cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
As Penas, San Breixo de Parga, Guitiriz
As Penas é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
1678
Outros
Historia ano a ano
Bandoncel, San Breixo de Parga, Guitiriz
Bandoncel é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller), un menos ca en 2000.
Porto de Galinhas
miniatura|Pescadores en Porto de Galinhas Porto de Galinhas é unha reputada praia da Rexión Nordeste do Brasil, localizada no municipio de Ipojuca, no estado de Pernambuco. A súa fama débese, principalmente, á súa paisaxe natural: piscinas de augas claras e mornas formadas entre corais, estuarios, mangleirais, area branca e coqueirais.
Inicialmente, a praia era chamada de Porto Rico, debido á súa abundancia do pau brasil. No auxe da escravitude no Brasil, era o principal punto de comercio de escravos ilegais no nordeste brasileiro. Moitas veces, os escravos chegaban escondidos embaixo de engradados de galiñas de angola/guineanas. A chegada dos escravos ao porto acostumaba ser anunciada pola frase galiña nova no porto! Desta forma, a praia de Porto Rico pasou a ser coñecida como Porto de Galinhas.
Toda a rexión é moi frecuentada por turistas, que admiran a beleza natural da rexión, como tamén por surfistas de diversas nacionalidades.
Twisted Sister
Twisted Sister é unha banda estadounidense de heavy metal formada en Long Island, Nova York en 1972. Musicalmente, o grupo interpreta elementos de bandas de heavy metal tradicional, como Iron Maiden e Judas Priest, xunto cun estilo hard rock semellante ao de AC/DC. Aínda que a aparencia cross-dressed dos membros da banda parece vinculalos co movemento glam metal dos 80, o agresivo estilo musical da banda foi acompañado dun máis grotesco uso de maquillaxe e roupa de muller, resultando nun produto moi distinto da androxinia máis hedonista dos grupos de glam metal como Mötley Crüe e Poison.
Aínda que a banda foi creada polo guitarrista Jay Jay French en decembro de 1972, todos os seus temas foron compostos por Dee Snider de 1976 en diante. Snider díxolle a David Letterman que o nome proposto para a banda fora "This" (isto), pero que foi rexeitado por medo a que os seareiros dixesen "This sucks" (isto apesta). Snider describe a Twisted Sister como "Slade coñecendo aos Sex Pistols". As cancións máis famosas da banda son "We're Not Gonna Take It" e "I Wanna Rock", ámbalas dúas popularizadas nos Estados Unidos por aparecer regularmente na MTV nos anos 80.
YouTube
miniatura|330px|Os fundadores de YouTube (de esquerda a dereita): [[Chad Hurley, Steve Chen e Jawed Karim.]] YouTube é un espazo web que lles permite aos usuarios publicar, ver e compartir vídeos. Fundouse en febreiro de 2005 por tres antigos empregados de PayPal: Chad Hurley, Steve Chen e Jawed Karim. YouTube é un nome composto de you (en inglés ti) e tube (en inglés tubo, ou sexa, televisión), que quere dicir algo así como ti es a televisión.
Características
YouTube utiliza un formato Macromedia Flash para servir os seus contidos. É moi popular, do mesmo xeito que o é Google Video, debido á posibilidade que ten calquera de abeirar os seus vídeos e, especialmente, porque ao usar un sistema de palabras chave, ao igual ca Flickr ou Technorati, permite localizar contidos de forma sinxela. YouTube contén unha ampla variedade de retrincos de filmes e programas de televisión, vídeos musicais e vídeos caseiros. Malia que as regras do YouTube ditan que non está permitido publicar vídeos con copyright, hai material propietario ás mancheas. As ligazóns a vídeos de YouTube poden ser tamén aloxadas en blogs e webs persoais utilizando APIs.
Radio Popular-Boavista
O Radio Popular-Boavista (código UCI RPB) é un equipo ciclista portugués de categoría Continental. Forma parte do programa de diversos deportes, dirixido polo Boavista Futebol Clube.
YouTube
Uso e operacións
En xuño de 2005, 95.000 vídeos novos se soben a YouTube todos os días. O total de vídeos que se descargan diariamente estimouse en 80 millóns e o número total de vídeos alí abeirados debe situarse nos 100 millóns.
Radio Popular-Boavista
Nas súas filas competiron ciclistas como Manuel Antonio Cardoso (2006-2007) e Tiago Machado (2005-2009). Ademais, sempre tivo entre o seu persoal ciclistas españois, como o galego Ezequiel Mosquera (2004), Santi Pérez (2009), Josep Jufré (1999-2002), Adrián Pombais (2000-2004) ou Gustavo César Veloso (2001-2003).
YouTube
Uso e operacións
Pódense publicar vídeos mediante un rexistro gratuíto. Para protexer a difusión comercial doutros produtos audiovisuais, o límite do tempo fixado é de 40 minutos por vídeo, cun tamaño máximo de 100 megas.
Radio Popular-Boavista
Clasificacións UCI
A partir de 2005 a UCI instaurou os Circuítos Continentais UCI, aos que o equipo pertence desde que se creou. As clasificacións do equipo e do seu ciclista máis destacado foron as seguintes:
YouTube
A empresa
YouTube é unha empresa pequena, con só 50 empregados e catro persoas máis en prácticas da Universidade Stanford contratados como censores para avaliar vídeos que os usuarios riscaron como "ofensivos". A oficina de YouTube atópase en San Bruno, California.
Radio Popular-Boavista
Palmarés
Para anos anteriores: Palmarés do Radio Popular-Onda.
Teodosio III
Theodosios III (Θεοδόσιος Γ'), en galego Teodosio III foi un emperador bizantino que reinou aproximadamente entre 715 e 717.
Traxectoria
Teodosio era un oficial financeiro e recadador de impostos en Adramyttium antes de que fose aclamado en maio de 715 candidato imperial polas tropas do thema (distrito militar) de Opsikion que se revelaron contra o emperador Anastasio II. Dise que Teodosio era unha persoa de extracción moi humilde.
De acordo ao cronista Teófanes, Teodosio non desexaba aceptar o trono, pero se viu imposibilitado de renunciar a el. O futuro emperador e as súas tropas puxéronse inmediatamente a asediar Constantinopla. Seis meses despois, en novembro, capturaron a cidade e depuxeron a Anastasio.
Sábese pouco do curto reinado de Teodosio. Tívose que enfrontar con rebelións en Anatolia, e coa invasión dunha frota árabe. En 716 asinou un tratado co khan búlgaro Tervel que favorecía aos búlgaros e que permitía concentrar os esforzos bizantinos en frear aos árabes.
En 717 León o Isaurio, futuro León III, xeneral do thema Anatólico rebelouse contra Teodosio. O fillo de Teodosio foi capturado por León en Nicomedia e ante a eventualidade de que puidese ser executado, Teodosio decidiu renunciar ao trono o 25 de marzo de 717. El e o seu fillo retiráronse da vida política e ingresaron no clero.
Cara a 729 crese que Teodosio converteuse en bispo de Éfeso. Historiadores modernos sospeitan con todo que o bispo elixido era en realidade o fillo do emperador Teodosio, do mesmo nome. En calquera caso, este bispo está rexistrado como participante no Concilio iconoclasta de Hieria.
YouTube
Calidade de vídeo
Ao igual que sucede con Google Video e noutras páxinas de vídeos, hai abondosas queixas sobre a calidade. Un problema relativamente frecuente é que, nalgúns fragmentos, o son e o vídeo non están ben sincronizados.
Copias de seguridade
Para evitar copias dos arquivos de vídeo, estes distribúense en formato Macromedia Flash, o que lles impide aos usuarios facer copias dixitais doadamente.
1677
Outros
Historia ano a ano
Mason Plumlee
Mason Alexander Plumlee, nado o 5 de marzo de 1990 en Fort Wayne, Indiana, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Plumlee foi elixido na 22ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Brooklyn Nets. O 3 de xullo de 2013 asinou o seu contrato de rookie cos Nets.
O 25 de xuño de 2015, Plumlee foi traspasado xunto os dereitos de Pat Connaughton ós Portland Trail Blazers a cambio de Steve Blake e os dereitos de Rondae Hollis-Jefferson.
O 13 de febreiro de 2017, Plumlee foi traspasado xunto a unha elección da segunda rolda do Draft de 2018 ós Denver Nuggets, a cambio de Jusuf Nurkić e unha elección protexida da primeira rolda do Draft de 2017. O 20 de setembro de 2017, renovou o seu contrato cos Nuggets.
O 1 de decembro de 2020, Plumlee asinou cos Detroit Pistons.
O 6 de agosto de 2021, Plumlee e os dereitos de JT Thor foron traspasados ós Charlotte Hornets a cambio dos dereitos do Draft de Balša Koprivica.
Sobreouteiro, San Breixo de Parga, Guitiriz
Sobreouteiro é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
Nené Estivill
Alejandro Santamaría Estivill nado en Pontevedra en 1926 e finado en Palma o 30 de marzo de 2011, foi un historietista galego, máis coñecido como Nené Estivill. Foi creador de personaxes como Agamenón e La terrible Fifí.
Traxectoria
Empezou a súa carreira como debuxante profesional durante os anos 50, en revistas galegas como Camino ou Potosí, así como en "La Risa" de Editorial Marco, onde creou as súas primeiras series: O malvado Doutor Cianuro e o seu axudante Panduro e Cañete Camarón, deportista de afección. En 1956 foi contratado por Editorial Valenciana, e no semanario Jaimito, de dicha editorial, publicou unha nova serie, La Bola, así como novas entregas das aventuras de Cañete Camarón.
En 1958 comeza a traballar para os semanarios de Editorial Bruguera, primeiro con chistes soltos, e logo coas historietas de La terrible Fifí (en Pulgarcito) e Silvano Mengano (en Can Can). A primeira tivo un grande éxito e publicouse en varias das revistas de cómics de Bruguera.
En 1961 aparece outro dos seus grandes personaxes, Agamenón, na segunda etapa da revista Tío Vivo. Foi unha das poucas historietas de Bruguera en que se mostrou un ambiente rural.
Continuou traballando como historietista até os anos 70.
Bandeira de Tuvalu
A bandeira de Tuvalu foi adoptada cando o país se independizou de Kiribati en 1978. Como a maioría das nacións membro da Mancomunidade Británica de Nacións, a bandeira ten un fondo liso coa Union Jack na parte superior esquerda.
As 9 estrelas representan as 9 illas que compoñen o arquipélago de Tuvalu, malia que a situación das estrelas non é xeograficamente a mesma que a das illas.
miniatura|250px|dereita|Bandeira estatal de Tuvalu. miniatura|250px|dereita|Bandeira do gobernador xeral de Tuvalu.
Gemmatimonadetes
As Gemmatimonadetes (phyl. nov.) son un pequeno filo de bacterias, que comprende unha soa familia. O primeiro membro deste grupo descubriuse en 2003 na lama dun sistema de tratamento de augas residuais e denominouse Gemmatimonas aurantiaca, que era un bacilo gramnegativo aerobio, que parecía que se replicaba por xemación, vivía optimamente a 30 °C e pH 7. As secuencias de ARNr 16S tomadas de mostras ambientais indican que este filo debe estar máis difundido na natureza.
Este filo agrúpase ás veces con Bacteroidetes, Chlorobi, Fibrobacteres, Caldithrix e o grupo mariño A para formar o grupo FCB ou superfilo.
Costoiras, San Breixo de Parga, Guitiriz
Costoiras é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 17 habitantes (oito homes e nove mulleres), tres menos ca en 2000.
1675
Outros
Historia ano a ano
Trastornos da linguaxe
As primeiras clasificacións incluían baixo a denominación de ‘trastornos da linguaxe’ unicamente as discapacidades referentes á función motora dos órganos vocais, excluíndo así perturbacións centrais, como a afasia. Noutro extremo sitúanse os que inclúen baixo o concepto todas as discapacidades físicas e mentais que obstaculizan a comunicación verbal, incluíndo a esquizofrenia, a condición de xordo ou hipoacúsico, o padal fendido ou alteracións na lectura e na escritura, como a dislexia e a disortografía.
Tratando de unificar criterios referidos na variedade de taxonomías existentes, e co fin de proporcionar un coñecemento xenérico, podemos clasificar os trastornos da linguaxe en:
Waldo Botana
José Luis Botana Pedreira, máis coñecido como Waldo Botana, nado en Rutis (Culleredo) o 22 de decembro de 1919 e finado na Coruña o 20 de xuño de 1998, foi un futbolista galego.
Traxectoria
O seu primeiro equipo foi o Rápido de Rutis, xogando posteriormente no Arsenal de Santa Lucía. Na tempada 1935-1936 pasou ao Real Club Deportivo da Coruña e pronto xogaría no equipo titular.
A guerra civil española levouno a terras valenciás e aló ingresou no Recuperación de Levante, xogando o campionato rexional e outro de clasificación para a Copa. Na tempada 1939-1940 pasou ao Valencia CF. Xogou varios partidos e figurou como suplente na final da Copa del Generalísimo fronte o RCD Español de Barcelona. Na tempada 1941-1942 Botana marchou para o CD Alcoyano, onde habería permanecer sete tempadas, varias delas na Primeira División española de fútbol.
Tempada 1978 do Campionato Galego de Automobilismo
A tempada 1978 foi a cuarta edición do Campionato Galego de Automobilismo. Comezou o 8 de febreiro de 1978 coa Subida a Manzaneda e rematou o 27 de decembro co Rally San Martiño. O vencedor foi Pío Alonso.
Waldo Botana
Traxectoria
Na tempada 1949–50 volveu para o Deportivo da Coruña, adestrado por Alejandro Scopelli. Na súa primeira campaña formou parte do mediocampo titular, xunto con Dagoberto Moll, Manuel Guimeráns e Juanete. Ese ano participou en 26 partidos e o Deportivo foi subcampión, cun punto menos que o líder, o Atlético de Madrid. Na 1950–51 participou en 12 encontros.
Bibai
Bibai (美唄市, びばいし, Bibai-shi) é un concello da subprefectura de Sorachi da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada no centro-oeste da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 277,61 km² e a poboación de 26.938 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 97 h/km².
Waldo Botana
Traxectoria
O 27 de novembro de 1950 sufriu unha grave lesión en Riazor (fractura de tibia e peroné) xogando contra o Sevilla FC, o que adiantaría a súa retirada, con 31 anos. Porén, volveu ao fútbol na tempada 1954/55, xogando co Deportivo Xuvenil a histórica campaña do club coruñés na Segunda División. En febreiro de 1955, tras a dimisión de Eduardo Viso, converteuse no adestrador do equipo, ao que non puido salvar do descenso.
Posteriormente pertenceu ao cadro técnico do Deportivo e rexentou un establecemento de venda de material deportivo co tamén xogador deportivista Julián Cuenca na rúa de Santo André, que atendían persoalmente. Faleceu na Coruña en 1998.
Bibai
O concello de Bibai limita cos concellos de Iwamizawa, de Mikasa, de Ashibetsu, de Naie, de Urausu e de Tsukigata.
José Sánchez-Villamarín
José Sánchez-Villamarín Pereira, coñecido como Niram-Alliv, nado en Santiago de Compostela en 1819 e finado na mesma cidade o 3 de novembro de 1892, no número 30 da Rúa das Orfas, foi un enxeñeiro, avogado, escritor e político galego.
Traxectoria
Fillo do coronel beadés Francisco Sánchez-Villamarín e da compostelá María de la Concepción Pereira, José Sánchez-Villamarín licenciouse en Leis en 1839. Politicamente, foi progresista e logo republicano. Durante os seus primeiros anos na política, foi rexedor varias veces do Concello de Santiago (1846, 1847, 1865) e alcalde de Teo (1852-1854). Daquela era propietario dunha das moitas tenerías (fábrica de curtumes) da comarca compostelá, a situada na localidade teense das Galanas, que arrendou a Domingo Eleicegui Dainciart entre 1857 e 1859.
Como socio da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago (da que foi vicepresidente en 1861), o 25 de febreiro de 1860 foi elixido como un dos seis membros da comisión mixta chamada "Junta Encargada del Proyecto de Vía Férrea de Santiago a la Ría de Padrón", a primeira experiencia de construción dun ferrocarril en Galicia. Durante a súa carreira política, impulsou o desenvolvemento do proxecto, que culminaría anos despois.
Foi un dos representantes máis importantes do federalismo rexionalista nos anos da Primeira República, acadando a alcaldía de Santiago de Compostela o 19 de maio de 1873, tras a súa elección como concelleiro do Partido Republicano nas primeiras eleccións municipais republicanas do 19 de abril. Durante o seu mandato inaugurouse a primeira liña de ferrocarril en Galicia, o 15 de agosto de 1873, entre Carril e o barrio de Cornes. No seu proxecto de "Hacienda cantonal" propugnou a descentralización do Estado.
Tras o golpe de estado do Xeneral Manuel Pavía, sucedido o 3 de xaneiro de 1874, tomou o control do Concello de Santiago a autoridade militar, que nomeou un novo consistorio encabezado por Andrés Tomás Bouza de Figueroa. Poucos anos despois, a noite do 11 de decembro de 1881, foi elixido 1º presidente do refundado Partido Republicano-Progresista de Santiago, que ofreceu a presidencia honoraria a Manuel Ruiz Zorrilla e a Nicolás Salmerón.
En torno a 1870, iníciase na masonaría, dentro da loxa "Luz Compostelana nº 13". A esta loxa pertenceron Marcial Moure, Fortunato Rodríguez Arizmendi e Pablo González Munín, membros da Xunta de Goberno Democrática Republicana Federal de Santiago e mesmo este último formou parte do seu consistorio como 5º tenente de alcalde. O seu nome simbólico foi Viriato 1º, aínda que non parece que destacara especialmente. Tamén estivo interesado no espiritismo, chegando a crear a Editorial Niram-Alliv, anagrama do seu nome (como era costume entre moitos masóns) que empregou como pseudónimo nalgunhas das súas obras. Unha delas, "Aldrete ó los espiritistas españoles del siglo XVII" (1878), foi revisada polos censores do arcebispo Payá e condenada o 29 de xullo. Esta 1ª edición tivo unha limitada distribución, pola retirada de case que todos os exemplares á venda, sendo hoxe por hoxe difícil de atopar. Tres anos despois, a barcelonesa Tipografía de Leodegario Obradors reeditouna dentro da súa colección "Biblioteca de Obras Raras y Curiosas. Libros de Magia y Ciencias Ocultas". A obra foi profundamente combatida desde os círculos católicos, merecendo o desprezo de autores como Gumersindo Laverde Ruiz, que chegou a cualificar a Sánchez-Villamarín de «avogado chalado de Santiago». A Editorial Niram-Alliv, seguiu publicando outras obras de Sánchez-Villamarín, como "La Biblia. Estudios de concordancia" (1881), onde propuxo atopar concordancias entre o Cristianismo e o Espiritismo.
Juan Eduardo Esnáider
Juan Eduardo Esnáider, nado en Mar del Plata o 5 de marzo de 1973, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de dianteiro e actualmente adestra o Getafe CF.
José Sánchez-Villamarín
Traxectoria
Interesado nos temas agrarios, en 1880 gañou con "La Memoria sobre agricultura" o 1º premio no Certame Científico da Exposición Rexional de Pontevedra. Pouco tempo antes, participou na Exposición Rexional de 1877 de Lugo cun "plano para un establecemento de piscicultura artificial".
Juan Eduardo Esnáider
Traxectoria
O 12 de abril de 2016 foi anunciado como adestrador do Getafe CF, en substitución de Fran Escribá.
José Sánchez-Villamarín
Vida persoal
Casou o 16 de xullo de 1844 con Carmen García-Pertierra Martínez.
León III (emperador)
León III o Isaurio (c. 680 - 18 de xuño de 741), emperador bizantino desde 717 ata a súa morte. Acabou co período de inestabilidade, defendendo con éxito o Imperio ante os árabes, e adoptou a iconoclastia como política relixiosa.
Traxectoria
León naceu no provincia siria de Commagene. Ascendeu rapidamente no exército, e baixo Anastasio II concedéuselle o mando do exército de Oriente. En 717 rebelouse contra o usurpador Teodosio III e, na súa marcha cara a Constantinopla, foi elixido emperador no seu lugar. Durante o primeiro ano do reinado de León, a capital sufriu un grave asedio por parte dos árabes, que aproveitaron a desorde civil no Imperio para levar unha forza de 80.000 homes ata o Bósforo. Grazas á súa decidida defensa, León conseguiu que os árabes se retirasen tras doce meses de asedio. Un factor importante na vitoria bizantina foi o uso do lume grego. Tras librar así ao Imperio dunha ameaza que puxo en perigo a súa existencia, León dedicouse a consolidar a súa administración, que sufrira durante os anteriores anos de anarquía. Asegurou tamén as súas fronteiras invitando a colonos eslavos a instalárense en rexións despoboadas e restaurando a eficiencia do exército: cando os árabes volveron atacar en 726 e 739, foron derrotados decisivamente. As súas reformas civís supuxeron a eliminación do sistema de prepago de impostos, que impoñía a carga fiscal sobre os grandes terratenentes, a conversión dos servos nunha clase de arrendatarios libres e a remodelación do dereito de familia e do dereito marítimo. Todas estas medidas, que se incorporaron ao novo código de 740, atoparon unha certa oposición por parte da nobreza e o alto clero.
Pero a reforma lexislativa de maior peso levada a cabo por León tiña que ver con cuestións relixiosas: en concreto coa iconoclastia. Tras un intento, aparentemente acadado, de obrigar ao bautismo de todos os xudeus e montanistas do Imperio (722), León decretou unha serie de edictos contra o culto das imaxes (726-729). Esta prohibición dun costume, que sen dúbida dera lugar a todo tipo de abusos, parece que estivo inspirada por un desexo xenuíno de mellorar a moral pública, e obtivo o apoio da aristocracia oficial e dun sector do clero. Pero unha gran maioría dos teólogos e case todos os monxes opuxéronse a estas medidas con firme hostilidade, e no occidente do Imperio o pobo rexeitou obedecer o edicto. En Grecia desatouse unha revolta, baseada sobre todo na cuestión relixiosa, que foi esmagada pola frota imperial (727), e dous anos despois, León suprimiu a oposición aberta na capital ao destituír ao patriarca de Constantinopla. En Italia, a actitude desafiante dos papas Gregorio II e Gregorio III na cuestión do culto das imaxes conduciu a unha extremada disputa co emperador. Gregorio III reuniu varios concilios en Roma co fin de anatemizar e excomungar aos iconoclastas (730 e 732). León respondeu transferindo o sur de Italia e Grecia da xurisdición papal á do patriarca de Constantinopla. A pugna traduciuse tamén nun levantamento armado no exarcado de Rávena (727), que León intentou dominar enviando unha gran frota, pero a destrución do seu armamento por mor dunha gran tormenta xogou na súa contra: finalmente, os seus súbditos do sur de Italia incumpriron os seus edictos relixiosos e a provincia de Rávena escindiuse do Imperio.
Árbore do pan
A árbore do pan (Artocarpus altilis) é unha árbore da familia das moráceas.
Orixinaria da Polinesia e a Indonesia, espallouse a fins do século XIX e comezos do XX por todas as rexións tropicais húmidas. Pode chegar ata os 20 m de altura. O seu froito, voluminoso e fariñento, é comestible e cada árbore pode producir 800 por temporada. A súa madeira utilízase para construír casas e barcos.
Graceland
miniatura|250px|Graceland Graceland é a mansión onde Elvis Presley viviu dende a idade de 22 anos, ata a súa morte e onde agora xace sepultado.
Localización e características
Está situada en Memphis, Tennessee, Estados Unidos. Converteuse nun dos maiores reclamos turísticos da cidade, sendo a segunda casa máis visitada do país (trala Casa Branca), alén dun museo da súa vida e un templo para os seus fans. Elvis comprou a casa en marzo de 1957 como agasallo a seus pais, converténdoa na súa residencia habitual. A mansión foi adquirida ó Dr. Thomas e Ruth Moore, que lle deron o nome de Graceland en honor á súa filla Grace,'.
Graceland é tamén un álbum de Paul Simon, editado en 1986, que introduciu os elementos da música nativa africana ó mercado masivo musical, cunha gran repercusión internacional, vendendo máis de 15 millóns de copias e gañando varios premios Grammy, entre eles "Álbum do Ano" en 1987.
Bandeira dos Emiratos Árabes Unidos
A bandeira dos Emiratos Árabes Unidos (en árabe: علم الإمارات العربية المتحدة‎) foi adoptada o 2 de decembro de 1971.
Deseño
Está composta polas cores do panarabismo: vermello, verde, branco e negro, que simbolizan a unidade árabe. Ademais cada un das cores teñen os seguintes significados:
Bandeiras dos Emiratos
Cada un dos sete emiratos que compoñen o Estado ten a súa propia bandeira:
Movemento Cidadán polo Cambio (Bélxica)
O Movemento Cidadán polo Cambio, en francés Mouvement des Citoyens pour le Changement ou MCC, é un partido político demócrata cristián na comunidade francófona de Bélxica fundado por Gérard Deprez. É compoñente do Movemento Reformista. Nas Eleccións ó Parlamento Europeo do 2004 (Bélxica) conseguiu un escano no Parlamento Europeo ocupado por Gérard Deprez.
Mégara (esposa de Heracles)
miniatura|300px|Detalle da crátera de Paestum (350-320 a. C.), na que Heracles, no seu momento de loucura, vai botar ó seu fillo ó lume que xa consome os seus mobles. Mégara, a súa esposa, contémplao horrorizada, así como Alcmena, a nai do heroe, e o seu sobriño Iolao (ámbolos dous na galería)
Na mitoloxía grega, Mégara (ou Megara) foi a primeira esposa de Heracles.
Mégara era a filla máis vella do rei de Tebas, Creonte. Sobre os tebanos pesaba un imposto instaurado por Erxino, rei de Orcómeno, consistente na entrega de cen vacas ó ano. Heracles conseguiu reducir ós mensaxeiros de Erxino cando ían cobrar o imposto e non só librou á cidade do pago, senón que obrigou a Erxino a pagar a Tebas o dobre de gando, durante 20 anos. Como recompensa, Creonte concedeulle a man de Mégara, e a man da súa filla máis nova a Ificles, irmán de Heracles.
Heracles e Mégara tiveron varios fillos: Terímaco, Creontíades e Deicoonte, segundo Pseudo-Apolodoro; Terímaco e Ofites, segundo Hixino; ou ata oito fillos, segundo Píndaro.
Zeus era o pai de Heracles, e a esposa de Zeus, Hera (que perseguía ás amantes e fillos de Zeus), mandoulle un ramo de loucura, a consecuencia do cal Heracles matou ós seus fillos, e mais dous dos fillos de Ificles.
Eurípides escribiu unha traxedia sobre este tema, baixo o título Heracles furioso. Conta que, mentres Heracles descendía ó Hades en cumprimento dun dos seus Traballos, un tal Lico veu a Tebas e matou a Creonte. A seguir ía dar morte a Mégara e ós fillos, pero nese momento regresou Heracles e matou a Lico. Foi entón cando Hera fixo que louqueara, e cando, segundo Eurípides, matou os fillos e a Mégara coas súas frechas. Aínda louco, intentou matar a Anfitrión (o pai humano de Heracles) pero Atenea impediullo botando sobre el un profundo sono.
Esta versión dramatizada choca coa da maioría dos mitógrafos, que non contemplan a morte de Mégara senón que, recuperada a razón, Heracles exiliouse de Tebas e entregou a Mégara ó seu sobriño Iolao. A seguir, foi ó Delfos a consultar ó oráculo cómo expiar o crime cometido.
Na cidade de Mégara (na Ática) tributábase culto ós fillos de Mégara.
Meindert Hobbema
Traxectoria
Meindert Hobbema casou a idade de 30 anos, o 2 de novembro de 1668 na Oude Kerk (Igrexa vella) de Amsterdam cunha cociñeira, Eeltje Vinck de Gorcum. Foron padriños, o irmán da noiva, Cornelius Vinck e o pintor Jacob van Ruisdael, de quen era discípulo Hobbema. O matrimonio tivo catro fillos entre 1668 e 1673. Por influencias da súa muller foi nomeado inspector de viños da cidade de Amsterdam (1669), cargo no que se mantivo durante corenta anos. Durante ese tempo a pintura non foi para el xa outra cousa que un segundo oficio. A parella viviu en Rozengracht, non lonxe da morada de Rembrandt. En 1704 faleceu a súa dona, e cinco anos despois, o 14 de decembro de 1709, morreu o pintor, que está inhumado na Armenfriedhof der Westerkerk (Cemiterio de pobres da Westerkwrk) en Amsterdam.
Para algúns é o máis grande dos pintores paisaxistas holandeses xunto con Jacob van Ruisdael. Hobbema é famoso polo seu impactante cadro "O camiño de Middelharnis" (Het Laantje van Middelharnis), 1689, na actualidade exposto na National Gallery de Londres.
O Cotón, San Breixo de Parga, Guitiriz
O Cotón é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
1674
Outros
Historia ano a ano
Nicea
Nicea é unha antiga cidade de Bitinia, en Asia Menor, na beira do lago Iznik, fundada por Antígono Monoftalmo c. 316 a.C. co nome de Antigonia. Na época romana converteuse nun dos principais centros culturais da zona. Foi un próspero enclave comercial emprazado no camiño de Constantinopla. En 1078 foi tomada polos turcos selxúcidas e pasou a ser capital do sultanato do Rum. Volveu a mans dos cristiáns en 1097, converténdose en capital do Imperio Bizantino (1204-1261) durante a ocupación de Constantinopla polos cruzados. Desde 1331 é a actual cidade turca de Iznik, provincia de Bursa.
Galina Gorokhova
Galina Gorokhova (en ruso: Галина Горохова), nada en Moscova o 31 de agosto de 1938, é unha tiradora de esgrima rusa, xa retirada, gañadora de cinco medallas olímpicas coa Unión Soviética.
Traxectoria
Participou, aos 21 anos, nos Xogos Olímpicos de 1960 celebrados en Roma, gañando a medalla de ouro en florete por equipos, quedando cuarta na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1964 de Toquio gañou a medalla de prata na proba por equipos, rematando outra vez cuarta na proba individual. Nos Xogos Olímpicos de 1968 de México finalizou sexta na proba individual pero volveu gañar o ouro por equipos, metal que revalidou nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic, gañando ademais unha medalla de bronce na competición individual. Retirouse da competición en 1973 tras romper un brazo nun accidente de coche, comezando a súa preparación como adestradora. Desde 1975 traballou como adestradora do equipo nacional da URSS ata decembro de 1992. Foi unha das fundadoras da Unión de Atletas Soviéticos en 1991 e tras a desaparición da URSS é presidenta da Unión de Atletas Rusos e forma parte do Comité Executivo da Federación de Esgrima Rusa.
Ao longo da súa carreira gañou 15 medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas oito de ouro. Doutorada en historia, a súa tese Культурные связи СССР со странами Западной Европы на современном этапе 1965—1970 годов trata sobre as relacións culturais entre a URSS e a Europa Occidental. Tamén como atleta foi amplamente recoñecida na URSS e despois en Rusia, entre outros títulos conta co de Mestra honorario do deporte (1960), Orde da Bandeira Vermella do Traballo (1965), Adestradora honoraria da URSS (1982), Traballadora Honoraria da Cultura Física (1997), Adestradora honoraria de Rusia (1998), Orde ao Mérito pola Patria, IV Clase (2005)
Anastasio II (emperador)
O seu nome orixinal era Artemios e tomou o de Anastasio cando accedeu ao trono. Foi nomeado emperador polo Senado de Constantinopla e polo pobo en 713, despois de que unha revolta do thema (distrito militar) de Opsikion derrocará ao seu predecesor Filípico, ao que servira como secretario.
Naquel momento o imperio estaba seriamente ameazado polos sarracenos tanto por mar como por terra. Anastasio II foi un emperador activo e resolutivo que tomou numerosas medidas. Enviou un exército baixo o mando do futuro emperador León o Isáurico para defender Siria, adoptou medidas resolutivas e intelixentes para defender a súa capital; intentou reorganizar a disciplina do seu exército e equipou e enviou unha formidábel forza naval a Rodas para evitar a caída da illa en mans do inimigo.
As súas medidas disciplinarias fixeron que as resentidas tropas do thema de Opsikion se amotinasen de novo contra o emperador en 715 e proclamasen como novo emperador a Teodosio III, un escuro oficial fiscal de extracción humilde. Logo dun asedio que durou seis meses, Constantinopla foi tomada por Teodosio. Anastasio derrocado, fuxiu a Nicea, onde finalmente se rendeu en 716 e recoñeceu a Teodosio como novo emperador. Anastasio retirouse a un mosteiro en Salónica.
Anos despois, en 721, Anastasio volveu á vida pública encabezando unha revolta contra León III, o sucesor de Teodosio. Anastasio recibiu un considerábel apoio e puxo Constantinopla baixo asedio; pero o asedio fracasou e Anastasio, que caeu preso en mans de León foi finalmente executado.
Castro de Tembra
O castro de Tembra é un castro situado na parroquia de Boullón, no concello coruñés de Brión.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado que se localiza nunha pronunciada aba dos Altos da Faboira, a uns 300 metros sobre o nivel do mar. A pendente do terreo é máis acusada no eixo norte-sur, onde o desnivel chega aos 10 metros. A parte máis elevada do recinto é a súa beira máis próxima ó cumio do sistema montañoso no que se encrava. Os desniveis máis acusados áchanse ó leste, ó sur e ó poñente.
Na actualidade só é visible un dos parapetos defensivos, que está separado do recinto habitado por un foxo de entre 5 e 7 metros de anchura. As dimensións do castro son de 100 metros no eixo norte-sur e 110 metros no eixo este-oeste.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
José Búa Carou
José Búa Carou, finado na Coruña o 9 de xaneiro de 1944, foi un médico e político galego.
Vida persoal
Casou con María de los Dolores Nine Fraga e foi pai de María de los Dolores, Mercedes, Guillermina, Victoria, Carmen, Angeles e José Miguel Búa Nine.
Carlos Álvarez Botana
Carlos Álvarz Botana, nado na Coruña o 17 de decembro de 1936 e finado na mesma cidade o 20 de xaneiro de 2007, foi un futbolista galego. Xogaba alternativamente de defensa ou centrocampista.
Traxectoria
Curmán de tamén deportivista Waldo Botana, Carlos formouse nas categorías inferiores do Deportivo da Coruña, e en 1954 foi ascendido ao primeiro equipo e cedido ao Deportivo Xuvenil. Ese mesmo ano proclamouse campión, xunto cos seus compañeiros da selección española, do Campionato Mundial Xuvenil que se celebraba en Alemaña.
Na tempada 1956–57 fichou polo CD Castellón, de Segunda División, onde participaría en 35 partidos e anotaría 5 goles, pero sen lograr a permanencia na categoría.
Na tempada 1957–58 firmou co Real Murcia, de Segunda División, participando en 18 partidos e sen lograr ningún gol.
Na tempada 1958–59 fichou polo Cádiz CF, de Segunda División, onde permanecceu dúas campañas. No club andaluz participou en 21 partidos e logrou 5 goles.
Na tempada 1960–61 volveu ao Deportivo da Coruña, en Segunda División. No equipo coruñés participou en 3 encontros de cara ao final da campaña, sendo un dos defensas menos habituais, xunto con Juan Luis Igartua, do cadro adestrado por Juan Otxoantezana. Ese ano lograría o ascenso a Primeira División.
Na tempada 1962-63 fichou polo Racing Club de Ferrol, que estaba na Terceira División (a onde descendera dous anos antes), e no cadro verde participou só en 5 partidos.
S.S. Felice Scandone
A Società Sportiva Felice Scandone Basket Avellino foi un club profesional de baloncesto italiano da cidade de Avellino, na rexión da Campania. En 2019 o equipo renunciou á súa praza na Lega Basket Serie A, a máxima competición do baloncesto italiano, por motivos económicos. Despois de competir na temporada 2020−21 da Serie B, terceira cateogría do país, o equipo descende de categoría, decidindo non se inscribirse en ningunha competición para a seguinte temporada. Fundado en 1948, obtiveron o seu primeiro título no ano 2008, cando gañaron a Coppa Italia tras vencer na final á Virtus Bologna por 73 a 67. Xogaba os seus encontros como local no Palasport Giacomo Del Mauro, un pavillón remodelado en 2008 con capacidade para 5 100 espectadores.
Historia
O mellor resultado na historia do club é a terceira praza da Serie A italiana obtida na tempada 2007-08 e que lle permitiu participar na Euroliga na tempada 2008-09. O único título do club chegou no 2008, ao gañar a Copa de Italia. En 2019 debido a motivo económicos o Felice Scandone renuncia á súa praza na Serie A, sendo descendido en consecuencia á Serie B, terceira categoría italiana. Na temporada 2020−21, o equipo finaliza en 15º lugar, perdendo nas eliminatorias polo descenso a categoría. Após a finalización da temporada, o club decide non inscribirse en ningunha competición, facendo así oficial a desaparición da sociedade o 29 de xullo de 2021.
Patrocinadores
Ao longo da súa historia o Felice Sandone de Avellino levou diferentes nomes por mor de motivos de patrocinio:
A Cortella, San Breixo de Parga, Guitiriz
A Cortella é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga no concello lugués de Guitiriz, na comarca da Terra Chá. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Mordor
Mordor (en sindarin "país negro") é un país ficticio da Terra Media, o universo de ficción de J. R. R. Tolkien. Foi a rexión onde se refuxiou o Señor Escuro Sauron ata a conclusión da Guerra do Anel, no ano 3019 TI. É a terra do mal por excelencia na obra de Tolkien.
Nesta rexión principalmente volcánica, situada ó leste de Gondor, Sauron forxou o Anel Único nas fraguas do Monte do Destino, contra o ano 1600 SI, co obxectivo de dominar por completo ós pobos da Terra Media. Miles de anos despois, Mordor converteuse no escenario das últimas aventuras dos membros da Irmandade do Anel no seu afán por destruír o Anel Único, durante a Guerra do Anel.
Xeografía
En élfico significa "Terra Negra". Segundo o escritor, estaba situada aproximadamente na latitude da cunca volcánica mediterránea, coa montaña do Orodruin en analoxía co Stromboli. Mordor atópase ó leste de Gondor, na ribeira oriental do baixo Anduin, ó norte do próximo Harad e Khand, e ó sueste do Mar de Rhûn.
O punto de unión das Ered Lithui cas Ephel Dúath áchase no vértice noroccidental. Ese lugar coñécese como Cirith Gorgor (o Paso dos Espectros) e é alí onde se encontra o Morannon, a Porta Negra de Mordor. Tanto as Ered Lithui por un lado como as Ephel Dúath polo outro, posúen bifurcacións montañosas que se adentran en Gorgoroth. Unha delas procede das Ered Lithui, que se achega a Orodruin, e logo hai dúas máis, máis ó leste, procedendo unha delas das Ered Lithui e a outra do Morgai-Ephel Dúath; estas dúas últimas, case uníndose no centro de Mordor, limitan polo leste e o sur a meseta de Gorgoroth, separándoa de Nurn, o Mordor sudoriental. miniatura|300px|Escenario de Mordor nos filmes de Peter Jackson
Nun voo aéreo, entrando polo Morannon, poderíase percorrer Cirith Gorgor ata o val de Udûn, presumiblemente unha antiga caldeira volcánica (producida polo afundimento dalgún antigo volcán, un coloso máis alto có Everest), segundo K. W. Fonstad; seguir logo a través do paso da Gorxa de Ferro, e chegar á inmensa meseta de Gorgoroth.
Diante, a poucos quilómetros, poderíase ver o volcán Orodruin, o Monte do Destino. O camiño que sae da Gorxa de Ferro bifúrcase en dous: un rodea o Orodruin polo norte ata chegar ó outro lado, onde se encontra Barad-dûr, a Torre Escura, no extremo sur da desviación montañosa das Ered Lithui.
O outro camiño bifúrcase en varios máis que proseguen paralelos á cordilleira dos Morgai ata o sur. Un deles elévase primeiro polas montañas, e logo da fortaleza orca de Durthang, segue a liña dos Morgai en dirección á Torre de Cirith Ungol.
Ó lonxe está o Mar de Núrnen, a grande extensión de auga salgada, alimentada por varios ríos de escuras augas que nacen nas cordilleiras de Mordor (todos excepto o río Poros, que en lugar de alimentar o Mar, transporta as súas augas ata o Anduin, fóra de Mordor). Xunto ó mar está Lithlad, a Chaira de Cinza. Preto hai inmensos campos de cultivos traballados por escravos ás ordes de Sauron, os provedores de alimentos da Torre Escura.
Máis alá do Mar de Núrnen, contra o leste, está o límite oriental de Mordor. Ó outro lado están Khand e Rhûn.
Historia
Desde Mordor, Sauron dirixiu a posterior Guerra cos elfos e devastou Eriador ata que, en 1700, Sauron é derrotado e expulsado cara o leste, se ben volvería anos máis tarde.
En 3262 SI, Mordor volve ficar sen señor cando Sauron entrégase a Ar-Phârazon e é conducido a Númenor.
Sauron retornou a Mordor no 3320, logo da Caída de Númenor, e no 3429 atacou ó recentemente fundado Gondor.
O exército da Última Alianza invadiu Mordor en 3434 e sitiou Barad-dûr. Sete anos máis tarde Sauron é derrotado de novo, ó privalo do Anel Único, e tódolos seus servidores foron expulsados.
Mordor quedou baleira. Durante a Terceira Idade, Gondor quixo evitar que ningunha arte maligna volvera a penetrar en Mordor, e así construíu fortalezas como Durthang, as Torres dos Dentes (situadas ante o Morannon) e a Torre de Cirith Ungol, situada no paso do mesmo nome. Porén, a Gran Peste de 1636 provocou que as fortalezas foran abandonadas, e Mordor quedou sen garda.
Os Nazgûl penetraron en Mordor en 1980 e volveron a habitalo, comezando os lentos preparativos da terra para o retorno de Sauron, que por entón moraba disfrazado en Dol Guldur.
No 2942 Sauron regresou a Mordor e en 2951 declarou abertamente a súa presenza e empezou a reconstrución de Barad-dûr.
No ano 2954 a actividade volcánica rexurdiu no Orodruin, facendo fuxir ós últimos habitantes de Ithilien.
Pouco despois, Gollum chegou a Mordor e foi apreixado. Trala súa liberación descubriu o paso de Cirith Ungol (a entrada secreta a Mordor) e o Antro de Ela-Araña.
No ano 3000 o poder de Mordor alongouse coa conexión entre a Palantír de Minas Ithil e a de Orthanc.
Durante a Guerra do Anel moitos exércitos, tanto de orcos como de humanos do sur e do leste, agrupáronse en Mordor, e posteriormente atacaron Gondor.
Finalmente, coa destrución do Anel Único e a erupción violenta do Orodruin, Mordor estremeceuse con terremotos que o devastaron, e moitas das obras de Sauron foron destruídas.
Durante a Cuarta Idade, Nurn foi cedido ós escravos de Sauron que o traballaban xa desde había tempo, mentres que o noroeste de Mordor foi durante moitos anos unha terra estéril e morta.
Linguas da Unión Europea
250px|miniatura|dereita|[[Bandeira da Unión Europea.]]
Ashibetsu
Ashibetsu (芦別市, あしべつし, Ashibetsu-shi) é un concello da subprefectura de Sorachi da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada no centro-oeste da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 865,02 km² e a poboación de 17.610 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 20,4 h/km².
Linguas da Unión Europea
As linguas oficiais da Unión Europea son aquelas linguas faladas nos Estados membros da Unión Europea. Inclúense as 24 linguas oficiais de dito organismo xunto con algunhas que, xeralmente, son cooficiais nalgunhas rexións dos Estados membros.
Río Indo
O río Indo (en sindhi सिन्‍धु नदी, Sindhu nadi, coñecido como Sindhu en sánscrito; grego antigo, Sinthos, latín Sintus) é un dos ríos máis longos da Asia meridional que discorre polo subcontinente indio así como un dos máis longos do continente asiatico, é o máis importante de Paquistán e un dos principais da India (e que tamén percorre no seu curso alto a China). Orixinario da meseta tibetana do oeste da China, na Rexión Autónoma do Tíbet, o río discorre a través do distrito de Ladakh de Jammu e Caxemira e logo entra en Paquistán a través dos Territorios do Norte (Gilgit-Baltistán); segue despois desde o norte do país en dirección sur cruzando ao longo todo Paquistán, ata desembocar no mar Arábigo, preto da cidade portuaria de Karachi en Sind.
Ashibetsu
O concello de Ashibetsu limita cos concellos de Yūbari, de Mikasa, de Bibai, de Naie, de Kamisunagawa, de Utashinai, de Akabira, de Fukagawa (son da subprefectura de Sorachi); de Asahikawa, de Biei, de Nakafurano, de Furano e de Minamifurano (son da subprefectura de Kamikawa).
Bill Pearson
O nome de Bill Pearson pode referirse a:
Río Indo
O río Indo proporciona os recursos hídricos clave para a economía de Paquistán -especialmente o celeiro da provincia de Punjab, que representa a maior parte da produción agrícola da nación, e de Sindh. O Indo tamén soporta moitas industrias pesadas e constitúe o principal fornezo de auga potable en Paquistán. Os cinco ríos que dan nome ao Punjab son o Jhelum, Chenab, o Ravi, o Beas e o Sutlej.
Linguas da Unión Europea
As decisións tomadas polas institucións son traducidas en tódalas linguas oficiais. Os cidadáns poden contactar en calquera delas e solicitar resposta na lingua que elixa. Nas reunións da cúpula, é necesaria a tradución conforme a necesidade. Para as sesións do Parlamento Europeo e do Consello da Unión Europea a tradución e simultánea.
Río Indo
Antes da división en 1947 da antiga India nos modernos estados da India e Paquistán, o Indo era o segundo río en importancia da rexión, despois do río Ganxes, tanto en termos culturais como comerciais. Na actualidade o río tamén dá nome á provincia paquistaní de Sind.
Linguas da Unión Europea
Linguas oficiais
As linguas oficiais da Unión Europea aparecen reflectidas no Regulamento 1 de 1958 do Consello da CEE. Coas correspondentes modificacións posteriores, as linguas oficias son:
Río Indo
O río foi unha fonte de asombro durante o período clásico. O rei Darío I de Persia enviou a Escílax de Carianda a explorar o Indo entre os anos 519 e 512 a. C., este descendeuno ata chegar ao mar. Chamado Hindós ou Indós polos gregos e logo Indus polos autores latinos, foi sempre coñecido en Occidente polo seu nome latinizado que tamén deu nome á India (Bharat).
Linguas da Unión Europea
Linguas oficiais
A proporción da poboación da UE que fala as principais linguas oficiais, como linguas materna e non materna, é:
Río Indo
O Indo é un dos sete ríos sagrados da India.
Linguas da Unión Europea
Linguas oficiais
(Font: )
Río Indo
Historia
miniatura|esquerda|Extensión e principais lugares da [[cultura do val do Indo, no Paquistan premoderno e norte da India (2500 a. C.).]] Atoparonse sitios da época do paleolítico no val do Indo en Pothohar, preto de Islamabad, a capital de Paquistán, con ferramentas de pedra da cultura Soan. Así mesmo en Mardan, na antiga rexión de Gandhara (tamén preto de Islamabad), hai evidencias de covas habitadas desde hai 15.000 anos.
Linguas da Unión Europea
Linguas oficiais
Algunhas das linguas son oficiais en diversos estados membros. En total son 28 estados membros e 23 linguas oficiais.
Río Indo
Historia
Tamén se desenvolveu entre 2300 e 1750 a. C. a cultura do val do Indo, unha cultura prehistórica que aparentemente non chegou a coñecer a cultura dos arios e que coñeceu varias etapas, desde o 7000 a. C.