cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rusificación de Finlandia
Primeiro período de rusificación (1899–1905)
Desde abril de 1903 ata a revolución rusa de 1905, o gobernador xeral tivo poderes ditatoriais. Bobrikov utilizou este poderes para pechar varios xornais e deportar a varios líderes políticos. En xuño de 1904, Eugen Schauman asasinou a Bobrikov. O goberno imperial respondeu cunha purga aos contrarios á rusificación na administración finlandesa e unha censura máis restritiva. Porén, a campaña de resistencia pasiva logrou algúns éxitos, como a reversión de facto da lei de recrutamento.
Segundo período de rusificación (1908-1917)
O programa de rusificación reintroduciuse en 1908, reducindo gran parte da autonomía do Gran Ducado e provocando de novo a resistencia da poboación local, incluído o movemento Jäger. Entre 1909 e 1917 os políticos finlandeses no Senado de Finlandia foron substituídos por oficiais do exército ruso nados en Finlandia, que eran formalmente súbditos do Gran Ducado, creando o coñecido como senado dos almirantes ou senado dos sabres. Rusia exixiu maiores taxas para non recrutar aos finlandeses. En 1910 a "Lei de procedementos lexislativos de todo o Imperio" eliminou gran parte da lexislación local do recentemente creado parlamento finlandés fronte á Duma e Consello de Estado rusos. En 1912 aprobouse a Lei de igualdade que abría as portas de todas as oficinas gobernamentais e civís de Finlandia aos cidadáns rusos.
Gran programa de rusificación de 1914
O coñecido como Gran programa de rusificación foi preparado polo Comité Especial de Consulta sobre os Asuntos de Finlandia e foi aprobado por Nicolao II de Rusia en setembro de 1914. Na súa primeira parte prevíase o fortalecemento do goberno ruso no Gran Ducado e a aplicación da lei rusa. Na súa segunda parte, pretendía lograr a converxencia estatal e económica. Os numerosos detalles do programa de 1914 deixaron claro que o obxectivo era acabar coa independencia de Finlandia e convertela nunha provincia rusa. A prensa finlandesa publicou o programa o 17 de novembro de 1914, aínda que por mor da primeira guerra mundial non se chegou a poñer en marcha.
Esta medida fortaleceu a resistencia activa e contribuíu á creación do movemento Jäger o 27 de outubro de 1914. Tan só os distritos centrais simpatizaban co goberno imperial.
Rusificación das oficinas e axencias gobernamentais
Temendo revoltas por mor da represión, Rusia transferiu varios destacamentos militares a Finlandia en lugar de envialos á fronteira alemá. O Gran Ducado de Finlandia tiña un máximo de 100 000 soldados terrestres e mariñeiros.
Orde para mellorar a posición do ruso en Finlandia
O 26 de outubro de 1916 o tsar Nicolao II de Rusia ordenou ao Senado e ao gobernador xeral, facer unha investigación sobre as habilidades da poboación co ruso e aumentar e fomentar a súa ensinanza mediante a distribución de bolsas, premios e aumentos salariais.
Independencia e guerra civil
En 1917, tras a revolución rusa, produciuse a independencia de Finlandia que sería recoñecida polo novo goberno bolxevique no Tratado de Brest-Litovsk. Tras a proclamación da independencia viviuse unha cruenta guerra civil entre as forzas socialdemócratas, comunmente coñecidas como «vermellos» (punaiset) e as forzas do Senado, controladas polos conservadores ou «brancos». No conflito pereceron arredor de 37.000 persoas e arredor de 20.000 nenos quedaron orfos.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
The Mind, Explained
The Mind, Explained é unha miniserie web estadounidense de 2019. A serie está narrada por Emma Stone na tempada 1 e Julianne Moore na tempada 2, e aborda o que ocorre dentro do cerebro en distintas situacións, como cando soñamos ou temos ansiedade. Os episodios están orientados a responder as grandes preguntas sobre cinco temas: memoria, soños, ansiedade, conciencia e alucinóxenos. A miniserie forma parte da serie Explained de Vox e Netflix. A serie mestura diferentes formatos como entrevistas, animación e gráficos.
Episodios
Consta de dúas tempadas de 5 episodios, e cada episodio ten unha duración de arredor de 20 minutos. O primeiro episodio pode ser visto en YouTube totalmente de balde.
El Adelanto (Pontevedra)
El Adelanto foi un semanario editado en Pontevedra entre 1882 e 1883.
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses generales de Galicia, apareceu o 17 de setembro de 1882. Foron os seus redactores Antonio Curros, Félix Lázaro, Torcuato Ulloa e Albino Simán. Caracterizado polo seu ton polémico, tivo unha sonada disputa con El Libredón e polemizou con El Hijo del Trabajo, El Lucense, El Regional e El Independiente. Editado na imprenta de Roxelio Quintáns, tivo moi curta vida.
Discipline
"Discipline" é un sinxelo da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails. É o primeiro sinxelo da banda dende que abandonou o selo Interscope Records e publica a súa música independentemente. Ao contrario que os anteriores sinxelos de NIN, "Discipline" non tivo unha edición física, aparecendo soamente en formato MP3. O tema apareceu primeiro nas radios o 22 de abril do 2008 enviado polo propio Trent Reznor, líder da banda.
Antônio Meneses
Biografía
Fillo do trompista João Jerônimo de Meneses, no primeiro ano de vida viviu na cidade de Río de Xaneiro, onde o seu pai fora convidado para integrar o elenco do Theatro Municipal do Rio de Janeiro. Con 6 anos, comeza a aprender violoncello. Gaña varios concursos e, aos 17 anos, vai estudar en Europa, para perfeccionar o seu talento.
Ingresa na Escola Superior de Música de Düsseldorf, despois segue en Stuttgart, ambas na Alemaña. En 1977 gaña o Concurso Internacional de München, derrotando, por unanimidade, a 40 candidatos.
En 1981, gravou co mestre Herbert von Karajan, e no ano seguinte venceu o Concurso Tchaikovsky, en Moscova.
Despois, presentouse coas Orquestras Filharmónicas de Moscova, San Petersburgo, Nova York e Israel, e as Orquestras Sinfónicas de Londres, da BBC e Viena, ademais da Orquestra do Concertgebouw, de Ámsterdan, e da Orquestra da Suisse Romande, entroutras.
Meneses tamén é membro titular do trío Beaux Arts, desde 1998.
O seu instrumento é un Matteo Goffriler do século XVIII (equivalente, nos violoncellos, ao violín Stradivarius).
-172
Véxase tamén
Historia ano a ano
Fondue
miniatura|250px|Mollar a fondue de queixo cun [[garfo de tallo longo.]]
A fondue é unha comida de Suíza, Francia e Italia, que consiste nun prato de queixo fundido servido nunha pota común (caquelon) sobre un forno portátil (rechaud), e comesto por inmersión dun garfo de tallo longo con pan no queixo. Foi promovido como prato nacional suízo pola Swiss Cheese Union (Schweizerische Käseunion) na década de 1930, pero as súas orixes proveñen da zona que abarca Suíza, Francia (Ródano-Alpes) e Italia (Piamonte e Val de Aosta).
Desde 1950, o nome de "fondue" xeneralizouse a outros pratos nos que se mergulla un alimento nunha pota comunal de líquido quente: fondue de chocolate, no que as pezas de froita mergúllanse nunha mestura de chocolate derretido, e fondue Bourguignonne, no que anacos de carne cocíñanse en aceite quente.
Etimoloxía
A palabra fondue é o participio feminino do verbo francés fondre ('fundir') úsase como substantivo, probablemente influído por unha palabra francoprovenzal. A primeira vez que aparece en francés é en 1735 no Cociñeiro moderno de Vincent-a-Chapelle. e en inglés en 1878.
Historia
A primeira receita coñecida para o queixo fundido tal como se coñece hoxe en día, vén dun libro publicado en 1699 en Zúric, baixo o nome de "Kass mit Wein zu kochen" "para cociñar o queixo con viño". Cítase queixo raiado ou cortado que se funde co viño e no que se mergulla pan.
Con todo, o nome fondue de queixo, ata finais do século 19, refírese a unha preparación que inclúe ovos e queixo, xa que na Chapelle de 1735 Fonduë de Fromage, aux Truffes Fraiches <- ortografía e puntuación como no orixinal -> e na receita de Brillat-Savarin de 1834; era algo entre ovos revoltos con queixo e un queixo souflé. As variacións inclúen crema (á Xenovesa) e trufas (á piamontesa), ademais de ovos, e tamén o que hoxe chamamos 'raclette' ('fondue valaisanne').
A primeira receita coñecida para a fondue de queixo moderna baixo ese nome, con queixo e viño, pero sen ovos, foi publicada en 1875, e xa foi presentado como un prato nacional suízo. Malia as modernas asociacións coa vida rústica de montaña, era un prato dos habitantes das cidades das terras baixas do oeste, na Suíza francófona. O saboroso queixo Gruyère era un valioso produto de exportación que os campesiños non podían permitirse o luxo de comelo.
A introdución da maicena ("Maizena") en Suíza en 1905 fixo máis fácil facer unha emulsión suave e estable de viño e queixo, e probablemente contribuíu ao éxito da fondue.
A Swiss Cheese Union tamén creou receitas pseudo-rexionais como parte da "defensa espiritual de Suíza". Logo da segunda guerra mundial terminaron os racionamentos, a Swiss Cheese Union continuou coa súa campaña de mercadotecnia, enviou FONDUE aos rexementos militares e aos organizadores de eventos a través de Suíza. A Fondue é agora un símbolo da unidade suíza.
Mentres tanto, a fondue seguiuse impulsando agresivamente en Suíza, con lemas como "La fondue crée la bonne humeur" (a fondue crea un bo estado de ánimo) e en (1981) a "Fondue Isch guet und git e gueti Luune" 'a fondue é boa e crea unbo estado de ánimo', abreviado como "figugegl".
Estendeuse o nome de "fondue" a outros pratos servidos nunhas potas quentes na década 1950 en Nova York. Konrad Egli, un restaurador suízo, introduciu a fondue Bourguignonne no seu restaurante Chalet Suisse en 1956. A mediados de 1960, inventouse a fondue de chocolate como parte dunha promoción dos chocolates Toblerone. Unha especie de mousse de chocolate ou pastel de chocolate tamén foi chamado ás veces 'fondue de chocolate' a partir da década de 1930.
Preparación
miniatura| right | Un conxunto completo de fondue de queixo en Suíza. Ademais de anacos de pan para mollar no queixo derretido, hai porcións laterais de [[kirsch, allo cru, pepinillos en vinagre, cebola e olivas.]] A Fondue de queixo consiste nunha mestura de queixos, viño e condimentos. Para preparar o caquelon se frota primeiro cun dente de allo cortado. Viño branco, queixo, e a miúdo kirsch e axítase ata que se derrita. Se engade unha pequena cantidade de amidón de millo (maicena) ou outro amidón para evitar a separación. A mestura axítase continuamente a medida que se quenta no caquelon.
Cando está listo, os comensais mergullan tacos de pan alanceados nun garfo de fondue na mestura.
Temperatura e a religieuse
A mestura de fondue de queixo debe manterse o suficientemente quente para manter a fondue suave e líquida, pero non tan quente que queime. Si esta temperatura mantense ata que se termine a fondue, haberá unha delgada cortiza de queixo tostado (non queimado) na parte inferior do caquelon. Isto coñécese como a religieuse (en francés monxa). Ten a textura dunha galleta e case sempre se saca e cómese.
Instantánea
Mesturas refrixeradas de fondues véndense nos supermercados suízos, necesitan un pouco máis de fusión no caquelon. Tamén véndense porcións individuais para quentar no microondas.
Carne
miniatura|right | A fondue Bourguignonne: Na parte superior hai unha ola de aceite quente para unha rápida cocción da carne, no medio un caquelon para unha fondue de queixo e máis abaixo as salsas para mollar.
Chocolate
Rebanadas de froita ou pasteis mergúllanse nun caquelon con chocolate fundido. Outros tipos de fondues de sobremesa poden incluír coco, mel, caramelo e malvarisco.
Tradicións e etiqueta
Unha tradición di que si un home perde o seu pan no pote, compra bebidas para todos, e si o fai unha muller, ten que bicar os seus compañeiros de mesa.
A maioría dos autores recomendan poñer un único bocado na pota (non facer unha dobre inmersión) e que o garfo de inmersión debe ser utilizado só para o transporte da comida da pota ó propio prato, non para comer.
A elección da bebida para tomar coa fondue especifícase en varias tradicións; algúns din que se debe beber viño branco, mentres que outros especifican o té negro como a bebida correcta. Outras din que se debe acompañar de licores durante ou logo da comida. Con todo, un estudo publicado en 2010 mostrou que ningunha destas bebidas causa indixestión despois de comer fondue.
Voo 389 de Cubana de Aviación
O voo 389 de Cubana de Aviación era un voo regular doméstico de pasaxeiros dende o aeroporto Mariscal Sucre de Quito ata o aeroporto Simón Bolívar (no presente aeroporto José Joaquín de Olmedo) en Guayaquil. O 29 de agosto de 1998 o Tupolev Tu-154M que operaba o voo pasouse da pista, esmagando varios edificios e chocando contra un campo de fútbol en Quito mentres engalaba do aeroporto. O avión estoupou e incendiouse morrendo 70 persoas a bordo. 10 persoas en terra tamén morreron no accidente.
O comité de investigación da Dirección Xeral de Aviación Civil ecuatoriana concluíu que o accidente foi causado debido a un fallo mecánico que levou a unha engalaxe abortada. A tripulación esqueceu seleccionar os interruptores das válvulas hidráulicas do sistema de control. Mentres acelaraban para engalar o avión non se levantou. Abortouse a engalaxe e o voo 389 saíuse da pista. É o segundo peor accidente de aviación en Ecuador tras o accidente aéreo de Cuenca dun Boeing 737-200 en 1983.
Gentianales
Gentianales é unha orde de plantas con flor, incluídas dentro do clado das astéridas das eudicots. Comprende máis de 16 000 especies nuns 1 138 xéneros e 5 familias. A familia máis grande é a das rubiáceas, á que pertencen máis do 80% das especies da orde. Plantas coñecidas da orde son a cafeeira, quina, gardenia, xanzá, loendro (Nerium oleander) e Vinca.
Púlpito exterior da catedral de Prato
miniatura|O púlpito externo da [[catedral de Prato.]] O púlpito exterior da Catedral de Prato é unha obra de Donatello e Michelozzo, datado de 1428 ao 1438. Composto de mármore, bronce e mosaico, encóntrase na parte sueste da catedral de Prato (os relevos orixinais encóntranse no Museo dell'Opera del Duomo [Prato]). O púlpito ten unha medida de 210 cm de altura ata o tellado.
Gentianales
Descrición
Entre as características das Gentianales está a presenza dun só verticilo de estames, inseridos sobre a corola, e no conxunto da flor hai 4 verticilos. Son gamopétalas tetracíclicas. O xineceo é súpero pero reducido a dous carpelos como en moitas gamopétalas evolucionadas. O estilo do pistilo é sempre único pero os ovarios, xeralmente soldados, están libres nas dúas familias das Asclepiadaceae e Apocynaceae.
Taxonomía
Segundo o sistema APG III na orde están incluídas as seguintes familias:
Filoxenia
A seguinte árbore filoxenética está baseada en estudos de filoxenia molecular de secuencias de ADN.
Mapu Taia
Mapu Tangatatutai Taia, nado o 28 de abril de 1939 en Oiretumu, na illa de Mauke, é un político das Illas Cook.
Traxectoria
Mapu traballou como mestre de escola ata a súa xubilación en 1996, desde 1986 é diácono da Igrexa Cristiá das Illas Cook en Oiratemu foi xuíz de paz de 1994 a 1999. Presentouse como candidato demócrata a deputado pola circunscrición de Mauke nas eleccións xerais de 1999, obtendo a acta e resultado elixido vicepresidente do Parlamento, chegando á presidencia en 2006. No ano 2008 recibiu o título de oficial da Orde do Imperio Británico polos seus servizos á comunidade e no sector público. Non se presentou ás eleccións de 2010, retirándose da política. Leva o título tradicional de Kakemaunga Mataiapo e é un tuma korero (narrador de historias tradicionais).
Marcos López Concepción
Marcos López Concepción, nado en Lavadores (Vigo) en 1975, é un escritor galego.
Bloque dos Refuxiados e Expatriados
O Bloque dos Refuxiados e Expatriados (en alemán: Block der Heimatvertriebenen und Entrechteten, BHE) foi un partido político alemán que se fundou en 1950 para representar os intereses dos alemáns expulsados dos países do leste despois da derrota alemá na segunda guerra mundial. Nas eleccións de 1953 obtivo o 5.9% dos votos e 27 escanos no Bundestag e participou no goberno de Konrad Adenauer con dous ministros, en setembro de 1955 os dous ministros e cinco deputados máis pasan á CDU e o BHE pasa á oposición.
Nas eleccións de 1957 obtivo o 4.7% dos votos e quedou fóra do Bundestag. En 1961 uniuse co Partido Alemán para formar o Partido Panalemán. Ideoloxicamente, aínda que a nivel local, pactou tanto co SPD como coa CDU, o partido era conservador e unha parte dos seus cadros dirixentes proviñan do Partido Nazi como os seus dous ministros.
Timulina
miniatura|dereita|300 px|Timulina. [[Número CAS: 63958-90-7. Fórmula: C33H54N12O15.]]
A timulina, tamén chamada factor tímico ou factor tímico sérico, é un nonapéptido con función hormonal producido por dúas poboacións de células epiteliais do timo, descrito en 1977 por J. Bach. A timulina require cinc para a súa actividade biolóxica.
Crese que a hormona está implicada na diferenciación das células T e a estimulación das accións das células T e NK. Ademais deste efecto parácrino ou auto-orgánico sobre o sistema inmunitario dependente do timo, a timulina tamén parece ter efectos neuroendócrinos. Existen interaccións bidireccionais entre o epitelio tímico e o eixe hipotalámico-hipofisario (por exemplo, a timulina segue un ritmo circadiano e os niveis fisioloxicamente elevados de ACTH correlaciónanse positivamente cos niveis plasmáticos de timulina e viceversa ).
Moitas investigacións recentes están enfocadas a estudar o papel da timulina como efector de mediadores proinflamatorios/citocinas. Descubriuse que un péptido análogo á timulina (PAT) ten efectos analxésicos en altas concentracións e especialmente efectos neuroprotectores antiinflamatorios no sistema nervioso central. As células diana da timulina para exercer este efecto parecen ser os astrocitos. Os investigadores esperan desenvolver fármacos que impidan os procesos inflamatorios asociados a enfermidades neurodexenerativas e mesmo o reumatismo coa axuda de análogos da timulina.
Ademais, a timulina foi asociada coa anorexia nerviosa.
Gran Premio de Suráfrica de 1972
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 4 de marzo de 1972. Foi a segunda rolda da tempada de Fórmula Un de.
Transfección
A transfección é o proceso de introducir de forma deliberada ácidos nucleicos espidos ou purificados en células eucariotas. Tamén se pode referir a outros métodos e tipos celulares, aínda que adoitan preferirse neses casos outros termos, como transformación ou transdución. "Transformación" é o termo usado para descrbir a transferencia de ADN non viral en bacterias e células eucariotas non animais, incluíndo as células de plantas. En células animais transfección é o termo preferido, xa que transformación tamén se usa para referirse á progresión a un estado canceroso (carcinoxénese) nestas células. O termo transdución adoita utilizarse para describir a transferencia de xenes mediada por virus en células.
A palabra transfección é unha palabra composta formada a partir de trans- e infección. Poden ser transfectados o material xenético (como o ADN de plásmido superenrolado ou construtos de ARN interferente pequeno) ou mesmo proteínas como os anticorpos.
A transfección de células animais implica tipicamente a abertura de poros transitorios ou "buratos" na membrana plasmática polos que se pode realizar a captación do material. A transfección pode levarse a cabo usando fosfato de calcio (concretamente, fosfato tricálcico), por electroporación, por deformación da célula para que pase a presión por un estreito burato (cell squeezing) ou pola mestura dun lípido catiónico co material para producir liposomas que se fusionan coa membrana celular e depositan o seu cargamento no interior.
Terminoloxía
O significado do termo foi evolucionando. O significado orixinal de transfección era "infección por transformación", é dicir, introdución nas células de material xenético, ADN ou ARN, dun virus que infecta a un procariota ou bacteriófago, rcomo resultado dunha infección. Como o termo transformación tiña outro senso en bioloxía das células animais (un cambio xenético que permite a propagación a longo prazo en cultivo ou a adquisición de propiedades típcias das células cancerosas), o termo transfección adquiriu, para células animais, o seu significado actual de cambio nas propiedades causado pola introdución dun ADN.
Métodos
Hai varios métodos para introducir ADN alleo nunha célula eucariota. Algúns dependen dun tratamento físico (electroporación, introducir células a presión (cell squeezing), nanopartículas, magnetofección); outros dependen de materiais químicos ou partículas biolóxicas (virus) que se utilizan como transportadores. A entrega de xenes é, por exemplo, un dos pasos necesarios para realizar unha terapia xénica e a modificación xenética de plantas de cultivo agrícola. Desenvolvéronse varios métodos de entrega de xenes para varios tipos de células e tecidos, desde bacterias a mamíferos. Xeralmente, os métodos poden dividirse en dúas categorías: non viral e viral.
A entrega de xenes mediada por virus utiliza a capacidade que teñen certos virus de inxectar o seu ADN na célula hóspede. Un xene que se quere entregar á célula empaquétase nunha partícula viral que é deficiente para a súa replicación. Os virus usados ata agora foron retrovirus, lentivirus, adenovirus, virus adenoasociados e virus herpes simplex. Porén, existen inconvenientes para o uso de virus para entregar xenes nas células: os virus poden entregar só fragmentos moi pequenos de ADN ás células, o proceso require moito traballo e hai un risco por sitios de inserción aleatoria, efectos citopáticos e mutaxénese.
Transfección baseada en compostos químicos
A transfección baseada en compostos químicos pode ser dividida en varios tipos: ciclodextrina, polímeros, liposomas ou nanopartículas (con ou sen funcionalización viral ou química. Ver máis adiante).
Métodos non químicos
miniatura|O electroporador para aplicacións de electroporación in vitro, in vivo, de célula adherente e de 96 pozos. Fabricado por BTX Harvard Apparatus.
Métodos baseados en partículas
Entre eles están os seguintes (algúns xa mencionados antes):
Métodos virais
O ADN pode tamén ser introducido nas células usando virus como transportadores. En tales casos, a técnica denomínase transdución viral, e as células dise que son transducidas. Os vectores adenovirais poden ser útiles para os métodos de transfección viral porque poden transferir xenes nunha ampla variedade de células humanas e teñen altas taxas de transferencia. Os vectores lentivirais son tamén útiles debido á súa capacidade de transducir células que non están nese momento experimentando mitose.
Transfeccións estables e transitorias
A transfección estable e transitoria diferéncianse nos seus efectos a longo prazo sobre a célula. Unha célula transfectada establemente expresa de forma continua o ADN transfectado e transmíteo ás células fillas durantre a división celular, mentres que unha célula transfectada transitoriamente expresa o ADN transfectado durante un curto período de tempo e non o transmite ás súas células fillas.
Para algunhas aplicacións da transfección abonda con que o material xenético transfectado se exprese só de forma transitoria. Como o ADN introducido no proceso de transfección xeralmente non está integrado no xenoma nuclear, o ADN alleo será diluído durante a mitose ou degradado. As liñas celulares que expresan o antíxeno 1 do virus de Epstein–Barr (EBNA1) ou o antíxeno T grande de SV40, permiten a amplificación episómica de plásmidos que contiñan as orixes de replicación virais do virus de Epstein-Barr (293E) ou de SV40 (293T), reducindo grandemente a taxa de dilución.
Se se desexa que o xene transfectado permaneza realmente no xenoma da célula e as súas células fillas, debe producirse unha transfección estable. Para realizar isto, cotransféctase un xene marcador, que lle dá á célula algunhas vantaxes selectivas, como a resistencia a certas toxinas. Algunhas (moi poucas) das células transfectadas terán integrado, por casualidade, o material xenético alleo nos seus xenomas. Se a toxina é despois engadida ao cultivo cellar, só unhas poucas células que tiñan o xene marcador integrado nos seus xenomas poderán proliferar, mentres que as outras células morrerán. Despois de aplicar este estrés selectivo (presión de selección) durante certo tempo, soamente as células cunha transfección estable permanecerán e poderán seguir sendo cultivadas.
Axentes comúns para seleccionar unha transfección estable son:
Transfección de ARN
O ARN pode ser tamén transfectado ao interior de células para que se exprese transitoriamente a proteína que codifica, ou para estudar a cinética da degradación do ARN. A transfección de ARN é a miúdo usada nas células primarias que non se dividen.
Partido Popular Alemán
O Partido Popular Alemán (en alemán: Deutsche Volkspartei, DVP) foi un partido liberal nacionalista fundado por membros do vello Partido Liberal Nacional ao formarse a República de Weimar. Dirixido por Gustav Stresemann gradualmente dirixiuno cara a unha cooperación cos partidos do centro e a esquerda, despois da súa morte en 1929 o partido adoptou posicións máis á dereita. O DVP aceptou a forma republicana de goberno malia que entre boa parte dos seus militantes o sentimento monárquico tiña gran peso e opúxose ao Tratado de Versalles. En 1933 as autoridades nazis disolveron o partido.
Transfección
Transfección de ARN
Os ARN interferentes pequenos poden tamén ser transfectados para conseguir o silenciamento de ARN (é dicir, a perda do ARN e as proteínas do xene obxectivo). Esta converteuse nunha aplicación principal en investigación para conseguir o "knock-down" de proteínas de interese (por exemplo, a endotelina-1 ) con aplicacións potenciais en terapia xénica. As limitacións da estratexia de silenciamento son a toxicidade da transfección para as células e os posibles efectos "fóra de diana" sobre a expresión doutros xenes/proteínas.
Mii Parima
Mii Parima, nado o 16 de xaneiro de 1954 en Mangaia e finado o 6 de decembro de 2008 en Auckland, foi un político das Illas Cook.
Traxectoria
Mii Parima era agricultor de profesión e membro do Partido das Illas Cook. Presentouse por vez primeira ao Parlamento das Illas Cook nas eleccións de 1994 pola circunscrición de Tamarua, resultado elixido, seguiu a representala ata a súa morte.
Mandragora (xénero)
Mandragora é un xénero pertencente á subfamilia Solanoideae, incluída na familia das solanáceas (Solanaceae). Comprende 18 especies nativas de Eurasia. Antigamente utilizábana con fins curativos. Hoxe en día serve como especia de cociña (se está curada) ou como estupefaciente (se non está curada). É moi propia en países onde as temperaturas son moi elevadas, como en Asia e África onde aínda se utiliza con fins curativos. É o único xénero da tribo Mandragoreae.
A especie máis común é a mandrágora Mandragora officinarum, unha planta herbácea de raíz grosa e napiforme, follas ovais e enteiras, en roseta, e flores pedunculadas e campaniformes, de cor amarela verdosa; crece na rexión mediterránea. Ten propiedades narcóticas e desde a antigüidade atribúenselle propiedades máxicas.
Stiacciato
miniatura| O stiacciato ou schiacciato (relevo aplanado) é unha técnica escultórica que permite realizar un baixorrelevo cunha variación mínima (ás veces fálase de milímetros) respecto ao fondo. Para dar ao espectador a ilusión de profundidade, o espesor diminúe gradualmente a partir de primeiro plano ata o fondo. Aplícanse tamén as leis da perspectiva para potenciar o efecto. Este tipo de relevo adoita estar realizado en mármore ou pedra, aínda que hai exemplos tamén en madeira.
Contos do Castromil
Contos do Castromil é o nome dunha colección de trinta relatos curtos, doutros tantos autores, iniciativa da empresa de autocares Castromil, que os puña, de balde, a disposición dos seus clientes.
Descrición
En 1992, 1993 e 1994, co patrocinio da Xunta de Galicia, a iniciativa da Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística, e editados por Ir Indo, distribuíronse 450 000 exemplares. A dirección literaria estivo a cargo de Xosé González Martínez, Xoaquín Monteagudo, Paulino Novo e Xosé M. Rodriguez Abella.
Autores
Os vinte e nove autores dos títulos que compoñen a colección non cobraron polos seus textos, porén todos eles recibiron un carné que lles permite viaxar sen pagar en calquera das liñas do Castromil, igual co que no seu día tivera Ramón Otero Pedrayo.
Os nomes e títulos son os seguintes:
Rexión ultraperiférica da Unión Europea
[[Ficheiro:Map-Europe-Outermost-regions-fr.png|miniatura|500px|A Unión Europea
{{legend|#078002|Países e territorios de ultramar}}]] Denomínanse rexións ultraperiféricas da Unión Europea (RUP) a nove territorios que aínda estando xeograficamente afastados do Continente europeo forman parte indivisible dalgún dos 27 estados membros da UE.
A diferenza dos Países e Territorios de Ultramar considéranse parte integral do territorio europeo formando parte do Espazo Schengen e aplicándose as leis e directrices da Unión (sobre as que se recoñecen tratos diferenciados en distintos sectores segundo os termos do Tratado de Ámsterdan).
O Tratado polo que se establece unha Constitución para Europa recoñece tamén estas características e asume a necesidade de ter en conta as súas especiais circunstancias á hora de lexislar, especificando que terán un trato fiscal especial. Debido ao fracaso na aprobación do mesmo reformouse a consideración destas rexións (engadindo dúas máis á lista) no Tratado europeo de Lisboa.
A oficina de información, xestión e apoio ás Rexións Ultraperiféricas (RUP) atópase na cidade das Palmas de Gran Canaria, na illa de Gran Canaria.
Rexións ultraperiféricas
As nove rexións ultraperiféricas da Unión son, por estados:
🇪🇸
🇫🇷
Gran Premio Seumas McNally
Gish foi o único finalista que gañou o premio nunha edición posterior. FTL: Faster Than Light foi o primeiro en incluírse tanto como mención honorable como finalista, en 2012 e 2013. The Stanley Parable conseguiu o mesmo feito, sendo mención honorable en 2013 e finalista en 2014. Os xogos nomeados non teñen que estar publicados para poder optar ó premio. Por exemplo, cando Fez gañou no ano 2012 o xogo aínda estaba en proceso de certificación.
Notas
Todas as referencias en inglés agás cando se indique o contrario
Berislav Grgić
Berislav Grgić, nado o 15 de febreiro de 1960 en Kotor Varoš (Bosnia e Hercegovina, Iugoslavia) é un bispo católico latino croata, dende 2008 prelado de Tromsø. Grgić fuxiu de Bosnia e Hercegovina durante a guerra, chegando a Noruega como refuxiado.
Primeiros anos
Grgić naceu nunha familia de croatas de Bosnia en Kotor Varoš, entón parte de Iguoslavia e hoxe na República Serbia (Bosnia e Hercegovina). Foi ordenado sacerdote polo bispo Franjo Komarica en Banja Luka o 29 de xuño de 1986. Comezou a súa carreira na diocese de Banja Luka, exerceu como capelán en Stara Rijeka até 1987 e logo como vigairo en Glamoč até 1988. Posteriormente estudou na Pontificia Universidade Gregoriana de Roma até 1991.
No momento do estoupido das guerras iugoslavas en 1991, Grgić era profesor no seminario de Zadar, na República Socialista de Croacia. Traballou para a Cáritas de Banja Luka dende Zagreb durante a guerra de Bosnia entre 1992 e abril de 1995. En agosto do mesmo ano foi expulsado polas autoridades serbias que controlaban Banja Luka, converténdose en refuxiado de guerra. Pasou a Croacia, e dende alí a Noruega en xaneiro de 1996. A Conferencia Episcopal Croata, coa aprobación da Conferencia Episcopal de Bosnia e Hercegovina, encargoulle a atención pastoral dos 1.200 refuxiados croatas da diocese de Oslo. Logo de ter aprendido noruegués, foille confiada a atención pastoral de todos os inmigrantes da diocese.
Anos en Noruega
Grgić traballou na escola de Santa Sunniva a partir de 2000, e como capelán da catedral de Santo Olaf de Oslo a partir de 2001 antes de marchar por un tempo á arquidiocese de Múnic e Frisinga en 2007. O 18 de decembro de 2008 foi nomeado prelado Tromsø, e consagrado bispo por Bernt Ivar Eidsvig o 28 de marzo de 2009.
Luke Perry
Luke Perry nado como Coy Luther Perry III o 11 de outubro de 1966 en Mansfield (Ohio) e finado o 4 de marzo de 2019, foi un actor estadounidense. Foi principalmente coñecido por interpretar a Dylan McKay na serie de televisión Beverly Hills, 90210, converténdose nunha icona adolescente da década de 1990.
Kosmos 467
Kosmos 467 (Космос 467 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 49, foi un satélite artificial soviético lanzado o 17 de decembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
A Tarroeira
O topónimo A Tarroeira pódese referir a:
Castro de Centroña
Castro de Centroña ou Os Castros é un poboado castrexo situado no lugar de Castrelo, en Centroña (Pontedeume), no cumio dun monte de escasa altura.
Tamén é coñecido como Perbes ou Castrelo.
Partido Democrático Alemán
O Partido Democrático Alemán (en alemán: Deutsche Demokratische Partei, DDP) foi un partido político alemán formado ao comezo da República de Weimar ao unirse o Partido Progresista Popular e o sector de esquerda do Partido Liberal Nacional en 1919 representando aos liberais de esquerda e que foron xunto co SPD o partido que máis pulou polo mantemento da forma de goberno democrática e republicana. Formou parte do primeiro goberno de Weimar e aínda que dimitiron como protesta polo Tratado de Versalles ao pouco volveron ao goberno. Os seus líderes foron Walther Rathenau, Eugen Schiffer, Otto Preuss, Otto Gessler e Erich Koch-Weser, e entre os membros máis coñecidos do DDP pódense citar a Theodor Heuss, Albert Einstein, Thomas Mann, Ludwig Quidde e Max Weber. En 1930 uniuse á Asociación Nacional do Reich, partido político que xurdira da nacionalista Jungdeutscher Orden, para formar o Partido do Estado Alemán que fracasou nas eleccións de 1930, o que provocou que tras a marcha da ANR o novo partido fora fundamentalmente o antigo DDP con outro nome. En 1933 xunto co resto dos partidos foi disolto polos nazis.
Alexandre de Mindo
Alexandre de Mindo, nado en Caria, foi un escritor grego que viviu probabelmente durante o século I d.C. Escribiu sobre temas diversos, incluíndo zooloxía e adiviñación.
As súas obras, que agora se atopan perdidas, deberon ser consideradas de gran valor polos antigos, unha vez que se refiren a elas con moita frecuencia. Algúns fragmentos das súas obras foron preservadas por diversos autores posteriores.
Xanthocyparis
miniatura|240px|[[Callitropsis vietnamensis.]]
Xanthocyparis (sinónimo Callitropsis) é un xénero de coníferas da familia das cupresáceas, subfamilia das cupresoideas, que comprende dúas especies, unha propia de Norteamérica e outra nativa do Vietnam, no sueste asiático.
Descrición e discusión
Little et al., en 2004, ao tempo que confirmaban a relación anterior con novas evidencias, sinalaron que tal como a describían Farjon et al., Xanthocyparis incluía a especie tipo de Callitropsis (Cupressus nootkatensis, un sinónimo de Chamaecyparis nootkatensis e Xanthocyparis nootkatensis).
O xénero Callitropsis fora descrito por Oërsted en 1864, pero este nome foi ignorado por Farjon e a maior parte dos autores. Segundo as normas do Código internacional de nomenclatura botánica, Callitropsis como nome aparecido na publicación máis antiga, ten prioridade á hora de nomear especies sobre Xanthocyparis, se este xénero inclúe a Cupressus nootkatensis. Little et al., polo tanto, recoñeceron a Xanthocyparis como un sinónimo de Callitropsis.
Porén, o nome Xanthocyparis foi proposto desde entón para súa conservación por riba de Callitropsis,, pero a menos que esa proposta se aprobara no Congreso Internacional de Botánica en 2011, estas especies están correctamente clasificadas como Callitropsis, se son recoñecidas como un xénero diferente ao resto. E nese congreso, a proposta foi aprobada.
Little et al. (2004) tamén presentaron probas de que Cupressus é parafilético con respecto a Juniperus e Callitropsis, coas especies norteamericanas de Cupressus máis estreitamente relacionadas con Callitropsis que coas especies cupresáceas europeas e asiáticas.
Estas especies foron transferidas a Callitropsis por Little en 2006, pero esta transferencia non foi de momento universalmente aceptada.
Etimoloxía
O nome científico Xantocyparis está formado pola unión dos elementos do latín científico xantho- e -cyparis, tirados dos nomes do grego antigo ξάνθος xánthos, "amarelo", e κυπάρισσος kypárissos, "ciprés", respectivamente. Literalmente: "ciprés amarelo" (ou "dourado").
Carme Vidal Laxe
Carme Vidal Laxe, nada en Fornelos de Montes en 1966, é unha ensaísta e xornalista galega.
Traxectoria
Formou parte Comisión de Igualdade do Consello da Cultura Galega e presentou "Álbum de Mulleres". Tamén foi secretaria da plataforma Galiza Cultura.
En 2014 foi premio da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) á mellor traxectoria no xornalismo cultural.
Obras
Autora de tres biografías:
-170
Véxase tamén
Historia ano a ano
Antonio de Nebrija
Antonio Martínez de Cala e Hinojosa, coñecido como Elio Antonio de Nebrija, nado en Lebrija en 1441 e finado en Alcalá de Henares o 5 de xullo de 1522, foi un humanista andaluz do século XV.
Traxectoria
miniatura|Nebrija na súa cátedra, por Juan de Zúñiga, ca. 1517. miniatura|Reglas de orthographia en la lengua castellana (1517). Elio Antonio naceu na poboación sevillana de Lebrija no ano 1441. Despois de realizar os seus estudos preparatorios ingresou na universidade de Salamanca, a máis notoria da Coroa de Castela, na que realizou estudos de Humanidades. En 1463 foise para Boloña, Italia, a fin de ampliar a súa formación. Regresou ao cabo duns sete anos, e foi profesor, primeiro en Sevilla, e logo en Salamanca. Nesta altura xa publicara os seus primeiros traballos sobre a lingua latina, nun latín elegante, que o encheu de sona, non só en España, senón en toda Europa. Chamado polo cardeal Cisneros, en 1490, Nebrija acudiu a Alcalá de Henares, onde aquel o puxo a fronte da revisión das traducións grega e latina da monumental edición da Biblia Políglota, labor que rematou en 1502.
A Gramática Castelá de 1492
Antes, en 1492, publicou a Gramática de la Lengua Castellana, que dedicou aos Reis Católicos, na que aparecía a famosa frase, premonitoria, "a lingua sempre foi compañeira do Imperio", aínda que posibelmente Nebrija pensaba no Imperio Romano e outros da Antigüidade, antes que no castelán como lingua imperial. E, sen dúbida, era consciente do aboiar das linguas romances desde o Rinascimento italiano, pois non en van o seu texto ía redactado en castelán. Como for, o caso é que Nebrija innovaba coa súa Gramática e adiantaba ao castelán nas investigacións modernas sobre a lingua (basta comparar as datas das modernas gramáticas nas diversas linguas europeas). Por desgraza, segundo foron pasando os anos do século XVI, os estudos humanísticos españois deixaron de ser avanzados, e a Ciencia en xeral declinou.
Últimos anos
En 1509, foi nomeado cronista da corte, ao tempo que regresou á universidade salmantina. Mais en 1513, volveu para Alcalá de Henares, e alí faleceu Nebrija en 1522.
Hexacordo
miniatura|Man [[Guido d'Arezzo|güidoniana.]] O hexacordo (ἑξάχορδος) é a escala de seis sons, derivada dos tetracordos gregos.
O concepto do hexacordo xorde no século XI coa teoría güidoniana da solmisación, para a que se usaba como exemplo a entonación das sílabas do Himno a San Xoán Bautista, obra de Paulo o Diácono.
O hexacordo ten tres xéneros: o hexacordo natural (ut-re-mi-fa-sol-la); o hexacordo do becuadro ou durum (sol-la-si-ut-re-mi); e o hexacordo do bemol ou molle (fa-sol-la-sib-ut-re), co fin de evitar o intervalo do triton fa-si, disonancia moi temida polos músicos medievais, que a relacionaban co demo. Este sistema practicouse até o século XVIII.
Achegas de Guido D'Arezzo
Guido D'Arezzo foi o teórico máis importante do Medievo. O seu traballo está expresado en dous tratados: o diálogo Pseudo-Odo e Micrologus. Ambos comezan coa explicación dos harmónicos naturais utilizando o monocordio. Para Guido, isto era o primeiro paso esencial para a pedagoxía musical e para que o cantante puidese asociar con distancias espaciais as divisións interválicas.
Na súa escala, distinguiu o si bemol do natural, e engadiu un sol que nomeou gamma, e non o tomou como unha nota, senón como un "primeiro paso" da tesitura vocal. Chamou ao si bemol b rotondum; e ao si natural, b quadrum (de aí xurdiu o nome de «becuadro»), e sinalou o si natural como b dura (durum), e o si bemol como b suave (molle), e de aí a palabra «bemol».
Guido dividiu a escala en tres tramos sen tomar en conta o "primeiro paso": graves, de la a sol; agudas (acutae), de la a sol; e moi agudas (superacutae), de la a re (logo, a mi). Esta escala empregaríase durante o resto da Idade Media. centro|487x487px
A man güidoniana
A man guidoniana representa o sistema de hexacordos e solmisación, unha pedagoxía renovada por Guido.
A man serve para ver a relación interválica de maneira mnemotécnica. Como exemplo, Guido utilizou Ut queant laxis, himno a Xoán o Bautista cuxa letra se compón de 6 pequenas frases que comezan con notas diferentes.
Esta relación é respectada e empeza por sol, do, e fa (usando si bemol). Entón define 3 tipos de hexacordos sol a mi durum con b (si) dura, fa a re Suave con b (si) molle (branda), e do a la sen B (chamouna natural). A isto enumerou cada nota con ut, re, mi, fa, sol, la. Nótese que a nota real non ten nome distintivo máis que letra.
Para cantar melodías que se estendesen máis aló dunha sexta, usaba a mutación de hexacordos (a súa combinación): consistía en cambiar, por exemplo, un sol por un re ou por un ut para moverse entre hexacordos. A mutación estaba prohibida unicamente entre fa e mi, por ser falsa a relación entre si bemol e si natural.
Solmisación
A solmisación consiste en cantar as notas das escalas musicais por medio de sílabas, que comprende, ademais, o proceso da mutación de acordo coa escala de notas diatónicas de gamut («de gamma ut») cando a melodía traspasa o límite dun só hexacordo. Segundo o teórico Arístides Quintiliano, os tetracordos gregos xa foran designados con letras, pero foi Guido d’Arezzo quen, no século XI, substituíunos polos hexacordos e usou as sílabas latinas ut, re, mi, fa, sol, la, para as súas seis notas, agregándose despois si, para a sétima nota e substituíndose ut por do en Italia e outros países, salvo en Francia, onde se conservou durante moito tempo. As sílabas foron tomadas do himno Ut queant laxis de Xoán o Diácono do ano 770 para a festa de san Xoán Bautista; as liñas do seu canto chan comezaban sobre as notas sucesivas do hexacordo.
János Starker
János Starker, nado en Budapest o 5 de xullo de 1924 e finado o 8 de abril de 2013, foi un violonchelista estadounidense de orixe húngara. Tamén é mestre na Jacobs School of Music da Universidade de Indiana en Bloomington dende 1958, onde ostenta o título de Profesor Distinguido.
Primeiros anos
Starker realizou o seu debut profesional aos 14 anos, cando interpretou o Concerto para violonchelo de Antonín Dvořák. Abandonou a Academia Liszt en 1939 e pasou a meirande parte da segunda guerra mundial en Budapest. Debido á súa xuventude, Starker escapou do tráxico destino dos seus irmáns máis vellos, quen tiveron que realizar traballos forzados e foron asasinados polos Nazis. A pesar disto, Starker pasou tres meses nun campo de concentración.
Carreira
Logo da guerra, converteuse no violonchelista principal da Ópera de Budapest e da Orquestra Filharmónica de Budapest. Starker, quen nunca tivera a cidadanía húngara, abandonou o país ocupado polos soviéticos en 1946. Realizou un concerto cunha boa acollida en Viena, onde permaneceu para prepararse para o Concurso de Violonchelo de Xenebra, realizado en outubro de 1946, o cal gañou a súa estudante Eva Janzer.
Starker foi de Xenebra a París, onde pasou un ano. Alí realizou a súa primeira gravación da sonata para violonchelo só, Op. 8 de Zoltán Kodály, un traballo que era considerado imposible de tocar daquel. Grazas a esta gravación, Starker gañou o Grand Prix du Disque.
Starker emigrou aos Estados Unidos en 1948 para ser o violonchelista principal da Orquestra Sinfónica de Dallas baixo a dirección de Antal Doráti. En 1949, mudouse a Nova York para ser parte da Ópera do Metropolitan dirixida por Fritz Reiner. Foi en Nova York onde Starker realizou a primeira das súas gravacións das suites para violonchelo só de Johann Sebastian Bach.
En 1952, Starker converteuse no violonchelista principal da Orquestra Sinfónica de Chicago cando Fritz Reiner era o seu director musical. En 1958, Starker mudouse á Universidade de Indiana e continuou a súa carreira como solista.
Kauhajoki
Kauhajoki é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 13.678 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1.315,54 km2, dos cales 16,46 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 10,53 hab./km².
Limita cos municipios de Isojoki, Karijoki, Kurikka e Teuva na súa mesma rexión, e Honkajoki e Karvia na rexión de Satakunta.
O concello é unilingüe en finés.
En 2008 foi escenario dun masacre escolar no instituto local, en que un mozo de 22 anos matou 11 persoas.
János Starker
Repertorio gravado
Starker realizou máis de 160 gravacións. Gravou as seis suites para violonchelo só de Bach en cinco ocasións, a última en 1992 para RCA Red Seal Records, pola que gañou un premio Grammy. Tamén foi candidato a un Grammy pola súa gravación de 1990 dos traballos de David Popper. Varios compositores escribiron concertos especialmente para el, entre os que se atopan David Baker, Antal Doráti, Bernhard Heiden, Jean Martinon, Miklós Rózsa e Robert Starer.
Radio Oleiros
Radio Oleiros é unha emisora municipal de radio de Oleiros, membro de EMUGA, realizou a súa primeira emisión o 25 de xullo de 1980 como Radio As Mariñas, é a máis antiga das emisoras municipais galegas aínda que tan só emitiu durante 70 minutos, ata que a Garda Civil entrou nos estudios para precintar os equipos. En 1987 volveu emitir xa co nome actual, pódese escoitar en toda a área metropolitana da Coruña.
1874
Outros
Historia ano a ano
Andrés Álvarez
Andrés Álvarez Hernández, nado en Goián (Tomiño) en 1983, é un trompetista, director e compositor musical galego, cunha ampla traxectoria no panorama bandístico.