cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chasco común
Taxonomía
Segundo estudos a nivel de ADN,    Saxicola torquatus, require ser dividida en varias especies debido a que é parafilética respecto das especies recoñecidas S. tectes e S. dacotiae, e pola diferenciación, illamento e diverxencia xenética entre as súas subespecies. Entre as novas especies que se establecen están Saxicola maurus e Saxicola rubicola. Mais a proposta, que recibiu a aceptación dalgún organismo, aínda non foi amplamente aceptada, pero o Grupo de Traballo Taxonómico de BirdLife International revísaa.
Acéptanse dúas subespecies dubidosas: S. r. rubicola no sur da área de distribución, e S. r. hibernans do occidente e noroeste de Europa, notablemente nas áreas costeiras atlánticas. Son moi semellantes e dificilmente diferenciables, mais ao análise da pegada xenética (fingerprinting) de microsatélites de ADN nuclear revela algún grao de separación. Estas dúas razas atópanse xuntas no occidente, o centro e o sur de Europa, o extremo noroeste de África e o occidente de Turquía.
Parentescos
Ten relación próxima con algunhas especies, varias das cales son ben semellantes a esta: No pasado, estas eran consideradas coespecíficas chasco europeo, e mesmo até recentemente esta xunto coas dúas primeiras foron agrupadas, en S. torquata (chasco común). Unha nova revisión coa adición de evidencias por análises de secuencias de citocromo b de ADN mitocóndrico e de secuencias de pegada xenética (fingerprinting) de microsatélites de ADN nuclear apoia fortemente a separación en especie distintas. Obsérvese que os datos moleculares non foron adquiridos de espécimes  Saxicola torquata torquata senón de S. t. axillaris; e por un curto tempo, o nome S. torquata foi erroneamente empregado por eses investigadores para o chasco europeo. Esta especie xunto coas especies de chasco siberiano e canario constitúen representantes occidentais e orientais dunha liñaxe euroasiática do complexo de especies de Saxicola torquata. As poboacións de Asia e Europa separáronse durante o Plioceno Tardío ou o Plistoceno Inferior, aproximadamente 1,5-2,5 millóns de anos atrás, e as Illas Canarias foron colonizadas por aves do occidente de Europa dende o noroeste de África, separándose o chasco canario algo máis tarde durante o Plistoceno Inferior, preto de 1-2 millóns de anos atrás.
Finström
Limita cos cancellos de Geta, Hammarland, Jomala, Saltvik, Sund todos eles no arquipélago das Åland.
O concello é unilingüe en sueco.
Muralla de Pontevedra
miniatura|250x250px|Pano da muralla medieval de Pontevedra coas súas ameas.
A muralla de Pontevedra foi unha fortificación da cidade de Pontevedra, que desapareceu na súa maior parte cara a finais do século XIX, aínda que no século XXI se conservan algúns restos, sendo o maior o pano con ameas na rúa Arcebispo Malvar. Este pano completo ten aproximadamente 40 metros de lonxitude e pódese acceder a el desde os xardíns dos dous edificios do lado oeste da avenida de Santa María.
Existen, así mesmo, algunhas partes que forman parte de edificacións posteriores e que saíron á luz no decurso de traballos de rehabilitación dos inmobles, como o pano á beira da antiga porta de Trabancas, incorporado na rehabilitación do café Savoy.
Orixe
A primeira muralla da cidade foi construída no século XII. A construción da muralla definitiva de Pontevedra iniciouse no século XIII coa finalidade de servir de fortificación defensiva da cidade. A súa construción prolongouse durante o século XIV para se rematar finalmente no século XV. Non cambiou a súa forma e fisionomía até a súa demolición, catro séculos despois. Segundo o historiador Juega Puig, a muralla de Pontevedra sufriu tres ampliacións, a primeira entre os anos 1300 e 1325 e a última efectuada nos anos 1450-1480. miniatura|250x250px|Vestixios da muralla á beira da [[Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra|Basílica de Santa María A Maior]] O primeiro recinto amurallado acollería os arredores da parroquia de Santa María. A segunda formulación da muralla daríase coa súa primeira ampliación, que podería ter que ver cunha xeneralizada fase de crecemento dos núcleos urbanos ligados ao mundo pesqueiro, xa que a Pontevedra se lle concedeu en 1229 o privilexio de secar pescadas e vendelas por mar e terra en todo o reino e fóra del e tamén en 1238 outorgóuselle á cidade a exclusividade da fabricación de aceite de peixe. Xurdirá unha nova parroquia, a de San Bertomeu, acollendo máis poboación e incrementando o territorio amurallado, transformándose o trazado inicial en forma de améndoa nunha planta case circular.
A segunda ampliación darase entre os anos 1300 e 1325. A cidade crecía, e esa puxanza levaba consigo, entre outras situacións, o asentamento de ordes relixiosas que fundaron os conventos de San Domingos, San Francisco e Santa Clara, e que aínda que estaban situadas extramuros, respondían o aumento de ánimas ás que espallar a fe.
A terceira ampliación darase a mediados do século XV, crecemento que xa englobaría o convento de San Francisco e que respondería a tres causas: a belicosidade do momento, que expuña maiores reforzos defensivos; o crecemento económico e de poboación, e a necesidade de novos espazos ante a concesión da Feira Franca por Henrique IV de Castela.
Características
O recinto amurallado organizábase ao redor de dúas lombas, cuíñas ou castrelos: os ocupados pola Basílica de Santa María A Maior no oeste da cidade antiga e polo convento de San Francisco no leste. A muralla de cachotaría tiña unha altura de 7 metros e estaba rematada por unha fileira de ameas e un camiño de rolda ou adarve en todo o seu percorrido. Este adarve tiña dous metros de largo. A muralla estaba balizada por numerosas torres e defensas e o seu perímetro alcanzaba os 2.170 metros de lonxitude. A torre probabelmente máis coñecida fose a Torre da Bastida, situada no soar que ocupa hoxe o edificio do século XIX da Casa do Concello. Na parte exterior atopábase un foso.
Portas
miniatura|Restos da muralla no norte da cidade vella, integrados no [[Edificio Castelao do Museo de Pontevedra.]] A muralla tiña 4 grandes portas e 7 poxigos xunto as portas. As catro portas principais da cidade foron: A estas engadiríanse outras dúas portas (a porta Galera e porta do Ribeiro), a da ponte, á beira da ponte do Burgo e a do Barón, preto do actual parador de Turismo.
Este complexo defensivo completábase con torres fortificadas ao longo do seu perímetro. Estas eran: A situación das portas principais da muralla de Pontevedra recréase durante a Feira Franca, festa medieval que se celebra todos os anos na primeira fin de semana de setembro e que conmemora a venda libre de impostos durante unha Feira Franca outorgada á cidade polo rei Henrique IV no século XV.
Influencia no urbanismo
Tras a construción da muralla, o tecido urbano fica cinguido dentro da estrema da mesma, o cal marca o tamaño dos edificios e mesmo a súa altura, xa que os de máis de tres andares víanse como unha ameaza para o sistema defensivo. As principais portas da muralla marcan os eixos de comunicación da cidade cos catro puntos cardinais.
Funcións da muralla
miniatura|Placa que lembra o lugar no que estivo a Porta de Trabancas, pola que entraba o Camiño de Santiago Portugués na cidade amurallada. As funcións da muralla eran diversas: protección fronte aos inimigos, pero tamén fronte ás epidemias non permitindo traspasar as portas aos infectados. Tamén posuía unha función moral, como a de dispor que as mulleres de partido exercesen a súa actividade fóra do recinto intramuros: en Pontevedra localizábase no soar que, andando o tempo, empregarase para levantar o santuario da Peregrina.
En Pontevedra o viño só podía introducirse pola porta de Santa Clara, que ligaba co Camiño Vello de Castela, por onde introducían os arrieros ao lombo das mulas e en pelellos adubados os caldos de Avia; a porta de Trabancas, que abría a praza da Ferrería ao camiño de Santiago Portugués, comunicaba cos viñedos do Baixo Miño; aproveitando as facilidades que ofrecía a Depresión Galega, os seus transportistas empregaban carros de dous bois e outras tantas rodas, que transportaban cada un unha pipa de viño.
Os tratantes de peixe tamén tiñan sinaladas estas dúas portas e a da Ponte do Burgo; eran arrieiros que transportaban na viaxe de retorno cargas de peixe curado ao interior do país, envasado en banastras ou canastras, nunca pipas ou botas. Este medio de control sobre o tránsito por terra dos dous principais produtos comerciais posuía a efectividade de abondo para que os arrendadores das rendas reais, en 1594, demandasen ao concello que mantivese vixente este antigo costume. esquerda|miniatura|Vestixios diante do Campiño de Santa María coas súas casas medievais.
Deterioración e abandono
Coa diminución das ameazas de ataques á cidade a muralla vai perdendo a súa función e utilidade, o que contribúe en gran medida a que vaia sufrindo un abandono progresivo. Co transcurso do tempo e os avances militares, a muralla ficou anticuada e pouco útil para a defensa da cidade. O ataque inglés de Homobod en 1719 contribuíu en gran medida á súa degradación.
Desaparición da muralla
A mediados do século XIX e por mor das circunstancias anteriormente citadas, por acordo do concello decídese o seu derrubamento para permitir a expansión da cidade e seguir o exemplo doutras cidades europeas, xa que a muralla se consideraba como algo anacrónico e as novas tendencias de demolición de murallas medievais daban un ar de modernidade á concepción do urbanismo do momento. As tarefas de demolición efectuáronse entre os anos 1848 e 1886. O abatemento da muralla empezou pola porta de Trabancas (paso entre a praza da Peregrina e da Ferrería), seguida pola porta de Santa María en 1852 e pola porta Galera. Posteriormente desmantelouse a porta de San Domingos en 1854, que se vendeu á Facenda Pública e colocouse na portada do antigo convento de San Francisco. Tamén se demoleu a Torre Bastida, a Torre do Ouro e as fortificaciones da ponte do Burgo, así como as Torres Arcebispais, que estaban en ruínas desde o ataque inglés de Homobod en 1719 e que foron finalmente derrubadas en 1873.
Da muralla só se salvou pois, e en parte, a porta de San Domingos que foi trasladada ao desamortizado convento de San Francisco, servindo de portada á súa entrada principal.
No século XXI só se conservan unhas pequenas mostras do que foron estes muros de defensa no seu tempo: un pano ameado na rúa Arcebispo Malvar e diversos restos arqueolóxicos e vestixios no seu antigo perímetro, como diante da Basílica de Santa María a Maior (tamén na rúa Arcebispo Malvar) ou na rúa da Serra integrada no Edificio Castelao do Museo de Pontevedra.
Actuacións
No século XXI durante diversas obras de reforma urbana na cidade antiga localizáronse durante as escavacións diversos restos da muralla medieval de Pontevedra. Estes foron estudados, catalogados, e conservados e restaurados na maioría dos casos para pasar a integrar o patrimonio arquitectónico da cidade. Os máis importantes localízanse na rúa do Arcebispo Malvar diante do campiño de Santa María; procedeuse a integralos na paisaxe urbana facendo un paseo ao redor e zonas de céspede. Así mesmo integráronse restos da muralla no Edificio Castelao do Museo de Pontevedra, podéndose ver desde o exterior, xa na parte norte da cidade, moi preto do río Lérez. Outros restos aparecidos integran distintas construcións do perímetro do casco antigo e tamén foron restaurados e poden ser vistos no caso de edificacións cun uso público como o pano no Café Savoy e a casa modernista que pertenceu á confraría da Peregrina. Tamén na rúa Michelena 20, o restaurante tapería A Muralla, conservou integrado no soto outro pano da muralla medieval, convertida nun reclamo e un elemento máis da decoración interior.
La Semana (Monforte de Lemos)
La Semana foi unha revista editada en Monforte de Lemos entre 1924 e 1925.
Historia e características
De periodicidade semanal, apareceu no outono de 1924, promovida polos editores de Alborada. Fundada e dirixida por Manuel Hermida Balado, foi órgano da Unión Patriótica de Monforte de Lemos. A redacción estaba formada polo director, Manuel Hermida e Julio Suárez Sánchez, que se encargaba de facer a crítica política. Trataba fundamentalmente temas literarios e nela colaboraron Jerónimo Díez Gervás, Carlos Sánchez-Taíz e José Gayoso Lois. Cesou a súa publicación en 1925.
Salas
O topónimo Salas pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
O Barón (homónimos)
O Barón é un topónimo que pode referirse a tres parroquias (unha eclesiástica e dúas civís) e dous lugares de Galicia:
Voo 301 de Palair Macedonian Airlines
O voo 301 de Palair Macedonian Airlines era un servizo regular internacional de pasaxeiros dende o aeroporto de Skopje e o aeroporto de Zúric. O día 5 de marzo de 1993 o Fokker 100 que operaba a ruta esnafrouse pouco despois da engalaxe.
Morreron 83 persoas, 79 pasaxeiros e 4 tripulantes, e 14 sobreviviron. Na época foi o accidente de aviación con máis vítimas mortais en Macedonia do Norte. Foi superado poucos meses despois cando un Yakovlev Yak-42 se esnafrou nunha montaña preto de Ohrid. No momento foi o peor accidente dun Fokker 100, un récord que mantivo ata o accidente do voo 402 de TAM o 31 de outubro de 1996. O voo 301 segue sendo o segundo peor accidente dun Fokker 100.
Avión
O aparello implicado no accidente era un Fokker 100 con rexistro PH-KX e número de serie 11393. O avión era novo, fora construído en 1992 e fora entregado a Palair Macedonian Airlines o 27 de xaneiro de 1993. No momento do accidente tiña só 188 horas de voo en 136 ciclos.
Pasaxeiros e tripulación
O voo 301 levaba 92 pasaxeiros e 5 tripulantes. A meirande parte dos pasaxeiros eren albano-kosovares que ían traballar a Suíza.
Accidente
O voo 301 era un servizo entre Skopje e Zürich. Había 92 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo do avión. O Fokker 100 pertencía a Palair Macedonian Airlines, a aeroliña nacional de Macedonia do Norte. O voo, porén, estaba pilotado por membros de Aircraft Trading and Financing, unha compañía baseada nos Países Baixos, como indicaba o contrato de arrendamento.
A autorización para a engalaxe foi dada ás 11:11. Cando o 301 engalou había unha forte nevada e unha visibilidade de 900 metros. A observación dende o chan confirmaba que a visibilidade era o suficientemente pobre como para non ver o final da pista dende a posición do voo 301. 28 segundos despois da autorización o avión estaba no aire.
Dous segundos despois de engalar da pista 34, o avión comezou a sacudirse violentamente. Mentres trepaba a unha altura aproximada de 50 pés e cunha velocidade dunhas 170 millas por hora, o voo 301 virou gravemente cara á esquerda e despois cara á dereita, cun ángulo de inclinación de 50 e 55 graos. A tripulación aplicou inmediatamente aleróns e timón para corrixir a actitude do avión.
A punta da á dereita golpeou o chan despois do final da pista cun ángulo de 90 graos. O voo 301 volteouse lateralmente antes de esnafarse contra o chan, partíndose a fuselaxe en tres partes. O avión estoupou e incendiouse.
A primeira noticia do accidente foi recibida por parte dun casco azul das Nacións Unidas que escoitou o impacto mentres camiñaba cara á rampla. Inmediatamente correu ao lugar do accidente e rescatou 7 superviventes. Despois chegaron servizos de emerxencia do aeroporto e das Nacións Unidas. Ata 20 sobreviventes, dos cales 5 estaban en estado crítico, foron transladados ao hospital en Skopje. Porén, 4 superviventes morreron de camiño ao hospital. Dous máis morreron posteriormente polas feridas recibidas.
Diocese católica latina de Xetafe
A diocese de Xetafe (en latín: dioecesis Xetafensis) é unha sé da Igrexa católica latina sufragánea da arquidiocese de Madrid. En 2006 tiña 1 229 101 bautizados sobre unha poboación total de 1 365 668 habitantes. O seu bispo actual é Ginés Ramón García Beltrán.
Territorio
A diocese inclúe parte da Comunidade Autónoma de Madrid.
A sé episcopal é a cidade de Xetafe, onde está a catedral de Santa María Madalena.
Historia
A diocese foi erixida o 23 de xullo de 1991 coa bula papal Matritensem praeclaram de Xoán Paulo II, con territorio tirado da arquidiocese de Madrid.
Playas de Rosarito
Playas de Rosarito é un concello do estado de Baixa California, en México. Limita coas municipalidades baixacalifornianas de Tijuana e Ensenada e coas augas do Océano Pacífico. A súa área é de 500,6 km², e a súa poboación era de 90.668 habitantes (2010). A cabeceira municipal é Rosarito.
Demografía
O concello ten moitas localidades e na seguinte táboa amósanse as principais parroquias.
Benito Rodríguez Rodríguez
Benito Rodríguez Rodríguez, nado no Rial, en Sabucedo (Porqueira) o 22 de febreiro de 1895 e finado o 12 de agosto de 1966, foi un destacado médico ourensán e militante esquerdista.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1921. Militou no Partido Republicano Radical. Consta que lle prestou axuda médica á partida de maquis de Casto Cabezas, activa na Baixa Limia e no Couto Mixto até a década de 1940. Carlos Casares, sobriño de Rodríguez, escribía isto a este respecto:
De feito, foi na casa do doutor Rodríguez onde acabaría entregándose o guerrilleiro antifranquista Casto Cabezas.
La colmena
La colmena pode referirse a:
Sanfíns, Cambeda, Vimianzo
Sanfíns é un lugar da parroquia do Cambeda no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 31 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 15 homes e 16 mulleres.
Carelia Central
miniatura|200px|Localización de Carelia Central. Carelia Central (en finés Keski-Karjalan seutukunta) é unha das tres subrexións da rexión de Carelia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 17 500 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Calendario persa
O Calendario Persa ou Calendario Iraniano é un calendario Solar no que o ano comeza o 21 de marzo.
Este calendario foi adoptado en 1925 en Irán e en 1957 en Afganistán. Considérase máis preciso có Calendario gregoriano dado que no calendario gregoriano hai un erro dun día cada 3320 anos, mentres que no calendario persa o mesmo erro aparecería cada 3.8 millóns de anos.
Nome dos meses
Abaixo está a relación dos doce meses do calendario persa:
* A forma antiga era Amordad, que, realmente, significa inmortalidade. A forma actual é antónimo de inmortalidade.
Días da semana
Nese calendario, a semana posúe sete días, comezando no sábado e rematando o venres. Os nomes dos días da semana do calendario son:
Juan José Viñas
Juan José Viñas Balduvieco, nado en Santiago de Compostela o 26 de marzo de 1811 e finado na mesma cidade o 14 de setembro de 1881 , foi un xurista e político galego.
Strange Boutique
Strange Boutique é o primeiro álbum de estudio da banda inglesa de post-punk, The Monochrome Set. Foi lanzado en 1980, a través da discográfica Dindisc. O álbum alcanzou o número 62 no UK Albums Chart.
Juan José Viñas
Traxectoria
O 30 de marzo de 1875 tomou posesión como alcalde de Santiago de Compostela, substituíndo a Andrés Tomás Bouza de Figueroa, converténdose no 1º alcalde tras a Restauración borbónica. Nese mesmo día renunciaron tódolos concelleiros que permanecían do anterior equipo municipal, un total de 10. O 9 de setembro foron cubertas 7 desas baixas de concelleiros. Non obstante, durante os meses do seu mandato foron moi poucas as veces que Viñas presidiu as sesións municipais, case sempre dirixidas polos tenentes de alcalde, José Varela-Cadaval Fernández-de Tejada e Francisco Sáinz Herrero, que o sucedeu na alcaldía o 1 de outubro tras presentar Viñas unha dimisión que foi aceptada.
Vida persoal
Estivo casado con Vicenta Calderón Oreiro, irmá do tamén político galego o III Conde de San Juan, Vicente Calderón Oreiro.
Tomas Bannerhed
miniatura|dereita|Bannerhed na Feira do Libro de Göteborg en 2012. Bengt Tomas Christer Bannerhed, nado o 28 de maio de 1966, é un escritor sueco.
A súa primeira, Korparna (Os corvos), foi galardoada co Augustpriset de 2011.
Escudo de Estonia
miniatura|dereita|250px|O escudo de armas grande No escudo de armas de Estonia , figuran, nun campo de ouro, tres leóns pasantes de azur (azul), linguados de goles, unllados e armados de sable. O escudo na súa versión grande aparece rodeado por dúas polas de aciñeira de ouro con landras do mesmo metal.
Este escudo de armas xa foi usado oficialmente por Estonia cando se declarou independente en 1918 e foi adoptado oficialmente pola Asemblea Nacional, Riigikogu, o 19 de xuño de 1925 manténdose vixente ata a ocupación de Estonia pola Unión Soviética en 1940. O 7 de agosto de 1990 Estonia obtivo a súa independencia, o escudo de armas aparece regulado na Lei do Escudo de Armas do Estado de 6 de abril de 1993.
Os leóns heráldicos que aparecen nas armas de Estonia remóntanse ao século XIII, teñen a súa orixe no brasón do rei Valdemar II de Dinamarca que o foi tamén do norte de Estonia, razón pola cal no escudo de Dinamarca tamén figuran tres leopardos de azur, pero, a diferenza de Estonia, está sementado de corazóns de goles. Os elementos do escudo de Estonia tamén figuraron nas armas grandes de Tallinn e figuraron no brasón de diversos gobernantes de Estonia ao longo da historia.
Live in Germany (Héroes del Silencio)
Live in Germany é un álbum en directo do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado o 22 de novembro de 2011, quince anos logo da separación do grupo.
Datos e características
O concerto de Koblenz celebrouse o 2 de outubro de 1993, ano en que Héroes del Silencio levaron a cabo unha extensa xira por Europa, e foi gravado polas cámaras da cadea de televisión alemá SWF3.
A xira servía como presentación a nivel continental do álbum El espíritu del vino, polo que a maioría dos temas interpretados corresponderon a este álbum. Debido á súa emisión por televisión, rapidamente converteuse nunha das gravacións piratas máis coñecidas da banda, grazas á súa calidade de son e imaxe.
A presentación do álbum correu a cargo dos membros do grupo Pedro Andreu, Juan Valdivia e Joaquín Cardiel, durante unha rolda de prensa na que se informou da súa difusión simultánea en España, Alemaña, Suíza e Austria.
Lista de cancións
Os temas incluídos no álbum pertencen principalmente ao disco El espíritu del vino, pois pertencía á xira El camino del exceso como presentación do mesmo.
O Piñeiral
O topónimo O Piñeiral pode referirse a varios lugares de Galicia:
María Ana de Jesús Navarro
miniatura|Estatua na [[Catedral de la Almudena.]] María Ana Navarro de Guevara e Romeu, coñecida como Mariana de Jesús, T.O.M.D., nada en Madrid o 17 de xaneiro de 1565 e finada na mesma cidade o 17 de abril de 1624, foi unha terciaria española da Orde da Mercé, venerada pola Igrexa católica como beata. Non debe confundirse con santa Mariana de Jesús, terciaria franciscana ecuatoriana do século XVII, chamada "A Azucena de Quito". É unha das santas patroas de Madrid.
Traxectoria
Mariana sentiu atraída moi pronto pola vida relixiosa. Á idade de 22 anos xa tiña a firme determinación de ingresar nun convento, a pesar da rotunda oposición do seu pai (quen, viúvo de xeito temperán, contraera segundas nupcias) e a súa madrastra, que tiñan concertado o seu matrimonio cun mozo. Con todo, de pouco serviron os intentos dos proxenitores por apartala da súa vocación. A lenda di que chegou a desfigurarse o rostro e cortar os seus cabelos co fin de verse rexeitada polo seu prometido.
En 1598 retirouse como penitente á ermida de santa Bárbara da capital do reino. Alí foi axudada por frei Juan Bautista do Santísimo Sacramento, relixioso mercedario e reformador da Orde, quen foi o seu director espiritual até a súa morte, e por outras persoas piadosas. Puxo a súa morada nunha pequena casa, veciña ao convento dos mercedarios descalzos, onde pasou varios anos dedicada á oración e a penitencia, así como ao servizo aos pobres e necesitados da cidade. En 1613 foi recibida na Orde da Mercé, dado o hábito de terciaria, por imposto de frei Felipe Guimerán, Mestre Xeral da Orde, quen ao ano seguinte, o 20 de maio de 1614, recibiulle a profesión.<ref name=OM /
A fama das súas virtudes e das aparicións sobrenaturais e milagres que a acompañaban estendeuse rapidamente por Madrid. Os seus superiores ordenáronlle que escribise acerca destas experiencias. Nestes escritos, Mariana narra, entre outras cousas, as visións que tivo de Xesucristo e a Virxe María e as súas éxtases místicas.
A súa morte produciuse o 17 de abril de 1624 no convento mercedario de santa Bárbara da capital madrileña, a consecuencia dunha afección pulmonar. Tiña 59 anos.
Fama póstuma
Se xa en vida María Ana alcanzara gran renome pola súa piedade e os prodixios de todo xénero que se atribuían á súa persoa, despois da súa morte o mesmo non fixo senón aumentar. Inclúe entre eles a caída de choiva en Madrid, en épocas de forte seca, como a que arrasou ás dúas Castelas en 1613.<ref name=ABC /
O seu cadáver foi exposto ao público durante dous días no medio dunha gran concorrencia. O artista Vicente Carducho fixo varias máscaras mortuorias da defunta. O mesmo ano do falecemento iniciouse o proceso canónico da beatificación, alentado polo pobo, a nobreza e o mesmo rei Filipe IV, gran devoto seu.
O 31 de agosto de 1627 abriuse a súa sepultura, e ante o asombro xeral, atopouse que o corpo se atopaba intacto, coa carne fresca e os membros flexibles, e exhalando unha agradable fragrancia. Soamente o rostro atopábase un tanto desfigurado debido ás manipulacións que se fixeron para obter a máscara mortuoria. Este feito inexplicable verificouse as sucesivas veces que se inspeccionaron os restos mortais, en 1731, 1924 e 1965.
Clowning Around
Clowning Around é un filme australiano dirixido por George Whaly que foi estreado en 1991. Está baseado na novela de David Martin Clowning Syn.
María Ana de Jesús Navarro
Fama póstuma
O 18 de xaneiro de 1783 foi declarada beata polo papa Pío VI. Era tal o fervor que a figura de Mariana espertaba entre o pobo, que o Concello de Madrid declarouna copatrona da cidade, xunto a san Isidro Labrador.
O corpo incorrupto da beata venérase na igrexa do Convento de don Juan de Alarcón de Madrid, tendo en conta que o antigo convento de santa Bárbara onde se achaba foi destruído. O sepulcro onde repousa foi regalado pola raíña Isabel II.
Clowning Around
Sinopse
Simon Gunner (Clayton Williamson), é un rapaz que devece por converterse nun pallaso de circo. Coa axuda do seu amigo Jack Merrick (Ernie Dingo), Simon finalmente conseguirá o seu obxectivo.
María Ana de Jesús Navarro
Fama póstuma
A súa festividade celébrase o día 17 de abril.
O 8 de marzo de 2011 abriuse o proceso diocesano de canonización na igrexa das Mercedarias do convento de Alarcón de Madrid.
O Couce, As Enchousas, As Somozas
O Couce é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Football Club de Metz
O Football Club de Metz é un club de fútbol francés da cidade de Metz, na Lorena. Foi fundado en 1932 e actualmente compite no Championnat National, logo de descender na tempada 2011–12.
Litha
Litha, coñecido coma o solsticio de verán, celébrase na noite do 21 de xuño; no hemisferio sur, a festa de Litha é celebrada o 21 de decembro.
Neopaganismo xermano
O solsticio de verán ou Litha figura no reconstruído calendario xermánico, utilizado por algúns grupos neopaganos xermánicos e certos grupos pagáns, que poñen énfase na reconstrución do paganismo xermano-anglosaxón.
Libelloides coccajus
Libelloides coccajus é unha especie de insecto neuróptero endopterigoto (con metamorfose completa) da familia Ascalaphidae.
Litha
Wicca
Litha é unha das oito festividades ou sabbats celebradas polos wiccáns, dende que tradicións provenientes do New Forest (as cales refírense á "British Traditional Wicca") comezaron a usar ese nome tradicional. A festividade considérase coma o punto crucial onde o verao acada o seu punto máis álxido e o sol brilla con máis intensidade e cunha duración longa en comparación co resto dos días do ano. Litha é precedido polo sabbat coñecido coma Beltane, e seguido logo por Lughnasadh.
Libelloides coccajus
Características
Neuróptero de ata 25 mm de lonxitude e 52 de envergadura. Pola súa forma e conduta lembra unha bolboreta; porén, as súas ás, que non levan escamas, son transparentes, amarelas no primeiro terzo externo e pardoescuras na face anterior. Ten o corpo cheo de pelos mouros.
Distribución
Regular no sur de Europa, ó norte dos Alpes só en lugares mornos. É unha especie moi rara.
Éxodo
miniatura|dereita|Moisés na escultura de Michelangelo Buonarrotti. O Éxodo é o segundo libro tanto da Tanakh, que está nun conxunto chamado Torá, coma da Biblia, que está nun conxunto doutros catro libros chamado Pentateuco. Narra a fuxida de Exipto do pobo hebreo (neste libro chamado con moita frecuencia pobo de Israel ou fillos de Israel) para alcanzar A Terra Prometida. O libro acaba cando Moisés, o líder deste pobo, comeza a impoñer a lei que lle é revelada directamente por Deus. A viaxe dos hebreos continúa nos seguintes libros do Pentateuco, o Levítico, e Números, e non remata ata o final do último libro do Pentateuco, o Deuteronomio, que a partir de aquí comezan a establecerse na ansiada Terra Prometida.
Preludio do Éxodo
Os fillos de Xacob e el mesmo establecéranse en Exipto fuxindo da seca que asolaba o seu país, e foron acollidos con hospitalidade grazas á influencia do fillo de Xacob Xosé. Os seus fillos asentáronse e tiveron moitos descendentes, tantos que chegaron a inquietar moitos exipcios.
Pero sendo escravos os hebreos seguían sendo perigosos para Exipto, así que o Faraón ditou ante o seu pobo: todo fillo que naza dos hebreos arroxarédelo ó río, en cambio, a toda filla deixarédela con vida.
A xuventude de Moisés
A corrente do río leva ó pequeno Moisés ata o lugar onde se estaba bañando a filla do Faraón en compaña das súas doncelas. A filla do Faraón atopa o neno, e tras comprobar que é hebreo, compadécese del e decide coidalo. A ama de cría que encontra é a propia nai do neno, á que lle da un salario a cambio de aleitalo. Cando Moisés medra, a súa nai dállo á filla do Faraón. É agora cando a Moisés lle é dado o seu nome, que significa chegado das augas.
Moisés vive na corte do Faraón, onde recibe a educación dun príncipe exipcio, aprendendo a escritura e tendo así acceso a toda a sabedoría do pobo exipcio. Moisés convértese nun mozo forte, de temperamento impulsivo e corazón apaixonado.
O Moisés de mozo viaxou ata onde o pobo hebreo traballaba nunha obra do faraón e observou as terribles condicións de vida nas que vivía o seu verdadeiro pobo. Moisés, coñecedor de cales eran as súas orixes, veuse apoderado pola tristeza. O príncipe de Exipto estalou de rabia cando veu un exipcio darlle azoutas a un hebreo, e matouno ao se afastar aquel da xente.
O éxodo particular de Moisés
Tras cometer ese crime, Moisés fuxiu de Exipto, e refuxiouse nun país desértico chamado Madian. Moisés sentou nun pozo, e veu chegar a unhas mulleres, que viñan a sacar auga do pozo para o seu gando. Nese momento chegaron uns pastores que as botaron para ser eles os primeiros en sacar auga. Moisés levantouse para defendelas, e levou o gando das mulleres para darlle de beber. As mulleres eran as fillas de Xetró, o sacerdote de Madian.
Cando Xetró soubo o que Moisés fixera polas súas fillas, mandou chamalo para agradecerllo. Moisés foi levado á presenza de Xetró. Curiosamente, este home coñecía a Iavé, o que lle permitiu a Moisés coñecer e adoptar a relixión dos seus verdadeiros familiares.
Xetró ofreceu en matrimonio a Moisés unha das súas fillas, chamada Séfora, e tivo con ela un fillo ó que chamaron Xersom.
Deus maniféstase
Un día en que Moisés apacentaba o rabaño de Xetró no pé do monte Horeb, a pouca distancia da fronteira exipcia, veu arder unha silva sen consumirse, e unha voz chamou por el. Moisés acercouse, e a voz, que resultaba ser de Deus, díxolle que tiña que liberar ó pobo de Israel e que non temese ós perigos, pois El estaría da súa parte. Deus díxolle tamén que levase con el ó seu irmán Aarón.
Moisés leva consigo a Aarón ata o palacio do novo faraón (hoxe crese que este faraón puideron ser Ramsés II ou Thutmose III, pois o que gobernaba cando Moisés fuxira xa morrera, a quen lle é pedido a liberación de Israel, pero o faraón non o acepta. Moisés intenta demostrar o poder de Deus coa súa caxata, que coloca no chan e se transforma nunha serpe. Os sacerdotes exipcios tamén transforman en serpes as súas caxatas, mais a serpe de Moisés engole as outras dúas e volvese a transformar nunha caxata. A pesar de todo, os exipcios seguiron negando a liberación de Israel.
As dez pragas
Deus foille dicindo a Moisés algunhas maldicións que debía recitar Aarón. Un total de dez maldicións transformáronse en pragas que asolaron Exipto co fin de forzar a liberar Israel ó Faraón. As primeiras pragas eran recitadas por Aarón, mais as seguintes viñan a Exipto ó levantar Moisés o seu brazo. As pragas foron as seguintes:
A saída de Israel
O Faraón foi avisado do terrible que sería a última praga: ... así di Iavé: cara media noite sairei a través de Exipto e morrerá en terra exipcia todo primoxénito, desde o primoxénito de Faraón que se senta no seu trono ata o primoxénito da escrava que se afana trala mula, e todos os primoxénitos do gando (...). Moisés abandona o palacio do Faraón e marcha xunta ós hebreos. Advertiulles que aproveitaran o sangue dos cordeiros recentemente sacrificados para pintar con el as portas, pois Deus pasaría por de largo das casas pintadas, mentres que entraría nas que non estiveran pintadas.
Tal como dixo Moisés, a media noite a última praga maldiciu a Exipto, e non houbo casa neste país na que o primoxénito non morrera. O Faraón fixo chamar a Moisés e a Aarón e díxolles que podían marchar: ''¡Levantádevos, saíde de en medio do meu pobo, tanto vos como os fillos de Israel, e marchade a dar culto a Iavé como dixestes! Tomade así o voso gando menor como o voso gando maior, segundo indicastes, e bendicídeme a min tamén''.
A saída de Exipto
Os hebreos saíron das súas casas e dos seus traballos, e desde todo o país de Exipto reuníronse con Moisés. Os hebreos parten da cidade de Rameses e seguen o camiño polo deserto que hai máis aló da ribeira do Nilo, pero ó chegar á costa do Mar Vermello, vendo xa a costa da península do Sinaí na outra ribeira do mar, chega o Faraón e os mellores soldados do seu exército, dispostos a non deixar marchar ó pobo de Israel. Os hebreos collen medo e comezan a fuxir do lugar.
O sustento de Deus ó pobo de Israel
A marcha dos hebreos polo deserto e lenta e penosa, debido a que a calor do deserto ven acompañada da diminución das reservas de auga. Nun lugar chamado Marah atopan un pozo, pero as súas augas son amargas e a gorxa da xente que bebe delas irrítase ó tomala. Non obstante, Deus converte esa auga en doce e a xente pode beber.
Pero a auga non pode saciar ó pobo de Israel, e a xente comeza a recordar a súa vida en Exipto, onde eran escravos, pero tiñan sempre de comer e tódolos días se saciaban. O pobo empeza a rebelarse contra Moisés, pero Deus fala de novo a Moisés para que diga á xente: ''ó atardecer comeredes carne e á mañá saciarédesvos de pan. ¡Coñeceredes entón que Eu son Iavé, Deus voso!''.
Así foi: pola tarde, enormes bandadas de codornices cubriron os ceos, e Israel puido comer carne. E pola mañá, ''había unha capa de orballo arredor do campo. Evaporada a capa de orballo, apareceu sobre a superficie do deserto unha cousa delgada a modo de escamas, delgada coma a xeada sobre a terra. Ó vela os fillos de Israel, dixéronse uns ós outros: ¿que é? E Moisés dixo: É o pan que Iavé vos da para alimento''.
Os rebeldes a Moisés non estaban contentos co pan que Deus lles entregaba a diario, e agora queixábanse da falta de auga. Seguindo as indicacións de Deus, Moisés e algúns anciáns foron ata unha rocha en Horeb, e cando a golpeou coa súa caxata, comezou a manar auga dela. Por fin, as penalidades pararon de afectar ós hebreos.
Os triunfos de Israel sobre as tribos do deserto
A presenza de Israel pola península do Sinaí incomodara ós pobos que vivían alí, e un dos reis dese pobo, Amaleq, levou ós seus servos onde estaban os campamentos hebreos, os cales rodearon. Moisés dixo a un xove chamado Xosué que reunira a uns homes e que saíse a combater as tropas de Amaleq.
A chegada ó Sinaí
Moisés saíu ó encontro do seu sogro ó chegar ó monte Sinaí, e contoulle todo o que lle pasara desde que abandonara a súa casa. Xetró aconsellou a Moisés que crease un sistema de goberno para aplacar o seu caótico pobo. Moisés elixiu entón a algúns xuíces, os cales mandarían sobre as tribos hebreas ata que fose proclamada a monarquía entre eles, varios séculos despois.
Un día, Moisés escoitou a voz de Iavé, que lle mandaba reunirse con el no monte Sinaí. Moisés subiu a montaña, en medio dun conxunto de fenómenos naturais, mostra do poder de Iavé. Iavé dixo entón a Moisés os Dez Mandamentos, entre outras leis, cuxo ditado se prolongou corenta días e corenta noites.
Diplópodos
Apareceron por primeira vez no período Silúrico, e son algúns dos animais máis antigos colonizadores da terra. Algúns membros de grupos prehistóricos creceron ata chegar aos 2 m de lonxitude, pero as especies modernas máis grandes chegan a unha lonxitude máxima de entre 27 e 38 cm, e a máis grande de todas crese que é o milpés xigante africano (Archispirostreptus gigas).
Entre os miriápodos, os diplópodos foron considerados tradicionalmente máis próximos aos pequenos paurópodos, aínda que algúns estudos moleculares poñen en dúbida esta relación. Os diplópodos poden distinguirse dos similares pero só distantemete relacionados cempés (clase Chilopoda), en que estes últimos se moven rapidamente, son carnívoros e teñen só un par de patas en cada segmento corporal. O estudo científico dos diplópodos coñécese como diplopodoloxía.
Etimoloxía e nome
O nome "Diplopoda" vén do grego antigo διπλοῦς diplous, 'dobre' e ποδός podos, 'pés', referíndose a que presentan dous pares de patas na maioría dos segmentos. O nome común que se lles dá en moitos idiomas de "milpés" fai referencia á súa gran cantidade de patas (superior á dos cempés), aínda que ningún chega a ter mil.
Taxonomía
Os membros vivos dos diplópodos divídense en 16 ordes en dúas subclases. A subclase basal Penicillata comprende unha soa orde, Polyxenida. Os demais milpés pertencen á subclase Chilognatha que consta de dúas infraclases: Pentazonia, que contén os Oniscomorpha e os Helminthomorpha, e inclúen a maioría das especies.
Clasificación
A clasificación de alto nivel dos diplópodos que se presenta máis abaixo baséase en Shear, 2011, e Shear & Edgecombe, 2010 (grupos extintos). Recentes estudos cladísticos e moleculares cambiaron os esquemas da clasificación tradicional indicados antes, e en particular a posición das ordes Siphoniulida e Polyzoniida non está aínda establecida. A situación e posicións dos grupos extintos (†) coñecidos só polos seus fósiles é provisional e non está completamente resolta. Despois de cada nome indícase a autoridade (nome da persoa que lle deu nome ou definiu orixinalmente).
Clase Diplopoda de Blainville in Gervais, 1844
Evolución
Os milpés están entre os primeiros animais que colonizaron a terra durante o período Silúrico. As formas iniciais probablemente comían musgos e plantas vasculares primitivas. Hai dous grupos maiores de milipés cuxos membros están todos extintos: os Archipolypoda que inclúen os animais terrestres máis antigos coñecidos e os Arthropleuridea, que conteñen os invertebrados terrestres máis longos coñecidos. A criatura terrestre máis antiga da que temos coñecemento é Pneumodesmus newmani, que medía 1 cm de longo e era un Archipolypoda que vivía hai 428 millóns de anos no Silúrico superior e ten claras evidencias de espiráculos (orificios respiratorios) que testemuñan os seus hábitos respiratorios. Durante o Carbonífero superior (entre hai 340 e 280 millóns de anos), Arthropleura converteuse no invertebrado de vida terrestre máis grande que se teña rexistro, chegando a lonxitudes de polo menos 2 m. Os milpés tamén mostran a primeira evidencia de defensa química, xa que algúns fósiles devonianos teñen aberturas de glándulas defensivas chamadas ozoporos. Os milpés, cempés e outros artrópodos terrestres antigos acadaron grandes tamaños en comparación coas modernas especies grazas aos ambientes ricos en oxíxeno do Devoniano e Carbonífero, e algúns podían superar o metro de lonxitude. A medida que os niveis de oxíxeno se reduciron co tempo, os artrópodos fixéronse menores.
Grupos vivos
miniatura| 200px| dereita| alt=Octoglena sierra|[[Octoglena sierra (Colobognatha, Polyzoniida).]] miniatura|dereita|200px|alt=Anadenobolus monilicornis|[[Anadenobolus monilicornis (Juliformia, Spirobolida).]] miniatura|dereita|200px|alt=Harpaphe haydeniana|[[Harpaphe haydeniana (Polydesmida).]]
A historia da clasificación científica dos milpés empezou con Carl Linnaeus, que na súa 10ª edition do Systema Naturae, 1758, nomeou sete especies de Julus como "Insecta Aptera" (insectos sen ás). En 1802, o zoólogo francés Pierre André Latreille propuxo o nome de Chilognatha para o primeiro grupo que agora se chama Diplopoda e en 1840 o naturalista alemán Johann Friedrich von Brandt produciu as primeiras clasificacións detalladas. O propio nome Diplopoda foi acuñado en 1844 polo zoólogo francés Henri Marie Ducrotay de Blainville. Desde 1890 a 1940, a taxonomía dos milpés foi impulsada por relativamente poucos investigadores, e as maiores contribucións fixéronas Carl Attems, Karl Wilhelm Verhoeff e Ralph Vary Chamberlin, cada un dos cales describiu unhas 1.000 especies, e por Orator F. Cook, Filippo Silvestri, R. I. Pocock e Henry W. Brölemann. Est foi un período no que a ciencia da diplopodoloxía floreceu: o número de descricións de especies foi como media a maior da historia, e superaba ás veces as 300 por ano.
Rexistro fósil
Ademais das 16 ordes vivas, hai 9 ordes extintas e unha superfamilia coñecida só por fósiles. As relacións entre estes grupos vivos son controvertidas. Os extintos Arthropleuridea foron durante longo tempo considerados como unha clase de miriápodos propia, aínda que os traballos feitos a inicios do século XXI estableceron que o grupo era unha subclase de milpés. Varias ordes vivas aparecen tamén no rexistro fósil. Abaixo preséntanse dúas clasificacións dos grupos de milpés fósiles. Os grupos extintos indícanse polo símbolo †. A orde extinta dos Zosterogrammida, uns quilógnatos de incerta colocación na clasificación, non se mostra.
Relación con outros miriápodos
miniatura|alt=Paurópodo|Os [[paurópodos crese que son os parentes máis próximos dos milpés.]]
Aínda que as relacións entre as ordes dos milpés aínda se debaten, a clase Diplopoda en conxunto considéraseun grupo monofilético de artrópodos: todos os milpés están máis emparentados entre si que con calquera outro artrópodo. Diplopoda é unha clase dentro do subfilo Myriapoda (miriápodos) dos artrópodos, que inclúen os cempés (clase Chilopoda) e os menos coñecidos paurópodos (clase Pauropoda) e sinfilos (clase Symphyla). Dentro dos miriápodos, considerouse desde hai tempo que os parentes máis próximos ou grupo irmán dos milpés son os paurópodos, os cales teñen un collum e diplosegmentos.
Distinción cos cempés
Establecer as diferenzas entre os milpés e cempés é unha cuestión básica para distinguir os grupos de miriápodos. Ambos os grupos de miriápodos comparten semellanzas, como ter corpos multisegmentados, moitas patas, un só par de antenas, e a posesión de órganos de Tömösváry, pero teñen moitas diferenzas e distintas historias evolutivas, xa que o antepasado común máis recente dos cempés e milpés viviu arredor de hai 450 a 475 millóns de anos no Silúrico. A cabeza por si soa exemplifica as diferenzas; os milpés teñen antenas curtas, dobradas formando un ángulo ou cóbado para examinar o substrato, e un par de robustas mandíbulas un só par de maxilas fusionadas formando un beizo; e os cempés teñen longas antenas sen formar cóbado, un par de mandíbulas, dous pares de maxilas e un par de grandes uñas velenosas. miniatura|alt=Millipede and centipede|Representantes característicos dos milpés e cempés (non necesariamente a escala).
Características
miniatura|180px|alt=Tipos corporais representativos|Tipos corporais representativos dos Penicillata (arriba), Pentazonia (no medio) e Helminthomorpha (abaixo). miniatura|250px|alt=Plan corporal|Anatomía anterior dun milpés helmintomorfo xeneralizado. miniatura|dereita|200px|Detalle da cabeza dun diplópodo, en [[Santiago de Compostela.]] Os milpés teñen diversas formas e tamaños corporais, que van desde 2 mm ata uns 35 cm de lonxitude, e poden ter de 11 a 100 segmentos corporais. Xeralmente son de cor negra ou marrón, aínda que hai unhas poucas especies con cores rechamantes, e algunhas teñen cores aposemáticas para avisar que son tóxicas. Especies de Motyxia producen cianuro como defensa química e son bioluminescentes.
Os estilos corporais varían moito entre os principais grupos de milpés. Na subclase basal dos pequenos Penicillata o exoesqueleto é mol e non calcificado, e está cuberto de pelos ou sedas prominentes. Os demais milpés, pertencen á subclase dos Chilognatha, e teñen exoesqueletos endurecidos. Os quilógnatos á súa vez divídense en dúas infraclases: os Pentazonia, conteñen grupos de corpos relativamente curtos como os Oniscomorpha e os Helminthomorpha, que conteñen a gran maioría das especies, con corpos longos de moitos segmentos.
Cabeza
A cabeza dos milpés é tipicamente arredondada por arriba e aplanada por debaixo e leva un par de grandes mandíbulas en fronte dunha estrutura similar a unha placa chamada gnatoquilario ("beizo da mandíbula"). A cabeza contén un só par de antenas con sete ou oito segmentos e un grupo de conos sensoriais no extremo. Moitas ordes tamén posúen un par de órganos sensoriais chamados órganos de Tömösváry, con forma de aneis ovais en situación posterior e lateral á base das antenas. As súas funcións son descoñecidas, pero tamén aparecen nalgúns cempés, e son utilizados posiblemente para medir os niveis de humidade ou luz no ambiente que os rodea.
Corpo
miniatura|200px|dereita|alt=Segmentación e paranotos|Paranotos de [[polidesmidos (esquerda) e platidésmidos.]]