cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sociedade de San Francisco de Sales
miniatura|200px|Escudo dos salesianos. A Pía Sociedade de San Francisco de Sales, Sociedade de Francisco de Sales ou Pía Sociedade Salesiana (en latín: Societas Sancti Francisci Salesii), cuxos membros son coñecidos como Salesianos de Don Bosco ou simplemente Salesianos, é unha congregación relixiosa católica fundada por san Xoán Bosco cuxa sede principal se encontra na cidade de Turín.
Os membros deste instituto pospoñen aos seus nomes a sigla S.D.B., e son coñecidos entre outros aspectos, pola súa devoción á advocación mariana de María Auxiliadora.
Testemuña de cargo (filme)
Testemuña de cargo (en Witness for the Prosecution) é un filme estadounidense de 1957 dirixido e coescrito por Billy Wilder e protagonizado por Tyrone Power, Marlene Dietrich, Charles Laughton e Elsa Lanchester. O filme, con elementos de cinema negro, representa un drama xudicial inglés. Ambientado en Old Bailey (Londres), está baseado na obra teatral homónima de Agatha Christie e mostra o xuízo a un home acusado de asasinato. Reciciu seis candidaturas aos premios Óscar.
Foi estreada en galego pola Televisión de Galicia o 5 de xuño de 1993.
Argumento
Sir Wilfrid Robarts (Charles Laughton), un consagrado avogado con mala saúde, acepta como cliente a Leonard Vole (Tyrone Power), a pesar das obxeccións da súa enfermeira privada, Miss Plimsoll (Elsa Lanchester), que di que o doutor o avisou en contra de asumir calquera caso criminal. Vole está acusado de asasinar a Mrs Emily French, unha rica e vella viúva que se namorara del, ata o punto de convertelo no principal beneficiario do seu testamento. Fortes evidencias circunstanciais apuntan a Vole como asasino, mais Sir Wilfrid cre que é inocente.
Ludwig Bemelmans
Ludwig Bemelmans, nado o 27 de abril de 1898 e finado o 1 de outubro de 1962, foi un escritor e ilustrador estadounidense, máis coñecido pola súa serie de libros para nenos Madeline.
Traxectoria
O pai de Bemelmans era belga, Lambert Bemelmans, e a súa nai alemá, Frances Fischer, e el naceu en Merano, actualmente en Italia pero entón en Austria, onde seu pai rexentaba un hotel. Medrou en Gmunden, ás beiras do lago Traunsee na Alta Austria.
En 1904, seu pai deixou á familia e súa nai levou a Ludwig e a seu irmán á súa cidade natal, Regensburg, Bemelmans deixou a escola e traballou cun seu tío nun hotel en Austria, pero despois dun problema co director do hotel marchou ós Estados Unidos, onde vivía seu pai.
Durante anos traballou en hoteis e restaurantes e en 1917 entrou no exército, onde chegou ó grao de tetente segundo. En 1918 conseguiu a cidadanía estadounidense. Nos anos vinte intentou dedicarse á pintura, con pouca fortuna. Tivo unha serie de historietas no New York World,  "The Thrilling Adventures of the Count Bric a Brac" pero despois de seis meses cancelouse. En 1934 comezou con Hansi a escribir libros para nenos e en 1939 apareceu o primeiro libro da serie de Madeline. Ademais de libros infantís, Bemelmans escribiu libros de viaxe e humorísticos e algún guións para Hollywood, como o de Yolanda and the Thief de Vincente Minnelli.
A serie de Madeline
Cada un dos libros da serie, profusamente ilustrada, comeza da mesma maneira: "In an old house in París, that was covered with vines, lived twelve little girls in two straight lines... the smallest one was Madeline."
As nenas están ó coidado dunha monxa, Miss Clavel. Outros personaxes son Pepito, fillo do embaixador español, Lord Covington (ó que as nenas chaman Cucuface), é o dono da casa e o can Genevieve.
Bemelmans publicou seis historias de Madeline durante a súa vida, e sete máis descubríronse e publicáronse postumamente
Volvo XC90
O Volvo XC90 é un automóbil todo terreo do segmento E producido polo fabricante sueco Volvo dende 2002. Ten carrozaría de cinco portas, motor dianteiro transversal e tracción ás catro rodas, e ofrécese con cinco e sete prazas. Algúns dos seus rivais son o Acura MDX, o BMW X5, o Infiniti FX, o Lexus RX, o Mercedes-Benz Clase M, o Range Rover Sport e mailo Volkswagen Touareg.
O XC90 foi presentado oficialmente no Salón do Automóbil de Detroit de 2002. Está construído sobre a mesma plataforma da primeira xeración do Volvo S80 e do Volvo V70 de segunda xeración.
Os motores de gasolina son un cinco cilindros en liña con turbocompresor de 2.5 litros e 209 CV, un seis cilindros en liña atmosférico de 3.2 litros e 238 CV, un seis cilindros en liña turboalimentado de 2.9 litros e 272 CV, e un oito cilindros en V atmosférico de 4.4 litros e 315 CV. O diésel é un cinco cilindros en liña de 2.4 litros e 163 ó 185 CV, en ambos casos con turbocompresor de xeometría variable, intercooler e inxección directa con alimentación por common-rail.
A. C. Green
A. C. Green, Jr., nado o 3 de outubro de 1963 en Portland, Oregón, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou para Los Angeles Lakers, Phoenix Suns, Dallas Mavericks e Miami Heat na National Basketball Association (NBA). Grazas a 1 192 encontros xogados de forma consecutiva, posúe o récord de maior número de partidos seguidos xogados da historia, xa sexa na NBA o na ABA. Ademais, tan só deixou de xogar perdeu tres partidos na súa carreira, disputando 1278 de 1281 partidos (99,8%). Grazas a este motivo foi alcumado como "Iron Man" (do inglés: home de ferro).
Universidade
A.C. Green pasou 4 anos na Universidade de Oregon State, nos cales se converteu no segundo máximo reboteador e no cuarto mellor anotador da historia da universidade. Na súa tempada junior foi o cuarto mellor de toda a liga NCAA en porcentaxe de tiro, cun 65,7 %. Acabou o seu periplo universitario cunhas medias de 14,7 puntos e 7,7 rebotes por partido.
Tardade, Vilalba
Santa María de Tardade é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 53 habitantes (25 homes e 28 mulleres) repartidos en 21 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 1991 cando tiña 100 habitantes.
A. C. Green
Profesional
Green deixou os Lakers en 1993, e asinou como axente libre polos Phoenix Suns, equipo que viña de perder as finais contra Chicago Bulls o ano anterior, e que consideraron que era a peza que lles faltaba no seu quebracabezas para facerse co anel. Na súa primeira tempada en Arizona conseguiu as mellores medias da súa carreira, con 14,7 puntos e 9,2 rebotes por partido, mais o seu equipo non chega a pasar das semifinais de conferencia. En 1997 é traspasado a Dallas Mavericks, nun acordo que levaba a Jason Kidd a Phoenix. Foi alí cando o 20 de novembro de 1997 conseguiu bater a marca de partidos consecutivos, que posuía Randy Smith, con 906. En 1999 consegue chegar á cifra de 1000 partidos consecutivos contra os Vancouver Grizzlies, acabando esa tempada con 1024. En 14 tempadas, só se perdeu 3 encontros, todos na tempada 1986-87, e sempre por decisión técnica do seu entón adestrador, Pat Riley.
Regresou aos Lakers en 1999, xa con 36 anos, para conseguir gañar o seu terceiro e definitivo anel de campión, cun equipo no que xa despuntaban figuras como Shaquille O'Neal ou Kobe Bryant, saíndo de titular nos 82 partidos da fase regular, e dosificando minutos dos home altos do equipo. A súa última tempada pasouna nos Miami Heat, onde volveu reunirse co seu antigo adestrador, Pat Riley.
Parque Nacional Jotunheimen
O parque nacional Jotunheimen atópase en Noruega, nas rexións de Oppland e Sogn og Fjordane.
Flora e fauna
Importante presenza de flores árticas, coma a dríade, a saxífraga púrpura ou a Pulsatilla vernalis. Importantes poboacións de reno salvaxe.
Game of Thrones (tempada 6)
A sexta tempada da serie de televisión Game of Thrones foi confirmada pola HBO o 8 de abril de 2014, xunto coa quinta tempada, e estreouse o 24 de abril de 2016 na canle HBO. A tempada está composta case totalmente por contido orixinal que non aparece na serie A Song of Ice and Fire de George R. R. Martin, pero tamén adapta material da sexta novela The Winds of Winter, e das anteriores A Feast for Crows e A Dance with Dragons.
A rodaxe realizouse principalmente en Irlanda do Norte, España, Croacia, Islandia e o Canadá, cun orzamento para cada episodio de $10 millóns. A crítica louvou os valores da produción e a escolla de actores. A audiencia medrou con relación á tempada anterior. Con esta tempada, Game of Thrones recibiu o maior número de nomeamentos ós Premios Emmy, cun total de 23.
Personaxes
miniatura|120px|[[Peter Dinklage (Tyrion Lannister).]] miniatura|120px|[[Nikolaj Coster-Waldau (Jaime Lannister).]] miniatura|120px|[[Lena Headey (Cersei Lannister).]] miniatura|120px|[[Maisie Williams (Arya Stark).]] miniatura|120px|[[Kit Harington (Jon Snow).]] miniatura|120px|[[Sophie Turner (Sansa Stark).]] miniatura|120px|[[Iwan Rheon (Ramsay Bolton).]] miniatura|120px|[[Emilia Clarke (Daenerys Targaryen).]]
Elenco convidado
Os actores secundarios recollidos aquí son os que aparecen na tempada 6. Amósanse listados pola rexión na que apareceron primeiro.
Ademais, os membros da banda islandesa Of Monsters and Men aparecen como os músicos do grupo de teatro de Braavos.
Fernando Mendonça
Fernando Manuel de Mendonça Paulino, nado en Luanda (Angola) o 15 de outubro de 1932, é un exfutbolista portugués, de orixe angolana. Xogaba de dianteiro. É irmán dos tamén futbolistas Jorge Mendonça e João Mendonça.
Traxectoria
Naceu en Luanda, capital da África Occidental Portuguesa. Súa nai era angolana e seu pai un portugués enviado a Angola para traballar no Observatorio Meteorolóxico. Este foi fundador do Sporting Clube de Luanda. A familia trasladouse logo a Portugal. Alí comezou a xogar xunto a seus irmáns na canteira do Sporting de Lisboa, pero non logrou facerse cun sitio no equipo principal e foi cedido ao Juventude de Évora. Regresou ao Sporting en 1952, disputado nesa tempada 15 partidos e facendo 3 goles, proclamándose campión da Liga Portuguesa ao termo da campaña. Na seguinte tempada, xogou 29 partidos oficiais e marcou 13 goles, volvendo gañar a Liga, e converténdose o Sporting no primeiro tetracampión de liga en Portugal. Nese mesmo ano, tamén gañou a Copa de Portugal, nunha final xogada fronte ao Vitória de Setúbal que rematou 3-2 e na que Fernando anotou dous goles. Na seguinte campaña non tivo tanta continuidade e acabou sendo cedido ao Torreense na tempada 55/56.
Despois doutra tempada cedido ao Torres Vedras, desvinculouse totalmente do Sporting de Lisboa e firmou polo Sporting de Braga, onde ficou varias tempadas ata 1961.
A falta de seis partidos para que rematase a tempada 1957–58 chegou cedido ao Deportivo da Coruña, para intentar evitar un descenso a Terceira División que se daba por feito. Chegou xunto aos seus irmáns Jorge e João, mais este último non puido xogar pola regulamentación. Finalmente, e tras gañar a promoción contra o Ourense (4–1), o Deportivo salvou a categoría. Na tempada 1961–62, volveu novamente ao conxunto coruñés, obtendo o ascenso a Primeira División, xogando 16 partidos e marcando 2 goles. Na seguinte tempada xogou tan só tres encontros, descendendo ao final da campaña a Segunda División.
Marchou no verán de 1963 para Italia. Alí realizou unha proba coa Lazio, pero non convenceu ao adestrador Juan Carlos Lorenzo. Tras pasar polo Elche rematou a súa carreira futbolística no Penafiel en 1966.
Maria Etxabe
Maria Etxabe Aldai, nada en Zarautz en 1903 e finada en 1993, foi unha destacada escritora, política e axente cultural. Foi tamén coñecida polo pseudónimo Lau Uxo. En 2017 foi unha das autoras seleccionadas para conmemorar o Día das Escritoras baixo a lema Mulleres, saber e poder.
Traxectoria
Formou parte da Emakume Abertzale Batza, asociación nacionalista feminina relacionada co Partido Nacionalista Vasco creada en Bilbao en 1922. Realizou varias conferencias sobre as relacións entre mulleres e homes. Un dos guións das súas conferencias impartida o 30 de abril de 1930 en San Sebastián, foi publicado a título póstumo en 2002 por Olerti Etxea de Zarauz con motivo do Día Internacional de Poesía. O título da conferencia foi Zorionaren ituria gizonak non du?
Escribiu diversos artigos co pseudónimo Lau Uxo.
En 2017 foi unha das autoras seleccionadas con motivo do Día das Escritoras convocado baixo a lema Mulleres, saber e poder cunha lectura de textos na Biblioteca Nacional de España.
A Bragaña, Aranga, Aranga
A Bragaña é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Football League Championship
O Football League Championship (oficialmente Sky Bet Championship por motivos de patrocinio), tamén coñecida no Reino Unido como Championship, é a segunda máxima categoría de liga de clubs de fútbol de Inglaterra, tras a Premier League.
O Football League Championship foi fundado na tempada 2004-05, sendo previamente coñecido coma Football League First Division.
Sistema de competición
A liga está formada por 24 equipos. Durante a tempada, que se xoga anualmente de agosto a maio do ano seguinte, cada equipo xoga dúas veces contra os outros equipos da liga, unha vez en casa e outra fóra, xogando 46 partidos en total. Gáñanse tres puntos por unha vitoria, un punto por un empate, e cero por unha derrota. Os equipos ordénanse na clasificación por puntos conseguidos, despois por diferenza de goles, despois por número de goles anotados e despois polos partidos xogados entre si nesa tempada. No caso de que dous equipos empaten en todas esas categorías, os equipos son ordenados por orde alfabética, excepto se está en xogo un posto de ascenso, descenso ou playoffs. Nese caso, os dous equipos xogan un partido de desempate, feito que nunca se deu ata o momento.
Ó remate da tempada, os dous primeiros clasificados e o gañador dos playoffs ascenden á Premier League, e os últimos tres equipos descenden á Football League One. Os playoffs do Football League Championship xóganse entre os equipos clasificados entre o 3º e o 6º posto, xogando o 3º contra o 6º e o 4º contra o 5º, en eliminatorias a dobre partido. Os gañadores de cada semifinal xogan entre eles un só partido para conseguir o ascenso á Premier e o trofeo do Championship.
Os tres equipos ascendidos son substituídos para a seguinte tempada polos tres últimos equipos na Premier League, e os tres descendidos son substituídos polos dous primeiros clasificados da League One e o gañador da final dos playoffs da League One.
Eleccións municipais en Zarautz
Corporacións democráticas en Zarautz desde a aprobación da Constitución de 1978.
Luffa
Etimoloxía
O nome do xénero deriva do árabe: Lufah, لوف.
Descrición
Son plantas rubideiras tropicais e subtropicais.
Usos
O froito de polo menos dúas especies, Luffa acutangula e Luffa aegyptiaca, cultívase para se consumir coma hortaliza, sendo popular en Asia e África.
A súa popularidade medrou co uso do seu froito enxugado coma esponxa exfoliante, pois son de alta calidade, obtendo moi bos resultados dermatolóxicos.
As larvas dalgunhas especies de lepidópteros (bolboretas e avelaíñas), como Hypercompe albicornis aliméntanse das especies de Luffa.
Castro de Figueiroa
O Castro de Figueiroa ou castro de Figueroa, é un poboado castrexo de forma case circular situado na ladeira do monte no lugar de Figueiroa (Arteixo).
Descrición
O castro mide uns 120 metros de diámetro. Conservase mellor o eixo W con plantacións forestais, a outra metade está moi afectada por usos agrícolas, leiras e vivendas. Conserva a metade das defensas e unha parte do foxo.
Terra Incognita
Terra Incognita é o álbum de estrea do grupo francés de death metal Gojira. Gravado e mesturado por Laurentx Etxemendi. Segundo o texto do interior do álbum, o seu título refírese á zona dentro de cada humano onde segundo o mito hindú, Brahma agachou a divindade que tomara da humanidade para castigala polo seu abuso. En 2009 reeditouse o álbum nunha edición, con tres bonus tracks.
Eduardo Iglesias Añino
Eduardo Iglesias Añino, nado en Teis o 14 de outubro de 1850 e finado en Vigo o 18 de xuño de 1916, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Pedro Iglesias Vázquez, médico santiagués que exercía en Teis e que foi alcalde presidente do concello de Lavadores. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, e doutorouse en Madrid. Instalouse en Vigo como avogado en 1876, e integrouse no Partido Liberal, alcanzando a xefatura do partido e converténdose no home de Ángel Urzáiz en Vigo. Foi deputado provincial polo distrito de Vigo-Tui (1882, 1888 e 1892) e alcalde de Vigo (1887-1888).
Os seus restos repousan no Cemiterio de Pereiró.
Boisgervilly
Boisgervilly (Koad-Yarnvili en bretón, Boéz-Jergaud en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Christchurch
Christchurch (en Ōtautahi) é unha cidade de Nova Zelandia, situada na Illa Sur. En 2014, con 362.000 habitantes, era a maior cidade da illa e a terceira área urbana de todo o país, despois de Auckland e Wellington.
Conrad Quensel
Conrad Quensel, nado o 10 de decembro de 1767 en Ausås, Escania, Suecia, e finado o 2 de agosto de 1806 en Carlbergs, Estocolmo, foi un zoólogo, entomólogo e botánico sueco.
Traxectoria
Entre 1704 a 1710 foi profesor de matemáticas en Pärnu.
E, entre 1712 e 1732, de astronomía na universidade de Lund.
Así mesmo, foi profesor de historia natural no Museo de Estocolmo.
En 1789 fixo unha viaxe a Laponia para observar o clima pero, obre todo, para recolectar bolboretas da rexión para a colección de Gustav von Paykull (1757-1826).
A partir de 1791 foi axudante de Carl Peter Thunberg (1743-1828), que era o conservador das coleccións de Uppsala.
No ano 1800 publicou un catálogo de duascentas especies de peixes das coleccións da Academia.
Quensel obtivo, grazas ao apoio dos seus amigos, a salvagarda da rica colección do rei Adolfo Federico (1710-1771) e da súa esposa, a raíña Luisa Ulrica de Prusia (1720-1782), que permaneron sen atención despois da morte do soberano. Este conxunto incluía numerosos espécimes que utilizou Carl von Linné (1707-1778) en varias das súas obras, incluíndo o seu famoso Systema Naturae.
Abreviatura
A abreviatura Quensel emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
O Cal, Aranga, Aranga
O Cal é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 4 mulleres.
Parque Nacional Rondane
O parque nacional de Rondane atópase no centro de Noruega, nas rexións de Oppland e Hedmark.
Características
O hábitat predominante é a tundra xunto coas forestas de bidueiras e piñeiros. Foi o primeiro parque nacional de Noruega, declarado no 1962 e protexe unha superficie de 58.000 hectáreas. A elevación máis importante é o Rondslottet, con 2.178 metros.
Corvinella corvina
Xénero
Véxase Corvinella.
Parque Nacional Rondane
Flora e Fauna
Parque moi importante para a migración dos renos. Presenza confirmada do xerifalte, a Lagopus muta, o papoazul e a Calcarius lapponicus.
Corvinella corvina
Especie
A especie foi descrita en 1809 polo botánico e zoólogo inglés George Shaw, na páxina 337 da súa obra [https://www.biodiversitylibrary.org/item/175627#page/7/mode/1up ''General zoology, or Systematic natural history. Vol. 7, Birds], baixo o nome de Lanius corvina''.
Subespecies
O xénero comprende catro subespecies:
Voz
É un paxaro ruidoso, con fortes chamadas emitindo sons como suii-suii e driii-tuu.
Hábitat e distribución
O seu hábitat son as praderías e sabanas do sur do Sahel e os bosques tropicais ao sur deste, chegando até a parte superiror da conca do Congo, abarcando unha extensa área que vai desde a beira do Atlántico polo oeste, até Kenya e Uganda polo leste, encontrándose en Benín, Burkina Faso, o Camerún, o Chad, Costa do Marfil, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bissau, Malí, o sur de Mauritania, o Níxer, Nixeria, o Senegal, Serra Leoa, Sudán, Sudán do Sur, Togo, República Centroafricana e República Democrática do Congo, ademais dois dous países anteriomente citados.
Ecoloxía
Este picanzo aliméntase de insectos, que localiza desde os seus pousadoiros de observación prominentes, en árbores, fíos ou postes. Tamén ás veces comen ras, pequenos réptiles e ratos, pero non se sabe se comen outras aves ou forman despensas (como fan os picanzos do xénero Lanius.
Status
Corvinella corvina é común nalgunhas zonas e menos noutras. Debido a que non se encontrou ningunha evidencia dun descenso substancial nas súas poboacións, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) avalía o seu estado de conservación como LC (pouco preocupante).
Campina Grande
Campina Grande é a segunda cidade do estado brasileiro da Paraíba en total de poboación. Tiña 371 060 habitantes o 2007. A súa superficie total é de 620,63 km².
miniatura|esquerda|257px|Vista da cidade de Campina Grande.
Les Brulais
Les Brulais (Ar Brugeier) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Antesterias
right|miniatura|372x372px|Enócoe das Antesterias, c. -430 / -390, [[museo do Louvre]] As Antesterias (grego Ἀνθεστήρια, Anthestếria, do grego antigo ἄνθος, anthos, flor, de aí «festa das flores») foi un festival grego ateniense, celebrado en honra de Dioniso, en Atenas. Tiñan lugar do undécimo ao décimo terceiro día do mes de Antesterión, oitavo mes do calendario ático, que corresponde no calendario gregoriano a finais de febreiro e ao principio de marzo.
Celebracións relixiosas
O primeiro día chamábase en grego Πιθοιγία, Pithoigía, é dicir «apertura de xerras». Os atenienses visitaban o santuario de Dioniso «nos pantanos» para abrir as xerras que contiña o viño novo, froito de vendimas precedentes.
O segundo día chamábase en grego Χόες, Khóes, é dicir «a festa das xerras». Servíanse xerras de viño novo e organizábase un concurso de bebida. O santuario de Dioniso Limnais (dos pantanos) nas marismas estaba entón aberto, sendo a única vez ao ano: tiña lugar alí unha hierogamia (unión sacra) da muller do arconte rei e de Dionisos.
O terceiro día chamábase en grego Χύτροι Khýtroi, é dicir «festa das marmitas». Estaba consagrada ao culto dos mortos. Hermes Ctonio recibía ofrendas de gran.
Concurso
Nas Antesterias tiña lugar un concurso de comedia destinado aos actores, que Plutarco atribúe ao orador Licurgo (século -IV). O vencedor do concurso tiña dereito a figurar ipso facto na lista de actores para as Dionisias urbanas. Este concurso tiña lugar probabelmente no teatro de Dionisos en Eléuteras.
Segundo Filóstrato, as Antesterias son tamén a ocasión, na época de Apolonio de Tiana (século I), de danzas lascivas acompañada polo aulos e dunha lectura dunha epopea órfica.
Macaronesia
miniatura|dereita|240px|Macaronesia Macaronesia é unha designación moderna para identificar os varios grupos de illas no océano Atlántico Norte preto da Europa e do norte de África, que comparten unha serie de trazos, en especial bioxeográficos, comúns.
O nome cuñouse a través do grego (makáron= feliz, afortunado; nesoi = illas) que vale por "illas abenzoadas" ou "illas afortunadas, un termo usado por antigos xeógrafos para as illas a Oeste do estreito de Xibraltar.
A Macaronesia consta de cinco arquipélagos:
As illas da Macaronesia son de orixe volcánica, producidas por fenómenos de intraplaca ligados, talvez, a un ou varios puntos quentes no océano Atlántico. Tampouco se descarta a súa relación coa mesma actividade tectónica que orixinara o Atlas africano.
A pesar de ser Islandia tamén unha illa de orixe volcánica e estar situada na dorsal do Atlántico medio, non é considerada parte da Macaronesia.
O clima da Macaronesia oscila entre subtropical e tropical. Os arquipélagos portugueses dos Azores e da Madeira teñen en xeral un clima máis frío e máis chuvioso que o das Canarias e Cabo Verde.
As illas posúen unha bioxeografía única, sendo fogar de varias plantas e comunidades animais distintas. Como ningunha das illas formou xamais parte de ningún continente, a flora e fauna nativas chegaron até as illas a través de diversas dispersións orixinadas a grandes distancias. Bosques de loureiros, chamados laurisilva, cubriron outrora Os Azores, Madeira e partes das Canarias entre os 400 e 1.200 m de altitude (as Canarias orientais e Cabo Verde eran demasiado secos). Eses bosques lembran os antigos que cubriran a cunca do Mediterráneo e a África do Noroeste antes do enfriamento e sequidade da Idade do xeo. Árbores dos xéneros Apollonias (Lauraceae), Clethra (Clethraceae), Dracaena (Ruscaceae), Ocotea (Lauraceae), Persea (Lauraceae) e Picconia (Oleaceae), que se atopan nos bosques de loureiros da Macaronesia, sonos coñecidos por fósiles que noutro tempo viviran na bacía mediterránea.
Bulbasaur
Bulbasaur (/ˈbʌLbəˌsɔːr/), coñecido como Fushigidane (fu-SHI-gi-DAN-e) (フシギダネ) no Xapón, é o primeiro Pokémon da franquía de Nintendo e Game Freak, o número 1 da enciclopedia electrónica ficticia chamada PokéDex. Deseñado por Atsuko Nishida, Bulbasaur debutou en Pokémon Red e Blue como un dos Pokémon iniciais. Dende entón, reapareceu nas seguintes edicións dos xogos, en xogos spin-off, na mercadotecnia, nas adaptacións animadas e nos materiais impresos da franquía.
Coñecido como o Pokémon semente, Bulbasaur pode sobrevivir durante días só con luz solar. É un personaxe central no anime, sendo un dos Pokémon principais de Ash durante a primeira tempada, e posteriormente é obtido outro exemplar por May. Aparece en varios mangas, e é compañeiro do protagonista Red no manga Pokémon Adventures. Bulbasaur apareceu en innumerables pezas de mercadotecnia, incluídos xoguetes, chaveiros e bonecas de felpa.
Bulbasaur pode evolucionar en Ivysaur cando acada o nivel 16, e pode converterse en Venusaur no nivel 32. Venusaur tamén pode evolucionar en Mega Venusaur se o xogador o equipa con Venusaurite, mais esta función só se engadiu nos xogos de Pokémon en Pokémon X e Y.
A Armucela, Borrifáns, Oza-Cesuras
A Armucela é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
O Carballal, Aranga, Aranga
O Carballal é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 12 mulleres.
Etiopía nos Xogos Olímpicos
Etiopía participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1956, e dende entón participou na maioría das edicións dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1976, 1984 e 1988. Etiopía tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno por vez primeira nos Xogos de 2006 en Turín.
Os deportistas etíopes gañaron un total de 58 medallas, todas elas en probas de atletismo.
Cadaqués
Tiña en 2015 unha poboación de 2.840 habitantes.
Os principais lugares de interese son a Torre de sa Fusta des Baluard (actual Casa da Vila), as ruínas do castelo de Sant Jaume, a Casa-Museo Salvador Dalí de Portlligat, o Museo de Cadaqués e a Galería Cadaqués.
Santiago Lago Peñas
Santiago Lago Peñas, nado en Vigo en 1971, é un economista galego, director do Foro Económico de Galicia.
Traxectoria
Licenciouse en Economía en 1994 pola Universidade de Santiago de Compostela, onde tamén se doutorou catro anos máis tarde. É profesor da Universidade de Vigo no seu departamento de Economía Aplicada, con rango de catedrático.
A súa área de investigación principal é a economía pública e, máis especificamente, federalismo fiscal e descentralización.
Ten publicado máis de 100 traballos en distintas revistas especializadas nacionais e internacionais, e tamén ten realizado estadías de investigación en universidades europeas (Friburgo, Rennes I, IEP París, Pau) e canadenses (Acadia, Alberta e Queen's). É editor executivo de 'Hacienda Pública Española - Review of Public Economics', a revista científica do Instituto de Estudos Fiscais do Ministerio de Facenda.
É investigador asociado ao Institut d'Economia de Barcelona (IEB) e colaborador de FUNCAS, codirector da rede de investigadores RIFDE, director do Foro Económico de Galicia e director das Cátedras de empresa familiar e finanzas rexionais da Universidade de Vigo. Experto para o Banco Mundial, a Comisión Europea, a OCDE, o Foro de Federacións, a Corporación RAND e a Asemblea de Rexións Europeas. Foi elixido polo Parlamento de Galicia como o representante de Galicia para a reforma do sistema de financiamento autonómico. Asemade, pertence ao Comité de persoas expertas para a reforma do sistema tributario do Ministerio de Facenda (2021-2022). É membro do comité asesor da Fundación Transforma España.
Foi coordinador do grupo de expertos creado pola Xunta de Galicia para afrontar os retos económicos formulados pola COVID-19 e conselleiro da Sociedade para o desenvolvemento de proxectos estratéxicos en Galicia. Foi tamén conselleiro do Consello Económico e Social de Galicia entre 2003 e 2011.
Ten colaborado con prensa escrita e radiofónica (El Mundo, Faro de Vigo, SER e Radio Nacional).
Parque nacional Børgefjell
O parque nacional de BØrgefjell atópase no norte de Noruega, nas rexións de Nordland e Nord TrØndelag.
Características
O hábitat predominante é a tundra. Existen importantes especies animais coma o raposo ártico, o glutón, o bufo nival e o Buteo lagopus. O oso pardo e o lobo son ocasionais. O parque foi creado no 1963 e protexe unha superficie de 108.700 hectáreas. Neste parque localízase o Kvigtind, que cos seus 1.703 metros é o pico máis elevado da zona.
Super 14 2007
A tempada 2007 do Super 14 (actual Super Rugby) foi a 12ª edición da máxima competición mundial de rugby entre franquías, organizada no hemisferio Sur pola SANZAR, entre equipos de Nova Zelandia, Australia e Suráfrica. Esta edición do torneo contou con 14 equipos, que disputaron unha tempada regular con 13 xornadas, seguida duns playoffs entre os 4 mellores equipos. O campionato foi gañado polos Bulls, o equipo surafricano que acadou así o seu 1º título, vencendo na final ós Sharks.
Estatísticas
O máximo anotador de puntos do torneo foi Stephen Donald, con 164 puntos. O máximo anotador de ensaios foi JP Pietersen con 12.
Liam Neeson
William John "Liam" Neeson, nado o 7 de xuño de 1952 en Ballymena, condado de Antrim (Irlanda do Norte) é un actor irlandés que acadou a fama por protagonizar o filme de Steven Spielberg A lista de Schindler. Dende aquela protagonizou numerosos filmes de éxito, como Star Wars Episode I: The Phantom Menace, Taken, Taken 2, Michael Collins, Les Misérables, Batman empeza, Kinsey, Furia de titáns e a serie The Chronicles of Narnia.
Foi nomeado a varios premios como o Oscar ó mellor actor, o BAFTA ó mellor actor e tres Globos de Ouro ó mellor actor dramático.
Traxectoria
Neeson fíxose coñecido pola interpretación de Oskar Schindler en Schindler's List e afianzou a súa carreira interpretando a Michael Collins en Michael Collins, Qui-Gon Jinn in Star Wars Episode I: The Phantom Menace, Bryan Mills en Taken e Aslan en The Chronicles of Narnia. Actuou tamén en moitos outros filmes populares como Darkman, Rob Roy, Kingdom of Heaven ou Batman empeza.
Finlandia
Finlandia (en finés: Suomi, en sueco: Finland ), oficialmente República de Finlandia  (en finés: Suomen tasavalta, en sueco: Republiken Finland) é un país nórdico situado no norte de Europa. O país fai fronteira polo oeste con Suecia, polo leste con Rusia e polo norte con Noruega. Polo oeste e polo sur está rodeada polo mar Báltico, que separa de Suecia e Estonia, atravesando o golfo de Finlandia. A capital e maior cidade do país é Helsinqui.
No ano 2009, Finlandia tiña unha poboación de 5,3 millóns de habitantes nunha área de 338 145 quilómetros cadrados. A meirande parte da poboación do país atópase no extremo sur, na costa do golfo de Finlandia e proximidades. Finlandia é o sexto país maior de Europa en termos de área, e conta cunha baixa densidade de poboación de 15,5 habitantes por quilómetro cadrado, o que o converte no país menos densamente poboado dentro da Unión Europea. A maioría dos finlandeses falan o finés como a súa lingua materna, a cal é unha das poucas linguas oficiais da Unión Europea que non descenden da familia indoeuropea. A segunda lingua oficial de Finlandia é o sueco, o cal é lingua materna dun 5,5% da poboación nacional.
Previamente Finlandia foi parte de Suecia e dende 1809 a 1917, cando obtivo a súa independencia, o país foi o autónomo Gran Ducado de Finlandia como parte da Rusia Imperial. Hoxe en día, Finlandia é unha república, parlamentaria e democrática. O país é membro das Nacións Unidas e da Unión Europea dende 1995. A economía de Finlandia é unha das máis prosperas do continente, baseándose nos importantes sectores de servizos así como de manufactura. No país existe un estado de benestar así como unha política altamente democrática e con niveis sumamente baixos de corrupción. O país conta co euro como moeda oficial dende o 28 de febreiro de 2002, substituíndo ao marco finlandés.
Etimoloxía
A orixe do nome "Suomi" (Finlandia) é incerta, mais unha das teorías máis aceptadas é que sexa derivado da palabra proto-báltica "Zeme", que significa "Terra". Alén dos parentes máis próximos do finlandés, ese nome tamén é utilizado noutras linguas bálticas, coma no letón e mailo lituano.
O nome de Finlandia ten moita semellanza co nome doutros lugares escandinavos como Finnmark, condado de Noruega ou Finnveden, pequeno territorio sueco. Algúns deses nomes son derivados de "Finnr", palabra alemá que describe a un viaxante, entón supostamente refírese a un nómade, alguén sen residencia fixa. O termo "Finn" tamén adoita referirse a persoas saami, ou sexa, persoas con orixes en Laponia, un grupo de indíxenas con preto de 70 mil persoas en Europa. "Finn" orixinariamente era empregado para designar persoas de Finlandia Propia no século XV, cando a igrexa nomeou un bispo cuxa autoridade abranguía todo o país e, co tempo, o termo pasou a designar tamén toda a poboación.
Entre os primeiros documentos que mencionan unha "terra de finlandeses" atópanse dúas runas. Unha está en Söderby, Suecia, coa inscrición "finlont" e a outra está na illa sueca de Gotland, situada no mar Báltico, coa inscrición "finlandi", as dúas datadas do século XI.
Prehistoria
miniatura|esquerda|180px|Evidencias arqueolóxicas encontradas en Ristiina. De acordo con evidencias arqueolóxicas, a área onde agora está Finlandia foi estabelecida primeiramente en torno ao ano 8500 a.C. durante a Idade da Pedra mentres a última glaciación retrocedía. Os pobos máis adiantados probablemente eran cazadores e campesiños, vivindo na tundra e co que o mar podería ofrecer, ademais a cerámica foi coñecida dende hai uns 7300 anos. A existencia dun extenso sistema de troco durante o período mesolítico está indicada pola propagación do asbesto e da pedra de talco no oriente de Finlandia, e por existir lousa en Escandinavia, en Rusia e no sur do lago Onega alén do norte de Escandinavia. Non se ten hoxe certeza de que os falantes das linguas ugrofinesas chegaran á área durante a Idade da Pedra, sendo posiblemente os primeiros colonos mesolíticos.
A chegada da cultura do Machado de Batalla no litoral do sur de Finlandia, hai uns 5200 anos, pode coincidir co comezo da agricultura. Non obstante, os rexistros máis adiantados de agricultura son do milenio pasado. A caza e a pesca continúan a ser partes importantes da economía, especialmente nas partes norte e oriental do país. A Idade de Bronce (entre o 1500 e o 500 a.C.) e a Idade de Ferro (entre 500 a.C. e 1200) foron caracterizadas por contactos extensivos con Escandinavia, o norte de Rusia e a rexión Báltica.
Dominio sueco
Os primeiros suecos desembarcaron na costa finlandesa na época medieval. Os reis suecos estabeleceron as primeiras regras no país en 1249 e por pouco tempo, o país foi agregado e completamente colonizado por Suecia. O sueco tornouse a lingua oficial da nobreza, a administración e a educación, e o finés volveuse unha lingua secundaria, falada principalmente polos campesiños e polo clero. O bispo de Turku era a persoa preeminente en Finlandia antes da Reforma protestante. En 1389, os catro estados escandinavos (Noruega, Suecia, Dinamarca e Finlandia) estaban unidos baixo un só monarca, a Unión de Kalmar, que comezou como unha unión persoal.
Durante a reforma, gran parte do país adheriu ao luteranismo. No século XVI, Mikael Agricola publicou os primeiros traballos escritos en Finlandia e a primeira universidade do país, "A Real Academia de Turku", foi inaugurada en 1640. O país pasou por unha grave fame entre 1676 e 1697, e cerca dun terzo da poboación morreu. No século XVIII, unha intensa guerra entre Suecia e Rusia carrexou en dúas ocupacións de Rusia no país, foi a gran guerra do Norte, na cal Suecia enfrontouse a Rusia, Dinamarca, Noruega e á República das Dúas Nacións. Ao fin, a guerra tornouse un conflito concentrado entre Suecia e Rusia, na chamada guerra finlandesa.
Gran Ducado de Finlandia
miniatura|esquerda|170px|O [[Gran Ducado de Finlandia.]] O 29 de marzo de 1809, despois de ser tomada polas forzas militares de Alexandre I de Rusia, Finlandia converteuse no Gran Ducado de Finlandia, autónomo no Imperio Ruso até o fin de 1917, durante ese tempo, a lingua finesa gañou máis espazo. A partir de 1860, un forte movemento popular nacionalista creceu.
En 1906 estableceuse o sufraxio universal. No entanto, a relación entre o Gran Ducado de Finlandia e a Rusia entrou en crise cando o goberno ruso, diante do crecemento do país, quixo restrinxir a autonomía dada inicialmente. Por exemplo, o Sufraxio quedou, na práctica, case sen sentido, unha vez que o tsar ruso non tiña por que dar opinión sobre calquera decisión tomada no parlamento finlandés. Nesa época, os radicais liberais e os socialistas comezaron as primeiras reivindicacións de independencia.
Independencia e guerra civil
miniatura|180px|[[Carl Gustaf Emil Mannerheim.]] Trala Revolución de febreiro a posición da Finlandia como parte de Rusia pasou a ser cuestionada, principalmente polos socialdemócratas. Unha vez que o xefe de estado era o tsar ruso, non estaba claro quen era o xefe executivo trala revolución. Os demócratas asinaron o chamado "Power Law", que daría autoridade máxima ao parlamento. No entanto, o goberno ruso non aprobou, e disolveu o parlamento pola forza, o que foi considerado ilegal polos demócratas. Novas eleccións foron realizadas e o partido de dereita saíu vencedor, o cal era o principal inimigo político dos demócratas. O partido derrotado rexeitou aceptar o resultado e aínda alegou que a disolución de parlamento foi extralegal. Os dous partidos, case igualmente poderosos, volvéronse altamente antagónicos.
A revolución rusa de outubro mudou o xogo novamente. De súpeto, o partido de dereita reconsiderou a súa decisión de bloquear a transferencia do poder executivo ruso para Finlandia, xa que radicais rusos tomaran o poder en Rusia trala caída do tsar Nicolao II. Ao contrario de continuar vinculando o "Power Law", o partido declarou a independencia do país o 6 de decembro de 1917. A independencia foi recoñecida polo Tratado de Brest-Litovski, asinado o 3 de marzo de 1918.
Despois dunha espantosa guerra civil, o partido de dereita, liderado polo xeneral Mannerheim, derrotou os demócratas, apoiados polos Bolxeviques rusos. Trala sinatura do Tratado de Brest-Litovski, tropas alemás desembarcaron en Hanko, e o 13 de abril de 1918 tomaron Helsinqui. O 13 de maio, celebrouse a vitoria da "Finlandia Branca", cando as tropas soviéticas rusas se retiraron do país.
O 9 de outubro de 1918 o senado finlandés escolleu o alemán Federico Carlos de Hesse como rei. A abolición da monarquía en Alemaña tamén acabou coa monarquía na Finlandia, e Frederico sequera chegou a visitar o país, renunciando o cargo o 14 de decembro. Finlandia tornouse oficialmente parlamentarista e elixiu Kaarlo Juho Ståhlberg como seu primeiro presidente. Entre 1918 e 1920 Finlandia fixo varias incursións en territorios rusos, esas viaxes ficaron coñecidas como "Heimosodat", cuxo obxectivo era crear a "Gran Finlandia", o que non aconteceu. O "Tratado de Tartu", firmado con Rusia o 14 de outubro de 1920, definiu as fronteiras entre os dous países.
Segunda guerra mundial
miniatura|180px|Tropas finlandesas ao norte do país en [[1940.]] Durante a segunda guerra mundial, Finlandia e a Unión Soviética enfrontáronse dúas veces: na guerra de Inverno (1939-1940), e na continuación da guerra entre 1941 e 1944, durante a Operación Barbarossa, cando Alemaña invadiu a URSS. Durante 872 días, tropas finlandesas e alemás sitiaron Leningrado, unha das principais cidades da URSS. Trala derrota de Alemaña polas frontes orientais e o subsecuente adianto soviético, Finlandia foi forzada a se retractar coa URSS e aceptar esixencias de reparacións e control.
Os tratados asinados entre 1947 e 1948 coa Unión Soviética incluían obrigas, limitación e reparacións de Finlandia, así como as concesións territoriais finesas acordadas no Tratado de paz de Moscova de 1940. Finlandia foi forzada a indemnizar a URSS polos danos da guerra e a ceder partes da rexión de Carelia, e preto de 400.000 persoas tiveron que deixar esa área.
O país tivo que rexeitar a axuda do Plan Marshall, elaborado para reestruturar a Europa, mais foi secretamente amparada polos Estados Unidos, que axudaron ao desenvolvemento e contribuíron co partido dos demócratas para preservar a independencia do país. Finlandia pasou a estabelecer comercio co Reino Unido, e as reparacións da guerra transformaron o país nunha potencia industrial.
A guerra fría
miniatura|180px|esquerda|[[Urho Kekkonen, o oitavo presidente da Finlandia.]] 180px|miniatura|[[Paavo Nurmi nos Xogos Olímpicos de 1952.]] En 1950, a metade dos traballadores finlandeses estaba en áreas agrícolas e o 30% vivían en áreas urbanas. Novas oportunidades na industria e comercio atraeron persoas para as cidades e os Xogos Olímpicos de 1952 de Helsinqui trouxeron moitos turistas ao país. Porén, como na década de 1970 as oportunidades de traballo non medraron, miles de persoas migraron cara a área principal de Suecia, sobre todo entre 1969 e 1970. Finlandia participou activamente na liberación comercial do Banco Mundial, do Fondo Monetario Internacional e do Acordo Xeral de Tarifas e Comercio.
A pesar de pretender permanecer neutra durante a guerra fría, Finlandia estivo na chamada "Zona Cincenta" entre os países occidentais. O Tratado de YYA deu á URSS grande influencia dentro da Finlandia, o que foi altamente explotado polo presidente Urho Kekkonen contra os seus adversarios. Mantivo o monopolio efectivo nas relacións coa URSS, o que aumentou moito a súa popularidade. Tentouse tamén evitar declaracións políticas que fosen consideradas anti-soviéticas, a chamada "finlandización". Esa censura tamén servía para literatura e calquera tipo de medios de comunicación.
A pesar da estreita relación coa URSS, Finlandia mantivo súa economía activa no Mercado Occidental. O crecemento económico do país foi rápido. Trala morte do ditador soviético Iosif Stalin o dominio sobre Finlandia comezou a enfraquecer: os soviéticos evacuaron unha das súas principais bases no país, Porkkala, en 1956, e tamén autorizou o país a entrar na Asociación Europea de Libre Comercio en 1962.
Tida como unha ponte entre os bloques capitalista e comunista, en 1973 Finlandia participou na Conferencia de Seguridade e Cooperación Europea, cuxa acta final foi asinada o 31 de xullo de 1975. O fin da URSS en 1991 implicou o fin da finlandización. En febreiro de 1993, Finlandia comezou a negociar súa entrada na Unión Europea, que finalmente ocorreu en 1994 e oficialmente en 1995.
Historia e eventos recentes
Do mesmo xeito que outros países nórdicos, Finlandia liberalizou a súa economía dende final de 1980 e a regulación do mercado financeiro e produtivo relaxouse. Algunhas empresas estatais foron privatizadas e houbo algúns recortes de impostos modestos. Finlandia uniuse á Unión Europea en 1995, e á zona do euro en 1999, sendo un dos primeiros a adoptar o euro como moeda oficial logo do seu lanzamento, o 1 de xaneiro de 2002.
Hoxe a poboación está a envellecer, cunha taxa de natalidade de 10,42 nacementos por cada 1.000 habitantes, ou unha taxa de fecundidade de 1,8. Cunha idade media de 41,6 anos, Finlandia é un dos países máis vellos, e máis da metade dos votantes estímase que superan os cincuenta anos de idade.
Xeografía
miniatura|200px|Pyhä-Luosto en [[Laponia (rexión)|Laponia.]] Finlandia é un país que conta millares de lagos e illas, 187 888 lagos (a maioría de orixe glaciar) e 179 584 illas, máis concretamente. Un destes lagos, o Saimaa, é o quinto maior lago de Europa. A paisaxe finlandesa é fundamentalmente chá, con algúns outeiros e montes baixos. O punto máis alto do país, o Haltitunturi, con 1.328 m, atópase no extremo norte da Laponia. Ademais dos moitos lagos, a paisaxe está dominada por grandes extensións de flora boreal (preto do 60% da área terrestre) e pouca terra arable. A maior parte das illas atópanse ao suroeste, formando parte do arquipélago das illas Åland. Finlandia é un dos poucos países do mundo que está a medrar, isto é debido ao levantamento isostático da Escandinavia, que ocorre dende a última idade do xeo, así pois a superficie do país medra preto de 7 km² por ano.
Un cuarto do territorio finlandés sitúase ao norte do Círculo Polar Ártico, e consecuentemente é posible experimentar o sol da medianoite, un fenómenos consistente en que o Sol é visible as 24 horas do día nas datas próximas ao solsticio do verán. No punto máis setentrional de Finlandia o sol non se pon durante 73 días no verán e non chega a nacer durante 51 días no inverno.
Biodiversidade
Fitoxeograficamente o territorio finlandés forma parte das provincias ártica, centroeuropea e noreuropea da Rexión Circumboreal dentro do Reino Boreal. Segundo o WWF, o territorio de Finlandia pódese subdividir en tres ecorrexións: a taiga escandinava e rusa, os bosques mixtos sarmáticos e as praderías e bosque de bidueiros de montaña. A taiga cobre a maioría de Finlandia desde as rexións do norte das provincias do sur ata o norte de Laponia. Na costa suroeste, ao sur da liña Helsinqui-Rauma predominan os bosques mixtos, que son máis comúns na rexión Báltica. No extremo norte de Finlandia, preto do límite arbóreo e o océano Ártico, son comúns os bosques de montaña con bidueiros. miniatura|O [[oso pardo (Ursus arctos) é o animal nacional de Finlandia.]] De xeito similar, Finlandia ten unha variedade de fauna extensa e diversa. Hai polo menos sesenta especies nativas de mamíferos, 248 especies de aves nidificantes, setenta especies de peixes e once de réptiles e ras.