cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adrienne Thomas
Xuventude na Lorena
Proveniente da burguesía xudía alemá, rica e culta, Hertha Pauline Strauch nada o 24 de xuño de 1897 en Saint-Avold, unha poboación hoxe francesa, situada na zona fronteiriza con Alemaña, e que naquela data formaba parte do territorio alemán. Os seus pais, de orixe berlinesa, tiñan un comercio onde Hertha pasou os seus primeiros anos. En 1904 foi cos seus pais a Metz, onde estes abriron un novo comercio. En 1910 comezou os seus estudos de secundaria no novo instituto feminino Höhere Mädchenschule, de Metz. Grazas ao diario que escribía, hoxe coñecemos que consideraba absurdo o comunitarismo da sociedade guillermina, no inicio do século XX, onde a burguesía xudía, malia estar ben integrada, se sentía rexeitada pola aristocracia prusiana.
Primeira Guerra Mundial
Hertha pasou unha xuventude despreocupada, facilitada pola solvencia económica dos seus pais, e só desexaba continuar os seus estudos de canto e de teatro en Metz, pero a Primeira Guerra Mundial interrompeu brutalmente os seus proxectos. En agosto de 1914, cando tiña dezaseis anos, movida unicamente pola súa xenerosidade e o amor á patria, Hertha Strauch alistouse como voluntaria na Cruz Vermella, o que lle permitiu observar, na estación de Metz, o ir e vir incesante de trens ateigados de soldados alemáns feridos e de prisioneiros franceses. Fuxindo dos bombardeos franceses, Hertha marchou de Metz en 1916, para se instalar cos seus pais en Berlín.
Aeroporto de Cagliari-Elmas
O aeroporto de Cagliari-Elmas (IATA: CAG, ICAO: LIEE) é un aeroporto internacional situado en terreos do municipio de Elmas, a uns 7 km da cidade de Cagliari, na illa italiana de Sardeña.
Adrienne Thomas
Período entre guerras
Coa chegada dos nazis en 1933, comezaron as persecucións contra os escritores xudeus, marxistas e pacifistas. Os intelectuais xudeus declaráronse axiña "non alemáns" e prohibíronse as súas obras. O 10 de maio de 1933, Die Katrin wird Soldat pasou a figurar na lista negra do partido nacionalsocialista, que contaba con outros vinte e catro autores. Ademais de prohibida, a obra foi incluída en queimas de libros. Die Katrin wird Soldat tense por un dos libros máis inconformistas dos anos trinta.
David Comneno
Traxectoria
dereita|miniatura|224x224px|Moeda do avó de David, [[Andrónico I Comneno.]] David naceu en Constantinopla en aprox. 1184 durante o reinado do seu avó, Andrónico I Comneno. O reinado do seu avó estivo marcado por un réxime tiránico e brutal e terminou co seu asasinato en 1185 polos seus súbditos. A multitude tamén atacou ao pai de David, Manuel, quen se converteu no herdeiro ao trono. Manuel foi cegado e logo, moi probabelmente asasinado (ou morreu das infeccións das súas feridas). A súa esposa Rusudan, fuxiu asustada ao reino de Xeorxia cos seus fillos, David e Aleixo. Probabelmente en 1200 David co seu irmán Aleixo, estiveron en contacto con Xoán Comneno o Gordo, para derrocar a Aleixo III Anxo do trono do basileus, pero o golpe de estado fracasou.
Aeroporto de Cagliari-Elmas
O aeroporto inaugurouse o 3 de maio de 1937. No ano 2003 foi mellorado e a súa terminal medrou, proporcionándolle seis pasarelas de embarque, cunha capacidade de 4 millóns de pasaxeiros por ano. No ano 2014 pasaron polas súas instalacións uns total de 3 639 627 pasaxeiros.
Forth
Forth ou FORTH é unha linguaxe de programación atípica para computador e ideado por Charles H. Moore e Elisabeth Rather entre os anos 1965 e 1970 no National Radio Astronomy Observatory de Kitt Peak, Arizona.
Inicialmente deseñado para unha aplicación moi concreta, a astronomía (cálculo de traxectorias de corpos en órbita, cromatografías, análise de espectros de emisión), evolucionou ata ser aplicable a case todos demais campos relacionados ou non con esa rama da ciencia (cálculos de probabilidade, bases de datos, análises estatísticas e ata financeiros).
O seu nome é unha contracción da palabra inglesa fourth, dado que os seus creadores considerábanlle destinado á cuarta xeración de computadoras, pero a primeira edición da linguaxe foi preparada para un IBM 1130, que só permitía nomes cunha lonxitude máxima de cinco letras; o seu nome quedou xa para sempre en FORTH. Posteriormente, un programa para a adquisición automática e continua de datos realizado nesta linguaxe descubriu polo menos a metade dos cúmulos interestelares coñecidos na actualidade.
Theatre Calgary
Theatre Calgary é unha compañía de teatro de Calgary, Alberta, no Canadá, estabelecida como compañía profesional en 1968. Foi precedida por Workshop 14, un grupo de teatro fundado en 1944 por Betty Mitchell. Os premios Betty Mitchell de Calgary levan o seu nome na súa honra.
Cinderella (filme de 1950)
Cinderella ou A Cincenta é un clásico filme de animación, baseado no relato de Charles Perrault: Cincenta. É o duodécimo filme producido pola Walt Disney Pictures, estreado o 15 de febreiro de 1950, e distribuído pola RKO Radio Pictures nos cines dos Estados Unidos. O filme inclúe cancións coma "A Dream Is a Wish Your Heart Makes", "Bibbidi-Bobbidi-Boo", "So This Is Love", "Sing Sweet Nightingale", "The Work Song", e "Cinderella." As cancións foron escritas e compostas por Mack David, Al Hoffman, e Jerry Livingston. O filme é dirixido por Clyde Geromini, Wilfred Jackson, e Hamilton Lusk.
David Comneno
Fundación do Imperio de Trebisonda
esquerda|miniatura|300x300px|O Imperio de Trebisonda (violeta). En abril de 1204, mentres Constantinopla estaba asediada polos cruzados, David e Aleixo, que eran membros da corte da súa tía Tamar de Xeorxia, preguntaron se ela podería darlles un exército para conquistar os territorios turcos, co fin de crear un estado e así continuar coa dinastía dos Comnenos. A raíña accedeu á petición dos seus sobriños, e proporcionoulles as tropas necesarias, coas cales podían conquistar as cidades de Oinaion, Trebisonda e Sinope, os territorios orixinais da familia que gobernara o seu avó até 1182 e que se atopaban na parte norte de Asia Menor, até os pasos da cadea do Ponto e que os turcos conquistaran. Os dous irmáns decidiron que Aleixo gobernase sobre estes territorios, mentres que David e o exército seguirían coas conquistas cara ao oeste. Mentres os dous irmáns conquistaban os territorios orixinais da súa familia, o 13 de abril de 1204 Constantinopla caeu ante os cruzados. Entre tanto David avanzou cara ao oeste co exército xeorxiano, incrementando as súas filas con mercenarios locais, e con este exército conquistou o Ponto e Paflagonia, territorio onde estaba Kastamonu, o ancestral castelo da familia dos Comnenos. David conquistou os territorios no oeste, incluíndo a cidade de Heraclea Póntica e aspiraba a conquistar Constantinopla.
Despois de crear este novo estado os dous irmáns, ambos os emperadores, dividiron as ganancias á metade: no Leste gobernaba Aleixo e no Oeste o belicoso David. David e Aleixo, como herdeiros de Andrónico I, reclamaron o título de lexítimos sucesores do Imperio bizantino, nomeándose como os emperadores romanos, ou Grandes Comnenos.
Expansión e resistencia do Imperio
dereita|miniatura|300x300px|Bandeira do exército do Gran Comneno, creada por [[Aleixo I de Trebisonda|Aleixo I Comneno e David Comneno, estaría en uso até a caída do Imperio de Trebisonda.]] Aleixo deixou sen obxección o mando do exército imperial en mans de David, que era un gran estratego e era moi valente en batalla. O exército de David loitou contra os nicenos, dirixidos por Teodoro I Láscaris, en Bitinia en 1205, pero foron derrotados, polo que o avance foi detido na cidade trapisondesa de Heraclea Póntica. Os trapisondeses non puideron reorganizarse como querían os soberanos, xa que os selxúcidas comezaron a atacar as súas fronteiras. En 1205 Trebisonda foi cercada polos selxúcidas, dirixidos polo sultán Kaikosru I, pero o irmán de David foi quen de resistir e en 1206 os selxúcidas retiráronse.
Escapando do perigo de caer a capital, os trapisondeses puideron reorganizarse de novo para continuar a guerra contra os nicenos. David comezou o seu avance en Bitinia e enviou ao xove xeneral Sinadeno para ocupar a cidade nicena de Nicomedia. Sinadeno, sen ter en conta o perigo que corría ante o emperador Teodoro I Láscaris, atravesou unha pasaxe no que era fácil esperar unha emboscada, e de feito varios homes de Teodoro arroxáronse contra os de Sinadeno, atacáronos e tomárono como prisioneiro .. Coa derrota trapisondesa, David viuse obrigado a recoñecer a fronteira co Imperio de Nicea na cidade de Heraclea Póntica, aínda que os nicenos tamén reclamaron a cidade para eles Mentres David estaba a loitar contra os nicenos, Aleixo fixo da costa de Crimea un vasalo do Imperio de Trebisonda.
Entre tanto David, que non quería renderse ante os nicenos, conseguiu unha alianza co emperador latino Henrique de Flandres contra o Imperio de Nicea. Dado que a belicosidade de David non diminuíu, Teodoro decidiu invadir o Imperio de Trebisonda organizando un exército baseado principalmente en arqueiros. Estas tropas tiñan unha moral moi alta e rapidamente conquistaron o distrito de Plusias. O exército niceno tamén puxo sitio a Heraclea Póntica cando regresou, xa que os latinos baixo o mando de Thierry de Loos capturaran Nicomedia.
Pero pouco despois os latinos tiveron que abandonar a cidade, xa que foron chamados a Tracia, onde o Imperio Latino estaba a ser invadido polos búlgaros. David pediu ao emperador latino incluílo nas negociacións cos nicenos e, a cambio, converteríase no seu vasalo. David usou este movemento pois sabía que non podía resistir só contra o exército niceno, e preferiu ser nominalmente un súbdito latino, en lugar de perder o seu territorio ante os nicenos. O emperador latino aceptou a proposta de David, e inmediatamente enviou á fronteira entre Nicea e Trebisonda 300 auxiliares francos, que cruzaron o río Sangarios e durante a viaxe devastaron as aldeas nicenas da comarca e recuperaron o distrito de Plusias. David retirouse, pero os francos, con imprudencia temeraria, avanzaron ás montañas e foron atacados por sorpresa por Andrónico Guido, un xeneral niceno, nun paso abrupto, preto de Nicomedia Todos os francos foron masacrados, excepto un, que se salvou co fin de dicirlle ao seu emperador o que sucedera.
Devanceiros
Devanceiros de David Comneno
Adrienne Thomas
Período entre guerras
Alarmada polo antisemitismo do Terceiro Reich, Hertha Strauch emigra a Francia en 1933, e o ano seguinte a Suíza, onde conclúe a súa segunda novela Dreiviertel Neugier. O mesmo ano instálase en Austria, pero o Anschluss de 1938 obrígaa a retomar a súa vida errante por Europa. E en París é arrestada en 1939, xa que a súa cidadanía alemá a facía sospeitosa.
Segunda Guerra Mundial
Hertha foi internada no campo de Gurs, nos Pireneos, en maio de 1940. Esta experiencia dolorosa permitiulle descubrir a solidariedade da cadea, especialmente cos republicanos españois que tamén estaban encarcerados. En decembro do mesmo ano logra fuxir aos Estados Unidos coa axuda do Emergency Rescue Committee. En 1941, Hertha Strauch casa con Julius Deutsch, un socialista austríaco veterano da Guerra Civil Española, fundador da liga de defensa socialdemócrata e líder da sublevación de Viena en 1934. Hertha contará máis tarde, sempre baixo unha forma novelada, unha parte da súa experiencia no exilio, nas súas obras Reisen Sie ab, Mademoiselle! (1944), Une fenêtre sur East River (1945) e Da und Dort (1950).
Despois da guerra
A parella volve a Austria en 1947. Hertha tivo entón a oportunidade de volver a estar en Metz e no val de Moselle, o seu "Heimat", que describira cunha morriña tinguida de amargura. Logo de se instalar definitivamente en Austria, continuou escribindo e publicando, ata o seu falecemento nesa cidade, o 7 novembro de 1980, deixando varias obras inacabadas.
Lembranza e legado
miniatura|Saída da pasaxe subterránea "Adrienne Thomas" na estación de Metz Autora doutras numerosas obras, Hertha Strauch é unha figura importante do humanismo e do pacifismo en Europa, na estela literaria de Romain Rolland ou de Roger Martin du Gard. Malia honrarse a súa memoria en Austria despois da súa morte, Adrienne Thomas sufriu un certo esquecemento en Lorena e en Francia. Para algúns estudosos, ten a imaxe dos franceses revanchistas de 1918, e a poboación francófona se mantén pechada a todo o que poida lembrar a xermanización da Lorena entre 1871 e 1918.
Premio "Adrienne Thomas"
En febreiro de 2004, a figura de Adrienne Thomas foi finalmente rehabilitada na súa vila natal, grazas á creación dun premio outorgado polo Concello de Saint-Avold a historiadores novos, que se celebra na vila con ocasión das Xornadas Europeas do Patrimonio. Adrienne Thomas é representativa desta xeración de cidadáns fondamente impregnados polas dúas culturas, que caracteriza a Lorena.
Tamén a modo de homenaxe, unha das pasaxes subterráneas que atravesan a estación de tren de Metz foi bautizada como "Adrienne Thomas" en 2012.
Txentxo Jiménez
Txentxo Jiménez Hervás, nado en Solera, Xaén o 3 de xuño de 1957, é un político español de ideoloxía independentista vasca, parlamentario navarro por Aralar dende 2003 até 2015
Traxectoria
Nado en Solera (Xaén) o 3 de xuño de 1957, con dez anos emigrou cos seus pais a Navarra. Casado e con dous fillos, a día de hoxe reside en Berriozar. Traballou como metalúrxico e editor, ademais de ocupar diversos cargos políticos e de representación institucional.
Traxectoria política
De 1979 a 1995 militou en Herri Batasuna, formación coa que foi concelleiro de Berriozar durante trece anos.
No V Congreso de Aralar, celebrado en setembro de 2011, foi elixido membro da Executiva de Hegoalde.
En novembro de 2014, durante o VI Congreso de Aralar foron aprobados uns novos estatutos que avogaban por unha maior unidade dentro de EH Bildu, en contra do criterio de Txentxo Jiménez que consideraba que restaban capacidade de decisión á organización en Navarra. O 30 de marzo de 2015 deuse de baixa de Aralar.
Porcos Cegos
Porcos Cegos, até inicios de 2006, Blind Pigs, foi unha banda de punk rock nada en 1993 no condominio de Alphaville na cidade de Barueri (SP) influenciada por Forgotten Boys, Misfits, Ramones e The Clash. A banda publicou 4 álbums, ademais dun ao vivo e un vinilo, entre 1997 e 2004, co nome de Blind Pigs. No 2005 anunciaron que farían unha pausa indeterminada por motivos persoais. No 2006 a banda retorna co disco Heróis ou Rebeldes, con novo nome e músicas só en portugués. Deron o seu último concerto en decembro de 2008.
Fausto Coppi
Fausto Coppi nado en Castellania o 15 de setembro de 1919 e finado en Tortona o 2 de xaneiro de 1960 foi un ciclista italiano, o primeiro en gañar o Giro de Italia e o Tour de Francia no mesmo ano (1949), o que repetiría en 1952. Gañaría cinco Giros malia a interrupción sufrida por causa da segunda guerra mundial.
Traxectoria
Iniciouse como profesional en 1939. Ademais dos Giros mencionados (1940, 1947, 1949, 1952, 1953), onde gañou 22 tiradas e tres veces o premio da montaña, ten no seu amplísimo palmarés dous Tour de Francia (1949 e 1952), onde gañou 9 tiradas e dúas veces o premio da montaña. Adxudicouse tamén un campionato do mundo de fondo en estrada (1953), dúas vitorias no Gran Premio das Nacións, ademais de varias clásicas entre as que destacan as tres vitorias na Milán-San Remo, unha na París-Roubaix e cinco no Giro a Lombardía. Foi récord mundial da hora en 1942 (45.871). Marca que resistiu 14 anos ata que foi superada por Jacques Anquetil.
Coñecido en Italia como il campionissimo, o país estaba dividido entre os seguidores do seu vello xefe de filas Gino Bartali e os partidarios de Fausto Coppi. No Giro Bartali relegouno á segunda posición en 1946, postos que se inverterían en 1947 e 1949. Ese mesmo ano Coppi sería primeiro e Bartali segundo nun Tour de Francia onde impuxeron o seu dominio.
Durante a guerra foi alistado e feito prisioneiro en África polos británicos o que incrementou a súa popularidade. En 1950 unha caída no Giro mantívoo fóra de competición gran parte da tempada. A partir de 1953 a publicidade da súa vida sentimental complicaríalle a súa vida deportiva. En 1954 sería cuarto no Giro e en 1955 segundo.
Unha malaria mal curada contraída nunha cacería no antigo Alto Volta (Burkina Faso) acabaría coa súa vida aos 40 anos de idade.
1714
Europa
miniatura|esquerda|250px|Asalto a Barcelona o 11-IX-1714, artista descoñecido
Outros
Historia ano a ano
Óscar Arias
Óscar Rafael de Jesús Arias Sánchez, nado en Heredia o 13 de setembro de 1940, é un político costarriqueño.
Traxectoria
É avogado, economista, politicólogo, empresario e filósofo. Gobernou o país nos períodos de 1986-1990 e 2006-2010.
En 1987 recibeu o Premio Nobel da Paz, por participar nos procesos de paz nos conflitos armados de América Central dos anos oitenta, especialmente pola súa oposición ao apoio estadounidense no conflito nicaraguano dos contras.
Bieito Vázquez
Entre a súa extensa obra encóntrase o retrato da poeta galega Rosalía de Castro titulado A Dona Inmorrente. Bieito M. Vázquez pintou este cadro con motivo do centenario da publicación de Follas novas, unha das obras máis importantes de Rosalía. Adquiriuno a Xunta de Galicia e exhíbese no salón de actos do palacio compostelán de Raxoi.
Traxectoria
Bieito Martínez Vázquez naceu na parroquia de Bora da cidade de Pontevedra, capital da provincia homónima en Galicia (España) no ano 1925. Foi o primoxénito do matrimonio formado por Benito Martínez e María Vázquez. O seu pai era canteiro e a súa nai, campesiña. Ao pouco de nacer, a súa familia trasladouse a Mourente onde transcorreu a súa infancia. Sufriu a enfermidade do mal de Pott, o que o obrigou a permanecer encamado durante trece anos no sanatorio antituberculoso da Lanzada. Durante este período realizou numerosos debuxos que causaron admiración entre os seus compañeiros internos, facéndose notar as súas calidades para o debuxo. En 1936, trasladouse á Coruña e pasou catro meses nun hospital da devandita localidade ata que foi dado de alta.
Ao seu regreso a Pontevedra comezou a traballar no estudo do fotógrafo pontevedrés Chao, onde aprendeu o oficio de fotógrafo. A partir de entón, compaxinou esta profesión coa práctica continua da pintura e a modelaxe, frecuentando museos e exposicións, e tratando de aprender todo o que puido, converténdose en autodidacta. Contraeu matrimonio en 1959 con Josefa Chico, muller que tivo unha grande influencia na súa obra.
Expuxo a súa obra por primeira vez en 1972, na Sala de Arte da Delegación de Información e Turismo da cidade de Pontevedra. A esta exposición seguíronlle moitas outras, individuais e en conxunto, destacando entre elas “Arte Galego”, celebrada na Galería Cid de Madrid e a I Mostra de Pintura Galega na Sala Van Gogh de Vigo, ambas en 1975. En 1976 foi pensionado pola Excelentísima Deputación Provincial de Pontevedra coa “Bolsa para ampliación de estudos no estranxeiro” e viaxou a París, Barcelona e Caracas. En 1977 obtivo o premio “Cidade de Pontevedra” polo seu labor artístico.
En 1979 faleceu súa nai, María Vázquez, á que estaba moi unido e na que se inspirou para facer moitas das figuras dos seus cadros, sendo un retrato dela unha das súas mellores obras.
Morreu en Valencia (España) o 27 de outubro de 1998.
Obra
A obra de Bieito M. Vázquez destaca, segundo o crítico de arte Remigio Nieto, por posuír un estilo expresionista moderado, de corte romántico, e unha pincelada de xesto tembloroso e matices verdigrises. Bieito M. Vázquez escudriña os misterios da Galicia profunda, os seus mitos e lendas, e, sobre todo, exalta a dignidade das mulleres traballadoras, o seu amor maternal, a frescura das mozas e a tenrura e inocencia dos nenos. Tamén mostra ese trasmundo da alma galega, caseño, sentimental, de fondas raíces humanas, que chega a transcenderse en símbolo de toda unha humanidade dorida, cun certo dramatismo expresado por medio de equilibradas composicións, melódicas gamas de cores e unha tenue luz de penumbra, como palpitando entre o orballo.
Nunha entrevista realizada por Remigio Nieto en 1983, Bieito M. Vázquez define así a súa forma de pintar:
Algunhas das súas obras son:
Villanueva de la Jara
miniatura|dereita|200px| Concello de Villanueva de la Jara. Villanueva de la Jara é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 156 km² onde viven 2.500 habitantes. Encóntrase a 85 km da capital.
Demografía
miniatura|dereita|200px|Rolo de Xustiza. miniatura|dereita|200px|Praza Maior. miniatura|dereita|200px|Igrexa Parroquial da Asunción.
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Red Fang
Red Fang é unha banda estadounidense de heavy metal procedente de Portland, Oregón, e formada en 2005. Está composta polo guitarrista e vocalista Bryan Giles, o baixista e vocalista Aaron Beam, o guitarrista David Sullivan e o batería John Sherman. O grupo leva publicados catro álbums de estudio ata a data: Red Fang en 2009, Murder the Mountains en 2011, Whales and Leeches en 2013 e Only Ghosts en 2016.
A Ermida, Bendia, Castro de Rei
A Ermida é un lugar da parroquia de Bendia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Aspai, Aspai, Outeiro de Rei
Aspai é un lugar da parroquia de Aspai no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 53 habitantes (25 homes e 28 mulleres).
Toponimia
O topónimo pode significar as terras ou casa do antropónimo godo.
Joan Dausà
Joan Dausà, nado en Sant Feliu de Llobregat en 1979, é un músico, actor e presentador catalán. É coñecido principalmente pola súa banda de música pop Joan Dausà i els Tipus d'Interès.
Traxectoria profesional
Como actor, fixo os seguintes papeis:
Habitualmente fai de presentador de actos e acontecementos, como La festa dels súpers, ou o Certamen Nacional de Lectura en Veu Alta.
Como músico, é membro, líder e cara visible do grupo Joan Dausà i els Tipus d'Interès, co fixo catro traballos, alén de varias xiras e concertos. É o autor da BSO dos filmes Barcelona, nit d'estiu (pola cal recibiu un premio Gaudí) e Barcelona nit d'hivern.
Star Trek Beyond
Star Trek Beyond é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Justin Lin. É o décimo terceiro título da saga Star Trek. É a secuela de Star Trek Into Darkness (2013) e a terceira da triloxía comezada co filme de 2009 Star Trek. Está protagonizado por Chris Pine e Zachary Quinto. Foi escrita por Doug Jung e Simon Pegg, o cal interpreta a un dos personaxes, e producida por J. J. Abrams, Roberto Orci e Bryan Burk.
Desenvolvemento
Paramount anunciara que a próxima película da franquía, titulada provisionalmente polos medios de entretemento como Star Trek 3, estaba prevista para ser lanzada en xullo de 2016, a tempo para o aniversario número 50 da franquía. Segundo os informes, a película terá lugar no espazo profundo, co Enterprise e o equipo tratando unha crise non revelada. Esta película segundo os informes, será máis similar ao orixinal Star Trek.
Debido ao compromiso de Abrams de dirixir Star Wars: The Force Awakens, será produtor pero non o director. O escritor Alex Kurtzman anunciou que xa non participaría, co seu compañeiro de escritura Roberto Orci, xunto con Patrick McKay e JD Payne. Foi máis tarde cando se anunciou que Orci dirixiría a película, pero o 5 de decembro de 2014, informouse de que el xa non sería o director e que Edgar Wright estaba a ser considerado como unha potencial substitución. O 22 de decembro de 2014, Justin Lin foi confirmado como director de Star Trek 3.
O 22 de xaneiro de 2015, anunciouse que Simon Pegg co-escribiría a terceira película xunto con Doug Jung. No proxecto orixinal de Orci, Pegg comentou que Paramount "tiña un guión de Star Trek que non estaba realmente traballado para eles. Creo que o estudo estaba preocupado de que podería ser demasiado pouco Star Trek-e". Polo seu papel como o guionista principal, Pegg pedira facer esta nova película "máis inclusiva", indicando que a solución era "facer un western ou un thriller ou unha película de roubo, e entón poboar iso con personaxes de Star Trek, polo que é máis inclusiva a unha audiencia que podería ser un pouco reticente."
O 10 de abril de 2015, Deadline informou que a actriz francesa Sofia Boutella foi elixida como membro do elenco na terceira película. O 21 de abril de 2015, Trek Movies revelou que o título da película sería Star Trek Beyond.
Rodaxe
A rodaxe comezou en xuño de 2015, con Bryan Cranston e Idris Elba en conversacións para o papel de vilán principal.
Estrea
O 23 de decembro de 2014, anunciouse que a película se estreará o 8 de xullo de 2016. O 25 de novembro de 2015 FOX anunciou que a película tamén será estreada en formato IMAX, converténdose así na primeiro película da serie en estrearse en devandito formato.
Pazo de Cardexía
O pazo de Cardexía é un pazo situado no lugar de Cardexía, na parroquia lalinense de Filgueira. Actualmente o edificio atópase en estado de abandono.
Características
O pazo, realizado en cantería de pequeno tamaño, ten planta rectangular e tellado a catro augas. Conta con balcón sobre columnas de pedra na fachada principal e cheminea de grandes dimensións. A parte oposta á fachada principal está rodeada por un muro alto. Neste lugar atópanse as cortes para cabalerías e gando.
Están presentes no pazo os escudos do Taboada, Salgado, Deza e Gil.
Gustav Fechner
Gustav Theodor Fechner, nado en Groß Särchen o 19 de abril de 1801 e finado en Leipzig o 18 de novembro de 1887, foi un filósofo e psicólogo alemán, coñecido por formular en 1860 unha ecuación para cuantificar a relación entre un estímulo físico e a sensación asociada S = K \ln I, onde S é o valor da sensación, I é un dos estímulos, e K unha constante que varía de estímulo a estímulo. Esta ecuación coñécese como lei de Weber-Fechner.
Traxectoria
Fechner naceu en Groß Särchen, preto de Bad Muskau, na Baixa Lusacia, onde o seu pai era clérigo. A pesar de que foi criado polo seu pai nun ambiente relixioso, posteriormente considerouse ateo.
En 1817 estudou medicina en Dresden e dende 1818 na Universidade de Leipzig, cidade en que pasou o resto da súa vida, e onde obtivo o seu doutoramento en 1835.
En 1834 foi nomeado profesor de física. Con todo, en 1839, contraeu unha enfermidade dos ollos mentres estudaba os fenómenos da cor e da visión, polo que tivo que renunciar á súa actividade docente. Tras recuperarse, envorcouse no estudo da mente e as súas relacións co corpo, dando conferencias públicas sobre os temas tratados nos seus libros. Fechner tiña un concepto do mundo animista, pensando que cada materia estaba dotada dun espírito.
Contribucións
Gustav Fechner publicou artigos de química e de física, e traduciu do francés obras sobre química de Jean Baptiste Biot e de Louis Jacques Thénard. Unha faceta diferente, mais esencial do seu carácter móstrase nos seus poemas e pezas humorísticas, como Vergleichende Anatomie der Engel (1825), escrito baixo o pseudónimo de "Dr. Mises".
O traballo de Fechner que fixo época foi Elemente der Psychophysik (1860). Partindo das bases filosóficas do monismo pensou que os feitos corporais e os feitos conscientes, aínda que uns non poden reducirse aos outros, son diferentes caras dunha mesma realidade. A súa orixinalidade radica en tratar de descubrir unha relación matemática exacta entre eles. O máis famoso resultado das súas investigacións é a lei coñecida como a Lei de Weber-Fechner que se pode expresar da seguinte maneira:
Aínda que o principio é correcto só dentro de certos límites, a lei mostrouse inmensamente útil. A lei de Fechner implica que a sensación é unha función logarítmica da intensidade física, o que non é posible debido á singularidade da función logarítmica en cero. Polo tanto, S. S. Stevens propuxo a relación da lei matematicamente máis plausible da relación entre a potencia da sensación e a súa intensidade, no seu famoso artigo de 1961 (no que establecía a denominada función potencial de Stevens) titulado "To Honor Fechner and Repeal His Law" (En honra de Fechner e revogando a súa lei).
A fórmula xeral de Fechner para conseguir un número de unidades de calquera sensación é S = K \ln I, onde S significa a sensación, I o estímulo numericamente estimado, e K unha constante que debe determinarse por separado para cada experimento en función da sensibilidade. O razoamento de Fechner foi criticado co argumento de que, aínda que os estímulos son compostos, as sensacións non o son. "Toda sensación", di William James, "preséntase como unha unidade indivisible, e é case imposible ler un significado claro na idea de que sexan cúmulos de unidades combinadas".
O efecto de cor Fechner
dereita|miniatura|256x256px|Un exemplo do disco de Benham En 1838, tamén estudou a por entón misteriosa ilusión perceptiva do que se chama o efecto de cor de Fechner, polo que se perciben cores nun patrón en branco e negro en movemento. En 1894 o xornalista e científico afeccionado británico Charles Benham difundiu este efecto entre o público angloparlante a través da invención do denominado disco de Benham. Non se sabe se Fechner e Benham chegaron a coñecerse persoalmente.
A mediana en estatística
En 1878 Fechner publicou un artigo no que desenvolveu a noción estatística da mediana. Máis tarde profundou en concepto de estética experimental, coa idea de determinar as formas e dimensións dos obxectos esteticamente agradables. Utilizou principalmente as dimensións das pinturas como base de datos. Na súa obra de 1876 Vorschule der Aesthetik ("Escola de Estética") empregou o método de rangos de xuízos subxectivos extremos.
Xeralmente atribúese a Fechner a introdución da mediana na análise formal de datos.
Sinestesia
En 1871 Fechner informou do primeiro estudo empírico de suxeitos con fotismo (percepción de cores sen estímulo visual) mediante cartóns de cores entre 73 sinestésicos. O seu traballo foi seguido en 1880 polo de Francis Galton.
Corpo caloso seccionado
Unha das especulacións de Fechner sobre a conciencia concernía á fisioloxía do cerebro. Xa na súa época se sabía que o cerebro é simétrico e bilateral, e que existe unha fonda división entre as dúas metades que están unidas mediante unha banda de conexión de fibras chamadas o corpo caloso. Fechner especulou que se fose seccionado, se xerarían dúas correntes separadas de conciencia, e a mente se convertería en dúas. Con todo, Fechner cría que a súa teoría non sería nunca posta a proba, mais estaba equivocado. Durante a segunda metade do século XX, Roger Sperry e Gazzaniga Michael traballaron en pacientes epilépticos co corpo caloso seccionado e observaron que a idea de Fechner era correcta.
Hipótese da sección áurea
Fechner construíu dez rectángulos con diferentes proporcións entre largura e lonxitude, e pediu a numerosos observadores que escollesen a "mellor" e a "peor" forma de rectángulo. Estaba interesado en avaliar o atractivo visual dos rectángulos con diferentes proporcións. Os rectángulos escollidos como "mellor" polo maior número de participantes tiñan unha proporción de 0,62 (entre 3:5 e 5:8). Isto chegou a ser coñecido como o "número de ouro" (ou número áureo) e referiuse á relación entre a largura e a lonxitude dun rectángulo que é máis atractiva á vista. O psicólogo e filósofo Carl Stumpf interveu neste estudo como suxeito de probas.
Con todo, aínda se mantén unha certa controversia sobre o experimento en si, motivada porque se deu a coñecer o feito de que Fechner descartou deliberadamente do estudo os resultados que non se axustaban ás súas necesidades, con numerosos matemáticos (incluíndo ao astrofísico israelí Mario Livio) refutando o resultado do experimento.
Chacinaría
miniatura|Estante dunha chacinaría [[Alemaña|alemá no concello de Versmold.]] miniatura|Mostrador dunha chacinaría típica en Valencia. A chacinaría  ou chacinería é aquela carnizaría especializada na comercialización dos produtos da carne de porco e os seus subprodutos: friames e embutidos.  Adóitanse vender nestes establecementos: salchichas, salchichóns, chourizos, salame, xamón en diferentes formatos. Caracterízanse por ter un mostrador transparente e xeralmente acondicionado no que se amosan ó público os produtos á venda.
A chacinaría é parte do repertorio de garde manger dun cociñeiro. Orixinalmente desenvolvida co propósito de preservar a carne antes da refrixeración, na actualidade son preparados polos seus aromas e sabores derivados dos procesos de preservación e dos ingredientes e formas de preparación.
En moitos países, nestes establecementos non só se expenden friames e embutidos varios, senón tamén derivados lácteos (principalmente queixos).
Hej, Sloveni
Hej, Sloveni (en serbocroata Ei, Eslavos) foi o himno nacional da República Federal Socialista de Iugoslavia entre a súa formación en 1945 e a súa disolución en 1992, da República Federal de Iugoslavia dende ese ano até 2003 e de Serbia e Montenegro dende ese ano até a súa disolución en 2006. O himno tiña versións oficiais en serbocroata, esloveno e macedonio. A letra é de Samuel Tomasik e a música, baseada no himno polaco Mazurek Dąbrowskiego, de Kleofas Oginski. Dedicado en xeral ao pobo eslavo e adoptado polo paneslavismo, o seu título orixinal era Hej, Slováci (Hey, Eslovacos); foi himno nacional non-oficial da breve República Eslovaca e é de feito considerado un himno non oficial dos eslovacos.
Bosníaco, Croata e Serbio (en cirílico)
Hej Sloveni, jošte živi
Njihovih sinova
Živi, živi duh slovenski
Živjet će vjekov'ma
Zalud prijeti ponor pakla
Zalud vatra groma
Burom sve raznese
Stijena puca, dub se lama
Zemlja nek se trese
Mi stojimo postojano
Kano klisurine
Proklet bio izdajica
Svoje domovine!
Хеј Словени, јоште живи
Дух наших дедова
Док за народ срце бије
Живи, живи дух словенски
Живеће веков'ма
Залуд ватра грома
Нек' се сада и над нама
Стена пуца, дуб се лама,
Земља нек' се тресе
Кано клисурине,
Своје домовине!
Eslovaco
Hej, Slováci, ešte naša
slovenská reč žije,
Dokiaľ naše verné srdce
za náš národ bije.
Žije, žije, duch slovenský,
bude žiť na veky,
Hrom a peklo, márne vaše
proti nám sú vzteky!
Jazyka dar sveril nám Boh,
Boh náš hromovládny,
Nesmie nám ho teda vyrvať
na tom svete žiadny;
I nechže je koľko ľudí,
toľko čertov v svete;
Boh je s nami: kto proti nám,
I nechže sa aj nad nami
hrozná búrka vznesie,
Skala puká, dub sa láme
a zem nech sa trasie;
My stojíme stále pevne,
ako múry hradné
Čierna zem pohltí toho,
kto odstúpi zradne!
Esloveno
Hej Slovani, naša reč
slovanska živo klije
dokler naše verno srce
za naš narod bije
bodi živ na veke,
grom in peklo, prazne vaše
proti nam so steke
Naj tedaj nad nami
skala poka, dob se lomi,
zemlja naj se strese
Bratje, mi stojimo trdno
kakor zidi grada,
Macedonio
Еј, Словени, жив е тука
зборот свет на родот
штом за народ срце чука
преку син во внукот!
Жив е вечно, жив е духот
словенски во слога.
Не нè плашат адски бездни
Пустошејќи, нека бура
и над нас се втурне!
Пука даб и карпа сура,
тлото ќе се урне:
Стоиме на стамен-прагот
- клисури и бедем!
Проклет да е тој што предал
Родина на врагот!
Praia de Samil
Trátase dunha das principais praias da cidade debido ó seu atractivo turístico e ó seu complexo recreativo, no que destacan cafetarías, piscinas, canchas de baloncesto, circuíto de coches teledirixidos, paseo, zonas verdes, aparcadoiros, pista de patinaxe, half-pipe etc.
Na praia de Samil celébrase anualmente o Festival Aéreo de Vigo.
Arte e cultura
Na rotonda na que se cruzan as Avenidas de Samil e de Europa atópase o monumento d'O rapto de Europa de Juan Oliveira Viéitez. Na mesma avenida de Samil atópase tamén o Verbum - Casa das palabras.
Premios de relato, poesía e tradución da Universidade de Vigo
Os Premios de relato, poesía e tradución da Universidade de Vigo (coñecidos ata 1998 como Premios de relato e poesía da Universidade de Vigo e entre 1999 e 2001 como Premios de relato, poesía e teatro da Universidade de Vigo) son uns galardóns literarios creados no ano 1997 que con carácter anual distinguen tres modalidades: poesía, narrativa curta e tradución. Están organizados pola Universidade de Vigo, a través dos equipos de Normalización lingüística, a partir dun convenio de colaboración asinado entre Consellaría de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria e a dita Universidade.
Na edición de 2017 fixouse un primeiro premio de 700 € e dous accésits de 250 € para cada categoría.
Modalidades
Nas modalidades de poesía e relato curto, os textos deberán ser orixinais e non publicados nin premiados en ningún outro certame, de tema libre con esta extensión: para poesía, un mínimo de 100 versos e máximo de 150; para o relato curto: mínimo de 8 folios e máximo de 12. Na modalidade de tradución literaria, integrada no ano 2002, prémianse textos traducidas dende calquera idioma ao galego, cun mínimo de 8 páxinas e un máximo de 20. Nas edicións dos anos 1999, 2000 e 2001 existiu a modalidade de teatro.
Luís Casado
Luís Casado Fernández, coñecido co nome artístico Ksado, nado en Ávila en 1887 e finado en Santiago de Compostela o 6 de febreiro de 1972, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
Casado naceu en Ávila, e criouse en Ourense, a onde foi vivir con seis anos. Con dez anos de idade comezou a súa andaina no oficio, ao entrar coma aprendiz no estudio de Xosé Pacheco, ata que no ano 1915 se estableceu pola súa conta, abrindo o seu propio estudio no número 23 da compostelá Rúa do Vilar. Naqueles anos coincidiron en Santiago unha pléiade de fotógrafos de estudio de prestixio: Chicharro Bisi, Almeida, Sánchez-Guerra e o propio Ksado. Investigou e mellorou a súa técnica fotográfica, creando en 1917 un novo procedemento fotográfico, e realizou unha viaxe a París en 1919 para adquirir novo material. Cando no 1922 expandeu o negocio a Vigo, abrindo o seu estudio na rúa de Urzáiz, sería a súa irmá Carmiña a que quedara a cargo do estudio de Santiago.
Despois do 1936, coma consecuencia do golpe de estado, interrompeuse a súa actividade editorial. Ao ano seguinte pechou o seu estudo en Vigo e volveu a Compostela, abandonando a impronta artística dos seus traballos previos, para centrarse nas labores habituais dun estudo fotográfico.
Medios nos que colaborou
miniatura|175px|Luís Casado traballando en Compostela, retrato en Vida Gallega, 1920. Casado colaborou cun amplo abano de xornais e demais publicacións. Entre os españois, publicou as súas imaxes no Faro de Vigo, El Pueblo Gallego, El Nuevo Mundo, ABC, La Esfera, Mundo Gráfico, Nuevo Mundo, La Vanguardia, Céltiga, Galicia, Vida Gallega etc. Nos medios estranxeiros colaborou con La Nación, La Prensa e Diario de la Marina.
Deltioloxía
Da súa produción de postais, podemos distinguir ata catro formas diferentes de comercialización:
Obra
miniatura|175px|[[José Signo, Luís Casado e Federico Rivas en Bueu, 1927.]] A técnica de impresión máis recorrente na obra de Ksado é o ocogravado, que empregou con Gráficas Villarroca, Huecograbado Mumbrú e Heraclio Fournier.
Relación coa intelectualidade
Durante o período previo á Guerra Civil, Luís Casado mantivo unha activa participación no movemento galeguista que xermolou antes da contenda, tanto a nivel persoal coma con institucións coma o Seminario de Estudos Galegos. A súa obra insírese na procura xeracional dunha identidade de país para Galicia, recorrendo á mitoloxía celta, e é nese contexto no que debe valorarse Estampas de Galicia. Paralelamente, no plano internacional, dáse un crecente interese polo primitivismo, o que tamén inflúe neste achegamento á cultura celta.
O seu recoñecemento social foi maior que o de calquera outro fotógrafo da época e, nunha época na que as exposicións de fotografía apenas comezaban a ter lugar, as súas imaxes foron expostas en Ponferrada, Betanzos, Vigo, Buenos Aires, e en Madrid, no Pazo de Cristal e no Centro Gallego de Madrid.
Mostra deste recoñecemento foi o seu nomeamento pola Agrupación Fotográfica Galega coma presidente da sección de Santiago, así coma a homenaxe que lle rendeu no ano 1961.
Estilo
Esculturas de Asorey coma A picariña ou A naiciña, que era para o fotógrafo o prototipo da muller celta, influíron no xeito de retratar de Ksado. Ao mesmo tempo, o hieratismo da súa obra tamén é debido á súa formación nas técnicas e concepcións propias da fotografía clásica, co que todas as súas imaxes teñen en común o equilibrio da composición e unha estética depurada de artificios. Esta actitude afastouno das correntes vangardistas que naquela época se espallaban por Europa.
Kannon
Kannon foi un grupo vigués de música nu metal. A formación fundouse no ano 1997, e tras 9 anos de concertos e a publicación de 4 discos, o grupo disolveuse no ano 2006.
Mata do porco
miniatura|dereita|250px|Matanza no [[Comarca do Ribeiro|Ribeiro]] A mata do porco, tamén denominada matanza, é o conxunto de operacións que se realizan para o sacrificio do porco, o faenado da canal e a posterior elaboración dos embutidos e outras pezas para conserva-la carne obtida. Non se aplica ó sacrificio industrial nin á actividade da industria cárnica, senón só á mata realizada no domicilio do propietario e exclusivamente para o consumo familiar.
As palabras matanza e mata designan tamén a época do ano na que se fai esta faena así como o día ou días nos que se fai. Tamén, a cantidade de porcos que mata cada casa e mailo conxunto de carnes e produtos obtidos para comer.
Ademais de Galicia, os países onde esta tradición ten máis sona son Croacia e Serbia, onde se coñece cos nomes de kolinje, prašćina, svinjokolj, svinjokolja ou svinjokolje, Hungría (disznóvágás), a República Checa (zabijačka), Eslovaquia (zabíjačka), Italia (maialata), Eslovenia (koline), España (matanza) e Portugal (matança), xunto con Grecia, Romanía e mais Moldavia.
A época da mata
miniatura|230px|Debuxo dun almanaque medieval onde vemos un home e unha muller matando un [[porco]] O momento do ano propio para a mata é o inverno, desde o San Martiño (11 de novembro) ata febreiro, antes do entroido. Os fríos deste tempo resultan fundamentais para unha adecuada conservación da carne.
Para a elección do día da mata tíñanse presente o estado da lúa e mesmo o día da semana, pero parece que non sempre se seguen os mesmos criterios. Crese que se a lúa está en cuarto crecente, a carne aumentará no salgadoiro, mentres que se se fai cando está minguante, a carne diminuirá e criará vermes ; outros cren que se hai lúa nova se estragará a carne, crenza que tamén se aplica á lúa chea.
Tradicionalmente evítase matar en martes e, nalgunhas comarcas de Lugo, tampouco se fai en domingo nin en venres. Como norma xeral, aconséllase para este día un tempo moi frío, de xiada, e seco.
Tamén decide a data, obviamente, o estado de ceba do porco, buscándose preferentemente pesos de 100 a 130 kg de peso vivo, ó que se chega nesta forma de cría ó cabo de 10-12 meses. Antes, cando o touciño e o unto tiñan moito máis aprecio do que teñen agora, matábanse animais maiores, citándose casos de porcos de dous anos e 250 kg de peso.
A mata esténdese realmente ó longo de tres días consecutivos: o primeiro mátase o porco, o segundo pártese e o terceiro acondiciónase para a súa conservación no sal ou convertido en embutidos.
Preparativos
miniatura|esquerda|225px|Corte dos porcos Ó redor dun mes ou dous antes de San Martiño comeza realmente a prepararse a mata. Cómpre suplementa-la comida do porco que se vai matar e a este período de sobrealimentación chámase ceba. Para a ceba auméntase tanto en cantidade como, sobre todo, en calidade, engadindo na calda habitual de fariña e verduras, mailas sobras da casa, unhas patacas ou nabos cocidos, espigas de millo ou castañas; antes botábanlles tamén landras.