cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Máximo Mena
Circunstancias e impacto da súa morte
O 26 de maio de 1969 o sindicalismo cordobés decidira unha folga xeral de 37 horas, para os días 29 e 30 de maio, en coordinación coa movemento estudantil
Máximo Mena integraba a columna da planta de Santa Isabel da empresa IKA integrada por uns 3.000 obreiros que avanzou sobre a cidade de Córdoba pola ruta cara a Alta Graza.
A columna entrou á cidade pola ruta Nº 36 e chegou ata a Avenida Vélez Sarfield onde desbordou a barreira policial. Pouco despois a columna volveu chocar coa policial no Fogar Escola Pablo Pizzurno.
En Bulevard San Juan e Arturo M. Bas a policía abriu fogo sobre a columna e Máximo Mena cae morto.
Oficialmente informouse que houbo 34 persoas mortas e 400 feridos.
A Senra, Losón, Lalín
A Senra é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Morcheeba
miniatura|Zelt-Musik-Festival 2018 [[Freiburg, Alemaña ]] Morcheeba é un grupo musical inglés formado por Skye Edwards e os irmáns Paul e Ross Godfrey. A súa música mestura trip hop, rock, folk-rock e downtempo. Produciron oito álbums de estudio dende 1995, dous dos cales acadaron o top ten no Reino Unido.
A canción máis famosa da banda é Rome Wasn't Build in a Day.
A Comarca
A Comarca (na súa versión orixinal en inglés: The Shire) é unha localización ficticia que forma parte do legendarium creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece nas súas novelas O hobbit e O Señor dos Aneis.
É unha rexión situada no noroeste da Terra Media, un dos continentes do mundo ficticio de Arda onde transcorre a maior parte do legendarium de J. R. R. Tolkien. Atópase, á súa vez, dentro da gran rexión de Eriador, onde anteriormente existiu o reino de Arnor. Está poboada exclusivamente por hobbits, unha raza emparentada cos homes e caracterizada pola súa baixa estatura. Fundada a mediados da Terceira Idade do Sol, a súa historia coñecida é reducida e sen apenas acontecementos importantes debido á natureza pacífica dos seus habitantes, a excepción dos feitos ocorridos durante a Guerra do Anel.
Os hobbits chámana Sûza (que significa «Comarca») ou Sûzat («A Comarca»), termos que teñen a súa orixe no rohírrico, a lingua de Rohan coa que entraron en contacto antes de colonizar a Comarca. Por outro lado, na lingua élfica sindarin chámana i Drann. Tamén é chamada Catro cadernas, nome que fai referencia á súa división territorial.
Se ben non aparece mencionada como tal na novela O hobbit, J. R. R. Tolkien xa tiña entón unha idea de como era a Comarca, creada «oficialmente» durante a composición do primeiro capítulo de O Señor dos Aneis e inspirada principalmente no barrio de Sarehole, Birmingham, onde o autor viviu durante a súa nenez.
Descrición na ficción
miniatura|upright=2.25|Mapa esquemático da Comarca
Tolkien foi moi minucioso no tocante aos detalles exactos da Comarca. O hobbit e O Señor dos Aneis conteñen pouca información sobre a súa elaborada xeografía ficticia, historia, calendario e constitución, se ben os apéndices de edicións posteriores recollen máis detalles. O académico especializado en Tolkien Tom Shippey comenta que, de todos os xeitos, espertan na mente do lector unha sensación de «profundidade», dun lugar complexo e real, unha cualidade que Tolkien consideraba esencial para o éxito dunha obra de fantasía.
Catro cadernas
miniatura|upright=1.35|Un precedente da Comarca: o mapa de 1761 de Hans Henrik Knoff amosa a división de [[Islandia en catro cadernas —Norte, Sur, Leste e Oeste. ]]
Gamoedo
Gamoedo, tamén coñecida como as «Marcas Leste», estaba xusto ao leste da Comarca, alén do río Brandiviño. Recibía o seu nome da familia Brandigamo, e fundárase «moito tempo antes» como «unha especie de colonia da Comarca»." O rei Elessar outorgou a Fronteira do Oeste, tamén chamada as «Marcas Oeste», á Comarca despois da Guerra do Anel.
Prebe
Ao leste da Comarca atopábase a illada vila de Prebe, que era única pola convivencia de hobbits e homes. Nela estaba a pousada chamada O Poni Rampante, célebre pola súa excelente cervexa, que os hobbits e mais o mago Gandalf tiveron ocasión de probar. Moitos dos habitantes de Prebe, incluído o pousadeiro Orxeiro Manteiga (Barliman Butterbur no orixinal inglés), tiñan apelidos de orixe vexetal. O termo inglés butterbur refírese a unha planta do xénero Petasites que Tolkien describía como «repoluda e grosa», elixida claramente porque resultaba axeitada para un home gordo. Tolkien suxería dúas orixes posíbeis para a xente de Prebe: unha alternativa era que fora fundada e poboada por homes dos Edain que non chegaron a Beleriand na Primeira Idade, ficando ao leste das montañas en Eriador; a outra era que os homes procedían dos brunos. O nome orixinal de Prebe, Bree, significa «outeiro»; Tolkien xustificou o topónimo situando a vila e a Terra de Prebe circundante en torno a un outeiro, chamado Momprebe. O nome da vila Brill, en Buckinghamshire, un lugar que Tolkien adoitaba visitar e que o inspirou na creación de Prebe, ten o mesmo significado: Brill é unha contracción moderna de Breʒ-hyll. Ambas as sílabas queren dicir «outeiro» –a primeira en céltico e a segunda en inglés antigo.
Historia
Os primeiros asentamentos de hobbits na Comarca datan do ano 1601 da Terceira Idade (ano 1 da Era da Comarca), e foron iniciativa dos irmáns Marcho e Blanco. Os hobbits do val do Anduin migraran ao oeste atravesando as perigosas Montañas Bretemosas, vivindo en zonas inhabitadas de Eriador antes de se trasladaren á Comarca.
miniatura|upright=1.35|A casa de [[Bilbo Bulseiro|Bilbo e, máis tarde, Frodo Bulseiro en Vila Bulsa, Hobbiton construída en Nova Zelandia]]
Os protagonistas d’O hobbit e O Señor dos Aneis, Bilbo e Frodo Bulseiro, vivían en Vila Bulsa, un luxoso smial ou burato-hobbit escavado no Outeiro, na parte norte da vila de Hobbiton na Caderna Oeste. En 1341 E.C., Bilbo Bulseiro deixou a Comarca ao emprender a aventura que se relata n’O hobbit. Volveu o ano seguinte, traendo consigo un anel máxico que resultou ser o Anel Único. Catro Espectros do Anel invadiron a Comarca na procura do Anel. Mentres Frodo, Sam, Merri e Pipin estaban fóra na súa misión de destruír o Anel, Saruman apoderouse da Comarca a través do seu secuaz Loto Sacovila-Bulseiro. Xuntos gobernaron a Comarca como unha parodia de estado moderno, con rufíans armados, talla de árbores, destrución de fermosos edificios antigos e fea industrialización.
Lingua
miniatura|upright=1.35|Segundo [[Tom Shippey, Tolkien inventou partes da Terra Media para resolver o envurullo lingüístico que creara sen querer ao empregar diferentes linguas europeas como base para as dos pobos do seu legendarium.]]
Os hobbits da Comarca falaban a Oestron ou Lingua Común da Terra Media. Porén, Tolkien presentou o seu idioma como inglés moderno n’O hobbit e O Señor dos Aneis, igual que usara a lingua nórdica antiga para os nomes dos ananos. Para resolver este envurullo lingüístico, creou a ficción de que as linguas de certas partes da Terra Media foran «traducidas» a diversas linguas europeas, inventando o idioma dos Xinetes de Rohan, o rohírrico, que logo «traduciu» como o dialecto mercio do inglés antigo, que coñecía ben. Deste xeito estabeleceuse unha relación semellante a unha liñaxe entre Rohan e a Comarca.
Goberno
A Comarca tiña un goberno moi básico. O alcalde de Pedra Furada era o cargo de maior rango e, na práctica, equivalente ao alcalde da Comarca. Había un Servizo de Carteiros para o correo e 12 "oficiais" (tres por cada caderna) da Vixilancia para a policía; a súa función principal era reunir o gando extraviado. A xeito de reforzos había un número variábel de "Fronteirizos", un corpo non oficial que vixiaba as raias. No período d’O Señor dos Aneis, había moitos máis Fronteirizos do habitual, un dos poucos indicios que tiñan os hobbits sobre os turbulentos tempos que corrían. Os líderes das principais familias exercían autoridade sobre os seus territorios.
De maneira similar, o xefe do clan Tuc, a miúdo chamado «O Tuc», gobernaba a morada ancestral dos Grandes Smials dos Tuc, a vila de Redobrada e a zona da Terra de Tuc, e desempeñaba o cargo de Thain.
Un calco de Inglaterra
Shippey escribe que a Comarca non é simplemente evocadora de Inglaterra: Tolkien esmerouse en crear a Comarca como un calco de Inglaterra, elemento por elemento.
miniatura|Edificios industriais á beira do [[Canal de Worcester e Birmingham, preto de Tardebigge, Worcestershire]]
Existen outras conexións; Tolkien equiparaba a latitude de Hobbiton á de Oxford (é dicir, arredor dos 52° N). A Comarca correspóndese aproximadamente coa rexión dos Midlands do Oeste de Inglaterra nun pasado remoto, estendéndose a Worcestershire (onde medrou Tolkien), formando, en palabras de Shippey, «unha unidade cultural moi arraigada na historia». O nome da vila de Farthinghoe en Northamptonshire inspirou a idea de dividir a Comarca en catro cadernas (Farthings en inglés). Tolkien escribiu que a herba de pipa «só florece en lugares recollidos e cálidos, como Fondolongo»;" no século XVII, a zona de Evesham en Worcestershire era célebre polo seu tabaco.
Nomes enxebres
Tolkien deulle á Comarca un carácter enxebre e inglés de diversos xeitos, dende o uso de nomes como Travesa da Bulsada (Bagshot Row no orixinal inglés) e o Muíño até pubs rurais con nomes comúns como «O Dragón Verde» (The Green Dragon no orixinal inglés) en Ribadauga, «A Mata de Hedra» (The Ivy Bush no orixinal inglés), preto de Hobbiton no camiño de Ribadauga, e «A Perca de Ouro» (The Golden Perch no orixinal inglés) en Cepeira, soado pola súa excelente cervexa. Michael Stanton comenta en J.R.R. Tolkien Encyclopedia que a Comarca está baseada en parte na nenez de Tolkien en Sarehole e en parte na vida rural inglesa en xeral con, en palabras de Tolkien, «xardíns, árbores e agro sen mecanizar». A capital da Comarca, Pedra Furada (Michel Delving no orixinal inglés) é un calembur filolóxico: o nome en inglés soa moi semellante ao da vila Micheldever en Hampshire, pero significa «Moita Cavada» de buratos-hobbit, do inglés antigo micel, «gran» e delfan, «cavar».
Experiencia durante a nenez
A industrialización da Comarca estaba baseada na experiencia de Tolkien durante a súa nenez co estrago da paisaxe rural de Worcestershire pola difusión da industria pesada a medida que medraba a cidade de Birmingham. Unha interpretación posíbel é que o capítulo «Limpando a Comarca», que relata unha revolución dos hobbits e a restauración da Comarca preindustrial, contén un elemento de desexo cumprido por parte do autor, ao que se suma o corno máxico que Merri emprega para chamar os habitantes á acción.
Cine
A Comarca aparece no filmes de animación The Hobbit de 1977 e The Lord of the Rings de 1978.
miniatura|Parte da Comarca creada para os filmes da [[Terra Media de Peter Jackson, nunha granxa preto de Matamata, en Nova Zelandia.]]
Na triloxía cinematográfica d’O Señor dos Aneis de Peter Jackson, a Comarca aparece en The Fellowship of the Ring e en The Return of the King. As escenas da Comarca rodáronse nunha localización preto de Matamata, en Nova Zelandia. Trala rodaxe, devolveuse a zona ao seu estado natural, pero mesmo sen o set do filme, converteuse nunha importante atracción turística. Por mor do mal tempo, non foi posíbel demoler inmediatamente 18 dos 37 buratos-hobbit; antes de que se puidesen retomar as obras, a afluencia de turistas superou as 12 000 visitas anuais á granxa de Ian Alexander, onde estiveran situadas Hobbiton e Vila Bulsa.
A versión de Prebe de Jackson presenta constantemente un aspecto desagradábel e ameazador, ao que se suman efectos especiais e o Ollo de Sauron cando Frodo pon o Anel. Na adaptación animada de Ralph Bakshi d’O Señor dos Aneis de 1978, Alan Tilvern puxo a voz de Orxeiro Manteiga (como «Pousadeiro»); David Weatherley interpretou a Manteiga na versión de Jackson, mentres que James Grout foi o actor elixido para o serial radiofónico d’O Señor dos Aneis producido por BBC Radio en 1981. Na adaptación rusa de baixo orzamento d’A Irmandade do Anel de 1991, titulada Khraniteli, Manteiga aparece como «Lavr Narkiss», interpretado por Nikolay Burov. Na miniserie televisiva de Yle de 1993 Hobitit, o papel de Manteiga («Viljami Voivalvatti» en finés, que significa «Guillerme Manteiga») recaeu en Mikko Kivinen.
Jackson volveu incluír a Comarca nos seus filmes The Hobbit: An Unexpected Journey e The Hobbit: The Battle of the Five Armies. As escenas da Comarca rodáronse na mesma localización.
Xogos
No videoxogo de estratexia en tempo real The Lord of the Rings: The Battle for Middle Earth II de 2006, a Comarca aparece como nivel na campaña da facción malvada, na que o xogador a invade comandando un exército de trasnos, e como mapa no modo multixogador de escaramuza.
No MMORPG The Lord of the Rings Online de 2007, a Comarca aparece case na súa totalidade como unha das principais rexións do xogo. A Comarca está habitada por centos de personaxes non xogadores, e o xogador pode participar en centos de misións. As únicas partes do mapa orixinal de Christopher Tolkien que non están incluídas no xogo son algunhas zonas da Caderna Oeste e a maioría da Caderna Sur. Amais, parte da Caderna Norte forma parte da rexión de Tardefosca, por motivos de xogabilidade.
No videoxogo de acción The Lord of the Rings: Conquest de 2009, a Comarca aparece como un dos campos de batalla durante a campaña da facción malvada, na que se ve arrasada polas forzas de Mordor.
Games Workshop tamén produciu en 2004 un suplemento titulado The Scouring of the Shire para o xogo de batallas estratéxicas The Lord of the Rings. Este suplemento contiña regras para un gran número de miniaturas que representaban o estado da Comarca trala conclusión da Guerra do Anel.
Lea, Pol
San Bartolomeu de Lea é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 41 habitantes (19 homes e 22 mulleres), 3 menos ca en 1999.
Anexo da parroquia de Santiago de Viladonga (Castro de Rei), arciprestado de Azúmara e diocese de Mondoñedo-Ferrol. Limita ao norte con Arcos de Frades, ao sur con Suegos, ao leste con Cirio, e ao oeste, con Fraialde e Viladonga.
Patrimonio
A igrexa de San Bartolomeu de Lea é unha obra de nave rectangular, cuberta de madeira a dous vertentes, do primeiro terzo do século XIX. Fachada de liñas austeras e campanil dun só van, último cuarto do século XVIII. Arco triunfal con imposta sinxela. Presbiterio cuadrangular, máis alto, con bóveda de pedra e arranque pouco saínte, con arcos de descarga sobre os muros. Sancristía na cabeceira, de menores proporcións que a capela maior, a tres vertentes, dos primeiros anos do XIX. Muros de xisto, pavimento de lastra, granito nos esquinais e tellado de xisto. O retablo maior, neoclásico, realizado polo escultor Francisco Somoza, veciño de Abres, en 1805, con altorrelevos de San Blas e Santo Agostiño. Tamén fixo o relevo de San Ramón, que non se conserva. Escultura de San Bartolomeu (titular), da época. Retablo dereito, seudogótico, moderno, con escultura de San Bartolomeu, século XVIII.
Casa de Teixeiro, chamada tamén do Avogado, situada detrás da igrexa. Ten un corredor, con escaleiras exteriores sobre piares de pedra. A inscrición do piar central di que a fixo Juan Teixeiro e a súa muller dona Rosa Mon. No piar da esquerda, está gravado o ano 1742. Ten ademais, dous escudos na fachada. Un, cunha árbore e unha aguia coroada e o outro, de labra máis fina, ademais dos motivos do anterior, presenta catro estrelas sobre o plano refundido e a M dos Montenegro coa O na parte superior.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Miguel Maldonado
Miguel Maldonado Torres, nado en Murcia en 1986, é un humorista español.
Traxectoria
Despois de licenciarse en Historia da Arte pola Universidade de Murcia, foi vivir en Madrid, onde tivo varios postos de traballo. Comezou a traballar en La Tuerka como realizador, pasando máis tarde a presentar a sección humorística La Tuerka News xunto a Facu Díaz.
Desde de 2016 co-dirixe o programa de teatro No te metas en política (NTMEP), con formato de programa nocturno en directo no Teatro del Barrio e tamén transmitida a través de internet. NTMEP foi unha sección do programa Al rojo vivo, e desde 2017 é realizada no Teatro Kamikaze.
Desde 2018 colabora con Andreu Buenafuente no Late motiv.
Kluger Hans
miniatura|300px|Clever Hans durante un espectáculo. Hans der Kluge ou Kluger Hans (a forma alemá de dicir Hans o Intelixente), nado en 1895 e finado en 1916, foi un cabalo famoso en Alemaña a principios do século XX, do que se alegaba que era capaz de realizar operacións aritméticas (por exemplo sumar, multiplicar, dividir, traballar con fraccións etc.) e outras tarefas intelectuais (por exemplo dicir a hora, calcular o calendario, distinguir tons musicais etc.).
Historia
O cabalo fixo grandes presentacións públicas onde lle facían consultas matemáticas e o animal "respondía" correctamente pateando no chan. A sona de Hans der Kluge o cabalo matemático traspasou fronteiras facéndose coñecido co nome en inglés de "Clever Hans". Tivo tamén repercusión na psicoloxía, onde hoxe se fala do efecto Clever Hans.
Ante as dúbidas dos científicos sobre a suposta intelixencia animal creouse unha comisión especial encabezada polo psicólogo Oskar Pfungst en 1907. A investigación formal demostrou que o cabalo en realidade non realizaba estas tarefas mentais, senón que reparaba na reacción dos seus observadores humanos. Pfungst descubriu na súa metodoloxía de investigación, que o cabalo respondía directamente a sinais involuntarios na linguaxe corporal do adestrador humano, que tiña as facultades para solucionar cada problema. O adestrador era completamente inconsciente que el proporcionaba tales sinais. En honra a Pfungst a anomalía descuberta foi bautizada como o efecto Clever Hans.
Orlando Gutiérrez Callejo
Orlando Gutiérrez Callejo, nado en Laredo, Cantabria; o 18 de marzo de 1976, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Club Portugalete.
El Trueno
El Trueno foi un periódico editado en Pontevedra en 1885.
Traxectoria
Subtitulado Periódico tempestivo, recreativo y joco-satírico, apareceu en marzo de 1885. Dirixido por Albino Simán. Aparecía os días 2, 8, 14, 20 e 26 de cada mes. Cesou a súa edición en xuño dese ano.
John Hanning Speke
John Hanning Speke, nado o 4 de maio de 1827 e finado o 15 de setembro de 1864, foi un militar do exército británico da India e explorador de África, coñecido polo descubrimento do nacemento do río Nilo e do Lago Vitoria.
Traxectoria
|miniatura|dereita|Retrato de John Hanning Speke dunha fotografía orixinal de Southwell Brothers de arredor do ano 1863. miniatura|A ruta da expedición de Burton e Speke (1857-1858) e Speke e Grant (1863). De mozo serviu no Punjab (India) e explorou o Himalaia. Fixo tres viaxes de exploración a África. Tamén foi o autor da "hipótese hamita", unha das principais causas sospeitosas do xenocidio de Ruanda.
Na súa primeira viaxe, en 1854, uniuse ao famoso Richard Francis Burton para unha expedición a Somalia. Speke permaneceu na cidade de Barbera á espera do regreso de Burton, quen, partindo de Zaila, logrou chegar, a pesar das dificultades, á 'cidade prohibida' de Harar.
Fixo dúas viaxes máis a África con Richard Francis Burton en busca das fontes do río Nilo (1857 e 1858). Na segunda desas viaxes descubriron o lago Tanganica. Debido á enfermidade de Burton, Speke continuou ata que descubriu o lago Vitoria, ao que sinalou como a fonte do Nilo ao seu regreso a Inglaterra sen esperar o regreso de Burton.
Debido a unha polémica con Burton (que non aceptou que o Lago Vitoria fose a fonte do Nilo), regresou uns anos máis tarde (en outubro de 1860) para demostrar que os seus cálculos eran correctos, e descubriu as fervenzas do Ripon, que intuíu que eran onde naceu o Nilo. Desta volta volveu pola beira norte, aínda que non puido facelo seguindo todo o curso do Nilo por problemas coas tribos veciñas. Seguiu a dirección norte ata Gondokoro (no Sudán) onde coñeceu a Samuel Baker e á súa muller subindo río arriba, e rematou por Exipto para regresar a Inglaterra.
A discusión con Burton orixinouse do feito de que Burton cría que o Nilo naceu no lago Tanganica, pero Speke díxolle que non podía ser, porque este lago estaba por debaixo do nivel do lago Vitoria e que a auga non podía subir. Determinou o aumento do nivel nuns 360 m. Este cálculo baseouse na diferenza da temperatura de ebulición da auga en ambos os lugares. Anos máis tarde Henry Morton Stanley demostrou que Speke tiña a razón.
Morreu aos 37 anos nun sospeitoso accidente de caza en Somerset por un disparo do seu propio rifle, na mañá do 18 de setembro de 1864, día sinalado para o enfrontamento cara a cara con Burton para probar a súa teoría, organizada pola sección xeográfica da British Bath Association. Este feito fixo que a teoría errónea de Burton prevalecera ante a opinión pública ata que Henry Morton Stanley a refutou en 1877.
Galaxia anana
miniatura|300x300px|A [[Gran Nube de Magalláns, unha galaxia satélite da Vía Láctea. Foto tomada polo Telescopio espacial Hubble.]]
Unha galaxia anana é unha pequena galaxia composta por desde uns 100 millóns ata varios miles de millóns de estrelas, o que é unha cifra pequena comparada cos 200 a 400 mil millóns de estrelas que ten unha galaxia grande como a Vía Láctea. A Gran Nube de Magalláns, que orbita moi próxima á Vía Láctea e contén uns 30 mil millóns de estrelas, é ás veces clasificada como galaxia anana, aínda que outros a consideran unha galaxia normal de pleno dereito. A formación de galaxias ananas e a súa actividade crese que están moi influenciadas polas interaccións con galaxias grandes. Os astónomos identificaron numerosos tipos de galaxias ananas, baseándose na súa forma e composición.
Formación
miniatura|Galaxias ananas como [[NGC 5264 posúen tipicamente arredor de mil millóns de estrelas. ]] Unha teoría vixente afirma que a maioría das galaxias, incluíndo as galaxias ananas, fórmanse en asociación coa materia escura, ou a partir de gas que contén metais. Porén, a sonda espacial da NASA Galaxy Evolution Explorer (Explorador da Evolución das Galaxias) identificou novas galaxias ananas que se formaban a partir de gases con baixa metalicidade. Estas galaxias estaban localizadas no Anel de Leo, unha nube de hidróxeno e helio arredor de dúas galaxias masivas na constelación de Leo.
Debido ao seu pequeno tamaño, observouse que galaxias ananas eran atraídas cara a galaxias espirais veciñas e desgarradas, o que ten como resultado unha fusión de galaxias.
Galaxias ananas locais
miniatura|A galaxia [[Anana de Phoenix é unha galaxia anana irregular, que ten esrelas máis xoves nas súas rexións centrais e máis vellas na periferia. ]]
Hai moitas galxias ananas no Grupo Local onde se encontra a Vía Láctea; estas pequenas galaxias orbitan frecuentemente arredor de galaxias máis grandes, como a Vía Láctea, Andrómeda e Triangulum. Un traballo de 2007 suxeriu que moitas galaxias ananas foron creadas por mareas galácticas durante a evolución inicial da Vía Láctea e Andrómeda. As galaxias ananas mareais prodúcense cando as galaxias colisionan e as súas masas interaccionan gravitatoriamente. Correntes de material galáctico sepáranse das galaxias parentais e dos halos de materia escura que as rodean.
Arredor da Vía Lácea orbitan máis de 20 galaxias ananas coñecidas, e observacións recentes fixeron pensar aos astrónomos que o cúmulo globular máis grande da Vía Láctea, Omega Centauri, é, de feito, o núcleo dunha galaxia anna cun burato negro no seu centro, o cal foi hai algún tempo absorbido pola Vía Láctea.
Tipos comúns
miniatura|[[UGC 11411 é unha galaxia anana compacta azul irregular. ]]
Galaxias ananas compactas azuis
miniatura|Anana compacta azul [[PGC 51017. ]]
En astronomía, unha galaxia anana compacta azul ou galaxia BCD (do inglés Blue Compact Dwarf) é unha pequena galaxia que contén grandes cúmulos de estrelas masivas, quentes e novas. Como as máis brillantes destas estrelas son azuis, isto causa que a propia galaxia apareza predominantemente de cor azul. A maioría das galaxias ananas compactas azuis son tamén clasificadas como ananas irregulares ou como ananas lenticulares. Como están compostas por cúmulos de estrelas, as galaxias BCD carecen de forma uniforme. Consomen gas moi intensamente, o que fai que as súas estrelas sexan moi violentas cando se forman.
As galaxias BCD arrefrían no proceso de formación de novas estrelas. As estrelas das galaxias fórmanse en diferentes períodos de tempo, polo que as galaxias teñen tempo de arrefriar e de acumular materia para formar novas estrelas. A medida que pasa o tempo, esta formación de estrelas cambia a forma das galaxias.
Exemplos próximos son: NGC 1705, NGC 2915, NGC 3353 e UGCA 281.
Ananas ultracompactas
As galaxias ananas ultracompactas ou galaxias UCD (do inglés Ultra-compact Dwarf) son unha clase de galaxias moi compactas con densidades estelares moi altas, descubertas  na década do 2000. Crese que conteñen uns 100 millóns de estrelas. Teorízase que son os núcleos de galaxias ananas elípticas nucleadas que foron despoxadas de gas e de estrelas periféricas polas interaccións mareais, e viaxaron a través do corazón de ricos cúmulos. Atopáronse UCD no Cúmulo de Virgo, cúmulo de Fornax, Abell 1689 e no Cúmulo de Coma, entre outros lugares. Nunha particular e sen precedentes gran mostraxe o equipo da Next Generation Virgo Cluster Survey atopou ~ 100 UCD na rexión central do cúmulo de Virgo. Os primeiros estudos relativamente robustos das propiedades das UCD de Virgo indican que as UCD teñen unha distinta dinámica e propiedades estruturais con respecto aos cúmulos globulares. Un exemplo extremo de UCD é M60-UCD1, situada a uns 54 millóns de anos luz de nós, que contén aproximadamente 200 millóns de masas solares dentro dun raio de 160 anos luz; a súa rexión central está ateigada de estrelas situadas unhas 25 veces máis xuntas que as estrelas da rexión da Vía Láctea onde está a Terra. M59-UCD3 é de aproximadamente o mesmo tamaño que M60-UCD1 cun raio de luz media, rh, de aproximadamente 20 parsecs pero é un 40% máis luminosa cunha magnitude aparente relativa de aproximadamente −14.6. Isto fai a M59-UCD3 a galaxia coñecida máis densa. Baseándose nas velocidades orbitais estelares, dous UCD do cúmulo de Virgo se cre que teñen buratos negros supermasivos con pesos do 13% e 18% das masas desas galaxias.
Lista de exemplos de galaxias ananas
miniatura|[[LEDA 677373 está localizada a uns 14 millóns de anos luz. ]] miniatura|Galaxia anana [[DDO 68. ]]
Our Love to Admire
Our Love to Admire é o terceiro álbum da banda estadounidense de post-punk revival Interpol, editado o 10 de xullo do 2007 polo selo Capitol Records. Gravado en Electric Lady Studios e The Magic Shop Studios, é o seu primeiro disco editado por unha gran discográfica. O seu primeiro sinxelo, "The Heinrich Maneuver", apareceu o 7 de maio do 2007.
Our Love to Admire foi reeditado cun DVD no Reino Unido e México o 17 de novembro do 2007, cos vídeos de "The Heinrich Maneuver" e "No I in Threesome", así como a actuación ao vivo do Astoria.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Interpol.
Etusa
Etusa era a filla de Poseidón e da pléiade Alcíone. Ademais de Etusa tiveron outros dous fillos, Hirieo e Hiperénor.
Casou con Apolo, con quen tivo un fillo, Eleuter.​
Crime de lesa humanidade
Denomínase crime contra a humanidade, segundo o establecido polo Estatuto de Roma da Corte Penal Internacional, ás condutas tipificadas como asasinato, exterminio, deportación ou desprazamento forzoso, encarceración, tortura, violación, prostitución forzada, esterilización forzada, persecución por motivos políticos, relixiosos, ideolóxicos, raciais, étnicos ou outros definidos expresamente, desaparición forzada ou calquera actos inhumanos que causen graves sufrimentos ou atenten contra a saúde mental ou física de quen os sofre, sempre que devanditas condutas cométanse como parte dun ataque xeneralizado ou sistemático contra unha poboación civil e con coñecemento de devandito ataque.
Estes actos tamén se denominan crimes de lesa humanidade. Leso significa agraviado, magoado, ofendido: de alí que crime de lesa humanidade aluda a un crime que ofende, agravia, inxuria á humanidade no seu conxunto.
Tipos de delitos
Segundo o Estatuto de Roma, poden constituír crimes de lesa humanidade os 11 tipos de actos seguintes:
Floración de algas nocivas
miniatura A floración de algas nocivas é un proceso natural de crecemento masivo dalgunhas especies de fitoplancto que conteñen compostos químicos tóxicos para organismos acuáticos ou humanos. As biotoxinas mariñas que se xeran nestas floración causan algún tipo de malestar ou morte de organismos susceptibles a eses compostos. De xeito común as floracións de algas mariñas denomínanse mareas vermellas, que son un dos casos de floracións de algas que descoloran a auga. Porén, só algúns casos das mareas vermellas teñen microalgas que liberen biotoxinas e, polo tanto, sexan casos de floración de algas nocivas. A meirande parte das floracións de algas nocivas prodúcense sen necesidade de chegar a concentracións celulares elevadas das microalgas que produzan biotoxinas e sen producir descoloracións na auga.
Castro de Ribeiras de Lea, Ribeiras de Lea, Castro de Rei
Castro de Ribeiras de Lea é unha vila da parroquia de Ribeiras de Lea no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 397 habitantes (202 homes e 195 mulleres).
Javier de la Gándara
Javier de la Gándara Alonso, nado en Vigo o 18 de febreiro de 1959, é un regatista galego. Comezou a navegar en vela lixeira (nas clases Optimist, 420 e Moth Europa), e en windsurf (clase TDV), gañando catro campionatos de España (en 420 e TDV), antes de pasar á vela de cruceiro.
Vela de cruceiro
En 1988, gañou a Regata Ruta do Descubrimento co iate da clase Maxi "Fortuna". Co "Turismo Rías Baixas", da clase ORC 670, gañou o Trofeo Zegna (2004), o Trofeo S.A.R. Infanta Elena (2005), a Regata Rías Baixas-Martín Codax (2006) e o Trofeo Conde de Gondomar (2008).
Volta ao mundo a vela
Participou como patrón en dúas edicións da volta ao mundo a vela:
Tombos da Catedral de Santiago de Compostela
Os tombos da Catedral de Santiago de Compostela son uns documentos medievais conservados no Arquivo-Biblioteca da Catedral de Santiago de Compostela.
Milleirós, Pol
Santiago de Milleirós é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 52 habitantes (30 homes e 22 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Tombos da Catedral de Santiago de Compostela
Características
É de salientar tamén o traballo desenvolvido, dous séculos despois, no primeiro cuarto do século XIV, polo arcebispo Berenguel de Landoira que, tras sufocar unha revolta urbana en Santiago de Compostela, emprendeu un segundo labor de ordenación, sobre a mesma base de selección, ordenación, organización e copia de documentación para renovar o soporte. Así, prodúcense os tombos B e C, con documentación real, pontificia, eclesiástica e civil. Así, aos poucos, e co paso dos séculos, foise conformando unha masa documental integrada por documentación en tombos, documentos soltos e, posteriormente, atados de época moderna e contemporánea.
Entre os documentos medievais, destacan os seguintes:
Gil Scott-Heron
Gilbert Scott-Heron, nado en Chicago (Illinois) o 1 de abril de 1949 e finado en Nova York o 27 de maio de 2011, foi un poeta e músico estadounidense. Foi principalmente coñecido a finais da década do 1960 e principio dos anos 1970 polas súas actuacións de poesía cantada e falada, relacionadas cos activistas afroamericanos. Foi famoso polo seu poema-canción "The Revolution Will Not Be Televised" (A revolución non será televisada).
Luaces, Pol
Santa María de Luaces é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2019 tiña 68 habitantes, deles 35 eran homes e 33 eran mulleres, o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 102 habitantes.
Gil Scott-Heron
Traxectoria
Pasou a infancia en Tennessee e fixo os estudos secundarios no Bronx de Nova York. Logo dun ano na Lincoln University de Pensilvania, marchou a Londres. Alí publicou a súa primeira novela, The Vulture. En 1970 iniciouse no mundo da música co LP Small Talk at 125th and Lenox, que incluía diatribas agresivas contra os medios corporativos manexados polos brancos, a superficialidade da televisión e o consumismo, e a ignorancia da clase media dos Estados Unidos sobre os problemas das cidades do interior en cancións como "Whitey on the Moon".
Luaces, Pol
Historia
No século XIII o rei Afonso X o Sabio concedeu unha carta de poboamento aos habitantes de Luaces, que se asentaron en Valonga. As terras de Luaces, que pertenceran á casa de Lemos, pasaron en 1514 aos Altamira, ao compralas Álvaro Osorio de Moscoso para o seu sobriño, o IV Conde de Altamira. No século XIX, coa creación dos primeiros concellos formouse o de Luaces, pero en 1835 creouse o actual de Pol, e o seu territorio foi integrado nel.
Maceira, Maceira, Lalín
Maceira é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
August Weismann
August Friedrich Leopold Weismann, nado en Frankfurt am Main o 17 de xaneiro de 1834 e finado en Friburgo o 5 de novembro de 1914, foi un biólogo evolutivo alemán. Ernst Mayr situouno como o segundo teórico da evolución máis notable do século XIX, despois de Charles Darwin. Weismann foi director do Instituto Zoolóxico e o primeiro profesor de zooloxía da Universidade de Friburgo.
A súa principal contribución foi a teoría do plasma xerminal, que se chegou a coñecer durante un tempo como weismannismo, segundo a cal (nun organismo multicelular) a herdanza só ten lugar por medio das células xerminais, os gametos, como os óvulos e espermatozoides. Outras células do corpo, chamadas células somáticas, non funcionan como axentes da herdanza. O efecto prodúcese nunha soa dirección: as células xerminais producen células somáticas e non son afectadas por nada que as células somáticas poidan aprender ou, por tanto, por calquera capacidade que un individuo poida adquirir durante a súa vida. A información xenética non pode transmitirse do soma ao plasma xerminal e á seguinte xeración. Isto denomínase barreira de Weismann. Esta idea descarta a herdanza dos caracteres adquiridos proposta por Jean-Baptiste Lamarck.
A idea da barreira de Weismann é esencial na síntese evolutiva moderna, aínda que non se exprese hoxe nos mesmos termos. Na opinión de Weismann o proceso en gran medida aleatorio da mutación, que debe ocorrer nos gametos (ou nas células troncais que as formaron) é a única fonte de cambio para que actúe a selección natural. Weismann foi un dos primeiros biólogos en negar categoricamente a chamada herdanza branda (soft inheritance). Aínda que, modernamente, algúns fenómenos epixenéticos introducen matizacións sobre a posibilidade dun certo tipo de herdanza branda. As ideas de Weismann precederon o redescubrimento dos traballos xenéticos de Gregor Mendel, e aínda que Weismann era cauteloso ante a aceptación do mendelismo, investigadores máis novos axiña conectaron ambas ideas.
Weismann é moi admirado hoxe. Ernst Mayr considerouno o pensador evolutivo máis importante entre Darwin e a síntese evolutiva de 1930–40, e foi "un dos grandes biólogos de todos os tempos".
Traxectoria
Weismann foi fillo dun mestre de instituto chamado Johann (Jean) Konrad Weismann (1804–1880), un graduado en linguas clásicas e teoloxía, e a súa muller Elise (1803–1850), de solteira Lübbren, era filla do concelleiro do condado e alcalde de Stade. Tivo a educación burguesa típica do século XIX, recibiu leccións de música desde os catro anos, e de debuxo e pintura de Jakob Becker (1810–1872) no Frankfurter Städelsche Institut desde os 14 anos. O seu mestre de piano era un coleccionista de bolboretas e introduciuno na colección de imagos e eirugas. Pero o estudo das ciencias naturais estaba descartada debido ao seu alto custo e limitadas perspectivas de traballo. Un amigo da familia, Friedrich Wöhler (1800–1882), recomendoulle estudar medicina. Unha fundación procedente da herdanza da nai de Weismann permitiulle iniciar estudos en Göttingen. Despois da súa graduación en 1856, escribiu a súa tese sobre a síntese de ácido hipúrico no corpo humano.
Vida profesional
Inmediatamente despois de rematar na universidade, Weismann ocupou o posto de axudante na Städtische Klinik (a clínica da cidade) en Rostock. Weismann presentou dous manuscritos, un sobre o ácido hipúrico en herbívoros, e outro sobre o contido de sal no mar Báltico, e gañou dous premios. O artigo sobre o contido de sal disuadiuno de facerse químico, xa que se consideraba carente de precisión farmacéutica.
Despois dunha viaxe de estudo para ver os museos e clínicas de Viena, graduouse como médico e estableceuse en Frankfurt nunha consulta médica en 1868. Durante a guerra entre Austria, Francia e Italia en 1859, fíxose oficial médico xefe no exército. Durante un permiso, paseou polo norte de Italia e o Condado do Tirol. Despois dun ano sabático en París, traballou con Rudolf Leuckart na Universidade de Gießen. Volveu a Frankfurt como médico persoal do desterrado Arquiduque Stephen de Austria en Castelo de Schaumburg deste 1861 a 1863.
Desde 1863 foi privatdozent en anatomía comparada e zooloxía; desde 1866 profesor extraordinario; e desde 1873 a 1912 profesor titular, o primeiro na cátedra de zooloxía e director do instituto zoolóxico na Universidade Albert Ludwig de Friburgo en Breisgau. Retirouse en 1912.
O seu fillo Julius Weismann (1879-1950) foi compositor.
Contribucións á bioloxía evolutiva
Ao principio a preocupación de Weismann sobre a teoría evolutiva era a súa loita contra o creacionismo cristián como posible alternativa. No seu traballo Über die Berechtigung der Darwin'schen Theorie (Sobre a xustificación da teoría darwinista) comparou o creacionismo e a teoría evolutiva, e concluíu que moitos feitos biolóxicos poden ser acomodados doadamente na teoría evolutiva, pero son desconcertantes se se consideran o resultado de actos de creación.
Despois deste traballo, Weismann aceptou a evolución como un feito á par dos conceptos fundamentais de astronomía (como o heliocentrismo). A posición de Weismann cara aos mecanismos da herdanza e o seu papel na evolución cambiaron durante a súa vida. Poden distinguirse tres períodos.
Estudo das células en Alemaña
A meiose foi descuberta e descrita inicialmente nos ovos de ouriszo de mar en 1876, por Oscar Hertwig. Foi descrita de novo en 1883, a nivel cromosómico por Van Beneden en ovos de Ascaris. Porén, a importancia da meiose para a reprodución e a herdanza foi descrita en 1890 por Weismann, que sinalou que eran necesarias dúas divisións celulares para transformar unha célula diploide en catro células haploides para que se mantivese o número de cromosomas. Así o traballo dos primeiros citólogos estableceu o campo de estudo para Weismann, que se centrou nas consecuencias da evolución, que era un aspecto que os citólogos non trataran. Todo isto tivo lugar antes de que se redescubriran os traballos de Mendel.
1868–1881/82
Weismann empezou crendo, como tamén moitos outros científicos do século XIX, como Charles Darwin, que a variabilidade observada nos individuos dunha especie se debe a sports (termo utilizado por Darwin). El cría, como se escribiu en 1876, que a transmutación das especies é debida directamente á influencia do ambiente. Tamén escribiu que "se toda variación se considera como unha reacción do organismo ás condicións externas, como unha desviación da liña herdada de desenvolvemento, dedúcese que non pode ocorrer ningunha evolución sen un cambio no ambiente". (isto está moi próximo ao uso moderno do concepto de que os cambios no ambiente poden determinar presións selectivas nunha poboación, o que conduce ao cambio evolutivo.) Weismann tamén usou a clásica metáfora lamarckista sobre o uso e desuso dun órgano.
1882–1895
O primeiro rexeitamento de Weismann da herdanza dos caracteres adquiridos foi nunha conferencia en 1883 titulada "Sobre a herdanza" ("Über die Vererbung"). De novo, como no seu tratado sobre creación fronte a evolución, intentou explicar exemplos con cada unha das teorías. Por exemplo, a existencia de castas non reprodutoras nas formigas, como obreiras e soldados, non pode explicarse pola herdanza dos caracteres adquiridos. A teoría do plasma xerminal, por outra parte, pode facelo sen esforzo. Weismann usou esta teoría para explicar os exemplos orixinais de Lamarck sobre o "uso e desuso", como a tendencia a ter ás dexeneradas e pés máis fortes en aves domesticadas.
1896–1910
Weismann investigou a embrioloxía do ourizo de mar, e no curso destas investigacións observou diferentes tipos de divisións cellares, como a división ecuatorial e a reducional, termos que acuñou el (Äquatorialteilung e Reduktionsteilung, respectivamente).
Experimentos sobre a herdanza das mutilacións
A idea de que as células xerminais conteñen información que transmiten a cada xeración inalterada pola experiencia e independentemente das células somáticas, denominouse barreira de Weismann, e é citado frecuentemente como algo que puxo final á teoría de Lamarck e á idea da herdanza dos caracteres adquiridos, que segundo Lamarck se adquirían polo esforzo e a vontade.
Weismann realizou un experimento consistente en cortar os rabos de 68 ratos brancos, repetidamente durante 5 xeracións, e comprobou que todos os ratos nacían de novo con rabo e nin sequera tiñan un rabo máis curto. Afirmou que "se produciran 901 crías en cinco xeracións de parentes mutilados artificialmente, e non houbo nin un só exemplo de rabo rudimentario ou ningunha outra anormalidade nese órgano." Weismann era consciente das limitacións deste experimento, e deixou claro que realizou o experimento precisamente porque, daquela, había moitos que afirmaban que era posible a herdanza de mutilacións nos animais (unha destas afirmacións era que un gato que perdera o seu rabo tivera numerosos fillos sen rabo). Outros afirmaban que os xudeus nacían sen prepucio. Ningunha destas afirmación, segundo dixo, estaban apoiadas por probas fiables de que o pai fora realmente mutilado, o que deixaba aberta a posibilidade de que a descendencia que nacera modificada fose o resultado da mutación nun xene. O propósito deste experimento era refutar as afirmacións sobre a herdanza de mutilacións. Os resultados eran consistentes coa teoría do plasma xerminal de Weismann.
Premios
Foi premiado coa Medalla Darwin-Wallace da Sociedade Linneana de Londres en 1908.
Dahshur
Dahshur (دهشور) é unha poboación exipcia situada a uns 40 quilómetros ao sur de O Cairo, coñecida por ter unha gran necrópole real, situada nunha zona desértica na marxe oeste do río Nilo e varias pirámides, dúas das máis antigas, máis grandes e mellor conservadas en Exipto.
Restos arqueolóxicos
A Pirámide acodada e a Pirámide Vermella construíronse durante o reinado do faraón do Reino Antigo Snefru, o pai de Khufu. A forma orixinal da Pirámide acodada é extraordinaria e representa unha forma piramidal de transición, mentres que a Pirámide Vermella é a primeira pirámide clásica ou de caras triangulares do mundo.
Dahshur foi a necrópole real de Exipto durante o reinado de Amenemhat II, faraón da XII dinastía. A pirámide de Amenemhat II deteriorouse un pouco, pero nas súas proximidades atopáronse varias tumbas non saqueadas de damas reais, que aínda contiñan moitas xoias.
O pirámide de Sesostris III formaba parte dun enorme complexo con varios prámides menores para damas reais e un templo, ao sur da pirámide. Nunha tumba, á beira da rúa da pirámide, atopáronse os tesouros das "fillas do faraón".
A Pirámide negra data do reinado do faraón posterior Amenemhat III, aínda que nun estado moi deteriorado aínda é o monumento máis impoñente na área tras as dúas pirámides de Seneferu. O brillante pramidón feito de granito que coroaba a Pirámide negra exponse no salón principal do Museo do Cairo.
Xunto da pirámide se atopou a tumba, en parte expoliada, do faraón Hor da XIII dinastía e adxacente a da súa posible filla Nubhetepti-Jered. Hai outras pirámides da décimo terceira dinastía en Dahshur, pero só excavouse a de Ameny Qemau.
No arredores das pirámides de Dahshur atopáronse extensos cemiterios de funcionarios do Imperio Antigo e Imperio Medio.
Património da Humanidade
En 1979, o conxunto de Menfis a súa necrópole e os campos de pirámides de Gizeh, Abusir, Saqqara e Dahshur) declarouse Patrimonio da Humanidade da UNESCO co nome  Memphis e a súa necrópole - Zonas das pirámides de Giza a Dahshur. Está clasificado como cultural (criterios I, III, VI) co número de identificación 86.
Lick
Lick é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Lemonheads, editado en 1989 polo selo Taang! Records. É o seu último traballo co membro fundador Ben Deily. Debido a un erro tipográfico moitos creron que foi editado no ano 1988, pero realmente apareceu un ano despois. Foi reeditado en CD en 1992 con dous temas extra.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Evan Dando, agás onde se indique.
Special Air Service (SAS)
150px|dereita O Special Air Service (SAS) é un corpo de elite das forzas armadas británicas. Foi fundado por David Stirling na segunda guerra mundial en África facendo incursións contra as instalacións nazis e italianas. O seu lema é: quen arrisca gaña.
A Vacariza, A Armenteira, Meis
A Vacariza é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 28 habitantes (14 mulleres e 14 homes), tres menos ca en 2010 e catro menos ca en 2005.
Zero
"Zero" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins. Foi o terceiro sinxelo do seu álbum Mellon Collie and the Infinite Sadness, publicado o 23 de abril de 1996. A portada é unha fotografía da moza de Billy Corgan nesa época, Yelena Yemchuk, que tamén dirixiu o videoclip.
Caras b
A diferenza da maioría dos sinxelos, "Zero" foi publicada como un EP en incluía o tema "Pastichio Medley", un popurrí de partes de cancións das sesións do Mellon Collie... que na súa meirande parte non se editaron. O popurrí dura 23 minutos e ten máis de 70 cancións. O popurrí tamén ten fragmentos de temas que foron editados; O anaco da canción "Disconnected" é un riff dunha primeira versión de "The Aeroplane Flies High (Turns Left, Looks Right)" (orixinalmente cara b do sinxelo "Thirty-Three") é o riff chamado "Rachel" rematou sendo o tema do álbum "X.Y.U.". Finalmente, na reedición de 2012 de Mellon Collie aparecen varios temas do "Medley" publicados como versións completas.
O tema "Tribute to Johnny" é unha homenaxe instrumental ao guitarrista Johnny Winter.