cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bidueiro
Mitoloxía e simbolismo
En Rusia ten unha grande importancia a presenza do bidueiro, protagonista de innumerábeis cantigas, contos, poesías, imaxes pictóricas, ditos ou refráns, asociado coa pureza, as mulleres, a mocidade e a maternidade. Entre os poemas máis célebres están os de S. Yesenin como aquel que di: «Bidueiro branco baixo a miña xanela á que a neve cubriu coma se fose prata» ou «Sorriron os adurmiñados bidueiros, ao despeitear as súas trincas de seda»; poemas que sempre tenden a enxalzar a brancura do seu toro, concepto que vén da propia etimoloxía indoeuropea da palabra que significa tanto brillante coma branco ou albo, polo que tamén é un símbolo das doncelas. Antigamente en Rusia tamén existía unha deidade vencellada co bidueiro chamada Bereguinya, deusa dos espíritos e de todas as riquezas da terra. Máis tarde esta árbore transformaríase no símbolo feminino para a festividade que celebraba en marzo, unha festa chamada Siemika.
Para os celtas era unha árbore sagrada; era a árbore do comezo, símbolo da renovación, das novas oportunidades, o que torna a nacer. Isto débese a que é unha das primeiras árbores que bota follas novas na primavera. O seu mes lunar é o do vinte e catro de decembro até o vinte de xaneiro. En Galicia mantívose o espírito sagrado celta até hai pouco.
Branquiñas de abidueira; Mándemas vir de Vilalba, Daquilas que hai de chinela''. Que lle dás aos teus romeiros? Auga da túa fontiña Sombra dos teus bidueiros.''
Nome común
Bido, bidioira, bídalo, bedulo, beduleira, bedul, bedugo, bedueiro, bedueira, albelo, abineiro blanco, abiduleiro, abidul, abidueiro, abidueira, abeduro, abedulo, abedul, abedugo, abedueiro e abedueira.
San Lázaro, Lesón, A Pobra do Caramiñal
San Lázaro é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 265 habitantes (136 homes e 129 mulleres).
Santa Cruz, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 29 habitantes (17 homes e 12 mulleres).
Gervasio Varela
Co nome de Gervasio Varela podemos referirnos a:
Diego García de Moguer
Diego García de Moguer (Moguer, 1484 (ou 1496 ) - Océano Índico, 1544), mariño e descubridor español, que tamén estaba ao servizo dos portugueses, fontes portuguesas din que naceu en Lisboa.
Biografía
García recibiu a aprobación para unha nova viaxe Segundo as súas propias contas, Diego García partiu o 15 de xaneiro de 1526, pero os historiadores dubidan da exactitude desta data e están máis inclinados a aceptar o 15 de agosto de 1527 (suxerido polo cronista  Herrera) como data de saída real.
Diego García partiu da Coruña, como capitán xeneral da armada, comandando unha expedición de tres buques, financiada por comerciantes, para buscar a ruta das especias, destinada a seguir a ruta de Elcano, pasando polo estreito de Magalláns. Despois de cruzar o Océano Atlántico, García chegou á costa sur do Brasil. En febreiro de 1528, explorou a zona ao redor do Río da Prata, unha exploración documentada en "Los viajes de Diego García de Moguer" por José Toribio Medina, polo que se lle atribúe o seu descubrimento.
Mentres navegaba polo río Paraná a principios de 1528, atopouse cun grupo de homes de Sebastián Caboto. Informárono de que Caboto estaba no forte de Sancti Spiritus situado na confluencia do río Paraná en Carcaña. Cun barco e un bergantín-goleta, García navegou polo río Paraná chegando ao forte Sancti Spiritus. Quedou sorprendido e indignado de atopar alí a Caboto. Ordenou ao capitán Caro que abandonase o lugar xa que só el, García, fora autorizado por España para explorar a rexión. Non obstante, despois de que se explicase que Caboto tamén estaba ao servizo de España, uniron forzas. García continuou río arriba entre o que agora son as cidades de Goya e  Bella Vista onde coñeceu o piloto veneciano Caboto que lle prometeu cooperar na procura da lendaria "Serra da Prata".
Xuntos exploraron o río Pilcomayo e seguírono ata o estreito. García e Caboto continuaron os seus intentos de explorar o mítico reino do que oíran falar ao capitán Francisco Cesar, ao escoitar que o lugar era rico en ouro, prata e ovellas (llamas) coas que se fabricaban tecidos. Era o Imperio Inca da lendaria Cidade dos Césares en Chile. As discusións entre García e Caboto acabaron con ambas as expedicións, os dous homes regresaron a España para resolveren as súas disputas a través de medidas legais. A disputa xurdiu cando García reclamou o control total da zona que explorara. No caso xudicial celebrado en España o veredicto foi a favor de García. A razón era que Caboto que foi designado para ir ás Illas das Especias nunca foi alí pero explorou a serra da Prata, o que supuxo unha violación. Como castigo, foi exiliado durante dous anos a Orán.
Como resultado de todas as disputas entre García e Caboto, os españois descoidaron a defensa do forte de Sancti Spiritus, que foi atacado polos nativos en setembro de 1529 mentres Caboto e García estaban en San Salvador, preparando homes e barcos, e non souberon nada do que estaba a suceder en Sancti Spiritus, ata que viron chegar a Gregorio Caro cos sobreviventes, e a terrible noticia da destrución do forte.
Gaboto e García foron inmediatamente ao forte intentando rescatar os seus homes. Nos arredores de Sancti Spiritus atoparon algúns cadáveres completamente mutilados; os bergantíns desfondados e afundidos, os almacéns saqueados e queimados. As investigacións arqueolóxicas atoparon os restos da fortaleza na cidade de Puerto Gaboto.
A finais de setembro ou principios de outubro de 1529, a carabela de García viaxou ao sur do Brasil, colleu a Francisco García (que pertencía á expedición de Caboto) e viaxou a España, chegando alí o 28 de xullo de 1530.
Caboto abandonou unha expedición planeada ás illas da especias. Pola contra, o 21 de maio de 1534, Diego García de Moguer viaxou de novo coa súa carabela Concepción a Río da Prata. pasou pola illa de Santiago de Cabo Verde, logo ata Brasil, onde ascendeu o  Esteiro da Prata dos  ríos Uruguai e  Paraná  e converteuse nun dos primeiros residentes no asentamento orixinal de  Santa María del Buen Aire (a actual cidade de Bos Aires) fundada por Pedro de Mendoza, e despois volveu a España.
Nunha exploración portuguesa posterior en 1544, descubriu (ou redescubriu) o arquipélago de Chagos. A máis grande das illas, Diego García, puido recibir o seu nome, aínda que tamén pode derivar dunha transliteración europea e británica, xa que nos mapas antigos tamén se chamaba illa de Don Gracia (o Don García de Noronha) e Deo Gracias. Morreu na viaxe de volta no medio do Océano Índico, nas costas de Suráfrica.
Riboswitch
miniatura|200px|dereita|Representación tridimensional do riboswitch da lisina. En bioloxía molecular, un riboswitch (ribointerruptor) é unha parte dunha molécula de ARNm que pode unirse directamente a unha pequena molécula diana, de modo que dita unión afecta á actividade do xene afín, polo que é unha forma de regulación xénica. Un ARNm que conteña un riboswitch está implicado directamente na regulación da súa propia actividade, en resposta ás concentracións da súa molécula diana. O descubrimento de que os organismos modernos utilizan o ARN para unirse a pequenas moléculas, e discriminan entre análogos moi similares, ampliou significativamente as capacidades naturais coñecidas do ARN alén da súa capacidade de codificar proteínas ou unirse a outros ARN ou proteínas.
A definición orixinal do termo "riboswitch" especificaba que detectaban directamente a concentración de pequenos metabolitos. Aínda que esta definición continúa a ser de uso común, algúns biólogos teñen utilizado unha definición máis ampla que inclúe outros ARNs cis-regulatorios. Porén, este artigo tratará só dos riboswitches que se unen a metabolitos.
A maioría dos riboswitches coñecidos aparecen nas bacterias, pero descubríronse riboswitches funcionais dun determinado tipo (o riboswitch TPP) en plantas e certos fungos. A existencia de riboswitches TPP foi predita tamén nas arqueas, pero non se comprobou experimentalmente.
Historia e descubrimento dos riboswitches
Antes do descubrimento dos riboswitches, o mecanismo polo cal se regulaban algúns xenes implicados en múltiples vías metabólicas era un misterio. As evidencias que se ían acumulando suxerían a idea daquela novidosa de que o ARNm implicado podería unirse directamente a metabolitos para efectuar a súa propia regulación. Estes datos incluían as estruturas secundarias conservadas do ARN que se encontraban a miúdo nas rexións UTR dos xenes relevantes e o éxito obtido nos procedementos de crear pequenas moléculas de ARN de unión artificiais chamadas aptámeros. En 2002, publicáronse as primeiras probas exhaustivas da existencia de múltiples clases de riboswitches, incluíndo os ensaios de unión libres de proteínas, e quedou establecido que os riboswitches de unión a metabolitos eran un novo mecanismo de regulación xénica.
Funcionamento dos riboswitches
Os riboswitches divídense a miúdo en dúas partes: un aptámero e unha plataforma de expresión. O aptámero únese directamente á pequena molécula diana, e a plataforma de expresión sofre cambios estruturais en resposta a cambios no aptámero. A plataforma de expresión é a que regula a expresión xénica.
As plataformas de expresión xeralmente deteñen a expresión do xene en resposta á pequena molécula, pero algunhas activan dita expresión. Demostráronse experimentalmente os seguintes mecanismos de riboswitches:
Tipos de riboswitches
Supostos riboswitches:
Utilizando a bioinformática identificáronse moitos candidatos a riboswitches de unión a metabolitos, que teñen estruturas secundarias moderadamente complexas e varias posicións de nucleótidos moi conservadas, característricas que son típicas dos riboswitches que deben especificamente unirse a pequenas moléculas. Os candidatos a riboswitches están tamén localizados nas rexións 5' UTR de xenes que codifican proteínas, e estes xenes probablemente se unen a metabolitos, xa que esta é tamén unha característica da maioría dos riboswitches coñecidos. Entre os candidatos a riboswitches hipotéticos que cumpren as características anteriores están: motivo de ARN crcB, motivo de ARN manA, motivo de ARN pfl, líder ydaO/yuaA, motivo de ARN yjdF, líder ykkC-yxkD (e o motivo de ARN ykkC-III relacionado) e o líder yybP-ykoY. As funcións destes riboswitches hipotéticos non se coñecen.
Os riboswitches e a hipótese do mundo de ARN
Os riboswitches demostran que o ARN que aparece na Natureza pode unirse a pequenas moléculas especificamente, unha capacidade que antes moitos consideraban dominio exclusivo das proteínas ou de ARNs producidos artificialmente chamados aptámeros. A existencia de riboswitches en todos os dominios da vida é un apoio para a hipótese do mundo de ARN, a cal sostén que a vida se orixinou inicialmente baseándose só no uso de ARN, e as proteínas apareceron despois (e moito despois o ADN); esta hipótese require que todas as funcións fundamentais realizadas polas proteínas (incluíndo a unión a pequenas moléculas) poidan ser realizadas polo ARN. Suxeriuse que algúns riboswitches poderían representar antigos sistemas regulatorios, ou mesmo restos dos ribozimas do primitivo mundo de ARN cuxos dominios de unión se conservaron.
Os riboswitches como dianas de antibióticos
Os riboswitches poderían utilizarse como dianas para novos antibióticos. Algúns antibióticos dos que se descoñecía o seu mecanismo de acción desde hai décadas sabemos hoxe que operan uníndose a riboswitches. Por exemplo, cando o antibiótico piritiamina entra na célula, metabolízase a piritiamina pirofosfato. A piritiamina pirofosfato únese e activa o riboswitch TPP, causando que a célula cese a síntese e importación de TPP. Como a piritiamina pirofosfato non pode substituír o TPP no seu papel de coencima, a célula morre.
Riboswitches artificiais
Como os riboswitches son un método efectivo para controlar a expresión xénica nos organismos naturais, se lle está a dar moita importancia á produción de riboswitches artificiais por enxeñaría xenética.
Outros artigos
+ Termómetro de ARN
Kenn Navarro
Kenn Navarro, nado en 1979 en Manila, é un animador filipino nacionalizado estadounidense, coñecido por ser o director de animación da serie flash Happy Tree Friends.
Traxectoria
En 1998 entrou a traballar na empresa Mondo Mini Shows, máis coñecida coma Mondo Media, que se estaba reconvertendo dunha produtora de xogos de animación a un estudio totalmente preparado para a creación e distribución de contido en rede. Comezou participando en diversos proxectos de xogos e pasou despois a deseños animados para internet, como The God & Devil Show, Thugs on Film ou Like News
Pouco despois asociouse con Rhode Montijo e Aubrey Ankrum para crear un debuxo animado que chegou a ser moi popular en internet, Happy Tree Friends, que debutou no ano 2000. A canle de televisión G4 adquiriu os dereitos de retransmisión por televisión.
Ademais da elaboración da animación Kenn fai as voces de varios personaxes da serie (Cuddles, Lifty & Shifty e Flippy).
Galería de imaxes de Mondariz
Galería de imaxes do concello de Mondariz na provincia de Pontevedra.
Piquín, Santalla, Ribeira de Piquín
Piquín é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 37 habitantes (20 homes e 17 mulleres).
Eleccións xerais de España de 1977
As eleccións xerais en España de 1977 tiveron lugar o 15 de xuño dese ano. Os españois e españolas maiores de idade foron chamados ás urnas corenta e un anos despois dende as últimas eleccións celebradas en democracia durante a Segunda República, en febreiro de 1936.
Nestas eleccións o presidente do Goberno, Adolfo Suárez, nomeado polo rei Xoán Carlos I en 1976, chega ao Centro Democrático y Social, para lideralo e así crear a Unión de Centro Democrático, que gaña as eleccións quedando a poucos escanos da maioría absoluta.
Resultados
Felipe González lideraba o PSOE dende 1974 e foi cabeza de lista deste partido, obtendo a segunda posición con 120 escanos. O PCE, liderado por Santiago Carrillo, obtivo o terceiro posto nas eleccións con 20 deputados. Manuel Fraga, quen fora ministro portavoz e ministro de Turismo durante os anos da ditadura de Franco e, posteriormente, vicepresidente e ministro do Interior do primeiro goberno do rei Xoán Carlos I, lidera a Federación de Partidos de Alianza Popular que, representando o franquismo ideolóxico, obtivo 16 deputados.
Bell 201
O Bell 201 (designación militar XH-13F) foi un Model 47G modificado, o primeiro helicóptero de Bell en usar un motor de turbina. O Bell 201 foi construído para probar compoñentes para o novo XH-40, o prototipo de Bell Helicopter do seu UH-1 Iroquois.
Eleccións xerais de España de 1977
Resultados
O Partido Socialista Popular do profesor Enrique Tierno Galván concorre ás eleccións con varios partidos que formaran parte da Federación de Partidos Socialistas, baixo o nome de Unidad Socialista, e obtén 6 escanos.
A Federación de la Democracia Cristiana, liderada por Joaquín Ruiz-Giménez non consegue ningún escano, nin tampouco a ultradereita. Non sucede o mesmo con algúns partidos nacionalistas (PNV, ERC, etc.)
As eleccións en cifras
miniatura|dereita|350px|Partidos maioritarios por provincias nas eleccións xerais de 1977. O 15 de xuño de 1977, estaban inscritos no censo electoral 23 583 762 persoas, das cales un 78,83 % votou e un 21,17 % abstívose.
Outros artigos
Lexislatura Constituínte de España
Arad
Arad pode referirse a:
Bell 201
O Bell 201 estaba impulsado por un motor turboeixo Continental CAE XT51-T-3 que producía 425 CV, un desenvolvemento fabricado baixo licenza do Turbomeca Artouste. O 201 voou por vez primeira o 20 de outubro de 1954, rematando as súas probas de voo e sendo entregado ao Exército dos Estados Unidos en abril de 1955 para máis probas.
Nemanja Radoja
Nemanja Radoja (en serbio: Немања Радоја), nado en Novi Sad o 6 de febreiro de 1993, é un futbolista serbio que milita actualmente no Levante UD da Liga Santander. Xoga en varias posicións, sobre todo como defensa ou centrocampista defensivo.
Traxectoria
Radoja medrou en Veternik, nos arrabaldas do oeste de Novi Sad, onde adestraban os xuvenís do FK Vojvodina. Estes adestramentos levávanse a cabo no estadio do FC Vujadin Boškov. Seguindo os pasos de seu irmán máis vello Stefan Radoja, comezou a se formar no fútbol. No seu último ano, gañou as súas primeiras experiencias en clubs de terceiro nivel coma o CSK Pivara Celarevo e Cement.
Na tempada 2012-13, Radoja coverteuse nun habitual do primeiro equipo do FK Vojvodina. O 17 de abril de 2013, no partido de volta das semifinais da Copa de Serbia contra o OFK Beograd, Radoja anotou o seu primeiro gol co Vojvodina.
O 12 de agosto 2014 Radoja firmou un contrato de cinco anos co equipo galego Celta de Vigo.
Gran Premio da China de 2009
O Gran Premio da China de 2009 (formalmente o VI Gran Premio da China Petronas) foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 19 de abril de 2009 no Circuíto Internacional de Shanghai, Shanghai, República Popular da China. Foi a terceira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2009, trasladando así o Gran Premio da China da fin do campionato (como viña sendo anteriormente) ao comezo nesta temporada.
Sebastian Vettel de Red Bull Racing gañou a carreira despois de empezar desde a pole position. Tanto a vitoria coma a pole position eran as primeiras para o equipo Red Bull. Mark Webber, tamén de Red Bull, acabou segundo seguido polos dous Brawn GP de Jenson Button e Rubens Barrichello. Os coches McLaren de Heikki Kovalainen e Lewis Hamilton remataron quinto e sexto, diante do Toyota de Timo Glock e o Toro Rosso de Sébastien Buemi, que foron sétimo e oitavo.
Ata hoxe, o GP da China nunca foi gañado pola mesma persoa por dúas veces.
Vista xeral
Antes da carreira, o Tribunal da Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) confirmou a legalidade dos difusores deseñados polos equipos Brawn GP, Williams e Toyota. Despois desta decisión, Renault e McLaren decidiron correr cun deseño de difusores máis actualizado nos seus coches durante o conxunto da carreira. Foi un movemento apresurado por parte de ambos os dous equipos, con axustes no Renault de Alonso por primeira vez o sábado antes da carreira.
Ferrari anunciou que o seu director de equipo Luca Baldisserri foi apartado das operacións de pista para ser substituído polo enxeñeiro de carreira Chris Dyer. O remodelado foi emprendido despois de que Ferrari non obtivese ningún punto nas dúas primeiras carreiras da temporada. Ferrari tamén anunciou que ambos os seus condutores, Kimi Räikkönen e Felipe Massa, non utilizarían o sistema KERS na carreira, citando problemas de fiabilidade e seguridade. BMW Sauber, por outra parte, declaraba que Robert Kubica utilizaría o KERS por primeira vez durante a sesión de práctica do venres. Kubica non utilizara o sistema nas dúas primeiras carreiras xa que no equipo tiñan preocupacións por que o peso adicional o puxese nunha desvantaxe. Non obstante, Kubica escollía non correr co dispositivo despois desta práctica, ao igual có equipo Renault, reducindo a cantidade de coches equipados co KERS a tres.
Ademais, os equipos e condutores italianos indicaron o seu apoio ás vítimas do terremoto de L'Aquila de 2009 a través dunha iniciativa de caridade co lema "Abruzzo nel cuore" (Abruzos no meu corazón) fomentada polos condutores italianos Jarno Trulli e Giancarlo Fisichella. Ferrari mostraba o texto "Abruzzo nel cuore" sobre os seus coches, mentres que Trulli tiña o logo na súa funda. E os coches de Toro Rosso tiñan a mensaxe "Vicini All'Abruzzo" (Todos veciños dos Abruzos).
Adestramentos libres e clasificación
Celebráronse tres sesións de práctica antes da carreira; dúas sesións o venres, 17 de abril de 2009, cada unha de 90 minutos, e outra de 60 o sábado, 18 de abril de 2009. O McLaren do Campión do Mundo Lewis Hamilton foi o máis rápido ao final da primeira sesión de práctica a mañá do venres, quedando por diante dos coches de Brawn GP de Jenson Button e Rubens Barrichello. O compañeiro de equipo de McLaren de Hamilton, Heikki Kovalainen, era o cuarto máis rápido. Hamilton, cuxo McLaren MP4-24 estaba en posesión dun difusor provisional e un alerón frontal novo, rexistrou a súa volta máis rápida cun tempo de 1:37.334, ao redor dunha décima de segundo por riba de Button. O Red Bull de Mark Webber foi quinto na sesión, con Trulli e Timo Glock de Toyota sexto e oitavo. Fernando Alonso, Nico Rosberg e Sébastien Bourdais compleban a táboa dos dez mellores tempos. Button foi o máis rápido na segunda práctica do venres, seguido de Rosberg e Barrichello. Os pilotos de Red Bull Webber e Sebastian Vettel, quen foron os que encabezaron as follas de tempos durante as fases iniciais da sesión, clasificaban ao final cuarto e quinto respectivamente. Os coches de Toyota de novo obtiveron resultados competitivos, con Trulli e Glock na sexta e oitava posicións e co Williams de Kazuki Nakajima entre eles. Os dous McLaren non puideron repetir os resultados da sesión matinal: Kovalainen acabou noveno e Hamilton, décimo terceiro.
miniatura|esquerda|[[Fernando Alonso quedaba en segundo lugar, demostrando que o seu Renault mellorara.]]
Carreira
miniatura|dereita|Sebastian Vettel obtivo a primeira vitoria do equipo Red Bull Racing na Fórmula 1. miniatura|dereita|Mark Webber completou unha carreira perfecta ao mando do seu Red Bull, finalizando segundo. miniatura|dereita|Jenson Button mantivo o seu liderado no campionato acabando terceiro. Robert Kubica e Timo Glock empezaron desde o pit lane. Debido á forte chuvia, as primeiras oito voltas da carreira foron dirixidas polo coche de seguridade. Sutil, Rosberg e Alonso facían a súa primeira parada durante o tempo no que estivo o coche de seguridade en pista, así que quedaron ao final da fileira de monoprazas cando se deu bandeira verde. Lewis Hamilton conseguiu un rápido progreso e adiantou a Jarno Trulli e Kimi Räikkönen, antes de que na volta 12 un trompo o volvese atrasar ata a décima posición. Mentres tanto, Jenson Button adiantou a Rubens Barrichello e colocouse terceiro despois de que o brasileiro se fose longo na trazada.
Trulli e Räikkönen foron bastante lentos nas primeiras voltas e foron perdendo posicións. Hamilton volveu progresar unha vez máis e acadaba o posto sete na volta 11, antes de cometer outro erro que o deixaba nun lugar máis atrás. Webber fixo a súa primeira parada programada na volta 14 e Vettel na seguinte. Neste punto, Button desfíxose de Barrichello, Vettel, Buemi, Massa e Webber.
Na volta 17, Robert Kubica chocou contra Jarno Trulli tras ir emparellados ata o final da última curva. Kubica danou o seu aleron dianteiro e Trulli o seu traseiro, o que lle fixo arrastrarse lentamente unha volta ata o pit para retirarse. O coche de seguridade saíu de novo debido a algúns anacos de restos dos coches deixados na pista. Mentres evitaba ao lento Trulli, Vettel sufriu unha colisión menor con Buemi, danando a súa parte dianteira. Buemi fixo entón a súa parada, xunto con Sutil e cos dous pilotos de Brawn GP.
Hamilton fixo a súa única parada programada na volta 33, e o seu compañeiro de equipo Kovalainen facía o mesmo unha volta máis tarde. Vettel parou na volta 37 e Webber na 39, mentres que os dous coches de Brawn continuaron ata a 42 (Button) e a 43 (Barrichello). Buemi foi o último condutor en facer a parada, na volta 45, tras a cal a orde de carreira era: Vettel, Webber, Button, Barrichello, Hamilton, Kovalainen, Sutil e Heidfeld. Nico Rosberg probara pneumáticos intermedios na súa segunda parada pero deu un trompo e volveu ao pit para pór outra vez os de mollado.
Hamilton seguiu con moitos erros, de xeito que Kovalainen e Sutil foron capaces de pasalo. Entón na volta 51, Sutil chocou fortemente antes da curva 5, rematando aí a súa carreira. Heidfeld tivo que evitar o pneumático de Sutil que rodara pola pista e Glock e Buemi adiantárono.
Vettel permaneceu na cabeza ata a fin, logrando a súa segunda vitoria nun Gran Premio e a primeira para o equipo Red Bull Racing. O seu compañeiro de equipo Webber logrou o seu mellor resultado nunha carreira en segundo lugar, mentres que Button, conformando o resto do podio, conseguía o seu terceiro podio consecutivo. Barrichello acababa cuarto, quinto Kovalainen, sexto Hamilton, sétimo Glock e oitavo Buemi.
No podio, houbo unha confusión cando "God Save the Queen", a himno nacional británico soou en honor a Red Bull no canto de "Land der Berge, Land am Strome", o himno nacional austríaco. Red Bull Racing ten a súa base no Reino Unido, pero está rexistrada coa autoridade de carreira nacional austríaca, reflectindo a súa propiedade austríaca.
Orkut
miniatura|300px Orkut foi unha rede social propiedade de Google, creada o 19 de xaneiro de 2004 co obxectivo de dotar os usuarios dunha ferramenta para crear novas amizades e manter relacións sociais. O seu nome procede do xefe dos desenvolvedores do proxecto Orkut Büyükkokten, enxeñeiro turco de Google.
Na súa creación pensouse no mercado norteamericano e nun principio foi unha rede fundamentalmente anglófona coa maioría dos seus membros procedentes dos Estados Unidos. Porén desde 2004 os usuarios do Brasil medraron exponencialmente, e na actualidade a maioría dos seus usuarios actuais son do Brasil e da India. No Brasil é o sitio web máis visitado e conta con máis de 23 millóns de usuarios na India é o segundo máis visitado. Orixinariamente a sede de Orkut estaba en California pero en agosto de 2008 Google anunciou que o servizo ía ser dirixido desde Brasil por Google Brasil.
Swedish House Mafia
Swedish House Mafia foi un grupo musical sueco de música electrónica formado polos DJs e produtores Axwell, Steve Angello e Sebastian Ingrosso. O grupo formouse oficialmente a finais de 2008. Acadou o número 10 noTop 100 de DJ Magazine e foron chamados "as novas facianas do progressive house mainstream". O 24 de xuño de 2012, o grupo anunciou a través da súa páxina web que se separarían despois da xira "One Last Tour," que rematou no Ultra Miami 2013 o 24 de marzo.
Guillerme I de Borgoña
Guillerme I de Borgoña "O Grande" ou "O Imprudente", nado no Franco Condado no 1020 e finado en Besançon no ano 1087, foi conde de Borgoña e Mâcon desde 1057 até 1087. A súa descendencia estivo entre unha das máis coñecidas da Europa do seu tempo chegando a ter un fillo papa. Faleceu na cidade de Besançon e atópase sepultado na Catedral de San Xoán nesta mesma cidade. O ano de 1057, sucedeu ao seu pai reinando sobre os territorios con maior extensión do que os territorios do Franco Condado.
Familia e descendencia
Foi fillo de Reinaldo I de Borgoña (990 - 3 de setembro de 1057) e de Adelaida da Normandía (990 -?), filla de Ricardo II da Normandía (970 - 28 de agosto de 1027) e de Xudite da Bretaña (980 -?).
Casou con Estefanía de Longwy tamén coñecida como Étiennette de Longwy, filla de Adalberto, duque da Lorena (?- 1048) e de Clemencia de Foix (1015 -?) de quen tivo:
Sende, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Sende é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Manchester
Manchester é unha cidade do Reino Unido situada na rexión do Noroeste de Inglaterra, nunha chaira aos pés da ladeira occidental dos Peninos. Segundo estimacións feitas no 2011 ten 498.800 habitantes, mentres que a área metropolitana, o Gran Manchester, ten 2 600 000, sendo a terceira aglomeración urbana máis grande do Reino Unido. É un importante centro artístico, financeiro, de medios de comunicación e de educación superior. É a terceira cidade máis visitada no Reino Unido por turistas doutros estados. Manchester foi a anfitrioa dos Xogos da Mancomunidade de 2002, e é sede de dous equipos de fútbol da Premier League, Manchester United e Manchester City.
Mamucium Castra
No ano 79 os romanos, no seu avance de conquista da Gran Bretaña cara ao norte, estableceron un campamento fortificado (guarnición de 500 homes) na confluencia dos ríos Irwell e Medlock que chamaron Mamucium porque os celtas brigantes que habitaban a rexión referíanse ao lugar coma "outeiro con forma de peito de muller". Refeito en pedra no 160, xunto ao forte foi asentándose un vicus que chegou a estar habitado por 2.000 civís. Hoxe en día é a zona coñecida coma Castlefield, ao suroeste do concello, no centro da cidade.
Coa retirada dos romanos de Britannia no 411, prodúcese tamén o abandono do asentamento, que se traslada anos despois apenas un quilómetro cara ao nordeste, na confluencia do Irwell co Irk, nas inmediacións da actual catedral. Pouco máis ca un poboado durante séculos, primeiro de celtas, anglosaxóns despois, tralo seu ataque do 429, e normandos finalmente, o Mamucium Castra romano convértese no Mameceaster saxón.
Os saxóns: Mameceaster
Pouco a pouco, de simple parroquia dos Salford's Hundred (Salford é o concello xemelgo que se estende pola outra beira do Irwell) e residencia castelo dun señor feudal, no século XIII apunta o xurdimento dun burgo con feira e mercado (1222), foro en 1301, alcalde en 1322 e, nese mesmo ano, a referencia á primeira fábrica de tecidos. No século XIV asentáronse tecedores flamengos co que se deu inicio á industria téxtil que tanta importancia tivo no desenvolvemento da cidade. No ano 1368 aparece a primeira referencia a unha ponte de pedra sobre o Irwell.
En 1422 reconstruíuse a primitiva igrexa parroquial en estilo gótico perpendicular coma colexiata, e co tempo converteuse na catedral de Manchester, foco xerador da futura urbe.
Os séculos XVI e XVII verán o florecemento da industria e o comercio de la co que a cidade continúa a súa especialización téxtil. Dende o punto de vista urbano, cabe salientar o desenvolvemento do centro da cidade cara o sur coa igrexa de St. Ann (1709) e a praza homónima.
Orixes da Revolución Industrial: Cottonopolis
Será no século XVIII e xa co algodón (polo que recibe o alcume de Cottonopolis), da man de inventos coma a máquina de vapor aplicada a novas tecedeiras e a existencia de minas de carbón e numerosos cursos de auga nos montes próximos (os Peninos, ao E e N), os que farán da rexión de Manchester (manufacturas en 1772 ) o xermolo da Revolución Industrial, abrindo unha época que só agora estamos a piques de pechar.
Xa a partir de 1790 aparecen as primeiras grandes fiaduras no arrabalde de Ancoats (Murray's Mills, McConnel& Kennedy's Mills) e non deixaron de florecer durante todo o século XIX ata un total de 108 factorías en 1853. Para semellante actividade foi preciso desenvolver unha nova rede de infraestruturas de transporte: canais (xa en 1761-1808 o Bridgewater Canal; Rochdale Canal, 1766-1794) que a conectan, vía o sistema fluvial Irwell-Mersey co mar (o Manchester Ship Canal 1889 a converte en porto oceánico no área industrial de Trafford ); e o ferrocarril, primeira liña de vapor do mundo entre Manchester e Liverpool en 1830.
A pioneira dunha época foino tamén do seu declive. A segunda metade do século vinte viu a obsolescencia e dependencia excesiva dun modo de produción que xa non é competitivo. A cidade atópase inmersa nunha profunda tarefa de reconversión e rehabilitación do seu tecido produtivo e urbano.
Cultura
miniatura|250px|Biblioteca Central de Manchester.
Manchester ten unha gran cantidade de museos, entre eles o Lowry, Manchester Art Gallery, Urbis, e o Manchester Museum (Museo de Historia) con abundantes pezas do antigo Exipto. Na cidade áchase a biblioteca John Rylands, onde se conserva o manuscrito máis antigo dos evanxeos: parte do evanxeo segundo San Xoán.
No que se refire a tendencias musicais, especialmente á escena de música New wave dos anos 1980, chamada Madchester, de alí saíron grupos e solistas tan relevantes como Oasis, Barclay James Harvest, Herman's Hermits, Van Der Graaf Generator, The Hollies, Buzzcocks, The Fall, The Smiths (e posteriormente o seu líder Morrissey e o guitarrista Johnny Marr), Joy Division, Simply Red, Happy Mondays, James, Take That, The Stone Roses, Inspiral Carpets, New Order, Black Grape, The Charlatans, The Chemical Brothers, 808 State, Electronic, John Foxx etc.
Outariz
O topónimo galego Outariz pode referirse a:
O Souto, Lesón, A Pobra do Caramiñal
O Souto é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.
Celomados
Os celomados (Coelomata) son animais triblásticos con celoma, polo menos durante as fases embrionarias. Nestes animais o mesoderma fai un oco e no seu interior fórmase unha cavidade, chamada celoma, que forma a cavidade xeral interna do animal.
Eleccións municipais na Estrada
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Estrada dende 1979. miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Estrada]]
Celomados
Existen outros animais que carecen de cavidade corporal (acelomados) e outros que non teñen un verdadeiro celoma senón un blastocele persistente (pseudocelomados).
Eleccións municipais na Estrada
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Estrada dende a aprobación da Constitución de 1978.
Celomados
Tipos de celomados
Segundo a orixe da cavidade celomática, distínguese dous tipos de celomados:
Eleccións municipais na Estrada
1991
<ul> A maioría da lexislatura foi alcalde Ramón Campos Durán, porque nun primeiro momento era membro de goberno de coalición de PSOE e BNG, tras recibir unha oferta do PP na cal sería el o alcalde abandona este goberno de esquerdas o cal durou menos dun ano.
</ul>
Outariz, Santalla, Ribeira de Piquín
Outariz é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
Coiro, Cangas
Patrimonio
A parroquia ocupa os vales fluviais do río Bouzos e do seu afluente, o río da Presa. As actividades agrícolas e gandeiras están en declive. No seu tempo foron famosas as festas do entroido, das que destaca unha celebrada parodía da chegada dun tren. Desa ocasión e xa que as vías estaban instaladas con pouca pericia, vertían para atrás, o tren nunca botou a andar e rodou cara atrás até acabar no fondo dunha poza. Desde aí, na comarca ouviuse sempre o dito de que "os de Coiro camiñan para atras".
Tarrío, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Tarrío é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 43 habitantes (18 homes e 25 mulleres).
Xaquín Xesteira Losada
Xaquín Xesteira, nado en Cambados o 29 de agosto de 1971, é un músico galego. A súa especialidade é a gaita.
Traxectoria
Naceu en Cambados en 1971 nunha familia con tradición musical (o seu avó fundou unha orquestra, e súa nai foi profesora de solfexo e piano de varias xeracións de cambadeses ), e comezou a interesarse pola música tradicional galega desde os tres anos. Aos catro anos participou na súa primeira actuación.
Comezou os seus estudos musicais na Sociedade Cultural de Cambados, tocando o tambor. No grupo de música tradicional de Vilariño (Cambados) comezou coa gaita. No Conservatorio Superior de Música de Vigo recibiu os estudos relacionados con este instrumento. Entre outros, tivo como mestres a Nando Casal (Milladoiro) e a Carlos Núñez. É membro dos grupos Os Faíscas de Solobeira, da banda de música de Castrelo e de Treixadura. Ademais, colaborou con Fuxan os Ventos, Na Lúa, ou Milladoiro.
Na actualidade, é profesor de gaita e percusión na Escola Municipal de Música Folk e Tradicional de Vigo. Ten publicado un Método de Gaita Galega en dous volumes, un editado en 2004 e outro en 2007 por Edicións do Cumio.
Emanuela Nohejlová-Prátová
Emanuela Nohejlová-Prátová, nada o 3 de xuño de 1900 en Opatovice nad Labem e finada o 19 de novembro de 1995 en Pardubice, foi unha numismática, arqueóloga e historiadora checa, considerada como a fundadora da numismática checa moderna.
Primeiros anos
Nohejlová-Prátová naceu en 1900 en Opatovice nad Labem, no leste de Bohemia, que daquela formaba parte do Imperio Austrohúngaro, filla de Emanuel Nohejl, o médico e alcalde da vila, e de Berta Schmidt, e tivo dúas irmás de maior idade ca ela.
En 1918, Nohejlová-Prátová enfermou de gripe na pandemia desta doenza que se estendeu por toda Europa, o que lle supuxo un atraso nos seus estudos. Logo do seu período de educación secundaria estudou Historia na Facultade de Artes da Universidade Carolina, de Praga, onde tivo como profesor, entre outros, o historiador checo J. V. Šimák. Durante este período universitario chegou a ter un compromiso matrimonial, aínda que o seu prometido faleceu polas feridas recibidas na I guerra mundial.
Carreira profesional
Ao final dos seus estudos universitarios, Nohejlová-Prátová xa colleitara prestixio como historiadora, e a súa tese de graduación sobre o mosteiro de Opatovice publicouse ao pouco tempo da súa graduación.
Entre 1923 e 1926 traballou como investigadora no Museo Nacional de Praga, e a partir desa data dedicouse ao ensino durante uns meses en diversas localidades, aínda que en 1927 regresou a Praga.
En 1930 Nohejlová-Prátová foi nomeada conservadora do departamento de numismática do Museo Nacional de Praga, onde traballou ata a súa xubilación en 1959.
II guerra mundial
O 4 de febreiro de 1942 foi arrestada pola Gestapo, interrogada no Palacio Petschek e posteriormente encadeada, acusada de ter utilizado cristais do Departamento de Mineraloxía da universidade para construír radios coas que difundir propaganda contraria aos nazis. O ano seguinte saíu en liberdade, aínda que se lle prohibiu traballar en Praga. Porén, permitíuselle atopar traballo noutro lugar e, grazas á súa conexión co profesor Fritz Dworschak, director do Kunsthistorisches Musum e do Gabinete Numismático de Viena, conseguiu traballar alí durante dous anos.
Cando acabou a guerra, os seus compañeiros de Viena desexaban que Nohejlová-Prátová permanecese alí, mais ela estaba desexosa de retornar a Praga.
Investigacións
Nohejlová-Prátová fora, xa antes da guerra, unha pioneira no uso da ampliación fotográfica nas súas investigacións numismáticas. Ao inicio da nova etapa de posguerra retornou ao departamento de numismática e compaxinou o seu labor investigador co de catalogación de moedas.
En 1949, sen abandonar o seu traballo no museo, foi nomeada profesora de Numismática na Universidade Masaryk en Brno.
En 1958 acadou o grao de doutora e en 1964 foi nomeada profesora da Universidade Carolina de Praga. En 1960 presidiu a Comisión Checa de Numismática.
En 1969, a Sociedade Estadounidense de Numismática recoñeceu o seu labor como investigadora numismática coa concesión da súa Medalla Huntington.
Nohejlová-Prátová morreu en 1995 á idade de 95 anos, en Pardubice, e soterrouse no cemiterio desa localidade.
Escolma de publicacións
Esta é unha selección das numerosas monografías que Nohejlová-Prátová publicou ao longo da súa carreira:
Hauksbók
O Hauksbók (Libro de Haukr) é un dos poucos manuscritos noruegueses dos que coñecemos o autor. O seu nome era Haukr Erlendsson (?-1334), desde o principio o manuscrito foi chamado Hausbók polo seu autor. Foi parcialmente escrito polo propio Haukr e en parte por axudantes. O libro contén versións, ás veces as únicas versións amplas, dalgúns antigos textos islandeses, como o Landnámabók, a saga Fóstbrœðra, a saga rauða de Eirík, a saga Hervarar e o Völuspá.
Evidencias paleográficas permitiron a Stefán Karlsson datar o manuscrito entre 1302 e 1310 ("Aldur Hauksbókar", 'Fróðskaparrit', 13 (1964), 114–21).
O libro contén unha sección de Matemáticas de aproximadamente 6 ou 7 páxinas, chamada Algorismus. Este é o texto matemático máis antigo nun idioma escandinavo. Trátase probablemente dunha tradución do latín dalgunhas páxinas incluídas en libros máis antigos como Carmen de Algorismo de De Villa Dei de 1200, Liber Abaci de Fibonacci de 1202 e Algorismus Vulgaris de De Sacrobosco de 1230.
A Igrexa, Cequeliños, Arbo
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Cequeliños, Cequeliños, Arbo
Cequeliños é un lugar da parroquia de Cequeliños, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 41 habitantes (24 homes e 17 mulleres).
Mariel Zagunis
Mariel Zagunis, nada en Beaverton o 3 de marzo de 1985, é unha tiradora de esgrima norteamericana, gañadora de catro medallas olímpicas.
Traxectoria
Filla de Robert e Cathy Zagunis, que participaron nos Xogos Olímpicos de 1976 na categoría de remo. Mariel foi a primeira deportista norteamericana en lograr o título de campión no Campionato do Mundo de Esgrima Xuvenil no ano 2002, revalidando o título en 2003 e 2004. Participou, aos 19 anos nos Xogos Olímpicos de 2004 celebrados en Atenas ao decidir Nixeria non enviar a súa representante, e conseguiu gañar a medalla de ouro na proba individual de sabre. Nos Xogos Olímpicos de 2008 de Pequín revalidou o seu título olímpico e tamén gañou a medalla de bronce na competición de sabre por equipos na primeira edición que esta disciplina formaba parte do programa olímpico. Nos Xogos Olímpicos de 2012 en Londres foi o portabandeira do equipo olímpico norteamericano pero non logrou medalla ao perder coa ucraína Olha Kharlan na loita pola medalla de bronce.
Ao longo da súa carreira gañou seis medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, tres delas de ouro.
A Tomada, Lesón, A Pobra do Caramiñal
A Tomada é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.
A resurrección de F
A resurrección de F (ドラゴンボールＺ　復活の「Ｆエフ」) é un filme xaponés de animación de 2015, o 19ª filme baseado na serie de manga e anime Dragon Ball, e o 15ª da etapa Dragon Ball Z, que foi estreado no Xapón o 18 de abril de 2015.
A resurrección de F é o segundo filme supervisado persoalmente polo creador da serie Akira Toriyama, despois de A batalla dos deuses en 2013. Ó igual que o filme anterior, está considerado unha parte oficial do argumento de Dragon Ball. O filme conta o regreso do malvado Freezer, así como o deus da destrución Beerus e Whis de A batalla dos deuses. Logo da súa resurrección grazas ás bólas do Dragón, Freezer empeza un adestramento intensivo por primeira vez na súa vida para acadar a vinganza sobre os guerreiros do espazo que o destruíron.
O filme recibiu valoracións positivas, especialmente da animación e das secuencias de acción, aínda que criticaron a súa historia formulada e mediocre adaptada para un público obxectivo específico sen un grande atractivo. A segunda historia arco de Dragon Ball Super, a nova serie de anime canónica da franquía Dragon Ball, conta de novo os eventos de A resurrección de F, aínda que foron engadidos e alterados algúns detalles, con escenas adicionais, subtramas e episodios estabelecidos antes dos eventos do filme para cubrir o arco de 13 episodios.
Landnámabók
miniatura|Páxina principal da versión editada por H. Kruse en 1688. miniatura|Páxina do manuscrito Landnámabók no [[Instituto Árni Magnússon, en Reiquiavik, a capital de Islandia.]] O Landnámabók, en ocasións abreviado Landnáma, (en islandés, Libro dos Asentamentos ou do Establecemento), é o traballo máis famoso do historiador Ari Thorgilson.
É un manuscrito medieval islandés que describe con moito detalle o asentamento dos noruegueses en Islandia durante os séculos IX e X d.C. Comeza co asentamento orixinal de Ingólfur Arnarson en Reiquiavik e a súa reclamación das terras do norte, oeste, leste e sur. De aí pasa a describir os descendentes dos primeiros poboadores e describe fitos importantes e a súa historia familiar ata o século XII. Describe máis de 3.000 persoas e 1.400 colonizadores. O Libro dos Asentamentos ou Landnámabók nomea a 435 homes como os colonizadores iniciais. A maioría asentáronse na parte norte e suroeste da illa.
Características
Escrito no século XII, está dividida en cinco partes. A primeira contén relatos sobre o descubrimento de Islandia, xunto cos seus primeiros asentamentos (landnám).
O comezo da obra describe os intentos de Ingólfur Arnarson de apoderarse de Reiquiavik, para máis tarde conseguir estender os seus dominios polos catro puntos cardinais. Igualmente, narra os sucesos relacionados cos descendentes dos primeiros poboadores ata o século XII.
No libro noméanse a moitas persoas (arredor de 4.000) e colonizadores (arredor de 2.000), por iso, é considerada unha monumental obra da historia islandesa.
O Landnámabók constitúe unha fonte moi valiosa da historia e xenealoxía do pobo islandés.
Existen tres versións medievais do Landnámabók ou Libro dos Asentamentos:
Segunda República Francesa
A Segunda República Francesa foi o réxime político republicano instaurado en Francia durante o período comprendido entre o 25 de febreiro de 1848 e o 2 de decembro de 1852. A pesar da súa brevidade, producíronse grandes reformas, que levarían a implantar o sufraxio universal masculino, ademais da abolición da escravitude.
Antecedentes
miniatura|esquerda|290px|Barricada en París en febreiro de 1848, por [[Horace Vernet]]
Logo da Revolución de 1830 contra Carlos X, subiu ao trono Luís Filipe de Orleáns chamado o rei burgués. Luís Filipe, estableceu a Carta Magna aplicando unhas reformas máis liberais; porén, estas só favorecían á alta burguesía, en detrimento dos traballadores, os intelectuais e a baixa burguesía. Non outorgaba o sufraxio universal, que era o que estes sectores buscaban, posto que neste momento só tiñan dereito a votar a alta burguesía, os terratenentes e os que pagaban os máis altos impostos.
A partir de 1845, Francia comezou a sufrir unha gran crise económica: pecháronse fábricas, aumentou o número de desempregados e a fame xeneralizouse. A pequena burguesía e os estudantes uníronse ás protestas dos obreiros, de xeito que cando o Goberno tentou de empregar á policía e as forzas armadas, estas se negaron, obrigando ao rei a abdicar.