cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xoán Antonio Cisneros de Castro e da Barrera
Morte
O primeiro conde de Ximonde faleceu en Santiago de Compostela o 20 de decembro de 1798, aos 73 anos de idade, e está enterrado, xunto coa súa esposa, na igrexa parroquial de Santa Mariña de Xinzo de Limia, lugar onde se encontraban as propiedades señoriales de Manuela de Ulloa.
Descendencia
Xoán Antonio de Cisneros e Manuela de Ulloa tiveron dous fillos Pedro María de Cisneros de Castro e Ulloa e María do Carme de Cisneros de Castro e Ulloa. Á morte de Xoán Antonio, o seu fillo Pedro herdou o título de conde de Ximonde e as extensas propiedades do seu pai. Pedro casou con Agustina de Puga e Araúxo, coa que tivo unha única filla, Xacoba de Cisneros de Castro e de Puga, que foi a terceira condesa de Ximonde.
Xacoba naceu o 7 de xaneiro de 1813 na parroquia de San Miguel de Sarandón, e casou con Xosé María Bermúdez Acevedo e, aínda que tivo fillos, todos morreron antes de que ela finara en Santiago en 1860 aos 47 anos de idade. María do Carme de Cisneros de Castro e Ulloa, irmá de Pedro, casou con Pedro Martín Cermeño y García de Paredes (1722-1790), enxeñeiro militar, gobernador de Orán, Capitán Xeneral de Galicia e Presidente da súa Real Audiencia (1778-1784), que foi o autor do proxecto das Casas de Paredes, da Coruña, que tiveron un fillo, Xacobe Cermeño de Cisneros, curmán, por tanto, da condesa de Ximonde, que morreu sen descendencia antes que esta, e a quen deixou herdeira de todos os seus bens.
A terceira titular do Condado, e tamén a última, foi Xacoba de Cisneros de Puga que, ao falecer sen descendencia, deixou como herdeiro universal ao seu primo segundo o coronel Manuel María Puga Feijóo.
Este feito tivo grande influencia nas relacións de poder na Galicia da época, dado o peso da familia Cisneros na política da rexión. Os membros da rama principal dos Cisneros, que era a que ostentaba o título real de Condes de Ximonde, exerceron durante varias xeracións o cargo de rexedor perpetuo da cidade de Santiago de Compostela. Pero esta rama familiar extinguiuse coa terceira condesa, polo que o seu herdeiro, Puga Feijóo, recibiu xunto coas súas propiedades gran parte do poder político que os condes ostentaban (pero non o título, que se extinguiu). O seu fillo Luciano Puga Blanco foi alcalde de Santiago, deputado en tres ocasións e senador en dúas, apoiando ao Partido Conservador de Antonio Cánovas del Castillo, durante a Restauración.
Pobo pawnee
Os pawnee (tamén paneassa, pari, pariki) son unha tribo de nativos americanos de lingua caddo, o nome da cal procede de paariki, 'corno', e que se chamaban Chahiksichahik, 'home dos homes'. No presente, son unha tribo recoñecida federalmente como Nación Pawnee de Oklahoma, e ten catro bandas confederadas: os chaui, kitkehakhi, pitahawirata, e skidi.
Localización
Vivían na conca media do río Platte, en Nebrasca. Viven en Oakland, Condado de Pawnee (Oklahoma), onde comparten reserva cos otoe, peoria e tonkawa. Pawnees notables foron Petalesharo, James Murie ou White Eagle.
Demografía
300px|miniatura|Bandeira de Nación Pawnee. Contra o 1702 eran 2 000 familias. Aumentaron a 10 000 en 1802, número que se mantivo estable en 1835, pero as doenzas e os ataques minguaron o seu número a 2 447 individuos en 1872 e a 1 521 en 1876, de xeito que en 1900 só quedaban 649, e en 1960 só restaban 1 149 pawnee en Oklahoma, dos cales 670 vivían no territorio da reserva. En 1980, eran uns 2 300 en Oklahoma, dos cales 200 aínda falaban a lingua pawnee, e algúns en Nebrasca e Kansas.
Segundo datos da BIA de 1995, na reserva pawnee vivían 954 individuos (2 462 apuntados na tribo).
Segundo datos do censo de 2000, había 2 485 pawnees puros, 487 mesturas con outras tribos, 1 246 mesturados con outras razas e 322 mesturados con outras razas e outras tribos. En total, 4 540 individuos.
O falcón maltés
O falcón maltés pode referirse a:
El Pueblo Muradano
El Pueblo Muradano foi un periódico editado en Muros entre 1902 e 1906.
Historia e características
Apareceu o 3 de novembro de 1902. Inicialmente non tiña subtítulo, pero a partir do segundo ano subtitulouse Periódico quincenal. Entre os seus colaboradores figuraron Paulino Lago González, José Ignacio Novo e Atanasio López. Ademais de novas da comarca, publicaba contos e poesía en castelán. O seu número 18, aparecido o 29 de xuño de 1903, foi un Número extraordinario dedicado a nuestros paisanos de América, no que apareceu un longo poema dedicado "A Muros" de Francisco Tettamancy. Aínda se publicaba en xuño de 1906.
José Joaquín Prieto Vial
José Joaquín Prieto Vial, nado en Concepción o 20 de agosto de 1786 e finado en Santiago de Chile o 22 de novembro de 1854, foi un político chileno, presidente da república entre 1831 e 1841.
Irena Sendler
250px|dereita|miniatura|Irena Sendler en [[Varsovia, 2005]] Irena Stanisława Sendler, en polaco Irena Sendlerowa (15 de febreiro de 1910 - 12 de maio de 2008), tamén coñecida como "o anxo do Gueto de Varsovia," foi unha activista dos dereitos humanos durante a segunda guerra mundial, e salvou mais de 2500 vidas ao levar alimentos, roupas e medicamentos ás persoas barricadas no gueto, arriscando a súa propia vida.
A nai dos meniños do Holocausto
Cando a Alemaña nazi invadiu o país en 1939, Irena era enfermeira no Departamento de ben estar social de Varsovia, que organizaba os espazos de comedor comunitarios da cidade. Alí traballou incansabelmente para aliviar o sufrimento de millares de persoas, tanto xudías como católicas. Grazas a ela, eses locais non só proporcionaban comida para orfos, anciáns e pobres, pois tamén entregábanlles roupa, medicamentos e diñeiro.
En 1942, os nazis crearon un gueto en Varsovia, e Irena, horrorizada polas condicións en que alí se sobrevivía, uniuse ao Consello para a Axuda aos Xudeus, Zegota. Ela mesma contou:
Cando Irena camiñaba polas rúas do gueto, levaba un brazalete coa estrela de David, como sinal de solidariedade e para non chamar a atención sobre si propia. Púxose rapidamente en contacto coas familias e propúxolles levar os seus fillos para fora do gueto, mais non lles podía dar garantías de éxito. Eran momentos extremadamente difíciles, cando debía convencer os pais para que lle entregasen os seus fillos e eles preguntaban:
"Podes prometerme que o meu fillo vivirá?". Dixo Irena, "Que podía prometer, cando nin sequera sabia se conseguirían saír do gueto?" A única certeza era a de que os nenos morrerían se permanecesen alí. Moitas nais e avós eran reticentes na entrega dos meniños, algo absolutamente comprensíbel, mais que viría a se tornar fatal para elas. Algunhas veces, cando Irena ou as súas compañeiras volvían a visitar as familias para tentar face-las mudar de opinión, verificaban que todos xa foran levados para os campos da morte.
Ao longo dun ano e medio, até a evacuación do gueto no verán de 1942, conseguiu rescatar mais de 2 500 meniños por varias vías: comezou a recollelos en ambulancias como vítimas de tifo, mais usaba calquera idea que servise para os esconder: sacos, cestos de lixo, caixas de ferramentas, cargamentos de mercadorías, sacas de patacas, caixóns... nas súas mans calquera elemento transformábase nunha vía de fuga.
Irena vivía os tempos da guerra pensando nos tempos de paz e por iso non fica satisfeita só por manter con vida as meniñas e os meniños. Quería que un día puidesen recuperar os seus verdadeiros nomes, a súa identidade, as súas historias persoais e as súas familias. Concibiu entón un arquivo no cal rexistraba os nomes e datos dos pícaros e as súas novas identidades.
Os nazis souberon desas actividades e o 20 de outubro de 1943 Irena Sendler foi presa pola Gestapo e levada para a infame prisión de Pawiak onde foi brutalmente torturada. Nun colchón de palla encontrou unha pequena estampa de Xesús Misericordioso coa inscrición: “Xesús, en Vós confío”, e conservouna consigo até 1979, cando a ofreceu ao Papa Xoán Paulo II.
miniatura|250px|esquerda|[[Árbore plantada no Yad Vashem en homenaxe a Irena Sendler.]] Ela, a única que sabia os nomes e moradas das familias que albergaban meniños xudeus, soportou a tortura e negouse a traer os seus colaboradores ou as meniñas e os meniños ocultos. Quebráronlle os ósos dos pés e das pernas, mais non conseguiron quebrar a súa determinación. Foi condenada á morte. En canto esperaba pola execución, un soldado alemán levouna para un "interrogatorio adicional". Ao saír, berroulle en polaco "Corra!". No día seguinte Irena encontrou o seu nome na lista de polacos executados. Os membros da Żegota conseguiron deter a execución de Irena subornando os alemáns, e Irena continuou a traballar cunha identidade falsa.
En 1944, durante o Levantamento de Varsovia, colocou as súas listas en dous frascos de vidro e enterrounos no xardín dunha veciña para se asegurar de que chegarían ás mans indicadas se ela morrese. Ao acabar a guerra, Irena desenterrounos e entregoulle as notas ao doutor Adolfo Berman, o primeiro presidente do comité de salvación dos xudeus sobreviventes. Lamentabelmente, a maior parte das familias dos meniños fora asasinada nos campos de exterminio nazis.
De inicio, as meniñas e os meniños que non tiñan familia adoptiva foron coidados en diferentes orfanatos e, pouco a pouco, foron enviados para a Palestina.
En 1965, a organización Yad Vashem de Xerusalén outorgoulle o título de Xusta entre as Nacións e nomeouna cidadá honoraria de Israel.
En novembro de 2003 o presidente da República Aleksander Kwaśniewski concedeulle a máis alta distinción civil da Polonia: a Orde da Aguia Branca. Irena foi acompañada polos seus familiares e por Elżbieta Ficowska, unha das nenas que salvou, que recordaba como "a meniña da culler de prata".
Proposta para o Nobel da Paz
miniatura|250px|dereita|[[Funeral de Irena Sendler.]] Irena Sendler foi presentada como candidata para o premio Nobel da Paz polo Goberno da Polonia. Esta iniciativa pertenceu ao presidente Lech Kaczyński e contou co apoio oficial do Estado de Israel a través do primeiro ministro Ehud Olmert, e da Organización de Sobreviventes do Holocausto residentes en Israel.
-624
Outros
Historia ano a ano
Marcelino de Santiago
Marcelino de Santiago Viqueira, máis coñecido como Kukas, nado en Santiago de Compostela o 26 de abril de 1954, é un artista e creador multidisplinar galego. A súa actividade abrangue desde a pintura ou a fotografía ata a literatura, a escultura, as artes escénicas ou a música.
Traxectoria
Graduouse en Artes Aplicadas e Oficios Artísticos, Especialidade de Fotografía Artística.
Como pintor realizou desde 1967 máis de 70 exposicións individuais e colectivas en Madrid, Pontevedra, Segovia, Santiago de Compostela, Vigo, A Coruña, Vilagarcía de Arosa, O Barco de Valdeorras.
Como fotógrafo realizou desde 1975 máis de 60 exposicións individuais e colectivas en Bilbao, Vigo, Bruxelas, Salamanca etc. Colaborou co Museo do Pobo Galego (1980-82), Museo das Peregrinacións (1984), e a familia Valle Inclán na recuperación e conservación do arquivo do escritor.
Como deseñador gráfico realizou portadas de discos para: Milladoiro, Faíscas do Xiabre, Cadros Malvendidos, carteles como Sorteo Extraordinario de Verán de 1982 da Lotería Nacional, Monicreques de Kukas, Mofa e Befa, Centro Dramático Galego, Ollomol, Teatro da Lúa, Medusa, Áncora, Concello de Santiago, Grupo de Cámara e Aula de Teatro da Universidade de Santiago, VII e VIII Homenaxe ás Bandas Populares, Milladoiro etc. Foi director da sección de artes gráficas da revista universitaria de cultura, Coordenadas (1979-1983).
Como autor dramático estreou máis de 20 obras: O Peluquillas Langarillas, Pirula do Vertedeiro, A rúa das Balconadas, Don Gaiferos, Unha noite no Pórtico do Paraíso, Federico Federico, Galiza Máxica, Contos do vento acatarrado, Sen Título 8x4x6, 7 Cuentos capitales (Historias Para Pícaros adultos), El Kikirijote, aventuras y desventuras de un gallo de corral. Coa segunda montaxe, Manolo Tirantes e Santiago Mandíbulas, estivo detido por criticar as autoridades.
El Gornal
Historia e características
El Gornal está asentado en terras de cultivo, tamén chamadas de La Marina. Nestas zona confluían varios rieras, unha das cales dá nome ao barrio. No ano 1963 aprobouse a urbanización da zona e expropiáronse as casas das rúas Finestrelles e parte de Campoamor, coa oposición dos veciños. As primeiras casas déronse no ano 1974 aos veciños das rúas afectadas. No ano 1975, nas barriadas próximas de La Bomba e Can Pi houbo mobilizacións para conseguir os pisos de Gornal, e en pouco tempo concedéronse as chaves.
En 1976 xa estaba en funcionamento o colexio Pla de Llobregat e a parroquia e entregáronse as vivendas das torres de Vilanova e Carmen Amaya. Todo este proceso non foi sinxelo nin a gusto de todo o mundo: houbo desaloxos á forza dos expropiados e pisos novos, que non foron ocupados polos veciños aos que se lles concediron e que non fixeron uso deles, foron adxudicados polo Ministerio da Vivenda de forma legal aos novos veciños.
A primeira festa maior de El Gornal foi en outubro de 1977. Nese mesmo ano creouse o grupo de mayorettes e tamén o Casal de Xubilados. A principios da década de 1980 créase unha segunda fase de vivendas. En 1983 comeza a funcionar o consultorio da Seguridade Social e iníciase o plan urbanístico de El Gornal. Na entrega da segunda fase houbo varias discrepancias e actos reivindicativos debido á diferenza dos prezos dos pisos con respecto á primeira fase. No ano 1987 entra en funcionamento o "carrilet", a liña de tren de Ferrocarrils de la Generalitat. A primeira gardería empeza a funcionar no ano 1988. En abril de 1989 ponse en funcionamento os primeiros autobuses que comunican El Gornal cos demais barrios. En setembro dese mesmo ano inaugúrase o centro de asistencia primaria, e en outubro inaugúrase a parroquia Santa Maria del Gornal.
Marcelino de Santiago
Traxectoria
Tamén se dedica á interpretación actoral, a pantomima e a animación de monicreques.
El Gornal
Historia e características
No 1991 inaugúrase o Centro Cívico, e en 1994 abren as galerías comerciais (Mercat de Gornal). Tamén nese mesmo ano ponse en marcha a terceira fase de construción de vivendas, que finalizou en 1997. Esta fase permitiu que o barrio se unise co resto da cidade e non quedase tan illado. O polígono Gornal converteuse en El Gornal a secas. En 1999 inaugurouse o Hotel de Entidades, que desapareceu en 2010.
En xaneiro do 2000, a comisión de afectados polos bloques deseñados polo arquitecto Ricardo Bofill calcula en 400 millóns de pesetas a contía en indemnizacións polos danos das vivendas. En 2002 iníciase a trasformación urbanística da Granvia entre a Plaça Cerdà e El Gornal. Desde o 2006 en El Gornal houbo grandes obras de mellora, entre elas o colector de augas que cruza todo o barrio, a remodelación da Granvia e o soterramento das vías para a chegada do AVE.
Marcelino de Santiago
Os monicreques de Kukas
En 1979, Marcelino de Santiago (Kukas) e Isabel Rey Pousada fundaron en Santiago de Compostela Os monicreques de Kukas.
Zortzi orduko ekaitza
"Zortzi orduko ekaitza" ("Tormenta de oito horas") é unha música do grupo vasco de música celta Sorotan Bele.
Foi publicada en 1991 no disco de mesmo nome Sorotan Bele.
Marcelino de Santiago
Os monicreques de Kukas
Traballaron na investigación e creación de novas marionetas que permitiron novos espectáculos de grande formato. Participaron nos circuítos teatrais galegos e en festivais internacionais. Os seus noicreques están representados en diferentes museos, como Lalín, Bilbao e Almagro.
En 1994 colaboraron co CDG para montar O Mariscal. En 1997 coa Xunta de Galicia e o IGAEM en Unha noite no Pórtico do Paraíso. En 2001 comienzan a colaborar coa Real Filarmonía de Galicia en El Retablo de Maese Pedro de Manuel de Falla e o Carnaval de los animales de C. Saint Saëns no 2003 dirixidas por A. Ros Marbá; en 2004 a Cantata San Nicolas de Britten e en 2009 El Castillo da Rocha Vella dirixidas por Maximino Zumalave.
En 2019 estrearon Arlequina un espectáculo multimedia e musical en colaboración co quinteto de vento Zoar.
El Gornal
Historia e características
Hoxe día xa se pode ver a trasformación do barrio. Cabe destacar a Avinguda de Vilanova cunha gran zona de aparcadoiro, a Avinguda de la Granvia cun paseo axardinado en toda a súa lonxitude e carril bici, a remodelación da Rambla Carmen Amaya e a plaça d'Europa. Nas súas proximidades atópanse a cidade comercial e varios hoteis.
Transporte público
Hai no barrio unha estación de FGC chamada Gornal, que ten correspondencia coa estación Can Tries|Gornal da liña 9 do metro de Barcelona. No límite co barrio de Bellvitge atópase a estación de Bellvitge de Renfe Operadora. Ademais os autobuses urbanos LH-1 e LH-2 e o metropolitano H12 teñen parada no barrio.
Miku
Nicolás Ladislao Fedor Flores, coñecido como Miku, nado en Caracas o 19 de agosto de 1985, é un futbolista venezolano que xoga de dianteiro no Intercity, da Primeira División RFEF.
O seu alcume, Miku, é o diminutivo de Miklós, Nicolás en húngaro.
Orixes e inicios
Seu pai, László Fedor, pertence a unha familia húngara que abandonou o seu país despois da Segunda Guerra Mundial para instalarse en Venezuela. Súa nai é a venezolana Maritza Alejandrina Flores. Ten unha irmá máis vella chamada Alicia Alejandrina Fedor Flores.
De 1989 a xuño de 2001 xogou no equipo de fútbol do seu colexio, o Santo Tomás de Villanueva en Caracas. En xullo de 2001 foi de vacacións coa súa familia a España, á localidade valenciana de Sueca, onde vivía seu tío, e para non perder a forma comezou a adestrar todo o verán cos xuvenís da SD Sueca, que estaban a facer a pretempada. Miku destacou de inmediato e suxeríronlle que quedase en España co equipo. Na tempada 2001-02 non puido xogar ao estarse tramitando o seu permiso de residencia, pero adestrouse toda a tempada co Sueca.
Valencia CF
Para a tempada 2002-03, aos 16 anos, o Real Madrid e o Valencia CF mostraron interese por el. Probou nos dous equipos e co informe favorable de ambos, optou por quedar no Valencia CF. O club ché cedeuno ao CF Crack's, unha escola de fútbol fundada por ex xogadores do Valencia, xa que debido á súa condición de estranxeiro non podía xogar en ningún equipo da súa idade.
Fixéronlle unha ficha xuvenil no CF Crack, pero xogou a tempada 2002-03 e 2003-04 co primeiro equipo na Rexional Preferente da Comunidade Valenciana. Xogou cos xuvenís a promoción de ascenso á Liga Nacional Xuvenil, conseguindo o ascenso grazas aos seus goles. Durante estas dúas tempadas adestrou un día á semana co Xuvenil do Valencia da División de Honra Xuvenil.
Cesión ao Alcoyano
Na tempada 2004/05 estaba previsto que xogase co Valencia Mestalla, pero o equipo descendeu á Terceira División, na que non podían xogar estranxeiros nin con pasaporte europeo. Varios equipos estaban interesados no seu traspaso e foi finalmente cedido ao Club Deportivo Alcoyano de Segunda B, co que xogou 21 partidos e marcou cinco goles.
Cesión ao Salamanca
Na tempada 2005/06 xogou cedido na UD Salamanca, coa que obtivo o primeiro posto do grupo II de 2ªB e xogou o play-off de ascenso. Disputou 37 partidos e anotou 22 goles, dous deles nos play-offs. O 25 de xuño do 2006 marcou o gol da vitoria ante o Sevilla Atlético que deu ao equipo salmantino o último ascenso da súa historia.
Cesión ao Ciudad de Murcia
O 16 de setembro de 2006 marchou cedido por terceiro ano consecutivo, esta vez ao Ciudad de Murcia. Debutou na Segunda División contra o Lorca, perdendo 1-0 e xogando 29 minutos despois de entrar na segunda metade. Apenas contou con minutos en Murcia, xogando só nove partidos, todos como suplente e sen conseguir anotar ningún gol, polo que rescindiu o seu contrato en xaneiro e volveu ao filial valencianista.
Valencia Mestalla
O 4 de febreiro de 2007 debutou co Valencia Mestalla, de novo en 2ªB contra o Orihuela, perdendo 5-0 e xogando os 90 minutos.
Miku foi convocado por primeira vez polo adestrador do primeiro equipo do Valencia, Quique Sánchez Flores, para un amigable contra os Colorado Rapids da Major League Soccer no estadio de Mestalla, pero o xogador decidiu, de acordo co club, perder o mesmo para poder presentarse ao partido amigable que a selecicón de fútbol venezolana xogaría contra Cuba o 24 de marzo do 2007.
Hidrófobo
miniatura|Gota de [[rosada sobre a superficie hidrófoba da cutícula dunha folla.]] miniatura|Pingas de auga sobre a superficie hidrófoba dunha folla. En química un composto hidrófobo (do grego medo ou odio á auga) é aquel que ten a propiedade de non poder establecer enlaces de hidróxeno coa auga, polo que é "repelido" (excluído) por unha masa de auga e non se mestura ben ou disolve nela.
Miku
Valencia Mestalla
O filial do Valencia rematou a tempada 2006-07 no posto 16, tendo que disputar o play-out, pero perdeu e descendeu á Terceira División.
Hidrófobo
As moléculas hidrófobas son apolares (ou de mínima polaridade), é dicir son moléculas neutras, que tenden a non presentar grupos químicos polares (con algún átomo moi electronegativo), que orixinen cargas eléctricas parciais δ+ e δ-. As longas cadeas hidrocoarbonadas dalgunhas moléculas son hidrófobas. As moléculas hidrófobas tenden a unirse a outras moléculas neutras e a solventes apolares. A auga sobre superficies hidrófobas presenta un elevado ángulo de contacto.
Miku
Gimnástic de Tarragona
O 22 de agosto de 2007 foi cedido ao Gimnàstic de Tarragona. Disputou 30 partidos oficiais co club catalán, marcando dous goles e gañou ademais a Copa Cataluña derrotando na final ao FC Barcelona.
Hidrófobo
Exemplos de moléculas hidrófobas son os alcanos e os triglicéridos (aceites e graxas), e as substancias graxas en xeral. Utilízanse materiais hidrófobos para a eliminación de aceites da auga, nos tratamentos paliativos dos derramos de petróleo, e para procesos de separación química que requiran separar compostos apolares dos polares.
Miku
Regreso a Salamanca
Durante todo o mes de xullo de 2008 xogou partidos de pretempada co Valencia sendo logo cedido de novo á UD Salamanca, onde foi presentado o 26 de agosto de 2008. Entre 2008 e 2009, Miku acumulou 15 goles, sendo o máximo goleador do equipo, o que lle valeu ser convocado de novo pola selección venezolana, despois de meses sen facelo.
Hidrófobo
Hidrófobo e lipófilo son termos que xeralmente se usan indistintamente, aínda que non son exactamente sinónimos, porque, aínda que as substancias hidrófobas son case sempre lipófilas, hai excepcións, como as siliconas e fluorocarbonos, que son hidrófobas mais non lipófilas. Os lipófilos disólvense en lípidos e solventes apolares.
Miku
Regreso a Valencia
En 2009 regresou a Valencia, debutando co primeiro equipo do Valencia na Europa League o 27 de agosto de 2009 contra o Stabæk no estadio de Mestalla, e anotando un hat-trick. Disputou seis partidos máis co Valencia, pero debido ao exceso de dianteiros no equipo foi vendido en xaneiro de 2010 ao Getafe CF.
Hidrófobo
Hai moléculas que teñen unha parte hidrófoba e outra hidrófila, como por exemplo, os fosfoglicéridos, que reciben o nome de compostos anfipáticos. Estes compostos forman facilmente micelas en disolución acuosa, as cales son esferas que teñen a parte hidrófila das moléculas no exterior e a hidrófoba no interior.
Química
De acordo coa termodinámica, a materia procura estar nun estado de baixa enerxía, e os enlaces reducen a enerxía química. A auga é unha molécula dipolar, xa que a gran electronegatividade do osíxeno retén en certa medida os electróns que comparte no enlace covalente co hidróxeno, creando un desequilibrio de cargas, que orixina unhas febles cargas eléctricas, chamadas cargas parciais (δ), que son negativas sobre o osíxeno e positivas sobre os hidróxenos. A auga é, pois, unha molécula dipolar e neutra. Isto fai que a molécula de auga se poida unir por pontes de hidróxeno a moléculas ionizadas ou polares, e que as disolva con facilidade. Unha molécula de auga tamén forma pontes de hidróxeno con outras moléculas de auga, o que lle dá á auga as súas propiedades características.
Miku
Getafe CF
En xaneiro de 2010 confirmouse o seu traspaso ao Getafe CF, co que debutou con gol fronte ao Mallorca na Copa do Rei 2009-10. Concluíu o que restaba de tempada cun total de 20 partidos e 6 goles.
La Opinión del País
La Opinión del País foi un periódico editado na Coruña en 1896.
Historia e características
Subtitulado Diario liberal-conservador, apareceu a principios de 1896. O seu director e propietario era Manuel López-Segade. Cesou a súa publicación en outubro de 1896.
Miku
Getafe CF
Nas seguintes dúas tempadas xogou case todos os partidos do seu equipo, marcando 8 goles na primeira delas e 12 na seguinte.
Cesión ao Celtic
O 31 de agosto de 2012, no último día do período de fichaxes, o Xetafe anunciou que Miku marcharía a Escocia, cedido por unha tempada con opción de compra ao Celtic Glasgow. Debutou co Celtic o 15 de setembro de 2012 contra o St. Johnstone FC. Debutou na Liga de Campións o 19 de setembro contra o Benfica e xogou os 90 minutos. Marcou o seu primeiro gol no equipo escocés o 4 de novembro contra o Dundee United. Acabou conquistando tanto a liga escocesa como a Copa de Escocia, aínda que xogou poucos partidos e mantivo unha mala relación co técnico Neil Lennon.
Al-Gharafa
En setembro de 2013 asinou co Al-Gharafa. A súa etapa en Qatar rematou en 2015 cando decidiu rescindir o contrato con Al-Gharafa para regresar á liga española.
Rayo Vallecano
En xaneiro de 2015, o xogador venezolano volveu á Liga BBVA, fichando polo Rayo Vallecano no mercado invernal pola media tempada restante e dúas máis. A súa fichaxe non gustou ao adestrador Paco Jémez, co que xa tivera algún enfrontamento verbal anos atrás. O venezolano non foi convocado nas primeiras xornadas e apenas tivo minutos esa tempada e a primeira metade da seguinte, pero pouco a pouco foi gañando un posto no equipo e a titularidade. O 20 de febreiro converteuse no primeiro xogador venezolano e no primeiro xogador do Rayo en marcar un gol en 5 partidos consecutivos, superando ao mexicano Hugo Sánchez. Non puido aumentar a xeira na seguinte xornada porque foi substituído ao descanso por unha lesión que o mantería lonxe dos terreos de xogo durante tres semanas. Non obstante, recibiu da Liga BBVA o premio ao mellor xogador do mes de febreiro.
Bengaluru FC
O 30 de agosto de 2017 fichou polo Bengaluru FC da Superliga da India. Na súa primeira tempada no club de Bangalore marcou 15 goles, sendo o segundo máximo goleador da liga só por detrás de Coro, e contribuíndo ao primeiro posto do equipo na liga regular e o conseguinte pase aos play-offs. O Bengaluru chegou á final, onde Miku marcou un dos dous goles do seu equipo, insuficientes contra os tres do Chennaiyin FC, que acabou gañando o título. Xogou ademais a Super Copa, onde o equipo chegou á final, gañando o título fronte ao East Bengal. Miku anotou cinco goles, incluíndo un triplete no partido de semifinais e un gol na final, sendo elixido mellor xogador do torneo. Na tempada 2018/19 o Bengaluru volveu acabar primeiro na liga e xogou de novo a final, gañando esta vez o título fronte ao FC Goa. Miku marcou cinco goles, un deles na fase final polo título.
Omonia Nicosia
O 16 de agosto de 2019 asinou polo Omonia Nicosia ata o 1 de xullo de 2020. Co equipo de Nicosia xogou só oito partidos na liga chipriota e un na Copa.
Deportivo da Coruña
O 23 de setembro chegou libre ao Deportivo da Coruña, que acababa de descender á Segunda División B. Cunha baixa forma física na primeira metade da tempada, gozou de só dúas titularidades nas primeiras 15 xornadas de liga, pero o seu rendemento cambiou na parte final da campaña. Na xornada 17 estreou a súa conta goleadora cun triplete en Barreiro fronte ao Celta B, e marcou outros catro goles nos restantes sete partidos, colocándose como o máximo goleador do equipo na tempada.
Durante a tempada 2021/22 foi titular durante a maior parte da liga, e sumou 12 goles, acabando como o segundo mellor goleador do equipo, por detrás de Quiles. Saíu de inicio nos dous partidos da promoción de ascenso en Riazor, onde o equipo fracasou no seu intento de regresar á segunda categoría. Ao remate da tempada o seu contrato non foi renovado, polo que abandonou o club despois dun total de 52 partidos e 19 goles.
Selección nacional
Debutou coa selección de Venezuela o 16 de agosto de 2006, nun partido amigable contra que rematou cun empate sen goles. Despois pasou varios anos sen entrar nunha convocatoria, ata que grazas ás súas actuacións coa UD Salamanca entre 2008 e 2009, converteuse nun importante membro da selección nacional nos partidos de clasificación para o Mundial de 2010. O 3 de marzo de 2009, marcou na vitoria por 2-0 sobre no CTE Cachamay. Ese mesmo ano anotou dous tantos na vitoria por 3-1 contra o.
Hidrófobo
Química
Como as substancias hidrófobas non están polarizadas electricamente, non poden formar pontes de hidróxeno coa auga, polo que ao introducilos nunha masa de auga, as moléculas de auga escaparán da zona onde está a molécula hidrófoba, xa que se enlazarán con outras moléculas de auga das proximidades (que tamén teñen cargas eléctricas parciais). Na práctica é como se a auga "repelese" á molécula hidrófoba, aínda que o que está a facer é unirse consigo mesma. As moléculas hidrófobas permanecen xuntas, xa que o sistema é máis estable así. Este efecto creado pola auga é a causa das interaccións hidrófoba, as cales, en realidade, están orixinadas pola forza enerxética das moléculas hidrófilas (a auga). Por este motivo, dúas fases inmiscibles (hidrófila ou hidrófoba) cambiarán ata que a a área de contacto entre ambas as dúas sexa a mínima. Este efecto pode visualizarse no fenómeno chamado separación de fase. miniatura|dereita|Ángulo de contacto (θc) dunha pinga de auga sobre unha superficie.
Superhidrofobicidade
É a propiedade que teñen algúns materiais, que consiste en que son extremadamente difíciles de mollar, como as superficies da folla da planta do loto. Sobre esta superficie as gotas de auga presentan ángulos de contacto (θc) de máis de 150º. Isto denomínase efecto Lotus. Polo contrario, nas substancias hidrófobas (non superhidrófobas) este ángulo está entre 90º e 150º.
Outros usos do termo hidrófobo
En medicina chámase hidrófobo á persoa que padece a rabia (enfermidade de orixe vírica).
Teorema da función inversa
Na rama da matemática denominada análise matemática, o teorema da función inversa proporciona as condiciones suficientes para que unha aplicación sexa invertíbel localmente no contorno dun punto p en termos da súa derivada no punto. O teorema pódese enunciar para aplicacións en Rn ou xeneralizar a variedades diferenciábeis ou espazos de Banach.
O teorema estabelece que se o campo vectorial está definido entre dous conxuntos da mesma dimensión topolóxica, o campo ten as súas primeiras derivadas continuas e a xacobina nun punto do dominio é invertíbel, entón o campo tamén é invertible localmente. Máis aínda, o xacobino da inversa no punto imaxe é igual á inversa do xacobino no punto.
Enunciado
A versión en do teorema é a seguinte:
Sexa unha función C1. Supoñendo que para a \in A, a diferencial Df(a)\, é invertible e que f(a)=b\,, entón existen abertos de modo que a\in U, b\in V e  é unha función bixectiva, polo que a inversa  de f\, é C1 e polo tanto.
Exemplo
Considerando a función F de R2 en R2 definida por
O seu xacobino é
e o seu determinante
Coma o determinante e2x é non nulo en todo punto, aplicando o teorema, para cada punto p de R2, existe unha contorna de p na que F é invertible.
Variedades diferenzables
Neste contexto, o teorema afirma que dada unha aplicación F : M → N entre dúas variedades diferenzables, se aa diferencial de F,
é un difeomorfismo.
Expresado doutra maneira, se a diferencial de F é un isomorfismo en tódolos puntos p de M, entón a aplicación F é undifeomorfismo local.
Inversa global
O teorema da función inversa só garante localmente a existencia dunha función inversa. Os requerimentos para a existencia dunha inversa global son algo máis complexos e non están garantidos polo cumprimento das condicións do teorema da función inversa.
Dada unha función diferenciable:
Pode demostrarse que existe unha constante se cumpre:
De maneira que a función f admite inversa global, onde uf é o vector de desprazamento asociado á función definido como a resta vectorial entre a imaxe dun punto e a súa posición inicial:
Pode demostrarse que se o dominio  é convexo, mentres que un dominio non convexo require.
Ligazóns externas
Satz von der impliziten Funktion
Selección de rugby de Costa do Marfil
A Selección de rugby de Costa do Marfil, alcumados Les Éléphants (do francés: Os Elefantes), representa a Costa do Marfil nas competicións oficiais de rugby. Tendo participado na Copa do Mundo de Rugby de 1995, Costa do Marfil está considerada por World Rugby como equipo de terceira categoría (Desenvolvemento 1).
Tarzán, o rei da xungla
Tarzán, o rei da xungla é unha serie de debuxos animados creada polo estudio Filmation para a CBS que comezou a emitir en 1976. En Galicia a TVG emitiuna en 1986.
Desenvolvemento
Constitúe unha das adaptacións máis fieis do Tarzán de Edgar Rice Burroughs, contruíndo un personaxe intelixente, que sabe falar ben, a súa compañeira chimpacé chámase N'kima, emprega a lingua mangani, inventada por Burroughs, para falar cos simios; tamén aparecen moitas das cidades presentes nas novelas de Borroughs; a animación está baseada na de Burne Hogarth, un dos artitas favoritos do novelista.
Crisocola
A crisocola é un mineral da clase dos silicatos de fórmula química CuSiO3·2H2O (fórmula química variable segundo as condicións de crecemento; en ocasións pode presentar aluminio na súa composición) e que cristaliza no sistema monoclínico.
Aspecto
De cor verde, a crisocola rara vez preséntase na súa forma cristalina. Faino en forma de agregados amorfos e esqueletiformes, acios, masas de pouco espesor e costras.
Lugares onde se atopa
A crisocola atópase a miúdo en asociación coa malaquita. Tamén pódese atopar crisocola en xacementos de azurita, cuprita e limonita. É pois, un mineral típico das zonas de oxidación.
Usos da crisocola
A crisocola é utilizada como pedra ornamental e é moi valorada polos coleccionistas.
Parada, Cameixa, Boborás
Parada é un lugar da parroquia de Cameixa no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 54 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 30 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 53 habitantes (24 homes e 29 mulleres).
Patrimonio
Fonte da prata: Mina de auga cun arco apuntado da época medieval.
Oosterhout
Oosterhout é un concello e unha cidade ao sur Países Baixos, na provincia de Brabante do Norte. En decembro de 2008 a poboación da cidade era de 54.243.
Núcleos de poboación
miniatura|esquerda|220px|Torre Slotbossche
A cidade
miniatura|290px|Praza do Mercado con Sint-Jansbasiliek Oosterhout recibiu os seus dereitos de cidade en 1809, concedidos por Luís Bonaparte.
Aínda que a cidade non é unha das máis coñecidas ou populares cidades neerlandesas preto de Breda, Tilburg e a zona do Randstad, é unha cidade moi tranquila e interesante para as familias novas, o que lugar a unha campaña chamada "Familiestad Oosterhout (Oosterhout a Cidade Familiar).
Mito
Oosterhout é ben coñecida por un mito, sobre a estación de trens que a cidade nunca tivo. Este mito ten unha razón especial, no momento en que as estacións de tren foron distribuídas aos municipios, os representantes dos municipios de Gilze e Rijen así como as de Oosterhout foron á capital política. Despois dunha longa viaxe en autocar aos representantes de Oosterhout quería comer un pouco primeiro e refrescarse antes de continuar a súa visita, cousa que non fixeron os representantes de Gilze e Rijen. Isto levou a que os representantes da cidade chegasen tarde á reunión, decidíndose que a estación estaría nas outras dúas vilas. A partir desta historia xurdiu un dito que: "Eerst mesmo eten ..." ("Primeiro xantamos...")
Centro Social Afundación Vigo
O edificio
miniatura|esquerda|Fachada da rúa Policarpo Sanz. O Centro Social Afundación atópase na Casa Bárcena (rúa Policarpo Sanz, 24 e 26, esquina coa rúa Velázquez Moreno, 20), histórico inmoble do centro vigués erixido a finais do século XIX. O edificio, de estilo eclecticista, foi erixido polo arquitecto vigués Jenaro de la Fuente Domínguez, incursor do movemento modernista en Vigo.
A Casa Bárcena (orixinalmente chamada "Sete casas para particulares") foi construída entre 1879 e 1884 para o Conde de Torrecedeira, Manuel Bárcena Franco, quen pretendía que o edificio fose "a máis grandiosa obra civil da época".
O inmoble consta de dúas fachadas con catro andares e con corpos saíntes no centro. A Casa Barcena está realizada en granito e destaca pola súa rica decoración e ornamentación realizada segundo o gusto da burguesía da época, desexosa de edificios de arquitectura ecléctica que reflectisen o seu poder e prestixio social.
A Casa Bárcena constitúe a primeira grande obra do arquitecto vigués na súa vila natal, tralo seu remate, o arquitecto realizaría algúns dos máis fermosos edificios da cidade que datan desta época.
No ano 1928 o inmoble foi mercado pola Caja de Ahorros y Monte de Piedad Municipal de Vigo, entidade que o ocuparía ata 1955. En 1955, co traslado da Caixa, o edificio sería alugado, sendo empregadas algunhas das súas salas para exposicións.
No ano 2003 a entidade bancaria Caixanova rehabilitouno, converténdoo na súa sede social. Coa rehabilitación creouse un xardín interior co fin de proporcionar luminosidade a tódolos andares do inmoble. Na súa construción mesturouse o granito con grandes cristaleiras e pezas escultóricas, ademais do xardín foille engadida unha cuberta superior.
Salas de exposicións
As salas de exposicións da Colección Afundación (de 3.000 m²) acollen, segundo os expertos, a mellor colección de arte galega do mundo. Os fondos da colección ascenden a 4.000 obras, das cales se expoñen 120 delas organizadas nun percorrido de forma didáctica, desde a arte galega do século XIX até os nosos días.
Tres zonas de exposición dedícanse a mostras temporais procedentes de diferentes museos ou coleccións privadas. Tamén se expoñen nestas salas exposicións de divulgación científica ou etnográfica e percorridos artísticos, novidosos ou consagrados, nunha firme aposta pola calidade creativa.
O centro dedica catro espazos a aulas de formación e obradoiros de creatividade.
Naturnova
A exposición Naturnova consta de 37 módulos organizados en tres áreas temáticas: O Universo, A Biosfera, O Home e O Medio. Este Centro Interactivo de Educación Medioambiental responde á preocupación polo impacto ambiental e a conservación dos ecosistemas.
Auditorio
O auditorio ten unha capacidade para 360 persoas e está equipado con sistemas de última tecnoloxía. A sala de conferencias ten unha capacidade para 122 persoas. As salas de reunións están dispoñibles para empresas ou entidades que queiran celebrar os seus actos institucionais, cunha capacidade que oscila entre as 10 e as 22 persoas, e están así mesmo equipadas con equipos audiovisuais.
Salón de recepcións
O salón de recepcións ten a finalidade de ser o marco para as recepcións dos eventos que se organicen no centro.
Instituto de Desenvolvemento
O Instituto de Desenvolvemento creouse co obxectivo de potenciar os sectores produtivos galegos e a creación de emprego.
Área de Novas Tecnoloxías
A Área de Novas Tecnoloxías foi creada para a formación e o fomento das novas ferramentas tecnolóxicas.
Centro de Iniciativas Sociais
O Centro de Iniciativas Sociais está dedicado á teleasistencia, promoción do voluntariado, inclusión social, desenvolvemento integral da infancia e xuventude, atención ás persoas maiores etc.
Centro de Difusión Tecnolóxica
O Centro de Difusión Tecnolóxica que lles ofrece preparación ás empresas para aproveitar con éxito as continuas innovacións tecnolóxicas, os novos métodos de traballo e os avances nas comunicacións.
Bengkalis Regency
A illa de Bengkalis atópase no estreito de Malaca, fronte á costa leste da illa de Sumatra, a uns 200 km ao oeste de Singapur. Esténdese por 68 km de longo en dirección noroeste-sueste e ten un largo de 19 km nun eixe leste-oeste. Ten unha elevación que oscila entre 100 m. e 200 m.
Xeografía
A illa está separada de Sumatra polos Estreito de Bengkalis e de Padang. É de formación coralina, plana e pantanosa. Está suxeita a fortes precipitacións.
Na costa leste atópase a praia de Selat Baru, de 4 km de longo, bordeada por pobos tradicionais. Preto da praia, hai un arroio que os lugareños chaman "sungai Liong", e no que se alzan uns 3.000 peixes da especie "kakap putih".
Barra diagonal
A barra diagonal, barra oblicua ou barra (/) é un signo ortográfico auxiliar consistente nunha raia oblicua inclinada desde abaixo á esquerda a arriba á dereita.
Historia
A barra diagonal foi creada no século XII polo italiano Boncompagno da Signa para representar unha pausa curta, mentres que a raia representaba unha pausa maior.
Iniciativa Internacionalista
Ideoloxía
Os eixos básicos do seu programa consisten en:
Membros e apoios
As organizacións que se integran nesta candidatura son: as xa citadas Izquierda Castellana, Fronte Popular Galega e Corriente Roja ; Cucha Independentista Aragonesa , Comuner@s, Lucha Internacionalista e Iniciativa Comunista.
Ademais, na lista están presentes persoas como Josep Garganté Closa, da CGT; Juan Ignacio Orengo, de Comisiones Obreras e Antonio Sardá Artiles, de Confederación Intersindical Canaria, entre outros. Outros que non están na lista pero participan nas roldas de prensa de II-SP son Carlo Fabretti, escritor; Luis Ocampo, de Corriente Roja e Alfonso Araque.
Outras formacións, como Jaleo!!!, Endavant ou Nós-Unidade Popular, tamén apoiaron esta candidatura malia non participaren nela. Ademais, o antigo voceiro de Batasuna, Arnaldo Otegi, pediu publicamente o voto para a lista, xa que recollía os criterios da esquerda abertzale de cambio social, autodeterminación e final dialogado da violencia. Porén, precisou que non era a súa lista, senón que tan só estaba de acordo cos principios da mesma.
miniatura|dereita|250px|Presentación da candidatura en Barcelona.
Anulación da lista
O Tribunal Supremo do Estado Español, a instancias do goberno do PSOE, anulou esta candidatura por 11 votos a favor e 5 en contra, ao consider que, na súa opinión, estaba promovida pola esquerda abertzale (considerada pola xustiza española como "entorno" da organización armada Euskadi Ta Askatasuna). Na candidatura non había ningún vasco.
As reaccións non se fixeron esperar por parte de II, que presentou unha querela criminal contra os ministros do goberno español Alfredo Pérez Rubalcaba e Francisco Caamaño por difamación, así como tamén tentou contrarrestar a sentenza do Tribunal Supremo recorréndoa perante o Tribunal Constitucional.
Diversas personalidades da cultura galega, española e mais o premio Nobel da Paz arxentino Adolfo Pérez Esquivel, fixeron público o seu apoio á candidatura encabezada pos Alfonso Sastre, mediante cartas ou manifestos. Izquierda Anticapitalista, Nación Andaluza , PCPE , PCPG e FPG tamén se solidarizaron coa candidatura e esixiron a revogación do auto do TS.
Finalmente, o Tribunal Constitucional concedeu amparo a Iniciativa Internacionalista, concluíndo que:
A decisión do TC non sentou ben no eido político do nacionalismo español. A voceira do Partido Popular no Congreso dos Deputados, Soraya Sáenz de Santamaría calificouna de "profundo erro" e "paso atrás", e diversos membros do PP manifestaron opinións semellantes. Ramón Jáuregui, número 2 da lista do PSOE nas eleccións europeas, manifestou que respectaba a sentenza, mais considerou que había elementos probatorios da vinculación con Batasuna, e na mesma liña pronunciáronse outros dirixentes do partido. Dende Izquierda Unida, Cayo Lara mostrouse satisfeito, como fixeron tamén PNV, Eusko Alkartasuna, Aralar e ERC. Pola súa parte, Rosa Díez (UPyD), dixo acatar a sentenza, mais cualificouna de "mala nova" e manifestou:
Resultados
Finalmente a candidatura obtivo 175.895 votos (1,12 %), con destacados resultados no País Vasco. Foi a sétima candidatura en número de votos, e a primeira das que non obtiveron representación.
En Galiza tamén foi a sétima candidatura en número de votos, con 3.373 (0,31 %).
Jaime Balmes
Jaime Balmes, nado en Vic o 28 de agosto de 1810 e finado ibídem o 9 de xullo de 1848, foi un filósofo, teólogo, apoloxista, sociólogo e tratadista político catalán.
Traxectoria
Familiarizado coa doutrina de Tomé de Aquino, Balmes é un filósofo orixinal que non pertence a ningunha escola ou corrente en particular, ao que Pío XII cualificou como ''Príncipe da Apoloxética moderna.
Obra
As súa obras fundamentais e máis coñecidas són:
Destacan ademais:
Extraliga Checa (hóckey sobre xeo)
A Extraliga Checa (en checo Extraliga ledního hokeje ou ELH) é a máxima competición de hóckey sobre xeo na República Checa e catalogada pola IIHF como a terceira liga nacional máis importante de Europa. Esta liga é unha importante canteira de xogadores, exportando talentos tódolos anos ás dúas grandes ligas do mundo, a Kontinental Hockey League (KHL) euroasiática e á National Hockey League (NHL) norteamericana. Actualmente está integrada por 14 equipos e o club máis laureado da historia da competición é o VHK Vsetín con seis títulos ligueiros. A televisión que retransmite a competición é a Česká televize.
Historia
Esta liga creouse en 1993 trala separación administrativa de Checoslovaquia nas actuais repúblicas de Chequia e de Eslovaquia, polo cal a Liga checoslovaca se dividiu en dúas ligas: a Extraliga Checa e a Extraliga Eslovaca.