cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Da alma
Libro primeiro
Aristóteles conclúe que todos definen a alma por tres características: movemento, sensación e incorporeidade. Nos sucesivos capítulos do primeiro libro, elabora as críticas a todas estas teorías particulares, mostrando a súa imposibilidade real. Critica a teoría segundo a cal a alma móvese por si mesma; aínda que está de acordo nalgúns aspectos o que fai é que, mentres desenvolve e explica as teorías, vai mostrando os problemas que comportan; e finalmente desacredita a veracidade que estas poidan posuír para indicar a súa como verdadeira.
Libro segundo
Neste libro, desenvolve a súa teoría sobre a alma, aplicando os conceptos fundamentais da súa física e da súa filosofía primeira. Para el, o ser animado é un conxunto de corpo e alma na que as dúas partes do ser se necesitan mutuamente. Mentres que o corpo é a materia e a potencia, a alma é a súa esencia (a forma específica do corpo). O ser animado diferénciase do ser inerte porque esta realiza unha serie de funcións ou actos propios do vivir. Para Aristóteles os seres humanos non son os únicos seres que posúen alma, senón que a teñen todos os seres vivos. A alma é o principio da vida, a fonte das actividades de cada ser vivo.
Constitúe a alma por cinco potencias que se diversifican en funcións dos seus obxectivos: vexetativa, sensitiva, intelectual, apetitiva e locomotiva. Estas dúas últimas constitúen o fin dos seres vivos, pois estas dúas funcións que implican o apetito e a facultade de moverse teñen como función intentar a finalidade do ser vivo.
Existen varias partes da alma, na que cada unha realiza unha función: alma vexetativa (realiza as funcións de nutrición, crecemento e reprodución), sensitiva (movemento, percepción sensible e apetito), racional (funcións superiores do coñecemento intelectual e a vontade).
Libro terceiro
Neste libro trata os sentidos de dúas formas diferentes: como acto e como potencia. O sentido en potencia é a capacidade do órgano; o sentido en acto prodúcese cando entra en contacto co obxecto. Polo tanto a facultade sensorial é idéntica a un obxecto sensorial en acto. A proporción na que se dá un sentido é importante, xa que a sensación será pracenteira se o obxecto sensible é proporcional ó sentido. Neste libro, distingue o intelixir do percibir sensorialmente.
A capacidade de intelixir é propia da alma racional, a cal só a posúe o ser humano; unha capacidade desta alma é a da imaxinación. A alma intelectiva é o lugar das formas, pero non de formas en acto, senón de formas en potencia. O intelecto pode dividirse en dúas partes, as cales teñen diferentes funcións: unha é capaz de cegar a todas as cousas (intelecto pasivo) e o outro capaz de facela todas (intelecto activo).
En canto ás facultades que existen na alma, estas constitúen unha dobre unidade: unha de número e outra de analoxía. Outra facultade da alma racional é a facultade motriz, da que é propio o movemento local dos animais. O movemento prodúcese polo desexo, o que leva ó animal a moverse para obter o obxectivo alcanzado. Ademais é preciso que o animal se deixe levar polo intelecto. Tres son os elementos que integran o movemento: motor(o que fai que se mova), aquilo co que se move (debe corresponder a algo corporal) e o movido (o animal).
Live Smashing Pumpkins
Live Smashing Pumpkins é unha iniciatica conxunta da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins e o distribuidor de música Nugs.net Enterprises, para vender gravacións "masterizadas directamente na mesa de son" dos concertos de The Smashing Pumpkins da súa xira polo 20 aniversario celebrada en Norteamérica. As actuacións foron editadas individualmente en paquetes cos formatos CD, FLAC, MP3 e CD/MP3.
Edicións
Houbo tamén unha actuación no Mohegan Sun Arena de Uncasville, Connecticut, pero a súa gravación estropeouse. Un paquete con toda a xira foi lanzado o 15 de xaneiro do 2009.
Live Smashing Pumpkins
Foetus
Thirlwell actúa como único instrumentista, vocalista, compositor e produtor de todos os traballos de Foetus, e polo tanto é o único membro da banda. Outros artistas poden colaborar ocasionalmente con Thirlwell, pero non son considerados membros de Foetus.
J. G. Thirlwell ten moitos proxectos paralelos, nos cales frecuentemente se lle coñece co nome de Clint Ruin. Un deses proxectos foi o grupo Wiseblood, onde traballaba co antigo membro de Swans Roli Mosimann. O seu material é máis escuro e máis sexual que as cancións de Foetus. Wiseblood existíu interrompidamente dende mediados dos 80 ata principios dos 90.
El misterio de la cripta embrujada
El misterio de la cripta embrujada é unha novela policial e humorística en lingua castelá do escritor barcelonés Eduardo Mendoza, publicada por Seix Barral en 1978. É a primeira obra da saga do paciente do doutor Sugrañes, continuada con El laberinto de las aceitunas, La aventura del tocador de señoras e El enredo de la bolsa y la vida. A novela foi traducida a 9 idiomas.
Trama
A acción ten lugar en Barcelona no comezo da transición española, trala morte de Francisco Franco. O comisario Flores é un inspector da Brigada de Investigación Criminal, que pide axuda a un antigo criminal depravado que está interno nun manicomio, para que lle dea información sobre a desaparición dunha nena dun colexio internado de nais lazaristas. O comisario e o interno chegan a un acordo: se este axuda a resolver o caso, concederanlle a liberdade.
Así, logo de cinco anos no hospital mental, o protagonista volve á cidade, e vai na procura da súa irmá. Mantén o control de si mesmo, pero para lograr información non dubida en inventarse identidades, suplantar outras ou abrir portas sen chaves. Coa axuda de Mercedes, unha ex alumna da escola da que desapareceu a nena, acaba por descubrir que un empresario da cidade tentara ocultar un cadáver, para o cal cometera varios delitos.
Contexto
É a segunda novela de Eduardo Mendoza, que en 1976 gañara o Premio da Crítica de narrativa castelá con La verdad sobre el caso Savolta. Escribiu El misterio de la cripta embrujada mentres traballaba en Nova York como tradutor para a ONU, onde permaneceu até 1982.
Parque Nacional Jökulsárgljúfur
miniatura|250px|Vista do [[río Jökulsá á Fjöllum.]] O Parque Nacional Jökulsárgljúfur é un espazo natural que se atopa no norte de Islandia, arredor do río Jökulsá á Fjöllum. No seu extremo norte contén a famosa fervenza Dettifoss, a máis caudalosa de Europa.
Historia
O Parque creouse no ano 1973. Ten unha superficie de 150 km² e unha lonxitude de 35 km ó longo da ribeira do río glaciar Jökulsá. A parte máis setentrional, Ásbyrgi, foi integrada no ano 1978. Porén, o 7 de xuño de 2008, Jökulsárgljúfur pasou a formar parte do Parque Nacional Vatnajökull, o meirande de Europa.
Características
Jökulsárgljúfur destaca polas súas montañas de orixe volcánica e o gran canón polo que discorre o río. Os canóns teñen unha lonxitude duns 25 km e teñen semellanza co Gran Canón de Arizona. Hai uns 8000 anos, un volcán entrou en erupción violentamente debaixo do río, causando explosións pola combinación dos gases, a auga e o lume. As montañas de arredor ficaron devastadas, polo que na actualidade só quedan ruínas xunto coas formacións volcánicas.
No centro do parque atópase Hljóðarklettar (A rocha dos ecos). Rauðhólar (A montaña vermella) é a elevación máis característica do parque debido á súa coloración. Tamén é destacábel o canón Ásbyrgi, situado no norte e con forma de ferradura.
Sindicatura de Contas de Cataluña
A Sindicatura de Contas de Cataluña (en catalán: Sindicatura de Comptes de Catalunya) é unha institución da Generalitat de Cataluña que depende organicamente do Parlamento de Cataluña segundo o que establecen os artigos 80 e 81 do Estatuto de Autonomía de Cataluña e no artigo 1 da Lei 18/2010, do 7 de xuño, da Sindicatura de Contas. A Sindicatura de Contas é a institución encargada de fiscalizar a xestión económica, financeira e contable do sector público catalán, e do control de eficiencia da Generalitat. Foi creada o 5 de marzo de 1984, aínda que as súas orixes remóntanse ao século XIII, cando o xeral de Cataluña instituíu os "oïdors de comptes", que tiñan por función o control da xestión das contas públicas.
A Sindicatura depende organicamente do Parlament, que lle delega as funcións que desempeña, con plena autonomía organizativa, funcional e orzamentaria. A Sindicatura de Contas ten personalidade xurídica propia. Está formada polos síndicos designados polo Parlament por maioría de tres quintas partes. Os síndicos, á súa vez, elixen o síndico ou síndica maior. Actualmente, o síndic major é Jaume Amat i Reyero.
King Crimson
Orixes
En agosto de 1967, o batería Michael Giles e o seu irmán baixista Peter, músicos profesionais en bandas activas dende a súa adolescencia en Dorset, Inglaterra, puxeron un anuncio buscando un "organista cantante" para unirse ao grupo que estaban formando. O tamén músico de Dorset Robert Fripp, un guitarrista que nin tocaba o órgano nin cantaba, respostou, e así naceu Giles, Giles and Fripp. O trío gravou varios sinxelos peculiares e un ecléctico álbum, The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp. Estuvieron a piques de conseguir o éxito e incluso fixeron unha aparición en televisión, pero nunca puideron facer un gran avance comercial.
Intentando ampliar o seu son, os tres recrutaron a Ian McDonald nos teclados e ventos. McDonald trouxo dous novos participantes: a súa entón moza, a antiga cantante de Fairport Convention Judy Dyble, cuxa breve participación rematou cando os dous se separaron, e o letrista, roadie, e estratego de arte Peter Sinfield, co cal estivera escribindo cancións, unha asociación iniciada cando McDonald lle dixera a Sinfield (sobre a súa banda Creation), "Peter, teño que dicirte que a túa banda non ten remedio, pero ti escribes boas letras. Gustaríache que nos xuntásemos para un par de temas?" Fripp, mentres tanto, viu a Clouds no Marquee Club de Londres, o que o impulsou a incorporar melodías de inspiración clásica nas súas composicións e a utilizar a improvisación para atopar novas ideas. Fripp, que xa non estaba interesado nas cancións pop máis caprichosas de Peter Giles, recomendou que o seu vello amigo, o tamén guitarrista e cantante Greg Lake, se unise para substituír a Peter ou ao propio Fripp. Peter Giles chamouno posteriormente un dos "bonitos movementos políticos" de Fripp. Segundo Michael Giles, o seu irmán quedara desilusionado coa falta de éxito da banda e marchou antes de que Fripp suxerise a Lake que ocupase o posto de Peter Giles como baixista e cantante.
A primeira encarnación de King Crimson formaríase o 30 de novembro de 1968 con Fripp, McDonald, Michael Giles e Sinfield, uníndoselles Lake.
En 1969 o grupo debutou como abreconcertos dos Rolling Stones nun concerto en Hyde Park, e gravou o seu primeiro disco, In the Court of the Crimson King, en outubro. Tamén realizaron a súa primeira xira por Europa e Norteamérica. A finais dese ano xurdiron tensións e diferenzas creativas que desembocaron na saída de Michael Giles e Ian McDonald da banda, quen ao ano seguinte gravaron un álbum co nome de McDonald and Giles.
Anos 70
Robert Fripp con Greg Lake e Peter Sinfield continuaron King Crimson momentaneamente como trío, e foi así como gravaron en 1970 o seu segundo disco, In the Wake of Poseidon, no cal incorporouse ao grupo o músico Mel Collins, e tamén participou o anterior socio de Fripp, Peter Giles.
Greg Lake abandonou a banda no mes de abril, debido ao carácter de caudillo de Fripp e á constante imprevisión en canto a composición e elaboración dos seus temas sen unha liña determinada, para formar con Keith Emerson e Carl Palmer o grupo de rock progresivo Emerson, Lake & Palmer, e deixando a King Crimson sen vocalista ata que Gordon Haskell tomou ese lugar e tamén o de baixista para Lizard, o terceiro álbum de la banda, tamén de 1970. Haskell xa gravara con King Crimson en In the Wake of Poseidon, na canción "Cadence and Cascade".
Fripp comezou entón a escoitar a novos músicos para suplir os postos vacantes. O batería Ian Wallace e o vocalista Boz Burrell foron os seleccionados e como ningún baixista convenceu a Fripp, decidiu sinxelamente ensinar a Burrell a tocar o baixo. En 1971 realizaron o cuarto álbum da banda, Islands. Ao rematar ese ano Peter Sinfield abandonou o grupo, e entón os membros restantes realizaron en 1972 unha nova xira chamada Earthbound coa plena intención de disolver a agrupación ao rematala. Pouco despois, co material gravado desa xira, Fripp editou o disco Earthbound, o seu primeiro álbum en directo.
Así e todo, despois da xira Earthbound, Collins, Burrell e Wallace abandonaron King Crimson para unirse a Alexis Korner nunha banda chamada Snape. Fripp outra vez buscou a novos membros para rearmar a King Crimson. O primeiro elixido foi o percusionista Jamie Muir, quen dende antes xa fora considerado por Fripp como un posible membro para o grupo. O seguinte foi o vocalista e baixista John Wetton, a quen Fripp coñecía dende o colexio. Wetton tamén fora considerado anteriormente para ser membro pero o seu ingreso non se concretara.
O ex-batería de Yes, Bill Bruford, foi o seguinte elixido, unha decisión que foi criticada por moita xente, xa que Bruford abandonou Yes, un grupo de gran calidade e moito potencial, por King Crimson, que xa tiña un historial de moita inestabilidade e moi impredicible. O mesmo Bruford revelou que estaba máis interesado nos fins artísticos e que por iso ingresara en King Crimson. Finalmente, David Cross foi seleccionado como executante de viola, violín e teclados para reinventar o son da nova agrupación. Comezaron a traballar en 1972 e para o seguinte ano concretaron o seu novo álbum, Larks' Tongues in Aspic. Muir abandonou King Crimson pouco despois da edición de Larks' Tongues in Aspic. O grupo embarcouse entón nunha nova xira por Europa e Estados Unidos.
Esta etapa de King Crimson caracterizouse pola influencia que recibiu da nacente música heavy metal que se estaba a desenvolver principalmente nos Estados Unidos e en Gran Bretaña. A guitarra de Fripp amosouse máis agresiva, así como a batería de Bruford, que soaba máis potente.
A finais de 1973, o grupo preparou o seu seguinte álbum, Starless and Bible Black, que estivo rematado a principios de 1974. Este disco converteu ao King Crimson desa época no primeiro en manterse intacto durante máis dunha xira e máis dun disco. A maior parte do disco foi gravado en concertos durante 1973, con só dous temas gravados en estudio ("The Great Deceiver" e "Lament"), outro dos temas foi só parcialmente gravado en estudio ("The Night Watch"), o cal demostrou que King Crimson era esencialmente un grupo para tocar en vivo. Fripp sempre considerou axeitado capturar a atmosfera e a enerxía das presentacións en vivo e por iso gravou as cancións nos concertos.
A formación do disco Red non chegou a facer ningunha xira, e dous meses antes da publicación do álbum Robert Fripp anunciou a disolución do grupo. "King Crimson está totalmente acabado para sempre" declarou. En 1975 lanzouse o segundo álbum ao vivo da banda, USA, composto por actuacións durante o ano 1974.
Fripp dedicouse entón a facer unha carreira en solitario colaborando con importantes músicos. Pola súa banda, Ian McDonald formou en 1976 o grupo Foreigner. King Crimson aparentemente deixara de existir, pero só era o final dunha etapa máis do grupo.
Anos 80
A comezos de 1981 Robert Fripp e Bill Bruford comezaron a pensar na formación dun novo grupo que se chamaría "Discipline". Durante algún tempo buscaron a un novo baixista, ata que deron con Tony Levin. Levin era coñecido principalmente polas súas colaboracións con recoñecidos músicos como John Lennon e Peter Gabriel.
Fripp convocou tamén ao guitarrista e vocalista Adrian Belew, que estaba de xira con Talking Heads. Fripp nunca traballara con outro guitarrista nunha mesma banda, así que a decisión de buscar a un segundo guitarrista revelaba a súa intención de crear un son totalmente distinto ao de King Crimson. Belew aceptou gravar co novo grupo de Fripp inmediatamente despois de rematar a xira con Talking Heads.
Durante as gravacións do disco en 1981, Fripp decatouse de que o son de King Crimson atopábase aí, e reconsiderou a súa decisión de chamar ao grupo Discipline. Os outros membros estiveron de acordo con Fripp e no seu lugar bautizaron ao álbum Discipline, baixo o nome de King Crimson.
O grupo realizou unha triloxía de discos continuada con Beat (1982) e concluída con Three of a Perfect Pair (1984). Belew encargouse de case todas as letras dos tres discos, nos que ademais incorporáronse pezas totalmente instrumentais. Esta versión de King Crimson tiña elementos da música new wave, moi probablemente resultado do traballo de Belew con Talking Heads, que foron uns dos iniciadores do xénero.
Despois de Three of a Perfect Pair, King Crimson volveu a separarse durante dez anos. Fripp enfrascouse nunha serie de preitos polos dereitos de todo o relacionado co grupo, que lle levou case todo ese tempo e rematou coa creación da compañía Discipline Global Mobile, que actualmente ten todo o catálogo de King Crimson e o dos seus proxectos paralelos.
Anos 90
Con respecto ao son, nesta nova época era un mestura do estilo da etapa de Discipline complementada coa guitarra heavy metal de Red. Esta versión de King Crimson tivo unha proposta e un nivel de experimentación completamente distintos ao de todas as súas épocas anteriores, o cal os levou novamente a desintegrarse.
O resto dos noventa, a través de Discipline Global Mobile lanzáronse traballos doutros artistas e dos proxectos paralelos da banda, chamados ProjeKct One, ProjeKct Two, ProjeKct Three, ProjeKct Four, así como o ProjeKct X, os cales son subgrupos de King Crimson (segundo Fripp son unha fraKctalización de King Crimson) que levaron a cabo varias gravacións ao vivo onde demostrouse a habilidade de improvisación dos músicos involucrados actualmente en King Crimson e onde deixaron patente a súa capacidade para producir música.
Híbrido grizzly-oso polar
miniatura|Híbrido oso polar/pardo, [[Museo de Historia Natural en Tring, Tring, Inglaterra. ]] Un híbrido grizzly-oso polar (tamén chamado con nomes mixtos como oso grolar, polar grizz, polizzle, oso pizzly, grizzlar  ou nanulak) é un raro úrsido híbrido que se pode orixinar en catividade e na natureza pola hibridación desas dúas especies de oso. En 2006, a presenza deste híbrido na natureza foi confirmada por tests de ADN feitos a un oso de aparencia rara cazado preto de Sachs Harbour, Territorios do Noroeste na illa Banks no Ártico canadense. Desde entón, o número de híbridos confirmados ascende a oito, todos os cales son descendentes dun mesmo individuo femia de oso polar. Informouse de posibles híbridos salvaxes de oso polar e oso grizzly cazados no pasado, pero daquela non se dispoñía de tests de ADN para confirmar a ascendencia deses osos.
A análise xenética revelou múltiples exemplos de hibridación introgresiva entre especies de oso,  incluíndo a introgresión de ADN de oso polar en osos pardos durante o Plistoceno ("oso grizzly" é un nome local común en Norteamérica par Ursus arctos, mentres que "oso pardo" é máis utilizado internacionalmente e en ciencia para referirse á especie no seu conxunto).
Presenza na natureza
Con varios avistamentos de posibles híbridos e oito casos confirmados, a existencia deses híbridos na natureza xa non é hipotética. Aínda que estas especies irmás adoitan ocupar rexións adxacentes, o contacto directo entre elas non é a norma, porque os osos polares cazan, reprodúcense e ás veces mesmo constrúen toqueiras para a maternidade sobre o xeo, mentres que os osos pardos teñen un estilo de vida case totalmente terrestre.
Descubrimento de 2006
Jim Martell, un cazador de Idaho, informou de que cazara un híbrido de grizzly–oso polar preto de Sachs Harbour na illa Banks, Territorios do Noroeste o 16 de abril de 2006. Martell, co seu guía local Roger Kuptana, estaba cazando osos polares, e matou un exemplar que se cría que era un oso polar normal. Os funcionarios que o examinaron interesáronse pola criatura ao decatárense de que aínda que tiña unha grosa pelame cor branca crema típica do oso polar, tiña tamén longas garras, un dorso arqueado, unha cara pouco profunda e manchas marróns arredor dos ollos, nariz, dorso e pés, que son todas caracterísricas do oso grizzly. Se o oso fose considerado un grizzly, o cazador tería que facer fronte a unha posible mmulta de 1000 dólares canadenses e ata un ano de cadea, xa que estaría violando a lei.
Entre moita controversia, o oso foi finalmente devolto como trofeo de caza ao Sr. Martell.
Seguintes descubrimentos
O 8 de abril de 2010, David Kuptana, un cazador inuvialuit da comunidade de Ulukhaktok na illa Victoria cazou o que e pensaba que era un oso polar. Despois de que o oso foi examinado e de facerlle test de ADN, descubriuse que a nai dese oso era un híbrido de grizzly-oso polar e o pai era un oso grizzly. O oso posuía características físicas intermedias entre os osos grizzly e polar, como pelame pardo nos pés, garras longas e cabeza de tipo grizzly.
Entre 2012 e 2014 outros seis osos híbridos foron matados por cazadores ou capturados vivos por biólogos. Recolléronse mostras de todos eles e fixéronse análises xenéticas que confirmaron tanto o seu carácter de híbridos coma as súas relacións de familia. Os oito híbridos identificados ata agora inclúen catro primeiras xeracións (F1, 50:50) e catro individuos de cruzamentos retrógrados con oso grizzly (75:25 grizzly:oso polar). Unha soa femia da F1 era a nai dos catro individuos de cruzamento retrógrado, e unha soa femia de oso polar era a nai dos catro F1s, e, deste modo, a avoa dos catro osos de cruzamento retrógrado. Dous machos de grizzly apareáronse coa femia de oso polar para daren lugar aos catro F1s, e un oso grizzly parece que se apareou coa femia de oso polar en dous anos distintos (dous dos F1s son irmáns completos, pero nacidos con tres anos de diferenza). Os mesmos dous machos de osos pardos apareáronse ambos coa femia da F1 para producir os cato individuos de cruzamento retrógrado, con tres osiños machos da camada enxendrados por un macho, e un só oso 3/4 grizzly máis vello procedente dun cruzamento entre a femia da F1 e o seu pai.
O oso de Arviat
Informouse nos medios que un oso cazado en 2016 preto de Arviat na costa oeste da baía de Hudson era un híbrido, e as axencias de novas apresuráronse a dicir que se trataba dun resultado do cambio climático no Ártico. Este oso era de cor clara, pero os chamados osos grizzly 'loiros' son comúns nos Barren Grounds, e o oso de Arviat non tiña outras características propias destes híbridos. Posteriormente, confirmouse por análise xenética que o oso de Arviat era en realidade un oso pardo puro, aínda que poucos dos medios de información que publicaran a historia orixinal deron nova desta actualización.
Área de expansión dos osos pardos como posible factor contribuidor
Aínda que en 1951 se cazou un oso grizzly na illa Banks, ata tempos recentes era raro que esta especie se desviase tan ao norte da costa da terra continental do Canadá. En 1991 documentouse que un ou máis osos grizzly estaban cazando focas xunto con osos polares no xeo mariño preto da illa Melville, a uns 500 km da costa continental. En 2003 e 2004 un equipo xeolóxico que traballaba na illa Melville obtivo probas fotográficas e de ADN dun oso grizzly nesa área. O seu informe tamén recollía información doutros varios avistamentos no Arquipélago Ártico Canadense.
Os osos grizzly aparentemente tamén ampliaron a súa área cara ao leste a través dos Barren Grounds cara á baía de Hudson e cara ao sur polo norte de Saskatchewan e Manitoba. Entre 2003 e 2008 enxergáronse sete individuos no Parque Nacional de Wapusk ao sur de Churchill, Manitoba, unha área usada polos osos polares para facer toqueiras para a maternidade e como refuxio durante a estación libre de xeo da baía de Hudson.
Hibridación antiga
Os métodos xenéticos usados para confirmar as relacións de familia e a ascendencia dos osos híbridos do norte do Canadá remóntanse a inicios da década de 1990, e non son dabondo potentes como para revelar unha historia antiga. Porén, os novos métodos xenómicos poden analizar miles de sitios no xenoma, permitindo rastrear a historia de fragmentos individuais de cromosomas ata unha determinada poboación (ou especie no caso de hibridación). Os estudos xenómicos de osos pardos e polares revelaron un fluxo xénico dos osos polares cara a osos pardos, pero non ao revés, que foi común no tempo e no espazo durante o Plistoceno. Especialmente interesante é que os osos que viven nas illas do Arquipélago Alexander do sueste de Alasca teñen un ADN mitocondrial herdado maternalmente enteiramente de osas polares, pero un 90% dos seus xenomas nucleares procede de osos pardos. Isto parece reflectir un proceso no cal unha poboación de osos polares quedou atrás a medida que a especie se retirou cara ao norte ao fin da última idade do xeo, e os osos pardos machos introduciron seguidamente os ses xenes desde a terra continental adxacente, pero as femias de oso pardo eran xeralmente incapaces ou non querían aventurarse a nadar ao longo de varios quilómetros de océano aberto para chegar ás illas (así se explica a falta de intercambio de ADN mitocondrial).
King Crimson
Anos 2000
Tras algúns problemas económicos, Discipline Global Mobile actualmente administra exclusivamente o material de King Crimson, editando numerosos álbums ao vivo e coleccións da súa discografía. No ano 2002 apareceu o EP Happy With What You Have to Be Happy With, que antecedeu ao lanzamento no 2003 de The Power to Believe, o último álbum de estudio ata o momento de King Crimson.
En novembro do 2003 Trey Gunn anunciou a súa saída do grupo. Pero volvería a entrar posteriormente, quedando a banda formada por Adrian Belew, Robert Fripp, Tony Levin e Pat Mastelotto. No ano 2006 aparecería o ProjeKct Six.
Pat Mastelotto anunciou no 2008 o regreso da banda cunha serie de concertos, así como cambios na súa composición, xa que Gavin Harrison, batería de Porcupine Tree, ingresara como novo integrante de King Crimson, acompañando a Pat Mastelotto como segundo batería.
King Crimson está actualmente en hiato á espera sobre todo da resolución dos litixios de Fripp contra os deudores da banda, ademais dos intentos de resolver as súas débedas persoais e arranxar a súa vida persoal. Durante os anos 2009 e 2010, Belew revelou en varias entrevistas que discutira a reactivación de King Crimson con Fripp pero que a banda estaría parada durante un período de tempo ideterminado. En xuño do 2010, Belew suxeríu reunir a formación dos 80 para unha xira de 30 aniversario, indicando tamén que non rexeitaba a Mastelotto e a Harrison como actuais baterías de King Crimson. A idea foi desestimada tanto por Bruford como por Fripp.
O 5 de decembro do 2010, Fripp escribiu unha entrada na páxina web dgmlive.com falando da súa relación nese momento coa industria discográfica. O escrito suxería que King Crimson estaba desactivada novamente e detallaba varias razóns polas que non estaba interesado en actuar e compoñer coa banda.
Híbrido grizzly-oso polar
Hibridación antiga
Tales estudos non foron limitados aos osos polares e pardos, e agora parece que o fluxo xénico entre especies foi moi común durante a evolución das especies vivas de osos.
Nomes
miniatura|Posible hibridación entre diferentes especies de osos Desde o descubrimento de 2006 que puxo estes híbridos no foco, os medios referíronse a este animal con varios nomes compostos con partes dos nomes de ambos os osos, como oso pizzly (polar + grizzly), oso grolar (grizzly + polar), e polizzly (polar + grizzly), pero non hai consenso sobre o seu uso. Os funcionarios encargados da vida silvestre canadense propuxeron chamarlles a estes híbridos "nanulak", palabra tomada dos nomes inuit para oso polar (nanuk) e oso grizzly (aklak).
Segundo unha convención sobe nomenclatura de híbridos, o nome do pai que enxendra ponse primeiro na palabra composta, polo que o fillo dun macho de oso polar e unha femia de grizzly sería un nanulak ou "oso pizzly", mentres que o fillo dun macho de grizzly e unha femia de oso polar sería un "oso grolar" ou posiblemente un aknuk.
Características
Dúas crías híbridas de osos grizzly e polar (unha femia e un macho) naceron no Zoo de Osnabrück en Osnabrück, Alemaña en 2004, e as súas características físicas son xeralmene intermedias entre o oso polar e o grizzly. Por exemplo, os seus corpos son menores que os dos osos polares, pero maiores que os dos grizzly, mentres que as súas cabezas son intermedias entre a máis ancha dos grizzly e a máis delgada dos polares. Teñen pescozos longos como os osos polares, pero pequenas xibas no ombreiro como os grizzly. As plantas dos pés están cubertas parcialmente de pelo; os osos polares teñen plantas cubertas de pelos, que actúan como illamento, e os grizzly teñen plantas sen pelo.
De xeito similar, o pelo dos híbridos mostra unhas particularidades en canto á característica de ser máis ou menos ocos, que son intermedias entre as características dos osos polares e dos grizzly. En sección transversal o pelo dos osos polares é oco, mentres que os dos grizzly é ou sólido ou ten pequenas rexións ocas. Isto varía segundo de que parte se tome o pelo do oso grizzly. No macho híbrido, o pelo dos pés é sólido, pero o pelo escuro do dorso é parcialmente oco, pero con "rexións baleiras máis pequenas que as atopadas no pelo dos osos polares". O pelo da femia híbrida "contén un rango de rexións ocas".
Os híbridos demostran un comportamento máis similar aos osos polares que aos grizzly. Apisoan xoguetes que se lles dan de xeito similar a como os osos polares rompen o xeo, e arroxan bolsas a un lado igual que os "osos polares poden arroxar as presas". Os grizzly aos que se lles dan as mesmas bolsas non demostran este comportamento. Tamén se observou que os híbridos descansan de maneira similar aos osos polares: sobre a barriga coas patas posteriores estarricadas.
A Pena da Eirexa, Vilarmaior, Vilarmaior
A Pena da Eirexa é un lugar da parroquia de Vilarmaior no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 45 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 23 eran homes e 22 eran mulleres.
Alejandro Pérez Prado
Alejandro Pérez Prado, nado en Lugo o 1 de setembro de 1988, é un futbolista galego. Xogou de lateral esquerdo no Racing Vilalbés.
Uurainen
Uurainen (en sueco Urais) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 3 743 habitantes. A superficie do termo municipal é de 372,26 km2, dos cales 24,27 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 10,76 hab./km².
Limita cos concellos de Jyväskylä, Laukaa, Multia, Petäjävesi, Saarijärvi e Äänekoski, todos eles pertencentes á súa mesma rexión. O centro administrativo de Uurainen encóntrase a 32 km da capital da rexión, Jyväskylä.
Cremà
300px|miniatura|Cremà dunha falla.
A cremà (do catalán cremada e en galego queimada) é o acto de prender lume aos monumentos de cartón que se plantan durante as festas de moitas vilas e cidades do País Valencià. Os máis famosos son os monumentos falleiros das Fallas de València, as cacharelas das Fogueiras de Alacant ou a cremà de árbores por Sant Antoni en xaneiro. Nas fallas a cremà destes monumentos acaba a festa.
A cremá das fallas de València e doutras localidades dos arredores da zona celébrase a noite do 19 de marzo, o día de San Xosé (Sant Josep). O acto vén precedido por un castelo de fogos de artificio, acendido pola fallera major da comisión. En primeiro lugar arredor das dez da noite procédese á queima do monumento infantil a excepción da falla gañadora do primeiro premio da sección especial que se queima ás dez e media. Posteriormente quéimase o monumento principal ás doce da noite e ás doce e media procédese á queima do primeiro premio da sección especial desta categoría. Por último, á unha da noite quéimase o monumento falleiro da praza do Concello, que está fóra de concurso.
O lume adóitase prender por medio dunha traca, e nos últimos tempos tamén é común que vaia acompañado de fogos de artificio. Seguidamente acéndese o monumento ao ritmo de cancións populares. Xeralmente, para que non coincidan tódalas queimas de tódolos monumentos á mesma hora, adóitanse queimar a distintas horas, segundo os premios outorgados aos monumentos.
Fernanda Rodrigues
Fernanda Erlanger Rodrigues, nada en Río de Xaneiro o 21 de outubro de 1979, é unha actriz brasileira.
Fanariotas
miniatura|Imaxe das extravagancias atribuídas aos fanariotas: [[Nicholas Mavrogenes pasa por Bucarest nunha carruaxe tirada por cervos (1780).]]
Os fanariotas (grego: Φαναριώτες, romanés: Fanarioţi) eran membros das familias gregas prominentes que residían en Phanar (o moderno Fener ), o principal barrio grego de Constantinopla (Istambul), onde está situado o Patriarcado Ecuménico.
Historia e características
Os fanariotas dominaron a administración do Patriarcado e interviñeron con frecuencia na elección de prelados, mesmo do Patriarca Ecuménico, quen ten o estatuto de "primus inter pares" entre os bispos ortodoxos do leste.
Algúns membros destas familias, que acumularan grandes fortunas e influencia durante o século XVII, ocuparon importantes cargos políticos e administrativos no Imperio otomán, como o de intérprete principal da Sublime Porta, (dende 1669 até 1821 os fanariotas serviron de dragománs no goberno otomán ou en embaixadas estranxeiras compartindo co ministro de asuntos exteriores otomán a dirección da política exterior do imperio) como intérpretes do kaptan bajá (almirante da frota otomá), exercendo funcións de goberno nas illas da frota otomá e tamén entre os anos 1711-1716 e 1821, foron nomeados "gospodaros" ou hospodares (voivodas ou príncipes) dos Principados Danubianos (Moldavia e Valaquia), a ese período chámaselle habitualmente a "época fanariota" na historia de Romanía. . Xunto con dignatarios da Igrexa e as persoas influentes das provincias, os fanariotas representaron á clase gobernante grega durante o reinado otomán, até a Guerra de independencia de Grecia. Durante a guerra de independencia, os fanariotas tiveron un papel importante e influenciaron ás decisións da Asemblea Nacional, o corpo representativo dos revolucionarios gregos, quen se xuntaron en seis ocasiones entre 1821 e 1829.
Distrito de Asipovicki
miniatura|dereita|200px|Localización do distrito na [[rexión de Mahilioŭ.]] O distrito de Asipovicki (en Асіповіцкі раён, Asipovicki rajon""; en Осиповичский район, "Osipovichskii raion") é un distrito (raion) da rexión de Mahilioŭ, en Belarús. O centro administrativo do distrito é a vila de Asipovicki; a poboación en 2009 era de 52.447 habitantes, vivindo o 62% deles na vila.
Top Gear
Formato
miniatura|esquerda|Plató de Top Gear. miniatura|esquerda|Circuíto de Top Gear no [[Aeródromo de Dunsford.]] O plató do programa está situado a carón do aeródromo de Dunsfold, en Surrey, no cal proban os coches. Nunha das seccións do programa meten a xente famosa dentro dun vehículo barato e miden o tempo que lles leva percorrer o circuíto, para logo facerlle unha entrevista e ver gravada a súa mellor volta. Noutra sección, The Stig fai o mesmo con coches deportivos, e logo colócanos nunha táboa segundo o tempo que marcan na súa mellor volta.
Unha das características propias do programa é facer competicións entre varios vehículos, conducidos polos presentadores, ou inventar modificacións absurdas para sacar conclusións confusas. O programa adoita comparar modelos de coche británicos con outros modelos de coche, sobre todo alemáns, facendo ver unha suposta superioridade no seu produto local.
O éxito internacional de Top Gear provocou a aparición de varios programas xemelgos noutros países, como Estados Unidos, Rusia, Australia e Corea do Sur.
Coche do ano
miniatura|Toyota con motor naval co que cruzaron a Canle da Mancha. miniatura|Fiat Panda convertido en Limusina. Cada ano, ao fin do outono, elixen o que consideran mellor coche do ano. O único requisito para a elección do gañador é que os tres presentadores deben facer a elección unánime. Os gañadores foron:
Críticas
Top Gear ten estado envolto en múltiples liortas e discusións polo seu formato informal e por uns diálogos politicamente incorrectos. No programa téñense feito mofas de homosexuais, xitanos, católicos, comunistas, a segunda guerra mundial e cualificacións xenófobas. Dependendo da cadea que emita os programas os diálogos e situacións poden ser censurados. No programa sobre o Polo Norte Clarkson e May conducían mentres tomaban gin tonics, a imaxe non foi emitida nalgunhas cadeas. No especial sobre Patagonia de 2014 o coche conducido por Clarkson levaba a placa de matrícula H982 FKL que foi interpretada por algúns coma unha referencia á Guerra das Malvinas. Os outros dous coches levaban placas N269 KNG e EKH 646J que serían o número de mortos británicos e arxentinos na Guerra das Malvinas. Segundo a BBC todo foi unha coincidencia.
En marzo de 2015 o presentador do programa Jeremy Clarkson foi suspendido pola BBC por unha disputa cun produtor.
Candies
Candies foi un grupo de música xaponés, activo entre 1973 e 1978, formado por Ran Ito (Ran), Yoshiko Tanaka (Sue) e Miki Fujimura (Miki). A pesar da súa gran popularidade entre a xuventude xaponesa, Candies anunciou a súa disolución en 1977. O seu último concerto foi noticia no Xapón por ser retransmitido por televisión, cun 32% de audiencia. Tras a disolución, Sue e Ran convertéronse en actrices. En 2011, Sue faleceu de cancro.
Sinxelos
Vocalista: Sue (1,2,3,4) Ran (5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,17,18) Miki (16)
Alexander Rodchenko
Aleksander Mikhailovich Rodchenko (en ruso: Алекса́ндр Миха́йлович Ро́дченко), nado o 5 de decembro de 1891 e finado o 3 de decembro de 1956, foi un artista, escultor, fotógrafo e deseñador gráfico ruso. Foi un dos fundadores do construtivismo e do deseño ruso. Estivo casado coa artista Varvara Stepanova.
Rodchenko foi un dos artistas máis versátiles do construtivismo e do produtivismo en aparecer tras a Revolución Rusa. Traballou como pintor e deseñador gráfico antes de dedicarse á fotomontaxe e á fotografía. A súa fotografía foi socialmente comprometida, formalmente innovadora e oposta á estética pictórica. Preocupado pola necesidade de series de fotos analíticas-documentais, adoitaba a disparar aos seus suxeitos dende ángulos raros, normalmente dende moi arriba ou moi abaixo del, para sorprender ao espectador e atrasar o recoñecemento. Escribiu: "Un ten que tomar varias fotos diferentes dun suxeito, dende diferentes puntos de vista e en diferentes situacións, como se un o examinase ao redor en vez de velo unha e outra vez a través da mesma pechadura".
A Reboira, Vilarmaior, Vilarmaior
A Reboira é un lugar da parroquia de Vilarmaior no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 28 habitantes no ano 2019 segundo datos do INE, dos cales 14 eran homes e 14 eran mulleres.
Eibar Rugby Taldea
O Eibar Rugby Elkartea é un club de rugby vasco da localidade de Éibar, provincia de Guipúscoa, País Vasco.
O equipo foi fundado en 1977 e actualmente compite na División de Honra B, segunda categoría do rugby español.
Historia
O Eibar Rugby Elkartea foi fundado en 1977, e durante todos estes anos estivo vencellado á vida deportiva da localidade de Éibar e da comarca de Debabarrena.
Dende a súa fundación, moitos rapaces da comarca participaron nos diferentes eventos deportivos da vida deste club.
Dende 2002 celebra a Feira anual da Cervexa no mes de xuño coincidindo coa festividade de sanjuanes, onde se obtén boa parte dos ingresos do club.
La Voz de Barcala
La Voz de Barcala foi un periódico editado en Negreira entre 1933 e 1935.
Historia e características
Subtitulado Órgano mensual de la Federación Agro-Pecuaria del Distrito de Negreira, apareceu o 1 de agosto de 1933. Saía das imprentas compostelás La Comercial e, dende o número 3, de Nós. Estaba dirixido por Manuel Riveiro Barreiro e entre os seus colaboradores figuraron Avelino Pousa Antelo, Xulián Magariños, Roberto Blanco Torres, Joaquín Poza Juncal, Cruz Gallástegui e Pedro Urquijo Landaluce. Mostrou inquietudes teóricas e políticas de liña galeguista e progresista (defendeu a autonomía) e unha inclinación ao terreo técnico-pecuario (reivindicando as sociedades agrarias e os sindicatos agrícolas). O último número (número 22) publicouse o 1 de maio de 1935.
Nomenclatura química dos compostos orgánicos
A nomenclatura química dos compostos orgánicos (do grego ονοματοκλήτωρ; όνομα 'nome', e κλήτωρ 'chamar'. O termo latino nomenclatūra refírese a unha lista de nomes, ó igual que o nomenclátor) en química orgánica é unha metodoloxía estabelecida para chamar e agrupar os compostos orgánicos.
Nomear "cousas" é unha parte da nosa comunicación en xeral polo uso de palabras e a linguaxe: é un aspecto da taxonomía cotiá para distinguir os obxectos da nosa experiencia, xunto coas súas similitudes e diferenzas, para identificar, nomear e clasificar. O emprego de nomes, así como os diferentes tipos de substantivos incorporados en diferentes linguas, conecta a nomenclatura coa lingüística teórica, mentres que a forma da estrutura mental que se emprega para comprender o mundo en relación co significado das palabras estúdase a través da lóxica conceptual e a filosofía da linguaxe.
A Unión Internacional de Química Pura e Aplicada (IUPAC) é a máxima autoridade en materia de nomenclatura química, a cal se encarga de estabelecer as regras correspondentes.
As cadeas de Simplified Molecular Input Line Entry Specification (SMILES) empréganse de xeito común para describir compostos orgánicos, e é unha forma de "denominalos".
Germán Doval García
Germán M. Doval García, nado en Carral o 27 de xuño de 1906 e finado no mesmo concello o 5 de decembro de 1962, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Remata Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela en 1927. Mestre substituto en Beba (Mazaricos) en 1927. Mestre do Canedo (en Ardemil, Ordes) dende 1933. Militante de Izquierda Republicana. Co triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Ordes. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído polos golpistas o 14 de setembro de 1936. Fuxiu e permaneceu agochado até 1945. Xulgado en Compostela por rebelión militar foi condenado a cadea perpetua, e despois indultado. Foi nomeado mestre de Visantoña en marzo de 1962.
Vida persoal
Casou con Concepción Castelo Fuentes.
Sonia Martínez Díaz
Sonia Martínez Díaz é unha enxeñeira mecánica española investigadora en teoría de control aplicada ao movemento coordinado de grupos de robots e redes de sensores inalámbricos móbiles. É profesora no Departamento de Enxeñaría Mecánica e Aeroespacial na Universidade de California, San Diego.
Educación e carreira
Martínez foi a primeira da súa familia en estudar unha carreira universitaria. É licenciada en matemáticas pola Universidade de Zaragoza, titulación que obtivo en 1997, e completou un doutoramento en enxeñaría matemáticana Universidade Carlos III de Madrid, no 2002, traballando con Manuel de León Rodríguez, do Instituto de Ciencias Matemáticas.
Despois de traballar como profesora axudante, visitante na Universidade Politécnica de Catalunya, foise a USA cunha Fulbright Fellowship postdoutoral para traballar con Francesco Bullo na Universidade de Illinois en Urbana–Champaign e na Universidade de California, Santa Bárbara. Conseguiu unha praza de Profesora na Universidade de California, San Diego en 2005, e máis tarde, en 2014, de  full professor nesa mesma universidade.
Recoñecemento
En 2018, Martínez foi nomeada Socia do IEEE, afiliada ao IEEE Control Systems Society e ao IEEE Robotics and Automation Society, "polas súas contribucións á mecánica e control xeométricos".
Fugazi Live Series
As Fugazi Live Series son unha serie de trinta gravacións ao vivo da banda estadounidense de post-hardcore Fugazi, editadas en CD-Rs en 2004 e 2005.
Serie 1
A primeira serie de vinte gravación lanzouse en abril do 2004.
Serie 2
A segunda serie de 10 gravacións lanzouse no ano 2005.
Oxyrrhis marina
Oxyrrhis marina é unha especie de protistas dinoflaxelados mariños heterótrofos, que se encontra en case todo o mundo.
Descrición
Esta especie de protozoos ten un corpo unicelular con forma oval asimétrica. Foi comparado cun balón de rugby. A célula xeralmente mide entre 20 e 30 micrómetros, pero pode chegar aos 60. Ten dous flaxelos cunha protuberancia similar a un tentáculo que fai protrusión entre eles. Os flaxelos están cubertos de escamas. A maioría dos individuos tamén teñen escamas sobre a superficie do corpo. Os dous flaxelos teñen funcións distintas. Un ondula e o outro está enroscado en espiral e produce unha propulsión similar á dun sacarrollas, que move a célula. Os individuos illados son incoloros, pero un cultivo concentrado de células pode ter un ton rosado.
Distribución e hábitat
Crese que esta especie ten unha distribución cosmopolita, con excepción dos mares polares, onde está ausente ou é rara, aínda que se tomaron poucas mostras deses mares. Hai rexistros específicos en augas próximas a Europa, Norteamérica, Asia, Nova Zelandia, as Illas Canarias, Hawai, e Azores. Atopouse tamén en augas continentais illadas, como un lago de Ucraína. É menos común nas augas abertas oceánicas. Non se sabe como conseguiu habitar en tantas illas se aparentemente é rara en mar aberto, pero pode ser que fose dispersada lentamente polas correntes oceánicas, transportada sobre alfombras de algas, ou transportada polos barcos cando os humanos iniciaron a navegación.
É máis común na zona intermareal e outras rexións costeiras, onde forma parte do plancto. Os seus tipos de hábitats inclúen pozas de marea e estuarios. Describiuse por primeira vez nunha marisma salina. Tolera un amplo intervalo de salinidade, temperatura e pH.