cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Presidente de Filipinas
Bahay Pangarap
Durante o gobrerno de Fidel Valdez Ramos, Bahay Pangarap foi transformado na casa club do Club de Golf Malacañang. A casa foi posteriormente utilizada pola presidenta Gloria Macapagal-Arroyo para dar a benvida a hóspedes especiais. Benigno Aquino III deixou claro antes de tomar posesión que rexeitaba vivir no palacio principal, ou na achegada Mansión Arlegui (onde vivira durante o mandato de súa nai Corazón Aquino e onde se instalou máis tarde Ramos), expondo que ambos eran demasiado grandes. Viviu na residencia familiar en Times Street, en Quezón, durante os primeiros días do seu goberno, pero despois trasladouse a Bahay Pangarap polos problemas de seguridade para os seus veciños que ocasionaba vivir na súa pequena casa dos anos 70.
Outras residencias
O presidente dispón tamén doutros complexos a nivel nacional para uso oficial:
Transporte aéreo
esquerda|miniatura| Un [[Aérospatiale SA 330 Puma que transportaba á presidenta Corazón Aquino na Base Naval de Subic Bay. ]] A 250ª Ala Presidencial da Forza Aérea Filipina ten o mandato de proporcionar un transporte aéreo seguro e eficiente ao presidente de Filipinas e á súa familia. Nalgunha ocasión, á ala tamén se lle encargou proporcionar transporte a outros membros do goberno, aos xefes de estado visitantes e outros hóspedes do estado.
A frota inclúe: 1 Fokker F28, que se emprega principalmente para as viaxes domésticas do presidente e tamén se denomina "Kalayaan One" cando o presidente está a bordo, 4 helicópteros Bell 412, 3 helicópteros Sikorsky S-76, 1 Sikorsky S-70-5 Black Hawk, varios Bell UH-1N Twin Huey, así como Fokker F27 Friendships. Para viaxes fóra de Filipinas, a Forza Aérea emprega un Bombardier Global Express ou avións da compañía aérea nacional, Philippine Airlines (PAL). En 1962 usáronse voos chárter da Pan American World Airways, tras seren suspendidos os servizos internacionais de Philippine Airlines. Para voos de curta distancia, PAL usou o Boeing 737 ata que este modelo foi substituído polos avións Airbus A320 e Airbus A321. Para voos de medio e longo percorrido usáronse Boeing 747-400 ata a súa xubilación en setembro de 2014. Os Airbus A330-300, Airbus A350-900 e Boeing 777-300ER cumpriron desde entón estes papeis. Calquera avión PAL con número de voo PR/PAL 001 e sinal de identificación PHILIPPINE 001 é un avión especial operado por Philippine Airlines para transportar ao presidente de Filipinas. Ás veces, o presidente usa avións privados para viaxes dentro de Filipinas debido a que os aeroportos dalgunhas illas do país teñen pistas pequenas.
Un helicóptero presidencial Bell 412 estrelouse o 7 de abril de 2009 na montañosa provincia de Ifugao ao norte de Manila. A bordo viaxaban oito persoas, entre elas dous subsecretarios do goberno e varios militares. O voo ía en dirección a Ifugao dende Baguio como avanzada da presidenta Macapagal-Arroyo, cando a torre de control do agora desaparecido aeroporto Loakan perdeu a comunicación co barco varios minutos despois da engalaxe.
Transporte acuático
O BRP Ang Pangulo (BRP de Barkó ng Repúblika ng Pilipinas, "Barco da República de Filipinas") foi encargado pola armada filipina o 7 de marzo de 1959. Foi construído no Xapón durante a administración do presidente García como parte das reparacións xaponesas a Filipinas pola segunda guerra mundial. Úsase principalmente para entreter invitados do presidente.
Transporte terrestre
O presidente de Filipinas usa como escolta dous Mercedes-Benz W221 S600 Guard negros e fortemente blindados. En convois, o presidente é escoltado polo Grupo de Seguridade Presidencial, que usan principalmente SUVs Nissan Patrol combinados cos seguintes vehículos: Audi A6, BMW Serie 7, Chevrolet Suburban, Hyundai Equus, Hyundai Starex, Toyota Camry, Toyota Fortuner, Toyota Land Cruiser, motocicletas de 400cc da Policía Nacional de Filipinas, Toyota Corolla Altis (variante do coche da policía) e outros vehículos do goberno e ambulancias na cola do convoi. Os coches presidenciais están designados e rexistrados co número de matrícula 1 ou a palabra PANGULO (presidente). A limusina leva a bandeira de Filipinas e, en ocasións, o estandarte presidencial.
Para viaxes rexionais, o presidente usa un Toyota Coaster, Mitsubishi Fuso Rosa ou outros vehículos pertencentes a corporacións ou axencias gobernamentais ou controladas polo goberno. Neste caso, o Grupo de Seguridade Presidencial escolta ao presidente usando coches da policía local cunha ambulancia á cola do convoi.
Seguridade
A diferenza de grupos similares doutros países que protexen a outras figuras políticas, o PSG non está obrigado a protexer candidatos á presidencia. Con todo, os expresidentes e as súas familias teñen dereito a un pequeno grupo de seguridade do PSG. O PSG usa SUVs Nissan Patrol como principais vehículos de seguridade.
Post-presidencias
miniatura| Os presidentes [[Emilio Aguinaldo e Manuel Luis Quezón durante a campaña de 1935. ]] Despois de deixar o cargo, varios presidentes ocuparon cargos públicos. Entre outros honores, os expresidentes e as súas familias inmediatas teñen dereito a sete soldados para a súa seguridade.
Expresidentes vivos
A data de maio de 2020 hai catro expresidentes vivos:
centro|miniatura|550x550px| O presidente [[Rodrigo Roa Duterte (no centro) cos ex presidentes (de esquerda a dereita) Joseph Ejército Estrada, Gloria Macapagal-Arroyo, Fidel Valdez Ramos e Benigno Aquino III, antes do inicio dunha reunión do Consello de Seguridade Nacional no palacio de Malacañang o 27 de xullo de 2016. ]]
O Estanco, Poio (San Xoán), Poio
O Estanco é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 73 habitantes (41 homes e 32 mulleres).
Carlos Crespo Alfaya
Carlos Crespo Alfaya, nado en Ponteareas o 6 de abril de 1922 e finado en Pontevedra en setembro de 2004, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Crespo Medal, secretario do Concello de Pazos de Borbén, e Engracia Alfaya Cerdeira, e irmán de Manuel Crespo Alfaya. Estudou bacharelato en Pontevedra. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exerceu como mestre interino. Ingresou no Partido Comunista de España en 1942. Marchou a Madrid a estudar Químicas e foi detido alí a principio de xuño de 1948, cando caeu a organización comunista na provincia de Pontevedra, e tamén foron detidos Manuel López Esperón, Severino Domínguez Rey, Jesús Carrera Barreiro e Gonzalo Velasco. Torturado, foi xulgado e en consello de guerra e condenado a dez anos de prisión. Cumpriu condena durante catro anos en Vigo, A Coruña e Santoña. Saíu en liberdade vixiada en xullo de 1952. Enfermo, residiu dous anos coa súa nai e a súa sobriña en Guadalaxara. Regresou a Galicia. Acollido por un amigo en Barrantes que lle ofreceu traballo de contábel, montou despois unha academia. Nos anos sesenta conmutáronlle os antecedentes penais, e puido presentarse e aprobar as oposicións. Foi destinado á escola da Escusa (Ribadumia) en 1967. Membro do PCG e de Esquerda Unida dende a súa fundación e de Comisións Obreiras.
Alejo Vidal-Quadras
O nome de Alejo Vidal-Quadras pode referirse a:
Akseli Gallen-Kallela
Akseli Gallen-Kallela (coñecido ata aproximadamente 1907 como Axel Waldemar Gallén), nado o 26 de abril de 1865 en Pori (Gran Ducado de Finlandia) e finado o 7 de marzo de 1931 en Estocolmo (Suecia), foi un dos pintores máis destacados de Finlandia. Comezou a súa carreira con representacións populares realistas, e posteriormente pasou a temas románticos do Kalevala e Carelia. Na década de 1890 creou obras destacadas dentro do simbolismo e o realismo. Contra a década de 1900, especialmente en conexión coa viaxe a África, as obras de Gallen-Kallela comezaron a encarnar o expresionismo.
As obras máis coñecidas de Gallen-Kallela son, entre outras, Sammon taonta, Ad Astra, Sammon puolustus, Kullervon kirous, Symposion e Lemminkäisen äiti. Ademais de pinturas, creou tamén frescos, artes gráficas e deseños para téxtiles e mobiliario. Despois da guerra civil finlandesa, Gallen-Kallela exerceu como adxunto de Mannerheimin e deseñou os uniformes e insignias do exército finlandés independente. Os momentos máis destacados da carreira internacional de Gallen-Kallelan foron o seu papel prominente na pavillón de Finlandia durante a Exposición Universal de París de 1900 e o seu propio posto na Bienal de Venecia de 1914.
Orixes e xuventude
miniatura|Axel Gallén (á esquerda) en [[Helsinqui cos seus irmáns Uno e Walter contra o ano 1876.]] Axel Gallén naceu nunha familia noble de fala sueca. Tiña seis irmáns e irmás dun matrimonio anterior de seu pai Peter Wilhelm Gallén con Sofia Gallén, finada en 1855 (un dos cales morrera pouco despois de nacer). Axel Gallén foi o terceiro fillo do segundo matrimonio de seu pai con Anna Mathilda Wahlroos. En total, había 14 fillos e fillas na familia, mais durante a infancia do pintor só houbo uns poucos na casa.
Seu pai, Peter Wilhelm Gallén (1817–1879), era caixeiro do Banco de Finlandia en Pori e propietario da granxa de cabalos de Vänni, en Tyrvää, e outro par de granxas, que xuntas sumaban unhas 150 hectáreas. Gallén pasou a súa infancia na granxa de Jaats.
Entre outras cousas, o pai traballou en Tyrvää como xefe de policía rural e avogado, e na década de 1850 fundou unha biblioteca de empréstito, a Caixa de Aforros de Tyrvää, e vinte anos despois a primeira escola pública. Aos once anos foi enviado a Helsinqui a estudar nunha escola de gramática, xa que seu pai era contrario á súa ambición de converterse en pintor. O pai de Gallén morreu aos 62 anos durante unha viaxe no outono de 1879, cando o neno tiña 14 anos. Logo da morte de seu pai, Axel asistiu a clases de debuxo na Sociedade Artística Finlandesa (1881–1884) e estudou de xeito privado con Adolf von Becker. A nai viúva, Anna Mathilda Gallén (finada en 1922), sendo pobre tan só podía pagar os estudos artísticos de Axeli, polo que os estudos de violín do seu irmán maior Uno interrompéronse. Mathilda Gallén viviu ata os 90 anos e gozou de boa saúde ata o final, a pesar de que enfermara na mediana idade.
Estudos na escola de debuxo e anos na escola
Akseli Gallen-Kallela estudou na escola de debuxo da Asociación de Arte de Finlandia entre 1881 e 1884, así como en París na Académie Julian e no taller de Fernand Cormon na década de 1880. Realizou viaxes de estudos a, entre outros lugares, Londres e Berlín en 1895, e a África en 1909–1911.
Inicialmente Axel Gallén asistiu ao liceo normal ademais de ir polas tardes á escola de debuxo da Asociación de Arte de Finlandia a partir de 1878. Así mesmo, recibiu clases privadas de S. A. Keinänen e Adolf von Becker.
No verán de 1881 abandonou o liceo sen completar o seu diploma na escola secundaria. O mesmo ano inscribiuse na escola de debuxo da Asociación de Arte de Finlandia, onde recibiu leccións de, entre outros, Fredrik Ahlstedt. As ensinanzas e consellos de Adolf von Becker foron as que máis lle influíron.
Estudos e traballos en París
miniatura|Akseli Gallen-Kallela cos seus compañeiros da Académie Julian practicando a pintura de modelos reais na década de 1880. Gallen-Kallela está onda o xeonllo da modelo. Logo de graduarse na Escola de Debuxo en 1884 Akseli Gallén trasladouse a París, onde viviu como compañeiro de habitación de Emil Wikström a principios de 1886 na Rue Menessinin. Nesa época o círculo de artistas nórdicos novos incluía a pintores e escritores como August Strindberg e Ernst Josephson, Anders Zorn e Edvard Munch. O mellor amigo de Gallen era o francés Henri de Vallombreuse, que era ceramista e multitalentoso. Os cafés de Montmartre fixéronse familiares, e os artistas encontrábanse no "Eremitage" de Montmartre e nas reunións da irmandade de Xesús ben Sirá fundada por Josephson nunha adega da rue Jacob do barrio latino.
No verán de 1885 Gallén chegou de novo a Finlandia e traballou, entre outras cousas, pintando a obra naturalista Akka ja kissa en Salo. Na primavera de 1886 estaba de novo en Finlandia, e traballou durante o ano seguinte en Korpilahti e Keuruu, aínda que recibira de novo unha bolsa de viaxe. No inverno de 1887–1888 marchou de novo a París. Antes de marchar se propuxera a Mary Slööriä, mais ao parecer debido á oposición de seus pais a situación permaneceu aberta. Gallén permaneceu en París ata a primavera de 1889 xa non interesado nos estudos artísticos. O interese polo Kalevala aumentou no outono de 1888, e finalizou os seus estudos, alugou o seu propio estudio na chamada zona dos artistas de Montmartre e comezou a pintar, entre outras cousas, tema de Aino.
Carelianismo e proxectos de construción
Mentres estudaba en París, Gallen-Kallela pintaba a vida bohemia, mais pouco a pouco a natureza finlandesa, as paisaxes con corvos e as persoas das terras ermas comezaron a atraelo. Tamén os mitos do Kalevala comezaron a fascinalo. Gallen-Kallela foi tamén un dos fundadores da Sociedade Kalevala en 1911.
Xa na súa época escolar, Gallén opuxérase ás teorías raciais desenvolvidas por, entre outros, August Sohlman e P. A. Munchin, que sinalaban unha orixe asiática do pobo finlandés, ao que os suecos achegaran cultura. Nalgún momento na década de 1870 Axel comezou a ler o Kalevala, o que non foi tolerado especialmente pola súa nai, que compartía a ideoloxía escandinavista prosueca e consideraba o pobo finlandés como basto e campesiño.
Logo de casar en 1890, Axel Gallén foi de lúa de mel a Kuhmo e a Carelia do Mar Branco. Con eles foi tamén Louis Sparre. Era a época de ”Nuori Suomi”, o inicio do carelianismo, o romanticismo kalevala-carelio, que ao seu xeito correspondíase coa fuxida de Paul Gauguin ao primitivismo. Como tendencia estilística, o nacionalismo romántico impregnou todas as áreas da arte.
Gallen-Kallela recompilou unha colección de alfombras tradicionais antigas denominadas ryijy, gardounas no seu estudio e empregounas detrás dos modelos dos seus cadros. Na Exposición Universal de París de 1900 presentouse a súa Liekki-ryijy, que é considerada a primeira representación de arte moderno destas alfombras tradicionais.
Entre 1911 e 1913 Gallen-Kallela deseñou e construíu unha casa estudio en Tarvaspää, Espoo. En 1961 abriuse ao público baixo o nome "Gallen-Kallelan Museo". Gallen-Kallela tiña tamén un estudio na natureza chamado Kalela e situado en Ruovesi, que construíra entre 1894 e 1895 de acordo co seu propio deseño. Gallen-Kallela viviu coa súa familia en Kalela en varios períodos durante varios anos. Kalela ten funcionado como casa museo, mais permanece pechada ao público.
Viaxes
Logo da etapa carelianista, Gallen-Kallela orientouse de novo cara a Europa. Viaxou a Berlín en 1895 e uniuse á redacción da revista paneuropea Pan. Gallen-Kallela pertenecía a unha comunidade informal de escritores e artistas, denominada círculo Ferkel, e que se reunía no restaurante Zum schwarzen Ferkel de Berlín. Tres anos despois viaxou a Italia. Na Exposición Universal de París de 1900 Gallen-Kalella tivo tamén un papel importante: pintou os teitos do pavillón de Finlandia con frescos con temática do Kalevala, e deseñou os mobles. Durante a súa estadía en Italia estudara a pintura ao fresco.
En 1914 Gallen-Kallela foi invitad para expoñer na Bienal de Venecia, e o goberno italiano encargoulle o seu autorretrato para a Galería Uffizi de Florencia. Co estalido da guerra as pinturas do artista permaneceron en Italia, de onde foron solicitadas para a exposión Panama-Pacific de San Francisco en 1915. Obtiveron o primeiro premio e a medalla de ouro.
Gallen-Kallela fixo tamén outras longas viaxes ao estranxeiro, como a África Oriental en 1909–1911 e América do Norte en 1923–1926. En Kenya pintou acuarelas e máis de 150 óleos expresionistas. En América estudou cultura e a arte dos pobos indíxenas e comezou os preparativos para as ilustracións do Suur-Kalevala.
Familia
Gallen-Kallela casou con Mary Helena Slöör (1868–1947) no ano 1890. O pai de Slöör era o conselleiro da corte Kaarlo Slöör, e a súa nai (casada en 1863) Aina Emilia Ehrnström (finada en 1929). Akseli e Mary tiveron tres fillos: Impi Marjatta (1891–1895), Aino Kirsti e Kaius Jorma. Kirsti e Jorma tiñan talento artístico como seus pais. Kirsti ademais tiña talento musical, como a súa nai, que tocaba o piano. Mary implementou tamén as artes visuais de Akseli como artesanía.
Coidemos Lugo
alt=Logo Coidemos Lugo|miniatura|Logo Coidemos Lugo Coidemos Lugo é un movemento social lucense adicado a promover o amor, o coidado e a valorización do patrimonio, do medio ambiente e dos espazos públicos en xeral. Naceu de xeito espontáneo en agosto do ano 2020 con 25 persoas fundadoras, e en pouco tempo involucrou a centos de persoas nas súas accións de limpeza e a milleiros de persoas a través das redes sociais.
Historia
alt=A primeira acción de Coidemos Lugo, no barrio do Carme|miniatura|A primeira acción de Coidemos Lugo, no barrio do Carme O movemento social Coidemos Lugo naceu no mes de agosto do 2020. Nun paseo guiado do turismólogo e docente universitario Guido Álvarez Parga, o grupo de participantes e el atoparon no lucense barrio do Carme un vertedoiro ilegal e os resultados de diversos actos vandálicos que destrozaran muros centenarios deste barrio histórico de Lugo. Indignados por este panorama, os participantes animaron a Guido a compartir nas redes sociais esta situación, e a convocar dalgún xeito que a sociedade se unise para crear un movemento que contrarrestase este tipo de actos. Ao pouco sumouse o deportista Salva Arco, daquela xogador profesional de baloncesto e capitán do Club Baloncesto Breogán (agora responsable da área social deste club deportivo). En poucos días convocouse unha primeira acción de limpeza, estreáronse contas nas redes sociais, e o 28 de agosto do 2020 considérase a acta fundacional de Coidemos Lugo. Dende entón, cada mes convocan unha acción de limpeza en distintos barrios de Lugo, dan charlas en diversos centros educativos (colexios, institutos, universidades) e colaboran con outros colectivos.
Salouzáns, Lamas, A Estrada
Salouzáns é un lugar da parroquia de Lamas no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Museo Ashmolean
O Museo Asmolean, formalmente: Museo Ashmolean de Arte e Arqueoloxía (en inglés: Ashmolean Museum of Art and Archaeology) sito na rúa Beaumont da cidade inglesa de Oxford, é o primeiro museo universitario do mundo, vinculado á Universidade de Oxford.
Devonia perrieri
Devonia perrieri é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Malard en 1904.
Museo Ashmolean
A súa primeira sede foi construída entre 1678 e 1683 para albergar o "gabinete de curiosidades" que Elias Ashmole lle doou á Universidade de Oxford en 1677. O edificio actual ergueuse entre 1841 e 1845.
O museo reabriu as súas portas en 2009 logo dunha fonda renovación. En novembro de 2011 inauguráronse novas galerías especializadas no Antigo Exipto e en Nubia, e en maio de 2016 abríronse outras dedicadas á arte do século XIX.
Sede en Broad Street
Elias Ashmole adquiríralle a colección á familia de Xardineiros, viaxeiros e coleccionistas composta por John Tradescant, o Vello, e o seu fillo John Tradescant, o Novo. Aquela colección inicial abranguía moedas antigas, libros, gravados e pezas xeolóxicas e zoolóxicas; unha destas últimas era o corpo do derradeiro dodo visto en Europa, aínda que acabou tan devorado pola couza que en 1755 houbo que destruílo, coa excepción da súa cabeza e unha gadoupa.
Sede en Beaumont Street
miniatura|250x250px|[[Gravado do edificio do Museo Ashmolean ca. 1856]] O edificio actual, na rúa Beaumont, construíuse entre 1841 e 1845. Foi deseñado para as galerías universitarias de Oxford polo arquitecto Charles Cockerell, nun estilo clásico. Unha ala do edificio, na esquina entre as rúas Beaumont e St Giles, está ocupada pola Taylor Institution, que é a Facultade de Linguas Modernas da Universidade. Esta ala foi deseñada por Cockerell utilizando a orde xónica da arquitectura grega.
Arthur Evans (1851-1941), que foi nomeado conservador e que exerceu o seu labor desde 1884 ata o seu retiro en 1908, foi un dos responsables de que o museo chegase a se converter no que hoxe é. Evans descubriu que algúns dos anteriores conservadores e directivos da entidade fixeran unha mala xestión que levara a perder case a metade das pezas da colección. El emprendeu unha serie de reformas e recibiu a doazón da colección de antigüidades de Charles Drury Edward Fortnum (1820-1899). Esta doazón viña acompañada da suma de 10.000 libras, que lle permitiu a Evans construír unha extensión das galerías universitarias e trasladar alí a colección Ashmolean en 1894. En 1908, a colección Ashmolean e as galerías universitarias fusionáronse no que se denominou Museo Ashmolean de Arte e Arqueoloxía. Ademais, o museo converteuse nun depósito dalgúns dos importantes achados arqueolóxicos das escavacións de Evans en Creta. miniatura|350x350px|The Great Bookcase, exposto na sala de [[arte vitoriana do Museo Ashmolean.]] Despois de que varios obxectos da colección fosen trasladados a novos museos, o edificio do Vello Asmolean utilizouse para as oficinas do Oxford English Dictionary. En 1924 estableceuse nel o Museo de Historia da Ciencia, entre cuxas exposicións se inclúen instrumentos científicos doados á Universidade de Oxford por Lewis Evans (1853-1930), o irmán máis novo de Arthur Evans. Destaca entre estes instrumentos a colección de astrolabios máis grande do mundo.
Charles Buller Heberden (1849-1921) foi outro dos grandes benefactores da institución. Doou 1.000 libras á Universidade que foron usadas para a sala do gabinete de moedas e medallas do museo, que, na súa honra, tomou o nome de Sala Heberden.
En 2012, a Fundación Andrew W. Mellon, con sede en Nova York, concedeulle ao Museo Ashmolean 1.100.000 dólares para a posta en marcha do Programa de Participación Universitaria. Este programa desenvólveno tres conservadores docentes e un director co obxectivo de utilizar as coleccións do museo na actividade didáctica e investigadora da Universidade de Oxford.
Renovación e ampliación
miniatura|253x253px|Parte central do Museo Ashmolean, renovada en [[2009]] O interior do Ashmolean modernizouse considerablemente nos últimos anos e agora inclúe un restaurante e unha tenda de regalos.
En 2000 abriuse na entrada do edificio a Galería de Pintura chinesa, deseñada polo estudio londiniense de arquitectura van Heyningen & Hawards. Esta colección alberga a propia colección de Ashmole e tamén se utiliza ocasionalmente para as exposicións temporais de préstamos doutros museos e de obras de artistas chineses contemporáneos.
A biblioteca Sackler, onde se conservan as coleccións de libros máis antigas do Museo Ashmolean, abriu en 2001 e posibilitou a expansión desa colección orixinal, especializada en obras sobre as civilizacións clásicas, a arqueoloxía e a historia da arte.
Entre 2006 e 2009, o museo sufriu unhas reformas de expansión deseñadas polo arquitecto Rick Mather, co apoio económico do Heritage Lottery Fund. Esta ampliación, que tivo un orzamento de 98,2 millóns de dólares, consistiu na reconversión dos tres andares iniciais en cinco alturas, co que se duplicou o espazo de exposición e se equipou un centro educativo. O museo renovado reabriu as súas portas ao público o 7 de novembro de 2009.
O 26 de novembro de 2011, o Ashmolean inaugurou as novas galerías do Antigo Exipto e de Nubia. Esta segunda fase da renovación fai posible a exposición de obxectos que estiveran almacenados durante décadas, entre eles máis do dobre de cadaleitos e de momias. Rick Mather dirixiu o redeseño e o novo espazo expositivo, que anteriormente estaba dividido en catro salas.
En maio de 2016, o museo abriu novas galerías dedicadas á exposición da súa colección de arte vitoriana. Isto permitiu o regreso ao Ashmolean do Great Bookcase ("o grande estante"), un moble de libraría deseñado por William Burges e descrito como "to exemplo máis importante de moble pintado da época vitoriana".
Coleccións
miniatura|191x191px|Anverso, reverso e detalle da Xoia de Alfredo miniatura|284x284px|Máscara funeraria de [[Oliver Cromwell]] miniatura|191x191px|O Relevo Metrolóxico miniatura|191x191px|[[Táboa de Kish, datada no 3500 a. de C.]]
A sección principal do museo contén grandes coleccións de pezas arqueolóxicas e de belas artes. Atópanse aí unha das mellores coleccións de pinturas prerrafaelistas, cerámica de Maiólica e prata inglesa. O departamento de arqueoloxía alberga o legado de Arthur Evans e ten unha colección excelente de cerámica grega e minoica, así como unha extensa colección de antigüidades do Antigo Exipcio e do Sudán. No seo do museo inscríbese tamén o Instituto Griffith para o avance da exiptoloxía.
Entre as pezas máis sobranceiras do Museo Ashmolean pódense salientar as seguintes:
Legados e adquisicións recentes salientables
miniatura|292x292px|Portrait de Mademoiselle Claus, de [[Édouard Manet|Édouard Monet (1868)]]
Persoas relacionadas co Museo Ashmolean
"Véxase tamén: Categoría: Persoas relacionadas co museo Ashmolean"
Conservadores
miniatura|226x226px|[[Arthur Evans, conservador do Museo Ashmolean (1884-1908)]] Esta é unha listaxe dos conservadores do Museo Ashmolean desde 1683 aos nosos días:
Directores
A partir de 1973, o posto de conservador foi substituído polo de director:
Roubo
miniatura|190x190px|Paysage d'Auvers-sur-Oise, de [[Paul Cézanne, o cadro roubado]] O 31 de decembro de 1999, durante os fogos artificiais que acompañaron as celebracións da fin do milenio, uns ladróns utilizaron estadas nun edificio adxacente para subir ao tellado do museo e roubaron un cadro cunha paisaxe de Cézanne titulado Paysage d'Auvers-sur-Oise, valorado en tres millóns de libras.
Dado que os ladróns ignoraron outras obras da mesma sala e que o cadro non foi ofrecido á venda, especúlase que foi roubado por encarga dun coleccionista.
Fontenla, Poio (San Xoán), Poio
Fontenla é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 188 habitantes (90 homes e 98 mulleres).
Digitaria digitaria
Digitaria digitaria é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Kurt Lewin
Kurt Lewin (|ləˈviːn|), nado en Mogilno (Imperio Alemán) o 9 de setembro de 1890 e finado en Newtonville (Massachusetts) o 12 de febreiro de 1947, foi un psicólogo alemán-estadounidense, coñecido como un dos pioneiros da psicoloxía social, indeustrial e organizativa e aplicada nos Estados Unidos. Exiliado do seu país, Lewin construíuse unha nova vida, en que se definiu a el mesmo e as súas achegas con tres lentes de análise: investigación aplicada, ivnestigación de acción e comunicación de grupos foron as súas principais proposicións ao campo da comunicación.
Lewin é recoñecido habitualmente como o "fundador da psicoloxía social" e un dos primeiros que estudou as dinámicas de grupos e o desenvolvemento organizativo. Un estudo da Review of General Psychology publicado en 2002, situou a Lewin como o 18.º psicólogo máis citado do século XX.
Traxectoria
Lewin naceu en 1890, fillo de Recha Engel, que morreu nun campo de concentración en 1944. Tivo unha irmá (Hertha Putzrath) e dous irmáns (Egon e Fritz). Lewin recibiu unha educación xudía ortodoxa na casa, como membro dunha familia pertencente á burguesía rural de Poznan. O seu pai, Leopold, posuía unha granxa xunto co seu irman Max e a familia tiña unha pequena tenda de mercadorías en xeral no andar térreo do seu fogar, que deixaron en 1905 para mudarse a Berlín. Alí, Lewin estudou o bacharelato no Kaiserin Augusta Gymnasium]] do barrio de Charlottenburg, durante tres anos.
En 1909 comezou a estudar medicina en Friburgo, pasando un semestre en Múnic para recibir cursos de bioloxía. Alí involucrouse no activismo a favor dos dereitos sociais das mulleres. En abril de 1910 regresou a Berlín para continuar a estudar bioloxía na Real Universidade Federico-Guillerme, mais os seus intereses a partir do ano seguinte foron ampliándose, tomando catorce das súas materias na área da psicoloxía (a variante fisiolóxica dominante nesa escola) baixo Carl Stumpf; finalmente, Lewin doutorouse en filosofía en 1916 baixo a súa dirección.
En 1917 casou con Maria Landsberg, con quen tivo dous fillos, Esther Agnes (1919) e Reuven Fritz (1922). A parella divorciouse, e en 1929 Lewin casou con Gertrud Weiss (1896-1987), con quen tuvo dous fillos máis, Miriam (1931) e Daniel (1933).
En 1924, como titor de Zeigarnik, realizou estudos sobre o recordo de tarefas incompletas.
Kurt Lewin xunto con Carl Hovland, Paul Lazarsfeld e Harold Lasswell son considerados os "pais fundadores" da Mass Communication Research.
Foi profesor na Universidade de Berlín, onde proseguiu a súa carreira académica. En 1933 foi perseguido polos nazis, polo que tivo que exiliarse de Alemaña e marchou aos Estados Unidos, onde foi docente da Universidade Cornell. En 1935 foi profesor na Universidade de Iowa, impartindo clases de psicoloxía infantil na Child Welfare Research Station. Finalmente, en 1940 nacionalizouse estadounidense. En 1942 fue nomeado presidente da Sociedade para o Estudo Psicolóxico de Temas Sociais.
En 1944 Lewin abandonou Iowa e marchou ao Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), establecendo o Centro de Investigación para a Dinámica de Grupos, onde se preocupou por facer unha teoría común sobre os grupos. En 1946 coordinou un grupo de investigadores que traballou con grupos de diferentes clases.
En 1947 creó o National Laboratories Training e aos poucos días, o 12 de febreiro de 1947, morreu en Newtonville, Massachusetts.
Fragamoreira, Poio (San Xoán), Poio
Fragamoreira é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 128 habitantes (62 homes e 66 mulleres).
O San Roque, Cabreira, Salvaterra de Miño
O San Roque é un lugar da parroquia de Cabreira, no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2020 contaba cunha poboación de 50 habitantes (20 homes e 30 mulleres), sendo así o lugar con maior número de habitantes da parroquia.
Diplodonta rotundata
Diplodonta rotundata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1803.
Sequeiros, Lamas, A Estrada
Sequeiros é un lugar da parroquia de Lamas no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Donacilla cornea
Donacilla cornea é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Giuseppe Saverio Poli en 1791.
A Freixa, Poio (San Xoán), Poio
A Freixa é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Juan Mariño Álvarez
Juan Mariño Álvarez finado en Torrón (Sobrada, Tomiño) o 31 de outubro de 1920, foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Tomiño a principios do século XX. Sufriu un atentado por Manuel Álvarez Álvarez a noite do 26 de outubro de 1920, falecendo a consecuencia das feridas producidas pola agresión o 31 de outubro.
Cadelucha raiada
A cadelucha raiada (Donax semistriatus) é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Giuseppe Saverio Poli en 1795.
Veiga da Leña, Lamas, A Estrada
Veiga da Leña é un lugar da parroquia de Lamas no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Nikolái Zelinski
Nikolái Dmítrievich Zelinski (en Никола́й Дми́триевич Зели́нский, nado o 25 de xaneiro (calendario xuliano), 6 de febreiro (calendario gregoriano) de 1861 en Tiráspol, Transnistria, Imperio Ruso, e falecido o 31 de xullo de 1953 en Moscova, foi un destacado químico orgánico ruso, membro da Academia de Ciencias da Unión Soviética (desde 1929).
Treaxectoria
Zelinski realizou os seus primeiros estudos en Tiráspol e en Odesa, e os superiores na Universidade de Novorossiisk. Despois ampliou estudos en Alemaña, nas Universidades de Leipzig e de Gotinga, con Viktor Meyer. Conseguiu a súa especialización en 1888, e o doutoramento en 1891 na Universidade de Novorossisk. Foi profesor da Universidade Estatal de Moscova a partir de 1893 até o final da súa carreira, excepto no período 1911-1917.
Obra
Zelinski foi un dos fundadores da teoría da catálise en química orgánica. Especializouse na química dos hidrocarburos cíclicos. Inventou a primeira máscara antigás efectiva cun filtro de carbón activo en 1915.
As Carballas, Loimil, A Estrada
As Carballas é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Reiboa, Poio (San Xoán), Poio
A Reiboa é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
José Bartrina Villanueva
José Bartrina Villanueva, nado en Valencia en 1906 e finado en Burgos o 23 de decembro de 1956, foi un médico e político comunista español.
Traxectoria
Fillo de Jesús Bartrina Capella, catedrático de Anatomía da Facultade de Medicina de Valencia. Fixo a carreira de Medicina e especializouse en Uroloxía. Foi axudante de clases prácticas da Facultade de Medicina dende 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse como médico ao tren-hospital con base en Sarrión e despois en diversos postos da fronte de Teruel. Militante do Partido Comunista de España, logo da derrota da República foi detido coa súa muller no porto de Alacant. Trasladados ao campo dos Almendros (Alacant), foron separados. José foi internado no Campo de Albaterra, do que o conseguiu sacar a súa muller. Pasaron algún tempo en Benissa ata que foi detido pola Garda Civil. Saíu grazas ao alcalde, pero volvérono coller e trasladárono ao cárcere Modelo de Valencia. Saíu novamente coa axuda da familia e comezou a traballar para o PCE coa súa muller. Ao ser desmantelado o comité valenciano, en marzo de 1944, fuxiron a Madrid. En setembro de 1947 foi enviado polo PCE a Galicia. Na clandestinidade utilizou o nome de José Moreno Borso. Foi detido en 1948 encartado na causa 370/48 xunto con José Gómez Gayoso, Antonio Seoane Sánchez, Juan José Romero Ramos, Carmen Orozco Muñoz e outros. Xulgado en consello de guerra na Coruña, foi condenado a pena de morte, pero a sentenza foi conmutada pola de cadea perpetua. Ingresou na prisión de Burgos, onde morreu en 1956.
Vida persoal
Casou con Presentación Campos Pérez.
Orgo do Monte, Poio (San Xoán), Poio
Orgo do Monte é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 85 habitantes (41 homes e 44 mulleres).
Muíño, Poio (San Xoán), Poio
Muíño é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 210 habitantes (100 homes e 110 mulleres).
As Carballas, Tabeirós, A Estrada
As Carballas é un lugar da parroquia de Tabeirós no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Eastonia rugosa
Eastonia rugosa é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Helbling en 1779.
Os Casares, Loimil, A Estrada
Os Casares é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Jay Schiltz
John (" Jay ") Schiltz, nado en Steinfort o 28 de xaneiro de 1958 e finado o 20 de maio de 2020, foi un xornalista, escritor e artista de cabaré luxemburgués.
Traxectoria
Fillo do escritor Roger Schiltz. Despois de completar a súa educación secundaria no Athénée de Luxemburgo en 1978 entrou no mercado laboral, primeiro traballou no ferrocarril e logo na administración municipal de Steinfort. Ao inicio da década de 1990 entrou no xornalismo traballando na redacción de RTL Radio Lëtzebuerg e a partir de 1998 en RTL Télé Lëtzebuerg.
Jay Schiltz escribiu en luxemburgués obras de teatro dende 1991 e a partir de 2000 tamén escribiu textos para espectáculos de cabaré. De xaneiro de 2003 a maio de 2006 escribiu artigos para Kulturissmo, o suplemento cultural de Tageblatt.
En 1997 con motivo do Ano Europeo contra o Racismo e por iniciativa de Charles Goerens organizouse unha viaxe de 120 estudantes de secundaria luxembugueses ao campo de concentración de Auschwitz en Polonia. As viaxes fixéronse anuais e organizadas pola asociación Témoins de la 2ª Géneration e dende a súa constitución en 2001 Schitlz foi o seu vicepresidente. Froito do seu labor e desas viaxes foi o libro Aschengenger - Erzählung einer langen Reise que se editou en 2003 en alemán.
Donax vittatus
Donax vittatus é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Emanuel Mendez da Costa en 1778.
Chenlos, Loimil, A Estrada
Chenlos é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Epilepton clarkiae
Epilepton clarkiae é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por W. Clark en 1852.
Loimil, Loimil, A Estrada
Loimil é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Torrón, Cabreira, Salvaterra de Miño
O Torrón é un lugar da parroquia de Cabreira, no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2020 contaba cunha poboación de 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres). Forma xunto co lugar do Torrón, na parroquia de Entenza, Salceda de Caselas, un mesmo núcleo poboacional, o Barrio do Torrón, sendo o territorio pertencente a Salvaterra de Miño menos poboado que o salcedense, que conta con 50 habitantes censados.
Minnie Riperton
Minnie Julia Riperton Rudolph, nada o 8 de novembro de 1947 en Chicago, Illinois, e finada o 12 de xullo de 1979, coñecida profesionalmente como Minnie Riperton, foi unha cantautora estadounidense máis coñecida polo seu sinxelo de 1975 Lovin' You. Era coñecida polo seu estilo de canto R&B.
Primeiros anos
Riperton naceu en Chicago, filla de Thelma e Daniel Riperton, un porteiro de Pullman. Era a máis nova de oito fillos. Foi criada nunha familia de músicos. Abrazou as artes cedo; aínda que comezou co ballet e a danza moderna, os seus pais recoñeceron as súas habilidades vocais e musicais e animárona a dedicarse á música e á voz.
Vida persoal
Estivo casada co compositor e produtor musical Richard Rudolph desde 1972 ata a súa morte en 1979. Tiveron dous fillos: o enxeñeiro musical Marc Rudolph e a actriz e comediante Maya Rudolph. Morreu de cancro de mama aos 31 anos o 12 de xullo de 1979.
O Pereiro, Poio (San Xoán), Poio
O Pereiro é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 181 habitantes (91 homes e 90 mulleres).
Mapa de Sawley
dereita|miniatura O Mapa de Sawley é un mapamundi datado no ano 1190, e considérase o mapa enciclopédico máis antigo conservado das Illas Británicas.
Datos
Foi atopado na abadía de Sawley, un mosteiro cisterciense de Yorkshire, e está custodiado na Biblioteca Parker da Universidade de Cambridge. A súa atribución ao arcebispo Henrique de Mainz é dubidosa. Simboliza a catedral de Santiago de Compostela como o edificio máis importante dos representados, e emprégase na teorización de que na Idade Media se asociaba Compostela coa fin da Historia, coa apocalipse.
Foi un dos obxectos incluídos na exposición Galicia, un relato no mundo.
Río Mouro, Poio (San Xoán), Poio
Río Mouro é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Loimil do Carballo, Loimil, A Estrada
Loimil do Carballo é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Irene Rega Jul
Irene Rega Jul, nada en San Cibrao en xaneiro de 1996 é unha escritora galega.
Traxectoria
Estudou o Grao de Educación Primaria na Universidade de Santiago de Compostela.
Desde os 16 anos comezou a participar en escolmas de verso e prosa, en Diversidad Literara e ACEN, gañando algúns concursos.
Marianne Ihalainen
Marianne Ihalainen, nada en Tampere o 22 de febreiro de 1967 é unha ex xogadora e adestradora finlandesa de hóckey sobre xeo. Desempeñou toda a súa carreira deportiva en Ilves Naiset, equipo que tamén adestrou durante catro tempadas.
Irene Rega Jul
Traxectoria
En xuño de 2022 gañou a sexta edición do Premio Illa Nova de Narrativa para menores de 35 con O libro dos corazóns rotos (editada en Galaxia como A malferida ). Segundo o xurado: "Cunha linguaxe coidada, pero moi directa consegue transmitir un fondo desacougo no tratamento dun tema tan delicado como o do acoso escolar. A autora arrisca no seu desenvolvemento e na denuncia social da sociedade contemporánea".
Gari costulata
Gari costulata é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por W. Turton en 1822.
Escudo (arma)
Coñeceu grandes modificacións tanto nos materiais como na forma a través do tempo ou por rexións xeográficas, adaptándose aos cambios tecnolóxicos ou ás tácticas para asegurar a máxima protección aos combatentes. Cada vez que se introducía unha nova arma de maior potencial letal, espesábase o escudo ou medraba a calidade dos seus materiais, ata que a pólvora, que lanzaba proxectís perforantes a gran distancia, fixeron inútil o seu uso no campo de batalla. En numerosas rexións do globo (Oceanía, África etc.), os escudos aínda se utilizaron a comezos do século XX.
Historia
Calquera obxecto que permite opor ao adversario unha superficie detrás da que se atopa protección pode ser chamado escudo con toda propiedade, e ás veces era de "fortuna", asegurando unha protección mínima cun custo mínimo. Así, as milicias helvecias dispuñan nos primeiros tempos de simples feixes de palla.
A madeira prevaleceu durante toda a historia para a súa confección. Podía ser fabricado de diferentes xeitos segundo a clase de protección do combatente, dun simple trenzado de vimbio, lixeiro e resistente á perforación como na pelta tracia ou como en numerosos modelos africanos, cunha estrutura grosa de pezas formadas e unidas, como o aspis koile dos hoplitas, ou ben podía estar feito dunha única peza de madeira esculpida como en Oceanía. Nos equipamentos dos exércitos organizados estaba recuberto, polo menos na súa cara externa, dun segundo material que lle confería unha mellor resistencia á penetración e permitíalle gardar a súa integridade durante os golpes. miniatura|Reprodución dun escudo de [[gladiador]] No Imperio bizantino prevaleceu o escudo ovalado. En Occidente, e a partir do século X, foi bastante común o de forma de améndoa, atribuído aos normandos, coa punta inferior aguda para chantalo ao facer alto as tropas. A finais do século XIII e ata o século XVI tende á forma triangular equilátera.
San Martiño, Poio (San Xoán), Poio
San Martiño é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 88 habitantes (46 homes e 42 mulleres).
Escudo (arma)
Historia
Os escudos actuais poden cubrir todo o corpo dun policía contra o impacto de balas e outros obxectos pesados que se lles lancen. Adoitan ser transparentes, e tamén se empregan uns parecidos ás rodelas. Nalgúns países asiáticos, os policías antimotíns empregan escudos redondos de fibras vexetais moi resistentes.
Galeomma turtoni
Galeomma turtoni é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por W. Turton en 1825.
Rial, Poio (San Xoán), Poio
Rial é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 46 habitantes (24 homes e 22 mulleres).
O Outeiro, Loimil, A Estrada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Olmos
O topónimo galego Olmos pode referirse a:
Carabanzo, Ḷḷena
miniatura|dereita|250px|Pazo dos Faes-Miranda. miniatura|dereita|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Carabanzo é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Os seus 2,92 km² de extensión ocupan o recanto nororiental do concello. Linda ao norte co concello de Mieres, ao leste e ao sueste co de Ayer e, polo oeste e suroeste, coa parroquia de Viḷḷayana. Ten unha poboación de 216 habitantes (segundo datos de 2010, que viven todos eles na vila homónima, único núcleo habitado da parroquia.
Entre a súa arquitectura destaca o pazo dos Faes-Miranda, do século XVII.
Penaporrín, Loimil, A Estrada
Penaporrín é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Floriano González Daval
Floriano González Daval, nado en Figueiró (Tomiño), foi un político galego.
A Ponte Olveira
O topónimo galego A Ponte Olveira refírese a dous lugares a carón do río Xallas:
Floriano González Daval
Traxectoria
Vicepresidente da Sociedad de Obreros Agricultores de Figueiró y Estás, na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Tomiño pola parroquia de Figueiró en abril de 1925. Logo da destitución do alcalde Agustín Álvarez Paredes, foi elixido primeiro tenente alcalde en xuño de 1925. Presidente da Federación Agraria de Tomiño, foi nomeado alcalde en 1926. Permaneceu no cargo até 1929.
Tomás e os seus amigos
Tomás e os seus amigos (en inglés: Thomas and Friends) é unha serie de televisión británica para nenos que comezou a emitirse no ano 1984, e emitida na TVG2.
Pardellas, Loimil, A Estrada
Pardellas é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Sartal, Poio (San Xoán), Poio
O Sartal é un lugar da parroquia de Poio (San Xoán) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 229 habitantes (109 homes e 120 mulleres).
Yún shǔi yáo
Yún shǔi yáo (en 雲水謠) é un filme chinés de 2006 dirixido por Yin Li. Foi elixido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Riomao, Loimil, A Estrada
Riomao é un lugar da parroquia de Loimil no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.