cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hidroxenofiláceas
Hydrogenophilus thermoluteolus é un quimiolitoautótrofo facultativo que previamente se atopara só en fontes termais, pero que en 2004 foi illada tamén en mostras de cilindros de xeo extraídas de profundidades de ~3 km baixo a capa de xeo que cobre o Lago Vostok na Antártida. A presenza destas bacterias termófilas no xeo suxire que probablemente existe un sistema xeotermal baixo as augas frías do Lago Vostok.
Especies obsoletas de Thiobacillus
Dentro da familia das hidroxenofiláceas, os maiores cambios taxonómicos tiveron lugar no xénero Thiobacillus, no cal varias especies foron pasadas a outros xéneros. O antigo xénero Thiobacillus foi redefinido de modo que agora só inclúe as especies consideradas betaproteobacterias. Outros antigos membros deste xénero foron transferidos ás gammaproteobacterias e están agora noutros xéneros:
Liga ACB 2009-10
A Liga ACB 2009-10 é a edición número vinte e sete da máxima categoría do baloncesto español. Iniciouse o 10 de outubro de 2009 e finalizou a fase regular coa disputa da 34ª xornada os días 15 e 16 de maio. O play-off polo título, que volve celebrarse ao mellor de cinco partidos, iniciouse o 20 e 21 de maio cos emparellamentos de cuartos de final, finalizando do 10 ao 19 de xuño en función do número de partidos necesarios na final.
Clasificación Liga regular
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; P = Partidos perdidos; PF = Puntos a favor; PC = Puntos en contra
Aracne
miniatura|dereita|Aracne, por [[Gustave Doré (ilustración para o Purgatorio de Dante).]]
Mito
Aracne era unha moza, filla de Idmón. Vivía no Colofon e alí era unha famosa traballadora dos labores de bordado de tal xeito que recibía encargos de todas as partes do mundo e moitas visitas que contemplaban cheas de pracer as súas primorosas obras. Ao mirala tecer, nos seus movementos notábase que fora ensinada por Palas, malia que ela o negaba. A deusa, ofendida, desafiouna a un reto no que as dúas tiñan que tecer e logo comparar as obras para ver cal era a mellor.
Palas disfrazada de vella, foi onda Aracne e díxolle que rectificase, e que así Palas perdonaríaa. Aracne díxolle enfadada que se tiña fillas que lle dese os consellos a elas, que ela non ía rectificar, e que se de verdade quería que rectificase porque non llo pedía a Palas. Entón Palas apartou a figura da vella e mostrouse. Cada unha colocouse nun lugar e comezaron a tecer. Terminado o traballo puido observarse como a creación da deusa era bastante perfecta pero tamén a de Aracne era dunha beleza sen par. Esta representara diversos episodios da mitoloxía e era especialmente fermosa a representación de Zeus e a choiva de ouro que a acompañaba. Palas, que representara o esplendor dos deuses do Olimpo, non puido encontrar imperfección algunha na obra e chea de envexa destruíuna por completo. Posteriormente, segundo algunhas fontes, Aracne quedou presa nos séculos e estivo a piques de morrer estrangulada. Segundo outra lenda, foi a propia Aracne a que intentou suicidarse chea de dor pola destrución da súa magnífica peza, pero Palas non o permitiu para convertela en araña condenándoa a tecer o resto da súa vida.
Influencias na arte
miniatura|400px|dereita|[[Las hilanderas de Diego Velázquez que representa ao fondo o mito de Aracne.]] O mito de Aracne inspirou a Diego Velázquez para facer o seu cadro Las Hilanderas.
Seitsemän laulua tundralta
Seitsemän laulua tundralta é un filme finlandés de 2000 dirixido por Anastasia Lapsui e Markku Lehmuskallio, sendo o primeiro filme narrativo en linguas nenets. Conta a historia do pobo nenets, indíxena da tundra rusa, durante o goberno comunista. O filme gañou o Gran Premio no Festival Internacional de Cinema Feminino de Créteil en 2000. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Mendoia, A Pobra de Trives
Nosa Señora Concepción de Mendoia é unha parroquia do concello da Pobra de Trives na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 79 habitantes (41 homes e 38 mulleres), un menos ca en 2006.
Independentismo
miniatura|dereita|[[Thomas Jefferson, principal redactor da Declaración de independencia dos Estados Unidos de América, foi un das figuras máis importantes do independentismo norteamericano.]] Na política, o independentismo é a opción política que defende a liberación dun pobo ou nación mediante a creación dun estado propio que salvagarde a súa identidade, cultura, sociedade e intereses económicos.
A ONU recoñece o dereito a independizarse a partir do principio de autodeterminación. Segundo algunhas interpretacións da Carta das Nacións Unidas, só os pobos internacionalmente considerados como colonizados poden acollerse a tal dereito, aínda que a propia carta recoñece o carácter universal dese dereito. No século XX numerosas nacións europeas lograron a independencia sen se atoparen nesta situación, como é o caso de Noruega, as repúblicas bálticas de Estonia, Letonia e Lituania ou Irlanda, entre outras.
Na historia contemporánea, o independentismo amósase como a causa maioritaria de formación de estados novos, motivando que no século XX e xa no século XXI o número de estados soberanos non cesase de medrar.
O dereito de independencia
miniatura|dereita|340px|Asemblea constituínte do Estado de Noruega en Eidsvoll, 1814.
Algunhas teorías defenden o independentismo como un dereito xeral de secesión, por calquera motivo ("Teoría da libre decisión"), mentres que outros salientan que a independencia debe ser considerada só para corrixir inxustizas graves (coñecida como "Teoría da causa xustificada"). Algunhas teorías conxugan, no entanto, ámbalas dúas ideas, a da libre decisión coa causa xustificada. A listaxe de xustificacións que apoian a creación dun novo estado foron descritas por Allen Buchanan, Robert McGee, Birch Anthony, Walter Williams , Jane Jacobs , Frances Kendall e Leon Louw, Leopold Kohr, Kirkpatrick Sale, e varios autores de Secesión David Gordon "," Estado e Liberdade ", inclúe:
Xustificacións dentro da teoría política liberal
miniatura|280px|esquerda|[[Mahatma Gandhi|Gandhi, canda os seus seguidores, durante a marcha do sal, un dos símbolos do independentismo indio.]]
Aleksandar Pavkovic, profesor adxunto do Departamento de Política e Estudos Internacionais da Universidade de Macquarie, en Australia e autor de varios libros sobre a independencia, describe cinco causas que xustifican o dereito xeral de independencia dentro da teoría política liberal:
Argumentos e características do independentismo
Pódense distinguir distintos tipos de argumentos utilizados para xustificar o independentismo, así como distintos métodos empregados para lograr os seus obxectivos.
O idioma
miniatura|270px|Manifestación catalanista a favor do Plataforma pel dret de decidir ([[18 de febreiro de 2006).]] No que se refire aos argumentos, o idioma da nación adoita ser un elemento clave en moitos casos, posto que se trata dunha característica propia e diferenciadora do Estado do cal se quere independizar. Este é o caso do independentismo, por exemplo, portorriqueño, catalán, vasco, galego, corso, siciliano, sardo, bretón, flamengo, kurdo e en menor medida no caso irlandés, onde o idioma ten unha menor implantación na sociedade e non se cita xeralmente como elemento importante para a xustificación da independencia.
En opinión de determinados independentistas, o idioma constitúe unha proba das diferenzas (sexan estas históricas, culturais ou doutra índole) que existen entre a nación que desexa independizarse e o Estado no cal se circunscribe e co cal non comparte idioma.
Ademais, para algúns independentismos, o desenvolvemento e mantemento dun idioma require a independencia da nación, sen a cal o devandito idioma estaría destinado a desaparecer a longo prazo.
Os aspectos económicos
Na maioría dos casos, o independentismo adoita ter un importante compoñente económico. A independencia xustifícase considerando que a administración económica será máis favorable á nación cando esta sexa independente.
Este é o caso irlandés, onde os atentados e a actividade armada eran xustificadas pola discriminación económica que sufrían os católicos en relación aos protestantes. Malia que esta discriminación existía, outros autores consideran que foi esaxerada.
Noutros casos arguméntase que, consonte unha interpretación do principio de subsidiariedade, unha estrutura social de orde superior (neste caso o Estado do que se quere independizar) non debe interferir na vida interna dun grupo social de orde inferior (neste caso, o territorio a independizarse), privándoo da súa autonomía e, en consecuencia, do pleno exercicio das súas competencias. Argumentan certos independentistas que a organización do Estado debe realizarse por aqueles administradores que se atopen menos distanciados dos cidadáns administrados, xustificando isto a independencia.
Loita armada e loita pacífica
En ocasións, certas faccións do independentismo relaciónanse e ata apoian a organizacións que pretenden obter a independencia mediante accións violentas que ás veces se xeneralizan como constitutivas do independentista (pero non se pode xeneralizar aseverando que todos estes movementos utilizan a violencia ou a forza para adiantaren os seus obxectivos). Poden consistir en violencia contra os bens do Estado ou contra os seus cidadáns, como no caso da maioría dos atentados de Terra Lliure ou a violencia na rúa e poden chegar ata a atentaren contra a vida das persoas (sexan estas civís, militares ou outras), por exemplo no caso de ETA, o IRA, o FLNC corso ou o Sáhara Occidental (aínda que a fronte Polisaria mantén unha tregua prolongada).
Estas organizacións adoitan xustificar as súas accións mediante o rexeitamento da autoridade do Estado do cal queren independizarse ou como resposta ao que elas consideran a opresión (política, militar etc.) do pobo ao que consideran defender.
En calquera caso, o independentismo adoita rexeitar maioritariamente o uso da violencia para a consecución dos seus obxectivos, como é o caso actual do independentismo en Québec, en Cataluña con ERC, o Tíbet ou en Irlanda, como ben mostra o feito de que o Sinn Féin se converteu na forza católica máis votada en Irlanda do Norte tralo abandono das armas por parte do IRA.
A Declaración de Independencia
esquerda|miniatura|200px|Declaración de Independencia dos [[Estados Unidos de América respecto o Reino Unido, 4 de xuño de 1776.]]
Adoita ser a afirmación da independencia dun pobo ou nación, respecto ao estado do que se independiza, e polo tanto a culminación teórica do sometemento político dun estado sobre ata o que era parte do seu territorio. Con todo, non todas as declaracións de independencia acadaron o éxito e algunhas non chegaron a ser nunca efectivas. 190px|miniatura|dereita|Celebracións en [[Viena pola proclamación da independencia de Kosovo, 2008.]] En escasas ocasións, estas declaracións contan co consentimento legal ou oficial do Estado ou Imperio inicial, polo que na maior parte das veces son chamadas declaracións unilaterais de independencia (DUI), principalmente polo Estado que perde ese territorio e por aqueles que cuestionan a validez da declaración.
Recoñecemento internacional
Isto propicia que na actualidade non todos os estados conten co recoñecemento oficial pleno de toda a comunidade internacional. Véxase o caso da República de Kosovo, que desde o 17 de febreiro de 2008 se declarou independente de Serbia co apoio dos Estados Unidos e da Unión Europea, porén a propia Serbia, Rusia (tradicional aliado de Serbia) e estados como España con importantes movementos independentistas no seu seo, non aceptan o que consideran como unha declaración unilateral de independencia, negándose a recoñecer a soberanía nacional do pobo kosovar. Neste caso, como noutros (véxase Palestina ou o Sáhara Occidental), a comunidade internacional está dividida entre os países que recoñeceron oficialmente a independencia de Kosovo, os que se negan a recoñecela e os que declararon a súa neutralidade e as súas esperanzas para a evolución positiva nos eventos.
Guerra e terrorismo de estado
A actuación dos Estados en relación ao independentismo tamén foi variada. Existen Estados como China que atacaron violentamente calquera tipo de independentismo (non violento) no Tíbet.
É tamén o caso de Irlanda do Norte, onde as actuacións violentas e en ocasións indiscriminadas da policía do Ulster e o Exército británico nos anos 70 e 80, respectivamente, impulsaron en gran medida o apoio e crecemento do IRA. Acusouse así mesmo á policía norteirlandesa de axudar aos paramilitares protestantes na súa loita contra o IRA durante a década dos 90. Foi igualmente o caso de España nos anos 80 coa formación dos GAL, grupo armado que tiña como principal obxectivo eliminar a membros da ETA no sur de Francia, trasladando así o conflito co fin de involucrar ao Estado francés na loita contra ETA.
En cambio, existen Estados que utilizan a lei para impedir o apoio político ou dos medios aos partidos políticos ou organizacións que apoian o uso da violencia con fins independentistas. Este é o caso de España na actualidade, posto que a través da Lei de Partidos creouse a base legal que permitiu a ilegalización de partidos políticos e organizacións polo seu apoio ao terrorismo e ás organizacións terroristas, ou por sospeitas do mesmo. É tamén o caso do Reino Unido onde Margaret Thatcher prohibiu en 1988 que se puidese escoitar a voz dos dirixentes do Sinn Féin cando fosen entrevistados na televisión británica (aínda que esta fórmula non produciu efecto ningún, posto que os medios británicos axiña introduciron as voces doutros xornalistas que repetían as palabras dos dirixentes irlandeses sen incorreren por iso en ningún delito).
Un caso particular é o do Canadá, única democracia, que autorizou á rexión do Quebec a realizar dous referendos sobre a súa independencia (1980 e 1995), o 7 de decembro de 2000 aprobouse a lei de Claridade que limitaba o dereito do Quebec a celebrar referendos.
Século XIX
Máis dun centenar de países naceron no século XIX a través de procesos de independencia e secesión.
Algúns dos estados que adquiriron a súa independencia no século XIX:
Século XX
Máis dun centenar de países naceron no século XX a través de procesos de independencia e secesión.
Algúns dos estados que adquiriron a súa independencia no século XX:
Século XXI
Algúns dos estados que adquiriron a súa independencia no século XXI:
Movementos independentistas en Europa
dereita|250px|miniatura|O primeiro ministro escocés [[Alex Salmond e a viceprimeira ministra durante o anuncio do plan de referendo para Escocia, en 2007.]]
Movementos independentistas en Norte América
miniatura|dereita|250px|Multitudinaria celabración da Festa National do [[Quebec o 24 de xuño de 2006 no parque Maisonneuve en Montreal.]]
Movementos independentistas en Asia
miniatura|dereita|200px|O décimo cuarto [[Dalai Lama, é o líder espiritual do budismo no mundo e símbolo da resistencia tibetana na China. Tenzin Gyatso, 2007.]]
Compianto sul Cristo morto (Giotto)
Compianto sul Cristo morto (en galego, Lamentación por Cristo morto) é un fresco (200 x 185 cm) de Giotto, datado arredor de 1303-1305 e forma parte do conxunto de imaxes da Capella della Arena, coñecida como a Capela dos Scrovegni en Padua. Inclúese nas Historias da Paixón de Xesús no rexistro central inferior, na parede esquerda mirando cara ao altar.
Descrición
A escena representa o momento en que, tras ser baixado da cruz, María dálle o derradeiro adeus ao seu fillo. Cristo aparece deitado cas no primeiro plano, circundado polas Tres Marías (María Salomé, María de Cleofás e María Magdalena) e por san Xoán (o evanxelista, un dos apóstolos preferidos de Cristo). Na esquerda, aparece un grupo de mulleres chorando e na parte superior un coro de anxos desesperados. Na dereita, tradicionalmente, se indica a presenza de Xosé de Arimatea e Nicodemo.
Xesús está deitado á esquerda, preto da súa nai que, con emoción, achega a súa cara á do fillo.
Á esquerda aparece un grupo doutras mulleres con bágoas, con posturas estudadas e dramáticas. Na parte superior, os anxos presentas posturas nas que se transmiten a desesperación, con gran variedade de poses, participando nunha especie de drama cósmico que tamén afecta á natureza: a árbore da parte superior dereita está seca, pero do mesmo xeito que a natureza parece morrer. o inverno e a primavera resucitarán, Cristo parece morto e despois de tres días resucitará.
Estilo
A escena, a máis dramática de todo o ciclo pintado na capela e unha das máis famosas, presenta un marcado coñecemento das regras da pintura e da composición.
Predominan as cores pastel, extremadamente refinadas, que aparecen nas roupaxes con tons diferentes a partir da diferente incidencia luminosa que, mesmo, chega a mudar as súas cores.
As figuras de Giotto, amosan un intenso dramatismo e transmiten o sentimento e a dor conseguido mediante os xestos, como no caso de san Xoán que abre e estirando esaxeradamente os brazos pretendendo amosar dor pola morte de Cristo. A escena, quizais deriva da presente no Sarcófago di Meleagro que se atopaba en Padua. Outras figuras presentan unha expresión máis contida como María Magdalena collendo os pés de Cristo, ou a Virxe María, que achega a cara á do seu fillo. Dúas figuras descoñecidas, de costas ao espectador, sosteñen a cabeza e a man de Cristo.
A paisaxe árida representada, semella participar da tristura dos personaxes, cunha montaña rochosa pelada, cunha composición en diagonal, e que ten unha única árbore seca no alto.
Libre da rixidez bizantina, a escena foi tomada como modelo por xeracións enteiras de artistas posteriores. Anteriormente, xa Giotto, de mozo, pintara unha Deposición na Basílica Superior de Asís.
Valoración
A obra é unha das incluídas por Michel Butor no seu museo imaxinario.
Museo Numismático do Banco Central de Chile
O Museo Numismático do Banco Central de Chile é un museo situado en Santiago de Chile e dedicado a amosar a historia das moedas e dos billetes chilenos e, con carácter xeral, doutros países.
O museo ten a súa sede no edificio do Banco Central de Chile. O seu director é José Luis Ayala Saldivia. ​
O Museo Numismático do Banco Central de Chile inaugurouse o 18 de maio de 2012. ​
O seu obxectivo principal é a posta ao dispor do público dunha mostra do patrimonio numismático do Banco Central de Chile, como base para unha visión cronolóxica e iconográfica da historia económica e política do país.
O edificio
esquerda|miniatura|188x188px| Edificio do Banco Central de Chile, sede do Museo Numismático. O edificio que alberga tanto o Banco Central de Chile como o Museo Numismático foi inaugurado en 1928, tres anos despois da fundación do propio banco.
O edificio fai esquina entre as rúas Morandé e Agustinas, no barrio Cívico de Santiago. O deseño orixinal é do arquitecto Alberto Cruz Montt, aínda que na década de 1940 o edificio sufriu unha importante ampliación a cargo do arquitecto Josué Smith, respectando no posible o deseño orixinal.
A colección
miniatura|177x177px| Exposición de moedas da época colonial. A exposición divídese en dúas salas, cunha superficie en total de 180 m²:
miniatura|180x180px| Lingotes de ouro expostos no museo. Dentro da súa exposición atópanse 10 lingotes de ouro de 13 quilogramos cada un. Tamén se presentan aproximadamente 1.500 pezas, entre billetes e moedas: arredor de 300 moedas de ouro, prata e outros metais emitidas a partir de 1749, así como 150 billetes emitidos en Chile e máis dun milleiro de máis de 160 países do mundo.
Dinadan
Sir Dinadan é un dos Cabaleiros da Táboa Redonda que aparece nas lendas artúricas e na Materia de Bretaña.
Era fillo de Sir Brunor, o bo cabaleiro sen medo, e irmán de Breunor (La Cote Mal Taillée) e Sir Daniel. Grande amigo de Tristán, Dinadan era coñecido pola súa xovialidade. Tende a evitar o enfrontamento e a loita, aínda que é descrito como un valente guerreiro.
ARO
ARO (Auto Romania) é un fabricante de vehículos todo terreo, localizado preto da cidade de Campulung Muscel, Romanía. Comezou a súa produción en 1957 e leva fabricados 360.000 vehículos, deles 2/3 expórtados a 110 países (antes de 1989 exportaba o 90% da súa produción).
Modelos
miniatura|Rumänische Briefmarke von 1975 mit ARO 240
Sharon Hays
Sharon Hays, nada en 1956, é unha socióloga estadounidense.
Traxectoria
Reflexionou sobre a maternidade, elaborou o concepto de maternidade intensiva.
Days of the New
Days of the New foi unha banda estadounidense de rock alternativo procedente de Charlestown, Indiana, formada no ano 1995. O grupo estaba composto polo guitarrista e vocalista Travis Meeks e unha gran variedade de músicos de apoio entre os que estivo a futura estrela do pop Nicole Scherzinger. Son coñecidos principalmente polos seus éxitos "Touch, Peel and Stand", "The Down Town", "Shelf in the Room", e "Enemy".
Isabel Allende Karam
Isabel Allende Karam é unha diplomática e tradutora cubana, reitora do Instituto Superior de Relacións Internacionais de Cuba.
Estudou en Chequia, traballou no Centro Cultural de Cuba en Praga e na Embaixada de Cuba en Checoeslovaquia.
Tronco (árbore)
miniatura|dereita|Exemplo de troco vello dun [[carballo común|carballo na Carballeira de Santa Susana, Santiago de Compostela.]]
Circuíto Internacional de Bahrain
O Circuíto Internacional de Bahrain (en árabe حلبة البحرين الدولية baraahin al-intarnals wadjaviyaa), máis coñecido como Circuíto de Sakhir, é un autódromo localizado na cidade de Manama, Bahrain, sede do Gran Premio de Bahrein e do Gran Premio de Sakhir de Fórmula 1.
Tronco (árbore)
O tronco ou toro é o talo principal das árbores e arbustos. Nas plantas, un tronco é un tipo de caule leñosa, resistente, cilíndrica ou cónica e tamén máis longa na base ca na cima, con ramificacións que se forman a partir de certa altura.
Xusto debaixo da superficie do tronco (casca), a saiba da árbore, transporta os nutrientes minerais procedentes da terra. A árbore protexe esas canles mediante a casca; así e todo, plantas parasitas, insectos e fungos.
Circuíto Internacional de Bahrain
Historia
Os organizadores do Gran Premio temeron non chegar a terminar a tempo as construcións necesarias para a realización do evento de, e solicitaron ao mandamáis da F1 Bernie Ecclestone a postergación para o. Ecclestone negouse, e a carreira disputouse a pesar de que o autódromo non estaba terminado na súa totalidade.
Tronco (árbore)
O tronco da maior parte das árbores adultas chega a aumentar uns 2,5 cm por ano (o das sequoias xigantes, 8 cm), e medra cara a fóra, de xeito que se cortamos un tronco é posíbel ver os aneis concéntricos que o conforman. Contando eses aneis, sábese a idade que tiña a árbore.
Chámase toco á parte do tronco ou do talo que queda pegado á raíz, despois de cortar unha planta ou unha árbore.
Circuíto Internacional de Bahrain
Historia
O Gran Premio de Sakhir de 2020 dispouse cunha configuración da pista chamada Circuíto exterior, nunca usada ata ese momento pola Fórmula 1, caracterizada por 11 curvas e unha lonxitude de 3.543 metros. A última vez que a categoría usou unha configuración diferente ocorreu en, con motivo da primeira proba da tempada, o Gran Premio de Bahrain de 2010, cando se utilizou outra configuración de pista, chamada Circuíto Endurance, caracterizado por 24 curvas e unha lonxitude de 6 299 metros, a máis longa de todas as configuracións utilizables do circuíto de Sakhir. Na historia da Fórmula 1 convértese no primeiro circuíto en organizar o Gran Premio válido para o campionato mundial en tres trazados diferentes.
Construción e deseño
Un dos eventuais problemas que se temían para as carreiras, tiña que ver con que o circuíto está localizado no medio do deserto, co cal os ventos poderían arrastrar area cara ao trazado e alterar así o funcionamento das máquinas. De todos os xeitos, os organizadores do Gran Premio logran manter a area fóra da pista, mediante a utilización dun adhesivo que se rocía nas areas que rodean o trazado. A superficie da pista é do tipo de árido grauvaca, enviado a Bahrain desde a canteira de Bayston Hill en Shropshire, Inglaterra. O material da superficie é alabado polos directores de circuítos e pilotos de Fórmula 1 polo alto nivel de grip que ofrece. O mesmo material de árido utilízase no Circuíto de Yas Marina para a Gran Premio de Abu Dabi.
Outras instalacións
Hai catro circuítos distintos sobre a pista principal.
Existen tamén no autódromo unha recta para picadas e unha pista oval.
Estadísticas da carreira do Gran Premio de Bahrain
1Trazado longo
Récords Piloto: Lewis Hamilton/Sebastian Vettel (4 veces) • País: Alemaña (6) • Construtor: Ferrari (6) • Motor: Mercedes/Ferrari (6 veces) • Pneus.: Pirelli (9) • Máis Podios: Lewis Hamilton (9) • Máis podios sen gañar: Kimi Räikkönen (8) • Poles: Lewis Hamilton/Sebastian Vettel (3 veces) • Voltas rápidas: Nico Rosberg (3)
Isabel Allende Karam
Foi tradutora de Fidel Castro durante a súa viaxe a Chequia. A súa carreira continuou como directora do departamento de países socialistas centroeuropeos no MINREX, Ministerio de relacións exteriores de Cuba. Tamén traballou como Viceministra de relacións exteriores de Cuba e embaixadora de Cuba en España (1999) e Rusia. O seu esposo é un escritor cubano.
Cecebre, Cambre
San Salvador de Cecebre é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2016 tiña 1.314 habitantes (648 homes e 666 mulleres), 29 menos ca en 2015. Ten 16 lugares.
Evolución da poboación
Segundo o INE:
Xeografía
En Cecebre está situado o encoro formado pola confluencia dos ríos Mero e Barcés, que abastece de auga ao concello da Coruña. O encoro de Cecebre é un espazo natural protexido, de grande valor científico e ecolóxico, residencia de múltiples aves acuáticas.
Aquí atópase a fraga de Cecebre, lugar no que se desenvolve a obra El Bosque animado do escritor Wenceslao Fernández Flórez. Na parroquia sitúase a Vila Florentina, lugar onde viviu o escritor e na que se instalou a súa Casa Museo.
Topónimo
Cecebre é un topónimo prerromano céltico, anterior ao século III, que indica un castro, ou "-bre", posiblemente bordeado dun foresta ou fraga, ou "cece-".
Ignacio Fernández Toxo
Ignacio Fernández Toxo, nado en Ferrol o 25 de novembro de 1952, é o Secretario xeral do sindicato Comisións Obreiras (CCOO) desde 2008 e o Presidente da Confederación Europea de Sindicatos (CES) desde 2011.
Biografía
Durante a súa mocidade foi militante da Liga Comunista Revolucionaria e posteriormente do Partido Comunista de España.
A súa actividade sindical comeza en Bazán durante a súa etapa como aprendiz. Con 19 anos participa na organización da folga xeral de Ferrol do 10 de marzo de 1972. Durante as manifestacións a Policía Armada acurralou a algúns folguistas, entre os que se atopaba o mozo aprendiz Toxo, e comezou a disparar indiscriminadamente, ferindo a máis de 40 persoas e matando a dous traballadores de Bazán, membros de CCOO, Amador Rei e Daniel Niebla. A vida sindical de Toxo, que acode regularmente á ofrenda floral anual fronte ao monumento en Ferrol aos asasinados o 10 de marzo, foi marcada profundamente por esta experiencia de mocidade, como se desprende das súas sucesivas declaracións sobre os feitos.
Como consecuencia da folga do 10 de marzo Toxo será despedido e condenado a 5 anos de prisión. Toxo foxe do penal da Coruña e pasa a vivir na clandestinidade até a aprobación da Lei de Amnistía de outubro de 1977, non obstante o cal se presentará ás eleccións xerais de España de 1977, como cabeza de lista do Fronte pola Unidade dos Traballadores para a provincia da Coruña. Por aplicación da lei de amnistía Toxo recuperará o seu emprego en Bazán, onde chegará a ser elixido presidente do Comité Intercentros da empresa.
En novembro de 1987 é elixido Secretario Xeral da Federación do Metal de CCOO en substitución de Juan Ignacio Marín, cargo que ocupou até novembro de 1995, cando se fusionan as federacións do Metal e de Minería do sindicato. Tras a fusión, Toxo é elixido Secretario Xeral da organización resultante, a Federación Minerometalúrgica de CCOO, cargo que ostentará ata que en 2004 é substituído por Felipe López Alonso. Nesta etapa é de destacar a súa defensa da posición sindical ante a reconversión industrial e, moi especialmente, a súa participación na organización da Marcha de Hierro.
Desde 2004 a 2008 desempeñou o cargo de Secretario de Acción Sindical e Políticas Sectoriais da Confederación Sindical de CCOO, e é membro do Consello Confederal e da Comisión Executiva Confederal do sindicato.
O 19 de decembro de 2008 foi elixido Secretario Xeral de CCOO no 9º Congreso Confederal, substituíndo a José María Fidalgo. Durante o seu mandato CCOO situouse fronte á política de recortes iniciada en maio de 2010 polo Presidente José Luis Rodríguez Zapatero, e continuada polo seu sucesor Mariano Rajoy, promovendo dúas Folgas Xerais a nivel estatal e diversas folgas e mobilizacións a niveis local e sectorial. É de destacar, como innovación na estratexia sindical, a interposición de Iniciativas Lexislativas Populares ante o Congreso dos Deputados en temas como lexislación laboral, dereito á vivenda e fiscalidade.
O 18 de maio de 2011 foi elixido Presidente da Confederación Europea de Sindicatos en substitución de Wanja Lundby-Wedin, membro do sindicato LO de Suecia. Como presidente da CES defendeu ante as institucións da Unión Europea (UE) unha maior integración política dos países membros, a ampliación das funcións do BCE, a integración dos réximes fiscais dos países da UE e a converxencia das lexislacións laborais dos países membros.
Narciso Correal
Narciso Correal Freire de Andrade, nado na Coruña o 20 de novembro de 1876 e finado na mesma cidade o 20 de xullo de 1951, foi un avogado e escritor galego.
Traxectoria
Foi elixido concelleiro monárquico da Coruña en 1901. Recoñecido orador, colaborou en La Voz de Galicia, Vida Gallega e El Compostelano. Foi presidente da Asociación da Prensa da Coruña (1906). Foi elixido membro da Real Academia Galega, na que ingresou en 1939, e da Real Academia Galega de Belas Artes, na que ingresou en 1941.
Obras
miniatura|300px|Recepción de Correal como numerario da Academia de Belas Artes "Nosa Señora do Rosario".
Visumaro
Visumaro, Visimar, Wisimar, Wisumath ou Raegaise, foi un rei vándalo do século IV, da tribo dos Asdingos. Aínda que esta figura histórica está moi ensombrecida pola falta de datos históricos, é sinalado como un dos primeiros monarcas dos vándalos. A súa extensión territorial ocupaba partes da entón provincia romana de Dacia (rexións da actual Transilvania en Romanía, Hungría oriental polas ribeiras do Tisza até Ucraína).
Tivo, polo menos, un fillo: Godexisilo, que tamén foi rei dos vándalos asdingos e que morreu no 407.
O historiador Xordanes relatou que durante o avance dos godos tervingos se enfrontou ao seu rei, Xeberico, á beira dun río húngaro no 335, e que nese enfrontamento perdeu a vida; porén, os asdingos deron armas aos escravos e conseguiron rexeitar os godos.
La Lealtad (A Guarda)
La Lealtad foi un semanario editado en Guarda en 1923.
Historia e características
Subtitulado Semanario guardés, apareceu en abril de 1923. Periódico conservador promovido polos partidarios de Mariano Ordóñez García, atacou a Manuel Portela Valladares. Editábase nos obradoiros de Vicente V. Táboas. Incluíu algúns textos literarios.
Constitución española de 1837
miniatura|320px|Portada da Constitución de 1837. A Constitución española de 1837 mantívose en vigor desde 1837 até 1845. O seu principal legado foi recuperar as medidas máis progresistas da Constitución española de 1812 e deixar en España o sentimento de servirse dunha constitución que establecese o sistema político do Estado.
Desenvolvemento e características
En 1836 o pronunciamento progresista dos Sarxentos da Garda Real na Granxa de San Ildefonso (Segovia) obrigou á rexente María Cristina a proclamar a Constitución de 1837 e a nomear un novo goberno que convocou eleccións ás Cortes Constituíntes para reformar o texto constitucional de Cádiz.
A composición das novas Cortes estaba na súa maioría integrada polos progresistas, que tiveron a posibilidade de se aproveitar da situación para elaborar unha constitución acorde cos seus ideais. Non obstante, o resultado foi un texto tan distante da Constitución de Cádiz de 1812 como do Estatuto Real de 1834, co propósito de que fose aceptada por moderados e progresistas.
Un dos feitos máis importantes que deixou esta constitución é que implantou definitivamente en España o réxime constitucional establecendo un sistema parlamentario similar ao francés ou belga da época.
Para atraer os moderados recolleu aspectos como a división bicameral das Cortes formadas polo Senado, cuxos membros serían designados polo rei, e o Congreso dos Deputados cuxos membros serían elixidos electoralmente. Tamén seguía concedendo amplos poderes ao monarca, como disolver e convocar as Cortes. A lei electoral que se aplicou tras a aprobación da constitución baseábase nun sufraxio censatario moi restritivo, xa que só podían votar os españois que pagasen impostos na Facenda por valor de 200 reais, o que deixaba o censo electoral no 5% da poboación española.
Estivo vixente até 1845, cando se presentou unha simple reforma que se converteu nunha nova constitución: a Constitución española de 1845.
Trasamundo
Trasamundo, fillo de Xento, foi rei dos vándalos e os alanos de 496 a 523. Casou con Amalafrida, filla de Teodomiro dos Ostrogodos e irmá de Teodorico o Grande, reis dos ostrogodos, buscando así unha alianza fronte aos bizantinos.
Ramiro II
Ramiro II é o nome de dous reis medievais:
As Chousas, O Val, Narón
As Chousas é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña.
Masa en repouso
A masa en repouso é a masa propia dun corpo material.
Considérase nun sistema no que está en repouso debido a que a masa varía coa velocidade, segundo a teoría da Relatividade. Esisten entidades que non teñen masa en repouso (m0 = 0); son as que se ven compelidas a viaxar á velocidade da luz (c) como os fotóns.
Rest energy Energía en reposo Energia a riposo Hvileenergi
Thor (banda deseñada)
Thor é un superheroe de banda deseñada baseado no deus do trono da mitoloxía nórdica. Creado por Stan Lee e Jack Kirby para Marvel Comics, apareceu por primeira vez en Journey into Mystery #83 (1962).
Procedente de Asgard (o ceo dos nórdicos), fillo de Odín e Gaia, dispón dunha forza e vitalidade sobrehumana, e unha lonxevidade de séculos. Co seu martelo Mjolnir, encantado polo seu pai pode voar, crear portais dimensionais, convocar ao raio e á tormenta.
Huittinen
Huittinen (en sueco Vittis) é unha cidade de Finlandia, situada no oeste do país, na rexión de Satakunta. En 2017 a súa poboación era de 10.305 habitantes. A superficie do termo municipal é de 539,59 km2, dos cales 6,97 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 19,35 hab./km².
O concello é unilingüe en finés e en 2017 o 98,1% da poboación falaba finés, mentres que o 0,1% falaba sueco e o 1,8% falaba outras linguas.
Cidades irmandadas
Huittinen está irmandada con:
Melba Hernández
Traxectoria
Nada en Cruces, Las Villas, Hernández era filla única dunha familia mulata conservadora que residía nos modernos apartamentos da rúa Jovellar en Vedado, distrito da Habana. Graduouse en dereito pola Universidade da Habana en 1943. Hernández traballou como avogada de Aduanas para o goberno de Carlos Prio. Foi unha das dúas mulleres (xunto a Haydée Santamaría) que participaron en 1953 no Asalto ao Cuartel de Moncada. A pesar de que fora avogada durante unha década no xuízo de Moncada elixiu non defenderse a si mesma, foi representada por Jorge Paglieri Cardero. Sentenciada a 7 meses de cárcere será máis tarde declarada "Heroína do Moncada". A principios da década de 1960 foi responsable das prisións de mulleres en Cuba.
Foi Deputada na Asemblea Nacional do Poder Popular até 1993 (ela anteriormente foino de 1976–1986) representando o municipio de 10 de Octubre. Hernández era membro do Comité Central do Partido Comunista de Cuba desde 1986. Tamén foi Secretaria Xeral de OSPAAAL (Organización de Solidariedade dos Pobos de Asia, Latinoamérica & de África).
Morreu por complicacións de diabetes o 9 de marzo de 2014.
Tenebriónidos
Os tenebriónidos (Tenebrionidae) son unha gran familia de escaravellos, cosmopolita, que comprende un número estimado de especies de 20 000. Os humanos espallaron certas especies por todo o mundo facendo que hoxe teñan unha distribución cosmopolita. Exemplos coñecidos son Tenebrio molitor ou Tribolium castaneum.
Taxonomía
O nome Tenebrionidae procede do nome do xénero Tenebrio, que á súa vez significa "buscador de lugares escuros" ou figurativamente 'timador'.
Moitas especies de Tenebrionidae habitan en lugares escuros. As excepcións inclúen xéneros como Stenocara e Onymacris, que son activos polo día e inactivos de noite.
A familia comprende unha variada gama de formas, polo que a clasificación presena grandes dificultades. A seguinte lista de subfamilias foi amplamente aceptada en 2005.
miniatura|esquerda|Cabeza de tenebriónido
Características
Os Tenebrionidae poden identificarse por unha combinación de características, como son :
Bioloxía e ecoloxía
Os escaravellos tenebriónidos ocupan nichos ecolóxicos principalmente en desertos e bosques como comedores de restos de plantas. A maioría das especies son omnívoros xeneralistas, e aliméntanse de follas en descomposición, madeira podre, materia vexetal fresca, insectos mortos e fungos, sexa como larvas ou adultos. Varios xéneros, como Bolitotherus, son funxívoros especializados, que se alimentan de fungos políporos. Moitas das especies máis grandes non poden voar e as que poden facelo, como Tenebrio molitor, só o fan cando é verdadeiramente necesario, como cando se dispersan ou están malntutridos. miniatura|Larva do tenebriónido [[Eleodes sp.]] As larvas son xeralmente escavadoras, están fortemente acoirazadas e son nocturnas. Posiblemente son unha fonte importante de recursos para certos invertebrados e pequenos mamíferos. Porén, os adultos de moitas especies teñen defensas químicas e están relativamente protexidos contra os predadores. Os adultos da maioría das especies, excepto as que son pragas de cereais, teñen metabolismos lentos, e teñen vidas longas comparados con outros insectos, que van desde aproximadamente os seis meses a dous anos.
Algunhas especies viven en desertos moi secos como o de Namibia, e neles evolucionaron adaptacións para recoller pingas de auga da néboa que se depositan nos seus élitros. A medida que se acumula a auga, esta drénase fluíndo polo dorso do animal ata a súa boca, onde a tragan.
Especies notables
Os estadios larvarios de varias especies críanse para a alimentación de animais insectívoros que están en catividade nos laboratorios:
Raíz
miniatura|Árbore arrincada polo [[furacán Gordon en Bastavales, Brión.]]A raíz é un órgano das plantas, carente de follas, que serve para fixar a planta ó chan, de onde absorbe as materias nutritivas para o seu crecemento. Amais de absorber auga e sales minerais, ten outras dúas funcións: fixar firmemente a planta ao solo e almacenar substancias de reservas.
É común pensar que ás árbores, en especial as grandes, teñen unhas raíces moi profundas; mais é falso. As raíces teñen un crecemento en dirección inversa ás das pólas. Se estas medran en vertical, as raíces fano en horizontal. As raíces dunha árbore de sesenta metros non profundan na terra máis de tres metros; en cambio, esténdense horizontalmente por un terreo semellante a un campo de fútbol.
A pesar de estaren normalmente as raíces soterradas, estas necesitan osíxeno (o que hai na terra) para sobrevivir. De aí que sexa moi pouco frecuente que haxa árbores que poidan vivir en terreos anegados (os mangleiros tropicais), pois a auga impide a presenza de osíxeno no solo. As árbores que son quen de medrar en terreos pantanosos teñen dous tipos de raíces:
No outono, nas zonas temperadas do planeta, dáse a caída da folla e, tamén, a morte de tódolos pelos das raíces.
Estrutura interna
A estrutura interna da raíz dunha planta está formada por varias capas concéntricas.
Pareisás, A Pobra de Trives
Santo Antonio de Pareisás é unha parroquia do concello da Pobra de Trives na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 63 habitantes (34 homes e 29 mulleres), 2 máis ca no ano anterior.
Cela, Cambre
San Xulián de Cela é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cambre. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 511 habitantes (241 homes e 270 mulleres). A parroquia ten 7 lugares.
Situación
Esta situada á dereita do río Mero, sobre o que posúe unha ponte; linda con Pravio ao norte, con Cecebre e Bribes ao leste, con Brexo ao sur e con Cambre ao oeste.
Historia
Por Cela pasaba a vía romana co percorrido de Cambre a Brexo.
Na aldea atopamos o Pazo de Cela do século XVII.
Topónimo
Cela é un topónimo latino que se refire a un mosteiro ou habitación.
Parroquias de Cambre
miniatura|dereita|As doce parroquias que conforman o concello de Cambre.
Douangdeuane Viravongs
Douangdeuane Viravongs, alcumada Dok Ked, nada o 11 de xuño de 1947, é unha escritora laosiana en lingua laosiana.
Traxectoria
Viúva de Outhine Bounyavong, publicou varios poemarios, libros de costura e tradicionais de Laos, o máis coñecido é Kam Pha Phi Noi (O pequeno orfo e o espírito).
Economía de Casaquistán
Casaquistán, a máis grande das ex-repúblicas soviéticas en territorio excluindose a Rusia, posúe grandes reservas de combustible fósil e grandes xacementos doutros minerais e metais. Tamén ten un importante sector agrícola grande onde se destacan a produción de grans e a creación de gando. O sector industrial do país é principalmente centrado na estración e procesamento destes recursos naturais
O país gozou de crecemento de dous díxitos en 2000 e 2001, e 8% ou máis por ano entre 2002 e 2007 - grazas en gran parte ao seu crecente sector de enerxía, pero tamén á reforma económica, de boa gana colleitas, e o crecemento do investimento estranxeiro. O 2008 o crecemento de PIB caeu para 2,4%, e foi negativo o 2009, debido ás caídas de prezos do petróleo e de metais, e a problemas no sector bancario que seguiu á crise financeira global.
Buriram
A cidade atópase na liña nordeste de rede de ferrocarril tailandés, como tamén posúe un aeroporto, mais a súa economía é principalmente agrícola, cunha incipiente industria turística como no resto do estado. Os cultivos principais son o arroz e a mandioca.
Leóns de Buda
dereita|miniatura|300px|Leóns de Fu á entrada dun palacio miniatura|León de Buda en [[Borobudur (Xava)]]
Os leóns de Buda (tamén coñecidos como leóns de Fu, cans de Fu, leóns coreanos ou quimeras chinesas) son uns animais fabulosos que teñen a súa orixe na tradición budista e que, consecuentemente, están bastante difundidos no oriente asiático, é habitual velos nos limiares de templos budistas e nalgunhas representacións do bodhisattva Manxusri. En chinés son tradicionalmente coñecidos como Shi (en chiné: 獅; pinyin: shī; literalmente: "león")
Buriram
Historia
Hai uns mil anos, a área estaba baixo dominio do Imperio Khmer, como atestemuñan moitas ruínas visibles actualmente. A máis importante atópase sobre un extinto volcán protexida no Parque histórico Phanom Rung, onde existe unha inscrición onde o gobernador da zona recoñecía obediencia ao rei khmer.
Leóns de Buda
Estes animais son tamén coñecidos como "leóns da felicidade" ou "leóns celestiais" e son emblemas de valor e enerxía, complementos indispensábeis da sabedoría.
Buriram
Historia
Até a creación de Bangkok, que foi a principios do século XIX, pouco se sabe desta zona. A cidade foi coñecida orixinalmente como Muang Pae, que se renomeou como 'Buriram' no século XIX, para logo acabar baixo goberno tailandés.
Leóns de Buda
Na tradición occidental ás veces confundíronse erroneamente con cans, o león é un animal consagrado a Buda. En efecto: estes animais non aparecen na arte chinesa primitiva, senón que foron introducidas tardiamente, co budismo, como defensores da lei e protectores dos edificios sagrados. O simbolismo dos leóns de Fu considérase tamén nos estudos sobre o Feng Shui.
Piares do Lena
Os Piares do Lena (en Өлүөнэ турууктара; en Ле́нские столбы́) son unha formación rochosa natural nas marxes do río Lena, na República de Iacutia, Siberia Oriental, Rusia. Teñen unha altura de entre 150 e 300 metros, e foron formados durante o Período Cámbrico.
Ao lugar chégase en menos de un día de barco a partir da cidade de Yakutsk.
UNESCO
O Parque Natural dos Piares do Lena foi incluído na lista de patrimonio Mundial da UNESCO tanto pola presenza e beleza dos propios piares como por conter moitos fósiles do Período Cámbrico.
Planck (observatorio espacial)
Planck, previamente coñecido como COBRAS-SAMBA, foi un observatorio espacial lanzado o 14 de maio de 2009 mediante un foguete Ariane 5 ECA xunto co observatorio Herschel desde o Centro Espacial de Kourou para estudar a radiación cósmica de fondo de microondas (RCFM). Entre o 12 de agosto de 2009 e o 23 de outubro de 2013, escaneou o ceo enteiro en lonxitudes de onda de microondas e submilimétricas, producindo mapas en nove canais entre os 30 GHz e os 857 GHz.
Música afroamericana
miniatura|"[[A lección de banjo" de Henry Ossawa Tanner, 1893]] A música afroamericana é un termo xeral que abarca unha ampla gama de música e xéneros musicais desenvolvidos en gran parte polos afroamericanos e a súa cultura. As súas orixes están nas formas musicais que se desenvolveron como resultado da escravitude dos afroamericanos antes da Guerra civil estadounidos. Tense dito que "todo xénero que nace de América ten raíces negras".