cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga de Campións da AFC
Formato
Antes do comezo do torneo, lévase a cabo unha rolda previa de clasificación na que 6 equipos loitan por 2 postos na seguinte fase. Estes 6 equipos pertencen ás federacións de Qatar, India, Siria, Indonesia, Emiratos Árabes Unidos e Tailandia. Nesta fase hai 32 equipos: 4 de Irán, 4 de Arabia Saudita, 4 do Xapón, 4 de Corea do Sur, 4 da China, 3 dos Emiratos Árabes Unidos, 2 de Uzbekistán, 2 de Qatar, 2 de Australia, 1 de Indonesia, e 2 da rolda previa de clasificación. Os 32 equipos divídense en 8 grupos con 4 equipos por grupo, que xogan entre si unha liguiña composta por 6 xornadas. Ó remate desta fase de grupos, os 2 primeiros equipos de cada grupo pasan ós oitavos de final. Nos oitavos de final, os 16 equipos clasificados emparéllanse nunha eliminatoria a único encontro, na que se enfrontan primeiros contra segundos, tendo en conta a anterior fase. Estas eliminatorias dispútanse no campo do equipo que rematou primeiro no seu grupo na fase de grupos, e os 8 equipos gañadores pasan ós cuartos de final. Nos cuartos de final enfróntanse nunha eliminatoria a dobre encontro os 8 equipos gañadores da rolda anterior. Os emparellamentos lévanse a cabo por sorteo puro, sen ter en conta os resultados previos. As semifinais son dous enfrontamentos a dobre encontro, ida e volta, entre os 4 equipos clasificados dende a rolda de cuartos de final. A final da Liga de Campións da AFC consiste nun único encontro. En 2009 e 2010 os estadios que acolleron a final eran neutrais, pero en 2011 decidiuse que acollese a final un dos dous equipos finalistas, elixido por sorteo. En caso de chegar con empate ó fin do tempo regulamentado, xógase unha prórroga, e se o empate persiste, decídese o campión por lanzamentos de penaltis.
São Miguel das Missões
São Miguel das Missões é un concello brasileiro do estado de Rio Grande do Sul. No ano 2003 tiña uns 7.263 habitantes. Ocupa unha superficie de 1.229,8 km².
Patrimonio
Na cidade se atopan as ruínas xesuíticas de "San Miguel arcanxo" (São Miguel Arcanjo), declaradas dende 1983 Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. É unha das varias misións que existen en territorio brasileiro, arxentino e paraguaio, fundadas polos xesuítas durante o século XVIII como parte dun plano que tiña o obxectivo de converter aos indios guaranís ao cristianismo e protexelos dos comerciantes de escravos que azoutaban a rexión.
A redución foi construída entre os anos 1735 e 1745, pero malia aos esforzos dos xesuítas, o comercio de escravos por parte dos imperios español e portugués remataron conquistando a misión. As actuais ruínas atópanse protexidas pola UNESCO. Pódese visitar a antiga igrexa, a cruz misioneira, o museo das misións, a sancristía, o cemiterio, a praza da redución e ofrécese un espectáculo de luz e son tódalas noites.
A catedral da veciña cidade de Santo Ângelo foi construída despois da redución.
As ruínas foron escenario en 1986 para gravar parte da película A misión, protagonizada por Robert De Niro e Jeremy Irons.
Ácido dotriacontanoico
O ácido dotriacontanoico ou ácido laceroico é un ácido graxo de cadea liñal saturado con 32 átomos de carbono, coa fórmula molecular, simbolizado como C32:0.
O ácido dotriacontanoico a temperatura ambiente moderada é sólido e funde a 96,2 °C. É soluble en cloroformo, en acetona quente e benceno quente. O seu nome común de ácido laceroico, provén de que foi illado da laca animal, unha secreción resinosa de cor escarlata que producen un gran número de especies de insectos, como os dos xéneros Metatachardia, Laccifer, Tachordiella, Austrotacharidia, Afrotachardina e Tachardina ou dentro da familia Coccoidea. Atopouse tamén nalgunhas plantas, como Anagallis arvensis.
Fontes e derivados
O ácido dotriacontanoico pode obterse da saponificación do laceril laceroato ou por oxidación do lacerol e purificación do produto. Ou pode illarse da cera de laca.
O seu derivado etil laceroato pode obterse como un sólido cristalino (forma placas rómbicas, que funden a 76 °C) pola acción do gas HCl sobre o ácido dotriacontanoico ou laceroico en alcohol absoluto fervendo.
John Taylor
John Malcolm Taylor nado o 23 de marzo de 1933 e finado o 8 de setembro de 1966 foi un piloto de carreiras de Inglaterra. Participou en cinco Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1 e tamén participou en varias carreiras for do campionato de Fórmula Un. O seu debut na Fórmula Un foi o 11 de xullo de 1964 no Gran Premio do Reino Unido de 1964 en Brands Hatch pilotando un Cooper - Ford T73 dun litro e 4 cilindros, terminou 14º, 24 voltas para abaixo, despois dun pit-stop prolongado debido a un problema na caixa de cambios. Taylor non competiu no Campionato do Mundo de Fórmula Un, en 1965, pero continuou a pilotar en carreiras fora do campionato. Regresou ás carreiras de Gran Premio en pilotando un Brabham–BRM de dous litros para o privado David Bridges. A súa primeira carreira na tempada foi o Gran Premio de Francia de 1966 en Reims onde logrou o seu único punto de campionato. Seguiron dos oitavos lugares no Gran Premio do Reino Unido de 1966 en Brands Hatch e no Gran Premio dos Países Baixos de 1966 en Zandvoort.
Taylor morreu despois dun accidente no Gran Premio de Alemaña de 1966, cando o Brabham chocou co Matra de Jacky Ickx na primeira volta da carreira. Saíu dos restos gravemente queimado e morreu das súas feridas catro semanas despois.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lousada de Arriba
O topónimo Lousada de rriba pode referirse a:
Dinamic Multimedia
Dinamic Multimedia foi unha compañía de software española, fundada en 1984 por tres irmáns como Dinamic Software (nome que levou ata 1993) comezou realizando xogos para o ZX Spectrum, os primeiros títulos foron Yength, aventura gráfico-conversacional, e Artist, un programa de deseño. Abu Simbel Profanation (1985) foi o primeiro grande éxito da compañía. Pero o seu máis importante éxito foi a serie PC Fútbol a partir de 1992. A compañía crebou no ano 2001.
Elpidio Villaverde
Elpidio Villaverde Rey, nado en Vilagarcía de Arousa o 5 de novembro de 1887 e finado en Buenos Aires o 26 de novembro de 1962, foi un político galego.
Primeiros anos
Fillo de Jesús Villaverde Buceta e Rosalía Rey Barreiro (natural da Arxentina), tivo nove irmáns. En Vilagarcía fixo os seus primeiros estudos e traballou nos negocios paternos, a fábrica de salgado, o serradoiro e o Cine Fantasio. Marchou a Buenos Aires en 1904 coincidindo na viaxe co poeta Antonio Zapata, co que encabezou un motín contra os abusos e desatencións de que eran obxecto os emigrantes galegos por parte do capitán. Na Arxentina traballou en diversas oficinas comerciais e en 1906 regresou de novo a Galicia, onde se dedicou ás tarefas comerciais da súa familia.
Actividades diversas
Nomeado Presidente da Cámara de Comercio o 24 de novembro de 1922. Destacou polo contribución á creación da Xunta de Obras do Porto e pola creación da comisión administrativa do Porto (1923). Cooperou para que se executasen as obras da estrada da vila a Cornazo (1924). Tamén realizou xestións para a instalación do servizo telefónico interurbano (1926). Puxo a primeira pedra para a Praza de Abastos (maio de 1926). O 17 de outubro de 1930 renunciou á presidencia da Cámara.
Política e galeguismo
Militou nas Irmandades da Fala e posteriormente na ORGA, sendo elixido alcalde de Vilagarcía ao proclamarse a II República, ata que foi destituído en agosto de 1934. No seu mandato construíuse a actual Escola de Música e o antigo balneario. Durante o bienio negro, foi perseguido e encarcerado en Cambados. Nas eleccións xerais de 1936 foi electo deputado por Pontevedra por Izquierda Republicana na candidatura da Frente Popular, situación na que o colleu o inicio da guerra civil.
Saíu de Galicia en barco desde A Pobra do Caramiñal o 27 de xullo de 1936 xunto co tenente de alcalde de Boiro José Martínez Virel na lancha San José nº 2, dirixíndose a Portugal onde o embaixador español Claudio Sánchez Albornoz o axudou para que puidera embarcar nun buque inglés camiño de Francia, desde onde pasou a Madrid, para integrarse no bando republicano.
Exilio
Rematada a Guerra Civil, exiliouse en Francia e posteriormente trasladouse a Buenos Aires, cidade na que se dedicou aos negocios, rexentando o restaurante "La Casa de la Troya".
Acompañou a Castelao a Montevideo para fundar o 15 de novembro de 1944 o Consello de Galiza, xunto a Ramón Suárez Picallo e Antón Alonso Ríos. Falou no acto de constitución representado a Galicia. Elpidio pertenceu ao Consello ata a súa morte. Acudiu ás Cortes no exilio reunidas en México e á toma de posesión dos Presidentes das Repúblicas de Chile e do Uruguai.
Pasamento
Logo do seu repentino pasamento o 17 de novembro de 1962 foi velado no Centro pontevedrés e soterrado no Mausoleo do Centro Gallego, do que era socio desde a súa chegada á Arxentina. As súas cinzas foron traídas a Vilagarcía en 1988.
Vida persoal
Casou en outubro de 1916 con Rosina Otero. Foi o pai de Mariví Villaverde e sogro de Ramón de Valenzuela. Outra das súas fillas, Rosina Villaverde, casou con Sandalio Alonso de la Riva. O seu fillo máis novo foi Francisco Villaverde Otero.
Fernando de Magalhães
dereita|miniatura|Fernando de Magalhães, século XVI ou XVII (Mariner's Museum Collection, Newport News, VA).
Fernando de Magalhães (Fernão de Magalhães en portugués, Fernando de Magallanes en castelán) nado a finais do século XV (1480? ) como Fernão de Magalhães probabelmente na vila do norte de Portugal da Ponte da Barca, e finado na illa filipina de Mactan o 27 de abril de 1521 , foi un navegante e explorador portugués da época dos grandes descubrimentos  coñecido porque, ao servizo de Carlos I de España e baixo o nome de Fernando de Magallanes, foi autor da primeira circunnavegación da historia ao redor da Terra, iniciada en 1519 baixo as súas ordes, ata a súa morte, e finalizada, despois de tres anos de viaxe, en setembro de 1522 baixo as ordes de Juan Sebastián Elcano. Así mesmo foi o primeiro en cruzar o Estreito de Magalhães así como tamén o primeiro europeo en navegar por augas do océano Pacífico, coñecido en aqueles tempos como mar do Sur.
No século XV, ao contrario da crenza popular, a redondez da Terra xa era coñecida desde tempos remotos. No século III a. C., Eratóstenes medira a circunferencia cunha notable exactitude. Aínda que os escritos dos gregos, especialmente de Aristóteles, perderon a súa influencia, esta idea estendeuse durante a Idade media. O  Tratado da esfera  de Joannes Sacrobosco, escrito en París en 1224, foi amplamente publicado en todos os círculos académicos, sen que a igrexa puxera inconvenientes. O primeiro globo terrestre coñecido, é dicir, o máis antigo que se conserva, fíxoo Martin Behaim en Nuremberg en 1492.
Naquela época, Europa desenvolvera un gusto polas especies exóticas que impulsou aínda máis os intereses dos xeógrafos, exploradores e comerciantes. Magalhães estaba convencido de que as Molucas (illas das Especias) estaban na metade da Terra que correspondia á Coroa de Castela tras o Tratado de Tordesillas, tratado que dividía o mundo entre casteláns e portugueses desde 1494. Pensou que podería chegar polo oeste as illas das Especias, que abordara durante a súa visita a Malacca, en 1511-1512. Mesmo antes de iniciar a súa viaxe ás Molucas, de onde era orixinario o cravo, Magalhães recibira cartas exclusivas dun dos seus amigos persoais, o portugués Francisco Serrão, que estivera alí en 1512. Sería este proxecto de chegar as illas occidentais das especies, finalmente co apoio da Coroa de Castela, o que levou a súa frota a dar a volta ao mundo, aínda que non era este o proxecto orixinal. O evento tivo un impacto considerable en Europa. Tras pouco máis dun cuarto de século, levouse a cabo o proxecto orixinal de Colón e, como sinalou Pierre Chaunu, «o mundo nunca foi tan grande como despois da viaxe de Magalhães».
As aptitudes de navegación de Fernando de Magalhães foron recoñecidas no nomeamento de obxectos asociados á astronomía, incluíndo un par de galaxias ananas descritas polo erudito veneciano Antonio Pigafetta, quen acompañaba a Magalhães na circunnavegación da Terra, e que foron nomeadas séculos despois na súa honra, como nebulosas de Magalhães ; dous cráteres lunares situados no bordo SO do Mare Fecunditatis; ou a sonda espacial Magalhães, lanzada pola NASA o 4 de maio de 1989 para explorar a superficie de Venus. En bioloxía, o pingüín de Magalhães leva o seu nome por seren os compoñentes da súa expedición os primeiros europeos en teren visto un. A súa vida e a viaxe de circunnavegación é descrita ao pormenor no romance biográfico "Fernão de Magalhães e a Ave-do-Paraíso" do escritor portugués João Morgado.
Lugar de nacemento: estado da cuestión
alt=|esquerda|miniatura|Casa de Sabrosa, que ostenta o escudo dos Magalhães. Varias localidades portuguesas, como Sabrosa, Ponte da Barca, Vila Nova de Gaia ou Porto, afirman ser berce de nacemento de Magalhães. Aínda hai un quinto posíbel local de nacemento, Figueiró dos Vinhos, unha tese que nunca coñeceu grande fortuna, revitalizada coa descuberta dun documento que parece confirmar que o pai do navegante chegou mesmo a desempeñar funcións na casa de João Rodrigues de Vasconcelos, señor de Figueiró. O achado non demostra, de modo algún, que Fernando de Magalhães nacera naquela vila do distrito de Leiria, mais suxire que a súa familia tivo ligazóns coa rexión.
Traxectoria
Fernando de Magalhães pertence a unha das ramas da antiga liñaxe dos Magalhães, unha familia nobre do norte de Portugal cuxa orixe remóntase a finais do século XIII. Aos historiadores cústalles situalo na árbore xenealóxica e ignoran todo sobre a súa mocidade: algúns rastros sospeitosos parecen indicar que os seus pais, Rui de Magalhães, nado cara a 1442, e Alda de Mesquita, nada arredor de 1445, pertencen á nobreza. Rui de Magalhães, quen casou posteriormente con Inês Vaz Moutinho, foi cabaleiro fidalgo da Casa de D. Afonso de Braganza, tamén foi alcaide maior (gobernador) do castelo de Aveiro onde está documentado en 1486. Entre xuño de 1472 e xuño de 1488 está documentado no Porto onde exerce os cargos de xuíz ordinario, procurador da Cámara e vereador.
Fernando era irmán de Duarte de Sousa, Diogo de Sousa, Isabel de Magalhães, Leonor ou Xenebra de Magalhães, casada con João Fernandes Barbosa, e Aires de Magalhães, que seguiu a carreira eclesiástica, recibiu ordes de epístola en 1509 en Braga e, no momento da ordenación, dise que os seus pais moraban na Sé do Porto.
Desde unha idade temperá, o seu pai podería levalo de paxe á corte da raíña Leonor de Viseu onde probablemente aprendeu navegación e astronomía, ensinado en particular por Martin Behaim.
No verán de 1513, Magalhães foi enviado a Marrocos como parte dun poderoso exército que debía capturar Azamor. Durante os enfrontamentos, segundo os informes, resultou ferido nun xeonllo, feito que o deixou un pouco coxo durante o resto da súa vida. Despois de marchar sen permiso, é acusado de comercio ilegal cos mouros. Estes cargos son rapidamente retirados, pero Magalhães é entón un soldado que non goza dos mellores vínculos co seu soberano, o rei Manuel, que se nega a aumentar a súa pensión só en 1/2 cruzado ao mes. Magalhães ten un proxecto secreto para chegar ás illas das especias desde o oeste do que se coida de non falar co seu soberano (xa que realizaba a través dos comerciantes malaios o tráfico de cravo desde as Molucas e de noz moscada desde Banda). Finalmente, simplemente pídelle ao seu rei que o libere das súas obrigacións. Infeliz de non ver recoñecidos os seus méritos en Portugal, Magalhães permanece un ano máis en Lisboa, coñecendo un dos mais ilustres sábios do seu tempo, o matemático e cartógrafo, Rui Faleiro con quen acaba de madurar o seu proxecto e co que se desprazara a Sevilla encontrando no reitor da Casa de la Contratación daquela cidade un adepto do seu proxecto, entón decide ir ofrecer os seus servizos ao rei de Castela e Aragón, , o futuro Carlos V, que neste momento tan só ten 18 anos. O que estaba en xogo non era o descubrimento das illas Molucas, xa coñecidas e colonizadas polos portugueses,, se non que a súa posesión por razón da súa suposta posición no medio do hemisferio definido polo Tratado de Tordesillas, e reservado aos casteláns. Pedro Reinel e Jorge Reinel, cartógrafos portugueses que se uniran a Magalhães, en 1519 debuxarían un espléndido mapa do mundo colocando as Molucas, por instrucións do navegante, ao oeste do Pacífico, pero claramente no dominio da coroa castelá (este mapa, cuxo facsímile está gardado na Biblioteca nacional de Francia. reprodúcese abaixo no parágrafo Cruzando o Pacífico e morte de Magalhães 1520-1521.)
Preparativos para a saída da frota (1517-1519)
En outubro de 1517 en Sevilla, Magalhães púxose baixo a protección dun portugués que pasara ao servizo da Coroa de Castela, Diogo Barbosa, ocupando a importante función de alcalde do arsenal sevillano. En decembro de 1517 contrae matrimonio con Beatriz Barbosa, filla de Diogo Barbosa, e con quen tivo dous fillos, Rodrigo que morreu na infancia e Carlos, que morreu ao nacer.
O 22 de marzo de 1518 Carlos I nomea almirantes a Magalhães e Faleiro para que partan á procura das «illas da especiaría», e en xullo elévaos ao grao de comendadores da Orde de Santiago e outórgalles un conxunto de privilexios:
A expedición estaba esencialmente financiada pola Coroa e estaba provista de cinco carracas (buques caracterizados polo seu casco redondeado e os seus dous altos castelos dianteiros e traseiros) e perfectamente rearmados e foron equipados con subministracións para dous anos de viaxe.
Comezaron os lentos preparativos para a viaxe, que estiveron infestados de incidentes: insuficiencia de fondos, manobras do rei de Portugal, Manuel I, que procuraba facelos encarcerar, desconfianza dos casteláns cara a Magallanes e os outros portugueses involucrados, sen esquecer o difícil carácter de Faleiro. Por intermedio do bispo de Burgos, Juan Rodríguez de Fonseca, obteñen a participación do mercador Cristóbal de Haro que fornece unha parte dos fondos e as mercadorías para trocar por especias. O cartógrafo portugués Diego Ribero, ao servizo da Casa de Contratación desde 1518, participou no desenvolvemento dos mapas utilizados na viaxe.
Non sen incidentes e despois da ruptura con Rui Faleiro, Magalhães continuou o aparellamento dos cinco navíos.
Inicio da viaxe
O 10 de agosto de 1519 sairan desde Sevilla descendendo polo río Guadalquivir para atracar no porto de Sanlúcar de Barrameda onde durante as seguintes semanas, terminaran de avituallar a escuadra e resolveran outros asuntos. Mentres o propio Magalhães outorgou testamento en Sevilla o 24 de agosto, nomeando herdeiros ao seu fillo Rodrigo e ás criaturas a que dese a luz a súa esposa, á que deixaba embarazada.
O 20 de setembro a expedición partiu finalmente de Sanlúcar, coa intención de atopar o paso marítimo cara aos territorios das Indias Orientais e buscar o camiño que, percorrendo sempre mares casteláns (segundo o Tratado de Tordesillas), chegase ás illas das especias, o que era a chamada ruta cara ao oeste que xa buscara Cristovo Colón. A tripulación, composta por 239 homes, compoñíase de mariños de moi distintas orixes, cun importante número de portugueses e vascos. Entre os primeiros, ao redor de corenta, contábanse Álvaro de Mezquita, primo irmán de Magalhães, Duarte Barbosa, primo da esposa de Magalhães, Juan Serrano, primo ou irmán de Francisco Serrão e Esteban Gómez. Acompañaba tamén a Magalhães o seu escravo Henrique de Malaca, quen segundo algunhas fontes sería a primeira persoa en circunnavegar o planeta.
Antonio Pigafetta, cronista e xeógrafo veneciano, que participou da expedición ás súas propias expensas, escribiu un diario completo da viaxe, posibilitado polo feito de ser un dos poucos viaxeiros en retornar vivo a Europa. Desa forma, legou á posteridade un raro e importante rexistro de onde se pode extraer moito do que se sabe deste episodio da historia. É grazas a el que non só recibimos o relato completo da viaxe, xa que foi un dos 18 sobreviventes que regresaron o 6 de setembro de 1522, senón tamén información sobre os amotinados. De feito, dos cinco capitáns da expedición, parecería que polo menos tres non comparten a opinión de Magallanes, ata o punto de que algúns queren desfacerse del.
Ao longo da América do Sur, o motín de San Julián (1519-1520)
Tras unha breve estancia nas Canarias, pasaron catro meses e a flotilla, que enarboraba bandeira de Castela e León, chegou, en decembro de 1519, preto da costa de Brasil, que era colonia portuguesa. Despois dunha breve escala para encher en Ponta de Baleia, preto do arquipélago de Abrolhos, Magalhães decidiu fondear o 13 de decembro de 1519 na baía de Santa Lucía, agora coñecida como Río de Xaneiro, que un dos seus pilotos, João Lopes Carvalho, coñece ben, estando alí sete anos antes, este atopa a Juanillo, de 7 anos, o fillo que tivo cunha india, e ao que embarcará no Concepción.
A finais de decembro de 1519, despois dunha escala de catorce días, a frota dirixiuse ao sur para tentar sortear Suramérica, pasando en marzo de 1520 polo río da Prata (xa descuberto por Juan Díaz de Solís en 1516), O 31 de marzo de 1520, a frota atopou refuxio nunha ría abrigada á entrada do estreito, na extremidade da actual costa da Arxentina a que chamaron baía San Julián e que exploraron en busca dun posible paso. Magalhães, en vista da chegada do inverno, decidiu hibernar alí ata a primavera.
O desexo de regresar no que se consideraba un fracaso por non achar o paso cara ás Molucas, unido ao inhóspito da paraxe e as condicións de navegación provocaron descontento entre a tripulación. Apenas fondearon no porto de San Julián, cando os capitáns das outras catro naves tramaron un motín para matar o comandante en xefe. É aquí onde estala o "motín de Pascua", Magalhães sairá del pero con graves consecuencias. As tripulacións quedarán o 1 de abril baixo o liderado de Juan de Cartagena, veedor; Luis de Mendoza, tesoureiro; Antonio de Coca, contador; Gaspar de Quesada, capitán da Concepción que están preocupados polo xiro que toma a viaxe, dubidan da existencia da pasaxe cara ao oeste e especialmente das súas posibilidades de supervivencia nestas frías rexións e desertas.
Magalhães e os mariñeiros que lle seguiron fieis derrotan habilmente aos amotinados. Fracasado o complot, Magalhães condenou á morte a Gaspar de Quesada, e mandou descortizar o seu cadáver xunto ao de Luis de Mendoza, asasinado por sorpresa polo preboste (alguacil) Gonzalo Gómez de Espinosa. Juan de Cartagena xunto co clérigo Sánchez de Reina son abandonados na beira patagónica cunha espada e un pouco de pan, ao partir a expedición o 21 de agosto de 1520 do porto de San Julián, sen que nada se soubese despois deles. A sentenza á que foron condenados outros corenta amotinados, incluído Juan Sebastián Elcano, foi finalmente amnistiada. Algúns, incluído o cosmógrafo Andrés de San Martín, aínda soportan o doloroso tormento da garrucha. A clemencia de Magalhães non debería sorprender pois necesitaba que todos continuasen a súa viaxe como narra Stefan Zweig :"Como continuar a viaxe, se, en virtude da lei, mandaba executar a unha quinta parte das súas tripulacións? Nestas rexións inhóspitas, a miles de leguas de España, non pode privarse de cen armas."
Naufraxio do "Santiago", deserción do "San Antonio" e descubrimento do estreito de Magalláns (1520)
miniatura| Mapa que mostra o rumbo dos barcos no [[estreito de Magalláns|estreito]] Durante o verán (inverno no hemisferio norte), Magalhães decidiu enviar un dos seus barcos en recoñecemento para atopar a pasaxe que conduza cara á costa oeste americana, cara ao océano Pacífico. Lamentablemente o Santiago naufragou o 3 de maio de 1520 aínda que todos os membros do barco forón rescatados. Tres meses máis tarde, Magalhães decidiu ir cara ao sur cos catro barcos restantes. O 21 de outubro de 1520 Magalhães viu un cabo ao que chamou cabo Vírgenes que é o punto que marca a entrada do estreito. Comezou a súa exploración descubrindo unha pasaxe cara a occidente. No labirinto de fiordes, rodeado de cantils "ameazando" as augas "sinistras", unha zona que lles levaría máis dun mes cruzar, os relatos indican que ao cruzar o estreito, os mariñeiros observaron moitas fumaredas cara ao interior. A Terra do Fume que reflectiron nos mapas despois da viaxe como Terra de Fogo. O estreito, nomeado en primeiro lugar "Canle de Todos os Santos", rapidamente cambiou o seu nome a Estreito de Magalláns en honra ao explorador.
No medio do estreito, Esteban Gómez piloto do San Antonio, rebelouse xunto cos seus homes e encarcerou ao capitán Álvaro de Mesquita, un curmán de Magalhães. Deuse a volta e desertou, sen que soubese nada o seu capitán maior, e iniciou a viaxe de volta camiño de Sevilla coa súa carga de comida e mercadoría para intercambiar. Despois de cruzar o Atlántico, o barco chegou a Sevilla o 6 de maio de 1521 con 55 homes a bordo (espallando ofensas contra Magalhães nos dominios casteláns).
Cruzando o Pacífico e morte de Magalhães 1520-1521
miniatura|Coñecido durante moito tempo como:  Kunstmann IV, este mapa de 1519, atribuído a [[Jorge Reinel e moi probablemente o que Magalhães deulle a Carlos V, difire das representacións habituais da era pola dimensión bastante realista do seu "Mar do Sur" (o océano Pacífico). O mapa que se mostra aquí é un facsímile reproducido por Otto Progel en 1836 e gardado na Biblioteca nacional de Francia, o orixinal desapareceu en Múnic durante a segunda guerra mundial. Tamén se atribue a un dos irmáns Reinel, outro mapa similar de 1519, esta vez cunha proxección polar antártica , gárdase na Biblioteca do Palacio Topkapi en Istambul co nome de Hazine n° 1825 .]]
En efecto, a interpretación gráfica, feita polo historiador portugués José Manuel García, das medidas sinaladas por Magalhães na memoria xeográfica ("Lembrança geográfica") que o navegante portugués déralle a Carlos V en setembro de 1519, documento citado in extenso por este historiador, desafía a sabedoría convencional de que Magalhães ignoraba a inmensidade do océano Pacífico, levando así ás mesmas conclusións que a obra de Xavier de Castro (pseudónimo de Michel Chandeigne. ), Jocelyn Hamon e Luís Filipe Thomaz sobre a cuestión.
En novembro a escuadra atravesou o estreito, a fortuna fixo que a travesía se fixera en calma e non se atoparan con ningunha tempestade, feito polo que bautizarón o mar do Sur como océano Pacífico (nome que permanecería e quedaria para a historia). Por contra, tiverón a desventura de non achar terra firme ata pasado máis de tres meses. No Pacífico avistarón as nebulosas que hoxe ostentan o seu nome: as nebulosas de Magalhães.
Despois de cerca de catro meses, a fame, a sede e as doenzas, principalmente o escorbuto e o beriberi que atacaban á tripulación, comezaron a decimar a tripulación, pero sen mermarla. Un estudo recente mostra que só houbo nove mortos durante a viaxe de tres meses e medio e isto é probablemente debido ao apio silvestre cultivado amplamente no Estreito. A auga non era potable, as racións minguaban, incluso as galletas esgotáronse, a tripulación debe sobrevivir comendo ratas. Antonio Pigafetta escribiu: "Só comiamos galletas vellas que se convertian en po, cheas de vermes e fedor, lixo dos ouriños das ratas e bebiamos unha auga amarela infectada."
En Guam
O 6 de marzo de 1521 a frota chegou ás illas Marianas. A primeira terra que avistaron foi probablemente a illa Rota, pero os barcos non puideron atracar alí e, en cambio, botaron áncoras trinta horas despois en Guam, onde poden repostar parcialmente despois de ser saqueados polos nativos que os recibirón a bordo de canoas.
Foron recibidos polos nativos nun tipo de canoa entón descoñecida para os europeos. Decenas de nativos subiron a bordo e comezaron a sacar artigos do barco, incluídos aparellos, coitelos e calquera artigo feito de ferro. Nalgún momento, houbo un enfrontamento físico entre a tripulación e os nativos, e polo menos un nativo resultou morto. Os nativos restantes fuxiron cos bens que obtiveran, tomando tamén, mentres se retiraban, a barca auxiliar do Trinidad. Por este acto, puxerón de nome o arquipélago, segundo Antonio Pigafetta, "Islas de los Ladrones ", (Illas dos ladróns).
Ao día seguinte, Magalhães tomou represalias e enviou a terra un grupo de asalto que saqueou e queimou corenta ou cincuenta casas e mataron a sete homes. Recuperaron a barca auxiliar e deixaron Guam ao día seguinte, 9 de marzo, continuando cara ao oeste.
Nas Filipinas
miniatura|Inscrición na cruz de Magalhães A frota chegou a Filipinas o 16 de marzo e permanecería alí ata o 1 de maio. A expedición representou o primeiro contacto europeo documentado con Filipinas. ás que Magalhães chamou «illas de San Lázaro». Atopan paisaxes idílicas, especias, aves multicolores, nativos que parecen pacíficos. Para Magalhães era moi importante manter unha paz estratéxica cos indíxenas e convertelos ao cristianismo, e para iso utilizaba entre outras cousas o argumento de que serían máis fortes e mostráballes as súas armas de fogo. Como testemuño da súa intención de converter aos nativos en cristiáns está a Cruz de Magalhães, unha cruz de madeira colocada en Cebú polo explorador.
Aínda que o 16 de marzo avistaron a illa Samar que foi a primeira illa das Filipinas avistada por Magalhães, non desembarcaron nela e seguiron navegando cara ao sur ata que finalmente, o 17 de marzo de 1521, desembarcaron na illa de Homonhon, que entón estaba deshabitada. Pasaron case dúas semanas en Homonhon, descansando e recollendo comida fresca e auga, antes de partir o 27 de marzo. Na mañá do 28 de marzo, achegáronse e fixeron a primeira escala na illa de Limasawa onde atopáronse con algúns nativos en canoas. Por primeira vez na viaxe, Henrique de Malaca, o escravo de Magalhães, descubriu que podía comunicarse cos nativos en malaio (desta forma Magalhães e os seus homes descubriron que chegaran ao Extremo Oriente, cumprindo o proxecto de Cristovo Colón.). Intercambiaron agasallos cos nativos (recibindo xerras de porcelana pintadas con deseños chineses), e máis tarde ese mesmo día foron presentados ao seu líder, Rajah Kolambu. . Magalhães convertirase en "irmán de sangue" de Kolambu, someténdose ao ritual local de pacto de sangue con el. Magalhães e os seus homes observaron que a illa era rica en ouro e descubriron que os habitantes da zona estaban ansiosos por trocalo por ferro á par. Mentres estaba en Limasawa, Magallanes deu a algúns dos nativos unha demostración de armaduras, armas e artillería castelás, polo que aparentemente quedaron impresionados.
Primeira misa
O domingo 31 de marzo, día de Pascua, Magalhães e cincuenta dos seus homes chegaron a terra en Limasawa para participar na primeira misa católica nas Filipinas, dada polo capelán da armada. Kolambu, o seu irmán (que tamén era un líder local) e outros habitantes da illa uníronse á cerimonia e expresaron o seu interese pola súa relixión. Despois da misa, os homes de Magalhãe levantaron unha cruz cruzada no outeiro máis alto da illa e declararon formalmente a illa e todo o arquipélago das Filipinas (ás que chamou Illas de San Lázaro) como posesión de Castela.
Cebu
miniatura|170px|Imaxe orixinal do Neno Xesús de Cebú O 2 de abril, Magalhães celebrou unha reunion para decidir a seguinte singladura de acción da frota. Os seus oficiais instárono a dirixirse cara ao suroeste rumbo as Mollucas, pero en vez diso decidiu introducirse aínda máis nas Filipinas. O 3 de abril, a frota navegou cara ao noroeste desde Limasawa cara á illa de Cebú, da que Magallanes soubo por Kolambu. Algúns dos homes de Kolambu guiaron a frota a Cebú. Avistaron Cebú o 6 de abril e tocaron terra ao día seguinte. Cebú tiña un contacto regular con comerciantes chinos e árabes e normalmente requiría que os visitantes pagasen tributo para comerciar. Magalhães convenceu ao líder da illa, Rajah Humabon, para que renunciase a este requisito.
Batalla de Mactan
miniatura|Monumento a Magalhães en Mactan miniatura|Morte de Magalhães. Xilografía do século XVI Lapu-Lapu, o rei da pequena illa de Mactan, fronte a de Cebú, négase a someterse aos invasores. Magalhães lidera unha expedición contra el, estimando que sesenta homes armados con arcabuces poden derrotar aos nativos espidos aínda que trinta veces máis numerosos. Algúns homes cebuanos seguiron a Magalhães ata Mactan, pero Magalhães indicoulles que non se unisen á loita, senón que simplemente observasen. [87] Primeiro enviou un enviado a Lapu-Lapu, ofrecéndolle unha última oportunidade de aceptar ao rei de España como o seu gobernante e evitar o derramamento de sangue. Lapu-Lapu negouse. Magalhães levou a 49 homes á beira mentres quedaban 11 para protexer os botes. Pero o ataque a Mactan o 27 de abril de 1521 fracasou: aínda que tiñan o beneficio de armaduras e armas relativamente avanzadas, as forzas de Magalhães estaban moi superadas en número polo que os españois foron rexeitados polos aldeáns e tiveron varias baixas nas súas filas unha delas a do propio Magalhães que tamén morreu. Segundo os informes do seu cronista Pigafetta (que estivo presente no campo de batalla), foi xunto a outros seis compañeiros un dos últimos en caer mentres permanecía de pé na auga para cubrir a retirada dos seus. Unha frecha envelenada feriuno atravesandole a coxa; pouco despois foi abatido por dúas lanzas, unha feríndolle na cara e a outra debaixo do brazo dereito.,. A crónica de Antonio Pigafetta ofrece detalles esenciais sobre este episodio: os guerreiros de Lapu-Lapu fixeran escudos de madeira extremadamente dura, resistentes aos arquebuces, ao tempo que se armaban de frechas envelenadas cuxo veleno tiña un efecto case inmediato.
Masacre do 1 de maio
Tras a morte de Magalhães, os homes restantes levaron a cabo unha elección para seleccionar un novo líder para a expedición. Seleccionaron a dous co-comandantes: Duarte Barbosa, cuñado de Magalhães e Juan Serrano. Catro días despois da derrota en Mactan o 1 de maio, o rei de Cebú emboscou aos recentemente chegados nunha cea, á que asistiron unha trintena de homes, na súa maioría oficiais, entre eles Serrano e Barbosa, durante a que di querer dar aos oficiais da frota "xoias e agasallos que prometera enviar ao rei de España". Cara ao final da comida, cebuanos armados entraron ao salón e asasinaron os europeos. Morreron vinte e sete homes. Juan Serrano, un dos co-comandantes recentemente elixidos, foi deixado con vida e levado á beira fronte aos barcos españois. Serrano rogou aos homes a bordo que pagasen un rescate aos cebuanos. Os barcos casteláns saíron do porto e Serrano (presuntamente) foi asasinado. No seu relato, Pigafetta especula que João Carvalho, quen se converteu no primeiro ao mando en ausencia de Barbosa e Serrano, abandonou a Serrano (o seu antigo amigo) para poder permanecer ao mando da frota. En palabras de Pigafetta era simplemente que o rei de Cebú queria devolver o favor aos señores veciños que querían desfacerse dos europeos. Segundo Pietro Martire d'Anghiera a orixe desta vinganza está relacionada coa violación de mulleres. Os que quedaron a bordo dos barcos fondeados fuxiron. Segundo a testemuña presencial de Antonio Pigafetta, cronista da viaxe de Magalhães, foi Henrique, o servo de Magalhães, natural das illas de fala portuguesa, o que se uniu ao rei de Cebú, Humabon. De feito, no seu testamento, Magalhães estipulara que á súa morte, o seu fiel servo debería ser posto en liberdade. Pero o xenro de Magalhães, Duarte Barbosa, rexeitou a disposición testamentaria cara a Henrique e pediulle que seguise a bordo. Henrique sublevouse contra este sistema de detención inxusto e ilegal e uniuse a Humabon. O rei de Cebú, informado por Henrique da debilidade dos europeos que quedaran sen líder tras a morte de Magalhães, considera o momento oportuno para desfacerse deles polo que atraeu aos europeos a unha trampa na que 35 deles morreron. O resto deles escaparon por pouco e decidiron abandonar Cebú e na illa Bohol acordaron, ao só quedar 108 homes para gobernar as tres naves, queimar a que en peor estado atopábase, que era a Concepción, distribuíndose entre as outras dúas. Tamén se decidiu nomear como xefe da expedición a Juan López de Carvalho, ata entón piloto maior da frota que asumiu inicialmente o mando do Victoria e capitán do Trinidad e Gonzalo Gómez de Espinosa.
Molucas
Con Carvalho como novo capitán xeral, os dous buques restantes, o Trinidad e o Victoria, pasaron os seguintes seis meses serpenteando polo sueste asiático en busca das Molucas. No camiño, detivéronse en varias illas incluíndo Mindanao e Brunei. Durante este tempo, participaron en actos de piratería, incluíndo roubar un xunco (tipo de embarcación a vela propia de Asia) con destino a China desde as Molucas. miniatura|O [[Victoria (nao)|Victoria nun mapa de Ortelius de finais do século XVI]] A finais de setembro de 1521, os membros da expedición acordaron destituír a Carvalho como capitán xeral da frota por mala conduta, nomeando a Gonzalo Gómez de Espinosa o seu novo xefe. Tamén se acordou nomear a a Juan Sebastián Elcano capitán da Victoria.
Espinosa dispuxo continuar a navegación cara ás illas das especias. Segundo o cronista Antonio Pigafetta, Espinosa chegou ás illas Molucas o 7 de novembro de 1521, atracando na illa de Tidore ao día seguinte. Alí pediron permiso ao seu rei al-Mansur (coñecido polos oficiais co nome castelán de Almanzor), para comerciar. O 18 de decembro de 1521, coas dúas naves cargadas de cravo, dispuxéronse para partir de regreso á Península Ibérica. Con todo, ese mesmo día descubriron unha vía de auga no Trinidad, facendose necesaria unha longa reparación. Acordouse que a Victoria volvese a Castela pola ruta da India e que a Trinidad quedase no porto de Tidore para ser reparada e regresar polo Pacífico ata Panamá. O día 21 o Victoria partiu en solitario cara ao oeste. O 5 de febreiro de 1522 desertaron o mozo grumete da Victoria, Martín de Ayamonte, e o soldado Bartolomeu Saldaña, que abandonaron “sen ser sentidos” a Victoria na illa de Timor, onde a nave estaba fondeada. Ao ser apresado polos portugueses, o grumete fixo unha relación da viaxe que foi recentemente descuberta e contén detalles ata o de agora ignorados.
Espinosa completou a reparación do Trinidad o 6 de abril de 1522 e fíxose á mar, pero os continuos temporais impediron o seu avance, e unha forte tormenta dano gravemente a nave. Pediu auxilio ao capitán portugués António de Brito que se atopaba preto, o que ocasionou que os dezasete homes que quedaban na embarcación fosen feitos prisioneiros polos portugueses. Cinco deles, entre os que se atopaba Espinosa, regresaron a Europa e foron liberados en 1527.
Chegada a Castela da nave Victoria capitaneada por Elcano
Tras atravesar o océano Índico e dar a volta a África, Juan Sebastián Elcano completou a primeira circunnavegación do globo, conseguindo levar a termo a expedición e chegar ao porto de partida, Sevilla, o 8 de setembro de 1522 na nave Victoria, xunto con outros 17 sobreviventes, o que supoñía o logro dunha impoñente fazaña para a época.
A expedición chegou só coa Victoria de regreso a Sevilla en setembro de 1522, ao cabo de case tres anos de travesía. En total, 216 homes pereceron durante a viaxe, e só 18, entre eles Juan Sebastián Elcano, puideron sobrevivir. Unhas semanas máis tarde, outros 13 homes (12 europeos e unha das Molucas), que estaban cativos en Cabo Verde, regresaron a Sevilla, completando así tamén a  circunnavegación. Outros catro homes dos 55 da tripulación orixinal da Trinidad, que emprendera unha ruta de regreso distinta desde as Filipinas e que foi capturada polos portugueses, regresaron finalmente á Península Ibérica en 1525.
Marko Marin
Marko Marin, nado o 13 de marzo de 1989 en Bosanska Gradiška, é un futbolista alemán de orixe serbia de Bosnia.
Traxectoria
miniatura|Marko Marin adestrando co Borussia Mönchengladbach en 2007 Naceu na República Socialista de Bosnia e Hercegovina parte integrante da entón aínda Iugoslavia, fillo de Ranko e Borka Marin, serbios de Bosnia. Antes de principiar a guerra de Bosnia súa nai solicitou un traballo como enfermeira que se anunciaba no consulado alemán en Saraievo, e así tras logralo viaxou co seu home e seu fillo de dous anos á localidade alemá de Höchst, parte de Frankfurt, onde pasou a nenez Marko. Estudou secundaria na súa localidade natal e mais en Mönchengladbach, ata rematar os seus estudos en 2007
Carreira futbolística
Marko Marin comezou a xogar cos equipos infantís do SG 01 Hoechst para pasar a partir de 1996 a xogar co Eintracht Frankfurt ata que o deixou en xullo de 2005 para se integrar no equipo xuvenil do Borussia Mönchengladbach e tras un ano trasladouse como reserva ao segundo equipo con vistas a desenvolver unha carreira profesional.
Borussia Mönchengladbach
Nun primeiro momento adestrou con profesionais pero non xogou o seu primeiro partido oficial ata o 31 de marzo de 2007 contra do Eintracht Frankfurt substituíndo no minuto 63 a Marvin Compper.
O 13 de xuño de 2007 asinou un contrato como profesional co Borussia Mönchengladbach con validez ata o 30 de xuño de 2010. Os seus primeiros goles na liga chegaron o 13 de abril de 2008 nunha vitoria 3:0 fronte ao SpVgg Greuther Fürth, e para mais na tempada 2007/08 contribuíu con 13 asistencias converténdose así nun dos mellores asistentes da 2. Bundesliga. Na fin da tempada pasou ao primeiro equipo na Bundesliga, repetindo tamén como un dos mellores asistentes do seu equipo.
Werder Bremen
miniatura|Marko Marin xogando co Werder Bremen fronte a [[Pavel Drsek do FK Jablonec]] Na tempada 2009/10 o seu equipo vendeuno ao SV Werder Bremen, converténdose nun dos xogadores titulares e parte da liña de ataque regular do Bremen que incluía tamén a Aaron Hunt e Mesut Özil. Na tempada 2010–11 demostrou a súa calidade, con catro goles e 11 asistencias.
Logo da marcha de Özil ao Real Madrid en agosto de 2010, a súa forma decaeu, con só un gol e cinco asistencias na tempada 2011/12
Chelsea
O 28 de abril de 2012 Marko asinou un acordo co Chelsea da Premier League inglesa por cinco anos. Debutou o18 de xullo nun partido amigable de pretempada contra do Seattle Sounders FC da Major League Soccer, marcando o terceiro gol do Chelsea nunha vitoria 4–2. Marko non puido xogar na Community Shield de 2012 por mor dunha lesión. O seu primeiro encontro de competición foi na League Cup contra do Wolverhampton Wanderers o 25 de setembro, nunha vitoria 6–0. Coa Premier League o seu debut foi o 28 de novembro, substituíndo a Eden Hazard no minuto 82 nun empate 0–0 co Fulham. O seu primeiro partido como titular foi o 2 de xaneiro de 2013 nunha derrota 0–1 contra dos rivais locais do Queens Park Rangers e o 9 de febreiro marcou o seu primeiro gol na Premier League, nun encontro no que saíu no minuto 91 e marcou no 92 nunha vitoria 4–1 contra do Wigan Athletic.
Cesión ao Sevilla
miniatura|Marko Marin coas cores do Sevilla logo da súa cesión ao equipo andaluz O 28 de xuño de 2013 o Chelsea confirmou a cesión do xogador ao Sevilla. Marko marcou o seu primeiro gol para o Sevilla nun amigable que rematou 3–1 contra do Manchester United. O 22 de agosto anotou dous goles na primeira rolda da Europa League contra do Śląsk Wrocław, nunha vitoria 4–1. Na final da Europa League saíu ben entrada a segunda parte, e logo substituído no tempo extra nun partido que rematou coa vitoria do seu equipo nos penaltis contra do Benfica por 4–2. Con esta vitoria Marko fíxose coa súa segunda Europa League consecutiva, ao gañala o ano anterior co Chelsea.
Cesión á Fiorentina
O 18 de agosto de 2014 o Chelsea cédeo á Fiorentina. Viste por primeira volta as cores do seu novo equipo o 23 de outubro nun encontro da Europa League contra do PAOK entrando no minuto 77 no posto de Josip Iličič nunha vitoria 0-1. O seu primeiro gol chegou o 27 de novembro tamén nun encontro da Europa League contra do Guingamp que gañou o Fiorentina por 1-2. Volveu marcar o 11 de decembro, sempre na Europa League, logrando o gol do 2-1 contra do Dinamo Minsk. Pechou a súa paréntese italiana en xaneiro de 2015, sen xogar na Serie A.
Cesión ao Anderlecht
O 20 de xaneiro de 2015 Marko pasou como cedido ao Anderlecht para o resto da tempada e cinco días despois da súa chegada a Bélxica, debutou co seu novo equipo como reserva, saíndo no minuto 75 en substitución de Maxime Colin nunha derrota 2–0 contra do Standard Liège. Estivo na liña de ataque na final da Copa de Bélxica; así a todo, logo de sufrir unha lesión na segunda metade foi ao banco nun encontro que rematou cunha derrota 2–1 contra do Club Brugge.
Cesión ao Trabzonspor
O 25 de agosto de 2015 o seu club cedeuno unha vez máis, neste caso ao Trabzonspor. Debutou co seu novo equipo o 30 dese mes nun empate contra do Akhisar Belediyespor entrando como substituto na segunda metade, o seu primeiro gol marcouno o 26 de setembro nunha derrota 3–1 contra do Osmanlıspor. . O 15 de febreiro marcou nunha vitoria 2–1 sobre o Kayserispor
Estrela Vermella
O último día de agosto de 2018 asinou un contrato co Estrela Vermella. Co seu novo equipo xogou na fase de grupos da Liga de Campións, participando en cinco dos seis partidos do seu equipo. No Parc des Princes marcou un gol contra do Paris Saint-Germain nunha derrota 1-6. No partido contra do Liverpool (2-0) en Belgrado asistiu nos dous goles de Milan Pavkov mentres que no encontro contra do Napoli (1-3) asistiu a Ben Nabouhane no único gol do seu equipo. Na Superliga xogou 22 partidos e marcou seis goles, proclamándose o seu equipo campión e Marko logrou ser recoñecido mellor xogador do campionato nacional.
Selección nacional
miniatura|Marko, terceiro á esquerda na banco, nun momento do encontro entre a Arxentina e Alemaña no Mundial de 2010, que rematou en vitoria alemá por 4-0 e a eliminación da Arxentina. En primeiro plano [[Lionel Messi co número dez da selección albiceleste]] Marko tiña dobre cidadanía, bosníaca e mais alemá, e polo tanto podería xogar coas seleccións nacionais bosníacas, non obstante, optou por xogar na DFB, e alí pasou dende os |equipos xuvenís ata a sub-18. Na selección sub-21 xogou por primeira volta o 21 de agosto de 2007 nun encontro contra Irlanda.
En febreiro de 2007 Björn Kopplin do FC Bayern München II e Manuel Fischer do VfB Stuttgart elíxeno como un dos tres alemáns para a UEFA-CAF Meridian Cup, na que compiten un equipo europeo e outro africano sub-18. A selección europea impúxose á africana nos dous encontros disputados, o 27 de febreiro por 6-1 e o 1 de marzo por 4-0.