cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Växjö Lakers
O Växjö Lakers Hockey (tamén coñecido simplemente como Växjö Lakers) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Växjö (Suecia). Actualmente xoga na SHL, a máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, competición na que debutou na tempada 2011-12. O equipo xoga os seus partidos como local no Vida Arena, un pavillón con capacidade para 5.329 espectadores.
Historia
O club fundouse en 1997 logo de que o Växjö HC se declarara en bancarrota. Orixinalmente o Växjö Lakers xogaba os seus partidos como local no Växjö Ishall, mais antes da tempada 2011–12 trasladouse ao Vida Arena, que se acabara de construír ao final do verán de 2011.
O club comezou a súa andaina na Division 4 (cinco categorías por debaixo da SHL), Växjö conseguiu en 6 anos ascender á Hockeyallsvenskan tras ascender tres categorías. O equipo conseguiu o ascenso á Hockeyallsvenskan grazas a unha marca perfecta no Kvalserien de ascenso á Hockeyallsvenskan de 2002. No seu debut na segunda categoría, o club fichou a Shjon Podein, un destacado xogador da NHL que xogara 699 partidos e gañara a Stanley Cup con Colorado Avalanche en 2001, unha fichaxe que foi descrita como årets värvning ("fichaxe do ano") por moita xente. Durante o ano que Podein xogou en Växjö converteuse no xogador favorito do público. Antes da tempada seguinte, a 2004-05, o equipo fichara a Brad DeFauw, outro destacado xogador norteamericano que xogara 9 partidos na NHL e 154 na AHL. Tanto Shjon Podein como Brad DeFauw deixaron o equipo despois da tempada 2004–05.
O club pasou 8 tempadas na Hockeyallsvenskan, durante as que conseguiu chegar á Kvalserien para ascender á Elitserien en tres ocasións, todas de xeito consecutivo entre 2009 e 2011, conseguindo definitívamente o ascenso á máxima categoría tras gañar a cualificación con 26 puntos (un récord na historia da Kvalserien) e tendo asegurado o ascenso xa na 8ª xornada dun total de 10.
Anteriormente, o club empregou o vermello, o amarelo e o azul como as súas cores, todas elas presentes no logo do equipo e nas camisolas. O 18 de abril de 2011 o club anunciou que trocaría as súas cores polo azul e o laranxa antes da tempada 2011-12. Nese mesmo momento anunciouse que o logo do club cambiaría a un escudo laranxa que contivera o escudo de Småland e o nome do club.
O primeiro partido que disputou na Elitserien (SEL) tivo lugar o 13 de setembro de 2011, na derrota por 2 goles a 0 fronte ao Frölunda HC nun Scandinavium cheo. Dous días despois, o club conseguiu os seus primeiros puntos na Elitserien ao derrotar a domicilio ao Luleå HF por 3–2 no shootout, a pesar de ir perdendo por dous goles no terceiro tempo. O seu primeiro partido como local na Elitserien tivo lugar o 17 de setembro fronte ao Linköpings HC nun ateigado Vida Arena que presenciou a derrota do seu equipo por 4–2. O ex xogador favorito dos Växjö Lakers Shjon Podein presenciou o partido nas bancadas. Os primeiros puntos como local e a primeira vitoria no tempo regulamentario chegou o 27 de setembro, cando o equipo derrotou por 4 goles a 1 ao Modo Hockey. O primeiro shutout dos Lakers chegou na vitoria por 2-0 fronte a Modo Hockey o 25 de outubro de 2011.
Carne bovina
miniatura|250x250px|Costela de boi crúa.
A carne bovina é a carne extraída dos bovinos, especialmente do gando doméstico. É unha das variedades de carne máis consumidas en Europa, en América e en Australia, e moi importante na alimentación de poboacións de África, Asia Oriental e sueste asiático. A carne bovina é un tabú culinario nalgunhas culturas; o seu consumo está prohibido polo hinduísmo, relixión que reverencia os bovinos, e está desaconsellado polos budistas.
A carne muscular pode ser cortada en filetes, en pezas, desfiada ou moída. O sangue bovino tamén é utilizado nalgunhas das variedades de morcillas. Outras partes que se consomen son o rabo, a lingua, a tripa (do seu estómago), diversas glándulas, como o páncreas, o timo, agás do corazón e do cerebro (prohibido onde existe o risco da encefalopatia esponxiforme bovina, a popular 'doenza da vaca-louca'), o fígado, os riles e os testículos do touro (carne especialmente suave, coñecida nos Estados Unidos de América como "ostras das Montañas Rochosas" ou "ostras da pradaría"), e até mesmo os intestinos e as ubres. Os ósos bovinos son aproveitados pola medula espiñal e como caldo.
Os Estados Unidos, o Brasil, o Xapón e a China son os catro maiores consumidores de carne bovina. Os maiores exportadores de carne bovina son Australia, o Brasil, a Arxentina e o Canadá. A produción de carne tamén é importante para a economía do Uruguai, Nicaragua, Rusia e México.
Port Fòrum Sant Adrià
O Port Fòrum Sant Adrià é un porto marítimo de carácter deportivo, situado no parque do Fórum, que foi construído para o Fórum Universal das Culturas 2004. Atópase entre os termos municipais de Sant Adrià de Besòs e Barcelona.
Conxectura de Poincaré
A Conxectura de Poincaré, hoxe xa Teorema de Poincaré, é un dos sete problemas do milenio propostos polo Instituto Clay de Matemáticas a finais do século XX para se resolveren no século entrante. A idea imitaba á de David Hilbert no Congreso Internacional de Matemáticos (ICM) de París en 1900, cando propuxo 23 problemas para seren resoltos no século que comezaba.
É o único problema do milenio que foi resolto ata o momento. O mérito débese ao matemático ruso Grigori Perelman, quen renunciou en 2010 ao millón de dólares con que o Instituto Clay premia a resolución de cada problema.
Enunciado
A conxectura foi enunciada por Henri Poincaré en 1904 e di:
Calquera variedade compacta simplemente conexa e sen fronteira de dimensión 3 é homeomorfa á 3-esfera
Para entender o enunciado é preciso explicar os distintos conceptos topolóxicos que aparecen nel. Non se dan definicións formais senón unha idea delas para unha máis fácil comprensión.
Homeomorfismos
En topoloxía, un homeomorfismo é toda transformación continua que conserva a forma. Por exemplo, unha cunca de café e un donut son homeomorfos pois hai unha transformación continua, sen cortes nin esmagamentos, que pasa dunha a outra. Pola contra, unha cunca de café é unha pelota non son homeomorfas pois por moito que se deforme a cunca, non deixará de ter un asa, cousa que a pelota non ten. Unha pelota é homeomorfa a calquera obxecto compacto sen buratos como, por exemplo, un cubo.
Bólas e variedades
A bóla unitaria (pechada) de dimensión n é o subconxunto de Rn cuxos elementos distan da orixe menos ou igual cá unidade. Así, a bóla de dimensión 1 é o intervalo pechado [-1,1] da recta real; a bóla de dimensión 2 é o disco centrado na orixe de raio 1; e a bóla de dimensión 3 corresponde á bóla física de raio 1.
Unha variedade de dimensión n é o espazo obtido mediante a deformación e pegado de bólas de dimensión n. As variedades máis sinxelas son as esferas e así, unha 1-esfera é unha circunferencia que se obtén arqueando e pegando dous intervalos da recta, isto é, dúas bólas de dimensión 1; unha 2-esfera é unha superficie esférica, obtida aboiando e pegando dous discos, é dicir, dúas bólas de dimensión 2.
En xeral, a n-esfera obténse deformando e pegando dúas bólas de dimensión n. A 3-esfera, á que se fai referencia no enunciado da conxectura, obtense, xa que logo, mediante a deformación e pegado de dúas bólas tridimensionais. Obsérvese que a 3-esfera é unha hipersuperficie no espazo 4-dimensional R4, inaprensíbel polos nosos sentidos.
Variedades compactas, simplemente conexas e sen fronteira
miniatura|dereita|400px|A 2-esfera é, salvo isomorfismos, a única superficie simplemente conexa en dimensión 2 miniatura|dereita|200px|A superficie toroidal non é unha superficie simplemente conexa. As curvas pechadas da figura non se poden contraer nun punto Unha variedade é compacta cando resulta da unión dun número finito de bólas. A idea dunha variedade compacta en Rn é de que non é ilimitada.
A idea de sen fronteira é moi sinxela, significa que non ten pinchos nin bordos estraños. As formas redondeadas son as permitidas.
Coloquialmente falando, unha variedade simplemente conexa é aquela que non ten buratos. Dun xeito máis rigoroso díse que unha superficie é simplemente conexa se, escollido calquera punto P da superficie, calquera curva pechada que pase por P e estea na superficie, pode deformarse ata converterse nun punto, ou dito doutro modo, cando calquera curva pechada da superficie é homeomorfa a un punto. Adoitase poñer como exemplo de superficie simplemente conexa á 2-esfera, e á superficie toroidal (un donut sen o interior) como superficie que non o é: se se traza unha curva pechada ao longo da parte superior do donut, é imposíbel deformala a un punto sen saír da superficie; o mesmo ocorre se collemos unha curva transversalmente como se fose un anel que abraza ao donut, é imposíbel deformala a un punto sen cortar o donut.
Enunciado informal
A chamada conxectura de Poincaré xeneralizada estende o resultado a calquera dimensión:
Calquera variedade compacta simplemente conexa e sen fronteira de dimensión n é homeomorfa á n-esfera
O resultado é evidente en dimensión un, a circunferencia é a única variedade que cumpre a condición, e en dimensión dous, como se aprecia cos exemplos anteriores da 2-esfera e a superficie toroidal de dimensión dous.
Tamén estaba demostrada para dimensións maiores ou iguais ca catro. En 1960 Stephen Smale demostrouno para n maior ou igual ca cinco. Michael Freedman demostrouno para n=4 en 1982, recibindo, en gran parte por esta demostración, a medalla Fields en 1986.
A demostración
miniatura|dereita|200px|Algunhas fases do fluxo de Ricci nunha variedade de dimensión dous Parece un paradoxo que a demostración para dimensión cinco e maiores se conseguise moito antes que para dimensións catro e tres. Isto é debido a que para aquelas úsouse o teorema de Whitney, que só se aplica en dimensións superiores ou iguais a seis. Os topólogos dicían ironicamente que se sentían claustrofóbicos nas dimensións tres e catro porque non podían aplicar o teorema de Whitney.
Para superar a claustrofobia en dimensión catro, Freedman botou man das chamadas ansas de Casson.
Quedaba pendente a demostración para n=3. Na década dos setenta, o medallista Fields, William Thurston estableceu uns criterios en forma de conxectura que, se se probaban, levaban consigo a demostración da conxectura de Poincaré; o problema foi que non conseguiu demostralos. Nese momento intervén Richard Hamilton quen propuxo unha estratexia para atacar o problema baseándose nun concepto con connotacións físicas que el mesmo ideara, o fluxo de Ricci. Dito fluxo é unha deformación da métrica dunha variedade, moi parecido á difusión da calor.
Perelman seguiu o camiño iniciado por Hamilton, e mesmo refinou o seu concepto ideando o fluxo de Ricci con cirurxía. Finalmente, usando unhas matemáticas moi avanzadas, conseguiu demostrar un resultado aínda máis xeral que os propostos por Thurston e, xa que logo, a conxectura de Poincaré, que se deducía daqueles.
Na súa renuncia ao premio do millón de dólares argumentou, entre outras cousas, que Hamilton era tamén merecedor do galardón pois el só seguiu o camiño que iniciara Hamilton. Este non foi o único galardón que rexeitou Perelman. En 2006, no Congreso Internacional de Matemáticas celebrado en Madrid, foi galardoado coa medalla Fields, a máis alta distinción no campo das matemáticas, que tamén rexeitou.
Cifrado César
En criptografía, o cifrado César, tamén coñecido como cifrado por desprazamento, código de César ou desprazamento de César, é unha das técnicas de codificación máis simples e máis usadas. É un tipo de cifrado por substitución no que unha letra no texto orixinal é substituída por outra letra que se atopa un número fixo de posicións máis adiante no alfabeto. Por exemplo, cun desprazamento de 3, o A sería substituído polo D (situado 3 lugares á dereita do A), o B sería substituído polo E etc. Este método debe o seu nome a Xulio César, que o usaba para comunicarse cos seus xenerais.
O cifrado César moitas veces pode formar parte de sistemas máis complexos de codificación, como o cifrado Vigenère, e ata ten aplicación no sistema ROT13. Como todos os cifrados de substitución alfabética simple, o cifrado César se descifra con facilidade e na práctica non ofrece moita seguridade na comunicación.
Exemplo
A transformación pódese representar aliñando dous alfabetos; o alfabeto cifrado e un alfabeto normal que está desprazado un número determinado de posicións cara á esquerda ou á dereita. Por exemplo, aquí o cifrado César está usando un desprazamento de seis espazos cara á dereita:
Alfabeto orixinal:  ABCDEFGHILMNÑOPQRSTUVXZ
Alfabeto codificado: GHILMNÑOPQRSTUVXZABCDEF
Para codificar unha mensaxe, simplemente débese buscar cada letra da liña do texto orixinal e escribir a letra correspondente na liña codificada. Para descodificalo deber facer o contrario.
Texto orixinal:  HOXE NON CHOVEU NA NOSA CIDADE
Texto codificado: OUEM SUS IOUDMC SG SUAG IPLGLM
A codificación tamén se pode representar usando aritmética modular, transformando as letras en números, de acordo ao esquema A = 0, B = 1,..., Z = 22. A codificación da letra x cun desprazamento n pode ser descrita matematicamente como:
A descodificación faise de maneira similar:
A operación de substitución realízase cun mesmo valor de n fixado para toda a mensaxe, é dicir, emprégase un mesmo alfabeto codificado para toda a mensaxe. Por este motivo dise que o cifrado César é un cifrado de substitución monoalfabética, en oposición aos de substitución polialfabética, que non empregarían sempre a mesma codificación do alfabeto en distintas posicións da mensaxe.
Historia e uso
miniatura|O cifrado César foi nomeado así en honra a [[Xulio César, quen usou un alfabeto con desprazamento de tres espazos.]]
O cifrado César recibe o seu nome en honra a Xulio César, que, segundo Suetonio, o usou cun desprazamento de tres espazos para protexer as súas mensaxes importantes de contido militar:
Aínda que César é a primeira persoa da que se sabe que usase este sistema, anteriormente xa se utilizaron outros cifrados por substitución. O sobriño de Xulio César, Augusto, tamén empregou o cifrado pero cun desprazamento dunha soa posición:
Hai indicios de que Xulio César usaba tamén sistemas máis complicados, e un escritor, Aulo Xelio, fai referencia a un tratado (agora perdido) sobre o cifrado:
Non se sabe como de efectivo resultaba realmente o cifrado César nesa época, pero debeu ser razoablemente seguro, xa que poucos inimigos de César saberían ler, e moito menos poderían levar a cabo a criptoanálise necesaria. Asumindo que o atacante puidese ler a mensaxe, non existen probas da existencia de técnicas para solucionar este tipo de codificación.
No século XIX, a sección de avisos persoais dos xornais servía ás veces para intercambiar mensaxes codificadas usando técnicas de cifrado simples. David Kahn (1967) describe algúns exemplos de comunicación secreta entre amantes que utilizaban este cifrado no periódico The Times. Mesmo en 1915, o cifrado César aínda era utilizado: a armada rusa empregábao substituíndo outros cifrados máis complicados que resultasen moi difíciles de utilizar polas súas tropas; os criptoanalistas alemáns e austríacos non tiveron moita dificultade para descodificar as mensaxes.
O cifrado César pódese encontrar na actualidade nalgúns xoguetes modernos, coma os aneis descodificadores. No algoritmo ROT13 úsase o cifrado César cun desprazamento de 13, un método simple para ofuscar o texto que se usa nalgúns foros de internet para ocultar texto (coma a liña final dun chiste, ou as partes da trama dunha película ou libro que non se queren revelar), pero non se usa como método serio de codificación.
O cifrado Vigenère usa o cifrado César cun desprazamento diferente en cada posición do texto; o valor do desprazamento defínese usando unha palabra clave repetitiva. Se a palabra clave fose escollida ao chou e tan longa coma a mensaxe (para que non se repita), o sistema resultante sería, en teoría, indescifrábel. Para claves máis curtas que a mensaxe (é dicir, polo cifrado Vigenère), que é o que se usaba historicamente, aparece no texto un padrón cíclico que se pode detectar co método Kasiski, e saber a lonxitude da clave. Unha vez coñecida a lonxitude da clave, por exemplo k, entón o criptograma descomponse en k criptogramas de César que se poden descifrar cunha análise frecuencial.
A modo anecdótico, cómpre sinalar tamén que o capo mafioso Bernardo Provenzano, detido en 2006, utilizaba para comunicarse, en pleno século XXI, notas escritas cunha máquina de escribir, codificadas mediante este rudimentario algoritmo, renegando de calquera tecnoloxía nova como o teléfono móbil ou a internet. A pesar do rudimentario do sistema, conseguiu ter á policía despistada durante anos.
Descifrado
Na primeira situación, poderíase romper o criptograma coas mesmas técnicas que se empregarían para un cifrado de substitución simple, como por exemplo cunha análise de frecuencias ou de patróns de palabras. Deste xeito, un atacante decataríase de certa uniformidade na súa análise e deduciría que o algoritmo de cifrado empregado é o cifrado César.
A maioría das veces só se atopará unha mensaxe descifrada. Con todo, cando a mensaxe é moi curta poden aparecer varias palabras descifradas. Por exemplo, " ezaz " pode ser descifrado como " topo " ou " faba ".
Repetir o proceso de cifrado varias veces non mellora a seguridade. Isto débese a que usar dous desprazamentos, por exemplo o desprazamento  A  e despois o desprazamento  B , sería equivalente a usar un desprazamento  A  +  B . En terminoloxía matemática, o cifrado repetido con diferentes claves forma un grupo.
Torre los Negros
Torre los Negros é un concello da provincia de Teruel, na comunidade autónoma de Aragón, na comarca do Jiloca.
Principais datos
Situado a 87 km da capital, Teruel; tiña en 2008 unha poboación de 99 habitantes que se reparten nunha extensión de 29,09 km². O código postal é 44358. O alcalde é Juan José Garcés Miguel (PP).
Evan Dando
Evan Griffith Dando, nado en Boston (Massachusetts) o 4 de marzo de 1967 é un músico estadounidense, coñecido por ser o líder da banda de rock alternativo The Lemonheads. É o único membro orixinal que permanece no grupo e é o seu vocalisa dende a súa formación.
Primeiros anos e educación
Evan Dando era fillo do matrimonio formado por unha modelo e un avogado. Durante a súa mocidade recibiu a influencia de importantes bandas bandas de punk rock dos 80, como Hüsker Dü e The Replacements. Nos seus anos de instituto asistiu ao Commonwealth School, en Boston. Dando matriculouse no Skidmore College, pero non puido manter as súas notas e deixouno para perseguir unha carreira como músico.
The Lemonheads
Dando entón recrutou a David Ryan para a batería, asinou un contrato co selo Atlantic/Warner, e produciu o álbum Lovey en 1990. A cabalo entre o punk rock, rock, country e metal, o álbum vendeu ao redor das 30.000 copias. Dando decidiu entón marchar a Australia para compoñer algunhas cancións cos seus amigos Nic Dalton e Tom Morgan.
Esas cancións foron a base para o álbum It's a Shame About Ray, que deu a coñecer á banda. Porén, unha versión do tema "Mrs. Robinson" (gravada para promocionar a edición en vídeo de The Graduate) lanzouse en contra da opinión da banda e proporcionoulles a maior exposición que tiveran ata ese momento. Cando o álbum It's a Shame About Ray foi reeditado a versión foi incluída ao final. A banda tivo moito éxito nas radios universitarias e conseguiu colarse entre o gran público.
Durante 1992 e 1993 Dando apareceu en numerosas portadas de revistas. People votouno como unha das 50 persoas máis fermosas, e tamén gañou atención cando admitiu que fumaba crack.
A finais de 1993 a banda editou Come on Feel the Lemonheads. Foi un exitoso álbum que incluía os temas "Style" e "The Jello Fund". Novamente, a banda conseguiu a atención do gran público, desta vez grazas ao sinxelo "Into Your Arms".
The Lemonheads actuaron durante o ano 1994 e Dando fíxose amigo dos membros de Oasis, cos que apareceu nalgúns concertos. Durante ese época tamén saíu un tempo con Courtney Love. Tamén no ano 1994 Dando fixo un cameo na película Reality Bites.
En 1996 Dando xuntou a un novo grupo de músicos aínda co nome The Lemonheads, entre os que estaban os seus vellos amigos John Strohm e Murph (ex-Dinosaur Jr). Con eles editou un novo álbum titulado Car Button Cloth.
A banda fixo unha xira con éxito en 1997 e realizou o seu último concerto no Reading Festival, despois do cal Dando desapareceu da vida pública. Atlantic editou The Best Of The Lemonheads en 1998.
Carreira en solitario
Mentres estaba en Sydney con Nic Dalton e Tom Morgan, Dando traballou con varios artistas do selo Half A Cow e fixo algunhas aparicións nalgúns dos seus álbums.
Dando gravou un dueto con Juliana Hatfield para o álbum de 1999 Return of the Grievous Angel: A Tribute to Gram Parsons, interpretando o tema "$1000 Wedding".
Comezou a facer aparicións públicas a finais do ano 2000 cantando con Blake Babies e ralizando algúns concertos acústicos. Comezou unha xira acústica por todo o mundo a principios do ano 2001, conseguindo boas críticas e renovando o interese pola súa discografía pasada. Tocou con Ben Lee e Ben Kweller, tocando varios temas novos e recuperando novamente a confianza.
Eses concertos levaron á primeira edición de Dando en solitario, Live at the Brattle Theatre, que foi lanzada en Australia no ano 2001. Ademais de varias cancións dun concerto en Cambridge, o álbum inclúe un segundo disco con versións de cancións country.
Dando cantou as segundas voces no tema "Long Way Down" de Mary Lorson aparecido no seu traballo do 2002 Tricks for Dawn.
En marzo do 2003, finalmente editou o seu primeiro álbum de estudio en solitario, Baby I'm Bored, con boa acollida por parte da crítica e que chegou a entrar no top 40 de álbums británico.
Ademais de ser convidado no retorno de MC5, de escribir cancións con The Dandy Warhols, de colaborar co músico de bandas sonoras Craig Armstrong, e de conseguir dous CDs de tributo feitos polos seus seareiros a través da súa páxina web, Dando fixo bastantes concertos, incluíndo a interpretación do álbum completo It's a Shame About Ray como parte do festival Don't Look Back organizado por All Tomorrow's Parties.
Regreso de The Lemonheads
No ano 2005, Dando elaborou unha nova formación para The Lemonheads, con Karl Alvarez e Bill Stevenson (coñecidos polo seu traballo con The Descendents) e asinou un contrato con Vagrant Records. Editou un novo álbum coa banda titulado The Lemonheads en setembro do 2006, producido por Stevenson. Dende entón, Dando (xunto coa súa nova formación de xira composta por Vess Ruhtenberg e Devon Ashley de The Pieces) tocaron polo Reino Unido, Europa, Australia e Norteamérica con bandas como Vietnam e Hymns.
Un álbum de versións, Varshons, foi lanzado nos Estados Unidos o 23 de xuño do ano 2009, sendo ata o de agora a última edición da banda.
GRES Aliança
O Grêmio Recrativo Escola de Samba Aliança é unha escola de samba da cidade de Joaçaba.
Xurdiu da necesidade de crear unha asociación carnavalesca na cidade, para facer fronte ás outras dúas xa existentes e que chegase a honrar e elevar o nome da cidade. Entón, o día 7 do mes de outubro de 1994, naceu e foi rexistrado, as cores verde e branco, tendo como símbolo a pomba branca coa paz. A escola posúe o seu barracón, pista e sede social. Hoxe ninguén máis dubida da capacidade da escola facer grandes desfiles. Ao longo dos anos conquistou seis campionatos e seis vice-campionatos. Unha das súas características principais é o luxo das súas fantasías e alegoría. É común tamén a presenza se artistas globais nos seus desfiles. O seu nome é unha alusión a alianza entre os barrios que se uniron para fundar a escola en 1994. Tricampeón en 2005, 2006 e 2007, perdeu a hexemonía en 2008, quedando en 3º lugar no desfile. A súa acción foi titulada "Um Beijo Por um Queijo". Contou con Paulinho Mocidade como tirador de samba, coñecido como o "Incendiario da Sapucaí".
Historia
A prefectura de Joaçaba pretendía volver a apoiar o Entroido na cidade, para iso foron feitos contactos con lideranza das Asociacións de barrios que participaban gincanas interbairros e como bloques no entroido. Os barrios Flor da Serra e Cruceiro do Sur uníronse e foron para a avenida co nome de Unidos do Floresul. Mesmo con enormes dificultades a escola foi campioa do entroido de 1993 con la trama “O Verde Vale da Alegría”, que trataba de desbravadores, colonizadores, da estrada de ferro, o desenvolvemento e ata do propio entroido. As fantasías cofeccionadas con materiais simples e barato daban énfase nas cores azul e amarela representando os barrios Cruceiro do Sur e Flor da Serra. Para o entroido de 1994 uníronse máis tres barrios e a escola mudou o nome a Unidos do Vale. O enredo escollido foi “No Reino da Fantasia” que facía unha sátira aos acontecementos políticos. Aínda sen gañar o título a escola fixo moito éxito e así en outubro de 1994 foi rexistrado o xurdimento do Grêmio Recreativo Escola de Samba Alianza. O nome fai unha homenaxe aos cinco barrios que se uniron para formar a escola. Aínda en 1994 o empresario Carlos Fett e os seus irmán Luiz e Izabela foron convidados a formar parte da escola como os seus patronos. Nunha primeira reunión decidiu-se trama 1995: unha homenaxe a artista plástica Jussara Duarte, por proposta do propio Carlos. Nesta mesma reunión decidiuse polas cores verde, resultado da fusión natural de azul e amarela da antiga Floresul, e negro, cor predominante entre os barrios que deron orixe a Unidos do Val, e tamén a elección da pomba como símbolo. Hoxe a Alianza trae no seu escudo oficial unha pomba branca coa paz cunha alianza no bico, e na súa cabeza unha coroa con cinco estrelas, unha para cada barrio que deu orixe a asociación.
As Penelas, Borraxeiros, Agolada
As Penelas é un lugar da parroquia de Borraxeiros, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Lucas Biglia
Lucas Rodrigo Biglia, máis coñecido como Lucas Biglia, nado en Mercedes, Buenos Aires, o 30 de xaneiro de 1986, é un futbolista arxentino que xoga como medio defensivo para o Fatih Karagümrük da Süper Lig turca. Foi internacional coa.
Ligazóns externas
‎
Isuntza Arraun Elkartea
O Isuntza Arraun Elkartea é un club de remo da localidade de Lekeitio, Biscaia (Euskadi). En 2010 competía no Grupo 1 da Liga ARC. O club foi fundado en 1977 e recibe o nomee da praia de Isuntza do concello vasco. En 2003 foi unha das traiñeiras fundadoras da Liga ACT, na que permaneceu ata o 2005, cando finalizou na penúltima praza da clasificación e descendeu á Liga ARC.
Óscar Alzaga
Traxectoria
Licenciado en Dereito, avogado mercantilista e catedrático de dereito político, pola súa actividade política foi confinado no concello de Cuevas de Ágreda (Soria) no ano 1969.
Foi un dos fundadores da UCD, deputado no Congreso dos Deputados (1978-1982), e un dos responsables do afundimento da UCD ó fundar o Partido Demócrata Popular no ano 1982, aliado de Alianza Popular co que formou Coalición Democrática. Foi deputado con ela entre os anos 1982 e 1986, ano no que o PDP rompeu os seus acordos con AP e Alzaga renunciou ó seu escano, e tralos malos resultados do seu partido retirouse da política.
Vincent (filme)
Vincent é unha curtametraxe de stop motion escrita, deseñada e dirixida por Tim Burton e Rick Heinrichs que foi estreada en 1982. Curtametraxe de culto narrada por Vincent Price na versión orixinal.
Sinopse
Vincent Malloy soña obsesivamente con ser o actor Vincent Price e as súas desexos provocan a preocupación da súa nai. A súa mente, que non distingue xa o mundo real do mundo das súas fantasías, vive absorta na encarnación dos diversos papeis do seu admirado actor, especialmente aqueles inspirados na obra do escritor Edgar Allan Poe. Todo iso fai nacer nel unha escura concepción da vida, que o converte nun ser solitario e marxinal.
Thomas Young
Thomas Young, nado en Milverton o 13 de xuño de 1773 e finado en Londres o 10 de maio de 1829, foi un científico inglés, que destacou nos campos da física e a lingüística.
Traxectoria
Foi o máis novo dos dez fillos dunha familia de cuáqueros. Á idade de catorce anos comezou estudos de grego e latín e posteriormente chegou a dominar o francés, o italiano, o hebreo, o caldeo, o siríaco, o árabe, o persa, o turco e o amhárico. Comezou estudos de medicina en Londres en 1792, mudándose pouco despois a Edimburgo (1794) e a Göttingen (1795) onde obtivo o grao de doutor en física en 1796. Entre 1801 e 1803 foi profesor de física na Royal Institution, pero renunciou a este cargo para que as tarefas docentes non interferisen coa súa actividade médica. O 1802, foi nomeado secretario externo da Royal Society, institución da que o elixiran fellow en 1794.Morreu en Londres o 10 de maio de 1829.
Obra científica
miniatura|Mathematical elements of natural philosophy, 2002
Como físico
Young é coñecido polas súas experiencias de interferencia e difracción da luz, demostrando a natureza ondulatoria desta. En 1801 fixo pasar un raio de luz a través de dúas fendas paralelas sobre unha pantalla, que xeraron un patrón de bandas claras e escuras e non simplemente dúas raias claras, o que demostraba a natureza ondulatoria da luz (ver «experimento da dobre fenda»). Young tamén realizou estudos de materiais, propoñendo unha medida da rixidez de diferentes materiais coñecida hoxe como módulo de Young. Foi tamén o fundador da óptica fisiolóxica: en 1793 va explicou a maneira na que o ollo acomoda a vista a diferentes distancias segundo o grao de curvatura do cristalino e en 1801 describiu o defecto óptico coñecido como astigmatismo.
Como lingüista
Nun campo de investigación completamente diferente, Young foi un dos primeiros investigadores en traballar no desciframento dos xeroglíficos exipcios. En 1814 traducira por completo o texto en demótico da pedra de Rosetta e poucos anos máis tarde avanzara bastante no coñecemento do alfabeto xeroglífico. En 1823 publicou unha obra sobre os seus descubrimentos en materia de escritura e cultura exípcias. Malia ter dado Young pasos moi importantes non deu determinado o valor dobre de moitos símbolos (á vez como ideograma e como fonograma), que pouco despois conseguiría Jean-François Champollion. Algunhas das conclusións de Young apareceron tamén no artigo sobre Exipto que escribiu en 1818 para l'Encyclopædia Britannica.
Alexandre III, papa
Rolando Bandinelli, nado en Siena e finado en Civita Castellana o 3 de agosto de 1181, foi Papa da Igrexa católica desde 1159 co nome de Alexandre III.
Traxectoria
Estudou Dereito Canónico na Universidade de Bologna, e impartiu esta materia en Bologna e Pisa. Escribiu a Stroma ou Summa Magistri Rolandi, un dos primeiros comentarios sobre o Decreto de Graciano.
En outubro de 1150 foi nomeado por Uxío III cardeal-diácono de San Cosme e Damián; despois foi nomeado cardeal-legado de San Marcos. Nesa época escribiu Sentencias, baseadas na Introductio ad theologiam de Pedro Abelardo. En 1153 foi nomeado chanceler da Igrexa, erixíndose como dirixente dos cardeais opostos ao Emperador Frederico Barbarroxa, elixido en 1152, e que pretendía estender o seu imperio por toda Italia. Así comezaba a batalla polo dominium mundi.
O 7 de setembro de 1159 Rolando foi elixido sucesor de Hadrián IV, e aceptado sen reservas pola maioría das monarquías católicas. Porén, unha minoría de cardeais pro-xermánicos elixiron ao cardeal Ottaviano de Monticelli, coñecido como o antipapa Vítor IV. Ao igual que os seus sucesores Pascual III (1164-1168) e Calisto III (1168-1178) obtivo o apoio do Emperador Barbarroxa e dos estados controlados por el.
En 1160 Vítor IV foi recoñecido como Papa no sínodo de Pavía. Alexandre III viuse obrigado a exiliarse e fuxiu a Francia, permanecendo en Sens até o 23 de novembro de 1165, cando regresou a Roma, se ben tivo que volver marchar de inmediato trala chegada á cidade do Emperador, que en 1166 se fixo coroar polo antipapa Pascual III.
A partir de 1167 Alexandre III refuxiouse sucesivamente en Gaeta, Benevento, Anagni e Venecia. Volveu a Italia apoiado pola Liga Veronesa e, aproveitando as dificultades ás que tiña que facer fronte o emperador, organizou a Liga Lombarda que acrecentou o seu poder ao unirse á Liga Veronesa e combater ao Emperador, que estaba enleado nunha serie de campañas polo norte de Italia. Na batalla de Legnano (1176), Barbarroxa foi derrotado e obrigado a asinar a paz de Venecia, en 1177.
O Emperador tivo que recoñecer a Alexandre III como Papa lexítimo e devolver á Santa Sé os territorios ocupados; en consecuencia, o Papa levantou a excomuñón que pesaba sobre el desde 1160. O 12 de marzo de 1178, Alexandre III regresou de novo a Roma.
En marzo de 1179 Alexandre III convocou o Concilio de Letrán III, recoñecido polo catolicismo como o undécimo Concilio Ecuménico. Alexandre conseguiu que fosen aceptadas algunhas das súas proposicións. Entre elas, para evitar os posibles cismas, estableceuse que a elección do Papa debía ter o apoio de polo menos dous terzos dos cardeais.
Este sínodo iniciou o apoxeo do poder de Alexandre III, que ademais de obrigar a Barbarroxa a recoñecelo como Papa, humillou a Henrique II de Inglaterra ao tomar partido, no seu enfrontamento, por Thomas Becket, arcebispo de Canterbury. Confirmou o dereito á coroa de Afonso I de Portugal e, no seu exilio, gozou da protección e o favor de Luís VII de Francia. Non obstante, pouco despois de clausurarse o sínodo, a nobreza romana obrigou a Alexandre III a deixar a cidade, á que non volvería xamais.
Alexandre III levou a cabo unha serie de reformas no interior da Igrexa e fortaleceu a autoridade pontificia. Canonizou a Thomas Becket (1173), Bernardo de Claraval (1173) e a Eduardo o Confesor (1161).
As Profecías de San Malaquías refírense a el como "Ex ansere custode".
Relación con Galiza
No ano 1163 o abade Sancho, do Mosteiro de Santa María de Montederramo, recibiu unha bula do papa Alexandre III pola que acolle ao mosteiro baixo a súa protección e amparo.
Urbano Losada
Urbano Losada Martínez, nado na Coruña o 13 de xuño de 1902 e finado na mesma cidade o 14 de xullo de 1974, foi un médico galego, pioneiro no uso da lingua galega na ciencia.
Traxectoria
En 1928 licenciouse en medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Especializouse en xinecoloxía e exerceu na súa cidade natal, colaborou coa beneficencia municipal e foi tamén inspector de sanidade. Membro numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia dende 1963 o seu discurso Divagando en torno a la Medicina: Una lectura publicouse na revista Galicia Clínica.
Participou nas Irmandades da Fala e no Seminario de Estudos Galegos e colaborou en A Nosa Terra, El Momento e Nós. Leu o seu discurso de ingreso na sección de bioloxía do SEG o 6 de marzo de 1926 co título Superstición, suxestión e meiciña. Parte do discurso publicouna a revista Nós no número de maio co título A espiritada de Moeche e o poseso Antón Ramilo.
Montes da Fonsagrada
miniatura|Montes da Fonsagrada. Os montes da Fonsagrada son un conxunto montañoso formado por cadeas montañosas como Serra do Hospital, Serra do Muradal, Serra de Follabal, Serra de Fontecuberta, Serra de Liñares, Serra do Corno do Cervo e Serra de Envernal. Conta con espazos naturais de especial interese como os bosques mixtos da Veiga de Logares, a Braña de San Cibrán, os carballais de Alto Rodil, carballais do río Allonca, carballais de Santestebo, o val do río de Baos e os carballais, bidueirais e faiais do val de Piñeira. Por eles sucan ríos da importancia biolóxica do Rodil e do Navia e Suarna. Agás o Bosque de Carballido, carecen de protección medioambiental.
Marta
A marta (Martes martes) é unha especie de mustélido carnívoro europeo duns 25 centímetros de altura e 50 dende a cabeza ata o arranque da cola, que ten preto de 30 cm.
Características
Un exemplar adulto pesa ao redor dun quilogramo e medio. Posúe unha cabeza pequena, un fociño agudo, un corpo delgado, patas curtas e pelame espeso e suave, máis escuro polo lombo que polo ventre.
Os seus hábitos son nocturnos, adoitan vivir nas árbores e aliméntanse de pequenos mamíferos, pequenas aves, insectos e ras. Tamén comen algúns froitos e ovos de paxaros. Asemade as martas son presas das aguias e dos raposos. Non obstante, o seu maior inimigo é o home, que a aprecia pola súa fina pel. En cativerio viven ata 18 anos, mentres que a súa vida silvestre apenas supera os catro anos. Chegan á súa madurez sexual aos dous anos. As súas crías adoitan nacer en marzo ou abril, logo dun período de xestación de ao redor dun mes. O seu peso ao nacer é de aproximadamente 30 gramos.
Kaolack
Kaolack é a capital da rexión de Kaolack, no Senegal. A súa poboación é de 150.961 habitantes (1988) e é o centro administrativo e comercial da rexión. Kaolack é un porto sobre o río Saloum,onde se comercia con maní, peles, cervexas e peixe. Prodúcese sal en salinas próximas á cidade. O ferrocarril entre Dakar e o río Níxer pasa pola cidade.
Logares
Co topónimo Logares podemos referirnos a:
Praga (homónimos)
Praga ou Praha pódense referir a:
Manuel Colmeiro
O nome de Manuel Colmeiro pode referirse a:
Blur
Blur é unha banda de rock formada no ano 1989 en Londres. A súa formación estivo composta por Damon Albarn (voz), Graham Coxon (guitarra), Alex James (baixo) e Dave Rowntree (batería). Graham Coxon abandonou a banda en 2002 antes da saída do seu último álbum polo momento, Think Tank. Despois dunha xira sen Coxon no 2003, a banda non volveu gravar nin realizou máis directos, adicándose os seus membros a distintos proxectos por separado.
No ano 2009 Blur volvería a reunirse, con Coxon tamén na formación, realizando unha serie de exitosos concertos. Nos anos seguintes publicaron varios sinxelos e recompilatorios, e xiraron internacionalmente. En 2012 o grupo recibiu un premio Brit pola súa destacada contribución á música. O día 27 de abril de 2015 Blur publicou o seu primeiro álbum en 12 anos, The Magic Whip.
Historia
Blur naceu a finais dos anos 80 baixo o nome de Seymour cunha sonoridade non moi distante a das bandas que dominaban a escena británica da época. Era unha mestura do rock psicódelico e danzante de The Stone Roses e afíns coas guitarras e a introspección de bandas como My Bloody Valentine, que facía o estilo "shoegazer" (unha postura tímida no escenario que se caracteriza pola case inercia dos integrantes, que moitas veces mal encaraban o público e mantiñan o ollar para abaixo, de aí "shoegazer"). Pero co devir da súa carreira Blur desenvolveu o seu propio estilo, rescatando elementos da música británica, e liderou unha verdadeira renovación no rock inglés, o chamado britpop, reafirmándose como unha das máis importantes bandas da década.
Formado por Damon Albarn, Graham Coxon, Alex James e Dave Rowntree, a traxectoria do grupo comezou co nome Seymour en 1989. Despois dalgúns concertos e da primeira demo, a banda asinou coa discográfica Food Records, unha subsidiaria da EMI. A única esixencia da discográfica foi o cambio do nome da banda, eles ofreceron unha lista de onde foi escollido o nome Blur'. Xa como Blur, a banda parte para unha pequena xira por Inglaterra, rematando en xullo de 1990 en Londres. Cando esta rematou, Blur entrou no estudio para gravar algunhas cancións, de onde saíron tres para o sinxelo She's So High, lanzado en outubro.miniatura|200px|[[Damon Albarn, líder de Blur]]
She's So High tivo un éxito relativo nas listas, chegando ao número 48 en Inglaterra, facendo que a banda entrase novamente en xira. A segunda sesión de gravacións faise en decembro. As gravacións foron bastante problemáticas nun principio, as dúas cancións escollidas para seren o segundo sinxelo, "Close" e "Bad Day" non funcionaban. A salvación chegou co nome de Stephen Street, produtor bastante coñecido polo seu traballo con The Smiths, e máis tarde, por traballar co propio Blur e con The Cranberries. Stephen vira o vídeo de "She's So High" na televisión e amosou interese por traballar con Blur. Con Stephen Street son gravadas dúas cancións máis, "Come Together" e "There's no Other Way", que acabou sendo o segundo sinxelo, lanzado en abril de 1991.
Desta vez, a crítica rendeuse a Blur, a canción gaña as radios, a banda preséntase no famoso programa Top of the Pops da BBC por primeira vez, e "There's no Other Way" acaba chegando ao número 8 nas listas. En xullo comezan as gravacións do primeiro álbum, tamén con Stephen Street. O disco foi intitulado Leisure e contaba coas cancións dos dous primeiros sinxelos.
Leisure
O álbum foi lanzado en agosto en Inglaterra, e unhas semanas máis tarde nos Estados Unidos pola discográfica SBK. Debido ao éxito de "There's No Other Way", o disco chegou á sétima posición da lista inglesa, pero a reacción da crítica xa non foi a mesma. Leisure foi moi comparado ás outras bandas da época, como Soup Dragons, Jesus Jones e Inspiral Carpets, mentres algúns críticos afirmaban que o son da banda era "fabricado".
Entre os integrantes da banda, o descontento coa sonoridade de Leisure foi aínda maior e Blur pasaría a concentrarse na reinvención da súa música. En setembro eles xa estaban no estudio e durante un concerto en outubro presentaron por primeira vez a innovadora "Popscene", claramente un paso adiante do material gravado en Leisure.
Pero pouco a pouco, o interese dos volubles medios británicos xa non estaba con Blur. A principios de 1992 só se falaba de Suede en Inglaterra. O son de Suede, inspirado no glam rock de David Bowie na década dos 70, impresionou a todos, mentres Blur aínda era asociado ao rock psicodélico post-Stone Roses, un movemento que morría pouco a pouco.
En marzo é lanzado o sinxelo de "Popscene". Hoxe en día é considerado un clásico, e segundo moitos foi o inicio de britpop, aínda que no seu momento non se lle prestou moita atención. Pero o prestixio estaba decaendo debido a algúns malos concertos, con algúns dos seus membros completamente embriagados no escenario. O sinxelo non pasou do número 32 nas listas.
Modern Life is Rubbish
"For Tomorrow", o primeiro sinxelo do novo disco, chegou ao número 28 e o álbum non pasou do número 15, a pesar de que as críticas foron razoablemente positivas. Blur presentaba un son completamente renovado e distante de calquera comparación con outras bandas da época. O novo Blur relembraba influencias de bandas dos anos 60, principalmente The Kinks, volvendo ao rescate de elementos esencialmente ingleses. Como compositor, Damon Albarn distanciábase completamente do "shoegazing" dos primeiros tempos, con letras e temáticas máis directas con varias referencias e comentarios sobre a sociedade británica.
O segundo sinxelo, "Chemical World" chegou ao número 15. A banda volveu ás xiras e fixo unha presentación durante o Reading Festival. O interese por Blur volvía a medrar e en agosto, apenas tres meses despois do lanzamento de Modern Life Is Rubbish, a banda comezou a compoñer cancións para o seu terceiro disco.
En outubro foi lanzado o último sinxelo de Modern Life is Rubbish, "Sunday Sunday", e en decembro a banda entrou no estudio novamente. No mes seguinte, o novo disco xa estaba listo.
Parklife
En febreiro foi lanzado o sinxelo de "Girls & Boys", como unha previa do novo álbum Parklife. O sinxelo tivo un enorme éxito e abriu o camiño para o lanzamento do álbum en abril, o primeiro de Blur en chegar ao número 1 en Inglaterra. Parklife estivo máis dun ano entre os 20 máis vendidos no Reino Unido e tivo tres hits máis, "To The End", "Parklife" (que contaba coa participación de Phil Daniels, o actor da ópera-rock de The Who Quadrophenia) e "End of a Century".
A finais de ano, Parklife era escollido como o mellor disco do ano por varias revistas. En xaneiro de 1995 a banda recibe os premios de mellor banda, mellor disco, mellor sinxelo e mellor vídeo no Brit Awards (o equivalente inglés aos Grammy). Blur definitivamente era a banda número un de Inglaterra, e os seus integrantes, principalmente Damon, convertéronse en celebridades.
O éxito de Blur abriu o camiño para unha serie de bandas como Pulp, Supergrass, Elastica e principalmente de Oasis. Oasis tivo un excelente ano en 1994 cando lanzou o seu disco de estrea Definitely Maybe e se converteu nunha das bandas máis prometedoras de Inglaterra; o suficiente para que os medios lanzasen unha verdadeira guerra entre Blur e Oasis.
Blur pasou a metade de 1995 traballando no seu novo disco, The Great Escape, e facendo algúns concertos esporádicos. En agosto lánzase o primeiro sinxelo de The Great Escape, da canción "Country House". Por iniciativa da discográfica, o lanzamento de "Country House" foi atrasado nunha semana para coincidir co lanzamento de "Roll With It", o novo sinxelo de Oasis. Blur saíu vencedor da batalla, "Country House" ficou no primeiro lugar nas listas. A Flood e a EMI fixeron unha festa para conmemoraren o feito, pero a "guerra" con Oasis non agradaba á banda, principalmente a Graham Coxon, o que levou a algúns desentendementos internos en Blur.
The Great Escape
De feito, cando The Great Escape foi lanzado, a crítica recibiu o disco con moitos eloxios e as vendas foron excelentes. O disco tiña a sonoridade de Parklife levada ás últimas consecuencias, cunha boa produción e a mesma temática, centrada en personaxes irónicas como "Ernold Same", "Dan Abnormal" e "Charmless Man", das cancións do mesmo nome. O disco tamén tiña grandes hits, como "Country House", "The Universal" e a propia "Charmless Man" e ata entón foi o disco con máis éxito de Blur nos Estados Unidos, vendendo preto das 120.000 copias.
En xuño de 1996 eles tocan o último concerto daquel ano en Dublín, Irlanda, onde tocan por vez primeira as cancións "Song 2" e "Chinese Bombs". Eses temas eran un sinal de que Blur se estaba reinventando novamente. As cancións foron compostas despois dun encontro entre Damon e Stephen Malkmus de Pavement. Após o concerto a banda foi a Islandia, onde iniciaron as gravacións do seu quinto disco. Durante o tempo que estiveron en Islandia, a relación entre os integrantes da banda mellorou sensiblemente. En decembro de 1996, Blur volveu a Inglaterra, onde gravou o último tema do novo disco, que foi lanzado en febreiro de 1997.