cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martín, Baleira
Patrimonio
No lugar de Coroto encontramos os restos prehistóricos dun castro con lendas sobre mouros e cativos. Conta esta parroquia con algúns monumentos relixiosos e con algunha aldea ancestral ou da época castrexa. Na aldea de San Bernabé, hoxe abandonada, está a Capela de San Bernabé, unha pequena capela de planta rectangular, con presbiterio da mesma forma, maior que a propia nave. Confórmana muros de cachotería de lousa, e a cuberta é do mesmo material a dúas e catro augas. A portada é alintelada, e remata no frontis cun campanil sinxelo.
A xentes do lugar lembran a existencia dun calvario con tres cruces nun monte do mesmo nome, cerca do monte Panda. Nesta zona facíanse rogativas ante os cruceiros (de madeira). Hoxe (aínda que a xente di que eran cruceiros con séculos de antigüidade) xa non queda nada na devandita zona.
A Igrexa parroquial de Santiago de Martín dá nome á aldea onde está construída. O edificio, de planta rectangular está dividido en varios sectores. O presbiterio é de planta cadrada, do mesmo ancho que a nave, e ten acaroada na parte posterior a sancristía, de planta semicircular, como se dunha ábsida se tratase. No lateral do presbiterio hai unha pequena capela de planta rectangular. Os muros que a conforman son de cachotería e perpiaño de lousa e granito e a cuberta de lousa a dúas augas. O arco triunfal e o de acceso a capela lateral son de medio punto, con impostas, pilastras e cúpula sobre pechinas no presbiterio, e bóveda de canón con xanelas laterais na capela lateral. O frontis ten unha portada alintelada, e sobre ela un pórtico rectangular con tres entradas. Culmina no alto o frontis cunha espadana dun corpo con dúas troneiras e dúas campás, e na cima das troneiras unha terceira troneira cunha campá en desuso. Na parte de atrás da igrexa e apezada á mesma hai un cuberto cerrado cun "camarín" cuxa finalidade era antigamente a de servir para facer autopsias, sen contar, que facía ás veces de merendeiro para aqueles cregos e fregueses que quedaban a comer despois dun enterro. Esta igrexa posúe unha lenda que se narra máis abaixo.
Arquitectura popular
Tamén esta parroquia garda restos da arquitectura popular que podemos ver nas aldeas. A aldea da Cortevella está composta por un núcleo de poboación formado por varias casas de construción tradicional, abandonado case na súa totalidade. Os muros das casas son de cachotería e perpiaño de granito e lousa e as cubertas do mesmo material. Nesta aldea consérvase unha pequena capela do século XVI, de corte popular, de planta rectangular, cunha soa portada alintelada, e un campanil dunha soa campá. Conserva no seu interior un sinxelo retablo de estilo barroco.
Na aldea de Fórneas consérvase unha pequena capela do século XV, de corte popular, de planta rectangular, co pavimento interior de laxas de lousa.
Na aldea de Murias consérvase unha pequena ermida de construción popular. Localízase na marxe esquerda do río Eo.
Lendas
Lenda da Igrexa de Martín: conta a lenda que na parte superior desta igrexa existía unha campá, das pequenas, cuxos efectos a tocarse adoitaban ser desastrosos. Tiña a denominación de "esquilón" e producía un son moi agudo; tanto era así, que podía volver un día perfectamente despexado nunha tarde de tronos, treboadas e saraiba. Din que hai moitos anos existía un home, que procedía de familia boa, pero a desgraza cebouse nel; as xentes do lugar dicían que non estaba ben da cabeza. Pero tíñalle gusto a estar tocando as campás, tanto era así que houbo veces que lle tiñan sangrado os pés (pois atábanlle as mans). Comentan que o bo do home tiña a teima de querer tocar o esquilon e sorríase vendo correr as xentes a recolle-los rabaños, roupa e outras cousas por mor a que as treboadas o estragasen todo. A mencionada campá foi inhabilitada, se ben aínda está na igrexa, e a ninguén lle está permitido tocar dela.
Outra lenda dicía que as persoas non crentes (os ateos) eran soterrados detrás da igrexa sen ataúde nin panteón ou tumba previamente feita; tan só nun foxo e, cada vez que se formaba unha procesión (sexa pola semana santa, sexa para unha rogativa) era paso obrigado pasar enriba destes.
Retizós, Baleira
Pertence ao arciprestazgo de Luaces, e limita ao norte coas parroquias de Martín e Milleirós (esta do concello de Pol), ao sur coa da Braña, ao leste con Cubilledo, e ao oeste con Milleirós, Caraño (as dúas do concello de Pol) e Montecubeiro (do concello de Castroverde). Ten unha superficie de 7,24 km².
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa María Madanela é un edificio que data dos séculos XVII e XVIII. A planta é rectangular, con presbiterio da mesma forma. Acaroada ó alzado norte está a sancristía. Os muros que a conforman son de cachotería e perpiaño de granito, e a cuberta é de lousa a dúas augas. Accédese ó seu interior dende o lateral ou dende a porta do frontis, ambas as dúas de medio punto. O arco triunfal é de medio punto, asentado sobre imposta. Conserva dous retablos, o da capela maior e o do lateral dereito, ambos os dous de estilo barroco.
Martín, Baleira
Lendas
Tamén se dicía que en tempos (aínda subsistía a principios dos anos 1950) era costume enterrar o morto con cestas de comida; noutros casos, as cestas eran comidas por aqueles que ían os enterros (mesmo algún, teñen dito, non comía nada nos días precedentes ao suceso, para, despois darse a gran fartura: estes, entre as xentes dos lugar, eran chamados os famentos). Outro tanto ocorría seica nunha voda ou nun bautizo.
Prins Karls Forland
A Illa Príncipe Carlos Forland (en noruegués: Prins Karls Forland o Forlandet), é unha illa do océano Ártico, que forma parte do arquipélago de Svalbard. A illa está directamente ao oeste da Terra de Óscar II (Oscar II Land) en Spitsbergen e constitúe a parte occidental de Svalbard. Toda a illa e a zona marítima circundante constitúe o Parque nacional Forlandet (Forlandet nasjonalpark).
Historia
A illa avistouse por primeira vez polo explorador neerlandés Willem Barents en 1596. En 1610, o explorador inglés Jonas Poole chamouna "Illa Punto Negro" (Black Point Isle). En 1612 os baleeiros ingleses referíanse á illa como (Prince Charles Foreland), polo fillo do Rei James, Carlos ou Charles (máis tarde rei de Inglaterra e Escocia). Os neerlandeses chamárona Illa Kijn, por un comerciante, que, subindo a un escarpado outeiro en 1612, caeu e rompeuse o pescozo. Os ingleses construíron unha estación temporal da caza de baleas na punta norte da illa, coñecida por eles como Fair Foreland (hoxe Fuglehuken). miniatura|left|180px|Punta norte da Illa.
Os Fornos, San Simón da Costa, Vilalba
Os Fornos é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña dous habitantes (dúas mulleres).
Operación Campión
Co nome de Operación Campión (en lingua castelá, na que está escrita o sumario, Operación Campeón), coñeceuse unha operación xudicial e policial contra o lavado de cartos e o trafego de influencias levada a cabo en Galicia entre 2011 e 2012. O proceso tivo como figura central o empresario lugués Jorge Dorribo.
Obxecto da trama
A investigación sospeita que o empresario lugués Jorge Dorribo pagaría a distintos políticos galegos, de diversos partidos, para obter beneficios en adxudicacións de obra pública e de subvencións, que lle permitirían lavar cartos procedentes, supostamente, do narcotráfico. Unha desas actuacións sería a concesión dun crédito de tres millóns de euros por parte do Instituto Galego de Promoción Económica, baseado en facturas falsas. Entre os políticos cos que se relacionou Dorribo ou sociedades por el formadas, estiveron Agustín Hernández e Pablo Cobián (PPdeG), Xosé Blanco (PSOE) e Fernando Blanco (BNG), sen que estea demostrado que estas persoas recibisen cantidade ningunha.
A fase pública da investigación comezou o 24 de maio de 2011 cando varios axentes do Servizo de Vixilancia Alfandegaria deteñen quince persoas, entre elas Jorge Dorribo e o director do IGAPE Joaquín Varela de Limia. Como consecuencia da investigación dimitiron dos seus postos o deputado Pablo Cobián (PP) e o deputado Fernando Blanco (BNG).
Persoas implicadas
miniatura|150px|Jorge Dorribo en 2012. miniatura|150px|Xosé Blanco en 2011. miniatura|150px|Fernando Blanco en 2012.
Situación xudicial
O proceso foi iniciado polo Xulgado de Instrución de Lugo, e dirixido no seu comezo pola xuíza Estela San José. Ao ter a condición de deputado no Congreso dos Deputados un dos imputados, o socialista Xosé Blanco, o caso pasou parcialmente ao Supremo.
Voo 450 de Inex-Adria Aviopromet
O voo 450 de Inex-Adria Aviopromet era un servizo chárter internacional dende Tivat e Praga. O día 30 de outubro de 1975 o McDonnell Douglas DC-9-32 que se esnafrou no suburbio de Suchdol, en Praga. O avión, con 115 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo, descendeu a un desfiladeiro durante a súa aproximación ao aeroporto de Praga Ruzyně e foi incapaz de superar o terreo ascendente. O accidente matou a 75 dos 120 ocupantes do aparello.
Avión
O aparello que operaba o voo era un McDonnell Douglas DC-9-32 con rexistro YU-AJO e número de serie do fabricante 47457. Fora fabricado en 1971 e entregouse en abril dese ano á aeroliña alemá Atlantis con rexistro D-ADIU. En outubro de 197 Atlantis deixou de operar e en marzo de 1973 o avión pasou a mans de Inex-Adria.
Accidente
O DC-9 voaba dende Tivat ata Praga e atopábase na aproximación para aterrar na pista 24 do aeroporto de Praga Ruzyně baixo condicións de brétema cunha visibilidade horizontal de 1 500 metros. O sistema de aterraxe instrumental da pista non estaba dispoñible para guiar ao avión na súa aproximación final. A tripulación decendeu sen decatarse a un desfiladeiro do río Vltava por debeixo da elevación do aeroporto despois de facer un xiro á dereita para dirixirse á pista. Os pilotos puxeron os motores a máxima potencia e intentaron elevar o avión para sacalo do desfiladeiro, pero o aparello golpeou varias árbores e un edificio e esnafrouse a uns 90 metros por debaixo da elevación do aeroporto ás 9:20 am. Dos 115 pasaxeiros e 5 tripulantes a bordo, 71 pasaxeiros e 4 tripulantes morreron. Foi o peor accidente aéreo ocorrido na República Checa.
El Gráfico
El Gráfico foi un diario editado en Ferrol en 1932.
Sociedad Deportiva Logroñés
A Sociedad Deportiva Logroñés é un club de fútbol de España, da cidade de Logroño. Foi fundado o 4 de xuño de 2009 e actualmente xoga na Terceira División Española.
Historia
Despois do descenso do histórico Club Deportivo Logroñés o 18 de xaneiro de 2009 a Rexional Preferente, xurdiu un novo proxecto futbolístico en Logroño denominado Club Puerta Cero. O proxecto debeu o seu nome ás sucesivas reunións que socios, peñistas e afeccionados blanquirrojos celebraban na Porta 0 do Estadio Las Gaunas tras o descenso do Club Deportivo Logroñés, co obxectivo de crear desde a base un novo equipo que o substituíse.
O 4 de xuño de 2009 celebrouse unha Asemblea Constituínte, na que se aprobaron os estatutos do club, o orzamento e a xunta directiva, e votáronse entre as diversas opcións presentadas para elixir o nome, o escudo e o equipamento definitivos.
O 5 de setembro de 2009 xogou o seu primeiro partido oficial vencendo ao Ciudad de Alfaro por 1 a 4. A falta de nove xornadas para o final da liga, conseguiu o ascenso matemático a Terceira División o 3 de abril de 2010. O 5 de xuño acabou a tempada cun total de 118 puntos ao conseguir 39 vitorias e un empate, ademais de 177 goles a favor e 27 en contra.
Na súa primeira tempada en Terceira, terminou a liga empatado a 88 puntos co Náxara, pero cun peor resultado nos dous partidos xogados entre eles, concluíndo xa que logo en segunda posición. Na fase de ascenso conseguiu eliminar a Granadilla e Villaviciosa, pero caeu eliminado na final contra a Gimnástica Segoviana.
Na tempada 2011-12, proclámase campión de Terceira. Xoga a fase de ascenso e sobe a Segunda B tras gañar por un resultado global de 4-3 ao Peña Sport.
Estadio
O Estadio Las Gaunas é o estadio de fútbol onde xoga os seus partidos o SD Logroñés.
Estadio Municipal de Las Gaunas
Tras xogar durante o seu primeiro ano de historia en Las Gaunas, o concello de Logroño decidiu sacar a concurso a cesión e explotación do campo, concedéndolla finalmente á Unión Deportiva Logroñés, polo que a SDL pasou a disputar os seus partidos no estadio Mundial 82. A UDL rompeu ese convenio de cesión do campo en agosto de 2012, volvendo así a SD Logroñés a dispoñer do estadio xogando como local e compartíndoo coa UDL. A SD Logroñés instalou as súas oficinas en Las Gaunas, tamén compartidas coa UDL a primeiros de outubro de 2012.
Baldaquino de San Breixo de Arcos de Furco
Na igrexa de San Breixo de Arcos (Arcos, Cuntis) consérvanse tres relevos procedentes dun baldaquino, incrustadas no muro perimetral do adro da igrexa, rodeando un altar. Representan con chamativa similitude as mesmas escenas que se poden observar no baldaquino de San Salvador de Meis:
<Gallery> Ficheiro:Cuntis, Arcos, Furco 02-08.JPG|Descendemento Ficheiro:Cuntis, Arcos, Furco 02-05.JPG|Adoración dos Reis Ficheiro:Cuntis, Arcos, Furco 02-03.JPG|Desencravo </Gallery>
Lingua ngaanyatjarra
A lingua ngaanyatjarra é unha lingua falada polo pobo ngaanyatjarra. É unha das linguas wati da familia pama-nyungana. É unha das variedades da lingua do deserto occidental e é moi semellante á ngaatjatjarra, coa que garda un alto grao de intelixibilidade mutua.
Mbombela
miniatura|Vista panorámica dende os outeiros de Nelspruit.
Mbombela (oficialmente Nelspruit ata 2009) é unha cidade de 221.474 habitantes (2000) situada no nordeste de Suráfrica. É a capital da Provincia de Mpumalanga (antigamente Transvaal oriental). Situada sobre o Río Crocodilo (chamada Krokodil en afrikaans), Nelspruit atópase a uns 100 quilómetros (60 millas) ao oeste do límite Mozambique e a 330 quilómetros (205 millas) ao leste de Johannesburgo. A cidade máis próxima é KaNyamazane, uns poucos quilómetros ao leste de Nelspruit.
Datos
Nelspruit foi fundada en 1905 por tres irmáns da familia Nel que pastaban ao seu gañado ao redor do sitio de Nelspruit durante os meses de inverno. É o centro manufactureiro e agrícola do nordés de Suráfrica. As industrias principais inclúen o enlatado de cítricos, produción de papel, fabricación de mobiliario e madeireira. Os seus fértiles chans e clima subtropical proporcionan condicións perfectas para o crecemento de froitas cítricas e tropicais, principalmente manga, plátano, palta ou aguacate e tamén moitas variedades de noces. Hai moitas granxas de laranxa na área ao redor de Nelspruit.
A cidade ten un aeroporto, o Aeroporto Internacional Kruger Mpumalanga, que é usado principalmente para voos de e a Johannesburgo, pero que tamén ten voos frecuentes a Cidade do Cabo e outras cidades. É tamén de sede do Instituto de Investigación do Goberno para Froitas Cítricas e Subtropicais, e os Xardíns Botánicos Lowveld. Nelspruit é unha escala importante para os turistas que se dirixen ao Parque Nacional Kruger e a Mozambique. O turismo de Mozambique tamén estimula considerablemente a economía da cidade. Durante a Guerra dos Bóers, Nelspruit serviu brevemente como sede de goberno da República de Suráfrica, un estado Afrikaner independente. Nelspruit planeou un novo estadio de fútbol para a Copa Mundial de Fútbol de 2010. O seu nome é o Estadio Mbombela e terá unha capacidade de 40.000. En Nelspruit atópase o casino Emnotweni situado no camiño a Whiteriver.
O bo fillo
O bo fillo (en The Good Son) é un filme estadounidense de 1993 dirixido por Joseph Ruben. O guión foi escrito polo novelista inglés Ian McEwan. Está protagonizado por Macaulay Culkin, Elijah Wood, Wendy Crewson e David Morse.
Ameixa babosa
A ameixa babosa, Venerupis corrugata (Gmelin, 1791), sinónimos —entre outros— Venenerupis pullastra (Montagu, 1803) e Venerupis senegalensis (Gmelin, 1791), é unha especie de molusco bivalvo heterodonte da orde dos veneroides e familia dos venéridos, que vive enterrada nos sedimentos de area lamacenta das costas do Atlántico oriental, desde Noruega ata Suráfrica, sendo apañada e consumida en España e outros países da Europa occidental.
.tl
.tl é un dominio de primeiro nivel xeográfico asignado a Timor Leste.
A Xesteira, Mudelos, O Carballiño
A Xesteira é un lugar da parroquia de Mudelos no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 4 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Funcasta, San Simón da Costa, Vilalba
Funcasta é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres).
Acordo Tripartito de Madrid
250px|miniatura|Acordo Tripartito de Madrid. Acordo Tripartito de Madrid ou Acordos de Madrid é o nome simplificado da Declaración de principios entre España, Marrocos e Mauritania sobre o Sáhara Occidental, asinada o 14 de novembro de 1975 en Madrid entre os representantes de España, Marrocos e Mauritania sobre o ata entón denominado Sáhara Español. Componse dunha declaración política e varios anexos secretos.
Ameixa babosa
Trátase dunha ameixa semellante á fina pero de menor calidade e valor comercial. No mercado é, habitualmente, de menor tamaño ca fina e a xaponesa. Captúrase e críase en abundancia en toda a costa galega.
Nome científico
A especie foi descrita por primeira vez en 1791 polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin, e publicada en: Gmelin, J. F., 1788-1793. In: Linné, C., Systema naturae, Edit. 13 aucta et reformata cura J. F. Gmelin. 10 vols, Lipsiae. 1788-1793 et Lugduni, 1789-1796, co nome de Venus corrugata.
Acordo Tripartito de Madrid
Declaración
A declaración política estipula que España transferirá a administración do Sáhara Occidental. Esa transferencia faise a unha administración temporal tripartita composta por España, Marrocos e Mauritania.
A validez xurídica deste acordo foi cuestionada polo Secretario Xeral Adxunto de Asuntos Xurídicos e Asesor Xurídico das Nacións Unidas, Hans Corell, nun importante ditame o 29 de xaneiro de 2002 sobre a legalidade dos acordos petroleiros asinados por Marrocos. Na actualidade, o ente encargado de mediar no problema é a Misión de Nacións Unidas para o referendo no Sáhara Occidental.
Ameixa babosa
Nome científico
Posteriormente foi identificada como especie doutros xéneros, sendo clasificada por George Montagu no xénero Venerupis, coñecéndose durante moitos anos como Venerupis pullastra (Montagu, 1803) e, despois, como Venerupis senegalensis (Gmelin, 1791).
Bowden e Heppell, en 1968, demostraron que o nome moi utlizado Venerupis pullastra (Montagu, 1803) debería substituirse polo máis antigo V. senegalensis (Gmelin, 1791). Pero segundo Fischer-Piette e Metivier (1971), o nome correcto é V. corrugata (Gmelin, 1791), aínda que sobre a base do principio do 'primeiro revisor', o nome V. senegalensis tamén se utiliza.
Acordo Tripartito de Madrid
Situación na actualidade
O certo é que, despois deste acordo, a ONU non considerou a Marrocos (nin, no seu momento, a Mauritania) como potencias administradoras do territorio do Sáhara Occidental, que segue figurando na lista da ONU como único territorio español pendente de descolonización.
Ameixa babosa
Morfoloxía e anatomía
Morfoloxicamente resulta bastante similar ás outras ameixas, quizais máis alongada. A cor da cuncha adoita ser gris pálida ou acastañada, con manchas irregulares máis escuras e da mesma cor marrón ou púrpura. As estrías lonxitudinais son moi visibles, pero como as radiais son máis tenues, non mostran a cuadrícula típica da ameixa fina ou da xaponesa.
Os dous sifóns están unidos en toda a súa lonxitude, agás no extremo, onde se separan. Esta característica permite diferenciala das outras especies de ameixa. Ó ser máis curtos cós das outras ameixas, a babosa non pode enterrarse a tanta profundidade como aquelas e resiste mal a baixamar.
Acordo Tripartito de Madrid
Situación na actualidade
Xunto ao acordo político existían uns anexos secretos, dos que só unha parte foi filtrada. Os anexos secretos económicos estipulaban a cesión a Marrocos do 65% da empresa Fos Bucraa, que explotaba os ricos xacementos de fosfatos do Sáhara Occidental, a cambio de que España obtivese dereitos de pesca para 800 barcos durante 20 anos. Os acordos secretos en materia de pesca foron incumpridos por Marrocos.
Politicamente, os acordos de Madrid foron un paso importante da dinastía alauí na consecución do seu proxecto de Gran Marrocos. A importancia do apoio prestado polos Estados Unidos foi considerado por algúns analistas como definitivo.
Ameixa babosa
Hábitat
A ameixa babosa está presente tanto no Mediterráneo como na costa atlántica europea, chegando ata Marrocos. Medra en bancos de area fina, cascallo ou limos, desde o límite da baixamar ata profundidades de 40 m de fondo.
En comparación coas outras ameixas, a babosa é moito máis sensible ós cambios de temperatura e, sobre todo, de salinidade da auga, polo que sofre grandes mortandades a consecuencia das riadas producidas en épocas de temporais e chuvias abundantes. Tamén resiste menos cás outras fóra da auga, o que explica que en tempos non fose frecuente comerciala fóra de Galicia. Hoxe, este feito xa non representa ningunha dificultade comercial.
Pesca e comercialización
miniatura|240px|Ameixa babosa Normalmente, a captura desta especie faise co rastro ou vara, desde embarcacións, modalidade denominada marisqueo a flote, pero tamén se colle co sacho, na seca. O talle comercial mínimo é de 38 mm de lonxitude no seu eixo maior.
As capturas totais desta especie durante o ano 2010 ascenderon a 1 187 111 kg, segundo datos de vendas nas lonxas galegas.
Aspectos sanitarios
Os perigos sanitarios derivados dunha posible contaminación bacteriana procedente de vertidos fecais son semellantes ós descritos para o resto dos moluscos bivalvos, artigo ó que remitimos ó lector.
Gastronomía
miniatura|240px|[[Ameixas á mariñeira.]] Pódese consumir en cru ou cociñada, aínda que normalmente se desaconsella a primeira forma porque disque solta moita baba (e de aí o nome). Claro que outros din que a súa carne é máis tenra cás outras e, polo tanto, é a máis apta para comer crúa.
En calquera caso, o máis común é comelas cociñadas. Admite con éxito diferentes tratamentos culinarios, desde unha breve cocción (ameixas ó vapor, con ou sen loureiro), ata tratamentos máis elaborados (guisadas con arroz, con cachelos, con pescada ou robaliza, con fideos ou en empanada). É a especie máis apropiada para elaborar as ameixas á mariñeira.
Festas gastronómicas
Celébranse festas gastronómicas de exaltación da ameixa babosa nas seguintes localidades:
Gran Premio da Emilia-Romaña de 2021
O Gran Premio Emilia Romagna 2021 (coñecido oficialmente como Formula 1 Pirelli Gran Premio Del Made In Italy E Dell'emilia Romagna 2021) foi unha carreira de Fórmula 1 que tivo lugar o 18 de abril de 2021 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari de Imola, Italia. Será a segunda carreira de Fórmula Un disputada no Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari desde o e a segunda carreira baixo o nome de Gran Premio da Emilia-Romaña. Será a segunda rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021.
Antecedentes
thumb|left|alt=The circuit is located in parkland on the outskirts of the town of Imola.|O circuíto fotografado desde arriba. A carreira foi a segunda rolda do Campionato Mundial de Fórmula Un de 2021 e a segunda carreira do Gran Premio de Emilia Romaña. Era a vixésimo novena vez que Imola organizaba unha carreira de Fórmula Un, xa que antes organizara 27 edicións do Gran Premio de San Mariño e do Gran Premio de Italia de 1980. A diferenza da edición de 2020 (que tivo lugar durante dous días), este evento utilizou o formato tradicional de tres días.
Os pilotos e os equipos foron os mesmos que a lista de inscricións da tempada sen pilotos adicionais para a carreira. O provedor de pneumáticos Pirelli trouxo os C2, C3 e C4 (designados duro, medio e brando respectivamente) para usar no evento.
En marzo de 2021, os organizadores anunciaron que a carreira celebraríase a porta pechada debido á pandemia da COVID-19 en Italia. A zona DRS situada na recta principal sería máis longa que a edición anterior da carreira, para axudar aos adiantamentos. O punto de detección moveuse despois da curva 18 a antes da curva 17.
Lewis Hamilton entrou na fin de semana como o defensor vencedor da carreira e líder do campionato, cunha vantaxe de sete puntos sobre Max Verstappen de Red Bull Racing] ]. Verstappen considerouse o favorito para gañar a carreira, por diante de Hamilton e o seu compañeiro de equipo, [[Valtteri Bottas. Algúns equipos tiñan pezas novas nos seus coches para a primeira carreira europea do ano, con Ferrari e Williams empregando as súas versións dos pisos "en forma de Z" que Mercedes e Red Bull utilizaran en Bahrain.
Clasificación
O tempo da sesión de cualificación cambiouse para evitar a coicidencia co funeral do príncipe Felipe, duque de Edimburgo, que morreu o 9 de abril, como resultado os tempos de inicio para as sesións de prácticas tamén se modificacron..
Hamilton clasificouse na pole con Pérez na segunda. Esta é a nonagésima novena pole position de Hamilton. Norris fixo o terceiro mellor tempo da última sesión, pero quedou eliminado porque acortou a pista, o que significa que se clasificou sétimo. Verstappen clasificouse no terceiro posto, e os dous pilotos de Red Bull chegaron a unha décima de segundo do tempo de Hamilton. Leclerc clasificouse cuarto mentres o seu compañeiro de equipo Ferrari, Sainz, non logrou entrar na última sesión e clasificouse undécimo. Gasly e Ricciardo clasificáronse quinto e sexto. Bottas clasificouse oitavo, pero logrou a segunda sesión en pneumáticos medianos, do mesmo xeito que Hamilton e Verstappen. Ocon foi o máis lento na última sesión pero clasificouse noveno, e Stroll clasificouse décimo sen tempo. Os dous pilotos de Williams chegaron á segunda sesión, con Russell clasificado no duodécimo posto e Latifi no décimo cuarto. Vettel e Alonso clasificáronse décimo terceiro e décimo quinto. Tanto os pilotos de Alfa Romeo como Haas non lograron pasar sa primeira sesión, mentres que Tsunoda quedou no último posto porque un accidente lle impediu establecer un tempo.
Carreira
No inicio da carreira, Max Verstappen conseguiu adiantar ao seu compañeiro de equipo Sergio Pérez e ao polisitter Lewis Hamilton para tomar o liderado. Hamilton intentou superalo na freada e buscou adiantalo polo exterior por encima das beiravías na curva do Tamburello, o que lle danou a á dianteira. No camiño á chicana Variente Alta, Nikita Mazepin non foi capaz de evitar o Williams de Nicholas Latifi, que corría polo lado dereito da Acque Minerali. O Haas de Mazepin saíu intacto, pero Latifi trompeou e foise contra a parede e finalizou a súa carreira.
Saíu o coche de seguridade ao final da primeiro volta despois de que Latifi estrelárase despois do contacto con Mazepin. Durante o coche de seguridade, Mick Schumacher trompeou preto da saída do pit e perdeu a súa á dianteira, mentres que Pérez, despois de caer na grava, recuperou ilegalmente a súa posición, unha acción que lle valíu unha penalización de dez segundos.
A choiva que cesou gradualmente, Vettel foi o primeiro piloto en cambiar a pneumáticos slick, cousa que fixo na volta 22. Verstappen, líder a pouco máis dun segundo de Hamilton, entrou a boxes na volta 27 para montar slicks. Hamilton, que buscaba empregar o overcut, parecía estar cobado con cobado co seu rival cando entrou en boxes na seguinte volta, pero un pitstop relativamente lento deixouno detrás de Verstappen.
Na trixésimo primeira volta, Hamilton caeu na grava en Tosa, mentres intentaba dobrar ao Williams de George Russell. Conseguiu reincorporarse á carreira, aínda que con danos na súa á dianteira causados ​​pola barreira. Pouco despois, Russell estivo involucrado nun accidente co outro Mercedes de Valtteri Bottas, á entrada da rápida chicana Tamburello. Sacouse bandeira vermella porque os restos espalláronse pola pista. Ambos pilotos estaban notoriamente enfurecidos tralo incidente, Russell marchou cara aos restos do Mercedes de Bottas e deulle unha palmada a Bottas no casco, mentres que Bottas facialle a figa a Russell. Os dous circulaban ao redor de 320 km/h cando chocaron. Os comisarios clasificaron o incidente como un incidente de carreira, ningún dos dous pilotos foi penalizado.
Xusto antes do reinicio, Verstappen case trompeou en Rivazza, pero conseguiu manter o control; mantivo o liderado e afastouse o resto da carreira. Detrás del, Lando Norris superou á Ferrari de Charles Leclerc polo segundo posto, mentres que Pérez e Yuki Tsunoda trompearon en Villeneuve e Tamburello respectivamente, caendo ata o 14 e 15. Hamilton, que comezou noveno despois da bandeira vermella, progresou cara arriba pola pista, e finalmente conseguiu superar ao teimudo McLaren de Norris para acadar o segundo posto na volta 60. Norris logrou o seu segundo podio co terceiro posto. Hamilton gañou o punto extra pola volta rápida, o que lle permitiu manter o liderado no campionato sobre Verstappen.
Post carreira
Despois da carreira, Stroll recibiu unha penalización de cinco segundos por cortar a chicana Tamburello, pasando da sétima á oitava posición. Räikkönen recibiu unha penalización de trinta e dous segundos despois de incumprir as regras de reinicio, baixando do noveno lugar ao décimo terceiro.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Mafra
Mafra é unha vila portuguesa no distrito de Lisboa, rexión de Lisboa e subrexión de Grande Lisboa, con preto de 77 000 habitantes.
Situación
É a sede dun municipio con 291,42 km² de superficie e 54 358 habitantes (2001), subdividido en 17 freguesías.
O municipio está limitado ao norte polo municipio de Torres Vedras, ao nordés por Sobral de Monte Agraço, ao leste por Arruda dos Vinhos, ao sueste por Loures, ao sur por Sintra e ao oeste ten unha costa no océano Atlántico.
Patrimonio
Mafra é coñecido polo seu patrimonio histórico, especialmente o convento-palacio construído por Xoán V no século XVIII (obra importante do barroco portugués).
Tamén pola igrexa de Santo André, que foi construída entre os séculos XIII e XIV. O municipio de Mafra tamén é coñecido polo típico pobo de José Franco, situado en Sobreiro, que foi construído no século XX e o Forte de Zambujal que se atopa na cidade de Carvoeira.
Korsør
Korsør é un municipio de Dinamarca, localizado na rexión este, no condado de Vestsjaelland, na illa de Selandia. O municipio ten unha área de 74,57 km² e unha poboación de 20.542 habitantes, segundo o censo de 2004.
Francisco Moldes Fontán
miniatura|[[Adolfo Suárez González|Adolfo Suárez e Francisco Moldes celebrando os bos resultados do CDS en 1986 onde ambos os dous conseguiron a acta de deputado.]] Francisco Javier Moldes Fontán, nado en Porráns (Barro) o 4 de maio de 1949, é un político, profesor e crítico literario galego. Tamén traballou en embaixadas con carácter diplomático. Foi un dos fundadores do Centro Democrático y Social e deputado na III lexislatura de España.
Traxectoria
Como profexor exerceu de interino en Pontevedra, fixo as prácticas en Ourense, logo estivo catro cursos no Porriño, dous en Marín, despois de ser deputado volveu a Marín, e finalmente no IES Sánchez Catón, onde se xubilou en 2018.
Malia non ter militancia política anterior, en 1982 foi un dos fundadores do Centro Democrático y Social (CDS) xunto ao expresidente do Goberno Adolfo Suárez, sendo elixido primeiro Secretario Xeral en Galiza e Presidente Provincial en Pontevedra (1982-1989). Nas eleccións xerais de 1986 foi elixido deputado ao Congreso dos Deputados por Pontevedra, sendo nomeado portavoz de varias comisións parlamentarias, como Educación e Ciencia, Cultura e Defensor del Pueblo en representación do CDS. Participou activamente con propostas contra o narcotráfico en Galiza, a creación do Instituto Cervantes e a Oficina do Soldado. Amais, propuxo no Congreso a emisión en Televisión Española dun programa para a procura de persoas desaparecidas, que deu pé á creación de Quién sabe dónde, presentado por Paco Lobatón.
Tras non ser elixido nas eleccións xerais de 1989, abandonou o CDS e a política activa unha vez retirado Adolfo Suárez. Na década de 1990 ingresa no Partido Popular, en Pontevedra, e tras máis dunha década en postos de embaixada no estranxeiro, en 2003 é nomeado por Mariano Rajoy (daquela Portavoz do Goberno e Ministro da Presidencia), Subdirector General de Información do Ministerio da Presidencia (Secretaría de Estado de Información), exercendo como portavoz da Comisión do Prestige, como adxunto ao Comisionado Rodolfo Martín Villa. (Cf. Así lo advirtió ayer el portavoz del comisionado del Prestige, Francisco Javier Moldes Fontán).
Entre 1990 e xullo de 2005 traballou en postos de diplomático nas embaixadas españolas no Brasil, Portugal, sendo embaixador Raúl Morodo, e Marrocos. Tamén colaborou como lector de español na Universidade Nova de Lisboa e na Facultade de Letras da Universidade de Rabat. En agosto de 2012 foi nomeado polo Ministro José Ignacio Wert, Conselleiro de Educación, Cultura e Deporte da Embaixada de España en Bos Aires, dependendo tamén as agregadourias do Uruguai, Chile e Paraguai.
Como autor de crítica literaria destacan os seus traballos sobre Umberto Eco e Gonzalo Torrente Ballester. Dirixiu revistas culturais e literarias como Boca Bilingüe. Revista editada pola Embaixada de España en Portugal, en español e portugués. Dedicóuselle un número especial a Gonzalo Torrente Ballester con colaboracións de Darío Villanueva e José Saramago.
En 2017 recibiu a Encomenda da Orde do Mérito Civil polos servizos prestados ao Estado.
Francisco Moldes Fontán é o pai de Diego Moldes, é fillo de José Moldes Castro e neto de Ángel Moldes Barreiro.
Paciños, Mudelos, O Carballiño
Paciños é un lugar da parroquia de Mudelos no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 63 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 39 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 66 habitantes (23 homes e 43 mulleres).
Sobradelo, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
Sobradelo é un lugar da parroquia homónima de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 1 879 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 973 eran mulleres e 906 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 1 952 veciños, e 2005, cando eran 2 051.
Vilaboa, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
Vilaboa é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 701 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 339 eran mulleres e 362 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 722 veciños, e 2005, cando eran 761.
Nada en la nevera
Nada en la nevera é unha película española dirixida por Álvaro Fernández Armero, do ano 1998, definida por Armero como "unha comedia neurótica de homes de trinta anos na segunda idade do pavo".
Argumento
Conta a historia de Carlota (María Esteve) e Jose Mari / Nº1 (Coque Malla), unha parella que se ama, pero que ao parecer é incapaz de estar xunta, contada desde o ángulo de cada un dos protagonistas empeza Carlota explicando a súa historia e logo Nº1 entrelaza o seu relato dos feitos co de Carlota.
De aanslag (filme)
De aanslag é un filme neerlandés de 1986 dirixido e producido por Fons Rademakers. É unha adaptación da novela homónima de Harry Mulisch. O personaxe principal é interpretado por Derek de Lint (no presente) e Marc van Uchelen (de neno), mentres que Monique van de Ven intepreta dous papeis diferentes, un despois da guerra (como a súa muller) e outro durante a guerra (unha muller que participa no asalto e que el coñece esa mesma noite nunha cela da policía).
O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, o Globo de Ouro á mellor película en lingua non inglesa e o Golden Space Needle do Festival Internacional de Cinema de Seattle.
Golariz, San Simón da Costa, Vilalba
Golariz é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Segunda división española 2001/02
A tempada 2001–02 da Segunda División de España de fútbol foi a 71ª edición desta competición. Comezou o 25 de agosto de 2001 e finalizou o 25 de maio de 2002.
A Xesteira, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
A Xesteira é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 60 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 32 eran mulleres e 28 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 64 veciños, e 2005, cando eran 72.
Eleccións municipais en Vila de Cruces
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Vila de Cruces dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Vila de Cruces]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vila de Cruces desde a aprobación da Constitución de 1978.
A Cervela
O topónimo galego A Cervela pode referirse a:
Carrie Underwood
Carrie Underwood nada en Muskogee (Oklahoma) o 10 de marzo de 1983 é unha cantante country.
Traxectoria
Deuse a coñecer en 2004 no programa estadounidense de novos talentos American Idol. Obtivo cinco Premios Grammy e foi nomeada en dúas ocasións pola ACM (Academy Country Music Awards) artista do ano. Os seus álbums Some Hearts (2005), Carnival Ride (2007) e Play On (2009) foron grandes éxitos de vendas. Leva vendidos máis de 15 millóns de álbums e máis de 20 millóns de sinxelos.
Colocou 9 cancións no número un das listas country. Ten dez discos de platino (dous LPs e oito sinxelos). O LP Some Hearts foi certificado sétimo platino. Obtivo un número un para un sinxelo(Inside your Heaven) na POP 100 e outro número un para un LP (Carnival Ride) na Billboard 200.
En maio de 2012, lanzou o álbum Blown Away que acadou na primeira semana o número un da Billboard 200, e o número un tamén nas listas country.
Coded Bias
Coded Bias (Nesgo codificado) é un documental estadounidense dirixido por Shalini Kantayya que se estreou no Festival de Cinema de Sundance de 2020.
O filme inclúe contribucións dos investigadores Joy Buolamwini, Deborah Raji, Meredith Broussard, Cathy O'Neil, Zeynep Tufekci, Safiya Noble, Timnit Gebru, e Virginia Eubanks, entre outros.
Resumo
Segue a investigadores e defensores, principalmente á informática do MIT Joy Buolamwini, mentres exploran como os algoritmos codifican e propagan os prexuízos.
Crítica
En Rotten Tomatoes, a película ten un índice de aprobación do 100% baseado en 42 críticas cunha cualificación media de 7,90/10. O consenso da crítica do sitio web di: "Clara, concisa e exhaustiva, Coded Bias ofrece unha mirada arrepiante aos efectos secundarios, en gran medida invisibles, dos fundamentos algorítmicos da sociedade moderna" En Metacritic, a película ten unha puntuación media ponderada de 73 sobre 100 baseada en 7 críticas.
Víctor Aneiros
Víctor Aneiros, nado o 7 de decembro de 1960 en Ferrol, é un guitarrista e compositor de Blues-rock, considerado un dos pioneiros do blues en galego.
Traxectoria
Músico autodidacta e heterodoxo, comezou nos 80 tocando en distintas bandas, pero non foi ata o ano 1999 cando iniciou unha carreira en solitario coa Víctor Aneiros & Blue Notes, editando Que el Blues te acompañe por Cambaya Records.
No 2003 forma Víctor Aneiros Band co batería Marcos Sánchez, o pianista Manuel Gutiérrez e o baixista José Orjales. Edita Live in Montreux no 2003, Blues do Amencer no 2004 e Heroe Secreto no 2008, todos eles co selo vasco Gaztelupeko Hotsak. Neste último traballo, no que recupera poemas de Rosalía de Castro, Luís Pimentel, Amado Carballo e Ramiro Fonte, así como, unha adaptación ao blues do himno da emigración galega “Unha noite na eira do trigo” do poeta Curros Enríquez, contou coas colaboracións do saxofonista Roberto Somoza, o contrabaixista Xacobe Martínez Antelo, a vocalista Paula Martins, o acordeonista Javier Díaz e o banjo de Juan Cabezón "Cabe".
En Heroe Secreto inclúese o tema “Miña bala perdida”, nomeada a mellor canción en galego na XIII edición dos premios da música 2009.
Estes proxectos levárono a actuar en distintos escenarios fóra e dentro de España: Festival de blues de Antequera 2000, Ritmo e Blues en Aragón 2001, Festival de blues de Cerdanyola 2001, Festival de jazz de Montreux off 2002 (Suíza), Festival de blues Reus 2002, Festival de blues de Elorrio 2003, Festival de blues de Getxo 2004, Festival de blues de Sta. María dos Azores 2005 (Portugal), Festival de blues de Ourense 2005, Festival de blues de Torreperogil 2006, Festival de blues de Seia 2007 (Portugal), Douro Blues de Gaia 2007 (Portugal), Festival de blues de Cerdanyola 2008.
No 2010 publica, “Brétemas da memoria”. O guitarrista e compositor galego dedica unha importante parte do seu quinto disco á obra de Ramiro Fonte (1957-2008), adaptando sete poemas de xuventude e da primeira madurez do poeta. “Brétemas da memoria” é melancólica, como boa parte da obra de Ramiro Fonte, pero tamén está preñado dunha contaxiosa enerxía que nos transmite a guitarra de Aneiros. Javier Vargas, Mauri Sanchis, Roberto Somoza, son algunhas das colaboracións deste excelente traballo.
En 2011 publica o DVD “Ao Vivo” gravado en directo no Teatro Jofre de Ferrol con motivo da presentación de “Brétemas da memoria”.
En 2012 grava “Back From The Blues”, resultado da colaboración entre a cantante Canadense Julie Guravich coa Víctor Aneiros Band.
En 2014 publicase "A soidade pide copas nos bares", revisión en formato acústico de temas extraídos dos seus anteriores traballos.
No outono de 2017 edítase "Un extraño entre a multitud". Un disco máis preto do rock e cantado integramente en castelán.
Paradigma (lingüística)
O paradigma é o conxunto de formas que serven como modelo nos diversos campos de flexión. O termo aplícase con moi variada extensión. Así, o paradigma dunha declinación consiste na enumeración ordenada convencionalmente de todas e cada unha das formas que un tema, adoptado como modelo, presenta nos diversos casos gramaticais. O paradigma da categoría de número e persoa consiste na enumeración convencionalmente ordenada das formas que presentan os tempos verbais.
Así a todo, frecuentemente, ó opor sintagma a paradigma, oponse eixo sintagmático (ou eixo da segmentación) a eixo paradigmático ou eixo da conmutación, e o paradigma pasa a ser o conxunto de palabras que poden ser conmutadas por aquela que foi escollida para ser empregada no sintagma. Pódese logo falar do paradigma dos substantivos singulares, do paradigma dos adxectivos que expresan o sema de cor,...
Ligazóns externas
بارادايم
As Hedradas, San Simón da Costa, Vilalba
As Hedradas é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Lux
Lux (abreviadamente Lx) é a unidade de medida de iluminación que mede a incidencia perpendicular de 1 lumen nunha superficie de 1 metro cadrado.
Todo es mentira
Todo es mentira é unha película española de 1994 dirixida por Álvaro Fernández Armero.
Sinopse
As parellas son Ariel - Lola e Pablo - Lucía. Todos os membros teñen problemas e ningún está contento coa súa parella, pero todos deixarán que as cousas sigan como están, quizais por compromiso, quizais por preguiza...
Monterey
Monterey é unha cidade do estado de California, nos Estados Unidos. Malia o seu nome, non é a cabeceira do condado de Monterey, senón a cidade de Salinas. Monterey ten 30.641 habitantes e unha densidade de poboación de 1.402 hab./km²
Sitúase no extremo sur da baía de Monterey na costa do Océano Pacífico, aproximadamente a 550 km ao norte dos Ánxeles e a 200 km ao sur de San Francisco.
Praia de Estorde
A praia da Estorde é un areal da Costa da Morte. Pertencente á parroquia Toba, está situada no tramo de costa do concello de Cee no interior do seo de Corcubión.
Salinas, Castrillón
miniatura|Vista aérea da parroquia.
Salinas (Salinas en asturiano ) é unha parroquia civil do concello de Castrillón, no Principado de Asturias (España).
É unha vila balnearia que é a segunda localidade máis poboada do concello, por detrás da súa capital, Piedrasblancas, da que dista 2 km.
Xeografía
miniatura|Plara de Salinas. Museo de Áncoras "Philippe Cousteau" e la Peñona. A parroquia limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste cos concellos de Gozón e Avilés, ao sur co de Avilés, e ao oeste, coa parroquia civil de Laspra.
Situada a unha altitude media de 5 msnm, ocupa un territorio de 3,77 km². No ano 2009 albergaba unha poboación de 4 517 habitantes, polo que a densidade de poboación nese ano era de 1 198,14 hab./km².
Dispón dunha das praias máis extensas de Asturias, con máis de 2 500 m de lonxitude, que está dividida en dúas: a praia de San Juan de Nieva, e a praia de Salinas propiamente dita. É un importante centro de ocio de verán na costa asturiana.
Salinas alberga o Museo de Áncoras "Philippe Cousteau", en cuxa contorna se encontra o monumento a Philippe Cousteau (fillo de Jacques-Yves Cousteau, e oceanógrafo e cineasta coma el), obra de Vicente Menéndez-Santarúa Prendes.
Historia
A historia se Salinas remóntase á presenza romana no próximo castro de Raíces, reconstruído na Idade Media por Afonso III, denominado entón como castelo de Gauzón.. A historia conta que neste castelo realizouse a Cruz da Vitoria, emblema heráldico do Principado de Asturias que hoxe se garda na Catedral de Oviedo.
En xullo de 2005 iniciáronse escavacións arqueolóxicas para a súa recuperación, pasando a albergar un museo sobre a historia local, xunto con centro de interpretación do castelo de Gauzón, localizado en Raíces Nuevo.
O desenvolvemento moderno de Salinas está estreitamente vinculado á implantación e actividade da Real Compañía Asturiana de Minas, actualmente denominada Asturiana de Zinc, así como ao Real Club Náutico de Salinas. Este último xurdiu por iniciativa de varias familias de Oviedo e Madrid que pasaban tradicionalmente as súas vacacións en Salinas.