cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rhode Island
Revolución e industrialización: 1770-1860
Houbo varios intentos de solucionar este problema, pero non tiveron éxito. En 1842, Thomas Dorr redactou unha Constitución estatal aprobada por referendo popular. A oposición do gobernador, Samuel Ward King, levou á "Rebelión Dorr". Aínda que a revolta non tivo éxito, aprobouse unha versión modificada da Constitución estatal que outorgaba o dereito de voto aos homes brancos que tivesen terras ou pagasen un dólar en concepto de imposto de capitación.
Rhode Island tamén estivo implicada no comercio de escravos logo da Guerra da Independencia dos Estados Unidos. A escravitude no estado remóntase a 1652. En 1774, a porcentaxe de poboación de escravos de Rhode Island era dun 6,3%, case o dobre que calquera outra colonia de Nova Inglaterra. A principios do século XVIII, varias familias de mercadores de Rhode Island empezaron a interesarse no comercio de escravos. Destaca a familia Brown, que deu o seu nome á famosa universidade. Logo da independencia, os mercadores de Rhode Island controlaban entre o 60 e o 90% do comercio de escravos africanos.
Da Guerra de Secesión á Era Progresista: 1770-1860
Durante a Guerra Civil Americana (1861-1865), o estado sumouse ao bando da Unión e proporcionou 25.236 recrutas, dos que morreron 1.685. Rhode Island, xunto a outros estados da Unión, empregou a súa capacidade industrial para abastecer ao exército abolicionista cos materiais necesarios para gañar a guerra.O progreso e modernización de Rhode Island conduciu á creación dun sistema de transportes urbanos e á mellora dos seus servizos sanitarios. Logo da guerra aboliuse a segregación racial en todo o estado.
A inmigración da posguerra fixo crecer a poboación de Rhode Island. Desde a década de 1860 á de 1880, a maioría de inmigrantes eran orixinarios de Inglaterra, Irlanda, Alemaña, Suecia e Quebec. Dez anos máis tarde, a orixe dos inmigrantes moveuse ao sur e ao leste de Europa. Todo este fluxo de migración alimentou a próspera economía do estado no cambio de século.
Nos anos anteriores á primeira guerra mundial, a constitución de Rhode Island conservou o seu signo reaccionario, en contraste ás reformas máis progresistas que se estaban levando a cabo no resto do país. O estado nunca ratificou a 18ª Emenda sobre a prohibición de bebidas alcohólicas. Durante a primeira guerra mundial, Rhode Island enviou 28.817 recrutas, dos que morreron 612. Logo da contenda, o estado foi afectado gravemente pola epidemia de gripe española de 1918.
Da Gran Depresión á actualidade: 1929 - …
No século XX, o estado continuou co seu crecemento económico, aínda que a decadencia da industria pesada desolou amplas zonas. As vellas áreas industriais resultaron especialmente afectadas, xunto co resto de áreas urbanas, pola construción de autoestradas interestatais sobre núcleos urbanos e a suburbanización resultante da lei “G.I.”, que beneficiaba amplamente a veteranos de guerra. Tras a reconversión industrial, e debido ao influxo de habitantes de Boston nos últimos anos, os prezos no sector inmobiliario creceron espectacularmente.
Desde a Gran Depresión de 1929, o Partido Democrático de Rhode Island dominou a política local, aínda que hai excepcións, como Vincent A. "Buddy" Cianci, alcalde de Providence, ou Donald Carcieri, o actual gobernador do estado.
Localización e relevo
Rhode Island ocupa unha área de aproximadamente 3.144 km². Os seus estados limítrofes son Massachusetts polo norte e o leste, e Connecticut polo oeste. Na fronteira sur atópase un entrante do Océano Atlántico que Rhode Island comparte co estado de Nova York. A altitude media de Rhode Island é de 60 metros sobre do nivel do mar. O seu relevo é principalmente chairo, sen grandes elevacións. O punto máis alto do estado é o Outeiro Jerimoth, de só 247 metros de altura.
Clima
Rhode Island é un exemplo de clima oceánico continental, que combina veráns cálidos e chuviosos con invernos moi fríos. A temperatura media no estado oscila entre os 28 °C e os 7 °C baixo cero. A temperatura máis alta rexistrada foi de 42 °C en xuño do 2006, en Providence; a máis baixa, de -25 °C en Coventry, o 6 de febreiro de 1996.
Política
A constitución de Rhode Island vixente foi aprobada en 1986 e establece a súa organización política:
Ademais, Rhode Island está representado no Congreso dos Estados Unidos por dous senadores e mais dous deputados. Dende 1937 na delegación de Rhode Island no Congreso predominan os demócratas fronte os republicanos. Nas eleccións presidenciais dende 1960, os votantes de Rhode Island votaron maioritariamente polos candidatos demócratas agás en 1972, cando se impuxo Richard Nixon co 53%, e en 1985, cando Ronald Reagan gañou co 51,66%.
Demografía
O censo nacional de 2000, da Oficina do Censo dos Estados Unidos estableceu a poboación de Rhode Island en 1.048.319 habitantes, un crecemento do 4,5% en relación á poboación do Estado en 1990, de 1.003.464 habitantes. Unha estimación realizada en 2005 calcula a poboación do Estado en 1.076.189 habitantes, un crecemento do 7,2% en relación á poboación do Estado en 1990, do 2,7%, en relación á poboación do Estado en 2000, e do 0,3% en relación á poboación estimada en 2004.
O crecemento da poboación natural de Rhode Island entre 2000 e 2005 foi de 15.220 habitantes - 66.973 nacementos menos 51.753 falecementos - o crecemento causado pola inmigración foi de 18.965 habitantes, namentres que a migración interestatal resultou nun decrecemento de 4.964 habitantes. Entre 2000 e 2005, a poboación de Rhode Island creceu en 27.870 habitantes, e entre 2004 e 2005, diminuíu en 3.727.
Razas e etnias
Composición racial da poboación de Rhode Island:
Os cinco maiores grupos étnicos de Rhode Island son os italianos (que compoñen o 19% da poboación do Estado), irlandeses (18,4%), franceses e canadenses de ascendencia francesa (17,3%), ingleses (12%) e portugueses (8,7%).
Relixión
dereita|miniatura|200px|'St James Church North'', Providence A afiliación relixiosa da poboación de Rhode Island e: :
Rhode Island ten o máis alto porcentaxe de católicos dos Estados Unidos, debido principalmente á masiva inmigración de irlandeses, italianos e francocanadenses e nun menor grao de portugueses, portorriqueños e comunidades de Cabo Verde. É interesante notar que tendo a cantidade de católicos sinalada, non posúe ningún condado entre os condados con maioría católica do país. Isto débese a que os católicos se atopan repartidos por todo o Estado. Rhode Island e Utah son os únicos estados dos Estados Unidos nos que a maioría da súa poboación pertence a un só culto relixioso.
Condados
dereita|175px Rhode Island divídese en 5 condados ou zonas rexionais:
David Guapo
Traxectoria
Comezou a súa carreira como músico tocando a guitarra nalgúns pubs de Barcelona. Aínda que a súa estrea na televisión tivo lugar na canle de pay-per-view Paramount Comedy, Berto Romero descubriuno durante unha das súas actuacións e deulle a oportunidade de colaborar en Buenafuente. Tamén colaborou en programas como Sé lo que hicisteis, El hormiguero, Ya te digo de Europa FM, e Las mañanas de la Cope a carón de Ernesto Sáenz de Buruaga. O salto definitivo deuno despois das súas aparicións no Club de la Comedia, así iniciou a xira en solitario para todo o territorio español. Tamén fixo de actor para o filme Casting e na curtametraxe La muerte es cosa de dos, da que tamén é produtor.
Presidente de Somalia
miniatura|120px|Brasón de Somalia. Despois de novembro de 1991, Somalia non tivo ningún goberno que fose recoñecido por todo o pobo. Despois de que Mohamed Siad Barre fora deposto, Ali Mahdi Muhammad asumiu o poder, mas non foi recoñecido en todo o país. O 15 de xuño 1995 foi sucedido polo "señor da guerra" Mohamed Farrah Aidid que gobernou como presidente ata a súa morte o 1 de agosto de 1996. O seu fillo, Hussein Aidid gobernou ata o 22 de decembro de 1997.
Frauta doce
Historia e características
Entre as obras máis notábeis para este instrumento inclúese o Concerto de Brandeburgo nº 4 de Johann Sebastian Bach, sete concertos de Antonio Vivaldi e moitas sonatas de Georg Philipp Telemann. A frauta de bico está moi relacionada co flageolet, instrumento popular que apareceu a comezos do século XIX.
Presidente de Somalia
En 2022 o presidente de Somalia recoñecido internacionalmente é Hassan Sheikh Mohamud, que goberna dende o 23 de maio de 2022.
Giovanni Fabriciaco
Giovanni Fabriciaco ou Fabriaco (en latín, Iohannes Fabriciacus ou Fabriacus), nado na antiga Heraclea, hoxe comuna de Eraclea en Venecia, foi un militar do século VIII que gobernou a Venecia bizantina co título de magister militum (c. 741). Tamén é coñecido como Giovanni Fabriciazio ou Fabriciato.
Traxectoria
Cara a 741, Eutiquio, o exarca de Rávena, a máxima autoridade da Italia bizantina, elixiu a Fabriciaco como sucesor de Gioviano Ipato á fronte do goberno da Lagoa veneciana. Fabriciaco, do mesmo xeito que os seus predecesores, debería gobernar Venecia durante un ano, pero o poder bizantino en Italia diminuía rapidamente e a súa autoridade era cada vez máis débil[7]. Unha revolta popular acabou de forma violenta co seu goberno á vez que puña fin ao período dos magistri militum. A revolta fora instigada polo ex-magister militum Teodato e os seus partidarios e foi a el ao que os venecianos designaron como o seu novo líder. Con todo, e do mesmo xeito que ocorrera cara a 727 co seu pai, Orso, Teodato recibiu o título de dux (literalmente «líder» en latín).
Unha vez deposto, Fabriciaco foi cegado, unha forma de tortura común no mundo bizantino e reservada xeralmente para os usurpadores. E tras este suplicio foi enviado ao exilio.
Coa destitución de Fabriciaco acabou o período dos magistri militum. A institución ducal restaurada había perdurar como forma de goberno ata que en 1797 as tropas napoleónicas depuxeron ao último dux de Venecia.
Cera estampada
miniatura|dereita|216px|Cera estampada. miniatura|dereita|216px|Cera estampada sendo estirada.
A cera estampada é unha lámina artificial de cera de 2 ou 3 milímetros de espesor, fixada en cadros de madeira por medio de maquinaria especializada para que as abellas constrúan o seu panal. Nela están impresos os hexágonos a partir dos cales se crean as celas usadas para a cría ou para depósito de mel e pole.
A lámina de cera emprégase como bastidor, e fíxase en arames horizontais que cruzan o cadro pegándoa a estes por un proceso de fusión, que se realiza ao quentar os mesmos cun sistema de resistencia eléctrica. Na actualidade estas láminas xa son fabricadas en plástico, e logo son bañados con cera de abella. A cera estampada é fabricada artesanalmente mediante moldes onde se deixa caer cera en punto de fusión e logo é impresa.
Hai maquinaria específica onde primeiro se funde a cera, en forma de lámina continua, a cal é estampada posteriormente polo paso entre rodetes que lle imprimen as celas. Esta mesma maquinaria existe para ser utilizada en forma manual ou automatizada cando o proceso se torna industrial.
Historia da cera estampada
A primeira lámina de cera estampada foi feita en Alemaña en 1842 por Gottlieb Kretchmer. Foi feita cun par de rodetes gravados, utilizándose amidón para evitar que a cera se adhira aos rodetes. O dispositivo consistía nunha tira de liño que remontaba, cuberta cunha composición da cera e de amidón branco, sobre o cal se imprimía o cadro de fundación ou a base das celas, pasándoa por un par de rodetes gravados.
Jean Mehring, Holandés. En 1857 verteu a cera entre dous moldes do metal, e Root (EUA) en 1876 foi o primeiro que empregou unha prensa do rodete de metal, para estampar a cera. Otto Schenk en 1872 produciu e demostrou que a fundación con arrincadores de proxección para as paredes laterais e John Long (EUA) en 1874 produciu un produto similar. D.S. Given (EUA) preto de 1879-1881, utiliza a cera estampada con arame producida nunha prensa, pero non foi ata 1892 que E. B. Weed (EUA) produciu a folla de cera de longa lonxitude entre os rodetes. Todo este adianto na fabricación da cera estampada, é unha etapa que conduce no século XX ao que denominamos apicultura moderna en relación coa tecnoloxía, así como, todos os problemas perentorios dos ácaros parasitos e enfermidades secundarias asociadas.
Poderiamos dicir que a era actual da cera estampada comezou ao redor de 1891 en Bélxica coa introdución da cera estampada de 920 celas por decímetro cadrado, o que daría unha distancia de 4,6 centímetros e 4.7 centímetros cada 10 celas de obreiras. Todos os apicultores adoptaron este tamaño da cela. Os expertos dese tempo creron que era vantaxoso producir tantas abellas como sexa posible na menor superficie posible do panal.
O profesor Baudoux de Bélxica publicou un artigo en Progress Apicole en xuño de 1893, avogando polo uso de celas máis grandes na cera estampada, como resultado dos experimentos descritos. Parece que o profesor Baudoux quixo mellorar o vigor das abellas forraxeiras, de modo que podían acadar, ao ter un maior tamaño, un radio de acción maior e visitando así gran cantidade flores, coa finalidade de obter máis néctar, máis tarde isto achouse correlacionado co longo da glosa.
Experimentou co tamaño de celas ata o límite de 750 celas por decímetro, os tamaños das celas, obtívoos estirando a cera estampada. O Profesor Baudoux experimentou con varios tamaños de celas por decímetro cadrado de cera estampada, 750, 740, 730, 710 e menores, ata 675. Tamén experimentou con varios xeitos de medir as celas e ideou o seu propio sistema da medición.
O Profesor Baudoux foi tan elocuente cos seus experimentos, e tal o grao de convencemento, que a fabricación de cera estampada comezou a partir de alí a agrandar as celas, e non parou nunca. Nas décadas de 1920, 1930 e 1940 realizáronse a maior cantidade de traballos sobre o tamaño das celas. Nos nosos días utilízanse cera estampada de 5.7 centímetros cada 10 celas de abella obreira en forma estándar, podendo acharse cera estampada de 5,1 mm e 4,9 mm (máis pequenas, similar ao tamaño da cela de abella sen interferencias do ser humano) e mesmo de 7 mm (celas para abázcaros).
O profesor Baudoux era un seguidor da chamada Teoría Lamarckiana, cría que era posible mellorar a abella permanentemente, dándolle a ocasión de medrar máis grande en cada xeración. Con todo, un seguidor da Teoría Darwiniana ou Mendeliana, sabe que este concepto é incerto; e as abellas mesmas confirman esta crítica (ata calquera apicultor pódeo comparar medindo panais de abellas silvestres), entrados os anos do Século XIX regrésase ao tamaño das celas de obreiras equivalente ao construído polas abellas de maneira natural.
A Revolta, Pedroso, Narón
A Revolta é un lugar da parroquia de Pedroso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 1 habitante no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 3 habitantes.
Cartismo
miniatura|Disturbios cartistas. O cartismo (Chartism no inglés) foi un movemento da reforma social que xurdiu no Reino Unido e que expresaba a axitación da clase obreira debido aos cambios derivados da Revolución Industrial, á situación económica e ás leis promulgadas polo Parlamento. Ao igual que o Ludismo, o Cartismo foi un movemento propio da primeira etapa do movemento obreiro, pero a diferenza daquel, tivo unha índole esencialmente política. Obtivo o seu nome da "Carta do pobo" (The People's Charter) que é un documento escrito o 7 de xuño de 1837 no British Coffee House de Londres, enviado ao Parlamento Británico no 1838 que sinala as 6 peticións do movemento, nas que se reivindicaba:
Os defensores do Cartismo pensaban que cando os traballadores alcanzasen o poder político, poderían adecuar as leis aos seus intereses de clase. A duración deste movemento abarcou unha década, entre 1838 e 1848, aínda que as reunións dos movementos continuaron ata 1852. Manifestouse en 3 ondadas: en 1838, 1842 e 1848.
Hot Fuss
Hot Fuss é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock The Killers, editado o 7 de xuño do 2004 no Reino Unido e o 15 de xuño nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
"Glamorous Indie Rock & Roll" substitúe a "Change Your Mind" como tema 8 nas edicións británica e australiana.
"Glamorous Indie Rock & Roll" incluíuse ao final do álbum.
Consistente na listaxe de temas da esdiición estadounidense con tres temas extra:
Cada tema atópase na cara-b da correspondente canción do álbum. Tamén hai que destacar que "All These Things That I've Done" está editada ao facer un fade out 30 segundos antes do seu final.
Tierra del Vino
A Tierra del Vino é unha terra situada no sur da provincia de Zamora (Castela e León, España)
Toma o seu nome da abundancia de viñedos que houbo dende tempos remotos, sendo os seus límites polo norte a cidade de Zamora e a Terra do Pan, ao leste o Alfoz de Toro e La Guareña, ao sur a terra de La Guareña e a provincia de Salamanca e ao oeste a terra de Sayago.
A capital tradicional da bisbarra é Corrales del Vino, aínda que hoxe en día a localidade máis poboada é Morales del Viño que é a cuarta poboación da provincia de Zamora en número de habitantes.
Esta bisbarra, a pesar do seu gran sentido de identidade, con características xeográficas, económicas, sociais e históricas afíns, non conta co necesario recoñecemento legal para o seu desenvolvemento administrativo, o que levou aos seus municipios a organizarse en mancomunidades como única fórmula legal que lles permite a optimización da xestión dalgúns servizos públicos municipais.
Denominación de orixe Terra del Vino de Zamora
A Tierra del Vino conta con denominación de orixe dende o 28 de abril de 2007, data na que entrou en vigor a Orde AYG/782/2007 da Consellaría de Agricultura e Gandaría da Xunta de Castela e León.
O Regulamento da denominación de orixe fixa cales son as variedade admitidas na Terra do viño:
O marco de plantación máis habitual nos viñedos en vaso é de 3 * 3 e nos viñedos en espaleira, de 3 * 1,5. A porcentaxe de viñedo en espaleira é do 17,25% respecto do total rexistrado.
Clima
O clima é continental, extremado e árido, con invernos moi fríos e veráns secos e calorosos. As precipitacións son escasas e a súa media anual apenas chega aos 400 mm.
Chans
Os seus chans son profundos, pobres en materia orgánica, moi permeables e con boa capacidade de retención. En profundidade son moi arxilosos. En superficie, nas chairas a presenza de area é moi frecuente, nas abas comezan a aparecer as gravas e nos altos predominan os seixos.
Socialismo ou barbarie
miniatura|250px|A revista Socialismo ou barbarie Socialismo ou barbarie foi un grupo marxista francés que existiu entre 1948-1965. O nome tamén se refire á revista do grupo. A expresión Socialismo ou barbarie foi utilizada por primeira vez por Rosa Luxemburg en 1916.
Orixes de Socialismo ou barbarie
En 1946, Cornelius Castoriadis e Claude Lefort (entre outros membros do Partido Comunista Internacionalista (PCI) francés, crearon a chamada tendencia Chaulieu-Montal, que pronto pasaría a chamarse Socialismo ou barbarie. En 1948, a facción separouse do PCI e abandonou os postulados trotskistas, en particular a consideración da URSS como estado obreiro dexenerado. O grupo comezou daquela a publicar a revista do mesmo nome. Outros integrantes foron: Daniel Blanchard (como Pierre Canjuers), Guy Debord, Jacques Gautrat (como Daniel Mothé), Gérard Genette, Alain Guillerm, Jean Laplanche, Jean-François Lyotard, Albert Maso (como Vega), Henri Simon e Pierre Souyri.
Ideas principais
Os membros de Socialismo ou barbarie combatían o stalinismo en todas as súas formas e trataron de desenvolver un marxismo antidogmático. Consideraban á URSS e a todos os países autodenominados socialistas como capitalistas de Estado, é dicir, sociedades dirixidas por unha nova clase dominante (a burocracia) de explotadores enganosamente autonomeados socialistas, é dicir, dirixentes do Estado e da economía que ocuparan o lugar dos patronos mentres que a situación real dos traballadores permanecía sen cambios.
Desenvolvemento e disolución
Aínda que fortemente influído por Castoriadis, o grupo tivo desde a súa creación diferentes correntes internas que acabaron por producir dúas escisións importantes: En 1951, un primeiro conflito estourou entre os partidarios de crear un partido revolucionario estruturado arredor dun programa político (Castoriadis) e os que confiaban na unión espontánea da vangarda obreira nun proceso revolucionario violento; estes crían que Socialismo ou barbarie non debía ser máis que un lugar de discusión e de crítica. A controversia conduciu á saída temporal de Lefort e outros militantes.
En xuño de 1958, despois de asumir De Gaulle, produciuse outra crise co mesmo tema de fondo, pero nunha situación nova provocada pola chegada de novos membros, a maioría estudantes. Un grupo retomará as teses de Lefort e formará Informations et Liaison Ouvrières (Información e lazos obreiros). Pola súa banda, Castoriadis e outros militantes, aínda rexeitando o modelo leninista de partido, pronunciáronse polo desenvolvemento dunha organización política baseada nun programa de acción enfocado a axudar á vangarda obreira a desenvolver a súa toma de conciencia política.
A partir de 1960, Castoriadis foise afastando do marxismo. Entendía que a extensión dos réximes burocráticos e a burocratización crecente do capitalismo estaba creando unha sociedade de estrutura piramidal onde a maioría das persoas, sometidas á alienación, poderían ser impulsadas para combater o sistema fóra da idea de loita de clases, superada por un réxime capitalista/burocrático capaz de eliminar as crises, asegurar o crecemento económico e aumentar o nivel de vida.
Despois de sucesivas escisións Socialismo ou barbarie autodisolveuse en 1966/67.
José Manuel Piñeiro Amigo
José Manuel Piñeiro Amigo, nado en Cambados o 27 de maio de 1938 e finado o 1 de xuño de 2021, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1961. Graduado Social (1963). Secretario da administración local, foi secretario dos concellos de Teo, Ordes (1968), da Mancomunidade de concellos da Comarca de Ordes e da Federación Galega de Municipios e Provincias (FEGAMP). Pertenceu ao Partido Gallego Independiente, formación centrista que se integraría na UCD. Foi elixido deputado do Congreso por UCD pola provincia da Coruña na lexislatura constituínte (1977-1979). Volveu ser elixido deputado na I lexislatura (1979-1982). Nas eleccións de 1982 presentouse pola refundada Agrupación Electoral Galega Independente pero non saíu elixido.
Nui Football Club
O Nui tamén coñecido coma Teavaroa, é un club de fútbol do atol Nui, en Tuvalu. É un dos oito integrantes da A-Division do país.
Popular, democrático y científico
Popular, democrático y científico é un álbum da banda viguesa Siniestro Total, editado no ano 2005. Foi gravado en Casa de Tolos, o estudio do ex-baixista da banda Segundo Grandío, coa produción do coloborador habitual da banda Joe Hardy, que tamén se encargou das tarefas de mestura e masterización no seu estudio de Houston, Texas.
Amanecer (canción)
"Amanecer" é un sinxelo da cantora española Edurne, dentro do seu sexto álbum de estudio. A canción representou a España (TVE) no Festival de Eurovisión 2015 o 23 de maio.
A canción foi anunciada o 14 de xaneiro de 2015 nunha rolda de prensa de RTVE como a que representaría a España no Festival de Eurovisión 2015, elixida internamente. A canción foi gravada en castelán e producida polo coñecido compositor Tony Sánchez-Ohlsson, quen fixo cancións para o festival como "Quédate conmigo" de Pastora Soler.
A estrea da canción e do videoclip foi en marzo de 2015.
Revelado
Revelado pode referirse a:
Vilassar de Mar
300px|miniatura|Vista de Vilassar de Mar. Vilassar de Mar é un municipio español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Pertencente á comarca do Maresme, está situado a 5 km de Mataró e a 24 km de Barcelona. Ata os anos 80 chamábase San Juan de Vilasar.
Tradicionalmente era unha vila de pescadores. Moitos probaron fortuna nas Américas, sobre todo en Cuba, desde onde saían embarcacións desde o porto. Vilassar de Mar era moi famosa pola súa escola de Naútica. Algúns volveron con grandes fortunas e construíronse casas moi características.
Lugares de interese
Vilassar de Mar é moi coñecida tamén polo seu Mercado da Flor e a Planta, e as súas plantacións de rosas. Outros lugares de interese son o Museu Monjó, Museu de la Marina, o "Carrer Mort" e o Museo de la Mina Vella. Antes tamén se podía visitar o Parc de les Aus (parque con numerosas especies de aves).
Jérôme Napoleon Bonaparte
Jérôme Napoleon Bonaparte, nado o 7 de xullo de 1805 e finado o 17 de xuño de 1870, é fillo de Jérôme Bonaparte e Elizabeth Patterson, sobriño do emperador Napoleón I.
Traxectoria
Naceu en Camberwell Grove, Camberwell, Londres, Inglaterra, pero marchou a vivir ós Estados Unidos coa súa nai, xa que unión fora anulada por orde do emperador francés. Coa anulación veu a rescisión do dereito do fillo de Patterson de levar o nome de Bonaparte, decisión revertida por Napoleón III. Hai unha certa especulación que el foi a razón polo que o Congreso dos Estados Unidos en 1810 propuxo unha emenda á constitución dos EEUU. para retirar a un cidadán americano a súa cidadanía se el ou ela aceptaba un título da nobreza dunha nación estranxeira. A emenda estivo moi preto de ser ratificada polas lexislaturas de suficientes estados para converterse en parte da constitución dos EEUU, faltándolle da aprobación de soamente unha. Casou con Susan May Williams, e deles descende a liña americana da familia Bonaparte. Tiveron dous fillos: Charles Joseph Bonaparte (fundador do FBI) e Jerome Napoleon Bonaparte II.
Graduouse na Mount St. Mary's College en 1817. Morreu en Baltimore, Maryland e enterrouse no cemiterio de Loudon Park, Baltimore.
Castelán nicaraguano
Nicaragua ten a porcentaxe máis alta entre tódolos países de América Central de uso de voseo, é dicir, o uso do pronome vos para a segunda persoa do singular, no canto do tú do castelán de España. Neste senso é semellante ao uso da lingua que se fai na Arxentina e no Uruguai, no coñecido como castelán riopratense. Vos é usado de maneira adoita en situacións familiares e coloquiais. O uso de "vos" pode escoitares en medios de comunicación e pode verse escrito en publicacións.
Na Rexión Autónoma do Atlántico Norte e na Rexión Autónoma do Atlántico Sur, a lingua e a pronuncia está fortemente influída polas linguas indíxenas e crioulas, como o miskito, o rama, o sumo, o inglés crioulo nicaraguano, o patois xamaicano, o garífuna e o crioulo de Rama Cay.
Helena Rubinstein
Helena Rubinstein, nada co nome de Chaja Rubinstein en Cracovia o 25 de decembro de 1872 e finada en Nova York o 1 de abril de 1965, foi unha magnate dos negocios estadounidense de orixe polaca.
Traxectoria
Empresaria na industria cosmética, foi fundadora de Helena Rubinstein, Incorporated, negocio que a levou a ser unha das mulleres máis ricas do mundo.
Carlismo
Ideoloxía
Os carlistas formaban a parte máis conservadora da sociedade española da época, englobando aos denominados apostólicos, os católicos tradicionalistas e sobre todo á reacción antiliberal. A loita entre pretendentes convértese na loita entre dúas concepcións políticas, os defensores do Antigo Réxime e os partidarios das reformas liberais, xurdidas como consecuencia da Revolución industrial e da Revolución francesa, que deixaran desfasada a antiga sociedade agraria predominante ata entón en España. Ademais os partidarios de Carlos María Isidro de Borbón pretendían a reinstauración dos foros dos territorios, o que explica un maior auxe nos territorios que gozaran de réximes forais, como Aragón, Valencia e zonas de Cataluña e o mantemento no territorio que os gozaban como o País Vasco ou Navarra, onde se vían ameazados polo afán uniformador dos liberais. Tamén isto influíu no apoio ou a simpatía do movemento rexionalista conservador en Galicia, como é o caso de Alfredo Brañas.
Antecedentes
Xa durante o Trienio liberal (1820-1823) xurdira un movemento de carácter antiliberal e contrarrevolucionario como reacción ás políticas reformistas que se estableceron dende o poder e que tivo continuidade na guerra dos agraviados de 1827, pero o movemento afundía as súas bases ideolóxicas no pensamento español antiilustrado e antiliberal de autores como Fernando de Zeballos, Lorenzo de Herbás ou Francisco Alvarado enmarcados nunha corrente europea de reacción contra o enciclopedismo e a Revolución Francesa.
Nacemento
Fernando VII quedara viúvo por terceira vez, sen descendencia e contraera un novo matrimonio con María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias e designara como sucesor ao seu irmán Carlos María Isidro, pero a fins de marzo de 1830, María Cristina queda embarazada e ante a posibilidade de ter un fillo herdeiro o 31 de marzo de 1830 promulga a Pragmática Sanción, que fora aprobada o 30 de setembro de 1789 no reinado de Carlos IV, pero que non se fixera efectiva por razóns de política exterior. A Pragmática establecía de non ter o rei herdeiro home, herdaría a filla máis vella, o que supuña de feito a abolición da Lei sálica, que non permitía a transmisión dos dereitos de sucesión da Coroa por vía feminina, importada de Francia polos Borbóns e restablecendo a tradición española sucesoria. Esta decisión excluía na práctica ao infante Carlos María Isidro da sucesión.
O 10 de outubro de 1830, naceu a futura Isabel II e foi proclamada herdeira lexítima, o que produciu malestar entre os partidarios do infante Carlos, que comezan a ser coñecidos como carlistas.
miniatura|esquerda|235px|Sublevación carlista en [[1833.]] Xa en setembro de 1832 co rei gravemente enfermo en La Granja de San Idelfonso produciuse a revolta dos partidarios do infante Carlos para facerse co poder, e aínda que fracasa, o ministro Francisco Calomarde, próximo ás ideas apostólicas, consegue a sinatura do rei nun documento que anulaba a Pragmática sanción, co que o pretendente Carlos convertíase no herdeiro. Malia iso, unha vez recuperado Fernando VII anulou o documento derogatorio e o 1 de outubro de 1832 Fernando VII nomeou como presidente o liberal moderado Francisco Cea Bermúdez. Este tentou gañar, cunha amnistía e algunhas reformas políticas, o apoio dos liberais á futura Isabel II, ao tempo que destituía os partidarios do seu irmán Carlos dos postos de relevancia. Carlos de Borbón marcha en marzo de 1833 ao exilio a Portugal e negouse a xurar a Isabel como princesa de Asturias e autoproclamouse rei co nome de Carlos V á morte de Fernando VII o 29 de setembro, facendo un chamamento ao exército para rebelarse, de maneira que conseguiu grande apoio no corpo dos Voluntarios Realistas.
Guerras carlistas
miniatura|Carlos María Isidro Benito de Borbón. A partir do 2 de outubro prodúcense proclamas a favor de Carlos, xa co nome de Carlos V en Talavera de la Reina, Vitoria, Bilbao, Orduña ou Logroño que non teñen resultados positivos ata que bandas de voluntarios navarros sublevados celebran unha xuntanza en Lizarra na que nomean como xefe a Tomás de Zumalacárregui o 14 de novembro, a partir dese momento comeza a desenvolverse a Primeira guerra carlista que vai durar sete anos. As accións bélicas centráronse principalmente no País Vasco, Navarra, as rexións interiores de Cataluña e a Comunidade Valenciana e que remata o 29 de agosto de 1839 co Convenio de Oñate. En 1840 as últimas tropas que aínda resistían en Aragón e Cataluña réndense definitivamente, aínda que quedan bandas soltas nalgunha zona como Balmaseda ou Matías el Ventero que continúan, pero máis como bandoleiros que como un auténtico exército.
miniatura|esquerda|170px|[[Carlos Luís de Borbón|Carlos VI, fillo de Carlos V e avó de Carlos VII, foi pretendente carlista tras seu pai ao trono español.]] En 1845 Carlos V abdicou no seu fillo Carlos Luís de Borbón, conde de Montemolín, que toma o nome de Carlos VI (1818-1861), e comeza a coñecida como Guerra dos Matiners ou Segunda guerra carlista que se desenvolve principalmente en Cataluña entre 1846 e 1849.
Carlos VII, que vía perigar a posibilidade dunha restauración borbónica en calquera das dúas ramas e alarmado pola perda de deputados nas eleccións de 1872, optou pola vía bélica e o 21 de abril de 1872 deu comezo a Terceira guerra carlista, primeiro contra Amadeo e logo da súa abdicación contra a Primeira República Española e finalmente contra Afonso XII, fillo de Isabel II, proclamado rei polo xeneral Arsenio Martínez Campos en Sagunto. A guerra rematou en 1876 coa conquista de Estella, a capital carlista e a fuxida a Francia do pretendente. Hai algunhas tentativas posteriores de sublevación, aproveitando o descontento pola perda das posesións ultramarinas en 1898, pero non teñen éxito.
1876-1936
En 1879 Cándido Nocedal, como representante do pretendente en España, reorganizou o partido enfatizando o seu carácter de movemento católico e apoiándose nunha rede de xornais afíns que efectuaron unha política moi agresiva, que o enfrontou con sectores carlistas que formaron a Unión Católica, grupo dirixido por Alejandro Pidal que acabou uníndose cos conservadores de Antonio Cánovas del Castillo.
Tras a morte de Cándido Nocedal o pretendente asumiu a dirección do partido para evitar enfrontamentos, pero en 1888 acabou expulsando a Ramón Nocedal, fillo de Cándido e herdeiro do seu pensamento, que creou o Partido Católico Nacional (que será coñecido co alcume de Partido Integrista ), moi minoritario pero con moita influencia en círculos radicais. A partir de 1890 o marqués de Cerralbo estivo á fronte do carlismo, reconstruíu o Partido Carlista como un moderno partido de masas, centrado en asembleas locais, chamadas círculos, que chegaron a ser centos en toda España e con máis de 30.000 asociados en 1896 e que copiaron outras forzas políticas, e que ademais da actividade política realizaban accións sociais e levou ao carlismo a unha participación activa de oposición ao sistema político da Restauración, conseguindo 5 deputados en 1891, 7 en 1893, 10 en 1896, 6 en 1898, 2 en 1899 e mesmo participando en coalicións como Solidaritat Catalana en 1907 con rexionalistas e republicanos.
A partir de 1893 vai ser Juan Vázquez de Mella o líder parlamentario e principal ideólogo do carlismo, secundado por Víctor Pradera, que tiveron unha ampla influencia no pensamento conservador español. Coa perda das colonias en 1898 pénsase nunha acción insurreccional que non se aprobou, aínda que en outubro de 1900 levantáronse algunhas partidas, sen autorización dos xefes carlistas, pero que van levar ao carlismo a unha crise e ao peche de círculos e prensa polas autoridades. O representante do pretendente dende 1898, Matías Barrio Mier dedicouse a reconstruír o movemento e potenciou as mocidades. Nas eleccións de 1901 o carlismo conseguiu 6 deputados, 7 en 1903, 4 en 1905 e 14 en 1907 grazas á participación en Solidaritat Catalana. O 18 de xullo de 1909 morreu o pretendente Carlos VII e vai ser o seu fillo Xaime de Borbón, co nome de Xaime III, quen asumiu o posto de pretendente carlista e Bartolomé Felíu vai ser o seu representante en España ata 1912 e Juan Vázquez de Mella vai ser o encargado da secretaría política do carlismo, a pesar das malas relacións entre el e o pretendente. En 1910 os carlistas ocuparon 4 escanos e en 1914 quedaron reducidos a tan só 2. Entre 1912 e 1918 vai ser unha xunta presidida polo marqués de Cerralbo quen ostente a xefatura do partido. En 1913 comezou a se organizar o requeté como a organización paramilitar do partido.
O carlismo mantivo unha relación ambigua coa ditadura de Primo de Rivera ata 1925 cando o pretendente publicou un manifesto no que se manifestou contra o ela, e entrou nun período de represión das súas actividades por parte do réxime, do que tan só se recuperou en 1930, coa presentación de proxectos de Estatuto para Cataluña en 1930 e o Estatuto de Lizarra de 1931. A partir de 1931 adoptou unha posición definida contra a Segunda República Española, formando unha alianza electoral co PNV, a Lliga Regionalista e pequenos partidos da dereita para opoñerse a ela e conseguindo 7 deputados nas Cortes Constituíntes.
Xaime III celebrou conversas con Afonso XIII para a reunificación das súas ramas da casa de Borbón, que establecería a Xaime como xefe da casa de Borbón a cambio de que nomease herdeiro ao infante Xoán, fillo de Afonso XIII. As negociacións remataron bruscamente coa morte de Xaime como consecuencia dunha caída de cabalo o 2 de outubro de 1931.
O único herdeiro directo era Afonso de Borbón, irmán de Carlos VII, de 82 anos, que tomou o nome de Afonso Carlos I e reorganizou o movemento carlista como Comuñón Tradicionalista adoptando posturas ideolóxicas integristas, e que provocou a volta dos mellistas e os integristas e que se lle uniran outros movementos católicos que tiñan temor a unha república laica e o carlismo entrou nunha fase de expansión, aumentando a actividade e o número dos círculos carlistas, que tamén organizaron seccións femininas, as Margaritas.
Os carlistas apoiaron o intento de golpe de estado do xeneral Sanjurjo o 10 de agosto de 1932 e as súas mocidades tiveron serios enfrontamentos cos partidos da esquerda. E a pesar do seu apoio primeiro ao Estatuto de Cataluña acabaron por opoñerse a el, o que fixo que finalizara a relación coa Lliga, e co PNV cando os carlistas de Araba se opuxeron ao estatuto vasco. Nas eleccións lexislativas de 1933 participaron dentro das candidaturas de dereitas e conseguiron 21 deputados. A partir da revolución de outubro de 1934, os carlistas pasaron á conspiración e á acción directa.
Guerra civil española
miniatura|150px|Bandeira tradicionalista dos Requetés. Baixo a dirección de Manuel Fal Conde, que conseguira aumentar espectacularmente a influencia do carlismo en Andalucía, e José Luis Zamanillo, delegado nacional do requeté, un pequeno número de carlistas, coñecido como Núcleo da Lealdade, designou a Carlos de Habsburgo-Lorena como sucesor de Afonso Carlos, o que este desautorizou e nomeou rexente a Xavier de Borbón-Parma en xaneiro de 1936.
Nas eleccións de febreiro de 1936 os carlistas conseguiron 10 escanos nas candidaturas da dereita. Os carlistas romperon cos afonsinos en abril de 1936 e prepararon o seu propio levantamento armado contra a Segunda República Española formando a Xunta Suprema Militar Carlista, aínda que tras longas negociacións acabaron sumándose ao que preparaba o exército e que daría lugar á Guerra civil española, na que participaron unidades de voluntarios carlistas, agrupados en Terzos de Requetés, pero que xa dende o comezo da guerra os carlistas, e en especial o seu líder Manuel Fal Conde, tiveron serias diverxencias co goberno militar.
Á morte do pretendente Afonso Carlos, o 29 de setembro de 1936, Xavier de Borbón-Parma asumiu a rexencia. A unificación imposta por Franco en abril de 1937 coa Falange Española de las JONS, en contra da opinión de Fal Conde e do rexente, contou co apoio do carlismo navarro e de parte do vasco. O rexente expulsou do carlismo aos que aceptaron postos na FET y de las JONS e logo dunha entrevista con Francisco Franco Bahamonde foi expulsado de España, establecéndose en Francia. A unificación rematou co carlismo como partido, aínda que non como forza política, e aínda que perdeu os seus xornais e edificios, mantivo unha certa influencia no goberno franquista, a través do ministro de xustiza, elixido entre os carlistas, ao tempo que os carlistas manifestaban o seu desgusto coa ideoloxía parafascista que predominaba na FET y de las JONS. Coa ocupación alemá de Francia os nazis detiveron o rexente Xavier de Borbón Parma e trasladárono ao campo de concentración de Natzweiler e logo, diante o avance dos aliados, ao de Dachau ata a súa liberación.
O carlismo durante o franquismo
Durante o franquismo unha boa parte dos carlistas permaneceron na FET de las JONS ou deixaron de ter actividade política, aumentaron as disidencias dentro do carlismo, en 1943 o grupo herdeiro do Núcleo da Lealdade (ou carlo-octavistas) encabezados por Jesús de Cora y Lira, e con certo apoio dentro do réxime franquista, recoñeceu a Carlos de Habsburgo-Lorena como rei co nome de Carlos VIII e en 1948 o conde de Rodezno á cabeza dun pequeno número de dirixentes carlistas recoñeceron a Xoán de Borbón, herdeiro de Afonso XIII, como rei. En 1949 o xefe do carlismo en Cataluña Mauricio de Sivatte foi expulsado por discrepancias con Xavier. En 1952 Xavier asume a sucesión de Afonso Carlos debido ás presións dos dirixentes do carlismo para poñer fin á rexencia. A partir de 1955 co cesamento de Fal Conde e a asunción da xefatura carlista por Xavier e nomeou unha xunta presidida por José María Valiente, que realizou unha política de non enfrontamento co réxime. O 20 de decembro de 1957 uns 50 dirixentes carlistas, dirixidos por Luis Arellano e José María Arauz de Robles, visitaron a Xoán de Borbón en Estoril para o recoñecer como rei. En 1958 Mauricio de Sivatte, expulsado do carlismo anos antes, estableceu a Rexencia de Estella (RENACE) de carácter antifranquista e tradicionalista, e que incluía á maioría dos carlistas cataláns.
En 1965 Xavier puxo fin á rexencia e proclamouse rei co nome de Xavier I. Nos anos 1960 comezou unha etapa de fonda renovación ideolóxica da Comuñón Tradicionalista, impulsada pola organización universitaria AET e a obreira MOT co apoio do rexente Xavier regresou en diversas etapas a España, pero foi expulsado polas autoridades franquistas pola súa actividade política, a viraxe cara a esquerda viuse referendada polo ascenso de José María de Zavala á secretaria xeral do carlismo en 1966. En 1968 o réxime franquista expulsou a Carlos Hugo e Xavier de España e en 1971 a xunta de goberno do carlismo recoñeceu abertamente a súa oposición ao réxime franquista e mesmo houbo intentos de loita armada dentro do movemento carlista protagonizados polos GAC.
No Congreso federal de 1972, o Partido Carlista definiuse como un partido de masas, de clase, democrático, socialista e monárquico federal. Pouco despois de que o pretendente sufrira un accidente de automóbil deu plenos poderes ao seu fillo, Carlos Hugo de Borbón-Parma para dirixir o partido, e o 20 de abril de 1975 abdicou nel. O sector tradicionalista do carlismo encabezado por Raimundo de Miguel, Juan Sáenz-Díez e José Arturo Márquez de Prado non recoñeceu a Carlos Hugo como rei e en xullo de 1975 separouse formalmente reactivando a Comuñón Tradicionalista, con forza en Sevilla, pero que non puido atraerse aos sectores tradicionalistas escindidos do carlismo con anterioridade, como a RENACE, outra parte dos carlistas desconformes coa postura de Carlos Hugo formaron partidos como a Unión Nacional Española, Partido Social Regionalista (Unión Institucional) ou integráronse en partidos franquistas como Fuerza Nueva.
O carlismo na actualidade
Tras a morte de Franco, o príncipe Sixto de Borbón, apoiado por elementos de orixe franquista, tentou organizar un carlismo alternativo ao do Partido Carlista, e na concentración anual do carlismo de Montejurra 1976 protagonizou altercados cos carlistas fieis a Carlos Hugo que acabaron coa morte de dous carlistas e varios feridos.
Coa chegada da transición o Partido Carlista, que tiña 8.500 militantes en 1977, non puido participar, por non lle chegar o recoñecemento a tempo, nas primeiras eleccións ao parlamento español, o que non impediu que pedira o voto positivo para a constitución de 1978. Unha parte dos militantes e simpatizantes do partido optaron por entrar en movementos nacionalistas e rexionalistas de esquerdas. Carlos Hugo dimitiu dos seus cargos no Partido Carlista en 1980, aínda que sen renunciar aos seus dereitos dinásticos á coroa de España. O PC continúa existindo e segue a celebrar todos o anos o acto de Montejurra. No ano 2000 comezou un proceso de reconstrución do partido e presentouse ás eleccións municipais de 2003 en varios municipios navarros, obtendo representación nuns poucos concellos. No congreso federal de Tolosa de novembro de 2005 o PC reafirmou o seu espírito foral baixo as fórmulas de confederación e autodeterminación, posicionándose contra a constitución europea.
Batman Forever
Batman Forever é un filme estadounidense dirixido por Joel Schumacher que foi estreado en 1995. Está baseado na serie de banda deseñada Batman de Bob Kane. Terceiro filme da saga dirixida entre Tim Burton e Schumacher.
Sinopse
A cidade de Gotham está ameazada por un home que intenta vingarse da Humanidade; a metade da súa faciana está desfigurado polo ácido e faise chamar Dúas Caras. Por outra parte, un psicópata con intención de dominar o mundo, inventou un estrafalario aparato que permite absorber as ondas cerebrais dos seres humanos. Ambos uniranse para lograr o seu propósito de acabar con Batman.
Donovan Ricketts
Equipos e estatísticas
Actualizado a 12 de outubro de 2016.
Sestelos, Lira, Carnota
Sestelos é un lugar da parroquia de Lira, no concello de Carnota. Segundo o IGE en 2011 tiña 66 habitantes (30 mulleres e 36 homes), o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 55 habitantes.
Neste lugar atópase un dos maiores hórreos do mundo, a carón da igrexa de Santa María. No pasado a xente do lugar utilizábao para gardar os produtos da colleita do ano para a súa posterior comercialización.
Aretusa (náiade)
miniatura|300px|Alfeo intentando capturar a Aretusa (Bernard Picart (1673 - 1733)) miniatura|300px|Anverso dun decadracma de Siracusa, coa cabeza de Aretusa e catro golfiños arredor (c. 485-478 a.C.)
Na mitoloxía grega, Aretusa era unha náiade que formaba parte do séquito de Artemisa. Era filla dun deus fluvial e prometera manterse sempre virxe, dedicándose á caza.
O deus-río Alfeo, un río do Peloponeso, estaba namorado dela. Para conseguila, fíxose cazador, pero non conseguiu ser aceptado por Aretusa. Ó contrario, ela fuxiu ata a illa Ortixia, no centro do porto de Siracusa (Sicilia) pero Alfeo seguiuna ata alí. Aretusa pediu axuda a Artemisa, quen a transformou en fonte, na chamada no seu honor Fonte Aretusa, e Alfeo recorreu a mesturar as súas augas coas da fonte Aretusa, materialiando así o seu amor por ela. Tamén se di que a transformación tivo lugar xa no Peloponeso e que, perseguida por Alfeo, Aretusa dirixiuse baixo o mar ata xurdir como fonte na illa Ortixia.