cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viveiro
Patrimonio
A ponte da Misericordia, ou Ponte Maior, cruza a ría até Covas. Construíuse entre 1462 e 1544 e recibe o nome pola capela da Misericordia, construción renacentista (s. XVII) que se atopa no extremo oeste. A ponte conserva dez arcos de pedra de cantería de medio punto, con luces de entre 6 e 7,8 m. miniatura|250px|Igrexa de San Francisco. A Praza Maior está presidida polo monumento a Pastor Díaz, recentemente desprazado cara a unha esquina.
A igrexa románica de Santa María do Campo (s. XII) ten na portada principal tres pares de columnas co tímpano liso. A torre das campás rematouse no século XVIII e a do reloxo no XIX. No século XV engadíuselle unha capela lateral, no XVI a sancristía e no XVIII a capela do Rosario.
A Igrexa conventual de San Francisco tamén é Monumento Nacional. É gótica (s. XIV mais claustro do XVII). A ábsida ten ventanais altos e estreitos. Na capela gótica de Santo Ildefonso hai un retablo do século XIV. No muro esquerdo da nave atópase o sartego oxival da beata Constanza de Castro.
Símbolos
Viveiro ostenta a categoría histórica de cidade, cos títulos de «Moi nobre e moi leal» e con tratamento de «Excelencia» para o seu concello. O concello de Viveiro, en sesión do 18 de xuño de 1891, solicitou ó Ministro de Gobernación a concesión do título de cidade e o tratamento de «Excelencia» para o concello, baseando esta súplica:
85px|esquerda
O escudo heráldico municipal de Viveiro está composto dos seguintes elementos:
150px|dereita A bandeira municipal de Viveiro está composta de seis franxas horizontais de igual ancho entre si. As súas cores son o azul e o branco, sendo a primeira franxa da parte superior en cor azul. O seu deseño é igual que no da Provincia marítima de Lugo, xa que séculos antes se coñecía como a Provincia marítima de Viveiro.
Lugares de Viveiro
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Viveiro vexa: Lugares de Viveiro.
Murias
O topónimo galego Murias pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
ONO
miniatura|dereita|220px|Logo de ONO. ONO (Vodafone Ono S.A.U. ) era unha empresa filial de telecomunicacións de Vodafone España S.A.U., que opera en España desde 1998. Ofreceu servizos integrados de voz, televisión de pago e Internet a través da súa propia rede de cable de banda ancha.
Vlora Çitaku
Vlora Çitaku, nada en Podujeva o 10 de outubro de 1980, é unha política e diplomática kosovar que actualmente serve como embaixadora da República de Kosovo nos Estados Unidos  Anteriormente serviu como Cónsul Xeral de Kosovo en Nova York.
Antes de unirse á diplomacia de Kosovo, Vlora serviu como Ministra para a integración europea da República de Kosovo. Foi notable ao destacarse como unha das ministras máis exitosas entre 2011 a 2014 do goberno de Kosovo. Renunciou ó seu escano de deputada na Asemblea de Kosovo ó asumir o cargo gobernamental, que gañou como un dos tres candidatos máis votados.
Traxectoria
Vlora era só unha adolescente cando debutou como intérprete e cronista para un importante xornal occidental a inicios da guerra de Kosovo. Máis tarde converteuse en refuxiada durante a guerra de Kosovo e implicouse coa política desde 1999. Inicialmente foi portavoz do KLA e uniuse ó PDK despois da formación do partido no Kosovo da posguerra. Foi deputada ó Parlamento en dous mandatos. Afirma que superou os estereotipos en política de que hai que ser vello e home.
Foi Ministra Asuntos Exteriores en funcións entre o 18 de outubro de 2010 e 22 de febreiro de 2011.
Carolina Barco
María Carolina Barco Isakson, nada en Boston, Massachusetts, en 1951, é unha política e diplomática colombiana, filla do presidente Virgilio Barco (1986–1990). Foi Ministra de Relacións Exteriores e embaixadora ante Estados Unidos.
Traxectoria
Carolina posúe un título profesional en Socioloxía e Economía do Wellesley College en Massachusetts. Durante o tempo que durou o seu bacharelato en Wellesley College estudou un ano a maneira de intercambio na Université Libre de Bruxelles en Bélxica. Adicionalmente, Carolina é graduada como máster en Plan de Cidades da Universidade Harvard. Ten un Graduate School of Design e un máster en Negocios do Instituto de Empresas de Madrid, España.
En 2010 incorporouse ao Banco Interamericano de Desenvolvemento como coordinadora da Plataforma de Cidades Emerxentes e Sustentables.
O 18 de outubro de 2018 Carolina Barco foi nomeada nova embaixadora de Colombia en España.
Guadalupe Varela Coello
Guadalupe Varela Coello, nada en Caracas o 22 de xaneiro de 1961, é unha avogada e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Reside en Vigo dende 1966. Licenciada en dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi presidenta de Novas Xeracións do Partido Popular en 1986 e secretaria do grupo municipal do PP de Vigo (1987-1989). Nas eleccións autonómicas de 1989 foi elixida deputada no Parlamento de Galicia.
Porta do Leste (Delft)
A Porta do Leste (en neerlandés: Oostpoort) é a derradeira das cinco portas medievais da muralla da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
Anexa á porta está a ponte Kleine Oostpoortbrug.
Está situada no ángulo oriental da cidade vella, na desembocadura da canle Oostende na canle Rijn-Schie. Trátase do único testemuño das fortificacións medievais orixinais da cidade, xa que as restantes portas (Waterslootse Poort, Koepoort, e portas de Rotterdam, de Schiedam e da Haia), foron derrubadas ao longo do século XIX.
En 1967 foi declarado monumento nacional (Rijksmonument).
Historia e arquitectura
A súa constitución é dun corpo central de forma cuadrangular aberto por un arco baixo enmarcado entre dúas torres cilíndricas xemelgas. A parte superior de cada torre, octogonal e rematada en punta, foi engadida entre 1514 e 1519.
No pasado, nas súas inmediacións situábase o muíño do Leste, un dos muíños que formaban parte das murallas da cidade no século XVI e dos que hoxe só se conserba o muíño De Roos.
Entre 1962 e 1964, o complexo foi sometido a uns completos traballos de restauración, e desde 1988 utilízase como espazo para exposicións e como galería de arte.
Como curiosidade, no parque temático Huis Ten Bosch, no Xapón, hai unha réplica da Porta do Leste e a ponte anexa.
Estreito de Macasar
O estreito de Makassar é un estreito entre as illas de Borneo e Célebes en Indonesia. Ao norte únese ao Mar de Célebes, mentres que ao sur atopa o Mar de Xava.
O río Mahakam, na illa de Borneo, verte as súas augas no estreito. Os principais portos situados nas súas costas son os de Balikpapan (780.000  hab. en 2007) e Bontam, en  Borneo, e os de Macasar (1.315.000 hab. en 2004) e Palu (335.297  hab. en 2010) en Célebes. A cidade de Samarinda, en Borneo, localizada a beiras do Mahakam, atópase uns 48 km río arriba.
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional (OHI) define o Estreito de Makassar como unha das augas do Arquipélago das Indias Orientais. A OHI define os seus límites como segue:
A canle entre a costa leste de Borneo e a costa oeste de Celebes está delimitada:
No norte. Por unha liña que une Tanjong Mangkalihat, Borneo (1.03333°N, 118.95°W) e Stroomen Kaap (Cabo Rivers), Celebes (1.33333°N, 120.86667°W).
No sur. Por unha liña desde o extremo suroeste de Celebes (-5.61667°N, 119.45°W), a través da punta sur de Tana Keke, a o extremo sur da Illa Laut (Laoet) (-4.1°N, 116.1°W) desde a costa occidental da illa ata Tanjong Kiwi e desde alí cara a Tanjong Petang, Borneo (-3.61667°N, 115.95°W) no extremo meridional do estreito de Laoet.
Ligazóns externas
Macassar Strait: OS (Oceans) National Geospatial-Intelligence Agency, Bethesda, MD, USA
Ine Marie Eriksen Søreide
Ine Marie Eriksen Søreide, nada en Lørenskog o 2 de maio de 1976, é unha avogada e política norueguesa.
Traxectoria
Nada en Lørenskog, Eriksen Søreide estudou dereito desde 1995 na Universidade de Tromsø. Mentres foi estudante universitaria uniuse ao Partido Conservador de Noruega e participou na política local. No 2000 converteuse en membro do Comité Central Executivo do Høyre e presidenta da Mocidade Conservadora Noruega.
Eriksen Søreide comezou traballando como produtora para Metropol TV. Tralo peche de Metropol TV, Eriksen uniuse ao bufete de avogados Grette. Entre o 2001 e o 2009, participou na Comisión Permanente de Educación, Investigación e Asuntos Eclesiásticos. En 2005, foi elixida como deputada no Storting por Oslo. É desde 2013 Ministra de defensa de Noruega.
Lugares de Trazo
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Trazo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Trazo
A Ribeira, Cutián, Oza-Cesuras
A Ribeira é un lugar da parroquia de Cutián no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Selección de fútbol de Hungría
A selección nacional de fútbol de Hungría está controlada pola Federación Húngara de Fútbol. Hungría foi unha das primeiras seleccións relevantes na historia do fútbol europeo, chegando ó seu máximo nivel na época do "Equipo de ouro".
O equipo de Ouro
Hungría é recoñecida por ser un dos equipos de máis calidade e que máis influencia tiveron na historia do fútbol. Talvez esta escuadra sexa a inventora de moitos aspectos do xogo tal como se desenvolve hoxe en día. O "Aranycsapat" (Equipo de Ouro, en húngaro) estaba baseado na súa dianteira formada por Ferenc Puskás, Sándor Kocsis, József Bozsik, Nándor Hidegkuti e Zoltán Czibor. O propio Rinus Michels ten comentado que o Equipo de Ouro foi o primeiro en practicar o "Fútbol Total" que fixo popular Holanda nos anos 70. O adestrador húngaro, Gusztáv Sebes chamaba ao seu estilo de xogo futbol socialista. Entre o 4 de xuño de 1950 e a final do mundial de 1954 conseguiron o récord de 43 vitorias e 7 empates, con memorables partidos coma o que os enfrontou á selección inglesa no estado de Wembley onde gañaron por 3-6, sendo a vez primeira que Inglaterra era derrotada na súa propia casa. Así mesmo ten a máxima distinción da clasificación ELO de Fútbol con 2173 puntos en xuño de 1954 e o segundo posto con 2153 no ano 1956. Superan a equipos coma o Brasil, Inglaterra, Alemaña ou Italia.
Récords
O encontro entre Austria e Hungría en Viena en 1902 foi o primeiro encontro internacional xogado entre dous países non británicos. Hungría foi o primeiro equipo en vencer a Inglaterra na casa, coa vitoria por 3-6 no estadio de Wembley o 25 de novembro de 1953. Un ano despois, en Budapest os húngaros gañarían de novo, esta vez por 7-1. Segue a ser a peor derrota sufrida pola selección inglesa. Ostentan ademais o récord de encontros internacionais imbatidos (33), entre o 14 de maio e o 4 de xullo de 1954.
Máis partidos
miniatura|[[Gábor Király.]] Actualizado a 19 de novembro de 2019
Máximos goleadores
miniatura|[[Ferenc Puskás.]] Actualizado a 19 de novembro de 2019
Gran Premio de Mónaco de 1960
O Gran Premio de Mónaco de 1960 celebrouse o domingo 29 de maio 1960 no Circuíto de Mónaco. A carreira foi gañada por Stirling Moss do equipo Lotus seguido por Bruce McLaren de Cooper e Phil Hill de Ferrari. Foi a primeira vitoria na Fórmula 1 para o equipo fundado por Colin Chapman.
Demófilo Pedreira Rumbo
Cástor Demófilo Pedreira Rumbo, Nene, nado en Cortegada (Sarreaus), foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Pedreira Pazos. Cursaba estudos de Medicina en 1942. Vinculado ao PCE, organizou unha célula comunista clandestina nun sanatorio da Coruña que pertencía a un familiar. Facilitou a operación de apendicite do guerrilleiro Evaristo Candelas Pérez. Por medo a ser descuberto, fuxiu ao monte en agosto de 1942, integrándose no grupo Neira. Foi responsable de formación política, e despois xefe dos oficiais de enlace da zona da Coruña e Ferrol. A fines de 1942 puido embarcarse cara Buenos Aires, exiliándose na Arxentina. Cursou estudos de enxeñería e especializouse en pesca e conserva. Casou con Irene Carratalá Crespo. Co proceso de Reorganización Nacional o seu fillo Rafael Antonio Pedreira Carratalá foi detedo en La Plata o 19 de xaneiro de 1977, sendo un dos desaparecidos pola ditadura arxentina. Demófilo regresou a Galicia en 1978 intentando encontrar traballo nas empresas pesqueiras das Rías Baixas. Fracasou, pero ofrecéronlle a xerencia da filial de Dalcahue en Chiloé (Chile), onde se instalou.
Mesego, O Carballiño
Santa María de Mesego é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 370 habitantes, deles 173 eran homes e 197 eran mulleres, o que supón unha diminución de 22 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Nos seus terreos están asentados o estadio de fútbol do Carballiño, o Espiñedo, e, tamén o IES Manuel Chamoso Lamas, un dos dous institutos públicos da vila do concello (xunto co IES nº1 do Carballiño, en Señorín).
Nechtan nepos Uerb
Nechtan, neto de Uerb, morto no ano 616 foi un rei dos pictos dende o ano 595 até o 616. Suxeriuse que Nechtan é a mesma persoa que Neithon que gobernou o reino de Alt Clut.
Segundo a Crónica picta, Nechtan reinou durante 20 ou 21 anos. Mentres que a morte do seu predecesor Gartnait é citada no 597 polos Anais de Tigernach, a morte de Nechtan non está rexistrada con certeza. Puido ter sido Nechtan, fillo de Canu, cuxa morte aparece nos Anais do Ulster no 621, malia que esta hipótese é difícil de cadrala coa idea de que era Neithon, fillo de Guipno, fillo de Dyfnwal Hen de Alt Clut.
A Pereira, Santaballa, Vilalba
A Pereira é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
La Diagonale du fou
La Diagonale du fou é un filme franco-suízo de 1984 dirixido por Richard Dembo, producido por Arthur Cohn e protagonizado por Michel Piccoli, Alexandre Arbatt, así como Liv Ullmann, Leslie Caron, e Bernhard Wicki nos papeis secundarios.
O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa en 1984; e foi proposto polo goberno suízo, converténdose no primeiro filme dese país en gañar o premio. Tamén gañou o Premio Louis Delluc, o Prix de l'Académie du Cinéma e o César á mellor opera prima.
A Reigosa, Tourón, Ponte Caldelas
A Reigosa é un lugar da parroquia de Tourón, no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 208 habitantes (109 homes e 99 mulleres).
No lugar está o polígono industrial da Reigosa, anexo ao polígono industrial do Campiño. Neste lugar atópase a fábrica de Tafisa e as instalacións de Distribucións Arnoia e da conserveira Orbe entre outras empresas.
Na Reigosa hai un colexio de primaria, que dá servizo ás parroquias de Xustáns, Taboadelo e Tourón.
Homofobia liberal
A homofobia liberal é un concepto que define a aceptación da homosexualidade mentres se manteña oculta.
Termo
Autores como Alberto Mira (1965–) e Daniel Borrillo (1961–) utilízano como un tipo de homofobia, prevaleciente na sociedade española desde a década de 1980 e herdeira da homofobia da esquerda do século XX, caracterízase polo «si, pero...»: tolérase benevolentemente a homosexualidade, a condición do silencio da condición homosexual, da asimilación e da aceptación da «normalidade» do modelo heterocentrista, «polo seu propio ben». Critícase a exhibición das «plumas» pola súa visibilidade, calquera marca de subcultura ou estética LGTB e, por suposto, as manifestacións na rúa. Calquera transgresión desa norma é rexeitada como «victimista», «conciencia de gueto», «activista» ou «proselitista». En palabras de Mira:
A súa orixe pódese atopar no século XIX e o seu maior representante foi o endocrinólogo e escritor español Gregorio Marañón (1887-1960); máis obxectivo que a maioría, opúñase á criminalización da homosexualidade, pero avogaba polo seu ocultamiento. Durante o século XX, este pensamento foi apoiado pola esquerda. É coñecida a opinión do político e sociólogo madrileño Enrique Tenro Galván (1918-1986):
Na blogosfera tamén se sinalou que as supostas declaracións realizadas pola raíña Sofía nun libro de Pilar Urbano ―máis tarde cualificadas de «inexactas» pola Coroa―, constituían un exemplo de libro deste fenómeno: «Podo comprender, aceptar e respectar que haxa persoas con outra tendencia sexual, pero que sentan orgullosos por ser gais? Que se suban a unha carroza e saian en manifestacións? Si todos os que non somos gais saísemos en manifestación… colapsariamos o tráfico».
La Crónica (1872)
La Crónica foi un periódico editado en Pontevedra entre 1872 e 1873.
Historia e características
Subtitulado Periódico progresista democrático y órgano del Comité abolicionista de esta capital, apareceu en outubro de 1872. Fíxose eco do comité antiescravista creado en Madrid en novembro de 1868. Fundado e dirixido por Augusto E. Lorenzana. Entre os seus colaboradores figuraron Indalecio Armesto, Federico Sainz e Francisco M. González. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Andrés Landín. En febreiro de 1873 refundiuse con La República.
The Return of Jafar
The Return of Jafar (tamén coñecido como Aladdin and the Return of Jafar ou Aladdin 2: The Return of Jafar) é un filme estadounidense de 1994 producido por Walt Disney Pictures e Disney Television Animation. É a primeira secuela do filme de 1992 Aladdin, e serviu como o piloto da serie de animación. Estreouse o 20 de maio de 1994, sendo o primeiro filme de Disney lanzado directamente en formato vídeo, e o primeiro filme estadounidense en lanzarse neste formato. Gilbert Gottfried, Jonathan Freeman, Scott Weinger e Linda Larkin retoman os seus papeis do filme orixinal, con Jason Alexander e Dan Castellaneta (en substitución de Robin Williams) uníndose ao elenco.
Malia que o filme recibiu valoracións dispares e negativas, vendeu máis de 15 millóns de copias de VHS, recadando máis de 300 millóns de dólares sobre un orzamento de preto de 5 millóns, o que o converte no filme máis exitoso de tódolos lanzados neste formato na historia.
Coral Polifónica Eumesa
A Coral Polifónica Eumesa é unha agrupación coral de Pontedeume fundada en 1970 polo interese do seu primeiro director, o músico eumés Antonio Leira Díaz, máis coñecido polo seu alcume, O Patolo. É membro da Federación Coral Galega (FECOGA).
Traxectoria
No mes de febreiro de 1970 Antonio Leira impulsa a formación dunha coral en Pontedeume, axudando a formar a directiva da sociedade e ofrecéndose el mesmo a exercer a dirección musical. O domingo 29 de marzo dese ano, a coral fai a súa presentación oficiosa na igrexa parroquial da vila, cantando a misa e tres salmos, amais de dous motetes de Mason e Haendel. A presentación oficial ten lugar o 19 de xuño de 1970 no desaparecido Cine Eume. Nestas dúas primeiras actuacións integran a coral 75 e 70 voces respectivamente.
Antonio Leira dirixe a coral ata o ano 1982 no que, por motivos de saúde, cede a batuta a Antonio Illobre Toimil, mais a comezos de 1984 retoma a dirección o primeiro ata que abandona esta definitivamente a finais dese ano. O director desde 1985 é Xosé Paz Fernández, estudoso da tradición musical eumesa. Actualmente son arredor de 35 as voces da coral.
Durante todos estes anos actuou en numerosos lugares da xeografía galega e española. Así mesmo colabora co Concello na organización do Festival de Habaneras que se celebra desde 2004.
O seu repertorio é moi amplo, estando integrado por unha morea de estilos, fundamentalmente polifonía galega, clásica e antiga, habaneras, panxoliñas e música sacra.
Elbląg
Elbląg (en Elbing; en prusiano antigo: Elbings) é unha cidade do norte de Polonia, no límite oriental da rexión de Żuławy, que contaba con 119.317 habitantes (decembro 2019). É a capital do condado de Elbląg e encóntrase (desde 1999) dentro do voivodato de Warmian-Masurian. Anteriormente era a capital do voivodato de Elbląg (1975–1998) e tamén foi un condado do voivodato de Gdańsk (1945–1975).
Elbląg formou parte da Liga Hanseática, o que contribuíu moito ao progreso da cidade. Grazas ao acordo hanseático, a cidade foi vinculada a portos importantes como Gdańsk, Lübeck e Amsterdam. Elbląg uniuse a Polonia en 1454 e despois da caída da Orde Teutónica na Guerra dos Trece Anos recoñeceuse como parte de Polonia na Segunda Paz de Thorn en 1466. Entón prosperou e tornouse nun polo comercial importante, mais o seu crecemento foi finalmente paralizado pola Segunda Guerra do Norte e o Diluvio sueco
A cidade foi transferida a Prusia tras a primeira partición de Polonia en 1772. O seu papel comercial foi grandemente debilitado até a era da industrialización, que ocorreu no século XIX. Foi entón cando se proxectou o canal de Elbląg.
Despois da segunda guerra mundial a cidade volveu a formar parte de Polonia. As perdas da guerra foron catastróficas, especialmente a destrución do distrito da Cidade Vella, un dos máis espléndidos da Prusia Oriental.
Hoxe, Elbląg ten sobre 120.000 habitantes e é unha "cidade vibrante cunha base turística atractiva". Funciona como un centro académico e financeiro e entre os seus numerosos monumentos históricos destacan a Porta do Mercado de 1309 e a catedral de San Nicolao. Elbląg é tamén coñecida polos seus sitios arqueolóxicos, museos e a cervexaría Elbrewery, a máis grande do país.
A canle de Elbląg, construída en 1825–44 baixo dominio prusiano é tamén un atractivo turístico de Elbląg. A canle é considerada unha das construcións máis importantes da historia da enxeñaría, e foi nomeada como unha das Sete Marabillas de Polonia. O canal foi tamén recoñecido oficialmente como Monumento Histórico (Pomnik historii) en 2011 e polo seu mantemento vela o Instituto Nacional de Patrimonio de Polonia.
Etimoloxía
Elbląg vén do antigo alemán Elbing, que era o nome co que os Cabaleiros Teutónicos denominaron as ribeiras do río do lugar e da cidadela que estabeleceron alí en 1237. O propósito da cidadela era evitar a reocupación polos antigos prusianos de Truso, pois os cruzados alemáns estaban en guerra cos prusianos pagáns. A cidadela foi nomeada así polo río, de orixe etimolóxica incerta. Unha etimoloxía tradicional conéctaa cos helveconas, un pobo xermánico mencionado tanto en fontes gregas como latinas, mais descoñécese a lingua deste pobo e a orixe etimolóxica deste nome. A mención máis antiga que se coñece do río ou da poboación de Elbing é na forma Ylfing, dada polo viaxeiro Wulfstan a finais do século IX, en As viaxes de Ohthere e Wulfstan, escrito en anglosaxón durante o reinado de Alfredo o Grande.
Piñeiro, Santaballa, Vilalba
Piñeiro é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 20 habitantes (12 homes e 8 mulleres).
Basilio García
Basilio García Pérez, coñecido tamén como Basilio Lourenço Fondevila, nado en Vigo en 1942, é un politicólogo e ensaísta galego.
Traxectoria
Foi mestre de Educación Primaria, e fundador, nos anos 1970, do colectivo CIES (Círculo de Información e Estudos Sociais).
HBO
miniatura|dereita|220px|Logo de HBO. HBO (acrónimo de Home Box Office) é unha das cadeas de televisión por cable máis populares de Estados Unidos. Fundada en 1972, conta con 41 millóns de subscritores no país, e internacionalmente está presente en 60 países con 40 millóns de subscritores. WarnerMedia é a propietaria da cadea, a sede central encóntrase na cidade de Nova York. A súa programación está baseada na estrea de películas de recente exhibición no cine, pelexas de boxeo, amais de filmes e series de produción propia, entre as que destacan The Sopranos, The Wire, Six Feet Under, Sex and the City, True Blood, Band of Brothers, Big Love, Roma, Deadwood, Curb Your Enthusiasme,The Pacific ou Show Me a Hero. A HBO foi a primeira cadea en transmitir con continuidade o sinal vía satélite, comezando o 30 de outubro de 1975 coa emisión do combate de boxeo desde Manila entre Muhammad Ali e Joe Frazier.
Partovia, O Carballiño
Historia
Durante o Antigo Réxime, até a división en concellos actual en 1835, existiu a xurisdición de Partovia (dependente do mosteiro de Oseira), que incluía esta parroquia e a veciña de Señorín, na que se fundou a mediados do século XVIII o núcleo do Carballiño.
O Regovello, Santaballa, Vilalba
O Regovello é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Manuel Pedreira Pazos
Manuel Pedreira Pazos, nado en Celas (Culleredo) o 20 de marzo de 1891 e finado o 4 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre, en 1914 foi destinado á escola de Altos de Aranga (Aranga), ao ano seguinte a Cardeiro (Boimorto), e en 1916 a Soandres (A Laracha), onde permaneceu ata 1922, que pasou a Cortegada (Sarreaus). Na ditadura de Primo de Rivera fíxose cargo da escola da súa parroquia natal Celas e foi directivo da Sociedade “Pro-Cultura” de Celas de Peiro. En decembro de 1928 foi destinado á escola da Ucha (Poio). Afiliado a FTE-UGT e ao PSOE, foi secretario da Agrupación Socialista de Pontevedra en 1931. Formou parte da loxa masónica "Helenes nº 7" de Pontevedra. Tamén publicou algunha colaboración en El Progreso. En 1935 permutou a escola de Poio pola de Meavía (Forcarei). Foi moi activo como orador na comarca de Tabeirós - Terra de Montes nos anos finais da República. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo. Foi asasinado ao aplicárselle a “lei de fugas” fóra de Pontevedra o 4 de setembro de 1936. En outubro de 1937 foi separado do servizo e baixa na escala.
Vida persoal
Foi pai de Manuel e Demófilo Pedreira Rumbo.
Composto inorgánico
miniatura|Composto inorgánico Un composto inorgánico é un composto químico no cal se combinan os átomos de dous ou máis elementos, agás o carbono. Os compostos inorgánicos conteñen metais ou hidróxeno combinado cun non metal ou un grupo de non metais, os máis coñecidos dos compostos inorgánicos son sintéticos e non se obteñen directamente da natureza.
A Piteira, O Carballiño
San Miguel da Piteira é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 258 habitantes, deles 122 eran homes e 136 eran mulleres, o que supón unha diminución de 9 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Seixeda, Cutián, Oza-Cesuras
Seixeda é un lugar da parroquia de Cutián no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Mil Mi-4
O Mil Mi-4 (designación USAF/DoD: "Type 36", designación OTAN: "Hound") é un helicóptero de transporte soviético utilizado tanto en roles civís como militares.
Deseño e desenvolvemento
Un Mi-4 foi contruído cun rotor desbotable. Utilizouse como un vehículo experimental para futuros métodos de seguridade e exección dos pilotos.
Aguiar, Ladra, Vilalba
Aguiar é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
A Campaza, Requeixo, Chantada
A Campaza é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 11 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Farmacéutico, farmacéutica
miniatura|Farmacéutico do século XVI Un farmacéutico ou farmacéutica é un profesional da saúde que exerce a farmacia, na súa función tradicional os farmacéuticos teñen a función de dar ós doentes as medicinas receitadas por un médico, así como aconsellar sobre a uso correcto e os efectos adversos desa medicación, pero un farmacéutico, ademais de traballar nunha oficina de farmacia, pode dedicarse á investigación biomédica, á cosmetoloxía, á análise de augas, traballar nun hospital, colaborar coa administración pública no control do uso de medicamentos ou na industria farmacéutica ostentando a dirección técnica dun laboratorio farmacéutico ou nunha distribuidora de medicamentos.
Benita Ferrero-Waldner
Benita Ferrero-Waldner, nada en Salzburgo o 5 de setembro de 1948, é unha política austríaca afiliada ao conservador Partido Popular de Austria (ÖVP).
Traxectoria
esquerda|miniatura|250x250px|Benita Ferrero Waldner (izq.) xunto a [[Cristina Fernández de Kirchner, naquel momento senadora arxentina.]] Empezou traballando no sector privado, para pasarse á diplomacia en 1984 como xefa de protocolo do Secretario Xeral de Nacións Unidas, Boutros Boutros-Ghali. Desde 1995 a 2000 foi Secretaria de Estado baixo os gobernos socialdemócratas de Franz Vranitzky e Viktor Klima. Cando Wolfgang Schüssel foi elixido Chanceler de Austria a principios de 2000, Ferrero-Waldner converteuse en Ministra de Asuntos Exteriores, un posto que mantivo até outubro de 2004, sendo sucedida por Ursula Plassnik.
En xaneiro de 2004 anunciouse a intención de Ferrero-Waldner de competir polo posto de Presidente de Austria, substituíndo a Thomas Klestil, tendo como único opoñente a Heinz Fischer. A súa candidatura foi apoiada polo ÖVP, pero o socialdemócrata Fischer gañaría as eleccións o 25 de abril de 2004, recibindo o 52,4% dos votos fronte ao 47,6%. Trala derrota electoral, é nomeada en xullo de 2004 Comisaria Europea por Austria na Comisión Barroso, substituíndo a Franz Fischler. Nun primeiro momento, ocupa a carteira de Relacións Exteriores e Política Europea de Veciñanza, pero coa creación do Alto Representante da Unión Europea para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade pasa a ser Comisaria de Comercio, Política Europea de Veciñanza e Oficina de Cooperación Europaid até 2010.
Desde xullo de 2014 até maio de 2019 foi Socia do Despacho Cremades & Calvo-Sotelo Avogados.
Está casada co español onteniense Francisco Ferrero Campos, director do Instituto Cervantes na súa sede de Bruxelas.
Faro de Lobito
O Faro de Lobito é un faro angolano situado na parte superior dos acantilados do lado leste da entrada do porto e baía de Lobito, fronte á punta da restinga, ao norte da cidade de mesmo nome, na provincia de Benguela.
Trátase dunha torre de cachotería cilíndrica con galería e lanterna ao lado dunha pequena casa de faroleiros. O faro está pintado de branco cunha ampla barra vermella.
A lanterna semella estar, polo menos desde 1999, encaixada nun poste branco con franxas vermellas estreitas a pouca distancia do faro primitivo que funciona con enerxía solar.
O porto de Lobito é o terminal do famoso ferrocarril de Benguela, que serve ás minas de Zambia e ao suroeste da República Democrática do Congo.
Cronoloxía
esquerda|miniatura|180x180px| En 1995 durante a [[Guerra civil angolana|guerra civil, coas imaxes de Fidel Castro, Agostinho Neto e Camilo Cienfuegos. ]]
Martin Parr
Martin Parr, nado en Epsom (Inglaterra) o 23 de maio de 1952, é un fotógrafo británico, membro da axencia Magnum dende 1994. Recoñecido internacionalmente polo seu particular achegamento á fotografía de documentación social, a súa obra caracterízase polo sentido do humor e unha irónica mirada sobre o estilo de vida dos británicos.
Traxectoria
Naceu en Epsom (Surrey), Parr quería converterse en fotógrafo profesional dende os catorce anos. A súa primeira influencia foi o seu avó, George Parr, un fotógrafo aficionado e membro da Royal Photographic Society.
Estudou fotografía na Escola Politecnica de Manchester entre 1970 e 1973 cos seus contemporáneos Daniel Meadows e Brian Griffin.
Magnum Photos
Martin Parr uniuse a Magnum Photos como membro asociado en 1988. A votación sobre a súa inclusión como membro de pleno dereito en 1994 estivo moi dividida, xa que Philip Jones Griffiths chamou a outros membros para que non fose admitido. Finalmente Parr alcanzou a maioría necesaria de dous terzos por un voto. A membresía de Magnum axudouno a traballar en fotografía editorial, e en fotografía de moda editorial para Paul Smith, Louis Vuitton, Galerie du jour Agnès B. e Madame Figaro.
En 2014, Parr foi elixido presidente de Magnum Photos International, cargo que mantivo durante tres anos e medio, ata 2017.
Ensinanza
En 2004 foi nomeado profesor de fotografía na Universidade de Gales, en Newport, e en 2013 na Universidad de Ulster en Belfast. Anteriormente, foi profesor invitado no West Surrey College of Art & Design, hoxe en día coñecido como Universidade para as Artes Creativas.
Santiago, Santaballa, Vilalba
Santiago é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).
Número másico
O número másico é a suma do total de protóns e neutróns que hai no núcleo dun átomo. Ao non incluír os electróns, o número non se modifica se está ionizado. O número másico represéntase coa letra A.
Richard Dembo
Richard Dembo, nado en París o 24 de maio de 1948, e finado ibídem o 11 de novembro de 2004, foi un director de cinema e guioinsta francés.
Traxectoria
Dembo acadou recoñecemento internacional co seu primeiro filme La Diagonale du fou. Polo seu traballo nesta obra, Dembo obtivo o Óscar en 1984 ó mellor filme en lingua non inglesa, así como numerosos premios máis (César, Prix Louis Delluc). Michel Piccoli protagonizou o filme como cidadán xudeu da URSS.
En 1993, Dembo dirixiu L'Instinct de l'ange con Hélène Vincent, Jean-Louis Trintignant, François Cluzet e Lambert Wilson. Despois dunha longa pausa, Dembo dirixiu o seu derradeiro filme, La Maison de Nina.
O 11 de novembro de 2004, Dembo morreu inesperadamente en París por mor dos síntomas dunha obstrución intestinal. Foi enterrado en Israel.
Esmerdis
Esmerdis (en persa بردیا Bardiyā, tamén chamado Bardia ou Bardija), finado en -521, é o nome grego dun dos antigos reis de Persia da dinastía aqueménida.
Traxectoria
O seu nome grego impúxose ao tradicional persa, debido en parte ás formas adaptadas ao grego polos autores clásicos desta cultura. Ctesias chámao Tonyoxarces (Pers. 8); para Xenofonte, quen recolle o seu nome de Ctesias, é Tanooxares (Cyrop. VI. 7); Xustino chámao Mergis (i. 9); e Esquilo, Mardos (Pers. 774). O nome Esmerdis ou Smerdis aparece así escrito nos poemas de Anacreonte e Alceo.
Esmerdis era o fillo máis novo de Ciro II o Grande, e irmán de Cambises II. De acordo con Ctesias, no seu leito de morte Ciro designouno como gobernador das provincias orientais do imperio persa (cf. Xenofonte, Cyrop. VI. 7). De acordo con Heródoto e co propio Darío I, sucesor de Esmerdis (tal como Darío mandou gravar na inscrición de Behistún), Cambises II, antes de partir en campaña contra Exipto, ordenou matar secretamente ao seu irmán Esmerdis, temendo que puidese intentar unha rebelión durante a súa ausencia. A súa morte non foi coñecida polo pobo, polo que na primavera do ano -522 un usurpador, pretendendo ser Esmerdis, se proclamou rei de Persia nas montañas próximas á cidade de Pishiyauvda.
Debido ao goberno despótico de Cambises e á súa longa estancia en Exipto, o pobo enteiro (persas, medos e o resto de nacións do imperio) recoñeceu ao usurpador, especialmente cando este autorizou a baixada dos impostos durante tres anos (Heródoto, iii. 68).
Decatado destes feitos, Cambises emprendeu a marcha desde Exipto contra o usurpador, pero comprobando que non quedaban esperanzas para a súa causa, acabou suicidándose na primavera do ano 521 a.C.. Segundo nos conta o propio Darío, o verdadeiro nome do usurpador era Gaumata, un sacerdote mago de Media; este nome foi preservado por Xustino (i. 9), pero adxudicado ao irmán do usurpador, quen é sinalado como o verdadeiro instigador da intriga, e o cal recibe á súa vez o nome de Oropastes (Patizeithes segundo Heródoto; segundo Ctesias, Sphendadates ou Esfendádates).
A historia do falso Esmerdis é narrada por Herodoto e Ctesias de acordo coa tradición oficial, recollida na inscrición de Behistún; antes de morrer, Cambises confesou publicamente o asasinato do seu irmán, polo cal a fraude do usurpador que se facía pasar por Esmerdis quedou ao descuberto. Pero, como nos conta Darío, ninguén se atreveu a opoñerse ao usurpador, quen gobernou todo o imperio durante sete meses. Algúns contratos que datan do seu reinado foron achados en Babilonia, nos que aparece o nome Barziya. A inscrición de Darío explica que o falso Esmerdis destruíu algúns templos (que Darío mandou reconstruír máis tarde, durante o seu reinado), e trasladou as casas e rabaños de moitas xentes (Inscrición de Behistún, i. 14), o cal provocou un gran malestar entre os pobos do imperio.
Realmente non hai forma de comprender esta situación de forma satisfactoria, nin entender todos os incidentes relacionados con esta usurpación, se é que en verdade se produciu, aínda que os intentos dos autores modernos por demostrar que o personaxe de Gaumata foi en realidade o xenuíno Esmerdis e Darío o verdadeiro usurpador (xustificando a súa rebelión ao crear a figura dun usurpador previo, tal como narra a inscrición de Behistún) non tiveron éxito ata a data.
Desde entón, o reinado de Gaumata foi considerado como de infausto recordo, e a súa morte foi anualmente celebrada en Persia cunha festa denominada O asasinato do mago, na cal ningún mago tiña permiso para mostrarse como tal (Heródoto, 79 Ctes. Pers. 15).
Ao ano seguinte da caída do usurpador, outro pseudo-Esmerdis, chamado Vahyazdgta, se alzou contra Darío en Persia oriental, ao principio con bastante éxito. Con todo, foi finalmente derrotado, capturado e executado (Inscrición de Behistún, 40). Quizais se trate do personaxe identificado como o rei Marafis o Marafiano (nome dunha tribo persa), quen é nomeado na lista de reis persas ofrecida por Esquilo (Pers. 778).
Arán, Ladra, Vilalba
Arán é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 34 habitantes (15 homes e 19 mulleres).
Aerodinámica
miniatura|350px|O paso da á dun avión crea un [[vórtice identificable polo fume coloreado.]]
A aerodinámica é a rama da mecánica de fluídos que estuda as accións que aparecen sobre os corpos sólidos cando existe un movemento relativo entre estes e o fluído que os baña, sendo este último un gas e non un líquido, caso este que se estuda en hidrodinámica.
De xeito xeral a aerodinámica como ciencia específica só gañou importancia industrial coa xurdimento dos avións e dos automóbiles pois estes precisan da locomoción coa menor resistencia posible do aire para seren máis rápidos e gastar menos combustible.
Pobo oneida
Os oneidas (onyota'a:ka ou onayotekaonotyu, que quere dicir a xente da pedra de pé, thwahrù·nęʼ en tuscarora) son un pobo indíxena e unha das Primeiras Nacións dos Estados Unidos e o Canadá. É unha das cinco nacións fundadoras da Confederación Iroquesa na área preto dos Grandes Lagos.
Orixinalmente, os oneidas habitaban na área que despois sería o centro do estado de Nova York, particularmente arrredor do Oneida Lake e Oneida County. Hoxe en día, os oneidas teén catro nacións federalmente recoñecidas: a Nación India Oneida de Nova York, a Nación Oneida de Wisconsin, os Oneida da Reserva das Seis Nacións e a Nación Oneida de Thames, en Southwold.
Sagra, O Carballiño
San Martiño de Sagra é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2013 tiña 112 habitantes (63 mulleres e 49 homes), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 138 habitantes.
-808
Outros
Historia ano a ano
Love Boat Captain
"Love Boat Captain" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 18 de febreiro do 2003 e sacado do seu álbum Riot Act.
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Boom Gaspar e Eddie Vedder agás onde se indique.
Chang Kee Jung
Chang Kee Jung, nado en Daegu o 24 de abril de 1955, é un físico e profesor estadounidense. Profesor da Universidade de Stony Brook, foi recoñecido como Profesor distinguido da Universidade Estatal de Nova York (SUNY) en 2015, e recibiu o premio Chanceler para Excelencia ó alto nivel de rendemento e Actividades Creativas de SUNY en 2014.
Traxectoria
Chang Kee Jung naceu en Daegu, Corea do Sur, onde de neno tiña que camiñar ata hora e media para ir á escola. Trasladouse a Seúl ós 10 anos. Graduouse no Instituto de Seúl en 1973, e en Física na Universidade Nacional de Seúl en 1979, cunha interrupción breve para facer o servizo militar obrigatorio en 1976-77. Durante ese período, Jung era un activo membro do Club Alpino universitario, e afeccionado á música, deixando unha composición para o club. En 1980, Jung trasladouse aos EUA. para participar nun Ph.D na Universidade de Indiana en Bloomington, Indiana. Alí tamén estudou composición musical, sendo tocada unha peza súa para violín e cello no simposio de compositores de Bloomington. Jung Recibiu o seu Ph.D. especializándose en Física Experimental de Altas Enerxías no 1986.
Pasou a ser investigador asociar (postdoc) no Stanford Linear Accelerator (SLAC) en 1986, e logo profesor axudante en Stony Brook en 1990, titular en 2000, e Profesor Distinguido en 2015.
Desde 1986-1990, Jung completou a súa investigación postdoctoral en SLAC na Universidade de Stanford, traballando no Experimento de HRS, PEP, e o Experimento MarkII, SLC. En 1991 uniuse ó equipo do experimento Super Kamiokande (SK) no Stony Brook Nucleon decay and Neutrino (NN) Group. O grupo era parte dunha coalición que participou no Super Kamiokande, que levou ao descubrimento do fenómeno da oscilación dos neutrinos. Este traballo ganou o Nobel Premio en Física en 2015. Jung Serviu nos equipos directivos e comités de varios experimentos de decaemento de Neutrinos e Nucleóns, incluíndo a súa función como Co-Portavoz para a colaboración K2K US e Internacional Co-Portavoz para a colaboración T2K. Os tres experimentos (Super-Kamiokande, K2K e T2K) foron recoñecidos co Premio Breakthrough en Física Fundamental en 2016.
En 2019, Jung é o portavoz para a colaboración T2K US e Fundador e Líder do Comité de dirección para os obradoiros da serie da próxima xeración de detectores do decamento de Nucleóns e Neutrinos (NNN). Tamén está traballando no Deep Underground Neutrino Experiment.
A física dos deportes
Jung propúxose estender o coñecemento da física a adestradores non-científicos e ó público durante a súa carreira docente. Presentou dous cursos dirixidos a deportistas non científicos en Stony Brook, titulados "Luz, Cor e Visión" e "A Física dos Deportes." O último, creado en 2003, era o primeiro do seu tipo en ser ofrecido nos EUA. O éxito deste curso levouno a ser solicitadopor cadeas de noticias para as súas seccións de deporte, como NBC 4 NY e ABC News. En particular, foi citado para achegar a súa idea científica no escándalo da NFL.
Grixoa
O topónimo galego Grixoa procede de, diminutivo de , facendo mención á presenza dun pequeno templo relixioso. Pode referirse a:
Aïchatou Boulama Kané
Traxectoria
Naceu en 1955 en Keita, Níxer. É a maior de 16 irmáns. Despois da súa educación primaria en Mainé-Soroa de 1961 a 1967, asistiu ao Lycée Mariama en Niamey onde gañou un Baccalauréat série D en 1974. Viaxou a Francia, estudando na Universidade de Rennes 1, obtendo un grao de economía en 1979, e máis tarde estudou na Universidade de París I Panthéon-Sorbonne, gañando un diploma de Estudos Especializados. Logo regresou a Níxer en 1983 e traballou no Ministerio de Minas, Industria e Artesanías.
Kané xogou un rol na marcha de protesta contra a baixa representación de mulleres na Conferencia Nacional, así ese 13 de maio constituíuse na celebración nixerina do Día das Mulleres. En 1991, foi elixida na Conferencia Soberana Nacional como membro do Partido Nixerino para a Democracia e o Socialismo. En 1993 foi nomeada Secretaria de Estado de Planeamento, e seguiu loitando pola mobilidade das mulleres africanas. En particular, promoveu o apoderamento feminino a través do desenvolvemento das súas actividades, incluíndo oficios. O seu cargo como Coordinadora da Exposición Internacional de Oficios para Mulleres (SAFEM) en 2000 ilustrou os seus esforzos nos oficios das mulleres.
Kané foi nomeada gobernadora de Niamey polo Consello de Ministros en 2011. Serviu nesa posición dous anos antes de ser nomeada no ministerio de Interior.
Evaristo Candelas
Evaristo Candelas Pérez, coñecido como Evaristo ou Ángel Franco, nado en Galera (Granada) o 19 de setembro de 1916 e finado en París en febreiro de 1988, foi un guerrilleiro antifranquista.
Aïchatou Boulama Kané
Traxectoria
O 11 de abril de 2016 foi substituída como ministra de Asuntos Exteriores por Ibrahim Yacouba. E, en cambio foi nomeada ministra de Plan e presidenta do Consello de Ministros de AFRISTAT.
Evaristo Candelas
Traxectoria
Ingresou voluntario na Mariña en xuño de 1936. Desertou e quixo ir a Asturias con Antonio Molins Valls, Ramón Vizoso e Demetrio. Foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía. Integrouse no grupo Neira. En 1942, coa axuda de Demófilo Pedreira Rumbo e outros militantes comunistas, foi operado de apendicite nunha clínica privada da Coruña e permaneceu oculto 20 días coa falsa identidade de Ángel Franco. Participou con Leonardo Gómez Pérez no axustizamento do xefe da Falange de Viveiro, Manuel Trobo Rivera, o 13 de xaneiro de 1946. O 13 de decembro de 1946 logrou marchar rumbo a Francia coa súa compañeira Lola xunto a outros guerrilleiros na evasión do Santa Teresa. Vivía en París cando foi indultado o 15 de xuño de 1967.
Aïchatou Boulama Kané
Vida persoal
Casou con Kane Souleymane, un asesor presidencial, e teñen tres nenos.
Ángel Limeses Castro
Ángel Limeses Castro, nado en Pontevedra en 1838 e finado na mesma cidade o 22 de xaneiro de 1914, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Foi presidente do Comité Izquierdista de Pontevedra, xefe do Partido Liberal-Reformista en Pontevedra e redactor de Crónica de Pontevedra. Foi presidente da Cámara de Comercio, deputado provincial e alcalde de Pontevedra (1902-1904).
Dólar cimbabuense
O dólar cimbabuense foi a moeda oficial de Cimbabue dende 1980 ata o 12 de abril de 2009. Subdivídese en 100 céntimos. Substituíu o dólar rhodesiano, que fora adoptado en 1970. Xeralmente é abreviado co símbolo do dólar $, ou Z$ co fin de distinguilo doutras moedas denominadas dólar. Dende o 29 de xaneiro de 2009, permitiuse ás compañías e aos individuos tramitar o negocio doméstico noutras moedas tamén, ex: dólar estadounidense ou rand surafricano.
O primeiro dólar
O primeiro dólar cimbabuense foi introducido no ano 1980 e substituíu o dólar rhodesiano en 1:1. O código ISO 4217 era ZWD, (xa no se volveu empregar). Cando comezou o seu uso, o seu valor era maior ao do dólar estadounidense (0.68 ZWD = 1.00 USD). Deste primeiro dólar circularon moedas de 1, 5, 10, 20 e 50 céntimos, así como de 1, 2 e 5 dólares. Os últimos billetes emitidos foron de 10, 20, 50, 100, 500 e 1.000 dólares. Porén, o seu valor foise erosionando pola inflación que durante a primeira parte da década do 2000 (a hiperinflación elevouse a un mínimo mensual dun 800%). O 26 de xullo de 2006, o valor de mercado paralelo do dólar cimbabuense cotizou: Z$1.000.000=£1.