cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apterigotos
Filoxenia
As relacións filoxenéticas entre estes grupos e os insectos alados (Pterygota) son:
Margaretha af Ugglas
Märta Margaretha af Ugglas, nada en Estocolmo o 5 de xaneiro de 1939, é unha empresaria e política sueca. Antiga membro do Partido Moderado, foi ministra de Asuntos Exteriores de Suecia entre 1991 e 1994.
Traxectoria
Filla de Hugo Stenbeck, avogado e fundador de Kinnevik AB, e da súa esposa Märta (nada Odelfeldt). Era irmá de Hugo Jr (1933-1976), Elisabeth Silfverstolpe (1935-1985) e Jan Stenbeck (1942-2002). Margaretha af Ugglas loitou de maneira encarnizada co seu irmán Jan pola fortuna da familia, e posteriormente retirouse de Kinnevik AB.
Margaretha af Ugglas estudou Administración de empresas na Escola Radcliffe da Universidade Harvard desde 1960. Graduouse pola Stockholm School of Economics en 1964, cunha licenciatura en administración de empresas e economía (Civilekonom). Logo traballou para Veckans Affärer de 1967 a 1968 e Svenska Dagbladet, de 1968 a 1973 como editorialista. Foi membro da deputación provincial de Estocolmo desde 1971 a 1973, editora da revista Svensk tidskrift entre 1980 e 1991, e foi deputada no Riksdag entre 1974 e 1995.
Despois das Eleccións xerais de Suecia de 1991, Margaretha af Ugglas converteuse na segunda muller que desempeñou o cargo de Ministra de Asuntos Exteriores. O seu mandato inclúe a finalización das negociacións que conduciron á entrada de Suecia na Unión Europea. En 1992, xunto cun Comisario da UE e outros nove Ministros de Asuntos Exteriores da zona do mar Báltico, fundou o Consello de Estados do Mar Báltico (CBSS) e o EuroFaculty. Af Ugglas foi presidenta da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE) entre 1992 e 1993.
O Partido Moderado perdeu as eleccións de 1994 e foi elixida deputada do Parlamento Europeo en 1995. Foi vicepresidenta do Partido Popular Europeo a partir de 1996. Foi membro da Comisión de Asuntos Exteriores, membro da xunta directiva da Axencia Sueca Internacional de Cooperación ao Desenvolvemento (ASDI) e delegada do Consello de Europa. Ademais, Af Ugglas foi membro da xunta directiva da Bulten-Kanthal AB, Kinnevik AB Boliden AB, Swedish Match e Stora Kopparbergs Bergslags AB. Foi presidenta da ONG Save the Children de Estocolmo, da Asociación Servizo de Defensa Voluntaria das Mulleres Suecas e da Fundación Jarl Hjalmarson de 2002 a 2010.
Vida persoal
Desde 1966 estivo casada con Bertil af Ugglas (1934-1977), fillo do comandante Óscar af Ugglas e Ingeborg.
Centro Vermeer de Delft
O Centro Vermeer de Delft (en neerlandés: Vermeer Centrum Delft) é unha institución museística localizada na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos, que alberga unha exposición permanente sobre a vida e a obra de Johannes Vermeer, un dos pintores máis famosos da idade de ouro da pintura holandesa, así como doutros pintores da súa época.
O nome de Veermer está moi fortemente asociado a Delft, a cidade onde naceu en 1632, e onde pasou toda a súa vida e desenvolveu a súa produción.
O edificio
O centro está na canle Voldersgracht, no centro histórico de Delft, preto da Gran Praza, na localización histórica do gremio de pintores e artistas de San Lucas, onde o alcalde G. Meerman decidiu en 1661 reconstruír a capela do antigo asilo de anciáns.
A exposición
Malia non dispor de ningunha das pinturas orixinais de Vermeer, este centro é o único lugar do mundo en que se poden ver simultaneamente 37 reproducións das súas obras máis significativas, ordenadas con criterios cronolóxicos, que ofrecen unha imaxe completa da traxectoria de Johannes Vermeer.
Unha exposición permanente achega información sobre a época en que viviu Vermeer e sobre o estudio onde traballou. Hai tamén unha proxección constante sobre unha pantalla de 12 metros de ancho que amosa a intensa relación de Vermeer coa vila de Delft.
No segundo andar pódese ver outra exposición permanente, titulada "Mensaxes de amor de Vermeer", que se centra no simbolismo que o pintor lle imprimiu á súa pintura. Nesta planta hai tamén unha pequena tenda de regalos e libraría.
O Centro Vermeer de Delft abriu as súas portas en 2007 e está xestionado integramente por voluntarios. O número de visitantes é cada vez maior, e en 2011 chegou aos 35.000.
O centro está aberto os sete días da semana e ofrece visitas guiadas a grupos. Para os visitantes individuais, hai un percorrido con servizo de son gratuíto a través de todas as salas.
Scuderia Ferrari
Scuderia Ferrari S.p.A. é a división deportiva do fabricante de automóbiles italiano de luxo Ferrari e o equipo de carreiras na actualidade só participa na Fórmula 1, pero participou en numerosas clases de deportes de motor desde a súa creación en 1929, incluídas as carreiras de resistencia. O equipo tamén é coñecido polo alcume de "O cabalo rampante", en referencia ao seu logotipo. É o equipo de Fórmula Un máis exitoso que sobrevive e o equipo de Fórmula 1 máis exitoso, que competiu en todos os campionatos mundiais desde a tempada de Fórmula Un de. O equipo fundouno Enzo Ferrari, inicialmente para carreiras de coches producidos por Alfa Romeo. Porén, en 1947 Ferrari comezou a construír os seus coches. Entre os seus logros importantes fóra da Fórmula Un están a de gañar o Campionato Mundial de Resistencia, 24 Horas de Le Mans (nove vitorias absolutas), 24 Horas de Spa, 24 Horas de Daytona, 12 Horas de Sebring, Bathurst 12 Hour, carreiras para coches Gran Turismo e carreiras en pistas de estrada da Targa Florio (7 vitorias), a Mille Miglia (8 vitorias) e a Carreira Panamericana. O equipo tamén é coñecido pola súa apaixonada base de seareiros, coñecida como tifosi. O Gran Premio de Italia en Monza considérase como a carreira local do equipo.
Como construtor na Fórmula 1, Ferrari ten un récord de 16 Campionatos de Construtores. O seu Campionato de Construtores máis recente foi en 2008. O equipo tamén ten o récord de máis Campionatos de Pilotos con 15, gañados por nove pilotos diferentes: Alberto Ascari, Juan Manuel Fangio, Mike Hawthorn, Phil Hill, John Surtees, Niki Lauda, Jody Scheckter, Michael Schumacher e Kimi Räikkönen. O título de Räikkönen en é o máis recente para o equipo. O Gran Premio da Toscana de 2020 marcou o Gran Premio número 1000 de Ferrari na Fórmula Un.
Michael Schumacher é o piloto máis exitoso do equipo. Uniuse ao equipo en e pilotou para eles ata a súa primeira retirada en, gañou cinco títulos consecutivos de pilotos e 72 Grandes Premios para o equipo. Os seus títulos chegaron consecutivamente entre e, e o equipo gañou títulos consecutivos de construtores entre  e o , este foi o período máis exitoso do equipo. Os pilotos do equipo en son Charles Leclerc e Carlos Sainz
Competición
miniatura|300px|[[Michael Schumacher conducindo o F2004]] miniatura|300px|Mostra de antigos monoprazas de F1 de Ferrari
O "Cavallino rampante"
O famoso símbolo de Ferrari é un cabalo negro en pe sobre fondo amarelo, normalmente cas letras SF de Scuderia Ferrari.
O cabalo empinado era o símbolo durante a primeira guerra mundial do ás da aviación de combate italiana Francesco Baracca, e converteuse no logotipo de Ferrari despois de que os pais do as caído, bos amigos de Enzo Ferrari, lle pediran que continuara a súa tradición de deportividade, gallardía e valentía.
1929-1946
O fundador de Ferrari, Enzo Ferrari, xamais pensou producir coches deportivos cando formou a Scudería Ferrari no 1929 para patrocinar a pilotos afeccionados de Módena. Ferrari adestrou a varios pilotos e competiu con éxito con coches Alfa Romeo ata 1938, cando foi contratado oficialmente por Alfa como xefe do seu departamento de carreiras. Cando en 1940 coñeceu os plans de Alfa de entrar na competición co seu pripio nome, creando Alfa Corse absorbeendo a súa Scuderia, e controlar o seu traballo na competición, abandonou Alfa. Como tiña prohibido, por contrato, competir durante 4 anos, a Scudería converteuse en 1939 en Auto Avio Costruzioni Ferrari, que aparentemente fabricaba maquinaria e accesorios para avións. Ferrari fabricou un coche de carreiras, o tipo 815, neste período no que non podía competir, de feito foi o primeiro coche real de Ferrari, pero debido a segunda guerra mundial correu moi pouco. No 1943 a fábrica Ferrari trasladouse a Maranello, onde permanece dende entón. Foi bombardeada no 1944 e reconstruída no 1946 para producir automóbiles de turismo.
Logo da guerra, Ferrari contratou a varios dos seus ex colegas Alfa e estableceu a nova Scuderia Ferrari, para deseñar e construír os seus propios coches.
Tanto a Scuderia Ferrari como a fábrica de turismos de Ferrari seguen estando en Maranello ata os nosos días. O equipo posúe e opera nunha pista de probas no mesmo lugar, o Circuíto de Fiorano construído en 1972, que se utiliza para as probas dos autos de turismo e de carreiras.
1947 - 1950
Unha versión de Fórmula Un do Tipo 125, o Ferrari 125 F1 foi desenvolvido en 1948 e participou en varios Gran Premios, antes da creación do Campionato Mundial. Aínda que non moi convencido, Enzo construía e vendía os seus automóbiles para financiar a Scudería. Mentres os seus fermosos e incriblemente rápidos coches gañábanse rapidamente unha reputación grazas a súa calidade. Enzo mantivo unha coñecida aversión polos seus clientes, pois sentía que mercaban os seus coches polo prestixio, e non polas súas prestacións.
1950
En 1950, creouse o Campionato Mundial de Fórmula 1, e a Scuderia Ferrari participou nesta primeira tempada. É o único equipo que competiu en todas as tempadas do Campionato do Mundo, desde os seus inicios ata o día actual.
De feito, o equipo Ferrari perdeuse a primeira carreira do campionato, o Gran Premio do Reino Unido de 1950, debido a unha disputa sobre os "cartos iniciais" pagados aos participantes, o equipo debutou no Gran Premio de Mónaco de 1950 co 125 F1, presentando unha versión sobrealimentada do 125 V12, e dous pilotos experimentados e exitosos, Alberto Ascari e Gigi Villoresi.
Máis tarde a compañía cambiou á fórmula de gran cilindrada con aspiración natural para os coches 275, 340, e 375 F1. O equipo Alfa Romeo dominou a tempada de de Fórmula Un, gañando as once carreiras nas que participou (seis probas do Campionato do Mundo e cinco carreiras fóra de campionato), pero Ferrari rompeu a súa racha en  cando o corpulento piloto José Froilán González acadou o primeiro lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1951.
Logo da tempada de de Fórmula Un o equipo Alfa retirouse da F1, facendo que os responsables adoptasen os regulamentos da Fórmula Dúas  debido á falta de coches de F1 adecuados. Ferrari participou co Ferrari 500 de 2´0 L 4 cilindros, que chegou a gañar case todas as carreiras nas que competiu na tempada de Fórmula Un cos pilotos Ascari, Giuseppe Farina e Piero Taruffi. Ascari logrou o campionato do mundo logo de gañar seis carreiras consecutivas. Na tempada de Fórmula Un, Ascari gañou cinco carreiras, e outro título mundial; ao final desa tempada, Juan Manuel Fangio derrotou por primeira vez aos Ferrari nun Maserati.
A tempada de trouxo novas regras con motores de 2.5 L. O novo coche de Ferrari, chamado Ferrari 625, apenas podía competir contra o Maserati de Fangio e logo contra o Mercedes-Benz W196, que apareceu en xullo. Ferrari tivo só dúas vitorias, González no Gran Premio do Reino Unido de 1954 e Mike Hawthorn no Gran Premio de España de 1954. Na tempada de de Fórmula Un Ferrari non o fixo mellor, gañando só o Gran Premio de Mónaco de 1955 co piloto Maurice Trintignant. Ao final da tráxica tempada de 1955 o equipo Ferrari comprou o chasis D50 do equipo Lancia despois de que se retiraran trala morte de Ascari; Fangio, Peter Collins e Eugenio Castellotti correron cos D50S con éxito na tempada de Fórmula Un: Collins gañou dúas carreiras e Fangio tres carreiras e o campionato.
Na tempada de Fórmula Un Fangio volveu a Maserati. Ferrari, aínda utilizou os seus vellos Lancia e non puido gañar ningunha carreira. Aos pilotos Luigi Musso e o Marqués Alfonso de Portago uniuse Castellotti; Castellotti morreu durante un test e Portago estrelouse contra unha multitude na Mille Miglia, matando a doce espectadores, polo que Ferrari foi acusado de homicidio involuntario.
Na tempada de Fórmula Un, presentouse o Campionato de Construtores, gañado por Vanwall. Carlo Chiti deseñou un coche completamente novo para Ferrari, o Ferrari Dino 246, chamado así polo fillo recentemente falecido de Enzo Ferrari. O equipo retivo aos pilotos Collins, Hawthorn, e Musso, pero Musso morreu no Gran Premio de Francia de 1958 e Collins morreu no Gran Premio de Alemaña de 1958. Hawthorn gañou o Campionato Mundial e anunciou a súa retirada, morreu meses despois nun accidente de tráfico.
1970
miniatura| right | [[Niki Lauda pilotando para Ferrari no Gran Premio de Alemaña de 1976]] Nos anos 70 o Gruppo Fiat entrou a formar parte do Consello de Administración. Os principais accionistas son: Fiat co 56%, a familia Ferrari co 10%, o Commerzbank co 8.5%, Mediobanca 11.7%, Banca Popolare dell´Emilia 1.3%, Mubadala di Abu Dabi 5% e ABN Ambro 7.7%
En, producíron un novo coche e motor para esa tempada, o 312B. Tiña un motor Flat-12 completamente novo, que ía ser o motor utilizado polo equipo durante as seguintes 10 tempadas. Jacky Ickx incorporouse ao equipo e gañou o Gran Premio de Austria de 1970, Gran Premio do Canadá de 1970 e Gran Premio de México de 1970 para lograr o segundo lugar no campionato de pilotos. Clay Regazzoni fixo o seu debut na tempada e gañou o GP de Italia, terminando terceiro na clasificación. o piloto de Ferrari, Pedro Rodríguez morreu nunha carreira de autos deportivos Interserie en Norisring, en Nuremberg, Alemaña, o 11 de xullo de 1971, aos mandos dun Ferrari 512.
Logo de tres anos decepcionantes, incluíndo unha desastrosa tempada, que viu ao equipo Ferrari faltando por primeira vez a dúas carreiras, os grandes premios de Holanda e Alemaña desde que o equipo comezara a competir na Fórmula Un, Ferrari fichou a Niki Lauda en , e tomou a decisión transcendental de retirarse das carreiras de coches deportivos para concentrarse na F1. O mesmo ano Luca di Montezemolo foi nomeado director do equipo. Ferrari gañou o Gran Premio de España de 1974, o Gran Premio dos Países Baixos de 1974 e Alemaña, pero Regazzoni perdeu o Campionato Mundial con Emerson Fittipaldi na última carreira da tempada, o GP dos Estados Unidos.
O novo Ferrari 312T, desenvolvido plenamente con Lauda e Regazzoni e deseñado por Mauro Forghieri, presentouse en, e levou ao equipo de volta á senda da vitoria, Lauda gañou cinco carreiras e logrou o título de pilotos, e Ferrari gañou o campionato de construtores.
En Lauda lideraba comodamente o campionato, cando se estrelou no Gran Premio de Alemaña de 1976, feríndose gravemente. Carlos Reutemann foi contratado como substituto, e Ferrari presentou tres coches no Gran Premio de Italia de 1976 cando Lauda volveu inesperadamente pronto (só seis semanas logo do seu accidente). Lauda anotou puntos logo do seu grave accidente, pero retirouse voluntariamente do Gran Premio de final de tempada en Fuji logo de dúas voltas por mor das fortes choivas, e James Hunt gañou o título por un só punto.
En Lauda, logo de regresar do seu case fatal accidente o ano anterior, levouse o título de novo para Ferrari (e o equipo gañou o Campionato de Construtores), superando ao seu compañeiro de equipo Reutemann. As súas relacións co equipo, especialmente Forghieri, continuaron deteriorándose, e decidiu finalmente fichar por Brabham ao final da tempada.
En, Ferrari competiu con Reutemann e Gilles Villeneuve, fabricaron un coche sólido, gañaron cinco carreiras, pero foron superados polo efecto chan do Lotus 79.
Jody Scheckter que substituíu ao arxentino que marchara a Lotus en 1979, levouse o título, co apoio de Gilles Villeneuve (quen obedientemente seguiu á meta ao surafricano en Monza), e gañou o último Campionato Mundial de Pilotos nun Ferrari ata Michael Schumacher vinte anos máis tarde. O coche era un comprometido deseño de efecto chan debido á configuración da gran angular do motor Flat-12 de Ferrari, que foi superado no seu momento polo exitoso Williams FW07, pero non antes de acumular os puntos necesarios para lograr os dous títulos ese ano.
1980
thumb|right|[[Michele Alboreto foi o principal rival de Alain Prost no campionato de ]] thumb|right|[[Gerhard Berger pilotando para Ferrari no Gran Premio do Canadá de 1988]]
A defensa do título de de Ferrari e Jody Scheckter non tivo éxito. O equipo marcou un escaso total de oito puntos durante toda a tempada, e Scheckter elixiu retirarse na súa conclusión. Para a tempada, Ferrari asinou a Didier Pironi para asociarse Gilles Villeneuve e tamén introduciu o seu propio motor turbo-cargado, que proporcionou máis potencia nun deseño máis compacto que o anterior, de aspiración atmosférica, con doce cilindros. A tempada foi unhaclara melloría respecto a anterior, Villeneuve gañou os grandes premios de Mónaco e España, pero as esperanzas de consguir un potencial campionato víronse obstaculizadas polo manexo extremadamente difícil e a pobre aerodinámica do coche. Con todo, as leccións aprendidas na primeira temapada de carreiras do equipo cun turbo na F1 preparárono ben para. Durante toda a tempada, o Ferrari foi o mellor bloque, en termos de equilibrio entre velocidade e fiabilidade.
Con todo a tempada de, foi desfavorable pola perda dos seus dous pilotos. O líder do equipo e piloto favorito de Enzo Ferrari, Villeneuve, morreu nun accidente durante a cualificación no Gran Premio de Bélxica de 1982, mentres que Pironi sufriu lesións que remataron coa súa carreira antes do Gran Premio de Alemaña de 1982 máis tarde na tempada. Ferrari chamou por primeira vez a Patrick Tambay, no lugar do falecido Villeneuve e máis tarde a Mario Andretti nun esforzo por protexer o liderado de Pironi no campionato, pero sen éxito. Ferrari, con todo, gañou o Campionato de Construtores. Nese mesmo ano, a fábrica de Fórmula 1 mudóuse parcialmente da fábrica orixinal de Maranello a súa propia instalación autónoma, aínda en Maranello, pero directamente ao lado do circuíto de probas de Fiorano.
Catro triunfos de René Arnoux e Patrick Tambay deron ao equipo outro título de construtores en 1983, pero ningún dos pilotos foi o suficientemente consistente como para competir polo o título de pilotos. Patrick Tambay tivo unha vitoria especialmente emocional en San Marino ante o Tifosi, pero deixou o equipo para unirse ao equipo Renault ao final da tempada. Contrataron a Michele Alboreto logo das súas impresionantes actuacións durante o ano anterior pilotando o Tyrrell con motor Cosworth. Gañou o Gran Premio de Bélxica de 1984, pero a actuación do equipo non foi o suficientemente competitiva como para desafiar aos McLaren de Niki Lauda e Alain Prost. Non obstante, na temporada de Fórmula Un de, Alboreto foi o rival máis próximo a Prost para lograr o campionato, liderandoo nunha etapa antes de que a competitividade do equipo caera nas carreiras finais. Arnoux, mentres tanto, peleouse co equipo e foi substituído por Stefan Johansson despois da primeira carreira da tempada. continuou coa tendencia decepcionante da tempada anterior xa que nin Alboreto nin Johansson puideron gañar unha carreira, e nunca tiveron oportunidade de facelo. En, Johansson trasladouse a McLaren e foi substituído por Gerhard Berger, quen tomou o melllor de Alboreto a medida que a tempada progresou e gañou as dúas últimas carreiras do campionato a medida que o automóbil mellorou cara ao fin de tempada. O equipo mantívose competitivo en, terminando segundo no Campionato de Construtores, pero moi lonxe de McLaren, que volveu a dominar a tempada.
A tempada foi testemuña do fin da propiedade de Enzo Ferrari do equipo. O 14 de agosto de 1988, Ferrari morreu aos 90 anos. A participación de Fiat na compañía ascendeu ao 90% co único fillo vivo de Enzo, Piero Ferrari, que herdou a participación restante do seu pai. Pouco despois dun mes despois da morte de Enzo, Berger e Alboreto completaron un histórico 1-2 no Gran Premio de Italia de 1988, a única vez que un equipo distinto de McLaren gañou un Gran Premio na tempada 1988 de Fórmula Un. Berger dedicou a vitoria ao falecido Enzo Ferrari.
viu o fin dos turbo cargadores na Fórmula Un. A partir desta data, a fórmula 1 foi para motores de 3´5 litros de aspiración atmosférica que non superaban os 12 cilindros, resultado directo das presións de Ferrari nos últimos anos. O equipo chegou a construír un Indycar, o Ferrari 637, como ameaza para a FIA de que se non conseguían o que querían, é dicir, a volta aos motores V12, poderían participar noutra serie. Debido ás altas revolucións esperadas e ao consiguiente estreita banda de potencia esperada dos novos motores, o director técnico John Barnard insistiu no desenvolvemento dunha nova e revolucionaria disposicón da caixa de cambios. A caixa de cambios semiautomática operada por paletas.
Década de 1990
thumb|dereita|Tras un desafío polo título en, foi amargamente decepcionante para Ferrari e [[Alain Prost]] thumb|dereita|[[Jean Alesi conducindo para Ferrari no Gran Premio do Canadá de 1995]] thumb|dereita|[[Michael Schumacher no Gran Premio de Alemaña de 1997 durante o seu segundo ano con Ferrari]] thumb|right|As aspiracións de Schumacher ao campionato acabaron coa rotura dunha perna en . [[Eddie Irvine (na imaxe) pasou a liderar o equipo e só perdeu o título de pilotos ante Mika Häkkinen por dous puntos, mentres que Ferrari gañou o seu primeiro Campionato de Construtores desde ]]
O entón triplo campión do mundo Alain Prost deixou McLaren para acompañar a Mansell en Ferrari para a tempada de Fórmula Un de. Como vixente campión do mundo, Prost asumiu o papel de piloto principal, para consternación do seu compañeiro de equipo Mansell. Na súa autobiografía, Mansell afirmou que Ferrari cambiara o seu coche co de Prost no Gran Premio do Reino Unido de 1990 sen o seu coñecemento previo. Mansell deixou Ferrari ao final da tempada de 1990. Prost gañou cinco carreiras e entrou na penúltima rolda da tempada, o polémico Gran Premio do Xapón de 1990, cunha desvantaxe de nove puntos ante o piloto de McLaren e antigo compañeiro de equipo Ayrton Senna. Unha polémica colisión na primeira volta entre Senna e Prost permitiu a Senna conseguir o Campionato Mundial de Pilotos de Fórmula 1 da FIA de 1990, con Prost en segundo lugar.
A Mansell substituíuno o francés Jean Alesi, anteriormente pilotando para Tyrrell, para a tempada de Fórmula Un de. Porén, Ferrari entrara nunha recesión en 1991, en parte porque o seu famoso motor V12 xa non era competitivo contra os V10 máis pequenos, lixeiros e máis eficientes en combustible dos seus competidores. Prost non gañou ningunha carreira, só subiu ao podio cinco veces. Criticou ao equipo, describiu o seu coche como máis difícil de conducir que "un camión", e foi despedido antes do final da tempada, xusto antes do Gran Premio de Australia de 1991. Prost foi substituído polo italiano Gianni Morbidelli. O equipo non gañou carreiras entre 1991 e 1993.
Gerhard Berger volveu a Ferrari como compañeiro de Alesi en 1993, e Jean Todt foi contratado como director do equipo. Co Ferrari 412T, Berger e Alesi lograron dous podios e catro pole positions. Non obstante, a escasa fiabilidade e o consumo de combustible nas seguintes tempadas limitaron o número de vitorias a só unha para Berger (Gran Premio de Alemaña de 1994) e Alesi (Gran Premio do Canadá de 1995), a pesar de que Alesi estaba nunha boa posición para gañar en Monza e Nürburgring en 1995. Con todo, o coche tivo unha actualización sólida e competitiva, e coa vitoria de Berger, conseguida despois de tres tempadas sen gañar unha carreira, iniciou un récord de polo menos unha vitoria nun GP nas vinte tempadas consecutivas seguintes.
Ferrari cambiou completamente a súa tripuación de pilotos para a tempada de Fórmula Un de, substituíndo a Berger e Alesi polo ex-piloto de Jordan Eddie Irvine, e o dúas veces campión do mundo (antigo piloto de Benetton) Michael Schumacher, por un salario duns 30 millóns de dólares ao ano. Moitos membros do equipo Benetton seguírono moitos membros do equipo técnico do equipo Benetton, a saber, Ross Brawn (director técnico), Rory Byrne (deseñador xefe), Nikolas Tombazis (xefe de aerodinámica) e Tad Czapski (xefe de electrónica). As novas regras do motor que reducían a capacidade do motor de 3500 cc a 3000 cc requiriron que Ferrari cambiase ao motor V10 de 3.0L para 1996.
Para a tempada de Fórmula Un de, a maior fiabilidade do F310B permitiu a Ferrari disputar polo seu primeiro Campionato de Pilotos desde que Jody Scheckter gañara o último título de pilotos de Ferrari 18 anos antes, en. Michael Schumacher subiu o podio oito veces ao longo da tempada, incluídas cinco vitorias, e entrou na última rolda liderando sobre o piloto de Williams Jacques Villeneuve por un punto. Na volta 48 da última rolda da tempada de 1997, o Gran Premio de Europa de 1997 en Xerez, Michael Schumacher e Jacques Villeneuve chocaron cando este último tentaba adiantar para o liderado da carreira polo interior da curva Dry Sac. Schumacher retirouse da carreira e Villeneuve logrou o Campionato de Pilotos de 1997 cun terceiro posto. Os comisarios do evento consideraron inicialmente que a colisión era un incidente de carreira. Non obstante, Schumacher foi entón convocado e descualificado do Campionato do Mundo de Pilotos de 1997 por conduta antideportiva nunha reunión extraordinaria do Consello Mundial de Deporte Automovilístico da FIA o 11 de novembro de 1997. Os puntos do Campionato de Construtores de Ferrari, con todo, permaneceron intactos e o equipo quedou segundo na xeral. Eddie Irvine, que conseguiu cinco podios ao longo da tempada, clasificouse sétimo na clasificación de pilotos.
Despois da dramática tempada de 1997, Ferrari presentou un coche totalmente novo para adaptarse ás novas regulacións para a tempada de Fórmula Un de, o F300. Aínda que era un paquete competitivo, o McLaren–Mercedes MP4/13 era a maioría das veces máis forte. Schumacher gañou seis carreiras esa tempada, incluíndo tres seguidas en Canadá, Francia e Gran Bretaña. O Gran Premio de Hungría gañouse despois de que un golpe mestre táctico de Brawn que decidiu facer que o coche executase unha estratexia de 3 paradas en lugar das 2 de McLaren. Despois, Schumacher levou a Irvine a casa co primeiro dobrete de Ferrari en Monza desde a memorable carreira de 1988 despois da morte de Enzo Ferrari. Schumacher perdeu o título ante o Mika Häkkinen de McLaren en Suzuka despois de que se parase na primeira fila e sufrira unha picada a metade da carreira. Irvine foi cuarto no campionato con Ferrari segundo no título de construtores.
A tempada de Fórmula Un de comezou ben para Ferrari, o equipo gañou tres das catro primeiras carreiras da tempada. Eddie Irvine anotou a súa primeira vitoria na tempada Gran Premio de Australia de 1999. Michael Schumacher logrou vitorias consecutivas no Gran Premio de San Marino de 1999 e o Gran Premio de Mónaco de 1999. A fortuna do equipo comezou a cambiar en Canadá, con todo, con Michael Schumacher retirándose do liderado da carreira despois de esvarar contra a parede á saída da chicana final do Circuíto Gilles Villeneuve, coñecido desde entón como "muro dos campións". Na volta 1 do Gran Premio do Reino Unido de 1999 en Silverstone, Schumacher estrelouse duramente na Curva Stowe despois de que fallara o seu freo traseiro, o que o deixou fóra do circuíto despois de que se bloqueou a aproximadamente a 210 km/h. Como resultado rompeuse a perna dereita, o que obrigoulle a perderse as seguintes seis carreiras e puxo fin á súa candidatura para o Campionato de Pilotos de 1999. Ferrari substituíuno por Mika Salo. Irvine converteuse no principal aspirante de Ferrari ao título de pilotos. Gañou as dúas seguintes roldas en Austria e en Alemaña. Schumacher regresou para as dúas últimas carreiras da tempada, dándolle a Irvine o liderado e a eventual vitoria no Gran Premio de Malaisia de 1999. Os dous pilotos de Ferrari foran descualificados despois da carreira xa que o panel deflector lateral dos dous coches tiña un centímetro de máis, o que converteu a Mika Häkkinen no campión provisional de pilotos. Non obstante, ambos os coches Ferrari foron reintegrados na apelación, e Irvine liderou a clasificación dos pilotos por catro puntos sobre Häkkinen ao entrar na rolda final. Irvine finalmente non logrou o Campionato de Pilotos de 1999 no Gran Premio do Xapón de 1999, onde quedou terceiro, perdendo ante Häkkinen por dous puntos na clasificación final. O segundo lugar de Schumacher na carreira axudou a Ferrari a conseguir o Campionato de Construtores de 1999, o primeiro desde 1983.
Resultados de Ferrari na Fórmula 1
Como construtor, Ferrari logrou o seguinte:
Ferrari conseguiu un éxito inigualable na Fórmula Un e ten moitos rexistros importantes (todos os números están baseados só nos eventos do Campionato Mundial):
Ferrari tamén é o fabricante de motores de F1 máis exitoso, con 239 vitorias <! - Ata o Gran Premio de Abu Zabi de 2019 -> (obtendo unha única vitoria non Ferrari con Scuderia Toro Rosso) no Gran Premio de Italia de 2008, así como unha vitoria dun Ferrari privado no Gran Premio de Francia de 1961
* Tempada en curso En letra grosa indica que piloto gañou o campionato do mundo de pilotos.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Szeged
miniatura|Szeged e o río Tisza Szeged é, tras Budapest e Debrecen, a terceira cidade en tamaño de Hungría, capital rexional do sueste do país e capital do condado de Csongrád. Ten 161.921 habitantes (2014), o 93.5% etnicamente húngaros, 0.7% xitanos e 0.6% alemáns. Situada preto da fronteira sur de Hungría, a cidade está na ribeira do río Tisza.
Linda Guilala
Linda Guilala é unha banda galega de shoegaze procedente de Vigo. O grupo formouse no ano 2005 e no presente está composto por Iván González (batería), Eva M. López (teclados e voz) e Mari Vázquez (guitarra). Ata a data Linda Guilala leva publicados dous álbums de estudio e dous EPs.
Historia
Linda Guilala naceu no ano 2005 tras a separación da banda de Ponferrada Juniper Moon, na que tocaban o leonés Iván González (batería) e a ourensana Eva M. López (teclados). No ano 2006 publicaron a súa primeira maqueta coa axuda do baixista arxentino Ignacio Espumado, con quen comparten os arquivos a través de internet. Este traballo foi escollido segunda mellor maqueta do ano no programa de Radio 3 Disco Grande.
O seu primeiro álbum, Bucles infinitos, chegou en 2009 editado a través de Elefant Records. O disco foi gravado no seu estudio de Vigo coa axuda de Alejandro Davila e Pancho Suárez de Lis. Na súa xira de presentación tocaron no festival inglés Indietracks e no Primavera Sound de Barcelona. Nesa época actuaban como dúo, encargándose Eva dos teclados e Iván da guitarra, acompañados de sons pregravados.
En 2011 lanzaron o EP de catro temas Paranormal, tamén a través de Elefant. O traballo foi gravado no seu estudio de Vigo, Kaiju Studios. Nesa época entrou na banda Alba para as súas actuacións ao vivo, tocando o baixo e a guitarra.
Durante un tempo a banda, principalmente Eva, dedicouse a producir no seu estudio a grupos como Axolotes Mexicanos, When Nalda Became Punk e Los Bonsáis, ademais de tocar con Apenino. En 2014 publicaron un novo EP de seis cancións, Xeristar (Elefant), co apoio de Bruno Mosquera (The Blows, The Cobras) nas guitarras. Mosquera deixou a banda debido a diferenzas sobre a forma de levar o proxecto.
O seu segundo álbum, Psiconáutica, apareceu o 10 de xuño 2016 da man de Elefant Records. Para os seus directos Linda Guilala fichou á guitarrista pontevedresa Mari Vázquez.
Lustro
Un lustro é un período de cinco anos. É unha verba na actualidade case en desuso.
Etimoloxicamente provén do latín lustrum (limpo, puro), referíndose á cerimonia da Lustración (purificación) que se celebraba cada 5 anos, a máis importante da Roma primitiva. Nela celebrábanse unha serie de ritos e unha comida. Tódolos pater familiae (os patricios) estaban obrigados a asistir, perdendo os seus dereitos cidadáns ata a próxima lustración quen se ausentase. Ese era un castigo moi importante, xa que se perdía ata o dereito a preitear.
Loeda, Piñor
San Paio de Loeda é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2011 tiña 161 habitantes, deles 87 eran homes e 74 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 167 habitantes.
Patrimonio
En Lousado existe unha antiga fábrica de papel inaugurada en 1840.
Triesenberg
Triesenberg é un concello situado na metade sur do principado de Liechtenstein. Contaba en 2010 cunha poboación de 2.562 habitantes.
Xeografía
Limita ao norte coa cidade de Vaduz, ao nordés con Schaan e Planken, ao leste con exclaves de Schaan, Balzers e Vaduz, ao sur con Triesen e un exclave de Balzers, e ao oeste con Triesen. Ademais grazas ao seu exclave limita tamén co municipio de Nenzing (Austria).
O municipio está formado polas localidades de Triesenberg, Masescha, Silum, Gaflei, Steg e Malbun.
Lugares de interese
left|thumb|Igrexa de Triesenberg.
Comunicacións
Triesenberg conta cun teleférico para acceder ao alto da montaña, e que é visitado todos os anos por miles de turistas. Para chegar á cidade, pódese coller un dos moitos autobuses que comunican todo o país. Tamén se pode ir en coche ou en bicicleta, xa que hai moitos carrís bici. Como é un dos municipios máis grandes, conta con cinco pequenas aldeas, que están conectadas por unha rede de autobuses.
Deporte
O FC Triesenberg é un dos sete equipos que hai en Liechtenstein. Aínda que o deporte máis importante da cidade é o fútbol, outros importantes son o esquí e o snowboard, que se practican na estación de esquí que hai preto da cidade. Tamén se practican o hóckey e o balonmán, e estase a promover o ciclismo na cidade. En inverno realízase unha maratón que percorre o municipio.
O Outeiro, Labrada, Abadín
O Outeiro é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes en 2015 (5 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Iván Duque Márquez
Iván Duque Márquez, nado en Bogotá o 1 de agosto de 1976, é un avogado, escritor, político, e foi presidente de Colombia dende o 7 de agosto de 2018 até o 7 de agosto de 2022 polo partido Centro Democrático. Exerceu como senador da República de Colombia  dende o 20 de xullo de 2014 até o 10 de abril de 2018. Traballou como representante de Colombia ante o Banco Interamericano de Desenvolvemento (BID). Asumiu o cargo de presidente de Colombia o 7 de agosto de 2018 na Praza de Bolívar, en Bogotá.
Duque é avogado con estudos maiores de Filosofía e Humanidades da Universidade Sergio Arboleda. Cursou mestría (LLM) en Dereito Internacional Económico da Universidade Americana e Xerencia de Políticas, Públicas da Universidade de Georgetown. Conta con estudos executivos en negociación estratéxica, políticas de fomento ó sector privado e xerencia de capital de risco de curta duración na Escola de Negocios e Goberno a Universidade Harvard.
Pascal, Irixoa, Muras
Pascal é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
A Ermida, Igrexafeita, San Sadurniño
A Ermida é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Teófane
Na mitoloxía grega, Teófane era a filla do rei Bisaltes, de Tracia.
A causa da súa extraordinaria beleza, Poseidón namorouse dela e, para librarse dos numerosos pretendentes que a solicitaban, raptouna e levouna a unha illa apartada, Crumisa. Pero estes souberon onde estaba agochada e botaron un barco para ir buscala. Entón, Poseidón converteuse en carneiro e á moza e a tódolos habitantes da illa en ovellas.
Cando chegaron os nobles no barco, vendo que alí non había ninguén, dedicáronse a matar e comer o gando, polo que Poseidón os converteu en lobos, como castigo. Logo copulou con Teófane, en forma de carneiro el e de ovella ela, e desta unión naceu un carneiro coa pel de ouro. Este carneiro sería o que salvou a vida de Frixo e Hele, fillos de Atamante, levándoos sobre o seu lombo voando ata a Cólquida (aínda que Hele caeu durante a viaxe e morreu). Chegados á Colquide, Frixo sacrificou ó carneiro a Zeus, e esa pel sería a que se coñecería despois como o vélaro de ouro, obxectivo da expedición dos Argonautas.
Pazo, Irixoa, Muras
Pazo é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Illa Sentinela do Norte
miniatura|210px|dereita|Baía de Bengala, coas Illas Andaman ó sur de Myanmar. A illa Sentinela do Norte (en inglés: North Sentinel Island) é unha das illas Andaman da Baía de Bengala. Ó norte da illa atópase Andaman do Sur. A meirande parte da illa é bosque. É pequena, arredada dos principais asentamentos da Gran Andaman, arrodeada por arrecifes de corais, e carece de portos naturais.
Un grupo de indíxenas, os sentineleses, viven nesta illa. Estímase que a súa poboación está entre os 50 e os 400 individuos. Os sentineleses rexeitan calquera contacto con outra xente, e están entre últimos pobos illados que non foron contactados pola civilización moderna. A poboación enfróntase a ameazas potenciais como o contaxio de enfermidades infecciosas ás cales non teñen inmunidade, así como á violencia de intrusos. O goberno indio declarou a illa enteira, que ten o tamaño de Manhattan, e as augas que a rodean, como zona de exclusión.
En novembro de 2018 foi asasinado un misioneiro estadounidense que se dirixía á illa coa intención de predicar o cristianismo entre os nativos.
Segismundo Moret
Segismundo Moret y Prendergast, nado en Cádiz o 2 de xuño de 1833 e finado en Madrid o 28 de xaneiro de 1913, foi un político e literato español, ministro en varias ocasións, e tres veces presidente do goberno por breve tempo: 1905-1906, de novo en 1906, e en 1909-1910.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid e, alí, obtivo primeiro a cátedra de Economía Política e posteriormente a de Institucións de Facenda, que conseguiría en propiedade en 1858.
En 1863 foi elixido deputado independente por Almadén (Cidade Real), escano ó que renunciaría ó pouco tempo. Tras o triunfo da Revolución Gloriosa foi novamente elixido en 1868. Colaborou na redacción da Constitución española de 1869. miniatura|Don Segismundo Moret y Prendergast Foi nomeado Ministro de Ultramar polo Xeneral Juan Prim (1870) mostrándose favorable á abolición da escravitude e á creación dun texto constitucional para Porto Rico. Do 2 de decembro de 1870 ó 10 de xullo de 1871 fíxose cargo con carácter interino do Ministerio de Facenda.
Foi nomeado en 1883 Ministro da Gobernación baixo o goberno liberal de José Posada Herrera, creando a Comisión de Reformas Sociais. Xa como integrante do Partido Liberal Fusionista, colaborará con Práxedes Mateo Sagasta ocupando as carteiras de Ministro de Estado (1885-1888), Gobernación (1888, 1901 e 1902), Fomento (1892), Estado (1892 e 1894) e Ultramar (1897-1898). Morto Sagasta, participou nas loitas pola dirección do partido.
Como ministro de Ultramar decretou en 1897 a autonomía de Cuba e Porto Rico, nun van intento de impedir a emancipación das dúas colonias.
En 1902 colabora na creación do Instituto de Reformas Sociais, embrión do futuro Ministerio de Traballo.
O 1 de decembro de 1905, tras a dimisión de Montero Ríos, encárgase por fin da xefatura do goberno (1905-1906). Fixo aprobar a Lei de xurisdicións, que conseguiu satisfacer os militares descontentos despois dos feitos do ¡Cu-cut!. O atentado de Mateu Morral contra Afonso XIII (maio de 1906) vaino obrigar a dimitir en xullo ó non contar con maioría suficiente nas Cortes. Volveu a desempeñar brevemente o cargo do 30 de novembro ó 4 de decembro do mesmo ano.
Tras a caída de Antonio Maura a raíz da Semana Tráxica de Barcelona en 1909, conseguirá a presidencia do goberno por última vez ó tempo que desempeñaba a carteira de Gobernación, pero terá que dimitir novamente ó non conseguir a disolución das Cortes para obter unha maioría que apoiase o seu proxecto. Será substituído por Canalejas en 1910.
En 1912, cando Canalejas foi asasinado, o goberno de Romanones elixiuno como presidente do Congreso dos Deputados, cargo que desempeñou deica a súa morte. Finou en Madrid en 28 de xaneiro de 1913. Foi nomeado, postumamente, Marqués de Moret.
Obra literaria
É autor de numerosas obras e estudos.
Recoñecemento
O 3 de marzo de 1906 comezou o derrubamento das murallas de Cádiz co fin de paliar a crise obreira. A primeira pedra do desmonte foi destinada ó monumento ó ilustre gaditano Segismundo Moret.
Woody Allen
Allan Stewart Koningsberg, coñecido como Woody Allen, nado o 1 de decembro do ano 1935 en Nova York, é un director de cine, guionista, actor, músico e cómico estadounidense.
Orixe
Nace en Nova York no seo dunha familia xudía de ascendencia rusa e austríaca. Os seus pais son Martin Köningsberg (Nova York, 1900-2001) quen tivo diversos traballos, como taxista ou camareiro, e a contable Nettea Konigsberg (Nova York, 1908-2002), ambos de crenzas xudías. Tamén ten unha irmá máis nova, a produtora Letty Aronson (Nova York, 1943).
Woody Allen pasou a súa infancia na poboación de Flatbush, unha zona de Brooklyn, Nova York. Estudou oito anos nunha escola xudía, logo nunha escola pública e finalmente no instituto Midwood High School. Pese a ser un rapaz intelixente nunca destacou especialmente nos estudos.
Xa de mozo comezou a gañar cartos escribindo chistes para un axente que llelos vendía ós xornais. Durante a súa infancia aprende a toca-lo violín, o que lle axudaría máis tarde na creación das bandas sonoras das súas películas e a converterse nun grande intérprete do clarinete, que adoita tocar en público xunto cunha banda de jazz.
Cinema
Ós dezanove anos comeza a escribir guións para programas norteamericanos coma The Ed Sullivan Show ou The Tonigh Show. Mentres traballa para o programa de Sid Caesar, Caesar's Hour, coñece a Danny Simon, un famoso guionista de comedias ó que lle pide axuda á hora de estruturar os seus escritos. É tamén neste tempo cando comeza a escribir relatos curtos, a maioría para The New Yorker, e representacións teatrais.
Na década de 1960 inicia a súa carreira como monologuista. Nesta década comeza tamén a escribir guións para a serie de televisión Candid Camera, na que mesmo actúa nalgúns dos episodios. Co tempo os seus traballos caracterizaranse pola súa personalidade neurótica, nerviosa e tímida, trazos característicos das súas personaxes cinematográficas posteriores.
A finais dos anos sesenta escribe pezas de teatro en Broadway, entre as que destacan Play it again Sam. Será en 1969 cando Woody Allen dirixa un guión propio que lle tiña ofrecido ó director británico Val Guest e a Jerry Lewis. Esa película é Take the money and run.
Torcela, Piñor
Santiago de Torcela é unha parroquia do concello de Piñor na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2016 tiña 108 habitantes segundo o IGE, deles 54 eran homes e 54 eran mulleres, o que supón unha diminución de en relación ao ano 2007 cando tiña 138.
Woody Allen
Cinema
Nos anos oitenta Mia Farrow substitúe a Diane Keaton tanto no amor como nos filmes. Porén, nunca casaron nin viviron xuntos, senón que residían en lados opostos de Central Park. Nesta época realiza películas como A rosa púrpura do Cairo ou Hannah e as súas irmás, Óscar ó mellor guión. A relación con Mia Farrow entrou en crise a comezos da década de 1990 e rematou cunha violenta ruptura.
Dende a década de 1990, Woody Allen vive con Soon-Yi Previn, filla adoptiva da súa exparella Mia Farrow e o seu marido naquel tempo, o director de orquestra e pianista André Previn. Casaron en 1997.
Recoñecementos
En 2002, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes.
Valtablado del Río
miniatura|dereita|275px|Vista de Valtablado del Río
Valtablado del Río é un concello da comunidade autónoma de Castela-A Mancha, situado na provincia de Guadalaxara. A súa poboación era de 19 habitantes en 2006. Dita 107 km da capital provincial.
Extensión
O seu termo municipal ocupa unha área de 25,21 km², polo que a súa densidade de poboación en 2006 era tan só de 0,75 ab/km².
Angkor Thom
miniatura|Porta Sur Angkor Thom (A grande cidade) foi a cidade real fortificada construída por Jayavarman VII (1181 - 1220?), rei do Imperio Khmer a fins do século XII, despois da conquista e destrución de Angkor polos Chams.
miniatura|esquerda|Mapa de Angkor Thom
Xosé Lorenzo Tomé
Xosé Carlos Lorenzo Tomé, nado en Guitiriz o 8 de novembro de 1954, é un escritor e filósofo galego.
A Pardela, Labrada, Abadín
A Pardela é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Non tiña habitantes en 2015 segundo datos do IGE, o mesmo que en 2011.
A Pedreira, Irixoa, Muras
A Pedreira é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Mar de Visayas
O Mar de Visayas é un mar interior de Filipinas, un pequeno mar que xeralmente se considera parte do mar de Filipinas (á súa vez parte do Océano Pacífico), situado no interior do arquipélago das illas Visayas, Visayas orientais e Visayas occidentais situadas ao leste e oeste, mentres que o Visayas centrais están situadas ao sur. Está limitada polas illas Masbate ao norte, Leyte ao leste, Cebú e Negros no sur e Panay ao oeste.
Xeografía
O mar de Visayas é un mar de Filipinas situado no interior do arquipélago das Visayas. Ten límites:
A illa máis grande dentro deste mar é a illa Bantayan.
O Hedreiro, Igrexafeita, San Sadurniño
O Hedreiro é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
John Cortes
Dr. John Emmanuel Cortes, MBE, é un ecoloxista, zoólogo, xuíz de paz e deputado xibraltareño, membro do Partido Socialista Laborista de Xibraltar. Está casado e ten dous fillos.
Biografía
Cortes fundou a Unión dos Estudantes de Xibraltar. En 1976, tornouse o primeiro secretario xeral da Gibraltar Ornithological & Natural History Society (GONHS), e desde 1991, director do Xardín Botánico de Xibraltar, cargos que mantivo ata 2011.
É tamén un xuíz de paz e foi elixido presidente da Asociación dos Maxistrados de Xibraltar o 2009.