cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noceda, Lalín
Bendición dos froitos
Unha tradición que se perdeu en Noceda era a da bendición dos froitos que se realizaba todos os anos o día de San Marcos (25 de abril), onde ían os veciños ó redor dun cruceiro para bendicir os produtos do campo e pedir polas colleitas.
Bibliografía
Artigos en publicacións periódicas:
Prado, Lalín
San Martiño de Prado é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2009 tiña 256 habitantes (129 mulleres e 127 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 316 habitantes. A parroquia eclesiasticamente pertence á diocese de Lugo.
Historia
En Prado celebrábase unha feira mensual os días 13 de cada mes, que lle proporcionaba unha activa vida comercial,pero dende fai anos deixouse de celebrar esta feira tan popular. Nesta parroquia naceu o político Xosé Cuíña. Xosé Cuíña fundou un muíño na parroquia de Prado o cal se chamou Muíño de Cuíña, e hoxe en día segue en funcionamente.
Educación e cultura
En Prado está situado o Colexio Público de Educación Infantil e Primaria Xoaquín Loriga. Hai ademais un pavillón deportivo que é basicamente de uso escolar do colexio.O pavillón de dito colexio foi renovado interiormente no ano 2016.
En novembro de 2009, refundouse a antiga banda de música, A Lira de Prado (como presidente Antonio Costa) que dende entón comezou a percorrer distintos puntos da comarca do Deza, así como lugares incluso fóra de Galicia.
Raimundo Aguiar
Eugenio Raimundo Aguiar Álvarez, nado en Mondoñedo en 1918 e finado na mesma vila o 3 de agosto de 1968, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Severiano Aguiar Moirón. Estudou o bacharelato no Colexio La Sagrada Familia dos Maristas, rematando en 1930. Fixo Dereito na Universidade de Santiago de Compostela rematando en 1935. Foi membro de Ultreya e miltante do Partido Galeguista, co que participou en varios mitins sendo estudande de Dereito en Compostela, e representou á agrupación de Mondoñedo do Partido Galeguista. Co seu paisano Álvaro Cunqueiro defínense como nacionalistas contrarios ao marxismo e forman parte da dereita galeguista. Foi membro da Sociedad Poliesportiva Mindoniense. Colaborou en Galiza, Vallibria, El Pueblo Gallego e El Eco de Santiago.
Na guerra combateu no exército franquista. En 1944 participou nas oposicións para ingreso nos Cursos Especiais de Secretaria de Administración Local na Escola Nacional de Administración e Estudos Urbanos, e en 1946 fixo as oposicións para o ingreso na carreira de xuíz comarcal. Foi xuíz comarcal de Ponteceso, e en 1948 pasou a ser xuíz comarcal de Arzúa. Finou en Arzúa o 3 de agosto de 1968, e foi soterrado en Mondoñedo.
Vida persoal
Casou con María de los Remedios González-Redondo Maseda, filla de Jorge González-Redondo Serrano, e foi pai de María Remedios, Luisa María, María del Pilar e María del Carmen Aguiar González-Maseda.
Dereito laboral
O Dereito laboral (ou dereito do traballo) é unha rama do dereito. Os seus principios e normas xurídicas teñen como finalidade a tutela dos traballadores, regulando as relacións entre os suxeitos da relación laboral: traballadores, empregadores, sindicatos, e a intervención do estado.
O traballo humano é toda actividade realizada polo ser humano, sexa a través de esforzo físico ou intelectual, e dirixida á produción, modificación ou transformación de materias en bens e servizos. Ocúpase, por tanto, da prestación de servizos persoais baixo subordinación e dependencia por un traballador a un empregador (sexa unha persoa física ou unha xurídica) a cambio dunha contraprestación pecuniaria.
Antecedentes
O dereito laboral é o resultado dos aportes de moitos sectores sociais. Tras moito tempo de loitas obreiras, os gobernos comezaron a acceder ás demandas dos traballadores, iniciándose así o intervencionismo do estado na regulación das relacións entre obreiros e patróns.
Pouco a pouco o traballador que presta os seus servizos subordinadamente pasou de ser un servo (escravo) da idade media (coñecido tamén como o servo da gleba), a un suxeito con dereitos e liberdades na actualidade. O dereito regulou as condicións mínimas necesarias para unha estabilidade social. Non foi ata despois da segunda guerra mundial cando se recoñeceron os dereitos modernos dos traballadores, como o dereito á folga, o dereito ó traballo, o dereito de sindicación e á negociación colectiva.
Suxeitos da relación laboral
Os suxeitos da relación laboral son os traballadores, considerados individual ou colectivamente, e o empregador.
Contido
Tradicionalmente a disciplina do dereito do traballo enténdese formada polas seguintes partes:
Constitución
Nas constitucións contémplanse as garantías e liberdades que teñen os individuos, e a protección de que gozan fronte ó Estado. Nelas comezaron a incorporarse dereitos sociais que regulan garantías mínimas asegurables para os traballadores, e fronte ós seus empregadores. É así como empezan a aparecer, nos textos constitucionais, principios e dereitos laborais que adquiren o rango normativo máximo: o constitucional. Entre eles pódense mencionar:
Tratados internacionais
Os tratados internacionais constitúen unha fonte directa de regulación de dereitos laborais, garantindo ós traballadores dos países signatarios dereitos de mínimos que os estados asinantes se obrigan a respectar. A súa operatividade dependerá da teoría monista ou dualista propia de cada lexislación nacional.
En países de integración rexional ou comunitaria, como a Unión Europea, os tratados de integración constitúen fontes directas ás que cada país integrante da comunidade debe adecuar o seu ordenamento xurídico, operando desa forma nun sistema integrado igualitario de protección a tódolos traballadores da rexión, e evitando desa forma lexislacións que operen en desmedro dos outros países, a través de flexibilizacións regulatorias que permitan un dumping social.
Adicionalmente, existen unha serie de organismos internacionais que emiten normas aplicables ós réximes de dereito de traballo nos países. Estas normas orixinadas máis alá das lexislacións nacionais conceptúase como Dereito internacional de traballo. Como manifestacións do Dereito internacional do traballo encóntranse:
Lei
A lei é a máis importante das fontes do Dereito laboral. É a expresión máxima do intervencionismo do Estado nesta materia.
Códigos laborais
Moitos ordenamentos xurídicos, especialmente en Latinoamérica, iniciaron a tendencia de separar a lexislación laboral da civil, e elaborar códigos especializados sobre a materia, moitos deles baseados nos principios cristiáns de xustiza social (manifestados en documentos da Igrexa Católica, como as Encíclicas Rerum Novarum, Quadragesimo Anno, Mater et Magistra e Laborem Exercens, entre outras), de onde se extraen principios como salario mínimo, dereito de sindicalización e a negociación de convencións colectivas.
Leis especiais
Tamén existen leis que complementan a lexislación laboral en temas particulares e moi específicos.
Regulamentos
Os regulamentos de execución das leis laborais, ditados polo poder executivo, dentro dos límites permitidos pola Constitución e as mesmas leis.
Contrato individual de traballo
Senta as bases da relación traballador-empregador. Este contrato é moi especial, sui generis, e contén catro elementos principais:
Contratos colectivos de traballo
As convencións colectivas de traballo constitúen acordos colectivos celebrados entre representantes dos traballadores (sindicatos ou representantes elixidos en asemblea), e un ou varios empregadores, ou organizacións representativas destes.
Regulamento interior de traballo
O regulamento interno estipula as condicións de traballo nunha empresa ou organización en particular. Adicionalmente, constitúe unha limitante para o arbitrio disciplinario do empregador, pois nel se conteñen as condicións necesarias para aplicar sancións disciplinarias. É de carácter unilateral, onde o empregador fixa as condicións disciplinarias, as relativas a hixiene e saúde e, en ocasións, establece principios xerais de remuneración.
O regulamento enténdese como consentido polo traballador pois, ó ser promulgado, a súa decisión de non romper o contrato de traballo se considera consentimento tácito. Pero o traballador que ingrese despois da promulgación do regulamento debe consentilo como parte do seu contrato laboral (teoría do regulamento como contrato consensual).
Nalgúns ordenamento esíxense que o regulamento interno de traballo sexa sometido á aprobación dunha dependencia administrativa estatal, para que sexa revisado e verificar así que non vulnere os dereitos dos traballadores.
Principios xerais do Dereito laboral
Os principios xerais do Dereito laboral teñen polo xeral dúas funcións fundamentais:
Principio protector
O principio protector é o principio máis importante do Dereito laboral. É o que o diferenza do Dereito civil. Parte dunha desigualdade, polo que o Dereito laboral trata de protexer a unha das partes do contrato de traballo para equiparala coa outra, a diferenza do principio de igualdade xurídica do Dereito privado.
O principio protector contén tres regras:
Principio de irrenunciabilidade de dereitos
O Principio de irrenunciabilidade de dereitos afirma que o traballador está imposibilitado de privarse voluntariamente dos dereitos garantías que lle outorga a lexislación laboral, aínda que sexa por beneficio propio. O que sexa renunciado está viciado de nulidade absoluta. A autonomía da vontade non ten ámbito de acción para os dereitos irrenunciables. Isto evidencia que o principio da autonomía da vontade de Dereito privado se ve severamente limitado no dereito laboral.
Así, un traballador non pode renunciar ó seu salario, ou aceptar un menor ó mínimo establecido polo ordenamento. E se a xornada de traballo diaria máxima é de 12 horas, un traballador non pode pedirlle ó empregador que lle deixe traballar durante 18 horas.
Principio de continuidade laboral
Dálle a máis longa duración posible ó contrato de traballo, polo feito de ser esta a principal (ou única) fonte de ingresos do traballador.
Principio de primacía da realidade
Non importa a autonomía da vontade, senón a demostración da realidade que impera sobre a relación entre traballador e empregador. Así, ambos poden contratar unha cousa, pero se a realidade é outra, é esta última a que ten efecto xurídico.
Principio de razoabilidade
Tanto o traballador como o empregador deben exercer os seus dereitos e obrigacións de acordo a razoamentos lóxicos de sentido común, sen incorrer en condutas abusivas do dereito de cada un.
Principio de boa fe
O principio de boa fe é unha presunción: presúmese que as relacións e condutas entre traballadores e empregadores se efectúan de boa fe. Pola contra, aquel que invoque a mala fe, debe demostrala.
Materias de Dereito laboral individual
Ver dereito individual do traballo.
Contrato individual de traballo
O contrato individual de traballo é un convenio mediante o que unha persoa física se compromete a prestar os seus servizos a outra persoa (física ou xurídica) baixo o mando deste, a cambio dunha remuneración. Para que exista este contrato faise necesaria a presenza de tres elementos:
Contratos de tempo determinado
Son contratos laborais de prazo fixo ou de obra determinada. Un contrato de prazo fixo é o que require os servizos dun traballador por un determinado período de tempo, considerándose extinto o contrato tras o cumprimento dese período. Un contrato de obra determinada é no que se solicitan os servizos dun traballador para a execución dunha obra concreta. Finalizada a obra, o contrato considérase extinto. A extinción do contrato laboral por tempo ou por obra terminada non supoñen responsabilidade para ningunha das dúas partes.
Cómpre mencionar que un contrato de prazo fixo que sexa prorrogado constantemente pasa a ser considerado un contrato de tempo indefinido, ó aplicarse o principio de primacía da realidade.
Contratos de tempo indefinido
Son os contratos que non estipulan unha data ou suceso que dea finalización ó contrato de traballo.
Poderes do empregador
O empregador ten poder de dirección da empresa, poder de mando, disciplinario e sancionatorio, ademais do ius variandi.
Remuneración
O salario ou remuneración é o pago que recibe en forma periódica un traballador de man do seu empregador a cambio do traballo para o que foi contratado. O empregado recibe un salario a cambio de pór o seu traballo a disposición do empregador, sendo estas as obrigacións principais da súa relación contractual. Cando os pagos son efectuados en forma diaria, recibe o nome de xornal.
Nalgúns países existe a figura do aguinaldo. O aguinaldo é un ingreso extra que percibe o traballador, adicional á súa remuneración habitual. Algúns ordenamentos o estipulan de desembolso obrigatorio para unha data única, mentres que outros o fan en dúas datas distribuídas no ano.
(Ver tamén salario mínimo)
Xornada de traballo
A xornada é o número máximo de horas que un empregador pode esixir dun traballador. En Galiza, en calquera caso, o máximo estipulado no Estatuto dos Traballadores é de 8 horas diarias e 48 horas por semana. Cómpre distinguir entre a xornada laboral e o horario. O horario é simplemente a distribución da xornada a través das distintas horas do día.
Decotío as xornadas extraordinarias deben pagarse adicionalmente e cun valor monetario superior á xornada usual. Ademais, cada ordenamento xurídico impón un límite de duración á xornada, que non pode sobrepasarse nin sequera pagando o empregador o tempo extra.
Vacacións e festivos
As vacacións corresponden a unha determinada cantidade de tempo que o traballador pode ausentarse do seu traballo, sen deixar de percibir a súa remuneración, por un acumulado de horas laboradas. En Galiza o común é gozar dun mes de vacacións ó ano (2'5 días por mes traballado).
Os festivos son días que por lei se deben conceder como libres ó traballador. O empregador ten a facultade de esixirlle ó traballador que os traballe, pero debe recompensarlle monetariamente baixo un réxime distinto.
Seguridade laboral
O relacionado coa saúde ocupacional é de interese público. A saúde ocupacional ten como obxectivo a seguridade física e mental do traballador, así como protexelo contra riscos.
Os empregadores teñen as seguintes obrigas:
O traballador que sufra un accidente ten dereito a:
Materias de Dereito laboral colectivo
(Ver Dereito colectivo do traballo)
Negociación colectiva
A negociación colectiva é a que se realiza entre os traballadores dunha empresa ou sector, xeralmente reunidos a través dun ou varios sindicatos e a empresa ou representantes de empresas do sector. A finalidade da negociación é acadar un acordo en canto ás condicións laborais aplicables á xeneralidade dos traballadores do ámbito no que se circunscribe a negociación (contrato ou convenio colectivo de traballo).
En ocasións, como medida de presión para a negociación e para facer cumprir os acordos se consideran que estes foron vulnerados, os traballadores exercen o seu dereito á folga.
Organizacións sindicais
Un sindicato é unha asociación integrada por traballadores en defensa e promoción dos seus intereses sociais, económicos e profesionais relacionados coa súa actividade laboral ou con respecto ó centro de produción (fábrica, obradoiro, empresa) ou ó empregador co que están relacionados contractualmente.
Os sindicatos adoitan negociar en nome dos seus afiliados (negociación colectiva) os salarios e condicións de traballo (xornada, descansos, vacacións, licenzas, capacitación profesional etc.) dando lugar ó contrato colectivo de traballo.
(ver tamén liberdade sindical)
División de Honra da LNFS 2008-09
A liga estivo composta por dúas partes, a tempada regular e as eliminatorias polo título. A tempada regular contou con 15 equipos que se enfrontaron todos entre si na casa e fora ó longo de 28 xornadas. Ó remate da tempada regular os 8 primeiros da táboa decidiron o título nas eliminatorias finais. As eliminatorias de cuartos de final e semifinais foron ó mellor de 3 encontros, e a final foi a ida e volta.
Dereito laboral
Regulación
As normas e leis laborais que afectan a Galiza son as da Unión Europea e as de España, ademais dos Convenios da OIT ratificados por España.
División de Honra da LNFS 2008-09
Tempada regular
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
Eliminatorias polo título
O ElPozo Murcia Turística proclamouse campión desta edición 2008-09 da División de Honra da LNFS.
Rosamunde Pilcher
Rosamunde Pilcher, nada en Lelant (Cornualla) o 22 de setembro de 1924 e finada en Longforgan (Escocia) o 6 de febreiro de 2019, foi unha escritora británica de novela romántica, literatura popular feminina e relatos, desde 1949 até a súa xubilación en 2000. As súas obras venderon máis de 60 millóns de exemplares. Nos comezos da súa carreira publicou co pseudónimo de Jane Fraser.
Traxectoria
Filla de Helen (nada Harvey) e Charles Scott, un comandante do exército británico. . Antes do seu nacemento o seu pai foi destinado a Burma, mentres que a nai quedou en Cornualla. Foi á Escola de St. Clare en Penzance, á Howell's School Llandaff e á Escola de Secretaría de Miss Kerr-Sanders. Comezou a escribir con sete anos, e publicou o seu primeiro relato con quince.
Entre 1943 e 1946 serviu no Women's Royal Naval Service. O 7 de decembro de 1946 casou con Graham Hope Pilcher, veterano de guerra e empresario do iute, finado en marzo de 2009. Instaláronse en Dundee (Escocia), e tiveron dúas fillas e dous fillos. O seu fillo, Robin Pilcher, tamén é escritor.
En 1949 publicou a súa primeira obra, unha novela romántica editada por Mills and Boon, baixo o pseudónimo de Jane Fraser. En 1955 comezou a publicar co seu nome real coa obra Secret to Tell, e en 1965 abandonou de forma definitiva o pseudónimo literario.
En 1987 comezou o seu éxito coa súa décimo cuarta novela, a saga familiar The Shell Seekers. A protagonista é Penelope Keeling, unha muller maior que a través de analepses rememora a súa vida e a súa relación cos seus fillos xa adultos. A vida de Keeling non foi extraordinaria, pero "esténdese por un tempo de grandes cambios no mundo" A novela describe as rutinas da vida durante a segunda guerra mundial en Gran Bretaña. The Shell Seekers vendeu uns dez millóns de exemplares e foi traducida a máis de cuarenta linguas. Amais foi adaptada a obra de teatro por Terence Brady e Charlotte Bingham.
En 2002, dous anos despois da súa xubilación, foi nomeada oficial da Orde do Imperio Británico (OBE).
Flora de Pablo
Flora de Pablo Dávila, nada en Salamanca o 25 de febreiro de 1952, é unha doutora en medicina española, especialista en bioloxía celular e molecular.
Traxectoria
En 1975 licenciouse en Medicina e diplomouse en Psicoloxía pola Universidade de Salamanca, entre 1976 e 1979 foi médica interna residente (MIR) e bolseira predoutoral do Departamento de Patoloxía Xeral, Sección de Endocrinoloxía, do Hospital Clínico, da Universidade de Salamanca onde doutorouse en Medicina Interna e Endocrinoloxía. Traballou durante 10 anos nos Estados Unidos, primeiro como bolseira posdoutoral (1980-1982) e logo como investigadora (1984-1991 e 1995-1996) nos National Institutes of Health(Bethesda) e no Instituto de Tecnoloxía de California (Caltech, Pasadena). No período 1982-1984 foi Facultativa Adxunta, do Servizo de Endocrinoloxía do Hospital da Santa Cruz e San Pablo de Barcelona, ao que continuo vinculada coa supervisión de proxectos de investigación até 1989.
No ano 1991 regresou a España como Investigadora Científica do Centro de Investigacións Biolóxicas (CIB) do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) en Madrid. Entre 2007 e 2008 foi Directora Xeral do Instituto de Saúde Carlos III. Na actualidade é Profesora de Investigación doCSIC no Departamento de Biomedicina Molecular do CIB.
Investigación
En 1991 creou o grupo de investigación Factores de Crecemento no Desenvolvemento de Vertebrados, que en 2007 pasou a chamarse Laboratorio 3D: desenvolvemento, diferenciación, dexeneración. A súa investigación estivo sempre relacionada coa bioloxía celular e molecular, o desenvolvemento embrionario, insulina e factores de crecemento, así como con neuroxénese. No grupo que dirixe estudouse especialmente o papel da Proinsulina/insulina no desenvolvemento do sistema nervioso central, abordando os problemas biolóxicos básicos en sistemas modelo do desenvolvemento, co obxectivo de entender os mecanismos que subxacen á formación de varios tecidos. Utilizando diversos vertebrados (pito, rato) e células pluripotentes, estudan os mecanismos fisiolóxicos de regulación da proliferación, a diferenciación, a competición e a morte celulares, así como a súa desregulación en situacións patolóxicas. En particular, expuxeron a posible translación biomédica das súas observacións en modelos de dexeneración do sistema nervioso, incluíndo dexeneracións retinianas e, máis recentemente, a enfermidade de Alzheimer.
Publicacións
É coautora de máis de 140 artigos de investigación publicados en revistas de recoñecido prestixio sendo os máis relevantes:
Maria Stuarda
Maria Stuarda, en galego, María Estuardo, é unha ópera seria en tres actos con música de Gaetano Donizetti e libreto en italiano de Giuseppe Badari. Foi estreada no Teatro alla Scala de Milán o 30 de decembro de 1835. Forma parte da chamada Triloxía Tudor (xunto con Anna Bolena e Roberto Devereux), as óperas que Donizetti compuxo en torno á figura de Isabel I de Inglaterra.
Características
Donizetti pensara en Felice Romani para escribir o libreto, mais finalmente se negaría. O compositor contactou daquela con Giuseppe Badari, un xove avogado de 17 anos. Donizetti xa escollera a trama da ópera, sería unha obra de Friedrich Schiller, que á súa ver narra os feitos ficticios sobre a raíña María I de Escocia.
Como moitas outras óperas da época, Maria Stuarda tivo problemas coa censura. Donizetti compúxoa por encargo do Teatro San Carlo de Nápoles. Mais durante os ensaios, en 1834, recibiu a orde de trocar o texto para eliminar calquera referencia á disputa entre Isabel de Inglaterra e María Estuardo, e a execución da ópera. A corte de Nápoles era daquela a máis conservadora de Europa.
O tema está baseado nas vidas de María, Raíña de Escocia, e a súa curmá Isabel I de Inglaterra. Ao prohibir o rei a representación da ópera, Donizetti respondía sacando anacos da súa composición para empregalos nun traballo posterior, Buondelmonte. A soprano María Malibrán forzou unha estrea no Teatro alla Scala ignorando a revisión censurada, mais Milán reforzaba a prohibición. Dándose de conta da imposibilidade de continuar a súa carreira en Italia, considerou a posibilidade dunha estrea en Londres, mais a morte de Malibrán (á idade de 28 anos) en 1836 anulou o proxecto. Coa excepción dunhas cantas producións da versión Buondelmonte, a obra ficou esquecida ata 1958, cando unha produción de Bérgamo, a cidade natal de Donizetti, levaba o traballo orixinal á popularidade.
En 1866, Maria Stuarda volveu ao Teatro San Carlo, desta volta co seu libreto orixinal; a dinastía Borbón xa non reinaba na cidade.
Reutlingen
miniatura|Igrexa da Virxe María Reutlingen é unha cidade do sur do Estado de Baden-Württemberg, Alemaña. É a capital do homónimo distrito de Reutlingen e conta, a día de hoxe con 114 310 habitantes. Reutlingen ten unha universidade de ciencias aplicadas, fundada en 1855, orixinariamente como escola de costura. Hoxe en día alberga unha importante industria do téxtil e maquinaria, artigos de coiro e elaboración de aceiro.
Xeografía
Reutlingen está no recuncho suroeste de Alemaña, preto de Stuttgart, está preto da Xura de Suabia, e por iso é habitualmente coñecida como a Porta á Xura de Suabia (en alemán: Das Tor zur Schwäbischen Alb).
Historia
Os primeiros asentamentos no área créese que datan do IV ou V séculos. Arredor de 1030, o Conde Egino comezou a construír un castelo no cumio do Achalm, unha das montañas máis grandes do distrito de Reutlingen (sobre 706 m). Unhas das torres deste castelo aínda hoxe fica aberta para os visitantes. O nome de Reutlingen foi mencionado na escritura por primeira vez no chamado Tratado de Bempflingen (en alemán: Bempflinger Vertrag), que data aproximadamente de entre 1089 e 1090.
Reutlingen converteuse nunha Cidade Imperial do Sacro Imperio Romano, libre de lealdade ao Duque de Württemberg. En 1530, o Concello de Reutlingen asinou a Confesión de Augsburgo, e en 1580 a Fórmula da Concordia, documentos clave do Luteranismo. En 1803, a raíz das Guerras Revolucionarias Francesas, Reutlingen perdeu a súa independencia na Mediatización e Secularización xermanas, sendo restaurada en Württemberg.
Lume e bombardeiros
O maior desastre da historia de Reutlingen sucedeu en 1726, cando un grande incendio arrasou a cidade, destruíndo o 80% de tódalas vivendas e case tódolos edificios públicos, deixando a 1 200 familias sen fogar. O impacto deste lume, que durou tres días, é aínda visíbel hoxe en día.
Persoeiros
O xeneral Ferdinand Heim, máis tarde coñecido coma o "Chibo expiatorio de Stalingrado", naceu en Reutlingen, ao igual que Friedrich Schlotterbeck, socialista e autor, foi líder dun grupo local de resistencia alemá. Reutlingen é tamén o lugar de nacemento de Friedrich List un destacado economista xermano-americano.
Universidade
A Universidade de Reutlingen é unha universidade de ciencias aplicadas, centrándose sobre todo na aprendizaxe práctica, o que se pon de manifesto coas súas prácticas obrigatorias. A universidade colabora internacionalmente con outros 111 campus arredor do mundo. As clases son habitualmente en alemán porén, hai clases programadas en inglés.
San Lourenzo, Meixigo, Cambre
San Lourenzo é un lugar da parroquia de Meixigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 83 habitantes (43 homes e 40 mulleres).
O Souto Grande, Mabegondo, Abegondo
O Souto Grande é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
A Torre, Meixigo, Cambre
A Torre é un lugar da parroquia de Meixigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 49 habitantes (23 homes e 26 mulleres).
Parc de les Aigües
miniatura|right|Parc de les Aigües O Parc de les Aigües (en galego: Parque das Augas) é un parque público situado no barrio do Baix Guinardó no distrito de Horta-Guinardó de Barcelona, rodeado pola Rolda do Guinardó, pola rúa de Abd el-Kader, a rúa Camèlies e os Xardíns de Hiroshima.
O parque dispón de tres especies arbóreas que se atopan incluídas no Catálogo de Árbores de Interese Local de Barcelona que vela pola preservación e catalogación dos exemplares máis valiosos dos que dispoñen os espazos verdes da cidade de Barcelona; estas árbores son Ficus carica, Liriodendron tulipifera e Photinia glabra. Ademais, dispón dunha gran variedade de árbores froiteiras. O parque ofrece zonas habilitadas para pícnic, xogos infantís, espazos para cans e unha zona polideportiva.
Miopithecus ogouensis
Miopithecus ogouensis é unha especie de pequeno mono africano da familia Cercopithecidae. Habita nas zonas riparianas do Camerún, Guinea Ecuatorial, Gabón e o oeste da República do Congo e a República Democrática do Congo. Puido ter sido introducido en Fernando Poo e nas Illas Canarias. Ó contrario que o seu parente Miopithecus talapoin, esta especie ten a faciana e as orellas de cor carne (non negra).
Cándido Fernández Mazas
Cándido Fernández Mazas, coñecido como Dichi, nado en Ourense o 18 de decembro de 1902 e finado en Pedrouzos (Castro Caldelas) o 15 de novembro de 1942, foi un pintor, debuxante, ilustrador, humorista gráfico e escritor galego. Está encadrado dentro do grupo d'"Os Novos", xunto con Maruxa Mallo, Arturo Souto, Manuel Colmeiro Guimarás, Carlos Maside e Manuel Torres. A súa pintura caracterizouse pola bimensionalidade. Foi bolseiro da Deputación de Ourense en París, onde bebeu de Henri Matisse, Pablo Picasso e Paul Cézanne. No ano 2020 a Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia e a Asociación Galega de Profesionais da Ilustración (AGPI) dedicáronlle o Día da Ilustración.
Traxectoria
Fillo de Nicanor Fernández Rodríguez, militar, e Remedios González Mazas, desde moi novo distinguiuse polos seus dotes de debuxante. Ós doce anos abandonou os estudos para pasar por sucesivos obradoiros de pintura. Entrou en contacto con intelectuais e artistas locais a quen foi retratando. En 1922 comezou a colaborar co diario Galicia. Diario de Vigo, facendo ilustracións, e na revista Alfar ata 1923, ano en que ilustrou Kindergarten, libro de poemas de Paco Luis Bernárdez. En 1924 comezou a colaborar con artigos e debuxos en El Pueblo Gallego e en 1925 como linoelista no diario La Zarpa. Coa axuda da Deputación de Ourense trasladouse a París para completar a súa formación pictórica. Alí asistiu ao faladoiro de Miguel de Unamuno e frecuentou personaxes da vangarda francesa, para volver catro meses máis tarde. En 1926 fundou, con Augusto María Casas, a revista Galaxia.
En 1927 volveu a Francia de novo como bolseiro da Deputación e achegouse ao surrealismo. Empezou entón a ter problemas de manía persecutoria ata a súa morte. En 1929 dirixiu a parte artística da revista Gaceta de Galicia. Posteriormente trasladouse a Madrid e colaborou en distintas publicacións e actos culturais, á vez que enviou colaboración gráfica e literaria á revista Escuela del Trabajo, de Ourense. Fixo o cartel e os monicreques, pintou os decorados e participou nas actividades culturais das Misións Pedagóxicas dirixidas por Rafael Dieste, en 1933 por Galicia e Castropol e en 1934 nas localidades segovianas de Turégano e Cantalejo, onde deixou o documento gráfico do cartel do Retablo de fantoches. Namorouse platonicamente da actriz Margarida Xirgu.
O comezo da Guerra civil española sorprendeuno no gabinete de prensa de Gobernación en Madrid. En 1937 desprazouse a Valencia, onde colaborou na revista El Combatiente Rojo, do Partido Obrero de Unificación Marxista, e en Umbral. Desertou na Fronte de Teruel e agochouse. Foi detido polo exército sublevado en Xàbia cando pretendía pasar a Alacant. Estivo preso na cadea de Valencia cinco meses ata ser liberado por influencia de seu pai, capitán do exército franquista, e de Sebastián Martínez-Risco, xuíz. Volveu a Penedo en (Castro Caldelas), en moi mal estado mental e físico, e abandonou toda actividade plástica e intelectual.
A súa obra artística atópase dispersa. Ademais dos debuxos de diferentes publicacións, pintou numerosos cadros, entre eles Ventana al campo, Rapaza, Rumba, Ángel de la paz, un retrato de Luís Seoane e retratos de Sebastián Martínez-Risco.
Teñen obra súa o Museo Galego de Arte Contemporánea Carlos Maside e a Colección Afundación.
En 2002 o Círculo de Belas Artes de Madrid dedicoulle unha exposición antolóxica.
Unha rúa da cidade de Ourense leva o seu nome.
Función de Weierstrass
miniatura|300px|O gráfico da función de Weierstrass é un [[fractal]] En matemática, a función de Weierstrass é un importante contra-exemplo mostrando a existencia dunha función continua en toda a recta real que non posúe derivada en ningún punto do dominio. Recibe o nome en honra ao seu descubridor o matemático Karl Weierstrass. A función de Weierstrass é primeira función publicada a presentar tal patoloxía.
Aínda que sexa considerada por moitos como un caso patolóxico, pódese afirmar que, en certo sentido, o comportamento da función de Weierstrass é o caso máis común. Sendo o conxunto das funcións diferenciábeis en polo menos un punto un conxunto magro dentro do espazo de Banach das funcións continuas coa norma do supremo.
Definición
A función de Weierstrass é definida pola seguinte serie de Fourier: onde a\in(0,1)\, e b\, é un enteiro positivo impar tal que:
A Torre, Mabegondo, Abegondo
A Torre é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Pentatonix
Pentatonix (ou PTX) é un grupo musical estadounidense a cappella formado por cinco vocalistas orixinarios de Arlington, Texas. Os membros son Avi Kaplan, Scott Hoying, Kirstin Maldonado, Kevin Olusola e Mitch Grassi. O seu traballo, que na súa maioría é de xénero pop, consiste en covers de cancións co seu estilo propio de harmonías vocais, baixos vocais, percusión vocal e beatboxing.
Premio de Periodismo Científico Concha García Campoy
O Premio de Periodismo Científico Concha García Campoy outórgao desde 2015 a Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España.
Ditadura arxentina
Na Arxentina ao longo da historia vivíronse varias ditaduras. Ditadura arxentina pode referirse a:
Serofobia
A serofobia é o prexuízo, medo, rexeitamento e discriminación cara a persoas seropositivas. As persoas que viven con VIH poden enfrontarse a desigualdade de trato tanto social como institucionalmente. A pesar de que aínda o VIH segue sendo un virus que non ten cura, hoxe en día o tratamento permite ás persoas seropositivas non só ter unha esperanza de vida igual á das persoas non infectadas sen chegar nunca a desenvolver SIDA, senón que mantén ó virus indetectable e, por tanto, intransmisible.
A discriminación por VIH/SIDA existe en todo o mundo e inclúe ostracismo, rexeitamento, discriminación e evitación do contacto coa persoa infectada. As consecuencias do estigma cara ás persoas que viven co VIH dá lugar, por unha banda, a unha baixa participación no asesoramento e ás probas do VIH e a falta de interese en saber se se ten o virus en persoas que descoñecen o seu estado serolóxico e, por outro, a illamento social, soidade, baixa autoestima, crise de identidade ou depresión naquelas persoas diagnosticadas con VIH.
A serofobia lastra a loita contra o VIH/SIDA e pode estar interseccionada con outra serie de prexuízos asociados á pobreza, a homosexualidade, a bisexualidade, a transexualidade ou á promiscuidade. Nalgúns países a discriminación institucional inclúe restricións á liberdade de circulación, ó dereito de propiedade, ó acceso ó traballo, escola, servizos sociais e mesmo vivenda.
Galería de imaxes de casas dos concellos da provincia de Lugo
Galería de imaxes de casas dos concellos da provincia de Lugo.
Mazcuerras
Limita ao norte con Cabezón de la Sal e Reocín, ao leste con Cartes e Los Corrales de Buelna, ao sur con Cieza e Ruente, e ao oeste con Ruente e Cabezón de la Sal.
Ademais da localidade de Mazcuerras, capital do concello, hai outras localidades no termo municipal: Cos, Herrera de Ibio, Ibio, Riaño de Ibio, Sierra de Ibio, e Villanueva de la Peña.
Torreiro, Mabegondo, Abegondo
Torreiro é un lugar da parroquia de Mabegondo no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña. Tiña 38 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 16 eran homes e 22 mulleres.
Georgia (tipografía)
200px|dereita Georgia é unha tipografía con serifa transitoria deseñada en 1993 por Matthew Carter para Microsoft Corporation. Está deseñada para unha maior claridade en monitor, mesmo en tamaños pequenos, particularmente debido a unha maior altura da x. A tipografía recibe este nome por unha proba de tabloide dun encabezado atopado no estado de Xeorxia en Estados Unidos. O nome da tipografía Georgia é unha marca rexistrada de Microsoft.
A tipografía Georgia comparte moitas semellanzas con Times New Roman, aínda que Georgia é perceptiblemente máis grande que Times, no mesmo tamaño de fonte. Os caracteres de Times New Roman son máis estreitos, tendo un eixo máis vertical. Cando un compensa as diferenzas do tamaño e desatende as diferenzas na compresión e o espazado, as diferenzas restantes son mínimas. Moitos letterforms na inspección inicial son difíciles, para que un principiante distinga entre Georgia e Times New Roman. Total, as serifas da Georgia son levemente máis anchas e con extremos máis embotados, máis planos, o estilo dos díxitos de Georgia é diferente.
Xunto con Hoefler Text e FF Scala, é unha das poucas tipografías de uso común con extensión, ou “vello estilo”, os números (tamén chamados as figuras de texto), que se deseñan para complementar o texto en minúsculas, sen a interrupción da textura total a liña de desenvolvemento das figuras. Isto pode presentar algunhas dificultades como ao mostrar números na disposición de columna, pois as figuras non son de espazo fixo.
Profilaxe post-exposición para o VIH
A profilaxe post-exposición para o VIH (PEP) é un esquema preventivo para evitar a transmisión do VIH logo dunha posible exposición ó virus. Debe iniciarse canto antes logo da situación de risco, xa que a súa eficacia diminúe drasticamente se se comeza máis de 72 horas despois da exposición ó virus. Consiste na toma de antirretrovirais por un período de 28 días.
Mecanismo
Existen guías de administración de PEP para grupos específicos, o tratamento debe ser indicado por unha persoa profesional da saúde de acordo ás características da exposición e da persoa.
Luiz Felipe Scolari
Luiz Felipe Scolari alcumado Felipão, nado o 9 de novembro de 1948 en Passo Fundo, Río Grande do Sur, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol brasileiro.
Traxectoria
Despois dunha breve carreira como futbolista profesional dedicouse aos bancos, dirixindo a un gran número de equipos tanto do Brasil coma de países coma Kuwait, Xapón ou Arabia Saudita. En xuño de 2001 faise cargo da Selección de fútbol do Brasil por primeira vez, substituíndo no posto a Émerson Leão. Coa canarinha foi campión do Mundial de Corea e o Xapón 2002, porén tras o título renunciou ao cargo.
Ao ano seguinte de deixar o posto foi nomeado seleccionador de Portugal, equipo co que volveu facer moi bo papel, tanto na Eurocopa de 2004 (finalista) coma no Mundial de Alemaña 2006 (semifinalista). Deixou o equipo trala Eurocopa de 2008.
En xuño de 2008 fichou polo Chelsea FC, porén non tivo sorte no equipo inglés e deixou o equipo en febreiro de 2009, fichando a finais dese ano polo FC Bunyodkor da liga uzbeka.
Tras un breve paso polo Palmeiras o 28 de novembro de 2012 volveu ser nomeado adestrador da selección do Brasil de cara ao Mundial do Brasil 2014.
Mestrado
O mestrado ou máster (do inglés master), é un grao académico de posgraduado que está orientado á especialización académica ou profesional dos alumnos para completar os estudos de grao.
Ten unha duración dun ou dos anos que, sumados á duración do grao, fan que o título de mestrado equivalla normalmente a ter uns estudos universitarios de cinco ou seis anos. O seguinte grao académico de posgraduado é o doutoramento.
Familia de proteínas
miniatura|A familia da [[ciclofilina humana representada polas estruturas dos dominios de isomerase dalgúns dos seus membros.]]
Unha familia de proteínas é un grupo de proteínas relacionadas evolutivamente con estruturas, funcións e secuencias parecidas. En moitos casos unha familia de proteínas ten unha familia de xenes correspondente, na cal cada xene codifica a súa proteína cunha relación de 1:1.
As proteínas dunha mesma familia descenden dun antepasado común (ver homoloxía) e tipicamente teñen unhas estruturas tridimensionais e funcións similares, e unha semellanza de secuencia significativa. A máis importante destas semellanzas é a semellanza de secuencia (xeralmente na secuencia de aminoácidos), xa que é o indicador máis estrito de homoloxía e, por tanto, o indicador máis claro de que hai un antepasado común. Existe un conxunto de ferramentas bastante desenvolvido para avaliar a importancia da semellanza entre un grupo de secuencias usando os métodos de aliñamento de secuencias. As proteínas que non comparten un devanceiro común é moi improbable que mostren unha semellanza de secuencia estatisticamente significativa, o que fai que o aliñamento de secuencias sexa unha ferramenta poderosa para identificar os membros das familias proteicas.
As familias son ás veces agrupadas en clados máis grandes chamados superfamilias baseándose en semellanzas estruturais ou de mecanismo de acción, mesmo cando non hai unha homoloxía de secuencia identificable.
Actualmente, definíronse unhas 60.000 familias proteicas, aínda que a ambigüidade na definición de familia proteica (ata onde debe chegar a "semellanza"?) leva a que diferentes investigadores ofrezan cifras moi distintas.
Dominios e motivos proteicos
O concepto de familia de proteínas concibiuse nun momento en que se coñecían poucas estruturas e secuencias de proteínas; daquela, as que se comprendían estruturalmente eran principalmente pequenas proteínas de dominio único como a mioglobina, hemoglobina, e o citocromo c. Desde entón, descubriuse que moitas proteínas comprenden moitas unidades funcionais e estruturais independentes ou dominios. Debido á mesturanza ou reorganización evolutiva, diferentes dominios dunha proetína evolucionaron independentemente. Isto levou en anos recentes a centrar a atención nos dominios e familias proteicos. Varios recursos en liña están dedicados a identificar e catalogar eses dominios (ver lista de ligazóns ao final deste artigo).
As rexións de cada proteína teñen diferentes restricións funcionais (características esenciais para a función e estrutura da proteína). Por exemplo, o sitio activo dun encima require que certos residuos de aminoácidos estean orientados de modo preciso nas tres dimensións. Por outra parte, unha interface de unión proteína-proteína pode consistir en grandes superficies con restricións de hidrofobicidade ou polaridade dos residuos de aminoácidos. As rexións funcionalmente restrinxidas das proteínas evolucionan máis lentamente que as rexións non restrinxidas como os bucles superficiais, que dan lugar a bloques discernibles de secuencias conservadas cando se comparan as secuencias dunha familia proteica (ver aliñamento múltiple de secuencias). Estes bloques denomínanse xeralmente motivos, aínda que se teñen usado moitos outros termos (bloques, sinaturas, pegadas dactilares etc.). Tamén para isto hai un gran número de recursos en liña que se dedican a identificar e catalogar os motivos proteicos (ver a lista do final deste artigo).
Evolución das familias de proteínas
Segundo o consenso actual, as familias proteicas orixínanse de dous xeitos. Primeiramente, a separación dunha especie parental en dúas especies descendentes illadas xeneticamente permite que se acumulen independentemente variacións nun xene/proteína (mutacións) nestas dúas liñaxes. Isto ten como resultado a formación dunha familia de proteínas ortólogas, xeralmente con motivos de secuencia conservados. En segundo lugar, unha duplicación xénica pode crear unha segunda copia dun xene (denominado parálogo). Como o xene orixinal aínda pode realizar a súa función, o xene duplicado é libre de diverxer e pode adquirir novas funcións (por mutación aleatoria). Certas familias de xenes/proteínas, especialmente en eucariotas, sofren unha expansión e contracción extremas no decurso da evolución, ás veces conxuntamente con duplicacións xenómicas completas. Esta expansión e contracción de familias proteicas é unha das características salientables da evolución xenómica, pero a súa importancia e ramificacións aínda non están claras. miniatura|800x548px|centre|[[Árbore filoxenética a superfamilia Ras. A árbore xerouse utilizando FigTree (un programa informático en liña).]]
Uso e importancia das familias de proteínas
A medida que se incrementa o número de proteínas secuenciadas e aumenta o interese na análise do proteoma, estanse a facer esforzos por organizar as proteínas en familias e por describir os dominios e motivos que os compoñen. Unha identificación fiable das familias de proteínas é básica na análise filoxenética, na anotación funcional, e na exploración da diversidade de funcións das proteínas nunha rama filoxenética dada. A Enzyme Function Initiative (EFI) está usando as familias e superfamilias proteicas como base para o desenvolvemento dunha estrartexia baseada en secuencia/estrutura para facer asignamentos funcionais a grande escala de encimas de función descoñecida.
Os medios algorítmicos para establecer familias de proteínas a grande escala están baseados na noción de semellanza. A maioría das veces a única semellanza á que se ten acceso é a semellanza de secuencia.
Recursos sobre familias de proteínas
Hai moitas bases de datos biolóxicas que rexistran exemplos de familias proteicas e permiten aos usuarios identificar se as novas proteínas que se identifican pertencen a unha nova familia. Velaquí algúns exemplos:
De xeito similar existen moitos algoritmos de busca de bases de datos, como por exemplo:
Miopithecus talapoin
O Miopithecus talapoin é unha especie de primate da familia Cercopithecidae. É a especie máis pequena dos monos do Vello Mundo. Habita na zona ripariana de Angola e a República Democrática do Congo. A diferenza do Miopithecus ogouensis, o sureño ten as orellas e a pel arredor do nariz de cor negra, e non cor carne como o seu parente.
Miengo
250px|miniatura|Praia de Cuchía, en Miengo. Miengo é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Santander. Tiña unha poboación de 4.675 habitantes en 2015.
Limita ao norte co Mar Cantábrico, ao oeste coa Ría de San Martín de la Arena, que o separa de Suances, ao sur con Polanco e ao leste con Piélagos.
Está formado por Miengo, capital municipal, e as localidades de Bárcena de Cudón, Cuchía, Cudón, Gornazo e Mogro.
Chouzán, Chouzán, Carballedo
Toponimia
O topónimo está relacionado cun antigo mosteiro de frades (dun nome ). Ningún outro lugar de Galicia leva este nome.
Patrimonio
A igrexa mosteiral de Chouzan data do século XII, é de estilo románico. O mosteiro tiña canles de auga que nutrían de peixe á comunidade beneditina e aos veciños, ademais de moveren muíños e regaren as hortas. A igrexa foi declarada Monumento Nacional en 1950. Coa construción do encoro dos Peares a antiga igrexa trasladouse predra a pedra ata a súa actual localización.