cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henrietta H. Fore
Carreira profesional
De 2007 a xaneiro de 2009, foi nomeada administradora da Axencia dos EEUU para o Desenvolvemento Internacional (USAID, polas súas siglas en inglés), e directora de Asistencia Exterior dos EEUU, cun rango equivalente ao dunha Subsecretaría de Estado. miniatura|Henrietta H. Fore co secretario de Estado, Michael R. Pompeo, en abril de [[2019.]]
En xaneiro de 2018, Fore ingresou na organización UNICEF como a súa nova directora executiva. Nesta condición, Fore traballou en colaboración coa Coalición para as Innovacións na Preparación ante Epidemias (GAVI, polas súas siglas en inglés), e coa Organización Mundial da Saúde, entre outros organismos, para facilitar a vacinación contra a pandemia de COVID-19. Fore dimitiu do seu cargo en UNICEF a finais de 2021 para atender un grave problema de saúde do seu marido.
Ao longo da súa carreira profesional, Henrietta H. Fore formou tamén parte da direccióne de diversas empresas e outras entidades tanto estadounidenses e como internacionais; entre outras, presidiu a Asia Society e a Middle East Investment Initiative, copresidiu a Women Corporate Directors e integrou os consellos de administración do Center for Strategic and International Studies (CSIS), o Aspen Institute, o Committee Encouraging Corporate Philanthropy (CECP), o Center for Global Development (CGD) e a Overseas Private Investment Corporation.
Vida persoal
Fore casou, durante o seu derradeiro curso na universidade, con Richard L. Fore, con quen ten catro fillos.
Penouqueira Sociedade Recreativa Deportiva
O Penouqueira Sociedade Recreativa Deportiva é un club de fútbol galego, creado na Baiuca, Arteixo, en 1934, aínda que non se fundou oficialmente ata 1954.
As súas cores son o negro e o vermello.
Historia
Foi creado na Baiuca en 1934, trala desaparición da Sociedade de Recreo e Expansión “El Alba”, entidade que contaba con dous equipos de fútbol. Disputou o seu primeiro partido contra o Sporting Pastoriza, e continuou xogando partidos amigables durante dúas décadas, ata que en 1954 un dos seus antigos xogadores, Arsenio Iglesias, que por entón militaba xa no Deportivo da Coruña, decidiu xunto con Enrique Iglesias Rey “Cuesta”, Manuel Orgeira Dopico e Pablo Diego Mosquera Calvete, darlle oficialidade á entidade. Deste xeito, o 23 de maio constituíuse oficialmente o Penouqueira, sendo Enrique Iglesias o seu primeiro presidente.
Un dos partidos máis destacados daqueles primeiros anos foi o que enfrontou ao Penouqueira, reforzado con Arsenio, contra un Fabril reforzado polo internacional coruñés Luis Suárez, encontro que rematou con vitoria para o equipo da Coruña por 2-5.
Luca (filme de 2021)
Luca é un filme estadounidense de 2021 de animación producido por Pixar Animation Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. Foi dirixido por Enrico Casarosa (no seu debut como director de longametraxes), escrito por Jesse Andrews e Mike Jones e producido por Andrea Warren. Está protagonizado polas voces de Jacob Tremblay, Jack Dylan Grazer, Emma Berman, Saverio Raimondo, Maya Rudolph, Marco Barricelli, Jim Gaffigan, Peter Sohn, Lorenzo Crisci, Marina Massironi e Sandy Martin.
Ambientado na riviera italiana, o filme conta a historia de Luca Paguro, un neno monstro mariño coa habilidade de asumir a forma humana cando está en terra, que explora a vila de Portorosso co seu novo mellor amigo Alberto Scorfano. Luca inspírase na nenez de Casarosa en Xénova; diversos artistas de Pixar foron enviados á riviera italiana para investigar sobre a cultura italiana e os seus espazos. Os monstros mariños, unha "metáfora para os que se senten diferentes", están vagamente baseados en antigos mitos italianos. Ó igual que La Luna, o deseño e a animación están inspitados nos debuxos e obras de stop-motion, así como no estilo de Hayao Miyazaki. Casarosa describiu o resultado como un filme que "rende homenaxe a Federico Fellini e outros directores clásicos italianos, cun chisco de Miyazaki na mestura".
Personaxes
miniatura|150px|[[Jacob Tremblay pon a voz do personaxe principal.]]
Damas do teatro
Estreouse en galego o 20 de novembro de 2021 a través da TVG.
Sinopse
Terry Randall é unha moza aspirante a actriz que chega ao Footlight Club, unha pensión teatral de Nova York onde viven outras actrices que desexan triunfar. Alí, a súa presenza provoca roces con elas, incluíndo a súa nova compañeira de cuarto Jean Maitland, á que non lle fai graza a chegada de Terry á casa. Cando o produtor teatral Anthony Powell se fixa na atractiva Jean, é Terry en cambio quen entra na escena.
Algunhas compañeiras non terán máis remedio que esquecer os seus soños, quedar, casar ou volver ao lugar do que saíron un día.
Cébaco
Cébaco é unha illa localizada ao suroeste de Panamá, especificamente ao sur do golfo de Montijo, no Océano Pacífico; ao sur da provincia de Veraguas e a uns 15 km ao oeste da península de Azuero. Administrativamente forma parte do distrito de Montijo. Ten unha área de 80 km² e é a terceira illa máis grande do país (superada só por Coiba e a Illa del Rey).
Xeograficamente posúe unha forma alongada, dunha anchura de entre 2 e 5 km e 25 km de longo, estendéndose de leste a oeste. No oeste atópanse as máximas elevacións, resaltando o Cerro Chichica (349 m). Tamén cabe destacar algúns accidentes xeográficos tales como Punta Surrones (punto extremo occidental); Punta Chichica e Punta Puerto Hondo, na costa sur; e Punta Campana (punto extremo oriental).
A uns 3 km ao noroeste de Cébaco atópase a Illa Gobernadora, de menor tamaño e onde se localiza o pobo de Gobernadora, cabeceira do correxemento de Gobernadora, ao cal pertence Cébaco. Tamén ao oeste de Cébaco atópase a illa de Coiba, a maior do país.
Na illa existe unha pequena poboación local que se dedica especialmente á pesca; aínda que en anos recentes, a pesca deportiva, promocionada polos turistas, tamén se practica nesta zona.
Një Filxhan Kafe dhe Këpucë të Reja Veshur
Një Filxhan Kafe dhe Këpucë të Reja Veshur é un filme de 2022 escrito e dirixido por Gentian Koçi. Está inspirado no caso real de dous irmáns xordos que sofrían unha doenza dexenerativa que eventualmente os deixaría cegos. Está protagonizado por Edgar Morais e Rafael Morais. Foi escollido como candidato de Albania para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme foi nomeado no Tallinn Black Nights Film Festival na sección Critics' Picks Strand.
Personaxes
Os actores que participaron neste filme son:
Os Batais, Covelas, Ribadeo
Os Batais é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Graciela Huinao
Graciela del Carmen Huinao Alarcón, nada en Osorno o 14 de outubro de 1956, é unha narradora e poeta mapuche-huilliche en lingua castelá, primeira muller indíxena en ingresar na Academia Chilena da Lingua.
Traxectoria
Filla de Herminia Alarcón e Dolorindo Huinao (neta de Adolfo Huinao e Almerinda Loi Katrilef; bisneta de José Loi) ingresou na Escola 107 en 1962; en 1969, cando tiña 13 anos, perdeu á súa nai e 8 anos máis tarde, en 1977, ao seu pai, despois do cal emigrou a Santiago de Chile.
Huinao publicou o seu primeiro poema, «La loika», en 1989 e o seu primeiro libro Walinto, en 2001 (foi reeditado en 2008 en mapuche, español e inglés). O nome deste poemario é o da comunidade mapuche na que naceu, situada a 36 quilómetros de Osorno.
Escribiu así mesmo relatos, unha novela e antologado algúns libros, como Hilando en la memoria, 7 poetas mapuche (2006), ''Hilando en la memoria, epu rapa. 14 mujeres poetas mapuche'' (2009).
Algunhas das súas obras foron traducidas a diveras linguas.
A Cabana, Covelas, Ribadeo
A Cabana é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Bandeira da República de Altai
A bandeira da República de Altai (en Алтай Республиканыҥ маанызы), é unha bandeira étnica do pobo altai e un símbolo oficial da república federal rusa. O ancho das franxas, de arriba a abaixo, son 67+4+4+25. O branco simboliza a eternidade, a tendencia ao renacemento, o amor e o consentimento dos pobos dentro da república. O azul simboliza a limpeza, as montañas, os ríos, os lagos e o ceo.
A bandeira foi deseñada polo artista V. P. Chukuyev. Foi adoptado o 2 de xullo de 1992, cunha proporción de 1:2. As proporcións cambiaron a 2:3 o 29 de xuño de 1994, 1:2 o 24 de abril de 2003 e de novo a 2:3 o 22 de marzo de 2016.
Paulo Rei Ballesteros
Paulo Rei Ballesteros, nado en Ardesende (Codeso, Boqueixón), é un profesor e tradutor galego.
Traxectoria
Profesor de filosofía no ensino secundario, as súas linguas de traballo na tradución ao galego son o inglés, o francés e o portugués. O seu irmán era Anxo Rei Ballesteros.
Irmáns Robot Superxigantes
Irmáns Robot Superxigantes (en Super Giant Robot Brothers) é unha serie de animación estadounidense-canadense creada por Víctor Maldonado e Alfredo Torres. Estreouse en Netflix o 4 de agosto de 2022, onde conta con versión dobrada ao galego. Desta maneira, converteuse na primeira serie orixinal de Netflix con dobraxe en galego.
Sinopse
No futuro, dous irmáns robots xigantes terán que defender unha pequena cidade do mal intergaláctico dun imperio que envía monstros para destruír a Terra.
Os Carboeiros, Covelas, Ribadeo
Os Carboeiros é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
A Capela, Covelas, Ribadeo
A Capela é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Os Carboeiros, Entenza, Salceda de Caselas
Os Carboeiros é un lugar da parroquia de Entenza, no concello pontevedrés de Salceda de Caselas na comarca de Vigo.
A Casa da Hedra, Covelas, Ribadeo
A Casa da Hedra é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
O Esfolado, Covelas, Ribadeo
O Esfolado é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Celeirós, Covelas, Ribadeo
Celeirós é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Coordinadora Arauco-Malleco
A Coordinadora de Comunidades en Conflito Arauco-Malleco (máis coñecida como Coordinadora Arauco-Malleco ou CAM) é unha agrupación mapuche, indixenista e nacionalista étnica, cuxo obxectivo é a consecución dun estado soberano mapuche no territorio coñecido como Wallmapu. O brazo armado da organización son os denominados Órganos de Resistencia Territorial (ORT), que efectúan actos de violencia política, reivindicando a loita armada como un método lexítimo para conseguir os seus obxectivos. É considerada por varios actores como unha organización terrorista.
O 31 de maio de 2022 a Cámara de Deputadas e Deputados de Chile, con 66 votos a favor, 43 en contra e 13 abstencións, aprobou un proxecto de resolución que solicita ao goberno do país declarar a CAM, os ORT e á Weichán Auka Mapu (WAM) como "asociacións ilícitas de carácter terrorista". Foi considerada como unha organización de extrema esquerda por algúns medios e organizacións da sociedade civil. A Contraloría Xeneral da República de Chile acolleu un recurso para declarar inconstitucional a chamada Coordinadora Arauco-Malleco.
Antecedentes
miniatura|esquerda|Ngüñelfe con fondo azul, unha das bandeiras tradicionais. As orixes da CAM comezan en 1996, cando se creou a Coordinadora Territorial Lafquenche, nunha primeira intención de formar unha verdadeira grande alianza nacional pola reivindicación da nación mapuche. Porén, este grupo foise desarticulando pola discusión da utilización da violencia política como método de loita, até desarmarse en 1998. Foi entón cando xurdiu Identidade Territorial Lafquenche, por unha solución máis pacífica, dirixida por Adolfo Millabur, quen foi alcalde de Tirúa.
En 1998, xurdiu o conflito de Traiguén seguido da posterior realización dun encontro de comunidades e un guillatún, ou rogativa mapuche. Neste encontro participaron as comunidades en conflito de Arauco e Lumaco, a Coordinadora Mapuche de Santiago e a Organización Mapuche Meli Wixan Mapu de Santiago. Tamén se sumaron dirixentes pertencentes a comunidades de Collipulli. Durante este encontro, expúxose a idea de realizar unha nova xunta en Tranaquepe, só coas comunidades mapuches en conflito. Nun momento da reunión, xurdiu a idea de formar a Coordinadora que denominaron "Coordinadora Mapuche de Comunidades en Conflito Arauco-Malleco". Weftún, voz oficial da coordinadora, sinala que "os Lonko, Werken, persoas e organizacións que demostraran o seu compromiso coa loita reivindicativa, asentiron ao unísono, dicindo, formemos a coordinadora!".
Nunha das primeiras declaracións emanadas dende a entidade, transcrita nunha nota en El Rodriguista, boletín dependente da Fronte Patriótica Manuel Rodríguez (FPMR) a raíz do incremento da protesta social dalgunhas comunidades mapuche, sinalouse que "é necesario emprender unha loita de liberación. Pero para que iso sexa posible é necesario primeiro crear unha correlación de forzas que se exprese no social, político, cultural, económico e militar (...) Se a futuro non se producen os cambios necesarios respecto dun Estado que nós denominamos opresor terá lugar necesariamente unha etapa de liberación nacional e isto é no plano político, cultural, económico e tamén no plano militar". Ademais as 2200 comunidades indíxenas repartidas polo sur, 200 manteñen un conflito co goberno e as empresas forestais e agrícolas, en demanda das terras que aseguran que pertenceron aos seus devanceiros, acusando ás transnacionais de "colonialistas".
De acordo ao historiador Fernando Pairican, unha das fontes intelectuais das que se nutriu a CAM durante os seus primeiros anos foron as sucesivas xeracións de antigos estudantes formados ao beirado do Fogar Pegún Dugún de Concepción. Este espazo foi formado a inicios da Transición chilena á democracia e, ademais de dar acubillo a estudantes das provincias de Arauco e Malleco, actuou como un espazo de encontro e, en ocasións, de radicalización, a partir das experiencias compartidas polos seus residentes.
Primeiros anos
miniatura|260px|Pancarta a prol de Llaitul, na sede da [[Universidade Metropolitana de Ciencias da Educación|UMCE en Santiago en 2008.]] A coordinadora realizou reunións de traballo xunto con outras organizacións sociais, como un encontro co sindicato de traballadores forestais en 1999. As súas actividades tiveron unha significativa cobertura xornalística. Así mesmo, continuaron os encontros con distintas comunidades en conflito, sendo esta unha das súas principais actividades. En 2000, a Coordinadora Mapuche de Santiago escindiuse da coordinadora. En marzo de 2001, Meli Wixan Mapu solicitou un receso para reincorporarse en outubro do mesmo ano. Finalmente, en 2003, serias diferenzas no diagnóstico sobre a situación das mobilizacións mapuches distanciaron a Meli Wixan Mapu da CAM. Nas décadas de 2000 e 2010, foi acusada pola xustiza de operacións terroristas e algúns dos seus membros foron encarcerados por este e outro tipo de actividades, incluíndo asociación ilícita.
Malia que no seu momento as vinculacións entre as FARC e a CAM foron catalogadas como falsas, ditas sospeitas aínda roldan con forza, existindo informes da Axencia Nacional de Intelixencia (ANI) que indican que estes lazos efectivamente existirían e que serían bastante extensos. De igual maneira, acusouse á CAM de ter vínculos co EZLN e manifestaron apoio a outros proxectos autonomistas e independentistas revolucionarios por exemplo a ETA de España. Pola súa banda, o fiscal Emiliano Arias investigou devandito vínculo, sinalando que membros da CAM adestraron en campamentos das FARC. Así mesmo, aínda que o seu líder, Héctor Llaitul, foi parte da Fronte Patriótica Manuel Rodríguez (FPMR) e das mocidades do Movemento de Esquerda Revolucionaria (MIR), non existe evidencia que vincule na actualidade á CAM con estas organizacións. Porén, algúns dos seus antigos e actuais membros manifestaron o seu apoio público á causa desta organización. Ademais desta polémica o grupo incrementou o seu poder de lume e a intensidade dos seus ataques, isto dito en comunicados.
Operación Paciencia
A Operación Paciencia foi un operativo de intelixencia realizada dende finais de 2002 a 2005 polo goberno de Ricardo Lagos, sendo unha das primeiras mobilizacións de continxente policial e unha cobertura dos medios ao redor dunha operación antiterrorista. O seu obxectivo era desarticular os cadros máis activos da CAM, xa sendo encarcerados e procesados baixo a Lei antiterrorista. A operación recibiu un amplo apoio económico por parte das autoridades chilenas, implementando programas sociais en comunidades, así como un aumento nas violacións de morada, procesos e lei antiterrorista nas comunidades en conflito, enfrontadas en gran medida contra os donos de fundos e os forestais presentes na zona.
Cómpre salientar que durante o avance do operativo foi polémico o avance e a militarización da Araucania, así como o asasinato de Alex Lemun no proceso, acendendo as alarmas en diversas organizacións a prol dos mapuches. Os xuízos vólvense populares atraendo a atención da prensa e organizacións civís. En 2007 estreouse o documental El juicio de Pascual Pichún, dirixido por María Teresa Larraín, onde se fala máis a profundidade do inicio do conflito mapuche, así como as cuestións culturais e sociais que caracterizarían o conflito en anos posteriores.
Os primeiros arrestados foron Aniceto Norin, Pascual Pichun e Juan Ciriaco Millacheo, os cales foron acusados a dez anos de prisión polo cargo de "incendio terrorista", mais foron liberados por falta de probas, o cal alarmou a organizacións como a Corte Interamericana de Dereitos Humanos e Human Rights Watch, quen chamaron ás autoridades a reformular a súa estratexia.
Escalada nos ataques
Exemplo disto son os atentados do 31 de maio do 2009 onde foron incendiadas 3 instalacións correspondentes a oficinas e dependencias administrativas da transnacional ENDESA España, no Alto Biobío, no sector de Coihueco do lago Lleu-Lleu e a un campamento forestal de Mininco na Collipulli. O 13 de setembro do 2009 militantes das O.R.T incendiaron o fundo Brasil, propiedade da latifundista Elsa Fernández Dez, destruíndo unha adega e a casa da dona, ademais de danos menores en dous tractores que non chegaron a incendiarse. O día seguinte Forzas Especiais de Carabineros ingresaron á comunidade Mateo Ñiripil no sector Muco Bajo a escasos quilómetros do Fundo Brasil. Na zona foron violadas varias vivendas e houbo enfrontamentos que remataron con 4 guerrilleiros feridos por impactos de perdigóns. O grupo clamou o ataque dous días despois e rexeitou a violación realizada polos Carabineros. O 20 de outubro do 2009 guerrilleiros armados con artefactos incendiarios e armas de fogo incendiaron camións madeireiros, destruíndo dous camións e a súa carga, pero sen causar feridos, preto da localidade de Collipulli, Provincia de Malleco. A Coordinadora Arauco-Malleco (CAM) atribuíuse a responsabilidade, sendo este ataque guerrilleiro unha declaración aberta de guerra ao estado chileno, ademais de anunciar que os seus militantes renunciaban á súa cidadanía chilena.
Despois dun período de inactividade o grupo seguiu realizando ataques contra empresas agrícolas e Forestal Mininco, sendo relevantes o ataque a un complexo turístico situado en Laguna Butaco, Tirúa pertencentes á daquela gobernadora da Provincia de Arauco Flor Weisse. O 30 de decembro do 2011 guerrilleiros prenderon lume a un helicóptero do servizo forestal xunto coa queima de maquinaria forestal e un camión nun campamento do servizo forestal en sector de Voyeko próxima a Temuco. Logo de facelo, colocaron carteis en referencia á súa loita por recuperar terras ancestrais, clamando responsabilidade até o día 3 de xaneiro. O 7 de marzo de 2012 militantes da O.R.T incendiaron 6 máquinas, 3 skyders e 3 trineumáticos, unha faena de forestal Mininco situada no fundo “El Puerto” sector Mahuilque, municipalidade de Contulmo. O 20 de decembro de 2012 descoñecidos asasinan a tiros ao campesiño Osvaldo Aliro Zapata Gutiérrez, así como incendian o lugar onde traballaba na municipalidade de Cañete, Rexión de Biobío. Horas despois O.R.T negaron ser os autores do atentado dicindo "Que o campesiñado chileno non é nin será un obxectivo para as ORT-CAM, é máis, considerámolos ideolóxicamente un sector tamén oprimido polo sistema político económico imperante, por tanto temos un inimigo ideolóxico en común", deslindándose dos ataques ocorridos na zona. Despois deste comunicado o grupo entrou nun período de inactividade que durou varios anos, orientando a súa actividade ao apoio de presos mapuches.
Agudización do conflito
Non foi até o 4 de xaneiro de 2017 cando a CAM se adxudicou o incendio de catro camións nos arredores da comuna de Lumaco, na Rexión de Bíobío, ademais de mostrar simpatía polos membros da Resistencia Ancestral Mapuche. Meses despois, o 12 de marzo rexistrouse un ataque en contra da empresa Trans–Cavalieri, acción incendiaria que destruíu completamente 19 camións, 9 ramplas e un pendello na ruta que une Temuco con Lautaro. O grupo xustificou o atentado guerrilleiro "no xusto proceso de loita ideolóxica polo territorio e a autonomía de noso pobo-nación", recibindo grande atención dos medios por ser un dos atentados que máis danos deixou.
Non foi até o 17 de xullo cando militantes guerrilleiros da CAM se adxudicaron os ataques que afectaron a Sigmund Wila e Viviana Parra, donos de terreos na zona, que deixou seis cabalos mortos, queima de maquinarias e danos estruturais. O segundo ataque guerrilleiro que se adxudicou foi ao rancho Cahual en Quilaco, que deixou un tractor incendiado e un segundo con danos importantes.
Despois de varios meses de estar inactivos o grupo reclamou a responsabilidade dun ataque incendiario contra as instalacións de Forestal Anchile, isto na comuna de Río Negro, Provincia de Osorno, deixando dez máquinas completamente incendiadas, así como un colector situado na zona. De igual maneira adxudicáronse o ataque contra unha máquina colleiteira e unha camioneta queimadas, isto nun fundo en San Juan de la Costa (en provincia de Osorno), así como o ataque ao fundo San Antonio da forestal Arauco no sector Hueima, comuna de Lanco, Rexión de Los Ríos o cal deixou como resultado unha torre madeireira, un trineumático e dous colectores incinerados. Días despois as CAM adxudicáronse a toma do Fundo Choque sector Paillaco, provincia de Arauco, o cal consta de máis de 10.000 hectáreas, mencionando que a área a usarían con fins políticos e sociais.
O 25 de agosto do 2018 membros da ORT Kilapan atacaron as instalacións da empresa de áridos Calafquen (na comuna do mesmo nome) deixando 3 retroexcavadoras, 1 cargador frontal e 2 camións totalmente incendiados, mentres que a ORT lafkenche-Leftraru atacaron o sector El Topo da comuna de Curanilahue, deixando 2 camións e 1 camión guindastre totalmente incinerados. O 20 de setembro do mesmo ano a CAM adxudícase un atentado incendiario no sector Trongol, comuna de Los Álamos, deixando como saldo 3 escavadoras, 1 retroescavadora e 1 cargador frontal incinerados.
Semanas máis tarde as CAM adxudicáronse un ataque no sector El Descabezado (Curanilahue), deixando como saldo 3 maquinarias e un colector destruídas. O grupo mencionou que o ataque foi en resposta da morte de Camilo Catrillanca, así como o seu rexeitamento ao investimento no «Wallmapu» e outros plans de desenvolvemento na rexión, e chamando ás comunidades mapuches a "non caer no engano". O 26 de decembro o grupo lanzou un comunicado á mantenta do 20 aniversario da CAM, así como un repaso por algúns sucesos como o primeiro atentado das CAM en Lumaco, a chamada Operación Paciencia, a morte de Matías Catrileo, a consolidación dos ORT como estruturas operativas e do weichafe como suxeito político e o rexurdimento das CAM durante os anos 2010. O comunicado acaba co grupo mencionando o seu desexo de "Liberación Nacional Mapuche", a través do control territorial e da participación máis ampla da poboación. O 6 de febreiro o grupo lanzou un comunicado onde sinalou que as negociacións entre algunhas comunidades mapuches e Forestal Mininco non eran máis que unha farsa e só era unha maneira máis discreta de apropiarse de máis territorio".
A mediados de xullo de 2021, a CAM publicou un comunicado onde se pronunciou sobre a morte de Pablo Marchant (a cal responsabilizan ás autoridades chilenas de homicidio), destacando a súa entrega dentro da organización e a causa mapuche. Ademais diso, o escrito afonda sobre as posturas da CAM e adxudícase varios ataques cometidos dende decembro do ano anterior. A CAM publicou un comunicado en decembro de 2021, rexeitando a presidencia de Gabriel Boric, chamándoo “hippie, progre, boa onda”. Ademais anunciou que a agrupación seguirá mobilizándose mentres o estado chileno tente confrontar á causa mapuche.
En comunicados superiores, a CAM mantén a súa postura fronte ao novo goberno, acusándoo de non querer chegar á resolución do conflito, senón querer lexitimar o seu poder en terras mapuches. En novembro de 2022, o presidente Gabriel Boric realizou a súa primeira viaxe á Araucania, no medio de fortes protestas en rexeitamento á visita do actual mandatario, xa que se reuniu con vítimas de violencia rural na comuna de Angol, así como con empresarios, alcaldes e representantes civís. A CAM tamén se pronunciou en contra da visita do mandatario, a cal cualificou como unha provocación, ademais de alentar ás protestas e mobilizacións.
Arrestos
O 8 de novembro de 2019 foi arrestado o fillo de Héctor Llaitul polo delito de roubo con intimidación nun comercio. A súa nai, Pamela Pezoa, acusou a través de redes sociais que foi detido por policías de civil sen identificación nunha camioneta sen patente, polo que teorizou unha persecución política contra a familia do activista.
miniatura|250px|Llaitul (con máscara) durante a súa detención en 2022. Non é até o 24 de agosto do 2022 cando é arrestado outra vez Héctor Llaitul, isto por unha investigación en cumprimento dunha orde do Ministerio Público que o investiga por presuntos delitos terroristas. O seu arresto ocorreu na cidade de Cañete. Ante este arresto, a CAM pronunciouse ao arresto como unha persecución política en contra do proxecto político da CAM, ademais de que a súa captura responde os intereses das empresas forestais, ademais de estar atento ao proceso xudicial do líder mapuche.
Semanas despois, a CAM tamén se pronunciou polos arrestos de Ernesto Lliatul, Ricardo Delgado Reinao e Esteban Henríquez, ocorrido o 2 de setembro do 2022 por un ataque incendiario na comuna Los Ángeles, así como outros atentados nos que poden estar relacionados. A CAM declarou que isto seguía sendo parte da ofensiva en contra da guerrilla mapuche, especialmente pola decisión de que os detidos sigan baixo custodia.
Control territorial
Durante os anos de actividade da Coordinadora, comunidades mapuches das VIII e IX rexións de Chile usaron métodos tanto violentos como pacíficos para facerse co control de 17 mil hectáreas de terras até daquela en mans de empresas forestais e terratenentes. Para a CAM e os seus adherentes, estas accións son consideradas como actos de recuperación das terras usurpadas ás comunidades mapuches, mentres que as empresas forestais e terratenentes ven estes actos como accións de grupos violentos con carácter terrorista. Parte destas accións de control territorial foron impulsadas directamente pola Coordinadora, mentres que outras foron realizadas en forma espontánea polas propias comunidades en conflito.
O control territorial e a autonomía son as bases da estratexia organizativa da Coordinadora, de acordo co chamado "proceso de liberación nacional mapuche".
Até o ano 2008, a CAM adxudicouse 115 accións en predios forestais e realizou 59 operacións incendiarias a vehículos e enfrontamentos con Carabineros, agricultores e persoal xudicial, ademais de 39 intentos de tomas de terreo, a maioría sen éxito. En xaneiro de 2012, o ministro do Interior e Seguridade Pública Rodrigo Hinzpeter atribuíulle á CAM os incendios forestais que se desenvolvían na Araucania invocando a Lei Antiterrorista.
En agosto de 2019 a coordinadora publicou un libro denominado Chem Ka Rakiduam o cal relata os seus testemuños e dá a coñecer a súa ideoloxía e loita, mostrando unha visión máis íntima da organización.
Contactos internacionais
En decembro de 2018, Héctor Llaitul viaxou a Caracas, Venezuela, en compaña dunha comitiva para reunirse con dirixentes do goberno do presidente Nicolás Maduro, xunto a outros dirixentes vinculados á esquerda latinoamericana. En devandita oportunidade, o chanceler dese país Jorge Arreaza expresou a súa solidariedade coas causas e loitas do pobo mapuche. Así mesmo, sostivo reunións con diferentes líderes oficialistas venezolanos, entre os que se contan Diosdado Cabello, e Adán Chávez, irmán de Hugo Chávez.
Montes Pónticos
Os montes Pónticos ou Alpes Pónticos (en Kuzey Anadolu Dağları, que significa Montes de Anatolia do Norte) forman unha cordilleira no norte de Anatolia, Turquía. Son coñecidos como Montes Parhar nas linguas locais turca e grego póntico. O vocábulo Parhar procede dunha palabra hitita que significa "alto" ou "cumio". En grego antigo os montes coñecíanse como os Paryadres ou montañas Parihedri.
Xeografía
miniatura|esquerda|upright=1.36|Vista panorámica dos montes Pónticos en 2007 O cordal vai de leste a oeste, paralelo á próxima costa do mar Negro. Esténdese polo nordés ata Xeorxia e polo oeste ata o mar de Mármara, co contraforte ao noroeste dos montes Küre (e a súa extensión occidental, os montes Akçakoca) e dos montes Bolu, seguindo a costa. O pico máis alto da cordilleira é o Kaçkar Dağı, que alcanza os 3937 m. As fallas de Anatolia Norte e de Anatolia Nordés, de leste a oeste, corren ao longo do cordal.
Ecoloxía
Os montes están en xeral cubertos por bosques densos, predominantemente de confíeras. Estes bosques forman unha ecorrexión que cobre a maioría da cordilleira, mentres que os bosques mixtos do Cáucaso se estenden pola parte máis oriental do cordal, coñecido como montes Kaçkar. A rexión é o fogar de moita fauna euroasiática como o gabián, a aguia real, a Aquila heliaca, a aguia pomerana, o Lyrurus mlokosiewiczi, o Serinus pusillus e o gabeador vermello. A estreita faixa costeira entre os montes e o mar Negro, coñecida como Ponto é o fogar dos bosques de frondosas de Ponto Euxido-Cólquida que contén algúns dos poucos bosques temperados húmidos do mundo. A meseta de Anatolia, ao sur do cordal, ten un clima continental considerabelmente máis seco que a húmida costa.
Braydon Hobbs
Braydon Alexander Hobbs, nado o 17 de maio de 1989 en New Albany, Indiana, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga no Basketball Löwen Braunschweig da Basketball Bundesliga. Cunha altura de 1,96 m xoga nas posicións de base e escolta.
Traxectoria profesional
O 2 de xullo de 2021, anunciouse a fichaxe de Hobbs por dúas tempadas polo Obradoiro CAB da Liga ACB. O 4 de agosto de 2022, o club santiagués e Hobbs decidiron non continuar coa a súa relación contractual.
Tras deixar o club santiagués, Hobbs asinou co Basketball Löwen Braunschweig da Basketball Bundesliga.
Bandeira do Amazonas (Colombia)
A bandeira do Amazonas é un dos símbolos oficiais do departamento colombiano dende o 21 de agosto de 1974. O deseño da bandeira componse dunha tribanda horizontal de tres cores con tamaños desiguais, trazos estabelecidos polo Goberno Comisarial, que foi encabezado polo comisionado especial César Moreno Salazar e o Secretario de Goberno José Salazar Ramírez.
José Manuel Cervino
José Manuel Cervino, nado en Arona (Santa Cruz de Tenerife) o 29 de outubro de 1940, é un actor canario.
Traxectoria
José Manuel Cervino Almeida naceu en 1940, en Arona, municipio canario pertencente á illa de Tenerife (Illas Canarias).
Coa súa familia trasládase á cidade de San Cristóbal de La Laguna onde cursa o Bacharelato no Instituto de Canarias, actualmente IES Cabrera Pinto, onde dá os seus primeiros pasos na interpretación. Xunto a outros compañeiros funda a compañía teatral "El Tinglado" coa cal realiza un extenso percorrido teatral. Comezou a carreira de Dereito na Universidade de La Laguna, estudos que abandonou para dedicarse definitivamente á interpretación, integrando en varias compañías de teatro independente en Tenerife, e onde dirixiu obras de Samuel Beckett (Esperando a Godot) e de John Osborne (Mirando atrás con ira).
Posteriormente trasládase á Península, instálase en Madrid e inicia unha intensa actividade teatral, debutando no Teatro Español e no Lope de Vega, e actuando en obras como "Tiempo de espadas", de Jaime Salom, o que lle axudou a debutar no cinema cun pequeno papel na película "Eva 63" (1963), de Pedro Lazaga e "Pierna creciente, falda menguante" (1970), de Javier Aguirre, ambas protagonizadas por Laura Valenzuela. Máis tarde, e sempre en papeis secundarios, formaría parte de varias películas relacionadas co cinema do destape como "Los novios de mi mujer", "Emilia... parada y fonda" e "Operación Ogro", entre outras.
Tras varios anos vinculado a De la Iglesia, a súa consagración definitiva chegou nos anos 1980 cando Cervino interveu en varias películas que se converterían en fitos do cinema español como "El Crimen de Cuenca" (1980), de Pilar Miró, a película de José Luis Garci, "El crack" (1981), coa que Alfredo Landa despegouse do landismo ou o seu papel protagonista da man de Manolo Matji en "La guerra de los locos" (1987), onde interpretou a pirao que leva a idea da guerra e do exterminio ata as últimas consecuencias. Foi entón cando consolidou a súa carreira no cinema e foi nomeado aos premios Goya na súa II edición por este último papel, perdendo fronte a Landa polo seu papel en "El bosque animado".
En 1988 regresa ás Illas Canarias, para participar na rodaxe de "Guarapo", dirixida polos irmáns Ríos, interpretando o papel de "Don Virgilio".
Glenn Coldenhoff
Glenn Coldenhoff, nado en Oss o 13 de febreiro de 1991, é un piloto neerlandés de motocrós.
Compite no Campionato Mundial de Motocrós, onde ten gañado varios Grandes Premios. Coldenhoff foi un dos membros do equipo neerlandés gañador do Motocrós das Nacións de 2019, xunto a Jeffrey Herlings e Calvin Vlaanderen. A súa vitoria supuxo o primeiro triunfo holandés nos 73 anos de historia da competición.
Traxectoria
Naceu en Oss, trasladándose logo a vivir á vila de Heesch, en Brabante do Norte. Comezou competindo en motocrós no 2001 na categoría de 85cc. En 2004, 2005 e 2006 gañou o título neerlandés nesta categoría. En 2007 pasou á categoría MX2, pero unha lesión no pulso estragoulle a tempada. En 2008 fixo unha aparición como invitado no Campionato do Mundo de Motocrós, en MX2. Conseguiu chegar á meta coa súa Suzuki, pero non obtivo ningún punto. Durante as dúas tempadas seguintes centrouse no Campionato de Europa de MX2.
En 2011 deu o salto definitivo ao Campionato Mundial con Yamaha. Puntuou de xeito habitual ata que se lesionou durante o Gran Premio de Suecia, rematando 21º na clasificación final. En 2012 conseguiu un asento no equipo de Jacky Martens, onde comezou a correr con KTM. Volveu lograr puntos e acabou entre os dez primeiros nalgunha carreira. Rematou noveno na clasificación final. En 2013 cambiou a outro equipo belga de KTM, no que obtivo máis éxito. Subiu ao podio dúas veces e logrou gañar o primeiro Gran Premio da súa carreira, o GP de Gran Bretaña. Acabou quinto na clasificación final.
En 2014 volveu a Suzuki. A tempada comezou ben, con tres podios e dúas vitorias seguidas. Pero a continuación tivo un accidente no que resultou gravemente ferido, perdendo a maior parte da tempada. Aínda así quedou décimo terceiro na clasificación final e participou no Motocrós das Nacións coa selección holandesa.
En 2015 subiu á clase MXGP. Na súa tempada de debut gañou un Gran Premio (Letonia) e subiu ao podio outra vez máis, o que lle serviu para lograr o oitavo lugar na clasificación final. Finalizou as tempadas 2016, 2017 e 2018 como 7º, 10º e 7º respectivamente na clasificación final. En decembro de 2018 sufriu un accidente durante unha sesión de adestramento e rompeu o pulso e tres vértebras. En 2019 acadou dúas vitorias (Italia e Suecia) e acabou terceiro na clasificación final. Ese mesmo ano gañou en Assen o Motocrós das Nacións, co equipo neerlandés formado ademais por Jeffrey Herlings e Calvin Vlaanderen.
Tembele (filme de 2022)
Tembele é un filme ugandés de 2022 dirixido por Morris Mugisha. É o primeiro filme escollido para representar a Uganda para o Óscar ó mellor filme internacional, debutando na 95ª edición dos premios.
Sinopse
Ambientado en Kampala, o filme céntrase en Tembele, un recolledor de lixo que traballa en quendas de 12 horas. Tembele e a súa muller, Mawa, están esperando o seu primeiro fillo xuntos. Cando o neno morre pouco despois do nacemento, Tembele ten unha crise mental e nega por completo que o seu fillo morrese. Ao día seguinte volve traballar contento mentres os demais están de loito.
Tytöt tytöt tytöt
Tytöt tytöt tytöt é un filme finlandés de 2022 dirixido por Alli Haapasalo a partir dun guión de Ilona Ahti e Daniela Hakulinen. Estreouse no Festival de Cinema de Sundance, onde gañou o premio do público na competición internacional. Foi estreado en Finlandia o 14 de abril de 2022.
Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Argumento
Tres mozas na cúspide da súa feminidade, Mimmi, Rönkkö e Emma, tentar desafiar a escuridade do inverno finlandés intentando tratando de debuxar as súas propias contornas. No proceso, móvense entre soños, realidade, amizade e relacións e intenta que colla sentido todo o rebumbio. En tres venres consecutivos, dúas experimentan o efecto de namorarse mentres que a terceira vai na procura de algo que nunca experimentou antes: o pracer.
Ainu Mosir
Ainu Mosir (en アイヌモシㇼ; lit. a terra dos ainus; Hokkaido) é un filme de 2020 dirixido por Takeshi Fukunaga. É unha coprodución entre o Xapón, a China e os Estados Unidos, e conta a historia dun rapaz ainu e os seus conflitos entre os seus pensamentos persoais, o Xapón moderno e o xeito tradicional de vida dos ainus. O filme estreouse no Festival de Cinema de Tribeca en abril de 2020.
Sinopse
Kanto é un rapaz ainu de 14 anos que vive nunha pequena vila en Hokkaido. A súa nai ten unha tenda de agasallos ainu, despois de que o seu pai morrese. Kanto está descontento coa vida na vila, e desexa afastarse dela e da súa herdanza ainu, e vivir nunha gran cidade moderna. A vila en si é unha comunidade ainu tradicional que sobrevive a través da industria do turismo.
Despois da morte do seu pai, entra en contacto cun ancián ainu, Debo (Debo Akibe), un amigo do seu pai, que lle mostra algúns dos camiños dos ainus. Os residentes ainus da vila están recuperando unha tradición perdida chamada Iomante, unha controvertida matanza ritual dun oso, coa que algúns están de acordo, e outros ven como unha práctica que debería cambiarse. Kanto descobre o oso, gardado en segredo no bosque. Unha xornalista xaponesa (Lily Franky), visita a vila e entrevista os ainus sobre a súa situación actual, tratando tamén o ritual Iomante. Kanto segue visitando o oso no bosque, facendo amizade con el, e despois decide que non está de acordo co ritual.
Kanto atopa cintas de vídeo dos rituais de Iomante e míraas. Kanto comeza a descubrir a súa cultura, incluíndo algúns dos elementos máis místicos, e finalmente chega a apreciar algúns dos rituais.
O Mondigo, Covelas, Ribadeo
O Mondigo é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
A Ponte, Covelas, Ribadeo
A Ponte é un lugar da parroquia de Covelas, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Argentina, 1985
Argentina, 1985 é un filme arxentino de 2022 producido e dirixido por Santiago Mitre e escrito por Mitre e Mariano Llinás. Está protagonizado por Ricardo Darín, Peter Lanzani, Alejandra Flechner e Norman Briski. Estreouse na 79ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia o 3 de setembro de 2022. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. Tamén foi nomeado aos Premios Goya. Tamén foi considerado como un dos 5 mellores filmes internacionais de 2022 pola National Board of Review.
Sinopse
A historia segue os sucesos arredor do Xuízo ás Xuntas de 1985, que perseguiron os líderes da última ditadura cívico-militar (1976–1983). Céntrase no esforzo dun grupo de avogados dirixidos polos fiscais Julio César Strassera e Luis Moreno Ocampo contra os responsábeis da ditadura máis sanguenta da historia da Arxentina.
José García Iglesias
José García Iglesias, nado en Ribadeo en 1889 e finado na Coruña o 23 de febreiro de 1935, foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Tiña representaciónes de viños de Xerez e sidras de Asturias. Foi fundador da Agrupación Socialista de Ribadeo. Foi desterrado a 150 quilómetros de Ribadeo debido ás súas ideas políticas. Instalouse na Coruña onde continuou cos seus negocios e montou unha pequena fabrica de lixivia. Foi secretario da Agrupación Socialista da Coruña en 1931, á que representou no Congreso Extraordinario do PSOE dese ano. En setembro de 1932 foi elixido presidente do Comité Executivo da Agrupación Socialista da Coruña. Foi director de Acción Socialista en 1933. Foi denunciado por inxurias á autoridade en outubro de 1933. Pertenceu á La Antorcha Galaica del Libre Pensamiento da que foi vogal. Finou na Coruña por osteosarcoma frontal con 46 anos.
Vida persoal
Casou con Concepción García Álvarez e foi pai de Pepín, Bebel, Jaurés, France, Voltaire, Concepción, Bélgica e Berthelot García García.
La Argentinita
Encarnación López Júlvez, nada en Buenos Aires o 3 de marzo de 1898 e finada en Nova York o 24 de setembro de 1945, coñecida artisticamente como La Argentinita, foi unha bailarina, coreógrafa, compositora e bailaora de flamenco hispanoarxentina, irmá da tamén bailarina e coreógrafa Pilar López Júlvez. Foi recoñecida en vida como a máis alta expresión do flamenco do seu tempo.
Traxectoria
miniatura|La Argentinita en 1924 (á dereita, vestida de branco) junto á raíña [[Vitoria Uxía de Battenberg|Vitoria Uxía e as súas fillas Beatriz e Cristina, despois do festival realizado no hospital de feridos da guerra do Rif]] López Júlvez era filla de inmigrantes españois na Arxentina, onde o seu pai tiña un negocio de tecidos. Mentres vivía alí, dous dos seus irmáns morreron nunha epidemia de escarlatina. En consecuencia, levárona á costa norte de España en 1901, onde comezou a aprender danzas rexionais españolas. Con só catro anos comezou a aprender flamenco con Julia Castelao. A súa primeira actuación pública foi aos oito anos no Teatro-Circo de Donostia. Escolleu o nome de La Argentinita como homenaxe á famosa bailarina de flamenco Antonia Mercé (La Argentina). Despois de viaxar por toda España como nena prodixio, estableceuse en Madrid para actuar no Teatro La Latina, no Teatro de la Comedia, no Teatro de La Princesa, no Teatro Apolo e no Teatro Príncipe Alfonso.
O seu éxito levouna a facer xiras por Barcelona, ​​Portugal e París e despois por Latinoamérica. A principios dos anos 20 regresou a España, onde traballou en Madrid. Entre as súas primeiras actuacións atopouse a estrea en 1920 da obra musical de Federico García Lorca El maleficio de la mariposa como "bolboreta". Anunciou a súa retirada en 1926, mais regresou rapidamente ao negocio do espectáculo como parte da renovación artística que a uniu á Xeración do 27, en que combinou flamenco, tango, bulerías e boleros. Bailou composicións de Manuel de Falla, Joaquín Turina, Isaac Albéniz, Enrique Granados e Maurice Ravel. Axudou no desenvolvemento do Ballet Español. Adaptando pezas á tradición popular, fixo unha xira por Europa, triunfando en París e Berlín e participando nos movementos artísticos daquela época xunto a poetas españois como Rafael Alberti, Federico García Lorca, Edgar Neville e Ignacio Sánchez Mejías. Sánchez Mejías, intelectual e toureiro, era home casado e o seu amante. La Argentinita retirouse por segunda vez para manter a súa relación con el clandestina. Non obstante, regresou aos escenarios coa axuda de Sánchez Mejías, que participou na busca e no emprego de intérpretes para as súas actuacións posteriores.
Co comezo da Segunda República Española, López Júlvez formou a súa propia compañía de ballet chamada Bailes Españoles de La Argentinita xunto coa súa irmá, Pilar López Júlvez, e Lorca. López Júlvez puxo en escena varios espectáculos flamencos, incluíndo unha adaptación de El amor brujo de Falla en 1933 e Las Calles de Cádiz en 1933 e 1940. Viaxou por España e París, onde foi recoñecida como unha das artistas flamencas máis importantes do seu tempo. A súa compañía incluía as figuras flamencas Juana la Macarrona, La Malena, Fernanda Antúnez, Rafael Ortega e Antonio de Triana, que foi a súa parella de baile ata a década de 1940, cando foi substituído primeiro por Federico Rey e despois por José Greco.
Ao final da súa xira por España, o seu amante Sánchez Mejías morreu por unha cornada en 1934 na praza de touros de Manzanares. Buscou refuxio no seu traballo e mudouse a Buenos Aires para bailar no Teatro Colón; a partir de aí emprendeu unha longa xira americana. En 1936 acadou o éxito en Nova York. Despois, regresou a España mais viuse obrigada a fuxir do país pouco antes do estalido da guerra civil española. Viaxou por Marrocos, Francia, Reino Unido, Holanda, Bélxica e Estados Unidos, onde permaneceu exiliada en Nova York. Desde entón ata a súa morte en 1945, desenvolveu a súa carreira e converteuse nunha das maiores estrelas da danza internacional e participou en filmes. En 1943 presentou a compañía de flamenco El Café de Chinitas no Metropolitan Opera House de Nova York coa súa propia coreografía, textos de Lorca, escenarios de Salvador Dalí e a orquestra dirixida por José Iturbi. Ademais, actuou no complexo Watergate de Washington, D.C. coa súa irmá.
O 28 de maio de 1945 deu a súa última actuación no Metropolitan da obra orquestral Capricho español, composta en 1887 por Nikolai Rimskii-Korsakov e baseada en melodías españolas. Ao finalizar tivo que ser ingresada nun hospital, onde morreu o 24 de setembro por un tumor no abdome. Non quixo que a operasen porque non desexaba abandonar a danza. O seu corpo foi repatriado a España en decembro e enterrado en Madrid. Ese mesmo ano disolveuse a súa compañía.