cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joe Louis
Traxectoria
En xullo de 1934 pasou ao campo profesional con John Roxborough como representante e Jack Blackburn como adestrador. Louis disputou o seu primeiro combate contra Jack Kracken, a quen derrotou en Chicago no primeiro asalto.
A súa carreira, dende entón, foi fulgurante. O 14 de decembro dese mesmo ano venceu contra prognóstico a Lee Ramage. En 1935 Mike Jacobs convenceu o seu apoderado para que aceptase ser o seu preparador, co que axiña Joe adquiriu fama e importancia converténdose no grande ídolo das masas, especialmente das persoas afroamericanas que viron nel unha oportunidade de que un home de cor se convertese en campión dos pesos pesados, despois de que en 1915 o fose Jack Johnson.
En 1935 disputou 15 combates, gañando por K.O. doce deles, algúns contra rivais moi cualificados como Primo Carnera, King Levinsky, Gus Dorazzio, Max Baer ou Paulino Uzkudun.
O 19 de xuño de 1936 sufriu un importante revés. Enfrontouse ao alemán Max Schmeling no Yankee Stadium de Nova York e foi derrotado por K.O. no duodécimo asalto. Aínda que pediu o desquite co alemán, enfrontouse antes con James J. Braddock, co título mundial en xogo o 24 de xuño de 1937, e logrou a vitoria no oitavo asalto.
Lourido Pequeno, Dorneda, Oleiros
Lourido Pequeno é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2012 tiña 109 habitantes (57 homes e 52 mulleres).
Joe Louis
Traxectoria
Conservou o título mundial durante doce anos (récord absoluto de anos como campión no peso pesado), durante os que pelexou cos mellores boxeadores do panorama mundial, incluído o desexado desquite ante Schmeling, que se celebrou en 1938. Aquel foi un combate vibrante que terminou no primeiro asalto coa vitoria de Louis, e Schmeling con dúas costelas rotas. Máis tarde foron excelentes amigos, pese a que Schmeling era considerado polos nazis un prototipo da raza aria.
Durante a guerra mundial alistouse no exército, e percorreu os campamentos aliados facendo exhibicións de boxeo.
Tras dúas defensas fronte a Jersey Joe Walcott, a última en 1948, pretendía retirarse como campión. Porén, o fisco americano obrigouno a volver boxear para pagar o millón de dólares que debía. En 1950 pelexou con Ezzard Charles, pola reconquista do título, e foi derrotado sen paliativos. O seu último combate tivo lugar o 26 de outubro de 1951, ante Rocky Marciano. Eran os principios do gran Marciano, que chegou a ser o único boxeador dos pesos pesados que se retirou imbatido. En oito asaltos, Marciano esmagou a Louis, que fora o seu referente na súa mocidade. Era a tercera pelexa que perdía na súa vida.
Ao pouco de abandonar definitivamente o boxeo, quedou totalmente arruinado ao sérenlle confiscados todos os bens por facenda. Ao igual que anos atrás Primo Carnera, intentou facer loita libre, mais fracasou, como tamén lle foi mal noutros negocios que intentou. Nos anos 60 foi ás Vegas onde traballou na área de relacións públicas dun famoso casino, que foi do que viviu ata que en 1969 lle foi mal na rúa e en 1970 foi ingresado nun hospital psiquiátrico en Denver. En 1977, unha operación cirúrxica para desatoarlle a aorta deixouno para a vida nunha cadeira de rodas. O 12 de abril de 1981 morreu como consecuencia dun fallo cardíaco nas Vegas. Foi enterrado no Cemiterio Nacional de Arlington, por expreso desexo do Presidente Ronald Reagan. O seu antigo amigo Max Schmeling pagoulle os gastos da doenza e do enterro.
Chazey-Bons
Chazey-Bons é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Psilocybe mexicana
Psilocybe mexicana é o nome científico dunha das especies de fungos psilocibios nas que Albert Hoffman illou por primeira vez as compoñentes activas psilocibina e psilocina en 1958.
Esta clase de fungos é coñecida polas súas características psicotrópicas, empregándose tradicionalmente de manera ritual en América do Norte dende mais de 2000 anos.
Castro de Casón
O castro de Casón é un castro situado na parroquia de Viveiro, no concello lugués de Viveiro.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado dobre situado nunha meseta. Ten un complexo sistema defensivo. O recinto principal ten forma semielíptica, cun antecastro pola súa banda suroeste. Está pechado por dúas murallas, unha recta e outra de planta quebrada, que forman unha estreita entrada.
Todo o conxunto deféndese cunha muralla de pedra seguida dun foxo que a rodea polos lados norte e noroeste. A continuación hai outro foxo menor que protexe a entrada do antecastro. Paralelo ó foso atópase un parapeto polos lados norte e noroeste.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Secuencia conservada
miniatura|595px|Un aliñamento de secuencias feito por medio de [[ClustalO, de proteínas histonas de mamíferos.
En bioloxía, as secuencias conservadas son secuencias similares ou idénticas que aparecen nos ácidos nucleicos (secuencias de nucleótidos do ADN e ARN), en péptidos e proteínas (secuencias de aminoácidos) ou en carbohidratos poliméricos de distintas especies (secuencias ortólogas) ou en diferentes moléculas producidas por un mesmo organismo (secuencias parálogas). No caso de que haxa conservación en distintas especies, isto indica que unha determinada secuencia puido ser mantida pola evolución a pesar dos cambios implicados na especiación. Canto máis atrás no tempo ao longo dunha árbore filoxenética apareza unha secuencia conservada, máis altamente conservada está. Como a información da secuencia é transmitida normalmente dos pais á proxenie por medio dos xenes, a presenza dunha secuencia conservada implica que existe un xene conservado.
Crese que unha mutación nunha rexión "altamente consevada" orixina unha forma de vida xeralmente non viable, ou unha forma que é eliminada pola selección natural. O que determina a conservación ou non conservación é o ambiente. Se por exemplo, un microorganismo con xenes para a resistencia a antibióticos vive en presenza de antibióticos, os xenes de resistencia estarán moi conservados. Se non vive en presenza de antibióticos, os xenes non serán conservados.
Secuencias de ácidos nucleicos e proteínas
Algunhas secuencias de nucleótidos dos ácidos nucleicos ou secuencias de aminoácidos das proteínas (e indirectamente a dos xenes que as codifican) están moi conservadas. As secuencias de ADN altamente conservadas pénsase que teñen un valor funcional. Algunhas destas secuencias son non codificantes e a súa función non se coñece. As secuencias ou elementos ultraconservados (UCEs ou UCRs, do inglés ultra-conserved regions) que comparten un 100% de identidade entre humanos, ratos e ratas foron primeiramente descritas por Bejerano e colegas en 2004. Un estudo recente no que se eliminaron catro secuencias de ADN non codificantes altamente conservadas en ratos obtivo ratos viables sen diferenzas fenotípicas evidentes; os autores describiron os seus descubrimentos como "inesperados". Moitas rexións do ADN, incluíndo as secuencias altamente conservadas, constan de elementos de secuencias repetidas. Unha posible explicación de hipótese nula é que a eliminación dunha única secuencia repetida ou un conxunto delas podería teoricamente preservar o funcionamento fenotípico asumindo que unha desas secuencias é suficiente para manter a función e que as repeticións son superfluas para procesos esenciais da vida; pero non se especifica no artigo se as secuencias eliminadas eran secuencias repetidas. Aínda que a maioría das funcións biolóxicas das secuencias conservadas non se coñecen polo momento, hai poucos transcritos derivados de secuencias conservadas que mostren que a súa expresión está desregulada en tecidos cancerosos humanos.
No caso das proteínas, ademais da conservación da secuencia poden ter unha conservación da estrutura. A conservación da estrutura non necesariamente se corresponde cunha alta conservación da secuencia. Por exemplo, o pregamento de histona está conservado entre as histonas H2A a nivel estrutural; pero a secuencia xenética que as codifica cambia entre variantes.
Notación
Unha notación común para indicar o nivel de conservación de secuencia é a utilizada polos programas de aliñamento Clustal. Na figura de arriba indícase un conxunto de secuencias aliñadas, nas columnas dos residuos indícase con símbolos se están completamente conservados (*), se conteñen só mutacións conservadoras, mutacións semiconservadoras (.), ou mutacións non conservadoras.
Puntuacións GERP
Unha puntuación GERP (GERP score, do inglés Genomic Evolutionary Rate Profiling, Perfil de Taxa Evolutiva Xenómica) mide a conservación evolutiva de secuencias xenéticas a través das especies. Hai unha relación entre unha puntuación GERP de secuencias e a proporción de alelos variantes dentro desa secuencia. A medida que se incrementa a puntuación GERP dunha secuencia, a variación dentro desa secuencia faise máis rara. Unha GERP máis alta significa unha secuencia altamente conservada, na cal a alteración é nociva, polo que as variantes adversas reducirían a fitness do organismo e serían seleccionadas en contra.
Papel biolóxico
As secuencias altamente conservadas son moitas veces necesarias para o funcionamento celular básico, estabilidade ou reprodución. A similitude de secuencia utilízase como evidencia de conservación estrutural e funcional, e de relacións evolutivas entre secuencias. Consecuentemente, os elementos funcionais son identificados frecuentemente buscando secuencias conservadas nun xenoma.
A conservación de secuencias codificantes de proteínas orixina a presenza de residuos de aminoácidos idénticos en rexións análogas da estrutura da proteína e, por tanto, cunha función similar. As mutacións conservadoras alteran a secuencia de aminoácidos substituíndoos por residuos quimicamente similares, polo que, a pesar do cambio, non afectan á función da proteína. Entre as secuencias máis altamente conservadas están os centros activos dos encimas e os sitios de unión dos receptores proteicos.
As secuencias non codificantes conservadas non codifican proteínas, mais adoitan a albergar elementos reguladores en cis. Suxeriuse que algunhas delecións de secuencias altamente conservadas en humanos (hCONDELs) e outros organismos son unha causa potencial de diferenzas anatómicas e comportamentais en humanos e outros mamíferos. A secuencia promotora TATA é un exemplo de secuencia de ADN altamente conservada que se encontra na maioría dos eucariotas.
Secuencias de carbohidratos poliméricas
A secuencia de monosacáridos do glicosaminoglicano heparina está conservada nunha ampla gama de especies.
Aplicacións
A investigación das secuencias xenéticas conservadas é extremadamente beneficiosa para a comunidade científica. A detección de secuencias similares en xenomas de diversas especies pode proporcionar unha útil información sobre a historia evolutiva destas especies. Ademais, o exame das secuencias conservadas pode axudar á investigación médica. Ao indentificárense alelos raros dentro das secuencias conservadas, a información pode ser compilada e utilizada para avaliar o risco de padecer enfermidades nos humanos. Os estudos de asociación en todo o xenoma (GWAS, do inglés Genome-wide association studies) comparan varios alelos no xenoma humano e as súas asociacións co risco de ter unha determinada doenza ou padecemento.
Xoán Pastor Rodríguez
Xoán Pastor Rodríguez Santamaría, nado en Xuño (Porto do Son) en 1973, é un escritor e político galego do PSdeG-PSOE. Foi alcalde de Porto do Son entre 2009 e 2011.
O Castiñeiro, Baroncelle, Abadín
O Castiñeiro é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 11 habitantes en 2015 (5 homes e 6 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Castro de Forca
O castro de Forca, tamén chamado A Croa, é un castro situado na parroquia de Landrove, no concello lugués de Viveiro.
Comarca da Ulloa
A comarca da Ulloa é unha comarca galega situada na provincia de Lugo cuxa capital é Monterroso. A esta comarca pertencen os concellos de Antas de Ulla, Monterroso e Palas de Rei. No ano 2020 tiña 8.879 habitantes, 4.430 homes e 4.449 mulleres. O seu nome procede do río Ulla, que nace na comarca.
Castro de Forca
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado situado nun promontorio. Está rodeado por unha serie de socalcos e defendido por unha muralla que rodea o recinto principal. Este, de pequena extensión (uns 50 metros de diámetro) está situado nunha cota superior.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Gran Purga
miniatura|300px|Monumento ás vítimas da [[Represión política ea Unión Soviética|represión política, na praza Lubianka de Moscova, usando unha rocha do campo de traballos de Solovkí.]] A Gran Purga foi unha serie de campañas de represión política e asasinatos na Unión Soviética orquestradas por Iosif Stalin dende 1937 ata 1938. Tratouse dunha purga a grande escala dentro do Partido Comunista e dos funcionarios do goberno, con represión e persecución a labregos, líderes do Exército Vermello, e persoas sen afiliación, caracterizadas pola vixilancia policial, a sospeita xeneralizada de "saboteadores", encarceramento, e execucións arbitrarias. Na historiografía rusa o período de purga máis intensa é chamado Yezhovshchina (literalmente o réxime de Yezhov) por Nikolai Yezhov, o xefe da policía secreta soviética, NKVD.
Llanbradach
miniatura|Capela baptista de Llanbradach Llanbradach é unha comunidade de Gales de 4383 habitantes segundo o censo de 2011, localizada en Caerphilly dentro dos límites históricos de Monmouthshire, a 5 km da vila de Caerphilly. Está servida pola estrada A469 e conta con estación de ferrocarril. O 17.9% da poboación conta con algún tipo de competencia en lingua galesa, porcentaxe que aumenta ata o 30% no tramo dos 3 aos 15 anos
Tolosa
Co termo de Tolosa podemos estar a referirnos a diversos topónimos:
e ademais a:
Saramagal (cervexa)
miniatura|Logotipo. Saramagal é unha marca de cervexa artesá producida pola compañía Bieron Agudelo S.L. en Agudelo (Barro).
Historia
Os inicios da empresa remóntanse a 2005, cando os dous socios fundadores comezaron a elaboración de cervexa de xeito artesanal. Porén, foi en 2009 cando a empresa dou os primeiros pasos para industrializarse e comercializar a súa cervexa de autor. No ano 2011 a empresa xa producía 1000 litros semanais, marcándose como obxectivos para o 2012 a duplicación da produción e a exportación dos seus produtos ao resto do Estado español e ao estranxeiro.
Características
A cervexa Saramagal non está pasteurizada, nin conteñen ningún tipo de aditivos, colorantes nin conservantes. Está elaborada con maltes de Baviera e a República Checa, e lúpulos de Inglaterra e Eslovenia.
Tipos de cervexa
Saramagal comercializa dous tipos de cervexa:
Manuel Campos Velay
Manuel Campos Velay, nado en Cuntis, é un empresario e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Foi portavoz socialista en Cuntis dende principios de 2014. Nas eleccións municipais de 2015 foi cabeza de lista do PSdeG e foi elixido alcalde co apoio de Veciñanza de Cuntis e BNG. . Nas municipais de 2019 foi reelixido con maioría absoluta.
Binapacril
Características
Usábase principalmente contra os ácaros nos frutais ata que se prohibiu internacionalmente a produción, uso e comercialización de todos os produtos de protección de plantas que conteñan binapacril, non obstante permítese o uso do produto químico para a investigación ou propósitos de laboratorio en cantidades menores de 10 kg. É un posible carcinóxeno e de efecto fetotóxico. A substancia pódea absorber o corpo ao inhalar os seus aerosois, a través da pel e por inxesta, afectando ao metabolismo, provocando nunha temperatura corpórea e suoración. O binacril é moi tóxica para os organismos acuáticos.
Gran Premio de Dallas
O Gran Premio de Dallas foi unha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula Un en 1984 antes de converterse nunha carreira da estadounidense Trans-Am Series en 1988.
Piñeiro, Xermade
San Martiño de Piñeiro é unha parroquia do concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. No ano 2007 tiña 137 habitantes, deles 66 eran homes e 71 eran mulleres, o que supón unha diminución de 22 habitantes en relación ao ano 2000.
Gran Premio de Dallas
Gañadores
As carreiras que non formaban parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un indícanse cun fondo de cor rosa.
Cornello, Baroncelle, Abadín
Cornello é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Víctor Fernández
Víctor Fernández Braulio, nado o 28 de novembro de 1960 en Zaragoza, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista. Entre 1998 e 2002 adestrou con éxito o Celta de Vigo.
Guimaráns, Ordoeste, A Baña
Guimaráns é un lugar da parroquia de Ordoeste no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 3 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 2 eran homes e 1 era muller. No 2010 tiña 4 habitantes: 3 homes e 1 muller.
O Monte de Casal, Dorneda, Oleiros
O Monte de Casal é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Víctor Fernández
Traxectoria
Estivo adestrando ós equipos xuvenís do Stadium Casabranca un par de anos, e en 1988 foi o primeiro da súa promoción cando sacou o carné de adestrador nacional. De aí deu paso directamente ó Real Zaragoza, como segundo adestrador de Radomir Antić.
Por espazo de dúas tempadas ocupou ese posto, ata que en 1990 se fixo cargo do Deportivo Aragón, conxunto filial do equipo zaragocista. Esa mesma tempada, xa en 1991, substituíu a Ildo Maneiro como adestrador do Real Zaragoza, con tan só 30 anos de idade. Colleu ó equipo na xornada 25 situado na 12º posición de Primeira División e deixouno no posto 17º. Tivo que xogar a promoción contra o Murcia, pero finalmente o equipo salvou a categoría.
A súa confirmación definitiva chegaría na campaña 1993/1994, na que o Real Zaragoza fixo unha segunda volta espectacular e quedou 3º na clasificación, cun xogo que namorou a toda España. Ademais, gañou a Copa do Rei ante o Celta nos penaltis, tralo empate a cero. Así quitou a espiña do ano anterior e engadiu o primeiro título ó seu palmarés.
E na 1994/1995 logrou o título máis importante da historia do club: a Recopa de Europa. Derrotou na final ó Arsenal por 2-1, nun dos partidos máis emocionantes que se recordan.
Coméntase que tiña un gran equipo, pero o certo é que el xogou en papel fundamental para que aqueles xogadores marabillasen. Por exemplo, reconverteu a Gustavo Poyet, que era dianteiro, á posición de centrocampista, onde se converteu nun xogador clave. Tamén con el deron o seu máximo nivel futbolistas como Alberto Belsué, Santiago Aragón, Francisco Higuera ou Juan Eduardo Esnáider.
Con todo, a súa mala relación con algúns xogadores do persoal, como Andoni Cedrún ou Miguel Pardeza, afectou ó rendemento do equipo, e na 1995/1996 só puido quedar 13º en Liga, moi por baixo do nivel de anos anteriores. A costa abaixo definitiva chegou a campaña seguinte cando foi destituído o 7 de novembro de 1996, co equipo en postos de descenso.
A seguinte tempada comezou dirixindo ao Tenerife, onde só durou 10 xornadas e foi destituído o 9 de novembro de 1997, co equipo en 13º lugar.
Fíxose cargo do Celta para a campaña 1998/1999, onde volveu dar un gran rendemento, conseguindo sempre moi boas clasificacións, despregando un gran fútbol e converténdose nun dos adestradores máis exitosos e queridos pola afección celeste. En 2000, deulle ao equipo galego a Copa Intertoto da UEFA, o seu primeiro título internacional. En Vigo, estivo ata o ano 2002, deixando ó equipo 5º e coa espiña de non poder disputar a Liga de Campións.
Despois asinou polo Betis, onde fixo dúas irregulares tempadas, sen lograr meter ó equipo en postos de clasificación para a Copa da UEFA.
Na 2004/2005 saíu por primeira vez a adestrar fóra de España facéndose cargo do Porto, en Portugal, que viña de gañar a Liga de Campións a tempada anterior. Con todo, a metade de tempada foi cesado cando mantiña ó equipo en terceira posición.
A campaña 2005/2006 estivo inactivo (aínda que colaborou no Carrusel Deportivo da Cadena SER) e para a seguinte volveu ó Real Zaragoza, como base para un proxecto do novo propietario do equipo: Agapito Iglesias. No ano do seu regreso conseguiu clasificar ó eqiupo para disputar a Copa da UEFA.
Foi destituído como adestrador do Real Zaragoza o día 13 de xaneiro de 2008. O equipo encontrábase na duodécima posición e levaba máis de oito partidos de liga consecutivos sen obter a vitoria. Ademais, fora eliminado da UEFA na primeira rolda. Tras a súa marcha, chegaron ata tres novos adestradores ao banco aragonés e o equipo acabou descendendo de categoría.
En xaneiro de 2013 volveu aos bancos tres anos despois da man do KAA Gent belga. A melloría dos resultados do equipo valeulle a renovación. De feito, colleu ao equipo a tres puntos do descenso e nesa tempada 2012-13 deixouno ás portas de competición europea xa que perdeu a final do playoff por xogar a Europa League. O 30 de setembro de 2013 o Gante anunciou a destitución do técnico español Víctor Fernández e o seu axudante Julián Jiménez, tras sumar tres vitorias, todas na casa, catro empates e dúas derrotas na competición ligueira.
O 10 de xullo de 2014 comprometeuse por unha tempada co Deportivo da Coruña, logo da destitución de Fernando Vázquez. O 8 de abril de 2015 anunciouse o seu cesamento, debido aos malos resultados, aínda que deixando o equipo fóra do descenso, a falta de 8 xornadas para o remate do calendario. O seu substituto foi Víctor Sánchez del Amo.
Panacioi, Présaras, Vilasantar
Panacioi é un lugar da parroquia de Présaras, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2021 tiña catorce habitantes (nove mulleres e cinco homes).
Atópase a 394 metros de altura sobre o nivel do mar.
No seguinte mapa podemos apreciar a idade dos edificios de Panacioi segundo os datos do Catastro (actualizados en 2019). Cada cor representa unha década, excepto a cor negra que representa todos os edificios anteriores a 1900.
Sansón
miniatura|Estatua de Sansón derrubando as columnas do templo (en [[Ashdod, Israel).]] Sansón foi un persoeiro do Antigo Testamento, de forza extraordinaria, que simboliza a loita dos israelitas contra os filisteos. A lenda de Sansón está recollida no Libro dos Xuíces (13-16). Represéntase con longa cabeleira ou cunha columna crebada.
Roupar, Xermade
San Pedro Fiz de Roupar é unha parroquia do concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. No ano 2007 tiña 381 habitantes (175 homes e 206 mulleres), 62 menos ca en 2000.
Sansón
O seu nome procede do hebreo shamash, sol, co significado de fillo do sol.
Feitos de Sansón
O caso foi que Sansón atopou no lugar de Tímnnah unha muller filistea e gustoulle. Convenceu ós país para que arranxasen o casamento, aínda que estes preferían unha muller da aldea e non filistea. Cando foi a Tímnah para coñecer á moza, saiulle ó paso un león e Sansón esgazouno coas mans. Pero a moza traizoouno e el rexeitou casar con ela.
Sansón e mailo león
miniatura|Santiago de Taboada, Silleda. Na imaxinería relixiosa represéntase nos tres momentos citados: xunto a Dalila, que lle corta o pelo, derrubando as columnas ou loitando co león.
Na escultura románica, a escena de Sansón e o león quedou reflectida nos tímpanos de, polo menos, sete igrexas galegas:
Hai outros autores, como Hipólito de Sá, que discuten a interpretación dalgúns destes tímpanos e ven a imaxe de Santiago Apóstolo a cabalo. De feito, nalgún caso a imaxe do animal lembra máis un cabalo ca un león.
Só un, o de Taboada dos Freires, está datado, nunha inscrición que rodea a imaxe e remata na cara inferior da pedra, na que se especifica o nome do escultor, un tal Pelagius, e a data de 1228 (1190 na nosa cronoloxía). Xosé Ramón Fernández-Oxea, que estudou seis destes sete tímpanos, supón que o de Palmou é inmediatamente anterior a 1170, mentres que Yzquierdo Perrín dátao entre 1150 e 1160. O máis moderno de todos eles, o de Beiro, pode datarse ó redor de 1200.
A mesma imaxe aparece profusamente en tímpanos, relevos ou capiteis do resto de España, así como en Francia e Italia.
Ellen Swallow Richards
Ellen Henrietta Swallow Richards, nada en Dunstable (EE.UU) o 3 decembro de 1842 e finada en Boston o 30 de marzo de 1911,  foi unha química e ecóloga estadounidense, pioneira da enxeñaría ambiental e fundadora da economía doméstica.
Ellen S. Richards adicou grandes esforzos a que as mulleres foran recoñecidas no mundo da ciencia e puideran ser admitidas nas sociedades científicas.
Estudos no Vassar College
Ellen era unha boa estudante e traballou durante uns anos como profesora e titora para aforrar diñeiro para poder asistir á universidade. En 1868, foi aceptada no Vassar College, onde estudou astronomía e química, entre outras cousas. Foi alumna de Maria Mitchell.
Estudos no MIT
En 1870 converteuse na primeira muller admitida no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts. En 1873, Ellen Swallow obtivo unha licenciatura en química no MIT. Continuou os seus estudos no MIT e tería acadado o doutoramento se non fose pola negativa do MIT a conceder esta distinción a unha muller, cousa que non fixo ata 1886 cando concedeu por primeira vez un máster en Ciencias en Química a unha muller.
En 1875 Ellen casou co profesor de metalurxia da MIT, Robert H. Richards. Ambos apoiábanse nos seus intereses e no seu traballo.
Vida Laboral
Despois de graduarse no MIT, co apoio do seu marido e da Woman's Education Association abriu o Laboratorio da Muller no MIT, onde ensinaba as mulleres química básica e industrial, bioloxía, e mineraloxía. Tamén en 1876, se convirteu na xefa da sección de ciencia do Society to Encourage Studies at Home, sociedade que formaba ás amas de casa e ás familias en diversas materias, tales como: economía do fogar, nutrición, etc..
As mulleres non obtiveron autorización para estudar unha carreira regular no MIT até 1883. Por tanto Ellen Richards logrou a través do seu labor que as mulleres puideran estudar as ciencias naturais no MIT.
Desde 1887 en diante a Ellen Richards asignóuselle por parte de autoridades sanitarias estadounidenses o traballo de laboratorio dun estudo total da subministración de auga en Estados Unidos. Isto levou a que en 1890 se establecese un programa de Sanitary engineering (Enxeñaría Sanitaria) no MIT. Como profesora Ellen Richards ensináballe ao seu alumnado a análise de auga potable, augas residuais e o aire.
Ademais das súas actividades laborais Ellen Richards e o seu esposo apoiaron activamente durante case un cuarto de século a mulleres novas que estaban interesadas no estudo das ciencias naturais.
Véxase tamén
Outros artigos
¡Copiad, malditos!
'¡Copiad, malditos! Derechos de autor en la era digital' é un documental español estreado en maio de 2011 e dirixido por Stéphane M. Grueso. O proxecto observa as alternativas de produción audiovisual de licenzas libres en España.
Orixe
Xorde como resposta ós cambios drásticos nas políticas de protección de propiedade intelectual acontecidos en España e outros países do mundo, endurecidas debido ó auxe de compartir datos na era dixital, o P2P e Internet de banda larga. Este endurecemento das leis xerou a reafirmación dos dereitos públicos ó redor da cultura e o coñecemento e o xurdimento de comunidades ben establecidas e asesoradas legalmente, que crean materiais multimedia libres do tradicional copyright e licenzas e documentos que avalen compartir os materiais.
¡Copiad, malditos! é un exercicio que mostra de forma autoreflexiva a aplicación das leis e o uso de licenzas para desenvolver materiais multimedia libres. O documental e todos os seus materiais adicionais editáronse cunha Licenza Creative Commons BY/NC 3.0 Unported, sendo esta a primeira vez en España que unha canle de televisión (en concreto RTVE) coproduce un contido cunha licenza aberta Creative Commons.
Materiais publicados
miniatura|Stéphane M. Grueso, director do documental.
'''¡COPIAD, MALDITOS! – DVD1''' (3.6 GB)
ENTREVISTAS – DVD2 (3.9 GB)
ENTREVISTAS - DVD3 (3.8 GB)
Monstro pequeno di non!
Monstro pequeno di non! (en Nei! sagði litla skrímslið) é un libro infantil escrito e ilustrado por Áslaug Jónsdóttir, xunto con Kalle Güettler e Rakel Helmsdal e publicado orixinalmente no ano 2004. Monstro pequeno di non! é o primeiro libro de "Monstro Pequeno e Monstro Grande".
Foi traducido ó galego polo equipo de Sushi Books e publicado por este selo editorial de Rinoceronte Editora no ano 2014.
Radomir Antić
Radomir Antić, nado en Žitište (Serbia, por entón pertencente á República Federal Socialista de Iugoslavia) o 22 de novembro de 1948 e finado en Madrid o 6 de abril de 2020, foi un exfutbolista e adestrador de fútbol serbio que xogou na demarcación de defensa.
Coma xogador
Comezou xogando no FK Sloboda Užice, fichando pronto por un grande da liga iugoslava, o FK Partizan Belgrado, no que militou durante sete tempadas, durante as cales se proclamou campión de liga en 1976.
En 1977 fichou polo Fenerbahçe SK turco, co que tamén conquistou o título da liga. Un ano despois fichou polo Real Zaragoza, onde permaneceu dous anos. En 1980 trasladouse a xogar a Inglaterra, fichando polo Luton Town FC, onde se retirou coma futbolista profesional.
Coma adestrador
A metade da tempada 1990/91 fichou polo Real Madrid para substituír a Alfredo Di Stéfano; obtivo bos resultados e rematou o campionato en terceira posición. Porén, o ano seguinte foi destituído a causa do mal xogo a pesar de estar na primeira posición da liga.
Comezada a tempada 1992/93 substitúe a Javier Irureta no Real Oviedo, equipo onde permaneceu tres tempadas. En 1995 fichou polo Atlético de Madrid; no equipo madrileño tivo a súa mellor época, gañando a Liga e a Copa do Rei en 1996. En 1998 deixou o equipo, pero a finais da tempada 1999/00 volveu ser chamado para tentar salvalo do descenso a Segunda División, obxectivo que non acadou.
Ao ano seguinte sufriu outro descenso, esta vez no Real Oviedo.
En xaneiro de 2003 fichou polo FC Barcelona para substituír a Louis Van Gaal, colleu o equipo a tres puntos do descenso e rematou a tempada en postos de Copa UEFA e chegou a cuartos de final da Liga de Campións. A pesar deste bo rendemento e da boa opinión da xunta directiva, a vitoria de Joan Laporta nas eleccións a presidencia fan que non se renove o adestrador serbio e se fiche o holandés Frank Rijkaard.
A mediados da tempada 2003/04 fichou polo Celta de Vigo en substitución de Lotina para tentar salvar o equipo do descenso. Porén, o tecnico centrou a atención na Liga de Campións, na que o equipo galego seguía vivo, e renunciou ao seu cargo trala eliminación do mesmo ante o Arsenal Football Club e tras so dúas vitorias en campionato ligueiro. O equipo rematou descendendo a final de tempada.
Entre os anos 2008 e 2010 fíxose cargo da Selección de fútbol de Serbia e clasificouna como primeira de grupo para o Mundial de Fútbol de Suráfrica 2010, pero foi eliminada na fase de grupos e foi destituído en setembro dese ano.
O 26 de decembro de 2012 foi contratado polo Shandong Luneng, da Superliga china. Deixou o equipo o ano seguinte e en 2015 fichou polo Hebei Zhongji, da segunda división chinesa.
Azazel
miniatura|180px|Azazel, no [[Dictionnaire Infernal, de Jacques Collin de Plancy.]]
Azazel (en עֲזָאֵל, עֻזׇאֵל, עוזיאל; en عزازيل) é, segundo o Libro de Enoc, un anxo caído. Na Biblia, o nome Azazel está asociado co rito da expiación; o nome representa un lugar desolado onde foi enviado un chivo expiatorio a que sufrise os pecados dos xudeus durante o Yom Kippur. Un bode era sacrificado para o Creador e outro era destinado a Azazel, sendo este último animal encamiñado para morrer no deserto levando consigo os pecados do pobo. Azazel tamén é comunmente coñecido como o responsábel do pecado da Ira entre os Sete Príncipes do Inferno (que corresponden cos sete pecados capitais). Durante o período do Segundo Templo, aparece como un anxo caído responsable de introducir ós humanos coñecementos prohibidos. O seu papel como anxo caído tamén está presente en parte das tradicións cristiá e musulmá.
dereita|250px|miniatura|Monte Azazel (Jabel Munttar) no deserto de Xudea.
Mandarineira
A mandarineira ou mandarineiro (Citrus reticulata) é unha árbore pequena de entre 2 e 6 metros de altura, normalmente co tronco torto e sen espiñas. As súas pólas son angulosas, e as follas son oblongo-ovais, elípticas ou lanceoladas, de 3.5–8 cm de lonxitude e 1.5–4 cm de anchura, coa base e o ápice obtusos. O seu froito é a mandarina, que posúe de 4–7 cm de lonxitude e 5–8 cm de diámetro. A súa cor varía de amarela verdosa ao laranxa e vermello alaranxado. A superficie é brillante e está chea de glándulas oleosas afundidas. A casca é delgada, moi fragante, separándose facilmente da polpa.
A mandarineira é unha especie nativa da China.
O Señorío
O topónimo O Señorío pode referirse a tres lugares de Galicia:
Psilocybe semilanceata
Psilocybe semilanceata é unha especie de fungos coñecida polo seu uso como substancia psicotrópica, e as súas variantes americanas eran comunmente utilizadas polos indíxenas nos seus rituais relixiosos xa no ano 1000 a. C.
Liñeiras, Zobra, Lalín
Liñeiras é un lugar da parroquia de Zobra, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Psilocybe semilanceata
O mongui mide entre 2 e 5 cm, ten un chapeu acampanulado con forma de teto, carece de anel, e a súa cor varía entre o esbrancuxado cando é pequeno ao marrón cando é grande. Posúe un sabor amargo e, aínda que mentres crece é branco perla, unha vez vaise secando toma unha cor amarelada e posteriormente tinguiduras purpúreos, azuis ou verdosos, indicadores da oxidación do seu principio activo a psilocibina.
Áslaug Jónsdóttir
Áslaug Jónsdóttir, nada en Borgarfjarðarsýsla o 31 de marzo de 1963, é unha escritora islandesa de literatura infantil, así como ilustradora e escritora de obras de teatro.
Traxectoria
Medrou preto de Borgarfjörður, no oeste de Islandia, e despois asistiu ó Menntaskólinn við Hamrahlíð en Reiquiavik. Posteriormente estudou en Copenhagen, Dinamarca, na Skolen for Brugskunst.
Carreira
Publicou o seu primeiro libro infantil de ilustracións en 1990. O seu traballo máis recente inclúe a colaboración das tamén autoras Kalle Guettler (sueca) e Rakel Heimisdal (feroesa) nunha serie de libros de "Monstros" publicados orixinalmente en islandés, sueco e feroés, comezando con ''Nei! sagði litla skrímslið (traducido ó galego en 2014 co título Monstro pequeno di non!'') en 2004.
Universidade de Burgos
A Universidade de Burgos, creada en 1994, é a universidade pública da cidade española de Burgos.
A pesar da súa recente creación, en 2012 colocouse á cabeza en investigación dentro de Castela e León.
Historia
A Universidade foi creada como tal no ano 1994, como escisión da Universidade de Valladolid, a partir do campus que esta tiña na cidade de Burgos. Desde entón, foi crecendo organicamente e desenvolvéndose en novos campos do coñecemento.
Nun primeiro momento foi rexida por unha comisión xestora, presidida polo catedrático de Valladolid Marcos Sancristán Represa até 1997. O seu primeiro reitor foi o catedrático José María Leal Villalba, desde 1997 ao 2008. O seu sucesor foi o catedrático Alfonso Murillo Villar que ao cumprir o máximo de mandato foi substituído en 2016 polo catedrático Manuel Pérez Mateos.
En 2013 a UBU comezou a impartir os graos de Lingua e Literatura, de Enxeñaría Informática, de Ciencia Política e de Xestión Pública, Historia e Patrimonio e Turismo en liña. En 2014, obtivo a avaliación favorable para ser campus de excelencia internacional. miniatura|Hospital do Rei.
Instalacións
miniatura|Hospital da Concepción.
Centros
miniatura|Escola Politécnica Superior, Edif. La Milanera. miniatura|Facultade de Ciencias. miniatura|Facultade de Empresariais. miniatura|Residencia Universitaria. A Universidade de Burgos desenvolve as súas funcións en distintos centros, sete deles son centros propios para a formación de grao e máster, un oitavo é de terceiro ciclo e outro é un centro adscrito:
Ademais, a Universidade dispón dun centro de Investigación e Desenvolvemento e de tres institutos:
Hospital do Rei
O Hospital do Rei foi fundado por Afonso VIII de Castela en 1195, xunto ao Camiño Francés ao seu paso por Burgos.
Dependente do Mosteiro de las Huelgas constituía un gran centro de acollida de peregrinos.
Xunto á súa entrada, atópase a ermida de San Amaro e o cemiterio onde se enterraba aos peregrinos que morrían.
A entrada faise a través da Porta dos Romeus, que é o símbolo da Universidade. Trátase dun arco decorado por ambos os lados, no que se atopan referencias xacobeas, así como as efixies dos fundadores (Afonso VIII e a raíña Leonor).
Campo de Coia
O campo de Coia foi un campo de fútbol en Coia, Vigo no que o Celta de Vigo e o seu predecesor o Vigo Sporting Club xogaron os seus partidos como locais, entre o 9 de febreiro de 1908 e decembro de 1928.
Universidade de Burgos
Hospital do Rei
Accédese ao Patio dos Romeus, delimitado pola igrexa do Hospital, da que destaca a súa entrada e a súa porta; o interior do templo é de estilo barroco.
Campo de Coia
O 14 de maio de 1922 albergou a final da Copa do Rei de 1922 entre o FC Barcelona e o Real Unión na que o Barcelona gañou 5-1.
Universidade de Burgos
Hospital do Rei
O atrio da igrexa dá paso á Aula Magna da Facultade, utilizada para os actos solemnes.
A Casa del Fuero Viejo acolle a gran Aula Romeros.
Campo de Coia
No lugar onde estaba situado hai unha tenda de xoguetes, un parque e vivendas.
Universidade de Burgos
Hospital do Rei
Pola súa banda, na Casa dos Sancristáns atópase o Decanato da Facultade de Dereito e o acceso á cafetaría.
Traspasada a Casa dos Sancristáns, chégase ao Patio de Comendadores, onde se atopa o edificio do Reitorado, que destaca pola súa fachada con celosías de madeira. Outros lugares de interese son a Sala de Lectura e o Edificio Departamental.
Esa restauración foi galardoada co Premio Europa Nostra.
Máis adiante, restaurouse a Porta dos Romeros, sacando á luz todo o seu esplendor. No Hospital do Rei atópanse o Reitorado e a Facultade de Dereito.
Na contorna axardinada atópase o Taboleiro de Xadrez onde no verán organízanse actividades musicais coincidentes cos Cursos de Verán da universidade.
Paraxó, Ordoeste, A Baña
Paraxó é un lugar da parroquia de Ordoeste no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Segundo o INE en 2015 tiña 35 habitantes (19 mulleres e 16 homes), dous máis ca en 2010 (19 mulleres e 14 homes).
As Pedras, Dorneda, Oleiros
As Pedras é un lugar da parroquia de Dorneda no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Lei Constitutiva das Cortes
Establecía a formación dunha asemblea unicameral de elección indirecta con teórica iniciativa legal, aínda que esta residía na figura de Franco desde o momento da promulgación da Lei de agosto de 1939, que lle atribuía a capacidade de ditar normas sen ningún tipo de condicionante.
Xunto coas outras sete leis fundamentais do réxime conseguiuse que o proceso de institucionalización do réxime franquista chegase ao seu fin.
Segundo a Lei das Cortes, estas eran o órgano de participación do pobo español nas tarefas do Estado. A súa función era elaborar e preparar as Leis, sen prexuízo da sanción que correspondía ao xefe do Estado, Francisco Franco. Eran procuradores en Cortes:
Chazey-sur-Ain
Chazey-sur-Ain é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Xeografía
Chazey esta situada á beira leste do río Ain, a uns 20 km ao norte da súa confluencia con Ródano. O antigo burgo domiña o río.
Abdón
Abdón é un nome propio galego de home que procede do hebreo abd (servo), nome que levaba un xuíz de Israel, Abdón que aparece no Antigo Testamento. No ano 2011 eran 50 os residentes en Galicia que levaban o nome.
Chazey-sur-Ain
Demografía
No ano 2010 a súa poboación ascendía a 1 464 habitantes, cunha densidade de 67 hab./km2.
O Fondo, Baroncelle, Abadín
O Fondo é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes en 2015 (2 homes e 3 mulleres) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2010 (2 homes e 3 mulleres).
Lei do Referendo Nacional
A Lei do Referendo Nacional (1945) foi unha das oito Leis Fundamentais do franquismo, e contemplaba a posibilidade de someter a referendo ou plebiscito algunha lei das concibidas por Franco e o seu goberno.
Os referendos levaríanse a cabo entre todos os homes e mulleres da Nación maiores de vinte e un anos. Autorizábase ao Goberno para ditar as disposicións complementarias conducentes á formación do censo e execución desta lei.
A lei entrou en vigor o 22 de outubro de 1945 e foi derogada coa Constitución española de 1978.
Arthur Owen
Arthur Owen, nado en Lambeth (Londres) o 23 de marzo de 1915 e finado en Vilamoura (Portugal= o 27 de abril de 2002, foi un piloto de carreiras inglés.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o Gran Premio de Italia de 1960, pilotando un Cooper privado de 2.2 litros. tivo un accidente na primeira volta da carreira na curva sur (South Corner), debido a un fallo nos freos, retirouse con danos na suspensión e non logrou puntos de campionato.
O 17 de outubro de 1955, Arthur Owen, Jim Russell e William Knight pilotaron un automóbil deportivo Cooper "Bobtail" no Autódromo de Montlhéry para establecer trece récords de velocidade e distancia internacionais na Clase G neste óvalo peraltado. Owen logrou novas marcas en Monza en Italia.
O 5 de setembro de 1959, pilotando un Cooper-Climax, Owen fixo o mellor tempo do día nos Brighton Speed ​​Trials. En 1962, Owen gañou o British Hill Climb Championship ao volante dun Cooper-Climax T53, preparada polo compañeiro e rival de equipo de Patsy Burt de PMB Garages. Arthur Owen competiu no Gran Premio de Macau en 1962 nun monopraza de Cooper, clasificándose na pole position pero estrelándose no inicio da carreira. Terminou terceiro no primeiro Gran Premio do Xapón, realizado en Suzuka o 3 e 4 de maio de 1963, pilotando un automóbil Lotus 23.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Illobre, Vedra
Santo André de Illobre é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Vedra na comarca de Santiago. Segundo o IGE en 2013 tiña 240 habitantes (127 mulleres e 113 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 204 habitantes.
Sitta krueperi
Sitta krueperi, xeralmente chamado gabeador de Krüper, é unha especie de ave paseriforme da familia Sittidae, que vive esencialmente en Turquía.
É de tamaño mediano, mide 12,5 cm de lonxitude. As partes superiores son azuis agrisadas, coa metade frontal do píleo de cor negra en ambos os sexos, aínda que o límite posterior está claramente marcado na femia. A especie ten unha liña negra ou gris que atravesa os ollos, e unha lista superciliar branca ben marcada. As partes inferiores no macho son azuis agrisadas e na femia son grises amarronados, cunha gran mancha vermella en forma de lúa crecente no peito. Este gabeador aliméntase de insectos en verán e sementes, fundamentalmente de piñeiros, en outono e inverno. A época de reprodución é de marzo a maio, e constrúen o niño nun burato dunha árbore. A femia pon de cinco a sete ovos, e os pitiños son alimentados polo macho. Ambos os proxenitores participan na alimentación dos xoves.
Vive nos bosques de piñeiros e outras coníferas de Turquía, Lesbos e o Cáucaso, que segue en boa medida a área de distribución do piñeiro Pinus brutia. Nalgúns lugares pode encontrarse ata os 2 500 m de altura. Esta especie forma parte dos gabedores pequenos do «grupo canadensis» e é moi próximo ao gabeador da Cabilia (S. ledanti), única especie que ten a metade do píleo de cor negra. S. krueperi está ameazado pola perda do seu hábitat provocada pola silvicultura e especialmente polo desenvolvemento turístico na costa turca. O seu número está diminuíndo e a especie considérase «case ameazada» pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza.
Descrición
miniatura|esquerda|240px|Ilustración de John Gerrard Keulemans representando un espécime macho á dereita xunto a un xuvenil á esquerda. As partes superiores son azuis agrisadas, coa metade frontal do píleo de cor negra en ambos os sexos e as rémixes primarias e secundarias son marróns agrisadas. A lista superciliar é branca, e destaca unha liña negra atravesando o ollo, algo menos definida na parte posterior do ollo. A gorxa é branca e o resto das partes inferiores son grises claras cunha gran mancha vermella no peito en forma de media lúa. As plumas coberteiras inferiores son branquechas e as plumas son vermellas con puntas brancas. O ollo está rodeado por un anel ocular branco e fino, e o iris é marrón escuro ou canela. O peteiro é gris, coa base da mandíbula inferior e a do culme de cor gris azulada. As patas son grises amarronadas ou grises escuras.
Son aves de pequeno tamaño, que miden 12,5 cm de lonxitude. No macho e na femia a á pregada chega a medir, respectivamente, de 71 a 81 mm e de 68 a 74 mm, e a cola de 33 a 40 mm e de 33 a 38 mm. A medida do peteiro é de 17,9 a 20,2 mm de longo e a do tarso de 16,9 a 19,3 mm. O macho adulto pesa de 10 a 14,3 g. O estudo de 41 medidas diferentes de moitos espécimes de distintas localidades de Turquía mostrou pequenas variacións de tamaño ao longo da súa área de distribución.