cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Downing Street
As Portas de Downing Street
En 1989 erixíronse unhas portas grandes, negras e metálicas á entrada de Downing Street para protexer ao Primeiro Ministro (por entón Margaret Thatcher) de ataques terroristas, particularmente do IRA Provisional. Anteriormente permitíase ao público andar por Downing Street e pasar polo Número 10, como un atallo ao St. James's Park.
Bulso, Sober
San Pedro de Bulso é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 51 habitantes, 30 eran homes e 21 eran mulleres.
Bryan Cranston
Bryan Lee Cranston, nado no barrio de Canoga Park nos Ánxeles (California), o 7 de marzo de 1956, é un actor, actor de dobraxe, guionista e director de cine estadounidense. É coñecido polo seu papel de Hal na serie da FOX Malcolm in the Middle, dende 2000 ata 2006, e a Walter White na serie Breaking Bad dende 2008 ata 2013. Por Breaking Bad, gañou un Emmy ó mellor actor nunha serie dramática tres veces consecutivas. Despois de converterse nun dos produtores de Breaking Bad en 2011, tamén gañou o premio Emmy á mellor serie dramática.
Cranston dirixiu episodios de varias series de televisión, incluíndo sete episodios de Malcolm in the Middle, tres episodios de Breaking Bad, e dous de Modern Family. Tamén é famoso polas súas súas interpretacións en filmes como Saving Private Ryan (1998), Little Miss Sunshine (2006), Drive (2011), Argo (2012) e Godzilla (2014).
Lingüística cognitiva
A lingüística cognitiva é un estudo interdisciplinar da lingüística e a psicoloxía cognitiva.
Historia
A lingüística cognitiva xorde na década de 1980 como resposta ó descontento dalgúns xerativistas que defendían a necesidade dunha semántica que tivese presente o individuo e as súas habilidades cognitivas. Isto obrigounos a romper coa tradición tranformacionalista e propor uns postulados básicos distintos en 1987, por parte de Mark Johnson, George Lakoff e Ronald Langacker.
Con todo, non é o primeiro intento de integrar esta perspectiva extralingüística (psicolóxica, antropolóxica, neurolóxica etc) na lingüística, senón que xa unha década antes houbo intentos multidisciplinares de abordar estas áreas conxuntamente. Estas colaboracións fomentaron o xurdimento da lingüística cognitiva fronte á xerativista autonomía da linguaxe, defendendo unha relación entre linguaxe e outros aspectos cognitivos e perceptivos. As dúas capacidades cognitivas principais dos que bota man a linguaxe son a categorización e os procesos de metáfora-metonimia.
Partido Laborista (Reino Unido)
A denominación Partido Laborista (do inglés Labour Party, partido do traballo ou dos traballadores) aplícase a partidos políticos de varios países, especialmente a aqueles que pertenceron ao Imperio Británico, xeralmente socialdemócratas.
O Partido Laborista británico deriva do Comité de Representación dos Traballadores, creado en 1900 nunha reunión de sindicatos.
Tony Blair dotou a este partido dun programa político (o Novo Laborismo) caracterizado por unha postura liberal no económico e por un achegamento á Unión Europea (UE) en cuestións internacionais.
Galiñeiro
Un galiñeiro é un lugar onde se crían e gardan galiñas. Como topónimo pode referirse a:
A Touticeira, Vilalonga, Sanxenxo
A Touticeira é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 65 habitantes en 2016 (31 mulleres e 34 homes), o que representa un descenso respecto ós anos 2009, cando tiña 67 veciños, e 2004, cando eran 77.
Ciadoncha
Ciadoncha é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 69 habitantes (INE 2012).
Rego de Argusende
O rego de Argusende é un pequeno afluente do curso alto do río Miño pola súa marxe esquerda. O seu curso discorre polo concello de Lugo.
Curso
Nace a pouca distancia da aldea da Gándara (Santa Comba), debaixo dunha planta de procesado de madeira, e atravesa a autovía A-54. Preto de Albares recibe a un pequeno regato pola marxe esquerda. O tramo final descende por unha valgada suave e introdúcese por un cano na antiga depuradora de Lugo, onde desemboca no Miño pola marxe esquerda.
Revolución social
miniatura|dereita|Logotipo da cuarta Internacional A expresión revolución social ten diferentes connotacións.
No movemento Trotskista a "revolución social" refírese á sacudida na cal as relacións de propiedade existentes son destruídas. Exemplos son a Revolución de outubro de Rusia en 1917 ou a Revolución cubana, ambas causadas polas relacións capitalistas (e nalgúns casos pre-capitalistas) da propiedade en oposición coas relacións post-capitalistas máis ben levadas a cabo polos plans que polo mercado. As revolucións sociais opóñense ás revolucións políticas nas cales o goberno é substituído, ou a forma de goberno alterada, pero nas cales as relacións de propiedade permanecen maiormente intactas. As revolucións sociais non implican necesariamente que a clase obreira tome por completo a produción e distribución dos bens e o capital (en países como Cuba isto está feito por unha casta ó modo do Partido Comunista Cubano), senón que simplemente implica que o xa non se usa o mercado, e que a clase capitalista foi expropiada.
No argot libertario e anarquista, unha revolución social é unha revolución dende abaixo (en oposición á revolución política ou dirixida por unha vangarda), co obxectivo de reorganizar toda a sociedade. En palabras de Piotr Kropotkin, "revolución social significa a reorganización da vida industrial e económica do país e consecuentemente tamén da totalidade da estrutura social".
Máis xenericamente a expresión "revolución social" é usada para referirse a un cambio masivo na sociedade, como a Revolución francesa, o Movemento Americano polos Dereitos Civís ou os movementos hippie ou contracultura dos 60 na fe relixiosa, identidade persoal, liberdade de expresión, música e artes, moda, tecnoloxía alternativa ou ecoloxismo e os medios de comunicación descentralizados.
No pensamento islámico, especialmente baixo a escola chiíta, unha revolución social é necesaria cando calquera forma de goberno é tiránica e despótica para o seu pobo. O concepto de revolución islámica mantén que a liberdade moral é o aspecto máis importante das necesidades fundamentais do home. Esta filosofía é cuestionada polo materialismo.
Theda Skocpol no seu artigo "Francia, Rusia, China: Unha Análise Estrutural das Revolucións Sociais" mantén que a revolución social é unha "combinación de transformación estrutural minuciosa e axitacion de clases masiva" (175). Ela chega a esta conclusión combinando a definición de Samual P. Huntington que di que "é un rápido, fundamental e violento cambio doméstico nos valores dominantes e mitos da sociedade, das súas institucións políticas, estrutura social, liderado, e actividades gobernamentais e políticas", e a de Lenin, que dicía que as revolucións son "os festivais dos oprimidos...[que actúan] como creadores dunha nova orde social" (Skocpol 175). Así a todo, tamén mantén que esa definición exclúe moitas revolucións, porque fracasan ao cumprir con algunha ou con ambas as dúas partes desta definición.
Unha revolución social é unha transformación radical do conxunto das relacións e interaccións sociais cotiás dun grupo humano dentro dun espazo territorial liberado, sexa unha cidade, país etc. Dentro da lóxica de "os obxectivos iguais ós métodos" a resistencia e liberación do día a día tamén é de por si unha revolución social, e esta última consiste en gran parte no primeiro, logrando así unha evolución profunda da vida humana. Actualmente, debido a como se foi dando a conxuntura histórica e a praxe, non se pode falar dunha distancia substancial entre as propostas libertarias de evolución social e as de revolución social.
A primeira revolución documentada da historia
Logo do reinado do faraón do Antigo Exipto Pepi II, durante o primeiro período intermedio de Exipto (c. 2200 aC), descríbese a primeira "revolución" da historia, na narración chamada Lamentos de Ipuwer. É a crónica do afundimento da vella orde:
Bieito XV, papa
Bieito XV (en latín: Benedictus PP. XV), nado en Xénova o 21 de novembro de 1854 e finado no Vaticano o 22 de xaneiro de 1922, foi un relixioso italiano, Papa número 258 da Igrexa católica. O seu nome de nacemento era Giacomo Della Chiesa.
Riotorto, Torás, A Laracha
Riotorto é un lugar da parroquia de Torás no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 8 homes e 16 mulleres.
Bieito XV, papa
Traxectoria
Giacomo Della Chiesa, que se converterá en Papa co nome de Bieito XV, nace en Xénova o 21 de novembro de 1854, era o terceiro dos catro fillos do marqués Giuseppe Della Chiesa -de familia patricia cuxos orixes se remontaban aos tempos de San Ambrosio- e da marquesa de orixe napolitana Giovanna Migliorati.
Trofeo Teresa Herrera 1983
O Trofeo Teresa Herrera de 1983 foi a 38ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 1983. O campión foi o Athletic Club, que derrotou na final ao Peñarol, logrando o seu segundo título.
Bieito XV, papa
Traxectoria
Estuda como alumno externo no seminario da súa cidade e, na adolescencia manifesta o seu desexo de ser sacerdote, pero o seu pai éxíxelle que remate primeiro os seus estudos civís. Así, despois de licenciarse en Dereito, e co consentimento paterno, en 1875 ingresa no Colexio Capranicense de Roma e ordénase sacerdote o 21 de decembro de 1878. Admitido na Academia Pontificia dos Nobres Eclesiásticos, a actual Escola Diplomática Vaticana, ao rematar os estudos, en 1883 parte para Madrid, onde exerce funcións de secretario do nuncio Mariano Rampolla dei Tíndaro, co que regresa en 1887 cando este é creado Cardenal e nomeado Secretario de Estado de León XIII. Durante o seu servizo na Nunciatura tivo un papel destacado na arbitraxe que Alemaña e España confiaron a León XIII para resolver o conflito que mantiñan pola posesión das Illas Carolinas.
Funcionario e máis tarde substituto (adxunto) da Secretaría de Estado, primeiro con Rampolla e, durante o pontificado de Pío X co español Rafael Merry del Val, é tamén profesor na Academia Pontificia dos Nobres Eclesiásticos.
Consagrado bispo por San Pío X na Capela Sistina, o 22 de decembro de 1907, é nomeado bispo de Bolonia, sé que xa non deixará ata ser elixido Papa. O 25 de maio de 1914 é creado cardeal. Menos de tres meses despois, o 20 de agosto, a consecuencia dun ataque de broncopulmonía, morre Pío X.
Estamos no principio da I Guerra Mundial. O 28 de xullo, Austria-Hungría declara a guerra a Serbia e, pola súa banda, Alemaña declara o 1 de agosto a guerra a Rusia e o 3 de agosto a Francia. O 4 de agosto, o exército alemán, para atacar a Francia, invade a neutral Bélxica e ese mesmo día Gran Bretaña declara a guerra a Alemaña.
Neste dramático contexto histórico, no Conclave reunido o 31 de agosto foi elixido Papa Giacomo Della Chiesa, que fora creado cardenal só tres meses antes. Debido á guerra, a consagración do Pontífice non se fai na Basílica de San Pedro senón, dun xeito máis sinxelo, na Capela Sistina.
Bieito XV e a I Guerra Mundial
A guerra mundial, a loita pola paz foron a principal e case única preocupación da primeira parte do seu pontificado, así na Exhortación Ubi Primum, do 8 de setembro de 1914, escribe: "Cando desde esta cima Apostólica volvemos a mirada a todo o rabaño do Señor confiado a Noso coidado, inmediatamente o inhumano espectáculo desta guerra Nos enche o ánimo de horror e de amargura, ao constatar que tantos lugares de Europa, devastada a ferro e lume, tínguese co sangue dos cristiáns... Pregamos e suplicamos vivamente a aqueles que dirixen a sorte dos pobos a esquecer tódalas súas desavinzas en interese da sociedade humana".
A difícil situación da Santa Sé, "prisioneira" en Roma desde que así se declarara Pío IX o 20 de setembro de 1870, faise máis grave cando o 24 de maio de 1915 Italia entra en guerra: os Estados inimigos de Italia retiran os seus representantes diplomáticos ante o Vaticano e os trasladan a Suíza, a diplomacia vaticana queda nun estado de case completa incomunicación.
Durante toda a guerra continúa cos seus escritos pedindo, unha e outra vez, o fin da guerra e o establecemento dunha paz duradeira. Así, o 28 de xullo de 1915 pide que se poña fin á "horrenda carnicería que desde fai case un ano deshonra Europa". Ou no Nadal dese ano condena o retroceso da civilización humana, que reduciu o mundo a "hospital e osario".
Bieito XV ten que ver como ningunha das súas chamadas é escoitada. O 1 de agosto de 1917 envía aos líderes dos pobos en conflito a Exhortación "Dès le dèbut". O documento é tan duro que esperta máis críticas que consenso. Mentres os panxermanistas a consideran un instrumento dirixido a quitarlle a vitoria aos imperios centrais, en Italia e Francia xúlgase como un documento ao servizo de Alemaña e dos seus aliados, tanto que Georges Clemenceau define a Bieito XV como o "Papa boche" (alemán, como insulto).
Ao mesmo tempo que mantén esta actividade diplomática e maxisterial, Bieito XV leva adiante unha importante labor humanitaria, enviando e estimulando o envío de axuda a nenos famentos, aos feridos e aos prisioneiros. Así, fai saber da situación humanitaria que se vive en Italia, ou pide para os prisioneiros turcos un trato humanitario ao tempo que lles envía axuda. Xa despois da guerra chamará a atención da situación catastrófica que viven países como Austria, Polonia ou Rusia.
Outras realizacións
En canto á presenza pública da Igrexa o pontífice fai unha contribución histórica cando, falando en marzo de 1919 ás Xuntas Diocesanas da Acción Católica de Italia, anula de feito o "Non Expedit" de Pio IX que, xunto co decreto de 10 de setembro de 1874 da Sacra Penitenciaría, vetaba aos católicos a participación nas eleccións e na vida política en xeral. Os resultados non se fan esperar: o sacerdote siciliano Luigi Sturzo, funda ese mesmo ano o Partito Poppolare Italiano (primeiro nome da Democracia Cristiana), e o Padre Agostino Gemelli, en 1921 funda en Milán a Universidade Católica do Sacro Cuore.
Enfermo de broncopulmonía, morre o 22 de xaneiro de 1922.
O teólogo Enrique Miret Magdalena explica como Bieito XV foi un gran Papa en tempos da primeira guerra mundial que procurou a paz e loitou contra os integristas católicos. E que é esta idea a que o actual papa, Bieito XVI, quixo recoller tomando este nome.
Toimil, Galegos, Lalín
Toimil é un lugar da parroquia de Galegos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2010 era de 42 persoas (23 mulleres e 19 homes).
Penedès
200px|miniatura|Localización do Penedès en Cataluña. dereita|miniatura|200px| O Penedès é un territorio histórico da comunidade autónoma de Cataluña, que forma parte das provincias de Barcelona e Tarragona. Na división comarcal de 1936 quedou subdividido nas comarcas catalás do Alt Penedès, o Garraf (tamén chamada Penedès Marítim ou Marina del Penedès) e o Baix Penedès.
É tamén un dos oito ámbitos funcionais territoriais (AFT) definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías. Está formado polas comarcas do Alt Penedès, Baix Penedès, Garraf e a maior parte da de Anoia.
Empordán
miniatura|Localización do Empordán en Cataluña miniatura|250px|Chaira do Empordán miniatura|250px|Os 'Aiguamolls' O Empordán (en catalán: Empordà) é unha comarca histórica do nordés de Cataluña (España), situada na costa norte da provincia de Xirona, no límite con Francia. Coincide aproximadamente cos límites do antigo condado de Empúries. A comarca toma o seu nome da colonia grega de Empúries (Emporion).
Na actualidade, a comarca histórica áchase dividida en dúas comarcas administrativas:
Xeografía
O Empordán limita ao norte coa serra da Albera, que compón a parte máis oriental da cordilleira pirenaica e que acaba no mar no Cabo de Creus. A esta parte montañosa coñecíalla de forma tradicional como o Alto Empúries mentres que a parte situada no chairo era coñecida como o Baix Empordà. Esta chaira está dividida polo macizo do Montgrí comprende ao norte a chaira pola que discorren antes de desembocar no mar os ríos Muga e Fluvià e ao sur a parte coñecida como "l'Empordanet", comprendido entre o mencionado macizo do Montgrí, a costa, o río Ter e ao oeste o mazizo das Gavarres. Esta zona que hoxe coincide coa comarca administrativa do Baix Empordà ten a súa capital en La Bisbal d'Empordà, mentres que a situada ao norte, cuxa capital histórica foi a vila de Castelló d’Empúries, comprende a comarca administrativa do Alt Empordà e que actualmente ten por capital a cidade de Figueres.
A costa
A costa do Empordán forma parte da Costa Brava e comprende desde os cantís e pequenas praias que se atopan ao norte, entre a fronteira francesa e o cabo de Creus e á altura do macizo do Montgrí, fronte ao cal atópanse as Illas Medes ata longas praias de fina area no golfo de Roses, que se estende desde o cabo de Creus ao macizo do Montgrí, destacando nesta zona o Parque Natural dos Aiguamolls e a praia de dunas de Sant Pere Pescador. Ao sur do macizo do Montgrí atópase a desembocadura do Ter e extensas praias como a de Pals ata o cabo de Begur onde a costa volve levantarse sobre o mar para formar cantís e calas.
A tramontana
A presenza da tramontana - un vento frío e turbulento do norte - é particularmente intensa no Empordán, e son numerosas as referencias literarias e artísticas a este vento, que forma parte esencial da caracterización literaria e simbólica da comarca, á que contribuíron decisivamente numerosos literatos e artistas, como Josep Pla ou Salvador Dalí, ambos os nativos da comarca. O poeta -tamén empordanés- Carles Fages de Climent escribiu a oración ao Cristo da Tramontana, moi popular no Empordán, que logo inspiraría un lenzo do seu amigo Salvador Dalí, exposto no Teatro-Museo Dalí. Tamén Gabriel García Márquez refírese á tramontana en Doce Cuentos Peregrinos.
Valderas
miniatura|Antigo consistorio. Valderas é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 2.008 habitantes (INE 2011).
SMPlayer
300px|miniatura|dereita|Captura de pantalla do SMPlayer, en galego. SMPlayer é unha interface gráfica moi completa do MPlayer. SMPlayer é software libre, e está dispoñible para múltiples plataformas, habendo binarios para Linux e Windows.
Tradución
O SMPlayer está actualmente traducido a un bo número de linguas, entre elas o galego, o castelán, o francés, o italiano, o chinés etc. A tradución ao galego correu a cargo de Miguel Branco, do Proxecto Trasno.
Características
As súas características van das máis básicas, como reproducir vídeos, DVDs e VCDs; a outras máis avanzadas coma o soporte para filtros do MPlayer e máis.
Entre outras, permite o cambio entre canles de son, usa-la roda do rato para moverse polos vídeos, axustar diversas opcións dos vídeos (brillo, contraste, saturación...), reproducir a distintas velocidades, aplicar diversos filtros, axustar en tempo real as canles de son e subtítulos (se non van acordes co vídeo), lista de reprodución -con opcións coma repetir e reproducir ao chou-, diálogo de preferencias para configurar o SMPlayer dun xeito doado.
Unha das características máis salientables é a súa capacidade para recordar a configuración de todos os ficheiros. É dicir, a reprodución dos ficheiros retómase no punto no que se deixara ao saír do programa, coa mesma canle de son e os mesmos subtítulos, o mesmo volume etc.
Subtítulos
Os subtítulos pódense personalizar. Pódese elixir o tipo de letra, o tamaño e mesmo a cor. Destaca a súa capacidade, pouco frecuente nos reprodutores, de axustar os subtítulos en tempo real -para que vaian acordes co vídeo-. Ademais incorpora un sistema automático de busca de subtítulos a través do sitio web OpenSubtitles.
Eleccións municipais en Moraña
Votos ás candidaturas
*Porcentaxes sobre votos válidos.
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Moraña desde a aprobación da Constitución de 1978.
Estación de Haro
A estación de Haro é unha estación de tren de Adif situada na localidade de Haro, na Rioxa. Ten servizos de longa e media Distancia operados por Renfe. Dispón tamén de instalacións loxísticas usadas polos trens de mercadorías.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 127,8 da liña férrea de ancho ibérico que une Castejón con Bilbao por Logroño e Miranda de Ebro a 452 metros de altitude.
Historia
A estación foi inaugurada o 30 de agosto de 1863 coa apertura do tramo Castejón-Orduña da liña férrea que pretendía unir Castejón con Bilbao. As obras correron a cargo da Compañía do Ferrocarril de Tudela a Bilbao creada en 1857. En 1865 a compañía declarouse en suspensión de pagos por non poder superar as dificultades económicas derivadas do investimento realizado na construción da liña e foi intervida polo Banco de Bilbao. En 1878, foi absorbida por Norte que mantivo a titularidade da estación ata a nacionalización do ferrocarril en España en 1941 e a creación de Renfe.
Dende o 31 de decembro de 2004 Renfe explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Sitúase no barrio das Bodegas. O edificio para viaxeiros é unha ampla estrutura de base rectangular e dúas alturas con disposición lateral ás vías. Dispón dunha vía principal e de catro derivadas aínda que só dous acceden a unha plataforma lateral e a outra central. Ambas están protexidos parcialmente cunhas marquesiñas metálicas. Posúe outras catro vías máis todas elas mortas, que derivan a unha zona de carga que dispón dun peirao cuberto.
Longa distancia
Actualizado a 6 de xullo de 2016.
Xenerativo
Unha gramática é xenerativa cando consiste nun conxunto de regras e un léxico asociado que permite, para calquera combinación de palabras da lingua, decidir se esa combinación é gramatical e fornecerlle, nese caso, unha descrición estrutural.
Unha gramática xenerativa é explícita no sentido de que a natureza e o funcionamento das regras son descritos de maneira rigorosa e precisa, o que permite a súa formalización.
O tipo de gramática xenerativa máis famosa é a xenerativo-transformacional de Noam Chomsky, mais non todas as gramáticas xenerativas teñen necesariamente transformacións.
Havat Gilad
Havat Gilad (חַוַּת גִּלְעָד, lit. Granxa de Gilad) é un asentamento israelí situado no distrito de Xudea e Samaria, na rexión de Cisxordania, establecido no ano 2002 na memoria de Gilad Zar, fillo de Moshe Zar e coordinador de seguridade do Consello rexional de Shomron, que foi asasinado no 2001. O asentamento foi legalizado o 4 de febreiro de 2018, ata entón era considerado como asentamento ilegal polo goberno israelí e aparecía na lista de asentamentos que o país prometeu desmantelar. O asentamento foi desmantelado en varias ocasións, pero os colonos regresaban para restablecelo. Como consecuencia do recoñecemento por parte do goberno israelí, Havat Gilad puido conectarse á rede de electricidade e auga, ademais de entrar a formar parte do Consello Rexional de Samaria.
Propiedade da terra
Havat Gilad, foi un dos 90 asentamentos xudeus construídos en Cisxordania sen autorización do Goberno de Israel, sitúase nunha parcela privada propiedade de Moshe Zar, un Sionista relixioso e amigo do antigo primeiro ministro Ariel Sharon. Segundo Zar, mercou a propiedade da parcela a uns palestinos en 1979, porén foi levado en varias ocasións ante os xulgados acusado de falsificar os contratos. Logo da morte do seu fillo Gilad, Zar prometeu que establecería seis asentamentos na súa memoria, un por cada letra do seu nome. O asentamento foi derribado no 2011 e tras isto houbo varios intentos de reconstruír e ampliar as estruturas, enfrontándose aos habitantes da vila palestina de Jit, que afirman que os colonos están edificando sobre terreo de propiedade palestina. A Administración Civil israelí examinou as queixas, mentres afirmaba que "moitas das terras da rexión eran de propiedade privada palestina".
Ataque en xaneiro de 2018
O 9 de xaneiro de 2018, o médico residente voluntario e rabino de Havat Gilad, Raziel Shevach, recibiu un disparo por parte dun asaltante sen identificar, mentres conducía o seu vehículo preto da súa casa pola Autoestrada 60. Como consecuencia disto se realizaron controis de estrada na rexión para buscar aos autores.
A pesar de non reclamar a autoría do ataque, o grupo terrorista Hamas afirmou que o ataque fora "a primeira resposta práctica para recordar aos líderes inimigos e aqueles que os apoian (os Estados Unidos) que o que temían está chegando", segundo publicou o xornal The Times of Israel. O brazo militar de Hamas, as Brigadas Izz ad-Din al-Qassam tamén afirmaron que "Cisxordania seguirá sendo un coitelo nos seus corpos".
O ministro de defensa de Israel emitiu un comunicado en resposta ao ataque segundo o cal o goberno estaba considerando legalizar o asentamento.
David M. Friedman, o embaixador dos Estados Unidos de América en Israel, publicou un tweet dicindo: "un pai israelí de seis fillo foi asasinado pola noite a sangue fría por terroristas palestinos. Hamas bendí aos asasinos e as leis da Autoridade Palestina os premiarán financeiramente".
Turismo
Algúns residentes do asentamento desenvolveron espazos turísticos e de actividades abertas aos visitantes de Israel e do exterior. En xaneiro de 2016, o xornalista do The New York Times Steven Erlanger visitou o lugar e pasou a noite nunha das casas para invitados.
Torás, Torás, A Laracha
Torás é un lugar da parroquia de Torás no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 1 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran homes e 1 muller.
Gaizka Garitano
Traxectoria
O 10 de xuño de 2016, Garitano foi presentado como novo adestrador do Deportivo da Coruña, en substitución de Víctor Sánchez del Amo. O 26 de febreiro de 2017 foi despedido polo consello de administración do club, debido aos malos resultados deportivos.
O 4 de decembro de 2018, Garitano converteuse no adestrador do Athletic Club tras a destitución de Eduardo Berizzo.
Estreito de La Pérouse
miniatura|Localización do Estreito de La Pérouse. miniatura|Unha illa no Estreito de La Pérouse.
O Estreito de La Pérouse (en xaponés Estreito de Sōya 宗谷海峡) é un estreito que separa a parte sur da illa rusa de Sakhalin da parte norte da illa xaponesa de Hokkaido, unindo o Mar do Xapón a oeste, co Mar de Okhotsk a leste. Ten unha extensión de cerca de 40 km e unha profundidade entre os 20 e os 40 metros.
Este estreito foi bautizado co nome de Jean-François de La Pérouse, que explorou esta zona en 1787.
Cillaperlata
Cillaperlata é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 46 habitantes (INE 2012).
Valdepolo
Valdepolo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.312 habitantes (INE 2011).
Rei Amador
O rei Amador foi rei dos angolares e líder da revolta de escravos que tivo lugar en 1595 nas illas africanas de San Tomé e Príncipe. Segundo algúns documentos históricos Amador era un escravo que fuxiu e mobilizou a todos os angolares, que xunto con outros africanos, crearon unha nación libre no medio das illas.
Historia da orixe dos angolares
Hai diferentes versións sobre a orixe dos angolares, que habitan o sur da illa de San Tomé. A máis difundida entre os angolares é que eran escravos africanos traídos probablemente de Angola, e que sobreviviron a un naufraxio a poucos quilómetros da costa. Unha segunda versión sostén que eran escravos que se liberaron dos seus donos sobre 1470, cando os portugueses descubriron as illas, e que crearon unha nación libre chamada Quilombo ou Kilombo. Outra versión é a de que os angolares eran africanos do continente, que migraron cara ás illas moito antes da chegada dos portugueses.
A revolta dos escravos
O 9 de xullo de 1595, Amador e o seu pobo, os angolares, aliados con outros escravos africanos das plantacións, internáronse no bosque e loitaron contra os portugueses. Dise que ese día, Amador e os seus seguidores, izaron unha bandeira fronte aos colonos e proclamaron o rei Amador como rei de San Tomé e Príncipe, facéndoo el mesmo como "Rei Amador, liberador de todos os negros".
Entre 1595 e 1596, a illa de San Tomé foi dirixida polos angolares, baixo o mando do rei Amador. O 4 de xaneiro de 1596 foi capturado e enviado a prisión, e máis tarde executado polos portugueses.
Legado
Hoxe en día o rei Amador é recordado e considerado un heroe nacional nas illas. Dende o ano 2005, o 4 de xaneiro é festa nacional como homenaxe a Amador.
Unha imaxe súa está representada nos billetes do país. Trátase dunha creación do artista Pinásio Pina, pois non existen retratos reais de Amador.
En 2004, durante o Ano internacional de Conmemoración da Loita contra a Escravitude e a súa Abolición, o secretario xeral da Organización das Nacións Unidas, Kofi Annan, inaugurou unha estatua do rei Amador en San Tomé e Príncipe.
Canaval, Sober
Topónimo
O topónimo galego Canaval fai referencia a un lugar poboado de canas.
Patrimonio
Dentro da arquitectura relixiosa destaca a igrexa de San Pedro, e na Ponte hai un peto de ánimas. Entre a arquitectura civil salienta Vila Consuelo. Nesta parroquia está a estación de Canaval.
-534
Outros
Historia ano a ano
UTR
En xenética denomínanse UTR ou rexións non traducidas (procedente do inglés Untranslated Region) ás rexións que non se traducen a proteínas situadas nos extremos dos ARNm, que son copias complementarias das rexións dos extremos dos xenes. No extremo 5' do ARNm hai unha rexión chamada 5' UTR (ou secuencia líder) e no extremo 3' outra chamada 3' UTR (ou secuencia tráiler), que se encontran antes do codón de iniciación para a tradución da proteína e despois do codón de parada, respectivamente. No xene as rexións correspondentes ás UTR flanquean por cada lado o marco aberto de lectura (ou ORF). As UTR non son zonas codificantes de aminoácidos das proteínas, pero aínda que non se traducen, si se transcriben, polo que están presentes nos ARNm.
As UTR teñen grande importancia na regulación da expresión xénica. Por exemplo, existen proteínas adaptadoras que recoñecen secuencias específicas, non codificantes, da 3' UTR. Ademais, están implicadas na correcta expresión espacial e temporal dos xenes.
As UTR aparecen tanto en xenomas de eucariotas coma de procariotas e mesmo de virus, malia a sinxeleza do xenoma destes últimos.
5' UTR
A 5' UTR é unha rexión non traducida do extremo 5' do ARNm, que comeza no sitio de comezo da transcrición e acaba cando se chega ao codón de iniciación da tradución, xa na rexión codificante. Esta rexión do ARNm contén elementos que controlan a expresión xénica por medio de elementos regulatorios. Nos procariotas a 5' UTR do ARNm xeralmente contén o sitio de unión ao ribosoma (RBS), tamén chamado secuencia Shine-Dalgarno (AGGAGGU).
A lonxitude media da 5' UTR é de ~150 nucleótidos en eucariotas (en humanos 170), pero pode chegar a ter miles de bases. Algúns virus e xenes celulares teñen 5' UTR infrecuentemente longos e estruturados, o que pode afectar á expresión xénica. Como media a 5' UTR é a metade de longa ca a 3' UTR. . Nos procariotas as 5' UTR dos ARNm son máis curtas.
miniatura|400px|Estrutura dun ARNm humano coas distintas rexións a escala.
3' UTR
A rexión 3' é unha rexión non traducida do extremo 3' do ARNm, que comeza a partir do final da rexión codificante do ARNm. A lonxitude da rexión 3' UTR ten unha variación considerable nos ARNm de mamíferos (vai desde 60-80 ata 4000 nucleótidos, no home uns 700-800). Isto suxire que o xenoma humano evolucionou para incrementar o uso de mecanismos de control postranscricional na expresión de xenes. Identificáronse 2772 secuencias curtas de nucleótidos na 3´ UTR, onde se unen os elementos reguladores do ARNm.
En moitos ARNm comprobouse que as rexións 3´ UTR están implicadas na regulación da estabilidade, localización e tradución dos mesmos. As rexións 3´ UTR gobernan a expresión dos xenes grazas á interacción entre os compoñentes estruturais do ARNm (elementos en cis) e factores específicos que actúan en trans (proteínas que se unen a ARN e ARN non codificantes).
O ARNm está regulado por tres procesos que se levan a cabo a través das rexións 3´ UTR, por medio da unión nelas de factores reguladores e da estrutura que poden formar:
Identificáronse dous mecanismos de regulación na expresión de xenes polas rexións 3´ UTR:
Nas rexións 3' UTR únense dous tipos de elementos orixinando así dous tipos de regulación do ARNm: elementos cis e factores trans, cuxo funcionamento anormal foi implicado no cáncer (orixinan células tumorais, xa que regulan ARNm que codifica compoñentes do ciclo celular). En células normais sen alterar, os ARNm nas súas rexións 3' UTR non presentan ningunha unión destes factores trans, entanto que nas células que si están alteradas se unen moitos deses factores que alteran a estabilidade do ARNm e a eficiencia da súa tradución.
Na rexión 3' UTR dun ARNm atopamos varias secuencias reguladoras :
A regulación faise a través de clusters de factores que se unen a esas secuencias características. Un dos factores trans máis importantes na regulación que se unen ás rexións 3' UTR son os microARN, os cales exercen unha regulación negativa do ARNm, xa que promoven a súa degradación ou a represión da tradución. Exemplos de elementos cis que se une en secuencias ARE de 3´ UTR son: proteínas HuR (estabilizan o ARNm), AUF1, TTP (degradan o ARNm), HuR (aumenta a tradución do ARNm), TIA-1, TIAR (reducen a tradución do ARNm). Estes elementos poden competir por unha mesma área do ARNm.
Relación das rexións UTR con diferentes enfermidades
Existen diferentes alteracións que se producen nas rexións UTR 5´ ou 3´, que dan como resultado o desenvolvemento dunha determinada enfermidade. As alteracións nas secuencias UTR poden estar, por exemplo, implicadas no cáncer. Comprobouse que mutacións nas secuencias 3´ UTR reguladoras producen niveis anormais de ARNm, e desorde na localización e posterior tradución do mesmo por modificación dos factores que actúan en trans sobre eles, podendo desta maneira producir o fenotipo tumoral nas células. Existen proteínas que se unen ás secuencias ARE das rexións 3´ UTR que poden ter un efecto positivo ou negativo sobre o ARNm á hora de transformar unha célula normal nunha tumoral. Por exemplo, o xene da ciclina D1, que actúa na regulación do ciclo celular, vese afectado por unha alteración en 3´ UTR, a cal causa que o ARNm sexa máis estable e se traduza sempre, contribuíndo ao desenvolvemento do tumor.
Galería de imaxes de Cospeito
Galería de imaxes do concello de Cospeito na provincia de Lugo.
Homaxe da Galicia Universal
Edición
A obra foi editada en Caracas por Silvio Santiago, Ramiro Isla Couto e Carlos Herrero Alonso. En 1954 o Centro Galego de Caracas ía convidar a Otero Pedrayo, mais non puido asistir. Pensouse entón en dedicarlle un número de Galicia, a revista editada polo centro. Logo de poder ir a Venezuela en marzo de 1956, saíu adiante a idea de darlle forma ao libro. Moitos dos textos incluídos están datados en 1955.
Contidos
A introdución inclúe un poema de Ramón Cabanillas, un saúdo de Ramón Menéndez Pidal (por entón, presidente da Real Academia Española), e dous textos de Virxinia Pereira Renda e Manuel Gómez Román. Despois hai unha recensión biográfica escrita por Francisco Fernández del Riego (co pseudónimo de Salvador Lorenzana), unha descrición de Florentino López Cuevillas, e textos de Domingo García-Sabell, Antón Fraguas, Nina Epton (en castelán), Leandro Pita Romero, Victoriano García Martí, Gonzalo Rodríguez Mourullo, Antón Iglesias Vilarelle, Alexandro Raimúndez, Xosé Ramón Fernández-Oxea e Paulino Pedret.
Logo dunha entrevista que lle fai Fernández del Riego (co pseudónimo de Cosme Barreiros), seguen textos de Eduardo Blanco Amor (en castelán), Lois Tobío, Francisco Elías de Tejada (en castelán), Cunha Leão (en portugués), Antonio Bonet Correa (en castelán), Fidelino de Figueiredo (en portugués), Manuel María, Ramón Piñeiro, Celestino Fernández de la Vega, José Luis Cano (en castelán), Ricardo Carballo Calero, Ánxel Fole, Leuter González Salgado, Manuel Puente e Magín Vázquez Rodríguez.
Proseguen Álvaro Cunqueiro, Rafael Dieste, Camilo José Cela (en castelán), Sebastián Martínez-Risco, Domingo Quiroga (en castelán), Isidoro Millán González-Pardo (en castelán), Cesáreo Saco, Xoán Rof Carballo, Ramón Baltar Domínguez, Emilio Álvarez Blázquez, Rodolfo Prada, Vicente Risco, Augusto Casas (en castelán), Xosé Luís Méndez Ferrín, Benito Varela Jácome, Carlos Martínez-Barbeito (en castelán), Xaime Isla Couto, María Luz Morales (en castelán), Amando Losada, Xosé Luís López Cid, Carmen Castro Madinaveitia (en castelán), Ánxel Johán, Silvio Santiago, Manuel Rabanal Álvarez (en castelán), Xosé Luís Allué Andrade, Xosé María Castroviejo (en castelán), Xesús Carro, Antonio Lorenzo, Manuel Torres, Ramón de Valenzuela e Ramón Lorenzo.
Logo hai unha peza teatral en verso de Aquilino Iglesia Alvariño sobre Adrián Silva, e poemas de Emilio Pita, Gonzalo López Abente, Arturo Capdevila (en castelán), Victoriano Taibo, Fermín Bouza-Brey, Ánxel Sevillano, Xosé María Álvarez Blázquez, Luís Pimentel, Florencio Delgado Gurriarán, Ramón González-Alegre, Ángel Blanco Losada, Antón Tovar, Pura Vázquez, Xohana Torres, Víctor Luis Molinari, Uxío Novoneyra e Manuel Fabeiro.
A portada está deseñada por Luís Seoane, e ten ilustracións de Carlos Maside, Xohán Ledo e Xaime Isla Couto. O libro inclúe numerosas fotos de diferentes épocas, algunhas delas tomadas en Caracas e outras pouco antes da edición do libro, como unha tomada no mosteiro de Celanova o 16 de setembro de 1957 nunha homenaxe a Curros Enríquez. Hai tamén imaxes de Trasalba.
Ceolita
miniatura|Ceolita A ceolita ou zeolita (do grego zein ‘ferver’ e lithos ‘pedra’) é un conxunto de diversos minerais compostos por silicatos alumínicos hidratados de metais alcalinos e alcalinotérreos.
A etimoloxía da verba ceolita fai referencia a que estas rochas cando se quentan a altas temperaturas inchan e desprenden burbullas.
Estes minerais maniféstanse en vetas de rochas ígneas básicas, particularmente basalto. Os minerais posúen densidades específicas no rango de 1,9 a 2,8 g/cm3 e durezas de entre 3 e 6 na escala de Mohs.
As ceolitas son aluminosilicatos con cavidades de dimensións moleculares de 8 a 10 ángstrom. Contén ións grandes e moléculas de auga con liberdade de movemento, para así poder permitir o intercambio iónico.
As ceolitas son utilizadas en procesos para abrandar a auga mediante un método de intercambio de ións chamado proceso ceolítico.
Propiedades e usos
As ceolitas, constituídas por estruturas de silicio e alúmina, como tetraedros, presentan máis de 50 tipos naturais e centos sintéticos, cada un cunhas propiedades específicas. Son útiles para múltiples aplicacións industriais, en procesos de refino do petróleo, na industria química como catalizadores, ou na agricultura e gandaría, mellorando a calidade do solo e a alimentación animal.
Na actualidade, estanse investigando novas aplicacións, como a captura e almacenamento de gases, potencialmente útiles no combate ao cambio climático. As súas propiedades únicas prometen avances significativos na súa aplicación no futuro.
Avelino Corma, recoñecido químico da Universidade de Valencia, que foi premiado co galardón ao Inventor Europeo 2023 desenvolveu co seu equipo unhas ceolitas que son usadas na industria para mellorar a eficiencia das reaccións químicas e na transformación de produtos como o petróleo cru.
Mvezo
Segundo o censo de 2011, o 100% da poboación de Mvezo é bantú e o 98,3% fala a lingua xosa.
Medición xenética
A medición xenética é o proceso de análise dos datos xenéticos. Pode realizarse por varios métodos. De entre os principais poden considerarse os seguintes:
Distancia xenética
Úsanse para medir a diferenza xenética global entre dúas poboacións. Hai moitas distancias xenéticas e todas están fortemente relacionadas entre si.
Árbores
As árbores son o construto máis habitual na análise filoxenética. As árbores dicotómicas constrúense usando unha matriz de distancias entre tódalas posibles de combinacións en parella de n poboacións. Para os primeiros autores que utilizaron este achegamento metodolóxico (Cavalli-Sforza e Edwards), representan a historia de fisións (separacións) que tiveron acontecido na historia das poboacións. Existen posibles causas de nesgo, e isto esixe un control mediante outras premisas para poder interpretar correctamente esta evolución histórica.
Hai varios métodos para reconstruílas: algúns parten dunha raíz (orixe da dicotomía máis afastada no tempo) e outros calcúlanse independentemente. Inda así, as árbores sen raíz poden adoptar unha orixe en función de evidencias externas ou internas, sendo estas as máis fiables. Os métodos con raíz obrigan a que tódalas pólas que parten da orixe teñan a mesma lonxitude en termos de distancia xenética, partindo da hipótese de que a taxa de evolución é constante. Os métodos sen raíz non teñen que cumprir con estas restricións, pero o seu valor interpretativo dende a perspectiva evolutiva é menor.
As diferentes metodoloxías poden producir distintos resultados, en parte debidos ó uso de distancias xenéticas desiguais, e, salvo que o número de caracteres -frecuencias xénicas- sexa alto, o erro estatístico pode ser enorme. Existen xeitos de calcular o erro por este motivo, pero o maior problema das árbores é que non están adaptadas para contemplar as conexións cruzadas entre poboacións: os métodos para recoñecer este feito aínda están sen desenvolver.
Mapas de compoñentes principais
Estes son tan usados coma as árbores na análise, porque permiten recoller nuns poucos grafos unha boa parte da información contida nos xenes considerados. Normalmente, os datos de aproximadamente 100 frecuencias xénicas poden resumirse para un número determinado de poboacións cunha efectividade do 20% ou 40% substituíndo os datos xenéticos dunha poboación por un único valor numérico: a compoñente principal. O resto da información, que corresponde á variación, pérdese, pero pode calcularse unha segunda compoñente para recuperar a máxima información posible, menor que a recollida na primeira compoñente. Aínda así é útil. Poderíase continuar así con subseguintes compoñentes, pero soamente coas dúas primeiras adoita obterse unha mostra suficientemente representativa das relacións xenéticas das poboacións. O diagrama cartesiano bidimensional normalmente permite resumir máis dun terzo da información inicial de tódolos xenes. Pódese incluír graficamente unha terceira dimensión, pero xa non é tan claro coma o mapa con dúas.
A compoñente principal podería definirse coma unha media ponderada de tódalas frecuencias xénicas dunha poboación, onde o peso relativo é tal que maximiza a información sobre unha poboación que estea contida nun só valor numérico. Os mapas de dúas ou tres dimensións obtidos deste xeito poden evitar o uso de árbores, pero adoitan producir as mesmas conclusións sen que poidan considerarse un método analítico distinto. Probablemente son descritores máis fiables que as árbores cando hai moito intercambio xenético entre poboacións veciñas xeograficamente.
Mapas xeográficos
Os mapas de frecuencias alélicas amosan a distribución xeográfica dun alelo: a frecuencia alélica é máis probable no seu lugar de orixe e nas rexións onde a favorecen os factores selectivos. A distinción entre estas dúas posibles explicacións non sempre está clara. Por exemplo, no caso da malaria a distribución xeográfica foi importante para indicar as mutacións alélicas máis resistentes.
As Torres de Cillobre, Torás, A Laracha
As Torres de Cillobre é un lugar da parroquia de Torás no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 64 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 30 homes e 34 mulleres.
Medición xenética
Mestizaxe
As fisións seguidas de evolución independente das dúas pólas formadas puideron ser importantes na conformación da nosa historia xenética. En moitos casos, as poboacións resultantes puideron intercambiar poboación cos novos veciños atopados nas terras descubertas. O intercambio xénico probablemente fíxose máis importante co incremento do transporte, pero debeu ter un impacto xa nos comezos da historia da evolución humana.
A predición das consecuencias dos intercambios xenéticos é moi doada para situacións simples (cando unha poboación procede da mestura de dúas anteriores) e os intercambios migratorios modifican a matriz de distancias que se poden predicir ben para situacións máis complexas se se coñecen os modelos de migración, pero isto é moi infrecuente. O axeitamento de árbores dicotómicas non inclúe a mestizaxe no seu modelo evolutivo teórico, e por iso non hai aínda un método satisfactorio para analizar redes (árbores con interconexións entre pólas). A análise completa da evolución interconectada ("reticulada") aínda está nos seus inicios.
As Torres de Cillobre, Torás, A Laracha
Patrimonio
Neste lugar atópanse as Torres de Cillobre
Consello rexional de Samaria
En agosto do 2015, Yossi Dagan foi elixido para a posición de presidente do Consello Rexional de Samaria cun 62% dos votos.
The Hobbit: The Desolation of Smaug
The Hobbit: The Desolation of Smaug (O Hobbit: A desolación de Smaug) é un filme de fantasía épica do ano 2013 dirixido por Peter Jackson. O filme é o segundo dunha triloxía cinematográfica (The Hobbit) baseado na novela O hobbit de John R.R. Tolkien, antecesora da triloxía cinematográfica d'O Señor dos Aneis, estreada entre 2001 e 2003.
En Galiza estreouse en castelán o 13 de decembro de 2013.
A historia dá continuidade aos eventos ocorridos en The Hobbit: An Unexpected Journey, no que o hobbit Bilbo Bulseiro viaxa co meigo Gandalf na compaña de trece ananos liderados por Thorin Escudo de Carballo para o Reino de Erebor, levándoos a través do Bosque das Tebras, a Cidade do Lago e Cidade de Dale para combater o dragón Smaug. Jackson escribiu o guión cos seus vellos colaboradores d'O Señor dos Aneis: Fran Walsh, Philippa Boyens e Guillermo del Toro, este último fora orixinalmente escollido para dirixir a triloxía The Hobbit. O filme é protagonizado por Ian McKellen, Martin Freeman, Richard Armitage, Benedict Cumberbatch, Evangeline Lilly, Lee Pace, Luke Evans, Ken Stott, James Nesbitt e Orlando Bloom.