cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phil Harvey
Asociación con Coldplay
Tendo finalmente deixado os estudos para se dedicar á banda, levou a cabo o seu traballo máis ou menos só ata primeiros de 2001, cando o estrés de facer un rol que normalmente requiriría dun equipo o forzou a tomar un descanso largo. El declarou que o Brit Awards de 2001 foi o seu momento máis baixo: 'Estaba sentíndome morto cando debería estar na cima do mundo. A banda recolleu os premios de Mellor Banda Británica e Mellor Álbum e eu só podía pensar canto quería estar na cama durmindo. Dous días máis tarde a miña doutora chamou para dicir que estaba preocupada de eu estar a piques de caer en coma.
Aínda que Dave Holmes o relevou como representante, Phil permanece moito envolvido co aspecto creativo da banda. El foi tamén citado como o quinto membro da banda no encarte de A Rush of Blood to the Head, Viva la Vida, Death and All His Friends e Prospekt's March. No Myspace e no Facebook de Coldplay el é descrito como 'O sabio, guapo e estarrecedor que nos di o que temos que facer' Harvey ten tamén feito cameos en tres vídeos musicais da banda: o primeiro en Life in Technicolor II como un dos homes levando a videocámara e a súa segunda aparición foi en Christmas Lights como un dos Elvises, en Paradise é un dos traballadores do zoo correndo atrás do elefante que se escapa.
Torre Mapfre
250px|miniatura|A Torre Mapfre 250px|miniatura|O Hotel Arts e a Torre Mapfre desde o parque do Putxet A Torre Mapfre é un rañaceos da cidade de Barcelona, propiedade da aseguradora Mapfre. É, xunto coa súa torre xemelga do Hotel Arts, o edificio máis alto de Cataluña e un dos máis altos de España.
Situación
A torre Mapfre atópase xunto á praia e o Port Olímpic de Barcelona, en primeira liña de mar, no distrito de Sant Martí. As torres forman parte da Vila Olímpica del Poblenou, construída con motivo dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992.
Historia
Ambos edificios foron construídos en 1992 e convertéronse así nun dos emblemas da remodelación urbanística da cidade motivada pola celebración das Olimpiadas. O conxunto formado polas dúas torres complétase coa monumental escultura Peix d'or (Peixe de ouro) de Frank Gehry. A torre do Hotel Arts foi deseñada polo grupo SOM. Detrás áchanse os xardíns de Atlanta, nos que destaca a cheminea de Can Folch, que queda como recordo do pasado industrial da zona, e un grupo de edificios en forma de elipse, obra do equipo de arquitectos Martorell, Bohigas, Mackay e Puigdomènech, o complexo urbano do que forman parten as torres. Os arquitectos que deseñaron a Torre Mapfre son Iñigo Ortiz e Enrique León.
Características
Na súa azotea posúe un heliporto visible só desde o aire, e que é para urxencias.
Ovo (bioloxía)
miniatura|dereita|250px|Ovos dalgunhas especies de paxaros ([[pato, galiña de Guinea, ganso e galiña).]] Nalgúns animais, un ovo é un corpo redondeado, de tamaño e dureza variables, que producen as femias e sustenta e protexe o embrión se o óvulo é fecundado, convértese en cigoto. Os animais ovíparos son aqueles que poñen ovos, con pouco ou ningún desenvolvemento dentro da nai. Esta é a forma de reprodución de moitos peixes, anfibios e réptiles, todas as aves, os mamíferos monotremas e a maioría dos insectos e arácnidos.
Os ovos dos réptiles, aves e monotremas están rodeados por unha casca protectora que pode ser flexible ou non. O ovo do avestruz, de até 1,5 kg, é a maior célula individual que se coñece, aínda que o xa extinto Aepyornis e algúns dinosauros puñan ovos maiores. Mellisuga helenae produce o menor ovo de ave coñecido: pesa medio gramo. Os ovos dalgúns réptiles e a maioría dos peixes son menores, e os dos insectos e outros invertebrados teñen aínda menos tamaño.
O estudo dos ovos, particularmente dos das aves, chámase ooloxía.
Aitor Ocio
Aitor Ocio Carrión, nado o 28 de novembro de 1976 en Vitoria, é un exfutbolista vasco. Xogaba de defensa, e retirouse no Athletic Club.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira no Aurrerá de Vitoria da súa cidade natal. Logo pasou unha tempada polo Eibar ata recalar no Albacete Balompié cedido polo Athletic Club, club ao que xa pertencía, destacando na zaga manchega disputando máis de 34 partidos. Tras a excelente tempada co Albacete, foi cedido polo Athletic Club ao Osasuna que militaba en Primeira División. A súa regularidade abriulle as portas do primeiro equipo do Athletic Club, pero foi no Sevilla FC co que conseguiu triunfar no mundo futbolístico.
Foi o segundo capitán do Sevilla FC, logo de Javi Navarro, na tempada 2006-2007. No verán de 2007 volveu recalar no Athletic Club, no que xogou ata a súa retirada.
Death Valley '69
"Death Valley '69" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth sacado do seu álbum de 1985 Bad Moon Rising. O tema está escrito e cantado polo guitarrista Thurston Moore e a súa amiga e músico de New York City Lydia Lunch, e foi gravado e producido por Wharton Tiers en xullo de 1984. Unha versión do tema foi editada en decembro de 1984 a través do selo Iridescence Records, e sería editado novamente en formato sinxelo cun deseño artístico distinto en xuño de 1985. O recompilatorio de The Flaming Lips Finally the Punk Rockers Are Taking Acid inclúe unha versión da canción.
O seu vídeo musical foi rodado en 1985 e tratouse do primeiro videoclip de Sonic Youth. Dirixiuno Richard Kern, e amosa imaxes ao vivo da banda con imaxes dos seus membros en varios estados de desmembramento sanguento. O vídeo é o único no que aparece tanto o recentemente saído batería Bob Bert, como o novo Steve Shelley.
Estación de Pedrelo-Céltigos
Pedrelo-Céltigos é un apeadoiro de Adif, situado no lugar de Céltigos, no concello de Sarria, provincia de Lugo. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 402,7 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións da Pobra de San Xiao e de Sarria. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
Aínda que se atopa no tramo Sarria-Lugo da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña aberto ao tráfico o 2 de agosto de 1878 polo Estado, non se dispuxo de ningunha estación nesta zona. A súa construción é moi posterior e vai unida a unha zona industrial dedicada ao embotellamento de auga mineral propiedade da empresa Fontecelta.
A estación
As instalacións limítanse a un pequeno refuxio dotado de zonas de asento. Polo apeadoiro só cruza a vía principal á que se accede grazas a unha plataforma lateral.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Death by Sexy
Death by Sexy é o segundo álbum da banda estadounidense de garage rock Eagles of Death Metal, editado a través do selo Downtown Records o día 11 de abril do 2006 nos Estados Unidos e o 3 de xuño en Europa.
A portada do disco ten elementos semellantes ás portadas de Sticky Fingers (1971) dos Rolling Stones, de Too Fast For Love (1981) de Mötley Crüe e de Get Lucky (1981) de Loverboy. O tema "Don't Speak (I Came to Make a Bang!)" apareceu nun anuncio de Nike no ano 2008 dirixido por Guy Ritchie.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jesse Hughes e Josh Homme.
Aerofreada
miniatura|Impresión artística da aerofreada da [[Mars Reconnaissance Orbiter]] A aerofreada é a manobra que fai unha nave espacial para diminuír o seu apoapse por medio do paso polas capas altas da atmosfera no seu periapse. O arrastre resultante frea a nave. A aerofreada úsase cando unha nave necesita acadar unha órbita baixa trala chegada a un astro con atmosfera, e usa menos propelente que a utilización directa de foguetes para acadar a mesma órbita.
Método
Cando unha nave interplanetaria chega ó seu destino debe cambiar a súa velocidade para permanecer na veciñanza do corpo. Cando o que se necesita é unha órbita baixa e circular arredor du corpo cunha certa gravidade, os cambios de velocidade poden acadar varios quilómetros por segundo. Usando propulsión directa, a ecuación do foguete mostra que unha gran parte da masa da nave debe ser propelente. Isto significa que a carga útil (como os instrumentos científicos) queda limitada e que é necesario un lanzador potente para enviar a nave ó seu destino. Se o corpo de destino ten atmosfera pódese usar a aerofreada para diminuír as necesidades de propelente. O uso dunha cantidade relativamente pequena de propelente permite poñer á nave nunha órbita elíptica moi alongada, usándose a aerofreada para circularizala. Se a atmosfera é suficientemente densa, un só paso a través dela pode bastar para frear a nave tanto como sexa necesario. Non obstante o habitual é que se necesiten varios pasos a través dunha parte máis fina da atmosfera (como as capas superiores) para reducir o quentamento da nave por fricción e porque os efectos de posibles turbulencias, da composición atmosférica e da temperatura fan máis difícil de predicir a diminución de velocidade que resultaría dun só paso. Cando a aerofreada se fai desta maneira, hai tempo suficiente entre pasos para medir o cambio na velocidade e facer as correccións necesarias para o seguinte paso. Esta maneira de aerofreada pode ter unha duración de meses e necesitar centos de pasos pola atmosfera.
A enerxía cinética disipada pola aerofreada convértese en calor, o que implica que as naves que usan esta técnica teñen que ser capaces de disipalo. A nave tamén debe ter a área e resistencia estrutural suficientes para aguanta-lo arrastre do paso pola atmosfera. As simulacións feitas coa aerofreada da Mars Reconnaissance Orbiter usan unha forza límite de 0,35 N/m² cunha sección para a nave duns 37 m² e unha temperatura máxima estimada de 170 °C. A densidade forza exercida sobre a Mars Global Surveyor durante a súa aerofreada, duns 0,2 N/m², equivale á forza exercida por un vento duns 60 km/h sobre unha man humana a nivel do mar na Terra.
Misións espaciais
Aínda que a teoría da aerofreada está ben desenvolvida, o uso real é difícil debido a que se necesita un coñecemento moi detallado da atmosfera do planeta para poder manobrar correctamente. Na práctica a deceleración monitorízase durante cada manobra e os plans modifícanse en consecuencia. Dado que ata o de agora ningunha nave pode aerofrear autonomamente, necesítase atención humana en todo momento.
A aerofreada foi demostrada por primeira vez no espazo profundo o 19 de marzo de 1991 pola nave xaponesa Hiten. Hiten sobrevoou o océano Pacífico a unha altitude de 125,5 km a unha velocidade de 11 km/s. O resistencia atmosférica decelerou a nave en 1,712 m/s e baixou o seu apoxeo en 8665 km. A manobra de aerofreada repetiuse o 30 de marzo.
Joint venture
No Dereito da Unión Europea, o termo joint venture (ou joint undertaking) é un concepto xurídico impreciso, mellor definido segundo as regras do Dereito de Sociedades. En galego, joint venture denomínase Empresa Conxunta; en Francia ten diversas traducións: association d’entreprises, entreprise conjointe, coentreprise ou entreprise commune; e en Alemaña, joint venture tradúcese por «unha mestura de empresas» (Konzern).
Cando dúas ou máis persoas forman unha sociedade mercantil personalista temporal coa intención de realizar un proxecto particular, dita sociedade pode chamarse joint venture, cuxas partes son coventurers.
Aerofreada
Misións espaciais
En 1997 a Mars Global Surveyor foi a primeira nave en usar a aerofreada como técnica principal e planificada para o axuste da súa órbita. A MGS usou os datos recollidos pola sonda Magallanes para planificar a súa aerofreada. A nave usou os paneis solares como ás para controla-lo paso a través das tenues capas altas da atmosfera marciana e baixa-la súa apoapse no transcurso de varios meses. Porén, problemas estruturais impediron danaron un dos paneis solares pouco despois da engalaxe, cambiándose os plans para aerofrear a unha maior altitude e tardando máis en acadar a órbita de traballo. As naves Mars Odyssey e Mars Reconnaissance Orbiter usaron tamén aerofreada, sen incidentes.
Joint venture
A empresa pode ter como obxectivo unha relación comercial continua ou un proxecto único e específico, en cuxo caso a JV recibe o nome de consorcio, (como a construción do Eurotúnel). O consorcio JV (tamén denominado acordo de cooperación) fórmase cando unha das partes busca experiencia tecnolóxica ou acordos de servizos técnicos, contratos de franquía ou de uso de marca, contratos de xestión, contratos de arrendamento ou contratos ocasionais. Cando se consegue o obxectivo a JV disólvese.
Unha joint venture créase cando dúas das partes se reúnen para emprender un proxecto. Ambas as partes invisten cartos, tempo e esforzo de igual maneira no proxecto. Aínda que as joint ventures en xeral son proxectos pequenos, as grandes empresas empregan este método para diversificarse. Este tipo de empresa pode asegurar o éxito dos pequenos proxectos tanto para aqueles que están comezando no mundo empresarial como para sociedades xa establecidas. Como o custo de comezar novos proxectos adoita ser alto, a joint venture permite a ambas as partes compartir as responsabilidades do proxecto, así como os beneficios resultantes.
Dado que unha joint venture implica un investimento de cartos, é preciso dispor dun plan estratéxico. En resumo, ambas as partes deben comprometerse a centrarse no futuro da sociedade, no canto de só en obter beneficios. Basicamente, resulta tan importante acadar éxito a longo prazo como facelo a curto prazo. Co fin de acadar este éxito son necesarias a honestidade, a integridade e a comunicación.
Organización
Para desenvolver unha JV é necesario seguir certos pasos, que requiren un grande esforzo de traballo e precisión: fixar os obxectivos, estruturar de maneira organizada a forma da JV sen esquecer a cantidade de investimento, os acordos sobre o financiamento e a débeda.
Escolla dos socios
A continuación ofrécense algúns consellos que se deben seguir no proceso de formación dunha JV cun socio comprometido, aínda que moitas veces é difícil determinar se os compromisos proceden dunha parte coñecida e diferenciábel ou dun intermediario. En particular, isto ocorre cando existe unha barreira lingüística e non se ten coñecemento dos costumes locais, en especial no que atinxe á administración, que moitas veces é o organismo decisivo para a formación dunha JV ou para a resolución de litixios.
O proceso ideal para a selección dun socio xorde de:
As empresas tamén se denominan JV nos casos en que existen socios dominantes, xunto coa participación da administración pública. Tamén poden darse casos nos que a participación pública sexa elevada, mais nos que os socios fundadores manteñan a súa identidade. Estas empresas poden ser «públicas» ou «privadas». Excepto para comentar que hai moitas na India, estaría fóra de lugar describilas.
Outro aspecto relevante é a creación dunha nova entidade xurídica desde cero. Ás veces, dita empresa denomínase unha «JV constituída», un «paquete» de contratos tecnolóxicos (especialización, patentes, marcas rexistradas e dereitos de autor), servizos técnicos e contratos de abastecemento asistido.
O consorcio (tamén denominado acordo de cooperación) fórmase cando unha das partes busca experiencia tecnolóxica ou acordos de servizo técnico, contratos de franquía ou de uso de marcas, contratos administrativos, contratos de arrendamento, contratos ocasionais (para proxectos da construción, por exemplo). Cando acadou o seu obxectivo, a JV disólvese.
Constitución da sociedade
As joint venture poden constituírse principalmente a través dos seguintes procesos:
No Reino Unido e na India, e en moitos países que se rexen pola Common Law, unha empresa conxunta ou calquera empresa formada por un grupo de individuos, debe presentar unha escritura de asociación, denominada Memorandum of Association ante a autoridade apropiada. Trátase dun documento legal no que se informa ó público da súa existencia. Pódese consultar unha mostra en Wikimedia.org. Son, xunto cos estatutos, ou Articles of Association, a forma de documentación necesaria para a «constitución» dunha empresa neses países.
Os estatutos regulan a interacción entre os accionistas e o Consello de Administración dunha empresa e poden ser documentos de máis de 700 000 páxinas, nas que se establecen os poderes conferidos ós membros do Consello de Administración por parte dos accionistas e tamén os retidos por estes, especialmente a aceptación de resolucións ordinarias, resolucións especiais e a celebración de Xuntas Xerais de Accionistas para poñer en práctica as decisións dos conselleiros.
Nos Estados Unidos (en cada estado), así como noutros países que seguen un sistema semellante, requírese un documento semellante para constituír unha corporation, o denominado Certificate of Incorporation ou Articles of Incorporation (estatutos). Nos EUA, a «constitución» é un único documento que, como no caso anterior, permite ós accionistas regular a actuación do Consello de Administración da sociedade.
Debido á súa constitución, a joint venture constitúe unha nova entidade coas seguintes implicacións:
No recibo do Certificate of Incorporation unha empresa pode iniciar os seus negocios.
O acordo dos accionistas
Esta é unha área legal, e así como as leis cambian duns países a outros, está repleta de dificultades, en particular na aplicación dos Heads of Agreement ou do acordo dos accionistas. Debido a algúns motivos legais tamén se lle chama Memorandum of Understanding e lévase a cabo en paralelo con outras actividades cando se forma unha JV. Aínda que o acordo dos accionistas é breve, algunhas cuestións deben tratarse nun preámbulo do debate. Tamén hai outras cuestións que non están nos estatutos cando unha empresa se constitúe ou deixa de existir. Ademais, unha JV pode decidir si permanecer como unha única JV en «quasi partnerhip» para así evitar calquera revelación innecesaria de cara ó goberno ou ó público.
Algunhas das cuestións do acordo dos accionistas son:
Existen moitas características que se deben incorporar no acordo dos accionistas, que é totalmente privado para as partes mentres estas se constitúen. En xeral non é necesaria ningún tipo de submisión ante ningunha autoridade.
O outro documento básico que se debe articular é o dos estatutos, que é publicado e coñecido polos membros.
A miúdo, as JV máis exitosas son aquelas que teñen unha partnership equilibrada (50:50), tendo cada parte o mesmo número de conselleiros, mais rotando o control sobre a empresa ou os dereitos para designar ó presidente e vicepresidente da empresa. Ás veces unha parte pode ofrecerlle a unha persoa independente da empresa mais de confianza que vote no seu lugar nas reunións do Consello por motivos de ausencia.
Recentemente, nun caso importante no Tribunal Supremo da India declarouse que o Memorandum of Understanding, cuxos detalles non están nos Articles of Association, son «inconstitucionais», o que lle dá máis transparencia ás empresas.
Liquidación
A JV non é unha estrutura permanente e pode disolverse cando se dá algunha das seguintes situacións:
Leas
O topónimo galego Leas pode referirse a:
Fuerteventura
Fuerteventura é unha illa do arquipélago canario, situada no Océano Atlántico a 97 km da costa noroeste de África. O 26 de maio de 2009 é declarada na súa totalidade reserva da biosfera pola UNESCO.
O nome indíxena da illa, antes da súa conquista no século XV, era Erbani coas súas dúas comarcas Jandía e Majorata ou Maxorata, de onde deriva o xentilicio majorero (orixinalmente maxo ou majo). Fuerteventura é a illa máis extensa da súa provincia, e a segunda das Canarias tras Tenerife.
Xosé Gil Gil
Xosé Gil Gil, nado en Barxa (Rubiós, As Neves) o 3 de abril de 1870 e finado en Vigo o 1 de xaneiro de 1937, foi un fotógrafo e director de cinema, a figura máis relevante do cinema galego entre os pioneiros que xurdiron no primeiro terzo do século XX, debido ó elevado número de obras que realizou e polo carácter documental dos seus filmes, unha das mellores fontes para coñece-la Galiza do momento.
Traxectoria
Estableceuse como fotógrafo en Mondariz. Dende 1899 residiu en Ourense, e desde 1905 en Vigo, primeiro na rúa Carral e despois na rúa do Príncipe. Formou parte da redacción de Vida Gallega no momento da súa fundación en 1909 e foi o seu director artístico. Foi un dos pioneiros do cinema galego, comezando a realizar filmes en 1907, primeiro simplemente para darlle publicidade o seu estudo fotográfico, pero logo comezou a facer películas documentais centradas en Vigo. En 1911 pagou un anuncio na prensa viguesa no que se ofrecía para facer películas documentais en 24 horas. Tiña un laboratorio do que podía sacar unha hora de película revelada nun só día. Tamén era representante en Vigo dos automóbiles americanos Ford e organizou, na praza de touros de Pontevedra, unha corrida onde os coches eran os cabalos dos picadores; Gil fíxolle chegar esta película ao industrial americano Henry Ford que lle contestou cunha carta de felicitación. Este home tan orixinal argallou un automóbil equipado como un laboratorio para revelar a película que filmaba en calquera cidade e proxectaba, pola noite, para os veciños.
Gil tamén foi o primeiro que, en 1916, filmou unha película de ficción en Galiza: Miss Ledya, cun argumento no que non faltaban espionaxes e persecucións. No filme, rodado na illa da Toxa, aparecía como figurante Castelao.
Gil inventou, ademais, o chamado cine de correspondencia, pois o cineasta comprendía a importancia das imaxes como correo visual entre Galiza e a emigración. Utilizadas como se fosen cartas ou postais, as súas películas ían e viñan desde aquí até Suramérica, para que as visen os emigrantes. Nuestras fiestas de allá é a máis coñecida. En 1922 fundou a produtora Galicia Cinegráfica que a partir de 1929 realizou o noticiario cinematográfico Revista de Galicia. Estímase que realizou máis de 150 filmes. miniatura|160px|Retrato en [[Vida Gallega.]] As súas fillas enfermaron de tuberculose e trala morte de dúas, intentando salvar a terceira, trasladouse por consello médico a Ponteareas, desatendendo os negocios.
Morreu arruinado e esquecido en 1937 e está soterrado no cemiterio de Pereiró, en Vigo, onde unha rúa leva o seu nome.
Fuerteventura
Descrición
esquerda|miniatura|200px|Dunas de [[Corralejo, La Oliva|Corralejo (La Oliva), Illa de Lobos e Lanzarote desde Corralejo.]] "Esta inafortunada illa de Fuerteventura, onde entre a apracible calma do ceo e do mar escribimos este comentario á vida que pasa e á que queda, mide no máis longo, de punta norte a punta sur, cen quilómetros, e no máis ancho, vinte e cinco. No seu extremo suroeste forma unha península case deshabitada, por onde vagan, entre soidades espidas e nudeces solitarias da mísera terra, algúns pastores. A esta península coñécella polo nome de Jandía ou da Parede. A parede, ou mellor, muralla, que deu nome á península de Jandía, e da que aínda se conservan treitos, foi unha muralla construída polos guanches para separar os dous reinos nos que a illa Majorata, a dos majoreros, ou sexa Fuerteventura, estaba dividida, e para impedir as incursións dun noutro reino. E velaquí como este pedazo de África sahárica, lanzado no Atlántico, permitíase ter unha península e unha muralla como a de China, en canto ao sentido histórico." Miguel de Unamuno Parte do artigo "Comentario", publicado en Madrid na revista Novo Mundo (1894-1939), o 2 de maio de 1924, durante o seu exilio na illa..
Xosé Gil Gil
Notas
miniatura|175px|Escultura en [[Luneda, A Cañiza|Luneda (A Cañiza).]]
Fuerteventura
Xeografía
É a máis árida das illas e tamén a máis próxima á costa africana (97 km). Ten unha superficie de 1.659,74 quilómetros cadrados, sendo a segunda illa máis extensa do arquipélago. Ao noroeste, a só 6 km, áchase a pequena Illa de Lobos, parte de Fuerteventura, cunha superficie de 4,58 quilómetros cadrados.
É unha illa con extensas planicies froito do proceso erosivo ao ser ademais a illa con maior antigüidade do arquipélago canario, tendo experimentado numerosas erupciones volcánicas ao longo da historia. Da superficie de Fuerteventura, 47.695,1 ha están ocupadas por 13 espazos naturais protexidos. A illa conta con 3 parques naturais, 1 parque rural, 6 monumentos naturais, 2 paisaxes protexidas e 1 sitio de interese científico. Como as zonas cubertas de lava do Malpaís Grande e Chico, o lugar de interese científico localizado no Saladar de Jandía ou o monumento natural da Montaña de Tindaya, por exemplo.
Aggregat (foguetes)
Aggregat (do alemán, significando agregado) foi o nome dunha serie de deseños de foguetes desenvolvidos entre 1933 e 1945 por un programa de investigación do exército da Alemaña nazi. O seu meirande éxito foi o foguete A4, máis coñecido como V-2.
Fuerteventura
Xeografía
Na zona central atópase o macizo de Betancuria cunha cota máxima de 762 m. no Pico da Atalaia. Ao sur atópase o istmo de La Pared e a península de Jandía, co Pico de la Zarza a 812,4 m de altitude, sendo este o pico máis elevado da illa.
miniatura|esquerda|200 px|Faro da Entallada, nas Playitas ([[Tuineje)]] A lonxitude de costa de Fuerteventura é de 325,91 quilómetros, dos cales 77,08 son de praia, o que a sitúa en segundo lugar en canto a lonxitude, tras Tenerife, e a primeira en lonxitude de praias das illas, Tenerife segue a Fuerteventura en lonxitude de praias con 67,14 km. Ao redor das dúas terzas partes das praias son longas e de area branca ou negra, sendo o resto de coios ou mestura de coios e area. Pájara, ao sur, conta con 136,13 km de costa. No municipio atópanse as praias da Península de Jandía, as máis extensas das Canarias, que van desde Costa Calma, pasando por Esquinzo-Butihondo, Morro Jable e o Puertito de la Cruz, ata a Punta de Jandía, pola zona de Sotavento e desde a Punta de Jandía, pasando por Cofete ata La Pared, pola zona de Barlovento. Ao norte, con 90,56 km, La Oliva é o segundo municipio en lonxitude de costa da illa, onde destacan as dunas de Corralejo, El Cotillo e Majanicho. A costa está balizada por varios faros, entre os que destaca o Faro de La Entallada pola súa arquitectura e polas súas 196 metros de altitude sobre o nivel do mar, que o converten nun dos máis elevados das illas. O faro do Illote atópase a 249 metros sobre o nivel medio do mar. miniatura|200px|dereita|Calixe sobre as [[Canarias.]]
Clima
O clima é suave e as temperaturas permanecen case constantes durante todo o ano (20,4 °C de temperatura media. As precipitacións son escasas, sendo unha das illas máis secas do Arquipélago Canario. Debido á súa baixa altitude a illa non retén as masas de aire húmido, como sucede noutras illas do arquipélago. Tamén a proximidade da zona de altas presións dos Azores determina o clima en Fuerteventura. Os ventos dominantes son do nordés ou do norte.
O clima no Macizo de Betancuria presenta diferenzas con respecto ao resto da illa. As formacións de nubes son máis frecuentes e a humidade máis destacable.
Un fenómeno común a todas as illas pero con maior incidencia nas orientais, debido á proximidade da costa africana, é a calixe, o po en suspensión xerado polas tormentas de area do Sáhara, que chega ás illas traído polo siroco.
Flora e fauna
esquerda|miniatura|200px|Saladar da Praia da Matogueira ([[Pájara).]] Fuerteventura caracterízase pola escasa referencia visual de vexetación. A flora na illa non é abundante, a pesar de que existen gran cantidade de endemismos, debido ás peculiaridades do clima. Destacan como formacións máis frecuentes a matogueira e os liques. Tamén a aulaga, o verode, as tabaibas e os cardones. As palmeiras concéntranse nas canles dos barrancos e vales. No Pico da Zarza atópase un endemismo vexetal moi valioso, a Ononis christii de moi bela inflorescencia.
O saladar atópase nas zonas alagadas periodicamente pola marea, dando lugar a elementos halófilos. Aquí destacan El Salado, El Matomoro e a Uva de Mar. O seu ecosistema máis destacado son os saladares do Sitio de Interese Científico da Playa del Matorral, espazo protexido polo Goberno das Canarias desde 1994.
En canto á fauna, o máis destacable son as numerosas especies de aves, moitas delas migratorias. Así temos á hubara, unha subespecie endémica canaria de avetarda, a pardela, o voitre branco, o miñato, o lagarteiro, a píllara real, a píldora cincenta, a garzota, a corredeira, a bubela etc.
O voitre branco é a única especie de voitre que habita nas Canarias e está considerada como especie en extinción segundo o Catálogo de Especies Ameazadas das Canarias. Actualmente calcúlase que a súa poboación está arredor dos 150 individuos en Fuerteventura e unha parella en Lanzarote. Na actualidade hai en marcha un Proxecto Life da Unión Europea co obxectivo de conservar esta ave. Para iso preténdense eliminar no posible os perigos que a ameazan, que basicamente son as liñas de alta tensión, o envelenamento polo chumbo dos perdigóns utilizados para cazar e as molestias ocasionadas polo turismo. Tamén se pretende vixiar as áreas de nidificación para evitar mortes prematuras dos pitos e a creación de comedoiros controlados a fin de que non lles falte alimento. O custo total do proxecto ascende a 829.937,00, dos cales, LIFE achegará 414.968,00 ata 2008
miniatura|dereita|200 px|Anelado de pardelas en [[Puerto del Rosario durante a campaña de rescate o ano 2000]] O caso da pardela tamén é especial. A pardela cincenta (Calonectris diomedea), que é unha das dúas subespecies de pardela máis comúns nas Canarias, é unha ave migratoria cun ciclo de vida non moi longo, que se reproduce unha vez por ano, pondo unicamente un ovo cada vez. Entre mediados de outubro e novembro, os pitos acostuman abandonar os niños, resultando moi vulnerables nese momento. Ademais, no seu primeiro voo ao mar, poden desorientarse pola contaminación de luz, podendo chocar con gran cantidade de obstáculos. Esta subespecie de pardela é unha ave protexida de interese científico, polo que anualmente se realiza unha campaña de rescate na que interveñen tanto as autoridades locais como a Garda Civil.
Doutra banda podemos atopar na illa, ademais dos animais domésticos, ourizos, lagartos, morcegos, tartarugas, coellos etc.. miniatura|200px|esquerda|Praia de Jandia.
Historia
No momento da conquista, a illa estaba dividida en dúas tribos aborixes, uns seguidores do rei Guize e outros de Ayoze. Os territorios destas tribos eran Maxorata (ao norte) e Jandía (ao sur), separados por unha muralla (da que aínda se conservan restos) no istmo de La Pared. O nome antigo da illa, Herbania, fai referencia a esta muralla.
A illa coñecíase desde moito antes que tivese lugar a conquísta castelá. Leváronse a cabo unha serie de expedicións por parte de mallorquinos, cataláns, portugueses, xenoveses etc. xa que as potencias disputábanse o dereito de conquista.
Aggregat (foguetes)
A1
O A1 foi o primeiro foguete que se deseñou para a serie Aggregat. Foi deseñado en 1933 por Wernher von Braun nun programa de investigación da Wehrmacht dirixido por Walter Dornberger. O A1 medía 1,4 metros de longo, 30,5 centímetros de diámetro e tiña un peso de 150 kg na engalaxe. O motor, deseñado por Arthur Rudolph, usaba un sistema de condución de propelente presurizado e queimaba alcohol e oxíxeno líquido. Producía un pulo de 2,9 kN durante 16 segundos. O foguete estabilizábase mediante un xiroscopio no morro, o cal foi fonte de preocupación con relación ós propelentes líquidos. Aínda que o motor funcionou ben durante os acendidos de proba, o primeiro voo fracasou na mesma rampla de lanzamento. Non se fixeron máis intentos de lanzamento debido a que se pensou que o deseño era inestable, e os esforzos dirixíronse ó A2.
A2
miniatura|dereita|400px|Foguete A2. O A2 foi deseñado en 1934 por von Braun baixo o programa en Kummersdorf dirixido por Walter Dornberger. Cunha lonxitude de 1,6 metros e un pulo de 3 kN usando alcohol e oxíxeno líquido, era similar ó A1. Con todo, a diferenza do A1, o A2 levaba os xiroscopios estabilizadores no centro do foguete, entre os tangues de alcohol e oxíxeno, o que aumentaba a estabilidade. O foguete pesaba 72 kg baleiro, cun peso na engalaxe de 107 kg. O primeiro voo de probas tivo lugar en setembro de 1934 en Kummersdorf.
Construíronse dous A2 para probas, sendo denominados Max e Moritz por dous personaxes de debuxo de Wilhelm Busch. O 19 e 20 de decembro de 1934 foron lanzados na illa Borkum no Mar do Norte. Alcanzaron altitudes de 2,2 km e 3,5 km.
A3
O A3 foi lanzado por primeira vez o 4 de decembro de 1937, e foi construído para probar partes do futuro A4. Tan só se levaron a cabo tres lanzamentos máis de proba, todos terminados en fallo. O lanzamento final, o 11 de decembro de 1937, foi representativo do resto de lanzamentos: o motor apagouse prematuramente e o foguete destruíuse ó caer a terra e fallar o despregue do paracaídas.
Valentín González
Valentín González González, popularmente coñecido como El Campesino (O Campesiño), nado en Malcocinado o 4 de novembro de 1904 e finado en Madrid o 20 de outubro de 1983, foi un militar comunista español que tivo unha participación destacada na guerra civil española á fronte de varias unidades do exército republicano.
Aggregat (foguetes)
A3
O A3 foi o primeiro deseño feito en Peenemünde. En 1936 o xeneral Werner von Fritsch presenciou un acendido estático dun A3 en Kummersdorf e quedou o bastante impresionado como para prestar o seu apoio ao programa de foguetes. O A3 usou un sistema presurizado de propelente, usando a mesma mestura de oxíxeno líquido e alcohol ó 75% que o A1 e o A2. Xeraba 14,7 kN de pulo durante 45 segundos e usaba un sistema de tres xiroscopios para mover os álabes de aliaxe de tungsteno do chorro propulsor. A máxima altitude alcanzada cun A3 foi de 18 km.
Valentín González
Primeiros anos
Valentín González González naceu no ano 1904 na localidade pacense de Malcocinado, nunha das rexións máis pobres de España a principios do século XX. O seu pai era un xornaleiro anarquista, militante da Confederación Nacional do Traballo (CNT), que foi executado mediante garrote vil xunto á súa filla polos sublevados en 1937.
Apenas asistiu á escola durante a súa infancia, necesitando a súa familia do seu traballo como xornaleiro ou arrieiro. Ao redor de oito anos de idade, a súa familia mudouse ao norte da provincia de Córdoba para traballar nas minas da zona e Valentín González puido alternar o traballo coa escola. Foi entón cando descubriu a figura de Juan Martín Díez "el Empecinado" (heroe da Guerra da Independencia fronte ás tropas napoleónicas, e posteriormente aforcado polo réxime reaccionario de Fernando VII) polo que sentiu unha especial admiración.
Neste momento protagonizou varios enfrontamentos coa aplicación da lei, en particular coa Garda Civil, e gañou o seu alcume El Campesino despois do seu primeiro ataque (aos 16 anos) contra a comisaría de Peñarroya-Pueblonuevo. No ataque morreron catro gardas civís e González foi obrigado a agocharse nas montañas xunto ao seu compañeiro El Virulente. Finalmente foron capturados, encarcerados e torturados, logrando que o primeiro sobrevivise, aínda que o seu compañeiro faleceu na prisión de Fuente Obejuna.
Ao acadar a maioría de idade, foi destinado ao exército de África, sumido na guerra do Rif. Ingresou na Armada pero, tras un accidente de barco no porto de Larache, foi reasignado á Lexión Española, o que foi para el unha excelente escola de guerra e en formación de guerrillas. Foi encarcerado por matar a un sarxento que lle dera unha labazada, escapou da prisión e desertou ás tropas rifeñas de Abd el-Krim. Foi capturado de novo e só evitou a pena de fusilamento grazas á amnistía de 1926, con motivo do fin do conflito.
Durante 1929 viaxou por Andalucía, Castela e Extremadura, co obxectivo de mobilizar politicamente aos seus habitantes. En 1930 abandonou a CNT e incorporouse ao Partido Comunista de España (PCE), emigrando tamén a Madrid para traballar como albanel por conta propia á cabeza dunha pequena cuadrilla.
Tras a proclamación da Segunda República continuou a súa actividade política dentro do PCE, na que gozou de popularidade entre os seus aínda poucos militantes. Formou unha milicia, á que adestraba no manexo de armas e tácticas de combate co obxectivo de repetir en Madrid a Revolución de Asturias de 1934. Fracasado o intento, foi internado na prisión Modelo de Madrid, onde entrou en contacto con varios líderes republicanos. Beneficiado da amnistía tras as eleccións xerais de 1936, seguiu formando unha unidade de milicianos coa que, unha vez que se produciu o golpe de estado do 18 de xullo, se adheriu aos defensores da República.
Guerra civil española
Antes da guerra coñéceselle un matrimonio tardío do que naceron tres fillos, pero perdeu o contacto con eles durante a guerra civil e deunos por mortos. Durante o conflito, foi encadrado no Quinto Rexemento, e máis tarde exerceu o mando da 10ª Brigada Mixta e da 46 ª División, participando e sendo ferido nas batallas de Guadalaxara, Brunete e Belchite. Gañou notoriedade nas filas republicanas, aínda que recibiu acusacións de brutalidade cos seus subordinados e prisioneiros e incluso os seus superiores (como Líster ou Modesto) tomábano por covarde e fanfarrón. Nos últimos momentos da batalla de Teruel, cando a caída da capital turolense ante os rebeldes parecía próxima, abandonou a cidade durante a noite sen opoñer maior resistencia, polo que non foron poucas as críticas por parte dos seus camaradas. Os seus subordinados quedaron, tras a captura de Teruel polas forzas franquistas, dispersados e desarmados polos camiños, deixando atrás aos feridos no transcurso da retirada imposta por El Campesino, o que provocou que máis de 400 soldados foran feitos prisioneiros polo inimigo. Valentín González reaccionou acusando a Modesto e Líster de abandonalo á súa sorte en Teruel, recibindo en resposta unha acusación por parte de Líster de se ter desviado do campo de batalla e abandonado aos seus homes.
Tras este desastre, a finais de marzo de 1938 volveu coa súa división á fronte de Aragón, dirixindo a defensa de Lleida. Aínda que non puido evitar que a cidade sucumbira tamén, a súa división logrou atrasar o avance franquista e polo seu bo comportamento no combate foi condecorado.
Estaba previsto que participase como tenente coronel ao mando da 46ª División na batalla do Ebro, pero foi destituído o 26 de xullo, unha vez que comezou a ofensiva pola que o exército de Ebro cruzou o río por doce puntos diferentes. Aínda que argumentou estar enfermo, o seu superior Líster visitouno no seu posto de mando, e dixo despois que ao Campesiño só lle entrara un ataque de pánico ante a idea de atravesar o río. Polo tanto, foi relevado do mando e substituído por Domiciano Leal á fronte da división. Coa destitución, tamén rematou a súa actividade militar durante a República.
Período no exilio
Ao finalizar a guerra en 1939, escapou nun barco cara á Unión Soviética e entrou na Escola Superior de Guerra co rango de сombrig (comandante de brigada). Tras problemas de diversas clases coas autoridades soviéticas, intentou fuxir da URSS a Irán, pero o SMERSH devolveuno ao primeiro país, polo que foi internado no campo de traballo do Gulag en Vorkutá (República de Komi). Finalmente logrou escapar da URSS en 1949 pola fronteira irania para vivir no exilio en Francia, aínda que é posible que inicialmente marchase por encargo dos servizos secretos soviéticos. Sexa como fose, pronto comezou a pronunciar alegacións anti-stalinistas.
Puido regresar a España en 1977, declarándose partidario do Partido Socialista Obreiro Español e mostrando o seu apoio a Felipe González. Tamén descubriu que a súa muller e os seus fillos, aos que considerara mortos facía décadas, seguían vivos. Morreu en Madrid en 1983.
Aggregat (foguetes)
A4 (foguete V2)
O A4 foi un deseño a tamaño real cun alcance duns 175 km, unha altitude máxima de 80 km e unha carga útil de aproximadamente unha tonelada. As diferentes versións do A4 tiveron as funcións de primeiro mísil balístico, primeiro proxectil en alcanzar o espazo exterior e foi usado activamente na guerra.
miniatura|esquerda|210px|V2 recuperado do río Bug, cerca de Sarnaki. Este incremento en canto a capacidade tivo lugar a través dun redeseño completo do motor do A3 por parte de Walter Thiel, sendo coñecido como A5. Foi quedando claro que os deseños de von Braun estaban converténdose en armas reais e Dornberg desprazou o equipo desde o polígono de probas de Kummersdorf (cerca de Berlín) ata unha pequena cidade, Peenemünde, na illa de Usedom, na costa báltica de Alemaña, para proporcionar máis sitio para os probas e para rodealas dun maior segredismo. Esta versión era completamente fiable e cara 1941 o equipo lanzara uns 70 foguetes A5. O primeiro A4 voou en marzo de 1942, alcanzando unha distancia de 1,6 km e impactando contra a auga. O segundo lanzamento alcanzou unha altitude de 11 km antes de estoupar. O terceiro foguete, lanzado o 3 de outubro de 1942, seguiu unha traxectoria perfecta. Aterrou a 193 km de distancia e alcanzou unha altura de 80 km.
A produción do foguete comezou en 1943, coñecido agora como Vergeltungswaffe 2 (Arma de vinganza 2) ou abreviadamente V2, tras a insistencia do ministerio de propaganda de Joseph Goebbels. Os aliados estaban ó tanto da existencia da arma pola existencia dun sitio de probas en Blizna, Polonia, localizado polo movemento de resistencia polaco (Armia Krajowa) grazas a informes dos granxeiros locais.
A4-SLBM
Baixo o nome de Projekt Amerika, a Alemaña nazi intentou desenvolver o primeiro mísil balístico lanzado desde un submarino (SBLM polas siglas en inglés) para bombardear Nova York e outras cidades e obxectos americanos. As probas da variante SBLM do A4 foron levadas a cabo desde plataformas remolcadas por submarinos U-Boot. Estas plataformas remolcables e somerxibles foron coñecidas como cápsulas Lafferenz. Un prototipo de 300 toneladas foi construído nos estaleiros Sichau, en Elbing. Esta cápsula foi probada no mar Báltico co U-boot U-1053, que desapareceu durante as probas e foi atopado en marzo de 2010. Tres cápsulas de 500 toneladas foron capturadas polos soviéticos antes de finalizar a súa construción nos estaleiros Vulcan en Stettin. O prototipo de 300 toneladas usada nas probas nunca foi atopada.
A4b/A9
Para o caso de que os sitios de lanzamento dos A4 quedaran limitados ó territorio do Reich, von Braun e os seus colegas foron presionados para desenvolver unha versión de maior alcance do A4, coñecido alternativamente como A9 e A4b. A razón das dúas denominacións é que a serie A4 recibiu "prioridade nacional" e a designación A4b aseguraba a dispoñibilidade dos escasos recursos.
En xuño de 1939, Kurt Patt, da oficina de deseño de Peenemünde, propuxo ás para converter a velocidade e altitude do foguete en sustentación e alcance aerodinámicos. A medida que o foguete se atopase con capas máis densas da atmosfera na súa fase de descenso, propulsaríase e comezaría a planear suavemente, cambiando velocidade por distancia. Patt tamén propuxo o Flossengeschoss ou "proxectil aleta". Ambos conceptos foron usados por Walter Dornberger na elaboración dunha presentación para Hitler o 31 de xullo de 1940, denominándoo "foguete América".
Os traballos sobre o deseño do A9 comezaron en 1940. Ademais das ás, o A9 sería algo máis grande que o A4 e o seu motor produciría un 30% máis de pulo. Despois de probar modelos en túnel de vento modificouse o deseño para substituír as ás por superficies na fuselaxe, xa que as probas demostraron que estas proporcionaban unha mellor sustentación a velocidades supersónicas e resolvía o problema do desprazamento transónico do centro de sustentación.
O desenvolvemento foi suspendido en 1941, pero en 1944 varios V2 foron modificados para achegalos á configuración do A9 baixo a designación de A4b. Calculouse que, engadindo ás, o alcance dos A4 aumentaría ata 750 km, permitindo atacar obxectivos en Gran Bretaña desde a propia Alemaña. Intentouse que tralo lanzamento a traxectoria dos A4b fose o máis suave posible e que o foguete planeara cara o obxectivo. Considerouse que, na fase final do voo, a interceptación do foguete polo inimigo sería practicamente imposible dado que cando estivese sobre o obxectivo faría un picado que limitaría o tempo de interceptación.
O concepto do A4b probouse engadindo pequenas ás a dous A4 lanzados desde Blizna. Porén, debido ó pouco traballo de desenvolvemento levou a que o primeiro lanzamento, o 27 de decembro de 1944, fracasara. O segundo intento, o 24 de xaneiro de 1945, foi un éxito parcial, rompéndose a á, pero conseguindo de todos modos chegar a ser o primeiro mísil guiado e alado en romper a barreira do son, alcanzando Mach 4.
A6
A6 foi a designación coa que foi coñecida unha variante do A5 que usaba propelentes diferentes ós orixinais. Algunhas fontes indican que tamén foi o nome aplicado a unha proposta especulativa para unha versión tripulada de recoñecemento do A4b alado. Este A6 foi inicialmente proposto ó Ministerio do Aire Alemán como unha nave de recoñecemento imposible de interceptar. Sería lanzado verticalmente como un foguete, alcanzando un apoxeo de 95 km. Tras reentrar na atmosfera, chegaría á fase de planeo supersónico co acendido do seu motor ramjet. Esperábase ter entre 15 e 20 minutos de etapa de cruceiro a 2900 km/h, permitindo á aeronave regresar e aterrar como un avión normal, freado cun paracaídas. Con todo, o Ministerio do Aire non tiña necesidade de tal aeronave e a proposta foi rexeitada. Conceptos parecidos (pero non tripulados) foron levados a cabo despois da guerra na forma do mísil SM-64 Navaho estadounidense e do Burya soviético, ambos mísiles intercontinentais con propulsión ramjet.
A7
O A7 foi un deseño alado que nunca chegou a ser completamente construído. Traballouse nel entre 1940 e 1943 en Peenemünde para a Kriegsmarine. O A7 era parecido ó A5 pero tiña unha cola máis grande (1,621 m²) para ter un maior alcance planeando. Dous modelos do A7 sen motor foron soltados desde aeroplanos para probar a súa estabilidade en voo. Non se chegaron a facer voos con propulsión. O foguete acabado tería un pulo na engalaxe de 15 kN e un peso na engalaxe de 1000 kg. O deseño tiña un diámetro de 0,38 m e unha lonxitude de 5,91 m.
A8
O A8 foi unha proposta de A4 ensanchado para uso con propelentes almacenables (máis que nada ácido nítrico e queroseno). O deseño nunca alcanzou a etapa de prototipo, pero o deseño foi desenvolto tras a guerra por un equipo alemán de foguetes en Francia como parte do proxecto do "Súper V2". O proxecto foi cancelado no seu momento, pero desembocou nos proxectos dos foguetes franceses Véronique e Diamant.