cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cigarro
Historia
A Guerra de Crimea serviu para popularizar os cigarrillos (cigarettes) entre as tropas francesas, imitando aos turcos que fumaban en pipa. En 1830 en España esténdese o consumo de cigarrillos, especialmente entre as mulleres, e o «papel español para cigarritos» é coñecido e apreciado en toda Europa, aromatizado con licor e estampado con vivas cores. Aínda que o auténtico auxe prodúcese coa máquina de vapor estadounidense Bonsack, que era capaz de lear millóns de cigarrillos, invento de James Albert Bonsack cuxa patente comprou James Buchanan Duke en 1885. Nas frontes de guerra popularizouse durante a Guerra franco-prusiana de 1870.
Composición
A normativa do tabaco até agora só contempla os límites de nicotina, alcatrán e monóxido de carbono; porén, segundo diversas investigacións descubríronse sobre 4.000 substancias químicas, das cales unhas 40 delas poden seren canceríxenas para o home. .
Adicción
O consumo habitual de cigarros causa unha forte dependencia á nicotina dependendo da frecuencia e cantidade que se use, chegando a ser unha droga que produce maior adicción que o opio, a cocaína e outras drogas duras.
Enfermidades derivadas do seu consumo
O consumo de cigarros se considérase causante da maior taxa de mortes evitábeis no mundo.
Medidas de Saúde Pública
O día 17 de decembro de 2004, Bután converteuse no primeiro país do mundo en prohibir a venda e o consumo de cigarros. Os seus habitantes poden importalos para o seu uso persoal, pagando un imposto do 100 % do seu prezo, e poden fumalos só na privacidade dos seus fogares.
Mar Caspio
miniatura|Stenka Razin (Vasily Surikov, 1906) O mar Caspio é un mar interior que ocupa a parte máis fonda dunha depresión entre Asia e Europa, a depresión cáspica, que fai parte da gran depresión aralo-cáspica. É a masa de auga interior (Conca endorreica) maior do mundo, cunha superficie de 371.000 km² (sen incluír o lago de Kara Bogaz Gol) e un volume de 78.200 km³ con características comúns tanto cos mares como cos lagos. A miúdo é considerado o lago maior do mundo, aínda que non é de auga doce senón salgada. Ten numerosos Illas, a maior das cales é a de Ada Ogurja, que ten 47 quilómetros de lonxitude; cara ao norte a maioría das illas son pequenas e deshabitadas. Baña Rusia, Daguestán, Acerbaixán, o Turkmenistán, o Casaquistán e o Irán, coas estepas da Asia Central ao norte e ao leste. Na antigüidade, coñecíase como o océano Hircaniano ou tamén mar Khazar e mar Khvalisian.
Cigarro
Cigarro electrónico
O cigarro electrónico é un dispositivo de orixe chinesa con forma de pito, unha das alternativas para combater o tabaquismo, aínda que non ten unha eficacia demostrada. Foi unha innovación que se estendeu polo mundo xa que con el se pode ir baixando pouco a pouco a adicción ao tabaco. Este cigarro consta de tres partes principais:
Mar Caspio
Etimoloxía
Segundo o historiador grego Estrabón, o nome do Mar Caspio suponse que derivou da palabra sánscrita Kashyap, nome dun antigo sabio indio, tal como cren os hindús.
Cigarro
Cigarro electrónico
Os cartuchos recargábeis (filtros) os cales poden levar desde sabores como amorodo, chocolate, limón ou menta, até sabor a tabaco, e nicotina en diferentes proporcións para ir reducindo a síndrome de abstinencia. Os cartuchos duran aproximadamente o mesmo que 5 cigarros, dependendo do modelo de cigarro electrónico.
Mar Caspio
Etimoloxía
Entre os gregos e os persas antigos era coñecido como o océano Hircania. Para os persas antigos, así como no moderno Irán, é coñecido como o mar Gilan (en persa: گیلان). Os indios chamábanlle Kashyap Sagar. Nos países de lingua turca coñécese como o mar Xázaro. Antigas fontes rusas referíanse como o mar Khvalyn (Khvalynian) (Хвалынское море / Хвалисское море) e despois os habitantes de Khwarezm como mar Khvalis. As antigas fontes árabes refírense a el como بحر جیلان Gilan Bahr.
O nome do mar deriva da palabra "caspiano" (arameo: Kspy, grego: Kaspioi, persa: کاسپی) nome do xentilicio dun antigo pobo que habitaba ao suroeste do lago, na actual Transcaucasia. O xeógrafo e historiador grego Estrabón escribiu do territorio caspio na Albania caucásica chamada así en honor á tribo caspiana, como tamén o foi co lago; pero que esta xente xa non existe. É máis, as "portas Caspias", nome dunha rexión da Provincia de Teherán en Irán podería indicar que a tribo emigró ao sur do mar. A cidade iraniana Qazvín comparte a raíz do seu nome co do mar. De feito, o nome tradicional en árabe para o mar é Bahr al-Qazwin (Mar de Qazvin).
Cigarro
Cigarro electrónico
A outra parte é a que contén a batería recargábel.
Mar Caspio
Etimoloxía
A denominación do mar Caspio nas linguas turcas é Hazar Denz en turcomán, Xəzər dənizi en azerí, e Hazar Deniz en turco. En todos estes idiomas, a segunda palabra simplemente significa "mar" e a primeira refírese aos históricos xázaros turcos, que tiveron un extenso imperio ao norte do mar Caspio, entre os séculos VII e X.
Cigarro
Cigarro electrónico
Tamén ten un indicador luminoso que se acende cada vez que se lle dá unha calada simulando como se ilumina un cigarro real.
O cigarro emite vapor, a unha temperatura de entre 400 °C e 600 °C, o que simula o fume real. De momento véndese como unha solución para fumar, ou para non prexudicar a saúde, pero a OMS (Organización Mundial da Saúde) aínda non certificou que se demostrase que non teña ningún efecto secundario, nin que sexa daniño para a saúde.
Mar Caspio
Características
O mar Caspio é un dos menores mares do mundo. Segundo os científicos, ten características tanto dun lago coma dun mar. Cunha superficie de case 400 mil km², ten 1.200 quiómetros de longo e 450 de largura máximas, representa o máis importante mar interior do mundo. A pesar diso, non ten o estatuto xurídico dun mar. A súa profundidade media é de 180 metros, cunha cota máxima de 1.025 metros, e a súa extensión costeira é de case 7.000 km.
O mar Caspio contén unha gran cantidade de esturión, do cal se extraen as ovas para as transformar en caviar. Como consecuencia, a súa pesca excesiva ameaza esa poboación. Recentes investigacións anunciaron a presenza de reservas de petróleo nas profundidades deste mar.
Os ríos Volga e mais Ural desaugan no mar Caspio, que se conecta ao mar de Azov pola canle Volga-Don.
Morfoloxía
A morfoloxía do mar Caspio divídese en tres partes principais:
Evolución do nivel
O Volga é responsable da maior parte do fluxo de auga que chega ao mar Caspio. Así, esta vía fluvial é fundamental para que se manteña o equilibrio acuático, a constitución biolóxica e química e maila oscilación do nivel da auga. Deste xeito, o que acontece arredor do val do Volga repercute no mar Caspio.
O nivel do mar Caspio subiu e desceu ao longo dos séculos. Algúns historiadores apoian as teorías segundo a cal, durante a Idade Media, un aumento do nivel das augas tería provocado a inundación de cidades litorais da rexión de Khazaria, como a cidade de Atil. No século XX ocorreron polo menos tres grandes períodos de troco no nivel xeral da superficie do Caspio. Entre os anos de 1900 e 1929, practicamente non ocorreran variacións significativas de nivel. Entre 1930 e 1978, o nivel das augas presentou unha diminuición continuada, principalmente entre 1930 e 1941. A causa principal dese fenómeno foi a diminuición do fluxo de auga vida dos ríos que alí teñen a súa foz.
Cidades ribeiregas
miniatura|O Mar Caspio visto desde a cidade [[acerbaixán|acerbaixana de Bakú.]] As principais cidades á beira do mar Caspio son:
Operación Inmate
A operación Inmate foi un ataque da Frota británica do Pacífico contra posicións xaponesas no atol de Truk no océano Pacífico central durante a guerra do Pacífico dentro da Segunda Guerra Mundial. Os ataques contra as illas, pouco defendidas, tiveron lugar o 14 e 15 de xuño de 1945 coa intención de servir de experiencia de combate para o portaavións HMS Implacable e varios cruceiros e destrutores antes de que participasen en operacións de máis calado no Xapón.
O 14 de xuño de 1945 as aeronaves británicas levaron a cabo unha serie de asaltos contra as posicións xaponesas en Truk. Á mañá seguinte os cruceiros bombardearon varias illas do atol, malia que só tivo éxito un dos navíos involucrados no bombardeo. Na tarde e noite do 15 de xuño leváronse a cabo varios ataques aéreos adicionais antes de que a forza aliada retornase á súa base.
Barrio (homónimos)
Un barrio é unha parte dunha cidade que reúne unhas características construtivas, funcionais etc. que a identifican. Como topónimo pode referirse a:
Operación Inmate
Os aliados consideraron que o ataque en Truk foi un éxito, fornecendo experiencia de combate útil para os navíos e aeronaves involucrados na operación e sufrindo tan só dúas baixas e a perda de sete aeronaves no combate e por mor de varios accidentes. Os danos causados ás instalacións xaponesas no atol, que xa fora obxectivo de varios ataques previos durante os anos 1944 e 1945, consideráronse relativamente modestos.
Barrio (homónimos)
Amais, como apelido pode referirse a:
Operación Inmate
Contexto
miniatura|esquerda|O HMS Implacable chegando a Sydney o 8 de maio de 1945 O portaavións británico HMS Implacable foi asignado como reforzo da Frota británica do Pacífico dende o Reino Unido en febreiro de 1945. O buque chegou a base principal da frota en Sydney, Australia, o 8 de maio. Naquel momento o corpo principal da frota estaba operando preto de Okinawa no Pacífico norte. O 24 de maio o Implacable partiu de Sydney, chegando a base avanzada de Manus Island o 29 dese mesmo mes. Varios días despois o resto da Frota británica chegou a Manus para reabastecerse de combustible antes de continuar en dirección a Sydney para un período de descanso e mantemento.
Como parte das preparacións da volta ó combate da Frota británica, o almirante Bernard Rawlings, comandante da forza de combate da frota, decidiu enviar o Implacable xunto a varios outros buques de guerra acabados de chegar a unha operación de ataque das posicións xaponesas en Truk. O propósito desta operación era o de asegurar que as tripulacións destes navíos obtivesen experiencia de combate antes de que desen comezo as operacións da Frota británica na costa do Xapón en xullo dese ano.
Nos primeiros anos da guerra do Pacífico o atol de Truk nas Illas Carolinas fora unha base importante da Armada Imperial xaponesa, usando instalacións construídas antes do comezo das hostilidades. Porén, o rápido avance dos aliados durante o ano 1943 e comezos do 1944 deixouna illada, e deixou de ser unha base importante tralo ataque por parte do Corpo Especial de Portaavións Rápidos da armada estadounidense durante a Operación Hailstone en febreiro de 1944. Non obstante, as instalacións de Truk podían usarse potencialmente para asaltar as instalacións aliadas de importancia establecidas nas Illas Marianas ou o fondeadoiro principal da armada estadounidense en Ulithi. Para previr que as illas se utilizasen con este propósito, recibiron repetidos ataques por parte de portaavións estadounidenses que estaban a prepararse para unirse ó Corpo Especial de Portaavións Rápidos xunto a bombardeiros pesados das Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos acabados de chegar á rexión. Ó igual que a Operación Inmate, estes asaltos tiñan o obxectivo de servir como experiencia de combate para os aviadores estadounidenses.
A mediados de 1945 a gornición xaponesa en Truk seguía sendo considerable, pero non posuía capacidade ofensiva. En maio dese ano, a gornición contaba cuns 13 600 efectivos do Exército Imperial xaponés comandados polo tenente xeneral Shunsaburo Mugikura e outros 10 600 efectivos baixo mando do vicealmirante Chuichi Hara. Varias baterías de artillería costeira e canóns antiaéreos de pequeno calibre protexían as illas, mais non había buques de guerra fondeados alí e tan só posuían un pequeno número de aeronaves no momento en que tivo lugar a operación. A gornición recibira poucos reforzos trala captura das illas Palau por parte das forzas estadounidenses en setembro de 1944, e o historiador David Hobbs afirmou que no momento da Operación Inmate a base estaba "reducida a un estado de impotencia famélica".
A forza de ataque da Frota británica en Truk recibiu a designación "Destacamento 111.2", e incluía o 4º escuadrón de cruceiros e a 24ª flotilla de destrutores. Os buques asignados ó 4º escuadrón de cruceiros eran o HMS Implacable, o portaavións de escolta HMS Ruler e os cruceiros HMS Swiftsure, HMS Newfoundland, HMCS Uganda e HMNZS Achilles. A 24ª flotilla de destrutores estaba formada polos HMS Troubridge, HMS Teazer, HMS Tenacious, HMS Termagant e HMS Terpsichore. O grupo de combate estaba baixo mando do vicealmirante E.J.P. Brind. Mentres que o Implacable, o Newfoundland e os destrutores chegaran había pouco tempo ó Pacífico, tódolos outros navíos asignados ó Destacamento 111.2 xa participaran en combate previamente nas costas de Okinawa. A experiencia de combate máis recente do Implacable fora unha serie de ataques aéreos contra forzas alemás en Noruega a finais do ano 1944.
O Implacable levaba a bordo 80 aeronaves, o maior número operado por calquera dos portaavións da Frota británica. O grupo aéreo incluía a 38ª Á Aérea Naval, na que os Escuadróns Aéreos Navais 801 e 880 operaban 48 cazas Supermarine Seafire. As outras unidades asignadas ó portaavións eran o Escuadrón Aéreo Naval 828 con 21 bombardeiros Grumman TBF Avenger e o Escuadrón Aéreo Naval 1771 con 11 cazas Fairey Firefly. O Ruler ía ser utilizado como unha "cuberta de reposto" para o grupo aéreo do Implacable, e só embarcou un único avión de recoñecemento Supermarine Walrus do Escuadrón Aéreo Naval 1701.
14 de xuño
miniatura|Un avión Firefly disparando foguetes á estación de radio na illa Moen O Destacamento 111.2 partiu da illa Manus o 12 de xuño de 1945. De camiño a Truk as súas ordes ampliáronse dende asaltar o atol con ataques aéreos durante dous días para incluír tamén un bombardeo por parte dos cruceiros. Este cambio de plans tivo lugar xa que a expectación das forzas británicas era a de empregar os cruceiros contra obxectivos costeiros noutras operacións futuras. Como preparación para estes bombardeos, o destacamento levou a cabo exercicios de artillería durante a súa viaxe cara ó norte. Anticipando o ataque en Truk, un submarino da armada estadounidense tomou posición preto do atol para rescatar a calquera aviador británico que puidese estrelarse no mar.
Os navíos aliados chegaron á posición de engalaxe para o grupo aéreo do Implacable ás 5:30 da mañá do 14 de xuño. Dez minutos despois engalaron doce avións Seafire e dous avións Firefly. Os Seafire bombardearon unha estación de radar e un aeródromo na illa Moen, e os Firefly levaron a cabo un voo de recoñecemento do atol. Un dos Seafire, equipado cunha cámara de recoñecemento, fotografou tamén as instalacións xaponesas. Estas imaxes serían usadas posteriormente para planear ataques aéreos e bombardeos adicionais. Un dos avións Seafire foi derribado mentres atacaba o aeródromo, resultando na morte do seu piloto. Esta foi a única aeronave británica perdida en combate durante a Operación Inmate.
O Implacable lanzou ataques cada dúas horas e cuarto durante o resto do día 14 de xuño. Estes ataques xeralmente estaban compostos por cinco avións Avenger armados con bombas e catro avións Firefly con foguetes e canóns. O ataque final do día levouse a cabo con vinte avións Seafire que realizaron un bombardeo en picado de varios tanques de combustible na illa Moen. Malia que varios destes tanques quedaron destruídos, estaban aparentemente baleiros. Este ataque foi a primeira ocasión na que se empregaron avións Seafire como bombardeiros-caza no Pacífico. As aeronaves británicas recibiron o fogo inimigo dos canóns antiaéreos xaponeses durante todo o día, que segundo os informes non conseguiron acertar a moitas delas. Tódolos ataques foron escoltados por avións Seafire, que non atoparon ningunha aeronave xaponesa no aire. Durante a noite do 14 ó 15 de xuño dous avións Avenger voaron sobre o atol nun intento de previr que os xaponeses reparasen o aeródromo de Moen. Estes avións tamén recibiron fogo inimigo e foron seguidos con focos reflectores, mais non sufriron ningunha baixa.
A 38ª Á Aérea Naval mantivo unha patrulla aérea de combate de 8 avións Seafire como protección sobre o Destacamento 111.2 durante todo o día do 14 de xuño, malia que non atoparon oposición de ningún avión xaponés. O Ruler utilizouse como base para esta patrulla, reabastecendo e rearmando ós Seafire entre engalaxes. O uso do portaavións de escolta como "cuberta de reposto" considerouse un éxito, especialmente cando un grupo de seis avións Seafire que se houberan quedado sen combustible conseguiron aterrar no Ruler mentres que o Implacable lidaba cunha forte ondada de vento sen poder recibilos. Durante a mañá do 14 de xuño o avión Walrus do Ruler caeu da borda por mor dunha ondada de vento tropical e quedou destruído. O subsecuente recoñecemento e apoio aéreo para a forza de combate correu a cargo de hidroavións Consolidated PBY Catalina da armada estadounidense que voaron en relevos preto de Truk. Finalmente estes avións non serían precisados, xa que os destrutores foron os encargados de realizar os rescates das tripulacións que caeron ó mar.
15 de xuño
miniatura|left|300px|Mapa da Lagoa de Truk O bombardeo de superficie tivo lugar durante as últimas horas da mañá do 15 de xuño. A forza do bombardeo organizouse en tres unidades de destacamento que incluían tanto cruceiros coma destrutores. O Achilles e o Uganda (con Brind a bordo) operaron xunto ó Tenacious, o Newfoundland estaba acompañado do Troubridge e o Swiftsure do Teazer. Cada unidade levaba asignada dous avións Seafire como observadores. Isto deixou ós portaavións con só dous destrutores como protección. Durante os bombardeos, os portaavións navegaron ata unhas 10 millas ó leste de Truk, mantendo unha patrulla aérea de combate sobre a zona.
Os cruceiros obtiveron diferentes niveis de éxito. O Newfoundland atacou primeiro as baterías costeiras de artillería, que non responderon o fogo. A continuación bombardeou o aeródromo da Illa Eten. Os ataques por parte do Achilles e do Uganda á base de Illa Dublon non causou danos e viuse afectado por problemas de comunicación entre os navíos e os avións Seafire que facían de observadores. Cando o Achilles navegaba afastándose de Truk, a tripulación do cruceiro disparou os seus canóns antiaéreos contra dúas aeronaves que se achegaban ó buque dende o atol, ata que finalmente foron identificados como dous avións Avenger británicos.
Exportación
A exportación é a acción de vender ao estranxeiro unha parte da produción de bens ou servizos dun conxunto económico ou país. É un termo reflexo do de importación do xeito que unha venda do país A ao país B representa unha compra do país B ao país A
Operación Inmate
15 de xuño
O bombardeo de Moen por parte do Swiftsure non tivo éxito. Os proxectís das primeiras salvas de disparos caeron lonxe dos seus obxectivos, e os intentos por corrixir as traxectorias dos disparos tiveron como resultado unha imprecisión maior. O seu oficial de artillería chegou a conclusión de que o control de fogo do navío estaba defectuoso, e ordenou que os canóns de 6 polgadas disparasen en modo de control local. Isto tampouco tivo éxito, xa que os artilleiros non foron capaces de divisar os seus obxectivos na costa. O Swiftsure achegouse á costa, e tentou acertarlle as posicións xaponesas cos seus varios dos seus canóns de 4 polgadas. Porén, a munición destes canóns estaba preparada con espoletas de proximidade deseñadas para o seu uso contra aeronaves, e estouparon nos palmeirais que había por riba dos seus obxectivos, que quedaron camuflados pola caída das follas provocando que os subsecuentes ataques non tiveran éxito. Unha investigación posterior concluíu que un pasador fendido defectuoso caera da táboa de control de fogo do Swiftsure, probablemente a causa do movemento do barco tralos disparos iniciais, o que provocou a imprecisión dos canóns. O bombardeo finalizou ás 11:10 da mañá, e os navíos involucrados reuníronse cos portaavións.
Exportación
Importancia económica
Esta actividade económica e comercial é considerada como moi importante. Particularmente porque permite adquirir divisas, que son para un país medios de intervención económica e financeira nos mercados exteriores (por exemplo para bens de equipo ou para obter materias primas) Por outra banda, as exportacións permiten estimular unha economía valorizando o traballo dun país sobre o dos outros e asegurando a supervivencia das súas empresas que, no cadro da mundialización, está fortemente ligada ás súas posicións no mercado mundial.
Operación Inmate
15 de xuño
Na tarde do 15 de xuño dous grupos de avións Avenger atacaron un dique seco flotante e varios tanques de petróleo. Esa mesma noite seis avións Avenger armados con bombas e apoiados por outros dous Avenger con bengalas levaron a cabo o ataque final en Truk, a primeira operación nocturna a grande escala da Frota británica, aínda que a maioría das súas bombas acabaron por caer no mar. Trala fin do ataque nocturno o Destacamento 111.2 partiu cara a Illa Manus. O 16 de xuño detectaron unha aeronave xaponesa no radar. Malia que un dos avións Seafire recibiu a orde de separarse da súa patrulla aérea para interceptalo, o piloto tivo que abandonar por mor dun problema técnico. O destacamento chegou finalmente á Illa Manus o 17 de xuño, e continuou realizando exercicios de adestramento alí ata que o resto da Frota británica do Pacífico chegou o 4 de xullo en ruta para as seguintes operacións que terían lugar na costa do Xapón. Tódolos buques ancorados en Manus partiron o 6 de xullo para unirse ó Corpo Especial de Portaavións Rápidos nos subsecuentes ataques aéreos sobre sobre as illas xaponesas.
Resultados
O historiador David Hobbs afirmou que a Operación Inmate "forneceu adestramento real e útil para navíos recentemente chegados ó Pacífico e todos, incluíndo a avergoñada tripulación do Swiftsure, aprendeu algo". Peter C. Smith indicou que mentres que só puideron localizar poucos obxectivos, os ataques serviron de experiencia útil para a tripulación aérea do Implacable. De forma semellante o historiador británico Stephen Roskill considerou que a operación conseguira o seu obxectivo.
A Frota británica do Pacífico formou un novo Destacamento 111.2 en Sydney o 12 de agosto de 1945. Esta forza incluía ó portaavións veterano HMS Indomitable, tres portaavións lixeiros acabados de chegar, dous acoirazados, varios cruceiros e nove destrutores. Estes buques tiñan ordes de reforzar a Frota británica na invasión planeada do Xapón, pero non tiñan experiencia en combate recente. O mando británico considerou usar esta forza nunha nova operación de ataque a Truk, cunha posible invasión do atol por parte de forzas australianas ou neozelandesas, pero finalmente a operación non se levou a cabo trala rendición do Xapón o 15 de agosto dese mesmo ano.
A Rocha, Serres, Muros
A Rocha é un lugar da parroquia de Serres no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 64 habitantes (30 homes e 34 mulleres).
Economía de Antiga e Barbuda
O Turismo domina a economía de Antiga e Barbuda, producindo case 60% do PIB e 40% dos investimentos. A diminución de turistas dende o ano 2000 obrigou ó goberno a transformar o país nun paraíso fiscal. A produción agrícola está centrada no ámbito doméstico e limitada pola reducida subministración de auga e unha redución da man de obra debido ós mellores salarios nos sectores de turismo e construción.
É importante tamén a produción agrícola de cana de azucre, algodón e froitas; así como o refinado de petróleo e as manufacturas téxtiles, de carpintería e de produción de ron. Produce algo de cervexa, roupas, cemento, artesanías locais e mobiliario.
A moeda oficial é o Dólar do Caribe Oriental (East Caribean Dollar), cunha paridade fixa de 2,7:1 co dólar americano desde o ano 1976. O produto bruto interno foi de 18.100 dólares per capita en 2009, ano dunha retracción de 6,5% do PIB. A taxa de inflación anual é moi baixa (1,5% en 2007).
Endorfina
As endorfinas (do grego endóxeno e morfina) son péptidos opioides endóxenos que funcionan como neurotransmisores. Prodúcense na hipófise ou pituitaria e no hipotálamo dos vertebrados durante o exercicio, excitación, dor, consumo de capsaicina (alimentos picantes), amor e orgasmo, e parécense aos opiáceos na súa capacidade analxésica e produción dunha sensación de benestar.
A secuencia de aminoácidos da β-endorfina é: Tyr-Gly-Gly-Phe-Met-Thr-Ser-Glu-Lys-Ser-Gln-Thr-Pro-Leu-Val-Thr-Leu-Phe-Lys-Asn-Ala-Ile-Ile-Lys-Asn-Ala-Tyr-Lys-Lys-Gly-Glu. Coñécense tamén a α-endorfina, γ-endorfina, α-neo-endorfina e β-neo-endorfina.
As endorfinas pertencen ao grupo dos péptidos opioides, entre os que no ser humano están incluídos ademais as encefalinas, dinorfinas, adrenorfina, amidorfina e opiorfina.
Modo de acción
A β-endorfina libérase ao sangue desde a glándula hipófise (pituitaria) e ao sistema nervioso central desde as neuronas hipotalámicas. A β-endorfina que se libera ao sangue non pode entrar no cerebro en grandes cantidades porque non atravesa facilmente a barreira hemato-encefálica, polo que a importancia fisiolóxica da β-endorfina que se encontra no sangue non está moi clara. A β-endorfina é un produto do corte dun péptido máis longo, a proopiomelanocortina (POMC), a cal é tamén precursora da hormona adrenocorticotropa (ACTH). Os efectos da β-endorfina sobre o comportamento exérceos debido ás súas accións no encéfalo e medula espiñal, e pénsase que as hormonas hipotalámicas son a principal fonte de β-endorfina para esas áreas. En situacións nas que o nivel de ACTH se incrementa (por exemplo, a síndrome de Cushing), o nivel de endorfinas tamén se incrementa lixeiramente.
A β-endorfina ten a máxima afinidade polo receptor opiáceo μ1, e unha afinidade lixeiramente menor polos receptores opiáceos μ2 e δ, e baixa afinidade polos receptores opiáceos κ1. Os receptores opiáceos μ son o principal tipo de receptor sobre o que actúa a morfina. No sentido clásico, os receptores opiáceos μ son presinápticos, e inhiben a liberación de neurotransmisores; a través deste mecanismo, inhiben a liberación de neurotransmisores inhibitorios GABA, e desinhiben as vías da dopamina, causando unha maior liberación de dopamina. Ao influíren neste proceso, os opiáceos exóxenos producen unha liberación inadecuada de dopamina, o que orixina unha plasticidade sináptica anormal, que causa dependencia. Os receptores opiáceos teñen moitos outros efectos no cerebro e sistema nervioso periférico, modulación da dor, das funcións cardíaca, gástrica e vascular e posible pánico e saciedade, e os receptores atópanse a miúdo en localizacións postsinápticas e presinápticas.
Actividade
Os científicos ás veces debaten se determinadas actividades producen a liberación de niveis mesurables de endorfinas. A maioría dos datos actuais proceden de estudos feitos en modelos animais, os cales non sempre son relevantes para os humanos. Os estudos que se fan en humanos xeralmente miden os niveis de endorfina no plasma sanguíneo, o cal non necesariamente se correlaciona cos niveis de endorfinas no sistema nervioso central. Outros estudos utilizan un antagonista opiáceo (normalmente naloxona) para medir indirectamente a liberación de endorfinas observando os cambios que ocorren cando se bloquean as actividades das endorfinas.
Exercicio extenuante
Un dos efectos propostos da produción de endorfinas parece que ten lugar cando se realiza un exercicio extenuante, que por encima de certo limiar orixina a liberación de endorfinas. As endorfinas libéranse durante os adestramentos deportivos longos, continuos, cando o nivel de intensidade está entre moderado e alto e a respiración é difícil. Correspóndese co momento en que os músculos consomen o seu glicóxeno almacenado. Os corredores de longas distancias poden seguir correndo a pesar da dor que doutro modo produciría o seu corpo, superando o que sería o seu límite de esforzo. Tamén se producen sensacións de euforia e benestar. Porén, nese estado libéranse diversos produtos (epinefrina, serotonina, dopamina, anandamida ), polo que non está claro que os responsables dese estado sexan só as endorfinas. Tamén podería ser un efecto psicolóxico producido pola sobrecarga de información do cerebro, que podería producir un estado alterado de conciencia, que dá esa sensación pracenteira. Algúns estudos indican que podería ser que as endorfinas se liberen non como resultado do cansazo, senón polo efecto de ter podido superar un reto deportivo. . Por tanto, o papel das endorfinas neste efecto está lonxe de considerarse demostrado.
Trastorno de despersonalización
As endorfinas xogan un papel no trastorno de despersonalización. Os antagonistas de opiáceos naloxona e naltrexona utilízanse con éxito no tratamento deste trastorno.
Relaxación
Investigacións clínicas do ano 2003 indican que a relaxación profunda en tanques de flotación desencadea a produción de endorfinas. Isto explica o alivio da dor que se experimenta durante as sesións de flotación neses tanques de illamento.
Acupuntura
Estudos clínicos de 1999 indican que a inserción de agullas de acupuntura en zonas específicas do corpo desencadea a produción de endorfinas. Noutro estudo observouse que hai niveis altos de endorfinas no líquido cefalorraquídeo en pacientes que foron sometidos a acupuntura. Ademais, a naloxona parece bloquear o alivio da dor causado pola acupuntura.
Embarazo
O sincitiotrofoblasto, un tecido placentario de orixe fetal, segrega endorfinas na corrente sanguínea materna a partir do terceiro mes de xestación. Un estudo recente propón unha explicación adaptativa para este fenómeno. Os autores consideran que os fetos fan ás súas nais dependentes da endorfina e manipúlanas para incrementar a asignación de nutrientes á placenta. Tamén consideran que a depresión posparto pode estar influída pola privación destas endorfinas, e despois, a lactación induce a produción de endorfinas na hipófise materna, que evita os síntomas.
Chicago Blackhawks
O Chicago Blackhawks é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Chicago (Estados Unidos) que compite na NHL. Foi fundado en 1926 e gañou seis Stanley Cups (1933-34, 1937-38, 1960-61, 2009-10, 2012-13 e 2014-15), catro títulos de conferencia (1991-92, 2009-10, 2012-13 e 2014-15), dous Presidents' Trophies (1990–91, 2012–13) e 15 títulos de división. Entre 1926 e 1986 era denominado Chicago Black Hawks, trocando a súa denominación pola actual en 1986.
Nome
O nome imaxinado por Laughlin para a franquía e que fai referencia ao xefe amerindio Falcón Negro escribiuse en dúas palabras dende o seu debut na NHL. Durante o verán de 1986, o descubrimento do contrato orixinal do equipo amosou que o nome escribírase Blackhawks nunha soa palabra. O daquela propietario, Bill Wirtz, decidiu formalizar este nome para axustarse ao documento orixinal.
Asistencia ao United Center
Os Blackhawks levan conseguido o récord de asistencia as cinco últimas tempadas de xeito consecutivo.
Líderes históricos
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Esta sección presenta os diferentes récords da franquía. A táboa refírese a anotadores na historia da franquía e os puntos contabilizados fan referencia só aos anotados coa franquía de Chicago.
New York Islanders
O New York Islanders é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Brooklyn (Estados Unidos), que compite na NHL. Foi fundado en 1972 e gañou catro Stanley Cups (1979–80, 1980–81, 1981–82 e 1982–83), 6 títulos de conferencia e outros 6 de división.
José Espinosa
pode referirse a:
Fontearcade, Arnego, Vila de Cruces
Fontearcade é un lugar da parroquia de Arnego, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Los Angeles Sparks
Os Los Angeles Sparks son un equipo profesional de baloncesto con base na cidade dos Ánxeles (California). Xogan na Conferencia Oeste da Women's National Basketball Association (WNBA). O equipo foi fundado antes do comezo da tempada inaugural de 1997. Os Sparks non están afiliados a ningún equipo da NBA, pero comparten mercado cos Los Angeles Lakers e os Los Angeles Clippers.
Os Sparks clasificáronse para os Playoffs en 14 dos seus 18 anos nos Ánxeles. Nos anos 2001, 2002 e 2003, os Sparks chegaron ás Finais da WNBA, e conseguiron o título nas dúas primeiras ocasións, derrotando a Charlotte e New York, respectivamente.
Vilameán, Tomiño
San Bieito de Vilameán é unha parroquia do concello de Tomiño na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2014 tiña 388 habitantes (192 mulleres e 196 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 410 habitantes. Pertence á diocese de Tui-Vigo, dentro dela, ó arciprestado da Guarda-Tebra.
Sandra Faber
Sandra Moore Faber, nada en Boston (Estados Unidos) o 28 de decembro de 1944, é unha física e doutora en astronomía dedicada ao estudo da formación e evolución das galaxias, e da evolución da estrutura do universo. Ademais traballa como profesora Universitaria en Astronomía. É coautora da relación Faber-Jackson.
Traxectoria
Estudou a licenciatura en física na Universidade de Swarthmore e recibiu o seu grao en 1966, logo continuou a súa carreira cun doutoramento en astronomía por Harvard en 1972. A partir dese ano comezou o seu traballo no Observatorio Lick da Universidade de California, en Santa Cruz (UCSC). Dúas das súas grandes contribucións son a instalación do Observatorio Keck en Hawai, así como formar parte do equipo de deseño do Wide-Field Camera do telescopio espacial Hubble, e mesmo axudou a identificar un problema na lente do Hubble que puxo en risco o seu uso xa que as fotos saían con aberracións esféricas. O seu traballo tivo grande influencia sobre a teoría do Big Bang. É recoñecida no seu campo polas súas achegas ao deseño e uso de grandes telescopios.
A Relación Faber-Jackson, desenvolvida en colaboración con Robert Jackson no Observatorio Lick, relaciona o tamaño das galaxias elípticas coas velocidades orbitais internas das estrelas que as compoñen. É unha lei do movemento das galaxias e proporcionou unha fórmula para determinar a distancia das galaxias.
En 1984 escribiu xunto a John Gallaher un artigo expoñendo que as galaxias estaban rodeadas de enormes nubes de materia sen luz, fría e invisible, denominada materia escura. Tiñan a hipótese de que as galaxias foran formadas a partir desta materia, o cal apoia o punto de vista de que o universo está constituído de materia quente formada por neutrinos.
Faber tamén formou parte do grupo de científicos (coñecidos como os sete samuráis) que identificou o "Gran Atractor", unha concentración de galaxias cuxa forza gravitacional afecta a unha zona de 100 millóns de anos luz, o cal parece contradicir o modelo expansionista do universo.
Entre os proxectos nos que participou, axudou a crear o proxecto CANDELS, que foi a mostra estatística máis grande que tomou o telescopio Hubble do universo.
É a investigadora principal do proxecto DEIMOS (Deep-Imaging Multiobject Spectrograph).
É membro do núcleo do proxecto DEEP (Deep Extragalactic Evolutionary Probe), un estudo a grande escala de galaxias de campo distantes e débiles utilizando os telescopios xemelos Keck e o telescopio espacial Hubble.
Actualmente dedica o seu tempo de traballo no Lick Observatory.
Premios e recoñecementos
Na súa traxectoria recibiu numerosos premios e recoñecementos, entre eles:
Arteria recorrente radial
A arteria recorrente radial é unha arteria do membro superior humano. Áchase na rexión anterior do antebrazo. É unha rama colateral da arteria radial. Forma un plexo arterial ao redor da articulación do cóbado e dá numerosas ramas que se distribúen polos distintos músculos veciños do antebrazo.
Ascende entre as ramas do nervio radial, sitúandose sobre o músculo supinador curto e entre o músculo braquiorradial e o músculo braquial anterior. Finalmente, anastomósase coa arteria umeral fonda.
José María Rodríguez Braxe
José María Rodríguez Braxe, coñecido como Luxo, nado en Cabanas e finado en Vilarmaior o 15 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Traballou como ebanista en Cabanas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado e rexistrado no cemiterio de Grandal (Vilarmaior).
Vida persoal
É avó de Francisco Rodríguez Sánchez.
Cameixa, Boborás
San Martiño de Cameixa é unha parroquia que se localiza no concello de Boborás. Segundo o padrón municipal de 2007 tiña 316 habitantes (159 homes e 157 mulleres), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2000 cando tiña 349 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é cameixeiro.
Patrimonio
A igrexa de San Martiño de Cameixa mestura varios estilos, destacando a ábsida románica, o reloxo de Sol e os canzorros situados baixo o beiril.
Michael Fossum
Michael Edward Fossum, nado en Sioux Falls (Dacota do Sur) o 19 de decembro de 1957, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-121, STS-124 e Soiuz TMA-02M e foi membro da Expedición 28 e da Expedición 29 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Fossum graduouse en enxeñería mecánica pola Universidade A&M de Texas en 1980 e é máster en enxeñería de sistemas polo Instituto de Tecnoloxía da Forza Aérea en 1981, así como máster en física pola Universidade de Houston en 1997.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1998, participando nas misións STS-121, STS-124 e Soiuz TMA-02M, e sendo membro das expedición 28 e 29 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 193,79 días no espazo.
A Agramuíña, Lampón, Boiro
A Agramuíña é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Arteria recorrente cubital
miniatura|200px|Arterias do membro superior
A arteria recorrente cubital é unha arteria do membro superior humano situada no compartimento anterior do antebrazo. É unha póla da arteria cubital. Divídese en dúas pólas: unha anterior e unha posterior, que colaboran na formación dun plexo arterial en torno á articulación do cóbado.
Arteria interósea posterior
miniatura|200px|Arterias do membro superior
A arteria interósea posterior é unha arteria do membro superior humano situada no compartimento anterior do antebrazo. É unha póla da arteria cubital. Diríxese dorsalmente sobre o bordo proximal da membrana interósea, para despois distribuírse polo compartimento posterior.
Mata Hari
Margaretha Geertruida "Margreet" Zelle MacLeod, máis coñecida como Mata Hari, nada en Leeuwarden o 7 de agosto de 1876 e finada en Vincennes, París, o 15 de outubro de 1917, foi unha famosa bailarina e actriz neerlandesa, condenada a morte por espionaxe e executada por fusilamento durante a I Guerra Mundial (1914-1918). A palabra matahari significa sol en malaio, e literalmente "ollo do día".
Electrófilo
En química, un electrófilo (literalmente amante dos electróns) é un reactivo que é atraído polos electróns e acepta electróns. Os electrófilos son especies químicas cargadas positivamente ou neutras que teñen orbitais libres, que son atraídos a un centro rico en electróns. Participan nunha reacción química aceptando un par de electróns para enlazarse a un nucleófilo. Como os electrófilos aceptan electróns, funcionan como ácidos de Lewis. A maioría dos electrófilos están cargados positivamente, ou ben teñen un átomo que leva unha carga parcial positiva, ou presentan un átomo que non ten un octete de electróns. Os electrófilos son atacados pola parte máis poboada de electróns dun nucleófilo.
Os electrófilos que participan frecuentemente en sínteses orgánicas poden ser catións como o H+ e NO+, moléculas neutras polarizadas como o HCl, haluros de alquilo, haluros de acilo, e compostos carbonilo, ou moléculas neutras polarizables como o Cl2 e Br2, ou tamén axentes oxidantes como os perácidos orgánicos, ou especies químicas que non satisfán a regra do octete como os carbenos e radicais, e algúns ácidos de Lewis como o BH3 e DIBAL.
Escala de electrofilia
Hai varios métodos para situar os electrófilos por orde de reactividade e un deles é o ideado por Robert Parr no que o índice de electrofilia ω vén dado por:
onde \chi\, é a electronegatividade e \eta\, é a dureza química. Esta ecuación está relacionada coa clásica ecuación da potencia eléctrica:
onde R\, é a resistencia eléctrica (Ohm ou Ω) e V\, é a voltaxe. Neste sentido o índice de electrofilia é un tipo de potencia eléctrica. Atipáronse correlacións entre a electrofilia de varios compostos químicos e as velocidades de reacción en sistemas bioquímicos.
Tamén hai un índice de electrofilia para radicais libres. Os radicais fortemente electrofílicos como os halóxenos reaccionan con sitios ricos en electróns, e os radicais fortemente nucleofílicos como o 2-hidroxipropil-2-il e o radical tert-butil reaccionan con preferencia con sitios pobres en electróns.
Superelectrófilos
Nos superelectrófilos gitiónicos (ou gitónicos ), os centros cargados son separados por un só átomo, por exemplo, o ión protonitronio O=N+=O+—H (un ión nitronio protonado). E, en superelectrófilos distónicos, son separados por 2 ou máis átomos, por exemplo, no reactivo de fluorinación F-TEDA-BF4
Serres, Serres, Muros
Serres é un lugar da parroquia de Serres no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 328 habitantes (161 homes e 167 mulleres).
Cortaderia jubata
Cortaderia jubata é unha especie de planta da familia das gramíneas. Recibe tamén os nomes comúns da cortadeira, como por exemplo herba da pampa, pero cómpre non con confundila coa especie: Cortaderia selloana, que tamén recibe estes nomes comúns.
Descrición
Cortaderia jubata é similar ao seu parente máis extenso, á herba de pampa (Cortaderia selloana), mais pode acadar un tamaño máis alto podendo chegar a sete metros de altura como máximo. Esta herba é nativa dos Andes setentrionais, aínda que no resto de lugares onde habita é coñecida como unha especie invasora nociva, como por exemplo en California, onde foi probablemente introducida como unha atractiva planta ornamental. Todos os individuos son femininos. Reprodúcese por apomixia, na cal os embrións se converten sen fertilización. As follas cortan como coitelos e a inflorescencia é grande e rechamante. Estas son rosadas ou purpúreas cando son novas e co tempo vanse volvendo brancas.
Reprodución
Cada planta produce millóns de sementes por ano que se dispersan de xeito doado por varios métodos, incluíndo o vento, a auga, e a través do chan. A planta medra ben nas condicións proporcionadas polas costas frescas e húmidas, como por exemplo ocorre en California.
Polos (instrumento)
Un polos (do grego antigo πόλος 'a bóveda celeste'), era un instrumento astronómico constituído por un soporte vertical unido a unha placa hemisférica cóncava. A súa función consistía en indicar os solsticios e os equinoccios.
Polos
Polos pode se referirse a:
Río Nevá
Historia
Durante a Idade Media, o río tiña unha grande importancia, posto que ó ser ancho e navegable constituía unha canle de comunicación entre o Mar Báltico e o río Volga. A confluencia do Neva e o río Izhora foi o escenario da famosa Batalla do Nevá (1240) entre os suecos e rusos. Alexandre Iaroslávich, príncipe de Nóvgorod, gañou dita batalla e asumiu o sobrenome de «Nevski», que significa «do Neva».
Durante o século XVI, a desembocadura do Neva, albergou a fortaleza sueca de Nyen, e un entrante de terra no Ladoga, a fortaleza rusa de Oréshek, logo chamada Shlisselburg. A fortaleza de Nyen foi destruída por Pedro o Grande, despois de fundar a Fortaleza de San Pedro e San Paulo (Петропавловская Крепость - Petropávlovskaya Krépost'), en 1703. Situada na Illa de Liebre (Зайчии Остров - Zaichii Óstrov), a fortaleza é considerada coma a primeira estrutura do actual San Petersburgo.
O monxe ruso Grigori Rasputín foi guindado ó río Neva en 1916 onde morreu afogado.
Cefotaxima
Cefotaxima é un antibiótico beta-lactámico pertencente á terceira xeración de cefalosporinas. En España foi comercializada baixo o nome de Claforan.
Espectro de acción
Cefotaxima posúe un amplo espectro de actividade, que abrangue bacterias grampositivas (Staphylococcus e Streptococcus), gramnegativas (Escherichia coli, Citrobacter, Klebsiella, Enterobacter aerogenes, Serratia marcescens, Proteus, Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Moraxella catarrhalis). Tamén presenta actividade fronte anaerobios (Bacteroides, Peptococcus, Peptostreptococcus, Fusobacterium).
Resistencia
Cefotaxima adoita ser resistente á hidrólise por beta-lactamases de tipo I, II, III, IV e V. Adoita ser resistente ás penicilinasas producidas por Staphylococcus aureus. Porén, as beta-lactamases producidas por Bacteroides fragilis, Proteus vulgaris, Citrobacter, Enterobacter, Pseudomonas e Serratia poden inactivar a cefotaxima. Do mesmo xeito, as beta-lactamases de expectro estendido (BLEE) producidas por outras enterobacterias poden degradar a cefotaxima.
Indicacións clínicas
En España, a Agencia Española de Medicamentos y Productos Sanitarios aprobou as seguintes indicacións:
Dosificación
Soamente existe formulación inxectable (intramuscular ou intravenosa). A dose oscila entre 1 ou 2 gramos cada 6 u 8 horas. Debe ser reducida en insuficiencia renal e en poboación pediátrica.
Embarazo e lactación
Cefotaxima pertence á categoría B da FDA. Secrétase en pequenas cantidades no leite materno, polo que se recomenda precaución no seu emprego.
Interaccións medicamentosas
Incompatible na mesma solución con aminoglicósidos, metronidazol e bicarbonato de sodio. Pode interferir na medición de niveis de teofilina2.
Aeroporto de Luxemburgo
O aeroporto de Luxemburgo (IATA: LUX, ICAO: ELLX) é o principal aeroporto de Luxemburgo e o único que conta cunha pista pavimentada no país. Anteriormente chamábase Aeroporto de Luxemburgo-Findel debido a que se atopa na localidade de Findel. Atópase a 6 km ao leste da cidade de Luxemburgo. No ano 2016 pasaron polas súas intalacións un total de 3 021 915 pasaxeiros. Por toneladas de carga, Luxemburgo é o quinto aeroporto máis concorrido de Europa e 28º do mundo. Luxair, a aeroliña nacional do país, e a compañía de carga Cargolux teñen as sías oficinas principais nas instalacións do aeroporto.
O Carballal, Lampón, Boiro
O Carballal é un lugar da parroquia de Lampón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 28 habitantes (16 homes e 12 mulleres).
Ramón Encinas Dios
Ramón Encinas Dios, nado en Pontevedra o 19 de maio de 1893 e finado en Madrid o 21 de marzo de 1967, foi un xogador e adestrador galego de fútbol.
Traxectoria
Fillo de Victoriano Encinas Reyes e Isabel Dios. Desde novo viviu un ambiente de gran paixón polo fútbol, que entón comezaba a difundirse por Galiza desde Inglaterra. Seguiu os pasos do seu irmán máis vello Victoriano, xogador do Pontevedra Fútbol Club desde 1905, fichando por ese equipo en 1907, con 14 anos. Sendo adolescente viaxou como polisón a Montevideo, incorporándose a varios equipos da capital uruguaia, onde adquiriu experiencia antes de regresar a Galiza. Trala súa volta, xogou no Closvin e no Iriña de Vigo.