cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Já Conheci
O día 31 de xullo, tempo após o lanzamento do vídeo e o son, lánzanse o sinxelo ás plataformas Spotify, Deezer, MEO Music, iTunes, Play Store e Amazon, de streaming e venda musical respectivamente da man da discográfica Viagens a Marte e distribuído pola Sony Music Portugal.
Che
Che pode referise a:
ActionScript
O ActionScript é unha linguaxe de programación baseada en ECMAScript, usada para controlar filmes e aplicacións do Macromedia Flash. Visto que o JavaScript e o ActionScript baséanse na mesma sintaxe de ECMAScript, ambos os dous tradúcense entre si doadamente. Contodo, o modelo de cliente é diferente: mentres o JavaScript traballa con xanelas, documentos e formularios, o ActionScript traballa con películas, campos de texto e son.
Santiago Peregrino
miniatura|Figura escultórica de Santiago Peregrino na [[Catedral de Santiago de Compostela]] Santiago Peregrino é unha imaxe iconográfica de Santiago o Maior que se orixinou en Francia ao identificarse o apóstolo cos peregrinos que facían o Camiño de Santiago e que se caracteriza por levar o apóstolo os atributos dos peregrinos. Converteuse na imaxe máis popular do apóstolo na Baixa Idade Media
Provincia de Udon Thani
Udon Thani é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Udon Thani.
Distritos
A provincia está subdividida en 18 distritos (amphoes) e 2 distritos menores (king amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 155 comunas (tambons), e estas en 1682 poboados (moobans). Os distritos faltantes de números 12 a 16 son aqueles que pasaron a formar a provincia Nong Bua Lam Phu en 1993.
Castro de Morade
O castro de Morade, tamén chamado O Castro, é un castro situado na parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado situado sobre un outeiro. Na actualidade non se conservan restos aparentes de estruturas defensivas nin de edificios domésticos, excepción feita dalgúns restos do muro perimétrico do recinto.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se teñan realizado campañas arqueolóxicas.
Elena Colmeiro
Elena Colmeiro González, nada en Costela (Margaride, Silleda) en 1932 e finada en Madrid o 25 de febreiro de 2021 , foi unha escultora galega.
Traxectoria
Filla do pintor Manuel Colmeiro, trasladouse en 1941 coa súa familia a Buenos Aires cando contaba nove anos escapando da Guerra civil española e onde xa estaba seu pai que marchara no 1936. A partir de 1948 realizou, durante cinco anos, estudos técnicos e de pedagoxía para ao obtención do título de profesorado. Tamén se formou na Escola Nacional de Cerámica de Bos Aires. Posteriormente completou os estudos de arquitectura aínda que rematou por orientarse cara a escrultura e a cerámica, técnicas coas que sentía maior liberdade de expresión que co acádemica arquitectura.
Comezou a expor moi nova e obtivo o seu primeiro galardón, entre estudantes, en 1952. A inicial mostra persoal da súa peculiar arte de ceramista eminentemente creadora, en formas e texturas, efectuouna en 1954, na capital arxentina onde expuso na Galería Müller con pezas de carácter figurativo.
En 1955, decidiu regresar a España, a Vigo, e comezou a traballar no estudio do escultor Jesús Valverde, quen posuía fábricas de vidro e con que casou ao ano seguinte. Posteriormente, declararía nunha entrevista á Axencia EFE que:
Ese mesmo ano, expuxo en Vigo, na desaparecida Sala Velázquez que funcionaba en dependencias do teatro Fraga.
Leva a súa obra a Madrid, onde sorprende a súa inventiva e modernidade, e en 1964 foi bolseira pola Fundación March. A partir deses anos as súas creacións percorren o mundo en colectivas organizadas por institucións oficiais españolas. En 1966 obtivo o primeiro premio na Bienal do Uruguai, ao ano seguinte a medalla de ouro en Faenza, Italia, cidade emblemática da cerámica, e bolsa de estudos para os Estados Unidos, novamente da man da Fundación March.
As súas exposicións, persoais ou colectivas, sucédense por España e medio mundo. Realiza un mural cerámico para o aeroporto da Lavacolla, en Santiago, en 1980, e ao final desa década, unha escultura que se sitúa na autoestrada de Compostela á Coruña.
Elena Colmeiro non é exactamente e só, ao modo convencional, unha ceramista, senón realmente unha escultora; unha creadora de formas no espazo, de concepción moi abstractiva, con síntese nas que as referencias se estilizan, modifícanse, renóvanse, para absorber unha longa tradición na que está toda a escultura do século XX. As súas curvaturas en espiral, con cavidades que se integran no volume resultante, son extraordinariamente atractivas, e ditas coma se caprichosamente fosen manifestacións violentas da natureza logo dun cataclismo, que o artista acariñou, dominado, modificado ao seu gusto. Ten afirmado que: "Interésame máis o que non se ve que o que se ve".
Ás veces, as súas obras semellan vagos recordos arqueolóxicos emparentables co mundo grego arcaico, e outras son fragmentos de construcións imposibles que o capricho mantivo milagrosamente en pé. A súa enorme inventiva colocou a Elena Colmeiro nun lugar destacado da vangarda do ceramismo escultórico, con recoñecemento internacional.
Exposicións
Durante a súa traxectoria artística, realizou diversas esposicións entre as que destacan:
Colmeiro participou tamén en exposicións nos Países Baixos, os Estados Unidos, Polonia e Italia, e tivo varias residencias no estranxeiro para ampliar os seus estudos xunto a grandes nomes da escultura cerámica como Peter Voulkos.
Museos e coleccións
Ten obra exposta en múltiples coleccións como no Museo Raíña Sofía de Madrid​, ou na Pinacoteca Francisco Fernández del Riego.
Unha das súas obras máis coñecidas é unha escultura no Parlamento de Galicia, de dous metros de altura, en material refractario, que realizou durante unha estancia en Holanda, no European Ceramic Work Center. Está representada en numerosos museos de España, Europa e América, entre eles o de Castrelos, en Vigo, así como en coleccións institucionais e particulares.
Kupido
Kupido, sobrenome artístico de Johan Wessels , finado o 23 de febreiro de 2016, foi un cantante e compositor surafricano en lingua afrikaans.
Traxectoria
Escolleu o cognome de Kupido por cantar e escribir cancións románticas. Comezou a cantar con Cora Marie en 1981. O seu primeiro grande éxito foi foi Was Ek Maar 'n Digter, que foi a única canción en afrikaans que entrou na lista dos Top 20 da Springbokradio de 1982. En 1983 o dúo logrou outro dos seus grandes éxitosCountry in Harmonie e seguiron a traballar xuntos durante 11 anos ata a morte de Cora en 1994. Tamén escribiu temas para Johan Stemmet e Laurika Rauch. En 1997 estableceu o grupo Quattro co seu irmán Alan Ladd e as súas irmás Cleo e Angela.
En 2012 colaborou no libro biográfico sobre Cora Marie Gee Haar 'n Roos-Die Lewensverhaal van Cora Marie da escritora Shaun Mynhardt.
O Barqueiro
O topónimo O Barqueiro pode referirse a:
Polisacárido
Os polisacáridos son hidratos de carbono formados por combinación dun número variable de monosacáridos (entre dez e varios miles). Polo seu interese na alimentación cómpre destaca-los seguintes:
Outros polisacáridos presentes nos alimentos son os que constitúen as gomas hidrocoloidais, de diversa composición e características.
Metro de São Paulo
O Metro de São Paulo (en portugués: Metropolitano de São Paulo) é unha rede de transporte ferroviario urbano da cidade de São Paulo, a primeira rede de metro construída no Brasil. Foi fundada o 24 de abril de 1968 e inaugurada en 14 de setembro de 1974. Posúe cinco liñas de 97,2 quilómetros, 85 estacións, e actualmente as súas liñas están en expansión.
Liñas
Actualmente o Metro de São Paulo posúe 6 liñas: 1 Azul, 2 Verde, 3 Vermella, 4 Amarela, 5 Lilás e 15 Prata que xuntas forman 97,2 quilómetros do sistema. Hoxe, dúas liñas (4 Amarela e 15 Lila) están en expansión, e están previstas para seren concluídas en 2020 e 2021.
A Senra, Camporramiro, Chantada
A Senra é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 27 habitantes, dos que 16 eran homes, e 11 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Río Guadalhorce
260px|miniatura|Desembocadura do Guadalhorce O río Guadalhorce (do árabe wādi, "río" + latín forfex, "tesoiras" ou "cizallas") é un curso fluvial andaluz que desemboca no mar Mediterráneo. É o principal río da provincia de Málaga e da Conca hidrográfica do sur.
Proporciona electricidade e auga a Málaga a través das centrais de Gobantes, Paredones, Gaitanejo e El Chorro, habendo unha nova central proxectada na súa desembocadura.
Curso
Nace no porto dos Alazores, na serra de San Jorge (Granada), drena a depresión de Antequera e desemboca ao oeste da cidade de Málaga. Ten un curso de 166 km e un caudal anual de 8 m³/s. É o río máis longo e caudaloso (xunto ao Guadiaro) da provincia de Málaga.
No seu transcurso formouse o desfiladeiro dos Gaitanes, un canón natural de 7 km de lonxitude que separa a comarca do Val do Guadalhorce e a depresión de Antequera. Na zona última do seu percorrido, xunto ao río Guadalmedina, forma a chaira aluvial da Hoya de Málaga. 150px|esquerda|miniatura|[[Desfiladeiro dos Gaitanes.]]
A desembocadura deseñouse en dous brazos que forman unha zona húmida que serve de zona cinexética para aves migratorias e que constitúe o Paraxe Natural Desembocadura do Guadalhorce. Deseñouse para evitar inundacións frecuentes como a última que ocorreu na cidade de Málaga en novembro de 1989. Preto da desembocadura está situada a depuradora de augas de Málaga e os restos do asentamento fenicios do Cerro do Villar.
Atravesa os termos municipais de Villanueva del Trabuco, Villanueva del Rosario, Archidona, Antequera, Alhaurín el Grande, Alhaurín de la Torre, Almogía, Álora, Cártama, Coín, Losa, Val de Abdalajís e Málaga.
Xeoloxía
Xeoloxicamente, durante o Mioceno Superior, existiu no seu val un brazo de mar, que comunicaba as augas mediterráneas e as atlánticas a través da Depresión Bética, tamén un leito mariño. No Plioceno Inferior, seguinte período xeolóxico, devandito brazo converteuse nunha gran baía marítima delimitada pola Serra de Mijas e as ladeiras occidentais dos Montes de Málaga, que non excedía Álora e en cuxo centro elevar como unha illa a serra de Cártama. Durante o resto do Plioceno, o Baixo Guadalhorce adquire a súa configuración xeolóxica actual.
Ca
Ca pode referirse a:
Tarsius wallacei
Tarsius dentatus é unha especie de mamífero primate haplorrino tarsiiforme da familia dos tarsíidos e xénero Tarsius, coñecido na bibliografía internacional como tarsio de Wallace.
É un pequeno tarsio arborícola de cor parda, endémico das selvas da provincia de Sulawesi Central (Célebes Central), Indonesia, onde hai dúas poboacións, unha ao norte e outra ao sur, separadas pola baía de Palu, a cidade de Palu e a parte meridional do istmo de Palu, nunha zona habitada hoxe pola especie parapátrica T. dentatus.
Os espécimes das dúas poboacións son morfoloxicamente similares, pero difiren no tamaño do animal.
Taxonomía
A especie Tarsius wallacei foi descrita por primeira vez no ano 2010 por Stefan Merker et al. A especie tipo é un exemplar encontrado a uns 9 km ao sur da cidade de Palu, a capital de Sulawesi Central.
O seu nome específico honra o naturalista británico Alfred Russel Wallace.
Características
O tarsio de Wallace é similar en tamaño e aparencia a outros tarsios das terras baixas. Ten unha lonxitude de cabeza e tronco de entre 10 e 15 cm, sendo algo máis grande que o tarsio pigmeo (Tarsius pumilus). Os seus ollos son grandes, e presenta unha máscara facial branca claramente definida e manchas detrás das orellas. A cola é longa, espida e cun gran penacho na porción terminal. A súa pelaxe é de cor parda amarelada, agás na garganta, que é de cor cobre. Aínda que morfoloxicamente é moi similar a outras especies de tarsios que habitan na illa Célebes, ten unha vocalización distintiva, e a análise xenética mostra que as secuencias do ADN mitocondrial e do cromosoma Y son únicas.
Distribución e hábitat
Tarsius wallace é unha especie endémica da illa de Célebes. Existen dúas poboaciones separadas pola baía de Palu, a cidade de Palu (capital da provincia de Célebes central) e a parte sur do istmo de Palu. A poboación meridional ocupa unha superficie de aproximadamente 50 km2. Este tarsio é arbóreo e habita en bosques primarios e secundarios e en áreas degradadas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UINC) cualificou o status desta especie como CC (datos insuficientes) porque ten unha área de dispersión limitada, especialmente a poboación meridional, e a poboación total se descoñece, aínda que se cre que está diminuíndo xa que moitos bosques se desmantelaron para dar paso a cultivos, e non se dispón de suficiente información para avaliar o seu estado de conservación. A poboación setentrional está protexida (teoricamente) na Reserva da Natureza de Gunung Sojol. Porén, a poboación meridional ten unha área de dispersión tan pequena que calquera retroceso da poboación podería ter un alto impacto.
Bibliografía
"Asian Primates Classification" International Journal of Primatology 25 (1): 97-164. Resumo.
María Corredoira
María Carmen Corredoira Ruiz de Baro, nada na Coruña o 18 de maio de 1893 e finada o 17 de novembro de 1970, foi unha pintora galega.
Traxectoria
Filla de Alfredo Corredoira e da ferrolá Ángela Ruiz de Baro, naceu na Travesa de Santo André. A súa vida transcorreu na cidade herculina, onde traballou nunha pintura de afiliación realista, aínda que dotada de evidente espiritualidade.
Iniciou a súa formación na Coruña baixo a dirección de Enrique Saborit e posteriormente ampliouna en Madrid, con mestres como Eduardo Chicharro e José María López Mezquita. A súa obra mereceu distincións como a medalla de ouro na Exposición Rexional de Santiago en 1926. Foi membro numerario da Real Academia Galega de Belas Artes. En 1928 ingresou no Seminario de Estudos Galegos.
Aburrimento
miniatura|Mulleres aburridas O aburrimento, fastío ou tedio é un estado de desinterese ou de falta de enerxía propio dos humanos como reacción a estímulos que se perciben como monótonos ou repetitivos ou pola falta de cousas interesantes para ver, oír ou facer cando non se desexa estar sen facer nada. Cando é un estado moi frecuente o aburrimento tamén pode ser un síntoma de depresión.
69
Acontecementos
miniatura|esquerda|150px|Vespasiano
Outros
Historia ano a ano
60er
Sequeiras, Camporramiro, Chantada
Sequeiras é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 7 habitantes, dos que 3 eran homes, e 4 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Mondoñedo (1904)
Mondoñedo foi un periódico editado en Mondoñedo entre 1904 e 1918.
Historia e características
Subtitulado Periódico bisemanal independiente, foi un periódico de información xeral fundado por César González Seco Romero. O seu director foi Eduardo Lence-Santar.
O Picho, Sísamo, Carballo
O Picho é un lugar da parroquia de Sísamo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 4 homes e 3 mulleres.
León I (emperador)
Durante o reinado de León, os Balcáns foron arrasados unha e outra vez polos Ostrogodos e os Hunos. Con todo, foron incapaces de tomar Constantinopla grazas ás murallas que foran reconstruídas e reforzadas durante o reinado de Teodosio II. O seu reinado foi tamén notábel pola súa influencia no Imperio Romano de Occidente, marcada pola súa designación de Antemio como emperador romano de occidente en 467. León intentou cimentar este logro político cunha expedición contra os vándalos en 468, a cal foi desastrosa debido á traizón e incompetencia do cuñado de León, Basilisco. Este desastre esgotou o imperio en homes e diñeiro.
Conceju Nacionaliegu Cántabru
Historia e características
Defínese como unha organización de carácter socio-político nacionalista, que como tal busca a plena soberanía política do pobo co que se identifica, encamiñado sempre baixo os principios da esquerda. Tamén afirma o seu carácter ecoloxista e reclama o recoñecemento por parte das institucións dos gobernos español e cántabro da lingua cántabra e a toma de medidas que garanticen a súa protección, ensino e uso na vida cotiá do País.
Desde o ano da súa fundación, presentouse a tódolos comicios celebrados, tanto locais e autonómicos como estatais e europeos. Nas eleccións autonómicas de 2003 obtivo 1670 votos, sen acadar representación parlamentaria; nas eleccións municipais do mesmo ano as súas diferentes candidaturas sumaron 1100. Nas eleccións europeas de 2004 integrouse na coalición "Europa dos Pobos" (EdP), que obtivo un eurodeputado.
Taenia saginata
Taenia saginata ou tenia da vaca é unha especie de verme platihelminto cestodo ciclofílido parasito da vaca e do ser humano. É unha das especies que se chama "solitaria" (a outra é Taenia solium), xa que normalmente vive unha soa en cada persoa afectada, e produce a teníase, pero non a cisticercose no home. As súas formas adultas viven no intestino delgado humano, onde atinxen de 2 a 5 m de lonxitude e poden chegar a 10 m. A fase larvaria intermedia transcorre no gando vacún, no que se produce unha infestación xeralmente asintomática, localizada na musculatura do animal.
Características
Como en todos os cestodos, a forma adulta é un verme segmentado que nace do escólex ou "cabeza", fixada nesta especie por 4 poderosas ventosas, xa que, a diferenza de T. solium, a outra especie de solitaria, non posúe ganchos no seu rostelo, polo que se di que é inerme. 250px|Escólex de Cysticercus bovis (=inermis), nótese a ausencia de ganchos no rostelo.|esquerda|miniatura Ao escólex segue a porción xerminal ou colo, a partir da cal se desenvolve o estróbilo ou cadea de segmentos, chamados proglotes, que forman o corpo do animal. A medida que estas proglotes se afastan do escólex desenvólvense en cada un deles aparatos xenitais masculinos e femininos, xa que son hermafroditas. As proglotes maduras teñen un útero (non ramificado, pero ramifícase no útero grávido), ovario, un poro xenital, testículos, e unha glándula vitelina. Trala autofecundación, o aparato xenital masculino atrófiase e prodúcense os ovos ou embrióforos dentro do útero, que pasa a ocupar practicamente todo o interior das proglotes, os cales se desprenden do estróbilo en pequenas cadeas e saen ao exterior xunto coas feces do hóspede ou a través da súa propia acción motriz (poden moverse unha vez desprendidos), o que lles permite atravesar o esfínter anal, característica que non ten T. solium, que ademais é máis curta e delgada. Desta maneira, os segmentos da tenia poden verse frecuentemente nas feces ou adheridos á roupa interior.
O estóbilo de T. saginata é o maior do xénero Taenia en número de segmentos, e consta de 1000 a 2000 proglotes e ten cor abrancazada. Pode vivir 25 anos no intestino do hóspede. Como os outros cestodos carece de aparato dixestivo, boca ou ano.
As formas intermedias larvarias son de tipo cisticerco, e coñécense tradicionalmente como Cysticercus bovis; teñen o aspecto dunha vesícula de forma ovoide, miden 6–8 mm por 3–5 mm, posúen unha parede delgada, translúcida que encerra un líquido lixeiramente rosa, con trazas de mioglobina. Nun punto da superficie, entre o ecuador e un dos dous polos, hai un punto opaco que corresponde ao escólex invaxinado que está desprovisto de rostelo e ganchos, pero ten catro ventosas fortes de forma elíptica de 800 μm no seu eixe maior.
Ciclo biolóxico
miniatura|dereita|300px|Ciclo de vida de T. saginata. Os ovos, que conteñen a oncosfera, teñen características moi parecidas aos de T. solium, dos cales son practicamente imposibles de diferenciar ao microscopio óptico. Encóntranse nas proglotes que saen coas feces, xeralmente en cadeas de 4 a 5 segmentos. Pode ocorrer a inxestión completa dos mesmos por cochos ou cans coprófagos ou ter lugar a súa destrución por putrefacción da envoltura, coa conseguinte liberación dos ovos ao medio ambiente, onde contaminan a auga e os alimentos que inxiren os hóspedes intermediarios, neste caso o gando vacún. No tracto dixestivo as oncosferas son liberadas por acción dixestiva; unha vez libres atravesan a parede do intestino e por vía sanguínea ou linfática dispérsanse practicamente por todo o organismo, onde se transforman en cisticercos despois duns tres meses. Invaden en especial o tecido muscular estriado, particularmente os músculos maseter, corazón, lingua, costas, diafragma e intercostais. En menor grao ocupan o esófago, a graxa do fígado, pulmóns, os ganglios linfáticos e o tecido celular subcutáneo, dando orixe á cisticercose bovina. A esta forma enquistada chamóuselle tradicionalmente Cysticercus bovis ou inermis. Cando estes cisticercos viables (metacestodos, ou formas larvarias ou intermedias) son inxeridos polo ser humano coa carne, ou outros tecidos crus ou pouco cocidos, o protoescólex que conteñen sae da súa envoltura, evaxínase e fíxase á parede intestinal, dando orixe ao parasito adulto, e despois de tres meses obsérvase a eliminación de proglotes grávidas ou período prepatente.
O home constitúe o único hóspede definitivo da forma adulta de T. saginata, igual que de T. solium, pero, a diferenza desta, por razóns que se descoñecen, non produce cisticercose no ser humano. Como contrapartida, a súa presenza é moito máis frecuente, ata 10 veces maior.
Diagnóstico
Ao microscopio os ovos non se diferencian dos doutros da familia Taeniidae. O exame do escólex e proglotes pode servir para identificala. Cando o útero grávido se inxecta con tinta chinesa poden contarse as súas ramas, que son máis de 12 (de 12 a 20) en T. saginata e só de 5 a 10 en T. solium.
Tratamento
Utilízase o fármaco praziquantel, que abre os canais de calcio causando a parálise do verme, o que axuda a que os movementos peristálticos do intestino expulsen o parasito. Tamén se usa a niclosamida.
Prevención
Hixiene para evitar a contaminación por feces, cocer debidamente (56 °C durante 5 minutos) a carne e vísceras de vaca para matar os cisticercos, conxelación (-10 °C durante 9 días), longos períodos de salazón, inspección e control nos matadeiros.
León I (emperador)
Mentres que o imperio de León foi ben coñecido pola súa tecnoloxía militar, tamén conduciu a avances importantes noutros campos.
León morreu de disentería á idade de 73 o 18 de xaneiro de 474.
Dirk Bus
miniatura|dereita|Vaca, obra do artista. Dirk Bus, nado na Haia o 5 de decembro de 1907 e finado o 10 de xuño de 1978, foi un escultor dos Países Baixos.
Traxectoria
Foi educado na Real Academia de Belas Artes na Haia e na Academia Estatal de Artes Visuais en Ámsterdan. Foi alumno de Bon Ingen-Housz en Jan Bronner. Foi profesor de escultura na Academia de Arte e a Academia da Haia. Un dos seus alumnos foi o famoso escultor Kees Verkade.
70
Arte e cultura
miniatura|esquerda|225px|O Coliseo nunha gravura
Outros
70er
Joseph Guillemot
Joseph Guillemot, nado o 1 de outubro de 1899 en Le Daurat e finado o 9 de marzo de 1975 en París, foi un atleta francés, gañador do ouro olímpico na proba dos 5.000 metros e da medalla de prata nos 10.000 metros nos Antuerpen 1920.
Traxectoria
Nado en Le Daurat, Francia, os pulmóns de Joseph Guillemot ficaron seriamente danados por gas mostaza, cando loitou na primeira guerra mundial. Ademais o seu corazón estaba situado no lado dereito do seu peito. A pesar disto, Guillemot, un atleta de pequeno tamaño (160 cm, 54 quilos), pero cunha extraordinaria capacidade vital, gañou diversas competicións no seu país natal antes de chegar aos Xogos Olímpicos.
A Fonte Caldeira, Sísamo, Carballo
A Fonte Caldeira é un lugar da parroquia de Sísamo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 48 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 22 homes e 26 mulleres.
Joseph Guillemot
Traxectoria
A final dos 10.000 m foi adiantada case tres horas a petición do rei Alberte I de Bélxica. Guillemot sóuboo logo de facer un gran almorzo. Loitando contra o seu estómago e as súas zapatillas dous números máis grandes (seica lle roubaron as súas), Guillemot tivo que conformarse con acadar a medalla de prata.
Despois dos Xogos, Guillemot gañou importantes competicións internacionais, pero non puido participar nos Xogos Olímpicos de París 1924, debido a desacordos entre el e a Unión Francesa de Atletismo.
Guillemot tamén bateu dous récords mundiais: en 2.000 m (5:34.8) e en 3.000 m (8:42.2).
Zeitschrift für Numismatik
O Zeitschrift für Numismatik ("Revista de Numismática") foi unha publicación periódica alemá de periodicidade anual especializada en numismática, publicada en Berlín entre 1874 e 1935 pola compañía editora Weidmannsche Buchhandlung, fundada en 1680. A revista estivo vinculada á Sociedade Numismática de Berlín (Numismatische Gesellschaft zu Berlin).
Contidos
A introdución do seu primeiro director, Alfred von Sallet, no número inicial da revista iníciase con estas palabras:
Aínda que o número de páxinas é diferente en cada tiraxe, habitualmente está comprendido entre as 300 e as 400 en cada número. No apéndice de cada edición preséntanse varias táboas e láminas de ilustracións. Ademais, entre os anos 1879 e 1909, despois desas táboas atópase información das actividades da Sociedade Numismática de Berlín.
Autores
miniatura|285x285px| [[Heinrich Dressel, co-director de Zeitschrift für Numismatik entre 1898 e 1906 ]] Foron moi numerosos os autores que contribuíron cos seus artigos en Zeitschrift für Numismatik, algúns ocasionalmente ou mesmo unha soa vez e outros, sinaladamente os editores, con regularidade ao longo dos anos. Estes son algúns dos máis salientables:
Henri Louveau
Henri Louveau, nado en Suresnes o 25 de xaneiro de 1910 e finado en Orleáns o 7 de xaneiro de 1991, foi un piloto de carreiras francés.
Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios do Fórmula 1, debutando o 3 de setembro de 1950. Non logrou puntos de campionato. Louveau chegou no segundo lugar nas 24 Horas de Le Mans de 1949.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Juan Carreño de Miranda
miniatura|dereita|250px|Retrato do embaixador ruso Piotr Potemkim, 1681-82, [[Museo do Prado]] Juan Carreño de Miranda (1614 – 1685) foi un pintor español do período barroco, considerado o máis conspicuo representante da Escola de Madrid.
Biografía
Carreño naceu en Avilés o 25 de marzo de 1614 no seo dunha familia fidalga asturiana, aínda que seu pai, que tiña o mesmo nome era pintor. Trasladado a Madrid en 1625, realizou o seu aprendizado pictórico nos talleres de Pedro de las Cuevas e de Bartolomé Román. Amigo do tamén pintor Francisco Rizi, como el dedicouse a traballar para igrexas e conventos, obra que devela a influencia dos grandes mestres flamengos: Rubens e van Dyck.
Adán e Eva
miniatura|Albrecht Dürer, 1507 De acordo co Libro da Xénese da Biblia, Adán (en hebreo אדם ’Ādhām Adam "Po; humanidade") foi o primeiro home criado por Deus. A súa compañeira, tamén criada por Deus, chamada Eva ou Hawa, a primeira muller, fora formada dunha costela de Adán mentres este durmía.
Adán e Eva foran colocados no Xardín do Edén para que alí vivisen e enchesen a Terra cos seus descendentes. Ámbolos dous, primeiramente Eva e despois Adán, comeron o froito prohibido da árbore da ciencia (do coñecemento do ben e do mal) creada por Deus, e despois do ocorrido, de acordo co relato bíblico, toda a humanidade ficou privada da perfección e da perspectiva de vida infinda. Xurdiría aquí para os xudeus, musulmáns e cristiáns a noción do pecado herdado e a necesidade dun rescate da humanidade condenada á morte. Deus expulsounos do Xardín do Edén e deulles roupas provenientes de peles animais.
Adán e Eva foron pais de Caín, Abel, Sete, entre outros fillos e fillas. Segundo a Xénese 5:5, Adán viviu 930 anos, alcanzando até Lameque, pai de Noé, a oitava xeración da súa descendencia.
Castro de Belesar
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado situado sobre un promontorio. Está defendido naturalmente polo río e aprécianse traballos de aterrazamento do terreo nas áreas restantes do recinto.
O castro está moi alterado por movementos de terras e pola construción de muros de contención, casas e edificios auxiliares.
Provincia de Ubon Ratchathani
dereita|250px|miniatura|Reservatório de Sirindhorn, Amphoe Sirindhorn
Ubon Ratchathani é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Ubon Ratchathani.
Distritos
A provincia está subdividida en 20 distritos (amphoes) e 5 distritos menores (king Amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 219 comunas (tambons), e estas en 2.469 poboados (moobans). Os números faltantes abaixo son os distritos que pasaron a formar a provincia Amnat Charoen en 1993.
Aprendizaxe cooperativa
A aprendizaxe cooperativa no contexto escolar é unha metodoloxía didáctica que consiste na realización de actividades na aula, na procura de experiencias interpersoais de aprendizaxe escolar e social. Os alumnos xúntanse en grupos heteroxéneos nos que deben levar a cabo actividades colectivamente, para acadaren certos obxectivos académicos. O ensinante pasa a ser un deseñador, asesor ou director das tarefas que realizan os grupos de alumnos, sendo así un facilitador da aprendizaxe.
Non se trata de facer un “traballo en equipo” (no que frecuentemente algún membro do grupo fai o traballo por todos), senón de aprender en grupo mediante interaccións coa finalidade de que todos os membros do grupo acaden os obxectivos de aprendizaxe. De feito, a avaliación de dita aprendizaxe sae da valoración do grupo como suma das valoracións dos individuos do mesmo. Deste xeito acádase unha interdependencia positiva, porque a todos os membros do grupo lles interesa e importa que os seus compañeiros aprendan os contidos propostos polo profesor.
A diferenza da aprendizaxe individualista, de natureza competitiva, os alumnos que estudan cooperativamente aprovéitanse dos recursos e habilidades que teñen todos eles (fanse preguntas do que non saben, valoran as ideas dos demais, controlan as tarefas que fan entre eles etc).
Historia
Nos anos 30 do século pasado os investigadores sociais May e Doob descubriron que as persoas que colaboraban e traballaban xuntas para acadaren obxectivos comúns, obtiñan mellores resultados que os que procuraban os mesmos obxectivos individualmente. John Dewey e Kurt Lewin tamén influíron na teoría da aprendizaxe cooperativa. Dewey pensaba que era moi importante que os estudantes desenvolvesen o coñecemento e as habilidades sociais para empregalas logo fóra das aulas e na mesma sociedade democrática. Este xeito de aprendizaxe converte os alumnos en receptores activos do coñecemento ao discutiren os contidos e as propostas en grupos en vez de seren aprendices pasivos (o profesor fala e os estudantes escoitan). David e Roger Johnson en 1975 comprobaron que a aprendizaxe cooperativa promovía nos estudantes empatía, unha mellor comunicación, apoio e aceptación mutua; amosando tamén un incremento na variedade de estratexias de pensamento entre os individuos do grupo. No 1994 Johnson&Johnson fixeron públicos os cinco elementos esenciais para unha aprendizaxe do grupo efectiva: interdependencia positiva, resultados individuais, interacción cara a cara, habilidades sociais e avaliación do grupo.
Tipoloxía
A aprendizaxe cooperativa formal está artellada, facilitada e controlada polo profesor en todo momento e úsase para acadar obxectivos no grupo nas tarefas escolares (por exemplo; nunha unidade didáctica). Calquera materia ou contido poden adaptarse a este tipo de aprendizaxe e os grupos de alumnos poden ser variables: habitualmente de 2 a 6 membros.
As investigacións sobre a aprendizaxe cooperativa
As investigacións indican que os resultados acadados por esta metodoloxía son claramente positivos. Os alumnos acadan logros académicos, melloran nas relacións interraciais e acadan un desenvolvemento persoal e social superior ao conseguido coa aprendizaxe individualista.
Robert Slavin atopou que:
Johnson e Johnson (1989) afirman que os resultados da aprendizaxe cooperativa son:
Limitacións
Esta metodoloxía pode presentar certos atrancos a ter en conta. Pode darse o caso de certa resistencia e hostilidade por parte de alumnos ao pensaren que saen prexudicados polos alumnos máis lentos dos grupos ou sentir que están a ser ignorados polo grupo. Por outra banda, cando os membros do grupo se avalían entre si pode que distorsionen as súas valoracións para quedaren ben cos compañeiros. Neste caso cómpre facer a avaliación de xeito confidencial.
Jan Bronner
Jan Bronner, nado en Zijpe o 24 de decembro de 1881 e finado en Laren o 18 de maio de 1972, foi un escultor neerlandés. Naceu nunha vila de campesiños no pólder de Zijpe. Fillo dun pintor. Criouse en Haarlem, onde o seu pai atopara traballo. Na escola primaria, o seu talento para o debuxo e a pintura sobresaen dende os comezos.
Alexandr Romankov
Alexandr Romankov (en ruso: Александр Романьков), nado en Korsakov o 7 de novembro de 1953, é un tirador de esgrima belaruso, xa retirado, gañador de cinco medallas olímpicas coa Unión Soviética, considerado un dos mellores esgrimistas do século XX, a súa modalidade é o florete.
Traxectoria
Representante do Dinamo de Minsk adestrou toda a súa carreira con Ernst Asiyevsky. A súa primeira participación importante foi en 1970 nos Campionatos Mundiais da Xuventude, onde quedou de 12º. O seu primeiro triunfo foi en 1973 ao vencer nos campionatos nacionais soviéticos o que resultou en ser incluído na selección nacional, e un mes despois gañou o Campionato do Mundo, acontecido en Grenoble. Participou, aos 22 anos nos Xogos Olímpicos de 1976 celebrados en Montreal, gañando a medalla de prata na competición individual de florete e o cuarto posto na proba por equipos desa modalidade. Nos Xogos Olímpicos de 1980 de Moscova logrou a medalla de bronce na proba individual e a de prata por equipos. Ausente dos Xogos Olímpicos de 1984 dos Ánxeles polo boicot político realizado polas autoridades soviéticas, nos Xogos Olímpicos de 1988 de Seúl revalidou o seu bronce na proba individual e gañou a de ouro por equipos. Foi campión dezasete veces do seu país na modalidade de florete individual ou por equipos e ao longo da súa carreira gañou vinte e unha medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, doce delas de ouro.
En 1993 graduouse como profesor de educación física. Como mestre de esgrima adestrou ás seleccións nacionais de Australia, Belarús e Corea do Sur e é presidente da Federación de Esgrima de Belarús
A Touza, Camporramiro, Chantada
A Touza é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 7 habitantes, dos que 4 eran homes, e 3 eran mulleres; o que supón un aumento de habitantes en relación ao ano 2006.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
Río Garigliano
O Garigliano é un pequeno río do centro de Italia, que desemboca no Mar Tirreno a uns 70 km ao noroeste de Nápoles, logo de fluír por 38 km. As súas beiras ten sido escenario de varias importantes batallas.
Percorrido
O Garigliano está formado pola confluencia dos ríos Gari e Liri. Na maior parte do seu curso serve de límite administrativo entre as rexións do Lacio e a Campania. Desemboca no golfo de Gaeta, sito sobre o Mar Tirreno.
O sistema Garigliano-Liri acada 158 km de lonxitude.
Historia
O río ten sido escenario de numerosas batallas ao longo dos séculos, como por exemplo a da vitoria de Guido de Spoleto sobre sarracenos en 885.
Durante moito tempo constituíu a fronteira meridional dos Estados Pontificios, e foi coñecido con o nome de río Verde.
En decembro de 1503, o cabaleiro Bayard, sen medo e sen chata, xunto con Pierre Terrail de Bayard cubríu a retirada dun exército francés fronte a un grupo de tropas do rei de España, impedíndolles pasar a ponte do Garigliano. Máis tarde foi relevado por outros compañeiros. Á fin os franceses foron derrotados polas tropas hispanas.
Durante a segunda guerra mundial, o Garigliano serviu de apoio á liña Gustav, un sistema defensivo alemán, qui foi escenario da batalla de Monte Cassino en 1944.
Explotación
Actualmente as súas augas son empregadas para regadíos e para usos industriais. Houbo sobre as marxes unha central termonuclear, preto da cidade de Sessa Aurunca, construída en 1964, que foi desactivada no ano 1982.
RoHS
miniatura|Exemplo de icona RoHS RoHS (en inglés: Restriction of Hazardous Substances Directive) é unha normativa da CE Directiva 2002/95/EC sobre a restrición de substancias perigosas en aparellos eléctricos e electrónicos.
Definición
miniatura|right|180px|Marca RoHS RoHS é unha normativa que restrinxe o uso de produtos con chumbo, pero tamén se refire á restrición das seis substancias seguintes:
Os PBB e PBDE son empregados en varios plásticos como retardadores do lume. DEHP, BBP, DBP e DIBP foron engadidos como parte da DIRECTIVA (EU) 2015/863 que foi publicada o 31 de marzo de 2015, entrará en vigor o 22 de xullo de 2019.
As concentracións máximas fixadas pola emenda 2005/618/CE son:
Estas concentracións máximas son os límites e non se aplícan ao peso do produto acabado e tampouco a un compoñente en concreto, senón a calquera compoñente único que podería (teoricamente) ser separado mecanicamente. Por exemplo: a cuberta dun cable ou a soldadura de estaño e chumbo dun compoñente.
Outro exemplo: un equipo electrónico pode estar composto por parafusos, arandelas, unha placa de circuíto, conectores etc. Os parafusos, arandelas e soportes poden ser de materias homoxéneos, pero os outros compoñentes comprenden múltiples sub-compoñentes de moitos e diferentes tipos de materiais. Unha placa de circuíto PCB componse de fibra de vidro, resina, metal de cobre, circuítos integrados, resistencias, condensadores, interruptores etc. Un interruptor pode ter pezas de distintos metais e plásticos, cada un dos cales pode facerse de diferentes materiais. Un contacto pode estar composto dunha lámina de cobre cun recubrimento superficial. Un transformador componse de pezas de ferro, arame de cobre, papel ou resinas.
Todo o que se pode identificar como un material homoxéneo debe cumprir co límite de substancias perigosas. Con que unha soa peza non cumpra os límites, todo o equipo está fora da Directiva.
Nun esforzo por acabar coas lagoas do RoHS, en maio de 2006, a Comisión Europea pediu examinar as categorías de produtos actualmente excluídos (equipos de vixilancia e control e dispositivos médicos) para a súa futura inclusión no cumprimento de RoHS.
As baterías non están incluídas dentro do alcance de RoHS. En Europa, as baterías deben ser conformes á Directiva da Comisión Europea de 1991 (91/157/CEE), que foi aumentado receentemente aprobando a nova directiva 2003/0282 COD. Nun principio a directiva estaba orientada a evitar problemas en barreiras comerciais entre estados, e a nova versión está máis orientada á reciclaxe e protección do medio ambiente. Tamén contén un programa de reciclaxe máis amplo en baterías de automóbiles, bens de consumo e, pouco a pouco pretende aumenta a porcentaxe de reciclaxe ao 45% en 2016. Tamén establece límites de mercurio de 5 ppm e 20 ppm de cadmio para baterías excepto as empregadas en aplicacións médicas, de emerxencia, ou dispositivos portátiles de ferramentas eléctricas. Aínda que non establece límites cuantitativos sobre as cantidades de chumbo, chumbo-ácido, níquel e níquel-cadmio nas pilas, menciónase a necesidade de restrinxir estas substancias e acadar cotas de reciclaxe de ata o 75% das pilas con estas substancias. Tamén hai disposicións para a etiquetaxe das pilas con símbolos indicando o contido de metal e a información para recollida e reciclaxe.
A Directiva aplícase aos equipos como se define nunha sección da WEEE. As categorías son as seguintes:
Etiquetado RoHs
miniatura|150px|Icona da norma WEEE RoHS non require ningún etiquetado específico dos produtos e non existe un logo único. Moitos fabricantes teñen as súas propias marcas e iconas para indicar o cumprimento. Os indicadores visuais que se utilizan hoxe en día son etiquetas explícitas coas siglas "RoHS", follas verdes, as marcas de verificación, e textos e marcas como "PB-Free" (sen chumbo). A semellanza entre WEEE (Waste Electrical and Electronic Equipment Directive, Residuos de aparellos eléctricos e electrónicos) colector de lixo coa icona cunha "X" é un indicador do produto que debe ter recollida selectiva e non pode ser tratado como lixo doméstico. Na China as etiquetas RoHS, levan unha letra "e" minúscula dentro dun círculo con frechas, tamén pode designar o cumprimento da norma.
As propostas RoHS2 tentan solucionar esta situación ao esixir o marcado CE, a declaración debe presentarse no Documento de Conformidad (DoC).
Ted Danson
Edward Bridge “Ted” Danson III, nado o 29 de decembro de 1947 en San Diego, é un actor estadounidense.
Traxectoria
Danson é coñecido pola súa interpretación de Sam Malone, o protagonista da comedia de situación Cheers (1982-1993), tamén protagonizou a serie, Becker (1998-2004). Tamén actuou en varios episodios da serie de comedia Larry David' na HBO Curb Your Enthusiasm (2000-2009), como actor regular na primeira tempada e recorrente nas outras do drama lega Damages e desde 2009 como un dos protagonistas de Bored to Death. Ao longo da súa carreira Danson gañou dous Emmy e tres Premios Globo de Ouro.
Leonhard Hess Stejneger
Leonhard Hess Stejneger, nado o 30 de outubro de 1851 en Bergen, e finado o 28 de febreiro de 1943 en Washington, foi un zoólogo noruegués nacionalizado estadounidense.
Traxectoria
Stejneger naceu en Bergen (Noruega) e estudou Dereito e Filosofía na Universidade de Oslo (daquela, chamada Kristiania). Obtivo o doutoramento, e comezouó unha breve carreira como avogado. Porén, os seus intereses como naturalista prevaleceron.
Participou en numerosas expedicións ao norte do subcontinente norteamericano. De 1882 a 1883 enviárono a unha misión de exploración á illa de Bering e a Kamchatka. En 1895 foi ás illlas do Comandante a estudar otáridos, por conta da U.S. Fish Commission (o ministerio estadounidense de Pesca). Regresou por segunda vez en 1922.
Fixo carreira no Smithsoniano. En 1884 foi conservador auxiliar de aves; en 1889, conservador de réptiles; en 1899, conservador de réptiles e anfibios, e desde 1911, conservador de bioloxía, posto que ocupou até a súa morte, a que quedara exento da xubilación por decreto presidencial.
Publicou máis de 400 traballos científicos sobre aves, réptiles, focas, e herpetoloxía de Porto Rico, entre outros temas.
Durante a súa viaxe á illa de Bering quedou fascinado pola vida de Georg Wilhelm Steller, un naturalista do século XVIII que, antes ca el, visitara a illa. Investigou a vida de Steller durante varias décadas, que culminou na súa única publicación non técnica, unha biografía de Steller.
Abreviatura
A abreviatura Stejneger emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Peugeot Type 2
O Peugeot Tipo 2 é o primeiro dos vehículos accionado cun motor de gasolina producido entre 1890 e 1891 polo fabricante de automóbiles francés Peugeot na súa planta de Valentigney.
Historia
O coche foi presentado tan só dous anos logo da marcha de Armand Peugeot do negocio da familia Peugeot co fin de concentrarse nos automóbiles. En 1889 Peugeot asistiu á Exposición Universal de París, onde presentou catro dos seus prototipos Peugeot Type 1, que estaban accionados por motores de vapor (de León Serpollet). O Tipo 1 recibiu pouco interese, Peugeot xa era consciente das limitacións derivadas da vibración e o peso dunha máquina de vapor neste tipo de coches de pequeno tamaño.
A visita á exposición non foi en balde, xa que atopouse coa invención revolucionaria de Gottlieb Daimler, o motor de combustión alternativo impulsado por gasolina. Cando rematou a exposición Daimler arranxouse para que o seu motor fora montado en Francia por Panhard et Levassor de París e chegou a un acordo con Peugeot para a construción dun cuatriciclo cunha potencia revolucionaria. Peugeot tamén foi capaz de negociar coa viúva de Edouard Sarazin. Adquiriu a Sarazin, antes da súa morte, os dereitos para fabricar o motor de combustión de Daimler en Francia, convertendo a súa viúva, Luisa, nunha figura clave na vida temperá da industria do automóbil en Francia, que sería a nación no mundo automotriz con maior produción ata o comenzo da produción en EUA en 1906. Aproximadamente un ano logo da visita de Armand Peugeot a París, apareceu o Peugeot Tipo 2, seguido polo Tipo 3, eventos que marcaron a inauguración da empresa de automóbiles Peugeot. O Peugeot Tipo 2 era impulsado por un motor de gasolina bicilíndrico en V de catro tempos, montado baixo licenza de Daimler. O motor móntabase debaixo do asento, por encima e lixeiramente por diante do eixo traseiro ao que estaba unido por unha cadea. Os 2 CV de potencia proporcionabaos un motor de 565 cm³. Cunha velocidade máxima rexistrada de 18 km/h. A refrixeración era entón como agora un desafío nun motor de combustión, o motor Tipo 2 incorporaba tubos cheos de auga, prototipo de radiador que sería unha característica esencial dos motores de combustión nos séculos seguintes.
Unha distancia entre eixos de 1400 mm soportaba unha lonxitude do vehículo de 2300 mm. O ancho e alto, respectivamente, eran 1350 mm e 1450 mm. Un sistema de suspensión rudimentaria marcou o camiño a seguir respecto do que se convertería noutra das principais características do automóbil. O principal negocio de Peugeot era, nese momento, a produción de bicicletas, e a lixeireza de peso do Tipo 2 puidose incorporar das leccións aprendidas da produción de bicicletas. Fabricaronse catro Tipo 2. Tres foron cuatriciclos, mentres que o cuarto foi un triciclo. Todos eles tiñan espazo para dous pasaxeiros no banco encima do motor.