cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Real Forza Aérea de Australia
Pacífico
Na batalla do Mar de Bismarck, os Bristol Beaufighters importados demostraron se avións de ataque, tanto en terra como en mar, moi efectivos. Os Beaufighter fabricáronse posteriormente localmente por DAP a partir de 1944. Aínda que era bastante máis grande que os cazas xaponeses, o Beaufighter era máis rápido e podía deixalos atrás. A RAAF operou varios Consolidated PBY Catalina como bombardeiros de longo alcance e exploradores. A forza de bombardeiros pesados da RAAF estaba formada principalmente por 287 B-24 Liberator, que equipaban sete escuadróns, os cales podían bombardear obxectivos xaponeses en Borneo e Filipinas dende os aeródromos de Australia e Nova Guinea. A finais de 1945 a RAAF ordenou uns 500 P-51 Mustang para roles de caza e ataque. A Commonwealth Aircraft Corporation inicialmente montou Mustangs feitos nos Estados Unidos, pero despois fabricounos.
Cando rematou a guerra, un total de of 216 900 homes e mulleres serviran na RAAF, dos cales 10 562 morreron en acción. Durante o conflito formáronse un total de 76 escuadróns. Con máis de 152 000 homes operando case 6 000 avións, era a cuarta forza aérea máis grande do mundo.
Posguerra
miniatura|240x240px|[[Gloster Meteor durante a guerra de Corea]] Durante a ponte aérea de Berlín, en 1948-49, o RAAF Squadron Berlin Air Lift axudou no esforzo internacional para levar subministracións por aire á cidade con dous Avro York da RAF tripulados por persoal australiano. Aínda que só foi unha pequena parte da operación, a contribución da RAAF foi significativa, realizando 2 062 saídas e transportando 7 030 toneladas de carga e 6 964 pasaxeiros.
Na guerra de Corea, de 1950 e 1953, os North American Mustang do No. 77 Squadron RAAF, estacionados no Xapón coa British Commonwealth Occupation Force, estiveron entre os primeiros avións da ONU en ser despregados, realizando misións de apioo a terra, patrullas de combate aéreo e de escolta. Cando os avións da ONU enfrontáronse cos cazas Mikoyan-Gurevich MiG-15 de Corea do Norte, o 77 Sqn mercou Gloster Meteor s, aínda que os MiGs seguiron sendo superiores e os Meteors quedaron relegado a misións de apoio a terra a medida que os coreanos gañaban experiencia. A forza aérea tamén operou avións de transporte durante o conflito. O No. 77 Squadron realizou 18 872 saídas, reclamando a destrución de 3 700 edificios, 1 408 vehículos, 16 pontes, 98 vagóns de ferrocarril e un número descoñecido de persoal inimigo. A RAAF derrubou tres MiG-15 confirmados, e probablemente destruíu dous máis. As baixas da RAAF foron de 41 mortos e 7 capturados, perdendo 66 avións (22 Mustangs e 44 Meteors).
En xullo de 1952, a No. 78 Wing RAAF despregouse en Malta, onde formou parte dunha forza británica que buscaba contrarrestar a influencia da Unión Soviética en Oriente Medio como parte dos compromisos australianos durante a guerra fría. Formada polos No. 75 e 76 Squadrons equipados con cazas a reacción de Havilland Vampire, a unidade proporcionou unha gornición aérea á illa durante os dous anos e medio seguintes, regresando a Australia a finais de 1954.
Operacións no Sueste Asiático
miniatura|240x240px|Camberra sobre Vietnam Na Emerxencia malaia, dende 1950 ata 1960, seis Avro Lincoln do No. 1 Squadron RAAF e un voo de Douglas Dakota do No. 38 Squadron RAAF tomaron parte nas operacións contra as guerrillas comunistas como parte da Forza Aéreado Extremo Oriente da RAF. O Dakota usáronse en vos de carga, para mover tropas e para o lanzamento de paracaidistas e panfletos en Malaisia. Os Lincoln, operando dende bases en Singapur e Kuala Lumpur, formaron a espiña dorsal da guerra aérea contra as guerrillas, realizando misións de bombardeo contra as súas bases na xungla. Aínda que os resultados results eran normalmente difíciles de avaliai, permitiron que o goberno hostigara ás forzas comunistas, atacara os seus campamentos e mantivoos en movemento. Posteriormente, en 1958, bombardeiros Canberra do No. 2 Squadron RAAF despregáronse por Malaisia e usáronse para bombardear ás guerrillas.
Durante a guerra de Vietnam, dende 1964 ata 1972, a RAAF colaborou con avións de transporte STOL Caribou como parte do RAAF Transport Flight Vietnam, posteriormente redesignado No. 35 Squadron RAAF, helicópteros UH-1 Iroquois do No. 9 Squadron RAAF, e bombardeiros English Electric Canberra do No. 2 Squadron RAAF. Os Canberra realizaron 11 963 saídas de bombardeo, perdéndose dous avións. Un perdeuse nunha misión de bombardeo. Os restos do avión recuperáronse en abril de 2009, e os restos da tripulación atopáronse a finais de xullo dese ano. O outro foi derrubado por un mísil terra-aire, aínda que a tripulación puido ser rescatada. Os Camberra lanzaron 76 389 bombas e destruíron 8 637 estruturas, 15 568 bunkers, 1 267 sampáns e 74 pontes. Os transportes da RAAF tamén apoaron a forzas anticomunistas terrestres. Os helicópteros UH-1 usáronse en distintos roles como a evacuación médica e o apoio aéreo próximo. As baixas da RAAF en Vietnam foron de 14 mortos e 60 feridos. Un pequeno número de pilotos da RAAF tamén serviu en unidades da Forza Aérea dos Estados Unidos, voando cazabombardeiros F-4 Phantom ou servindo como controladores aéreos avanzados.
En setembro de 1975 un grupo de 44 civís, incluídos partidarios armados da Unón Democrática Timorense (UDT), requisaron un RAAF Caribou, A4-140, en terra no aeroporto de Baucau no entón Timor Portugués, que estaba no medio dunha guerra civil. O Caribou aterrara en Baucau nunha misión humanitaria do Comité Internacional da Cruz Vermella. Os civís demandaron aos tripulantes da RAAF que os levasen ao aeroporto de Darwin en Australia, cousa que fixeron. Tras a chegada do Caribou a Darwin, o goberno australiano detivo aos civís durante un curto período de tempo, e despois garantíulles visas de refuxiados a todos eles. The Guardian describiu posteriormente ao A4-140 como "o único avión da RAAF secuestrado", e o incidente como "unha das historias máis notables na historia militar e da inmigración de Australia".
Presente
miniatura|240x240px|F/A 18F Super Hornet da RAAF Durante as seguintes décadas a RAAF realizou pontes aéreas para distintos propósitos, como as operacións para o mantemento da paz en Timor Leste a partir de 1999. Os avións de combate australianos non se volverían a usar novamente ata a guerra de Iraq en 2003, cando 14 F/A-18 do No. 75 Squadron RAAF operaron como escoltas e avións de ataque, realizando un total de 350 saídas e lanzando 122 bombas guiadas por láser. Un destacamento de avións de patrulla marítima AP-3C Orion despregouseno Oriente Medio entre 2003 e 2012. Eses avións realizaron patrullas de vixilancia marítima no golfo Pérsico e no norte do mar Arábigo para apioar ao buques de guerra e grupos de abordaxe da Coalición, ademais de realizar voos sobre Iraq e Afganistán en misións de intelixencia, vixilancia e recoñecemento, e apoiando as operacións contra a pirateríaen Somalia. Dende 2007 ata 2009, un destacamento do No. 114 Mobile Control and Reporting Unit RAAF estivo en servizo activo no aeroporto de Kandahar no sur de Afghanistan. Uns 75 homes despregáronse co rádar AN/TPS-77, co labor de coordinar as operacións aéreas da Coalición. Un destacamento de vehículos aéreos non tripulados IAI Heron despregouse en Afganistán en xaneiro de 2010.
A finais de setembro de 2014, un Grupo de Traballo Aéreo, formado por ata oito F/A-18F Super Hornet, un KC-30A Multi Role Tanker Transport, un E-7A Wedgetail AEW&C e 400 homes, despregouse na base aérea de Al Minhad nos Emiratos Árabes Unidos como parte da coalición para combater as forzas do Estado Islámico en Iraq. As operacións comezaron o 1 de outubro. Dende o mes de agosto varios transportes C-17 e C-130J Super Hercules baseados en Oriente Medio tamén foron usados para lanzar axuda humanitaria e para levar armas e munición.
Autoridade unitaria
A Autoridade Unitaria é un tipo de goberno municipal adoptado en varios países, que engloba a administración da maioría dos servizos básicos para a poboación (auga, sumidoiros, mantemento de estradas, impostos locais, etc.). Dependendo da estrutura administrativa do país, a autoridade unitaria tamén pode ser responsable dalgúns servizos que normalmente se prestan en niveis superiores de goberno, como a policía e os bombeiros.
Asociación Galega de Axuda a Ucraína
A Asociación Galega de Axuda a Ucraína, máis coñecida como AGA Ucraína, é unha unha asociación galega nada en febreiro de 2022 coa finalidade de prestar axuda humanitaria ao pobo ucraíno no contexto da invasión rusa de Ucraína.
Autoridade unitaria
Correspondencias
Algúns dos países que usan autoridades unitarias na súa forma de goberno son:
Asociación Galega de Axuda a Ucraína
Traxectoria
Foi constituída o 28 de febreiro de 2022 por residentes ucraínos en Galicia para articular o envío de material de primeira necesidade a Ucraína por mor da súa invasión pola Federación Rusa e facilitar a acollida de refuxiados do conflito. Fundada na Coruña, conta con delegacións nas catro provincias de Galicia.
Autoridade unitaria
Canadá
Chamadas municipios dun único nivel , estas cidades xestionan servizos de primeiro e segundo nivel en provincias que teñen dous niveis de servizo. As cidades máis pequenas destas provincias non son dun único nivel, é dicir, xestionan só o primeiro nivel de servizo, deixando o segundo nivel á provincia. Algunhas provincias canadenses non teñen este segundo nivel de goberno. Non obstante, as cidades destas provincias non deben considerarse municipios dun só piso xa que non xestionan servizos de segundo nivel.
Asociación Galega de Axuda a Ucraína
Traxectoria
A partir de marzo de 2022 comezou a recollida de alimentos, roupa de abrigo e medicamentos para o seu posterior envío a Ucraína, onde é repartida a través de diferentes institucións. Durante os primeiros nove meses de existencia, AGA Ucraína fretou 24 camións para fornecer axuda humanitaria. Paralelamente, a asociación conta cun programa de acollida de refuxiados mantendo estreita colaboración coa ONG ucraína KOLO Charity Foundation que traballa en asentamentos de persoas desprazadas polo conflito.
AGA Ucraína colabora con diferentes institucións públicas e privadas de Galicia, como o Concello da Coruña, a Xunta de Galicia, a UDC ou Afundación. Debido ás súas actividades, AGA Ucraína foi recoñecida co Premio Solidario Grupo Social ONCE Galicia 2022.
Autoridade unitaria
Canadá
A maioría dos municipios dun só nivel do Canadá están situados na provincia de Ontario.
Nova Zelandia
En Nova Zelandia a responsabilidade de goberno da autoridade unitaria é exercida pola Autoridade Territorial (Territorial Authority). Nova Zelandia ten catro autoridades territoriais: Gisborne, Nelson, Tasmania e Marlborough. O Consello das Illas Chatham non se considera unha autoridade territorial, a pesar de ofrecer algúns dos niveis de goberno típicos dunha autoridade unitaria desde que se promulgou a Lei de Xestión de Recursos de 1991 (Resource Management Act, 1991).
Polonia
En Polonia un miasto na prawach powiatu ou powiat grodzki é unha (cidade con dereitos de "powiat"). Estas cidades son responsábeis do nivel de goberno distrital (powiat). Estas cidades (como Poznań, Cracovia, Łódź ) non responden ao goberno dos distritos onde se atopan. Hai 65 cidades deste tipo en Polonia.
Reino Unido
No Reino Unido, as autoridades unitarias son os gobernos locais de Inglaterra e Gales definidos na Lei de goberno local de 1992. Estes gobernos ofrecen a maioría dos servizos locais á poboación. En 2009 había sete Autoridades unitarias de Inglaterra.
En moitas partes de Inglaterra aínda existe un sistema de goberno de dous niveis, que divide a responsabilidade entre o Consello do Condado e o Distrito. Até 1996, este sistema tamén se utilizou en Escocia e Gales. Desde entón, estes países adoptaron o mecanismo da Autoridade Unitaria. Irlanda do Norte adoptou o sistema da Autoridade Unitaria desde 1973. En 2009 había 29 Autoridades Unitarias en Irlanda do Norte. En Escocia, en 2009 había 32 Autoridades Unitarias de Escocia.
Notas
<references group="" responsive="1">
Natalija Pogonina
Natalija Pogonina, nada en Vladivostok o 9 de marzo de 1985, é unha gran mestra de xadrez rusa. Desde 2004 foi membro do equipo de Rusia e gañou tres medallas de ouro olímpicas para o seu país.
Tres veces campioa de Europa (unha en Sub-16 e dúas en Sub-18), gañou a medalla de bronce no Campionato do Mundo Sub-18 e o Campionato de Europa Feminino, e a medalla de ouro no primeiro International Mind Sports Games. Foi campioa rusa feminina en 2012 e 2018 e número 1 en varios torneos internacionais prestixiosos, entre eles o Bykova Memorial (2006), o Rudenko Memorial (2007) e o Moscova Open (2009).
En 2011 Natalia converteuse na única xadrecista do mundo que gañou simultaneamente a Eurocopa e o Campionato Europeo de Xadrez por Equipos, e en 2013 a única persoa que obtivo os títulos de campioa rusa individual e por equipos. Foi subcampioa no Mundial de Xadrez Feminino por equipos en 2011 e gañou a medalla de bronce en 2013.
En 2015 converteuse en subcampioa do Mundial de Xadrez Feminino.
Vida privada
Ten un mestrado en dereito da Academia Estatal de Dereito de Saratov. O 5 de xuño de 2009 casou con Peter Zhdanov e teñen un fillo, Nikolai, nado o 18 de novembro de 2009. É membro de chessgames.com co nome de usuaria "Natalia Pogonina" e ocasionalmente é comentarista e analista de transmisións en vivo de xogos. Tamén é coautora do libro Chess Kamasutra xunto ao seu esposo, malia este non ser publicado finalmente.
Clasificación
A cualificación máis alta de Pogonina até a data foi de 2508 en xullo de 2014, cando ocupou o posto número 15 na clasificación mundial de xadrecistas femininas. A súa clasificación máis alta foi o número 14 na lista de mulleres entre abril de 2009 e maio de 2010, cunha cualificación de 2501. En novembro de 2022 a súa cualificación é de 2432.
Lezama
Lezama pódese referir a:
César (título)
César (en latín: Caesar [ˈkae̯.sar] ; latín pl. Caesares; en grego: Καῖσαρ, Kaîsar) é un título de carácter imperial. Deriva do apelido de Xulio César, un ditador romano. Inicialmente era só un nome familiar, pero a partir do ano dos catro emperadores (69) pasou a ser cualificativo imperial. Durante o resto da era imperial, o título utilizouse principalmente para designar ao sucesor designado polo emperador, pero tamén formou parte do título do emperador reinante. Comparte orixe co título alemán Káiser, equivalente a "emperador", e do eslavo Tsar.
Cynthia Powell
Cynthia Lillian Lennon Charles (de solteira Powell) nada o 10 de setembro de 1939 en Blackpool e finada o 1 de abril de 2015 en Mallorca, foi unha artista, empresaria e escritora británica, coñecida por ser a primeira esposa de John Lennon. Como resultado desta unión, tamén se coñeceu como Cynthia Lennon. Mesmo despois do seu divorcio, continuou posuíndo e usando o nome "Lennon", en solidariedade con Julian, o seu fillo con John.
Relación con Lennon
En 1958, John Lennon e Cynthia Powell coñecéronse no Liverpool College of Art, en Liverpool, e inmediatamente el sentiuse atraído pola súa semellanza coa actriz Brigitte Bardot (dise que Cynthia sabía desa filia e por iso tinguiu o seu cabelo a loiro para se parecer á actriz). Lennon viaxou moito e sempre se comunicou coa súa paixón por carta. En 1962, despois de catro anos de relación, mudáronse xuntos a Londres. O 8 de abril de 1963 tiveron o seu único fillo, nacido en Liverpool: Julian Lennon. Cynthia e John casaron oficialmente ese mesmo ano, o 23 de agosto. A súa unión con John foi sempre unha fonte de desesperación para Brian Epstein, o axente musical de John, xa que un Beatle era un obxecto de desexo para as mozas adolescentes, e ao John estar casado reducía as posibilidades de éxito na súa carreira, e tratou de que mantivesen en segredo a relación. Porén, en 1968 o matrimonio xa estaba desgastado debido ás constantes loitas por celos. Neste ano, John coñeceu á artista xaponesa Yoko Ono, comezando a relacionarse con ela. Despois marchou da casa e a parella de John e Cynthia divorciouse.
Arum maculatum
Descrición
O Arum maculatum é unha planta perenne, herbácea e rizomatosa de 25-40 cm, cun rizoma horizontal de 2 cm. As súas follas son acusadamente saxitadas de máis de 20 cm, asemellándose a lanzas, xa que os seus pecíolos chegan a medir até 25 cm.
Cynthia Powell
Obra escrita
Cynthia publicou dúas memorias da súa vida con John, John e A Twist of Lennon nas que conta momentos persoais co seu marido, relatando gran parte da súa vida co artista antes da fama e no inicio da Beatlemanía. Sempre relatou ter sufrido coa ausencia de John e dixo que as drogas "abriron un abismo" entre ambos. Preto do final da súa vida, sorprendeu a amigos e fans confesando que se soubera as consecuencias que tería o seu namorado por Lennon, "daría a volta e teríase afastado del para sempre".
César (título)
Orixes
miniatura|Representación escultórica de [[Xulio César.]] O primeiro individuo coñecido que levou o apelido de "César" foi Sexto Xulio César, quen tamén se cre que é o antepasado común de tódolos Xulio César posteriores. O bisneto de Sexto era o ditador Caio Xulio César. Despois de tomar o control da República Romana despois da súa guerra contra o senado, adoptou o título de "dictador perpetuo", título que só mantivo durante un mes antes de ser asasinado no 43 a.C. A morte de Xulio César non levou á restauración da república, senón que provocou o ascenso do Segundo Triunvirato, composto por tres ditadores, incluído o fillo adoptivo de Xulio, Octavio Augusto.
Cynthia Powell
Anos finais
Despois do fin do seu matrimonio con Lennon, volveu casar tres veces máis. Debido aos seus matrimonios con homes estranxeiros, viviu en varios países como Gales, Irlanda e España.
Cynthia estaba viúva do seu cuarto marido desde 2013 e vivía soa nas Illas Baleares. Morreu en Mallorca despois de loitar contra un cancro.
Arum maculatum
Descrición
As flores son bastante características, e aseméllanse a un acio pequeno de 1 cm aproximadamente, e atópanse nun espádice pardo-avermellado, rodeado dunha espata branca. Florece na primavera. Os froitos son bagas vermellas brillante agrupadas nun acio.
César (título)
Orixes
Seguindo as convencións de nomenclatura romana, Octavio adoptou o nome do seu pai adoptivo, converténdose así tamén en "Gaius Julius Caesar", aínda que a miúdo se lle chamaba "Octavianus" para evitar confusións. Normalmente denomínase simplemente "Gaius Caesar" para resaltar a súa relación con Xulio César. Finalmente, a desconfianza e os celos entre os tres ditadores levaron a unha longa guerra civil que finalmente rematou con Octavio tomando o control de todo o mundo romano no ano 30 a.C. No ano 27 a.C., Octavio recibiu o honorífico "Augustus" polo senado, adoptando o nome de "Imperator Caesar Augustus". Previamente abandonara todos os seus nomes agás o de "Caesar", que trataba como un nomen (apelido), e adoptara o título de imperator (comandante) como un novo praenomen (prenome).
Arum maculatum
Taxonomía
Arum maculatum foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 966. 1753.
César (título)
Orixes
Por suposto, o propio fillo adoptivo e sucesor de Augusto, Tiberio, seguiu o exemplo do seu padrasto e levou o nome de "Caesar" despois da súa adopción o 26 de xuño do 4, redefiníndose como "Tiberius Julius Caesar". Tras a súa propia ascensión ao trono, denomínase "Tiberius Caesar Augustus". Estableceuse así o precedente: o emperador, chamado "Augustus", designou o seu sucesor adoptándoo e dándolle o nome de "Caesar".
O cuarto emperador, Claudio ("Tiberius Claudius Caesar Augustus"), foi o primeiro en asumir o nome de "Caesar" sen ter sido adoptado polo emperador anterior; con todo, era polo menos membro da dinastía Xulio-Claudiana, sendo o sobriño-neto materno de Augusto por parte da súa nai, o sobriño de Tiberio e o tío de Calígula (tamén chamado "Gaius Julius Caesar"). Claudio, pola súa banda, adoptou ao seu fillastro e sobriño neto Lucius Domitius Ahenobarbus, dándolle o nome de "Caesar" ademais do seu propio nomen, "Claudius". O seu fillastro Nerón converteuse así en “Nero Claudius Caesar Augustus”.
Arum maculatum
Taxonomía
Arum: nome xenérico do grego aron que significa "calor" e refírese ao feito de que estas plantas cando están en plena floración emiten calor. (característica particular do xénero).
maculatum: epíteto latino que significa "con manchas".
César (título)
Título dinástico
A colocación do nome "Caesar" variou entre os primeiros emperadores. Normalmente colocábase xusto antes do cognomen (Vespasiano, Tito, Domiciano, Traxano, Hadriano); algúns deles situárono xusto despois (Galba, Otón, Nerva). A fórmula imperial foi finalmente estandarizada durante o reinado de Antonino Pío. Antonino, nacido como "Titus Aurelius Fulvus Boionius Antoninus", converteuse en "Titus Aelius Caesar Antoninus" despois da súa adopción, pero gobernou como "Imperator Caesar Titus Aelius Hadrianus Antoninus Augustus (Pius)". A fórmula imperial converteuse así en "Imperator Caesar [nome] Augustus" para os emperadores. Os herdeiros engadiron "Caesar" aos seus nomes, colocándoo xusto despois do seu apelido. En ocasións recibían o honorífico Princeps iuventutis ("O primeiro entre os mozos"), e tamén se dirixiron como Nobilissimus Caesar ("O césar máis nobre").
Crise do século III
A pesar dos mellores esforzos destes emperadores, con todo, a concesión deste título non parece ter feito a sucesión neste caótico período máis estable. Case todos os césares serían asasinados antes ou xunto aos seus pais, ou no mellor dos casos sobrevivirían a eles durante uns meses, como no caso de Hostiliano. O único césar que obtivo con éxito o rango de augusto e gobernou durante algún tempo por dereito propio foi Gordiano III, e mesmo estaba moi controlado pola súa corte.
Tetrarquía e Diarquía
O 1 de marzo de 293, Diocleciano estableceu a Tetrarquía, un sistema de goberno de dous Imperator Senior e dous Imperator Iunior. Os dous emperadores superiores iguais eran tratados da mesma maneira aos emperadores anteriores, como Imperator Caesar. Pius Felix Invictus Augustus, Heliogábalo introducira o uso de Pius Félix (Pío e bendito), mentres que Maximino Tracio introduciu Invictus (Invicto) e foron chamados augusti, mentres que os dous emperadores menores tiñan o estilo idéntico aos anteriores emperadores designados como nobilissimus caesar. Así mesmo, os emperadores menores conservaron o título de césar ao converterse en emperadores plenos.
A tetrarquía colapsou tan pronto como Diocleciano abandonou o poder en 305, mentres os emperadores Constantino I e Maxencio loitaban para establecer a súa propia dinastía imperial. Este sistema foi abandonado (aínda que os catro cuartos do imperio sobreviviron como prefecturas pretorianas) en favor de dous emperadores territoriais iguais, un no occidente de fala latina e outro no oriente de fala grega.
O título mantívose en uso durante todo o período de Constantino, tanto Constantino I como o seu coemperador e rival Licinio utilizárono para marcar os seus herdeiros. Constantino tivo catro césares no momento da súa morte: os seus fillos Constancio II, Constantino II, Constante e o seu sobriño Dalmacio, e o seu fillo máis vello Crispo foi executado en circunstancias misteriosas antes do seu reinado. Só o sucederían os seus tres fillos, e Dalmacio morreu no verán de 337 en estrañas circunstancias.
O propio Constancio II nomearía como césares aos seus primos Constancio Galo e Xuliano sucesivamente na década de 350, aínda que primeiro executou a Galo e despois atopouse en guerra con Xuliano antes da súa propia morte. Despois da revolta de Xuliano en 361, o título caeu da moda imperial durante algún tempo, e os emperadores preferiron simplemente elevar aos seus fillos directamente a augusto, como ocorreu con Graciano. Sería revivido case tres cuartos de século despois, cando Teodosio II entregoullo ao seu sobriño Valentiniano III antes de instalalo con éxito no trono occidental. A partir de entón, recibiría un uso limitado no Imperio de Oriente, por exemplo, na designación do futuro León II nos últimos meses da vida do seu avó.
Imperio Bizantino
miniatura|O emperador romano [[Constantino I o Grande, mosaico en Santa Sofía, Constantinopla.]] César ou Kaisar (Καῖσαρ) seguía sendo un título de corte superior no Imperio Bizantino. Orixinalmente, como no Imperio Romano clásico, utilizábase para o herdeiro. A partir do reinado de Teodosio I a maioría dos emperadores optaron por solidificar a sucesión dos seus pretendidos herdeiros elevándoos a coemperadores. De aí que o título fose concedido con máis frecuencia aos segundos e terceiros fillos, ou aos parentes próximos e influentes do emperador: así, por exemplo, Aleixo Mosele era o xenro de Teófilo, Bardas era o tío e ministro xefe de Miguel III, mentres que Nicéforo II concedeu o título ao seu pai, Bardas Focas. Un caso excepcional foi a entrega da dignidade e da súa insignia ao khan búlgaro Tervel por Xustiniano II quen lle axudara a recuperar o seu trono en 705. O título foi concedido ao irmán da emperatriz María de Alania, Xurxo II de Xeorxia en 1081.
Cando Aleixo I Comneno creou o título de sebastokratōr (sebastocrátor), Kaisar pasou a ser terceiro en importancia, e cuarto despois de que Manuel I Comneno creou o título de despótes (déspota), que permaneceu ata o final do Imperio. A forma feminina era Kaisarissa. Seguía sendo un cargo de grande importancia, xeralmente outorgado ás relacións imperiais, así como a uns poucos altos e distinguidos oficiais, e só raramente se outorgaba a estranxeiros.
Segundo o klētorologion (cletorolóxio) de 899, as insignias do césar bizantino eran unha coroa sen cruz, e a cerimonia da creación dun césar (neste caso dende Constantino V), está incluída en De Ceremoniis. O título mantívose como o máis alto da xerarquía imperial ata a introdución do sebastokratōr (un composto derivado de sebastos e autokrator, os equivalentes gregos de augustus e imperator) por Aleixo I Comneno e máis tarde o de despotēs por Manuel I Comneno. O título mantívose durante os últimos séculos do Imperio. No período paleólogano, estaba en mans de nobres destacados como Aleixo Estrategópulo, pero a partir do século XIV, foi concedido principalmente a gobernantes dos Balcáns, como os príncipes de Valaquia, Serbia e Tesalia.
Na xerarquía bizantina tardía, tal e como se recolle no Libro de Oficios dos pseudo-Kodinos de mediados do século XIV, o rango continuou vindo despois do sebastokratōr. Xurxo Codino rexistra ademais que o césar era igual en precedencia ao panhypersebastos, outra creación de Aleixo I, pero que o emperador Miguel VIII Paleólogo elevara ao seu sobriño Miguel Tarcaniota ao rango de protovestiarios (protovestiario) e decretou que ven detrás do césar; mentres que baixo Andrónico II Paleólogo o megas domestikos (gran doméstico) foi elevado á mesma eminencia, cando foi concedido ao futuro emperador Xoán VI Cantacuzeno. Segundo Codino, as insignias do césar baixo os Paleólogo eran un sombreiro skiadion en vermello e dourado, decorado con bordados de fío de ouro, cun veo que levaba o nome do portador e colgantes idénticos aos do despotēs e do sebastokratōr. Levaba unha túnica vermella (rouchon) semellante á do emperador, e os seus zapatos e medias eran azuis, así como os pertrechos do seu cabalo; todas elas eran idénticas ás do sebastokratōr, pero sen as aguias bordadas deste último.
Imperio Otomán
miniatura|[[Mehmed II e o Patriarca Ecuménico de Constantinopla Xenadio II.]] "Caesar" é o título empregado oficialmente polos persas sasánidas para referirse aos emperadores romanos e bizantinos. No Oriente Próximo, os persas e os árabes seguían referíndose aos emperadores romanos e bizantinos como "Caesar" (en persa: قیصر روم Qaysar-i Rum, "César dos romanos", do persa medio kēsar). Así, tras a caída de Constantinopla en 1453, o sultán otomán vitorioso Mehmed II converteuse no primeiro dos gobernantes do Imperio Otomán en asumir o título (en turco otomán: قیصر روم Kayser-i Rûm).
Despois da caída de Constantinopla, despois de conquistar o Imperio Bizantino, Mehmed tomou o título de Kayser-i Rûm, reclamando a sucesión do Imperio Romano. A súa reclamación era que, por posesión da cidade, era emperador, cun novo dereito por conquista, como o fixeran anteriormente Heraclio e León III. O erudito contemporáneo Xurxo de Trebisonda escribiu "a sede do Imperio Romano é Constantinopla... e quen é e segue sendo emperador dos romanos é tamén o emperador do mundo enteiro".
Xenadio II, un acérrimo antagonista de Occidente debido ao cerco de Constantinopla cometido polos católicos occidentais e as controversias teolóxicas entre as dúas Igrexas, fora entronizado Patriarca Ecuménico de Constantinopla-Nova Roma con todos os elementos cerimoniais e Etnarca (ou milletbashi) polo propio sultán en 1454. Pola súa banda, Xenadio II recoñeceu formalmente a Mehmed como sucesor ao trono. Mehmed tamén tiña unha liñaxe de sangue da familia imperial bizantina; o seu predecesor, o sultán Orhan I casara cunha princesa bizantina, e Mehmed puido afirmar que descendía de Xoán Tzelepes Comneno. Os sultáns otománs non foron os únicos gobernantes que reclamaron tal título, xa que existía o Sacro Imperio Romano Xermánico en Europa Occidental, cuxo emperador, Frederico III, trazou a súa liñaxe titular de Carlomagno que obtivo o título de emperador romano cando foi coroado polo papa León III no 800, aínda que nunca foi recoñecido como tal polo Imperio Bizantino.
Nos escritos diplomáticos entre os otománs e os austríacos, a burocracia otomá estaba enfadada polo uso do título de César cando os otománs se vían a si mesmos como os verdadeiros sucesores de Roma. Cando estalou a guerra e se realizaron as negociacións de paz, os austríacos (Sacro Imperio Romano Xermánico) acordaron renunciar ao uso do título de César segundo o Tratado de Constantinopla en 1533 (aínda que seguirían usándoo e o título imperial romano ata o colapso do Sacro Imperio Romano Xermánico en 1806). Os rusos, que definiron Moscova como a Terceira Roma, foron igualmente sancionados polos otománs, quen ordenaron ao Khanato de Crimea atacar o Imperio Ruso en numerosas ocasións. Os otománs perderían a súa superioridade política sobre o Sacro Imperio Romano Xermánico co Tratado de Zsitvatorok en 1606, e sobre o Imperio Ruso co Tratado de Küçük Kaynarca en 1774, ao recoñecer diplomáticamente aos monarcas destes dous países como iguais ao sultán otomán por primeira vez.
Benito Búa Rivas
Benito Búa Rivas, nado en Caldas de Reis o 6 de xaneiro de 1917 e finado en Puebla de Zaragoza (México) en 1974, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Búa Carou e Elisa Rivas Mourente. Estudante de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, estaba afiliado á Agrupación Socialista de Santiago de Compostela. Cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 residía en Pontevedra traballando como pasante de Medicina nunha clínica. Ofreceuse co seu irmán Antonio para prestar servizo nos hospitais de sangue do exército. Logrou evadirse e pasar á zona leal na fronte de Brunete o 2 de agosto de 1937 con Ramón Figueroa Vilachá e Gerardo Paseiro Carril. Foi auxiliar facultativo do corpo de Sanidade. Prestou servizo na 218 Brigada Mixta e no equipo cirúrxico do X Corpo de exército coa graduación de tenente. Estivo nas frontes de Teruel, Segre e Pireneos resultando ferido en combate. Publicou un artigo na revista Choque, órgano da 34 División. Foi secretario de asistencia social de Solidaridade Galega Antifeixista. Coa derrota da República pasou a Francia cruzando a fronteira por Tarascón o 7 de febreiro de 1939. Estivo internado nos campos de concentración de Argelès-sur-Mere e Barcarès. Exiliouse en México, embarcando no buque Ipanema no porto de Pauillac (Gironde) o 12 de xuño de 1939 e chegou a Veracruz o 7 xullo. En México colaborou na revista Saudade utilizando o pseudónimo B. Lérez. Completou os seus estudos de Medicina e titulouse como médico na UAM en 1956. Foi membro do Comité das Mocidades Socialistas en México. Residiu en Puebla de Zaragoza ata a súa morte en 1974.
Acanthus
Acanthus é un xénero de plantas fanerógamas da orde das lamiales, que é o tipo da familia das acantáceas.
Características
As especies de Acanthus son plantas herbáceas perennes de 30 a 70 cm de altura, máis o menos pilosas ou glabras. As follas, basais, miden de 20 a 100 cm de longo e de 5 a 20 cm (algunhas até 30) cm de largo, e son de forma elíptica ou ovada, pinnatífidas, inciso-dentadas, glabras pola face, e pilosas nos nervios dol revés, con pecíolos de 20-60 por 2 cm; as superiores teñen 1,5-4 por 1-2,5 cm, son ovado-lanceoladas, espiñentas no ápice, e sésiles. A inflorescencia, densa, chega até os 2 m de lonxitude. As brácteas miden 2,5-4 por 2 cm, son ovado-oblongas, dentadas, máis ou menos espiñentas, purpúreas no ápice e abrancazadas na base, con 7 nervios, pubescentes; as bractéolas son sublineares, subespiñentas e pubescentes. El cáliz, pulverulento, está formado por sépalos externos de 4-5,5 cm, ovado-rómbicos, ciliados, e os internos de 0,6-0,7 cm. A corola é abrancazada, con nerviación purpúrea; o labio inferior mide de 3,5–5 cm, é trilobulado e pubescente. Os estames, de 3-3,5 cm, son arqueadoscon filamentos glabros e anteras de 10-12 por 2–3 mm, pilosas na cara interior. O ovario, de 4-5 por 2–3 mm, é ovoide, piloso no ápice con estilo de 3–4 cm, máis longo que os estames, e coas ramas estigmatíferas de 1-1,5 mm. O froito é unha cápsula de 2-3,5 cm, ovoide, con sementes de 10–12 mm, lisas. O número de cromosomas é de 2n = 56.
Etimoloxía
O nome científico Acanthus procede do latín acanthus, que deriva do grego antigo άκανθα, -ης ákantha, -ēs "planta espñenta", probabelmente por composición entre acer, acris de aceo, acies, "punzante" e anthos, "flor", do grego άκρτς e άνθός. Virxilio emprega este vocábulo nas xeórgicas (4, 123) e Plinio o Vello describe dúas especies na súa Naturalis historia (22, XXXIV, 76): as actuais Acanthus spinosus L. e Acanthus mollis L.; esta última denominábse tamén paederos e melamphyllos, e a súa raíz usábase para as queimaduras e as luxacións ("quod aliqui paederota vocant, alii melamphyllum, huius radices ustis luxatisque mire prosunt").
Cultivo e usos
Varias especies, especialmente A. spinosus e A. mollis, cultívanse como plantas ornamentais.
As follas de Acanthus mollis inspiraron na Grecia antiga a decoración da capitel corintio.
Bristol Buckingham
O Bristol Type 163 Buckingham foi un bombardeiro medio británico da segunda guerra mundial operado pola Royal Air Force (RAF). Superado polos acontecementos, foi construído en poucas cantidades e usouse principalmente para tarefas de transporte e ligazón.
Deseño e desenvolvemento
A principios de 1939 Bristol suxeriu unha variante de bombardeo do Beaufighter cos seus motores Hercules. A política británica na época era que os bombardeiros medios se obtivesen dos Estados Unidos permitindo á industria británica concentrarse nos deseños de bombardeiros pesados; porén, pedíuse un deseño preferiblemente baseado nun avión que xa existía. Isto significaba traballar co Beaufighter ou o Beaufort. Bristol traballou no seu deseño primeiro como o Bristol Type 161 e despois o Type 162 Beaumont.
A especificación B.7/40 do Ministerio do Aire solicitaba un bombardeiro medio para substituír ao Blenheim. A especificación estipulaba unha velocidade de polo menos 480 km/h a 1 500 metros, unha carga normal de 450 kg de bombas e unha torreta central armada con polo menos dúas metralladoras de 12,7 mm. Só un fabricante (Armstrong Whitworth) presentou un deseño completo, pero este non foi aprobado. Polo que cando Bristol levou o seu Type 162 (tentativamente chamado Beaumont), que se axustaba ben a B.7/40, ao Estado Maior do Aire, a compañía recibiu a petición de completar unha maqueta en 1940 e despois confirmouse un contrato por tres prototipos en febreiro de 1941. O Beaumont estaba baseado na fuselaxe traseira e cola dun Beaufighter, cunha fuselaxe central e dianteira nova. O armamento estaba formado por unha torreta no medio da parte superior da fuselaxe con catro metralladoras, con catro metralladoras disparando cara adiante e dúas cara atrás.
A construción comezou a finais de 1940, coa nova especificación B.2/41 do Ministerio do Aire escrita ao redor del. Cambios nos requisitos, eliminando o bombardeo en picado e apoio directo ao exército, dos cales se ocuparían os bombardeiros estadounidenses que chegarían, e un incremento de rendemento para o futuro, o que significaba que o Beaumont non sería suficiente. Os cambios no rendemento (requirindo unha carga de bombas de 1 800 kg, unha velocidade de 580 km/h e un alcance de 2 570 km) significaban un redeseño de Bristol para usar o motor Bristol Centaurus.
O redeseño de Bristol cunha á máis grande e os motores máis potentes foi o Type 163 Buckingham. Tiña instalacións de armas no morro, e torretas dorsal e ventral. Conventional en aparencia, unha característica pouco común era que o bombardeiro/navegante estaba instalado nunha góndola ventral no medio da fuselaxe, asemellándose ás dos anteriores Heinkel He 111H alemán e Boeing B-17C e -D estadounidenses en aparencia. Isto foi parte dun intento de darlle a todos os membros da tripulación unha visión sen obstrucións e acceso ás outras posicións. A bodega de bombas podía levar unha bomba de 1 800 kg, dúas de 900, catro de 450 ou seis de 225 kg. A parte traseira da góndola tiña unha torreta alimentada hidraulicmente cos dúas metralladoras Browning. A torreta dorsal deseñada por Bristol levaba catro Brownings. Catro metralladoras fixas máis, que disparaban cara adiante, eran disparadas polo piloto. Tras máis cambios, a especificación B.2/41 subsituíuse pola B.P/41. Realizouse un pedido por 400 avións, a un ritmo inicial de 25 por mes, cos primeiras entregas agardadas para marzo de 1943, pero Bristol estaba aínda preocupado porque aínda non fose unha escala razoable e resultaría caro, e como tal queixouse ao ministerio pola mala planificación. O primeiro voo tivo lugar o 4 de febreiro de 1943. Durante as probas o Buckingham amosou unha pobre estabilidade que levou ao agrandamento das derivas, xunto con outras modificacións.
Seth Low
Seth Low nado o 18 xaneiro de 1850 en Brooklyn e finado en Nova York o 17 de setembro de 1916 en Bedford Hills, Nova York, foi un educador e político estadounidense do Partido Republicano que contou tamén co apoio do Partido Demócrata. Foi o último alcalde da cidade independente de Brooklyn, presidente da Universidade de Columbia, representante diplomático dos Estados Unidos de América e alcalde da cidade de Nova York.
Vida temperá
Low foi estudante no que entón era Polytechnic Preparatory High School, agora Poly Prep Country Day School, en Brooklyn e no Columbia College. Low, cuxo pai Abiel Low era un dos principais comerciantes con China, pasou varios anos na empresa familiar na década de 1870. En 1880 casou con Anne Wroe Scollay Curtis. Chegou a ser alcalde de Brooklyn en 1881; ao facelo, sucedeu ao seu avó, que tamén fora alcalde de Brooklyn. Serviu durante dous mandatos até 1885, pero o seu apoio a Grover Cleveland en 1884 enfureceu á poboación e non foi reelixido para un terceiro mandato.
Presidente da Universidade Columbia
Despois de servir como alcalde de Brooklyn, Low asumiu a presidencia do Columbia College en 1890, cargo que ocupou ata 1901. Durante este tempo, supervisou o traslado da institución de Midtown Manhattan a Morningside Heights e cambiou o seu nome a Columbia University. O novo campus estaba totalmente integrado na cidade e incluía unha biblioteca dun millón de dólares construída en 1895.
O 4 de xullo de 1899 foi un dos delegados estadounidenses para asistir á Conferencia Internacional de Paz na Haia.
Alcalde de Nova York
Low presentouse á alcaldía sendo presidente da universidade. Na súa campaña coa que gañou as eleccións, contou cos apoios do humorista Mark Twain, do seu partido e dos demócratas. Mellorou o sistema educativo da cidade, pero só exerceu como alcalde durante un ano, sendo sucedido en 1903 por George B. McClellan Jr., fillo do xeneral McClellan da Guerra civil.
Diana Turbay
Diana Turbay Quintero, nada en Bogotá o 9 de marzo de 1950 e finada en Medellín o 25 de xaneiro de 1991, foi unha avogada e xornalista colombiana. Era filla do expresidente Julio César Turbay Ayala, de quen foi secretaria privada entre 1978 e 1982.
Como xornalista, foi directora do Noticiero Criptón dende 1987 até a súa morte en 1991.
Traxectoria
A súa nai foi Nydia Quintero e tivo tres irmáns máis entre os que salienta Julio César Turbay Quintero, ex Contralor Xeral da República.
Diana Turbay cursou estudos de Xurisprudencia no Colexio Maior da Nosa Señora do Rosario de Bogotá. Porén, dedicou a súa vida ao xornalismo. Desempeñouse como directora e presentadora do telexornal Criptón e como editora da revista Hoy por hoy.
Casou con Luis Francisco Hoyos Villegas e desta unión naceu a súa filla María Carolina Hoyos Turbay. Tempo despois contraeu segundas nupcias con Miguel Uribe Londoño, quen foi presidente da Federación Nacional de Cacaoteros, con quen tivo un fillo, Miguel Uribe Turbay.
Secuestro
Diana Turbay foi secuestrada o 30 de agosto de 1990 polo grupo "Los Extraditables" comandados por Pablo Escobar, quen quería facer presión ao presidente César Gaviria para que derrogase o tratado de extradición. A estratexia de Escobar foi enganar a Turbay para que aceptase unha suposta entrevista con alias o Cura Pérez, a cal era en realidade unha farsa inventada por Escobar para poder secuestrala igualmente aproveitando que anteriormente Turbay entrevistara a Carlos Pizarro Leongómez axudando á desmobilización do M-19.
Ademais do secuestro de Diana Turbay, Azucena Lievano e os outros membros da expedición, Os Extraditables secuestraron a Maruja Pachón, Francisco Santos Calderón, Marina Montoya e Beatriz Villamizar. Os detalles deste secuestro nárranse no libro Noticia de un secuestro de Gabriel García Márquez. A maioría dos secuestrados foron liberados despois. Diana Turbay permaneceu secuestrada xunto ao seu camarógrafo Richard Becerra.
Nunha operación de rescate o 25 de xaneiro de 1991 recibiu unha ferida de bala no seu fígado e no seu ril esquerdo, pois segundo a versión oficial, foi asasinada por atrás por parte dos seus secuestradores, mentres que outras versións afirmaban que a bala proviña das forzas de rescate. Segundo Jhon Jairo Velásquez, alias "Popeye" nas súas declaracións á prensa colombiana, Turbay morreu a consecuencia dunha bala de fusil (calibre 7,62mm) que proviña ao parecer dun helicóptero da Forza Pública".
Clara Ponsatí
Clara Ponsatí i Obiols, nada en Barcelona o 19 de marzo de 1957, é unha economista e política catalá.
Actividade académica
Clara licenciouse en economía na Universidade de Barcelona en 1980 e realizou o mestrado na Universidade Autónoma de Barcelona (UAB) (1982) e doutorouse en 1988 na Universidade de Minnesota coa tese Incomplete Information Two Person Bargaining with a Finite Set of Posible Agreements. Unha especialista na teoría de xogos e economía pública, con interese na negociaión e a resolución de conflitos. Nos Estados Unidos de clases na Universidade de Minnesota no curso 1986/87 e en 1989 volveu a Barcelona como profesora na UAB con interrupcións para exercer como profesora visitante nas Universidades de California en San Diego (1993/94) e Toronto (2000/01). En 2001 incorpourose como investigadora ao Institut d’Anàlisi Econòmica (IAE) do CSIC e foi a súa directora entre 2006 e 2012. No curso 2012/13 foi profesora visitante da cátedra Príncipe de Asturias da Universidade de Georgetown. En 2013 o ministro de educación e cultura do goberno español, José Manuel García-Margallo, recoñeceu en sede parlamentaria que a súa non renovación fora unha decisión política pola postura favorable de Ponsatí ao dereito de decidir en Cataluña. De volta a Cataluña exerceu como profesora-investigadora de novo no IAE ata xaneiro de 2016 cando a Universidade de St Andrews en Escocia nomeouna profesora e directora da súa escola de economía. Publicou diversos artigos académicos en revistas internacionais de teoría e investigación económica tales como o Journal of Public Economic Theory, Games and Economic Behavior, Social Choice and Welfare, Journal of Economic Theory, International Journal of Industrial Organization, Economica ou Economics Letters.
Actividade política
miniatura|Clara Ponsatí durante o acto no que tomaba posesión do cargo de conselleira de ensinamento da Generalitat de Cataluña Durante a súa mocidade formou parte da Joventut Comunista de Catalunya e en 1979 entrou a militar no Partit Socialista Unificat de Catalunya pero logo mantívose fóra de toda actividade política pública ata a segunda década do século XXI cando apoiou publicamente o dereito de decidir. En 2014 apareceu no documental sobre o independentismo L'endemà de Isona Passola. Nas eleccións catalás de 2015 foi como suplente pola circunscrición de Barcelona na lista de Junts pel Sí. En maio de 2016 entrou a formar parte do secretariado nacional da Assemblea Nacional Catalana, aliñada co sector crítico da organización permaneceu no posto ata o 17 de xullo de 2017 ao asumir a consellería de ensinanza da Generalitat de Cataluña logo da cesación de Meritxell Ruiz e outros dous conselleiros reticentes a asumiren as consecuencias dun referendo de independencia. Ponsatí colocouse á fronte dun departamento que tiña un papel importante no preparativo do referendo ao localizarense os colexios electores en establecementos de ensino. Tras a celebración do referendo o 1 de outubro e como consecuencia da aplicación do artigo 155 da Constitución española o goberno español interveu o 27 de outubro a autonomía catalá e procedeu, entre outras medidas, á cesación dos conselleiros da Generalitat. Ponsatí canda o presidente Carles Puigdemont e outros tres conselleiros do goberno, Lluís Puig, Antoni Comín e Meritxell Serret marcharon a un exilio autoimposto en Bruxelas o 30 de outubro.
Nas eleccións catalás de 2017 saíu deputada na lista Junts per Catalunya porén renunciou á acta de deputada o 28 de xaneiro de 2018. O 10 de marzo anunciou que se ía establecer en Escocia para volver á actividade académica e, xa que logo, oficializaba a súa retirada da política institucional. miniatura|Clara Ponsatí, xunto a Puigdemont, nun acto do Consello da República en 2018 co presidente da Generalitat Quim Torra O 24 de marz de 2018 o maxistrado do Tribunal Supremo español Pablo Llarena emitiu unha orde de detención europea contra Ponsatí. Mais o 28 a xustiza escocesa deixouna en liberdade aínda que lle retirou o pasaporte e o 19 de xullo o xuíz Llarena retirou a euroorde contra ela e outros políticos cataláns ao saber que a xustiza de Schleswig-Holstein rexeitaba a entrega a España de Puigdemont polo delito de rebelión.