cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elfrida Andrée
Traxectoria
Tras graduarse solicitou, como muller, un permiso especial do goberno para optar a un posto como organista, mais a súa solicitude foi rexeitada polo arcebispo Henrik Reuterdahl, un deputado conservador. Elfrida escribiulle ao seu pai en Visby:"As mozas somos oprimidas en todos os sentidos. Ademais de converterse en costureiras ou mestras, o espectáculo é a única ocupación aberta para nós. Quero traballar e perseguir un obxectivo, mais que se debe facer cando hai un campo tan pequeno no que traballar?"Case ao mesmo tempo, a súa mestra de órgano contratáraa como organista na igrexa de St James, Estocolmo, mais o clero non a deixou tocar, alegando que "ver a unha muller no tallo do órgano [sería] indecoroso e perturbador''. Ademais, San Pablo dixo: ' As mulleres deben calar no templo'. ( ICor 14, 34-35).
En 1861, con 20 anos e tras estes incidentes, ela e o seu pai axudaron, a través da correspondencia e as discusións cos deputados, a lograr un cambio na lei que lles permitiu ás mulleres exercer de forma fixa como organistas. Dous anos máis tarde axudou a deseñar outro cambio lexislativo mediante o cal as mulleres podían ser empregadas como operadoras de telégrafos. En 1861 comeza a exercer o seu oficio en Estocolmo.
Ao redor de 1870, influída polo filósofo inglés John Stuart Mill, formulou o seu lema: "a elevación da muller". Durante a súa vida produciuse certamente unha 'época de emancipación' para a muller en Suecia. No seu nacemento en 1841, as mulleres practicamente non tiñan ningún dereito. En 1929, o ano da súa morte, a posición financeira e legal deste colectivo cambiara radicalmente, abríuselles un rango máis amplo de emprego e obtiveran o dereito a voto.
Traxectoria profesional
En 1860 comezou os seus estudos de composición con Ludvig Norman. En 1861 obtivo o seu diploma cun amplo currículo e un grande expediente. Aos 24 anos, Elfrida Andrée compuxo un quinteto de piano que a elevou á elite entre os compositores suecos, un estrato que era completamente de homes.
Elfrida Andrée ben podería haberse estabelecido en Gotemburgo, tocando na catedral e participando da vida social da cidade, mais tiña ambicións máis elevadas. Os seus primeiro tropezos no mundo de homes da época veu coa interpretación da súa primeira sinfonía, en do maior, en Estocolmo durante o inverno de 1869. Escribiu no seu diario que o traballo se representou no teatro de Hammars e que ela cría que os músicos tocaran "mal á mantenta". Ela e a súa irmá Fredrika marcharon cando comezou o último movemento e os primeiros violíns ían un compás por detrás do resto da orquestra. Elfrida estivo enferma durante tres días despois "deste delirio musical". O crítico Wilhelm Bauck golpeouna por completo, declarando que a composición estaba por baixo da "imperfección". A súa recensión finalizou: "Nótese esta verdade dourada: a orixinalidade desta peza consiste na invención, non de formas anormais, senón de formas horríbeis".
A familia Andrée conmoveuse con estes comentarios, e Andreas pensou que Elfrida debería limitarse a escribir cancións e pequenas obras para piano. Mais ela pensou diferente. Na correspondencia que seguiu escribiu:" Cantas veces non sentín resentimento cando se escribiu ou dito, e sinceramente, que non se poden mencionar nomes femininos onde se trata dunha composición musical seria. [...] Non serán pequenas cancións as primeiras en ser vistas de min, por cancións, de feito belas cancións, hai moitos dos meus parentes que escriben. A música de cámara funciona [...] agora é o comezo que desexo. Sería máis fácil arrincar unha peza da rocha que arrincarme a miña idea ideal: a elevación da muller!  "O verán seguinte, en 1870, ampliou os seus estudos de composición e instrumentación en Copenhague co compositor danés Niels Gade. Tras ensinarlle moitas das súas composicións, esta frutífera relación motivou moito a Elfrida, que escribía nunha carta ao seu pai: "Quero seguir avanzando, quero ser realmente útil e quero converterme en algo máis do que son!" e a partir de 1871 empezou a súa colaboración coa Orquestra de Gotemburgo, que interpretou moitas das súas composicións sinfónicas ata que, no mes de maio de 1879, a orquestra se disolveu debido a unha crise económica.
En 1880 recibiu o segundo premio de composición como recoñecemento nun concurso celebrado en Bruxelas. Ao redor desta data, Elfrida Andrée xa era unha figura moi coñecida na escena artística sueca, e algunhas das súas mellores composicións datan desta época.
Xunto á súa amiga e dramaturga Selma Lagerlöf escribiu unha ópera chamada Fritiof Saga, en 1898, que non conseguiu gañar un concurso que fixese que esta se estrease na Ópera Real de Estocolmo. Con todo, Andrée extraeu finalmente desta ópera unha suite orquestral moi coñecida dentro da súa produción musical.
Tamén compuxo 3 sinfonías e importantes obras de música de cámara, ademais dun bo número de obras como pezas para piano e órgano, misas corais en sueco, cantatas e diversas cancións. Diversos exemplos son un cuarteto para piano en la menor (1870) e un quinteto para piano en mi menor (publicado en 1865), un trío para piano en sol menor (1887) (e outro publicado postumamente en dó menor), un cuarteto de corda en re menor do ano 1861 e outro en la maior. Pezas para violín (incluíndo diversas sonatas) e para piano.
Nas últimas obras, escritas despois de 1890, o estilo de Elfrida Andrée cambia. A sinfonía de órgano en si menor (1890) tardou moito tempo en xestarse. Unha primeira versión da mesma xa se realizou en 1871, probablemente inspirada nas sonatas de órgano de Felix Mendelssohn. Dez anos despois, en 1882, interpretou unha versión revisada nun concerto no Crystal Palace de Londres. Unha breve viaxe a París no verán de 1882 engadiu reminiscencias da música francesa ao seu repertorio. Os traballos de Guilmant, Widor e Saint-Saëns figuraban regularmente nos seus programas e, baixo a inspiración da música francesa, terminou ao fin a sinfonía de órgano. Hai catro movementos, con esta influencia e atmosfera francesa presentes desde o principio. O segundo movemento lembra o estilo de Mendelssohn, moi influente para Andrée, mentres que o terceiro é suavemente sentimental e o cuarto de grandeza e exaltación gala.
Desde mediados da década de 1920 en diante, Elfrida Andrée retirouse do seu posto na catedral. Foi no órgano onde atopou unha saída para os seus soños artísticos e emancipatorios, e nunca esqueceu o debate parlamentario nos días da súa mocidade. En 1905 consagrouse un novo órgano catedralicio que tiña un soprador eléctrico. Agora podíase prescindir dos tratantes de fols, e Elsa Stenhammar lembra que Andrée a miúdo perdía a noción do tempo e permanecía sentada no órgano até altas horas da noite. Nunha desas ocasións, sendo capaz o órgano de dar renda solta aos seus sentimentos máis íntimos, e despois de que os últimos ecos se apagaron, ela exclamou: 'Pablo, pequeno, aí o levas!' (tradución aproximada do sueco ”Där fick du, lille Paulus!” Burla cara ao apóstolo San Pablo lembrando as limitacións impostas polo clero anos antes).
Á súa morte, en 1929, as súas composicións xa foran en parte esquecidas. Mais desde a década de 1980 volveron a popularizarse no seu país. Os manuscritos das súas obras están conservados en Biblioteca Pública de Estocolmo.
Elfrida Andrée e a "elevación da muller"
Elfrida nunca esqueceu a loita pola súa profesión. 'A elevación da muller' seguiu sendo a súa consigna até o día da súa morte, aínda que non todas as mulleres compartiron esta opinión.
En Londres, en 1882, coñeceu a soprano Jenny Lind (1820-1887), que entre outras cousas consideraba que as mulleres eran incapaces de tratar cunha orquestra. Elfrida Andrée apresurouse a mostrar a súa sinfonía ao marido de Jenny, o director Otto Goldschmidt. Mentres o estaba facendo, Jenny, de pé xunto a el, rumoreou: "É posíbel que sexa correcto para todos os instrumentos?" "Si, certamente, certamente", respondeulle. A pianista e compositora norueguesa Agathe Backe Grøndahl tamén se mostrou pouco entusiasta con respecto á escritura orquestral e declarou nunha carta a Elfrida que esta actividade non estaba realmente "no meu xénero, creo".
Como educadora e como examinadora de Kungliga Musikaliska akademien en Gotemburgo, Elfrida instruíu e examinou a moitas mulleres organistas ao longo dos anos. Curiosamente, en 1889 Gotemburgo era a única diocese sueca que tiña organistas mulleres, o que tiña que ver co posto de Elfrida Andrée como organista da catedral. A década de 1880 viu unha crecente oposición ás mulleres como músicos e compositores, o que é paradoxal se pensamos que durante esta mesma década ao nome de Elfrida se uniran outras tres compositoras, a saber, Laura Netzel (1839-1927), a quen axudou a empezar como compositora na década de 1880, Valborg Aulin (1860-1928), que era moi solitaria, e Helena Munktell (1852-1919). A pesar de que estas mulleres viviron a mesma época, houbo grandes diferenzas entre todas. Aulin e Munktell non escribiron nada para orquestra até aproximadamente 1900, e a produción de música de cámara de Laura Netzel só comezou na década de 1890. Elas tres xurdiron moito despois de que Elfrida producise as súas composicións, e ningunha delas deixou as súas pegadas políticas. Elfrida Andrée foi a gran pioneira.
Adam Elsheimer
miniatura|dereita|Adam Elsheimer. Adam Elsheimer, bautizado en Frankfurt am Main o 18 de marzo de 1578 e soterrado en Roma o 11 de decembro de 1610, foi un célebre pintor alemán do século XVII. Polo seu dominio do claro-escuro e a perfección dos seus cadriños, tivo (xunto con Caravaggio) unha carreira fulgurante, cortada por unha morte precoz en 1610, un papel determinante na elaboración da chamada pintura de historia «moderna», superando ambos o manierismo e anunciando o grande estilo barroco do XVII.
Traxectoria
Fillo dun xastre, recibiu a súa formación inicial. entre 1593 e 1598, no taller de Philip Uffenbach en Frankfurt. Despois de deixar a súa cidade natal, chegou a Venecia, onde traballou con Hans Rottenhammer, aprendendo del o gusto polas pinturas sobre cobre. Desa época destaca un cadro da Sagrada Familia con anxos de 1599, conservado en Berlín, que mostran influencias, no uso das cores dos grandes venecianos (Tiziano, Tintoretto e Paolo Veronese).
En 1600 pasou a residir en Roma, converténdose ao catolicismo no 1606. Deste período é a Educación de Baco, agora en Frankfurt, unha paisaxe con figuras mitolóxicas, ligado á concepción manierista da paisaxe da escola holandesa, derivada de Paul Brill.
Nestes mesmos anos interesouse nos contrastes lumínicos que observou nas obras de Caravaggio, e máis nas paisaxes de inspiracións clásicas de Annibale Carracci e do Domenichino, buscando plasmar nas súas obras composicións monumentais, como na paisaxe con Aurora (Herzog-Anton-Ulrich Museum, en Braunschweig). De 1609 data a paisaxe nocturna da Fuga a Exipto (Alte Pinakothek, Múnic).
O nocturno de Filemón e Baucis (Dresden), cun tema tirado das Metamorfoses de Ovidio, está tratado cun ton intimista que outorga vida a un mundo fabuloso, no que os deuses son a aparición concreta do divino.
Sinal de son
Un sinal de son é un sinal analóxico electricamente exacto a un sinal sonoro; normalmente está acoutado ao rango de frecuencias audibles polos seres humanos que está entre os 20 e os 20.000 Hz, aproximadamente (o equivalente, case exacto a 10 oitavas).
Dado que o son é unha onda de presión requírese un transdutor de presión (un micrófono) que converta as ondas de presión de aire (ondas sonoras) en sinais eléctricos (sinais analóxicos).
A conversión contraria realízase mediante un altofalante, que converte os sinais eléctricos en ondas de presión de aire.
Un só micrófono pode captar adecuadamente todo o rango audible de frecuencias, en cambio para reproducir fidedignamente ese mesmo rango de frecuencias requírense dous altofalantes (de agudos e graves) ou máis.
Un sinal de son pódese caracterizar, someramente, pola súa dinámica (valor de pico, rango dinámico, potencia, relación sinal-ruído) ou pola súa composición espectral (ancho de banda, frecuencia fundamental, harmónicos, distorsión harmónica etc.).
Así, por exemplo, un sinal que represente voz humana (sinal vocal) non adoita ter información relevante máis alá dos 10 kHz, e de feito en telefonía tómanse só os primeiros 3.8 kHz. Con 2 kHz basta para que a voz sexa comprensible, aínda que non para recoñecela.
Ouselle, Becerreá
San Cosme de Ouselle é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 81 habitantes (41 mulleres e 40 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o mesmo número de habitantes que no ano 1999. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 71 habitantes, sendo 33 homes e 38 mulleres.
Albert Nobbs
Albert Nobbs é un filme irlandés dirixido por Rodrigo García que foi estreado no 2011. Está baseado na novela The Singular Life of Albert Nobbs de George Moore.
Sinopse
Irlanda, século XIX. Unha muller (Glenn Close) vese atrapada nun triángulo amoroso infrecuente. Disfrázase de home para poder traballar e sobrevivir, pero 30 anos despois está perdida na súa propia prisión.
Ousón, Becerreá
Santo Adrao de Ousón é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o IGE en 2014 tiña 24 habitantes (catorce homes e dez mulleres), seis menos ca en 2004 (dezaseis homes e catorce mulleres) e trece menos ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación.
E.T. the Extra-Terrestrial (videoxogo)
E.T. the Extra-Terrestrial (referido tamén simplemente como E.T.) é un videoxogo de aventuras de 1982 desenvolvido e publicado por Atari, Inc. para a consola Atari 2600. Baseado no filme homónimo, foi deseñado por Howard Scott Warshaw. O obxectivo do xogo é guiar o protagonista epónimo a través de varias pantallas de xogo recollendo tres pezas dun teléfono interplanetario que lle permita contactar co seu planeta de orixe.
Warshaw tiña a intención de que o xogo fose unha adaptación innovadora do filme, e Atari consideraba que acadaría bos números de vendas a causa da súa conexión co filme, que tiña unha gran popularidade en todo o mundo. As negociacións polos dereitos para facer o xogo remataron a finais de xullo de 1982, o que lle deixou a Warshaw só cinco meses e unha semana para desenvolver o xogo a tempo para a súa publicación prevista no Nadal dese mesmo ano. O videoxogo resultante está considerado un dos peores videoxogos publicados e foi un dos maiores fracasos comerciais da historia dos videoxogos. Este fracaso comercial e os efectos que tivo na empresa Atari adoitan citarse como factores contribuíntes na crise norteamericana dos videoxogos de 1983.
Existía unha crenza popular de que como resultado da sobreprodución e devolucións de varios títulos, millóns de copias non vendidas de cartuchos de Atari foran soterradas nun vertedoiro en Alamogordo, Novo México. No ano 2013 fixéronse públicos uns plans para realizar unha escavación que determinaría a certeza dos informes deste soterramento, e en abril do seguinte ano as escavacións realizadas confirmaron que o soterramento incluíra cartuchos de E.T. entre outros títulos de Atari. James Heller, anterior director de Atari que estivera a cargo do enterro orixinal, estivo tamén presente nesta escavación e declarou que houbera uns 728 000 cartuchos de varios títulos soterrados no lugar.
Mecánica de xogo
miniatura|dereita|Esquema da [[interface do xogo]] E.T. é un videoxogo de aventuras no que o xogador controla o alieníxena E.T. nunha perspectiva cenital. O obxectivo do xogo é recoller tres pezas dun teléfono interplanetario. Estas pezas atópanse repartidas ó chou en varias fosas ou pozos. O xogador ten unha barra de enerxía na pantalla, que se reduce cando E.T. realiza calquera acción, incluíndo moverse, teletransportarse ou levitar tras caer nun pozo. Para previr isto E.T. pode recoller doces "Reese's Pieces" que recuperan a barra de enerxía, e que no caso de obter nove outorgan unha peza do teléfono. O xogador pode tamén gardalos para conseguir puntos de bonificación ó finalizar o xogo. Tras conseguir as tres pezas do teléfono, o xogador debe guiar a E.T. cara a unha zona onde poida usalo, o que lle permite chamar ó seu planeta de orixe. Tras realizar a chamada, E.T. precisa chegar á nave espacial dentro dun límite de tempo marcado. Cando E.T. chega ó bosque na zona designada para a chegada da nave, esta aparece en pantalla e recólleo para levalo ó seu planeta. Nese momento o xogo comeza de novo, co mesmo nivel de dificultade, cambiando a localización das pezas do teléfono. A puntuación obtida na primeira rolda acumúlase na seguinte iteración, e o xogo remata cando a barra de enerxía queda baleira.
O xogo divídese en seis ambientes, cada un deles representando unha ambientación diferente baseada no filme. Para completar o obxectivo do xogo, o xogador ten que guiar a E.T. cara ós distintos pozos, onde se atopan as pezas para recoller. Tras recoller cada peza, o xogador pode facer que E.T. levite para saír do pozo. Unha icona na parte superior de cada pantalla representa a zona, e cada unha destas zonas permítelle ó xogador realizar diversas accións. Entre os inimigos están os científicos que queren atrapar a E.T. para a súa observación e un axente do FBI que persegue o alieníxena para confiscarlle unha das pezas recollidas ou os seus doces.
Desenvolvemento
O proceso de desenvolvemento comezou en xullo de 1982, e completouse antes do final do ano. Tralo éxito comercial do filme en xuño de 1982, o CEO da compañía nai de Atari Warner Communications, Steve Ross, comezou as negociacións con Steven Spielberg e Universal Pictures para adquirir a licenza para producir un videoxogo baseado no filme. A finais de xullo, Warner anunciou a súa adquisición dos dereitos en exclusiva para a produción de máquinas arcade e videoxogos para consola baseados neste filme. Malia que os detalles exactos da transacción non se fixeron públicos no anuncio, posteriormente informouse de que Atari pagara entre 20 e 25 millóns de dólares polos dereitos, unha cantidade naquel momento considerada como elevada para unha licenza de videoxogos. O CEO de Atari Ray Kassar declarou nunha entrevista como resposta a que pensaba sobre a realización dun videoxogo baseado en E.T.: "Creo que é unha idea estúpida. Realmente nunca fixemos un videoxogo de acción a partir dun filme". Atari planeou tamén unha máquina arcade baseada na licenza de E.T., pero finalmente foi desbotado por considerarse imposible por mor do pouco tempo dispoñible para o seu desenvolvemento antes da data límite de publicación.
Unha vez finalizadas as negociacións, Kassar chamou a Howard Scott Warshaw o 27 de xullo de 1982 para asignarlle a tarefa do desenvolvemento do videoxogo. Kassar informoulle que Spielberg pedira especificamente que fose el o encargado e que o desenvolvemento precisaba estar finalizado o día 1 de setembro para cumprir o calendario programado de produción de cara ó Nadal. Malia que Warshaw estivera máis dun ano traballando en varios títulos consecutivos (sete meses para Yars' Revenge e outros seis para Raiders of the Lost Ark), aceptou a oferta polo desafío de completar un xogo nun curto período de tempo e pola petición de Spielberg. Warshaw considerou que era unha oportunidade para desenvolver un xogo de Atari 2600 innovador baseado nun filme do seu gusto, "sempre que chegasen a un acordo axeitado". Kassar ofreceulle a Warshaw unha compensación de 200 000 dólares e unhas vacacións pagadas a Hawai polo traballo, e indicoulle que tería que tomar un voo cara ó Aeroporto Internacional San Jose uns días despois para asistir a unha reunión con Spielberg.
Warshaw e outros executivos de Atari presentáronlle este deseño a Spielberg, quen non expresou entusiasmo pola idea. No seu lugar Spielberg pediulles que creasen un xogo semellante ó Pac-Man de Namco. Warshaw cría que este concepto estaba demasiado afastado do deseño de xogo común, polo que seguiu co seu propio concepto de deseño, crendo que así conseguiría capturar o sentimentalismo que vira no filme orixinal. En restrospetiva, Warshaw declarou que a idea de Spielberg podería ter sido máis axeitada. Pasou o tempo restante programando o xogo, mentres que Atari anticipaba un gran número de vendas baseándose na popularidade do filme e na estabilidade da industria dos videoxogos ata aquel momento do ano 1982. Por mor das limitacións de tempo, Atari decidiu non facer probas de audiencia para o produto. Emanual Gerard, xefe de operacións de Warner naquel entón, suxeriu que a empresa estaba baixo unha falsa sensación de seguridade debido ós éxitos das súas publicacións previas, en particular da súa versión para consola de Pac-Man que obtivera un bo resultado comercial malia as críticas negativas recibidas.
Lanzamento
A expectación polo videoxogo de E.T. era alta en 1982, e ese ano foi un regalo de Nadal moi procurado. A comezos de decembro de 1982 o New York Times publicou un artigo no que se dicía que os videoxogos baseados en filmes de éxito, especificamente E.T., se converterían "nunha fonte de ingresos cada vez maior" para a industria dos videoxogos. Inicialmente as tendas pediron máis unidades do que se esperaba vender, pero Atari recibiu un número cada vez maior de cancelacións cando novos competidores entraron no mercado, un evento que a empresa non anticipara. John Hubner e William Kistner de InfoWorld atribuíron as cancelacións a cambios iniciados por Atari nas súas relacións coas distribuidoras. O 1 de novembro de 1982 Atari informara as cadeas de distribución de que os seus contratos foran cancelados e que establecerían tratos exclusivos con distribuidoras seleccionadas. Segundo Hubner e Kistner este feito provocou que moitas tendas cancelasen os seus pedidos, algo que Atari non considerara axeitadamente.
Recepción da crítica
Malia todo o xogo recibiu tamén algunhas críticas máis positivas. Un editor do Miami Herald describiuno como un xogo difícil de aprender a xogar, pero indicou que pagaba a pena dedicarlle o tempo. Kevin Christopher de Vidiot criticou as continuas caídas do protagonista nos pozos, pero indicou que o consideraba "o único fallo nun xogo sobresaínte". Pola súa banda, Arcade Express outorgoulle unha puntuación de 6 sobre 10 en decembro de 1982.
A crítica foi dura coas mecánicas de xogo repetitivas do videoxogo, en particular co sistema de pozos. O escritor Sean "Seanbaby" Reiley criticou tamén esta mecánica, afirmando que "levaba moito tempo" e que era "difícil saír deles sen caer de novo". Trent Ward de Next Generation comentou que este elemento levárao a devolver o xogo á tenda inmediatamente cando o mercara na súa xuventude, e os rapaces que atoparan os xogos no vertedoiro de Novo México desfixéranse dos cartuchos de E.T. xa que, nas súas palabras, "o xogo apestaba... non podías rematalo".
En publicacións máis recentes, unha década trala súa publicación, E.T. recibiu críticas negativas xeneralizadas e adoita cualificarse como o peor videoxogo de tódolos tempos. Reiley considerouno o número un nunha lista dos 20 peores xogos de tódolos tempos no número 150 de Electronic Gaming Monthly. Michael Dolan, editor de FHM, escolleu tamén este xogo como o peor videoxogo de tódolos tempos. Townsend colocou E.T. no máis alto da súa lista dos peores videoxogos, indicando que "ó redor dun terzo da xente á que preguntei indicou este xogo de forma case inmediata, e non é difícil ver por que". GameTrailers cualificou o xogo na segunda posición da súa lista dos "Dez mellores e peores xogos de tódolos tempos".
Legado
E.T. foi un dos primeiros videoxogos producidos baseados nun filme, e GamePro, GameTrailers, e Bowen citárono como a primeira adaptación a videoxogo de baixa calidade dun filme. Patrick O'Luanaigh de SCi Games cualificouno como a historia do desastre máis famoso entre os videoxogos inspirados en filmes dentro da industria dos videoxogos. Describíndoo como un dos "xogos que cambiaron o mundo", GamePro afirmou que E.T. estableceu un estándar de videoxogos de baixa calidade baseados en filmes, comentando que outras distribuidoras adoptaron prácticas de publicidade e produción semellantes en base a licenzas de filmes. A mesma publicación situou o xogo na segunda posición dos "peores videoxogos de filmes de tódolos tempos", citándoo como exemplo de como unha pobre mecánica de xogo pode xerar unha recepción negativa do público para unha licenza recoñecida.
Efecto na industria
E.T. the Extra-Terrestrial adoita citarse como un dos títulos máis importantes da historia da industria dos videoxogos. Earl Paige da revista Billboard afirmou que o gran número de copias non vendidas de E.T. xunto a un incremento na competición do mercado levara ás tendas a pedir programas oficiais de devolucións ás distribuidoras de videoxogos. O xogo está tamén considerado unha das causas da crise norteamericana dos videoxogos de 1983. Cara finais de 1982 Atari comezara a perder o dominio dos videoxogos por mor da aparición de máis competidores no mercado. As malas críticas e a falta dunha estratexia de publicidade que reportase beneficios converteu a este xogo nunha das moitas decisións que levaron a Atari a sufrir unha perda de 536 millóns de dólares en 1983 e deu lugar a súa venda en 1984. GameSpy's Classic Gaming cualificou a E.T. como a peor equivocación de Atari, así como o maior fracaso financeiro na industria dos videoxogos. Reiley comentou que a baixa calidade do xogo fora responsable da fin do ciclo de vida da Atari 2600. Con pouca marxe de tempo trala recepción negativa da crítica do Pac-Man para a Atari 2600, a pobre recepción de E.T. supuxo un impacto negativo na reputación e beneficios de Atari. Nick Montfort e Ian Bogost concordan con esta visión do efecto negativo de Pac-Man e E.T. na reputación da empresa e na reacción da industria. Buchanan cita o xogo tamén como un factor da caída de Atari e da crise de 1983, indicando que o gran número de exemplares non vendido supuxeron unha carga financeira para Atari que levou a empresa á entrar en débeda.
O 7 de decembro de 1982 Kassar anunciou que as previsións de beneficios de Atari para 1982 reducíranse dende un incremento dun 50% ata un 15%. Inmediatamente tralo anuncio o valor das accións de Warner Communications baixou un 35%, dende os 54 $ ata os 35 $, dando como resultado unha perda de 1300 millóns de dólares de valoración de mercado para a empresa. Kassar vendeu 5000 das súas accións de Warner media hora antes do anuncio, o que provocou que fose investigado por uso ilícito de información privilexiada por parte da U.S. Securities and Exchange Commission. Atari tentou recuperar a súa cota de mercado licenciando xogos arcade populares para as súas consolas. Porén, estes xogos non axudaron a deter o declive de Atari, que caeu máis en débeda. En 1983 a empresa reducira o seu número de empregados nun 30% e tiña unhas perdas de 356 millóns de dólares. Outras compañías como Activision, Bally Manufacturing e Mattel tiveron resultados financeiros semellantes por mor do declive da industria naquel entón.
Enterro de videoxogos de Atari
miniatura|dereita|Caixas de E.T. the Extra-Terrestrial e [[Centipede recuperadas en Alamogordo]] En setembro de 1983 o xornal Alamogordo Daily News de Alamogordo en Novo México, informou nunha serie de artigos que entre 10 e 20 camións con caixas, cartuchos e hardware de Atari procedentes do seu almacén en El Paso, Texas foran compactados e soterrados nun vertedoiro da cidade. Este era o primeiro acordo de Atari co vertedoiro, escollido xa que alí estaba prohibida a recuperación de obxectos e o lixo compactábase e soterrábase cada noite. A explicación oficial fornecida por Atari para este soterramento foi que estaba a mudar os seus xogos dende a Atari 2600 cara a Atari 5200, mais posteriormente un traballador anónimo da empresa declarou de forma contraditoria que ese non era o motivo. A historia do soterramento dos cartuchos pasou a ser considerada unha lenda urbana, con moitos escépticos (incluído Warshaw) desbotando os informes do feito.
O 28 de maio de 2013 a Comisión da Cidade de Alamogordo outorgoulle a Fuel Industries, unha empresa canadense, un permiso de acceso ó vertedoiro de seis meses para escavar o sitio do verquido. O 6 de abril, varios restos de E.T. e doutros xogos de Atari foron descubertos durante as primeiras horas das operacións de escavación. O documental titulado Atari: Game Over, publicado en 2014, recolle imaxes destas operacións e da recuperación de varios dos xogos que foran soterrados alí.
Intentos de arranxo do xogo e adaptacións
No ano 2006 Dennis Debro decompilou o xogo e reconstruíuse unha variación do código fonte do xogo. Posteriormente en febreiro de 2013 Neocomputer.org publicou varios arranxos non oficiais para o xogo. Segundo esta web, o infame "bug" de E.T. caendo nos pozos debíase a unha detección de colisións píxel-perfecta, e detallou outros problemas do xogo orixinal arranxados neste parche non oficial.
En outubro de 2013 Internet Archive publicou unha versión para navegador que emprega o sistema MESS, e a finais de 2014 KHAN Games publicou unha adaptación non oficial do xogo orixinal para o sistema da Nintendo Entertainment System con algúns cambios e engadidos.
Wallis, Wallis e Futuna
A Illa Wallis está situado na Polinesia no Océano Pacífico, entre Nova Caledonia e Tahití. Situada a uns 230 km ao nordés de Futuna, que pertence a Wallis e Futuna. A súa capital é Mata-Utu
Xeografía
thumb|left | 430px | Lago Lalolalo
As illas de Wallis consisten nunha illa principal, Úvea (que abarca 77,6 km²), e varias illas de coral. Úvea é un antigo volcán que comezou a afundirse, o que deixa un arrecife de coral e unha lagoa no océano aberto con catro pases dos cales só un é navegable. O seu punto máis alto, o monte Loka, é baixo (151 metros).
Aínda que carece de ríos, a illa está salpicada de lagos de cráter (o que indica unha antiga actividade volcánica), onde o lago de Lalolalo é o máis grande, e que son valiosas reservas de auga doce para a illa
Úvea está situada a 240 km ao nordés de Futuna. Wallis ten un chan volcánico fértil e as choivas son suficientes para impulsar a agricultura.
Historia
Toma o seu nome do Inglés Samuel Wallis que a descubriu en 1767. En 1886, convértese nun protectorado francés.
Administración
Úvea (Wallis) é un dos tres reinos tradicionais de Wallis e Futuna, as outras dúas son a Alo e Sigave nas illas Hoorn (Futuna). O seu capital, Mata-utu, situado na costa leste, é tamén a capital de todo o territorio, Wallis e Futuna. O reino divídese en tres distritos, que se enumeran de norte a sur:
(1) anteriormente chamada Mua
Uvéa Wallis Island Wallis ‘Uvea 'Uvea Wallisön
Little Willie
O Little Willie foi un prototipo no desenvolvemento do carro de combate Mark I británico. Construído no outono de 1915 a instancia do Landships Committee, foi o primeiro prototipo de carro de combate completado da historia. O Little Willie é o tanque supervivente máis vello, conservado como unha das pezas máis importantes do British Bovington Tank Museum.
Iparretarrak
Iparretarrak foi unha organización terrorista abertzale que loitaba pola autodeterminación do País Vasco francés.
Iparretarrak significa "os do norte" en éuscaro, aínda que tamén se emprega como acrónimo da expresión Iparraldeko Abertzaleak, "Patriotas de Iparralde", abreviándose nas siglas IK.
Realizou a súa presentación como organización no mercado de gando Urepele no ano 1972 e cometeu a súa primeira acción armada o once de decembro do ano seguinte. En 1974 comezou a publicar a revista Ildo (camiño). A organización foi declarada ilegal polas autoridades francesas en 1978.
Iparretarrak adquiriu notoriedade especialmente durante o xuízo a Jean Claude Marguirault, Xan en 1980. Nese mesmo ano dous terroristas da organización morreron ó explotarlles unha bomba que pretendían colocar baixo o coche da muller do subprefecto do departamento.
En 1982 - o seu ano de maior actividade con 34 atentados- asasinaron a un policía CRS, os seus atentados teñen consistido xeralmente en ataques con bomba contra instalacións turísticas, intereses de empresas inmobiliarias e dependencias da administración francesa. O seu ámbito de actuación é o País Vasco francés.
En vésperas da visita do presidente francés Françoise Miterrand a Lapurdi en 1984 atentan contra o aeroporto de Biarritz, emitindo un comunicado no que acusaban a dito dirixente de non respectar a cultura e os dereitos nacionais do pobo vasco.
O seu fundador e máximo dirixente, o ex-seminarista Filipe Bidart, foi arrestado pola policía francesa en Boucau o 20 de febreiro de 1988, sendo condenado algúns anos despois pola sala XVI do Tribunal Correccional de París a dúas cadeas perpetuas polo asasinato de tres membros da policía francesa (dous axentes antidisturbios e un xendarme).
Se ben pretenden a independencia de País Vasco, en 1993 apoiaron o borrador a favor dun departamento vasco como primeiro paso dentro da estrutura estatal francesa como instrumento de promoción do éuscaro e a cultura vasca.
En 1998, trala firma dos acordos de Lizarra declararon unha tregua para non entorpecer o proceso.
Relacións con ETA
Aínda que houbo algún intento de fusionarse con ETA, finalmente non terminou xa que moitos dos seus membros vían a ETA con receo por pretender a súa absorción. Acusábase a ETA de ter unha actitude preponderante.
Tamén influíu en que non se unisen o feito de que daquela aínda existía o "santuario francés" para ETA, cousa que remataría de colaborar con IK.
Beacon Explorer C
Beacon Explorer C, tamén coñecido como BE-C e Explorer 27, foi un satélite artificial de Estados Unidos pertencente ó programa Explorer e lanzado o 29 de abril de 1965 mediante un foguete Scout desde Wallops Island.
Características
BE-C foi adicado á investigación da ionosfera terrestre coa finalidade de determinar a cantidade de electróns entre a nave e a Terra. Tamén serviu para facer medicións xeodésicas.
O satélite inicialmente estabilizábase mediante xiro para pasar a estabilizarse nos tres eixos tralo desplegue dos paneis solares usando unha barra magnética que aliñaba o eixo de simetría do satélite co campo magnético local. A información da orientación do satélite proviña dun magnetómetro de tres eixos e duns sensores solares.
A nave non levaba maneira de rexistra-los datos a bordo, polo que se obtiñan cada vez que sobrevoaba unha estación terrestre. O satélite emitía continuamente a 162 e 324 MHz para permiti-la súa localización precisa e facer estudos xeodésicos.
O satélite foi posto fóra de servizo o 20 de xullo de 1973 debido a que interfería con outros satélites.
Instrumentos
Beacon Explorer B levaba a bordo unha sonda electrostática, un radiofaro que emitía a 20, 40 e 41 Hz, un reflector láser pasivo para seguimento do satélite e un experimento de navegación Doppler.
Happy Hollow
Happy Hollow é o quinto álbum da banda estadounidense de indie rock Cursive, editado o 22 de agosto do 2006 a través do selo Saddle Creek Records. O disco chamouse así por un barrio de xente de clase alta en Omaha, Nebrasca.
O álbum é o primeiro da banda dende a saída da chelista Gretta Cohn, cuxa instrumentación foi un compoñente importante do álbum The Ugly Organ do 2003. O disco conta con significativos arranxos de trompa para quinteto realizados por Nate Walcott.
As letras de Happy Hollow forman un álbum conceptual que xira ao redor dunha pequena cidade e os seus habitantes, e trata conceptos como o dogma relixioso e a hipocrisía.
Kinto Sol
Kinto Sol é un grupo mexicano de hip hop baseado na cidade de Milwaukee, Wisconsin. Está formado por tres irmáns: DJ Payback García (Javier García), El Chivo (Eduardo García) e Skribe (Manuel García), este último, líder do grupo; de Irámuco, Guanajuato, México.
Comezos
Kinto Sol emprende o seu primeiro álbum en inglés, o seu segundo álbum foi Del Norte Al Sur, terceiro álbum Hecho en Mexico polo seu amor por México e gañou fama nas rúas, despois de que La Sangre Nunca Muere que fala da situación familiar, seguida de Los Hijos Del Maíz que era o álbum que lles deu máis fama para tocar temas de racismo, malinchismo, amor ao sangue azteca, entre outros. O seu último álbum foi Cárcel De Sueños. Nesta non apareceu Antorcha. As súas cancións levaron a ter o recoñecemento axeitado dos grupos hip hop como Control Machete, Cartel de Santa e Akwid, entre outros.
François Cevert
Antecedentes familiares
Era fillo de Carlos Goldenberg (1901-1985), un xoieiro parisiense de éxito, e Huguette Cevert. O seu pai era un emigrante ruso-xudeu que fora traído a Francia cando era un neno polos seus pais, para escapar da persecución dos xudeus no marco do autocracia tsarista. Durante a segunda guerra mundial, con Francia ocupada polos nazis, como xudeu rexistrado Charles Goldenberg uniuse á Resistencia francesa para evitar a deportación forzada a Polonia. Co fin de non chamar a atención das autoridades da súa continua presenza na capital fortemente controlada, Charles e os catro fillos foron rexistrados co seu apelido de Huguette en lugar do seu. Algúns anos logo da liberación de Francia, o pai de Cevert quería cambiar o nome dos seus fillos a Goldenberg, pero a familia opúxose xa que agora eran coñecidos como Cevert.
Cevert era cuñado do piloto de Fórmula 1 Jean-Pierre Beltoise.
Inicios
Cando tiña 16 anos, François Cevert comezou a súa traxectoria deportiva nas dúas rodas, no canto de catro, correndo inicialmente coa moto Vespa da súa nai contra os seus amigos, antes de pasar a Norton á idade de 19 anos. Logo de completar o seu servizo militar, Cevert cambiou a súa atención aos coches. En 1966 realizou un curso de formación na escola de Le Mans, antes de inscribirse na escola de carreiras de Magny-Cours. Ao mesmo tempo, rexistrouse para o concurso de bolsas Shell Volant, que ofrecía como premio un coche Alpine de Fórmula Tres ao mellor clasificado. Cevert clasificouse para a última carreira e gañou.
A súa primeira tempada na F3, ao volante do seu premio Alpine, non foi así. Carecía dos fondos e de experiencia para configurar e manter correctamente o seu coche. Logo de atopar patrocinio para a tempada 1968, Cevert cambiou o seu Alpine por un Tecno, un coche máis competitivo. Coa súa nova montura Cevert finalmente comezou a gañar carreiras, e para ser ao final da tempada campión da Fórmula 3 Francesa, xusto por diante de Jean-Pierre Jabouille.
Logo de gañar o Campionato de Francia de Fórmula 3, Cevert uniuse ao equipo de fabrica Tecno de Fórmula Dúas en 1969, e terminou terceiro na xeral, e pilotou un F2 no Gran Premio de Alemaña de 1969. Nese momento, a Fórmula Dúas era un campo de adestramento ideal para os pilotos ambiciosos, xa que moitos dos mellores pilotos de Gran Premio tamén competían na clase F2, cando o seu calendario de Fórmula Un llo permitía. Jackie Stewart correu contra Cevert nunha carreira de F2 en Crystal Palace. Ese mesmo ano, Stewart díxolle ao seu xefe de equipo Ken Tyrrell que seguise a traxectoria do mozo francés. Esta recomendación persoal foi recompensada en 1970, cando Tyrrell necesitou un novo piloto a recente recomendación de Stewart atopábase aínda na súa mente. Tyrrell comentou posteriormente sobre a designación de Cevert para o equipo de Fórmula Un "todo o mundo dixo que fora dunha petición da petroleira francesa e sponsor de Tyrrell Elf. Pero realmente foi a recomendación de Jackie".
Fórmula Un
Cando Johnny Servoz-Gavin se retirou de súpeto do equipo Tyrrell de Fórmula Un despois da terceira carreira da tempada de, Tyrrell chamou a Cevert para ser o seu piloto número dous, á beira do campión do mundo Stewart. Durante as seguintes catro tempadas, Cevert converteuse no devoto protector do veterano Stewart. Logo de facer o seu debut no Gran Premio dos Países Baixos en Zandvoort no segundo cliente de Tyrrell, o March-Ford, aumentou o ritmo e reduciu a diferenza con Stewart en practicamente todas as carreiras. Gañou o seu primeiro punto no campionato mundial ao terminar sexto no Gran Premio de Italia en Monza.
En, co equipo Tyrrell construíndo agora os seus propios coches, Cevert terminou segundo en Francia e Alemaña, en ambas ocasións tralo seu xefe de equipo Stewart. Logo, no final da tempada no Gran Premio dos Estados Unidos na recentemente ampliado Circuíto de Watkins Glen, o francés gañou a súa primeira e única vitoria nun Gran Premio:
''Saíndo desde a quinta posición, Cevert arrebatou o liderado a Stewart na volta 14, os pneumáticos do escocés comezaron a ceder cando chegaron aos 100°. A iso de media carreira, Cevert finalmente comezou a loitar coa mesma subviraxe que sufrira Stewart moito antes. Jacky Ickx estaba pechando distancias, e as súas Firestone foron mellorando a medida que avanzaba a carreira. Na volta 43, Ickx marcou a volta rápida da carreira, e a brecha reduciuse a 2´2 segundos. Logo, na volta 49, o alternador no Ferrari de Ickx rompeu, perforando a caixa de cambios e derramando aceite en todo o circuíto. O McLaren de Denny Hulme pisou o aceite, derrapou e bateu contra a barreira, dobrando a suspensión dianteira. Hulme estaba parado á beira da pista cando Cevert tamén derrapou e golpeou a barreira, pero el seguiu o seu camiño, agora a 29 segundos na cabeza. Cevert chegou primeiro ao cruzar a liña de meta''.
Cevert converteuse no segundo francés en gañar un Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un (Maurice Trintignant gañou en Mónaco en e ), e recibiu 50.000 dólares como premio. Foi o punto culminante da súa carreira, axudándolle a lograr o terceiro lugar no Campionato de pilotos de 1971 detrás de Stewart e Ronnie Peterson.
miniatura|268px| François Cevert pilotando un Matra 670 en Nürburgring 1973 As grandes expectativas para Cevert, Stewart e Tyrrell non se cumpriron en, Cevert terminou nos puntos só tres veces, con segundos lugares en Bélxica e EE.UU. e un cuarto na súa carreira de casa en Francia no circuíto de Clermont-Ferrand. Un punto brillante nun ano decepcionante para Cevert foi o seu segundo posto nas 24 horas de Le Mans, pilotando un Matra-Simca 670 co neozelandés Howden Ganley.
Morte
En, o equipo Tyrrell estaba de volta entre os grandes da Fórmula Un e Cevert mostrou que era capaz de correr a altura de Stewart en case todas as carreiras. Terminou segundo en seis ocasións, tres veces detrás de Stewart, quen recoñeceu que o francés fora un compañeiro moi "obediente". Cevert comezou a destacar, ata mostrar a mesma capacidade de condución que Stewart, o escocés secretamente planeaba retirarse logo da última carreira da tempada nos Estados Unidos. Para a tempada, Cevert sería o líder do equipo de Tyrrell.
En Watkins Glen, con Stewart xa gañador do seu terceiro Campionato do Mundo, Cevert morreu durante a mañá do sábado na clasificación, mentres loitaba pola pole position con Ronnie Peterson. Na rápida combinación esquerda dereita costa arriba chamada "Os Eses". O coche de Cevert foise cara ao lado esquerdo da pista, batendo cos bordillos. o coche perdeu o control, bateu co gardarraíl da dereita e trompeou, virando para a esquerda, e batendo así no gardarraíl oposto nun ángulo de 90 graos, arrancando e levantando a barreira. Cevert morreu no acto polas lesións masivas causadas pola barreira, que lle cortou o corpo ao medio entre o pescozo e a cadeira. ''Cevert estrelouse violentamente nos Eses costa arriba rumbo á parte traseira do circuíto. Loitaba co coche mentres subía o outeiro, rozou a beirarrúa da esquerda, atravesou a pista e golpeou a varanda da dereita. O coche empezou a trompear, e desviouse alén da pista a 150 quilómetros por hora e golpeou a varanda exterior case de fronte'', dixo Stewart.
Jackie Stewart foi un dos últimos en chegar á escena do accidente de Cevert e dixo máis tarde "Eles, os comisarios de carreira, deixárono no coche porque el estaba claramente morto". Stewart abandonou inmediatamente a escena do accidente e regresou aos boxes. Debido á morte de Cevert, Tyrell retirou a súa participación para este GP, e Stewart non correu a final, e a carreira número 100.
Cevert tiña 29 anos e 224 días. François Cevert está enterrado no cemiterio de Vaudelnay na localidade de Vaudelnay, Maine-et-Loire.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lugares da Teixeira
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Teixeira.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Teixeira
Airbus
miniatura|A 330-200 [[Air Seychelles 2013]]
Airbus SE, máis coñecida como Airbus, é unha grande empresa paneuropea aeronáutica e aeroespacial. Airbus SE é un holding matriz sen actividade de produción. A actividade industrial lévase a cabo a través de filiais como Airbus SAS e Airbus Canada, que deseñan, fabrican e venden avións comerciais e ten divisións separadas de defensa e espazo e helicópteros. En 2029 Airbus era o construtor de aviósn de pasaxeiros máis grande do mundo, así como un fabricante líder de helicópteros.
Foi creada como un consorcio denominado Airbus Industries, que non se encargaba do proceso de fabricación, senón de coordinar todo o proceso de deseño, fabricación e venda. En 2001 creouse en Tolosa, Francia, como unha S.A.S (Sociedade por Accións Simplificada, do francés: Société par Actions Simplifiée).
Orixe
Airbus Industrie iniciouse como un consorcio de empresas europeas de aviación para competir con compañías estadounidenses como Boeing, McDonnell Douglas e Lockheed.
En setembro de 1967, os gobernos do Reino Unido, Alemaña e Francia asinaron un memorando de entendemento para desenvolver un avión de 300 prazas. Este sería o segundo proxecto conxunto de avión en Europa, tras o Concorde. Nos meses seguintes xurdiron dúbidas por parte dos gobernos británico e francés sobre a viabilidade do proxecto, e houbo que modificalo para que puidese usar motores xa desenvolvidos e reducir así os custos.
En 1969 o goberno británico retirou o seu apoio ao programa. Dada a participación de Hawker Siddeley, a empresa seleccionada polo goberno británico (que sen o seu apoio financeiro non podía continuar con el), no deseño da á, os franceses e alemáns víronse incapaces de continuar en solitario. Finalmente a compañía británica conseguiu seguir sendo un contratista grazas ao apoio financeiro alemán.