cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provisional Irish Republican Army
O seu obxectivo era rematar co dominio británico en Irlanda, e segundo a súa constitución, quere "estabelecer unha República Socialista Irlandesa, baseada na Proclamación de 1916." Até o acordo de Belfast de 1998, pretendía cambiar o status de Irlanda do Norte, que deixase de pertencer ao Reino Unido e se unise á República de Irlanda, mediante a loita armada e a persuasión política. A organización está clasificada como un grupo terrorista proscrito no Reino Unido e como unha organización ilegal na República de Irlanda.
O 28 de xullo de 2005, o Consello Militar do IRA (que era como se autonomeaba a dirección do PIRA) anunciou o fin da campaña armada, declarando que buscaría acadar os seus obxectivos empregando "programas puramente políticos e democráticos a través de medios exclusivamente pacíficos" e que os "Voluntarios (do PIRA) non deben participar en ningunha outra acción." En setembro de 2008, o dezanove informe da Independent Monitoring Commission dicía que o PIRA estaba "comprometido coa vía política" e que xa non representaba "unha ameaza á paz ou ás políticas democráticas", e que o Consello Militar do IRA xa non estaba "operacional ou funcional".
Un documento interno do Exército Británico publicado en 2007 declaraba que o Exército Británico non conseguira derrotar ao PIRA pola forza das armas pero tamén dicía terlle amosado ao PIRA que non podía acadar os seus fins pola vía violenta. A avaliación militar describía ao PIRA como "profesional, dedicado, altamente cualificado e resistente".
Novela de xadrez
Novela de xadrez é unha novela do escritor austríaco Stefan Zweig, escrita entre 1938 e 1941 e publicada de forma póstuma en 1944. Escrita en lingua alemá co título orixinal de Schachnovelle, foi traducida ao galego por Patricia Buxán e Saleta Fernández Fernández e publicada en 2004 por Ir Indo e de novo con esa tradución por Irmás Cartoné en 2018. O relato é unha crítica do nazismo e dos métodos da Gestapo; así mesmo, trata a incomunicación e o exilio forzoso do propio Zweig, que endexamais tornaría a Austria.
Trama
Mirko Czentovič é un home rudo e ignorante, amais de campión mundial indiscutible de xadrez. Durante unha travesía en barco, algúns afeccionados enfróntase a el, sen chegar a supoñerlle un rival. Con todo, unha partida contra o enigmático Dr. B. acaba en táboas. A continuación, Czentovič, asombrado, pídelle o desquite.
A noite antes da reunión, o Dr. B. conta a súa historia, e o motivo que o leva a enfrontarse a un campión xadrecista. En realidade, o doutor B. fora vítima do nazismo, e torturado cun método concreto: o illamento absoluto. Ao bordo da loucura, resistiu grazas a un manual de xadrez co que bateu por casualidade. Centrou a súa atención no xogo, feito que lle permitiu librar centos de partidas mentalmente e asemade manter a cordura.
Nigueiroá, Parderrubias, A Merca
Nigueiroá é un lugar da parroquia de Parderrubias no concello ourensán da Merca na Comarca da Terra de Celanova. Tiña 33 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 16 mulleres.
Novela de xadrez
Música
O compositor español Cristóbal Halffter compuxo unha ópera co mesmo título a partir da obra de Zweig, que foi estreada en Kiel (Alemaña) en 2013.
Padrenda de Abaixo, Padrenda, Meaño
Padrenda de Abaixo é un lugar da parroquia de Padrenda no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 45 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 24 eran mulleres e 21 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 51 veciños, e 2005, cando eran 57.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1971
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1971 foi a 22ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 14ª Copa Internacional de construtores de F1. O campionato contou con once Grandes Premios que se iniciaron o 6 de marzo e finalizaron o 3 de outubro.
Resumo do campionato
Logo da morte de Jochen Rindt o ano anterior, Lotus tido unha tempada inconexa, con condutores novos e inexpertos. O equipo pasou moito tempo experimentando cun coche de motor con turbina a gas, e outra vez con catro rodas motrices. Usando o seu propio chasis inspirado en gran medida polo Matra MS80, Tyrrell e Jackie Stewart lograron facilmente o éxito en 1971.
En 1971 perderon a vida nas carreiras os pilotos Jo Siffert e Pedro Rodríguez.
Vilar de Riba, Outeiro, Castro de Rei
Vilar de Riba é un lugar da parroquia de Outeiro no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1971
Equipos e pilotos
Equipos e pilotos participantes no Campionato do Mundo FIA de 1971.
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1971
Os puntos para o Campionato Mundial de pilotos de 1971 outorgáronse da seguinte forma 9-6-4-3-2-1 aos seis primeiros en cada carreira. So contabilizaban os seis mellores resultados das sete primeiras carreiras e os cinco mellores resultados das últimas seis carreiras. Os números sen paréntese son os puntos do Campionato, as cifras entre paréntese son o total de puntos anotado
Clasificación do Mundial de Construtores de 1971
miniatura|dereita|Lotus-Ford rematou en 5º lugar do título de construtores de 1971 Os puntos para o Campionato Mundial de Construtores de 1971 outorgáronse da seguinte forma 9-6-4-3-2-1 aos seis primeiros en cada carreira. Só puntuaba o coche mellor clasificado de cada fabricante, en cada carreira. Contabilizabanse os cinco mellores resultados das seis primeiras carreiras e os catro mellores resultados das últimas cinco carreiras.
Vilarede, Outeiro, Castro de Rei
Vilarede é un lugar da parroquia de Outeiro no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Ed Wood (filme)
Ed Wood é un filme estadounidense de 1994, dirixida por Tim Burton, que narra a vida de Edward D. Wood Jr. O personaxe de Edward D. Wood é interpretado por Johnny Depp. É a única película de Tim Burton na que a música non está realizada por Danny Elfman, estándoo neste caso feita por Howard Shore.
Edward D. Wood Jr. foi un director de cine que pasou desapercibido ós ollos da xente. Ata a súa morte en 1978 quedara esquecido, pero ese mesmo ano publicouse un libro, The Golden Turkey Awards, que o definía como o peor director de cine de tódolos tempos.
Sinopse
A historia céntrase na relación entre Ed Wood e Béla Lugosi. Intenta narrar un período na vida de Ed Wood, durante o que filma as películas Glen or Glenda, Bride of the Monster ou Plan 9 from Outer Space. Amosa tamén o seu gusto polo travestismo, e os seus medos e fantasías.
Legio X Gemina
A Legio X Gemina, foi unha lexión romana recrutada cara ao ano -70 na Galia Cisalpina e enviada á Galia Narbonense como gornición de defensa desta provincia. As probas atopadas no seu campamento de Vindobona e o descrito na Notitia dignitatum indican que a súa existencia se prolongou até comezos do século V. Como case todas as lexións de Xulio César, o seu símbolo foi o touro. Inicialmente esta lexión levou o sobrenome de Equestris debido a que Xulio César a utilizou unha vez como cabalaría; tamén foi coñecida como Legio X Venerea, xa que o propio Xulio César dicía que a gens Iulia descendía da deusa Venus.
Das orixes ao final da segunda guerra civil (-70 a -44).
A Legio X fora recrutada posibelmente cara ao ano -70 e destinada á Galia Narbonense, participando na década dos anos -60 na guerra contra a tribo gala dos alóbroxes.
A Lex Vatinia de -59, ampliada cun senatusconsultum dese mesmo ano, asignou a Xulio César o goberno das provincias de Ilírico, Galia Cisalpina e Galia Transalpina para un proconsulado de cinco anos que empezaba no ano -58. Nesta última provincia estaba estacionada a Legio X, converténdose nunha das unidades claves para que Xulio César conquistase a Galia, xa que este a consideraba a lexión máis segura e fiábel.
Ao comezo da guerra das Galias, a Legio X Equestris participou nas operacións que conduciron á contención e derrota dos helvecios, cuxa migración afectara ás tribos galas aliadas con Roma, na batalla de Bibracte.
Durante as campañas que Xulio César levou a cabo ao longo da conquista das Galias, estivo presente na batalla contra os nervios e o resto das tribos belgas, nas expedicións de castigo contra os xermanos cruzando o río Rin, a primeira expedición contra Britania, na pacificación dos mórinos por Tito Labieno ao retornar de Britania, na segunda campaña contra Britania e as campañas contra Vercinxetórix, particularmente na derrota romana no sitio de Xergovia, onde os seus soldados se distinguiron nun difícil combate cubrindo a retirada do resto das tropas, e na batalla de Alesia, acción que terminou coa derrota total de Vercinxetórix e os galos.
No ano -49, a lexión mantivo a súa fidelidade a Xulio César na guerra civil que o enfrontou a Pompeio, participando na campaña de Hispania que culminou na batalla de Ilerda en -49. Ao ano seguinte, -48, seguiu a Xulio César na invasión do Epiro e Macedonia, provincias usadas por Pompeio como bases de reorganización, participando na batalla de Dirraquium e na decisiva batalla de Farsalia, na que Pompeio e os seus seguidores foron derrotados, servindo na á dereita do despregamento de Xulio César, rodeando a unidade a á esquerda de Pompeio e recibindo honras pola súa brillante actuación. Nesta batalla distinguiuse especialmente o primopilo da unidade Caio Crastino, quen resultou morto.
A unidade volveu a Italia e a Roma, onde foi posta ás ordes de Marco Antonio, que actuaba como gobernador da Urbe en ausencia de Xulio César; alí, xunto co resto do exército protagonizou un motín pedindo o licenciamento dos seus veteranos e a entrega das terras e recompensas debidas, motín que só foi acougado ao chegar Xulio César, quen utilizou a psicoloxía dos seus soldados para tranquilizalos e facer que desexasen permanecer ás súas ordes.
No ano -46, parte dos seus veteranos acompañaron ao ditador ao norte de África, pasando a esta provincia con Xulio César, quen expulsou de volta a Italia ao tribuno Caio Avieno polo seu comportamento deshonroso, participando na batalla de Tapso, que terminou coa morte de Catón de Útica. Por último, no ano -45, Xulio César licenciou aos veteranos da lexión asentándoos na Colonia Narbo Martia, a actual Narbona, pero o reagrupamento dos fillos de Pompeio en Hispania fixo que a unidade fose reactivada e os seus veteranos pediron voluntariamente a volta ao servizo; así, trasladouse con Xulio César á península Ibérica, tomando parte na batalla de Munda na que a súa actuación, ás ordes persoais do ditador na á dereita, decidiu a batalla.
As súas accións baixo o mando de Xulio César na guerra contra os galos —os seus catro mil oitocentos lexionarios venceron a máis de trescentos cincuenta mil helvecios preto de Xenebra— e belgas, aguantando cerca do río Sambre o ataque de sesenta mil guerreiros nervios cando a batalla parecía perdida, como na posterior guerra civil, acabando ela soa con toda a á esquerda pompeiana en Farsalia, fan que moitos historiadores militares a consideren como unha das unidades de combate máis famosas de toda a historia.
Entre o asasinato de Xulio César e o final da República (-44 a -27).
Morto Xulio César, a lexión pasou a ser controlada por Marco Emilio Lépido, colaborando os seus soldados activamente en -43 na reconciliación e asociación entre Lépido, Marco Antonio e Augusto, herdeiro do ditador, acordo que se transformou no Segundo Triunvirato. Na repartición resultante deste acordo, a unidade foi asignada a Marco Antonio, baixo cuxo mando loitou na batalla de Filipos contra os asasinos de Xulio César. Despois disto seguiu a Marco Antonio a Oriente nas súas infrutuosas campañas contra o Imperio parto, para ser derrotada, por último, xunto a el na batalla de Actium no ano -31.
Augusto tomou entón o control da lexión e asentou aos seus veteranos en Patras. A lexión amotinouse, aínda que se descoñecen os motivos, e como castigo perdeu o seu sobrenome de Equestris, refundiuse con veteranos doutras legiones e pasou a chamarse Gemina ou dobre, aínda que unha inscrición no templo de Marte, do Foro de Augusto, foi erixida polos centurións da Legio X Equestris Gemina.
Hispania (-27 a 63).
No ano -27 a Legio X Gemina foi trasladada á Hispania Tarraconense para intervir nas guerras contra cántabros, ástures e galaicos, posibelmente baixo o mando de Estatilio Tauro. A partir do ano -25 combateu na fronte ástur ás ordes do legado da nova provincia de Lusitania, Publio Carisio, participando, entre outras, na acción que permitiu vencer aos ástures durante o ataque no inverno do ano -25, que conduciu á ocupación da cidade de Lancia. Nalgún momento das operacións entre os anos -25 e -19, a Lexión instalou o seu campamento en Petavonium, nas proximidades do que hoxe é Rosinos de Vidriales na provincia de Zamora, aínda que as escavacións neste lugar foron moi superficiais. Finalizada a guerra, mantivo un destacamento en Asturica Augusta, colaborando no proceso de urbanización e monumentalización desta cidade.
A lexión permaneceu acantonada en Hispania durante un longo período de tempo e os seus veteranos foron os primeiros habitantes de Augusta Emerita, segundo transmite Dión Casio, e de Caesaraugusta, fundadas ambas as dúas por orde de Augusto con veteranos desta lexión e con outros da Legio V Alaudae no primeiro caso (-25) e da Legio IV Macedonica e da Legio VI Victrix para o segundo (entre -19 e -13).
Nas proximidades do seu campamento de Petavonium, na próxima localidade leonesa de Castrocalbón, os lexionarios construíron tres campamentos de tipo marcha usados para realizar prácticas de castrametación. Así mesmo, a unidade explotou uns prata legionis delimitados por termini augustales, dos cales conservamos un que separaba os pastos da lexión do territorium da cidade ástur de Bedunia.
Os soldados da unidade colaboraron na construción da calzada das Cinco Villas, que comunicaba Pompaelo [./Legio_X_Gemina#cite_note-41 [Nota 8] ] con Caesaraugusta, na construción da ponte de Martorell (Barcelona) sobre o flumen Rubicatus  na Vía Augusta cara á Galia Narbonense e Italia, na construción do porto fluvial  e das murallas de Caesaraugusta, e na urbanización de Asturica Augusta.
Tamén proporcionou persoal para o inicio da explotación das minas de ouro do Bierzo, norte de Portugal, Lugo e Salamanca, e mantivo soldados destacados nas capitais das provincias de Lusitania, Augusta Emerita, e Tarraco, ás ordes dos seus respectivos gobernadores, integrados dentro dos seus officia, para realizar tarefas de escolta e de apoio administrativo.
Prinsenhof
Co termo neerlandés prinsenhof, que significa "casa do príncipe", podemos referirnos a distintos edificios históricos dos Países Baixos que foron residencia temporal dun monarca:
Legio X Gemina
Panonia (63-68) e o ano do catro emperadores
No ano 63, Nerón ordenou o traslado da Legio X Gemina ao limes do Danubio, á provincia Panonia, ao campamento de Carnuntum, para substituír a Legio XV Apollinaris, enviada a Xudea. Neste campamento danubiano, recibiu recrutas procedentes da Galia Narbonense que entraron en filas a través dun dilectus extraordinario ordenado por Nerón, parte dos cales morreron en filas con períodos de servizo moi reducidos.
Posibelmente unha vexillatio da unidade integrouse no exército que Nerón reunira para a súa proxectada guerra contra os albanos no Caspio e que fixera regresar para combater a revolta de Caio Xulio Vindex na Galia. En Roma, estaban acampadas no porticus Vipsanii. Este destacamento tomou partido por Otón contra Galba. Á morte de Nerón, a lexión permaneceu á expectativa, xurando lealdade sucesivamente aos novos e efémeros emperadores Galba, Otón e Vitelio.
Por orde do emperador Vitelio, a lexión regresou a finais de 68 a Hispania. Aínda que se descoñece onde foi acuartelada, o máis probábel é que fose enviada á Bética para tentar previr as accións de Lucio Clodio Macro, quen, desde África Proconsular, se fixo co control das provincias do norte de África, dirixindo a Legio III Augusta e recrutando a efémera Legio I Macriana Liberatrix.
A unidade, xunto co resto das tropas en Hispania, non fixo caso do chamamento de Vitelio para reforzar o seu exército en Italia e enfrontarse ás forzas de Vespasiano, ata que a intervención dun dos seus tribuni angusticlavii, Lucio Bebio Avito, natural de Saguntum, supuxo que no 69 a unidade abandonase a Vitelio e xurase lealdade a Vespasiano, arrastrando consigo ás outras dúas legiones que nese momento formaban a gornición da península ibérica: a Legio VI Victrix e a Legio I Adiutrix, xunto con todas as unidades auxiliares que tiñan asignadas.
Xermania Inferior (70-104).
miniatura|250x250px|Disposición das legiones imperiais no ano 80. A Legio X Gemina estaba acampada en Noviomagus Batavorum (n.º 4). Entre os anos 63 e 68 tiña a súa base en Carnuntum (n.º 11). No ano 70, para colaborar na represión da rebelión dos bátavos, Vespasiano ordenou o seu traslado ao exército de Quinto Petilio Cerial en Xermania Inferior, axudando a construír o campamento de Arenacum (Ridern, Alemaña), no que se atrincheirou; como os rebeldes desistiron de tentar asaltalo, decidiron fustrigar aos forraxeadores da Legio X Gemina.
Entre 71 e 103 a lexión foi estacionada na base construída sobre o terreo da arrasada capital bátava pola Legio II Adiutrix en Ulpia Noviomagus Batavorum (Nimega, Países Baixos) para controlar o limes xermano da provincia de Xermania Inferior.
Nesta zona, colaborou na reconstrución da rede de aldeas bátavas, na explotación das canteiras de pedra de gra de Brohl, na provincia de Xermania Superior, da canteira de Mediomatrici (Norroy-lès-Pont-à-Mousson, Francia), na provincia da Galia Bélxica, e no afianzamento e reconstrución dos campamentos do resto das legiones da fronteira, Vetera (Xanten, Alemaña) e Novaesium (Neuss, Alemaña) gravemente danados durante a revolta bátava, e na monumentalización do seu propio campamento. Así mesmo, colaborou na construción do castellum Albaniana (Alphen aan den Rijn, Países Baixos), alén do Rin.
Cando Domiciano no período 82-83 se dirixiu cara ao limes Germanicus para emprender unha expedición contra a tribo xermana dos catos, a Legio X Gemina participou nas operacións, que foron rápidas e eficaces, recibindo o emperador o título de Xermánico.
No 89, a lexión permaneceu leal a Domiciano cando se sublevou o gobernador de Xermania Superior, Lucio Antonio Saturnino, colaborando na represión da revolta, polo que o emperador lle outorgou os títulos de Pia Fidelis Domitiana, que, á morte de Domiciano e a súa damnatio memoriae polo Senado, foron reducidos a Pia Fidelis.
No ano 103, a unidade foi destinada a Panonia, en concreto a Aquincum (Budapest), para ser trasladada despois, cara a 106, a Vindobona (Viena, Austria), onde se escavaron restos da muralla campamental, que indican que o campamento non era regular debido á disposición do curso do río Danubio, das vías decumana e cardo maximus e dalgúns barracóns e aloxamentos de oficiais, documentándose cerámicas, armas, moedas e un importante conxunto de epígrafes votivos e funerarios dos seus homes.
Panonia (104-192).
Durante os anos 104 a 106, participou na segunda campaña de Traxano contra os dacios, colaborando no mantemento do castellum Sucidava (Cartierul Celei, Romanía), quedando finalmente acantonada en Viena até comezos do século V.
No século II, enviou senllas vexillationes á campaña pártica de Traxano (113-117), á represión da revolta xudaica con Hadriano (132-135), á guerra contra os mauritanos de Antonino Pío (150-152), e á campaña pártica de Lucio Vero (163-167), dirixindo o destacamento formado por tropas da unidade e por outras da Legio I Adiutrix e da Legio XIII Gemina o legado desta lexión Publio Xulio Xeminio Marciano.
Baixo Marco Aurelio (172-180), a lexión participou nas guerras contra cuados e marcomanos; este emperador utilizou Vindobona como base de operacións e morreu alí, campañas que tiveron continuidade, por breve tempo, baixo o seu fillo e sucesor Cómodo (180-182).
Durante os séculos II e III, enviou pequenos destacamentos a diferentes partes de Panonia Superior, Dalmacia e Nórico, incluíndo algns nas capitais destas provincias integrados no officium de cada un dos seus gobernadores provinciais. Tamén mandou vexillationes alén do Danubio, na beira xermana deste río, como, por exemplo, ao pequeno fortín de media hectárea de superficie en Stupava (República Checa), a dezaseis quilómetros ao nordés de Vindobona, ou ao castellum Gerulata (Bratislava, República Checa). Así mesmo, colaborou no mantemento e renovación da vía que transcorría paralela ao río Danubio desde Carnuntum até Aquincum (Budapest, Hungría).
Os Severos (192-235).
miniatura|Vindobona cara ao ano 250 Cando Cómodo foi asasinado en 192 e substituído por Pertinax, a Legio X Gemina xurou lealdade ao novo emperador, pero ao ser asasinado este e sucedido por Didio Xuliano, a unidade foi unha das legiones que apoiaron a Septimio Severo, gobernador de Panonia Superior, no seu ascenso á púrpura imperial, participando en todas as súas campañas, non sendo a británica.
Así, boa parte da Legio X Gemina foi integrada no exército que acompañou a Septimio Severo a Italia en 193-194 contra Didio Xuliano, e soldados desta lexión foron utilizados por Septimio Severo para renovar a garda pretoriana e as Cohortes Urbanas, cuxa actuación determinara o asasinato dos seus predecesores Pertinax e Didio Xuliano, polo cal os soldados orixinais desas dúas unidades, maioritariamente itálicos, foran licenciados.
En 195, unha vexillatio da lexión foi integrada no exército desprazado a Oriente para derrotar a Pescenio Níxer, participando despois na expeditio Parthica de Septimio Severo. Por último, outra vexillatio da unidade foi enviada en 198 a Occidente para combater contra Clodio Albino, loitando na decisiva batalla de Lugdunum (Lión, Francia), que proporcionou o control de todo o Imperio a Septimio Severo. Este, ao regresar de Oriente, visitou os campamentos do exército no limes do Danubio, incluíndo na súa visita o desta lexión en Vindobona.
Unha vez restablecida a unidade do Imperio, a Legio X Gemina contribuíu ao mantemento da vía que percorría o limes paralela ao Danubio no tramo entre Carnuntum e Vindobona, conservándose un miliario desta época na localidade de Ala Nova (Schwechat, Austria).
Caracalla visitou, tal e como fixera o seu pai, a base da unidade no 213. Máis tarde, no 214, outra vexillatio da unidade foi traslada por orde deste mesmo emperador á pars Orientalis do Imperio para colaborar na súa campaña contra os partos, recibindo a unidade o epíteto de Antoniniana, aínda que pouco despois xurou lealdade a Macrino, asasino e herdeiro de Caracalla, quen a devolveu a Panonia, e, tras o seu asasinato, xurou fidelidade a Heliogábalo.
Baixo Alexandre Severo, unha vexillatio da lexión foi desprazada novamente a Oriente para colaborar na campaña que expulsou aos persas sasánidas do Imperio en 230-231.
A crise do século III
Asasinado Alexandre Severo, a lexión xurou lealdade a Maximino o Tracio e, formando parte das súas tropas, descendeu a Italia para tentar esmagar a rebelión do Senado, que entronizara a Balbino e Pupieno.
Morto violentamente o emperador Maximino, aceptou a Gordiano III como emperador, recibindo por iso o epíteto de Gordiana, —aparece nas figlinae da unidade como LEG X GEM(inae) GORDIANAE—. Un destacamento da unidade acompañou a Gordiano III a Oriente para combater novamente aos sasánidas en 242-244; asasinado Gordiano, prestou lealdade a Filipo o Árabe. Con este emperador, combateu contra godos e sármatas no Danubio.
A unidade proclamouse partidaria de Decio en 248 —aparecendo nas súas figlinae como LEG X GEM(inae) DEC(ianae)—, combatendo xunto a este emperador contra Filipo o Árabe no norte de Italia e contra os godos no Danubio.
Ao longo da segunda metade do século III, colaborou cos diferentes emperadores panonios no mantemento da orde no limes danubiano e durante as guerras que enfrontaron a estes cos usurpadores.
En época de Galieno, a lexión permaneceu fiel a este emperador durante as rebelións de Inxenuo en 258 e de Regaliano en 260, como indican as moedas emitidas co emblema desta lexión e as lendas sextam piam sextam fidelem e septimam piam septimam fidelem Así mesmo, este emperador incrementou a cabalaría das legiones ás súas ordes de cento vinte xinetes até setecentos cincuenta e seis e terminou por separalas das súas unidades para formar unha reserva de cabalaría ao mando dun magister equitum, acuartelando as tropas no norte de Italia en Mediolanum (Milán, Italia) —alí permaneceu até 284, embrión dos exércitos de manobra baixoimperiais—; no caso da cabalaría da Legio X Gemina, foi coñecida como Decumani e transformouse nunha unidade de elite ás ordes directas dun magister equitum, cargo que desempeñaron, sucesivamente, os futuros emperadores Claudio II, Aureliano e Probo.
Fusilamentos de José León Suárez
miniatura|250px|Carlos Livraga, sobrevivente dos fusilamentos de León Suárez e un dos que permitiu a reconstrución dos feitos, recibido polo Presidente [[Kirchner na Casa Rosada, 2007]]
Legio X Gemina
A crise do século III
Un destacamento da lexión estivo integrado no exército que, ás ordes de Claudio II, derrotou aos godos en 268 na batalla de Naissus (Nïs, Serbia), triunfo polo que foi honrada cunha moeda polo emperador do Imperio galo Victorino.
Fusilamentos de José León Suárez
Denomínase Fusilamentos de José León Suárez ao masacre de militantes políticos e militares ocorrido o 9 de xuño de 1956 nas escombreiras de José León Suárez, no partido de San Martín, Gran Buenos Aires, Arxentina, durante o goberno de facto da autodenominada "Revolución Libertadora".
Legio X Gemina
A crise do século III
Baixo Aureliano, en 272, destacamentos da lexión axudaron a reintegrar á autoridade imperial o reino de Palmira, participando na batalla de Emesa, e ao Imperio galo en 274.
Fusilamentos de José León Suárez
Prolegómenos
A Revolución Libertadora derrocou a Juan Domingo Perón en setembro de 1955. Había miles de presos políticos, entre eles algúns militares peronistas detidos no buque-prisión "Wáshington", internado augas dentro do Porto de Buenos Aires. Alí estaban os xenerais Juan José Valle e Tanco, entre outros oficiais. Conspiraban para deseñar un movemento que esixía: cesamento da persecución ao peronismo; restitución da Constitución de 1949, e liberdade aos presos políticos. Os dirixentes do movemento eran os xenerais Val e Tanco; os coroneis Cogorno, Alcibíades Cortínez, Ricardo Ibazeta; capitán Jorge Costais, entre outros.
Pedras Roibas, Padrenda, Meaño
Pedras Roibas é un lugar da parroquia de Padrenda no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 17 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 10 eran mulleres e 7 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 23 veciños, e 2005, cando eran 21.
Fusilamentos de José León Suárez
Prolegómenos
Aramburu e Rojas (Presidente e Vicepresidente do goberno), sabendo da conxura, deciden non abortala. Así na noite do 8 de xuño de 1956 son apresados centos de dirixentes gremiais para restar base social ao movemento. Aramburu viaxa ese día á provincia de Santa Fe, e deixa o decreto 10.362 de Lei Marcial, e preparados os decretos 10.363/56, de pena de morte, e o 10.364 das persoas a fusilar. Os decretos eran correlativos e publicáronse así no Boletín Oficial con posterioridade.
Legio X Gemina
A crise do século III
En 276, a Lexión apoiou ao emperador Floriano —aparecendo nas súas figlinae como LEG X GEM(inae) FLOR(ianae)—, e axudando a este emperador a derrotar novamente aos godos, aínda que enseguida xurou lealdade ao novo emperador Probo.
Fusilamentos de José León Suárez
Evidencias
Existe o Rexistro "Detidos especiais, 1956" Penitenciaría Nacional (Ministerio de Xustiza), Arquivo do Servizo Penal Federal, Museo Penal Federal, no Barrio de San Telmo, Buenos Aires, Arxentina. O 24 de maio de 2006, o patio do Museo Penal iluminouse polo sol do outono. O alcalde Benegas desprega o libro de "Detidos especiais". Asómbrase ante a pregunta: '''¿ Alcalde, por que a entrada de Valle á Penitenciaría e o seu fusilamento o 12 de xuño do 56 aparece intercalado nos rexistros de 1957?. ? Non se, estráñame. Pero isto non o manexamos directamente nós.'''
Loña do Monte, Esgos
San Salvador de Loña do Monte é unha parroquia do concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Segundo o IGE en 2015 tiña 65 habitantes (26 homes e 39 mulleres) asentados nunha única entidade de poboación.
Fusilamentos de José León Suárez
Evidencias
Quen tivo ese Libro de Rexistros en 1957 debeu anotar apresurada e desprolixamente o nome de Valle para legalizar que fora fusilado alí. O rexistro de Valle é: ; e asentado logo do rexistro 4.497 de Amílcar Darío Viola, ingreso 26 de abril de 1957. Logo, o rexistro salta ao 4.499, de Carlos Vázquez, ingreso 8 de outubro de 1957. O que ocorreu en abril de 1957, para que o rexistro de Valle fose introducido subrepticiamente, foi que para esa data, Walsh lograra estalar a polémica polos asasinatos nas escombreiras de José León Suárez. O 24 de abril de 1957, a Corte Suprema de Xustiza deu un fallo no caso Livraga: pasar todas as actuacións á Xustiza Militar. Ao mesmo tempo que pasaba a responsabilidade estrita deses fusilamentos aos militares, pechaba o camiño na xustiza civil.
O masacre de José León Suárez
O 9 de xuño de 1956, a autodenominada Revolución Libertadora (que derrocara ao presidente Juan Domingo Perón e establecido un goberno de facto) fusilou a militares e a militantes políticos, nos escombrais de José León Suárez, no partido de San Martín, Provincia de Buenos Aires, Arxentina.
Tratábase de peronistas que intentaban restablecer a orde constitucional interrompido pola ditadura do xeneral Pedro Eugenio Aramburu e do almirante Isaac Rojas. O masacre foi un crime de lesa humanidade implementado desde o Estado nacional, ao amparo da denominada Revolución Libertadora. A explicación daqueles aberrantes feitos segue pendente na cultura nacional. Unha vez máis os uniformados de quenda, constituídos segundo a Constitución de 1851 en bandas armadas (é dicir, un exército irregular baixo o escudo do aparello estatal) saían a matar libre e impunemente aos seus opositores. Os responsables deste masacre buscaron a impunidade dos delitos ao borrar ou ocultar rexistros. Así a historia foi abortada polo réxime.
No seu libro "Operación Masacre", o xornalista Rodolfo Walsh presenta a trama do sucedido nos escombrais de José León Suarez (Partido de San Martín). Walsh, asasinado pola ditadura militar de 1976, na súa investigación xornalística ?que segue merecendo o recoñecemento internacional? demostrou que aqueles militantes foron detidos pola ditadura de Aramburu. Subidos en camións, os detidos foron trasladados aos escombrais de Suárez. Alí, esa xornada do 9 de xuño de 1956, baixáronos e fixéronos correr mentres a policía, ás ordes da Revolución Libertadora, íanlles tirando polas costas, cos seus revólveres. Moitos morreron e outros, malferidos e moribundos, lograron escapar.
A explicación oficial foi o intento de fuga dos presos. "Operación Masacre" describe con sumo rigor documental a verdadeira historia da matanza. Pola súa banda, o xeneral Juan José Valle foi fusilado no cárcere.
Estación da Bandeira
A Bandeira é unha estación de tren de Adif, situada na parroquia de Abades, no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. Leva o nome do veciño núcleo urbano da Bandeira, na parroquia de Manduas. Conta con servizos de media distancia operados por Renfe.
Fusilamentos de José León Suárez
O masacre de José León Suárez
O crime quedou impune, e os seus asasinos non pagaron por aquela matanza.
Loña do Monte, Esgos
Desde o punto de vista eclesiástico, xunto cos 6 lugares da parroquia homónima do concello de Nogueira de Ramuín, forma a parroquia eclesiástica de Loña do Monte.
Fusilamentos de José León Suárez
Sobreviventes
Os sobreviventes foron Julio Troxler (xefe de Policía da provincia de Buenos Aires, 1973, no goberno peronista de Victorio Calabró, actor de Los hijos de Fierro de Pino Solanas; e asasinado en 1974 pola "Tripla A"), Benavídez, Gavino, dei Chiano, Torres, Guinta e Livraga.
Livraga leva a cabo un xuízo polo sucedido, o temor os medos e a ardua investigación de Walsh e Enriqueta Muñiz logran sacar a luz unha matanza perpetrada por parte da ditadura contra a Resistencia Peronista, unha resistencia levada a cabo, fundamentalmente, polos traballadores. Nese momento, co decreto 4161 que reprimía ao peronismo e aos seus símbolos, facer unha denuncia como a que leva a cabo Livraga, en decembro de 1956, era realmente un acto de gran coraxe e fortaleza. Estes homes reuníronse para escoitar unha pelexa de boxeo, moitos esperaban as noticias do alzamento, que terminase a ditadura de Aramburu e Rojas e que volvese Perón. A historia foi diferente. E nos escombrais de José León Suárez quedaron masacrados traballadores, outros fuxiron e outros quedaron perseguidos. Igual que as familias dos sobreviventes.
Estación da Bandeira
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 342,762 da liña férrea de ancho convencional que une Zamora coa Coruña, a 260 metros de altitude, entre as estacións da Ponte Taboada e Vedra-Ribadulla. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A estación foi inaugurada o 8 de setembro de 1958 coa posta en marcha do tramo O Carballiño — Santiago de Compostela da liña férrea que tiña como obxectivo unir Zamora coa Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe, que nacera en 1941.
Fusilamentos de José León Suárez
O masacre na literatura arxentina
A investigación do xornalista e escritor Rodolfo Walsh, publicada en Arts. en 1957, termina converténdose logo no que foi o seu libro "Operación Masacre". Doutra banda, como ensinan os grandes xornalistas, Walsh dedica o libro e entrega parágrafos e un traballo a outra xornalista Enriqueta Muñiz, quen con valor, exploración e confianza fai unha parte de toda esa arriscada, dolorosa e clandestina investigación.
Wim Eijk
Willem Jacobus Eijk, nado o 22 de xuño de 1953 en Duivendrecht (Países Baixos), é un eclesiástico católico latino holandés, cardeal, e arcebispo de Utrecht dende o 11 de decembro de 2007.
Fusilamentos de José León Suárez
"Operación Masacre" (1973)
En 1972 filmouse a película "Operación Masacre", baseado no libro homónimo de Rodolfo Walsh. Como particularidade do filme (estreado en 1973) merece destacarse a actuación de Julio Troxler, verdadeiro sobrevivente do masacre.
"Los fusiladitos" (documental) (2004)
"Los fusiladitos" é un filme documental de Cecilia Miljiker; con Malena Solda e a participación de Carlos Portaluppi. Estreado en 2004. Producido co apoio da Universidad del Cine, Arxentina.
Wim Eijk
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da diocese de Roermond o 1 de xuño de 1985 polo seu bispo Joannes Gijsen.
O 17 de xullo de 1999 o papa Xoán Paulo II nomeouno bispo de Groninga. Recibiu a consagración episcopal o 6 de novembro, de mans do arcebispo de Utrecht Adrianus Johannes Simonis.
O 11 de decembro de 2007 o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo metropolitano de Utrecht. No consistorio do 18 de febreiro de 2012, o mesmo papa creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de San Callisto.
Estación da Bandeira
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004, Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é o titular das instalacións ferroviarias.
A estación
O edificio de viaxeiros, construído en pedra, está formado por un corpo central de dous pisos ao que se anexan dous bloques laterais dunha altura practicamente similar. Unha galería de tres arcos adorna o segundo piso da fachada principal. Conta con dúas plataformas laterais aos que acceden dúas vías. Os cambios de plataforma realízanse a nivel.
Media distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
Legio X Gemina
A crise do século III
A lexión declarouse partidaria en 283 do emperador Carino —aparecendo como LEG X GEM(inae) CARIN(ianae) nas súas figlinae, acompañando a este emperador na súa expedición a Mesia para combater a Diocleciano, tamén proclamado emperador polas súas tropas, quen, a pesar de ser derrotado, conseguiu facerse coa púrpura imperial en 284, xurándolle lealdade a lexión.
Os séculos IV e V e a desaparición da lexión.
No ano 351, a unidade asentada en Vindobona, do mesmo xeito que o resto das tropas de gornición nas provincias panónicas, proclamou emperador a Vetranión, magister per Illyricum, fronte a Constancio II, aínda que cando este emperador avanzou cun exército cara á zona, Vetranio someteuse voluntarimente; pouco despois, no mesmo ano, todas as tropas tiveron que facer fronte ao usurpador Magnencio, vencendo ao seu exército na batalla de Mursa Maior.
Os soldados desta unidade colaboraron na fortificación do limes de Panonia I baixo Valentiniano I, ás ordes do magister militum Ursicino, como proban as figlinae da unidade en diferentes fortificacións da fronteira.
Inscricións dos decimanos en Hispania
alt=|miniatura|500x500px|O limes do Danubio nas provincias panonias, con indicación das principais fortalezas lexionarias, incluída Vindobona, e as fortificaciones auxiliares, xunto coa rede de calzadas que as comunicaban.
18 de xaneiro
O 18 de xaneiro é o 18º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 347 días para finalizar o ano, 348 nos anos bisestos.
Mortes
miniatura|100px|Rudyard Kipling.
Outros
Os 366 días do ano
-327
Outros
Historia ano a ano
O gato de nove colas
O gato de nove colas (en Il gatto a nove code) é un filme de 1971 escrito e dirixido por Dario Argento. É unha adaptación dunha historia de Dardano Sacchetti, Luigi Cozzi e Bryan Edgar Wallace. Está protagonizado por Karl Malden, James Franciscus e Catherine Spaak.
Malia o seu grande éxito en Europa, non foi ben acollido nos Estados Unidos. Argento admitiu no libro Broken Mirrors, Broken Minds: The Dark Dreams of Dario Argento que non estaba contento co resultado do filme, e en numerosas ocasións dixo que era o que menos lle gustaba de tódolos seus filmes.
Estreouse subtitulado en galego o 30 de xaneiro de 2021 a través da TVG.
Departamentos de Bolivia
En Bolivia, os departamentos son as maiores entidades subnacionais nas que se subdivide o territorio do Estado. Desde o 4 de abril de 2010, contan con autonomía recoñecida pola constitución a nivel executivo e lexislativo pero non xudicial.
Coa nova constitución, o 4 de abril de 2010 foron substituídas as prefecturas de todos os departamentos bolivianos polos gobernos departamentais, entidades gobernamentais segundo o texto constitucional. Os gobernos departamentais son encabezados por gobernadores electos mediante o voto popular.
Precedentes
O sistema de comunidades autónomas é froito dunha intensa negociación na época da Crise política, entre os partidos que querían o centralismo, e os que buscaban un Estado federal ou descentralizado.
A Constitución Boliviana de 2009 introduciu como novidade o estado rexional, a semellanza do de España. Retoma ese proceso para evitar o federalismo, pero introducindo dúas vías de conseguir a autonomía establecendo tres categorías de autonomías. Establece a organización territorial do Estado en municipios, provincias e departamentos autónomos, con competencias para xestionar os seus propios intereses.
Organización dos Departamentos Autónomos
Cada departamento ten unha Asemblea e un Goberno autonómico que organizan os asuntos departamentais.
A Asemblea departamental
A Asemblea está formada polos representantes que foron elixidos polos cidadáns. Esta Asemblea elabora as leis autonómicas, que se aplican no territorio do departamento. A lei máis importante dun departamento é o Estatuto de Autonomía. Nel defínense as competencias autonómicas, así como establecerse a capital, a lingua ou linguas oficiais, o territorio ou os símbolos.
O gobernador
Se non obtivese o apoio repetiríase a votación con distintas candidaturas, até que se pasados dous meses desde a primeira votación ningún dos candidatos obtivera o apoio, disolveríase a cámara, e convocaríanse eleccións de novo.
Os secretarios
Son as persoas responsables dos distintos asuntos do departamento autónomo. Son elixidos polo Gobernador.
Motörhead
Motörhead foi un grupo musical de heavy metal/hard rock formado polo baixista e vocalista Lemmy Kilmister. Normalmente denominada como un power trio, Motörhead nos anos 1980 tivo un gran éxito con moitos singles nos UK Top 40 chart. Os álbums Overkill, Bomber, Ace of Spades, e particularmente Non Sleep 'til Hammersmith, dan a Motörhead a reputación dunha das mellores bandas de Heavy Metal Británico.
Influente grupo comunmente clasificado como rock and roll ou heavy metal (e, a miúdo, considerado como unha referencia fundamental nos dous últimos estilos), Kilmister rexeitou a última etiqueta preferindo describir o estilo de Motörhead como "rock and roll". Entre os seus temas máis coñecidos están "Ace of Spades", que se refire á vida dun xogador de cartas que prefire levar unha vida intensa a unha tranquila e aburrida, "Overkill", "Orgasmatron", "Born to Raise Hell" ou "Bite the Bullet". Motörhead foi referente do metal desde a súa aparición hai máis de 30 anos, influenciando a bandas como Metallica ou Sepultura quen declararon publicamente a súa admiración por este trío.
Durante agosto de 2005, cando celebraban os seus 30 anos de carreira artística lanzouse un documental titulado Live Fast, Die Old, o cal evidenciaba a historia desta banda, e no 2006 foi lanzado a través do selo Sanctuary Records, Kiss of Death, sucesor de Inferno (2004), o álbum que contén 12 temas inéditos e mantén a esencia da banda durante a súa traxectoria musical, conservando ata as letras entretidas coas que creceu 3 xeracións de Heavy Metal.
Formación e comezos
Logo de ser despedido de Hawkwind en 1975, supostamente por estar drogándose en exceso. Lemmy decide formar a súa propia banda á que chamou "Bastard". Doug Smith, o representante da banda advertiulle que era moi pouco probable poder conseguir un posto en Top of the Pops co nome de 'Bastard'. Entón finalmente Lemmy nun acordo coa banda decide chamala "Motörhead", inspirado no nome da última canción que escribiu para Hawkwind.O nome da canción "Motorhead" provén da xerga inglesa para denominar a un consumidor de anfetaminas.
A primeira formación da banda estaba formada por Larry Wallis (ex-Pink Fairies) coa guitarra e Lucas Fox en batería. O seu primeiro concerto foi en The Roundhouse, en Londres o 20 de xullo de 1975. O 19 de outubro, despois xa de tocar en dez concertos, seguiron como abreconcertos de Blue Öyster Cult en Hammersmith Odeon. O 7 de novembro de 1976 volven tocar en The Roundhouse pero esta vez xunto a Pink Fairies e o 24 de abril xunto a The Damned e The Adverts. Baixo o contrato ca discográfica United Artists gravaron nalgunhas sesións en Rockfield Studios en Monmouth. Durante a xira, Lucas Fox foi substituído polo batería Phil "Philthy Animal" Taylor. En 1979 cando a banda xa comezaba a notar un certo grao de éxito, a discográfica non estivo satisfeita co material gravado e só se lanzou o álbum On Parole e o sinxelo "Leaving Here".
As reaccións iniciais do público cara á banda foron desfavorables; un exemplo diso é o premio que gañaron a "A peor banda do mundo" na revista NME. En abril de 1977 Phil e Eddie logo de varias discusións, deciden dar un concerto de despedida no Marquee Club en Londres. Lemmy comunícase con Ted Carroll de Chiswick Records e pídelle se pode levar un móbil ao concerto para poder gravar o concerto para a posteridade. Carroll non leva o móbil a Marquee Club, pero apareceulles entre os bastidores despois do concerto e ofreceulles dous días en Escape Studios para gravar un single. A banda acepta pero en lugar de facer só un single, crean 11 novas pistas inconclusas. Carrol dálles uns días máis para terminar e gravar un álbum e termínase a gravación do álbum con 13 pistas. En xuño dan un concerto en Hawkwind e en xullo comezan a xira 'Beyond the Threshold of Pain'.
Paramahansa Yogananda
Paramahansa Yogananda ou Paramhansa Yogananda, nado como Mukunda Lal Ghosh en Gorakhpur o 5 de xaneiro de 1893 e finado nos Ánxeles o 7 de marzo de 1952 foi un monxe, iogui e gurú indio que introduciu millóns de persoas nas ensinanzas da meditación e do Kriya Yoga mediante a súa organización Self-Realization Fellowship (SRF) / Yogoda Satsanga Society (YSS) of India. Discípulo do gurú iogui bengalí Swami Sri Yukteswar Giri, foi enviado pola súa estirpe para expandir as ensinanzas do ioga a occidente, a probar a unidade entre as relixións occidentais e orientais e a predicar un equilibrio entre o crecemento material occidental e a espiritualidade india. A súa longa influencia no movemento do ioga estadounidense e especialmente na cultura do ioga dos Ánxeles, levouno a ser considerado polos expertos en ioga como o "pai do ioga en occidente".
Yogananda foi o primeiro mestre indio importante que se estableceu nos Estados Unidos, e o primeiro indio prominente recibido na Casa Branca (polo presidente Calvin Coolidge en 1927); a súa aclamación temperá levouno a ser denominado "o primeiro gurú superestrela do século XX" por Los Angeles Times. Chegou a Boston en 1920 e embarcouse nunha xira de charlas transcontinentais de éxito antes de establecerse nos Ánxeles en 1925. Nas seguintes dúas décadas e media, gañou fama local ademais de expandir a súa influencia en todo o mundo: creou unha orde monástica, continuou a facer xiras de ensinanzas, comprou propiedades para a súa organización en varios lugares de California e iniciou moita xente no Kriya Yoga. En 1952, SRF tiña máis de cen centros na India e nos Estados Unidos e na actualidade teñen grupos en case todas a grandes cidades estadounidenses. Os seus principios de "vida simple e alto pensamento" atraeron xente de todas as orixes entre os seus seguidores.