cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patrón moiré
A formación do moiré
Os patróns de moiré adoitan seren imaxes producidas accidentalmente ou a propósito por varias técnicas de imaxe dixital e gráficos por computadora, por exemplo cando se escanea unha imaxe de semitón ou un patrón de raios dun plano a cadros (este último é un caso especial de aliasing). Isto pódese superar no mapeo de texturas empregando mapas MIP e filtrado anisotrópico. O efecto moiré de fase é a base dun tipo de interferómetro de banda ancha en aplicacións de raios X e ondas de partículas, que tamén ofrece un xeito de revelar patróns ocultos en capas invisibles.
Liña Moiré
É un tipo de patrón que aparece cando se superpoñen dúas capas transparentes con patróns opacos correlacionados. É o caso cando os patróns superpostos comprenden liñas rectas ou curvas. Ao mover a capa, os patróns transfórmanse ou móvense a unha velocidade máis rápida. Este efecto chámase aceleración óptica moiré. Créanse patróns de liña moiré máis complexos se as liñas son curvas ou non son exactamente paralelas.
Figura de moiré
É un tipo de patrón que demostra o fenómeno do moiré ascendente. A figura 1D é o caso particular simplificado da figura 2D. Os patróns unidimensionais poden aparecer cando unha capa opaca con pequenas liñas horizontais transparentes se superpón sobre outra que contén unha forma complexa repetida periodicamente no eixo vertical. Os patróns de moiré que revelan figuras complexas ou secuencias de símbolos nunha das capas (na maneira de formas comprimidas repetidas periodicamente) créanse con figuras de moiré, tamén chamadas patróns de bandas de moiré. Unha das propiedades máis importantes da figura de moiré é a súa capacidade para aumentar pequenas formas ao longo dun ou ambos eixes, é dicir, de estirarse. Un exemplo 2D común de aumento de moiré ocorre cando se visualiza unha malla metálica a través dunha segunda malla de deseño idéntico. A fina estrutura do deseño pódese ver mesmo a grandes distancias.
Redución do patrón moiré
miniatura| Varios patróns de moiré segundo a relación entre os [[Píxel|píxeles e os puntos da imaxe inicial  (retrato de Sarah Bernhardt de Felix Nadar, 1864)]] É posible reducir o patrón de moiré aplicando filtros ou con algúns trucos. Nas dixitalizacións de documentos pódense limitar xirando a imaxe. Debido a que xa non se fai nos mesmos eixes, pódese reducir ou amplificar o efecto. A filtración cun filtro gaussiano limita o patrón sen erradicalo por completo. Resultados similares tamén se poden obter cun filtro medio.
Os drivers dos escáneres adoitan ter a opción de eliminar o moiré. O método habitual é ampliar a imaxe mediante interpolación e aplicar un desenfoque gaussiano nesta versión sobre-mostrada. Despois pódese reducir o tamaño da imaxe para que as dimensións coincidan co orixinal. Tamén se pode aplicar un filtro de "acento" para resaltar os detalles.
Un filtrado máis avanzado aproveita o feito de que o patrón de moiré ten algunha frecuencia cun predominio nun eixo particular. Cos filtros de paso de banda, é posible eliminar do espectro as frecuencias relacionadas co moiré. Non obstante, este problema segue a ser difícil na práctica porque o fenómeno é a miúdo non lineal (imaxes dun sistema analóxico) ou perturbado polo ruído.
Enfoque xeométrico
Sexan dous patróns feitos de liñas paralelas e equidistantes, por exemplo, liñas verticais. A distancia entre liñas do primeiro patrón é p, e do segundo patrón é
p + δp
, con
0 < δp < p
p⁄2
. A n liña do segundo patrón móvese por
n δp
en comparación coa  n  liña do primeiro patrón. Isto corresponde á metade da primeira zona escura.
Isto é,A distancia d está entre unha zona pálida e unha zona escuraa distancia entre o medio de dúas zonas escuras, que tamén é a distancia entre dúas zonas pálidas, éDesta fórmula pode verse que:
O principio do moiré é similar á escala de Vernier.
Enfoque con funcións matemáticas
A esencia do efecto é a sensación (principalmente a percepción visual) dun terceiro patrón distinto causado pola superposición imprecisa de dous motivos similares. A representación matemática destes patróns non se obtén de xeito trivial. Nesta sección daremos un exemplo matemático de dous patróns paralelos cuxa superposición forma un patrón moiré e amosaremos dun xeito (de moitas maneiras posíbeis) de que estes patróns e o efecto moiré poidan representarse matematicamente.miniatura| Patrón de moiré (abaixo) creado superpoñendo dúas cuadrículas (arriba e medio)A visibilidade destes patróns depende do soporte ou substrato sobre o que aparezan e poden ser opacas (coma no papel ) ou transparentes (como nunha película de plástico). Para o debate, imos supoñer que os dous patróns principais están impresos en tinta de escala de grises nunha folla branca, onde a opacidade (por exemplo, tonalidade gris) da parte impresa vén dada por un valor entre 0 (branco) e 1 ( negro) incluído, con 1⁄2 representando o gris neutro. Calquera valor inferior a 0 ou superior a 1 que use esta escala de grises é esencialmente «non imprimible».
Tamén elixiremos representar a opacidade do patrón resultante de imprimir un patrón encima do outro nun determinado punto do papel como a media (é dicir, a media aritmética ) da opacidade de cada patrón nesta posición, que é a metade da súa suma e, segundo o cálculo, non supera 1 (esta opción non é única. Tamén servirá calquera outro método para combinar funcións que satisfaga manter o valor da función resultante dentro dos límites [0,1]; a media aritmética ten a virtude da simplicidade, co menor dano posible nos conceptos do proceso de gravación).
Agora consideramos a "impresión" da superposición de dous patróns de escala de grises case similares, que varían sinusoidalmente, para amosar como producen un efecto moiré imprimindo primeiro un patrón no papel e logo imprimindo o outro patrón no primeiro, mantendo o seu eixe de coordenadas no rexistro. Representamos a intensidade gris de cada patrón por unha función de opacidade de distancia positiva ao longo dunha dirección fixa (por exemplo, a coordenada x) no plano do papel, na forma onde a presenza de 1 mantén a función positiva definida e a división por 2 impide valores de función superiores a 1.
A cantidade  k  representa a variación periódica (é dicir, a frecuencia espacial) da intensidade gris do patrón, medida como o número de ciclos de intensidade por unidade de distancia. Dado que a función seno é cíclica por encima dos cambios de argumentos de
2π
, o aumento da distancia
Δx
por ciclo de intensidade (a lonxitude de onda ) obtense cando
, ou
.
Patricia Grace
Patricia Frances Grace, nada en Wellington o 17 de agosto de 1937, é unha escritora maorí neozelandesa de novelas, contos e libros infantís. Ademais de ser unha figura pioneira e influente da literatura nacional e de ser premiada en numerosas ocasións, Grace converteuse en 1975 na primeira escritora maorí en publicar unha colección de relatos co seu libro Waiariki (este termo refírese a un electorado maorí parlamentario de Nova Zelandia establecido para as eleccións de 1999, substituíndo ao electorado Te Tai Rawhiti).
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
A media destas dúas funcións, que representa a imaxe impresa superposta, avalíase do seguinte xeito:onde se demostra facilmente queeEsta función media,
Patricia Grace
Dende que comezou a dedicarse en exclusiva á escritura na década de 1980, Grace escribiu varias obras que exploran a vida e a cultura maorís, empregando a lingua propia en todas elas. A súa novela máis famosa é Potiki (1986).
Traxectoria
De pai maorí e nai católica irlandesa, Grace naceu o 17 de agosto do 1937 en Wellington, Nova Zelandia. Creceu nos arrabaldes de Melrose, onde o seu pai construíra a casa familiar, e tamén pasaba tempo coa súa familia paterna en Hongoeka, a terra natal do seu pai.
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
f3
, está claramente no rango [0,1]. Dado que a variación periódica A é a media e, polo tanto, próxima a
Patricia Grace
Traxectoria
Grace publicou o seu primeiro conto na revista bilingüe Te Ao Hou, The Dream en 1966 e, en 1979, a canle neozelandesa South Pacific Television creou unha serie televisiva baseada nel. Outros dous relatos desta etapa inicial foron publicados na revista neozelandesa New Zealand Listener. Tras estas primeiras publicacións, a autora recibiu a proposta dunha editorial para traballar nunha colección de relatos curtos.
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
k1
Patricia Grace
1975-1990
En 1975 viu a luz o seu primeiro libro, Waiariki, unha compilación de dez relatos que exaltan a diversidade da vida e cultura maorís. En 1978, Grace publicou a súa primeira novela, Mutuwhenua: The Moon Sleeps, baseada nas experiencias dos seus pais, e que relata a historia da relación entre unha muller maorí e un home Pākehā (neozalandés de orixe europea) e os prexuízos raciais que tiveron que afrontar (Mutuwhenua refírese ao último día de lúa nova no ciclo lunar dos maorís). En 1980 publicou unha segunda compilación de relatos: The Dream Sleepers and Other Stories.
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
e
Patricia Grace
1975-1990
En 1985 recibiu unha bolsa da Universidade Victoria en Wellington grazas á cal puido dedicarse en exclusiva á escritura e rematar a que sería a súa novela máis exitosa, Potiki (1986), que relata como unha comunidade maorí se opón á urbanización por parte do sector privado do seu territorio ancestral e aos intentos dun promotor para mercalo.
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
k2
Patricia Grace
1975-1990
Grace tamén impulsou activamente a arte maorí nos anos 80 como membro fundador de Haeata, un colectivo de mulleres artistas maorís fundado en 1983 a través do cal orientou ás mozas na súa traxectoria artística e participou en exposicións grupais como Karanga Karanga (1986), a primeira exposición dunha obra colaborativa de artistas maorís nun museo público.
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
, o efecto moiré demóstrase de maneira distintiva pola función "latexo" da envoltura do
Patricia Grace
1990-2015
A súa terceira novela, Cousins (Primos) (1992), conta a historia de tres primos ó longo das súas diferentes etapas vitais. Ao igual que a cultura maorí no seu conxunto, céntrase na whakapapa e nos lazos familiares máis que no éxito do individuo, e reflicte os aspectos problemáticos da historia de Nova Zelandia (whakapapa é un elemento crítico no establecemento da identidade do pobo maorí, relacionado coa xenealoxía ao ser un principio fundamental que abarca a totalidade deste pobo). A súa cuarta novela foi Baby No-Eyes (1998), narrada por unha nena que morreu antes mesmo de nacer xunto con algúns membros da súa familia nun accidente de coche, na que se entrelaza o drama familiar con problemas maorís contemporáneos. Posteriormente publicou Tu (2004), unha novela baseada nas experiencias do batallón maorí en Italia durante a segunda guerra mundial, en particular as do seu pai e outros familiares que formaron parte del.
En 2006, Grace publicou a súa primeira colección de relatos curtos dende 1987, Small Holes in the Silence, e en 2008 publicou un libro infantil ilustrado polo seu irmán, Maraea and the Albatrosses.
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
sinusoidal
Patricia Grace
2015-presente
A sétima novela de Grace foi Chappy (2015), que encabezou a lista dos libros máis vendidos de Nova Zelandia e está dedicada ao seu defunto marido. Trátase dunha saga familiar que relata a historia de amor entre un home xaponés e unha muller maorí, a través de múltiples narradores e de xeito non linear.
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
cos(Bx)
Patricia Grace
2015-presente
A súa autobiografía, From the Centre: a Writer’s Life, publicouna en 2021. Nese mesmo ano estreouse unha adaptación cinematográfica homónima da súa novela Cousins (1992). Ademais, Grace presidiu o xurado do Premio Sargeson, o galardón de relato curto máis importante de Nova Zelandia.
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
, cuxa variación periódica é a metade da diferenza das variacións periódicas
Patricia Grace
Premios e honras
A maior parte das obras de Grace foron galardoadas ao longo da súa carreira. O seu primeiro libro, Waiariki (1975), recibiu o Premio Conmemorativo Hubert Church ao mellor primeiro libro de ficción de PEN NZ. Por outra banda, Potiki (1986) recibiu dous premios: o Premio Literario de Nova Zelandia na categoría de ficción (1987) e o Premio LiTeraturpreis (1994). The Kuia and the Spider (1981) conseguiu o galardón ó Libro Gráfico Infantil do Ano nos Premios Editoriais do Goberno de Nova Zelandia. Todo isto culminou no ano 2007, cando a autora foi nomeada Compañeira Distinguida da orde do Mérito de Nova Zelandia (DCNZM) polos seus servizos á literatura.
Vida persoal
En 2014, Grace gañou unha batalla legal grazas á cal o territorio da baía Hongoeka foi declarado reserva maorí protexida polo tribunal de Nova Zelandia. Na actualidade realiza voluntariado en grupos iwi (as unidades sociais máis grandes da cultura maorí en Nova Zelandia) levando a cabo, entre outras, labores de xestión de plans de traballo para desempregados.
Patrón moiré
Enfoque con funcións matemáticas
(e, obviamente, moito menor en frecuencia).
Outros efectos moiré unidimensionais inclúen o clásico latexo do ton de frecuencia que se escoita cando dúas notas puras de ton case idéntico soan simultaneamente. É unha versión acústica do efecto moiré na única dimensión do tempo: as dúas notas orixinais seguen presentes, pero a percepción do oínte é de dous tons que son a diferenza da media das frecuencias das dúas notas. O aliasing na mostraxe de sinais que varían no tempo tamén pertence a este paradigma moiré.
Enfoque sinusoidal
Baixa que é a metade a diferenza nas frecuencias espaciais dos dous patróns. Este segundo compoñente é un "envoltorio" para o outro sinusoide. A lonxitude de onda λ deste compoñente é a inversa da frecuencia espacial se o poñemos p 1 = p e p 2 = p + δ p :
Os ceros desta envoltura están espazados λ / 2 e os máximos de amplitude en valor absoluto están igualmente espazados λ / 2; polo tanto, atopamos o resultado do enfoque clásico. Este fenómeno é similar á estroboscopia temporal ou á produción de ritmos sonoros.
Rotación do patrón
Consideremos dous patróns coa mesma distancia entre as liñas  p , pero o segundo patrón xira un ángulo α. Visto de lonxe, tamén podemos ver liñas máis escuras e claras: as liñas máis claras corresponden ás liñas de nodos, é dicir, as liñas que pasan polas interseccións dos dous patróns.
Se considerarmos unha cela da rede formada, poderemos ver que é un rombo cos catro lados iguais a
; (temos un triángulo rectángulo cuxa hipotenusa é d e o lado oposto ao ángulo α é p ).
Cando α é moi pequeno (
α < π⁄6
) pódense facer as seguintes aproximacións para pequenos ángulos: asíPodemos ver que canto menor α, é dicir, canto máis lonxe están as liñas claras; cando os dous patróns son paralelos (
), o espazo entre as liñas claras é infinito (non hai ningunha liña clara). Polo tanto, hai dúas formas de determinar  α  : pola orientación das liñas claras e pola súa separaciónSe decidirmos medir o ángulo, o erro final é proporcional ao erro de medición. Se o que se decide medir é a separación, o erro final é proporcional á inversa da separación. Polo tanto, para pequenos ángulos, é mellor medir a separación.
Impresión de imaxes a toda cor
Nas artes gráficas, o termo moiré significa un patrón excesivamente visible de moiré. Parte da preimpresión é seleccionar ángulos de pantalla e frecuencias de semitonos que minimizan o moiré. A visibilidade do moiré non é totalmente predicíbel. O mesmo conxunto de pantallas pode producir bos resultados con algunhas imaxes, pero moiré visíbel con outras. miniatura|Móbil, Eusebio Sempere, 1972; escultura ao aire libre explorando o efecto moiré ([[Madrid)]]
Tamén hai obras de artistas que usan o efecto dun xeito buscado e deliberado, en especial os do Op-Art, un vínculo entre as Matemáticas e a Arte
Pantallas de TV e fotografías
Os patróns de moiré vense normalmente nas pantallas de televisión cando unha persoa leva unha camisa ou chaqueta dun tecido ou patrón en particular. Isto débese á exploración entrelazada de televisores e cámaras non cinematográficas, coñecida como twister interline, a medida que a persoa se move, o patrón de moiré nótase bastante. Por esta razón, os medios de comunicación e outros profesionais que aparecen regularmente na televisión reciben instrucións para evitar a roupa que poida causar este efecto.
As fotografías dunha pantalla de televisión tomadas cunha cámara dixital adoitan presentar patróns de moiré. Debido a que tanto a pantalla do televisor como a cámara dixital utilizan unha técnica de dixitalización para producir ou capturar imaxes con liñas de escaneo horizontais, os conxuntos de liñas en conflito provocan patróns de moiré. Para evitar o efecto, a cámara dixital pode orientarse cun ángulo de 30 graos respecto á pantalla do televisor.
Moiré dixital
No primeiro caso, o patrón moiré aparece debido á interferencia entre o cadro do sensor ( escáner ou matriz ) e o do obxecto dixitalizado. No caso dos sensores de cor, tamén pode xerar efectos de cor nunha imaxe que normalmente falta.
No segundo caso, o patrón de moiré aparece debido á interferencia entre a matriz de píxeles da pantalla e o cadro do obxecto mostrado. Este problema é similar aos efectos de impresión de semitons analóxicos descritos anteriormente.
A Pedriña, Noceda, As Nogais
A Pedriña é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Patrón moiré
Medición da deformación
Nas industrias manufactureiras, estes patróns úsanse para estudar a deformación microscópica en materiais: deformando unha reixa con respecto a unha rede de referencia e medindo o patrón de moiré, pódense deducir niveis de tensión e patróns. Esta técnica é atractiva porque a escala do patrón moiré é moito maior que o flechado que o provoca, o que facilita a medición. O efecto moiré pódese usar na medición de deformacións: o operador só ten que debuxar un patrón sobre o obxecto e superpoñer o patrón de referencia ao patrón deformado do obxecto deformado.miniatura| Uso do efecto moiré na medida das deformacións: caso de tracción uniaxial (superior) e cisalla pura (inferior); as liñas dos patróns son inicialmente horizontais nos dous casosPódese obter un efecto similar superpoñendo unha imaxe holográfica do obxecto sobre o propio obxecto: o holograma é o paso de referencia e a diferenza co obxecto son as deformacións, que aparecen como liñas pálidas e escuras.
Tracción uniaxial
Considere unha parte de lonxitude l sobre a que se traza unha rede de pasos p, cuxas liñas son perpendiculares ao eixo de tracción.
Baixo tensión, a peza ten unha lonxitude l · (1 + ε), onde ε é a deformación (elongación relativa). O paso da rede convértese en p · (1 + ε), de onde se obtén δp = p · ε.
Vemos que o espazo entre dúas áreas escuras é: polo tanto, este espazo permite determinar a deformación. Non obstante, a medición da distancia entre dúas áreas escuras é imprecisa, debido ao ancho dunha área. Podemos estar satisfeitos contando o número N de liñas escuras que vemos: sobre unha lonxitude l, temos é dicir
A precisión é a deformación que separa dúas aparicións de liñas, é dicir:
Cisalla pura
No caso da cisalla pura, é suficiente trazar unha rede perpendicular ás forzas de escisión. A rede da parte deformada xírase entón co ángulo de corte  γ  respecto á rede de referencia (a parte non deformada). En canto á tensión uniaxial, pódese satisfacer contando o número de liñas, sempre que  γ  sexa moi baixo, que a parte sexa rectangular e que as forzas sexan paralelas aos lados (as liñas claras son case paralelas aos lados da peza).
Procesamento de imaxes
Algúns programas de escáner de imaxes por ordenador proporcionan un filtro opcional, chamado filtro "descreen", para eliminar os artefactos do patrón moire. miniatura| Desprazamento das liñas de moiré co desprazamento dun patrón con respecto a outro
Medición de pequenos desprazamentos
Consideramos un patrón fixado nunha parte, observado a través dunha retícula coa distancia entre liñas lixeiramente diferente, considerada fixa. Temos por tanto un patrón de moiré. A medida que se move a peza, tamén o fan as liñas escuras e claras do patrón de moire; para un desprazamento de δp, as liñas móvense por p, na dirección oposta ao movemento. Atopamos o comportamento do vernier. Polo tanto, temos un factor de amplificación de p / δp. Isto permite medir pequenos movementos e velocidades baixas.
Billetes
Moitos billetes aproveitan a tendencia dos escáneres a produciren moiré incluíndo deseños circulares ou ondulados, de xeito que aparece un patrón cando se escanea ou imprime, dificultando a súa falsificación.
Microscopía
Na microscopía de super resolución, o patrón moire pode usarse para obter imaxes cunha resolución superior ao límite de difracción, usando unha técnica coñecida como microscopía de iluminación estruturada.
Na microscopía de efecto túnel, as tiras de moiré aparecen se as capas atómicas superficiais teñen unha estrutura cristalina diferente á do cristal. Isto pode deberse, por exemplo, á reconstrución superficial do cristal ou cando hai unha fina capa dun segundo cristal na superficie (por exemplo, monocapa de grafeno, dobre capa de grafeno, Heteroestructura de Van der Waals de grafeno e hBN ( nitruro de boro hexagonal)  ou nanoestruturas de bismuto e antimonio
En Microscopía eléctrica de Transmiss (MET ou TEM polo nome en inglés), as raias moiré traslacionais poden ser vistas como liñas paralelas formadas no contraste de imaxes TEM de contraste pola interferencia dos planos da rede cristalina difratante que se sobrepoñen e poden ter un espazo e / ou orientación diferente. A maioría das observacións de contraste moiré descritas obtéñense empregando imaxes TEM de contraste de fase de alta resolución. Con todo, de usarse a imaxe dun microscopio de varrido electrónico corrixido por aberración de gran angular de campo escuro anular (HAADF-STEM), obtense unha interpretación máis directa da estrutura cristalina en termos de tipos e posicións de átomos.
Ciencia dos materiais e física da materia condensada
Na física da materia condensada, o fenómeno moiré adoita estar en materiais bidimensionais. O efecto prodúcese cando hai un desaxuste entre o parámetro de retícula (ou o ángulo da capa 2D) e o do substrato subxacente (ou outra capa 2D), como nas heteroestructuras de materiais 2D. O fenómeno explótase como un medio de enxeñaría da estrutura electrónica ou propiedades ópticas dos materiais, que algúns chaman materiais moire. A miúdo cambios significativos nas propiedades electrónicas ao torcer dúas capas atómicas e a posibilidade de aplicacións electrónicas levaron ao nome de twistronics neste campo. Un exemplo destacado atópase na dobre capa de grafeno retorcido, que forma un patrón de moiré e cun ángulo máxico particular presenta supercondutividade e outras importantes propiedades electrónicas. Na ciencia dos materiais, exemplos coñecidos de contraste moiré son, por exemplo, láminas finas ou nanopartículas tipo MX (M = Ti, Nb ; X = C, N ) superpostas cunha matriz austenítica. As dúas fases, MX e a matriz, teñen unha estrutura cristalina cúbica centrada na cara e unha relación de orientación cubo sobre cubo. Non obstante, presentan un importante desaxuste de rede entre o 20 e o 24% (baseado na composición química da aliaxe ), o que produce un efecto moire.
Chrysopa
Chrysopa é un xénero de insectos neurópteros da familia Chrysopidae.
Os membros deste xénero e do xénero Chrysoperla son comúns en Europa, América do Norte e Asia. Comparten características similares e algunhas especies foron cambiadas dun xénero a outro e despois devoltas ao xénero anterior. As súas larvas son predadoras e aliméntanse de áfidos, polo que membros deste xénero foron utilizados no control biolóxico de pragas.
O xénero describiuno inicialmente William Elford Leach en 1815 na Brewster's Edinburgh Encyclopædia. Albert Koebele introduciu especies de Chrysopa en Nova Zelandia na década de 1890s, como método de combater os áfidos, pero ningunha especie de Chrysopa conseguiu establecerse alí.
Noceda, Noceda, As Nogais
Noceda é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Patrimonio da Humanidade en Palau
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Palau, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Palau ratificou a convención o 11 de xuño de 2002, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
A Lagoa meridional de Chelbacheb foi o primeiro lugar de Palau incluído na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO, inscrito na 36ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en San Petersburgo (Rusia) en 2012. É o único sitio de Palau declarado Patrimonio da Humanidade, sendo este de clasificación mixta.
Moral, Noceda, As Nogais
Moral é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
As Sítimas, Sobrecedo, Taboada
As Sítimas é un lugar da parroquia de Sobrecedo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Amarelle, Rubín, A Estrada
Amarelle é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Pía, Noceda, As Nogais
A Pía é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Sobrecedo de Abaixo, Sobrecedo, Taboada
Sobrecedo de Abaixo é un lugar da parroquia de Sobrecedo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Patrimonio da Humanidade en Vanuatu
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Vanuatu, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Vanuatu ratificou a convención o 13 de xuño de 2002, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Maceo Baston
Maceo Demond Baston, nado o 29 de maio de 1976 en Corsicana, Texas, é un ex-xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Patrimonio da Humanidade en Vanuatu
Os dominios do xefe Roi Mata foi o primeiro lugar de Vanuatu incluído na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO, inscrito na 32ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada na cidade de Quebec (o Canadá) en 2008. É o único sitio de Vanuatu declarado Patrimonio da Humanidade, sendo este de clasificación cultural.
Maceo Baston
Traxectoria
Baston foi seleccionado na 58ª posición do Draft da NBA de 1998 polos Chicago Bulls, pero non chegou a xogar con eles, así que comezou a xogar coma profesional nos Quad City Thunder da Continental Basketball Association (CBA), onde foi elixido para xogar o All-Star no ano 2000.
O 28 de xullo de 2006, Baston asinou cos Indiana Pacers un contrato de dous anos e 1.8 millóns de dólares, sendo o segundo deles opcional para o xogador. Xogou 47 partidos cos Pacers nos que acadou 3 puntos por encontro. O 11 de xullo de 2007, Baston aceptou unha oferta dos Toronto Raptors por dúas tempadas e 3.8 millóns de dólares. Os Pacers decidiron non igualar a oferta, e Baston converteuse en xogador dos Raptors. O 9 de xullo de 2008, os Pacers ficharon de novo a Baston, nun traspaso que tamén incluíu a Jermaine O'Neal e T.J. Ford.
O 9 de setembro de 2010, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga LEB Ouro. Tras participar en tan só dous partidos, o 14 de outubro de 2010, o Obradoiro decidiu rescindir o contrato do xogador.
Gojijeon
Gojijeon (en 고지전) é un filme surcoreano de 2011 dirixido por Jang Hoon. Está ambientado no ano 1953, durante o cesamento ó fogo da guerra de Corea. É o terceiro filme do director, logo de rematar Uihyeongje e Yeonghwaneun yeonghwada. Gañou catro Premios Grand Bell, incluíndo o premio a mellor filme. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
ProA
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022−23 da ProA.
Resultados
Os campións da ProA ascenden á Basketball Bundesliga xunto cos perdedores das finais.
Nototeredo norvagica
Nototeredo norvagica é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Lorenz Spengler en 1792.
San Clodio, Noceda, As Nogais
San Clodio é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
San Pedro, Noceda, As Nogais
San Pedro é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Sobrecedo de Arriba, Sobrecedo, Taboada
Sobrecedo de Arriba é un lugar da parroquia de Sobrecedo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
José Manuel Crespo
José Manuel Crespo Villanueva, nado en Marín o 4 de abril de 1972, é un ex-piraguista galego, que competía na modalidade de augas tranquilas. Foi varias veces campión de España e participou en dous Xogos Olímpicos: Atlanta 1996 e Sydney 2000.
Traxectoria
Comezou a practicar piragüismo no Club Piragüismo Tambo de Marín, pasando logo á Escola de Piragüismo Cidade de Pontevedra. En 1990 conseguiu cinco medallas no Campionato Europeo de Piragüismo Júnior celebrado en Nottingham, catro delas de ouro.
En 1993, con 21 anos, foi seleccionado pola Federación Española para participar no Campionato Mundial absoluto pero declinou a invitación ao non poder deixar o seu traballo como estibador no porto de Marín. Si participou no Mundial do ano seguinte en México, nas probas de C1 200m e C1 500m, pero non conseguiu o pase ás finais. Repetiu participación no Mundial de 1996 en Duisburgo, nas mesmas probas, clasificándose esta vez para a final de ambas, e logrando un oitavo posto nos 500m e un quinto nos 200. Ese mesmo ano proclamouse campión de España nas tres distancias do C1, nas tres veces por diante de Alfredo Bea e David Mascato.
Estes bos resultados permitíronlle participar nos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta, onde competiu en dúas distancias diferentes (C1 500 e C1 1000), aínda que non conseguiu meterse na final en ningunha das dúas. Nos seguintes anos debutou no renacido Campionato Europeo e continuou disputando o Mundial, tendo como mellor resultado un quinto posto no Mundial de 1999 en Szeged, no C1 1000m. No ano 2000 participou en Sydney nos seus segundos Xogos Olímpicos, de novo nas distancias de 500 e 1000 metros, obtendo a 11ª e 15ª prazas respectivamente.
Tralos Xogos Olímpicos de Sydney comezou a competir tamén no C4 e en xullo de 2001 disputou en Milán o Campionato Europeo formando equipo con David Cal, Alfredo Bea e David Mascato. Lograron o sexto posto no C4 500 metros e o sétimo no C4 1000 metros, mentres que Crespo quedou tamén sexto no C1 1000 metros. No Mundial celebrado en Poznan ese mesmo ano, quedou sétimo no C1 1000 e sétimo tamén no C4 1000, xunto a David Cal, Rafael Menéndez e Marcel Glăvan. Tamén en 2001 foi campión de España en C2 500 e C2 1000, xunto a Óscar Graña. No ano 2002 en Sevilla, disputou o seu último Campionato do Mundo.
Vida persoal
Casou coa tamén piragüista Ana María Penas, que participou en tres Xogos Olímpicos. O seu fillo Pablo é tamén piragüista, especializado na modalidade de maratón.
Darius Garland
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Garland foi seleccionado polos Cleveland Cavaliers na 5ª posición do Draft da NBA de 2019. O 3 de xullo de 2019, Garland asinou cos Cavaliers. Debutou na NBA o 23 de outubro de 2019, facendo oito puntos, cinco asistencias e dous rebotes na derrota dos Cavaliers por 85–94 contra os Orlando Magic. Nese partido Garland fixo historia ó converterse no primeiro xogador nado nos anos 2000 en debutar na NBA.
Nucifraga caryocatactes
Nucifraga caryocatactes é unha especie de ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das tres integradas no xénero Nucifraga, da que é a súa especie tipo.
As outras dúas especies do xénero son Nucifraga multipunctata, antigamente considerasa como unha subespecie de Nucifraga caryocatactes (N. c. multipunctata), do Himalaia, e Nucifraga columbiana, propia do oeste de América do Norte.
Nucifraga caryocatactes, coñecida vulgarmente na bibliografía internacional como crebanoces común, é un pouco máis grande que o gaio (Garrulus glandarius). Ten un peteiro moito máis grande, e unha cabeza de aspecto máis delgado e sen crista. A plumaxe é predominantemente marrón chocolate con manchas e raias brancas. As ás e a parte superior da cola son practicamente negras, cun brillo azul verdoso.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na páxina 106 da 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Corvus caryocatactes.
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Nucifraga.
O epíteto específico, caryocatactes, deriva do grego antigo καρυοκατακτης karyokataktēs, derivado da unión dos termos κάρυον káryon, "noz", e κατάγνυμι katágnumi, derivada do verbo κατασείω kataseíō, "sacudir", "axitar", en referencia aos hábitos alimentarios deste paxaro.
Sinónimo
A especie coñeceuse tamén polo sinónimo: miniatura|200px|Comparación das cabezas das subespecies N. c. caryocatactes de [[Valonia e N. c. macrorhynchos de Siberia]]
Características
miniatura|200px|Nucifraga caryocatactes no inverno, nos [[Alpes]] Este paxaro ten o corpo de cor marrón escura, salpicada de manchas brancas en forma de bágoa, máis apertadas na face, onde forman unha máscara clara que contrasta co bico negro e o píleo marrón escuro. As plumas das ás son negras, ao igual que as da cola, que presenta unha estreita barra terminal branca e unha gran zona branca debaixo da súa base.
Nucula hanleyi
Nucula hanleyi é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Winckworth en 1931.
Nucifraga caryocatactes
Características
As crías teñen unha plumaxe xeral agrisada ou de cor chocolate con leite, con manchas brancas moi difusas.
As súas dimensións son:
Como na maioría dos córvidos, non presentan dimorfismo sexual.
Hábitat e distribución
É unha especie de distribución paleártica que se encontra nas montañas da Europa central e oriental: nas Ardenas, nos relevos do centro de Alemaña, nos Vosgos, na cordilleira do Xura, en todo o arco alpino, nos Balcáns e nos Cárpatos; no norte, no sur de Escandinavia, e polo oeste na Rusia europea. En Asia ocupa Siberia, chegando até as costas do Pacífico; ademais, atópase no Himalaia.
Bioloxía
miniatura|Lámina de Nucifraga caryocatactes en Naturgeschichte der Vögel Mitteleuropas, 3ª ed., 1905. Por [[Johann Friedrich Naumann]]
Nutrición
Nucifraga caryocatactes é unha ave sedentaria que depende dos recursos do medio. Os recursos alimentarios máis importantes para esta especie son as sementes (piñóns) de varios piñeiros (Pinus sp.), de piñeiros brancos (Pinus subxénero Strobus) que teñen sementes grandes: P. albicaulis, P. armandii, P. cembra, P. flexilis, P. koraiensis, P. parviflora, P. peuce, P. pumila, P. sibirica e P. wallichiana, e outros. Nalgunhas rexións, onde non hai ningún destes piñeiros, as sementes de abetos (Picea sp.) e de abelás (Corylus sp.) tamén forman parte importante da súa dieta. Os seus peteiros son ferramentas especializadas para extraeren as sementes dos froitos.
As sementes sobrantes almacénanas para o seu uso posterior, polo que esta espescie e unha das responsábeis do restablecemento dos seus piñeiros preferidos sobre grandes superficies queimadas en incendios forestais ou desforestadas polo home. O crebanoces común pode almacenar até 30 000 piñóns nunha soa tempada, lembrando a súa localización de até un 70 % do lugar onde aos gardaron, mesmo cando estean enterrados na neve. Este crebanoces almacena as sementes, que esconde en previsión do inverno, nun territorio de dez a cen hectáreas -dependendo dos recursos alimentarios do lugar— e nun radio máximo duns 10 km. Aprecia especialmente os abetos con follaxe mesta, que lles subministran protección natural contra a neve para o niño e os agochos de alimentos. Estes agochos poden estar situados até 32 km de distancia das plantas nais, unhas oito veces máis lonxe que os dispersores relacionados como os gaios e os corvos, polo que é importantes para restablecer os bosques e responder ao cambio climático.
Suasítimas, Sobrecedo, Taboada
Suasítimas é un lugar da parroquia de Sobrecedo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Nucifraga caryocatactes
Nutrición
Tamén se alimenta de insectos, entre eles larvas de abellas e avespas, e tamén de ovos e polos de aves, e de preas.
Os adultos mozos, para atopar un territorio, afástanse dos seus pais a unha distancia de 10 a 15 km.
En ocasións, durante anos de baixa produción de alimentos, especialmente en Escandinavia, e pesar do seu sedentarismo, miles de cascanoces comúns poden iniciar unha migración ou desprazamento a zonas onde abunden as piñas.
Ameazas
Actualmente non se coñecen ameazas significativas para esta especie.
Protección
A conservación desta especie está ligada á abundancia de árboles dos que consome as súas sementes.
Nucifraga caryocatactes está incluído no apéndice I (especies non cazábeis) da Directiva 2009/147/CE, ou Directiva de aves da Unión Europea, e no apéndice 3 (protección relativa) da Convención de Berna de 1979 (Convención relativa á conservación da vida silvestre e do medio natural de Europa).
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN), considerando que esta especie ten unha área de distribución extraordinariamente grande e, polo tanto, non se acerca aos limiares de "vulnerábel" segundo o criterio do tamaño do rango (extensión de presenza <20 000 km2 ), e a pesar de que a tendencia da poboación parece estar diminuíndo, non se cre que a diminución sexa o suficientemente rápida como para acercarse aos limiares de vulnerábel. O tamaño da poboación é extremadamente grande e, polo tanto, non se acerca aos limiares de vulnerábel segundo este criterio. Por todo isto, a UICN avalía o status desta especie como LC (puco preocupante).
Maenbalui Kkum
Maenbalui Kkum (en 맨발의 꿈) é un filme surcoreano de 2010 dirixido por Kim Tae-kyun. Está baseado na historia real de Kim Shin-hwan, un futbolista coreano retirado que vai a Timor Leste após a creba do seu negocio e crea un equipo de fútbol xuvenil, converténdose no "Hiddink de Corea". O filme foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Barro, Rubín, A Estrada
O Barro é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Solanum villosum
Solanum villosum (sinónimo S. luteum) é unha especie de planta solanácea silvestre que crece estendida en Europa, oeste de Asia, norte de África, América do Norte e tamén está naturalizada en Australia.
Descrición
Planta herbácea anual de 70 cm, desde lixeiramente peluda a densamente peluda. A forma da folla é ovada, de ata 8 cm de longo e 3–6 cm de ancho, enteira ou de beiras lixeiramente lobadas e pecíolos de 4,5 cm de longo. Con grupos de 3 a 8 flores na inflorescencia. A corola é branca. Os froitos don bagas globulares vermellas claras ou amarelas-laranxas (dependendo da subespecie), de 5 a 9 mm de diámetro. As sementes son de 1,7 2,3 mm de longo e de cor amerela clara.
Sinónimos
É coñecida polos seguintes nomes sinónimos:
A Cardida, A Torre, Taboada
A Cardida é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Fontefría, A Torre, Taboada
Fontefría é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Silvela, Noceda, As Nogais
A Silvela é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
As Nogais, As Nogais, As Nogais
As Nogais é un lugar da parroquia das Nogais no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Porto, A Torre, Taboada
Porto é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Bemposta, Rubín, A Estrada
A Bemposta é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Glenn Research Center
O John H. Glenn Research Center da NASA en Lewis Field é un centro da NASA, situado entre as cidades de Brook Park, Cleveland, e Fairview Park, Ohio entre o Aeroporto Internacional de Cleveland-Hopkins e a Reserva do Río Rocky de Cleveland Metroparks, e posúe outras facilidades subsidiarias en Ohio. O Glenn Research Center (en galego: Centro de Investigacións Glenn) é un dos dez centros principais da NASA, cuxa misión principal é desenvolver ciencia e tecnoloxía para o seu uso na aeronáutica e o espazo. En maio do 2012 empregaba 1650 empregados públicos e uns 1850 contratistas de apoio en ou en proximidades do sitio.
No 2010, o antigo Centro de Visitantes da NASA mudouse ao Great Lakes Science Center.
Historia
A instalación estableceuse en 1942 como parte do National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) logo incorporouse á Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo (NASA) como un laboratorio para a investigación de motores de aeronaves.
O 1 de marzo de 1999, o Lewis Research Center foi oficialmente renombrado como NASA John H. Glenn Research Center en honra a John Glenn piloto de combate americano, astronauta e político). Dentro da NASA, o Centro de Investigacións Glenn é coñecido pola inicialización GRC.
Xa en 1951, os investigadores do Laboratorio de Propulsión de Voo Lewis estudaban os procesos de combustión no motores foguete líquido.
Estación de Campo Plum (PBS)
dereita|miniatura|GRC Plum Brook Station Spacecraft Propulsion Facility (B-2) A estación de campo Plum Brook de 6400 acres (2589,9881088 ha) preto de Sandusky, Ohio, tamén forma parte de Glenn (41°20′59.4″N 82°39′01.8″Ou﻿ / ﻿41.349833, -82.650500). Atópase a uns 50 millas do campus principal. Especialízase en probas a grande escala que serían perigosas dentro dos límites do campus principal.
Dende 2015, a estación Plum Brook consta de cinco instalacións principais:
A instalación de Plum Brook Reactor foi descontaminada e desmantelada a un custo estimado de $ 33.5 millóns, seguindo unha decisión de 2008.
Véxase tamén
Ligazóns externas
Nucula nitidosa
Nucula nitidosa é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Winckworth en 1930.
Berbigueira, Rubín, A Estrada
Berbigueira é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Cabanas, Nullán, As Nogais
Cabanas é un lugar da parroquia de Nullán no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Odón II de Borgoña
miniatura| Escudo do [[Ducado de Borgoña, utilizado por primeira vez baixo o mandato de Odón II de Borgoña]] Odón II de Borgoña, nado en 1118 e finado en 1162, foi duque de Borgoña (1143 - 1162).
Orixes familiares
Naceu en 1118 como terceiro fillo, o primeiro varón, do duque Hugo II de Borgoña e da súa muller Matilde de Mayenne. Era neto por liña paterna do duque Odón I de Borgoña e Sibila de Borgoña, e por liña materna do Bosón I de Turena.
Ducado de Borgoña
Antes de recibir o ducado do seu pai, Odón II viaxou a Portugal na loita cristiá contra os musulmáns.
Ao ascenso de Luís VII de Francia ao trono francés, Odón II negouse a renderlle homenaxe como fixeran os seus predecesores. O papa Hadrián IV, con todo, obrigouno a facelo baixo ameaza de excomuñón.
Matrimonio e descendentes
Casou en 1145 con María de Blois, filla do conde Teobaldo II de Champaña e de Matilde de Carintia. Desta unión naceron:
Odón II morreu o 27 de setembro de 1162 nunha peregrinación a Terra Santa para expiar os seus pecados, sendo enterrado en Citeaux.
Barraceira, Nullán, As Nogais
Barraceira é un lugar da parroquia de Nullán no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
San Mamede, A Torre, Taboada
San Mamede é un lugar da parroquia da Torre no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Vagabond (manga)
Vagabond gañou o Gran Premio da Axencia Xaponesa de Asuntos Culturais 2000 no Festival de Artes Media. O seguinte é un extracto do discurso para felicitar a Takehiko Inoue: "De Toyotomi a Tokugawa. Musashi Miyamoto creceu nun período de cambio entre dúas grandes épocas. O señor Inoue tomou ao poderoso Musashi que ás veces era chamado "bestia" e el debuxou como un vagabundo. O artista presume de desafiar con audacia a obra literaria nacional de Eiji Yoshikawa, incluso a sensación de velocidade que crea é impresionante. Mando os meus aplausos ao artista por crear unha nova imaxe de Musashi".