cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ARN polimerase I
Regulación da transcrición do ARNr
Como hai un grande número de xenes ADNr (varios centos) que poden ser transcritos, o primeiro mecanismo de control consiste en axustar o número de xenes que son transcritos nun momento dado. Nas células de mamíferos, o número de xenes de ADNr activos varía entre tipos celulares e niveis de diferenciación celular. En xeral, conforme a célula está máis diferenciada, require un menor crecemento e, por tanto, decrece a súa síntese de ARNr e o número de xenes de ADNr que se transcriben. Cando se estimula a síntese de ARN, o factor de selectividade 1 (SL1) únese aos promotores dos xenes ADNr que antes estaban silenciosos, e recrutan un complexo de preiniciación ao cal se une a ARN polimerase I e empeza a transcrición do ARNr.
Os cambios na transcrición de ARNr tamén poden ocorrer por medio de cambios na taxa de transcrición. Non se coñece o mecanismo exacto pola cal a ARN polimerase I incrementa a súa taxa de transcrición, pero hai probas que indican que a síntese de ARNr pode incrementarse ou diminuír sen que cambie o número de xenes ADNr activos para a transcrición.
Pérdicas
Pérdicas pode referirse a:
ARN polimerase I
Ciclo de transcrición da ARN pol I
No proceso da transcrición (por calquera polimerase), distínguense tres grandes fases:
Iniciación
Fórmase o complexo da polimerase no promotor. A ARN pol I non require unha caixa TATA no promotor, senón que depende dunha "secuencia de control augas arriba"" ou UCS (Upstream Control Sequence), que, como o seu nome indica, está situada augas arriba do xene.
Elongación
A ARN pol I sae e deixa libre o promotor, o UBF e SL1 permanecen unidos ao promotor, listos para recrutar outra molécula de ARN pol I. Cada xene ADNr activo pode ser transcrito moitas veces simultaneamente, a diferenza dos xenes transcritos pola ARN pol II, que se asocian só cun complexo á vez. Aínda que in vitro a elongación procede sen obstáculos, non está tan claro que isto ocorra tamén na célula, dada a presenzsa de nucleosomas. A ARN pol I non parece transcribir a través dos nucleosomas, e ou ben os salta ou os distorsiona, quizais asistido por actividades de remodelación da cromatina. Ademais, o UBF podería tamén actuar como unha retroalimentación positiva, potenciando a elongación realizada pola ARN pol I por medio dunha función anti-represor. Un factor adicional, o TIF-IC, pode tamén estimular a taxa global de transcrición e suprimir a pausa da ARN pol I. A medida que a ARN pol I avanza ao longo do ADNr, fórmanse superenrolamentos por diante e detrás do complexo. Estes son desenrolados pola topoisomerase I ou II a intervalos regulares, o que é similar ao visto na transcrición mediada pola ARN pol II.
A elongación probablemente é interrompida en sitios onde hai danos no ADN. A reparación acoplada á transcrición ten lugar de xeito similar á dos xenes transcritos pola ARN pol II e require a presenza de varias proteínas de reparación do ADN, como TFIIH, CSB, e XPG.
Terminación
Nos eucariotas superiores, o TTF-I únese e dobra o sitio de terminación no extremo 3' da rexión transcrita. Isto forzará á ARN pol I a parar. O TTF-I, coa axuda do factor de liberación do transcrito PTRF e unha rexión rica en T, induce á ARN pol I a terminar a transcrición e disociarse do ADN e do novo transcrito. Hai evidencias que indican que a terminación podería ser o factor limitante en casos de alta produción de ARNr. O TTF-I e o PTRF despois estimulan indirectamente a reiniciación da transcrición pola ARN pol I no mesmo xene ADNr. En organismos como os lévedos o proceso parece ser moito máis complicado e aínda non foi totalmente esclarecido.
Mambrillas de Lara
Mambrillas de Lara é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 57 habitantes (INE 2012).
Estado de Aguascalientes
Aguascalientes é un dos trinta e un estados que, xunto coa Cidade de México, forman os Estados Unidos Mexicanos. A súa capital e cidade máis poboada é Aguascalientes. Atópase na rexión centronorte do país, limitando polo norte con Zacatecas e polo sur con Xalisco. Con 5618 km² é o terceiro estado menos extenso, por diante de Morelos e Tlaxcala, o máis cativo. Con 1 513 544 habitantes en 2015, é o sexto menos poboado, por diante de Tlaxcala, Nayarit, Campeche, Baixa California Sur e Colima, o menos poblado. Con 210,93 hab/km², é o cuarto máis densamente poblado, por detrás do Estado de México, Morelos e Tlaxcala. Foi fundado o 5 de febreiro de 1857.
O seu nome refírese ás augas termais que os invasores españois descubriron na zona. Divídese en 11 concellos e a súa capital é a cidade de Aguascalientes. Atópase na macro rexión de El Bajío, no Bajío Occidente o Centro Occidente. Limita, polo norte, con Zacatecas; e polo sur, con Xalisco. Representa o 0,3% da superficie do país.
William DuVall
William Bradley DuVall, nado o 6 de setembro de 1967 en Washington, D.C., é un músico estadounidense coñecido por ser o actual vocalista da banda Alice in Chains, substituíndo a Layne Staley despois da súa morte. DuVall tamén é co-fundador, vocalista, guitarrista e letrista de Comes with the Fall. DuVall uniuse a Alice in Chains no ano 2006 e aparece nos álbums Black Gives Way to Blue (2009), The Devil Put Dinosaurs Here (2013) e Rainier Fog (2018).
Primeiros anos
A carreira musical de DuVall comezou a principios dos anos 80 na escena hardcore punk de Atlanta. A súa primeira banda chamábase Awareness Void of Chaos.
En 1983 tocou no controvertido grupo de hardcore punk Neon Christ, contribuíndo con guitarras e letras aos seus álbums. Outros membros desa banda eran o vocalista Randy DuTeau, o baixista Danny Lankford e o batería Jimmy Demer. Neon Christ tiña fortes lazos con Corrosion of Conformity e Bl'ast. Cunhas pequenas xiras pola costa leste estadounidense e dous álbums, a banda comezou a gañar popularidade. O grupo usou esta popularidade para apoiar moitas causas de caridade como poder traballar para liberar ao músico e activista Fela Anikulapo Kuti.
O grupo desfíxose en 1986, reunindose os membros orixinais para un único concerto o 24 de decembro do 2004.
Despois da primeira separación de Neon Christ, DuVall foi brevemente o segundo guitarrista da popuular banda californiana de hardcore punk Bl'ast, contribuíndo un pouco na composición do seu segundo álbum, It's In My Blood, editado a través do selo SST Records, fundado por Greg Ginn da banda de hardcore punk Black Flag. Porén, DuVall non pasou tempo suficiente no grupo como para gravar o álbum.
En 1987 DuVall formou The Final Offering co vocalista Randy Gue (un antigo roadie de Neon Christ), o baixista de Corrosion of Conformity Mike Dean e o batería Greg Psomas. Porén, a dicción á heroína de Psomas impedíulles traballar consistentemente. Dean volvería a traballar con Corrosion of Conformity e Psomas morreu dunha sobredose en 1994.
Anos 90 e primeiros 2000
En 1994 DuVall co-escriiu a canción "I Know" para a súa colega de Atlanta Dionne Farris, artista nomeada a un premio Grammy; con este tema DuVall gañaría un premio ASCAP.
A finais dos 90, DuVall fundou a banda Madfly con Nico Constantine, Bevan Davies e Jeffery Blount, sendo o seu guitarrista, vocalista e compositor. O grupo editou dous álbums, Get the Silver e White Hot In The Black, ámbolos dous a través do propio selo de DuVall, DVL Recordings.
En 1999 DuVall, Bevan e Nico formaron Comes With The Fall, engadindo a Adam Stanger como baixista. A banda editou o seu primeiro álbum no ano 2000 e o segundo ao ano seguinte. Comes With The Fall comezou a xirar con Jerry Cantrell, actuando como abreconcertos e como o seu grupo ao vivo nas súas xiras Degradation Trip en 2001 e 2002. No ano 2002 editaron un álbum ao vivo acompañado por un DVD, no 2006 apareceu o EP The Reckoning e o álbum Beyond The Last Light no 2007.
Alice in Chains
Despois de varias colaboracións musicais con Cantrell, DuVall finalmente entrou en Alice in Chains como vocalista, para ocupar o lugar deixado por Layne Staley tras a súa morte no ano 2002.
No 2007 Alice in Chains comezou a xirar con Velvet Revolver e Kill Hannah. A xira The ReEvolution tivo dúas partes: a primeira foi por varias cidades europeas e polo leste dos Estados Unidos; a segunda, á que tamén se lle chamou "The Libertad Tour", foi principalmente unha xira campo a través por pequenas cidades estadounidenses, que se estendeu a tres cidades do Canadá. Por vez primeira despois de 15 anos Alice in Chains saíu de xira por Australia, sendo o segundo cabeza de cartel, despois de Nine Inch Nails, do festival Soundwave Festival. Esa foi a primeira visita de DuVall a ese país.
O 29 de setembro do ano 2009 foi editado o álbum Black Gives Way to Blue, o seu primeiro traballo co grupo.
Terapias cognitivo-comportamentais
As terapias cognitivo-comportamentais son orientacións da terapia cognitiva enfocadas no vencellamento do pensamento e o comportamento, e que recollen as achegas das distintas correntes dentro da psicoloxía científica; o cal é máis que unha mera fusión, como aplicación clínica, da psicoloxía cognitiva e a psicoloxía behaviourista. Adoitan combinar técnicas de reestruturación cognitiva, de adestramento en relaxación e outras estratexias de enfrontamento e de exposición.
Este modelo acepta a tesis behaviorista de que o comportamento humano é aprendido, pero esta aprendizaxe non consiste nun vínculo asociativo entre estímulos e respuestas senón na formación de relacións de significado personais, esquemas cognitivos ou regras. Igualmente os aspectos cognitivos, afectivos e comportamentais están interrelacionados, de modo que un cambio nun deles afecta ós outros dous compoñentes. Nesa relación mutua as estruturas de significado (esquemas cognitivos) terían un peso fundamental, pois elas representan a organización idiosincrática que ten cada persoa sobre o que significa a súa experiencia, os outros e o si mesmo.
Durante o proceso terapéutico o clínico válese de diversas estratexias que teñen por obxecto a flexibilización e modificación dos esquemas disfuncionais e os pensamientos automáticos que se desprenden destes. O devandito proceso está guiado por tres principios técnicos básicos: o empirismo colaborativo, o descubrimento guiado e o diálogo socrático.
Motín do HMS Bounty
miniatura|[[Fletcher Christian e os amotinados deixan ao tenente William Bligh e a outros mariñeiros á deriva no mar. Pintura de Robert Dodd en 1790, no Museo Marítimo Nacional do Reino Unido.]] O motín a bordo do navío HMS Bounty da Mariña Real Británica tivo lugar o 28 de abril de 1789 no medio do océano Pacífico. Un grupo de tripulantes insatisfeitos, liderados polo axudante de mestre Fletcher Christian, tomaron o control da embarcación de mans do seu capitán, o tenente William Bligh, a quen deixaron á deriva a bordo dun bote con poucas provisións xunto con outros dezaoito mariñeiros que permaneceron leais. Os amotinados establecéronse en Tahití ou nas illas Pitcairn, mentres que Bligh conseguiu realizar unha viaxe de máis de 6 500 km ata atopar terra, comezando entón un proceso para que os amotinados comparecesen ante a xustiza.
Bligh logrou regresar a Gran Bretaña en abril de 1790, e o Almirantado británico enviou o HMS Pandora para prender os amotinados. Catorce foron capturados en Tahití e aprisionados no navío, que entón procedeu a buscar (sen éxito) a Christian e o resto dos homes que se esconderon nas Pitcairn. A fragata Pandora encallou na Gran Barreira de Coral no camiño de volta, perdendo 31 tripulantes e catro prisioneiros do Bounty. Os dez restantes chegaron a Gran Bretaña en xuño de 1792 e foron xulgados nun consello de guerra; catro foron absoltos, tres indultados e tres aforcados.
O grupo de Christian permaneceu sen ser descuberto ata 1808, data en que só un dos amotinados, John Adams, seguía vivo. Case todos os demais homes, incluído Christian, matáranse entre eles ou morreran a mans dos reféns polinesios. Non se tomou ningunha acción contra Adams. Os descendentes dos amotinados coas súas consortes tahitianas viven ata hoxe nas Pitcairn. A percepción que acabou calando no imaxinario popular foi a de Bligh como un tirano e Christian como unha vítima tráxica das circunstancias, percepción rexistrada en varias películas sobre os eventos. Con todo, a historiografía dos séculos XX e XXI están a reflectir unha imaxe máis amable de Bligh.
Gran Premio de Mónaco de 1973
O Gran Premio de Mónaco de 1973 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 3 de xuño de 1973 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Motín do HMS Bounty
Navío e misión
O Bounty foi adquirido para transportar árbores do pan de Tahití (entón chamada «Otaheite»), unha illa polinesia no sur do océano Pacífico, ata as colonias británicas nas Indias Occidentais. A expedición foi patrocinada pola Royal Society e organizada polo seu presidente, Joseph Banks, que compartía a visión dos donos de plantacións caribeños de que as árbores do pan poderían ser cultivadas alá e servir como comida barata para os escravos. Banks supervisou a reforma do Bounty realizada no estaleiro de Deptford, no río Támesis. O gran camarote, normalmente os apousentos do capitán, foi convertido nun invernadoiro para máis de mil árbores do pan, con fiestras con cristais, claraboias, un chan cuberto de chumbo e un sistema de drenaxe para impedir o desperdicio de auga doce. A redución espacial que supuxeron estes arranxos nun navío pequeno significou que a tripulación se vise aglomerada durante toda a viaxe.
William Bligh
miniatura|Bligh por J. Ruffell c. 1792, no Museo Marítimo Nacional. O mando da expedición foi entregado coa aprobación de Banks ao tenente William Bligh, cuxas experiencias anteriores incluían a terceira e última viaxe de James Cook entre 1776 e 1780, no que serviu como piloto a bordo do HMS Resolution (1771) Bligh nacera en 1754 na cidade de Plymouth, Devon, e proviña dunha familia con tradición militar e naval. O seu nomeamento para a viaxe de Cook aos vinte e un anos de idade foi considerado unha honra, aínda que no relato oficial da expedición Bligh indicou que a súa contribución non se recoñecera de forma apropiada. O tamaño da mariña británica viuse reducido tras a fin da Guerra de Independencia dos Estados Unidos en 1783, e Bligh quedou en terra e reducido a media paga. Bligh pasou por un período de ociosidade ata que conseguiu traballo temporal na mariña mercante; en 1785 mandaba o Britannia, buque mercante propiedade do tío da súa esposa Duncan Campbell. Asumiu o 16 de agosto de 1787 o nomeamento de capitán do Bounty, aínda que iso levou un considerable custo financeiro: a súa paga de catro xilins por día (un total de setenta libras ao ano) contrastaba coas cincocentas libras anuais que recibira como capitán do Britannia. Tamén tivo que asumir a posición de comisario do Bounty a causa do limitado número de suboficiais do barco. As súas ordes para a viaxe ditaban que Bligh debería alcanzar o Pacífico a través do cabo de Fornos, recoller as árbores do pan, navegar cara ao oeste en dirección ao estreito de Endeavour e cruzar os océanos Índico e Atlántico ata as Indias Occidentais. O Bounty así completaría unha circunnavegación.
Tripulación
A tripulación do Bounty estaba formada por corenta e seis homes, dos cales corenta e catro eran mariñeiros da Mariña Real e dous eran botánicos civís. Directamente por baixo de Bligh estaban os seus suboficiais, nomeados polo Consello da Mariña e dirixidos polo mestre de navegación John Fryer. Os outros subtenentes eran o contramestre, o cirurxián, o carpinteiro e o artilleiro. Foron engadidos varios aspirantes honorarios –chamados «novos cabaleiros», aspirantes a oficiais navais– para os dous asistentes de mestre e os dous aspirantes de mariña. Eses foron rexistrados no navío como mariñeiros aptos, mais foron aloxados cos aspirantes e tratados da mesma xeito que eles.
A maior parte da tripulación do Bounty foi escollida por Bligh ou recomendada para el por patróns influentes. William Peckover, o artilleiro, e Joseph Coleman, o armeiro, serviran co tenente no HMS Resolution; varios outros navegaran baixo as ordes de Bligh máis recentemente no Britannia. Entre eles estaba Fletcher Christian, entón con 23 anos, que viña dunha rica familia de Cumberland. Christian escollera unha vida no mar en lugar da carreira xurídica desexada polos seus pais. Os dous homes xa viaxaran xuntos en dúas ocasións cara ás Indias Occidentais, establecendo unha relación mestre-pupilo na que Christian acabou facéndose un navegante cualificado. Christian, como un dos «novos cabaleiros», estaba disposto a servir no Bounty sen paga; Bligh aínda así conferiulle unha liteira de asistente de mestre. Entre outros novos cabaleiros recomendados incluíase Peter Heywood, de quince anos de idade, que deixara a escola un ano antes para servir no HMS Powerful, un navío de adestramento en Plymouth. A súa recomendación veu de Richard Betham, un amigo da familia Heywood e sogro de Bligh.
O espazo habitable do navío organizábase a partir do rango. Bligh, tras ceder o gran camarote, ocupaba apousentos particulares no lado de estribor cun comedor adxacente, con Fryer ocupando un camarote no lado oposto. O cirurxián Thomas Huggan, os outros subtenentes e Nelson tiñan minúsculos apousentos na cuberta inferior, mentres que os asistentes de mestre, aspirantes de mariña e os novos cabaleiros compartían todos xuntos unha área tras o comedor do comandante (a ponte de mando); tiñan permiso de usar o alcázar como oficiais subalternos. Os restantes tiñan apousentos no castelo de proa, unha área sen fiestras nin ventilación que medía 11 m de longo por 6,7 m de ancho e 1,7 m de alto.
Cara ao cabo de Fornos
O Bounty partiu de Deptford rumbo a Spithead, na canle da Mancha, o 15 de outubro de 1787, agardando novas ordes. O mal tempo aprazou a chegada a Spithead ata o 4 de novembro. Bligh estaba ansioso por partir inmediatamente e chegar ao cabo de Fornos antes do final do verán no hemisferio sur. Con todo, o Almirantado non lle concedeu prioridade e aprazou tres semanas máis a emisión das ordes. O Bounty finalmente partiu o 28 de novembro pero, debido aos ventos contrarios, non conseguiu deixar Spithead ata o 23 de decembro. Con serias dúbidas sobre as perspectivas de cruzar polo cabo de Fornos, Bligh recibiu permiso do Almirantado para usar, se fose necesario, unha ruta alternativa ata Tahití pasando polo cabo de Boa Esperanza.
Bligh introduciu a ríxida disciplina de Cook sobre a hixiene e a dieta unha vez o navío entrou en mar aberto. Segundo o historiador Sam McKinney, Bligh aplicou esas regras «con celo fanático, axitándose e enfurecéndose continuamente sobre a limpeza do navío e a comida servida á tripulación». Substituíu o tradicional sistema da mariña de alternar catro horas de servizo con catro horas de descanso cun novo, no que cada catro horas de servizo eran seguidas por oito horas de descanso. Bligh organizou sesións regulares de música e baile para que a tripulación se exercitase e entretivese. Os seus despachos con Banks e Campbell indicaban satisfacción; en ningunha ocasión tivo que aplicar castigos porque, como escribiu: «Tanto os homes como os oficiais son dóciles e ben dispostos, con alegría e satisfacción no rostro de cada un». O único adverso ata aquel momento era a conduta do cirurxián Thomas Huggan, que se mostrou como un indolente borracho antihixiénico.
Bligh desde o inicio estableceu unha calorosa relación con Christian, conferíndolle unha posición que o convertía en segundo no mando do navío en lugar de Fryer. Bligh formalizou esa posición o 2 de marzo de 1788 ao nomear Christian para a posición de tenente interino. As relacións de Fryer con Bligh empeoraron bastante desde ese momento, malia que mostrou poucos sinais de resentimento. Unha semana despois do ascenso, Fryer insistiu na aplicación dun castigo ao mariñeiro Matthew Quintal, quen recibiu doce lategazos por «insolencia e comportamento amotinado», o que frustrou as esperanzas de Bligh dunha viaxe sen castigos.
Do cabo de Boa Esperanza ao Pacífico
O Bounty fondeou na baía Falsa o 24 de maio de 1788, ao leste do cabo de Boa Esperanza, onde pasou cinco semanas realizando reparacións e repoñendo provisións. As cartas que Bligh enviaba a Gran Bretaña facían fincapé na boa forma na que estaban el e a súa tripulación en comparación coas doutros navíos, expresando esperanzas dun recoñecemento posterior ao final da viaxe. Prestou diñeiro a Christian nalgún momento da estancia, un xesto que o historiador Greg Dening suxire que puido estragar a relación dos dous ao transformarse nunha fonte de ansiedade e ata de resentimento por parte de Christian. A historiadora Caroline Alexander describiu o préstamo como «un significativo xesto de amizade», do que Bligh se asegurou que Christian xamais esquecese.
O navío partiu da baía Falsa o 1 de xullo e penetrou no océano Índico para comezar a longa travesía ata o próximo porto, Adventure Bay, en Tasmania. No camiño pasaron pola remota illa de San Paulo, unha pequena illa deshabitada da que Bligh sabía que tiña mananciais de auga doce e termais por relatos de navegacións anteriores, pero non intentou atracar nela. O tempo era frío e invernal, condicións análogas ás do cabo de Fornos, e era difícil realizar observacións de navegación. Con todo, Bligh foi o bastante hábil para conseguir avistar o 19 de agosto a rocha de Mewstone, ao suroeste de Tasmania, e alcanzou Adventure Bay dous días despois.
miniatura|Baía Matavai, Tahití, en 1776 por [[William Hodges.]]
A tripulación do Bounty pasou parte do seu tempo en Adventure Bay recuperándose, pescando, repoñendo provisións e tallando árbores. Houbo encontros pacíficos coa poboación nativa. O primeiro sinal de discordia entre Bligh e os seus oficiais xurdiu cando o capitán intercambiou palabras acaloradas co carpinteiro William Purcell por mor dos métodos usados polo segundo no corte da madeira. Bligh ordenou que Purcell volvese ao navío e cando o carpinteiro mantivo a súa posición, Bligh retiroulle as súas racións, algo que o volveu razoable inmediatamente» segundo o relato de Bligh.
Máis discordias ocorreron durante a última parte da viaxe ata Tahití. Fryer rexeitou o 9 de outubro asinar os libros de contabilidade do navío a menos que Bligh lle dese un certificado avalando o seu bo desempeño durante a viaxe. Bligh non transixiu coa coacción; reuniu a tripulación e leu os Articles of War, momento en que Fryer cedeu. Tamén houbo problemas con Huggan, cuxa sangría descoidada do mariñeiro James Valentine no tratamento de asma lle causou a morte por bacteriemia. O cirurxián indicou a Bligh que Valentine morrera de escorbuto para encubrir o seu erro, o que levou a Bligh a aplicar os seus propios remedios medicinais e dietéticos a toda a tripulación para previr esa enfermidade. Por aquel entón, Huggan estaba case incapacitado pola bebida, circunstancia á que Bligh puxo fin incautándose do alcohol de a bordo. O cirurxián volveu ao servizo; examinou todos os tripulantes do Bounty antes de chegar a Tahití en busca de sinais de enfermidades venéreas, sen atopar ningunha. O navío arribou á baía Matavai en Tahití o 26 de outubro de 1788, completando así a viaxe de 50 163 km.
Tahití
miniatura|Unha muller polinesia en 1777, por [[John Webber.]] A primeira acción de Bligh ao chegar á illa foi garantir a cooperación dos caciques locais. O xefe supremo, Tynah, acordábase de Bligh pola viaxe de Cook acontecida quince anos antes, e recibiuno calorosamente. O tenente entregou presentes ao xefe e informouno de que o seu «rei Xurxo» soamente quería árbores do pan a cambio. Os nativos aceptaron satisfeitos aquela sinxela petición. Bligh designou Christian para dirixir un equipo en terra encargado de construír un recinto onde puidesen cultivar as plantas.
Os deberes da tripulación do Bounty eran leves tanto en terra como a bordo durante a estancia de cinco meses en Tahití. Moitos levaron vidas promiscuas coas mulleres nativas –en total dezaoito homes, incluído Christian, recibiron tratamento por infeccións venéreas–, mentres que outros tiñan compañeiras estables. Christian acabou establecendo unha relación estreita cunha muller polinesia chamada Mauatua, á que el chamaba «Isabella», nome dun antigo amor seu en Cumberland. Bligh permaneceu casto; toleraba as actividades dos seus homes, sen sorprenderse por que caesen na tentación cando «as seducións da disipación son superiores a calquera cousa que poida concibirse». Bligh aínda así esperaba que os tripulantes cumprisen eficientemente os seus deberes, desgustándose ao descubrir o aumento de casos de neglixencia e indolencia por parte dos seus oficiais. Escribiu furioso: «Eu creo que nunca houbo navío con suboficiais tan neglixentes e inútiles como este».
Huggan morreu o 10 de decembro. Bligh atribuíu iso «aos efectos da embriaguez e a indolencia ... nunca foi posible convencelo para dar media ducia de voltas pola cuberta, durante toda a viaxe». Christian, malia que anteriormente fora o favorito de Bligh, non escapou da ira do capitán. Humillábao frecuentemente –algunhas veces fronte á tripulación e os tahitianos– por mor de faltas reais ou imaxinarias, mentres que se aplicaban castigos severos a homes cuxos descoidos levaron ao roubo ou perda de equipo. Os lategazos, raramente administrados durante a viaxe de ida, agora eran cada vez máis comúns. Tres homes desertaron o 5 de xaneiro de 1789 –Charles Churchill, John Millward e William Muspratt– tomando un pequeno barco, armas e munición. Muspratt fora azoutado pouco antes por neglixencia. Entre as pertenzas que Churchill deixou no Bounty atopábase unha lista de nomes que Bligh creu que poderían ser cómplices na deserción –o capitán posteriormente afirmou que os nomes de Christian e Heywood estaban na lista–. Bligh foi persuadido de que o seu protexido non planeaba desertar e esqueceu o asunto. Churchill, Millward e Muspratt foron atopados tres semanas despois e azoutounos ao volver ao barco.
O traballo aumentou a partir de febreiro; colocáronse en testos e levaron ao navío máis de mil árbores do pan, que encheron o gran camarote. O Bounty preparouse para a longa viaxe de volta. Os homes en moitos casos lamentábanse pola perda inminente da súa cómoda vida xunto aos tahitianos. Bligh estaba impaciente por partir. Con todo, como apuntou o historiador Richard Hough, Bligh «foi incapaz de prever como reaccionaría a súa compañía á dureza e austeridade da vida no mar (...) tras cinco meses de vida disoluta e hedonista en Tahití». O 1 de abril de 1789 os preparativos estaban listos e o navío partiu catro días despois, tras unha afectuosa despedida de Tynah e a súa esposa.
Regreso a Gran Bretaña
Tanto Hough como Alexander afirman que os homes do Bounty non eran proclives a amotinarse ao deixar Tahití, pese a lamentar a súa partida. O diario do axudante de contramestre, James Morrison, apoia esta conclusión. Hough suxire que os acontecementos que ocorreron pouco despois tiveron a súa orixe en sucesos acontecidos nas tres semanas que seguiron á partida, cando a rabia e intolerancia de Bligh alcanzaron proporcións paranoicas. Christian era o seu particular branco, tendo que soportar continuamente a cólera do capitán. Bligh ignoraba os efectos do seu comportamento nos oficiais e a tripulación, esquecía instantaneamente esas exhibicións e intentaba retomar unhas relacións sociais normais.
O Bounty ancorou en Nomuka, nas illas dos Amigos (actual Tonga), o 22 de abril de 1789 coa intención de aprovisionarse de madeira, auga e alimentos, xa que era a última parada antes do estreito de Endeavour. Bligh visitara as illas con Cook e sabía que os habitantes locais poderían comportarse de forma imprevisible. Puxo Christian ao mando dun destacamento encargado de atopar auga e equipouno con mosquetes, pero ao mesmo tempo ordenou que as armas quedasen no bote e non se levasen a terra. O grupo viuse acosado e ameazado, mais non foi capaz de contraatacar por serlle negado o uso de armas. Christian regresou ao Bounty sen completar a tarefa e Bligh tachouno de «maldito canalla covarde». Máis desordes en terra resultaron no roubo dunha pequena áncora e dunha aixola, polo que Bligh reprendeu unha vez máis Fryer e Christian. Nun intento van por recuperar os obxectos roubados, Bligh detivo brevemente os xefes da illa a bordo do navío. Cando finalmente deu ordes de facerse á mar, nada do roubado se recuperara.
Toma
miniatura|Christian e os amotinados toman o Bounty. Gravado de [[Hablot Knight Browne en 1841.]] O Bounty estaba a 56 km ao sur da illa de Tofua nas primeiras horas do día 28 de abril de 1789. Christian decidiu actuar tras unha noite sen durmir. Sabía que os tripulantes probablemente o apoiarían tras as discusións con Young e Stewart, coñecendo o nome de moitos máis tras conversar con Quintal e Isaac Martin. Christian tomou o control da cuberta superior coa axuda deses homes; a aqueles que cuestionaban as súas accións ordenóuselles permanecer en silencio. Cara ás 5.15 baixou da cuberta, botou a Hallett, quen durmía sobre a arca cos mosquetes, e distribuíu as armas entre os seus seguidores antes de tomar o camarote de Bligh. Tres homes prenderon o capitán e atáronlle as mans, ameazando con matalo se daba a voz de alarma; Bligh «gritou o máis alto que puido coa esperanza de obter auxilio». O escándalo espertou Fryer, que desde o seu camarote no lado oposto viu os amotinados levar a Bligh. Estes ordenaron a Fryer que se deitase outra vez e calase, ou era home morto». Bligh foi levado ao alcázar, coas mans atadas cunha corda suxeita por Christian, quen portaba unha baioneta; algúns relatos afirman que Christian levaba un peso prendido do pescozo para poder saltar pola borda e afogarse no caso de que o motín fracasase. Outros espertaron polos ruídos e deixaron as súas camas para unirse á axitación. Non estaba claro nese momento quen formaba parte do motín e quen non. Hough describe a escena: «Todos estaban, máis ou menos, facendo ruído, tanto maldicindo, como facendo burlas ou simplemente gritando por mera satisfacción». Bligh non paraba de gritar esixindo a súa liberación, algunhas veces chamando os homes polo seu nome e ás veces ordenando «derribade a Christian!». A Fryer permitíuselle brevemente ir á cuberta superior e conversar con Christian, pero logo obrigóuselle a volver ao interior do buque a punta de baioneta; segundo Fryer, Christian díxolle: «Estou no inferno desde hai semanas. O capitán Bligh gañouno el mesmo».
Christian inicialmente pensou en deixar a Bligh á deriva no esquife do Bounty xunto co empregado John Samuel e dous gardas mariñas leais ao capitán, Hayward e Hallett. Descubriuse que o bote non estaba en condicións de navegar, así que ordenou lanzar un maior, con capacidade para ao redor de dez homes. Con todo, Christian e os seus aliados sobreestimaron as dimensións do motín –polo menos a metade dos homes estaban dispostos a partir con Bligh–. Así, finalmente arriaron o maior bote do navío, de 7 m de longo. Os leais ao capitán recolleron as súas posesións nas horas seguintes e subiron ao bote. Entre eles estaba Fryer, que coa aprobación de Bligh, pediu permiso para permanecer a bordo do Bounty –segundo el, coa esperanza de conseguir retomar o control do mesmo–; Christian obrigouno a subir ao bote. A embarcación inmediatamente mostrou a súa sobrecarga: máis de vinte homes estaban xa a bordo e algúns máis trataban de subir a ela. Christian ordenou volver ao Bounty a Charles Norman e Thomas McIntosh, os dous axudantes do carpinteiro, e a Joseph Coleman, o armeiro, xa que consideraba a súa presenza vital para poder facer navegar o Bounty cunha tripulación reducida. Estes obedeceron de mala gana, pedindo a Bligh que recordase que permaneceran no barco contra a súa vontade. O capitán aseguroulles: «Non teñan medo, rapaces, asegurareime de que os traten como corresponde se consigo alcanzar Inglaterra».
Samuel salvou o diario do capitán, documentos e papeis do comisario de a bordo, pero foi obrigado a deixar os mapas e cartas marítimas de Bligh, resultado de quince anos de navegación. A lancha recibiu comida e auga para cinco días, un sextante, un compás, táboas náuticas e a caixa de ferramentas de Purcell. Os amotinados tamén botaron catro alfanxes ao bote no último momento. Dezanove homes subiron finalmente ao bote, dos corenta e catro tripulantes do Bounty restantes, tras as mortes de Huggan e Valentine, deixándoo perigosamente sobrecargado, con só dezaoito centímetros de francobordo. Entre os vinte e cinco homes que quedaron no barco incluíanse os amotinados armados, os leais que permaneceron contra a súa vontade e outros para os que non había espazo na lancha. A corda que unía as dúas embarcacións foi cortada ao redor das 10.00; Bligh ordenou pouco despois que se izase unha vela. O seu destino inmediato era a illa de Tofua, marcada claramente no horizonte por unha columna de fume procedente do seu volcán.
Viaxe de Bligh
miniatura|upright=1.4|Mapa mostrando os movementos do Bounty (1788-1790) Bligh esperaba atopar comida e auga en Tofua, entón seguir cara á próxima illa de Tongatapu e buscar a axuda do rei Poulaho (ao que coñecía da viaxe con Cook) para conseguir provisións para chegar ás Indias Orientais Neerlandesas. Houbo encontros cos nativos en Tofua que inicialmente foron amigables, con todo acabaron tornándose ameazantes a medida que o tempo pasaba. O 2 de maio, catro días logo da súa chegada, Bligh deuse conta de que o ataque era inminente. Ordenou aos seus homes volver ao mar pouco antes de que os nativos tomasen a corda de popa do bote e intentasen arrastralo cara a terra. Bligh, con sangue frío, guiou o último grupo de mariñeiros en terra e as súas provisións cara ao bote. O intendente John Norton lanzouse á auga para intentar liberar a corda dos nativos; foi inmediatamente atacado e apedrado ata a morte.
O clima foi húmido e tempestuoso desde o inicio, con mares axitados ameazando constantemente con afundir o bote. Cando o Sol aparecía, Bligh escribía «dábanos tanto pracer como un día de inverno en Inglaterra». Esforzouse para manter o seu diario durante a viaxe, observando, deseñando e cartografando mentres navegaban cara a occidente. Contaba historias sobre as súas experiencias anteriores no mar para intentar manter a moral, facendo que os homes cantasen e ocasionalmente rezaba. O bote protagonizou o primeiro paso de europeos polas Fidxi, con todo non ousaron deterse pola reputación de caníbales que tiñan os nativos. Bligh relatou o 17 de maio: «a nosa situación era miserable; sempre mollados, e sufrindo frío extremo... sen ningún abrigo do clima».
O ceo clareou unha semana despois e as aves comezaron a aparecer, sinalando a proximidade de terra. Avistaron a Gran Barreira de Coral o 28 de maio; Bligh atopou un espazo navegable e dirixiu o bote cara a unha tranquila lagoa. Desembarcaron durante a tarde nunha pequena illa e atoparon ostras e bagas en abundancia, coméndoas vorazmente. O grupo explorou o norte da illa durante os catro días seguintes, coñecedores de que os seus movementos estaban sendo vixiados polos nativos. As discordancias comezaron a aparecer; tras unhas discrepancias entre Bligh e Purcell, Bligh agarrou un alfanxe e desafiou o carpinteiro a loitar. Fryer dixo a Cole que arrestase o capitán, pero cedeu ao ameazalo Bligh con matalo se interfería.
Bligh relatou o motín ás autoridades en Kupang e escribiu á súa esposa: «saiba agora, a miña querida Betsey, que perdín o Bounty...». O botánico Nelson rapidamente sucumbiu ao severo clima de Kupang e morreu. Os superviventes partiron para Batavia (actual Iacarta) o 20 de agosto para esperar un navío con destino a Europa; o cociñeiro Thomas Cook tamén morreu, tras permanecer enfermo por semanas. Bligh conseguiu pasaxes para si, o seu empregado Samuel e o seu criado John Smith, partindo o 16 de outubro de 1789. Catro dos superviventes restantes –o asistente de mestre Elphinstone, o intendente Peter Linkletter, o carniceiro Robert Lamb e o axudante de cirurxián Thomas Ledward– morreron en Batavia ou na viaxe de retorno a Gran Bretaña.
O Bounty baixo Christian
Christian dividiu os efectos persoais dos lealistas entre a tripulación restante tras a partida do bote de Bligh, arroxando as árbores do pan ao mar. Recoñeceu que Bligh podería sobrevivir e informar do motín, e que en calquera caso o non retorno do Bounty levaría a unha misión de procura, con Tahití como primeiro lugar no que buscar. Desa forma Christian levou o navío á pequena illa de Tubuai, aproximadamente a 830 km ao sur de Tahití. Tubuai fora descuberta e rudamente cartografada por Cook; salvo por unha única e pequena canle, a illa estaba totalmente rodeada por un arrecife que podería, Christian pensou, ser facilmente defendida ante un ataque procedente do mar.
miniatura|[[Tubuai, onde Christian primeiramente considerou establecerse cos amotinados; a illa está rodeada practicamente na súa totalidade por un arrecife de coral.]] O Bounty chegou a Tubuai o 28 de maio de 1789. A recepción da poboación nativa foi hostil; cando unha flotilla de canoas de guerra se dirixiu ao navío, Christian usou un canón para repeler os agresores. Polo menos unha ducia de guerreiros morreron e o resto fuxiron. Sen desanimarse, Christian e un destacamento armado inspeccionaron a illa e decidiron que era apropiada para os seus propósitos. Con todo, necesitaban mulleres e dóciles traballadores nativos para establecer un asentamento permanente. Era máis probable que o conseguisen en Tahití, cara a onde partiu o Bounty o 6 de xuño. Christian inventou unha historia na que Bligh, Cook e el estaban fundando un novo asentamento en Aitutaki, para deste xeito conseguir a cooperación dos xefes tahitianos. O nome de Cook garantiu xenerosos presentes de gando e outros bens, co Bounty ben aprovisionado retornando a Tubuai o 16 de xuño. A bordo tamén estaban uns 30 homes e mulleres tahitianos, algúns dos cales atopábanse alí enganados.
Durante os seguintes dous meses Christian e os seus homes trataron de establecerse en Tubuai. Comezaron a construír un gran cercado rodeado por un foso ao que chamaron «Fort George» (Forte Xurxo, en honor ao rei británico), para dotarse así dunha fortaleza segura en caso de ataque por terra ou mar. Christian intentou establecer relacións amistosas cos xefes dos nativos, pero o seu grupo non foi ben recibido. Houbo enfrontamentos persistentes coa poboación nativa, principalmente en asuntos referentes á propiedade e ás mulleres; o punto culminante foi unha batalla campal na que 66 nativos pereceron e moitos resultaron feridos. O descontento entre o grupo do Bounty era crecente e Christian sentía que a súa autoridade se desvanecía. Organizou un encontro para discutir plans futuros e ofreceu voto libre. Oito –o núcleo duro dos amotinados– permaneceron fieis a Christian, pero dezaseis desexaban regresar a Tahití e probar sorte alí. Christian aceptou esta decisión; tras deixar á maioría en Tahití el «navegaría vento en popa e (...) tomaría terra na primeira illa á que o barco o dirixise. Logo do que fixen non podo quedar en Tahití».
Separación dos amotinados
Cando o Bounty retornou a Tahití, o 22 de setembro, o recibimento foi moito menos efusivo que a vez anterior. Os tahitianos sabían por boca da tripulación doutro buque británico que a historia da fundación dun asentamento en Aitutaki por Cook e Bligh era unha invención e que Cook había tempo que morrera. A Christian preocupáballe que a reacción dos tahitianos fose violenta así que non permaneceron moito na illa. Dos 16 homes que votaran por permanecer en Tahití, permitiu a 15 quedar; Joseph Coleman foi retido no barco posto que Christian requiría as súas habilidades como armeiro. Esa tarde Christian enganou un grupo de tahitianos, principalmente mulleres, para subir a bordo do Bounty para celebrar unha festa. Unha vez esta comezou, cortou a amarra da áncora e o Bounty partiu cos seus invitados cativos. Coleman escapou lanzándose á auga e chegou a terra. Entre o grupo de secuestrados atopábanse seis mulleres anciás, ás que Christian non atopaba utilidade; deixounas en terra na próxima illa de Moorea. A tripulación do Bounty constaba agora de nove amotinados –Christian, Young, Quintal, Brown, Martin, John Williams, William McCoy, John Mills e John Adams (coñecido pola tripulación como «Alexander Smith»)– e 20 polinesios, dos que 14 eran mulleres.
Os 16 que permaneceron en Tahití comezaron a organizar a súa vida alí. Un grupo liderado por Morrison e Tom McIntosh comezou a construír unha goleta, á que chamaron Resolution, como o buque de Cook. Morrison non fora un amotinado activo; en lugar de esperar a ser capturado de novo, confiaba en facer navegar o barco ata as Indias Orientais Neerlandesas e renderse ás autoridades do lugar, esperando que tal acción confirmase a súa inocencia. O grupo de Morrison mantivo a rutina e a disciplina naval, ata o punto de celebrar a eucaristía cada domingo. Churchill e Matthew Thompson, doutra banda, elixiron unha vida alcohólica e polo xeral disoluta, que acabou na morte violenta de ambos os dous; Churchill foi asasinado por Thompson, quen á súa vez foi asasinado polos amigos nativos de Churchill. Outros, como Stewart e Heywood, establecéronse nunha tranquila domesticación; Heywood pasou gran parte do seu tempo estudando a lingua tahitiana. Adoptou a vestimenta local e segundo o costume local, pasou a lucir numerosas tatuaxes no seu corpo.
Misión da HMS Pandora
Cando Bligh chegou a Inglaterra o 14 de marzo de 1790, as noticias do motín xa chegaran a Gran Bretaña, polo que foi agasallado como un heroe. En outubro de 1790, nun consello de guerra formal pola perda do Bounty, foi absolto da responsabilidade da perda do buque e foi ascendido a post-captain. De forma anexa ao consello de guerra, Bligh presentou cargos contra Purcell por mala conduta e insubordinación; o antigo carpinteiro recibiu unha reprimenda.
En novembro de 1790 o Almirantado enviou a fragata HMS Pandora, co capitán Edward Edwards ao mando, para capturar os amotinados e levalos de volta a Inglaterra para seren xulgados. O buque chegou a Tahití o 23 de marzo de 1791 e en cuestión duns poucos días os 14 superviventes do Bounty rendéronse ou foron capturados. Edwards non fixo distinción entre os amotinados e aqueles que quedaron retidos no Bounty contra a súa vontade; todos foron encarcerados nunha prisión especialmente construída no alcázar da Pandora, alcumándoa «a caixa de Pandora». A fragata permaneceu en Tahití por cinco semanas mentres Edwards vagamente buscaba algunha pista do Bounty. O barco finalmente partiu o 8 de maio para buscar Christian e o Bounty entre os miles de illas do Pacífico sur. Salvo por uns paus descubertos na illa Palmerston, non acharon rastro algún do barco fuxitivo. Edwards continuou a procura ata agosto, cando se dirixiu ao oeste, rumbo ás Indias Orientais Neerlandesas.
miniatura|esquerda|O [[HMS Pandora (1779)|HMS Pandora zozobrando, 29 de agosto de 1791; gravado de 1831 realizado por Robert Batty.]]
O 29 de agosto de 1791 a fragata Pandora encallou no exterior da Gran Barreira de Coral. Os homes na «caixa de Pandora» foron ignorados mentres a tripulación trataba de evitar que o navío fose a pique. Cando Edwards deu a orde de abandonar o barco, o armeiro comezou a retirar os grillóns dos prisioneiros, pero o buque afundiuse antes de que terminase. Heywood e outros nove prisioneiros escaparon; catro homes do Bounty –Stewart, Henry Hillbrant, Richard Skinner e John Sumner– e 31 tripulantes da Pandora afogáronse. Os superviventes, entre os que estaban os dez prisioneiros, embarcaron nun bote, iniciando unha viaxe que seguiu en gran parte a ruta que seguira Bligh dous anos antes. Os prisioneiros permaneceron atados de pés e mans ata a súa chegada a Kupang o 17 de setembro.
Os prisioneiros foron confinados durante sete semanas, primeiramente na prisión do lugar e posteriormente nun barco da Compañía Neerlandesa das Indias Orientais, antes de ser levados a Cidade do Cabo. O 5 de abril de 1792 embarcaron para Inglaterra nun buque de guerra británico, o HMS Gorgon, e chegaron a Portsmouth o 19 de xuño. Alí foron levados ao barco de garda HMS Hector á espera de xuízo. Entre os prisioneiros estaban detidos tres lealistas –Coleman, McIntosh e Norman– aos que Bligh prometera xustiza, o violinista cego Michael Byrne (ou "Byrn"), Heywood, Morrison e catro amotinados activos: Thomas Burkett, John Millward, Thomas Ellison e William Muspratt. Bligh, a quen se lle encomendou unha nova misión en busca de árbores do pan ao mando do HMS Providence, abandonara Inglaterra en agosto de 1791, polo que estaría ausente para os procesos xudiciais pendentes do consello de guerra.
Consello de guerra, veredicto e penas
miniatura|O almirante [[Samuel Hood presidiu o consello de guerra do Bounty.]] O consello de guerra iniciou a súa actividade o 12 de setembro de 1792 no HMS Duke no porto de Portsmouth, con Samuel Hood, comandante en xefe naval en Portsmouth, presidindo. A familia de Heywood asegurouse de que este contase con asesores legais competentes; entre os demais acusados, unicamente Muspratt contou con asesoramento legal. Os superviventes da viaxe en bote de Bligh tras o motín achegaron probas contra os seus antigos compañeiros –os testemuños de Thomas Hayward e John Hallett foron particularmente daniños para os intereses de Heywood e Morrison, quen afirmaban a súa inocencia ante toda intención de amotinarse e que se renderon voluntariamente ante os homes da Pandora–. A corte non obxectou ante os testemuños de Coleman, McIntosh, Norman e Byrne, polo que todos eles foron absoltos. O 18 de setembro os seis acusados restantes foron atopados culpables polo motín e foron condenados a matar por aforcamento, con recomendacións de misericordia para Heywood e Morrison «en consideración de varias circunstancias».
O 26 de outubro de 1792 Heywood e Morrison recibiron o perdón real do rei Xurxo III e foron liberados. Muspratt, mediante o seu avogado, conseguiu un adiamento da súa pena ao recorrer que as normas do consello de guerra o frearan á hora de chamar Norman e Byrne como testemuñas na súa defensa. O 28 de outubro aínda estaba esperando o resultado cando Burkett, Ellison e Millward foron aforcados desde a verga do mastro do HMS Brunswick no peirao de Portsmouth. Algúns relatos afirman que o trío de condenados continuou proclamando a súa inocencia ata o último momento, mentres que outros falan da súa «masculina firmeza que (...) era da admiración de todos». Houbo certa inquietude expresada na prensa –a sospeita de que «o diñeiro comprara as vidas dalgúns e outros se viron sacrificados pola súa pobreza». Falábase así mesmo de que Heywood era herdeiro dunha gran fortuna, pero tal testemuño era infundado; con todo, Dening afirma que «ao final foi a clase, ou as relacións, ou o clientelismo o que marcou a diferenza». En decembro Muspratt soubo que era indultado e o 11 de febreiro de 1793 recibiu o perdón e foi liberado.