cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grupo Marcelo Macías
Traxectoria
No ano 1895 fundouse o Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense que está ligado ó Boletín do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense, que serviu de noticiario das actividades internas e divulgativas do museo. Na súa redacción participaron algúns membros do Grupo Marcelo Macías. Ademais, o grupo organiza exposicións para a difusión dos fondos do Museo mediante mostras temporais. Ditas exposicións, teñen lugar tanto nas salas do museo como nas vilas da provincia, xeralmente combinadas con charlas, conferencias etc. Máis adiante, en 1972 o grupo e a revista foron reestruturados.
Capela dos Ossos
Poema sobre as caveiras
Na memória retratadas
Grupo Marcelo Macías
Traxectoria
No ano 1982, o grupo adaptouse á Lei de Asociacións do 24 de decembro de 1964, e inscribíuse no Rexistro de Asociacións do Goberno Civil de Ourense co nº 292/5-1º e coa denominación: "Grupo Marcelo Macías de colabores del Museo y Archivo Provinciales de Ourense". A partir deses ano comezou a publicar anexos do Boletín Auriense.
No ano 1987 o Grupo Marcelo Macías comeza a publicar unha nova serie Guías do Patrimonio Cultural, con doce títulos publicados.
Capela dos Ossos
Poema sobre as caveiras
Muitas foram respeitadas
Grupo Marcelo Macías
Traxectoria
En 1983 o grupo foi galardoado co Premio Otero Pedrayo. Máis adiante, en 1987, iniciouse a serie de Guías do Patrimonio Cultural. Como recoñecemento á actividade do grupo, este é admitido como membro de pleno dereito na Confederación Española de Centros de Estudos Locais do Consello Superior de Investigacións Científicas no ano 1991. Ese mesmo ano publicou a Historia de los monasterios y prioratos anejos a Celanova.
Capela dos Ossos
Poema sobre as caveiras
E outros vãos ornamentos,
Grupo Marcelo Macías
Traxectoria
No ano 2014, o grupo recibiu o Premio da Cultura Galega.
Capela dos Ossos
Poema sobre as caveiras
Que serviram à vaidade,
Grupo Marcelo Macías
Boletín do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense
Iníciase a súa publicación no ano 1943 e publícanse seis volumes ata o ano 1953, financiado polo museo e redactado por membros do grupo.
Capela dos Ossos
Poema sobre as caveiras
E talvez...na eternidade
Grupo Marcelo Macías
Boletín do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense
Ten unha periodicidade anual e contén só artigos en castelán. O número de páxinas oscilaba entre as 120 e as 220, sempre escritas a unha columna.
Capela dos Ossos
Poema sobre as caveiras
Sejam causa de seus tormentos.
Grupo Marcelo Macías
Boletín do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense
A temática do boletín baseábase en traballos de investigación histórico-arqueolóxica: os de historia eran da etapa medieval e moderna, sendo escasos os da contemporánea. Serviu de noticiario das actividades internas e divulgativas do museo ourensán.
Os seus colaboradores principais foron Florentino López Cuevillas, Xesús Ferro Couselo como director, Vicente Risco, Xaquín Lorenzo Fernández e Carlos Vazquez Rodríguez.
Capela dos Ossos
Poema sobre a existencia
miniatura|A imaxe dos esqueletos pretende lembrar a transitoriedade da vida Aonde vais, caminhante, acelerado?
Grupo Marcelo Macías
Boletín Auriense
O Boletín Avriense iníciase no ano 1971 e a súa función era difundir os traballos científicos realizados, tanto polos membros do grupo como por outros investigadores. Até o ano 1996, rexístranse vinte e catro publicacións e até o 1999, publícanse catro números máis.
Capela dos Ossos
Poema sobre a existencia
Pára...não prossigas mais avante;
Negócio, não tens mais importante,
Do que este, à tua vista apresentado.
Grupo Marcelo Macías
Boletín Auriense
Os catro primeiros números son dirixidos por Ferro Couselo, que é sucedido por Francisco Fariña Busto. A revista publicábase anual ou bianualmente e a súa redacción contaba con textos en galego, castelán e colaboracións espontáneas noutras linguas como francés ou inglés.
Capela dos Ossos
Poema sobre a existencia
Recorda quantos desta vida tem passado,
Reflecte em que terás fim semelhante,
Grupo Marcelo Macías
Boletín Auriense
O número de páxinas variaba entre 200 e 500. Tiña unha tiraxe aproximada de 2000 exemplares que chegan a institucións de países europeos e a América, distribuídos en centros culturais e universitarios.
Valentín Silvéstrov
Valentín Silvéstrov (en Валентин Сильвестров), nado o 30 de setembro de 1937 en Kíiv, Ucraína, é un pianista e compositor contemporáneo.
Grupo Marcelo Macías
Boletín Auriense
A temática oscilaba entre a investigación histórica, arqueolóxica, etnográfica, artes, antropoloxía de Galiza e bibliografía. Desde o 1982, publícanse anexos ó boletín que recollen traballos monográficos dos integrantes do grupo no seu labor de estudo e difusión da cultura galega, por riba de todo respecto de Ourense.
Valentín Silvéstrov
Traxectoria
Silvéstrov comezou os seus estudos musicais con clases privadas aos 15 anos. Estudou piano na Escola de Nocturna de Música de Kíiv de 1955 a 1958. Posteriormente, ingresou no Conservatorio de Kíiv (1958-1964), onde estudou Composición con Borís Liatoshinski, así como harmonía e contrapunto con L. Revutsky.
Grupo Marcelo Macías
Boletín Auriense
Entre algúns dos seus colaboradores cómpre destacar algúns autores doutras materias (cultura popular, arte, literatura e outros): Ricardo Carballo Calero e Ramón Otero Pedrayo.
Valentín Silvéstrov
Estilo
Silvéstrov é coñecido polo seu estilo musical posmoderno, e algunhas, se non a maioría das súas obras, poderían considerarse neoclásicas e posmodernistas. Mediante o uso da técnica modal e tonal tradicional, Silvéstrov crea un tapiz único e delicado de texturas dramáticas e emocionais. Estas calidades, segundo Silvéstrov, sacrificáronse en gran parte da música contemporánea. "Eu non escribo música nova. A miña música é unha resposta e un eco do que xa existe", dixo Silvéstrov.
Capela dos Ossos
Poema sobre a existencia
Que para meditar causa é bastante
Valentín Silvéstrov
Estilo
A súa Sinfonía Nº 5 (1980-1982), considerada por algúns como a súa obra mestra, pode considerarse como unha coda ou epílogo inspirada pola música romántica tardía de compositores como Gustav Mahler.
En 1974, baixo a presión para axustarse aos preceptos oficiais do realismo socialista e a modernidade de moda, Silvéstrov optou por retirarse do centro de atención, ao mesmo tempo que rexeitaba o seu estilo modernista previo, aínda que mediante a música resistiu a opresión do dominio soviético, o autoritarismo, a burocracia na cultura e a persecución relixiosa, como fixeron tamén Sofiia Gubaidulina, Arvo Pärt, Peteris Vasks e Galina Ustvolskaya.
Capela dos Ossos
Poema sobre a existencia
Entre negociações do mundo tantas,
Valentín Silvéstrov
Principais obras
Entre as súas obras máis recoñecidas e publicadas atópanse sete sinfonías, poemas para piano e orquestra, pezas diversas para orquestra de cámara, dous cuartetos de cordas, un quinteto de piano, tres sonatas para piano, pezas para piano só, música de cámara e música vocal (cantatas, cancións, etc .)
Capela dos Ossos
Poema sobre a existencia
Tão pouco consideras na morte;
Valentín Silvéstrov
Principais obras
Algunhas das súas máis notables e populares pezas son as seguintes:
Capela dos Ossos
Poema sobre a existencia
Porém, se os olhos aqui levantas,
Pára...porque em negócio deste porte,
Este soneto é atribuído ao Padre António da Ascensão Teles, párroco da freguesía de São Pedro (Évora) (na igrexa de São Francisco) entre 1845 e 1848.
Luteína
A luteína (do latín luteus, "amarelo") é un carotenoide natural do grupo das xantofilas. A luteína sintetízana só as plantas e como outras xantofilas encóntrase en grandes cantidades en verduras e hortalizas como espinacas, col rizada e cenorias amarelas. Nas plantas verdes as xantofilas actúan modulando a enerxía da luz e serven como desexcitadores non fotoquímicos da clorofila triplete (unha forma excitada da clorofila), que se produce en exceso a altos niveis de luz durante a fotosíntese (ver ciclo das xantofilas).
A luteína obtéñena os animais directa ou indirectamente das plantas,e pode ter funcións antioxidantes e absorbe luz azul. A luteína atópase na xema dos ovos e nas graxas animais. Nos polos, ademais de dar cor ás xemas dos ovos, dálle cor amarela á pel e graxas, e utilízase na alimentación dos polos para ese propósito. A retina humana acumula luteína e zeaxantina. Esta última predomina na mácula lútea, mentres que a luteína predomina no resto da retina. Alí pode ter funcións fotoprotectoras para a retina evitando os danos producidos polos radicais libres producidos pola luz azul. Tamén se encontra no corpo lúteo dos ovarios dos mamíferos.
O principal estereoisómero natural da luteína é o (3R,3′R,6′R)-beta,epsilon-caroteno-3,3′-diol. A luteína é unha molécula lipofílica e é case insoluble en auga. A presenza na molécula dunha longa rexión cromófora con dobres enlaces conxugados (cadea de polieno) dálle a súa capacidade de absorber luz. A cadea de polieno é susceptible de degradación oxidativa pola luz ou calor e é quimicamente inestable aos ácidos.
A luteína está presente nas plantas en forma de éster de ácidos graxos, xa que se une a un ou dous ácidos graxos polos seus grupos hidroxilo. Por esta razón, a saponificación (des-esterficación) dos ésteres da luteína para liberar a luteína pode producir luteína nunha proporción molar de 1:1 a 1:2 con respecto aos ácidos graxos saponificados.
Joma
Joma é unha empresa española de roupa deportiva e material deportivo situada en Portillo de Toledo, en Castela-A Mancha.
Luteína
A luteína é un isómero da zeaxantina, da que se diferencia só pola situación dun dos dobres enlaces.
Como pigmento
Esta xantofila, igual que a zeaxantina, foi utilizada principalmente como colorante natural debido á súa cor vermella-alaranxada cando está concentrada. A luteína absorbe luz azul e, por tanto, ten cor amarela cando está en baixas concentracións e vermella-alaranxada cando está a altas concentracións. A luteína é tamén anxioxénica e inhibe o VEGF.
Mercury (marca deportiva)
Mercury é a empresa téxtil, adicada á fabricación de roupa deportiva, con sede central en Zaragoza (España). Na tempada deportiva 2012–13 vestiu a equipos como o Real Zaragoza, Breogán de Lugo ou Club Ourense Baloncesto.
Luteína
Como pigmento
A luteína utilizouse tradicionalmente na alimentación dos polos para darlle unha cor máis amarela á pel dos polos criados para a produción de carne, que era unha cor máis apreciada polos consumidores. Ademais, a fortificación con luteína tamén orixina unha cor amarela máis forte nas xemas dos ovos, e actualmente darlle esa cor aos ovos pasou a ser a principal razón para engadir luteína ao alimento dos polos. A luteína non se usa como colorante noutros alimentos debido á súa limitada estabilidade, especialmente en presenza doutros colorantes.
Función no ollo humano
A luteína está concentrada na mácula da retina, unha pequena área da retina responsable da visión central. A hipótese que explica esta concentración natural di que a luteína axuda a manter os ollos protexidos do estrés oxidativo e dos fotóns de alta enerxía da luz azul. Varios estudos indicaron que hai unha relación directa entre o consumo de luteína e a pigmentación macular do ollo.
A luteína pode ter un papel no fenómeno entóptico chamado cepillo de Haidinger, que permite aos humanos detectar a luz polarizada.
Dexeneración macular
Hai probas epidemiolóxicas de que existe unha relación entre as concentracións baixas no plasma sanguíneo de luteína e zeaxantina, e un incremento do risco de desenvolver dexeneración macular relacionada coa idade (AMD).
En 2013, informouse en JAMA dos resultados do Estudo 2 de enfermidades oculares relacionadas coa idade (AREDS2, do inglés Age-related Eye Disease Study 2). O estudo AREDS2 foi un estudo que duron cinco anos deseñado para comprobar se a formulación AREDS orixinal que se vira que reducía a progresión de dexeneración macular relacionada coa idade nun 25% podería ser mellorada engadindo algúns dos seguintes compoñentes: ácidos graxos omega-3; luteína e zeaxantina; retirando o beta-caroteno; ou reducindo o cinc. No AREDS2, os participantes tomaron unha destas catro formulacións AREDS: a formulación AREDS orixinal, a formulación sen beta-caroteno, o AREDS baixo en cinc, e o AREDS sen beta-caroteno e baixo en cinc. Ademais, tomaban unha de catro suplementacións ou combinacións adicionais, entre as que estaban a luteína e zeaxantina (10 mg e 2 mg), ácidos graxos omega-3, luteína/zeaxantina e ácidos graxos omega-3, ou placebo. O resultado foi que non se observaba un beneficio adicional global ao engadir ácidos graxos omega-3 ou luteína e zeaxantina á formulación. Porén, o estudo atopou beneficios en dous subgrupos de participantes: os que non tomaron beta-caroteno, e os que tiñan pouca luteína e zeaxantina na súa dieta. A eliminación do beta-caroteno non freaba os efectos protectores da formulación contra o desenvolvemento de dexeneración macular avanzada relacionada coa idade en estado avanzado, o cal era importante porque as altas doses de beta-caroteno foran ligadas cun alto risco de padecer cancro de pulmón en fumadores. Recomendouse substituír o beta-caroteno por luteína e zeaxantina en futuras formulacións.
Cataratas
Hai tamén evidencias epidemiolóxicas de que o incremento do consumo de luteína e zeaxantina diminúe o risco de desenvolver cataratas. Aínda que algunhas metaanálises non obtiveron resultados tan claros sobre estes beneficios. O consumo de máis de 2,4 mg de luteína/zeaxantina diariamente procedente dos alimentos ou de suplementos foi correlacionado significativamente cunha redución da incidencia das opacidades do cristalino, como revelaron os datos recollidos durante un período de 13 a 15 anos no Nutrition and Vision Project (NVP).
Fotofobia
Un estudo de 2010 publicado na revista Journal of Food Science, discutiu a mellora nas prestacións visuais e a diminución na sensibilidade á luz en suxeitos que tomaban 10 mg de luteína e 2 mg de zeaxantina ao día.
En nutrición
A diferenza funcional entre a luteína (forma libre) e os ésteres da luteína non se coñece ben. Suxírese que a biodispoñibilidade é máis baixa para os ésteres da luteína, pero o debate aínda continúa.
Como aditivo alimentario, a luteína ten o número E E161b e adoita extraerse dos pétalos da planta asterácea Tagetes erecta. O seu uso está aprobado na Unión Europea.
Algúns alimentos considéranse boas fontes deste composto:
Joma
Joma fundouse en 1965 e comezou fabricando e distribuíndo calzado en xeral. Non foi ata 1968 cando a marca decidiu enmarcarse dentro do sector do calzado deportivo e de tempo libre. Tras uns anos de éxito relativo, Joma lanzouse ao fútbol, e nos anos 1992, 1994 e 1998 foi a líder en vendas de fútbol do mercado español. En 1999 foi considerada a terceira marca en España logo de Nike e Adidas do sector deportes e a primeira en fútbol. Nos anos 1990 entrou no mercado do calzado para baloncesto competindo cas marcas internacionais do sector. Entón a empresa só fabricaba en España, na súa publicidade mencionaba este feito e que non empregaba man de obra barata. Parte da súa produción faise agora na China.
Actualmente, a súa actividade principal é a fabricación e comercialización de calzado e téxtil deportivo, especializada en produtos técnicos para o fútbol, atletismo, fútbol sala e tenis. En Portillo de Toledo conta cuns 15.000 m² de nave e outros 70.000 m² anexos.
Joma é a primeira española na clasificación mundial de marcas deportivas. En España está á cabeza en vendas e valoración no mercado do fútbol sala e dentro das cinco mellores marcas de deporte.
Posúe filiais propias nos Estados Unidos de América, México, Panamá, Hong Kong, Italia, Alemaña e o Reino Unido, e unha rede de distribución que a fai estar presente en máis de 70 países dos cinco continentes.
Basse-Terre
Basse-Terre é unha comuna francesa, capital administrativa do departamento de Guadalupe.
Historia
En 1635, parte de Saint Kitts e Nevis unha expedición en busca dun lugar de implantación duradeiro en Guadalupe.
Co desencadeamento da guerra de exterminación do Caribe por Charles de L'Olive, os dominicanos chegan para evanxelizalos, mais pronto se apartan desta tarefa e obteñen unha concesión para implantarse aló.
Xeografía
A cidade de Basse-Terre sitúase ao suroeste da illa de Basse-Terre, ao pé do volcán da Soufrière.
Clima
Aínda que resulta complicado medir as precipitacións en períodos de tempo curtos, Basse-Terre tivo a maior cantidade de precipitacións no menor período de tempo segundo o Libro Guinness dos Récords de 2005. O 26 de novembro de 1970, 38 mm de choiva precipitaron nun minuto en Basse-Terre.
Jarvis Varnado
Jarvis Lamar Varnado, nado o 1 de marzo de 1988 en Brownsville, Tennessee, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que actualmente xoga para o Tecnyconta Zaragoza da Liga ACB. Xogou para Mississippi na universidade antes de converterse en profesional.
Traxectoria profesional
Varnado foi elixido na 41ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Miami Heat. Porén, asinou polo Carmatic Pistoia da segunda división italiana, despois de que as súas esperanzas de xogar nos Heat desapareceran tras as adquisicións de LeBron James, Chris Bosh e varios axentes libres por parte de Miami. O 27 de xuño de 2011 foi chamado de volta polos Heat.
O 24 de decembro de 2012, Varnado asinou cos Boston Celtics. O 6 de xaneiro de 2013, foi cortado polos Celtics. O 9 de xaneiro de 2013, asinou un contrato de dez días cos Miami Heat.
O 18 de febreiro de 2014, asinou un contrato de dez días cos Chicago Bulls.
Gloria Valencia de Castaño
Gloria Valencia de Castaño, nada en Ibagué o 27 de xullo de 1927 e finada en Bogotá o 24 de marzo de 2011, foi unha intelectual, xornalista e presentadora de televisión colombiana. Consagrada polo público e a crítica, como a «Primeira Dama» da televisión colombiana é recoñecida tamén como unha das principais figuras da divulgación da cultura en Colombia.
En setembro de 1950 iniciou, xunto co seu esposo, o avogado Álvaro Castaño Castillo e outras persoas, a emisora cultural HJCK, "El mundo en Bogotá". Por máis de medio século foi colaboradora de varios programas desa emisora, que hoxe transmite só vía internet, con temáticas arredor da información e promoción cultural.
Gundioc
Gundioc (Cundioc, Candiaco, Gundiwech) foi un rei dos burgundios do 436 ó 473.
Traxectoria
Tras a derrota dos burgundios e a morte do seu rei Gundihar con boa parte dos seus guerreiros tras enfrontarse a Atila, a maioría dos burgundios que sobreviviran baixo o liderado de Gundioc marchan cara os vales altos do Ródano, onde establecen o reino dos burgundios.
Villamayor de Treviño
Villamayor de Treviño é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 84 habitantes (INE 2012).
Pobo noruegués
Os noruegueses (en nordmenn) son un grupo étnico xermánico nativo de Noruega. Os noruegueses comparten unha cultura común e falan a lingua norueguesa. Os noruegueses e os seus descendentes poden atoparse en comunidades emigrantes de todo o mundo, salientando os Estados Unidos, o Canadá, Australia, Arxentina, Chile, Uruguai, o Brasil, México, Nova Zelandia, o Reino Unido e Suráfrica.
CDH2
A cadherina-2 (CDH2), tamén chamada N-cadherina ou cadherina neuronal (NCAD) ou tamén CD325 (cluster de diferenciación 325) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene CDH2 do cromosoma 18. A N-cadherina é unha proteína transmembrana expresada en moitos tecidos e funciona mediando a adhesión celular. No músculo cardíaco, a N-cadherina é un compoñente integral das unións adherentes situado nos discos intercalares, que ten a función de acoplar mecánica e electricamente os cardiomiocitos adxacentes. Aínda que as mutacións en CDH2 ata agora non foron asociadas con doenzas humanas, as alteracións na expresión e integridade da proteína N-cadherina observáronse en varias formas de doenzas, como a cardiomiopatía dilatada humana.
Estrutura
A N-cadherina é unha proteína cun peso molecular de 99,7 kDa, e 906 residuos de aminoácidos. A N-cadherina é unha cadherina clásica da superfamilia das cadherinas, composta por cinco repeticións de cadherina extracelulares, unha rexión transmembrana e unha cola citoplásmica moi conservada. A N-cadherina, e outras cadherinas, presentan interaccións proteína-proteína con outras moléculas de N-cadherina de células adxacentes en conformación antiparalela, polo que crean unha especie de "cremalleira" adhesiva liñal entre as células.
Función
A N-cadherina chamouse así polo seu papel no tecido nervioso, pero ademais da súa función orixinal descuberta nas neuronas, viuse posteriormente que tamén funciona no músculo cardíaco e nas metástases do cancro. A N-cadherina é unha glicoproteína transmembrana, homofílica que pertence á familia de moléculas de adhesión celular dependentes do calcio. Estas proteínas teñen dominios extracelulares que median nas interaccións homofílicas entre células adxacentes, e colas citoplásmicas C-terminais que median na unión coas cateninas, as cales á súa vez interacciponan co citoesqueleto de actina.
Función no desenvolvemento
A N-cadherina xoga un papel no desenvolvemento como glicoproteína de adhesión celular dependente do calcio que funciona durante a gastrulación e cómpre para o establecemento da asimetría esquerda-dereita.
A N-cadherina exprésase extensamente no embrión post-implantación, e presenta altos niveis no mesoderma e unha expresión sostida durante toda a vida adulta. A mutación da N-cadherina durante o desenvolvemento ten o efecto máis significativo na adhesión celular no corazón primitivo; produce miocitos disociados e un desenvolvemento anormal do tubo cardíaco. A N-cadherina xoga un papel no desenvolvemento do corazón dos vertebrados e na transición de células epiteliais a trabeculares e na formación da capa de células miocárdicas compacta. Un estudo mostrou que os miocitos que expresan unha mutación negativa dominante na N-cadherina presentaban anormalidades significativas na distribución dos miocitos e nas migracións cara ao endocardio, o que dá lugar a defectos na formación de trabéculas no miocardio.
Función no músculo cardíaco
No músculo cardíaco a N-cadherina encóntrase nos discos intercalares, que son estruturas que proporcionan conexións célula-célula que facilitan o acoplamento mecánico e eléctrico entre cardiomiocitos adxacentes. Nos discos intercalares hai tres tipos de unións: unións adherentes, desmosomas e unións comunicantes; A N-cadherina é un compoñente esencial nas unións adherentes, que permite a adhesión célula-célula e a transmisión de forza a través do sarcolema. A N-cadherina en complexo coas cateninas foi descrita como un regulador clave da función dos discos intercalares. A N-cadherina aparece nas unións célula-célula antes da formación das unións comunicantes, e é fundamental para unha miofibriloxénese normal. A expresión dunha forma mutante da N-cadherina que leva unha gran deleción no dominio extracelular inhibe a función das N-cadherinas endóxenas nos cardiomiocitos ventriculares adultos, e os cardiomiocitos veciños perden o contacto célula-célula e as placas de unións comunicantes.
Os modelos en ratos nos que se utilizou transxénese serviron para resaltar a función da N-cadherina no músculo cardíaco. Os ratos que tiñan alterada a expresión de N-cadherina e/ou E-cadherina mostraban un fenotipo de cardiomiopatía dilatada, probablemente debido ao mal funcionamento dos discos intercalares. De acoro con isto, os ratos con ablación de N-cadherina nos corazóns adultos por medio do transxene Cre N-cadherina inducible por tamoxifén específico cardíaco presentaban unha ensamblaxe alterada dos discos intercalares, cardiomiopatía dilatada, funcións cardíacas alteradas, diminución da lonxitude dos sarcómeros, incremento do grosor da liña Z do sarcómero, diminución da conexina 43, e perda da tensión muscular. Os ratos morrían aos dous meses de expresión do transxene, principalmente debido a taquicardia ventricular espontánea. Posteriores análises de ratos knockout pra a N-cadherina revelaron que as arritmias debíanse probablemente á remodelación dos canais iónicos e á función anormal do canal Kv1.5. Estes animais mostraban unha duración prolongada dos potenciais de acción, unha densidade reducida dos canais de potasio rectificadores entrantes e un descenso da expresión de Kv1.5, KCNE2 e cortactina combinado coa alteración do citoesqueleto de actina no sarcolema.
Función nas neuronas
Nas células neurais, en certas sinapses do sistema nervioso central, a adhesión celularadhesión da neurona presináptica á postsináptica está mediada polo menos en parte pola N-cadherina. As N-cadherinas interaccionan coas cateninas e xogan un importante papel nos procesos de aprendizaxe e a memoria.
Función na metástase do cancro
A N-cadherina atópase comunmente nas células cancerosas e proporciona un mecanismo para a migración transendotelial. Cando unha célula cancerosa se adhire a unha célula endotelial dun vaso sanguíneo regula á alza a vía da src quinase, a cal fosforila beta-cateninas unidas tanto a N-cadherina coma a E-cadherinas. Isto causa que falle a conexión intercelular entre dúas células endoteliais adxacentes e permite que acélula cancerosa se introduza e pase entre elas.
Importancia clínica
As mutacións no xene CDH2 non foron ligadas de forma concluínte con ningún trastorno humano. Un estudo que investigou os fundamentos xenéticos do trastorno obsesivo-compulsivo e a síndrome de Tourette atoparon que as variantes de CDH2 probablemente non causan enfermidades por si soas, mais poden supoñer un risco cando se examinan como parte dun panel de xenes de adhesión célula-célula relacionados. Necesitaranse máis estudos en grandes cohortes para determinar isto inequivocamente.
Na cardiomiopatía dilatada humana atopouse que estaba potenciada a expresión de N-cadherina e disposta dun modo desorganizado, o que suxire que a desorganización da proteína N-cadherina nas doenzas cardíacas pode ser un compoñente de remodelación.
Interaccións
A CDH2 presenta interaccións con:
Sindecano
Os sindecanos son proteínas de membrana cun só dominio transmembrana, que se pensa que actúan como correceptores, especialmente para receptores acoplados á proteína G. Forman o núcleo central de proteína dun proteoglicano que leva unidas cinco cadeas de heparán sulfato e condroitín sulfato, que permite a interacción cunha gran variedade de ligandos, como factores de crecemento de fibroblastos, factor de crecemento endotelial vascular, factor de crecemento transformante-beta, fibronectina e antitrombina-1. As interaccións entre a fibronectina e algúns sindecanos pode ser modulada pola proteína da matriz extracelular tenascina C.
Membros da familia e estrutura
A familia proteica dos sindecanos ten catro membros. Os sindecanos 1 e 3 e os 2 e 4, forman subfamilias separadas, orixinadas por duplicación xénica e evolución diverxente a partir dun só xene ancestral. O número asignado a cada sindecano indica a orde na cal foron clonados os ADNc de cada membro da familia. Todos os sindecanos teñen un péptido sinal N-terminal, un ectodominio, un só dominio transmembrana hidrófobo, e un curto dominio citoplasmático C-terminal. Todos os sindecanos están ancorados á membrana plasmática por medio dun dominio transmembrana hidrófobo longo de 24 a 25 aminoácidos, o que contrasta con outros tipos de proteoglicanos da superficie celular, que se unen á membrana celular usando un enlace glicosil-fosfatidil-inositol. As diferenzas máis obvias entre os sindecanos son (xunto coas diferenzas na distribución) a subclasificación da familia dependendo da existencia de sitios de unión a glicosaminoglicanos (GAG) tanto en ambos os extremos do ectodominio (como no sindecano-1 e no - 3) ou só na parte distal (como no sindecano-2 e no -4) coma á área relativamente longa rica en Thr-Ser-Pro situada no medio do ectodominio do sindecano-3. Os ectodominios mostran a menor cantidade de secuencia de aminoácidos conservada, de non máis do 10–20%; en contraste, os dominios transmembrana e citoplasmático comparten aproximadamente o 60–70% de identidade na secuencia de aminoácidos. Os dominios transmembrana conteñen un motivo de secuencia pouco común alanina/glicina, mentres que o dominio citoplasmático está esencialmente composto por dúas rexións de secuencias de aminoácidos conservadas (C1 e C2), separadas por unha secuencia variable central de aminoácidos que é distinta para cada membro da familia (V).
En células de mamífero os sindecanos exprésanse a partir de xenes únicos localizados en diferentes cromosomas. Non hai evidencias de empalme alternativo na expresión dos xenes de sindecanos. Todos os membros da familia dos sindecanos teñen xenes con 5 exóns. As diferenzas en tamaños dos sindecanos explícanse pola lonxitude variable do exón 3, que codifica un dominio espazador. Nos humanos, a lonxitude en aminoácidos dos sindecanos 1, 2, 3 e 4 é de 310, 201, 346 e 198, respectivamente. As cadeas de glicosaminoglicanos do grupo dos heparán sulfatos son un importante compoñente dos sindecanos e son responsables de varias das súas funcións. A adición de glicosaminoglicanos aos sindecanos está controlada por unha serie de eventos postraducionais. O sitio preferente para a adición de glicosaminoglicanos é un residuo de serina seguido dun residuo de glicina, onde a α-N-acetilglicosaminiltransferase I une o linker para a elongación dos glicosaminoglicanos. O linker está composto de catro sacáridos, o primeiro é a xilosa, que é un azucre pouco común nun lugar único, unido á serina do núcleo central da proteína e seguido secuencialmente de dúas galactosas e un ácido β-D-glicurónico.
Expresión
Os sindecanos exprésanse na superficie celular de modo específico do tipo de célula. Por exemplo, nas células e tecidos de rato, o sindecano 1 ten unha elevada expresión en células de fibroblastos e epiteliais. É especialmente alta en queratinocitos, mentres que é baixa en células endoteliais e neurais. Encóntrase nos tecidos da pel, fígado, riles e pulmóns. O sindecano-2 exprésase fortemente en células endoteliais, neurais e fibroblásticas, mentres que ten un baixo nivel de expresión en células epiteliais. É específico de tecidos como os do fígado, endotelios e fibroblastos. O sindecano-3 é altamente expresado en células neurais, pero aparece en cantidades baixas ou indetectables en células epiteliais. En tecidos, é específico do cerebro e exprésase a baixo nivel no fígado, riles, piulmóns e intestino delgado. O sindecano-4 presenta unha expresión alta en células epiteliais e fibroblásticas, pero ten unha baixa expresión en células neurais e endoteliais. En tecidos, exprésase preferentemente no figado e pulmóns.
Funcións
A funcionalidade dos sindecanos depende dos glicosaminoglicanos, que interveñen na interacción con diferentes ligandos extracelulares. Dependendo da localización celular do sindecano, os glicosaminoglicanos teñen diferentes estruturas para acomodarse ás necesidades funcionais da rexión. Os sindecanos sábese que forman oligómeros homólogos que poden ser importantes para as súas funcións.
A segunda maneira de caracterizalos é pola adhesión á matriz. Os sindecanos únense a moléculas estruturais da matriz extracelular como os coláxenos I, III, V, fibronectina, trombospondina e tenascina para proporcionar soporte estrutural para a adhesión.
Unha terceira función é a adhesión célula-célula. As probas do papel dos sindecanos na adhesión célula-célula proceden do estudo de liñas celulares de mieloma humano. Estas células de mieloma presentabn unha deficiencia na capacidade de adherirse entre elas nunha matriz de agregación mediada por rotación. Esta deficiencia atribúese á falta de expresión de sindecano-1. O sindecano-4 tamén interacciona con proteínas integrinas para a adhesión célula-célula.
Dominios proteicos
As proteínas sindecanos poden conter os seguintes dominios proteicos:
Osteoartrite
O sindecano-4 está regulado á alza na osteoartrite e a inhibición do sindecano-4 reduce a destrución das cartilaxes en modelos de ratos de osteoartrite.
Regulación metabólica e composición corporal
O homólogo de Drosophila dSdc e o sindecano-4 humano (SDC4) foron implicados na homeostase enerxética.
Mieloma múltiple
O sindecano-1 está regulado á alza no mieloma múltiple. Altos niveis de sindecano-1 desprendidos presentes no soro dun paciente están relacionados cun peor prognóstico.
O sindecano-1 é o máis estudado de todos os sindecanos na investigación do cancro. En moitos estudos mostrouse que o sindecano-1 desempeña un importante papel na progresión do cancro e tamén pode utilizarse como biomarcador do cancro. Por exemplo, a expresión do sindecano-1 é maior na medula ósea dos pacientes que padecen mieloma múltiple. Nun estudo publicado, as células que expresaban o ectodominio de sindecano-1 soluble promovían o crecemento e a metástase de tumores linfoides de células B máis amplamente que as células que levaban na súa superficie o sindecano-1 ou carecían de expresión de sindecano-1. De xeito similar, a expresión de sindecano-1 foi ligada cunha baixa diferenciación no carcinoma de células escamosas de cabeza e pescozo.
O sindecano-1 tamén foi ligado coa progresión do cancro ao mediar os efectos dos factores de crecemento nas células. Por exemplo, a expresión de sindecano-1 increméntase nos carcinomas de mama ductais e está asociada con factores de anxioxénese e linfanxioxénese. Estudos feitos en pacientes con cancro de endometrio mostraron que ditos pacientes incrementaran a expresión de sindecano-1 e tamén que a expresión desta proteína regula positivamente a hiperplasia endometrial que pode progresar a un cancro endometrial.
Alejandro Bao Vázquez
Alejandro "Álex" Bao Vázquez, nado en Lugo o 3 de xaneiro de 1989, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Pontevedra CF.
Enxame (homónimos)
Como topónimo galego, Enxame pódese referir a:
Copa das Nacións de Montreux 1921
O Torneo de Pascua de 1921 foi a primeira edición da actualmente denominada Copa das Nacións de Montreux. O torneo foi celebrado entre os días 26 e 28 de marzo de 1921 na cidade de Montreux (Suíza). Nesta primeira edición, organizada polo Montreux Hockey Club participaron os propios anfitrións e o Stuttgart RC alemán
O torneo consistiu en tres partidos entre os dous equipos, gañados todos eles polo Montreux HC, que finalizou cun cómputo global de 12 goles a 2.
Revista de Casa América-Galicia
Revista de Casa América-Galicia foi unha revista editada na Coruña de 1922 a 1923.
Historia e características
Apareceu en setembro de 1922 como continuadora de América-Galicia, da que proseguiu a súa numeración retomándoa no número 21. Julio José Casal, o director e difusor da publicación, era o secretario xeral de Casa América-Galicia, unha asociación orientada ao comercio entre España e América. Na revista dábaselles publicidade á actividade consular, á entrada e saída de barcos do porto da Coruña e ás actividades dos bancos, así como á información relativa aos actos relacionados con España que tiñan lugar en distintos puntos de América. A partir do número 25 a revista pasou a ter un carácter especificamente literario e nas súas páxinas editaron as súas composicións poéticas Eladio Rodríguez González, Luís Amado Carballo, Eugenio Montes e Vicente Risco. En agosto de 1923 publicou o seu número 32 e despois cambiou o seu nome por Alfar.
Madame de Pompadour
miniatura|dereita|Madame de Pompadour.
Jeanne-Antoinette Poisson, Marquise de Pompadour, nada en París o 29 de decembro de 1721 e finada en Versalles o 15 de abril 1764, foi amante do rei Luís XV de Francia.
Traxectoria
Sospéitase que o seu pai biolóxico era o rico financeiro Le Normant de Tournehem, que se converteu no seu titor cando forzaron ao seu pai oficial a saír do país en 1725 logo dun escándalo e ela viviu coa súa nai e irmá. Muller intelixente e educada, tamén aprendeu bailar, gravar e tocar a guitarra. Casárona en 1741 (á idade de 19) con Charles-Guilaume Le Normant d'Etiolles, sobriño do seu titor. Con el tivo dous nenos, un raparigo que morreu o ano logo do seu nacemento en 1741, e Alexandrine-Jeanne, nacida o 10 de agosto de 1744 e alcumada "Fanfan". Polo seu matrimonio puido frecuentar a corte, onde coñeceu ó rei Luís XV, de quen, a partir de 1745, se converteu en amante.
Logo de divorciar, trasladouse a vivir ó Palacio Real e adquiriu unha considerable influencia política (conseguiu desfacerse dos ministros Orry, Monrepas, Argenson e Machault, e protexeu a Bernis, Choiseul e Soubise), motivo polo cal ese período foi chamado «reinado Pompadour». Foi xenerosa mecenas do saber e das artes e creou a famosa fábrica de porcelana en Sévres. Amiga de Voltaire, favoreceu ós enciclopedistas.
Sergey Karjakin
Sergey Karjakin, nado en Simferopol o 12 de xaneiro de 1990, é un xogador de xadrez ucraíno, o Gran Mestre Internacional máis novo na historia do xadrez, conseguiu o título con só 12 anos e 7 meses.
Traxectoria
Karjakin aprendido a xogar xadrez cando tiña cinco anos e converteuse nun mestre internacional á idade de once. Na lista de abril de 2008 da FIDE ten un ELO de 2732, sendo o número 13º do mundo e o número 2 de Ucraína, tras Vassily Ivanchuk.
A Airexe, San Xoán de Pena, Lugo
A Airexe é un lugar da parroquia do San Xoán de Pena, no concello de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 27 habitantes, dos cales 13 eran homes e 14 mulleres.
Sergey Karjakin
Traxectoria
Oficialmente, foi o segundo ucraíno tras Ruslan Ponomariov, durante o Mundial da FIDE de 2002. En 2004, Karjakin terminou segundo tras Boris Gelfand no torneo de Pamplona (Navarra), do 20 ao 29 de decembro de 2004. Tamén en 2004, Karjakin foi o único humano en gañar a unha computadora no Campionato do Mundo Home vs Máquina en Bilbao, derrotando a Deep Junior. Era o máis novo e o que tiña menos ELO.
Á idade de 15 anos, Karjakin conseguiu 8.5 puntos (+7 =3 -1) para gañar o torneo das Novas Estrelas de 2005 xogado en Kirishi (Rusia), desde o 14 ata o 26 de maio. Practicando antes do torneo con Nigel Short en Grecia, Karjakin estivo involucrado nun accidente de coche no camiño cara ao aeroporto de Atenas e sufriu danos menores. Isto puido contribuír a un frouxo inicio, perdendo unha partida e obtendo só 1.5 puntos nas primeiras tres roldas. Terminou moi forte, con seis vitorias e só dúas táboas, que lle levou a gañar o torneo en solitario.
Na súa carreira, xa gañou a moitos grandes mestres. En xadrez rápido, gañou a Vladimir Kramnik. Karjakin entrou nos 100 mellores xogadores do mundo na lista de abril de 2005 da FIDE, ocupando o posto número 64 do mundo cun ELO de 2635. No pasado Wijk aan Zee (2007), nos Países Baixos, quedou clasificado o 8º, logrando 6,5 puntos de 13 posibles, con 3 vitorias, 7 táboas e 3 derrotas.
Karjakin gañou no 2007 o Campionato de Europa de xadrez lóstrego (5 minutos por xogador), no que participaron 370 xogadores, en Dresde (Alemaña). Tras 33 partidas lóstrego xogadas por cada participante, en 2º lugar quedou Baadur Jobava, de Xeorxia, e 3º Alexander Riazantsev, de Rusia.
Partidas notables
Sergey Karjakin - Vladimir Kramnik Dortmund (Alemaña) 2004: 1.e4 e5 2.Cf3 Cc6 3.Bb5 Cf6 4.Ou-O Cxe4 5. d4 Cd6 6.Bxc6 dxc6 7.dxe5 Cf5 8.Dxd8 Rxd8 9.Cc3 Ce7 10.h3 Cg6 11.Ce4 h6 12.b3 Re8 13.Bb2 a5 14.a4 Cf4 15.Tfe1 Bb4 16.c3 Be7 17.Tad1 Ce6 18.c4 Bb4 19.Che3 Bd7 20.Ch4 Td8 21.Cf5 Bc8 22.Txd8 Rxd8 23.Td3 Re8 24.g4 Bf8 25.Bc1 b6 26.Cfg3 c5 27.Be3 Bb7 28.f4 h5 29.f5 h4 30.fxe6 hxg3 31.exf7 Rxf7 32.Cg5 Re8 33.Bf4 Be7 34.Txg3 Bxg5 35.Bxg5 Rd7 36.e6 Rxe6 37.Che3 Rf7 38.Che7 Rg6 39.h4 Bf3 40.Txc7 Che8 41.Rf2 Bxg4 42.Tc6 Rf5 43.Txb6 Che2 44.Rg3 Tc2 45.Tb5 Tc3 46.Rf2 Bd1 47.Txa5 Bxb3 48.Txc5 Re4 49.a5 Txc4 50.Tb5 Tc2 51.Re1 Bc4 52.Tb7 Ta2 53.Ta7 g6 54.Rd1 Rd3 55.Td7 Re4 56.Bd8 Ta3 57.Rc2 Bd5 58.Td6 Rd4 59.Bb6 Re5 60.Td8 Ta4 61.Th8 Re4 62.Th6 Rf5 63.Rc3 Tc4 64.Rd3 Ta4 65.Th8 Bg2 66.Tf8 Rg4 67.Bd8 Be4 68.Rc3 Bd5 69.Tf6 Rh5 70.Td6 Bb7 71.Rb3 Ta1 72.Rb4 Tb1 73.Rc5 Ta1 74.Rb6 Bc8 75.Ra7 Tb1 76.Tb6 Ta1 77.Tb5 Bf5 78.a6 Rg4 79.Tb6 Td1 80.Bg5 Be4 81.Rb8 Tf1 82.Bf6 Che1 83.a7 Bf3 84.Bd8 Ta1 85.Txg6 Rh5 86.Tg5 Rh6 87.Tb5 Rg6 88.Tb7 Td1 89.Bb6 Bxb7 90.Rxb7 1-0
Acrosoma
O acrosoma é un orgánulo que se encontra na parte anterior da cabeza dos espermatozoides de moitos animais. Ten forma de carapucha e deriva do aparato de Golgi. Nos mamíferos euterios o acrosoma contén encimas dixestivos, entre os que se inclúen a hialuronidase e a acrosina. Estes encimas rompen a capa de células que rodea o óvulo e a membrana externa que o protexe, chamada zona pelúcida, permitindo que o núcleo haploide do espermatozoide penetre na célula e poida unirse ao núcleo haploide do óvulo. Xeralmente colaboran no proceso de acceso e perforación da zona pelúcida varios espermatozoides á vez.
Nos casos de globozooespermia (espermatozoides con cabezas redondas) o aparato de Golgi non se transforma en acrosoma, o que é causa de infertilidade masculina.
Fernando Couto
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do FC Porto, debutando co primeiro equipo no ano 1988. Os dous anos seguintes pasounos cedido, primeiro no FC Famalicão e despois no Académica de Coimbra. No ano 1990 volveu a Porto, onde se fixo cun oco no equipo titular nas seguintes tempadas.
En 1994 fichou polo Parma FC, co que gañou a Copa da UEFA en 1995. En 1996 fichou polo FC Barcelona, onde militou dúas tempadas.
En 1998 voleu a Italia, ao fichar polo SS Lazio. Xogando no equipo romano deu positivo nun control antidopaxe por nandrolona, polo que foi sancionado con entre catro e nove meses de inhabilitación.
No verán de 2005 remata contrato coa Lazio e ficha outra vez polo Parma FC, club no que se retirou en 2008.
Coa selección
Debutou coa Selección de fútbol de Portugal no ano 1990 e disputou un total de 110 encontros. Coa selección disputou as Eurocopa de Fútbol de Inglaterra 1996, Bélxica/Países Baixos 2000 e Portugal 2004.
Tralo certame de Portugal, no que o equipo se proclamou subcampión, Couto retirouse da selección
Estación de Torre Baró-Vallbona
Torre Baró | Vallbona ou Torre del Baró é un intercambiador de metro e ferrocarril da cidade de Barcelona, situado nos barrios de Ciutat Meridiana e Torre Baró, no distrito de Nou Barris, e que tamén dá servizo ao barrio de Vallbona. Torre Baró | Vallbona é unha das cinco estacións da liña automática L11 do metro de Barcelona e a estación de Torre del Baró é propiedade de Adif e atópase na liña que une a capital con Manresa. Por ela circulan trens das liñas R3, R4 e R7 de Rodalies de Catalunya e a liña R12 de Media Distancia.
Aro
Aro pode referirse a:
Franklyn
Franklyn é un filme franco-británico escrito e dirixido por Gerald McMorrow que foi estreado no 2008.
Sinopse
Jonathan Preest é un detective que agocha a súa faciana tras unha máscara. É un home escéptico que odia "O Ministerio", unha institución relixiosa e enigmática que goberna Meanwhile City e que, durante séculos, encargouse de proporcionar crenzas á poboación. Preest planea unha vinganza contra O Ministerio, pero, ademais, trata de castigar ós asasinos dunha rapaza que el intentou protexer. É o único ateo de Meanwhile City, e intentará evitar que as seitas capten máis adeptos.
Shallow
Shallow é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Pissed Jeans, publicado o 20 de xaneiro de 2005 a través do selo Parts Unknown Records. O disco ten elementos de noise rock e hardcore punk e a banda dixo del que "soa como un gran montón de lama e vidros rotos atravesando os teus altofalantes estéreo da forma máis asasina imaxinable". O disco foi remasterizado e reeditado no ano 2014 a través de Sub Pop Records con dous cancións extra.
Villambistia
Villambistia é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 46 habitantes (INE 2012).
Primeiras Nacións
Primeiras nacións (en inglés: First Nations; en francés: Premières Nations) é un termo utilizado no Canadá para referirse ao conxunto dos pobos indíxenas localizados no territorio actualmente. Non todos os pobos se enmarcan nesta agrupación, como os inuits e os métis, e hai actualmente uns 600. O corpo de representación estatal das Primeiras Nacións no Canadá é a Asemblea das Primeiras Nacións, existente dende 1982.
Os pobos que compoñen as Primeiras Nacións son denominados normalmente por pobos aborixes e autóctonos (termo máis empregado polos franco-canadenses), ou por pobos nativos canadenses, da expresión inglesa usual de Estados Unidos de Native Americans (Nativos Americanos). Oficialmente son coñecidos polo goberno do Canadá como "indios rexistrados".
Serra Madre do Sur
miniatura|300px|Localización das Sierras principais de México.
A Serra Madre do Sur, en castelán Sierra Madre del Sur, é unha cadea montañosa localizada no sur de México que se estende ao longo de 1200 km entre o sur de Xalisco e o Istmo de Tehuantepec, ao oriente de Oaxaca. Corre paralela á costa do océano Pacífico e ao Eixe Neovolcánico, do que é separada pola Depresión de El Balsas. O Eixe Neovolcánico e a Serra Madre do Sur enlázanse no norte de Oaxaca, no Escudo Mixteco. A súa altitude media é de 2000 msnm, sendo o punto máis alto o cerro Quie Yelaag que posúe unha altura de 3710 msnm, no sur de Oaxaca.
Polo occidente, esta serra empeza como Serra de El Alo nos municipios de Tecalitlán e Pihuamo en Xalisco, posteriormente atravesa Michoacán, onde se coñece como serra de Coalcomán. Despois de cruzar o río Balsas, entra en Guerrero polo oeste onde recibe o nome de Cumios de La Tentación. Atravesa todo Guerrero e nos seus límites con Oaxaca é coñecida como Serra de Coicoyán.
Esta serra é atravesada por numerosos ríos, os cales forman notables canóns, principalmente en Guerrero, onde as partes altas son coñecidas como filos. A cordilleira é notable pola súa alta biodiversidade e o seu gran número de especies endémicas. Posúe ademais importantes depósitos de metais como o ouro e a prata; así como de chumbo e ferro.
His New Profession
His New Profession é un filme estadounidense de 1914 dirixido e protagonizado por Charles Chaplin. Proxectouse por vez primeira o 31 de agosto. Ten unha duración de 16 minutos.
Sinopse
Un mozo vai co seu tío inválido ó parque, pero o mozo arela maior liberdade para xuntarse coa súa moza e así deixa a seu tío ó coidado de Charlot.
Gertrude Atherton
Gertrude Franklin Horn Atherton, de solteira Gertrude Franklin Horn, nada en San Francisco o 30 de outubro de 1857 e finada o 14 de xuño de 1948 na mesma cidade, foi unha escritora norteamericana.
Traxectoria
Naceu e viviu en California toda a súa vida, casou con George Atherton cando só tiña 19 anos e con el tivo dous fillos. Ao seu home disgustáballe que escribise, e a publicación en folletín da súa primeira novela, The Randolphs of Redwoods (1882), aínda que ía sen sinatura, escandalizou a toda a familia.
Logo da morte do seu home en 1887, comezou a súa verdadeira carreira de escritora, escribiu 60 libros e numerosos artigos, a súa primeira novela con sinatura publicouna en 1888, What Dreams May Come, aínda que baixo o pseudónimo de Frank Lin.
As súas novelas amosan heroínas cunha vida moi independente, sen dúbida unha reacción á súa vida de casada. As súas novelas máis coñecidas son The Californians (1898) The Splendid, Idle Forties (1902), The Conqueror (1902) e Black Oxen (1923).
Honey, I Blew Up the Kid
Honey, I Blew Up the Kid é un filme estadounidense dirixido por Randal Kleiser que foi estreado en 1992. Secuela do filme de 1989 Honey, I Shrunk the Kids.