cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nudez na arte
Últimas tendencias
miniatura|200px|O rapto de Europa (1994), de [[Fernando Botero, St. Petersburg, Florida.]] Desde a segunda guerra mundial a arte experimentou unha vertixinosa dinámica evolutiva, con estilos e movementos que se suceden cada vez máis rápido no tempo. O proxecto moderno orixinado coas vangardas históricas chegou á súa culminación con diversos estilos antimátericos que destacaban a orixe intelectual da arte por sobre a súa realización material, como a arte de acción e a arte conceptual, ós que se enfrontou posteriormente a arte posmoderna, que retorna á arte tradicional.
Masacre de Trelew
Responsabilidades e consecuencias
A cadea de mandos e os principais actores involucrados con maior responsabilidade no masacre foron os seguintes:
Porén todas as contradicións e as diferentes versións dos sucesos, a matanza de Trelew é considerada por algúns estudosos da historia arxentina da época, como o feito inaugural do terrorismo de estado como metodoloxía sistemática para loitar contra as organizacións políticas armadas, sen as limitacións que impón a lei.
Nudez na arte
Últimas tendencias
O informalismo é un conxunto de tendencias baseadas na expresividade do artista, renunciando a calquera aspecto racional da arte (estrutura, composición, aplicación preconcibida da cor). É unha arte eminentemente abstracta, aínda que algúns artistas conservan a figuración, onde cobra relevancia o soporte material da obra, que asume o protagonismo por encima de calquera temática ou composición. Inclúe diversas correntes como o tachismo, o art brut, a pintura matérica ou o expresionismo abstracto en Estados Unidos.
Algúns dos seus representantes que trataron o tema do espido foron: Jean Fautrier, autor de espidos onde a figura atópase deformada, confeccionados a base de diversas texturas de cor, en soportes multimatéricos; Jean Dubuffet, que na súa serie Corpos de Dama trata o corpo como unha masa que queda esmagada no soporte, como nunha táboa de carniceiro; Willem de Kooning realiza espidos femininos distorsionadosómáximo, como a súa serie de Mulleres (1945-1950); Antoni Tàpies é un pintor basicamente abstracto, aínda que nas súas obras introduce ás veces partes do corpo humano, especialmente xenitais, de formas esquemáticas, moitas veces con aparencia de deterioración, o corpo aparece rasgado, agredido, furado.
Movemento francés inspirado no mundo da realidade circundante, do consumismo e a sociedade industrial, do que extraen ?ao contrario que no pop-art? o seu aspecto máis desagradable, con especial predilección polos materiais detríticos. Un dos seus principais representantes foi Yves Klein, artista revolucionario que foi precursor da arte conceptual e de acción, autor das «antropometrías», onde unha modelo espida, embadurnada de pintura, deitábase sobre un lenzo deixando a pegada do seu corpo pintada na tea, marcando o punto de orixe do body-art e o happening.
Son diversas tendencias baseadas no acto da creación artística, onde o importante non é a obra en si, senón o proceso creador, no que ademais do artista intervén a miúdo o público, cun gran compoñente de improvisación. Engloba diversas manifestacións artísticas como o happening, a performance, o environment, a instalación etc. En Europa destacou o grupo Fluxus e artistas como Wolf Vostell, que realizou varios happenings onde interviña o espido, como Desastres (Encofrado con cemento da vagina) (1972) e Fandango (1975).
Como reacción ó minimalismo de moda nos anos 1950 e 1960 xurdiu esta nova corrente figurativa, caracterizada pola súa visión superlativa e esaxerada da realidade, que é plasmada con grande exactitude en todos os seus detalles, cun aspecto case fotográfico. Destacaron artistas como John Kacere, que pinta fragmentos de corpos femininos, especialmente sexos e nádegas con bragas axustadas; e o escultor John de Andrea, autor de espidos de forte carga sexual (O artista e o seu modelo, 1976). En España, Antonio López García é autor de obras de factura académica pero onde a máis minuciosa descrición da realidade se aúna cun vago aspecto irreal próximo ó realismo máxico (Muller na bañeira, 1968).
Tras o despoxamento matérico do minimalismo, a arte conceptual renunciouósubstrato material para centrarse no proceso mental da creación artística, afirmando que a arte está na idea, non no obxecto. Inclúe diversas tendencias, como a arte conceptual lingüística, a arte povera, ou body-art, o land-art, o bio-art etc. Tamén poderían enmarcarse nesta corrente diversos xéneros de reivindicación social como a arte feminista e a arte homoerótica. En relaciónóespido ten especial relevancia o body-art, movemento xurdido a finais dos anos 1960 e desenvolvido nos 1970, que tocou diversos temas relacionados co corpo, en especial en relación coa violencia, o sexo, o exhibicionismo ou a resistencia corporal a determinados fenómenos físicos, con artistas como Dennis Oppenheim, Stuart Brisley, o grupo do Accionismo vienés (Günther Brus, Otto Mühl, Hermann Nitsch e Rudolf Schwarzkogler), Youri Messen-Jaschin e Urs Lüthi.
Por oposición á denominada arte moderna, é a arte propia da postmodernidade. Os artistas posmodernos asumen o fracaso dos movementos de vangarda como o fracaso do proxecto moderno: as vangardas pretendían eliminar a distancia entre a arte e a vida, universalizar a arte; o artista posmoderno, en cambio, é autorreferencial, a arte fala da arte, non pretenden facer un labor social. Entre os diversos movementos posmodernos destacan a transvangardia italiana e o neoexpresionismo alemán, así como o neomanierismo, a figuración libre etc. Entre os seus representantes tocaron o tema do espido artistas como Sandro Chia, Markus Lüpertz, Georg Baselitz, Rainer Fetting, David Sáelle, Eric Fischl e Miquel Barceló.
Cinema e televisión
A representación de espidos dentro de películas e televisión foi polémica durante moito tempo. A nudez integral tivo moita máis aceptación no cinema europeo e a televisión onde, en contraste cos seus homólogos dos Estados Unidos, a audiencia, en xeral, percibe o espido e a sexualidade menos censurable que a visualización de violencia. Porén, o espido nun contexto sexual non pornográfico, quedou en moitos países europeos no fío do que é socialmente aceptable para espectáculos públicos, a pesar de que esta situación foi liberalizada a finais do século XX; na década dos 70 as series de televisión australianas Number 96 e The Box incluían espidos regularmente, e nos Países Baixos o espido foi mostrado en programas de debate como Jensen! e Giel, presentados por Giel Beelen.
As emisoras de televisión e a maioría das compañías de cable nos Estados Unidos, foron máis reticentes a mostrar espidos na maioría dos casos, sendo unha excepción a PBS. Algunhas series na década dos 90, por exemplo NYPD Blue, utilizaron ocasionalmente espidos parciais, tanto de home como de muller. Cando se transmiten en televisión, as películas teatrais que conteñen espidos normalmente emítense con esas escenas cortadas, ou o espido ocúltase dalgunha forma (por exemplo poden usarse imaxes dixitais para vestir os actores espidos). Algúns servizos de cable premium como HBO, Showtime, e máis recentemente FX, obtiveron popularidade por, entre outras cousas, presentar películas sen retocar. Ademais, produciron series que non se mostran tímidas coas escenas de espidos, como Oz, Sex and the City, The Sopranos, True Blood, e Queer as Folk (a serie orixinal británica foi incluso pioneira no máis tolerante Reino Unido). O programa Big Brother, que se emite en múltiples países, ás veces contén espidos, aínda así, as escenas con espidos non sempre se mostran en televisión.
Espido etnográfico
miniatura|Raoucha por [[Étienne Dinet 1901, Musée des Beaux Arts d'Alger. Exemplo de nudez etnográfica.]] O termo denominado nudez "etnográfica" utilizouse tanto en traballos de investigación de etnografía como de antropoloxía, así como en documentais e na revista National Geographic nos Estados Unidos. Nalgúns casos, os medios de comunicación poden mostrar o espido que ocorre nunha situación "natural" ou espontánea en documentais ou programas de noticias, mentres que esvaecen ou censuran os espidos nos traballos teatralizados.
Os detractores do espido etnográfico a miúdo rexéitano tachándoo de ser unha mera mirada colonialista preservada como imaxinaría "etnográfica". Aínda así, os traballos etnográficos dalgúns pintores e fotógrafos, como Irving Penn, Casimir Zagourski, Hugo Bernatzik e Leni Riefenstahl, foron aclamados en todo o mundo por preservar o que se percibe como un documento dos costumes agonizantes de "paraísos" suxeitos ó ataque da modernidade mediocre.
Outras representacións na cultura vernácula
A nudez preséntase nalgunhas ocasións noutros medios de comunicación como (a miúdo con bastante polémica) en cubertas de álbums presentando música de intérpretes como Jimi Hendrix, John Lennon e Yoko Ono, Nirvana, Blind Faith, Scorpions e Jane's Addiction. Varios músicos de rock actuaron espidos nos escenarios, incluíndo membros de Jane's Addiction, Rage Against the Machine, Green Day, Black Sabbath, Stone Temple Pilots, The Jesus Lizard, Blind Melon, Red Hot Chili Peppers, blink-182, Queens of the Stone Age, Of Montreal e The Bravery.
As series de televisión de cando en cando mostraron espidos atrevidos, a excepción das series de Procter & Gamble As the World Turns e Guiding Light que no 2005 foron tan lonxe como para amosar a un home espido por detrás mentres facía o amor. Despois do escándalo do espectáculo do descanso na Súper Bowl XXXVIII de Janet Jackson en febreiro do 2004, o comisario Michael J. Copps da Comisión Federal de Comunicacións dos Estados Unidos declarou que era hora de tomar medidas drásticas para a televisión diúrna e indicou que estaba a revisar se as series de televisión estaban a violar as prohibicións de indecencia da axencia. Despois desta noticia, Guiding Light eliminou espidos dun episodio que xa fora gravado. Unha semana máis tarde, o produtor executivo de espectáculos John Conboy foi despedido e substituído por Ellen Wheeler. As nove principais cadeas americanas comezaron a impor unha regra non escrita para evitar calquera clase de escenas atrevidas para adultos.
Un exemplo dun anuncio mostrando a un home cun espido frontal é un creado para a fragrancia M7. Moitas revistas rexeitaron publicar o anuncio, polo que houbo tamén unha versión cunha fotografía máis pequena do mesmo modelo.
En Internet, especialmente en sitios web que mostran imaxes de persoas famosas, as palabras espido e nudez foron usadas a miúdo (algúns dirían que incorrectamente) para etiquetar exhibicións impúdicas; por exemplo, unha foto dunha muller completamente vestida cun bico do peito exposto. Ver tamén: Famosos espidos en Internet.''
A comezos dos 90, Demi Moore converteuse nunha icona da cultura pop debido en parte a dúas fotos espida que realizou para Vanity Fair: More Demi Moore e Demi's Birthday Suit.
Os nenos como tema
miniatura|dereita|[[Henry Scott Tuke, The Bathers (1885).]] miniatura|dereita|Moza de etnia Pueblo sostendo a un neno pequeno, Novo México. Durante o renacemento italiano, en moitos cadros representáronse mozos novos espidos, especialmente aqueles cun tema cristián. Rafael, por exemplo, pintou cadros de putti espidos, ás veces incorrectamente identificados como querubíns. Outros exemplos famosos son Amor Vincit Omnia por Caravaggio e varios retratos de Xesús como bebé. Séculos máis tarde, moitos pintores crearon imaxes de nenos espidos sen significado relixioso. Por exemplo, Henry Scott Tuke pintou mozos adolescentes espidos realizando distintas actividades diarias; as súas imaxes non eran abertamente eróticas, nin mostraban, normalmente, os seus xenitais. Otto Lohmüller foi polémico polos seus cadros de mozos novos espidos, que a miúdo mostraban os seus xenitais. Balthus e William-Adolphe Bouguereau incluían nenas espidas en moitos dos seus cadros.
Algunhas esculturas tamén mostran figuras de nenos espidos. Unha particularmente famosa é o Manneken Pis, en Bruxelas, obra de Hieronymus Duquesnoy o Vello, que representa a un neno espido que ouriña na fonte. Jeune nymphe descendant dans l'eau (1824) de Georges Jacquot mostra a unha moza preadolescente espida.
Fotógrafos profesionais como Jock Sturges, Sally Mann, David Hamilton, Jacques Bourboulon, Garo Aida, e Bill Henson realizaron fotografías de nenos e adolescentes espidos para a súa publicación en libros e revistas e para exposicións en galerías de arte.De acordo a unha corrente de pensamento, este tipo de fotografías é aceptable e tería que ser (ou manterse) legal xa que mostran a nenos sen roupa dunha forma artística, os nenos non foron sexualmente maltratados, e os fotógrafos obtiveron permiso escrito dos pais ou titores. Os seus opoñentes suxiren que tales traballos terían que ser (ou manterse) prohibidos e representan unha forma de pornografía infantil, implicando a persoas que poden experimentar dano psicolóxico durante ou despois da súa creación.
A provocativa foto dunha nena preadolescente espida na portada orixinal do álbum Virgin Killer de Scorpions tamén provocou polémica. Pola contra, a maioría da xente considera que o bebé espido que aparece na portada do álbum Nevermind de Nirvana non ten ningunha connotación sexual.
Houbo incidentes nos que imaxes realizadas polos pais dun neno bañándose ou andando espido foron destruídas ou enviadas á autoridade competente como pornografía infantil.
Galería de imaxes do Parque natural da Serra da Enciña da Lastra
O Parque natural da Serra da Enciña da Lastra está situado na zona nordés da provincia de Ourense, no concello de Rubiá, comarca de Valdeorras.
Zwickau
miniatura|220px|Casa do Concello de Zwickau. miniatura|160px|Situación da cidade. Zwickau é unha cidade alemá, no Land de Saxonia, situada nun val ao pé dos montes Metálicos, na beira esquerda do Zwickauer Mulde.
A súa poboación é de algo máis de 100 000 habitantes.
Historia
A cidade encóntrase situadada na rexión histórica coñecida como Lusacia. Foi destruída polos bombardeos dos aliados durante a segunda guerra mundial.
Economía
A tradición da industria automotriz na rexión remóntase a antes da Segunda Guerra Mundial.
Volkswagen fabrica en Zwickau os seus modelos "Polo", "Golf" e "Passat".
Daimler tamén construíu antigamente unha fábrica nas aforas.
En Zwickau foi onde se creou, en 1909, a marca Audi.
Portogaín, Mántaras, Irixoa
Portogaín é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 29 habitantes (12 homes e 17 mulleres).
Nukuʻalofa
Nukuʻalofa é a capital, o porto máis importante e a maior cidade de Tonga, no Pacífico Sur. A súa poboación en 2005 era de 70.670 nabitantes, concentrando cerca de 2/3 da poboación total do país.
Xeografía
Está situada na costa da illa de Tongatapu. As súas coordenadas xeográficas son 21º 8' S e 175º 12'O. A cidade foi medrando arredor do outeiro de Veiongo (Sia ko Veionga), onde se sitúa o Pazo Real.
Orixes mitolóxicas
O mito tongano da orixe de Nukuʻalofa, di que o significado de Nukuaalofa é: nuku que significa morada, e alofa que significa amor.
Dise que o nome se orixinou cando Moungatonga, o sexto Tui Haatakalaua (rei que goberna a actividade diaria de Tonga en nome do Tui Tonga ou rei sagrado de Tonga) enviou ao seu fillo máis novo, Ngata (que despois sería o primeiro Tui Kanokupolu) como gobernador de Hihifo (zona occidental de Tongatapu). Foi unha decisión difícil para Ngata xa que nin Tu'i Tonga nin Tu'i Ha'atakalaua foran capaces de controlar Hihifo. Ngata tiña moitas razóns para temer pola súa vida xa que os seus predecesores foran asasinados polos xefes e habitantes de Hihifo.
Cando Ngata deixou Mua, antiga capital e residencia de Tui Tonga e Tui Ha'atakalaua, foi escoltado por Nuku (un tío) e Niukapu (un primo maior), parentes do seu pai. Navegaron nas súas canoas con todos os seus seguidores de Mua e debatiron deixar Tonga e navegar directamente a Samoa, a terra natal da nai de Ngata. Decidiuse non abandonar Tonga, pero levar as súas canoas á zona pantanosa a medio camiño entre Mua e Hihifo para planificar e prepararse para o seu desembarco en Hihifo.
Ngata, Nuku e Niukapu decidiron envolver os seus corpos unidos baixo unha gran alfombra e chegaron a Hihifo, dando a impresión dun home colosal con tres cabezas. Esta é a orixe do Kanokupolu Ulutolu e Haa Tui, terceiro rei de Tonga por liñaxe. Chamaron á zona pantanosa como Nuku (morada) Alofa (amor) ou "morada do amor", de aí Nukualofa.
Primeiros rexistros occidentais de Nukualofa
O 10 de xuño de 1777, o capitán británico James Cook escribiu sobre a súa chegada ao seu lugar de fondeo. A súa descrición do lugar confirmou, co seu mapa, que era a baía de Nukualofa.
thumb|left|300px| Primeiro mapa da baía de Tongataboo, elaborado por James Cook en 1777. O primeiro rexistro escrito de Nukualofa está no primeiro libro dedicado a Tonga por George Vason que foi publicado en 1810. George Vason foi un misionero inglés da Missionary Society of London, que chegou a Tonga en 1797.
Na primeira mención de Nukualofa a zona escribiuse como Noogoollefa. Pangaimotu escribíuse como Bongy-Moddoo por George Vason, xa que a escritura e o alfabeto de Tonga non foron desenvolvidos ata 1826-1827.
O terceiro intento dos misioneros cristiáns rexistrouse en abril de 1826, cando dous misioneros tahitianos de Londres foron arrestados por Tupou, o xefe de Nukualofa.
A chegada dos misioneiros metodistas a Nukualofa en 1827 reforzou a fe cristiá. A persecución sufrida polos cristiáns en Hihifo e Hahake obrigou a moita xente a buscar refuxiados en Nukualofa. Grazas á promoción de Tupou, o rei de Nukualofa, este foi o comezo da expansión de Nukualofa para converterse no maior centro do cristianismo en Tonga.
A fase final da chegada do cristianismo en Tonga foi a chegada do padre Chevron ou Patele Sevelo, en 1842. Escribiu que chegou a Nukualofa en 1842 e se reuniu co tu'i kanokupolu Aleamotu'a, que foi bautizado como Sosaia.
En conclusión, estas chegadas converteron a Nukualofa de ser unha pequena cidade e fortaleza a ser o centro de Tonga durante a chegada do cristianismo.
Capital do Reino de Tonga (1875 e posteriores)
Nukuʻalofa escolleuse como lugar para a súa residencia polo régulo Mumui arredor do ano 1795. Porén a capital naquela época era Mu'a, unha localidade sita na mesma illa, e continuou a selo nos anos seguintes. Outro soberano Tupoumālohi ergueu aquí un forte a inicios do século XIX.
A Declaración da Constitución de Tonga en 1875 formalizou Nukualofa como a capital de Tonga. O rei George Taufa'ahau Tupou I ditou a Constitución de Tonga o 4 de novembro de 1875 en Nukualofa. A Constitución tamén di (artigo 38) que o Parlamento se reunirá en Nukualofa, excepto en tempos de guerra.
Durante a década de 1960 Nukuʻalofa comezou a crecer con rapidez e aínda está a medrar, en parte debido a que vai absorbendo as vellas aldeas próximas, como Tofoa.
Boa parte do barrio dos negocios da cidade foi destruído durante os disturbios do ano 2006.
Transportes
Nukuʻalofa é o centro medular dos servizos de comunicacións na illa, que consiste en liñas de autobuses (públicos e propios, neste caso para uso de escolas ou hoteis, p.ex.) e taxis privados. Abundan os automóbiles privados que tamén emprestan servizos como taxis.
Nukuʻalofa posúe o único porto practicábel da illa (foi unha das razóns para facela a capital).
Durante moitos anos o porto internacional estivo sito en Vuna, pero acabou destruído por un terremoto, de xeito que foi construído outro en Ma'ufanga. Entre ambos lugares está situado o porto pesqueiro e o peirao para os ferris que comunican con outras illas do país. Hai dúas embarcacións que parten decote para 'Eua e cada dous días para Ha'apai e Vava'u cada semana. Para outras illas como Nomuka ou 'Eueiki hai travesías irregulares a cargo de embarcacións privadas.
O Aeroporto Internacional de Fuaʻamotu, sito no sur da illa de Tongatapu, a 35 km de Nukuʻalofa, cobre os servizos aéreos.
dereita|miniatura|Mercado Talamahu, en Nuku'alofa dereita|miniatura|Pazo Real de Tonga miniatura|Centro da cidade
Michael Fassbender
Michael Fassbender, nado o 2 de abril de 1977 en Heidelberg, é un actor alemán coñecido por interpretar a "Lt. Archie Hicox" no filme de Quentin Tarantino Inglourious Basterds (2009) e Magneto en X-Men: First Class. Tamén participou na serie de televisión Hex (2011), a miniserie Band of Brothers, no filme 300 de Zack Snyder (2007), e o filme gañador dun premio BAFTA no 2008 Hunger.
Traxectoria
Fassenbender naceu en Heidelberg, Alemaña. De nai irlandesa e pai alemán, mudáronse a Killarney, Condado de Kerry, Irlanda, cando tiña dous anos de idade. Tamén toca a guitarra, o piano e o acordeón. Fala alemán fluidamente e ten a súa propia compañía chamada Peanut Productions.
Filmografía
miniatura|220px|Fassbender (dereita), [[Josh Brolin e Megan Fox promocionando o filme Jonah Hex no San Diego Comic-Con International no 2009.]]
Atalarico
dereita|220px|miniatura|Áureo de Atalarico Atalarico, nado no ano 516 e finado o 2 de outubro de 534, foi rei dos ostrogodos do 526 ao 534, como sucesor do seu avó materno Teodorico o Grande.
Traxectoria
O mozo, con todo, non resistiu iso e morreu. Entón Amalasunta, que quería conservar o poder, casou con Teodato, duque de Tuscia e un dos xefes do partido nacional. Este, no entanto, exiliouna a unha illa do lago de Bolsena, onde a asasinou.
Dave Grohl
Dave Eric Grohl, nado en Warren (Ohio) o 14 de xaneiro de 1969, é un músico de rock estadounidense. Foi o batería de Nirvana dende 1990 ata a disolución da banda en 1994 despois da morte de Kurt Cobain. No ano 1995 formaría Foo Fighters. Recentemente formou o supergrupo Them Crooked Vultures xunto con Josh Homme e John Paul Jones.
Grohl comezou a súa carreira musical na década de 1980 como batería de varias bandas da área de Washington, D.C., a máis notable delas a banda de punk rock Scream.
Traxectoria
Cando Grohl era aínda un neno, a súa familia (o pai James, a nai Virginia, e a irmá máis vella Lisa) mudouse de Ohio a Alexandria, Virxinia, un suburbio de Washington, D.C.. Tres anos despois os seus pais divorciáronse, e Grohl medrou coa súa nai.
Aos doce anos Grohl comezou a tocar a guitarra. Comezou con clases, pero cansou delas e pasou a tocar en bandas con amigos. Un ano despois, un verán que pasou na casa duns curmáns, Grohl comezou a interesarse polo punk rock. O seu curmán Tracy levouno a varios concertos durante ese verán, e Dave volveu a Alexandria reconvertido.
Durante os seguintes anos, Grohl tocou en varias bandas locais, entre elas unha chamada Freak Baby. Ao mesmo tempo estivo aprendendo a tocar a batería. Cando Freak Baby cambiou de formación decidiu ocupar o posto de batería e a banda pasou a chamarse Mission Impossible. Posteriormente uniuse a unha banda de hardcore/post-punk de nome Dain Bramage. Durante os seus anos de aprendizaxe como batería, Grohl citou a John Bonham como a súa maior influencia, e fíxose unha tatuaxe do logo dos tres círculos de Bonham no seu pulso.
esquerda|miniatura|225px|Grohl tocando a batería con [[Sream.]]
Scream
Aos dezaseis anos Grohl uniuse á banda Scream, despois da marcha do seu batería Kent Stax. Pouco despois deixou os seus estudos para dedicarse a tempo completo á batería. Durante os seguintes catro anos, Grohl fixo longas xiras coa banda, gravando moitos discos en directo e un en estudio, Fumble.
Mentres tocaba en Scream, Grohl converteuse nun fan de The Melvins e trabou amizade coa banda. Durante unha parada da xira de 1990 na costa leste, Buzz Osborne (membro de The Melvins), foi con dous dos seus amigos, Kurt Cobain e Krist Novoselic, a ver a Scream.
Nirvana
Poucos meses despois, Scream separouse despois da saída do seu baixista, e Grohl recibiu unha chamada de Buzz Osborne. Sabendo que a Cobain e a Novoselic lles gustaba o xeito de tocar de Dave, Osborne deulle a Novoselic o seu teléfono. Novoselic invitou a Grohl a Seattle, onde Grohl asistiu a un concerto de Nirvana no Motor Sports Garage, o único concerto da banda con Dan Peters na batería. Posteriormente Grohl fixo unha audición e pouco despois uniuse a eles.
Cando Grohl uniuse a Nirvana, a banda tiña xa gravadas numerosas demos para o que sería a continuación do álbum de debut. Inicialmente, os plans eran editar o álbum pola Sub Pop, pero a banda recibiu grandes ofertas de selos importantes interesados nas demos. Grohl pasou os seus primeiros meses con Nirvana, percorrendo varias discográficas ata ao final asinar coa DGC Records. Na primavera de 1991, a banda entrou no estudio para gravar o álbum.
Nevermind superou todas as expectativas e converteuse nun éxito masivo, catapultando á banda ao escenerio mundial. Ao mesmo tempo, Grohl atopouse loitando co seu status na banda. Mentres que o seu xeito de tocar era un elemento importante no éxito da banda, Grohl considerábase como un máis dunha longa lista de baterías. Segundo el, Nirvana fora a banda que gravara Bleach, e a súa chegada alterara aquel son drasticamente, e, segundo el, non necesariamente dun xeito positivo.
A pesar de que Grohl escribira cancións durante anos, el negouse a usalas na banda por medo a danar a química do grupo. Porén, Grohl compilounas e gravounas el mesmo, editando un casete chamado Pocketwatch en 1992 a través do selo indie Simple Machines. Grohl non usou o seu nome nese casete e editouno baixo o seudónimo "Late!".
No últimos anos de Nirvana, as súas colaboracións na composición incrementáronse. Nos primeiros meses de Grohl en Seattle, Cobain atopouno unha vez traballando nun tema chamado "Color Pictures of a Marigold", e os dous remataron a canción. Grohl posteriormente gravaríaa para Pocketwatch e durante as sesións do In Utero, decidiu volver a gravala e a banda editouna como unha cara-b no sinxelo "Heart-Shaped Box", titulada sinxelamente "Marigold". Antes, cando a banda traballaba no novo material para In Utero, Grohl contribuíu co riff principal de guitarra que acabou converténdose en "Scentless Apprentice".
Quintairo
O topónimo galego Quintairo pode referirse a:
Dave Grohl
Nirvana
Antes da súa xira europea de 1994, a banda decidiu programar sesión nos Robert Lang Studios en Seattle para traballar en demos. Durante a maioría dos tres días axendados, Cobain estivo ausente, polo que Novoselic e Grohl traballaron en demos das súas propias cancións. O dúo completou varios temas de Grohl, incluíndo os futuros temas de Foo Fighters "Exhausted", "Big Me", "February Stars" e "Butterflies". No terceiro día, Cobain finalmente chegou, e a banda gravou unha demo da canción posteriormente chamada "You Know You're Right". Esa foi a derradeira gravación da banda en estudio.
Foo Fighters
Despois da morte de Kurt Cobain en abril de 1994, Grohl retirouse, inseguro de onde ir e que facer. En outubro dese ano, Grohl reservou tempo no Robert Lang's Studio, e gravou unha demo de 15 temas. Coa excepción dunha parte de guitarra en "X-Static" tocada por Greg Dulli de Afghan Whigs, Grohl gravou todos os instrumentos el só.
Ao mesmo tempo, Grohl preguntouse se o seu futuro pasaba como batería doutras bandas. En novembro, Grohl fixo unha pequena xira con Tom Petty and the Heartbreakers, incluíndo unha actuación memorable no programa Saturday Night Live. Petty preguntoulle se quería unirse permanentemente, pero Grohl decatouse de que o seu futuro estaba noutra parte. Rumoreouse que Grohl podería ser o substituto de Dave Abbruzzese en Pearl Jam, e Grohl incluso tocou coa banda nalgúns concertos da súa xira por Australia en marzo de 1995. Non obstante, para entón, Pearl Jam xa contratara a Jack Irons, e Grohl tiña outros plans.
Despois de mover a demo, Grohl atopouse co interese dun grande selo. Gary Gersh, que fora A&R de Nirvana, era nese momento o presidente da Capitol Records e falou con Grohl para asinar co selo. Grohl non quería facer unha carreira en solitario, polo que recrutou a outros membros: o antigo guitarrista de xira de Nirvana Pat Smear, e dous membros da banda Sunny Day Real Estate, William Goldsmith (batería) e Nate Mendel (baixista). En vez de regravar todos os temas, a demos de Grohl foi mesturada profesionalmente por Rob Schnapf e Tom Rothrock, e sería editada en xullo de 1995 como o álbum de debut de Foo Fighters, titulado igual que a banda, Foo Fighters.
A finais de 1995, propúxoselle á banda colaborar cunha canción para a serie The X-Files (Expediente X). Durante un descanso entre xiras, a banda entrou no estudio e gravou unha versión do tema de Gary Numan "Down in the Park". En febreiro de 1996, Grohl e a súa muller nese tempo, Jennifer Youngblood, fixeron un pequeno cameo no episodio da terceira tempada de The X-Files "Pusher". miniatura|225px|Dave Grohl nunha actuación de [[Foo Fighters no ano 2008]] Despois da xira do seu primeiro traballo durante máis dun ano, Grohl comezou a traballar na música para a película de 1997 Touch. Grohl interpretou todos os instrumentos e voces el só, menos a voz dunha canción interpretada por Louise Post, da banda Veruca Salt, e as voces e unha guitarra de X's John Doe en "This Loving Thing (Lynn's Song)". Grohl completou a gravación en dúas semanas, e inmediatamente volveu ao seu traballo con Foo Fighters.
No medio das primeiras sesións para o novo traballo de Foo Fighters, emerxeron tensións entre Grohl e William Goldsmith. Grohl sentía que os esforzos de Goldsmith non eran o suficientemente fortes como a banda precisaba, e optou por regravar algunhas das partes de batería el mesmo. A acción de Grohl non lle gustou a Goldsmith e acabou deixando a banda. Grohl e o resto da banda decidiron descartas as sesións de Seattle e comezaron outras nos Ánxeles con Grohl na batería.
O segundo traballo foi editado en maio de 1997 co título The Colour and the Shape. O álbum tiña varios hits, como "Everlong", "My Hero" e "Monkey Wrench". Xusto antes da edición do traballo, o antigo batería de Alanis Morissette, Taylor Hawkins, uniuse á banda. No mes de setembro dese ano Smear deixaba a banda, alegando necesitar tempo despois de moito tempo de xira. Smear sería substituído polo antigo compañeiro de Grohl en Scream Franz Stahl. Stahl sairía da banda antes da gravación do terceiro traballo e sería substituído polo guitarrista de xira Chris Shiflett, que posteriormente se convertería en membro permanente de Foo Fighters durante a gravación de One by One.
No 2000, a banda recrutou o guitarrista de Queen Brian May para engadir algunhas guitarras nunha versión da canción de Pink Floyd "Have a Cigar", tema que previamente Foo Fighters gravara como cara-b. A amizade entre as dúas bandas resultou na invitación para Grohl e Taylor Hawkins de participar con Queen no Rock and Roll Hall of Fame no 2001. Grohl e Hawkins uníronse a May e ao batería de Queen Roger Taylor para tocar "Tie Your Mother Down".
A finais do 2001, Foo Fighters volveu ao estudio para traballar no seu cuarto álbum. Despois de catro meses no estudio, coas sesión rematadas, Grohl aceptou unha invitación para unirse a Queens of the Stone Age e axudalos na gravación do seu álbum Songs for the Deaf do 2002. Despois dunha pequena xira polos Estados Unidos coa banda, Grohl chamou aos outros membros de Foo Fighters para regravar enteiramente o seu álbum no seu estudio de Virxinia. O resultado sería o álbum One by One.
Grohl e os Foo Fighters editaron o seu quinto disco, In Your Honor, o 14 de xuño do ano 2005. Este conta con colaboracións de John Paul Jones de Led Zeppelin, Josh Homme de Queens of the Stone Age e Norah Jones.
O sexto álbum de estudio, Echoes, Silence, Patience & Grace saíu o 25 de setembro de 2007. Foi gravado en tres meses, entre marzo e xuño de 2007, e a súa publicación foi precedida polo seu primeiro single, "The Pretender", o 17 de setembro. O segundo single, "Long Road to Ruin", saíu o 3 de decembro de 2007, e o terceiro, "Let It Die", o 24 de xuño de 2008.
O 2 de novembro de 2009, os Foo Fighters publicaron Greatest Hits, unha colección dos seus grandes éxitos. Componse de 16 cancións, incluíndo unha versión acústica de "Everlong" e dúas novas cancións, "Wheels" e "Word Forward", producidas por Butch Vig.
O sétimo álbum de estudio dos Foo Fighters, Wasting Light, foi publicado o 12 de abril de 2011. É o primeiro álbum en alcanzar o número 1 nos Estados Unidos, e foi enteiramente gravado no garaxe da casa de Dave.
Outros proxectos
Á parte das súas bandas principais, Grohl estivo envolto noutros proxectos musicais. En 1992, Grohl tocou a batería no EP en solitario de King Buzzo, onde aparece nos créditos como Dale Nixon, un seudónimo que Greg Ginn adoptou para tocar o baixo no álbum de Black Flag My War.
En 1993, Grohl foi recrutado para axudar a recrear a música dos primeiros anos de The Beatles para a película Backbeat. Grohl tocou a batería nunha formación que tamén incluía a Greg Dulli de Afghan Whigs, ao produtor Don Fleming, a Mike Mills de R.E.M., a Thurston Moore de Sonic Youth e a Dave Pirner de Soul Asylum. Rodouse un vídeo musical para a canción "Money (That's What I Want)" mentres Grohl estaba con Nirvana na súa xira europea de 1994, porén Grohl foi gravado en incluído posteriormente.
Nese mesmo ano, Grohl tocou a batería en dous temas do álbum Ball-Hog or Tugboat? de Mike Watt. A principios de 1995, Dave e os Foo Fighters fixeron a súa primeira xira nos Estados Unidos como abreconcertos de Watt. Bautizada a xira como "Ringspiel", a banda de Watt contou con Grohl e William Goldsmith na batería, Eddie Vedder e Pat Smear na guitarra e Watt no baixo.
Durante o principio do ano 2000, Grohl pasou tempo no seu estudio escribindo e gravando varias canción para un proxecto de metal. Grohl foi recrutando os seus vocalistas de metal favoritos dos anos 80, incluíndo a Lemmy de Motörhead, Conrad "Cronos" Lant de Venom e Max Cavalera de Sepultura, para interpretar as voces nas cancións. O proxecto foi editado no 2004 baixo o nome de Probot.
Grohl prestou as súas habilidades coa batería a outros artistas a principio dos anos 2000. No 2000, Dave tocou a batería e cantou na canción "Goodbye Lament", do álbum de Tony Iommi Iommi. No 2001, Grohl tocou no álbum de debut de Tenacious D, e aparece no vídeo do sinxelo "Tribute". Posteriormente apareceu na película do 2006 Tenacious D in: The Pick of Destiny e toca na súa banda sonora. No 2002, Grohl axudou a Chan Marshall de Cat Power no álbum You Are Free. No 2004 tocou a batería en varios temas do álbum With Teeth de Nine Inch Nails, editado no 2005. Tamén tocou a batería no tema "Bad Boyfriend" no álbum de Garbage Bleed Like Me do 2005. Máis recentemente, contrubuiu coa batería na canción "For Us" do álbum de Pete Yorn Nightcrawler, do 2006. Á parte de na batería, Grohl contribuíu coa guitarra nunha versión do tema de Neil Young "I've Been Waiting For You" no álbum de David Bowie Heathen, editado no 2002.
miniatura|220px|En agosto do 2009 con [[Them Crooked Vultures.]] No ano 2009, anunciouse que Dave Grohl faría un supergrupo con John Paul Jones, baixista de Led Zeppelin, e Josh Homme, de Queens of the Stone Age. En agosto dese mesmo ano fíxose público o nome dese supergrupo: Them Crooked Vultures.
O trío realizou a súa primeira actuación o 9 de agosto do 2009 nos Estados Unidos, e o primeiro concerto en Europa o día 26 dese mesmo mes, nunha aparición sorpresa abrindo para Arctic Monkeys. A banda editou o seu álbum de debut, Them Crooked Vultures, o día 16 de novembro no Reino Unido e un día máis tarde nos Estados Unidos.
Vida persoal
Grohl estivo casado dúas veces. O seu primeiro matrimonio foi coa fotógrafa Jennifer Youngblood, dende 1993 ata 1997. Despois do seu divorcio, Grohl tivo varias relacións, unha con Louise Post de Veruca Salt, con Melissa Auf der Maur, e coa deportista Tina Basich.
Despois desas relacións casou coa antiga produtora da MTV Jordyn Blum o 2 de agosto do 2003 na súa casa dos Ánxeles. Entre os convidados estaban Clive Davis, Jack Black e o seu antigo compañeiro en Nirvana Krist Novoselic. O 15 de abril do 2006, Grohl e a súa muller tiveron unha filla, Violet Maye, chamada así pola avoa materna de Dave.
Xi'an
miniatura|[[Guerreiros de Terracota|Exército de terracota, Patrimonio Mundial da UNESCO, preto de Xi'an.]]
, antigamente romanizado como Sian, é a capital e cidade máis poboada da provincia de Shaanxi, na China. Ten preto de 3.2 millóns de habitantes, 8 millóns se se ten en conta toda a municipalidade, e é un centro industrial, comercial e turístico. Foi a capital da China ó longo de varias dinastías: Chin (255 a 206 AC), Han (202 AC a 25 DC) e Tang (618 a 907).
Historia
A cidade actual de Xi'an reconstruíse durante a época Ming no lugar da antiga Chang'an, capital das dinastías Sui e Tang.
Prehistoria
A cunca baixa do río Amarelo, da que o río Wei é o tributario principal, foi o berce da civilización chinesa. No val do segundo, ao sueste da cidade actual, téñense atopado restos de Homo erectus de entre un millón e 500 000 anos de antigüidade (Home de Lantián).
Xa no neolítico, para o 4.500 a.C., houbo un asentamento de cinco a sete hectáreas no bordo leste da cidade (Banpo ). Pertencente á cultura Yangshao, estaba rodeado dun foso defensivo.
Primeiras capitais
Pero a entrada do lugar na historia coma zona de asentamento de capitais das dinastías fundacionais prodúcese no 1046 a.C. cando os Zhou, pobo establecido no oeste do val do Wei (por iso chamados Zhou Occidentais ata 772 a.C.), derrocan a dinastía Shang e instauran a súa. Os dous primeiros reis, Wu e Cheng, implantan unha dobre capital subsidiaria nas ribeiras do Feng (afluente do Wei no bordo occidental da cidade actual ). Chaman Feng á parte oeste e Hao á do leste (Fenghao ao conxunto ). Duns dez quilómetros cadrados, os principios que rexerían a súa feitura poderían seren os marcados no clásico Ritos de Zhou, onde se teoriza sobre os principios básicos da arquitectura e urbanismo chinés que anticipa a planta das capitais imperiais posteriores.
No 771 a.C. os Zhou, atacados por nómades do oeste, desprazan a súa capital ao leste (Luoyang; por iso Zhou Orientais). Fenghao debeu ser destruída ou progresivamente abandonada. Ata que no século IV aC, un novo pobo, os Qin (Chin), aséntase no val do Wei. Vasalos dos Zhou Orientais ao comezo, trala época dos Reinos combatentes (475-256 a.C.), acaban por unificaren China nun só imperio.
O ano 350 a.C. foi o do ascenso do reino de Qin de periférico a dominante dos seus veciños. O conselleiro do Duque Xiao de Qin, Shang Yang, vai revolucionar a administración e o goberno do poder chinés, sentando as bases de máis de dous milenios do réxime imperial. Amais, supervisou o traslado e a construción dunha nova capital nunha posición máis estratéxica: Xianyang (nordeste da actual cidade homónima), na beira norte do río Wei. Os sucesivos gobernantes Qin amplíana construíndo novos pazos ata que Qin Shi Huangdi, o primeiro emperador chinés, decide construír o seu na beira sur do río (219 aC ), acorde en magnificencia co novo rango de capital imperial. Tamén nesa beira, ao leste, sitúase o achado arqueolóxico máis importante do século XX e posiblemente do XXI: os guerreiros de terracota, pertencentes ao xigantesco complexo aínda por desenterrar do mausoleo do emperador.
Changan, capital da dinastía Han Occidental
No -206 unha guerra civil terminou coa breve pero intensa dinastía Qin, queimando ata os cimentos a súa capital e pazos. A dinastía Han foi instaurada e de seguido unha nova capital imperial construída: Changan.
Sobre as ruínas dun dos pazos Qin na beira sur do Wei, o Xingle, o fundador da dinastía dos Han Anteriores ou Occidentais, Liu Bang, reconstrúe en -202 un novo que chama Changle, feito tomado coma fundación de Changan. Dous anos despois erixe o pazo Weiyang (4,8 km2; suroeste da cidade). E entre 194-190 aC levántanse as murallas da cidade cun perímetro de 25,7 km e 36 km2 protexidos (dos que dous terzos son pazos, situados maiormente no sur onde a topografía era máis elevada ).
Esta capital palaciana dun grande imperio foi a urbe cosmopolita na que comezaba a Ruta da Seda (a partir do -130) e a igual á Roma do tempo, no outro extremo da ruta. Aínda despois dos conflitos que levaron á disolución da dinastía e a súa retoma coma Han Orientais ou Posteriores, xa con capital en Luoyang (25), Changan non deixou de manter o prestixio acadado, sendo capital ocasional durante o longo e sanguento interregno dos Tres Reinos, as Seis Dinastías e invasións dos Hunos (séculos IV a VI).
Daxing, a nova Changan da dinastía Tang
No 582, despois de restaurar a unidade imperial, o fundador da dinastía Sui, o emperador Wen, decide erixir tamén unha nova capital, unha ducia de quilómetros ao sueste de Changan (que estaba moi arruinada tras tantos séculos de guerras e decadencia, os acuíferos salgados, e con risco sempre de ser asolagada polo Wei). Xa no soar da actual cidade moderna, chámaa Daxing.
O plan do mestre arquitecto Yuwen Kai segue os ditados arriba vistos dos clásicos de Zhou pero levados a unha escala endexamais vista (9,7×8,7 km, 85 km2 ). A cidade divídese en tres partes ben diferenciadas por murallas: a cidade pacega cos pazos imperiais, a cidade imperial próxima cos edificios de goberno e administrativos, e a cidade propiamente dita de bloques residenciais, con mercados e templos. O deseño será o modelo urbano, non só das cidades chinesas posteriores (Pequín, Yuan e Ming), senón tamén de todo o extremo oriente (por exemplo as capitais imperiais xaponesas, Heian-Kyoto)
A vella Changan é demolida e reutilizados os materiais. Deseguido (582-583) o gran complexo palaciano é construído no centro do muro norte co gran pazo Da Xing (Taiji despois).
Pero a nova capital vai acadar a súa máxima expresión e esplendor coma maior cidade do mundo pouco despois, coa dinastía Tang (618-907). Aínda que a tradición chinesa sinalaba que cada dinastía erixise unha capital de seu, os Tang manteñen a capital Sui pero renomeándoa co nome de Changan.
Pronto un novo gran pazo de verán esténdese polo nordeste, fóra das murallas, o Daming (634-62). A gran pagode Da Yan (do Ganso Salvaxe) elevouse entre 652 e 704, e ao ser de ladrillo conservouse ata hoxe. Os dous mercados do leste e oeste son os máis activos do mundo, onde chegan toda sorte de mercadorías pola Ruta da Seda.
No 904 toda esta metrópole foi devastada coa caída da dinastía e a maioría dos habitantes obrigados a trasladarse a Luoyang, ao que seguiron décadas de divisións e invasións de pobos turcos. Só unha pequena área continuou ocupada.
Strudel
miniatura|260px|Anacos dun [[Apfelstrudel ou strudel de mazá.]] O strudel é un doce orixinario de Austria e Alemaña, elaborado cunha masa de follado reenchida xeralmente con mazás aromatizadas con canela e pasas, que se enrola e se coce no forno. O máis coñecido é o de mazá ou Apfelstrudel. Tamén é coñecido o Topfenstrudel, elaborado con queixo quark.
O nome strudel significa "remuíño" en alemán, pola forma pregada que se lle dá á masa. O strudel sería unha reelaboración do doce baclava, típico de Oriente Próximo, feito de camadas de masa filo que se reenchen con froitos secos, especialmente anacardios, pistachos ou améndoas, e bañado en mel.
Atopamos variantes do strudel nas gastronomías de varios países de América do Sur, por mor da emigración alemá a estas terras. Na Arxentina atopamos un strudel feito con carne e uvas pasas, con recheo de empanada de carne e azucre glas por riba. Na Selva Central do Perú, as colonias alemás, como a asentada en Oxapampa, preparan un strudel de banana, unha adaptación da súa gastronomía tradicional aos ingredientes locais.
-2029
Outros
Historia ano a ano
Igrexa de Santo Ildefonso de Madrid
A igrexa de Santo Ildefonso é un edificio relixioso, destinado ao culto católico, situado na praza do mesmo nome da cidade de Madrid (España).
Historia
O edificio orixinal foi fundado o 28 de setembro de 1619, dependente da parroquia de San Martiño, e destruído a comezos do século XIX. A planta do conservado é obra do arquitecto Antonio Cuervo, en 1827, aínda que cinco anos despois sufriu un grande incendio. miniatura|esquerda|Aquí casaron [[Rosalía de Castro|Rosalía e Murguía.]] Unha placa no exterior do templo lembra que alí casou o 10 de outubro de 1858 a poetisa galega Rosalía de Castro, veciña da Corredera Baja de San Pablo, con Manuel Murguía. Durante a guerra civil española empregouse para almacenar provisións, sufrindo grandes desfeitas no conflito. Quedou restaurada integramente en 1952.
A cargo desta igrexa está o veciño humilladero da nosa Señora da Soidade, da rúa de Fuencarral.
No seu interior destaca un retablo barroco, atribuído a Gaspar Becerra, dúas imaxes de santo Antonio de Padua e san Xosé, atribuídas a Francisco Vergara Bartual o Mozo e unha talla anónima de Cristo crucificado do século XVII.
Vilela, Arroxo, Sober
Vilela é un lugar da parroquia de Arroxo, no concello de Sober. En 2019 tiña unha poboación de 9 habitantes, 4 homes e 5 mulleres.
O lugar sitúase a 347 m de altitude, ao norte da capital municipal.
Rally Cidade de Narón de 2019
O Rally Cidade de Narón de 2019 foi a 32ª edición de dito rally e a cuarta proba da tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 15 e o 16 de xuño de 2019 e o vencedor foi Iago Caamaño.
Itinerario
Constou de dez tramos que sumaron 101,5 km, estando situado o parque pechado a carón do Centro Comercial Odeón. O venres 16 realizouse unha superespecial de pouco máis dun quilómetro nas inmediacións do Pazo da Cultura de Narón, mentres que o sábado corréronse os treitos de Cerdido, A Queiroga e Ferreira, con tres pasadas por cada un deles.
Inscritos
Inscribíronse 130 pilotos, entre eles o líder do campionato, Víctor Senra, así como os seus máximos rivais, Alberto Meira e Iago Caamaño. Finalmente foron 128 os pilotos autorizados a tomar a saída.