cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda seléucida
Historia
Malia as regulacións tendentes a centralizar o control das emisións, a política monetaria seléucida aínda era algo permisiva, en comparación coa do reino tolemaico, que impuxo o poder exclusivo da emisión de moeda. En relación co proceso de cuñaxe da moeda tolemaica, ambas comparten a característica depresión central que se amosa en ambas as faces das moedas.
Cecas seléucidas
miniatura|400x400px|En amarelo o [[Imperio Seléucida, coas súas principais cidades]] No territorio central seleúcida arredor de Siria houbo unha grande concentración de obradoiros monetarios. Pola contra, as provincias orientais tiveron só unha ceca cada unha. As rexións mediterráneas do imperio estaban máis monetizadas e tiñan unha economía moito máis dependente da política monetaria. Pola súa vez, o uso da moeda en Mesopotamia, incluídas as rexións de Babilonia e Susiana, limitábase ao ámbito urbano e estaba moi vinculada aos impostos e aos pagamentos oficiais e, malia facerse máis xeral na época helenística, os métodos tradicionais de pagamento non chegaron a desaparecer completamente.
Seleucia do Tigris albergou a primeira ceca seléucida na súa condición de capital. Máis tarde, cando Seleuco I Nicátor lle deu máis relevancia á construción dunha importante cidade portuaria en Antioquía, os operarios da ceca primitiva foron trasladados a esta nova capital, onde pasaron a cuñarse as moedas de ouro e tamén as de bronce emitidas a nome do rei. O antigo obradoiro monetario de Seleucia, pola contra, continuou a súa actividade coa consideración de ceca municipal, centrada nas emisións de bronce de carácter local.
Soiuz TM-4
Características
Soiuz TM-4, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Vladimir Titov, Musa Manarov e Anatoli Levchenko a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación. A tripulación estableceu no seu momento o récord de permanencia no espazo.
Moeda seléucida
Cecas seléucidas
A ceca de Tolemaida estaba entre as máis activas e continuou a bater moeda baseada nun padrón diferente do ático, mesmo con posterioridade a ser conquistada por Antíoco III o Grande. É probabelmente que esta cidade mantivese a cuñaxe de moeda de prata sen interrupción mesmo despois de cambiar mans, xa que se trataba dunha cidade de moita importancia en Fenicia.
Soiuz TM-4
Características
Durante a misión recibiron a visita da Progress 34, da Progress 35, da Progress 36, da Soiuz TM-5, a Progress 37, a Soiuz TM-6, a Progress 38 e a Soiuz TM-7.
Moeda seléucida
Deseño e iconografía
esquerda|miniatura|[[Bronce de Seleuco I da ceca de Antioquía, ca. 280 a. de C. A/ Cabeza de Medusa. R/ Touro.]] A áncora foi o símbolo da dinastía Seléucida a partir do reinado de Seleuco I Nicátor, en 305 a. de C. Este motivo comezou a utilizarse nos reversos das moedas que amosaban nos seus anversos a imaxe de Alexandre o Grande, seguindo unha iconografía moi habitual nos territorios dos Diádocos.
Soiuz TM-4
Características
A tripulación da Soiuz TM-4 regresou a terra na Soiuz TM-6 o 21 de decembro de 1988 ás 9:57 GMT, aterrando a uns 180 km ao sueste de Dzhezkazgan (Casaquistán). A propia Soiuz TM-4 regresou o 17 de xuño de 1988, con outra tripulación a bordo.
Moeda seléucida
Deseño e iconografía
As orixes da áncora como símbolo non son claras e hai diversas teorías acerca disto. Unha delas é a conmemoración a carreira de Seleuco baixo o goberno tolemaico entre 315 e 312 a. de C; segundo outra teoría, a áncora suporía unha propaganda dirixida aos comerciantes para os atraer de volta ás cidades do norte de Siria e aos seus novos portos, construídos por Seleuco.
Logo do pasamento de seleuco, os seus sucesores empezaron a cuñar moedas coa súa imaxe. As moedas do Imperio Seléucida amosaban as imaxes do monarca vestido cunha cabeza de león ou Zeus nun trono cun cetro e unha aguia en cada man. Algunhas moedas representaban tamén unha divindade e outros elementos, como un medusa, un touro ou unha áncora.
A moeda cuñada por Antíoco IV pode ser considerada como innovadora desde o punto de vista iconográfico, ao recorrer a diversos atributos celestes e a símbolos como estrelas e raios sobre a súa cabeza. Tanto Antíoco IV como Seleuco IV emitiron moedas coa deidade solar Helios. Outra divindade estreitamente asociada ao reinado destes dous irmáns gobernantes é Apolo. miniatura|Moedas de bronce seléucidas co canto serrado e a típica forma de tapón de botella
Moedas co canto serrado
Algunhas moedas seléucidas de bronce presentan os seus cantos serrados, algo pouco habitual na moeda antiga, o que lles dá un aspecto similar ao dun tapón de botella. As cecas seléucidas cuñaron este tipo de bronces entre os anos 187 e 141 a. de C, durante os reinados de Seleuco IV e Antíoco VI.
Á parte destes casos, coñécense tamén casos de moedas cos cantos serrados no Reino de Macedonia durante o reinado de Filipo V, aínda que, como no caso seléucida, non se mantiveron vixentes durante moito tempo. Da mesma maneira, algúns denarios romanos compartiron esta peculiaridade.
Segundo algúns estudosos, esta forma dos cantos faría máis doado demostrar que a moeda era de metal sólido, aínda que isto poida resultar contraditorio con que só se lles aplicase ás moedas de bronce e non ás de prata nin ás de ouro. No caso dos denarios romanos serrados parece claro que se trataba de dificultar a falsificación e a alteración das moedas, aínda que no caso dos bronces seléucidas podería tratarse simplemente dun motivo ornamental.
Joaquín Mosquera
Joaquín Mariano de Mosquera-Figueroa y Arboleda-Salazar, máis coñecido como Joaquín Mosquera, nado en Popayán o 14 de decembro de 1787 e finado na mesma vila o 4 de abril de 1878, foi un xurista, militar, estadista e político colombiano, que ocupou a Presidencia da República entre xuño e setembro de 1830. Tamén exerceu como Vicepresidente de Nova Granada.
Traxectoria
Foi o primoxénito do matrimonio de José María Mosquera y Figueroa e María Manuela Arboleda Arrachea. Pertencente a dúas das familias máis influentes e poderosas da súa rexión, outro tres dos seus irmáns destacáronse na vida pública de Colombia: Tomás Cipriano, Manuel María e Manuel José.
Á curta idade de 5 anos, xa sabía ler e ingresara na escola pública. Logo pasou ó Seminario da cidade e de alí á Universidade do Cauca, onde se graduou como avogado en 1805.
Carreira política
En 1810 vinculouse á carreira das armas e participou en varias campañas, chegando a ser capitán. Gran Xurista, salientou como un gran dirixente civil na súa cidade durante as loitas de independencia, chegando a ocupar durante a época da Gran Colombia un escano no Congreso e responsabilidades ministeriais.
Presidencia da República
Cando en 1830 Simón Bolívar renunciou á Presidencia, Mosquera foi elixido como o seu sucesor polo Congreso da República o 4 de maio, aínda que non puido asumir de inmediato e foi substituído polo seu vicepresidente Domingo Caycedo. Meses despois asumiu o mando, pero foi derrocado polo xeneral bolivariano Rafael Urdaneta ese mesmo ano.
Carreira posterior á Presidencia
Entre 1833 e 1835 foi vicepresidente de Nova Granada; despois foi reitor da Universidade do Cauca e, en varias ocasións, profesor deste cadro de persoal.
Ó longo da súa carreira rexeitou o ofrecemento de varios cargos públicos como, por exemplo, a dirección do Crédito Público en Popayán en 1825. Mosquera pertenceu a diversas corporacións científicas e literarias e foi entusiasta da instrución popular. Distinguiuse como orador. Contraeu matrimonio coa súa curmá irmá María Josefa Mosquera Hurtado, con quen tivo cinco fillos: José María, Pedro, Rosa, Mariana e Eusebia. Dende 1858, perdeu a vista e morreu en Popayán en 1878, ós 92 anos de idade.
Aeroporto Netaji Subhas Chandra Bose
O aeroporto internacional Netaji Subhas Chandra Bose é un aeroporto situado en Calcuta, a capital do estado indio de Bengala Occidental, serviando á súa área metropolitana. Atópase a uns 17 quilómetros do centro da cidade. Anteriormente foi coñecido como aeroporto de Dum Dum antes de recibir o seu nome actual na honra de Netaji Subhas Chandra Bose, un importante líder do movemento de independencia indio.
O aeroporto de Calcuta é o principal centro de conexións para o transporte aéreo da parte leste do país e un dos dous aeroportos internacionais que operan no estado de Bengala Occidental, sendo o outro o de Bagdogra. No ano fiscal 2016-2017 usaron o aeroporto 15,8 millóns de pasaxeiros, sendo o quinto máis concorrido do país en termos de pasaxe despois de Delhi, Bombai, Bangalore e Chennai. O aeroporto é un importante centro de conexións para voos cara o o nordés da India, Bangladesh, Bután, China e o Sueste Asiático.
Civilización maia
miniatura|245px|Ruínas maias en [[Belize]] miniatura|245px|Mapa histórico dos territorios habitados por pobos de lingua maia A civilización maia habitou a América central na actual Guatemala e no Iucatán ao sur do México, cunha rica historia de case 3000 anos, tratándose dunha cultura meso-americana precolombiana. Contrariando a crenza popular, o pobo maia nunca "desapareceu", pois millóns aínda viven na mesma rexión e moitos deles aínda falan algúns dos dialectos da lingua orixinal. Este artigo discorre principalmente sobre a civilización maia antes da conquista española.
Orixe
Os monumentos máis antigos consisten en simples montículos onde construíran tumbas funerarias, precursoras das pirámides erixidas máis tarde.
Os maias construíron as famosas cidades de Tikal, Palenque, Copán, e Kalakmul, tamén Dos Pilas, Uaxactún, Altún Ha, e moitas outras poboacións na área. Desenvolveron un imperio baseado na agricultura despois dunha longa fase de cidades-estado independentes. Os monumentos máis notábeis son as pirámides que construíron nos seus centros relixiosos, xunto aos pazos dos seus gobernantes. Outros restos arqueolóxicos moi importantes son as chamadas estelas (os maias chámanlles Tetún, ou “tres pedras”), monólitos de proporcións considerábeis que describen os gobernantes da época; a súa xenealoxía, os seus feitos de guerra e outros grandes eventos, gravados en caracteres xeroglíficos.
Os maias participaban activamente no comercio en toda a Meso-América e posibelmente alén. Entre os principais produtos do comercio estaban o cacao, o sal, e maila obsidiana.
Arte
miniatura|200 px|esquerda|Relevo en estuco no museo de Palenque Moitos consideran a arte maia da Era Clásica (200 a 900 d.C.) como a máis sofisticada e bela do Novo Mundo antigo. As entallas e relevos en estuco de Palenque e o estatuario de Copán son especialmente refinados, mostrando unha graza e observación precisa da forma humana, que recordaron aos primeiros arqueólogos da civilización do Vello Mundo, de aí o nome dado á era.
O Carbón, Atios, O Porriño
O Carbón é un lugar da parroquia de Atios no concello pontevedrés do Porriño na comarca de Vigo. Tiña 103 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 44 eran homes e 59 eran mulleres.
Civilización maia
Arte
miniatura|220px|dereita|Mural con [[fresco en Bonampak]] Soamente existen fragmentos da pintura avanzada dos maias clásicos, a maioría sobrevivente en artefactos funerarios e outras cerámicas. Tamén existe unha construción en Bonampak que ten murais antigos e que afortunadamente, sobreviviron a un accidente.
Co descifrado da escrita maia descubriuse que esa civilización foi unha das poucas nas cales os artistas escribían o seu nome nos seus traballos.
Arquitectura
A arquitectura maia abrangue varios milenios; aínda así, máis dramática e facilmente recoñecíbeis como maias son as fantásticas pirámides escalonadas do final do período preclásico en diante. Durante este período da cultura maia, os centros de poder relixioso, comercial e burocrático creceron para se tornaren incríbeis cidades como Chichén Itzá, Tikal e Uxmal. Debido as súas moitas semellanzas así como diferenzas estilísticas, os restos da arquitectura maia son unha chave importante para o entendemento da evolución da súa antiga civilización.
Deseño urbano
Aínda que as cidades maias estivesen dispersas na diversidade da xeografía da Meso-América, o efecto do planeamento parecía ser mínimo; as súas cidades construíronse dunha maneira un pouco descoidada, como ditaba a topografía e declive particular. A arquitectura maia tendía a integrar un alto grao de características naturais. Por exemplo, algunhas cidades existentes nas planicies de pedra calcaria no norte do Iucatán convertéronse en municipalidades moi extensas en canto que outras, construídas nos outeiros do río Usumacinta, utilizaron os declives e montes naturais da súa topografía para elevaren as súas torres e templos a alturas impresionantes. Aínda así, prevalece algún sentido de orde, como é requirido por calquera gran cidade. No comezo da construción en grande escala, xeralmente se estabelecía un aliñamento coas direccións cardinais e, dependendo do declive e das dispoñibilidades de recursos naturais como auga fresca (pozos ou cenotes), a cidade crecía conectando grandes prazas coas numerosas plataformas que formaban os fundamentos de case todos os edificios maias, por medio de calzadas ou sacbeob. No corazón das cidades maias existían grandes prazas rodeadas por edificios gobernamentais e relixiosos, como a acrópole real, grandes templos de pirámides e ocasionalmente canchas de xogo de bóla. Inmediatamente para fóra destes centros rituais estaban as estruturas das persoas menos nobres, templos menores e santuarios individuais. Entrementres, canto menos sagrada e importante era a estrutura, maior era o grao de privacidade. Unha vez estabelecidas, as estruturas non eran desviadas das súas funcións nin outras eran construídas, mais as existentes eran frecuentemente reconstruídas ou remodeladas. As grandes cidades maias parecían tomar unha identidade case aleatoria, que contrasta profundamente con outras cidades de meso-américa como Teotihuacán na súa construción ríxida e cuadriculada. Aínda que a cidade se dispuxese no terreo na forma en que a natureza ditara, púñase coidadosa atención á orientación direccional dos templos e observatorios para que fosen construídos de acordo coa interpretación maia das órbitas das estrelas. Fóra dos centros urbanos, constantemente en evolución, había os lugares menos permanentes e máis modestos do pobo común.
O deseño urbano maia pode describirse sinxelamente como a división do espazo en grandes monumentos e calzadas. Neste caso, as prazas públicas ao ar libre eran os lugares de reunión para as persoas. Por esta razón, o enfoque no deseño urbano tornaba o espazo interior das construcións completamente secundario. Soamente no período posclásico tardío, as grandes cidades maias convertéronse en fortalezas que xa non posuían a maioría das veces, as grandes e numerosas prazas do período clásico.
Materiais de Construción
Un aspecto sorprendente das grandes estruturas maias é a carencia de moitas das tecnoloxías avanzadas que poderían parecer necesarias a tales construcións. Non hai noticia do uso de ferramentas de metal, roldanas ou vehículos con rodas. A construción maia requiría un elemento con abundancia, moita forza humana aínda que contase con abundancia dos materiais restantes, facilmente dispoñíbeis. Toda a pedra usada nas construcións maias parece ser extraída de lugares canteiros, con maior frecuencia era usada pedra calcaria, que aínda que extraída e exposta, permanecía afábel para traballarse e puída con ferramentas de pedra, só endurecendo moito tempo despois. Alén do uso estrutural de pedra calcaria, esta era usada en argamasas feitas do calcario queimado e moído, que ten propiedades moi semellantes ás do actual cemento, xeralmente usada para revestimentos, teitos e acabamentos e para unir as pedras sen obstáculos de, co pasar do tempo e da melloría do acabamento das pedras, reduciren esta última técnica xa que as pedras pasaron a se encaixar case perfectamente. Aínda así, o uso da argamasa permaneceu crucial nalgúns teitos de postes e vergas sobre portas e fiestras (lintel). Cando se trataba das casas comúns, os materiais máis usados eran as estruturas de madeira, adobe nas paredes e cobertura de palla, aínda que teñan sido descubertas casas comúns feitas de pedra calcaria, e se non total parcialmente. Aínda que non era moi común, na cidade de Comalcalco, encontráronse ladrillos de barro cocido, posibelmente foi a solución encontrada para o acabamento en virtude da falta de depósitos substanciais de boa pedra.
Proceso de Construción
dereita|miniatura|280px|Templo de Palenque Todas as evidencias parecen suxerir que a maioría dos edificios foi construída sobre plataformas aterradas cuxa altura variaba de menos dun metro, no caso de terrazos e estruturas menores, a até corenta e cinco metros no caso de grandes templos e pirámides. Unha trama inclinada de pedras partía das plataformas en polo menos un dos lados, contribuíndo para a aparencia bi-simétrica común á arquitectura maia. Dependendo das tendencias estilísticas que prevalecían na área e época, estas plataformas construíanse dun corte e unha porción de terra e entullos densamente compactados. Como no caso de moitas outras estruturas, os relevos maias que os adornaban, case sempre se relacionaban co propósito da estrutura á que se destinaban. Despois de terminadas, as grandes residencias e templos eran construídas sobre as plataformas. En tales construcións, sempre erguidas sobre tales plataformas, é evidente o privilexio dado ao aspecto estético exterior en contrapunto coa pouca atención á utilidade e funcionalidade do interior. Parece haber un certo aspecto repetitivo canto aos vans das construcións nos cales os arcos (como curvas) son raros, mais frecuentemente son rectos, angulados ou imbricados, tentando máis reproducir a aparencia dunha cabana maia que efectivamente incrementar o espazo interior. Como eran necesarias grosas paredes para sustentar o teito, algúns edificios das épocas máis posteriores utilizaron arcos repetidos ou unha bóveda arqueada para construír o que os maias denominaban pinbal, ou saunas, como a do Templo da Cruz en Palenque. Aínda que completadas as estruturas, a elas íanse anexando extensos traballos de relevo ou polo menos argamasa para aplanar calquera imperfección. Moitas veces baixo a argamasa encontráronse outros traballos de entallas e linteis e até mesmo pedras de fachadas. Comunmente a decoración con faixas de relevos facíase ao en redor de toda a estrutura, provendo unha gran variedade de obras de arte relativas aos habitantes ou ao propósito do edificio. Nos interiores, e especialmente en certo período, foi común o uso de revestimentos con argamasa primorosamente pintados con escenas do uso cotiá ou cerimonial.
Hai suxestión de que as reconstrucións e remodelacións ocorrían en virtude do cumprimento dun ciclo completo do calendario maia de conta larga, de 52 anos. Actualmente, pénsase que as reconstrucións eran máis instigadas por razóns políticas que polo cumprimento do ciclo do calendario, xa que tería habido coincidencia coa data da asunción de novos gobernantes. Non obstante, o proceso de reconstrución encima de estruturas vellas é unha práctica común. Notabelmente, a acrópole de Tikal parece ser a síntese dun total de 1.500 anos de modificacións arquitectónicas.
Palacios
miniatura|260px|Tikal: templo ΙΙ, unha pirámide de tres corpos Grandes e xeralmente moi decorados, os palacios xeralmente estaban próximos do centro das cidades e hospedaban a elite da poboación. Calquera palacio real grande, ou polo menos que tivese varias cámaras ou fose erguido en varios niveis, foi chamado de acrópole. Tales construcións consistían en varias pequenas cámaras ou polo menos un patio interno, parecendo feitas para serviren de residencia a unha persoa ou pequeno grupo familiar decorada como tal. Os arqueólogos parecen estar de acordo en que moitos palacios son tamén o lugar de moitas tumbas mortuarias. En Copán, debaixo de 400 anos de remodelacións posteriores, descubriuse a tumba dun dos seus antigos gobernantes e a acrópole de Tikal parece ter sido o lugar de varios enterramentos do final do período preclásico e inicio do clásico.
Grupos E
Os estudosos denominan "Grupo E" á frecuentemente encontrada formación de tres pequenas construcións, sempre situadas ao oeste das cidades, tratándose dun intrigante misterio á súa recorrencia. Estas construcións sempre inclúen polo menos unha pequena pirámide-templo ao oeste da praza principal que ten sido aceptada como observatorio debido ao seu preciso posicionamento en relación ao Sol, cando é observado desde a pirámide principal nos solsticios e equinoccios. Outras teses suxiren que a súa localización reproduce ou polo menos se relaciona coa historia da creación do universo segundo a mitoloxía maia, posto que varios dos seus adornos a ela, frecuentemente, se refiren.
Pirámides e Templos
miniatura|esquerda|Templo maia Con frecuencia os templos relixiosos máis importantes encontrábanse encima das pirámides maias, supostamente por ser o lugar máis preto do ceo. Aínda que recentes descubertas apunten para o uso extensivo de pirámides como tumbas, os templos raramente parecen ter contido sepulturas. A falta de cámaras funerarias indica que o propósito de tales pirámides non é servir como tumbas e, se as encerran, isto é incidental. Polas inclinadas escadas, permitíase aos sacerdotes e oficiantes o acceso ao cume da pirámide onde había tres pequenas cámaras con propósitos rituais. Os templos sobre as pirámides, a máis de 60 metros de altura, como El Mirador, de onde se descortinaba o horizonte ao lonxe, constituíron estruturas impresionantes e espectaculares, ricamente decoradas. Comunmente posuían unha crista sobre o teito, ou un gran muro que, teorizan, podería ter servido para a escrita de sinais rituais para seren vistos por todos. Como eran ocasionalmente as únicas estruturas que excedían a altura da selva, as cristas sobre os templos eran minuciosamente talladas con representacións dos gobernantes que se podían ver de grandes distancias. Debaixo dos orgullosos templos estaban as pirámides que eran, en última instancia, unha serie de plataformas divididas por escadas empinadas que daban acceso ao templo.
Canchas de Xogos de Bóla
dereita|miniatura|280px|Grande estadio en Chichen Itza Un aspecto interesante do estilo de vida meso-americano é o seu xogo de bola ritual e as súas canchas ou estadios, que foron construídos por todo o imperio maia en grande escala. Estes estadios normalmente situábanse nos centros das cidades. Tratábase de espazos amplos entre dúas laterais de plataformas ou ramplas graduadas paralelas, en forma de "I" maiúsculo direccionado unha plataforma cerimonial ou templo menor. Estas canchas encontráronse na maioría das cidades maias, excepto nas máis pequenas.
Sistema de escrita
O sistema de escrita maia (xeralmente chamada xeroglífica por unha vaga semellanza coa escrita do antigo Exipto, co cal non se relaciona) era unha combinación de símbolos fonéticos e ideogramas. É o único sistema de escrita do novo mundo precolombiano que podía representar completamente o idioma falado no mesmo grao de eficiencia que o idioma escrito no vello mundo. O descifrado da escrita maia foi un proceso longo e traballoso. Algunhas partes descifráronse no final do século XIX e inicio do século XX (na súa maioría, partes relacionadas con números, calendario e astronomía), mais os maiores avances fixéronse nas décadas de 1960 e 1970 e aceleráronse de aí en diante, de maneira que actualmente a maioría dos textos maias poden ser lidos case completamente nos seus idiomas orixinais. Lamentabelmente, os sacerdotes españois, na súa loita pola conversión relixiosa, ordenaron a queima de todos os libros maias despois da conquista. Así, a maioría das inscricións que sobreviviron son as que se gravaron en pedra e isto porque a gran maioría estaba situada en cidades xa abandonadas cando os españois chegaron. Os libros maias normalmente tiñan páxinas semellantes a un cartón, feitas dun tecido sobre o cal aplicaban unha película de cal branca sobre a cal se pintaban os caracteres e ilustracións. Os cartóns ou páxinas atábanse entre si polas laterais, de maneira que se formaba unha longa fita que era dobrada en zig-zag para gardar e desdobrar para a lectura. Actualmente restaron apenas tres destes libros e algunhas outras páxinas dun cuarto, de todas as grandes bibliotecas entón existentes. Frecuentemente se encontran, nas escavacións arqueolóxicas, táboas rectangulares de xeso que parecen ser restos do que fóra un libro despois da descomposición do material orgánico.
Distribución Weibull
Na teoría da probabilidade e na estatística, a Distribución Weibull (chamada así por Waloddi Weibull) é unha función de distribución de probabilidade continua con función de densidade
Civilización maia
Sistema de escrita
Relativamente aos poucos escritos maias existentes, Michael Cor, un prominente arqueólogo da Universidade de Yale dixo:
Matemática
miniatura|dereita|230px|Grafía dos números maias
Distribución Weibull
onde x \geq0 e k >0 é o parámetro de forma e \lambda >0 é o parámetro de escala da distribución.
A función de densidade está definida como
onde de novo x >0.
As distribucións Weibull úsanse a miúdo para modelar o tempo entre fallos de equipos. Se a velocidade de fallo do equipo decrece co tempo, escóllese un k<1 (resultando unha densidade decrecente f). Se a velocidade de fallo do equipo é constante co tempo, escóllese k=1, resultando de novo nunha función decrecetnte f. Se a velocidade de fallo do equipo increméntase co tempo, escóllese un k>1 e obtense unha densidade f a cal se incrementa ata un máximo e logo decrece sempre. Os construtores de equipos acostuman subministrar os parámetros de forma e escala para a distribución de vida útil dos equipos. A distribución Weibull tamén se acostuma utilizar para modelar a velocidade de vento nunha zona concreta da Terra. De novo, cada zona está caracterizada polos seus parámetros de escala e forma.
Propiedades
O momento de orde n vén dado por:
onde \Gamma é a función gamma. O valor esperado e o desvío estándar dunha variable aleatoria Weibull poden expresarse como:
e
Phylip Brydydd
Phylip Brydydd, nado contra o 1200 e finado en 1225, foi un poeta cortesán galés do século XIII. Traballou na corte de Rhys Gryg, que reinou en parte do Deheubarth.
Civilización maia
Decadencia da civilización maia
Os estados maias posclásicos tamén continuaron prosperando nos altiplanos do sur. Un dos reinos maias desta área, Quiché, é o responsábel do máis amplo e famoso traballo de historiografía e mitoloxía maias, o Popol Vuh.
Phylip Brydydd
Traxectoria
O seu fillo, coñecido como Y Prydydd Bychan, foi tamén poeta da corte de Deheubarth. Consérvanse catro poemas dedicados a Rhys Gryg e a outros príncipes de Deheubarth e Gwynedd.
Civilización maia
A conquista da civilización maia
Os maias foron absorbidos durante o proceso de expansión do imperio azteca por volta do século XV. Por fin, no ano de 1519, Hernán Cortés inicia a conquista das terras aztecas, anteriormente parte do territorio maia. Algunhas cidades ofreceron unha grande e feroz resistencia; a última cidade estado non se subxugou polos españois ata 1697.
Distribución Weibull
Xeración de variables aleatorias Weibull
Dada unha variable aleatoria U derivada dunha distribución uniforme no intervalo (0, 1], entón a variable
Civilización maia
Panorama das descubertas
Cristovo Colón, que tomou posesión da illota (San Salvador) en nome da Coroa de Castela o 12 de outubro de 1492 e vagou polas illas do Haití, Cuba e Xamaica, pensaba que eran as costas occidentais de  Cipango (Xapón) e Catai (China).
De retorno, a mercadoría máis interesante que trouxo foron habitantes das terras occidentais, os indios caraíbas (vendeu 509 deles en Sevilla en 1495 e o seu irmán vendeu 300 no ano seguinte en Cádiz) que pola súa nudez e falta de cultura logo denunciaron non pertenceren aos famosos e cultos reinos das indias, habendo mesmo quen dixese que nin mesmo descendentes de Adán eran.
Así, logo se alastrou o precepto de que se chegara só ás Antillas, ou sexa, unha terra inculta e inhóspita a camiño das Indias, razón por que en 1506 Juan Díaz de Solís e Vicente Pinzón, cando chegaron ao México, no extremo norte do Iucatán, creron que se trataba só doutra illa máis.
Nin no desembarque de emerxencia dun puñado de sobreviventes dunha expedición de Vasco Núñez de Balboa, en 1511, nas costas do México, nin a chegada de Ponce de León en 1513, máis ao norte, na Florida, deron noticia dos Maias, que continuaron ignorados mesmo de Hernán Cortes cando se apoderaba do Imperio Azteca no México Central a partir de 1519.
Primeiro contacto
Foi soamente en 4 de marzo de 1517 que a flotilla comandada por Francisco Fernández de Córdoba, (que estaba á cata de indios para os escravizar nas facendas de Cuba), fuxindo a unha tempestade que xa duraba dous días, aportou no norte do Iucatán e logo foi asediada por algunhas canoas repletas de maias vestidos en túnicas de algodón e (en razón das súas aparencias) os españois logo lles atribuíron máis razón que os habitantes de Cuba.
Entendéndose por sinais, os españois aceptaron o convite e desembarcaron no día seguinte e, despois de dúas horas de marcha cara o interior do continente, foron sorprendidos polo ataque dos maias no cal, xa de inicio sucumbiron 15 españois. E sucumbirían todos, se non fose o uso dos mosquetes que máis polo barullo que polo efecto fatal, puxo os atacantes en fuga.
Cóntanos Bernal Díaz de Castillo na súa obra Historia da Conquista da Nova España, que ficaron horrorizados polo gran número de ídolos de arxila, uns con cabezas monstruosas, mulleres de grande estatura, todos en escenas e xestos diabólicos e que ...González, o pai da expedición, pasou os cinco dedos en diversos deles e confiscou todo o ouro que encontrou''
Apresando dous maias, a expedición fíxose ao mar novamente e navegou ao oeste e sur até chegar á actual Campeche, cuxas dúas grandes torres visíbeis ao lonxe do mar inspiraron o nome Punta de las Mujeres dado ao lugar.
Aí os españois horrorizáronse, pois o sacerdote local acabara de practicar un sacrificio e as paredes, así como os cabelos do sacerdote estaban enchoupados de sangue (e era precepto rigoroso que non os podía limpar). O malestar debeu ficar explícito e o sacerdote, convocando un gran número de guerreiros, fixo que os españois entendesen que non eran benvidos: acenderon unha pequena fogueira e deron a entender que se eles non se fosen até o lume se extinguir, ía haber violencia.
Cautelosa, a tripulación retirouse e tomou rumbo máis para o sur até Champoton, onde desembarcaron, pois a provisión de auga dos navíos acabárase e era necesario renovala. Tentando encher as súas pipas e vasillas nun pozo dos maias, estes hostilizáronos e atacaron por días a fío, apartándose desde a distancia do fío das espadas e dos tiros de mosquetes que xa non os asustaban.
Sen outra alternativa, os españois romperon o cerco e fuxiron en dirección aos navíos, abandonando as vasillas de auga. Na fuga, os bateis envorcaron e os españois seguiron medio a nado, medio agarrados aos cascallos, e despois foron rescatáronos. Da centena de homes do inicio da expedición, neste embate cincuenta foron mortos e os que non tiveron as súas gargantas cortadas con espadas de madeira encravadas de sílex capturáronos para serviren a futuros sacrificios, e todos os demais ficaron feridos a excepción dun único soldado que sorprendentemente saíu ileso.
O propio cronista Bernal Díaz del Castillo, entón con 25 anos, soportou no seu corpo tres frechas, e o xefe da expedición Hernández de Córdoba veu a falecer das complicacións das feridas daqueles combates.
Distribución Weibull
Xeración de variables aleatorias Weibull
ten unha distribución Weibull con parámetros k e λ. Isto vén dado da forma da función de distribución da variable.
Civilización maia
Primeiro contacto
Feitos ao mar sen auga potábel, con pesadas baixas mais cun puñado de ouro, estes primeiros conquistadores foron o estopín para futuras expedicións doutros tantos aventureiros. Así se iniciaba a conquista dos estados maias.
Distribución Weibull
Usos
A distribución Weibull úsase a miúdo no sitio da distribución normal debido ó feito de que unha variable Weibull pode xerarse mediante inversión, mentres que as variables normais se xeran tipicamente utilizando o método Box-Muller, que require dúas variables aleatorias uniformes. As distribucións Weibull tamén se poden utilizar para representar tempos de entrega e proceso en problemas de enxeñería industrial.
Civilización maia
Redescuberta dos maias
As colonias españolas americanas estaban moi afastadas do mundo exterior, e as ruínas das grandes cidades antigas eran pouco coñecidas excepto polas xentes do lugar. Entrementres, en 1839, o explorador americano John Lloyd Stephens, escoitando noticias de ruínas perdidas nas selvas, visitou Copán, Palenque, e outras localidades acompañado do arquitecto e deseñador Frederick Catherwood. O seu diario de viaxe ilustrado sobre as ruínas incendiaron un forte interese pola rexión e a súa xente promovendo a asimilación do vínculo coa cultura maia entre os dirixentes locais.
A maioría da poboación rural contemporánea da Guatemala e Belize é maia por descendencia e idioma primario; en áreas rurais do México aínda existe unha cultura maia.
Mario Conde
Mario Antonio Conde Conde, nado en Tui o 14 de setembro de 1948, é un financeiro e avogado galego. Tivo unha gran relevancia social en España nos anos 1980 e 1990 por ser presidente de Banesto aos 39 anos.
Auxe económico
Fillo dun inspector de alfándegas, aos oito anos marchou de Galicia e instalouse en Alacant, pero sempre mantivo vínculos familiares con Galicia. Cursou dereito, con matrículas de honra, na Universidade de Deusto na que se licenciou en 1971. Preparou oposicións para Avogado do Estado e con 24 anos conseguiu ser o primeiro da súa promoción nas oposicións de 1973 e obter ademais a mellor nota da historia deste corpo.
En 1977 incorporouse ao grupo farmacéutico Abelló, que formaba parte da empresa Antibióticos S.A. Vendeu o laboratorio Abelló á multinacional Merck Sharp and Dohma por 2.700 millóns de pesetas. A comisión recibida por esta venda permitiulle comprar o 23 por cento do capital social de Antibióticos S.A. en 1984, coincidindo coa saída dos irmáns Fernández López da mesma. En 1985, xunto co seu socio Juan Abelló, que posuía algo menos do 50% da empresa, e con Jaime e Emilio Botín, que asinaron a compra doutro 23 por cento, fíxose co control de Antibióticos S.A. En 1987 foi o protagonista da operación económica máis importante realizada en España ata o momento, ao vender canda o financeiro Juan Abelló a empresa Antibióticos S.A. á multinacional italiana Montedison por 58.000 millóns de pesetas.
Co beneficio ambos tomaron unha importante parte do capital do banco Banesto, onde foron nomeados vicepresidentes da entidade. Nese momento o Banco de Bilbao, dirixido por José Ángel Sánchez Asiaín e Emilio Ybarra realiza a primeira OPA da historia de España sobre Banesto, pero Conde convence o consello de administración de non acceder á operación. Noméano presidente da entidade en 1987 para substituír a Pablo Garnica cando tiña tan só 39 anos. Ao asumir o cargo, o banco tiña unha débeda de case 100.000 millóns de pesetas, e en 1989 os preto de 300.000 accionistas de Banesto obtiveron dividendos. Posteriormente, Conde tentou unha fusión co Banco Central, daquela presidido por Alfonso Escámez, que non prosperou.
O proceso Banesto
Nesta época, a súa popularidade social foi grande e converteuse nun símbolo de éxito. Pero o 28 de decembro de 1993, o Banco de España, gobernado por Luis Ángel Rojo, interveu Banesto por unha débeda patrimonial de aproximadamente 605.000 millóns de pesetas, e Conde foi destituído como presidente.
A partir de 1994, Mario Conde tivo que facer fronte a varios procesos. En decembro, foi condenado por apropiación indebida de 7.000 millóns de pesetas e, despois de pasar 34 días no cárcere, saíu tras depositar 2.000 millóns de pesetas de fianza. En 1996, foi condenado, de novo, polo caso Argentia-Trust, unha empresa domiciliada en Suíza, a seis anos de prisión por apropiación indebida de 600 millóns de pesetas e por falsidade en documento mercantil e pasou 17 meses  no cárcere de Alcalá-Meco; mais en 1998 o Supremo ratificou a condena por apropiación e retiroulle a falsidade. O 31 de marzo de 2001 a Audiencia Nacional condénao a 14 anos por estafa e apropiación indebida e obrígao a devolver 7.200 millóns de pesetas a Banesto.
Antes de ingresar en prisión, Conde participou na política. En 2000 foi elixido candidato de UC-CDS ás eleccións lexislativas co apoio do 81% dos compromisarios asistentes á Asemblea Nacional -58 votos a favor, 12 en contra e un en branco. A súa formación conseguiu 23.576 votos en toda España, e quedou lonxe de obter ningún deputado.
Vida posterior
Fundou a revista MC, de economía e estilo, que tivo un ano de existencia. En setembro de 2009 comezou a participar no faladoiro político do programa de televisión "El gato al agua", da cadea Intereconomía TV.
Volveu ser detido en marzo de 2016 por repatriar dende Suíza preto de dez millóns procedentes do roubo de cartos a Banesto.
Obra
Ten escrito libros de ensaio e vivencias:
Vida persoal
Os seus avós paternos eran de Allariz e de Valladolid, e os maternos, así como a súa nai, de Covelo (Viana do Bolo). El considérase ourensán. Tamén ten unha extensa propiedade nos montes de Toledo que lle mercou a Marcial Lalanda.
Casado con Lourdes Arroyo (falecida aos 52 anos, o 13 de outubro de 2007), tivo dous fillos: Mario e Alejandra, e dous netos. . Casou en segundas nupcias en 2010 con María Pérez-Ugena Corominas da que se divorciou en 2016.
Slayer
Slayer é unha banda americana de Thrash metal, formada na cidade de Huntington Park (California), no ano 1982, polos guitarristas Kerry King e Jeff Hannemann. Posteriormente, xuntaríase o vocalista e baixista de orixe chilena Tom Araya e o batería de orixe cubana Dave Lombardo. Dende a súa formación ata a actualidade, o grupo publicou dez álbums de estudio e máis dous álbums en vivo, vendendo máis de catro millóns de copias nos Estados Unidos, gañándose así o recoñecemento de ser un dos denominados catro grandes grupos de Thrash metal xunto con Metallica, Megadeth e Anthrax
Letras e contido destas
Slayer foi sempre acusado de fomenta-lo satanismo e o nazismo por mor do contido das súas letras, que falan de destrución, guerra etc., aínda que este é un punto desmentido en reiteradas ocasións pola banda, alegando na súa defensa que era "divertido" cantar sobre esa clase de temas.
Historia
Slayer debuta no panorama musical co disco Show No Mercy, publicado en 1983, con clara influencia dos grupos da nova onda do heavy metal británico (en inglés, New Wave Of British Heavy Metal ou NWOBHM), con grupos como Iron Maiden ou Judas Priest.
A continuación lanzan o seu primeiro EP, titulado Haunting The Chapel, este xa con importantes trazas do Thrash metal.
O seu seguinte álbum foi chamado Hell Awaits, disco máis progresivo no que as cancións superan a duración media do resto de temas da banda no resto dos discos. Este disco foi acusado de transmitir mensaxes satánicas nas súas cancións.
Posteriormente, publican South Of Heaven, disco con cancións polo xeral con tempo máis pausado có seu disco predecesor.
Para o seu seguinte disco retoman o estilo predominante no Reign In Blood para lanzar Seasons In The Abyss en 1990. Despois da publicación deste LP prodúcese a saída do batería Lombardo, sendo substituído por Paul Bostaph.
O seu seguinte disco de estudio non saíu ata catro anos despois, intercalando entre medias un dobre álbum en vivo chamado Decade of Aggression, o cal nomearían coma Divine Intervention, para despois doutros dous anos lanzar un álbum de covers de estilo hardcore e punk chamado Undisputed Attitude.
As Cavadas, Vilar, Mondariz
As Cavadas é un lugar da parroquia de Vilar, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 41 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 16 homes e 25 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 57 habitantes.
Gullbringusýsla
Xeografía
Gullbringusýsla está situado no suroeste de Islandia, na rexión de Suðurnes. Ten unha extensión de 1.216 quilómetros cadrados e a súa altitude media é de 236 msnm. O seu fuso horario é, ao igual que o resoto do país o Atlantic/Reykjavik.
Demografía
Nos 1.216 quilómetros cadrados viven 255.604 habitantes, o que supón unha densidade de poboación de 210,20 habitantes por quilómetro cadrado.
Lista de xogadoras do equipo olímpico de hóckey sobre xeo do Canadá
dereita|miniatura|250px|O equipo feminino canadense celebra o ouro nos [[Xogos Olímpicos de Inverno de 2010 celebrados en Vancouver (Canadá).]] O torneo feminino de hóckey sobre xeo foi introducido nos Xogos Olímpicos en 1998. Sete porteiras e trinta e oito patinadoras xogaron para o equipo canadense dende aquela.
O hóckey sobre xeo masculino foi introducido nos Xogos Olímpicos de 1920, e engadiuse aos Xogos Olímpicos de Inverno en 1924. En xullo de 1992, o Comité Olímpico Internacional (COI) votou para aprobar a inclusión do hóckey sobre xeo feminino como disciplina olímpica, sendo celebrado o torneo por primeira vez nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1998. Dende 1998, o hóckey sobre xeo feminino ten sido dominado pola selección canadense. Os equipos canadenses gañaron todos os Campionatos do Mundo celebrados ata 1997; con todo, ese mesmo ano, o equipo estadounidense mellorou e igualouse ao canadense. En trece partidos xogados entre os dous equipos en 1997, Canadá gañou sete e os Estados Unidos gañaron seis.
Canadá e os Estados Unidos dominaron a rolda preliminar do torneo en 1998, e no seu enfrontamento directo, os Estados Unidos gañaron por 7 goles a 4. O primeiro partido nos Xogos Olímpicos do equipo canadense disputouse o 8 de febreiro de 1998 no Aqua Wing Arena de Nagano (Xapón), no que as canadenses enfrontáronse ao equipo local, ao que derrotaron por 0 goles a 13, sendo anotado o primeiro gol olímpico do equipo do Canadá por Danielle Goyette cando aínda non se cumpriran os 6 minutos de xogo; Goyette foi amais a máxima goleadora do partido con tres goles, anotando un en cada terzo dun partido presenciado ante 4.597 espectadores. Canadenses e estadounidenses encontráronse na final do torneo, na que os Estados Unidos gañaron 3–1. Os equipos canadense e estadounidense continuaron a súa rivalidade, e na reedición do partido nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2002, Canadá gañou 3–2. En 2006, o equipo canadense comezou o torneo superando por un marcador total de 36-1 logo de tres partidos. A defensa estadounidense Angela Ruggiero acusou ao equipo de xogar aumentando a vantaxe, e advertiu de que o status olímpico do evento podía ser posto en cuestión a causa da falta de equipos competitivos. Na final, Canadá derrotou a Suecia para conseguir a súa segunda medalla de ouro consecutiva. En 2010, os equipos canadense e estadounidense superaron aos seus rivais na rolda preliminar por unhas marxes de 41-2 e 31-1, respectivamente. Isto provocou máis críticas pola competencia desigual. René Fasel dixo que a IIHF debería considerar engadir unha mercy rule aos futuros torneos. Na final, Canadá derrotou ao equipo dos Estados Unidos por 2-0, gañando deste xeito a súa terceira medalla de ouro consecutiva. En 2014 Canadá e os Estados Unidos superaron novamente a todos os seus rivais no torneo, mais cunha marxe menor. Na cualificación ambos equipos estiveron encadrados no Grupo A, gañando as canadenses o partido nesta primeira rolda por 3-2. Canadenses e estadounidenses encontráronse de novo na final logo de derrotar a Suíza (3-1) e Suecia (6-1) respectivamente, de novo o equipo do Canadá derrotou ao dos Estados Unidos na prórroga por 3 goles a 2, conseguindo a súa cuarta medalla de ouro consecutiva.
Canadá gañou catro medallas de ouro e unha de prata no torneo feminino de hóckey sobre xeo. Dúas xogadoras foron incluídas no Salón da Fama da IIHF e unha no Canada's Sports Hall of Fame. O Canadian Olympic Hall of Fame introduciu aos equipos campións dos anos 2002 e 2006. Dúas xogadoras teñen participado nas cinco edicións do torneo olímpico feminino e gañaron cinco medallas (catro de ouro e unha prata)—Jayna Hefford e Hayley Wickenheiser. Wickenheiser é a máxima anotadora da historia do torneo olímpico feminino, con 18 goles, 32 asistencias e 50 puntos, amais diso foi nomeada dúas veces MVP. Por outra banda, Cassie Campbell é a única xogadora canadense que foi capitá de varios equipos.
Aeroporto de Iași
O aeroporto internacional de Iași é un aeroporto situado a 8 quilómetros ao leste do cento da cidade de Iași, en Romanía. É un dos aeroportos máis antigos do país, iniciando os seus voos regulares en 1926, e é o cuarto máis concorrido en termos de tráfico de pasaxeiros. Tamén é o aeroporto máis importante da rexión histórica de Moldavia.
Carson McCullers
Lula Carson Smith, coñecida como Carson McCullers, nada Columbus (Xeorxia) o 19 de febreiro de 1917 e finada en Nyack (Nova York) o 29 de setembro de 1967, foi unha escritora estadounidense.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de clase media, recibiu educación musical durante a súa infancia. Marchou a Nova York, dedicándose a traballar polo día e estudar polas noites escritura creativa na Universidade de Columbia.
En 1935 trasladouse a Carolina do Norte, onde casou en 1937 con Reeves McCullers e publicou a súa primeira novela, The Heart is a Lonely Hunter en 1940. En 1940 separouse do seu home e marchou a Nova York para vivir con George Davis, o editor de Harper's Bazaar. Volveu casar con Reeves en 1945 e deixouno de novo en 1953, tras o que el se suicida nun cuarto dun hotel en París.
Gondufe, Cristimil, Lalín
Gondufe é un lugar da parroquia de Cristimil, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres), o que supón un aumento de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Camp Municipal de Llagostera
O Camp Municipal de Llagostera é un campo de fútbol da vila de Llagostera, na provincia de Xirona, España. O seu equipo local é o Unió Esportiva Llagostera. Foi inaugurado en 1948, e posúe unha capacidade de aproximadamente 1.400 espectadores. Atópase situado na Avinguda de l'Esport, no barrio de Sant Llorenç.
Deep Wound
Deep Wound foi unha banda estadounidense de hardcore punk formada en 1982 en Westfield, Massachusetts. O grupo só publicou un 7" autotitulado e colaborou con dúas cancións no álbum recompilatorio Bands That Could Be God, pezas que son buscadas por coleccionistas e fans no presente. Deep Wound influenciou a escena hardcore de Massachusetts e o desenvolvemento do grindcore.