cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arte da antigüidade
Funcións da arte na Antigüidade
A función da arte e a valoración dos obxectos que hoxe considéranse unha obra de arte, non tiñan a mesma consideración nas civilizacións da Idade Antiga: os pequenos obxectos cotiáns que hoxe exhíbense nos museos (dende pesos de fusos para fiar ata xoias) serían apreciados pola súa función ou polo valor intrínseco do seu material tanto ou máis que por cuestións formais; pola contra, as grandes estatuas exipcias ou as estelas sumerias tiñan funcións relixiosas —vida eterna— e de presenza política —exercicio do poder e memoria histórica—, identificadas co deus ou o rei —que podía ser obxecto ata dunha damnatio memoriae, borrando o seu nome e substituíndo os seus trazos polos do rei rival.
Elementos arquitectónicos gregos, coloreados tal como o estarían.|miniatura|230px
A idea de beleza na Arte antiga
Noutras ocasións, a imaxe que se ten do sublime da arte antiga ten pouco que ver co que vían os seus contemporáneos: a brancura do mármore de templos e esculturas gregas, estaba sempre cuberta de pintura en vivas cores, posto que sen ela considerábanos inexpresivos e inacabados. Tamén hai que considerar que a maior parte desas esculturas gregas coñécense por copias industrializadas feitas en época romana con criterios arqueolóxicos, culturais ou turísticos, máis próximos á nosa concepción da beleza.
Innovacións e evolución na arte antiga
A historia da arte como esforzo continuado de transmisión e tradición directa de mestre a discípulo, dunha xeración a outra, vencella a arte do noso tempo cá do val do Nilo de fai cinco mil anos, pois nós aprendemos dos gregos e estes aprenderon dos exipcios. A evolución e innovacións na arte das civilizacións antigas é consecuencia do traballo de procura de innumerables artistas que ao elaborar novas solucións formais foron conformando avances e mudanzas na arte do seu tempo.
Na aspiración dos exipcios á eternidade, debía ser de suma importancia a construción das súas tumbas para asegurarse a perennidade. Cara ao 2.700 a. C. realizáronse importantes progresos arquitectónicos nas tumbas reais pero aínda seguíase edificando en adobe. En tempos de Djoser (segundo faraón da Terceira Dinastía), construíuse en Saqqarah a primeira pirámide graduada, grandiosa realización debida á inventiva do arquitecto Imhotep, tamén primeiro ministro e sumo sacerdote. Segundo conta Manetón, Imhotep foi o inventor da construción con perpiaños de pedra. A pirámide graduada non foi concibida dunha vez. Despois de dúas ampliacións para abranguer pozos e galerías soterradas, tiña unha forma trapezoidal duns oito metros de altura. Imhotep tivo entón a idea de elevar cara ao ceo, onde reinaba o deus Sol, unha grande escaleira que permitise ao faraón despois da súa morte elevarse cara á morada dos inmortais. Inventara o xénero da pirámide. Inicialmente tivo catro grandes chanzos cunha altura de 42 metros. Despois unha nova ampliación elevou os chanzos a 6 e a altura total a 60 metros. En tempos de Snefru, fundador da cuarta dinastía, modificouse a poderosa arquitectura graduada ascendente, establecendo a nova orientación da arquitectura monumental funeraria exipcia: a Pirámide de Meidum. As figuras sumerias atopadas na zona de Diyala (actual Iraq) son exvotos que tanto a xente corrente como a acomodada depositaban ao pé do altar nos seus templos. Son de xeso, alabastro, ou mármore rosa e coas súas mans xuntas e a mirada perdida na contemplación representaban a pregaria permanente daqueles que as depositaban aos pés da divindade. Algunhas figuras son obras de bos artistas empregados por reis e altos funcionarios, outras eran realizadas en serie ao alcance de todos os petos. Seguramente os talleres onde os artesáns traballaban a pedra estarían nas proximidades do templo e alí os fieis irían mercalas. Os descubrimentos arqueolóxicos de Henri Frankfort amosan que a evolución que se produciu en tres ou catro séculos pasou dende unhas formas xeométricas até reflectir a realidade en todos os seus detalles. Os orantes co rostro bondadoso e riseiro do período máis recente serían a indicación de que o terror e as angustias ante os deuses desapareceran.
O estudo das esculturas de espidos na Grecia antiga dende a época arcaica permitiu reconstruír a historia da reprodución do corpo masculino e interpretala en termos de progreso continuo. Tal evolución tivo un fito no establecemento do canon sobre as medidas do corpo humano establecido polo escultor Policleto no século V a.C. e que serviu como exemplo aos escultores gregos posteriores. O sistema de proporcións que estableceu é parte das procuras emprendidas dende a época arcaica e está baseado en relacións aritméticas sinxelas. A beleza do corpo atopábase na proporcionalidade de todas as súas partes entre si: a cabeza debía ser a sétima parte da altura total, o pé dúas veces a lonxitude da palma da man etc. Como refinamento estético introducía o contrapposto: unha perna lixeiramente flexionada; co que a cadeira ao lado oposto aparecía máis elevada, o ombreiro dese mesmo lado quedaba a menor altura có contrario, e a figura describía na súa vertical unha lixeira curva e contracurva (unha "S"), dando unha sensación de movemento.
O descubrimento da arte antiga
Aínda que a arte medieval, sobre todo en Italia, non significou unha rachadura radical coa arte clásica (que de feito xa se desvirtuou no seu clasicismo co Helenismo, e moito máis coa arte tardorromana), o Renacemento definiuse a si mesmo como unha resurrección da Idade Antiga, entendida como un modelo a imitar. A división das idades históricas —Antiga, Media e Moderna—, que foi acusada frecuentemente de eurocéntrica, ten esencialmente valor para Occidente tal como definirase ese concepto a partir do século XVI, posto que se orixina nese intre, e para as culturas antigas nas que os intelectuais da Europa Occidental da Idade Moderna pretendían atopar a súa orixe.
A presenza en Italia, sobre todo na cidade de Roma, de restos visibles, e o achado continuo de restos soterrados, eran tidos en conta, e permitiron a paseniña definición do oficio do anticuario (coleccionista, erudito e ao tempo expoliador e destrutor), mentres se crean as bases da ciencia arqueolóxica. Recuperábanse con veneración textos clásicos, como Os cinco libros da arquitectura de Vitrubio, e se escrutaban as escasas pasaxes sobre arte de Plinio o Vello. O achado da Domus Aurea de Nerón, o grupo de Laocoonte ou o Apolo de Belvedere, foron percibidos polos pintores e escultores do Cinquecento como unha confirmación do camiño emprendido ou un estímulo para emprender outros novos (caso do torso Belvedere para Miguel Anxo). Máis adiante, no século XVIII, o descubrimento de Pompeia e Herculano no reino de Nápoles de Carlos III (escavacións sistemáticas de Karl Jakob Weber, Roque Joaquín de Alcubierre, Francisco la Vega e o seu irmán Pietro la Vega) impactou extraordinariamente na intelectualidade europea, especialmente en Johann Joachim Winckelmann (moi crítico con Alcubierre), e divulgáronse a través dos debuxos de John Flaxman e a cerámica de Wedgwood, creando unha verdadeira febre neoclásica que tivo mesmo a súa versión turística (o Grand Tour).
Periodización e estilos da Arte antiga
Mapa do [[Crecente fértil|miniatura|250px]] A periodización da historia da arte antiga baséase nas distintas civilizacións onde xorde, empregándose de forma equivalente ás divisións estilísticas propias dos períodos posteriores da Historia da arte occidental.
Os primeiros apartados deste esquema empregan denominacións marcadamente xeográficas, tanto para as civilizacións antigas que conformaron a civilización occidental (Próximo Oriente Antigo, Exeo, resto de Europa), como para as demais civilizacións antigas (resto de Asia e América precolombiana); mentres que o derradeiro fai referencia aos derradeiros períodos cronolóxicos que presenciaron o período formativo da arte occidental na Idade Antiga: co nome de arte clásica faise referencia á da Grecia e Roma no período denominado Antigüidade clásica, que se impón en todo o espazo mediterráneo e próximo-oriental polo helenismo e a conquista romana; mentres que co de Arte do cristianismo antigo faise referencia á arte do período denominado Antigüidade tardía (séculos IV ao VIII), que se sitúa posteriormente á Antigüidade clásica, dacabalo entre os derradeiros séculos da Idade Antiga e os primeiros da Idade Media.
Arte preclásica da civilización occidental
A consideración de preclásico para estes estilos é unha visión en perspectiva, dado que a experimentación de tantas e tan variadas formas artísticas remataron influenciando o que moito máis tarde se definiu como arte clásica.
Arte antiga doutras civilizacións
Unha característica común á arte non occidental, sobre todo das civilizacións asiáticas (a India, a China e o Xapón), polo menos visto desde a perspectiva dos historiadores da arte occidentais, é a de manterse fiel á súa estética e ás súas formas aínda dentro dunha evolución estilística entre a sinxeleza e o recargamento. Segundo esa óptica, carecería da desconcertante variedade que presenta a arte occidental, a pesar de ser extraordinariamente fecundo. Outro trazo é a súa significación esencialmente relixiosa (incluso nos temas que en occidente serían profanos e obscenos), fronte ao temperán xurdimento da arte civil en Occidente. Tampouco presentarían ninguna descontinuidade como a que a arte occidental experimentou entre a arte antiga e a arte medieval; co que este último concepto non acostuma aplicarse a estas civilizacións.
As civilizacións precolombianas teñen un especial valor para a Historia da Arte, dado que se desenvolveron en América sen conexión ningunha coas civilizacións do Vello Mundo, e aínda así atoparon solucións formais paralelas, como a pirámide ou a cantaría ciclópea, e vehículos similares para a expresión artística, non só nas tres grandes artes visuais (pintura, escultura e arquitectura), senón nas artes menores como a cerámica e a ourivaría. Esta en especial acadou unhas cotas extraordinarias. Outras artes, en troques, foron exclusivas americanas, como a arte plumaria, así como algunhas técnicas, como a obtención do pigmento azul maia, que aínda hoxe segue a ser un misterio (ámbalas cuestións exceden temporalmente da Idade Antiga).
Arte clásica e posclásica antiga na civilización occidental
A época clásica da civilización occidental faise corresponder coa civilización grecorromana: concepto co que se indica a profunda identidade e continuidade entre as da Antiga Grecia e a Antiga Roma, sen prexuízo que dentro de cada unha delas haxa marcadas diferenzas na evolución formal, conceptual e ideolóxica. De feito, o período clásico estrito podería limitarse ao denominado século de Pericles (mediados do século -V en Atenas), considerando posclásico a toda arte posterior, posto que supón meirandes ou menores desviacións dese modelo.
Moito máis transcendental é a diferenciación entre Antigüidade clásica e Antigüidade tardía, aínda que non debe considerarse tampouco unha ruptura de civilización (non houbo realmente descontinuidade), senón unha profunda transformación na economía, sociedade, política e ideoloxía, sinaladamente na relixión coa imposición do cristianismo como relixión oficial do Imperio Romano no século IV (entre o Edicto de Milán -313- e o Edicto de Tesalónica -380-); que tamén se expresou con cambios radicais na Arte.
Manuel Freire Rodríguez
Manuel Freire Rodríguez, nado en Monforte de Lemos o 2 de febreiro de 1993, é un piragüista galego, especialista en descenso de augas bravas.
Quixós
Iniciouse no piragüismo con 10 anos e a maior parte da súa carreira tivo lugar no Club Quixós de Monforte de Lemos, co que disputou varios campionatos galegos e de España. Nos primeiros anos compaxinou o piragüismo co fútbol, xogando no Calasancio e no Brollón, e participando nunha pretemporada do Club Lemos.
En xuño de 2016 debuta nun Campionato Mundial, en Banja Luka (Bosnia e Hercegovina). En C1 na modalidade clásica acabou no posto 21º e en sprint foi 22º. En C2 acabou na 17ª posición. En xullo do mesmo ano proclámase campión de C1 na modalidade clásica no Campionato de España celebrado en Camarasa (Lleida), mentres que na modalidade de sprint foi terceiro. En C2 sprint, no que competiu xunto a Andrés Saco, foi segundo.
Ariel Mateluna
Ariel Jesús Mateluna Mateluna, nado en Santiago de Chile o 21 de marzo de 1989, é un actor chileno. É coñecido polo seu papel como protagonista en Machuca, e polo de Gaspar Cabrales en La Esmeralda, 1879.
Carreira
Debutou como actor e como protagonista en 2004, no filme de Andrés Wood Machuca. Tamén apareceu nas series de televisión JPT: Justicia para todos (TVN), La vida es una lotería (MEGA) e Huaiquimán y Tolosa que emitiu Canal 13. No cine, apareceu no filme ¡Pega, Martín, pega!, baseado na vida do boxeador chileno Martín Vargas, e en La Esmeralda, 1879, onde interpretou a Gaspar Cabrales.
Manuel Freire Rodríguez
Fluvial de Lugo
En 2017 comeza a competir no Fluvial de Lugo. En maio de 2017 proclámase campión galego por cuarto ano consecutivo. Conseguiu a medalla de ouro nas modalidades clásica e sprint.
No Campionato de España celebrado en La Seu d'Urgell (Lleida) en xuño de 2017 revalidou o título nacional na modalidade clásica e conseguiu tamén a medalla de ouro na modalidade de sprint.
En setembro de 2017 participou no seu segundo Campionato Mundial, esta vez celebrado en Pau (Francia). Xunto a Rodrigo Ramos, logrou a primeira clasificación na historia de España para a final da modalidade de C2 individual, na que lograron a oitava posición. En C1 acabou na 23ª posición. Na modalidade de C1 por equipos foi sexto, mentres que en C2 por equipos acadou a cuarta posición.
En primavera de 2018 participou no seu terceiro mundial consecutivo, que se celebrou en Muotathal (Suíza). En C1 por equipos acabou na sétima praza, mentres que a caída dun dos integrantes do equipo impediu que puntuara na modalidade de C2 por equipos. Na modalidade de C1 en patrullas xunto a Rodrigo Ramos e Alan Padilla foi quinto.
En setembro de 2018 revalidou o campionato de España de piragüismo en descenso de augas bravas, superando en vinte segundos ao segundo clasificado, en Sabero (León).
Fluvial do Barco
En 2019 ficha polo Club Fluvial O Barco, xunto co piragüista monfortino Marcos González. En abril de 2019 participou na primeira Copa de España celebrada en La Seu d'Urgell (Lleida).
En maio de 2019 participou no Campionato de Europa celebrado en Trnovo ob Soči (Eslovenia). Nel acadou a 12ª posición no C2 en sprint xunto a Rodrigo Ramos, a 16ª posición en C1 na modalidade clásica e a 20ª posición en C1 en sprint. Tamén participou uns días máis tarde na segunda Copa de España celebrada no Barco de Valdeorras, na que conquistou a medalla de ouro en longa distancia e a medalla de prata en sprint. Tamén acadou a medalla de prata no campionato nacional de patrullas.
O 1 de xuño de 2019 clasificouse na Copa de Europa disputada en La Seu d'Urgell para participar no Campionato do Mundo no mes de setembro. Na modalidade de C1 non entrou na final pero a súa 18ª posición foi suficiente para clasificarse. En C2 clasificouse para a final e acabou na sétima praza xunto a Rodrigo Ramos.
O 18 de agosto de 2019 proclamouse campión por terceiro ano consecutivo de descenso en augas bravas na modalidade de longa distancia, en Sabero (León). En sprint conseguiu a medalla de bronce.
As Corredoiras, Os Ánxeles, Boimorto
As Corredoiras é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 53 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 29 eran homes e 24 eran mulleres.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Emirato
Un emirato (árabe: إمارة imāra, plural: إمارات imārāt) é un territorio político baixo a administración dun emir, sendo un tipo de monarquía característica de Oriente Medio e o Mundo Árabe. En árabe, o termo pode ser xeneralizado a unha provincia ou país que é administrado por un membro da clase dominante.
Desde un punto de vista histórico, un emirato é unha unidade político-relixiosa menor que un califato, sendo a Península Ibérica o primeiro territorio onde un emirato se converteu, autoproclamándose, nun califato.
Algúns equivalentes do termo poden ser os principados no mundo occidental e os beilicatos do antigo Imperio Otomán.
Emiratos actuais
Na actualidade, existen varias unidades políticas correspondentes a emiratos na península arábiga. Destes, dous son estados independentes e sete forman unha confederación de emiratos, os Emiratos Árabes Unidos.
400px|dereita
O Barón, Seoane de Arcos, O Carballiño
O Barón é un lugar da parroquia de Seoane de Arcos no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 28 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 13 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres).
Dagda
Dagda era o gran deus da mitoloxía irlandesa. O seu nome significa: o bo deus.
Era o Señor do Coñecemento e estaba moi dotado para a maxia. Representábaselle coma un home de campo que arrastraba un grande mazo sobre unhas rodas. Cun extremo mataba os seus inimigos, cuxos ósos estalaban coma pedriñas baixo os cascos dun cabalo, e co outro revivía os mortos. Posuía ademais unha arpa chamada Daurblada que foi roubada polos Fomoré. Tamén está asociado á abundancia e á xenerosidade da terra, xa que saciaba a fame a todos cun caldeiro inesgotábel e tiña un grande apetito. É o irmán de Ogma.
Roy J. Glauber
Roy Jay Glauber, nado en Nova York o 1 de setembro de 1925 e morto o 26 de decembro de 2018 en Newton, Massachusetts, Estados Unidos de América, foi profesor de física da Universidade Harvard. Foi galardoado xunto con John L. Hall e Theodor W. Hänsch co Premio Nobel de Física do ano 2005 pola súa contribución á teoría cuántica de coherencia óptica.
Traxectoria
Nos seus resultados, publicados en 1963 (The Quantum Theory of Optical Coherence), Roy Glauber estabeleceu as bases da óptica cuántica mostrando que a teoría cuántica rexe o campo da óptica. Estendeu despois as súas investigacións a diversos temas en dito campo. Puido explicar as diferenzas fundamentais entre fontes cálidas de luz, como as lámpadas eléctricas cunha mestura de frecuencias e fases e os láseres que dan unha frecuencia e fase concretas.
Con 12 anos xa fabricara o seu propio telescopio, que aínda conserva, e mais un aparello que polarizaba a luz. Por algo relacionado con aquilo, a teoría sobre como contar fotóns, recibiu o nobel case 70 anos despois.
Función característica
A función característica dunha variable aleatoria ou da súa distribución de probabilidade é unha función de variable real que toma valores complexos e que permite a aplicación de métodos analíticos (é dicir, da análise funcional) no estudo da probabilidade.
Historia
O método das funcións características foi introducido nas probabilidades por A. Lyapunov en 1904 para a demostración do teorema central do límite que hoxe leva o seu nome. A versión definitiva deste teorema foi obtida posteriormente por J. W. Lindeberg.
John L. Hall
John L. Hall, nado o 21 de agosto de 1934, é un profesor de física estadounidense que traballa na Universidade de Colorado en Boulder e é investigador do Instituto de Astrofísica de Laboratorio (JILA) da Universidade de Colorado e do Instituto Nacional de Estándares e Tecnoloxía (NIST) do Departamento de Comercio dos Estados Unidos.
Traxectoria
Hall foi galardoado en 2005 co Premio Nobel de Física xunto con Theodor W. Hänsch polas súas contribucións ao desenvolvemento da espectroscopía de precisión baseada en láser, incluíndo a técnica de frecuencia óptica comb. A outra metade do premio foi outorgada a Roy J. Glauber.
Función característica
Momentos
Cando os momentos dunha variable aleatoria existen, pódense calcular mediante as derivadas da función característica. Derivando formalmente ambos lados da definición e tomando t=0 \,\!,
e derivando dúas veces e substituíndo t=0 \,\! resulta
Probabilidade e análise funcional
En análise funcional se se identifica a distribución da variable aleatoria considerada cunha medida positiva, a función característica denomínase transformada de Fourier da medida correspondente.
Función xeradora de momentos
Unha función relacionada coa función característica é a función xeradora de momentos, designada como M_X(t) \,\! que se define mediante
Aínda que esta función é máis sinxela, non sempre existe, dado que a esperanza matemática que a define pode non existir, dependiendo da distribución da variable aleatoria e do valor de t \,\!.
Gran Premio da Arxentina de 1978
O Gran Premio da Arxentina de 1978 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 15 de xaneiro de 1978 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Buenos Aires. Foi a primeira carreira da tempada de.
Resumo da carreira
Mario Andretti logrou a pole no seu Lotus, con Carlos Reutemann de Ferrari xunto a el na primeira fila e a Ronnie Peterson terceiro no outro Lotus na grella. A saída realizouse sen incidentes, con Andretti e Reutemann mantendo o primeiro e segundo posto, con John Watson de Brabham, logrando o terceiro posto de Peterson. Watson arrebatou o segundo posto de Reutemann na sétima volta, pero Andretti foi inalcanzable. Reutemann foi terceiro por un tempo, pero logo comezou a perder postos, e así o actual campión mundial Niki Lauda tomou o terceiro lugar no seu Brabham, que se converteu no segundo lugar a dez voltas do final cando o motor de Watson explotou. Andretti conseguiu unha vitoria aplastante, con Lauda segundo e Patrick Depailler no Tyrrell, logrando a última praza do podio.
Daurblada
Daurblada ou Daurdabla, "Carballo de dous florecementos", era unha arpa máxica propiedade do deus da mitoloxía irlandesa Dagda, un dos Tuatha Dé Danann, tamén nomeada Coir-cethar-chuir, que significa "Harmonía de catro ángulos", que tiña a capacidade de controlar a orde das estacións cando era tocada e podía interpretar tres tipos de melodías, a saber: Goltraiges (o acorde do chorar), Gentraiges (o acorde do rir) e Suantraiges (o acorde do sono).
Universidade de Versalles
A Universidade Versalles (Université de Versailles-Saint-Quentin-en-Yvelines) é unha universidade pública de Francia localizada en Versalles e fundada en 1991.
Revolución de Febreiro
A Revolución de Febreiro (en Февральская революция, fevralskaia revoliutsiia) de 1917 no Imperio Ruso marcou a primeira etapa da Revolución Rusa de 1917. Causou a abdicación do tsar Nicolao II, puxo fin á monarquía rusa e levou á formación dun Goberno provisional. Esta revolución naceu como reacción á política realizada polo tsar, a súa negación a outorgar reformas políticas liberais e contra a participación de Rusia na primeira guerra mundial, que inflixira grandes penurias á poboación. O réxime nacente resultou dunha alianza entre liberais e socialistas que debía dar paso a un executivo elixido democraticamente e unha asemblea constituínte.
Ás crecentes pero estériles conspiracións contra o goberno autocrático de finais de 1916 uníronse as penurias da poboación, cada vez maiores, que produciron protestas a comezos de 1917. No principio do ano, ao descontento político pola falta de reformas sumáronse as privacións da poboación, moi prexudicada pola grande inflación e a escaseza de alimentos e produtos básicos. A comezos de 1917, a incompetencia gobernamental, o descrédito e oposición a calquera cambio político do monarca, as divisións entre os políticos, o desapego da sociedade educada coa autocracia, a crise económica, a reaparición de anteriores tensións sociais e económicas, a duración da guerra e o rexurdimento dos partidos revolucionarios favorecían un cambio.
A duración da revolución limítase habitualmente a cinco días de comezos de marzo, aínda que os acontecementos políticos desencadeados polas protestas duraron ao redor dunha semana. Tradicionalmente considéranse dous factores como causantes da revolución: as manifestacións populares espontáneas polas malas condicións de vida e as actividades da oposición liberal e os mandos militares contra o goberno imperial.
As protestas comezaron o Día Internacional da Muller por mor das privacións e pronto se estenderon entre os obreiros da capital. A pasividade de parte das forzas de seguridade da urbe, especialmente dos destacamentos de cosacos e dos rexementos da gornición da cidade, facilitaron a súa expansión. Os días seguintes as manifestacións creceron e seguiron un mesmo patrón: confraternidade crecente entre os manifestantes e as tropas, enfrontamentos coa policía e calma nocturna. A noite do sábado, con todo, a situación cambiou coa orde do tsar de acabar coas protestas pola forza, que obrigou ás tropas da gornición a tomar partido e a decisión do Goberno de disolver a Duma ata abril. O domingo o número de vítimas creceu notablemente e o ánimo da gornición, obrigada a esmagar as desordes coas armas, volveuse revoltoso; rapidamente o Goberno perdeu o control da maioría das unidades militares da cidade e quedou impotente para acabar coa revolta. Pola súa banda, a Duma, contraria ata entón a enfrontarse abertamente co Goberno –preferindo un acordo de reformas co soberano–, decidiu apoiar as protestas para tratar de controlalas.
O tsar reaccionou negándose a outorgar reformas políticas e ordenando a marcha de tropas contra a capital, pero a resistencia dos altos mandos militares a enfrascarse en grandes operacións militares na retagarda, o seu convencemento da necesidade de realizar concesións e chegar a un acordo coa Duma, o control das comunicacións polos rebeldes e a falta de confianza nas tropas frustraron este intento de sufocar a revolución na capital.
O martes as últimas tropas leais ao Goberno acuarteláranse por non chegaren os reforzos esperados da fronte, o Goberno dispersárase para tratar de evitar a súa captura a noite anterior e algunhas importantes cidades uníronse ao alzamento. O xoves o tsar, privado do apoio dos seus xenerais, abdicaba no seu irmán o gran duque Miguel que, porén, non aceptou o trono ata a celebración de eleccións, o que facilitou a formación dun novo Goberno provisional acordado polos recentemente formados Comité Provisional da Duma e Comité executivo do Soviet de Petrogrado. As principais consecuencias da revolución foron o afundimento do réxime autocrático tsarista e a formación dun poder de goberno dual, compartido de xeito inestable entre o Goberno provisional e o Soviet de Petrogrado. Esta inestabilidade no poder conduciu finalmente á Revolución de Outubro, que acabou co Goberno provisional e precipitou a posterior guerra civil.
Antecedentes
Manifestación a favor da república en [[Petrogrado durante a Revolución de Febreiro.|miniatura|dereita]] En 1916 multiplicáronse as confabulacións de políticos e militares para eliminar do poder a Rasputín, a tsarina Alexandra ou o propio soberano; a máis destacada bosquexouse no outono de 1916 e nela participaron dirixentes outubristas, progresistas e kadetes. Os participantes desexaban dar un golpe de estado que evitase unha posible revolución popular, pero finalmente non se levou a cabo intento ningún de realizalo polos continuos atrasos, que fixeron que antes estalase a revolución temida polos políticos burgueses. A comezos de febreiro, xa parecía que a oportunidade dun golpe de man dos políticos pasara. Incluso a familia real, especialmente o gran duque Nicolao Nikolaevich, tratou infrutuosamente de convencer o tsar da necesidade de realizar concesións políticas; nunha tormentosa entrevista o o gran duque indicara ao soberano que perdería o trono se non cedía ás peticións de liberalización política.
O ano de 1917 comezou cun intenso frío e unha grande inflación en Rusia. Sucedíanse as folgas e as manifestacións pola escaseza de alimentos nas principais cidades, debidas á mediocre distribución. O seu carácter era, ademais, cada vez máis ameazador para o réxime: crecía o número de protestas políticas e non unicamente económicas. A inflación era tal a comezos de ano, especialmente a dos alimentos e a da leña, que a maioría de obreiros da capital había tempo que non se podía permitir comprar ovos, leite, carne, azucre ou froita e tiña que elixir entre pasar frío e evitar a indixencia ou tratar de quentarse á custa de pasar fame; un número crecente de habitantes das cidades tíñase que conformar con shchi augada con migallas de pan e ata os obreiros metalúrxicos, cruciais para as fábricas de armamento, comezaran a sentir os efectos da inflación desatada. A okhrana avisaba de que, se se desencadeaba unha revolución, estalaría como resultado da crecente fame. De acordo a un informe policial de comezos de ano:
A estas privacións uníase a represión imposta polo Goberno, que prohibía o cambio de emprego ou de fábrica, as reunións ou os sindicatos, o que aumentaba a hostilidade dos traballadores cara ao Goberno e a oposición a continuar os combates. A guerra acentuara graves problemas sociais e económicos presentes anteriormente na sociedade rusa, causara o envío de quince millóns de homes a servir no exército e privara á poboación civil de gran parte dos servizos de transporte e de numerosos produtos manufacturados; a finais de 1916 os ferrocarrís eran incapaces de abastecer á poboación de produtos básicos e o Goberno viuse forzado a implantar o racionamento dos alimentos. A contenda empeorara ademais as xa duras condicións de vida na capital coa chegada de miles de refuxiados, de novos traballadores para as fábricas empregadas na produción bélica e pola necesidade de moitas mulleres de atender as súas familias tras longas xornadas nas fábricas. A penuria fomentaba a tensión e a desesperación entre a poboación, apreciadas pola policía secreta nos seus informes de comezos de ano.
Na capital, Petrogrado, o mando do distrito militar trataba de preparar á gornición (150.000 homes) e as desorganizadas forzas policiais –seis mil axentes– para se enfrontaren a posibles disturbios. Nos puntos estratéxicos da cidade colocáronse metralladoras para poder esmagar calquera rebelión. Os principais dirixentes dos partidos revolucionarios, con todo, non se achaban en disposición de encabezar un posible alzamento contra o Goberno, pois se atopaban ben encarcerados ben no exilio. Os partidos parlamentarios máis críticos coa autocracia non desexaban fomentar unha revolta contra esta.
[[Fábrica Putilov a comenzos do século XX. O peche da factoría pola dirección acentuou o descontento dos traballadores da capital e favoreceu a extensión das protestas que comezaron ao día seguinte, o .|miniatura|dereita]]
O descontento, con todo, era profundo e amplo polas penurias da guerra, que lle costara ao país millóns de baixas e desprazados. Os antigos oficiais e soldados favorables ao tsar sufriran numerosas baixas e foran substituídos a miúdo por novos oficiais e recrutas de escasa instrución militar, máis distanciados da postura gobernamental e próximos ao descontento do pobo. A gornición da capital, en especial, sufrira unha gran transformación ao terse enviado aos antigos e fieis rexementos á fronte, que foran substituídos por novas tropas de lealdade dubidosa ao Goberno.
O, nunha impresionante mostra de forza, 150.000 traballadores da capital –ao redor do 40% do total dos da capital – foron á folga no aniversario do «Domingo Sanguento» (186.000 en todo o país). Algunhas das fábricas que pecharon ese día facíano por primeira vez desde a revolución rusa de 1905, e púidose observar a soldados saudando aos manifestantes e ás súas bandeiras vermellas. O, os representantes obreiros dos comités de industrias de guerra, nun intento de deter o seu desprestixio entre as masas que favorecía a bolxeviques e socialrevolucionarios internacionalistas, chamaron aos traballadores a marchar á Duma, que estaba a piques de celebrar a súa primeira sesión anual, e esixir que tomase o poder. Dous días máis tarde, eran arrestados e encerrados na prisión capitolina de Kresty, acusados de planear a implantación dunha república democrática. O, o novo gobernador militar da capital –declarada rexión militar separada–, o xeneral Jabalov, advertía contra a manifestación ao redor da Duma. Os seus intentos de reforzar as forzas de seguridade da capital só tiveron un éxito parcial, tanto pola falta de cuarteis onde aloxar os reforzos traídos á cidade como pola falta de lealdade destas cara ao Goberno.
O a Duma reuníase por primeira vez no ano e traballadores de sesenta fábricas da capital –uns 84.000 obreiros– uníanse nunha folga política, mentres estudantes, malia as ameazas da policía, marchaban pola Nevskii Prospekt cantando cancións revolucionarias. A manifestación, con todo, foi un fracaso, como o foi a convocada catro días antes separadamente polos bolxeviques, que non apoiaron o chamamento dos representantes dos comités de industrias bélicas. Malia iso, o Goberno rodeara a Duma de policía e soldados e o ambiente no parlamento era de tensión extrema. Na súa intervención dese día, Aleksandr Kerenskii criticou con gran dureza tanto ao Goberno como ao Bloque Progresista, síntoma das malas relacións entre liberais e socialistas no Parlamento; Kerenskii acusou á Duma de non estar disposta a se opoñer activamente ao Goberno. Como era o seu costume desde había tempo, os representantes do gabinete non se achaban presentes na Duma, xesto que manifestaba o seu desprezo aos deputados.
O, coas reservas de fariña da capital tan baixas que só podían servir para abastecer á capital durante uns dez días, o comandante da rexión militar impuxo cartillas de racionamento, tras acordar a medida co concello. A noticia levou ao acaparamento e ao desabastecemento de numerosas tendas. Pronto os peches e as horas de espera a -20 °C deron lugar a incidentes violentos.
Días máis tarde, o, estalou unha folga na xigantesca fábrica Putilov e o a dirección a pechou. Realizáronse miles de despedimentos na factoría. O peche condenaba aos traballadores á fame, dada a escaseza crecente de alimentos na capital e a falta de diñeiro co que os comprar por non poderen traballar. Os traballadores elixiron un comité para solicitar o apoio doutras fábricas e acudiron a Kerenskii para lle avisar de que a folga que ían comezar tería carácter político e non simplemente económico.
Comezo das revoltas (8 de marzo)
Cola do pan a comenzos de 1917 en [[Petrogrado. A crecente falta de subministracións desencadeou as protestas que desembocaron na revolución.|miniatura|dereita]] Na primeira metade de febreiro de 1917, a agudización do desabastecemento provocou revoltas na capital rusa, Petrogrado. O, Día Internacional da Muller e tradicional data de protestas socialistas, a maior fábrica de Petrogrado, a factoría Putilov –que empregaba a trinta mil obreiros–, achábase pechada e os seus miles de traballadores quedaron en situación desesperada. Celebráronse unha serie de mitins e manifestacións con motivo do Día Internacional da Muller que progresivamente alcanzaron un forte ton político e económico. Os incidentes entre amas de casa nas longas colas por conseguir pan convertéronse en manifestacións espontáneas contra a monarquía e a favor do final da guerra. Comezou así o levantamento popular que acabou coa monarquía, sen preparación nin coordinación dos partidos revolucionarios.
Mentres, na Duma, Kerenskii advertía aos seus colegas deputados da necesidade de actuar e de transferir o abastecemento da capital a mans de comités electos –un primeiro paso cara á democracia– e indicaba a seriedade da situación:
A pesar do velado chamamento de Kerenskii para asasinar ao tsar e da esperanza da tsarina de que se colgase a «Kedrinskii», o Goberno, cada vez máis paralizado, non ordenou o seu arresto. [[Nicolao II de Rusia, tivo que abdicar aos poucos días de comezar as protestas, incapaz de acabar coas revoltas contra o seu goberno autocrático.|miniatura|esquerda]] O ministro de Interior, [[Aleksandr Protopopov.|miniatura|dereita]]
A situación das mulleres, a miúdo soas a cargo das familias mentres os seus maridos foran enviados á fronte, con longas xornadas de traballo nas fábricas da capital, soldos exiguos, cada vez menor poder adquisitivo e vítimas da crecente fame, desencadeou a revolta. As primeiras en rebelarse foron as fiandeiras das fábricas téxtiles do distrito de Výborg ao norte de Petrogrado; sete mil delas marcharon a outras fábricas e contra as dez da mañá lograran mobilizar a outros vinte mil obreiros. Os traballadores despedidos da Putílov uníronse aos manifestantes. Ao mediodía, xa eran ao redor de cincuenta mil manifestantes e a primeiras horas da tarde comezaron a unírselles obreiros metalúrxicos e das fábricas de municións; a folga estendeuse ao próximo distrito capitalino de Petrogrado. Prevendo incidentes, as autoridades ordenaran o peche de tendas e oficinas, o que fixo que algúns dos empregados se unisen ás manifestacións. Calcúlase que ese día preto de 90.000 traballadores da cidade participaron nas protestas, que non deixaron de crecer os días seguintes. A policía logrou, con todo, manter á maioría dos manifestantes afastados do centro da capital malia os intentos destes de marchar cara ao céntrico paseo de Nevskii Prospekt.
Entón as esixencias económicas comezaron a dar paso ás políticas e empezaron a aparecer pancartas que reclamaban o final da guerra ou o derrocamento do tsar. Á tardiña, cando a policía xa contaba con entre oitenta e noventa mil traballadores nas rúas da cidade, comezaron a producirse violentos saqueos nas tendas de comestibles. Ao redor das sete da tarde, con todo, a maioría da cidade achábase xa en calma, a policía parecía controlar a situación e os numerosos enfrontamentos entre esta e os manifestantes apenas causaran vítimas ou arrestos. As tropas, con todo, comezaron a mostrar a súa simpatía polos manifestantes, especialmente polas mulleres, que lles intimaban a non disparar aos que só pedían comida.
Malia que os traballadores ignoraran os chamamentos dos dirixentes socialistas a non manifestarse, estes non crían que as protestas continuarían nin que conducirían a cambio significativo ningún. A revolta parecía unha máis das tantas ocorridas ata entón.
Esa noite, extremadamente fría, o novo gobernador militar da cidade, o inexperto xeral Sergei Khabalov, ordenou a repartición de nagaikas, látegos de orixe nogaio, e convocou unha reunión urxente de responsables da policía e do exército na capital. Decidiron enviar tropas a puntos estratéxicos da cidade e aumentar a entrega de fariña ás grandes panaderías da cidade; non se esperaban máis que algunhas protestas illadas para o día seguinte. O Goberno decidiu non informar das protestas do día ao tsar, que acababa de regresar á sede do alto mando ruso en Mogilev e limitouse a colocar carteis pola cidade asegurando –falsamente– que esta contaba con grandes reservas de fariña.
Extensión das protestas e intentos de reducilas (9 de marzo)
Manifestantes recorrendo [[Nevskii Prospekt.|miniatura|dereita]] Nas primeiras horas do venres, as previsións do Goberno pareceron confirmarse: o centro da cidade espertou en calma e entre a brétema. O ministro de Interior, Protopópov, convenceuse de que as desordes terminaran. Toda a noite, con todo, axitadores sen o apoio dos dirixentes socialistas estiveran animando aos obreiros a continuar as protestas. Ao redor das nove da mañá, un xentío de obreiros da fábrica Stetinin aos que se uniron preto de corenta mil obreiros máis do distrito de Vyg, da illa Vasilevskii e do de Petrogradskii achegábanse á ponte Aleksandrovskii, que debía permitirlles cruzar o Neva e avanzar cara ao centro da cidade polo Liteinyi Prospekt; o acceso á ponte estaba bloqueado por cincocentos soldados, cosacos e policías a cabalo. Tras un momento de dúbida, unhas traballadoras achegáronse ao retén e trataron de convencelo de que só pedían pan e o fin da guerra. Algúns dos cosacos sorriron aos traballadores e pareceu que non cargarían contra a multitude. De entre esta, lanzáronse vivas aos cosacos. Os habitantes dos grandes suburbios, cruzando as augas xeadas do Neva para evitaren as pontes vixiadas, invadiron o centro da cidade en manifestacións. Os máis atrevidos sortearon a barreira de cosacos pasando baixo os seus cabalos, sen que os xinetes tratasen de impedilo.
Multitude na praza Znamenskaia.|miniatura|esquerda
Os manifestantes non contaron, pola contra, coa simpatía da policía montada, que podería acabar coa marcha desde o norte se non tivese que se enfrontar á vez a outras protestas que xurdiron por toda a cidade. No distrito de Vyborg 74.842 traballadores abandonaron os seus postos de traballo, no de Petrogrado, 22.248, na illa Vasilevskii, 23.248, no de Moscova, 19.506; ata nos barrios centrais da cidade, onde se concentraban a aristocracia, as clases medias e a maioría dos ministerios, contáronse 16.421 folguistas. No distrito de Narva, onde as tropas ocuparan a maioría das grandes fábricas, ao redor de 9.000 traballadores uníronse ás protestas. Calcúlase que á noitiña uns 160.000 traballadores se uniran á folga na capital. Máis de 200.000 persoas, incluíndo estudantes, amas de casa, tendeiros, entre outros habitantes da cidade, uníronse ás protestas. Eran as maiores que se viran no centro da cidade desde a revolución de 1905. O xentío percorreu Nevskii Prospekt, concentrouse nos arredores da Catedral de Kazan, ou reuniuse para oír discursos revolucionarios na praza Znamenskaia, ao final de Nevskii Prospekt, ao redor da grande estatua de Alexandre III; os cosacos enviados contra a multitude responderon aos saúdos da xente e non interviñeron.
As autoridades temían a unión de manifestantes e cosacos e dubidaron; Khabalov trataba de evitar un enfrontamento directo entre as masas e as forzas da autoridade. Esa noite, o gobernador militar mantivo unha nova reunión cos mandos e nesta decidiron tratar de evitar a venda de fariña no mercado negro, arrestar aos revolucionarios localizados na cidade e chamar a algunhas unidades de cabalería acuarteladas en Novgorod, a seis horas de tren da capital. Protopopov, convencido da inminencia do fin dos disturbios, non se presentou á reunión. A policía ordenara emprazar algunhas metralladoras nos tellados para dispersar novas manifestacións. O intento de mediación de Aleksandr Guchkov foi rexeitado polo Goberno. Kerenskii continuara os seus intentos de forzar á Duma a tomar a iniciativa, pero de novo sen éxito.
Uso das tropas e o motín da gornición (10, 11 e 12 de marzo)
Arresto dun «faraón» —policía— por soldados amotinados. A policía foi o principal sostén do Goberno ata a súa eliminación polas tropas revolucionarias.|miniatura|dereita O, os manifestantes alcanzaban xa a cifra de 200.000 persoas, que converteran ás fábricas en centros de reunión e axitación. Os bolxeviques tiveron un destacado papel na organización das folgas e manifestacións do día. As mulleres seguían encabezando as marchas e trataban de convencer ás tropas, cada vez máis hostís aos seus oficiais, a unírense ás protestas. A policía, pola contra, seguía fiel ao Goberno e mostrouse máis agresiva cos manifestantes que os días anteriores e causou mortos e feridos entre estes. Ao cargar de novo contra a multitude na ponte Aleksandrovskii, como en días anteriores, o xefe dun escuadrón de policía montada foi rodeado pola xente, preparada para resistir os azoutes da súa nagaika, desmontado, e morto a tiros co seu propio revólver. Os traballadores, armados de xeito basto, comezaron a asaltar as comisarías do distrito de Vyborg e a atacar aos policías.
Gacela
Gazella é un xénero de mamíferos artiodáctilos da familia dos bóvidos e subfamilia dos antilopinos, que comprende varias especies de antílopes de tamaño pequeno, elegantes, áxiles e de patas longas, que viven en África e no suroeste de Asia (península Arábiga, Irán, India e Paquistán).
Dominio SH2
O dominio SH2 (do inglés Src Homology 2) é un dominio de proteínas estruturalmente moi conservado contido na oncoproteína Src e en moitas outras proteínas adaptadoras que interveñen na transdución de sinais intracelular das vías da receptor tirosina quinase. Os dominios SH2 permiten que as proteínas que os conteñen poidan unirse a residuos de tirosina fosforilados doutras proteínas.
Introdución
As interaccións proteína-proteína desempeñan un papel importante no crecemento e desenvolvemento celular. Os dominios modulares, que son as subunidades dunha proteína, moderan estas interaccións por medio da identificación de secuencias curtas de péptidos. Estas secuencias de péptidos determinan as posibles unións de cada proteína con outras. Un dos dominios máis salientables é o dominio SH2, que desempeña un papel vital na comunicación celular. A súa lonxitude é de aproximadamente 100 aminoácidos e encóntrase nunhas 115 proteínas humanas. A súa estrutura contén dúas hélices alfa e 7 láminas beta. Demostrouse que ten unha elevada afinidade polos residuos de tirosina fosforilada e sábese que identifica unha secuencia de 3 a 6 aminoácidos no motivo peptídico.
Gacela
Aliméntanse de gramíneas e outras herbas, e de follas de arbustos. Algunhas poden vivir sen auga durante un tempo considerábel.
Revolución de Febreiro
Uso das tropas e o motín da gornición (10, 11 e 12 de marzo)
Os traballadores da Putilov, expulsados da fábrica desde o día anterior ao comezo das protestas debido ao peche temporal da factoría pola dirección, uníronse finalmente ás protestas e ocuparon as instalacións. Rapidamente, os obreiros decidiron formar un comité revolucionario provisional e organizar destacamentos de combatentes para levar a revolución ás rúas. Os obreiros da Putilov comezaron a ocupar fábricas ao longo da avenida Petrogrado, mentres outros manifestantes dirixíanse de novo por Nevskii Prospekt cara á praza Znamenskaia.
Dominio SH2
Unión e fosforilación
Os dominios SH2 adoitan unirse a residuos de tirosina fosforilada no contexto dun motivo peptídico de maior tamaño na proteína diana, e os dominios SH2 representan a clase maior de dominios de recoñecemento de pTyr.