cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
StarBasic
Primeiro virus para OpenOffice
O 30 de maio do ano 2006 foi detectado o primeiro virus conceptual para OpenOffice. Foi desenvolvido co só obxectivo de demostrar que é posible crear este tipo de software usando a linguaxe de macros desta suite de aplicacións libre. Escrito en StarBasic, o virus é capaz de infectar as versións de OpenOffice e StarOffice en calquera plataforma.
Iggy Pop
James Newell Osterberg, Jr., nado en Muskegon (Míchigan) o 21 de abril de 1947, é un cantante estadounidense de punk-rock, máis coñecido polo seu nome artístico, Iggy Pop. É considerado un dos maiores innovadores no punk rock e estilos relacionados.
Iggy Pop tivo distinto grao de éxito nos seus 25 anos de carreira como solista. Temas coñecidos seus son "Search & Destroy", "Lust for Life", "I'm Bored", "The Passenger", "I Wanna Be Your Dog" e "Candy".
Traxectoria
Creceu en Ann Arbor, e comezou no mundo da música como batería en varias bandas de instituto; entre elas estaba The Iguanas, onde recibiu o seu nome artístico Iggy. Gran fan do blues, de cando en vez escapábase da universidade e ía a Chicago (Illinois) para aprender máis do blues. Inspirado por iso, do mesmo xeito que The Doors, formaron The Psychedelic Stooges e alcumouse a el mesmo Iggy Stooge, e despois Iggy Pop. Logo de dous anos de ensaios, a banda fixo o seu debut en Ann Arbor, Míchigan.
David Bowie produciulles un álbum en Inglaterra, o famoso Raw Power («Poder cru», literalmente), considerado un dos primeiros álbums punk rock da historia, un disco cargado de provocación e contidos sexuais.
Nel atópase o seu clásico "Search and Destroy", posiblemente unha das súas cancións máis populares. O disco non estivo exento de problemas e polémica desde a súa xestación: a portada foi escollida por Tony DeFries (representante de Bowie), e a mestura fíxose nos Ánxeles, lonxe do alcance de Iggy, quen proxectaba para o álbum un son máis cru do que finalmente resultou.
Iso provocou unha polémica que durante anos marcou a historia do álbum, chegando a circular, en forma de Bootleg ou Disco pirata, unha versión titulada Rough power, coas mesturas de Iggy; este viu editada en 1997, a través de Sony, unha versión remezclada persoalmente por el, e que representaba a súa visión sobre como debería soar o disco no seu día, dándolle unha maior presenza ás guitarras e á batería, en busca dun son máis agresivo; a nova remestura espertou tanto adhesións incondicionais como rexeitamentos entre os seus seguidores.
Con James Williamson como guitarrista, tiveron problemas para buscar sección rítmica. E tiveron grandes problemas para atopar os membros, así que decidiron reunir aos Stooges. Non era tecnicamente unha auténtica reunión, pois Dave Alexander non ía tocar no álbum, polos seus problemas co alcol. Debido a iso morreu en 1975. Tamén, Ron Asheton cambiou a guitarra polo baixo para deixar a Williamson o seu lugar. Logo da saída do álbum engadiuse un membro á banda e Bowie seguiu co seu apoio, pero os problemas tóxicos de Iggy persistiron. O último concerto dos The Stooges acabou nunha pelexa entre a banda e un grupo de moteiros documentado no Bootleg Metallic KO. A drogadicción de Iggy puxo unha paréntese na súa carreira por varios anos.
Como solista; de Kill City a Blah Blah Blah
En 1977, Iggy gravaría o álbum Kill city, con outro ex-Stooge, James Williamson; o disco incluiría temas inéditos que formaron parte do repertorio dos Stooges, como "I got nothin", e orientaría o clásico son dos Stooges cara a un campo que recordaría ao estilo de The Rolling Stones; as letras do disco falan de decadencia, vicio e desesperación: «Til you wind up in some bathroom, overdosed and on your knees» («Ata que acabas nalgún váter, con sobredose e de xeonllos»), diría no tema "Kill City", que dá título ao álbum. Este disco, a pesar de ser un traballo de Iggy e Williamson, é a miúdo considerado como un disco máis de The Stooges, por conter parte do material que formaba parte do seu repertorio, e gran parte da esencia da banda.
David Bowie e Iggy instaláronse en Berlín para desengancharse da gran cantidade de cocaína que tomaban ao día; neses tempos Bowie só mantíñase de leite e cocaína. Pop asinou con RCA e Bowie axudou a compor e producir os álbums The Idiot e Lust for Life, que foron considerados como dous dos seus mellores traballos por moitos dos seus fans. Entre 1979 e 1982 editaría unha serie de álbums con escasa repercusión, como Party ou Zombie Birdhouse e unha certa tendencia pop lixeiramente naif e psicodélica.
O retorno ó rock: de Instinct a American Caesar
O seu seguinte disco, Instinct, supuxo o seu celebrado regreso ao rock, acompañado á guitarra de Andy McCoy, ex guitarrista de Hanoi Rocks, co cal emprendería unha exitosa xira; no disco podíase apreciar unha certa influencia do Hard rock que se escoitaba naqueles anos.
Pero sería con Brick by Brick, considerado por moitos dos seus fans como un dos seus mellores e máis completas obras, co que Iggy tomaría o primeiro plano da actualidade rockeira. O disco contou coa colaboración dos entón membros de Guns N' Roses Slash e Gabriel F. Yapur, que aparecerían no videoclip de "Home", unha canción que se convertería nun dos grandes éxitos de Iggy xunto co "Hit Candy", un medio tempo melódico cargado de dramatismo, que se convertería nun dos seus maiores éxitos; nel, Iggy cantaría a dúo coa vocalista de The B-52's, Kate Pierson. "Main street eyes", "I Won't crap out" ou "The Undefeated" son outros temas recordados deste álbum, que suporía un achegamento ao Rock americano máis clásico, e un afondamento a nivel lírico e compositivo dun Iggy máis maduro e reflexivo, emulando aos cronistas sociais do Rock Americano como John Hiatt, músico do cal incluiríase unha composición, o tema "Something Wild".
American Caesar (1993), seguiría a liña marcada por Brick by brick, combinando potentes temas de Rock and roll, como "Wild America", un dos éxitos do disco, que contaría coa colaboración de Henry Rollins, "Beside you", un medio tempo que contaría cun vídeo musical moi publicitado na MTV, e unha versión que Iggy levaba anos interpretando en directo, pero que xamais gravara; o hit dos '50 "Louie Louie".
De Naughty Little Doggie a The Weirdness; a reunión de The Stooges
miniatura|300px|Iggy Pop en [[2006.]] Naughty little doggie, o seu disco de 1996, retomaría unha liña rockeira máis básica, apartándose da madurez e eclecticismo das súas dous anteriores discos. Durante os anos de Instinct, Brick by brick e American Caesar, Iggy viviría unha das épocas de maior éxito comercial da súa carreira, en parte grazas ao auxe do rock que se viviu a finais dos 80, con bandas como Guns N' Roses, e posteriormente coa chegada do Grunge
En 1997 remezcló Raw Power para darlle un son máis duro, levado en parte polas queixas dos fans pola pouca consistencia da remesturas de Bowie. Coproduciu en 1999 Avenue B con Don Was, e Beat 'Em Up en 2001, un traballo que se achegaba lixeiramente ao Nu-Metal, aínda que cun enfoque máis cru, nalgúns dos seus arranxos, apartándose dos clásicos patróns nos que viña movendo o seu son. No seu traballo de 2003, Skull Ring colabora con Sum 41 e Green Day, e cos irmáns Asheton, no que na práctica supuxo a reunión dos Stooges, que interpretaron varias cancións do disco, como "Little Electric Chair"; iso levou á organización dunha xira como The Stooges, e a consolidar a reunificación da mítica banda.
Cine
Iggy actuou en contadas películas tanto como actor como autor de bandas sonoras. Ata a data, fixo 15 películas, entre elas Cry Baby, Sid and Nancy, A cor do diñeiro, The Crow 2, Hardware, Rugrats, Snow Day, Coffee and Cigarettes, e Dead Man. Así mesmo, protagonizou unha película española, dirixida por Oscar Aibar, chamada Atolladero. Saíu en cinco series de TV: Corrupción en Miami, Historias da cripta, As aventuras de Pete e Pete e Star Trek: Deep Space Nine.
Aínda que Iggy non teña que ver coa película, un ambiguo Ewan McGregor, drogado en Velvet Goldmine, está considerado ser modelado á súa imaxe. Do mesmo actor, en Trainspotting é o ídolo do protagonista e aparece na BSO. A súa música tamén sae en Crocodilo Dundee, así como puxo voz á música de Goran Bregovic na BSO de Arizona Dream.
Tegostoma baphialis
Tegostoma baphialis é unha especie de traza da familia Crambidae. Atópase en Grecia, Rusia, Turkmenistán e Afganistán.
A envergadura das ás é de 16–17 mm.
Jorge del Castillo
Jorge Alfonso Alejandro del Castillo Gálvez, avogado e político n.1950, foi primeiro-ministro do Perú.
Conchíferos
miniatura|250px|Cunchas de [[Pilina unguis (monoplacóforo).]] miniatura|250px|[[Antalis vulgaris (escafópodo).]]
O dos conchíferos (Conchifera) é un dos dous subfilos en que tradicionalmente se dividía o filo dos moluscos. O outro é o dos aculíferos (Aplacophora + Polyplacophora).
Son moluscos de formas moi diversas, os máis deles bivalvos. O manto está limitado a unha parte do tronco. Polo xeral, están cubertos total ou parcialmente pola cuncha. Comprende case todos os moluscos (quitando os poliplacóforos e os aplacóforos). Entre eles encóntranse animais tan coñecidos como as ostras, as ameixas, os mexillóns, as vieiras, as lurae, etc.
Até hai uns 200 anos, os conchíferos formaban un grupo de animais distintos dos moluscos, que non incluían nesa época máis que animais de corpo espido, sen concha. Despois de estudos máis completos sobre a súa anatomía, os conchíferos reagrupáronse cos moluscos.
A cuncha está formada por unha capa orgánica e dúas capas calcarias, con superficie e espesor crecentes como nos poliplacóforos.
Descrición
O subfilo foi descrito en 1878 polo anatomista alemán Karl Gegenbaur, na súa obra Grundriss der vergleichenden Anatomie. Zweite verbesswerte Auflage. Leipzig: W. Engelmann.
Etimoloxía
O termo do latín científico Conchifera está formado sobre a raíz conchi- do xenitivo da palabra latina concha, -ae, 'cuncha', e o elemento -fera, plural de -ferus, derivado do verbo fero, 'levar'. Literalmente: 'os que teñen cuncha'.
Clasificación
Subfilo Conchifera
Filoxenia
Árbore filoxenética dos moluscos. Obsérvese que case todos os grupos pertencen aos conchíferos.
Mauro Rodríguez Cuesta
Mauro Rodríguez Cuesta, nado en Vigo o 15 de xaneiro de 1932, é un exfutbolista galego, que xogaba nas demarcacións de dianteiro e de volante.
Traxectoria
Comezou xogando en equipos pequenos da cidade olívica pero enseguida se fixou nel o Celta de Vigo de onde marchou cedido dúas tempadas á Ponferradina e ao Avilés, onde conseguiu o Trofeo Pichichi de Segunda División Española.
Redecilla del Camino
Redecilla del Camino é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 127 habitantes (INE 2012).
Mauro Rodríguez Cuesta
Traxectoria
Debutou no primeiro equipo o 27 de setembro de 1953 con ante o Deportivo da Coruña, que remataría con vitoria celeste por 3-1, esta primeira tempada xogaría 6 partidos marcando 2 goles fronte ao Osasuna.
Tras recibir moitas ofertar polo xogador o Celta acaba vendendo a Mauro ao Real Zaragoza tras 5 tempadas nas que marcou a impresionante cantidade de 69 goles, 2 goles cada 3 partidos. Co Zaragoza aínda xogaría dous anos máis na máxima categoría.
A Viña do Cabezal, Ribeira, Ribeira
Futura supresión
Na próxima edición do Nomenclátor de Galicia esta entidade será eliminada porque ningún veciño da contorna asegurou ter constancia da existencia do topónimo.
Oposición
Unha oposición é un procedemento selectivo no que varias persoas concorren para ocupar un ou máis postos nunha empresa ou organización. A oposición adoita constar de varias probas (tests, psicotécnicas, desenvolvemento de temas, supostos prácticos, idiomas etc) para avaliar a aptitude e capacidade dos aspirantes (opositores). A igualdade é un principio que debe rexer todo o desenvolvemento do proceso.
A oposición é un procedemento moi habitual para o ingreso na administración. Outros procedementos de ingreso son: concurso-oposición e concurso.
Oposicións públicas
As oposicións públicas son os procesos selectivos mediante os cales as Administracións Públicas incorporan recursos humanos para o desempeño das súas funcións.
Xarás, Ribeira, Ribeira
Xarás é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Oposición
Oposicións públicas
Despois convócase aos que desexen aspirar a unha das prazas vacantes á realización de certos exames ou probas. A esta resolución, que igualmente se publica nos Boletíns Oficiais, chámaselle Convocatoria.
As Administracións están obrigadas a elixir ao seu persoal segundo os principios de igualdade, méritos e capacidade, por iso é polo que as decisións tomadas publíquense nos Boletíns Oficiais e selecciónese aos candidatos en función da súa nota neste exame.
Nucléolo
miniatura|dereita|300px|O nucléolo na célula humana. De arriba a abaixo: [[envoltura nuclear, membrana externa, membrana interna, nucleoplasma, cromatina, heterocromatina, eucromatina, ribosomas e poros nucleares.]]
O nucléolo é un compoñente do núcleo celular encargado da fabricación dos ribosomas da célula. No nucléolo atópase a rexión dos cromosomas (ADN) que conteñen os xenes altamente repetidos de ARNr. No nucléolo transcríbense estes xenes e axústanse a proteínas ribosómicas para formar as unidades prerribosomais que posteriormente darán lugar aos ribosomas do citoplasma.
O nucléolo pode atoparse próximo á membrana celular ou no nucleoplasma.
A aparencia do nucléolo cambia dramaticamente durante o ciclo celular. Cando a célula se aproxima á mitose o nucléolo vai reducindo o seu tamaño, ata que desaparece cando os cromosomas se condensan e cesa toda a síntese de ARN. Cando se renova a síntese de ARNr ao final da mitose, un discreto nucléolo reaparece nas zonas cromosomais onde se atopan os xenes que codifican para ARNr.
Número e estrutura
O número de nucléolos é moi variable dependendo do tipo de célula estudado. Mesmo nun só tipo celular, pódense dar importantes variacións en canto á cantidade. A maioría das células teñen un ou dous nucléolos aínda que poden chegar a ter moitos como por exemplo en ovocitos de anfibios, onde se chegaron a observar ata mil nucléolos.
O nucléolo carece de membrana. Morfoloxicamente, o nucléolo adoita ser esférico pero pode ter formas moi irregulares. Adoitan encontrarse no centro do núcleo ou lixeiramente desprazados cara á periferia. O seu tamaño pode ser tamén moi variable pero normalmente varía entre un e dous microns. A estrutura granular homoxénea dos nucléolos pode observarse con microscopia electrónica. A parte densa aos electróns do nucléolo, que forma o nucleolonema denomínase parte densa. Pero nela existen diferentes rexións dependendo do seu grao de densidade:
Ben que os tres compoñentes principais do nucléolo son os centros fibrilares, os compoñentes fibrilares densos e os compoñentes granulares, suxeriuse que esta particular organización só se observa en eucariotas superiores e que evolucionou a partir dunha organización bipartita máis primitiva, con formas de transición de anamniotas a amniotas. Por causa do substancial incremento da rexión interxénica do ADN, o compoñente fibrilar primitivo puido separarse en centro fibrilar e compoñente fibrilar denso. Outra estrutura identificada no interior de moitos nucléolos (particularmente en plantas) é unha área clara no centro da estrutura denominada vacúolo nucleolar.
Funcións
A función básica do nucléolo é a biosíntese de subunidades ribosómicas, transcribindo ARNr e ensamblándoo con proteínas procedentes do citoplasma. En células cunha síntese proteica intensa hai moitos nucléolos, xa que necesitan fabricar moitos ribosomas.
Ademais, investigacións recentes describiron ao nucléolo como o responsable do tráfico de pequenos segmentos de ARN. O nucléolo tamén intervén na maduración e o transporte do ARN ata o seu destino final na célula.
Organizadores nucleolares e ensamblaxe dos ribosomas
miniatura|dereita|300px|Micrografía do núcleo e o nucléolo Organizadores nucleolares. Os nucléolos fórmanse arredor do loci xenéticos específicos chamados rexións organizadoras nucleolares (NOR), descritas por primeira vez por Barbara McClintock. Debido á súa organización non casual (asociación cos NOR), dise que o nucléolo é un "elemento xeneticamente determinado." Un organizador nucleolar está composto por repeticións en tándem (situadas unhas despois das outras) de xenes de ARN, e encóntranse só en determinados cromosomas. O xenoma humano, por exemplo, contén máis de 200 copias agrupadas de xenes dos ARNr en cinco cromosomas diferentes, o 13, 14, 15, 21 e 22. Nun eucariota típico, un xene que codifica o ARNr consta dun promotor, os chamados espazadores transcritos internos e externos, secuencias codificantes dos ARNr 18S, 5,8S e 28S, e un espazador non transcrito externo.
Formación dos ARNr de 28, 18 e 5,8S. Na bioxénese dos ribosomas requírense dúas das tres ARN polimerases eucarióticas (ARN pol I e III), e funcionan de xeito coordinado. Na fase inicial, os xenes dos ARNr transcríbense como unha unidade (un só transcrito) no interior do nucléolo polas ARN pol I ou III. Para que esta transcrición aconteza cómpre a intervención de varios factores asociados á ARN pol I e ao ADN. No lévedo, os máis importantes son: UAF (upstream activating factor), TBP (proteína de unión á TATA), e CF (core factor), o cal únese a elementos promotores e forma o complexo de preiniciación, o cal á súa vez é recoñecido pola ARN polimerase. Nos humanos un complexo de pre-iniciación similar ensámblase co factor de selectividade do promotor (composto pola TBP e o factor asociado á TBP), factores de iniciación da transcrición e o UBF (Upstream binding factor). A ARN polimerase I transcribe a maioría dos transcritos de ARNr (de 28 S, 18 S e 5,8 S) pero o ARNr de 5 S (compoñente da subunidade maior do ribosoma) transcríbeo a ARN polimerase III, e nos humanos os seus xenes non están situados en organizadores nucleolares senón no cromosoma 1.
A transcrición dos xenes ribosómicos orixina unha longa molécula precursora, o ARNr de 45 S, que aínda contén os espazadores transcritos externos e internos. Necesítase un maior procesamento para xerar os ARNr de 18S, 5,8S e 28S definitivos. En eucariotas chegan ao seu respectivo sitio de recoñecemento certos encimas que modifican o ARN, traídos alí por interacción con ARN guías. Estes ARN guías pertencen á clase dos ARN nucleolares pequenos (snoRNA), que están formando complexos con proteínas, polo que son ribonucleoproteínas (ribonucleoproteínas nucleolares pequenas ou snoRNPs). Unha vez que se procesan, as moléculas de ARN están listas para ser ensambladas en subunidades ribosómicas máis grandes.
Proteínas ribosómicas. Esta ensamblaxe das subunidades ribosómicas non só implica o ARNr, senón tamén as proteínas ribosómicas. Os xenes que codifican estas proteínas son transcritos pola ARN pol II no nucleoplasma como ARNm seguindo o mecanismo "convencional" de transcrición para a síntese proteica (transcrición, procesamento do pre-ARNm, exportación do núcleo ao citoplasma do ARNm maduro e tradución nos ribosomas citoplásmicos). As proteínas ribosómicas terminadas son entón "importadas" ao núcleo e finalmente chegan ao nucléolo.
Ensamblaxe do ARNr e as proteínas. A asociación e maduración do ARNr e as proteínas ribosómicas ten como resultado a formación das subunidades de 40 S (menor) e 60 S (maior) do ribosoma. As subunidades xa rematadas son exportadas a través dos complexos dos poros nucleares ao citoplasma, onde quedan libres ou asócianse con membranas do retículo endoplasmático, que a partir dese momento se chama rugoso.
Existe unha cadea continua de transporte entre o nucleoplasma e as partes internas do nucléolo a través dunha rede de canais nucleolares. Desta maneira, son distribuídas doadamente macromoléculas cun peso molecular de ata 2000 kDa a través do nucléolo.
Ciclo do nucléolo
O nucléolo non se ve ao longo de todo o ciclo celular, xa que en determinadas fases desaparece. Igual que os cromosomas, sofre unha serie de cambios segundo se encontre en interfase ou en división. En interfase non sofre cambios morfolóxicos significativos (pode darse un aumento ou unha fusión de varios). Porén, en división danse cambios que determinan o ciclo do nucléolo. Neste ciclo hai tres etapas:
Galería de imaxes de Porqueira
Galería de imaxes do concello de Porqueira na provincia de Ourense.
Sistema APG
O Sistema de clasificación APG é un moderno sistema de clasificación das anxiospermas publicado en 1998 polo Grupo para a Filoxenia das Anxiospermas (acrónimo APG, do inglés Angiosperm Phylogeny Group) como: An ordinal classification for the families of flowering plants en Annals of the Missouri Botanical Garden, 85:531-553.
Esta primaria clasificación filoxenética foi superada polo Sistema de clasificación APG II, unha actualización publicada en 2003 (e con constantes revisións). Por tanto o que segue ten só valor histórico.
O sistema é infrecuente por estar baseado -sen evidencia completa- no análise cladístico das secuencias do ADN de tres xenes: dous cloroplásticos e un ribosomal. A pesar de que a clasificación se apoia só na evidencia molecular (xenética), os seus grupos constituíntes (clados) tamén proban ser consistentes con outras evidencias non moleculares (por exemplo, a morfoloxía do pole sustenta a separación entre as eudicotiledóneas do resto das dicotiledóneas).
O sistema é algo controvertido nas súas decisións con respecto aos taxons ao nivel familiar, pois fracciona algunhas familias establecidas de outrora, e fusiona certa cantidade doutras familias que se consideraban sen relación algunha.
A clasificación proposta polo APG, caracterízase por non usar plenamente a nomenclatura oficial, xa que non asigna nomes botánicos por encima da categoría taxonómica de orde. Isto implica, que a orde é a categoría máis alta con nome botánico formal (i.e., segundo o Código Internacional de Nomenclatura Botánica). Os grupos xerárquicamente superiores defínense xa non como taxons, senón como clados, pois están entendidos como grupos monofiléticos, e levan nomes tales como: monocotiledóneas, eudicotiledóneas... (inspirados na nomenclatura de taxones preexistentes).
Clados no Sistema APG
Os grupos principais (clados) que se situaron no sistema, todos sen categorizar taxonómicamente, son: anxiospermass, monocotiledóneas, commelinoids, eudicotiledóneas. Esquemáticamente (cladograma):
Clados, ordes e familias
O sistema APG recoñece 462 familias e 40 ordes, asignados como seguen. Nos comezos de cada listaxe, algunhas familias ou ordes non están inscriptas nun posterior clado:
Nota: " ..." = segrega a familia horzontal, que pode unirse da escaleira procenete á familia.
Haskell
Haskell é unha linguaxe de programación puramente funcional de propósito xeral. O seu nome provén do lóxico Haskell Curry.
Nos anos 1980 constituíuse un comité cuxo obxectivo era crear unha linguaxe funcional que reunise as características das múltiples linguaxes funcionais da época, como Miranda, e resolvéuse a confusión creada polas múltiples linguaxes que seguían este paradigma. A linguaxe evoluciona rapidamente con e (ver máis abaixo) como os representantes actuais do estándar de facto. O último estándar semi-oficial é Haskell 98, coa intención de especificar unha versión mínima e compatible da linguaxe como base para futuras extensións e para o seu ensino.
As características máis interesantes de Haskell inclúen o soporte para tipos de datos e funcións recursivas, listas, tuplas, gardas e recoñecemento de patróns. A combinación das mesmas poden resultar nalgunhas funcións case triviais cuxa versión en linguaxes imperativas poden chegar a resultar extremadamente tediosas de programar. Haskell é, desde 2002, un dos linguaxes funcionais sobre os que máis se investigou. Desenvolvéronse moitas variantes:
Para información máis detallada, referirse ao sitio oficial ou aos links ao final deste artigo.
Historia
A partir da publicación de Miranda, en 1985, as linguaxes funcionais proliferaron. En 1987, existían competindo entre elas máis dunha ducia de linguaxes de programación puras funcionais non estritas. Durante a conferencia sobre Linguaxes de Programación Funcionais e Arquitecturas de Computador (FPCA '87) en Portland, Oregon, mantívose un meeting durante o cal alcanzouse un forte consenso entre os seus participantes para formar un comité que definise un estándar aberto para tales linguaxes. Isto fíxose co propósito expreso de consolidar as linguaxes existentes nun único que servise como base para a investigación futura en deseño de linguaxes. A primeira versión de Haskell ("Haskell 1.0") definiuse en 1990. Os esforzos do comité resultaron nunha serie de definicións da linguaxe, que culminaron a finais de 1997 en Haskell 98, que se intentou fose unha versión da linguaxe mínima, estable e portable, xunto cunha biblioteca estándar asociada para o ensino, e como base de futuras extensións. O comité expresamente aprobou a creación de extensións e variantes de Haskell 98 mediante a adición e incorporación de características experimentais.
En xaneiro de 1999, o estándar da linguaxe Haskell 98 publicouse en The "Haskell 98 Report". En xaneiro de 2003, publicouse unha versión revisada en Haskell "98 Language and Libraries: The Revised Report". A linguaxe continúa evolucionando rapidamente, coas implementaciones de Hugs e de GHC (véxase máis adiante), que representan o actual estándar de facto. A principios do 2006 comezou o proceso de definición dun sucesor do estándar de Haskell 98, chamado informalmente Haskell′ ("Haskell Prime"). Este proceso intenta producir unha revisión menor de Haskell 98.
Tipo Bool
Os valores con este tipo representan expresións lóxicas cuxo resultado pode ser True ou False.
Tipo Int
Os valores deste tipo son números enteiros de precisión limitada que cobren polo menos o intervalo [-2@^29\, 2@^29\ - 1] ([minBound, maxBound]).
fun multi(p1: real list,p2:real list)= let fun mult((p1),([]),(l3),(i))=p1; fun mult(([]),(p2),(l3),(i))=p2; fun mult(x::xs),(e::ys),(l3),(i)) =if i=length (ys) then l3 else (x * e)::mult((x),(ys),(l3),(i+1)) in crea(mult((l1),(l2),([]),(0))) end;
Tipo Integer
Os valores deste tipo son números enteiros de precisión ilimitada que teñen as mesmas funcións e operadores do tipo Int.
Tipo Float
Os valores deste tipo son números reais
Tipo Double
Os valores deste tipo son números reais, de maior rango e con aproximacións máis precisas que os de tipo Float.
Tipo Char
Os valores deste tipo son caracteres que se atopan nunha masa de alta complexidade de en unha suma de caracteres dados coa súa alta definición
Tuplas
Por exemplo: ('a',True,3)
Listas
Os valores deste tipo son unha colección de elementos do mesmo tipo. Existen dúas construtoras para listas:
Implementacións
Todas as seguintes implementacións cumpren na súa totalidade, ou case na súa totalidade, cos estándares de Haskell 98 e son distribuídas baixo licenzas Open Source. Non se coñecen implementaciones comerciais da linguaxe.
A Torre, Cumbraos, Sobrado
A Torre é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 estaba deshabitado.
Friedrich Miescher
Johan Friedrich Miescher, nado en Basilea o 13 de agosto de 1844 e finado en Davos o 26 de agosto de 1895, foi un biólogo suízo.
Traxectoria
Illou varias moléculas ricas en fosfatos, ás cales chamou nucleínas (actualmente ácidos nucleicos), a partir do núcleo dos glóbulos brancos en 1869, preparando o camiño para a súa identificación como os portadores da información hereditaria, o ADN. Este descubrimento, que se publicou por primeira vez en 1871, ó principio non asemellou relevante, ata que Albrecht Kossel fixo as súas primeiras investigacións na súa estrutura química.
O descubrimento dos ácidos nucleicos foi realizado no laboratorio de Felix Hoppe-Seyler situado no castelo de Tuebingen. Miescher tamén demostrou que a regulación da respiración depende da concentración de CO2 no sangue.
Miescher e o ADN
Miescher era estudante de medicina e no laboratorio de Hoppe-Seyler, o seu mestre, comezou a analizar os restos de pus dos refugallos cirúrxicos, illando os núcleos dos glóbulos brancos e extraendo unha substancia aceda e cargada de fósforo á que denominou "nucleína" (hoxe sabemos que esta substancia é a nucleoproteína). Logo de tratar as células con solucións salinas, alcol, solucións acidas e solucións alcalinas, viu que as células tratadas cunha solución salina daban un precipitado xelatinoso e que as células tratadas cunha solución salina daban un precipitado cando se acidificaba a solución. Miescher supuxo que o precipitado podería estar asociado co núcleo celular. Para ensaiar esta posibilidade dedicouse a illar núcleos. Cando tratou os núcleos illados cunha solución alcalina e logo acidifícouna, observou un precipitado. A análise deste precipitado mostrou que se trataba dun material complexo que contiña entra outras cousas nitroxeno e fósforo. As proporcións eran diferentes a calquera outro material biolóxico estudado polo que concluio que illara un compoñente biolóxico non descrito previamente, asociado case exclusivamente co núcleo.
Escudo de Burkina Faso
O escudo de armas de Burkina Faso é un dos símbolos nacionais do país, e está baseado na bandeira nacional. Por baixo do escudo aparece o nome do país, e mailo lema nacional, Unité, Progrès, Justice (do francés "Unidade, Progreso, Xustiza"). Os soportes do escudo son dous corceis brancos. Este escudo de armas é moi semellante ó da vella república de Alto Volta, coa bandeira de Burkina Faso substituíndo á de Alto Volta no medio.
Friedrich Miescher
Miescher e o ADN
Os estudos de Miescher foron un papel moi importante na bioloxía molecular, que abriu as portas a numerosas probas e experimentos que realizaron varias personalidades diferentes, aínda que na súa época o termo nucleína era moi pouco coñecido e el nunca o propuxo como o ADN que coñecemos hoxe.
Araceae
miniatura|Alocasia macrorrhiza
As aráceas (Araceae) son unha familia de plantas monocotiledóneas herbáceas que comprende uns 104 xéneros e máis de 3.000 especies, fáciles de distinguir pola súa inflorescencia característica. Entre as aráceas atópanse os coñecidos Anthurium, Zantedeschia e Philodendron. Hoxe en día tamén están aniñadas nas aráceas as lentellas de auga (Lemna e afíns). A familia é utilizada por sistemas de clasificación modernos como o sistema APG II (2003) e o APWeb (2001 en diante).
Son plantas monocotiledóneas herbáceas, ás veces arborescentes ou como lianas (salvo en Lemnoideae, onde o corpo vexetativo é reducido e globoso a taloide). Follas simples, enteiras ou lobuladas, en ocasións fenestradas (co limbo furado), a miúdo grandes. O que comunmente se cre que é a flor é en realidade a inflorescencia, as flores son pequenas, con perianto nulo ou con 4-8 pezas escamosas. Inflorescencias en espádice (espiga de eixo carnoso, rodeada por unha espata, que é a que adoita ser confundida co "pétalo" da flor). Froitos en baga.
Esta familia é máis diversa nas zonas tropicais do Novo Mundo, aínda que tamén están distribuídas polo Vello Mundo, en zonas cálidas.
Caracteres
Herbas terrestres a acuáticas, ou enredadeiras con raíces aéreas, epífitas, ou acuáticas flotantes, as últimas moitas veces moi reducidas cun corpo vexetativo máis ou menos taloide. Talos moitas veces rizomatosos, ou cormos, ou tuberosos.
Cristais de ráfide ondulados de oxalato de calcio presentes en células especializadas, e con químicos asociados que causan irritación na boca e gorxa se son inxeridos. Compostos cianoxénicos moitas veces presentes, e ás veces con alcaloides. Moitas veces con laticíferos, canles de mucilaxe, ou canles de resina, e látex acuoso ou leitoso.
As raíces son moitas veces micorrícicas, sen pelos radicais.
Pelos simples, aínda que moitas veces faltan.
As follas son alternas e espirais ou dísticas, bifaciales, ás veces basais, xeralmente simples, a lámina moitas veces ben desenvolvida, ás veces fortemente lobada, pinnulada ou palmada composta ou fenestrada, xeralmente enteira, con venación paralela, penni-paralela, ou reticulada, envaiñadora na base. Sen estípulas, mais pelos glandulares ou pequenas escamas ás veces presentes no nodo dentro da vaíña da folla.
Inflorescencias indeterminadas, xeralmente terminais, formando unha espiga de numerosas flores pequenas empacadas dentro dun eixo carnoso (un espádice), que pode ser estéril no ápice, que xeralmente ten por baixo unha gran bráctea como unha folla ou un pétalo (unha espata). A inflorescencia é reducida a 1-4 flores nun pequeno peto nos taxones acuáticos flotantes (Lemnoideae).
Flores pequenas, bisexuais a unisexuais (plantas xeralmente monoicas), radiais, sen brácteas individuais, sésiles, ás veces olorosas. Normalmente as flores femininas dispóñense en forma proximal e as masculinas en forma distal no espádice.
Tépalos xeralmente 4-6 en 2 verticilos (raramente 8) ou ausentes, separados a conados basalmente, inconspicuos e moitas veces carnosos, valvados ou imbricados. Hipanto ausente.
Estames 4, 6 ou 8 (raramente 1-12), filamentos separados a conados. Nas flores bisexuais os estames son antitépalos (as pezas están dispostas no mesmo radio dos tépalos).
Pole variado.
Carpelos xeralmente 3 (raramente 1-preto de 50), conados, ovario usualmente súpero, usualmente tantos lóculos como carpelos, placentación variada. 1 estilo e 1 estigma, puntado ou capitado, curto, ou ausente.
Óvulos 1 a numerosos por carpelo, anátropos a ortótropos.
Sen nectarios.
O froito xeralmente unha baga (agrupadas nunha infrutescencia), mais ocasionalmente utrícula, drupa, ou como noz.
As sementes son oleosas (ás veces tamén con amidón), endospermadas (o endosperma ás veces faltante), cunha cuberta seminal ás veces carnosa.
Ecoloxía
Cosmopolita, mais mellor representado en rexións tropicais e subtropicais, moi común en bosques tropicais e terras húmidas.
As inflorescencias de Araceae son polinizadas por moitos grupos de insectos, especialmente escaravellos, moscas e abellas. A inflorescencia xeralmente produce un forte cheiro e moitas veces tamén calor. O xineceo madura antes que o androceo, e cando as flores son unisexuais, as flores femininas maduran antes que as masculinas, facilitando a polinización cruzada.
En Arisaema, as plantas pequenas (xeralmente novas) son masculinas e as máis grandes (de máis idade) son femininas, co que se facilita a polinización cruzada.
Filoxenia
Uns poucos xéneros de acuáticas flotantes moi reducidas, entre as que se inclúen Spirodela, Landoltia, Lemna, Wolffia, e Wolfiella, foron algunha vez segregadas na familia Lemnaceae (Cronquist 1981, Dahlgren et al. 1985, dean Hartog 1975, Landolt 1980, 1986, Landolt e Kandeler 1987), mais agora son vistas como aráceas altamente modificadas (French et al. 1995 Maio et al. 1995,Stockey et al. 1997). En Lemna, Landoltia e Spirodela a espata está representada por unha vaíña membranosa, mentres que falta completamente en Wolffia e Wolfiella. Agora que se sabe que Lemnaceae está aniñada dentro de Araceae pódella reclasificar como subfamilia Lemnoideae (Simpson 2005).
Aínda que as secuencias de rbcL sitúan á aroide acuática flotante moito máis grande Pistia, en Aroideae, non está cercanamente emparentada con Lemna e demais (French et al. 1995).
Araceae como aquí definido é considerado monofilético en base á morfoloxía (Grayum 1990, Maio et al. 1995) e secuencias de ADN cp (Chase et al. 1993, French et al. 1995.) A familia probablemente é irmá do resto das familias de Alismatales.
Araceae foi dividida en moitas subfamilias en base á variación en hábito, arranxo das follas e morfoloxía das follas, estrutura da inflorescencia, morfoloxía floral, estrutura do pole, anatomía, e número de cromosomas (Grayum 1990). As relacións filoxenéticas tamén foron feitas dentro de Araceae a través de secuencias de rbcL (French et al. 1995). Gymnostachys, Orontium, Symplocarpus, e afíns teñen talos condensados que non son exactamente cormos pero son engrosados, e son irmás do resto da familia. A maioría do resto das aráceas están unidas polas súas follas con lámina expandida, un internodio grande na inflorescencia entre a espata e a seguinte folla por baixo dela, a formación dunha continuación do talo na axila da penúltima folla debaixo da espata, e máis ou menos basal a placentación.
Os taxons monoicos comprenden un gran clado, as Aroideae, con 74 xéneros (Zamioculca, Dieffenbachia, Spathicarpa, Philodendron, Caladium, Syngonium, Aglaonema, Zantedeschia, Amorphophallus, Peltandra, Asarum, Arum, Arisaema, Alocasia, Colocasia, e Pistia, Maio et al. 1998).
Un segundo gran clado, as Monsteroideae, está delimitado na base dunha espata indiferenciada (é dicir sen porción tubular) que é prontamente decidua ou marcescente, cunha zona de absición basal diferenciada. Este grupo inclúe xéneros como Monstera, Scindapsus, e Epipremnum. Spathiphyllum e afíns poden estar emparentados con estes (French et al. 1995).
Pothos e parentes, e Anthurium, forman as Pothoideae, estas plantas caracterízanse por unha venación da folla fina con veas secundarias e terciarias formando veas cruzadas ás primarias (Maio et al. 1998).
Taxonomía
Os xéneros máis representados son Anthurium (900 especies), Philodendron (500 especies), Arisaema (150 especies), Homalomena (140 especies), Amorphophallus (100 especies), Schismatoglottis (100 especies), Spathiphyllum (60 especies), Monstera (50 especies), Pothos (50 especies), Xanthosoma (40 especies), Dieffenbachia (40 especies), e Syngonium (30 especies).
Para unha lista completa de xéneros ver Lista de xéneros de Araceae
Sinónimos segundo o APWeb: Arisaraceae Rafinesque, Caladiaceae Salisbury, Callaceae Bartling, Pistiaceae C. Agardh
Importancia económica
Os cormos con amidón de Alocasia, Colocasia (Colocasia esculenta é o taro) e Xanthosoma (a especie Xanthosoma sagittifolium) son comestibles logo dun tratamento apropiado para remover os químicos irritantes.
Outro taxón que é importante fonte de alimentación nos trópicos ("rootstocks", follas, sementes, ou froitos) é por exemplo, Amorphophallus.
Os indíxenas utilizan algunhas aráceas para medicamentos, fibras (das raíces), ou para veleno para frechas.
A Xunqueira, Ribeira, Ribeira
A Xunqueira é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Futura supresión
Na próxima edición do Nomenclátor de Galicia esta entidade será eliminada porque ningún veciño da contorna asegurou ter constancia da existencia do topónimo.
Rafael Landín Carrasco
Rafael Landín Carrasco, nado en Pontevedra o 13 de maio de 1923 e finado na mesma cidade o 1 de abril de 2005, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Lápida no [[Cemiterio de Santo Amaro de Pontevedra.]]
Fillo de Prudencio Landín Tobío. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Colaborador de Faro de Vigo e ABC, foi director do periódico Litoral. Foi delegado provincial de Información e Turismo en Cádiz e Pontevedra (1963) e gobernador Civil de Áraba (1976). Foi Premio Nacional de Xornalismo e condecorado coa Cruz de la Orden del Mérito Civil.
Prevencidos, Cumbraos, Sobrado
Prevencidos é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
A Cigoñeira, Damil, Begonte
A Cigoñeira é un lugar da parroquia de Damil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 45 habitantes (24 homes e 21 mulleres).
Leoncio Collado
Leoncio Collado Rodríguez, nado en Almería en 1949 e finado o 25 de abril de 2020, foi un médico e político andaluz.
Traxectoria
Licenciouse en Medicina e Cirurxía na Universidade de Murcia. Desde as eleccións de 2003 ocupou o cargo de concelleiro de Sanidade, Consumo, Turismo e Artesanía, até que no 2006 substituíu o entón alcalde Miguel Navarro Molina, tomando posesión do seu cargo o 2 de agosto nun pleno extraordinario. Perdeu as eleccións municipais de 2007, acabando así o goberno socialista en Lorca. Leoncio Collado está casado e ten dous fillos.
Normanby
A illa Normanby é unha illa volcánica en forma de L, a illa máis meridional das Illas D'Entrecasteaux. Forma parte da provincia de Milne Bay, Papúa Nova Guinea.
Normanby está a 16 km. ao nordés de Cabo do Leste, na illa de Nova Guinea, da cal a separa o estreito Goschen, e está separada da Illa Fergusson polo Estreito Dawson (Pasaxe Dobu). A illa elévase a 1.158 metros no Cordal de Prevost no sueste. O terreo inclúe baixas chairas costeiras e pantanos, montañas altas e escarpadas abas costeiras. Sewa Bay ofrece refuxio na costa oeste e Awaiara Bay (Sewataitai) na costa leste. O asentamento máis grande, e a sede do distrito, é Esa'á no extremo norte da illa.
En 1873, a illa foi visitada polo capitán británico John Moresby, ao mando do barco HMS Basilisk, recibindo o nome do marqués de Normanby, George Augustus Constantine Phipps, quen era o gobernador de Queensland, en Australia.
Unha vez que sabe que posúe ouro, Normanby agora exporta copra e algo de madeira. Cos recentes descubrimentos de depósitos deste produto, estase comezando a súa explotación.
Xardín de São Pedro de Alcântara
miniatura|dereita|220px|Vistas do xardín. O xardín de São Pedro de Alcântara é un xardín situado en Lisboa, na freguesía da Misericórdia. Foi construído en 1864, en dous socalcos.
Historia
O proxecto orixinal remóntase ao século XVIII, cando o rei Xoán V de Portugal mandou construír unha muralla con 20 metros de altura nos terreos de São Pedro de Alcântara con vista a crear unha "Nai de Auga" – un depósito monumental que prolongaría o acueduto das das Augas Livres até á Graça. No entanto, o terremoto de 1755 impuxo outras prioridades e os terreos pasaron a servir de vertedoiro de animais mortos que eran lanzados da muralla para abaixo.
Só en 1830, hai a primeira tentativa de usar o baldío por parte da Garda Real da Policía que, tendo o cuartel moi próximo, fixo do espazo a súa “horta”. Só cinco anos máis tarde o concello de Lisboa, trala vitoria do liberalismo e da recuperación dos poderes executivos, converteu o espazo nun xardín público.
Descrición
Existe un mapa feito de azulexos xunto á balaustrada, que axuda a identificar algúns lugares de Lisboa. O panorama esténdese desde as murallas do castelo de San Xurxo rodeado polas árbores e a catedral de Lisboa (século XII), até á igrexa da Penha de França do século XVIII, ao noroeste. Tamén é visíbel o grande complexo da igrexa da Graça, mentres que a freguesía de São Vicente de Fora é recoñecíbel polas torres simétricas arredor da fachada branca.
Para chegar até ao miradoiro pódese optar por subir a calzada da Gloria ou entón subir polo ascensor da Gloria. No xardín, o monumento de autoría de Costa Motta (tío), erguido en 1904, representa a Eduardo Coelho, fundador do xornal portugués Diário de Notícias.
dereita|miniatura|300x300px|Vista para o [[castelo de San Xurxo de Lisboa|castelo de San Xurxo, a catedral e río Texo.]]
Deméter
miniatura|Busto de Deméter. Deméter (en grego antigo Δημήτηρ ou Δημητρα, ‘deusa nai’) é a deusa grega da agricultura, e protectora do matrimonio e a lei sagrada. Era louvada como a «portadora das estacións» nun himno homérico, un sinal de que era adorada moito antes da chegada dos olímpicos. O himno homérico a Deméter foi datado sobre o século -VII. Xunto coa súa filla Perséfone, eran as personaxes centrais dos misterios eleusinos que tamén precederon ó panteón olímpico.
Na mitoloxía romana asociábase a Deméter con Ceres. Cando se lle deu a Deméter unha xenealoxía, díxose que era filla dos titáns irmáns Cronos e Rea (ambos fillos de Xea e Urano), e polo tanto irmá máis vella de Zeus. Con este tivo unha filla, Perséfone, raíña do inframundo.
É doado confundir a Deméter con Xea, a súa avoa, e con Rea, a súa nai, ou Cibeles. Os epítetos da deusa revelan o amplo das súas funcións na vida grega. Deméter e Core (‘a doncela’) adoitaban ser invocadas como to theo (‘as dúas deusas’), e así aparecen nas inscricións en lineal B do Pilos micénico en tempos pre-helénicos. É bastante probable que existise unha relación cos cultos a deusas da Creta minoica.
Lista de senadores galegos desde a Transición
miniatura|Escudo do [[Senado de España.]] Esta é unha Lista de senadores galegos desde a Transición española. Segundo a Constitución española, ás provincias correspóndelles 4 senadores e as Comunidades Autónomas nomearán un senador, máis outro por cada millón de habitantes (así, se Galicia ten máis de dous millóns de habitantes, terá 1+2 senadores). Xa que logo, Galicia ten asignados 16 senadores por elección directa e 3 por designación autonómica, o que fan un total de 19.
Senadores por designación real
Dos senadores por designación real en 1977, eran galegos os seguintes:
Provincia da Coruña
miniatura|[[Francisco Vázquez Vázquez.]]
miniatura|[[José Luis Torres Colomer.]]
miniatura|María Xesús Sáinz.
Provincia de Ourense
miniatura|Luis González Seara.
miniatura|Edelmira Barreira.
Provincia de Pontevedra
miniatura|José Manuel Cores Tourís.
miniatura|Vanessa Angustia.
miniatura|Carmela Silva.
Senadores por designación autonómica
Non hai senadores por designación autonómica.
miniatura|Corina Porro.
miniatura|Manuel Fraga.
miniatura|José Manuel Romay Beccaría.
miniatura|Xesús Vázquez Abad.
miniatura|José Manuel Baltar Blanco.
Dolmen de La Pastora
O dolmen de la Pastora é un monumento megalítico situado na vila andaluza de Valencina de la Concepción (Provincia de Sevilla).