cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Airbus A310
Antecedentes
Durante o desenvolvemento do anterior A300, o consorcio estudou varios tamaños e capacidades diferentes de avións; a proposta resultante Airbus A300B era unha das opcións máis pequenas. Cando apareceron os prototipos do A300B1 varias aeroliñas solicitaron un avión con máis capacidade, o que resultou na produción inicial da versión A300B2. Cando o A300 entrou en servizo fíxose máis evidente que tamén había un mercado o suficientemente grande para un avión máis pequeno; algúns operadores non tiñan o suficiente tráfico para xustificar o relativamente grande A300, mentres que outros querían máis frecuencias ou menores custos por avión/milla a costa de maiores custos por asento/milla (especificamente Swissair e Lufthansa). Ao mesmo tempo había unha gran presión en Airbus para validarse máis aló do deseño e fabricación dun único avión. En resposta a eses desexos Airbus explorou as opcións de producir un derivado máis pequeno do A300B2. miniatura|260x260px|A310 de [[SATA Internacional no aeroporto de Vigo]] Co obxectivo de minimizar os custos asociados á investigación e o desenvolvemento para o proxecto, Airbus elixiu examinar varios dos primeiros estudos de deseño realizados durante o programa A300. A compañía finalmente elixiu dar prioridade ó seu enfoque nunha opción, que pasou a coñecerse como o A300B10MC (por Minimum Change). Segundo o previsto, a capacidade do avión baixou ata un máximo de 220 pasaxeiros, o que na época se vía como unha capacidade desexada entre moitas compañías aéreas. Porén, tal deseño resultaría que unha fuselaxe relativamente pequena estivese unida a unha á relativamente grande e a un tren de aterraxe sobredimensionado; esa configuración faría, entre outras cousas, que o avión consumise unha cantidade innecesaria de combustible xa que tería máis peso do necesario.
Porén, tanto BA como Rolls-Royce non renunciaran á súa vontade de colaborar cos estadounidense en futuros proxectos e avións e, no caso de BA, de procurar avións estadounidenses. A finais dos anos 70, BA buscou mercar dous tipos distintos de aeronaves que Boeing estaba desenvolvendo, inicialmente coñecidos como 7N7 e 7X7, e que finalmente se converterían nos 757 e 767, o último deles destinado a ser rival do A310, ademais do existente Boeing 747. De forma independente ao goberno británico, BAe comezou as súas propias conversas cos fabricantes estadounidenses Boeing e McDonnell Douglas co fin de avaliar se a compañía podería participar nalgún dos seus futuros programas, aínda que o seu presidente, Lord Beswick, declarou publicamente que o obxectivo xeral da empresa era continuar colaborando con Europa. No Farnborough Air Show de 1978, Eric Varley, o Secretario de Estado de Industria británico, anunciou que BAe volvería a unirse a Airbus Industrie e participaría como socio completo a partir do 1 de xaneiro de 1979. Baixo o acordo negociado, a BAe asignaríaselle un 20% de participación en Airbus Industrie e realizaría "unha parte integral no desenvolvemento e fabricación do A310".
Traballo de deseño
miniatura|299x299px|O prototipo do Airbus A310-200 coas libreas de Lufthansa e Swissair Dende finais de 1977, antes do anuncio de Varley, BAe xa comezara a traballar no deseño dunha nova á nas súas intalacións de Hatfield. Porén, debido ao atraso das negociación co Reino Unido para o seu regreso a Airbus, exploráronse opcións alternativas, incluíndo a fabricación potencial da á noutros lugares. Ao mesmo tempo que os esforzos británicos, a firma francesa Aérospatiale, a alemá Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) e a empresa conxunta alemá-neerlandesa VFW-Fokker tamén estaban realizando os seus estudos individuais sobre prosibles opcións para a á do futuro avión de pasaxeiros.
No Hanover Air Show de abril de 1978 Airbus mostrou un modelo do proposto A310. A superficie da á, de 219,25 m2, era lixeiramente superior ao estudado, 209 m2; a cabina de pasaxeiros era 12 corpos máis curta que a do A300, acomodandoa a 195 pasaxeiros en dúas clases ou 245 nunha única clase. Porén, durante os seguintes 12 meses, case todos os aspectos do avión refináronse aínda máis. O 9 de xuño de 1978 Swissair e Lufthansa desenvolveron unha especificación conxunta para o avión e nun mes anunciaron que realizarían os pedidos de lanzamento. O 15 de marzo Swissair converteuse na primeira aeroliña en realizar un pedido en firme para o tipo, anunciando que mercaría 10 unidades con 10 opcións máis para substituír os seus McDonnell Douglas DC-9 nas súas principais rutas europeas. Ao pouco tempo Lufthansa pediu 10 avións por un prezo de 240 millóns de dólares; pouco despois chegarían pedidos de Air France e Iberia.
Como consecuencia do aumento de interese polo novo avión, xunto coa recuperación da industria a finais dos anos 70, Airbus decidiu lanzar o A300B10 á produción o 7 de xullo de 1978, que pasou a ser coñecido como o A310. Durante a segunda metade de 1978, un pedido por 10 A300 foi realizado pola aeroliña británica independente Laker Airways, satisfacendo a demanda de Airbus de ter un pedido británico para o seu avión. O 1 de abril de 1979 Lufthansa decidiu aumentar o seu pedido do tipo a 25 unidades, xunto con 25 opcións. Dous días despois, o operador neerlandés KLM asinou un contrato por 10 pedidos e 10 opcións valorado en 238 millóns de libras. O 6 de xullo de 1979 Air France anunciou que aumentaba o seu pedido de 4 a 35 avións. Outras aeroliñas anunciaron pedidos para o A310 durante 1979, incluídas Martinair, Sabena e Air Afrique.
Inicialmente, Airbus planeou dúas versións distintas do A310; o rexional A310-100 e o transcontinental A310-200. O A310-100 tiña un alcance de 3 700 km con 200 pasaxeiros, mentres que o A310-200 tiña un MTOW máis grande e unha sección central de combustible, send capaz de levar a mesma carga 1 900 km máis lonxe. Os motores básicos ofrecidos para o modelo eran o General Electric CF6-45B2 e o Pratt & Whitney JT9D-7R4. O fabricante británico Rolls-Royce considerou ofrecer o motor Rolls-Royce RB.207 para o A310, porén, finalmente elixiu descartar eses esforzos a favor dun deseño máis pequeno, o RB.211.
Produción
O alcance do A310 supera o da serie A300 coa excepción do A300-600R, que á súa vez é superado polo A310-200. O maior alcance do A310 axudou a que o avión fose usado amplamente polos operadores en rutas transatlánticas. Os A300 e A310 introduciron o concepto de "comunalidade": os pilotos do A300-600 e A310 poden cualificarse para o outro modelo con só un día de adestramento.
As vendas do A310 continuaron durante principios dos anos 80. O 3 de abril de 1982 o protitipo do A310-200 realizou o seu voo de estrea; nese momento o avión levaba acumulados 181 pedidos e opcións, realizados por 15 aeroliñas de todo o mundo, sendo un inicio relativamente superior ao do A300. Co tempo a versión de máis alcance, o A310-200, converteuse na máis popular das dúas ofrecidas. Durante 1979, en resposta á falta de demanda do A310-100, Airbus decidiu parar de ofrecer o modelo de menos peso proposto orixinalmente para Lufthansa; como consecuencia finalmente non se fabricou ningún aparello desta variante.
Durante principios dos 90 a demanda do avión comezou a baixar; non houbo novos pedidos de A310 de pasaxeiros durante os últimos anos da década, en parte debido á introdución do máis novo e avanzado Airbus A330 nesa época. Como resultado, durante xuño de 1998 realizouse a última entrega do modelo. O A310, xunto co seu irmán A300, deixou de fabricarse oficialmente en xullo de 2007, aínda que houbo un pedido de Iraqi Airways por cinco A310 ata xullo de 2008. As vendas restantes de cargueiros cumpriríanse co novo A330-200F.
O A310 foi comercializado comunmente como unha introdución ás operación de fuselaxe ancha para aeroliñas baseadas en países en desenvolvemento. O avión foi substituído na liña de Airbus polo exitoso A330-200, que comparte a sección cruzada da fuselaxe. Entre 1983 e o derradeiro avión producido en 1998, entregáronse un total de 255 A310. Os A300 e A310 situaron a Airbus como un competidor de Boeing e permitíronlle seguir adiante coas máis ambiciosas familias A320 e A330/A340.
En xullo de 2017 aínda había 37 A310 en servizo comercial; o maiores operadores son Air Transat e Mahan Air con 9 avións cada un; Fedex Express (6), e 7 aeroliñas operando os 13 restantes.
A Real Forza Aérea do Canadá opera unha frota de 5 Airbus CC-150 Polaris, Airbus A310-300 civís que pertenceron orixinalmente a Wardair, e posteriormente a Canadian Airlines International tras a fusión das aeroliñas. Os avións foron vendidos ao goberno canadense e convertéronse en transportes de longa distancia para a Forza Aérea.
Deseño
O Airbus A310 é un avión de pasaxeiros de fuselaxe ancha bimotor de medio-longo alcance. Trátase dun derivado do A300 e orixinalmente designouse A300B10. É esencialmente unha versión máis curta do A300; porén, había diferenzas considerables entre os dous avións. A fuselaxe ten a mesma sección loxitudinal, pero é máis curta que no A300, con capacidade para un máximo de 200 pasaxeiros nunha configuración típica. A fuselaxe traseira estaba moi redeseñada, cun estreitamento distinto e atrasando o tabique traseiro para crear máis espazo e aumentar a súa capacidade; este mesmo cambio de deseño utilizaríase nas últimas variantes do A300, como o A300-600, e nas fuselaxes dos A330/A340. O A310 tamén tiña unha configuración distinta de saídas de emerxencia, con catro portas principais (dúas na parte dianteira e dúas na traseira), e dúas máis pequenas sobre as ás.
A á do A310 redeseñouse, tendo menos envergadura e superficie, e incorporou flaps Flowler máis sinxelos dunha soa rañura deseñados por British Aerospace pouco despois da súa decisión de unirse ao consorcio Airbus. Outros cambios na á foron a eliminación dos aleróns externos, ao que o fabricante se refería ocasonalmente como "aleróns de baixa velocidade", e a adición de aleróns accionados eléctricamente. A á tamén tiña píos comúns, que eran capaces de soportar todos os tipos de motores ofrecidos aos clientes para impulsar o avión. De 1985 en diante o A310-300 introduciu winglets que reducían a resistencia do vórtice e así melloraban o consumo de combustible nun 1,5%. Tamén se realizaron unhas poucas alteracións na cola do avión, como a adopción de superficies horizontais máis pequenas.
O A310 estaba equipado cunha cabina de mando de cristal para dous tripulantes, eliminando a necesidade dun enxeñeiro de voo; Airbus referíase a este concepto como o Forward-Facing Crew Cockpit (cabina de mando orientada cara adiante). A compañía desenvolvera a cabina para mellorar significativamente a interface home-máquina do avión, e así mellorar a seguridade.
Variantes
miniatura|260x260px|A310-300 de [[Iran Air no aeroporto de Estocolmo-Arlanda]] O A310 está dispoñible en dúas versións básicas, o -200 de alcance medio e o -300 de máis alcance. A primeira versión desenvolvida foi a -200, pero ao pouco tempo uníuselle o -300 que dende entón converteuse na variante stándar de produción.
A310-200 A310-200C A310-200F/-300F A310-300
A310-300C
miniatura|260x260px|A310 Zero G A310 MRT/MRTT
As Rozas, Francos, Paradela
As Rozas é un lugar da parroquia de Francos, no concello lugués de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2013 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Montrigo, Cangas, Lalín
Montrigo é un lugar da parroquia de Cangas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 24 habitantes (16 homes e 8 mulleres) o que supón unha diminución de 11 habitantes con respecto ao ano 2000.
As Rozas, Francos, Paradela
Toponimia
Segundo Nicandro Ares As Rozas é o plural dunha voz *ruptia formada sobre o latín, rasurado, roto.
Camiño de Santiago
As Rozas é unha localidade da etapa Sarria-Portomarín do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Antón Vialle
Antón Vialle é un tradutor e intérprete galego. Coñece o inglés, portugués, castelán, francés, italiano, neerlandés, alemán, sueco e polaco.
Foi distinguido co Premio Fervenzas Literarias ao mellor libro traducido en 2013, por Ulises de James Joyce (obra cotraducida con máis autores), libro polo que tamén recibiu o Premio Ánxel Casal da Asociación Galega de Editores ao mellor libro traducido en 2013, o Premio Irmandade do Libro da Federación de Librarías de Galicia ao mellor libro do 2013, o Premio da AELG á mellor tradución do 2013 e o Premio Nacional de Tradución de España en 2014.
Verea, Verea
Santiago de Verea é unha parroquia do concello de Verea na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 250 habitantes, deles 124 eran homes e 126 eran mulleres, o que supón unha diminución de 18 habitantes en relación ao ano 2000.
miniatura|Interior da igrexa de Santiago de Verea. miniatura|Vidreira da igrexa de Santiago de Verea.
Espinaca de Nova Zelandia
Hábitat
É nativa de Nova Zelandia, Australia, o Xapón, Chile e a Arxentina.
A especie apenas foi utilizada como hortaliza de folla polos maorís e outros pobos indíxenas; menciónase por primeira vez co capitán Cook, quen fixo que se recollese, se cociñase e se conservase en vinagre para axudar a combater o escorbuto entre os tripulantes do Endeavour. O seu uso empezou a espallarse cando o explorador e botánico Joseph Banks levou sementes ao Real Xardín Botánico de Kew en Londres. Durante dous séculos foi a única hortaliza cultivada procedente de Australia e Nova Zelandia.
Descrición
As diferentes especies de Tetragonia tetragonioides prefiren un ambiente húmido para medrar. As súas follas teñen de 3 a 15 cm de longo, forma triangular, cor verde brillante, son grosas e están cubertas por pequenos peliños tanto na face como no envés. As flores da planta son de cor amarela e o froito é unha pequena cápsula dura cuberta de pequenos cornos. A planta é halófita, é dicir, crece ben en terreos con altos niveis de sal.
Cultivo
Cultívase principalmente polas súas follas comestibles aínda que tamén pode ser utilizada como planta ornamental para cubrir o chan. Aínda que pertencen a xéneros diferentes, o seu sabor e textura son similares aos das espinacas polo que tamén se cociñan de forma parecida. Polos seus niveis de oxalatos hai que branquear as follas antes de utilizalas.
As súas sementes deben plantarse en primavera, cando non haxa perigos polas xeadas. Antes de plantar as sementes deben deixarse a remollo unhas 12 horas en auga fría ou 3 horas en auga morna. Deben sementarse a 5–10 mm de profundidade e espazadas entre 15 e 30 cm. Xermolarán tras 10-20 días e crecerán continuamente durante todo o verán.
Bolivia (homónimos)
O topónimo Bolivia pode referirse a:
Precipitate EP
Precipitate é un EP da banda estadounidense de post-punk revival Interpol, editado en xaneiro do 2001. Nel hai dous temas que non están en ningún álbum da banda, "Precipitate" e "Song Seven" (aínda que "Precipitate" está noutro EP, Fukd ID). A versión de "A Time To Be So Small" é distinta á regravada e incluída tres anos despois en Antics e "PDA" tamén é diferente á editada en Turn on the Bright Lights e Fukd ID.
José Rodríguez Páramo
José Rodríguez Páramo, Páramo ou Secretario, nado en Doade (Sober) o 7 de novembro de 1904 e finado na Pereira (Entrimo) o 25 de agosto de 1943, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Emigrante retornado. Foi secretario do concello de Sober (1932-1933) e secretario da Sociedade "Trabajadores de la Tierra" de Doade encadrada na UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi procesado en xullo de 1937 con José María Gayoso de la Fuente por malversación de caudais. Foi xulgado por rebelión e declarado en rebeldía por auto de 4 de xaneiro de 1938. Foi absolto en 1939. Apareceu nos primeiros anos corenta formando parte dun grupo de guerrilleiros na fronteira portuguesa do que formaba parte Ramón Yáñez Pereira e a súa compañeira Rosa Alves "A Africana". Morreu o 25 de agosto de 1943 na Pereira (Entrimo).
Santos Salvado
Miguel de los Santos Salvado Rotea, nado en Tui o 5 de xullo de 1811 e finado na Guarda o 17 de abril de 1894, foi un fotógrafo, frade e misioneiro bieito galego.
Traxectoria
Fillo de Pedro Salvado e Francisca Rotea, e irmán Rosendo Salvado. Ingresou no mosteiro bieito de San Martiño Pinario en Santiago de Compostela e ordenouse sacerdote en 1835 e nese ano volveu a Tui debido á Real Orde de Exclaustración Eclesiástica de Mendizábal, regresando á súa cidade natal de Tui. Instalouse despois en Madrid e foi capelán da raíña Isabel II. En 1869 decidiu marchar a New Norcia, Australia Occidental, onde seu irmán levaba o labor misioneiro. En 1870 converteuse no prior da misión. En 1879 enfermo da vista regresou ao seu antigo posto de capelán real na corte real e logo volveu a Galicia. Durante a súa estadía en New Norcia realizou numerosas fotografías que constitúen un arquivo da vida na misión e á súa volta tamén continuou a tirar fotografías na súa localidade natal.
Youth and Young Manhood
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Caleb Followill, Nathan Followill e Angelo Petraglia.
Acivro
O acivro ou xardón (Ilex aquifolium L.) é unha arboriña ou arbusto perenne da familia aquifoliáceas. Medra en bosques no oeste, centro e sur de Europa. En Galicia dáse sobre todo nas zonas montañosas e chuviosas do centro e interior. Podemos atopalo tamén con frecuencia como planta ornamental nos xardíns, onde se dan numerosas variedades, adoito con follas bordeadas de amarelo (formas variegadas).
O nome do xénero procede do latín ilex, nome co que os romanos designaban a aciñeira (Quercus ilex), pola semellanza das súas follas coas desta árbore. O nome específico procede do latín acus, agulla, e folium, folla, por te-las follas espiñentas. O lugar poboado de acivros coñécese como acevedo.
Descrición
Ten unha altura de entre 2 e 5 m, aínda que hai exemplares de ata 15 m. A súa copa, cónica, ten forma de espiral con pólas ascendentes nas árbores novas, pero co tempo vólvese mesta e irregular. As follas son moi variables, aínda que adoitan ser coriáceas, elípticas e cos bordos ondulados, de entre 6 e 8 cm de lonxitude, co extremo en forma de punta. As follas das pólas inferiores teñen beiras espiñentas pero nas superiores podemos atopar follas de bordos lisos, agás no ápice espiñento. A cor é dun lustroso verde escuro na cara e máis pálido no revés.
Usos
A súa madeira, de cor branca, é moi dura e resistente, polo que é difícil de traballar. Antigamente usábase en ebanistaría e tornaría.
Dos seus toros e pólas cocidas obtense unha substancia pegañenta, contida na casca, coñecida como liga que se utilizou tradicionalmente para a caza de paxaros.
<Gallery> Ficheiro:Ilex aquifolium 15 ies.jpg|Follas Ficheiro:Ilex aquifolium (flowers).jpg|Flores Ficheiro:Ilex aquifolium 26 ies.jpg|Froitos inmaturos Ficheiro:Bagas_de_acivro.jpg|Froitos maduros </Gallery>
Uso medicinal
Segundo o Padre Sobreira, os menciñeiros utilizaban o acivro para cura-lo torzón (cólico) dos cabalos, dándolles pequenos golpes cunha variña de acivro. E a tal fin vendíanse xa preparadas nas feiras da Ascensión e do Apóstolo en Santiago. En Melide aseguran que o remedio é tan eficaz que abonda con só tocarlles na pel para que o cabalo se poña a mexar de contado (Terra de Melide, 456).
Sinonimia
miniatura|250px|Left|Follas de xardón (Ruscus aculeatus), espiñentas coma as do acivro. O acivro recibe outros moitos nomes en galego. Moitos deles son simples variantes fonéticas e, noutros casos, reflicten o bordo espiñento das súas follas:
Nótese que na bibliografía adoita escribirse con b, por influencia da grafía castelá e do grupo -br-. Na relación anterior transcribimos tódolos nomes con v.
Igualmente, cómpre advertir que xardo e xardón son nomes máis comúns para outra planta, arbustiva, de follas rematadas nunha punta espiñenta, pero que nada ten que ver co acivro: trátase da xilbarbeira (Ruscus aculeatus).
Para os froitos hai recollida a denominación popular de cereixa dos paxaros.
Mitoloxía e tradicións
Os celtas considerábano unha árbore sagrada, con capacidade para atraer a boa sorte. Empregábase nos rituais do solsticio de inverno. No calendario druídico identificábase co período que ía entre o 15 de maio e o 11 de xuño, e no alfabeto Ogham coa letra T.
Segundo a tradición popular galega, cando un mozo quere namorar a unha moza, tiña que cortar unha póla de acivro ás doce da noite de San Xoán, pasala trece veces baixo as ondas do mar mentres rezaba un credo de cada vez. Así, a moza á que toque con esta póla, chamada aciviño, quedará namorada del sen remedio.
O acivro no Nadal
A árbore emprégase en moitos países como motivo ornamental durante as festas de Nadal, o que pode pór en perigo a propia existencia do acivro: a especie está protexida pola lei e o seu comercio ou extracción procedente de exemplares silvestres está prohibido. Ademais do efecto negativo sobre a conservación da propia especie, esta práctica pon en perigo a poboación da pita do monte (Tetrao urogallus), xa que os froitos do acivro son o seu único alimento durante o inverno.
Beatriz Cortázar
Beatriz Cortázar é unha xornalista nada o 7 de marzo de 1963 en Santiago de Compostela. Colaboradora de programas do corazón ten diversas seccións en xornais como ABC e programas de televisión.
Aeroporto Diego Aracena
O aeroporto internacional Diego Aracena é un aeroporto que serve a Iquique, a capital da rexión de Tarapacá en Chile. Está situado na costa do Pacífico, a 48 quilómetros ao sur da cidade. Comparte a súa pista coa Base Aérea Los Cóndores, fogar da Primeira Brigada Aérea da Forza Aérea de Chile.
Debe o seu nome ao aviador Diego Aracena Aguilar, comandante en xefe da Forza Aérea de Chile entre 1932 e 1938, e o primeiro oficial da FACH en ter o grao de Xeneral do Aire.
Subdivisións de Kosovo
Kosovo está administrativamente subdividida en sete distritos (en albanés: Rajone; en serbio: Окрузи, Okruzi). E estes divididos en 38 concellos.
Acivro
O acivro no Nadal
No comezo do inverno as tribos xermánicas puñan pólas de acivro nos seus cuartos, ademais xa os romanos asociábano ás festas de finais de decembro que se celebraban na honra de Saturno, o deus da sementeira.
Nome común
Xardón, trubisco, silvardos, rascacú, pita, picos, pcamulos, picaburros, muérdago, mexacás, mesquita, manxorros, loureiro de envidia, loureiro bravo, herba do demo, garrotillo, figueira do demo, espiño, espín, civro, cevro, cevreña, cedro, carrasco, cardo, cardio, azoutacristos, anciviño, anceviño, alcivre, acivro, acivrino, acivo manso acivo aciviño, acevro, acevo, aceviño e aceveiro.
A Venda de Cruzul, Cruzul, Becerreá
A Venda de Cruzul é un lugar da parroquia de Cruzul no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2011 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
O lugar recibe o seu nome pola presenza dunha fonda na estrada de Madrid á Coruña (posterior N-VI).
A Torre, Baredo, Baiona
A Torre é un lugar da parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo.
Segundo o IGE, en 2015 tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres).
Está formado por vivendas sobre terras de cultivo. Algunhas conservan tipoloxías típicas, conformando un núcleo histórico tradicional.
Cancelas, Cangas, Lalín
Cancelas é un lugar da parroquia de Cangas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres), 11 menos ca en 2000.
Pilar Escudero Ferro
Pilar Escudero Ferro nada en 1904 na Coruña e finada o 4 de abril de 2009. Nada nunha familia de artistas e de escultores. O seu fillo é o pintor Alfonso Abelenda.
Biografía
Estaba casada co médico Alfonso Abelenda. Nai de dous fillos: o pintor Alfonso e Pedro, músico e artista. Familia de artistas, os Escudero, oriundos de Pontevedra estaban ligados ao negocio da construción. A familia tiña obradoiros de mármore e carpintaría na praia do Orzán, na rúa Socorro. O seu pai, Saturnino Escudero Monteagudo, e o seu tío José foron enviados polo avó de Pilar a Carrara, Italia, para formarse na escultura e arquitectura. Polo seu obradoiro pasaría a intelectualidade republicana da cidade e persoeiros locais. Do seu obradoiro son traballos como o Obelisco dos Cantóns, o Kiosco Alfonso ou boa parte dos mausoleos do cemiterio de Santo Amaro da Coruña.
Spencer Dinwiddie
Spencer Dinwiddie, nado o 6 de abril de 1993 nos Ánxeles (California), é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Dinwiddie foi elixido na 38ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Detroit Pistons. O 21 de xullo, asinou un contrato de tres anos cos Pistons. Durante as súas dúas primeiras tempadas na NBA, foi asignado en varias ocasións ós Grand Rapids Drive, afiliado dos Pistons na NBA Development League.
O 17 de xuño de 2016, Dinwiddie foi traspasado ós Chicago Bulls a cambio de Cameron Bairstow. O 7 de xullo foi cortado polos Bulls, pero foi contratado de novo o 28 de xullo. O 21 de outubro de 2016, foi cortado outra vez polos Bulls.
O 6 de agosto de 2021, Dinwiddie foi traspasado ós Washington Wizards nun traspaso entre tres equipos. Dinwiddie asinou cos Wizards un contrato por tres anos e 54 millóns de dólares.
O 10 de febreiro de 2022, Dinwiddie foi traspasado xunto a Dāvis Bertāns ós Dallas Mavericks, a cambio de Kristaps Porziņģis e unha elección protexida da segunda rolda do Draft de 2022.
Pan con xamón
Pan con xamón (en inglés: Ham on Rye) é unha novela de Charles Bukowski, publicada en 1982. Escrita en primeira persoa, describe con certa carga autobiográfica a infancia e mocidade do alter ego de Bukowski, Henry Chinaski, na prosa honesta e sincera que caracteriza ao autor. Está ambientada nos Ánxeles durante a época da Gran Depresión.
Protagonista e personaxes
Coma en novelas autobiográficas anteriores, céntrase na vida de Henry Chinaski durante a infancia e a adolescencia. Bukowski mostra o seu carácter de anti heroe misántropo, similar ao de obras coma Servizo de Correos ou Hollywood. Chinaski, que crece nun barrio pobre dos Ánxeles durante a Gran Depresión, aparece como un perdedor sarcástico. Isto débese en boa parte ás habituais malleiras do seu pai, en moitas ocasións sen motivo. Convértese nun marxinado por parte dos rapaces da escola pola súa nula habilidade para os deportes, e despois polo seu terríbel acne.
Chinaski foi comparado co monstro de Frankenstein ou o moderno Prometeo e co personaxe de Franz Kafka Gregor Samsa pola marxinación que lle produce a súa "monstruosa" aparencia. Adoita responder con violencia nos enfrontamentos con quen o marxinan e mostra unha imaxe de "tipo duro".
Ao igual que Henry Chinaski, os demais personaxes están ambientados conforme os modelos de familiares e amizades do propio autor. .
Título
O título, Ham on Rye, significa literalmente "xamón sobre centeo", en referencia a dous alimentos que combinan ben. Segundo certos autores, pode ser unha referencia ao libro de J. D. Salinger O vixía no centeo (1951).
A versión galega foi traducida por Eva Almazán e publicada por Factoría K en 2009. Amais, foi traducida, entre outros, ao italiano (Panino al prosciutto), ao castelán (La senda del perdedor), ao checo (Šunkový nářez) e ao sueco (Min oskuld och Pearl Harbor).
Escomberesócidos
miniatura|300px|Paparda ou alcrique (Scomberesox saurus) Os Escomberesócidos ou papardas (Scomberesocidae) son unha familia de peixes mariños teleósteos, pertencentes á orde Beloniformes. Distribúense por augas superficiais temperadas e tropicais de tódolos océanos.
Características
O corpo é alargado, comprimido e cuberto de escamas pequenas, delgadas e caedizas. A cabeza tamén longa e comprimida, con ollos grandes e mandíbulas aguzadas, en pico, sendo o maxilar inferior lixeiramente máis longo có superior, e dotadas de pequenos dentes en toda a lonxitude.
Aleta dorsal e anal baixas, opostas e moi posteriores, seguidas dunha serie de 5-7 pínnulas; Aletas pectorais e pelvianas pequenas, estas últimas moi posteriores; aleta caudal bifurcada. Liña lateral aparente, con ata 148 escamas.
Non teñen vexiga natatoria e a lonxitude máxima rexistrada é duns 46 cm.
Clasificación
Existen só dous xéneros e catro especies:
Ligazóns externas
საირა Сайра
Strange Days (filme)
Strange Days é un filme estadounidense de xénero suspense-ciberpunk dirixido por Kathryn Bigelow que foi estreado en 1995. Foi coescrito e producido por James Cameron e está protagonizado por Ralph Fiennes, Angela Bassett, Juliette Lewis, Tom Sizemore, Vincent D'Onofrio e Michael Wincott. Foi un fracaso comercial pola escasa recadación, que só conseguiu unha fracción dos custos.
O filme foi nomeado a cinco Premios Saturn, incluíndo os nomeamentos a "Mellor filme de ciencia ficción", "Mellor guión" para Cameron e Cocks e "Mellor actor" para Fiennes. Angela Bassett gañou o premio a "Mellor actriz" e Bigelow converteuse na primeira muller en gañar o premio a "Mellor director".
Sinopse
Faltan dous días para a chegada do ano 2000 e as rúas da cidade dos Ánxeles están ateigadas de xente. Lenny, que foi expulsado da Brigada Antivicio, dedícase á captación de clientes para venderlles uns clips que reproducen as vivencias doutras persoas.
Bruno Alves
Bruno Eduardo Regufe Alves, máis coñecido como Bruno Alves, nado en Póvoa de Varzim (Porto) o 27 de novembro de 1981, é un futbolista profesional portugués que xoga como defensa central para o Cagliari Calcio da Serie A.
Elrond
Elrond (en élfico Bóveda de estrelas) é un medio elfo, un personaxe pertencente á saga d'O Señor dos Aneis a quen corresponde unha pequena parte na historia d'O Silmarillion. Chamado o Medio Elfo, Elrond era fillo de Eärendil e Elwing e bisneto de Beren e Lúthien. O irmán de Elrond era Elros Tar-Minyatur, o primeiro dos Altos Reis de Númenor. Ó finalizar a Primeira Idade, ós fillos de Eärendil permitíuselles escoller a que liñaxe pertencer. Elros decidiu compartir o destino dos homes, e foi elixido rei das Tres Casas dos Homes e dirixiu ó seu pobo a Númenor. Elrond, en cambio, preferiu ser contado entre os Primeiros Nados, os Elfos, e ficou na Terra Media, como heraldo de Ereinion Gil-galad, o último dos altos reis dos Noldor.
Dise que Elrond era o máis sabio entre os Eldar excepto quizais Galadriel. Era un gran mestre da ciencia e un poderoso guerreiro, que en máis dunha ocasión encarou a Sauron, primeiro na invasión de Eriador, fronte ás portas de Eregion, e por último en Mordor.
Elrond casou con Celebrían, filla de Celeborn e Galadriel, e deles naceron Elladan, Elrohir, que eran irmáns xemelgos e, posteriormente, Arwen, chamada Undómiel.
Historia
Ó finalizar a Primeira Idade, a maioría dos Noldor exiliados regresaron a Aman. Porén, Gil-galad, e moitos con el, quedaron na Terra Media. Elrond, Galadriel e outros señores dos Noldor escolleron quedar, pois a Terra Media era fermosa e non querían despedirse aínda dela.
Durante a Segunda Idade, Sauron volveu a manifestarse e foi primeiro entre os Elfos Noldorin de Eregion, disfrazado e baixo o nome de Annatar, señor dos dons, e malia que Elrond, Gil-galad e Galadriel aconsellaban precaución, os Gwaith-i-Mírdain aceptárono. Celebrimbor creou os Tres Aneis dos Elfos, e coa axuda de Sauron creou os sete aneis dos ananos e os nove aneis dos homes. Pola súa parte, Sauron creou o Anel Único, que os gobernaba a todos.
Cando se puxo o Anel Único, descubriuse o seu disfrace e as tropas que estaban agardando longamente en Mordor desencadeáronse con toda a súa furia en Eregion. Elrond chegou desde Lindon cun exército, pero Celebrimbor xa estaba morto e só puido reunir ós superviventes e fuxir ó refuxio de Imladris, que escondeu contra as miradas do Inimigo, e onde sufriu un longo asedio.
Antes de partir á Guerra da Última Alianza, Gil-galad confiou Vilya a Elrond, o Anel do Vento e o de maior poder dos Tres Aneis dos Elfos, e nomeouno vicerrexente de Eriador. Porén, Elrond non asumiu o posto de Alto Rei dos Noldor despois da morte de Gil-galad, e os Altos Elfos quedaron sen rei na Terra Media.
Ó acabar a Guerra da Última Alianza, Isildur arrincou o Anel Único da man de Sauron, e Elrond e Círdan recomendáronlle destruílo. Isildur fixo caso omiso dos seus consellos e gardou o Anel para si. A partir daquel momento, Elrond entendeu que Sauron volvería a reaparecer tarde ou cedo, e retirouse a Valfendido mentres o poder dos elfos na Terra Media ía minguando.
Elrond ten unha breve aparición no relato O Hobbit, cando Bilbo Bulseiro e a compañía de Ananos liderada por Thorin pasan por Valfendido na súa viaxe ó leste.
Nos acontecementos que desencadearon a Guerra do Anel, Elrond tivo escasa participación. Na súa casa Erestor, xefe dos Elfos de Valfendido, convocou o Consello de Elrond, no que representantes dos Pobos Libres deliberaron ata decidir que facer co Anel Único e crear a Irmandade do Anel.
Elrond permaneceu en Valfendido ata a destrución do Anel Único. O 29 de setembro do 3021 TI abandonou a Terra Media cos portadores dos Tres Aneis e con Bilbo, Frodo e Gandalf, para vivir no reino de Valinor, nas Terras Imperecedoiras.
Película
miniatura|dereita|220px|[[Hugo Weaving.]] Na película de Peter Jackson, o actor encargado de interpretalo foi o australiano Hugo Weaving, tamén recoñecible como o Axente Smith na triloxía de películas Matrix.
Girolamo Savonarola
Girolamo Maria Francesco Matteo Savonarola, nado en Ferrara, Italia o 21 de setembro de 1452 e finado en Florencia o 23 de maio de 1498, foi un relixioso dominico e predicador italiano, confesor do gobernador de Florencia, Lourenzo de Medici, organizador das soadas fogueiras das vaidades onde os florentinos estaban convidados a guindar os seus obxectos de luxo e os seus cosméticos, ademais de libros que consideraba licenciosos, como os de Giovanni Boccaccio. Predicou contra o luxo, o lucro, a depravación dos poderosos e a corrupción da Igrexa católica, contra a procura da gloria e contra a sodomía, sospeitando que estaba en toda a sociedade de Florencia, onde el viviu.
Predixo que un novo rei Ciro atravesaría o país para pór orde nos costumes dos sacerdotes e do pobo e a entrada do exército francés de Carlos VIII, en 1494, na Toscana confirmou a súa profecía. As súas críticas violentas contra a familia que gobernaba Florencia neses anos, os Medici, acusándoos de corruptos, contribuíron á expulsión do gobernador Piero de Medici polos florentinos en 1495. Os seus ataques contra o papa Alexandre VI valéronlle, primeiramente a excomuñón e a prisión, e máis tarde, tras ser liberado e conducido a Roma polos grandes comerciantes florentinos, a condena á fogueira por un tribunal da Inquisición e a inclusión da súa obra no Índice de libros prohibidos.
Formación (1452-1482)
miniatura|250x250px|Catedral de Ferrara, cidade na que naceu Savonarola. Savonarola foi o terceiro dos sete fillos do comerciante Nicoló dei Michele dalla Savonarola e de Elena Bonacolsi, descendente da nobre familia dos Bonacolsi, que foron señores feudais de Mantua. Segundo o costume das familias acomodadas, estes entregaron varios dos seus fillos á Igrexa para que se educasen e fosen sacerdotes. O avó, Michele (1385-1468), era doutor e autor famoso en medicina, médico do marqués Niccolò III de Este e dos gobernantes de Ferrara. Michele Savonarola, o seu avó, era un home profundamente relixioso, estudoso da Biblia, de costumes sinxelos e terminantes. Na súa vellez escribiu folletos, como De laudibus Iohanni Baptistae, os cales, xunto coa súa educación e o seu estilo de vida, foron moi importantes na formación de Girolamo. Encargouse da súa primeira educación ensinándolle gramática, música e, máis tarde, debuxo. Dos irmáns máis vellos, Ognibene e Bartolomeo, non se teñen noticias, mentres que dos outros irmáns, Maurelio, Alberto, Beatrice e Chiara, sábese soamente que Alberto era médico e Maurelio era frade dominico, igual que Girolamo.
Despois da morte do avó, o pai, Niccolò, desexaba que estudase medicina. Nun principio, Girolamo mostrouse apaixonado polos diálogos escritos por Platón, pero pronto se orientou cara aos ensinos do aristotelismo e de Santo Tomás.
No convento de San Marco (1482-1487)
Finalmente, en 1482, a orde dominica enviouno a Florencia. Nos seus discursos falaba sobre a pobreza, a sobriedade e o carácter forte que os verdadeiros crentes deben ter. A súa forma de falar violenta e as súas críticas excesivas acabaron por desesperar o pobo, polo que debeu deixar Florencia en 1487. Regresou a Boloña, onde se converteu en mestre de estudos. Na súa vida no convento distinguiuse polos seus rigorosos xaxúns e penitencias, incluíndo os malos tratos que se daba co cilicio e practicando unha absoluta frugalidade, comendo e bebendo moi pouco.
Na Lombardía (1488-1490)
Retornou a Florencia ao convento de San Marco, que abandonou para volver a Ferrara. No convento de Santa Maria degli Angeli dedicouse con especial énfase á predicación despois de estudar técnicas para facer discursos públicos.
O retorno a Florencia (1490-1498)
En 1491, á idade de 34 anos, entregóuselle a titularidade da igrexa de San Marco en Florencia. Dende alí atacou o papa Inocencio VIII como "o máis vergoñento de toda a historia, co maior número de pecados, reencarnación do mismísimo diaño".
As súas ardentes predicacións, cheas de avisos proféticos, non eran estrañas na época, pero as súas profecías parecían cumprirse cos desastres que estaba a vivir a cidade de Florencia neses anos, por exemplo a derrota contra os franceses, ou o excesivo luxo dos ricos, que vivían rodeados de obras de arte, fronte a miles de persoas que vivían na pobreza. Nestas condicións, a poboación achegábase a Savonarola porque denunciaba todo isto. Outro desastre foi a epidemia de sífilis. Moitos chegaron a crer que Savonarola era o profeta dos "últimos tempos".
Carlos VIII
miniatura|331x331px|Retrato de Carlos VIII de Francia. O rei francés Carlos VIII quixo facer valer o seu dereito a gobernar Nápoles, polo que decidiu entrar en Italia co seu exército e pasar por Florencia. Savonarola considerouno un enviado do ceo para pór orde no clero, que el consideraba impuro. O 8 de novembro de 1494, na Florencia invadida polo rei francés, estalou unha soada rebelión. Os gobernantes da familia Medici foron acusados e expulsados. Girolamo Savonarola, trala expulsión dos Medici, xurdiu como líder da cidade e comezou entón a gobernar a República Democrática de Florencia, de carácter fortemente relixioso. Como agora estaba no poder, perseguiu ferozmente os homosexuais, as bebidas alcohólicas, o xogo, a roupa indecente e os cosméticos. Savonarola ordenou á policía que buscase pola cidade calquera cousa que permitise a vaidade ou o pecado como táboas de xogo, libros eróticos, peites, espellos, perfumes, cosméticos e roupa indecente (vestidos femininos demasiado escotados, calzas masculinas demasiado apertadas) que foron confiscados pola policía e botados á chamada "fogueira das vaidades", unha inmensa fogueira que ardía na praza principal da cidade. Tamén se queimaron instrumentos musicais, cadros mitolóxicos, algunhas obras mestras do Renacemento, libros coa poesía profana de Petrarca e Bocaccio, libros dos antigos escritores clásicos da civilización romana e grega de incalculable valor, por ser considerados inmorais. A violencia dirixida por Savonarola estendeuse por toda a República de Florencia, nun intento de obrigar aos cidadáns a que retornasen a uns costumes sinxelos.
Nestas condicións, formouse un grupo contrario ao goberno de Savonarola, chamado os arrabbiati ou os anoxados, que foron derrotados nas rúas polos seguidores de Girolamo. Os franciscanos foron os maiores opositores a Savonarola, pois coas súas predicacións na igrexa dos dominicos, a igrexa franciscana da Santa Cruz de Florencia perdeu adeptos e quedou baleira; o monxe Francesco de la Curia converteuse na punta de lanza dos críticos de Savonarola.
Nesta época, os seus ataques contra a familia do papa, a casa de Borgia, volvéronse aínda máis fortes, póndose a mal definitivamente co duque de Milán e o papa Alexandre VI.
Alexandre VI
miniatura|294x294px|Alexandro VI, rezando nun cadro de Pinturicchio. Savonarola atacou os Borgia acusándoos de pecadores. O seu feroz ataque centrouse en Rodrigo Borgia, que pouco despois chegou a ser papa co nome de Alexandre VI. Savonarola atacou os amigos dese papa, acusándoos de pecadores, incestuosos e mentireiros. Alexandre VI pediu a Savonarola que cambiase a súa actitude, primeiro tentando subornalo ofrecéndolle o posto de cardeal. O frade non aceptou e mesmo chegou a cuestionar a autoridade do papa.
Excomuñón e execución
dereita|miniatura|250x250px|Pintura da súa execución na Piazza della Signoria. Irritado ante tantas críticas, o papa Alexandre VI ameazou todos os habitantes de Florencia coa pena de interdito, que significaba prohibir os sacramentos para todos os cidadáns e impedir que os mortos se enterrasen en cemiterios bendicidos, como era costume neses anos. Estas ameazas provocaron o terror entre o pobo de Florencia. O 13 de maio de 1497 Savonarola foi expulsado da Igrexa. En febreiro de 1498, volveu subir ao púlpito de Santa María del Fiore para demostrar primeiro de nada a invalidez daquela excomuñón, e arremeteu con maior violencia contra a corte de Roma e o papa. En 1498 o papa ordenou o seu arresto e execución. O 7 de abril de 1498 faleceu Carlos VIII, o rei de Francia que fora até entón defensor de Savonarola.
O 8 de abril de 1498, unha parte do exército do papa entrou en Florencia. A cidade non opuxo resistencia e os cidadáns mostráronse dispostos a entregaren o frade. Este escondeuse xunto cos seus seguidores no convento de San Marcos. Morreron moitos dos que tentaban protexelo e Savonarola e os seus acabaron sendo derrotados e detidos, incluíndo os seus amigos frei Domenico de Pescia e frei Silvestro. Pouco despois, Savonarola, acusado de herexía, rebelión e erros relixiosos, foi conducido á prisión de Florencia. Durante corenta e dous días sometéuselle a tortura, así como aos seus partidarios. Ao cabo, Savonarola asinou o seu arrepentimento co brazo dereito, brazo que os torturadores deixaran intacto para que puidese facelo. A confesión foi asinada antes do 8 de maio de 1498. Despois, arrepentiuse de asinar a confesión que lle presentaron os seus torturadores e rogou a Deus para que tivese misericordia del pola súa fraqueza, confesando crimes que en realidade cría non cometer. O día da súa execución, 23 de maio de 1498, aínda traballaba noutra meditación, chamada Obsedit me, que significa "Obsesióname". miniatura|250x250px|Placa conmemorativa do lugar no que estaba situada a fogueira na Piazza della Signoria, Florencia. O día fixado para a súa execución foi levado até a piazza della Signoria xunto cos seus fieis seguidores, Frei Silvestro de Pescia e Frei Domenico. Aos tres quitóuselles a roupa, foron tratados como herexes e entregados ao brazo secular, onde foron estrangulados no garrote vil antes de arroxalos á fogueira. Unha testemuña conta no seu diario que o frade tardou en queimarse varias horas. Os restos foron sacados e devoltos á fogueira repetidamente, a fin de que se reducisen a cinzas e os seus partidarios non os tratasen como reliquias. Cando quedaron reducidos a cinzas, foron guindadas ao río Arno, á beira do Ponte Vecchio. Niccolò Maquiavelo, autor de O príncipe, tamén testemuñou e escribiu sobre a execución. A familia Medici volveu recuperar o goberno de Florencia en 1512.
Carácter e influencia
Despois da morte de Savonarola, orixinouse en Florencia o grupo coñecido como Piagnoni, para conservar a súa memoria, organizado nunha especie de gremio. Tamén, despois da súa morte, os seguidores da Orde de San Francisco apoiaron as ideas de Savonarola, organizáronse xunto aos demais seguidores de Girolamo, e en 1527 expulsaron de novo os gobernantes da familia Medici, establecendo outra vez unha cruel tiranía. Esta terminou en 1530, na batalla de Gavinana.
Savonarola atraeu a admiración de moitos humanistas relixiosos posteriores, quen valoraron as súas profundas conviccións espirituais, pasando por alto os seus sinistros excesos como gobernante de Florencia. No século XX, iniciouse entre os dominicos un movemento para a canonización de Savonarola, ao xulgaren que a súa expulsión e execución foran inxustas. Inauguráronse monumentos a Savonarola en Ferrara, Boloña (xunto á basílica patriarcal de San Domingos de Guzmán, fundador dos dominicos) e Florencia.
La Fiorita
Cada ano celébrase en Florencia o 23 de maio La Fiorita, que lembra a morte e execución de Savonarola.
Os actos comezan ás 10 horas cunha misa na capela Priori do Palazzo Vecchio. Ás 10.30 hai unha ofrenda floral na piazza della Signoria e un desfile da corte histórica, que chega ao Ponte Vecchio ás 11, dende onde se lanzan pétalos de rosa no río Arno.
Pobo caiapó
Os caiapós son pobo indíxena que habita nas chairas de Mato Groso e Pará, no Brasil, no sur da conca do Amazonas, do Xingu e dos seus tributarios. Os caiapós chámanse a si mesmos "mebengokre", que quere dicir "pobo da fonte".
Lingua
Falan a lingua caiapó, que pertence á familia de lingua jê. Os caiapós están divididos en varios grupos, o que resultou en diferentes dialectos da súa lingua. Os caiapó teñen unha alta consideración da oratoria, chamándose a si mesmos "os que falan fermosamente" (Kaben mei) cando se comparan con outros grupos indíxenas. Os caiapós teñen diferentes graos de coñecemento do portugués, dependendo dos diferentes grupos e da súa historia de contacto con foráneos.
Vilar de Ousón, Cruzul, Becerreá
Vilar de Ousón é un lugar da parroquia de Cruzul no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres).
Osebe, Cacheiras, Teo
Osebe é un lugar da parroquia de Cacheiras, no concello de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE en 2018 tiña de 197 habitantes (104 mulleres e 93 homes), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 197 habitantes.
Cancelas
O topónimo galego Cancelas pode referirse a:
Brabante
O topónimo Brabante pódese referir a:
Hiva
Hiva é o nome dunha mítica terra ou illa, da cal partiron os antergos dos nativos da Illa de Pascua, segundo a mitoloxía rapanui. Hiva sería o equivalente á mítica Hawaiki da mitoloxía maorí, e das variantes existentes nas tradicións de moitas culturas polinésicas.
Segundo os investigadores, o mítico continente de Hiva, correspondería ás Illas Marquesas. Unha das illas Marquesas é Hiva’Oa. Esta hipótese basearíase nas evidencias arqueolóxicas, lingüísticas, antropolóxicas e biolóxicas que relacionarían á illa de Pascua co centro da Polinesia. Outros creen que é a Illa Rapa.
A illa Sala y Gómez ( lingua rapanui: Motu Motiro Hiva significa "illote do paxaro no camiño a Hiva"), é a máis distante delas.