV, o rei Pedro I de Castela concedeu á vila foro de reguengo, en agradecemento á súa fidelidade na guerra civil que o opuña a Henrique de Trastámara. No século XV, o rei Xoán II de Castela confirmou os privilexios da vila, na altura en que concedeu a fortificación aos condes de Benavente.
A fortificación tamén pertenceu aos condes de Lemos, inimigos acérrimos dos de Benavente, que chegaran a posuír o título de Condes do Bolo.
Características
Alén destes elementos, consérvanse outros como o alxibe e murallas co adarve.
Scott Bakula
Scott Stewart Bakula, nado o 9 de outubro de 1954 en St. Louis, é un actor estadounidense.
Traxectoria
Bakula comezou a súa carreira profesional no teatro na obra Shenandoah, realizando representacións nocturnas en Carolina do Norte, protagonizou o musical de Broadway Romance/Romance en 1988, pero fíxose coñecido pola súa interpretación de Sam Beckett na serie de televisión Quantum Leap (1989-1993), pola que gañou un Premio Globo de Ouro en 1991 e foi candidato a catro Emmy. Tamén é salientable o seu papel do capitán Jonathan Archer en Star Trek: Enterprise. Protagonizou en 1996 a serie de curta duración Mr. & Mrs. Smith e tivo papeis recorrentes en series como Murphy Brown, Designing Women, The New Adventures of The Old Christine ou Roseanne e apareceu en filmes como American Beauty ou Mercy Mission entre outros. Desde 2009 aparece na serie Men of a Certain Age da TNT, e ocasionalmente na da NBC Chuck como Stephen Bartowski.
Berito Kuwaru'wa
Berito Kuwaru'wa é un ecoloxista colombiano do pobo u'wa. Foi galardoado no ano 1998 co Premio Medioambiental Goldman polo seu papel como líder na campaña non violenta do pobo u'wa contra a industria do petróleo e a súa extracción nas súas terras tradicionais.
Traxectoria
Nado no seo dunha comunidade u'wa, cando era neno Berito Kuwaru'wa foi secuestrado por misioneiros católicos e levado a vivir nunha misión. Puxéronlle o nome de Roberto Afanador Cobaría (aínda recoñecido oficialmente polo goberno colombiano), por ser o río Cobaría un río que discorre preto da misión, e aprendeu algo de castelán. Viviu na misión durante varios anos até que a súa nai conseguiu rescatalo. Como resultado desa experiencia, dende moi novo Kuwaru'wa traballou pola defensa do seu pobo.
Nomeado como representante dos u'wa co resto do mundo, Kuwaru'wa dirixiu unha campaña internacional contra a extracción de recursos nas terras u'wa. Isto valeulle o apoio de grupos medioambientais e pola defensa dos dereitos humanos, e en 1995 conseguiu apelar con éxito nas cortes colombianas para evitar que Oxy explotase petróleo nestas terras. Porén, o goberno colombiano exerceu presión para revogar esta decisión e que a licenza fose autorizada de novo.
En maio de 1997, Kuwaru'wa viaxou ós Estados Unidos en compaña de Edgar Méndez, membro da Organización Nacional Indíxena de Colombia, para reunirse cos executivos de Oxy, en California. Alí explicou a cosmoloxía dos u'wa, segundo a cal o petróleo é o sangue da terra e extraelo é un matricidio, insistindo en que os seus territorios tradicionais non son negociables.
En xuño de 1997, a Universidade Harvard realizou un estudo de mediación coa Organización dos Estados Americanos (OEA) recomendando a "suspensión inmediata e indefinida do proxecto". Os u'wa tamén levaron o seu caso á Comisión Interamericana de Dereitos Humanos, onde argumentaron que o seu dereito básico á vida estaba sendo denegado se o goberno continuaba no seu plan de desenvolvemento do petróleo.
Paul Carrack
Década de 1970
O seu camiño musical iníciase no conxunto de rock progresivo Warm Dust, que publicou tres álbums entre 1970 e 1972. Carrack era o pianista, e de vez en cando utilizaba outros instrumentos, pero sen ser solista do grupo. Despois da disolución de Warm Dust, Carrack e o baixista Tex Comer crearon o grupo de pop-rock chamado Ace. Carrack compuxo e cantou "How long", un sinxelo que se converteu en éxito a ambos lados do Atlántico en 1975, sen que ningunha outra gravación do grupo obtivera popularidade. En 1977, Ace disolveuse e Carrack comezou a traballar como músico de apoio para Frankie Miller. Logo incorporouse como membro de Roxy Music, tocando os teclados no álbum de 1979 Manifesto. Carrack tamén participaría nos dous seguintes álbums do grupo, aínda que como músico de sesión, non como membro da banda.
Década de 1980
Tras o seu paso por Roxy Music publica o seu primeiro álbum en solitario, Nightbird, que non foi un éxito comercial. En 1981, Glenn Tilbrook recrútao para unirse a Squeeze como substituto do pianista Jools Holland. Esta nova formación alcanzou éxito internacional co álbum East Side Story, onde Carrack é o vocalista na canción "Tempted", o seu maior éxito desa época en Estados Unidos. En 1982, Carrack abandona o grupo, sendo substituído por Don Snow.
Previamente, a finais de 1981, Carrack unírase con Nick Lowe para formar unha banda de acompañamento denominada Noise To Go, cuxo propósito era intervir nos respectivos álbums en solitario de ambos artistas, de modo similar á banda Rockpile nos álbums de Dave Edmunds e do propio Lowe. Noise To Go tamén aparecerá en Blue Nun, LP en solitario de Carlene Carter, esposa de Nick Lowe. A banda completábase con Martin Belmont na guitarra, James Eller no baixo e Bobby Irwin na batería. En 1982, a formación acompañou o LP en solitario de Carrack Suburban Voodoo.
Tras ese álbum, James Eller abandona Noise To Go, Nick Lowe encárgase do baixo eléctrico e a banda rebautízase como Nick Lowe and His Cowboy Outfit, que grava dous álbums entre 1983 e 1985, con Lowe como vocalista. Durante esta época, Carrack tamén traballou como músico de sesión para The Smiths e The Pretenders.
En 1985, Nick Lowe and His Cowboy Outfit foi disolto e Mike Rutherford, de Genesis, púxose en contacto con Carrack para que se unira a Mike & The Mechanics, o novo proxecto de Rutherford. Nos principios, Carrack era un dos dous cantantes alternos xunto a Paul Young; e así canta o éxito de 1985 "Silent Running (On Dangerous Ground)". Entrementres tamén compaxina a súa intervención no grupo con outras actividades musicais. En 1986, Carrack incorpórase ao recente grupo de Roger Waters, The Bleeding Hearts Band, con quen grava nese ano a banda sonora da película When The Wind Blows e ao ano seguinte o álbum en solitario de Waters Radio KAOS, ao que segue unha xira por Europa e os Estados Unidos. Aproveitando o éxito de Mike & The Mechanics, en 1987 edita o seu propio álbum One Good Reason, e o sinxelo "Don't Shed A Tear". Desde aquelas, logra manter tanto a súa carreira en solitario como con Mike & The Mechanics, unha banda que gravou e viaxou irregularmente debido aos compromisos de Rutherford con Genesis. En 1989 a banda consegue o número 2 das listas británicas con "The Living Years" con Carrack como voz. Tamén en 1989, interpreta a dúo con Terri Nunn «Romance», unha canción baseada nun éxito de sintetizador dunha banda alemá. A canción apareceu na banda sonora da película Sing.
Década de 1990
A principios da década prodúcense un pequeno relanzo na súa carreira, aínda que continúa traballando con Mike + The Mechanics, sobre todo cos teclados. En 1990, en Berlín, traballa no innovador espectáculo The Wall de Roger Waters, interpretando "Hey You" ante 250.000 persoas. En 1993, únese co baixista Tony Levin, co batería Steve Ferrone, co guitarrista Phil Palmer e co produtor e tecladista Rupert Hine para formar a banda "Spin 1ne 2wo", lanzando un álbum con temas de Jimi Hendrix, The Who, Led Zeppelin, Blind Faith, Steely Dan ou Bob Dylan. Tamén en 1993, Squeeze contrata a Carrack para o seu álbum "Some Fantastic Place" e a xira de promoción. Con Carrack á voz, o disco foi un éxito coa súa canción "Tempted" que apareceu no filme Reality Bites (1994). Carrack acaba abandonando de novo o grupo un ano despois, cando se une con Timothy B. Schmit e Don Felder de The Eagles para un novo e ambicioso proxecto de gravación que finalmente non culmina. En 1996 recopila a súa carreira en solitario no disco Blue Views.
Década de 2000
Mantivo a súa carreira activa como artista en solitario e músico de sesión compaxinando o seu traballo en Mike + The Mechanics en 2000, que no 2004, se rebautiza como Mike + The Mechanics & Paul Carrack.
Cidade global
miniatura|dereita|[[Londres.]] miniatura|dereita|[[Nova York.]] miniatura|[[París.]] miniatura|dereita|[[Toquio.]] dereita|miniatura|[[Milán.]] miniatura|dereita|[[Os Ánxeles.]] miniatura|dereita|[[Chicago.]] miniatura|dereita|[[Hong Kong.]] miniatura|dereita|[[Frankfurt am Main.]] miniatura|dereita|[[Singapur.]]
Cidade global ou cidade de clase mundial é un concepto de cidade ideado por Saskia Sassen e definido polo departamento de Xeografía da Universidade de Loughborough, en Inglaterra, por unha serie de características debidas aos efectos da mundialización e ao constante crecemento da urbanización. Identifícanse tamén porque deixaron trazas dunha historia particular e precisa. Foron e son aínda hoxe os principais polos comerciais do globo. A súa clasificación foi realizada en 1999.
Criterios
Os criterios de selección dunha cidade de tamaño mundial son :
Lista
Ao longo do século XX, Londres, París e Nova York foron sempre consideradas como "as tres grandes", como as metrópoles que máis influíron sobre o resto do mundo. Porén, rapidamente, a ese trío engadíuselles Toquio. Desde a revolución das comunicacións e da información, numerosas cidades aspiran a un papel influente de escala mundial, en tanto as "catro grandes" (Toquio e mais as tres grandes anteriores) seguen a influenciar sobre a maior parte do planeta.
Estudo do GaWC
Un traballo, feito por Globalization and World Cities Research Network ("Rede de estudos sobre a globalización e as cidades globais", en inglés GaWC) da Universidade de Loughborough (Gran Bretaña), definiu certos criterios e parámetros para contrastar o carácter mundial das metrópoles.
O seu estudo divide as cidades en tres grupos. Outramente, unha lista complementaria define as cidades susceptibles de accederen a este nivel no futuro. Cidades Alfa (cidades de clase mundial, con servizos comerciais completos)
Cidades Beta (cidades de clase mundial maiores por tamaño de negocios)
Cidades Gamma (cidades de clase mundial menores)
Cidades con forte tendencia de clase mundial
Cidades con tendencia media de clase mundial
Cidades con tendencia débil de clase mundial
Brea, San Lourenzo de Nogueira, Meis
Brea é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 31 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 15 eran mulleres e 16 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 28 veciños, para alcanzar a mesma poboación que tiña en 2005, cando tamén eran 31 veciños.
Alphonsus de Guimaraens
miniatura|Alphonsus de Guimaraens.
Afonso Henrique da Costa Guimarães, coñecido como Alphonsus de Guimaraens, nado o 24 de xullo de 1870 en Ouro Preto (Minas Gerais) e finado o 15 de xullo de 1921 en Mariana, Minas Gerais, foi un escritor brasileiro. Escribiu sobre todo poesía e considérase como un dos principais simbolistas do seu país.
Traxectoria
Fillo de Albino da Costa Guimarães, comerciante nado en Cepães, Braga, Portugal, e de Francisca de Paula Guimarães Alvim, sobriña do poeta Bernardo Guimarães, por tanto, Alphonsus de Guimaraens era sobriño-neto de Bernardo.
Matriculouse, en 1887, na Facultade de Enxeñaría. Perdeu prematuramente (1889) a prima e noiva Constança, filla de Bernardo Guimarães, o que o abalou moral e fisicamente.