cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia de Chieti
Ten unha área de 2.588 km2, e unha poboación total de 396.712	 habitantes (2009).
Prefectura de Niigata
A prefectura cobre 12.583,48 km² de superficie e habítana 2.390.945 persoas. A prefectura fai fronteira coa prefectura de Toyama, a prefectura de Nagano, a prefectura de Gunma, a prefectura de Fukushima e a prefectura de Yamagata. Antes da Revolución Meiji coñecíase como as provincias de Echigo (越後国) e Sado (佐渡国).
Xeografía
dereita|300px|miniatura
A Lagoa, O Buriz, Guitiriz
A Lagoa é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2012 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres), o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Cirio, Cirio, Pol
Cirio é un lugar da parroquia de Cirio no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 64 habitantes (31 homes e 33 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Accesión
A accesión en dereito é un método para adquirir a propiedade de bens a partir doutros bens que xa se teñan en propiedade, xa que o propietario dunha cousa accede á propiedade de todo o que ela produza ou de todo o que se lle incorpore, ben sexa de forma natural ou artificial.
-468
Outros
Historia ano a ano
Recia (provincia romana)
miniatura|250px|O imperio romano na época de Adriano (goberno 117-138 d.C.), mostrando no río [[Danubio superior a provincia imperial de Raetia (Suíza / Tirol / Alemaña ao sur do Danubio), sen ningunha lexión romana despregada alí no 125.]]
Récia (en latín Raetia ou tamén chamada Rhaetia) foi unha provincia romana do Imperio romano, chamada así pola xente retica (Raeti ou Rhaeti). Limita ao oeste co país dos helvecios, ao leste con Nórico, ao norte cos Vindélicos, ao suroeste con Galia Transalpina e ao sur con Venetia e Histria.
Comprendía así os distritos ocupados nos tempos modernos por Suíza oriental e central (que conteñen o Alto Rin e o Lago Constanza), ao sur de Alemaña (Baviera e a maioría de Baden-Württemberg), Vorarlberg e a maior parte do Tirol en Austria e parte do norte da Lombardía en Italia. A rexión de Vindelicia (hoxe no leste de Württemberg) e o oeste de Baviera) foi anexionada á provincia nunha data máis tarde que as outras. A fronteira norte de Raetia durante os tempos de Augusto e Tiberio foi o río Danubio. Posteriormente, o Limes Germanicus marcou o límite norte, estendéndose a 166 km ao norte do Danubio. Raetia vinculouse a Italia a través dos Alpes sobre o paso do Reschen, pola Via Claudia Augusta.
A capital da provincia era Augusta Vindelicorum, actual Augsburgo no sur de Alemaña.
Historia
Pouco se sabe da orixe ou historia dos raetianos, que aparecen nos rexistros como unha das tribos máis poderosas e bélicas dos Alpes. Tito Livio afirma claramente que eran de orixe etrusca. Unha crenza favorecida por Xustino e Plinio o Vello que afirmaron que eran unha parte dese pobo que se instalou nas chairas do río Po e foron obrigados a retirarse ás montañas polos invasores galos, foi cando asumiron o nome de "raetianos" un epónimo do seu líder Raetus. Aínda que se acepte a súa orixe etrusco, no momento en que chegaron os romanos, as tribos celtas xa estaban nela completamente mexturados cos habitantes orixinais, en xeral, os raetianos dos tempos posteriores poden considerarse como un pobo celta, aínda que tribos non celtas (es. Euganei) asentáronse entre eles.
Os raetianos son mencionados primeiro (pero só incidentalmente) por Polibio, e pouco se oe falar deles ata o final da República romana. Non obstante, hai poucas dúbidas de que mantiveron a súa independencia ata a súa subxugación no 15 a.C. por Tiberio e Nero Claudio Druso.
Nun principio Raetia formou unha provincia distinta, pero a finais do século I engadíuselle Vindelicia, de aí Tacito (Xermania, 41) puido falar de Augusta Vindelicorum (Augsburgo) como unha colonia da provincia de Raetia. Toda a provincia (incluída Vindelicia) estaba inicialmente baixo un prefecto militar, e despois baixo un procurador non tiña ningún exército acuartelado permanentemente, pero contaba coas súas propias tropas nativas e milicias para a súa protección ata o século II d.C.
Durante o reinado de Marco Aurelio, Raetia foi gobernada polo comandante da Legio III Italica, con base en Castra Regina (Regensburg) no 179 d.C.. Baixo Diocleciano, Raetia formou parte da dicese de vicarius Italiae, e subdividiuse en 'Raetia prima', cun praeses en Curia Raetorum (Chur) e Raetia secunda, cun praeses en Augusta Vindelicorum (Augsburg), o primeiro corresponde á antiga Raetia, a última a Vindelicia. O límite entre elas non está claramente definido, pero pode ser afirmar como unha liña trazada cara ao leste do lacus Brigantinus (Lago Constanza) ao Oenus (río Inn).
Durante os últimos anos do Imperio romano occidental, a terra estaba nunha condición desolada, pero a súa ocupación polos ostrogodos no tempo de Teodorico o Grande, que a colocou baixo un "dux", e ata certo punto, reavivou a súa prosperidade. Gran parte da "Raetia prima" permaneceu como unha unidade política separada, Raetia Curiensis, durante varios séculos, ata que uniuse ao ducado de Suabia no ano 917.
Economía
A terra era moi montañosa, e os habitantes, cando non se dedicaban a expedicións depredadoras, adicábanse principalmente a cría de gando e talla de madeira, prestando pouca atención á agricultura. Con todo, algúns dos vales eran ricos e fértiles, producían viño, que era considerado como calquera de Italia. Augusto César preferiu o viño raetiano a calquera outro. Produxose un comercio considerable de brea, mel, cera e queixo.
Xeografía
As cidades principais de Raetia (excluíndo Vindelicia) eran Tridentum (Trento) e Curia (Coire or Chur). Estaba atravesada por dúas grandes vías romanas, a Vía Claudia Augusta que ía desde Verona e Tridentum a través do paso de Reschen ata o paso de Fern e de alí a Augusta Vindelicorum (Augsburgo), a outra de Brigantium (Bregenz) no lago Constanza por Chur e Chiavenna a Como e Milán.
A cordillera de Rätikon deriva o seu nome de Raetia.
Ducado de Villena
miniatura|Escudo de armas da familia Manuel, señores do [[señorío de Villena.]] miniatura|Infante [[don Juan Manuel, "Duque de Villena" e de "Peñafiel".]] miniatura|Extensión do [[señorío de Villena, por 1340.]] miniatura|Armas do [[Infantes de Aragón|infante de Aragón, Henrique de Trastámara, I duque de Villena.]] miniatura|[[Castelo de Villena.]]
O Ducado de Villena é un título nobiliario español de carácter histórico, creado oficialmente como título nobiliario en 1420 polo rei de Castela Xoán II a favor do seu curmán carnal e cuñado, Henrique de Trastámara, infante de Aragón, posiblemente con motivo do matrimonio de Henrique en 1420 coa irmá do rei, Catarina de Castela, filla tamén de Henrique III.
Henrique de Trastámara era fillo de Fernando I de Aragón e de Leonor Urraca de Castela, condesa de Alburquerque.
A súa denominación fai referencia á localidade de Villena, actualmente provincia de Alacant.
Antecedentes
O Señorío de Villena fórmase entre 1252, ano no que morre Fernando III de Castela, e 1256, a favor do seu fillo o infante don Manuel, I señor de Villena, coas poboación de Terra de Jorquera. Hellín, Tobarra, Almansa, Yecla, Sax e Villena, o que foi coñecido como Terra de don Manuel.
O sector norte do señorío, a chamada Terra de Alarcón e Iniesta, que era terra de reguengo, foron posteriormente incorporadas ao señorío de Villena polo seu fillo e sucesor o Infante don Juan Manuel, II señor de Villena.
O infante don Juan Manuel, exerceu o seu señorío como un auténtico príncipe soberano, intitulándose sucesivamente, señor, príncipe e duque de Villena.
Aínda que só o título de señor tiña un fundamento xurídico e territorial, en Castela, e o único que se lle recoñeceu historicamente, o feito de intitularse tamén príncipe e duque de Villena, tivo a súa orixe en que, no ano 1333, o rei de Aragón Afonso IV outorgoulle o privilexio e rango de principado ao seu señorío de Villena, e posteriormente Pedro IV de Aragón, outorgoulle o título de duque en 1336.
Á morte do infante don Juan Manuel, en 1348, o señorío de Villena, reverteu á Coroa de Castela.
É en 1420, cando se volve a conceder o señorío de Villena, polo rei de Castela, Xoán II, ao seu curmán carnal e cuñado Henrique de Trastámara, infante de Aragón, con rango de ducado, sendo considerado este, como I duque de Villena.
Albino
O termo albino pódese referir a:
Ducado de Villena
Historia dos duques de Villena
Primeira época:
Foi, na súa época, un dos máis ricos e poderosos señores de Castela, chegando a ter o seu propio exército composto por máis de mil cabaleiros. Acuñou a súa propia moeda, como facían os reis e os príncipes soberanos.
Descendencia do Infante don Juan Manuel:
Fillos ilexítimos, tidos con Inés de Castañeda:
Segunda época : (Creación como título nobiliario):
Descendencia de Henrique de Trastámara:
Fin
O ducado de Villena volveu á coroa á morte de Henrique de Trastámara en 1445, volvéndose a conceder o 12 de novembro do mesmo ano por Xoán II de Castela a Juan Pacheco, con categoría de marquesado, que pasou a ser I marqués de Villena, quen tamén foi nomeado I duque de Escalona.
Guillermo Otero Villalba
Traxectoria
Foi xuíz municipal de Mondoñedo (1930-1933). Na República militou en Izquierda Republicana da que foi secretario en 1935. Foi elixido compromisario para elección do presidente República en abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto. Xulgado na Coruña por auxilio á rebelión o 10 de abril de 1938, con José Sánchez Gacio, José Ramón Villamarín Pallín, Eloy Castro Dorrego, Alfredo Martínez Martínez, Graciano Leivas Freire, Germán Fanego Salaverri, Patricio Vijande Villar, Constantino Sánchez Gacio e Emilio González Valoria. foi condenado a pena de morte, a sentenza foi conmutada a cadea perpetua.
Corvina
miniatura|300px|Argyrosomus regius
thumb|[[Otólitos de Argyrosomus regius.]] Argyrosomus regius, tamén chamado polo moi ambiguo nome de corvina, é un peixe teleósteo pertencente á familia dos esciénidos (Sciaenidae). Caracterizado polas súas dúas aletas dorsais moi próximas. Fociño redondeado. Carnívoros e solitarios, peláxicos ou litorais demersais, cun rango de 15 a 300 m de profundidade. O seu hábitat inclúe o océano Atlántico e, cunha distribución escasa no mar Mediterráneo.
É de cores prateadas. A súa lonxitude alcanza de 4 a 5 dm até os 2 m, e pesa de 10 a 40 kg. O corpo é oblongo, prateado, con mestura de escuros. A cabeza manchada de amarelo. Os dentes cónicos, robustos cos inferiores obtusos. O opérculo superior dentado na súa marxe externa: o inferior termina nunha punta espiñosa. A cola enteira, e as aletas das galadas puntiagudas.
Costoia, Silleda, Silleda
Neste lugar naceu o escultor e pintor Fernando Rodríguez García.
Agricultura de precisión
Características
A información recolectada pode ser usada para avaliar con maior precisión a densidade óptima de sementeira, estimar fertilizantes e outras entradas necesarias, e predicir con máis exactitude a produción dos cultivos. A aplicación de conceptos de agricultura de precisión usualmente se considera relativo á agricultura sostible. Esta pretende evitar a aplicación das mesmas prácticas a un cultivo, sen ter en conta as condiciones locais de solo e clima e pode axudar a avaliar situacións locais de enfermidade.
A agricultura de precisión pode ser usada para mellorar un campo o administrar un cultivo dende diferentes perspectivas:
Río Cinca
260px|miniatura|O río Cinca nos arredores de Aínsa O río Cinca é un curso fluvial aragonés, o segundo máis caudaloso da comunidade autónoma. É un afluente do Segre pola súa beira dereita, e polo tanto un subafluente do Ebro.
Percorrido
O Cinca nace nos Pireneos, no lago de Pineta a uns 2.500 msnm, baixo o pico de Tres Sorores, na comarca do Sobrarbe. O seu curso toma unha dirección N-S, aínda que vai devalando lixeiramente cara a oriente. Durante o seu curso medio atravesa localidades como Fraga, Monzón e Barbastro. Desauga no Segre á altura da Granja d'Escarp, poucos quilómetros antes da confluencia deste río co Ebro.
Afluentes
Pola dereita:
Pola esquerda:
Límite lingüístico
O curso baixo do Cinca marca, actualmente, a fronteira lingüística entre o catalán e o castelán (no pasado co aragonés). Atravesa localidades importantes da Franja del Ponent (a zona lingüística catalá occidental) como son Fraga e Massalcoreig, a única poboación administrativamente catalá do seu curso.
Explotación
No curso alto do Cinca están situados os encoros de Lo Grau e Mediano
Protección ambiental
No seu curso alto nace dentro do Parque Nacional de Ordesa e Monte Perdido. No lado catalán, a contorna do sistema Segre-Cinca está protexido como Espazo de Interese Natural.
León I
Baixo o nome de León I podemos estar falando de:
Rois, Cirio, Pol
Rois é un lugar da parroquia de Cirio no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Alfredo Martínez Martínez
Alfredo Martínez Martínez, nado na Coruña en 1889 e finado no mesmo concello o 24 de febreiro de 1972, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Mondoñedo, na República foi vocal Liga Mindoniense (1932), militou en Izquierda Republicana da que foi tesoureiro (1935) e foi delegado de Socorro Rojo Internacional. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en agosto. Xulgado na Coruña por auxilio á rebelión o 10 de abril de 1938 con José Sánchez Gacio, José Ramón Villamarín Pallín, Eloy Castro Dorrego, Guillermo Otero Villalba, Graciano Leivas Freire, Germán Fanego Salaverri, Patricio Vijande Villar, Constantino Sánchez Gacio e Emilio González Valoria foi condenado a pena de morte, a sentenza foi conmutada a cadea perpetua.
Vida persoal
Casou en Lugo con Emilia González Alonso en 1912.
Casas do Monte, Silleda, Silleda
Casas do Monte é un lugar da parroquia de Silleda no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 8 habitantes, deles 2 eran homes e 6 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Historia
Pertencente ata mediados do século XIX á parroquia de San Miguel de Ponte, desde aquela forma parte da parroquia de Silleda. Foi o cuartel xeral das tropas da xurisdición de Trasdeza en 1809, por mor da guerra da independencia española.
En 1936, nos primeiros compases da guerra civil española, foi "paseado" no Monte dos Olmos, próximo a este lugar, Luís Muíños Lorenzo, veciño do Castro e membro do sindicato "Unión Obrera de Ponte".
Poboación
Evolución da poboación:
O Piñeiro, Tabeaio, Carral
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 47 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 23 eran homes e 24 eran mulleres.
A Ventisca, O Buriz, Guitiriz
A Ventisca é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 22 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 16 habitantes.
Fonteboa, Silleda, Silleda
Fonteboa é un lugar da parroquia de Silleda no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 13 habitantes, deles 6 eran homes e 7 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
James Purefoy
James Brian Mark Purefoy, nado o 3 de xuño de 1964 en Taunton, Somerset, é un actor inglés.
Raymond Poincaré
Raymond Poincaré, nado o 1860 e finado en 1934, foi un político francés presidente de Francia entre 1913 e 1920. Tamén foi o primeiro ministro do país en tres ocasións: entre 1912 e 1913, entre 1922 e 1924, e entre 1926 e 1929.
Émilie Dequenne
Émilie Dequenne, nada 29 de agosto de 1981 en Belœil, Hainaut, é unha actriz belga francófona.
As Salgueiras, Tabeaio, Carral
As Salgueiras é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 31 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 16 eran homes e 15 eran mulleres.
Xerbolés, Cirio, Pol
Xerbolés é un lugar da parroquia de Cirio no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Atlas-Able
Características
O Atlas-Able xurdiu da adición dunha segunda etapa Able a unha primeira Atlas. Só se lanzaron catro foguetes con esta configuración, que se revelou inestable: a estrutura principal do foguete sufría problemas durante o réxime de máxima presión dinámica e producíanse danos na segunda etapa durante a separación. Os catro lanzamentos, dirixidos a poñer sondas do programa Pioneer en traxectoria lunar, terminaron en fracaso.
Dos catro Atlas-Able, o primeiro usou un Atlas C como primeira etapa e os restantes usaron un Atlas D.
Provincia de Carbonia-Iglesias
Carbonia-Iglesias (en sardo, Carbònia-Igrèsias) foi unha provincia da rexión de Sardeña, en Italia. As súas capitais foron as cidades de Carbonia e Iglesias.
Pola lei rexional nº 2 do 4 de febreiro de 2016, a provincia foi fusionada coa provincia do Medio Campidano e 54 comunas da provincia de Cagliari creando a provincia de Sardeña do Sur.
Carreira espacial (filme)
Carreira espacial (en Race to Space) é un filme estadounidense de 2001 dirixido por Sean McNamara. Foi rodado en Cabo Cañaveral, Cocoa Beach e na Base Edwards da Forza Aérea en colaboración coa NASA e a Forza Aérea dos Estados Unidos de América.
Sinopse
O filme está ambientado durante a década de 1960 durante a carreira espacial entre os Estados Unidos e a Unión Soviética.
O Pedrazón, O Buriz, Guitiriz
O Pedrazón é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Revolución verde
En círculos internacionais bautizouse co nome de Revolución Verde o importante incremento da produción agrícola que se deu en México a partir de 1943, como consecuencia do emprego de técnicas de produción modernas, concretadas na selección xenética e a explotación intensiva permitida polo regadío e baseada na utilización masiva de fertilizantes, pesticidas e herbicidas.
As novas técnicas fóronse incorporando con posterioridade a outros países do Terceiro Mundo, como a India (1965), ó tempo que se diversificou a súa aplicación a outros cultivos como o arroz ou o millo.
A importancia desta revolución radicou en que mostraba perspectivas moi optimistas con respecto á erradicación da fame e a desnutrición nos países subdesenvolvidos.
Os resultados en canto a aumento da produtividade foron espectaculares. En México, baste citar como exemplo ó trigo; a súa produción pasou dun rendemento de 750 kg. por hectárea en 1950, a 3,200 kg. na mesma superficie en 1970.
Pero os aspectos negativos non tardaron en aparecer: problemas de almacenaxe descoñecidos e prexudiciais, excesivo custo de sementes e tecnoloxía complementaria, a dependencia tecnolóxica, a mellor adaptación dos cultivos tradicionais eliminados ou a aparición de novas pragas. Polo que foi moi criticada dende diversos puntos de vista que van dende o ecolóxico ó económico, pasando polo cultural e incluso nutricional.
Hidroponía
Formas posibles
En medio líquido: as raíces están mergulladas en solución nutritiva co pH constantemente regulado, así como a aireación e concentración de sales. Esta técnica non é moi recomendable para principiantes. Unha variante é a recirculación constante da solución nutritiva en contacto coa parte baixa da raíz; esta é a chamada Técnica de Película Nutriente (NFT, en inglés). A planta é sostida por medios mecánicos.
En substrato sólido inerte: parécese en moitos aspectos ó cultivo convencional en terra e é o máis recomendado para quen se inicia. En lugar de terra emprégase algún material denominado substrato, o cal non contén nutrientes e utilízase como un medio de sostén para as plantas, permitindo que estas teñan suficiente humidade, e tamén a expansión do bulbo, tubérculo ou raíz.
Aeroponía: as raíces se encontran suspendidas no aire, dentro dun medio escuro e son regadas por medio de nebulizadores, controlados por temporizadores. Tampouco é recomendada para principiantes.
Arcos de Frades, Arcos de Frades, Pol
Arcos de Frades é un lugar da parroquia de Arcos de Frades no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 42 habitantes (21 homes e 21 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Karen Uhlenbeck
Karen Keskulla Uhlenbeck, nada en Cleveland o 24 de agosto de 1942 é unha profesora e catedrática de matemáticas na Universidade de Texas en Austin.
En 2019, Uhlenbeck converteuse na primeira muller que gañou o premio Abel, "polas súas pioneiras achegas sobre ecuacións en derivadas parciais xeométricas, a teoría de gauge e os sistemas integrables, e polo impacto fundamental do seu traballo en análise, xeometría e física matemática".
Traxectoria
Uhlenbeck recibiu o seu Bachelor of Arts (1964) na Universidade de Míchigan. Comezou os seus estudos de graduación no Courant Institute of Mathematical Sciences na Universidade de Nova York, e casou co biofísico Olke C. Uhlenbeck (fillo do físico George Uhlenbeck) en 1965. Canso o seu marido marchou a Harvard, mudouse e el e volveu comezar os seus estudos na Universidade Brandeis, onde recibiu un Master of Arts (1966) e un Ph.D. (1968) baixo a supervisión de Richard Palais. A súa tese de doutoramento titulouse The Calculus of Variations and Global Analysis ("Cálculo de variacións e análise global").
Despois de traballos temporais no Massachusetts Institute of Technology e a Universidade de California, Berkeley, e tendo dificultades e atopar un posto permanente co seu marido a causa das regras antinepotismo en vigor que prohibían contratar un marido e unha esposa mesmo en departamentos diferentes dunha universidade, logrou un posto no claustro da Universidade de Illinois en Urbana–Champaign en 1971. Porén, non lle gustou Urbana e acabou divorciándose do seu marido e mudándose á Universidade de Illinois en Chicago en 1976. Pasou despois á Universidade de Chicago en 1983, é á Universidade de Texas en Austin como Sid W. Richardson Foundation Regents Chairholder en 1988,  onde supervisou numerosos estudantes de doutoramento, incluíndo a Mark Haskins.
No camiño, desenvolveu técnicas para atopar solucións das ecuacións de Yang-Mills (finais dos '80).
Entre outros proxectos, cofundou o programa Muller e Matemáticas (Women and Mathematics) no Institute for Advanced Study de Princeton, o Instituto de Matemáticas Park City e as Series de Lecturas de Mulleres distinguidas en Matemáticas (Distinguished Women in Mathematics Lecture Series) na Universidade de Texas en Austin.
O seu consello para os aspirantes a matemáticos: “Procura problemas interesantes e non traballes nun campo só porque todo o mundo o está a facer.”
Premios e distincións
En 1983, MacArthur Fellowship.
En 1988, Noether Lecture award.
En 2001, National Medal of Science in 2001.
En 2007, Steele Prize por unha contribución de sementeiraá investigación matemática da American Mathematical Society.
Achegas
Uhlenbeck participa ou participou en investigacións no campo das ecuacións en derivadas parciais xeométricas, o cálculo de variacións, a teoría gauge, a teoría do campo cuántico topolóxico e os sistemas integrables.
Clupea
Clupea é un xénero de peixes da familia dos clupeidos, da orde dos clupeiformes.
Especies e subespecies
O xénero conta con tres especies, segundo o SIIT, aínda que algúns autores só recoñecen dúas, desbotando á primeira das citadas a continuación:
En FishBase pódense ver todas as especies que algunha vez foron consideradas como pertencentes ao xénero Clupea e que hoxe están clasificadas noutros taxons.
O Penedo, O Buriz, Guitiriz
O Penedo é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando cos mesmos 10 habitantes.
Tinariwen
Tinariwen (en tamasheq: ⵜⵏⵔⵓⵏ, con vocais ⵜⵉⵏⴰⵔⵉⵓⴻⵏ, pronunciado tinariwen "desertos", plural de ténéré "deserto" ) é un grupo musical tuareg procedente da rexión do deserto do Sáhara ó norte de Malí. A banda foi creada en 1979 en Tamanrasset, Alxeria, pero regresou a Malí despois do cesamento da violencia da década de 1990. O grupo comezou a ser coñecido fóra da rexión do Sáhara despois do lanzamento de The Radio Tisdas Sessions, e coas actuacións no Festival au Désert de Malí e no Festival de Roskilde en Dinamarca. A súa popularidade fíxose internacional co lanzamento do seu traballo Aman Iman en 2007, que foi aclamado pola crítica.
Política agrícola común da UE
A política agrícola común da UE (PAC) é un dos elementos esenciais do sistema institucional da Unión Europea (UE).
Os Tratados de Roma que estableceron a PAC, dispuxeron que a UE debía:
A PAC contribuíu ó crecemento económico e logrou garantir a subministración dunha ampla gama de produtos alimenticios de calidade a prezos razoables. A UE converteuse no primeiro importador e o segundo exportador de produtos agrícolas a nivel mundial.
A PAC acapara cerca de 50.000 millóns de euros anuais, o 50% do orzamento comunitario, inda que está descendendo o seu peso no PIB da UE (0,43% en 2004) e espérase que diminúa máis nos próximos anos (0,33% en 2013).
A reforma da PAC, acordada en 2003, cambiou a forma en que a UE apoia ó sector agrícola a partir de 2005, xa que establece un pago desvencellado da colleita, é dicir, unha axuda que se abona independentemente de que o agricultor produza ou non e que se denomina "pago único por explotación".
Puumala
Puumala é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 2 197 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 237,75 km2, dos cales 443,24 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 2,77 hab./km².
O concello é unilingüe en finés.
Sisto III, papa
miniatura|200px|Sixtus III Sisto III, nado en Roma e finado o 18 de agosto de 440, foi o papa nº 44 da Igrexa católica de 432 a 440.
Traxectoria
Nacido no seo da familia Colonna pronto se convertería nun membro influente no contorno dos papas Zósimo, Bonifacio I e Celestino I a pesar de que na súa mocidade se sentise atraído polas doutrinas pelaxianistas, aínda que parece ser que volveu á ortodoxia grazas á súa correspondencia con San Agostiño.
Así mesmo velou pola conservación dos dereitos da Santa Sé ao confirmar que Iliria dependía eclesiasticamente da diocese de Tesalónica e non da de Constantinopla como pretendía o patriarca de dita cidade. Restaurou en Roma as basílicas de Santa Sabina no monte Aventino e San Lourenzo Extramuros. Un dos seus principais logros foi restaurar a paz entre Cirilo de Alexandría e os sirios.
Emiliano
A súa suba ao trono
miniatura|esquerda|[[Antoniniano co busto de Cornelia Supra, esposa de Emiliano]] A paz vergoñenta que acordara cos godos o emperador Treboniano Galo non sentou nada ben no seo do exército. O rei Gniva, quen naquel intre mandaba sobre os dous grupos dos godos, ostrogodos e visigodos, tentou de que lle subisen a súa contribución en ouro, esixindo ao gobernador de Moesia o seu pago. Emiliano, alporizado por esta esixencia, polo pago do tributo e a paz acadada polo emperador, alentou ao seu exército a loitar contra Gniva. Invadiu o seu territorio e venceuno, volvendo os godos mais aló do Danubio, recuperando grandes cantidades de botín e liberando a miles de cidadáns romanos capturados.
Os propios soldados, ao se veren ceibes da humillación á que o tratado de Galo os sometera, nomearon emperador a Emiliano.
O emperador, quen se atopaba en Roma, ao saber deste nomeamento, e, a pesar de que o exército de Emiliano era moi superior, saíu para combatelo, enviando unha mensaxe ao comandante das tropas do Rhin, Valeriano, para que acudise a se xuntar con el para combater esta sublevación. Pero as tropas de Treboniano Galo e Emiliano se atoparon antes, e os lexionarios, ante a superioridade das de Emiliano, mataron o emperador Treboniano Galo e ao seu fillo Hostiliano, para se xuntar coas novas tropas e volver a Roma.
Ao chegar a Roma, o Senado recoñeceu ao novo Emperador. Pero Valeriano, que se puxera en marcha cara a Italia, non recoñeceu este nomeamento, e continuou o seu avance. De novo repetiuse a historia, xa que as tropas de Emiliano, ao ver a superioridade das de Valeriano, matan a Emiliano, rematando o seu reinado en pouco mais de 80 días, polo que poucas cousas se saben do seu goberno.
Valeriano entrou en Roma a finais do 253, sendo recoñecido inmediatamente como novo emperador, xa que ademais era de familia senatorial.
Segundo fontes antigas, Emiliano exerceu o seu breve mandato de forma moderada e mantivo boas relacións co Senado. Os autores antigos xa o consideraban un emperador de transición dende a época dos emperadores soldados. Eutropio coméntao: «Emiliano procede dunha familia sen importancia, o seu reinado foi aínda menos importante e no seu terceiro mes foi asasinado».
Val de Fornela
O Val de Fornela (ou de Furniella na súa forma autóctona en leonés e como consta no arquivo municipal de Peranzais) é de orixe glaciar e está situado na bisbarra do Bierzo, provincia de León, comunidade autónoma de Castela e León (España). Encóntrase dentro da reserva da biosfera dos Ancares Leoneses e linda polo norte cos concellos asturianos de Ibias e Degaña. O eixe principal do val é o río Cúa que decorre de noroeste a sueste, encaixado entre altas montañas que superan os 1500 m.
miniatura|Vista do val preto de Chano.
O acceso ao val pódese realizar dende Fabeiro seguindo a estrada que vai por Bárcena de la Abadía e San Pedro de Paradela.
Localidades
No val están cinco dos sete núcleos de poboación que conforman o concello de Peranzais. Os seus nomes na fala fornela (dialecto do asturleonés) son:
Recursos naturais e turísticos
miniatura|Oso pardo. O Val de Fornela é unha bisbarra tradicional cunha forte personalidade. Encóntrase englobada no espazo natural da Serra de Ancares que polas súas características biolóxicas e paisaxísticas especiais o fan gozar de especial protección, cun especial coidado na conservación e mantemento das súas calidades.
Predominan lousas, calcarias, filitas, pedras de gra e cuarcitas. O clima que presenta é o oceánico de montaña.
A abundancia de auga fai que existan moitos regatos que van parar ao río Cúa, de augas cristalinas, que é un dos poucos hábitats practicamente inalterados da troita común común autóctona.
En Guímara remata a estrada que percorre o val en sentido ascendente, pero para visitar o Cuadro, zona de nacemento do río Cúa, pódese continuar por unha pista en bo estado ao sopé do monte Rogueira. Na revolta do río Cúa, que vai paralelo á pista, esta xira con el en dirección suroeste e segue subindo encaixada entre o monte de Peña Dueña, que queda á esquerda, e o teso de Cienfuegos, á dereita. Este pódese atravesar seguindo a ramificación dereita da pista, para despois baixar pola bacía do río Luíña, subafluente do Navia. Manténdose á esqueda, chégase ao manancial do Cúa, no fondo do val. Cruzando o colado entre o Alto Boquín e a lomba de Peña Dueña, a senda conduce á vertente do río Ancares.
Nos montes crecen carballos, castiñeiros, acivros, abeleiras, arandeiras, faias, toxos e bidueiros. Ademais, moi preto do Cuadro, lindando con Veiga Formosa, hai unha campa lamacenta onde crece o algodón de pantano, Eriophorum latifolium, un delicado xunco en perigo de extinción.
A fauna é abundante e as principais especies autóctonas son: xabaril, perdiz, corzo, lobo, aguia real, azor, xeneta, lebre, coello, londra, rebezo, pita do monte e, recentemente volveuse ver algún exemplar de oso pardo que se extinguira por estas terras.
Antonio Banderas
José Antonio Domínguez Banderas, nado en Benalmádena (Provincia de Málaga) o 10 de agosto de 1960, é un actor andaluz. É o intérprete masculino máis internacional de España e está considerado como unha estrela do panorama cinematográfico de Hollywood. De feito, Antonio Banderas foi o primeiro actor español que conseguiu estabilizarse no cine estadounidense.
Val de Fornela
Recursos naturais e turísticos
Recentemente toda a Serra dos Ancares foi declarada Reserva da Biosfera pola Unesco.
Antonio Banderas
Con máis de vinte e cinco anos de traxectoria profesional, ten unha fama internacional que non se esvaeceu desde que a comezos dos anos noventa se lanzase ao abismo do cine norteamericano. Estivo casado coa tamén estrela de Hollywood Melanie Griffith.
Val de Fornela
Economía
miniatura|Vista do val dende Chano. As súas xentes sempre se dedicaron ao comercio ambulante e a arriaría.
Antonio Banderas
Foi o primeiro actor español en ser nomeado aos Globos de Ouro, aos Premios Tony e aos Premios Emmy. En 2015 recibiu o Premio Goya de Honra e en 2019 foi galardoado co Premio ao mellor actor do Festival de Cannes por Dolor y gloria, de Pedro Almodóvar.
Val de Fornela
Economía
Como aconteceu con moitas outras aldeas de vales próximos, as aldeas deste val fóronse despoboando agás nos meses de verán que volven encherse da xente que nalgún momento emigrou. É importante salientar o apego desta xente á súa terra e ás súas tradicións, moitas conservadas e outras recuperadas e revitalizadas ano tras ano. Esta situación é crítica para a economía local, aínda que grazas ao agroturismo e ás axudas dos organismos públicos a zona estase a empezar a recuperar após moitos anos de abandono. As estradas, o teléfono, a luz son bens de recente aparición.
Antonio Banderas
Traxectoria
O seu pai foi comisario de policía e a súa nai mestra de educación sexual. Estudou na Escola de arte dramática da capital da Costa do Sol. A súa vocación levouno ata Madrid, onde con 19 anos actúa en pequenos teatros durante a época da movida madrileña. Os seus comezos no cine e os seus primeiros éxitos débellos ao famoso director de cine Pedro Almodóvar durante a década dos 80, grazas ao cal recibe dúas candidaturas aos Premios Goya polas películas Matador (1986) e ¡Átame! (1989). Realizou con el cinco películas, algunhas delas con grandes éxitos como foron La ley del deseo (1987) ou Mujeres al borde de un ataque de nervios (1988), que foi nomeada ao Oscar como mellor película de fala non inglesa.
Grazas ás películas de Almodóvar, o nome de Antonio Banderas empeza a facerse popular nos círculos cinéfilos de medio mundo. Unha afortunada aparición no filme documental Truth or dare lanza a Banderas á fama; todos preguntan quen é ese "latin lover" que volve tola a Madonna e que ela non consegue seducir (estaba casado).
Val de Fornela
Lingua
Varios filólogos consideran que a fala de Fornela é unha variante da lingua leonesa , agás a fala de Guímara, sobre a que non hai acordo para encadrala no galego ou no leonés, xa que presenta trazos de ambas as dúas linguas. Hai especialistas que consideran esta fala de Guímara como unha microlingua mentres que outros, como a filóloga Carme Hermida, a encadran no galego.
Antonio Banderas
Traxectoria
En 1988 casa con Ana Leza; divórcianse en 1996. Posteriormente contrae matrimonio coa actriz norteamericana Melanie Griffith, á que coñece durante a rodaxe da película Two Much do cineasta español Fernando Trueba. A parella ten unha filla, Stella del Carmen, e os tres residen en Hollywood, onde o actor emprende unha proveitosa carreira cinematográfica. É o actor máis famoso do país, e un dos máis importantes dos actores latinos.
Val de Fornela
Lingua
Características :
Antonio Banderas
Traxectoria
Antonio Banderas escalou posicións no cine norteamericano en poucos anos, con papeis de co-protagonista en The Mambo Kings, Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (xunto a Brad Pitt e Tom Cruise), Original Sin (con Angelina Jolie) e Evita (con Madonna), onde aborda un papel musical con difíciles cancións. Alén disto, cantou un tema para a banda sonora de Desperado e un dueto con Tina Turner.
Val de Fornela
Lingua
- Diptongación da tónica latina ë > ie: diente, siempre, tiempu, bien, tamién, stiella, gaviella, salvo na primeira persoa do singular do verbo ser: ía y na conxunción copulativa yá.
Antonio Banderas
Traxectoria
Co seu éxito, atrévese ademais como director de cine con películas como Crazy in Alabama 1999, a cal protagoniza a súa propia muller e a recente El camino de los ingleses, cuxa rodaxe se desenvolveu en Málaga. Tamén puxo voz ao personaxe do Gato con Botas na segunda e terceira partes da exitosa película de animación Shrek e está previsto que o faga nas seguintes secuelas que se preparan.
Val de Fornela
Lingua
- Diptongación da tónica latina ö > uo: puörta, ruöca, muölas, nuösa, fuölle, fuöra, cuörvos, uöllu, nuöite, fuölla, guöi 'hoxe', fuönte, puönte.
Antonio Banderas
Traxectoria
Un dos seus últimos traballos como actor é The Legend of Zorro, estreada en 2005 e coa que se suma a outras moitas películas sobre este heroe enmascarado. Tamén obtivo un grande éxito comercial coas tres entregas de Spy Kids e participou no filme Frida sobre a coñecida artista mexicana Frida Kahlo á que deu vida Salma Hayek.
Val de Fornela
Lingua
- palatalización l-: llama, lluönga, llobu, llume, llingua.
Antonio Banderas
Traxectoria
Como empresario, Antonio Banderas, xunto co seu irmán, emprendeu unha serie de negocios como investidor en diferentes empresas andaluzas ou en restaurantes como "La Posada de Antonio" utilizando a súa proxección internacional como medio de publicidade en Estados Unidos.
Val de Fornela
Lingua
- Conservación da -ll- latina: martiellu, butiellu, dubiellu, costiellas.
Luis Siret
Luis Siret y Cels nado en Sint-Niklaas, o 26 de agosto de 1860 e finado en Las Herrerías, o 7 de xuño de 1934 foi un enxeñeiro e arqueólogo de orixe belga.
Antonio Banderas
Traxectoria
Foi nomeado Fillo Predilecto da Provincia de Málaga o 7 de xuño de 2005.
Luis Siret
Traxectoria
Nado en Bélxica, con 21 anos e cos estudos de enxeñeiro de minas rematados marchou a Cuevas del Almanzora (Almería) onde xa traballaba o seu irmán na serra Almagrera.
Val de Fornela
Lingua
- Conservaciónda -l- latina: caliente.
Antonio Banderas
Semana Santa
Adoita acudir coa súa familia cada ano á Semana Santa Malagueña, autodenominase confrade. É membro das Cofrarías Fusionadas de San Xoán, onde participa como Mordomo do Trono da Virxe de Bágoas e Favores, o Domingo de Ramos, engadir que compuxo a letra da Márcha "Lágrimas de San Juan" de Abel Moreno, Marcha que se converteu nun Himno á Virxe de Bágoas e Favores e é cantado polos Homes de Trono no transcurso da Procesión. Tamén leva sobre os seus ombreiros a Virxe da Esperanza cada noite de Xoves Santo, e confésase crente.
Luis Siret
Traxectoria
Durante 50 anos el e mais Henri Siret investigaron o Neolítico, Calcolítico e a Idade de bronce en Almizaraque, Palacés, El Argar, El Gárcel ou Los Millares.
Val de Fornela
Lingua
- Sufixo plural -ones mostra sistematicamente a desaparición de -n- e a nasalización da vogal tónica precedente: riñõis, timõis, razõis, pantalõis, camiõis, montõis, ratõis, pontõis, rapazõis, paredõis, penõis, pradõis, homecõis, tragõis, zampõis.
Luis Siret
Traxectoria
Material atopado nas súas escavacións foi exhibido en 1889 na Exposición Universal de París e en 1929 na Exposición Internacional de Barcelona. As pezas son actualmente exhibidas no Museo Arqueolóxico Provincial de Almería, no Museo Arqueológico Nacional en Madrid (MAN), no Musée du Cinquantenaire en Bruxelas e noutras importantes coleccións como o British Museum en Londres e o Ashmolean Museum en Oxford.
Val de Fornela
Lingua
- -lj-, -c’l-, -t’l-, -g’l > -ll-: fuölla, palla, fillu, muller, androllas, mallar, calellu, panolla, abellas, ouvella, ourella.
Luis Siret
Obra
miniatura|dereita|Ilustración de Luis Siret: Cranio con diadema de prata da cultura de El Argar.
Val de Fornela
Lingua
- Pl-, Cl-, Fl- > Ch-: chorar, chegar, chover, chenu, chenar, chanu; chave, chamar.
Historia e arquitectura
Está formado por varias edificacións, situadas nunha aba que estrañamente se encontra aveseda. Estas edificacións teñen forma circular similares ás pallozas (ao principio do camiño que leva ao castro realizouse unha reconstrución imaxinada de tres desas edificacións), parecidas ás encontradas no castro de Santa Trega na Guarda, polo que este castro encádrase na cultura castrexa propia no noroeste da península Ibérica. Os indicios fan crer que aínda quedan máis edificacións por escavar, e que a parte descuberta ata agora é só un barrio do castro. Unha muralla construída coa mesma pedra utilizada no resto das edificacións percorre o perímetro castrexo.
Festas populares
O 15 de agosto ten lugar a Romaxe de Trascastro, día da Virxe de Trascastro (a santiña ou xantina), patroa de Fornela, xunto ao Santuario da Nosa Señora, onde no seu interior destaca un retablo barroco. As xentes do val e aldeas lindeiras reúnense para danzar en honor á Virxe, patroa do Val de Fornela. Xentes de moitas partes de España, pero sobre todo da bisbarra berciana, achéganse a ver os Danzantes de tódalas aldeas da rodeada (tradición que data de hai máis de 500 anos).
En tódalas vilas do Val danzouse durante as festas patronais; a tradición perdeuse cos anos e volveuse recuperar con forza en catro deles; Peranzais, Trascastro, Chano e en Guímara (única aldea onde se permite danzar ás mulleres).
Gastronomía
Xunto á paz destas montañas e vales, o viaxeiro pode gozar unha gastronomía baseada na caza, na pesca fluvial, na gandaría e na cría do porco. O caldo galego, troita, perdiz, coello de monte, xabaril, os diferentes embutidos, cabrito, carnes vermellas, leite frito, requeixo, mel, castaña asadas, chacina, patacas con bacallau ou o típico botelo, é o que o forasteiro encontrará por estas terras. Calquera feira, festa ou celebración é motivo abondo para poder gozar dun bo prato de polbo con cachelos.
Organización política de Alasca
miniatura|380px|Mapa integrado de Alasca cos diferentes boroughs organizados e as áreas censais do borough non organizado.
O estado de Alasca, xunto co estado de Luisiana que se divide en parroquias, son os únicos estados dos Estados Unidos, que non están divididos en condados, senón que se divide en boroughs. A maioría das cidades máis poboadas de Alasca forman parte dalgún dos dezaseis boroughs organizados, e que funcionan de xeito similar aos condados dos outros estados. Con todo, a diferenza do que ocorre nos outros estados, os boroughs organizados non cobren a totalidade da superficie de Alasca e o resto do estado é coñecido como o borough non organizado.
Para completar o censo de 1970, a Oficina do Censo dos Estados Unidos, en cooperación co estado de Alasca, dividiu a gran porción denominada borough non organizado nun total de once áreas censais, cada unha delas correspondía a un distrito electoral. Con todo estás áreas foron definidas unicamente con fins de análise estatística e non posúen representación administrativa propia. A oficina do censo trata aos boroughs organizados e ás áreas censais de forma equivalente ao nivel dos condados dos outros estados.
Algunhas zonas do borough non organizado recibe certos servizos públicos directamente do goberno do estado de Alasca, polo xeral están relacionados coas forzas da lei e financiamento para educación.
En Alasca existen cinco cidades-borough consolidada, que son similares ás cidade-condado consolidada dos outros estados. Son as cidades e borough de Juneau, Haines, Sitka, Yakutat, así como a cidade máis grande do estado, Anchorage. Aínda que o seu nome legal é o de Municipalidade de Anchorage, a lei estatal deulle consideración de cidade-borough.
Relación alfabética
O código de estandarización federal de proceso de información (no orixinal inglés Federal Information Processing Standard (FIPS)), que é usado para identificar de forma única aos estados e condados, proporcionando un único código para cada un deles, asignou a Alasca o código 02. Desta forma combínase co código de calquera condado, neste caso borough organizado ou área censal, para obter un único código, na forma 02XXX. O código FIPS enlaza cos datos almacenados de cada condado.
Implementacións do TCP
O Transmission Control Protocol (TCP) é unha serie de normas e recomendacións teóricas, mais que na práctica poden programarse de distintos xeitos. Por iso existen varias implementacións do TCP, cada unha coas súas vantaxes e inconvenientes. Para evitar a repetición de traballo é común que unhas se baseen noutras, o que leva a que tamén compartan os mesmos fallos.
Organización política de Alasca
Área non organizada
miniatura|Mapa de Alasca coa zona do borough non organizado destacada. O borough non organizado é a parte do estado de Alasca que non está comprendido en ningún dos dezaseis boroughs organizados.
Niigata
Niigata (新潟市, にいがたし; Niigata-shi) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón e capital da súa prefectura. Está situada ao norte da rexión de Chūbu e centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 726,10 km² de superficie e unha poboación de 811.874 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.120 hab./km².
Organización política de Alasca
Área non organizada
Abarca máis da metade da área de Alasca, un total de 970.500 km2, unha superficie maior que a de Francia e Alemaña xuntas, aínda que ocupados por só 81.803 habitantes, un 13% da poboación do estado.
Implementacións do TCP
Historia
As primeiras implementacións xurdiron nos anos 80 por parte dos sistemas BSD, que derivaban dos UNIX. Nesta época aínda se estaba desenvolvendo a historia de Internet.
Organización política de Alasca
Área non organizada
A Oficina do Censo dos Estados Unidos dividiu o borough non organizado en once áreas censais, estas divisións só afectan en termos estatísticos, non administrativos, xa que as áreas censais non teñen un administracións propias que as representen. A Oficina do Censo considera ás áreas censais no mesmo nivel que os borough organizados ou os condados dos outros estados.
Niigata
O concello de Niigata limita cos concellos de Nagaoka, de Yahiko, de Tsubame, de Sanjō, de Kamo, de Tagami, de Gosen, de Agano, de Shibata e de Seirō.
Implementacións do TCP
Historia
miniatura|300px|dereita|Algunhas versións do BSD e características do TCP ofrecidas (en castelán)