cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harold Lloyd
Entre os seus filmes máis coñecidos está Safety last de 1923 (non hai estrea galego, na súa versión en castelán titulada El hombre mosca). Home intrépido, perdeu varios dedos durante unha rodaxe dun anuncio publicitario de tabaco cunha bomba real. Foi un dos membros fundadores da Academy of Motion Picture Arts and Sciences organización profesional coñecida no mundo por organizar anualmente os premios Óscar.
miniatura|esquerda|200px|Escena do reloxo en Safety Last!.
Alvite, Sorrizo, Arteixo
Alvite é un lugar da parroquia de Sorrizo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 14 eran mulleres.
Jacques Lefèvre d'Étaples
Jacques Lefèvre d'Étaples, coñecido tamén como Jacobus Faber, nado en Étaples, Paso de Calais en 1450 e finado en Nérac en 1537, foi un humanista, teólogo e filósofo francés do Renacemento. O seu labor está considerado a día de hoxe decisivo para o asentamento definitivo do humanismo en Francia.
Lingua tumbuka
A lingua tumbuka é unha lingua bantú que se fala na Rexión Norte de Malaui e tamén no distrito Lundazi de Zambia. Tamén é coñecida como chiTumbuka ou ciTumbuka — o prefixo chi- diante de Tumbuka significa "a lingua de", e enténdese que se refire á lingua do pobo tumbuka. O tumbuka pertence ó mesmo grupo de linguas que o chewa e o sena.
Orde toscana
miniatura|Esquema da orde toscana segundo [[Giacomo Barozzi da Vignola|Vignola]] A orde toscana non pertence ao grupo das ordes arquitectónicas gregas (dórica, xónica e corintia), senón que é a achega etrusca ás ordes clásicas. A orde toscana é só unha imitación bastardeada da dórica grega. É orixinaria da antiga Etruria e os romanos empregárona antes de facer a conquista de Grecia. Os monumentos de orde toscana, en Roma, eran pois antigos; foron arruinados, despois, polo tempo ou reconstruídos segundo sistemas diversos que Grecia fixo saber aos arquitectos; tampouco sobreviviu ata os nosos días ningún edificio enteiro construído exactamente con esas normas. Posteriormente foi adoptada e difundida polos romanos. Co paso do tempo, dado que os arquitectos renacentistas coñecían moito mellor a arte romana que a grega, a orde toscana tamén foi moi habitual desde o século XV (moito máis que a orde dórica que, practicamente era descoñecida e non foi recuperada ata o Neoclasicismo).
Características peculiares
miniatura|Capitel toscano conservado no [[Museo do Foro de Caesaraugusta]]
Domingo Sanguento (1972)
O Domingo Sanguento de 1972, foi unha xornada de incidentes ocorridos en Derry, Irlanda do Norte, o día domingo 30 de xaneiro de 1972. Aquela tarde, máis de 15.000 persoas manifestáronse en contra do internment -unha medida que consistía en encarcerar sen xuízo aos sospeitosos de pertencer ao IRA. A manifestación iniciouse pacificamente, aínda que a tensión respirábase no aire. Un rexemento de paracaidistas, un dos máis duros corpos do Exército Británico, fora enviado a Derry.
Un pequeno grupo de manifestantes, apartado do núcleo principal, comezou a lanzar pedras a unha barricada, tras a que se parapetaban algúns soldados. Estes responderon ao principio con gas, balas de goma e auga a presión. Instantes despois as rúas do Bogside convertéronse nun caos. A xente corría aterrada entre o enxordecedor ruído de disparos con balas verdadeiras. En 20 minutos, 13 corpos sen vida e máis de 30 feridos (un deles morrería meses máis tarde). Nacera a lenda do Domingo Sanguento (Bloody Sunday), coñecida mundialmente pola canción da banda U2 Sunday Bloody Sunday.
Historia
dereita|200px|miniatura|Recordatorio do Domingo Sanguento en [[Derry.]]
O domingo 30 de xaneiro de 1972, nun incidente que desde entón se cualificaría como Domingo Sanguento, 13 homes e nenos non armados morreron por mor dos disparos da forza paracaidista británica logo dunha manifestación en favor dos Dereitos Civís de Irlanda do Norte no barrio de Bogside da cidade de Derry, en Irlanda do Norte. A manifestación foi organizada por Ivan Cooper para protestar polo encarceramento sen xuízo de xente irlandesa, predominantemente católica, en Irlanda do Norte.
Aínda que o principio da guerra do IRA contra o goberno británico empezara tres anos antes do Domingo Sanguento, o IRA aínda era unha organización moi feble e pequena; de feito, Graffitis en Belfast antes do día fatídico afirmaban que IRA significaba I Ran Away (Eu fuxín), aludindo claramente á falta de valentía que demostraba en devandita época. De calquera xeito, o Domingo Sanguento impulsou a posición e aumentou o número de recrutamentos da banda.
O recordo do Domingo Sanguento cobre moitas outras accións violentas na historia posterior do país, seguramente porque foi levada a cabo polo Goberno Británico e non por paramilitares.
Bosque Escuro
O Bosque Escuro é un territorio ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien situado no continente da Terra Media, que aparece n'O hobbit, O Señor dos Aneis e outras obras relacionadas.
Características
O Bosque Escuro era unha vasta fraga situada en Rhovanion, ao leste do río Anduin e ao sur das Montañas Grises. O nome semella ser unha tradución directa dun nome descoñecido en Oestron, a lingua franca da Terra Media na Terceira Idade. No seu interior atopábase o Reino do Bosque dos Elfos Silvanos, gobernado polo seu rei, Thranduil, que estabeleceu alí a súa corte ao redor do ano 1000 da Segunda Idade, cando o Bosque Escuro era aínda coñecido como o Gran Bosque Verde (Eryn Galen). Sobre o ano 1050 da Terceira Idade, cando a "sombra de Dol Guldur" caeu sobre el, os homes comezaron a chamalo Taur-nu-Fuin (Sindarin: a Fraga baixo a Noite) e Taur-e-Ndaedelos (fraga de grande medo). A sombra era o poder de Sauron, que, oculto tras unha identidade falsa, estabeleceuse na fortaleza do outeiro de Dol Guldur en Amon Lanc. A presenza dos servos de Sauron empurrou a Thranduil e aos seus máis cara ao norte, co cal contra a fin da Terceira Idade convertéranse nun pobo minguado e receoso, atrincheirado nas Montañas do Bosque Escuro (Emyn Fuin, antes chamadas Emyn Duir ou "Montañas Escuras"). O Camiño Vello do Bosque ou Camiño Vello dos Ananos cruzaba a fraga de leste a oeste, mais por mor da súa relativa proximidade a Dol Guldur, resultaba máis ben impracticábel. Os Elfos crearon un carreiro máis ao norte, que remataba nalgures das brañas ao sur de Lago Longo en Esgaroth.
N' O Hobbit, Bilbo Bulseiro, xunto con Thorin Escudo de Carballo e a súa compañía de Ananos (sen Gandalf) aventuráronse no Bosque Escuro durante a súa misión de recuperar Erebor das poutas do Dragón Smaug. Durante o seu paso a través da fraga, o grupo foi capturado polas Arañas Xigantes, descendentes de Elaraña que habitaban alí. Pouco despois de escaparen, os Elfos fixeron prisioneiros aos Ananos e leváronos ante Thranduil, que os encarcerou. Aínda que non fica completamente claro, foi pouco despois disto ou seica ao mesmo tempo cando o Consello Branco expulsou a Sauron de Dol Guldur. Cando este fuxiu para Mordor, a súa influencia no Bosque Escuro diminuíu durante un tempo.
Anos despois, cando Gollum, foi liberado de Mordor, Aragorn capturouno e levouno preso ao reino de Thranduil. Por mágoa, concedéuselle unha certa liberdade para vagar pola fraga (baixo unha estreita vixilancia), mais Gollum escapou durante un asalto Orco e fuxiu ao sur cara a Moria, na procura do Anel Único.
Após a derrota de Sauron á fin da Terceira Idade, o Bosque Escuro foi purificado e pasou a chamarse Eryn Lasgalen, que en Sindarin quere dicir Fraga de Follas Verdes.
O Bosque Escuro albergou un dos poucos asentaméntos élficos que restaban na Terra Media durante a Cuarta Idade. Estaba poboado por Elfos Silvanos, máis reticentes a abandonar a Terra Media cós seus parentes Noldorin. Os habitantes de Lothlórien que non acompañaron a Galadriel cara ao oeste migraron a esta fraga a comezos da Cuarta Idade.
Legolas, un dos membros da Irmandade do Anel e fillo de Thranduil, tamén procedía do reino élfico do Bosque.
Ligazóns externas
Regionen und Orte in Tolkiens Welt Lista lasów Śródziemia Platser i Tolkiens värld
Leave Me Alone
"Leave Me Alone" é unha canción do artista estadounidense Michael Jackson. A canción forma parte do sétimo álbum de estudio de Jackson, Bad, e foi o oitavo sinxelo extraído do álbum, mais non foi lanzado nin nos Estados Unidos nin no Canadá. "Leave Me Alone" foi gravada durante as sesións orixinais do álbum, pero a canción só aparece nas edicións en CD de Bad como un bonus track, así como nas versións en casete de 2001. Foi escrita e composta por Jackson e producida por Quincy Jones (con coprodución de Jackson).
Internacionalmente, a canción foi un éxito, acadando o número un e dous en Irlanda e no Reino Unido respectivamente. Colocouse no "top 10" en Bélxica, Nova Zelandia e España. "Leave Me Alone" foi ben acollida pola crítica musical.
Ilmenau
Ilmenau é unha cidade de 26.713 habitantes do distrito de Ilm-Kreis, Turinxia, Alemaña. O río Ilmenau, do mesmo nome, na Baixa Saxonia, e non pasa pola cidade de Ilmenau.
Historia
Imenau conta con varios museos, como o Jagdhaus Gabelbach (antigo pavillón de caza construído en 1783, no bosque sur do municipio, realiza exposicións forestais e científicas), a Fischerhütte: na rúa Langewiesener (antiga fábrica de vidro, cun obradoiro, ás veces realiza exposicións temporais de óptica e luz), ou o Goethe-Stadt-Museum: dentro do Amtshaus en Marktplatz, que ademais de mostrar características importantes da rexión, expón a conexión de Johann Wolfgang von Goethe coa cidade, que a escollía como sitio habitual de descanso e onde escribiu varias das súas obras, entre elas un longo poema chamado «Ilmenau».
Ecomomía
O principal sector económico é a enxeñaría mecánica. A minería (cobre, prata e manganeso) tamén foi historicamente importante. Desde 1777 a industria da porcelana e a industria do vidro, que tamén se reconvertiu para fabricar instrumentos ópticos e de laboratorio.
Enerxía renovábel
Para o final da lexislatura comezada en 2021, a cidade pretende cubrir o 44% do seu consumo de enerxía con renovábeis. As emisións de CO2 reducíronse arredor de dous terzos en 2020 desde 1990.
Majange Pardo
Majange Pardo de Andrade, coñecida como Majange, nada na Coruña en 1958 e finada na mesma cidade o 23 de marzo de 2009, foi unha modelo e promotora empresarial galega.
Gamma Cephei
O sistema de Alrai consiste en dúas estrelas, a máis grande e brillante é unha estrela K1 III-IV. A máis pequena é unha anana vermella, a súa órbita non foi o suficientemente estudada, pero pénsase que orbita excentricamente de 10 a 29 AU no curso de 70 anos.
Palacio de Congresos e Auditorio Kursaal
O Palacio de Congresos e Auditorio Kursaal (en éuscaro: Kursaal jauregia) é un complexo arquitectónico deseñado por Rafael Moneo e situado en Donostia, formado por un auditorio, unha gran sala de cámara, salas polivalentes e salas de exposicións. Foi inaugurado o 23 de agosto de 1999, e dende entón é a sede principal do Festival Internacional de Cine de Donostia, que se celebra tódolos anos a finais do mes de setembro.
Gamma Cephei
En 1989 Anthony Lawton e P. Wright anunciaron a existencia dun planeta orbitando arredor de Alrai, que de confirmarse, sería o primeiro planeta extrasolar (exoplanetas) coñecido, pero en 1992 retractáronse das súas teorías.
Majange Pardo
Vida persoal
Faleceu de cancro de pulmón.
Monforte
Monforte (do latín "montem fortem" ‘monte fortificado’ ) é o nome de varias localidades en España, Italia e Portugal. En Francia e outros países tamén aparece como Montfort, Monfort ou Montfoort, usado igualmente como patronímico correspondente. Pode referirse a:
A Lagoa, Sorrizo, Arteixo
A Lagoa é un lugar da parroquia de Sorrizo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 30 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 17 eran homes e 13 eran mulleres.
A promesa
A promesa (en La promesa) é un filme español de 2004 dirixido por Héctor Carré. Está protagonizado por Carmen Maura.
Sinopse
Despois de matar ó seu marido maltratador e infiel, a ama de casa relixiosa e esquizofrénica Gregoria abandona Madrid e viaxa a Galicia para visitar unha igrexa onde un descoñecido lle dixo que todos deberían ir, vivos ou mortos. Cando Gregoria chega, salva a vida do neno Daniel e a súa nai Dorita en agradecemento invítaa a xantar na súa casa. Gregoria cambia o seu nome a Celia e acepta traballar como neneira e camareira de Dorita e o seu marido disfuncional Leandro. O comportamento violento de Leandro desencadea un proceso de tolemia en Celia, que é perseguida por demos e pantasmas.
Smooth Criminal
"Smooth Criminal" é o sétimo sinxelo do álbum de Michael Jackson Bad. Foi lanzado como sinxelo o 24 de outubro de 1988, e acadou o número 7 na Billboard Hot 100. Foi relanzado o 10 de abril de 2006 como parte de Visionary: The Video Singles.
A canción é unhas das máis distintivas de Jackson, e ten aparecido en moitos álbums de éxitos, como Number Ones, The Essential Michael Jackson, Michael Jackson: The Ultimate Collection, King of Pop, This Is It e Immortal.
Tamén serviu como tema principal do filme de Jackson Moonwalker (1988). Vendeu arredor de 7,5 millóns de copias en todo o mundo.
Jean-Claude Duvalier
Jean-Claude Duvalier, nado en Port-au-Prince o 3 de xuño de 1951 e finado na mesma cidade o 4 de outubro de 2014, foi un ditador de Haití de 1971 a 1986 coñecido como Baby Doc. Sucedeu o seu pai, François Duvalier, no posto de presidente da república, sendo o xefe de estado máis novo da historia contemporánea, xa que asumiu o poder con tan só dezanove anos.
Primeiros anos
Duvalier naceu en Porto-au-Prince e foi creado nun ambiente illado. Na infancia e adolescencia asistiu ás institucións de ensino Nouveau College Bird e Saint-Louis de Gonzague. Máis tarde, estudou Dereito na Universidade do Estado do Haití, baixo a dirección de varios profesores, incluído Maître Gérard Gourgue.
Único fillo varón de François Duvalier ("Papa Doc") e Simone Ovide ("Mama Doc"), antiga enfermeira, Jean-Claude tiña tres irmás: Marie Denise, Nicole e Simone.
Política
En 1957, o seu pai, François Duvalier, asumiu a presidencia e implantou un réxime de terror que durou ata a súa morte, en 1971. O terrorismo político continuou baixo o dominio de Baby Doc, que aos 19 anos o sucedeu en réxime vitalicio, nunha época en que decenas de miles de haitianos foron torturados e mortos, segundo os grupos a prol dos dereitos humanos. Ese terror era espallado pola súa milicia particular, un exército de soldados crueis denominados tonton-macoutes.
No goberno de Baby Doc a taxa de analfabetismo subiu a índices aínda máis grotescos e a esperanza de vida decaeu vertixinosamente, o que, xunto coa epidemia de SIDA e a fame que se estendía a través de todo o país, mergullou o país no caos social, forzando decenas de miles de haitianos á migración aos Estados Unidos en arriscadas barcazas abarrotadas. miniatura|Jean-Claude Duvalier e súa esposa Michele, deixando Haití. Xa na década de 1980, coa crise económica e o empobrecimento da poboación, o réxime de terror perdeu forza, ata que unha insurrección acabou co seu goberno o 7 de febreiro de 1986, a raíz da retirada do apoio militar e económico dos Estados Unidos e do golpe militar do xefe do exército, Henri Namphy. Baby Doc fuxiu ao exilio en Francia. Durante a súa estadía fóra do país constatouse o abismo entre o fausto da súa mudanza (que incluía cargamentos de maletas Louis Vuitton e millóns de dólares nas súas contas en bancos suízos) e a miseria reinante en Port-au-Prince.
Entre 1986 e 1990, Haití intentou estabilizar a súa situación política, mais unha sucesión de golpes militares impediu calquera organización.
O 16 de xaneiro de 2011 Baby Doc retornou a Haití alegando que o seu regreso buscaba "axudar o pobo" tralo terremoto de 2010 e poucos días despois foi acusado de varios delitos, entre eles, detención ilegal e tortura dos seus opositores, corrupción ou apropriación de diñeiro público. Porén, non tivo lugar ningún xuízo. O expresidente só compareceu perante a xustiza en febreiro de 2013, cando se presentou no Tribunal de Recurso de Port-au-Prince. En febreiro de 2014, a xustiza haitiana ordenou unha nova investigación sobre crimes contra a humanidade "imprescritíbeis" que se lle atribuían.
Vida persoal
A súa voda con Michèle Bennett en 1980 foi pagada polo estado haitiano e pénsase que custou aos cofres públicos cinco millóns de dólares, mentres a poboación vivía na miseria, no que foi considerado o país máis pobre do hemisferio occidental. En 1990 Duvalier e Bennett divorciáronse na República Dominicana. A maior parte da fortuna de Duvalier deixoulla a Bennett despois do divorcio. Ese mesmo ano coñeceu a Veronique Roy, neta de Paul Eugène Magloire.
O día 4 de outubro de 2014, Baby Doc morreu por mor dun ataque cardíaco, en Porto-au-Prince.
Ferdinand Georg Frobenius
Ferdinand Georg Frobenius, nado en Charlottenburg o 26 de outubro de 1849 e finado en Berlín o 3 de agosto 1917, foi un Matemático alemán recoñecido polas súas achegas á teoría das ecuacións diferenciais e á teoría de grupos, ademais de polo seu afondamento no teorema de Cayley-Hamilton e a súa achega ao teorema exposto por Eugène Rouché chamado entón teorema de Rouché-Frobenius.
Traxectoria
Nacido no luxoso suburbio berlinés de Charlottenburg, cursou os seus estudos superiores na Universidade Humboldt de Berlín sendo a súa tese sobre a solución das ecuacións diferenciais baixo a dirección de Karl Weierstrass. Logo de graduado en 1870 mudouse a Zúric onde sentou cátedra no Polytechnicum desa importante cidade helvética, actualmente chamado ETH Zürich. En 1893 retornou a Berlín onde foi electo membro da Academia de Ciencias Prusiana.
A súa obra contribuíu a establecer a chamada lei de reciprocidade de Frobenius e os grupos de Frobenius, versando principalmente na teoría alxébrica dos grupos finitos e a sistematización da álxebra mediante procedementos de lóxica matemática e axiomática.
Achegas á teoría de grupos
A teoría de grupos constituíu un dos principais intereses de F.G. Frobenius no segundo período da súa actividade científica. Unha das súas primeiras achegas relevantes respecto diso foi a demostración dos teoremas de Sylow mediante grupos abstractos; as demostracións precedentes eran por grupos de permutacións.
Als
Als (en alemán Alsen) é unha illa do mar Báltico, na costa de Xutlandia e unido á ela por dúas pontes. Pertence a Dinamarca, pero, como resultado da guerra de 1864, pasou a Alemaña ata que polo plebiscito de 1920 volveu a Dinamarca.
A illa ten unha extensión de 321 km² e no ano 2003 tiña unha poboación de 57.272 habitantes. Sonderburg é a capital, Norburg, Augustenburg e Sydals son as outras dúas vilas principais.
Liberian Girl
"Liberian Girl" é o noveno sinxelo do artista estadounidense Michael Jackson, extraído do álbum de 1987 Bad. A canción foi escrita en 1983, e no seu momento foi considerada para formar parte do álbum de The Jacksons' Victory. Foi retraballada e re-escrita para Bad.
Cullereiro africano
Bioloxía
Viven en zonas húmidas pantanosas con zonas de augas abertas pouco profundas e aniñan en colonias nas árbores ou xunqueiras. Normalmente non comparten as colonias con cegoñas ou garzas. O cullereiro africano aliméntase en augas pouco profundas, onde captura peixes, moluscos, anfibios, crustáceos, insectos e larvas. Utiliza o seu peteiro espatulado aberto para capturar o alimento movéndoo de lado a lado na auga e péchao cando atopa algo. As súas patas longas e delgadas e dedas finas permítenlle camiñar doadamente en diversas profundidades de auga.
É unha especie case inconfundible na maior parte da súa área de distribución. O paxaro en idade reprodutora é todo branco agás nas súas patas e face, que son vermellas, e no longo e espatulado peteiro. Non ten crista, a diferenza do cullereiro Platalea leucorodia. As aves inmaturas non teñen a cara vermella e o seu pico é amarelo. A diferenza das garzas, os cullereiros voan cos pescozos estendidos.
Reprodución
miniatura|esquerda|En voo miniatura| Platalea alba Empezan a reproducirse en inverno e seguen na primavera. A niño está xeralmente localizado en árbores que colgan sobre a auga, e está construído de ramiñas e xuncos e forrado con follas. Poñen de tres a cinco ovos, xeralmente nos meses de abril e maio. Ambos os proxenitores incuban os ovos durante 29 días, e despois de eclosionaren as crías son coidadas por ambos os pais durante de 20 a 30 días. As crías poden abandonar o niño pouco despois e empezan a voar pasadas outras catro semanas.
É unha das especies ás que se aplica o Acordo para a conservación de aves acuaticas migratorias africanas-eurasiáticas (AEWA).
Robinson Helicopter Company
Robinson Helicopter Company é un construtor de helicópteros civís baseado en Torrance, California. Robinson produce tres modelos: o R22 de dous asentos, o R44 de catro (os dous con motores de pistón Lycoming), e o R66 de cinco, que usa un motor de turbina.
Historia
A compañía foi fundada en 1973 por Frank Robinson, un antigo empregado de Bell Helicopter e Hughes Helicopters. O seu primeiro helicóptero, o Robinson R22 de dúas prazas e con motor de pistón, foi introducido no ano 1979.
En 1992 apareceu o seu segundo deseño, o Robinson R44, seguindo a mesma filosofía que o R22 pero co motor máis potente Lycoming O-540 e con capacidade para catro persoas.
Os plans para a produción do Robinson R66 anunciáronse en marzo de 2007. É un helicóptero de cinco asentos cunha configuración semellante ao R44, pero cun compartimento para equipaxe, cabina máis ancha e cun motor de turbina de gas Rolls-Royce RR300.
En 2013 foi o líder mundial do seu mercado, vendendo 523 helicópteros lixeiros, cun 1% de incremento con respecto a 2012. Porén, a produción en 2014 foi de 329 aparellos. No ano 2015 a compañía estaba fabricando 1 R22, 4-5 R44 e 1-2 R66 por semana, e tiña un contrato con Rolls Royce para subministrar 100 turbinas RR300 turbinas por ano en 10 anos para o R66. A súa fábrica pode producir ata 1 000 helicópteros por ano.
Dende a entrega do seu primeiro helicóptero en 1979, Robinson Helicopter fabricou ao redor de 12 000 aparellos.
Ish Smith
Ishmael Larry "Ish" Smith, nado o 5 de xullo de 1988 en Charlotte, Carolina do Norte, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga para os Denver Nuggets da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Xogou cos Wake Forest Demon Deacons na universidade, despois asinou coma axente libre, sen ser elixido no Draft da NBA, polos Houston Rockets o 23 de agosto de 2010. O 17 de xaneiro de 2011, foi asignado aos Rio Grande Valley Vipers da NBA Development League. Despois foi chamado de novo para xogar cos Rockets, pero o 24 de febreiro de 2011, foi traspasado aos Memphis Grizzlies xunto ao seu compañeiro Shane Battier a cambio de Hasheem Thabeet, DeMarre Carroll e unha futura elección de primeira rolda do Draft.
Na tempada 2011-12 asinou cos Golden State Warriors. Xogou o seu primeiro partidos cos Warriors o 25 de decembro de 2011, na derrota con Los Angeles Clippers por 105-86. Foi despedido polos Warriors o 14 de xaneiro de 2012.
O 2 de febreiro de 2012 asinou cos Orlando Magic.
O 21 de febreiro de 2013, Smith foi traspasado ós Milwaukee Bucks xunto a J. J. Redick e Gustavo Ayón, a cambio de Beno Udrih, Doron Lamb e Tobias Harris.
O 29 de agosto de 2013, Smith e Viacheslav Kravtsov foron traspasados ós Phoenix Suns a cambio de Caron Butler. O 15 de xullo de 2014, Smith foi cortado polos Suns.
O 19 de xullo de 2014, Smith asinou cos Houston Rockets. Porén, foi cortado o 27 de outubro de 2014.
O 7 de novembro de 2014, Smith asinou cos Oklahoma City Thunder. O 19 de febreiro de 2015, Smith foi traspasado xunto ós dereitos de Latavious Williams ós New Orleans Pelicans. Foi cortado polos Pelicans o mesmo día.
O 22 de febreiro de 2015, Smith asinou cos Philadelphia 76ers.
Entre Douro e Miño
miniatura|As seis provincias portuguesas durante a [[Idade Media]] Entre Douro e Miño foi unha provincia do Norte Atlántico de Portugal, composta polos actuais distritos de Viana do Castelo, Braga, Porto e parte dos distritos de Aveiro, Viseu e Vila Real, no tempo da monarquía portuguesa. A capital, segundo Zwölfter Theil (1824), era Braga. Esta provincia nunca foi oficialmente administrada, foi simplemente unha nomenclatura usada por algúns demógrafos, para referirse ao Noroeste de Portugal (Miño e Douro Litoral). As principais cidades son Porto e Braga, ambas consideradas (alternativamente) como capitais.
Estaba formado polos concellos de:
Municipios recentemente formados: Vizela (no distrito de Braga) e Trofa (no distrito do Porto).
Foi Rexedor de xustiza Real nesta Comarca Vasco Martins de Resende, que era do consello do rei Afonso IV de Portugal. Foi tamén señor da terra de Resende.
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Introdución
O libro comeza cunha introdución a que lle chaman “Filochistes” onde explica de forma filosófica unha serie de chistes, como por exemplo o que di:
Deste chiste di que expresa o núcleo mesmo da filosofía empirista inglesa. Lou propón a cuestión de que tipo de datos son verdadeiros e porqué.
Capítulos
O primeiro capítulo fala sobre a Metafísica, que é a que formula as preguntas, como "Que é o ser?" ou "Cal é a natureza da realidade?" Dentro do apartado da Metafísica, o libro, divide o capítulo en teleoloxía, existencialismo, racionalismo, infinitude e eternidade, determinismo e libre albedrío e filosofía do proceso, explicando cada concepto por medio de chistes, claro, por exemplo, un dos chistes que utilizan Cathcart e Klein para explicar a infinidade e a eternidade é:
Deste chiste explica que mestura o concepto de eternidade co de relatividade. Formula a pregunta filosófica "Como algo finito pode ser análogo a algo infinito?"
No segundo capítulo fala da lóxica. Este capítulo tamén o divide en apartados: A lei da non contradición, razoamento ilóxico, lóxica indutiva, falsación, lóxica dedutiva, argumento indutivo por analoxía, a falacia Post hoc ergo propter hoc, a falacia de Montecarlo, argumento circular, argumento a partir do respecto á autoridade, o paradoxo de Zenón e semánticas.
No terceiro capítulo fálase da Epistemoloxía ou Teoría do coñecemento. Se te fas a pregunta "Como sabes que sabes o que pensas que sabes?", e a resposta é "Simplemente, seino, todo o demais é epistemoloxía". As partes en que está dividida este capítulo son: razón contra revelación, empirismo, método científico, idealismo alemán, filosofía da matemática, pragmatismo e fenomenoloxía.
Jaime Urrutia
Jaime Urrutia Valenzuela, nado en Madrid en 1958, tamén coñecido como Jaime de Urrutia, é un músico da chamada Movida madrileña.
Traxectoria
Foi membro de Ejecutivos agresivos, un dos grupos seminais da nova onda, da que xurdiron tamén grupos como Derribos Arias ou Décima víctima, e que iniciaron as hordas chamadas «sinistras» da movida, que tiñan por principais influencias a combos británicos como The Cure, Joy Division ou Bauhaus. Cando o grupo se disolveu, fundou xunto con Ferni Presas e Edi Clavo Gabinete Caligari, tirando o nome da famosa película do expresionismo alemán.
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Capítulos
Segundo o libro, a filosofía das matemáticas é bastante técnica e difícil. Di que hai que ter en conta que en cuestión de matemáticas existen tres tipos de persoas: as que saben contar e as que non.
Jaime Urrutia
Traxectoria
Tras unha primeira época escura —con temas como "Tren especial", "Olor a carne quemada" ou "Cómo perdimos Berlín"—, as composicións de Urrutia derivaron a outras máis eclécticas, recuperando temas alleos ó universo do rock en canto ás letras, como aquelas que son estupendos retratos do mundo do toureo —o seu pai fora crítico taurino— e aderezándoas con melodías influídas pola tarantela ou o pasodoble.
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Capítulos
O cuarto capítulo fala sobre a Ética. A parte da filosofía que se encarga de preguntarse o que é bo e o que é malo. Como todos, este tamén está dividido en subapartados.
Jaime Urrutia
Traxectoria
É curioso que a pesar de que Gabinete Caligari era un grupo solvente en vivo, xamais editou ningún concerto gravado, excepto algúns temas soltos nalgunhas reedicións posteriores dos seus discos. Pero o 20 de febreiro de 2007 Jaime Urrutia gravou En Joy, o seu primeiro disco en directo na sala Joy Eslava xunto con músicos da súa xeración como Ariel Rot ou Loquillo e outros tantos como Eva Amaral de Amaral, Dani Martín de El Canto del Loco ou o dúo Pereza, entre outros.
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Capítulos
O primeiro deles é a ética absolutista: lei divina. Neste apartado explica que segundo a lei divina a ética é moi fácil xa que Deus é o que nos di o que está ben e o que está mal, pero tamén se fai unha serie de preguntas que nos fan pensar sobre isto como por exemplo: "Como podemos estar seguros do que pensa realmente Deus?"
Memorias de África
Memorias de África (en Out of Africa) é un filme estadounidense de 1985, baseada no libro autobiográfico Den afrikanske Farm da escritora danesa Isak Dinesen. Adaptado por Kurt Luedtke a partir deste libro e doutras obras de Dinesen, o filme foi dirixido por Sydney Pollack e obtivo sete Premios Óscar, incluíndo o de mellor filme, mellor dirección e mellor guión adaptado.
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Capítulos
O tema do quinto capítulo é a filosofía da relixión. O último dos subapartados fala da filosofía cabeza oca, coñecida máis tarde como Filosofía New Age. Explica a súa orixe e as súas crenzas, coma a crenza na vida extraterrestre.
Memorias de África
Narra, apartándose significativamente do texto do libro orixinal, varios episodios da vida de Dinesen en Kenya, durante a época na que esta era unha colonia británica.
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Capítulos
O seguinte capítulo fala do Existencialismo. Este capítulo aparece sen apartados.
Memorias de África
Estreouse en galego a través da TVG.
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Capítulos
O capítulo sete titúlase Filosofía da linguaxe, e está dividido en tres apartados.
Sitta pusilla
Sitta pusilla é unha especie de ave paseriforme da familia Sittidae nativa dos Estados Unidos.
Distribución e hábitat
miniatura|esquerda|Un espécime nunha casa para paxaros. Pode encontrarse nos bosques de piñeiros de todo o sueste dos Estados Unidos. Unha poboación en perigo de extinción vive na illa Gran Bahama, que algunhas autoridades consideran unha especie separada e danlle o nome de S. insularis. A ave, igual que outros gabeadores, posúe un peteiro negro afiado en forma de cravo, que utiliza para golpear as sementes. É un visitante frecuente de estacións de alimentación para aves e é moi afeccionada ás sementes de xirasol e pasteis de sebo.
Descrición
É aproximadamente do mesmo tamaño que Sitta pygmaea, e estas dúas especies son os gabeadores máis pequenos do mundo. Mide de 9 a 11 cm de lonxitude, de 16 a 18 cm de envergadura e ten de 10 a 12 g de masa corporal. A parte superior da cabeza é marrón cunha liña ocular negra, a cara, papo e ventre son de cor branca. As ás son de cor gris azulada. Ten un pequeno punto branco no pescozo. A chamada da ave soa de forma parecida ao son dun pato de goma de xoguete e é bastante forte para unha ave do seu tamaño.
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies:
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Capítulos
No oitavo capítulo falase da filosofía social e política, a que se pregunta porqué necesitamos un goberno ou como deberían distribuírse os bens.
O capítulo nove trata dobre a relatividade.
Memorias de África
Sinopse
A comezos do século XX, Karen Blixen (nome real da escritora danesa Isak Dinesen), decide casar e irse a vivir co home a unha das colonias británicas de África, concretamente en Kenya, para dirixir unha plantación de café. Este matrimonio de conveniencia pronto se ven abaixo, debido ao carácter do seu marido e á falta de amor. O seu soño vese truncado polas dificultades económicas da plantación, aínda que se sente a gusto co lugar e as súas xentes. Coñece alí a un cazador profesional, Denys Finch Hatton, aventureiro e liberal, que lle fai recobrar a alegría de vivir. Pero a súa visión respectiva do amor difire, debido a que el non concibe a vida sen a súa independencia e ela precisa dun compañeiro fiel.
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Capítulos
O derradeiro capítulo fala da Metafísica, a filosofía da filosofía.
Memorias de África
Sinopse
Un incendio destrúe a colleita de café e Karen arruínase, tendo que volver a Europa, e aínda que naquel momento xa estaban separados, Denys ofrécese a axudala. O último día de Karen en Kenya, Denys ten un accidente na súa avioneta e falece, enterrándose logo nas montañas de Ngong.
Plato and a Platypus Walk Into a Bar
Capítulos
O libro remata cunhas páxinas conclusivas sobre todo o que se aprendeu co libro.
Memorias de África
Galardóns e nomeamentos
Out of Africa é unha película multipremiada, destacando que foi a máxima gañadora dos Óscar 1985:
Consuelo Castro
Consuelo Castro Rey, nada o 27 de xullo de 1964 en Ourense, é unha avogada galega. Dende xuño de 2018 é Avogada Xeral do Estado-directora do Servizo Xurídico do Estado en Galiza.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid. ​Ingresou no Corpo de Avogados do Estado en 1989. Ten exercido como avogada no Ministerio de Sanidade e Consumo, na Avogacía do Estado da Coruña (2004-07) e na Axencia Estatal de Administración Tributaria en Galicia. Foi defensora do ex-director xeral da Mariña Mercante José Luis López Sors, no proceso do Prestige, sendo absolto.
En xuño de 2018 foi nomeada avogada xeral do Estado-directora do Servizo Xurídico do Estado a proposta da ministra de Xustiza Dolores Delgado en substitución de Eugenio López.
O 2 de xullo do 2022 foi nomeada Xuíz Honoraria do Couto Mixto.
Benito Valencia Bouza
dereita|miniatura|Homenaxe a Benito Valencia na ponte de Boado. Benito Valencia Bouza, nado en Farnadeiros (Muíños) o 10 de maio de 1910 e finado na ponte de Boado (Xinzo de Limia) o 1 de agosto de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Emigrou a Buenos Aires en 1927, onde traballou de camareiro. Ao retorno instalouse en Güimil. Funcionario do concello de Muíños, foi secretario do Sindicato Campesino de Souto, e concelleiro pola Fronte Popular dende marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi paseado na ponte de Boado, sobre o río Limia, na saída de Xinzo cara a Verín.
O Comité pola Memória Histórica do Val do Límia fíxolle unha homenaxe o 1 de agosto de 2020.
Vida persoal
Casou con Digna Portela Penín en 1935.
Ricardo III de Inglaterra
Ricardo III de Inglaterra (Richard en inglés), nado o 2 de outubro de 1452 e finado o 22 de agosto de 1485, foi rei de Inglaterra dende 1483 até a súa morte. Foi o último monarca da casa de York; a súa derrota e falecemento en Bosworth supuxo o fin tanto dos Plantagenet como da guerra das Dúas Rosas e a vinda dos Tudor.
Shakespeare adicoulle unha das súas máis coñecidas traxedias. Á morte de Eduardo IV, irmán de Ricardo, sucedeulle o seu fillo Eduardo V, que por entón só contaba con 12 anos. Ricardo foi nomeado Lord Protector do novo herdeiro ata a súa coroación. O príncipe mozo foi conducido á Torre de Londres, onde se reuniu co seu irmán. Pero xusto antes de celebrarse a coroación, declarouse inválido o matrimonio do rei falecido, o que anulaba a posibilidade de que o sucedera no trono o seu fillo. No seu lugar foi coroado rei o irmán do monarca, Ricardo III, o 6 de xullo de 1483. Os dous rapaces non volveron aparecer en público, o que deu lugar á famosa lenda dos Príncipes da Torre.
Durante o seu reinado foi obxecto de varias revoltas na súa contra, tanto por partidarios do rei Eduardo IV como de aliados seus. Unha destas revoltas, a encabezada por Henry Tudor, rematou coa famosa batalla de Bosworth, onde Ricardo perdeu a vida. O seu corpo foi trasladado no lombo dun cabalo de carga de volta á cidade de Leicester, onde foi enterrado sen ningún tipo de honras.
O 4 de febreiro de 2013, un grupo de arqueólogos da Universidade de Leicester confirmaron definitivamente mediante probas de ADN que o esqueleto encontrado nunhas escavacións realizadas nun aparcadoiro da cidade era o seu.
Infancia e xuventude
Ricardo foi o oitavo fillo de Ricardo Plantagenet, terceiro duque de York, un dos pretendentes ó trono de Inglaterra que finalmente ocuparía Henrique VI, e de Cecilia Neville. Criouse baixo a tutela de seu curmán Ricardo Neville, conde de Warvik, "o Facedor de Reis", que logo sería inimigo acérrimo de seu irmán, o rei Eduardo IV. Sendo aínda nenos, en plena guerra das Dúas Rosas, Ricardo e o seu irmán máis vello Xurxo, futuro duque de Clarence, tiveron que refuxiarse nos Países Baixos, dos que regresaron só trala vitoria dos York sobre os Lancaster na batalla de Towton, con motivo da coroación como rei do seu irmán máis vello, Eduardo IV, en 1461. Ricardo recibiu entón o título de duque de Gloucester. En 1470 Ricardo tivo que volver exiliarse, esta vez ó Ducado de Borgoña, aliado do seu irmán, o rei Eduardo IV, cando Warwick, outrora amigo dos York, e a raíña Margarida, apoiados polo rei de Francia, lograron restablecer no poder a Henrique VI. Un ano máis tarde, en 1471, tralas batallas de Barnet e Tewkesbury, nas que Ricardo, con tan só dezaoito anos, desempeñou un papel relevante, Eduardo IV recuperou o trono, que non abandonaría xa ata a súa morte en 1483.
O seu papel durante o reinado de Eduardo IV
miniatura|dereita|Ricardo III de Inglaterra e a raíña consorte Anna Neville Ricardo casou en 1472 con Ana Neville, filla de Warvik e viúva do Príncipe de Gales, falecido na batalla de Tewkesbury. Este matrimonio non foi visto con bos ollos por seu irmán Xurxo, quen casara coa irmá de Ana e ambicionaba herdar as inmensas posesións de Warwick. O rei Eduardo IV, irmán máis vello de Ricardo de Gloucester e de Xurxo de Clarence, acabou por simpatizar coa causa do primeiro e Clarence caeu en desgraza, ata que ó final foi executado por traizón. De feito, Clarence xa se aliara con Warwick e co rei Luís XI para expulsar do poder a Eduardo e repoñer a Henrique VI. Cando Eduardo volveu recuperar o trono tras regresar do seu exilio nas terras do seu cuñado o duque de Borgoña, Clarence optou por abandonar a Warwick e reconciliarse co seu irmán. Dende a volta definitiva de Eduardo ó poder en 1471 Ricardo desempeñou un papel moi relevante, sobre todo no control do norte de Inglaterra. Na cidade de York gozaba dun grande apoio e estima. Estivo á fronte ata acceder el mesmo ó poder en 1483 dunha nova institución, o Concello do Norte, que creara Eduardo en 1472 para promover o desenvolvemento económico e contribuír ó mellor goberno da rexión. Ricardo desempeñou igualmente un papel destacado na contención dos intentos de invasión lanzados a partir de 1480 sobre o norte de Inglaterra polos escoceses, alentados polo rei de Francia. Conseguiu malograr eses intentos e mesmo recuperou a cidade de Berwick, parte do territorio inglés anexionado anteriormente por Escocia, grazas ao establecemento de pactos coa nobreza local e aproveitando as divisións internas no seo da realeza escocesa.
O ascenso ó poder e o misterio dos Príncipes da Torre
Un dos episodios máis coñecidos do reinado de Ricardo III ten que ver coa súa subida ó poder. O herdeiro natural de Eduardo IV era o seu fillo, Eduardo V. Porén, no seu lugar accedeu ó trono Ricardo III, seu tío, quen preparara minuciosamente a desherdanza. Durante o verán de 1483, un influente predicador fixo correr por Londres o rumor de que o herdeiro natural era bastardo e que non debía acceder ó trono. A idea era que Eduardo IV tiña un precontrato de matrimonio con outra muller antes de casar coa nai do rapaz, a raíña Elizabeth Woodville. Os seus fillos pois eran ilexítimos. Para reforzar a súa posición, Ricardo fixo vir a Londres dende o seu feudo do norte ata 10.000 soldados. O irmán do herdeiro lexítimo, o duque de York, reuniuse con este na Torre de Londres para preparar a coroación, pero por motivos descoñecidos aprazouse ata o mes de novembro. No entre tanto, o Parlamento, presionado polas tropas de Ricardo que arrodeaban a cidade encargoulle a Ricardo que asumira a coroa. Dos dous rapaces da Torre non volveu saberse nada e son varias as teorías sobre a súa desaparición. A máis estendida é a propagada durante o reinado do seu sucesor e primeiro Tudor, Henrique VII. Seguindo ordes do novo rei, o seu tío, os nenos, que nunca chegaran a saír da Torre, foran asasinados mentres durmían e os seus corpos agochados no soto, debaixo dunhas escaleiras. De feito, case 200 anos despois, durante uns traballos de mantemento do edificio, atopáronse nun caixón de madeira os restos de dous nenos, que poderían ser os de Eduardo V e o seu irmán. A segunda das teorías, que en xeral ten menos crédito, atribúe o asasinato ao propio Henrique VII, cuxa lexitimidade como monarca se tería visto ameazada de seguir con vida os fillos de Eduardo IV.
Revoltas e deposición de Ricardo III
O reinado de Ricardo apenas durou dous anos, salpicados de revoltas na súa contra. Dende o principio perseguírono as sospeitas de ter asasinado os seus dous sobriños, os fillos de Eduardo, o que fixo que se considerara entre o pobo como unha figura maldita. A primeira revolta seria tivo lugar en 1483 e foi protagonizada por un antigo aliado seu, o duque de Buckingham, en favor do pretendente ó trono Henrique Tudor, o futuro rei Henrique VI. A pretensión deste ó trono baseábase en que era fillo de Margarida de Beaufort, unha curmá do rei Henrique IV, que casara con Edmundo Tudor, conde de Richmond, membro da nobreza galesa. Na revolta capturaron a Buckingham e executárono, pero non así a Henrique Tudor, quen se refuxiou na Bretaña. No verán de 1485 Henrique volveu tentalo. Desembarcou no oeste de Gales, onde contaba cun forte apoio pola súa propia ascendencia familiar, e dirixiuse cara a Leicester sen atopar ningunha resistencia. Polo camiño mesmo se xuntaran ós dous mil homes cos que desembarcara simpatizantes galeses, que o identificaban como un símbolo do rexurdimento do pobo galés. O 22 de agosto atopáronse co exército de Ricardo III en Bosworth. Ricardo dirixiu persoalmente o ataque contra as tropas de Henrique, pero en medio da carga caeu ó chan lamacento, onde un grupo de soldados acabaron coa súa vida. Para deixar claro que perdera a súa condición real, espiron o seu corpo, transportárono nun cabalo de carga ata Leicester, e enterrárono sen ningún tipo de pompa nun lugar descoñecido.
En febreiro de 2013 confirmouse definitivamente que os restos atopados no subsolo dun aparcadoiro público da cidade de Leicester, no lugar que outrora ocupaba a Igrexa dos Greyfriars, correspondían ós do corpo do monarca. A análise do esqueleto tamén confirmou que o corpo, xa de morto, fora obxecto de importantes feridas vexatorias, salvo na cara, o que dá a entender a vontade de poder probar que o corpo era o de Ricardo. A análise confirma igualmente a lenda de que Ricardo tiña unha enorme chepa, vítima dunha dolorosa escoliose dende neno.
Ricardo III, Shakespeare e a imaxe do monarca
A figura de Ricardo III pasou sobre todo á posteridade polo retrato que del fai Shakespeare na súa traxedia homónima. Shakespeare enfatiza os trazos máis negativos do personaxe, amplificando o labor de desprestixo da súa figura levada a cabo polos Tudor: Ricardo é retratado como deforme fisicamente, cunha enorme chepa; engana a Anne Neville para que se case con el, é o frío asasino dos seus sobriños e tamén engana a seu irmán máis vello Xurxo para quedar co trono. No campo de batalla de Bosworth Shakespeare faille dicir a famosa frase: "Un cabalo, un cabalo, o meu reino por un cabalo." Hoxe en día existen distintas asociacións que teñen como obxecto recuperar e prestixiar a figura de Ricardo. Tras descubrírense os seus restos, varias cidades compiten por acollelos, entre elas a cidade norteña de York, onde a súa figura se segue a ter en grande estima e a de Leicester, onde fora enterrado.
Portos
Co topónimo Portos podémonos referir a:
Begano
Begano (acrónimo de Bebidas Gaseosas del Noroeste) foi unha empresa galega con sede na Coruña. Na actualidade é unha planta embotelladora de Coca-Cola Iberian Partners S.A., o embotellador internacional de Coca-Cola para España, Portugal e Andorra xurdido en febreiro de 2013 trala integración de oito embotelladoras da península. Begano fabrica, vende e distribúe refrescos carbonatados e non carbonatados, tés fríos, zumes, augas, produtos de nova xeración, bebidas para deportistas e bebidas enerxéticas.
Historia
miniatura|esquerda|Edificio de Begano. A fábrica de Begano na Avenida Alfonso Molina foi proxectada polos arquitectos Andrés Fernández-Albalat Lois e Antonio Tenreiro en 1960. O edificio está catalogado e protexido tanto polo Concello da Coruña como pola Xunta de Galicia.
A empresa ten as certificacións UNE-EN ISO 9001:1994 Certificado no 2001 o seu Sistema de Xestión Medioambiental segundo Norma ISO 14001:1996. No 2005 auditou a empresa conforme á nova versión da Norma de 2004.
En 2012 entrou no accionariado de Begano a embotelladora catalá Cobega facéndose cunha participación maioritaria da empresa. A empresa ten previsto o traslado da fábrica ao concello de Oza-Cesuras.
Desde febreiro de 2013 a planta integrouse xunto con outras sete embotelladoras en Coca-Cola Iberian Partners.
Arrefriado
O arrefriado tamén coñecido como constipado, catarreira ou catarro é unha enfermidade infecciosa viral leve do sistema respiratorio superior de natureza vírica, bacteriana ou alérxica que afecta a persoas de todas as idades, altamente contaxiosa, causada fundamentalmente por rinovirus e coronavirus.
Características
Os síntomas principais son esbirros, secreción nasal, dor de cabeza, pingueira e conxestión nasal, ollos que choran, proído, dor ou flegma na gorxa, tose, canseira e unha sensación de malestar xeral. É unha das enfermidades máis comúns que, polo xeral, dura entre 3 e 10 días. Aínda que o arrefriado común non ten cura, os síntomas xeralmente resólvense espontaneamente entre 7 a 10 días, con algúns síntomas que poden permanecer até por tres semanas.
O arrefriado é distinto da gripe, unha infección viral máis grave do tracto respiratorio que mostra síntomas adicionais: febre en aumento, tremores e dores musculares, aínda cando moitas persoas confunden ambos os termos.
Non existe un tratamento específico para o catarro común alén do coidado dos síntomas, polo que leva ao uso frecuente de medicamentos de venda libre, de prescrición e remedios alternativos. O dextrometorfano adoita ser beneficioso en adultos con tose, pero a súa efectividade non foi demostrada en nenos e adolescentes.