cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coello precámbrico
Orixe da frase
Varios autores escribiron que J.B.S. Haldane (1892–1964) dixo que o descubrimento dun coello fósil en rochas do Precámbrico sería suficiente para destruír a súa crenza na evolución. Porén, estas referencias datan da década de 1990 ou posterior. En 1996 Michael J. Benton citou a edición de 1993 do libro Evolution de Mark Ridley, Richard Dawkins escribiu en 2005 que Haldane estaba respondendo a un reto dun "fanático popperiano". En 2004 Richa Arora escribiu que a historia fora contada por John Maynard Smith (1920–2004) nun programa de televisión. John Maynard Smith atribuía a frase a Haldane nunha conversación con Paul Harvey a inicios da década de 1970.
Fundamento teórico
O filósofo Karl Popper mantiña que calquera proposición científica debe ser falsable, é dicir, debe polo menos ser posible imaxinar algún experimento reproducible ou observación cuxo resultado sería refutar a hipótese. Inicialmente pensaba que a teoría de Charles Darwin da selección natural (a miúdo resumida como "a supervivencia dos máis aptos" ) non era comprobable neste sentido, e, por tanto, "case tautolóxica." Popper posteriormente cambiou o seu modo de ver o asunto, concluíndo que a teoría da selección natural é falsable e que o propio exemplo de Darwin da cola do pavo real refutara unha variación extrema da mesma, que toda evolución estaba impulsada pola selección natural. Aínda que en 1978 Popper escribira que a súa anterior obxección fóra especificamente sobre a teoría da selección natural, en conferencias e artigos de 1949 ata 1974 afirmara que o "darwinismo" ou "a teoría de Darwin da evolución" fora un "programa de investigación metafísica" porque non era falsable. De feito, continuou expresando a súa insatisfacción coas afirmacións contemporáneas da teoría da evolución, que se centraban na xenética de poboacións, o estudo das frecuencias relativas dos alelos (diferentes formas do mesmo xene). Desafortunadamente, algúns dos axustes que propuxo lembraban o lamarckismo ou o saltacionismo, teorías evolutivas que eran e aínda son consideradas obsoletas, e por iso os biólogos evolutivos discordaban das súas críticas. En 1981 Popper queixouse de que el fora malinterpretado ao dicir que as "ciencias históricas" como a paleontoloxía ou a historia da evolción da vida na Terra non eran ciencias xenuínas, cando, de feito, el cría que podían facer predicións falsables.
Outra confusa controversia orixinouse en 1980–1981, cando houbo un longo debate nas páxinas da revista Nature sobre o status científico da teoría da evolución. Concretamente, a discusión estaba centrada nos factores que influían e na natureza da unidade de selección no xenoma, e un lado posicionábase a favor da selección natural, e o outro e favor das mutacións neutras. Ningunha das partes dubidaba seriamente que a teoría era tanto científica coma, de acordo co coñecemento científico actual, verdadeira. Porén, algúns participantes obxectaron a afirmacións que parecían presentar a actual teoría da evolución como un dogma absoluto, en vez dunha hipótese que ata agora funcionara moi ben, e ambas as partes citaban a Popper para apoiar as súas posicións. Os críticos da evolución como Phillip E. Johnson aproveitaron a oportunidade para declarar que a teoría da evolución non era científica.
Un fósil anacrónico refutaría a evolución?
O biólogo evolutivo Richard Dawkins dixo que o descubrimento dun mamífero fósil en rochas precámbricas "arrasaría completamente a evolución." Porén, o filósofo Peter Godfrey-Smith dubidaba de que un só conxunto de fósiles anacrónicos, incluso de coellos no Precámbrico, refutase completamente a teoría da evolución. A primeira cuestión que suscitaría tal descubrimento sería se os supostos "coellos precámbricos" son realmente coellos fosilizados. Podería haber interpretacións alternativas como unha interpretación incorrecta do "fósil", unha datación incorrecta das rochas, ou unha falsificación deliberada como no caso do home de Piltdown. Mesmo se os "coellos precámbricos" resultasen ser xenuínos, isto non refutaría instantaneamente a teoría da evolución, porque esa teoría é un amplo conxunto de ideas, como: a vida na Terra evolucionou ao longo de miles de millóns de anos; esta evolución está dirixida por certos mecanismos; estes mecanismos produciron unha "árbore xenealóxica" específica que define as relacións entre especies e a orde na cal apareceron. Por tanto, os "coellos precámbricos" probarían que había un ou varios erros graves nalgunhas partes dese conxunto de ideas e a seguinte tarefa sería identificar e corrixir eses erros.
Benton sinalou que, a curto prazo, os científicos a miúdo teñen que aceptar a existencia de varias hipóteses en competencia, cada unha das cales explica grandes partes (pero non todas) dos datos relevantes observados.
Os coellos máis antigos coñecidos
Os fósiles auténticos dos primeiros coellos dos que se atopou rexistro datan do Eoceno, unha época xeolóxica entre hai 56 e 33,9 millóns de anos. Estableceuse que os membros do xénero Gomphos son a raíz filoxenética dos lagomorfos (coellos e lebres). Ata hoxe, o Gomphos máis antigo atopado é o G. elkema, descuberto en 2008 en Gujarat, India, cunha antigüidade de 53 millóns de anos.
Patrick Süskind
Patrick Süskind, nado o 26 de marzo de 1949 en Ambach (Baviera), é un escritor alemán e guionista de cine. Acadou sona internacional co seu libro ''O Perfume. Historia dun asasino''.
Traxectoria
Realizou estudos de Historia Medieval e Moderna na Universidade de Múnic e en Aix-en-Provence entre 1968 e 1974. Na década de 1980 traballou como un guionista televisivo, para "Kir Royal" e "Monaco Franze" entre outros.
Seu pai, Wilhelm Emanuel Süskind, foi escritor e tradutor, traballou durante longo tempo no periódico alemán Süddeutsche Zeitung. Seu irmán máis vello, Martin E. Süskind é xornalista.
Süskind concede moi poucas entrevistas, non aparece en público e rexeitou varios recoñecementos, como os premios de literatura Gutenberg, Tukan e FAZ. Non asistiu tampouco á estrea internacional da película O Perfume en Múnic.
Existen moi poucas fotografías de Süskind, aínda que na película para televisión "Monaco Franze" fai un pequeno papel de figurante no noveno episodio.
Rolando (futbolista)
Rolando Jorge Pires da Fonseca, nado o 31 de agosto de 1985 en São Vicente, é un futbolista portugués. Xoga de defensa e o seu club actual é o Olympique de Marsella da Ligue 1 francesa.
Rolando
O antropónimo masculino ou apelido Rolando pode referirse a:
Numancia (celtiberos)
Numancia é un importante xacemento arqueolóxico da provincia de Soria, que foi declarado Ben de Interese Cultural (BIC) dende o 29 de agosto de 1882. O xacemento foi escavado por un grupo de arqueólogos da Universidade Complutense de Madrid, mediante fondos da Xunta de Castela e León. Cada verán, durante os meses de xullo e agosto, realizase a campaña de escavación e os restos son analizados, posteriormente, nos laboratorios da universidade.
Dende 2.003 trabállase na escavación da denominada vila XXIII. O proxecto actual pretende aclarar dúbidas sobre outras partes do xacemento escavadas por Adolf Schulten, Melida, Taracena e outros arqueólogos de finais do século XIX e principios do XX, quen non empregaban unha metodoloxía arqueolóxica de documentación exhaustiva e de localización e documentación dos espazos.
Historia
Os restos máis antigos no xacemento chegan ao Neolítico, contra o 2.000 a.C., porén, a Numancia céltica debeu ser fundada polo 500 a.C. para posteriormente, trala invasión dos arévacos, a finais do século IV a.C. pasa a ser a capital destes. O perímetro da cidade estendíase por unhas 150 hectáreas e acubillando a unhas 8.000 persoas.
No ano 153 a.C. tivo lugar o primeiro conflito grave con Roma, ao deixar entrar na cidade uns fuxitivos da tribo dos belos, procedentes da cidade de Sexeda (actualmente os seus restos están situados entre Mara e Belmonte de Gracián en Zaragoza). Os numantinos conseguiron derrotar un exército de 30 000 homes mandados polo cónsul Quinto Fulvio Nobilior, pero o seu xefe, Caro de Sexeda, morreu na batalla.
Tras vinte anos repelendo os continuos e insistentes ataques romanos, no ano 134 a.C., o Senado romano conferiu a Publio Cornelio Escipión Emiliano O Africano Menor o labor de destruír Numancia, á que finalmente puxo sitio, levantando un cerco de nove quilómetros apoiado por torres, foxos, empalizadas etc. Tras trece meses de fame negra e enfermidades, esgotados os seus víveres, os numantinos decidiron poñer fin á súa situación no verán do ano 133 a.C. Algúns deles entregáronse en condición de escravos, mentres que a gran maioría decidiron suicidarse.
Reocupación celtibera
Trala destrución da cidade por Escipión, este distribuíu o territorio entre os veciños, probablemente da tribo do Pelendones. Esta segunda cidade celtibérica foi destruída ao remate das Guerras Sertorianas. Foi reconstruída en época de Augusto.
A Peroxa (homónimos)
O topónimo galego A Peroxa pode referirse a:
Edgar Wallace
Richard Horatio Edgar Wallace, nado en Greenwich o 1 de abril de 1875 e finado en Beverly Hills o 10 de febreiro de 1932, foi un novelista, dramaturgo e xornalista británico, pai do suspense moderno e aclamado mundialmente como mestre da narración de misterio. Ademais é o autor do guión orixinal do filme King-Kong.
Traxectoria
Naceu no número 7 de Ashburnham Grove, no distrito londiniense de Greenwich. Era fillo ilexítimo do actor Richard Horatio Edgar e da actriz Marie Richards. Foi adoptado por George Freeman, mozo do mercado de peixe de Billingsgate. Entre os 12 e os 16 anos traballou en varias imprentas, unha zapatería, unha fábrica de impermeables, como cociñeiro nun buque, como albanel e como repartidor de leite.
Prestou os seus servizos no Rexemento Real de West Kent, en Inglaterra, de 1893 a 1896, e no Corpo Sanitario Militar de Suráfrica de 1896 a 1899; comprou a súa renuncia militar en 1899 para dedicarse ao xornalismo. Durante a primeira guerra mundial serviu como subinspector da sección de Lincoln's Inn da Policía Especial (para velar pola seguridade do Palacio de Buckingham), e traballou para o Ministerio da Guerra como interrogador especial dos ex-prisioneiros procedentes dos campos de concentración alemáns.
Foi correspondente en Suráfrica da axencia Reuter (1899-1902) e do Daily Mail (1900-1902); fundou e dirixiu o Rand Daily Mail, de Johannesburgo (1902-1903); dirixiu The Week-End Racing Supplement e a sección de carreiras de cabalos do Evening News (1910-1912); fundou os xornais deportivos Bibury's Weekly e R. E. Walton's Weekly (1913); dirixiu Ideas e The Story Journal (1913); colaborou en 'Town Topics, que logo dirixiu (1913-1916); fundou The Bucks Mail (1930); dirixiu, só nominalmente, a revista Hush (1930-1931); dirixiu o Sunday News'' (1931). Colaborou así mesmo en máis de cincuenta publicacións periódicas de Suráfrica, Inglaterra e Estados Unidos.
Foi presidente reelixido do Club da Prensa (1923-1924) e fundou o Press Club Fund, institución benéfica para xornalistas, aínda vixente. Instituíu o Derby Lunch (1923), comida anual en honra da Carreira Derby, e motivou ao Jockey Club para que modificase o regulamento das carreiras de cabalos (1929). Dirixiu varias obras teatrais, así como as películas Red Ace (1929) e The Squeaker (1930), baseadas en obras súas.
Traballou como actor en The Crimson Circle, inspirada nunha novela súa de 1929. Presidiu a xunta directiva da compañía cinematográfica British Lion Film Corporation a partir de 1927. En 1931 presentouse como candidato ao Parlamento polo Partido Liberal, sen éxito. Ese mesmo ano marchou a Hollywood, onde faleceu despois de escribir para a R.K.O. o guión orixinal de King Kong (10 de febreiro de 1932).
Escribiu poesía, artigos, crítica teatral (no Morning Post), teatro, cinema, contos, historia e novelas. O seu labor xornalístico púxolle en contacto frecuente co mundo do crime. Axiña que se atopaba investigando o rapto dun embaixador en Marrocos como pescudando no Congo se os funcionarios belgas practicaban a tortura, ou sonsacando polos barrios baixos de Vigo un contramaestre ruso o motivo de que o seu barco disparase contra a costa inglesa (por esta causa, o contramestre foi executado tras sufrir un consello de guerra). Visitaba con frecuencia Old Bailey (Tribunal do Criminal, en Londres) para facer as súas reportaxes, e interrogaba a condenados á morte (chegou a ofrecer 5 000 libras ao Dr. Armstrong para que lle confesase a historia completa dos seus envelenamentos). Convidaba a comer a ex presidiarios e gustaba de relacionarse con personaxes do hampa, até o punto de que estivo asociado durante seis meses con "Ringer" Barrie, estafador do mundo das carreiras de cabalos, a quen alugou un negocio ilegal onde se vendían tips (prognósticos hípicos confidenciais) a cinco libras. En tres ocasiones practicou a estafa por correo para estudar as súas técnicas. O resultado foi o interesante artigo "Eu puiden ser un delincuente con éxito". Era asiduo lector do Police Journal, unha publicación reservada á Policía e que el recibía periodicamente, e coñecía a obra de criminalistas clásicos como Mantegazza e Krafft-Ebing. O seu prestixio como coñecedor do mundo do crime motivou que a policía alemá reclamase a súa axuda para atrapar o "Vampiro de Dusseldorf", e que se lle nomease subinspector da Policía Especial para protexer a vida da súa Maxestade.
Gentes de El Bierzo
Gentes de El Bierzo (GB) (Xentes do Bierzo en galego) é o nome dunha coalición electoral que formaron os partidos políticos bercianistas de ámbito comarcal berciano: O Partido de El Bierzo, Unidad Bercianista máis candidatos independentes, para as eleccións xerais españolas de marzo de 2008. Só presentaron candidatos na circunscrición electoral da provincia de León. A candidatura ao Congreso estaba encabezada por Marcelino Taboada, independente e antigo militante do Partido Regionalista de El Bierzo, no entanto Iván Alonso Rodríguez, secretario xeral do Partido de El Bierzo, era o único candidato ao Senado. miniatura|Mitin electoral da coalición Gentes de El Bierzo en Ponferrada en 2008 A coalición obtivo 385 votos na súa lista ao Congreso (1,12% na provincia de León), mentres que Iván Alonso obtiña 1.417 votos, sendo o décimo sexto candidato en votos da provincia, tralos candidatos de PSOE, PP, IU, UPyD e UPL.
Guadalupe Nettel
Guadalupe Nettel, nada na Cidade de México o 27 de maio de 1973, é unha escritora mexicana, gañadora do premio de Narrativa Breve Ribera del Duero co libro de contos El matrimonio de los peces rojos (2013) e do Premio Herralde de novela con Después del invierno (2014). A súa obra foi traducida a 17 linguas. Obtivo un doutoramento en Ciencias da Linguaxe na EHESS de París. Colaborou en revistas e publicacións como Granta, The White Review, El País, The New York Times en español, La Repubblica e La Stampa, entre outras. É directora da Revista da Universidade de México da Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM).
Traxectoria
Pasou parte da súa infancia no sur de Francia. Desde moi pequena padeceu problemas oculares, entre eles nistagmo e cataratas, así como unha mancha arriba dunha das súas córneas. Por mor destas condicións sufriu acoso escolar, feito que, de acordo a Nettel, foi unha das razóns que a levaron a refuxiarse nos libros e empezar a escribir.
Antes de terminar os seus estudos secundarios, que realizou no Liceo Franco Mexicano, obtivo, aos 17 anos, o premio Punto de Partida, organizado pola dirección de literatura da UNAM (1991) e aos 18 o segundo lugar no Grand Prix International a la Meilleure Nouvelle de Langue Française para países non francófonos, organizado por Radio Francia Internacional (1991). Estudou Letras Hispánicas na Facultade de Filosofía e Letras da UNAM e máis tarde fixo un doutoramento en Ciencias da Linguaxe pola École des Hautes Études en Sciences Sociais de París.
En 2007 foi seleccionada polo Hay Festival como unha das autoras de Bogotá 39. Desde 2017 dirixe a Revista de la Universidade de México .
Carreira literaria
Guadalupe Nettel escribiu libros de diferentes xéneros: conto, novela e ensaio. En 2006 publicou a novela El huésped (finalista do Premio Herralde 2005). En 2008 publicou o libro de contos Pétalos y otras historias incómodas. Despois a novela El cuerpo en que nací (2011). En 2013 obtivo o Premio Internacional de Narrativa Breve Ribera del Duero co libro El matrimonio de los peces rojos e en 2014 o Premio Herralde de Novela con Después del invierno.
Tamén publicou Para entender a Julio Cortázar, un ensaio curto sobre Julio Cortázar e o ensaio Octavio Paz, las palabras en libertad (Taurus-Colmex) sobre Octavio Paz.
Recibiu outros recoñecementos como o Premio Anna Seghers (2009), o premio franco-mexicano Antonin Artaud (2008), o Premio Nacional de Cuentos Gilberto Owen (2007), o Prix Radio France Internationale (1993) e o Premio Punto de Partida (1992).
Participou co conto "Fenêtre" no proxecto In my Room, dirixido pola artista multimedia Agnès De Cayeux no Centro Georges Pompidou e adaptado pola cadea de televisión ARTE.
Entre as recensións dedicadas á súa obra cabe destacar: «Guadalupe Nettel revela a beleza subliminar que hai nos seres de comportamentos estraños e sonda minuciosamente a intimidade da súa alma» (Le Magazine Littéraire); «Os lectores avezados gozarán desa nova voz literaria, tan sofisticada como orixinal, no panorama das letras latinoamericanas» (Arcadia, Colombia); «Unha das máis singulares escritoras mexicanas» (J. A. Masoliver Ródenas, La Vanguardia); «A mirada que pousa sobre as loucuras suaves ou destrutoras, as teimas, as desviacións é dunha agudeza tal que nos remite ás nosas propias obsesións» (Xavier Houssin, Le Monde)
Ray Milland
Alfred Reginald Jones, coñecido como Ray Milland, nado en Neath (Gales) o 3 de xaneiro de 1907 e finado en Torrance (California) o 10 de marzo de 1986 foi un actor británico.
Traxectoria
Comezou no cinema como extra a finais da década de 1920. Alcanzou o éxito con The Flying Scotsman, que o levou a ser contratado pola Metro-Goldwyn-Mayer, motivo polo cal marchou a Hollywood en 1930. Tras dous anos de pequenos papeis decidiu volver ao Reino Unido, mentres a súa esposa continuaba en América rematando os estudos.
No seu país só traballou en dous filmes, polo que volveu a California. Preocupado por conseguir un traballo fixo foi xerente dunha gasolineira. Volveu ao cinema cando un actor inglés do filme de George Raft Bolero tivo que ser substituído urxentemente e el foi o escollido.
A partir de 1936 comezou a ter papeis protagonistas, conseguindo o seu maior éxito en 1945 con A fin de semana perdida, de Billy Wilder, coa que gañou o Oscar ao mellor actor.
Tras finalizar o contrato que tiña coa Paramount en 1955 comezou unha carreira como director, tendo grande éxito na televisión.
As fillas do César
As fillas do César é unha novela en lingua castelá de Pablo Núñez publicada no 2008.
Trama
As fillas de Xulio César chegan a Lucus Augusti, a actual Lugo, para levar a cabo unha perigosa misión. Alí atoparán dous pobos galaicos enfrontados, ós seus aliados das Sete Aldeas e ós maléficos sureños de Gualmar. A morte do aspirante ó trono celta complicará a situación, pero o Consello de Sabios recibirá unha nova que provocará un xiro inesperado nos acontecementos. No extremo do mundo, onde dúas civilizacións danse a man, o perigo e a paixón axexan ás fillas do home máis poderoso do Imperio.
José Pastor Horta
José Pastor Horta, nado na Coruña o 21 de novembro de 1820 e finado en Vichy o 27 de maio de 1877, foi un banqueiro galego.
Traxectoria
Fillo de José Pastor Taxonera creador da compañía "Dalmau y Pastor" e máis tarde "José Pastor". Tralo seu falecemento en 1853, os seus fillos Juan Ventura Pastor Galcerán e José e Francisco Pastor Horta, fixéronse cargo da compañía que pasou a chamarse "Pastor Hermanos" en 1860. Ao quedar como único socio vivo José Pastor, a compañía pasou a chamarse "José Pastor y Cía." en 1868. Con el comezou a traballar o seu sobriño, Pedro Barrié Pastor, que se incorporou como socio.
Xihad
miniatura|250px|David durante a súa Xihad contra Goliath segundo o [[Corán (versos 2:249 A 2:252).]] A xihad (do árabe: جهاد‎ [gihād]) é un concepto esencial da relixión islámica cuxa tradución literal é exercer esforzo máximo. Pode tamén ser entendida como unha loita mediante a vontade persoal de se buscar e conquistar a fe perfecta. Ao contrario do que moita xente pensa, xihad non significa "Guerra Santa", nome dado polos europeos ás loitas relixiosas na Idade Media (por exemplo: Cruzadas). Aquel que segue a Xihad é coñecido como Muxahid.
O Corán non describe ningunha das dúas formas de Xihad, que son unha invención de Al-Ghazali (1058-1111): Unha, a "Xihad Maior", é descrita como unha loita do individuo consigo mesmo polo dominio da alma; e a outra: a "Xihad Menor", é descrita como un esforzo que os musulmáns fan para levar a mensaxe do islam aos que non teñen consciencia da mesma (ou sexa, aqueles que non se submeten a Deus e á paz).
De acordo co sociólogo sirio-alemán especialista no islam, el mesmo un musulmán sunita, Basan Tibi, o fenómeno do fundamentalismo islámico é unha forma de oportunismo político dalgúns grupos, que se aproveitan da noción de Xihad, desvirtuando o islam para tornalo un factor de acción política en proveito propio.
Parque da Natureza do Río Barosa
miniatura|Aspecto do río Barosa dende a parte baixa do parque.
O Parque da Natureza do Río Barosa é un espazo natural do norte do concello de Barro, na provincia de Pontevedra, preto do límite co concello de Portas, sito a carón da estrada N-550 que comunica Pontevedra con Santiago de Compostela.
Características
O río Barosa descende por varias fervenzas salvando un desnivel de 60 metros, no cal foron construídos 12 muíños, algúns deles rehabilitados pola Escola Obradoiro "Camiño de Santiago-Barro". O Barosa desauga no río Chaín, á súa vez afluente do río Umia. miniatura|Placa nun dos muíños do parque. Na parte baixa do parque hai unha pequena lagoa, varias cales de auga, varias pontellas e dúas pontes canadenses de madeira que comunican a beira do río cunha insua acondicionada como zona recreativa. A vexetación tamén é de salientar, principalmente constituída por especies de ribeira na parte baixa rodeadas de fragas nas abas do monte. A principal especie é o carballo (Quercus robur L.) Nas carballeiras atopamos outras especies: amieiro, castiñeiro, bidueiro, abeleira, pradairo, salgueiro, cerdeira brava, pereira brava etc. Algunhas especies amosan a influencia mediterránea, é o caso do loureiro, o érbedo ou o piñeiro bravo (Pinus pinaster). Tamén hai eucaliptais nas partes altas.
Unha ruta de sendeirismo chamada "Sendeiro dos muíños da Barosa" percorre o parque de comezo a fin por unha das beiras do río, e volve pola outra beira ata o comezo, completando uns 4 km de andaina. Varios paneis informan da dificultade e lonxitude do camiño. No verán é cando recibe máis visitantes, algúns deles peregrinos que chegan facendo o Camiño Portugués.
Unha placa recorda que neste lugar, en 1809, e no marco da guerra da Independencia, tivo lugar un enfrontamento entre o batallón do cadete Benito Godoy Araujo e unha carruaxe do mariscal Soult que provocou no duque de Wellington palabras de loanza para os galegos en xeral: "Españois, adicádeos a imitar ós inimitábeis galegos".
Provincia de Olbia-Tempio
Olbia-Tempio (en sardo Terranoa-Tèmpiu) é unha provincia da rexión de Sardeña, en Italia. As súas capitais son as cidades de Olbia e Tempio Pausania.
Ten unha área de 3.397 km2, e unha poboación total de 138.334 habitantes (2001). Hai 26 municipios na provincia.
Eduardo Gasset
Co nome de Eduardo Gasset podemos referirnos a:
León Felipe
Felipe Camino Galicia de la Rosa, coñecido como León Felipe, nado en Tábara (provincia de Zamora) o 11 de abril de 1884 e finado na Cidade de México o 18 de setembro de 1968, foi un poeta español.
Traxectoria
Tras licenciarse como farmacéutico, abandonou a senda tranquila e burguesa, se acaso a tivera, e iniciou a de camiñante dunha vida chea de peripecias: a rexencia de varias farmacias en vilas de España (Santander, Balmaseda e vilas de Castela), recorrendo á vez o país como cómico dunha compañía de teatro; a súa estancia de tres anos no cárcere, convicto de desfalco; a súa unión fracasada coa peruana Irene Lambarri, residindo con ela en Barcelona; a súa vida bohemia na peor das pobrezas cara a 1919 en Madrid, cando iniciaba a súa obra poética; despois, tres anos de estancia en Guinea Ecuatorial traballando como administrador de hospitais; viaxe en 1922 a México, cunha carta de Alfonso Reyes que habería de abrirlle as portas do ambiente intelectual mexicano; traballos de bibliotecario en Veracruz, e de profesor de literatura española na Universidade de Cornell (EUA); matrimonio con Berta Gamboa, tamén profesora; regreso a España ó iniciarse a guerra civil, vivindo como militante republicano ata 1938, cando se exilia definitivamente en México, pasando a ser agregado cultural da embaixada da República española no exilio, única recoñecida entón polo goberno mexicano.
A súa obra adoita asociarse á de Whitman, do que foi tradutor. Comparte con el o ton enérxico, de proclama e arenga case relixiosa, e o impaciente canto á liberdade de quen tanto a buscou. Comezou a escribir e publicar tarde, pero trala guerra e co exilio ten unha grande actividade, escribindo decote sobre a condición e existencia humana. Grande admirador de Don Quixote, era solitario, camiñante e pesimista.
Trala nada notoria celebración en 2004 do 120 cabodano do seu nacemento, segue habendo partidarios de que se reivindique a León Felipe como un poeta maior —atribúese a Juan Ramón Jiménez o veredicto de que non o é— superando as dificultades que en vida lle deparou a súa independencia de tódalas correntes literarias da época e a súa condición de exiliado.
Poemas seus foron musicados por Paco Ibáñez (Como tú), Joan Manuel Serrat (Vencidos) ou Enrique Morente (El reloj).
Faro de Punta Candeeira
O faro de punta Candieira é un faro situado en punta Candieira, no concello de Cedeira. O faro xestiónao a Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao.
La Vanguardia (Vigo)
La Vanguardia foi un semanario publicado en Vigo entre 1891 e 1896.
Características
Subtitulado Semanario federal, apareceu o 19 de abril de 1891. Voceiro dos republicanos federais de Vigo, publicábase os domingos. Estivo dirixido por Ángel Bernárdez Rodríguez, e dende 1894 por Enrique Pereira Borrajo. Entre os seus redactores figurou Luís A. Mestre. Cesou a súa publicación en 1896.
Diego Tonetto
Diego Rubén Tonetto, alcumado O Mago, nado o 7 de decembro de 1989 en Guaymallén, Mendoza, é un futbolista arxentino, con pasaporte italiano, que xoga como dianteiro no Estudiantes de Buenos Aires da Primera B Metropolitana (terceira categoría arxentina).
Traxectoria
Diego Tonetto comezou a súa andadura no fútbol arxentino tras recibir unha oferta do River Plate para xogar no seu equipo de infantís. Porén, o club "Millonario" non lle ofrece residencia na cidade de Buenos Aires, polo que marchou cara o Club Ferro Carril Oeste, club do barrio bonaerense do Caballito. Alí comezou a xogar co primeiro equipo, nesa época no segundo nivel do fútbol da Arxentina, na tempada 2006. Alí coñecería a Gonzalo Castellani, que lle falaría do fútbol europeo.
Así, tras seis tempadas no primeiro equipo do Ferro, nas que xogou 149 partidos e anotou sete goles, rescinde o seu contrato co club por falta de liquidez do equipo, malia ser un dos seus principais xogadores. En agosto de 2012 marcharía cara o vello continente para asinar contrato co Club Deportivo Lugo da Segunda División. O 18 de agosto Tonetto debuta na Segunda División, no Anxo Carro de Lugo, axudando aos lucenses a acadar a súa primeira vitoria da temporada na primeira xornada de Liga tras vencer ao Hércules de Alacant. Tras unha temporada en Lugo, na que non tivo continuidade, asina polo Club Sportivo Independiente Rivadavia da Primera B, segundo nivel do fútbol Arxentino.
Nürburg
Nürburg  é unha cidade de Alemaña no distrito de Ahrweiler, no estado de Renania-Palatinado. Tamén é o nome do castelo local, Castelo de Nürburg, que foi construído na Alta Idade Media. O nome derívase da palabra alemá "nur" que significa só/único e burg, que significa "castelo". A cidade é coñecida pola súa famosa pista de carreiras de 24 quilómetros, Nürburgring. Aínda que actualmente só se utilizan cinco quilómetros da pista para o gran premio de Fórmula 1.
Localización
Nürburg elevase por encima da aldea do mesmo nome no segundo outeiro máis alto do Eifel (678 m). O castelo e o outeiro son considerados como unha paisaxe característica da rexión de Eifel. Malia que é un dos castelos máis importantes na rexión de Eifel, aínda debe ser investigado na súa totalidade. Case non hai fontes escritas relativas á historia da construción do castelo na Idade Media. Existen referencias documentais do outeiro do ano 954 co nome mone nore, que significa cerro negro. A descrición servía para aclarar os límites e a quen pertencía unha propiedade, e foi utilizado como un marcador de referencia significativo. O nome Nürburg crese que deriva de mons nore, como a cor do basalto volcánico utilizado para construír o castelo, dunha cor infrecuentemente escura.
O castelo de Nürburg é considerado como o "castelo máis alto de Renania-Palatinado", e nun día claro, poden verse as torres da Catedral de Colonia.
Snits
miniatura|Watterpoarte miniatura|Vista aérea de Snits Snits é unha cidade e antigo concello de Frisia (Países Baixos) integrado o 1 de xaneiro de 2011 no novo concello de Súdwest Fryslân que abrangue boa parte do suroeste de Frisia, con Snits como a capital do novo concello. A cidade localízase ao suroeste da capital frisoa Ljouwert e conta con case 33.000 habitantes, constituíndo un centro importante no suroeste frisón, cun importante porto no Snitser Mar e entre os seus monumentos salienta o Wetterpoarte, coñecido internacionalmente polo seu nome en neerlandés, Waterpoort, unha porta que conecta a cidade co mar que se converteu no símbolo da cidade. A cidade tamén ten unha longa tradición de competicións deportivas no mar, a máis coñecida é o Sneekweek, dedicada á vela, e tamén é un dos puntos polo que pasa o Alvestêdetocht, unha competición de patinaxe de velocidade sobre xeo. Snits é unha das once cidades tradicionais de Frisia, coñecidas como Fryske stêden.
Poboación
O concello de Snits contaba con 33.431 habitantes o 1 de xaneiro de 2010, ademais da propia capital municipal había outras tres entidades de poboación recoñecidas: Ysbrechtum con 650 habitantes en 2008, Offenwier, 160 habitantes, e Loaiïngea que conta con 70 habitantes.
Historia
Snits edificouse orixinalmente nun promontorio areoso, aumentando tras a construción ao sur dun dique que permitiu a formación dun pólder coñecido como Skerhim, conformándose a cidade arredor dunha vía fluvial, coñecida nos documentos antigos como Magna Fossa, esas vías fluviais con saída cara ao norte (Geau, Snitser Aldfeart) fixéronse necesarias pola desaparición do brazo de mar que formaba o esteiro do río De Boarn, o Middelsee. Ao longo do século XIII Snits recibiu diversos privilexios de cidade, en 1295 declarouse un grande incendio que destruíu case todas as súas casas, e a cidade tivo que volver a edificarse de novo, e en 1456 recibiu dereitos municipais , codificados no Stadboek. Por volta de 1492 comezou a construción das murallas ao seu redor, converténdose así na única cidade amurallada de Frisia, da antiga fortificación quedan a Wetterpoarte e o baluarte.
Nürburg
Prehistoria e Idade Media
Mentres que os historiadores locais opinan que o castelo foi erixido por Teodorico I, Conde de Are, (falecido en 1132) como sede para o Tribunal de Adenau, actualmente crese que foi o seu fillo Ulrich von Are, auto proclamado conde de Nürburg, a persoa responsable da posta en marcha da construción do castelo, malia que non hai ningún material orixinal para apoiar esta teoría. O castelo de Are está situado por encima de Altenahr, e foi construído por unha serie de condes, probablemente, os condes de Ahrgau. Asociados coa nobreza carolinxia e chamouse así logo dela.
Snits
Economía
A coñecida cadea de roupa C&A abriu a súa primeira tenda en Sneek en 1861. En 1902 abriu a fábrica de Tonnema que elabora caramelos de menta baixo a marca KING. A cidade conta tamén con fábricas de aceiro, maquinaria de construción e cordelería náutica. Desde 1964 conta cunha fábrica de cremalleiras da YKK, que foi a primeira planta xaponesa nos Países Baixos, tamén Mitsui Sekka fabricante xaponés de fibras sintéticas ten unha planta na cidade.
Nürburg
Prehistoria e Idade Media
Nürburg está situado a 20 km ao sur do castelo, de onde era orixinario o círculo familiar dos Condes de Are, cuxos membros remóntanse ao século noveno. No século 10, foron os autores dos dereitos do que servirían posteriormente para fundar o pobo de Nürburg. Os condes foron capaces de construír un poder independente dentro do Alto Eifel e na parte alta do Ahr e esta base de poder centrouse entre Adenau, Nürburg, e Altenahr. Os condes dividíronse en varias liñas ancestrais: a liña de Are-Hochstaden mantiveron a propiedade do pobo de Nürburg.
Snits
Transportes
As principais vías de comunicación que pasan polo concello son a autoestrada A7 que vai de Zaandam, na provincia de Holanda Setentrional ata a fronteira con Alemaña, a estrada provincial N354. O concello conta cunha estación de tren, aberta en 1883, e de autobuses na súa proximidade, as liñas de autobuses están servidas pola empresa pública Connexxion e o tren por Arriva Personenvervoer Nederland que conecta con Ljouwert e Starum. En barco pódense navegar o Houkesleat que conecta coa Canle da Princesa Margriet, Geau que liga con Drylts, De Swette con Ljouwert e Frjentsjerter Feart con Frjentsjer.
Nürburg
Prehistoria e Idade Media
Ao redor de 1220-1230, unha liña ancestral diferente construíu o Castelo Neuenahr. Coa morte do conde Lothar en torno a 1246, os condes de Are-Hochstaden extinguíronse. A súa facenda foi herdada polo arcebispo de Colonia (Konrad von Are-Hochstaden).
Snits
Monumentos
miniatura|Igrexa católica de San Martiño
Nürburg
Prehistoria e Idade Media
O conde Ulrich von Nürburg aparece por primeira vez nos documentos que o vinculan á Nürburg en 1169. El é considerado como a persoa responsable da posta en marcha da construción do castelo. Hai un documento de 1166 no que se cita Are e o castelo de Nürburg no contexto dos dereitos que o arcebispo de Colonia concedeu ao conde Ulrich e a súa familia. Nese momento, o castelo era unha casa aberta do arcebispo de Colonia: os dereitos de apertura permitíanlle o acceso ao castelo e a opción de utilizalo si necesitábao. Naqueles días, os condes de Are-Nürburg eran partidarios da familia imperial Staufian.
Idade Moderna
Os historiadores sospeitaban que os oficiais que usaron o castelo desde o século XIV ao XVI estaban máis preocupados pola explotación do castelo que da súa preservación. Isto reflíctese na gran cantidade de danos que Augustin von Braunsberg observou cando financiou a súa reparación en 1534. De acordo co seu informe, tiña a porta ao val reconstruída e tiña un estabulo construído no patio. Unha tormenta tamén arrincara o teito da torre principal e danado as bóvedas interiores. Co fin de evitar o seu colapso total, a torre foi reconstruída en 1535. Augustin tamén financiou a construción dunha fábrica de cervexa, estabulo, carnicería, e unha panadería dentro dos muros.
En 1587, o castelo foi saqueado por soldados holandeses. Tamén hai informes dos danos e a decadencia do castelo a principios do século XVII. A ocupación en 1605 por soldados do sur de Europa causou danos significativos. Os soldados quitaron os reforzos de chumbo na torre principal, deixándoa nun perigoso estado ao bordo do colapso. En 1607, recadáronse fondos pola comisión arcebispal local e nas obras de restauración levadas a cabo en 1612, instaláronse 77 fiestras para facer o castelo máis habitable. Pero, ese mesmo ano, unha forte tormenta arrincou as chemineas e os teitos dalgúns dos edificios deixando o castelo nun estado case ruinoso. En 1633, durante a Guerra dos Trinta Anos, o castelo foi ocupado polas tropas suecas como unha posición defendible, e por 1656, o castelo caeu nun estado de case inhabitabilidade Malia que os muros se desmoronaron, o castelo foi sendo visto como un lugar importante militarmente, debido á súa posición alta e a relativa facilidade de defensa.
En 1752, utilizouse a torre principal do castelo de Nürburg como prisión, ata que os calabozos caeron nun estado de ruína total. A partir deste momento, o castelo foi abandonado e deixado á destrución, xa que os labregos da zona levábanse as pedras do lugar para o seu uso como material de construción. Actualmente o hotel Burgstube na base do castelo evidencia o uso destas pedras na súa construción, que data do século XVII. Os frades franciscanos de Adenau emitiron un decreto para coller tantas pedras como necesitasen para reparar o seu convento.
Debuxos de finais do século XVII mostran o castelo como unha completa ruína. En 1792, os franceses ocuparon a parte esquerda do Rin, e en 1801, o exército francés destruíu as partes restantes do muro exterior, deixando só o muro interior e a torre principal de pé para dar fe do que foi Nürburg.
Os traballos de restauración iniciáronse en 1846-1878, onde se renovou a torre principal. Foi construída unha escaleira de pedra na torre, a bóveda superior foi reconstruída co fin de proporcionar puntos de vista sobre todo o Alto Eifel. En 1871, o muro interior e a porta principal foron completamente reconstruídas na forma en que se ve hoxe, e con teitos cónicos estilo de conto de fadas que non eran orixinais das torres do muro.
En 1953-1971, o castelo foi transferido á administración de Renania-Palatinado. Co diñeiro investido en Nürburg para proxectos de reparación e expansión do circuíto de Nürburgring, levouse a cabo un extenso traballo no castelo. Os muros das salas foron reconstruídos, e o apontoamento das torres terminado a fin de que o castelo fose seguro para os turistas.
María Xosé Cimadevila
Traxectoria
Licenciada en Dereito, foi directora xeral de Relacións laborais e secretaria xeral da Consellería de Xustiza. Foi conselleira de Asuntos Sociais, Emprego e Relacións Laborais no penúltimo goberno Fraga (2003-2004). En 2004 unha enfermidade a obrigou a retirarse. A Xunta concedeulle a medalla Castelao en 2005.
Movimiento Alternativo Social
O Movimiento Alternativo Social (MASS) (Movemento Alternativo Social en galego) foi un partido político español cuxo ámbito é a provincia de León en Castela e León. Foi fundado en 2006 e inscrito no rexistro de partidos políticos do Ministerio do Interior o 19 de maio de devandito ano. Preséntouse a varios procesos electorais, con resultados testemuñais.
O seu fundador e presidente foi o antigo secretario provincial do Partido Popular en León e deputado nacional Ángel Escuredo, que deixou o partido, xunto con Fátima López Placer, procuradora do Partido Popular nas Cortes de Castela e León, deputada provincial, vicepresidenta da Deputación de León para O Bierzo e concelleira do concello de Priaranza do Bierzo (alén de ex-concelleira do equipo de goberno do PP no concello de Ponferrada durante o goberno de Ismael Álvarez), e xunto con outros douscentos militantes en marzo de 2006 para crear o MASS.
O MASS presentouse ás eleccións municipais de 2007, en coalición coa Unión do Pobo Leonés, nos 39 concellos do partido xudicial de Ponferrada. A coalición obtivo 8193 votos e 38 concelleiros en 22 concellos, sen conseguir ningunha alcaldía.
A finais de 2007, o MASS rompeu o seu pacto electoral coa Unión do Pobo Leonés, trala dimisión do secretario xeral de UPL, Joaquín Otero. O MASS non participou nas eleccións xerais de 2008 nin colaborou coa UPL, o que supuxo a práctica desaparición desta do Bierzo (337 votos ao Congreso, 558 ao Senado).
No ano 2008 manifestaron publicamente a súa intención de presentarse en toda a provincia de León, nun congreso celebrado en Ponferrada ao cal acudiron como convidados varios representantes da política leonesa e de partidos rexionalistas e nacionalistas.
Nas eleccións municipais e autonómicas do ano 2015 non se presentaron en ningunha circunscrición electoral.
Accidente
Un accidente é calquera suceso casual que produce danos materiais ou persoais.
Tamén pode designar un proceso patolóxico denominado accidente cerebrovascular e outros conceptos que non implican dano ningún, como:
Paulopriit Voolaine
Paulopriit Voolaine (recibiu como primeiro nome: Paul Friedrich Pedmanson), nado en Tooste o 9 de outubro de 1899 e finado o 17 de outubro de 1985 en Tartu, foi un arquiveiro, bibliotecario, lingüista e etnógrafo estoniano, coñecido polo seu labor na lingua setu.
Traxectoria
Naceu nunha aldea do concello rural de Räpina onde realizou os seus primeiros estudos, e logo en Tartu. En 1918 e 1919 loitou na Guerra de Independencia de Estonia e despois empezou estudos de medicina na Universidade de Tartu (1919-20) para pasar logo a estudar estoniano e linguas fínicas. En 1922 o profesor Lauri Kettu premiouno polo seu traballo sobre o livonio, "Liivi keele kvantiteedi suhted eksperimentaalfoneetika valgusel".
Entre 1928 e 1929 Voolaine traballou en escolas dominicais de Setomaa como instrutor. De 1933 a 1945 foi arquiveiro do departamento de linguas da Universidade de Tartu e entre 1945 e 1960 traballou como bibliotecario na Biblioteca Universitaria de Tartu.
Accidente
Nota
Véxase tamén a categoría Accidentes
Glay
GLAY (グレイ; Gurei) é un grupo de J-pop xaponés do selo discográfico Capitol Records.
Polo aire
Polo aire é o terceiro disco editado polo grupo galego Quempallou, que saíu á venda no ano 2007.
Ligazóns externas
Páxina oficial do grupo
Antón Costas Comesaña
Antón Costas Comesaña, nado en Matamá (Vigo) en 1949, é un economista galego.
É catedrático de Economía Aplicada na Facultade de Ciencias Económicas na Universidade de Barcelona, e investigador do IREA, Institut de Recerca en Economia Aplicada Regional i Pública nesa mesma universidade.
Traxectoria
As súas investigacións céntranse na economía política dos procesos de liberalización, o regulamento e a competencia. Ocupou o cargo de Valedor do Cliente de Endesa Cataluña e en 2006 foi elixido presidente do consello de administración da mesma compañía. Formado co recoñecido economista catalán Fabià Estapé, compaxina a investigación coa divulgación colaborando en diversos xornais, como El País, onde mantén unha columna na edición de Cataluña, e Vieiros, edición Barcelona. Está vinculado ao centro UIMP Galicia (Universidad Internacional Menéndez y Pelayo), onde organizou varios cursos, entre os que cómpre salientar o seminario destinado á orientación formativa e investigadora destinada aos mellores expedientes de bacharelato de Galicia que se celebra desde 2003. Forma parte do padroado da Fundació Ernest Lluch.
En 2012 apadriñou aos 27 novos licenciados en Economía da Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Vigo
En 2021 foi nomeado presidente do Consejo Económico y Social de España
Balbarda
Balbarda é un grupo madrileño enmarcado no folk castelán, que comezou a súa andaina no ano 1999.
Arretén
O topónimo Arretén pode referirse a:
Santiago de Ribarteme, As Neves
Santiago de Ribarteme é unha parroquia que se localiza no concello das Neves na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 220 habitantes (112 homes e 108 mulleres), distribuídos en 25 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 241 habitantes.
Aldo
Aldo é un nome propio galego de home, a súa forma feminina é Alda. Procede do longobardo ald (vello). No ano 2010 levaban o nome 51 residentes en Galicia.
Outros artigos
Aldo
Quintela, A Illa, Lobios
Quintela é un lugar da parroquia da Illa no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 20 habitantes no ano 2021 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 7 mulleres.
Quintela é unha aldea de Lobios dentro do perímetro do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés, desde a súa declaración o 21 de febreiro de 1993 (DOG nº 35 do 22-02-1993).
Desde 2009 forma parte da Reserva da Biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.
Once anos mallando
Once anos mallando foi o cuarto traballo discográfico do grupo folk galego Quempallou, editado no ano 2010 no décimo primeiro aniversario do grupo.
San Xosé de Ribarteme, As Neves
San Xosé de Ribarteme é unha parroquia que se localiza no concello das Neves. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 286 habitantes (138 mulleres e 148 homes), distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 314 habitantes.
No tocante á súa xeografía posúe dous elementos relevantes: o monte San Nomedio, de 690 metros de altitude e que domina toda a parroquia, e o río Termes, afluente do Miño e que transcorre por ela.
Nesta parroquia naceu o sacerdote Manuel Gómez González.
Romarías
Cada 29 de xullo celébrase a romaría de Santa Marta, que posúe como singularidade unha famosa procesión de cadaleitos arredor da igrexa parroquial. Dentro dos cadaleitos van persoas vivas que deste xeito agradécenlle á santa a súa axuda na cura dalgunha doenza. Trátase dunha das romarías máis antigas de Galiza. Segundo o xornal británico The Guardian trátase da segunda festa máis curiosa do mundo e foi, ademais, obxecto dun documental que a produtora catalá Mago Productions encargou aos profesores australianos Claudia Terstappen e Greg Wallif
Guerra dos Dez Anos
miniatura|200px|Carlos Manuel de Céspedes. A Guerra dos Dez Anos, Guerra do 68 ou Guerra Grande (1868-1878), tamén coñecida en España como Guerra de Cuba, foi a primeira das tres guerras cubanas de independencia contra as forzas coloniais españolas. A guerra comezou co Grito de Yara, na noite do 9 ao 10 de outubro de 1868, na herdade La Demajagua, en Manzanillo, que pertencía a Carlos Manuel de Céspedes.
Pobo algonquino
Os algonquinos son un pobo indíxena de América do Norte que fala a lingua algonquina, unha variedade diverxente da lingua ojibwa, formando parte ámbalas dúas da familia de linguas algonquinas. Cultural e lingüisticamente, están estreitamente relacionados cos ottawa e cos ojibwa, cos cales forman o grupo Anicinàpe (Anishinaabe). O pobo algonquino chámase a si mesmo omàmiwinini (en plural: omàmiwininiwak) ou de forma máis xeneralizada anicinàpe.
Guerra dos Dez Anos
Rematou dez anos máis tarde coa Paz de Zanjón ou Pacto de Zanjón, onde se estableceu a capitulación do Exército Independentista Cubano fronte ás tropas españolas. Este acordo non garantira ningún dos dous obxectivos fundamentais da guerra: a independencia de Cuba e a abolición da escravitude. Por dicha razón, grupos dispersos de patriotas cubanos continuaron loitando durante a maior parte do ano 1878 e intentarían reiniciar a loita durante a chamada Guerra Chiquita (1879-1880).