cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Ben-Gurion
Vida política: Primeiro ministro (1948-1953)
Ben-Gurion abocouse co ímpeto que o caracterizou á ardua tarefa de construír, estabilizar e consolidar un país en permanente conflito, semidespoboado, desprovisto de materias primas ou outras riquezas, e extremadamente heteroxéneo na súa composición demográfica. A súa peculiar percepción histórica, que combinaba permanentemente o sublime co mundano, levoulle a abrir de pau a pau as portas da inmigración xudía ao novo estado, aínda a costa de instalar ás multitudes recentemente chegadas en míseros casaríos maltreitos, en terras usurpadas aos palestinos, e de impoñer un durísimo sistema de racionamento de comestibles e outros bens a toda a poboación, que se prolongou ata fins dos anos 50. Produto dese mesmo realismo, asinou o 10 de setembro de 1952, co naquel momento Chanceler de Alemaña Occidental, Konrad Adenauer, un extremadamente controvertido acordo de indemnizacións e rendas alemás, como retribución inicial e parcial polos bens confiscados e polos traballos forzados - que non polas vidas perdidas ou o sufrimento causado aos xudeus no Holocausto - perpetrados pola Alemaña nazi.
La Defensa Obrera
La Defensa Obrera foi un periódico editado en Vigo en 1913.
Vicente Gómez Umpiérrez
Vicente Gómez Umpiérrez, nado nas Palmas de Gran Canaria o 31 de agosto de 1988, é un futbolista español. Xoga de centrocampista defensivo e o seu equipo actual é o Kerala Blasters FC.
Glicosa 6-fosfato
A glicosa 6-fosfato (tamén escrita glicosa-6-fosfato ) é unha molécula de glicosa fosforilada no carbono 6. É un composto moi común nas células, xa que a gran maioría da glicosa que entra na célula termina sendo fosforilada e convertida en glicosa 6-fosfato; unha vez fosforilada a carga negativa que ten o fosfato a pH celular impídelle saír da célula, porque non pode atravesar a membrana celular. Intervén en diversas rutas metabólicas entre as que podemos salientar as seguintes:
Ademais, a glicosa 6-fosfato pode ser convertida en glicóxeno (almacén enerxético depositado no fígado ou no músculo en animais) ou en amidón (en plantas).
Produción de glicosa 6-fosfato
Pode obterse glicosa 6-fosfato a partir da glicosa que entra na célula, ou a partir da glicosa 1-fosfato procedente da degradación do glicóxeno.
No interior da célula, a glicosa 6-fosfato é producida pola fosforilación da glicosa no seu carbono 6. Esta reacción é catalizada polo encima hexoquinase na maioría das células, e nos animais superiores, tamén pola glicoquinase, en determinadas células como os hepatocitos do fígado. Esta reacción consome unha molécula de ATP.
A glicosa 6-fosfato tamén pode producirse durante a glicoxenólise (degradación do glicóxeno), a partir da glicosa 1-fosfato, o primeiro produto xerado na degradación do glicóxeno. A transformación entre ambas catalízaa a fosfoglicomutase.
Glicólise e gliconeoxénese
Cando a célula precisa enerxía ou compostos carbonados para procesos de síntesis (anabolismo), a glicosa 6-fosfato entrará na ruta da glicólise. Nesta ruta a glicosa 6-fosfato será isomerizada a frutosa 6-fosfato por medio do encima glicosa-6-fosfato isomerase. A reacción é reversible e implica o desprazamento do osíxeno do carbonilo desde o carbono 1 ao carbono 2.
A glicosa 6-fosfato que entra na ruta glicolítica acaba sendo respirada para producir enerxía nas mitocondrias, ou proporciona os esqueletos carbonados necesarios para a síntese de lípidos (a partir do acetil-CoA xerado polo piruvato, produto final da glicólise).
Ruta da pentosa fosfato
Cando hai pouco NADPH na célula ou cando se necesitan precursores para a síntese de nucleótidos ou de proteínas, a glicosa 6-fosfato entra na ruta da pentosa fosfato. Nesta ruta, a glicosa 6-fosfato será deshidroxenada pola acción do encima glicosa-6-fosfato deshidroxenase, dando lugar a 6-fosfogliconolactona e formándose NADPH.
Formación de glicóxeno
Se os niveis de glicosa en sangue son elevados, o organismo activará os mecanismos necesarios para almacenar e retirar da circulación sanguínea ese exceso de glicosa. Tras ser convertida en glicosa-6-fosfato, a glicosa-6-fosfato isomerase vaina converter no seu isómero glicosa 1-fosfato, o cal pode combinarse con UTP para formar UDP-glicosa. A UDP-glicosa é a forma activa necesaria para poder incorporar un residuo adicional de glicosa ao extremo non redutor dunha cadea de glicóxeno, nunha reacción catalizada pola glicóxeno sintase.
A glicosa 6-fosfato é un activador alostérico da glicóxeno sintase, polo que, cando os niveis de glicosa en sangue son altos, vaise formar moita glicosa 6-fosfato, que activará o encima para almacenarse como glicóxeno. O encima é inhibido polas hormonas glicagón e adrenalina.
Cando se necesita glicosa actívase a degradación do glicóxeno, na cal actúa a glicóxeno fosforilase, que libera residuos de glcosa do glicóxeno en forma de glicosa 1-fosfato, que despois se converterá en glicosa 6-fosfato e esta despois en glicosa.
Formación de glicosa libre sanguínea
Os hepatocitos expresan o encima glicosa-6-fosfatase, que elimina o grupo fosfato da glicosa 6-fosfato. Esta glicosa libre pasa á corrente sanguínea onde poderá ser utilizada por outras células do organismo.
Síntese de glícidos nas plantas
Nas plantas a glicosa 6-fosfato orixinada na fotosíntese é o precursor do amidón, celulosa e sacarosa. A conversión da glicosa 6-fosfato en glicosa 1-fosfato é o primeiro paso para a síntese de amidón e celulosa. Para a síntese de sacarosa, a glicosa 6-fosfato convértese primeiro en glicosa 1-fosfato e frutosa 6-fosfato.
Vicente Ramos Rodríguez
Vicente Ramos Rodríguez, nado en Pedrouzos (Brión) o 7 de febreiro de 1870 e finado en Santiago de Compostela en novembro de 1938, foi un empresario e filántropo galego.
Traxectoria
Nado en Pedrouzos en 1870, con 13 anos emigrou a Arxentina. Comezou vendendo periódicos na rúa e acabou converténdose nun próspero empresario. Fundou a primeira compañía de autobuses arxentina, colaborou na reconstrución do Teatro Colón de Buenos Aires e abriu un negocio a carón da estación de trens da mesma cidade.
Vicente Ramos colaborou no crecemento e prosperidade de Brión: o primeiro alumeado do Tremo, o espazo da feira de Brión na Carballeira de Santa Minia, a fonte de Hermes ou Mercurio, deus do comercio e a gandería, doada en 1913, o campo do mercado do Tremo onde se encargou incluso de que plantaran árbores e a actual biblioteca e a antiga parte baixa do Concello foron promocionadas por el.
Portelo, Dexo, Oleiros
Portelo é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Setsuko Hara
Setsuko Hara (原 節子), nada en Yokohama o 17 de xuño de 1920 e finada en Kanagawa o 5 de setembro de 2015, foi unha actriz xaponesa. En Occidente, é coñecida especialmente polas súas interpretacións en filmes de Yasujirō Ozu como Primavera tardía (1949) e Contos de Toquio (1953), aínda que xa participara en 67 filmes antes de traballar co director.
Inicios
Setsuko Hara naceu como Masae Aida (会田 昌江) na actual Hodogaya-ku, Yokohama nunha familia con tres fillos e cinco fillas. A súa irmá máis vella casou co director de cinema Hisatora Kumagai, que a introduciu no mundo do cinema, animándoa a que deixase a escola, o que fixo e comezou a traballar para os estudios Nikkatsu en Tamagawa, nas aforas de Toquio, en 1935. Debutou aos quince anos co nome artístico escollido polo estudio en Tamerafu Nakare Wakōdo Yo
Comezou a destacara como actriz na coprodución xermano-xaponesa de 1937 Die Tochter des Samurai, coñecida no Xapón como Atarashiki Tsuchi ("A nova terra"), dirixida por Arnold Fanck e Mansaku Itami. No filme, Hara interpreta unha muller que intenta sen éxito inmolarse nun volcán. Continuou a interpretar heroínas tráxicas en moitos dos seus filmes ata o final da segunda guerra mundial, como en Kēkkon no seitaī (1942) e Aoi sanmyaku (1949), dirixidos por Tadashi Imai, e Kēssen no ōzora he, dirixido por Kunio Watanabe.
Posguerra
Hara protagonizou o primeiro filme de posguerra de Akira Kurosawa, Waga seishun ni kuinashi (1946). Tamén traballou co director Kimisaburo Yoshimura en Anjō-ke no butōkai (1947) e con Keisuke Kinoshita en Ojôsan kanpai (1949). En todos estes filmes, interpretou a "nova" muller xaponesa, arelando un futuro brillante. Porén, en moitos dos seus filmes, especialmente os dirixidos por Yasujirō Ozu e Mikio Naruse representou a típica muller xaponesa, actuando de filla, esposa ou nai.
O primeiro dos seus seis filmes con Yasujirō Ozu foi Primavera tardía (1949), e a colaboración entre eles durou os seguintes vinte anos. En Primavera tardía interpretou a Noriko, unha filla devota que prefire quedar na casa coidando do seu pai en lugar de casar, a pesar dos rogos dos seus familiares. En Bakushū (1951), interpretou unha personaxe non relacionada tamén chamada Noriko, que quería casar e atopa o valor para facelo sen a aprobación da súa familia. A este seguinos Contos de Toquio (1953), quizais o filme máis célebre de Ozu, en que interpreta a unha viúva, tamén chamada Noriko, cuxo marido foi asasinado na guerra. A súa devoción polo home morte preocupa á súa familia política, que insiste en que debería mudarse ou volver casar.
O último gran personaxe de Hara foi Riku, a esposa de Ōishi Yoshio, no filme Chushingura (1962).
Últimos anos
Hara, que nunca casou, foi alcumada "a virxe eterna" no Xapón e. Abandonou a interpretación en 1963 (ano da morte de Ozu), e pasou unha vida recluída en Kamakura, onde se rodaron moitos dos filmes en que a dirixiu Ozu, rexeitando todas as entrevistas e fotografías. Durante anos, a xente especulou sobre as razóns para que abandonase a vida pública. Hara confesou durante a súa última conferencia de prensa que realmente nunca gozou da interpretación e empregábao como medio para axudar a súa familia; non obstante, moita xente continuou a pensar na posibilidade de que tivese unha relación romántica con Ozu, ou a deteroración da súa vista.
Tras ver a Hara nun filme, o novelista Shūsaku Endō escribiu: "Suspiraríamos ou deixaríamos saír unha grande exhalación do máis fondo do noso corazón, pero que o que nós sentimos foi precisamente isto: Pode ser posible que haxe unha muller así no mundo?"
Tras máis de cincuenta anos de reclusión, Hara faleceu de pneumonía no hospital da prefectura de Kanagawa o 5 de setembro de 2105, aos 95 anos. A súa morte non foi recollida nos medios de comunicación ata o 25 de novembro dese ano debido a que a súa familia non achegou a información antes, seguramente por privacidade. O filme anime Sennen Joyū (2001), dirixido por Satoshi Kon, está baseado en parte na súa vida, aínda que foi producido e estreado máis dunha década antes da súa morte.
-769
Véxase tamén
Historia ano a ano
As Casas do Río
O topónimo galego As Casas do Río pode referirse a:
Loureira branca
Loureira branca ou marqués é unha variedade de vide (Vitis vinifera) de uva branca autóctona de Galicia, de pequeno tamaño, forma esférica e pel grosa de cor verde amarelada, utilizada especialmente para a elaboración dos viños das denominacións de orixe Rías Baixas, Ribeira Sacra e Ribeiro.
Coñécese tamén cos nomes de branco redondo, cheiro, dourada, loureira marqués, loureira branca e loureiro. A súa principal distribución de cultivo espállase entre o sur da D.O. Rías Baixas, Ribeiro e Norte de Portugal onde é unha das variedades principais na rexión dos Vinhos Verdes.
Segundo a Orde APA/1819/2007, pola que se actualiza o anexo V, clasificación das variedades de videira, do Real Decreto Español 1472/2000, do 4 de agosto, polo que se regula o potencial de produción vitícola, loureira branca, considérase variedade recomendada para as condicións de Galiza, único lugar onde se cultiva (ademais do Norte de Portugal). Existe tamén unha loureira tinta, moi escasa.
O nome de loureira ou loureiro procede claramente de louro, e este do latín laurus (‘escuro’), mesma orixe que dá nome ao loureiro. Neste caso, o nome, máis que pola cor, explícase probablemente polo aroma que infunde e que recorda á planta das lauráceas.
Características
A videira é de elevado rendimento. Os cachos da caste loureira son grandes e non moi compactos, mentres que os bagos, de gran calidade, son medios de tamaño uniforme e de cor amarelada ou averdada. Produce viños de elevada acidez e con aromas florais, minerais e afroitados moi acentuados. Alén de orixinar viños "monovarietais" (unha soa caste) acostuma combinarse coas castes treixadura (trajadura en portugués) e arinto (en Portugal). En Galiza ensambla con variedades como caíño. Ten un alto índice de glicerol, e os viños teñen unha gradación alcólica entre 10,5 e 11,5%.
Vilaia de Guelma
A provincia de Guelma (en lingua árabe ولاية قالمة) é unha provincia (wilaya) no leste de Alxeria. A súa capital é Guelma.
-763
Véxase tamén
Historia ano a ano
Gonzalo de Mondoñedo
Gonzalo de Mondoñedo, tamén coñecido como San Gonzalo, ou Gonzalo Froilaz, foi un nobre e relixioso galego, membro da familia Froilaz-Traba, fillo de Froila Bermúdez e irmán de Pedro Froilaz, conde de Galiza e Trastámara. Ocupou o bispado de Mondoñedo entre os anos 1070 e 1108. Durante o seu mandato impulsou a obra románica da Catedral de San Martiño de Mondoñedo (Foz) e mantivo varios preitos territoriais tentando conservar os dominios da súa diocese. Especial relevancia tivo o litixio mantido co bispo Diego Xelmírez polos arciprestados de Salaxia, Bezoucos e Trasancos. A súa figura, santificada polo pobo (non está canonizado pola igrexa), está envolta na lenda ao atribuírselle o afundimento dunha armada normanda e outros milagres.
Biografía
miniatura|Representación dun bispo no interior do Mosteiro de Xuvia. Panteón familiar da familia Froilaz-Traba. Gonzalo Froilaz, foi monxe beneditino e abade do mosteiro de Sahagún até o seu nomeamento como bispo de Mondoñedo. A primeira referencia documental na que aparece neste cargo é do 13 de xaneiro do ano 1071, momento no que confirma unha doazón da infanta Urraca, irmá dos reis García II e Afonso VI.
Durante o comezo do seu mandato, Gonzalo foi bispo de dúas dioceses episcopais, a de Mondoñedo (antiga Bretoña) e a de Dumio. A diocese de Dumio fora trasladada desde Braga nos anos da chegada do islam á península ibérica. Entre o ano 1071 e o 1108 o bispo Gonzalo figura como confirmante en numerosos diplomas, nalgunhas ocasións asinando como minduniensis episcopus e noutras como bispo dumiensis .
Asistiu no 1088 ao Concilio de Husillos, no ano seguinte da tentativa feita por parte da nobreza galega de repoñer no trono o recluído rei García II. Neste concilio o rei Afonso VI depuxo e encarcerou o bispo compostelán Diego Páez implicado na conxura. Da asistencia de Gonzalo ao concilio e de posteriores confirmacións documentais xunto ao rei Afonso pode deducirse que non participou no alzamento. Tampouco existen referencias de que participasen os membros da súa estirpe familiar malia ter sido Froila Bermúdez, pai de Gonzalo, un firme partidario de García, do que os cartularios do Mosteiro de Xuvia indican que non chegou a aceptar nunca a Afonso VI como rei, só como rexente. O conde Froila morreu na vila de Cospeito durante unha visita ao seu fillo Gonzalo no ano 1091, este conduciuno ao mosteiro familiar de Xuvia onde foi sepultado na súa presenza.
No ano 1099, o papa Pascual II elevou a sé bracarense á categoría de metropolitana, como consecuencia o bispado de Mondoñedo tivo que retornarlle a diocese de Dumio. Nesta mesma bula papal foilles imposto aos bispos galegos a admisión de San Xeraldo de Braga como arcebispo, e así foi recoñecido un ano despois nun concilio en Palencia, lugar no que todos os seus bispos sufragáneos lle amosaron testemuña de obediencia coa excepción de Gonzalo de Mondoñedo, home de "carácter tenacísimo", que se negou a bicarlle o anel. Esta negativa motivou unha reprensión do papa. A perda de Dumio supuxo para Mondoñedo unha redución nas súas rendas económicas e no seu prestixio eclesiástico, Mondoñedo tivo que devolver a Braga as reliquias de San Martiño custodiadas até entón na basílica de San Martiño de Foz.
Noise Project
Noise Project, grupo galego formado na vila de Valga (Pontevedra), que practica un estilo de música a medio camiño entre o post-rock e o noise rock, cunha actitude marcadamente experimental.
Gonzalo de Mondoñedo
Catedral de San Martiño
alt=|esquerda|miniatura|Ábsidas da [[Basílica de San Martiño de Mondoñedo, construídas na época do bispo Gonzalo Froilaz.]]
Dionisio de Halicarnaso
O grego Dionisio de Halicarnaso (Διονύσιος Ἀλεξάνδρου Ἁλικαρνᾱσσεύς: Dionisio fillo de Alexandre de Halicarnaso, nado ca. -60 e finado ca. -7, foi un historiador, crítico literario e profesor de retórica. Viviu en Roma na época de César Augusto.
Gonzalo de Mondoñedo
Catedral de San Martiño
alt=|miniatura|Pintura mural do [[século XII da Catedral de San Martiño. Descuberta no ano 2008, o profesor Manuel Castiñeiras atribúe a súa autoría a Bernardo, tesoureiro de Xelmírez e iluminador do Tombo A de Compostela .]] O bispo Gonzalo ocupou a sé mindoniense nun momento de prosperidade económica e de expansión territorial. Favorecida a súa igrexa por importantes doazóns, como as dos condes de Galiza Raimundo e Urraca no ano 1096 ou a de Ermesenda Nuñez, herdeira do conde Osorio Guterrez e motivo dun preito cos monxes do mosteiro de Lourenzá, iniciou unha ambiciosa obra para o enaltecemento da súa sé episcopal.
Dionisio de Halicarnaso
Traxectoria
Viaxou a Roma logo de finalizada a guerra civil, pasou vinte e dous anos estudando latín e literatura e preparando materiais para a súa historia. Durante ese período impartiu leccións de retórica e gozou da sociedade de personaxes moi distinguidos da época. A data da súa morte é descoñecida.
Gonzalo de Mondoñedo
Catedral de San Martiño
Esta reforma edificouse sobre a anterior catedral prerrománica, obra do século X emprendida polo seu antecesor Rosendo de Celanova, e que aínda pode apreciarse nos muros norte e sur do actual edificio. A construción de San Rosendo tiña remodelado unha construción aínda mais antiga, datada polos arqueólogos no período suevo, e da que se pensa foi o Mosteiro Máximo citado no Parochiale suevorum do século VI, residencia do bispo Maeloc e sé episcopal dos bretóns fuxidos dos ataques bárbaros ás Illas Británicas.
Dionisio de Halicarnaso
Traxectoria
O seu gran traballo, titulado Ῥωμαική ἀρχαιολογία (Rhōmaikē arkhaiologia, Antigüidades romanas), abarca a historia de Roma desde o período mítico ata o comezo da Primeira guerra púnica.
Gonzalo de Mondoñedo
Catedral de San Martiño
Na obra románica de San Gonzalo construíuse a parte central da basílica, o arco triunfal, as absidiolas e o ciborio. Así como outros elementos como o retablo que se atopa sobre o altar ou os capiteis. No arranque da bóveda a norte do cruceiro figura unha inscrición na honra do bispo Gonzalo: "ONOREM SCI MARTINI GUNDISALBUS EP". O proxecto do bispo Gonzalo ficou inconcluso na hora da súa morte, e foi rematado posteriormente polo bispo Munio Afonso. Nese momento xa estaba tomada a decisión de trasladar a sé episcopal cara o interior polo que o remate da obra foi notabelmente mais modesto do planificado. A este momento pertencen unha serie de columnas sen capitel nin base incrustadas no muro que perderon o seu sentido ao reducirse as pretensións da obra.
Dionisio de Halicarnaso
Traxectoria
A obra foi dividida en 20 libros, dos cales os primeiros nove permanecen enteiros, o décimo e undécimo están case completos, e os restantes están incompletos nos extractos de Constantino Porfiroxéneta e un epítome descuberto por Angelo Mai nun manuscrito de Milán. Os tres primeiros libros de Apiano e Plutarco Vida de Camilo abarcan moito da vida de Dionisio.
O seu principal obxectivo foi reconciliar aos gregos co goberno do imperio romano, resaltando as cualidades dos seus conquistadores. De acordo con el, a historia é filosofía que se ensina con exemplos, esta idea tomouna seguindo o punto de vista dos retóricos gregos. Coidadosamente consultou as mellores fontes e o seu traballo e o de Tito Livio son os únicos que detallan a historia romana temperá.
O libro I ten un extenso prólogo onde expón a xustificación e o obxectivo da obra: cobre un baleiro, é de carácter didáctico, polémico e de agradecemento. É o propósito de Dionisio ensinar aos seus compatriotas gregos o carácter da fundación de Roma e os motivos da súa grande expansión. O noso autor considera que as etapas de fundación e de realeza son claves, e que estas non foron suficientemente desenvolvidas por outros historiadores, de feito o título da obra Romaniké Archaiología fainos pensar nos textos gregos que trataban sobre as fundacións dos pobos. Dionisio fai énfase nas orixes gregas de Roma e en que é o mérito -e non a Fortuna- o que lles conseguiu a hexemonía aos romanos. O historiador explica o éxito dos romanos polo feito de que eles perfeccionaran a herdanza grega no militar, o político e o cívico. As fontes de Dionisio son a analística romana (sobre todo a do s. I a.C.), Xerónimo de Cardia, Polibio, Timeo e Varrón, entre outros.
Dionisio é tamén o autor de varios tratados retóricos, nos cales demostra estudar a fondo os mellores modelos áticos: Os dous últimos tratados son suplementados polas cartas a Cneo Pompeio Magno e Ameo (dúas).
Estilo
A súa prosa é aticista, tinguida de clasicismo, os preceptos retóricos que el mesmo expón pretende levalos ao acto na súa Arqueología por medio da imitación dos modelos preferidos (Lisias, Isócrates e Demóstenes). Como Isócrates, evita o hiato e compón unha prosa periódica, de Demóstenes toma as metáforas atrevidas. Confire á historia o ton retórico e pracenteiro que desprezaba Polibio (o seu antimodelo).
Utiliza o presente histórico e abunda no uso do optativo e na atracción do relativo, tamén fai un uso clasicista dos modos e os tempos. O léxico, como é corrente no helenismo, combina palabras da linguaxe corrente coas da lingua poética. Como carecía de vocabulario técnico, na súa obra retórica, utiliza 'nomes metafóricos'; finalmente, distíngueo a amplificación adxectival (o que lle confire un ton ampuloso e perifrástico).
Noise Project
No ano 2007 lanzan o seu primeiro traballo, Teleclube, no netlabel A Regueifa Plataforma. O título remite á prehistoria do grupo, cando Alexandre e Raúl quedaban para tocar no Teleclube de Cordeiro (Valga). O carácter experimental, unido a ironía empregada nalgúns temas levou a que fosen comparados coa actitude de grupos galegos como Os Resentidos e N.H.U.. O traballo tamén incluía a canción "Rapaciña", unha versión de Andrés do Barro que máis tarde sería incluída no recompilatorio Manifesto Dobarrista.
No mesmo 2007, Alexandre ten que abandonar o grupo por motivos laborais. A finais dese mesmo ano entra Álvaro (guitarra, baixo e voz), volvendo o grupo á formación de sexteto.
No ano 2008 o grupo queda segundo no concurso GZcrea, polas cancións "II" e "A pedra de afiar".
Os formantes de Noise Project, como membros da asociación Os Penoucos, promoveron tamén a creación do Festival Artenativa, en Valga, que celebrou a súa primeira edición en agosto de 2007.
No ano 2010 a banda editou o seu segundo traballo Asuntos que se resolven co tempo.
Gonzalo de Mondoñedo
Preito dos arciprestados
Para dirimir esta disputa celebrouse un sínodo episcopal na vila de Carrión no ano 1103. Ao mesmo asistiu o bispo de Compostela, Diego Xelmírez, pero non Gonzalo de Mondoñedo alegando problemas de saúde. A consecuencia do concilio, Bernardo de cluny arcebispo de Toledo, solicitou por carta ao bispo mindoniense a devolución dos arciprestados. Diante da negativa do bispo, a mesma solicitude foi repetida, un ano mais tarde, polo bispo de Burgos e polo rei Afonso VI. No ano 1105 o propio pontífice Pascual II ordenou terminantemente a devolución dos arciprestados: "se vos opoñedes á xustiza, sentiredes mais vivamente a súa espada". Malia as presións recibidas, o bispo Gonzalo, amparado polo poder da súa familia, propietaria da xurisdición civil do territorio en disputa, continuou retendo os arciprestados.
GoldenEye 007
GoldenEye 007 é un videoxogo de 1997 desenvolvido por Rare e publicado por Nintendo para o Nintendo 64. Está baseado no filme de 1995 de James Bond, 007: Goldeneye. Conta cunha campaña para un xogador no que os xogadores asumen o papel do axente de intelixencia James Bond na súa para previr que un sindicato criminal use unha arma satélite contra Londres. O xogo inclúe un modo multixogador con pantalla dividida no que até catro xogadores poden competir en diferentes competencias de estilo deathmatch.
O desenvolvemento comezou en 1995 e foi levado a cabo por un inexperto equipo liderado por Martin Hollis, quen anteriormente traballara nunha versión arcade de Killer Instinct. Nun comezo estaba pensado como un xogo de plataformas de desprazamento lateral para Super Nintendo Entertainment System, mais evoluciounou cara a un xogo de disparos en 3D inspirado en Virtua Cop de SEGA. Despois de dous anos e medio de desenvolvemento, GoldenEye 007 foi lanzado pouco antes da estrea da secuela do filme GoldenEye, 007: O mañá nunca morre. Malia que o xogo recibiu baixas expectativas por parte dos medios especializados, recibiu a aclamación da crítica e vendeu máis de oito millóns de copias, converténdose no terceiro xogo máis vendido de Nintendo 64. O xogo foi eloxiado polo seu estilo visual, o seu modo de xogo e a súa variedade, así como polo multixogador. En 1998, recibiu o Premio BAFTA ao Mellor Videoxogo e catro galardóns da Academy of Interactive Arts & Sciences.
Gonzalo de Mondoñedo
Preito dos arciprestados
A situación non mudou até a morte do rei Afonso VI, naquel momento Pedro Froilaz, cabeza familiar da liñaxe Traba, protexía os dereitos do infante Afonso Raimúndez ao trono do Reino de Galiza diante da súa nai Urraca (filla de Afonso VI) e do seu marido Afonso I de Aragón. Os Traba precisaban da alianza de Diego Xelmírez, que se debatía entre o bando de Afonso Raimúndez e o da súa nai Urraca. Convenientemente, San Gonzalo cesou no seu cargo, e nomeouse bispo a Pedro Amiguiz, abade do Mosteiro de Caaveiro e confesor de Pedro Froilaz. Probabelmente unha solución concertada entre as partes, e unha saída airosa para Gonzalo Froilaz. miniatura|Ataúde do bispo Gonzalo na Basílica de San Martiño|alt= En febreiro do 1110 a familia Froilaz entrega ao bispado compostelán os arciprestados en litixio mediante un documento no que todos os cregos, cabaleiros e vasalos dos Traba nos territorios disputados prometen obediencia ao bispo Xelmírez. Un documento que asinan en primeiro lugar: Pedro Froilaz de Traba, a súa esposa Dona Maior Guntroda, e as súas irmáns Munia Froilaz e Visclávara Froilaz.
Non foi esta a única concesión que os Traba fixeron ao prelado compostelán, desexoso de reducir a importancia da sé mindoniense, rival da súa. No momento do falecemento de Gonzalo Froilaz no ano 1112, o bispo Pedro regresou ao mosteiro de Caaveiro e foi nomeado para o cargo Munio Afonso, secretario persoal de Xelmírez e un dos redactores da Historia Compostelá. Este bispo tivo frecuentes enfrontamentos coa nobreza mindoniense e rematou por dimitir do seu cargo, regresando a Santiago. Unha das primeiras decisións do seu bispado foi o traslado da sé mindoniense cara o interior, á vila de Vilamaior do val de Brea, a súa actual localización, e o abandono de San Martiño en Foz, alegando o perigo que supuña a proximidade ao mar da sé episcopal. Esta decisión tomouse no ano 1113 nun concilio en Palencia solicitado polo mesmo Xelmírez, e no que asinan diversos persoeiros ofendidos polo bispo Gonzalo durante o longo preito polos arciprestados.
O tesouro do bispo santo
miniatura|Reprodución do anel do bispo Gonzalo no museo parroquial de San Martiño de Mondoñedo. |alt= O bispo Gonzalo faleceu no ano 1112, foi soterrado na súa igrexa de San Martiño de Mondoñedo nun sartego de granito, conservado até hoxe na nave sur da catedral. Este sartego foi aberto en sete ocasións ao longo dos séculos. A primeira vez en 1648 polo bispo de Mondoñedo Francisco Torres Grijalba, atopando no interior a osamenta do santo, restos da vestimenta, un báculo e un cíngulo de ouro e prata. Testemuñas da apertura do sartego narran como o bispo retirou reliquias do sarcófago e as repartiu entre os eclesiásticos que o acompañaban, entre elas as moas do santo. Nunha posterior apertura, no ano 1704, o bispo Manuel Navarrete cortou e retirou un óso do sepulcro.
A comezos do século XX, foron retirados do sartego os dous símbolos clásicos do bispo, o báculo e o anel. Datados no século XII, hoxe consérvanse dúas réplicas no museo parroquial de San Martiño de Mondoñedo (Foz) estando os orixinais no museo diocesano e catedralicio de Mondoñedo.
Lendas e milagres
alt=|esquerda|miniatura|Frota viquinga invadindo Inglaterra. Iluminación do S.XII.|304x304px miniatura|Ermida do bispo santo no monte da cruz do agrelo lugar ao que ascendeu o bispo Gonzalo fuxindo da armada viquinga. Nas proximidades (Pico da Lebre) existen indicios dunha fortificación posibelmente coetánea dos feitos .|alt=alt=|miniatura|A Fonte da Zapata, supostamente feita brotar por un zapato de San Gonzalo en tempo de intensa seca, é a cristianización do anteriormente chamado "rego de lavar as mans".A figura de San Gonzalo está asociada á lenda do afundimento dunha armada normanda no esteiro da ria de Foz. A lenda, para a que se poden atopar similitudes no folclore céltico, é racionalizada por algúns historiadores atribuíndo os naufraxios a causas naturais ou ao descoñecemento dos perigos da costa galega.
Se ben existen multitude de versións do relato , todas narran mais ou menos os seguintes feitos:
Nos anos posteriores ao "milagre", o bispo Gonzalo comezou a rodearse dun aura de santidade e a xerarse un culto popular en torno á súa figura.
Esta santificación, feita polo pobo, nunca foi recoñecida oficialmente pola igrexa católica, San Gonzalo non está canonizado. Porén, admitiuse o seu culto local e o "santo" foi incluído nos calendarios da catedral de Mondoñedo no século XIV, douscentos anos despois da morte do bispo.
A comezos do XVI, a igrexa aproveitou esta veneración popular para rematar con algúns dos ritos pagáns e supersticiosos presentes na zona :
- Edificouse arredor do 1577 no monte da cruz do Agrelo a ermida do bispo santo, afirmando que alí foi onde se produciu o milagre de San Gonzalo. Oportunamente apareceu no monte soterrada unha imaxe de madeira do santo. Neste mesmo monte da cruz do Agrelo existe unha fonte chamada, fonte dos Mouros á que peregrinaba a xente á procura de curación nas súas augas. Coa construción da capela, cristianizouse tamén a asistencia da xente ao lugar dando orixe á tracional romaría focense coñecida como festa do Santo.
Debate historiográfico
miniatura|Reprodución do báculo do bispo Gonzalo no museo parroquial de San Martiño de Mondoñedo.|alt=|esquerda Unha parte dos historiadores que desde o século XVII se teñen ocupado da figura do bispo Gonzalo e a súa lenda, teñen negado a identificación do bispo santo de Mondoñedo co bispo Gonzalo Froilaz do período 1070-1108. Esta negativa baseábase en dous motivos principais:
1.- Non hai ataques normardos en Galiza despois da época do bispo Cresconio (1037-1066).
Porén, os ataques dos piratas foron o motivo oficial do traslado da sé mindoniense desde Foz até Vilamaior do Val de Brea (lugar onde se asenta nos nosos días) decidido no Concilio de Palencia do ano 1113. A historia compostelá refire nas súas páxinas dúas incursións entre os anos 1108 e 1115, e mesmo existe unha doazón do pai de San Gonzalo, Froila Bermúdez, ao mosteiro de Xuvia no que di que cede ao mosteiro as vila de Domirón e San Xiao de Mondego, ocupadas polos normandos e recuperadas polo seu fillo o bispo Gonzalo
2.- O conflitivo bispo Gonzalo, carece da humildade e a obediencia necesarias para ser santificado pola igrexa.
Ademais da refutación destes argumentos, as inspeccións do contido do sepulcro da catedral de San Martiño, identificado tradicionalmente co de San Gonzalo, datan os achados na época de Gonzalo Froilaz. Así o corroboran as investigacións do profesor Ramón Yzquierdo Perrín, que data báculo e anel nos primeiros anos do século XII, as análises realizadas dos restos das roupas, remitidas ao museo arqueolóxico nacional, que datan a súa factura no século XII, e os estudos do esqueleto realizadas polos profesores Xosé Carro Otero e María Luisa Varela Ogando chegan á mesma conclusión.
Sinagoga Pinkas
miniatura|250px|dereita|Sinagoga Pinkas. A sinagoga Pinkas (en Pinkasova synagoga) é a segunda sinagoga sobrevivente máis vella en Praga. As súas orixes son conectadas coa familia Horowitz, unha familia xudía de sona en Praga. Hoxe, a sinagoga é administrada polo Museo Xudeu de Praga e conmemora as 78 000 vítimas xudías checas do Shoah.
Historia
Unha escavación arqueolóxica demostrou que no século XV a área da actual sinagoga Pinkas tiña pozos, un mikveh e casas deshabitadas. En 1492, unha desas casas tiña un oratorio privado pertencente á distinguida familia xudía Horowitz de Praga. En 1535, un dos membros da familia, Aharon Meshulam Horowitz, decidiu substituír a casa por unha sinagoga para a súa familia. Neste edificio podemos atopar compoñentes dos estilos gótico e renacentistas. Entre 1607 e 1625 engadiuse un anexo de estilo renacentista e a sinagoga foi ampliada cun vestíbulo, unha zona de mulleres e un balcón. O deseño do anexo foi ideado por Juda Coref de Herz (o autor do plano da sinagoga Maisel).
Piñeiro (homónimos)
Piñeiro pode ser:
Bouligneux
Bouligneux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
DVB
O Digital Video Broadcasting (DVB) é un conxunto de estándares abertos para televisión dixital internacionalmente aceptados. Os estándares DVB están xestionados polo DVB Project, un consorcio internacional da industria con máis de 270 membros, e son publicados polo Joint Technical Committee (JTC, Comité Técnico Conxunto) do ETSI (European Telecommunications Standards Institute, xunto co CENELEC (European Committee for Electrotechnical Standardization) e a EBU (European Broadcasting Union). A interacción dos diferentes subestándares DVB descríbese no DVB Cookbook. . Moitos dos aspectos do DVB está suxeitos a patentes, incluíndo elementos da codificación de vídeo e son MPEG. miniatura|500px|Distribución dos estándares de televisión no mundo (en 2014).
Transmisión
Os sistemas DVB distribúen datos usando unha ampla variedade de métodos, que inclúen:
Estes estándares definen a capa física e de enlace do sistema de distribución. Os dispositivos interactúan coa capa física a través dunha interface síncrona paralela (SPI, Synchronous Parallel Interface), síncrona serie (SSI, Serial Synchronous Interface) ou asíncrona serie (ASI, Asynchronous Serial Interface). Os datos transmítense en fluxos de transporte MPEG (MPEG Transport Streams) con algúns condicionantes adicionais (DVB-MPEG), encapsulados en paquetes de 188 bytes. En novembro de 2004 publicouse un estándar para a distribución comprimida temporalmente a dispositivos móbiles.
Estes sistemas de distribución diferéncianse principalmente nos esquemas de modulación e nos códigos de corrección de erros empregados. En satélite, na banda de SHF, DVB-S emprega a modulación QPSK, mentres que DVB-S2 (a segunda xeración do estándar) emprega QPSK, 8PSK, 16 APSK ou 32 APSK, en función do perfil (profile) empregado. As modulacións máis empregadas son QPSK e 8PSK. No caso de DVB-C, nas bandas de VHF e UHF emprégase a modulación QAM: 16-QAM, 32-QAM, 64-QAM, 128-QAM ou 256-QAM. Finalmente, en transmisións de televisión dixital terrestre (TDT), o estándar DVB-T usa unha modulación COFDM coa posibilidade de ter modulación xerárquica.
A especificación DVB-T2 (segunda xeración do estándar de transmisión terrestre) foi aprobada pola xunta directiva (Steering Board) do DVB en xuño de 2008 e enviada ó ETSI para a súa adopción como un estándar formal, o que se produciu o 9 de setembro de 2009.
O estándar DVB-T2 proporciona unha recepción máis robusta e aumenta a taxa binaria por riba dun 30 % para transmisores únicos, como os do Reino Unido, e debería aumentar a taxa binaria máxima en máis dun 50 % en grandes redes de frecuencia única (SFN Single Frquency Network), como en España, Alemaña e Suecia.
Por outra banda, o DVB creou un grupo de televisión en tres dimensións (CM-3DTV) para identificar "que clase de solución 3D-TV quere o mercado, e como o DVB pode xogar un papel activo na creación desa solución". O grupo CM-3DTV mantivo unha reunión de lanzamento en Xenebra o 25 de xaneiro de 2010, seguida pola primeira reunión do grupo o día seguinte.
Normas
miniatura|dereita|180px|Transmisor DVB de R&S. Listaxe das normas segundo campos e aplicacións.
Contido
Ademais de son e vídeo, o DVB tamén considera a transmisión de datos (DVB-DATA - EN 301 192) con canles de retorno (DVB-RC) sobre distintos medios de transmisión (DECT, GSM, PSTN/RDSI, satélite, etc.) e protocolos (DVB-IPTV: Internet Protocol; DVB-NPI: network protocol independent e protocolo independente de rede).
Tamén se tiveron en conta nos estándares, para facilitar a conversión, vellas tecnoloxías como o teletexto (DVB-TXT) e os datos incluídos no VBI (vertical blanking interval, intervalo de borrado vertical -DVB-VBI-). Non obstante, para moitas aplicacións existen alternativas máis avanzadas, como DVB-SUB para o subtitulado.
O DVB tamén define un novo estándar para a difusión de vídeo en 3D: DVB 3D-TV
Encriptación e metadatos
O sistema de acceso condicional (DVB-CA) define un algoritmo chamado CSA (Common Scrambling Algorithm) para encriptar os datos que se queiran protexer, así coma unha interface física, chamada Common Interface, para permitir o acceso a contidos encriptados (de pagamento). Os fabricantes que seguen o estándar DVB-CA desenvolven os seus sistemas completos de acceso condicional propietarios seguindo esta especificación. Un mesmo programa encriptado pode ir asociado a varios sistemas de acceso condicional ó mesmo tempo, de xeito que se obtén unha gran flexibilidade comercial para o provedor do servizo.
Por outra banda, o DVB tamén está a desenvolver un sistema anticopia para protexer o contido logo de recibido: DVB-CPCM (Content Protection and Copy Management, Protección de contidos e xestión de copias). A intención é permitir un uso flexible de contidos gravados nunha rede doméstica ou máis grande, entanto que se impide a distribución compartida sen límites en internet. O DVB-CPCM foi unha fonte de moita controversia na prensa popular, e dise que o CPCM é a resposta do DVB ó errado sistema americano de Broadcast Flag.
Walk Among Us
Walk Among Us é a oitava edición da banda estadounidense de horror punk Misfits. Trátase do primeiro álbum do grupo en ser publicado (aínda que realmente foi o terceiro en ser gravado, despois de Static Age e 12 Hits from Hell), e foi lanzado orixinalmente a través dos selos Ruby Records e Slash Records no mes de marzo de 1982.
-760
Véxase tamén
Historia ano a ano
Walk Among Us
En abril do ano 2016 a revista Rolling Stone colocouno no posto 32 da súa lista dos 40 mellores álbums de punk de todos os tempos.
Loureira tinta
Loureira tinta é unha variedade de vide (Vitis vinifera) de uva tinta autóctona de Galiza, de pequeno tamaño, forma esférica e pel grosa de cor negra azulada, de cultivo pouco estendido e utilizada especialmente na elaboración dos viños da Denominación de Orixe Rías Baixas.
DVB
Encriptación e metadatos
Os fluxos de transporte DVB inclúen metadatos chamados Información de Servizo (SI, Service Information, recollido en DVB-SI, ETSI EN 300 468, ETSI TR 101 211), que enlazan os distintos fluxos elementais (son, vídeo e teletexto, por exemplo) para formar programas coherentes e proporcionar descricións, lexibles polo usuario, para as guías electrónicas de programa e tamén para a busca automática e a filtraxe.
Por outra banda, tamén se traballa no campo da televisión vía IP (DVB-IPI, ETSI TR 102033, ETSI TS 102034, ETSI TS 102814), que tamén inclúe metadatos coas definicións para unha guía de contidos emitidos en banda larga (DVB-BCG, ETSI TS 102 539).
Plataforma software
O DVB-MHP (Multimedia Home Platform, Plataforma Doméstica Multimedia) define unha plataforma baseada en Java para o desenvolvemento de aplicacións de sistemas de vídeo doméstico. Proporciona abstraccións para moitos dos conceptos DVB e MPEG-2, así como interfaces para outras características como o control de tarxetas de rede, descarga de aplicacións e gráficos multicapa.
Canle de retorno
O DVB-RCS inclúe os estándares para distintas canles de retorno que traballan xunto coa transmisión DVB(-S/T/C) para crear unha comunicación bidireccional. RCS significa Return Channel Satellite ou Canle de Retorno por Satélite, e especifica canles de retorno nas bandas C, Ku e Ka con ata 2 Mbit/s. DVB-RTC (ETSI EN 301958), pola contra, especifica a canle de retorno para a TDT (Return Channel Terrestrial).
Adopción
No ano 1994 ratificáronse o DVB-S e o DVB-C, mentres que o DVB-T foi ratificado a comezos de 1997. As primeiras emisións da TDT seguindo o estándar DVB-T levounas a cabo o Digital TV Group no Reino Unido a finais de 1998. En 2003, Berlín, en Alemaña, foi a primeira área que fixo o que logo se coñecería como "apagamento analóxico": a finalización de todas as transmisións dos sinais de televisión analóxica. Moitos países europeos teñen previsto dispor de cobertura total de televisión dixital para 2010 e proceder ó apagamento analóxico dos sinais PAL/SECAM para esa data.
Para a recepción do sinal da TDT é preciso dispor dun televisor compatible ou ben mercar un adaptador que reciba o sinal da TDT e o transforme de xeito que se poida visualizar nun televisor analóxico. Tanto os televisores equipados con sintonizador TDT como os equipamentos adaptadores foron baixando de prezo segundo se ía estendendo a cobertura da TDT e o número de equipamentos vendidos.
O sistema DVB-T úsase en Europa, Australia, a India, o Sueste asiático e varios países africanos. A maioría de países africanos optou polo sistema DVB-T. Os Estados Unidos, Porto Rico, Canadá, México, Corea do Sur, Honduras e O Salvador optaron polo sistema americano ATSC. Gran parte de Latinoamérica adoptou o sistema xaponés ISDB-T, o igual que as Filipinas e, por suposto, Xapón.
Kenya
As transmisións DVB-T foron inauguradas polo presidente de Kenya, Mwai Kibaki, o 9 de decembro de 2009. As transmisións están empregando a codificación H.264, e os descodificadores proporiónaos a Universidade de Nairobi. En Kenya tamén se leva transmitindo en DVB-H desde xullo de 2009, e está dispoñible para móbiles Nokia e ZTE na rede Safaricom.
Suráfrica
A finais de 2010 o goberno surafricano referendou a decisión da SADEC (Southern African Development Community, Comunidade de Desenvolvemento Surafricana) de adoptar o estándar DVB-T2.
Hong Kong
En Hong Kong, distintos operadores de televisión por cable, como TVB Pay Vision e Cable TV, xa empezaron a usar DVB-S ou DVB-C. O goberno, pola contra, adoptou o estándar DMB-T/H, desenvolvido en China, para os seus servizos de difusión de TDT, que comezaron o 31 de decembro de 2007.
Irán
As emisións en DVB-T en Irán comezaron o 17 de marzo de 2009.
Israel
En Israel, as emisións de DVB-T, empregando a codificación H.264, comezaron oficialmente o 2 de agosto de 2009. O apagamento analóxico estaba previsto para o 2 de febreiro de 2010, pero foi posposto ata o 30 de marzo de 2011. Durante 2010, as transmisións DVB-T fóronse estendendo pola maior parte de Israel e engadiuse a guía electrónica de programas (EPG).
Xapón
Coa excepción de SKY PerfecTV!, Xapón emprega diferentes formatos, aínda que son semellantes ós equivalentes DVB. SkyPerfect é un provedor de satélite que usa DVB nos seus satélites, situados a 124 e 128 graos leste. Pola contra, o satélite situado a 110 graos lste non emprega DVB. En outubro de 2008, SKY PerfecTV/HD comezou a emisión de 15 canles en alta definción usando o estándar DVB-S2 e codificación MPEG-4, H.264 AVC. Ten previsto chegar a emitir máis de 100 canles.
Malaisia
En Malaisia, unha nova emisora de televisión de pagamento, MiTV, comezou a dar servizo en setembro de 2005 usando a tecnoloxía de televisión sobre IP (DVB-IPTV). O único provedor de programas vía satélite, ASTRO, leva transmitindo en DVB-S dende a súa creación en 1996. As transmisión de proba de DVB-T en aberto empezaron a finais de 2006 coa transmisión simultánea de TV1 e TV2, ademais dunha nova canle chamada RTM3/RTMi. En abril de 2007 RTM anunciou os resultados positivos das probas e que esperaba comezar as transmisión ó público xeral en DVB-T a finais de 2007. Con todo, o sistema non chegou a arrincar como estaba previsto. En 2008 incluíronse nas probas unha canle de música chamada Muzik Aktif e unha canle de deportes chamada Arena, e está previsto incluír no futuro unha canle de noticias chamada Berita. Ademais, fixéronse probas de transmisións en alta definción durante os Xogos Olímpicos de Pekín, con resultados favorables. O lamzamento público estaba previsto para 2009. En 2009 MiTV pechou e cambiou o seu nome por U-Television, e anunciou que pasaba a emitir en DVB-T pero codificado (de pagamento) en vez do sistema DVB-IPTV, que usara antes do pechamento.
826
Véxase tamén
Historia ano a ano
DVB
Malaisia
O apagamento analóxico esta previsto para 2015.
Filipinas
En Filipinas, o DVB-S e o DVB-S2 son os dous estándares de difusión usados actualmente polas compañías de satélite, mentres que o DVB-C o empregan algunhas empresas de cable. O goberno adoptou o DVB-T en novembro de 2006 para as transmisións da TDT, pero un ano máis tarde cambiou de idea e adoptou o sistema xaponés ISDB-T.
Taiwán
En Taiwán algúns operadores de cable usan DVB-C, aínda que moitos usuarios seguen a usar a televisión por cable analóxica en formato NTSC. O goberno tamén adoptou o DVB-T para as súas transmisións de TDT. A televisión pública, Public Television Service (PTS) e Formosan TV están a transmitir televisión en alta definición. A primeira delas ten unha canle chamada HiHD; a segunda usa a canle en HD para transmitir partidos da liga MLB de béisbol.
Dinamarca
En Dinamarca, o DVB-T substituíu as transmisións analóxicas o 1 de novembro de 2009. As transmisións nacionais de televisión dixital foron subcontratadas á empresa Boxer TV A/S (Boxer TV). Non obstante, hai aínda varias canles en aberto da emisora DR, e algúns de TV 2.
Países Baixos
Nos Países Baixos, as emisións en DVB comezaron en abril de 2003 e o apagamento analóxico produciuse en decembro de 2006. Inicialmente foi comercializada por Digitenne e máis tarde por KPN. O bouquet 1 inclúe os seguintes servizos en aberto da televisión nacional: Nederland 1, 2, 3 e unha canle rexional. Os bouquets 2 a 4 teñen as outras canles comerciais e internacionais, tanto en aberto como de pagamento. O bouquet 1 tamén emite as canles de radio: Radio 1, Radio 2, 3 FM, Radio 4, Radio 5, Radio 6, Concertzender, FunX así coma unha canle rexional.