cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alberto Núñez Feijóo
Formación
Naceu en Ourense, pero criouse nos Peares. Alberto Núñez Feijóo licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela.
Consello Lexislativo Palestino
A sede do Consello bombardeouna o exército israelí o 20 de novembro de 2012.
Alberto Núñez Feijóo
Cargos en empresas
Formou parte de diversos consellos de administración: Banco de Crédito Local, Empresa Nacional de Autopistas, Paradores de Turismo de España, Instituto Galego de Medicina Técnica, International Post Corporation, Fábrica Nacional de Moneda y Timbre e Chronopost Express. Tamén foi membro do Consello Asesor de Telecomunicacións e do Consello Asesor Postal.
Política
A súa entrada na alta política veu da man de José Manuel Romay Beccaría, quen, sendo conselleiro de Sanidade, o designou secretario xeral da consellería e secretario xeral do Sergas. Cando en 1996 Romay Beccaría foi nomeado ministro de Sanidade no primeiro goberno de José María Aznar, Núñez Feijóo pasou a ser presidente executivo do Insalud en 1996. De aí chegou a ser director xeral de Correos y Telégrafos, a empresa pública española de envíos postais.
Consello Lexislativo Palestino
Composición
O Consello Lexislativo Palestino está formado principalmente por membros de Hamás (74) e de Fatah (45), aínda que tamén doutros partidos máis pequenos, FPLP (3), Partido do Pobo Palestino (1), FDLP (2), Iniciativa Nacional Palestina (2), Terceira Vía e 4 membros independentes. 250px|miniatura|esquerda|Composición do Consello palestino:
Alberto Núñez Feijóo
Política
En xaneiro de 2003 foi designado por Manuel Fraga como conselleiro de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda, e en setembro de 2004 vicepresidente primeiro da Xunta de Galicia, converténdose no primeiro vicepresidente que nomeaba Fraga mentres ocupou a cadeira de San Caetano. Colocábase así de primeiro nos postos de sucesión ó xa daquela octoxenario Manuel Fraga.
Ao perder o Partido Popular a maioría absoluta nas eleccións do 19 de xuño de 2005, abriuse un período de rifas internas no PPdeG para acadar a presidencia do partido. Nesas eleccións, Núñez Feijóo encabezou a lista electoral por Pontevedra e converteuse en deputado. Dos catro candidatos, Xosé Cuíña, Xosé Manuel Barreiro, Henrique López Veiga e Alberto Núñez Feijóo, foi este último quen conseguiu vencer nos comicios internos e a partir daquela ocupou o cargo de líder da oposición, presidente do Partido Popular de Galicia e voceiro parlamentario dos populares.
Por outra banda, foi vogal electo do Comité Executivo Nacional do Partido Popular español.
Presidente da Xunta de Galicia
Núñez Feijóo foi nomeado Presidente da Xunta de Galicia polo Parlamento de Galicia o 16 de abril de 2009, tomando posesión dous días despois.
Ao día seguinte ás eleccións ao Parlamento de Galicia, Feijóo deu a coñecer as súas prioridades: baixar impostos como o IRPF, eliminación de dúas Consellarías, a derrogación do decreto do galego no ensino e rematar coas galescolas. Prometeu, ademais, que os pais ían ter liberdade de escolla da lingua vehicular no ensino dos seus fillos, máis tamén afirmou que non ía segregar por lingua e que non ía, polo tanto, duplicar o sistema educativo. Ás súas declaracións reaccionaron con prontitude a Mesa pola Normalización Lingüística e o STEG.
Estes anuncios motivaron asemade que a Real Academia Galega elaborase un comunicado moi crítico coa dirección que tomara o Goberno de Feijóo, acusándoo de "desprotexer a lingua".
Xa en xuño, a Xunta anunciou que se ía facer unha enquisa lingüística aos pais con fillos en idade escolar. Non houbo que agardar moito para ver as diferentes reaccións. En contra dela, situáronse galeguistas históricos como Avelino Pousa Antelo, quen cualificou a enquisa como unha "aberración pedagóxica e unha pallasada". O Bloque Nacionalista Galego anunciou que a denunciaría ante a UNESCO.
Polémicas
O 3 de setembro de 2015 ocorreron dúas multitudinarias protestas na cidade de Lugo para a defensa do sector lácteo galego, e na cidade de Vigo pola deficiencia nas dotacións no Hospital Álvaro Cunqueiro. Tamén recibiu críticas en 2017 polo cambio no nomeamento do Consello Consultivo de Galicia e pola súa xestión na Vaga de incendios forestais de 2017 en Galicia. Da poboación civil partiron protestas e concentracións, mentres que os efectivos de urxencias pedían a demisión da conselleira e baseábanse na ausencia dun mando único (xa en 2015), no modelo e desmantelamento anticipado do dispositivo e na recomendación a chamar ó 112. O secretario xeral do Eixo Atlántico Xoán Vázquez Mao, ante a insinuación de culpar o descontrol dos incendios en Portugal, criticou a falta de coordinación de medios tamén nun mando unificado transfronteirizo. Pola súa banda, a Televisión de Galicia recibiu tamén críticas tamén pola "desconexión" da realidade
O goberno de Alberto Núñez Feijoo ten recibido moitas críticas polos recortes en servizos públicos. Ao longo do seu mandato pecháronse numerosas escolas, especialmente en áreas rurais. En sanidade foi moi criticada a falta de persoal médico. Neste último apartado, a principal crise foron as protestas polo peche do paridoiro de Verín, anunciado en decembro de 2019.
Equilibrio interrompido
miniatura|O equilibrio interrompido (abaixo), consiste na estabilidade morfolóxica interrompida por raras explosións de cambio evolutivo por medio dunha rápida cladoxénese, e contrasta co moito máis gradual e continuo [[gradualismo filético (arriba)]]
En 1972, os paleontólogos Niles Eldredge e Stephen Jay Gould publicaron un artigo fundamental no que desenvolvían a súa teoría e chamárona equilibrios interrompidos (‘’punctuated equilibria’’). O seu artigo estaba construído baseándose no modelo da especiación xeográfica de Ernst Mayr, as teorías de I. Michael Lerner da homeostase do desenvolvemento e xenética, e as súas propias investigacións empíricas. Eldredge e Gould propuxeron que o grao de gradualismo normalmente atribuído a Charles Darwin virtualmente non existe no rexistro fósil, e que a estase domina a historia da maioría das especies fósiles.
Historia
Un ano antes do artigo de 1972 de Eldredge e Gould, Niles Eldredge publicou un artigo na revista Evolución no que suxería que a evolución gradual se observaba a miúdo no rexistro fósil e argumentou que o mecanismo estándar de Ernst Mayr de especiación alopátrica podería indicar unha posible resolución.
John Wilkins e Gareth Nelson argumentaron que o arquitecto francés Pierre Trémaux propuxo un "antecedente da teoría do equilibrio interrompido de Gould e Eldredge."
Cambios interrupcionais
Cando Eldredge e Gould publicaron o seu artigo de 1972, a especiación alopátrica era considerada o modelo "estándar" de especiación. Este modelo foi popularizado por Ernst Mayr no seu artigo de 1954 "Change of genetic environment and evolution," e no seu libro clásico Animal Species and Evolution (1963).
A especiación alopátrica suxire que as especies con grandes poboacións centrais están estabilizadas polo seu gran volume e o proceso de fluxo xénico. As mutacións novas e incluso beneficiosas son diluídas polo gran tamaño das poboacións e son incapaces de chegar á fixación, debido a factores como os cambios constantes do ambiente. Se este é o caso, entón a transformación de liñaxes completas debería ser rara, como o rexistro fósil indica. Por outra parte, as poboacións máis pequenas, que están illadas do stock parental, son desacopladas dos efectos homoxeneizantes do fluxo xénico. Ademais, a presión da selección natural é especialmente intensa, xa que as poboacións illadas perféricas viven nos límites da tolerancia ecolóxica. Se a maioría da evolución ocorre nestes raros exemplos de especiación alopátrica entón a evidencia de evolución gradual no rexistro fósil debería ser rara. Mayr aludiu a esta hipótese no parágrafo final do seu artigo de 1954:
Outros biólogos aplicaron tamén o equilibrio interrompido a especies non sexuais, incluíndo a evolución dos virus.
Estase
Antes de que Eldredge e Gould alertasen aos seus colegas da importancia da estase (stasis) no rexistro fósil, a maioría dos evolucionistas consideraban a estase como algo raro e pouco importante. George Gaylord Simpson, por exemplo, cría que a evolución gradual filética (chamada horotelia na súa terminoloxía) supoñía o 90% da evolución. Porén, unha metaanálise que examinou 58 estudos publicados sobre padróns de especiación no rexistro fósil mostrou que o 71% mostraba estase, o 63% dos cales estaban tamén asociados con padróns interompidos de cambio evolutivo. De acordo con Michael Benton, "parece claro entón que a estase é común, e que non foi predita polos modernos estudos xenéticos."
Propuxéronse moitas hipóteses para explicar as causas aparentes da estase. A Gould atraíano inicialmente as teorías de I. Michael Lerner da homeostase xenética e do desenvolvemento. Porén, esta hipótese foi rexeitada co tempo, a medida que se acumulaban evidencias na súa contra. Outros mecanismos plausibles que se propuxeron foron: o rastreo de hábitat (habitat tracking), a selección estabilizante, a hipótese da estabilidade de Stenseth-Maynard Smith, as restricións impostas pola natureza das poboacións subdivididas, a selección de clado normalizante, e a coinofilia.
Probas da existencia da estase proporcionounas tamén a xenética de especies fraternas (sibling species), especies que son morfoloxicamente indistinguibles, pero cuxas proteínas diverxiron o suficiente como para suxerir que estiveron separadas durante millóns de anos. Un exemplo senlleiro de estase evolutiva é o fento Osmunda claytoniana. Baseándose nas probas paleontolóxicas a especie permaneceu sen cambiar, incluso a nivel dos núcleos e cromosomas fosilizados, durante polo menos 180 millóns de anos.
Segundo Gould, a "estase pode xurdir como a contribución máis importante da teoría á ciencia evolutiva." O filósofo Kim Sterelny engadiu, "Ao afirmaren que as especies normalmente non experimentan ningún cambio evolutivo adicional unha vez que a especiación é completa, non están afirmando que non hai cambios en absoluto entre unha xeración e a seguinte. As liñaxes cambian. Pero o cambio entre xeracións non se acumula. En vez diso, co tempo, a especie cambaléase arredor da súa media fenotípica. O libro de Jonathan Weiner The Beak of the Finch describe este mesmo proceso."
O rexistro fósil inclúe exemplos ben documentados de gradualismo filético e de evolución puntuacional. Deste modo, segue habendo moito debate sobre a importancia da estase no rexistro fósil.
Evolución xerárquica
Tamén se citou que o equilibrio puntuado contribúe á hipótese de que as especies son individuos darwinistas e non só clases, proporcionando así un armazón máis forte para unha teoría xerárquica da evolución.
Confusións comúns
Orixinouse moita confusión sobre o que realmente argumentaban os propoñentes do equilibrio interrompido, de que mecanismos eran partidarios, o rápidas que eran as interrupcións ou puntuacións, a que escala taxonómica se aplicaba a súa teoría, o revolucionarias que pretendían ser as súas afirmacións, e como se relacionaba o equilibrio interrompido con outras ideas como a evolución cuántica, o saltacionismo e a extinción en masa.
Saltacionismo
miniatura|upright=2|Explicacións alternativas do padrón de evolución observado no rexistro fósil. Tanto a [[macromutación coma os episodios relativamente rápidos de evolución gradual por selección natural podían producir o efecto dun cambio aparentemente instantáneo, xa que un período de 10 000 anos apenas deixa restos no rexistro fósil.]]
A natureza interompida ou puntuacional do equilibrio interrompido enxendrou quizais a maior confusión sobre a teoría de Eldredge e Gould. O tratamento empático que lle deu Gould ás ideas de Richard Goldschmidt, o polémico xenetista que avogaba pola idea dos "monstros optimistas", levou a algúns biólogos a concluír que as puntuacións de Gould ocorrían en saltos dunha soa xeración. Esta interpretación foi usada frecuentemente polos creacionistas para caracterizar a debilidade do rexistro paleontolóxico, e para representar a bioloxía evolutiva contemporánea como promovendo o neosaltacionismo. Nunha observación frecuentemente citada, Gould afirmou: "Dado que propoñemos os equilibrios interrompidos para explicar tendencias, é irritante sermos citados unha e outra vez polos creacionistas —sexa por deseño ou estupidez, non sei— como que admitimos que o rexistro fósil non inclúe ningunha forma transicional. As formas transicionais están xeralmente ausentes a nivel de especies, pero son abundantes entre os grandes grupos." Aínda que existe certo debate sobre o que duran as interrupcións ou puntuacións, os partidarios do equilibrio puntuado xeralmente sitúan a cifra entre 50 000 e 100 000 anos.
Evolución cuántica
A evolución cuántica foi unha polémica hipótese formulada polo paleontólogo da Universidade de Columbia George Gaylord Simpson, que era considerado por Gould como "o maior e máis bioloxicamente astuto dos paleontólogos do século XX." As conxecturas de Simpson eran que de acordo co rexistro fósil, en moi raras ocasións a evolución avanzaría moi rapidamente para formar familias, ordes e clases de organismos enteiramente novos. Esta hipótese difire do equilibrio interrompido en varios aspectos. Primeiro, o equilibrio interrompido tiña un alcance máis modesto, porque dirixía a evolución ao nivel de especie. A idea de Simpson estaba preocupada principalmente coa evolución en grupos taxonómicos superiores. En segundo lugar, Eldredge e Gould confiaban nun mecanismo diferente. Mentres que Simpson confiaba nunha interacción sinérxica entre a deriva xenética e un cambio na paisaxe de fitness adaptativa, Eldredge e Gould confiaban na especiación ordinaria, especialmente no concepto de Ernst Mayr da especiación alopátrica. Finalmente, e quizais de modo máis significativo, a evolución cuántica non tomou posición sobre o asunto da estase. Aínda que Simpson recoñecía a existencia da estase no que el chamou o modo braditélico, considerouna (xunto coa evolución rápida) como algo sen importancia no alcance máis amplo da evolución. Na súa obra Major Features of Evolution Simpson afirmou: "O cambio na evolución está tan preto da regra universal coma o estado de movemento é, figurativamente, normal nas poboacións en evolución. O estado de repouso, como na braditelia, é a excepción e parece que debe ser necesaria algunha restrición ou forza para mantela." Malia estas diferenzas entre os dous modelos, os primeiros críticos —desde comentaristas tan eminentes como Sewall Wright e o propio Simpson— argumentaron que o equilibrio interrompido é pouco máis que a evolución cuántica reetiquetada.
Os múltiples significados do gradualismo
O equilibrio interrompido é a miúdo presentado como oposto ao concepto do gradualismo, cando en realidade é unha forma de gradualismo. Isto é así porque incluso se o cambio evolutivo aparece instantaneamente entre as capas sedimentarias xeolóxicas, o cambio está aínda ocorrendo incrementalmente, sen ningún gran cambio desde unha xeración á seguinte. Gould comentou posteriormente que "a maioría dos nosos colegas paleontólogos non repararon nesta idea porque non estudaron a teoría evolutiva e ou non sabían da especiación alopátrica ou non consideraran a súa traslación ao tempo xeolóxico. Os nosos colegas evolucionistas tampouco captaron as implicacións, principalmente proque non pensan a escala xeolóxica".
Richard Dawkins dedicou un capítulo no libro The Blind Watchmaker a corrixir, no seu modo de ver, a ampla confusión sobre as velocidades do cambio. O seu primeiro punto é argumentar que o gradualismo filético — entendido no senso de que a evolución avanza a unha soa velocidade uniforme chamada por Dawkins "velocismo constante” ("constant speedism") — é unha "caricatura do darwinismo" e "realmente non existe". O seu segundo argumento, que segue o primeiro, é que unha vez que a caricatura do "velocismo constante” é desbotada, quédanos só unha alternativa lóxica, á cal Dawkins denomina "velocismo variable’’ ("variable speedism"). O velocismo variable pode ser distinguido nalgún destes dous modos: velocismo "variable discreto" e velocismo "variable continuo". Eldredge e Gould, ao propoñeren que a evolución dá saltos entre a estabilidade e a rapidez relativa, son descritos como "velocistas variables discretos", e "a este respecto son xenuinamente radicais". Eles afirman que a evolución xeralmente avanza a explosións ou non avanza en absoluto. Por outra parte, para os "velocistas variables continuos" avanza de modo que "as velocidades evolutivas flutúan continuamente desde moi rápidas a moi lentas e paran, con todos os intermedios. Eles non ven ningunha razón particular para salientar certas velocidades máis que outras. En particular, a estase, para eles, é simplemente un caso extremo de evolución ultralenta. Para un puntuacionista, hai algo moi especial na estase".
Críticas
Richard Dawkins considera que os baleiros aparentes representados no rexistro fósil documentan eventos migratorios en vez de eventos evolutivos. Segundo Dawkins, houbo certamente evolución, pero "probablemente gradual" e noutros lugares. Porén, o modelo do eqilibrio interrompido aínda pode inferirse tanto da observación da estase coma de exemplos de eventos de rápida e episódica especiación documentados no rexistro fósil.
Dawkins tamén enfatiza que o equilibrio interrompido foi "alabado en exceso por algúns periodistas", pero debido parcialmente aos “últimos escritos” de Eldredge e Gould. Dawkins sostén que a hipótese "non merece unha cantidade de publicidade especialmente grande". É unha "glosa menor", unha "interesante pero menor engurra na superficie da teoría neodarwinista", e "sitúase firmemente dentro da síntese neodarwinista".
No seu libro Darwin's Dangerous Idea, o filósofo Daniel Dennett é especialmente crítico coa presentación de Gould do equilibrio puntuado. Dennett argumenta que Gould alternaba entre afirmacións revolucionarias e conservadoras, e cada vez que Gould facía unha afirmación revolucionaria —ou que parecía facelo— era criticado, e así recuaba a unha posición neodarwinista tradicional. Gould respondeu ás afirmacións de Dennett no The New York Review of Books, e no seu volume técnico The Structure of Evolutionary Theory.
A erudita literaria Heidi Scott argumentou que o uso de Gould de analoxías e metáforas constitúe un discurso non científico nun intento de validar unha hipótese científica. Ela considera que Gould —especialmente nos seus ensaios populares— usa unha variedade de estratexias da literatura, ciencias políticas e anecdotas persoais para substanciar o padrón xeral do equilibrio interrompido no contexto das ciencias naturais (longos períodos de estase interrompidos por cambios catastróficos rápidos). Gould respondeu a esas críticas a miúdo cometendo o erro de confundir o contexto do descubrimento co contexto da xustificación. Mentres que Gould é celebrado pola cor e enerxía da súa prosa, e tamén polo seu coñecemento interdisciplinar, os críticos como Scott lamentaban que a hipótese conseguira unha inmerecida credibilidade entre os non científicos debido ás habilidades retóricas de Gould. Do "equilibrio interrompido” apropiáronse tamén algúns creacionistas como unha refutación da evolución de novas especies por selección natural, xa que a teoría darwinista salientaba os cambios graduais en vez dos cambios interrompidos.
John Lyne e Henry Howe, nunha avaliación máis positiva, afirmou que a "reanálise dos datos fósiles existentes mostrou, para crecente satisfacción da comunidade paleontolóxica, que Eldredge e Gould estaban no correcto ao identificaren períodos de estase evolutiva, que son interrompidos por períodos moito máis curtos de cambio evoutivo."
A teoría de Darwin
A aparición súbita da maioría das especies no rexistro xeolóxico e a falta de evidencias de cambio gradual substancial na maioría das especies —desde a súa aparición ata a súa extinción— foi sinalado desde hai moito tempo, incluso polo propio Charles Darwin, que apelaba á imperfección do rexistro fósil como a mellor explicación. Cando presentou as súas ideas contra as influencias daquela prevalecentes do catastrofismo e creacionismo progresivo, que consideraban as especies como creadas de forma sobrenatural a intervalos, Darwin necesitaba forzosamente subliñar a natureza gradual da evolución de acordo co gradualismo promocionado polo seu amigo Charles Lyell. Privadamente expresou a súa preocupación, anotando na marxe do seu Essay de 1844: "É mellor empezar con isto: Se as especies realmente, despois das catrástrofes, son creadas a chorros por todo o mundo, a miña teoría é falsa".
Segundo as versións iniciais do equilibrio interrompido, "os illados periféricos" son considerados de importancia fundamental para a especiación. Porén, Darwin escribiu: "De ningunha maneira podo estar de acordo ... con que a inmigración e o illamento son elementos necesarios.... Aínda que o illamento é de grande importancia na produción de novas especies, en conxunto estou inclinado a crer que o gran tamaño da área é aínda máis importante, especialmente para a produción de especies que mostrarán poder resistir durante un longo período, e espallarse amplamente."
A importancia do illamento na formación de especies xogou un significativo papel no pensamento darwinista temperán, como se mostra nos seus Essay de 1844. Pero na época na que escribiu A orixe el restoulle importancia. Explicou as razóns para revisar a súa idea da seguinte maneira: "A través dunha área grande e aberta, non só haberá unha maior posibilidade de variacións favorables, orixinándose a partir do gran número de individuos da mesma especie alí sustentadas, senón que as condicións da vida son moito máis complexas polo gran número de especies xa esixtentes; e se algunhas destas especies son modificadas e melloradas, outras terán que ser melloradas nun grao correspondente, ou serán exterminadas. Cada forma nova, tamén, a medida que foi mellorada, poderá espallarse pola área continua aberta, e entrará así en competición con moitas outras formas ... as novas formas producidas en grandes áreas, as cales xa saíran vitoriosas ante moitos competidores, serán aquelas que se espallarán máis amplamente, e darán lugar ao maior número de novas variedades e especies. Así xogarán un papel máis importante na historia cambiante do mundo orgánico."
Así, o equilibrio interrompido contradí algunhas das ideas de Darwin sobre os mecanismos específicos da evolución, pero xeralmente está de acordo coa teoría de Darwin da evolución por selección natural.
Modos suplementarios de evolución rápida
Traballos recentes en bioloxía do desenvolvemento identificaron mecanismos dinámicos e físicos de morfoxénese de tecidos que poden subxacer en transicións morfolóxicas abruptas durante a evolución. En consecuencia, a consideración de mecanismos de cambio filoxenético que se viu que en realidade eran non graduais é algo crecentemente común no campo da bioloxía do desenvolvemento evolutiva, especialmente en estudos sobre a orixe da novidade morfolóxica. Unha descrición de tales mecanismos pode encontrarse no volume de múltiple autoría Origination of Organismal Form (MIT Press; 2003).
Cambios nas linguas
En lingüística, R. M. W. Dixon propuxo un modelo de equilibrio interrompido para a historia dos idiomas, facendo especial referencia á prehistoria das linguas indíxenas de Australia e as súas obxeccións sobre a familia de linguas Pama-Nyungan. Aínda que o seu modelo espertou considerable interese, non suscitou un apoio maioritario nos lingüistas.
Separadamente, traballos recentes feitos usando métodos de filoxenética computacional afirman que as explosións puntuacionais son un importante factor cando as linguas se separan doutras, o que explica entre o 10 e o 33% da diverxencia total no vocabulario. Nótese que as explosións puntuacionais ocorren tamén na mitoloxía incluso en maiores proporcións.
Florida Occidental
Florida Occidental (West Florida, Florida Occidental) foi unha rexión na beira norte do Golfo de México, que foi sometida a varios cambios nas súas fronteiras e soberanía ao longo da súa historia. A provincia foi fundada polos británicos en 1763 coas terras cedidas por españois e franceses. Como o seu nome suxire, formouse a partir da parte occidental da antiga Florida española (a Florida Oriental constituíuse na parte leste), xunto con terras tomadas da Louisiana francesa. A capital de Florida Occidental foi Pensacola. A colonia incluíu a maior parte do que hoxe é a Franxa de Florida, ademais de partes dos actuais estados de Louisiana, Mississippi e Alabama.
Pioneer 3
Pioneer 3 foi unha misión espacial lanzada o 6 de decembro de 1958 mediante un foguete Juno II desde a base espacial de Cabo Cañaveral para estudar o espazo entre a Terra e a Lúa e achegarse a esta última antes de entrar nunha órbita heliocéntrica.
Florida Occidental
Tanto a Florida Occidental como a Oriental permaneceron leais á Coroa Británica durante a Revolución Americana, e serviron como refuxio para os tories que fuxían das Trece Colonias. España invadiu a Florida Occidental e tomou Pensacola en 1781 e, despois da guerra, Gran Bretaña cedeu ambas Floridas aos españois. Porén, a falta dunha definición precisa dos límites da fronteira deu orixe a unha serie de disputas fronteirizas entre a Florida Occidental española e os recentemente independizados Estados Unidos coñecida como a Controversia de Florida Occidental. Desacordos co goberno español levaron aos colonos americanos e británicos situados entre o Mississippi e o Perdido a declarar en 1810 a esa área independente, baixo o nome de República de Florida Occidental. Ao pouco, esta república foi anexionada polos Estados Unidos, que reclamou a rexión como parte da Compra de Luisiana de 1803. En 1819, os Estados Unidos negociaron a compra do que restaba da Florida Occidental e de toda a Florida Oriental no Tratado de Adams–Onís, e en 1822 ambas fusionáronse no Territorio de Florida.
Pioneer 3
Características
Pioneer 3 tivo a súa orixe nas previamente fracasadas misións Pioneer 0, Pioneer 1 e Pioneer 2. En calquera caso tamén fallou en completar a súa misión, consistente en estudar o espazo Terra-Lúa e logo o espazo interplanetario, debido a un problema co foguete lanzador.
Nave
Pioneer 3 tiña forma de cono, con 58 cm de altura e 25 cm de diámetro, composto dunha cuberta de fibra de vidro recuberta dun baño de ouro para facelo electricamente condutor e pintado con bandas brancas e negras para manter a temperatura da nave a entre 10 e 50 °C. Na parte superior do cono sobresaía unha pequena antena. Na base situábanse varias baterías de mercurio para proporcionar enerxía durante a misión, xa que a nave non usaba paneis solares. Do centro da base sobresaía un sensor fotoeléctrico que debía ser disparado pola luz da Lúa cando Pioneer 3 pasase a menos de 30.000 da súa superficie. No interior do cono aloxábanse un tubo xerador de voltaxe e dous contadores Geiger-Mueller para detectar radiación, os únicos instrumentos que Pioneer 3 levaba a bordo. As comunicacións terían lugar grazas a un transmisor de 0,5 kg que proporcionaba un sinal de 0,1 vatios de potencia a unha frecuencia de 960,05 MHz. Un mecanismo de freada consistente en dous pesos de 7 gramos que saían da nave colgados de sendos cables de 150 cm de lonxitude baixou a rotación de Pioneer 3 das 30 r.p.m. orixinais a 6 r.p.m. dez horas despois do lanzamento.
Perfil da misión
Pioneer 3 foi lanzada o 6 de decembro de 1958 desde Cabo Cañaveral e debería ter chegado ás proximidades da Lúa 33,75 horas máis tarde para logo quedar orbitando arredor do Sol, pero debido a un problema no foguete lanzador que produciu o seu apagado 3,7 segundos antes do previsto a nave non conseguiu chegar á velocidade de escape nin foi inxectada nunha traxectoria co ángulo previsto. Pioneer 3 alcanzou unha altura de 102.360 km antes de volver a caer e destruirse na atmosfera terrestre nun lugar sobre África o 7 de decembro ás 19:51 GMT, a uns 16,4 graos de latitude norte e 18,6 graos de lonxitude leste. Pioneer 3 enviou datos durante 25 horas ao longo da súa traxectoria suborbital, mostrando que a temperatura interna mantívose a cerca de 43 °C durante a maior parte da viaxe e que existían polo menos dous cintos de radiación arredor da Terra.
Florida Occidental
Antecedentes
A área coñecida como Florida Occidental foi reclamada orixinalmente por España como parte de La Florida, que incluía moito do que hoxe é o sueste dos Estados Unidos. España fixo moitos intentos de conquistar e colonizar esa área, incluíndo o breve asentamento de 1559 de Tristán de Luna, pero sen lograr un asentamento permanente ata o século XVII, coa chegada das misións ao territorio dos apalaches. En 1698 fundouse Pensacola coa intención de frear a expansión francesa na zona.
A partir de finais do século XVII os franceses fundaron poboacións na rexión como parte da colonización de Luisiana, incluíndo especialmente lugares como Mobile (1702) e Fort Toulouse (1717) no actual estado de Alabama. Despois de anos empregando o río Perdido (a fronteira actual entre Florida e Alabama) como liña fronteiriza, acordouse que esa sería a raia entre a Luisiana francesa e a Florida española.
Nas negociacións do tratado que concluiría a Guerra franco-india (no contexto da Guerra dos Sete Anos), Francia cedeu a Inglaterra a parte ao este do río Mississippi da Luisiana, quedando expresamente excluído Île d'Orléans, que incluía Nova Orleáns. Esta transferencia produciuse a cambio de Cuba, que os británicos capturaran durante a guerra. Como resultado, nas seguintes dúas décadas os ingleses controlaron case toda a costa do Golfo de México ao este do río Mississippi. A maior parte da poboación española abandonou Florida nese momento e o seu goberno colonial trasladouse á Habana (Cuba).
Un tratado separado transferiu o resto da Luisiana francesa a España.
Sinesio Fraga
Sinesio Fraga Vila, nado en Ortigueira o 31 de marzo de 1891, foi un músico, compositor e escritor galego.
Florida Occidental
Período colonial
250px|miniatura|upright=1.5|Mapa de Las Floridas –Occidental e Oriental– españolas a inicios do 1800. Nótese que o territorio do Mississippi era reivindicado polos españois. 250px|miniatura|upright=1.5|As Floridas Occidental e Oriental –aínda españolas– cara a 1810. miniatura|250px|Mapa publicado en [[1898 mostrando os cambios territoriais da "Florida Occidental" ]]
Sinesio Fraga
Traxectoria
Chegou a Cuba sendo mozo e realizou estudos de música na Habana. Formou parte da Banda de Música do Estado Maior de Exército. Militou na Xuntanza Nazonalista Galega d'Habana e foi redactor da revista Nós (1921) e dirixiu o periódico Terra Gallega xunto con Fuco Gómez. Compuxo pezas musicais de éxito como "Sonatas de Suevia". Colaborou en Eco de Galicia, Galicia, España Nueva, Cultura Gallega e Cultura Hispánica e mantivo a sección Preludios en Heraldo de Galicia.
Florida Occidental
Era británica
Sendo este novo territorio demasiado grande para gobernar como un só, os británicos o dividiron en dúas novas colonias, Florida Occidental e Florida Oriental, separadas polo río Apalachicola, como se establece na Proclamación Real de 1763. Florida Oriental formouse coa maior parte da antiga Florida Española e mantivo a vella capital española en Saint Augustine. Florida Occidental englobou a terra comprendida entre os ríos Mississippi e Apalachicola, con Pensacola como capital. A fronteira norte foi establecida dun xeito arbitrario no Paralelo 31º N.
Moitos angloamericanos e americanos irlando-escoceses trasladáronse a este territorio neste momento. O Gobernador de Florida Occidental en novembro de 1763 foi George Johnstone, sendo o seu vicegobernador Montfort Browne, que foi un importante terratenente da provincia, quen promoveu o seu forte desenvolvemento. Sete Asembleas Xerais convocáronse entre 1766 e 1778.
En 1764, os británicos moveron a fronteira á latitude 32° 22′ norte, estendéndoa do río Yazoo ao río Chattahoochee, que incluía o Distrito Natchez e o Distrito Tombigbee. A zona anexada incluía aproximadamente a metade inferior dos actuais estados de Mississippi e Alabama. Moitos novos colonos chegaron seguindo a estela das guarnicións británicas, aumentando a poboación. En 1774 o Primeiro Congreso Continental enviou cartas invitando a Florida Occidental a enviar delegados, pero a súa invitación foi declinada debido a que a poboación era abrumadoramente Lealista. Durante a Guerra da Independencia, o Gobernador de Florida Occidental era Peter Chester e o comandante das forzas británicas era John Campbell. A colonia foi atacada en 1778 pola Expedición Willing.
Era española
España intervino na Guerra de Independencia do lado de Francia e os Estados Unidos. Bernardo de Gálvez, gobernador da Luisiana española, liderou unha campaña militar ao longo da Costa do Golfo, arrebatando aos británicos en 1779 Baton Rouge e Natchez, Mobile en 1780 e Pensacola en 1781.
No Tratado de París de 1783, que pechou a guerra, os británicos accederon a situar a fronteira entre os Estados Unidos e a Florida Occidental no paralelo 31º Norte entre os ríos Mississippi e Apalachicola. Gran Bretaña tamén devolveu ambas provincias de Florida a España, que continuou a mantelas como colonias separadas. Non obstante, o tratado non especificou con claridade as fronteiras, dando orixe á Controversia de Florida Occidental. España reclamou a fronteira ampliada de 1764, mentres os Estados Unidos sostiñan que os límites eran os marcados polo paralelo 31. As negociacións de 1785–1786 entre John Jay e Diego de Gardoqui finalizaron sen chegar a ningunha conclusión satisfactoria. A polémica foi finalmente resolta en 1795 polo Tratado de San Lorenzo, no que España recoñeceu o paralelo 31 como a fronteira.
No secreto Tratado de San Ildefonso de 1800, España devolveu Luisiana a Francia; porén, as fronteiras tampouco ficaron fixadas neste tratado. Despois de que Francia vendera a Luisiana aos Estados Unidos en 1803, emerxeu unha nova disputa fronteiriza. Os Estados Unidos reclamaban o territorio que ía desde o río Perdido ao río Mississippi, que os americanos pensaban que fora unha parte da vella provincia da Luisiana cando os franceses a cederan no 1763. Os españois insistiron que eles detentaban a administración desa parte da provincia de Florida Occidental e que non pertencía ao territorio devolto a Francia en 1800.
República de Florida Occidental
miniatura|right|A [[bandeira Bonnie Blue da República de Florida Occidental.]] Os Estados Unidos e España mantiveron longas negociacións non concluíntes sobre o status da Florida Occidental. Mentres tanto, os colonos americanos estableceron un punto de apoio na zona e resistíronse ao control español. Algúns colonos británicos que quedaran, tamén resistíronse á dominación española, chegando a unha rebelión en 1810 e ao establecemento dos 74 días da República de Florida Occidental.
O 23 de setembro de 1810, despois das reunións que deron comezo en xuño, os rebeldes derrotaron a gornición española de Baton Rouge e despregaron a bandeira da nova república: unha estrela branca solitaria nun campo azul. Esta bandeira foi confeccionada por Melissa Johnson, esposa do Maior Isaac Johnson, comandante dos Dragóns de Florida Occidental. Foi coñecida máis adiante como a "Bandeira Bonnie Blue", e está considerada a inspiradora da bandeira de Texas e mesmo foi chamada tamén a bandeira da Estrela Solitaria, como a texana.
As fronteiras da República de Florida Occidental incluían todo o territorio ao sur do paralelo 31° N, ao este do río Mississippi e ao norte da canle fluvial formada polo río Iberville, o río Amite, o Lago Maurepas, o Pass Manchac, o Lago Pontchartrain e o estreito dos Rigolets. O río Pearl cun ramal que desembocaba nos Rigolets formaban a fronteira oriental da república.
Anexión estadounidense do territorio
miniatura|right|300px|Florida Occidental circa 1810, hoxe dividida entre tres Estados.
O 27 de outubro de 1810, o Presidente dos Estados Unidos, James Madison, proclamou a anexión da República de Florida Occidental, baseándose nunha feble reclamación de que o territorio formaba parte da Compra de Luisiana (véxase máis abaixo o apartado A reclamación dos EE. UU.). O goberno de Florida Occidental opúxose á anexión, preferindo negociar os termos do ingreso na Unión. O Presidente Fulwar Skipwith proclamou que estaba listo para "morrer en defensa da bandeira da Estrela Solitaria". William Charles Cole Claiborne foi enviado para tomar posesión do territorio, entrando coas súas forzas na capital, Saint Francisville, o 6 de decembro e en Baton Rouge o 10 de decembro. Claiborne, con todo, rexeitou recoñecer a lexitimidade do goberto de Florida Occidental, e Skipwith e o Parlamento remataron por aceptar a proclamación de Madison. A parte do territorio ao oeste do Río Pearl foi incorporado ao novo Territorio de Orleans o 14 de abril de 1812.
O 12 de febreiro de 1812, o Congreso foi autorizado de xeito secreto polo Presidente James Madison para tomar posesión da porción de Florida Occidental situada ao oeste do Río River que aínda non se encontraba en poder dos Estados Unidos, autorizándolle a empregar a forza militar e naval que fora necesaria. Os Estados Unidos anexaron o Distrito Mobile de Florida Occidental ao Territorio de Mississippi o 14 de maio de 1812, aínda que esta decisión non levouse a cabo por unha forza militar ata preto dun ano despois (véxase o artigo sobre o papel do Xeneral Maior James Wilkinson). De acordo a un historiador, "a incorporación de Florida Occidental no distrito de Orleáns representa o xurdimento do imperialismo americano primixenio na recentemente construída Unión. O emprego da forza, non das negociacións, Claiborne e o seu exército, coa proclamación de Madison, obrigando a Skipwith e os seus simpatizantes a aceptar a dominación estranxeira".
A reclamación dos EE.UU.
É importante salientar que, na transferencia da Luisiana aos Estados Unidos, empregouse un linguaxe idéntico no seu artigo 3º que no do Tratado de San Ildefonso de 1800. A ambigüidade deste terceiro artigo debeuse ao propósito do enviado dos Estados Unidos, James Monroe, aínda que tivo que aceptar unha interpretación que Francia nunca houbera aceptado nin España permitido. Monroe examinou cada cláusula do artigo terceiro e interpretou na primeira cláusula que España consideraba desde 1783 á Florida Occidental como parte de Luisiana. A segunda cláusula só servía para aclarar a primeira. A terceira cláusula referíase aos tratados de 1783 e 1795 e foi deseñada para salvagardar os dereitos dos Estados Unidos. Esta cláusula simplemente daba cumprimento ás outras.
De acordo a Monroe, Francia nunca desmembrou Luisiana mentres foi da súa posesión (consideraba que o 3 de novembro de 1762 foi a data do final da posesión francesa, e non 1769, cando Francia formalmente entregou a Luisiana a España). Despois de 1783 España uniu Florida Occidental á Luisiana, mantivo Monroe, de xeito que así completou a provincia tal como Francia a posuíu, coa excepción desas partes controladas polos Estados Unidos. Cunha interpretación estrita do tratado, polo tanto, España podería ser obrigada a ceder aos Estados Unidos ese territorio ao oeste do río Perdido que unha vez pertencera a Francia.
Historia posterior e legado
Os españois continuaron disputando a anexión de partes ao oeste da súa colonia de Florida Occidental, pero o seu poder na rexión era moi feble para impedilo. Continuaron administrando os restos da colonia (entre os ríos Perdido e Apalachicola) desde a súa capital, Pensacola.
O 22 de febreiro de 1819, España e os Estados Unidos de América asinaron o tratado de Adams-Onís. Neste tratado España cedía ámbalas dúas Floridas aos Estados Unidos a cambio dunha compensación e a renuncia ás súas pretensións sobre Texas. Tras a ratificación de España do 24 de outubro de 1820 e dos Estados Unidos do 19 de febreiro de 1821, o tratado fíxose efectivo, establecéndose así os límites actuais.
Florida Occidental influíu na elección da actual capital de Florida. Ao principio, o Consello Lexislativo do Territorio de Florida decidiu rotar entre as capitais históricas de Pensacola e Saint Augustine. A primeira sesión lexislativa celebrouse en Pensacola o 22 de xullo de 1822; isto supuxo que os delegados de Saint Augustine tiveran que viaxar durante 59 días por mar para poder asistir. Para chegar á segunda sesión celebrada en Saint Augustine, os membros de Pensacola viaxaron durante 28 días por terra. Durante esta sesión, o Consello decidiu que os futuros encontros terían lugar nun punto intermedio para reducir as distancias. Finalmente foi Tallahassee, un asentamento apalache fundado a principios do século XVIII, o lugar elixido polas antigas capitais das Floridas Oriental e Occidental.
Gobernadores
Gobernadores baixo o dominio británico:
Gobernadores baixo o dominio español:
-671
Outros
Historia ano a ano
Entre les murs
Entre les murs (Entre as paredes), é unha película francesa realizada en 2008 por Laurent Cantet e baseada na novela homónima de François Bégaudeau. Esta película recibiu a Palma de Ouro do Festival de Cannes 2008, algo que non ocorría cunha película francesa desde o 1987, ano no que Sous le soleil de Satan (Baixo o sol de Satanás) de Maurice Pialat recibía o dito premio.
Sinopse
François é un xove mestre de lingua francesa nun instituto difícil, situado nun barrio conflitivo. Os seus alumnos teñen entre 14 e 15 anos. Non dubida en enfrontarse a Esmeralda, a Souleymane, a Khoumba e ós demais en estimulantes liortas verbais, como se a lingua estivese en xogo. Pero a aprendizaxe da democracia pode implicar auténticos riscos. François e os demais profesores prepáranse para se enfrontar a un novo curso. Cheos de boas intencións, desexosos de proporcionarlles a mellor educación ós seus alumnos, ármanse contra o desalento. Pero as culturas e as actitudes enfróntanse na clase, microcosmos da Francia contemporánea. Por moi divertidos e estimulantes que sexan os adolescentes, os seus comportamentos poden cortar de raíz o entusiasmo dun mestre que non cobra dabondo.
Breaking Wind
Breaking Wind é un filme de humor estadounidense dirixido por Craig Moss que foi estreado no 2012. Está baseado na serie de filmes da saga Twilight. Está protagonizado por Heather Ann Davis, Eric Callero e Frank Pacheco.
Parodia creada polos responsables de Date Movie, Epic Movie e Disaster Movie.
Jose Mari Manzanares
José María Dolls Abellán, coñecido como Jose Mari Manzanares, nado en Alacant o 14 de abril de 1953 e finado en 2014, foi un toureiro español, fillo do bandarilleiro Pepe Dolls, Pepe Manzanares. Tomou a alternativa en Alacant o 24 de xuño de 1971 e no mesmo ano confirmouna en Barcelona. Retirouse no ano 2006.
É o pai do tamén toureiro José María Dolls Samper, coñecido como Jose Mari Manzanares fillo.
Arrincador suave
Un arrincador suave é un dispositivo electrónico utilizado para axudar a protexer o motor eléctrico. Non todos os motores están equipados de inicio con arrincadores suaves, pero convertéronse en algo común, especialmente con motores delicados que poden ser doadamente danados pola afluencia repentina de enerxía. Os arrincadores suaves compóñense dunha serie de rectificadores que traballan xuntos para administrar a voltaxe. Os equipos de arranque electrónico denomínanse arrancadores suaves ou progresivos.
Características
Empréganse en aplicacións onde o par de arranque non é elevado (aplicacións con fluídos, bombas, ventiladores etc). Alimentan o motor cunha tensión variable desde un valor baixo ata o valor nominal do motor, de modo que se evitan saltos de tensión. En xeral, permiten regular o tempo de subida, e a tensión inicial.
Producen perturbacións na rede eléctrica (harmónicos), polo que, nalgúns casos, deben acompañarse de filtros electrónicos. Permiten tamén, o freado suave do motor. Adoitan limitar a intensidade de arranque a valores non superiores a tres veces a intensidade nominal do motor. Poden ir acompañados ou non dun contactor, aínda que é recomendable que o leven. Adoitan integrar unha protección contra sobrecargas.
Dano no motor
Os refachos de enerxía que arrancan un motor poden ser prexudiciais. O motor acéndese inmediatamente, o que é eficiente e aforra tempo, pero as elevadas afluencias de corrente poden danar as aplicacións electrónicas no motor e o inicio repentino dos dispositivos mecánicos do motor poden crear desgaste. A velocidade variable dos controladores úsase para iniciar e deter o tren de potencia ao comezar a operación do motor para evitar o desgaste mecánico, pero os arrincadores suaves son unha opción para os motores que non teñen os controladores.
Rectificadores controlados de silicona
A maioría dos arrincadores suaves están feitos de interruptores de estado sólido coñecidos como rectificadores controlados de silicona, ou SCRs. Teñen un traballo simple: regular a voltaxe de maneira que o motor recibe primeiro unha ondada de baixa tensión, que vai ascendendo ata que o motor empeza a xirar, aforrando no desgaste e a miúdo colaborando a que os compoñentes electrónicos duren máis tempo. Os interruptores acéndense en sucesión rápida para deixar pasar máis e máis voltaxe.
Deseños da fase
Os arrincadores suaves varían para as diferentes fases. Unha unidade dunha soa fase controla a torsión de arranque pero non afecta realmente á cantidade de corrente, o que fai difícil axudar aos motores con ciclo frecuente. Os arrincadores de dúas fases ofrecen máis protección pero tipicamente utilízanse cun interruptor térmico para axudar a protexer o motor. Os arrincadores trifásicos controlan as tres fases do motor común e ofrecen unha protección moito máis completa.
Opcións de circuíto
Os arrincadores suaves poden ser de circuíto aberto ou pechado. As unidades de circuíto aberto non teñen retroalimentación, de modo que controlan a voltaxe só de acordo ao valor de voltaxe predeterminada. Se o motor non coincide co axuste, o arrincador suave pode non funcionar correctamente. As versións de circuíto pechado ofrecen un circuíto de retroalimentación que permite ao motor de arranque determinar como se debe protexer o motor.
Función
O arrincador suave, ten en común co variador de frecuencia ser un dispositivo electrónico baseado en tiristores. Pode dicirse, que en canto a funcionalidade e prezo ocupa o espazo que existe entre os arrincadores estrela -triángulo e os variadores de frecuencia. Cos arrincadores suaves pódese controlar a tensión do motor de forma que esta aumente gradualmente durante o arranque. Naturalmente, isto limita tamén a intensidade de arranque resultando nunha posta en marcha suave e reducindo ao mínimo os esforzos mecánicos e eléctricos. Con este dispositivo pódese obter tamén unha parada suave.