cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Porto Rico
Economía
Os líderes do país intentaron desenvolver a Porto Rico por medio da industria liviá, alta en man de obra pero baixa en capital. Este intento fallou coa recuperación dos mercados europeos logo da segunda guerra mundial. O goberno da década do 60 viu como o País sumíase nunha bancarrota económica e política e intentou rescatar a economía por medio do investimento na industria petroquímica. Coa subida dos prezos do petróleo realizada pola Organización de Países Produtores de Petróleo, a industria petroquímica do País viuse sumida nunha segunda crise, o que provocou que se revisase o modelo económico desenvolvido ata entón. Os gobernantes lanzaron unha terceira alternativa que era a extensión de contribucións das corporacións privadas por medio da sección 936 do Código de Rendas Internas. No 2005 venceu o prazo dado ás empresas que se acolleron ao Código de Rendas Internas dos Estados Unidos, sección 936. Ata o presente non se conta cun programa de desenvolvemento económico coherente que resolva o oco que deixou o peche da 936. Con todo, algúns grupos políticos expuxeron que a crise existente en Porto Rico só se pode resolver por medio dun desenvolvemento integral da economía que envolva a autosuficiencia agrícola xunto co desenvolvemento de industrias de alta tecnoloxía pero que contribúan á economía do País por medio das contribucións.
O goberno de Aníbal Acevedo Vilá introduciu cambios nos sistemas de impostos para normalizar a carga e distribuíla máis equitativamente a todos os sectores da economía do País. Exemplo diso é a recente creación dun Imposto sobre as Vendas e Uso (IVU) ou "sales tax" que flutúa entre o 5,5% e o 7% (un 5,5% estatal e ata un 1,5% municipal) sobre as compras e os servizos, co fin de intentar aliviar os serios problemas fiscais que afectan a Illa. Este imposto balanceouse coa eliminación do arbitrio do 6,6% que se cobraba no punto de importación. Con todo, o sistema de arbitrios non era fiable e era de coñecemento público que non percibía as cantidades que deberían entrar no erario, na súa maior parte por falta de persoal para levar a cabo inspeccións de carga.
Outra razón pola que se estableceu o novo imposto á venda é para reducir de xeito drástico a farto documentada "economía subterránea", cuxo importe chegou a ser estimado polo Banco de Desenvolvemento Gobernamental como igual ao da economía legal. Ao requirirse o rexistro de todo comerciante para legalizar o cobro do IVU, inténtase reducir a evasión contributiva. Tamén se instituíron outros cambios, tales como a alza dos servizos de electricidade e auga para lograr reducir os subsidios que se daba ás axencias quasi-gobernamentais que os administran baixo monopolio legal. Novamente a lóxica é que estes servizos deben ser financiados a base de consumo, no canto de subsidio cos cartos do contribuínte, o cal afectaba aínda máis o desequilibrio da carga contributiva sobre a clase asalariada.
Demografía
miniatura|300px|centro|Evolución Demográfica de Porto Rico entre [[1961 e 2003. Poboación en millóns de Habitantes.]]
Raza
Son cifras elaboradas en virtude do censo dos Estados Unidos.
Infraestrutura
Porto Rico conta cunha das infraestruturas máis modernas do Caribe e América Latina. As súas cidades principais, San Xoán, Bayamón, Caguas, Guaynabo, Carolina e Ponce contan con modernos edificios, e con grandes fábricas de distintas compañías. San Xoán é a metrópole do Caribe, con grandes e modernos edificios, San Xoán ocupa o lugar 71 como cidade de maior calidade de vida no mundo e é unha das cidades máis modernas de América Latina. Con todo, a pesar de ter unha infraestrutura moderna, o padrón de desenvolvemento sofre de falta de planificación, o cal afecta o medio ambiente, debido a non prover a protección dos recursos naturais da Illa. Algúns estudos demostran que se o padrón de desenvolvemento continúa, en menos de 70 anos a Illa será unha illa-cidade. A Illa tamén conta cun sistema ferroviario metropolitano moi moderno chamado Tren Urbano, o cal está concentrado na área metropolitana de San Xoán, percorre desde San Xoán ata o municipio de Bayamón e atópase en vías de expansión nos próximos anos, con tres liñas adicionais, unha das cales chegará ata o Aeroporto Internacional. O sistema do Tren Urbano conta con modernas facilidades. As súas estacións están equipadas cos máis modernos sistemas electrónicos.
Transporte
Hai vinte e un aeroportos, tres con voos internacionais: San Xoán, Ponce e Aguadilla. O aeroporto da Base Naval Roosevelt Roads en Ceiba foi pechado cando a Mariña abandonou as súas operacións alí, pero a propiedade está en proceso de rehabilitación e espérase que o aeroporto abra e ofreza os seus servizos como punto de transbordo de carga aérea maior do Caribe. Isto tamén lle concederá unha vida útil indefinida ao Aeroporto Internacional Luís Muñoz Marín, xa que as súas operacións de carga espérase sexan trasladadas para Ceiba.
O Metro de San Xoán,Tren Urbano, percorre algúns dos puntos principais da área metropolitana da capital. A Autoridade Metropolitana de Autobuses (AMA) opera autobuses pola área metropolitana que inclúe San Xoán, Carolina e Bayamón. Operadores de transportes públicos de diversos tipos e tamaños cobren a totalidade da Illa en rutas reguladas pola Comisión de Servizo Público. Esta tamén regula a gran cantidade de taxis que operan a través de toda a Illa.
A Illa tamén conta cunha rede de portos que poden ser utilizados por todo tipo de embarcación privada e comercial, incluíndo os cruceiros de pasaxeiros maiores do mundo.
Saúde
En Porto Rico a privatización na área da saúde diminuíu a garantía e a calidade dos servizos ofrecidos aos cidadáns. Debido aos altos custos nos servizos médicos e a área de farmacia. A pesar da gran magnitude de industrias farmacéuticas estadounidenses en Porto Rico, os medicamentos véndense a uns custos sumamente altos. Obrigando aos cidadáns a ter que pagar plans médicos privados, que tamén son custosos. Existe un plan médico público, coñecido como o de "A Reforma", pero este está limitado a persoas que reportan escasos ingresos.
Educación
En Porto Rico a educación ata o nivel secundario é gratuíta e está garantida constitucionalmente. Porto Rico ten ao redor de 1.600 escolas públicas e o Departamento de Educación ten ao redor de 45.000 mestres. O Departamento de Educación está dividido en rexións educativas que, á súa vez, divídense en distritos escolares. Estes achegan os seus servizos por centos de miles de estudantes e son a principal institución educativa do País. A Federación de Mestres de Porto Rico agrupa os mestres que traballan baixo o Departamento de Educación. En xaneiro de 2007 levará a cabo unha elección para determinar cal agrupación representará os mestres, se será a Asociación de Mestres ou a Federación de Mestres. Todas as escolas son bilingües.
Entre as universidades privadas atópanse a Universidade Politécnica; a Universidade de Phoenix, Recinto de Porto Rico; a Universidade do Sacro Corazón; a Pontificia Universidade Católica de Porto Rico; a Universidade Interamericana; a Universidade Adventista das Antillas; o Columbia Centro Universitario e o Sistema Universitario Ana G. Méndez, composto pola Universidade Metropolitana, en San Xoán; a Universidade do Turabo, en Gurabo; e a Universidade do Leste, en Carolina.
Manuel Reigada Montoto
Manuel Julio Reigada Montoto, nado o 8 de abril de 1935 en Vilagarcía de Arousa, é un notario e político galego, de Alianza Popular.
Traxectoria
Notario con despacho en Santiago de Compostela, nas Xerais de 1982 foi candidato ao Senado pola provincia de Pontevedra encabezando a lista da coalición AP-PDP. Só permaneceu unha lexislatura na Cámara Alta, ata 1986.
Chamartín, Madrid
dereita|250px|miniatura|Localización de Chamartín en [[Madrid.]]
Chamartín é un distrito da cidade de Madrid situado no norte da cidade. Ten unha superficie de 9,2 km² e unha poboación de 142.754 habitantes no ano 2014. Limita polo norte con Fuencarral-El Pardo, polo leste co distrito de Ciudad Lineal, polo sur co distrito de Salamanca, polo suroeste con Chamberí e polo oeste con Tetuán.
Barrios
Este distrito está dividido en seis barrios:
Laozi
miniatura|Lao Zi. Laozi (Pinyin: Lǎozǐ; Wade-Giles: Lao tzu; tamén escrito Lao Zi e Lao Tsé) foi unha personalidade chinesa cuxa existencia histórica se debate. Considéraselle un dos filósofos máis relevantes da civilización chinesa. A tradición chinesa establece que viviu no século VI a.C., pero moitos eruditos modernos argumentan que puido vivir aproximadamente no século IV a.C., durante o período das Cen escolas do pensamento e dos Reinos combatentes. Atribúeselle a autoría da obra fundadora do taoísmo: o Tao Te Ching. De acordo con este libro, o tao (ou dao, 'camiño') pode verse como o cambio permanente e leste é a verdade universal. Dentro das dúbidas sobre a existencia de Lao-Tse e sobre a época na que viviu, crese que puido ser contemporáneo de Confucio.
Malia que noutros casos hai unha transmisión impresionante en canto a narracións, crónicas e listas minuciosas de gobernantes, funcionarios e outras personalidades relevantes da antiga China, sobre Lao Zi non se sabe case nada. As fontes que máis cedo o mencionan, fano a través de anécdotas e lendas, entre elas, unha historia sobre el na obra de Zhuangzi (Chuang -Tzu) Nan hua zhen jing (南華真經, literalmente: 'libro verdadeiro da florescencia [cultural] do sur'). A primeira fonte histórica ou biográfica atópase nas Memorias históricas de Sima Qian do século I a.C.; con todo, el mesmo escribe que as súas fontes e materiais serían moi inseguras e que atopou afirmacións moi contradictorias sobre Lao Zi. Por iso, sostívose que non é seguro que Lao Zi vivira realmente algunha vez.
Características
A lenda conta que el naceu coa aparencia dun vello, por isto recebiu este nome. Considerase que isto pode ser unha metáfora sobre a antigüidade do taoísmo, anterior á redacción do Tao Te King. Lao Tsé, segundo a tradición chinesa, naceu por volta de 600 a.C., na moderna provincia de Hunan, e traballou moitos anos como bibliotecario real. Despois de Confucio, ninguén exerceu tan grande influencia no pensamento e na historia da China como Lao-Tsé, tradicionalmente considerado fundador do movemento filosófico designado por taoísmo. O seu contacto cos libros e a súa sabedoría persoal inducírono a crear unha doutrina de carácter panteísta segundo a cal o Tao, ou camiño, é o principio material e espiritual, creador e ordenador do mundo. No terreo práctico preconizou a vida contemplativa e a supresión de calquera desexo.
Obra
miniatura|Tao Te King, edición Wang Bi, Xapón 1770. A súa famosa obra, o Tao Te Ching, tivo unha enorme influencia na China. É un tratado místico que cobre moitas áreas da filosofía, desde a espiritualidade individual ata as técnicas de bo goberno.
Lao zi enfatiza o tao (tamén coñecido como dao, traducido usualmente como ?o camiño?), e expande o seu significado para abarcar a orde innombrable, inmanente, do universo. Destaca o concepto de wei-wu-wei ('acción a través da inacción'), que non significa permanecer inmóbil sen facer nada, senón evitar as intencións explícitas e a vontade que obstaculiza a fluidez harmónica da natureza. Os fins poden alcanzarse respectando as formas en que as cousas naturalmente crecen e decrecen; así, as accións realizadas de acordo co tao son máis fáciles e máis produtivas que aquelas que pretenden contrariarlo. Laozi cría que a violencia debe ser evitada e que a vitoria militar é unha ocasión de duelo debido á necesidade de usar a forza contra outros seres viventes. Sostiña tamén que o exceso de leis e regras fan máis difícil o manexo da sociedade, xa que oprimen as liberdades dos pobos.
Como moitos outros pensadores chineses antigos, as súas explicacións usan con frecuencia paradoxos, analoxías, apropiación de citas antigas, repetición, simetría, rima e ritmo. Os escritos que se lle atribúen son poéticos, densos e frecuentemente crípticos, e serven como punto de inicio para a meditación sobre o Cosmos ou sobre un mesmo. Moitas das teorías estéticas da arte chinesa baséanse nas súas ideas e nas do seu máis famoso continuador, Zhuang Zi.
Ensinos
Os ensinos de Lao Zi, e consecuentemente as da filosofía taoísta, están baseadas na análise da Natureza no seu máis amplo sentido, co fin de obter o enfoque achega do funcionamento natural da existencia, para determinar cal é a orde natural das cousas. Esta visión universalista é a que Lao Zi toma como punto de partida para a súa tese filosófica, analizando o funcionamento dual da natureza universal existente (yin e yang) para logo afondar en conceptos máis amplos achega da orixe cosmolóxico do Universo, e así determinar o funcionamento fluído ou orde natural co cal as diferentes formas foran mutando para perpetuar a continuidade da existencia. Baseándose nisto, Lao Zi determina cal é a orde natural que os seres vivos, e principalmente o home debe levar a cabo para mellorar a súa existencia e avanzar cara ao continuo cambio en pos da superación, explicando como é que ao non seguir estas normas naturais, o home descarriouse da súa harmonía cósmica e xerou as súas propias calamidades por contradicir o ritmo natural e substituír por ordenanzas e actitudes absolutistas, superficiais e dogmáticas que acabaron por desequilibrar á humanidade, favorecendo ás súas clases dominantes a costa do infortunio das clases inferiores.
Lao Zi utiliza simbolismos e alegorías onde compara aspectos da natureza para mostrar paralelismos co comportamento humano, algo característico da filosofía taoísta e doutras correntes de pensamento oriental.
A raíz destas observacións cosmolóxicas e naturais, Lao Zi desenvolve diferentes conceptos filosóficos que pretenden explicar os aspectos máis trascendentes da vida da humanidade, abarcando así toda clase de campos de estudo, desde a cosmoloxía e as súas explicacións achega da orixe do universo, ata os aspectos da vida diaria da sociedade humana, como a socioloxía, a política, a economía e a relixión
Citas de Laozi
Velaquí un poema do Tao Te King:
Xardín de San Carlos
miniatura|dereita|250px|Muralla do Xardín de San Carlos.
O coñecido como Xardín de San Carlos, situado na cidade vella da Coruña, foi construído coma castelo defensivo fóra das murallas no século XIV e quedaría unido á cidade no XVI. Foi declarado xardín histórico o 9 de novembro de 1944.
Historia
O baluarte coñecido como "fortaleza de San Carlos" ou "Fortaleza vella" fora construído arredor do século XIII, mais fora perdendo importancia. Cando o 3 de abril de 1658 estoupou a polvoreira que contiña causando arredor de 200 mortos, foi abandonado até que xa no século XVIII é recuperado como xardín por Carlos Francisco de Croix. O 16 de xaneiro de 1809 faleceu na batalla de Elviña o xeneral John Moore, e foi enterrado no xardín.
O aspecto actual do Xardín de San Carlos débese ao gobernador en 1834 Francisco de Mazarredo, e presenta unhas características de xardín romántico. Foi declarado Conxunto Histórico-Artístico xunto coas murallas.
En 2022 renováronse os xardíns, recuperando o trazado orixinal.
Características
Numerosas especies de árbores tanto autóctonas coma exóticas están presentes no xardín, das que destacan dous xigantescos umeiros centenarios.
miniatura|dereita|250px|Lápida coa proclama que [[Arthur Wellesley|Lord Wellington dirixiu ao seu exército trala Batalla de San Marcial.]] Tamén hai placas en homenaxe aos 172 oficiais e homes da Armada Real Inglesa que morreron no naufraxio do buque "Serpent" preto do Cabo Vilán o 10 de novembro de 1890.
O xeneral inglés Lord Wellington dirixiu unha proclama ao exército no Cuartel Xeral de Lesaca o 4 de setembro de 1813 trala Batalla de San Marcial do 31 de agosto dese mesmo ano, recordada no Xardín de San Carlos, na que enxalzaba ao exército que el mesmo mandaba. Dicía Wellington:
O Concello, a proposta do entón alcalde Manuel Casás, acordou colocar o 14 de xullo de 1927 unhas lápidas que recollen un fragmento en inglés do poema "The burial of Sir John Moore" de Charles Wolfe e outro fragmento do que Rosalía de Castro dedica a Sir John Moore, titulado "Na tumba do Xeneral Sir John Moore": miniatura|dereita|250px|Tumba de [[John Moore|Sir John Moore no Xardín de San Carlos.]]
Dévanos
Dévanos é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 96 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 16,36 km².
Armeria
Armeria é o nome botánico dun xénero de plantas con flores, coñecidas comunmente en galego coma herbas de namorar. O xénero conta con centos de especies, moitas delas nativas do Mediterráneo, agás a Armeria maritima, que aparece distribuída ao longo das costas do Hemisferio Norte. Son comúns na beiramar galega.
Son un conxunto de plantas moi semllantes entre si que se caracterizan por medraren en cantís costeiros venteados, zonas de dunas ou en zonas de montaña.
Descrición
Son plantas perennes, cunhas fortes raiceiras das que xordes moutas de até 50 cm de diámetro. As follas son simples, ás veces algo aveludadas, de forma lineal lanceolada. As flores aparecen ao final dun talo longo en grupiños que forman glomérulos. De cada mouta crecen varios talos con flores, polo que o aspecto da planta en floración chama a atención. Cada flor acostuma presentar un cáliz verde e unha corola de tons entre branco a rosa forte. Florean entre marzo e xullo, habendo variacións entre especies.
Especies en Galiza
En Galiza atopamos principalmente catro especies:
Lugares da Lama
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Lama.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Lama
Condado de Estocolmo
O Condado de Estocolmo (Stockholms län) é un condado ou län situado na costa do Mar Báltico de Suecia. O condado fai fronteira cos condados de Uppsala e Södermanland. Tamén fai fronteira con Mälaren e o Mar Báltico. A súa capital é a cidade de Estocolmo, que tamén é a capital do estado.
Concellos
esquerda|250px
Músculo adutor do polgar
O músculo adutor do polgar é un músculo do membro superior humano, pertencente á man. É un músculo de tamaño grande, triangular, que cruza a palma da man, situado por diante dos músculos interóseos dorsais da man e dos palmares. Na súa orixe, posúe dúas porcións:
As dúas porcións converxen ata fusionarse e constituír un tendón, que adoita ter no interior un óso sesamoide. Insírese na superficie medial da base da falanxe proximal do polgar e na vaina extensora.
Funcións
Aduce e opón o polgar.
Innervación
É innervado pola póla fonda do nervio cubital
José María Martín de Herrera
José María Martín de Herrera y de la Iglesia, nado en Aldeadávila de la Ribera (Salamanca) o 26 de agosto de 1835 e finado en Santiago de Compostela o 8 de decembro de 1922, foi un cardeal español.
Está enterrado na igrexa das Orfas, de Santiago de Compostela.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Fachada da [[Catedral de Santiago de Compostela.]] Estudou no seminario de Salamanca e na Universidade de Salamanca; foi diácono da catedral de León. Foi elixido arcebispo da Santiago de Cuba en 1875 e foi trasladado á de Santiago de Compostela en 1889. Celebrou un Congreso Católico Nacional en 1902.
O papa León XIII creouno cardeal no Consistorio do 19 de abril de 1897. Tomou parte no conclave de 1903, no que se elixiu a Pío X e no conclave de 1914 (elección de Bieito XV). Non acudiu ao de 1922 (elección de Pío XI) por problemas de saúde.
Carabanchel
miniatura|Localización do distrito de Carabanchel en Madrid
Carabanchel é un distrito da cidade de Madrid.
Barrios
Este distrito está dividido en sete barrios:
A posteriori
miniatura|[[Castelo de Santa Bárbara en Zaragoza. Construído como castelo ó redor do século XIII, reconstruído a posteriori como ermida.]] O termo latino a posteriori ten varios significados, porque se pode referir a tempo ou a lugar, pero sempre quere dicir o que vén a seguir, "o que está detrás" ou "despois doutra cousa", sexa referido ao lugar ou ao tempo. Esta expresión, a posteriori, úsase, polo xeral, referida ao tempo, facendo a función de complemento circunstancial; leva diante a preposición a, que expresa punto de partida. Así que a expresión completa quere dicir: "partindo desde a continuación de algo", "despois de que algo pasou". Emprégase cando alguén di ou fai algo unha vez que pasou a situación, cando tense todos os elementos de xuízo, e entón xa se sabe que é e como se podería facer. En español adóitase dicir a touro pasado.
Cóntase que cando Cristovo Colón estaba explicando nunha reunión de cortesáns os seus descubrimentos duns novos mundos, todos lle dicían que era unha fazaña que non entrañaba ningunha dificultade, que eles tamén poderían telo feito. Entón, Colón, sen dicir unha palabra na súa defensa, propúxolles que puxesen un ovo cocido de pé no seu sentido vertical. Todos intentárono, pero ningún o conseguiu, e dicían que aquilo era imposible. Colón, cando viu que ningún o lograba, cascou un pouco unha das puntas, co que o ovo puido manterse erguido. Entón todos dixeron que así eles tamén eran capaces: ou sexa, que a posteriori todo é doado.
Made in Japan (Siniestro Total)
Made in Japan é o décimo álbum da banda viguesa Siniestro Total editado en setembro do ano 1993 a través do selo BMG-Ariola. Este álbum marca a primeira colaboración de Siniestro Total co produtor Joe Hardy (ZZ Top, Georgia Satelites, Jef Healey), co cal veñen traballando ata a actualidade. Este tamén sería o derradeiro álbum da banda con Miguel Costas, que a abandonaría en xaneiro de 1994.
Premios de Teatro Castelao
Cando facemos referencia ao Premio Castelao debemos ter en conta a realización de dous certames diferentes, por unha parte o que tivo lugar en Galiza entre 1963 e 1966 e por outra parte o que se celebrou na Arxentina en 1975.
No ámbito galego, e tendo como antecedente o Certame de Teatro do Miño (celebrado en Lugo en 1960), xorden en 1963 os Premios de Teatro Castelao (tamén coñecidos como Concurso de Teatro Castelao), os cales se prolongarán até o ano 1966. A celebración deste acto é un dos acontecementos que marcan o inicio da renovación do teatro galego.
As obras gañadoras foron as seguintes:
O final dos Premios de Teatro Castelao produciuse como consecuencia do nacemento do teatro independente en Galicia, supoñendo este último feito (na opinión de autores como Laura Tato Fontaíña ou Manuel F. Vieites) o inicio dunha nova etapa do Teatro Galego.
Por outra banda, no ano 1975 o Instituto Argentino de Cultura Gallega (Bos Aires) convocou un certame literario que tamén se denominaría Premio Castelao polo 25 aniversario da morte do escritor Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
Contexto literario e sociocultural
Así, o ano 1963 foi unha data clave, pois a primeira edición deste último certame literario terá lugar o mesmo ano en que se celebra por primeira vez o Día das Letras Galegas e no cal ve a luz a Revista Grial, que será un órgano de vital importancia no ámbito literario e cultural.
Obxectivos
Os Premios de Teatro Castelao nacen como resposta á necesidade de promover un teatro galego perdurábel e máis elaborado, unha das preocupacións mais destacábeis no ámbito da cultura galega.
A iniciativa de celebrar os Premios de Teatro Castelao xurdiu como resposta ao rechazo ao cal a lingua galega estaba exposta nos diversos certames literarios que se realizaban. Por outra banda, a ralización dunha actividade destas características permitiría facer chegar a literatura á poboación galega, dándolle a oportunidade de descubrir obras dunha excelente calidade (como sería o caso de A revolta de Jenaro Marinhas del Valle e d' A outra banda do Iberr de Xohana Torres).
O concurso reunía a personalidades importantes do ámbito do galeguismo implicadas na recuperación do teatro, como Otero Pedrayo e en moitos artigos da prensa fíxose referencia ao éxito do premio.
O asociacionismo galego e a súa importancia
É importante facer referencia á situación do asociacionismo en Galiza, pois foi a Agrupación Cultural O Galo, fundada en 1961 en Santiago de Compostela, a que se encargaría de recadar os fondos que fixeron posíbel a celebración do Premio de Teatro Castelao.
Os inicios desta asociación encádranse nun período marcado pola censura e a prohibición de representación de obras por seren consideradas unha ameaza para o réxime, sendo esta a primeira mostra de asociacionismo en Galiza. A pesar destas limitacións, O Galo conseguiu manter a súa actividade até a actualidade. miniatura|Placa na sede da Agrupación Cultural O Facho na Coruña.
No ámbito teatral, destaca tamén a formación en 1965 do Grupo de Teatro O Facho, ligado á Agrupación Cultural O Facho. O seu labor estaba destinado a crear unha conciencia nacionalista, actuando de forma independente, sen apoiarse en ningunha institución ou organismo. Inaugurouse a súa fundación, dirixida por Manuel Lourenzo, cunha representación teatral na Sala de Exposicións da Casa da Cultura e foi este acto unha das primeiras mostras de teatro independente en Galicia.
Obras gañadoras e finalistas
As obras gañadoras das diferentes edicións do certame foron: Cando morren os farois, de Ángel de la Peña, A revolta, de Jenaro Marinhas del Valle e Un Hotel de Primeira sobre o Río, de Xohana Torres, aínda que desta última escritora tamén merece ser mencionada A outra banda do iberr. Esta foi finalista na edición de 1964 dos premios, na cal o xurado recomendou a súa publicación, que posteriormente, en 1965, foi dirixida e editada por Galaxia.
A segunda das obras triunfantes, A revolta, narra unha historia propia da época na que se encadra. Abórdanse temas como a pobreza, a emigración e o sometemento, mais tamén a loita.
O premio arxentino
No ano 1975 cumpríanse 25 anos da morte de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao e na Arxentina organizáronse ao longo dese ano numerosos actos en homenaxe ao escritor e líder galeguista.
Unha das iniciativas levadas a cabo para lembrar ao escritor foi a realización dun certame literario que levaría o seu nome. Este premio xurdiu como proposta do Instituto Argentino de Cutura Gallega (pertencente ao Centro Gallego de Buenos Aires ).
Aceptáronse como participantes a este certame todas aquelas obras que amosasen compromiso por Galiza. Por outra banda, o premio que se entregou foi unha réplica en bronce dunha escultura de Castelao, modelada e fundida na fábrica de cerámica de Pontecesures, como ben se informou na edición 197 do Correo de Galicia publicada o 20 de outubro de 1975.
.coop
.coop é un dominio de Internet patrocinado de primeiro nivel aprobado pola ICANN (Internet Corporation for Assigned Names and Numbers). O dominio .coop creouse para o uso das sociedades cooperativas que se adscriben ós principios cooperativos da Alianza Cooperativa Internacional e patrocinao DotCooperation LLC (dotCoop o puntoCoop), subsidiaria de National Cooperative Business Association (NCBA), unha asociación estadounidense de cooperativas.
Hull City A.F.C.
O Hull City Association Football Club é un club de fútbol inglés da cidade de Kingston upon Hull. Foi fundado en 1904 e compite na Football League Championship inglesa. O seu campo é o KC Stadium, con capacidade para 25.400 espectadores.
Cadro actual
Actualizado a 19 de setembro de 2021.
Galería Pardo Bazán
A Galería Pardo Bazán é unha galería de arte da cidade da Coruña (Galiza), fundada en abril de 1988, sendo inaugurada cunha exposición adicada a Laxeiro. Está adicada á difusión e comercialización da arte contemporánea galega e española.
Áureo
miniatura|300px|Áureo do [[193 representando a Lucius Septimius Severus.]] O áureo (en latín: aureus, plural aurei) era unha moeda da antiga Roma de ouro, equivalente a 25 denarios de prata.
Historia
Foi emitida regularmente dende o século I a. C. até o século IV d.C., cando foi substituído polo sólido (solidus). O áureo tiña aproximadamente as mesmas dimensións do denario, aínda que moito máis pesado debido á densidade do ouro.
A partir da época de Xulio César, o áureo pasou a ser acuñado con máis frecuencia. César tamén fixou o peso da moeda en 1/40 da libra romana (aproximadamente o equivalente a 8 gramos). Durante o reinado de Nerón, o peso do áureo foi reducido a 1/45 de libra. Durante o goberno de Marco Aurelio, a produción declinou, e con Caracalla foi desvalorizado de novo o seu peso: 1/50 de libra. Foi substituído polo solidus no 309 d. C., durante o reinado de Constantino.
Réplica (homónimos)
Réplica pode referirse a:
Boucillao, Rioaveso, Cospeito
Boucillao é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Balea azul
A balea azul, tamén coñecida como rorcual azul, Balaenoptera musculus (Linnaeus, 1758), é unha especie de mamífero mariño da orde dos cetáceos, suborde dos misticetos e familia dos balenoptéridos.
A decembro de 2005, unha das áreas con maior poboación de baleas azuis é a zona das illas do Atlántico sur.
A subespecie que pode atoparse nas costas das illas Canarias e da península Ibérica é Balaenoptera musculus musculus, a subespecie tipo.
A simple vista é doada de confundir con outra balea, o rorcual común (Balaenoptera physalus), de dimensións e morfoloxía parecidas, pero cunha cor da pel gris escura ou negra.
Taxonomía e etimoloxía
A especie foi descrita por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, na que a denominou como Balaena musculus, sendo despois reclasificada dentro do xénero Balaenoptera, descrito por Lacépède en 1804. O nome específico, musculus, que significa "ratiño" en latín, foi unha broma ou brincadeira científica sobre o tamaño deste animal, xa que en realidade é o mamífero máis grande que existiu xamais.
Anatomía
Na parte superior da testa posúen dous buracos, chamados aventadores, que lles serven para respirar. Acotío expulsan ar e agua polos aventadores provocando columnas de agua vaporizada de até 9 metros de altura. Os seus pulmóns poden conter cinco mil litros de ar, aproximadamente.
Primeiro ministro de Singapur
O primeiro ministro de Singapur é o xefe de goberno de Singapur. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Singapur despois de 1959.
Balea azul
Anatomía
Este animal pode chegar a ter un corazón tan grande como un automóbil pequeno, a súa lingua é tan grande como un elefante adulto e o seu cerebro pesa catro veces máis que o do ser humano, mostrando signos de grande intelixencia.
A identificación dos exemplares faise moitas veces por catalogación de fotografías das súas aletas dorsais, que son proporcionalmente pequenas, e diferentes en cada individuo.
O seu ritmo cardíaco en momentos de esforzo é de tan só 18 a 20 pulsacións por minuto, en contraste coas 120 normais nos humanos en parecidas circunstancias. Nos segmentos máis anchos das arterias dunha balena azul, unha persoa alta podería permanecer de pé (1,80 m de diámetro).
Ecoloxía
Poden vivir até os 90 anos en boas condicións. Porén, debido á caza, a media de idade é de 25 anos.
Segundo algúns estudos, os cantos dunha balea azul poderían ser escoitados e entendidos por outros individuos a unha distancia de 4 000 km; porén, o aumento do ruído no mar provocado polas actividades humanas e os seus motores entorpecen esta capacidade.
A súa taxa de natalidade é moi baixa, xa que lles leva sobre uns 10 anos desenvolverse até a madurez e só teñen unha cría nun período de entre 2 a 5 anos.
Perigo de extinción
Na actualidade os expertos calculan que só quedan uns 1 000 exemplares. A especie estívose cazando case até a extinción para obter aceite (fundindo a súa graxa), a carne e os ósos.
Carlos Bellvís
Carlos Bellvís Llorens, nado en Valencia o 24 de abril de 1985, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o AD Alcorcón.
Traxectoria
Comezou a xogar a fútbol no EMDA Alaquas e formouse nas categorías inferiores do Valencia CF. No ano 2006 foi cedido ao Elche CF de Segunda División, no club ilicitano xogou dúas tempadas nas que foi titular indiscutibel, disputando 72 encontros e marcando catro goles.
Ao rematar esas dúas tempadas volve ao Valencia pero foi cedido outra vez, neste caso ao CD Numancia acabado de ascender a Primeira División. Debutou na máxima categoría o 31 de agosto de 2008. Co descenso do equipo abandona Numancia sendo traspasado do Valencia ao CD Tenerife, tamén en Primeira División. Comezou a tempada como titular pero rematou como suplente de Pablo Sicilia.
O 17 de agosto de 2011 ficha polo Celta de Vigo, por aquel entón en Segunda División, conseguindo o ascenso a Primeira División esa mesma tempada.
Fundamental (son)
En acústica, o son fundamental é o provocado pola vibración do corpo que vibra en toda a súa extensión, en oposición aos harmónicos producidos pola vibración das diferentes partes.
En fonética articulatoria, por exemplo, a vibración das cordas vocais produce unha onda cuxo espectro sonoro presenta un gran número de compoñentes, que son todos múltiplos enteiros da frecuencia fundamental. A frecuencia fundamental corresponde á frecuencia vibratoria das cordas vocais e todo reforzo da frecuencia fundamental torna o son máis grave.
Escobosa de Almazán
Escobosa de Almazán é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 29 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 19,44 km².
Peridinina
A peridinina é un carotenoide captador de luz, un pigmento asociado coa clorofila, que se encontra formando o complexo captador de luz peridinina-clorofila-proteína (PCP) en dinoflaxelados, e onde foi mellor estudado foi na especie Amphidinium carterae.
Características estruturais
O complexo PCP é único pola súa alta proporción de peridinina con respecto á clorofila; a maioría dos complexos captadores de luz conteñen máis clorofila que carotenoides, pero o PCP contén oito moléculas de peridinina e dúas de clorofila arranxadas de modo que promovan a transferencia de enerxía peridinina-clorofila. O complexo PCP é un trímero de proteína cun infrecuente pregamento proteico de solenoide alfa cun peso molecular de 35kDa.
miniatura|esquerda|300px|O complexo captador de luz peridinina-clorofila-proteína. As moléculas de peridinina son as rosas e as moléculas de clorofila as negras.
Características espectrais
miniatura|dereita|Espectro de emisión e excitación da clorofila peridinina (PerCP).
Aplicacións
A clorofila peridinina (PerCP) úsase comunmente en inmunoensaios como a separación de células activadas por fluorescencia (FACS, fluorescence-activated cell sorting) e a citometría de fluxo. O fluoróforo está ligado covalentemente a proteínas ou anticorpoos para o seu uso en aplicacións de investigación.
Embarcadoiro
dereita|miniatura|Embarcadoiro sinxelo no [[lago Mapourika en Nova Zelandia.]] Un embarcadoiro é unha pasarela na costa ou nun río, suportada por longas estacas ou piares, preparada para embarcar ou desembarcar xente e mercadorías. A estrutura máis lixeira dun molle permite que mareas e correntes flúan case sen oposición, mentres que as estruturas máis sólidas ou con estacas dun desembarcadoiro poden actuar como un quebraondas e son máis susceptibles ó limo.
Inglaterra
O primeiro rexistro dun embarcadoiro en Inglaterra foi o Ryde, aberto en 1814 na Illa de Wight, servía de atracadoiro para balsas que chegaban na illa e é utilizado até hoxe.
Holanda
Scheveningen, na cidade costeira da Haia, posúe o maior embarcadoiro de Holanda, construído en 1961 en substitución a un anterior de 1901 que foi destruído durante a segunda guerra mundial. Un guindastre construído no máis alto da torre panorámica permite saltos de bungee jump.
O Cruceiro Vello, Ribadumia, Ribadumia
O Cruceiro Vello é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 194 habitantes (95 mulleres e 99 homes), 7 menos ca en 2010 e 19 máis ca en 2005.
Salviniáceas
A das salviniáceas (Salviniaceae) é unha familia de pteridófitas (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas, unha das dúas integradas na orde das salviniales
Descrición
A familia foi descrita en 1820 polo botánico ruso Iván Martínov, nun traballo publicado en ''Tekhno-Bot. Slovar''. 559.
Xéneros
A familia comprede os dous xéneros seguintes:
Características
As principais características das salviniáceas son:
Aurangabad
miniatura|dereita|250px|Mausoleo en Chhatrapati Sambhajinagar. Chhatrapati Sambhajinagar é unha cidade de Maharashtra, India. Ten 945.000 habitantes.
Foi fundado por Malik Ambar en 1610 co nome de Kharki. Leva o nome do Segundo Chhatrapati (Gran Rei) do Imperio Maratha Chhatrapati Sambhaji Maharaj.
José Manuel Silva Losada
José Manuel Silva Losada, coñecido como Sakuska, nado en Cambados cara a 1897, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Emigrante na Arxentina, ao seu regreso foi propietario da empresa de autobuses Plus Ultra, que cubría a liña entre Cambados e Pontevedra. Posteriormente montou o Café Sakuska e máis tarde puxo un coche de servizo público. Secretario da Agrupación Socialista de Cambados, co triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro e elixido alcalde de Cambados o 15 de marzo.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. O 24 de setembro foi posto a disposición do comandante militar de Pontevedra polo delegado de Orde Pública xunto a Elías Porto Trigo e Antonio Chaves del Río, detidos no cárcere de Cambados. Foi xulgado en Consello de guerra o 10 de decembro de 1936, con Antonio Chaves del Río, Peregrino Pontevedra González, Juan José Varela Oubiña, Manuel Bugallo Martínez e Manuel Martínez Piñeiro. Condenado a cadea perpetua, pasou polo campo de concentración da Illa de San Simón, foi trasladado ao penal de San Cristóbal de Pamplona en maio de 1937, para finalmente cumprir condena na Prisión Central de Figueirido dende xullo de 1940, de onde saíu en liberdade provisional en 1941. Despois dedicouse a seguros, representacións e outros negocios.
Captain America: The Winter Soldier
Captain America: The Winter Soldier é un filme estadounidense de 2014 baseado no personaxe de Marvel Comics Capitán América, producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É a secuela do filme de 2011 Captain America: The First Avenger e o noveno filme do Universo Cinematográfico Marvel (MCU). O filme foi dirixido por Anthony e Joe Russo, cun guión de Christopher Markus e Stephen McFeely. Está protagonizado por Chris Evans como Steve Rogers / Captain America, xunto a Scarlett Johansson, Sebastian Stan, Anthony Mackie, Cobie Smulders, Frank Grillo, Emily VanCamp, Hayley Atwell, Robert Redford e Samuel L. Jackson. En Captain America: The Winter Soldier, o Capitán América, Black Widow e Falcon unen as súas forzas para destapar unha conspiración dentro de S.H.I.E.L.D..
Personaxes
miniatura|Elenco de Captain America: The Winter Soldier en 2013. De esquerda a dereita [[Kevin Feige, VanCamp, Mackie, Smulders, Jackson, Johansson e os directores Anthony e Joe Russo, Evans, Grillo, Stan)]]
Pupusa
Unha pupusa (do pipil pupusawa) é a pronunciación españolizada de popotlax, unha conxugación das verbas en lingua náhuatl popotl, que significa grande, recheo, e de tlaxkalli ou tortilla. É unha tortilla de millo grosa feita a man (a base dunha masa de fariña de millo empregada na cociña americana) que está rechea cun ou máis dos seguintes ingredientes: queixo, torresmo, ayote, feixóns rustridos ou queixo con loroco. Tamén está a pupusa revolta con ingredientes mesturados, como queixo, feixóns, torresmo ou touciño.
As pupusas son a comida típica máis difundida o Salvador, probablemente pola tradición instituída de xeración en xeración. Malia que non se coñece de maneira certeira a súa orixe, estudos antropolóxicos sinalan que naceu en territorios centroamericanos, especialmente no occidente do Salvador.
A preparación de devandito alimento comporta diversos pasos e o uso de ingredientes variados, os cales tamén constitúen unha achega económica para os produtores. É moi semellante ás arepas venezolanas e colombianas, así como ás tortillas panameñas.
Asaf Avidan
Asaf Avidan (en אסף אבידן), nado en Xerusalén o 23 de marzo de 1980, é un cantautor israelí. Tamén é líder de Asaf Avidan & the Mojos, un grupo musical de folk rock creado en 2006 en Xerusalén. O grupo lanzou tres discos, The Reckoning no 2008, Poor Boy / Lucky Man no 2009 e Through the Gale no 2010.
Asaf Avidan é coñecido polo seu éxito internacional "One Day / Reckoning Song (Wankelmut Rmx)".
The Simpsons (homónimos)
The Simpsons é unha serie de televisión moi popular, creada polo debuxante Matt Groening.
Condado de Blekinge
O Condado de Blekinge, ou Blekinge län é un condado ou län do sur de Suecia. O condado fai fronteira cos condados de Escania, Kronoberg, Kalmar e o Mar Báltico. A súa capital é a cidade de Karlskrona. Trátase do condado máis pequeno de Suecia, cubrindo só o 0,7% do territorio do país. O condado está formado por cinco concellos.
Concellos
miniatura|esquerda|300px
Festival de Banda Deseñada de Angoulême
miniatura|300px|dereita|Posto de Cómics no festival.
O Festival de Banda Deseñada de Angoulême, (Festival International de la Bande Dessinée) é unha reunión de autores, editores e lectores de cómics, celebrada anualmente dende 1974 na cidade francesa de Angoulême, que constitúe unha importante referencia tanto para os propios franceses como para o propio sector do cómic.
Historia
A finais de 1972, ao pé do cómic Dez millóns de imáxenes, nace a idea de organizar un encontro anual dedicado ao medio. O 25 de xaneiro de 1974 inaugúrase o festival, cuxo cartel é obra de Hugo Pratt; ao encontro acudiron importantes autores, como André Franquin, Burne Hogarth e Harvey Kurtzman. Nos anos setenta o festival afianzase como un evento de magnitude internacional, ao que egrexios debuxantes como Hergé, Will Eisner, Moebius, Enki Bilal ou Jacques Tardi; ao mesmo tempo, o concello de Angulema comprométese na tarefa de facer da cidade un centro do cómic mundial, con iniciativas tales como a creación do Taller-escola de BD, en 1982.
Premios
O Festival concede varios premios, que recompensan, en diferentes categorías, os mellores traballos do ano anterior editados en Francia. O xurado escolle aos ganadores de entre unha previa selección de nomeados, non superior a sete. Os premios son entregados a tarde do primeiro día do Festival, no teatro de Angulema.
O Festival concede premios en 14 categorías diferentes, entre os cales os máis destacados son:
Premio Alph-Art ao mellor álbum estranxeiro
Este premio só se concedeu nos anos 1976-1978 e 1986-2001.
Antropoloxía lingüística
A antropoloxía lingüística é unha disciplina da antropoloxía que se ocupa do estudo do ser humano a través da linguaxe coa que se comunica. Non debe ser confundida coa lingüística antropolóxica que é a disciplina lingüística que estuda a linguaxe a partir das bases de coñecemento da antropoloxía.
Vasco da Gama
Vasco da Gama, nado en Sines (Portugal) en 1460 ou 1469 e finado en Cochin (actual India) o 24 de decembro de 1524, foi un célebre navegante e explorador portugués.
Infancia
Fillo de Dona Isabel Sodré e Estêvão da Gama (1430-1497), cabaleiro da casa D. Fernando de Portugal, Duque de Viseu, quen o nomeou Alcalde ou Capitán Maior de Sines e lle permitiu ingresar parte dos impostos da fabricación de xabón de Estremoz.
Segundo os estudos do historiador portugués Teixeira de Aragão, Vasco da Gama tería estudado en Évora, adquirindo coñecementos de matemáticas, navegación ou astronomía.
Unha das primeiras referencias que temos del é de 1492, cando o rei Xoán II o manda ao porto de Setúbal co fin de capturar navíos franceses na zona.
Antecedentes
Dende comezos do século XV a Coroa de Portugal viña explorando a costa de África na busca dunha ruta marítima á India polo sur do continente. Esta ruta tería unha grande importancia económica e política ao dificultárense as rutas comerciais con Asia dende a caída de Constantinopla baixo o Imperio Otomán en 1453.
Sendo Vasco da Gama aínda moi novo o mariñeiro Bartolomeu Dias dobrou o Cabo de Boa Esperanza, na actual Suráfrica, abrindo a posibilidade a Portugal de romper o monopolio sobre o mercado do Mar Mediterráneo. Tamén se realizaron expedicións vía terrestre ata a India que debían determinar posibles rutas marítimas de acceso. Así Afonso de Paiva e Pêro da Covilhã chegaron ata Adén facéndose pasar por mercadores, vía Barcelona, Nápoles, Rodas e Alexandría. Alí separáronse; o primeiro dirixiuse a Etiopía onde morreu de peste sen enviar ningún informe do descuberto, mentres que Covilhã se dirixiu a Ormuz e despois á India, de onde volveu pola costa oriental de África. Nunca volveu a Portugal pero logrou enviar informes que determinaban a viabilidade da ruta marítima a Asia.
Así só faltaba un navegante que o demostrase.
A viaxe
miniatura|dereita|300px|Ruta da primeira viaxe de Vasco da Gama. Manuel I de Portugal confioulle o comando da frota que, o 8 de xullo de 1497, partiu do porto de Santa María de Belém, no río Texo, coa idea de rodear o Cabo de Boa Esperanza en busca da India. A única testemuña da viaxe é un diario de a bordo, atribuído a Álvaro Velho, xa que os documentos da Coroa se destruíron no Grande Incendio de Lisboa.
A expedición formábana 150 homes, entre mariñeiros e soldados, distribuídos en catro pequenos navíos:
O 2 de marzo de 1498, proporcionou a armada a Mozambique, despois de sufrir fortes temporais e de ter Vasco da Gama sufocado, con man de ferro, unha revolta da tripulación. Foi en Mozambique onde atoparon os primeiros comerciantes indios. A pesar de que nun primeiro momento foron ben recibidos ao seren tomados por comerciantes musulmáns tiveron que saír da cidade disparando os canóns.
O piloto que o sultán da Illa de Mozambique lle dera, a certa altura, para o conducir á India, acordou secretamente entregar os navíos portugueses aos nativos en Mombasa. Unha casualidade fixo descubrir a emboscada e Vasco da Gama puido continuar até Melinde, cuxo rei lle forneceu un piloto árabe (Malemo Caná), coñecedor do Océano Índico.
Nesta zona os exploradores europeos levaron a cabo actos de piratería, saqueando navíos mercantes árabes, totalmente desarmados.
Despois de cruzar o Océano Índico en tan só 23 días, o 20 de maio de 1498, avistaba Calicut (actual Kozhikode), descubrindo o camiño marítimo para a India.
Calicut e regreso a Portugal
200px|miniatura|dereita O 20 de maio de 1498 arribou a Kappakadavu, preto de Calicut, no actual estado indio de Kerala, sendo o primeiro europeo en completar a ruta marítima á India.