cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Papilio hospiton
O Papilio hospiton é unha especie de bolboreta da familia dos Papilionídeos. Atópase só en Córsega e Sardeña.
É unha especie de tamaño medio cunha envergadura de 72-76mm, e é de cor negra e amarela, cunhas marcas azuis e vermellas. Ámbolos sexos son iguais.
Chaves (tipografía)
As chaves ( { } ) son un signo auxiliar dobre consistente en dous trazos unidos nun punto central, semellante ás parénteses.
Uso en Matemáticas
Na linguaxe matemática as chaves adoitan aparecer en diferentes contextos:
Papilio hospiton
Papilio hospiton é semellante á Papilio machaon, pero as ás son máis arrondeadas.
Estrada Republicana
Estrada Republicana foi un periódico publicado na Estrada en 1931.
Monte Bulusán
O Monte Bulusán é un volcán activo ao extremo sueste da Illa Luzón, na Provincia de Sorsogon, Rexión de Bícol, Filipinas. É un estratovolcán. O cráter do volcán ten unha altitude de 300 m (1.000 pés) de diámetro con numerosos fluxos de lava polos lados. Hai tres cráteres do lado suroeste; os máis baixos son lagos. As illas de Masbate e Ticao están ao suroeste. Bulusán entrou en erupción polo menos 13 veces desde 1886, a última vez en 1988.
Estrada Republicana
Características
Fundado e dirixido por Manuel Brea Abades, cesou a súa publicación á súa morte en novembro de 1931.
Feáns, Broño, Negreira
Feáns (do latín fenales, de fenu 'feo' + -ales, 'lugar onde abunda o feo' ) é un lugar da parroquia de Broño no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 25 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 14 eran mulleres.
Son (partido político)
SON é un partido político instrumental galego creado no ano 2015 promovido por ANOVA e Esquerda Unida para concorrer ás eleccións municipais dese ano en diversas localidades de Galicia.
A súa finalidade foi a de ofrecer soporte legal para aquelas agrupacións políticas municipais que por motivos legais non tivesen posibilidade de presentarse ás eleccións no seu concello. Así mesmo tamén buscaría sumar votos para poder acadar representación nas Deputacións Provinciais.
As candidaturas unidas a esta coalición levaron a palabra SON no seu nome, ben como prefixo ou sufixo engadido ao nome do partido político, ou baixo a fórmula "Son de" máis o nome do concello correspondente.
Nas eleccións municipais de 2019 concorreu de novo baixo a marca "Son-En Común".
Resultados obtidos polas candidaturas adscritas
Tras as eleccións de maio do ano 2015, as candidaturas coaligadas a SON acadaron as alcaldías de Cangas, Ferrol, Manzaneda, Teo e Val do Dubra, á cal se lle sumou Mugardos tras unha moción de censura en agosto de 2016. A suma de votos recibidos por estas candidaturas foi de 53.205, representando o 3,61% dos votos válidos.
En 2019 lograron as alcaldías de Cangas, Mugardos e Teo, se ben perderon a de Mugardos nunha moción de censura en novembro de 2019.
Alberte Mera
Alberte Mera García, nado en Vigo o 9 de maio de 1987, é un xornalista, director e político galego.
Traxectoria
miniatura|Papeleta dos candidatos do [[BNG-NÓS ao Congreso por Pontevedra, nas Eleccións Xerais de 2016.]]
Licenciado en Comunicación Audiovisual (guión e dirección) pola Universidade de Vigo e de Santiago, especializouse con estudos de máster en comunicación e industrias creativas. Dirixiu as longametraxes documentais sobre procesos mobilizadores en Galiza: Clamor da Terra (2012) e Lume Novo (2013). Foi membro do grupo audiovisual Ollo de Vidro e actualmente traballa no eido da información, márqueting e comunicación dixital. Foi responsábel dos CAF no campus de Pontevedra e de Galiza Nova, da que foi elixido secretario xeral o 18 de novembro de 2012, no marco da XII Asemblea Nacional. En 2016 foi elixido membro da Executiva do BNG. Deixou a secretaría xeral de Galiza Nova en novembro de 2016 e foi substituído por Alberte Fernández Silva.
Como xornalista traballou en Atlántico Diario e Xornal de Galicia, escribe en Nós Diario e colabora nas revistas A Movida e Terra e Tempo.
China Central Television
miniatura|Edificio central da CCTV en [[Beijing]] China Central Television (CCTV, 中国中央电视台) é unha cadea de televisión chinesa de titularidade pública administrada pola State Administration of Radio, Film, and Television e que abrangue 19 canles.
Historia
O 1 de maio de 1958, Peking Television como se denominaba entón, realizou a primeira transmisión experimental e logo do 2 de setembro comezou a emitir regularmente. O 1 de maio de 1978 cambiou o seu nome a CCTV, por entón as emisións comezaban pola tarde e remataban á medianoite. A CCTV ata a década de 1990 seguía as directivas do Departamento de Propaganda do Comité Central do Partido Comunista Chinés para o que se podía emitir e o que non pero a partir de entón establéceronse criterios xerais, ningún programa pode ir contra o comunismo, socialismo, o partido e o goberno nin ser sexualmente explícito.
Ligazóns externas
Web oficial
Cuprita
A cuprita é un mineral do grupo dos óxidos. Quimicamente é un óxido cuproso de cor vermella que adoita estar alterado superficialmente en malaquita verdosa. A variedade calcotriquita toma aspecto de agregado de cristais capilares alongados, semellante a unha cabeleira.
Foi descrita por primeira vez en 1845 e o seu nome provén do latín cuprum, polo seu alto contido en cobre, e calcotriquita do grego chalcotrichite, significando cobre melenudo.
Ambiente de formación
A cuprita é un mineral secundario, que se forma na zona de oxidación dos depósitos doutros minerais de cobre, polo que frecuentemente aparece asociado ao cobre nativo, azurita, crisocola, malaquita, tenorita e a unha gran variedade de minerais de óxido de ferro.
Localización
É un importante mineral extraído nas minas como mena do cobre. Áchase en moitas minas importantes por todo o mundo, xa que abunda en calquera sitio onde haxa minerais de cobre.
Usos
A pesar da súa bela cor, non se emprega na xoiería debido á súa baixa dureza e ao seu escaso tamaño. Aínda que en 1970 descubriuse un depósito en Suráfrica que sacudiu ao mundo xemolóxico ao producir cristais de gran tamaño e tallables, producindo pedras de máis dun quilate.
Juan Miguel García Inglés
Juan Miguel García Inglés, coñecido como Juanmi, nado en Cartagena o 3 de marzo de 1971, é un exfutbolista español. Xogaba de porteiro e foi internacional coa selección española. Actualmente é o adestrador de porteiros do FC Cartagena.
Arte povera
O termo arte povera (voz italiana para arte pobre), acuñado polo crítico e comisario de arte italiano Germano Celant en 1967 para o catálogo da exposición 'Arte povera – Im Spazio' para a galería A Bertesca, intentaba describir a tendencia dunha nova xeración de artistas italianos, gregos, alemáns e americanos,de traballar con materiais nada tradicionais e considerados 'pobres', de fácil obtención: desde lixo ata produtos sustraídos directamente da natureza como madeira, follas ou rocas.
Historia e características
Aínda que a eclosión da arte povera se produciu case simultaneamente en Italia e Estados Unidos, a pesar de que, como se dixo, se tende a considerar o devandito movemento como un típico produto italiano. Supuxo unha importantísima reflexión estética sobre as relacións entre o material, a obra e o seu proceso de fabricación e tamén un rexeitamento cara a crecente industrialización, metalización e mecanización do mundo que os rodeaba, incluído o da arte. Aínda que é orixinario de cidades como Turín, Milán, Xénova ou Roma e de carácter moi heteroxéneo, o movemento tivo rapidamente moita influencia, grazas á documenta V de Kassell, na escena artística europea, norteamericana e suramericana. Polo tanto, esta arte válese de obxectos de refugallo ou sen valor real nin artístico, triviais e alleos a conceptualizacións como belo, fermoso ou exquisito; é dicir, non creados a priori cunha intencionalidade artística. Pola contra, proponse dar valor a estruturas primarias conseguidas con materiais groseiros, e até repulsivos, pero sempre tentado dotalos dun espírito poético. É por iso que os artistas tratan de levar a atención do espectador cara a aspectos cotiáns, anónimos e rutineiros aos que nunca atribuíuse calidade artística algunha.
Robert Morris nun artigo publicado na revista Art Forum en 1968, expuxo os puntos claves desta ideoloxía *antiforma: equiparar as condicións de peso coas espaciais; valorar o azar e a indeterminación na procura de novas configuracións; rexeitar as formas duradeiras e que seguen orde preconcibida; acabar coa consideración estética da forma dunha obra de arte. R. Morris co seu manifesto Anti-Forma non facía senón reaccionar contra a arte minimal e serial, considerados como demasiado ríxidos, racionais e repetitivos. Pola súa banda, Germano Celant, no seu primeiro Manifesto Povera, cuxa publicación coincidiu coa primeira exposición do movemento en 1967, falaba de rexeitar todo tipo de visualidade que non estivese directamente ligada á esencia do obxecto. Había que exaltar o carácter empírico e non especulativo da investigación, do mesmo xeito que os feitos reais, a presenza física dun obxecto e o comportamento do suxeito. No segundo manifesto, Appunti per una guerriglia (1967),
Celant avogou por unha arte pobre determinada polo “presente, a continxencia e os acontecementos non-históricos”. A poética povera que até certo punto enlaza coa revolución cultural de 1968 e que en último termo reivindica outro tipo de sociedade e outro sistema de percepción, non só reivindica unha nova materialidade, senón tamén, e basicamente, unha activación dos materiais en oposición á súa pasividade. Cada material considérase como unha fonte de enerxía; de cada material valóranse as súas propiedades de fluidez, de elasticidade, de condutibilidade, de maleabilidade, nunha palabra, as súas propiedades de activación e a súa potencialidade transformadora. Plantas e animais, e mesmo a propia natureza inanimada, acaban impondo as súas calidades plásticas sobre a base das súas propiedades físico-químicas. Da materia non interesa o seu estado de quietude, senón os seus valores mutables. A conservación dunha galería en cortello con doce cabalos levaba a cabo por Janis Kounellis, en 1936, pode considerarse exemplo paradigmático do povera.
Os Inválidos
miniatura|dereita|150px|Vista áerea d'Os Inválidos 150px|miniatura|«Hôtel des Invalides» dende o Sur miniatura|dereita|150px|San Luís d'Os Inválidos miniatura|dereita|O sarcófago de Napoleón Bonaparte. miniatura Os Inválidos (en francés Hôtel des Invalides) é un edificio do século XVII (1671-1676) situado no sétimo distrito de París a 400 metros da Escola Militar e alberga hoxe en día o museo do Exército.
Historia
O edificio foi construído por orde do Rei Luís XIV de Francia para os veteranos inválidos de guerra que ficaban sen fogar. Os planos son de Libéral Bruant, e a construción foi levada a cabo por Jules Hardouin-Mansart.
Alberga os restos de Napoleón Bonaparte, que foron trasladados da Illa de Santa Helena a París en 1840, por iniciativa do rei Luís Filipe de Orleans. Dende 1940 contén tamén os restos do seu fillo, o chamado Rei de Roma, do seu irmán Xosé I de España, así como os de varios mariscais, entre eles Lyautey, Foch e Leclerc.
Carriacou
Goberno
Carriacou é unha dependencia de Granada e parte da circunscrición Carriacou e Petite Martinique.
Xeografía
Carriacou é a illa máis grande das Granadinas de Granada. Tamén é a illa máis grande das Illas Granadinas (FV) e Granadinas de Granada. Atópase situado a unha latitud de 12° 28'N, lonxitude 61° 27'W.
Datos
Carriacou é o fogar de 8.000 persoas. A cidade capital é Hillsborough, o único pobo ou cidade da illa. O resto dos asentamentos da illa son aldeas moi pequenas. Hai máis de 100 tendas de ron en Carriacou. Carriacou é o fogar de Herbert Blaize Augusto, o fundador do GNP (Grenada National Party) e ex Primeiro Ministro de Granada. Carriacou é un destino popular de vacacións para os granadinos, praias dignas de mención en Carriacou inclúen Praia Paradise e Anse La Roche. Bailes, europeos (ingleses ou franceses), como a contradanza seguen sendo populares hoxe na illa. O baile Big Drum é o baile máis popular na illa e bailase en ocasións especiais. Carriacou ten fama de ser a illa máis amable, máis saudable e máis segura do Caribe.
Historia
miniatura|dereita|Vista da cidade e o embarcadoiro de Hillsborough dereita|miniatura|Carta náutica de Carriacou de 1891
Entre 500-1000, amerindios chegaron a Carriacou. Os primeiros colonos, os amerindios, chamárona Carriacou Kayryouacou, que significa "a terra dos arrecifes."
En 1656, Jean-Baptiste Du Tertre, un pescador de tartarugas que viven en Guadalupe, visitou Carriacou. Foi a primeira persoa francés/europeo rexistrado en visitar a illa. Foi colonizada por primeira vez polos franceses entre os recentemente chegados europeos.
En 1720, Bartholomew Roberts capturou unha nave francesa preto de Carriacou e requisouna, cambioulle o nome a Royal Fortune.
En 1750, levouse a cabo o primeiro censo da illa. Rexistráronse 199 persoas (92 brancos, 92 negros e 15 mulatos, as persoas de ascendencia africana eran escravos na súa maioría) que vivían en Carriacou.
En 1763 cerca do final da Guerra dos Sete Anos, Carriacou foi cedida con Granada polos franceses aos británicos logo da súa derrota na guerra. Ademais, os británicos capturaran a veciña Granada. En 1776, a poboación da illa era de 3.239 habitantes (86 brancos e 3.153 escravos), sen contar os negros libres e os mulatos libres ou a xente de cor. En 1791, Gun Point (Rapid Point), que fora unha división das Granadinas, converteuse en fronteira. O Punto pertencía a San Vicente e o resto de Carriacou pertencía a Granada.
A historia colonial
O 27 de setembro de 1650, Jacques du Parquet comprou Granada á Compagnie des Îles de l'Amérique, cando disolveuse, polo equivalente de 1160 £. En 1657, Jacques du Parquet vendeu Granada ao conde de Cerrillac polo equivalente de 1890 £. En 1664, o rei Luís XIV comprou as illas aos propietarios independentes e fundoua a Compañía Francesa das Indias Occidentais En 1674 a compañía disolveuse. A propiedade pasoua a Granada, que se converteu nunha colonia francesa.
Carriacou era colonia francesa en 1762. Logo da derrota francesa na Guerra dos Sete Anos, cedeu os seus territorios a Gran Bretaña. A illa foi parte da colonia británica desde 1763 ata 1779 e desde 1783 ata 1974. Formou parte da colonia francesa de Granada de 1779-1783. É unha dependencia de Granada desde 1974.
O 1 de novembro de 1983 en ocasión da Operación Furia Urxente, dúas compañías da 22º Unidade Anfibia dos Marines fixo un desembarco combinado por mar e helicóptero en Carriacou. Os dezanove soldados que defendían a illa de Grenada rendéronse sen loitar. Esta foi a última acción militar da campaña.
Panorama
left|miniatura|1300x1300px|Vista panorámica de Carriacou
Constitución española de 1812
miniatura|Portada da Constitución de Cádiz. A Constitución española de 1812 ou La Pepa, aprobada o 19 de marzo de 1812 polas Cortes Xerais Extraordinarias reunidas na cidade de Cádiz, e promulgada no día inmediato, foi o primeiro documento constitucional aprobado na Península Ibérica e un dos primeiros no Mundo, sendo, no sentido moderno, só precedida pola Constitución Corsa de 1755 (a primeira constitución verdadeiramente democrática), pola Constitución dos Estados Unidos de América (1787) e pola Constitución francesa de 1791.
Oficialmente, a Constitución de Cádiz estivo en vigor dous anos, dende o día da súa promulgación, o 19 de marzo de 1812, día de San Xosé, de aí o alcuño de La Pepa que lle deu o pobo andaluz, até o 24 de marzo de 1814, día en que foi revogada co regreso a España do rei Fernando VII. Aínda que efemeramente, foi restaurada por dúas veces: de 1820 a 1823, durante o chamado Trienio Liberal; e en 1836-1837, como norma constitucional transitoria durante a elaboración da Constitución española de 1837.
A pesar desta curta vixencia, o seu texto exerceu profunda influencia no desenvolvemento do constitucionalismo español, portugués e latinoamericano, adoptándose as súas instrucións electorais, na secuencia da Martiñada, para a realización das eleccións para as Cortes Xerais e Extraordinarias da Nación Portuguesa, realizadas en decembro de 1820, e servido de inspiración na elaboración da resultante Constitución Política da Monarquía Portuguesa de 1822.
Clúster (música)
miniatura|Aínda que a miúdo indícanse todas as súas notas, [[Henry Cowell recorría a notación deste tipo para indicar os acordes de acio.]] Un clúster ou clúster tonal (do inglés cluster, “acio” de notas) é un acorde musical composto de polo menos 3 semitóns cromáticos consecutivos distintos (por exemplo, as notas do, do♯, re, re♯, mi e fa, soando ao mesmo tempo).
Constitución española de 1812
Orixes e encadramento sociopolítico
miniatura||Monumento á Constitución de Cádiz (Praza de España, [[Cádiz)]] miniatura|Alegoría á Constitución de 1812, por [[Francisco de Goya, colección do Museo de Belas Artes de Estocolmo ( o Nationalmuseum).]] A Constitución de Cádiz naceu na secuencia das profundas mudanzas sociais desencadeadas na Europa pola expansión do iluminismo, pola Revolución Francesa e polo período de grande inestabilidade sociopolítica que houbo a seguir, e que alastrou por todo o continente tendo como catalizador inmediato as Guerras napoleónicas. Neste contexto, tivo particular importancia o xurdimento da chamada Constitución de Baiona, unha carta constitucional imposta por Napoleón Bonaparte aos representantes españois chamados en 1808 á cidade francesa de Baiona.
Clúster (música)
Descrición
Variantes do clúster tonal inclúen acordes en distintas tonalidades, diatónicos, pentatónicos ou microtonais, tocados á vez (no piano, por exemplo, un acorde creado ao premer á vez un grupo de teclas negras). Na práctica da música clásica occidental, todos os clústeres considéranse como acordes secundarios —isto é, o intervalo entre dúas notas consecutivas nun clúster nunca é maior de tres semitóns—. Nos verdadeiros clústeres, as notas soan e mantéñense completa e simultaneamente, distinguíndose de adornos como as acciaccaturas e outras semellantes. No contexto da música clásica europea, os clústeres tenden a ser oídos como moi disonantes.
Falando de forma xeral, un clúster consiste en tres ou máis notas contiguas tocadas ao mesmo tempo —por exemplo, tres ou máis notas calquera adxacentes do piano pulsadas simultaneamente—. Tal “amoreamento” constitúe un clúster. Os amoreamentos de tres notas baseados en escalas diatónica ou pentatónica son, tecnicamente, tamén clústeres; con todo, cando abarcan un intervalo entre notas superior a un semitón, os comentaristas tenden a identificar eses amoreamentos como “clústeres” só cando consisten en catro ou máis notas —por exemplo, catro ou máis teclas brancas ou teclas negras sucesivas pulsadas simultaneamente no piano—. Os instrumentos de teclado, debido á superficie en que se toca, préstanse particularmente ben á utilización de clústeres, pero tamén se poden realizar con case calquera instrumento individual no que tres ou máis notas poidan ser tocadas simultaneamente, así como na maioría de grupos instrumentais.
Orixes na música occidental
Aínda que se poden atopar exemplos esporádicos do uso de clústeres xa en 1600, e momentos estelares no Barroco como o do movemento introdutorio de "Les Élémens" (1737) de Jean-Féry Rebel, non foi até pouco antes da segunda década do século XX cando asumiron un lugar destacado na tradición da música clásica europea.
Constitución española de 1812
Orixes e encadramento sociopolítico
En consecuencia da Carga dos Mamelucos, un levantamento do pobo de Madrid contra os franceses ocorrido o 2 de maio de 1808 (inmortalizado por Francisco de Goya na súa obra O dous de maio de 1808 en Madrid), xurdiu en numerosas localidades un fenómeno espontáneo de resistencia que se agrupou en torno das chamadas Xuntas. Estas comprenderon que coa súa unión nunha estrutura nacional única obterían maior eficacia, polo que o 25 de setembro do mesmo ano foi constituída a Xunta Suprema Central Gobernativa, con sede primeiro en Aranjuez e despois en Sevilla. As súas funcións principais eran dirixir a guerra contra a ocupación francesa e preparar a posterior reconstrución do Estado.
Clúster (música)
Orixes na música occidental
miniatura|centro|500px|Rebel, Les Élemens..
Constitución española de 1812
Orixes e encadramento sociopolítico
No que respectaba á reconstrución do Estado, colocábanse dúas posibilidades distintas sobre o futuro político español: a primeira delas, representada fundamentalmente por Gaspar Melchor de Jovellanos, consistía na restauración das normas previas da monarquía absoluta e o retorno á situación anterior á intervención francesa; a segunda, de cariz liberal, implicaba a promulgación dunha Constitución para o Estado español e unha modernización global das súas estruturas, de acordo cos preceptos liberais implícitos nas ideas iluministas e racionalistas. Foi esta última a opción vencedora, convocándose para tal Cortes Generales y Extraordinarias con poderes constituíntes.
Clúster (música)
Orixes na música occidental
En 1887, Giuseppe Verdi foi o primeiro compositor importante da tradición occidental que escribiu un inequívoco clúster cromático: Otello iníciase cun clúster do órgano (do, do♯, re) que tamén ten a duración máis longa coñecida de calquera partitura. "Ao redor de 1910 —escribe Harold C. Schoenberg— Percy Grainger causaba gran balbordo cos clústeres usados en obras como Gumsuckers march". En 1911, publícase a primeira composición en que se usan a fondo verdadeiros clústeres: Tintamarre (The Clangor of Bells) ("Clamor de campás"), polo compositor canadense J. Humfrey Anger (1862–1913).
Constitución española de 1812
Orixes e encadramento sociopolítico
O estado de guerra que entón se vivía na Península Ibérica, consecuencia da Guerra Peninsular que naquela altura estaba no seu auxe, levou a que as Cortes tivesen de procurar refuxio fóra da cidade de Madrid, entón controlada por forzas francesas. Como resultado, as Cortes reuníronse en Sevilla, ao tempo unha das poucas cidades que non estaban baixo ocupación militar estranxeira. Durante o curso dos seus traballos, as Cortes foron forzadas a procurar refuxio en San Fernando, localidade entón coñecida por Isla de León, xa que unha epidemia de febre amarela volvía pouco segura a realización de reunións en Sevilla.
Clúster (música)
Orixes na música occidental
O pianista experimental Leo Ornstein comezou a empregar cousas similares moi pronto. A mediados dos anos 1910, Ornstein tocou en público o que parece ser a primeira composición na música occidental que integrou verdadeiros clústeres: Wild Men's Dance ("Danza dos homes salvaxes", 1913-14). Ao mesmo tempo, Charles Ives compuxo unha obra, que se converteu no máis famoso clúster individual no segundo movemento da Sonata Concord (1911-15, publ. 1920), un acorde simple e xigantesco no piano, que require unha barra de madeira de case 40 cm (15") de longo para tocarse. Con este extraordinario exemplo, a maioría das composicións para piano que incorporan clústeres, entón e agora, piden aos executantes o uso dos seus propios dedos, mans ou brazos.
A figura pioneira en promover este recurso harmónico foi Henry Cowell, cuxa obra para piano Dymamic Motion (1916), composta ós dezanove anos, foi descrita como "probablemente a primeira peza onde se usaron acordes de segundas independentemente de extensión e a variación musical." Cowell escribiu outra peza para piano ao ano seguinte, The Tides of Manaunaun ("As mareas de Manaunaun", 1917, non 1912 como a miúdo se di erroneamente), que chegaría a ser a súa obra máis popular e a composición responsable de establecer o clúster como un dos elementos significativos da música clásica occidental. Considerado por algúns como unha técnica pianística esencialmente ao azar, ou máis amablemente, como unha aproximación aleatoria, Cowell explicou que a precisión na escritura e execución dos clústeres era a mesma que en calquera outro recurso musical:
Constitución española de 1812
Orixes e encadramento sociopolítico
As Cortes, cuxa primeira reunión ocorreu o 24 de setembro de 1810 no edificio actualmente coñecido como Teatro de las Cortes, tiñan a seguinte composición socio-profesional:
Clúster (música)
Orixes na música occidental
O historiador e crítico Kyle Gann describe a ampla gama de maneiras en que Cowell construíu (e interpretou) os seus clústeres e como o uso como texturas musicais, “ás veces cunha nota superior sacada fóra melodicamente, ás veces acompañando a melodía coa man esquerda en paralelo.
Durante os anos 1920 e 30, Cowell viaxou moito por Norteamérica e Europa, tocando as súas propias obras experimentais, moitas delas construídas ao redor dos clústeres. Ademais de The Tides of Manaunaun, Dynamic Motion, e as súas cinco "encores" de 1917 —What's This ("Que é isto?"), Amiable Conversation ("Conversación amigable"), Advertisement (1917), Antinomy («Antinomia» (rev. en 1959 e frecuentemente mal chamada Antimony- Antimonio), e Time Table ("A táboa do tempo")— inclúen obras como The Voice of Lir (1920), Exultation (1921), The Harp of Life ("A arpa da vida", 1924), Snows of Fujiyama ("Neves do Fujiyama", 1924), Lilt of the Reel (1930), e Deep Cor ("Cor profunda", 1938).
Constitución española de 1812
Orixes e encadramento sociopolítico
Perante o avanzar das forzas francesas, os traballos das Cortes volveron a deslocarse* para Cádiz, promulgándose a Constitución no Oratorio de San Felipe Neri daquela cidade no día 19 de marzo de 1812, día de San Xosé. Aquela coincidencia de datas levou a que a Constitución recibise o alcuño de La Pepa, o diminutivo cariñoso de Josefa, alcuño que durante moitos anos foi utilizado como grito revolucionario polos seus defensores.
Clúster (música)
Outros expoñentes
O compositor máis coñecido que se inspirou directamente no concepto de clústeres de Cowell foi Béla Bartók, que lle solicitou mesmo a autorización para empregar tal método. Obras como a Sonata para piano (1926) e a suite Szabadban ("Ó aire libre") (1926), as súas primeiras obras significativas tras tres anos nos que compuxo pouco, usan clústeres. Tamén, Aaron Copland incluíu un clúster con molto fortissimo nos seus Three Moods para piano (coñecidos como Trois Esquisses), 1920-21, un título que é unha evidente homenaxe a unha peza de Ornstein. John Cage, que estudou con Cowell, comezou a escribir pezas con acordes de piano de clúster polo menos desde 1942. In the Name of the Holocaust, de decembro dese ano, inclúe xa clústeres cromáticos, diatónicos, e pentatónicos.
Constitución española de 1812
Orixes e encadramento sociopolítico
As Cortes ratificaron case de inmediato os principios fundamentais polos cales se guiaría a elaboración da Constitución: a soberanía nacional, afirmando que a soberanía reside no pobo e non no rei; a lexitimidade dinástica de Fernando VII de España como xefe de Estado; a separación de poderes, coa independencia e inamobibilidade dos xuíces; e a inviolabilidade dos deputados no exercicio do seu mandato. O traballo das Cortes foi arduo e rápido, aprobando un texto constitucional de grande complexidade (son 384 artigos, unha das máis longas Constitucións de sempre), nun período moi curto.
A Constitución de Cádiz non foi un acto revolucionario, nin mesmo unha ruptura co pasado. Desde a legalidade do momento, determinando coidadosamente quen eran os lexítimos representantes do pobo, todo foi obxecto de discusión e acordo. Os actos comezaron o día da abertura con procesión cívica, misa e unha exhortación, proferida polo Presidente da Rexencia, o bispo de Ourense, Pedro de Quevedo y Quintano, aos deputados reunidos para que cumprisen fiel e eficientemente as súas obrigacións.
Clúster (música)
Outros expoñentes
Aldo Clementi compuxo en 1973 unha obra, Cerimonial, para conxunto de cámara, na que evoca a Verdi e a Ives, combinando a duración orixinal e masa do clúster: un harmonio eléctrico “sostén un clúster dado cun taboleiro de madeira mantido por un peso“. O compositor vangardista italiano Giacinto Scelsi tamén utilizou con frecuencia clústeres, como no seu traballo de grande escala Pfhat (1974), que estreou en 1986.
Outras prácticas musicais
Os clústeres tamén foron empregados por artistas de jazz, en todos os seus estilos. Ao redor de principios do século XX, o pianista de Storyville Jelly Roll Morton, ao parecer comezou a incorporalos nos seus rags. A gravación de abril de 1947 da Orquestra de Stan Kenton de "If I Could Be With You One Hour Tonight" ("Se puidera estar contigo unha hora esta noite"), arranxado por Pete Rugolo, inclúe un dramático clúster de catro notas do trombón ao final do segundo coro. O pianista Horace Silver utiliza clústeres como técnica de acompañamento con efectos rítmicos e animados, mentres que aparecen como signos de puntuación nas liñas mestras de Herbie Nichols. A “torta de clústeres” que “atravesa as superficies dunha canción e penetra no seu corazón”, describiuse como unha especialidade do guitarrista Jim Hall. Os clústeres son especialmente frecuentes no reino do free jazz. Cecil Taylor, por exemplo, utilizounos habitualmente como parte do seu método de improvisación desde mediados dos anos 1970.
O erudito John F. Szwed subliña o seu uso polo compositor, líder de banda e pianista de jazz, Sun Ra:
Desde os seus comezos, o rock and roll fixo uso de clústeres, aínda que xeralmente de maneira deliberada. O máis famoso, foi o pianista Jerry Lee Lewis que nos anos 1950 tocaba con puños, brazos, pés e traseiro. Compositores e arranxistas como Duke Ellington, Thad Jones, Nelson Riddle e Bob Brookmeyer utilizaron clústeres de moitas formas na música comercial e empréganse a miúdo en películas de terror e de ciencia ficción.
Constitución española de 1812
Orixes e encadramento sociopolítico
Cando Fernando VII foi restaurado no trono, en marzo de 1814, en consecuencia da derrota francesa na Guerra Peninsular, foi obrigado a xurar que respectaría a Constitución. Con todo, encoraxado polas forzas conservadoras que dominaban a sociedade española, con especial importancia da xerarquía da Igrexa católica, o 4 de maio repudiou formalmente a Constitución de Cádiz e o 10 de maio mandou prender os líderes liberais, xustificando a súa acción coa alegación de que as Cortes se reuniran na súa ausencia e sen a súa autorización. Con estes actos púxose termo á incipiente vixencia da Constitución e restabeleceuse a doutrina de que a autoridade soberana era unha prerrogativa persoal do rei, non requirindo lexitimación popular.
Damil, Begonte
San Salvador de Damil é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 185 habitantes (98 homes e 87 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 204 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 167 habitantes, sendo 87 homes e 80 mulleres.
CCTV
CCTV pode referirse a:
Damil, Begonte
Lugares de Damil
miniatura|esquerda|Fronte da igrexa parroquial.
O Val, San Martiño de Porto, Cabanas
O Val é un lugar da parroquia de San Martiño de Porto no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 257 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 129 homes e 128 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 254 habitantes.
46P/Wirtanen
alt=Animación da órbita do cometa|miniatura|Animación da órbita do cometa ······
Descuberto en 1948, por Carl Wirtanen no Observatorio Lick (Estados Unidos) o cometa ten un diámetro estimado de 1,2 km e período de 5,45 anos, foi collido como primeiro branco da sonda espacial Rosetta en 1990. Un atraso no lanzamento, de 2003 a 2004, fixo que non fora posible o contacto planificado para 2013, cambiando entón o destino da sonda ó cometa 67P/Churyumov-Gerasimenko. No 2018 tivo o seu perihelio o 12 de decembro, e o punto de máximo achegamento á Terra o 16 de decembro.
A súa órbita ten unha distancia mínimo ó Sol de 159·106 km, e unha distancia máxima de 768·106 km (entre as órbitas de Xúpiter e a Terra). A excentricidade da órbita é 0,657 e a inclinación, 11,72.
Canón Dora
O canón Dora foi un inmenso canón de longo alcance de 800 mm, construído en Essen (Alemaña) e utilizado durante a segunda guerra mundial contra as fortificacións da cidade de Sebastopol, na península de Crimea. Ata o día de hoxe, é a peza de artillaría máis grande que se teña construído.
Características e dotación
O maior canón xamais construído tivo unha vida operativa de 13 días, durante os cales disparou un total de 48 proxectís. Necesitaba un convoi ferroviario de 25 vagóns para ser transportado, 2.000 homes de dotación e máis de seis semanas para ser montado. miniatura|300px|Maqueta do canón Dora no Museo de Guerra de Overloon. A cantidade de man de obra necesaria para ensamblar o “Dora” era enorme. Cada un dos 80 cm K (E) tiña un destacamento completo de non menos de 1.420 homes ao mando dun coronel. Este dispoñía do seu propio cuartel xeral e persoal de planificación. A dotación principal era de arredor de 500 homes, a maioría deles necesarios para o complicado proceso de mantemento e manexo da munición. Unha vez en acción, estes 500 homes permanecerían xunto ao canón, pero o resto do persoal estaba formado por varias unidades auxiliares, incluíndo unha de intelixencia para determinar que obxectivos debían bombardearse. Outro importante número de tropas estaba destinado aos dous batallóns de artillaría antiaérea lixeira, que sempre acompañaban ao canón cando viaxaba e que se encargaban ademais dalgunhas tarefas de ensamblaxe. Unha vez que o canón estaba en posición, estes batallóns antiaéreos procuraban que non se acercasen intrusos polo aire. Dúas compañías de sentinelas patrullaban constantemente o perímetro da posición (nunha ocasión, estas compañías foron romanesas) e en todo momento había un pequeno grupo de enxeñeiros civís de Krupp que trataban os aspectos técnicos do monstro e instruían aos soldados. As tropas ferroviarias e o persoal administrativo habitual completaban a dotación. miniatura|300px|Comparación a escala entre o canón Dora e un [[OTR-21 Tochka (en cor vermella). Véxase tamén a comparación cunha figura humana.]] Incluso usando este pequeno exército, levaba entre tres e seis semanas ensamblar o canón coa axuda dos dous guindastres ponte de 10 t que foran deseñados especialmente para a tarefa. Só o situar correctamente o material necesario para a ensamblaxe xa era unha tarefa mestra de planificación ferroviaria, pero dalgunha maneira lograron realizala e a principios de 1942 o “Dora” estaba listo, xunto co resto do dispositivo de asedio e toda a voluminosa cantidade de munición necesaria.
Historia
Durante séculos, o propósito das maquinarias de asedio foi o bombardear unha fortaleza asediada ata rendela ou abrir unha fenda para que puidesen penetrar as tropas de asalto. Os alemáns estaban dispostos a repetir este procedemento a escala masiva. Procedente de todos os recantos de Europa, o exército alemán reuniu un enorme parque de artillaría de todos os tipos, desde os canóns de campaña de pequeno calibre ata os obuses de gran calibre anteriores á primeira guerra mundial. Algúns eran alemáns orixinalmente, pero outros eran vellas pezas capturadas e a estas engadíronse os adornos dos foguetes e a artillaría superpesada. Nesta categoría entraban os morteiros móbiles de 60 cm coñecidos como Karl-Gerät e o último golpe de propaganda representado polo primeiro uso operacional do “Dora”.
Construción e obxectivos
O canón “Dora” - 80 cm K (E) – polo seu tamaño e peso, por non falar da súa desmesurada potencia de ataque, entrou en acción tan só nunha ocasión. Foi concibido orixinalmente para esnaquizar os fortes da liña Maginot, pero cando comezou a Campaña Occidental en 1940, o “Dora” estaba aínda nos talleres de Krupp en Essen e, de todo os xeitos, o Exército alemán superou sen a súa axuda a liña defensiva. Deste modo, cando o equipo de 8 dm completara as probas do canón en Hillersleben e as demais probas do equipo en Rugenwalde, non había nada no que utilizar o canón e a súa dotación.
Exchangeable image file format
Exchangeable image file format (Exif ) é unha especificación para formatos de ficheiros de imaxes empregado por cámaras dixitais. Creouno a Japan Electronic Industry Development Association (JEIDA). Esta especificación emprega formatos de ficheiros existentes coma JPEG, TIFF e RIFF, aos que engade etiquetas específicas de metadatos. A versión 2.1 desta especificación publicouse o 12 de xuño de 1998 e a versión 2.2 en abril de 2002.
Canón Dora
Construción e obxectivos
Para xustificar o esforzo de pór o enorme canón e o seu séquito en acción, o obxectivo potencial tiña que xustificar toda a molestia que representaba facelo e non había realmente grandes liñas de fortificacións en Europa coas que enfrontar o gran canón. Os dous maiores sistemas de fortificacións, as defensas dos Sudetes e a liña Maginot, estaban ambos os dous en mans alemás e parecía que o 80 cm K (E) estaba de máis incluso antes de ter disparado un só tiro.
A Rueta, Cervo, Cervo
Rueta é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2017 tiña doce habitantes (oito homes e catro mulleres). Está formado por tres pequenos grupos de poboación: Fontao, Picouce e a Ría.
Canón Dora
Construción e obxectivos
A comezos de 1941 apareceu un obxectivo potencial nos taboleiros dos estrategas, e este era Xibraltar. Planeouse asaltar a illada fortaleza na boca do Mediterráneo para illar dentro do mar interior os aliados, pero como España era "neutral", necesitábase obter permiso do xeneral Franco para que as tropas alemás viaxasen a través do territorio español a fin de efectuar o ataque. Os plans para o asalto (denominados Operación Félix) chegaron ao punto de que tropas paracaidistas e de planadores alemáns estaban adestrándose activamente antes de que a reunión entre Adolf Hitler e Franco mostrase que o ditador español non estaba disposto a que o seu país se mesturase nun conflito europeo a grande escala. Polo que outro obxectivo para o “Dora” chegou e foise.
Papel do Dora na Península de Crimea
A invasión da Unión Soviética (Operación Barbarrossa) tivo lugar durante a segunda metade de 1941 sen ningunha axuda do “Dora”, pero a comezos de 1942 o avance do exército alemán era tan rápido e profundo que as tropas xa se encontraban nos arredores da península de Crimea. Fronte a elas estaba a base naval de Sebastopol, que era potencialmente un útil porto de abastecemento e base para os exércitos alemáns do sur. A necesidade dunha base de abastecemento non era moi urxente, pero o que interesou aos estrategas alemáns foi que Sebastopol era un porto tremendamente fortificado. Ao redor do perímetro da cidade contaba cunha longa cadea de fortes, algúns deles da época da Guerra de Crimea de 1854, pero outros máis modernos. E á beira do mar había numerosas baterías de costa de gran calibre. O lugar parecía ideal para un sitio ao vello estilo, seguido por un devastador ataque que demostraría ao mundo o poder do exército alemán. As relativamente lixeiras forzas que avanzaran ata Crimea foron reforzadas pronto por máis e máis tropas e os estrategas comezaron a percorrer Europa á busca de canóns pesados para preparar unha maquinaria de asedio ao antigo estilo.
O 80 cm K (E) foi transportado ata Crimea por unha vía ferroviaria reconstruída especialmente para este propósito. Por diante del, un pequeno exército de traballadores comezou a preparar a posición de tiro elixida en Bakhchisaray, unha pequena poboación nas aforas de Sebastopol. Máis de 1.500 homes baixo as ordes dun enxeñeiro do exército alemán escavaron a través dunha pequena chaira para construír unha dobre vía férrea larga formando un arco. Os lados desta vía foron alzados para proporcionar cobertura e protección para o canón. Nos accesos a esta obra, as tropas ferroviarias traballaban para reforzar as vías nos seus puntos máis débiles e permitir o paso ao “Dora”. Os traballos na posición de tiro alcanzaron tal proporción que a praia de vías estendíase ao longo de 1,2 km. Nesta área, os 25 vagóns separados que formaban o canón e a súa impedimenta debían ser enganchados, empurrados e arrastrados ata a súa posición correcta. Na retagarda, lonxe do canón, estaban os aloxamentos onde debían vivir as numerosas tropas que formaban a dotación.
O ataque comezou o 5 de xuño de 1942. O “Dora” foi unha máis das voces do enorme coro que anunciaba un dos maiores e máis pesados bombardeos de artillaría de todos os tempos. Cando se rendeu Sebastopol a principios de xullo de 1942, calcúlase que caeran no porto non menos de 562.944 proxectís de artillaría, a maioría deles procedentes dos obuses e canóns de gran calibre. E este total non inclúe as ruidosas tormentas de foguetes e o engadido da artillaría de campaña de pequeno calibre. Como sobreviviron os civís de Sebastopol ten fácil explicación. Simplemente metéronse baixo terra. A cidade sabía que ía ser bombardeada, xa que non só foran advertidos polas súas propias autoridades civís e políticas, senón que os alemáns lles guindaban constantemente mensaxes radiadas e propaganda variada sobre o destino que lles tiñan preparado. Para cando o bombardeo real comezou, cavaran profundos refuxios baixo a superficie e nas ladeiras de canteiras e outeiros e alí viviron e permaneceron durante semanas. Un sorprendente número deles sobreviviu.
O “Dora” non foi utilizado contra obxectivos civís. Os seus primeiros obxectivos foron algunhas baterías costeiras, que foron bombardeadas a unha distancia aproximada de 25 km, e todos os disparos foron observados por un Fieseler Fi 156 Storch da Luftwaffe asignado especialmente ao canón. Requiríronse soamente 8 disparos para demoler estes obxectivos. Máis tarde, aquel mesmo día, fixéronse 6 disparos máis contra a construción de formigón coñecida como Forte Stalin. Ao finalizar a xornada era tamén unha ruína e fixéronse os preparativos para o día seguinte. Podía pensarse que 14 disparos ao día era un ritmo máis ben lento, pero de feito é máis que bo para un canón de 800 mm. A mellor cadencia de disparo que se podía conseguir era de 1 cada 15 min e moi frecuentemente este intervalo era notablemente maior. A preparación de cada proxectil e a carga era unha tarefa considerable e debía ser levada a cabo en varias etapas, incluíndo a toma de temperatura de cada carga, cálculo preciso da temperatura do aire e velocidade do vento segundo a altitude e colocación da carga na recámara. O proxectil e a carga debían ser ensambladas de xeito preciso e o canón elevado nun ángulo correcto. Todo isto levaba o seu tempo.
O “Dora” entrou en acción de novo o 6 de xuño, inicialmente contra o Forte Molotov. Sete proxectís derruíron a estrutura e entón foi a quenda do obxectivo coñecido como o Cantil Branco. Este era o punto que se debía alcanzar para poder destruír un depósito de municións subterráneo baixo a Baía Severnaya, que estaba clasificado polos soviéticos como indestrutible para as armas convencionais. Pero non era invulnerable para o 80 cm K (E), que disparou 9 proxectís que se abriron paso a través do mar e de 30 m de fondo mariño, detonando dentro do almacén de munición. Para cando o “Dora” disparou o noveno proxectil, o depósito era unha completa ruína e como remate da tarefa, un pequeno barco foi afundido no proceso.
Ao día seguinte, 7 de xuño, foi a quenda dun obxectivo coñecido polos alemáns como o Südwestspitze, unha fortaleza illada que ía ser obxecto dun ataque de infantaría. Despois de 7 disparos, o obxectivo quedou listo para recibir as atencións da infantaría, e a dotación do canón quedou libre para realizar algunhas tarefas de mantemento necesarias nun curto período de descanso ata o 11 de xuño. Ese día, o Forte Siberia foi o receptor doutros 5 proxectís de 800 mm e logo veu outro período de tregua para a dotación ata o 17 de xuño, cando disparou os seus últimos 5 proxectís contra o Forte Máximo Gorki e a súa correspondente batería de costa. Entón rematou o traballo para o “Dora”.
Unha vez caída Sebastopol en xullo, o dispositivo de asedio foi levado a Leningrado, onde realizou uns cantos disparos. Tras esa acción, a cal foi a última, “Dora” foi desmontado e transportado a Alemaña para que se lle efectuase unha revisión completa e un cambio de canón. Incluíndo os 48 disparados en Crimea, o “Dora” disparara ao redor de 300 proxectís en total, incluíndo probas, adestramento e demostracións. O seu canón foi levado de novo a Essen para a súa rectificación.
Retirada do servizo activo
Non houbo máis nada que facer para o “Dora”. Pasou algún tempo no campo de tiro de Rugenwalde disparando ocasionalmente proxectís de demostración e sendo utilizado para as probas dalgúns novos proxectís anti-fortificación, e nun momento dado falouse de cambiarlle o canón de 800 mm por outro de 520 mm para aumentar o seu alcance. Este proxecto non se levou a cabo, como tampouco outro para montar o canón de 800 mm nun soporte autopropulsado con eirugas para que se puidese usar en batallas urbanas. Investiuse un esforzo considerable na planificación desta estrafalaria idea antes de abandonala, aínda que non era máis impracticable que o proxecto orixinal do 80 cm K (E), que absorbeu unha inmensa cantidade de homes e material de todo tipo, todo para disparar 48 proxectís sobre as anticuadas fortalezas de Crimea.
En maio de 1945, os compoñentes do “Dora” estaban dispersos por toda Europa Central. Os transportes ferroviarios coidadosamente planeados foran atacados constantemente por avións aliados e as pezas que aínda estaban intactas foron destruídas polas súas propias dotacións e abandonadas para abraio dos Aliados. Hoxe, todo o que queda do “Dora” son algúns proxectís en museos.
Zidani Most
miniatura|dereita|Zidani Most. Zidani Most é unha vila eslovena de arredor de 300 habitantes situada na confluencia dos ríos Sava e Savinja. O nome vénlle a partir dunha ponte moi próxima ao núcleo de poboación, sendo Ponte de pedra a tradución do esloveno Zidani Most. Conta cunha estación de trens de certa importante en Eslovenia, con paso de trens internacionais, cara a Austria ou Italia, entroutros países.
Gabriela González
Gabriela González, nada en Córdoba (Arxentina) o 24 de febreiro de 1965, é unha física, investigadora e profesora arxentina. É coñecida maiormente polas súas contribucións na investigación sobre ondas gravitacionais, e por ser a portavoz do proxecto de investigación de ondas gravitacionais LIGO. Ten no seu haber máis de 100 publicacións realizadas sobre o seu campo de estudo. En abril de 2017 recibiu o premio NAS ao descubrimento científico da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos.
Traxectoria
Gabriel é filla de Dora Trembinsky (profesora de Matemáticas) e Pedro González (licenciado en Ciencias Económicas). Realizou os seus estudos primarios na cidade de Córdoba, no Colexio Luterano Concordia. Os estudos secundarios realizounos no Instituto Dr. Manuel Lucero, de Alta Córdoba.