cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
These Are My Twisted Words
"These Are My Twisted Words" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editada oficialmnete como sinxelo o 17 de agosto do 2009 como descarga gratuíta dende a súa páxina.
O 12 de agosto a canción fora filtrada a través de BitTorrent. Un arquivo de texto que acompañaba á canción contiña un poema críptico, referencias a unha data de edición para o 17 de agosto, e múltiples usos da frase "Wall of Ice". O alquivo tamén tiña arte ASCII, que semellaba que sería usado na posterior edición oficial. As especulacións dos seareiros centráronse a posibilidade de que un EP titulado Wall of Ice puidese ser editado ese 17 de agosto. Porén, nesa data, o guitarrista Jonny Greenwood escribiu unha nota no blog da banda, Dead Air Space, anunciando que "These Are My Twisted Words" estaba dispoñible de balde na súa páxina web. A descarga traía varias pinturas de Stanley Donwood e Thom Yorke. En ningures a banda recoñeceu saber da filtración inicial da canción, e o significado e autoría do poema e o resto das referencias da filtración seguen sendo un misterio.
A canción foi interpretada ao vivo por vez primeira no Frequency Festival o 22 de agosto do 2009.
-957
Véxase tamén
Historia ano a ano
Cannibal Corpse
Cannibal Corpse é unha banda estadounidense de death metal procedente de Buffalo, Nova York. Formada en 1988, o grupo leva editados once álbums de estudio, un box set e un álbum ao vivo. Ao longo dos anos a banda foi asentándose, a pesar de saír pouco na radio e na televisión, e conseguiu a súa base de seareiros sobre todo co lanzamentos dos álbums Butchered at Birth (1991) e Tomb of the Mutilated (1992), que chegaron a vender un millón de copias en todo o mundo, a metade delas nos Estados Unidos, facendo deles os discos de death metal máis vendidos nese país.
Os membros de Cannibal Corpse inspiráronse orixinalmente en bandas de thrash metal como Kreator e Slayer, así como noutros conxuntos de death metal como Morbid Angel, Autopsy e Death. As imaxes dos seus álbums (feitas case todas por Vincent Locke) e as súas letras, fortemente inspiradas en películas e historias de terror, son moi controvertidas. En varias ocasións algúns países prohibiron a actuación da banda, ou a venda dos seus álbums coa portada orixinal.
God Save the King
"God Save the King" (Deus Salve ao Rei) ou "God Save the Queen" (Deus Salve a Raíña), dependendo do xénero do monarca reinante, é unha canción patriótica do Reino Unido cuxo autor é descoñecido (algunhas fontes din que é posible que sexa a adaptación dunha peza do compositor francés Jean-Baptiste Lully) tradicionalmente usada como himno nacional polo Reino Unido e as súas colonias.
God Save the King (Deus Salve o Rei) naceu durante o reinado de Xurxo II. Pénsase que a primeira interpretación pública da canción ocorreu durante a rebelión dos "Corenta e Cinco". En referencia á rebelión xacobita, engadiuse un verso que inclúe Rebellious Scots to crush (Os rebeldes escoceses, até os esmagar), aínda que se canta raramente na actualidade. "Deus Salve a Raíña" (por mor de que na actualidade a coroa británica a ostenta a raíña Sabela II) é un dos dous himnos nacionais de Nova Zelandia (xunto con "Deus Defenda Nova Zelandia"), e o himno real de Australia e o Canadá.
Hai que aclarar que non existe unha versión autorizada no Reino Unido. O himno non foi xamais adoptado oficialmente por Proclamación Real nin Lei do Parlamento. En xeral, cántase só unha (ou de cando en cando, dúas) das estrofas.
Era polo pasado o himno nacional da maior parte dos países do Commonwealth; aínda que a maioría deles teñan agora o seu propio himno nacional, varios (dos cales Australia, Nova Zelandia e o Canadá) o recoñecen en tanto que himno real.
Interpretación no Reino Unido
Ata a última parte do século XX, os asistentes ao teatro e os concertos esperaban de pé, mentres se interpretaba o himno trala celebración do espectáculo. Nos cines, a tendencia do público de saír durante os créditos fixo que se suprimira esta formalidade.
O himno continua sendo interpretado en eventos tradicionais como o Campionato de Wimbledon e The Proms, entre outros.
Nos medios audiovisuais
Tradicionalmente interpretábase antes do fin das emisións da BBC (salvo BBC Two que nunca chegou a ter esta tradición), e tras a introdución das cadeas privadas de televisión esta práctica foi adoptada por algunhas filiais de ITV ata a década dos 1980, pero continuou no final das emisións da BBC One ata o 8 de novembro de 1997 cando a cadea comezou a conectar con BBC News pola noite. Hoxe en día esta tradición mantense en BBC Radio Four, que acostuma emitir o himno antes de conectar con BBC World Service.
O himno tamén se emite antes da Mensaxe de Nadal da Raíña de Inglaterra, salvo en 2007 que foi emitido ao final da mensaxe. Tamén é utilizado para dar avisos sobre a Casa Real, coma a morte dalgún membro, neste caso é interpretado dun xeito máis solemne.
Compositores clásicos
Ao redor de 140 compositores incluíndo Beethoven, Haydn, Clementi, J.C.Bach, Liszt, Brahms, Carl Maria von Weber, Niccolò Paganini, Johann Strauss (pai), e Edward Elgar utilizaron o himno nalgunha das súas composicións.
Rock
Algúns grupos de rock coma Sex Pistols ou Queen, tamén fixeron adaptacións do God Save the Queen para algúns acontecementos importantes en Inglaterra.
Yeşilgiresun Belediyespor
O Yeşilgiresun Belediyespor, antes coñecido como Yeşilgiresun Belediyes, foi un equipo de baloncesto da cidade de Giresun (Turquía). Xogaba os seus partidos como local no 19 Eylül Spor Salonu, recinto con capacidade para 3 500 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 2006 polo Concello de Giresun. O equipo comezou a xogar na tempada 2006-2007 na Erkekler Bölgesel Basketbol Ligi. Entre 2006 e 2012, o equipo xogou entre a Erkekler Bölgesel Basketbol Ligi e a TB3L. Na tempada 2011-12 na TB3L, o equipo finalizou a tempada en terceiro lugar, perdendo a oportunidade de ascender. Con todo, o campión da tempada, o Söğüsten Seramik, retirouse da liga e o Yeşilgiresun foi convidado á TB2L pola Federación turca de baloncesto (TBF).
Na tempada 2012-13, o equipo finalizou a liga regular en terceiro lugar. Nos play-offs, o equipo venceu ao Darüşşafaka S.K. en cuartos de final, mais perdeu contra o Trabzonspor Basketbol en semifinais, disipándose a oportunidade de ascender. Na tempada 2013-14, o equipo finalizou a liga regular en quinto lugar. Nos play-offs, o equipo venceu ao Akhisar Belediye en cuartos de final, mais caeu derrotado contra Darüşşafaka Doğuş en semifinais, perdendo de novo a oportunidade de ascender.
Na tempada 2014-15, o equipo finalizou a liga regular en sexto lugar. Nos play-offs, o equipo derrotou ao BEST Balıkesir Basketbol Kulübü en cuartos de final e en semifinais venceu ao Sakarya BB, ascendendo desta maneira á TBL, máxima categoría de baloncesto do país. O equipo gañou na final ao Tüyap Büyükçekmece e proclamouse campión da TBL. O club permaneceu durante tres temporadas na máxima categoría, mais ao final da 2017−2018 o equipo descende á Türkiye Basketbol Ligi após finalizaren no 15º lugar. Ao ano seguinte o club non se inscribe en ningunha competición.
India nos Xogos Olímpicos
A India participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1900, cun único atleta (Norman Pritchard) gañando dúas medallas, senllas pratas en atletismo. O país enviou un equipo por vez primeira nos Xogos Olímpicos de 1920, e dende entón participou en cada edición dos Xogos de Verán. A India tamén competiu en diversos Xogos Olímpicos de Inverno dende 1964.
Os deportistas indios gañaron un total de 35 medallas, todas elas nos Xogos de Verán.
Revolución de Maio
A Revolución de Maio foron unha serie de acontecementos revolucionarios ocorridos en maio de 1810 na cidade de Buenos Aires, capital do Vicerreinado do Río da Prata, dependente do rei de España, e que tiveron como consecuencia a destitución do vicerrei Baltasar Hidalgo de Cisneros e a súa substitución pola Primeira Xunta de goberno.
Os incidentes da Revolución de Maio sucederon durante o transcurso da chamada Semana de Maio, entre o 18 de maio, data da confirmación oficial da caída da Xunta Suprema Central, e o 25 de maio, data de asunción da Primeira Xunta.
A Revolución de Maio foi unha reacción directa á guerra da Independencia española. En 1808, o rei Fernando VII abdicou en favor de Napoleón, que concedeu o trono ao seu irmán, Xosé Bonaparte. A Xunta Suprema Central impuxo resistencia ao goberno de Xosé e á ocupación francesa en España, mais acabou sufrindo unha serie de reveses que derivaron na perda española da metade norte do país. O 1 de febreiro de 1810, tropas francesas ocuparon Sevilla e tomaron o control de case toda Andalucía. A Xunta Suprema recuou para Cádiz e disolveuse e o Consello de Rexencia de España e Indias substituíuno. O 18 de maio chegaron a Buenos Aires noticias dos acontecementos grazas a navíos británicos.
O vicerrei Cisneros tentou manter o statu quo político, pero un grupo de avogados crioulos e militares organizaron un cabido aberto (unha reunión especial de notables da cidade) o 22 de maio para decidir o futuro do vicerreinado. Os delegados negaron o recoñecemento ao Consello de Rexencia en España e estabeleceron unha xunta para gobernar no lugar de Cisneros, xa que o goberno que o nomeara vicerrei xa non existía. Para manter un sentido de continuidade, Cisneros foi inicialmente nomeado presidente da Xunta. Con todo, isto causou moita axitación popular, polo que renunciou baixo presión o 25 de maio. O recentemente formado goberno, a Primeira Xunta, incluíu só representantes de Buenos Aires e invitou a outras cidades do vicerreinado a enviar delegados para unirse a eles. Isto deu lugar ao estalido da guerra entre as rexións que aceptaron o resultado dos eventos en Buenos Aires e as que non o fixeron.
Causas externas
miniatura|300px|A [[Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América|declaración de Independencia dos Estados Unidos en 1776 inspirou movementos similares nas colonias españolas en América. Óleo de John Trumbull (1819).]] miniatura|A coroación en [[España de Xosé Bonaparte sementou dúbidas sobre a lexitimidade da autoridade do vicerreinado. Retrato de François Gérard (cara a 1808).]] A declaración de independencia dos Estados Unidos de Gran Bretaña en 1776 fíxolles crer aos crioulos (españois nados nas Américas) que a revolución e independencia de España poderían ser viables. Entre 1775 e 1783, os patriotas americanos das trece colonias loitaron na Guerra Revolucionaria Americana contra o reino local de Gran Bretaña, estabelecendo eventualmente un goberno popular en lugar da monarquía británica. O feito de que España axudara as colonias na súa loita contra Gran Bretaña enfraqueceu a idea de que rematar coa súa lealdade ao Estado pai sería un crime.
Os ideais da Revolución Francesa de 1789 estendéronse por toda Europa e as Américas. O derrocamento e a execución do rei Lois XVI e da raíña María Antonieta acabou con séculos de monarquía e eliminou os privilexios da nobreza. As ideas liberais nos ámbitos da política e da economía desenvolvéronse e espalláronse a través das Revolucións do Atlántico na maior parte do mundo occidental. O concepto do dereito divino dos reis foi cuestionado pola Declaración Francesa dos Dereitos do Home e do Cidadán, polo artigo moi citado de que "todos os homes son creados iguais", na Declaración de Independencia dos Estados Unidos e mesmo pola igrexa española.
Con todo, a propagación de tales ideas estaba prohibida no territorio español, como o estaba a venda de libros relacionados ou a súa posesión non autorizada. España puxo en práctica esas prohibicións cando declarou a guerra a Francia despois da execución de Lois XVI e mantívoas despois do tratado de paz de 1796. Moitas novas dos acontecementos de 1789 e copias das publicacións da Revolución Francesa estendéronse por toda España a pesar dos esforzos para mantelas afastadas. Moitos crioulos esclarecidos entraron en contacto con autores liberais e as súas obras durante os seus estudos na universidade, xa sexa en Europa ou na Universidade de Chuquisaca (actual Sucre). Bastantes libros procedentes dos Estados Unidos atoparon o seu camiño cara ás colonias españolas por Caracas, debido á proximidade de Venezuela aos Estados Unidos e as Indias Ociddentais.
A Revolución Industrial comezou en Gran Bretaña, co uso de canles e enerxía a vapor. Isto levou a un grande aumento nas capacidades produtivas de Gran Bretaña, e creou a necesidade de novos mercados para vender os seus produtos. As guerras napoleónicas con Francia fixeron desta unha tarefa ben complicada, despois de que Napoleón impuxese o Sistema Continental, que prohibiu aos seus aliados e conquistadores comerciar con Gran Bretaña. Así, Gran Bretaña precisaba ser capaz de negociar coas colonias españolas, pero non puido porque estas estaban restrinxidas a comerciar só co seu Estado pai. Para acadar os seus obxectivos económicos, Gran Bretaña inicialmente tentou invadir o Río da Prata e conquistar cidades clave na América española. Cando isto fallou, escolleron promover as aspiracións hispanoamericanas de emancipación de España.
O motín de Aranjuez en 1808 levou o rei Carlos IV de España a abdicar en favor do seu fillo, Fernando VII. Carlos IV solicitou que Napoleón lle devolvese ao trono; en vez diso, Napoleón coroou o seu propio irmán, Xosé Bonaparte, como o novo rei de España. Estes acontecementos coñécense como as Abdicacións de Baiona. A coroación de Xosé, que foi recibida con moita resistencia por parte de España, comezou a Guerra Peninsular, e a Xunta Suprema Central tomou o poder en nome do rei ausente. Isto tamén levou a España a cambiar as súas alianzas de Francia a Gran Bretaña. Francia, finalmente, invadiu Sevilla, e o Consello de Rexencia de Cádiz substituíu a disolta Xunta Suprema Central.
Causas internas
miniatura|O [[Monarca|rei Fernando VII de España. Retrato de Francisco Goya (1815).]]España prohibiu ás súas colonias americanas comerciar con outras nacións ou colonias estranxeiras, e impúxose como o único comprador e provedor para o seu comercio internacional. Esta situación prexudicou ao vicerreinado, xa que a economía española non era o suficientemente poderosa como para producir a enorme oferta de produtos que as numerosas colonias precisaban. Isto causou unha escaseza económica e unha recesión. As rutas do comercio español favoreceron os portos de México e Lima, en detrimento de Buenos Aires. Como resultado, Buenos Aires conseguía clandestinamente aqueles produtos que non podían ser obtidos de forma lexítima. A maioría das autoridades locais permitiron este contrabando como un mal menor, a pesar de que era ilegal, e, en ocasións, igualou o volume do comercio legal con España. Dúas faccións antagónicas xurdiron: os latifundistas que querían libre comercio para poder vender os seus produtos no exterior, mentres que os comerciantes, que se beneficiaban dos prezos altos das importacións contrabandistas, se opoñían ao libre comercio porque os prezos descenderían. miniatura|A coroación de [[Carlota Xoaquina de Borbón foi unha alternativa á Revolución de Maio brevemente considerada.]] A monarquía española nomeou aos seus propios candidatos para a maioría dos cargos políticos no vicerreinado, xeralmente favorecendo aos españois en Europa. Na maioría dos casos, os nomeados tiñan pouco coñecemento ou interese en cuestións locais. Consecuentemente, houbo unha rivalidade crecente entre crioulos e peninsulares (aqueles nados en España). A maioría dos crioulos pensaban que os peninsulares tiveran vantaxes inmerecidas e recibiran tratamentos privilexiados na política e na sociedade. O baixo clero tiña un sentimento similar sobre os altos cargos da xerarquía relixiosa. Os acontecementos desenvolvéronse a un ritmo máis baixo que no movemento independentista dos Estados Unidos. Isto foi en parte porque o clero controlaba o sistema educativo por completo na América española, o que levou á poboación a manter as mesmas ideas conservadoras e a seguir os mesmos costumes como en España.
Buenos Aires e Montevideo resistiron xeitosamente a dúas invasións británicas. En 1806, un exército británico pequeno liderado por William Carr Beresford conquistou Buenos Aires por un breve tempo; un exército de Montevideo liderado por Santiago de Liniers liberou a cidade. O ano seguinte, un exército maior conquistou Montevideo, pero foi esmagado polas forzas de Buenos Aires; os invasores capitularon e volveron a Montevideo ao vicerreinado. Non houbo axuda de España durante ningunha das invasións. Liniers organizou ás milicias crioulas durante os preparativos para a segunda invasión, a pesar da prohibición que recaía neles naquel momento. O Rexemento de Patricios, liderado por Cornelio Saavedra, foi o exército crioulo máis grande. Estes acontecementos deron aos crioulos poder militar e influencia política que antes non tiñan e, xa que a vitoria fora conseguida sen axuda de España, incrementouse a confianza crioula nas súas capacidades independentistas.
A familia real portuguesa abandonou Europa e estabeleceuse na colonia do Brasil en 1808, tras a súa fuga da invasión napoleónica de Portugal. Carlota Xoaquina, irmá de Fernando VII, era esposa do príncipe rexente portugués, pero tiña os seus propios proxectos políticos. Unha vez evitou a captura da familia real española, ela intentou asumir o mando do vicerreinado como rexente. Este proxecto político, coñecido como Carlotismo, procurou evitar unha invasión francesa nas Américas. Unha pequena sociedade secreta de crioulos, composta por políticos como Manuel Belgrano e Juan José Castelli, e líderes militares como Antonio Beruti e Hipólito Vieytes, apoiaron este proxecto. Considerárono unha oportunidade para obter un goberno local, ou un paso adiante no sentido dunha declaración potencial de independencia. O proxecto foi rexeitado polo vicerrei Liniers, a maioría dos peninsulares, e algúns crioulos, incluíndo a Cornelio Saavedra e os avogados Mariano Moreno e Juan José Paso. Sospeitaron que este escondía ambicións portuguesas expansionistas sobre a rexión. Os partidarios de Carlota Xoaquina contactaron con ela para dirixir unha monarquía constitucional, mentes que ela quería gobernar unha monarquía absoluta; estes obxectivos contrarios minaron o proxecto e levárono ao seu fracaso. Gran Bretaña, que tiña unha grande influencia nas políticas do Imperio portugués, tamén se opuxo ao proxecto: non querían que España se dividise en varios reinos, e consideraron a Carlota Xoaquina incapaz de impedir que iso sucedese.
Correntes de pensamento subxacentes
miniatura|O [[sacerdote xesuíta Francisco Suárez da Escola de Salamanca.]] miniatura|esquerda|O culto da «[[deusa Razón» durante a Revolución Francesa.]] Desde mediados do século XVIII no Río da Prata, do mesmo xeito que o que sucedía no resto da América española, dúas correntes de pensamento distintas influíron na cosmovisión filosófica que impactou na acción política. Estas posicións continuaron durante o proceso que se iniciou en 1810 e que culminou coa emancipación.
A primeira corrente de pensamento era de inspiración cristiá e tivo dúas subescolas principais. A máis arraigada foi a escola sostida pola doutrina do sacerdote xesuíta Francisco Suárez, da Escola de Salamanca, que pregoou que a autoridade é dada por Deus pero non ao rei senón ao pobo, e que foi divulgada polos profesores da Universidade Maior Real e Pontificia San Francisco Xavier de Chuquisaca e apresa polos seus estudantes, moitos dos cales foron varios dos posteriores patriotas que impulsaron a Revolución de Maio. A outra escola inspirouse na Revolución Americana que, aínda que tivo outras orixes, acuñou para si como lema nacional a frase In God We Trust que en inglés significa: «En Deus confiamos» e que sintetiza acabadamente o pensamento dos revolucionarios das primitivas colonias norteamericanas.
A segunda corrente de pensamento foi racionalista, laicista e iluminista que sustentou a filosofía política de Voltaire e da Revolución Francesa.
O vicerrei Liniers
Tras a invasión británica de 1806, Santiago de Liniers reconquistou con éxito Buenos Aires. A poboación non permitiu a Rafael de Sobremonte continuar como vicerrei. Este escapara a Córdoba co erario público mentres a batalla aínda estaba en progreso. Unha lei promulgada en 1778 esixiu que o erario público se movera a un lugar seguro no caso dun ataque estranxeiro, mais Sobremonte aínda estaba a ser visto coma un covarde por parte da poboación. A Real Audiencia de Buenos Aires non permitiu o seu regreso a Buenos Aires e elixiu a Liniers, aclamado como un heroe popular, como vicerrei interino. Esta foi unha acción sen precedentes, a primeira vez que un vicerrei español era deposto por institucións do goberno local, e non polo propio rei de España; o rei Carlos IV ratificou o nomeamento posteriormente. Liniers armou a toda a poboación de Buenos Aires, incluíndo os crioulos e escravos, e derrotou unha segunda tentativa de invasión británica en 1807. miniatura|Retrato de [[Santiago de Liniers (Museo Naval de Madrid).]]A administración de Liniers era popular entre os crioulos, mais non entre os peninsulares como o comerciante Martín de Álzaga e o gobernador de Montevideo,Francisco Javier de Elío. Estes solicitaron ás autoridades españolas que nomearan a un novo vicerrei. Tras a eclosión da Guerra Peninsular, Francisco Javier de Elío creou a Xunta de Montevideo, que analizaría todas as ordes de Buenos Aires e reservaríase o dereito a ignoralas, pero non negou abertamente a autoridade do vicerrei nin declarou independente a Montevideo.
Martín de Álzaga comezou un motín para derrocar a Liniers. O 1 de xaneiro de 1809, un cabido aberto (unha reunión extraordinaria de veciños e xente destacada da cidade) presidido por Álzaga esixiu a renuncia de Liniers e o nomeamento dunha xunta local. A milicia española e un grupo de persoas convocadas para o encontro reuniuse para apoiar a rebelión. Un número pequeno de crioulos, especialmente Mariano Moreno, apoiou o motín, pero a maioría deles non o apoiaron. Eles sentían que Álzaga quería derrocar ao vicerrei para evitar a súa autoridade política, mantendo as diferenzas sociais entre os crioulos e os peninsulares inalteradas. O motín foi rapidamente encamiñado cando milicias crioulas lideradas por Cornelio Saavedra cercaron a praza e dispersaron aos insurxentes. Como resultado do motín infrutuoso, as milicias rebeldes foron desarmadas. Isto incluíu todas as milicias peninsulares, e, como resultado, o poder dos crioulos aumentou. Os líderes da trama, coa excepción de Moreno, foron exiliados a Carmen de Patagones. Javier de Elío liberoulles e deulles asilo político en Montevideo.
Nomeamento do vicerrei Cisneros
A Xunta Suprema Central substituíu a Liniers polo oficial naval Baltasar Hidalgo de Cisneros, un veterano da Batalla de Trafalgar, para rematar coas turbulencias políticas no Río da Prata. Chegou a Montevideo en xuño de 1809 para a entrega do goberno. Manuel Belgrano propuxo que Liniers debía resistir co fundamento de que fora confirmado como vicerrei por un rei de España, mentres que a Cisneros lle faltaba esa lexitimidade. As milicias crioulas compartiron a proposta de Belgrano, mais Liniers entregou o goberno a Cisneros sen resistencia algunha. Javier de Elío aceptou a autoridade do novo vicerrei, e disolveu a Xunta de Montevideo. Cisneros rearmou as milicias peninsulares desfeitas, e perdoou os responsables do motín. Álzaga non foi liberado, pero a súa sentenza foi modificada a arresto domiciliario. miniatura|[[Baltasar Hidalgo de Cisneros, o último vicerrei en Buenos Aires (Museo Naval de Madrid).]]Houbo unha gran preocupación polos acontecementos en España e pola lexitimidade dos gobernadores locais no Alto Perú. O 25 de maio de 1809, a Revolución de Chuquisaca obrigou a depoñer a Ramón García de León y Pizarro como gobernador de Chuquisaca, que foi substituído por Juan Antonio Álvarez de Arenales. O 16 de xullo, a Revolución da Paz, liderada polo coronel Pedro Domingo Murillo, obrigou a depoñer ao gobernador da Paz e elixiuse unha nova xunta. A rápida reacción das autoridades españolas derrocou esas rebelións. Un exército de mil homes enviado desde Buenos Aires non atopou resistencia en Chuquisaca, asumiu o control da cidade e derrocou a Xunta. Murillo tentou defender a Paz, pero os seus oitocentos milicianos foron completamente superados en número polos máis de 5.000 soldados enviados desde Lima. El e os outros líderes foron posteriormente decapitados, e as súas cabezas foron exhibidas como unha forza disuasoria. Estas medidas contrastaron fortemente co perdón que Martín de Álzaga e outros recibiran despois dun curto tempo en prisión, e o resentimento dos crioulos contra os peninsulares afondouse. Juan José Castelli estaba presente nas deliberacións da Universidade de Chuquisaca, onde Bernardo Monteagudo desenvolveu o Siloxismo de Chuquisaca, unha explicación xurídica que xustificaba o autogoberno. Isto influíu nas súas ideas durante a "Semana de Maio".
O 25 de novembro de 1809, Cisneros creou o Tribunal de Vixilancia Política para perseguir aos afrancesados, que apoiaban a Xosé Bonaparte, e aos independentistas. Con todo, rexeitou a proposta do economista José María Romero de proscribir un número de persoas consideradas perigosas para o réxime español, como Saavedra, Paso, Vieytes, Castelli e Moreno, entre outros. Romero advertiu a Cisneros de que non estendese novas que puidesen ser consideradas subversivas. Os crioulos sentiron que calquera pretexto podería ser suficiente para levar á eclosión dunha revolución. En abril de 1810, Cornelio Saavedra aconsellou aos seus amigos: "non é momento aínda, deixade aos figos madurecer e despois imos comelos". Con isto quería dicir que non apoiaría accións apresuradas contra o vicerrei, pero que si o faría nun momento estratexicamente favorable, como cando as forzas napoleónicas gañasen unha vantaxe decisiva na súa guerra contra España. miniatura|[[Pedro Murillo, por Joaquín Pinto.]]
Cronoloxía da Semana de Maio
A Semana de Maio foi o período de tempo en Buenos Aires que comezou coa confirmación da caída da Xunta Suprema Central e rematou coa dimisión de Cisneros e o estabelecemento da Primeira Xunta. miniatura|Mapa de Cádiz durante o [[asedio de Cádiz.]] O 14 de maio de 1810, a goleta de guerra británica HMS Mistletoe chegou a Buenos Aires con xornais europeos que informaban da disolución da Xunta Suprema Central o pasado xaneiro. A cidade de Sevilla fora invadida polos exércitos franceses, que estaban xa dominando a maioría da Península Ibérica. Os xornais informaban de que algúns dos antigos membros da Xunta se refuxiaran na Illa de León en Cádiz. Isto confirmouse en Buenos Aires o 17 de maio, cando a fragata británica HMS John Paris chegou a Montevideo; os xornais máis recentes informaban de que membros da Xunta Suprema Central foran despedidos. O Consello de Rexencia de Cádiz non era visto como un bo sucesor da resistencia española pero si como unha tentativa para restaurar o absolutismo en España. A Xunta Suprema Central era vista como simpatizante das novas ideas. Os patriotas suramericanos temían tanto unha completa vitoria francesa na península como a restauración do absolutismo. Cisneros manexou os buques de guerra británicos e incautou os seus xornais para ocultar as novas, pero un xornal chegou ás mans de Belgrano e Castelli. Eles estenderon as novas entre outros patriotas e desafiaron a lexitimidade do vicerrei, que fora nomeado pola xunta caída. Cando Cornelio Saavedra, xefe do Rexemento de Patricios, foi informado destas novas, decidiu que era finalmente o tempo ideal para tomar medidas contra Cisneros. Martín Rodríguez propuxo derrocar o vicerrei pola forza, pero Castelli e Saavedra rexeitaron esta idea e propuxeron a convocatoria dun cabido aberto.
Venres 18 de maio e sábado 19 de maio
Aínda que o vicerrei Cisneros tentou ocultar a nova da derrota española, o rumor xa se espallara por todo Buenos Aires. A maioría da poboación estaba inqueda; había unha alta actividade nos cuarteis e na Praza, e a maioría das tendas permanecían pechadas. O "Café de Catalanes" e a "Fonda de las Naciones", normalmente puntos de encontro de crioulos, tornáronse en espazos para discusións políticas e proclamacións radicais; Francisco José Planes gritou que Cisneros debía ser aforcado na Praza como retribución pola execución dos líderes da malfadada Revolución da Paz. A xente que simpatizaba co goberno absolutista foi perseguida, pero as loitas eran de pouca importancia, porque a ninguén se lle permitiu levar fóra dos cuarteis mosquetes ou espadas. miniatura|[[Nicolás Rodríguez Peña. Óleo de J. Gil de Castro. MHN]] O vicerrei, tratando de calmar os crioulos, deu a súa propia versión dos acontecementos nunha proclamación. Pediulle lexitimidade ao rei Fernando VII, pero a axitación popular continuou a intensificarse. El era consciente das novas, pero só dicía que a situación na Península Ibérica era delicada; non confirmou a caída da Xunta. A súa proposta era facer un órgano de goberno que ía gobernar en nome de Fernando VII, xunto co vicerrei do Perú José Fernando de Abascal y Sousa, co gobernador de Potosí Francisco de Paula Sanz e co presidente da Real Audiencia de Charcas Vicente Nieto.
Non enganados polo comunicado do vicerrei, algúns crioulos reuníronse nas casas de Nicolás Rodríguez Peña e Martín Rodríguez. Durante estes encontros secretos, nomearon unha comisión representativa composta por Juan José Castelli e Martín Rodríguez para solicitar que Cisneros convocase un cabido aberto para decidir o futuro do vicerreinado.
Durante a noite do 19 de maio houbo máis discusións na casa de Rodríguez Peña. Saavedra, chamado por Viamonte, sumouse á reunión, que involucraba líderes militares e civís. Eles decidiron que Belgrano e Saavedra se reunirían con Juan José de Lezica, o alcalde e maxistrado municipal, mentes que Castelli se reuniría co procurador Julián de Leiva para pedir o seu apoio. Pediron ao vicerrei que permitise un cabido aberto e dixeron que de non ser garantido, a xente e as tropas crioulas irían á Praza e forzarían o vicerrei a renunciar por calquera medio necesario, e substituiríano por un goberno patriota. Saavedra comentoulle a Lezica que era sospeitoso de traizón debido ás súas constantes peticións de pasos cautelosos e medidos. Este comentario foi pensado para facer presión sobre Lezica, acelerar o sistema legal e permitir á xente expresarse, e se non habería un alto risco dunha gran rebelión. Lezica pediu paciencia e tempo para convencer o vicerrei, e deixar unha manifestación masiva como último recurso. Argumentou que, se o vicerrei fose deposto desa maneira, constituiría unha rebelión, que convertería os revolucionarios en bandas. Manuel Belgrano deu o seguinte luns como prazo para confirmar o cabido aberto antes de tomar acción directa. Leiva actuaría como un mediador, sendo un confidente de Cisneros e un negociador de confianza para os revolucionarios moderados.
Domingo 20 de maio
Lezica informou a Cisneros da solicitude dun cabido aberto e o vicerrei consultou a Leiva, que falou a favor do cabido. O vicerrei convocou aos mandos militares para vir ao forte ás 7 da tarde para solicitar apoio militar. Houbo rumores de que podía ser unha trampa para capturalos e tomar o control dos cuarteis. Para evitalo, tomaron o control dos granadeiros que protexían o forte e incautaron as chaves de todas as entradas durante o encontro co vicerrei. O coronel Cornelio Saavedra, xefe do Rexemento de Patricios, respondeu en nome de todos os rexementos crioulos. Comparou a situación internacional dese momento coa que entrara no momento do motín de Álzaga máis dun ano antes e sinalou que España estaba enteiramente baixo o control napoleónico e que as provincias españolas non derrotadas eran moi pequenas en comparación coas Américas. Rexeitou a reclamación da soberanía de Cádiz sobre as Américas, e concluíu con que os exércitos locais querían coidar de si mesmos, no canto de seguir o destino de España. Finalmente, sinalou que a Xunta Suprema Central que nomeou a Cisneros como vicerrei xa non existía, así que rexeitou a lexitimidade de Cisneros como vicerrei e negoulle a protección das tropas baixo o seu mando. miniatura|Demanda ante o vicerrei Cisneros pola realización dun cabido aberto. Baixorrelevo de [[Gustavo Eberlein.]] Castelli e Martín Rodríguez trasladáronse ao forte para unha entrevista con Cisneros. Juan Florencio Terrada, comandante dos granadeiros da infantería, uniuse a eles, porque o seu cuartel estaba situado baixo a fiestra de Cisneros, e a súa presenza non permitiría ao vicerrei solicitar axuda militar para tomar a Castelli e Martín Rodríguez como prisioneiros. Os gardas deixáronlles pasar sen previo aviso, e atoparon a Cisneros botando cartas co brigadier Quintana, o fiscal Caspe e o asesor Coicolea. Castelli e Rodríguez solicitaron unha vez máis a convocatoria dun cabido aberto, e Cisneros reaccionou con irritación, considerando a súa petición como un ultraxe. Rodríguez interrompiuno e forzouno a darlle unha resposta definitiva. Despois dunha curta e privada conversa con Caspe, Cisneros deu o seu consentimento.
Aquela noite, moitos revolucionarios participaron nunha produción de teatro sobre a tiranía, chamada Roma Salvada. O actor foi Morante, actuando como Cícero. O xefe de policía solicitou a Morante que finxise unha enfermidade e que non aparecese, co que o acto podería ser substituído por Misantropía e arrepentimento do novelista alemán e dramaturgo August von Kotzebue. Os rumores da censura policial espalláronse rapidamente; Morante ignorou a solicitude e actuou como estaba planeado. No cuarto acto, Morante fixo un discurso patriótico, sobre a ameaza gala a Roma (os galos son devanceiros de franceses) e a necesidade dun liderado forte para resistir o perigo. Esta escena levantou os espíritos dos revolucionarios e levou a aplausos frenéticos. Juan José Paso levantouse e gritou pola liberdade de Buenos Aires, e unha pequena loita proseguiu.
Despois do acto, os revolucionarios volveron á casa de Peña. Déronse de conta do resultado da reunión con Cisneros, pero non tiñan a certeza de que Cisneros mantivese a súa palabra. Organizaron unha manifestación para o día seguinte para garantir que o cabido aberto sería convocado conforme o decidido.
Luns 21 de maio
miniatura|Invitación ao [[cabido aberto do 22 de maio.]]Ás 3 da tarde, o cabido comezou o seu traballo rutineiro, pero foi interrompido por 600 homes armados chamados a Lexión Infernal, que ocuparon a Praza da Vitoria e esixiron en voz alta a convocatoria dun cabido aberto e a renuncia do vicerrei Cisneros. Levaron un retrato de Fernando VII e as lapelas dos seus abrigos soportaban unha cinta branca que simbolizaba a unidade crioula-española. Domingo French, o carteiro da cidade, e Antonio Beruti, un empregado da tesouraría, liderou aos manifestantes. Dicíase que Cisneros estaba morto, e que Saavedra tomara o control do goberno. Saavedra estaba no cuartel nese momento, preocupado pola manifestación. Pensou que a violencia debía ser parada e esas medidas radicais como o asasinato de Cisneros debían ser evitadas, pero el tamén pensou que as tropas debían amotinarse se as manifestacións fosen reprimidas. A xente na Praza non cría que Cisneros permitiría un cabido aberto o día seguinte. Leiva abandonou o cabido, e Belgrano, que representaba á multitude, pediu un compromiso definitivo. Leiva explicou que todo ía adiante como estaba planeado, pero o cabido necesitaba tempo para prepararse. Pediulle axuda a Belgrano co traballo do cabido, xa que a súa intervención sería vista pola multitude como unha garantía de que as súas demandas non serían ignoradas. A multitude abandonou o salón principal pero permaneceu na Praza. Belgrano protestou pola lista de invitados, que consistía nos cidadáns máis ricos, e pensou que se a xente pobre estivese alí fóra habería maior axitación. Os membros do cabido tentaron convencelo a dar o seu apoio, pero el foise.
As invitacións foran distribuídas entre 450 principais cidadáns e funcionarios da capital. O cabido compilou unha lista de invitados, e tentou garantir o resultado, invitando a xente que sería propensa a apoiar ao vicerrei. Os revolucionarios combateron este movemento cun similar, de xeito que a maioría da xente fose contra Cisneros. O traballador de imprenta Agustín Donado, apoiando aos revolucionarios, imprimiu preto de 600 invitacións, en vez das 450 solicitadas, e distribuíu as excedentes entre os crioulos. Durante a noite, Castelli, Rodríguez, French e Beruti visitaron todos os cuarteis para arengar ás tropas e preparalas para o día seguinte.
Martes 22 de maio
miniatura|300px|O cabido aberto, segundo [[Juan Manuel Blanes.]]Segundo a acta, só preto de 251 dos 450 invitados participaron oficialmente no cabido aberto. French e Beruti, ao mando de 600 homes armados con coitelos, espingardas e carabinas, controlaron o acceso á praza para garantir que o cabido aberto tivese unha maioría de crioulos. Todas as persoas relixiosas e civís notables estaban presentes, así como mandos de milicias e moitos veciños destacados. A única ausencia importante foi a de Martín de Alzaga, que aínda estaba baixo arresto domiciliario.
Un comerciante, José Ignacio Rezábal, participou no cabido aberto, pero, nunha carta ao sacerdote Julián S. de Agüero, dixo que tiña algunhas dúbidas que foron compartidas por outras persoas próximas a el. Temía que, sen importar que partido prevalecese no cabido aberto, ía se vingar contra o outro, sendo o motín de Álzaga un precedente recente. Sentiu que ao cabido aberto lle faltaría lexitimidade se demasiados crioulos fosen autorizados a tomar parte nela, como resultado da devandita manipulación na lista de convidados.
A reunión durou desde a mañá á media-noite, incluíndo a lectura da proclamación, o debate e a votación. Non houbo voto secreto; os votos escoitáronse un de cada vez e constaron en acta. Os temas principais do debate foron a lexitimidade do goberno e a autoridade do vicerrei. O principio da retroversión da soberanía para o pobo dixo que, en ausencia do monarca lexítimo, o poder volveu para o pobo; tiñan o dereito de formar un novo goberno. Este principio era común na escolástica española e filosofía racionalista, pero nunca foi aplicado na xurisprudencia. A súa validez dividiu a asemblea en dous grupos principais: un grupo que o rexeitou e argumentou que a situación debe permanecer inalterada; este grupo apoiaba a Cisneros como vicerrei. O outro grupo apoiaba un cambio, e considerou que debían estabelecer unha xunta, como as establecidas en España para substituír o vicerrei. Houbo tamén unha terceira posición, que estaba no medio. Os promotores do cambio non recoñeceron a autoridade do Consello de Rexencia, e argumentaron que as colonias en América non foran consultadas na súa formación. No debate discutiuse superficialmente a rivalidade entre crioulos e peninsulares; os adeptos ao vicerrei sentiron que a vontade dos peninsulares debía prevalecer sobre a dos crioulos.
Un dos oradores da primeira posición era o bispo de Buenos Aires, Benito Lue y Riega, líder da igrexa local, que dixo:Juan José Castelli foi o principal orador dos revolucionarios. El baseou a súa intervención en dúas ideas fundamentais: a lexitimidade caducada do goberno—afirmou que a Xunta Suprema Central foi disolta e non tiña dereitos para designar unha Rexencia—e o principio de retroversión da soberanía. Falou tras Riega, e respondeu que o pobo americano debe asumir o control do seu goberno ata que Fernando VII poida volver ao trono.miniatura|300px|Cadro pintado por [[Pedro Subercaseaux por encargo, indicación e supervisión de Adolfo Carranza con motivo do festexo do Centenario da Revolución de Maio]]Pascual Ruiz Huidobro afirmou que, unha vez que a autoridade que designou Cisneros tivese expirado, Cisneros non debía ter un lugar no goberno. Huidobro sentiu que o cabido debía estar no goberno, ao seren este o representante do pobo. Melchor Fernández, Juan León Ferragut e Joaquín Grigera apoiaron o seu voto, entre outros. miniatura|A postura de [[Cornelio Saavedra foi a que acabou impóndose.]]O avogado Manuel Genaro Villota, representante da España conservadora, dixo que a cidade de Buenos Aires non tiña o dereito de tomar decisións unilaterais sobre a lexitimidade do vicerrei ou do Consello de Rexencia, sen a participación doutras cidades do vicerreinado. Este argumentou que tal acción ía romper a unidade do país e estabelecer tantas soberanías como cidades había. A súa intención era manter a Cisneros no poder, atrasando calquera acción posible. Juan José Paso aceptou o seu primeiro punto, pero argumentou que a situación en Europa e a posibilidade de que as forzas de Napoleón puidesen conquistar as colonias americanas esixía unha resolución de urxencia. El entón expuxo o "argumento da irmá máis vella", argumentando que Buenos Aires debía tomar a iniciativa e facer os cambios que fosen necesarios e adecuados, coa condición expresa de que as outras cidades serían convidadas a comentar o máis axiña posible. O estrataxema retórico da "irmá maior", comparable á xestión de empresas, fai unha analoxía entre a relación de Buenos Aires e outras cidades do vicerreinado cunha relación de irmáns.
O cura Juan Nepomuceno Solá, a continuación, propuxo que o cabido debe recibir a orde provisional, ata a formación dunha xunta social formada por representantes de todas as poboacións do vicerreinado. Manuel Alberti, Miguel de Azcuénaga (que serían membros da Primeira Xunta uns días máis tarde), Escalada e Argerich (ou Aguirre) apoiaron o seu voto, entre outros.
Cornelio Saavedra suxeriu que o cabido debía recibir a orde provisional ata a formación dunha xunta que gobernase do xeito e forma que o cabido considerase apropiada. El dixo: "... non haberá dúbida de que son as persoas as que crean autoridade ou mando." No momento da votación, a posición de Castelli coincidiu coa de Saavedra.
Manuel Belgrano estaba preto dunha ventá e, en caso dun desenvolvemento problemático, el daría un sinal ao axitar un pano branco, sobre o cal as persoas reunidas na Praza forzarían o seu camiño para o cabido. Con todo, non houbo problemas e este plan de emerxencia non foi executado. O historiador Vicente Fidel López revelou que o seu pai, Vicente López y Planes, que estaba presente no evento, viu que Mariano Moreno estaba preocupado preto do fin, a pesar de que a maioría fora alcanzada. Moreno dixo a Planes que o cabido estaba a piques de traizoalos.
Mércores 23 de maio
O debate durou todo o día, e os votos foron contados moi tarde aquela noite. Tras as presentacións, as persoas votaron a favor da continuación do vicerrei, só ou na cabeza dunha xunta, ou a súa dimisión. As ideas explicadas foron divididas nun pequeno número de propostas, designadas cos nomes dos seus principais partidarios, e as persoas, a continuación, votaron unha desas propostas. A votación durou moito tempo, e o resultado foi que o vicerrei dimitise por unha ampla maioría: 155 votos a 69.
Manuel José Reyes afirmou que el non atopou ningunha razón para depoñer o vicerrei, e que sería suficiente nomear unha xunta encabezada por Cisneros. A súa proposta tiña uns 30 votos. Outros 30 votos apoiaron a Cisneros, sen alterar o sistema político. Un pequeno grupo apoiou a proposta de Martín José de Choteco, que tamén apoiou a Cisneros.
Tamén houbo moitas propostas diferentes que implicaban a eliminación de Cisneros. Moitas delas esixían que as novas autoridades debían ser elixidas polo cabido. Pascual Ruiz Huidobro propuxo que o cabido debía gobernar e nomear un novo goberno, pero esta proposta non fixo referencia á soberanía popular ou a creación dunha xunta. Esta proposta recibiu 35 votos, e buscou simplemente substituír a Cisneros por Huidobro: Huidobro era o oficial militar máis graduado, e, polo tanto, o candidato natural baixo as leis daquel momento para substituír o vicerrei en ausencia dun novo compromiso de España. Juan Nepomuceno Solá propuxo unha xunta composta por delegados de todas as provincias do vicerreinado, mentres que o cabido debía gobernar; esta proposta recibiu preto de 20 votos. Cornelio Saavedra, cuxa proposta era que o cabido debía nomear unha Xunta e gobernar, tivo o maior número de votos. Unha serie doutras propostas só tiveron algúns votos cada unha.
Na madrugada do 23 de maio, o cabido informou a poboación que o vicerrei ía rematar o seu mandato. A máis alta autoridade sería trasladada temporalmente ao cabido ata o nomeamento dunha xunta de goberno. Moitos avisos foron feitos en varios puntos de toda a cidade, que anunciaron a creación inminente dunha xunta e a convocatoria de representantes das provincias. Os avisos tamén suxerían ao público a se abster de actos contrarios á orde pública.
Xoves 24 de maio
O cabido interpretou a decisión do cabido aberto á súa propia maneira. Cando se formou a nova Xunta para gobernar ata a chegada de representantes doutras cidades, Leiva quería que o vicerrei Cisneros fose nomeado presidente da Xunta e comandante das forzas armadas. Hai moitas interpretacións dos seus motivos para afastarse de decisión do cabido aberto deste xeito. Catro outros membros foron nomeados para a Xunta: os crioulos Cornelio Saavedra e Juan José Castelli, e os peninsulares Juan Nepomuceno Sola e José Santos Inchaurregui.
Leiva escribiu un código constitucional para regular as accións da Xunta. Este estipulou que a Xunta non podería exercer o poder xudicial, que foi reservado para a Real Audiencia de Buenos Aires; que Cisneros non podería actuar sen o apoio dos demais membros da Xunta; que o cabido podería facer dimitir a calquera que non fixera ben o seu deber; que o consentimento do cabido sería necesario para crear novos impostos; que a Xunta aprobaría unha amnistía xeral para os que tiñan transmitido ditames ao cabido aberto; e que a Xunta quería invitar a outras cidades para enviar delegados. Os comandantes das forzas armadas, incluíndo Saavedra e Pedro Andrés García, estiveron de acordo con este código. A Xunta xurou o xuramento de posesión naquela tarde.
Este desenvolvemento chocoulles aos revolucionarios. Sen saber o que facer a continuación, temían que serían castigados, como os revolucionarios de Chuquisaca e A Paz. Moreno abxurou as súas relacións cos outros e pechouse na súa casa. Houbo unha reunión na casa de Rodríguez Peña. Decidiron que o cabido non continuaría tal conspiración sen a bendición de Saavedra e que Castelli debía dimitir da Xunta. Tagle tivo unha visión diferente: pensou que Saavedra podería ter aceptado por debilidade ou inxenuidade e que Castelli debía permanecer na Xunta para contrarrestar a influencia dos outros sobre el. Mentres tanto, unha multitude liderada por Domingo French e Antonio Beruti encheu a Praza. A estabilidade de Cisneros no poder, aínda que nunha oficina diferente do vicerrei, foi vista como un insulto á vontade do cabido aberto. O coronel Martín Rodríguez advertiu que, se o exército estaba apoiando a un goberno que mantivese a Cisneros, en breve terían que disparar sobre o pobo, e que se produciría unha revolución. El dixo que "todos, sen excepción" esixían a retirada de Cisneros.