cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio da India
Historia
En 2003, a India tiña só dúas circuítos permanentes, un en Chennai (Irungattukottai) e o Kari Memorial Speedway en Coimbatore. Nese momento foron propostos dous lugares de (2´4 km²) nos arredores do aeroporto de Bangalore. Ademais, no estado de Andhra Pradesh, o xefe do goberno Chandrababu Naidu reservou 6´1 km² de terra cerca do aeroporto de Hyderabad. Vicky Chandhok, pai da Karun Chandhok, declarou nunha entrevista que "Andhra Pradesh realmente esta apostando como ningún outro estado! É xenial ver a un ministro xefe de apostar tan duro. Bangalore é un gran lugar debido principalmente polo seu clima". En decembro de 2003, houbo un pre-acordo para organizar o Gran Premio en Hyderabad, asinouse en 2007. A pista íase a construírse preto do pobo de Gopanapally, nos arredores de Hyderabad, e consistía en 5¨53 km² de superficie. Con todo, en 2004 apareciu a competencia de Mumbai, para cambiar a pista a Mumbai en lugar de Hyderabad.
Bernie Ecclestone dono da F1 esperaba que a India acollese un Gran Premio en tres anos, pero ao final ningún destes proxectos levouse adiante, posiblemente debido á lexislación antitabáquica, e a un cambio na política do goberno
Carabineros de Chile
miniatura|Carabineiros de Chile. Os Carabineros de Chile é a principal forza de seguridade nacional de Chile. Foi fundada o 27 de abril de 1927 e o lema é "Orde e Patria".
Orixinalmente chamado Cuerpo de Carabineros, é a institución responsable de salvagardar a soberanía e orde pública, e cumprir e facer cumprir as leis por medio do seu mandato constitucional. A partir de febreiro de 2011, a institución é dependente do Ministerio do Interior Chileno.
Gran Premio da India
Historia
Ambos os proxectos foron declarados "mortos" no segundo semestre de 2004, cando o goberno de Bombai decidiu "non perder o diñeiro no fume dos coches mentres que hai temas máis serios", e a localización de Hyderabad converteuse nun parque de TI para empresas de tecnoloxía
A partir de 2007, cinco lugares competiron na carreira por albergar o Gran Premio da India: Bangalore, o distrito de Gurgaon no estado de Haryana, un circuíto permanente nalgún lugar preto de Nova Deli, un circuíto urbano en Nova Deli, segundo o proposto por Vijay Mallya, e un lugar en Lucknow, Uttar Pradesh.
Tras meses de negociacións, a Asociación Olímpica India (IOA) e Bernie Ecclestone anunciaron en xuño de 2007 un acordo provisional para que a India acollera o seu primeiro Gran Premio Na tempada de F1. A pista construiríase en Gurgaon, por recomendación do arquitecto Hermann Tilke.
Pero, en setembro de 2007, o IOA, anunciou que a primeira carreira tería lugar en no Circuíto Internacional de Buddh en Greater Noida. Logo de máis avaliacións, Bernie Ecclestone, anunciou en setembro de 2008 que o Gran Premio da India atrasouse a.
Finalmente a carreira de F1 india disputouse o 30 de outubro de 2011 sendo a carreira número 17 do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2011.
Controversia
Para construír o circuíto, foron compradas as terras duns trescentos campesiños polo goberno do estado. Con todo, en agosto de 2011 - tres meses antes da carreira inaugural - os agricultores en cuestión expresaron a súa insatisfacción co proxecto e ameazaron con desmantelar o circuíto "pola forza se é necesario", esixindo máis diñeiro e dicindo que sentían que a terra debería ser utilizada para construit polígonos industriais e xerar máis emprego na zona.
August Wilhelm von Schlegel
August Wilhelm von Schlegel, nado en Hannover o 8 de setembro de 1767 e finado en Bonn o 8 de maio de 1845, foi un escritor, tradutor e crítico literario alemán, como o seu irmán Friedrich von Schlegel
Traxectoria
O seu pai, Johann Adolf Schlegel, era un pastor luterano e un compositor de himnos sagrados. En 1787 iniciou os seus estudos na Universidade de Gottinga, onde emprendeu os estudos de teoloxía, filoloxía clásica e estética. Tras ter rematado os estudos prestou servizo como preceptor privado en Ámsterdam e en 1796 volveu a Jena para traballar como crítico literario. Naquel mesmo ano casou con Caroline Michaelis, coa cal comezou as traducións ao alemán das obras de Shakespeare. A súa actividade literaria comeza en 1798: nese ano publicou en Berlín, coa colaboración do seu irmán Friedrich e outros pensadores e poetas como Friedrich Schelling, Ludwig Tieck e Novalis a revista Athenaeum, que foi portavoz da primeira fase do Romanticismo alemán, o do Grupo de Jena.
Despois ensinou historia da arte e literatura en Bonn, localidade da súa amada e onde decidiu que había ser soterrado. Nos derradeiros anos de vida foi tamén crítico teatral e literario.
Entre as súas obras principais salienta sobre todo o Vorlesungen über drammatische Kunst und Literatur (ou sexa, Leccións sobre arte dramática e literatura, celebrado en Viena en 1809 e publicado en Heildelberg nese mesmo ano. Unha primeira publicación saíu en Italia, en Milán, en 1817 por obra de Gherardini), iniciado en 1809 e rematado de dar ao prelo dous anos máis tarde. Tal libro tivo vasta difusión en Europa e constituíu un punto de referencia teórico para os diferentes movementos románticos (pola súa literatura estivo influenciado Alessandro Manzoni na elaboración da súa crítica á traxedia clásica).
Fervente liberal, patriota e amigo de Germaine de Staël, entre 1808 e 1817 Schlegel viaxou con ela en Europa, difundindo tamén no exterior as súas teorías poéticas.
Entre 1823 e 1830 publicou a revista Indische Bibliotek e editou (1823) o Bhagavad-Gītā cunha tradución ao latín, e o Ramaiana (1829). Estas obras marcan o comezo dos estudos de sánscrito en Alemaña. Menos importantes son as súas obras poéticas e o drama Ión (1803), inspirado na traxedia grega homónima de Eurípides.
Filosofía da linguaxe
Nas súas Cartas sobre a Poesía de 1795 e dirixidas a unha imaxinaria Amalie, Schlegel discute sobre a orixe da linguaxe, temática que retomará de maneira máis profunda nas súas lecturas universitarias de Jena e Berlín. Na súa discusión sobre o tema da orixe da lingua humana, Schlegel contrapón dúas escolas tradicionais de pensamento, a primeira, a que sostén que a linguaxe naceu como pura imitación dos obxectos e eventos externos, e a segunda, segundo a cal a linguaxe humana naceu simplemente como mera expresión espontánea das emocións humanas por medio de sons. Os autores aos que fai referencia son diversos, Condillac, Hemsterhuis, Karl Phillipp Moritz, August Ferdinand Bernhardi, Johann Gottlieb Fichte, Johann Gottfried Herder e Rousseau. Na súa opera, porén, Schlegel non concorda con ningunha das dúas posicións, sostendo que a análise sobre a orixe da linguaxe humana debe ter ante todo un instrumento de investigación adecuado fundado na pura e simple racionalidade.
Seixido, A Lama
San Bartolomeu de Seixido é unha das parroquias do concello da Lama. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 347 habitantes (182 mulleres e 165 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 374 habitantes.
Illa de marea
miniatura|250px|diagrama dunha illa de marea durante as mareas baixa e alta. miniatura|250px|[[St Michael's Mount, Cornualla na preamar en 1900.]] miniatura|250px|[[Cramond Island desde o aire. A calzada queda completamente mergullada na preamar]]
As illa de marea son illas que están conectadas ao continente de forma natural ou mediante estradas elevadas durante as mareas baixas e que están mergulladas na preamar. Debido á mística que rodea as illas de mareas moitas delas foron lugares de culto relixioso, como Mont Saint-Michel coa súa abadía beneditina. As Illas de marea son tamén localizacións comúns de fortalezas por ser fortificacións naturais.
Francia
miniatura|right|220px|[[Mont Saint-Michel en Normandía]]
Reino Unido
miniatura|right|220px|[[Rough Island, Scotland|Rough Island fronte Rockcliffe, Dumfries & Galloway, Escocia]] miniatura|right|220px|[[Worm's Head ao final de Gower, Gales]]
Nova Zelandia
miniatura|right|220px|[[Rangitoto Island forma o pano de fondo á Plataforma conformada polas ondas en Achilles Point, Auckland]]
Pazo da Cultura de Narón
O Pazo da Cultura de Narón é un edificio cultural inaugurado en 2008 no Concello de Narón. Substitúe nesas funcións ao Auditorio de Narón do Alto do Castiñeiro que ten unha capacidade de 400 persoas. No novo Pazo da Cultura de Narón, o Padroado da Cultura de Narón organiza diversas actividades culturais como obras teatrais, danza e música.
Descrición
O Pazo da Cultura de Narón foi na súa inauguración o segundo maior auditorio de Galiza. O edificio é sede do:
Demo
miniatura|[[A tentación de Santo Antón (c. 1475 ) de Martin Schongauer (1448-1491).]] Un demo é, segundo o cristianismo, un anxo que se rebelou contra Deus e que pasou a loitar pola perdición da humanidade. Na antigüidade, porén, o termo tiña outra connotación, referíase a un xenio que inspiraba os individuos tanto para o ben coma para o mal.
Árbore das bruxas
A árbore das bruxas ou metrosideros excelso (Metrosideros excelsa) é unha árbore perennifolia da familia dos mirtos que produce un feixe de flores rechamangueiras compostas de conxuntos de estames. O metrosídero é unha das doce especies de Metrosideros endémicas de Nova Zelandia. Chámase pōhutukawa na súa lingua. En Galiza atopamos varios exemplares coma ornamentais, algúns deles senlleiros.
Demo
Nas relixións do Oriente Medio, así como nas derivadas das tradicións abrahámicas, incluíndo a demonoloxía medieval cristiá, un demo é considerado un "espírito impuro", o cal pode causar unha posesión demoníaca e pode ser expulsado polo ritual do exorcismo. No ocultismo de Occidente e a maxia renacentista (unha mestura de maxia greco-romana, demonoloxía xudía e tradición cristiá), un demo é unha entidade espiritual que pode ser conxurada e controlada. Na literatura moitos dos demos foron anxos caídos.
Etimoloxía
O termo «demo» vén do grego δαιμών (transliteración: daimōn), a través do termo latino daemonium, designando un espírito moi sabio.
Árbore das bruxas
Descrición
esquerda|miniatura|250px|Porte da árbore A árbore medra até 20 m de altura, cunha copa extensa en forma de cúpula. O seu rango natural son as rexións costeiras da Illa do Norte de Nova Zelandia, ao norte dunha liña que se estende dende New Plymouth (39° S) a Gisborne (39° S). Tamén medra á beira dos lagos da área de Rotorua. Un espécime xigante de pohutukawa en Te Araroa, na beiramar leste, ten sona de ser a árbore máis grande do país, cunha altura de 20 m e unha extensión de follaxe de 38 m. A árbore ten a reputación de ser un habitante dos cavorcos. É capaz de se manter agarrado ás fendas das abas en precarias e case verticais situacións. Algúns espécimes teñen raíces aéreas enmarañadas e fibrosas. Como o seu pariente hawaiano o lehua (M. polymorpha), a árbore do fogo amosouse eficiente na colonización dos campos de lava, notabelmente na Illa Rangitoto, un volcán no porto de Auckland.
Demo
O demo en Galicia
En Galicia, o demo recibe numerosas denominacións populares: abelurio, cachán, cachano, cachizo, demachiño (máis propiamente, aplícase a demos pequenos como o diano burleiro), démaro, demiño, demócharo, democho, demóncaro, demonche, demoncre, demontre, demóñaro, demoño, demoro, déncaro, dencho, déngaro, denllo, dentre, deño, diabo, diabro, diantre, diaño, mafarrico, rabeno, rabudo, resalgario, sucio, trasno ou zucio. Tamén se lle denomina mediante nomes propios, como Donai (que pode proceder de Adonai, un dos nomes que recibe Deus na Biblia), Leonardo, Pedro, Perecho, Perello, Perete, Xan ou Xan Moxico, ou Xuncras'' (posible contaminación con Xudas).
Árbore das bruxas
Flores
O pohutukawa florea de novembro a xaneiro cun pico no medio do final de decembro (o verán do hemisferio sur), con brillantes flores carmesí cubrindo a árbore, polo tanto ten o sobrenome de árbore de Nadal de Nova Zelandia. Hai unha variación entre as árbores individuais no tempo da floración, na sombra e brillo das flores. En poboacións illadas a deriva xenética resultou en variación local: moitas das árbores que medran arredor dos lagos producen flores rosadas, e hai cultivares de flores amarelas, "Aurea", descendentes dun par descuberto en 1940 na Illa Motiti en Bay of Plenty (Baía da fartura).
Demo
O demo en Galicia
E, finalmente, denominacións eufemísticas coas que se pretende non pronunciar o seu nome, por se o demo o puidese interpretar como que se lle invoca: o Cornudo, o Escuro, o das botas, o das zapatillas, o dos dentes longos, o Nemigo, o Pecado, o Rabudo, papá xarriña. Resulta común referirse a el como Arrenegado sea!.
Árbore das bruxas
Conservación
En Nova Zelandia, a árbore do fogo está ameazada pola especie Trichosurus vulpecula que consome as súas follas. Un fondo caritativo de conservación, Project Crimson (Proxecto Carmesí), ten o obxectivo de reverter o declive da pohutukawa e doutras especies de Metrosideros.
Demo
O demo en Galicia
Por suposto, tamén se utilizan as denominacións literarias máis clásicas, como Belcebú, Luzbel e Lucifer (que resplandece ), Satán ou Satanás.
Árbore das bruxas
Árbores senlleiras en Galiza
miniatura|Árbore das bruxas na policía local da Coruña Dous exemplares de árbores do fogo (Metrosideros excelsa) figuran no catálogo de árbores senlleiras de Galiza, elaborado pola Xunta de Galicia:
Cultivo
miniatura|220px|Árbore do fogo a rosear.
A árbore do fogo é unha árbore popular ornamental, vizosa e doada de cultivar. Áchase naturalizada na área de Wellington no norte da Illa do Sur. A pohutukawa foi ademais introducida en países de clima temperado a subtropical, incluíndo o sueste de Australia, naturalizándose na Illa Norfolk. Na costa de California, é unha árbore popular de rúa e xardín. En partes de Suráfrica o metrosídero medra tan ben que é considerado especie invasora, tamén se está a naturalizar nos cavorcos costeiros da rexión de Sydney, Australia.
En Europa dáse moi ben en Galiza, chegando á Coruña e o sur de Inglaterra.
Emil Kraepelin
Emil Kraepelin, nado o 15 de febreiro de 1856 en Neustrelitz e finado o 7 de outubro de 1926 en Múnic, foi un psiquiatra alemán. Está considerado como o fundador da psiquiatría científica moderna, a psicofarmacoloxía e a xenética psiquiátrica.
Kraepelin cría que as enfermidades psiquiátricas son causadas principalmente por desordes biolóxicas e xenéticas e as súas teorías dominaron o campo da psiquiatría a principios do século XX.
Kraepelin opúxose a Sigmund Freud, que mirou as desordes psiquiátricas como causadas por factores psicolóxicos.
Traxectoria
Kraepelin, fillo dun funcionario público, naceu en 1856 en Neustrelitz, no distrito alemán de Mecklenburg. Arrimouse á bioloxía grazas a seu irmán Karl, dez anos máis vello, que, máis tarde, sería o director do Museo Zoolóxico de Hamburgo.
miniatura|Tumba en Heidelberg (2008) Kraepelin comezou os estudos médicos aos 18 anos, en Leipzig e Wurzburg. En Leipzig, estudou neuropatoloxía con Paul Flechsig e psicoloxía experimental con Wilhelm Wundt. Kraepelin sería un discípulo que Wundt e tería durante toda a súa vida interese na psicoloxía experimental baseada nas súas teorías. Nesa época, Kraepelin escribiu un ensaio que foi premiado, "A influencia das enfermidades agudas nas causas das desordes mentais". Obtivo o seu título de médico en 1878. En 1879, foi traballar con Bernhard von Gudden na Universidade de Múnic, onde completou a súa tese, "O lugar da psicoloxía na psiquiatría". Volveu á universidade de Leipzig en 1882, traballou na clínica de neuroloxía de Wilhelm Heinrich Erb e no laboratorio de psicofarmacoloxía de Wundt.
A principal obra de Kraepelin, "Compendium der Psychiatrie", foi publicada por primeira vez en 1883. Nela, propoñía que a psiquiatría era unha rama das ciencias médicas e que debía ser investigada mediante a observación e a experimentación como as demais ciencias naturais. Quería que se investigasen as causas físicas das doenzas mentais, e comezou a establecer os alicerces do sistema de clasificación moderno das desordes mentais. Kraepelin cría que estudando historias de casos e identificando as desordes, podería chegar a predicir a evolución dunha enfermidade mental, tendo en conta tamén as diferenzas individuais da personalidade e as idades dos pacientes no inicio das enfermidades.
En 1884 converteuse en médico xefe en Leubus e ao ano seguinte era nomeado director do Instituto de Tratamento e Enfermería de Dresden. En 1886, con trinta anos, Kraepelin era nomeado profesor de psiquiatría da Universidade de Dorpat (máis tarde a Universidade de Tartu) no que é hoxe Estonia. Mentres estaba en Dorpat, foi o director da Clínica Universitaria de Tartu. Alí comezou a estudar e a anotar moitas historias clínicas en detalle que lle levou a considerar a importancia do curso dunha enfermidade en relación á clasificación das desordes mentais.
En 1903 trasladouse a Múnic para ser catedrático da Clínica Psiquiátrica da Universidade de Múnic.
Foi designado membro da Real Academia das Ciencias de Suecia en 1908.
En 1912, como resposta á petición da Sociedade Alemá de Psiquiatría, empezou a planear o establecemento dun centro de investigación. Tras unha grande doazón do banqueiro xudeu estadounidense-alemán James Loeb, que fora unha vez paciente, fundouse o Instituto Alemán para a Investigación Psiquiátrica en 1917 en Múnic. Inicialmente atopábase nos edificios dun hospital xa existente, sendo mantido por Loeb e a súa familia. En 1924, púxose baixo o auspicio da Sociedade Kaiser Wilhelm. A Fundación Rockefeller da familia estadounidense-alemá Rockefeller faría unha doazón que permitiría erguer un novo edificio dedicado ao instituto, que foi oficialmente aberto en 1928.
Kraepelin manifestouse en contra do tratamento bárbaro que prevalecía nos asilos psiquiátricos da época, e lanzouse nunha cruzada contra o alcohol, a pena capital e a prisión en vez do tratamento da tolemia. Rexeitou as teorías psicanalíticas de que a sexualidade ou condicións innatas eran a causa das enfermidades mentais, e rexeitou a especulación filosófica por non-científica. Concentrouse na recolección de datos clínicos, e estaba particularmente interesado na neuropatoloxía.
Kraepelin retirouse da ensinanza con 66 anos de idade, pasando os seus anos restantes traballando para o Instituto. A edición final do seu Libro sobre a Psiquiatría foi publicado en 1927, pouco despois da súa morte. Está composto por catro volumes e era dez veces maior que a primeira edición de 1883.
Gran Premio dos Países Baixos de 1976
O Gran Premio dos Países Baixos de 1976 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 29 de agosto de 1976 no circuíto de Zandvoort. Foi a décimo segunda carreira da tempada de Fórmula Un de. Foi o 25º Gran Premio dos Países Baixos. Levouse a cabo sobre 75 voltas ao circuíto de catro quilómetros para un distancia de carreira de 316 quilómetros. Foi gañado polo piloto británico James Hunt pilotando un McLaren M23.
A fin de semana estiva marcado pola morte do comisario de pista Ron Lenderink durante unha volta pola pista nun coche de servizo. Tiña 29 anos.
Ligazóns externas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
O Coto, Cañás, Carral
O Coto é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 37 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 20 eran homes e 17 eran mulleres.
Azov
Azov (Азов en ruso) é unha cidade do Óblast de Rostov, Rusia, situada no río Don, a seis quilómetros do mar de Azov. Ten 81.700 habitantes (2002). No III a.C. os gregos fundaron a colonia de Tanais na foz do Don, no século III os godos destruíron a cidade, os restos localízanse a poucos quilómetros da cidade. No século X a área pasou ao principado eslavo de Tmutarakan, os turcos kipchaks fixéronse co control do territorio ao que denominaron azak (terras baixas) de onde deriva o nome da cidade. Os venecianos e xenoveses fundaron unha colonia no sitio onde actualmente está situdada Azov, a que deron o nome de Tana, en 1471 os turcos tomaron a cidade e construíron unha fortaleza en Azov. En 1637 os cosacos conquistaron a fortaleza, e en 1641 os cosacos resistiron un longo sitio dos otománs, en 1642 o tsar decidiu render a fortaleza. En 1774 pasou definitivamente a Rusia.
El origen perdido
El origen perdido é unha novela en lingua castelá da escritora española Matilde Asensi, publicada pola Editorial Planeta en 2003.
O Sobreiro, Rubiós, As Neves
O Sobreiro é un lugar da parroquia de Rubiós, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres)
Rosa María Mateo
Rosa María Mateo, nada en Burgos, 6 de xaneiro de 1943, é unha xornalista española.
Traxectoria
En 1963 ingresou como locutora en Radio Nacional de España, incorporándose en 1966 aos servizos informativos de Televisión Española. Nunha primeira etapa, desenvolveu a súa carreira en La 2, daquela coñecida como UHF, en programas como La segunda cadena informa (1968). A principios dos anos 70 pasou á Primera canle, incorporándose ao recentemente estrenado Informe semanal de Pedro Erquicia, onde permanecería ata 1980.
Presentou tamén o Telediario, ata 1993 en que foi fichada por Antena 3 para facerse cargo do seu informativo Antena 3 Noticias de fin de semana. Permaneceu na canle privada, presentando na última época o informativo de madrugada, ata o ano 2003 en que o seu contrato se deu por finalizado.
O Outeiro, Rubiós, As Neves
O Outeiro é un lugar da parroquia de Rubiós, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Mickey Rourke
Philip Andre "Mickey" Rourke, Jr., nado o 16 de setembro de 1952 en Schenectady (Nova York) é un actor estadounidense
Traxectoria
É ben coñecido polas súas interpretacións en filmes de acción e suspense dos anos 80. Despois de 2005 coñece un rexurdimento do seu éxito, que se confirma en 2009 coa obtención dun Globo de Ouro e un nomeamento ós Oscar polo seu traballo en The Wrestler.
Preparouse para ser un boxeador na súa xuventude, Rourke foi durante un curto período de tempo boxeador profesional nos anos 90.
Galería de imaxes da Lagoa Sacra de Olives
Galería de imaxes da lagoa Sacra de Olives.
A Lagoa Sacra de Olives ou Lagoa sacra de Xestoso é unha lagoa situada no límite entre o concello de Forcarei, o da Estrada e no de Silleda.
CP Areces
O Club Patín Areces, coñecido por motivos de patrocinio como Areces L5, é un equipo de hóckey a patíns fundado en 1965 na localidade de Grado, Asturias. Actualmente compite na segunda categoría do hóckey a patíns español, a Primeira División. Xoga os seus partidos como local no Polideportivo Municipal de Grado
Snorri Sturluson
Snorri Sturloson, nado en Hvamm contra o ano 1179 e finado en Reykjaholt o 23 de setembro de 1241, foi un xurista, poeta, historiador e escritor islandés.
Traxectoria
Fillo dun caudillo local, chamado Sturla Zórdarson,Snorri Sturloson casou aos vinte anos cunha muller adiñeirada, anos despois separouse, deixándolle dous fillos. Aos 35 anos foi elixido xefe da Allthing ou Asemblea Lexislativa de Islandia. No ano 1218 viaxou a Noruega. Na corte do rei Hákon recibiu o título de "lenderman" ou barón. Snorri comprometeuse co rei noruegués a que os islandeses aceptasen a dependencia de Noruega. Ao regresar a Islandia, enviou a un dos seus fillos a Noruega en calidade de refén. Debido a estas circunstancias foi declarado traidor de Islandia. E posteriormente en Noruega foi declarado traidor por non ter cumprido a súa promesa de anexión.
No ano 1224 contraeu matrimonio por segunda vez, o que o converteu no home máis rico de Islandia. Trala guerra civil en Islandia, Snorri foi asasinado por Gizur Thorvaldsson, enviado por Hákon.
Obra
De gran erudición, coñecía ben a poesía, historia e mitoloxía nórdica. Foi o autor da Saga de Egil Skallagrimson e a Heimskringla (ou Crónica dos reis de Noruega) e a famosa Edda prosaica, un manual para poetas onde figura o Gylfaginning ou Alucinación de Gylfi, unha cosmogonía da mitoloxía nórdica. Snorri é considerado un dos grandes literatos da Islandia medieval.
O Marco, Cañás, Carral
O Marco é un lugar da parroquia de Cañás no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Suintila
Combatía contra os territorios baixo poder bizantino na Península Ibérica desde o ano 620 á ordes de Sisebuto. Ao ano seguinte foi elixido rei, despois da morte de Recaredo II.
Xa rei, Suíntila proseguiu a loita contra os bizantinos que ocupaban partes da Bética desde o século VI. Conseguiu expulsalos e fortalecer o poder visigodo na Península Ibérica.
Outro proxecto do rei foi o de reforzar a autoridade da coroa fronte á nobreza e á Igrexa. Tentou trocar a sucesión electiva visigoda pola hereditaria, mais os poderes instalados reaccionaran fortemente contra tal disposición que crearía unha liña dinástica, convertendo esta tentativa no maior fracaso de Suíntila.
En 631 Sisenando, gobernador da Septimania, organizou unha conxura que puxo fin ao reinado de Suíntila. No IV Concílio de Toledo, en 633, presidido por Isidoro de Sevilla, arcebispo de Sevilla, Suíntila foi excomulgado e todos os seus bens foron confiscados. Nese mesmo concílio, Sisenando foi lexitimado como rei, restablecendo oficialmente o carácter electivo da monarquía visigoda. Suíntila morreu un ano despois.
Galicia Confidencial
Galicia Confidencial é un xornal galego que comezou a editarse en 2003 en formato blog. Foi fundado por Xurxo Salgado. Actualmente é un dos xornais en galego de referencia, sendo un dos sitos web máis visitados en Galicia. No ano 2017, segundo a clasificación global de Alexa, Galicia Confidencial ocupaba o terceiro posto entre os xornais de Galicia, só superado polos sitios web de La Voz de Galicia e Faro de Vigo.
miniatura|Xurxo Salgado, creador da publicación.
En canto ó seu financiamento, os orzamentos do xornal fornécense na meirande parte de microachegas proporcionadas polos propios lectores, así como doazóns anónimas e subscricións ao servizo Galicia Confidencial Plus, ademais de publicidade. Diversas personalidades, sobre todo políticos, colaboran semanalmente nas súas páxinas de opinión. Entre eles destacan o escritor Séchu Sende, políticos como Carlos Aymerich, Santi Domínguez ou Guillerme Vázquez (BNG), Telmo Martín (PP), Mar Barcón (PSdeG), Rafael Cuíña (CxG), ou Carlos Vázquez Padín (CXXI).
Maramureș
200px|miniatura|Mapa de Romanía resaltando Maramureș en cor amarela Maramureș (húngaro: Máramaros, latín: Marmatia, ucraíno: Мармарощина / Marmaróshchina) é unha rexión histórica localizada no norte de Romanía. A capital da rexión chámase Baia Mare. Outras cidades importantes son Satu Mare e Vişeu de Sus.
Maramureș foi antigamente habitada polos dacios, que construíron fortalezas como as de Oncești, Slatina e Călinești, logo foi unha parte do comitatus (condado) Máramaros do Reino de Hungría, co rei húngaro asegurando aos romaneses o dereito de teren un voivoda romanés, quen xulgaba aos seus súbditos segundo a lei romanesa (valaca), até 1383.
Véxase tamén
Marmaroš
Mäntyharju
Mäntyharju é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 5 924 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 210,98 km2, dos cales 230,11 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 6,04 hab./km².
Heinävesi limita cos municipios de Hirvensalmi, Mikkeli e Pertunmaa na súa mesma rexión, Heinola en Päijänne Tavastia, Kouvola pertencente á rexión de Kymenlaakso, e Savitaipale na rexión de Carelia do Sur.
Sisenando
Sisenando (?-636), rei dos visigodos entre 631 e 636.
Convocou o IV Concílio de Toledo no cal se formularan coleccións de Leis, tanto civís canto eclesiásticas, citando entre as primeiras o famoso Forum iudiciorum (foro dos xuíces), e entre as segundos 29 cánones relativos á disciplina e á administración da Igrexa. Os cregos foron declarados exentos de impostos e taxas, prevíronse castigos para quen faltase aos xuramentos de lealdade para co rei ou se revelasen contra el.
O reinado de Sisenando viviu unha crise provocada pola rebelión de Iudila, o que provocou o atraso na reunión do Concilio ata finais de 633. A pesar da revolta non vir mencionada en calquera fonte literaria, existen dúas moedas cunhadas en Mérida e na rexión de Iliberris (actualmente Granada) coa inscrición Iudila Rex. Da mesma forma, o canon 75 e a demora no inicio do Concílio poderían ser explicados se Iudila tentase usurpar o trono.
Reno Aces
Os Reno Aces son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Reno, Nevada. O club, de clase Triple-A, compite na West Division da Pacific Coast League (PCL). Actualmente están afiliados aos Arizona Diamondbacks da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no Greater Nevada Field, un estadio inaugurado en 2009 con capacidade para 9.013 espectadores.
Halothiobacillus
Halothiobacillus é un xénero de Gammaproteobacteria. Comprende dúas especies aerobias obrigadas que necesitan oxíxeno para vivir. Son tamén halotolerantes e viven en ambientes con altas concentracións de sal ou outros solutos, pero non os precisan para crecer.
A especie tipo deste xénero, Halothiobacillus neapolitanus, era antes clasificada dentro do xénero Thiobacillus, pero foi reclasificada en 2000. Outras dúas especies que antes tamén estaban en Thiobacillus foron reclasificadas inicialmente como Halothiobacillus halophilus e Halothiobacillus hydrothermalis; porén, ambas as dúas eran halófilos obrigados en lugar de ser halotolerantes e presentaban unha comparativamente baixa identidade no xene de ARNr 16S con Halothiobacillus neapolitanus, o que fixo que fosen de novo reclasificadas no xénero de nova designación Guyparkeria en 2017, cos nomes Guyparkeria halophila e Guyparkeria hydrothermalis.
Richard Wagner
Wilhelm Richard Wagner, coñecido simplemente como Richard Wagner, nado en Leipzig o 22 de maio de 1813 e finado en Venecia o 13 de febreiro de 1883, foi un compositor, director de orquestra, poeta, ensaísta, dramaturgo e teórico musical alemán do Romanticismo. Wagner é coñecido principalmente polas súas óperas (se ben as súas derradeiras composicións escénicas foron denominadas por el mesmo polo nome "drama musical"), asumindo, á diferenza da meirande parte dos compositores de ópera, a elaboración da música, do libreto e da escenografía das mesmas.
Halothiobacillus
Importacia ambiental
Halothiobacillus é un xénero de bacterias, cuxas especies, xunto con outros organismos quimiolitoautótrofos, xogan un importante papel nos ciclos do carbono e do xofre globais. Teñen a capacidade de vivir dependendo só de fontes de compostos inorgánicos (CO2 e xofre reducido) para cubrir as súas necesidades de carbono e enerxía, pero poden asimilar algúns intermediarios do ciclo de Krebs durante o seu crecemento autótrofo.
Richard Wagner
Nos seus inicios, fundamentou a súa reputación como compositor con obras como Der fliegende Holländer e Tannhäuser, que seguían a tradición romántica de Weber e Meyerbeer. Transformou o pensamento musical coa idea da «obra de arte total» (en alemán Gesamtkunstwerk), a síntese de todas as artes poéticas, visuais, musicais e escénicas, que desenvolveu nunha serie de ensaios entre 1849 e 1852, e que plasmou na primeira metade da súa monumental tetraloxía Der Ring des Nibelungen. Con todo, as súas ideas sobre a relación entre a música e o teatro mudaron de novo e reintroduciu algunhas formas operísticas tradicionais nas obras da súa última etapa, como en Die Meistersinger von Nürnberg. As obras de Wagner, particularmente as do seu último período (que se corresponden coa súa etapa romántica), destacan pola súa textura contrapuntística, riqueza cromática, harmonía, orquestración e un elaborado uso dos leitmotivs (temas musicais asociados a caracteres específicos ou elementos dentro da trama). Wagner foi o pioneiro en varios avances da linguaxe musical, como un extremo cromatismo (asociado coa cor orquestral) ou a ampliación do cosmos harmónico a través dun continuo desprazamento dos centros tonais, o que influíu no desenvolvemento da música clásica europea.
A súa ópera Tristan und Isolde é ás veces descrita como punto de inicio da música contemporánea. A influencia de Wagner estendeuse tamén á filosofía, á literatura, ás artes visuais e o teatro. Fixo construír o seu propio teatro de ópera, o Bayreuther Festspielhaus, para escenificar as súas obras do xeito no que el as imaxinaba e que conteñen deseños novidosos. Alí tivo lugar a estrea da tetraloxía do Anel e Parsifal, e é onde actualmente seguen a representarse as súas obras operísticas máis importantes nun festival anual a cargo dos seus descendentes. Os puntos de vista de Wagner sobre a dirección orquestral tamén foron moi influentes. Escribiu amplamente sobre música, teatro e política, obras que teñen sido obxecto de debate nas últimas décadas, especialmente algunhas de contido antisemita e pola súa suposta influencia sobre Adolf Hitler e o nazismo.
Wagner logrou todo isto a pesar dunha vida que se caracterizou, ata as súas últimas décadas, polo exilio político, relacións amorosas turbulentas, pobreza e repetidas fuxidas dos seus acredores. A súa agresiva personalidade e as súas opinións, con frecuencia demasiado directas, sobre a música, a política e a sociedade convertérono nun personaxe polémico, etiqueta que aínda mantén. O impacto das súas ideas pode encontrarse en moitas das artes do século XX.
Primeiros anos
miniatura|180px|Casa natal de Wagner, no número 3 da [[Brühl (Leipzig)|rúa Brühl, Leipzig.]] Wilhelm Richard Wagner naceu o 22 de maio de 1813 na cidade alemá de Leipzig (daquela no Reino de Saxonia dentro da Confederación do Rin), concretamente no nº 3 da rúa Brühl (A Casa dos Leóns Vermellos e Brancos), situada na xudaría. Foi bautizado na igrexa de San Tomé. Richard foi o noveno fillo de Carl Friedrich Wagner, un modesto funcionario de policía, e Johanna Rosine Wagner (de solteira Paetz), filla dun panadeiro. O seu pai morreu de tifo aos seis meses de nacer Richard, Despois da súa morte, a súa nai Johanna viviu cun amigo de Carl, o actor e dramaturgo Ludwig Geyer. En agosto de 1814, a súa nai casou con Geyer —aínda que non se atopou documentación disto nos rexistros das igrexas de Leipzig. Johanna e a súa familia trasladáronse á residencia de Geyer en Dresde. Durante os primeiros catorce anos da súa vida, Wagner foi coñecido como Wilhelm Richard Geyer. É case seguro que pensou que Geyer era o seu pai biolóxico. Especúlase que podería ser o pai biolóxico de Wagner.
O amor de Geyer polo teatro chegou a ser compartido polo seu fillastro, e Wagner participou nas súas representacións. Na súa autobiografía Mein Leben Wagner lembraba unha vez no papel de anxo. A finais de 1829 Wagner foi inscrito na escola do pastor Wetzel en Possendorf, preto de Dresde, onde recibiu algunhas clases de piano do seu profesor de latín. Non era capaz de tocar unha escala correctamente ao piano e prefería tocar aberturas de teatro de oído. Logo da morte de Geyer en 1821, Richard foi enviado a Kreuzschule, o internado do Dresdner Kreuzchor, cubrindo os gastos o irmán de Geyer. Ós nove anos quedou fortemente impresionado polos elementos góticos da ópera de Carl Maria von Weber Der Freischütz, que viu dirixir ao propio Weber. Neste período Wagner alimentaba as súas ambicións como dramaturgo. O seu primeiro esforzo creativo, incluído no Wagner-Werk-Verzeichnis (a lista estándar das obras de Wagner) como WWV 1, foi unha traxedia titulada Leubald. Comezada cando estaba na escola en 1826, a obra está fortemente influenciada por Shakespeare e Goethe. Wagner, decidido a poñerlle música, persuadiu á súa familia para que lle permitise tomar leccións.
En 1827, a familia regresou a Leipzig. Wagner recibiu as súas primeiras clases de harmonía entre 1828 e 1831 da man de Christian Gottlieb Müller. En xaneiro de 1828 escoitou por primeira vez a Sétima sinfonía de Beethoven e posteriormente, en marzo, a Novena sinfonía do mesmo compositor (ambas na Gewandhaus). Beethoven converteuse na súa maior inspiración, e Wagner escribiu unha transcrición para piano da Novena sinfonía. Tamén quedou moi impresionado polo Réquiem de Mozart. As primeiras sonatas para piano e os seus primeiros intentos de aberturas orquestrais datan deste período.
En 1829 presenciou unha interpretación da soprano dramática Wilhelmine Schröder-Devrient, e esta converteuse no seu ideal da fusión de drama e música na ópera. En Mein Leben, Wagner escribiu "cando miro atrás a través de toda a miña vida non encontro un acontecemento que producira unha impresión tan profunda en min", e afirmou que a "interpretación profundamente humana e extasiante desta incomparable artista" acendeu nel un "lume case demoníaco".
En 1831, Wagner inscribiuse na Universidade de Leipzig, onde se converteu en membro da Studentenverbindung de Saxonia. Recibiu clases de composición do Thomaskantor Theodor Weinlig. Weinlig estaba moi impresionado co talento musical de Wagner e rexeitou calquera pagamento polas súas clases, e arranxou a Sonata para piano en si bemol maior do seu alumno (o que fixo que este lla adicase) para que se publicase como o Op. 1 de Wagner. Un ano despois Wagner compuxo a súa Sinfonía en dó maior, unha obra beethoveniana interpretada en Praga en 1832 e na Gewandhaus de Leipzig en 1833. Entón comezou a traballar nunha ópera, Die Hochzeit (A voda), que nunca rematou.
Inicios e primeiro matrimonio (1833-42)
miniatura|esquerda|[[Minna Planer|Wilhelmine "Minna" Planer (1835), por Alexander von Otterstedt.]] En 1833 o seu irmán máis vello Karl Albert, conseguiulle un posto como director de coro en Würzburg. Ese mesmo ano, aos 20 anos, Wagner compuxo a súa primeira ópera, Die Feen (As Fadas). Esta obra, que imitaba claramente o estilo de Carl Maria von Weber, non se realizaría ata medio século despois, cando o 29 de xuño de 1888 foi estreada pouco despois da morte do compositor en 1883.
Logo de regresar a Leipzig en 1834, Wagner aceptou un breve cargo como director no teatro de ópera de Magdeburgo durante o cal escribiu Das Liebesverbot (A prohibición de amar), unha ópera inspirada na obra de Shakespeare Medida por medida. Esta foi representada en Magdeburgo en 1836 pero clausurada antes da segunda representación; isto, xunto co colapso financeiro da compañía de ópera que o empregou, deixou o compositor en serios problemas financeiros. Wagner namorárase dunha das actrices principais de Magdeburgo, Christine Wilhelmine "Minna" Planer. Logo do desastre de Das Liebesverbot, seguiuna a Königsberg, onde ela axudouno a encontrar un traballo no teatro. Ambos casaron na igrexa de Tragheim o 24 de novembro de 1836. En maio de 1837, Minna deixou a Wagner por outro home; este non foi máis que o primeiro desastre dun matrimonio problemático. En xuño de 1837, Wagner trasladouse a Riga (daquela no Imperio Ruso), onde se converteu en director musical da ópera local; tendo nesta o poder para chamar á irmá de Minna, Amalie (tamén cantante), para o teatro, co que pronto retomou a súa relación con Minna durante 1838.
En 1839, sumida nas débedas, a parella abandona Riga de xeito furtivo para escapar dos seus acredores; as débedas urxiron a Wagner durante a maior parte da súa vida. Inicialmente partiron cara a Londres e no traxecto, co seu can Terra Nova Robber, foron vítimas dunha treboada, que inspirou a Wagner para crear Der fliegende Holländer (O holandés errante), baseada nunha obra de Heinrich Heine. Os Wagner instaláronse en París en setembro de 1839 e permaneceron alí ata 1842. Alí Richard gañou a vida escribindo artigos e reorquestrando óperas doutros compositores, en gran medida para a editorial Schlesinger. Tamén durante a súa estadía na capital francesa rematou as súas óperas Rienzi e Der fliegende Holländer.
Dresde (1842-49)
miniatura|dereita|180px|Wagner [[circa|ca. 1840, por Ernest Benedikt Kietz.]] En 1840, Wagner termina a súa ópera Rienzi. Co firme apoio de Giacomo Meyerbeer, foi aceptada a súa representación no teatro da corte de Dresde (Hofoper) no Reino de Saxonia, e en 1842, Wagner trasladouse á cidade. O seu alivio ao regresar a Alemaña foi recollido no seu Autobiographische Skizze de 1842, onde escribiu que, de camiño dende París, "Por primeira vez vin o Rin —con cálidas bágoas nos meus ollos, eu, pobre artista, xuro eterna fidelidade á miña patria alemá". Rienzi foi estreada en Dresde, onde tivo un éxito considerable, o 20 de outubro dese mesmo ano.
Wagner viviu en Dresde os seis anos seguintes, sendo finalmente contratado como director da corte real saxoa. Durante este período, puxo en escena alí Der fliegende Holländer (2 de xaneiro de 1843) e Tannhäuser (19 de outubro de 1845), as dúas primeiras das súas tres óperas do período medio. Wagner tamén frecuentou os círculos artísticos de Dresde, entre eles o do compositor Ferdinand Hiller e o do arquitecto Gottfried Semper.
A participación de Wagner en política de esquerda puxo fin de xeito abrupto á súa estadía en Dresde. Nos estados alemáns independentes da época, estábase facendo forte un movemento nacionalista, reclamando liberdades constitucionais e a unificación nacional alemá. En Dresde Wagner estaba activo entre os nacionalistas alemáns socialistas, recibindo regularmente a invitados na súa casa como o director e editor radical August Röckel e o anarquista ruso Mikhail Bakunin. Tamén foi influenciado polas ideas de Pierre Joseph Proudhon e Ludwig Feuerbach. O descontento xeneralizado en Dresde chegou ao seu punto máis alto en abril de 1849, cando o rei Frederico Augusto II de Saxonia rexeitou unha nova constitución, o que provocou o errado Alzamento de Maio, no que Wagner xogou un papel menor, e que foi reprimido polo rei Federico II co apoio de Prusia. Emitíronse ordes de arresto para os revolucionarios. Wagner tivo que fuxir, primeiro a París, e posteriormente a Zürich1Zúric onde nun principio refuxiouse cun amigo, Alexander Müller.
No exilio: Suíza (1849-58)
miniatura|esquerda|Orde de arresto de Richard Wagner, expedida o 16 de maio de 1849. Wagner pasaría os seguintes doce anos no exilio. Finalizou Lohengrin, a última das óperas do seu período medio, antes da insurrección de Dresde, e despois escribiu desesperado ao seu amigo Franz Liszt para pedirlle que fora posta en escena na súa ausencia. Liszt dirixiu a estrea en Weimar en agosto de 1850.
Daquela, Wagner estaba nunha situación persoal precaria, illado do mundo musical alemán e sen ningún ingreso regular. En 1850, Julie, a muller do seu amigo Karl Ritter, comezou a pagarlle unha pequena pensión que mantivo ata 1859. Coa axuda da súa amiga Jessie Laussot, esta ía verse incrementada ata unha suma anual de 3000 táleros; mais este plan foi abandonado cando Wagner comezou unha aventura con Mme. Laussot. Wagner mesmo planeou unha fuga con ela en 1850, que foi impedida polo seu marido. Mentres tanto, a muller de Wagner, Minna, á que non gustaran as óperas que compuxera despois de Rienzi, caeu progresivamente nunha profunda depresión. A saúde de Wagner resentiuse, segundo Ernest Newman "en gran medida debido a nervios sobreexcitados", que fixo difícil para el continuar escribindo.
A principal produción editorial de Wagner durante os seus primeiros anos en Zürich foron un grupo de ensaios. En Das Kunstwerk der Zukunft (1849), describiu unha visión da ópera como Gesamtkunstwerk ('obra de arte total'), na que varias artes como a música, a canción, a danza, a poesía, as artes visuais e escénicas uníanse. Das Judenthum in der Musik (1850) foi o primeiro dos escritos antisemitas de Wagner. Neste polémico ensaio Wagner argumentaba, usando frecuentemente o abuso antisemita tradicional, que os xudeus non tiñan conexión co espírito alemán, e polo tanto só eran capaces de producir música superficial e artificial. Na súa opinión, eles compuñan música para conseguir popularidade e, polo tanto, o éxito financeiro, en lugar de crear verdadeiras obras de arte.
En Oper und Drama (1851), Wagner describiu a estética do drama que estaba a empregar para crear as óperas do Anel. Antes de abandonar Dresde, o compositor bosquexara unha obra que finalmente converteríase no ciclo de catro óperas Der Ring des Nibelungen. Inicialmente escribira o libreto para unha única ópera, Siegfrieds Tod (A morte de Siegfried), en 1848. Despois de chegar a Zürich ampliou a historia para incluír unha segunda ópera, Der junge Siegfried (O novo Siegfried), explorando os antecedentes do heroe. Completou o texto do ciclo escribindo outros dous novos libretos, para Die Walküre e Das Rheingold. Ademais, revisou os libretos anteriores de acordo co seu novo concepto, completándoos en 1852. O concepto de ópera expresado en Oper und Drama e noutros ensaios renegaba dos seus traballos anteriores, incluído Lohengrin. En parte nun intento por explicar o seu cambio de opinión, Wagner publicou en 1851 a súa autobiográfica Eine Mittheilung an meine Freunde. Esta contiña o seu primeiro anuncio público do que se convertería no ciclo do Anel: Nunca escribirei unha ópera máis. Como non teño ningún desexo de inventar un nome arbitrario para as miñas obras, chamareilles dramas... Propoño para producir o meu mito en tres dramas completos, precedidos por un longo preludio (Vorspiel)... Nun festival especialmente equipado. Propoño, nalgún momento futuro, realizar estes tres dramas co seu preludio, no curso de tres días e unha noite [énfase no orixinal].
Wagner comezou compoñendo a música para Das Rheingold entre novembro de 1853 e setembro de 1854, seguida inmediatamente por Die Walküre (escrita entre xuño de 1854 e marzo de 1856). Comezou o traballo na terceira ópera do Anel, que chamou simplemente Siegfried, probablemente en setembro de 1856, mais en xuño de 1857 tan só finalizara os dous primeiros actos. Wagner decidiu deixar a un lado a ópera para concentrarse nunha nova idea: Tristan und Isolde, baseada na historia amorosa artúrica Tristán e Isolda.
miniatura|dereita|180px|Retrato de [[Mathilde Wesendonck (1850) por Karl Ferdinand Sohn.]] Unha fonte de inspiración para Tristan und Isolde foi a filosofía de Arthur Schopenhauer, especialmente o seu Die Welt als Wille und Vorstellung, que Wagner coñecera en 1854 da man do seu amigo poeta Georg Herwegh. Wagner posteriormente o denominaría o evento máis importante da súa vida. As súas circunstancias persoais facilitaron que se convertera no que el pensaba que era a filosofía de Schopenhauer, unha visión profundamente pesimista da condición humana. Mantería a súa adhesión a Schopenhauer durante o resto da súa vida.