cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
René Charles Joseph Maire
Obras
Publicou numerosas obras, incluíndo contribucións para o estudo da flora da África do Norte (1918-1931).. A súa obra principal é a Flore de l'Afrique du Nord, en 16 volumes, publicada logo da súa morte en 1953.
Cervexa
miniatura|150px|Unha xerra de cervexa miniatura|150px|Museo [[Carlsberg en Copenhague]] A cervexa é unha bebida alcohólica aromatizada con lúpulo, obtida da fermentación (polo xeral inducida cando non espontánea), por medio dun lévedo, dos azucres extraídos da malte de cebada, ou ben doutros cereais en gran, copos malteados ou non. En moitos países orientais (como China ou Xapón), e nalgunhas industrias, vén sendo utilizado o arroz para baixar os custos da materia prima; mentres no continente africano vénse empregando o paínzo ou o sorgo.
Dos catro elementos básicos: a auga é o principal elemento, ademais do malte, do lúpulo, e do lévedo, por medio de cinco fases normais (mosto, filtrado, fervido, fermentación, maduración) pódese obter unha gama especialmente ampla de cervexas, segundo as diferentes formas de elaboración, os ingredientes utilizados, as súas características organolépticas, a taxa alcohólica e o tipo de consumo. Xeralmente presenta unha cor ambarina con tons que van do amarelo ouro ao negro pasando polos marróns avermellados. Considérase unha bebida «gasosa» (contén CO2 disolto en saturación que se manifesta en forma de burbullas á presión ambiente) e adoita estar coroada dunha escuma máis ou menos persistente. Seu aspecto pode ser cristalino ou turbio.
A maior parte da produción cervexeira actual é de tipo industrial, elaborándose no interior de grandes caldeiras precedida dunha aromatización do composto base con lúpulo e outros preparados aromáticos. Nos últimos anos estase afirmando a produción artesanal sobre todo nos países de tradición cervexeira máis sólida. Existe tamén un importante movemento de cervexeiros de tipo caseiro (en inglés "homebrewers").
Coñecida xa na Antigüidade -sumerios, celtas, exipcios- segue a ser unha bebida moi popular a través do mundo e en todas as civilizacións. O seu valor alcohólico está comprendido entre o 2 e o 9 por cento, mais en casos pode superar o 14 ou 15 por cento. Versións debilmente alcohólicas (menos de 2 graos de alcol) están a disposición no mercado; contrariamente a outras bebidas «sen alcol», son fabricadas cos mesmos procesos que a cervexa clásica.
Etimoloxía
Existen varias versións: A raíz común é facilmente apreciábel nas diferentes denominacións de cervexa (galego), cerveja (portugués), cervesa (catalán) e cerveza (castelán). Noutros idiomas europeos empréganse derivados da mesma raíz que a palabra xermánica «bier», como é o caso do inglés «beer», francés «bière» e italiano «birra». En inglés tamén se utiliza a palabra «ale», equivalente a «öl», que é a palabra escandinava para cervexa. Charlie Papazian, con grande erudición filolóxica, sostén que «ale» significaba orixinariamente hidromel -«mead» en inglés- moi rebaixado con auga, mentres o hidromel forte era denominado «biuza», de onde «beer». Nos países eslavos empregan a palabra pivo ou unha forma semellante: pivo (bosníaco, croata, eslovaco, esloveno e checo), powo (polonés), piwò (caxubio), піва (belaruso, transcrito: piva), пиво (ucraíno, transcrito: pyvo, ruso e serbio, transcritos: pivo); a raíz da cal remite á simple palabra "bebida".
Historia
miniatura|dereita|[[Gambrinus, o rei da cervexa.]] miniatura|dereita|180px|Un vaso de cervexa. No Neolítico (desde 8000 anos a.C.), o ser humano descubriu o cultivo de cereais, e de seguido a fermentación por azar. A cervexa prehistórica, a miúdo composta de cebada, entrou na alimentación normal posibelmente desde que se cultivou o orxo -o que está testemuñado para Mesopotamia desde o IX milenio a.C.-, e sabemos, documentalmente, que a preparación de cervexa se coñece desde o IV milenio a.C. Era consumida en familia e usada como medio de pago en Babilonia, onde aparece citada no Código de Hammurabi, un dos textos xurídicos máis antigos. Foi bebida dos deuses en Exipto. Na antiga Grecia e en Roma era só bebida de pobres, mentres o viño o era dos deuses e do pobo en xeral. Porén era a bebida fina para os pobos do Norte, celta e xermanos. A preferencia polo viño reafírmase na Europa cristiá, no inicio da Idade Media, especialmente desde que o concilio de Aquisgrán de 816 animou a viticultura episcopal e monástica a fin de garantir a celebración da eucaristía. Houbo que esperar ata arredor do século XI para que a elaboración de cervexa retomase importancia, en particular en Baviera, no sur de Alemaña. Moi logo, sobre o século XII, algúns mosteiros (p. ex. en Bélxica e Baviera) especializáronse na preparación de cervexa, que bebía a poboación en lugar dunha auga a miúdo non potábel. No ano 1516, o duque Guillerme IV de Baviera redactou a primeira lei que fixaba que se entendía exactamente por cervexa. Esta lei de pureza da cervexa (Reinheitsgebot) establecía que unicamente podería utilizarse auga, malte de cebada e lúpulo para elaborar a cervexa.
Ingredientes
miniatura|250px|Plantación de [[cebada.]]
Os cereais
A elaboración da cervexa pódese facer con calquera cereal. Este ten que ser preparado para que os seus azucres sexan fermentables. Nalgúns casos unha simple cocción é suficiente (como no caso do millo) e noutros casos precísase «maltear» o cereal. Na elaboración da cervexa utilízanse numerosos cereais no seu estado cru ou malteado, sendo a cebada o único que debe maltearse necesariamente e o máis utilizado na cervexaría occidental.
O malte
miniatura|esquerda|250px|Grans de cebada utilizados para a elaboración de cervexa. A esquerda, malte claro, á dereita arriba, malte negro, e á dereita abaixo, malte semitostado tipo ámbar. Os azucres que contén o gran de cebada non son inmediatamente accesibles e, nuhna fase previa, é preciso activar unhas enzimas presentes no propio gran que reducirán as longas cadeas de amidón para liberar azucres. Esta operación, tamén denominada malteo ou malteado, consiste simplemente en facer xerminar os grans. Cando se estima que a activación enzimática da xerminación se encontra no seu punto óptimo, párase o proceso reducindo a humidade do gran ata o seu mínimo. Este produto recibe o nome de malte verde. Despois hai que enfornalo. A baixas temperaturas, o tostado é mínimo e fálase de maltes claros (chamadas tamén maltes Lager ou Pale segundo o país no que se producen). A medida que se aumenta a temperatura do forno, o malte resultante é cada vez máis escuro. Pódese chegar ó punto de queimala, producindo «malte negra». O grao de tostado do malte determina a cor da cervexa. Os demais cereais pódense utilizar malteándoos previamente, aínda que só é indispensable facelo no caso da cebada. Cos demais cereais, o malteado serve para conseguir aromas diferenciados ou efectos técnicos concretos.
Mestura
Mestura refírese á masa de gran que se utilizará para elaborar o mosto. Pode ser dun único tipo de malte ou o resultado dunha mestura de maltes, ou de maltes e gran cru. As proporcións e os compoñentes desta mestura son básicos para determinar o tipo ou estilo de cervexa que se quere producir.
Lúpulo
miniatura|Ilustración do lúpulo.
Actualmente, na elaboración en occidente da cervexa, o aditivo principal que se utiliza para facer de contrapeso (de equilibrante, se se prefire) ó sabor doce do malte é o lúpulo (Humulus lupulus). Desta planta utilízase, agás en Inglaterra, a flor femia sen fecundar, chamada "cono". Flores masculinas e femininas crecen en plantas distintas, polo que é usual suprimir as masculinas, co que se obteñen inflorescencias femininas sen sementes. Porén, en Inglaterra é costume ter un lúpulo masculino por cada douscentos femininos, co que os “conos” teñen sementes. Isto parece proporcionar maior resistencia ás plantas.
Na base das súas brácteas, hai unhas glándulas que conteñen a lupulina, que é o ingrediente que achega á cervexa o seu sabor amargo e os aromas propios. Do amargor son responsables os ácidos amargos, e os aromas proceden de aceites elementais constituídos en especial por compostos bastante volátiles e delicados a base de ésteres e resinas. Existen numerosas variedades botánicas do lúpulo que son obxecto de intensas investigacións. O lúpulo é a causa da estimulación do apetito que produce a cervexa. Para a súa comprensión, tamén se clasifican en categorías:
O lúpulo é moi delicado, soamente se pode utilizar fresco durante os poucos meses da súa colleita que coincide coa da viña, isto é, finais de agosto a outubro segundo as variedades e o sitio. Fóra deste intervalo temporal tense que condicionar, de maneira que o mercado presenta diversas formas que van desde o lúpulo deshidratado ata extracto de lúpulo. Loxicamente, en cada manipulación vanse perdendo características e non é o mesmo utilizar un lúpulo fresco ou conxelado que un aceite de concentrado de lúpulo. O efecto organoléptico sobre a cervexa é moi diferente. A variedade e o frescor do lúpulo inflúen moi sensiblemente na calidade final da cervexa.
As formas de uso son en extracto, en po ou en pellet; sendo esta última a máis habitual. Hai dúas clases de pellets segundo se usen para impartir amargor ou para impartir aroma. Os pellets teñen a vantaxe de evitar a rápida degradación propia das flores. As grandes fábricas utilizan extracto de lúpulo, que apenas ten aroma; pero a gran masa de bebedores non é consciente diso. En ocasións, tamén se usan para dar aroma, extractos de esencias de aceites. Teñen o inconveniente de que en maior ou menor cantidade conteñen “mirceno”, que tamén proporciona olor desagradable. Estes extractos engádense inmediatamente antes do embotellado.
Outros aromatizantes
miniatura|[[Cereixas da variedade Lambert.]]
Outros aditivios usados á parte do lúpulo son:
miniatura|210px|esquerda|Romeu en flor.
A auga
Entre o 85 e o 92% da cervexa é auga.
Á parte das características bacteriolóxicas e minerais da potabilidade, cada tipo ou estilo de cervexa require unha calidade diferente de auga. Algunhas requiren de auga de baixa mineralización, outras necesitan augas duras con moito cal. Hoxe en día, case todas as cervexarías tratan as augas de maneira que sempre teñan as mesmas características para a mesma receita de cervexa.
A tendencia actual é reducir o consumo de auga na produción para diminuír os tres hectólitros de auga que se necesitan para elaborar un hectólitro de cervexa.
O lévedo
miniatura|200px|dereita|Vista ó [[microscopio do lévedo de alta fermentación Saccharomyces cerevisiae.]]
A maioría das clases de cervexa fanse usando unha das dúas especies unicelulares de microorganismos do tipo Saccharomyces, comunmente chamados lévedos, fungos que consomen azucre e producen alcohol e anhídrido carbónico. Existen dous tipos básicos de lévedos que definen os dous grandes grupos estilísticos de cervexas:
Na elaboración da cervexa, especialmente nas chamadas de fermentación espontánea, tamén poden intervir outros lévedos. Nestas cervexas o elaborador non selecciona ningún lévedo senón que permite que tódolos lévedos en suspensión no ar se introduzan no mosto. Eses lévedos producen unha fermentación tumultuosa semellante á do viño, non localizada particularmente nin na parte alta nin na baixa do recipiente. Instálanse, á parte do Saccharomyces, máis de 50 fermentadores diferentes entre os cales hai que citar a bacteria do Lactobacillus, que produce o ácido láctico, e o Brettanomyces, que produce o ácido acético. Estas cervexas son pois ácidas por definición, e a súa elaboración require procedementos especiais destinados a rebaixar a acidez.
Elaboración
miniatura|Fábrica de cervexa na [[Abadía de Notre-Dame de Saint-Rémy, en Rochefort, Bélxica.]] No proceso de elaboración da cervexa distínguense as seguintes etapas:
Luís Losada Espinosa
Luís Losada Espinosa, nado en Moldes (Boborás) en 1928 e finado en Madrid o 23 de novembro de 1988, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Dende o ano 2009, a súa biblioteca persoal está depositada en comodato na Biblioteca de Galicia.
Ocelo
O termo ocelo, derivado do latín ocellus, 'olliño', pode facer referencia a:
Cidade do Cabo
Cidade do Cabo (en Cape Town; en Kaapstad; e en iKapa), tamén coñecida en galego como Capetón, adaptación fonética do topónimo inglés realizada polos mariñeiros galegos que pescaban nesas augas, é a cidade máis vella de Suráfrica e a segunda máis poboada despois de Xohanesburgo, con 4 710 000 hab. (2021). A cidade é a capital da provincia do Cabo Occidental, así como a capital lexislativa de Suráfrica (dende 1910), e polo tanto acolle o Parlamento de Suráfrica e outras sedes gobernamentais.
Lingua yao de Nuoxi
O yao de Nuoxi (ou yao de Naxi) é unha lingua kam-sui que se fala na provincia de Hunan na República Popular da China.
Cidade do Cabo
A cidade é coñecida polo seu porto, a súa contorna Patrimonio da Humanidade coñecida como as Áreas protexidas da Rexión Floral do Cabo, e por fitos como a Montaña da Mesa e o Cabo Point. En 2014, Cidade do Cabo foi considerada como o mellor lugar do mundo para visitar polo xornal The New York Times e tamén polo The Daily Telegraph en 2016.
Historia
Os san e os khoisas eran os poboadores da zona do Cabo da Boa Esperanza cando a actual cidade foi fundada polo comerciante holandés Jan van Riebeeck o 6 de abril de 1652. A misión era que servise como un centro de fornecemento a medio camiño da viaxe ás Indias, ao servizo da Compañía Holandesa das Indias Orientais.
Despois dun breve período de dominio holandés entre 1803 e 1806, e pasou oficialmente á coroa o 13 de agosto de 1814 tornouse a capital da colonia británica do Cabo. En 1820 chegaron 5.000 colonos británicos. O descubrimento de ouro e diamantes na área de Highveld entre 1870 e 1880 implicou que a cidade deixara de ser a maior do país, pero como o principal porto do país, converteu a cidade no principal destino dos beneficios do mineral, industrializándoa.
A peste de 1901 serviu de escusa para a política de segregación racial, trasladando aos africanos a dúas localidades da periferia, agravándose a situación coa implantación do apartheid en 1948.
Clima
Cidade do Cabo ten un clima mediterráneo cálido (Csb segundo a clasificación climática de Köppen), con invernos suaves e moderadamente chuviosos e invernos quentes e secos. O inverno, que dura dende comezos de xuño até finais de agosto, pode ter grandes frontes frías que entran dende o océano Atlántico con precipitacións abondosas e ventos forte do noroeste. Os meses de inverno na cidade teñen unha temperatura media máxima de 18 °C e unha mínima de 8,5 °C A precipitación total anual da cidade é duns 515 mm, aínda que nos barrios do sur, preto das montañas, a chuvia pode ser significativamente maior e achegarse aos 1000 mm. O verán, que dura dende decembro até marzo, é cálido e seco cunha temperatura media máxina de 26 °C e cunha mínima de 16 °C. A rexión pode chegar a ter unha calor abafante cando o "vento da montaña" sopra dende o interior. A primavera e o verán xeralmente reciben ventos fortes do sueste que elimina a contaminación do aire da cidade. Este vento está causado por un sistema de altas presións moi persistente sobre o Alántico sur até o oeste da cidade. Cidade do Cabo ten unhas 3 100 horas de sol anuais.
A temperatura da auga pode variar moito, entre os 10 °C no litoral atlántico e os 22 °C na baía Falsa. A diferenza doutras partes do país, a cidade non ten moitas tormentas, e a maioría das que se producen, ocorren entre outubro a decembro e de marzo a abril.
Demografía
Segundo datos do Censo Nacional de Suráfrica de 2011, a poboación de Cidade do Cabo era de 3 740 026 persoas (incluíndo toda a área metropolitana). Isto representa un aumento dun 2,6% ao comparalo co censo de 2001, no que se contabilizaron 2 892 243 habitantes. No censo tamén houbo unha pregunta referida á lingua materna, sendo o 35,7% falantes de afrikaans, o 29,8% de xosa e o 28,4% de inglés. O 24,8% da poboación atopábase na franxa de idade por debaixo dos 15 anos e tan só o 5,5% tiña 65 anos ou máis. Por cada 96 homes había 100 mulleres.
Na enquisa comunitaria de Cidade do Cabo levaba a cabo en 2016, extraeuse que había 4 004 793 habitantes na zona metropolitana de Cidade do Cabo, dos cales o 42,6% se identificaron como negros africanos, o 39,9% como mestizos ("coloured"), o 16,5% como brancos e o 1,1% como asiáticos.
Relixión
Na enquisa xeral de fogares de 2015, o 82,3% dos participantes se identificou como cristián, o 8% como musulmán, o 3,8% como practicante dalgunha relixión tradicional africana e o 3,1% como "nada en particular".
Educación
miniatura|Campus da Universidade de Cidade do Cabo. A educación pública primaria e secundaria de Cidade do Cabo está dirixida polo Departamento de Educación do Cabo Occidental (o Western Cape Education Department). Este departamento provincial divídese en 7 distritos.
Tanto a Universidade de Cidade do Cabo como a Universidade de Stellenbosch teñen sona de ser os centros académicos líderes no sistema universitario de Suráfrica.
Rugby
200px|miniatura|Newlands Stadium. O equipo de rugby Western Province é o máis laureado do campionato de liga surafricano, a Currie Cup, con 32 títulos dende 1889. Os mesmos xogadores deste equipo compiten baixo a denominación Stormers na máxima competición de rugby do Hemisferio Sur, o Super Rugby, fronte a outros equipos surafricanos, australianos e neozelandeses. Ámbolos dous conxuntos disputan os seus encontros no Newlands Stadium, alcumado a casa do rugby surafricano. Este estadio ten capacidade para acoller 50.900 seareiros, e acolle regularmente encontros da selección surafricana de rugby, alcumada os Springbok.
Fútbol
No tocante ó fútbol, os dous equipos máis salientables da cidade son o Santos Football Club e o Ajax Cape Town, ámbolos dous equipos habituais na máxima categoría da Premier Soccer League. O Santos FC chegou a gañar a liga surafricana na tempada 2001-02, mentres que o Ajax CT foi subcampión de liga nas tempadas 2003-04, 2007-08 e 2010-11.
Tocantins (homónimos)
O topónimo Tocantins pode referirse a:
Hernando Ojea
Hernando Ojea, nado en Ourense en 1543 e finado en 1615, foi un relixioso galego.
Traxectoria
miniatura|upright=1.4|O salientábel mapa de Hernando Ojea, 1603. Alén de ser un dos primeiros independentes de Galicia, e de ter un [[escudo galego que se tornou na pauta a seguir nos séculos seguintes, tamén informaba da antiga extensión do reino.]]
En 1566 ingresou na orde dos Predicadores no convento de San Domingos de México, e dedicouse aos estudos relixiosos. Foi requirido polo Santo Oficio para facer fronte a un foco de propaganda xudaica en Cidade de México, para o cal escribiu a obra La venida de Cristo y su vida y milagros en que se concuerdan los dos testamentos divinos, Viejo y Nuevo, que apareceu publicada en Medina del Campo en 1602.
Regresou a Europa en 1601, e documentouse para preparar unha Historia de Galicia coa axuda de Diego Sarmiento de Acuña, Conde de Gondomar. En 1603 volveu a América, e deixoulle a Pedro Fernández de Castro y Andrade, Conde de Lemos, a Descrición do Reino de Galicia, lista para imprimir. Preparou o primeiro mapa de Galicia, que apareceu impreso en Antuerpen en 1604, incluído no Theatrum Orbis Terrarum de Abraham Ortelius.
Sariñás, Abelenda das Penas, Carballeda de Avia
Sariñás é un lugar da parroquia da Abelenda das Penas no concello ourensán de Carballeda de Avia na comarca do Ribeiro. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén estaba deshabitado no ano 2010.
Ping
Ping é unha utilidade de rede de computadores que permite comprobar as conexións entre varios hosts. O comando ping emprega os paquetes de solicitude de eco e resposta coa fin de determinar se un sistema cun enderezo IP determinado está presente na rede.
Timișoara
A cidade de Timișoara (en Temeswar, tamén chamada antigamente Temeschburg ou Temeschwar; en Temesvár; en טעמשוואר; en Темишвар Temišvar; en Temeşvar; en Temešvár) é a capital do condado de Timiş, na Romanía.
Sega 32X
miniatura|dereita|Sega Mega Drive 32X A Sega Mega Drive 32X (chamada Sega Genesis 32X en América do Norte), comunmente chamada 32X, é unha ampliación para a Sega Mega Drive, fabricada por Sega. Foi lanzada en novembro 1994 en América do Norte (por $150), no Xapón en decembro 1994, e en Europa en xaneiro 1995 (por £150).
Malpica, Malpica de Bergantiños, Malpica de Bergantiños
Malpica é unha vila da parroquia de Malpica de Bergantiños no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 1864 habitantes (903 homes e 961 mulleres). É a capital do concello.
Serigrafía
250px|miniatura|Detalle dunha serigrafía.
A serigrafía é unha técnica de impresión, consistente na reprodución de documentos e imaxes sobre case todos os materiais mediante a transferencia de tinta a través dunha gasa.
O máis forte do mundo
O máis forte do mundo (ドラゴンボールZ　この世で一番強いヤツ) é un filme de animación xaponés dirixido por Daisuke Nishio que foi estreado en 1990. Quinto filme baseado no anime e manga Dragon Ball creado por Akira Toriyama e segundo da etapa Dragon Ball Z.
Sinopse
A historia comeza co doutor Willow, quen é revivido polo doutor Cochin (o seu compañeiro) coa axuda das bólas do Dragón, debido a que o primeiro se atopaba preso no xeo das montañas Tsumisumbri. Dende había varios anos o cerebro do doutor sobrevivía nun corpo robótico, e unha vez ceibo, decidiu roubar o corpo do home máis forte do mundo, pero debido a estar todos estes anos pechado no xeo, el seguía pensando que este era o Mestre Mutenroi. Son Goku e os seus amigos van ó laboratorio dos doutores co obxectivo de salvar ó Mestre Mutenroi, e ó chegar terase que enfrontar contra os robots máis poderosos creados polas ambiciosas mentes dos científicos.
Biomen
Os Biomen (バイオマン) son un grupo de guerreiros creados polo Doutor Cochin e o Doutor Uirō. Son moi semellantes fisicamente ós Saibaimen e ó igual que estes son empregados como soldados prescindibles.
Doutor Cochin
O Doutor Cochin (Dr.コーチン) era o asistente do Doutor Willow, foi quen o reviviu empregando as Bólas máxicas. Aínda que ten a aparencia dun ancián é en realidade un androide, a súa man pódese transformar nunha arma de fogo e o seu bastón dispara raios de enerxía. O seu nome provén dunha raza de galiña xaponesa, Nagoya Cochin (名古屋コーチン).
Ebi Fryer
Ebi Fryer (エビフリャー) é unha das creacións do doutor Cochin, é un guerreiro musculoso de pel rosa con cabelo vermello, ten a habilidade de emitir un vento conxelante. O seu nome provén dun prato xaponés, Ebi Fry (海老フライ)
Kishīme
Kishīme (キシーメ) é unha das creacións do Doutor Cochin, é un guerreiro cor verde con marxas vermellas, ten placas nas costas como as dun estegosauro, a súa habilidade é de empregar cargas de electricidade a través dunhas mangueiras que saen dos seus brazos. O seu nome provén dun prato xaponés, Kishimen (棊子麺)
Miso Kattsun
Miso Kattsun (ミソカッツン) é unha das creacións do Doutor Cochin, é un enorme guerreiro amarelo e elástico parecido a Buyon. Tamén ten certo parecido con Dodorian. O seu nome provén dun prato xaponés, Miso Katsu (味噌カツ)
Música
Tema de apertura
Canción intermedia
Tema de peche
Vicinte, Vicinte, Outeiro de Rei
Vicinte é un lugar da parroquia de Vicinte no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres).
Sega CD
O Sega MegaCD foi unha ampliación para a Sega Mega Drive, lanzado por Sega no Xapón o 1 de decembro 1991, en Europa no mes de abril 1993, e en Australia o 19 de abril 1993. Nos EUA lanzouse o 15 de outubro 1992, e denominouse o SegaCD.
Lamas, Boqueixón
Santa María de Lamas é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 299 habitantes (148 homes e 151 mulleres) distribuídos en 42 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 85 habitantes.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Asemblea Cidadá de Cambre
Asemblea Cidadá de Cambre (ou Asemblea Cidadá de Cambre - SON) é un movemento cidadán e político creado no concello de Cambre que se presentou ás eleccións municipais de maio de 2015. No movemento participan partidos políticos, coma Anova ou Esquerda Unida e independentes.
Tras un proceso de primarias foi elixido como candidato a alcalde o policía local Juan Campos Malaxechevarría, membro da Coordinadora Nacional de Anova , e como número dous da lista Olga Santos López, que xa era concelleira por Esquerda Unida. Tras as eleccións de maio de 2015 acadaron o posto de concelleiro ambos os dous.
Lingua be
O be ou ong be é unha lingua kra-dai que se fala na provincia de Hainan na República Popular da China.
Ocelo (xeoloxía)
Os ocelos son típicos dos lamprófiros.
All the King's Men (filme de 1949)
All the King's Men é un filme estadounidense escrito, producido e dirixido por Robert Rossen que foi estreado en 1949. Está baseado na novela homónima de Robert Penn Warren. O filme, gañador de tres Premios Oscar, está protagonizado por Broderick Crawford no papel do ambicioso político Willie Stark.
O Outeiro, Aguións, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Aguións no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 40 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 19 eran homes e 21 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 58 habitantes (25 homes e 33 mulleres).
Bieito Cupeiro
Bieito Cupeiro Vázquez, nado en Barallobre (Fene) o 14 de febreiro de 1914 e finado en Buenos Aires en xuño de 1993, foi un mestre e escritor nacionalista galego que formou parte dos galegos ilustres emigrados á Arxentina que traballaron en prol da cultura galega durante a guerra civil española e o franquismo.
Traxectoria
Foi colaborador do periódico A Nosa Terra e mentor e asesor das Mocedades Galeguistas, organización da que xurdiría Xosé Neira Vilas. Director da revista Orzán, tamén colaborou coa revista Vieiros, editada en México. A súa verdadeira transcendencia acadouna como educador. En 1979, o Instituto da Cultura Galega organizou unha serie de cursos, onde durante toda a semana, e cun esforzo notábel, impartiu clases de Historia, Xeografía, Arte, Lingua... a máis de duascentas persoas que día a día enchían os salóns. En 1983 foi substituído, mais en 1985 recomezou ese labor noutra entidade, o Fogar de Ribadumia.
Obra
Bieito Cupeiro deixou dúas obra publicadas, ámbalas dúas en Ediciós do Castro, Xornes e A Galicia de Alén-Mar. Na primeira delas recrea as súas vivencias nesta comarca mentres que na segunda reconstrúe a historia do galeguismo político na Arxentina.
O seu pensamento
A mediados de xullo de 1991, Bieito fixo unhas declaración denda Arxentina a Radio Fene. Nesas declaración reflexiona sobre a galeguidade e o significado da emigración galega. Aquí quedan recollidos algúns anacos desa conversa:
Ricardo Jorge Silva Barreiros
Ricardo Jorge Silva Barreiros, nado en Sintra o 17 de xaneiro de 1982, é un xogador de hóckey a patíns portugués. Xoga como medio e avanzado no CD Paço d'Arcos. É considerado como un dos mellores xogadores portugueses da súa modalidade.
Traxectoria
Formouse como xogador no Paço de Arcos, co que debutou na Primeira División Portuguesa na tempada 2001-02. Xogou neste equipo ata 2004, cando fichou polo SL Benfica, onde militou cinco tempadas.
En 2009 asinou polo club galego H.C. Liceo, co que se proclamou campión da Copa CERS esa mesma tempada. Na tempada seguinte o Liceo conquistou a Copa de Europa, tras derrotar ao Reus na final (7-4), con tres goles de Barreiros. Volveu marcar na final do ano seguinte, na que o Liceo revalidou o título ao vencer ao FC Barcelona (2-4).
Despois de tres anos na Coruña, volveu a Portugal, onde xogou tres tempadas no FC Porto e cinco na UD Oliveirense, antes de regresar na tempada 2020/21 ao Paço d'Arcos.
Ricardo Barreiros é internacional pola selección de Portugal, selección coa que debutou no 2003. Xogou nas fases finais do Campionato de Europa, no 2004, 2006, 2008, 2010, 2012, 2014 e 2016, e nas fases finais do Campionato do Mundo "A", no 2005, 2007, 2009, 2011, 2013 e 2017. O seu mellor resultado foi o 1º lugar no Campionato de Europa de 2016, no que marcou 9 goles. Ademais foi subcampión de Europa nas edicións de 2008, 2010 e 2012, sendo na primeira delas o máximo goleador, con 10 goles. Foi tamén subcampión do mundo en 2017, no Mundial celebrado en Nanjing.
Can mapache
O can mapache (Nyctereutes procyonoides viverrinus) é unha subespecie de Nyctereutes procyonoides, un mamífero pertencente á familia dos cánidos.
Distribución
Oriúndo do leste de Asia, foi introducido na zona europea da Unión Soviética na década de 1930. Dende entón tense estendido por Finlandia, centro e sueste de Europa.
Mariano Moreno Serrano
Mariano Moreno Serrano, nado en Madrid o 6 de xaneiro de 1940, foi un xogador e adestrador de fútbol.
Traxectoria
Comezou a adestrar no ano 1964 en Rexional dirixindo durante tres tempadas ao Perkins-Hispania. Pouco despois o Atlético de Madrid contrataríao para dirixir ao equipo xuvenil pasando ao pouco tempo a ser o segundo do adestrador do primeiro equipo, Marcel Domingo.
A comezos de xullo de 1974 ficha polo Celta de Vigo, que axudado pola lesión dalgúns dos xogadores máis importantes acaba descendendo a Segunda División. Pese ao descenso Mariano renova o seu contrato co equipo celeste, porén na novena xornada presenta a súa dimisión. Sería substituído por Pepe Villar de maneira interina e definitivamente por Carmelo Cedrún, que conseguiría o ascenso a Primeira tras 19 encontros sen coñecer a derrota.
Tras deixar ao Celta Mariano Moreno dirixiría ao Cádiz e Tenerife.
Despois foi membro instrutor do cadro técnico da FIFA, seleccionador en categorías inferiores e da selección olímpica, director de fútbol do COON-92 e dirixiu a Escola Nacional de Adestradores.
Odilon Redon
Bertrand-Jean Redon, coñecido como Odilon Redon, nado en Bordeos o 20 de abril de 1840 e finado en París o 6 de xullo de 1916, foi un pintor e artista gráfico francés, considerado o máis importante dos pintores do Simbolismo, por ser o único que soubo crear unha linguaxe plástica particular e orixinal.
Traxectoria
Foi un colorista moi destacado. A súa arte explora os meandros do pensamento, o aspecto sombrío e esotérico da alma humana, impregnado de mecanismos do soño.
Redon foi un dos membros máis destacados do movemento simbolista, cuxas bases teóricas foron definidas polos manifestos do poeta Stéphane Mallarmé e pola estética romántica. Diferentemente da obra dos seus compañeiros, a súa chegou aos límites da suxestión e da abstracción, e pódese dicir que, tanto formal canto conceptualmente, chegou, de modo visionário, preto da futura vangarda surrealista.
Publicou en vida unha interesante autobiografía onde son evocadas as súas relacións co medio artístico e as ambicións artísticas e espirituais da súa época.
Vilarelle, Vicinte, Outeiro de Rei
Vilarelle é un lugar da parroquia de Vicinte no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Lingua jizhao
O jizhao é unha lingua kra-dai que se fala na provincia de Guangdong na República Popular da China.
La Almunia de Doña Godina
miniatura|300px|Torre mudéxar da igrexa de Nosa Señora da Asunción.
La Almunia de Doña Godina é un municipio de 7.633 habitantes, capital da comarca de Valdejalón, na provincia de Zaragoza, Aragón, situado nunha importante confluencia de camiños do cuadrante nordeste de España.
Entre os seus monumentos destacan a igrexa parroquial da Nosa Señora da Asunción e a súa torre mudéxar, as construcións da orde de San Xoán do Hospital, o Convento de San Lourenzo e a ermida da nosa Señora de Cabanas.
A economía baséase en produtos agrícolas como as cereixas, os pexegos e as mazás. Conta cunha importante e crecente actividade industrial e un gran número de comercios e supermercados para dar servizo a todos os visitantes e consumidores.
A oferta educativa de La Almunia está cuberta desde preescolar, secundaria, bacharelato e formación profesional ata os estudos universitarios. Conta con dous colexios e dous institutos e é sede do campus da Escola Universitaria Politécnica, adscrita á Universidade de Zaragoza.
Aquí naceu o cineasta Florián Rei e pasou os seus últimos días Martín de Garay, ministro de Facenda de Fernando VII de España.
Filipe V de España e IV de Aragón concedeulle os títulos de Moi Nobre e Fidelísima Vila.
Atol Mururoa
Mururoa, tamén chamado Moruroa, é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Administrativamente depende da comuna de Tureia, pero foi cedido pola Asemblea Territorial ao Centro de Experimentación do Pacífico, xunto co atol Fangataufa, para facer probas nucleares. É unha zona militar con acceso prohibido sen autorización. Está situado ao sur do arquipélago, a 1.250 km ao sueste de Tahití.
Xeografía
O atol ten unha forma ovalada de 28 km de longo e 11 km de ancho. Ten un paso á lagoa interior ao noroeste, de 10,2 metros de profundidade e 100 metros de ancho. A lagoa ten unha profundidade media de 37 metros. Dispón de varios edificios e construcións militares, ademais dun aeroporto. Está habitado por unha unidade militar de vixilancia.
Chuichi Nagumo
Chūichi Nagumo (南雲 忠一, なぐも ちゅういち, Nagumo Chūichi) naceu o 25 de marzo do 1887 en Yonezawa da prefectura de Yamagata, o norte da illa de Honshu. Ingresou na Escola Naval en 1908 e asumiu diversos postos na armada imperial, ata que o 15 de novembro do ano 1935 asumiu o mando do acoirazado xaponés Yamashiro.
Atol Mururoa
Historia
O nome Moruroa, na lingua de Mangareva, quere dicir "illa do gran segredo". Normalmente escríbese Mururoa, pero non existe unha grafía oficial ao non ter unha organización administrativa. O atol foi descuberto en 1767 polo inglés Philip Carteret, que a chamou Osnaburg. En 1792 naufragou o baleeiro Matilda e os sobreviventes conseguiron chegar ata Tahití coas barcas de salvamento; por iso tamén se coñeceu como Matilda's Rock.
Chuichi Nagumo
Foi o comandante militar do ataque a Pearl Harbor e dirixiu ás forzas xaponesas na batalla de Midway.
Atol Mururoa
Historia
Desde 1966 ata 1974 fixéronse 41 probas nucleares atmosféricas e, ata 1995, 137 probas subterráneas. A última campaña de ensaios, antes da firma do tratado de prohibición total de ensaios nucleares, provocou unha serie de protestas internacionais e de boicots, sobre todo de países do Pacífico e de organizacións internacionais, como Greenpeace. Os ensaios foron abandonados definitivamente en 1996, substituídos por simulacións en laboratorio. Hoxe a armada francesa ten un dispositivo de vixilancia da evolución xeolóxica e radiolóxica do atol.
Bupréstidos
Os bupréstidos (Buprestidae) son unha familia de escaravellos, ás veces chamados escaravellos xoia polas súas brillantes cores metálicas e iridescentes. As larvas perforan as plantas e teñen cabezas aplanadas. A familia é unha das máis grandes dos escaravellos, cunhas 15 000 especies coñecidas de 450 xéneros. Ademais, describíronse 100 especies fósiles.
As especies máis grandes e máis espectacularmente coloreadas de bupréstidos son moi aprezadas polos coleccionistas de insectos. Os élitros dalgúns bupréstidos foron utilizados tradicionalmente na arte de adornar con élitros e en xoiería en certos países de Asia, como a India, Tailandia e o Xapón.
Descrición e ecoloxía
A súa forma é xeralmente cilíndrica ou de alongada a ovoide, con lonxitudes de 3 a 80 mm, aínda que a maioría das especies son de menos de 20 mm. Os xéneros Catoxantha, Chrysaspis, Euchroma e Megaloxantha conteñen as especies máis grandes. Poden ter diversas cores brillantes e complicados debuxos. A iridescencia é común nestes escaravellos e non se debe a pigmentos do exoesqueleto, senón que é causada por coloración estrutural, na cal a textura microscópica da súa cutícula reflicte selectivamente frecuencias específicas da luz en determinadas direccións. Este é o mesmo efecto que fai que un disco compacto reflicta múltiples cores.
As larvas perforan as raíces, troncos e talos e follas de varios tipos de plantas, desde árbores a plantas herbáceas. Os tipos que furan a madeira xeralmente prefiren pólas mortas ou moribundas en árbores que no resto están sans, mentres que uns poucos tipos atacan madeira verde san; algúns destes son graves pragas que poden matar as árbores e causar grandes danos económicos, como o invasivo Agrilus planipennis. Algunhas especies son atraídas por bosques que se queimaron recentemente para poñeren alí os ovos. Poden percibir o fume da madeira de piñeiro queimada desde uns 80 km de distancia, e poden ver a luz infravermella, o que lles axuda a achegarse ás zonas nas que houbo incendios forestais.
Hai dez especies de Buprestidae que se alimentan nas piceas e abetos, pero os Tsuga son a súa fonte de alimento preferida. Igual que ocorre coas larvas dos cerambícidos (de cabezas arredondadas), a maioría da alimentación ocorre en árbores mortos ou moribundos, ou preto de feridas en árbores vivas. Os danos só son abundantes alí onde teñen a posibilidade de reproducirse continuamente. A historia vital destes escaravellos perforadores é similar á das larvas de cerambícidos, pero informouse dalgúns ciclos vitais moi longos en condicións adversas. As larvas que acabaron o seu crecemento, de ata 25 mm de longo, están aplanadas caracteristicamente e a parte anterior do corpo é moito máis ancha que o resto. Os adultos de aspecto broncíneo só se ven xeralmente onde hai material adecuado en localizacións soleadas.
Sistemática
A clasificación dos bupréstidos non está aínda firmemente establecida, pero parece haber cinco ou seis liñaxes principais, que poden considerarse subfamilias, posiblemente cunha ou dúas que serán elevadas a familias. Algúns outros sistemas definen ata 14 subfamilias.
As subfamilias comunmente aceptadas, con algúns xéneros representativos (non están todos) son:
miniatura|Espécime de [[Agrilus biguttatus (Agrilinae)]] miniatura|Espécime de [[Eurythyrea austriaca (Buprestinae)]] miniatura|[[Temognatha alternata, un Buprestinae de 2,6 cm de lonxitude de Cooktown, Australia]] miniatura|Espécime de [[Capnodis cariosa (Chrysochroinae)]] miniatura|Espécime de [[Julodis ehrenbergii de Grecia (Julodinae)]] miniatura|Unha especie de [[Acmaeodera (Polycestinae)]]
Agrilinae – Cosmopolitas, coa maioría dos taxons no hemisferio Norte Buprestinae – Cosmopolitas
Chrysochroinae
Galbellinae Julodinae
Polycestinae
Tauste
miniatura|Torre mudéxar da parroquia de Santa María.
Tauste (Taust en lingua aragonesa) é un concello aragonés da provincia de Zaragoza, pertencente á comarca das Cinco Villas e ao partido xudicial de Ejea de los Caballeros. Desde o punto de vista eclesiástico, pertence á diocese e arquidiocese de Zaragoza.
Xeografía
O termo municipal ten 405 km². A capital, situada a 267 metros de altura, está a 42 km da capital, Zaragoza. É a máis meridional das Cinco Vilas de Aragón e atópase situada na marxe esquerda do río Arba próximo á súa desembocadura no río Ebro. Limita ao norte con Ejea de los Caballeros e Castejón de Valdejasa. Ao sur co río Ebro, Gallur e Pradilla de Ebro. Ao leste con Zaragoza e Remolinos. E ao oeste coas Bardenas de Navarra.
Historia
As súas orixes son difíciles de precisar e aínda que existen numerosos restos de distintas épocas, non dispomos de datos ata o século VIII.
O núcleo primitivo da vila, cun trazado de rúas estreitas, tortuosas e ruelas sen saída recórdanos a súa orixe árabe. En 1105, Afonso I incorporouna ao Reino de Aragón tras a súa reconquista, pero o empuxón definitivo para a súa consolidación e desenvolvemento produciuse coa concesión dunha Carta de Poboación que propiciou a súa primeira expansión urbana ao favorecer o asentamento no lugar de novos poboadores, atraídos polas condicións fixadas no documento.
Nos séculos posteriores construíronse os seus edificios máis senlleiros: a torre e igrexa de Santa María, as igrexas de San Antón e San Miguel, o mosteiro de San Jorge e o santuario da Virxe de Sancho Abarca.
Xa no século XIII sangrouse o río Arba e pouco despois iniciouse a construción do Canle de Tauste, dando orixe a un das canles de rega máis antigos do país. Deste xeito, os momentos de maior auxe económico e crecemento demográfico déronse no Renacemento. A vida viraba ao redor dunha potentísima gandería lanar, organizada en torno a Casa de Gandeiros, e a unha agricultura en auxe polo movemento roturador e o avance do regadío.
Ao longo do século XX dáse o despregamento definitivo. En 1954 aprobouse o Plan Xeral de Colonización de Bardenas e creáronse dúas pequenas aldeas no termo de Tauste: Sancho Abarca, Santa Engracia e Ejea de los Caballeros. Nos últimos anos estase dando un forte desenvolvemento en todos os sentidos. Nos Polígonos instaláronse novas empresas e seguen latentes as expectativas de desenvolvemento agrícola coa posta en marcha da segunda parte do Plan Bardenas.
Os Medros, Malpica de Bergantiños, Malpica de Bergantiños
Os Medros é un lugar da parroquia de Malpica de Bergantiños no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres.
Ronald Wayne
Ronald Gerald Wayne, nado en 1934 en Cleveland, é o terceiro e pouco coñecido fundador da empresa de computadoras Apple Computer (ademais de Steve Jobs e Steve Wozniak). Foi el quen ilustrou o primeiro logotipo de Apple (un debuxo de Isaac Newton debaixo dunha maceira). Ademais escribiu os manuais de instrucións do Apple I e o convenio de colaboración.
Beiro de Abaixo, Beiro, Carballeda de Avia
Beiro de Abaixo é un lugar da parroquia da Beiro no concello ourensán de Carballeda de Avia na comarca do Ribeiro. Tiña 74 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 36 eran homes e 38 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 76 habitantes (36 homes e 40 mulleres).
Lestedo, Boqueixón
Santa María de Lestedo é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 955 habitantes (475 homes e 480 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación.
Festas
Nesta parroquia celébrase a festa da filloa de Lestedo.
O Preguecido, Aguións, A Estrada
O Preguecido é un lugar da parroquia de Aguións no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, unha muller. Iso supón un aumento da poboación respecto a 1999 cando non tiña ningún habitante.
Aeroporto Simón Bolívar
O aeroporto internacional Simón Bolívar ou aeroporto internacional de Maiquetía Simón Bolívar  é un aeroporto situado en Maiquetía, a uns 21 quilómetros do centro de Caracas, a capital de Venezuela. É o principal aeroporto internacional do país e opera voos cara a destinos en América e Europa.
Rally Cidade de Narón
dereita|miniatura|250px|Saída do 27º Rally de Narón na rúa Cataluña.
O rally é levado a cabo pola escudaría Siroco Team Narón, fundada en 1984 e na que formaba parte da directiva Germán Castrillón, que gañaría posteriormente a proba en cinco ocasións. No seu inicio era unha das probas do Campionato de Galicia de Rallys de Terra, ata que no ano 1994 entrou no calendario do certame sobre asfalto, do que formou parte ata 2019. En 1998 a proba obtén o máximo coeficiente que mantén na actualidade.
O piloto máis laureado da proba é Manuel Senra, con oito vitorias, seguido por Germán Castrillón con cinco e Pedro Burgo con catro.
== Palmarés ==
CLP
CLP pódese referir a:
Meruelo
miniatura|dereita|250px|Localización de meruelo en Cantabria
Meruelo é un concello da Comunidade Autónoma de Cantabria, no norte de España.Tiña unha poboación de 1.467 habitantes no ano 2007. Dista 41 km da capital autonómica, Santander.
Límites
O municipio de Meruelo linda polo norte con Bareyo e máis Arnuero, polo oeste con Bareyo e Ribamontán al Mar, polo sur con Hazas de Cesto e polo leste con Arnuero e máis Escalante. Está situado na històrica comarca da Trasmiera, na parte oriental da comunidade. Ocupa unha área de 17 km2.
Localidades
O seu concello inclúe as seguintes entidades:
Hayk
miniatura|Selo onde se ve a Hayk sobre a constelación de Orión.
Hayk (en armenio: Հայկ), tamén coñecido como Hayk Nahapet (Հայկ Նահապետ, Hayk o Xefe tribal) é o lendario patriarca e fundador da nación armenia. A súa historia nárrase na Historia de Armenia atribuída ao historiador Movses Khorenatsi (410 ao 490 d.C.).
Etimoloxía
O nome do patriarca, Hayk (Հայկ), non é exactamente homófono co nome de Armenia, Hayk’ (Հայք). Con todo, ambos son normalmente asociados coa partícula hay- coa que se autodenominan os armenios (հայ hay) en armenio clásico.
Movses Khorenatsi
Segundo o relato de Movses Khorenatsi, Hayk, fillo de Torgoma, é pai de Armaneak mentres vive en Babilonia, pero logo de que o arrogante titán Bel proclamásese rei, Hayk emigra á rexión de Ararat onde se asenta cun grupo dunhas 300 persoas, funda unha vila que bautiza co nome de Haikashen.
No camiño funda tamén outro poboado que deixa a cargo do seu neto Kadmos. Bel envía un dos seus fillos para que o comine a regresar, pero el négase. Bel decide entón marchar contra el ao mando dunha gran forza militar, pero Kadmos prevén a Haik deste movemento. Haik organiza o seu exército ás beiras do lago Van e a arenga dicindo que eles deben vencer e matar a Bel, ou morrer no intento, antes que converterse nos seus escravos.
Xenealoxía
Movses Khorenatsi indica que a xenealoxía de Haik é:
e os seus descendentes
Vitoria sobre Bel
Haik descobre ás tropas de Bel nun paso na montaña (que Movses Khorenatsi sitúa en Dastakert),, comandadas polo propio Bel en persoa. Durante o transcurso da batalla de Dyutsaznamart, preto de Julamerk, ao sueste do lago Van, que tivo lugar o 11 de agosto de 2492 a. C. Hayk mata a Bel mediante un certeiro frechazo, e o seu exército é derrotado. Haik constrúe o castelo de Haikaberd no sitio no que tivo lugarla batalla e establece o pobo de Haikashen na provincia armenia de Taron (hoxe Turquía).
Á rexión onde se desenvolveu a batalla noméaa Haik (Armenia), e ao sitio da batalla, Hayoc’ Jor (Հայոց Ձոր: desfiladeiro dos armenios). Á montaña onde Bel e as súas tropas foron vencidos, Haik a chama Gerezmank. Hayk mandou embalsamar o corpo de Bel e ordenou trasladásello a Hark para ser enterrado nun punto elevado, á vista da súa esposa e fillos.