cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kauhsen
Fórmula Dúas
Willi Kauhsen, que competera con Porsche e Alfa Romeo, fundou o seu equipo de carreiras de Fórmula Dúas en 1976, mercando os coches de Fórmula 2 gañadores do campionato Elf-Renault 2J. . Os coches, foron pilotados por Michel Leclère e Klaus Ludwig, foron renomeados como Kauhsen-Renault e nun principio comezaron con éxito, con Leclère logrando a pole na primeira carreira da tempada europea de 1977 de Fórmula Dúas en Silverstone. As continuas modificacións do chasis por Kauhsen deron lugar a descensos no rendemento, e o rendemento orixinal do automóbil converteuse en sucesivos fracasos para cualificar; os malos resultados fixeron que Ludwig abandonara a metade de tempada. De seguido, o segundo asento rotou entre José Dolhem, Vittorio Brambilla e Alain Prost durante o resto da tempada. Brambilla logrou un terceiro posto na segunda manga no Circuíto de Misano, que foi o mellor resultado do equipo no campionato de Fórmula Dúas. En carreiras posteriores o mellor resultado, foi un 10º de Prost, as sucesivas retiradas e fracasos para cualificar, fixeron que Kauhsen abandonara o campionato antes das últimas carreiras.
Fórmula Un
Aínda que non tivo éxito na Fórmula Dúas, Kauhsen decidiu entrar na Fórmula Un en, logo de non lograr un acordo para correr cos coches Kojima usados no Gran Premio do Xapón de 1977, Kauhsen empregou 1.978 para deseñar o seu propio chasis. Contrataron ao deseñador Klaus Kapitza de Ford, Kauhsen planeaba construír unha copia do Lotus 79, un coche que dominara o campionato de, debido á utilización do efecto solo. Ademais do chasis, Kauhsen mercou o resto dos compoñentes a varios provedores, incluíndo o motor Cosworth DFV utilizado pola maioría dos equipos da época, e unha obsoleta caixa de cambios Hewland de cinco velocidades. Logo de decidir seguir usando o entón avanzado sistema de efecto solo de Lotus, as probas iniciais do prototipo revelaron problemas fundamentais de deseño. Os deseñadores non tomaron en conta a variable da altura de condución dos coches durante o freado e a aceleración, impedindo que o efecto solo funcionara correctamente. Estes problemas obrigaron ao equipo a redeseñar todo o coche, co que os pilotos Patrick Nève e Harald Ertl desenvolveron un coche novo cos limitados fondos dispoñibles nos meses previos á tempada de Fórmula Un que ía comezar.
Os problemas para obter o efecto solo no chasis levaron ao equipo a abandonar o concepto, e volveron ao vello "coche á" que prevalecía antes. Estes redeseños deixaron ao equipo sen fondos; Kauhsen esforzouse para pagar a cota de inscrición para o campionato, e só logrou adquirir vellos pneumáticos Goodyear. Logo de conseguir algún patrocinio, e contratar ao piloto italiano Gianfranco Brancatelli, o Kauhsen WK004 fixo o seu debut na primeira carreira da tempada 1979 de Fórmula Un británica en Zolder, aínda que retirouse anticipadamente na carreira debido a problemas de motor. a primeira aparición no Campionato do Mundo de Kauhsen foi no Gran Premio de España de 1979, utilizando outro coche redeseñado. Brancatelli non puido clasificarse para a carreira, sendo o máis lento dos 27 participantes, o competidor máis próximo foi tres segundos máis rápido. Correu cun coche actualizado na seguinte carreira en Bélxica, Brancatelli fallou outra vez na cualificación, a rotura do embrague impediu unha mellora no ritmo. Logo dos dous fracasos sucesivos, e a falta de fondos, Willi Kauhsen retirouse da Fórmula Un e pechou o equipo.
Os activos do equipo foron adquiridos por Arturo Merzario, que fusionouno co seu propio equipo do mesmo nome Merzario, que estivera tendo unha falta similar de éxito co chasis A2. O Kauhsen WK utilizouse como base para o Merzario A4 deseñado por Gian Paolo Dallara, pero isto non mellorou o rendemento dos coches, non logrando clasificarse en ningunha das restantes carreiras do Campionato do Mundo. A única aparición do A4 foi na carreira fóra de campionato Gran Premio Dino Ferrari, terminando no posto 11, Merzario abandonou a Fórmula Un ao final de 1979, e trasladouse ao campionato de Fórmula Dúas.
Resultados Completos na Fórmula 2
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Roland Dumas
Roland Dumas, nado o 23 de agosto de 1922 en Limoges, é un avogado e político francés.
Mbira
miniatura|300x300px| Mbira dzavadzimu O mbira, tamén denominado sanza ou kalimba, é un instrumento musical idiófono orixinario de África.
Estrutura
miniatura|200x200px| Mbira dzavadzimu nun deze O mbira consiste en láminas de metal montadas sobre un gwariva (caixa de resonancia), de madeira de mubvamaropa (Pterocarpus angolensis).
Polo xeral engádese unha caixa de resonancia cunha cabaza para conseguir a amplificación. As follas de metal pódense realizar con diferentes materiais de Aceiro novos ou reciclados, aínda que é corrente utilizar mangos de culler de diferentes lonxitudes para obter as notas. Acciónanse cos dedos polgares ou coa combinación dos polgares con outros dedos e en total hai entre 6 e 33 láminas. As lingüetas prémense e sóltanse cos polgares e outros dedos para producir melodías e acompañamentos. O instrumento úsase para acompañar a cantantes e bailaríns.
Ferreira, San Sadurniño
San Paio de Ferreira é unha parroquia que se localiza no centro do concello de San Sadurniño. Segundo o IGE en 2013 tiña 293 habitantes (143 mulleres e 150 homes) distribuídos en 32 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 396 habitantes.
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Delhi
Delhi (en hindi: दिल्ली, Dilli, e oficialmente Territorio da Capital Nacional de Delhi) é unha cidade e un territorio da Unión da India. Está rodeado polo estado de Haryana por tres dos seus lados e por Uttar Pradesh polo leste. O territorio da capital abrangue unha área de 1 484 km2. Segundo o censo de 2011, a poboación da cidade de Delhi era de máis de 11 millóns de persoas, sendo a segunda cidade máis grande da India despois de Bombai, mentres que a poboación total de todo o territorio é de máis de 16,8 millóns. A área urbana de Delhi esténdese fóra dos límites do territorio e inclúe unha poboación estimada de 26 millóns de persoas nunha área coñecida como Rexión do Territorio da Capital Nacional, que inclúe as cidades de Faridabad, Gurgaon, Noida e Ghaziabad, sendo a segunda área urbana meirande do mundo segundo a Organización das Nacións Unidas. Estimacións de 2016, sitúan a economía metropolitana de Delhi como a segunda máis produtiva da India. Delhi é a segunda cidade india máis rica despois de Bombai, cunha riqueza total de $450 billóns, sendo o fogar de 18 billionarios e 23 000 millonarios.
Delhi é tamén o centro da Rexión da Capital Nacional (RCN), que é unha área 'rexional interestatal' creada en 1985.
Etimoloxía
A etimoloxía de "Delhi" é incerta, mais existen moitas posibilidades. A posibilidade máis común é que o seu epónimo sexa Dhillu ou Dilu, un rei da dinastía Mauria, que construíu a cidade en -50 e deu nome a cidade. A palabra hindi/prácrita dhili ("frouxo") era usada polos Tuar Rajputs para se referir a cidade por causa do piar de ferro construído polo Raxá Dhava, que tiña un fraco alicerce e foi substituído. As moedas en circulación na rexión na época dos Rajputs eram chamadas dehliwal. Algúns outros historiadores acreditan que o nome deriva de Dilli, unha variación de dehleez ou dehali — hindi para "entrada" — que designaba a cidade como porta de entrada para a chaira indoganxética. Outra teoría suxire que o nome orixinal da cidade era Dhillika.
Historia
Ao longo da historia Delhi é máis ben, lugar de cidades, ata oito cidades relevantes se contabilizan nunha área triangular de 14 km ao longo da ribeira occidental do río Yamuna por 10 km ata os últimos contrafortes dos montes Aravalli; as principais ao sur do centro actual.
Indraprastha
Indraprastha é a primeira, mítica capital dos Pandavas, aparece citada no Mahabharata: así cando a Yudhisthira, o maior dos irmáns pandavas, se lle concede esta terra, Krishna intercede perante o deus arquitecto Vishvakarman para que lle constrúa unha capital. Será Indraprastha.
O certo é que se atopan vestixios arqueolóxicos do 500 a.C. (pode que ata do 1000 a.c.) xunto ao Yamuna, no lugar do Forte Vello (Purana Qila), e que ademais un poboado co nome de Indrapat existiu no lugar ata comezos do século XX cando os británicos deseñaron a actual capital, Nova Delhi.
Tamén existe unha semimítica dinastía Jat do norte da India e Paquistán, os Dhillon, un dos seus gobernante Raja Dhilu disque fundou Dheli cara ao 800 a.C. e os seus descendentes mantiveron alí o poder ata o 283 a.C..
Época Rajput
miniatura|320 px|Rajput. O medievo comeza coa construción do Forte Lal Kot no 731 ao suroeste de Indraprastha (nas proximidades do posterior Qutb Minar). Os Rajput, clan guerreiro antiquísimo proveniente do Rajastán, comeza a se instalar nos arredores do que hoxe é Delhi dende o século VII a través dunha das súas dinastías, os Tomaras. Semella que en Suraj Kund, fundada por Surajpal, no límite sur da cidade co estado de Haryana e onde hai un templo estanque do século XI adicado a deidade solar, puidera estar o primitivo asentamento dende o que o rei Anangpal I decidira fundar nas proximidadees Anangpur (hoxe aforas de Faridabad), e no 731 o forte de Lal Kot uns quilómetros ao noroeste.
En todo caso, no 736 xunto ao forte, fundan a cidade de Dhillika o Dilli (Lal Kot), no que hoxe é o barrio de Mehrauli, talvez coma capital do seu reino de Haryana. O nome rememora a cidade do mítico Raja Dhilu e talvez fose construída sobor das ruínas daquela outra.
No 1180 os rajput Chauhan de Ajmer conquistan Lal Kot e o seu rei Prithviraja III (Rai Pithora), heroe hindú, derradeiro en reinar antes da chegada dos musulmáns, amplía a cidade (3,4 km2) construíndo baluartes con sete portas e templos e a renomea Qila Rai Pithora.
Sultanato de Delhi
Os musulmáns apodéranse da cidade a partir de 1191 establecendo o agora chamado Sultanato de Delhi en 1206. Para conmemorar a súa vitoria sobor dos rajputs constrúen a que será primeira mesquita na India, a Quwwat al-Islam co seu magnífico minarete, o Qutb Minar, de 75 metros de altura,. O complexo, agrandado ao longo do século XIII convértese no centro da cidade.
O segundo sultán da seguinte dinastía, Alaudín Khilgi, manda construír a partir de 1303 unha nova cidade fortificada a uns 4 km ao nordés do Qutb Minar: Siri. De planta oval e muralla de cascotes con sete portas e 1,7 Km2. Tamén mandou construír nela un pazo de mil piares e para o abastecemento de auga, un enorme estanque no inmediación de Hauz Khas, ao oeste.
Pola súa banda, o fundador da seguinte dinastía Giyat al-Din Tughlaq, constrúe tamén a súa propia cidade fortaleza: Tughlaqabad, ao leste do Qutb Minar. Faino en soamente tres anos, de 1321 a 1324, mais a imprevisión respecto ao abastecemento de auga fixo que nunca chegase a ocuparse plenamente e catro anos despois é abandonada.
Aos 2,2 km2 do recinto engadiuse polo sur o apéndice de Adilabad (1325), outra fortaleza do sultán seguinte, fillo de Giyat ademais da tumba deste último, fortificada tamén.
Namentres, a cidade real estendíase entre Qila Rai Pithora e Siri. Para protexer o espazo intermedio, que xa estaba moi poboado, o antedito sultán fillo de Giyat, Muhammad bin-Tughlaq manda facer un cinto completo de murallas e a cidade resultante noméase Jahanpanah(literalmente refuxio do mundo) (1327). Foi o tempo no que o sultanato acadou a súa plenitude, gobernando case todo o subcontinente.
No entanto, o sultán que lle sucedeu, Firuz Shah Tughlaq, construíu á súa vez unha cidade de seu: Firuzabad. Foi no 1354, pero desta vez moi ao norte, a beira do Yamuna, preto do centro actual. A cidadela era un recinto fortificado de dez hectáreas con pazos, mesquita e o baradari para o Piar de Asoka, traído dende Ambala.
En 1398 o mongol Timur (Tamerlán) conquista a cidade saqueándoa e arrasándoa. Mata ou escraviza a maior parte da poboación polo que Delhi queda reducida a unha morea de ruínas.
Após o caos, a recuperación foi lenta durante as dinastías Sayyid e Lodhi das que tan só fican unhas fermosas tumbas nos xardíns Lodhi.
Imperio mogol
1526 é o ano no que que Babur pon fin ao Sultanato de Delhi. O seu fillo e segundo emperador mogol, Humayun, decide en 1533 construír a súa capital. Elixe as ruínas de Indraprastha como lugar para Dinpanah (refuxio da fe). De planta rectangular, murallas de 18m e 2 km, tres portas principais, está no fundamental rematada en 1538.
Xusto ao ano seguinte foxe a Persia ó ser derrotado por Sher Shah Suri quen establece a dinastía Suri coma un interludio ata que Humayun volva recuperar o poder. Sher Sha constrúe, con todo, a súa cidade no interior dos muros de Dinpanah e chámaa Dilli Sher Shahi ou Shergarh. Coma na de Humayun, utilízanse materiais de Siri e Firuzabad, en ruínas dende o saqueo de Timur. O conxunto recibe hoxe o nome de Purana Qila (Forte Vello). miniatura|320 px|Tumba de Humayun. En 1555 Humayun reinstaura o Imperio mogol, aínda que morre pouco despois. A súa tumba, ó sur da que foi a súa cidade é o primeiro e un dos máis logrados edificios da arquitectura mogol, claro precedente do Taj Mahal. O seu fillo e sucesor, Akbar, traslada a capital as proximidades de Agra, o que supuxo o declive de Delhi durante medio século.
O emperador Shah Jahan (o que fixo o Taj Mahal precisamente) devolve a capital imperial a Delhi, para o que manda construír unha nova cidade axeitada e representativa: Shahjahanabad (1638-49). Elixe unha zona sen restos do pasado, ao norte da arrasada Firuzabad xunto ao río Yamuna
O plan de Shahjahanabad pretendeu conxugar os principios urbanísticos hindús cos islámicos. Así, unha certa ortogonalidade e xerarquía. Dous eixos principais dende un foco de poder, Lal Qila (o Forte Vermello con exquisitos exemplos da arquitectura mogol : Diwan-I-Amm e Diwan-I-Hass) : Chandni Chowk dende aquel cara ao oeste, e Faiz Bazaar cara ao sur. Ambas as dúas rúas posuían unha canle de auga central. Así mesmo, é característica hindú a zonificación urbana segundo as castas e os oficios. Por outra banda, o centro de culto islámico fundamental, a mesquita do venres, Jama Masjid, a maior da India. E os xardíns, Begum ka Bagh e Roshanara, obra das fillas do emperador, ao longo do lado norte de Chadni Chowk, con fontes, estanques e acuedutos ; e máis ao norte, fóra das murallas, Tees Hazari e Qudsia.
O conxunto foi a cidade que permaneceu ata o século XX e hoxe chamamos Vella Delhi. O seu saqueo polo afgán Ahmed Shah entre 1756 e 1761 supuxo a fin de facto do Imperio mogol.
Imperio Británico
En 1857 a cidade caeu no poder dos británicos, que pouco despois trasladaron a capital da India a Calcuta. Mais no 1911, a posición estratéxica de Delhi no medio do subcontinennte favoreceu a recuperación da capitalidade. Porén, facíase necesario un espazo urbano máis axeitado para a esa función. Por iso, seguindo ademais unha tradición milenaria, decidiuse a planificación dunha nova cidade. O encargado foi o arquitecto Edwin Lutyens.
miniatura|320 px|Edificios do goberno de Delhi. Así, entre 1929 e 1931 naceu Nova Delhi. Levantouse o sur da capital mogola, conectada con ela por unha gran praza rotonda, Connaught Place, da que parten grandes bulevares en abano cara ao sur onde intersectan unha ampla avenida leste-oeste, entre a Porta da India e os edificios oficiais (parlamento, presidencia e bloques administrativos).
Independencia
Trala independencia do país en 1947, Nova Delhi pasou a ser a súa capital oficial. En 1976 unha nova cidade veu a se sumar a longa listaxe: Noida (New Okhla Industrial Development Authority). Aínda que se sitúa fóra do territorio da capital nacional, na beira leste do Yamuna, deseñouse coma suburbio de expansión e modelo de futuro da metrópole. Dende entón, o conglomerado de tódalas cidades de Delhi, estase a converter nunha das maiores e máis puxantes urbes do mundo.
Área metropolitana
En contra do difundido nos últimos tempos, a metrópole maior da India vai ser Delhi e non Bombai. O crecemento nos últimos anos do aglomerado urbano en que radica a capitalidade do país ten sido maior que a daquela ata sobrepasala.
O AM de Delhi confórmase, ademais de coa poboación da National Capital Territory (13 782 976h, censo 2001) cunha coroa de cidades que están a crecer aceleradamente nesta última década: Faridabad (1 054 981h) no sur e Ghaziabad (968.521) ao leste son as maiores. Máis ao nordeste a área de Delhi, na súa expansión, conúrbase co de Meerut (1 074 225h; 1 167 399 no AM), cidade de Uttar Pradesh tamén cun gran crecemento pola súa proximidade á capital.
Perciformes
miniatura|300px|[[Maragota (Labrus bergylta)]] Os Perciformes (tamén chamados percomorfos (Percomorphi) ou acantópteros (Acanthopteri)) son unha orde de peixes teleósteos, da superorde Acantopterixios (Acanthopterygii). Constitúe a orde máis grande de vertebrados (Fish Base), e comprende máis de 7.000 especies diferentes, con ó redor do 40% de tódolos peixes. Presentan moi diferentes formas e tamaños, e habitan en case tódolos medios acuáticos, principalmente mariños.
Delhi
Transporte
miniatura|O [[Aeroporto Internacional Indira Gandhi é un dos aeroportos con máis movementos de Asia Meridional. Na foto, terminal 1D do aeroporto.]] miniatura|[[Metropolitano de Delhi|Metro de Delhi.]] miniatura|Autobús de Delhi que se move con a [[Gas natural comprimido|gas natural.]]
O transporte público de Delhi está composto por autobuses, tuk-tuks e un sistema de metro.
Perciformes
Clasificación
O ITIS non contempla a suborde Scombrolabracoidei pero si inclúe os Xiphioidei.
Delhi
Transporte
O metro de Delhi, operado pola empresa Delhi Metro Rail Corporation (DMRC), atende moitas partes de Delhi ben como a cidade satélite de Noida en Uttar Pradesh. En 2009, o metro consistía en tres liñas cunha extensión total de 90 km e 78 estacións, con varias outras liñas en construción. A liña 1 opera entre "Rithala" e "Shahdara", a liña 2 entre "Jahangirpuri" e "Central Secretariat" e a liña 3 entre "Dwarka Sector 9" e "Noida City Centre". A fase-II do sistema está en construción e terá un total de 128 km. Está previsto o seu remate en 2010. A fase-I, en operación, foi construída cun custo de 2,3 billóns de dólares e a fase-II custará 4,3 billóns adicionais. As fases-III e IV estarán completas en 2015 e 2020 respectivamente, creando unha rede de 413,8 km, máis longa que o Metro de Londres.
O tuk-tuk é un medio de transporte público popular en Delhi, pois cobra unha tarifa máis barata que os taxis. A maioría móvense con gas natural e son amarelos e verdes. Os taxis non forman parte do transporte público de Delhi, malia que existe bastante dispoñibilidade. Os particulares operan a maioría dos taxis, e a maioría dos barrios posúen puntos de taxis onde poden ser solicitados. Alén diso, estanse facendo cada vez máis populares os radios taxis con aire acondicionado, que poden ser solicitados por teléfono a través dunha central e que cobran unha taxa fixa por quilómetro.
Delhi é un importante entroncamento no mapa ferroviario da India e é a sede da Zona dos Ferrocarrís do Norte (Northern Railways Zone), unha das 16 zonas da Indian Railways. As cinco principais estacións ferroviarias son New Delhi Railway Station, Old Delhi, Nizamuddin Railway Station, Anand Vihar Railway Terminal e Sarai Rohilla. Delhi está ligada con outras cidades a través de moitas autoestradas e vías expresas. Delhi posúe tres vías expresas e outras tres están en construción para ligala con seus suburbios prósperos e comerciais. A Delhi-Gurgaon Expressway liga Delhi a Gurgaon e ó aeroporto internacional. A DND Flyway e a Noida-Greater Noida Expressway conectan Delhi con dous prósperos suburbios. A grande Noida vai ter un novo aeroporto mentres que Noida se converteu na sede do Gran Premio da India.
O Aeroporto Internacional Indira Gandhi (DEL) está situado na parte occidental de Delhi e serve como porta de entrada principal para o tráfico aéreo doméstico e internacional da cidade. En 2006–2007, o aeroporto rexistrou un tráfico de máis de 23 millóns de pasaxeiros, facendo del un dos aeroportos de maior movemento de Asia Meridional. A terminal 3 está en construción e terá capacidade adicional de 34 millóns de pasaxeiros a partir de 2010. Outros proxectos de expansión permitirán ó aeroporto recibir máis de 100 millóns de pasaxeiros por ano a partir de 2020. O aeroporto de Safdarjung é outro campo de pouso en Delhi usado para a aviación xeral.
Suíza no Festival de Eurovisión Júnior
Suíza participou por primeira e única vez no Festival de Eurovisión Júnior 2004. Suíza anunciou que a súa preselección chamaríase Mara & Meo (en 2005), pero finalmente por dificultades económicas decidiron non participar.
Alfredo Suárez
O nome Alfredo Suárez pode referirse a:
You
"YOU" é o segundo single lanzado pola cantante xaponesa Ayumi Hamasaki o 10 de xuño do ano 1998, dous meses despois do lanzamento do seu primeiro single.
Información
Este segundo single foi unha balada, o contrario do primeiro, que era máis unha canción J-Pop. As letras tamén foron escritas pola mesma Ayumi. A continuación un extracto das letras:
A Conchada, Santa Locaia de Parga, Guitiriz
A Conchada é un lugar da parroquia de Santa Locaia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Alto Guadalentín
O Alto Guadalentín é unha comarca da Rexión de Murcia, situada no curso alto do río Guadalentín. A súa capital é Lorca.
Antigamente chamábase Comarca de Lorca ou Campo de Lorca e incluía tamén o concello de Mazarrón.
Hertfordshire
miniatura|dereita|Situación do condado dentro dun mapa do país Hertfordshire (pronunciado "/Hartfordshire/" ou "/Harfordshire/", os británicos empregan a miúdo o compendio "Herts" para designar o condado) é un condado que se atopa dentro do Reino Unido. Boa parte do sur do condado atópase na periferia norte da capital inglesa, Londres.O condado está arrodeado dos condados de Essex no leste, Buckinghamshire ao oeste, e tanto Bedfordshire como Cambridgeshire ao norte.
Abacá
O abacá (Musa textilis) é unha especie da familia das musáceas que dá un fruto semellante ao plátano e que é propia de Filipinas. A partir do terceiro ano a planta comeza a producir febras de ata dous metros de longo, coñecidas como cánabo de Manila, a fibra máis grosa úsase para fabricar sacos e sogas e da máis fina fanse teas. O abacá pode chegar a unha altura de cinco ou dez metros, require para o seu desenvolvemento humidade e chuvia durante todo o ano, medrando sobre todo nas costas sur e leste de Filipinas. A planta introduciuse desde as Filipinas en Indonesia e América Central e do Sur
Lingua flamenga
O neerlandés flamengo (vlaams-nederlands), ou simplemente flamengo (vlaams), é o dialecto ou variedade rexional da lingua neerlandesa falada en Flandres polo pobo flamengo, e polo tanto unha das linguas de Bélxica. O neerlandés era falado orixinalmente na zona da desembocadura dos ríos Rin, Escalda e Mosa que aproximadamente cubría os actuais Países Baixos, Norte de Bélxica, Norte de Francia (Dunkerque, Calais) e unha pequena parte do noroeste de Alemaña.
A guerra dos Oitenta Anos (1568-1648) provocou a división das Dezasete Provincias nas Provincias Unidas ó norte e os Países Baixos do Sur ó sur. Esta separación política entre as provincias neerlandófonas provocou que en cada zona a lingua sufrise unha evolución con algunhas singularidades.
Ilíada
miniatura|260px|[[Aquiles cura a Patroclo. Detalle de vaso realizado con técnica de figuras vermellas 500 a.C.]] miniatura|260 px|Primeiros versos da Ilíada: Canta, musa, a cólera do pélida Aquiles; negra cólera que causou infindos males aos aqueos e precipitou ao Hades moitas vidas valorosas de heroes, os que, por vontade de Zeus, fixo présa de cans e pasto de aves. Des que se separaron disputando o Atrida rei de homes e o divino Aquiles. A Ilíada (en grego antigo: Ἰλιάς,  AFI : [iːliás]) é, xunto coa Odisea, o primeiro gran poema da literatura grega e o primeiro momento da chamada historia dos xéneros poéticos gregos. Atribuídas as dúas xeralmente a Homero, foron consideradas polos gregos da época clásica como as dúas obras máis importantes da súa literatura. Eran, para eles, a base da súa pedagoxía (paideia) e a súa recitación constituía unha parte central das cerimonias comunitarias gregas. Os estudosos disputan se Homero existiu, cando, e se nomea a un único individuo ou a un grupo de rapsodos.
Lingua flamenga
A hexemonía das provincias de Flandres no sur e de Holanda no norte deu lugar a que, de maneira algo informal, se usase o termo flamengo para distinguir as peculiaridades do sur e holandés para as do norte, aínda que ambos deben ser considerados dous dos principais dialectos do neerlandés.
Ilíada
Evaristo de Sela publicou en 1977 en Vigo unha tradución parcial ao galego da Ilíada na colección Pombal de Edicións Castrelos. Do mesmo tradutor é a versión completa de 1990 baixo o selo do Consello da Cultura Galega, os cales son responsables tamén da tradución da Odisea, aparecida en 1992.
Lingua flamenga
Ademais, cada cidade, vila e aldea ten a súa propia fala, case sempre en progresivo declive. O conxunto de todos os dialectos falados na rexión de Flandres sería o que se adoita chamar lingua flamenga.
Ilíada
Datación
Continúase debatendo se os poemas se deben datar en torno ó século IX, VIII o incluso VII ou VI antes de Cristo; hoxe acéptase coma probable a segunda metade do século VIII. Constitúen os documentos literarios máis antigos da lingua grega, se prescindimos das taboíñas do lineal B coas que se escribía grego a finais da Idade de Bronce, é dicir, na Grecia micénica; a diferenza substancial reside no tipo de escritura utilizada: mentres que a Ilíada foi escrita na recentemente introducida en Grecia escritura alfabética, os textos das taboíñas están escritos nunha escritura silábica.
Lingua flamenga
Distribución dos dialectos
Existen en realidade moitos dialectos do neerlandés, tanto nos Países Baixos como en Bélxica, se ben as singularidades que se atopan en Flandres son máis rechamantes.
Ilíada
Datación
Tanto a Ilíada como a Odisea están compostas no período propio do xénero épos, é dicir, en hexámetros dactílicos catalécticos. A Ilíada contén aproximadamente unhas 16.000 liñas. Máis tarde foi dividida en 24 libros ou rapsodias (unidades de recitación), e esta convención permanece sen cambiar ata o día de hoxe.
Lingua flamenga
Distribución dos dialectos
Unha rápida clasificación que adoita facerse é reducir os seus dialectos a dous, holandés no norte e flamengo no sur. Nunha clasificación máis polo miúdo teríamos oito variantes principais que en realidade serían grupos de dialectos locais.
Ilíada
Datación
A Ilíada tematiza 51 días do décimo e derradeiro ano da guerra de Troia, concentrándose na xenreira (mênis) do mirmidón Aquiles. Comeza coa disputa entre Aquiles e Agamenón, e acaba cos funerais de Heitor. Nin os antecedentes nin os primeiros anos da guerra (o secuestro de Helena desposada con Menelao, por Paris) nin a fin (a morte de Aquiles e o cabalo de Troia) se narran efectivamente na Ilíada, aínda que se fan presentes mediante diversas técnicas narrativas. Os materiais da Ilíada e da Odisea pertencen a un ciclo lendario que se xestaría ó longo dos chamados séculos escuros, chegando ata Homero. Só sobreviven pequenos treitos deses outros poemas.
Estilo
As análises do estilo da Ilíada destacan principalmente dúas cousas: o carácter específico de fala de xénero (o carácter de ser unha "Kunstsprache"), que serve como base argumental para reconstruír historia da chamada "poesía oral improvisada" que, procendendo talvez da época micénica, culminaría na Ilíada e na Odisea; o seu modo específico de secuencia sintáctica e semántica, marcada pola xustaposición, parataxe de elementos, e autonomía das partes. As análises narratolóxicas enfróntanse a súa vez coa tarefa de describir o tipo de narrador, modos da focalización, linguaxe das figuras, caracterización, historias secundarias etc.
Lingua flamenga
Distribución dos dialectos
Flamengo é como se denomina en xeral ó conxunto de dialectos do sur, marcados cos números 1, 22, 23 e 24*.
Ilíada
Figuras do relato
miniatura|280px|[[Helena de Troia segundo Evelyn de Morgan, 1898.]]
Os humanos
Como poema épico aparecen nel un número elevadísimo de personaxes. A segunda metade do segundo libro (coñecido como "O catálogo das naves") está dedicado enteiramente a listar os xefes e comandantes dos aqueos. Entre os importantes están Aquiles, o maior heroe grego, o gran guerreiro e o protagonista. O comandante xefe da expedición é Agamenón, rei de Micenas, irmán de Menelao, o esposo ofendido que parte a Troia para recuperar a Helena.
Héitor, príncipe de Troia, é o principal guerreiro do exército troiano. Esposo de Andrómaca e pai de Anstiánax, Héitor representa os vínculos, a familia, a cidade enteira. Cando el morre, é coma se o lume devorase Troia.
Patroclo é o amigo máis próximo a Aquiles, o seu compañeiro de armas. É unha desas figuras silentes que apenas aparece na primeira parte da acción, pero en torno da cal xógase a catástrofe que virará o enteiro acontecer: cando, conmovido pola situación dos aqueos, suplica a Aquiles que lle empreste as súas armas e lle permita loitar e apartar os troiáns das naves, parte ó encontro da súa propia morte: Apolo golpéalle as armas e, espido, é morto por Heitor (canto 16). Unha vez que Aquiles escoita, cheo de presentimentos, a noticia da morte de Patroclo, cae ó chan "cuberto nunha nube escura", e, sumido na dor, retorna a batalla coa única fin de vingar a Patroclo e, así, camiñar dereito cara á propia morte. É entón cando o destino de Troia queda decidido: Heitor morre, pero tampouco así Aquiles acada repouso algún.
Paris, príncipe de Troia e irmán de Heitor, é o namorado e raptor de Helena. É a contrafigura de Héitor, é dicir, o contrario ó ideal guerreiro que este encarna.
Diomedes, Néstor, Odiseo ou Áiax son os herois gregos máis relevantes.
Os deuses
O nivel narrativo da extratemporalidade dos deuses cumpre certas funcións no desenvolvemento e disposición da trama. No canto primeiro, o problema da ofensa de Aquiles é levado ante o máximo representante do divino, Zeus, mediante a Nereide Tetis, nai de Aquiles, deusa secundaria é, quizais por iso mesmo, posuidora dunha forza especial. Zeus, a pesar da resistencia de Hera e Atena, haberá de dar soporte á petición de retribución de Aquiles, é dicir, haberá de reflectir que pasa cando os aqueos prescinden de Aquiles. Neste sentido, a cólera supón problemas nas relacións no Olimpo tal e como están normalmente teñen lugar. As inimizades e resistencias con Hera, Atena e Poseidón dan lugar a intrigas e desvíos, se ben reflicten á vez en que consiste a primacía de Zeus respecto ós demais deuses.
O propio Platón fala da teoloxía da Ilíada, dándolle unhas características que se poden resumir en :
Resumo dos Cantos
thumb|Primeiros versos da Ilíada
A guerra de Troia como bastidor da Ilíada
miniatura|dereita|290px|Os troianos levan o corpo de Heitor á cidade. Homero, pertencente á esfera dos aedos que xestaran e transmitiran poemas orais ó longo dos séculos escuros, foi o primeiro que, coa axuda da escritura alfabética reacabada de introducir en Grecia (aproximadamente no 800 a.C.), puxo por escrito gran parte dos materiais da arte dos aedos para compoñer un poema de grande extensión e cunha planificación unitaria. Con el empeza a chamada "textualidade occidental".
A muller máis fermosa do mundo era Helena, filla de Leda ou Némesis e máis Zeus. Todo o mundo procuraba a súa man. O seu pai, dubidando de a quen escoller por temor a facer inimigos entre os que non fosen elixidos, resolveu o problema facéndolles xurar a todos os pretendentes que protexerían a Helena e o seu futuro marido. Entre eles estaban Agamenón, Áiax, Diomedes, Odiseo, Néstor, Idomeneo e Filóctetes. Helena casou con Menelao de Esparta e a súa irmá Clitemnestra co irmán de Menelao, Agamenón de Tebas. Nunha misión diplomática a Esparta, Paris namórase de Helena, que fora a súa vez prometida a Paris por Afrodita [sc. xuízo de Paris] e é raptada e levada a Troia por aquel. Furioso porque ou ben Helena o abandonara ou fora raptada, Menelao fai que todos os que fixeran o xuramento unan as súas forzas e se dirixan a Troia para rescatar a princesa e castigar os raptores. Desembarcados en Troia, asedian a cidade durante dez anos.
Tempada 2012-13 da KHL
A tempada 2012-2013 da Kontinental Hockey League é a quinta tempada desta competición euroasiática de hóckey sobre xeo. A liga está formada por 26 equipos, dous máis ca na tempada anterior (na práctica tres, xa que o Lokomotiv Yaroslavl retirouse da competición esa tempada a causa do accidente aéreo), repartidos en dúas conferencias (leste e oeste) de dúas divisións cada unha. Nesta edición os equipos proceden de sete países distintos, sendo Rusia, ao igual que nas edicións pasadas, o país que máis equipos achega con 20, mentres que Belarús, Casaquistán, Eslovaquia, Letonia, República Checa e Ucraína achegan un equipo cada un. Cada equipo xogará un total de 52 partidos.
A liga comezou o 4 de setembro de 2012 coa disputa da Lokomotiv Cup entre os finalistas da tempada anterior, e finalizará en abril do 2013, cando está previsto que se xogue a final.
Trocos nos equipos
Logo dunha tempada sen competir a causa do accidente aéreo, o Lokomotiv Yaroslavl volveu á competición. Por outra banda, o Lev Poprad disolveuse logo dunha tempada, creándose un novo equipo co mesmo nome en Praga (República Checa), o Lev Praha, converténdose no primeiro equipo checo en disputar a KHL.
Ademais do Lev Praha, dous equipos máis conformaron a expansión da liga: o Slovan Bratislava uniuse á liga e continuou a presenza de Eslovaquia na liga trala disolución do equipo de Poprad, mentres que o HC Donbass de Donetsk converteuse no primeiro representante de Ucraína na competición.
Clasificación das divisións
Conferencia Oeste
Conferencia Leste
Clasificación das conferencias
As clasificacións das conferencias determinarán os enfrontamentos do play-off. As dúas primeiras prazas de cada conferencia están reservadas para os campións de división.
Fonte: khl.ru
Máximos anotadores
Fonte: khl.ru
PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/– = Plus-minus; PIM = Penalty minutes
Mellores porteiros
Fonte: khl.ru
PX = Partidos xogados; Min = Minutos xogados; V = Vitorias; D = Derrotas; GC = Goles en contra; SO = Shutouts; SV% = Porcentaxe de paradas; GAA = Medias de goles en contra
Play-offs
Os play-offs comezaron o 20 de febreiro de 2013. O sexto e último partido das series finais da Copa Gagarin xogouse o 17 de abril de 2013.
O campión da edición 2012-2013 da KHL foi o Dynamo Moscova.
Líderes do play-off
Fonte: khl.ru
Goaltenders: minimum 5 games played
Mellores porteiros
GP = Partidos xogados; Min = Minutos xogados; W = Vitorias; L = Derrotas; SOL = Derrota en Shootout; GA = Goles en contra; SO = Shutouts; SV% = Porcentaxe de paradas; GAA = Media de goles en contra
Sistema endócrino
dereita|miniatura|275px|Principais glándulas endócrinas. ([[Home|Masculinas na esquerda, femininas na dereita.) 1. Glándula pineal 2. Hipófise 3. Tiroide 4. Timo 5. Glándula suprarrenal 6. Páncreas 7. Ovario 8. Testículo]] O sistema endócrino ou hormonal é un conxunto de órganos e tecidos do organismo que liberan substancias denominadas hormonas e está constituído, ademais destas, por células especializadas e glándulas endócrinas. O sistema endócrino axuda a realizar, por tanto, a función de relación dos seres vivos. Actúa como unha rede de comunicación celular que responde aos estímulos liberando hormonas e é o encargado de diversas funcións metabólicas do organismo; entre elas destacan:
Hormonas
Son substancias que fan efecto sobre o animal que as produce.
Feromonas
Son substancias que fan efecto sobre outros animais da mesma especie do individuo que o produce.
Neurohipófise (hipófise posterior)
A oxitocina e vasopresina non son secretadas na neurohipófise, só son almacenadas.
Antoine Busnois
miniatura|Manuscrito da misa O Crux Lignum, de Antoine Busnois. Antoine Busnois, tamén coñecido como Antoine Busnoys, nado na vila francesa de Béthune arredor de 1430 e finado o 6 de novembro de 1492 en Bruxas, na rexión flamenga de Bélxica, foi un compositor e poeta de principios do Renacemento pertencente á escola borgoñoa. Aínda que tamén é salientable como compositor de música sacra (particularmente motetes), foi un dos máis nomeados compositores profanos do século XV. Foi a figura principal da escola de Borgoña tardía, logo da morte de Guillaume Dufay.
Traxectoria
É probable que fose discípulo de Johannes Ockeghem en Tours. Cara a 1460 estaba na corte de Borgoña. Máis tarde traballou na igrexa de San Salvador de Bruxas, como director dos cantantes, cargo que exerceu ata a súa morte en 1492.
Obra
miniatura|Quant ce vendra, de Antoine Busnois A súa produción máis importante é de cancións profanas: máis de sesenta que se conservan nun manuscrito proveniente da corte de Borgoña, probablemente copiado por el mesmo. A maioría ten textos en francés, son a tres voces e utilizan estruturas fixas, sobre todo a de rondó (a metade delas).
No tocante á música relixiosa, consérvanse misas, un credo, himnos, un magnificat e un motete. As misas utilizan a técnica do cantus firmus, e unha delas baséase na soada fanfarra L'homme armé.
Parque Natural da Serra de Cardeña e Montoro
O Parque Natural da Serra de Cardeña e Montoro atópase en Andalucía. Esténdese pola provincia de Córdoba.
Características
Grazas a gran pluviosidade existen comunidades de Cerquiño. Nas marxes das correntes de auga pódese atopar forestas de ribeira nas que ver especies coma a adelfa. A formación forestal máis estendida é o bosque mediterráneo. Este parque é xunto coa Serra de Andújar o mellor núcleo de lince ibérico da península. Tamén salientar a presenza do lobo e a aguia imperial. O gamo foi reintroducido con éxito nos últimos anos do século XX.
A Laxe, Santa Locaia de Parga, Guitiriz
A Laxe é un lugar da parroquia de Santa Locaia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Bardaos, San Sadurniño
Santa María de Bardaos é unha parroquia que se localiza no norte do concello de San Sadurniño, lindando ó leste co Concello de Moeche e ó oeste co Concello de Valdoviño. Segundo IGE en 2013 tiña 282 habitantes (150 homes e 132 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999, cando tiña 274 habitantes.
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
A parroquia
A poboación en épocas de vacacións pode alcanzar facilmente os 350 habitantes. Esta poboación atópase distribuída en 14 núcleos de poboación: Randulfe, Casanova, Gudín (en realidade este lugar pertence á parroquia de Lamas, pero debido á súa situación xeográfica desenvolven os seus labores nesta parroquia), Veiga, Castro, A Fraga, Sanguiñeira, Bañoca, Loibas, Pardiñeira, Leboriz e Carbeiral, Meixeiroa e por último A Corveira.
Accidentes xeográficos
Os accidentes xeográficos máis salientábeis son os cotos da Croa, da Tillería e o Coto Agudo. O primeiro érguese na zona centro da parroquia cunha altura que apenas excede os douscentos metros, pero evidentemente o que fai chamativo este coto non é a súa altura, senón os restos dun antigo castro celta. Hai xa anos fixéranse unhas escavacións no castro e nel atopáranse distintas pezas de bronce e incluso ouro, ademais dunha infinidade de pezas de cerámica. Como se dun xemelgo se tratara, a carón da Croa érguese o coto da Tillería, aínda que este non presume de ningún tipo de restos. O Coto Agudo é o teito de Bardaos, erguese uns 374 m por encima do nivel do mar, e na súa cima conflúen tres concellos: San Sadurniño, Valdoviño e Moeche. As súas vistas son inmellorables, non en van a Consellaría de Medio Ambiente escolleu este coto para instalar nel unha torre de vixilancia de incendios forestais. Outro dos atractivos deste coto hai que buscalo na caprichosa construción natural que forman unha serie de rochas a modo de gruta e que os anciáns chaman A Cova do Coto.
Ríos
A parroquia de Santa María de Bardaos está regada polo río Forcadas, que desemboca no encoro do mesmo nome, ó seu paso pola nosa parroquia. O Forcadas aliméntase de pequenos regatos como o do Porcallo duns tres kms e que nace na Fonte do Coto. Outro afluente é o da Tilleira, de lonxitude semellante ó anterior e que ve a luz no concello de Moeche. Preto da desembocadura deste último faino tamén o Rego do Cedo, este nado na Meixeiroa, cunha lonxitude de pouco máis de 1 km, a escasos cincocentos metros, sumase ó Forcadas o cano da Tillería, este con apenas catrocentos metros ten o seu berce na Fonte dos Cunqueiros. Logo vén o canigote do Balogueiro, con orixe na Pallota e de lonxitude moi parecida ós dous primeiros, antes de incorporarse ó Forcadas, este canigote vese reforzado polo caudal do Cano dos Xacobes de apenas 1 km de lonxitude. O penúltimo en sumarse ó Forcadas é o río da Veiga, sen dúbida o máis longo e caudaloso de todos eles; a súa orixe hai que buscala nas terras do Camiño Arriba. Por último está o Cano Grande das Fontes cunha lonxitude que ronda os 3 km.
Fontes
Comezando polo norte, atopámonos coa Fonte do Coto que dá lugar ó afluente do Porcallo. Esta fonte conserva un antigo lavadoiro público no que as mulleres ían lavar a roupa, e que presenta un estado excelente. A escasos cincocentos metros desta, encontramos a Fonte da Rica, da que se acostumaba usar a súa auga para facer os Corgos, que eran os lugares onde se colocaba o liño para abrandalo. Logo, temos a das Carballas, que posúe unha auga moi apreciada para o consumo humano. A Fonte da Abeleira, ó igual que a anterior, goza de moi boa sona. Xa na Bañoca, hai dúas fontes, a dos de Casanova e a das Lagas. No Castro contamos coa Fonte do Pereiro, a auga desta fonte xamais contou coa aprobación popular, pois sempre tivo sona de ser catarreira. Por último nomearemos a Fonte da Escrita, sita na ladeira do coto da Escrita, aínda que no termo de Bardaos. Ademais do lavadoiro da Fonte do Coto contamos co da Casanova, este de carácter privado, e varias pedras de fregar como son a do Cubo do Muíño de Riba, a do Cano do Caneiro, a da Ponte e a do Balogueiro.
Muíños
Debido á proliferación de regatos, a parroquia ten varias aceas ou muíños de auga. primeiro que encontramos e o da Tilleira, no seu día alimentado polo canigote do mesmo nome. Este muíño pertencía a varios parceiros. O seguinte que atopamos é o Muíño de Riba, o cal, tras pasar por varios donos, pertence na actualidade a Nieves Sanjurjo. Este era un muíño bastante grande, tiña dous muíños e unha habitación contigua na que ten habido un salón de peiteado moi prezado. Se damos un paseo pola Área Recreativa, podemos admirar as ruínas do Muíño do Medio, que posiblemente sexa o que peor estado presente. Se continuamos dirección ó Castro, poderemos facer un alto no Muíño do Balogueiro, o cal tamén pertenceu a varios parceiros, logo está o muíño do Castro, propiedade de Vicente Canosa; este muíño forma parte da estrutura da casa e posiblemente fose o último en cesar a súa actividade. Coa chegada do progreso estes muíños foron vendo como se comezaban a instalar muíños eléctricos e eles ían quedando en desuso.
Elementos arquitectónicos
Bardaos ten varios cruceiros. O primeiro, e de creación recente, é o do Tio Milio, encargado polo tio Milio de Casimiro para cubrir o oco deixado por outro que había anos lucira nesta encrucillada. Xa máis antigo é o situado na eira de Eliseo de Xan, construído en cantería e de idade descoñecida. Tamén de cantería é o que temos na Meixeiroa, colocado en sinal de dó por un crime cometido neste punto. Por último, temos o Cruceiro da Reina, que foi recollido do esquecemento por Miguel Vilela, o cal o restaurou. Este cruceiro conta coa particularidade de que no seu día foi posto a modo de campo santo para aqueles nenos que morrían no parto ou ben antes de se bautizaren, xa que por aquel entón o que non tivera feito o bautismo non podía ser enterrado no cemiterio.
Economía
A principal fonte de ingresos desta parroquia hai que buscala nas pequenas explotacións gandeiras así como no sector forestal. Un dos reclamos turísticos de Bardaos é a pesca e a caza; a troita do Forcadas e especies como o xabarín e o corzo fan que a esta pequena parroquia se achegue xente dos máis diversos lugares.
A Cofradía de San Pipote
A asociación deportiva cultural e recreativa da parroquia é A Cofradía de San Pipote.
Eleccións municipais en Touro
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Touro dende 1979.
miniatura|dereita|200px|Casa consistorial.
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Touro desde a aprobación da Constitución de 1978.
The Hunter (álbum de Mastodon)
The Hunter é o quinto un álbum de estudio da banda estadounidense de metal progresivo Mastodon, editado o día 27 de setembro de 2011 a través do selo Roadrunner Records no Reino Unido e un día máis tarde nos Estados Unidos por Reprise Records. The Hunter trátase do priemiro disco da banda co produtor Mike Elizondo. Na primeiira semana tras a súa publicación no Reino Unido, o álbum acadou o posto 19 na Radio 1 Official UK Top 40 e o número 10 na lista Billboard 200.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Mastodon.
Sabucedo, Sabucedo, A Estrada
Sabucedo é o único lugar da parroquia de San Lourenzo de Sabucedo, no concello de A Estrada, na provincia de Pontevedra. No ano 2019 tiña 33 habitantes, deles 12 eran mulleres e 21 eran homes.
Antonio Poch Gutiérrez de Caviedes
Antonio Poch Gutiérrez de Caviedes nado en Santiago de Compostela o 6 de febreiro de 1912 e finado en Sanxenxo o 15 de agosto de 2004, foi un diplomático e xurista galego.
Biografía
Estudou filosofía e letras e dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi profesor nas universidades de Valladolid (Dereito Internacional Público e Privado), Santiago (Dereito Internacional Público e Privado) e Complutense (Dereito Diplomático e Consular). Poch, que entrou na carreira diplomática en 1942, serviu como embaixador en Portugal e Grecia, e foi embaixador-delegado permanente na UNESCO.
Ao longo do seu desenvolvemento académico, destacou os seus estudos sobre a noción de comunidade internacional. Xubilouse en 1982.
Canón
Canón pode referirse a:
Camilo José Cela
Camilo José Cela Trulock, nado en Iria Flavia o 11 de maio de 1916 e finado en Madrid o 17 de xaneiro de 2002, foi un escritor galego de sona. Escribiu en castelán algunhas das obras canónicas da literatura de posguerra como La colmena, Mazurca para dos muertos ou La familia de Pascual Duarte. Recibiu o Premio Nobel de Literatura en 1989.