cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquipélago de Terra de Fogo
Colonización europea e extinción dos nativos americanos (1860-1910)
Julius Popper, un explorador romanés foi un dos empresarios máis exitosos na rexión. Obtivo a concesión dos dereitos do goberno arxentino para explotar calquera depósito de ouro que atopou en Terra do Fogo, Popper foi identificado como unha figura central no xenocidio Selk'nam.
A raíz do contacto cos europeos, as poboacións nativas selk'nam e yámana reducíronse en gran medida polo conflito desigual e a persecución por parte dos colonos, por enfermidades infecciosas, ás cales os indíxenas non tiñan inmunidade, e polo traslado en masa á misión salesiana da Illa Dawson. Malia os esforzos dos misioneiros, moitos nativos morreron. Hoxe en día, só sobreviven uns poucos Selknams. Algúns dos poucos yámana restantes asentáronse en Vila Ukika en Navarino. Outros dispersáronse por Chile e Arxentina.
Logo da firma do Tratado Fronteirizo de 1881 entre Chile e a Arxentina, Terra do Fogo dividiuse entre a Arxentina e Chile. Anteriormente, fora reivindicada na súa totalidade por ambos países.
A febre do ouro de finais do século XIX levaron á fundación de numerosos pequenos asentamentos de inmigrantes como os asentamentos arxentinos de Ushuaia e Río Grande e os asentamentos chilenos de Porvenir e Puerto Toro.
Historia recente 1940-presente
En 1945, unha división da CORFO (Corporación de Fomento de la Producción), dedicada á exploración de hidrocarburos, realizou un descubrimento revolucionario de petróleo no norte de Terra do fogo. A extracción comezou en 1949, e en 1950 o estado creou a Empresa Nacional do Petróleo para tratar a extracción de petróleo e a prospección. Ata 1960, a maior parte do petróleo extraído en Chile proviña de Terra do fogo. Durante a década de 1940 Chile e Arxentina formularon as súas reclamacións antárticas. Os gobernos déronse conta do papel clave da proximidade xeográfica da Terra do fogo no apoio das súas demandas, así como no abastecemento das súas estacións de investigación na Antártida. Na década de 1950, o exército chileno fundou Puerto Williams para contrarrestar o monopolio de Ushuaia como o único asentamento na Canle Beagle, unha zona na que Arxentina disputou as fronteiras de 1881.
Nas décadas de 1960 e 1970, as reclamacións de soberanía da Arxentina sobre as Illas Picton, Lennox e Nueva en Terra do Fogo conduciron aos dous países en decembro de 1978 ao bordo da guerra. En resposta á ameaza dunha invasión Arxentina, despregáronse campos de minas e construíronse bunkers no lado chileno nalgunhas áreas de Terra do Fogo. A ameaza de guerra fixo que o réxime chileno de Pinochet recibise apoio loxístico e información dos británicos durante a Guerra das Malvinas de 1982. O radar chileno forneceu aos británicos información sobre os movementos do exército arxentino en Terra do Fogo, desde onde a Forza Aérea Arxentina lanzou incursións contra brancos nas Malvinas.
En 1986 o Congreso arxentino decidiu que a parte arxentina de Terra do Fogo debía ser unha nova provincia; A lei non foi promulgada ata o 26 de abril de 1990.
Dinastía Paleólogo
miniatura|dereita|[[Miguel VIII Paleólogo.]] A familia Paleólogo (en grego: Παλαιολογος, pl. Παλαιολογοι) foi a última dinastía reinante no Imperio bizantino. Trala Cuarta Cruzada, varios membros da familia fuxiron a Nicea onde se fixeron cun imperio no exilio na devandita cidade. Miguel VIII Paleólogo converteuse en emperador en 1259 e reconquistou Constantinopla en 1261. Os descendentes de Miguel VIII reinaron ata a caída de Constantinopla en 1453, a dinastía máis lonxeva na historia bizantina.
O lema familiar era Basileus Basileon, Basileuon Basileuonton (“Rei de reis, que reina sobre os que reinan”). Debido aos seus enlaces matrimoniais con familias de Occidente, os Paleólogo foron a primeira familia imperial bizantina en utilizar escudo de armas ao modo occidental: usaron tanto a aguia imperial bicéfala en sabre sobre campo de ouro, como un campo de goles cunha cruz con catro “Bes” en ouro nos cuarteis.
A dinastía dos Paleólogo
En orixe, tratábase dunha familia da nobreza media de Macedonia (Grecia) de antiga estirpe (Xurxo Paleólogo era amigo de Aleixo I Comneno), pero as súas xeracións máis antigas son descoñecidas. O primeiro en casar con algunha familia imperial foi un Aleixo Paleólogo, cuxa esposa foi unha neta de Zoe Ducas, filla máis nova de Constantino X, e de Adriano Comneno, irmán máis novo do emperador Aleixo I. Outro Aleixo Paleólogo casou con Irene Angelina, filla máis vella de Aleixo III Anxo e Eufrosine Camatera. A filla de Aleixo e Irene, Teodora Paleologina casou co seu primo Andrónico Paleólogo, que descendía de Zoe. Esta parella sería a orixe da dinastía imperial: o seu fillo foi o emperador Miguel VIII.
Refrixerante
Un refrixerante é un produto químico líquido ou gasoso, facilmente licuable, que se utiliza como medio transmisor de calor entre outros dous nunha máquina térmica. Os principais usos son os de refrixerador e os de acondicionador de aire.
O principio de funcionamento dalgúns sistemas de refrixeración baséase nun ciclo de refrixeración por compresión, que ten algunhas similitudes co ciclo de Carnot e utiliza refrixerantes como fluído de traballo.
Pola súa función
Poden ser prexudiciais para a capa de ozono: Índice ODP e axudar o efecto invernadoiro: Índice GWP
Gloria Sánchez
Traxectoria
Mestra de ensino primario, especializada en lingua e literatura galega, francesa e audición e linguaxe. Moi influenciada pola literatura oral popular escribe prosa, teatro e poesía, ao tempo que se confesa admiradora das vangardas poéticas. A súa obra subxace baixo esta dobre faceta: tradición e innovación. Algunhas das súas obras foron traducidas ao castelán, catalán, éuscaro, portugués e coreano.
Luis Álvarez Martínez
Luis Manuel Álvarez Martínez (Luís Álvarez), nado en El Franco en 1963, é un político galego do PSdeG-PSOE e funcionario dos corpos de profesores de educación secundaria e de inspectores de educación.
Traxectoria
alt=Papeleta electoral con Luis Álvarez como segundo de lista.|miniatura|Papeleta electoral con Luis Álvarez como segundo de lista. Licenciouse en Ciencias Matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela (USC) no ano 1986. Tamén ten un máster universitario en dirección pública, políticas públicas e tributación pola Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED).
É funcionario dos corpos de profesores de educación secundaria e de inspectores de educación.
No ano 1986 inicia a súa actividade docente como profesor de educación secundaria da especialidade de matemáticas, impartindo clases en institutos de educación secundaria de Tineo (Principado de Asturias), Betanzos, Chantada e Ribadeo.
No ano 1997 incorpórase como inspector de educación na delegación provincial da Consellería de Educación na provincia de Lug o. Foi tamén inspector xefe de educación na mesma provincia.
No ano 2007 foi nomeado delegado provincial da Consellería de Educación na provincia de Lugo. Desempeñou ese cargo ata o ano 2009.
No ano 2011 foi elixido concelleiro no Concello de Lugo, sendo tenente de alcalde de José Clemente López Orozco e voceiro do goberno municipal. Foi concelleiro delegado de urbanismo e medio ambiente.
No ano 2016 incorpórase ao Parlamento de Galicia logo de ser elixido na lista presentada polo PSdeG-PSOE na provincia de Lugo, sendo vicevoceiro do grupo parlamentario socialista e voceiro de educación e infraestruturas durante a X lexislatura.
No ano 2020 volve a ser elixido como deputado pola provincia de Lugo, sendo vicevoceiro do Grupo Parlamentario Socialista e voceiro de educación e vivenda.
Dende o 15 de xaneiro de 2022 é voceiro do grupo parlamentario do PSdeG-PSOE. .
Licenciouse en matemáticas; é inspector de ensino e foi delegado de educación na provincia de Lugo durante o goberno bipartito. Foi concelleiro en Lugo entre 2011 e 2015. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2016 encabezou a candidatura socialista na provincia de Lugo e foi elixido deputado do Parlamento de Galicia, renovando a elección en 2020. Dende o 15 de xaneiro de 2022 é o voceiro do grupo parlamentario do PSdeG.
Odisea (homónimos)
Odisea pode referirse a:
Hernán Martín de Barbadillo
Hernán de Martín Barbadillo Paúl, conde de San Félix e xeneral togado fiel ás tropas franquistas durante a Guerra Civil Española, foi alcalde do Concello da Coruña en 1937.
Feuersnot
Feuersnot (en galego, Ansia de lume) Op. 50, é un Singgedicht (poema cantado) ou ópera nun acto con música de Richard Strauss e libreto en alemán de Ernst von Wolzogen, baseado no artigo de J. Ketel "Das erloschene Feuer zu Audenaerde" na Oudenaarde Gazette, Leipzig, 1843. Tivo a súa estrea na Hofoper de Dresden o 21 de novembro de 1901. Foi a segunda ópera composta por Strauss.
Tematicamente, a ópera tense interpretado como unha parodia da idea de Richard Wagner de "redención a través do amor", co personaxe de Kunrad representando ao propio Strauss.
Traxectoria
A ópera estreouse na Hofoper de Dresden o 21 de novembro de 1901. Gustav Mahler dirixiu a estrea en Viena, que tivo lugar o 29 de xaneiro de 1902 na Hofoper, en presenza do compositor, mais non foi un éxito comercial, a pesar da coidadosa preparación musical de Mahler. En tempos da estrea, os subtextos eróticos e sexuais e a psicoloxía eran perturbadoras para o público, así como o que se percibía como natureza "avanzada" da propia música polos músicos de ideas máis conservadoras.
Dende a época de Strauss a ópera case non se puxo en escena ou se interpretou, na actualidade case non se representa e non aparece entre as óperas representadas no período 2005-10 nas estatísticas de Operabase.
Argumento
A ópera ten lugar durante unha noite de verán no München medieval. Durante o Midsummer festival, os amantes xuran fidelidade ao saltar as lapas dunha cachela (coñecida tradicionalmente en Alemaña como Johannisfeuer). Un bruxo, Kunrad, aparece na cidade, e a súa presenza perturba a xente. Kunrad séntese atraído por Diemut, a filla do alcalde e bícaa en público. Ela rexéitao coa promesa de levalo á súa habitación nun cesto, mais logo o deixa pendurando a media altura. En represalia, el apaga tódalas cachelas da festa e denuncia a xente como os filisteos. O único xeito de restaurar os lumes é a través do "corpo dunha virxe na calor", o que sorprende a poboación. A xente persuade a Diemut para que ceda ante Kunrad, ela faino e logo ten a súa primeira experiencia sexual (representada na orquestra), cunha luz brillando na súa habitación, o lume volve.
249
Outros artigos
Historia ano a ano
Cambados
Cambados é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2015 tiña 13.895 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Limita cos concellos de Vilanova de Arousa, Ribadumia, Meaño e co océano Atlántico.
Historia
Sobre a orixe do seu nome hai varias teorías (todas precientíficas). Unha di que este nome é debido aos descendentes da familia Camba; outra, que se debe aos celtas, de Cambrae (Cambra, berce). Unha terceira di que deriva dos vocábulos cam (lago) e bados (casa). Calquera que sexa verdade, o certo é que hai vestixios de poboados nos seus montes e bosques, nas proximidades dos ríos e o mar, nos séculos VI e V a. C.
Posteriormente, ao igual que toda a costa galega, foi explorada polos fenicios en busca de cobre e estaño, como o testemuña a torre de Lobeira, que desempeñou funcións de faro para a navegación destes comerciantes, establecidos na desembocadura do Umia, onde tamén aproveitaron as riquezas salinas das terras do Salnés.
Na dominación romana, dende a zona de Cambados organizáronse loitas contra o invasor. Exemplo diso foron as loitas contra o procónsul Décimo Xunio Bruto, co cal se chegou a firmar un tratado, aínda que posteriormente este procónsul arrasou a zona, perdendo esta unha gran parte da súa importancia.
O rei godo Éxica designou ao seu fillo Witiza, futuro rei dos godos, como Gobernador de Galicia. Durante o seu goberno concedeu grandes privilexios a Cambados.
miniatura|200px|esquerda|Praza de [[Alfredo Brañas.]]
Durante os séculos IX e X, Cambados foi tamén vítima, como case toda a costa galega, das correrías e actos violentos dos normandos.
Fernando II, Rei de León, en 1170 deulle o título de "Moi Real Vila" e confirmoulle os privilexios que Witiza lle concedera.
No século XII o núcleo máis antigo de Cambados, denominado Vila Vella, estaba constituído por San Tomé xunto con Santa Mariña. Diego Xelmírez incorporou a vila ao bispado de Compostela. No século seguinte e por aforamento, pasou a ser señorío de Paio Gómez Chariño e durante moitos anos estivo vinculada á casa de Soutomaior e Chariño, e tamén aos condes de Castronuevo e Villaumbrosa.
Durante o levantamento dos Irmandiños, únense as forzas das súas parroquias, que actuaron polas zonas limítrofes, chegando ata Ponte Sampaio.
Os Reis Católicos concederon tamén privilexios a Cambados polos seus merecementos e valor na conquista de Granada, eximíndoa de moitos tributos que estaban obrigados a pagar ao Arcebispo Compostelán.
O 25 de setembro de 1484, a raíña Isabel deu orde de restituír ao Conde de Caminha, os seus lugares de Cambados e Nogueira.
A zona de Cambados fora doada primeiramente ás Ordes do Temple e do Santo Sepulcro e posteriormente á de San Xoán de Xerusalén, aforándoa estas Ordes ás Casas de Soutomaior e de Ulloa, pasando despois á Casa de Monterrei e desta á de Alba.
Filipe IV concede unha cédula para que non se leven mariñeiros de Santo Tomé para a súa Real Armada, posto que estes han de defender esta vila dos ataques dos piratas.
En 1709, o señorío e xurisdición de Santo Tomé e Santa Mariña pasan por venda do IV Conde de Castronuevo ao I Marqués de Montesacro.
Durante a Guerra de Independencia, os veciños de Cambados actuaron continuamente acosando ás divisións dos Mariscais Soult e Ney, contribuíndo así á derrota dos franceses.
En 1820 naceu o concello de Cambados, cabeza de partido xudicial, integrando a totalidade do territorio actual e mailo de Ribadumia. Segregáronse en 1841 este concello e tamén a parroquia de Deiro, incorporada ao concello veciño de Vilanova de Arousa. Cambados mantivo a capitalidade de partido xudicial.
Demografía
A vila ten unha poboación de 13.895 habitantes (2015). Fonte: INE Archiv
miniatura|esquerda|250px
Goberno e política
Na actualidade, a alcaldesa do concello de Cambados é Fátima Abal Roma do Partido Socialista Obrero Español, quen substituíu no 2015 a Luis Aragunde Aragunde, do Partido Popular, quen substitiui en 2009 no cargo ao alcalde electo nas Eleccións Municipais de xuño de 2007, José Manuel Cores Tourís, tras ser nomeado este último Delegado Territorial da Xunta de Galicia para a provincia de Pontevedra. Nas seguintes eleccións municipais (2011), Luís Aragunde foi elixido alcalde por maioría absoluta. Os partidos políticos máis relevantes no ámbito local, ademais do PP e do PSOE, son o BNG con Víctor Caamaño Rivas e ANOVA-Irmandade Nacionalista que formalizou a súa creación neste Concello no 2013.
O concello de Cambados estrutúrase en diferentes concellerías: de cultura e normalización lingüística, de servizos municipais: deportes, mocidade, transportes e alumeado público; de medio ambiente; de benestar social e participación cidadá, de promoción económica, turismo e comercio e policía local; e de obras. O concello celebra plenos ordinarios cada dous meses, ademais de celebrarse algún pleno extraordinario, coa fin de debater temas e problemas que afectan ao concello.
A xunta de goberno, presidida polo alcalde, está composta actualmente polos 11 concelleiros do PP. A corporación municipal está formada por 17 membros, 11 do PP, 3 do BNG e 3 do PSOE.
Lugares de interese
[[Torre de San Sadurniño.|miniatura]]
Ruínas da [[igrexa de Santa Mariña Dozo.|miniatura]]
[[Pazo de Fefiñáns.|miniatura]]
[[Pazo de Ulloa.|miniatura]]
Museos
[[Pazo de Torrado, sede da Fundación Plácido Castro.|miniatura]]
Os Enxertados, Caaveiro, A Capela
Os Enxertados é un lugar da parroquia de Caaveiro no concello coruñés da Capela na comarca do Eume. Tiña 16 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 10 eran homes e 6 eran mulleres.
Cambados
Cambados na cultura popular galega
Cambados ten unha curiosa etimoloxía popular, que recolleu Álvarez Blázquez do seguinte xeito : cando os romanos chegaron a Galicia, un dos seus barcos perdeuse entre a brétema da Ría de Arousa. Os tripulantes sentían que estaban cerca da costa pero non vían nada nin atinaban co rumbo. Por iso, para atopa-lo camiño, botaron ó mar un canciño que levaban a bordo e animárono a que nadase cara á costa, cos berros de Can, vade; can, vade ("can, vai", "anda canciño", en latín). E foron seguíndoo ata que, ó cabo, o can chegou á terra firme, que os mariñeiros bautizaron deste xeito: "Can-vade", que o paso do tempo mudou a Cambados.
En distintos cruceiros de Cambados hai a tradición de levar os meniños que se atrasaban en empezar a andar ou falar, así como os tatexos. Tiña que ser ás 12 do mediodía e había que dar voltas ó cruceiro, sen falar, mentres as campás tocaban a oración. De aí as oracións: As doce a dar, meniño a andar ou Campá a tocar, meniño a andar.
Lugares de Cambados
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cambados vexa: Lugares de Cambados.
A Uceira, Grixalba, Sobrado
A Uceira é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 estaba deshabitado.
Gran Premio de Abu Zabi de 2013
O Gran Premio de Abu Dhabi de 2013 (oficialmente o  Etihad Airways Gran Premio de Abu Dhabi de Fórmula 1 de 2013) foi a décimo sétima proba da tempada de. Disputouse o 3 de novembro de 2013 no Circuíto de Yas Marina na Illa Yas, unha illa nos arredores de Abu Dabi nos Emiratos Árabes Unidos. Foi a quinta carreira do Gran Premio de Abu Dhabi.
Eclipse solar parcial
Durante a carreira poderase observar unha eclipse solar parcial ( ver Eclipse solar do 3 de novembro de 2013) das 17:22 as 17:39 Hora local cando o sol poñerase.
Adestramentos libres
Romain Grosjean e Lewis Hamilton lideraron na primeira sesión de adestramentos.
O piloto de Red Bull Sebastian Vettel venceu a seu compañeiro de equipo Mark Webber por unha décima de segundo na segunda sesión de adestramentos.
Durante a terceira sesión de adestramentos o piloto de Red Bull Sebastian Vettel terminou dúas décimas de segundo por diante de Mark Webber, que á súa vez era menos dunha centésima de segundo máis rápido que Lewis Hamilton de Mercedes.
Eliminatorias
Mark Webber logrou a pole position en Abu Dabi. O compañeiro de Webber en Red Bull, Sebastian Vettel clasificou en segundo lugar. Os pilotos de Mercedes Lewis Hamilton e Nico Rosberg clasificaron na segunda fila da grella. Fernando Alonso clasificou décimo primeiro.
Jules Bianchi foi penalizado antes do inicio da cualificación con cinco posicións na grella por un cambio de caixa de cambios non programado.
Posteriormente á clasificación
Kimi Räikkönen foi descualificado e relegado á vixésimo segunda posición da grella desde o quinto lugar conseguido orixinalmente na grella porque o chan do seu Lotus non pasou as probas de flexibilidade.
Logo da carreira
Durante a volta posterior a finalización Vettel realizou un donut (derrape en círculo), como o fixo logo da carreira anterior na India. Vettel non foi penalizado polos comisarios.
Alonso foi enviado a revisión médica por precaución logo dun impacto nos pianos medido en 25g.
Marta Rodríguez Arias
Marta Rodríguez Arias, nada en Vilagarcía en 1973, é unha avogada e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Diplomada en Relacións Laborais pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi elixida concelleira de Vilagarcía de Arousa en 1988. Foi asesora da Consellería de Asuntos Sociais (2001-2005). Nas autonómicas de 2005, 2009 e 2012 foi elixida deputada do PPdeG pola provincia de Pontevedra. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 volveu ser elixida deputada.
O regreso de Broly
O regreso de Broly (危険なふたり!超戦士はねむれない) é o 13ª filme baseado na serie de manga e anime Dragon Ball, e o 10ª da etapa Dragon Ball Z, foi estreada o 12 de marzo de 1993.
Sinopse
Brolin regresa clamando vinganza. Tras ser derrotado por Son Goku nunha dura batalla no planeta Novo Vexeta, Brolin logra escapar nunha cápsula espacial e chega á Terra. Alí queda conxelado nun lago durante 7 anos. Mentres, Videl, Son Goten, e Toranks reúnen as Bólas do Dragón. Chegan a un estraño pobo ameazado pola presenza dun monstro. Os choros de Son Goten espertan a Brolin do seu letargo e comeza unha batalla.
Oczy Mlody
Oczy Mlody é o décimo cuarto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Flaming Lips, publicado o 13 de xaneiro de 2017 a través do selo Warner Bros. Records nos Estados Unidos e de Bella Union no Reino Unido.
La Tarde (Santiago de Compostela)
La Tarde foi un xornal editado en Santiago de Compostela en 1910.
Historia e características
Apareceu a finais de abril de 1910. Estaba dirixido por Antonio Bello Varela e editado por este e o seu socio Benito Malvárez. Finalizou a súa publicación a finais de maio dese ano.
Victoriano Suances Pelayo
Victoriano Suances Pelayo, finado na Coruña o 15 de outubro de 1929, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Contraalmirante da Armada. Foi o alcalde da Coruña entre 1924 e 1925. Foi un dos impulsores da construción do cárcere provincial na Agra de San Amaro, fronte a Torre de Hércules. Foi soterrado en Ferrol.
Oitava real
Unha oitava real e unha estrofa de oito versos hendecasílabos con rima alterna os seis primeiros e un pareado nos dous últimos (ABABABCC). A oitava real ten a súa orixe en Italia, e foi moi popular en España e Portugal nos séculos XVI e XVII. Ela foi muito utilizada por Camões
Bibliografía
Joseph Berg Esenwein, Mary Eleanor Roberts, The art of versification, The Home Correspondence School, Springfield, 1920
Santos Futebol Clube
O Santos Futebol Clube é un club deportivo da cidade brasileira de Santos, situada no estado de São Paulo. A súa sección de fútbol e unha das máis laureadas de toda Suramérica, contando no seu palmarés con 3 Copas Libertadores e 2 Copas Intercontinentais, entre outros títulos.
Historia
O Santos FC foi fundado o 14 de abril de 1912 (só unhas horas antes do afundimento do Titanic) por iniciativa de 3 deportistas locais, e disputou o seu primeiro encontro oficial o 15 de setembro dese mesmo ano. 120px|miniatura|esquerda|Araken Patusca. As primeiras tempadas do equipo no campionato Paulista foron pouco salientables, ata a edición de 1927, na que o Santos presentou un equipo cheo de xogadores mozos que pasou á historia do club como o ataque dos 100 gols, liderado polo dianteiro Araken Patusca (1905-1990). Ese ano o equipo perdeu o título na derradeira xornada, en favor do Palestra Itália, pero acadou 100 goles en 16 encontros, 31 deles feitos por Araken. En 1928 e 1929 o Santos FC acadou dous novos subcampionatos estatais, sempre detrás do Corinthians, e non foi ata 1935 que o club acadou o seu primeiro título no campionato Paulista, gañando na final dese ano fronte ó Corinthians con goles de Araken e Raul.
A primeira etapa exitosa do club rematou coa retirada de moitos daqueles xogadores do ataque dos 100 gols, e a afección do Santos FC tivo que agardar 20 anos ata poder festexar un novo título no campionato estatal de São Paulo. Polo medio tan só houbo un subcampionato, na tempada 1948, ano no cal o equipo rematou a 2 puntos do São Paulo FC.
En 1955 o Santos acadou o seu 2º título paulista, co dianteiro Del Vecchio como máximo goleador do torneo con 23 goles, pero o mellor aínda estaba por chegar. Ó ano seguinte (1956) o Santos FC volveu gañar o campionato, pero se cadra o máis salientable dese ano foi o debut dun rapaz de 16 anos chamado Edson Arantes do Nascimento 'Pelé', que marcaría tanto a historia do club nos seguintes 18 anos que a imaxe de ámbolos dous, xogador e equipo, ficarían permanentemente asociadas. 200px|miniatura|esquerda|Edson Arantes do Nascimento [[Pelé.]] En 1957 o Santos tivo que conformarse co segundo posto no torneo paulista, pero Pelé xa foi quen de marcar 17 goles, o que lle valeu para ser o máximo artilleiro desa edición do torneo. Non obstante, en 1958 Pelé non acadou 17 goles, senón 58, récord histórico do Campionato Paulista, e o Santos FC acadou o seu 4º título estatal. Ese ano, o Brasil e Pelé tamén gañaron o seu primeiro Mundial de Fútbol.
A década dos 60 foi a de máis éxito da historia do club. Entre 1960 e 1969 o Santos FC gañou 8 campionatos estatais, 3 torneos Río-São Paulo e 6 campionatos brasileiros. A nivel internacional tamén foron os mellores anos da historia do Santos. A Copa Libertadores, creada en 1960, foi conquistada nas súas 2 primeiras edicións polo Peñarol de Montevideo. O Santos FC, xa na súa primeira participación en 1962, chegou á final para enfrontarse ó bicampión uruguaio. No encontro de ida, xogado en Montevideo, o Santos venceu por 1-2. No encontro de volta o Peñarol venceu en Santos por 2-3. Tivo que xogarse un encontro de desempate nun campo neutral, e foi en Buenos Aires onde o Santos FC acadou o seu primeiro título continental, vencendo o encontro por 3 goles a 0, 2 deles de Pelé e 1 mais de Omar Caetano. Tres semanas despois xogouse en Santos o encontro de ida da Copa Intercontinental entre o Santos FC e o SL Benfica de Eusébio, co resultado final de 3-2. O encontro de volta xogado en Lisboa rematou 2-5 a prol do Santos con 3 goles de Pelé, que xa marcara 2 goles na ida. O Santos FC gañaba así a súa primeira Copa Intercontinental, e convertíase no equipo mais forte do mundo.
En 1963 o equipo chegou de novo á final da Copa Libertadores, enfrontándose nesta ocasión ó Boca Juniors liderado por Sanfilippo. O Santos venceu 3-2 no estadio de Maracaná e 1-2 en Buenos Aires, facéndose co seu 2º título continental. Na Copa Intercontinental agardaba o AC Milán de Altafini, Trapattoni, Amarildo, Rivera, Maldini etc. Os rossoneri venceron en Milán por 4-2, e o Santos venceu na volta co mesmo resultado en Maracaná diante de 132.000 seareiros. O desempate foi 2 días despois no mesmo estadio, diante de 120.000 afeccionados ó Peixe, que viron como o Santos gañaba cun 1-0 a súa 2ª Copa Intercontinental.
En 1964 o Santos caeu nas semifinais da Copa Libertadores diante do Club Atlético Independiente, cortando os éxitos internacionais do equipo. A pesar do dominio do equipo nos campionatos estatal e nacional, non acadou de novo o pase á final continental ata 50 anos despois. 120px|miniatura|dereita|[[Robinho.]] Pelé deixou o Santos trala tempada 1974, deixando atrás de si 10 campionatos estatais, 5 interestatais, 6 nacionais, 2 Copas Libertadores, 2 Copas Intercontinentais e 1087 goles en 1120 encontros. Os anos seguintes tiveron éxitos e fracasos. O Santos acadou o título estatal en 1978 e 1984, e o subcampionato nacional en 1983, pero as grandes vitorias non chegaron ata o século XXI.
En 2002 o Santos rematou 8º no campionato brasileiro, acadando a última praza para disputar as eliminatorias polo título. Nos cuartos de final eliminou o favorito, o São Paulo FC de Luis Fabiano, nas semifinais desfíxose do Gremio FPA de Rodrigo Fabri, e presentouse na final cun equipo novo liderado por Robinho, para enfrontarse ó Corinthians. No primeiro encontro venceu o Santos por 2-0, e na volta venceu de novo por 2-3, facéndose así co seu primeiro Brasileirao. 180px|miniatura|esquerda|[[Neymar.]] En 2003 o Santos chegou de novo á final polo titulo nacional, caendo nesta ocasión fronte o Cruzeiro. En 2004 o campionato brasileiro decidíase por vez primeira trala tempada regular, e dicir, o campión sería o primeiro da táboa, e tras 46 xornadas disputadas, o campión foi o Santos, acadando 103 goles e encaixando 58. Robinho, que marcou 21 goles, foi elixido mellor xogador do campionato, pero en 2005 asinou co Real Madrid, deixando ó Santos.
Trala marcha de Robinho, o Santos mantivo un bo nivel, acadando o campionato paulista despois de 22 anos, en 2006 e 2007. Non obstante, nesta ocasión os afeccionados non tiveron que agardar moito tempo ata que chegou ó primeiro equipo unha nova xoia dende a canteira. En 2009 debutou na liga Neymar con 17 anos. En 2010 o Santos gañou de novo o campionato paulista, repetindo éxito en 2011. Pero o máis salientable da tempada 2011 foi a actuación do Santos, liderado por Neymar, na Copa Libertadores. O equipo chegou á final 50 anos despois do último título. O rival na final foi o Club Atlético Peñarol, e os resultados foron 0-0 en Montevideo e 2-1 en São Paulo, con goles de Neymar e Danilo. O Santos FC acadaba a súa 3ª Copa Libertadores. Na Copa Mundial de Clubs disputada en decembro en terras xaponesas, o Santos eliminou doadamente ó Kashiwa Reysol xaponés nas semifinais, cun marcador de 3-1. Na final agardaba o FC Barcelona de Messi, Xavi e Iniesta entre outros. A final foi de cor azulgrana dende o comezo, e rematou cun 4-0 a prol do FC Barcelona que deixou ó Santos sen poder repetir o campionato mundial que acadara 48 anos atrás con Pelé.
Outras seccións
O Santos Futebol Clube é un club polideportivo, con seccións de boxeo, capoeira, karate, fútbol sala, fútbol feminino, halterofilia, judo, fútbol americano, billar, voleibol, taekwondo, tenis de mesa etc. Moitas destas seccións compiten na elite.
A sección de fútbol feminino acadou tódolos títulos estatais, nacionais e continentais nos últimos anos, incluída a Liga, a Copa, a Copa Libertadores e a Intercontinental. Marta Vieira da Silva, elixida 5 veces mellor xogadora do mundo, ten defendido as cores do Santos dende 2009, axudando decisivamente nestas vitorias.
Nos últimos anos o Santos está reforzando a sección de fútbol sala, que conta con 7 xogadores internacionais polo Brasil. 250px|miniatura|dereita|[[Estadio Urbano Caldeira.]]
Estadio
O Santos FC xoga os seus encontros como local no Estadio Urbano Caldeira, chamado así polo primeiro adestrador que tivo o equipo, aínda que o estadio é coñecido popularmente como Vila Belmiro.
O recinto foi inaugurado o 22 de outubro de 1916, e recibiu a última remodelación en 1997. Actualmente ten capacidade para acoller a 15800 seareiros.
Paizás, Caaveiro, A Capela
Paizás é un lugar da parroquia de Caaveiro no concello coruñés da Capela na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
452
Outros
Historia ano a ano
Aeroporto Internacional de Dubai
O Aeroporto Internacional de Dubai (IATA: DXB, OACI: OMDB) é unha terminal áerea localizada na cidade de Dubai, nos Emiratos Árabes Unidos.
Este aeropuerto é base da aeroliña Emirates.
A causa da gran cantidade de tendas no aeroporto, este lugar é considerado o maior aeroporto en vendas libres de impostos no país, aínda que de feito os prezos son máis altos que noutros aeroportos do mundo.
O combate definitivo
O combate definitivo (超戦士撃破!!勝つのはオレだ) é o 14º filme baseado na serie de manga e anime Dragon Ball, e o 11º da etapa Dragon Ball Z, foi estreado o 28 de xullo de 1994.
Sinopse
Brolin regresa convertido en Bio-Brolin, un cyborg máis poderoso que o anterior. É a derradeira película das tres centradas neste personaxe: Estala o duelo, O regreso de Broly e O combate definitivo.
Vilarchá, Grixalba, Sobrado
Vilarchá é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 4 habitantes (4 homes).
547
Outros
Historia ano a ano
Laureano Martínez Brañas
Traxectoria
Contratista de obras e corredor de comercio. Foi alcalde da Coruña entre 1923 e 1924. Previamente fora presidente do Deportivo da Coruña en 1908 e 1909. Os seus restos mortais descansan no cemiterio de Santo Amaro.
Michael Sata
Michael Chilufya Sata , nado en 1937 en Mpika, antiga Rodesia do Norte e finado o 29 de outubro de 2014 en Londres foi un oficial de policía, taxidermista, ferroviario, sindicalista e político zambiano que resultou o quinto Presidente de Zambia, asumindo o cargo o 23 de setembro de 2011 e continuando no poder até o seu falecemento, o 28 de outubro de 2014.
Carreira política
Lidera a Fronte Patriótica de Zambia (PF), un importante partido político do país. Durante a presidencia de Frederick Chiluba, na década dos 90, Sata era ministro como parte do Movemento para a Democracia Multipartidaria (MMD), entón no goberno. Volveuse opositor no 2001, formándose o PF. Como líder da oposición, Sata foi popularmente coñecido como o Rei Cobra (King Cobra), porque emerxeu como candidato opositor rival de Levy Mwanawasa na eleccións de 2006 sendo, non obstante, derrotado. Tras a morte do presidente Mwanawasa, Sata postulouse novamente como presidente e foi derrotado por Rupiah Banda, en 2008. Finalmente vencería nas eleccións xerais de 2011 o entón presidente Rupiah Banda, co 42% dos votos.
Morreu no hospital King Edward VII de Londres, mentres se trataba dunha afección.
Leonhard Euler
Leonhard Paul Euler, nado en Basilea o 15 de abril de 1707 e finado en San Petersburgo o 18 de setembro de 1783, foi un matemático e físico suízo, que pasou a meirande parte da súa vida en Rusia e Alemaña. Considérase a Euler coma o matemático máis importante do século XVIII e un dos máis grandes e prolíficos de tódolos tempos.
Euler fixo descubrimentos importantes en campos diversos coma o cálculo infinitesimal e a teoría de grafos. Tamén introduciu gran parte da notación e terminoloxía matemática moderna, especialmente na análise matemática, coma a noción de función. Tamén é recoñecido polas súas contribucións á mecánica, á óptica, e á astronomía.
Calcúlase que as súas obras completas reunidas poderían ocupar entre 60 e 80 volumes. Unha afirmación atribuída a Pierre Simon Laplace expresa a influencia de Euler nos matemáticos posteriores: «Lean a Euler, lean a Euler, el é o mestre de todos nós.»
Infancia e xuventude
miniatura|dereita|300px|Billete de 10 francos suízos dedicado a Euler, o máis famoso matemático suízo da historia. Euler naceu en Basilea, fillo de Paul Euler, un pastor da igrexa reformada, e Marguerite Brucker, filla de pastor. Tivo dúas irmás máis novas que se chamaron Anna Maria e Maria Magdalena. Pouco despois do nacemento de Leonhard, a familia mudouse de Basilea á cidade de Riehen, onde Euler pasou gran parte da súa infancia. Paul Euler foi amigo da familia Bernoulli, e Johann Bernoulli, que entón era recoñecido coma o máis destacado matemático europeo da época, influiría dun xeito importante na mocidade de Leonhard. Mandárono estudar a Basilea, onde comezou a súa educación formal e viviu coa súa avoa materna. Tiña trece anos cando se matriculou na Universidade de Basilea, graduándose en filosofía no ano 1723 cunha disertación comparativa das filosofías de Descartes e Newton. Os sábados pola tarde recibía naquela época as clases de Johann Bernoulli, quen rapidamente se decatou do seu incrible talento para as matemáticas.
A instancia do seu pai, Euler estudaba naquel intre teoloxía, grego, e hebreo para facerse pastor. Johann Bernoulli interveu, e convenceu a Paul Euler de que o destino de Leonhard era o de se converter nun gran matemático. En 1726, Euler doutorouse cunha disertación sobre a propagación do son co título De Sono e en 1727, participou na competición organizada pola Academia Francesa das Ciencias. O problema proposto ese ano era o de achar a mellor forma de colocar o mastro nun barco. Quedou no segundo posto, por detrás de Pierre Bouguer—coñecido hoxe en día como "o pai da arquitectura naval". De tódolos xeitos Euler chegaría a gañar o cobizado premio nun total de doce veces na súa vida.
San Petersburgo
Por esta época dous dos fillos de Johann Bernoulli, Daniel e Nicolaus, traballan en San Petersburgo na recentemente creada Academia Rusa das Ciencias. En xullo de 1726, Nicolaus morre de apendicite tras un ano en Rusia, e cando Daniel asume a praza do seu irmán na sección de matemáticas/física, recomenda que o seu amigo Euler ocupe o posto en fisioloxía que el deixara libre. En novembro de 1726 Euler aceptou ilusionado a oferta, mais aprazou a súa viaxe a San Petersburgo. Entrementres optou sen fortuna a unha praza de profesor de física na Universidade de Basilea.
miniatura|300px|Selo [[soviético do ano 1957 que conmemora os 250 anos do nacemento de Euler. Di o texto: 250 anos dende o nacemento do gran matemático e académico, Leonhard Euler.]] Euler chegou á entón capital rusa o 17 de maio de 1727. Promovérono dende a súa praza novel no departamento de medicina da academia a un posto no departamento de matemáticas. Hospedouse con Daniel Bernoulli con quen a miúdo traballou en estreita colaboración. Euler pronto dominou o ruso e afíxose á vida en San Petersburgo. Tamén aceptou un traballo adicional como médico na Armada rusa.
A Academia de San Petersburgo, creada por Pedro o Grande, tiña como fins mellorar a educación en Rusia e pechar a fenda científica coa Europa Occidental. Por iso era tan atractiva para especialistas estranxeiros coma Euler: a academia posuía amplos recursos financeiros e unha extensa biblioteca confeccionada a partir das bibliotecas privadas do propio Pedro e da nobreza. Algúns estudantes foran contratados na academia co fin de diminuír a carga docente do profesorado, e así facer fincapé na investigación e ofrecer ao seu profesorado o tempo e a liberdade de dedicarse á resolución de problemas científicos.
Con todo, Catarina I, benfeitora da academia que tentou continuar as políticas progresistas do seu defunto marido, morre o día en que Euler chega. Entón a nobreza rusa gaña poder sobre o ascendido emperador Pedro II que só tiña doce anos. A nobreza receaba dos científicos estranxeiros da academia, e reduce fondos provocando outras numerosas dificultades a Euler e aos seus compañeiros.
As condicións melloraron lixeiramente trala morte de Pedro II, e Euler ascende rapidamente de rango facéndose profesor de física en 1731. Dous anos despois Daniel Bernoulli marcha a Basilea farto da censura e das hostilidades afrontadas en San Petersburgo, sucedéndoo Euler á fronte do departamento de matemáticas.
Ellen Burstyn
Edna Rae Gillooly, nada en Detroit, Míchigan, o 7 de decembro de 1932, é unha actriz estadounidense.
Leonhard Euler
San Petersburgo
O 7 de xaneiro de 1734 casa con Katharina Gsell, filla dun pintor da academia. Xuntos mercan unha casa ao carón do río Neva, e teñen trece fillos, dos cales só cinco chegan a mozos.
Ellen Burstyn
Traxectoria
Comezou como modelo en Detroit, Dallas e Nova York, para logo decidir dedicarse á interpretación, debutando en Broadway en 1957 e ingresando no Actors Studio en 1967.
Leonhard Euler
Berlín
Preocupado polo tempo de confusión que vivía Rusia, Euler debatíase entre quedar en San Petersburgo e marchar. Frederico II de Prusia ofrécelle un posto en Berlín na Academia Prusiana das Ciencias, e Euler acéptao.
Ellen Burstyn
Traxectoria
Nos anos sesenta participou en varias series de televisión, pero a popularidade chegoulle nos anos setenta con filmes como A derradeira película ou The Exorcist. En 1974 gañou o Oscar á mellor actriz por Alicia xa non vive aquí, de Martin Scorsese.
Leonhard Euler
Berlín
Deixa San Petersburgo o 19 de xuño de 1741 e pasa os seguintes vinte e cinco anos en Berlín, onde escribe aproximadamente 380 artigos. Alí publica os seus dous máis célebres traballos: Introductio in analysin infinitorum (versión en francés en ) acerca de funcións e publicado en 1748, e Institutiones calculi differentialis cum eius usu in analysi finitorum ac doctrina serierum, traballo sobre cálculo diferencial.
Ellen Burstyn
Traxectoria
A súa carreira seguiu entre o cinema, a televisión e o teatro, sendo unha das poucas actrices gañadoras do Oscar, Emmy e Tony.
Leonhard Euler
Berlín
Ademais, o rei Frederico pediulle a Euler que fora o titor da súa sobriña, a Princesa de Anhalt-Dessau. As cerca de 200 cartas que Euler lle escribiu foron recompiladas no libro Lettres a une Princesse d'Allemagne sur quelques sujets de physique et de philosophie (versión en castelán: Cartas a unha princesa de Alemaña sobre diversos temas de física e filosofía ). Nelas Euler expón certos contidos pertencentes á física e á matemática, ademais de ofrecer interesantes elementos para coñecer a súa personalidade e as súas crenzas relixiosas. Foi este o seu libro máis amplamente lido, por enriba de calquera das súas obras matemáticas, o que dá unha mostra da especial habilidade que tiña Euler para comunicar cuestións científicas ao público profano na materia.
Finalmente, a pesar da súa inmensa contribución ao prestixio da academia, Euler viuse na obriga de deixar Berlín, en parte por mor dun conflito persoal co rei Frederico. Frederico víalo pouco sofisticado en comparación co círculo de filósofos que trouxera á academia. Entre estes estaba Voltaire, quen gozaba dunha posición de favor no círculo social do rei. Euler, relixioso e traballador, era totalmente convencional nas súas crenzas e gustos. Dende varios puntos de vista era oposto de Voltaire. Euler tiña unha moi limitada formación en retórica e tendía a discutir sobre materias das que sabía pouco, facéndose branco continuo da agudeza de Voltaire. Frederico tamén sentíase decepcionado coas habilidades en enxeñería de Euler:
Molniya (foguete)
Molniya foi un foguete soviético derivado do mísil balístico intercontinental R7 Semyorca (que lanzou o Sputnik I) e desenvolvido nun curto prazo de tempo na década de 1960 para ser usado en misións de exploración lunares e planetarias. Na década de 1970 foi usado para lanzar os satélites de comunicacións Molniya e os satélites de alerta temperá Oko.
Ellen Burstyn
Traxectoria
En 2006 foi a protagonista involuntaria dunha polémica ao ser candidata ao Emmy polo telefilme Mrs. Harris, no que o seu papel duraba 14 segundos e só tiña 38 palabras.
Molniya (foguete)
A orde para o inicio do desenvolvemento dos foguetes Molniya, coa intención de usalos para enviar sondas a Marte, foi asinada por Korolev o 15 de xaneiro de 1960 e o deseño preliminar foi finalizado o 10 de maio dese mesmo ano. As dúas primeiras etapas e os foguetes aceleradores baseáronse no mísil R7. A terceira etapa usaría un motor desenvolvido inicialmente para o mísil R9. Tódolos foguetes Molniya foron lanzados desde o cosmódromo de Baikonur.
Leonhard Euler
Deterioración da vista
miniatura|Este retrato de 1753 pintado por [[Jakob Emanuel Handmann fai pensar que daquela Euler tiña problemas na pálpebra dereita e que talvez ademais tivera estrabismo. Máis tarde sufriría unha catarata no ollo que lle quedaba san. ]] A vista de Euler empeorou ao longo de toda a súa carreira matemática. En 1735, tres anos despois de sufrir unha grave febre, quedou practicamente cego do seu ollo dereito, botándolle a culpa ao meticuloso traballo de cartografía que levara a cabo na academia de San Petersburgo. A visión nese ollo empeorou tanto ao longo da súa estadía en Alemaña que o rei Frederico referíase a el coma o "ciclope". Máis tarde Euler sufriu unha catarata no seu ollo esquerdo, quedando practicamente cego poucas semanas despois do seu diagnóstico. De tódolos xeitos, semella que isto non incidiu na súa produtividade, pois compensaba a súa cegueira coa súa destreza para o cálculo mental e a súa memoria fotográfica. Por exemplo, Euler podía repetir a Eneida de Virxilio dende o comezo ata o final sen dubidar, e para cada páxina da edición podía indicar que liña era a primeira e cal a derradeira.
Molniya (foguete)
8K78
A versión orixinal do foguete foi desenvolvida nun relativamente curto espazo de tempo, levando a problemas de deseño que resultaron nunha gran cantidade de fallos totais ou parciais nos primeiros lanzamentos.
8K78M
O 8K78M foi unha versión mellorada do 8K78. Podía usar as etapas Block ML, Block 2BL ou Block SO-L como terceira etapa, en función da carga.
8K78-E6
O 8K78-E6 foi unha adaptación especializada do Molniya para lanzar sondas luares da clase Luna E-6.
Leonhard Euler
Morte en San Petersburgo
Dende a suba ao trono de Catarina a Grande mellorou enormemente a situación de Rusia, e en 1766 Euler acepta a invitación de volver á academia de San Petersburgo para pasar alí o resto da súa vida.miniatura|esquerda|Tumba de Euler no [[mosteiro de Alexander Nevsky.]] A súa segunda estancia en Rusia estivo en parte marcada pola traxedia. Un incendio en 1771 en San Petersburgo custoulle o seu fogar e case a súa vida. En 1773, morre a súa muller tras pasar 40 anos xuntos. Euler volvería a casar aos tres anos.
Euler morre en San Petersburgo o 18 de setembro de 1783 logo de sufrir unha hemorraxia cerebral, sendo enterrado no mosteiro de Alexander Nevsky. O seu eloxio fúnebre para a academia francesa foi escrito polo matemático e filósofo francés Nicolas de Condorcet, mentres que para a academia rusa o seu xenro e secretario da academia Nikolaus von Fuss fixo no seu eloxio un repaso da súa vida e obra. Dixo Condorcet,
Contribucións á matemática
Euler traballou en case tódalas áreas da matemática: a xeometría, o cálculo infinitesimal, a trigonometría, a álxebra, e a teoría de números, ademais de na física dos medios continuos, a teoría lunar e outros campos da física. É difícil esaxerar a súa importancia na historia das matemáticas: a meirande parte da súa obra é dun interese fundamental, impresa ocuparía entre 60 e 80 volumes, e o seu nome está asociado a unha longa lista de temas. Dise que publicou máis traballos que calquera outro matemático, se cadra só o matemático húngaro Paul Erdős foi tan prolífico coma el.
Notación matemática
Euler introduciu e popularizou bastantes convenios de notación a través dos seus numerosos e amplamente difundidos textos. O máis notable foi a introdución do concepto de función ; Euler foi o primeiro en escribir f(x) para denotar a aplicación da función f sobre o argumento x. Tamén introduciu a notación moderna das funcións trigonométricas, a letra e (hoxe tamén chamado número de Euler) para a base do logaritmo natural, a letra grega Σ para os sumatorios e a letra i para denotar a unidade imaxinaria. Tamén popularizou o uso da letra grega π para denotar a razón da lonxitude dunha circunferencia polo seu diámetro, aínda que orixinariamente non foi o primeiro en empregala.