cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tolerancia inmunolóxica
Inmunotolerancia central
Selección negativa. As células T con afinidade moi alta para as moléculas do MHC propias son inducidas á anerxia, ou a orixinar unha liñaxe diverxente de células que formarán células T regulatorias. Este proceso tamén ocorre durante o desenvolvemento das células B.
Inmunotolerancia periférica
A tolerancia periférica é unha inmunotolerancia desenvolvida despois de que as células T e B maduran e pasan ás rexións periféricas do corpo. As células T que abandonan o timo son relativamente (pero non totalmente) seguras en canto a que non reaccionan cos antíxenos propios. Porén, algunhas teñen receptores (TCR) que poden responder aos antíxenos propios que:
As células T autorreactivas que escapan á selección negativa intratímica poden causar danos ás células de certos tecidos se non son neutralizadas de forma efectiva nos tecidos periféricos. Hai varios mecanismos que silencian esas células T potencialmente autorreactivas, como os seguintes:
Inmunotolerancia adquirida
O termo tolerancia inmunolóxica adquirida ou inducida é a adaptación do sistema inmunitario a antíxenos externos, que se caracteriza por unha específica falta de reactividade dos tecidos linfoides a un antíxeno dado que noutras circunstancias probablemente induciría unha resposta inmunitaria humoral ou celular. Unha das formas naturais máis importantes de tolerancia adquirida é a inmunotolerancia no embarazo, na que o feto e a placenta deben ser tolerados polo sistema inmunitario materno.
Nos adultos, a tolerancia pode ser inducida pola repetida administración de doses moi altas dun antíxeno, ou de pequenas doses que están por debaixo do limiar requirido para a estimulación de respostas inmunitarias (pero as doses intermedias producen inmunidade). A inmunosupresión tamén facilita a indución de tolerancia.
Na práctica clínica, a tolerancia adquirida (inducida) é moi importante no transplante de órganos, cando se forza ao corpo a aceptar o órgano doutro individuo. Se o corpo non acepta o órgano prodúcese o rexeitamento do transplante. Para impedir o rexeitamento, utilízanse varias medicinas que inducen tolerancia ou a inmunosupresión.
Unha das formas máis importantes de tolerancia adquirida é a tolerancia oral. A tolerancia oral é a supresión específica da reactividade inmunitaria humoral ou celular a un antíxeno pola administración previa do antíxeno pola ruta oral, que probablemente evolucionou para impedir as reaccións de hipersensibilidade ás proteínas dos alimentos e aos antíxenos bacterianos presentes na flora da mucosa do tubo dixestivo. Ten unha enorme importancia inmunolóxica, xa que de forma natural estamos continuamente en contacto por esa vía con antíxenos exóxenos. Debido ao seu acceso privilexiado ao medio interno, os antíxenos que contactan continuamente coa mucosa marcan a fronteira entre os compoñentes propios e alleos. A tolerancia oral evolucionou para tratar os axentes externos que acceden ao corpo de modo natural como se fosen compoñentes internos non perigosos. Fallos da tolerancia oral están relacionados co desenvolvemento da patoxénese de varias doenzas de base inmunolóxica, como a enfermidade inflamatoria intestinal (enfermidade de Crohn e colite ulcerosa).
Inmunotolerancia a aloenxertos
Hai moitos exemplos nos que un aloenxerto ou alotransplante (de individuos da mesma especie pero con antíxenos distintos aos do receptor) pode ser aceptado polo receptor sen o uso de medidas inmunosupresoras. Obviamente, no caso de tecidos que carezan de aloantíxenos, como a cartilaxe ou as válvulas cardíacas, non hai ningún impedimento inmunolóxico para facer o transplante. Porén, hai tamén exemplos nos cales a predición dunha resposta moi forte a un aloenxerto non se produce na práctica. Hai dous casos xerais nos cales pode ser aceptado un aloenxerto. Un é cando as células ou tecidos son enxertados nun sitio dos denominados "privilexiados" porque están retirados ou illados da inmunovixilancia. A segunda é cando foi inducido bioloxicamente un estado de tolerancia no receptor, xeralmente pola previa exposición ao antíxeno do doante dun modo que causa inmunotolerancia en lugar de sensibilización.
Fontoira
O topónimo galego Fontoira pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Firn
miniatura|Toma de mostras na superficie dun [[glaciar. A densidade do firn aumenta a medida que se descende das capas de neve superficial cara ao xeo glacial azul.]] miniatura|Campo de firn na superficie do [[Säuleck, Hohe Tauern.]] Firn ou neve firn (do dialecto suízo-alemán: 'do ano pasado') é unha neve parcialmente compactada, un tipo de neve que quedou de invernos pasados e recristalizou ata formar unha substancia máis densa que a neve fresca. É xeo que se encontra nun estado intermedio entre a neve e o xeo glacial. O firn ten o aspecto do azucre húmido, posúe unha dureza que fai que sexa moi difícil de traballar cunha pa. En xeral, a súa densidade está entre 0,4 g/cm³ e 0,83 g/cm³, e a miúdo pode encontrarse debaixo da neve que se acumula no circo dun glaciar.
As folerpas de neve que caen quedan comprimidas polo peso da masa de neve que caeu posteriormente e as cubriu. Os cristais individuais que posúen unha temperatura próxima á de fusión son semilíquidos, permitindo que se deslicen sobre os seus planos cristalinos e enchan os espazos entre eles, aumentando así a densidade do xeo. Onde os cristais se tocan estes quedan pegados entre si, empurrando o aire cara á superficie ou atrapándoo en burbullas.
A altitude mínima á cal se acumula firn nun glaciar chámase límite do firn, liña do firn ou liña de neve.
Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica
miniatura|dereita|Portada da Philosophiae Naturalis Principia Mathematica.
Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica (en latín "Principios matemáticos da filosofía natural") é unha obra científica de Isaac Newton, na que describe os seus descubrimentos na mecánica e no cálculo matemático. Foi publicada en 1687 a petición do seu amigo Edmond Halley, e a obra marcou un punto de inflexión na historia da ciencia, pois está considerada como unha das obra científica máis importantes xamais publicadas.
A súa publicación demorouse moito polo temor de Newton a que outros tentasen apropiarse dos seus descubrimentos. Porén Edmond Halley premeu a Newton ata a súa publicación, cousa que Newton lle agradece nas primeiras páxinas do libro. Os tres 'libros' (partes) desta obra conteñen os fundamentos da física e a astronomía escritos na linguaxe da xeometría pura. O Libro I contén o método das "primeiras e últimas razóns" e, baixo o xeito de notas ou escolios, atópase como anexo do Libro III a teoría das fluxións. Esta obra monumental aportoulle un gran renome a Newton, pero resulta un traballo difícil de ler na actualidade dado a linguaxe e ton utilizados. Así, por exemplo, a notación usada hoxe no cálculo diferencial é a debida a Leibniz (quen parece que traballou no mesmo tema de xeito coetáneo, ver máis abaixo), máis intuitiva e que facilita os cálculos, e non a de Newton, máis dificultosa.
No campo da mecánica recompilou na súa obra os achados de Galileo e enunciou as súas tres famosas leis do movemento. Delas puido deducir a forza gravitatoria entre a Terra e a Lúa e demostrar que esta é directamente proporcional ao produto das masas e inversamente proporcional ao cadrado da distancia, multiplicando este cociente por unha constante chamada constante de gravitación universal. Tivo ademais a grande intuición de xeneralizar esta lei a todos os corpos do universo, co que esta ecuación se converteu na expresión da lei de gravitación universal.
O exemplar da primeira edición dos Principia que pertenceu a Newton, contendo anotacións e correccións manuscritas, está depositado na Biblioteca Wren no Trinity College de Cambridge.
Existiu unha polémica concernente a quen fora o inventor do cálculo, título que se disputaron Newton e Leibniz. O certo é que se ben Leibniz publicou antes as súas ideas, Newton elaborara toda a súa teoría moito antes, pero demorouse en publicala.
Resumo do libro
miniatura|dereita|Exemplar de Newton da primeira edición, con correccións manuscritas do propio autor.Este é o resumo de seis segmentos do “Principia” de Isaac Newton, estas partes son, definicións, axiomas, un fragmento do Libro Primeiro e do Libro Segundo co seu escolio, outro segmento do Libro Terceiro e o escolio xeral.
O libro comeza cun conxunto de definicións dos conceptos que vai utilizar. Define materia, cantidade de movemento, forza ínsita da materia, forza impresa, forza centrípeta, cantidade absoluta dunha forza, cantidade acelerativa dunha forza e cantidade motriz dunha forza. Define a materia como a cantidade xurdida da súa densidade e magnitude. A cantidade de movemento como a medida xurdida da velocidade e cantidade de materia. A cantidade motriz dunha forza centrípeta como a medida proporcional ao movemento que xera nun tempo dado. Séguelle ás definicións un pequeno escolio en onde expón a importancia do tempo e o espazo absoluto. Newton di “…será conveniente distinguir alí entre o absoluto e o relativo, o verdadeiro e aparente, o matemático e o vulgar.” Comenta que se pode distinguir dun movemento absoluto a un relativo, xa que o movemento absoluto só se pode cambiar ao imprimirlle unha forza, e o relativo pode cambiar se se moven os corpos cos cales se está comparando. Finaliza dicindo que o fin deste traballo é deducir os verdadeiros movementos a partir dos aparentes e viceversa.
A estas leis séguenlle unha lista de corolarios onde explica como sumar forzas, como é que unha forza se pode separar en dúas compoñentes, a conservación de momento dun e a conservación do momento do centro de masa dun sistema, que aínda que non demostra di que o fai no Lema XXIII.
Esta sección tamén finaliza cun escolio, no que indica non ser o autor destas leis xa que son “principios aceptado polos matemáticos”. Dálle o crédito a Galileo que traballou con proxectís e movemento parabólico, e a Wren, Wallis e Huygens, “os mellores xeómetras do noso tempo”, que traballaron con impactos. Explica unha serie de experimentos para mostrar a certeza das leis.
O segmento do Libro primeiro este composto por unha serie de lemas matemáticos. Nos primeiros está interesado en aproximar áreas con paralelogramos e afirma que “a suma última deses paralelogramos evanescentes coincidirá en todas as partes coa figura curvilínea.” En lemas seguintes traballa con arcos e cordas que se aproximan a tanxentes e afirma que a súa última razón é a igualdade.
A parte do Libro Segundo, chamado O Movemento dos Corpos en Medios Resistentes, contén dúas seccións. Na primeira ocúpase do movemento de corpos que son resistidos na razón da velocidade”, ao principio hai un teorema de canto movemento perden estes corpos, seguida da explicación do movemento dun corpo en descenso con esta resistencia. Nun corolario explica que a velocidade acada un máximo. A sección II trata “sobre o movemento dos corpos que son resistidos como o cadrado da súa velocidade”, e contén teoremas semellantes aos anteriores. Con todo, no escolio da primeira sección sinala que estas son máis hipóteses matemáticas que físicas.
Ao principio do Libro Terceiro Newton escribe, que os libros anteriores son a ferramenta matemática para poder explicar o libro terceiro, e que se alguén vai ler este libro ten que estar familiarizado cos principios precedentes. Despois de explicar que se necesita a ferramenta matemática dos dous primeiros libros, denota a importancia dos experimentos, di “as calidades dos corpos só son coñecidas por experimentos… non debemos abandonar a evidencia dos experimentos”. Despois explica que da observación podemos deducir propiedades universais, xa que todas as cousas que coñecemos gravitan, “debemos como consecuencia desta regra admitir universalmente que todos os corpos sen excepción están dotados dun principio de gravitación.”
Xa que manifestou a importancia das observacións, escribe unha parte que se chama Fenómenos, que está chea de datos experimentais dos planetas. Séguenlle unha colección de teoremas que utiliza as demostracións dos libros anteriores e non inclúe case nada de matemáticas. Atópanse propiedades da gravitación, como que a gravitación é proporcional ás cantidades de materia; que os pesos dos corpos non dependen da súa forma, e que a gravidade é inversamente proporcional ao cadrado das distancias. Ao final desta sección demostra que os planetas se moven describindo elipses.
Aeroporto de Maribor Edvard Rusjan
O aeroporto de Maribor Edvard Rusjan é un aeroporto internacional esloveno en Maribor. É o segundo aeroporto máis grande e importante de Eslovenia. Está situado en Hoče-Slivnica, a uns 10 quilómetros ao sur de Maribor. No ano 2008 foi rebautizado na honra do pioneiro da aviación esloveno Edvard Rusjan. O dono do aeroporto é SHS Aviation.
Andrew Murray (botánico)
Traxectoria
En 1857 Murray foi nomeado profesor de Historia Natural no New College de Edinburgo e, nese mesmo ano, foi elixido membro da Royal Society.
Foi académico da Real Sociedade de Edimburgo (FRSE) sendo, entre 1858 e 1859 o seu presidente.
Louise Brown
Louise Joy Brown nada o 25 de xullo de 1978 na cidade inglesa de Oldham sendo filla de Lesley e John Brown, é a primeira persoa que naceu a partir dunha fecundación in vitro.
Circunstancias
Os seus pais intentaran concebila durante nove anos, pero sen éxito debido ao bloqueo das trompas de Falopio de Lesley. O 10 de novembro de 1977, Lesley Brown someteuse a tratamento nas mans dos doutores Patrick Steptoe e Robert Geoffrey Edwards (Premio Nobel de Medicina en 2010). Paradoxalmente, a pesar de que os Brown sabían que o procedemento era experimental, os médicos non lles anunciaron que nunca antes se concibiu unha criatura mediante a fecundación artificial, provocando con isto unha situación "delituosa" de esconder información ao paciente.
Nacemento
Brown naceu ás 23:47h no Hospital Xeral de ldham, a través dunha cesárea xa prevista. A criatura pesou 2'608 kg. no momento do parto. O seu nacemento foi gravado en vídeo. Ten unha irmá, Natalie, tamén concibida a través da fecundación in vitro.
Actualmente é unha traballadora de correos e foi enfermeira en Bristol.
Tivo un fillo á idade de 28 anos, o 20 de decembro de 2006, de forma natural e sen recorrer á fecundación in vitro como os seus pais tiveron que facer.
Fontoira, Padriñán, Sanxenxo
Fontoira (do latín fontem auream, 'fonte de ouro' ) é un lugar da parroquia de Padriñán do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 127 habitantes en 2016 (57 mulleres e 70 homes), o que representa un mantemento respecto a anos anteriores, cando tiña 130 en 2009 e 123 en 2004.
Park Chu-Young
Park Chu-Young (Hangul: 박주영, Hanja: 朴主永; e tamén coñecido como Park Ju-Young) nado o 10 de xullo de 1985 en Daegu, Corea do Sur, é un futbolista que xoga na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Tras destacar cas seleccións de Corea do Sur Sub-20 e Sub-23 e ser nomeado Futbolista Asiático Xove do Ano pola Confederación Asiática de Fútbol, en 2005 fichou polo FC Seoul da K-League de Corea do Sur, no primeiro ano marcou 18 goles sendo o segundo máximo goleador do campionato e Novato do ano. A tempada seguinte deu un pequeno baixón pero recuperou á seguinte pero unha lesión apartouno dos terreos de xogo.
En 2008 fichou polo AS Mónaco por seis millóns de euros, onde militou tres tempadas, na última das cales marcou 12 goles, o que o levou a fichar polo Arsenal FC o 30 de agosto de 2011 da Premier League, co equipo inglés debutou na Liga de Campións ante o Olympique de Marsella.
Tras varios reforzos do equipo londiniense foi cedido ao Celta de Vigo na tempada 2012/2013.
Coa selección absoluta
Comezou na Selección de fútbol de Corea do Sur Sub-20 no Campionato Xuvenil da AFC 2004, onde gañou o Balón de Ouro e foi escollido Xogador máis valioso do torneo. Tamén co combinado nacional participou no Campionato Mundial Xuvenil da FIFA en 2003 e 2005. Consagrouse ante o público coreano no 2005 cando a Selección Sub-20 foi convidada a un torneo de oito equipos en Qatar, nese torneo anotou dous goles ante a China, tres contra Ucraína, dous ante Alxeria e outros dous antes Xapón.
Tamén participou nos Xogos Olímpicos de 2012 coma un dos tres xogadores maiores de 23 anos, onde o equipo acadou a medalla de bronce.
Na actualidade é o capitán da Selección de fútbol de Corea do Sur.
Rodrigo Palacio
Rodrigo Sebastián Palacio Alcalde, máis coñecido como Rodrigo Palacio, nado en Bahía Blanca, Buenos Aires, o 5 de febreiro de 1982, é un futbolista arxentino que xoga como dianteiro para o Bologna FC 1909 da Serie A italiana e a.
Far-western blot
O far-western blot (ou far-western blotting) é un método de bioloxía molecular que está baseado na técnica do western blot que se utiliza para detectar interaccións proteína-proteína in vitro. . Mentres que o western blot normal usa un anticorpo para detectar a proteína de interese, o far-western blot usa unha proteína que non é un anticorpo, que se pode unir á proteína de interese. Así, o western blot utilízase para a detección de certas proteínas, o far-western blot emprégase para detectar interaccións proteína-proteína.
Método
No western blot tradicional utilízase unha electroforese en xel para separar proteínas da mostra; estas proteínas son despois transferidas a unha membrana nun paso de transferencia (blotting). No western blot, identifícanse proteínas específicas utilizando unha sonda de anticorpo.
O far-western blot emprega proteínas que non son anticorpos como sondas que se unen ás proteínas de interese no blot. Desta maneira, poden identificarse só as proteínas do blot con capacidade de unirse á sonda. A proteína que se utiliza como sonda é a miúdo producida en E. coli utilizando un vector de clonación de expresión (crea unha biblioteca de clons). As proteínas dos lisados da célula que conteñen as proteínas a detectar (que podemos chamar proteínas "diana" ou "presa") son separadas primeiramente con SDS-PAGE ou PAGE nativa, e transferidas a unha membrana, igual que nun western blot estándar. Despois, as proteínas na membrana son desnaturalizadas e renaturalizadas. As membranas son despois bloqueadas e sondadas, xeralmente con proteínas sonda purificadas (que podemos chamar proteínas "isco"). Estas proteínas sonda son detectadas en puntos da membrana onde se uniron á proteína diana cando forman un complexo coa proteína diana.
A proteína sonda pode despois visualizarse por medio dos métodos usuais. Pode ser marcada radioactivamente; pode ter unha etiqueta de afinidade específica como unha His ou unha etiqueta FLAG para as cales existen anticorpos que as poden detectar; ou pode haber un anticorpo específico para a proteína que fai de sonda (non para a proteína diana coma no western blot).
Como os extractos de células son xeralmente desnaturalizados ao fervelas con deterxente antes de facer a electroforese en xel, esta estratexia é máis útil para detectar interaccións que non requiran o pregamento da estrutura nativa da proteína de interese.
O Lestido, Andoio, Tordoia
O Lestido é un lugar da parroquia de Andoio no concello coruñés de Tordoia, da comarca de Ordes. Segundo o IGE en 2022 tiña cinco habitantes (tres homes e dúas mulleres).
Costa del Sol Occidental
250px|miniatura|Situación da comarca en Andalucía. A Costa del Sol Occidental é unha comarca española situada no suroeste da provincia de Málaga, en Andalucía. Atópase na costa mediterránea, na zona occidental da Costa do Sol.
Concellos
Segundo a división comarcal da Deputación de Málaga, os municipios que forman a comarca son:
Aínda que, tradicionalmente e segundo outras definicións, tamén se incluirían Istán e Ojén, municipios que están integrados na Mancomunidade de Municipios da Costa do Sol Occidental e que forman parte da comarca da Sierra de las Nieves de acordo coa Deputación.
Luxovius
Luxovios, latinizado como Luxovius é un deus celta das augas de Luxeuil, adorado na antiga Galia. É o consorte de Bricta. No santuario de auga termal de Lexeuil atopáronse evidencias da súa adoración con outras deidades, incluído o xinete do ceo que porta un disco solar, e Sirona, unha deusa asociada coas fontes.
Inscricións
Luxovius aparece en dúas inscricións, ámbalas dúas de Luxeuil-les-Bains :
"A Lusso(v)ios e Bricta, Divixtius Constans libre e merecidamente cumpriu o seu voto." (CIL 13, 05425)
"A Luxovios e Brixta, Gaius Julius Firmans libre e merecidamente cumpriu o seu voto." (AE 1951, 00231; CIL 13, 05426)
O misterio Galíndez
O misterio Galíndez (en El misterio Galíndez) é un filme dirixido por Gerardo Herrero que foi estreado no 2003. Está baseado na novela de Manuel Vázquez Montalbán Galíndez. Estreouse en galego na TVG o 3 de febreiro de 2012.
Sinopse
A finais da década dos 80, Muriel Colbert, unha moza americana, chega a España para traballar na súa tese doutoral sobre Jesús Galíndez, un político independentista vasco exiliado nos Estados Unidos trala Guerra Civil española (1936-1939), e desaparecido en 1956 en estrañas circunstancias. Muriel ponse en contacto cun vello escritor, que lle proporciona información sobre as últimas persoas que viron a Galíndez con vida. Arranca así unha investigación que axiña pasa do ámbito académico ó político, pois os culpables da morte de Galíndez intentarán impedir por tódolos medios que Muriel esclareza e denuncie os feitos.
Fungo funil
O fungo funil (Clitocybe geotropa) é un fungo basidiomiceto da familia Tricholomataceae. É unha especie moi común en certas zonas; onde se aproveita para fins comestibles. Crece até moi avanzada a estación, novembro e decembro. Atópase nos prados dos bosques, no medio das matogueiras, onde a vexetación fai difícil o acceso. Preséntase en forma gregaria, dispostas en filas ou en cercos máis ou menos regulares (ás veces, aneis de fadas). Non está moi difundida. A variedade presentada é típica dos bosques de abetos brancos.
Características comestibles
É comestible e de bo sabor, mais é preciso utilizar só exemplares novos. Non se presta para ser secada, xa que adquire unha consistencia dura, tenaz, que a fai practicamente inutilizable en calquera preparación culinaria. Os cogomelos son moi baixos en calorías (unhas 30 kcal/100 g), posto que o seu contido está formado entre un 80% e 90% de auga. Tamén son moi baixos en proteínas.
Garda Síochána
200px|miniatura|dereita|Automóbil da Garda Síochána A Garda Síochána na hÉireann (do irlandés Gardians da Paz de Irlanda), máis comunmente coñecida como Garda Síochána ou simplemente Garda ou Gadaí, é a forza de policía da República de Irlanda. A forza está encabezada pola Comisión da Garda designada polo goberno irlandés. O seu cuartel xeral está situado no Parque Fénix de Dublín.
Historia
En febreiro de 1922 o goberno provisional de Irlanda do Sur instituíu a Garda Cívica para substituír a policía inglesa formada pola Royal Irish Constabulary.
A Acta do 8 de outubro de 1923 (Garda Síochána Act), do goberno do Estado Libre de Irlanda, transformou a Garda Cívica na actual Garda Siochána.
En 1925, a Policía Metropolitana de Dublín, creada en 1836, foi incorporada á Garda actual, transformándoa na única forza policial do país, coa excepción da policía militar, a policía para as forzas armadas.
Organización
miniatura|dereita|200px|Motociclista A Garda Siochána está dirixida polo Comisario da Garda, axudado por dous vicecomisarios encargados, respectivamente, da Dirección de Estratexia e Recursos e da Dirección de Operacións, esta última está destinada directamente ao combate directo contra os criminais.
Existen dez comisarios adxuntos, seis con atribucións delimitadas por rexións e catro con responsabilidades de ámbito nacional. O director de finanzas non pertence ao cadro policial, máis recibe o cargo de comisario adxunto.
Irlanda está dividida en seis rexións policiais, cada unha delas dirixida por un comisario adxunto: Dublín, rexión metropolitana e Leste, Oeste, Norte, Sur e Suroeste.
Découvertes Gallimard
«Découvertes Gallimard» (, literalmente «Descubrimentos Gallimard»; publicada en España como «Aguilar Universal», «Biblioteca de bolsillo CLAVES» e «Biblioteca ilustrada») é unha colección enciclopédica de libros de peto ilustrados sobre unha variedade de temas. Foi publicada o 21 de novembro de 1986 polas Éditions Gallimard co primeiro volume À la recherche de l'Égypte oubliée (lit. «Á busca do Exipto esquecido»), escrito polo exiptólogo francés Jean Vercoutter. A colección contén actualmente máis de 700 libros.
Garda Síochána
Organización
Tamén son admitidos funcionarios non policiais para levar a cabo as máis diversas funcións administrativas, como contadores, motoristas, técnicos de informática, fotógrafos etc. A área da saúde é de responsabilidade do “Médico Xefe” (CMO – Chief Medical Officer).
Découvertes Gallimard
Visión xeral
miniatura|Benvida ós peregrinos, fresco do [[século XV, utilizouse para a cuberta do volume 174 Compostelle, le grand chemin (lit. «Compostela, o gran camiño»), escrito por Xavier Barral i Altet. ]] O formato A6 (125 × 178 mm) é utilizado para estes mini libros e impreso en papel recuberto, groso e satinado, ricamente decorado con ilustracións a toda cor, desde o que saltan dúas ou tres imaxes por páxina. Cada libro está composto por unha monografía e céntrase nun tema en particular, toda a colección abarca todas as áreas de coñecemento e experiencia humana, coas contribucións de 502 especialistas. Usan xeralmente a liña de tempo e perspectivas históricas para describir un tema, por exemplo, o 174º título Compostelle : Le grand chemin, que narra en orde cronolóxica para presentar a historia do Camiño de Santiago, e unha antoloxía da arte románica. Case todos os volumes seguen o mesmo método, polo tanto, a historia é o elemento esencial da perspectiva para esta obra.
Dan Aykroyd
Daniel Edward "Dan" Aykroyd, nado en Otava o 1 de xullo de 1952, é un humorista, músico, actor e director canadense-estadounidense.
Traxectoria
Aykroyd estudou criminoloxía e socioloxía na Universidade Carleton da capital canadense pero deixou os estudos antes de rematar a carreira, traballou despois como humorista en clubs nocturnos en Toronto durante varios anos. Coñeu fama nos Estados Unidos como cómico e guionista do programa estadounidense de televisión Saturday Night Live durante as súas primeiras catro tempadas (1975-1979), un dos integrantes, xunto con John Belushi, da banda de soul e blues The Blues Brothers organizada en 1978 como parte do Saturday Night Live pero que continuou posteriormente e que protagonizou un filme homónimo en 1980; e tamén un dos guionistas e tamén dos protagonistas de Ghostbusters (1984). Foi candidato ao Óscar ao mellor actor secundario por Paseando a Miss Daisy (1989). Como director principiou en 1991 coa comedia de terror Nothing but Trouble na que tamén actuou. En 1992 foi un dos fundadores de House of Blues, unha rede de clubs de blues e a música afroamericana en xeral que en 2006 pasaron a Live Nation.
Filmografía
miniatura|250px|dereita|Estrela de Dan Aykroyd no [[Paseo da fama do Canadá]].
Roger Pearson
Roger Pearson, nado en 1927, é un antropólogo, emprendedor e político británico.
Traxectoria
Home de negocios, político de extrema dereita (defende a supremacía racial) e editor prolífico e heteroxéneo, é tamén o editor e fundador do Journal of Indo-European Studies.
O Real, Tirán, Moaña
O Real é un lugar da parroquia de Tirán, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 1.530 habitantes, dos cales 752 eran homes e 778 eran mulleres.
Feng Bao 1
Feng Bao 1, en chinés, 风暴, significando tormenta, e tamén denominado abreviadamente como FB-1, foi o nome dun modelo foguete chinés que voou durante a década de 1970 e principios dos anos 1980.
Características
O FB-1 ten a súa orixe, como o Longa Marcha 2, no mísil balístico intercontinental DF-5. Foi desenvolvido principalmente para lanzar satélites da clase JSSW, que se pensa que eran satélites ou ben de recoñecemento ou ben de desenvolvemento tecnolóxico.
Os voos con satélites JSSW terminaron en 1976 debido aos vaivéns políticos na China, que levaron á detención da cúpula política da facción que puxera en marcha o desenvolvemento do FB-1. Houbo algúns voos máis despois de 1976, pero con cargas distintas.
Aaron North
Aaron North, nado o 22 de marzo de 1979 nos Ánxeles, é o cofundador e antigo guitarrista da banda de punk rock The Icarus Line, o antigo guitarraista do grupo de rock industrial Nine Inch Nails, e o actual vocalista e guitarrista de Jubilee. North destaca pola súa forma caótica e pouco convencional de tocar a guitarra, o seu uso do feedback e a súa forma de axitar o instrumento mentres toca.
The Icarus Line
North foi un dos membros orixinais de The Icarus Line, e xirou e gravou co grupo como guitarraista entre 1998 ata 2004. Durante este tempo a banda editou dous álbums de estudio aclamados pola crítica, Mono (2001) e Penance Soiree (2004), e tres EPs, Highlypuncturingnoisetestingyourabilitytohate, Red And Black Attack e Three Jesus Songs. O grupo foi coñecido polos seus caóticos directos de onde destaca un incidente ocorrido no ano 2002 cando, actuando no Hard Rock Cafe en Austin, Texas, North "liberou" unha guitarra que pertencera a Stevie Ray Vaughan rompendo a caixa que o protexía cun pé de meicrófono. Procurou enchufala ao seu amplificador, pero rapidamente foi collido polos membros de seguridae do loca. O incidente fixo que lle chegasen numerosas ameazas de morte de texanos indignados, ademais dos distintos problemas legais que lle acarreou o feito. North deixou a banda no ano 2004, citando o seu desexo de moverse cara outras direccións musicais.
Nine Inch Nails
Despois dunha exitosa audición, North uniuse a Nine Inch Nails no ano 2005 como guitarrista de xira, nunha formación que tamén contaba co batería Jerome Dillon, o baixista Jeordie White e o teclista Alessandro Cortini. Ten afirmado que a invitación á audión foi debido a unha recomendación que lle fixo o produtor Alan Moulder a Trent Reznor, xa que Moulder traballara tanto con The Icarus Line como con Nine Inch Nails.
North estivo co grupo nas xiras Live: With_Teeth (promocionando o seu álbum de 2005 With Teeth) e Performance: 2007 (que promocionou Year Zero, editado no 2007). No ano 2005, mentres estaba tocando con Nine Inch Nails, North actuou como guitarrista convidado con Queens of the Stone Age en varios acústicos en tendas e en dous concertos "normais" nos Ánxeles. En xullo do 2006, North foi demandado (xunto con Nine Inch Nails) polo garda de seguridade de Wisconsin Mark LaVoie. O garda afirmaba que fora agredido "intencinadamente e con violencia" no concerto que realizara o grupo no Alliant Energy Center o 13 de outubro de 2005. A demanda resolveuse cun acordo extraxudicial polo que LaVoie recibiría unha substancial cantidade de cartos.
North apareceu no DVD Beside You In Time, e tamén nos vídeos musicais de "The Hand That Feeds" 3 "Survivalism". Deixou o grupo cando rematou a xira Performance: 2007.
Jubilee
North formou Jubilee a finais do ano 2007 co seu antigo compañeiro de The Icarus Line Troy Petrey, e co baixista Michael Shuman (Queens of the Stone Age, Wires On Fire). A banda comezou unha breve xira polo Reino Unido en xaneiro do 2008 con membros de Wires On Fire como parte da formación. O grupo regresou ao Reino Unido a finais dese ano para completar unha xira máis extensa. Jubilee leva editados só dous sinxelos, "Rebel Hiss" e "In With The Out Crowd". O seu álbum de estrea aínda non editado, os sinxelos, caras-b e cancións extra inclúen interpretación dunha gran cantidade de baterías, entre os que están Dave Grohl, Julian Gross, Nick Jago, Joey Castillo, Carla Azar, Josh Freese, Loren Humphrey, Kevin Haskins, Taylor Hawkins e Josh Homme. Outras colaboracións para o álbum inclúen a Trent Reznor e a Maynard James Keenan. A finais do 2008, a banda tivo outro cambio de formación, marchandose Michael Shuman. O seu álbum de estrea supostamente está rematado dende finais do 2008, pero está sendo atrasado ata conseguir unha formación estable que se encargue da súa xira de promoción.
Os Pazos, Andoio, Tordoia
Os Pazos é un lugar da parroquia de Andoio no concello coruñés de Tordoia, da comarca de Ordes. Segundo o IGE, en 2022 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Theoretical Girls
Theoretical Girls foi unha banda de no wave de Nova York formada por Glenn Branca e Jeff Lohn, activa dende 1977 ata 1981.
Historia
Theoretical Girls realizou só ao redor de 20 concertos (tres deles tiveron lugar en París). Editou un sinxelo que gañou certa atención en Inglaterra, onde vendeu varios miles de copias, pero a banda nunca asinou cun selo discográfico.
Choro (música)
A pesar do nome, o ritmo é xeralmente axitado e alegre, caracterizado polo virtuosismo e a improvisación dos participantes, que precisan ter estudo e técnica e pleno dominio do seu instrumento.
Theoretical Girls
Historia
Theoretical Girls estivo entre as bandas máis enigmáticas dos grupos de no wave de Nova York de finais dos anos 70, que non foi famosa pola súa música ao editar un único sinxelo na súa breve existencia, senón por lanzar a carreira de dous dos músicos experimentais máis coñecidos da cidade, o compositor Glenn Branca e o produtor Wharton Tiers. O grupo tamén contaba coa teclista Margaret DeWys e o vocalista/guitarrista Jeffrey Lohn, un compositor de formación clásica que, ao igual que Branca e moitos outros da escena no wave scene, non estivo interesado en traballar na música popular ata a irrupción do punk rock. O son do grupo compartía a estética doutras bandas de no wave precedentes de Manhattan nese tempo, como Contortions e DNA. O son da banda, ás veces divertido e agresivo, amosa influencias de compositores minimalistas estadounidense, e os seus temas van dende pezas dispersas ata ritmos estrepitosos, cun son abrasivo de art-punk noise, lembrando aos Sonic Youth de principios dos 80.
Dúas gravacións posteriores á súa disolución apareceron en anos recentes, axudando a preservar o legado da banda. A primeira foi editada por Atavistic en 1997, e consiste en todos os temas compostos por Glenn Branca, includída a cara-b do seu único sinxelo, "You Got Me". A cara-a, "U.S. Millie," aparece nunha noca colección de cancións de Theoretical Girls compostas por Lohn. Este recomplatorio debe a súa existencia a propietario de Acute Records Daniel Selzer, que pasou varios anos colaborando con Lohn para xuntar as cancións, traballando con cintas de mala calidade dos ensaios e gravacións ao vivo.
Choro (música)
O conxunto rexional está xeralmente formado por un ou máis instrumentos solistas, como a frauta ou a mandolina, que executan a melodía, xunto ao cavaquiño (un instrumento específico da música portuguesa) que fai o centro do ritmo, e unha ou máis guitarras (entre as que destaca pola súa singularidade a de sete cordas), ademais do pandeiro como marcador de ritmo.
Aygun Kazimova
Aygün Ələsgər qızı Kazımova, nada en Baku o 26 de xaneiro de 1971, é unha cantante pop, compositora e produtora azarí, coñecida como Aygun Kazimova.
Choro (música)
Como forma musical xurdiu probablemente a mediados de 1870, en Río de Xaneiro, e nese inicio era só considerada unha forma autóctona de tocar ritmos estranxeiros, que eran populares naquel tempo, como o vals e o chotis europeos, e principalmente polca, ou os africanos, como o lundu.
O frautista Joaquim Calado é considerado un dos creadores do choro, ou polo menos un dos seus principais colaboradores na determinación do xénero, cando incorporou o solo de frauta, dúas guitarras e un cavaquiño. Improvisábase libremente ao redor da melodía, o que é unha característica do choro moderno. O choro recibiu unha forte influencia dos ritmos das danzas, que nun principio eran interpretadas de maneira distinta, tardando algunhas décadas até ser considerado un xénero musical por dereito propio.
Algúns dos chorões (ou intérpretes de choros) máis coñecidos son Chiquinha Gonzaga, Ernesto Nazareth e Pixinguinha. Pezas moi coñecidas son “Tico-Tico non Fubá” de Zequinha de Abreu, “Brasileirinho” de Waldir Azevedo, “Noites Cariocas” de Jacob do Bandolim e especialmente “Carinhoso” de Pixinguinha.
Entre as obras do compositor de música docta Heitor Vila-Lobos o ciclo dos choros é considerada a máis significativa.
Orixe do termo
Existe controversia entre os investigadores sobre a orixe da palabra “choro”, posto que pode significar varias cousas.
Século XIX
miniatura|O frautista [[Joaquim Antônio dá Silva Calado|Joaquim Calado, un dos creadores do choro.]] miniatura|A moza [[Chiquinha Gonzaga en 1865 aos 18 anos.]] miniatura|[[Anacleto de Medeiros.]] miniatura|[[Ernesto Nazareth.]] A historia do choro probablemente comezou en 1808, cando a Familia Real Portuguesa chegou a Brasil. En 1815 a cidade de Río de Xaneiro foi promulgada capital do Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarve. Pronto comezou unha reforma urbana e cultural, e creáronse cargos públicos. Coa corte portuguesa, chegaron tamén instrumentos de orixe europea, como o piano, o clarinete, a guitarra, o saxofón, a mandolina ou o cavaquiño, así como danzas de salón europeas, como o vals, a quadrille, a mazurca, a modinha, o minueto, o chotis e principalmente a polca —presentada en xullo de 1845—, que se puxeron de moda nos bailes da época.
A reforma urbana, os instrumentos e as músicas estranxeiras, xunto á abolición do tráfico de escravos no Brasil en 1850, poden ser considerados como o caldo de cultivo do choro, pois posibilitaron a emerxencia dunha nova clase social, a clase media, composta por funcionarios públicos, instrumentistas de bandas militares e pequenos comerciantes, xeralmente de orixe negra, nos suburbios de Río de Xaneiro. Esas persoas, sen moito compromiso, pasarán a formar conxuntos para tocar “de oído” esas músicas, que xunto con algúns ritmos africanos xa enraizados na cultura brasileira, como a batuca ou o lundu, serán tocados de maneira abrasileirada polos músicos que foron entón bautizados como chorões.
Joaquim Antônio da Silva Calado
Aínda que non se pode fixar unha data ou unha peza concreta para sinalar con exactitude o comezo dun xénero musical, pois se trata dun proceso lento e continuo, de entre todos os músicos destacou o frautista Joaquim Antônio da Silva Calado e o seu grupo, xurdido en 1870, que se coñeceu como "O Choro de Calado". Este frautista era profesor da cátedra de frauta do Conservatorio Imperial, por tanto tiña coñecementos musicais profundos, e relacionábase con grandes intérpretes da época, que tocaban por simple pracer. O grupo de Calado integrábano dúas guitarras, un cavaquiño e el mesmo coa súa frauta, que facía de instrumento solista. Posto que as frautas eran de ébano esta combinación de instrumentos chamábase “pau-e-corda”. No conxunto de Calado os instrumentistas de corda gozaban de plena liberdade para executar improvisacións e acompañamentos harmónicos, ou complexas modulacións, con obxecto de "vencar" aos outros intérpretes. É dicir, foi desenvolvido un novo diálogo entre solista e acompañantes, unha característica do choro actual. Máis tarde foron aparecendo agrupacións con esa mesma combinación instrumental.
Desa maneira, Joaquim Calado é considerado un dos creadores do choro, ou polo menos un dos principais responsables do seu xurdimento.
A polca “Flor Amorosa”, composta por Calado e Catulo da Paixão Cearense en 1867, é tocada aínda hoxe día, e ten características de choro moderno, e é por tanto considerada a primeira composición do xénero. Dese conxunto formou parte Viriato Figueira, o seu alumno e amigo; e tamén a súa amiga, a mestra Chiquinha Gonzaga, a primeira chorona, compositora e pianista do xénero. En 1897, Chiquinha compuxo “Gaúcho” ou “Corta-Jaca”, unha gran contribución ao repertorio do xénero. Outras composicións destacadas foron “Atraente” e “Lua Branca”.
O choro, nos seus inicios, era considerado soamente unha maneira máis emotiva ou "chorosa" de interpretar a música popular, e por tanto recibiu unha forte influencia das mesmas, pero aos poucos a música gravada sobre as improvisacións foi perdendo as características dos seus países de orixe e os conxuntos proliferaron e estendéronse por todo Brasil. A fins do século XIX e inicios do século XX outros instrumentos de vento e cordas, como a mandolina, o clarinete, o oficleido ou o frautín foran incorporados ás agrupacións, e eran empregados como solistas. As primeiras composicións de choro con características propias foron compostas por Joaquim Calado, Chiquinha Gonzaga, Anacleto de Medeiros e Ernesto Nazareth, entre outros. Por tanto, o choro só foi considerado como xénero musical na primeira década do século XX.
Século XX
Os conxuntos de choro foron moi solicitados nas gravacións de discos de 78 revolucións, que en 1902 comezaban a súa andaina. O compositor Anacleto de Medeiros foi un dos pioneiros ao participar nas primeiras gravacións do xénero e nun dos primeiros discos impresos no Brasil en 1902. Mesturou o xote e a polca coas sonoridades brasileiras. Como gran orquestrador traduciu á linguaxe das bandas a música do choro.
O virtuoso da frauta Patápio Silva, considerado o sucesor de Joaquim Calado, alcanzou fama por ser o primeiro frautista en facer un rexistro fonográfico.
O guitarrista João Pernambuco, autor de “Sons de Carrilhões”, trouxo do sertón a súa forma típica de canción e enriqueceu o xénero con elementos rexionais, colaborando para que a guitarra deixase de ser un mero acompañamento da música popular.
Ernesto Nazareth, músico de traxectoria erudita e ligado á escola europea de interpretación, compuxo “Brejeiro” (1893), “Odeon” (1910) e “Apanhei-te Cavaquinho” (1914), que romperon a fronteira entre a música popular e a música douta, sendo vitais para a transformación da linguaxe do xénero.
O Aciveiro, Devesos, Ortigueira
O Aciveiro (é un fitotopónimo e ten a súa orixe na forma vulgar do latín aquifolium, 'lugar de moitos acivros'.) é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Choro (música)
Século XX
En 1922, Pixinguinha formou o conxunto Oito Batutas, formado por Pixinguinha á frauta, João Pernambuco e Donga á guitarra, entre outros músicos. Tivo éxito entre a elite carioca, tocando maxixes e choros e utilizando instrumentos até entón só coñecidos nos suburbios cariocas. Cando compón “Carinhoso”, entre 1916 e 1917, e “Lamentos” en 1928, dous dos choros máis famosos, Pixinguinha é criticado e esas composicións son consideradas un inaceptable influencia do jazz. Pero en realidade eran demasiado avanzadas para a época. De feito, “Carinhoso” non foi considerado no seu momento un choro, se non unha polca.
Outras composicións, entre os centenares de obras que produciu, son “Rosa”, “Vou vivendo”, “Lamentos”, “1X0”, “Naquele tempo” e “Sofres porque Queres”. miniatura|[[Zequinha de Abreu.]]
Heitor Vila-Lobos
Na década de 1920 o mestre Heitor Vila-Lobos compuxo unha serie de 16 obras dedicadas ao choro, mostrando a riqueza musical do xénero facéndose presente na música douta. O nome destas composicións é sempre en plural (choros, e non choro).
A serie componse de 14 choros para diversas formacións, un choros Bis e unha Introdução aos Choros. O Choros nº 1 foi composto para guitarra solista. Tamén hai choros para música de cámara e orquestra. O Choros nº 13 foi composto para dúas orquestras e o nº 14 para orquestra, grupo coral e banda. A composición máis coñecida e executada é o Choros nº 10 para coro e orquestra, que inclúe o tema "Rasga o Coração" de Catulo da Paixão Cearense. Debido á súa complexidade e á ambición dos temas rexionais utilizados polo compositor esta serie é considerada por moitos como a súa obra máis significativa.
Tamén a partir da década de 1920, impulsado polas casas gravadoras de discos e pola chegada da radio o choro tivo un éxito nacional co xurdimento de músicos como Luperce Miranda e o pianista Zequinha de Abreu, autor de Tico-Tico no Fubá, así como de grupos instrumentais que, por dedicarse á música rexional foron chamados de regionais, como o Regional de Benedito Lacerda, que tivo como integrantes a Pixinguinha e a Altamiro Carrilho, ou o Regional do Canhoto, no que tocaron Altamiro e Carlos Poyares.
Luiz Americano
Un solista destacado, nos anos 20 e 30, foi o clarinetista e saxofonista de sergipano Luiz Americano, que en 1937 integrou o innovador Trio Carioca xunto ao pianista e mestre Radamés Gnattali.
A partir de 1930 os conxuntos rexionais foron a base das incipientes estacións de radio, debido á súa versatilidade en acompañar, con facilidade e sen moitos ensaios os diversos estilos de música vocal que xurdían.
Severino Araújo
Un dos exemplos de unión entre o choro e o jazz foi realizado por Severino Araújo, quen, en 1944, adaptou choros á lingua das Big Bands. Como mestre da Orquestra Tabajara, Severino Araújo gravou varios choros da súa autoría, como “Espinha de Bacalhau”. Ese exemplo foi seguido por outras orquestras e compositores, como K-Ximbinho.
Waldir Azevedo
En 1947 Waldir Azevedo, o máis popular artista do choro e virtuoso do cavaquiño, compón “Brasileirinho”, o maior éxito da historia do xénero, gravado por Carmen Miranda e, máis tarde, por músicos de todo o mundo. Waldir Azevedo foi un pioneiro que retirou ao cavaquiño o seu papel de mero acompañante e colocouno como instrumento solista, explorando de forma inédita as potencialidades do instrumento.
Jacob do Bandolim
Jacob Pick Bittencourt (1918-1969) máis coñecido como Jacob do Bandolim, foi un virtuoso do seu instrumento que promovía famosas rodas de choro na súa casa. Boa parte da súa traxectoria musical desenvolveuna nos medios de difusión masivos, primeiro na radio, logo na industria discográfica e finalmente na televisión brasileira. Entre as súas pezas máis coñecidas atópanse “Doce de Coco”, de 1951 e “Noites Cariocas”, de 1957, hoxe en día parte do repertorio clásico do xénero.
Jacob tamén promoveu a recuperación de compositores antigos e fundou o famoso conxunto Época de Ouro, con César Faria e Dino 7 Cordas.
O choro perdeu gran parte da súa popularidade debido ao xurdimento da Bossa Nova nas décadas 50 e 60, cando foi considerado “pasado de moda”. Pero o xénero mantívose grazas a músicos como Paulinho da Viola e Arthur Moreira Lima.