cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xesús de Nazaret
Xesús no cristianismo
A figura de Xesús de Nazaret é o centro de todas as relixións denominadas cristiás, aínda que existen diferentes interpretacións acerca da súa persoa.
En xeral, para os cristiáns ortodoxos, Xesús de Nazaret é o protagonista dun acto único e intransferible, polo cal o home adquire a posibilidade de elevarse por encima da súa natureza caída e alcanzar a salvación.
Devandito acto consúmase coa resurrección de Xesús de Nazaret. A resurrección é, xa que logo, o feito central do cristianismo e constitúe a súa esperanza soteriolóxica. Como acto, é privativo da divindade e inaccesible ao home. De forma máis precisa, a encarnación, a morte e a resurrección compensan en tres actos sucesivos os tres obstáculos que separaban, segundo a doutrina cristiá, a Deus do home: a natureza,A natureza de Deus (increada) e a natureza do home (criatura) están separadas polo abismo ontolóxico do acto creativo ex nihilo o pecado e a morte. Pola encarnación do Verbo, a natureza divina faise humana. Pola morte de Cristo, supérase o pecado e polo seu resurrección, a morte.
Historicamente, o núcleo da doutrina cristiá quedou fixado no Concilio de Nicea, coa formulación do símbolo niceno. Este concilio é recoñecido polas principais denominacións cristiás: católicos, ortodoxos e as diferentes igrexas protestantes. O texto do credo niceno no referente a Xesús é o seguinte:
Existen, con todo, igrexas non trinitarias que non recoñeceron a existencia dunha Trinidad de persoas en Deus (por exemplo, o arrianismo, e posteriormente o unitarismo).
Xesús de Nazaret é tamén considerado a encarnación do Fillo, segunda persoa ou hipóstase da trindade cristiá. É Fillo por natureza e non por adopción, o que quere dicir que a súa divindade e a súa humanidade son inseparables. A relación entre a natureza divina e humana quedou fixada no Concilio de Calcedonia nestes termos:
Xesús nos novos movementos relixiosos de orixe cristiá
Varios movementos relixiosos de filiación cristiá, xurdidos a partir da segunda metade do século XIX, apártanse das crenzas tradicionais das relixións cristiás maioritarias no referente á doutrina da Trindade, a natureza de Cristo e a súa misión. Por iso se dicute por parte dos grupos tradicionais se estes movementos poden considerarse propiamente cristiáns.
Os mormóns (Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días) cren que Xesucristo ofrece a salvación en dous aspectos diferentes, da morte física e da morte espiritual. A igrexa mormona, fundada nos Estados Unidos, tamén mantén a crenza de que, logo da súa resurrección, Xesucristo visitou América e continuou alí o seu ensino.
Para a Ciencia Cristiá (Igrexa Científica de Cristo) de Mary Baker Eddy, Xesús o Cristo ten unha dualidade: un é Xesús como home humano e a outra é Cristo como a idea divina. Xesús representa a Cristo, é dicir a verdadeira idea de Deus. Este «Cristo-espírito» gobernou ao Xesús físico. Coa ascensión desapareceu Xesús pero a identidade espiritual ou Cristo «continúa existindo na orde eterna da Ciencia Divina, redimindo os pecados do mundo. Xesús non é Deus senón o Fillo de Deus e un con Deus en «calidade e non en cantidade». Deus non é un salvador corpóreo senón un principio salvador. A salvación non se logra mediante o perdón senón por unha reforma e recurso de Espírito.
Os adventistas do Sétimo Día fan fincapé, como a maioría dos grupos adventistas, nunha escatoloxía de signo milenarista que considera inminente a Parusía (segunda vinda de Cristo), que se realizará de modo visible e tanxible.
Outros movementos apártanse bastante máis das crenzas cristiás, xa que negan de plano a súa misión salvadora. Son bastante singulares, por exemplo, as crenzas sobre Xesucristo da seita Moon, segundo a cal Xesús non é Deus, senón simplemente un home «reflexo de Deus», nado dunha relación adúltera entre María e Zacarías, que fracasou na súa misión salvadora: para eles, a crucifixión de Xesús é testemuño do fracaso do cristianismo.
Xesús segundo o xudaísmo
O xudaísmo, relixión en cuxo marco se desenvolveu a predicación de Xesús, rexeita a crenza de que Xesús é Deus, xa que resulta incompatible co seu estrito monoteísmo. Igualmente rexeita a súa identificación co Mesías ou como profeta.
En liñas xerais, pode dicirse que o xudaísmo prestou escasa atención a Xesús de Nazaret. Con todo, menciónase un personaxe chamado Ieshú (alt: Yeishu, en hebreo: יש"ו) en antigos textos rabínicos, entre eles o Talmud de Babilonia, redactado en data anterior ao ano 600, e a literatura midrásica, de entre 200 e 700. O nome é similar, aínda que non idéntico, a Yeshúa, que é considerado por moitos autores o nome orixinal de Xesús en arameo. Ademais, en varios manuscritos do Talmud de Babilonia aparece co sobrenome Ha-Notztri, que pode significar o Nazareno. Por mor disto, e por certas coincidencias entre a historia de Xesús coñecida polos evanxeos cristiáns e a do Yeshu citado no Talmud, algúns autores identificaron a ambos os personaxes. Existen, con todo, discrepancias sobre este punto.
Nos textos rabínicos, Yeshu é caracterizado desde un punto de vista moi negativo: aparece como un gaioleiro que empuxa aos xudeus a apostatar da súa relixión.
Xesús nas relixións gnósticas
O gnosticismo é un conxunto de relixións heteroxéneas que floreceron cando as relixións locais de Asia entraron en contacto co helenismo. Malia súa diversidade de contidos, comparten algúns trazos, ás veces de estilo e, ás veces, de contido. Por exemplo, era moi común nelas atribuírlle ao mundo unha orixe maligna ou defectuosa. Para algunhas relixións gnósticas, o mundo fora creado por malignos demiúrgos que tiñan ao home encerrado na existencia terreal, ignorante da súa condición de prisioneiro. Para outras, o mundo era o froito dun fracaso ou traxedia creativos. Os que coñecían (gnosis) esta verdade podían intentar escapar. En contacto co cristianismo, apareceron novas variantes gnósticas. As máis destacadas foron:
Xesús segundo o islam
Xesús, chamado en lingua árabe Īsā ou Īsā ibn Maryam (Xesús, fillo de María), é un dos principais profetas do islam. Segundo o Corán, foi un dos profetas máis queridos por Deus e, a diferenza do que ocorre no cristianismo, para os musulmáns non ten carácter divino. Existen notables diferenzas entre o relato dos Evanxeos e a narración coránica da historia de Xesús.
A virxindade de María é plenamente recoñecida (Corán, 3,41; 5,19; 19,22 e ss). Xesús é quen anunciou a chegada de Mahoma como último profeta (Corán, 3,75; 61,6), aínda que seguen a súa vida e prédica a través dos textos dos evanxeos apócrifos. A morte de Xesús é tratada de forma complexa, ao non recoñecer explicitamente o seu sacrificio, senón que antes da morte é substituído por outro ser -do que nada se di-, mentres Xesús ascende con Deus e burla aos xudeus (Corán, 3,48; 4,156). A morte ignominiosa de Xesús non se contempla, aínda que si se afirma o seu regreso o día do Xuízo Final (Corán, 4,157; 43,61) e o descubrimento, nese día, de que a obra de Xesús foi verdadeira (no sentido de enviado por Deus). O Corán rexeita a Trindade (segundo o concepto do tawhid), téndoa por falsa, e considera a Xesús «Verbo de Deus», pero non fillo seu.
Xesús no budismo
A visión de Xesús para os budistas é diferente. Algúns budistas, entre eles o Dalai Lama (1935-), consideran que Xesús foi un bodhisattva que dedicou a súa vida ao benestar dos seres humanos. O mestre zen do século XIV Gasan Jōseki sinalou que as palabras de Xesús nos evanxeos procedían de alguén que non estaba lonxe do estado de buda.
Xesús na arte
miniatura|[[Pantocrátor rodeado pola mandorla na ábsida de San Clemente de Tahull. Flanqueando a mandorla encóntrase o tetramorfos, alegoría dos catro evanxeos.]]
Nun primeiro momento, a arte cristiá evitou representar a Xesús en forma humana, preferindo evocar a súa figura mediante símbolos, tales como o monograma formado polas letras gregas Χ e Ρ, iniciais do nome grego Χριστός (Cristo), en unión ás veces de Α e Ω, primeira e última letras, respectivamente, do alfabeto grego, para indicar que Cristo é o principio e o fin; o símbolo do peixe ΙΧΘΥΣ ikhthýs en grego, acróstico de Ἰησοῦς Χριστός, Θεοῦ Υἱός, Σωτήρ (Iesoûs Khristós, Theoû Huiós, Sōtḗr:Xesús Cristo, fillo de Deus, Salvador''); o Cordeiro de Deus; ou ata mediante símbolos antropomórficos, como o do Bo Pastor.
Máis tarde apareceron representacións de Cristo, primeiro presentado como un mozo imberbe. A partir do século IV representouse case exclusivamente con barba. Na arte bizantina fixéronse habituais unha serie de representacións de Xesús, e algunhas, como a imaxe do Pantocrátor, tiveron un amplo desenvolvemento na arte europea medieval.
Xesús na literatura
Desde finais do século XIX, son numerosos os autores literarios que deron a súa interpretación persoal da figura de Xesús. Entre as obras máis destacadas que trataron o tema poden citarse:
A figura de Xesús foi tamén o tema dalgunhas obras de literatura de consumo, ás veces en xéneros como a ciencia ficción ou a novela de misterio:
Consoante palatal
As consoantes palatais son consoantes articuladas co corpo da lingua elevado contra o padal duro (a parte media da cavidade superior da boca). As consoantes articuladas co ápice da lingua curvada cara a atrás contra o padal chámanse retroflexas.
Xesús de Nazaret
Xesús no cine
A vida de Xesús segundo os relatos do Novo Testamento, e xeralmente desde unha perspectiva cristiá, foi un tema frecuente no cine desde a súa aparición. De feito, Xesús de Nazaret é un dos personaxes máis interpretados, e xa en 1898 Georges Hatot e Louis Lumière levaron a súa vida á pantalla nun filme titulado La vie et la passion de Jésus-Christ. , aínda que no cine mudo sobre de todo destaca a superprodución King of Kings (1927), de Cecil B. DeMille.
O tema foi abordado despois en repetidas ocasións, desde as superproducións de Hollywood, como King of Kings (Nicholas Ray, 1961) e The Greatest Story Ever Told (George Stevens, 1965) ou a europea Gesù di Nazareth (Franco Zeffirelli, 1977) ata visións máis austeras como a de Pier Paolo Pasolini (O evanxeo segundo San Mateo, 1964). Tamén deron a súa persoal interpretación da figura de Xesús autores como Griffith (Intolerance, 1916), Wiene (INRI, 1923), Morayta (El mártir del Calvario, 1952), Dreyer (Ordet, 1954), Dassin (Celui qui doit mourir, 1957), Buñuel (Nazarín, 1958, e La Voie Lactée, 1969), Wajda (Pilatus und andere, 1971), Rossellini (Il messia, 1975), Arcand (Jésus de Montréal, 1989) ou Cuerda (Así en el cielo como en la tierra, 1995).
Consoante palatal
As consoantes palatalizadas son consoantes con outra articulación primaria que teñen como articulación secundaria a articulación palatal, é dicir, estas consoantes pronúncianse ademais de coa obstrución ou estreitamento no punto de articulación primario articúlanse coa elevación da parte media de lingua cara ó padal duro. Este tipo de articulación palatalizada é común en moitos fonemas das linguas eslavas e en moitas consoantes palato-alveolares doutras linguas.
As consoantes palatais que teñen signos específicos no Alfabeto Fonético Internacional son:
Xesús de Nazaret
Xesús no cine
Algunhas películas sobre a vida de Xesús non estiveron exentas de polémica. É o caso de Je vous salue, Marie (1985) de Jean-Luc Godard ou The Last Temptation of Christ (1988), de Martin Scorsese, baseada na novela homónima de Nikos Kazantzakis e moi criticada en xeral pola súa interpretación de Xesús, apartada do punto de vista cristián tradicional. O filme de Mel Gibson The Passion of the Christ (2004) suscitou en cambio a aprobación de amplos sectores do cristianismo, pero algúns membros da comunidade xudía tachárono de antisemita.
O personaxe de Xesús foi tratado no cine desde moi variados ángulos. Non faltan, por exemplo, aproximacións paródicas á figura do iniciador do cristianismo como Monty Python's Life of Brian (Terry Jones, 1979), musicais como Jesus Christ Superstar (Norman Jewison, 1973) ou Godspell (David Greene, 1973) e filmes de animación como The Miracle Maker (Derek W. Hayes e Stanislav Sokolov, 2000).
Xesús no teatro musical
A vida de Xesús tamén foi convertida en musical e levada aos escenarios en lugares como Broadway. Entre as aproximacións líricas á vida e obra de Xesús destacan Jesus Christ Superstar, ópera rock con música de Andrew Lloyd Webber e libreto de Tim Rice, representada por primeira vez en 1970. Moito máis alternativa é a obra Godspell, con música de Stephen Schartz e libreto de John-Michael Tebelak, representada por primeira vez en 1971.
Historia do alfabeto grego
Mitos e lendas gregas sobre a orixe do alfabeto
A Grecia Antiga, nos seus escritos, deixounos o testemuño das súas crenzas sobre a orixe da súa escritura.
Orixe do alfabeto grego
As investigacións históricas confirman a tese da orixe fenicia do alfabeto grego, aínda que refugando a hipótese dunha colonia fenicia en Grecia.
A pesar de modificalas formalmente, os gregos conservaron as palabras que designaban as letras fenicias. Así, o A fenicio, que representaba un boi, era chamado aleph por estes. O <A> grego, a pesar de ter cambiado na súa transcrición, chámase alpha, cousa que indica a súa orixe, pois alpha non significaba nada en particular en grego. A maioría dos nomes de letras gregas pódense explicar dun xeito semellante. A perda do senso do nome acentuou ademais a propia modificación do nome.
Outro indicio é a orde das letras que se conservou entre o alfabeto fenicio e o alfabeto grego.
Os alfabetos arcaicos utilizados en Grecia presentaban variantes, ata tal punto que o senso da escritura non era fixo (de dereita a esquerda, de esquerda a dereita e ás veces mesmo en bustrófedon); porén algúns trazos comúns (o mesmo erro de denominación de certos nomes de letras en relación ao termo orixinal, por exemplo) indica que a importación no mundo grego foi un fenómeno único. Grazas ao estudo dos alfabetos locais é posíbel emitir hipóteses acerca do lugar onde tivo lugar este intercambio cultural.
Estes alfabetos locais poden dividirse en dous grupos, denominados a miúdo azul e vermello. Nestes dous grupos, as letras utilizadas para transcribir os sons /ps/, /kh/ e /ks/ son diferentes. Nos alfabetos azuis, /ks/ transcríbese co símbolo xi, /kh/ con khi e /ps/ con psi; nos alfabetos vermellos pola contra, /ks/ transcríbese con khi, /kh/ con psi e /ps/ non se representa cun signo illado, senón ben con phi-sigma, ben con pi-sigma, en función da pronunciación.
Traqueida
miniatura|Traqueidas con puntuacións areoladas de [[Abies concolor.]] miniatura|Detalle das traqueidas e puntuacións de [[Picea abies.]] miniatura|Traqueidas de [[Psedotsuga menziesii.]]
Historia do alfabeto grego
Orixe do alfabeto grego
Con axuda destas variantes, e dalgunhas outras, dámonos conta de que os alfabetos arcaicos forman grupos e debuxan as rutas comerciais do mar Exeo.
Confederación Española de Organizacións Empresariais
A Confederación Española de Organizacións Empresariais (CEOE) é unha institución española fundada en xuño de 1977 que representa o empresariado español, integrando empresas públicas e privadas de todos os sectores. Centra o seu labor en axudar os empresarios en contraposición co labor dos sindicatos. A afiliación realízase a través de 2.000 asociacións de base e 200 organizacións territoriais e sectoriais.
Traqueida
En histoloxía vexetal, as traqueidas ou traqueides son un dos tipos de células do xilema condutoras do zume bruto na planta. O outro tipo de vasos condutores xilemáticos son os elementos dos vasos, que se conectan uns a continuación dos outros formando vasos ou traqueas (que non se deben confundir coas traqueidas). En conxunto, as células condutoras xilemáticas (traqueidas e elementos dos vasos) denomínanse "elementos traqueais".
Confederación Española de Organizacións Empresariais
CEOE é membro de BusinessEurope, patronal que agrupa as organizacións empresariais europeas, ostentando unha das súas vicepresidencias.
Traqueida
As traqueidas son células longas e estreitas con paredes secundarias lignificadas e sen protoplasto na madurez, polo que son células mortas e ocas. A parede das traqueidas está imperforada (o que as diferencia dos elementos dos vasos), pero ten, tanto no extremo coma nas partes laterais, puntuacións pares, onde a parede está adelgazada. Polas puntuacións pasa a auga atravesando a parede adelgazada e chega á traqueida seguinte. Xeralmente o tabique de conexión entre elas é moi oblicuo. As paredes laterais teñen diversos tipos de engrosamentos con forma de anel, en espiral ou reticulados.
Confederación Española de Organizacións Empresariais
En relación co seu financiamento, a CEOE, como tamén os sindicatos españois, recibe subvencións públicas, do goberno central e das comunidades autónomas.
Traqueida
Como as traqueidas teñen unha razón superficie/volume moito maior cós elementos dos vasos, poden manter a auga por adhesión ás súas paredes contra a gravidade con facilidade, evitando embolismos de aire cando non está funcionando a transpiración.
A función principal das traqueidas é o trasporte de auga e sales da raíz ao resto da planta. Ademais, como están lignificadas son tamén un elemento de sostén, e son as principais células que lle dan resistencia a madeiras brandas como a de piñeiro.
Historia do alfabeto grego
Orixe do alfabeto grego
Destes estudos resulta que o préstamo do alfabeto do fenicio tería acontecido ao norte da actual Siria e que, seguindo as rutas comerciais da época, o alfabeto se estendeu a través do mundo grego, empezando pola Eubea e Atenas.
Traqueida
Nas ximnospermas o xilema tardío axial presenta traqueidas longas (0,5 a 11 mm de lonxitude) con paredes engrosadas e 14 caras ou máis. As traqueidas das ximnospermas actuais están conectadas por pares puntuacións areoladas circulares ou ovais, máis frecuentes nos extremos onde se solapan. Poden presentar engrosamentos na parede dos extremos chamados crásulas, ou trabéculas, que son barras que unen unha parede tanxencial con outra.
Evolución e distribución
As traqueidas son evolutivamente máis primitivas cós membros dos vasos. Son as únicas células condutoras xilemáticas atopadas nas pteridospermas fósiles e na maioría das peteridófitas actuais e ximnospermas, e ademais algunhas anxiospermas teñen células similares a traqueidas na madurez. Os membros dos vasos evolucionaron a partir de traqueidas e son as células que normalmente se atopan nas monocotiledóneas, na maioría das dicotiledóneas e en certas pteridófitas e nas Gnetales. No protoxilema xeralmente atópanse traqueidas.
Historia do alfabeto grego
Evolucións na época clásica
Entre os alfabetos arcaicos, a variante xónica foi a que se impuxo no mundo grego. No -403 o seu uso volveuse obrigatorio en Atenas para os documentos oficiais. Nesta época, o alfabeto xónico xa evolucionara e utilizaba letras diferentes para transcribir os /e/ e /o/ longos e breves. O alfabeto xónico continuou a evolucionar pola súa banda, volvéndose entre outros bicameral. Malia terse convertido en universal no mundo grego, subsistiron pequenas variantes gráficas durante toda a Antigüidade.
Alfabetos derivados do alfabeto grego
O alfabeto etrusco, utilizado desde o século -VII, do que xurdirá máis adiante o alfabeto latino, é un derivado do grego, vía as colonias da Magna Grecia. Convén facer notar que o alfabeto utilizado nesas colonias non era o alfabeto xónico, senón o alfabeto empregado en Eubea. Así a escritura etrusca deriva non do alfabeto grego moderno, senón dun alfabeto arcaico.
Os coptos de Exipto servíronse do alfabeto grego, ao que engadiron algúns caracteres adaptados do demótico, para escribir a súa lingua: é o alfabeto copto.
No século IX, un discípulo de San Cirilo adaptou este mesmo alfabeto grego, sempre na grafía uncial, para transcribir o antigo eslavo; nacera o alfabeto cirílico.
The Hurricane (filme de 1999)
The Hurricane é un filme estadounidense biográfico dirixido por Norman Jewison que foi estreado en 1999. Está protagonizado por Denzel Washington. O guión foi adaptado por Armyan Bernstein e Dan Gordon a partir dos libros Lazarus and the Hurricane: The Freeing of Rubin "Hurricane" Carter (publicado en 1991), e The Sixteenth Round: From Number 1 Contender To #45472 (publicado en 1974). O filme conta a historia dun ex campión de boxeo condenado por un triplo asasinato nun bar de Paterson, Nova Jersey. Tamén describe a súa vida en prisión e a súa posta en liberdade grazas ó amor e compaixón dun adolescente de Brooklyn chamado Lesra Martin e a súa familia de acollida canadense.
O filme recibiu críticas positivas, mais tamén foron criticadas algunhas inexactitudes por parte dalgúns medios e de participantes no xuízo a Carter.
Sinopse
Rubin "Furacán" Carter era un boxeador negro que se sobrepuxo á súa difícil xuventude e converteuse en aspirante ó título dos pesos medios. Porén, os seus soños véñense abaixo cando, en xuño de 1966, foi inxustamente acusado dun triplo asasinato ocorrido nun bar de Nova Jersey. Nun xuízo cheo de erros, Carter foi condenado a tres cadeas perpetuas.
Lugares de Boimorto
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Boimorto.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Boimorto
Volva
En micoloxía, a volva é unha membrana que envolve algúns fungos na primeira etapa do seu desenvolvemento e que, ao maduraren o aparato esporífero, creba e forma unha especie de saqueta de onde sae o pé. Esta estrutura ten forma de cunca e atópase na base dos corpos frutíferos dalgúns fungos. Procede dos restos da estrutura da que provén o veo universal. Esta característica é moi importante dende o punto de vista da identificación de cogomelos bravos, por mor de que é doada de ollar.
Dende o punto de vista taxonómico tamén é relevante, xa que case sempre que aparece, significa que o fungo pertence á familia das Amanitaceae. Isto ten tamén especial importancia debido ao elevado número de especies velenosas que pertencen a esta familia.
A volva preséntase a miúdo de xeito parcial, ou completamente soterrada no chan, e por isto, cómpre comprobar a súa presenza ou ausencia co fin de identificar o cogomelo. Intentar identificar o fungo unha vez se apañe do chan, sen saber se tiña ou non volva, pode levar a un erro fatal.
Carmen Scarpitta
Carmen Scarpitta, nada o 26 de maio de 1933 e finada o 26 de abril de 2008, foi unha actriz italiana que apareceu en 30 filmes no seu país nativo.
Tamén traballou con Gino Bramieri, en 1981, en La vita comincia ogni mattina de Terzoli & Vaime.
Isaac de Benserade
Isaac de Benserade, nado o 15 de outubro de 1612 en Lyons-la-Forêt en Normandía e morto o 19 de outubro de 1691 en Gentilly, foi un escritor e dramaturgo francés.
Traxectoria
Isaac foi, xunto co seu principal rival Vincent Voiture, un preciosista, movemento en voga na época. Estudou teoloxía na Sorbona pero interesouse máis polo teatro. Compuxo ós vinte e tres anos a súa primeira traxedia, Cléopâtre, en 1634 representárase no Hôtel de Bourgogne, a súa primeira comedia Iphis et Iante unha das primeiras obras en Francia en evocar abertamente a homosexualidade feminina.
A fama conseguiuna, en colaboración co músico Michel Lambert compoñendo comedias ballet que se representaban na corte como divertimento. Entre 1651 e 1681 compuxo unha vintena e colaborou con Lully, rivalizando neste dominio con Molière. Nos salóns literarios era, así e todo, apreciado pola súa poesía, o seu soneto Job desatou unha querela entre os seus partidarios, xobelistas entre os que se contaban La Fontaine e Madeleine de Scudéry, e os partidarios de À Uranie de Voiture, os uranistas.
Universidade Técnica de Berlín
miniatura|250px|Logo da Universidade Técnica de Berlín
A Universidade Técnica de Berlín (en alemán Technische Universität Berlin; abrev. TUB, TU Berlin); até 1946 Technische Hochschule Berlin, Instituto Técnico de Berlín) é unha Universidade pública que se encontra no barrio de Charlottenburg en Berlín, Alemaña.
Historia
miniatura|250px|O Instituto Central de idiomas, na Universidade Técnica de Berlín Foi fundada en 1879 como Königlich Technische Hochschule (Real Escola Técnica Superior) sendo, por tanto, unha das máis antigas Universidades de Alemaña. Pasou a chamarse Technische Hochschule Charlottenburg (Escola Técnica Superior de Charlottenburg) pola fusión do preexistente Edificio da Academia (fundado en 1799) e da Academia Vocacional (fundada en 1829). Desde 1916 tamén se uniu a antiga Academia de Minaría, que se fundara en 1770.
O edificio principal foi proxectado en 1876-1877 por Richard Lucae, e inaugurado en 1884 na ''Straße des 17. Juni''.
Actualidade
Localizada nas proximidades do Tiergarten, a TU Berlin é membro da TU9, sociedade formada polas 9 mellores, máis antigas e prestixiadas universidades alemás, e a súa actividade céntrase na enxeñaría e a tecnoloxía. É socia fundadora do Europäische Institut für Innovation und Technologie, EIT (Instituto Europeo da Inovación e da Tecnoloxía).
Ulex
Para ver a especie máis común en Galicia ver o artigo toxo arnal
Universidade Técnica de Berlín
Actualidade
O campus da TU Berlin ocupa uns 600 000 m², distribuídos en varias localizacións no Berlín occidental.
Ulex
Toxo é o nome común que reciben as especies do xénero Ulex; un xénero de arredor de 20 especies de arbustos perennes da familia Fabaceae, nativos da Europa occidental atlántica e do norte de África, coa maioría das especies na península Ibérica, e concretamente en Galicia.
A especie máis espallada é o toxo arnal (Ulex europaeus), que medra en sitios asollados, e solos areentos, acadando unha altura de até 2-3 metros. As flores, chamadas chorimas ou choridas, teñen un forte recendo a coco. Considérase a flor nacional de Galicia. A semente recibe o nome de nabía de toxo.
Universidade Técnica de Berlín
Actualidade
O campus principal encóntrase no barrio de Charlottenburg. As súas sete facultades teñen uns 32 000 estudantes matriculados en máis de 50 programas. O 8 de xuño de 2005 había 6 721 persoas que traballaban na universidade: 319 profesores, 1 832 investigadores graduados e 2 089 persoas que traballaban na administración, os talleres e nas instalacións centrais.
Ulex
En lugares coma América do Norte, América do Sur, Nova Zelandia e Australia introduciuse coma planta ornamental. Nalgunhas zonas naturalizouse polo que se considera especie invasora.
Especies
En Galicia aparecen catro especies principalmente:
Etnoloxía
O toxo servía coma alimento do gando, coma estrume e tamén para roxar o forno. A parte lígnea, moi dura, servía tamén coma combustíbel nas cociñas de leña e nas lareiras. Tamén para facer os caxatos (cos que tamén se xogaba á choca).
Grupo fundamental
miniatura|250x250px|Mediante lazos con base nun punto fixo pódese explorar o espazo topolóxico ao que pertence. As clases de equivalencia destes lazos formarán o grupo fundamental. En topoloxía, pódese asociar a cada punto p dun espazo topolóxico X un grupo que informa sobre a estrutura 1-dimensional da porción do espazo que rodea este punto. Os elementos deste grupo, chamado grupo fundamental de X relativo ao punto base p, son clases de equivalencia de lazos (curvas pechadas) con orixe no punto p.
Existen xeneralizacións a dimensións superiores deste grupo, que reciben o nome de grupos de homotopía. O grupo fundamental recibe tamén o nome de primeiro grupo de homotopía. De aí a forma común de notalo sexa.
Lazo
Sexa X un espazo topolóxico, e p un punto fixo de X. Un lazo con base en p é unha aplicación continua que verifica.
Carlos Meixide
Carlos González Meixide, nado en Vilagarcía de Arousa o 21 de xaneiro de 1977, é un escritor, xornalista e humorista galego.
Grupo fundamental
Lazo
O produto de dous lazos \alpha e \beta defínese como
Isto é, o lazo primeiro percorre o camiño de \alpha, pero a "dobre velocidade" e despois o de \beta, tamén a dobre velocidade.
Clases de homotopía
As clases de homotopía son as clases de equivalencia debidas á relación de ser homotópico. Dous lazos con base nun punto común p son homotópicos se existe unha aplicación continua  tal que
Intuitivamente unha clase de homotopía representa un conxunto de curvas que son deformables entre si.
Grupo fundamental
O produto de dúas clases de homotopía de lazos [f] e [g] defínese como [f∗g]. Pode demostrarse que este produto está ben definido ao ser independente da elección de representantes. Este produto permite obter unha estrutura de grupo: o elemento neutro será a clase [γ] do lazo trivial definido como γ(t) = p para todo t; o inverso da clase dun lazo [f] será a clase do mesmo lazo percorrido en sentido contrario (é dicir, f−1(t)=f(1-t))
O grupo fundamental dun espazo topolóxico X, baseado nun punto p\in X, notado como \pi_1(X,p), é o conxunto de clases de homotopía de curvas pechadas coa operación xustapor clases.
Carlos Meixide
Traxectoria
Debutou na literatura co libro infantil A Miragaia, publicado en 2004 pola Editorial Sotelo Blanco.
A súa novela O Home Inédito, converteuse en 2005 na primeira novela en galego editada en Internet. A súa versión en papel apareceu un ano máis tarde publicada por Ediciós da Rotonda, de Rinoceronte Editora.
A partir de 2014, Meixide autoedita as súas propias obras. Alcanzou notable popularidade unha serie de aventuras de vacacións dun grupo de adolescentes en distintos lugares de Galicia (conformada ata agora polas novelas Ons, Cans, Guitiriz e Arousa ).
É tamén editor dos volumes do Bestiario do Vestiario, do xornalista e escritor Martiño Suárez.
Entre as súas achegas ao campo audiovisual destacan as seguintes: codirixiu con Tomás Lijó a curtametraxe O meu nome, o meu mundo, que en 2001 participou no Festival Internacional de Cinema e Vídeo Independente de Nova York; a proxección da curta estaba prevista para o día 11 de setembro, data do atentado das Torres Xemelgas, polo que tivo que ser adiada uns días. A partir daquela experiencia, Lijó e Meixide realizaron o documental Cascallos, proxectado en 2011 no Festival Cineuropa de Santiago de Compostela. Con Tomás Lijó formou tamén o dúo musical Os da Ría.
Entre 2005 e 2009 traballou -primeiro como redactor e máis tarde como director- no programa da Televisión de Galicia Onda Curta, centrado nas curtametraxes.
En decembro de 2018 recibiu o I Premio de Novela Camiño de Santiago pola súa obra Camiño de paixóns.
En 2021 creou canda a Berta Dávila o selo editorial Rodolfo e Priscila.
Política de Acerbaixán
miniatura|Ilham Aliyev, presidente do Acerbaixán (2007)
O Acerbaixán é unha república presidencialista. A dirección de Estado e a dirección de Goberno son separadas do lexislativo. O presidente da república é elixido polo pobo para un mandato de cinco anos. Hai sufraxio universal para maiores de 18 anos.
Poderes
Os tres poderes do goberno Acerbaixano son:
Grimes
Claire Elise Boucher, nada o 17 de marzo de 1988, e mellor coñecida polo seu nome artístico Grimes, é unha artista, músico, e directora de videoclips canadense. Procedente de Vancouver, Grimes comezou a gravar música experimental mentres asistía á McGill University en Montréal, onde se involucrou na escena musical underground electrónica e industrial.
No ano 2010 publicou o su álbum de estrea, Geidi Primes, a través do selo Arbutus Records, ao que lle seguiu Halfaxa nese mesmo ano. A finais do 2011 anunciou que asinara un contrato con 4AD, que se asociou con Arbutus Records para lanzar o seu terceiro álbum, Visions (2012). Visions foi aclamado pola crítica e The New York Times falou del como "un dos álbums máis impresionantes dese ano ata a data".
Os críticos e xornalistas destacaron a música de Grimes pola súa atípica combinación de elementos vocais, ademais dun amplo espectro de influencias, que van dende a música industrial e elecrónica ata o pop, hip hop, R&B, noise rock e incluso a música medieval.
Stonehenge
Stonehenge é un monumento neolítico (crómlech) e da idade de bronce situado preto de Amesbury en Wiltshire, Inglaterra, a uns 13 km ao noroeste de Salisbury. Trátase dun monumento megalítico probabelmente construído como templo-calendario. Está situado cronoloxicamente no período neolítico ou na Idade de bronce.
Orixe do nome
miniatura|esquerda|Tres "henges", círculos concéntricos, en liña. Henges de Thornborough en Masham, North Yorkshire, Inglaterra.
En inglés antigo a henge dáselle o significado de "precipicio", ou pedras colgantes, polo que os stanenges ou Stanheng son un lugar "non lonxe de Salisbury". Nun gravado do século XI os escritores chámanas "pedras apoiadas". William Stukeley en 1740, sinala "as rochas Pendulous agora chámanse henges en Yorkshire". Stonehenge en lingua saxoa significa pedras colgantes. Christopher Chippindale dá en Stonehenge Complete a derivación do nome de Stonehenge como procedente do inglés antigo, a palabra «stān» que significa "pedra", e "traveseiro" que se di hencg (porque semella o traveseiro dos linteis de pedra) para "colgar" ou "forcar", un instrumento de tortura (a forca). Do mesmo xeito que os trílitos de Stonehenge, a forca medieval consistiu en dous montantes cun lintel que os une, en lugar da típica forma de L invertido.
O nome de "henge" dáselle a unha clase de monumentos coñecidos como henges. Os arqueólogos defínenos como movementos de terra consistentes nun recinto circular peraltado cunha canle interna. Como adoita suceder en terminoloxía arqueolóxica, este é un vestixio dun uso antigo, e Stonehenge non é realmente un sitio henge xa que o seu centro está nun foxo. A pesar de ser contemporáneo dos verdadeiros henges neolíticos e círculos líticos, Stonehenge é en moitas formas atípico. Por exemplo, os máis de 7,3 metros de altura que teñen os seus linteis de trílitos de apoio que se manteñen no seu lugar con xuntas en fenda e tallada, o que o fan único.
Descrición
Está composto dun gran círculo de grandes megálitos cuxa construción se data entre 2500 a.C.|2500 e 2000 a.C.. O círculo de area que rodea os megálitos está considerado a parte máis antiga do monumento, estando datada sobre o 3100 a.C.. No seu comezo era un monumento circular de carácter ritual rodeado por un noiro e un foxo, de xeito similar a moitos outros situados no sur de Inglaterra. En 2200 a.C. foi cando tomou o seu aspecto actual, para o cal transportaron 32 bloques de gres desde as montañas de Preseli, ao suroeste de Gales e a pedra do Altar foi traída desde unha rexión próxima a Milford Haven.
Descoñécese a finalidade que tiveron os construtores deste gran monumento, mais suponse que era un observatorio astronómico que servía para predicir estacións e como templo relixioso.
Primeira era
Mike Parker Pearson, director do Proxecto Stonehenge Riverside baseado en Durrington Walls, sinalou que Stonehenge parece que se asociou nos primeiros tempos da súa existencia co enterro:
Stonehenge desenvolveuse en varias fases de construción que duraron cando menos 1.500 anos. Hai evidencias da construción a grande escala ao redor do monumento que pode terse estendido para enmarcar a paisaxe nun tempo de 6.500 anos. A comprensión das distintas fases da actividade complícase pola perturbación da calcaria natural por efectos periglaciais e por animais de tobo, un historial pobre de calidade da primeira escavación e a falta de información precisa e cientificamente comprobada por datas.
miniatura|300px|Mapa da localización Lenda: 1. Ara de pedra 2 e 3. Túmulos sen sepultura 4. Pedra do Sacrificio, 4,9 m de longo 5. Pedra do talón. 6. Dúas das pedras orixinais da estación catro 7. Banco interno 8. Gabia 9. Parede externa 10. Avenida, un par paralelo de gabias e bancos que conduce ao río Avon a 3 km 11. Anel de 50 ocos foi chamada Y 12. Aneis de 30 ocos foi chamado Z 13. Círculo do 56 era coñecido como os buratos de Aubrey 14. Pequena entrada sur
Antes do monumento (8000 anos antes da era actual)
Os arqueólogos atoparon catro ou posiblemente cinco, grandes ocos de poste Mesolítico (un pode ter sido unha árbore natural), que datan de arredor de 8000 anos antes da era actual, estaban baixo o aparcadoiro moderno para turistas. Estes postes de piñeiro de arredor de 0,75 metros de diámetro foron erixidos e eventualmente apodreceron in situ. Tres deles (e posiblemente catro) estaban nun aliñamento leste-oeste, que puidera ter un significado ritual, hai paralelismos coñecidos en Gran Bretaña nese momento, pero sitios similares foron encontrados en Escandinavia. Salisbury Plain estaba entón aínda arborado pero 4000 anos máis tarde, durante o inicio do neolítico, a xente construíu un recinto de terra no Robin Hood's Ball e longas tumbas de túmulo na paisaxe circundante. Aproximadamente no 3500 antes da era actual, o túmulo de Stonehenge foi construído a 700 metros ao norte do lugar cando os primeiros labregos comezaron despexar as árbores e aproveitar a zona.
Stonehenge 1 (3100 anos antes da era actual)
miniatura|esquerda|Stonehenge 1. Despois da limpeza total O primeiro monumento consistía nun banco circular e nunha gabia envolvente feito no Cretáceo Superior (Idade Santoniense) segundo Chalk Seaford, mide ao redor de 110 metros de diámetro, cunha grande entrada no NL e unha menor cara o sur. Atopábase en pasteiros abertos nun punto lixeiramente inclinado. Os construtores colocaron os ósos de cervos e bois no fondo da gabia, así como algunhas ferramentas de sílex traballadas. Os ósos foron considerablemente maiores que as cornamentas empregadas como picadores para cavar a gabia, e a xente que os enterrou tiña coidado deles durante algún tempo antes do enterro. A gabia era continua pero foi escavada en seccións, como as gabias dos recintos causewayed da zona. A terra escavada da gabia amoréase para formar o banco. Esta primeira etapa está datada en torno ao 3100 antes da era actual. O bordo exterior da zona cerrada é un círculo de 56 pozos, cada un de aproximadamente un metro de diámetro, coñecidos como os buratos de Aubrey, por John Aubrey, o anticuario do século XVII que se pensa que foi o primeiro en identificalos. Os pozos puideron conter de pé madeiras creando un círculo de madeira. Unha escavación recente suxeriu que os buratos de Aubrey orixinariamente puideron ser utilizados para erixir un círculo de pedras azuis. Se a hipótese fose certa, faría adiantar a estrutura de pedra máis antiga coñecida uns 500 anos. Un pequeno banco exterior máis alá da gabia tamén podería datar desta época.
Stonehenge 2 (3000 anos antes da era actual)
As evidencias da segunda fase xa non son visibles. Os buratos para postes datan de principios do terceiro milenio antes da era actual e suxiren que algunha forma de estrutura de madeira foi construída dentro do recinto durante este período. Outras madeiras en pé foron colocadas na entrada NL, e unha aliñación paralela dos postes correu cara o interior da entrada sur. Os ocos de poste son máis pequenos que os buratos de Aubrey, sendo só de arredor de 0,4 metros de diámetro e están moito menos regularmente espazados. O banco reduciuse á mantenta de altura e a gabia encheuse de lama. Polo menos vinte e cinco dos buratos de Aubrey sábese que conteñen máis tarde os enterramentos intrusivos, cremacións que datan dos dous séculos posteriores á creación do monumento. Parece que a función inicial dos buratos pasou a converterse nunha función funeraria durante a Fase 2. Trinta cremacións máis colocáronse nunha gabia do recinto e noutros puntos dentro do monumento, sobre todo na metade oriental. Stonehenge interprétase funcionando como un cemiterio crematorio neste momento, o primeiro cemiterio crematorio coñecido nas Illas Británicas. Os fragmentos de ósos humanos queimados tamén se atoparon na gabia de recheo.
Stonehenge 3 I (2600 anos antes da era actual)
miniatura|esquerda|Distribución das pedras na actualidade. As escavacións arqueolóxicas indican que arredor do ano 2600 antes da era actual, os construtores abandonaron a madeira en favor da pedra, apareceron dous conxuntos concéntricos de ocos (Q e R) no centro do sitio. Estes zócolos de pedra son só parcialmente coñecidos (descrita como a formación de "media lúa"), poderían ser os restos dun dobre anel. Unha vez máis, hai poucas evidencias que confirmen isto. Os buratos son a base de ata 80 pedras azuis (amosadas no plano), só 43 das cales pódense rastrexar na actualidade. As pedras azuis (algunhas das cales están feitas de dolerita, unha rocha ígnea), pensouse durante gran parte do século XX que foran transportadas por humanos desde os outeiros de Preseli, a 240 km de distancia da actual Pembrokeshire en Gales. Outra teoría que recentemente gañou apoio é que foron traídas máis preto do sitio como bloques erráticos polos glaciares irlandeses. Outras pedras antigas ben puideron ser sarsens pequenos, utilizados despois como linteis. As pedras, que pesaban unhas catro toneladas, consistían principalmente en dolerita manchada Ordovícico pero hai exemplos de riolita, tobas e cinzas volcánicas e calcarias, en total sobre 20 diferentes tipos de rocha foron empregados. Cada unha mide uns 2 metros de altura, entre 1 m e 1,5 m de ancho e uns 0,8 metros de espesor. A que ía ser coñecida como a Pedra do Altar, é case seguro que provén xa sexa de Carmarthenshire ou de Brecon Beacons e puido permanecer como un monólito moi grande.
A entrada do NL ampliouse nese momento, precisamente coincide coa dirección da saída do sol e posta de sol do solsticio de inverno e verán. Esta fase do monumento foi abandonada sen rematar, aínda así, as pequenas pedras de pé retiráronse ao parecer, e os buratos de Q e R foron recheos. Aínda así, o monumento parece ter eclipsado o sitio en Avebury en importancia cara o final desta fase.
Marcomanos
Etimoloxía
Eruditos contemporáneos cren que o seu nome deriva dunha destes dúas posíbeis fontes:
Stonehenge
Stonehenge 3 I (2600 anos antes da era actual)
A Pedra do Talón (5), é unha pedra arenisca terciaria, tamén puido ser erixida fronte á entrada norte-oriental durante este período. Non se pode precisar a data e puido ser instalada en calquera momento durante a fase 3. Ao principio estaba acompañada por unha segunda pedra, que xa non é visible. Había dúas, ou posiblemente tres pedras grandes como portais na entrada NL, das cales só unha, a Pedra do Sacrificio, de 4,9 metros de longo aínda existe. Outras características que datan da fase 3, inclúen as catro pedras Station (6), dúas das cales ocupaban o cume dos montículos (2 e 3). Os montículos son chamados "túmulos", aínda que non conteñen restos funerarios. A Stonehenge Avenue, un par de gabias paralelas de bancos de 3,2 km ata o río Avon, foron tamén engadidas. As dúas gabias similares rodean á Pedra do Talón (que por entón era só un monólito) e foron escavadas máis tarde arredor das Pedras Station.
Peggy Kornegger
Peggy Kornegger é unha das expoñentes estadounidenses máis importantes do anarcofeminismo.
Stonehenge
Stonehenge 3 II (2600 a 2400 anos antes da era actual)
miniatura|Renderizado por ordenador de todo a localización. Durante a seguinte fase importante de actividade 30 enormes pedras sarsen do tipo Oligoceno-Mioceno (amosadas en gris no plano) foron achegadas ao sitio. Tamén puideron ser traídas dunha canteira, na contorna de 40 km ao norte de Stonehenge nos Marlborough Downs, ou puideron recollelas dunha canteira de sarsens de xeso máis preto. As pedras estaban traballadas e con forma de fenda e tallada, 30 erixíronse en círculo de 33 metros de diámetro, cun anel de 30 pedras linteis descansando na parte superior. Os linteis axustáronse unha a outra usando outro método de traballo da madeira, a fenda e tallada. Cada pedra estaba en pé, medían uns 4,1 metros de alto, 2,1 metros de ancho e pesaban unhas 25 toneladas. Cada unha fora claramente traballada co efecto visual final en mente, os ortostatos ensanchan lixeiramente cara a parte superior coa fin de que a súa perspectiva permaneza constante cando se ve desde o chan, mentres que o lintel das pedras ten unha lixeira curvatura para continuar a aparencia circular do monumento inicial. As superficies orientadas cara o interior das pedras son máis suaves e máis finamente traballadas que as superficies exteriores. O espesor medio das pedras é de 1,1 metros e a distancia media entre elas é de 1 metro. Un total de 75 pedras serían necesarias para completar o círculo (60 pedras) e o trilithon de ferradura (15 pedras). Polo menos algúns dos sarsens desde entón foron retirados do sitio, o anel parece que foi deixado incompleto. As pedras de cada lintel son duns 3,2 metros, 1 metro de ancho e 0,8 metros de espesor. A parte superior dos linteis é de 4,9 metros por riba do chan.
Peggy Kornegger
Traxectoria
É coñecida entre outras cousas porque dende a década dos setenta argumenta que o feminismo radical e o anarquismo son aliados naturais. Escribiu o ensaio Anarquismo: A conexión feminista, e defendeu os argumentos de Cathy Levine "A tiranía da tiranía", defendendo o tipo de organización espontánea e descentralizada do movemento feminista; que foi unha contestación ao escrito de Jo Freeman titulado A tiranía da falta de estruturas.
Marcomanos
Historia
No século II, entraron nunha confederación xunto cos cuados, vándalos e sármatas contra Roma, probabelmente por maiores movementos tribais, como os godos. De acordo co historiador Eutropio, as forzas do emperador Marco Aurelio batallaron contra a confederación marcomana por tres anos no forte de Carnuntum en Panonia. Comparou a guerra e o triunfo de Marco Aurelio contra os marcomanos e os seus aliados coas guerras púnicas. A comparación foi xusta en tanto que esta guerra marcou un punto decisivo e tivo significativas derrotas romanas. Comezou no 166 e durou ata a morte de Marco Aurelio en 180, comprendendo as derrotas e a morte de dous comandantes da Garda Pretoriana. Foi, de feito, só un pequeno éxito, xa que desde o seguinte século en adiante o Danubio foi o principal fronte de batalla romano ata o colapso do Imperio Romano de Occidente no século V.
Muscularis mucosae
A muscularis mucosae (lamina muscularis mucosae) é o fino estrato de fibras musculares que forma parte da mucosa que tapiza a parede interna de diferentes partes do tubo dixestivo, principalmente o esófago, estómago, intestino delgado e intestino groso. Non debe confundirse coa túnica muscular ou muscularis externa que tamén está formada por músculo liso pero ten maior grosor e está en posición máis externa (máis lonxe da luz do tubo).