cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carmina Burana
Estrea en galego
A versión en galego de Carmina Burana estreouna, o día 3 de xullo de 2016 no Auditorio do Concello de Valga, a Banda de Música Municipal de Valga, baixo a dirección de Manuel Villar Touceda. Os textos medievais traduciunos integramente ó galego Raúl Gómez Pato. Tamén se representou o 21 de setembro de 2019 na Cidade da Cultura, co gallo do ciclo cultural Viraxes.
O Reguengo, San Paio de Araúxo, Lobios
O Reguengo é un lugar da parroquia de San Paio de Araúxo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 17 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 7 mulleres.
DS-K-40
Intentáronse lanzar dous satélites do modelo DS-K-40: o primeiro o 28 de decembro de 1965 e o segundo o 21 de febreiro de 1966, ámbolos dous a bordo de foguetes Kosmos 2. Os dous intentos fracasaron debido a problemas coa primeira etapa do foguete. Non houbo máis intentos de lanzamento de satélites DS-K-40.
Provincia de Módena
Módena (en italiano Modena, Mòdna en modenés) é unha provincia da rexión de Emilia-Romaña, en Italia. A súa capital é a cidade de Módena.
Ten unha área de 2.690 km2, e unha poboación total de 628.180 habitantes (2001). Hai 47 municipios na provincia.
27
Outros
20er
Real Madrid Club de Fútbol C
O Real Madrid Club de Fútbol C, coñecido habitualmente como Real Madrid C, é un equipo de fútbol español, o segundo filial do Real Madrid Club de Fútbol, que xoga actualmente na Segunda División B.
Historia
Na Liga o equipo xogou nas ligas rexionais ata a tempada 1980-81 cando ascende por primeira vez á Terceira División. En 1990, despois de que a Real Federación Española de Fútbol sacase un novo regulamento sobre equipos filiais, este conxunto foi renomeado como Real Madrid Club de Fútbol C. Xa baixo esta denominación, o equipo conseguiu o ascenso á Segunda División B na tempada 1992-93 e mantívose nela durante 4 anos, ata que o descenso a devandita categoría do Real Madrid Castilla relegoulles a regresar á Terceira División. Estivo preto de alcanzar o ascenso na tempada 2005-06, pero na final a praza de ascenso foi obtida polo CD Guijuelo debido á regra do gol de visitante.
Na tempada 2011-12 volve disputar a fase de ascenso a Segunda División B, tras quedar en segundo lugar no grupo VII de Terceira División. Na primeira fase enfróntase ao Villaralbo CF ao que vence na ida por 0-1 en Zamora. No partido de volta disputado na Ciudad Real Madrid de Valdebebas, o conxunto branco vence por 4-1. Na segunda fase elimina a UD Marbella gañando 1-2, fóra de casa e vencendo 2-0 na Ciudad Real Madrid. Na última fase queda eliminado polo CD Binissalem, pero por problemas económicos doutros clubs incapaces de asumir os custos da categoría, a Real Federación Española de Fútbol vendeulle unha das prazas vacantes para Segunda División B.
Estadio
O Real Madrid C xoga os seus partidos na Ciudad Real Madrid, situada no Parque de Valdebebas.
Alonso de Covarrubias
miniatura|Retablos de Santa Librada e Fadrique de Portugal na [[catedral de Sigüenza.]] Alonso de Covarrubias, nado en Torrijos, actual provincia de Toledo en 1488 e finado na mesma cidade en 1570, foi un arquitecto e escultor español do Alto Renacemento español.
Traxectoria
Era fillo de Sebastián Martínez de Covarrubias e María Gutiérrez de Leyva. O seu pai era un afamado bordador de Gerindote e a súa nai era natural desta pequena poboación. Segundo as investigacións de García Rey, que foi o primeiro que deu co lugar do seu nacemento, Covarrubias naceu en Torrijos en 1488. miniatura|[[Museo de Santa Cruz, Toledo.]] A súa primeira formación recíbea de Antón Egas na cidade de Toledo. Por estes primeiros anos da súa vida relacionouse en Torrijos con Antón e Enrique Egas, así como con Juan Guas, de quen recibiría os coñecementos para comezar no mundo da arte. Tamén por estes primeiros anos marchou a Salamanca para aconsellar sobre a localización que se daría á nova catedral que se pensaba construír. Isto quere dicir que xa tiña prestixio no mundo da arquitectura.
En 1510 Covarrubias casou con María Gutiérrez de Egas, filla de Miguel Sánchez e Margarita Gutiérrez. O informante, Pedro de Carvajal, dá este dato e ademais aclara que a esposa de Covarrubias era “sobriña ou neta” do arquitecto Antón Egas, polo que o seu parentesco non está aclarado. Nese mesmo ano, 1510, aparece traballando como escultor na Igrexa de San Andrés (Toledo), na execución dos sepulcros de Alonso e Mariana de Rojas, de factura tardogótica.
A partir desta obra abandona a órbita tardogótica, para inclinarse pola profusión ornamental; o contacto coa escola de Sigüenza ou os traballos dos artistas do Hospital de Santa Cruz de Toledo serían as influencias que o induciron a tal cambio. O certo é que en 1514 colabora con Enrique Egas no hospital toledano e que entre 1515 e 1517 visitou varias veces Sigüenza, onde recibiu a influencia de Francisco de Baeza e executou dúas das súas obras máis recargadas no ornato: o retablo de Santa Librada e a tumba do bispo Fadrique de Portugal, no cruceiro da catedral. En 1526 asinou o seu primeiro contrato en Guadalaxara para a construción dun convento. En 1531 interveu na capela dos Reis Novos da catedral toledana, onde se dedicou fundamentalmente á decoración. Entre 1532 e 1534 interveu na sancristía maior da Catedral de Sigüenza. Atribúenselle as trazas dalgúns edificios construídos por iniciativa do arcebispo Alonso de Fonseca: o colexio Maior de Santiago o Zebedeo de Salamanca e o Colexio Maior de Santiago Alfeo en Santiago de Compostela. Entre 1534 e 1570 encargouse da parroquia de San Benito de Abad, de Yepes, por encargo do cardeal Tavera.
Obras principais
miniatura|Fachada do [[Hospital de Tavera en Toledo.]] miniatura|[[Porta Nova de Bisagra|Porta de Bisagra, Toledo.]] En 1534 foi nomeado mestre de obras da Catedral de Toledo e da súa Diocese (de grande extensión), polo que o podemos atopar realizando obras en numerosas poboacións do centro peninsular. Tamén se lle encarga trazar a Igrexa Maior de Baza, en estilo renacentista. En 1537 recibiu un novo nomeamento de responsabilidade importante, pois foi designado arquitecto do Real Alcázar de Madrid, cargo que compartiu con Luis de Vega; pero en 1543 este foi destinado á zona de Madrid e Covarrubias quedou como responsable da área de Toledo. Máis tarde realiza obras tan importantes como o claustro do Convento de Santo Domingo en Ocaña, ou a fachada e claustro do Palacio Arzobispal de Toledo, construído entre 1541 e 1545, no que se aprecia a superposición de ordes.
O Hospital de San Xoán Bautista de Toledo, tamén coñecido como Hospital de fóra ou de Tavera, é unha das construcións máis representativas do Covarrubias renacentista. Entre 1548 e 1549 trazou as cabeceiras das igrexas da Madalena de Xetafe (actual provincia de Madrid) e do mosteiro xerónimo de Santa Catalina de Talavera de la Reina (actual provincia de Toledo). Cara a 1552 constátase a súa actuación no mosteiro de San Agustín, na sancristía da parroquia de Almorox (Toledo), na igrexa de San Román (Toledo), na casa de don Diego López de Ayala (Casasbuenas, actual provincia de Toledo), no concello e parroquia de Illescas, na de Corral de Almaguer e na torre da de Olías del Rey.
Pouco despois interveu no urbanismo de Toledo, deseñando o ensanche da praza do Concello de Toledo, a remodelación da Sinagoga de Santa María a Branca e unha intervención na Porta Nova de Bisagra. Planeou a Colexiata de Torrijos. Outra obra a destacar, xa na provincia de Guadalaxara, é o deseño do retablo maior da igrexa de santa María Magdalena da localidade de Mondéjar, Guadalaxara, ao que deu volume o artista granadino Juan Correa de Vivar. O retablo foi destruído na época da II República, aínda que hoxe pódese gozar dunha copia exacta na localización do orixinal, feita polo taller de imaxinaría de arte Martínez de Horche e o pintor Rafael Pedrós, que dificilmente se distinguiría do orixinal. Tamén destaca a súa obra na vila abulense de Cebreros, construíndo a igrexa de Santiago Apóstolo, que presenta unha planta rectangular de tipo hallenkirche.
Outras obras
Outras obras que efectuou en Toledo son: a remodelación do convento de San Clemente, das Carnicerías Maiores e da porta da Presentación da Catedral. Merece a pena destacar, igualmente, obras da categoría do convento de Carmelitas de Alcalá de Henares, a reestruturación da igrexa da Encarnación de Baza (actual provincia de Granada), o mosteiro de San Miguel de los Reyes (Valencia), o Palacio Ducal de Pastrana (actual provincia de Guadalaxara) e a súa intervención na Catedral de Plasencia e no mosteiro de Guadalupe (actual provincia de Cáceres).
Cece, Labrada, Guitiriz
Cece é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 6 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Hospital Central
Hospital Central (anteriormente Línea Roja) foi unha serie de televisión española, producida por Videomedia e emitida pola cadea española Telecinco. Estreouse o 30 de abril de 2000 e finalizou o 27 de decembro de 2012. Ten a marca de ser a serie española semanal máis lonxeva da historia.
De carácter dramático, o seu argumento vira ao redor das vidas persoais e profesionais dos traballadores do ficticio Hospital Central de Madrid. A súa marca de audiencia é de 6 527 000 espectadores (35,3% de share).
Sinopse
A serie narra as historias do ficticio Hospital Central de Madrid mesturando as tramas médicas coas persoais protagonizadas polos profesionais que traballan no centro médico. Ademais do elenco protagonista, en cada episodio hai varios actores invitados que adoitan protagonizar as tramas médicas.
Historia
O elenco inicial estaba encabezado por María Casal (Elisa) e Sergi Mateu (Santiago) e completábano Jordi Rebellón (Vilches), Rosa Mariscal (Andrea), Antonio Zabálburu (Javier), Fátima Baeza (Esther), Jesús Cabrero (Mario), Reyes Moleres (Diana), Diana Lázaro (Leonor), Lola Casamayor (Cecilia), Chusa Barbero (Susana), Marisol Rolandi (Teresa), Ángel Pardo (Rusti) e Ángel Rouco (Diego). Este elenco manteríase sen practicamente cambios ata a terceira etapa, na que se incorporaban Amaia Lizarralde (Cristina), Paulina Gálvez (Ana) e Diana Palazón (Laura).
A sétima, estreada o 20 de abril de 2004, conta coa colaboración de Leticia Dolera (Miriam), mentres que a oitava, iniciada o 7 de setembro de 2004, última de María Casal (Elisa), supón un punto de inflexión na serie coa incorporación de Patricia Vico (Maca) e Fátima Baeza (Esther), que se namoran, converténdose nunha das parellas homosexuais máis famosas da televisión. Esta foi unha das tramas máis aplaudidas, premiadas e recordadas da serie.
O 3 de maio de 2005 estréase a novena tempada, coas fichaxes de Mercè Llorens (Begoña), Jesús Olmedo (Carlos) e Marco de Paula (Rober). Non se producen máis cambios relevantes no elenco de actores ata a undécima, última de Ángel Pardo (Rusti). A décimo segunda tempada, estreada o 5 de setembro de 2006, supón a renovación do equipo do SAMUR, con Iván Sánchez (Raúl) e Bea Segura (Mónica). Tamén empezan a aparecer Bárbara Muñoz (Alicia) e Elia Galera (Claudia), que co paso dos capítulos irían adquirindo máis protagonismo ata converterse en fixas.
En marzo de 2007, a piques de comezar a emisión a súa décimo terceira tempada (o 12 de abril), última de Diana Palazón e Alicia Borrachero, a serie recibiu o seu primeiro TP de Ouro á mellor serie española, galardón ao que xa había estado nomeada anteriormente e polo que competía nesta ocasión con Aída e Cuéntame cómo pasó. O ano anterior fíxose co Premio Ondas á mellor serie española e no 2008 foi de novo finalista ao TP, aínda que o premio foi para a serie El internado.
O 7 de novembro de 2007, dentro da súa décimo cuarta tempada, a serie celebraba os seus 200 episodios emitindo un especial no que participaron algúns dos actores que formaron parte do elenco e abandonaron a serie e que conseguiu o liderado de audiencia no prime time. Pouco despois anunciábase a marcha da serie do actor Jordi Rebellón, que interpretaba desde o inicio da produción a un dos seus personaxes máis emblemáticos, o doutor Vilches. Esta produciuse no último episodio desa décimo cuarta tempada, emitido o 12 de decembro de 2007. Esta etapa era a primeira de Carles Francino Navarro (Rai), Marián Álvarez (Lola) e Carolina Cerezuela (Vero).
En xaneiro de 2008 comezaba a rodaxe da décimo quinta tempada, coas fichaxes dos actores Pedro Casablanc (Fernando), Juana Acosta (Sofía) e David Andrade (Waldo) e as colaboracións de María Barranco (Manuela), Fran Perea (Enrique) e María Vázquez (Trini). Confirmouse tamén o cameo de Ana Obregón en varios episodios da nova entrega, cuxa emisión daría comezo o 23 de abril de 2008 e concluiría o 30 de xullo do mesmo ano.
O 3 de setembro de 2008 Telecinco comezou a emitir a 16ª tempada. Nesta etapa incorpórase ó elenco de actores Pablo Carbonell (Gimeno), mentres que Luis Castro convértese en fixo no papel de Guillermo Vilches, que xa levaba aparecendo de forma esporádica na serie desde o ano 2004. O 2 de xuño de 2009 finalizou a 17ª tempada, que contou coas incorporacións dos actores Núria Prims (Leyre), Fèlix Pons (Jacobo), Sara Casasnovas (Jose), e Begoña Maestre (Raquel), así como coa colaboración de Mónica Estarreado (Valeria), Paco Valladares e Cristina Higueras entre outros. Ademais, os cineastas Gracia Querejeta e Miguel Albaladejo dirixiron respectivamente o cuarto capítulo desta entrega, titulado El tiempo entre los dedos e o último Es tan fácil morir.
En decembro de 2009, as actrices Fátima Baeza e Patricia Vico anunciaron a súa marcha da serie, que se produciría a principios da décimo novena etapa da mesma tras máis de dez anos interpretando o personaxe de Esther e Maca. Con todo, os últimos resultados de audiencia da serie fixeron que perigase a súa continuidade e a posibilidade desa décimo novena tempada. Finalmente paralizouse a rodaxe durante dous meses, entre o 15 de febreiro e o mes de abril, nos que estaba previsto realizar unha reestruturación da serie como consecuencia desa baixada de audiencia.
O 10 de novembro de 2010 comezou a emisión (con novo horario, os mércores a partir das 23.45 horas) dos episodios da 18ª tempada que xa estaban gravados cando se interrompeu a emisión o 2 de febreiro de 2010 e que Telecinco promocionou xa como parte da nova etapa. Tras catro capítulos, a tempada volveuse a interromper debido aos seus malos datos de audiencia, retomándose a mediados de xaneiro de 2011 xa en prime time. Xusto ao mesmo tempo, o actor Ángel Pardo (Rusti) revelou nunha entrevista que participaría na rodaxe dun final para a serie, que contaría co regreso de varios personaxes emblemáticos como o seu, no mes de febreiro.
Unha vez finalizado a rodaxe da 19ª etapa e antes de que concluíse a súa emisión, Telecinco decidiu pór o punto final á serie coa gravación de catro episodios máis. O primeiro deles conta coa colaboración de Verónica Forqué no papel da irmá de Vilches, Amalia, e coa baixa de Marisol Rolandi, Teresa, un dos poucos personaxes que habían estado na serie desde o seu inicio. O último capítulo, que é o que ía dar por concluída a serie, conta coa reaparición de varios personaxes emblemáticos como Aimé (Nacho Fresneda), Cruz (Alicia Borrachero), Rusti (Ángel Pardo), Maca (Patricia Vico), Esther (Fátima Baeza) e a propia Teresa (Marisol Rolandi), que abandonara a serie a tan só tres capítulos de finalizar a mesma.
Con todo, varios días antes de emitirse o capítulo pensado e rodado para pechar a serie, previsto para o 11 de maio de 2011, algúns medios publicaron que os seus guionistas estaban traballando na tempada 20, debido aos pobres datos de audiencia que obtiveran as novas series estreadas pola cadea durante 2011. Así, un día antes da emisión do último capítulo da 19ª tempada, a propia cadea confirmou na súa páxina web que a serie ía ser renovada por unha tempada máis de 16 capítulos, o que lle suporá alcanzar os 300 episodios.
No verán de 2011 comezou a rodaxe da tempada 20, na que se incorporan á serie Mar Regueras (Manuela), José Lamuño (Gorka) e Nani Jiménez (Ariadna) e abandonan a serie Iván Sánchez (Raúl) e Elia Galera (Claudia). Ademais, Jordi Rebellón roda algunhas escenas en Salamanca que contan coa colaboración dos actores Ben Temple e Elsa Pinilla e Telecinco organiza un concurso para que un fan participe na serie. O mércores 16 de maio, un ano logo de finalizar a anterior etapa, é a data escollida por Telecinco para a estrea da vixésima, que conta con cameos de Blanca Portillo, Jorge Sanz, Ana Belén, José Luis García Pérez ou Pilar Bardem, entre outros.
Tamén houbo cameos de multitude de actores e artistas coñecidos entre os que podemos citar a Óscar Jaenada, Elsa Pataky, Ruth Núñez, Alberto Jiménez, Mariví Bilbao, Lolita Flores, Agustín González, José Luis López Vázquez, Paloma e Fernanda Hurtado, Miguel Ángel Muñoz, Yohana Cobo, Remedios Cervantes, María Isbert, Eva Isanta, José Ángel Egido, Luis Merlo, Chenoa, Emma García, Julieta Venegas, Llum Barrera, Silvia Tortosa, Fiorella Faltoyano, Isabel Prinz, Carmen Rossi, Cesáreo Estébanez, Guillermo Montesinos, Luisa Martín, Amparo Climent, Sancho Gracia, Emma Suárez, Julieta Serrano, Paco Valladares, María Luisa Merlo, Álvaro de Luna e Asunción Balaguer entre outros moitos.
Beiro, Carballeda de Avia
San Pedro de Beiro é unha parroquia do concello de Carballeda de Avia, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 108 habitantes, deles 50 eran homes e 58 eran mulleres.
San Paio, San Paio de Araúxo, Lobios
San Paio é un lugar da parroquia de San Paio de Araúxo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 57 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 26 eran homes e 31 mulleres.
O Puxedo, San Paio de Araúxo, Lobios
O Puxedo é un lugar da parroquia de San Paio de Araúxo no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 40 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 18 mulleres.
Patrimonio
O Puxedo ten un conxunto monumental formado por: Esta área, lugar de xuntanza veciñal, constituíu un importante centro de culto dende que a comezos do século XVIII se trouxo a figura de Santo Antonio dende Lisboa tirada por un carro de bois e se situou na capela. O 13 de xuño celébrase unha romaría.
Na parte alta do Puxedo atópanse os antigos currais (curros da res) onde se acollía pola noite o gando, principalmente ovellas e cabras, que pacían no monte comunal. Trátase dun conxunto de construcións dispostas unhas a continuación das outras de reducida dimensión construídas en pedra e cubertas antigamente con teitos de colmo.
Ata os anos sesenta había un forno comunitario que se vendeu para poder mercar pólvora para a construción da estrada ata o lugar. Cincuenta anos despois, a Asociación de Veciños adquiriu e rehabilitou un antigo curral e instalou no seu interior un forno doado por un veciño da aldea.
O Puxedo ten un total de vinte e oito hórreos, chamados canastros na comarca, a maioría construídos en pedra granítica. Os máis antigos, como o hórreo da Laxeira, datan de comezos do século XIX. O maior conxunto de hórreos está na Eira da Cruz.
Itinerario etnográfico do Puxedo
O Puxedo conta cunha ruta que percorre estes elementos patrimoniais, ademais de catro airas de mallar (espazos enlousados de carácter comunitario) e varias fontes. O itinerario iníciase na Eira do Toco e remata no forno de pan comunitario.
Ciclo do pan
O patrimonio etnográfico do Puxedo está determinado polo ciclo do pan. A elaboración do pan era un ciclo complexo que daba lugar a tipos de contrucións moi especializadas: eiras, hórreos, muíños e fornos, que foron sempre lugar de encontro dos veciños e escenarios de contos e cantigas.
28
Outros
20er
Praia de Augas Santas
A praia de Augas Santas, que xunto coa praia das Carricelas conforma o espazo coñecido no ámbito turístico como praia das Catedrais, é un areal situado na parroquia da Devesa, no concello de Ribadeo. Na actualidade é citada repetidamente entre as máis bonitas do mundo.
Características
O nome das Catedrais naceu arredor da década de 1960, polas características formacións rochosas que semellan os arcobotantes e contrafortes dunha catedral. Cunha lonxitude de arredor dun quilómetro, As Catedrais está formada por varias porcións que coa preamar quedan illadas ou mesmo desaparecen, deixando a parte principal reducida a un longo de 320 m. Tamén o seu largo é moi variable polo mesmo motivo, chegando o mar a tapar toda a area en moitas partes, mentres noutras a seca descobre ata 100 m. A parte máis fotografada do areal, a partir da illa de Xan Galo, correspóndese coa zona tradicionalmente coñecida como As Carricelas, mentres que a parte que queda á esquerda do acceso principal recibe o nome de Augas Santas.
A praia é aberta con area branca e fina, bañada por unha ondada moderada. Algún ano ten disposto de Bandeira Azul. É lugar de peregrinación para a visita dos seus arcos e cantís, incluíndo os diversos ollos (furnas), o arco da illa de Xan Galo e a cova de paso do Chinelo, ao nivel da area, e para admirar o conxunto dende o sendeiro do alto do cantil.
Entre os seus arcos agóchanse gran cantidade de especies de algas, moluscos, aves e vexetais, na actualidade en estudo mediante un convenio entre o concello de Ribadeo e a Universidade de Santiago de Compostela. .
Forman parte da flora sobre o acantilado a herba de namorar, perexil de mar, toxo ou breixo. Na parte inferior, as algas vermellas e as coralináceas fan compañía ós liques. Representantes máis numerosas das aves son as gaivotas e os corvos mariños. E como fauna pegada ó substrato, percebes, mexillóns, lapas e bígaros.
Acceso e servizos
A praia está atendida por un equipo de salvamento; hai servizos de limpeza diaria, e a menos de 500 m. na zona existen restaurantes, hostais, hoteis e demais servizos públicos (pasarelas, aparcadoiros etc...). Outros servizos da praia son as duchas e aseos, ademais da sinalización do estado do mar. Moi cerca dela atópanse os portos deportivos de Ribadeo e Foz. E no caso de accidentes o Hospital Comarcal da Costa-Burela é o encargado de atendelos.
O que máis resalta desta praia son os 300 metros de cantís furados pola marea que forman uns arcos semellantes aos arcobotantes das catedrais góticas (orixe do seu actual nome ), e que só se poden ver coa marea baixa. A praia está protexida polas de San Miguel de Reinante (Barreiros), Esteiro, As Illas, Os Castros, Areosa e Olga (todas de Ribadeo), que, á súa vez dan nome e conforman o ZEC As Catedrais, espazo natural protexido..
O lugar foi declarado monumento natural pola Xunta de Galicia no ano 2005. Está encadrada na zona da Rede Natura 2000 como zona especial de conservación (ZEC ES 1120005 ) e está dentro da Reserva da biosfera Río Eo, Ozcos e Terras de Burón.
No ano 2008 foi elixida como a mellor praia de Europa pola web de viaxes máis consultadas na Unión Europea, --Youvox Voyage--, que realizou unha enquisa sobre 8.000 areais do mundo.
En 2012 foi elixida por Traveller's Choice como a mellor praia de España, segunda de Europa e sexta mundial.
A acumulación de vistas no verán fixo que no ano 2015 se puxera en marcha un polémico plan da Xunta de Galicia, para restrinxir o acceso, con solicitude telemática de pases, complementada con pases para as pernoctas en Ribadeo, usuarios de autobús Ribadeo-praia e outras posibilidades.
Outros
Na contorna, téñense gravado imaxes para numerosas series e documentais.
Número de Prandtl
Definición:
Onde:
Valores típicos de Pr:
DS-MG
DS-MG foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado a probas con sistemas de orientación eléctricos no espazo e a facer observacións científicas da magnetosfera terrestre.
Theodore Racing
Theodore Racing (徳利賽車隊香港) foi un construtor de Fórmula Un de Hong Kong fundado polo magnate de bens raíces e millonario Teddy Yip. Participou en 51 grandes premios, presentando un total de 64 coches. Anotaron 2 puntos para o campionato.
Historia
A principios da década de 1970, o piloto afeccionado Yip coñeceu a Sid Taylor e aceptou patrocinar a Vern Schuppan en Fórmula 5000. Isto levou a Yip a apoiar a Schuppan na Fórmula 1 con Ensign en. Seguiu unha maior participación en América con Schuppan e logo o apoio a Alan Jones na serie F5000 dos Estados Unidos en 1976. En Australia, Schuppan gañou as Rothmans International Series para Yip pilotando un Lola T332-Chevrolet en 1976. Ese ano Yip fundou Theodore Racing. Foi dirixido por Taylor e participou na F1 cun Ensign para Patrick Tambay. Logo dun ano difícil en, Yip encargou a Ron Tauranac construír un coche de F1. O coche, chamado Theodore TR1, era difícil e Eddie Cheever non puido clasificarse nin en Brasil nin en Arxentina, pero entón Keke Rosberg entrou e gañou o Trofeo Internacional en Silverstone sobre mollado, aínda que só clasificouse para un GP en Suráfrica. O coche foi abandonado na metade da tempada. Nos EE.UU., Yip patrocinaba a Dan Gurney no equipo Eagle.
miniatura|left | Theodore TR1 nunha carreira histórica En 1979, Yip axudou a financiar Ensign, pero o coche foi un fracaso. O coche foi pilotado por Derek Daly, Patrick Gaillard e Marc Surer, pero non anotaron puntos. Ao final do ano Teddy tamén financiou o programa British F1 cun Wolf WR6 para David Kennedy e axudou a que Desiré Wilson convertérase na primeira muller en gañar unha carreira de Fórmula 1, aínda que fora unha carreira nacional.
Yip comprou os Shadow a principios de 1980, e Kennedy incorporouse á mesma, pero os resultados foron pobres, o equipo estaba por entón nas últimas, e na metade do verán, Yip decidiu retirar o equipo e volver pensar a súa participación nas carreiras, cancelou a maioría das súas outras actividades para concentrarse na F1.
Con Sid Taylor e Julian Randles fundou Theodore Racing Ltd e recrutou a Tony Southgate e a Jo Ramírez. O novo coche foi alcumado o TY01 e foi pilotado por Tambay no inicio de. Na metade de tempada Tambay fichou por Ligier e Yip deu o volante a Marc Surer. O mesmo coche foi desenvolvido en e fíxose evidente que os equipos pequenos non poderían sobrevivir facilmente na era do turbo. Yip fusionou Theodore con Ensign e contratou ao deseñador do Ensin N183 Nigel Bennett para deseñar o Theodore. O equipo contratou a Johnny Cecotto e Roberto Guerreiro, pero ao final desa tempada o equipo pechou e Mo Nunn trasladouse aos Estados Unidos, onde gozou dun grande éxito como enxeñeiro de carreiras durante a década de 1980 e na década de 1990 e, finalmente, creou un exitoso equipo propio na CART. 1983 tamén viu un piloto invitado, o expiloto Brian Henton na carreira no de campionato Race of Champions de 1983 onde terminou cuarto, a mellor posición dun Theodore en toda a tempada.
Durante moito tempo Yip participou cada ano cun equipo no Macau GP ata finais de 1980 e en 1983 estaba detrás do cambio das regras da Fórmula Atlántico ás de Fórmula 3. O resultado foi un grande éxito e Theodore Racing gañou a carreira moitas veces, cabe destacar a de Ayrton Senna no primeiro ano de F3.
Squash
250px|dereita|miniatura|Raqueta e bola de Squash
O squash é un deporte de raqueta que se practica en interiores con 2 ou 4 xogadores e unha pelota de goma que pode ter distintos graos de velocidade ou rebote.
Os xogadores golpean a pelota coas súas raquetas facendo que rebote na parede frontal da cancha. A pelota pode rebotar en todas as paredes cantas veces sexa necesario e en calquera orde, sempre que golpee na parede frontal ou frontis, pero só pode rebotar no chan unha vez antes de que se considere un punto para o contrincante.
Cada xogador ten unha oportunidade para servir antes de que se considere un mal saque. Debe facer o servizo do lado dereito se a súa puntuación é par, e para o do lado esquerdo se a súa puntuación é impar. Para facer un punto é necesario ter a vez ou servizo; en caso contrario, farase un cambio e o xogador contrincante obterá a oportunidade do saque. Xógase a 9 puntos e, de estar empatados a 8, alárgase ata os 10 puntos. Tamén se pode xogar a 15 puntos contando todos os puntos e os cambios, pero é pouco común.
O saque debe facerse por arriba da liña da metade e por debaixo da liña superior marcadas na parede frontal ou frontis e a pelota deberá cruzar o cadrado do lado no que se encontra o contrincante para ser válido.
Tratase dun dos deportes máis rápidos e extenuantes, polo que algunhas compañías aseguradoras o consideran "deporte de alto risco".
Este deporte tivo as súas orixes en Inglaterra, segundo algúns comezou a se xogar nos cárceres con pelotas picadas ou desinfladas que tiñan pouco rebote. Actualmente está captando máis adeptos, xa que é un dos deportes que move máis músculos do corpo, xunto coa natación, e tamén é dos que queima, segundo algunhas investigacións, máis calorías.
Câmpeni
Xeografía
Câmpeni situase a unha altitude de 555 msnm e a 432 km da capital, Bucarest.
Baton Rouge, Luisiana
No censo do país realizado no ano 2000, a poboación era de 227.818 habitantes e no 2004, o último da Oficina Censal dos Estados Unidos sinalaba que tiña 224.097 habitantes. A área do Gran Baton Rouge tiña no 2000 unha poboación de 602.894 habitantes, pero creceu a 750.000 desde o censo do 2000. É a segunda area metropolitana do estado logo da Gran Nova Orleáns.
Baton Rouge é a sede de goberno da parroquia de East Baton Rouge (a parroquia equivale aos condados noutros estados dos EE.UU.). Baton Rouge é ademais a sede da Universidade do Estado de Louisiana (LSU) e da Universidade do Sur.
O período francés (1699-1763)
O nome francés "Baton Rouge" significa "Bastón Vermello" en galego. En 1699, o Sieur d'Iberville liderou unha exploración que partiu con 200 franco-canadenses nas partes altas do río Mississippi. O 17 de marzo de devandito ano, nun escarpado no banco este do río, viron un tronco de ciprés manchado con sangue de animal e con cabezas de peixe, que foi entendido por eles como unha marca dos límites entre os territorios de caza de dous grupos de indios locais da tribo Houma. O escarpado (por consenso entre os historiadores) atópase localizado no que agora é o campus da Universidade do Sur, ao norte da cidade, sendo erixida unha escultura conmemorativa, relizada por Frank Hayden, preto de devandito lugar.
O primeiro establecemento real da presente Baton Rouge deuse no ano 1718, cando Bernard Diron Dartaguette recibiu unha concesión do goberno colonial de Nova Orleáns. Os rexistros indican que dous brancos e 25 negros (algúns dos cales puideron ser escravos) vivían na devandita concesión. No ano novo de 1722, o primeiro asentamento masivo foi celebrado nun pequeno salon de Dartaguette polo pai Pierre François-Xavier de Charlevoix, un misioneiro e profesor xesuíta que se atopaba de camiño a Nova Orleáns, vindo desde Quebec de camiño polos Grandes Lagos e baixando polo río Mississippi. En 1727, o asentamento de Dartaguette desvaneceuse, por razóns descoñecidas. Como a localización non tiña particular importancia para os franceses, ignoraron o lugar; este período de menos dunha década foi a suma total do tempo en que Baton Rouge estivo baixo dominio francés.
O período británico (1763-1779)
As orixes de Baton Rouge como un asentamento continuo como comunidade en si mesma datan do establecemento dunha forza militar británica de avanzada, que se apostou aí en 1763, logo de asinado, en segredo, o Tratado de Fontainebleau no outono de 1762, que incluía a cesión de Nova Orleáns e o oeste de Luisiana por Francia a España e a adquisición por parte de Gran Bretaña do leste de Luisiana. O territorio británico ao leste das terras españolas atopábase separado polo Mississippi ao oeste desde Bayou Manchac, que fluía ata o río Amite e logo ata o lago Maurepas. Baton Rouge situouse xusto ao norte de Bayou Manchac, e en parte da que foi a Colonia do Oeste de Florida, cobrando unha estratéxica importancia como a cidade máis ao suroeste da esquina británica de Norteamérica.
Un posto, chamado Fort Bute, foi construído no banco norte de Bayou Manchac, dando xusto á fronte dunha instalación española similar. Un segundo posto, o Forte Novo Richmond, foi construído no río, onde actualmente se atopa o centro de Baton Rouge. A real proclamación do 7 de outubro de 1763, concesión dos colonos do oeste da Florida, dicía "os dereitos e beneficios da lei Inglesa", logo do cal estableceron unha asemblea. O primeiro Gobernador da Colonia foi o Capitán Dana Johnstone da Armada Real Británica, foi autorizado a facer grandes concesións de terras aos oficiais e soldados que serviron na recente guerra, e moitas das subsecuentes demarcacións de terras na área de Baton Rouge foron de acordo ás concesións realizadas por Dana Johnstone. Un dos primeiros e adiñeirados propietarios de terras foi Sir Wesley Dunbar, ao que lle foi dada en concesión unha extensa plantación cerca do Forte Novo Richmond a comezos da década de 1770. As plantacións na área de Baton Rouge eran infrecuentemente prósperas, grazas ao fértil chan e ao ilegal trato cos veciños españois de Luisiana, o que converteu ao forte no centro de expansión cultural da comunidade, no cal a cidade aínda non se viu envolta.
A revolución americana
Cando as vellas colonias británicas nas costas do Atlántico en América do Norte rebeláronse en 1776, a nova colonia do Oeste de Florida, fíxose leal á coroa Británica. Pola mesma razón, as vellas familias de Baton Rouge poden trazar os seus devanceiros ao período colonial Británico, atopando usualmente que descenden dos Tories, que non eran revolucionarios americanos.
En xaneiro de 1778, a guerra xa chegara ao baixo Mississippi cando James Willing, un mozo de Filadelfia, se mudou a Natchez (Mississippi), liderando unha partida en correrías nas plantacións do distrito de Baton Rouge. Víronse envoltos en incendios e saqueos, por máis de 1,5 millóns de dólares en propiedades, antes de ser reducidos pola milicia. Isto convenceu aos británicos de reforzar as guarnicións locais desde a súa base principal situada en Pensacola. En febreiro, Francia declarou a guerra a Gran Bretaña e 18 meses despois, España interesouse tamén polas devanditas colonias.
El Diario de Huesca
El Diario de Huesca foi un xornal de circulación diaria publicado na cidade española de Huesca entre 1875 e 1936.
Baton Rouge, Luisiana
A revolución americana
Logo, o Gobernador Galvez marchou ao norte de Nova Orleáns o 27 de agosto de 1779, cunha milicia conformada por 1400 franceses e españois (máis 7 voluntarios americanos). Tomaron o Forte Bute na batalla do mesmo nome logo dunha escaramuza menor o 7 de setembro e o Forte New Richmond rendeuse dúas semanas máis tarde logo de 3 horas de bombardeo militar. Carlos Luís Boucher de Grand Pré converteuse no Comandante do Distrito de Baton Rouge e Pedro José Favrot en Comandante do Posto de Baton Rouge, o cal foi renomeado como Forte San Carlos. Aos residentes déuselles 6 días a fin de declarar a súa alianza con España ou que se resignasen a perder as súas terras e fogares. Como consecuencia da Guerra de Forte Charlotte Gálvez tomou Mobila en 1780 e a Batalla de Pensacola en 1781, foi o fin do dominio británico na Costa do Golfo.
O período español (1779-1810)
Grand Pré converteuse nun personaxe respectado, quedándose como capitán ata 1808. Favrot retirouse á súa plantación logo de 42 anos de servizos, saíndo do mesmo durante a Guerra de 1812, atopándose sepultado en Baton Rouge.
El Diario de Huesca
Descrición
Contou con colaboracións de Joaquín Costa e nel enxalzouse nos seus inicios á Institución Libre de Ensino e a figura de Emilio Castelar. Porén, a finais do século XIX a publicación distanciaríase tanto de Costa como da ILE, por mor da diverxencia ideolóxica destes con El Diario de Huesca, cuxo director, Manuel Camo, foi descrito como un «arquetipo do cacique decimonónico». Durante a ditadura de Primo de Rivera, coa que o diario se mostrou crítico, estivo dirixido por Luis López Allué.
Baton Rouge, Luisiana
O período español (1779-1810)
A administración española ordenou a construción de camiños, pontes e diques. A finais da década de 1780, Baton Rouge empezouse a converter nun pobo florecente, cunha poboación de 682 persoas en 1788. Antonio de Gras, un home de negocios que apoiou aos rebeldes americanos durante a Revolución, doou a terra onde actualmente se atopa a Catedral de St. Joseph's; o seu matrimonio en xaneiro de 1793 con Genevieve Dulat foi o primeiro coñecido durante a administración española.
Durante os vinte anos entre a revolución americana e a compra de Luisiana, moitos inmigrantes famentos mudáronse ao sur, incluídos os territorios de Oeste de Florida. A compra de Luisiana en 1803 non incluíu o Oeste de Florida (ou Baton Rouge). En 1810 a administración española no Oeste de Florida volveuse completamente insostible. O 22 de setembro de 1810, unha convención rebelde en St. Francisville depuxo ao gobernador español, Carlos de Hault de Lassus, e ordenou ao comandante da milicia Philemon Thomas tomar Baton Rouge e o Forte San Carlos. Ao día seguinte, o forte foi tomado, morrendo dous membros da tropa Española e ningún dos rebeldes. De Lassus e un bo número doutros oficiais españois foron feitos prisioneiros e a bandeira Bonnie Blue Flag da República do Oeste de Florida foi izada sobre o pobo. Un dos líderes da rebelión foi Fulwar Skipwith, orixinario de Baton Rouge, quen foi presidente da República. O tamén orixinario da cidade, o prominente Coronel Cameron Hickey, foi capitán da milicia baixo a administración española e máis tarde coronel na milicia de Luisiana na Guerra Civil de 1812.
A República do Oeste de Florida (1810)
Como resultado da venda de Luisiana en 1803, o Oeste da Florida española atopouse completmente rodeada polos Estados Unidos e as súas posesións. O Forte San Carlos converteuse na única posición non americana no río Mississippi.
Moitos dos habitantes do Oeste da Florida comezaron a facer convencións para planear unha rebelión. Unha de devanditas convencións foi realizada nunha rúa situada en Baton Rouge, que desde aquela oportunidade foi renomeada como Rúa Convention (en honra á convención rebelde). O 23 de setembro de 1810, os rebeldes atacaron o garrote español da zona de Baton Rouge, e izaron a bandeira da nova República do Oeste da Florida. A bandeira tiña unha estrela solitaria branca sobre un campo azul. Esa bandeira logo sería máis coñecida como a "Bonnie Blue Flag".
Pouco tempo despois, a República do Oeste de Florida pediu aos Estados Unidos ser admitidos como territorio do seu país. O 27 de outubro de 1810, o Presidente James Madison emitiu unha proclamación autorizando ao Gobernador William C. C. Claiborne do Territorio de Orleans a tomar posesión do Oeste de Florida, e desde o día 10 de decembro a bandeira dos Estados Unidos ondeou en Baton Rouge.
Desde o Establecemento de Luisiana como Estado (1812-1860)
En 1812, Luisiana foi admitido á Unión como un Estado. Baton Rouge continuou tendo unha localización militar estratéxica. Entre os anos 1819 e 1822, a Armada dos Estados Unidos construíu unha base con barracas, que se converteron nun importante posto de mando durante a guerra entre México e os Estados Unidos (1846-1848). O Tenente Coronel Zachary Taylor supervisou a construción das mesmas, servindo como o seu comandante. Na década de 1830, foi construído o que hoxe se coñece como "Old Arsenal".
En 1825, Baton Rouge foi visitada polo Marques de Lafayette como parte da súa visita triunfal nos Estados Unidos, sendo o invitado de honra nun banquete da cidade. Para celebrar a ocasión, renomeouse a Segunda Avenida como Rúa Lafayette.
frame|150px|Antigo Capitolio de Luisiana.
En 1846, a lexislatura do estado de Luisiana en Nova Oleans decidiu trasladar a localización da sede de goberno a Baton Rouge. Como en varios outros estados da Unión, os representantes doutras zonas de Luisiana acusaban dunha concentración de poder na cidade máis grande do estado. En 1840, a poboación de Nova Orleáns chegaba case aos 102.000 habitantes, a cuarta cidadse máis grande nos Estados Unidos. Por outra banda, no mesmo ano a poboación de Baton Rouge chegaba unicamente aos 2269 habitantes.
Xeografía e clima
Baton Rouge atópase localizada nas coordenadas.
De acordo coa Oficina de Censos dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 204,8 km², dos cales 199 km² son terra e 5,7 km² (2,81%) auga.
Baton Rouge, conxuntamente con Tallahasee e Austin, é unha das cidades capitais de estados que se sitúan máis ao sur dos Estados Unidos.
Clima
Como en Nova Orleáns, o clima en Baton Rouge é húmido-subtropical, cun suave, curto, mollado e algo quente inverno e un longo, quente, húmido e, ás veces mollado, verán.
Desastres
As tormentas tropicais (e, ocasionalmente, furacáns) chegan á área de Baton Rouge con forza regular, pero o dano masivo de furacáns é usualmente raro pola situación da cidade algo afastada da franxa costeira (comparativamente con Nova Orleáns), pero un furacán poderoso pode causar danos na área.
Edificios máis altos
Os edificios de Baton Rouge máis altos son os seguintes:
Medios de comunicación
O gran Baton Rouge atópase ben servido por televisión e radio. A cobertura é a 93º máis grande nos Estados Unidos, cubrindo 322.540 persoas ou o 0,290% da poboación dos Estados Unidos.
Xornais
O xornal de maior circulación é o Baton Rouge Advocate, que se publica desde 1925. Outras alternativas son as publicacións semanais que inclúen: 225, LSU Daily Reveille, Tiger Weekly e Greater Baton Rouge Business Report.
Escolas
No Partido Este de Baton Rouge atópase unha das áreas con máis escolas na cidade, con ao redor de 90 escolas: 56 escolas elementais, 16 escolas medias e 18 institutos.
Existen algunhas institucións de educación superior na cidade, tales como:
Transporte
Baton Rouge está conectada coas seguintes rutas: Interestatal 10 (pola Ponte Horace Wilkinson Bridge), Interestatal 12, Interestatal 110 (Luisiana) (Vía Rápida Martin Luther King), Autoestrada Airline (US 61), Bulevard Florida (US 190) (pola ponte Huey P. Long Bridge), Rúa Plank (A 67), Nicholson Drive (A 30), Autoestrada Jefferson (A 73), Autoestrada Luisiana 1 (A 1) e a Autoestrada Scotland/Baker/Zachary (A 19). As rutas de negocios US 61/190 corren ao oeste a través do Bulevard Florida desde a Autoestrada Airline ata o centro da cidade na rúa River Road. As rutas tamén corren a través das rúas River e Chippewa e a autoestrada Scenic desde Chippewa cara Airline. US 190 xúntase coa US 61 na Autoestrada Airline desde o Bulevard Florida cara a Autoestrada Scenic, onde as dúas estradas se unen.
O transporte público está provisto polo Sistema de Tránsito do Area Capital (CATS). Dado o incremento da poboación logo dos furacáns Katrina e Rita, os buses RTA de Nova Orleáns foron introducidos en Baton Rouge para suplementar o devandito servizo.
Existen plans para crear un sistema de buses rápidos como extensión da Interestatal 110 ao norte, creando un bypass para a área de Baton Rouge. Tamén hai plans para estender e engadir máis camiños na área.
Torres do Allo
O pazo das Torres do Allo é unha construción civil do século XVI de estilo gótico-renacentista, na parroquia do Allo, no concello coruñés de Zas. Foi mandado construír polo fidalgo Gomes de Rioboo Vilardefrancos na primeira metade do século XVI nunha antiga propiedade da familia Rioboo (procedentes de Riobó), no lugar onde se atopaba noutrora unha fortaleza medieval destruída polos Reis Católicos. O seu arquitecto, descoñecido, foi o mesmo que deseñou a fachada do Hospital Real de Santiago de Compostela. Salientan a fachada e as dúas torres. É un dos pazos máis antigos de Galicia.
Hoxe o pazo é propiedade da Deputación da Coruña e converteuse en museo visitábel.
Historia
miniatura|dereita|260px|Á dereita foto de 2010; á esquerda foto de 1895, Francisca Riobóo e Vítor Seoane coa súa familia visitando o pazo, ambos os dous asomados á fiestra do extremo da torre sur. De esquerda a dereita, da cabalo, o seu fillo máis vello: Vítor López Riobóo Seoane, ao que acompaña, sentada nunha cadeira súa irmá Mercedes cunha sobriña da familia López-Perea. Na porta da Torre Sur, aparecen dous caseiros da familia Graíño que morou na casa até os anos 1950. Xoana López Riobóo Seoane e asomado á porta da súa esquerda Francisco López Riobóo Seoane. No andar nobre, xunto ao crego de Allo, atópase asomado ao balcón Antonio López Perea Seoane, home de María López Riobóo Seoane, e na fiestra do corpo central o cativo Luís López e López Riobóo, fillo dos anteriores, xunto a súa nai e no colo da súa tía Helena López Riobóo Seoane.
No lugar no que hoxe atopamos o pazo achábanse unha vellas torres medievais do antigo Reino de Galiza destruídas polos Reis Católicos no século XV por crer que o poderoso conde galego atentaba contra a autoridade real. A familia Gomes Rioboo (procedentes do castelo da Torre da Penela, na Penela na freguesía da Silvarredonda, Cabana de Bergantiños), vasala dos condes de Altamira, casa a Gomes de Rioboo Vilardefrancos con Berenguela Sánchez de Altamira e deciden construír unha primeira casa para a familia. Alonso Gomes de Rioboo Vilardefrancos, nado en 1460, fillo da parella, foi o primeiro Señor do Allo. Coas Revoltas Irmandiñas destruíuse, como outras moitas en Galiza, a primitiva fortaleza, polo que a finais do século XV, Alonso Gomes decide erguer un dos primeiros pazos de Galiza. Os traballos encargáronselle a un descoñecido arquitecto da escola de Enrique de Egás, que tamén deseñou a fachada do Hospital Real de Santiago de Compostela, hoxe Hostal dos Reis Católicos.
Nun primeiro momento só se erguía a torre da dereita (do século XVI); despois construíuse o corpo principal. No século XVII Antonio de Rioboo casa con María de Seixas, dona do Pazo de Cabanas. A familia posúe logo máis riquezas e o pazo pasa a ser habitado ocasionalmente. O fillo da parella, Gomes de Rioboo Seixas Vilardefrancos, contrúe a segunda torre entre 1669 e 1689, ademais das construcións auxiliares, coma hórreos, muíños, e alpendres. Seica construíu tamén a Fonte de San Ramón, diante dos hórreos.
O axardinamento, do que hoxe só fican unhas vellas árbores, data do século XVIII. Os fornos de pedra son dos séculos XIX e XX.