cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Finisterrae
Equipamento eléctrico para o superordenador
Para garantir un servizo 24x7 a tódolos seus equipos, o CESGA ten unha potencia de entrada externa de 1,5 MW; dous transformadores, un de 1.600 kVA, que complementa o instalado inicialmente de 630 kVA; catro sistemas de alimentación ininterrompida dos que 2 son de 400 kVA e outras dúas unidades adicionais que dan un total de 180 kVA (120 e 60). A maiores de todo o anterior, o xa mencionado xerador eléctrico de 1.125 kV A e 8 toneladas de peso, que é quen de subministrar enerxía a toda a instalación para que continúe o seu funcionamento normal durante cortes de enerxía prolongados.
Sistemas de refrixeración
O Finisterrae está situado nunha sala de 340 metros cadrados, todo con chan técnico, que está permanentemente baixo condicións de temperatura e humidade de 22 graos centígrados e un 50% de humidade no ambiente. Para alcanzar estas condicións, o CESGA conta con dúas máquinas de refrixeración de auga de 580 kW cada unha e 8 unidades de 120 KVA. A auga fría é utilizada por 10 ventiladores que están dentro da sala e que distribúen o aire arrefriado previamente polos corredores fríos da sala. O Finisterrae, sitúase seguindo unha distribución de corredores fríos e quentes, de tal xeito que o equipo sempre toma aire frío para arrefriarse e expulsa o aire xa quente a outro corredor, onde se expulsa ao exterior. Esta distribución permite unha gran eficiencia no arrefriamento do supercomputador.
Sistemas de extinción de lumes
Para previr calquera posible lume por mor de todo o equipamento técnico existente, na sala está instalado un sistema de detección e extinción de incendios de gas HFC-227. O funcionamento do sistema consiste en conseguir que todo o osíxeno da sala saia da sala pola acción do gas, evitando a proliferación de lume nel, xa que o osíxeno é un elemento necesario para que a combustión se poida producir.. Isto supón un risco de asfixia para o persoal que ocasionalmente traballa na habitación, polo que o sistema está preparado para deixar unha cantidade mínima de osíxeno que permita aos operarios saír da habitación e estar a salvo do lume.
Control de acceso
O acceso físico á sala onde se atopa o supercomputador está restrinxido. Para acceder á sala é necesario facelo superando dous sistemas de identificación diferentes. A identidade da persoa debe confirmarse mediante unha tarxeta de identificación e, ademais, que a pegada dixital do usuario corresponde coa identidade que está a acreditar a tarxeta. Do mesmo xeito, o acceso á sala grávase permanentemente en vídeo.
Aplicacións
A grande rede de nodos e GPUs do Finisterrae ofrecen un grande rendemento no proceso en paralelo de grandes cantidades de datos. O sistema da servizo a centos de grupos de investigación e desenvolvemento, empresas e universidades; entre outros. Dende o 2017 o Sistema Virtual Galego proporciona un único púnto de acceso para os investigadores. En 2018 acadáronse en total 8,6 millóns de horas de procesamento.
Citocromo b
O citocromo b é a principal subunidade dos complexos transmembrana do bc1 e b6f da cadea respiratoria e fotosintética, respectivamente, onde intervén no transporte de electróns e bombeo de protóns.
Función
Na mitocondria dos eucariotas e en procariotas aeróbicos, o citocromo b é un compoñente do Complexo III da cadea respiratoria, tamén chamado complexo bc1 ou ubiquinol-citocromo c redutase. Nos cloroplastos das plantas e cianobacterias, hai unha proteína análoga, o citocromo b6, que é un compoñente da plastoquinona-plastocianina redutase, tamén chamado complexo b6f. O complexo bc1 está tamén presente no sistema fotosintético da fase luminosa das bacterias púrpuras e as verdes do xofre. Estes complexos están implicados no transporte de electróns e bombeo de protóns para crear unha forza protón motriz. O gradiente de protóns que axuda a xerar este complexo de citocromos utilízase finalmente para a xeración de ATP. Por tanto, estes complexos teñen unha misión vital nas células.
Estrutura
O citocromo b/b6 é unha proteína integral de membrana de aproximadaemnte 400 residuos de aminoácidos que probablemente ten 8 segmentos transmembrana. Nas plantas e cianobacterias, o citocromo b6 consta de dúas subunidades codificadas polos xenes petB e petD. O citocromo b/b6 se une non covalentemente a dous grupos hemo, denominados b562 e b566. Crese que os ligandos dos átomos de ferro destes dous grupos hemo son catro residuos de histidina conservados.
Uso en filoxenética
O xene do citocromo b utilízase con frecuencia como unha rexión do ADN mitocondrial que serve para determinar as relacións filoxenéticas entre as especies debido á súa variabilidade de secuencia. Considérase que é moi útil para determinar as relacións dentro dunha familia ou un xénero. Os estudos comparativos sobre o citocromo b deron lugar a novos esquemas de clasificación e foron utilizados para asignar as especies novas descritas a un xénero, e para entender con maior profundidade as relacións evolutivas.
Importancia clínica
As mutacións no citocromo b orixinan principalmente unha intolerancia ao exercicio en pacientes humanos, e en casos máis raros, informouse de patoloxías multisistémicas graves.
As mutacións puntuais no citocromo b de Plasmodium falciparum e P. berghei están asociadas coa resistencia á droga antimalárica atovaquone.
Xenes humanos
Os xenes humanos que codifican as proteínas citocromo b son:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1982
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1982 foi a 33ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 25ª Copa Internacional de construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 23 de xaneiro e finalizaron o 25 de setembro. miniatura|O gañador do campionato mundial de pilotos de 1982, [[Keke Rosberg]]
Resumo do campionato
O Campionato do Mundo de Pilotos foi gañado polo piloto de Williams Keke Rosberg. Rosberg foi o primeiro piloto desde Mike Hawthorn en en acadar o campionato gañando unha soa carreira en toda a tempada. Ese ano 11 pilotos gañaron unha carreira, ningún deles máis de dúas veces. A Scuderia Ferrari gañou o Campionato do Mundo de Construtores.
A combinación dos regulamentos técnicos e deportivos utilizados durante esta tempada inspiraron moitas queixas acerca da seguridade antes e durante a tempada. A tempada viu dous mortos e moitos accidentes graves. O piloto de Ferrari Gilles Villeneuve morreu nun accidente durante a cualificación para o Gran Premio de Bélxica en Zolder logo de golpear o March de Jochen Mass. O piloto italiano Riccardo Paletti morreu no Gran Premio do Canadá, cando durante a saída o seu Osella golpeou a parte traseira do coche de Didier Pironi que se quedara parado na grella de saída. Pironi, que fora compañeiro de Villeneuve, sufriu feridas nas súas pernas noutro accidente de cualificación no Gran Premio de Alemaña e nunca volveu a correr na Fórmula 1.
696
Véxase tamén
Historia ano a ano
Bandeira de Fidxi
A bandeira de Fidxi foi adoptada o 10 de outubro de 1970. É un pano de cor azul celeste no que figura a Union Jack, que é a bandeira do Reino Unido, no cantón e, na súa parte esquerda o escudo propiamente dito do país (sen as figuras dos soportes, o burelete, a cimeira, nin o lema nacional). O escudo é practicamente idéntico ao que se usou durante o domino colonial británico. A bandeira de Fidxi está inspirada no Pavillón Azul que é unha bandeira de cor azul escura que incorpora a bandeira británica no seu cuadrante superior dereito e que usan como emblema numerosas institucións gobernamentais británicas, colonias e nalgúns casos, como Australia e Nova Zelandia, mantívose como bandeira nacional de antigas colonias hoxe independentes.
O escudo e a bandeira de Fidxi non se alteraron cando o país se converteu en república en 1987. A bandeira colonial era moi semellante á actual pero, seguindo o esquema do Pavillón Azul, de cor azul escura. Actualmente esta bandeira é a bandeira do goberno de Fidxi e úsana algunhas institucións e departamentos de carácter gobernamental.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1982
Resumo do campionato
A tempada comezou cunha folga de pilotos na primeira carreira da tempada. Máis adiante, reiniciouse o desacordo entre o órgano reitor do deporte e os equipos (coñecido como a guerra FISA-FOCA) e moitos dos equipos boicotearon o GP de San Marino. Tamén foi a única tempada que acolleu tres Grandes Premios no mesmo país (Estados Unidos): o Gran Premio Caesars Palace, Gran Premio de Detroit e Gran Premio do oeste dos Estados Unidos.
A tempada foi o final dunha época, na que, desde, morrían polo menos 1 ou 2 pilotos cada ano nunha carreira relacionada coa Fórmula Un. A partir de, o deporte vería morrer 3 pilotos máis en coches de Fórmula Un: Elio de Angelis en pilotando un Brabham durante as probas en Paul Ricard, Roland Ratzenberger en  durante a práctica para o Gran Premio de San Marino, e o triplo campión do mundo Ayrton Senna durante a carreira, apenas un día logo da morte de Ratzenberger.
Pretempada
Para a tempada 1982, a Fédération Internationale du Sport Automobile (FISA), organismo gobernante mundial do deporte do motor, cambiou a norma da altura mínima do ano anterior. Os coches dependían enteiramente da súa carga aerodinámica, e o efecto chan facía que rebotaran arriba e abaixo todo o tempo. As resultantes e excesivas g-force eran difíciles de soportar para os pilotos, e como resultado, os coches eran extremadamente desagradables para pilotar. O campión do mundo de Mario Andretti citounos como unha das razóns polas que deixou a F1 ao final de, mentres que outros pilotos queixáronse de problemas de saude. O efecto chan sería prohibido por completo para.
As novas regras para a tempada incluían un aumento no número de vehículos autorizados a cualificar nun Gran Premio de 30 a 34, e o número de participantes de 24 a 26. Para evitar os 34 coches en pista á vez, introduciuse unha sesión de precualificación na que os tres equipos co rexistro máis pobre do ano anterior competirían para ser admitidos na cualificación. Tres empresas, Goodyear, Michelin e Avon fornecían os pneumáticos, incluíndo pneumáticos de cualificación especiais, que proporcionaban maiores niveis de agarre durante as sesión de cualificación que determinaban a orde de saída para a carreira. Por primeira vez, limitouse o número de pneumáticos permitidos para a cualificación, creando unha situación que Villeneuve definiu como "... innecesariamente perigosa. Se teño só dúas posibilidades para establecer un tempo, necesito unha pista despexada, de acordo? Se non esta despexada, se hai alguén no meu camiño, só teño que esperar que me vexa nos seus espellos. Quero dicir, non podo levantar, porque esta é a miña última oportunidade".
A Asociación de Construtores de Fórmula Un (FOCA) e a FISA estiveran en disputa polo control deste deporte desde. O peor período da discrepancia (coñecido como a guerra FISA-FOCA) terminara en coa firma da Acordo da Concordia. A FOCA constaba dos principais equipos británicos, mentres que os equipos dos fabricantes (Renault, Ferrari, Alfa Romeo e Talbot-Ligier), xunto co equipo italiano Osella e Toleman estaban aliñados coa FISA. A tempada de 1982 tivo un infrecuente gran número de equipos que representan aos principais fabricantes de motores, con Alfa Romeo e Talbot representados, así como Renault e Ferrari. Na década de 1950, os equipos dos fabricantes eran comúns. Pero, desde 1960 ata a década de 1990 raramente houbo máis de dous equipos de fabricantes, e durante 18 anos (1973-1976 e 1986-1999), Ferrari foi o único equipo propiedade do fabricante. Desde o ano 2000, os fabricantes volveron a ser comúns.
Política
As primeiras carreiras da tempada foron interrompidas pola política. Na primeira carreira da tempada, o Gran Premio de Suráfrica, Niki Lauda liderou unha folga de pilotos en contra das recentemente requiridas "superlicenzas", para participar no campionato, que incluía cláusulas que Lauda cría inxustas por atar aos pilotos aos seus equipos. A licenza ía ser concedida ao equipo, e non ao piloto. Ademais cada piloto debía permanecer por un tempo determinado co seu equipo e non se lle permitía ningunha outra actividade dentro do automobilismo que non fose a Fórmula 1, nin liberdade de movemento en canto aos seus contratos; pero o que exasperou os ánimos de todos, foi a cláusula de que non se podía opinar nos medios en contra da FISA baixo ningún concepto para non danar a imaxe da categoría. A maioría dos pilotos encerráronse nunha sala de conferencias durante a noite, finalmente chegouse a un acordo e a carreira seguiu adiante. Os seis coches turbo de fábrica, incluso os Brabham-BMW nesta ocasión, tiveron a vantaxe da potencia inherente esaxerada pola baixa densidade do aire no circuíto de Kyalami por atoparse a grande altura e leváronse os primeiros seis lugares na grella. Alain Prost gañou a carreira co seu Renault. A pesar do acordo previo á carreira, os comisarios da carreira emitiron unha declaración durante a carreira que dicía que as licenzas dos pilotos que participaran na folga foran suspendidas.
Os pilotos en folga foron finalmente multados con 5.000 $ cada un e unha carreira de castigo, que contribuíu á cancelación do Gran Premio da Arxentina dese ano, debido a ser a segunda carreira do ano. Os grandes premios de Brasil e Estados Unidos oeste gañáronos coches con motor DFV, ambos resultados protestáronse polos equipos Ferrari e Renault, no argumento de que os principais equipos DFV competían con coches con baixo peso grazas aos seus freos refrixerados por auga. Os comisarios do Brasil ditaminaron que o gañador, o Brabham de Piquet e o segundo clasificado, o Williams de Rosberg eran ilegais, sendo descualificados, pero os comisarios dos EE.UU. rexeitaron a mesma alegación contra o McLaren de Niki Lauda e o Williams de Rosberg, aínda que si admitiron a protesta do equipo Tyrrell contra o uso de Ferrari de dúas ás traseiras e inhabilitaron a Villeneuve. O proceso de apelación durou máis dun mes.
O 19 de abril, o tribunal da FIA deu a razón a Ferrari e Renault na protesta polo resultado do Gran Premio do Brasil. Piquet e Rosberg foron descualificados e Prost adxudicouse a vitoria. Os outros finalistas, entre eles algúns aspirantes ao título como John Watson que tamén estivera competindo con peso inferior ao normal, pero non se denunciara, en consecuencia foron trasladados ata os postos resultantes. Isto deu Prost o liderado no campionato do mundo, con 18 puntos, Lauda con 12 e Rosberg e de Watson con 8. O tribunal tamén ditaminou que nas carreiras futuras, todos os coches deberían pesarse antes de repoñer os líquidos. Os equipos FOCA solicitaron un adiamento da seguinte, o Gran Premio de San Marino, ata xullo para permitir a consideración dos efectos da sentenza, co argumento de que cambiara o regulamento do deporte. Os organizadores da carreira negáronse a atrasar a carreira, que seguiu adiante sen que a maioría dos equipos FOCA.
Villeneuve e Pironi
Só 14 coches competiron no San Marino Gran Premio debido ao boicot da FOCA, deixando aos Ferrari baténdose cos Renault ata que os dous coches franceses rompéronse. Na volta 45, Villeneuve e Pironi loitaban polo liderado, con Villeneuve na fronte, cando o seu equipo fíxolles acenos para reducir a velocidade. Villeneuve fixo e deixouse pasar polo seu compañeiro de equipo; intercambiaron o liderado de novo varias veces antes de que Pironi pasara a Villeneuve na última volta pola vitoria. Logo da carreira, Villeneuve dixo que o signo "Slow" en Ferrari ata ese intre sempre significou que os pilotos debían manter as súas posicións, e agregou que "a xente parece pensar que tiñamos a batalla das nosas vidas [...] eu estaba correndo co motor desembragado esas últimas 15 voltas!."; Pironi dixo que "O signo 'Slow' significa só que hai que usar a cabeza [... non que] se crees que podes gañar, non o fagas." Nunha entrevista a semana seguinte, Villeneuve dixo que non volvería falar con Pironi novo.
Dúas semanas máis tarde, Villeneuve morreu logo dun accidente durante a última sesión de clasificación para o Gran Premio de Bélxica en Zolder. Bamsey e Lang escriben que el estaba tratando de superar o tempo de Pironi, Mentres o enxeñeiro de carreira de Ferrari Mauro Forghieri di que o canadense volvía a boxes e polo tanto non establecería un tempo de volta. Villeneuve alcanzou a Jochen Mass correndo moito máis lentamente a través dunha curva a esquerdas e trasladouse á dereita para superalo no mesmo instante que Mass tamén se moveu á dereita para deixar pasar a Villeneuve a través da trazada. Os dous chocaron e Villeneuve foi lanzado do seu coche en desintegración. Morreu dunha fractura de pescozo nun hospital local ás 9:12 da noite. Ferrari retirouse da carreira, que John Watson gañou para McLaren. O seu compañeiro de equipo Lauda foi descualificado logo da carreira por levar o coche con baixo peso. Os resultados foron dominados polos retornados equipos FOCA, incluso o único clasificado con motor turbo, Piquet co Brabham-BMW, era do seu bando.
Roebuck escribe que a seguinte carreira, o Gran Premio de Mónaco, "foi tenso e sombrío [...] a sentida ausencia de Villeneuve foi abafadora". O canadense vivira no principado e gañara a carreira do ano anterior. Na carreira Arnoux liderou antes de trompear, entregando o liderado ao seu compañeiro de equipo en Renault, Prost. Prost construíu unha vantaxe enorme, pero o orballo nas últimas voltas desencadeou un final caótico. Prost estrelouse, entregando o liderado a Patrese. Patrese trompeou na penúltima volta e se detivo, o que deixou a Pironi na dianteira, seguido de de Cesaris. Na última volta Pironi, de Cesaris, e Derek Daly todos abandonaron en posibles postos gañadores da carreira. Mentres tanto, Patrese deixaba baixar o seu coche en punto morto e por inercia polos outeiros, completando así as dúas últimas voltas, logrando a primeira vitoria da súa carreira. Pironi clasificouse en segundo lugar, malia quedar sen combustible e parar na última volta. Logo da carreira, Prost, quen non anotara ningún punto desde o Gran Premio do Brasil en marzo, lideraba o campionato por un punto sobre Watson e dous puntos sobre Pironi.
Xira norteamericana
A Fórmula Un regresou a América do Norte para o Gran Premio de Detroit, onde Watson volveu gañar, esta vez desde o posto 17 da grella, para tomar o liderado do campionato. A traxedia golpeou de novo no Canadá. Pironi clasificouse na pole, pero o seu coche calouse na saída. O seu coche parado golpeouno o Osella do novo piloto italiano Riccardo Paletti, que morreu no impacto e o lume resultante. Piquet gañou a carreira logo de reiniciarse.
Volta a Europa
Pironi volveu gañar de maneira dominante nos Países Baixos, onde Arnoux tivo sorte de escapar ileso dunha choque masivo logo de que o acelerador do seu Renault quedou bloqueado.
O accidente de Pironi foi tan grave que o médico da FIA Sid Watkins considerou amputar as pernas de Pironi para sacalo do esnaquizado Ferrari, o que non chegou a suceder. Ferrari optou por competir na carreira do día seguinte, e Patrick Tambay (a quen Ferrari elixira para substituír a Villeneuve) levouse a triste vitoria tralo accidente de Piquet, mentres dobraba a Eliseo Salazar (o famoso puñetazo de Piquet a Salazar polo seu accidente).
Vitoria de Rosberg
Elio de Angelis logrou a súa primeira vitoria en Austria por só 0,050 segundos sobre Rosberg. No entanto, Rosberg gañou a seguint carreira, unha segunda rolda francesa en Dijon-Prenois chamada o "Gran Premio de Suíza '(porque o automobilismo estaba prohibido en Suíza nese momento, moitos clubs automobilísticos suízos corrían en Dijon). Logo de traballar no centro do peloton na primeira metade da carreira, o finlandés iniciou a remontada e estaba na cola de Prost na penúltima volta. Rosberg pasou Prost na última volta e mantivo o liderado durante o resto da mesma.
De súpeto, Rosberg (que non lograra ningún punto a tempada anterior) lideraba o campionato. aferrouse ao liderado en Italia (onde Arnoux venceu aos dous Ferrari) e na rolda final en Las Vegas (onde Alboreto logrou unha vitoria inexperada) para converterse no primeiro campión do mundo finlandés.
Clasificación do Mundial de Pilotos de 1982
Os puntos adxudicados aos pilotos do campionato foron 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares en cada carreira.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1982
Os puntos adxudicados para a copa internacional de construtores de F1 de 1980 foron 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares en cada carreira. Todos os puntos recibidos por un construtor mantense para o total final.
Klebsiella pneumoniae
Klebsiella pneumoniae é unha especie bacteriana gramnegativa, inmóbil, encapsulada, fermentadora de lactosa, anaerobia facultativa, con forma bacilar. Aínda que se encontra na flora normal da boca, pel e intestinos, pode causar problemas pulmonares se é aspirada. É unha enterobacteriácea e o membro clinicamente máis importante do xénero Klebsiella. Nos últimos anos, as klebsielas están converténdose en importantes patóxenos causantes de infeccións nosocomiais (hospitalarias).
K. pneumojniae está moi relacionada con K. oxytoca, da cal se pode distinguir por ser indol negativa e pola súa capacidade de crecer con melecitosa e beta-hidroxibutirato. Vive de forma natural no solo, e aproximadamente o 30% das cepas poden fixar o nitróxeno en condicións anaeróbicas. Como diazótrofo de vida libre, o seu sistema de fixación do nitróxeno foi moi estudado.
Os membros do xénero Klebsiella expresan tipicamente dous tipos de antíxenos na súa superficie celular. O primeiro é o antíxeno O, que é un compoñente do lipopolisacárido (LPS), do cal existen 9 variedades. O segundo é o antíxeno K, un polisacárido capsular con máis de 80 variedades. Ambos os dous contribúen á patoxenicidade e forman a base da distribución en serogrupos.
A fermentación de lactosa pódese observar en ágar MacConkey, onde forma colonias rosas, e no medio Kliger ou TSI, onde son fermentadoras de lactosa e produtoras de gas. Na probas de Voges Poskauer para a fermentación acetónica son positivas. Por último, as súas condicións óptimas de cultivo en ágar nutritivo son 37 °C e pH 7,0.
Historia
Klebsiella recibe o seu nome do bacteriólogo alemán Edwin Klebs (1834–1913). Tamén foi descrita por Karl Friedländer, e foi coñecido como "bacilo de Friedländer".
O científico danés Hans Christian Gram (1853–1938), desenvolveu a técnica da tinguidura de Gram en 1884 para distinguir entre K. pneumoniae e Streptococcus pneumoniae.
Importancia clínica
As infeccións por K. pneumoniae poden causar infeccións pulmonares (pneumonías). Causan cambios destrutivos nos pulmóns, con inflamación e hemorraxia, morte celular (necrose), e ás veces un esputo mucoide sanguento e mesto. O normal é que as bacterias cheguen ao pulmón cando a persoa aspira microbios que colonizaban a súa orofarinxe.
En xeral,, as infeccións por Klebsiella son máis frecuentes en persoas cun sistema inmunitario debilitado. Principalmente afectan a persoas de mediana idade ou vellas con enfermidades debilitantes, como diabetes, alcoholismo, tumores, enfermidades hepáticas, enfermidades pumonares obstrutivas crónicas, con terapia de glicocorticoides, insuficiencia renal, e certas profesións expostas (como a fabricación de papel). Moitas destas infeccións prodúcense en hospitais (enfermidades nosocomiais).
A infección máis común causada por Klebsiella adquirida fóra dos hospitais é a pneumonía por Klebsiella, tipicamente en forma de broncopneumonía e bronquite. Estes pacientes presentan un aumento da tendencia a desenvolver abscesos pulmonares, cavitación, empiema (pus na pleura), e adherencias. Presentan unha alta taxa de mortalidade de arredor do 50% mesmo se están recibindo terapia antibiótica. A taxa de mortalidade pode ser de case o 100% para as persoas con alcoholismo e bacteremia.
Ademais de pneumonía, Klebsiella pode tamén causar infeccións no tracto urinario, tracto biliar inferior, e feridas cirúrxicas, dando lugar a pneumonía, tromboflebite, infección do tracto urinario, colecistite, diarrea, infeccións do tracto respiratorio superior, infeccións en feridas, osteomielite, meninxite, e bacteremia e septicemia. Se unha persoa ten implantado un dispositivo invasivo no seu corpo o risco é maior; por exemplo os equipos de respiración asistida e catéteres urinarios aumentan o risco. Ademais, o uso de antibióticos pode ser un factor que incremente o risco de infección nosocomial por Klebsiella. A sepse e shock séptico poden orixinar a entrada da bacteria no sangue.
Investigacións realizadas no King's College de Londres atoparon que a imitación molecular do antíxeno HLA HLA-B27 por parte de dúas moléculas superficiais de Klebsiella estaba implicada na causa da espondilite anquilosante.
Están aparecendo novas cepas de K. pneumoniae resistentes a antibióticos, que cada vez se detectan máis nas infeccións nosocomiais.
Cepas resistentes
A infección por enterobacteriáceas resistentes ao carbapenem (CRE) ou enterobacteriáceas produtoras de carbapenemase estase convertendo nun importante problema sanitario. Entre elas está a Klebsiella pneumoniae resistente ao carbapenem (CRKP). Nos últimos 10 anos, estase producindo en todo o mundo un incremento progresivo destas cepas. En Israel houbo unha importante epidemia que empezou en 2006 e chegou ao máximo en marzo de 2007 con 55,5 casos por 100.000 pacientes e día, que obrigou a tomar importantes medidas sanitarias contra a epidemia en todo o país. Nos Estados Unidos o primeiro caso foi en 1996; e despois foi detectada en 41 estados.
A K. pneumoniae resistente ao carbapenem resiste a case todos os axentes microbianos dispoñibles, polo que ten unha alta taxa de morbilidade e mortalidade. O máis preocupante é que o carbapenem é xeralmente usado como antibiótico de último recurso contra as cepas bacterianas resistentes a outros varios antibióticos. Se se producisen novas mutacións que favorecesen a resistencia, as infeccións resultantes serían practicamene imposibles de tratar.
Hai varias formas en que as enterobacteriáceas adquiren resistencia ao carbapenem. Entre elas están: (1) Hiperprodución de ampC beta-lactamase cunha mutación na porina da membrana externa; (2) produción de beta-lactamase de espectro ampliado CTX-M cunha mutación na porina ou efluxo do fármaco, e (3) produción de carbapenemase. Cando K. pneumoniae produce o encima carbapenemase denomínase KPC ou K. pneumoniae resistente ao carbapenem (CRKP).
Deles o mecanismo de resistencia máis importante é a produción do encima carbapenemase, blakpc. O xene que codifica o encima blakpc está situado nunha porción móbil do material xenético (un transposón; o transposón específico implicado denomínase Tn4401), o cal incrementa o risco de diseminación da bacteria. As CRE poden ser difíciles de detectar porque algunhas cepas que levan o blakpc teñen concentracións inhibitorias mínimas (concentración mínima á que o antimicrobiano inhibe o crecemento da bacteria) elevadas, pero que, malia seren elevadas, son aínda susceptibles ao rango de concentracións utilizadas cos carbapenems. Como esas cepas son susceptibles aos carbapenems, non son identificadas como riscos potenciais clínicos usando as directrices das probas de susceptibilidade estándar. Os pacientes con colonización por CRKP que non foron recoñecidas como tales funcionan como reservorios para a transmisión nosocomial.
A extensión e frecuencia dos CRKP no ambiente non se coñece actualmente. As infeccións por CRE nos hospitais deben tratarse con coidado tomando precaucións especiais cos pacientes infectados, illándoos, e comprobando os posibles casos doutros pacientes internados no hospital aos que non se lle detectaron anteriormente esas cepas. Unha esterilización efectiva e procedementos de descontaminación son medidas importantes para manter a taxa de infección por estas cepas resistentes o máis baixa posible.
Tratamento
Como ocorreu con moitas bacterias, o tratamento recomendado foi cambiando conforme o organismo desenvolveu resistencia ao mesmo. As Klebsiella son con frecuencia resistentes a múltiples antibióticos. As evidencias actuais indican que a fonte dos xenes de resistencia é un elemento xenético móbil. Klebsiella pola súa capacidade de producir beta-lactamases de espectro ampliado (ESBL) son resistentes a moitas clases de antibióticos. As resistencias máis frecuentes son a resistencia a aminoglicósidos, fluoroquinolonas, tetraciclinas, cloranfenicol, e trimetoprim/sulfametoxazol.
A elección dun axente antimicrobiano específico depende da susceptibilidade das cepas do paciente e a parte do corpo que foi infectada. Para pacientes con infeccións graves, unha estratexia prudente é usar unha terapia combinada de antibióticos de curta duración (48-72 h), seguida dunha monoterapia específica unha vez que se coñece o patrón de susceptibilidade no paciente.
Se as Klebsiella específicas que presenta un paciente non presentan resistencia a antibióticos, entón os antibióticos utilizados son ampicilina/sulbactam, piperacilina/tazobactam, ticarcilina/clavulanato, ceftazidime, cefepime, levofloxacina, norfloxacina, gatifloxacina, moxifloxacina, meropenem, e ertapenem. Algúns expertos recomendan o uso de meropenem para pacientes con Klebsiella produtora de ESBL.
Ás veces é necesario a limpeza cirúrxica (por exemplo drenaxes) despois de iniciado o tratamento antibiótico.
Comprobouse que a K. pneumoniae morre in vivo pola administración de fagos por vía intraperitoneal, intravenosa ou intranasal, polo que se probou un tratamento con fagos. Aínda que este tratamento estivo aplicándose durante un certo tempo, viuse que existe un maior risco de adquirir resistencia aos fagos que aos antibióticos. A resistencia aos fagos pode causar unha explosión no número destes microbios no ambiente e nos humanos (xa que non é un patóxeno obrigado e pode vivir fóra do corpo). Por iso a terapia de fagos úsase só en combinación con antibióticos.
Termomicrobios
Os termomicrobios ou Thermomicrobia son un grupo de bacterias verdes non do xofre termófilas. Este grupo, ata 2004, era clasificado no seu propio filo. Pero despois propúxose, baseándose en análises xenéticas, que Thermomicrobia debería ser reclasificado e considerado unha clase pertencente ao filo Chloroflexi. As bacterias Sphaerobacter thermophilus, que orixinalmente foron descritas como Actinobacteria, agora son consideradas Thermomicrobia.
O xénero Thermomicrobium ten lípidos de membrana característicos que non están unidos ao glicerol senón a 1,2-dialcohois, e non teñen enlaces éster nin éter. Tamén carece de peptidoglicano. É quimiótrofo aerobio.
Taxonomía
O grupo dividiuse en dous ordes:
Clase Thermomicrobia
Nota: ♠ Estirpes que se encontran no NCBI pero non na LPSN.
Francisco Bastarreche
Traxectoria
Fillo do vicealmirante Félix Bastarreche Herrera. Ingresou na Escola Naval flotante en 1898, e participou como oficial nas campañas de Melilla e nas operacións de Mar Chica. Como capitán de corveta mandou o torpedeiro número 2, e despois nomeárono xefe do Polígono de Tiro de Ferrol. En 1931 era comandante do cruceiro Almirante Cervera e en 1935, sendo capitán de navío, e nomeárono director da Escola Naval Militar de Marín.
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 adheriuse ao golpe e declarou o estado de guerra en Marín e coa colaboración da aviación foi un dos artífices da declaración do estado de guerra en Pontevedra. Foi nomeado comandante naval de Palma de Mallorca. Despois mandou o cruceiro Canarias e designárono comandante xeral do Departamento Marítimo de Cádiz. Ao rematar a guerra pasou ao Ministerio de Mariña, e despois volveu á Escuadra, ascendérono a almirante e nomeárono capitán xeneral do Departamento de Cartaxena. Foi conselleiro nacional de FET y de las JONS e procurador en Cortes, como capitán xeneral do Departamento de Cartaxena. Figurou como membro do Consello do Reino dende a súa creación. Colaborou no libro La guerra de Liberación Nacional, publicado pola Universidade de Zaragoza en 1961.
Vida persoal
Casou con Concepción Moreno Fernández e foi pai de Concepción, Blanca e María Asunción Bastarreche Moreno. Foi avó de José Yusty Bastarreche.
Thor Heyerdahl
Thor Heyerdahl, nado en Larvik, Noruega, o 6 de outubro de 1914 e finado en Andora, Italia, o 18 de abril de 2002, foi un zoólogo, xeógrafo, antropólogo e explorador noruegués.
Traxectoria
Foi o ideólogo e líder da expedición do Kon Tiki (1947), na que nunha balsa construída a base de troncos e fibras vexetais naturais suramericanas percorreu os 8.000 km existentes entre Perú e as Illas Tuamotu, na Polinesia, xunto con outros cinco compañeiros. Deste xeito, demostrou que era tecnicamente posible que coas técnicas da América precolombiana os nativos suramericanos puideran sulcar o Océano Pacífico e colonizar as illas polinesias. A viaxe durou 101 días e toda a tripulación chegou en perfecto estado á Polinesia. A raíz da expedición, publicouse un libro, que foi traducido a 66 idiomas, e rodouse un documental que conseguiu o Óscar ao mellor documental en 1951.
Posteriormente estivo involucrado noutras expedicións e proxectos arqueolóxicos. Tras un intento errado o ano anterior, en 1970 conseguiu chegar nunha embarcación de papiro dende Marrocos ás Illas Barbados, demostrando que os habitantes do Antigo Exipto puideron ter chegado a América cruzando o Océano Atlántico aproveitando a corrente das Canarias.
Distrito de Kuçovë
O Distrito de Kuçovë (en albanés: Rrethi i Kuçovës) é un dos 36 distritos da Albania localizado no centro do país, na prefectura de Berat. A súa capital é Kuçovë.
Ordem e Progresso (álbum)
Ordem e Progresso é un disco do grupo brasileiro Estado Deplorável, sacado do prelo en marzo de 2010.
Trofeo Xacobeo
Coñécense co nome de Trofeo Xacobeo varios torneos amigables disputados en Galicia en diferentes deportes.
Rally do Lacón de 1987
O Rally do Lacón de 1987 foi a 21ª edición de dito rally e a cuarta proba da tempada 1987 do Campionato de Galicia de Rally. Disputouse o 2 de maio de 1987 e o vencedor foi Carlos Piñeiro, conducindo un Opel Ascona 400.
Guerra civil rusa
A guerra civil rusa (en ruso Rússkaia grazhdánskaia voiná, Русская гражданская война, transliteración internacional Russkaja graždanskaja vojna) confrontación civil entre os comunistas bolxeviques (Exército Vermello) e un exército formado por un grupo heteroxéneo conservadores, demócratas, socialistas, nacionalistas e o chamado Exército Branco. O conflito durou de 1917/18 a 1920 ou 1921. O momento exacto do comezo é discutido polos historiadores. Algúns fano coincidir coa Revolución de Outubro de 1917, outros coa primavera de 1918.
Límites temporais
O período que abrangue a guerra é discutido tanto entre os historiadores occidentais como entre os rusos. Unha corrente de opinión sitúa o comezo da guerra en maio de 1918, coincidindo co alzamento da Lexión checa contra o Exército Vermello, a outra marca o inicio da guerra coa revolución de outubro, en novembro de 1917. Os partidarios da primeira postura inciden nas consecuencias das influencias estranxeiras no conflito. Os da segunda toman en consideración os alzamentos conta o poder soviético que comezaron case coa mesma revolución. O problema da datación exacta do período da guerra é causado polo mesmo desenvolvemento desta. Ámbolos dous bandos levaban a cabo campañas sen unha estratexia a longo prazo e provocados máis axiña polo propio desenvolvemento dos acontecementos. A intervención estranxeira e a guerra polaco-soviética contribúen aínda máis a esvaecer os límites da guerra.
1918 Afirmación do poder dos Soviets
Despois de asegurar militar e politicamente o control dos carozos do vello imperio tsarista os comunistas comezaron a estender o seu poder cara ás zonas periféricas. Foi entón cando apareceron as primeiras resistencias que prefiguraron as liñas de conflito da guerra civil. Estas tiveron lugar nas fronteiras rexionais, nacionais e sociais do estado plurinacional ruso, este período do conflito coñécese como "A guerra do ferrocarril", e caracterízase polas accións militares improvisadas de unidades revolucionarias que, partindo dos centros ferroviarios de Petrogrado e Moscova, se desprazaban ás diferentes áreas de conflito. Esta fase foi de triunfos continuos do Exército Vermello e durou ata o ataque dos imperios centrais en febreiro de 1918.
A resistencia cosaca
Os cosacos,considerados de etnia rusa, formaban unha minoría cun status especial. Estaban asentados como forzas defensivas nas zonas fronteirizas do imperio e formaban como tropas de cabalaría, un corpo de elite militar. Como contrapartida tiñan unha gran capacidade de autogoberno e amplas posesións de terras, que cultivaban por si mesmos ou arrendaban a campesiños non cosacos. A súa estrutura social, o seu monarquismo e os dereitos especiais que posuían facíanos pouco receptivos ó marxismo e mostráronse contrarios, en xeral, á toma do poder polo partido de Lenin. Xa en 1917 o atamán Durov, da rexión cosaca siberiana de Orenburgo, tentara organiza-la resistencia armada contra os comunistas, pero os campesiños-soldados cansos de loitar nas frontes da primeira guerra mundial non estaban en condicións de formar unidades de combate apropiadas. Orenburgo foi tomada por Gardas Vermellos o 31 de xaneiro de 1918. Máis consistencia tivo o alzamento dos cosacos da zona do Don. Alí o atamán e antigo xeneral Kaledin quixo formar un exército para restaura-lo imperio. Intentou mobilizar os habitantes non cosacos coa creación do "Goberno Unido da rexión". Unha vez máis o cansazo da guerra nos soldados e a falta de apoio dos agricultores da rexión do Don que agardaban que o poder soviético puxera fin ós privilexios territoriais dos cosacos e repartise as terras, non permitiron consolidar a resistencia. A reacción do Exército Vermello foi inmediata, pola posición estratéxica da rexión do Don, que era cruzado polas liñas de tren que viñan do Cáucaso e pola ameaza que a insurrección supoñía para o importante núcleo industrial da zona do Donets. En novembro de 1917 o comisario do ministerio da guerra, Antonov-Ovsejenko,foi encargado de tomar medidas especiais. Co traslado de traballadores armados desde Petrogrado, o recrutamento de soldados voltos da fronte do Cáucaso e a mobilización de traballadores da conca do Donets tivo á súa disposición unha forza de combate suficiente para derrotar ás tropas cosacas e conquistar Novocherkask, capital da rexión do Don, o 25 de febreiro de 1918 e acabou coa revolta.
Ucraína
Os ucraínos eran a minoría nacional máis numerosa do Imperio Ruso e vivían nu territorio ben delimitado. Xa no século XIX aparecera un sentimento nacionalista entre os ucraínos que se afirmou en 1917 na constitución da "Rada" (parlamento ucraíno) perante a debilidade do poder central. A Rada estivo dominada por socialrevolucionarios e marxistas pero mantivo o desexo de busca-la soberanía nacional. O goberno leninista non quería tolerar unha soberanía ucraína de tipo parlamentario, especialmente porque Ucraína era a orixe de boa parte dos alimentos e materias primas que precisaba Rusia. O intento de solución do problema foi a constitución, por orde de Petrogrado, o 4 de decembro de 1917 dun "Congreso dos soviets de tódolos ucraínos" que debía actuar como contrapoder da Rada. O mesmo día os bolxeviques deron un ultimato ó parlamento ucraíno esixíndolle o recoñecemento do Congreso dos Soviets e ameazando con usa-la forza. O intento de illar o parlamento ucraíno fracasou pola pouca forza dos leninistas na zona e a falta de apoio da poboación. O mesmo día da súa constitución os parlamentarios do Congreso dos Soviets tiveron que deixar Kíiv e marchar a Khárkov, onde a poboación era maioritariamente rusa. Lenín encargou a solución militar ó socialrevolucionario e antigo oficial tsarista Mikhaíl Muravjov. A Rada non foi quen de organizar unha resistencia militar sólida e o 26 de xaneiro de 1918 a Garda Vermella tomou Kíiv.
Finlandia
Finlandia tiña baixo os tsares unha autonomía considerable. Elixía un parlamento propio que era o centro político da nación xa no Imperio. Os fineses estaban liberados da chamada a filas obrigatoria. Tamén alí os bolxeviques influíron no movemento obreiro. Unha crise política, a falta de alimentos e as tensión sociais provocaron o intento revolucionario de derrubar ó goberno do 27 de xaneiro de 1918, que triunfou no sur e foi suprimido polas tropas "brancas" gobernamentais no norte, e continuou na guerra civil finlandesa entre Brancos e Vermellos que se decidiu a favor dos primeiros polo mellor adestramento militar dos soldados e polo regreso de Alemaña das unidades de "cazadores" alí formadas. Lenín, que recoñecera en xaneiro a independencia finesa foi obstaculizado de axudar os vermellos polo tratado de Brest-Litovsk. O 5 de maio de 1918 os brancos comandados por Carl Gustaf Mannerheim conseguiron acabar coa resistencia vermella.
Besarabia
En Besarabia, actual Moldavia as tropas bolxeviques sufriron outro revés cando os habitantes romaneses da provincia constituíron en xaneiro de 1818 a República Democrática de Moldavia. Os gardas vermellos chegados ó apuro desde Odesa foron vencidos coa axuda de tropas vidas de Romanía. En abril de 1918 a nova república uniuse a Romanía. O goberno ruso conformouse con tomar o embaixador romanés como refén e con quedar coas reservas de ouro da antiga Besarabia que estaban en Petrogrado, pero non tentou recupera-lo territorio.
A operación Faustschlag
A administración Bolxevique estaba dividida sobre as futuras actuacións en relación cos poderes centrais e a continuación da guerra. Só unha pequena parte do partido con Lenín á cabeza estaba disposta a unha paz sen condicións. A maioría dos comunistas rexeitaban ceder ós imperios alemán e austríaco máis territorios. O resultado foi que, durante as conversacións de paz, Lev Trotski manifestou que Rusia non aspiraba nin á paz nin á guerra con Alemaña e o Imperio Austrohúngaro.
O mando alemán dirixido por Erich Ludendorff decidiu entón a continuación dos ataques para obrigar ós comunistas a asinar un tratado de paz. A operación Faustschlag supuxo un ataque combinado das tropas de Austria-Hungría e Alemaña ó longo de toda a fronte do Leste. A operación comezou o 18 de febreiro de 1918 e en só tres días caeu Minsk, o 24 de febreiro Xitomir e o 3 de marzo Kíiv. Un día despois a delegación dirixida por Trotski aceptou a paz polo tatado de Brest-Litovsk. Lenín conseguira convencer ó partido despois das derrotas militares. O pacto deulle a Alemaña o control de Ucraína, Crimea e parte de Belarús e a Rusia do sur, ademais o avance das tropas dos imperios centrais continuou despois da sinatura do tratado.
Consecuencias da paz de Brest-Litovsk
O tratado serviu coma unha sorte de catalizador das tensións políticas entre os partidos burgueses. Os bolxeviques foron derrotados en todas as zonas de avance das tropas alemás. A ocupación deu un novo potencial ás faccións que foran marxinadas durante a fase de consolidación do poder vermello. Así a entrada dos alemáns en Crimea coincidiu cun alzamento dos tártaros musulmáns que asasinaron os membros do consello do comisariado popular da República Soviética de Crimea.
En Ucraína as tropas alemás, que contaran co apoio dos ferroviarios ucraínos durante a toma de Xitomir, permitiron a toma do poder polos nacionalistas que volveron a constituír un parlamento en Kíiv, que foi suprimido o 29 de abril polos ocupantes alemáns que o temían por estar dominado polos marxistas. Tomou o poder o nacionalista conservador Pavlo Skoropadskyi, que tomou o título de hetman e se constituíu en ditador, aínda que se mantivo no poder só ata a derrota dos alemáns na primeira guerra mundial, momento no que a Rada retomou o poder para volver perdelo dous meses despois en beneficio da Unión Soviética. A ocupación alemá tivo nas Repúblicas Bálticas consecuencias máis duradeiras. En Estonia a implantación dos bolxeviques era escasa e a presenza alemá evitou que puidesen formar unha organización política sólida para contrarrestar a situación. Trala fin da primeira guerra mundial os conservadores puideron atraer ós campesiños ó expropiar ós agricultores de orixe alemá. A consecuencia foi a constitución dun goberno nacionalista dirixido polos socialdemócratas de etnia estonia que puido resistir militarmente fronte ós Vermellos. Lenín uniu Lituania á Unión Soviética mediante a constitución dunha República Soviética local, pero o intento fracasou pola intervención polaca e a resistencia das forzas burguesas. En Letonia a situación foi máis complexa polo equilibrio entre nacionalistas e comunistas. En xaneiro de 1919 o Partido comunista quixo aproveitar o avance do Exército Vermello no seu prol, pero as forzas nacionalistas aproveitaron os seus triunfos iniciais para toma-lo poder. A vitoria dos nacionalistas letóns foi facilitada polo pacto cos letóns de etnia alemá. En maio de 1919 o corpo de voluntarios alemán-letón, dirixido polo antigo xeneral alemán Rüdiger Graf von der Goltz tomou baixo o seu control a cidade de Riga e eliminou das Repúblicas Bálticas o último punto de control soviético.
Novos alzamentos cosacos
Só un mes despois da supresión da primeira revolta dos cosacos do Don, empezou unha nova rebelión. O de 6 de maio foi conquistada polo Exército branco a capital dos cosacos do Don, Novocherkask. Á caída da cidade contribuíu a insatisfacción da poboación, cosaca e non cosaca, cos bolxeviques. As requisas de alimentos para ser enviados á desabastecida Petrograd provocaron conflitos coas autoridades bolxeviques agravados máis aínda polos métodos draconianos das unidades do Exército Vermello (que seguían a formulación de Trotski de utilizar o Terror como método de dominar ós rebeldes) e que incluían toma de reféns e fusilamentos.