cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benedikt Höwedes
Benedikt Höwedes, nado en Haltern, Renania do Norte-Westfalia, o 29 de febreiro de 1988, é un futbolista alemán que xoga como defensa central para o FC Lokomotiv Moscova ruso.
Escuela Azul
Escuela Azul foi un semanario publicado en Lugo en 1937.
Michel Eugène Chevreul
Michel Eugéne Chevreul, nado en Angers o 31 de agosto de 1786 e finado en París o 9 de abril de 1889, foi un químico francés.
Traxectoria
Foi profesor de Química Orgánica e director de tintotería na manufactura dos Gobelinos. Máis tarde (1864) director do Museo de Historia Natural de París. Investigou sobre os corpos graxos de orixe animal e elaborou unha teoría a saponificación. As súas investigacións sobre a composición das graxas aplicounas na fabricación de buxías e xabróns. Foi tamén o descubridor dos ácidos esteárico e oléico. Entre as súas obras deben destacarse "Leçons de Chimie appliquée à la teinture" e "Des couleurs et de leurs applications aux arts industriels".
Pero sobre todo é máis coñecido polas súas teorías sobre as cores nas que se inspiraron os pintores impresionistas. Enunciou a lei do contraste simultáneo das cores, máis tarde explorada polos propios impresionistas e postimpresionistas e desenvolvida por artistas como Josef Albers.
Gañou a Medalla Copley en 1857.
Morreu en París en 1889 con 102 anos de idade.
Winglet
miniatura|Winglet dun [[Boeing 737|Boeing 737-800]] Un winglet, tamén chamado dispositivo de punta alar (wingtip device), é un dispositivo usado para mellorar as condicións aerodinámicas dos avións reducindo a resistencia. O winglet é unha extensión vertical ou angulada situada na punta das ás. Existen varios tipos e, aínda que funcionan de distintos xeitos, o efecto desexado é sempre o de reducir a resistencia aerodinámica do avión alterando o fluxo de aire preto das puntas das ás. Estes dispositivos tamén melloran as características de manexo da aeronave e aumentan a seguridade para as aeronaves que van detrás. Ditos dispositivos incrementan o alorgamento alar efectivo dunha á sen incremento material da envergadura.
Aumentar a envergadura tamén podería reducir a resistencia inducida, pero incrementaría o arrastre parasitario que requiriría aumentar a resistencia e o peso da á. Chegado a certo punto non hai un beneficio neto se se continúa incrementando a envergadura. Ademais existen consideracións operacionais que limitan a lonxitude das ás, como por exemplo o ancho dispoñible nas portas de embarque dos aeroportos.
Os winglets incrementan a sustentación xerada na punta da á (suavizando o fluxo de aire a través da á superior preto da punta) e reducen a resistencia inducida causada polos vórtices da punta da á, mellorando a relación de planeo. Isto incrementa a eficiencia do combustible e avións con motores e incrementa a velocidade nos planadores, aumentando nos dous casos o alcance. Estudos da Forza Aérea dos Estados Unidos indican que unha certa mellora na eficiencia do combustible se relaciona directamente co incremento causal da relación de planeo.
Canutillos de Bilbao
Os canutillos de Bilbao son unha sobremesa típica do País Vasco.
Características
Coa masa follada fanse uns canos abertos polos dous lados. Énchense de crema pasteleira e empoanse con azucre glacé. Sérvense quentes e adóitanse acompañar cunha crema líquida ou unha crema de chocolate. Recoméndase comelos mornos.
Ingredientes
Os seus ingredientes principais son a masa follada e crema pasteleira.
Tierra y libertad
A expresión castelá Tierra y Libertad pode referirse a:
Terry Date
Terry Date, nado o 31 de xaneiro de 1956 en Lansing, Míchigan, é un produtor musical e enxeñeiro de son estadounidense, especializado en rock e metal. É coñecido polo seu traballo con bandas como Slipknot, Pantera, White Zombie, Deftones, Dark Angel, Dream Theater, Soundgarden e Limp Bizkit.
Joxe Azurmendi
Joxe Azurmendi Otaegi, nado en Zegama, Guipúscoa o 19 de marzo de 1941, é un escritor, filósofo, ensaísta e poeta vasco en éuscaro. Ten publicado numerosos artigo e libros sobre ética, política, filosofía da linguaxe, técnica, literatura vasca e filosofía en xeral.
Obra
Na base de datos Inguma da comunidade científica vasca aparecen máis de 180 escritos seus.
-406
Outros
Historia ano a ano
Cromosoma politénico
miniatura| Cromosomas politénicos nunha célula salivar do insecto [[Chironomus.]] miniatura|Cromosoma politénico. miniatura|Cromosomas politénicos de [[Drosophila melanogaster. Imaxe obtida por contraste de fase. O cromocentro está no ángulo superior dereito. A frecha sinala o extremo do cromosoma X. A imaxe ampliada (B) mostra as bandas e as interbandas con maior detalle.]] Os cromosomas politénicos son cromosomas que sufriron repetidas duplicacións sen separarse e están formados por centos ou miles de febras (cromátides), propios de certos tecidos dos insectos dípteros.
Os cromosomas politénicos poden presentar unhas expansións ou inchamentos chamados puffs cromosómicos (chromosome puffs), que son rexións desespiralizadas difusas, que se corresponden con sitios de transcrición do ARN. Denomínase anel de Balbiani a un destes puffs de gran tamaño.
Características
Ademais do cambio no tamaño, os cromosomas politénicos presentan outras dúas características. En primeiro lugar, nalgunhas especies os cromosomas homólogos están asociados entre si en toda a súa extensión. Esta condición, denominada apareamento somático é propia da mitose da maioría dos dípteros. A outra característica peculiar é que os cromosomas mostran un patrón particular de bandeado transversal que consiste en zonas máis escuras, chamadas bandas, que alternan con zonas claras, chamadas interbandas. Cando se observan ao microscopio óptico identifícanse como bandas escuras e claras transversais alternantes. Aínda que a maioría das bandas son continuas a través do cromosoma, outras aparecen como unha serie de puntos. Este bandeado é reproducible de núcleo a núcleo, formando un patrón constante de tal maneira que os cromosomas poden ser identificados e mapeados en toda a súa lonxitude. Hai aproximadamente 5000 bandas e 5000 interbandas en total no xenoma da mosca Drosophila melanogaster. Debido a que o patrón de bandas que presentan os cromosomas politénicos é un reflexo constante das secuencias de ADN, as bandas serven como marcadores para localizar varias características xenéticas (localización dos xenes, ou cambios no xenoma debido a reordenamentos cromosómicos, por exemplo delecións, duplicacións de bandas e translocacións) e utilizáronse en diversos estudos xenéticos e evolutivos.
En D. melanogaster o patrón de bandas non se distingue naquelas rexións heterocromáticas presentes na rexión centromérica de todos os seus cromosomas (n=4). As rexións heterocromáticas están asociadas formando un cromocentro. Como dous membros do complemento haploide desta especie son metacéntricos (os cromosomas II e III) e dous son acrocéntricos (cromosoma sexual X ou Y e o cromosma IV), os cromosomas politénicos nesta especie aparecen como cinco brazos desiguais que irradian do cromocentro: un brazo correspondente ao cromosoma X, os dous brazos do cromosoma II e os dous brazos do cromosoma III (3L e 3R). Nalgúns casos pódese visualizar un sexto brazo moi pequeno que representa o cromosoma IV.
Descubrimento e distribución
Os cromosomas politénicos utilízanse para identificar especies de quironómidos que son moi difíciles de identificar doutro modo en fase larvaria. Cada grupo distinto morfoloxicamente de larvas consta de certo número de especies morfoloxicamente idénticas que só se poden distinguir deixandoos crecer ata que formen machos adultos ou por análises citoxenéticas dos cromosomas politénicos larvarios. Os seus cariotipos utilízanse para confirmar a presenza de especies determinadas e no estudo da diversidade xenética das especies.
Toiriz, Vila de Cruces
San Xoán de Toiriz é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 270 habitantes (145 homes e 125 mulleres), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 293 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 208 habitantes, sendo 112 homes e 96 mulleres.
Nesta parroquia naceron o médico Avelino Barrio López e o político Primo Castro Vila.
Vitsentzos Kornaros
Vitsentzos Kornaros (en grego Βιτσέντζος Κορνάρος), nado en Trapezonda, Creta, en 1553 e finado en Candia, Creta, en 1613/1614, foi un poeta grego. Escribiu o poema épico-amoroso Erotókritos, obra mestra do Renacemento grego, e quizais o maior logro da literatura grega moderna. Consta de 10.012 versos escritos no dialecto cretense. Tamén compuxo o poema O sacrificio de Abraham ( Η Θυσία του Αβραάμ ).
Traxectoria
Existen poucas fontes biográficas escritas por el, fóra dos últimos versos do Erotókritos. Crese que naceu no seo dunha familia acomodada de Trapezonda, nas inmediaciones de Sitia, no leste de Creta, e viviu alí ata cumprir ao redor de corenta anos. Logo foi vivir a Candia (hoxe Heraclión), onde contraeu nupcias con Marietta Zeno. Tiveron dúas fillas, ás que chamaron Helena e Catalina.
En 1591 recibe o posto de administrador, e durante a praga de dous anos iniciada en 1591, traballou como supervisor de Sanidade. O seu interese pola literatura levouno a se converter en membro da Accademia degli Stravaganti, fundada polo seu irmán e colega nas letras Andreas Kornaros. Morreu en Candia sen que se puidese esclarecer a causa, e foi enterrado na igrexa de San Francisco.
Foi unha fonte de inspiración para Dionisos Solomos (quen entre outras cousas escribiu o himno nacional grego), e exerceu influencia sobre a obra de Kostis Palamas, Kostas Krystallis e Giorgos Seferis, quen foi galardoado co Premio Nobel.
Foi bautizado co seu nome o transbordador que conecta as Illas Xónicas de Citerea e Anticiterea
Aldea de Riba
O topónimo galego Aldea de Riba pode referirse a:
La Juventud (Vigo)
La Juventud foi unha revista editada en Vigo en 1872.
Historia e características
Subtitulado Revista científico-literaria, apareceu en xuño de 1872. Estaba dirixida por Félix J. Pardo coa colaboración dun entusiasta grupo de mozos. Fundada co obxectivo de dotar a Vigo dunha publicación científico-literaria. Cesou a súa publicación en setembro dese ano.
Río Clyde
260px|miniatura|O río Clyde o seu paso por [[Glasgow]] O río Clyde (en gaélico escocés Cluaidh) é un dos principais ríos de Escocia, en Gran Bretaña. Cunha lonxitude de 176 km, é o décimo río máis longo do Reino Unido e o terceiro de Escocia. Cruza a cidade de Glasgow, sendo posiblemente o río máis importante pola construción de barcos e o comercio no Imperio británico.
El Proletario (Viveiro)
El Proletario foi un periódico editado en Viveiro en 1923.
Historia e características
Órgano da Sociedad de Obreros del Ramo de la Construcción de Vivero, apareceu o 1 de decembro de 1923. Sometido a censura, cesou ao pouco tempo.
Atol Kaukura
thumb Kaukura é un atol na Tuamotu no grupo Polinesia Francesa de 48 km de longo e 15 km de ancho. Atópase na zona occidental do arquipélago, a 58 km ao suroeste de Rangiroa. A terra máis próxima é o atol de Arutua, só a 16 km ó Leste.
O atol Kaukura é alargado, cunha lonxitude de 46 km e un ancho máximo de 14 km. O bordo norte dos arrecifes é estreito, mentres que o sur é amplo. Hai dous grupos de 65 illotes. A superficie da lagoa de Kaukura é de 436 km². Só ten un paso navegable a través dos arrecifes.
A illa máis importante é Motu Panao, situada no noroeste do atol. Kaukura ten 542 habitantes, o pobo principal é Raitahiti. Os habitantes viven principalmente da pesca e provén o mercado de Tahití.
Xeograficamente Kaukura pertence ás Illas Palliser (Îles Palliser) subgrupo das Tuamotu.
Historia
O primeiro europeo en chegar a Kaukura foi navegante neerlandés Jakob Roggeveen na súa expedición para a neerlandés West India Company para buscar Terra Australis en 1722.
Antigamente a pesca era a principal ocupación dos habitantes de Kaukura. Pero actualmente o turismo substituíu ás actividades tradicionais como fonte de ingresos.
Hai un pequeno Aeroporto en Kaukura que se abriu en 1994.
Administración Kaukura pertence á comuna de Arutua. A cidade de Arutua consiste en Arutua, así como os atois de Apataki e Kaukura.
Aldea de Souto
O topónimo galego Aldea de Souto pode referirse a:
Pontavila, Foxado, Curtis
Pontavila é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Gerardo Gasset Neira
Gerardo Gasset Neira, nado na Pobra do Caramiñal en 1899 e finado no pazo de Vistalegre (A Ponte Ulla, Vedra) o 2 de maio en 1969, foi un avogado e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Eduardo Gasset Chinchilla, vencellado á Torre de Xunqueiras. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Ingresou na carreira diplomática en 1930 e ocupou postos diplomáticos no Perú e Portugal. Foi crítico do xornal El Imparcial, colaborou en Galicia e despois da guerra civil en El Pueblo Gallego. Como escritor estivo moi influenciado, aínda que dun xeito superficial, por Valle-Inclán.
Zhang Heng
Zhang Heng (chinés simplificado: 张衡; chinés tradicional: 張衡; pinyin: Zhāng Héng; Wade-Giles: Chang Heng) foi un astrónomo, matemático, inventor, xeógrafo, cartógrafo, pintor, poeta, home de estado, escritor e profesor de literatura chinés, nado en Nanyang, Henan o ano 78 da nosa era, e finado en 139.
Traballos principais
Durante unha longa época da súa vida foi astrónomo real baixo a Dinastía Han do Leste, e trazou un dos primeiros mapas estelares, rivalizando co que creou Hiparco no ao 129 a. C., e descoñecido para Zhang. Neste mapa situou as posicións exactas de 2.500 estrelas e bautizou unhas 320. Estimou que o ceo nocturno, do que só podía ver unha parte, contiña 11.500 estrelas, unha cifra exaxerada para un observador con boa vista, pero non foi unha mala estimación. Explicou as eclipses lunares correctamente, argumentando que se producían cando a Lúa atravesaba a sombra da Terra, e imaxinou a Terra como unha pequena esfera suspendida no espazo, rodeada por un inmenso e lonxanísimo ceo esférico. No ano 123 corrixiu o calendario para facer cadrar as estacións do ano.
O detector de terremotos
miniatura|esquerda|150px|Réplica do detector de terremotos de Zhāng Héng. O traballo máis famoso de Zhang Heng foi o "detector de terremotos" que perfeccionou no ano 132, mil setecentos anos antes do primeiro sismógrafo europeo.
Zhang asombrou á corte imperial con este dispositivo, que podía detectar terremotos tan distantes que ninguén próximo o sentía sequera.
Era un dispositivo en forma de xerra, ao que se lle adherían varias cabezas en bronce de dragóns, cada unha cunha bóla tamén de bronce na súa boca; ao redor do pé tiña varios sapos de bronce coas bocas abertas. Se a máquina detectaba un tremor de terra, unha bóla de bronce, automaticamente, soltábase e caía na boca dun dos sapos. A posición do sapo en cuestión indicaba a dirección da cal procedía o tremor.
Nunha famosa ocasión unha bóla caeu sen que se observara ningún terremoto perceptíbel; pero, varios días despois, chegou un mensaxeiro con noticias dun terremoto en Kasu, a 600 quilómetros da corte e na dirección indicada pola máquina.
Novo Testamento
miniatura|Exemplar de 1629 do Novo Testamento traducido ao [[Lingua malaia|malaio]] Novo Testamento (do grego: Διαθήκη Καινή, Diathéke Kainé) é o nome dado á colección de libros que compoñen a segunda parte da Biblia ou libro sagrado do cristianismo. Esta parte corresponde aos Evanxeos canónicos, segundo a tradición escritos por Mateo, Marcos, Lucas e Xoán, que relatan a vida de Xesús, xunto con diversos libros que describen os primeiros tempos do cristianismo e unha Apocalipse, a de Xoán.
O termo é unha tradución do latín, Novum Testamentum, á súa vez tradución do grego Ἡ Καινὴ Διαθήκη, Hê Kainê Diathêkê, significando "A Nova Alianza" ou Testamento. Foi orixinalmente usado polos primeiros cristiáns para describir as súas relacións con Deus (ver II Corintios 3:6-15; Hebreos 9:15-20) e posteriormente para designar o canon de escritos cristiáns, estabelecido progresivamente.
Os 27 libros do Novo Testamento foron escritos por varios autores en varias épocas e lugares. Ao contrario do Vello Testamento, o Novo foi escrito nun curto espazo de tempo, durante un século ou un pouco máis.
Libros do Novo Testamento
Evanxeos de: miniatura|Miniatura dos catro [[evanxelistas do libro Waldburg-Gebetbuch (último cuarto do século XV)]] Cartas Paulinas:
Cartas Católicas:
Colexio Sagrado Corazón de Ribadeo
O Colexio Sagrado Corazón de Ribadeo é un centro de ensino privado e relixioso da localidade de Ribadeo.
Historia
A finais do século XIX, chegou a Ribadeo un grupo de irmás das Fillas da Caridade, prestando os seus servizos no Hospital-Asilo da poboación. Alí improvisaron un aula para ensinar a ler ás nenas. Co tempo e o aumento de alumnas, en 1928 habilitouse unha casa doada na rúa Trinidade. En 1969, co comezo do curso en setembro, abría as súas portas no actual edificio da rúa Carlos III de Ribadeo. En 2018 a directora é sor Purificación García González.
Ignacio Gómez Pérez
José Ignacio Gómez Pérez, nado en Ribadavia en 1972, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Jutta Burggraf
Jutta Burggraf, nada en 1952 en Hildesheim (Baixa Saxonia) e finada o 5 de novembro de 2010 en Pamplona (Navarra), foi unha teóloga católica alemá.
Traxectoria
Naceu en Hidelsheim en 1952. Doutorouse en Psicopedagoxía pola Universidade de Colonia en 1979, e posteriormente en Teoloxía pola Universidade de Navarra en 1984.
Vida persoal
Foi membro do Opus Dei.
Walt Disney World Quest: Magical Racing Tour
Walt Disney World Quest: Magical Racing Tour é un videoxogo de carreiras baseado nunha atracción de Walt Disney World Resort. Os xogadores compiten en carreiras con pistas inspiradas polas atraccións, como Haunted Mansion, Pirates of the Caribbean, Space Mountain e Big Thunder Mountain Railroad. O obextivo é conseguir pezas da máquina de foguetes do parque, que foi accidentalmente destruída por Chip e Chop. O xogo foi desenvolvido por Crystal Dynamics e distribuído por Eidos Interactive. A versión de Game Boy Color foi desenvolvida por Prolific Publishing.
Chistorra
A chistorra é un tipo de embutido de orixe aragonesa e navarra elaborado con carne picada fresca procedente de carne de porco (pode ser tamén unha mestura de carnes de porco e vacún) e que contén ademais algo de graxa, engádeselle allo, sal e pemento (este adóitalle dar unha cor vermella característico) así como herbas aromáticas (xeralmente perexil). Adóitase tomar frita ou asada.
Stromae
Paul Van Haver, nado o 12 de marzo de 1985 en Bruxelas, é un cantante belga máis coñecido como Stromae. Acadou unha gran popularidade coa súa canción "Alors on danse", que se converteu nun éxito en numerosos países europeos.
Chistorra
Preparación
A chistorra adóitase comer asada ou frita, xeralmente acompaña a outros pratos, un dos máis populares é un prato con ovo frito e patacas (Ovos rotos con chistorra e patacas). Adoita fritirse enteira, pero servirse en pequenos anacos como unha tapa (tapa de chistorra) usualmente acompañada de cervexa ou viño (chacolí). Ás veces pode ser un elemento moi típico dos bocadillos (bocadillo de chistorra), outra variante que aparece nalgunhas pastelerías (zona de produtos salgados) é un croissant cun anaco de chistorra como recheo (croissant preñado). Con ovos tómase tortilla con chistorra.
Stromae
Traxectoria
Van Haver naceu en Bruxelas, fillo de pai ruandés e nai belga. O seu pai estivo ausente durante boa parte da súa infancia e foi asasinado durante o Xenocidio de Ruanda de 1994. A súa nai criouno nunha comunidade francesa dos suburbios de Bruxelas. Con once anos, Paul Van Haver amosou interese na música e acudiu ó Académie musicale de Jette, onde estudou historia da música e aprendeu a tocar a batería.
Chistorra
Costumes
O 21 de decembro en Donostia é o día de San Tomé, durante este día por toda a cidade pódense ver postos de produtos artesanais entre os que destacan, por ser a comida típica do día, o tallo, a chistorra (ou txistorra, en éuscaro) e a sidra como acompañamento habitual.
Bagamoyo
miniatura|dereita|250px|Forte alemán do século XIX en Bagamoyo. Bagamoyo é unha cidade de Tanzania que se fundou a finais do século XVIII. Foi a capital da África Oriental Alemá, actualmente conta con 30 000 habitantes e é a capital do distrito de Bagamoyo.
FC Utrecht
O Football Club Utrecht é un club de fútbol neerlandés, da cidade de Utrecht. Fundouse en 1970 e compite na Eredivisie.
Tubo de raios catódicos
dereita|miniatura|250px|Diagrama en corte dun tubo de raios catódicos usado en televisores e monitores en cor: 1. Canóns de electróns 2. Feixes de electróns 3. Máscara frontal 4. Capa de fósforo con pigmentos vermello, verde e azul 5. Detalle da capa de fósforo Un tubo de raios catódicos (TRC, coñecido tamén polas súas siglas en inglés CRT de cathode ray tube) é un sistema de presentación de imaxes que consiste nunha válvula termoiónica que contén un canón de electróns e unha pantalla fluorescente e os dispositivos internos ou externos, precisos para acelerar e desviar o raio de electróns e que se usa para crear imaxes de luz emitidas ao impactaren os electróns en puntos determinados da pantalla fluorescente. Emprégase en televisores, monitores, osciloscopios ou radares. Inventouno Ferdinand Braun en 1897, desde a primeira década do século XXI estase a substituír por pantallas de plasma e LCD.
Funcionamento
O último ánodo da válvula recóbrese dun elemento capaz de emitir luz cando un feixe de electróns incide sobre el. Para poder controlar a intensidade do punto da imaxe, colócanse no camiño dos electróns uns terminais que fan o efecto de lente electrónica que permiten que todos os electróns do feixe incidan nun punto estreito da pantalla. Exteriormente colócanse unhas bobinas coas que se controla un campo magnético que despraza o feixe de electróns por toda a pantalla, iluminándoa en todos os seus puntos, controlando axeitadamente a intensidade do feixo en cada momento, xérase unha imaxe na pantalla.
Atol Apataki
Apataki é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Arutua. Xeograficamente forma parte das illas Palliser. Está situado a 19 km ao leste de Arutua e a 370 km ao nordés de Tahití.
Xeografía
Ten unhas dimensións de 64 km de longo e 47 km de ancho, cunha superficie total, incluída a lagoa, de 703 km². O atol dispón de dous pasos ao interior da lagoa: Aimonu ao noroeste e Haniuru ao suroeste.
A vila principal é Niutahi situada no noroeste xunto ao paso de Aimonu e cun aeródromo preto da vila. Os 429 habitantes (censo de 2002) viven da produción de perlas, da pesca e o cultivo de copra e nono (froito tropical de nome científicoMorinda citrifolia).
Historia
Foi descuberto a noite do 21 de maio de 1722 por Jacob Roggeveen que a chamou Avondstond ('noite'). Outro nome histórico do atol é Hagenmeister.
San Tomé de Insua, Vila de Cruces
San Tomé de Insua é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Vila de Cruces na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2012 tiña 131 habitantes (71 mulleres e 60 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 220 habitantes.
Xeografía
A parroquia ocupa unha franxa do río Ulla, de chan fértil pero difícil de cultivar pola súa configuración. A súa climatoloxía morna permítelle gozar de grandes masas forestais.
Historia
O nome de Insua procede da medieval Insula Laonio, un territorio propiedade da Igrexa de Santiago cando menos desde o século XI, que estaba limitado ó norte pola confluencia do Arnego co Ulla e tiña a súa fronteira meridional na Serra do Carrio.
Na memoria local pervive o recordo da poderosa casa dos Lodeiros de Xordedo, que cobraban en renda un quinto de todos os cereais colleitados entre a taberna de Rebordaos e o coto da Madanela.
Patrimonio
En Insua está a ponte de San Xusto, que ata os anos sesenta era o único lugar que permitía cruzar o Ulla, a miúdo con grandes riscos. Foi arrasada e reconstruída en numerosas ocasións desde a Idade Media.
Hai unha ermida en Xordedo dedicada á Santa Cruz e outra en Dorvisón dedicada á Virxe das Dores.
Festas
Na ermida da Santa Cruz celébrase unha romaría o 14 de setembro. Era un vello costume que na fonte que mana ao seu lado colleran os devotos auga para bendicir os seus campos.
Portecelo, Foxado, Curtis
Portecelo é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Aldea do Monte
O topónimo galego Aldea do Monte pode referirse a:
Galería de imaxes do río Sar
O río Sar
Yves Leterme
Yves Leterme Camille Désiré (*Wervik Flandres, Bélxica, 6 de outubro de 1960) fillo de pai valón e nai flamenga) é un político belga, membro do partido Democristián Flamengo e antigo Primeiro Ministro de Bélxica. Desempeñou os cargos de Viceprimeiro Ministro e Ministro de Orzamento, Reformas Institucionais e Transporte no goberno federal de Bélxica. El é tamén exministro-presidente de Flandres e Ministro flamengo de Agricultura e Pesca.
Yves Leterme foi unha das opcións para converterse no Primeiro Ministro de Bélxica logo da Elección Xeral de 2007. El presentou a súa dimisión como Ministro-Presidente de Flandres o 26 de xuño de 2007. O 16 de xullo do 2007, Leterme foi nomeado para iniciar conversacións formais na formación dun novo goberno de coalición. Tras nove meses de estancamento político, o 20 de marzo de 2008 Leterme foi designado como Primeiro Ministro de Bélxica. O 14 de xullo de 2008, cando aínda non se cumpriran catro meses do seu goberno, presentoulle a dimisión ao rei Alberte II de Bélxica.
Biografía
Yves Leterme é completamente bilingüe grazas ao seu pai francófono e a súa nai neerlandófona, comezou a súa carreira en 1987 como auditor da Corte de Contas de Bélxica.
Como democristián, comezou a súa carreira política na súa provincia natal de Flandres Occidental, antes de ser elixido no Parlamento federal en 1999, cando conseguiu un escano na oposición. Nas eleccións do ano 2003 Yves Leterme tomou a dirección. No ano 2004, trala vitoria nas eleccións rexionais, fíxose co título de ministro-presidente e ministro de Agricultura e Pesca da Rexión flamenga, nunha coalición cos socialistas, liberais e a alianza Nieuw-Vlaamse (o partido independentista).
Amnat Charoen
Amnat Charoen (en อำนาจเจริญ) é unha poboación de Tailandia, capital da provincia Amnat Charoen.
Yves Leterme
Biografía
En xuño do 2007, conseguiu gañar as eleccións lexislativas federais. Como personaxe emblemático en Flandres, suscitou durante a campaña a polémica por varias intervencións sobre discriminación e racismo que foron moi criticadas na Bélxica francófona.
Eleccións
Con Yves Leterme á cabeza o seu partido, o CD&V, aliado do partido independentista flamengo N-VA, gañou con facilidade as eleccións, obtendo 30 cadeiras das 150 na cámara e 9 (+5 de comunidade) das 71 do Senado. Yves Leterme, candidato ao Senado, obtivo 796.521 votos de preferencia.
O 15 de xullo de 2007, o Rei Alberte II encargou a Yves Leterme formar un goberno, pero por conflitos de intereses no país non o conseguiu polo que o 23 de agosto de 2007, pediulle ao Rei ser declarado incompetente para formar o novo goberno belga, aceptando este a dimisión.
O 29 de setembro de 2007, trala misión de Herman Van Rompuy como explorador e a entrega do seu informe o Rei, Yves Leterme repetiu a misión de formador, secundado primeiramente por Herman Van Rompuy quen se encargara de explorar as pistas de solución institucional, primeiro obstáculo á primeira dimisión do formador.
O 1 de decembro de 2007, Yves Leterme presentoulle novamente a súa dimisión ao Rei da súa función de formador en resposta ao bloqueo das negociacións. O 21 de decembro, foi nomeado Viceprimeiro ministro e ministro de Orzamento, de Mobilidade e de Reformas institucionais (comparte este último expediente co francófono Didier Reynders) no seo do goberno Guy Verhofstadt, formado de xeito pasaxeiro ata que un acordo de goberno entre os diferentes partidos belgas, particularmente entre os francófonos e neerlandófonos.
O 20 de marzo de 2008, como era previsto, xurou o seu posto como 47º Primeiro ministro belga formando un goberno baseado nunha coalición pentapartita (5 partidos) alcumada coalición armenia por ter as cores da bandeira armenia: laranxa (democristián-humanistas do CD&V neerlandófono e do CDH francófono), azul (liberais VLD neerlandófono e do MR francófono) e vermello (socialistas do PS francófono).
-497
Mortes
Historia ano a ano
Gran Premio de Alemaña de 1951
O Gran Premio de Alemaña de 1951 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 29 de xullo de 1951 no circuíto de Nürburgring Nordschleife. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de 1951.
Portecelo
O topónimo Portecelo pode referirse a tres lugares de Galicia:
Gran Premio de Alemaña de 1951
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Aldea do Muíño
O topónimo galego Aldea do Muíño pode referirse a:
Malesch
Malesch é o álbum de estrea da banda alemá de rock experimental Agitation Free. Foi publicado no ano 1972 a través do selo Music Factory e posteriormente por Vertigo Records. No ano 1992 foi re-editado en CD a través de Spalax, no 2001 por Garden of Delights, e novamente en 2008 polo selo Revisited Records. O álbum está inspirado nos viaxes da banda por Exipto, Grecia e Chipre.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Agitation Free.
Xavier Prado Rodríguez
Xavier Prado Rodríguez, bautizado como Javier David Leoncio Prado Rodríguez e máis coñecido polo seu alcume Prado Lameiro, nado en Ourense o 12 de setembro de 1874 e finado na mesma cidade o 26 de decembro de 1942, foi un veterinario, autor teatral e poeta, ademais de destacado protagonista do rexionalismo galego de principios do século XX, dentro das Irmandades da Fala. Colaborador de Lamas Carvajal, intentou recupera-la publicación O Tio Marcos d'a Portela, en 1917, aínda que desapareceu finalmente en 1919. A súa obra é costumista, humorística, irónica e ruralista. Sabe reflectir perfectamente os modos e comportamentos dos campesiños, de modo que semella que transcribira unha gravación dos diálogos e pullas que se dan tódolos días no mundo rural galego. Cando escribe en galego faino recollendo fielmente a fala ourensá, tanto a do labrego galego como a do señorito que presume de fala-lo castelán.
Orixe e primeiros anos
Foi o segundo fillo de Vicente Prado Romero, empregado, e Carmen Rodríguez García, ama de casa. O pai, xa enfermo cando naceu Xavier, morreu ó pouco e tanto el como a súa irmá Modesta foron criados polo seu padriño David García González, subdiácono da parroquia de Cudeiro, entón do concello de Canedo, próximo a Ourense, e hoxe integrado no concello de Ourense. Foi alí onde Prado Lameiro coñeceu por vez primeira a vida labrega que máis tarde trasladaría ás súas obras literarias. miniatura|Lameiro coa segunda muller (casou tres veces). En 1891, con 16 anos, ingresou voluntario no servizo militar, e serviu armas no "Regimiento de Infantería Murcia núm. 37" con base no, xa desaparecido, Cuartel de Barreiro, en Lavadores, Vigo. Xa licenciado, tres anos despois regresou a Ourense. Estudou Veterinaria na Facultade (Escola Especial) da Universidade de Santiago de Compostela, desaparecida en 1924, onde rematou os estudos con 25 anos. Daqueles anos só se sabe que publica algún verso na revista satírica El Cínife, de Compostela, usando xa o pseudónimo Lameiro. Ao ano seguinte de rematar os seus estudos, en 1901, comezou a traballar en Ribadavia como inspector de carnes e peixe. Cobraba daquela cen pesetas anuais.
En Ribadavia casou con Aurora Rodríguez Martínez, con quen tivo un fillo ó que chamaron Fausto. Quedou viúvo ó pouco pero volve a casar en 1907, con Dolores Montes Pérez, con quen tivo oito fillos. Posteriormente, xa maior, casou por terceira vez, en Ourense, con Clementina Pérez de la Iglesia.
En 1909, con 35 anos, presentouse ás oposicións para Inspector Provincial de Hixiene e Sanidade Pecuaria. Aprobou e tomou posesión en Ourense, en 1910, deixando o seu traballo en Ribadavia. Aquí xa cobra 2.500 pesetas anuais. É desde este posto cando publica os seus primeiros textos profesionais, sobre distintas enfermidades animais e sobre a mellora do gando vacún. Tamén publicou follas divulgativas dirixidas ós gandeiros ourensáns sobre diferentes temas agrícolas e gandeiros, como a mellora da hixiene dos cortellos e os perigos da convivencia da xente co seu gando, común nas vivendas daquel tempo. Dita tamén numerosas conferencias sobre os mesmos temas.
Foi presidente do Colexio de Veterinarios de Ourense desde a súa fundación, en 1923, ata 1926, continuando como presidente de honra ata a súa morte.
Prado Lameiro, veterinario
O seu labor como veterinario quedou diminuído fronte ó seu legado literario, pero non pode cualificarse de pouco relevante. Sábese que escribiu un Tratado de Veterinaria, inédito, que conserva o seu neto.
Desde a tribuna do Tío Marcos avogou seguido pola mellora das condicións do gando, tales que a mellora da estabulación e da alimentación, a profilaxe das enfermidades, a necesidade dunha selección rigorosa dos sementais e das razas bovinas na procura dun aumento de calidade na carne e leite máis que na cantidade, das melloras a introducir nas feiras de gando, en beneficio do gandeiro e non do tratante.
Mantiña a tese de que a rubia galega que existía daquela estaba dexenerada a consecuencia de cruces con outras razas -de carne e de leite- e de sacrifica-los mellores exemplares. Por iso, dicía:
Para mellora-la raza, a solución que propoñía foi sempre a escolma dos mellores sementais rubios e deixar de importar sementais de fóra. miniatura|Lameiro foi continuador da obra de [[Valentín Lamas Carvajal|Valentín L. Carvajal (na imaxe) e esforzado gardián da súa memoria. ]] Tamén foi inimigo constante da figura dos tratantes nas feiras, e propuxo modifica-lo réxime das feiras de gando para "suprimir los intermediarios parásitos, que encarecen la producción y menguan, con el poder absurdo que les da su situación privilegiada, la bolsa del labriego".
Desde o seu cargo como Inspector de Hixiene Pecuaria, foi un pioneiro nas campañas de vacinación de enfermidades frecuentes daquela como a nacida (carbuncho) e o gripo (febre aftosa), no vacún, e o rubio (mal vermello) nos porcos. Tamén desenvolveu campañas de profilaxe contra a rabia e a cisca dos porcos, denominación popular da colibacilose.
Prado Lameiro n’O Tío Marcos d’a Portela
O Tío Marcos d’a Portela foi o primeiro semanario escrito integramente en galego, creado por Valentín Lamas Carvajal, quen o dirixe desde a súa fundación o 7 de febreiro de 1876 ata o 17 de marzo de 1889, data na que deixa de publicarse. Houbo un intento de saca-la revista á rúa en 1897, pero non callou.
En 1917, Prado Lameiro xunto con outros integrantes das Irmandades da Fala, recuperan o proxecto e inician unha nova e última etapa. O 18 de febreiro de 1917 publícase o primeiro parrafeo desta terceira época, con clara vocación continuísta do Tío Marcos de Carvajal e como plataforma do ideario das Irmandades da Fala. Como director consta Hixinio Ameixeiras, pero todo indica que o verdadeiro impulsor era Prado Lameiro. Xa neste primeiro número publica o seu poema O fiadeiro.
Vicente Risco escribía isto a Eduardo Blanco Amor:
miniatura|Busto de Prado Lameiro A pegada de Lameiro no Tío Marcos pode verse claramente nunha sección, máis ou menos fixa e sen sinatura, titulada Parolas formás d’o Tío Marcos, dirixida habitualmente a labregos e gandeiros, ós que animaba a mellora-las súas prácticas e, sobre todo, a uni-las súas forzas en asociacións profesionais para chegar máis facilmente á compra de maquinaria, sementes, fertilizantes, sementais etc. sen esquece-la loita contra os caciques.
Tampouco esquece o chamamento ó uso orgulloso do galego: xa no terceiro parrafeo publica un artigo tamén sen sinatura pero a todas luces da pluma de Prado Lameiro, titulado Galicia ten que falar gallego. Aínda así, o feito é que tódolos textos profesionais que se conservan del están escritos en castelán e tanto o ordenanza da Xefatura de Hixiene Pecuaria como a súa propia filla testemuñan que Prado Lameiro sempre utilizou o castelán no seu traballo e coa súa familia.
Outras actividades
En 1918 publica o seu primeiro libro de poemas A carón d'o lume, con portada de Vicente Risco.
Meses antes de remata-la aventura do Tío Marcos, en febreiro do mesmo 1919, Prado Lameiro entra na directiva da Asociación de Prensa ourensá. Colabora tamén, xunto a Virxilio Fernández González, Xulio Prieto Nespereira, Fabriciano Iglesias Abella e Cesáreo Eire Santalla, na fundación do coro De Ruada, coñecido agora como Coral de Ruada, presentada en Ourense o 24 de xuño de 1919, precisamente con dúas obras de Lameiro: Luis de Castromouro, en castelán; e Na corredoira, en galego. Nos anos seguintes, a Coral de Ruada representa un bo número das pezas teatrais que Lameiro vai escribindo.
Tamén colaborou brevemente como redactor da revista Nós, quizais como consecuencia da súa amizade con Vicente Risco. miniatura|Lameiro, Retrato en [[Vida Gallega, 1931.]]
Na Ditadura de Primo de Rivera
Co paso do tempo, Prado Lameiro foi mudando desde o galeguismo a posicións máis próximas ós partidos políticos de dereitas. Cando Calvo Sotelo é elixido ministro de Facenda, en decembro de 1925, Prado Lameiro publica uns versiños de felicitación, ós que aquel responde agradecido, e tamén en verso.
Trala proclamación da Ditadura de Primo de Rivera, 1923, Prado Lameiro colabora activamente na fundación e desenvolvemento da Unión Patriótica, partido único a modo de partido político do Goberno, participando en diferentes actos nos que se mesturaba a propaganda política e os consellos dirixidos a campesiños e gandeiros. Entre 1924 e 1928 foi secretario particular do Gobernador Civil de Ourense.
Últimos anos
A partir da instauración da Segunda República, Prado Lameiro abandona tanto as actividades políticas como as literarias. Non participa en ningunha das organizacións ou movementos políticos ou sociais do momento nin a favor nin en contra da República. Tampouco publica nada novo. Dedícase exclusivamente á súa actividade profesional como veterinario.
E así vai avellentando ata que, en 1937, publica un soneto a Franco “en honor y a beneficio del glorioso Ejército español”.
miniatura|275px|Monumento a Lameiro, nos xardíns de El Posío (Ourense). O 26 de decembro de 1942, Prado Lameiro morría en Ourense a consecuencia dunha insuficiencia cardíaca. Segundo P. Iglesia Hernández, a causa foi unha complicación tras unha operación de cancro de próstata realizada en Santiago de Compostela.
Homenaxe en Ourense
En 1929, Ourense celebra unha homenaxe popular a Prado Lameiro. O líder agrario e republicano Basilio Losada escribiu o seguinte:
E en marzo de 1945 levantouse nos xardíns do Posío un monumento na súa honra que consiste nun busto de Prado Lameiro realizado por Asorey.
Literatura
Segundo Iglesia Hernández, aínda quedan, en poder da familia e algúns amigos máis, textos inéditos.
Pla d'Urgell
250px|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña.]]250px|miniatura|Praza da vila de [[Mollerussa, capital comarcal.]]O Pla d'Urgell é unha comarca da provincia de Lleida, en Cataluña. Limita coas comarcas da Noguera, Segrià, Garrigues e Urgell, e a súa capital é Mollerussa. En 2009 tiña 30.153 habitantes.
Air Malta
miniatura|[[Boeing 737 de Air Malta]] Air Malta é a aeroliña nacional de Malta fundada no ano 1973. Voa a 36 destinos en Europa, o norte de África e Oriente Medio. A aeroliña está baseada no Aeroporto Internacional de Malta en Luqa.
Frota
En novembro de 2015 Air Malta operaba os seguintes avións:
Rutenia subcarpática
miniatura|Escudo da [[óblast de Zakarpatia.]]
A Rutenia subcarpática ou Rutenia transcarpática, coñecida tamén como Rutenia carpática, Ucraína carpática, Ucraína transcarpática, Zakarpattia, Rusinko, Rus subcarpática ou Subcarpacia (rusino e ucraíno: Карпатська Русь, romanizado: Karpats’ka Rus’; ruso: Карпатская Русь, romanizado: Karpatskaya Rus’; eslovaco e checo: Podkarpatská Rus; húngaro Kárpátalja; romanés Transcarpatia; polaco Zakarpacie; yidiss קאַרפַּאטן רוּס) é unha pequena rexión da Europa central que hoxe en día, na súa maior parte, constitúe óblast de Zakarpatia na Ucraína sudoccidental (en ucraíno: Zakarpats’ka oblast’), así como unha pequena parte do extremo oriental de Eslovaquia (principalmente os kraj de Prešov e de Košice), Lemkovyna de Polonia e Maramureş en Romanía.
En canto á diversidade étnica, está habitada por ucraínos, rusinos, lemkos (que son de orixe polaca), húngaros, eslovacos, romaneses, búlgaros e rusos. Ademais, ten pequenas minorías de bogomilos, hutsul, xudeus, xitanos e zekler ou csango (etnicamente maxiares dunha igrexa ortodoxa).
Nomenclatura
A nomenclatura da rexión depende da perspectiva xeográfica e do punto de vista dos pobos que a compoñen. Así, desde unha perspectiva húngara, eslovaca ou checa descríbese a rexión como Subcarpatia, (baixo os Cárpatos) mentres que desde unha perspectiva de ucraína e rusa coñécese como Transcarpatia (ao outro lado dos Cárpatos).
Os nomes non oficiais alternativos utilizados en Checoslovaquia antes da Segunda guerra mundial inclúen Subcarpatia (checo e eslovaco: Podkarpatsko), Transcarpatia (checo e eslovaco: Zakarpatsko), Ucraína transcarpática (checo e eslovaco: Zakarpatská Ukrajina), Rus/Rutenia Carpatiana (checo e eslovaco: Karpatská Rus) e, rara vez, Rus/Rutenia húngara (checo: Uherská Rus, eslovaco: Uhorská Rus).
A rexión declarou a súa efémera independencia en 1939 como Cárpato-Ucraína, antes de ser anexionada polo Reino de Hungría (1920-1945). miniatura|250px|Mapa étnico de de Zakarpatia en [[2001. En rosa, ucraínos (incluíndo os rusinos). En verde, húngaros En amarelo, romaneses En azul, mestura de ucraínos e rusos. Nota: Os romanís non están representados no mapa.]]
Tony Hackens
Tony Hackens, nado o 28 de agosto de 1939 en Eupen, Liexa, e finado o 28 de novembro de 1997 en Ottignies, Brabante Valón, foi un numismático, arqueólogo e historiador da arte belga especializado na Roma e Grecia antigas.
Ámbito académico
Tony Hackens graduouse en Filoloxía Clásica e en Arqueoloxía e Historia da Arte na Universidade Católica de Lovaina (UCL). No curso 1960-1961 pasou unha estadía no Instituto Histórico Belga de Roma e posteriormente acadou o doutoramento en Filosofía e Letras na UCL cunha tese titulada l’Histoire et iconographie du temple capitolin et de la triade capitoline.
Inmediatamente ingresou na Escola Francesa de Atenas, entre 1962 e 1967.
Á súa volta a Bélxica foi nomeado axudante e posteriormente profesor no Instituto de Arqueoloxía e Historia da Arte da Universidade Católica de Lovaina, onde se encargou das materias de Arqueoloxía Mediterránea, de Historia da Arte, de Arqueoloxía da Antigüidade Grega, de Numismática Antiga e de Historia Económica da Antigüidade.
Paralelamente, impartiu tamén docencia no Instituto Superior de Historia da Arte e de Arqueoloxía de Bruxelas. Por outra banda, exerceu como profesor invitado na Universidade Brown (Providence, Rhode Island, 1970), na Universidade de Lille (Francia,1980-1982) e na American Numismatic Society, de Nova York (1978 e 1986).
En 1997, foi elixido decano da Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Católica de Lovaina, pouco antes do seu pasamento.
Ámbito numismático
Hackens é autor de estudos salientables sobre os obradoiros monetarios, a metroloxía, a iconografía numismática e a circulación monetaria na Antiga Grecia e na Antiga Roma. Está considerado como un dos pais da metrocronoloxía, é dicir: "o que se pode derivar do estudo dos pesos das moedas en canto se poida inscribir unha emisión específica no cadro máis amplo que lle serviu de marco natural". El formulou diversas hipóteses anovadoras acerca da cuantificación das cuñaxes nas emisións na Antigüidade, sinaladamente en relación cos conflitos militares; e esas hipóteses foron verificadas posteriormente por alumnos seus como P. Marchetti, M. B. Borba-Florenzano, K. Konuk et F. de Callataÿ.
Desde unha perspectiva máis institucional, Hackens fundou o Seminario de Numismática Marcel Hoc na Universidade Católica de Lovaina. Tamén presidiu a Sociedade Real de Numismática de Bélxica (1988-1990) e o comité organizador do XI Congreso Internacional de Numismática (Bruxelas, 1991).
Por outra banda, foi codirector da Revue belge de numismatique et de sigillographie entre 1970 e 1997, e foi un importante promotor de publicacións científicas sobre numismática, na súa condición de fundador e directivo da serie editorial Numismatica Lovaniensa.
Ámbito arqueolóxico
Logo das súas aprendizaxes no sitio arqueolóxico romano de Alba Fucens (1959), Tony Hackens dirixiu, entre 1963 e 1967, a escavación do teatro de Tórico (na Ática) e asegurou a datación dese monumento.
Cayetano Martínez de Irujo
Cayetano Luis Martínez de Irujo y Fitz-James Stuart, nado en Madrid o 4 de abril de 1963, IV Duque de Arjona e XIV Conde de Salvaterra, Grande de España, é un xinete español de equitación, na especialidade de saltos. É o quinto fillo de Cayetana Fitz-James Stuart, XVIII duquesa de Alba (1926-2014) e Luis Martínez de Irujo y Artázcoz (1919-1972).
Tony Hackens
Ámbito arqueolóxico
Como membro da Escola Francesa de Atenas, Participou tamén, de 1962 a 1967, en exploracións arqueolóxicas francesas como as de Malia (en Creta), Argos e Delos, e estudou as moedas achadas neses lugares.
Cayetano Martínez de Irujo
Participou nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 conseguindo un 4º posto en saltos por equipos. En 2006 proclamouse en Benahavís campión de España de saltos, con Kesberoy St. Aubert. Desde 2012 e ata 2015, que foi destituído por unha moción de censura presentada por Antonio García-Plata (sucesor no cargo), presidiu a Asociación de Deportistas, en substitución de Emilio Sánchez Vicario.