cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dolores Jiménez Hernández
Traxectoria
En 1982 ingresou no Servizo Exterior Mexicano. Na Secretaría de Relacións Exteriores traballou como Xefa do Departamento para o Pacífico Oriental (1984-1985) e como Subdirectora para Xapón na Dirección Xeral para o Pacífico (1986-1991). Así mesmo, traballou como Asesora do Subsecretario para as Nacións Unidas (2002-2003) e Directora Xeral Adxunta para a Asemblea Xeral e Organismos Especializados do Sistema das Nacións Unidas (2004-2007).
Historia de Afganistán
Estado Islámico, interferencia estranxeira e guerra civil
miniatura|150px|[[Burhanuddin Rabbani.]] O período de 1989 a 1992, da así chamada Guerra Civil Afgá, comezou despois de que os soviéticos se retiraron de Afganistán, deixando ós comunistas afgáns a defenderse contra os muxahidins. Sorprendentemente, o réxime sobreviviu á retirada dos soviéticos e á progresiva redución da axuda económica e militar. As ofensivas guerrilleiras, fortalecidas pola continuidade da axuda externa, non conseguiron derrubar o goberno, nin chegar a un acordo para formar unha nova administración. A capital Cabul transformárase nunha cidade-Estado, onde refuxiados do campo e segmentos urbanos apoiaban o goberno. Coa disolución da Unión Soviética a axuda foi completamente cortada, levando ó colapso do goberno.
Dolores Jiménez Hernández
Traxectoria
No exterior foi Delegada ante a Misión Permanente de México ante os Organismos Internacionais con sede en Xenebra, que inclúen a Organización Mundial da Saúde (OMS); a Organización Internacional do Traballo; a Organización Mundial da Propiedade Intelectual (OMPI); a Unión Internacional para a Protección das Obtencións Vexetais; a Organización Internacional para as Migracións; as Reunións do Consello Económico e Social das Nacións Unidas, e as Reunións e Conferencias das partes dos Convenios sobre o Cambio Climático e a Diversidade Biolóxicadurante (1991-1997).
Historia de Afganistán
Estado Islámico, interferencia estranxeira e guerra civil
A fase de 1992 a 1996 da Guerra Civil Afgá comezou coa renuncia do presidente Najibullah do Goberno de Afganistán e a entrada dos grupos muxahidins en Cabul. O combate envolveu múltiples faccións e foi dividido en tres frontes. O oeste da cidade era controlado en gran parte por Hezbe Wahdat e Jamiat-e Islami aliado de Ittehad-I-Islami. O norte da cidade estaba baixo control das forzas de Ahmad Shah Massoud e Jamiat-e Islami, mentres o sur estaba en gran parte baixo o control de Gulbuddin Hekmatyar do Hezbi Islami.
Unha Loya Jirga -consello de notábeis formado por líderes tribais, autoridades relixiosas e anciáns- instala un goberno islámico moderado, liderado por Burhanuddin Rabbani; non obstante o poder de facto fica cos xefes militares rexionais corruptos e bandos armados. Así, os partidos políticos en Afganistán chegaron a un acordo de paz e repartición do poder (os Acordos de Peshawar). Os Acordos de Peshawar crearon o Estado Islámico de Afganistán, que nomeou un goberno interino para un período de transición. Os restos do réxime derrubado xuntáronse en distintos grupos, que tenderon a se agrupar por etnias. Estes, á súa vez, recibían apoio externo de potencias rexionais, desexosas de ocupar o baleiro de poder provocado pola desintegración da URSS. Moitos dos partidos vinculábanse ós novos países de Asia Central, nos que a súa etnia era maioritaria. Mais había unha división dominante: os moderados (como Massud), desexosos dun goberno de coalición e independencia externa, e os fundamentalistas (como Hekmatyar), ligados a Paquistán e a Occidente.
Dolores Jiménez Hernández
Traxectoria
Foi funcionaria na Organización Mundial da Propiedade Intelectual, traballou como Directora de Desenvolvemento de Políticas e Relatora da Comisión Asesora de Políticas (1999-2002); así mesmo como Conselleira Principal da Dirección de Planificación Estratéxica e Secretaria do Grupo de Desenvolvemento de Políticas (1998- 1999).
Historia de Afganistán
Estado Islámico, interferencia estranxeira e guerra civil
O goberno do presidente Rabbani, foi recoñecido internacionalmente, mais combatido por Hekmatyar. Os países recentemente independentes de Asia central, abastecidos de petróleo e situados entre Rusia e a China, constituían unha nova realidade xeopolítica, ambicionada por Occidente. Afganistán, localizado entre Irán e a China, ocupaba unha posición importante, representando o único acceso á rexión. Así, as compañías sauditas e estadounidenses desexaban construír un oleoduto ligando o petróleo do Mar Caspio ó Océano Índico, evitando dese modo, a Rusia e Irán. Así, necesitaban dun goberno servil en Cabul.
Dolores Jiménez Hernández
Traxectoria
Traballou como representante Permanente Alterna ante a Organización da Aviación Civil Internacional de 2007 a 2011, con sede en Montreal e co mesmo cargo na Organización dos Estados Americanos (OEA), en Washington de 2011 a 2015.
Historia de Afganistán
Estado Islámico, interferencia estranxeira e guerra civil
En 1995, o Hezb-i-Islami de Gulbuddin Hekmatyar, o Hezb-i Wahdat apoiado por Irán, así como as forzas Junbish de Abdul Rashid Dostum foron derrotados militarmente na capital Cabul por forzas do goberno interino de Massoud que posteriormente tentou iniciar un proceso de política nacional co obxectivo de acadar unha consolidación nacional e realizar unhas eleccións democráticas. Paquistán buscou, entón, unha alternativa, con axuda estadounidense e saudita, os seus servizos de intelixencia recrutaron entre os campos de refuxiados os "estudantes" das madrasas, unha poderosa milicia, ofrecendo adestramento, armas, diñeiro e apoio aéreo. Nun país economicamente devastado, socialmente esgotado e politicamente decepcionado coa continuación da guerra civil polos partidos tradicionais, a aparición deste grupo en 1994, que buscaba a unidade, a orde, a fin da guerra e a creación dun Estado islámico "puro", pasou a ser visto para amplos segmentos da poboación como a única organización capaz de protexer ós afgáns dos excesos practicados polas diversas faccións guerrilleiras. Trala conquista de Candaar e Herat, no oeste, avanzaron gradualmente rumbo á capital.
Réxime talibán e a Fronte Unida
miniatura|O expresidente paquistaní, [[Pervez Musharraf envía máis tropas contra a Fronte Unida de Ahmad Shah Massoud.]] miniatura|Mapa da situación en Afganistán ao final de 1996; territorios de [[Ahmad Shah Massoud|Massoud (vermello), Dostum (verde) e dos talibáns (amarelo).]] miniatura|Mapa da situación en Afganistán en agosto de 2001 até outubro de 2001.
Dolores Jiménez Hernández
Traxectoria
En 2015 foi designada como embaixadora de México na República de Honduras, onde traballou por ampliar a cooperación entre México e Honduras, en materia de seguridade, desastres naturais e migración.
Historia de Afganistán
Réxime talibán e a Fronte Unida
As loitas seguintes entre as varias faccións dos muxahidin, permitiron que os fundamentalistas dos Talibáns puidesen apropiarse da maioría do país. Alén da rivalidade civil continuada, o país sofre de enorme pobreza, dunha infraestrutura devastada, e da desaparición de recursos naturais. Nos últimos dous anos, o país sofre coa seca. Estas circunstancias conduciron a que de tres a catro millóns de afgáns sufriran de inanición.
Stokes
O apelido inglés Stokes pode referirse a:
Historia de Afganistán
Réxime talibán e a Fronte Unida
Os talibáns comezaron a bombardear Cabul, a comezos de 1995, pero foron derrotados polas forzas do goberno do Estado Islámico de Ahmad Shah Massoud. O 26 de setembro de 1996, os talibáns con apoio militar por parte do Paquistán e o apoio financeiro da Arabia Saudita preparáronse para unha outra grande ofensiva contra Massoud que ordenou unha retirada completa de Cabul. Os talibáns tomaron Cabul o 27 de setembro de 1996, derrocaron e fixeron fuxir ó presidente Burhanuddin Rabbani, e estabeleceron o Emirato Islámico de Afganistán. En realidade, tórnase presidente Mulá Mohammed Omar, cos talibáns controlando o 75% do territorio afgán. Os adversarios foron executados e Najibullah foi capturado, cando se encontraba refuxiado na representación da ONU. El e o seu irmán foron castrados, aforcados e, despois, asasinados en praza pública.
Stokes
Ademais, pode facer referencia (en relación con George Gabriel Stokes) a:
Historia de Afganistán
Réxime talibán e a Fronte Unida
Desde entón, os talibáns estabelecen un réxime teocrático con base nunha interpretación fundamentalista da xaria, revogando todo consello electo (comezando polo Parlamento); ordenouse a destrución de bibliotecas, de televisores e vídeos, alén de obrigar ós homes a usar barbas e estandarizar o corte de cabelo e o vestiario masculino e feminino, o novo réxime instituíu tamén regras que restrinxiron severamente a liberdade das mulleres (como a esixencia de usar o burca).
Durante os anos do réxime talibán, as mulleres tiñan prohibido traballar ou saír sen estaren acompañadas por un membro da familia do sexo masculino. As mulleres con carreiras como médicas ou avogadas, perderon os seus empregos e permaneceron confinadas nas súas casas. O resultado directo foi que as familias en que non había ninguén para fornecer un salario eran obrigadas a mendigar ou a morrer de fame. Alén diso, os hospitais e os coidados de saúde para as mulleres eran escasos, pois os médicos do sexo masculino non podían atendelas. Os casos de depresión aumentaron a un ritmo alarmante entre as mulleres, ademais do número de suicidios. Moitas mulleres escolleron o suicidio en vez de vivir baixo a opresión e a inxustiza.
Paleo, Carral
Santo Estevo de Paleo é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Carral e contén a súa capital administrativa. Segundo o IGE en 2018 tiña 3.308 habitantes (1.604 mulleres e 1.704 mulleres), distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 2.002 habitantes. Ten unha área de 8,17 km².
Historia de Afganistán
Réxime talibán e a Fronte Unida
Trala caída de Cabul, Ahmad Shah Massoud e Abdul Rashid Dostum, anteriormente dous grandes inimigos, crearon a Fronte Unida (Alianza do Norte) contra os talibáns que estaban preparando ofensivas contra as demais áreas no ámbito do control de Massoud e aquelas baixo o control de Dostum. A Fronte Unida, incluída do lado das forzas de Massoud dominantemente tadjiques e as forzas uzbekas de Dostum, faccións hazaras e forzas pashtuns baixo o liderado de comandantes, como Abdul Haq, Haji Abdul Qadir, Qari Baba ou o diplomático Abdul Rahim Ghafoorzai. Desde a conquista dos talibáns en 1996 até novembro de 2001, a Fronte Unida controlou cerca do 30% da poboación de Afganistán, en provincias como Badakhshan, Kapisa, Takhar e partes de Parwan, Kunar, Nuristan, Laghman, Samangan, Kunduz, Ghor e Bamyan.
Paleo, Carral
Historia
Aparece citada no Documento Tructinio, do ano 868, que fai referencia ás parroquias do territorio de Nemitos ou Nendos: «''Noticia de ecclesiis que sunt in Nemitos de sede hyriense ex antiquo: id est., scm. Tirsum de Mauegondo; scm. Stephanum de Paleo; scm. Vincentium de Celia sea. Maria de Porcimilio; scm. Julianum de Mandagio; scm. Stephanum de Piauela; sea. Eulalia de Sepelunca sea. Eulalia de Avegondo; scm. Martinum de Bandogia sea. María de Revoreda''».
Historia de Afganistán
Réxime talibán e a Fronte Unida
De acordo cun informe de 55 páxinas das Nacións Unidas, os talibáns, mentres tentaban consolidar o control sobre o Afganistán do norte e oeste, cometeron masacres sistemáticos contra civís. Os talibáns tiñan como branco especialmente as poboacións de relixión xiíta ou etnia hazara. Ao tomar Mazar-i-Sharif, en 1998, cerca de 4.000 civís foron executados polos talibáns e moitos máis foron torturados. En Mazar-i-Sharif foron asasinados varios diplomáticos iranianos. Outros foron secuestrados polos Talibáns, desencadeando unha crise de reféns que practicamente escalou nunha guerra a grande escala, con 150 mil soldados iranianos concentrándose na fronteira con Afganistán. Máis tarde admitiuse que os diplomáticos foron asasinados polos Talibáns, e os seus corpos foron levados a Irán.
Os documentos tamén revelan o papel das tropas de apoio árabes e paquistanís nestas mortes. A chamada Brigada 055 de Osama bin Laden foi responsábel dos asasinatos en masa de civís afgáns.
Paleo, Carral
Historia
No adro desta igrexa fusilaron en 1846 o coronel Miguel Solís, un dos Mártires de Carral.
Pompeyo Beltrán Camús
Pompeyo Beltrán Camús, nado en Cáceres e finado en Valladolid en 1915, foi catedrático de Agricultura e director do IES Otero Pedrayo de Ourense.
Traxectoria
Estudou Farmacia na Universidade de Madrid, licenciándose en 1873. En 1878 decidiu adicarse á docencia e deu clases de Aritmética e Álxebra, Historia Natural e Agricultura en Plasencia. Tras opositar, en 1891, obtivo a cátedra de Agricultura no Instituto de Ourense, sendo tamén nese ano profesor de Física e Química da Escola de Artes e Oficios Provincial.
No ano 1910 foi nomeado director do Instituto, posto no que estaría ata o ano 1913. Despois dunha breve enfermidade, faleceu no ano 1915.
Recoñecementos
Na súa memoria, a parte posterior do Instituto chámase Pompeo, xa que alí foi onde tivo o seu campo de traballo.
Historia de Afganistán
Réxime talibán e a Fronte Unida
O presidente paquistaní, Pervez Musharraf - entón como xefe do Exército - foi responsábel do envío de miles de paquistanís para loitar ao lado dos Talibáns e Bin Laden contra as forzas de Massoud. No total, acreditouse que 28 mil paquistanís combateron en Afganistán.
Paleo, Carral
Topónimo
Paleo podería ser un topónimo xermánico, inda que non se coñece o seu significado.
Historia de Afganistán
Réxime talibán e a Fronte Unida
miniatura|esquerda|250px|[[Osama bin Laden co xornalista paquistaní Hamid Mir en novembro de 2001.]]
O novo réxime do Mulá Omar (recoñecido só por Paquistán, Arabia Saudita e Emiratos Árabes Unidos) crea todas as condicións para que Afganistán se torne o refuxio de Osama bin Laden e que instale alí a base para a súa rede terrorista, Al Qaeda. Afganistán realmente adestra e incentiva o fundamentalismo islámico e o terrorismo cuxos resultados deste prexudican as relacións cos Estados Unidos. De 1996 a 2001, a Al Qaeda de Osama bin Laden e Ayman al-Zawahiri tornouse nun Estado dentro do Estado dos talibáns. Bin Laden enviou recrutas árabes para unirse á loita contra a Alianza do Norte. Dos cerca dos 45 mil soldados paquistanís dos talibáns e de Al Qaeda loitando contra as forzas de Massoud só 14.000 eran afgás.
En agosto de 1998, Mazar-I-Charif, bastión uzbeko de Douston, foi conquistado, así como o reduto dos xiítas hazaras. O comandante Massud, último apoio do goberno (que continúa a ser recoñecido internacionalmente), controla aínda o 10% do nordeste afgán, predominantemente habitado por tadjiques e o Val do Panjshir, que os talibáns non conseguiron controlar. Está apoiado por Rusia, India e Irán.
Baixo o goberno dos talibáns, o país corre o risco de transformarse no epicentro de conflitos rexionais. Irán ameazou desprazar tropas na defensa da minoría xiíta afgá. O goberno indio acusa ós talibáns de apoiar os separatistas musulmáns en Caxemira. E a Federación Rusa denuncia o apoio de Afganistán ós separatistas musulmáns de Chechenia e de Daguestán. Os Estados Unidos, que armaron ós guerrilleiros islámicos durante a invasión soviética de Afganistán (1979-1989), agora premen ós talibáns para que extraditen ó millonario saudita Osama bin Laden, responsabilizándoo dos ataques terroristas ás súas embaixadas en África (en Kenya e Tanzania). Como resultado destes atentados, en agosto de 1998, os Estados Unidos bombardearon campos afgáns de Al Qaeda, en represalia.
A ONU impón sancións económicas ao país en novembro de 1999 até que Bin Laden sexa entregado a un tribunal internacional. En xaneiro de 2000, a ONU ampliou as sancións, decretando un embargo de armas, o peche das oficinas internacionais de Ariana, a liña aérea afgá, e a conxelación dos bens do réxime no exterior.
A 10 de setembro, a oposición armada Fronte Unida anuncia que o líder Ahmed Shah Massud sufriu un atentado o día anterior por 2 falsos xornalistas árabes de Alxeria; sospéitase que o atentado foi ordenado por Bin Laden.
Invasión norteamericana
Dous días despois do asasinato de Massoud, 3.000 persoas morreron en solo dos Estados Unidos nos atentados do 11 de setembro de 2001. O atentado ás Torres xemelgas, cometido en Nova York cando eran as 17h e 15m en Afganistán, non é informado nese país, tornándose no único en non falar do asunto. Na madrugada do día 12 de setembro, un bombardeo atribuído a forzas da Fronte Unida ás 1h e 45m, ataca o Aeroporto de Cabul, sendo transmitido pola CNN, que chegou ser atribuído aos Estados Unidos, que negaron o ataque.
Baixo os auspícios da ONU, o 5 de decembro de 2001, reuníronse as faccións afgás en Bonn e elixiron 30 membros do goberno provisional, liderado por Hamid Karzai, antigo ministro da Defensa e ex-asesor da compañía petrolífera americana Unocal, e en estreitos contactos coa CIA. Tras seis meses de goberno, o antigo rei Zahir Shah convocou unha Loya Jirga, que elixiu a Karzai como presidente e deulle a autoridade para gobernar por dous anos máis.
En decembro de 2001, despois de que o goberno talibán foi deposto e o novo goberno afgán de Hamid Karzai se formara, a Forza Internacional de Asistencia para Seguridade (ISAF) foi creada polo Consello de Seguridade da ONU para axudar ao goberno de Karzai e ofrecer un seguridade básica ao pobo afgán.
Período Pos-Talibán
esquerda|miniatura|Expansión da inxurcencia talibán.
De 2002 en diante, os talibáns comezaron a reagruparse mentres máis tropas da coalición entraron na guerra escalada norteamericana cos insurxentes. Mentres tanto, a OTAN asumiu o control da ISAF en 2003 e a reconstrución de Afganistán comezou, sendo financiada pola comunidade internacional, especialmente pola USAID e outras axencias dos Estados Unidos. A Unión Europea, o Canadá e a India tamén desempeñan un papel importante na reconstrución. 250px|miniatura|2003-2008 250px|miniatura|2008-2011
O 9 de outubro de 2004, Karzai é confirmado como xefe de Estado na primeira elección presidencial directa na historia de Afganistán. Non obstante, o poder de Karzai non vai alén dos límites da capital, porque o resto do país continúa nas mans dos señores da guerra fortemente ligados a movementos muxahidin e ao comercio de opio. Os poderosos líderes derrubados (como o Mulá Omar) polos Estados Unidos refúxianse en Paquistán, entre 2002 e 2004, e pasan a facer incursións no sur do país, causando a morte de case 5.000 persoas, incluíndo 200 soldados americanos.
En 2005, os talibáns avanzan na súa forza e esténdense a tódalas provincias do sur e do centro do país. Iso foi posíbel grazas ao comercio de opio que nunca cesou e ao financiamento secreto paquistaní.
Así que os Estados Unidos comezaron a bombardear posicións militares do país, pasaron a cazar e prender terroristas en Afganistán e envialos á base militar na Baía de Guantánamo en Cuba. O goberno Bush afirmou que se trataba de combatentes ilegais, e que por tanto non terían dereito ao tratamento de prisioneiros de guerra, que se rixe polas Convencións de Xenebra e recoñece certos dereitos básicos, que estarían sendo negados aos presos. Como Guantánamo, a pesar de ser unha base norteamericana instalada en territorio de Cuba contra a decisión dese país, tecnicamente non é territorio dos Estados Unidos, polo que se produce na Corte Suprema dos Estados Unidos unha discusión de se os presos teñen dereito a avogado, a ver familiares e a seren sometidos a un xuízo xusto, ou se poden ser sentenciados a morte por unha corte militar sen que a evidencia utilizada sexa sometida a un debate.
Inicialmente, a operación norteamericana en Afganistán tivo máis éxito que en Iraq, desmantelando boa parte do grupo terrorista Al Qaeda que estaba acollido no país. Con todo, non devolveu a paz que a nación perdeu desde a invasión soviética. As provincias continúan dominadas polos señores da guerra, os talibáns reagrúpanse nas escolas islámicas do outro lado da fronteira con Paquistán e a administración local está lonxe de ser eficiente e honesta. Así, Afganistán continúa sendo un dos países máis pobres do mundo, debido aos resultados de 30 anos de guerra, a corrupción entre os políticos de alto nivel e a crecente insurxencia dos talibáns apoiados por Paquistán. Os oficiais dos Estados Unidos tamén acusan a Irán de proporcionar soporte ós talibáns, mais afirmaron que é "a un nivel pequeno", pois "non é do seu interese ver ós talibáns, un elemento extremista sunita ultra-conservador, volver a asumir o control de Afganistán". Historicamente, Irán foi inimigo do réxime talibán. 225px|esquerda|miniatura|Cerimonia de retirada das tropas da OTAN, a finais de 2014. A OTAN e as tropas afgás realizaron moitas ofensivas contra o Talibán os últimos anos, mais estas probaron seren incapaces de desaloxar completamente a súa presenza. En 2010, o presidente dos Estados Unidos, Barack Obama implantou unha forza adicional de 30.000 soldados ao longo dun período de seis meses e propuxo comezar a retirada de tropas até 2012.
O 12 de agosto de 2010, documentos publicados no sitio web Wikileaks revelaron diversas falsificacións de informacións oficiais que indican que a oposición en Afganistán estaba moito máis forte que o esperado. O 7 de outubro de 2010, membros dos talibán publican unha nota afirmando controlar 75% do país, así como todas as principais estradas do país.
A presenza de soldados estadounidenses chegou ao seu máximo en 2011 cando superaban os 110 000 efectivos. En decembro de 2014, tras trece anos, os Estados Unidos e a OTAN oficialmente remataron as súas operacións militares en Afganistán, aínda que permaneceron destacamentos estranxeiros co obxectivo de apoiar ás forzas de seguridade afgás. O novo goberno local, liderado polo presidente Ashraf Ghani aínda afrontaba divisións internas e unha insurxencia cada vez máis activa. Por estes desafíos, o presidente Donald Trump reforzou as tropas estadounidenses enviando máis militares. Mais tamén, a administración Trump apostou por unha negociación cos talibáns para chegar a un acordo de paz que sería asinado o 29 de febreiro de 2020. Tras isto, Estados Unidos e a OTAN fixaron en 14 meses o prazo para retirada de Afganistán. Paralelamente, apertou ao goberno de Afganistán e aos talibáns para manter negociacións e Doha (Qatar) coa mediación estadounidense en setembro de 2020. A retirada definitiva dos soldados dos Estados Unidos foi adiada polo presidente Joe Biden ata o 11 de setembro de 2021, facéndoa coincidir co vixésimo aniversario do 11S.
Toma do poder dos talibáns
No verán de 2021, os talibáns protagonizaron un rápido avance tomando en poucas semanas a maioría das provincias de Afganistán provocando o colapso das forzas armadas. Finalmente o 15 de agosto, cando os insurxentes estaban ás portas de Cabul, Ghani abandonou o país e os talibáns ocuparon a capital proclamando a fin da guerra.
Ante está situación Estados Unidos asegurouse o control do aeroporto de Cabul para evacuar ao persoal diplomático e cidadáns americanos e doutros países que nas horas previas á entrada dos talibáns na capital deran orde de abandonar o país. Mais, a afluencia de moitos afgáns que, temerosos dos talibáns, buscaban obter refuxio provocaron problemas na xestión do aeródromo e escenas de pánico.
A caída do goberno de Afganistán e das súas forzas armadas, que durante case 20 anos foran sostidas por Estados Unidos e os países da OTAN provocou críticas nos Estados Unidos e os seus aliados. Mentres que o presidente Biden afirmou que os Estados Unidos cumprira cos obxectivos que motivaran a intervención de 2001, en Europa as voces foron máis críticas cuestionando o xeito da retirada.
A toma do poder talibán causou unha fonda preocupación na comunidade internacional polo respecto do novo goberno cara os dereitos humanos, especialmente das mulleres. Nos seus primeiros anuncios, procuraron calmar estes temores. Así, o voceiro dos talibán, Zabiullah Mujahid, afirmou que se respectarían os dereitos das mulleres "dentro da lei islámica", unha amnistía para os que traballaron para os países estranxeiros e para administración afgá, e o compromiso de non protexer a Al Qaida ou outros grupos terroristas. Mais estas declaracións foron acollidas con escepticismo pola comunidade internacional. Con todo, aos poucos días sucedéronse as novas sobre violacións dos dereitos humanos por parte dos talibáns. Deste xeito, os medios de comunicación informaron da morte de persoas que protestaban contra os talibáns en manifestacións espontáneas. Doutra parte, a ONU recibiu un informe que alertaba da elaboración de listas de colaboradores dos países occidentais para a súa persecución,  e Amnistía Internacional reportou a "tortura e morte" de nove homes da comunidade hazara.
Fronte a implantación dun novo réxime talibán organizouse unha resistencia no val do Panjshir dirixida por Ahmad Massoud, a quen se lle uniría o vicepresidente con Ghani, Amrullah Saleh. O 18 de agosto de 2021, nun chamamento internacional pediu a axuda loxística e militar aos países occidentais para a resistencia, agora denominada Fronte Nacional de Resistencia. Este grupo estaría integrado por máis de 6 000 persoas, aínda que algúns analistas internacionais dubidaron da súa operatividade nun enfrontamento armado considerando que o seu obxectivo sería influír nas negociacións cos talibáns.
Νυχτερινό Δελτίο
Νυχτερινό Δελτίο ("Noticiario da noite") é unha novela policíaca en lingua grega de Petros Márkaris, publicada en 1995. É a primeira da saga do comisario Costas Kharitos.
Trama
O comisario Costas Kharitos da policía de Atenas investiga a morte dunha parella nova de albaneses. Nun principio semella deberse a un crime amoroso. Porén, a morte da xornalista Ghianna Karaghiorghi, asasinada nos estudios de televisión xusto antes de que dese unha primicia, dálle a Kharitos outra perspectiva sobre o primeiro crime. Ao pouco, outra xornalista á que Karaghiorghi legara os seus documentos aparece tamén morta. Charitos descobre que Karaghiorghi andaba a investigar unha rede de tráfico de órganos e de bebés con enlaces en Checoslovaquia, Bulgaria, Hungría e Iugoslavia.
Ao tempo, o comisario ten que lidar co seu xefe ante as presións do Ministerio e dos medios de comunicación por resolver os crimes. Kharitos conta coa axuda de Lambros Zisis, un vello comunista que coñeceu no cárcere de Boubulinas durante a Ditadura dos Coroneis.
Narración
A obra está narrada en primeira persoa. Kostas Charitos é un home casado, cunha filla que estuda en Salónica. A trama está ambientada en Atenas en decembro de 1993.
Bee Gees
Bee Gees é un grupo musical Británico composto polos irmáns: Barry Gibb, nado o 1 de setembro de 1946, e polos xemelgos Robin e Maurice Gibb, nacidos en 1949. O nome de Bee Gees débese ás iniciais de Brothers Gibb (irmáns Gibb), que son BG e en inglés pronúnciase Bee Gees.
Eadwulf I de Northumbria
Eadwulf, finado en 717, foi rei de Northumbria desde a morte de Aldfrith en decembro de 704 até febreiro ou marzo de 705, cando o fillo de Aldfrith, Osred foi restaurado no trono.
Traxectoria
Osred era un neno cando o seu pai morreu, e suponse que Eadwulf usurpou o trono. A relación de Eadwulf, se é que a había, con calquera membro da dinastía gobernante, descendentes de Ida énos descoñecida, pero é bastante posíbel que fose de estirpe real, xa que dúas ou máis ramas dos Eoppingas aparecen como reis de Northumbria despois da extinción da liña principal.
Bee Gees
Historia
Na década dos cincuenta comezaban a actuar en público, en pequenos concertos na súa terra natal. En 1958 a familia dos Gibb múdase a Brisbane, onde os irmáns seguen desenvolvendo as súas actividades artísticas. Así, logo de tocar en diversos clubs, asinan no ano de 1963 o primeiro contrato coa RSO e un ano despois gravan o seu primeiro álbum. No ano de 1966 conseguen o seu primeiro número un en Australia co tema "Spicks and specks". Un ano despois regresan a Inglaterra.
Eadwulf I de Northumbria
Traxectoria
Inicialmente Eadwulf parece contar co apoio do ealdorman Berhtfrith fillo de Berhtred, presumibelmente o señor da fronteira nororiental de Bernicia, en Lothian e ao longo do Forth. Con todo, pronto estalou a crise. O bispo Wilfrid, exiliado por Aldfrith, desexaba regresar a Northumbria, e Eadwulf tentou evitalo. No entanto, Berhtfirth era partidario do regreso de Wilfrid e isto provocou unha breve guerra civil que concluíu con o asedio de Bamburgh. Berhtfrith, Wilfrid e os seguidores de Osred impuxéronse, e Osred foi restaurado no trono de Northumbria.
Bienvenido
Bienvenido é un antropónimo masculino castelán (en galego Benvido). Pode referirse a:
Bee Gees
Historia
No ano de 1967 lanzan o seu primeiro álbum en Inglaterra, First, conseguindo un éxito e unha soa inspiración da música de The Beatles editando temas como "Holiday" "New York Mining Disaster 1941", "Every Christian Lion Hearted Man Will Show You". Todas as cancións foron compostas por Barry Gibb, con só 19 anos.
Eadwulf I de Northumbria
Traxectoria
Eadwulf parece haberse exiliado, ben a Dál Riata, ben a Pictavia e a súa morte aparece nos Anais do Ulster en 717. O seu fillo Earnwine foi asasinado por orde de Eadberht de Northumbria en 740. O bisneto de Eadwulf, Eardwulf e o seu fillo Eanred chegarían a ser reis de Northumbria.
Bee Gees
Historia
Despois de que se mudan a Miami co produtor Arif Mardin, comezan a etapa americana co disco Mr. Natural, no ano de 1974 e Main Course, un ano despois. O estilo evoluciona desde a música romántica e sentimental ata o Rhythm & Blues.
Pouco despois pasáronse á música disco, anticipándose ao que logo sería a moda. Editan Children of the world conseguindo o número un coa canción "You should be dancing".
En 1977 chega o maior éxito a nivel mundial da banda sonora Saturday Night Fever, o selo da película do mesmo título.
No ano de 1979 publican Spirits having flown, conseguindo varios número un con temas melancólicos como "Tragedy" e "Too much heaven". O seu estilo agora é novamente melódico nas súas letras, aínda que con ritmo máis vivo.
En 1981 editan Living eyes, mentres se toman un descanso na súa carreira como grupo para iniciar traballos en solitario, aínda que o primeiro foi Barry, quen colabora en composicións para outros artistas como Barbra Streisand, Diana Ross, Bryan Adams e Kenny Rogers.
No ano 1987 vólvense a reunir para gravar o álbum "E.S.P.", e 4 anos despois One. Catro anos despois editan High civilization, e en 1993 Size isn't everything. En 1997 editan Still waters, no que os Bee Gees cegan a medio mundo coas súas voces. En 2001 sae á venda "This is where I came in", que foi moi ben recibido polo público e foi o último disco gravado antes da morte de Maurice dous anos despois. Nese mesmo ano edítase e sae á venda The record unha compilación do mellor dos irmáns Gibb. En 2004 aparece Number Ones outra compilación, e en 2005 aparece Love Songs unha compilación das mellores cancións de amor dos Bee Gees. Desde 1987 traballan no seu propio estudo de gravación en Miami (Florida). A canción You Win Again (1987) converteuse nun éxito internacional.
Álbums de estudio
1967 - Bee Gees 1st 1968 - Horizontal 1968 - Idea 1969 - Odessa 1970 - Cucumber Castle 1970 - 2 Years On 1971 - Trafalgar 1972 - To Whom It May Concern 1973 - Life in a Tin Can 1974 - Mr. Natural 1975 - Main Course 1976 - Children of the World 1979 - Spirits Having Flown 1981 - Living Eyes 1987 - E.S.P.
1989 - One
1991 - High Civilization 1993 - Size Isn't Everything 1997 - Still Waters 2001 - This Is Where I Came In
Xixirei, Xavestre, Trazo
Xixirei é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 24 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 12 eran mulleres.
As Pardiñas, Bragade, Oza-Cesuras
As Pardiñas é un lugar da parroquia de Bragade no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
Atol Tupai
Tupai é un atol do grupo de illas de Sotavento das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa composto por cinco illotes ou motus. Depende administrativamente do concello de Bora Bora que se atopa a 22 km ao sur.
O atol ten a particularidade de ter dúas lagoas: a lagoa interior e unha lagoa exterior estreita pechada por un segundo anel de escollos. A superficie total é de 11 km². Só ten algúns habitantes esporádicos para colleitar copra. Dispón dun aeródromo privado.
Tamén se chama Motu Iti, que quere dicir «illa pequena». Segundo unha lenda, as almas de camiño ao mundo dos mortos pasan por Tupai.
Colonia eslovaca
En 1926 a illa foi considerada para a solución para unha pequena comunidade de colonos eslovacos, pero máis tarde abandonouse en favor das illas Marquesas.
O Porto, Santa María de Mones, Petín
O Porto é un lugar da parroquia de Santa María de Mones, no concello ourensán de Petín na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE, en 2016 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Trasouturo, O Trobo, A Fonsagrada
Trasouturo é un lugar da parroquia do Trobo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 contaba cun habitante, unha muller.
Punxín, Punxín
Santa María de Punxín é unha parroquia do concello de Punxín na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 352 habitantes, deles 164 eran homes e 188 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|O Viñao.
Reboira, O Trobo, A Fonsagrada
Reboira é un lugar da parroquia do Trobo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
A Chonia, Xavestre, Trazo
A Chonia é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 31 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 18 eran homes e 13 eran mulleres.
Gran Premio de Bahrain de 2021
O Gran Premio de Bahrain de 2021 (coñecido oficialmente como Formula 1 Gulf Air Bahrain Grand Prix 2021) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 28 de marzo de 2021. Disputouse no Circuíto Internacional de Bahrain en Sakhir, Bahrain. A carreira foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un e marca a décimo sétima vez que se celebra o Gran Premio de Bahrain como parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Pneumáticos
O fornecedor de pneumáticos Pirelli trouxo os compoñentes de pneumáticos C2, C3 e C4 (designados duro, medio e brando respectivamente) para que os equipos os usen na carreira.
Práctica
A primeira sesión de prácticas comezou ás 14:30 hora local (UTC + 03:00) e a segunda sesión de prácticas comezou ás 18:00 hora local, ambas o 26 de marzo. A última sesión de adestramentos comezou ás 15:00 hora local do 27 de marzo. As tres sesións de adestramento duraron unha hora, esta foi a primeira carreira coa duración reducida dos adestramentos, xa que a primeira e a segunda sesión de adestramentos tiveron unha duración de 90 minutos entre 2007 e 2020.
Unidades de viscosidade
Para as dúas clases de viscosidade, a viscosidade dinámica e a viscosidade cinemática, úsanse cadansúa unidade.
Viscosidade dinámica, ou absoluta
No Sistema Internacional de Unidades (SI), a unidade física de viscosidade dinámica é o pascal-segundo (Pa·s), que corresponde exactamente a 1 N·s/m² ou 1 kg/(m·s).
Gran Premio de Bahrain de 2021
Práctica
A primeira sesión de adestramentos correuse sen incidentes e rematou con Max Verstappencomo o máis rápido para Red Bull, por diante do  Mercedes de Valtteri Bottas e o McLaren de Lando Norris. Na segunda práctica a sesión rematou con Verstappen máis rápido, por diante de Norris e Lewis Hamilton. Kimi Raikkonen bateu coas barreiras na curva 3.
Unidades de viscosidade
Viscosidade dinámica, ou absoluta
A unidade Sistema CGS para a viscosidade dinámica é o poise (1 poise (P) ≡ 1g·(s·cm)−1 ≡ 1 dina·s·cm−2 ≡ 0,1 Pa·s), cuxo nome homenaxea ao fisiólogo francés Jean Léonard Marie Poiseuille (1799-1869).
Adóitase usar máis un submúltiplo, o centipoise (cP). O centipoise úsase máis debido a que a auga ten unha viscosidade de 1,0020 cP a 20 °C.
Gran Premio de Bahrain de 2021
Práctica
Norris restou importancia á súa boa forma durante os adestramentos, dicindo que non estaba completamente feliz co seu coche a pesar de ser o segundo máis rápido na segunda sesión de adestramentos, insistindo en que Mercedes e Red Bull estarían por diante de McLaren na clasificación e na carreira, un sentimento co que o novo compañeiro de equipo Daniel Ricciardo coincidiu. O piloto de Red Bull Sergio Pérez Mendoza quedou decepcionado co seu rendemento nas simulacións de clasificación en relación co seu compañeiro de equipo Verstappen, observando que tiña moito que mellorar nesta área pero que estaba satisfeito co seu rendemento na práctica da carreira. Toto Wolff dixo despois da sesión que esperaba que Mercedes e Red Bull estivesen nunha "pelexa de cans" entre eles á fronte da carreira durante o resto da fin de semana.
Unidades de viscosidade
Viscosidade dinámica, ou absoluta
No Sistema imperial (Sistema anglosaxón de unidades), o Reyn foi nomeado sn honor de Osborne Reynolds:
O poiseuille
En Francia intentouse establecer a unidade poiseuille (Pl) como nome para o Pa·s, sen éxito internacional.
Gran Premio de Bahrain de 2021
Carreira
Verstappen e Red Bull estaban preocupados pola fiabilidade do seu coche despois do problema do seu compañeiro de equipo, polo que comezou a construír un oco con Hamilton, que alcanzou máis de 1,5 segundos ao final da volta 6. Mentres tanto, atrás, Norris conseguiu superar a Leclerc polo cuarto posto na volta 8 tras unha dura batalla e fixéronse numerosos movementos no medio da pista nun grupo moi axustado; dez segundos separaron a Norris no 4º posto de Pérez, que conseguira abrirse camiño ata o duodécimo posto. Cando Alpine dixolle a Fernando Alonso que entrase a boxes cando marchaba no oitavo lugar a montar pneumáticos frescos na volta 11, desencadeou unha chea de actividade no medio campo, os equipos procuraron non deixarse ​​enganar polo  undercut estratéxico doutros. Na parte dianteira, Hamilton montou pneumáticos duros ao final da volta 14. Red Bull optou por non facer entrar a Verstappen, favorecendo unha estratexia que permitiría ver ao seu piloto con pneumáticos máis frescos ao final da carreira.
A Nogueira, Curantes, A Estrada
A Nogueira é un lugar da parroquia de Curantes no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 1 muller. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Gran Premio de Bahrain de 2021
Carreira
Cando Verstappen entrou en boxes, catro voltas despois do seu rival, saíu na segunda posición, a sete segundos. Nesta etapa, todos os pilotos entraran en boxes e Carlos Sainz, Sebastian Vettel e Alonso participaban nunha loita a tres bandas polo oitavo posto, descrito por Jolyon Palmer como "brillante carreira roda con roda", do que Sainz saíu triunfante na volta 23. O novato Yuki Tsunoda pronto superou aos dous ex campións do mundo en rápida sucesión: primeiro ao Aston Martin de Vettel na volta 25, despois a Alonso na volta 27. Verstappen conseguiu achegarse a menos de catro segundos de Hamilton en oito voltas e, cando Hamilton entrou en boxes para desfacerse dos seus pneumáticos duros de baixo rendemento na volta 28, a diferenza reduciuse a dous segundos. O Mercedes de Bottas tivo que soportar unha parada dolorosamente lenta algunhas voltas despois, cando o seu equipo foron momentaneamente incapaces de sacar un pneumático, o que practicamente sacouno da contenda e deixouno no quinto lugar. Alonso viuse obrigado a retirarse da carreira, con problemas de freos.
Unidades de viscosidade
O poiseuille
Nota: non se debe confundir o poiseuille co poise, chamado así pola mesma persoa.
Gran Premio de Bahrain de 2021
Carreira
Na volta 32, o seu equipo informou a Verstappen que Hamilton estaba constantemente superando os límites da pista na curva 4 e que Verstappen podería comezar a facer o mesmo, ao que Verstappen respondeu: "... ¿como é iso legal?, ... pensei que non se permite facelo ". A Hamilton advertíuselle por superar os límites da pista na curva 4 na volta 38, cometera esta falta 29 veces, con Hamilton afirmando "Pensei que non había límites de pista". Cando Verstappen entrou a boxes un par de voltas despois, xurdiu a nove segundos de Hamilton, pero con pneumáticos moito máis frescos, quedando dezaseis voltas de carreira. Verstappen pechou rapidamente a diferenza co seu rival, indo máis rápido que ninguén no proceso. Mentres tanto, Sainz adiantou a Lance Stroll polo oitavo posto na curva 1, e Esteban Ocon foi golpeado por detrás polo Aston Martin de Vettel. Ambos puideron retomar a carreira.
Unidades de viscosidade
Viscosidade cinemática
A viscosidade cinemática obtense como cociente entre a viscosidade dinámica (ou absoluta) e a densidade. A unidade no SI é o (m²/s).
Tías
Tías é un concello español pertencente á provincia das Palmas (Canarias). Está situado no leste da illa de Lanzarote. A beiras do océano Atlántico, este municipio limita cos de Yaiza, Tinajo e San Bartolomé.
Unidades de viscosidade
Viscosidade cinemática
A unidade física da viscosidad cinemática no Sistema CGS é o stoke (abreviado S ou St), cuxo nome provén do físico irlandés George Gabriel Stokes (1819-1903). Ás veces exprésase en termos de centistokes (cS ou cSt).
Tías
Está composto polos pobos de Tías, Puerto del Carmen, Mácher, La Asomada, Masdache, Conil e Tegoyo.
División de Honra de Rugby 1997-1998
A tempada 1997-1998 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 31 da máxima categoría do rugby en España.
A UE Santboiana era o defensor do título logrado na anterior edición do torneo, pero a tempada rematou coa vitoria final no campionato para Club de Rugby El Salvador por segunda vez na súa historia, un equipo que ó mesmo tempo era un acabado de ascender á categoría.
Bifós, O Barón, O Carballiño
Bifós é un lugar da parroquia do Barón no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña un habitante (unha muller), o mesmo número ca en 2010.
División de Honra de Rugby 1997-1998
Nesta edición a División de Honra volveu ao formato de 12 equipos, polo cal a tempada estivo composta por 22 xornadas e non por 18. Os 3 equipos ascendidos foron Club de Rugby El Salvador, Club Natació Montjuic e Club de Rugby Liceo Francés, ocupando as dúas novas prazas da ampliación e a praza do Bera Bera Rugby Taldea, descendido o ano anterior.
O Carregal, O Burgo, Muras
O Carregal é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Gran Premio de Bahrain de 2021
Carreira
Ao comezo da volta 51, Verstappen acercárase a menos dun segundo de Hamilton e lanzou o seu ataque cando Hamilton saíuse á saída da curva 10. Na seguinte volta, adiantou ao Mercedes polo exterior da curva 4, con todo, como completou o adiantamento saíndo da pista, o equipo recibiu a instrución de devolver a posición, o que fixo entre as curvas 10 e 11. O Red Bull foi golpeado por un sobreviraxe causado polo aire sucio do Mercedes na saída da curva 13, e Verstappen perdeu un tempo importante tratando de controlalo. Isto deu a Hamilton a oportunidade de afastarse e o Verstappen que se acercaba rapidamente non foi capaz de adiantalo antes do final da carreira. Mentres tanto, Bottas montou pneumáticos frescos e marcou a volta rápida da carreira.
O Carregal, O Burgo, Muras
Toponimia
O topónimo Carregal é un fitónimo que fai referencia, tanto en galego como en portugués, a un terreo pantanoso no cal abunda a «cárrega» ou «carrega», planta gramínea tamén denominada carriza, propia dese tipo de lugares húmidos ou brañas. Procede do latín (de raíz *) co sufixo derivativo.
Gran Premio de Bahrain de 2021
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Lingua miskito
A lingua miskito (Mískitu) é unha lingua misumalpa falada polo pobo miskito no nordeste de Nicaragua, especialmente na Rexión Autónoma do Atlántico Norte, e no leste de Honduras. Con 150 000 falantes, o miskito é a lingua máis falada da familia de linguas de Nicaragua e Honduras. O nome da familia, misumalpa, está formado a partir dos nomes dos seus subgrupos: miskito, sumo e matagalpa.
Ademais de moitas palabras prestadas doutras linguas misumalpas, o miskito ten un gran número de préstamos léxicos do inglés crioulo. Malia que o castelán é a lingua oficial de Nicaragua e Honduras, a súa influencia no miskito é moi recente e polo tanto máis superficial.
Torrente 2: Misión en Marbella
Torrente 2: Misión en Marbella é un filme español dirixido, escrito e protagonizado por Santiago Segura. Foi estreado no 2001. O filme é unha secuela de Torrente, el brazo tonto de la ley, e é o segundo filme sobre o personaxe de José Luis Torrente.
Sinopse
Torrente decide instalarse en plena Costa do Sol, en Marbella, e traballar como investigador privado. Alí, conta coa axuda de Cuco, que colabora con el a tempo parcial. A misión de Cuco consiste en desenmascarar a Spinelli, un perigoso traficante de armas que ameaza con destruír a cidade se non lle pagan 2.000 millóns de pesetas.
Quembre, Carral
San Pedro de Quembre é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Carral. Segundo o IGE en 2016 tiña 335 habitantes (173 mulleres e 162 homes), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 381 habitantes.
Topónimo
Quembre é un topónimo posiblemente prerromano que indica a existencia dunha fortificación, castro ou dunha altura. O seu uso xorde antes do século III.
Decápodos
A dos decápodos (Decapoda, do grego δέκα déka, "dez" e πούς, ποδός poús, podós, "pé") é unha orde de crustáceos dentro da clase dos malacostráceos (Malacostraca), que comprende moitos grupos, como cangrexos, nécoras e centolas (braquiúros), lagostas, camaróns etc.
Anatomía
Como o seu nome indica, todos os decápodos teñen dez patas; son os últimos cinco dos oito pares de apéndices torácicos característicos dos crustáceos. Os tres primeiros pares funcionan como pezas bucais, denominándose maxilípedos ao resto de pereiópodos.
En moitos decápodos, porén, un par de patas teñen pinzas alongadas; a pinza chámase quela, polo que esas patas poden chamarse quelípodos.
Outros apéndices encóntranse no pleon ou abdome, onde cada segmento posúe un par de pleópodos birrámeos, dos cales os últimos forman parte da cola (xunto co telson) e son denominados urópodos.
Clasificación
A clasificación da orde depende da estrutura das branquias e das patas, e do modo en que se desenvolven as súas larvas, dando lugar a dúas subordes:
Flandres Oriental
O Flandres Oriental (Oost-Vlaanderen en neerlandés, Flandre orientale en francés, East Flandres en inglés) é unha provincia da Bélxica, localizada na rexión de Flandres. A súa capital é a cidade de Gante.