cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Germán Lago
Gravacións da Orquesta Ibérica de Madrid
Selección nº 2 Zarabanda, Siciliana y Rigodon: De F. Francoeur, 1698-1787
Telescopio esférico de cincocentos metros de apertura
miniatura|dereita|Telescopio esférico.
O Telescopio esférico de cincocentos metros de apertura (en inglés Five-hundred-meter Aperture Spherical radio Telescope ou FAST; en 五百米口径球面射电望远镜) ou Tianyan (en 天眼) é un radiotelescopio que comezou a funcionar en xaneiro de 2020 nunha conca natural de Da Wo Dang (en 五百米口径球面射电望远镜 大窝凼洼地 ), no Condado de Pingtang, provincia Guizhou, no suroeste da China.
Historia
Planificado no 2001, a construción do proxecto FAST comezou en 2011 e en probas dende setembro de 2016. Con 500 m de diámetro é o segundo radiotelescopio máis grande do mundo despois do ruso RATAN-600, o cal ten unha apertura de baixa densidade de enchido. Por esa característica, o FAST considérase o máis grande do mundo, superior ó de Arecibo, que deixou de funcionar en 2020. Custou 700 millóns de iuans (arrededor de 110 millóns de dólares). Asegúrase que pode escanear dobre cantidade de ceo que o de Arecibo, multiplicando por catro a súa sensibilidade. Consta de 4450 paneis.
Para evitar interferencias foron desaloxadas unhas 10 000 persoas dos seus arredores.
O anxo negro
O anxo negro (en L'ange noir) é un filme francés de 1994 dirixido e escrito por Jean-Claude Brisseau.
Estreouse en galego a través da TVG o 21 de marzo de 2001.
Sinopse
Stephane Feuvier asasina de xeito cruel un home no pazo onde ela vive. É a esposa do ilustre maxistrado George Feuvier, un home importante da alta sociedade bordelesa. Coa axuda da súa criada Madeleine amáñao todo para que pareza un intento de violación e así lexitimar o seu crime. O seu home contrata un dos mellores avogados da cidade para defendela.
O Marzo, Prevesos, Castro de Rei
O Marzo é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 27 habitantes (10 homes e 17 mulleres).
Rogelio Tapia
Rogelio Tapia, nado en Lavadores (Vigo) o 10 de xullo de 1903 e finado o 10 de xaneiro de 1986, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Xogou no Real Club Fortuna de Vigo ata que a fusión deste co Real Vigo Sporting Club deu lugar ao Real Club Celta de Vigo pasando á disciplina do mesmo. Xogou no equipo celeste durante sete tempadas anotando 119 goles en 113 partidos oficiais, o que lle vale para figurar como cuarto máximo goleador en partidos oficiais da historia do club, cunha media de 1,05 goles por partido, só por detrás de Iago Aspas, Ramón Polo e Nolete.
Curiosamente, na acta do seu debut o nome de Rogelio aparece na aliñación xunto a Pasarín na defensa, no seguinte partido figura no mediocampo xunto a Bienvenido e a Balbino, e a partir dese momento xa so se lle asociará coa posición de ariete.
Rogelio tamén ostenta o récord de xogador do Celta con máis goles nun só encontro, conseguindo 8 goles o 17 de xaneiro de 1926 na vitoria por 15-0 do Celta ante o Unión Sporting.
O seu mellor ano no Celta foi a tempada 1926-27, na que anotou 36 goles en 23 encontros.
Rogelio deixa o Celta en 1932, pero aínda xogaría unha tempada no Unión Sporting Club de Lavadores.
Igrexa de Suecia
miniatura|180px|Emblema da Igrexa de Suecia A Igrexa de Suecia (sueco: Svenska kyrkan) é unha igrexa evanxélica luterana nacional. Ata o ano 1999 foi a igrexa do estado sueco. Ten a súa sede en Uppsala e a finais de 2017 tiña 6 millóns de bautizados, sendo a maior denominación cristiá de Suecia.
É a denominación luterana máis grande de Europa e a terceira máis grande do mundo tras a Igrexa Evanxélica Etíope Mekane Yesus e a Igrexa Evanxélica Luterana en Tanzania. É membro da Comuñón de Porvoo e profesa a rama luterana do Cristianismo. Está composta por trinta dioceses divididas en parroquias. É unha igrexa nacional aberta que, traballando cunha organización democrática e a través do ministerio da igrexa, cobre todo o país. O Primado da Igrexa de Suecia é o Arcebispo de Uppsala (en xuño de 2018 era Antje Jackelén, a primeira muller arcebispo de Suecia).
É litúrxica e teoloxicamente "igrexa alta", conservando sacerdotes, vestimentas e a Misa durante a Reforma en Suecia. En común con outras igrexas evanxélicas luteranas (particularmente nos estados nórdicos e bálticos), a Igrexa de Suecia mantén o episcopado histórico. Algunhas igrexas luteranas teñen política congregacional ou política episcpal modificada sen sucesión apostólica, pero o episcopado histórico mantense en Suecia e noutras nacións luteranas da Comuñón de Porvoo.
A Igrexa de Suecia é coñecida pola súa posición liberal en materias teolóxicas, particularmente na cuestión da homosexualidade. Cando Eva Brunne foi consagrada como Bispo de Estocolmo en 2009, converteuse na primeira bispo abertamente lesbiana do mundo.
A pesar dunha significativa perda anual de membros (recentemente dun 2% cada ano), a súa membresía de 5 993 368 persoas en 2017 representa o 59,3% da poboación sueca. O alto número de membros débese a que ata 1996 todos os nenos nacidos no país eran feito membros, a menos que os seus pais cancelasen activamente a súa membresía. Ao redor dun 2% dos membros da igrexa vai regularmente ao servizos dominicais. Segundo unha enquisa de Gallup realizada en 2009, o 17% dos suecos considera a relixión como unha parte importante da súa vida.
Bea
Bea (Beya en aragonés) é un concello da provincia de Teruel, na comarca do Xiloca, España. Conta con corenta habitantes (2007) e ten unha extesión de 23,6 km²
Demografía
Variación demográfica do concello entre 1991 e 2007.
Ricardo Álvarez Puig
Ricardo Álvarez Puig, máis coñecido como Richy, nado en Vigo o 11 de setembro de 1984, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu actual equipo é desde o 2011 o Girona Futbol Club da Segunda División Española malia non xogar desde xaneiro de 2012 por mor dunha lesión grave.
Provincia de Harima
300px|miniatura|Antiga provincia de Harima Harima (播磨国, はりまのくに, Harima-no-kuni ou 播磨, はりま) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma maior parte de sur da prefectura de Hyōgo, na parte San'yō na rexión de Kinki, na illa de Honshū. Harima limitaba coas provincias de Bizen (備前), Mimasaka (美作), Inaba (因幡), Tajima (但馬), Tanba (丹波) e Settsu (摂津).
La Pobla de Farnals
250px|miniatura|Casa do concello La Pobla de Farnals, coñecido popularmente como la Creu, é un concello da provincia de Valencia, no País Valenciano. Pertence á comarca da Horta Nord e tiña en 2014 unha poboación de 7.790 habitantes.
No municipio hai dúas localidades: La Pobla de Farnals e La Platja de la Pobla.
Grenoble
Foi sede dos Xogos Olímpicos de Inverno en 1968.
Juan de Lángara
Xuventude
Comezou como gardamarina en Cádiz o 1 de maio de 1750 aos 14 anos de idade, sorprendendo aos seus superiores polas súas capacidades e dedicación foi proposto por Jorge Juan, por entón capitán da Compañía e director de estudos, para que ampliara os seus estudos de matemáticas en París.
Ao seu regreso, comenzou a súa carreira na mariña navegando polas costas de España e África. Máis tarde, e ao mando do navío mercante El Buen Consejo e as fragatas de guerra Venus e Santa Rosalía, fixo tres viaxes ás Filipinas entre os anos 1766 e 1771. Nestas travesías pon en uso os adiantos na arte do pilotaxe. No ano 1773 ao mando da Venus, e de camiño a Manila, nunha noite de lúa ocorréuselle a posibilidade de determinar a lonxitude pola distancia dese astro a unha estrela.
En 1775 o Vicerrei do Perú Manuel Amat y Juniet enviouno a Tahití dende O Callao ao mando de El Águila, evacuando a misión española na illa e retornando ao Perú.
Servizos científicos
Por aquel entón existía unha gran pugna científica entre as nacións europeas. No ano 1774 Lángara recibe a orde de efectuar prácticas e experimentos coa fragata Santa Rosalía. Esta expedición científica tiña como fin poñer en práctica no mar tódalas observacións, métodos e adiantos da física, a astronomía e a arte de navegar, ciencias que viñan de alcanzar un grado de perfeccionamento do que desconfiaban os mariñeiros, exclusivamente prácticos. Lángara navegou durante seis meses polo Atlántico corrixindo erros das cartas náuticas. Nesta expedición ían como auxiliares: José de Mazarredo, Juan Ruiz de Apodaca, Varela e Alvear.
Misión no Atlántico
En 1779, declarada a guerra a Gran Bretaña, permaneceu polas inmediacións das illas Terceiras ao mando dunha división composta polos navíos Poderoso e Leandro e dúas fragatas. Pese a duros temporais que supuxeron o naufraxio do navío principal Poderoso, do cal so puido salvar á tripulación nas fragatas grazas ao atino das súas decisións, mantivo activa a división coa cal apresou a fragata corsaria británica Wincheon sobre a illa de Santa María. Foi ascendido a xefe de escuadra o 11 de decembro de 1779.
Batalla do Cabo de San Vicente
O 14 de xaneiro de 1780, ao mando dunha escuadra composta por once navíos e dúas fragatas, sostivo un combate preto do Cabo de San Vicente contra forzas británicas ao mando do almirante Sir George Rodney, formadas por 21 navíos e 10 fragatas. Ante a desigualdade da contenda, Lángara tentou eludir o combate pero Rodney procurou forzalo a manobrar apoiado na superioridade tecnolóxica dos buques británicos. Juan de Lángara mantivo dende o buque Real Fénix un choque contra varios navíos inimigos á vez, caendo entre mortos e feridos máis da terceira parte da dotación do navío insignia. O mesmo xefe de escuadra foi ferido de gravidade. Os británicos designan esta contenda como a batalla do luar por terse combatido dende as 16:00 ata as 2:00 do día seguinte.
É curioso o acontecido co San Julián, que unha vez dominado polos británicos embarrancou na costa a causa do día tormentoso, e os captores tiveron que pedir axuda aos cativos españois, que non llela deron senón a condición de que os británicos se volvesen prisioneiros, dándose o caso de que o buque entrou en Cádiz levando cativos os seus mesmos vencedores.
A pesar da derrota sufrida foi tal o comportamento de Lángara que, a pesar do recente do seu anterior ascenso promovéuselle ao grado de tenente xeneral o 3 de febreiro de 1781.
Mando da escuadra
En 1783 déuselle o mando da escuadra que tiña de unirse con outra francesa para a conquista de Xamaica, pero téndose firmado a paz con Gran Bretaña quedou sen realizarse a misión.
Dez anos despois decláraselle a guerra á República Francesa e dáselle a Lángara o mando da escuadra do Océano, formada por 18 navíos; tendo como buque insignia o Reina Luisa. Con ela operou no Mediterráneo e, en conxunto coa escuadra británica de Sir Samuel Hood, tomou o porto de Tolón co seu arsenal. Unha vez sendo imposíbel manter a conquista evacúa Tolón e participa na defensa de Rosas e captura a fragata Ifigenia.
Director da Armada
En 1795, compaxinando co cargo comandante principal dos batallóns de mariña, foi nomeado Capitán Xeneral do departamento de Cádiz.
No ano 1796 foi designado Ministro de Mariña e dous anos máis tarde, sen cesar no cargo, ascendeu a Capitán Xeneral da Real Armada e foi nomeado Director Xeneral. Retirouse en 1799.
Condecoracións e distinción
Lángara foi Cabaleiro da Orde de Calatrava e Cabaleiro da Orde de Carlos III. Co grao de Capitán Xeneral ocupou unha praza efectiva no Consello de Estado.
Matrimonio
Casou en 1758 con María Lutgarda de Ulloa, Marquesa do Real Transporte e da Victoria, filla do tamén mariñeiro Antonio de Ulloa.
Cascalisto, Goente, As Pontes de García Rodríguez
Cascalisto é un lugar da parroquia de Goente no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Orxás, Prevesos, Castro de Rei
Orxás é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Experimentación
A experimentación, é a aplicación do método científico á comprobación das hipóteses de traballo, nas condicións controladas do laboratorio.
Desta maneira cambiando a presenza, ou a intensidade daqueles fenómenos que se consideran causas, é posíbel verificar que producen os efectos previstos nunha hipótese. O rexistro e a medida sistemática das causas, e dos efectos, por medio de instrumentos científicos dan lugar á verificación dunha hipótese e, por tanto, aos teoremas.
Mentres que a simple observación ten que esperar a produción espontánea dun fenómeno, a experimentación permite reproducir os efectos, producindo as causas no laboratorio, o que pon á disposición de calquera a verificación dos teoremas.
Esta proposición é a base do método empírico, isto é, un teorema pode comprobarse por calquera se se segue, nos experimentos, o método científico.
Zapata
miniatura|Debuxo esquemático de alicerces con zapatas. Unha zapata é un tipo de cimentación superficial, que pode ser empregada en terreos razoablemente homoxéneos e de resistencias a compresión medias ou altas. Consiste nun ancho prisma de formigón situado baixo os piares da estrutura. A súa función é transmitirlle ao terreo as tensións ás que está sometido o resto da estrutura e ancorala.
Senín, San Romao de Campos, Carballedo
Toponimia
O topónimo pode ser o diminutivo dun antropónimo  ou.
Zapata
Cando non é posible empregar zapatas debe recorrerse á cimentación por estacas ou placas de cimentación.
As Enchousas, As Enchousas, As Somozas
As Enchousas é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Merille, Ourol
Santa Eulalia de Merille é unha parroquia do concello de Ourol na comarca da Mariña Occidental, na provincia de Lugo. Tiña 180 habitantes en 2017, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 97 homes e 83 mulleres. O que supón unha diminución de 49 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 229 habitantes (124 homes e 105 mulleres) e 45 menos que en 2006.
Hiperqueratose
A hiperqueratose é o engrosamento do estrato córneo da pel (a capa máis externa da epiderme), que adoita estar asociada coa presenza dunha cantidade anormal de queratina, e tamén adoita ir acompañada dun incremento na capa granular. Como a capa córnea varía normalmente moito en grosor en diferentes sitios, é necesario ter experiencia para avaliar os graos menores de hiperqueratose.
Pode ser causada por unha deficiencia de vitamina A ou unha exposición crónica ao arsénico.
A hiperqueratose pode tamén ser causada por fármacos inhibidores de B-Raf, como o Vemurafenib e o Dabrafenib.
Pode ser causada por fricción, orixinando a aparición de calos, calosidades, inflamación crónica, eccema ou por trastornos xenéticos como a ictiose ligada ao cromosoma X ou ictiose (pel extremadamente seca).
Pode tratarse con cremas que conteñan urea, a cal disolve a matriz intercelular das células do estrato córneo, promovendo a desescamación da pel, causando finalmente unha suavización das áreas con hiperqueratose.
Folicular
A hiperqueratose folicular ou queratose pilar é unha condición da pel caracterizada por un desenvolvemento excesivo de queratina nos folículos pilosos, que orixina pápulas elevadas cónicas rugosas. As aberturs dos folículos están a miúdo pechadas cun tapón branco de sebo incrustado. Cando se denomina frinoderma a condición está asociada con deficiencias nutricionais ou malnutrición
Observouse en varios estudos a pequena escala que esta condición respondía ben á suplementación con vitaminas e graxas ricas en ácidos graxos esenciais. As deficiencias de vitamina E, vitamina A e vitaminas do complexo B foron implicadas na causa desta condición.
En membranas mucosas
O termo hiperqueratose utilízase tamén para lesións nas membranas mucosas, como a leucoplaquia. Debido ás diferenzas entre as membranas mucosas e a pel (por exemplo a mucosa queratinizante non ten stratum lucidum e a mucosa non queratinizante non ten esta capa ou normalmente un stratum corneum ou un stratum granulosum, ás veces os textos especializados dan definicións lixeiramente diferentes da hiperqueratose cando falan de mucosas. Exemplos son: "unha excesiva formación de queratina (por exemplo, a observada na leucoplaquia)" e "un incremento no grosor da capa de queratina do epitelio ou a presenza de dita capa nun sitio onde normalmente non se esperaría."
Mestre Mutenroi
Mestre Mutenroshi ou Sabio Tartaruga (武天老師（むてんろうし）ou 亀仙人 (かめせんにん)) coñecido na dobraxe galega como Mestre Mutenroi, é un personaxe de ficción da serie de manga e anime Dragon Ball.
miniatura|Kanji da tartaruga empregado no uniforme dos seus alumnos.
Características
Discípulo do Mestro Mutaito, o seu dominio das artes marciais e unha auga estraña que tomou anos atrás dotárono cunha lonxevidade sen límites. É un dos humanos máis poderosos durante a primeira parte da obra e preocúpase de que os seus alumnos orienten as súas técnicas para facelo ben. É o creador da famosa técnica de combate Onda Vital.
Os que o coñecen téñeno por un vello verde, debido á súa afección polas revistas pornográficas e por tocarlle o cu máis ou menos sen querer a Bulma e a outras mulleres. Ten amizade con varias tartarugas, entre elas Umigame. Cando Bulma arranxa o Radar antes da chegada dos Guerreiros do espazo, nese momento a súa forza é de 139 unidades.
Biografía
De mozo foi adestrado xunto co mestre corvo polo mestre Mutaito. Tamén adestrou co mestre Karin onde foi o primeiro en tomar a Auga Sagrada e coleccionou unha gran cantidade de artefactos máxicos. Aparece por primeira vez na historia cando Son Goku axuda a Umigame a volver ao mar e recompensa a Goku regalándolle a Nube Kinto. Bulma reclama un regalo para ela, pero el só ten unha nube, polo que lle intercambia a bóla do dragón, por que  ensine a súa roupa íntima. Bulma acepta sen decatarse que por culpa de Goku non a levaba posta.
Volven encontrarse con el cando Satán os envía a buscar o Bash Sen para apagar o lume da montaña Frypan, pero desfixérase del despois de ensucialo, polo que decide ir a apagar o lume usando un Kame hame Ha, aínda que remata destruíndo toda a montaña. Logo de decatarse que Goku é o neto de Son Gohanda, invítao á súa casa para adestrar, e este promételle que irá despois de encontrar as Bólas do Dragón.
Despois de encontrar as bólas do dragón Goku, chega á súa casa a adestrar, pero Mutenroi decepciónase de que Bulma volvese á cidade, polo que pide a Goku que lle traia unha muller bonita como requisito para ser adestrado. A este adestramento súmase Krilín, quen axuda a Goku a traer a esa rapaza, Lunch. Despois de 6 meses de adestramento o ancián mestre leva os nenos a participar no 21° Tenkaichi Budokai.
No Torneo, Mutenroi participa disfrazado como Jackie Chun para probar a forza dos seus discípulos e evitar que gañen o torneo, e se lles suban os fumes á cabeza e deixen de adestrar. No torneo vence Yamcha e Krilin sen moito esforzo pero ten problemas contra Goku cando este se converte nun mono xigante, polo que ten que destruír a Lúa cun Kame hame Ha. Gaña o torneo pero gasta todo o diñeiro do premio invitando a comer a Goku esa mesma noite.
Mutenroi estivo presente no ataque ao Exército do xeneral Red, o cal foi destruído cando Goku venceu ao todo o exército antes de que eles chegasen. E logo cando visitaron a Uranai Baba a súa hemorraxia nasal axudoulle a Yamcha a vencer o Home Invisible.
No 22° Tenkaichi Budkai tamén participou como Jackie Chun. Neste torneo enfrontáronse os seus discípulos contra os discípulos do seu rival o mestre corvo. No primeiro combate venceu o Lobo Home, quen quería vingarse del por destruír a lúa, e no segundo combate se enfronta a Ten Shin Han, e logo de probar a súa forza retírase por si só do Tatami sabendo que sería un bo rival para Goku.
Logo da aparición de Piccoro Daimaō decide sacrificar a súa vida ao igual que o seu mestre para encerralo usando o Mafuba, pero falla e morre diante de Piccolo. Logo de que Goku logre vencer a Piccolo, Mutenroi é revivido xunto a Chaoz e Krilín grazas ás bólas do dragón. Logo disto Mutenroi mantense como un personaxe secundario e non volve pelexar de verdade.
Jackie Chun
Jackie Chun (ジャッキー　チュン) é a identidade falsa que empregou o mestre para participar no 21° e 22° Campionato Mundial das Artes Marciais. O seu obxectivo era que os seus alumnos non gañaran o torneo para que a fama non se lles subise á cabeza e se decatasen de que sempre hai alguén mellor. No 21º Torneo quedou campión, derrotando a Son Goku na final. No 22º Torneo, rendeuse ante Ten Shin Han porque viu o forte que era e pensou que sería o opoñente indicado para Goku. E no 23º Torneo rexeitou presentarse ó torneo, xa que pensaba que os seus alumnos e os demais participantes nese torneo, como Piccoro, o superaran amplamente.
Fernando Vilariño
Fernando Vilariño Gosende, nado en Cuntis en 1977, é un escultor e canteiro galego. Reside en Mondoñedo.
Traxectoria
Estudou no CPI Aurelio Marcelino Rey García de Cuntis e comezou a traballar con 19 anos. A súa formación como escultor é autodidacta. Os materiais que emprega son principalmente o granito -como base para a creación da escultura- e a cuarcita para facer gravados e relevos.
A súa obra máis persoal ten unha clara liña temática social. Por exemplo, a colección Todos somos 016 reflicte o seu posicionamento sobre a violencia de xénero, con pezas como Protección, Unidade, Atadura, Bágoa, Puñal ou Pegadas. Esta colección foi exposta no Forte de San Damián, en Ribadeo. En 2016, co gallo da visita a Mondoñedo de Letizia Ortiz, deulle unha obra representativa da Catedral de Mondoñedo, nun gravado nunha placa de cuarcita.
As súas obras móstranse na galería Terra Branca de Ribadeo
Vida persoal
Casado, é pai de tres nenas.
Gustavo Pernas
Gustavo Pernas Cora, nado en Viveiro o 26 de novembro de 1959 e finado na Coruña o 29 de outubro de 2018, foi un dramaturgo, actor e director teatral galego.
Traxectoria
Desde 1985 dedicouse profesionalmente ao teatro, combinando traballos de actor en diferentes compañías co traballo de dirección e escrita dramática. Actor e director de dobraxe. Desde 1997 impartiu aulas en diferentes ámbitos do ensino: Profesor de Guión, Teatro e Linguaxes Audiovisuais na Escola de Imaxe e Son da Coruña, foi Profesor de Dramaturxia e Arte Actual da Universidade da Coruña en Pedagoxía Teatral. En 1989 fundou con Ánxela G. Abalo a compañía de teatro Áncora Produccións na que dirixiu e interpretou os seus propios textos. Algunhas das súas obras foron publicadas ou estreadas en Francia, Uruguai ou Portugal.
Estación de Laza-Cerdedelo
Laza-Cerdedelo é un apeadoiro ferroviario de Adif situado en Cerdedelo, no concello de Laza, provincia de Ourense. Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 182,3 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 882 metros de altitude, entre as estacións de Castrelo do Val-Verín e A Alberguería-Prado. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
A estación
Como moitas das estacións deste tramo o edificio de viaxeiros é unha estrutura de dous pisos realizado en pedra. Ten a particularidade de posuír no seu segundo piso, unha ampla terraza que repousa parcialmente sobre varios alicerces de pedra. Conta con dúas plataformas laterais ás que acceden dúas vías.
Familia Caamagno (disco)
Familia Caamagno é o primeiro álbum de estudio da banda galega de Rock and roll con nome homónimo, publicado en 2012.
Foi gravado nos estudos Rapapoulo en abril de 2012 e masterizado en Abrigueiro Estudios.
Lista de misións diplomáticas en Macau
400px|dereita|miniatura|Misións diplomáticas en Macau. Esta é unha lista das misións diplomáticas en Macau. Na actualidade, Macau acolle 13 consulados.
Consulados xerais
250px|miniatura|dereita|Consulado de Portugal en Macau. 200px|miniatura|dereita|Distany Plaza, sede da Oficina Económica e Cultural de Taipei.
Relacións coa China
A Oficina Laison do Goberno Central da República Popular da China en Macau é a oficina representativa do goberno central en Macau. Foi establecida o 21 de setembro de 1987 como a Axencia de Novas Xinhua. Adoptou o seu nome actual o 18 de xaneiro do 2000.
Relacións con Taiwán
A Oficina Económica e Cultural de Taipei en Macau, tamén coñecida como Taipei Trade and Tourism Office entre o 1989 e 1999 e Taipei Economic and Cultural Center entre 1999 e o 2011, é a de facto misión diplomática de Taiwán en Macau.
Koski Tl
Koski Tl (Tl. Koski, ”Turun läänin Koski”, en sueco Koskis ) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2018 a súa poboación era de 2.353 habitantes. A superficie do termo municipal é de 192,42 km2, dos cales 0,94 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 12,29 hab./km².
Limita cos municipios de Loimaa, Marttila, Pöytyä, Salo, Somero e Ypäjä, este último pertencente á rexión de Tavastia Propia.
O nome do municipio vén da antiga provincia provincia de Turku e Pori, denominada en finés Turun ja Porin lääni. Para diferenciar o municipio doutros tamén chamados Koski adoptouse a forma Tl xunto ao nome, do mesmo xeito que Koski Hl (da antiga provincia de Tavastia, en finés Hämeen lääni). Este último municipio mudou a súa denominación por Hämeenkoski en 1996, mais Koski Tl mantivo o seu nome.
O concello é unilingüe en finés.
Persa
Persa pode referirse a:
Ambosores
Santa María de Ambosores é unha parroquia eclesiástica pertencente ao arciprestado de Viveiro e á diocese de Mondoñedo-Ferrol, e que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre catro concellos de dúas provincias: Muras e Ourol da Lugo, e Mañón e As Pontes de García Rodríguez da Coruña. Segundo o IGE, no ano 2014 tiña 22 habitantes (14 homes e 8 mulleres).
Etimoloxía
O nome da parroquia fai referencia aos dous ríos que se unen para formar o río Sor: o río Tras da Serra que nace no concello das Pontes e o de Santar que nace en terras de Muras. O primeiro deles fai de fronteira natural entre as provincias da Coruña e Lugo pouco despois do seu nacemento, e o segundo atravesa a parroquia de leste a oeste facendo tamén de fronteira natural entre os concellos de Muras e Ourol. Logo da unión, o río Sor segue sendo a fronteira natural das dúas provincias ata a súa desembocadura na ría do Barqueiro.
Historia
A parroquia foi creada en 1895 dunha segregación da parroquia de San Pantaleón de Cabanas.
Ariel (lúa)
Ariel é unha lúa de Urano, o cuarto en tamaño, con máis de 1000 km de diámetro.
Descubrimento, nome e a súa etimoloxía
Foi descuberta o 24 de outubro do 1851 por William Lassell ó mesmo tempo que Umbriel, outro satélite de Urano de tamaño semellante. Antes destes descubrimentos, só eran coñecidos dous satélites de Urano:Titania e Oberón.
Ariel era unha sílfide dun poema de Alexander Pope chamado The Rape of the Lock. Tamén é o nome dunha personaxe da obra A Tempestade de Shakespeare.
O nome de "Ariel", e o dos outros catro satélites de Urano descubertos no século XIX, suxeriunos John Herschel no 1852 a petición de Lassell. Lassell aprobara a nomenclatura de Herschel no 1847 para os sete satélites dos que se tiña constancia de Saturno e chamou Hiperión ó oitavo satélite de acordo coa nomenclatura de Herschel de 1848.
Tamén é coñecido coma Urano I.
Órbita
A órbita de Ariel é case circular (excentricidade = 0,0012) e cunha inclinación moi baixa respecto ó ecuador de Urano (0,260°). O radio da súa órbita é duns 190.000 km, polo que é o satélite máis próximo a Urano dos catro grandes satélites. Concretamente atópase a uns 165.000 kms da súa superficie.
Rotación
Ariel ten unha rotación síncrona, é dicir, tarda o mesmo en xirar sobre si mesmo que ó redor de Urano, empregando en ambos movementos 2,52 días terrestres. Debido a este tipo de rotación, Ariel sempre amosa a mesma cara a Urano, de igual xeito que o fai a Lúa coa Terra. Polo tanto existe un hemisferio de Ariel dende o que de pode ver sempre Urano e outro dende o que non se pode ver.
Características físicas
Ariel é un obxecto quasi-esférico de 1.158 km de diámetro medio, só un pouco máis pequeno que Umbriel. Pero mentres Umbriel é o máis escuro dos grandes satélites de Urano, Ariel é o máis brillante, cun albedo ó redor do 40%.
Debido á actual marxe de erro, non se sabe con certeza se Ariel é máis masivo cá súa lúa irmá Umbriel. A composición de Ariel é de ó redor do 70% de xeos (xeos de auga, dióxido de carbono, e posiblemente metano) e un 30% de silicatos, e parece ser que a lúa ten rexións de xeo fresco, particularmente nas zonas de irradiación de material expelido por cráteres recentes.
Superficie
A súa superficie, ó igual cá de Oberón e Titania, tivo que sufri-lo impacto de corpos remanentes da formación do Sistema Solar. Pero a historia xeolóxica de Ariel debe ser máis semellante á de Titania pois sufriu de xeito significativo o bombardeo cos restos da formación do sistema de satélites de Urano, que foi posterior e que no caso de Ariel, foron borrados case tódolos grandes cráteres. A diferenza con Titania reside en que a actividade xeolóxica en Ariel foi moito máis intensa e prolongada.
A superficie de Ariel presenta probas de tectónica global con estreitos vales limitados por fallas de estiramento e canons. As fallas están moito máis desenvoltas que no caso de Titania e nalgúns lugares os vales das fallas acadan decenas de kmd. de profundidade.
Segundo o modelo aceptado para a evolución de Ariel, durante o bombardeo heliocéntrico, comezou xa o vulcanismo a cubri-los grandes cráteres, pola acción da lava ou porque a cortiza estaba quente e branda, facendo que se derrubasen as paredes dos cráteres. A irradiación da calor interior arrefriou ó satélite dende fora cara ó interior do satélite. A auga conxelouse no seu interior, aumentou o seu tamaño e a superficie enteira do satélite tivo que dilatarse, causando na superficie unha rede de fallas de expansión.
Só se atoparon un terzo de cráteres con orixe no bombardeo planetocéntrico polo que é un sinal de que foron borrados e a súa superficie reconstruída por un proceso volcánico.
Tamén hai indicios máis evidentes que en Titania de expulsión de material dende o interior do satélite. Nalgúns sitios, paralela á falla, observase material que fluíu do interior do satélite semellante á lava que flúe nas dorsais oceánicas da Terra. A diferenza é que o material que fluíu do interior de Ariel non era lava se non unha mestura quente de xeo e rocha bastante viscoso e que se desprazou de xeito semellante a un glaciar terrestre sepultando os accidentes máis antigos e formando os seus bordos unha abrupta escarpa dun km. de altura.
Actividade xeolóxica
Ariel semellase bastante á lúa de Saturno, Dione. Son moi semellantes en tamaño, densidade e masa, só que Ariel ten unhas cifras para estas propiedades un pouco máis elevadas cá Dione. Ambas tiveron no pasado actividade xeolóxica.
3 tipos de accidentes de xeográficos de Ariel que recibiron nomes oficiais :
Tránsitos e Observación
dereita|200px|Ariel transitando Urano, incluíndo a súa sombra.
A Voyager 2 foi a única sonda que visitou Urano, o seu sistema de aneis e satélites, facendo un sobrevoo en xaneiro de 1986. A máxima aproximación a Ariel foi duns 127.000 kms o 24 de xaneiro (77% da distancia de Ariel á superficie de Urano). Tomou as primeiras imaxes de preto de Ariel, aínda que só se fotografou o hemisferio sur porque era o único sobre o que incidía a luz solar.
As Ferreiras, Goente, As Pontes de García Rodríguez
As Ferreiras é un lugar da parroquia de Goente no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo o IGE en 2014 tiña sete habitantes (catro homes e tres mulleres).
Germán Waidele Figuerido
Germán Waidele Figuerido máis coñecido como Mekerle foi un futbolista galego nado o 11 de novembro de 1927 en Ourense e finado o 2 de outubro de 2012, que xogaba na posición de dianteiro.
Traxectoria
A tempada 1950-51 foi a mellor da carreira de Mekerle, anotando 12 goles en 23 partidos
Despois dunha ano no que tivo un papel secundario por problemas extradeportivos co adestrador ao negarse a entrar no campo de Sarriá, o que lle custou unha multa económica e case a expulsión da disciplina olívica, abandona Vigo no ano 1954 con destino ao Hércules CF, onde actúa a un gran nivel, especialmente o primeiro dos dous anos que estría en terras alicantinas
Nas 6 tempadas que Mekerle xogou no Celta disputou un total de 82 partidos oficiais en Liga marcando 29 goles.
Tralo abandono da carreira de futbolista o ourensán seguiu vinculado ao campos de xogo, agora como adestrador.
Faleceu con 84 anos en Gandia, o 2 de outubro de 2012.
Estadio Metalist
O Complexo Deportivo do Óblast "Metalist" (en ucraíno: Обласний спортивний комплекс «Металіст», Oblasny sportyvny kompleks «Metalist»), comunmente coñecido como Estadio Metalist (Стадіон «Металіст»), é un estadio de usos múltiples en Khárkiv, Ucraína. Actualmente é utilizado principalmente para partidos de fútbol, sendo o estadio local do FC Metalist Kharkiv. O estadio, que será unha das sedes da Eurocopa 2012, ten capacidade para 38.633 espectadores.
Historia
A construción do estadio comezou en 1925 por orde de Anastas Mikoyan, no lugar onde se atopaba o cemiterio do Espírito Santo. Inaugurado o 12 de setembro de 1926, o novo estadio era coñecido como "Traktor", xa que recibía o patrocinio dunha planta de tractores de produción local. Antes da segunda guerra mundial, a instalación pasou a chamarse Estadio Dzerzhynets na honra de Felix Dzerzhinsky, o primeiro xefe da Cheka. Dende 1967 recibe o seu nome actual; ese mesmo ano a capacidade do estadio era para 10.000 espectadores.
Renovacións
Incluíndo as melloras para a Eurocopa 2012, o estadio sufriu catro reformas ao longo da súa historia. A primeira delas tivo lugar a mediados dos anos 1960, cando a sección oeste da estrutura foi renovada. A seguinte, que se iniciou en 1970 e terminou catro anos máis tarde, viu a adición das bancadas norte e sur, aumentando a capacidade até os 30.000 espectadores. O arquitecto do proxecto foi Yu. Tabakova. Tamén foi construído o primeiro teito do estadio e un sistema de drenaxe, así como a iluminación, un panel de información, un ximnasio e un hotel.
Unha terceira reforma iniciouse en 1979 para renovar as bancadas leste e sur, mais está non se terminou até tres décadas máis tarde. Despois da demolición ese ano da bancada sur, a construción foi detida por tempo indefinido, e só en 1998 foi continuada tras un atraso de case vinte anos. Erixiuse unha nova bancada leste e a sur foi parcialmente reconstruída.
Unha cuarta renovación do Metalist foi ordenada para a súa preparación de cara a Eurocopa 2012. A bancada sur foi completada e a bancada leste completamente reconstruída. A substitución o teito, xunto con outras modernizacións e melloras estéticas, completouse a finais de 2009. O 5 de decembro de 2009, o renovado estadio foi inaugurado oficialmente por mor do 50º aniversario do presidente do Metalist Kharkiv, Oleksandr Yaroslavsky.
Partidos
O Estadio Metalist albergou durante o campionato tres encontros, todos correspondentes á fase de grupos (grupo B). Os partidos foron os seguintes:
Cristalografía
A cristalografía é a ciencia experimental que estuda o ordenamento dos átomos nos sólidos. Nos tempos antigos a cristalografía era o estudo científico de pedras cristalinas.
Os métodos cristalográficos apoianse fortemente na análise dos patróns de difracción que xorden dunha mostra cristalina ó irradiala cun feixe de raios X, neutróns ou electróns. A estrutura cristalina tamén pode ser estudada por medio de microscopía electrónica.
Introdución
Un material cristalino é aquel no que os átomos se estruturan en redes tridimensionais que se repiten. A estrutura que se repite denomínase célula cristalina. Os cristais clasifícanse segundo sexan as propiedades de simetría da célula cristalina. Estas propiedades de simetría tamén se manifestan en ocasión en simetrías macroscópicas dos cristais, como formas xeométricas ou planos de cortadura. O estudo da cristalografía require un certo coñecemento do grupo de simetría.
Freddie Mercury
Frederick Bulsara Mercury, nado como Farrokh Bomi Bulsara en Stone Town, Zanzíbar (actual Tanzania), o 5 de setembro de 1946 e finado en Londres o 24 de novembro de 1991, foi o cantante e líder do grupo británico de rock Queen.Tamén dedicou parte da súa vida a ser compositor e pianista.
Como intérprete, foi recoñecido pola súa poderosa voz e extravagante posta en escena. Como compositor, escribiu moitos dos seus éxitos, como "Killer Queen", "Bohemian Rhapsody ", "Somebody to Love", "We Are the Champions", "Don't Stop Me Now", "Crazy Little Thing Called Love". Ademais da actividade coa banda, nos anos oitenta lanzou a súa carreira en solitario, o que o levou a publicar dous discos, Mr. Bad Guy (1985) e Barcelona (1988), este último en colaboración coa soprano española Montserrat Caballé. Unha colaboración entre ambos foi a canción oficial dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 aínda que desgraciadamente non puido interpretala alí como estaba previsto, debido á súa temperá morte, sendo substituído polo tenor José Carreras.
Morreu dunha broncopneumonía complicada pola SIDA o 24 de novembro de 1991, só un día despois de anunciar oficialmente que tiña esta última enfermidade. En 2006, a revista Time Asia nomeouno como un dos heroes asiáticos máis influentes dos últimos sesenta anos. En 2005, nunha entrevista organizada por Blender e MTV2, foi nomeado o mellor cantante masculino de todos os tempos. En 2008, a revista estadounidense Rolling Stone colocouno no 18º lugar da lista dos 100 mellores cantantes de todos os tempos, mentres que Classic Rock, ao ano seguinte, considerouno o mellor cantante de rock da historia. Pola súa banda, Allmusic definiu a Mercury como "un dos líderes máis carismáticos e dinámicos da historia do rock".
Infancia e primeiros anos
Freddie Mercury naceu no Shangani Govt. Hospital, na illa de Zanzíbar, entón un protectorado británico e agora parte de Tanzania, a unha distancia de 25 km da costa de Tanganica, o 5 de setembro de 1946. Os seus pais, Bomi (1908-2003) e Jer Bulsara (16 de outubro de 1922-13 de novembro de 2016) eran parsis da rexión de Gujarat, parte da presidencia de Bombay, na India británica. Tivo que trasladarse a África debido ao traballo de seu pai, tesoureiro da Secretaría de Estado para as Colonias.
O 4 de febreiro de 1954, á idade de sete anos, foi enviado coa súa avoa e a súa tía Sheroo Khory a estudar ao St. Peter's School, un internado estilo británico para nenos en Pachgani, preto de Bombay, na India. Aquí foi onde empezou a ser coñecido como "Freddie" alcume que tamén a familia comezou a utilizar.
Despois de volver para Zanzibar en 1964, á idade de 18, tivo que mudarse coa súa familia a Inglaterra por mor da revolución de Zanzíbar, que foi minando a estabilidade política do país e que levou ao nacemento do Estado de Tanzania. Así Bulsara estableceuse nunha pequena casa en Feltham, Middlesex, preto do aeroporto de Heathrow en Londres. Freddie continuou a súa educación na escola Politécnica de Isleworth (desde 1993 West Thames College); ademais dos seus estudos de arte, nos seus primeiros anos de inglés traballou nun servizo de catering preto do aeroporto e nun almacén da zona comercial de Feltham.
Na primavera de 1966 obtivo as mellores notas no exame de arte da Politécnica Isleworth, puntuación que lle permitiu a admisión na Escola de Ealing Art en Londres, onde estudou arte e deseño gráfico, ao instalarse no barrio de Kensington nun apartamento alugado por un amigo, preto do mercado Kensington.
Orientación sexual
Mentres algúns críticos suxiren que Mercury ocultou a súa orientación sexual ao público, outras fontes refírense a el como "abertamente homosexual". Mercury refírese a si mesmo como "gay" nunha entrevista de 1974 coa revista NME, pero hai evidencia clara de que era bisexual. Unha vez dixo que era "bisexual". Xeralmente distanciábase de Jim Hutton durante eventos públicos a principios de 1980. Nunha enquisa realizada polo xornal Clarín, Freddie Mercury foi escollido como "o gay máis valente ao facer pública a súa homosexualidade". Brian May comentou, a este respecto, que considera que "chamalo gay é algo moi simplista, isto ocorre porque lle dá moita importancia á súa vida persoal".
O cantante sabía que era VIH-positivo sete anos antes de morrer, pero introducía os medicamentos na súa mansión en completo segredo para que ninguén sospeitara. Con todo, tanto Barbara Valentin (que fora parella de Mercury entre 1983 e 1985) como Jim Hutton (a súa última parella) mantiveron posicións diferentes para determinar cando Mercury descubriu que era VIH positivo: Valentin nunha entrevista ante un medio alemán unha semana despois da morte do músico dixo que fora diagnosticado seis anos antes da súa morte, pero isto difire da biografía Mercury & me escrita por Hutton, que fixa a data en Semana Santa de 1987.
Legado
miniatura|Casa onde viviu Freddie Mercury desde o seu nacemento, na [[illa de Zanzíbar.]] Nos Estados Unidos, onde a popularidade de Queen diminuíra na década de 1980, as vendas dos seus discos creceron enormemente en 1992, un ano despois da morte de Mercury.
No Reino Unido, Queen pasou en total máis semanas nas listas do que calquera outra banda (incluíndo os Beatles), e o disco de banda Greatest Hits é o máis vendido en Gran Bretaña ata o día de hoxe. Nunha enquisa realizada por Sony Ericsson, dúas das cancións de Mercury, "Bohemian Rhapsody" e "We Are the Champions" apareceron como as mellores de todos os tempos.
Homenaxes
En Montreux, na Suíza, foi erguida o 25 de novembro de 1996 unha estatua de tres metros no seu honor, esculpida polo escultor de orixe checa Irena Sedlecká e custeada por Bommi Bulsara e Montserrat Caballé.
Para o 65 aniversario do nacemento de Mercury, Google dedicoulle o Google Doodle. Inclúe unha animación complexa xunto co coro de "Do not Stop Me Now".
En 2016, polo seu 70º aniversario, Brian May informou que o asteroide 17473 sería chamado asteroide Freddiemercury 17473 pola Unión Astronómica Internacional porque fora descuberto en 1991, ano no que Mercury morreu.
A morte de Freddie Mercury representou un momento importante na historia da SIDA. En abril de 1992, os outros membros de Queen fundaron a Mercury Phoenix Trust e organizaron o concerto de homenaxe a Freddie Mercury para a concienciAón da SIDA.
O concerto, realizado no Estadio de Wembley, incluíu actuacións en directo de Metallica, George Michael, Lisa Stansfield, Def Leppard, Guns N Roses, Liza Minnelli e outros. Este concerto foi emitido en televisión pública para todo o mundo, sendo un dos grandes eventos transmitidos Na década.
Freddie Mercury era un personaxe menor no drama de televisión Best Possible Taste: The Kenny Everett Story, que se estreou na BBC en outubro de 2012. Foi interpretado polo actor James Floyd. En novembro de 2016 estreouse o docudrama para televisión The Freddie Mercury Story: Who Wants to Live Forever en Channel 5. Mercury foi interpretado polo cantante John Blunt, mentres Patrick Warner actuou como Brian May, Martin Teall como Roger Taylor e Jack Beale como John Deacon. Aínda que a película foi criticada por incidir sobre a vida amorosa e sexual de Mercury, a interpretación de Blunt recibiu eloxios. Tamén en novembro de 2016 se estreou a curtametraxe luxemburguesa Freddie, dirixida por Andy Bausch e na que Mercury é interpretado polo actor Nilton Martins.
Amaia Romero
Amaia Romero Arbizu, nada en Pamplona o 3 de xaneiro de 1999, é unha cantante española. Deuse a coñecer tras participar en Operación Triunfo 2017, onde chegou até a final e foi proclamada gañadora. Ademais, foi seleccionada xunto á súa parella Alfred García para representar España no Festival da Canción de Eurovisión 2018 con «Tu canción», composta por Raúl Gómez e Sylvia Santoro.
Traxectoria
Filla de Ángel e Javiera, pertence a unha familia de músicos, na que destaca o seu tío Joaquín, que foi xerente do Orfeón Pamplonés desde 2008 até 2016, ademais da Orquestra Pablo Sarasate durante dous anos. El foi quen descubriu cando era pequena que tiña oído absoluto.
Pola familia materna, Amaia é sobriña de Carmen Arbizu, catedrática de Canto do Conservatorio Superior de Música de Navarra desde 1990. Amaia cursou estudos superiores de piano, un dos varios instrumentos que toca.
Residente no barrio de Mendillorri, pasou boa parte da súa infancia en Sorauren, onde acudía cada sábado para xantar na casa que posuían os seus bisavós.
2010-2016: Inicios
En 2010, con 11 anos, participou no talent show infantil Cántame una canción de Telecinco, onde cantou xunto a David Civera e Sergio Rivero, gañador de Operación Triunfo 2005. En 2011, foi unha das gañadoras da bolsa de Rock Camp 2011, participando no campamento durante o 2011 e 2012.
En 2012 participou na primeira edición de El número uno, conseguindo entrar no concurso tras interpretar o tema «Here Comes the Sun» xunto ao seu ukelele. Tras seis semanas no concurso, Amaia foi expulsada despois de baterse co concursante máis veterano, Alberto Pestaña. O xurado estaba composto por importantes cantantes españois como David Bustamante, Ana Torroja, Miguel Bosé, Natalia Jiménez e Mónica Naranjo, que dedicou unhas tenras palabras á nova:Curiosamente, Mónica Naranjo formou parte do xurado de Operación Triunfo 2017, edición na que participaría Amaia.
Tras uns anos de formación, Amaia colaborou coa banda navarra Lemon e Tal na canción «Cicatrices de mi realidad».