cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piridoxal fosfato
O piridoxal fosfato, tamén chamado PLP, piridoxal 5'-fosfato, P5P ou fosfato de piridoxal, é un grupo prostético ligado a certos encimas. O PLP é tamén a forma activa da vitamina B6, a cal comprende tres compostos naturais, piridoxal, piridoxamina e piridoxina. Funciona como un cofactor que actúa como un sumidoiro de electróns para estabilizar os intermediarios carbaniónicos tanto nas reaccións de eliminación coma de substitución que implican compostos aminados. A Comisión de encimas catalogou máis de 140 actividades dependentes do PLP, que corresponden ao ~4% de todas as actividades clasificadas.
Papel como coencima
O PLP actúa como coencima en todas as reaccións de transaminación, e en certas reaccións de descarboxilación, desaminación e racemización de aminoácidos. O grupo aldehido do PLP forma unha estrutura tipo base de Schiff (unha aldimina interna) co grupo ε-amino dunha lisina situado no sitio activo da aminotransferase. O grupo α-amino do aminoácido substrato despraza o grupo ε-amino da lisina situada no sitio activo nun proceso coñecido como "transaldiminación". A aldimina externa resultante pode perder un protón, dióxido de carbono, ou a cadea lateral do aminoácido para formar un intermediario quinoide, o cal pode ademais actuar como nucleófilo en numerosas rutas de reacción.
Nas transaminacións, despois da desprotonación, o intermediario quinoide acepta un protón nunha posición diferente para converterse nunha cetimina. A cetimina resultante hidrolízase de forma que o grupo amino permanece no complexo. Adicionalmente, o PLP é utilizado polas aminotransferases (tamén chamadas transaminases) que actúan sobre algúns azucres pouco comúns, como a perosamina e a desosamina. Nestas reaccións, o PLP combínase con glutamato, o cal transfire o seu grupo alfa-amino ao PLP para formar piridoxamina fosfato (PMP). Logo este PMP transfire o seu nitróxeno ao azucre, formando un aminoazucre.
O PLP tamén se encontra envolvido en varias reaccións de eliminación tales como as que levan a cabo a serina deshidratase e a GDP-4-ceto-6-desoximanosa-3-deshidratase (Co1D).
O PLP, tamén desempeña unha función na conversión da levodopa en dopamina, facilitando a transformación do neurotransmisor excitatorio glutamato no neurotransmisor inhibitorio GABA, e permite que a SAM poida descarboxilarse para converterse en propilamina, a cal é unha precursora das poliaminas.
Exemplos non clásicos de PLP
O PLP tamén se pode encontrar na glicóxeno fosforilase no fígado, onde se utiliza para degradar o glicóxeno no proceso de glicoxenólise cando o glicagón ou a adrenalina sinalizan a necesidade de levar a cabo a reacción. Porén, este encima non aproveita a reactividade do grupo aldehido, senón que usa o grupo fosfato do PLP para realizar esta reacción.
Malia que a gran maioría dos encimas dependentes de PLP forman unha aldimina interna co PLP por medio dun residuo lisina no sitio activo, algúns encimas dependentes do PLP non posúen este residuo lisina, senón que no seu lugar teñen unha histidina no sitio activo. Nestes casos, a histidina non pode formar a aldimina interna, e, por tanto, o cofactor non queda covalentemente unido ao encima. Un exemplo deste tipo de encimas é a GDP-4-ceto-6-desoximanosa-3-deshidratase (ColD).
Mecanismo catalítico
Os encimas dependentes de piridoxal 5'-fosfato (encimas PLP) catalizan un milleiro de reaccións bioquímicas. Aínda que nunha primeira ollada as reaccións catalizadas por PLP parecen ser enormemente diversas, comparten unha característica bastante simple: no estado inactivo, o cofactor (PLP) está unido covalentemente ao grupo amino dunha lisina presente no sitio activo, formando unha aldimina interna. Cando o substrato amino interacciona co sitio activo, fórmase unha nova base de Schiff, que adoita denominarse aldimina externa. Despois deste paso, a vía mecanística para cada unha das reacciones catalizadas por PLP diverxe. Aplicáronse métodos de densidade funcional para investigar a reacción de transiminación e o resultado demostrou que a reacción comprende tres pasos secuenciais:
A reacción total é exotérmica (-12 Kcal/mol), e o paso limitante da velocidade é o segundo, cunha enerxía de activación de 12,6 kcal/mol. 800px|miniatura|center|Exemplos mecanísticos: racemización da [[alanina e eliminación da cisteína.]]
Especificidade
A especificidade débese a que dos catro enlaces do carbono alfa no estado aldimina aminoácido, o que rompe é o enlace perpendicular ao anel de piridina (hipótese estereoelectrónica de Dunathan). En consecuencia, a especificidade está causada pola maneira en como o encima se liga aos seus substratos. A facilidade coa que o nitróxeno do anel de piridina se protona xoga un papel adicional na especificidade.
Encimas PLP
O PLP está fixado ao sitio activo non só grazas á lisina, senón tamén grazas á interacción do grupo fosfato co peto de unión do fosfato, e de forma menos intensa, grazas ao amontoamento de bases (base stacking) que se produce entre o anel de piridina e un residuo aromático colgante, xeralmente unha tirosina (o cal tamén intervén no mecanismo de catálise ácido-base). A pesar dos escasos requirimentos necesarios para que se forme o peto de unión de PLP, os encimas PLP pertencen só a cinco familias. Estas familias non gardan unha boa correlación cun tipo particular de reacción. As cinco familias clasifícanse con números romanos de acordo co seu tipo de pregamento.
A partir de vitámeros
Os animais son auxótrofos para este cofactor encimático, e necesitan del ou dun intermediario como suplemento, de aí a súa clasificación como vitamina (a ); a diferenza do que ocorre, por exemplo, co cofactor de molibdeno ou o coencima CoQ10. O PLP sintetízase a partir de piridoxal por acción dun encima chamado piridoxal quinase, que necesita unha molécula de ATP. O metabolismo do PLP ten lugar no fígado.
Prototrofia
Coñécense actualmente dúas vías metabólicas naturais para a síntese de PLP: unha require desoxixilulosa 5-fosfato (DXP) e a outra non; por tanto, denomínanse vía dependente do DXP e vía independente do DXP. Estas vías metabólicas foron estudadas intensamente en Escherichia coli e Bacillus subtilis, respectivamente. As dúas vías, a pesar da súa diferenza en canto aos compostos iniciais e ao distinto número de pasos que requiren, teñen moitas semellanzas.
Biosíntese dependente de DXP
800px|center
Encontrouse tamén unha vía serendípica en E. coli nunha biblioteca de sobreexpresión, que pode suprimir a auxotrofia causada pola deleción de pdxB (o xene que codifica o encima eritronato 4 fosfato deshidroxenase). Esta vía accidental é moi ineficiente, pero é posible grazas á promiscuidade encimática de varios encimas. Esta vía comeza con 3-fosfohidroxipiruvato (3PHP) (o produto do xene serA que participa na biosíntese da serina) e non require de eritronato 4-fosfato. O 3PHP desfosforílase, producindo un composto inestable que se descarboxila espontaneamente (de alí a presenza de fosfato na síntese de serina), para formar glicaldehido. O glicaldehido condénsase con glicina e o produto fosforilado é a 4-fosfohidroxitreonina (4PHT), o substrato canónico do encima 4-PHT deshidroxenase (pdxA).
Biosíntese independente de DXP
A ruta biosintética de PLP independente de DXP consta dun único paso catalizado pola PLP-sintase, un encima composto por dúas subunidades: PdxS e PdxT. A subunidade PdxS cataliza a condensación de ribulosa 5-fosfato, gliceraldehido 3-fosfato e amonio para producir PLP. A subunidade PdxT produce o amonio necesario para a condensación a partir de glutamina. A PdxS é un barril (β/α)8 (coñecido tamén como barril TIM), que forma un dodecámero.
Síntese prebiótica
A ampla utilización do PLP no metabolismo central, especialmente na biosíntese de aminoácidos e a súa actividade en ausencia de encimas, suxiren que o PLP podería ter sido un composto prebiótico. De feito, quentando e glicoaldehido, fórmanse espontaneamente varios tipos de piridinas, incluíndo o piridoxal. Baixo certas condicións, o PLP pode formarse a partir de cianoacetileno, diacetileno, monóxido de carbono, hidróxeno, auga e ácido fosfórico.
Inhibidores
Coñécense varios inhibidores dos encimas PLP.
Un tipo de inhibidor é o que forma un electrófilo co PLP, causando que reaccione irreversiblemente coa lisina do sitio activo. Exemplos deste tipo de inhibidores son os compostos acetilénicos (por exemplo a proparxilglicina) e vinílicos (por exemplo vinilglicina). Outro tipo de inhibidores son substratos análogos α-metil e amino-oxi, por exemplo o α-metilglutamato). Finalmente, outro grupo de inhibidores son aqueles que sendo bos grupos saíntes exercen un ataque nucleofílico sobre o PLP, tales como a clororanilina, a cal inhibe un gran número de encimas.
Exemplos de inhibidores:
Siempre supe que volvería a verte, Aurora Lee
Siempre supe que volvería a verte, Aurora Lee é unha novela escrita polo autor español Eduardo Lago publicada en 2013. Trátase da segunda novela do autor, logo de Llámame Brooklyn e foi traducida a varias linguas.
Sinopse
A un escritor pantasma encárganlle ó mesmo tempo escribir a biografía dun millonario e facer un informe que descubra a novela que se agocha tras The Original of Laura de Nabokov. Trátase de mergullarse nun texto incompleto e inzado de incertezas que o fillo do escritor, contradicindo os desexos deste, acabou publicando en 2009. O narrador, que acaba de abandonar o xornalismo, séntese abraiado polo texto -en realidade, un conxunto de 138 fichas, moitas delas esquemáticas ou incomprensibles- e busca un "escritor pantasma" para que lle axude a "desenguedellar a matriz" da novela, o que, coma nas obras anteriores de Lago, constitúe unha indagación sobre un texto literario.
Sant Jaume de Frontanyà
250px|miniatura|Vista aérea de Sant Jaume de Frontanyà Sant Jaume de Frontanyà é un municipio español, da provincia de Barcelona en Cataluña. Forma parte da comarca do Berguedà e esténdese por unha superficie de 21,3 km². No ano 2010 o concello tiña 24 habitantes, sendo o concello menos poboado de Cataluña, e á súa vez da provincia de Barcelona.
Distrito de Gjirokastër
O Distrito de Gjirokastër (en albanés: Rrethi i Gjirokastrës) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Gjirokastër. A súa capital é Gjirokastër. Está situado no sur do país, próximo á fronteira con Grecia. Outra cidade importante neste distrito é Libohovë.
I'll Be There for You
"I'll Be There For You" é o tema principal da serie de TV da NBC Friends. Esta canción foi escrita en 1994 para a serie por Michael Skloff e Allee Willis, e interpretouna o grupo The Rembrandts. A canción mantívose no Nº1 durante oito semanas no Billboard Hot.
Características
Nun principio a canción só estaba no CD dos Rembrandts, o que fixo que as vendas deste grupo aumentasen. Logo produciuse a banda sonora da serie, onde se inclúe esta canción dúas veces, a versión para TV e a normal.
"I'll Be There for You" pódese encontrar nos seguintes álbums:
Carmen de Mairena
Carmen de Mairena, nada en Barcelona o 15 de marzo de 1933 e finada na mesma cidade o 22 de marzo de 2020, foi unha cupletista catalá de gran popularidade en todo o estado español.
Traxectoria
Desde mediados dos anos cincuenta até a chegada da Transición Española (momento no que comeza a vestirse de muller), era coñecida como Miguel de Mairena, e era un cantante de cuplé de certo renome nas salas de espectáculos máis destacadas de Barcelona. A partir dos anos noventa, gañou popularidade a nivel estatal polas súas aparicións televisivas de carácter cómico xunto ao presentador Javier Cárdenas, que a vinculou ao mundo autodenominado friqui. Realizou incursións puntuais no mundo do cinema, incluíndo o pornográfico.
Presentouse ás Eleccións ao Parlamento de Cataluña en 2010.
Saintonge
miniatura|Localización da Saintonge. miniatura|Bandeira da Saintonge. miniatura|267x267px|A antiga provincia da Saintonge e os concellos actuais. Saintonge é unha antiga provincia francesa cuxos límites foron mudando co paso do tempo. Duntante a Antigüidade foi parte da provincia romana de Aquitania, sendo Saintes a primeira capital deste vasto territorio. Máis tarde integrouse sucesivamente no patrimonio dos reis e duques da Aquitania, dos condes do Anjou e dos condes de Poitiers, para se acabar integrando de novo no Ducado da Aquitania durante varios séculos. No  século XIV, Saintonge constituíu un condado de seu (condado de Saintonge). Durante a Baixa Idade Media constitúe unha marca fronteiriza entre os dominios dos Capetos e os Plantagenet, sendo o escenario de enfrontamentos recorrentes entre ambas as casas entre 1152 e 1451. A miúdo, os señores de Saintonge dubidaban entre os seus vínculos anglo-aquitanos e a súa ligazón con París. A influencia anglo-aquitana foi predominante até a metade do  século XIV. Os erros de Henry de Grosmont, conde de Derby (cabalgada de 1346), e do Príncipe Negro debilitaron o poder anglo-aquitano e a provincia pasa a der controlada definitivamente polo Reino de Francia en 1451 (toma de Montguyon).
Xeografía
Saintonge cobre hoxe cinco departamentos, o Charente Marítimo (agás a súa parte noroeste, que pertencía á provincia de Aunis e á comarca de Aulnay, no Poitou), un cuarto do oeste do Charente (cantóns Cognac-Nord, Cognac-Sud, Jarnac e Châteauneuf), o extremo sur de Deux-Sèvres (Frontenay-Rohan-Rohan e até a bisbarra sur de Niort) et da Vendée (incluía unha parte da Marisma poitevina). No norte da Xironda, a Gavacharía, de fala santonxesa, dependía da Guïena.
Erken kisher
Sinopse
Unha pedra pouco habitual une tres historias ambientadas a comezos da década de 2000, durante o xenocidio armenio de 1915 e no século XI.
Les Neyrolles
Les Neyrolles é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
La Sonora Dinamita
La Sonora Dinamita é unha agrupación colombiana de música cumbia, formada a finais da década dos cincuenta, creada polo propietario de Discos Fuentes como un proxecto cuxo líder da agrupación foi o falecido cantante Lucho Argaín. A súa primeira produción data do ano 1960 e foi o álbum titulado "Ritmo", que acadou un éxito rotundo en Colombia.
93ª edición dos Óscar
A 93ª edición dos Óscar, presentada pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), galardoou os mellores filmes de 2020 estreados entre o 1 de xaneiro de 2020 e 28 de febreiro de 2021. A cerimonia de entrega dos premios celebrouse o 25 de abril de 2021 simultaneamente no Dolby Theatre e en Union Station dos Ánxeles (Estados Unidos). Orixinalmente prevista para o 28 de febreiro de 2021, a cerimonia tivo que ser adiada por dous meses por mor do impacto da pandemia de COVID-19 no cinema, o cal permitiu estender o período de elixibilidade dos filmes até o 28 de febreiro. Os criterios de admisión de candidatos xa foran previamente modificados para ter en conta os filmes orixinalmente pensados para a súa estrea nas salas de cinema que foron posteriormente lanzados en formatos de consumo doméstico. Esta foi a cuarta vez que os Premios da Academia foron aprazados, e foi a primeira, dende a 6ª edición dos Óscar, na que filmes con datas de estrea de diferentes anos compiten para a súa consideración na mesma cerimonia. Os nomeados foron anunciados o 15 de marzo de 2021.
Nomadland gañou tres premios, sendo o máis galardoado da noite, incluíndo o Óscar ó mellor filme. The Father, Judas and the Black Messiah, Ma Rainey’s Black Bottom, Mank, Soul e Sound of Metal gañaron cadanseus dous premios. Druk, Colette, If Anything Happens I Love You, Minari. Historia da miña familia, My Octopus Teacher, Promising Young Woman, Tenet e Two Distant Strangers gañaron un premio.
Esta cerimonia foi a primeira dende a 78ª edición dos premios en 2006 que un filme non consegue máis de tres premios, e foi a primeira vez dende a 44ª edición dos premios en 1972, cando a cerimonia pechou co Óscar Honorífico para Charlie Chaplin, que a cerimonia non rematou co premio ó mellor filme (acabou cos de mellor actriz e actor).
Game of Thrones (tempada 3)
A terceira tempada da serie de televisión Game of Thrones estreouse o 31 de marzo de 2013 na canle HBO. A HBO renovou a serie para a terceira tempada o 10 de abril de 2012, nove días despois da estrea da segunda tempada. A produción comezou en xullo de 2012.
93ª edición dos Óscar
Foi a cerimonia dos Óscar con menos espectadores até a data, con 9,85 millóns de televidentes.
Game of Thrones (tempada 3)
Como as outras dúas tempadas, a terceira consta de dez episodios. Está baseada na primeira metade de A Storm of Swords, o terceiro libro da saga de novelas A Song of Ice and Fire creada por George R. R. Martin, da cal a serie é unha adaptación.
93ª edición dos Óscar
Gañadores e nomeados
miniatura|dereita|150px|[[Chloé Zhao, mellor filme e mellor directora.]] miniatura|dereita|150px|[[Frances McDormand, mellor filme e mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[Anthony Hopkins, mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[Youn Yuh-jung, mellor actriz secundaria.]] miniatura|dereita|150px|[[Daniel Kaluuya, mellor actor secundario.]] miniatura|dereita|150px|[[Emerald Fennell, mellor guión orixinal.]] miniatura|dereita|150px|[[Christopher Hampton, mellor guión adaptado.]] miniatura|dereita|150px|[[Florian Zeller, mellor guión adaptado.]] miniatura|dereita|150px|[[H.E.R., mellor banda sonora orixinal.]] miniatura|dereita|150px|[[Tiara Thomas, mellor canción orixinal.]] miniatura|dereita|150px|[[Pete Docter, mellor filme animado.]] miniatura|dereita|150px|[[Dana Murray, mellor filme animado.]] miniatura|dereita|150px|[[Thomas Vinterberg, mellor filme internacional.]] Os nomeados da 93ª edición dos Óscar foron anunciados o 15 de marzo de 2021, nunha retransmisión global en directo a través da páxina oficial, presentados por Priyanka Chopra Jonas e Nick Jonas.
Melissa Auf der Maur
Melissa Gaboriau Auf der Maur, nada en Montreal o 17 de marzo de 1972, é unha baixista, guitarrista, cantante e fotógrafa canadense. Como baixista, Melissa participou nos grupos de rock alternativo Tinker, Hole e The Smashing Pumpkins. No ano 2004 editou o seu primeiro traballo en solitario, Auf der Maur, e posteriormente, o 30 de marzo do 2010 apareceu o seu segundo álbum, Out of Our Minds.
Game of Thrones (tempada 3)
Elenco convidado
miniatura|upright=0.6|[[Thomas Sangster (Jojen Reed)]] miniatura|upright=0.6|[[Ciarán Hinds (Mance Rayder)]]
93ª edición dos Óscar
Gañadores e nomeados
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Game of Thrones (tempada 3)
Elenco convidado
"Little Bart" foi o oso contra o que loitou Brienne no foxo de Harrenhal.
Melissa Auf der Maur
Primeiros anos
Melissa naceu en Montreal e é filla do xornalista e político Nick Auf der Maur (fillo de emigrantes suízos), e da tradutora literaria e xornalista Linda Gaboriau. A súa nai neceu nos Estados Unidos, e debido a iso Melissa ten dobre nacionalidade canadense-estadounidense.
En Montreal, Auf der Maur foi áescola Fine Arts Core Education (FACE) eao instituto Moving in New Directions (MIND), ofrcendo ámbolos dous centros unha educación alternativa. En FACE fi membro do coro clásico, e en MIND foi "parte da pequena alite inglesa" e fíxose amiga da irmá de Leonard Cohen, Lorca, e de Rufus Wainwright. No colexio comezou a interesarse pola fotografía e posteriormente asistiría á Concordia University, onde se graduou en fotografía en 1994. Aos 19 anos, mentres estaba na Concordia, Auf der Maur comezou a traballar como DJ en Bifteck, un club de rock moi coñecido onde coñeceu a varios músicos como Steve Durand.
Tinker
Durante o seu tempo como DJ no Bifteck, Auf der Maur coñeceu ao tamén estudante da Concordia University Steve Durand, co cal formou a banda Tinker en novembro de 1993. Durand encargouse da guitarra e Auf der Maur comezou a tocar o baixo, usando un Fender Precision Bass que o seu pai lle mercara polo seu 21 aniversario. O dúo recrutou a un segundo guitarrista, Jordon Zadorozny, e a un batería e comezou a actuar en locais de Montreal.
Nun concerto de The Smashing Pumpkins en Les Foufounes Électriques en 1991, Auf der Maur fíxose amiga do vocalista e guitarrista Billy Corgan. Durante a actuación, o compañeiro de habitación de Auf der Maur interrumpiu á banda entre cancións e lanzou unha boterra de cervexa ao escenario, levando a un enfrontamento entre el e Corgan. Auf der Maur explicou:"'Meu amigo Bruce [Cawdron], que despois sería o batería de Godspeed You! Black Emperor, estaba alí e susurrou, 'Deus, ese tipo ten actitude. Están actuando como se tocasen nun estadio. E despois lanzoulle unha botella a Billy e berrou, 'Deixa a maldita actitude!' Bill baixou do escenario, puxo as súas mans ao redor do pescozo de Bruce e comezaron a pelexar. Eu pensei, 'Ben. Acabas de arruinar o concerto'. Despois achegueime a Billy e díxenlle, 'Gustaríame disculparme en nome de Montreal. Sodes a miña nova banda favorita'.'" miniatura|Auf der Maur ao vivo en 2005 Auf der Maur e Corgan tiveron unha amizade por correspondencia. Tras meses sen contacto, Auf der Maur enviou unh carta a Corgan pedíndolle que Tinker fose abreconcertos de The Smashing Pumpkins no seu próximo concerto en Montreal. Corgan aceptou a petición e Tinker realizou o maior concerto da súa carreira, diante de 2, 500 persoas, abrindo para The Smashing Pumpkins en Métropolis, o día 30 de novembro de 1993. Auf der Maur recordou que Corgan "palmeoume as costas. Dixo, 'Es unha moi boa baixista. Estarás na miña banda algún día.' Foi como un soño feito realidade, exactamente o tipo de impulso á miña confianza que necesitaba".
Tinker tivo unha breve carreira de gravacións, lanzando tan só dous sinxelos de 7", "Realalie" e "Green Machine", a través do selo independente Bear Records en 1994. O grupo separouse en verán de 1994 despois de que Auf der Maur aceptase a invitación de Courtney Love para converterse na baixista de Hole, unha invitación que inicialmente declinou:"'Billy chamoume e dixo, 'Vou ir pola cidade polo Lollapalooza a próxima semana. Pero a gran noticia é, vas a unirte á banda da miña amiga Courtney.' E foi entón cando empezou todo ... Nunha semana todos os meus amigos chamaron e dixeron, 'Estás tola?' Meu pai dixo, 'Que mes estás dicindo? O gran tipo Pumpkin ofreceuche un traballo real na música e ti dixeche non?' Nese momento, Courtney conseguiu o meu número de teléfono e dixo, 'Que queres dicir, non queres unirte á miña banda? Vaste subir a un avión a Seattle mañá.' E fíxeno. Ela e Patty viñeron recollerme ao aeroporto, e ela foi moi divertida, moi doce. E foi moi boa comigo dende o primeiro día. Moi acolledora. Tiña a todas esas coidadoras de nenos e asistentes lesbianas. Había un clan realmente xenial de lesbianas maternais e coidadosas. Todo o mundo era moi bo'.'"
Hole
En xuño de 2009, NME informou de que Hole estaba reformándose. Love firmou que Auf der Maur volvería a unirse como baixista para gravar o seu seguinte álbum Nobody's Daughter, que ía ser finalmente un traballo de Hole, e actuar na xira de promoción. Auf der Maur dixo que estaba "sorprendida e decepcionada" polo anuncio e que non tiña intención de participar na banda reformada. A pesar de distintas cuestións legais, Nobody's Daughter lanzouse como o curto álbum de Hole en abril de 2010 con Shawn Dailey substituíndo a Auf der Maur como baixista.
Hole reuniuse novamente, coa formación do Celebrity Skin composta por Love, Erlandson, Auf der Maur e Schemel, para unha única actuación no Public Assembly en Brooklyn, Nova York o 12 de abril de 2012 nunha festa tras un pase da película de Schemel Hit So Hard (2011). Inicialmente Auf der Maur, Erlandson e Schemel estaban actuando como trío ata que Love chegou para unha interpretación espontánea de "Miss World" e "Over the Edge". The Quietus informou en abril de 2014 que os catro membros reuníranse, aínda que en entrevistas posteriores Love quitoulle importancia ao de falar sobre unha inminente reunión. En abril de 2016, Auf der Maur dixo nunha entrevista que xa non tiña enerxía nin tempo para unha reunión plena, pero que estaría interesada en rematar o legado de Hole cun disco retrospectivo e unha pequena xira.
The Smashing Pumpkins
A baixista orixinal de The Smashing Pumpkins, D'arcy Wretzky, deixou a banda en setembro de 1999 durante a gravación do seu quinto álbum de estudio, Machina/The Machines of God (2000). No mes de outubro Auf der Maur foi recrutada como substituta de D'arcy por Billy Corgan, co cal seguia matendo a amizade dende o seu tempo en Tinker e Hole. "Courtney sabía que marchaba para realizar o meu proxecto en solitario", explicou. "Pero entón, casualmente, a semana que deixaba Hole foi cando D'arcy deixou os Pumpkins. Así que, nunha semana, Billy chamoume e díxome, 'As estrelas aliñáronse: e o moment de que te unas á miña banda.' Tiven que facelo."
Auf der Maur non apareceu nin en Machina/The Machines of God nin en Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music (2000) xa que os baixos que faltaban foron gravados por Corgan, pero tocou cos Pumpkins durante a xira de Machina dende decembro de 1999 ata decembro de 2000. Durante a xira a banda tocou en América do Norte, Xapón, Europa e Suráfrica, e esta foi descrita por Auf der Maur como "moi ambiciosa". A baixista tamén tocou na súa derradeira aparición en televisión no programa The Tonight Show with Jay Leno e no derradeiro concerto no Cabaret Metro de Chicago o 2 de decembro de 2000, ademais de nos videos musicais do grupo. The Smashing Pumpkins separouse a finais dese ano.
En febreiro de 2006, a MTV informou de que Corgan e o batería Jimmy Chamberlin asinaran un novo contrato de representación con Azoff Management, cun portavoz confirmando que asinaran o contrato co nome de The Smashing Pumpkins. Como resposta, Auf der Maur dixo nunha entrevista que "mentres Billy teña Jimmy, pode facer un disco esecial dos Pumpkins, estou segura", e cando se lle preguntou sobre a súa implicación dixo que non estaba planeando participar na reunión, pero destacando que os seus "servizos están sempre aí para tocar [as súas] canción favoritas. Se D'arcy non está dispoñible, sempre estou feliz de ser a segunda na lista". A pesar do seu interese inicial e da ausencia de Wretzky, The Globe and Mail informou en abril de 2007 que Auf Der Maur confirmara que non se uniría a The Smashing Pumpkins.
The Chelsea e Hand of Doom
Despois da ruptura de The Smashing Pumpkins, no ano 2002, Auf der Maur, xunto coa batería Samantha Maloney (Mötley Crüe, Hole, Peaches), Peaches, Paz Lenchantin (A Perfect Circle, Zwan) e Radio Sloan (Peaches, The Need, The Courtney Love Band) crearon unha nova banda chamada The Chelsea, polo hotel Chelsea de Nova York onde Auf der Maur vivira moito tempo. O grupo realizou un único concerto nos Ánxeles, tocando versións e cancións propias, algunhas das cales eran versións temperás de temas que aparecerían no álbum de estrea en solitario de Auf der Maur. Posteriormente Courney Love fíxose cos servizos de Maloney e Sloan para a súa banda de apoio para a promoción do seu álbum America's Sweetheart (2004) e chamouna The Chelsea.
Traballo en solitario
Nunha entrevista no ano 2007 Auf der Maur anunciou que rematara o seu segundo traballo en solitario que iría acompañado dunha novela gráfica e unha película conceptual, e aparecería no outono do 2009. Unha páxina oficial cotiña adiantos do proxecto, un trailer do filme lanzado en agosto de 2007, e nun blog Auf der Maur documentba as distintas fases do traballo. Tras disputas con Capitol e verse "atrapada por lgúns trámites burocráticos" que adiaron o lanzamento do proxecto, Auf der Maur deixou discográfica para asegurar o control creativo e lanzar a súa música baixo os seus propios termos.
Un EP titulado ... This Would Be Paradise apareceu en novembro de 2008 en formato de 7" e como descarga dixital en iTunes. O EP de tres temas publicouse a través de Urbanited Music, un selo independente baseado nos Países Baixos e lnzouse co nome abreviado de MAdM, que usou para os seus seguintes lanzamentos. Tras o lanzamento do EP realizou unha curta xira de seis datas polo Canadá e o norte de Europa, sendo os seus primeiros concertos dende a xira de 151 datas para promocionar Auf der Maur en 2004 e 2005.
A finais de 2009 lanzouse o primeiro sinxelo do novo traballo, "Out of Our Minds", de xeito gratuíto a través da súa páxina oficial, e o EP OOOM. Os dous lanzamentos foron editados a través de PHI–MAdM Music Inc., o seu propio selo musical, unha división do PHI Centre Group baseado en Montreal. Auf der Maur tamén asinou un contrato de distribución internacional con Roadrunner Records, que publicou os lanzamentos fóra de América do Norte.
Outras colaboracións
Auf der Maur xirou brevemente co líder de The Cars, Ric Ocasek, en 1997, despois de tocar o baixo e de facer coros no seu álbum en solitario Troublizing. Colaborou co grupo francés Indochine na canción "Le grand secret", cantando un dueto en francés con Nicola Sirkis, con gran éxito en Francia. Auf der Maur uniuse á banda ao vivo para interpretar a canción en varias ocasións e aparece no video musical do tema. O 22 de febreiro de 2002 realizou un curto concerto acústico de cancións súas durante unha actuación de Indochine en París. Auf der Maur tamén contribuíu tocando o baixo e facendo coros co seu amigo da infancia Rufus Wainwright, no seu álbum de 1998 Poses, e aparece no seu video musical de 1998 de "April Fools". En 2008 colaborou co músico canadense Daniel Victor no seu proxecto Neverending White Lights. Xuntos gravaron a canción "The World is Darker", da cal se editou un video musical en marzo dese ano. Auf der Maur tamén colaborou en álbums de artistas como Ryan Adams, Ben Lee, Idaho, The Stills e Fountains of Wayne.
Fotografía
Auf der Maur licenciouse en fotografía, especializándose en autorretrato, na Concordia University cando foi invitada a unirse a Hole en 1994. Publicáronse fotos súas en Nylon, Bust, Mastermind, National Geographic e American Photo, entre outras revistas. Tamén se puideron ver na exposición The Kids are Alright en Sotheby's, en Nov York, xunto con fotografías de Yelena Yemchuk.
En 2001 realizou unha exposición en solitario co nome de Channels, amosando principalmente imaxes da vida na estrada, con imaxes de pantallas de televisión en hoteis como tema recorrente (de aí o seu nome). A exposición inaugurouse o 9 de setembro de 2001 na Secret Gallery de Brooklyn, pero pechouse polos ataques do 11 de setembro. A exposición puido verse novamente no O Patro Vys, en Montreal, en maio de 2006.
Basilica Hudson
miniatura|250x250px|Basilica Hudson en 2012 No ano 2010, Auf der Maur mercou, xunto co director de cine independente Tony Stone e os seus país, os artistas Bill Stone e Nancy Stone, un edificio histórico en Hudson, Nova York. O edificio construíuse orixinalmente na década de 1880 como unha fundición que fabricaba rodas para vagóns de ferrocarril, e posteriormente converteuse nunha fábrica de pegamento que acabou pechando na década de 1980. Auf der Maur e Stone convertérono nun centro cultural onde se realizan diversas actividades artísticas e concertos.
Vida persoal
Auf der Maur esta casada co director de cine Tony Stone e xuntos teñen unha filla que naceu en outubro de 2011. A través da súa nai e medio-irmá do arquitecto Yves de Fontenay.
Carneiro (molusco)
Chamáselle tamén carneirolo e cascarneiro, así como ameixa vella ou burro. Ríos Panisse recolleu de distintas fontes escritas e en distintos portos galegos os nomes de carneiro e carneirolo para o berberecho (e puntualmente para outros bivalvos); e o de carneiro aplicado a certas especies de peixes. En Panxón chámano reló.
Supón que a etimoloxía procede das "arrugas de la concha semejantes a un vellón".
Descrición
A cor oscila entre a parda, grisalla ou amarelada, normalmente uniforme sen ser inhabituais as manchas de tons máis escuros. O interior da cuncha é branco cunha mancha púrpura pálida ou marrón no punto de inserción do músculo adutor posterior.
Os sifóns son curtos e desiguais. O pé, grande e triangular.
Hábitat e distribución
O carneiro esténdese polo Atlántico, desde as illas británicas ata Angola, e tamén abonda no mar Mediterráneo.
Vive en augas pouco profundas, que quedan ó descuberto ó baixa-la marea, sobre fondos pedregosos, aproveitando as zonas areosas ou de lama.
Auckland
Auckland (en Tāmaki-makau-rau) é a área metropolita máis grande de Nova Zelandia e o maior núcleo de poboación do sur do Pacífico. Aínda que Wellington é a capital de Nova Zelandia, Auckland é a cidade máis importante, poboada e a capital económica do país.
Carneiro (molusco)
Pesca
Captúrase mediante o marisqueo a pé, co sacho. Para localizalo aprovéitase o chorro de auga que bota como resposta ós golpes do sacho na area. Tamén se pesca en marisqueo a flote, co rastro.
Non goza de moito aprecio gastronómico, xa que a carne é dura de máis. Aprovéitase para elaboración de conservas.
Auckland
A 37 graos de latitude sur, na illa Norte, a cidade de Auckland está situada sobre un estreito istmo que separa dous portos naturais: o porto de Manukau, aberto ao Mar de Tasmania, ao oeste e o de Waitemata, que se abre ao golfo de Hauraki do océano Pacífico, ao leste. A área metropolitana de Auckland esténdese aproximadamente entre Bombay Hills ao sur e a península de Whangaparaoa ao norte.
Entidades territoriais
A área metropolitana de Auckland comprende cinco entidades territoriais diferentes. Trátase das cidades de North Shore ao norte, Waitakere ao oeste, a cidade de Auckland propiamente dita no centro, e Manukau, así como o distrito de Papakura, ambos os dous no sur.
Todas estas entidades territoriais pertencen á rexión de Auckland, constituíndo a maior parte desa rexión. Só se considera que non pertencen á área metropolitana de Auckand o distrito de Rodney ao norte e a metade do distrito de Franklin ao sur (a outra metade do distrito de Franklin está situada na rexión de Waikato).
Poboación
A maioría dos habitantes é de orixe europea (aproximadamente un 60%), predominantemente de orixe británica, mais tamén hai importantes comunidades maorís e das illas do Pacífico. De feito, Auckland é a cidade con máis habitantes polinésicos do mundo. Tamén existen importantes comunidades de asiáticos (fundamentalmente chineses), debido ás altas taxas de emigración a Nova Celanda, que desembocan principalmente en Auckland.
Volcáns
Auckland está construído entre e sobre volcáns. Os volcáns, dos que hai uns 48, toman forma de conos, lagos, estanques, illas e depresións. Todos os volcáns están extinguidos aínda que o campo no que están situados soamente está dormido. O máis recente e o máis grande de todos eles é a illa de Rangitoto que se formou hai menos de 1000 anos. O seu tamaño, simetría e posición que garda a entrada ao porto de Waitemata e a súa visibilidade desde moitas partes da rexión faina o elemento natural mais recoñecíbel de Auckland.
Tráfico
Auckland sempre tivo problemas de tráfico. Pouco despois da construción do Auckland Harbour Bridge, houbo que engadir catro carrís, dous en cada lado, xa que non era capaz de soportar o tráfico existente. En xullo de 2003 inaugurouse o Centro de Transporte Britomart. En marzo de 2004 o alcalde John Banks anunciou a construción do corredor de transporte do leste, que incluía a construción dunha nova autoestrada. Non obstante a enorme oposión ao proxecto (cun custo de 4.000 millóns de NZ$) fixo que a construción da autoestrada finalmente se abandonase.
Clima
O clima da cidade é temperado, con veráns longos e calorosos e invernos un pouco máis fríos e tamén longos. A temperatura en xaneiro é duns 21-24 graos (aínda que en febreiro e marzo acostuma facer máis calor que en xaneiro), e a temperatura de xullo acostuma ser duns 14-16 °C. Hai precipitacións abundantes durante todo o ano (máis de 1000 mm ao ano), especialmente en inverno.
Aeroporto
Auckland International Airport, o aeroporto máis grande, localízase xunto ao porto de Manukau, no barrio de Mangere. Hai negociacións desde hai moito tempo para desenvolver outro aeroporto en Whenuapay, aproveitando un campo militar fora do uso ao noroeste.
O nacemento de Auckland
Despois da firma do tratado de Waitangi, a principios de 1840, o gobernador da colonia, William Hobson, tivo que elixir unha capital para a colonia. Ata entón, a capital efectiva era Kororareka, na actualidade chamado Russell, en Bay of Islands (a baía das illas). Non obstante, Kororareka estaba moi lonxe do resto do país e tiña unha mala reputación debido á embriaguez e inmoralidade dos seus habitantes.
A opción obvia, incluso naquel tempo, era probabelmente Port Nicholson (Wellington). Situada ao sur da Illa Norte e coa súa poboación medrando axiña, tiña moitas opcións. Non obstante, tratábase dunha localidade fundada e dominada pola New Zealand Company (Sociedade Neozelandesa) e polos irmáns Wakefield. É máis, tiña unha mala reputación a conta dos seus relacións cos maoríé e a ocupación pouco escrupulosa e pode que ilegal da terra.
With Yo' Heart, Not Yo' Hands
"With Yo' Heart, Not Yo' Hands" é unha canción da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editada en 1990 como sinxelo. O tema do título trátase dunha versión dunha canción de Malfunkshun.
Auckland
O nacemento de Auckland
Sobre a base dos consellos do misioneiro Henry Williamson, Hobson elixiu a praia sur do porto natural de Waitemata como a súa nova capital. A terra necesaria adquiriuse axiña aos seus propetarios (a tribo maorí dos Ngati Whatua), e a cerimonia de fundación tivo lugar ás 13 horas do 18 de setembro de 1840. Hobson elixiu o nome en honra de George Eden, primeiro duque de Auckland, protector e amigo de Hobson.
Desde as primeiras épocas, a zona leste de asentamento foi reservada a oficiais do goberno mentres que os mecánicos e artesáns, coñecidos como colonos "extraoficiais", asentáronse ao oeste. Esta división social existe aínda hoxe en día.
Por fin, a capital mudou a Port Nicholson, logo renomeado como Wellington. As vantaxes dunha posición central chegaron a ser aínda máis obvias cando a Illa Sur creceu en prosperidade co descubrimento do ouro en Otago e o desenvolvemento da cría de ovellas e a refrixeración.
Eclipse (programa)
thumb|Eclipse-Luna-Logo Eclipse é un programa informático para o desenvolvemento de aplicacións. Eclipse emprega linguaxes de programación como: Ada, ABAP, C, C++, C#, Clojure, COBOL, D, Erlang, Fortran, Groovy, Haskell, JavaScript, Julia, Lasso, Lua, NATURAL, Perl, PHP, Prolog, Python, R, Ruby (incluíndo Ruby on Rails framework), Rust, Scala e Scheme. Tamén pode traballar en LaTeX (vía TeXlipse plug-in) e con paquetes para software Mathematica.
Está licenciado coa Eclipse Public License.
O Mandarim
O Mandarim é unha novela do escritor portugués Eça de Queirós. Foi escrita en Angers (Francia) en xuño de 1880 e publicada por entregas no Diário de Portugal entre o 7 e o 18 de xullo dese mesmo ano. Tamén en 1880 foi publicada nunha versión ampliada por Chardron
Trama
Teodoro é un amanuense que habita nunha casa de hóspedes en Lisboa e leva unha vida rutineira, pero ten a esperanza de ser rico. Nun libro vello mercado na Feira da Ladra Teodoro le que existe na China un mandarín fabulosamente rico, e que se o lector toca unha pequena campá, o chinés morrerá e quen a toque herdará todos os seus bens. Nese momento preséntase na habitación de Teodoro o Diaño, e ínstao a tocar a campá. Teodoro faille caso e ten unha visión na que uns descoñecidos mencionan a morte de Ti-Chin-Fú. Un mes despois comunícanlle que herdou unha fabulosa suma de cartos dun mandarín así chamado.
Nun principio Teodoro dedícase a gozar da súa riqueza, pero vano invadindo os remorsos, xa que se considera culpable da morte de Ti-Chin-Fú, e imaxina que os herdeiros lexítimos poden encontrarse na indixencia por culpa del. Xa que logo, decide viaxar a China para reparar o seu crime. En Pequín coñece un xeneral ruso, chamado Camilloff, e a súa esposa, coa que mantén unha relación adúltera. Seguindo o consello de Camilloff viaxa á provincia en que vivía Ti-Chin-Fú, pero é asaltado por uns bandidos e dado por morto. É recollido por uns sacerdotes lazaristas, que coidan del ata que, reposto, decide marchar da China. De volta en Lisboa regresan os remorsos, e decide volver á vida que tiña antes, pero segue presentándoselle a imaxe do mandarín. Suplica ao Diaño que quede coas súas riquezas e resucite o mandarín, pero este dille que xa é imposible. Teodoro, sentíndose morrer, fai testamento e lega os cartos ao Diaño.
Recepción
A publicación da novela non tivo demasiado eco no seu momento. Os partidarios do Naturalismo, que recibiran moi positivamente obras anteriores de Eça de estética realista como O Crime do Padre Amaro ou O primo Basílio, quedaron desagradablemente sorprendidos polo relato ton fantástico da narración.
Porén, o escritor Oliveira Martins enviou a novela ao editor Ladislaw Mickiewicz en 1884 para que a publicase traducida ao francés na Revue Universelle Internationale de París. Para esta nova edición o autor redactou unha carta-prefacio, na que xustifica o ton fantástico da obra como un divertimento, acorde co fantasioso carácter portugués, se ben afirma que non renuncia en absoluto á estética naturalista.
Narración
A obra está narrada en primeira persoa polo protagonista, Teodoro. A trama desenvólvese principalmente en Lisboa, París, Pequín e Manchuria, con viaxes en barco e tren polo medio.
La vida breve
La vida breve  (en galego A vida breve) é unha ópera en dous actos de Manuel de Falla con libreto en castelán de Carlos Fernández Shaw. Foi estreada en francés (sobre unha adaptación de Paul Milliet) o 1 de abril de 1913 no Casino Municipal de Niza. O libretista, un prolífico autor de libretos de zarzuela, deulle a Falla un texto tipicamente andaluz e dramaticamente feble, sobre o cal Falla compuxo unha música na que se fai patente certa influencia do verismo e da estética típica da zarzuela castiza, mais cunha técnica orquestral e un brillo que fixeron desta obra a ópera en castelán máis representada.
Trátase dunha ópera breve, na cal os acontecementos dramáticos se precipitan rapidamente e onde o elemento popular, en forma de danzas e coplas, serve para dar un meirande contido musical, non aportando nada dende o punto de vista dramático - máis ben entorpecendo a acción. Porén, é xustamente nas danzas e nos elementos populares, onde se encontra o mellor da música. Só unha dirección escénica intelixente e imaxinativa pode salvar a La vida breve como peza teatral, dada a dificultade de narrar axeitadamente os acontecementos sen caer na confusión ou o tópico, nunha obra que segundo Federico Sopeña "apenas montada como ópera-ballet resiste".
Os fragmentos máis célebres da ópera son as dúas danzas sinfónicas, que decote se interpretan como pezas de concerto.
Neyron
Neyron é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Barreiros, Rioaveso, Vilalba
Barreiros é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Antonino Castro Mosquera
Antonino Luís Castro Mosquera, nado en Ribadumia e finado no mesmo concello o 8 de setembro de 1938, foi un xuíz de paz e político galego.
Traxectoria
Veciño de Barrantes. Cursou estudos de dereito na Universidade de Santiago de Compostela, pero non rematou a carreira. Foi un dos fundadores do Umia F. C. en novembro de 1923. Foi nomeado xuíz muncipal de Ribadumia en decembro de 1923. Foi xuíz de paz en Barrantes e secretario de Izquierda Republicana de Ribadumia. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 eludiu unha tentativa de dención no seu domicilio, logrou embarcar en Vilagarcía e marchar a Buenos Aires. Desde alí pasou a Francia. Volveu ao Madrid republicano para ser intervido dun cancro e regresou a Francia. Xa moi enfermo, a través da Cruz Vermella Internacional, puido volver a súa casa de Barrantes en 1938, morrendo ao pouco tempo. A súa muller Carmen Carbó foi depurada no seu posto de mestra.
Vilaboa, Mezonzo, Vilasantar
Vilaboa é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 12 habitantes (oito homes e catro mulleres).
Patrimonio
O hórreo de Vilaboa é considerado unha das hórreas (variante de máis largura) de maiores dimensións de Galiza. Protexido estruturalmente polo PXOM, foi restaurado após o ano 2017, cando o concello abriu un proceso administrativo ós propietarios por mor do mal estado de conservación.
A coñecida como Casa de Mera, igualmente protexida, e á cal pertence o devandito hórreo, está relacionada posibelmente co Pazo de Mende. Posúe dous escudos de pedra na fachada nos cales aparecen representadas as armas das liñaxes dos Ponte e dos Andrade.
Marta Flich
Marta Flich, nada en Valencia o 21 de xullo de 1978, é unha actriz española.
Traxectoria
Nada en Valencia, viviu gran parte da súa vida en La Vall d'Uixó. Ao sete anos comezou a estudar piano e canto no conservatorio de música. É licenciada en Economía pola Universidade de Valencia e máster en Comercio Internacional pola Universidade de Delaware. Traballou en banca, profesión que compaxinou coa súa formación en interpretación. Ademais de actriz, tamén traballou como presentadora de televisión.
Desde 2016 colabora no Huffington Post nun vídeo-blog onde explica a actualidade económica dunha maneira sinxela e mordaz.
A Carballeira, Rioaveso, Vilalba
A Carballeira é un lugar da parroquia de Rioaveso, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Arteria recorrente cubital anterior
miniatura|250px|Arterias da man A arteria recorrente cubital anterior é unha arteria do membro superior, derivada da arteria cubital á altura do cóbado. Discorre entre o músculo braquial anterior e o músculo pronador redondo, aos que vasculariza. Á altura do epicóndilo medial, anastomósase coa arteria cubital colateral inferior e coa superior.
Macedonia do Norte
Macedonia do Norte (en Северна Македонија; en Maqedonia e Veriut), oficialmente República de Macedonia do Norte (en Република Северна Македонија), é un país europeo situado na península dos Balcáns, resultante do despezamento da República Federal Socialista de Iugoslavia. Limita ao norte con Serbia, ao leste con Bulgaria, ao sur con Grecia e ao oeste con Albania. A súa capital é Skopje.
En 1991, a antiga República Socialista de Macedonia proclamou a súa independencia da República Federal Socialista de Iugoslavia baixo o nome oficial de República de Macedonia. Esta denominación foi rexeitada por Grecia, debido á coincidencia do nome do país coa histórica rexión grega de Macedonia. O país converteuse en membro da Organización das Nacións Unidas, mais como consecuencia da disputa con Grecia foi admitido co nome provisorio de Antiga República Iugoslava de Macedonia (en macedonio: Поранешна Југословенска Република Македонија), expresión que foi empregada por outras organizacións internacionais. En xuño de 2018, Macedonia e Grecia asinaron o acordo de Prespa, que estipulaba que o país debía cambiar o seu nome a República de Macedonia do Norte erga omnes. Este cambio entrou en vigor o 12 de febreiro de 2019 cunha transición de varios meses para os pasaportes, matrículas, moedas, aduanas, sinais de fronteira e páxinas webs gobernamentais inter alia.