cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Acontecementos en Vitoria en 1976
Historia e características
miniatura|dereita|Cartel opositor das políticas levadas a cabo por Fraga durante o franquismo, entre elas as relacionadas cos acontecementos de Vitoria en 1976, colgado no taboleiro de novas da Facultade de Historia da USC durante os días posteriores ao falecemento do político vilalbés. Durante o mes de xaneiro de 1976 arredor de seis mil traballadores iniciaron unha folga en contra do decreto de topes salariais e na defensa de mellores condicións de traballo. Dous meses despois convocaron por terceira vez unha folga xeral que foi masivamente seguida o día 3 de marzo. Ese mesmo día a policía armada entrou na igrexa San Francisco de Agarrades en Vitoria, na que estaba previsto realizar unha asemblea de traballadores e, facendo caso omiso da decisión do párroco e do contido do Concordato, cominou ao desaloxo. Pouco despois do ultimato, as forzas da orde dispararon gases lacrimóxenos nun recinto pechado e ateigado de xente. O tropel de xente que foi saíndo do templo, foi agredido fisicamente, do cal se derivou o asasinato de Pedro María Martínez Ocio, traballador de Forjas Alavesas, de 27 anos, Francisco Aznar Clemente, operario de panadarías e estudante, de 17 anos, Romualdo Barroso Chaparro, de Agrator, de 19 anos, José Castillo, de Basea, unha sociedade do Grupo Arregui, de 32 anos. Dous meses despois morrería Bienvenido Pereda, traballador de Grupos Diferenciales, con 30 anos. Dous obreiros mortos no lugar dos feitos, catro feridos moi graves dos cales tres morrerían, e varios feridos máis, algúns con ferida de bala, foron o resultado do masacre.
Aquel xoves o Secretario Xeral do SPD de Alemaña cancelaba a entrevista con Fraga que participaba nunha campaña diplomática para vender internacionalmente unha reforma avalada pola monarquía. O sábado, Manuel Fraga Iribarne, entón Ministro da Gobernación, xunto con Rodolfo Martín Villa, Ministro de Relacións Sindicais, e o xeneral Campano, director da Garda Civil, tentaban, visitando aos feridos, reducir o impacto da súa decisión de usar a violencia contra os manifestantes.
Aínda prohibidos os dereitos de reunión, manifestación e de folga, os sindicatos, ilegais tamén, convocaron folgas en todo o territorio do Estado. Tiveron especial importancia no cinto industrial madrileño e en Vitoria. A resposta do goberno perante estas novas manifestacións foi a represión policial, que en Vitoria produciu cinco manifestantes mortos e varios centenares de feridos o 9 de marzo durante unha carga antidisturbios. Os altercados multiplicáronse e as folgas xerais de protesta sucedéronse durante varios meses.
Unha comisión do Parlamento Vasco considerou responsables políticos dos sucesos os "titulares dos ministerios actuantes neste conflito", é dicir: Manuel Fraga Iribarne, ministro de Gobernación (en Alemaña durante os sucesos, e polo tanto tamén como "ministro de xornada" o encargado de cubrir a súa ausencia física e de asumir responsabilidades Adolfo Suárez González), Rodolfo Martín Villa, ministro de Relacións Sindicais, e Alfonso Osorio, ministro de Presidencia.
Décadas máis tarde, o 16 de xuño de 2011, foi rexeitada cos votos do PSE, PP e UPyD unha proposición non de lei no Parlamento Vasco sobre a necesidade de declarar "vítimas do terrorismo" as persoas que resultaron afectadas nestes sucesos e instar o Goberno español a recoñecer a responsabilidade do Estado.
Transcricións policiais dos feitos
miniatura|170px|[[Manuel Fraga Iribarne, nunha imaxe de 2007, era o ministro responsable das forzas da orde durante os acontecementos de Vitoria de 1976. Fraga atopábase en Alemaña cando tivo lugar o masacre e era substituído nas súas funcións polo Ministro Secretario Xeral do Movemento, Adolfo Suárez González.]] A seguir figuran as conversas transcritas entre as patrullas responsables da carga na igrexa, segundo as gravaciones existentes da Banda de Radio da Policía:
(Entrada á igrexa de San Francisco de Asís.)
Curtocircuíto (filme)
Curtocircuíto (en Short Circuit) é un filme estadounidense dirixido por John Badham.
Foi emitido na TVG o 4 de xaneiro de 1993.
Sinopse
Unha fábrica de robots constrúe, con fins pacíficos, un sofisticado modelo, pero os seus responsábeis deciden que pode servir tamén para a guerra. Durante a presentación do invento, un raio afecta ó número 5 que, a partir dese intre, deixa de ser unha máquina militar. O robot escapa e, na súa fuxida, atópase cunha rapaza que, tomándoo por un extraterrestre, lévao á súa casa.
Iolanda Muíños
Iolanda Muíños Paredes (ás veces Yolanda Muíños), nada o 16 de outubro de 1975 en Narón, é unha actriz galega de teatro, televisión e cinema.
Primitiva Lodeiro Otero
Primitiva Lodeiro Otero, nada na Coruña en 1913 e finada en Vigo o 3 de decembro de 1997, foi unha modista e política galega.
Traxectoria
Modista coruñesa, noiva do anarquista Antonio Torres López. Na súa casa das Xubias tivo agochado a Antonio dende xullo de 1936 ata agosto de 1937, cando foron detidos na investigación policial pola tentativa de fuxida no boniteiro Explorador, na que tamén estaba implicado o irmán de Primitiva, Manuel Lodeiro Otero. Xulgada en consello de guerra o 12 e 13 de novembro de 1937, foi condenada a 12 anos e un día de cárcere. En xuño de 1942 foi sancionada polo Goberno civil cunha multa de 75 pesetas por obstaculizar o labor dos axentes da Autoridade e ter malos antecedentes.
Time Is Running Out
"Time Is Running Out" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado como primeiro sinxelo do seu álbum Absolution o 8 de setembro do 2003. Este foi todo un éxito nas radios alternativas estadounidense, acadando o número 9 da lista Modern Rock Tracks e facendo que a banda se fixese coñecida nese país. Foi tamén o primeiro top 10 de Muse no Reino Unido, chegando ao número 8.
Helen Clark
Helen Elizabeth Clark, nada o 20 de febreiro de 1950 en Hamilton, é actualmente directora do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento. Foi primeira ministra de Nova Zelandia desde o 5 de decembro de 1999 ata o 18 de novembro de 2008.
Foi a segunda muller en ser primeiro ministro en Nova Zelandia, logo de gañar a elección de 1999. Anteriormente, Jenny Shipley foi tamén primeira ministra. Clark gañou tres eleccións seguidas. Foi forte opositora á invasión de Iraq, liderada polos Estados Unidos. Baixo o seu mandato enviáronse tropas a Afganistán para axudar á súa reconstrución. Apoia as políticas antinucleares de Nova Zelandia dos últimos 20 anos.
Helen Clark é Membro Honorario da Fundación Internacional Raoul Wallenberg. Pertence ao Partido Laborista de Nova Zelandia.
Condado de Urgell
250px|miniatura|Situación do Condado de Urgell miniatura|Escudo de Urgell O Condado de Urgell (en catalán: Comtat d'Urgell) foi un condado medieval histórico de Cataluña, independente entre 785 e 1413, cando quedou integrado definitivamente na Coroa de Aragón. O condado foi creado polos reis francos e pertenceu ao imperio Carolinxio (785-790).
Orixinariamente reducido á comarca do Alt Urgell e Andorra, estendeuse cara ao sur polas comarcas da Noguera, o Solsonès, o Pla d'Urgell e o Urgell. Tiña a súa capital na cidade de Urgell, coñecida como La Seu polo dominio da súa catedral. Máis tarde a residencia dos condes trasladouse a Balaguer e o crecente poder dos nobres comportou a aparición de capitais rexionais como Agramunt, Castelló de Farfanya, Ponts e Linyola. Na vila de Agramunt acuñou a súa propia moeda, coñecida como agramuntesa.
O Condado de Urgell foi o máis destacado dos condados cataláns, só por detrás do condado de Barcelona, con política exterior estendida por Castela e Occitania.
Historia
As orixes do condado de Urgell atópanse na conquista polos francos aos árabes do territorio correspondente, aproximadamente, ao actual Alt Urgell. Esa conquista tivo lugar entre os anos 785 e 790. O condado considerouse incluído dentro da Marca de Tolosa.
Dominio franco
Os francos nomearon conde de Urgell a Borrell I (798), que tamén era conde de Cerdanya. No 820, Borrell foi destituído e o condado pasou ao conde de Aragón Asnar I Galíndez. Despois da súa morte en 832, o seu fillo Galíndez I Asnar conservou o dominio ata que foi expulsado en 838. Entón, o condado de Urgell pasou a ser gobernado por Sunifredo I, que fora investido conde no ano 834 por Lois I o Piadoso a petición do conde Berenguer de Tolosa. Segundo Ramon d'Abadal, Sunifredo era fillo de Belón I de Carcassonne, conde de Carcassonne en tempos de Carlomagno. Despois do asasinato de Sunifredo (848) por Guillem, fillo de Bernat de Septimania, o condado de Urgell foi gobernado polo conde Salomón I (848-870), que non aparece nos documentos históricos. No 870, Carlos o Calvo concedeu o condado de Urgell, xunto co da Cerdanya, a Guifré I, que puido ser fillo de Sunifredo I e, polo tanto, neto de Belón I.
Independencia feudal
A partir da morte do rei Lois o Tartamudo (879), o poder dos reis francos chegou a unha situación de crise terminal, ata que acabou desaparecendo. Por iso, durante o último cuarto do século IX, en todo o imperio Carolinxio, os condes deixaron de ser funcionarios nomeados polo rei e converteron os seus cargos en hereditarios. Nesa situación de descomposición do poder real, despois da morte de Guifré I, os seus fillos pasaron a gobernar os seus condados: Barcelona, Xirona, Besalú, Osona, Conflent, Urgell e Cerdanya, ata que acabaron repartíndose a herdanza. Nese repartimento, o condado de Urgell correspondeu a Sunifredo II (897-948).
Primeira dinastía: Barcelona-Urgell
Ademais, en 1096, Guillem, fillo de Ermengol IV, herdou da súa nai Adelaida o condado de Forcalquier.
Os condes da primeira dinastía de Urgell foron:
Segunda dinastía: Cabrera-Urgell
right|miniatura|Cabrera-Urgell A morte sen descendencia da condesa Aurembiaix (1231) significou a extinción da primeira dinastía de Urgell. Comezou entón un período de guerras e disputas entre os reis, que querían incorporar o condado á Coroa, e a casa de Cabrera, herdeira do condado polo seu parentesco coa primeira dinastía. En 1236, polo convenio de Tàrrega, Xaime I de Aragón recoñeceu a posesión do condado de Urgell a Ponç IV de Cabrera; posteriormente, a cuestión do domino de Urgell provocou dúas revoltas nobiliarias durante o reinado de Pedro III (1285-1291), que o rei conseguiu dominar.
Os condes da segunda dinastía de Urgell foron:
Terceira dinastía: Aragón-Urgell
miniatura|152px|Armas da terceira dinastía Ermengol X d'Urgell nomeou herdeira universal a súa sobriña Teresa de Entença, casada co infante Afonso o Benigno, fillo de Xaime II de Aragón. Posteriormente, o primoxénito, Xaime, renunciou á Coroa e os seus dereitos pasaron ao seu irmán Afonso, rei despois da morte do seu pai en 1327. O rei Afonso IV (1327-1336) separou o condado de Urgell da herdanza do seu primoxénito, o infante Pedro o Ceremonioso e concedeullo ao seu segundo fillo, Xaime I de Urgell.
Casa da Cultura Teodoro Cuesta
A Casa da Cultura Teodoro Cuesta de Mieres foi inaugurada o 31 de maio de 1988 e dende entón exerce de catalizador de actividades e proxectos vencellados coas artes escénicas, as artes plásticas, as artes gráficas e a música. Dende o ano 2007 conta cun teatro con capacidade para 400 persoas e un salón de actos con capacidade para 120 persoas.
Leva o nome do que fora o máis coñecido dos escritores en lingua asturiana, Teodoro Cuesta, ademais de músico e compositor.
O Premio Teodoro Cuesta, o meirande galardón de poesía dos que se convocan en Asturias, celébrase na Casa da Cultura. Entre os seus gañadores cóntanse a Berta Piñán, Lourdes Álvarez, Xuan Bello o Antón García.
Monte Darwin
O monte Darwin é o segundo cumio máis alto da Illa Grande da Terra do Fogo, cunha altitude de 2438 msnm. Forma parte dun brazo meridional da cordilleira dos Andes, a Cordilleira Darwin, xusto ao norte do canal Beagle. Está formada por xistos cristalinos, e a súa ladeira sur está cuberta dun pequeno campo de xeo. miniatura
Bautizouse con ese nome durante a segunda viaxe do HMS Beagle polo seu capitán Robert FitzRoy, para celebrar o vixésimo quinto aniversario de Charles Darwin, o 12 de febreiro de 1834.
Corveira
O topónimo galego Corveira pode referirse a:
Cabo da Nave
O cabo da Nave é o segundo cabo máis occidental de Galicia e da España peninsular logo do cabo Touriñán. Sitúase no concello coruñés de Fisterra, en plena Costa da Morte, a uns 5 km do cabo Fisterra.
O triunfo de Baco
O triunfo de Baco é unha pintura de Diego Velázquez conservada no Museo do Prado de Madrid dende 1819. Coñécese popularmente coma Os borrachos.
Historia
A obra foi realizada pouco despois da chegada de Velázquez a Madrid procedente de Sevilla, entre os anos 1626 e 1628, pouco antes da súa primeira viaxe a Italia. Na capital, Velázquez puido contemplar a colección de pintura italiana do rei amosándose abraiado polos cadros de nús que pertencían á colección, así coma polo tratamento que neles se daba do tema mitolóxico.
O lenzo foi pintado para Filipe IV.
A temática da obra
No lenzo represéntase a Baco coma o deus que premia ou agasalla aos homes o viño que os libera de forma temporal dos seus problemas. Na literatura barroca, Baco era considerado unha alegoría da liberación do home fronte á súa escravitude da vida diaria. É posible que Velázquez estea a realizar unha parodia desta alegoría por considerala mediocre.
A escena pode dividirse en dúas metades. Na metade esquerda está a figura de Baco, moi iluminada, próxima ao estilo italiano inspirado en Caravaggio. O deus está introducido na obra coma unha persoa máis dentro da pequena celebración que se representa, pero o seu ton de pel máis claro permite recoñecelo con maior facilidade: apréciase así a idealización na face do deus, a luz clara que o ilumina e o estilo máis ben clasicista. Baco e o personaxe situado á súa dereita aluden ao mito clásico e están representados de xeito tradicional.
A parte dereita presenta a uns borrachos, homes da rúa que convidan ao espectador a participar na súa festa, cun aire moi español similar a Ribera. Non hai neles ningunha idealización, senón que se presentan con faces avellentadas e desgastadas. Tampouco se mantén nesta parte do lenzo a luz clara que ilumina a Baco, senón que as figuras están sumidas nun claroescuro evidente. Asemade, Velázquez elabora esta metade do cadro cunha pincelada máis impresionista.
Nesta obra Velázquez dota dun aspecto profano a un asunto mitolóxico, tendencia que cultivará aínda máis nos seguintes anos. Por outra banda, hai varios elementos que dan naturalismo á obra, coma son a botella e a xarra que aparecen no chan aos pés do deus, ou o realismo que presenta o corpo deste. Xogando cos brillos consegue dar relieve e textura á botella e á xarra, creando unha semellanza co bodegón. Estas xarras con moi semellantes ás que aparecen nos lenzos pintados por Velázquez durante a súa etapa sevillana.
Teopompo (homónimos)
O antropónimo masculino Teopompo pode referirse a varias personalidades da Antiga Grecia:
SS Britannic (1874)
O SS Britannic foi o primeiro dos barcos da White Star Line en levar dito nome. Nun principio íase chamar Hellenic pero antes de ser botado mudóuselle o nome. Foi irmán do SS Germanic. Estivo en servizo ao longo de case trinta anos, transportando principalmente inmigrantes na ruta Liverpool-Nova York. No ano 1876 recibiu a Banda Azul, por acadar os 16 nós de velocide.
O 19 de maio de 1887, arredor das 5:25 da tarde, o SS Celtic colidou co Britannic, a tan só 560 km da costa de Sandy Hook, Nova Jersey. O Celtic transportaba, 870 pasaxeiros mentres que o Britannic, que ía de camiño a Liverpool, uns 450. esquerda|miniatura|Deseño da cuberta do Britannic e o Germanic.
Extremo, Arcos de Valdevez
Extremo foi unha freguesía portuguesa do concello de Arcos de Valdevez, distrito de Viana do Castelo, de 8,33 km² de superficie e 160 habitantes (no ano 2011). A súa densidade de poboación nese ano era de 19,2 hab/km².
No ano 2013, no ámbito dunha reforma administrativa nacional, foi fusionada coa freguesía de Portela, para formar unha nova freguesía denominada União das Freguesias de Portela e Extremo con sede en Portela.
Evento extremo
No ámbito das ciencias da Terra denomínase evento extremo a un acontecemento que, pola súa magnitude, non se repite con frecuencia. Noutras palabras, é un evento que ten período de retorno elevado. Por exemplo: inundacións que se repiten cada 100 ou máis anos.
Tortoise
Tortoise é unha banda estadounidense de post-rock, formada en Chicago (Illinois) no ano 1990. O grupo leva publicados seis álbums de estudio, todos eles lanzados a través da discográfica independente Thrill Jockey Records.
Comezos
A finais dos anos 80 xorde o proxecto por parte de Doug McCombs e John Herndon, que crearon unha sección rítmica freelance (autónoma, no sentido laboral do termo), como os músicos de reggae Sly and Robbie. Esa idea nunca viu a luz, pero o seu interese en ritmos con groove e en trucos de estudio levounos a unirse con John McEntire e Bundy K. Brown, procedentes da formación de Bastro, e posteriormente con Dan Bitney. McEntire axiña se converteu no líder da banda cara os medios de comunicación, se ben a única diferenza era que el era o enxeñeiro de gravación e o realizador das mesturas musicais.
O seu primeiro sinxelo editouse en 1993, e en 1994 editaron o primeiro álbum. Basicamente instrumental e cheo de medios tempos, Tortoise lentamente gañou recoñecemento e atención, debido en parte á infrecuente instrumentación (dous baixos, tres percusionistas con baterías, vibráfonos e marimbas). Un disco de remezclas foi editado despois, Rhythms, Resolutions and Clusters. Brown deixou a banda e foi substituído por David Pajo (anteriormente en Slint), que principalmente tocaba o baixo, pero achegou a primeira guitarra á banda, no disco de 1996 Millions Now Living Will Never Die, un cambio tanto en atención como en calidade. O álbum mezclaba moitos xéneros, pero aínda así nunca soa como un pastiche. Millions Now Living Will Never Die apreceu en moitas listas de finais de ano e os 20 minutos de "Djed" foron descritos polo crítico John Bush como proba de que "Tortoise fan desempeñar ó rock experimental unha dobre tarefa: ser música evocativa e bela".
En 1998 editaron TNT, de ton jazzístico. Pajo foi substituído por Jeff Parker, que tiña unha ampla bagaxe de música jazz. No 2001 editouse Standards, onde a banda incorporou máis electrónica e posprodución á súa música. No 2004 publicouse It's All Around You, e no 2006 colaboraron con Bonnie 'Prince' Billy nun álbum de versións titulado The Brave and the Bold e lanzaron A Lazarus Taxon, unha caixa cun dobre CD de sinxelos e remezclas, un terceiro CD cun expandido Rhythms, Resolutions and Clusters (fóra do mercado) e un DVD de vídeos e actuacións en directo.
Benjamín Salgado Uribe
Benjamín Salgado Uribe, nado en Calo (Teo) en 1889 e finado en Santiago de Compostela en 1950, foi un político galego, alcalde republicano de Vila de Cruces.
Nate Wolters
Nate Wolters, nado o 15 de maio de 1991 en St. Cloud, Minnesota, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga para o Panathinaikos BC da A1 Ethniki.
Benjamín Salgado Uribe
Traxectoria
Comerciante en Vila de Cruces. Coa proclamación da República foi elixido alcalde de Vila de Cruces. Foi destituído con toda a corporación en 1934. Logo do triunfo do Frente Popular foi retituído como alcalde. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse en Arzúa, onde permanece acubillado ata que se presentou ante as autoridades en 1945.
Pobo bardi
Os bardi son un pobo indíxena de Australia natural da área do norte de Broome e partes da península de Dampier na rexión de Kimberley. Djarindjin, Lombadina e Bardi son tres comunidades Bardi na zona.
O dramaturgo e músico Jimmy Chi ten ascendencia bardi, así como tamén a actriz Everlyn Sampi.
O resort Kooljaman en Cabo Leveque é rexentado polo pobo bardi.
Tortoise
Influencias
O rock case enteiramente instrumental de Tortoise desafía a fácil categorización do son da banda, e o grupo gañou unha significativa atención desde o principio da súa carreira. Os membros teñen raíces na fértil escena musical de Chicago, con aparicións en variadas bandas indies e punks. Tortoise está entre as primeiras bandas norteamericanas en incorporar estilos próximos ó krautrock, o dub, o minimalismo, a electrónica e varios estilos do jazz, máis que a clásica banda standard de rock and roll e punk que dominou a escena durante anos. Tortoise foi citada como unha das principais forzas detrás do desenvolvemento e a crecente popularidade do chamado movemento post-rock. Porén, a súa música tamén foi criticada como mera derivación do rock progresivo, arguíndo que Tortoise foi obxecto dun indesexable hype para explicar que sexa unha banda tan recente con tanto éxito.
Perfís similares
Outros grupos relacionados co son de Tortoise son The Sea and Cake, Brokeback, Shrimp Boat, Slint, Isotope 217 ou os Chicago Underground Duo. Os discos de Tortoise son editados no selo Thrill Jockey.
Middlesbrough RHC
O Middlesbrough Roller Hockey Club é un club de hóckey a patíns inglés da localidade de Middlesbrough que actualmente compite na máxima categoría do hóckey a patíns inglés, a Rink Hockey Premier League, competición que gañou en dúas ocasións dende 1974 (1979 e 1980).
Historia
O club foi fundado en 1947, e inicialmente xogaba no Albert Park Victorian skating rink, unha pista ao aire libre, polo que resultaba difícil a práctica do hóckey a patíns durante o inverno ata a construción dun pavillón de terrazo.
O hóckey a patíns floreceu nos anos '50 e '60 e construíronse novos vestiarios.
En 1966 o Middlesbrough xogou contra o combinado nacional de Bélxica como parte das celebracións do Campionato do Mundo.
A finais dos anos '70 o equipo participou en competicións europeas, enfrontándose en 1978 ao La Vendéenne (Francia), sendo o primeiro partido europeo disputado en Inglaterra. Por outra banda, en 1979 o equipo inglés visitou a pista do Lichstad de Eindhoven (Países Baixos), nese mesmo ano o club acadou o seu primeiro título de liga, revalidándoo ao ano seguinte.
Na tempada 1980-81 a superficie tornouse perigosa e o club decidiu mudarse por causas de seguridade, disputando os seus partidos no Herlingsshaw Centre Eston ata a apertura do Rainbow Centre en 1985.
Parathormona
miniatura|dereita|Parathormona. A parathormona (PTH) ou hormona paratiroide é unha hormona peptídica de 84 aminoácidos segregada polas células principais da glándula paratiroide, que actúa incrementando a concentración de calcio (Ca2+) no sangue (efecto oposto ao da hormona calcitonina da tiroide, que fai decrecer a concentración de calcio). A PTH incrementa a concentración de calcio sanguínea actuando sobre o receptor da hormona paratiroide 1 (abundante no óso e riles) e sobre o receptor da hormona paratiroide 2 (abundante no sistema nervioso central, páncreas, testículos, e placenta). A vida media da PTH no organismo é de aproximadamente 4 minutos. Ten unha masa molecular de 9,4 kDa.
Regulación do calcio sérico
A hormona paratiroide regula o calcio sérico por medio dos seus efectos sobre os seguintes tecidos:
miniatura|250px|Regulación do calcio no corpo humano. O papel da hormona paratiroide móstrase en azul.
A PTH foi unha das primeiras hormonas que se viu que utilizaban o sistema de segundo mensaxeiro da proteína G e adenilato ciclase.
Regulación do fosfato sérico
A PTH reduce a reabsorción de fosfato nos túbulos proximais dos riles, o cal significa que se excreta máis fosfato nos ouriños.
Porén, a PTH aumenta a liberación ao sangue de fosfato do intestino e ósos. No óso, libérase un pouco máis de calcio ca de fosfato como resultado da destrución do tecido óseo. Nos intestinos, a absorción de calcio e fosfato está mediada por un incremento de vitamina D activada. A absorción de fosfato non é dependente da vitamina D como si o é a de calcio. O resultado final da liberación de PTH é unha pequena caída neta na concentración sérica de fosfato.
Síntese de vitamina D
A PTH aumenta a actividade do encima 1-α-hidroxilase, o cal converte o 25-hidroxicolecalciferol en 1,25-dihidroxicolecalciferol, a forma activa da vitamina D.
Regulación da secreción de PTH
A secreción da hormona paratiroide está controlada principalmente pola concentración de calcio ([Ca2+]) no plasma sanguíneo por medio dunha retroalimentación negativa. As moléculas do receptor sensible ao calcio localizadas nas células da paratiroide detectan as concentracións de Ca2+. A proteína G asociada aos receptores de calcio detecta o calcio extracelular e pode encontrarse na superficie dunha ampla variedade de células distribuídas polo cerebro, corazón, pel, estómago, células C, e outros tecidos. Na glándula paratiroide, cando hai moito calcio extracelular non se produce hormona; así, a detección de altas concentracións de calcio extracelular causan a activación da cascada da proteína G asociada Gq a través da acción da fosfolipase C. Esta hidroliza o fosfatidilinositol 4,5-bisfosfato (PIP2) e libéranse mensaxeiros intracelulares IP3 e diacilglicerol. Finalmente, estes dous mensaxeiros orixinan unha liberación de calcio dos seus depósitos intracelulares e un fluxo de calcio extracelular no espazo citoplasmático. O efecto desta sinalización por niveis elevados de calcio extracelular orixina unha concentración de calcio intracelular, que inhibe a secreción da PTH preformada almacenada en gránulos nas células da glándula paratiroide. A diferenza do mecanismo que utilizan a maioría das células secretoras, o calcio inhibe a fusión das vesículas e a liberación da PTH. Nas paratiroides, é o magnesio o que cumpre este papel de combinar estímulo e secreción. A hipomagnesia pode causar unha paralización da secreción de PTH e orixinar unha forma de hipoparatiroidismo que é reversible.
Medidas
Os niveis de PTH poden medirse no sangue de diversas formas: como PTH intacta; PTH N-terminal; parte media da PTH, ou como PTH C-terminal, e cada unha destas probas é útil en diferentes situacións clínicas.
O nivel medio de PTH en sangue é de 10-60 pg/mL.
Antonio Torres López
Antonio Torres López, nado na Coruña en 1914 e finado na mesma cidade o 8 de agosto de 1937, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Militante da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse nas Xubias, na casa da súa noiva Primitiva Lodeiro Otero, ata agosto de 1937, cando foron detidos na investigación policial pola tentativa de fuxida no boniteiro Explorador. Foi paseado o 8 de agosto de 1937.
Margot Kidder
Margaret Ruth "Margot" Kidder, nada en Yellowknife o 17 de outubro de 1948 e finada en Livingstone (Montana) o 13 de maio de 2018 foi unha actriz e activista canadense. Logrou a fama polo seu papel como Lois Lane na serie de filmes de Superman con Christopher Reeve.
Bleed the Freak
"Bleed the Freak" é unha canción da banda estadounidense de metal alternativo Alice in Chains, editado como terceiro sinxelo do seu álbum Facelift en 1991. Unha versión demo da canción foi incluída na box set Music Bank de 1999.
Margot Kidder
Traxectoria
Kidder comezou a súa carreira na década de 1960 en filmes canadenses de pouco orzamento e series de televisión antes de protagonizar Quackser Fortune Has a Cousin in the Bronx (1970).
Apareceu entón interpretando xemelgas no thiller de Brian De Palma Sisters (1973); tamén actuou en Black Christmas (1974) e o drama The Great Waldo Pepper (1975), con Robert Redford. A súa intervención como Kathy Lutz en The Amityville Horror (1979) deulle maior popularidade.
Tras un episodio maníaco de gran publicidade e un ataque de nervios en 1996, a súa carreira comezou a diminuír. Porén, no século XXI mantivo un traballo constante en filmes independentes e na televisión, con papeis secundarios en Smallville, Brothers & Sisters e The L Word. En 2015, gañou un premio Emmy pola súa interpretación na serie infantil R.L. Stine's The Haunting Hour. Tamén actuou no teatro, destacando a produción de Broadway de 2002 The Vagina Monologues.
En 2005, Kidder nacionalizouse estadounidense. Nos últimos anos foi voceira de movementos políticos, ecoloxistas e antibélicos. Faleceu o 13 de maio de 2018 na súa casa de Livingston, Montana.
Polpa
Polpa pode referirse a:
Alfoz
Alfoz é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Mariña Central. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Situación
O concello ten unha superficie de 78 km². Limita ao norte co concello de Foz, ao leste co de Mondoñedo, ao sur co de Abadín e ao noroeste co do Valadouro.
Orografía
Na xeografía de Alfoz percíbense dúas partes principais: no sur, unha zona montañosa na que están as serras de Toxiza e do Xistral (cunha altitude máxima de 1046 m); a segunda zona o val do río Ouro con terras fértiles e abundantes precipitacións. E, entre ambas, unha zona de transición onde as altitudes descenden por debaixo dos 250 m.
A altitude media oscila entre os 180 m de Lagoa e os 200 m de Mor, ata os montes Leboreiro con 672 m, Pico da Pena Muneite (674 m) ou monte Queimado (763 m). Outros cumios son Pena do Boi (600 m), o Arnela (452 m), A Frouxeira (427 m), Pedrouso (588 m), Pico da Pedra (637 m), Pico Silloso (574 m) e Táboa do Souto (354 m).
Hidrografía
O río Ouro nace na serra do Xistral. Afluentes seus son o Beloi e Covas (pola dereita), Ferreira e Bao (pola esquerda).
Clima
O clima é suave pola situación de abrigo que presenta o municipio respecto aos ventos reinantes. As temperaturas oscilan entre os 17 °C no mes máis quente e os 7,5 °C nos máis fríos. Este clima benigno favorece a vexetación dos seus vales, onde predominan as especies de repoboación como o piñeiro e o eucalipto.
Demografía
O concello de Alfoz ten 1.903 habitantes segundo o censo do 2014, e un movemento demográfico regresivo dende o censo de 1900. A densidade de poboación situábase en 2012 nos 25,92 hab./km². A taxa de natalidade é baixa (inferior ao seis por mil) e a taxa de mortaldade é alta (superior ao doce por mil). Por tanto, o crecemento vexetativo é negativo e a poboación ten un progresivo envellecemento, onde o 36,33 % dos habitantes son maiores de 65 anos.
Historia
miniatura|Casa do concello. Segundo o historiador José Villaamil Castro, o Castro de Ouro foi o antigo Burio, ou o despois chamado Ourio. Amor Meilán asegura como indubidable que o territorio do castro foi reedificado por Mamed Vistremiro, quen o herdara do presbítero Teodisedo. Á súa morte pasou a varios sobriños até que foi vendido, polos herdeiros arruinados, a Gutier Ganimir e, máis tarde, ao Bispo de Mondoñedo, Armentario (983 - 1011). Nesta época inícianse os litixios entre o concello e o prelado. Estes preitos foron resoltos pola Coroa no século XV a favor do concello. Xa na época de Don Sancho II (1065 - 1072), as diferenzas foron en aumento, estiveron resoltas momentaneamente polo acordo entre o bispo Álvaro I Gómez, o Concello e o Alcalde de Castro. Mais non todo queda aí. Un párroco da principios do século XX testemuñaba que estaba recollido na documentación (do ano 897) que no ano 747 a parroquia de San Vicente da Lagoa quedara en testamento ao entón bispo Odoario xunto coa Vila Centoia. En 1220 Afonso IX concedeulle a Alfoz o foro de Benavente.
O Castro de Ouro foi denominada naquel entón capital do concello, pero no ano 1990 trasladouse á Seara (no concello de Mor). O Castro de Ouro ten grande importancia na historia de Galicia, xa que nunha das casas da aldea foi preso, logo de varios anos de enfrontamento cos partidarios dos Reis Católicos, o Mariscal Pardo de Cela, quen estivo reducido na fortaleza da Frouxeira por Fernando de Acuña (primeiro gobernador dos Reis Católicos en Galicia). Alí resistiu até que, o día 7 de decembro de 1483, foi traizoado por Elvira de Muras e outros vinte e dous criados, abríndolle as portas da fortaleza a Don Lois Marcos Mudarra, capitán do exército que a cercaba. Feito prisioneiro é conducido até Mondoñedo, onde foi decapitado o día 23 do mesmo mes.
Xa no ano 1840 Alfoz disolveuse para ser integrado no concello do Valadouro, disolución que durou unicamente un ano, xa que no 1841 volvía a estar constituído. Finalmente, cabe salientar que o século XVIII foi para Alfoz unha centuria de notable prosperidade económica: aínda no ano 1787 funcionaban 99 teares cunha produción total de 4.066 varas. Igualmente, a agricultura, especialmente no sector vitícola, alcanzaba pola mesma data unha produción de 977 arrobas.
En Alfoz publicouse en 1907 o periódico El Guerrillero.
Toponimia
A hipótese máis empregada é que o nome puidera proceder do árabe al-hawuz, que en galego medieval indicaba o territorio sobre o que tiña xurisdición unha vila ou unha cidade. Alfoz -antes terra chan do Val de Ouro (cf. o limítrofe concello do Valadouro)- é o nome co que se coñece o conxunto do termo municipal sen que corresponda a entidade concreta algunha.
Patrimonio arquitectónico
Dentro da arquitectura relixiosa existen neste concello bos exemplos:
Con respecto á arquitectura civil hai numerosos pazos e casas grandes:
Mención á parte merecen, tanto pola súa importancia histórica como pola artística, o castelo do Castro de Ouro e a Torre de Adelán.
Festas e celebracións
Feiras:
Festas e romarías:
Artesanía
No referente á gastronomía, as troitas, o añogoto asado e o lacón son os pratos máis típicos.
Tradición oral
No apartado etnográfico, familiarizouse coa alma popular unha personaxe histórica e lendaria como é o Mariscal Pardo de Cela até tal punto que é difícil discernir entre a lenda e o feito histórico. Aínda así, quere a lenda que Pardo de Cela, señor da torre de Cela, A Frouxeira e outros lugares, apareza enarborando a cruzada dos Irmandiños en contra do centralismo dos Reis Católicos até que, sendo traizoado polos seus criados, que abriron as portas ao exército de Mudarra que cercaba a súa inexpugnable Torre da Frouxeira, foi feito prisioneiro co seu fillo e Pedro Miranda, e finalmente decapitados na praza da catedral de Mondoñedo, a pesar do indulto que xa conseguira a súa muller.
Sector primario
Nos últimos tempos, as explotacións agrarias son orientadas, sobre todo, ao autoconsumo. Nos últimos anos reduciuse amplamente a superficie de explotación..
Agricultura
Os principais cultivos son: millo, patacas, trigo e produtos hortofrutícolas alternados coas pradeiras.
Gandería
No sector gandeiro: gado bovino para a produción láctea (no 1995 había 1.924 cabezas) e porcino (401 cabezas no 1995), todos eles en pequenas explotacións. Hai tamén unhas 1.500 cabezas de gado cabalar, a maior parte en estado salvaxe. As hectáreas dedicadas a pasteiros permanentes son 921, fronte ás de labradío, que suman 444 hectáreas.
Silvicultura
A industria madeireira é actualmente o principal recurso económico deste concello debido á súa importante superficie arbórea, sobre todo de piñeiro e eucalipto. Esta materia prima transfórmase nos serradoiros que xeran moitos empregos e que están sendo modernizados e adaptados á nova tecnoloxía.
Industria
Outras empresas transcendentes son as relacionadas coa construción, os transformados metálicos, a montaxe de carrocerías e a extracción e procesado mineral.
Actualmente, desapareceu case por completo a industria téxtil, que no século XVIII comprendía 99 teares que fabricaban varas de lenzo para vender fóra de Galicia. Porén, aínda continúan activas varias costureiras repartidas por todo o concello, algunhas con afamada reputación e cuxa clientela se estende alén do territorio galego, como a modista Marisa Suárez no Castro.
Deporte
Dentro das múltiples actividades culturais e deportivas que se poden realizar neste concello destacan as rutas de sendeirismo como a Ruta Pardo de Cela que percorre tódolos lugares da Mariña vinculados co mariscal Pardo de Cela.
O ciclismo, tanto de ruta como de montaña, é un dos deportes emerxentes no concello nos últimos anos debido ás boas cualidades do terreo, atraendo ciclistas doutras localidades próximas.
O equipo de fútbol local, o Club Deportivo Alfoz, xoga actualmente en Segunda División Autonómica, logo de descender na tempada 2013-2014. Disputa os seus partidos como local no Campo de fútbol Municipal de Alfoz, inaugurado o 2 de agosto de 1981.
Lugares de Alfoz
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Alfoz vexa: Lugares de Alfoz.
Santiago Alba Rico
Santiago Alba Rico nunha charla-coloquio en [[Terrassa, maio de 2008.|miniatura|dereita]]
Santiago Alba Rico, nado en Madrid en 1960, é un escritor, ensaísta e filósofo español. Actualmente reside en Tunisia.
Traxectoria
É fillo da cineasta e periodista Lolo Rico, directora do programa infantil La Bola de Cristal (no que Santiago comezou como guionista entre 1984 e 1988) e bisneto do que fora ministro e Presidente das Cortes, Santiago Alba Bonifaz.
Licenciouse en Filosofía na Universidad Complutense de Madrid. De formación marxista e de esquerdas, publicou varios libros de ensaio sobre disciplinas como filosofía, antropoloxía e política, amais de colaborar como redactor en revistas e medios de comunicación, como Gara, Renderén, Archipiélago: Cuadernos de crítica de la cultura, LDNM, Público, o Comité de Solidaridad con la Causa Árabe ou Rebelión. É participante activo en varios medios de comunicación alternativos.
Participou no libro Washington contra el mundo (Foca, Madrid, 2003) e no guión do documental Bagdad Rap (Arturo Cisneros, 2005).
Corralejo
Corralejo pode referirse a:
Barbalde
O topónimo galego Barbalde pode referirse a:
John Howard
John Winston Howard, nado en Sidney (Nova Gales do Sur), o 26 de xullo de 1939, é un político australiano. Como líder do Partido Liberal de Australia foi Primeiro ministro de Australia dende o 11 de marzo de 1996 ata o 3 de decembro de 2007, cando tamén deixou de ser o líder do devandito partido. Foi membro da Cámara de Representantes de Australia desde 1974 pola circunscrición de Bennelong, ata a súa derrota nas eleccións de 2007, nas que venceu a laborista Maxine McKew.
Traxectoria
Criouse en Earlwood, un suburbio de Sidney. O seu pai, Lyell Howard, e o seu avó paterno, Walter Howard, eran ambos os dous veteranos da primeira guerra mundial. Máis tarde, estableceron unha estación de servizo e un taller mecánico en Dulwich Hill, nos que Howard traballou de neno. Lyell Howard morreu cando John era só un adolescente, e a nai de John tivo que facerse cargo del e dos seus tres irmáns.
En 1971 contraeu matrimonio con Janette Parker, con quen tivo tres fillos: Melanie (1974), Tim (1977) e Richard (1980).
Carreira política
A súa actividade política comezou en 1962 como membro da sección xuvenil do Partido Liberal de Australia (LP, de ideoloxía conservadora) e dez anos despois converteuse en vicepresidente do partido en Nova Gales do Sur e membro do seu Consello Federal. Deputado desde 1974 na Cámara de Representantes do Parlamento Federal pola circunscrición de Bennelong, no distrito metropolitano de Sídney, Howard participou logo nos gobernos liberais de Malcolm Fraser.
Foi ministro de Comercio e Consumo do 22 de decembro de 1975 ao 17 de xullo de 1977, ministro achego ao Primeiro Ministro e Secretario de Estado para negociacións comerciais ata o 20 de decembro de 1977 e finalmente Ministro do Tesouro do 19 de novembro de 1977 ao 11 de marzo de 1983, cargo de especial responsabilidade que lle catapultaría ao primeiro plano político. Durante catro días en febreiro de 1979 fíxose cargo tamén, con carácter interino, do Ministerio de Finanzas.
O 8 de abril de 1982 foi elixido vicelíder e o 5 de setembro de 1985 líder do LP, posición que mantivo ata o 9 de maio de 1989, cando o seu máximo rival dentro do partido, Andrew Peacock, que xa sucedese como líder a Fraser en 1983, arrebatoulle o posto nun golpe interno. Tras un infrutuoso intento de facerse coas rendas liberais en 1993, Howard anunciou a súa renuncia a liderar o partido de novo, pero o 30 de xaneiro de 1995 este, que se resentía de doce anos xa de estancia na oposición, elixiulle para substituír a Alexander Downer, que levaba só oito meses no posto. En 1988, Howard expresou as súas opinións controvertíbeis contra o nivel de inmigración de persoas de orixes asiáticas a Australia. Moitas persoas australianas considéranlle esas opinións racistas.
Durante os gobernos do Partido Laborista Australiano (ALP) encabezados por Robert Hawke e Paul Keating, Howard integrou o shadow cabinet (executivo paralelo, simbólico, da oposición no Parlamento) liberal como ministro do Tesouro (16 de marzo de 1983 a 5 de setembro de 1985), de Industria, Tecnoloxía e Comercio (28 de outubro de 1989 a 11 de abril de 1990), de Relacións Industriais, Emprego e Formación (11 de abril de 1990 a 7 de abril de 1993, coincidindo coa súa presidencia do Grupo parlamentario para a reforma do mercado laboral) e de Relacións Industriais (7 de abril de 1993 a 31 de xaneiro de 1995).
Partidario dunha economía de mercado con mínima presenza do Estado, de face ás eleccións parlamentarias federais do 2 de marzo de 1996, Howard alcanzou un pacto de coalición co tamén conservador e de implantación rural Partido Nacional (ANP), liderado por Tim Fischer, alianza que xa funcionara no goberno de Nova Gales do Sur ata 1995. A fórmula, con grande apoio entre a poboación agropecuaria do interior, resultou eficaz para desbancar aos laboristas e venceu co 46,9% dos votos e 94 dos 148 escanos.
As súas sucesivas reeleccións en 1998, 2001 e 2004 convertéronlle no segundo Primeiro Ministro de Australia ata a data que máis tempo ocupou o cargo, tan só superado por Sir Robert Menzies.
A Vila
Co topónimo A Vila podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
Na provincia de Lugo
Na provincia de Ourense
Na provincia de Pontevedra
Christopher Marlowe
Christopher Marlowe, nado en Canterbury e bautizado o 26 de febreiro de 1564 e finado en Deptford o 30 de maio de 1593, foi un dramaturgo, poeta e tradutor inglés do Período isabelino. Popularizou o verso branco incorporándoo ao seu teatro. Está considerado como o gran predecesor de Shakespeare, e actualmente existe un debate sobre a súa autoría en varias obras do bardo.
Traxectoria
Era fillo dun zapateiro. Estudou no Corpus Christi College de Cambridge, obtendo o bacharelato en Artes en 1584. Seguiu os seus estudos nesa cidade, pero en 1587 as autoridades universitarias negáronlle o título de licenciado por mor das súas longas ausencias e polo rumor de que se convertera ao catolicismo e viaxara a Reims para preparar o seu sacerdocio. Con todo, recibiuse unha orde do Privy Council da raíña Isabel I de Inglaterra ao seu favor, eloxiándoo pola súa fidelidade e servizos :. Tras este comunicado, outorgóuselle a licenciatura a Marlowe.
Acabados os seus estudos, Marlowe mudouse a Londres, onde viviu o resto da súa vida. Ao parecer, incorporouse á compañía de teatro do conde de Nottigham, que sería a que estrease a maioría das súas obras. Seica tamén pertenceu á Escola da Noite, grupo de librepensadores integrado, entre outros, polos matemáticos Thomas Harriot e Thomas Allen, Robert Hues, o filósofo e alquimista Walter Warner e Walter Raleigh e o conde de Northumberland.
Coñécese un episodio da súa vida que o levou ao cárcere. Amigo do poeta Thomas Watson, co que compartiu casa durante algún tempo, viuse involucrado nun caso de homicidio, probablemente un reto, a consecuencia do cal resultaría morto o fillo dun mesoneiro que tiña inimizade con Watson. Considerouse que a morte se producira en defensa propia. Marlowe, que o presenciou e probablemente participou en primeira instancia, pasou quince días en prisión, mentres que Watson, autor da morte, pasou 5 meses até recibir perdón real.
Pouco máis se sabe da súa estancia en Londres até días antes da súa morte. Naquela época compartía casa con Thomas Kyd. Este foi detido baixo sospeita de traizón, e despois dun rexistro, encontráronlle uns escritos comprometedores en relación coa relixión. Kyd, sometido a tortura, acusaría a Marlowe de ser o autor dos mesmos. Isto puxo baixo sospeita a Marlowe, que un día antes da súa morte foi acusado ao Consello Privado da raíña polo escuro informante Richard Baines de ateísmo por cuestionar pasaxes da Biblia, de delincuente perigoso que ameazaba con alcuñar a súa propia moeda, e de homosexual. Por todo isto, suponse que ía ser detido para ser interrogado como presunto traidor.
Na mañanciña do 30 de maio de 1593 Marlowe estaba en Deptford, na pousada de Eleonor Bull, xunto a Ingram Frizer, Nicholas Skeres e Robert Poley, persoas relacionadas coa espionaxe e as confabulacións. Frizer sería un home ao servizo de Thomas Walsingham, primo de Sir Francis Walsingham, secretario de estado e responsable dos servizos de espionaxe. Igualmente, Marlowe podería estar neses momentos ao servizo de Walsingham, pois nos días posteriores á detención de Thomas Kyd estivera aloxado na súa leira de Scadbury. Os catro pasaron o día na pousada, sen apenas saír. Despois de cear, seica tivo lugar un balbordo que acabou coa morte de Marlowe.
Isto sábese por un documento encontrado en 1925 polo profesor Leslie Hotson, segundo o cal despois da cea houbo unha discusión pola conta da mesma. Nun momento dado, Marlowe arrebataría a Frizer a daga coa que lle fixera varios cortes. Frizer revolveuse, e forzando a Marlowe, este atravesaríase o seu ollo dereito, provocando a morte instantánea ao chegar a daga ao cerebro.
Porén, parte da crítica e da historiografía non acepta esta teoría, defendendo que o incidente foi unha montaxe para facelo desaparecer e evitar así o enfrontamento ante a xustiza. Igualmente, afirman que seguiu escribindo baixo o nome de William Shakespeare. Estas especulacións son coñecidas como a Teoría Marlowe.
Obra
O panorama do teatro inglés antes de Marlowe era bastante desolador. Baseábase en traducións e pezas menores, con escaso texto, moi centradas na música e o baile, intranscendentes e de marcado carácter medieval. Marlowe contribuíu a modernizar o panorama teatral inglés, iniciando a época florecente coñecida como época isabelina, que acadaría o cumio con William Shakespeare.
Cara a 1586 estreouse Dido, Queen of Carthage, posiblemente coescrita con Thomas Nashe. Marlowe acadou o éxito nos escenarios londinienses por vez primeira en 1587 coa obra Tamburlaine, a historia do conquistador Tamerlán. Ao ano seguinte estreouse a segunda parte desa obra.
As súas seguintes pezas foron The Jew of Malta e Doctor Faustus, primeira adaptación dramática da lenda de Fausto. Edward II fala da caída do rei Eduardo II e a ascensión ao trono de Eduardo III. The Massacre at Paris conta os feitos da Matanza do día de San Bartolomeu, iniciada en París o 24 de agosto de 1572.