cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clara Schumann
Impacto
Clara Schumann foi admirada por outras personalidades da época como Goethe, quen a coñeceu sendo moi nova, na época en que alternaba os xogos infantís coa súa formación musical, e tamén coñeceu persoalmente a Felix Mendelssohn, Frédéric Chopin e Niccolò Paganini. Ademais de ser pianista, escribiu a súa propia música e editou varias obras do seu esposo.
Non compuxo moito pero as obras que se conservan dela teñen gran mérito. As súas composicións foron para piano só, cancións para voz e piano, música de cámara, orquestra e música coral a capella de gran beleza. As razóns polas que non se dedicou en maior grao á composición foron varias, entre elas a súa carreira de concertista, os seus oito fillos, a devoción polo seu esposo e o papel da muller no século XIX. Clara Schumann tivo unha formación musical privilexiada, o que xunto coa súa comprensión musical e habilidade permitíronlle abordar a composición. Con todo, escribiu no seu diario:
Tivo unha gran fortaleza espiritual que lle permitiu soportar unha vida dura como artista e chea de traxedias no ámbito persoal, como a separación dos seus pais, a morte prematura de varios dos seus fillos e o intento de suicidio e a posterior morte do seu esposo. Pero tamén tiña algunhas inseguridades. Dubidaba do seu talento como compositora, non se consideraba bela, e mesmo como pianista, despois de escoitar a Franz Liszt pensaba que, aínda que tocaba mellor que as pianistas da época, non tiña nada que facer fronte ao virtuoso húngaro.
Obras
Hai unha boa selección de obras para piano de Clara Schumann:
Algunhas obras corais a capella, de gran dificultade:
Prostitución nos territorios daneses de ultramar
Groenlandia
En Groenlandia, ademais da posesión de bordeis, do proxenetismo, e da explotación sexual de terceiras persoas, é ilegal alentar ou axudar a menores de 21 anos a prostituirse, ou a viaxaren a outro lugar coa fin de prostituírense (incluíndo tamén a maiores de 21 anos se descoñecen o propósito da viaxe). Tamén é ilegal que o dono dun hotel ou hostal alugue un cuarto para o seu emprego en fins de prostitución. Dende 2019, tamén se considera proxenetismo o feito de manter relacións sexuais de pago cunha persoa enganada, ou envolta en circunstancias inapropiadas ou ilegais á hora de exercer. Pese á percepción recorrente de que o exercicio da prostitución autónoma está prohibido en Groenlandia, non existen atualmente leis que castiguen dito exercicio no territorio, nin a compra de servizos en circunstancias normais en residencias privadas.
En 1728, entre os colonos nórdicos que iniciaron o repoboamento do sur da illa, fundando Nuuk, había prostitutas. A día de hoxe, o fenómeno da prostitución é infrecuente en Groenlandia, e non se teñen presentado nunca cargos delictivos relacionados coa posesión de bordeis ou da explotación da prostitución de terceiras persoas. Porén, existen rumores da existencia de bordeis na illa, camuflados na forma de salóns de masaxe, e da existencia de prostitución desde, polo menos, o establecemento das primeiras bases militares estadounidenses en territorio groenlandés. A finais de 2012, abriuse un debate na illa a propósito da posibilidade de legalizar os bordeis, como xeito de obter diñeiro da recente afluencia de traballadores chineses do aluminio á cidade de Maniitsoq. Tamén constatouse a existencia de prostitutas groenlandesas na Dinamarca continental, coa característica de que, no canto de intercambiar cartos por sexo, empregan o sexo como recurso de necesidade para conseguir aloxamento.
Illas Feroe
As Illas Feroe contan coa súa propia lei de delitos sexuais desde 2017, similar á dinamarquesa. Dita lei non pena a prostitución autónoma nin a súa compravenda entre maiores de idade, senón tan só o proxenetismo e a prostitución infantil. Debido á escasa poboación de Feroe (aproximadamente 48.000 persoas), non se rexistran na práctica casos de prostitución a terceiros, en bordeis ou en redes ilegais. Sendo a prostitución un fenómeno infrecuente nas Illas, é posíbel atopar algunhas traballadoras sexuais independentes. Elin Reinert Planck, exdirectora do fogar para mulleres Kvinnuhúsið de Tórshavn, asume a existencia de mulleres que trocan sexo por drogas.
Yayo Herrero
Yayo Herrero López, nada en Madrid en 1965, é unha antropóloga, enxeñeira, profesora e activista ecofeminista española. É unha das investigadoras máis influentes no ámbito ecofeminista e ecosocialista a nivel europeo.
Traxectoria
Yayo Herrero é Licenciada en Antropoloxía Social e Cultural, Enxeñeira Técnica Agrícola, Diplomada en Educación social e DEA en Ciencias da Educación.
Foi coordinadora estatal de Ecoloxistas en Acción e participou en numerosas iniciativas sociais sobre promoción dos Dereitos Humanos e ecoloxía social. Actualmente é profesora da Universidade Nacional de Educación a Distancia e directora xeral da FUHEM. Colabora habitualmente con diversos medios de comunicación como eldiario.es.
Obra
A investigación de Yayo Herrero céntrase na crise ecolóxica actual derivada do modelo de desenvolvemento e produción capitalista. Neste sentido, sostén que o propio capitalismo non pode existir sen que exista crecemento económico, pero que nun mundo físico que ten límites, un crecemento indefinido é imposible. Ademais, sostén que neste modelo económico prímanse traballos superfluos, mentres que os traballos que fan posible o mantemento da vida humana, como a produción agrícola ou o traballo reprodutivo, están completamente precarizados ou directamente excluídos de toda remuneración.
Desta maneira, propón unha transición cara a un modelo económico diferente, que teña en conta a inclusión social de todas as persoas e sexa compatible coa capacidade de rexeneración da natureza.
Ligazóns externas
Entrevista de Marcos Pérez Pena en Praza Pública
Navia, Asturias
Navia é un concello de Asturias. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur con Villaión, ao leste con Valdés e ao oeste con Coaña. O concello cobre unha superficie de 63 km² e contaba cun total 9.058 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 143,78 hab/km².
Ten varias industrias importantes: a papeleira do grupo ENCE (que exporta a súa pasta de papel polo porto de Ribadeo), Astilleros Armón ou a láctea Reny Picot.
Historia
Os primeiros asentamentos de homínidos atopados en Navia son do paleolítico inferior como o proban os restos de diferentes ferramentas de pedra. Tamén habitaron o territorio os Neandertais, dos que apareceron restos tumularios ao longo do concello, en lugares coma Andés, Anlleo, Tox (Viḷḷapedre) ou Viḷḷeirán entre outros.
Hai 2600 anos apareceron no chan naviego os primeiros pobos celtas procedentes de Europa central, que asimilarían culturalmente aos habitantes previos do territorio. Aparecen nesta época as agrupacións humanas nos castros que teñen gran valor arquitectónico e os cales representan nos nosos días importantes monumentos. Durante a coexistencia na zona da tribo celta-galaica dos albións e da ástur dos pésicos é cando se ten referencia do primeiro asentamento humano na marxe dereita da ría de Navia. O nome do pobo e a ría vén da admiración, relación e tributo que os antigos habitantes tiñan pola auga.
Idade Media
Dende a romanización ata a Baixa Idade Media non hai moitas referencias históricas e gráficas. A partir do século X a organización de feudos e clases nobres e a creación de igrexas e o labor administrativo da igrexa, levan á fundación de mosteiros (Santa Marina de Vega, San Salvador de Piñera, San Martín de Siloyo).
No século XII o concello de Navia comprendía os territorios de Villaión, La Montaña e a propia Navia, situación esta que se mantivo ata o século XIX. A primeira noticia documentada de Navia data do século X, e refírese a unha doazón feita ao bispo de Oviedo dunhas terras en Andés. Durante os séculos XI e XII ten lugar unha mellora económica na zona debida a unha grande acumulación de terras, gando e cartos por parte dos señoríos.
No século XIII Navia non é allea á política de desenvolvemento e repoboación que se dá en todo o territorio, concedéndolle o Rei Afonso X a "carta de puebla" en 1270. Os séculos XIV e XV son etapas de gran recesión en tódolos sentidos debido en gran medida ás catástrofes climatolóxicas que acaban coas colleitas e o gando, e polas incesantes loitas dinásticas, facendo medrar a bandidaxe e o terror.
Os séculos seguintes (XVI e XVII) estiveron marcados aínda pola gran miseria económica herdada do século anterior, aínda que tamén apareceron novos problemas para a sociedade como foi a loita contra os piratas e corsarios ingleses e franceses.
Século XVIII
O século XVIII trae unha mellora na situación económica do concello debido á expansión dos cultivos e plantacións, o incremento da produción de carne e a diversificación de oficios e artesanías.
A invasión francesa do século XIX altera a vida social en toda Navia, axudando a xente do concello a botar do territorio aos invasores. Entramos nunha grande época de prosperidade económica da man dos burgueses con cartos e aos emigrantes de ultramar, indianos. A eles débense a mellora das comunicacións e das infraestruturas e, en xeral, do nivel de vida das xentes do concello durante o final do XIX e comezos do XX.
A finais do século XIX cando se emancipan os territorios de Villaión e La Montaña deixando o concello de Navia como é hoxe en día.
750px|miniatura|centro|Vista panorámica de Navia dende El Espín, concello de [[Coaña. Á dereita a nova ponte da autoestrada A-8.]]
Goberno e política
Dende 1979, o partido que máis tempo leva no gobernado do concello é o PP (véxase lista de alcaldes de Navia). O actual alcalde é do Socialista Ignacio García Palacios.
Festas
As principais festas son:
Clubs deportivos
As principais asociacións deportivas de Navia son:
Praias de Navia
miniatura|dereita|Praia de Frexulfe
Cidades irmandadas
Móstoles
In Your Own Time
"In Your Own Time" é o segundo álbum de estudio de Mark Owen. Foi lanzado o 3 de novembro de 2003, case sete anos após o seu primeiro álbum Green Man. Dous sinxelos foron lanzados: "Four Minuete Warning" e "Alone Without You". O álbum alcanzou o posto 59 nas listas de éxitos.
K League Classic 2015
A tempada 2015 da K League Classic foi a 33ª tempada do máximo nivel da liga de fútbol de Corea do Sur, establecida en 1983. A tempada empezou o 7 de marzo de 2015 e finalizou o 29 de novembro de 2015. O defensor do título era o Jeonbuk Hyundai Motors. O campión foi o Jeonbuk Hyundai Motors.
Federación Olímpica de Irlanda
A Federación Olímpica de Irlanda ou FOI (en Cónaidhm Oilimpeach na hÉireann; chamada Consello Olímpico Irlandés até 1952 e Consello Olímpico de Irlanda até 2018) é o Comité Olímpico Nacional (CON) da illa de Irlanda. Os atletas de Irlanda do Norte teñen a opción de participar co equipo irlandés ou co Reino Unido. Foi fundada no ano 1920 e foi oficialmente recoñecida o 3 de xuño de 1922. A súa misión organizativa é "xestionar e mellorar o rendemento do equipo de Irlanda nos Xogos Olímpicos ao tempo que se desenvolve o Movemento Olímpico en Irlanda". En 2018 o Consello Olímpico de Irlanda cambiou o seu nome por Federación Olímpica de Irlanda.
Paizás, Mezonzo, Vilasantar
Paizás é un lugar do concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Está dividido entre as parroquias de Mezonzo e Vilasantar. Segundo o Instituto Nacional de Estadística, en 2018, a parte correspondente á parroquia de Mezonzo tiña nove habitantes (cinco homes e catro mulleres).
BC Khimki
O Basketball Club Khimki Moscow Region (en ruso: баскетбольный клуб Химки Моско́вской о́бласти, romanizado: Basketbolʹnyĭ klub Himki Moskóvskoĭ óblasti) é un equipo de baloncesto profesional da cidade de Khimki, pertencente ao Óblast de Moscova, Rusia. Actualmente milita na VTB United League.
Historia
miniatura|esquerda|140px|Raül López. O BC Khimki está considerado un dos clubs de baloncesto máis importantes de Rusia. Fundouse o 5 de xaneiro de 1997 como resultado ao desexo da Administración do Óblast de Moscova de ter relevancia deportiva, traballando dende un primeiro momento para crear un equipo a curto prazo capaz de competir a nivel nacional. Na súa primeira tempada proclamouse campión da súa rexión, o que lle permitiu loitar e acadar unha praza na tempada 1998-99 na Superliga rusa, chegando deste xeito en só dous anos á máxima categoría.
Na tempada seguinte, o club rematou entre os dez mellores equipos da Superliga, o que lle deu dereito a participar na seguinte edición da Copa Korać, sendo a primeira das súas participacións en competicións europeas. Nos anos seguintes, o club ocupou os postos da metade da táboa da Superliga do seu país ata que na tempada 2002-03 o seu brillante xogo o levou a finalizar cuarto na competición.
A partir de entón, o club investiu unha gran cantidade de cartos en fichar xogadores de recoñecido prestixio internacional como Gianmarco Pozzecco, Óscar Torres ou Rubén Wolkowyski. Isto levounos a dar un salto cualitativo que culminou coa disputa da final da EuroChallenge do 2006 ante o Joventut de Badalona, na que caeron por 88-63. Na tempada 2007-08, o club fíxose co seu primeiro título oficial ao proclamarse campión da Copa rusa.
Na actualidade, o Khimki BC está tentando converterse nun dos clubs máis importantes, non só de Rusia senón de toda Europa, para o que está investindo cantidades enormes de cartos en confeccionar un cadro de xogadores co que poder optar a gañar tódalas competicións nas que participa, fichando xogadores con papeis importantes na NBA como os internacionais pola Arxentina e España: Carlos Delfino e Jorge Garbajosa. Dende decembro de 2008 o adestrador do equipo é o italiano Sergio Scariolo. Nos últimos anos o equipo é habitual nas competicións europeas. Participou varias veces en torneos como o EuroChallenge e a ULEB Eurocup. En 2006, o Khimki xogou a final do propio EuroChallenge ante o Joventut Badalona.
Pavillón
O Khimki xoga os seus partidos como local no Novator Stadium (en ruso: Дворец спорта «Новатор»), tamén coñecido como Basketball Center Of Moscow Region ou Novator Indoor Arena. Situado na cidade de Khimki, inaugurado en 1970 e remodelado en 2010, conta con capacidade para 6.000 espectadores.
Cadro actual
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 90%; " ! colspan="2" style="background-color: #003399; color: #FFFF33; text-align: center;" | BC Khimki 2019-2020 ! Xogadores !! Adestradores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Pos. !! # !! Nac. !! Nome !! Altura !! Peso
Prince of Wales Trophy
miniatura|O Prince of Wales Trophy no [[Hockey Hall of Fame.]] O Prince of Wales Trophy, tamén coñecido como Wales Trophy, é un trofeo entregado pola National Hockey League (NHL) ao campión da Conferencia Leste (anteriormente Conferencia Wales) nos play-offs, antes dos partidos das series finais pola Stanley Cup. Chamado así en honor ao Príncipe Eduardo, Príncipe de Gales (posteriormente Rei Eduardo VIII, e logo Duque de Windsor), o trofeo foi entregado por primeira vez na tempada 1925-26 ao campión do primeiro partido no Madison Square Garden e logo entregouse ao campión dos play-offs da NHL (incluíndo as dúas tempadas anteriores); con todo, o trofeo foi entregado atendendo a oito distintos significados ao longo da súa historia, entre eles ao campión na liga regular da American Division, o campión da liga regular da NHL, o campión da tempada na East Division, o campión da Conferencia Wales na liga regular, o campión da Conferencia Wales nos play-offs, e o campión da Conferencia Leste nos play-offs. O actual defensor do título do Prince of Wales Trophy son os Washington Capitals, logo de gañar o título da Conferencia Leste na tempada 2017-18.
Historia
O Prince of Wales Trophy foi anunciado por primeira vez en decembro de 1925. O trofeo, patrocinado polo Príncipe de Gales e co escudo de armas real custou 2.500$, e estaba destinado a ser posesión do campión da liga. Foi orixinalmente entregado ao gañador do primeiro partido xogado no Madison Square Garden, que tivo lugar o 15 de decembro de 1925 (Montreal Canadiens 3 vs New York Americans 1). O trofeo foi entón retido polos Canadiens ata o final da tempada. Os Canadiens inscribiron o seu nome no trofeo dúas veces, na tempada 1924–25, e na tempada precedente, a 1923–24, por ser os campións de liga.
Posteriormente foi entregado ao campión dos play-offs da NHL nas tempadas 1925–26 e 1926–27 (xunto coa O'Brien Cup), antes de que o equipo pasara a enfrontarse ao campión da Western Hockey League (WHL) pola Stanley Cup ao final das dúas ligas. Dende a tempada 1927-28, o trofeo foi entregado ao campión da American Division da NHL, mentres que a O'Brien Cup foi entregada ao campión da Canadian Division, ata 1938, cando, logo de que a NHL voltara a unha soa división, o Wales Trophy converteuse no trofeo ao campión da liga regular.
Coa expansión da NHL en 1967, e a creación da West Division, o Wales Trophy pasou a ser entregado ao equipo que finalizaba na primeira posición da East Division, durante a liga regular. Cando a liga creou dúas conferencias en 1974, o trofeo mudou de novo o seu significado, sendo entregado ao equipo que finalizara co mellor rexistro da liga regular na Wales Conference, ata 1981. A NHL mudou o seu formato de play-offs para que os dous campións de conferencia nos play-offs se puideran enfrontar pola Stanley Cup. O Prince of Wales Trophy foi presentado aos campións da Wales Conference nos play-offs. No verán de 1993 a Wales Conference foi renomeada Conferencia Leste. O Prince of Wales Trophy ten sido entregado ao campión da Conferencia Leste nos play-offs dende a tempada 1993-94.
Existe unha superstición tradicional que permanece en moitos dos xogadores actuais da NHL pola que ningún xogador debe tocar ou erguer os trofeos Campbell (campión da Conferencia Oeste) ou o Prince of Wales (campión da Conferencia Leste) despois de ter gañado os play-offs de conferencia; eses xogadores senten que a Stanley Cup é o verdadeiro trofeo de campión e a causa diso debe ser o único o único trofeo que ergan. En lugar de tocar o trofeo de conferencia, o capitán do equipo gañador simplemente posa (habitualmente de forma solemne) co trofeo, e ás veces, todo o equipo posa con el. Con todo, houbo outros equipos que ignoraron a superstición e ergueron os trofeos de conferencia, e logo conseguiu gañar a Stanley Cup de todos xeitos.
Gravados entre 1923-1925 (antes da dazón)
Os Canadiens foron os campións de liga esas dúas tempadas.
Campión da Conferencia Leste nos play-offs (1993–presente)
miniatura|Os [[Boston Bruins, campións da Conferencia Leste, posan co Prince of Wales Trophy.]]
Freimut Börngen
Freimut Börngen, nado o 17 de outubro de 1930, e finado o 19 de xuño de 2021, foi un astrónomo alemán.
Traxectoria
Börngen estudou as galaxias cun telescopio Schmidt do Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg, Turinxia, Alemaña. Retirouse en 1995, aínda que continúa o seu traballo de astrónomo como afeccionado.
Froito do seu traballo descubriu un gran número de asteroides (519 ata xullo de 2006). A procura dos asteroides realizouna fóra do seu tempo de traballo, xa que na antiga República Democrática de Alemaña (RDA) non se consideraba un asunto de prestixio suficiente. Durante o tempo en que existiu o estado da RDA, os nomes que deu aos asteroides foron neutros, como lugares de Turinxia, pero tras a reunificación de Alemaña empregou outros referidos a feitos históricos ou relixiosos.
Froito do seu traballo, a Unión Astronómica Internacional puxo o seu nome a un asteroide: (3859) Börngen, descuberto por Edward Bowell. En 2006 foi homenaxeado no seu país ao outorgárselle a Bundesverdienstkreuz am Bande (Cruz ao Mérito) polo Presidente alemán Horst Köhler.
National Basketball League
A National Basketball League (NBL), foi unha liga profesional de baloncesto masculino creada en 1937 nos Estados Unidos. En 1949, fusionouse coa Basketball Association of America (BAA) para formar a National Basketball Association (NBA).
Historia
A NBL comezou con 30 equipos independentes en 1937. A liga comezou coma Midwest Basketball Conference en 1935, pero cambiou o seu nome en 1937 nun intento de atraer máis público. Foi creada por tres corporacións: General Electric, Firestone e Goodyear. A NBL durou doce anos antes de fusionarse coa Basketball Association of America en 1949, dando coma resultado a National Basketball Association.
A liga comezou de maneira informal. Cada equipo xogaba dez partidos, dos cales catro eran xogados fóra da casa. Os partidos podían consistir en catro cuartos de dez minutos ou en tres períodos de quince minutos. A elección a tiña o equipo que xogaba na casa. Algúns dos equipos eran independentes, mentres que outros estaban dirixidos por compañías que tamén lles daban traballo ós xogadores.
A historia da NBL divídese en tres etapas, que contribuíron significativamente ó crecemento do baloncesto profesional e da NBA. A primeira dinastía foi dos Oshkosh All-Stars. A segunda etapa viu o crecemento dos Fort Wayne Zollner Pistons, quen foron un equipo clave para a supervivencia da NBA nos seus primeiros anos. O período final céntrase ó redor da figura de George Mikan e na importancia dos homes altos no baloncesto.
Equipos
Nota: * denota un equipo que xoga actualmente na NBA.
Líderes de anotación
miniatura|right|[[George Mikan (#99) ten maior media de anotación (19.85) da historia da NBL.]]
Líderes da tempada e galardóns
Fonte
Santa Creu d'Olorda
250px|thumb|Vista da ermida A Santa Creu d'Olorda é unha ermida e tamén recibe este nome o enclave onde está construída, pertencente ao distrito de Sarrià-Sant Gervasi da cidade de Barcelona, aínda que está lixeiramente separado do resto do termo municipal.
A paraxe atópase en plena Serra de Collserola, rodeado dalgúns dos seus cumios como o Puig d'Olorda, o Turó Rodó e o Turó del Xai. No enclave tamén hai o Castelo de Olorda e a Pedrera dels Ocells.
Historia
A ermida atópase no terzo sur do enclave. Aínda que non hai suficiente información para aseguralo, os elementos prerrománicos da igrexa, centrados na ábsida, datan de finais do primeiro milenio. Esta tese corrobórana documentos conservados dos anos 1032 e 1066. Da ábsida orixinal (séculos VIII-IX) parte toda a evolución arquitectónica: o cruceiro elevado de estilo carolinxio (séculos IX-X), o campanario de espadana (século XIV e reformado a partir de 1619), a porta renacentista actual (século XVI), a reitoría e as diversas dependencias modificadas ao longo dos séculos. Todo iso queimouse en 1936 e posteriormente foi restaurado polo grupo excursionista Els Blaus de Sarrià.
A igrexa formaba parte do antigo municipio de Santa Creu d'Olorda. Ao desaparecer este en 1916, o seu territorio dividiuse entre os municipios de Molins de Rei, Sant Feliu de Llobregat e Sarrià. A ermida e o seu territorio circundante pasaron a Sarrià e posteriormente a Barcelona. Actualmente o territorio e o veciño de Peça de Can Mallol forman os dous enclaves que ten o concello de Barcelona.
En xaneiro de 2014 o Concello de Molins de Rei aprobou unha moción onde se reclamaba que Santa Creu d'Olorda formara parte do seu termo municipal. Esta moción argumentaba os vínculos históricos entre este territorio e o municipio. En maio dese ano iniciáronse os trámites oficiais para facelo efectivo.
Antonii Khrapovitskii
Antonii Khrapovitskii (en Антоний Храповицкий), nado como Aleksei Pavlovich Khrapovitskii (en Алексей Павлович Храповицкий) en Vatagino (distrito de Kresttsy, gobernación de Novgorod, Imperio Ruso) o 17 de marzo de 1863 e finado en Sremski Karlovci (Iugoslavia) o 10 de agosto de 1936, foi un bispo ortodoxo ruso, primeiro xerarca e fundador da Igrexa ortodoxa rusa fóra de Rusia.
Traxectoria
Naceu en Vatagino, preto de Velikii Novgorod en 1863. Foi consagrado bispo en 1897. Foi bispo de Zhytomyr-Volinia entre 1902 e 1914, e posteriormente de Khárkiv até 1918, cando foi elixido metropolita de Kíiv da Igrexa ortodoxa rusa. O 8 de decembro de 1918 foi arrestado por "actividades anti-ucraínas" e enviado ao mosteiro basiliano de Buchach. Foi liberado pola insistencia do metropolita de Lviv Andrei Sheptytskyi e enviado a Cracovia. En 1919 volveu a Kíiv xunto ao exército de Denikin, e marchou novamente coa súa derrota. Instalouse en Sremski Karlovci (Iugoslavia), dende onde dirixiu á Igrexa ortodoxa rusa fóra de Rusia até o seu pasamento o 10 de agosto de 1936.
Joan Herrera
Joan Herrera i Torres, nado en Barcelona o 29 de xaneiro de 1971, é un xurista e político catalán, actual secretario xeral de Iniciativa per Catalunya Verds e candidato ás eleccións catalás en 2010 e 2012 polo mesmo partido.
Traxectoria
É licenciado en Dereito pola Universidade de Barcelona, especializado en temas de dereito urbanístico e dereito do medio ambiente, cun posgrao na Universidade Pompeu Fabra. Colaborou nun despacho xurídico especializado no Medio ambiente e Territorio.
Participa en Iniciativa per Catalunya Verds desde 1991 cando empezou a militar no barrio do Besòs, no distrito de Sant Martí. Aquí empezou as súas responsabilidades sendo Coordinador do grupo de Mozos de Sant Martí para pasar despois a ser Coordinador da cidade de Barcelona. Foi Coordinador Nacional de Mozos con Iniciativa desde 1996 até 2000. Baixo a súa dirección a organización xuvenil definiuse como ecoloxista e socialista, definición que posteriormente tamén asumiría como propia a organización Iniciativa per Catalunya Verds (ICV). Foi candidato ás Eleccións Xerais 1996 en España así como nas municipais do 95 e nas autonómicas do 99.
Tamén empezou a participar no movemento estudantil, á AEP-ACE concretamente, así como no movemento por 0'7 e en contra da primeira guerra do Golfo. Levou diferentes campañas dentro de ICV en materias de cooperación, solidariedade e defensa. Foi o representante de ICV no Foro Social Mundial nas últimas edicións, participou no Foro Social de Barcelona e o Foro Social Europeo e impartiu cursos e clases sobre globalización política e movementos sociais. No último Foro Social Mundial participou en seminarios varios para falar das relacións entre movementos sociais e partidos políticos. Tamén coordinou a campaña do "Non á guerra" do partido do 2002 e 2003.
Na 6ª Asemblea Nacional, en novembro de 2000, foi designado portavoz da formación ecosocialista, e tamén responsable de Movementos Sociais, ata xaneiro de 2004.
En 2004 encabezou a lista de ICV-EUiA ao Congreso dos Deputados. Desde o inicio da VIII Lexislatura (marzo de 2004) é portavoz do grupo parlamentario de Esquerda Unida-Iniciativa per Catalunya no Congreso dos Deputados. Foi portavoz de IU-ICV nesta lexislatura nas comisións de Medio Ambiente, Enerxía, foi relatora, entre outros, da lei de Memoria Histórica. Volveu encabezar a candidatura de ICV-EUiA ás eleccións xerais de marzo de 2008 por Barcelona, obtendo o único escano da coalición.
Desde a novena asemblea de ICV, celebrada en Sabadell en novembro de 2008, é secretario xeral da formación. Foi número un da lista de ICV-EUiA por Barcelona nas eleccións catalás novembro de 2010 e candidato da coalición á presidencia da Generalitat de Cataluña, razón pola que abandonou en outubro de devandito ano o seu escano no Congreso dos Deputados. Obtivo un acta de deputado no parlamento catalán e, na actualidade, é o presidente do Grupo Parlamentario de Iniciativa per Catalunya Verds - Esquerra Unida i Alternativa no Parlamento de Cataluña.
Anders Celsius
Anders Celsius, nado en Ovanåker o 27 de novembro de 1701 e finado na mesma vila o 25 de abril de 1744, foi un físico e astrónomo sueco.
Traxectoria
Profesor de astronomía na Universidade de Uppsala (1730-1744). Supervisou a construción do Observatorio de Uppsala, do que foi nomeado director en 1740. En 1733 publicou unha colección de 316 observacións de auroras boreais. En 1736 participou nunha expedición a Laponia para medir un arco de meridiano terrestre, o cal confirmou a teoría de Isaac Newton de que a Terra achatábase nos polos. Nunha memoria que presentou á Academia de Ciencias Sueca propuxo a escala centígrada de temperaturas, coñecida posteriormente como escala Celsius.
Celsius é coñecido como o inventor da escala centesimal do termómetro. Aínda que este instrumento é un invento moi antigo, a historia da súa gradación é do máis caprichosa. Durante o século XVI era graduado como "frío" colocándoo nunha cova e "quente" expoñéndoo aos raios do sol estival ou sobre a pel quente dunha persoa. Máis tarde o francés Réaumur e o alemán Fahrenheit en 1714, graduárono baseándose na temperatura do xeo no seu punto de fusión e na do vapor da auga ao ferver, pero a escala alemá ía de 32 a 212 graos, mentres que a francesa facíao de 0 a 80 graos.
En 1742, Celsius propuxo substituír a escala do científico alemán por outra dun manexo máis sinxelo. Para iso creou a escala centesimal que ía de 0 a 100 graos e inventou o termómetro de mercurio. O punto correspondente á temperatura 100 °C coincidía co punto de conxelación da auga mentres que a temperatura a 0 °C equivalía á temperatura de ebulición da auga a nivel do mar. A escala, polo tanto, indicaba un descenso de temperatura cando a calor aumentaba, ao contrario de como é coñecida actualmente. O seu compatriota o científico Carl von Linné (coñecido como Linneo) invertería esta escala tres anos máis tarde.
Esta escala centígrada de temperaturas foi proposta nunha memoria que presentou á Academia de Ciencias Sueca. O termómetro de Celsius foi coñecido durante anos como "termómetro sueco" pola comunidade científica, e tan só se popularizou o nome de "termómetro Celsius" a partir do século XIX.
Pedrouzo, Román, Vilalba
Pedrouzo é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Jeffrey Herlings
Jeffrey Herlings, nado en Geldrop, Brabante do Norte, o 12 de setembro de 1994, é un piloto de motocrós neerlandés.
Foi catro veces campión do mundo de motocrós e está considerado un dos mellores pilotos da historia deste deporte.
Inicios
En 2002 converteuse en campión de motocrós xuvenil holandés. O seu gran salto chegou en 2008 cando se converteu sucesivamente en campión holandés, europeo e mundial na categoría de 85cc. En 2009, pasou á categoría MX2. Recibiu permiso da Asociación Neerlandesa de Automobilismo Deportivo (KNMV) ese ano para participar no Open Nederlands en categoría MX2 con catorce anos. Rematou terceiro na loita polo título. No Campionato Europeo finalizou segundo, detrás do francés Christophe Charlier.
Mundial de MX2
En 2010, debutou con 15 anos no Campionato Mundial de Motocrós en Sevlievo, Bulgaria, na categoría MX2. Unhas semanas despois converteuse no gañador máis novo dun Gran Premio, conseguindo a vitoria en Valkenswaard, durante o Gran Premio dos Países Baixos. Ese mesmo ano gañou o Gran Premio de Letonia. Non puido participar nos tres últimos Grandes Premios da tempada por mor dunha lesión e finalizou sexto a tempada. En 2011, Herlings gañou de novo en Valkenswaard, e tamén foi o mellor nos Grandes Premios do Brasil, Portugal, Limburgo (Bélxica) e Italia. Rematou segundo na clasificación final por detrás do alemán Ken Roczen.
En 2012, gañou nove Grandes Premios e conquistou o título de campión mundial en MX2 co equipo Red Bull KTM, converténdose no primeiro campión mundial holandés dende Pedro Tragter en 1993 (125cc).
En 2013, chegou ao Gran Premio da República Checa despois de gañar os 13 primeiros Grandes Premios do Mundial. Gañou tamén na República Checa e conseguiu o seu segundo campionato mundial a falta de tres Grandes Premios. Non participou nas seguintes dúas probas pero reapareceu na última, o Gran Premio do Benelux, para obter a 15ª vitoria da tempada.
Na tempada 2014, gañou todos os Grandes Premios nos que participou excepto o de México, pero unha lesión nun ombreiro e logo unha rotura de fémur fixéronlle perderse catro probas polo que só puido acabar segundo na clasificación final, por detrás de Jordi Tixier.
En 2015, cando lideraba o mundial e a falta de poucas probas para rematar, volveu sufrir outra lesión que o apartou das últimas carreiras e do título mundial.
O 28 de marzo de 2016, gañou o seu 50º Gran Premio, tras vencer no Gran Premio de Europa en Valkenswaard por sétima vez consecutiva e finalizou a tempada en primeira posición, conseguindo o seu terceiro título mundial en MX2, con máis de 100 puntos de vantaxe sobre o segundo, o suízo Jeremy Seewer.
Mundial de MXGP
En 2017, Herlings pasouse á categoría MXGP e conseguiu rematar segundo no campionato mundial tras unha lesión na man na pretemporada. En 2018, na súa segunda tempada na máxima categoría, fíxose co título mundial tras gañar dezasete dos dezanove Grandes Premios nos que participou. Gañou 33 das 38 mangas que correu, en catro delas quedou segundo e noutra terceiro. Non correu o GP da Lombardía debido a unha lesión.
Wadjda
Wadjda (en وجدة) é un filme saudita de 2012 escrito e dirixido por Haifa al-Mansur. Foi o primeiro filme rodado completamente en Arabia Saudita  e a primeira longametraxe xamais dirixida por unha muller saudita. Gañou numerosos premios en festivais internacionais de cinema. Foi escollido como candidato de Arabia Saudita para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios (sendo a primeira vez que o país se presenta ós Óscars), mais finalmente non foi nomeado. Foi nomeado ó BAFTA ó mellor filme en lingua non inglesa.
Lista de xogos de Dreamcast
Esta é unha lista de xogos da videoconsola Sega Dreamcast
Pía da auga bieita
miniatura|Pía da auga bieita.
Na relixión católica denomínase pía da auga bieita a unha pía de pedra ou outro material situado na entrada das igrexas que contén auga bieita para se persignaren os fieis.
A orixe das pías de auga bieita remóntase aos primeiros tempos da Igrexa Católica considerándose como tales polos arqueólogos certos vasos e depósitos de mármore ou de barro cocido que se achan nas catacumbas. Porén a forma e posición das pías, tal como se atopan agora na entrada das igrexas, comezou no século XII xeralizándose a finais do século XIV.
Adoita tratarse dun cunco embutido no muro a xeito de canzorro ou ménsula, moitas veces con forma de cuncha. As máis das veces é unha gran valva verdadeira, outras veces faise de pedra, mármore ou nácara.
Dinan
Dinan é unha cidade situada na rexión da Bretaña, no departamento de Côtes-d'Armor ó noroeste de Francia.
Monumentos
Dinan está clasificada como unha cidade de arte de historia (Villes et Pays d'Art et d'Histoire).
Lingua bretoa
Segundo os datos obtidos no ano 2007, o 4,5% dos mozos da cidade están inscritos na educación primaria bilingüe. .
Goodbye (canción de The Corrs)
"Goodbye" é un sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs sacado do seu álbum Borrowed Heaven. Foi lanzado ó mercado o 20 de novembro de 2006.
Roidíaz, Román, Vilalba
Roidíaz é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
O Penedo, Mezonzo, Vilasantar
O Penedo é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña un habitante (un home).
Murs-et-Gélignieux
Murs-et-Gélignieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión Auvernia-Ródano-Alpes.
José Solís Ruiz
José Solís Ruiz, nado en Cabra (Córdoba) o 27 de setembro de 1913 e finado en Madrid o 30 de maio de 1990, foi un político español.
Traxectoria
Fillo de Felipe Solís Villechenous -alcalde de Cabra durante a ditadura de Primo de Rivera— e Eduarda Ruiz Luna. Realizou estudos de dereito nas universidades de Deusto e Valladolid.
«Camisa vieja» de Falange, chegou a tomar parte na Guerra Civil en apoio do bando sublevado. Durante o conflito alcanzou o grao de alférez provisional. Ao rematar a guerra ingresou por oposición na Secretaría Técnica Sindical, onde ocupou a praza de secretario da sección sindical central do Sindicato Nacional del Metal. Formou parte do Corpo Xurídico Militar, no que ingresou mediante oposición. Como tal actuou como fiscal no xuízo celebrado en 1941 contra un grupo de anarquistas membros do maquis, aos que Solís acusou de sabotaxe e de querer restaurar a República; finalmente foron condenados a morte e executados. En 1944 incorporouse como secretario á Vicesecretaría xeral de Ordenación Social, organismo de Falange encargado das cuestións sindicais, entre outras. A pesar de que tecnicamente era un falanxista «camisa vieja», Solís fixo boa parte da súa carreira profesional como oficial xurídico do Exército e como burócrata da administración sindical, polo que tivo pouco contacto co movemento fascista orixinal.
Rol nos Sindicatos
En 1946 foi designado procurador das Cortes franquistas, posición que mantivo durante case toda a ditadura, ata decembro de 1975. Durante ese ano, 1946, desde o seu cargo na Vicesecretaría xeral de Ordenación Social organizou as primeiras eleccións sindicais e tamén o primeiro Congreso Nacional de Trabajadores.
thumb|left|Solís xunto a Franco, en 1950. En xullo de 1948 foi nomeado gobernador civil de Pontevedra, cesando en 1951 e pasando a ser gobernador civil de Guipúscoa.
Samuel Taylor Coleridge
miniatura|Coleridge.
Samuel Taylor Coleridge, nado en Devonshire o 21 de outubro de 1772 e finado en Highgate o 25 de xullo de 1834, foi un poeta, crítico e filósofo inglés. As súas obras máis coñecidas son Rime of the Ancient Mariner (Balada do vello mariñeiro) e Kubla Khan, así como a súa obra en prosa Biographia Literaria.
Manel Rodríguez-Castelló
Traxectoria
Comeza publicando poemas soltos en revistas locais e en 1979 publica o seu primeiro poemario, Ciutat del tràngol. En 1983 publica Esbós d'un cos, ao que seguen De foc i danses (1987) e L'acròbata dels ponts (1988).
A súa é unha poesía intimista, centrada no coñecemento das vivencias persoais e nun uso preciso da linguaxe. Colabora tamén en publicacións valencianas como EMT Levante e Ciutat d'Alcoi, que recolleu en libros como Els dies contats (2002)
R'lyeh
R'lyeh é unha cidade ficticia que aparece nos escritos de H. P. Lovecraft. R'lyeh é unha cidade submerxida localizada nas profundidades do Océano Pacífico, onde Cthulhu descansa.
Batalla de Montecubeiro
Historia e características
A zona setentrional de Galicia fora anexionada á monarquía ovetense polo rei Afonso I, que impuxo como bispo en Lugo a Odoario, un refuxiado cristián da antiga provincia romana de África. Nas décadas posteriores, particularmente durante os anos do goberno de Froila I, tanto en Galiza como noutras rexións periféricas desenvolvéronse certas tendencias secesionistas que aspiraban a liberarse do dominio político ástur.
Pero foi durante o reinado do rei Silo cando tivo lugar unha revolta que, tanto a Crónica Rotense como a Crónica Sebastianense, describen como xeneralizada. Para sufocala, as tropas asturianas avanzaron pola calzada romana que unía Oviedo e o centro de Asturias coas poboacións de Lugo e Iria Flavia, e interceptaron os rebeldes galegos á altura de Montecubeiro, Castroverde, onde os derrotaron.
Segundo o cóengo compostelán Antonio López Ferreiro, na parroquia de Montecubeiro existen dous castros, os de Maxide e Sarceda, que quizais puideron servir como refuxio ás tropas galegas fronte ó asedio asturiano.
Incomuniación
Na Galiza e Portugal altomedievais, a incomuniación era un pacto polo que un home libre transmitía a outro a propiedade de parte ou a totalidade das súas terras e recibía a cambio protección, defensa e beneficios. Nun principio tivo carácter limitado, mais acabou vinculando a perpetuidade.
Existiron institucións parecidas no reino asturleonés (comenda, defensione) e en Castela (behetría).
Leixaprén
O leixaprén (palabra medieval composta de leixa -deixa- e pren -colle-) é un recurso estilístico característico das cantigas de amigo galego-portuguesas (aínda que apareza tamén, moi esporadicamente, nas cantigas de amor). Consiste na repetición dos segundos versos dun par de estrofas como primeiros versos do par seguinte.
Un exemplo pódese ver nesta cantiga de Martín de Xinzo:
Juan Rodríguez
O nome Juan Rodríguez pode referirse a:
Fernando Navarro
Traxectoria
O 19 de xuño de 2015 o Deportivo da Coruña anunciou a súa fichaxe por dúas tempadas, con opción a outra terceira, logo de desvincularse do Sevilla FC. Debutou como branquiazul na primeira xornada da campaña 2015–16, con Víctor Sánchez del Amo como adestrador, nun empate en Riazor fronte a Real Sociedad. Esa tempada foi un habitual da defensa, xunto a Juanfran Moreno, Sidnei Rechel e Alejandro Arribas.
O 6 de setembro de 2018, anunciou nas súas redes sociais a súa retirada como xogador de fútbol profesional.
Manuel Vilariño
Manuel Vilariño Seco, coñecido como Manuel Vilariño, nado na Coruña o 22 de maio de 1952, é un fotógrafo galego.
Traxectoria
Manuel Vilariño comeza a expoñer en 1983 e nos anos oitenta e noventa realiza diversas mostras e participa en colectáneas tanto en Galiza como de nivel internacional. A súa consagración chégalle no 2002, coa exposición individual Fío e sombra, no Centro Galego de Arte Contemporánea. Posteriormente (2004) realizou a exposición Señal en el aire para o Museo Extremeño e Iberoamericano de Arte Contemporánea de Badaxoz.
En 2007, cando estaba a expoñer na Bienal de Venecia, foille concedido o Premio Nacional de Fotografía.
Características da obra
A obra fotográfica de Vilariño pode encadrarse dentro do experimentalismo, a medio camiño entre a composición pictórica e a fotografía. Os seus bodegóns móntanse a miúdo sobre pranchas metálicas, con superficies deliberadamente rugosas, e onde frecuentemente interveñen pequenos animais mortos (escaravellos, paxaros, lagartos etc.), e obxectos relixiosos.
Obra
A súa obra forma parte das coleccións permanentes do Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, do CGAC, do Fine Arts Museum de Houston, da Colección Coca-Cola, da Colección Afundación, do Museo de Arte Contemporánea Unión Fenosa da Coruña e de importantes coleccións institucionais, entre elas a da Xunta de Galicia.
HMAS Stalwart (AOR2)
O HMAS Stalwart (AOR2) é un buque militar de apoio loxístico da RAN (Royal Australian Navy) construído na ría de Ferrol por Navantia.
O HMAS Stalwart será o terceiro buque da RAN en utilizar ese nome, tras dous destrutores.
Globe Life Field
O Globe Life Field é un parque de béisbol en construción situado en Arlington, Texas, entre Dallas e Fort Worth. A súa inauguración está prevista para o 23 de marzo de 2020. Será o estadio local dos Texas Rangers da Major League Baseball (MLB) tras deixar o Globe Life Park, o cal usaron entre 2001 e 2019. A construción deste recinto comezou o 28 de setembro de 2017 tras aprobar os residentes en Arlington en novembro de 2016 aumentar os impostos e as taxas de hotel. O novo estadio é adxacente ao antigo.
O Priorato, Mezonzo, Vilasantar
O Priorato é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
Los Hermanos
Los Hermanos foi unha banda de rock do Brasil formada en Río de Xaneiro no ano de 1997. Todos os membros da banda eran naturais da cidade de Río de Xaneiro e entón estudantes da PUC-RJ.
Galaxia (1926)
Historia e características
Revista dedicada a publicación de novelas curtas, estaba dirixida por Cándido Fernández Mazas e Augusto María Casas. Editábase na imprenta de La Región. miniatura|Muiñada d'estrelas, ilustrada con debuxos de Xohan Rafael, pseudónimo de [[Cándido Fernández Mazas|C. Fernández Mazas.]]
Publicacións
No seu primeiro número, publicado en xullo de 1926, incluía a novela O purgatorio de don Ramiro, de Ramón Otero Pedrayo.
No segundo número, publicado en agosto de 1926, apareceu Muiñada d'estrelas de Augusto María Casas, ilustrada con debuxos de Xohan Rafael, pseudónimo de C. Fernández Mazas.
Anunciou para números sucesivos obras de Eugenio Montes, Amado Carballo, Vicente Risco e Florentino Cuevillas, pero non chegaron a ver a luz.
Citocromo b5
Os citocromos b5 son hemoproteínas transportadoras de electróns moi ubicuas, que se encontran en animais, plantas, fungos e bacterias fotosintéticas púrpuras. As variantes microsómicas e mitocondriais están unidas a membrana, mentres que as de bacterias, eritrocitos e outros tecidos son hidrosolubles. A familia das proteínas similares ao citocromo b5 comprende (ademais dos propios citocromos b5) dominios de hemoproteínas asociados covalentemente con outros dominios redox no flavocitocromo citocromo b2 ( L -lactato deshidroxenase, sulfito oxidase , nitrato redutases de plantas e fungos , e as proteínas de fusión de plantas e fungos citocromo b5/acil lípido desaturase.
Estrutura
Coñécense as estruturas tridimensionais de varios citocromos b5 e do flavocitocromo b2 de lévedos. O pregamento pertence ao tipo α+β, con dous núcleos hidrofóbicos en cada lado da folla β. O núcleo hidrofóbico máis grande constitúe o peto para a unión do hemo, pechado en cada lado por un par de hélices conectadas por un xiro. O núcleo hidrofóbico máis pequeno pode ter só un papel estrutural e está formado por segmentos N-terminais e C-terminais próximos espacialmente. Dous residuos de histidina proporcionan o quinto e o sexto ligandos do hemo, e o bordo propionato do grupo hemo sitúase na abertura da fenda onde está o hemo. Hai dous isómeros do citocromo b5, denominados formas A (maior) e B (menor), que difiren por unha rotación de 180° do hemo arredor dun eixe definido polos carbonos α- e γ-meso.
Mario Beccaria
Traxectoria
Foi un amante da música en xeral: de feito, nos anos 50 formou parte da xunta directiva da organización benéfica Amundis, que tiña a tarefa de poñer en valor os cantantes e músicos locais.
Foi alcalde da súa cidade natal en 1960-1964. Foi elixido deputado na V Lexislatura (1964-1972) e na VI Lexislatura (1972-1976) e vicepresidente da Comisión de traballo público.
Dedicóuselle unha estrada en Sant'Angelo Lodigiano.
Scales (filme)
Scales é un filme saudita de 2019 dirixido por Shahad Ameen. Foi escollido como candidato de Arabia Saudita para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O Priorato
Co topónimo O Priorato podemos referirnos a:
Nantua
Nantua é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.