cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DVB
Noruega
En Noruega, as transmisións de DVB-T lévanas a cabo RiksTV (emisións de pagamento) e NRK (canles públicas en aberto). As emisións DVB-T comezaron en novembro de 2007 e fóronse estendendo polas distinas zonas do país paso a paso. Como diferenza respecto a outros países, en Noruega empregan a codificación de audio H.264 con HE-AAC, mentres que a maioría doutros países adoptaron o estándar MPEG-2, menos recente. Isto leva a que moitos programas DVB para PC teñan problemas coa descodificación do audio, aínda que a finais de 2007 saíu ao mercado software compatible, como DVBViewer, que usa a libraría libfaad2. Sony puxo no mercado varios televisores HD (Bravia W3000, X3000, X3500, E4000, V4500, W4000, W4500, X4500) capaces de traballar coa implementaciópn DVB-T en Noruega sen precisar un receptor (set-top-box) separado.
Portugal
Portugal segue a implementación DVB-T, empregando H.264 con AAC como sistema de codificación de audio. Comezaron as emisións o 29 de abril de 2009 e o apagamento analóxico programouse para o 26 de abril de 2012.
América do norte
En Norteamérica, DVB-S emprégase adoito nas transmisións satélite, xunto co sistema DSS de Hughes. De xeito diferente ao sistema DigiCipher 2 de Motorola, o estándar DVB ten unha adopción máis ampla en termos de número de fabricantes de receptores. Os operadores de cable usan ben o DVB-C ou ben OpenCable. As emisoras terrestres en HD usan ATSC con modulación 8VSB en vez da modulación COFDM empregada polo DVB-T.
Canadá, México, O Salvador, Honduras e os Estados Unidos escolleron ATSC en vez de DVB-T.
Nova Zelandia
En Nova Zelandia, as emisións DVB comercialízanse baixo a marca Freeview. As emisións vía satélite en MPEG-2 usando DVB-S (definición estándar) comezaron o 2 de maio de 2007, entanto que as de TDT usando DVB-T comezaron en abril de 2008, con codificación de vídeo en HD en formato H.264 e audio en HE-AAC.
Produtos compatibles DVB
miniatura|dereita|Logo DVB-3DTV As empresas que fabrican un produto que sexa compatible cun ou máis dos estándares DVB teñen a opción de rexistrar unha declaración de conformidade para ese produto. Sempre que a marca rexistrada DVB se use en relación cun produto, sexa unha transmisión, un servizo, unha aplicación ou un equipamento, o produto debe estar rexistrado na oficina do proxecto DVB.
O Porto de Dexo, Dexo, Oleiros
O Porto do Dexo é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
As Casas Grandes
O topónimo galego As Casas Grandes pode referirse a:
Judith Chapman
Judith Chapman, nada Judith Shepard o 15 de novembro de 1951 en Greenville,é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Chapman, filla do xeneral da Forza Aérea dos Estados Unidos de América Leland Shepard, é coñecida por actuar desde mediados da década de 1970 en varios seriais estadounidense, o seu primeiro papel foi o de "Natalie Bannon Hughes" en As the World Turns entre 1975 e 1978. Outras interpretacións foron a de Charlotte Greer en Ryan's Hope (1983), Ginny Blake Webber en General Hospital (1984-1986), Sandra Montaigne en One Life to Live (1987), Anjelica Deveraux Curtis en Days of our Lives (1989-1990, 1991) e desde 2005 interpreta a Gloria Abbott Bardwell en The Young and the Restless. Tamén traballou no cine, como en The Sweetest Thing (2002).
Academy of Interactive Arts & Sciences
A Academy of Interactive Arts & Sciences (AIAS) é unha organización estadounidense non lucrativa de profesionais da industria do videoxogo. Organiza o encontro anual Design Innovate Communicate Entertain, máis coñecido como D.I.C.E., durante o cal se presentan os premios D.I.C.E. Dende 1998, a Academy of Interactive Arts & Sciences (AIAS) anuncia anualmente o seu "Hall da Fama" dos desenvolvedores de xogos interativos que conseguiron logros revolucionarios e innovadores na industria dos computadores e dos videoxogos.
Albufeira
miniatura|dereita|250px|Albufeira de Valencia Albufeira é unha palabra de orixe árabe (البحيرة, al-buhayra, "o pequeno mar"). Trátase da denominación coa que se coñece unha lagoa litoral de auga salgada ou lixeiramente salobre, separada do mar por unha lingua ou cordón de areas pero en comunicación con este por un ou máis puntos.
Formación e características
A súa formación adoita deberse á colmatación dunha antiga baía polas achegas de sedimentos mariños ou fluviais. Alí onde as mareas non son moi acusadas e a area se deposita nunha longa lingua próxima á costa fórmanse albufeiras longas e estreitas, separadas do mar por unha estreita barra de area ou terra paralela á beira. Nelas, e por mor dun fluxo lento e mais polo intercambio de augas co mar, as súas temperaturas son moito máis cálidas. Son, polo xeral, espazos cheos de vida con abundante vexetación acuática así como fauna ictícola que acode a desovar, amais de seren utilizadas decote por moitas aves migratorias para facer escala nas súas viaxes estacionais.
Rasa, Dexo, Oleiros
Rasa é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Amar Jyoti
Amar Jyoti (Chama eterna) é un filme indio de 1936 dirixido por V. Shantaram. Producido por Prabhat Film Company e considerado como un filme "salientable" xunto con Amrit Manthan (1934), conta coa interpretación da actriz Durga Khote, nun dos seus papeis máis "memorables". K. Narayan Kale escribiu a historia cos diálogos de Narottam Vyas. A música foi composta por Krishnarao Phulambrikar. O director de fotografía foi V. Avadhoot, e entre o elenco están Durga Khote, Chandra Mohan, Shanta Apte, Nandrekar, Vasanti e Narayan Kale.
miniatura|Amar Jyoti, filme completo. Conta a historia dunha "rebelde muller pirata". A relevancia social da historia, na forma dunha aventura de acción, involucrou a unha raíña que se converte en pirata cando se enfronta ás "leis patriarcais" extremas e se lle nega a custodia do seu fillo.
Ronald Pope
Ronald Pope, nado en Derbyshire en 1920 e finado en 1997, foi un pintor e escultor inglés. Viviu gran parte da súa vida en Melbourne, onde desenvolveu o seu traballo artístico.
Traxectoria
miniatura|dereita|Unha escultura da capela da Royal Infirmary en Derby que está agora no [[Derby Museum and Art Gallery|Derby Museum.]] Pope pasou os anos da guerra debuxando ferramentas para a Rolls Royce en Derby, onde aprendeu as técnicas de fundición e soldadura que despois viría a utilizar nas súas obras. En 1945, estudou escultura co profesor F. E. McWilliam na «Slade School of Fine Art» en Londres. Máis tarde, estudou cerámica con Heber Matthews na «Woolwich Polytechnic».
Nos anos seguintes, Pope desenvolveu numerosos traballos para espazos públicos, igrexas, escolas, hospitais, empresas e traballos encomendados por arquitectos (como Sir Basil Spence). A súa obra é marcada principalmente pola harmonía das formas e a busca da expresión dos ideais humanistas, da paz e reflexión.
Pope deixou de traballar con esculturas na década de 1990 e dedicouse a pintar acuarelas. Algunhas das súas obras (tanto de pintura coma de escultura) están en exhibición permanente nos museos Derby Museum and Art Gallery e Museo de Watford. Non obstante, moitas das súas esculturas máis importantes, producidas nos anos 1950 e 1960 encóntranse en lugares públicos en Staffordshire, Derbyshire, Nottinghamshire, Leicestershire, Gloucestershire, Hertfordshire, Norfolk e Yorkshire.
Pope morreu en 1997, deixando esposa e dous fillos adultos.
José Antonio Vigo Lago
José Antonio Vigo Lago, nado en Meirás (Valdoviño) en 1947 e finado en Ferrol o 12 de xuño de 2020, foi un político galego do PPdeG.
Vida persoal
Estaba casado e tiña 2 fillos. Finou no Hospital de Ferrol o 12 de xuño de 2020.
Boyeux-Saint-Jérôme
Boyeux-Saint-Jérôme é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
La Defensa (O Barco de Valdeorras)
La Defensa foi un periódico editado no Barco de Valdeorras en 1894.
Clunia
Foi unha das cidades romanas máis importantes do norte peninsular e foi capital dun convento xurídico, o denominado Conventus Cluniensis.
La Defensa (O Barco de Valdeorras)
Historia e características
Apareceu en 1894. Defendía a política de Manuel Quiroga Vázquez, mantivo polémicas con La Semana del Distrito. En agosto presentouse en Ourense unha querela por inxurias e calummias contra o seu director.
Clunia
Época celtibérica
A cidade de Clunia fundouse nun outeiro a pouca distancia dun asentamento celtibero denominado Cluniaco ou Kolounioukou, pertencente aos arévacos, unha tribo prerromana que pertencía á familia dos celtíberos.
A fundación da Clunia Romana
En Clunia', o político e militar romano Quinto Sertorio resistiu durante 20 anos a Pompeio, quen destruíu o que existía da cidade no ano 72 a. C.
Anos máis tarde, a cidade fundouse de novo na época do emperador Tiberio, dentro da provincia de Hispania Citerior Tarraconensis. Primeiro concedéuselle o rango de municipium, e emitiu moeda fraccionaria, os ases e os dupondios, nas que aparecen os quattuorviri locais, que foron encargados da súa cuñaxe.
Alan Howard
Alan MacKenzie Howard, nado en Croydon, Surrey o 5 de agosto de 1937 e finado en Londres o 14 de febreiro de 2015, foi un actor inglés de cine, teatro e televisión.
Clunia
A fundación da Clunia Romana
Nalgún momento entre os imperios de Tiberio e de Claudio I, converteuse en sede dun dos Legati Iuridici da provincia Tarraconensis, converténdose en capital do conventus iuridicus Cluniensium.
Clunia e o emperador Galba
Clunia' adquiriu o rango de colonia romana tras autoproclamarse emperador nela o xeneral Galba, quen se refuxiou nela durante a revolución antineroniana; alí tivo noticia da morte de Nerón e de que fora elixido emperador (por iso algúns tratadistas engaden o epíteto de Galba ao nome da cidade). A cristalización do status de colonia debeuse ao emperador Vespasiano. Nos días de Galba, Clunia foi a capital do Imperio.
Clunia como centro administrativo
O esplendor da cidade romana de Clunia estendeuse durante os séculos I e II da nosa era, ao igual que outras cidades da Meseta Norte de Hispania como Asturica Augusta ou Juliobriga, situadas nas provincias de León e Cantabria, respectivamente. Durante o seu máximo apoxeo calcúlase que a cidade de Clunia' chegou a ter ao redor de 30.000 habitantes. A Economía de Clunia no século I d.C baseábase na gandaría, e na agricultura entre outras.
O final da cidade
Ao longo do século III prodúcese unha despoboación paulatina do núcleo urbano, en relación coa crise do século III e a incipiente decadencia do Imperio romano de Occidente. Resulta evidente a existencia de incursións bárbaras en Clunia. De feito, está constatado que, a finais do século III, a cidade foi incendiada por pobos bárbaros, en concreto, polos franco-alemáns. Isto contribuíu á inexorable decadencia da cidade. Non obstante, non parece que se dese unha destrución violenta e xeneralizada, en todo caso predí o final da influencia cultural romana na cidade de Clunia e o seu ámbito.
En plena conquista da Hispania visigoda por parte dos musulmáns, a cidade e o seu ámbito foi conquistado polas tropas do xeneral bérber Tariq ibn Ziyad sobre o ano 713. Máis tarde, os cristiáns repoboárona en 912, trasladando a súa cidade no lugar que ocupa actualmente Coruña del Conde, localidade onde poden considerarse bastantes restos romanos procedentes da cidade de Clunia.
Con posterioridade, construíuse a poboación de Peñalba de Castro que recibiu a meseta do enclave de Clunia a cambio de auga nunha época onde o valor da auga era maior que os poucos restos aínda non enterrados que quedaban da abandonada cidade romana.
As termas públicas ou Os Arcos
A carón do foro romano áchanse as ruínas das termas romanas, de grandes dimensións e cubertas de mosaicos algo máis simples cás das casas do foro. Tamén aquí é ben visible o sistema de calefacción das distintas dependencias termais, o hipocausto.
O teatro
miniatura|Vista parcial do Teatro romano de Clunia O resto máis significativo é o teatro, escavado na rocha, que tivo capacidade para 10.000 espectadores, o que o convertía nun dos maiores da súa época en Hispania. Tiña a finalidade de servir para a interpretación de actos teatrais do período clásico. A súa recuperación foi merecedora do premio na sección de Restauración e rehabilitación outorgado polos Premios bianuais de Arquitectura de Castela e León de 2004-2005. O xurado destacou «a respectuosa recuperación do teatro e o tratamento paisaxístico xeral».
Outros restos
No subsolo da cidade, non visitables pola súa fraxilidade, son moi interesantes os sistemas de abastecemento de auga, formados por varios alxibes coas súas correspondentes canalizacións de toma de auga, construídos aproveitando as grutas naturais que existen no subsolo calcáreo do espigón sobre o que se levanta a cidade, e tamén un santuario priápico.
Vilaia de Ghardaïa
Ghardaïa (en lingua árabe ولاية غرداية, en lingua bérber Taγerdayt) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é Ghardaïa.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 9 distritos, dos que se debullan 13 municipalidades.
Distritos
150px|miniatura|dereita|Mapa dos 9 distritos da provincia de Ghardaïa
Casasola
Casasola pode referirse a:
Montserrat Roig
Montserrat Roig i Fransitorra, nada en Barcelona o 13 de xuño de 1946 e finada o 10 de novembro de 1991, foi unha escritora en catalán de novelas, contos, reportaxes e artigos xornalísticos. Presentou e dirixiu diversos programas de televisión, medio no que destacou como entrevistadora de escritores de xeracións precedentes.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Placa nos xardíns de Montserrat Roig en Barcelona. Naceu o 13 de xuño de 1946 en Barcelona, no seo dunha familia burguesa liberal da dereita do Eixample. O seu pai, Tomàs Roig i Llop, foi avogado e escritor.
Desde ben nova participou nos movementos de protesta estudantís que se facían nos derradeiros tempos do franquismo en Barcelona. No ano 1968 licenciouse en filosofía e letras, e doutorouse en 1970. Foi tamén lectora de castelán en Bristol o curso 1972-1973. A partir do 1971 –ano no que gaña o premi Víctor Català coa compilación de relatos Molta roba i poc sabó... i tan neta que la volen– dedícase profesionalmente á literatura; inicia un ciclo novelístico que comprende obras como Ramona adéu (1972), que retrata tres xeracións de mulleres, avoa, nai e filla que viven as súas historias persoais coa profundidade dos momentos claves da historia do seu país, ou El temps de les cireres (1977), obra protagonizada polos mesmos personaxes coa que Roig obtén o premi Sant Jordi de novel·la de 1976.
Tamén destaca o seu traballo como xornalista, desde o que manifesta a súa vontade por construír unha tradición de xornalismo culto, feminista e coa vontade de recuperar a memoria histórica do seu país. Roig conseguiu unha gran popularidade coas entrevistas, que posteriormente publica na serie de libros coñecida como Retrats paral·lels (1975 i 1976). Outra obra de grande eco foi Els catalans als camps nazis (1977), premi Crítica Serra d'Or e documento excepcional de testemuño. No 1977 entra como xornalista na canle catalá de Televisión Española, onde realiza un programa de entrevistas, Personatges, que tamén dá nome a unha serie de dous libros nos que publica as conversas.
L'hora violeta (1980) é a novela que culmina o seu posicionamento feminista. A partir de aquí, as súas novelas collen un cariz diferente: máis tarde publica L'òpera quotidiana  (1982), La veu melodiosa (1987) e a compilación de contos El cant de la joventut (1989). De entre as súas obras máis premiadas tamén destacan L'agulla daurada (premi Nacional de Literatura Catalana de 1985), escrito a partir dunha estadía de dous meses da autora en Leningrado e que testemuña o asedio que sufriu a cidade por parte dos nazis durante a segunda guerra mundial. A súa derradeira publicación é Digues que m'estimes encara que sigui mentida (1991), na que a autora confire unha poética persoal a modo de testamento literario.
Montserrat Roig foi membro da Associació d'Escriptors en Llengua Catalana e vicepresidenta da Junta Territorial del Principat de Catalunya (1989-1990). Morreu en Barcelona no ano 1991, vítima dun cancro de mama.
Pensamento feminista
Montserrat Roig acudiu ás Primeiras Xornadas Feministas de Cataluña en calidade de oínte segundo Teresa Pàmies, e interveu nas conclusións como "feminista independente" defendendo o feito nacional catalán e o respecto que as mulleres inmigrantes lle teñen a pesar de que non falan a lingua. Lembrou tamén que as mulleres catalás son dobremente explotadas, como mulleres e como catalás.
Na súa crítica á sociedade patriarcal incluía os homes de esquerda: "Eu creo que o papel do home militante de esquerdas é en primeiro lugar asumir o seu papel de opresor nesta sociedade; en segundo lugar, deixar de lado o paternalismo, deixar de dar leccións e de ter unha actitude despectiva como a de a ver que faremos as mulleres coa nosa loita, coa nosa reflexión, cos nosos croques contra a parede" destaca Josep Massot no artigo "La escritora progre" escrito no que sería o seu 70 aniversario.
César Carracedo
Julio César Carracedo Pose, nado na Coruña en 1976, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Xornalista radiofónico. Foi xefe de informativos na COPE en Ferrol, director do programa Hoy por hoy e director de informativos da fin de semana na Cadena SER en Santiago de Compostela. En 2006 recibiu un accésit do Premio Modesto R. Figueiredo polo relato "A cota láctea" e unha mención no certame de Relato Curto do Concello de Mugardos. En 2014 gañou o Premio do xurado do Premio Diario Cultural de teatro radiofónico da Radio Galega coa obra Explotados e o accésit do Modesto R. Figueiredo polo relato "Gran sol". En 2015 obtivo o segundo premio da categoría B do X Premio de Narración Curta do Concello de Curtis. De xuño de 2015 a 2019 traballou no gabinete de prensa da Alcaldía de Lalín.
Canu Heledd
Características
A que canta nos poemas é Heledd, filla de Cynddylan, rei dunha parte de Powys no século VII. Cynddylan morreu nunha batalla contra os saxóns, e a súa corte ficou baleira. E Heledd seguiuno na súa pena:
Fai mención tamén de dúas aguias, a aguia Eli e a aguia Pengwern, que se alimentaban cos corpos dos mortos:
Esta escolma publicouna Ifor Williams en 1935. A novelista Rhiannon Davies-Jones escribiu unha novela sobre a historia de Cynddylan, Heledd e Pengwern chamada Eryr Pengwern.
Ribela, Dexo, Oleiros
Ribela é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Vilaxoán, Lestedo, Palas de Rei
Vilaxoán é un lugar da parroquia de Lestedo no concello lucense de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (IGE 2019) tiña 13 habitantes, 5 homes de 8 mulleres.
Diego Caballo
Diego Caballo Alonso, nado en Salamanca o 17 de febreiro de 1994, é un futbolista español. Xoga de lateral esquerdo e o seu equipo equipo actual é o Albacete Balompié, da Segunda División.
Traxectoria
O 13 de agosto de 2018 anunciouse que Caballo ascendía ó primeiro equipo do Deportivo da Coruña para xogar na Segunda División, tras unha tempada no Fabril.
O 3 de setembro de 2019 rescindiu o seu contrato co Deportivo. Horas máis tarde anunciouse a súa fichaxe polo Extremadura UD, por unha campaña con opción a dúas máis.
Boz, Ain
Boz é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Giurtelecu Şimleului
Giurtelecu Şimleului (Húngaro: Somlyógyőrtelek, Alemán: Wüst Görgen) é unha cidade do condado de Sălaj, Transilvania, Romanía cunha poboación de 1.055, localizada a carón do río Crasna.
Clima
A temperatura media anual é de 10,5 °C, ios valores mínimos de -30 °C. A cantidade media anual de precipitacións é de 600 mm. Ao ano, en media, 104 días rexistran precipitacións líquidas, e 26 días con neves. O vento predominante é de dirección nordeste. A presión atmosférica é de 748,2 mm.
Historia breve
O primeiro documento que fai referencia a Giurtelecu Şimleului data de 1259.
Real Estate
Real Estate é unha banda estadounidense de indie rock orixinaria de Ridgewood (Nova Jersey), aínda que na actualidade está asentada en Brooklyn, Nova York. A banda formouse no ano 2009 e leva publicados 3 álbums de estudio e un EP.
Buciños, Buciños, Carballedo
miniatura|Igrexa de Buciños Buciños é un lugar da parroquia de Buciños que se localiza no concello de Carballedo da comarca de Chantada. Segundo o INE en 2017 tiña 23 habitantes (12 mulleres e 11 homes), catro mulleres menos ca en 2016. En 2018 eran 24 (14 mulleres e 10 homes).
Toponimia
O nome do lugar deriva do antropónimo en latín relacionado con.
Fóra da parroquia ningún outro lugar de Galicia leva o nome de Buciños.
Patrimonio
A igrexa parroquial, situada no lugar de Buciños, foi construída entre finais do século XVIII e comezos do XIX. No seu interior consérvanse as cinzas de San Pexerto mártir, atopado en xaneiro de 1823 nas catacumbas de San Calisto de Roma. Os restos foron doados en 1832 polo bispo de Valladolid José Antonio de Ribadeneira, natural desta parroquia, xunto cun vaso de sangue e a lápida de pedra do seu sepulcro anterior coas letras gravadas PEGERTVS. O nome Pegerto foi moi común na contorna, e se ben a xente do lugar pronuncia "Pegerto ou Peguerto", a evolución natural de ser palabra patrimonial sería Pexerto. A súa festividade celébrase o 9 de setembro, cunha romaría de sona porque a el ofrecíanse os mozos que entraban en quintas xa que era crenza que fora soldado en Roma. Moita xente ía o día 8 á Nosa Señora do Faro e xa continuaba para Buciños celebrar o San Pexerto.
Tamén era moi concorrida a festa do patrón San Miguel (29 de setembro) na que se xuntaba moita xente para "comer de campo" a carne ao caldeiro, o polbo á feira e a comida da casa. Ademais do campo da festa enchíanse de xente os prados da regueira. Como xa era unha festa tardía e no tempo da vendima repetíase o dito: San Miguel das uvas, tarde vés e pouco duras. miniatura|Casa onde naceu o escultor Manuel García Buciños Fronte á igrexa parroquial está a casa natal do escultor Manuel García "Buciños".
Astarte
miniatura|dereita|250px|Dama de La Galera, representación da deusa Astarte, Museo Arqueolóxico Nacional, Madrid
Astarte foi unha divindade fenicia feminina (a transcición do seu nome fenicio é Ashtart), coñecida na Biblia como Ashtoret. O seu nome é equivalente ao da deusa babilonia Ishtar, como esta foi asimilada na civilización grecorromana a Afrodita / Venus.
Astarte aparece nos textos de Ugarit (actual Ras Shamra) do segundo milenio a.C., e noutros exipcios do primeiro milenio, nos que figura como equivalente da deusa Anat e con fortes caracteres guerreiros, que non aparecerán posteriuormente.
O seu equivalente nas fundacións fenicias do Mediterráneo occidental foi Tanit, deusa que non aparece en Oriente. Con todo, até agora, non hai completa seguranza de que sexan a mesma divindade, e de feito Astarte aparece en Cartago nunha inscrición do século VIII a. C., unha das máis antigas nas que xorde o seu nome.
En orixe era unha deusa da fertilidade, como o era Ishtar, porén en épocas máis tardías Astarte foi tamén asimilada a Xuno / Hera, a ráiña do Olimpo, esposa de Zeus / Xúpiter, e máis tamén con Cibeles, de xeito que pasou a converterse nunha divindade celeste, sen esquecer o seu aspecto fértil, pero que ficou un tanto relegado.
Sun Kil Moon
Sun Kil Moon é unha banda estadounidense de folk rock procedente de San Francisco, California, e fundada no ano 2002. Inicialmente foi unha continuación do desaparecido grupo de indie rock Red House Painters, pero na actualidade é o principal proxecto do vocalista e guitarrista Mark Kozelek. A banda chámase así polo boxeador de pesos lixeiros coreano Sung-Kil Moon.
Tras a atrasada edición do derradeiro álbum de estudio de Red House Painters, Old Ramon (2001), Kozelek comezou a gravar material novo baixo o nome de Sun Kil Moon cos compañeiros de anda Jerry Vessel (baixo) e Anthony Koutsos (batería). O álbum resultante, Ghosts of the Great Highway, foi publicado en 2003 co recoñecemento xeneralizado da crítica. O segundo traballo do proxecto, Tiny Cities (2005), estaba composto enteiramente por versións de Modest Mouse.
Inspirado pola música de guitarra clásica, Kozelek gravou en solitario o cuarto álbum da banda, Admiral Fell Promises (2010), e continuou gravando só a meirande parte do seguinte, Among the Leaves (2012). En 2013 Kozelek editou tres discos co seu propio nome antes de lanzar o sexto disco de Sun Kil Moon, Benji, aparecido en febreiro de 2014 coa aclamacion da meirande parte da crítica e incrementando a súa exposición co sétimo traballo da banda, Universal Themes, aparecido en 2015.
A Rochela, Dexo, Oleiros
A Rochela é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Oestrimnios
Os oestrimnios (en Oestrimni, quere dicir extremo oeste) eran un pobo que, segundo Avieno, constituía a poboación indíxena do occidente peninsular á chegada dos saefes. Oestremni significaría " extremo occidente". O seu territorio estendíase dende Galicia ata o Algarve actual.
A primeira invasión, segundo a tradicional teoría das invasións, documentada ocorreu moito antes do nacemento de Cristo, cando os ofis e outras tribos irromperon na Península Ibérica e colonizaron as terras fértiles dos oestrimnios, en torno ós ríos Douro e Texo.
Vilaia de El Taref
El Taref (en lingua árabe ولاية الطارف) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é a cidade de El Taref.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 7 distritos, dos que se debullan 24 municipalidades.
Chita
miniatura|dereita|250px|Un dos monos que interpretou o papel de Chita no cinema Chita é un chimpancé de ficción asociado de forma inextricable a Tarzán, outro personaxe ficticio creado por Edgar Rice Burroughs e que despois acadou sona internacional grazas en parte ás numerosas reversións e interpretacións cinematográficas.
Historia
Non obstante, o personaxe de Chita endexamais apareceu en ningunha das novelas orixinais do Tarzán de Edgar Rice Burroughs, e soamente nos seus derradeiros libros aparece un Tarzán acompañado dun mono que recibe o nome de N'kima. Xaora, foron as adaptacións ao cinema as que presentaron o personaxe de Chita, cuxo papel foi interpretado por diversos simios, todos eles falecidos a día de hoxe. Foron xa que logo varios e non un só os monos que interpretaron a Chita como di o xornalista R. D. Rosen.
Existe, por outra banda, a falsa crenza de que os papeis de Chita foron interpretados por un único simio, de nome Jiggs, confusión que vén propiciada por unha biografía do animal publicada en 2008, titulada Me Cheeta, na que se presenta a Jiggs coma o único simio que deu vida a Chita na gran pantalla. Porén, malia non ter sido o único, si é certo que Jiggs foi un dos monos que desempeñou o papel de Chita nos primeiros filmes de Tarzán, canda a Johnny Weissmuller.
Eleccións municipais en Triacastela
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Triacastela dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Triacastela]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Triacastela desde a aprobación da Constitución de 1978.
Magdalena Álvarez
Magdalena Álvarez Arza, nada en San Fernando (Cádiz) o 15 de febreiro de 1952, foi ministra de Fomento de España. É deputada do PSOE no Congreso dos Deputados pola provincia de Málaga. Foi Conselleira de Economía da Xunta de Andalucía.
Traxectoria
Inspectora de Facenda e conselleira de Economía e Facenda da Xunta de Andalucía desde agosto de 1994 ata o pasado mes de febreiro de 2010, Álvarez Arza é doutora cum laude en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade Complutense de Madrid.
Álvarez Arza, foi profesora de Economía na Universidade Nacional a Distancia, UNED (1977-1990); na Escola de Prácticas Xurídicas de Málaga (1981-1989); e no Instituto de Estudos Fiscais (1981-1989).
En 1979 accedeu por oposición ó Corpo de Inspectores de Finanzas do Estado e desde entón estivo ligada laboralmente á Administración Tributaria.
De feito, foi inspectora xefe da Delegación de Facenda de Málaga (1987-1989), directora xeral de Incentivos Económicos Rexionais (1989-1993) e directora do Departamento de Inspección Financeira e Tributaria da Axencia Estatal de Administración Tributaria, cargo do que se atopa en excedencia.
No ámbito político, Álvarez Arza foi deputada autonómica andaluza por Málaga ata que en agosto de 1994 foi nomeada conselleira de Economía e Facenda da Xunta de Andalucía e incorporouse como independente ó segundo Gabinete do presidente andaluz, Manuel Chaves.
Durante esa etapa foi un dos membros do Executivo rexional máis prexudicado pola situación política andaluza, xa que ningún dos dous orzamentos da Xunta que elaborou o seu departamento foi aprobado polo Parlamento.
En 1996, tralas eleccións autonómicas, foi confirmada por Chaves no seu cargo, desde o que traballou especialmente no pago da débeda histórica a Andalucía e o financiamento autonómico.
Nas seguintes autonómicas, en marzo do 2000, Chaves mantívoa á fronte da consellería de Economía e Facenda de Andalucía para facer fronte á sexta lexislatura andaluza.
Ante as últimas Eleccións Xerais do 14 de marzo do 2004, encabezou a candidatura socialista ó Congreso por Málaga, á vez que formou parte do "Comité de Notables", formado por José Luis Rodríguez Zapatero para que o apoiasen na súa candidatura á Presidencia do Goberno.
Pouco antes desas eleccións, en xaneiro, Álvarez Arza -casada e cunha filla- foi elixida presidenta da Mesa da Conferencia Política socialista.
Elijah Brown
Elijah Anthony Brown, nado o 19 de febreiro de 1995 en Denver, Colorado, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado nas universidades de Butler, New Mexico e Oregon, cunha altura de 1,93 m xoga na posición de escolta. Actualmente xoga para o Leite Río Breogán.
Landgrave
miniatura|250px|Coroa dun Landgrave. Landgrave (en alemán Landgraf) era un título nobiliario usado normalmente no Sacro Imperio Romano Xermánico e despois nalgúns países ou territorios derivados del, comparábel ao de príncipe soberano, aínda que etimoloxicamente significa conde dun Land. O Landgrave tiña deber feudal directamente co emperador.
O landgrave exercía dereitos de soberanía; o seu poder de decisión era comparábel, por tanto, ao dun príncipe soberano.
O termo apareceu por primeira vez na Baixa Lotarinxia en 1086.
A forma feminina é landgravina, e o cargo ou o territorio gobernado polo landgrave é o landgraviato.
Trasar de Sabugueiro, Buciños, Carballedo
Trasar de Sabugueiro é un lugar da parroquia de Buciños que se localiza no concello de Carballedo da comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 30 habitantes (14 mulleres e 16 homes).
Sapiñeira, Dexo, Oleiros
Sapiñeira é un lugar da parroquia de Dexo no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Lúas de Plutón
miniatura|350px|Plutón e as cinco lúas: Caronte, Hydra, Nix, Cérbero, e Estixia o 7 de xullo de 2012. Crédito: NASA. miniatura|350px|Imaxes de 2005 do Telescopio Hubble localizando a Hydra e Nix.
Existen cinco lúas coñecidas do planeta anano . A lúa mais grande de Plutón é Caronte; Caronte, de tódolos satélites do sistema solar é a lúa mais grande en comparación co seu planeta hospede, non existe ningunha outra lúa dun tamaño tan próximo ao do planeta orbitado, producíndose o efecto de planeta duplo, o outro sistema "satélite-planeta" que ten un efecto semellante ao de Plutón e Caronte é o da Terra e a Lúa. O sistema Terra-Lúa ocupa o segundo posto (nas proporcións planeta-lúa) despois do sistema duplo Plutón-Caronte.
Hydra, Nix, Cérbero, xunto con Estixia son os outros catro satélites de Plutón, e son mais pequenos que Caronte. Hydra e Nix foron localizados nas imaxes obtidas polo Telescopio Espacial Hubble os días 15 e 18 de maio do ano 2005.Cérbero foi descuberta no 2011, polo telescopio Hubble, a derradeira lúa Estixia, descuberta tamén telescopio Hubble en nove conxuntos separados de imaxes tomadas pola Cámara de Gran Angular 3 do Hubble, os días 26, 27 e 29 de xuño de 2012 e 7 e 9 de xullo de 2012. Segundo a nota de prensa o satélite ten unha orbita coplanar (no memo plano) que a dos demais satélites de Plutón, atopase nunha orbita circular a unha distancia orbital aproximada de 58 mil quilómetros. .
Datos das lúas de Plutón
As lúas están clasificadas segundo o seu período orbital.
Formación
O sistema de lúas ó redor de Plutón é inesperadamente complexo e podería se-lo resultado dunha colisión no pasado distante entre Plutón e outro obxecto de tamaño considerable do cinto de Kuiper. As lúas de Plutón poderían se-la fusión dos cascallos xurdidos a partir dun evento destas características, semellante á teoría do Big Splash, esta teoría formula que a creación da lúa terrestre foi a partir dunha gran colisión. As resonancias orbitais podería actuar coma fendas para recolle-los materiais espallados dentro do sistema de Plutón.
Gran Premio de Austria de 1973
O Gran Premio de Austria de 1973 foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 19 de agosto de 1973. Foi a 12ª carreira da tempada de Fórmula Un de.
Niki Lauda perdeu a carreira de casa, debido a un accidente no circuíto de Nürburgring dúas semanas antes, na que se lesionou a boneca.
Sala Baker
Sala Baker, nado o 22 de setembro de 1976 en Wellington, é un actor e especialista neozelandés.
Orixinalmente contratado como un dos dobres dos actores paraThe Lord of the Rings, acabou por facer o papel de Sauron. Ademais, tamén interpretou a numerosos orcos, un Gondoriano, e un dos Rohirrim. Ademais da triloxía, Baker participou en The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe e en dous filmes de Pirates of the Caribbean.
Baker tamén formou parte do equipo de rodaxe de O último samurai en 2003.
Ellipsis
Ellipsis é o sétimo álbum da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, publicado o 8 de xullo do 2016 a través dos selos 14th Floor Records e Warner Bros. Records. O disco chegou á primeira posición das listas británicas, sendo o segundo traballo do grupo en ser número 1, tras Opposites.
A publicación NME situouno no número 26 na súa lista dos mellores álbums do ano 2016.
Brégnier-Cordon
Brégnier-Cordon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Rebecca West
Cecily Isabel Fairfield, nada en Londres o 21 de decembro de 1892 e finada na mesma cidade o 15 de marzo de 1983, foi unha escritora e xornalista de orixe irlandesa, coñecida polo pseudónimo Rebecca West.
Traxectoria
Acadou sona grazas ás súas novelas, ensaios e libros de viaxes e mais pola súa relación sentimental con H. G. Wells que durou dez anos e deu por froito un fillo, Anthony West, nado en 1914. Escribiu para os xornais The New Yorker, The New Republic, The Sunday Telegraph e The New York Herald Tribune. Tamén foi unha importante correspondente de The Bookman.
Declaración dos dereitos do home e do cidadán
miniatura|Representación da Declaración dos dereitos do home e do cidadán de 1789.A Declaración dos dereitos do home e do cidadán (en francés: Déclaration des droits de l'homme et du citoyen) foi unha declaración de principios da Asemblea Constituínte francesa,  cuxos últimos artigos foron aprobados o 26 de agosto de 1789. Foi o prefacio á Constitución de 1791.
Baseouse na teoría da vontade xeral de Rousseau e na división de poderes de Montesquieu así como nos dereitos naturais que defendían os chamados enciclopedistas.
Historia
A asemblea reunida en Versalles tras a convocatoria dos Estados Xerais de 1789 para achar unha solución ao déficit do estado declarouse Asemblea Nacional ao reunirense o 17 de xuño de 1789 os tres estamentos, que foron abolidos por ela. A continuación constituíuse como Asemblea constituínte e decidiu redactar unha declaración dos principios fundamentais sobre os que establecer unha nova constitución. Para esta tarefa, a asemblea reuniuse logo de aprobar os decretos de supresión dos dereitos feudais.
O nove de xullo de 1789, o deputado Jean-Joseph Mounier propuxo que a constitución fose precedida dunha declaración. Un gran número de deputados redactaron borradores de declaración : Mounier, Target , Mirabeau , Sieyès e Gouges-Cartou.
O catro de agosto de 1789 a Asemblea Constituínte decretou que o texto da constitución estaría precedido dunha declaración de dereitos.
Tres días despois, a asemblea decidiu crear un comité formado por cinco deputados que se encargarían de revisar os diferentes proxectos de declaración, fusionalos nun único texto e facer a súa presentación a partir do 17 de agosto. Ao día seguinte foron elixidos os membros deste comité: Démeunier, La Luzerne, Tronchet, Mirabeau et Redon. O día 17 este comité presentou un proxecto de Declaración dos dereitos do home en sociedade formado por 19 artigos precididos dun preámbulo.
Dous días máis tarde a Asemblea Constituínte decidiu que o texto sería discutido, artigo por artigo, tomando como texto de partida un borrador de 24 artigos proposto polo sexto bureau, dirixido por Jérôme Champion de Cicé. Este borrador foise modificando en profundidade co desenvolvemento dos debates. Henri Grégoire propuxo que a Declaración dos dereitos do home e o cidadán estivese acompañada dunha declaración de deberes.
Cada un dos artigos do texto final foi votado pola Asemblea Constituínte entre o 20 e o 26 de agosto de 1789. O día 20 aprobouse o preámbulo e os tres primeiros artigos; o 21, do artigo catro ao seis;  o 22,  do sete ao nove; o 23, o artigo número dez; o día 24 os artigos do 11 ao 13  e finalmente o día 26 aprobáronse os catro últimos artigos.
Os debates interromperonse o 26 de agosto tras a aprobación do artigo relativo ao dereito de propiedade, co fin de deixar espazo para o debate do texto da constitución propiamente dita. Ao día seguinte, 27 de agosto, a asemblea aprobou a seguinte moción, proposta por Mougins de Rocquefort: O cinco de outubro, ante a presión dos disturbios, Luís XVI acepta a Declaración e os artigos da Constitución de 1789 que xa foran aprobados.
A Declaración dos dereitos do home e o cidadán foi promulgada polo rei o tres de novembro de 1789 a través das cartas patentes. Estaba composta por 17 artigos ós que seguían os 19 da Constitución de 1789, ademais de varios dos decretos da Asemblea Nacional, entre eles os que acabaran co réxime feudal en agosto de 1789. Foi a derradeira orde real. O 17 de novembro estas cartas patentes foron rexistradas no parlamento e na cámara de contas de París.
A Declaración, que figura como preámbulo ó texto da Constitución de 1789, mantívose como tal na Constitución de 1791.
Orixe dos artigos
O texto do primeiro artigo sintetiza os decretos do catro, sete, oito e once de agosto de 1789, que abolían a organización da sociedade en estamentos.
O artigo segundo proclama catro "dereitos naturais e inalienables do home", que son a liberdade, a propiedade, a seguridade e a resistencia contra a opresión. Semella tarefa difícil localizar a súa orixe exacta, dada a heteroxeneidade das teorías sobre o contrato social e as fronteiras borrosas que rodean o concepto de dereito natural, que é un dos máis importantes e dos máis difíciles de determinar. Pódese afirmar que a liberdade está ligada á idea do libre albedrío de Agostiño de Hipona e que a propiedade fora xa estudada, entre outros, por Locke no seu Tratado do goberno civil* (1690)
O artigo terceiro, que atribuúe a soberanía á nación, inspírase no tema das amoestacións dos Parlamentos, achegadas polos numerosos membros do club dos "Amigos da Constitución", máis coñecido como o Club dos Xacobinos e tamén no famoso panfleto do abade Sièyes no que propuña confiar a soberanía á Nación, entidade abstracta e diferenciada da persoa física que a dirixe.
O artigo número seis, directamente inspirado na obra de Jean-Jacques Rousseau foi proposto por Talleyrand. Foi lido na tribuna do comité de constitución o 21 de agosto de 1789 e converteuse no artigo sexto da declaración de dereitos baixo a seguinte forma O décimo artigo foi proposto por Boniface Louis de Castellane, preso durante o período do Terror e o bispo Jean-Baptiste Gobel (guillotinado o 13 de abril de 1794)
O artigo número 11 foi proposto polo duque Louis-Alexandre de La Rochefoucauld d’Enville.
O artigo 16, que asociaba a Constitución e a organización da separación de poderes fai referencia a un principio que fora xa admitido coa separación das ordes espiritual, política e económica. Porén, os tres poderes políticos ós que se refire de xeito implícito, o lexislativo, executivo e o xudicial, proveñen da concepción de Montesquieu no seu O espírito das leis.
O resto dos artigos declaran certos principios xerais do dereito ou dos procedementos, como o dereito positivo, o carácter contraditorio dos procedementos ou a non retroactividae da lei penal.
É unha obra do momento, unha proclama xeral, un texto que miraba cara o pasado co fin de rematar co Antigo Réxime; pero tamén miraba cara o futuro ao promover a filosofía das luces e o seu ideal racionalista. .
Sociedade dos amigos dos dereitos do home e do cidadán
En París fundouse unha sociedade política baixo este nome o 27 de abril de 1790 para defender e desenvolver os principios dos dereitos do home. Foi máis coñecida como o "Club des Cordeliers" debido o nome do antigo convento onde levaban a cabo as súas reunións.
Análise xeral
A Declaración está formada por un preámbulo e 17 artigos nos que se misturan as disposicións relativas ós dereitos de varias categorías xurídicas de persoas:
Críticas
A Declaración dos dereitos do home e do cidadán foi criticada xa desde os primeiros anos. Deste xeito Jean-Sylvain Bailly apuntaba nas súas Memorias o seguinte sobre o período de elaboración da declaración
Foi tamén criticada porque negaría o particular a expensas dun home abstracto, universal e inexistente en primeiro lugar; e por outra banda era criticada tamén polo contrario, porque non acadaría realmente a universalidade senón que se correspondería cos intereses dunha clase ou doutra parte da sociedade.
Crítica de Proudhon
Na súa obra de 1840 Qu'est-ce que la propriété ?, o precursor do anarquismo, Proudhon, critica "a retórica dos novos lexisladores" que redactaran a Declaración
Proudhon concluía xa que logo que a Declaración de dereitos permitía que as desigualdes prosperasen, opoñéndose ós dereitos naturais que o propio texto afirmaba no seu primeiro artigo.
Despois el cuestiona a propiedade de xeito xeral. Esta é considerada como un dereito natural,que aparece á beira da liberdade, a seguridade e a igualdade na Declaración. Pon como exemplo os impostos, que recoñece como esenciais para manter os custos do goberno e pregúntase por que os ricos deberían pagar máis que os pobres.
Remata coa conclusión de que a propiedade non é un dereito natural.
Críticas de Burke e de Bentham
O filósofo e político conservador irlandés Edmund Burke emitiu unha severa crítica da declaración no seu texto Reflections on the Revolution in France de 1790. Burke é partidario do dereito natural, aínda que considera que ningún dereito do home pode ser directamente deducido. No seu famoso panfleto denuncia a "ficción monstrosa" que representa para el a igualdade, que non podería máis que suscitar "ideas falsas e expectativas vanas".
O filósofo inglés Jeremy Bentham, pertencente á corrente utilitarista fixo tamén unha dura crítica da Declaración na súa obra Anarchical Fallacies, escrita entre 1791 e 1795. Comenta a Declaración artigo por artigo baixo un ton irónico e mordaz. Négase a ler a Declaración como un texto normativo, pero apáñase para abordala como unha situación de feito. A súa proposta, polo tanto, é basicamente retórica. A súa crítica máis sonada sobre o dereito natural a desenvolve deste xeito: este dereito non tería ningunha base ontolóxica, ningunha existencia real.
Bentham está disposto a admitir o recoñecemento de dereitos subxectivos se están baseados no principio de utilidade. Porén nega toda lexitimidade "natural" ós dereitos recollidos na Declaración, que non serían máis que o reflexo das arelas daqueles que os promoveron.
Crítica marxista
Karl Marx denunciu o carácter formal dos dereitos garantidos pola Declaración, priorizando a busca da igualdade real dos cidadáns. As condicións do proletariado no século XIX mostrarían que eles pouco beneficio tiraran dos efectos desta declaración, que non prevía medios efectivos que levasen a mellorar a condición obreira e que establecía dereitos que eran en teoría para todos cando só unha minoría podía exercelos no seu propio beneficio.
Deste xeito a Declaración foi denunciada por Marx en A cuestión xudía como representante dos intereses da clase individualista burguesa, que redactou a Declaración na Asemblea Constitutínte. Concretamente, este sería o caso da santificación do dereito á propiedade recollido no artigo 17.
Tamén foi criticada polos Montagnards, principais autores da Declaración de 1793, que pon límites ao dereito de propiedade privada e concede máis poder ao pobo. Isto non era suficiente para Babeuf e a "Conxuración dos Iguais", considerada como o primeiro movemento de inspiración socialista, que en 1795 demandaban a colectivización das terras e dos medios de produción para pór en marcha a "igualdade perfecta". Tamén demandaban a posta en marcha da Constitución do ano I ou Constitución Montagnarde, que prevía o sufraxio universal masculino.