cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República Turca do Norte de Chipre
División Intercomunal
O líder greco-chipriota, Makarios, contrario á igualdade intercomunal, buscou eliminar o dereito a veto dos turco-chipriotas a través da modificación da constitución. O rexeitamento destes provocou diversos actos de violencia no ano 1963, que terán o seu culmen no mencionado ano, ao seguinte e en 1967.
Consecuentemente, os turco-chipriotas víronse obrigados a deixar sectores da illa, illarse en enclaves e deixar os seus postos laborais. O Consello de Seguridade da ONU aprobou a instalación dunha forza de paz na illa UNFICYP, aínda despregada na mesma.
Operacións Militares Turcas
Isto espantou a Turquía que temía pola minoría turcochipriota que se comprometeu defender polo tratado de garantías que dera orixe ao estado chipriota. Por iso, levou a cabo unha masiva invasión do sector norte de Chipre a través da denominada Operación Atila (tamén denominada polos turcos "Operación de Mantemento da Paz").
Consecuentemente, o 37% de territorio quedou en mans turcas e, entre 140.000 e 160.000 grecochipriotas tiveron que fuxir da parte norte da illa.
Desde entón, a volta dos refuxiados ás súas terras e ás súas propiedades é reclamada polos grecochipriotas. Turquía, pola súa banda, respondeu coa proclamación en 1975 do "Estado Federado Turco de Chipre" e en novembro de 1983 cunha declaración de independencia converténdose na República Turca do Norte de Chipre (RTNC).
Situación posterior á invasión turca
Desde a realización da operación de 1974, a ONU intentou resolver o conflito sen éxito.
En 1999, a Unión Europea estableceu no Consello Europeo de Helsinqui que a reunificación non era unha precondición para a adhesión de Chipre. Grecia ameazou con vetar a candidatura de Turquía se non se incluía esta decisión.
Nacións Unidas realizou innumerables esforzos para a solución do conflito a través da reunificación. As propostas realizadas polo Secretario Xeral de Nacións Unidas en 1984, 1986 e en 1992 foron rexeitadas polos grecochipriotas por non admitir a igualdade política entre as dúas comunidades. Outros intentos de solución ao conflito fracasaron en 1996 e 1997, debido a que aos turcochipriotas non se lles recoñecía como Estado independente.
O entón Secretario Xeral da ONU, Kofi Annan, presentou unha nova proposta en 2002 que incluía conceptos que provocaron fortes reticencias entre a comunidade grega. Revisada en 2003, establecía a creación dunha federación de dous estados -o Estado Greco Chipriota e o Estado Turco Chipriota- unidos conxuntamente por un goberno federal con escaso poder, algo similar a Suíza.
Logo de innumerables conversacións, o 24 de abril de 2004, o plan de paz do Secretario Xeral de Nacións Unidas para Chipre foi presentado á súa ratificación en referendo en ambas as comunidades.
Os turcochipriotas, ignorando o consello do seu presidente Rauf Denktash (que recomendaba votar en contra), aprobaron a proposta polo 65% da súa poboación. A comunidade grecochipriota rexeitou o plan e, con iso, acabábanse todas as esperanzas de que unha Chipre unificada puidese acceder á UE o 1 de maio de 2004. Gran parte da poboación grecochipriota pensaba que o plan daba demasiados poderes á parte turca. O principal escollo foi a oposición grega a que non todos os refuxiados grecochipriotas puidesen volver ás súas casas, que as tropas turcas puidesen permanecer na illa indefinidamente e que tamén o fixesen os 45.000 colonos turcos fincados na mesma.
Goberno e Política
Sistema xudicial
A corte máis alta é a Suprema Corte de Xustiza. Esta funciona como corte constitucional, corte de apelacións e Alta Corte Administrativa. Posúe sete xuíces.
Cortes subordinadas:
O poder xudicial é exercido, ademais de por a Suprema Corte de Xustiza, polas cortes de Assize, distritales e de familia.
Corte Suprema de Xustiza
Composta polo presidente e xuíces da Suprema Corte, un membro nomeado polo Presidente da República Turca do Norte de Chipre, outro nomeado pola Asemblea Lexislativa, o Fiscal Xeral e un membro elixido pola Asociación Bar, é responsable do nomeamento, ascenso, transferencia e asuntos de disciplina de todos os xuíces.
Xeografía
A República Turca do Norte de Chipre ten unha poboación de ao redor de 190.000 habitantes e unha área de 3.355 quilómetros cadrados.
Chipre é a illa máis oriental do Mediterráneo e a terceira en tamaño tras Sicilia e Sardeña. O punto máis próximo a Turquía é de 67 Km, 102 Km de Siria e 417 de Exipto.
A República Turca do Norte de Chipre ten uns 190 km de longo, uns 65 de ancho e 3514 Km², comprendendo un 36% da illa.
A súa xeografía caracterízase por unha sucesión de cadea montañosa, chaira e praias. A cadea de Kyrenia (Beşparmak - cinco dedos) que corre de en sentido leste-oeste, ten o seu pico máximo no Monte İçova de 1023 m de altura.
Cara ao leste da illa, a cadea perde altura e esténdese ao longo da península de Karpas.
Principais Cidades
Ao sur da cadea montañosa de Kyrenia atópase Nicosia (Lefkosa) (poboación do sector controlado pola RTNC: 39.000), capital da República Turca do Norte de Chipre. A través dela corre a Liña Verde, que divide a cidade en dúas.
Outras cidades maiores son Famagusta (Magusa) (poboación 30.000), Kyrenia (Girne) (poboación 22.000) e o centro citrícola de Morphou (Guzelyurt) (poboación 15.000).
miniatura|300px|Mapa de Chipre.
Economía
Durante o período entre 1963 e 1974, a economía turco-chipriota tiña grandes síntomas de subdesenrolo. A principal razón desta condición era o bloqueo económico e que a súa base produtiva era inadecuada.
No período seguinte, coa axuda de novas administracións e de métodos máis actualizados, eses problemas foron superados polo que se pasou a unha economía máis saudables e estable. Os plans enfocáronse a reactivar a industria manufacturera e do turismo. Estes esforzos foron bastante satisfactorios polo que logo dun período de rápido crecemento pasouse a un de crecemento máis modesto e sustentable.
A agricultura é aínda importante na súa economía onde os principais produtos son cítricos, uvas, viño, papas e outros vexetais. Os produtos manufacturados, a construción, distribución e outros servizos son os que máis emprego producen pero o turismo é a industria máis crecente.
A diminución nas restricións para viaxar entre as dúas partes da illa en abril de 2003 permitiu un gran movemento de persoas sen incidentes étnicos. En agosto de 2004, novas regulacións da Unión Europea (EU) permitiron que mercancías producidas no norte da illa sexan vendidas no sur satisfacendo os requirimentos fito-sanitarios desta asociación. En maio 2005, as autoridades turco-chipriotas adoptaron unha nova regulación a semellanza da UE aceptando que certas mercancías do sur sexan vendidas no norte. A pesar deses esforzos, o comercio entre ambos os lados é moi limitado.
En canto ao comercio exterior, Turquía segue sendo o principal socio da República Turca do Norte de Chipre, provendo 60% das importacións e recibindo o 40% das exportacións. Un caso importante foi a sentenza da Corte de Xustiza Europea do 5 de xullo de 1994 no cal non recoñecía os certificados estendidos polas autoridades da República. Esta reduciu as exportacións en US$36,4 millóns (ou 66,7% de total) en 1993 e en US$13,8 millóns en 2003 (ou sexa o 28% do total). Aínda así, a EU continua sendo o Segundo destino comercial con 25 % das importacións e 28% das exportacións.
O total das importacións incrementáronse a US$853,1 millóns en 2004 (de US$477,7 millóns en 2003), mentres que o total das exportacións aumentaron en US$61,5 millóns (de US$50,6 millóns en 2003).
A axuda de Turquía é crucial para a economía. Baixo o último protocolo asinado polos dous países no 2005, Turquía comprometeuse a prover préstamos e asistencia por US$450 millóns durante un período de tres anos, para as finanzas públicas, turismo, sistema bancario e proxectos de privatización. O total do apoio financeiro turco desde 1974 estimado excede os US$3000 millóns.
Educación
O sistema educativo da República Turca do Norte de Chipre pode dividirse en cinco partes:
Poboación
A lingua materna da poboación do norte é o turco (Chipriotas turcos e turcos provenientes de Anatolia) con pequenas poboacións de chipriotas gregos e libaneses.
A República Turca do Norte de Chipre inclúe a parte norte da cidade de Nicosia (turco: Lefkoşa, grego: Lefkosia), a cal serve como a súa capital. Así mesmo, no aspecto relixioso, o 99% da poboación profesa a fe musulmá sunita, e o 1% restante repártese en pequenas comunidades cristiás; principalmente ortodoxas, pero tamén con presenza de protestantes e católicos romanos.
Aínda que a illa fora gobernada polos Venecianos, a poboación era maiormente grega. O dominio turco trouxo consigo a emigración de súbditos do Imperio de distinta linguaxe e distintas crenzas e tradicións á illa. Segundo un decreto do sultán Selim II, unhas 5.720 familias deixaron as rexións de Anatolia de Karaman, Içel, Yozgat, Alanya, Antalya e Aydin e emigraron a Chipre. Estes eran, maiormente, granxeiros, pero tamén había gandeiros, zapateiros, xastres, tecedores, cociñeiros, albaneis, xoieiros e mineiros. Así mesmo, uns 12.000 soldados, 4000 homes de cabalería e 20.000 antigos soldados, xunto ás súas familias, permaneceron na illa.
O Imperio Otomán permitiu ás comunidades non-musulmáns (ou millets, da palabra arábiga por relixión, millah) un grao de autonomía se elas pagaban os seus impostos e obedecían ás autoridades. O sistema millet permitiu aos Greco-chipriotas permanecer nas súas vilas e manter as súas tradicións. : Os inmigrantes turcos a miúdo situáronse en novos asentamentos pero moitos xuntáronse cos da comunidade grega. Durante catro séculos, as dúas comunidades cohabitaron na illa. A pesar da súa proximidade, cada comunidade mantivo os seus costumes sen establecer lazos profundos entre eles. É exemplo diso que cada comunidade consideraba un tabú os matrimonios interétnicos aínda que en ocasións producíronse. De feito, as relacións foron normalmente cordiais habendo poucas posibilidades de intimidade entre ambos.
Segundo documentos dos rexistros gobernamentais do Imperio Otomán, aproximadamente entre 40.000 e 60.000 súbditos turcos vivían en Chipre a finais do século XVI. O primeiro censo británico de (1881), os greco-chiopriotas eran uns 140.000 e os turco-chipriotas ao redor de 42.638. Moitos dos habitantes desta última comunidade emigraron cando a illa pasou a mans británicas en 1878.
Houbo un importante éxodo entre 1959 e 1974 cara a Gran Bretaña e Australia. A razón do ocorrido entre 1950/60 debeuse á política liberal adoptada polos británicos cando a illa obtivo a súa independencia. No período posterior, incrementouse e debeuse á loita intercomunal. En 1972, a poboación turco-chipriota pasou a ser de 78.000.
Tras os sucesos de 1974, iniciouse un retorno de turco-chipriotas á illa. Ademais, uns 20000 traballadores turcos tamén arribaron ao sector. Moitos deles establecéronse permanentemente e obtiveron a cidadanía. Debido a esta situación, a poboación da República Turca do Norte de Chipre alcanzou a 167.256 en 1988.
A media de crecemento do período 1878/87 foi do 1,3 %, En 1887, a taxa pasou a 1,5%.
Manuel Mato Vizoso
Manuel Mato Vizoso, nado en Vilalba o 23 de xaneiro de 1846 e finado na mesma vila o 9 de febreiro de 1909, foi un escritor e historiador galego.
Traxectoria
alt= Casa natal. Estado actual (2016)|miniatura|Casa natal, en 2016. Dende 1875 traballou como secretario do xulgado municipal de Vilalba. Interesado pola historia de Vilalba, colaborou en xornais. En 1908 fundou El Eco de Villalba, que dirixiu ata a súa morte.
Snoop Dogg
Calvin Cordozar Broadus, Jr., nado en Long Beach (California) o 20 de outubro de 1971, é un rapeiro, cantautor e actor estadounidense, máis coñecido polos seus nomes artísticos Snoop Doggy Dogg, Snoop Dogg e Snoop Lion. Snoop vendeu máis de 30 millóns de álbums en todo o mundo. A súa carreira musical comezou en 1992, cando foi descuberto por Dr. Dre. Colaborou no debut en solitario de Dre, The Chronic (1992), e no tema principal do filme Deep Cover.
Discografía
Colaboracións
Galería de imaxes da comarca do Ortegal
miniatura|dereita|250px|Comarca do Ortegal
A comarca do Ortegal comprende os concellos de Cariño, Cerdido, Mañón e Ortigueira.
Luís Davila
dereita|miniatura|Luís Davila pintando o personaxe de Dora na entrega do [[Premio Trasalba.]] Luís Davila Malvido, nado en Pontevedra en 1972 e criado en Bueu, é un deseñador gráfico, pintor, ilustrador e viñetista galego, coñecido polo seu traballo O Bichero para Faro de Vigo.
Traxectoria
Estudou na Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso da Coruña. Comezou a traballar en Faro de Vigo facendo infografías, portadas de suplementos, deseño de páxinas interiores e ilustracións, para pasar logo a facer unha viñeta diaria.
Ten autoeditado varios volumes nos que se compilan os seus mellores debuxos cómicos.
Canda o actor Carlos Blanco Vila, fixo os espectáculos Menú do día e Menú da noite.
É autor tamén de abondosas pinturas de gran formato, cuxas láminas e cadros ten presentado en diversas exposicións.
Miguel Nicolaievich de Rusia
Miguel Nicolaevich de Rusia, nado o 13 de outubro de 1832 e finado o 18 de decembro de 1909, foi o cuarto fillo de Nicolao I de Rusia e Carlota de Prusia e como tal obstentou o título de Gran Duque de Rusia.
Traxectoria
Foi marechal de campo da Mariña Imperial Rusa. De 1862 a 1882 residiu en Tbilisi como Gobernador Xeral do Cáucaso, durante a Guerra Ruso-Turca de 1877-1878 foi o comandante en xefe das tropas imperiais rusas no Cáucaso. En 1881 o emperador Alexandre III de Rusia nomeouno presidente do Consello de Estado.
Matrimonio e descendencia
Casou o 16 de agosto de 1857 coa princesa Icía de Baden, filla do gran duque Leopoldo I de Baden e Sofía de Suecia, quen adoptou o nome de Olga Fedorovna, e coa que tivo sete fillos:
Iñigo Urkullu
Iñigo Urkullu Renteria, nado en Alonsotegi o 18 de setembro de 1961, é un político vasco e nacionalista, parlamentario vasco de 1994 a 2005. Foi presidente do Euzkadi Buru Batzar (EBB) do Partido Nacionalista Vasco entre xaneiro de 2008 e decembro de 2012. É o Lehendakari dende o ano 2012.
Miguel Nicolaievich de Rusia
Devanceiros
Devanceiros de Miguel Nikolaevich Romanov
Iñigo Urkullu
Traxectoria
Antes de dedicarse á política, os seus inicios profesionais relacionáronse co mundo da educación e foi profesor da ikastola "Asti-Leku" de Portugalete e do colexio público Félix Serrano de Bilbao. É profesor funcionario de carreira de Educación en excedencia no colexio Landako de Durango.
Cargos internos
Desempeñou cargos de responsabilidade no PNV dende 1980:
Afiliado ó EAJ-PNV dende 1977, foi membro do Consello Rexional de EGI, as mocidades de dito partido, dende 1980 a 1985 e membro do Bizkai Buru Batzar (BBB), que é a Executiva de EAJ-PNV en Biscaia, (1984-1987) (1996-2000), sendo o seu presidente dende o ano 2000.
Tamén foi o representante do partido por ese territorio no EBB dende o ano 2000, máximo órgano do PNV e Presidente de Mesa na Asemblea Nacional (1992-1994). En 2007 foi elixido presidente do Euskadi Buru Batzar, na práctica o presidente do PNV, e reelixido para ese cargo en xaneiro de 2012. O 13 de decembro de 2012 foi investido lehendakari, isto é, presidente da Comunidade Autónoma Vasca.
Cargos institucionais
Dende 1987 tamén ten desempeñado o seu labor a cargo de institucións e organismos públicos:
Actualmente Lehendakari e Membro da Xunta Reitora da Fundación Sabino Arana.
Papá Noel
miniatura|dereita Papá Noel ou Santa Claus é o personaxe lendario que segundo a cultura occidental trae agasallos aos nenos por Nadal. É un personaxe inspirado nun bispo cristián de orixe grega chamado Nicolao, que viviu no século IV na Anatolia, nos vales de Licia (na actual Turquía). Era unha das persoas máis veneradas polos cristiáns da Idade Media, do que aínda hoxe se conservan as súas reliquias na basílica de San Nicolao, en Bari (Italia).
Alonso Mancebo
O testamento de Alonso Mancebo e do ano 1557, e nel mantén as condicións impostas pola súa dona. Xorde deste modo a que sería coñecida como Obra Pía de Mancebo, que actuou como tal durante tres séculos. A partir de 1838 o diñeiro destinouse á instrución pública.
Unha rúa do centro histórico de Pontedeume leva o seu nome por acordo da corporación municipal de 14 de decembro de 1895.
Soweto
dereita|miniatura|Xohanesburgo, incluída Soweto, desde a [[Estación Espacial Internacional.]] Soweto é unha área urbana próxima a Xohanesburgo, na provincia de Gauteng (Suráfrica). Soweto é unha da cidades con máis crecemento do país, con 1 098 094 habitantes no censo de 1996.
Historia
O nome Soweto é unha abreviación silábica do inglés "South Western Township" (Municipio do Suroeste).
Durante os tempos do apartheid, Soweto foi construída co fin de aloxar aos africanos negros que ata entón vivían en áreas designadas polo goberno para os brancos (como a área multirracial chamada Sophiatown). Hoxe en día, a poboación de Soweto segue sendo maioritariamente negra.
Soweto chegou ás noticias en 1976, cando se produciron disturbios ante a decisión do goberno de promover a educación en afrikaans en lugar de inglés.
Antipoesía
A Antipoesía é un xénero literario afín á poesía. O seu máis importante expoñente e creador é Nicanor Parra, que se caracteriza polo uso de clixés e de linguaxe coloquial. A antipoesía utiliza elementos da linguaxe común modificándoos ata o extremo do absurdo para atraer a atención do lector e nace coa publicación do libro Poemas e Antipoemas.
Agnes Carlsson
Agnes Emilia Carlsson, tamén coñecida simplemente coma Agnes, nada o 6 de marzo de 1988 en Vänersborg, é unha cantante pop sueca que acadou a fama tras gañar en 2005 a segunda edición do programa Idol en Suecia.
Traxectoria
A partir da súa participación no programa Idol converteuse nunha das cantantes femininas suecas con máis sona e éxito de vendas, chegando a vender máis de 180 000 copias dos seus álbums no seu país natal. A mediados de 2009 converteuse na primeira concursante de Idol en saír ao mercado internacional ao lanzar os singles do seu terceiro álbum, Dance Love Pop, en 35 países. O seu primeiro sinxelo internacional, Release me, leva vendidas máis de 400 000 copias en todo o mundo.
Adalbert Kuhn
Franz Felix Adalbert Kuhn, nado en Königsberg in der Neumark o 19 de novembro de 1812 e morto en Berlín o 5 de maio de 1881, foi un lingüista e filólogo alemán, estudoso da mitoloxía, da prehistoria e das antigüidades indoeuropeas. Considérase o fundador da mitoloxía comparada.
Traxectoria
Kuhn nace en Königsberg en 1812 na rexión de Neumark, en Brandeburgo. En 1841 comezou a súa relación co Köllnisches Gymnasium en Berlín, do cal se converteu en director en 1870. Kuhn foi o fundador dunha nova escola de mitoloxía comparativa, baseada na filoloxía comparada. Inspirado na obra Deutsche Mythologie de Jakob Grimm, dedicouse ao estudo das historias e das lendas xermánicas e publicou diversos ensaios: Märkische Sagen und Märchen (1842), Norddeutsche Sagen, Märchen und Gebräuche (1848) e Sagen, Gebräuche und Märchen aus Westfalen (1859).
Pero a súa reputación baséase nas súas investigacións sobre a lingua e a historia dos pobos indoeuropeos en conxunto. Os seus libros cimeiros neste ámbito son: Zur ältesten Geschichte der Indogermanischen Völker (1845), no que tentou render conta da primitiva civilización indoeuropea antes da súa fragmentación en diversos pobos, confrontando e analizando os significados orixinarios das palabras e das súas derivacións nas diferentes linguas: Die Herabkunft des Feuers und des Göttertranks (1859; nova ed. de E Kuhn, baixo o título de Mythologische Studien, 1886); Über Entwicklungsstufen der Mythenbildung (1873), no que sostén que as orixes dos mitos deben buscarse no dominio da lingua, e que os seus factores máis esenciais eran a polisemia e a homonimia.
Kuhn foi tamén editor da revista Historische Sprachforschung (orixinariamente Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung auf dem Gebiete der Indogermanischen Sprachen''), que era na súa época a revista máis acreditada sobre o tema.
TuS Düsseldorf
O TuS Düsseldorf Nord é un club deportivo da cidade de Düsseldorf, Renania do Norte-Westfalia (Alemaña).
O club foi fundado en 1904. A sección de maior éxito do club é a de hóckey a patíns, disciplina que se integrou no club en 1957. Actualmente o seu equipo feminino compite na 1 Bunsdesliga, a máxima competición do hóckey a patíns alemá.
Palmarés
Hóckey a patíns masculino: Hóckey a patíns feminino:
Outras seccións
Ademais do hóckey a patíns e a patinaxe, o club conta con múltiples seccións, tales coma o tenis, tenis de mesa, xadrez, ximnasia, voleibol, fútbol, tiro olímpico, Ju-Jitsu, hóckey de rúa e hóckey liña (Düsseldorf Flyers).
Villamoratiel de las Matas
Villamoratiel de las Matas é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 159 habitantes (INE 2011).
DS-P1-Yu
DS-P1-Yu foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviéticos que serviron como obxectivos para probas de sistemas antisatélite (ASAT) e antimísiles e de control do espazo.
Os DS-P1-Yu foron construídos pola Oficina de Deseño de Yuzhnoye e lanzáronse en total 79 mediante foguetes Kosmos 2I entre 1964 e 1976, sete deles errados.
Feliformes
miniatura|240px|Exemplos das familias de feliformes existentes: [[eupláridos, félidos, hiénidos, herpéstidos, nandiníidos e vivérridos.]]
A dos feliformes, tamén chamados feloideos (Feliformia vel Feloidea), e unha das dúas subordes na que se adoita dividir a orde dos carnívoros que comprende os carnívoros con aspecto "felino", incluíndo os gatos (grandes e pequenos), as hienas, as mangostas, as civetas e outros taxons relacionados.
On membros da suborde dos feliformes contrasta cos da outra suborde de carnívoros, a dos caniformia (Caniformia), que reúne aos carnívoros con aparencia de "cans".
Ambas as subordes comparten unha característica que distingue aos carnívoros do resto dos mamíferos: a presenza de catro dentes carniceiros, un en cada hemimandíbula, que é un molar ou un premolar modificado e que se utiliza para esgazar carne e triturar ósos.
A separación dos carnívoros nos dous grandes grupos de feliforms e caniforms é hoxe amplamente aceptada, así como o é a cateforización de ambos os grupos como subordes (aínda que algún autores os consideran ás veces como superfamilias). Con todo, a clasificación dos feliformes como parte da suborde Feliformia ou baixo outras distintas agrupacións segue evolucionando.
As clasificacións sistemáticas que se ocupan só dos taxa actualmente vivos inclúen a todos do feliformes na suborde dos Feliformia.
Aínda que existen variacións na definición e na agrupación de familias e xéneros, as filoxenias moleculares suxiren, de feito, que todos os feliformes existentes son monofiléticos.
As familias existentes na actualidade son as que aparecen na cadro de clasificación científica á dereita, e as opinións sustentadas neste artigo reflicten os puntos de vista máis contemporáneos e ben fundamentados no momento en que se escribiu.
As clasificacións sistemáticas que tratan tanto os taxa existentes como os extintos varían máis amplamente, segundo os autores, Algúns autores separan certos feliformes (existentes e extintos) en grupos distintos, como por exemplo, a superfamilia dos Aeluroidea da suborde dos Feliformia. Outros inclúen todos os feliformes (existentes, extintos e "posíbeis antepasados") na suborde dos Feliformia, Porén, estudos recentes suxiren que esta inclusión de "posíbeis antepasados" en Feliformia (ou mesmo en Carnivora) pode ser falsa (Wesley-Hunt e Flynn 2005).
Historische Sprachforschung
Historische Sprachforschung (HS) ("Investigación lingüística histórica") é unha revista alemá de lingüística histórica indoeuropea, fundada en 1852 por Adalbert Kuhn. O nome actual é recente: anteriormente a revista chamábase Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung (Revista de lingüística comparativa) ou, máis simplemente, Kuhn's Zeitschrift (KZ). A denominación actual foi introducida en 1988 (en ocasión do volume n° 101). Pola súa antigüidade é a segunda revista de lingüística aínda activa, e substituíu os Beiträge zur vergleichenden Sprachforschung ("Contribucións de lingüística comparativa") ou Kuhn-Schleichlers Beiträge (KSB; 1852-74) e os Beiträge zur Kunde der indogermanischen Sprachen ("Contribucións de indoeuropeística") ou Bezzenbergers Beiträge (BB; 1877-1906). Actualmente o director responsábel é Martin Kümmel (Universidade de Jena), e a editorial Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen. Normalmente saen dous números por ano.
Ligazóns externas
Índice dos números 1-100 da Kuhns Zeitschrift
Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války
Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války (en checo "As funestas aventuras do bo soldado Švejk durante a Guerra Mundial"), é unha novela satírica de Jaroslav Hašek, que deixou inacabada ao morrer en 1923. Adoita ser publicada con ilustracións de Josef Lada e George Grosz. A intención do autor era completar 6 volumes, pero morreu cando estaba a escribir o cuarto.
miniatura|dereita|Escultura do soldado Švejk en [[Humenné (Eslovaquia).]]
Temática
A novela está ambientada no exército do Imperio Austrohúngaro durante a primeira guerra mundial, con múltiples conflitos entre as diferentes etnias dos soldados. Dos quince millóns de falecidos na contenda, un millón eran austrohúngaros, dos cales arredor de 140.000 eran checos.
Jaroslav Hašek participou na guerra, e moitas das situacións e dos personaxes son inspirados, polo menos en boa parte, nas súas propias vivencias no 91 Rexemento de Infantería. Con todo, a novela pode considerarse antibelicista, con moitos episodios absurdos que falan tanto do sinsentido da guerra como da inutilidade dos conflitos sobre a disciplina militar. Boa parte dos personaxes checos non entenden o seu papel no exército dun estado co que non se senten identificados e ao que non deben lealdade.
Este tema aparece desenvolto a través do personaxe de Josef Švejk. A través dunha idiotez ou incompetencia posiblemente finxida, enfróntase á frustración da autoridade militar, e a súa estupidez aparece reflectida como un método de resistencia pasiva. Non se sabe se Švejk é xenuinamente incompetente, ou se actúa deliberadamente coma un parvo insolente. Os episodios absurdos acadan o clímax cando Švejk, vestido cun uniforme do exército Ruso, é feito prisioneiro por erro pola súa propia tropa.
Amais de satirizar o absurdo da autoridade durante o réxime dos Habsburgo, critícase fortemente a corrupción e a hipocrisía dos sacerdotes da Igrexa Católica, sen deixar de lado as críticas aos xudeus e aos popes da Igrexa Ortodoxa.
Trama
A historia comeza en Praga coa noticia do asasinato de Saraxevo, que deu pé á primeira guerra mundial. Švejk amósase tan entusiasmado por poder ir á fronte para servir ao Emperador Austríaco que ninguén é quen de saber se simplemente é imbécil ou se realmente está posuído polo espírito bélico. Como for, é arrestado pola policía secreta logo dunhas manifestacións feitas nunha taberna. Logo de certificarse que está tolo, é enviado a un manicomio, de onde é expulsado.
Švejk dille á súa asistenta que o leve na cadeira de rodas (dado que ten reumatismo) á oficina de recrutamento de Praga, de onde o levan a un hospital onde están os que finxen unha enfermidade para evitar o exército. Finalmente únese como asistente do capelán castrense Otto Katz, pero logo dunha partida de cartas, pasa a servir ao subtenente Lukáš. Lukáš é destinado co seu batallón a České Budějovice, no sur de Bohemia, para prepararse de cara á fronte. Logo de perder o tren a Budějovice, Švejk comeza unha longa anábase a pé arredor de Bohemia do Sur coa intención de dirixirse cara a Budějovice, antes de ser arrestado como posible espía e desertor (cargos que nega) e ser devolto con escolta ao seu rexemento. Nese momento é ascendido a ordenanza da súa compañía.
A unidade embarca nunha longa viaxe en tren a través de Galitsia e a Fronte do Leste. Švejk é arrestado de novo durante unha parada nunha vila entre Austria e Hungría, desta volta por un balbordo cun cidadán húngaro nunha pelexa na rúa. Antes de chegar á fronte, Švejk é feito prisioneiro por unha compañía austríaca ao ser tomado por un desertor ruso, logo de poñerse un uniforme do exército ruso abandonado á beira dun lago. Logo de evitar por pouco que o executen, regresa á súa unidade.
A novela remata abruptamente, sen que Švejk participe en combate algún nin se achegue ás trincheiras. Pénsase que a intención de Hašek era continuar a trama nun campo de prisioneiros de guerra, onde el mesmo estivera recluído.
O libro inclúe un montón de anécdotas contadas polo propio Švejk, xeralmente para desvirtuar ou insultar polo baixo as figuras autoritarias, que non están directamente relacionadas coa trama principal.
Personaxes
Os personaxes da obra adoitan ser o obxectivo das mofas de Hašek, ou ben os estereotipos sociais e étnicos do Imperio Austrohúngaro. O pobo adoita distinguirse polo dialecto e rexistro sociolingüístico do checo ou alemán que empregan, unha cualidade difícil de traducir. Por exemplo, moitos dos personaxes que falan alemán ou polaco aparecen falando comicamente ou cun checo con erros, e hai personaxes checos que falan o alemán mal. Tamén aparecen moitas expresións propias de diferentes argots.
Moitos dos personaxes semellan estar baseados, polo menos en parte, en persoas reais que serviron co Rexemento de Infantería no que estivo Hašek como voluntario durante un ano.
Sarxento Vaněk: Un químico de Kralupy nad Vltavou na vida civil, que quere levar a situación dun modo cómodo e sen preocupacións, preocupándose de facer a súa existencia o máis confortable posible.
Legado na literatura
Boa parte da crítica considera esta obra como a primeira novela antibelicista, anterior a Im Westen nichts Neues de Erich Maria Remarque. Joseph Heller dixo que de non ler con anterioridade esta novela, nunca escribiría Catch-22. Tamén inspirou a Bertolt Brecht á hora de escribir a súa obra de teatro Schweik in the Second World War.
Standing on a Beach/Staring at the Sea
Standing on a Beach (titulado Staring at the Sea en formato CD) é un recompilatorio de sinxelos da banda inglesa The Cure, editado o 6 de maio de 1986, unha década despois da fundación do grupo. O título do CD está collido das primeiras liñas da letra do sinxelo de estrea de The Cure "Killing an Arab".
Jonathan Ive
Sir Jonathan Paul "Jony" Ive, nado o 27 de febreiro de 1967 en Chingford, Londres, é un deseñador industrial inglés que é Xefe de Deseño (CDO) de Apple Inc. El supervisa o Grupo de Deseño Industrial de Apple e lidera os equipos de Software da compañía. Ive é o deseñador de moitos dos produtos de Apple, incluíndo o MacBook Pro, iMac, MacBook Air, Mac mini, iPod, iPod Touch, iPhone, iPad, iPad Mini, Apple Watch e iOS.
Villamontán de la Valduerna
Villamontán de la Valduerna é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 872 habitantes (INE 2011).
Falcón borní
miniatura|Falco biarmicus feldeggii O falcón borni ou alfaneque (Falco biarmicus) é unha especie de ave de rapina da orde das falconiformes.
Morfoloxía
Trátase dun falcón moi semellante ó falcón peregrino. A diferenza deste, a cor marrón é algo máis intensa e o bigote non tan marcado. O peteiro é gris azulado coa punta amarela. Non é tan veloz coma o peregrino.
Reprodución
O niño sitúase en zonas rochosas. A posta consiste en 3-4 ovos que son chocados por ambos pais. A posta realízase entre febreiro e marzo.
Nutrición
Basea a súa alimentación noutras aves, que caza en voo: perdices, pombas ou lagarteiros. En escaseza de aves, depreda réptiles ou insectos.
Xosé Manuel Pose
O nome de Xosé Manuel Pose pode referirse a:
Decagrama
En notación musical, un decagrama é un sistema constituído por dous pentagramas. Dentro dun decagrama atópanse cinco baixo liñas, cinco sobre liñas e a liña de clave. A clave de dó está escrita na liña de clave, a clave de sol corresponde ás sobre liñas e a clave de fa ás baixo liñas.
Trofeo Catalunya Internacional
Historia
Desde os anos 1990, a selección catalá de fútbol disputaba anualmente un partido amigable de carácter internacional, coincidindo coas festas do Nadal. No marco das reivindicacións catalás para poder participar en competicións oficiais, en 2009 o presidente a Federación Catalá de Fútbol, Jordi Casals, anunciou a conversión dese amigable nun torneo anual, bautizado como Trofeo Catalunya Internacional. Como premio para o gañador, o artista Joan Moura doou un escultura que simboliza as catro barras da senyera catalá.
Na primeira edición, que se disputou o 22 de decembro de 2009, a Cataluña de Johan Cruyff venceu por 4-2 á selección arxentina, dirixida entón por Diego Armando Maradona, quen non puido sentar no banco por unha sanción. Un ano máis tarde os anfitrións volveron levar o trofeo tras golear á mundialista Honduras por 4-0.
Na terceira edición, tras o empate, a selección catalá, nunha decisisón de fair play, decidiu entregar o trofeo a Tunisia.
Yamdena
Yamdena (escrito Jamdena durante o período colonial neerlandés) é a maior das Illas Tanimbar nas Molucas provincia de Indonesia. Saumlaki é a capital, situada no extremo sur da illa.
A illa ten unha serie de outeiros boscosos ao longo da súa costa oriental, mentres que a súa costa occidental é máis baixa. Os bosques están habitados por Búfalo de auga salvaxes.
A lingua Yamdena fálase en e ao redor da illa. O cristianismo é a relixión maioritaria, pero o culto aos antepasados aínda se practica. A artesanía da illa inclúe a talla en madeira, ourivaría fina, e a teceduria Ikat.
Megálitos: Na vila de Sangliat Dol hai unha antiga escaleira que conduce a unha plataforma de pedra en forma de barco. Hai varias outras similares noutros sitios da illa, pero peor conservados.
Hugh Dancy
Hugh Dancy, nado o 19 de xuño de 1975 en Stoke-on-Trent, é un modelo e actor inglés.
Gagauzia
Historia
Segundo algunhas teorías, os gagauz descenden dos turcos selxúcidas que se asentaron en Dobruia, o dos pechengos, Uz (Oghuz) e cumanos (Kipchak) que seguiron ao selxúcida de Anatolia, o Sultán Izzedin Keykavus II (1236-1276). Máis especificamente, un clan de turcos Oghuz emigraron ós Balcáns durante os conflitos inter-tribais con outros turcos. Este clan turco Oghuz converteuse do islam ao cristianismo ortodoxo após establecerse nos Balcáns occidentais (Bulgaria) e foron chamados turcos gagauz. Un gran grupo de gagauz máis tarde deixou Bulgaria e estableceuse no sur de Besarabia, xunto cun grupo de persoas de orixe búlgara.
Segundo outras teorías, os gagauz son descendentes de búlgaros lingüisticamente turquificados. No museo oficial gagauz, unha placa sinala que unha das teorías principais é que descenden dos búlgaros.
Imperio ruso
En 1812, Besarabia, anteriormente a metade oriental do Principado de Moldavia, converteuse en parte do Imperio ruso e as tribos nogai que habitaron varios pobos do sur de Besarabia (ou Budzhak) víronse obrigadas a abandonala. Entre 1812 e 1846, os rusos colocaron os gagauz no que hoxe en día é o leste de Bulgaria (que permaneceu baixo o Imperio Otomán) cara a Besarabia ortodoxa, principalmente nos asentamentos abandonados polas tribos nogai. Eles esteblecéronse alí en paralelo cos búlgaros de Besarabia en Avdarma, Comrat, Congaz, Tomai, Cișmichioi e outros antigos pobos nogai. Algúns gagauz tamén se instalaron na parte do Principado de Moldavia, que non estaba baixo o control do imperio en 1812, pero varios anos despois transladáronse pobo por pobo á compacta zona que habitan hoxe no sur de Besarabia.
Unión Soviética
O nacionalismo gagauz mantivo un movemento intelectual durante a década de 1980, pero reforzada polo final da década, cando a Unión Soviética comezou a abrazar os ideais democráticos. En 1988, activistas da intelligentsia local aliñados con outras minorías étnicas crearon un movemento coñecido como o "pobo gagauz". Un ano máis tarde, o "pobo gagauz" celebrou a súa primeira asemblea na que se aprobou unha resolución para esixir a creación dun terriotorio autónomo no sur de Moldavia, coa cidade de Comrat como a súa capital.
O movemento nacional gagauz intensificouse cando o romanés foi aceptado como lingua oficial da República de Moldavia en agosto de 1989, en substitución do ruso, a lingua oficial da Unión Soviética. Unha parte da poboación multiétnica do sur de Moldavia observou esta decisión con preocupación, o que precipitou unha falta de confianza no goberno central de Moldavia. Os gagauz tamén estaban preocupados polas consecuencias para eles se Moldavia se reunificase coa Romanía, como parecía probábel nese momento. En agosto de 1990, Comrat declarouse unha república autónoma, pero o goberno moldovo anulou a declaración, ao considerala anticonstitucional. Nese momento, Stepan Topal emerxeu como líder do movemento nacionalista gagauz.
Moldavia independente
O apoio á Unión Soviética seguiu sendo alto, cun referendo en marzo de 1991 que devolvía un voto case unánime a favor de seguir sendo parte da Unión Soviética. Moitos gagauz apoiaron o intento de golpe de estado de Moscova en agosto de 1991 e Gagauzia declarouse independente o 19 de agosto de 1991, seguido en setembro por Transnistria, polo que se tensaban, aínda máis, as relacións con Moldavia. Porén, cando o Parlamento moldovo votou sobre se Moldavia se convertería en independente o 27 de agosto de 1991, seis dos doce deputados gagauz do Parlamento moldovo votaron a favor, mentres que os outros seis non participaron. Finalmente, o goberno moldovo reafirmou a súa postura proromanesa e prestou máis atención aos dereitos das minorías.
En febreiro de 1994, o presindente Mircea Snegur prometeu a autonomía gagauza, pero estaba en contra da independencia total. Tamén se opuxo á suxestión de que Moldavia se convertese nun estado federal composto por tres repúblicas: Moldavia, Gagauzia e Transnistria. O Parlamento de Moldavia concedeu, ese mesmo ano, ao pobo gagauz (a través da adopción da nova Constitución de Moldavia) o dereito de "libre determinación externa". O 23 de decembro de 1994, o Parlamento de Moldavia aceptou a "Lei da condición xurídica especial de Gagauzia" (Gagauz Yeri), pola que se resolvía a controversia de forma pacífica. Esta data é na actualidade día festivo en Gagauzia, que é unha "unidade autónoma territorial-nacional" con tres linguas oficiais, o romanés/moldavo, o gagauz e o ruso.
Tres cidades e vinte e tres concellos foron incluídos no Territorio Autónomo Gagauz: tódalas localidades con máis do 50% de poboación gagauza e aquelas localidades con entre o 40% e 50% de gagauz que expresaron o seu desexo de ser incluídas como resultado dos referendos para determinar as fronteiras de Gagauzia. En 1995, Georgi Tabunshik foi elixido para servir como o Gobernador (Bașkan) de Gagauzia para un mandato de catro anos, así como os deputados do parlamento gagauz, a "Asemblea Popular" (Halk Toplușu), con Petr Pashali como presidente.
Dmitrii Croitor gañou as eleccións a gobernador de 1999 e comezou a facer uso dos dereitos outorgados a dito título polo acordo de 1994. As autoridades centrais moldavas mostráronse reticentes a aceptar os resultados iniciando un longo enfrontamento entre a autonomía e o goberno estatal. Finalmente, Croitor dimitiu en 2002 debido á presión do goberno moldovo, que o acusou de abuso de autoridade, relacións coas autoridades separatistas de Transnistria e outros cargos. A comisión electoral central de Gagauzia non rexistrou a Croitor como candidato para o cargo de gobernador nas eleccións seguintes e Gheogi Tabunshik foi elixido no que se describiu como unhas eleccións inxustas.
O 2 de febreiro de 2014, Gagauzia celebrou un referendo cando un abafador 97% optou por estreitar os lazos con Rusia sobre unha posíbel integración na Unión Europea, e tamén optaron pola independencia de Gagauzia se Moldavia decidise entrar na Unión Europea.
O 23 de marzo de 2015, Irina Vlah foi elixida como nova gobernadora após unha forte campaña pro-rusa, dominada pola busca de vínculos máis estreitos coa Federación Rusa.
O 16 de xuño de 2015, nunha visita da delegación territorial de Gagauzia en Belarús, anunciou un aumento importante de relacións comerciais e económicas. No marco das entrevistas e negociacións da vistita, as partes acordaron crear un grupo de traballo co fin de elaboral o proxecto do convenio sobre a colaboración económico-comercial, científico-técnica e cultural entre os gobernos.
Xeografía
Gagauzia está dividida en tres distritos, partidos en catro enclaves. O principal, o enclave central inclúe as cidades de Comrat e Ceadîr-Lunga e está dividido en dous distritos con esas cidades que serven como centros administrativos. O segundo enclave máis grande está localizado ao redor da cidade de Vulcăneşti, mentres dous enclaves máis pequenos son as aldeas de Copceac e Carbalia. A vila de Carbalia cae baixo administración de Vulcăneşti, mentres que Copceac é parte do distrito de Ceadîr-Lunga.
Divisións administrativas
thumbnail|Mapa de Gagauzia. Gagauzia se compón dunha municipalidade (Comrat), dous cidades (Ceadîr-Lunga e Vulcăneşti) e vinte e tres pobos cun total de trinte e dous localidades.
Infraestruturas
Existen 451 quilómetros de estradas das cales o 82% están pavimentadas. Turquía prestou a Moldavia 35 millóns de dólares para mellorar a rede viaria gagauza.
Cultura e educación
Gagauzia conta con cincuenta e cinco escolas, a Universidade Pedagóxica Comrat (escola secundaria máis dous anos sobre a escola secundaria), e a Universidade Estatal de Comrat (Universitatea de Stat din Comrat). Turquía financiou a creación dun centro cultural de Turquía (Türk İşbirliği Ve Kalkınma İdaresi Başkanlığı) e unha biblioteca turca (Atatürk Kütüphanesi). Na vila de Beşalma hai un museo histórico e etnográfico fundado por Dimitriy Kara Çöban.
A pesar de declaral o gagauzo como lengua nacional de Gagauzia, as autoridades locais non ofrecen ningunha escola de ensinanza en gagauzo de forma completa e a maioría deles son de fala rusa fronte a ensinanza en romanés/moldavo do interior de Moldavia. Aínda que aos alumnos se lles ensinan as catro lenguas escolares habituales (ruso, romanés/moldavo, inglés ou francés e gagauzo), o idioma local segue estando en último lugar.
Demografía
Segundo o censo de 2004, Gagauzia ten unha poboación de 155,700 habitantes, dos cales 46,500 viven en Comrat e 97,500, en áreas rurais.
Altamira, Vilalonga, Sanxenxo
Altamira é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra), xa estremando co concello de Meaño. Segundo o IGE, tiña 38 habitantes en 2016 (20 mulleres e 18 homes), a mesma poboación que tiña en 2009 e lixeiramente menos que en 2004, cando eran 40 veciños.
José Blanco Pazos
José Blanco Pazos, nado na Baña o 11 de marzo de 1929 e finado en Negreira o 24 de decembro de 2022, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Emigrante en Buenos Aires, onde casou cunha negreiresa, retornou aos 69 anos a Negreira. Presentouse ás eleccións municipais de 1995 en Negreira encabezando a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde en 1999 e 2003, sempre con maioría absoluta. Logo de abandonar o PPdeG presentouse á alcaldía de Negreira nas municipais de 2011 polo Partido Blanco de Negreira (PBN) e foi elixido alcalde grazas a un pacto co PPdeG. En virtude deste acordo, dimitiu en xuño de 2013, e foi sucedido polo líder do PPdeG Juan Rey Maceira. A partir de entón foi primeiro tenente de alcalde e estivo á fronte de varias competencias no goberno municipal. Foi número 2 da lista do PPdeG nas municipais de 2015, porén as eleccións foron gañadas polo PSdeG-PSOE, polo que pasou á oposición e renunciou á súa acta pouco tempo despois. Finou en Negreira o 24 de decembro de 2022.
En 2002 recibiu a Medalla de Bronce de Galicia.
Falcón da raíña
O falcón da raíña (Falco eleonorae) é unha especie de ave de rapina da orde das falconiformes.
Morfoloxía
Semellante ó falcón pequeno, mais un pouco maior. En terra as ás chéganlle ó extremo da cola. Presenta dúas fases de plumaxe completamente diferentes. Unha de cor acastañada, case negra, e peteiro gris. A outra, a plumaxe presenta o dorso marrón, ventre claro e patas con plumaxe alaranxado. Macho e femia son iguais, agás no tamaño, sendo maior a femia.
Reprodución
Forman colonias de ata 50 parellas en acantilados ou paredes rochosas. Tamén no chan, naqueles illotes que estean despoboados. A posta consta de 2/3 ovos, realizándose en xullo.
Nutrición
No verán depreda sobre todo aves migratorias, as que caza en voo, especialmente rulas, reiseñores, carrizas ou picanzos. No inverno é practicamente insectívora, alimentándose de chicharras, lagostas e coleópteros.
Distribución
Illas Canarias orientais, Costa do Oeste marroquí, nordeste de Alxeria e Tunisia. Tamén presente en todas as illas do Mediterráneo. Realizan unha das migracións máis longas no reino animal. En outubro, cando os xuvenís son autónomos, viaxan ata Madagascar e illas veciñas, bordeando toda a costa oriental africana. Permanecen alí ata abril, no que tornan ós seus cuarteis de verán.