cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josep Bargalló i Valls
Logo do cesamento de Josep-Lluís Carod-Rovira como Conseller en Cap (xaneiro de 2004) por se ter reunido coa banda terrorista ETA, Bargalló foi elixido como sucesor, ocupando o cargo desde o 20 de febreiro dese ano até o 11 de maio de 2006 (data na que o presidente da Generalitat, Pasqual Maragall, destituíu todos os cargos de ERC das súas funcións).
Aleixo I de Trebisonda
Traxectoria
Mentres o seu irmán David conquistaba varias provincias bizantinas no noroeste de Anatolia, Aleixo defendeu a súa capital de Trebisonda dun infrutuoso asedio polos turcos selxúcidas ao redor do ano 1205. Os detalles do seu reinado son escasos. Os cronistas musulmáns rexistran como, en 1214, Aleixo foi capturado polos turcos mentres defendía a cidade de Sinope; a pesar de enviar un emisario para buscar a súa rendición da cidade Aleixo negouse a capitular ante o sultán Kaikaus I, e Aleixo foi torturado ante a vista dos sinopenses. A cidade rendeuse ante Kaikaus e Aleixo foi liberado despois de converterse en vasalo de Kaikaus. Aleixo morreu á idade de corenta anos.
Micromatriz
dereita|miniatura|upright=2|A [[diagrama de Venn que mostra e contrasta algúns aspectos dos campos do bio-MEMS, lab-on-a-chip, e μTAS.]] Unha micromatriz ou microarray é un sistema de análise de moléculas usado en bioloxía molecular, que permite analizar en paralelo miles de moléculas cunha pequena cantidade de mostra biolóxica e nun pequeno espazo. É un lab-on-a-chip (laboratorio nun chip) múltiplex (mide moitos analitos nunha soa proba) do que hai varios tipos, que ás veces tamén se chama biochip ou chip xenético, porque ocupa espazos tan pequenos como os dun chip de computadora. Trátase dunha matriz bidimensional sobre un substrato sólido (xeralmente unha placa de vidro ou unha célula de película fina de silicio) que pode analizar grandes cantidades de material biolóxico usando un cribado de alto rendemento miniaturizado, un procesamento paralelo múltiplex e métodos de detección. O concepto e metodoloxía das micromatrices foron introducidos e ilustrados inicialmente nas micromatrices e anticorpos (tamén chamadas matrices de anticorpos) por Tse Wen Chang en 1983 nunha publicación científica e nunha serie de patentes. A industria do "chip de xenes" empezou a crecer significativamente despois da publicación científica de 1995 dos laboratorios de Ron Davis e Pat Brown na Universidade Stanford. Coa aparición de varias compañías como Affymetrix, Agilent, Applied Microarrays, Arrayit, Illumina, e outras, a tecnoloxía dos micromatrices de ADN converteuse na máis sofisticada e máis amplamente usada, mentres que as micromatrices de proteínas, péptidos e carbohidratos están tamén expandíndose.
Tipos
Entre os diversos tipos de micromatrices están:
As persoas que traballan no campo da biotecnoloxía CMOS están desenvolvendo novos tipos de micromatrices. Por exemplo está a desenvolverse unha micromatriz de resonancia magética nuclear na que se usan nanopartículas magnéticas.
Vilar, Vimianzo, Vimianzo
Vilar é un lugar da parroquia de Vimianzo no concello coruñés de Vimianzo na Comarca da Terra de Soneira. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres.
Francesco Camilliani
miniatura|Fonte Pretoria en Parlermo
Fixo os seus estudos en Florencia con Baccio Bandinelli. O fillo de Francesco, Camillo Camilliani, tamén foi escultor en Palermo.
Obras
Entre as realizacións máis salientables de Francesco Camilliani, está a Fonte de auga da Piazza Pretoria, en Palermo. Esta obra, inicialmente construída para o xardín da Vila florentina de Pietro di Toledo entre 1554 e 1555, foi finalmente adquirida polos gobernadores de Palermo e instalada alá. As esculturas da fonte representan unhas fábulas, de monstros e ninfas, todos cuspindo xogos de auga que se cruzan entre eles formando unhas fervenzas. Noutrora chamada « fonte da vergoña » polas estatuas femininas núas que a rodean, non obstante é un dous poucos exemplos de arte do Cinquecento en Palermo.
Total Life Forever
Total Life Forever é o segundo álbum da banda inglesa de indie rock Foals, editado o 24 de marzo de 2008 por Transgressive Records, e producido por Luke Smith.
Urania Genève Sport
O Urania Genève Sport é un club deportivo de Xenebra, Suíza. A súa sección de fútbol fundouse en 1896, actualmente compite na 1. Liga e o seu campo é o Stade de Frontenex, con capacidade para 4.000 espectadores.
Áster (bioloxía celular)
miniatura|400 px|O diagrama mostra a organización dun [[fuso mitótico típico dunha célula animal. Os cromosomas están unidos aos microtúbulos cinetocóricos por medio duns complexos multiproteicos chamados cinetocoros. Os microtúbulos polares interdixítanse coa zona central do fuso e empurran os polos do fuso separándoos por medio de proteínas motoras. Os microtúbulos astrais ancoran os polos do fuso á membrana celular. A polimerización de microtúbulos é nucleada polo centro organizador de microtúbulos (centrosoma).]] O áster en bioloxía celular é unha estrutura formada por microtúbulos, chamados microtúbulos astrais, que se dispoñen radialmente lembrando a forma dunha estrela, que se orixina arredor do centrosoma durante a mitose das células animais. Os raios astrais irradian da zona do material pericentriolar (centrosfera) do centrosoma. Son un dos tipos de microtúbulos, xunto cos microtúbulos cinetocóricos e os polares.
O áster ancora o fuso á membrana plasmática, e nalgunhas células a posición dos microtúbulos dos ásteres determina o punto da división celular. Os microtúbulos do fuso ancoran e arrastran os cromosomas durante a mitose.
O centro organizador de microtúbulos da célula vexetal, equivalente ao centrosoma, non ten ásteres, polo que se di que a mitose vexetal é anastral.
Microtúbulos astrais
O áster está formado por microtúbulos astrais, que son unha subpoboación de microtúbulos, que só existe durante e inmediatamente antes da mitose. Están definidos como microtúbulos que se orixinan no centrosoma e que non están conectados aos cinetocoros dos cromosomas. Algúns deles son curtos e conectan coa membrana plasmática, e outros crecerán cara ao outro polo da célula orixinando os microtúbulos polares. Os microtúbulos astrais (feitos de tubulina) desenvólvense en medio do esqueleto de actina e interaccionan co córtex celular para axudar á orientación do fuso acromático. Están organizados en forma radial arredor dos centrosomas. O grao de reciclaxe desta poboación de microtúbulos é maior ca a de calquera outra poboación. Os microtúbulos do fuso son pois: os do áster, curtos que conectan coa zona cortical da célula, os polares longos, e os cinetocóricos, que conectan cos cromosomas.
A función dos microtúbulos astrais é axudada por proteínas dineínas específicas. Estas dineínas teñen as súas cadeas lixeiras (porción estática) unidas á membrana celular, e as súas partes globulares (porcións dinámicas) unidas aos microtúbulos. As cadeas globulares intentan moverse cara ao centrosoma, pero, como están unidas á membrana celular, isto ten como resultado que empurran os centrosomas cara á membrana, axudando así á citocinese.
Roqeyya Sakhāwat Hussain
Rokeya Sakhawat Hossain, nada en Pairaband (Mithapukur, distrito de Rangpur) o 9 de decembro de 1880 e finada en Calcuta o 9 de decembro de 1932, foi unha escritora, pensadora, educadora, activista social e defensora dos dereitos da muller bengalí, máis coñecida como Begum Rokeya.
Illas Cayemites
Os Cayemites son un par de illas situadas no golfo de Gonâve, nas costas do suroeste de Haití. As dúas illas, coñecidas individualmente como Grande Cayemite e Petite Cayemite, teñen unha superficie combinada de 45 km². Petite Cayemite está xusto ao oeste da illa máis grande, Grande Cayemite. As illas están aproximadamente a 35 km ao leste da cidade de Jérémie e están no departamento administrativo de Grand'Anse. A poboación divídese principalmente en tres aldeas, L'Anse à Maçon situada ao sur, Pointe Sablée ao oeste e Anse du Nord ao norte.
Áster (bioloxía celular)
Microtúbulos astrais
Os microtúbulos astrais non se requiren para a progresión da mitose, pero son necesarios para asegurar a fidelidade do proceso. A función dos microtúbulos astrais pode en xeral ser considerada como a determinación da xeometría celular. Requírense para o correcto posicionamento e orientación do aparato do fuso mitótico. Tamén están implicados na determinación do sitio da división celular baseado na xeometría e polaridade da célula.
Roqeyya Sakhāwat Hussain
Considerada pionera do feminismo no seu país,  escribiu novelas, poemas, contos, ciencia ficción, sátiras, tratados e ensaios. Nos seus escritos sostivo que tanto homes como mulleres deben ser tratadas como seres racionais por igual, e que a falta de educación é a principal razón da discriminación cara ás mulleres. As súas principais obras inclún Abarodhbasini, un ataque ás formas extremas de purdah que poñen en perigo as vidas e os pensamientos; Sultana's Dream, unha novela de ciencia ficción situada nun lugar chamado Lady Land, un mundo gobernado por mulleres; Padmarag, outra novela utópica feminista; Motichur, colección de ensaios en dous volumes. Rokeya defendeu que a educación da muller é a principal condición da liberación feminia, polo que estableceu a primeira escola dirixida principalmente ás nenas musulmás bengalís en Calcuta. Dirixiu o centro até a súa morte, a pesar de enfrontarse á crítica hostil e diversos obstáculos sociais. En 1916 fundou a Asociación de Mulleres Musulmás, organización que loitou pola educación e o emprego da muller. En 1926 presidiu a Conferencia de Educación da Muller Bengalí convocado en Calcuta, primeiro intento significativo para reunir as mulleres en apoio do dereito á educación. Estivo involucrada en debates e conferencias en relación cos avances da muller até a súa morte o 9 de decembro de 1932, pouco despois de presidir unha sesión durante a Conferencia da Muller da India.
Áster (bioloxía celular)
Microtúbulos astrais
O mantemento dos microtúbulos astrais depende da integridade do centrosoma. Tamén depende de varias proteínas asociadas aos microtúbulos como EB1 e APC.
Roqeyya Sakhāwat Hussain
Traxectoria
dereita|miniatura|Lugar de nacemento de Begum Rokeya. Naceu no por entón Raj Británico. O seu pai, Jahiruddin Muhammad Abu Ali Haidar Saber, era un zamindar de bo nivel educativo que casou catro veces; do seu matrimonio con Rahatunnessa tivo tres fillas, entre elas Rokeya, e tres fillos, un dos cales morreu de neno. O irmán máis vello de Rokeya, Ibrahim Saber, e a súa irmá máis vella inmediata, Karimunnesa, tiveron grande influencia na súa vida. Karimunnesa quería aprender lingua bengalí, o idioma maioritario en Bangladesh, a pesar da oposición da familia debido a que os musulmáns de clase alta da época preferían utilizar o árabe e o persa como medio de educación, en lugar da súa lingua materna. Ibrahim ensinoulle inglés e bengalí a Rokeya e Karimunnesa. Karimunnesa foi obxecto dun matrimonio infantil aos catorce anos. Despois deuse a coñecer como poeta, e os seus dous fillos, Nawab Abdul Karim Gaznawi e Nawab Abdul Halim Gaznawi, ocuparon carteiras ministeriais baixo a ocupación británica.
Rokeya casou aos dezaseis anos. O seu marido, Khan Bahadur Sakhawat Hussain, falante nativo de lingua urdu, foi o maxistrado suplente de Bhagalpur, distrito do actual estado indio de Bihar. Foi o segundo matrimonio de Sakhawat, quen tiña por entón 38 anos e viúvo. Sakhawat era membro da Real Sociedade Agrícola de Inglaterra. Animou a Rokeya a seguir aprendendo bengalí e inglés, e a comezar a escribir. Rokeya adoptou o bengalí como lingua escrita. Iniciouse na literatura co ensaio Pipasa ("Sede").
Tras a morte de Sakhawat Hussain en 1909, Rokeya estableceu unha escola secundaria na memoria do seu home. Comezou a funcionar en Bhagalpur, unha zona tradicionalmente de lingua urdu, con cinco estudantes. Unha disputa coa familia do seu marido sobre as propiedades obrigouna a trasladar a escola en 1911 a Calcuta, unha zona de fala bengalí. Hoxe en día, dirixida polo estado de Bengala Occidental, é unha escola feminina.
dereita|miniatura|Estatua de Begum Rokeya no Rokeya Hall, [[Universidade de Daca.]]
Rokeya tamén fundou a Anjuman e Khawateen e Islam (Asociación de Mulleres Musulmás), que se dedicou a organizar debates e conferencias sobre a situación da muller e a educación. Inspirouse na aprendizaxe tradicional musulmá tal como se enuncia no Corán.
A súa tumba en Sodepur foi redescuberta grazas aos esforzos do historiador Amalendu De.
dereita|miniatura|Estatua de Begum Roquia no Begum Rokeya Memorial Center, Pairaband.
Josep-Lluís Carod-Rovira
Josep-Lluís Carod-Rovira, nado en Cambrils, provincia de Tarragona, o 17 de maio de 1952, é un político e filólogo catalán.
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Catalá e exerceu como técnico superior de planificación lingüística da Generalitat de Catalunya entre 1981 e 1988 e xefe dos Servizos Territoriais de Cultura do Goberno autonómico catalán en Tarragona (1982-1984).
Desde moi novo militou en movementos políticos a favor da independencia de Cataluña. En 1970 comezou a súa militancia no Partit Socialista d'Alliberament Nacional. Por mor do seu activismo político, en 1973 foi feito preso, neste caso por pertencer á Assemblea de Catalunya.
Poucos anos despois, en 1977 abandonou o PSAN, e en 1980 encabezou a candidatura dos Nacionalistes d'Esquerres na circunscrición de Tarragona. Porén, en 1986 abandonou esta formación e publicou o seu artigo Crida Nacional a ERC (en galego, Berro Nacional a ERC), propondo a renovación do histórico partido republicano cara a teses expresamente independentistas.
Entrada en Esquerra
Comezou a militar en Esquerra Republicana de Catalunya e conseguiu acta de deputado do Parlamento de Cataluña en 1988. No congreso de Lleida (1989), Carod-Rovira presentou a súa candidatura para a Secretaría Xeral do partido, pero retirouna na segunda volta posto que Àngel Colom permitira o triunfo das teses independentistas no partido. Porén, o propio Colom protagonizaría en 1996 unha escisión en Esquerra, creando o Partit per la Independència.
A marcha de Colom producíase pouco antes do Congreso de Vilafranca, co que ficaba vacante o posto de secretario xeral, cargo este para o que Carod-Rovira foi elixido como home de consenso. Xa en 1999 (e posteriormente en 2003), o de Cambrils encabezou a candidatura de Esquerra ao Parlamento de Cataluña. Co triunfo en 2003 da alianza postelectoral entre o Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC), Iniciativa per Catalunya-Els Verds (IC-V) e a propia ERC, o líder republicano foi nomeado Conseller en Cap (cargo de funcións similares a vicepresidente) da Generalitat de Catalunya.
Porén, apenas un mes despois de ter sido elixido para o cargo, Carod-Rovira viuse na obriga de dimitir, xa que se fixo pública unha reunión que mantivo con dirixentes da banda terrorista ETA, substituíndoo no cargo Josep Bargalló i Valls.
Mesmo así, repetiu candidatura á presidencia da Generalitat para as eleccións que se celebraron o 1 de novembro de 2006. Logo de intensas negociacións postelectorais, reeditouse o chamado tripartito (alianza entre o PSC, ERC e ICV-Els Verds). Con José Montilla na presidencia, Carod-Rovira foi investido vicepresidente da Generalitat, un cargo que até o momento non existía formalmente con esa denominación.
Eleccións municipais en Vigo
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Vigo]]
Corporacións democráticas en Vigo dende a aprobación da Constitución de 1978.
Caja Rural de Lérez
A Caja Rural de Lérez foi unha entidade financeira de Lérez (Pontevedra), activa entre 1925 e 1936.
Historia
Foi creada o 11 de novembro de 1925, impulsada por Manuel Gama Casalderrey, que sería o seu xerente até 1934. O seu propósito era axudar á mellora das condicións laborais no sector agrario, a través de axudas ao cooperativismo e a industrialización.
miniatura|19/03/1933 Caja Rural de Lerez Dous meses despois da súa creación mercáronse uns terreos entre a rúa de Juan Bautista Andrade e a estrada a Campo Lameiro, para construír un local social. O edificio, deseñado polo arquitecto Emilio Salgado Urtiaga, inaugurouse o 19 de marzo de 1933. Contaba cun andar adicado á cooperativa de consumo, e permitiu ampliar as seccións xa existentes, como a de crédito agrícola.
En 1927 iniciouse a publicación da revista Vida Agraria, dirixida polo avogado Joaquín Poza Juncal. En 1928 abriuse na zona vella de Pontevedra un bodegón cooperativo, para fomentar a venda dos viños da zona. En marzo de 1931 a caixa pasa a ser comarcal, prestando os seus servizos ás parroquias veciñas de Alba, Campañó, Cerponzóns, Xeve, Santa María de Xeve e Verducido. Ao tempo, constitúese un novo consello de administración.
A institución organizaba conferencias, impartidas por personalidades como Bibiano Fernández Osorio-Tafall, e mitins, contando coa presenza do avogado lerezán Valentín Paz-Andrade. Amais de prestar servizos ás persoas que traballaban no sector primario, nela depositaron os seus fondos varios sindicatos de tendencia comunista da Federación Obreira Local, como os de canteiros e do sector da metalurxia.
Durante os anos da II República Española houbo diversos factores que danaron a economía da caixa, como a crise económica provocada pola Gran Depresión, as malas colleitas, a construción do edificio e a retirada de fondos dos sindicatos por mor das folgas.
En 1934 Manolo Gama deixou a xerencia por motivos de saúde. O seu último presidente foi Juan Pérez Piñeiro, coñecido como 'O Calacú'.
Tralo Alzamento Nacional, membros da Guardia Cívica e falanxistas apoderáronse dos bens da sociedade. En decembro de 1937 o párroco Leandro del Río Carnota promoveu a creación no local dun pequeno hospital, pero a proposta non saíu adiante, malia contar co apoio da Deputación de Pontevedra. O 21 de abril de 1938, por mandato xudicial, a administración da caixa pasou de modo interino á Caixa de Aforros Municipal de Vigo.
As mulleres na sociedade muisca
miniatura|235px|dereita|Os muiscas son coñecidas pola creación de fina ourivaría; un [[tunjo representa a unha muller co seu fillo no colo.]] Este artigo describe o papel da muller na sociedade dos muiscas, os habitantes orixinarios do Altiplano Cundiboyacense (os Andes colombianos) antes da conquista española na primeira metade do século XVI. A súa desenvolvida sociedade era unha das catro grandes civilizacións de América.
As mulleres eran importantes e eran consideradas iguais ós homes en moitos aspectos da súa sociedade. Porén, existía unha división de xénero das tarefas, e mentres que os homes eran os encargados da caza, da guerra e outras actividades, as mulleres eran as que sementaban os campos, preparaban a comida e a chicha e educaban os fillos. A participación nos rituais relixiosos era igual para ámbolos dous sexos. As deidades máis importantes da sociedade muisca eran femininas, Chía era a deusa da Lúa, Huitaca era deusa da liberación sexual e Bachué era a deusa nai do pobo muisca.
A muller na sociedade
Nas sociedades precolombianas, as mulleres formaron unha parte central na explicación do mundo, a estruturación da familia e a comunidade, a vida relixiosa, no traballo do campo, a mitoloxía, as artes, e en todos os aspectos da organización da sociedade. Nestas comunidades, a muller era o centro do nacemento da cultura. A fertilidade das mulleres xogou unha función central na rica agricultura dos muiscas. As mulleres eran criadas para o traballo de sementar e colleitar, preparar a comida, o traballo téxtil, a creación de cerámicas e as cerimonias sacras.
miniatura|235px|right|O gobernante muisca [[Nemequene creou un sistema de leis (Código de Nemequene) con duros castigos para o adulterio, a violación, o incesto e a infidelidade e dispuxo que as viúvas herdasen as propiedades dos seus esposos falecidos.]] As mulleres da civilización muisca, especialmente baixo o Código de Nemequene, tiñan dereitos especiais sobre os seus maridos, principalmente dos caciques. O Código consistía nun sistema de penalizacións de malas prácticas, pero centrábase na estabilidade da sociedade, especialmente en casos de adulterio, trampas, incesto e violación. Os homes muiscas tiñan prohibido abandonar as súas mulleres e, se elas morrían traballando, o esposo tiña que para pagar á súa familia. A infidelidade das mulleres era castigada obrigándoas a ter sexo cos dez homes máis feo da tribo. Tamén eran condenadas a facer xaxún.
As mulleres dos líderes das comunidades levaban saias á altura dos nocellos, mentres que as mulleres comúns levaban saias até os xeonllos. As doncelas e as concubinas eran chamadas tegui.
A maioría das culturas precolombianas que tiñan líderes femininas e condicións igualitarias entre o home e a muller, pasou por un proceso de transformación cara a un liderado masculino para a defensa dos seus territorios.
Un censo celebrado en 1780 na capital do Vicerreinado de Nova Granada, Bogotá, deu como resultado un 63,5% de mulleres na cidade. As mulleres de orixe indíxena trasladáronse á capital por dúas razóns; para traballar para as familias dos conolos españois e para buscar maridos, xa que o status de mestizo proporcionáballes máis seguridade.
Herdanza matrilinear do goberno
As mulleres muiscas eran moi importantes na organización da familia e tamén moi importantes para os gobernantes muiscas. Os fillos pertencían á nai, e nos casos de herdanzas eran relacionados coa nai e non co pai. O novo zipa e zaque era escollido tradicionalmente entre os fillos máis vellos da irmá máis vella do anterior gobernante e a muller tiña a liberdade de convivir por un tempo para asegurarse de que a relación funcionase e fosen fértiles. Despois do matrimonio, a fidelidade total estaba garantida.
As excepcións á tradición da herdanza matrilineal do goberno presentáronse nas fases tardías da civilización muisca. No tempo da chegada dos conquistadores españois, o goberno de Tisquesusa foi sucedido polo do seu irmán, Sagipa.
Rol na sociedade
As mulleres muiscas eran consideradas importantes para transferir a súa fertilidade ás terras de cultivo, polo que eran as encargadas de sementar os campos, mentres que os homes se encargaban da pesca, da caza e de ir á guerra contra pobos veciños, como os panches. As mulleres tamén preparaban e vendían a bebida alcohólica dos muiscas, a chicha. Para preparar a chicha e axudar no proceso de fermentación, as mulleres mastigaban os grans de millo. Durante os rituais, que podían durar até quince días, as mulleres cantaban. As leis protexían as mulleres dos ataques físicos e asegurábanse de que as mulleres embarazadas tivesen un trato especial. Este tratamento continuaba durante os primeiros anos de maternidade e en caso de viuvez. A súa comida, que comían sentados no chan dos seus bohíos, só era preparada polas mulleres.
As mulleres tamén xogaban un importante papel na extracción do sal. Os muiscas tamén eran coñecidos como "o pobo do sal" polas súas minas de sal de Zipaquirá, Nemocón e Tausa, que extraían evaporando auga en grandes potas. Empregaban o sal na cociña, para a preparación de peixes e carnes secas e como produto da súa economía.
Poligamia, poliamor e ritos sexuais
Os muiscas, coma outras culturas precolombianas, practicaban a poligamia. As narracións sobre o número de mulleres varían moito, pero era común para os caciques da máis alta caste ter vinte esposas. Algunhas fontes falan mesmo de cen mulleres. Outras fontes menos fiables, como a de Vicente Restrepo do século XIX, falan de números de 300 mulleres. As esposas numerosas permitíronlles ós gobernantes muiscas máis destacados ter terras de cultivo meirandes que as castes inferiores. Cando a esposa principal do cacique (zaque ou zipa) morría, o esposo estaba obrigado a practicar a abstinencia sexual durante cinco anos.
A virxindade non era un trazo aprezado pola sociedade muisca; de feito as mulleres virxes eran consideradas menos atractivas. Unha excepción a esta consideración eran as mulleres virxes capturadas ós pobos veciños (sacrificios).
FC Ibach
O Fussball Club Ibach é un club de fútbol de Ibach, Suíza. Fundouse en 1954 e actualmente compite na 2. Liga interrexional. O seu campo é Gerbihof, con capacidade para 3.300 espectadores.
Mes do cocido de Lalín
O mes do cocido de Lalín é unha iniciativa do concello de Lalín que ten como principal finalidade potenciar o sector da hostalaría local mediante unha campaña de mercadotecnia específica, que se desenvolve desde hai anos desde o 15 de xaneiro ata o 14 de febreiro, facendo bo o lema "De San Amaro a San Valentín, Mes do cocido en Lalín".
O feito de que nesta iniciativa se implicaran no ano 2011 un total de 29 restaurantes achegaran até 4.000 prazas á capacidade diaria que ofertan todos estes establecementos, ofrecendo ao mesmo tempo un amplo abano de posibilidades en canto a modalidades de preparación do cocido e tamén no referente aos prezos (que podían oscilar entre os 12 e os 45 euros, dependendo de variábeis como a categoría do establecemento, os viños servidos ou as sobremesas).
Marcelo Campanal
Marcelino Vaquero González del Río, coñecido como Marcelo Campanal ou Campanal II, nado en Xixón o 13 de febreiro de 1931 e finado en Avilés o 25 de maio de 2020, foi un futbolista español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española.
Mes do cocido de Lalín
O obxectivo do Mes do Cocido é que colectivos, grupos de amigos ou familias se acheguen a Lalín a celebrar os seus encontros, compartindo un cocido preparado coas mellores viandas. A Concellería de Comercio pretende que esta convocatoria sirva como revulsivo do sector da hostalaría e da restauración na costa de xaneiro, garantindo a presenza de milleiros de persoas en Lalín para comer e mercar nos comercios locais.
Marcelo Campanal
Traxectoria
Sobriño do histórico futbolista do Sevilla Guillermo Campanal, este levouno para a capital hispalense despois de que comezase a destacar na canteira do Avilés. Na tempada 1950/51 debutou co Sevilla na Primeira División, nun partido contra o Athletic Club, e xa non abandonou a titularidade durante a seguinte década. Co equipo andaluz disputou a Copa de Europa e a Recopa de Europa, e sumou un total de 403 partidos en 16 tempadas, ata converterse no futbolista con máis partidos na historia do club naquel momento. Marcou só tres goles, fronte a Espanyol, Deportivo da Coruña e Valencia.
Na tempada 1966/67 fichou polo Deportivo da Coruña, no que participou en 16 encontros e anotou un gol. Ao remate da campaña o equipo descendeu a Segunda División. Na tempada 1967–68 permaneceu no club galego, campaña na que volveron a Primeira División como campións do Grupo I, participando en 22 partidos.
Na tempada 1968–69 xogou no Real Avilés, en Terceira División.
O Cabo Vilán, Camariñas, Camariñas
O Cabo Vilán é un lugar da parroquia de Camariñas no concello coruñés de Camariñas na Comarca da Terra de Soneira. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
San Tomé, San Martiño de Amarante, Antas de Ulla
San Tomé é un lugar da parroquia de San Martiño de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Morgan De Sanctis
Morgan De Sanctis, nado o 26 de marzo de 1977 en Guardiagrele, é un exfutbolista italiano que xogaba na demarcación de gardameta.
Traxectoria profesional
Despois de tres anos xogando no Pescara Calcio, da Serie B italiana, fichou polo Juventus FC, aínda que xogou como suplente e só sumou tres encontros en dúas tempadas. No ano 1999 marchou ao Udinese Calcio, primeiro como suplente pero a partir da tempada 2002/03 como titular, co conxunto de Udine disputou 194 encontros, ata que en xuño de 2007 vai ao Sevilla FC, que o cedeu ao Galatasaray Spor Kulübü para a tempada 2008/09. Para a campaña 2009/10, volveu ao seu país, fichando polo Napoli. Coa selección absoluta do seu país foi internacional en seis ocasións.
Jesús Vázquez Pérez
Jesús Vázquez Pérez, nado en 1919 e finado o 5 de abril de 2008, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Concelleiro en Sober e presidente da Cámara Agraria, foi nomeado alcalde de Sober o 9 de febreiro de 1971, e continuou como alcalde ata a democracia. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD á alcaldía de Sober e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1983 presentouse por Alianza Popular e volveu ser elixido con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións xa polo PPdeG, sempre con maioría absoluta ata 1999.
O Regueiriño
O topónimo O Regueiriño pode referirse a varios lugares de Galicia:
Aeroporto Sardar Vallabhbhai Patel
No ano fiscal 2017-2018 usaron o aeroporto un total de 9 174 425 pasaxeiros, sendo o oitavo máis concorrido en termos de pasaxe da India. O aeroporto serve como cidade focal para GoAir. No ano 2015 o goberno iniciou o proceso para a súa privatización. Vai ser substituído polo aeroporto de Dholera por restricións de expansión.
Bruce Almighty
Bruce Almighty é unha comedia estadounidense dirixida por Tom Shadyac que foi estreada no 2003. Está protagonizada por Jim Carrey, Jennifer Aniston e Morgan Freeman.
Sinopse
Tras pasar o peor día da súa vida, o xornalista de televisión Bruce Nolan desafía a Deus reprochándolle o mal que está administrando o mundo. Deus acepta o reto, outórgalle tódolos seus poderes anímao a facelo mellor que El.
Rio Torto, Valpaços
Rio Torto é unha freguesía portuguesa do concello de Valpaços.
Xeografía
Abarca 11,67 km² de superficie e, no ano 2011, tiña unha poboación de 362 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 31 hab/km².
Dista 11,5 km de Mirandela, 25 km de Chaves, 26,4 km de Macedo de Cavaleiros, e 43,9 km de Verín.
Metilmalonil-CoA
O metilmalonil-CoA é o tioéster do coencima A e do ácido metilmalónico. É un intermediario importante na biosíntese de moitos compostos orgánicos, así como no proceso de asimilación de carbono.
O metilmalonil-CoA prodúcese como un intermediario na degradación dos ácidos graxos cun número impar de átomos de carbono e algúns aminoácidos (tales como isoleucina, valina, metionina e treonina). O produto formado durante a degradación de metilmalonil-CoA é o succinil-CoA producido no metabolismo e no ciclo do ácido cítrico ou de Krebs, e a reacción co guanosín difosfato (GDP) e o fosfato libre é catalizada pola succinil-CoA sintetase, e subministra o análogo ao ATP, o guanosín trifosfato (GTP).
Biosíntese
Os dous enantiómeros, L e D (ou R e S), do metilmalonil-CoA interveñen na degradación dos lípidos a través da secuencia de reaccións seguinte :
O seguinte diagrama mostra as reaccións antes mencionadas:
Tamén está implicado na degradación de certos aminoácidos tales como isoleucina, metionina, treonina e valina.
Isómeros
Estrutura do L-metilmalonil-CoA (á esquerda) e do D-metilmalonil-CoA (á dereita). Se usamos as regras de Cahn-Ingold-Prelog (CIP), temos que o enantiómero L se chamaría R e o D sería o S.
Idígoras
Idígoras (en éuscaro, Idigoras) pode facer referencia a:
Augas de Frádegas, Santa Mariña do Castro de Amarante, Antas de Ulla
Augas de Frádegas é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Castro de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
O Coto, Santa Mariña do Castro de Amarante, Antas de Ulla
O Coto é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Castro de Amarante no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Unión Deportiva Almería B
A Unión Deportiva Almería B é un club de fútbol español da cidade de Almería. É o primeiro equipo filial da Unión Deportiva Almería. Foi fundado en 2001 e xoga na Segunda División B de España.
Historia
A tempada 2007-2008 comeza, da man de Rafa Berges, en postos de descenso, nos que se mantén durante toda a primeira volta. A destitución do adestrador e a chegada de Alfonsín fan que o equipo realice un magnífica segunda volta, saíndo do descenso e, finalmente, acabando a tempada en oitava posición.
Para a seguinte tempada (2008-2009), o club ponse como obxectivo o ascenso á Segunda División B. Para iso, renovan case por completo o persoal e contratan como adestrador a Carlos Ríos, que asina por dous anos. Durante toda a tempada mantéñense entre os catro primeiros na táboa de clasificación, terminando en segunda posición con 68 puntos a tan só 3 puntos do primeiro clasificado.
Xogan a primeira fase da liguiña de ascenso co Real Ávila. En Ávila, o resultado do partido é un empate a cero e, en Almería, un empate a un que fai pasar de rolda ao equipo avulense e, polo tanto, deixa ao Almería B sen o soño de alcanzar a Segunda B.
Tras a decepción, o equipo técnico decide destituír a Carlos Ríos do seu cargo de adestrador e volver renovar o persoal. Para o posto de adestrador elixen a Constantin Galca.
Tras non poder ascender na promoción, eliminado polo CE L'Hospitalet, ascende grazas ao descenso administrativo do CF Atlético Ciudad.
Estadio
O Estadio Municipal Juan Rojas foi inaugurado en 1976 co nome de estadio Franco Navarro. O seu aforamento é de 13.648 espectadores (5.468 sentados e 8.000 de pé). Está situado no barrio almeriense de Torrecárdenas.
Fußball-Bundesliga
A Fußball-Bundesliga é a competición entre os equipos de fútbol da máxima categoría de Alemaña. Comezouse a disputar en 1963, a partir dos campionatos rexionais ou zonais que se disputaban ata entón. Xunto coa Zweite Bundesliga ou 2. Bundesliga, forman as dúas divisións nacionais do fútbol alemán. En 1997 foi elixida como mellor campionato de primeira división de fútbol do mundo.
Na Bundesliga o chamado clásico enfronta ao Bayern de Múnic contra o Werder Bremen. Tamén existe outro clásico, o Schalke 04 contra o Borussia Dortmund, este é por razóns xeográficas. Outro clásico é o chamado clásico do sur e o norte: o Bayern de Múnic contra o Hamburgo SV.
A Bundesliga é considerada como a sexta mellor liga do mundo segundo a clasificación oficial da Federación Internacional de Historia e Estatística de Fútbol (IFFHS).
Sistema de competición
A tempada iníciase a principios de agosto e dura ata finais de maio, cunha pausa de inverno de seis semanas (mediados de decembro ata finais de xaneiro). A partir do novo contrato de televisión de 2006 xógase un partido o venres, 6 partidos o sábado e 2 o domingo.
O campión ten dereito a disputar a seguinte edición da Liga de Campións da UEFA, do mesmo xeito que o segundo clasificado. O terceiro lugar clasifica igualmente á competición, coa condición de pasar unha rolda previa antes de ir á rolda final. O cuarto e quinto lugar disputarán a UEFA Europa League. Se o campión de Copa clasifícase para a Liga de Campións, o finalista xogará a UEFA Europa League, independentemente da posición que ocupe na liga (xogará a UEFA Europa League ata se descende á segunda división).
Os dous últimos da clasificación descenden automaticamente á 2. Bundesliga (segunda división), intercambiándose cos dous primeiros clasificados desta. O antepenúltimo clasificado da Bundesliga disputará un play-off de promoción co terceiro clasificado da 2. Bundesliga, en partidos de ida e volta. O gañador terá unha cota na Bundesliga da seguinte tempada.
Participantes 2022/23
Os 18 equipos participantes nesta edición da liga alemá de fútbol son os seguintes:
Palmarés
Dende a creación da Bundesliga, o Bayern Múnic acadou 30 campionatos, o Borussia Mönchengladbach e o Borussia Dortmund acadaron 5, o Werder Bremen acadou 4, e o Hamburgo SV e o VfB Stuttgart acadaron 3. Outros 6 clubs acadaron o título nalgunha ocasión.
O Hamburgo SV é o unico club que ten disputado tódalas edicións da Bundesliga dende a súa creación, en 1963.
Estadio da Lomba
O Estadio da Lomba é un campo de fútbol de propiedade municipal situado en Vilagarcía de Arousa que data de 1946 e que serve de feudo local ao Arosa SC e o Atlético Arousana e ten capacidade para 4800 espectadores. O céspede é natural aínda que está solicitada a instalación de céspede artificial.
Julián Ríos
Julián Ríos, nado en Vigo en 1941, é un escritor galego en lingua castelá, clasificado entre os máis vangardistas da súa xeración. Vive e traballa habitualmente en Francia, preto de París.
Carlos Cardoso Lage
Carlos Cardoso Lage, nado en Rio Torto, Valpaços, o 21 de novembro de 1944, é un político portugués.
Julián Ríos
Traxectoria
Escribiu os seus dous primeiros libros a medias xunto co mexicano Octavio Paz. En 1983 publicou Larva, unha obra de corte experimental influída pola inventiva verbal de James Joyce.
Carlos Cardoso Lage
Traxectoria
Licenciouse en Historia e, desde a Revolución dos Caraveis, está afiliado ao Partido Socialista (PS), tendo desempeñado diversos cargos políticos. Entre 1974 e 1975 dedicouse ao ensino. A súa nai era profesora de primaria e o seu pai un dos máis destacados proprietrios de Rio Torto. Era, pois, un privilexiado entre os seus conterráneos. Aínda así, resultou ter problemas de diversa índole, cunha desorientación existencial que el mesmo relata en Classe Política Portuguesa, editada en 1991, con estas palabras:
Despois foi oficial das milicias universitarias en Mozambique e, froito desa rebeldía individualista foi xulgado e condenado a 3 anos e mesio de cadea, por crimes contra a seguridade do Estado. Encontrou na política o seu camiño certo e seguro. Aos 31 anos foi elixido deputado á Asemblea Constituínte (que redactou a nova Constitución do 31 de marzo de 1976. Foi deputado á Asemblea da República nas I, II, III, IV, V, VI e X lexislaturas. Foi vicepresidente da Asemblea da República, vicepresidente do Grupo Parlamentario do PS, presidente da Comisíón de Administración do Territorio, Poder Local e Ambiente, e presidente da Federación do PS–Porto. Foi tamén elixido presidente da Asemblea Metropolitana do Porto.
Entre 1994 e 2004 foi deputado no Parlamento Europeo, onde presidiu a Delegación Socialista Portuguesa e foi tamén vicepresidente do Grupo Parlamentario do Partido Socialista Europeo (PSE). Foi docente universitario entre 1995 e 1998. E foi membro do consello de administración da Sociedade Porto 2001–Capital Europea da Cultura. Asñi mesmo, foi deputado na Asemblea Municipal do Porto. Entre outros cargos foi o encargado da Denominación de Orixe do Douro.
Desde setembro de 2005 asumiu as funcións de presidente da Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional do Norte, CCDR-N (Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional da Rexión Norte de Portugal).
Manuel Idígoras
Manuel Idígoras Aspiazu, nado en Sevilla o 1 de xaneiro de 1940, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Debutou na tempada 1960–61 co Sevilla FC en Primeira División. No equipo andaluz permaneceu unha campaña máis.
BSC Old Boys
O Basler Sportclub Old Boys, comunmente coñecido como BSC Old Boys ou Old Boys Basel, é un club deportivo de Basilea, Suíza. Aínda que é coñecido pola súa sección de fútbol, conta tamén con sección de atletismo, natación e tenis. O club fundouse en 1894, compite na 1. Liga e o seu campo é o estadio Schützenmatte, con capacidade para 8 000 espectadores.
Manuel Idígoras
Traxectoria
Na tempada 1963–64 fichou polo RCD Español, no que estivo 3 campañas. No club catalán puido disputar a Copa de Feiras e participou en 59 partidos e anotou 9 goles.
Na tempada 1966–67 foi contratado polo Deportivo da Coruña, onde foi dianteiro suplente, detrás de figuras como Sánchez Lage ou Manuel Loureda. Debutou como deportivista o 15 de xaneiro de 1967, na xornada 17, nun partido contra o Córdoba CF en Riazor que rematou en vitoria (2–0). Ese ano o conxunto galego descendeu a Segunda División.
Hajah Norsiah binti Haji Abdul Gapar
Hajah Norsiah binti Haji Abdul Gapar, nada en Seria o 24 de abril de 1952, é unha escritora de Brunei en lingua inglesa e lingua malaia.
Traxectoria
En 1997 fixo un mestrado en Química Clínica pola Universidade de Londres. En 2009 recibiu o S.E.A. Write Award.
Johann Jakob Kaup
Johann Jakob Kaup, nado o 10 de abril de 1803 en Darmstadt, capital do Landgraviato de Hessen-Darmstadt, Sacro Imperio Romano-Xermánico (hoxe no Land de Hessen), e finado o 4 de xullo de 1873 na mesma cidade, foi un paleontólogo e naturalista alemán.
Traxectoria
miniatura|250px|Pentagrama de Kaup que representa a estrutura da familia dos [[córvidos.]]
Estudou en Gotinga, en Heidelberg e, durante dous anos. en Leiden, cidade na que comezou a dedicarlle a súa atención aos anfibios a aos peixes.
Logo regresou á súa cidade natal para traballar como asistente nun museo, onde, en 1840, sería o seu inspector.
En 1829 publicou Skizze zur Entwickelungsgeschichte der europäischen Thierwelt ("Bosquexo da historia do desenvolvemento da fauna europea"), obra na que describiu o mundo animal como unha entidade desenvolvida en escala de menor a maior, desde os anfibios, pasando polas aves até as aves de rapina. Pero posteriormente renegou a súa propia obra, considerándoa unha indiscreción propia da súa xuventude. Porén, tamén manifestouse en desacordo coas ideas expresadas por Charles Darwin na súa obra cumio, A orixe das especies.
Os grandes depósitos de fósiles que se encontraban nos arredores de Darmstadt déronlle a oportunidade para realizar estudos paleontolóxicos, cos que acadou unha considerábel reputación grazas á publicación da súa obra Beiträge zur näheren Kenntniss der urweltlichen Säugethiere (1855–1862). Tamén escribiu Classification der Säugethiere und Vögel (1844) e, xunto a Heinrich Georg Bronn, Die Gavial-artigen Reste aus dem Lias (1842–1844).
Faleceu na súa cidade natal, Darmstadt, o 4 de xullo de 1873.
Importancia na paleontoloxía
Un incidente particularmente importante na historia da paleontoloxía involucra a Kaup. En 1854 comprou o mastodonte americano encontrado en 1799 no condado de Orange, estado de Nova York. Este foi o mastodonte que sería inmortalizado na pintura de Charles Willson Peale que representa a escavación de 1801 (a pintura foi realizada entre 1806 e 1808). Este animal estivo en exposición durante varios anos no Museo de Peale, e actualmente pode apreciarse en Darmstadt. Este mastodonte é o primeiro exemplar completo que se encontroo nos Estados Unidos, e é o segundo animal fósil que se exhibiu en toda a historia.
Abreviatura
A abreviatura Kaup emprégase para indicar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Vicente Vales Lorenzo
Vicente Vales Lorenzo, nado en Vigo en 1897, foi un mariñeiro e militante anarcosindicalista galego.
Traxectoria
Dende 1930 tivo grande actividade no ambiente mariñeiro. En novembro de 1930 foi elixido delegado da sección pesqueira de Vigo, e secretario xeral da sección da frota pesqueira en decembro do mesmo ano. miniatura|Detención dun dos autores do atentado a Paz Andrade. Foi directivo do Sindicato de Industria Pesqueira de Bouzas-Vigo, ao que representou durante a folga de buques por parellas acontecida no segundo semestre de 1932 contra a sociedade patronal La Marítima. En novembro asinou un primeiro acordo, que non foi aprobado polos afiliados. Foi acusado de participar no tiroteo do 22 de novembro no que resultou ferido Valentín Paz-Andrade, avogado da patronal. Logo de permanecer detido até abril de 1933, foi absolto no xuízo, sendo defendido por Agustín Ribas e Isidoro Millán Mariño.
Colaborou no periódico pesqueiro Mar y Tierra (1932-33), e no número 7 de Solidaridad Obrera, voceiro da Confederación Rexional Galaica, co artigo "Crónica de Vigo. ¿Que significa la ley?" (1931).
Despois da sublevación do 18 de xullo de 1936 emigrou a Venezuela.
Maurice Ager
Maurice Darnell Ager, nado o 9 de febreiro de 1984 en Detroit, Míchigan, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Ager foi elixido na 28ª posición do Draft da NBA de 2006 polos Dallas Mavericks. Durante a súa etapa nos Mavs, en 2006, Ager foi asignado aos Fort Worth Flyers da NBA Development League.
O 19 de febreiro de 2008, foi traspasado aos New Jersey Nets xunto a outros compañeiros, no traspaso que levou ao base Jason Kidd aos Mavericks.
Consuelo Martínez García
María Consuelo Martínez García, nada en Vigo en 1961, é unha sindicalista e política galega.
Traxectoria
Estudou maxisterio e enfermería e comezou a traballar como auxiliar de enfermería nun hospital de Vigo, exercendo tamén como delegada sindical da CIG, foi secretaria comarcal de Vigo da Federación Sanitaria da CIG (1998-2001) e secretaria confederal de finanzas (2001-2005), secretaria confederal de organización (2005-2008) e secretaria comarcal de muller e mocidade (2009-2012). Militante da Fronte Obreira Galega, nas eleccións autonómicas de 2012 foi elixida deputada no Parlamento Galego pola Alternativa Galega de Esquerda a proposta de Anova-Irmandade Nacionalista. En novembro de 2014 tras a marcha de Cerna de Anova deixou o grupo parlamentario de AGE, integrándose no mixto.
Austroglossus pectoralis
Austroglossus pectoralis é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, unha das dúas que integran o xénero Austroglossus, coñecida en galego como linguado austral do leste.
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1858 polo naturalista alemán Johann Jakob Kaup, baixo o nome de Synaptura pectoralis, sendo posteriormenre reclasificada dentro do xénero Austroglossus, que creara Regan en 1920.
Hábitat e distribución
É unha especie mariña, demersal, que vive a profundidades de entre os 10 e os 400 m, usualmente entre os 10 e os 120 m. Distribúese polas costas de África do sur, entre os 17 °S até os 35 °S, unicamente da antiga provincia do Cabo (actuais provincias do Cabo setentrional, occidental e oriental)..
Bioloxía
Habita en fondos de lodo. Aliméntasw de pequenos invertebrados bentónicos e peixes pequenos.
Pesca
O linguado austral do leste é un peixe comestíbel, pescándose activamente nas onas onde vive (Atlántico sudoriental).
Baía Falsa
thumb|260px|Vista parcial da Baía Falsa
A Baía Falsa (en Valsbaai, en False Bay), ou Golfo dentro das Serras, é unha superficie de auga situada entre a península do Cabo, ao oeste, e o cabo Hangklip (en neerlandés, "pedra de pendurar") ao leste.