cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rinlo, Ribadeo
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Pedro está sita á saída do núcleo urbano. Ten algún edificio curioso, como a Casa de Don Inocencio, unha casa de indianos cunha pasarela no tellado, amais de edificacións como a antiga escola, doazón dun indiano orixinario da zona. As casas da fachada cara ó porto zona teñen un colorido diverso.
Na actualidade un paseo costeiro recorre toda fronte da rasa ó pé do Cantábrico, incluída a zona de Rinlo, e facilita a visita ás tres cetarias, que forman parte da historia rinlega.
Festas e lecer
As festas patronais de San Pedro celébranse o 29 de xuño, cunha procesión ata o peirao. O 16 de xullo, como en case tódalas vilas mariñeiras, hónrase á Virxe do Carme, cunha misa que se celebra no porto. Recentemente recuperouse a festa do percebe, que se vén celebrando contra o 25 de xullo.
Novo Mesto
miniatura|Novo Mesto e o río Krka miniatura|Localización de Novo Mesto
Novo Mesto (en esloveno, literalmente, "Cidade Nova") é unha cidade de Eslovenia. Consonte a Oficina Estatística da República de Eslovenia, o seu municipio ten unha área de 298,5 km², e segundo o censo de 2002 tiña 40.925 habitantes. É considerada como o centro económico e cultural da Baixa Carniola. O 7 de abril de 2006 a cidade pasou a ser a sede da nova diocese católica de Novo Mesto, sufragánea da arquidiocese de Ljubljana.
Situación xeográfica
Novo Mesto está situada no sueste de Eslovenia a uns 60 km da capital, Ljubljana, sobre as beiras do río Krka, e non lonxe da fronteira de Croacia.
Historia
Novo Mesto foi fundada con o nome de Rudolfswert (nome alemán; en esloveno adaptado como Rudolfovo), o 7 de abril de 1365. O nome foi posto en honra de Rodolfo IV de Austria, da dinastía dos Habsburgo.
Despois da primeira guerra mundial e da subseguinte disolución de Austria-Hungría, a cidade foi rebautizada oficialmente Novo Mesto, nome que coloquialmente sempre ostentara desde practicamente a súa fundación.
Datos do censo
Segundo o devandito censo de 2002, ten 40.925 habitantes, dos que 20.017 eran homes e 20.908 mulleres. A idade media era de 39 anos.
Aproximadamente corresponden á área urbana 29,25 km², con 13.796 vivendas.
Desemprego
O municipio de Novo Mesto tiña en 2002 tiña unha poboación activa de 19.579 habitantes, dos cales 2.118 estaban desempregados. O concello contaba con 1.725 estudantes.
Eole (satélite)
Eole, tamén coñecido como EOLE 1, CAS 1 (Cooperative Application Satellite) e FR 2 (France 2), foi un satélite artificial francés lanzado o 16 de agosto de 1971 mediante un foguete Scout B1 estadounidense desde Wallops Island.
Características
Eole foi o segundo satélite francés meteorolóxico experimental e o primeiro lanzado en colaboración coa NASA e o Centre National d'Etudes Spatiales (CNES). A súa función principal foi a de retransmitir os datos dunha rede mundial de globos meteorolóxicos que facían medicións sobre altura, presión, temperatura, humidade e velocidade do vento.
O satélite tiña forma octogonal, cunha distancia entre vértices opostos de 0,71 m e unha lonxitude de 0,58 m. A alimentación eléctrica era proporcionada por oito paneis solares rectangulares despregados cun ángulo de 45 graos con respecto do corpo do satélite e quince baterías recargables de prata-cadmio que proporcionaban de media unha potencia de 20 vatios. O satélite mantíñase orientado cara a Terra mediante a técnica de gradiente de gravedade usando un mastro de 10,06 m de longo. A precisión do control de actitude alcanzaba os 9 graos respecto da local vertical.
Eole gardaba a bordo os datos que recollía dos globos meteorolóxicos e os retransmitía a petición cando se atopaba ó alcance dunha estación de terra. O conxunto do sistema de telemetría consistía nun transmisor de baixada de datos cara as estacións que funcionaba a 136,350 MHz e que tamén era usado como baliza de seguimento; un receptor a 148,25 MHz para comandos e datos dos globos; e un transmisor (464,84 MHz) e receptor (401,7196) entre o satélite e os globos.
O satélite foi inxectado nunha órbita inicial de 904 km de apoxeo e 677 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 50,1 graos e un período de 100,6 minutos. As operacións co satélite foron un éxito salvo pola destrución de 71 globos meteorolóxicos producida polo envío dun comando erróneo desde o control de terra. O último dos globos meteorolóxicos transmitiu en xaneiro de 1973, pero Eole seguiu sendo usado para transmitir datos de boias oceánicas e navíos.
Rob Slotemaker
Rob "Sloot" Slotemaker nado en Batavia o 13 de xuño de 1929 e finado en Zandvoort o 16 de setembro de 1979 foi un piloto de carreiras holandés.
En 1956, estableceu a súa escola de manexo "antiderrapes" en Zandvoort, que aínda funciona hoxe en día.
O 16 de setembro de 1979, no Circuíto Park Zandvoort, Slotemaker morreu cando chocou co seu Chevrolet Camaro durante a carreira de automóbiles de turismo "Trophy of the Dunes". O seu automóbil trompeou sobre unha mancha de aceite e chocou cun coche aparcado á beira da pista. Malia a relativamente pouca forza do accidente, resultou co pescozo roto e morreu ao instante.
Unha sección do circuíto, leva o seu nome na súa memoria.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Reis de Cirene
Cirene foi unha antiga cidade na actual Libia, fundada por gregos vidos de Tera (actual Santorini), seguindo os consellos do Oráculo de Delfos, conducidos por Aristóteles de Tera (posteriormente chamado Bato) sobre o 630 a. C. Bato despois de fundar unha colonia nunha illa da costa oriental de Cirenaica (de nome Platea, no golfo de Bomba) trasladouse ao distrito de Azilirs, en terra firme, onde os colonos estiveron seis anos até que encontraron un lugar mellor na rexión de Irasa onde fundou Cirene, máis ao interior (631 a. C.), e iniciou a dinastía dos Batiadas que tivo oito reis (e un usurpador).
Resío
miniatura|250px|Orballo nunha [[folla seca en outono.]]
O resío, tamén denominado orballo e rosada, é o fenómeno atmosférico no que as pingas de auga se depositan no chan e plantas, procedentes da condensación do vapor de auga da atmosfera. O orballo fórmase pola noite e en tempo tranquilo e claro, cando o frío do chan se transmite ao aire que se atopa en contacto con el e causa a condensación de vapor da súa capa inferior.
Theda Bara
Theodosia Burr Goodman, nada en Cincinnati (Ohio) o 29 de xullo de 1885 e finada nos Ánxeles (California) o 7 de abril de 1955 foi unha actriz estadounidense coñecida como Theda Bara.
Bara foi unha das actrices máis populares do cinema mudo e unha das primeiras sex symbols do cinema anterior ao código de produción. Os seus papeis de femme fatale valéronlle o alcume de The Vamp, abreviatura de vampire ("vampiresa"). Bara traballou en máis de corenta filmes entre 1914 e 1926, pero a maioría desapareceron nun incendio en 1937. Tralo seu matrimonio con Charles Brabin en 1921, actuou en dous filmes e retirouse en 1926, sen aparecer nunca nun filme sonoro.
Traxectoria
Bara graduouse no instituto en 1903 e asistiu á Universidade de Cincinnati durante dous anos, tras os que comezou a actuar en producións teatrais. Tras mudarse a Nova York en 1908, debutou en Broadway en The Devil (1908).
A maioría dos primeiros filmes de Bara filmáronse na costa leste, especialmente en Fort Lee, Nova Jersey. O ascenso de Hollywood como centro da industria cinematográfica estadounidense levouna a marchar aos Ánxeles para rodar Cleopatra (1917), que foi o seu maior éxito. Aínda que non se conserva o filme si existen moitas fotografías de Bara vestida como Cleopatra. miniatura|Bara en Cleopatra (1917)
Entre 1915 e 1919, Bara foi a maior estrela do estudio Fox, pero cansa de interpretar sempre o papel de vampiresas deixou expirar o seu contrato de cinco anos. A súa carreira esmoreceu sen o apoio da Fox e tras The Lure of Ambition (1919) non interveu en ningún filme ata The Unchastened Woman (1925) para Chadwick Pictures Corporation. Bara retirouse tras rodar un último filme, a curtametraxe cómica Madame Mystery (1926), producida Hal Roach e dirixida por Stan Laurel, na que parodiaba a súa imaxe de vampiresa.
No cumio da súa fama Bara gañaba 4000 dólares á semana. Para ampliar a súa imaxe exótica, durante a promoción de Cleopatra os publicistas de Fox Studio notaron que o seu nome artístico era un anagrama de Arab death (“morte árabe”) e os seus axentes de prensa afirmaron que era "a filla dun xeque árabe e unha muller francesa, nada no Sahara." Ese mesmo ano a familia Goodman cambiou legalmente o seu apelido por Bara. En 1921 casou co director Charles Brabin en 1921.
Faleceu o 7 de abril de 1955 vítima dun cancro de estómago e foi enterrada co nome de Theda Bara Brabin en Glendale (condado dos Ánxeles).
Filmografía
miniatura|175px miniatura|175px
Moncho Reboiras
Mocidade
Matriculouse na Escola Técnica de Enxeñaría Industrial de Vigo. Reboiras desempeñou un papel activo nas reivindicacións dos estudantes naqueles anos. Foi un dos fundadores da revista Des...tornillo e formou parte do grupo cultural O Castro. En 1969 ingresou como militante na UPG.
Militancia política
Rematada a carreira, a Escola concedeulle unha bolsa para facer un traballo de especialización nos estaleiros Barreras. Por esta altura, en 1972, tivo lugar a folga de setembro onde Reboiras acada un papel importante como organizador.
Perdida a bolsa de estudos por esta razón, dedicouse á loita política. Traballou no Grupo de Empresas Álvarez en Vigo, pero tivo que deixalo por razóns de saúde. Mudouse entón para Ferrol, onde traballou en Astano e, posteriormente, na Coruña, onde entrou como obreiro no complexo fabril de Intelsa. Reboiras procedeu por este tempo, en nome da UPG, á organización da Fronte Cultural Galega.
Nos anos 1973 e 1974 foi un dos organizadores dos grupos sindicais. Promoveu o boicot ás eleccións do Sindicato Vertical en 1974, campaña que serviu tamén para o lanzamento do SOG (Sindicato Obreiro Galego) que, coa UTEG (Unión de Traballadores do Ensino de Galicia) xa constituída, conformou en pouco tempo a Intersindical galega, predecesora da actual Confederación Intersindical Galega (CIG). Por outra banda, foi un dos líderes do grupo sindicalista da Coruña, que editaba a revista Xerme.
Reboiras foi tamén, como membro do Comité Central e do Comité Executivo da UPG, un dos marcadores das directrices nese partido de inspiración marxista-leninista.
Uso da violencia
miniatura|Mural da organización [[Briga (organización xuvenil)|Briga en lembranza de Moncho Reboiras en Ferrol.]] Participou, dentro da liña política definida pola UPG, nun grupo dedicado a dotar o partido de infraestruturas loxísticas, que incluía unha fronte armada que loitase contra a ditadura. Creouse un comando composto por un reducido número de persoas do que se fixo cargo Reboiras o 23 de febreiro de 1974. O escaso armamento do que dispuñan procedía do grupo portugués LUAR e adestraban no sur da provincia de Pontevedra. A primeira acción foi un atraco a un banco en Escairón.
Morte
Tras ser identificado pola Garda Civil, permaneceu oculto por un tempo. O 11 de agosto de 1975 a Brigada Político Social (BPS) estableceu un control no barrio ferrolán de Canido. Ás 2 da mañá varios efectivos da BPS xunto a varios axentes da Policía Armada acordoaron o edificio onde se atopaba organizando un próximo ataque armado con dous militantes máis, Elvira Souto e Xan Carballo, que lograron fuxir. Ao cabo de dúas horas a policía deu alcance a Reboiras no portal do número 27 da rúa da Terra (onde se lle fai todos os anos unha homenaxe), e disparáronlle varios tiros, un deles na caluga, segundo información médica. A partir dese momento desatouse un amplo operativo en toda Galiza que rematou coa detención de varios militantes nacionalistas e o exilio a Portugal dun gran número de membros da UPG.
Está soterrado no cemiterio parroquial de San Xoán de Laíño, no concello de Dodro.
Recoñecemento
O concello de Culleredo adicoulle unha rúa no ano 2012.
Alberte Mera dirixiu en 2019 a longametraxe documental Reboiras: Acción e Corazón (2020), que retrata a súa vida.
24 Horas de Le Mans 1955
As 24 Horas de Le Mans foi o 23 de 24 Horas de Le Mans, e levouse a cabo o 11 e 12 de xuño de 1955 sobre Circuíto de La Sarthe. Tamén foi a cuarta rolda do Campionato Mundial de Sportscar de 1955. Ao redor de 250.000 espectadores reuníronse para a carreira, ao redor do trazado de 12´875 km. Esta carreira é tristemente soada polo desastre no que morreron 84 persoas, ademais duns 120 feridos no accidente máis terrible na historia do automobilismo. miniatura|300px | Le Mans en 1955
Entrada
Un total de 87 coches de carreiras rexistráronse para este evento, dos cales só 70 chegaron á práctica, tratando de cualificar para as 60 prazas da carreira. A batalla dos anos anteriores entre as marcas de Coventry e Maranello uniuse á marca de Stuttgart, Daimler-Benz, recentemente chegada do seu triunfo na Mille Miglia co seu novo Mercedes-Benz 300SLR. A esperanza de Ferrari estaba nas mans de Umberto Maglioli e Phil Hill, Eugenio Castellotti e Paolo Marzotto e Maurice Trintignant e Harry Schell que pilotaban o novo 121 LM. Jaguar chegou con tres Jaguar D-Type de fábrica. Do mesmo xeito que os coches que correron en 1954, estaban en mans de Mike Hawthorn e Ivor Bueb, os gañadores das 1953, Tony Rolt e Duncan Hamilton e Don Beauman e Norman Dewis. Eles foron apoiados por un par de D-Types do equipo belga, Francorchamps Ecurie, e do equipo estadounidense, Briggs Cunningham. Cunningham tamén trouxo a Europa, un Cunningham C6-R.
Carreira
As primeiras horas da carreira cumpriron as expectativas dun enfrontamento entre as tres mellores marcas. O Ferrari de Castellotti liderou desde a primeira volta, seguido de Hawthorn no Jaguar. Fangio saíu mal por un accidente entre a súa perna do pantalón e a panca de cambio de marcha, pero abriuse camiño para unirse a Hawthorn e Castellotti. Os tres estaban batendo marcas. A medida que a carreira avanzaba, Castellotti cedeu e foi superado por Hawthorn e Fangio. Era un sinal temperán dos problemas mecánicos que obrigarían a todos os 121 LM a retirarse nas primeiras doce horas. O que seguiu foi un dos duelos clásicos da historia das carreiras de autos, con múltiples cambios de líder entre Hawthorn e Fangio e un ritmo marca.
Ás dúas horas de carreira, produciuse un terrible accidente na volta 35. Hawthorn pasou a Lance Macklin e o seu Austin-Healey 100S entrando na recta antes dos boxes. Ao ver que o equipo Jaguar lle sinalizaba que entrara para facer unha parada en boxes, Hawthorn meteuse na traxectoria de Macklin e freou con forza para entrar nos boxes. No intento de evitar a Hawthorn, o coche de Macklin mantívose brevemente no lado dereito da pista detrás de Hawthorn, levantando po coas súas rodas dereitas, a continuación, desviouse a través do centro da pista. Macklin estaba aparentemente fóra de control cando empezou a desviarse, pero recuperou a dirección logo de cruzar a liña central. Pero para entón Macklin estaba no camiño do Mercedes-Benz 300 SLR de Levegh e a roda dianteira dereita do coche de Levegh montou por encima da parte posterior esquerda de Macklin, o que provocou que o 300 SLR saíse polo aire. As fotos e imaxes fixas de vídeo ilustran a delgada marxe, a anchura do gardabarros, entre un case accidente e o completo desastre.
Enric Miralles
Enric Miralles, nado en Barcelona o 25 de febreiro de 1955 e finado en Sant Feliu de Codines o 3 de xullo de 2000, foi un arquitecto catalán.
24 Horas de Le Mans 1955
Carreira
O coche de Levegh saltou sobre un terraplén de terra entre a área dos espectadores e a pista, envorcou e rebotou no extremo das bancadas dos espectadores, entón golpeou a estrutura dunha escaleira de formigón. Ese impacto desintegrou a parte dianteira e lanzou o coche en alto, dando voltas e lanzando restos sobre a multitude. A carrozaría dianteira caeu directamente sobre a multitude. A suspensión dianteira, motor, e outros restos voaron pola zona dos espectadores deixando franxas de destrución fronte ás tribunas. O resto do coche aterrou no terraplén de terra e estalou en chamas. Os espectadores que subiran en escaleiras e andamiaxes para obter unha mellor visión da pista atopáronse no camiño directo dos letais restos. Levegh saíu lanzado do coche facendo un grande arco caendo, e o seu cranio resultou esmagado nalgún momento. Cando os bombeiros intentaron apagar as chamas con auga, o lume aínda ardía máis debido á reacción química resultante coa carcasa de aliaxe de magnesio. oficialmente dáse a cifra de 84 espectadores mortos, ademais de Levegh. O coche de Macklin rebotou no muro de boxes e quedou no terraplén de terra. Resultou ileso, pero o seu auto golpeou a tres espectadores, matando a un. Fangio esquivouno pasando entre Macklin e o coche de Hawthorn e continuou.
Enric Miralles
Traxectoria
Estudou arquitectura en Barcelona, mudándose logo cara á Universidade de Columbia en Nova York. Comezou a súa andaina profesional no estudio de Albert Viaplana e Helio Piñon, onde permaneceu ata o ano 1983. O mesmo tempo foi mestre adxunto nas dúas universidades nas que estudiara. Creou entón o seu propio estudio de Arquitectura xunto coa súa primeira muller, Carme Pinós, de onde saíron xa obras de proxección internacional.
24 Horas de Le Mans 1955
Carreira
Dez minutos máis tarde, os MG EX182 de Dick Jacobs estrelouse preto de Maison Blanche, envorcou no terreo pantanoso e comezou a arder. Jacobs sobreviviu ao accidente, pero resultou gravemente ferido.
Cos cambios de piloto de Hawthorn a Bueb e Fangio a Moss, o talentoso equipo Jaguar foi superado e o equipo de Mercedes foi capaz de ampliar a vantaxe que adquirira como consecuencia do accidente. Ao achegarse a media noite, o Mercedes de Fangio/Moss lideraba sobre o Jaguar de Hawthorn/Bueb por case dúas voltas. A carreira mantívose competitiva, pero, o liderado quedaba rebaixado a volta e media antes das 2:00 pm O Mercedes de Kling/Simon seguía ao coche de Hawthorn/Bueb a dúas voltas. «Os informes sobre os puntos de freada de Mercedes levaron ao equipo Jaguar a crer que os seus freos se estaban debilitando.
Enric Miralles
Traxectoria
Cando Enric casou por segunda vez, desta volta coa italiana Benedetta Tagliabue, tamén arquitecta, reorganizou o seu estudio, que pasou a chamarse EMBT, e lograron traballos moi importantes dende diferentes partes do mundo. Os dous derradeiros anos da súa vida estivo dedicado ao seu máis importante proxecto, o Parlamento de Escocia. É unha obra de pleno "estilo Miralles", respectando o lugar e as tradicións (de xeito que se pode apreciar moi claramente, por exemplo, a influencia do arquitecto escocés Charles Rennie Mackintosh na mesma), creando "tensións visuais" que varían dependendo da posición que se escolla, a luz, a hora do día etc.
24 Horas de Le Mans 1955
Carreira
Xusto logo das 2:00 am, o director do equipo Mercedes Alfred Neubauer entrou á pista e chamou aos seus coches a boxes. A megafonía fixo un breve anuncio sobre a súa retirada. O enxeñeiro xefe Rudolf Uhlenhaut foi logo aos pits Jaguar para preguntar si o equipo Jaguar respondería da mesma maneira, por respecto ás vítimas do accidente. O director do equipo Jaguar "Lofty" England negouse.
Enric Miralles
Traxectoria
Na súa vida, Enric recibiu numerosos premios, como o León de ouro da Bienal de Venecia no ano 1996. Foi mestre en numerosas universidades de prestixio, incluíndo a cátedra "Kenzō Tange" da universidade Harvard, que ocupou dende 1992.
Morreu prematuramente os 45 anos de idade, e non puido rematar moitísimas das súas obras, incluíndo o Parlamento Escocés ou o edificio de Gas Natural en Barcelona.
24 Horas de Le Mans 1955
Carreira
Co equipo de Mercedes retirado, o liderado pasou comodamente a Hawthorn e Bueb. Amenceu baixo un ceo nubrado e as 6:00 am empezou a chover. mantívose a pelexa polo segundo lugar ata o final da mañá, o Maserati de Valenzano/Musso, cinco voltas atrás do líder, era perseguido polo Aston Martin de Frere/Collins ata que o Maserati retirouse. Bueb, no seu primeiro evento coa marca de Coventry, entregou o Jaguar gañador a Hawthorn na última hora para as voltas finais.
Enric Miralles
Traxectoria
A súa muller, Benedetta, mantén o estudio EMBT funcionando, e está a rematar as obras deseñadas por Enric, seguindo as súas ideas, á parte de gañar outros concursos sempre co estilo que tiña o arquitecto catalán.
24 Horas de Le Mans 1955
Consecuencias
O espectacular accidente, que chegou a ser coñecido como a Traxedia de Le Mans de 1955, é a maior traxedia na historia dos deportes de motor, morreron 84 espectadores e máis de 120 resultaron feridos. Cancelouse a seguinte rolda do Campionato Mundial de coches deportivos no circuíto de Nürburgring, así como a lendaria Carreira Panamericana. O accidente causou conmoción xeneralizada e prohibicións temporais das carreiras de automóbiles en varios países. A prohibición en Suíza non se levantou. a American Automobile Association deixou de patrocinar competicións deportivas de motor, xa que decidiu que as carreiras de autos distraia os seus obxectivos principais e formouse o United States Automobile Club para facerse cargo da organización de carreiras. Os equipos de carreiras de MG, Bristol, (logo de gañar o Grand Prix de 1955 e o Campionato de coches deportivos) e Mercedes-Benz, disolvéronse. O horror do accidente causou que algúns pilotos presentes, entre eles Phil Walters, Sherwood Johnston e John Fitch (logo de terminar a tempada con Mercedes-Benz), retiráranse da competición. Fitch foi sacado do seu retiro polo seu amigo Briggs Cunningham para axudar no proxecto de Chevrolet Corvette en Le Mans de 1960 e máis tarde traballou para desenvolver dispositivos de seguridade de tráfico, incluíndo os "barris Fitch" cheos de auga. Menos de tres meses despois, Lance Macklin decidiu retirarse logo de verse involucrado nun accidente mortal dobre durante a carreira Tourist Trophy en Dundrod. Moitos recriminaron directamente a Hawthorn en base a rumores de que cortara de súpeto diante de Macklin e freara preto da entrada a boxes, obrigando a Macklin a facer unha acción evasiva no camiño de Levegh, que se converteu no pronunciamento semi oficial do equipo Mercedes e a historia de Macklin. O equipo Jaguar á súa vez cuestionaron a idoneidade e competencia de Macklin e Levegh. Os primeiros informes dos medios foron moi impreciso, como o demostra a posterior análise da evidencia fotográfica realizada polo editor de Road & Track (e segundo clasificado en 1955) Paul Frere, en 1975. Detalles adicionais xurdiron cando os fotogramas revisados por Frere convertéronse en formato de vídeo. O Automobile Club l'Ouest (ACO) levou a cabo unha investigación e chegou á conclusión de que a causa principal do accidente foron as condicións inseguras preto da entrada á recta de boxes. Tony Rolt e outros pilotos protestaban pola seguridade da recta de boxes desde 1953.
Enric Miralles
Obras
Algunhas das súas obras máis relevantes foron:
24 Horas de Le Mans 1955
Consecuencias
Antes do evento de 1956, o ACO ampliou a recta de boxes, aumentando a separación entre a estrada e os espectadores, e revisou outros tramos perigosos da pista. A tecnoloxía e as prácticas de seguridade de pista evolucionaron lentamente ata que o piloto de Fórmula 1 Jackie Stewart organizou unha campaña para avogar por unha maior seguridade 10 anos máis tarde. A campaña de Stewart gañou impulso logo da morte de Lorenzo Bandini e Jim Clark.
Clasificación oficial
Os gañadores de clase atópanse co texto en negra
Posición loga da carreira
Os puntos do campionato eran outorgados aos seis primeiros postos en cada carreira na orde de 8-6-4-3-2-1. Os fabricantes só levaban puntos polo seu mellor clasificado e non recibian puntos polo resto dos coches. Só computaban os 4 mellores resultados das 6 carreiras por cada fabricante. os puntos gañados pero que non contan para os totais do campionato se enumeran entre paréntesis na táboa anterior.
Babelon
O apelido Babelon pode estar referido a:
Bandeira de Córsega
A bandeira de Córsega (en bandera di a Corsica) foi adoptada polo Xeneral da Nación Pasquale Paoli en 1755 e estaba baseada na bandeira tradicional utilizada anteriormente. Representa unha testa moura (U Moru, en corso: o mouro) de cor negra portando unha venda branca na fronte nun fondo negro. Previamente, a venda cubría os ollos, mais Paoli modificouna para situala na fronte para simbolizar a liberación do pobo corso.
Foi usada pola República de Córsega e foi prohibida despois de 1769, cando Francia tomou posesión da illa que anteriormente estaba gobernada pola República de Xénova par pagar unha débeda pendente e acabar coa rebelión endémica na illa. Usouse como bandeira oficial cando o Reino Unido ocupouna en 1793. Caeu en desuso até 1980, cando se adoptou de novo como bandeira rexional.
A cabeza de mouro tamén aparece no Escudo de Armas de Córsega, así como na bandeira e o Escudo de Sardeña.
Quique Morales
Enrique Morales Ferro, nado en Pontevedra o 16 de febreiro de 1977, é un reporteiro de televisión galego.
Traxectoria
É licenciado en Ciencias da Información, rama de Publicidade e Relacións Públicas pola Facultade de Comunicación e Ciencias Sociais da Universidade de Vigo.
Desde moi novo comezou a traballar na radio, aproveitando a oportunidade que lle deron os 40 Principales de Pontevedra ós catorce anos.
Logo de estudar a carreira en Pontevedra, Quique traballou durante catro anos na Radio Galega presentando todo tipo de programas. Da radio pasou á Televisión de Galicia (TVG) onde percorreu a maioría das cidades e vilas traballando como reporteiro para as conexións en directo dos informativos e programas da canle. Tamén presentou un programa de cociña na mesma cadea e chegou a compaxinar radio e televisión.
Ata que Ricardo Medina -director de España Directo- se puxo en contacto con el para ofrecerlle o posto de reporteiro na delegación do noroeste peninsular -Asturias e Galiza-, e posteriormente nunha sección de consellos e remedios caseiros.
En xuño de 2010 incorpórase a Antena 3, como reporteiro do programa "Maneras de Vivir".
En outubro dese ano regresa ó programa da Primera, iniciando esta segunda etapa en España Directo como un dos reporteiros que viaxa por todo o país contando as mellores historias de cada día.
En 2011, ao acabar Espana Directo, Quique incorpórase a Cuatro como reporteiro do programa "Qué Quieres Que te Diga" ata que este finaliza en outubro dese mesmo ano. De aí, volta a Antena 3, onde, coa produtora Vert-e realiza diferentes programas para Castilla-La Mancha TV como "Encantados de conocerte" ou "Castellano Manchegos por el mundo".
A Casabranca, Goá, Cospeito
A Casabranca é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
(82075) 2000 YW134
(82075) 2000 YW134, é un planeta menor, que conta cunha lúa, recibiu a designación temporal de 2000 YW95. Este obxecto está categorizado coma obxecto do disco disperso, e coma posible obxecto distante.
Características físicas
Asumindo o albedo xenérico para os TNOs (obxectos trans-neptunianos) que é de 0,09, o primario e de arredor de 431 kms de diámetro e o secundario (a súa lúa) ten uns 237 kmd de diámetro. No 2010, 2000 YW134 foi observado polo Telescopio Espacial Herschel no infravermello profundo. Non se detectou radiación termal, o cal permitiu ós astrónomos por un límite máximo ó tamaño do obxecto (asumindo que é un ob. singular) que debería ser dun máximo de 500 kms.
No espectro visible, superficie de 2000 YW134 aparece moderadamente vermella.
Clasificacións
Planeta anano?
Cun diámetro estimado nuns 431 kms, 2000 YW134 está no límite do tamaño mínimo dun candidato a planeta anano. Pero coma candidato a a planeta anano, a súa gran lúa podería darlle a este sistema binario unha aparencia de planeta dobre, visto dende a distancia.
Obxecto distante?
2000 YW134 ten actualmente un perihelio (q) de 41 UA. Lykawka no 2006, viuno coma un obxecto distante (cun perihelio (q) > 40 UA), mentres co programa Deep Ecliptic Survey (a última observación foi o 10-11-2007) amósao coma un obxecto en resonancia 8:3 cun perihelio (qmin) mínimo de 38,1 UA. Emel’yanenko e Kiseleva chegaron no 2007 a conclusión de que existía un 84% de posibilidades de que este obxecto estivese nunha resonancia 8:3.
Satélite
A lúa de 2000 YW134 é relativamente grande se a comparamos có seu primario, xa que a lúa só é 1,3 magnitudes máis feble có seu primario.
Empar Moliner
Empar Moliner i Ballesteros, nada en Santa Eulàlia de Ronçana o 16 de decembro de 1966, é unha escritora e xornalista catalá, que escribe en lingua catalá e castelá. A súa literatura caracterízase polo sentido do humor e por unha visión crítica da sociedade contemporánea e as súas contradicións.
Proxecto Gutenberg
O Proxecto Gutenberg é un proxecto literario de esforzo voluntario para dixitalizar, arquivar e distribuír obras culturais a través da dixitalización de libros. Fundado en 1971, é a máis antiga biblioteca dixital. A maioría dos elementos no seu acervo son textos completos de libros en dominio público. O proxecto tenta liberalos, en formatos duradeiros e abertos, para que poidan ser usados en calquera ordenador.
Historia
O Proxecto Gutenberg foi iniciado por Michael Hart en 1971. Hart, un estudante na Universidade de Illinois, obtivo acceso a un supercomputador Xerox Sigma V no Laboratorio de Investigación de Materiais da universidade. Conseguiu unha conta cunha cantidade de tempo de computación virtualmente ilimitada; o seu valor ten sido calculado variabelmente entre os 100.000 ou 100.000.000 dólares. Hart dixo que queria "retribuír" esta oferta facendo algo que puidese ser considerado de gran valor.
A mediados dos anos 1990, Hart xestionaba o Proxecto Gutenberg a partir do Colexio Beneditino de Illinois. Xuntáranse ao esforzo máis voluntarios. A maioría dos textos eran introducidos manualmente até que os dixitalizadores de imaxes e os programas de recoñecemento óptico de caracteres foron mellorando e se tornaron máis accesíbeis, o que permitiu a dixitalización de libros máis factíbel. Hart chegou máis tarde a un acordo coa Universidade Carnegie Mellon, que concordou administrar as finanzas do Proxecto Gutenberg. A medida que o volume de textos electrónicos aumentaba, os voluntarios comezaron a tomar conta das operacións diarias que Hart viña executando.
Pietro Di Miceli, un voluntario italiano, desenvolveu e administrou o primeiro sitio do Proxecto Gutenberg e iniciou o desenvolvemento do primeiro catálogo en liña do proxecto. Nos seus dez anos neste papel (1994–2004), as páxinas do Proxecto gañaron un gran número de premios, sendo moitas veces recomendadas en listas dos "mellores da Rede" e contribuíndo na popularidade do Proxecto.
O Proxecto Gutenberg é agora hospedado polo ibiblio na Universidade da Carolina do Norte en Chapel Hill.
Catálogo
En 2006, o Proxecto Gutenberg afirmaba ter máis de 20.000 documentos no seu acervo, cunha media de máis de 50 novos libros-e adicionados semanalmente.
Os libros son, sobre todo, obras de literatura da tradición cultural Occidental. Ademais de obras literarias, tales como novelas, poesía, contos e teatro, o Proxecto Gutenberg tamén ten libros de culinaria, obras de referencia e partes de periódicos. O acervo do Proxecto Gutenberg tamén ten algúns ítems non-textuais tales como ficheiros de son e partituras musicais.
A maioría dos documentos están en inglés, mais existen tamén cifras significativas noutras linguas. En agosto de 2006, as linguas distintas do inglés máis representadas eran (por orde): francés, alemán, finés, neerlandés, español e portugués. Tamén existen obras en lingua galega.
Ideais
Michael Hart dixo en 2004, "A misión do Proxecto Gutenberg é simple: 'Estimular a creación e distribución de libros electrónicos.'"
Un dos lemas do proxecto é "quebrar as barreiras da ignorancia e do analfabetismo" visto que os seus voluntarios pretenden propagar o alfabetismo do público e o aprecio polo patrimonio literario, tal como as bibliotecas públicas comezaran a facer nos finais do século XIX.
Problemas de dereitos de autor
Ao contrario doutros proxectos de bibliotecas dixitais, o Proxecto Gutenberg non invoca novos dereitos sobre os títulos que publica. En vez diso, anima á súa reprodución e distribución libres.
Tamén existen algúns textos protexidos por dereitos de autor que o Proxecto Gutenberg distribúe con autorización. Estes están suxeitos a máis restricións, especificadas polo detentor dos dereitos.
En 1998 a Sonny Bono Copyright Term Extension Act estendeu a duración dos dereitos de autor xa existentes por 20 anos máis. Isto impediu que o Proxecto Gutenberg aumentase moitos títulos que, doutro modo, estarían en dominio público nos Estados Unidos.
Críticas
O Proxecto Gutenberg esixe que todos os seus textos electrónicos inclúan unha versión en texto puro en ASCII sempre que iso sexa factíbel, acreditando que ese é o formato máis probabelmente lexíbel nun futuro arredado (Non se esixe unha versión en texto puro en ASCII para matemática ou linguas que sexan difíciles de representar en ASCII). O Proxecto Gutenberg tamén inclúe unha variedade de formatos normalmente abertos xuntamente cos ASCII e xerados a partir destes.
Proxectos afiliados
Todos os proxectos afiliados son organizacións independentemente que partillan os mesmos ideais e foilles dado permiso para utilizaren a marca rexistrada Project Gutenberg. Teñen normalmente un enfoque nacional ou lingüístico especial.
A pesar de ter sido dada autorización para utilizar o nome Gutenberg ao Projekt Gutenberg-DE hai algúns anos, non todos o consideran un proxecto afiliado debido ás súas diferenzas filosóficas. O Projekt Gutenberg-DE invoca dereitos de autor nos seus produtos e limita o aceso a versións dos seus textos navegábeis por Internet.
Río Asneiro
O río Asneiro ou Arneiro nace en Dozón e xúntase co Deza na parroquia de Cristimil, no concello de Lalín.
Historia
Na Idade Media o actual río Asneiro era chamado Dezón (hoxe Dozón). Na Carta Xeométrica de Galicia de Domingo Fontán, do século XIX, aparece rotulado como Río Deza. Este erro na denominación pasou a moita cartografía posterior e á rotulación viaria.
Carlos V dacabalo en Mühlberg
O retrato ecuestre de Carlos V en Mühlberg é un cadro pintado ó óleo sobre lenzo polo pintor veneciano Tiziano Vecellio en 1548. Mide 335 cm de alto e 283 cm de ancho. Exhíbese no Museo do Prado de Madrid que o mercou en 1827.
Foi realizado entre abril e setembro de 1548, mentres o artista estaba na corte imperial de Augsburgo. O artista veneciano realizouno para representar ó emperador do Sacro Imperio Romano e rei de España, Carlos V, como triunfador na batalla de Mühlberg (24 de abril de 1547) contra os exércitos protestantes da Liga de Esmalcalda. Tanto a armadura como o arnés están gardados na Real Armería de Madrid.
É un cadro de extraordinario valor histórico e que se converteu nun modelo da iconografía ecuestre dos Austria exercendo unha grande influencia na época barroca. Panofski o caracteriza como "o primeiro retrato ecuestre autónomo -nin alegórico nin cerimonial- da historia da pintura".
Contexto
O retrato foi encargado por María de Austria, raíña de Hungría e irmá do emperador, e nel Carlos V especificou como quería ser retratado. O emperador era consciente da importancia do retrato para determinar como era visto polos demais e apreciou non só o dominio de Tiziano como pintor senón tamén o xeito en que o artista o presentou como gobernante.
Tiziano coñeceu persoalmente a Carlos V e xa lle realizara varios retratos e como o pintor era un home intelixente e de trato doado tivo unha forte amizade co emperador até o punto de provoca-la inquedanza por parte dos cortesáns deste pois un humilde pintor contaba coa súa confianza. Mentres, o emperador estaba en Augsburgo tratando asuntos políticos, Tiziano obtivo un apartamento próximo ao seu e permitiulle un acceso doado e frecuentes reunións para realiza-lo cadro.
Descrición
Vencedor en Mühlberg, é un retrato que resulta o mellor exemplo da longa colaboración artística coa monarquía española. Representa o mito do poder ó que se outorga unha carga heroica. Na súa faciana parece adiviñarse a vitoria e un perfil inconfundible centra unha extraordinaria harmonía cromática de escintileos vermellos. A figura, como encerrada na súa armadura, en contraste co campo abatido parece perder o humano en favor daquel mito do poder real.
Neste retrato ecuestre, o emperador móstrasenos como un «soldado de Cristo» en defensa da cristiandade atacada dende o seu propio interior polo protestantismo. Leva unha longa lanza, que lembra a San Xurxo (quen segundo a lenda matou a un dragón, besta asociada á herexía) e unha pistola de roda no arzón. De todos os xeitos, a pintura non quixo facer énfase na derrota militar, e a paisaxe do fondo é plácida, sen tropas nin representación algunha dos inimigos derrotados.
Nesta obra, Tiziano sintetiza os antigos ideais cabaleirescos de Borgoña, que o emperador coñecía, xunto con abondosas referencias ó mundo clásico. Carlos V adoitaba ser chamado Cesar Carolus, nun afán por relacionalo cos emperadores romanos. Tiziano combina os estereotipos de cabaleiro medieval e de caudillo imperial, e crea desta maneira o mellor resumo dunha imaxe pública tan complexa como foi a de Carlos V, quen tiña que xestionar e manter unido un imperio transoceánico con múltiples linguas e culturas.
Modelos de inspiración
Para a realización da obra, Tiziano parte da representación tradicional do xinete dacabalo, no cal o animal ergue as patas dianteiras. Así aparece en modelos anteriores como coma na estatuaria romana (Estatua ecuestre de Marco Aurelio), ou en imaxes ecuestres do Renacemento (coma os gravados de Hans Burgkmair e, posiblemente, o gravado de Durero de 1513 titulado o Cabaleiro a Morte e o Diaño o Cabaleiro). En troques, Tiziano, modifica lixeiramente ese modelo por canto, na súa obra, o cabalo semella ir ao galope tendo, soamente, as dúas patas traseiras tocando o chan, mentres o emperador sostén as rendas lixeiramente, ergueitas, pero a gusto, o que indicaría a súa capacidade como xinete avanzado.
Conservación
Unha anécdota repetidamente contada é que o lenzo foi derrubado polo vento mentres se secaba, resultando danado na grupa do cabalo. A fenda, contan, foi reparada por outro artista, Christoph Amberger. As radiografías confirman a existencia de tal dano.
Conservado nos diferentes palacios reais que o rei se fixo construír en España, o cadro sufriu o incendio do Alcázar de Madrid en 1734. Atribúese a ese sinistro o escurecemento da zona inferior, onde as cores da terra e a herba vense queimadas e reducidas a un ocre escuro. Afortunadamente, as partes esenciais consérvanse mellor e actualmente aprécianse en todo o seu esplendor, grazas a unha restauración efectuada en 2000-01. A obra pasou, cunha parte importante da colección real española, ó Museo do Prado no século XIX, onde se exhibe.
Influencia
Moitos retratos ecuestres posteriores de monarcas e gobernantes amosan unha débeda con este retrato de Tiziano. As obras máis evidentes e coñecidas inclúen o Retrato de Carlos I a cabalo (1620) de Anton van Dyck, que inclúe moitas das ideas de Tiziano. Tamén se pode incluír o Retrato ecuestre do primeiro duque de Wellington (1810) de Goya, que elimina a presenza de heroísmo e presenta unha figura illada e reducida, mesmo empequenecida en comparación coa súa montura, case encollida pola paisaxe que o arrodea e cargando contra unha paisaxe escura.
Ferrari 212 Inter
dereita|miniatura|300px|Ferrari 212 [[Vignale]]
O Ferrari 212 Inter substitúe con éxito aos 166 e 195 en 1951. Dado a coñecer durante a Salón do automóbil de Bruxelas dese ano, o 212 é unha evolución do 166, un deportivo para estrada que tamén podería gañar carreiras internacionais.
Historia
O chasis era similar ó 125 con dobre forquita na dianteira e eixe vivo na parte traseira. Foi carrozado por Carrozzeria Touring, Ghia, Vignale e Pininfarina. Este último foi un paso importante para a empresa, Farina xa era ben coñecido e engadir as súas habilidades de estilo foi un grande impulso para Maranello. Con todo, Pinin Farina era tan orgulloso como Enzo Ferrari, e ningún iría ao outro para solicitar negocios. Un encontro mutuo a medio camiño entre Maranello e Turín foi a solución negociada.
Passive
"Passive" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo A Perfect Circle, editado no ano 2005 como parte do seu álbum eMOTIVe. Trátase dun remake da canción "Vacant" do grupo Tapeworm. "Vacant" foi inicialmente interpretada por A Perfect Circle sen o consentimento de Trent Reznor.
Ferrari 212 Inter
Historia
Un único 212 Inter, o chasis 0223O2, foi equipado cun "225" ou 2´7 L V12 Colombo, creando un modelo único que se coñece correctamente como un 225 Inter. Este único modelo levaba unha carrozaría de Vignale tipo berlinetta.
Víctor Sampedro
Víctor Francisco Sampedro Blanco, nado en Viveiro en 1966, é un escritor e investigador galego.
Passive
O tema foi usado na película Constantine e o seu vídeo musical usa imaxes da mesma. James Iha e Jeordie White non apareceron no videoclip (ámbolos dous deixaron a banda antes da aparición do sinxelo), e nel saen Paz Lenchantin e Danny Lohner que se uniron a Maynard James Keenan, Billy Howerdel e Josh Freese para a súa rodaxe.
Víctor Sampedro
Traxectoria
En xullo de 2018 foi elixido polo Congreso dos deputados como membro do consello de administración de RTVE.
Mar de Bismarck
O Mar de Bismarck (Bismarcksee) atópase no suroeste do Océano Pacífico dentro da nación de Papúa Nova Guinea. Atópase ao nordés da illa de Nova Guinea e ao sur do Arquipélago de Bismarck e ás Illas do Almirantado. Ten costas nos distritos da Rexión das Illas, Rexión de Momase e Rexión de Papúa.
Xeografía
Do mesmo xeito que o arquipélago de Bismarck, é nomeado en homenaxe ao primeiro chanceler alemán Otto von Bismarck. O arquipélago de Bismarck esténdese ao leste e ao norte do mar, que ocupa o mar de Bismarck e sepárao do sur do océano Pacífico. Ao sur está unido ao mar de Salomón polo estreito Vitiaz.
Límites oficiais
A Organización Hidrográfica Internacional define o Mar de Bismarck como "esa área do no océano Pacífico meridional da costa nordés de Nova Guinea", cos seguintes límites:
Riqueza mineral
Exploracións recentes no fondo do mar de Bismarck produciron descubrimentos de leitos de sulfuros, cobre, zinc, prata e ouro. Estes resultados son especialmente importantes porque se atopan en augas superficiais e tranquilas. Papúa Nova Guinea posúe os dereitos mineiros destes minerales en virtude do dereito internacional.
Historia
Foi o sitio dunha gran derrota naval xaponesa na batalla do Mar de Bismarck durante a segunda guerra mundial o 3 e 4 de marzo de 1943.
O Castro, Goá, Cospeito
O Castro é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Xosé Luís Martínez Pereiro
Xosé Luís Martínez Pereiro, nado na Coruña en 1959, é un escritor galego.
Traxectoria
A súa actividade repártese entre a narrativa, o teatro e o debuxo humorístico. Ten publicado cadriños en revistas como Can Sen Dono, XO!, A voz que para as bestas, O Farelo, os periódicos A Peneira e A Nosa Terra e varias antoloxías de humor gráfico. Publicou tamén relatos neste último semanario e en Agália.
Desde 2003 ten participado en numerosas revistas e exposicións internacionais sobre humor. É irmán de Carlos Paulo Martínez Pereiro.
Eleccións municipais en Cambados
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Cambados]] Corporacións democráticas en Cambados desde a aprobación da Constitución de 1978.
Die, All Right!
"Die, All Right!" é un sinxelo da banda sueca The Hives, editado o 22 de outubro do 2001 como parte do seu segundo álbum Veni Vidi Vicious. O tema aparece tamén no recompilatorio Your New Favourite Band. É unha canción xogable no videoxogo musical Rock Band, dispoñible como contido descargable.
Baby(a)lone
Baby(a)lone é un filme luxemburgués de 2015 dirixido por Donato Rotunno. Foi escollido como o candidato luxemburgués ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cuilén de Escocia
Cuilén (tamén chamado Culén, Cuilean), finado en 971, foi un rei de Alba (Escocia). Era fillo de Illulb mac Custantín, do cal recibe o patronímico mac Illuilb (tamén mac Iduilb, mac Ilduilb) do clan Áeda meic Cináeda, unha póla da dinastía Alpin. Durante o século X, os Alpin alternaron o reinado de Alba entre as dúas pólas dinásticas principais. Dub mac Maíl Choluim, un membro da póla rival da familia, parece que conseguiu o poder despois da morte de Illulb en 962. Cuilén desafiouno pero foi derrotado en 965. Dub foi finalmente expulsado e asasinado en 966/967. Descoñécese se Cuilén foi responsable da súa morte.
Despois do asasinato de Cuilén, o reinado de Alba puido ser asumido por outro membro do clan Áeda meic Cináeda, Cináed mac Maíl Choluim, un home que semella que lanzou unha serie de represalias contra os cumbrios. Sábese que Kenneth tivo unha oposición clara do irmán de Cuilén, Amlaíb, quen conseguiu o título de rei de Alba e morreu a mans de Cináed en 977. O fillo de Cuilén, Custantín, sucedeu a Cináed como rei. Hai probas que suxiren que Cuilén tivo outro fillo, Máel Coluim.
Países bálticos
Enténdese por países bálticos ou estados bálticos ou repúblicas bálticas ás tres repúblicas europeas de Estonia, Letonia e Lituania. Sitúanse á beira do mar Báltico e dende 2004 forman parte da Unión Europea e da OTAN.
Pese a que historicamente estes tres países compartiron destinos e adóitase falar deles de xeito xeral como un todo. Os tres países amosan trala súa independencia na última década do século XX as súas extremas diferenzas e é que realmente só comparten proximidade xeográfica e décadas de ocupación pola Unión Soviética.
Lingua e cultura dos estados bálticos
As linguas lituana e letoa, son linguas bálticas (polo tanto indoeuropeas), mentres que a estoniana pertence ó grupo das fino-úricas, e ten moitas similitudes coa lingua finesa.
Relixión
As relixións maioritarias nas tres repúblicas son:
Nas tres repúblicas existe unha importante minoría rusa, a terceira parte da poboación en Letonia e a cuarta parte da de Estonia, que segue principalmente á Igrexa ortodoxa rusa.