cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nonilfenol
Os nonilfenois son compostos orgánicos da gran familia dos alquilfenois. Son produtos de síntese industrial formados durante o proceso de alquilación do fenol, especialmente na síntese de deterxentes polietoxilados. Debido á súa orixe sintética artificial (só producida pola acción humana), os nonilfenois clasifícanse como xenobióticos e considéranse contaminantes.
Notas
<references group="" responsive="1">
Saldoira, A Pontenova, A Pontenova
Saldoira é un lugar da parroquia da Pontenova no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Sérgio Tannus
Traxectoria musical
Músico autodidacta, en activo desde os 14 anos en varios xéneros musicais como rock progresivo, blues, heavy, bossa, samba, chorinhos e recentemente, música galega.
Desde 2006 vive en Santiago de Compostela e colaborou con múltiples artistas do mundo da lusofonía, como Uxía Senlle, Antonio Zambujo, Carlos do Carmo, Chico César, Lenine, João Afonso, Dulce Pontes, Magín Blanco; en proxectos como Maria Fumaça e CoraSons e nos festivais Cantos na Maré, Festigal e O mar nunha flor, entre outros.
En 2012 comezou a súa carreira en solitario.
A Pontenova, A Pontenova, A Pontenova
A Pontenova é un lugar da parroquia da Pontenova no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Piqué (tecido)
miniatura|Lazo de piqué miniatura|200x200px|Vista microscópica dun tecido de piqué O piqué, punto imperial ou marsella é un tecido fraccionado de doce en doce fíos, normalmente usado con fío de algodón, que se caracteriza porque a metade dos fíos levantados de cada sección cambia alternativamente en cada pasada. O algodón de Twilled e o algodón cordado son familiares próximos.
Contén máis amidón que a tea lisa, o que produce unha fronte de camisa máis tesa. O uso do piqué é practicamente a única tea usada na gravata e chaleco do frac. Hoxe emprégase sobre todo para gravatas, polos e vestidos de muller, principalmente.
O tecido foi desenvolvido pola industria do algodón de Lancashire a finais do século XVIII como unha técnica mecanizada para tecer panos dobres cunha pesada trama de fíos incluída. Foi utilizado orixinalmente para facer imitacións dos edredones fiados de Provenza feitos en Marsella, a fabricación dos cales se converteu nunha importante industria para Lancashire de fins do século XVIII a principios de século XX.
O termo "marcella" é unha de tantas variantes da palabra "Marseilles".
Currás, Rececende, A Pontenova
Currás é un lugar da parroquia de Rececende no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Disquerina
A disquerina ou subunidade 4 do complexo ribonucleoproteico H/ACA é unha proteína que nos humanos está codificada no xene DKC1 do cromosoma X.
Este xene é membro da familia xénica das ribonucleoproteínas nucleolares pequenas (snoRNP) H/ACA. As ribonucleoproteínas nucleolares pequenas están implicadas en varios aspectos do procesamento e modificación do ARNr e foron clasificadas en dúas familias: C/D e H/ACA. As snoRNPs H/ACA tamén inclúen as proteínas NOLA1, 2 e 3. A proteína codificada por este xene e as tres proteínas NOLA localizadas en compoñentes fibrilares densos dos nucléolos e nos corpos de Cajal do núcleo. Tanto a produción de ARNr 18S coma a pseudouridilación do ARNr son impedidas se calquera das catro proteínas escasean. A proteína codificada por este xene está relacionada coas proteínas Cbf5p de Saccharomyces cerevisiae e Nop60B de Drosophila melanogaster. O xene ten unha orientación cola-cola co xene da proteína de membrana do eritrocito palmitoilada (MPP1) e transcríbese nunha dirección de telómero a centrómero. Atopáronse polimorfismos de substitucións de nucleótidos e polirrepeticións de trinucleótidos simples neste xene. As mutacións neste xene causan a disqueratose conxénita ligada ao X.
Importancia clínica
As mutacións en DKC1 están asociadas á síndrome de Hoyeraal-Hreidarsson.
American Chemical Society
A ACS é unha organización sen ánimo de lucro. A ACS celebra dúas convencións nacionais ao ano que abarcan todo o campo da Química. Tamén celebra decenas de conferencias máis pequenas en campos específicos. A súa división de publicacións publica varias revistas académicas, incluíndo o Journal of the American Chemical Society. A fonte principal de ingresos para a ACS é o Chemical Abstracts Service (un servizo de resumos para artigos científicos sobre química publicados en calquera revista científica) e as súas publicacións. Chemical &amp; Engineering News é a revista semanal de actualidade publicada pola American Chemical Society e enviada por correo a todos os seus membros. Os membros da ACS están organizados en 189 seccións xeográficas locais e 33 divisións técnicas.
Orixes
A American Chemical Society tivo a súa orixe na reunión que 35 químicos celebraron o 6 de abril de 1876 no edificio da Universidade de Nova York (chamada "Universidade da Cidade de Nova York"; o seu nome foi cambiado oficialmente en 1896 polo de "University of the City of New York"). O crecemento da química provocou que se fundara a American Chemical Society, que se centraría máis directamente na química teórica e aplicada. A sociedade, segundo Chandler, "mostraría un estímulo poderoso e saudable para a investigación orixinal, ... espertaría e desenvolvería moitos talentos agora perdidos de forma illada, ... [traería] aos membros da asociación nunha unión máis estreita e garantiría unha mellor unión. apreciación da nosa ciencia e dos seus estudantes por parte do público enteiro”.
Despois dunha votación formal para a organización, aprobouse a constitución da empresa e elixíronse os directores. Chandler tería sido, obviamente, elixido presidente, xa que fora o mediador na creación da sociedade. Non obstante, sentiu que o profesor da Universidade de Nova York John William Draper tiña a reputación de científico para dirixir unha organización nacional. Aos 65 anos, Draper foi elixido o primeiro presidente da American Chemical Society, e a súa sede estableceuse en Nova York. A presidencia de Draper foi máis importante polo seu nome e reputación que pola súa participación activa na sociedade.
Actividades educativas
A American Chemical Society patrocina a United States Chemistry Olympiad (USNCO), unha competición na que se selecciona o equipo de catro membros que representa aos Estados Unidos na International Chemical Olympiad. A División de Educación Química de ACS ofrece probas estandarizadas para varios subcampos da química. As dúas probas máis utilizadas son a química xeral e a química orgánica a nivel de grao. Cada unha delas consta de entre 40 e 80 preguntas de opción múltiple para completar nun tempo determinado.
Oposición a PubChem
A ACS foi criticada por opoñerse á creación de PubChem, que é unha base de datos de acceso aberto de compostos químicos mantida polo Centro Nacional de Información Biotecnolóxica ( NCBI ). A ACS preocupaba que a base de datos Raised PubChem, financiada con fondos públicos, parecía competir directamente co seu servizo de resumos de artigos científicos existente, Chemical Abstracts Service ou CAS. A ACS ten un forte interese financeiro na materia xa que o Chemical Abstracts Service xera unha gran porcentaxe dos ingresos da institución. Para defender a súa posición fronte á base de datos PubChem, a ACS fixo presión moi activa no Congreso dos Estados Unidos. A Hicks Partners LLC pagáronse polo menos 100.000 dólares en 2005 para tentar persuadir aos membros do Congreso dos Estados Unidos, NIH e da Oficina de Xestión e Orzamento (OMB) contra o establecemento dunha base de datos mantida con fondos públicos. Tamén se informou de que gastaran diñeiro contratando a Wexler &amp; Walker Public Policy Associates para promover o "uso dunha base de datos comercial".
Posición contra o acceso libre
A publicación Nature informou de que ACS contratou unha empresa de relacións públicas, Dezenhall Resources, para tratar de deter o movemento de acceso libre. Scientific American informou máis tarde de que gastou máis de 200.000 dólares para contratar á Asociación de Políticas Públicas de Wexler & Walker para facer presión contra o acceso gratuíto.
Northeast Airlines
Northeast Airlines foi unha aeroliña estadounidense baseada en Boston, Massachusetts que operaba principalmente no nordés dos Estados Unidos, e posteriormente no Canadá, Florida, Bahamas, Os Ánxeles e outras cidades. Foi mercada por Delta Air Lines e fusionouse con ela en agosto de 1972.
Frota
Hélices
Turbohélices
Reactores
Emily en París
Emily en París (en Emily in Paris) é unha serie de televisión estadounidense creada por Darren Star para Netflix. Ambientada e rodada en París, a serie está protagonizada por Lily Collins no papel de Emily, unha estadounidense que se muda a Francia para achegar un punto de vista estadounidense a Savoir, unha empresa de mercadotecnia francesa. Alí, ela loita por triunfar no lugar de traballo mentres busca o amor e experimenta un choque cultural coa súa educación "aburrida" e mundana do Medio Oeste dos Estados Unidos. O resto do elenco está composto por Philippine Leroy-Beaulieu, Ashley Park, Lucas Bravo, Samuel Arnold, Bruno Gouery, Camille Razat e William Abadie.
Producida por MTV Entertainment Studios e desenvolvida orixinalmente por Paramount Network, onde recibiu un pedido directo de serie en setembro de 2018, a serie trasladouse a Netflix en xullo de 2020. A rodaxe ten lugar en Illa de Francia, principalmente en París e os seus suburbios, e comezou en agosto de 2019.
Emily en París estreouse en Netflix o 2 de outubro de 2020, onde conta con opción de subtitulado en galego traducida por Abraham Díaz. Conseguiu valoracións positivas por parte da crítica nos Estados Unidos, mais non así en Francia onde foi condenando por estereotipar negativamente aos parisienses e aos franceses.
Estrea
A primeira tempada da serie estreouse en Netflix o 2 de outubro de 2020. A segunda tempada estreouse o 22 de decembro de 2021.
Obdulio Varela
Obdulio Jacinto Muiños Varela, nado en Montevideo o 20 de setembro de 1917 e finado na mesma cidade o 2 de agosto de 1996, foi un futbolista uruguaio alcumado El Negro Jefe. Xogaba de centrocampista e foi un dos xogadores máis destacados da historia do fútbol uruguaio e suramericano.
Fillo dun galego e dunha uruguaia negra, usaba sempre o apelido materno, "Varela". Foi capitán do Montevideo Wanderers e do Peñarol, xogando neste último durante 12 anos, nos que gañou seis campionatos de Primeira División, oito Torneos de Honor e seis Torneos Competencia.
É especialmente lembrado por ser o capitán da selección uruguaia que gañou o Mundial de 1950 no Brasil e polo seu papel no Maracanazo, a final na que o Uruguai ante sorpresa mundial derrotou ao Brasil por 1-2 no Estádio do Maracanã. Gañou ademais o Campionato Suramericano de 1942, no que foi elixido mellor xogador do torneo. Foi incluído pola IFFHS na lista dos mellores futbolistas suramericanos do século XX, compartindo o 13º posto con Arthur Friedenreich e Tostão.
Orixe e primeiros anos
Obdulio Jacinto Muiños Varela naceu o 20 de setembro de 1917 no barrio montevideano de La Teja. Era fillo dunha uruguaia negra e dun galego que abandonou á familia, motivo polo que Obdulio usou sempre o apelido materno. Súa nai, Juana Varela, descendía duns escravos africanos que eran propiedade dunha familia galega de Montevideo. Con nove irmáns, asmático e pobre, apenas asistiu uns anos á escola e durante a súa infancia desempeñou varios traballos como limpabotas e vendedor de xornais.
Comezou xogando ao fútbol en varios equipos modestos da capital uruguaia, como o Fortaleza, o Dublín e o Pascual Somma, recibindo neste último un emprego como peón de albanel. En 1936 fichou polo Club Deportivo Juventud, da Divisional Intermedia, naquel entón a segunda categoría do fútbol uruguaio. Debutou na Intermedia o 30 de agosto de 1936, nun encontro fronte ao Intrépido Belgrano.
Montevideo Wanderers
Xogou neste club ata 1938, cando pasou ao Montevideo Wanderers, o seu primeiro club como profesional. Foi capitán do equipo e acadou tres terceiros postos na Primeira División do Uruguai, nos anos 1939, 1940 e 1942.
Peñarol
En 1943 foi traspasado ao Club Atlético Peñarol, co que debutou o 17 de abril nun partido contra Sud América correspondente ao Torneo Competencia, competición na que se proclamou campión ese mesmo ano. Na tempada seguinte, con Aníbal Tejada no banco, Peñarol empatou no liderado do Campionato Uruguaio co seu máximo rival, Nacional, que estaba adestrado por Héctor Castro, polo que se disputou unha final no Estadio Centenario. O partido rematou con empate a cero goles despois de dúas prórrogas de media hora cada unha, polo que se celebrou un novo partido de desempate unha semana despois. Neste, adiantouse Nacional con dous goles de Atilio García, pero Luis Prais e Varela puxeron o empate antes de que Ernesto Vidal completase a remonta.
Xogou durante máis dunha década no club negro e amarelo, do que foi capitán e onde compartiu equipo con algúns dos xogadores máis destacados da historia do club, como Roque Máspoli, Juan Alberto Schiaffino, Severino Varela, Alcides Ghiggia, Óscar Míguez, Juan Eduardo Hohberg ou William Martínez. En 1945 gañou o seu segundo campionato uruguaio consecutivo, aos que sumou os de 1949, 1951, 1953 e 1954. Ademais gañou un total de oito Torneos de Honor e seis Torneos Competencia.
No seu último ano en Peñarol foi xogador-adestrador, tarefa que compartiu co gardameta Roque Máspoli. O 15 de xuño de 1955 disputou o seu derradeiro partido, contra o América de México no Estádio do Maracanã, no que se incluíu no segundo tempo.
Campionatos suramericanos
Foi internacional coa selección do Uruguai en 45 ocasións, nas que marcou 9 goles. Debutou o 29 de xaneiro de 1939 nun partido do Campionato Suramericano contra Chile no Perú, entrando na segunda parte como substituto de Abdón Reyes (3–2). O equipo uruguaio acabou o torneo como subcampión, resultado que repetiu na seguinte edición, en 1941, na que Varela marcou o seu primeiro gol internacional, contra a selección do Perú. En 1942, no seu terceiro campionato suramericano, disputou todos os encontros do seu equipo, adestrado polo galego Pedro Cea, marcou un gol, gañou o título e foi elixido mellor xogador do torneo. Disputou dúas edicións máis do campionato continental, en 1945 e 1946.
Maracanazo
miniatura|Obdulio Varela coa camiseta da [[Selección de fútbol do Uruguai|selección uruguaia no Mundial de 1950.]] Foi o capitán do equipo uruguaio no Mundial de 1950 que se celebrou no Brasil. Dirixida no banco por Juan López Fontana, a selección uruguaia goleou por 8-0 a Bolivia no primeiro partido, clasificándose para o grupo final, xunto a España,Suecia e o Brasil. No partido contra España no Pacaembú, Varela marcou o seu primeiro gol nun Mundial, superando a Ramallets para colocar o 2-2 definitivo no marcador. No seguinte encontro, Uruguai venceu por 3-2 a Suecia con dous goles de Óscar Míguez e un de Alcides Ghiggia.
Deste xeito a selección celeste enfrontouse no derradeiro partido ao Brasil, que só precisaba dun empate para se proclamar campión do mundo. Antes do partido, Varela deulle aos seus compañeiros un famoso discurso motivador, en contraste co pesimismo dos directivos uruguaios, que xa daban por bo o subcampionato e só lle pedían aos futbolistas que non caesen goleados. Fronte aos preto de 200.000 espectadores que ateigaban o Estádio do Maracanã, Friaça puxo por diante aos anfitrións pouco despois de comezar a segunda parte. Varela agarrou entón o balón debaixo do brazo, e co obxectivo de arrefriar o partido dirixiuse lentamente con protestas ao árbitro inglés George Reader, que pediu un intérprete para dialogar co capitán uruguaio. Trala reanudación o equipo celeste pasou a dominar o partido e poucos minutos despois dous goles de Schiaffino e Ghiggia déronlle a volta ao marcador, dando lugar ao que se deu en chamar dende entón o Maracanazo. Varela recibiu o trofeo de mans dun desconcertado Jules Rimet, sen a debida cerimonia protocolaria. Xa fóra do estadio fixo caso omiso á prohibición de saír do hotel e pasou a noite bebendo cos entristecidos afeccionados brasileiros polas rúas de Río de Xaneiro.
Reginald Stuart Poole
Reginald Stuart Poole, nado en Londres o 27 de xaneiro de 1832 e finado na mesma cidade o 8 de febreiro de 1895, foi un orientalista, arqueólogo e numismático inglés.
Obdulio Varela
Mundial de Suíza
Volveu capitanear ao Uruguai no Mundial de 1954 en Suíza. Participou nas vitorias sobre Checoslovaquia (2-0) e Escocia (7-0) e marcou un dos catro goles uruguaios nos cuartos de final contra a Inglaterra de Billy Wright e Stanley Matthews, partido no que caeu lesionado. Xa en semifinais, pero sen Varela no campo, os uruguaios foron derrotados na prórroga ante a selección favorita, Hungría, na que xogaban entre outros Kocsis e Czibor, e coa súa maior estrela, Puskás, tamén lesionado. Con Obdulio Varela no campo, a selección uruguaia nunca perdeu un partido nun Mundial.
Estilo e personalidade
Xogaba na antiga posición de medio central, e aínda que non sobresaía nin pola súa velocidade nin polos seus recursos técnicos; a súa personalidade, o seu liderado e o seu carisma dentro e fóra dos terreos de xogo convertérono nun dos futbolistas máis importantes do fútbol mundial. Capitán dos clubs polos que pasou, así como da selección, destacou tamén polo seu compañeirismo. Na súa etapa en Peñarol, negouse a recibir unha prima maior á dos seus compañeiros despois dunha vitoria, esixindo aos directivos do club, que ou ben baixasen a súa ou que subisen a dos demais, sendo a segunda opción a que finalmente aconteceu. Tamén en Peñarol, negouse a levar publicidade na camiseta, argumentando que xa pasaran os tempos nos que aos negros os transportaban "cunha argola no nariz". Deste xeito xogou coa súa camiseta libre de publicidade, a diferenza dos seus compañeiros.
Reginald Stuart Poole
A súa vida profesional estivo vinculada ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.
Obdulio Varela
Estilo e personalidade
Entre 1948 e 1949 liderou a folga de futbolistas que paralizou o fútbol uruguaio durante sete meses, pedindo mellores condicións e a creación dun sindicato. Durante ese tempo volveu traballar como albanel e rexeitou subornos para que parase a folga. Coa proximidade do Mundial do Brasil, recibiu a visita do presidente da República, Luis Batlle Berres, que lle ofreceu un posto público se acudía ao Mundial. Varela esixiu o mesmo para todos os seus compañeiros. Finalmente, a folga conseguiu os seus obxectivos e creouse o sindicato de futbolistas.
Reginald Stuart Poole
Orixe familiar
Reginald Stuart Poole naceu en Londres, no seo dunha familia de eminentes orientalistas. Era fillo do reverendo Edward Poole, un destacado bibliófilo, e de Sophia Lane Poole, autora de Englishwoman in Egypt (1844). Os seus pais separáronse na súa infancia e a súa nai levou os fillos a Exipto para vivir co irmán desta, o orientalista Edward William Lane. Durante a residencia de sete anos no Cairo, entre 1842 e 1849, Reginald Stuart comezou a desenvolver a atracción polas antigüidades exipcias.
Obdulio Varela
Vida persoal
Casou en 1946 coa húngara Catalina Keppel, á que coñecera cando xogaba no Deportivo Juventud. Naceu e morreu na pobreza. Co diñeiro que recibiu como campión do mundo comprou un Ford de 1931 que lle roubaron unha semana despois. Trala súa retirada viviu afastado da atención dos medios, ata a súa morte en 1996, só uns meses despois do falecemento da súa esposa.
Reginald Stuart Poole
Orixe familiar
Á parte da súa nai e do seu tío, tamén o seu sobriño Stanley Lane-Poole foi un destacable orientalista e numismático, e outro dos seus tíos Richard James Lane, foi un coñecido litógrafo e gravador vitoriano.
Obdulio Varela
Palmarés
Peñarol
Reginald Stuart Poole
Orixe familiar
Durante a súa estadía en Exipto realizou investigacións en coleccións privadas de antigüidades en Alexandría e no Cairo, e subiu dúas veces o Nilo co propósito de estudar os seus monumentos e, xa antes dos seus 17 anos, plasmou os resultados das súas investigacións nos seus artigos en The Litterary Gazette, publicados despois, en 1851, co título de Horæ Ægyptiacæ.
Obdulio Varela
Palmarés
Selección uruguaia
Reginald Stuart Poole
Carreira académica
O 26 de febreiro de 1852 ingresou no Departamento de Antigüidades do Museo Británico e nunha reorganización posterior quedou adscrito ao Departamento de Moedas e Medallas. En xullo de 1866 foi nomeado conservador adxunto deste departamento e o 29 de outubro de 1870 foi ascendido a conservador titular, posto que ocupou ata o seu retiro.
Obdulio Varela
Palmarés
Individual
Reginald Stuart Poole
Carreira académica
Ademais do seu labor administrativo, a maior contribución de Poole a esta institución foi a creación e o desenvolvemento do proxecto British Museum Catalogues of Coins, unha serie editorial concibida co obxectivo era acadar a edición de series de catálogos das coleccións de moedas do Museo Británico, con criterios académicos. O proxecto continuou logo do retiro de Pool e mantense na actualidade. Dentro deste proxecto, o propio Reginald Stuart Poole foi o editor de 35 catálogos das series centradas na moeda grega, na moeda oriental e na moeda da India, e foi o autor de cinco deles.
Ademais do seu labor profesional no Museo, foi corresponsable do establecemento do Fondo de Exploración de Exipto en 1882 e da fundación da Sociedade de Medallistas en 1884.
No ámbito docente, foi profesor titular de Arqueoloxía no University College London, onde sucedeu a Charles Newton, e tamén na Royal Academy.
En 1876 foi elixido membro correspondente da Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, de París, e en 1880 recibiu un doutoramento honorífico (Legum Doctor) pola Universidade de Cambridge.
Poole foi un firme defensor da obra de Champollion en Inglaterra. En resposta ás críticas que este tivera por parte de George Lewis en 1862, Poole defendeu o método Champollion destacando as súas calidades como método de interpretación dos xeroglíficos.
Vida persoal
O 6 de agosto de 1861 casou con Eliza Christina Forlonge, filla do político colonial no Canadá William Forlonge, con quen tivo catro fillos.
Reginald Stuart Poole retirouse en 1893 do seu posto no Museo Británico e en 1894 da súa cátedra universitaria, e faleceu en West Kensington, un distrito do Gran Londres, o 8 de febreiro de 1895.
Publicacións
Algúns dos traballos máis significativos de Poole son os seus artigos para a novena edición da Encyclopædia Britannica, acerca de temas como Exipto, os xeroglíficos ou a numismática, e tamén as súas contribucións ao Smith's Dictionary of the Bible.
A seguir amósanse os traballos monográficos máis salientables publicados por Reginald Stuart Poole ao longo da súa carreira:
Wikipedia en irlandés
A Wikipedia en irlandés (en Vicipéid na Gaeilge) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua irlandesa. Creada en outubro de 2003, o seu primeiro artigo foi escrito en xaneiro de 2004. O fundador da Vicipéid foi Gabriel Beecham. En setembro de 2005, máis de 1600 artigos foran escritos, cuns 173 usuarios (tanto habituais como irregulares) escribindo os contidos. En marzo de 2007, arredor duns 20 Wikipedistas habituais estaban a escribir os artigos, chegando á cifra de sete mil artigos. En febreiro de 2021, estaba xusto por debaixo da marca de 55 000 artigos, situándose no posto 94 das Wikipedias con máis artigos.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga
Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga é un filme estadounidense de 2020 dirixido por David Dobkin e escrito por Will Ferrell e Andrew Steele. Está protagonizado por Ferrell e Rachel McAdams, e conta a historia de dous cantantes islandeses, Lars Erickssong e Sigrit Ericksdóttir, cuxo maior desexo é representar o seu país no Festival de Eurovisión. Pierce Brosnan, Dan Stevens e Demi Lovato aparecen nos papeis secundarios.
Cerdeiras, Fragas, Campo Lameiro
Cerdeiras é un lugar da parroquia de Fragas, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
The Midnight Meat Train
The Midnight Meat Train é un filme estadounidense de 2008 baseado na historia curta de Clive Barker escrita en 1984. O filme conta a historia dun fotógrafo que tenta para seguir a pista dun asasino en serie alcumado como o "Subway Butcher", e descobre máis que el esperaba dexaixo das rúas da cidade.
ETEA
dereita|miniatura|Tapa de rexistro co acrónimo ETEA.
O acrónimo ETEA pode referirse a:
Fontenla, Fragas, Campo Lameiro
Fontenla é un lugar da parroquia de Fragas, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Frances Haugen
Frances Haugen, nada en Iowa City, 1984, é unha xestora de produtos e activista estadounidense. En setembro de 2021, Haugen revelou milleiros de documentos internos de Facebook ("Facebook Files") á SEC (Securities and Exchange Commission; en galego, Comisión de Bolsa e Valores) dos Estados Unidos e ao Wall Street Journal.
Primeiros anos e formación
Haugen naceu e criouse en Iowa City, Iowa, onde asistiu á Iowa City West High School. O seu pai era médico e a súa nai converteuse en pastor episcopaliana despois dunha carreira académica.
De 2002 a 2006, estudou enxeñaría informática e eléctrica na primeira clase do programa no Olin College en Needham, Massachusetts. Despois, entre agosto de 2009 e maio de 2011, fixo un máster en administración de empresas (MBA) na Harvard Business School.
Carreira profesional
A partir de 2006, traballou en varias empresas de tecnoloxía como Google, Pinterest e Yelp especializándose en xestión algorítmica de produtos.
Traballou para Facebook desde 2019 e revelou anonimamente os problemas inherentes ao uso de datos e os fallos no control de contido de Facebook a través de filtracións de documentos da empresa que se empregaron para publicar varios artigos. No The Wall Street Journal en setembro de 2021.
A súa identidade fíxose pública tras a emisión dun documental na serie de 60 Minutes na televisión CBS o 3 de outubro de 2021.
Stolperstein
As Stolperstein (no plural stolpersteine) son unha iniciativa do artista alemán Gunther Demnig iniciada en 1992, consistentes en pequenas placas de latón de 10x10 centímetros, colocadas no chan, están destinadas a conmemorar o destino de persoas que foron perseguidas, asasinadas, deportadas, expulsadas ou levadas o suicidio durante o nazismo. Esta iniciativa extendeuse a máis de 30 países europeos, entre eles España, sendo considerado o monumento descentralizado máis grande do mundo. O 26 de maio de 2023 colocouse a stolperstein 100.000 na cidade alemá de Nüremberg. Dende o 19 de xullo de 2023, están presentes na cidade da Coruña, convertendose nas primeiras stolpersteine de Galicia.
Reboredo, Fragas, Campo Lameiro
Reboredo é un lugar da parroquia de Fragas, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Stolperstein
Dende 2018, existe unha variación das stolpersteine denominadas pedras da memoria, adicadas a conmemorar específicamente as víctimas do franquismo, distinguense das Stolpersteine pola sua cor prateada.
Antecedentes
Co motivo do 50 aniversario da deportación de 1000 sinti e romanies de Colonia, o 6 de maio de 1990, Demming trazó as rutas polas que foron deportados cun trazador; Para os nazis, a deportación de Colonia foi un "ensaio xeral" para a deportación de xudeus. O 16 de decembro de 1992, no 50 aniversario da orde de Himmler de deportar os "xitanos" (Decreto Auschwitz), colocou unha primeira placa de bronce inscrita no pavimento fronte o histórico concello de Colonia. As primeiras líneas do decreto poden ser lidas na pedra, e o corpo oco da pedra, contiña todo o texto. Ademáis, Demming participou na discusión sobre o dereito a residencia dos romanies que fuxeron de Iugoslavia con esta pedra, que foi vandalizada, e robada por persoas descoñecidas no 2010. O 21 de maio de 2013, Demming colocou unha nova pedra fronte o concello de Colonia.
Ribadeo
alt=Colocación das pedras da memoria en Ribadeo|miniatura|Colocación das pedras da memoria en Ribadeo O 31 de marzo de 2022, unha volta recollidos datos de rexistros públicos como o portal Nomes e Voces, colocáronse 25 pedras da memoria en Ribadeo, ás que se xuntaron 14 máis o 1 de abril celebrándose ese día un acto oficial coa intervención do cronista oficial de Ribadeo, Eduardo Gutiérrez, e a proxección dun vídeo sobre os represaliados ribadenses, ó que asistiron familiares (se ben con posterioridade houbo unha queixa illada).
A Coruña
O 19 de xullo de 2023 A Coruña, nunha iniciativa conxunta do concello da cidade e máis a Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica súmase ó proxecto, coa colocación de 6 laxes de bronce de 10 x 10 cm para lembrar seis dos 17 deportados nesa cidade polo nazismo: Julio Martínez Arias, Leopoldo López Criado, Luis Rafales Lamarca, Eduardo Sánchez García, Adrián del Castillo e Arturo García Lagares.
O acto contou coa presenza do artista creador da iniciativa, Gunter Demnig, quen instalou cada unha das pedras, familiares das vítimas, así como unha ampla representación política, encabezada por Inés Rey, alcaldesa da cidade, e representantes dos outros grupos políticos que acadaron representación na corporación local; Francisco Jorquera e Mercedes Queixas por parte do Bloque Nacionalista Galego e Roberto Rodríguez por parte do Partido Popular. Tamén acudiu un nutrido grupo de cidadans, entre eles, personalidades como Manuel Rivas.
Trese (serie de televisión)
Trese é unha serie de televisión singapuriana baseada na banda deseñada homónima creada por Budjette Tan e Kajo Baldisimo. Producida por BASE Entertainment, a serie estreouse o 10 de xuño de 2021 a través de Netflix nos Estados Unidos, seguida dunha estrea global o 11 de xuño.
Produción
A serie anunciouse por vez primeira en novembro de 2018, con Jay Oliva como produtor executivo. No Netflix Anime Festival de outubro de 2020, revelou que o artista de Trese, Kajo Baldisimo e o escritor Budjette Tan actuarán como showrunners.
Luis Molowny
Futbolista histórico do Real Madrid, militou durante máis dunha década no club, gañando nove títulos, entre eles tres ligas de Primeira División e as dúas primeiras edicións da Copa de Europa. Foi internacional coa selección española, coa que disputou o Mundial de 1950 no Brasil. Colgou as botas en 1958 na UD Las Palmas, club no que comezou ao mesmo tempo a súa carreira como adestrador. Dirixiu o equipo canario durante tres etapas e levouno a obter os mellores resultados da súa historia, incluído un subcampionato de liga na tempada 1967/68.
Adestrou brevemente a selección española e en 1971 ingresou de novo no Real Madrid, onde exerceu diferentes funcións, entre elas a de adestrador en catro etapas diferentes. Gañou un total de 8 títulos como técnico do club branco, entre eles tres ligas, dúas Copas do Rei e dúas Copas da UEFA consecutivas.
Inicios
Era fillo de Raúl Molowny, histórico futbolista do CD Tenerife na década de 1920 e que tiña ascendencia irlandesa. Iniciou a súa carreira no CD Vera e no Santa Cruz, da súa illa natal, pasando en 1943 ao Marino FC das Palmas de Gran Canaria. Con este equipo proclamouse campión canario dúas tempadas seguidas (1944/45 e 1945/46).
As súas actuacións chamaron a atención de varios clubs e en 1946 o FC Barcelona enviou en barco a Ricardo Cabot para negociar a súa fichaxe. Pola súa banda, o presidente do Real Madrid, Santiago Bernabéu, viaxaba en tren de Valencia a Barcelona nesas datas e fixo unha parada en Reus, onde mercou un exemplar do xornal La Vanguardia, no que leu a noticia sobre a viaxe de Cabot. Buscou entón un teléfono e ordenou ao secretario técnico do club, Jacinto Quincoces, que collese inmediatamente un avión ás Canarias para contratar a Molowny. Quincoces obedeceu e nas illas viu xogar ao centrocampista, pero non quedou convencido do seu rendemento e informou a Bernabéu negativamente. O presidente do Real Madrid ordenou igualmente a súa contratación, que se pechou en 250.000 pesetas e un salario de 3000 pesetas mensuais. Cando o emisario do Barcelona chegou á illa o futbolista xa formaba parte do Real Madrid.
Real Madrid
Tras completar o servizo militar, debutou co Real Madrid na Primeira División na 11ª xornada da tempada 1946/47, fronte ao FC Barcelona no estadio Metropolitano. Co marcador empatado a un gol, a falta de poucos minutos para o final, Molowny superou de cabeza ao gardameta Velasco, conseguindo así o gol da vitoria. Titular durante o resto da tempada, rematouna cun total de 15 goles e coa conquista da Copa do Xeneralísimo, despois de derrotar o Espanyol nunha final disputada no estadio de Riazor na que acabou expulsado xunto a Celma por unha agresión mutua.
Xogou dez tempadas máis no Real Madrid, compartindo equipo con futbolistas como Alfredo Di Stéfano, Paco Gento, Raymond Kopa ou Ferenc Puskás, e sumou varios títulos máis ao seu palmarés, entre eles tres ligas e dúas Copas de Europa. En 1957 fichou pola UD Las Palmas, onde xogou un ano antes da súa retirada.
Selección española
Foi sete veces internacional coa selección española, coa que debutou en abril de 1950, nunha vitoria por 5-1 contra Portugal en Madrid, marcando un dos goles. Participou no Mundial de 1950 no Brasil, onde foi titular nun dos partidos ante o Uruguai. Xogou o seu derradeiro partido coa selección en marzo de 1955, nun encontro ante Francia.
Las Palmas
En 1967 adestrou de novo o primeiro equipo do club, substituíndo nos últimos partidos de liga a Otxoa e logrando a permanencia. Continuou como adestrador do equipo na tempada 1967/68, na que obtivo o terceiro posto na liga, o mellor resultado ata entón na historia do club, que nunca rematara máis arriba do noveno lugar. Con todo, aínda mellorou os seus resultados na seguinte campaña, logrando un histórico subcampionato, só por detrás do Real Madrid de Miguel Muñoz. En xaneiro de 1970, despois de tres derrotas consecutivas en liga, presentou a súa dimisión. Un ano antes, en 1969, adestrara a selección española, conseguindo dúas vitorias, un empate e unha derrota.
Real Madrid
En 1971 regresou ao Real Madrid, como adestrador do equipo xuvenil. Traballou tamén como asesor do club e en xaneiro de 1974 colleu as rendas do primeiro equipo, trala dimisión de Miguel Muñoz. Estivo no cargo ata o final da tempada e gañou a Copa do Xeneralísimo despois de golear por 4-0 ao FC Barcelona na final celebrada no estadio Vicente Calderón. Para a seguinte tempada foi substituído por Miljan Miljanić, pero volveu poñerse á fronte do equipo en setembro de 1977, trala destitución do iugoslavo. Liderou a táboa durante case toda a competición e acabou proclamándose campión de liga, por diante do FC Barcelona. Revalidou o título de liga na seguinte tempada, na que se estrou nos bancos da Copa de Europa, onde caeu en semifinais ante o Grasshopper. Deixou o cargo en xuño de 1979.
Regresou ao banco do equipo branco en marzo de 1982, substituíndo a Vujadin Boškov, e gañou unha nova Copa do Rei, derrotando na final ao Sporting de Gijón de Novoa.
En abril de 1985 comezou a súa cuarta e derradeira etapa como adestrador do Real Madrid, trala dimisión de Amancio. Conseguiu remontar a eliminatoria contra o Inter de Milán e meterse na final da Copa da UEFA, torneo que conquistou ao gañar na final ao Videoton húngaro. Esa mesma tempada gañou tamén a penúltima edición da Copa da Liga. Continuou no equipo na seguinte tempada, na que gañou a liga e unha segunda Copa da UEFA consecutiva, batendo na final ao FC Köln.
A partir de entón exerceu como director deportivo do club, ata que se retirou definitivamente en 1990, cando decidiu ir vivir á illa de Gran Canaria. Faleceu o 12 de febreiro de 2010 nas Palmas de Gran Canaria.
José María Hermida
José María Hermida Rodríguez, nado en Vila Nova de Lourenzá en 1841 e finado en Camagüey (Cuba) en 1880, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Empregado de Obras Públicas. Ingresou no corpo en 1861. En 1864 foi nomeado axudante 4º do persoal facultativo. Trasladouse a Teruel, despois a Castellón e finalmente a Lugo en 1869. En 1872 ascendeu a axudante 3º e un ano despois foi destinado á División de ferrocarrís de León de onde pasou a Ourense e despois novamente a Lugo. En decembro de 1879 foi nomeado axudante 2º para a illa de Cuba, onde finou ao ano seguinte. Foi redactor de El Heraldo Gallego. Fundou en Lourenzá en 1878 a Sociedad de Instrucción y Recreo, que abriu unha escola de artes e oficios o 6 de outubro.
Publicou na prensa "Las alas del espíritu" e "Descripción del castillo de Monforte de Lemos".
Julieta Serrano
Julieta Serrano Romero, nada en Barcelona o 2 de xaneiro de 1933, é unha actriz española.
Traxectoria
Julieta Serrano provén dunha familia de actores e comezou no teatro afeccionado. A prolífica carreira de Serrano iniciouse na década de 1950. Os seus primeiros anos transcorreron entre Barcelona, Casinos (Valencia) e Madrid entrando a formar parte da compañía teatral de José Tamayo.
Franco a pé
O franco a pé (en francés: franc à pied) foi unha moeda de ouro medieval francesa, introducida por Carlos V na segunda metade do século XIV.
Julieta Serrano
Traxectoria
Ao longo da súa carreira compaxinou o cinema co teatro e a televisión.
Recoñecementos
En 2018 recibiu o Premio Nacional de Teatro concedido polo Ministerio de Cultura e Deporte pola súa participación en Ricardo III no Teatro Nacional de Cataluña e Dentro de la tierra no Centro Dramático Nacional e pola "súa incansable busca artística e intelectual, o compromiso e a súa xenerosidade no traballo, a súa proximidade e o seu incalculable talento interpretativo". En 2019 recibiu a Medalla de Ouro ao mérito nas Belas Artes. O 25 de xaneiro de 2020 recibiu o Goya á mellor actriz secundaria polo filme Dolor y gloria, de Pedro Almodóvar, converténdose na actriz de máis idade que conseguiu un Goya.
Franco a pé
Historia
Logo do éxito do primeiro franco de ouro, chamado franc à cheval ("franco a cabalo"), cuñado baixo o reinado de Xoán II (1350-1364), o seu fillo e sucesor, Carlos V (1364-1380), emitiu tamén o seu propio franco de ouro en 1365.
Este franco de ouro, coñecido como franc à pied, creouse o 22 de abril 1365, cun peso teórico de 3,82 gramos de ouro fino (64 pezas por marco); é dicir, algo máis lixeira ca a do seu antecesor, que pesaba 3,88 gramos de ouro fino (63 pezas por marco).
Ambos os dous tipos de francos de ouro foron amplamente imitados polos mandatarios de territorios veciños, sinaladamente na Provenza e nos Países Baixos.
Castro, O Couso, Campo Lameiro
Castro é un lugar da parroquia do Couso, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Redonde, Fragas, Campo Lameiro
Redonde é un lugar da parroquia de Fragas, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Stateless (serie de televisión)
Stateless é unha serie de televisión australiana estreada na canle ABC o 1 de marzo de 2020. Componse de seis episodios que tamén foron estreados en liña a través de Netflix o 8 de xullo de 2020.
A serie está parcialmente inspirada na historia real de Cornelia Rau, unha residente permanente australiana que foi ilicitamente detida baixo o programa de detención obrigatoria do Goberno australiano.
O Castriño, O Couso, Campo Lameiro
O Castriño é un lugar da parroquia do Couso, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Lacoste
Lacoste é unha empresa francesa fabricante de roupa, reloxos e maletas, entre outros artigos, principalmente de luxo ou destinados a clientes de alto poder adquisitivo. O seu produto máis famoso, é a súa camisa polo, feita de material piqué, un tecido similar ao algodón cordado. A peza de roupa chamada polo, tomou o seu nome do xogo do polo, moi popular en Inglaterra.
Desenvolvemento
Fúndase en 1923 polo tenista francés René Lacoste, do equipo que chamaban popularmente como Os mosqueteiros, da Copa Davis.
Lacoste foi alcumado  'Le Crocodile', por unha aposta sobre unha bolsa de pel de crocodilo, que non gañou. Cando iniciou a súa liña de roupa deu o seu apelido á marca e como insignia utilizou un crocodilo verde, sendo a primeira empresa de moda que puxo a marca por fóra.
Desde 1943, Bernard, fillo do fundador, presidiu a compañía até a súa morte o 21 de marzo de 2006, aos 74 anos. Cinco anos despois, en 2010 a marca decidiu investir 50 millóns de euros para promocionar a súa nova campaña de publicidade global, "Uncoventional Chic", e renunciou ás celebridades recorrendo a fotos de modelos como Jon Kortajarena.
Lacoste vestiu nos Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro ao Comité Olímpico Nacional de Francia nos xogos celebrados no Brasil.
miniatura|5th Avenue, NYC, [[2013.]]
Rececende, Rececende, A Pontenova
Rececende é un lugar da parroquia de Rececende no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Vázquez Varela
Os apelidos Vázquez Varela poden referirse a:
Boutros Boutros-Ghali
Boutros Boutros-Ghali (en árabe: بطرس بطرس-غالي [Buṭrus Buṭrus-Gālī]; en Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ-Ⲅⲁⲗⲓ), nado no Cairo o 14 de novembro de 1922 e finado na mesma cidade o 16 de febreiro de 2016, foi un diplomático exipcio, secretario xeral das Nacións Unidas entre de 1992 e decembro de 1996.
Traxectoria
Boutros-Ghali naceu no seo dunha familia cristiá copta. O seu avó Boutros Ghali (1846-1910) foi primeiro ministro de Exipto.
Tras graduarse en Economía pola Universidade do Cairo en 1946, obtivo un doutoramento en dereito internacional pola Universidade de París. Despois diplomouse en relacións internacionais no Instituto de Estudos Políticos de París no ano 1949. Ese mesmo ano foi nomeado profesor de Dereito Internacional e Relacións Internacionais na Universidade do Cairo, posición que ocupou ata 1977.
Secretario xeral das Nacións Unidas (1992-1996)
Mentres Boutros-Ghali ocupou o cargo de secretario das Nacións Unidas, a partir de 1992, a súa xestión estivo envolvida na controversia. Foi duramente criticado trala inacción da ONU durante o xenocidio de Ruanda de 1994, que se cobrou 800 000 vítimas, á vez que non logrou xuntar apoio internacional para a intervención na guerra civil de Angola. A reputación do secretario viuse afectada por discusións sobre a efectividade das Nacións Unidas e o papel que xogaban os Estados Unidos no organismo. Para os seus detractores, Boutros-Ghali simbolizou a incapacidade da ONU para intervir nas crises humanas, mentres que os seus defensores sempre sostiveron que os Estados Unidos foron os que non deixaron actuar o organismo internacional. Algunhas organizacións dos Estados Unidos acusaron a Boutros-Ghali de querer impor un goberno mundial tiránico, dominado polas Nacións Unidas.
En 1996, dez membros do Consello de Seguridade (liderados por Exipto, Guinea-Bissau e Botswana) presentaron unha resolución de apoio a un eventual segundo mandato do diplomático exipcio. No entanto, devandito mandato foi vetado polos Estados Unidos. Doutra banda, o Reino Unido, Polonia, Corea do Sur e Italia tampouco deron o seu apoio á citada resolución, aínda que votaron a favor unha vez que transcendeu a intención dos Estados Unidos de vetala. Boutros-Ghali non foi o primeiro secretario xeral da ONU en ser vetado, aínda que si foi o primeiro en non permanecer no cargo para un segundo período.
Boutros-Ghali foi sucedido no cargo por Kofi Annan, xa que ao non poder manterse no cargo para un segundo mandato, este foille ofrecido a outra persoa proveniente do seu continente, África.
Entre os anos 1997 e 2002, Boutros-Ghali foi secretario xeral da Francofonía.
Boutros-Ghali faleceu o 16 de febreiro de 2016 nun hospital do Cairo logo de ser ingresado uns días antes por unha fractura de pelvis.
Wikipedia en galés
A Wikipedia en galés é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua galesa.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
A edición en galés comezou en xullo de 2003. O 23 de xuño de 2007, acadou os 10 000 artigos, sendo daquela a Wikipedia número 66 con maior número de artigos. O 20 de novembro de 2008, chegou aos 20 000 artigos. En pouco menos dun ano, o 28 de outubro de 2009, alcanzou a cifra de 25 000 artigos. En xullo de 2013 chegou aos 50 000 artigos e situouse no postio 62 das Wikipedias con máis artigos. É o único recurso de internet deste tipo en galés e ten unha media de 2,7 millóns de visitas cada mes, o que o converte no sitio web en galés máis popular. Polo tanto, ten un lugar importante na cultura en liña de galés.
A Wikipedia galesa creceu a un ritmo considerable, polo seu tamaño, nos últimos anos, con máis de 10.000 artigos creados en menos de 18 meses no período de xuño de 2007 a novembro de 2008, duplicando o seu total. Foi mencionado nas revistas en lingua galesa Golwg e Y Faner Newydd, e foi recollido pola Biblioteca Nacional de Gales como unha fonte dixital da lingua galesa.
O Vilar das Pedras, Rececende, A Pontenova
O Vilar das Pedras é un lugar da parroquia de Rececende no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Turbomeca Aubisque
O Turbomeca Aubisque foi un pequeno motor turboventilador deseñado e producido por Turbomeca nos anos 60. A súa única aplicación foi o adestrador militar Saab 105 como o RM9. O motor recibe este nome polo porto de Aubisca (Col d'Aubisque) nos Pireneos, en liña coa tradición da compañía.
O anterior turborreactor Turbomeca Marboré estaba orixinamente destinado para o Saab 105, pero cando Saab necesitou máis potencia da que o Marboré producía, Turbomeca ofreceu o Aubisque, unha versión turboventilador do turbohélice Turbomeca Bastan. O Aubisque entrou en produción para o Saab 105, fabricándse uns 300, que estiveron en servizo durante 30 anos ata que foron substituídos a mediados dos 90 polo turboventilador Williams FJ44 nos Saab 105 da Forza Aérea de Suecia.
As Roxas, Rececende, A Pontenova
As Roxas é un lugar da parroquia de Rececende no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Cimadevila, O Couso, Campo Lameiro
Cimadevila é un lugar da parroquia do Couso, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Ermengarda de Anjou (duquesa de Borgoña)
Ermengarda de Anjou, chamada Branca, asasinada o 18 de marzo de 1076 na Igrexa de Fleurey-sur-Ouche, foi unha princesa da familia dos inxelxerianos, filla de Fulque III Nerra, conde de Anjou, e Hildegarda de Lorena.
Traxectoria
Casou en primeiras nupcias con Godofredo II Ferriol, conde do Gâtinais do cal tivo a:
O Couso, O Couso, Campo Lameiro
O Couso é un lugar da parroquia do Couso, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra.
Thomas Macaulay
Thomas Babington Macaulay, primeiro barón Macaulay, nado o 25 de outubro de 1800 e finado o 28 de decembro de 1859, foi un poeta, historiador e político wigh británico do século XIX, un dos dous membros do Parlamento correspondentes a Edimburgo, Escocia.