cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Token Sou Bouquet
A primeira emisión (1835)
Para remediar esta situación, o Banco de Montreal emitiu en xullo 1835 a primeira destas moedas comerciais (tokens) que se deu en coñecer como "Sou Bouquet"; o seu valor facial era dun soldo (sou) ou medio penique. A ceca onde se produciu esta primeira emisión foi a Soho Mint, de Watt e Boulton, en Birmingham, Inglaterra. Este primeiro token da serie amosaba no anverso un deseño floral composto por trevos, rosas, cardos e espigas de trigo, rodeado pola inscrición TRADE & COMMERCE / LOWER CANADA, e o reverso está ocupado polo valor facial, UN SOUS , rodeado por unha coroa de loureiro e a lenda BANK TOKEN MONTREAL.
A serie Belleville
Mentres que os bancos de Montreal emitían os tokens do Sou Bouquet co peso correcto para o seu valor, houbo especuladores que comezaron a importar exemplares cun deseño similar pero cun peso lixeiramente inferior, co que se beneficiaban coa diferenza entre o valor facial e o custo de fabricación das moedas. O axente de troco Dexter Chapin importou para o Baixo Canadá unha gran cantidade destas moedas que foran cuñadas nunha ceca privada de Belleville, en Nova Jersey, e gravadas polo gravador desta ceca, John Gibbs.
O "sou da Rebelión"
Nos Arquivos Nacionais do Canadá achouse un manuscrito do que se afirma que esta moeda foi posta en circulación en Saint-Charles o primeiro día da Asemblea dos Seis Condados. Como ese ano foi tamén o da Rebelión do Baixo Canadá, comezou a chamárselle "soldo da Rebelión".
A serie de Birmingham
Á medida que a popularidade do token Sou Bouquet ía crecendo no Baixo Canadá, comezaron a xurdir especuladores anónimos que importaron pezas similares cuñadas en Birmingham, Inglaterra, na mesma ceca de Soho de onde procedía a emisión orixinaria para o Banco de Montreal. Estas novas tiraxes adoitan amosar a lenda BAS CANADA, aínda que tamén é frecuente que se utilice o seu equivalente en inglés, LOWER CANADA.
Emisións de Montreal
Como a demanda dos tokens Sou Bouquet seguiu crecendo, cuñáronse tamén outras variedades no propio Montreal. Estas novas emisións eran moi variables canto á calidade da cuñaxe e tamén no relativo ao seu peso e o seu tamaño. Todas as inscricións das emisións de Montreal están escritas en francés.
Final e substitución
As numerosoas versións non oficiais en circulación, moitas delas por baixo do peso normativo, levaron o token Sou Bouquet a un punto crítico, ata tal punto que os bancos do Baixo Canadá deixaron de o aceptar. Na súa substitución, os bancos de Montreal comezaron a emitir peniques e medios peniques coñecidos como tokens do habitante, en alusión ao motivo principal do seu deseño. Unha normativa promulgada en xuño de 1838 declarou que a única moeda de curso legal que se aceptaría no Baixo Canadá sería a moeda de cobre emitida polo Reino Unido, ademais dos centavos estadounidenses e os novos tokens do habitante, emitidos polos bancos. Conforme se ían devolvendo aos bancos os tokens Sou Bouquet que quedaban en circulación, íanse trocando pola nova moeda. Daquela, os tokens Sous Bouquet atoparon unha nova vida no Alto Canadá, a onde foron enviados, xa que as novas ordenanzas non eran aplicables naquel territorio.
Estudo numismático
Esta serie de moedas foi descrita por primeira vez na literatura numismática polo primeiro numismático canadense relevante, R. W. McLachlan, no seu libro Canadian Numismatics, publicado en 1886. Baixo o nome de serie "un sou", foi o primeiro en facer unha descrición exhaustiva dos seus antecedentes e as súas características, e de achegar datos sobre a súa fabricación, cando se coñecían. McLachland describiu máis de 40 variantes destes tokens, organizadas en nove grupos principais ordenados pola similitude do seu deseño e por quen se pensaba que fora o seu creador. Sinalou as diferenzas clave no tipo e no número das flores heráldicas utilizadas nos reversos, así como nas diferenzas nas lendas e na forma da fita que ataba o característico ramo.
A denominación de "Sou Bouquet" á hora de describir estes tokens débeselle ao numismático canadense Pierre-Napoléon Breton, que representou debuxos de moitas das variantes no seu libro Illustrated History of Coins and Tokens Relating to Canada, publicado orixinariamente en 1890. No sistema de numeración de Breton, estes tokens abranguen do número 670 ao 716, cun total de 46 variantes principais. Breton seguiu máis ou menos a orde que anteriormente establecera McLachlan no seu catálogo, o que fixo que moitos tokens producidos máis tarde aparecesen antes no seu sistema de numeración, e as que se produciron primeiro aparezan ao final. As ilustracións de Breton son moi detalladas e algunhas publicacións modernas seguen a utilizalas, no canto de utilizaren fotografías feitas ad hoc, para axudar aos coleccionistas a distinguir entre as numerosas variantes. Breton clasificou os tokens Sou Bouquet en función do número de follas que contiña a coroa do anverso.
Espécimes cuñados sobre pezas anteriores
McLachlan mencionou tamén que tiña coñecemento de tokens Sou Bouquet que foran cuñadas sobre diferentes tipos de moedas correspondentes a emisións anteriores, entre elas moedas de latón coas imaxes do busto no anverso e a arpa no reverso, e tamén sobre os coñecidos como tokens de Tiffins. Estudos máis recentes descubriron tamén outras variantes descoñecidas para os numismáticos do século XIX, entre as que se inclúe polo menos unha emisión cuñada sobre moedas anteriores.
O numismático R. C. Willey describiu outros tipos de tokens anteriores que quedaran "obsoletos cando os bancos xa non os aceptaban máis que polo seu peso". Willey clasificou outros exemplares de tokens Sou Bouquet que foran recuñados sobre tokens de Brock, sobre tokens da serie de "barcos, colonias e comercio" e outros.
Mateo Sánchez López
Mateo Sánchez López, nado en Ferrol en 1985, é un químico galego especializado en bioenxeñaría.
Traxectoria
Mateo Sánchez licenciosue en Ciencias Químicas na Universidade de Santiago de Compostela e, sendo aínda alumno de doutoramento en química orgánica en dita universidade, obtivo o seu primeiro premio de investigación, o Premio de Investigación Lilly para Alumnos de Doutoramento, polo seu traballo sobre o desenvolvemento de moléculas capaces de recoñecer ácidos nucleicos, especialmente ADN, de forma selectiva. Estes premios recoñecen a calidade e a traxectoria de xoves investigadores nas áreas de química orgánica, Farmacéutica e Analítica de España. Foi o terceiro investigador predoutoral do CiQUS da USC que recibe este prestixioso galardón.
Tras acadar o seu título de doutor, tasladouse ao Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde traballou durante dous anos, tras os que se incorporou ao departamento de xenética da Universidade Stanford, na que comezou a desenvover ferramentas moleculares que permiten identificar e manipular neuronas activas asociadas a determinados comportamentos.
En palabras dou autor, «fixen a miña tese sobre química orgánica, pero despois decidín pasarme ao ámbito da enxeñaría de proteínas e á bioloxía molecular». En 2020 trasladouse ao Imperial College de Londres, porque quería estar o máis cerca posíbel de Galicia, a onde espera volver cando se presente unha boa oportunidade. Para este traslado conseguiu unha bolsa Marie Curie para seguir coa súa investigación no Imperial College, no grupo de bioenxeñaría. O obxecto de estudo de Mateo é o cerebro humano, un órgano que define como «máis complexo que o propio Universo». Seu traballo consiste en tratar de elaborar mapas neuronais. «Estes mapas serven para identificar e marcar as neuronas activas no cerebro asociadas a un comportamento determinado como, por exemplo, o medo e a ansiedade».
Dersu Uzala (libro)
miniatura|260px|Dersu Uzala. Fotografía de V. Arséniev
Dersu Uzala (Дерсу Узала, Dersu Uzala) é o título dun libro escrito polo capitán Vladímir Arséniev no que narra as súas viaxes pola conca do río Ussuri, na parte máis oriental de Rusia.
Alí coñeceu a Dersu Uzala (1849-1908), un cazador do pobo nanái, que serviu como guía dun grupo de expedicionarios entre 1902 e 1907, salvándoos de morrer de fame e frío en varias ocasións.
Dersu era nómade e animista, e tiña unha relación coa natureza de igual a igual, sen intentar impoñerse como facía a civilización occidental.
Este libro está considerado en Rusia como un clásico.
En 1907 Vladímir Arséniev invitou a Dersu a vivir na súa casa de Khabarovsk debido á perda de visión que Dersu empezou a sufrir, pola que non podía seguir cazando. Na primavera de 1908, despois de comprobar que lle era moi difícil adaptarse á vida da cidade, decidiu regresar á rexión da que proviña.
Dersu morreu asasinado, segundo conta o libro, no poblo de Korfovskiy, e enterrado nunha tumba na taiga rusa.
Adaptacións cinematográficas
Dersu Uzala é, tamén, o título dun filme de 1975 baseado no libro de Arséniev, de produción soviética e dirixida polo zaponés Akira Kurosawa. Foi rodada durante 1974 nos escenarios naturais da taiga siberiana que percorreron Dersu e Arséniev, a pesar de que facía mal tempo para o rodaxe.
Dersu foi interpretado por Maksim Munzuk e o capitán Arséniev por Yuri Solomin.
Ganou un Óscar en 1975 como «mellor filme de fala non inglesa», así como o Gran premio no Festival Internacional de Cine de Moscova e o David de Donatello ao mellor filme do ano.
O filme axudou á difusión en Occidente do libro homónimo.
O libro tivera outra adaptación cinematográfica en 1961, dirixida por Agasi Babayán.
Era común
Os nomes era común (e. c.) e antes da era común (a. e. c.) son designacións alternativas ao emprego das expresións «despois de Cristo» (d. C.) e «antes de Cristo» (a. C.), respectivamente. Nalgunhas ocasións, en lugar de e. c. pódese atopar a abreviación e. v. (en latín, era vulgaris: ‘era común’). Existen moitos documentos en case todas as linguas onde non se utiliza a abreviatura d. C. nin e. c. (quizais considerada superflua), directamente inscríbese o número da data da era actual, aínda que se usa a. C. ou ben a.e. c. se o suceso ocorreu denantes do ano 1.
Usos
Entre os maiores museos do mundo (como a Smithsonian Institution) tamén se popularizou a utilización de «era común». Moitas guías de referencia de centros educativos e medios de comunicación social prescriben o uso de EC. Mesmo guías de igrexas cristiás regulan devandito uso, como a Igrexa Episcopal nos Estados Unidos de América na diocese de Maryland.
As designacións era común e antes da era común son usadas por científicos e académicos laicos (agnósticos ou ateos), ou seguidores dalgunha confesión, debido á súa neutralidade, posto que os termos «a. C.» e «d. C.» posúen un matiz relixioso. Intelectuais que non subliñan o aspecto relixioso das datas en áreas de historia, arqueoloxía, socioloxía e antropoloxía, utilizaron en recentes décadas EC e AEC. Moitos escritores xudeus, musulmáns e outros prefiren a anotación como termo neutral, mentres algúns cristiáns interpretan erroneamente a abreviatura e. c. (‘era común’) como ‘era cristiá’.
En arqueoloxía adoita utilizarse a denominación «antes do presente» (AP) que por convención refírese ao presente do ano 1950. Un datado radiocarbónico cunha antigüidade de 4000 anos AP equivale aproximadamente á expresión 2000 AEC (2000 Antes da Era Común, que equivale a dicir ‘2000 antes de Cristo’).
Nosa era
A denominación «nosa era» ―do mesmo xeito que «era común»― desígnase a través dela o mesmo período que computa os anos para partir do ano 1 (convencionalmente o ano do nacemento de Xesucristo) mais cunha visión universal que exclúe a parcialidade relixiosa.
Como alternativa á abreviatura «a. C.» (‘antes de Cristo’) proponse o uso do acrónimo ANE ou a abreviatura a. n. e. (‘antes da nosa era’). Por exemplo, segundo a súa lenda fundacional, Roma fundouse no 753 a. n. e.
Como alternativa á abreviatura d. C. (‘despois de Cristo’) proponse o uso do acrónimo NE ou a abreviatura n. e. (‘nosa era’). De acordo coas regras de escritura do idioma galego, as abreviaturas deben levar un espazo após cada punto.
Ferenc Szusza
Ferenc Szusza, nado en Budapest o 1 de decembro de 1923 e finado na mesma cidade o 1 de agosto de 2006, foi un futbolista e adestrador húngaro. Dianteiro histórico do Újpest, militou nese club durante 21 anos, marcando 393 goles. Considerado un dos mellores xogadores húngaros da historia, foi 24 veces internacional, marcando 18 goles, e formou parte da selección húngara coñecida como a dos "Maxiares máxicos" ou "Equipo de ouro". Como adestrador destacou en Hungría e Polonia, gañando varios títulos, e adestrou tamén en España, onde dirixiu o Betis e o Atlético de Madrid. O estadio do Újpesti Dózsa leva o seu nome.
Como futbolista
Desenvolveu toda a súa carreira como futbolista no Újpest Dózsa, no que xogou durante 21 anos, entre 1940 e 1961, converténdose nun dos maiores símbolos da historia do club. Gañou catro ligas húngaras co club de Budapest, a primeira delas en 1945 e a última en 1960.
Selección nacional
Debutou coa selección de Hungría o 14 de xuño de 1942 nun partido contra Croacia que rematou con empate. Formou parte da chamada selección dos "Maxiares máxicos" ou "Equipo de ouro". xunto a outros xogadores como Kocsis, Puskás ou Czibor. Proclamouse campión da Copa dos Balcáns en 1947.
En total, e ata 1956, xogou un total de 24 partidos internacionais, marcando 18 goles.
Como adestrador
En 1971 deu o salto á liga española, fichando polo Real Betis. Sufriu un descenso a Segunda División na tempada 1972/73, conseguindo ascender de novo á Primeira División na tempada seguinte, como campión de Segunda. Foi adestrador do club andaluz ata 1976, cando as autoridades húngaras puxeron trabas á súa permanencia en España e viuse obrigado a regresar ao seu país.
Malia as dificultades, regresou a España dous anos despois, cando foi contratado polo Atlético de Madrid trala destitución de Héctor Núñez poucas xornadas despois do comezo da tempada 1978/79. Conseguiu endereitar o rumbo do equipo e acabou terceiro, só por detrás do Real Madrid e o Sporting de Gijón.
A súa última campaña no banco volveu ser no Újpest Dózsa, que dirixiu na tempada 1980/81.
Recoñecementos
En 2001 deu nome ao estadio onde o club disputa os seus partidos, o Estadio Ferenc Szusza.
Tixola (instrumento musical)
A tixola, ou cazola, é un útil de cociña empregado en Galiza como acompañamento musical. Como instrumento correspóndelle a categoría de idiófono percutido.
Características
As dificultades en facérense cun pandeiro ou pandeireta nalgúns momentos, non sempre existían os recursos económicos necesarios, levou ao emprego de diferentes utensilios dos fogares para o acompañamento musical dos cantos e as festas populares. Un deles son as tradicionais tixolas de ferro e mango longo que se pousaban sobre os trespés das lareiras. Estas ferramentas domésticas ofrecían amplas posibilidades de acompañamento rítmico. Percutindo nelas cunha das antigas chave de ferro das casas, conseguíase unha importante variedade de sons mediante a alternancia de golpes entre a base e o mango da tixola. O seu uso instrumental documéntase, cando menos, até a primeira metade do século XX, principalmente na comarca da Limia, onde recibe o nome de cazola.
Museo da Policía, Tampere
O Museo da Policía (en finés Poliisimuseo) é un museo situado no barrio de Hervanta, na cidade de Tampere, Finlandia. Creado en 2004, dende 2008 conta coas súas propias instalacións, nas que recibe en torno a 30 000 visitantes anuais aproximadamente.
Historia
O museo naceu en 2004 en conexión coa Escola Nacional de Policía de Tampere e inicialmente a súa colección exhibiuse no Museokeskus Vapriikki un ano despois ao non contar coas súas propias instalacións, que foron construídas en 2008 e abertas ao público en setembro dese mesmo ano.
En 2019 o Museo do Crime integrouse no Museo da Policía, se ben a maior parte da colección do Museo do Crime continúa nas instalacións da Policía Criminal Central en Vantaa, pero non accesibles ao público xeral.
Colección
A colección do museo inclúe en torno a 15 000 obxectos, 100 000 fotografías, 2 600 libros e 2 600 películas ou contidos multimedia. De entre todos estes fondos, a exposición permanente ten exhibidos 340.
No museo poden verse uniformes, armas, vehículos, documentos...
Exhibición e actividades
O museo conta cunha exposición principal permanente e tamén acolle outras exposicións temporais.
Existe unha sección adicada ao público máis pequeno para que as nenas e nenos poidan xogar con diferentes xogos relacionados coa actividade policial. O museo conta tamén con xogos de resolución de casos, entre outros, e conta con proxeccións de filmes, principalmente en finés.
Tampereen Isku-Volley
Rantaperkiön Isku, máis coñecido como Isku-Volley é un equipo de voleibol da cidade de Tampere, Finlandia. Na tempada 2021-22 os seus equipos feminino e masculino a segunda categoría do voleibol finlandés, a 1-sarja. O club ten competido baixo as denominacións de Isku-Volley e Rantaperkiön Isku. A tempada 2014–2015 foi a 42ª do equipo masculino na máxima categoría do voleibol finlandés.
Thomas Wyon, o Vello
Thomas Wyon, o Vello, nado en Birmingham en 1767 e finado en Londres 18 de outubro de 1830, foi medallista e gravador inglés que ocupou o cargo de gravador xefe de selos do rei.
Wyon foi o pai de Thomas Wyon, o Novo, gravador xefe da Royal Mint, así como do tamén medallista Benjamin Wyon e do escultor Edward William Wyon.
Traxectoria
Thomas Wyon era o maior dos catro fillos do gravador George Wyon, orixinario de Colonia, Alemaña, que se desprazara a Inglaterra no séquito de Xurxo I (1714-1727) e traballara na ceca de Soho da man de Matthew Boulton.
Cara a 1796, Thomas comezou a traballar en Birmingham como gravador de cuños co seu irmán Peter Wyon, o pai de William Wyon, tamén gravador xefe da Royal Mint. En 1797 ambos residían en Lionel Street, en Londres. Os irmáns gravaron numerosos cuños para fichas e moedas privadas (tokens), moitas das cales reproducen edificios de Coventry. Algúns dos seus traballos non están asinados e noutros casos márcanse coa inicial W ou co apelido completo WYON.
A partir de 1800, Peter continuou en Birmingham e Thomas Wyon trasladouse en Londres e o 30 de setembro de 1816 foi nomeado gravador xefe dos selos reais
Wyon faleceu o 18 de outubro de 1830 en Nassau Street, Londres.
A Aldea, Figueiras, Mondoñedo
A Aldea é un lugar da parroquia de Figueiras no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
O Romeo, Figueiras, Mondoñedo
O Romeo é un lugar da parroquia de Figueiras no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
O Castro, Lindín, Mondoñedo
O Castro é un lugar da parroquia de Lindín no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
San Martiño, Figueiras, Mondoñedo
San Martiño é un lugar da parroquia de Figueiras no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Patrimonio da Humanidade en Colombia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Colombia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Colombia aceptou a convención o 24 de maio de 1983, facendo que os seus sitios históricos poidan ser incluídos na lista. Dende o ano 2018, hai nove sitios Patrimonio da Humanidade en Colombia, incluíndo seis sitios culturais, dous sitios naturais e un sitio mixto.
A Beira do Río, Santa María Maior, Mondoñedo
A Beira do Río é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
A Beira do Río, Lindín, Mondoñedo
A Beira do Río é un lugar da parroquia de Lindín no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Barral de Cima, Lindín, Mondoñedo
Barral de Cima é un lugar da parroquia de Lindín no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
José María Monteagudo Romaní
José María Monteagudo Romaní, nado en 1917 e finado en Esteiro (Muros) o 24 de xaneiro de 2009, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado. Foi nomeado mestre do Pósito de Esteiro en xaneiro de 1943, e oficial-mestre da escola de Valadares (Outes) en febreiro dese ano. Foi nomeado alcalde de Muros, tomando posesión o 27 de xullo de 1954, e foi cesado o 6 de maio de 1960. Volveu ser nomeado alcalde de Muros en 1968. Foi elixido deputado provincial polo distrito de Muros en 1971. Finou en Esteiro o 24 de xaneiro de 2009 aos 91 anos.
Vida persoal
Casou con Josefina Romero Tobío e foi pai de Josefa, María Teresa, María Gloria, Xoaquín, Ramón, Carme, Henrique, Rosa, Gabriel, María Inés e María Monteagudo Romero.
Medelpad
Medelpad é unha provincia histórica sueca (landskap) que na súa totalidade está incluída no condado de Västernorrland, no sur da rexión de Norrland. Medelpad limita ao sur coa provincia de Hälsingland, ao oeste coa de Härjedalen, ao noroeste coa de Jämtland, ao norte coa de Ångermanland e ao leste co golfo de Botnia.
Etimoloxía
O primeiro documento conservado onde aparece o nome Medelpad é do ano 1257. Pénsase que Medelpad vén das palabras do sueco antigo Medhal, que significa "no medio" e Pad, que significa "camiño" ou "camiño acuático". Isto interpretouse como unha referencia á Sankt Olofsleden, unha importante ruta para camiñantes e xenetes dende Selånger ata Trondheim, en Noruega, e/ou á baía medieval e a canle de navegación ao porto marítimo de Saint Olof en Selånge, entre os os dous ríos do landskap, o Ljungan ao sur e o Indalsälven ao norte. Outra hipótese é que "Medelpad" pode ter significado "o terreo de praia no medio", e orixinalmente referido á zona cental de praia da era viquinga no Selångersfjärden, ao lado de Kungsnäs, pero ampliouse para referirse a toda a provincia que co tempo pasou a ser administrada dende este lugar.
Margarita Díaz-Andreu
Margarita Díaz-Andreu García, nada o 13 de outubro de 1962, é unha arqueóloga e investigadora española. É directora e investigadora principal do proxecto ArqueólogAs da Universidade de Barcelona (UB), cuxo obxectivo é «analizar dunha maneira crítica o papel da muller na arqueoloxía española, dende a profesionalización da disciplina no século XIX até os nosos días" . En 2021 gañou o Premio Nacional de Investigación.
Traxectoria
Díaz-Andreu licenciouse en 1986 na Universidade Complutense de Madrid (UCM) onde recibiu o Premio Extraordinario de Doutoramento en 1990. As súas investigacións e traballos están moi ligados á arte rupestre. Ocupou diversos cargos de responsabilidade no Consello Superior de Investigacións Científicas (1993-1994), na Universidade Complutense de Madrid (1993-1995) e na Universidade de Durham (1996-2011).
É pioneira na investigación sobre Patrimonio Arqueolóxico, investigadora do ICREA e dirixe o Grupo de Arqueoloxía Pública e Patrimonio (GAPP). Ademais, forma parte do Proxecto Arqueoloxía Sen Fronteiras.
Como directora do proxecto ArqueólogAs da Universidade de Barcelona, Díaz-Andreu é a encargada de recuperar a memoria de mulleres que pertenceron á ciencia e formaron parte da Historia, aplicándolles a perspectiva de xénero. As súas investigacións trascenderon a España e chegaron a Francia e Inglaterra.
É autora de 16 libros, 9 deles editados, algúns publicados en editoriais internacionais de renome (Oxford University Press, Routledge) e outros en forma de números especiais en revistas internacionais de prestixio. Tamén publicou máis de 70 artigos e case un centenar de capítulos de libros.
É vicepresidenta da Comisión de Historia da Arqueoloxía da Unión Internacional de Ciencias Prehistóricas e Protohistóricas. Tamén pertence ao consello de redacción de American Anthropologist, Spanish Historical Index e forma parte do consello asesor da revista "Prehistory Works". Así mesmo, é membro da Rede de Valores do Patrimonio (proxecto JPI-JHEP).
En 2023, despois de anos de denuncias de acoso laboral por parte dos seus subordinados foi apartada pola UB.
Premios e recoñecementos
En 1990, Díaz-Andreu gañou o premio extraordinario de doutoramento na Universidade Complutense de Madrid. En 2018, recibiu unha gran subvención do Consello Europeo de Investigación (ERC) que só se concede a investigadores sénior.
En 2021 gañou o Premio Nacional de Investigación outorgado polo Ministerio de Ciencia e Innovación, de España.
Río Susquehanna
O río Susquehanna (en inglés Susquehanna River) é un río da vertente Atlántica dos Estados Unidos que nace no estado de Nova York, atravesa o de Pensilvania e desemboca na baía Chesapeake, en Maryland. É un dos ríos máis longos do leste da nación, con preto de 715 km de lonxitude. Drena unha conca de 71 225 km². Ten un importante afluente, o West Susquehanna, que se lle une pouco antes da cidade de Williamsport (Pensilvania).
O 11 de setembro de 1997 o presidente Bill Clinton designou o curso alto deste río como un dos catorce que integran o sistema de ríos do patrimonio estadounidense.
Curso
O río Susquehanna orixínase como emisario do lago Otsego, no corazón do estado de Nova York, zigzagueando a través dos montes Apalaches antes de desaugar no interior da baía Chesapeake polo norte. Aínda que nunca foi unha importante vía fluvial debido aos seus obstáculos (como rápidos), o seu val foi algunha vez unha significativa ruta para o sistema acuífero do río Ohio e despois converteuse nunha rexión de extracción carbonífera.
O Susquehanna flúe desde a parte sueste do estado de Nova York cara á parte central do estado de Pensilvania.
Historia
Moitos eventos clave na historia da chamada Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días tiveron lugar nas ribeiras do río, preto de Harmony, Pensilvania. Sentíndose perseguido en Palmyra (estado de Nova York), Joseph Smith levou á súa esposa a Harmony. Mentres estaba alí, Joseph e Oliver Cowdery continuaron a obra de traducir as chamadas "Pranchas de Ouro". O 15 de maio de 1829, mentres Joseph e Oliver traducían, atoparon unha pasaxe nas Escrituras que se refería ao bautismo. Tentando descifrar o que respecto diso vían como enigma na vontade de Deus, apartáronse ás ribeiras do Susquehanna para porse a orar. Segundo a tradición da citada Igrexa, «recibiron a visita dun anxo, quen se identificou como Xoán o Bautista, e conferiulles o Sacerdocio Aarónico». Posteriormente, seguindo o que eles crían instrución expresa do mensaxeiro celestial, bautizáronse mutuamente nas augas do río.
Rally Rías Baixas de 1991
O Rally Rías Baixas de 1991 foi a 27ª edición de dito rally. Foi puntuable para a tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rally, así como para a Copa de España de Rallys. Celebrouse o 28 de xullo de 1991 e o vencedor foi Juan Carlos González "Culebra", a bordo dun BMW M3.
Resumo
"Culebra" presentouse no rally da súa cidade cun novo BMW M3, adquirido a Pep Bassas ao igual que o vehículo do mesmo modelo co que quedara segundo na edición anterior, e cos que o piloto catalán correra o Campionato de España. O M3 que usara na edición anterior foi utilizado nesta ocasión polo tamén vigués Urbano Villanueva. "Culebra" marcou o mellor tempo en sete dos oito treitos diúrnos, pero sufriu unha penalización de 4 minutos en Gondomar que o apeou do primeiro posto. Con todo, puxo unha reclamación ante a organización do rally, que tras avaliar a situación, retirou a penalización. Os principais rivais de Culebra durante o rally foron o berciano Antonio Garrido (Ford Sierra Cosworth), que rematou finalmente segundo, Urbano Villanueva e Arturo Rial (Citroën AX Sport), estes dous últimos con cadansúa penalización tamén. Rial foi o máis rápido nas dúas pasadas por Salceda e o segundo máis rápido nas tres pasadas por Camos e unha por Chenlo, polo que a pesar dos catro minutos de penalización, puido rematar sétimo.
O rally estivo marcado polo grave accidente e posterior incendio sufrido polo Ford Sierra Cosworth pilotado polo vixente campión galego, así como vencedor do rally o ano anterior, Germán Castrillón. O vehículo quedou totalmente calcinado e a copiloto, Estrella Castrillón, sufriu importantes queimaduras de segundo e terceiro grao en cara, pés e mans, polas que foi ingresada no Hospital Povisa de Vigo. Ditas queimaduras mantivérona apartada da competición cinco meses, ata a súa reaparición no Rally de Ferrol. Tamén sufriron queimaduras dous espectadores que acudiron a socorrela.
Dos 63 vehículos que tomaron a saída, só 31 chegaron á meta.
Codrington
Codrington pode estar referido a:
Folgueirosa, Lindín, Mondoñedo
Folgueirosa é un lugar da parroquia de Lindín no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Oso pardo do Ussuri
O oso pardo do Ussuri (Ursus arctos lasiotus) é unha subespecie de mamífero carnívoro da familia dos úrsidos, unha das varias integradas na especie Ursus arctos.
É un dos osos pardos máis grandes, un oso pardo do Ussuri moi grande pode achegarse ao tamaño do oso Kodiak (Ursus arctos middendorffi).
Descrición
A subespecie foi descrita en 1867 polo naturalista e zoólogo inglés John Edward Gray, no seu traballo:
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a subespecie foi coñecida polos sinónimos:
Características
É moi semellante ao oso pardo de Kamchatka (Ursus arctos beringianus), aínda que ten un cranio máis alongado, unha fronte menos elevada, os ósos nasais algo máis longos e os arcos cigomáticos menos separados, e é de cor algo máis escura, sendo algúns individuos completamente negros, feito que unha vez levou á especulación, agora refutada, de que os individuos negros eran híbridos de osos pardos e osos negros asiáticos. Os machos adultos teñen cranios que miden 38,7 cm de longo e 23,5 cm de largo. Ocasionalmente poden alcanzar tamaños maiores que os seus homólogos de Kamchatka: o cranio máis grande medido por Sergej Ognew (1931) era só lixeiramente máis pequeno que o do oso Kodiak (a subespecie máis grande de osos pardos) rexistrado naquel momento.
Distribución xeográfica
Encóntran en Asia: no krai de Ussuri (nome non oficial para unha parte do krai de Primorie e do krai de Khabarovsk), na illa de Sakhalin, no óblast de Amur, nas illas Shantar, nas illas Iturup e Kunashir (ambas as dúas nas illas Kuriles), no nordeste da China, na península de Corea e en Hokkaido (Xapón).
Até o século XIII estes osos habitaban as illas de Rebun e Rishiri, tras cruzar o estreito de La Pérouse para alcanzalas. . Tamén estiveron presentes en Honshu durante o último período glacial, pero posiblemente foron levados á extinción quizais competindo co outros osos asiáticos.
Alimentación
Aínda que a dieta dun oso pardo do Ussuri é principalmente vexetariana, é un gran depredador, sendo capaz de matar calquera presa. En Hokkaido come mamíferos grandes e pequenos, peixes, aves e insectos (por exemplo, formigas).
Instinto
miniatura|220px|[[Tartaruga de coiro bebé facendo a súa viaxe cara ao océano]] miniatura|250px|Comportamento institivo de sacudir a auga do pelo mollado O instinto é a inclinación inherente dun organismo vivo cara a un comportamento complexo particular, que contén elementos innatos e aprendidos. O exemplo máis sinxelo dun comportamento instintivo é un patrón de acción fixo (PAF), en que se realiza unha secuencia de accións de lonxitude moi curta ou media, sen variación, en resposta a un estímulo claramente definido.
Calquera comportamento é instintivo se se realiza sen basearse na experiencia previa (é dicir, en ausencia de aprendizaxe) e, polo tanto, é unha expresión de factores biolóxicos innatos. As tartarugas mariñas cando acaban de ser eclosionadas nunha praia, avanzarán instintivamente cara ao océano. Un marsupial sobe á bolsa da súa nai ao nacer. As abellas comunícanse bailando na dirección dunha fonte de alimento sen instrución formal. Outros exemplos inclúen a loita contra os animais, o comportamento de cortexo animal, as funcións internas de escape e a construción de niños. Aínda que un instinto está definido polas súas características innatas invariables, os detalles do seu rendemento pódense cambiar pola experiencia; por exemplo, un can pode mellorar as súas habilidades de loita coa práctica.
Os instintos son patróns de comportamento complexos innatos que existen na maioría dos membros da especie e deben distinguirse dos reflexos, que son respostas simples dun organismo a un estímulo específico, como a contracción da pupila en resposta á luz brillante ou ao movemento espasmódico da parte inferior da perna cando se golpea o xeonllo. Non se debe confundir a ausencia de capacidade volitiva cunha incapacidade para modificar patróns de acción fixos. Por exemplo, as persoas poden modificar un patrón de acción fixa estimulado recoñecendo conscientemente o punto da súa activación e simplemente deixar de facelo, mentres que os animais sen unha capacidade volitiva suficientemente forte poden non ser capaces de desengancharse dos seus patróns de acción fixos, unha vez activados.
O estudo do comportamento instintivo nos humanos é un tema controvertido.
Historia
miniatura|220px|[[Reflexo primitivo]]
Na bioloxía animal
O entomólogo Jean Henri Fabre (1823-1915) considerou instinto calquera comportamento que non requirise a cognición ou a conciencia para realizala. A inspiración de Fabre foi o seu intenso estudo sobre os insectos, algúns de cuxos comportamentos considerou erroneamente fixos e non suxeitos á influencia ambiental.
O instinto como concepto viuse desfavorecido na década de 1920 co auxe do condutismo e pensadores como B. F. Skinner, que sostiñan que se aprende o comportamento máis significativo.
O interese polos comportamentos innatos xurdiu de novo nos anos 50 con Konrad Lorenz e Nikolaas Tinbergen, que distinguiron entre o instinto e os comportamentos aprendidos. A nosa comprensión moderna do comportamento instintivo nos animais debe moito ao seu traballo. Por exemplo, existe un período sensible para un paxaro en que aprende a identidade da súa nai. Konrad Lorenz tiña unha pegada de ganso nas botas. O ganso seguía a quen levase as botas. Isto suxire que a identidade da nai do ganso foi aprendida, mais o comportamento do ganso cara ao que percibía como nai era instintivo.
Na psicoloxía
O termo "instinto" en psicoloxía foi usado por primeira vez na década de 1870 por Wilhelm Wundt. A finais do século XIX, o comportamento máis repetido considerábase instintivo. A principios do século XX recoñeceuse unha "unión de instinto e emoción". William McDougall sostiña que moitos instintos tiñan as súas respectivas emocións específicas asociadas. A medida que a investigación se volveu máis rigorosa e os termos mellor definidos, o instinto como explicación do comportamento humano volveuse menos común. En 1932, McDougall argumentou que a palabra "instinto" era máis axeitada para describir o comportamento dos animais, mentres que recomendou a palabra "propensión" para as combinacións dirixidas a obxectivos das moitas habilidades humanas innatas, que están ligadas de formas variadas, amosando unha forte plasticidade. Durante os anos 60 e 70, os libros de texto aínda contiñan algunhas discusión sobre o instinto en referencia ao comportamento humano. No ano 2000, unha investigación dos 12 libros de texto máis vendidos sobre psicoloxía introdutoria revelou só unha referencia ao instintos. Neste sentido, o termo "instinto" parecía que quedara anticuado para os libros de introdución sobre psicoloxía humana.
Sigmund Freud consideraba que as imaxes mentais de necesidades corporais, expresadas en forma de desexos, se chamaban instintos.
Na década de 1950, o psicólogo Abraham Maslow argumentou que os humanos xa non temos instintos porque temos a capacidade de anulalos en determinadas situacións. Sentía que o que se chamaba instinto a miúdo estaba definido de xeito impreciso e realmente equivalía a impulsos fortes. Para Maslow, o instinto é algo que non se pode anular e, polo tanto, aínda que o termo puidese aplicarse aos humanos no pasado, xa non é posible.
Satélite espía
miniatura|Listaxe de satélites de recoñecemento estadounidenses despregados desde 1960. Un satélite espía, denominado tamén como satélite de recoñecemento ou satélite de intelixencia, é un satélite de observación terrestre ou de comunicacións despregado para aplicacións de intelixencia e recoñecemento.
Instinto
Na psicoloxía
F.B. Mandal propuxo un conxunto de criterios polos cales un comportamento pode considerarse instintivo: a) ser automático, b) ser irresistible, c) ocorrer nalgún momento do desenvolvemento, d) desencadearse por algún suceso do contorno, e) ocorrer en todos membro da especie, f) ser modificable e g) gobernar un comportamento para o que o organismo non necesita adestramento (aínda que o organismo pode beneficiarse da experiencia e nese grao o comportamento é modificable).
Satélite espía
A primeira xeración de satélites espía (como os Corona estadounidenses ou os Zenit-2 soviéticos) tomaban fotografías con película fotográfica que debía ser devolta a terra en cápsulas para poder ser revelada e analizada. Posteriormente os satélites espía foron dotados de cámaras e sistemas dixitais que permiten transmitir as imaxes directamente a terra.
Instinto
Na psicoloxía
En Information Behaviour: An Evolutionary Instinct (2010, pp. 35-42), Amanda Spink sinala que "actualmente no instinto de ciencias do comportamento enténdese xeralmente como a parte innata do comportamento que xorde sen ningún adestramento nin educación nos humanos". Afirma que o punto de vista de que o comportamento informativo ten unha base instintiva baséase no último pensamento sobre o comportamento humano. Ademais, sinala que "comportamentos como a cooperación, o comportamento sexual, a crianza de nenos e a estética son [tamén] vistos como mecanismos psicolóxicos evolucionados cunha base instintiva". Spink engade que Steven Pinker afirma de xeito semellante que a adquisición da linguaxe é instintiva nos humanos no seu libro The Language Instinct (1994). En 1908, William McDougall escribiu sobre o "instinto de curiosidade" e a súa asociada "emoción de marabillarse", aínda que o libro de Spink non menciona isto.
Satélite espía
Tipos
Dentro dos satélites de recoñecemento poden atoparse varios tipos:
Instinto
Na psicoloxía
M.S. Blumberg en 2017 examinou o uso da palabra instinto e atopou que variou significativamente.
Juan Carlos González Martín
Juan Carlos González Martín, alcumado "Culebra" ou "Culebras", nado en Vigo c.1938 e finado na mesma cidade o 25 de maio de 2018, foi un piloto de rally, contrabandista de tabaco e narcotraficante galego.
Piloto de rally
Competiu en rallys dende os anos 60, gañando o alcume de "Culebra". En 1967, a bordo dun Seat 850 Coupé, rematou quinto no Rally Rías Baixas e na edición do ano seguinte mellorou un posto, conducindo un Renault 8 Gordini. Disputou varios rallys máis a finais dos anos 70 e logrou a súa primeira vitoria no Rally San Froilán de 1979 a bordo dun Seat 1430. Tamén ese ano gañou a VI Subida a Manzaneda. Despois de máis de dez anos sen competir reapareceu no Rally Rías Baixas de 1990, tras mercarlle a Pep Bassas o BMW M3 co que este se proclamara campión de España en 1989. Con este vehículo rematou segundo o rally por detrás de Germán Castrillón. Gañou logo o Rally do Sil de 1991 e o Rías Baixas de 1991 con outro BMW M3 adquirido tamén a Pep Bassas. Sumou un total de tres vitorias no Campionato de Galicia de Rally.
Contrabandista e narcotraficante
Dedicouse ao contrabando de tabaco dende a súa xuventude, sendo detido e sancionado varias veces durante os anos 60 e 70. Posteriormente pasou ao narcotráfico e en 1996 foi detido por intentar vender 800 quilogramos de haxix a uns clientes que resultaron ser axentes encubertos. Foi condenado en 1999 e pasou catro anos no cárcere. No ano 2008 foi detido con toda a súa familia no marco da Operación Malpolón, na que se lle incautaron numerosos bens e propiedades, entre eles 6 millóns de euros que tiña nun banco en Portugal, outros 13 millóns invertidos a través de sociedades, 32 inmobles, nove vehículos, un iate, obras de arte e xoias. En 2015 foi condenado a seis anos de cárcere e a pagar unha multa de 56 millóns de euros por branqueo de capitais. Segundo a sentenza, a rede encabezada por el e da que tamén formaban parte varios membros da familia, branqueou máis de 20 millóns de euros procedentes do narcotráfico, a través de decenas de operacións mercantís. Ademais foron condenados a penas de entre 3 e 5 anos de prisión a súa muller, os seus tres fillos, dúas sobriñas e unha antiga compañeira sentimental, ademais de varias persoas máis con diferentes penas. Mentres que os membros da súa familia entraron na prisión para cumprir as súas condenas, o "Culebra" alegou problemas de saúde nunha serie de recursos que foron retardando o seu ingreso, ata que faleceu en 2018 sen pisar o cárcere.
A Rúa Travesa, Lindín, Mondoñedo
A Rúa Travesa é un lugar da parroquia de Lindín no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Gallizien
Gallizien é un municipio bilingüe de Austria situado no distrito de Völkermarkt, no estado de Carintia.
Xeografía
O municipio de Gallizien está situado no sur de Carintia na transición de Rosental a Jauntal. O termo municipal esténdese entre o Drau e o Obir a unha altitude de aproximadamente 390 m (banca do Drau ao norte de Möchling). Está atravesado polo río Vellach.
Idade Antiga
Co descubrimento dunha vila romana e un asentamento en 1931 preto de Möchling, ambos unidos por unha estrada a un forte no Steinerberg de 653 m de altura, a actividade de asentamento na zona do municipio pódese remontar polo menos á época romana. Asentáronse tribos eslavas, que tamén influíron na denominación xermano-eslovena dos nomes de lugares e campos (por exemplo, Dolintschach - habitante de Talmulden, Goritschach - habitantes das montañas, Glantschach - habitantes de barrancos empinados).
Idade Media
A principios do século XII, os "Señores de Rechberg" construíron o castelo de Wildenstein, destruído en 1348 por un terremoto e que hoxe se conserva só como ruína. O duque Henrique IV de Spanheim doou a área arredor de Möchling (predium quod Mochilich dicitur) á abadía de San Paulo en Lavanttal. Desde o punto de vista administrativo da igrexa, a zona, como toda Carintia ao sur de Drava, estaba baixo o Patriarcado de Aquileia desde 811.
En 1473 houbo a primeira das cinco invasións turcas de Carintia.
Antonio Serrat
Antonio Serrat Seoane, nado en Vigo o 24 de xaneiro de 1995, é un triatleta galego. Gañou a medalla de bronce no Campionato Europeo de Tríatlon de 2021, e a de prata no Campionato Europeo de Tríatlon de Velocidade do mesmo ano.
Categorías inferiores
Comezou a destacar no tríatlon e no dúatlon dende neno. Así, en 2009 proclamouse campión galego infantil de tríatlon, en 2011 campión galego cadete de dúatlon e subcampión de España cadete de tríatlon, e en 2013 campión galego júnior de tríatlon e subcampión de España júnior de dúatlon.
Ademais comezou a competir internacionalmente en categorías inferiores e no 2014 proclamouse en Pontevedra campión do mundo de relevos mixtos e subcampión do mundo de dúatlon (por detrás de Jacob Birtwhistle e por diante de Gustav Iden, en ambos casos na categoría júnior, nun ano no que foi ademais subcampión de España e de Europa júnior de tríatlon (só superado no certame europeo polo francés Raphaël Montoya).
Categoría absoluta
Tamén en 2014 disputou as súas primeiras competicións internacionais en categoría absoluta e no 2015 quedou segundo nunha proba da Copa de Europa disputada en Melilla, por detrás de Gordon Benson e por diante de Uxío Abuín. En 2016 quedou de novo segundo noutra proba da Copa de Europa, esta vez en Madrid, onde foi superado só polo noruegués Kristian Blummenfelt, futuro campión olímpico, e onde logrou quedar por diante de nomes como Uxío Abuín, Gustav Iden ou Iván Raña. Ademais foi campión de Galicia de campo a través sub-23 en 2015, 2016 e 2017.
No ano 2017 conseguiu subir ao podio por primeira vez nunha proba da Copa do Mundo. Foi na cidade china de Weihai, onde rematou terceiro por detŕas de Abuín e Rodrigo González. Ao ano seginte disputou os Xogos Mediterráneos en Tarragona, onde conseguiu a medalla de prata, sendo o ouro para o portugués João José Pereira. Ese mesmo ano proclamouse campión galego de tríatlon de velocidade e volveu subir ao podio na Copa do Mundo en Weihai, onde quedou segundo por detrás de Gustav Iden e por diante do futuro campión olímpico e do mundo Alex Yee. En 2019 proclamouse campión de Galicia absoluto de campo a través, despois dunha dura loita con Manuel Hurtado.
No 2020 proclamouse subcampión de España de tríatlon de velocidade, só por detrás de Fernando Alarza, e ao ano seguinte quedou tamén segundo no Campionato Europeo da mesma modalidade en Kitzbühel, onde acabou a seis segundos do campión, o suízo Max Studer. En xuño de 2021 foi elixido pola Federación Española como suplente dos tres triatletas seleccionados para representar a España nos Xogos Olímpicos de Toquio: Javier Gómez Noya, Mario Mola e Fernando Alarza. En setembro participou no Campionato Europeo de Tríatlon en Valencia, conseguindo o terceiro posto, só por detrás de Dorian Coninx e Roberto Sánchez Mantecón.
Manse PP
O predecesor do club, o Mansen Pesäpallo, xogou en 1988 a final da Suomen Cup e na tempada 1991 a Superpesis. O equipo feminino gañou varias medallas na década de 1980, así como o campionato finlandés en 1984.
O Manse PP xoga os seus partidos como local no estadio de pesäpallo de Kauppi.
Nome
Manse é un dos nomes co que se coñece á cidade de Tampere. O termo provén do nome da cidade industrial inglesa de Manchester, que foi modelo da cidade de Tampere, sendo coñecida como a "Manchester de Finlandia".
Calleiro (sobremesa)
O calleiro, vincha, ou bandullo, é unha sobremesa tradicional galega elaborada basicamente con leite, pan seco, azucre, ovos e especias.