cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Obxeccións á evolución
Ateísmo
Os creacionistas acusan tamén á teoría evolutiva dicindo que crer na evolución é equivalente ao ateísmo, ou conduce ao ateísmo. Comunmente afírmase que todos os propoñentes da teoría evolutiva son "ateos materialistas". Por outra parte, Davis A. Young argumenta que a propia ciencia da creación en si mesma é nociva para o cristianismo porque a súa mala ciencia afastará a máis dos que recrutará. Young pregunta: "Podemos seriamente esperar que os non cristiáns desenvolvan un respecto polo cristiandade se insistimos en ensinar a marca da ciencia que o creacionismo trae con ela?" Porén, a evolución nin require nin descarta a existencia dun ser sobrenatural, xa que pode entenderse nun sentido ou no outro. O filósofo Robert T. Pennock fai a comparación de que a evolución non é máis atea que a fontanería. H. Allen Orr, profesor de bioloxía da Universidade de Rochester, indicou que:
Tamén hai outros evolucionistas que son abertamente ateos, e moi críticos coa relixión, como pode ser nos últimos tempos Richard Dawkins.
Por outra parte, un gran número de relixións reconciliaron unha crenza nun ser sobrenatural coa evolución. Molleen Matsumura do National Center for Science Education, examinando a situación nos Estados Unidos, encontrou que "dos americanos nas doce maiores denominacións cristiás, o 89,6% pertencen a igrexas que apoian a educación en evolución." Estas igrexas inclúen a "Igrexa Metodista Unida, Convención Baptista Nacional de EUA, Igrexa Evanxélica Luterana de América, Igrexa Presbiteriana (EUA), Convención Baptista Nacional de América, Igrexa Episcopal Metodista Africana, a Igrexa Católica Romana, a Igrexa Episcopal, e outras."
Tamén nos Estados Unidos, fixéronse diversas enquisas para saber a opinión do público ou dos científicos sobre a evolución e a crenza en Deus, que deron resultados bastante similares. Unha enquisa feita en 2000 encontrou que o 70% do público estadounidense sentía que a evolución era compatible cunha crenza en Deus. Outra enquisa publicada en Nature mostrou que entre os científicos americanos de múltiples disciplinas (non todos tiñan formación biolóxica), un 40% cría tanto na evolución coma nunha deidade activa (evolución teísta). O 55% dos científicos enquisados eran ou ateos ou agnósticos ou teístas non relixiosos. Disto dedúcese que o ateísmo está moi lonxe de ser algo universal entre os científicos que apoian a evolución, ou entre o público xeral que apoia a evolución.
Mar Interior de Seto
O mar interior de Seto (瀬戸内海), mar de Seto ou Setouchi separa as illas de Honshu, Shikoku e Kyūshū, tres das catro illas principais no sur do Xapón. Este mar está conectado co mar do Xapón, ao oeste, e co mar de Filipinas (océano Pacífico), ao leste.
A rexión que inclúe o mar de Seto e as zonas costeiras de Honshū, Shikoku e Kyūshū é coñecida como a Rexión de Setouchi. Serve como unha vías navegables, conectando o Océano Pacífico ao Mar do Xapón. Conecta a Baía Osaca e ofrece unha conexión de transporte marítimo a centros industriais na rexión de Kansai, incluíndo Osaca e Kōbe. Antes da construción da Liña Principal San'yō, era a principal conexión de transporte entre Kansai e Kyūshū.
As prefecturas de Yamaguchi, Hiroshima, Okayama, Hyōgo, Osaca, Wakayama, Prefectura de Kagawa, Prefectura de Ehime, Prefectura de Tokushima, Prefectura de Fukuoka e Ōita teñen todas litoral no mar interior de Seto; As cidades de Hiroshima, Iwakuni, Takamatsu, e Matsuyama tamén localízanse nel.
A rexión de Setouchi é coñecida polo seu clima moderado, cunha temperatura estable durante todo o ano e os niveis de choiva relativamente baixos. O mar tamén é famoso pola súa periódica marea vermella (赤潮) causada por densas agrupacións de certos fitoplancton que dan como resultado a morte dun gran número de peixes.
Desde a década de 1980, as costas norte e sur do mar foron conectadas polas tres rutas do Proxecto da Ponte de Honshū-Shikoku, incluíndo a Ponte Grande de Seto, que serve tanto o tráfico ferroviario como automobilístico.
Extensión
A definición de Organización Hidrográfica Internacional dos límites do mar interior de Seto (publicada en 1953) é a seguinte:
Características xeográficas
miniatura| 2004 posta de sol sobre o mar interior de Seto. A ponte en primeiro plano é a [[Gran ponte de Seto en Kurashiki, Prefectura de Okayama.]]
O mar interior de Seto ten 450 km de leste a oeste. O ancho de sur a norte varía de 15 a 55 km. Na maioría dos lugares, a auga é relativamente pouco profunda. A profundidade media é de 38 m., a maior profundidade é de 105 m..
O estreito de Naruto conecta a parte oriental do mar interior de Seto cara á canle Kii, que á súa vez se conecta ao océano Pacífico. A parte occidental do Mar Interior de Seto conéctase ao Mar do Xapón a través do estreito Kanmon e ao Pacífico a través da Canle Bungo.
Cada parte do mar interior de Seto ten un nome distinto en xaponés. Por exemplo, Iyo-nada (伊 予 灘) refírese ao estreito entre as prefecturas de Ehime, Yamaguchi e Ōita na porción occidental do mar; Aki-nada  (安 芸 灘) é a extensión aberta ao oeste das Illas Geiyo, preto da prefectura de Hiroshima; e  Suō-nada  (周 防 灘) refírese á extensión entre a prefectura de Yamaguchi e Suō-Ōshima. Hai tamén moitos estreitos localizados entre as illas principais, así como varios máis pequenos que pasan entre as illas ou conectan o Mar Interior de Seto a outros mares ou ao Pacífico.
Case 3.000 illas están localizadas no mar interior de Seto, incluíndo as illas máis grandes Awaji-shima e Shōdo-shima. Moitas das illas menores están deshabitadas.
Historia
miniatura| O [[torii do Santuario Itsukushima]] Despois da última glaciación, na que o nivel do mar era máis baixo do que hoxe, auga do mar vertéuse nunha cunca entre as montañas Chūgoku e as montañas Shikoku formando o mar interior de Seto como o coñecemos hoxe.
Desde a antigüidade, o mar interior de Seto serviu como principal liña de transporte entre as súas zonas costeiras, incluíndo o que é hoxe a rexión de Kansai e Kyūshū. Foi tamén unha liña principal de transporte entre o Xapón e outros países, incluíndo Corea e a China. Mesmo despois da creación de importantes estradas como Nankaidō e San'yōdō, o Mar Interior de Seto permaneceu como unha ruta de transporte importante. Hai rexistros de que algúns emisarios estranxeiros da China e Corea que navegaron polo Mar Interior de Seto.
Debido á importancia do tráfico marítimo, os poderes rexionais tiñan frecuentemente as súas propias armadas privadas. En moitos documentos, estas armadas chámanse suigun (水 軍), ou simplemente piratas. Ás veces, eran considerados como inimigos públicos, pero na maioría dos casos concedéuselle o dereito á autogoberno como resultado da súa forza.
No século XII, Taira no Kiyomori planeou trasladar a capital de Kyoto á vila costeira de Fukuhara (hoxe Kōbe) para promover o comercio entre o Xapón e a dinastía Song da China. Esta transferencia non tivo éxito, e pouco despois Kyoto volveuse a ser a capital. Máis tarde, a Batalla de Yashima tivo lugar na costa da actual Takamatsu.
Durante o período feudal, suigun tomou o poder na maioría das zonas costeiras. O Kono Provincia de Iyo (hoxe Prefectura de Ehime) e Kobayakawa (posteriormente Mōri) na Provincia de Aki (hoxe unha parte da Prefectura de Hiroshima) foron dous dos máis famosos señores suigun.
No período Edo, o Mar Interior de Seto foi unha das liñas de transporte máis frecuentadas do Xapón. Foi parte dunha ruta de navegación en torno ás illas do Xapón a través do Mar do Xapón. Moitos buques navegaron desde as súas zonas costeiras ata a área ao longo do Mar do Xapón. Non era só a principal liña de transporte entre Kansai e Kyūshū, senón tamén cara ás rexións de Hokuriku, Tōhoku, e ata Hokkaidō (que chamábase Ezo no momento). Os principais portos do período Edo foron Osaca, Sakai, Shimotsui, Ushimado, e Tomonoura. O mar interior de Seto tamén serviu a moitos daimyōs na área occidental do Xapón como a súa ruta ata e desde Edo, para cumprir coas súas obrigas en virtude do sankin-kōtai. Usáronse moitos barcos ​​de Osaca. Grazas ao transporte a través do mar interior de Seto, Osaca converteuse no centro económico do Xapón. Cada han tiña unha oficina chamada Ozakayashiki en Osaca. Estes "Ozakayashiki" estaban entre as primeiras formas de bancos do Xapón, facilitando o comercio interior e axudando a organizar os ingresos dos daimyo, que eran en forma de koku, fardos xigantes de arroz.
O mar interior de Seto tamén formaba parte da ruta oficial de Chosendentsushi, levando os emisarios coreanos ao Shogunato.
Despois da Restauración Meiji, as cidades costeiras ao longo do mar interior de Seto foron rapidamente industrializadas. Unha das sedes da Armada imperial xaponesa construíuse na cidade de Kure. Desde o período Meiji, o desenvolvemento do transporte terrestre reduciu a importancia do mar interior de Seto como liña de transporte. As grandes innovacións no transporte terrestre inclúen a Liña de Ferrocarril Principal de San'yō en Honshū e a Liña de Ferrocarril Principal de Yosan en Shikoku (ambas completas antes da segunda guerra mundial e tres series de pontes que conectan Honshū e Shikoku (terminadas a finais do século XX). O mar interior de Seto aínda é usado por unha liña de transporte de carga internacional e varias liñas de transporte local que conectan Honshū con Shikoku e Kyūshū.
Todo sobre Eva
Todo sobre Eva (en inglés, All About Eve) é un filme do director Joseph L. Mankiewicz que conta a historia dunha recoñecida mais madura actriz de Broadway, Margo Channing, e a ambiciosa fan Eve Harrington.
Protagonizado por Bette Davis e Anne Baxter tamén lle deu a Marilyn Monroe un dos seus primeiros papeis de importancia.
Emitiuse en galego na TVG o 5 de maio de 2000.
Argumento
Un ano antes Margo Channing é unha das maiores estrelas do teatro de Broadway, mais acaba de cumprir corenta anos e sabe que supón iso para a súa carreira. Tras unha función, Karen Richards, amiga íntima de Margo, coñece a súa fan Eve Harrington na porta do teatro. Karen lévaa a coñecer a Margo.
Produción
O argumento de Todo sobre Eva procede dunha anécdota que a actriz Elisabeth Bergner contou a Mary Orr e que esta converteu nun relato breve.
Mankiewicz buscaba unha historia sobre unha actriz que estaba a envellecer e tras ler "The Wisdom of Eve", informou a Darryl F. Zanuck que podía combinar as dúas historias, suxerindo a Susan Hayward como protagonista.
O papel foi finalmente para Claudette Colbert, mais sufriu unha lesión grave no lombo e tivo que abandonar ao pouco tempo de comezar a rodaxe. Finalmente foi escollida Bette Davis, que aceptou inmediatamente. Tras contratar a Davis, Mankiewicz revisou o guión para converter a Margo nunha persoa máis abrasiva.
Anne Baxter, que gañara o Oscar á mellor actriz secundaria en 1946 conseguiu o papel de Eve Harrington despois de que a escollida, Jeanne Crain, quedase embarazada.
Crítica e premios
Todo sobre Eva recibiu críticas positivas desde a súa estrea en Nova York o 13 de outubro de 1950. O seu gran competidor ese ano foi o filme de Billy Wilder ''Sunset Boulevard.
Na 23ª edición dos Oscar, Todo sobre Eva conseguiu catorce candidaturas, récord que igualou Titanic corenta e sete anos máis tarde. Gañou os premios ao mellor filme, director, actor secundario, guión, vestiario e son. Ademais continúa a ser (no 2022) o único filme con catro actrices candidatas ao Óscar.
Gañou tamén o Globo de Ouro ao mellor guión e o BAFTA ao mellor filme. No Festival de Cannes gañou o Gran Premio do Xurado e o premio á mellor actriz para Bette Davis.
Lingua u'wa
A lingua u'wa, (uw cuwa), tamén coñecida como tunebo, é unha lingua chibcha falada por entre 1 800 e 3 600 membros do pobo u'wa de Colombia, sobre unha poboación total de máis de 7 000 persoas.
Pereiras, Muimenta, Cospeito
Pereiras é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Restreba
O topónimo galego Restreba pódese referir a:
Nueva Canarias
Nueva Canarias é un partido político nacionalista de centroesquerda das Illas Canarias. Foi fundado en 2005 en Gran Canaria por Román Rodríguez Rodríguez, expresidente do Goberno das Canarias, despois da escisión de membros da antiga Iniciativa Canaria Nacionalista (ICAN) de Coalición Canaria.
Hands All Over
"Hands All Over" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden, edirada en 1990 como segundo sinxelo do seu álbum Louder Than Love. A letra foi escrita polo líder e vocalista Chris Cornell, e a música foi composta polo guitarrista Kim Thayil. O tema tamén aparece no EP Loudest Love, publicado en 1990, e foi incluído nos recompilarorios A-Sides e Telephantasm.
Solas
Solas pode referirse a:
Serbia no Festival de Eurovisión
Serbia participa no Festival de Eurovisión como país independente desde o 2007.
Serbia comezou a aparecer no Festival de Eurovisión como parte da República de Iugoslavia, que participou 27 veces entre 1961 e 1992. Polo xeral, as cancións de Iugoslavia terminaban á metade das táboas de resultados, con todo houbo ocasións que tivo un mellor desempeño. Iugoslavia tivo tres 4º lugares e ata gañou unha vez con Riva e "Rock Me". Con todo a banda non viña de Serbia senón de Croacia, e xa que logo o Festival de Eurovisión 1990 non tivo lugar en Belgrado (a capital federal), senón en Zagreb.
Fiz Vergara Vilariño
Félix Vergara Vilariño, coñecido como Fiz Vergara Vilariño, nado en Santalla (Samos) o 15 de abril de 1953 e finado na mesma parroquia o 18 de xullo de 1997, foi un poeta galego.
Traxectoria
O seu pai nacera en Cuba, e a súa nai en Gamiz. Dende rapaz sufriu distonía muscular provocada por unha caída na casa. Estudou o bacharelato en Madrid, Sarria e Lugo, cidade esta onde se relacionou literariamente con Xavier Rodríguez Barrio, Xulio López Valcárcel, Xesús Manuel Valcárcel e Claudio Rodríguez Fer, para deseguida volver á súa aldea natal, onde residiu na casa paterna, adicado unicamente á literatura.
Serbia no Festival de Eurovisión
Serbia e Montenegro tiveron un bo debut coa canción "Lane Molle" do cantante serbio Željko Joksimović. Nesa ocasión, lograron cualificar á final e quedar en 2º lugar, só detrás de Ruslana e "Wild Dances". O éxito da canción asegurou un lugar para Serbia e Montenegro na final do 2005, cando a banda montenegrina Non Name quedou en 7º lugar.
Fiz Vergara Vilariño
Traxectoria
Formou parte do colectivo Cravo Fondo. A súa poesía tiña inicialmente un marcado carácter social, que foi logo derivando cara a un maior intimismo. A poesía paisaxística, amorosa e existencialista predomina desde Orfo de ti en terra adentro (1976).
Ácido 11-eicosenoico
O ácido 11-eicosenoico, tamén chamado ácido gondoico, é un ácido graxo monoinsaturado omega-9, que se encontra en diversos aceites vexetais e de noces; especialmente no aceite de jojoba e tamén en graxas animais. É un dos ácidos eicosenoicos.
Fiz Vergara Vilariño
Traxectoria
Estudosos da súa obra son Iago Rodríguez Yáñez, Xosé María Álvarez Cáccamo, Xesús Alonso Montero, Paco Martín, Antón Tovar, Xavier Rodríguez Barrio, Manuel María, Carlos Casares ou Lois Celeiro.
Ácido 11-eicosenoico
É un composto que é sólido a baixas temperaturas e funde a 23-24 °C. É insoluble en auga e soluble en etanol e metanol.
Fiz Vergara Vilariño
Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño
Na honra do poeta, o Concello de Sarria convoca dende o ano 2000 o Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño para composicións inéditas escritas en lingua galega.
Ácido 11-eicosenoico
Foi illado por primeira vez en 1934 polos científicos xaponeses Y. Toyama e T. Ishikawa do aceite dos delfínidos caldeiróns. Tamén se atopa en aceites de sementes de Cardiospermum halicacabum, mostaza e outras brasicáceas; é especialmente abundante no aceite de Carmelina sativa; tamén se atopa no aceite de peixes do xénero Brevoortia, o bacallau atlántico e no fígado do Squalus acanthias e nas feces de Delphinapterus leucas (beluga o balea branca).
Paio Rodríguez
Paio Rodríguez pódese referir a:
Serbia no Festival de Eurovisión
A edición do 2006 de Evropesma (a selección nacional da confederación), causou furor nacional cando volveu gañar Non Name. De acordo aos serbios, a banda gañara inxustamente no 2005 e que había mostras de corrupción naquela edición tamén. Xa que logo Serbia rexeitou enviar ao grupo. O conflito ocasionou que Serbia e Montenegro non participase de Eurovisión ese ano. O espazo libre foi tomado por Croacia, con todo permitíuselles, a Serbia e a Montenegro, participar no televoto da semifinal e da final.
O 21 de maio de 2006, un día despois do Festival de Eurovisión, decidiuse por medio dun referendo que Montenegro sería independente. O 3 de xuño, declarouse a independencia e o final da confederación de Serbia e Montenegro. No 2007, Serbia e Montenegro presentáronse como países independentes, ambos tendo que cualificar desde róldaa semifinal. Montenegro só logrou o 23º lugar e xa que logo non cualificou. Doutra banda, Serbia si tivo éxito; Marija Šerifović obtivo o 1º lugar da semifinal con moita vantaxe, e foi declarada como vencedora dous días despois, durante a final. Serbia é o segundo país na historia do Eurovisión que obtén a vitoria o ano do seu debut.
Debido a esta vitoria, o Festival de Eurovisión 2008 tivo lugar en Belgrado. O 2008 non foi un ano tan próspero para o país como na edición anterior, pese a que obtivo a sexta posición e 160 puntos. Quedou por detrás de Rusia (a ganadora), Ucraína, Grecia, Armenia e Noruega.
Serbia participou no festival de 2009 celebrado en Moscova quedándose ás portas da final ao ocupar unha décima posición na semifinal e sendo relegada polo xurado pola canción croata, que quedara en 13º lugar. En 2010 logro clasificar ocupado o posto número 13, do mesmo xeito que no 2011 pero quedou no posto 14.
No ano 2012, a través dunha elección interna, Serbia era representada por un dos cantantes máis coñecidos e con máis éxitos entre os países ex-iugoslavos, Željko Joksimović, que xa representou a Serbia e Montenegro en 2004 cun 2º lugar. En 2004 tras quedar en segundo lugar, a súa participación foi todo un éxito e o mesmo pasou en 2012 xa que colocou a Serbia na final cun 2º lugar e 159 puntos e, conseguiu tamén colocar por segunda vez ao seu país no top 3, cousa que non o cara a desde o 2007.
En 2013, esta vez coa súa preselección tradicional, elixiuse ao grupo Molle 3 para representar a Serbia no Festival de Eurovisión 2013, na cidade de Malmö. Este grupo, que se formou a partir da preselección, estaba composto por tres chicas, unha delas, Nevena Božović, representou a Serbia no Festival de Eurovisión Júnior 2007, no que acabou 3ª. Nevena converteuse na primeira cantante que participou no Festival de Eurovisión Júnior e no Festival de Eurovisión de adultos. A canción coa que foron representadas era "Ljubav je svuda", que trataba do dilema que tiña unha moza sobre cun tema amoroso e para decidirse escoitaba a opinión do "anxo" e o "demo". Na súa actuación chamou moito a atención a vestimenta, e posuían unha coreografía moi diferente ás demais. Finalmente, non conseguiron o éxito do anterior ano, xa que non pasaron á final (11º con 46 puntos). Serbia, por segunda vez na súa historia, quedou sen ir á final do festival. Hoxe en día, cada unha das integrantes forman unha carreira musical por separado.
Ata 2013, o seu puntuación media é de 114,78 puntos (incluíndo a actuación de 1962, 1973, 1974, 1982, 1991 e 1992 como Iugoslavia; a actuación de 2004 como Serbia e Montenegro e as actuacións desde 2007 ata o presente como Serbia).
miniatura|dereita|250px|[[Marija Šerifović en Helsinqui (2007)]]
miniatura|dereita|250px|[[Željko Joksimović en Bakú (2012)]] miniatura|dereita|250px|[[Moje 3 en Malmö (2013)]]
Solas (filme)
Solas é un filme español do ano 1999 dirixido polo andaluz Benito Zambrano.
Galardóns
XIV edición dos Premios Goya
Rial, Sardiñeiro, Fisterra
Rial é un lugar da parroquia de Sardiñeiro, no concello coruñés de Fisterra. Segundo o IGE en 2009 tiña 29 habitantes (17 homes e 12 mulleres).
Contrés, O Araño, Rianxo
Contrés é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 99 habitantes (53 homes e 46 mulleres).
1 de xuño
Nacementos
miniatura|150px|Luís Seoane. miniatura|150px|Marilyn Monroe. thumb|150px|Lisa Hartman Black.
Gibson Les Paul
miniatura|Gibson Les Paul Classic. A Gibson Les Paul é unha das guitarras eléctricas de corpo sólido máis famosas. Desenvolvida a principios da década de 1950, a guitarra converteuse nun dos máis populares instrumentos dos mundo. O seu deseño apenas variou ao longo de 50 anos.
Orixes
O modelo Les Paul apareceu grazas á colaboración entre a Gibson Guitar Corporation e o guitarrista de jazz e inventor de electrónica Les Paul. En 1950, despois da introdución da Fender Telecaster no mercado, as guitarras eléctricas convertéronse nun obxecto de consumo. O presidente de Gibson Ted McCarthy levou ao guitarrista Les Paul á compañía como asesor. Les Paul foi un respectado innovador que experimentara co deseño de guitarras para a súa propia música. De feito, el construíra artesanalmente un prototipo de corpo sólido chamado "o tronco", un deseño considerado como a primeira guitarra eléctrica de corpo sólido. A pesar de que moitos outros prototipos e producións limitadas de modelos de corpo sólido doutras marcas apareceron, sábese que en 1945-1946, Les Paul achegárase á Gibson co prototipo do "tronco", pero o seu deseño foi rexeitado.
Alex Meraz
Alejandro "Alex" Meraz, nado en Mesa (Arizona) o 10 de xaneiro de 1985, é un actor, bailarín e artista marcial estadounidense. Meraz é coñecido por interpretar o papel de Paul Lahote no filme The Twilight Saga: New Moon.
1 de xuño
Mortes
miniatura|150px|Camilo Castelo Branco.
Gibson Les Paul
Orixes
En 1951, o rexeitamento inicial converteuse nunha colaboración entre Gibson e Les Paul. Aínda que hai diferenzas en canto "a quen" contribuíu "en que" no deseño da Les Paul, era evidente que estaba lonxe de ser unha réplica dos modelos Fender. Sábese que dende os anos 30, Gibson ofrecera guitarras de corpo oco eléctricas, e eses modelos estableceron unhas bases para o deseño da nova Gibson de corpo sólido, que incluían unhas formas curvadas máis tradicionais que as Fender, e o mastro pegado ao corpo en contraste cos deseños de Fender que usaban un parafuso.
Fabeiro, León
Fabeiro (en leonés El Fabeiru e en castelán e oficialmente: Fabero) é un concello da comarca do Bierzo (provincia de León, Castela e León que cobre unha superficie de 54,47 km², na que vivían 5.106 habitantes no ano 2012, cunha densidade de poboación de 93,74 h/km².
Gibson Les Paul
Orixes
A contribución de Les Paul ao deseño da guitarra segue sendo controvertida. O libro 50 Years of the Gibson Les Paul (50 anos da Gibson Les Paul) limita a súa contribución a dous feitos: un consello para a ponte, e unha preferencia pola cor (declara que Les Paul prefería cor dourada porque "semellaba máis cara", ou negra como segunda elección porque "así semellaba que os teus dedos se movían máis rápido polo mastro" e "semellaba máis clásico".
Fabeiro, León
O núcleo de Fontoira é o único do concello de fala galega, o resto do concello é de fala tradicional leonesa.
Mustelinos
Os mustelinos (nome científico Mustelinae) constitúen unha subfamilia da familia Mustelidae que inclúe mustelas, furóns (Mustela putorius furo), martas (Martes martes) e outros mamíferos carnívoros.
Mbabane
Mbabane (ÉMbábáne), cunha poboación estimada de 70.000 habitantes (2003), é a capital de Eswatini. É tamén a capital do distrito de Hhohho.
Xeografía
A cidade está situada nun planalto a uns 1150 m de altitude, no val do río Mbabane, tributario do Polinjane River, e cerca dos montes Mdimba. O posto fronteirizo máis próximo con Suráfrica é Ngwenya-Oshoek.
Breve Historia
Mbabane comezou a medrar a partir de 1902, cando o centro administrativo da colonia foi trasladado desde Manzini. Na actualidade é o corazón comercial das terras da veciñanza, nas que se explotan minas de estaño e ferro. A minería, a exportación de azucre e o turismo, son os rubros que dinamizan a economía de Mababane e de toda Eswatini.
miniatura|esquerda|300px|Cabana-tenda portátil en Mbabane.
O Porto do Sal, Muimenta, Cospeito
O Porto do Sal é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 55 habitantes (29 homes e 26 mulleres).
Agripina Montes del Valle
Agripina Montes del Valle, nada en Salamis, Caldas en 1844 e finada en 1915, foi unha profesora e escritora universitaria colombiana. Durante a edición do certame internacional de poesía de Santiago de Chile do ano 1872, foi premiado pola súa obra A la América del Sur. O escritor colombiano, Rafael Pombo, na súa obra "Todo en ella" menciona cal é, segundo el, a calidade das súas obras:
A escritora dedicouse á docencia en Bogotá, mentres colaboraba coa súa poesía en diferentes publicacións. Usou, seguindo o costume da época, pseudónimos como Porcia e Azucena del Valle.
Unha competición nacional en Colombia sobre poesía leva o seu nome. Montes del Valle morreu en Anolaima (Cundinamarca) en 1915.
Entre las piernas
Entre las piernas é un filme español dirixido por Manuel Gómez Pereira.
Argumento
Miranda (Victoria Abril) é unha locutora de radio que está casada con Félix (Carmelo Gómez). Ten un problema que é a adicción ao sexo. Para intentar curarse vai a unha terapia, onde coñece a Javier (Javier Bardem), e a cousa vai a peor.
Peranzais
No pasado, segundo a comarcalización tradicional leonesa, o territorio abranguido polo concello coñecíase como Fornela, tomando o nome do val no que se atopa, polo que corre o río Cúa.
Actualmente, na aldea de Guímara fálase un galego de transición cara ao leonés, mentres que no resto dos núcleos do concello a fala e propiamente leonesa, aínda que cunha influencia notable do galego oriental.
Parroquias
Os nomes das localidades indicados en letra redonda son as denominacións locais na variedade fornela de asturleonés, ás veces coincidentes coa oficial. No caso de que ningunha das formas locais coincida co topónimo oficial en castelán, este indícase en cursiva.
Rivas-Vaciamadrid
Características
Rivas Vaciamadrid é un municipio de grandes contrastes e insólitas peculiaridades. É en realidade un municipio da periferia da Capital, pero é tamén unha paraxe de inestimable valor ecolóxico; tres cuartas partes do termo municipal forman parte do Parque Rexional do Sueste. Alí conflúen, entre cantís xesíferos de gran beleza, os ríos Jarama e Manzanares. Xunto ás súas contaminadas canles fóronse formando, como consecuencia dunha prolongada actividade de extracción de áridos, numerosas lagoas onde aniñan incontables especies de anátidas que conviven cunha colonia de duascentas cegoñas e cos falcóns e millafres dos riscos.
Rivas é tamén insólito desde o punto de vista sociolóxico. A súa poboación creceu vertixinosamente desde os escasos 500 veciños de 1980 aos actuais 60.000, dando lugar a un asentamento de aluvión que é considerado como o de maior expansión demográfica de Europa. As principais barriadas (Covibar e Pablo Iglesias) foron construídas por cooperativas vinculadas aos sindicatos Comisións Obreiras e UXT.
Ten varios centros comerciais e tamén con outro de recente construción, H2Ocio, cuxa característica máis importante é que está situado nun lago artificial.
Suarriba, Sardiñeiro, Fisterra
Suarriba é un lugar da parroquia de Sardiñeiro, no concello coruñés de Fisterra na comarca de Fisterra. Segundo o IGE en 2009 tiña 44 habitantes (22 homes e 22 mulleres).
Ian Curtis
Ian Kevin Curtis, nado en Manchester o 15 de xullo de 1956 e finado o 18 de maio de 1980, foi un cantante inglés. Criouse en Hurdsfield (no arrabalde de Macclesfield), pero viviu a maior parte da súa vida adulta en Macclesfield, onde asistiu ó instituto The King's School. Foi o cantante e compositor do grupo Joy Division, do que foi cofundador en 1977 na cidade de Manchester.
Traxectoria
Curtis uniuse ó grupo no ano 1976 cando os seus outros tres integrantes asistían a un concerto dos Sex Pistols. Vírono cunha camiseta co texto hate (odio). Curtis uniuse á banda, que daquela tiña o nome de Warsaw. O músico casou con Deborah Woodruffe o 23 de agosto de 1975. Catro anos máis tarde tiveron a súa única filla, Natalie. Mentres actuaba con Joy Division, Curtis desenvolveu un estilo de baile moi persoal reminiscente dos ataques epilépticos que sufría, ás veces mesmo no escenario. A similitude era tanta que o público chegaba a dubidar se aquilo que vían era parte da actuación ou un verdadeiro ataque. Ás veces desmaiábase e tiñan que axudalo a baixar do escenario, xa que a súa saúde ía empeorando debido ó gran número de concertos que o grupo daba.
Ian era un home bastante reflexivo, algo que demostraba nas súas letras, en cancións como She's Lost Control (que fala sobre unha das súas amigas que tamén sufría ataques epilépticos). É notable o ton depresivo e seco das letras das súas composicións, presente en cancións como Disorder, The day of the lords ou Love will tear us apart. Estes temas levaron os seguidores, e incluso a súa propia esposa, Deborah, a crer que estaba cantando sobre a súa propia vida. Curtis unha vez comentou nunha entrevista que escribía sobre "as diferentes formas que a xente tiña para superar certos problemas e como o facían para adaptarse". A súa voz de barítono facíao parecer moito maior do que realmente era (23 anos no momento da súa morte) e impregnaba de tenebrosidade as cancións de Joy Division.
As súas influencias principais foron os escritores William S. Burroughs e J.G. Ballard (hai dous títulos de cancións que referencian a estes autores, "Interzone" e "Atrocity Exhibition"), e os cantantes Jim Morrison, Iggy Pop e David Bowie.
O último concerto onde Curtis participou foi o mesmo mes que morreu, e incluíu a primeira e última posta en escena da canción "Ceremony", que máis tarde sería reversionada por New Order. A única canción que Curtis nunca cantou en público foi "Digital".
Os efectos da epilepsia e os seus problemas persoais, como o repentino divorcio, foron causas que contribuíron ó seu suicidio, quitándose a vida con 23 anos. A noite que morreu, días antes de que o grupo partise na súa primeira xira polos Estados Unidos, estivo vendo unha das súas películas preferidas, Stroszek, de Werner Herzog, unha película na que un artista atormentado se suicida. Máis tarde colgouse na cociña mentres escoitaba o disco "The Idiot" de Iggy Pop, o que continúa xerando especulación sobre cal foi a verdadeira razón para suicidarse. Algúns críticos cren que sinxelamente desexaba morrer novo, cumprindo co mito da estrela de rock'n'roll que morre nova.
Curtis foi incinerado e as súas cinzas enterradas en Macclesfield, coa inscrición "Love will tear us apart" na súa lápida. Este epitafio, escollido por Deborah Curtis, é o título da canción máis coñecida de Joy Division. "Closer", o segundo álbum de Joy Division, lanzouse de forma póstuma en 1980, dous meses despois do suicidio de Curtis.
Legado
O legado musical de Curtis é un tesouro inigualable para a música. Tanto a súa imaxe como o seu estilo de actuar sobre o escenario foron imitados por artistas posteriores.
Ian Curtis foi interpretado por Sean Harris na película 24 Hour Party People, (Michael Winterbottom, 2004), que recrea o auxe e caída de Factory Records entre os anos 70 e os 90.
Moa
Moa pode referirse a:
Como topónimo, Moa pode referirse a:
Como antropónimo e apelido pode referirse a:
Batalla da Ponte Milvio
A batalla da Ponte Milvio, librada o 28 de outubro de 312, enfrontou aos Césares de Roma Constantino I e Maxencio. Constantino resultou vitorioso e unificou baixo o seu mando a metade occidental do imperio romano. Iniciouse así o proceso que rematou coa Tetrarquía no 324 e fixo de Constantino o único gobernante do Imperio Romano.
Actúa
Actúa é un partido político español de esquerdas e progresista impulsado por Baltasar Garzón e Gaspar Llamazares.
Batalla da Ponte Milvio
Contexto histórico
Como membros da Tetrarquía, Maxencio e Constantino foron recoñecidos como Césares no ano 306, ao sucederen os seus pais Maximiano e Constanzo. Maxencio asumiu o goberno das provincias de Italia e África, asentándose en Roma. Constantino, pola súa parte, estabeleceu a súa capital en Tréveris, posto que se ocupaba da Britania e da Galia. As ambicións persoais dos membros da Tetrarquía multiplicaron os roces entre os seus membros, evidenciando que o sistema concibido por Diocleciano non funcionaba. De feito, no 311 Constantino combatera tamén os soldados de Maximiano, de novo no poder, até derrotalo en Marsella. Maximiano morreu na campaña, se ben non está claro se a súa morte se debeu a un asasinato ordenado por Constantino ou ben foi impulsado ao suicidio.
A batalla
miniatura|A Ponte Milvio desde a marxe esquerda do Tíber, nunha vista de 2012. A área onde se ven os edificios sería o escenario da retirada dos soldados de Maxencio. No ano 312 Constantino era xa un comandante experimentado. Ademais da campaña contra o seu sogro Maximiniano, ocupado no control da fronteira da Rin realizara varias expedicións contra os xermanos. Segundo as fontes, Constantino tomou unha pequena parte das lexións destinadas a esta tarefa e puxo rumbo a Italia, onde chegou en poucas semanas. Pasados os Alpes, derrotou as gornicións que Maxencio estacionara en Turín, Milán, Módena, Verona e Aquileia.
Actúa
Ideoloxía e posicións políticas
De acordo con Antonio Elorza, a iniciativa, situada dentro do marco dos diferentes movementos aparecidos en Europa a consecuencia da descomposición da socialdemocracia tradicional e dos sucesores do comunismo democrático, presenta entre as súas prioridades: a loita contra a desigualdade, desprazar ao Partido Popular fóra do poder, a ecoloxía e medidas anticorrupción.
Batalla da Ponte Milvio
A batalla
Controlado o norte de Italia, chegou a Roma en outubro e acampou na proximidades da Prima Porta. Maxencio saíu co seu exército o 28 de outubro pola Via Flaminia, que entraba a Roma polo norte a través da Ponte Milvio, e presentou batalla. Non está clara a razón pola cal Maxencio, en lugar de resistir no interior de Roma, decidiu acometer as tropas de Constantino. Segundo as fontes clásicas, Maxencio guiouse polos vaticinios dos harúspices e polo feito de que ese día celebraba o sexto aniversario da súa chegada ao trono. É posible tamén que se vise apremado polo descontento na cidade.
Constantino, un hábil xeneral, logrou empurrar as tropas de Maxencio, compostas en boa medida de soldados pretorianos, cara ao Tíber. Cando Maxencio decidiu recuar e regresar á cidade, pereceu con boa parte do seu exército afogado no río.
Ao que parece, a ponte Milvio fora derrubada por orde do propio Maxencio con anterioridade para impedir a entrada do exército de Constantino. Lactancio e outros autores clásicos afirman que Maxencio pasou o río usando unha ponte de barcas colocada a carón da ponte destruída, un procedemento habitual cando o exército romano debía cruzar un río. Na retirada de Maxencio a ponte colapsou, facilitando o masacre efectuado polas tropas de Constantino.
Actúa
Historia
Actúa foi oficialmente rexistrado coma partido político en agosto de 2017, a partir da plataforma do mesmo nome, nutrindose de militantes de Esquerda Aberta descontentos co rumbo de Esquerda Unida e dos membros da plataforma «Convivencia Cívica». Impulsado por Gaspar Llamazares e Baltasar Garzón, o manifesto da plataforma foi asinado, entre outros, por José Antonio Martín Pallín, Federico Mayor Zaragoza, Cristina Almeida, Lina Gálvez, Teresa Aranguren, Carlos Berzosa, Luis García Montero, Almudena Grandes e Antonio Gutiérrez. ​ Porén, despois da inscrición como partido, algúns asinantes, sorprendidos por este desenvolvemento, como Antonio Gutiérrez ou Martín Pallín, distanciáronse da mesma.
Batalla da Ponte Milvio
Consecuencias da batalla
esquerda|miniatura|O soño de Constantino. Piero della Francesca, frescos da Capela Baci, Arezzo, ca. 1465. Constantino entrou en Roma ao día seguinte da batalla. Foi proclamado único Augusto de Occidente, se ben a Tetrarquía aínda se mantivo, pois Licinio e Maximino cogobernaban en Oriente. Maximino, porén, será derrotado por Licinio ao ano seguinte. Licinio e Constantino cogorbenarán até o 324, en que Constantino forzou a abdicación de Licinio.
A batalla de Ponte Milvio supuxo a desaparición das cohortes pretorianas, posicionadas do lado de Maxencio. Os soldados superviventes foron repartidos entre as unidades de fronteira. O Senado decretou unha celebración pola vitoria de Constantino, aínda que non está claro se a celebración tiña a categoría dun triunfo ou dun adventus. En calquera caso, en conmemoración da batalla, o Senado ordenou a construción do Arco de Constantino, que aínda permanece en pé a carón do Coliseo.
Actúa
Historia
O partido uniuse en 2018 a Primavera Europea, o movemento transnacional impulsado polo movemento DiEM25, liderado á súa vez polo exministro grego de economía Yanis Varoufakis. En dicembro de 2018 Actúa celebrou a súa primeira conferencia política, na cal manifestou a «intención firme de presentarse nas próximas eleccións europeas, autonómicas e municipais» (as do ano 2019). En canto ás eleccións municipais de 2019 en Madrid, Actúa manifestou a súa vontade de participar na candidatura de Máis Madrid.
Batalla da Ponte Milvio
O soño de Constantino
Segundo autores contemporáneos, como Lactancio ou Eusebio de Cesárea, Constantino experimentou unha visión antes da batalla en que se lle apareceu o Deus dos cristiáns para asegurarlle a vitoria.
Segundo o relato exposto por Lactancio no De mortibus persecutorum, composto poucos anos despois da batalla, Deus aparecéuselle nun soño na noite previa á batalla para lle pedir que colocase o emblema de Cristo no escudo dos seus soldados. A descrición de Lactancio é tan parca que non está claro a que símbolo se refire, aínda que a interpretación tradicional sempre considerou que se trataba dun cristograma, o símbolo que combina as letras gregas khi (X) e rho (P) para representar as iniciais en grego de Cristo.
Na súa Vida de Constantino, escrita durante a década dos trinta do século IV, Eusebio de Cesárea deu unha versión con claras diferenzas. No relato de Eusebio, trátase dunha visión que Constantino experimenta xunto con todo o seu exercicio, nun momento indefinido da campaña contra Maxencio. Nesa visión, unha cruz descendeu do ceo envolta en luz. A carón da cruz, unha mensaxe que, na tradución latina da Vida de Constantino, rezaba "In hoc signo vinces" (Neste signo vencerás). Esa mesma noite, Constantino tivo un soño en que se lle aparecía Cristo reiterándolle que construíse unha réplica da cruz da visión e que a colocase á fronte do seu exército.
As incongruencias entre ambos relatos e o feito de que ningún deles se fixese popular até mediados do século, anos despois da morte de Constantino, a historiografía debate aínda sobre a realidade dese soño. Hai especialistas que pensan que o soño foi real e deducen do relato que Constantino xa se convertera ao catolicismo previamente. Porén, hai que pensa que o relato foi creado polos historiadores cristiáns co obxectivo de gañar máis lexitimidade para a Igrexa católica.
Juan Vicente Herrera
Juan Vicente Herrera Campo, nado en Burgos o 23 de xaneiro de 1956, é un avogado e político español, presidente da Xunta de Castela e León, procurador nas Cortes de Castela e León do grupo parlamentario popular pola provincia de Burgos desde a IV lexislatura.
Aeroporto de Vilnius
Desenvolvemento recente
Lithuanian Airlines (renomeada posteriormente como FlyLAL) foi fundada como aeroliña nacional de Lituania tras a independencia do país en 1991, herdando a frota de Aeroflot baseada no aeroporto formada por Tupolev Tu-134, Yakovlev Yak-40, Yak-42, Antonov An-24 e An-26. Rapidamente foi substituíndo ese aparellos soviéticos con modernos reactores Boeing 737 e Boeing 757 e turbohélices Saab 340 e Saab 2000. As súas operacións cesaron o 17 de xaneiro de 2009 debido ás crecentes dificultades económicas. Co colapso de flyLAL o aeroporto perdeu os seus servizos regulares a Ámsterdam, Budapest, Istanbul, Madrid e Tbilisi.
Juan Vicente Herrera
Traxectoria
Cursou dereito na Universidade de Navarra e actualmente está colexiado como avogado en Burgos e Madrid. Foi secretario xeral da Consellería de Economía e Facenda da Xunta de Castela e León desde o ano 1992 ata o remate da III Lexislatura e voceiro do Grupo Parlamentario Popular nas Cortes de Castela e León desde o ano 1995 ata febreiro de 2001. Ao ser o presidente da Xunta, Juan José Lucas, nomeado ministro da Presidencia Juan Vicente Herrera pasou a ser o máximo responsable do goberno rexional e presidente do Partido Popular rexional desde outubro de 2002. En 2003 o seu partido gañou por maioría absoluta as eleccións autonómicas, presetándoo a el como candidato a presidir o goberno, encabezando a lista da provincia de Burgos. Nas eleccións de 2007 o seu partido revalidou a maioría absoluta na cámara rexional con igual número de escanos ca nas eleccións de 2003. Nas eleccións de 2011 o PP aumentou tanto o número de votos como de procuradores.
Aeroporto de Vilnius
Desenvolvemento recente
airBaltic, a aeroliña nacional de Letonia abriu unha segunda base en Vilnius no ano 2004 para complementar as súas operacións dende o aeroporto de Riga, usando reactores Boeing 737 e turbohélices Fokker 50 e converténdose na aeroliña con máis presenza no aeroporto. airBaltic chegou a voar a 19 destinos, pero no presente só opera 6 rutas.
O aeroporto de Vilnius é o principal centro de conexións para Small Planet Airlines, Grand Cru Airlines e Aviavilsa e é base para Wizz Air. Foi o principal centro de conexións para Star1 Airlines ata que cesou as súas operacións en setembro de 2010 e para Aurela, ata que perdeu a súa licenza de voo.
O 30 de xuño de 2013 Air Lituanica comezou a voar dende Vilnius e estableceu a súa base alí servindo varias cidades europeas. Porén, o 22 de maio de 2015 a aeroliña cesaría todas as súas operacións.
O aeroporto estivo pechado durante 35 días entre o 14 de xullo e o 17 de agosto de 2017 para traballos de reconstrución da pista de aterraxe. Todos os seus voos foron desviados ao aeroporto de Kaunas.
Xacobe II de Escocia
miniatura|250px|Xacobe II de Escocia. Xacobe II, nado en Edimburgo, o 16 de outubro de 1430, e finado en Roxburgo o 3 de agosto de 1460, foi o rei de Escocia dende 1437 até a súa morte. Era fillo de Xacobe I e Xoana Beaufort, ascendendo ó trono ós seis anos, após o asasinato do seu pai.
Tivo unha minoría de idade moi axitada, cos rexentes William Crichton e Alexander Livingstone, que se viu marcada pola execución en 1440 de William e David Douglas por Crichton, que despois foi declarado proscrito por Livingston e William Douglas, nomeados lugartenentes do reino. En 1444, formouse unha liga entre William Douglas, conde de Crawford, e John, conde de Ross e señor das Illas, pero en 1452 morreu polo rei en 1455 exiliando o seu fillo James a Inglaterra.
Trasladou definitivamente a capital escocesa de Perth a Edimburgo e en 1450 fundou unha nova universidade en Glasgow baixo o patrocinio do chanceler James Kennedy, bispo de Saint Andrew. Naquela época, o parlamento escocés foi complementado por institucións como o Consello Xeral e a Convention of Estates, parlamentarios sen poderes xudiciais. En 1448, venceu os ingleses en Sark. Ademais, apoiou os nobres ingleses da casa de Lancaster contra a casa rival de York na Guerra das Dúas Rosas, o cal provocou a súa morte no asedio de Roxburgh en 1460.
En 1449, casou con María de Gelderland.
Prestixio
Prestixio é unha palabra usada comunmente para describir a reputación ou a estima, aínda que ten tres significados algo relacionados que, nun certo grao, pode ser contraditoria. Cada significado aplícase dependendo do contexto histórico e da persoa que utiliza a palabra.
Outros artigos
Prestige
A Ermida, O Araño, Rianxo
A Ermida é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 39 habitantes (19 homes e 20 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Merit Ptah
Merit Ptah (circa. -2700) foi unha médica do Antigo Exipto. É a primeira muller coñecida polo seu nome na historia da medicina e posiblemente, tamén a primeira muller mencionada en toda a historia da ciencia. A súa imaxe pode verse nunha tumba na necrópole achegada á Pirámide de Zoser en Saqqara. O seu fillo, que era sumo sacerdote, describiuna "a médica cap".
Na súa honra, a Unión Astronómica Internacional nomeou un cráter de impacto en Venus como Merit Ptah.
Louza de Delft
miniatura|Pratos de louza de Delft, decorados en azul (Pazo de Belas Artes de [[Lille).]] Coñécese como louza de Delft ou porcelana de Delft, ou mesmo azul de Delft a produción de obxectos nestes materiais levada a cabo na localidade holandesa de Delft e na súa área de influencia, fundamentalmente desde os inicios do século XVII.
A louza de Delft adquiriu a súa reputación grazas á finura das súas pezas, á calidade dos seus esmaltes e á delicadeza das pinturas que a decoran. O esmalte estannifero branco utiliado permitiu aos oleiros holandeses aproximarse ao aspecto da porcelana chinesa, amplamente divulgada no país naquelas épocas a través da Compañía Holandesa das Indias Orientais.
Historia
miniatura|Este vaso, de estilo de "Delft dourado", producido entre [[1700 e 1720, é unha imitación da porcelana de Imari, do Xapón.]] Algúns oleiros italianos que dominaban as técnicas da maiólica instaláranse en Antuerpen xa a partir do século XVI. A toma da cidade polas tropas do rei español Filipe II en 1585 empurrounos a deixaren aquela cidade, devastada tras un asedio de trece meses, e varios daqueles artesáns acabaron establecéndose en Delft.
Un dos primeiros oleiros que se estableceu na cidade foi foi Hannen Pietersz, orixinario da localidade de Haarlem, na Holanda Setentrional. En 1600 fundou o taller de cerámica chamado De vier Romeinse Helden ("Os catro heroes romanos"). En 1611, aparece sinalado como o máis antigo na listaxe do gremio de San Lucas, fundado este mesmo ano. Sábese que Pietersz faleceu en 1616. A peza de louza de Delft máis antiga hoxe conservada é unha pequena xerra para auga aromática datada no ano 1609 que se conserva no museo de Nienburg, en Alemaña.