cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo 143 de Philippine Airlines
Accidente
Pénsase que os vapores prenderon lume debido a un cableado danado, xa que non se atoparon bombas, dispositivos incendiarios ou detonadores na escena. A aeroliña colocara luces de logotipo tras a entrega do avión o que requiriu pasar cables adicionais a través dos selos de vapor nos tanques de combustible. A NTSB recomendou á FAA que publicase unha Directiva de Aeronavegabilidade solicitando inspeccións das bombas de reforzo de combustible, o interruptor do flotador, e o cableado porque se atoparan signos de rozaduras. A FAA declinou publicar a directiva.
Fernando Fernán Gómez
Fernando Fernán Gómez, nado en Lima (Perú), o 28 de agosto de 1921 e finado en Madrid o 21 de novembro de 2007, foi un escritor, actor, guionista, director de cine e de teatro español. Foi membro da Real Academia Española, da que ocupou a cadeira B.
Traxectoria
Malia que a súa partida de nacemento indica que o fixo en Buenos Aires, segundo el mesmo comenta nas súas memorias o máis probable é que nacese en Lima. A razón é que súa nai, a actriz de teatro Carola Fernán Gómez, estaba de xira por Suramérica, e se ben naceu en Lima, a súa partida de nacemento foi expedida días despois na Arxentina. Conservou esa nacionalidade ata que lle foi outorgada a española en 1984. Fillo extramarital, seu pai foi o tamén actor Luis Fernando Díaz de Mendoza y Guerrero, fillo de María Guerrero, que impediu o matrimonio entre os pais de Fernando Fernán-Gómez.
A partir de 1984 dedicou a súa cada vez máis intensa vocación literaria á escritura de artigos moi persoais en Diario 16 e no suplemento dominical de El País, producindo ademais varios volumes de ensaios e once novelas, fortemente autobiográficas unhas e históricas outras. Foi un grande éxito a súa autobiografía en dous volumes, El tiempo amarillo, da que hai dúas edicións, a segunda algo máis ampliada. Pero o seu éxito máis clamoroso obtívoo cunha peza teatral prontamente levada ó cine, Las bicicletas son para el verano, sobre os seus recordos infantís da guerra civil.
En 1947 casou coa cantante María Dolores Pradera, divorciándose en 1959, coa que tivo unha filla, a actriz Helena Fernán Gómez, e un fillo, Fernando, relacionado tamén co mundo da cultura. Volveu casar en 2000 coa actriz Emma Cohen, coa que mantiña unha relación desde os anos 70 tras participar nun episodio dunha serie de TVE onde Emma era protagonista (Tres eran tres, 1973) xunto a Lola Gaos.
Da súa man entrou o cine na Real Academia Española, da que foi elixido membro en 1998 e tomou posesión da cadeira B o 30 de xaneiro de 2000. Foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias das Artes en 1995. Polifacético, querido e respectado polos profesionais da industria e por varias xeracións de espectadores, encontrou a popularidade como actor case ó principio da súa carreira cinematográfica co clásico da comedia negra Domingo de carnaval (do célebre realizador Edgar Neville), que protagonizou xunto a Conchita Montes en 1945. Dous anos antes aparecera como secundario noutro notable título do cine español dos corenta con Cristina Guzmán. Ese mesmo ano acompañou á xa consagrada Imperio Argentina e ó recordado galán Alfredo Mayo na exótica comedia Bambú e participou tamén nun pequeno clásico da comedia fantástica con El destino se disculpa, de José Luis Sáenz de Heredia, seguindo o estilo do subxénero norteamericano en voga durante eses anos (como I Married a Witch, de René Clair, ou A Guy Named Joe, de Victor Fleming). A partir de entón encadeou títulos de éxito considerados pola crítica actual como indispensables, traballando con Gonzalo Delgrás (Los habitantes de la casa deshabitada), Carlos Serrano de Osma (Embrujo, xunto a Lola Flores e Manolo Caracol), Sáenz de Heredia (La mies es mucha, Los ojos dejan huellas), Ramón Torrado (Botón de áncora), José Antonio Nieves Conde (Balarrasa, El inquilino), ou Luis Marquina (El capitán Veneno). Naquela época tamén traballou en Barcelona como actor de dobraxe.
Na década de 1950 consolidouse como actor principal en toda serie de comedias (El fenómeno), dramas (La gran mentira) e cine relixioso Balarrasa, Molokai, ou folclórico (Morena clara) propagandísticos ou directamente escapistas (o que en moitos sentidos tamén é considerado propaganda polos historiadores), ó tempo que interviña nunha das primeiras avanzadas do que posteriormente sería o «Novo cine español»: Esa pareja feliz de Bardem e Berlanga. Tamén participou nalgunhas coproducións de interese como La conciencia acusa (do xenial Georg Wilhelm Pabst) o Lo scapolo (de Antonio Pietrangeli) xunto a Alberto Sordi, e por último, inicia unha incipiente carreira como director, con obras de encargo de desigual fortuna: neste sentido, sobresae a súa versión da novela de Wenceslao Fernández Flórez El malvado Carabel e dúas excelentes comedias nas que compartiu química e cartel coa deliciosa Analía Gadé, unha das súas parellas artísticas máis recorrentes, como son La vida por delante e La vida alrededor.
Ó fío do cine español dos sesenta, a súa filmografía como actor e director encheuse de comedias de todo tipo (La venganza de Don Mendo, Adiós, Mimí Pompón, Ninette y un señor de Murcia ou Crimen imperfecto), excepción á parte dos seus traballos de dirección en El mundo sigue (1963), un duro drama naturalista, inspirado na novela homónima de Juan Antonio Zunzunegui, onde se enfrontan dúas irmás de concepcións vitais opostas en plena sociedade de posguerra española. Ese foi o seu primeiro éxito como director. A outra película que dirixiu daquela foi El extraño viaje (1964), onde retrata, case con maior profundidade que o propio Berlanga, o clima cicateiro e opresivo da sociedade española do franquismo. A obra permanece como un dos cumios do cine español de tódolos tempos.
Ambas producións tiveron tremendos encontróns coa censura. Por outra parte, é entón cando inicia relación profesional con outra das súas parellas máis emblemáticas, Concha Velasco, coa comedia negra Crimen para recién casados.
Nos setenta Fernán Gómez converteuse nun dos actores máis solicitados da chamada transición española, con títulos dourados como El espíritu de la colmena, El amor del capitán Brando, Pim, pam, pum, fuego, Mi hija Hildegart, Los restos del naufragio, Mamá cumple cien años ou ¡Arriba Azaña!. Iniciou así unha exitosa colaboración xunto ó notable director Jaime de Armiñán, e unha tamén estreita relación profesional con Carlos Saura, gañándose así un xusto prestixio como actor e director, ademais do recoñecemento pola súa xa longa traxectoria. En 1976 interveu nun título de indubidable valor, se ben non tivo éxito entre o gran público, como El anacoreta, premiada no Festival de cine de Berlín. Tamén dirixiu e interpretou dúas exitosas series para TVE (Juan soldado e sobre todo El pícaro) que si triunfan entre o gran público.
Trala morte de Francisco Franco e a legalización da CNT, tivo unha militancia activa no Sindicato de Espéctaculos de Barcelona.
En 1981 protagonizou o memorable Maravillas de Gutiérrez Aragón, e comezou a encadear éxitos de crítica e público (La colmena, Stico, Los zancos, Réquiem por un campesino español, La corte del faraón, La mitad del cielo e El viaje a ninguna parte). Termina a década con excelentes traballos en películas non moi ben acollidas pero de calidade: Esquilache e El río que nos lleva. En 1986 rodou na Arxentina Pobre mariposa, de Raúl de la Torre, xunto a un elenco internacional con Bibi Andersson, Vittorio Gassman, Fernando Rey e Graciela Borges. Nesta década está moi activo nos seus traballos para TVE (Ramón y Cajal, Fortunata y Jacinta, Las pícaras ou Cuentos imposibles).
A década dos 90 presencia o inicio dun período de menor actividade profesional derivada dalgúns problemas de saúde e, seguramente, de falta de papeis de envergadura para un actor como el. Agás Belle Époque e o Oscar á mellor película estranxeira que consegue a cinta, non é ata 1998 cando volve aparecer en obras tan distintas como importantes (cada unha ó seu xeito) como son El abuelo (nomeada ó Oscar e de grande éxito de portelo) e Pepe Guindo (homenaxe-ficción ó gran actor por parte dun director infravalorado pero nada mediocre como Manuel Iborra). Entre medias, estivo varias tempadas na serie de TV Los ladrones van a la oficina, que o devolvería a popularidade xunto a grandes nomes da interpretación como Agustín González, Manuel Alexandre ou José Luis López Vázquez. Despois recupera folgos con tres grandes películas (Todo sobre mi madre, Plenilunio e o éxito popular A lingua das bolboretas).
Máis recentemente rodou a incomprendida Visionarios, de Gutiérrez Aragón, El embrujo de Shangai, con Fernando Trueba, Para que no me olvides, e a súa última grande interpretación, en En la ciudad sin límites, de Antonio Hernández.
En 1995, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes.
Marisa Paredes, presidenta da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España, na entrega da décima Medalla de Ouro, describiuno á perfección: «Por anarquista, por poeta, por cómico, por articulista, por académico, por novelista, por dramaturgo, por único y por consecuente».
O 19 de novembro de 2007 foi ingresado na área de Oncoloxía do madrileño Hospital Universitario La Paz para ser tratado dunha pneumonía. Faleceu en Madrid, o 21 de novembro de 2007, con 86 anos de idade. Tras anuncialo o presidente do Executivo, José Luis Rodríguez Zapatero na capela ardente do actor, o Goberno de España concedeulle o día 23 de novembro, a título póstumo, a Gran Cruz da Orde Civil de Afonso X o Sabio. Tamén o alcalde de Madrid Alberto Ruiz-Gallardón anunciou que como homenaxe o Centro Cultural da Vila de Madrid pasaría a chamarse Teatro Fernando Fernán Gómez. Na capela ardente o seu féretro foi recuberto cunha bandeira negrivermella anarquista, sendo posteriormente incinerado.
Rodeiro, Rodeiro, Rodeiro
Rodeiro é unha vila da parroquia de Rodeiro, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 334 habitantes (152 homes e 182 mulleres), o que supón unha diminución de 15 habitantes con respecto ao ano 2000.
O rei Túnix
O rei Túnix é un libro escrito por Mira Lobe publicado en 1962. Foi publicado en galego en 1987, traducido por Rosa María López Gato e Xosé Luís Regueira Fernández.
Argumentos
O rei Túnix (en alemán folgazán, preguiceiro) V é un rei moi vago. Vive nun castelo con 333 servintes e coa súa filla, a princesa Pimpernela. As súas maiores preocupacións son comer e durmir, e as súas únicas tarefas son gobernar durante media horiña e subir á torre do castelo a darlle un bico de boas noites á princesa.
Un día comeza a ter unha enfermidade que nin o médico real nin o resto de doutores das vilas do redor son quen de curar. Pimpernela sae á fraga a por axuda. Atopa a Gaudeo, un rapaz que vive co seu avó, un pastor de ovellas. Entre os tres logran convencer ó rei de que ten que mudar de estilo de vida, forzándoo nun principio a correr e nadar, e animándoo despois a facer as cousas por si mesmo.
Ó regresar ó castelo ve que o pobo está descontento pola súa desaparición. El está irrecoñecible, pois adelgazou moitísimo. Organiza un torneo entre os príncipes e nobres do país para lograr un novo rei. Pero no concurso, deben cravar cravos, muxir vacas e coser túnicas. Pero o máis difícil é a última pregunta: En quen debe pensar un rei? En si mesmo ou nos demais? Dado que o resto de nobres non logran facer as tarefas, e pensan que eles son máis importantes que os demais, o rei Túnix considera que o trono debe ser para el.
Iníciase así unha nova etapa, na que reina pensando nos demais e facendo as cousas por si mesmo, baixo o nome de Túfix (traballador) I.
Outra terapia perigosa
Outra terapia perigosa (en Analyze That) é un filme estadounidense de comedia dirixido por Harold Ramis que foi estreado en 2002. É unha secuela do filme de 1999 Unha terapia perigosa, e está protagonizada por Robert De Niro e Billy Crystal, que retoman os seus papeis do filme anterior, intepretando o mafioso Paul Vitti e o psiquiatra Ben Sobel.
Estreouse en galego a través da TVG o 6 de decembro de 2008.
Uzari
Yuri Navrotsky (en belaruso: Юрый Наўроцкі), máis coñecido como Uzari (en belaruso: Юзары), é un cantor e compositor belaruso que representará a Belarús no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Maimuna coa canción "Time".
El tamén participou para representar a Belarús no Festival de Eurovisión 2012 e no Festival de Eurovisión 2013, sen éxito.
En 2014, compuxo a canción "Sokal" que representou a Belarús no Festival Júnior de Eurovisión 2014, interpretada por Nadezhda Misyakova.
Song Sun
Song Sun é un matemático chinés que investiga nos campos da xeometría e topoloxía.
En 2019, recibiu o prestixioso Premio Veblen. Obtivo o seu doutoramento en xeometría diferencial baixo a supervisión de Xiu-Xiong Chen en 2010.
Era un Sloan Fellow. Foi relator convidado no Congreso Internacional de Matemáticos de 2018, en Río de Xaneiro.
Veigas, Rodeiro, Rodeiro
Veigas é un lugar da parroquia de Rodeiro, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución dun habitante con respecto ao ano 2008 e 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Ofeq
miniatura|250px|Ofeq 3. Ofeq foi unha serie de satélites artificiais para demostracións tecnolóxicas e de recoñecemento de Israel.
Características
Os satélites Ofeq son satélites de demostración tecnolóxica e de recoñecemento de Israel. Os dous primeiros foron os primeiros satéites enviados ao espazo por Israel como satélites de proba. As seguintes unidades adicáronse a recoñecemento óptico e electrónico.
Ofeq 1 e 2
Ofeq 1, denominado orixinalmente Oz 1, foi lanzado o 19 de setembro de 1988 desde a base Palmachim da Forza Aérea en Israel e converteu ao país na oitava nación en lograr poñer un satélite en órbita polos seus propios medios. O satélite estabilizábase mediante xiro e tiña forma de prisma octogonal irregular alimentado por células solares que recubrían a súa superficie. Debido a restriccións xeográficas o satélite foi enviado a unha órbita retrógrada. Reentrou na atmosfera terrestre o 14 de xaneiro de 1989. Ofeq 2 era similar a Ofeq 1 e foi lanzado o 3 de abril de 1990, reentrando na atmosfera o 9 de xullo de 1990. Ambos satélites tiñan unha masa de cerca de 160 kg e foron lanzados con foguetes nativos Shavit.
Nu hiu faimos ama hiu armãn
O filme gañou o premio "Maestrale Unica", unha honra concedida polo Parlamento de Italia, así como a distinción do Parlamento Europeo á mellor representación dunha minoría lingüística en Europa, no seo do festival de Cinema Babel que se celebrou en decembro de 2013 en Sardeña.
Ofeq
Ofeq 5, 6, 7 e 9
Ofeq 5, 6, 7 e 9 formaron a segunda xeración de satélites espía de Israel. Eran versións melloradas dos Ofeq 3 e 4 e tamén estaban adicados a recompilar información da contorna de Israel. Foron lanzados entre 2002 e 2010, con Ofeq 6 non chegando a órbita por problemas co seu lanzador Shavit.
Ofeq 8 e 10
Ofeq 8 e 10, tamén denominados TECSAR 1 e TECSAR 2, foron os primeiros satélites de recoñecemento israelís en usar radar de apertura sintética. Ofeq 8 foi lanzado o 21 de xaneiro de 2008 a bordo dun foguete indio PSLV-CA e Ofeq 9 foi enviado ao espazo o 9 de abril de 2014 a bordo dun Shavit 2.
Ofeq 11 e 16
Ofeq 11 e 16 son unha serie mellorada de satélites de recoñecemento óptico israelís baseados no bus OPSAT-3000, derivado dos satélites TECSAR (Ofeq 8 e 10). Ofeq 11 foi posto en órbita o 13 de setembro de 2016 mentres que Ofeq 16 o foi o 6 de xullo de 2020. Ambos usaron foguetes Shavit 2.
Gran Premio de Australia de 1990
O Gran Premio de Australia de 1990 foi unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 4 de novembro de 1990 nun circuíto urbano na cidade de Adelaida. Esta foi a 500ª carreira na historia do Campionato Mundial de Pilotos desde que comezou a serie en. A carreira foi o 55º Gran Premio de Australia e o sexto disputado no circuíto de Adelaida, que tamén o converteu no sexto GP de Australia que formou parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un. A carreira disputouse ao longo de 81 voltas do circuíto de 3´78 km para unha distancia de carreira de 306 quilómetros.
Resumo da cualificación
Ayrton Senna logrou a súa 52ª pole position con 1:15.671, o tempo máis rápido rexistrado no circuíto urbano de Adelaide ata a data. Segundo na grella foi o seu compañeiro de equipo en McLaren - Honda Gerhard Berger quen foi máis de medio segundo máis lento. A segunda fila foi para o Ferrari de Nigel Mansell na súa última carreira para o equipo de Maranello e Prost, que fora soamente 0.013 máis lento que Mansell. Malia os problemas de freos co seu Tyrrell-Ford, Jean Alesi cualificouse quinto diante do Williams-Renault de Riccardo Patrese. Durante a última sesión de cualificación o Campión do Mundo de Alan Jones, que actuaba como reporteiro en boxes para a canle de televisión Channel 9 que o equipo Tyrrell propiedade de Ken Tyrrell cría que os problemas de freo de Alesi estaban máis relacionados co piloto que con calquera falla do coche.
O australiano David Brabham, pilotou para Brabham, o equipo do seu pai e triplo campión do mundo Jack, cualificou no seu primeiro Gran Premio de Australia na posición 25. Jack Brabham gañara os Grands Prix australianos fóra de campionato en 1955 (o primeiro coche de motor traseiro en facelo), 1963 e 1964. David Brabham sería o primeiro australiano en conducir no seu Gran Premio de casa desde que Alan Jones disputara a súa última carreira de F1 no Gran Premio de Australia de 1986.
Os italianos Michele Alboreto e Alex Caffi (ambos de Arrows), o francés Yannick Dalmas (AGS) e o belga Bertrand Gachot (Coloni) non lograron cualificar.
Controversia pre-carreira
Como parte dunha entrevista televisiva con Ayrton Senna logo da cualificación, o triplo ex campión mundial Jackie Stewart causou un revoo cando afirmou que Senna tiña moitos accidentes en carreira para un piloto da súa capacidade en comparación con todos os anteriores Campións do Mundo. Un Senna visiblemente molesto dixo que non podía crer que alguén da experiencia de Stewart, alguén que sabe de primeira man que os accidentes son unha parte das carreiras de motor, dixera que era un piloto perigoso, e desafiou ao escocés a volver e comprobar os seus datos.
Na mañá da carreira durante a sesión informativa dos pilotos, o xefe de McLaren, Ron Dennis, pediu aos comisarios que decidisen que pasaría se alguén decidise rectificar a chicana logo da saída, preguntando se era legal. Os comisarios responderon que calquera piloto que fixera iso danaría moi probablemente o seu coche así que non era aconsellable. Nese momento Alain Prost levantouse e saíu da reunión, unha acción que lle valeu unha "tarxeta amarela" de FISA, pero non multa.
Logo, segundo a práctica habitual, a sesión de fotos anual dos pilotos de final de tempada tivo lugar antes da carreira. Como a carreira foi o 500º Gran Premio do Campionato do Mundo tamén houbo unha sesión de fotos tomadas con varios Campións do Mundo que estaban presentes, incluído o lendario e cinco veces campión Juan Manuel Fangio. Alain Prost, aínda anoxado polos eventos en Suzuka, non apareceu en ningunha foto por decisión propia, xa que non quería aparecer con Ayrton Senna. Isto, e as súas declaracións públicas sobre o seu ex compañeiro de McLaren despois do Gran Premio do Xapón, onde afirmou que Senna sacouno deliberadamente da pista na primeira curva da carreira para gañar o Campionato do Mundo, levantaron dúbidas sobre o seu estado mental, incluíndo ao ex campión do mundo e comentarista da BBC James Hunt, que nese momento cría que o accidente en Suzuka era só un accidente e que Senna non chocara con Prost á mantenta (Senna revelou en Suzuka un ano máis tarde que de feito eliminara deliberadamente a Prost como vinganza do seu choque en Suzuka en 1989 que deu a Prost o título mundial sobre Senna). Hunt, que como Campión de estaba na sesión fotográfica xunto con Fangio, Sir Jack Brabham, Denny Hulme, Stewart e os entón pilotos en activo Senna e Nelson Piquet, afirmou no comentario da carreira que Prost resultara mentalmente golpeado por Senna logo de perder o campionato en circunstancias polémicas e parecía ser "un piloto que estaba baixo unha forma de colapso mental".
Agás de Prost que elixiu non tomar parte, os pilotos gañadores do campionato do mundo que aínda estaban vivos pero non participaron na sesión fotográfica debido a non estar en Adelaide foron Phil Hill, John Surtees , Emerson Fittipaldi ( & ), Niki Lauda (,  & ), Mario Andretti , Jody Scheckter , e o gañador da carreira inaugural en Adelaide Keke Rosberg. O ausente máis sorprendente foi o Campión do Mundo de o australiano Alan Jones que en realidade estaba no circuíto ese fin de semana participando nunha carreira de turismos nun Ford Sierra RS500 do Grupo A nas carreiras de apoio así como desempeñando funcións como reporteiro nos boxes para a canle de televisión australiana Channel 9.
Resumo da carreira
A carreira foi gañada por segunda vez consecutiva, polo veterano brasileiro Nelson Piquet no seu Benetton, o primeiro triunfo do triplo Campión do Mundo desde que gañara en os Grandes Premios de Alemaña e Hungría pilotando para Williams-Honda. Logrou a vitoria por 3´129 segundos sobre Nigel Mansell.
Logo de facer a mellor saída, pero ser bloqueado pola lenta saída de Berger, Alain Prost fixo unha carreira estable, pero para el foi unha carreira anódina agás dun erro raro cando no tramo final da carreira saíuse na curva Brewery ao tratar de manterse por diante dun agresivo Mansell. Prost correu en quinto lugar durante a maior parte da carreira, pero finalmente terminou terceiro despois de que Senna estrelouse fóra da pista na volta 61 con problemas na caixa de cambios, e logo de que Berger tamén se saíra na curva Brewery e tivera que levantar o pe do acelerador para conservar os seus pneumáticos. Berger terminou cuarto, 9´6 segundos detrás de Prost. Completando os seis primeiros quedaron os Williams, o do gañador do Gran Premio de Australia de 1989 Thierry Boutsen, e o do último piloto na volta do líder na súa última carreira para Williams Riccardo Patrese.
Na volta 50, Senna rompeu o marca da volta rápida de Gerhard Berger en 1987 de 1:20.416 (fixado co Ferrari F1 / 87 turbo) cun tempo de 1:19.302. Na súa persecución final de Piquet, Mansell continuou baixando a marca de volta e finalmente baixouna a 1:18.203 na volta 75. Nos seus esforzos por manterse por diante de Mansell, Piquet marcou a súa volta rápida na volta 79 cun tempo de 1:18.527, e despois emulou a Prost e Berger saíndose na curva Brewery na volta 80, o que permitiu a Mansell rebaixar dous segundos. A volta rápida de Piquet, cos pneumáticos cos que comezara a carreira, foi tamén a segunda volta rápida da carreira. Na entrevista posterior á carreira cos tres primeiros clasificados, Piquet dixo cun sorriso que logo da volta 80 na que Mansell achegouse a el tivo que "pilotar coma un tolo" na última volta e media, e que "A merda case golpeou o ventilador", referíndose ao último movemento de adiantamento de Mansell que case sacou aos dous coches fóra da pista. Logo dos tempos lentos na carreira de 1988, e ningunha ocasión de batelos no chuvioso Gran Premio de Australia de 1989, uns 9 pilotos (Mansell, Piquet, Prost, Senna, Moreno, Boutsen, Alesi, Patrese e o propio Berger) foron máis rápido que a marca de Berger de 1987, dese grupo só Berger non baixou dos 1:20.000.
A vitoria permitiulle a Piquet ocupar o terceiro posto no campionato de pilotos logo de igualar os 43 puntos de Gerhard Berger (Piquet anotou 2 vitorias en comparación con Berger que non puido gañar ningunha carreira). Tamén permitiu que o equipo de Benetton asegurásese o terceiro posto no Campionato de Construtores por diante de Williams, igualando o seu mellor acabado de.
A carreira foi a 208º participación de Riccardo Patrese na saída dun Gran Premio no que foi o 500º GP do Campionato do Mundo. Isto significou que o italiano pilotara no 41´6% de todos os Grands Prix celebrados desde o comezo do campionato do mundo en. Patrese comezara a súa andaina na F1 co equipo Shadow no Gran Premio de Mónaco de 1977.
Líderes por volta
Líderes por volta: Ayrton Senna 61 voltas (1–61); Nelson Piquet 20 voltas (62–81)
Loios
O topónimo galego Loios pode referirse a:
Tatto
Tatto (ou Tato ou Tatón) foi rei dos longobardos entre aproximadamente o 500 e o 510.
Traxectoria
Fillo de Claffo e membro da dinastía letinga, Tatto nos primeiros anos do século V guiou os longobardos no desprazamento desde a Baixa Austria ao "Feld" (o Marchfeld, rexión comprendida entre Viena e Bratislava). Probabelmente tratouse dun movemento migratorio imposto polos hérulos, poderoso pobo xa había tempo situado naquela área do Nórico e que impoñían tributo aos longobardos.
Xuntos no Feld, porén, Tatto guiou a revolta do seu pobo contra os Hérulos e, na sanguenta batalla que tivo lugar no 508, venceu e matou en combate ao seu homólogo hérulo, Rodolfo. A derrota dos Hérulos significou a desaparición deste pobo da historia; os longobardos de Tatto, polo contrario, emerxeron como nova potencia local: apoderáronse do tesouro dos vencidos, reforzaron o exército englobando guerreiros doutras tribos xa sometidas aos hérulos (ou os mesmos hérulos superviventes) e ocuparon unha vasta área en torno ao curso medio do Danubio. Durante séculos os longobardos conservaron memoria deste momento (na súa Origo gentis Langobardorum) como punto de inflexión da súa historia.
Sobre o ano 510 un sobriño de Tatto, Wacho, rebelouse contra o seu tío, prendeuno e usurpou o trono.
Macroprotodon brevis
Macroprotodon brevis é unha especie de cobra da familia Colubridae.
Descrición
É un ofidio de cabeza relativamente curta, deprimida, e fociño especialmente curto, co ollo relativamente pequeno e pupila arredondada. É de corpo longo e cilíndrico coa cola relativamente curta cunha lonxitude total entre 148-598 mm. Ten coloración maiormente cincenta, cunha banda escura na cabeza en forma de uve e un colar nucal escuro, ten cinco liñas lonxitudinais de pequenas manchas escuras e o ventre de fondo branquecho ou de tons grises con manchas escuras con deseño axadrezado. A mancha en uve e o colar nucal son os mellores caracteres para o seu recoñecemento entre o resto dos colúbridos ibéricos.
Distribución
É a especie que ten unha distribución máis occidental dentro do xénero Macroprotodon. No norte do Mediterráneo ocupa a metade meridional da península Ibérica e no sur, o oeste de Marrocos.
Na Península, polo oeste, o seu límite norte sitúase en Portugal no río Tua tributario do Douro, a través deste río penetra en territorio español, no Parque natural de Arribes del Duero, provincia de Zamora (poboación actualmente illada). Foi detectada escasamente nos límites de Galicia, polo que aparece na Lista de réptiles de Galicia. Está ausente na maioría de Castela e León, porque só ocupa o extremo sur de Salamanca, non pasando cara ao norte do Sistema Central. Amplamente distribuída por Estremadura e o sur de Castela-A Mancha na cunca do río Guadiana, e en Serra Morena. Na metade sur de Portugal, e en Andalucía occidental, é abundante rarificándose progresivamente cara ao leste.
En xeral habita no cuadrante máis cálido e húmido da península Ibérica, o suroccidental, e na metade sur ibérica está ausente das zonas con maior continentalidade.
Hábitat
Bioclimaticamente ocupa os pisos termo e mesomediterráneo, aínda que no sueste ibérico tamén o supramediterráneo, require solos relativamente brandos, ben estruturados, onde a súa actividade escavadora se vexa favorecida e con abundantes refuxios, normalmente pedras. Por esta razón adoitan atoparse preto de regatos ou puntos de auga, en claros de bosque ou zonas de devesas, en xeral en hábitat protexidos da estiaxe.
Esta cobra dificilmente se localiza no exterior, xa que agarda pola chegada da súas presas baixo as pedras que ocupa. Aliméntase exclusivamente de réptiles: Blanus cinereus representa o 50% das presas, ademais de Psammodromus algirus (na súa definición ampla tradicional) e P. hispanicus e Chalcides bedriagai, en xeral prefire presas de corpo alongado, minadoras ou sublapidícolas (viven baixo pedras).
Depredación
Entre os réptiles, é depredada por Malpolon monspessulanus, entre as aves por Milvus milvus, e entre os mamíferos por Herpestes ichneumon. Pode ser caníbal.
Ameazas
Clasificada como "Case ameazada" (NT, baixo risco) polo seu probable declive debido á ampla perda de hábitat en gran parte da súa área de distribución, debido á agricultura intensiva e a persecución polo ser humano. A recente proliferación do xabaril Sus scrofa, tamén lle afecta negativamente, ao ter unha frecuencia de reprodución bienal e un tamaño de posta reducida.
Virxe xuramentada
Unha virxe xuramentada é un rol social presente nas sociedades patriarcais dos Balcáns nos que, debido a determinadas razóns, algunhas mulleres optan por levar unha vida de home vivindo como tal e adoptan unha postura inflexible de castidade.
O rol social da "virxe xuramentada"
O termo virxe xuramentada adoita vencellarse cun rol tradicional da antiga Iugoslavia e do norte de Albania. Este rol aparece principalmente nas sociedades patriarcais rurais das terras altas do norte de Albania. Estas sociedades réxense polo código do Kanun, que establece unha serie de modelos de comportamento que afectan ao modo de vida de quen o segue. Entre outras cousas establece que só os homes poden herdar os ben familiares, ou que a muller, tralo casamento, pasa a "pertencer" ao home e maila súa familia. Nestas sociedades os matrimonios arránxanse por conveniencia. O Kanun establece tamén unha serie de parámetros que establecen as actividades propias do home e da muller na comunidade. Estes parámetros determinan, así mesmo, unha serie de requisitos referidos ao vestiario, como que as mulleres só poden vestir con saias longas, mandis e, nas casas máis tradicionais, veos.
A importancia do rol do home nestas sociedades patriarcais levou á aparición do rol da virxe xuramentada. Estas son mulleres que adoptan o rol do home na comunidade, converténdose deste xeito en patriarcas da súa familia. Este rol naceu debido á histórica falta de homes nestas sociedades, debido principalmente á violencia entre clans e a opresión otomá. Así, en moitos clans, a muller vese obrigada á adoptar o rol do patriarca ao non haber fillo home que herde, converténdose na ostajnica ou reemprazamento feminino. Noutros casos a muller vese obrigada a converterse en virxe xuramentada cando rexeita o casamento arranxado polos seus pais.
As "virxes xuramentadas" gozan dunha serie de privilexios dos que as outras mulleres non contan. Elas poden fumar, asistir a eventos masculinos, participar en actividades masculinas, empregar certos aparellos masculinos como armas e determinados instrumentos musicais, e, en xeral, obter o respecto dos homes do clan. Porén, existen algunhas limitacións. As virxes xuramentadas, como o seu nome indica, non poden manter relacións sexuais. Tampouco poden participar nas loitas entre clans, unha das principais causas da mortalidade masculina. Nos casos extremos nos que o clan estea en perigo, as virxes poden participar na loita pero só levando a cabo actividades que non poñan en perigo a súa vida.
Os termos propios cos que se refiren ás virxes xuramentadas nas linguas eslavas meridionais son: tobelija ou tybelí, ostajnica "a que está" ou muskobanja "muller como home"; en albanés: virgjineshtë.
Actualidade
Na moderna Albania a práctica está desaparecendo. Durante a época do réxime comunista, o goberno deixou de apoiar esta práctica. Trala fin do comunismo en Albania, as mulleres tiñan case os mesmo dereitos cos homes, especialmente nas rexións do centro e do sur, ficando a práctica reducida á algunhas familias patriarcais do norte do país. En 2013 había unhas trinte virxes xuramentadas no país, ao que habería que engadir un número semellante que habita nos países veciños. A maioría destas mulleres teñen máis de cincuenta anos.
Citation (filme)
Citation é un filme nixeriano de 2020 dirixido por Kunle Afolayan, escrito por Tunde Babalola e protagonizado por Jimmy Jean-Louis, Temi Otedola e Bukunmi Oluwashina.
Sinopse
O filme conta a historia dunha estudante que denuncia os intentos de violación do seu profesor universitario, e céntrase na reacción da institución universitaria ás súas acusacións.
Ramelle, Friol
Santa María de Ramelle é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 65 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 27 homes e 38 mulleres distribuídos en 5 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 19 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 84 habitantes (33 homes e 51 mulleres) e 22 menos que en 2004.
José Quiroga Velarde
José Quiroga Velarde, conde de San Martín de Quiroga, nado no Barco de Valdeorras o 21 de xaneiro de 1873 e finado na Coruña o 9 de decembro de 1953, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel de Quiroga Vázquez de Quiroga. Foi oficial primeiro do Goberno civil da Coruña en 1903, secretario do Goberno civil de Santander en 1906 , e deputado maurista por Valdeorras (1907-1908). O 13 de outubro de 1908 renunciou. Foi gobernador civil de Burgos. Foi xefe superior de Administración civil do Ministerio da Gobernación até a súa xubilación en 1943. Herdou o título de conde de San Martín de Quiroga en 1910 ao falecer a súa avoa María Manuela Vázquez Quiroga Queipo de Llano.
Vida persoal
Casou en Santander con Isabel Abarca Fornés en 1906 e foi o pai de Elena Quiroga.
Un peixe chamado Wanda
Un peixe chamado Wanda (en A Fish Called Wanda) é un filme de comedia e atracos de 1988 dirixido por Charles Crichton e escrito por John Cleese. Os protagonistas son Jamie Lee Curtis, Kevin Kline e Michael Palin como unha banda de ladróns de diamantes que se traizoan uns aos outros para atopar os diamantes agachados polo xefe da banda. Un avogado (Cleese) convértese na figura central cando a femme fatale Wanda (Curtis) o emprega para localizar o botín. Foi o último filme de Crichton.
A coprodución británico-estadounidense foi estreada con boas críticas e foi candidata a tres premios Óscar, incluído o de mellor dirección. Ademais, Kline gañou o Óscar ao mellor actor secundario. Cleese e Palin gañaron os premios da BAFTA ao mellor actor e mellor actor secundario, e Curtis foi tamén candidata. O British Film Institute nomeou o filme como o 39.º mellor filme británico do século XX.
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 4 de decembro de 2000.
Argumento
O gánster George Thomason e a súa man dereita, Ken Pile, tatexo e amante dos animais, planean roubar unha xoiaría. Para iso levan a Londres a dous estadounidenses, a estafadora Wanda Gershwitz e o experto en armas Otto West, estúpido e malvado anglófobo. Wanda e Otto son amantes, mais ocultan isto a George e Ken, facéndose pasar por irmáns para que Wanda poida empregar os seus encantos neles. O roubo ten éxito e a banda escapa cunha gran cantidade en diamantes. Esconden o botín nun vello almacén, mais ao pouco, Wanda e Otto traizoan a George e este é arrestado. Volven ao almacén e Wanda pensa en traizoar tamén a Otto, mais descobren que George sacou os diamantes.
Secuela
O elenco principal reuniuse en 1997 para Fierce Creatures (considerada por Kline unha "igual", máis que unha secuela ou precuela) interpretando papeis diferentese. Porén, Fierce Creatures non foi tan ben recibida polo público nin pola crítica como Un peixe chamado Wanda.
Vence, Rodeiro, Rodeiro
Vence é un lugar da parroquia de Rodeiro, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2011 tiña seis habitantes (tres homes e tres mulleres), dous menos ca en 1999.
AK-47
miniatura|250px|dereita|AK-47 tipo 2. O AK-47, acrónimo de Avtomat Kalashnikova, modelo 1947 (do ruso Автомат Калашникова образца 1947 года), é un fusil de asalto soviético deseñado por Mikhail Kalashnikov do que se realizou o primeiro prototipo en 1946. Kalashnikov fora combatente ruso durante a segunda guerra mundial e durante unha convalecencia nun hospital comezou a realizar deseños de armas. O AK-47 converteuse no rifle oficial da URSS entre 1949 e 1978, e na arma lixeira por excelencia.
A Vila, Rodeiro, Rodeiro
A Vila é un lugar da parroquia de Rodeiro, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 27 habitantes (12 homes e 15 mulleres), o que supón unha diminución de 12 habitantes con respecto ao ano 2000.
Potencial de membrana
O potencial de membrana é a voltaxe da diferenza de potencial eléctrico a un lado e ó outro da membrana plasmática dunha célula. A membrana das células está polarizada, debido a que hai un repartimento desigual de cargas eléctricas entre o interior e o exterior da célula. Isto crea unha diferenza de potencial, sendo o exterior positivo respecto ó interior.
Fundamento
O nivel do potencial de difusión a través dunha membrana que se opón exactamente á difusión neta dun ión particular a través da membrana denomínase potencial de Nernst.
O potencial de membrana non é o mesmo en todas as células (depende da orixe das mesmas), existen células que teñen -50mV e outras como o músculo que oscilan entre -50 e60mV.
No exterior, no líquido intersticial, o anión máis abundante é o de cloro. No citoplasma, os anións máis abundantes son as proteínas, que no pH celular ionízanse negativamente. O catión máis abundante no líquido intersticial é o de sodio, e no citoplasma o de potasio.
O desequilibrio iónico que produce a polarización da membrana é debido á distinta permeabilidade que presenta fronte a cada un dos ións. O ión de potasio atravesa a membrana libremente. A permeabilidade para o sodio é menor, e ademais é expulsado por medio dun transporte activo chamado bomba de sodio-potasio. As proteínas, debido ao seu tamaño, non poden atravesar libremente a membrana. Toda esta dinámica establece unha diferenza de potencial en condicións de repouso, duns -90mV.
Anthony Eden
Robert Anthony Eden, nado en 1897 e finado en 1977, foi un político británico, foi o primeiro ministro do Reino Unido entre 1955 e 1957.
Rocha, Friol
San Cosmede de Rocha é unha parroquia rural do concello de Friol na provincia de Lugo. Tiña 81 habitantes en 2019, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 34 homes e 47 mulleres distribuídos en 5 entidades de poboación. O que supón unha diminución de 29 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 110 habitantes (62 homes e 48 mulleres) e 24 menos que en 2004.
Defende a Galega
Defende a Galega é o lema dunha mobilización de traballadoras e traballadores do medios públicos galegos que comezou en maio de 2018. Recibiu o Premio José Couso de Liberdade de Prensa en 2019.
Traxectoria
Estruturouse como unha mobilización semanal, os venres negros, na que as traballadoras e traballadores que a secundan pasaron a se vestir con camisolas de cor negra.
Tamén organizaron paros parciais, unha manifestación o 8 de setembro de 2018 e unha folga de 24 horas o 19 de decembro de 2018. En 2019 a cantante Sés acudiu ao programa Zig Zag cunha camisola de Defende a Galega.
Con ocasión da entrega do Premio José Couso de Liberdade de Prensa denunciaron ostracismo.
Rainier Fog
Rainier Fog é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Alice in Chains, publicado o 24 de agosto de 2018 a través do selo BMG, sendo o seu primeiro coa discográfica. O título está inspirado no monte Rainier, un volcán que domina a área metropolitana de Seattle-Tacoma, e a canción do título é un tributo á escena musical de Seattle. Trátase do terceiro disco do grupo con William DuVall como vocalista, compartindo tarefas de cantante con Jerry Cantrell. Foi parcialmente gravado no Studio X de Seattle (anteriormente Bad Animals Studios), o mesmo onde gravaron o seu álbum de 1995 Alice in Chains. Rainier Fog tamén é a terceira colaboración de Alice in Chains co produtor Nick Raskulinecz.
Os temas "The One You Know", "So Far Under" e "Never Fade" publicáronse como sinxelos para promocionar o álbum.
Rainier Fog estreouse no número 12 da lista Billboard 200. Tamén foi número 1 nas listas Top Rock Albums, Alternative Albums e Hard Rock Albums, tamén da Billboard. Converteuse no primeiro disco da banda en ser top 10 no Reino Unido, chegando ao número 9.
Antecedentes e gravación
En agosto de 2015 o baixista Mike Inez dixo nunha entrevista que Alice in Chains estivera "tirando riffs para un novo disco". Preguntado sobre se a banda gravara algún material nunha entrevista coa emisora de radio de Detroit WRIF en xuño de 2016, o vocalista William DuVall dixo que aínda era cedo e que o grupo probablemente falaría sobre iso nos seguintes meses, despois de rematar a xira con Guns N' Roses.
No mes de xuño de 2017 Mike Inez revelou que a banda aínda non asinara cunha discográfica, tendo rematado o seu anterior contacto por dous discos con Universal Music Group. Inez recordou que o grupo financiara o seu álbum de 2009 Black Gives Way to Blue, polo que non estaban demasiado preocupados por non ter aínda selo.
Durante unha entrevista con Eddie Trunk no seu programa de radio Trunk Nation o 21 de agosto, Jerry Cantrell dixo sobre o álbum; "Estamos no proceso de reunir agunhas cancións e agardo que nun futuro proximo teñamos algo para vós". Cando foi preguntado sobre unha data de lanzamento respostou; "Non sei. Veremos. Cando esteamos listos cho faremos saber, pero estamos no proceso de traballar co material". Durante unha aparición no programa de televisión Fantasy Live o 19 de setembro, Cantrell dixo que a banda estivera traballando todo o verán compoñendo música e agardaban que algo puidese aparecer no ano seguinte.
En decembro de 2017 o disco foi cualificado por Ultimate Guitar como o número 2 da súa lista dos 25 álbums máis agardados de 2018.
O 11 de xaneiro de 2018 o producer Nick Raskulinecz anunciou a través de Instagram que o traballo estaba case rematado e que só quedaba un día máis de gravación.
Cando o grupo estaba gravando en Seattle, unha das irmás de Chris Cornell trouxo unha das súas guitarras acústicas ao Studio X e regaloulla a DuVall e Cantrell, e ámbolos dous tocárona no álbum. "Ese foi outro momento relixioso. Está aí na mestura, cada vez que escoitamos este disco sabemos onde está", dixo DuVall.
Trinità dei Monti
300px|miniatura|Fachada da igrexa. miniatura|A igrexa e a escalinata dende Piazza di Spagna. A igrexa da Santissima Trinità dei Monti, máis coñecida como Trinità dei Monti é unha igrexa católica do Renacemento tardío de Roma, en Italia. É coñecida por atoparse no máis alto da escalinata que chega até Piazza di Spagna. A igrexa e os seus arredores (incluíndo Villa Medici) son responsabilidade do estado francés.
Dialnet
Dialnet é un portal de Internet de difusión da produción científica hispana, que botou a andar no ano 2001, especializado en ciencias humanas e sociais. A súa base de datos, de acceso libre, foi creada pola Universidade da Rioxa e constitúe unha hemeroteca virtual que conten os índices das revistas científicas e humanísticas de España, Portugal e Latinoamérica, incluíndo tamén libros (monografías), teses de doutoramento, homenaxes e outro tipo de documentos. O texto completo de moitos dos documentos está dispoñible en liña.
Trinità dei Monti
Descrición
A primeira parte da igrexa foi construída entre 1502 e 1519 en estilo gótico; a parte máis antiga, cuberta de bóvedas de aresta oxivais, está delimitada por un enreixado de bronce. Á nave gótica engadíuselle, a mediados do século XVI, un novo edificio cunha fachada adornada de dous campanarios simétricos, obra de Giacomo della Porta e Domenico Fontana. A igrexa foi consagrada en 1585 polo papa Sisto V.
Dialnet
No portal colaboran numerosas universidades españolas e hispanoamericanas que fan os volcados de sumarios de revistas. Tamén incorpora bases de datos con documentos noutras linguas.
Trinità dei Monti
Descrición
Nunha das primeiras capelas Daniele da Volterra pintou en 1541 un célebre ciclo de frescos, entre os que se atopa a fermosa Asunción, unanimemente considerada unha das obras mestras do manierismo. A oitava capela dereita (cappella Massimo) conserva un ciclo de frescos de Perin del Vaga (Historia do Antigo e do Novo Testamento; 1537), completado entre 1563 e 1589 por Taddeo e Federico Zuccari. En orixe, a igrexa conservaba tamén unha pala de Jean Auguste Dominique Ingres. No convento cómpre salientar a Galleria prospettica, con frescos de Andrea Pozzo, cun singular exemplo de anamorfose; e a Stanza delle rovine, de finais do século XVIII, con frescos cuxa sensibilidade apunta xa ó romanticismo, obra do artista francés Charles-Louis Clerisseau.
A área sobre a que foi edificada a igrexa foi unha doazón do rei de Francia Carlos VIII á Orde dos Mínimos de San Francisco de Paula. Así, toda a zona da Trinità dei Monti foi, a partir do século XVI, unha área de influencia francesa. A escalinata da Piazza di Spagna, inaugurada por Bieito XIII en 1725, foi realizada por Alessandro Specchi con financiamento francés, para celebrar a paz entre Francia e España, conectando así a praza española (que debe o seu nome á embaixada ibérica) coa igrexa francesa. A un lado da escalinata atópase a Villa Medici, sede da Academia Francesa en Roma. Os dous reloxos da igrexa sinalan un a hora de Roma, e outro a de París. Esta igrexa, como a do conxunto adicado a San Lois dos Franceses, pertence ós Establecementos Piadosos de Francia en Roma e Loreto (Pieux Établissements de la France à Rome et à Lorette). A este título, a propiedade, a xestión e o mantemento deste edificio corren a cargo do Estado francés.
Diante da Trinità dei Monti, a finais do século XVIII, o papa Pío VI fixo erguer o Obelisco Salustiano, o último dos grandes obeliscos erguidos pola Roma papal, realizado en época romana imperial a imitación dos obeliscos exipcios.
Dialnet
Recoñecementos
Recibiu o premio Álvaro Pérez Ugena á Divulgación da Ciencia e da Comunicación, correspondente á edición de 2012.
José Miguélez Pampín
José Miguélez Pampín, nado en Santiso, o 15 de xaneiro de 1891 e finado en Madrid o 10 de xullo de 1944, foi un compositor, organista, musicólogo, teólogo e lingüista galego. Exerceu notable influencia no modelo español de órgano ligado ao cecilianismo durante o primeiro terzo do século XX e contribuíu igualmente ao desenvolvemento desta estética na Pontevedra do período circundante á Guerra Civil.