cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rómulo Betancourt
Vida política
Os seguintes mandatos despois de Betancourt foron gobernos democráticos e é ás veces chamado o pai da democracia en Venezuela.
Kabardino-Balkaria
A República de Kabardino-Balkaria (Кабарди́но-Балка́рская Респу́блика, Kabardino-Balkarskaya Respublika; en kabardino: Къэбэрдей-Балъкъэр Республикэ; en carachaio-bálcara: Къабарты-Малкъар Республика), ou Kabardino-Balkaria (Кабарди́но-Балка́рия, Kabardino-Balkariya), é unha república federal de Rusia localizada no norte de Cáucaso. Segundo o censo 2010 a súa poboación é de 859.939.
Mark van den Boogaart
Mark van den Boogaart, nado en Rotterdam o 3 de setembro de 1985 é un futbolista neerlandés que xoga como centrocampista.
Traxectoria
Van den Boogaart comezou a xogar co Feyenoord. Con dezanove anos mudouse a España para xogar co Sevilla FC pero só xogou no terceiro e posteriormente no segundo equipo, o Sevilla Atlético da Segunda División B. Na primeira parte da tempada 2005/06 volveu aos Países Baixos para xogar co FC Dordrecht, onde debutou o 29 de setembro de 2006 nun partido como local contra do Helmond Sport (2-0). Por diversas lesións non xogou máis que tres partidos.
Van den Boogaart xogou como cedido co FC Dordrecht, un acordo co Sevilla FC que se prolongou ata o 31 de xaneiro do 2007. O Sevilla FC quixo que o FC Dordrecht pagase por Van den Boogaart o resto da tempada. Mais como Van den Boogaart case non xogou, o FC Dordrecht non aceptou a oferta e volveu a Sevilla para rematar a tempada co Sevilla Atlético. Con iso ascendeu a través dos play-off á Segunda División A.
Mario Been levouno para o NEC, equipo da máxima división neerlandesa, na tempada 2007/08 pero por unha grave lesión non debutou ata a tempada estar xa a rematar e na tempada 2008/09 non logrou a titularidade.
Punk blues
Orixes
Antes dos comezos do movemento punk de finais dos 70, moitos importantes precursores como MC5, The Stooges, The Who, The Sonics, Captain Beefheart e The New York Dolls amosaron a súa fascinación polo blues estadounidense.
Allmusic di que o punk blues deriva da influencia do "son garage rock de mediados dos 60, do aullido primitivo dos inicios de Captain Beefheart, e especialmente do son cru e desesperado do disco Fire of Love de Gun Club, editado en 1981". Tamén segundo Allmusic.com, "...punk blues realmente aparece a principios dos anos 90 con bandas como os seminais Jon Spencer Blues Explosion, The Oblivians, The Gories e os Gibson Brothers", e "continuou nos 2000 con máis presenza grazas á popularidade de The White Stripes". John Doe, da banda punk X, afirma que Jeffrey Lee Pierce e The Gun Club inventaron un estilo de música completamente novo mesturando punk e blues.
Bandas relacionadas
A escena garage rock de Detroit, da que saíron bandas como The White Stripes, continua proporcionando músicos e bandas que poden reacionarse co punk blues, como The Detroit Cobras, Geraldine, Mystery Girls, The Reigning Sound, Soledad Brothers ou The Von Bondies. O grupo de Boston Mr. Airplane Man tamén basea a súa música neste estilo.
As bandas de indie rock The Gossip, The Kills, Deadboy & the Elephantmen e Big John Bates foron asociadas polos medios ao son punk/blues.
José Inzenga
José Inzenga y Castellanos, nado en Madrid o 3 de xuño de 1828 e finado na mesma cidade o 28 de xuño de 1891, foi un compositor musical español de zarzuela, considerado como un dos pioneiros da zarzuela moderna.
Biografía
Foi fillo de Ángel Ynzenga, mestre e compositor de orixe siciliana, e de Felicia Castellanos. As primeiras leccións de solfexo as recibe do seu pai. Posteriormente estudou piano e composición con Pedro Albéniz. Posto que destacaba polo seu talento musical, recibe unha bolsa do Duque de Osuna, Mariano Téllez Girón, para continuar os seus estudos en París, onde se trasladou no ano 1842. Ingresou no Conservatorio de París como interno, por recomendación do entón embaixador español Francisco Martínez de la Rosa. Na capital de Francia fixo amizade con Daniel Auber, que influiría no estilo da primeira vaga de compositores de zarzuela decimonónica, todos cun estilo e pretensións moi próximas a opera cómica francesa, da que Auber era un dos máximos expoñentes. Xustamente, grazas a Auber, conseguiu o posto de mestre acompañante da Opéra Comique de xeito interino durante un ano. No ano 1846 obtivo dúas medallas de prata (piano e harmonía) no conservatorio. Tamén gañouse a vida facendo de pianista nalgunha famosa tertulia.
A Revolución de 1848 precipitou a súa volta a España. Nada máis volver, presentou algunhas pezas de salón, marchas militares e obras orquestrais, entre as que destaca unha sinfonía, que foi estreada por Baltasar Saldoni coa orquestra do Teatro Español. A primeira zarzuela que esteou, con grande éxito, foi El campamento (1851) no Teatro del Circo de Madrid. Participou como socio, xunto cos compositores Barbieri, Oudrid, Hernando, Gaztconide, o libretista Luis de Olona e o actor Francisco Salas na construción da Societat Artística creada para exportar comercialmente o novo xénero. Anos despois, Inzenga vai abandonar a sociedade por non poder achegar os fondos requiridos.
Foi considerado un excelente profesor de canto, materia que impartiu no Conservatorio de Madrid. Tamén foi académico de número da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e cofundador da Gazeta Musical (1855)
Publicacións
No ano 1857 recibiu a encomenda do Ministerio de Gobernación de realizar unha escolma de cantos e bailes de España. Os materiais apareceron en 1873 na publicación El Telegrama co título de Ecos de España, da que anos máis tarde Nikolai Rimskii-Korsakov escolmou materiais para a composición do seu Capricho español. Tamén recolleu en catro entregas cantos folclóricos de Galicia, Valencia, Murcia e Cataluña, quedando esta última parte inconclusa. Escribiu un manual co título Algunos apuntes sobre el arte de tocar piano (1870), un estudo sobre a música relixiosa católica e o libro autobiográfico Impresiones de un artista en Italia
Obras
miniatura|Cantos e Bailes da Galiza (Lista non exhaustiva)
Enlace peptídico
miniatura|300px|Lonxitudes e ángulos do enlace peptídico. miniatura|300px|Formación dun [[dipéptido por unión de dous aminoácidos por medio dun enlace peptídico.]] O enlace peptídico é o enlace covalente que une os aminoácidos nos péptidos e proteínas. Establécese entre o grupo amino (–NH2) dun aminoácido e o grupo carboxilo (–COOH) doutro aminoácido. Durante a formación dun enlace peptídico libérase unha molécula de auga. No enlace peptídico quedan enlazados o C e o N dos grupos carboxilo e amino, polo que é un enlace amida substituído.
Un péptido pode crecer enlazando máis aminoácidos polo seu grupo carboxilo terminal.
Un enlace peptídico pode romper por hidrólise. Os enlaces peptídicos das proteínas son metaestables, o que significa que en presenza de auga poden romper espontaneamente, liberando unha enerxía libre de 2-4 kcal/mol, pero este proceso é extremadamente lento, o que mantén as estruturas das proteínas. De feito, nos organismos vivos, o proceso é facilitado por encimas. Pero os organismos vivos tamén teñen encimas que forman enlaces peptídicos, o cal require un gasto de enerxía libre.
O enlace peptídico ten carácter parcial de dobre enlace debido a que é resoante, ten rixidez, o que crea un plano onde están o C-CO-NH-C, e absorbe luz dunha lonxitude de onda de 190-230 nm.
Características estruturais do enlace
Esta estabilización obriga a que os 4 átomos que están implicados no enlace peptídico máis os dous carbonos que están na posición a da figura 1 con respecto a dito enlace, se encontren no mesmo plano. miniatura|esquerda|300px|Figura 1. Enlace peptídico. miniatura|300px|Un tripéptido. miniatura|300px miniatura|300px
Esta ordenación planar ríxida é o resultado da estabilización por resonancia do enlace peptídico. O esqueleto dunha proteína está formado por unha serie de planos sucesivos (onde está o enlace peptídico) separados por grupos metileno substituídos. Isto impón restricións importantes ao número posible de conformacións que pode adoptar unha proteína.
O osíxeno carbonílico e o hidróxeno amídico están en posición trans (un a cada lado do plano); porén, o resto dos enlaces (N-C e C-C) son enlaces sinxelos verdadeiros, que poderían xirar. Pero non todos os xiros son posibles.
Se denominamos "Φ" ao valor do ángulo que pode adoptar o enlace N-C, e "Ψ" ao do enlace C-C, só existirán uns valores permitidos para Φ e Ψ; e dependerá en grande medida do tamaño do grupo R do aminoácido (a cadea lateral).
Hai máis restricións ao xiro libre debido ás características dos grupos R sucesivos.
Resonancia do enlace peptídico
miniatura|dereita|300px|Figura 2: Formas de resonancia do enlace peptídico. A forma neutra e con enlace simple (~60%) está á esquerda, e a forma cargada e con dobre enlace (~40%) está á dereita. frame|dereita|Figura 3: Un [[enlace de hidróxeno (liña punteada) cun grupo peptídico X-Pro favorece a forma de resonancia de enlace simple C-N (á esquerda) sobre a de enlace dobre C=N (á dereita).]] frame|dereita|Figura 4: Un substituínte electronegativo preto do nitróxeno da amida favorece a forma de resonancia de enlace simple C-N (á esquerda) sobre a forma de enlace dobre C=N (á dereita).
Os electróns p non implicados no enlace σ pertencentes aos tres átomos C, O, N, poden formar orbitais híbridos π, e o N e o O están competindo por reter eses electróns, pero como o N é menos electronegativo ca o O, hai máis posibilidades de que o dobre enlace estea no C=O (60%) ca no C=N, pero ambas as formas son posibles. O feito de que o grupo amida do enlace teña dúas formas de resonancia, confírelle importantes propiedades. En primeiro lugar, estabiliza o grupo facéndoo menos reactivo ca grupos similares (como ésteres). A resonancia fai que o grupo amida (C-N) teña un carácter de dobre enlace do 40% aproximadamente. O grupo péptido non ten carga nos valores normais de pH, pero o seu dobre enlace ten un momento dipolar infrecuentemente grande (3,5 Debye ou 0,7 electrón-angstrom). Estes momentos dipolares poden alinearse en certas estruturas secundarias (como a hélice α), producindo un gran dipolo neto.
O carácter parcial de dobre enlace pode ser fortalecido ou debilitado por modificacións que favorecen unha das formas de resonancia sobre a outra. Por exemplo, a forma con dobre enlace (C=N) está desfavorecida en ambientes hidrófobos, a causa da súa carga. Á inversa, doar un enlace de hidróxeno ao osíxeno da amida ou aceptar un enlace de hidróxeno do nitróxeno da amida favorece a forma con dobre enlace, porque o enlace de hidróxeno é máis forte coa forma cargada ca coa forma non cargada de enlace simple. Polo contrario, doar un enlace de hidróxeno ao nitróxeno da amida nun enlace peptídico X-Pro favorece a forma de enlace simple; e doalo á forma con dobre enlace (C=N) daría ao nitróxeno cinco enlaces ! (ver figura 3). De modo similar, un substituínte moi electronegativo (como o flúor) que estea próximo ao nitróxeno da amida favorece a forma con enlace simple (C-N), porque compite co osíxeno da amida en "roubar" un electrón do nitróxeno da amida (ver figura 4).
Reaccións químicas
Debido á súa estabilización por resonancia, o enlace peptídico é moi pouco reactivo en condicións fisiolóxicas. Non obstante, poden realizar reaccións químicas, xeralmente por medio dun ataque dun átomo electronegativo sobre o carbono do carbonilo, que rompe o dobre enlace do carbonilo e forma un intermediato tetraédrico. Isto é o que sucede nas proteólises.
Punto de resío
miniatura|dereita|250px|Imaxes do fenómeno.
O punto de resío, punto de orballo ou punto de rosada é a temperatura á que empeza a condensarse o vapor de auga contido no aire e auga, producindo resío, néboa ou, no caso de que a temperatura sexa o suficientemente baixa, xeada.
Para unha masa dada de aire, que contén unha cantidade dada de vapor de auga (humidade absoluta), dise que a humidade relativa é a proporción de vapor contida en relación á necesaria para chegar ao punto de saturación, expresada en porcentaxe. Cando o ar se satura (humidade relativa igual ao 100%) chégase ao punto de resío.
facendo un exemplo aplicativo:
A fórmula amplamente empregada é:
Esta última fórmula aínda que é amplamente usada non sempre xera o resultado correcto.
A temperatura do punto de resío depende da presión do gas, feito que non está considerado nas fórmulas anteriores.
Segmento E
miniatura|[[Audi A6, un turismo do segmento E.]] miniatura|[[Volvo S80, un turismo do segmento E.]]
O segmento E é un segmento de automóbiles que se sitúa entre os segmentos D e F. Xeralmente teñen espazo para cinco adultos, aínda que algunhas características fan que se adapte mellor para catro persoas, por exemplo debido á forma dos asentos, ou o túnel central traseiro no caso de modelos con tracción traseira.
Actualmente, estes automóbiles miden aproximadamente entre 4´75 m e 4´95 m de longo, e predominan en carrozaría sedán, liftback e familiar. Os seus motores adoitan ter entre cinco e oito cilindros e entre 2´4 e 5´0 litros de cilindrada, aínda que hai tamén catro cilindros de 2´0 litros e deportivos de ata dez cilindros ou 6´2 litros.
Un automóbil de turismo do segmento E adóitase denominar "berlina grande" ou "berlina mediana grande", aínda que hai outros termos similares provenientes doutros idiomas. Un todo terreo deste segmento chámase "todo terreo mediano" ou "mediano grande".
Jorge Lorenzo
Jorge Lorenzo Guerrero, nado en Palma o 4 de maio de 1987, é un piloto de motociclismo español. É bicampeón do mundo de 250cc despois de conseguilo nas temporadas 2006 e 2007, foi campión do mundo de MotoGP en 2010, 2012 e 2015.
Despois de acadar tres campionatos do mundo con Yamaha, no ano 2017 pasou a marca italiana Ducati.
Inicios
O seu pai, Chicho Lorenzo (nado en Caracas fillo de pais galegos ) montoulle a súa primeira moto aos 3 anos. Empezou en diversas categorías do campionato balear conseguindo o seu primeiro éxito nacional ao gañar a copa Aprilia de 50cc e a de 125cc. Grazas a isto deu o salto ao campionato de España de 125cc e ao campionato europeo onde conseguiu varios podios e vitorias.
125cc
No ano 2002 Derbi fixouse nel e no seu 15º aniversario pasou a ser o piloto máis novo en participar nun Gran Premio de Motociclismo, ao participar no Gran Premio de Jerez do ano 2002 na categoría de 125cc. Esa temporada rematou no posto 21º do campionato de pilotos.
Viejas Locas
Viejas Locas foi un grupo musical arxentino de rock & roll, blues rock e rock stone, que xorde durante os anos 90 na cidade de Buenos Aires. A banda foi unha das responsábeis polo ascenso do rock barrial arxentino daquela década destacándose entre as distintas bandas portenhas que se vían influenciadas polos Rolling Stones e tamén polo xénero musical blues. A pesar que os integrantes sempre declararen que non están pechadas a influencias dunha única banda como exemplo os The Rolling Stones eles se fan o símbolo do rock stone (ou tamén chamado rock rolinga) - unha vertente do rock orixinaria e difundida na Arxentina.
Jorge Lorenzo
125cc
En 2003 conseguiu a súa primeira vitoria en 125cc con Derbi no Gran Premio do Brasil terminando no posto número 12 da clasificación.
250cc
En 2005, logo de correr durante tres temporadas en 125cc, deu o salto á categoría de 250cc cunha Honda RSW250 do equipo Fortuna Honda dirixido por Daniel Amatriain tendo como compañeiro a Héctor Barberá, acadando na súa temporada de debut na categoría 6 podios e 4 pole position, co que acabou en quinta posición ao final de campionato.
No 2006 o equipo dirixido por Daniel Amatriain cambiou de montura, trocando a Honda por Aprilia, co que Lorenzo pasou a pilotar a Aprilia RS250, sendo xa piloto oficial de Aprilia. Este cambio supuxo o seu primeiro título mundial con 8 triunfos en carreiras do mundial.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1989
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1989 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 4 de xuño de 1989 en Phoenix (Arizona).
Jorge Lorenzo
250cc
No 2007 volveu gañar o campionato do mundo de 250cc moito máis comodamente que na temporada anterior ao gañar 9 carreiras.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1989
Cualificación
Na cualificación o venres, Ayrton Senna foi progresivamente máis e máis rápido, fixando un tempo 1.5 segundos por diante do McLaren do seu compañeiro de equipo Alain Prost e o resto dos participantes. O tempo do venres de Senna de 1:30.710 conseguiuno na segunda sesión e deulle a súa 34ª pole position da súa carreira, rompendo a marca de Jim Clark de 33 que igualara na carreira anterior en México.
Jorge Lorenzo
MotoGP
miniatura|250px|dereita|Jorge Lorenzo coa Yamaha YZR-M1 en 2008 miniatura|250px|dereita|Jorge Lorenzo con Valentino Rossi en Francia 2010 Na temporada 2008 Lorenzo pasou á categoría raíña ao asinar co equipo oficial de Yamaha, sendo o seu compañeiro de equipo o oito veces campión do mundo Valentino Rossi.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1989
Carreira
Prost conseguiu pasar a Senna na saída, pero colleu unha fochanca na recta, facendo que as súas rodas patinasen e o motor cortara momentaneamente polo limitador de revolucións permitindo que Senna se adiantasee, pero ao final da primeira volta a súa vantaxe era de só 0´45 segundos. Nannini corría terceiro seguido por Nigel Mansell, Alex Caffi, Stefano Modena, Martin Brundle, Gerhard Berger, Andrea de Cesaris e Michele Alboreto. O pescozo de Nannini só aguantou 10 voltas antes de entrar en boxes para retirarse. Era terceiro ata que un trompo na volta catro deixouno oitavo e retirouse logo de non ser capaz de soster a súa cabeza correctamente e queixándose de mareos. Logo de 16 voltas, a vantaxe de Senna sobre Prost era de 4´25 segundos. Repentinamente dobrou a diferenza na seguinte volta, cando o motor de Prost empezou a sobrequentarse, obrigando ao francés a levantar o pe do acelerador unhas cantas voltas nun intento por recuperar as temperaturas da auga e da gasolina. Malia a posición aparentemente dominante de Senna, Prost seguiu confiando en gañar, xa que notara que o seu McLaren respondía mellor que o do seu compañeiro de equipo. Razoou que máis adiante na carreira o seu único problema sería conseguir pasalo.
A diferenza entre os dous McLarens variou a medida que avanzaban no tráfico, pero na volta 29, Prost pechou a diferenza cando Senna sufriu un fallo de encendido. O problema desapareceu momentaneamente, e Senna fixo a volta rápida da carreira, pero apareceu de novo, peor que antes. Na volta 34, con Prost só un segundo atrás, Senna fixo un xesto ao seu compañeiro de equipo para que pasara e logo entrou en boxes.
Logo de dúas paradas en boxes para cambiar a caixa negra, a batería e as buxías, e con sucesivas voltas rápidas entre eles, Senna retirouse na volta 44. Foi a súa primeira retirada debido a un fallo do motor Honda e o primeiro fallo do seu motor V10 en condicións de carreira. Tamén foi a segunda vez en 21 carreiras con McLaren que fallaba un motor de Honda, o primeiro foi cando o turbo de Prost reventou a metade do Gran Premio de Italia de 1988, a única carreira da tempada de que McLaren non gañou.
Alex Caffi, que comezara sexto no seu Dallara - Ford calzado con Pirelli, subiu ata o segundo posto coa retirada de Senna. Unha parada para poñer pneumáticos novos, logo de ser pasado por Berger (cuxas palmas aínda estaban en carne viva e doridas debido ao seu choque en Imola soamente seis semanas antes), fíxoo caer dous postos máis á quinta. Con todo, ao intentar pasar ao seu compañeiro de equipo de Cesaris, de Cesaris dobrou cara a dentro, botando a Caffi contra o muro e deixándoo fóra da carreira. Logo da carreira de Cesaris dixo que simplemente non viu Caffi e nin sequera sabía que batera no muro ata logo da carreira. De Cesaris continuou no 8º posto. O Ferrari de Berger sufriu a rotura do alternador (significando que no llegaba potencia á transmisión semiautomática) 9 voltas logo da retirada de Caffi. Os reporteiros trataron de entrevistar a Berger, pero o seu mecánico pechou a porta do garaxe, xusto antes de que a porta do garaxe pechásese. O reporteiro de boxes de ESPN viu a Berger salpicado de auga.
Jorge Lorenzo
MotoGP
O 8 de marzo de 2008, Jorge Lorenzo logrou a pole na súa primeira carreira na categoría raíña do motociclismo.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1989
Carreira
Ao longo da carreira, Riccardo Patrese, Ivan Capelli e Eddie Cheever estiveran moi próximos. Cando Capelli retirouse na volta 21 cun fallo na caixa de cambios, Patrese e Cheever continuaron a batalla. Logo da volta 51, a pelexa foi polo segundo lugar, con Patrese por diante. Malia un problema co combustible do seu motor, Cheever retouno nas voltas finais ata que os seus freos dianteiros e un freo traseiro fallaron. Terminou en terceiro lugar.
Jorge Lorenzo
MotoGP
Un día despois, na súa primeira carreira en MotoGP, conseguiu subir ao podio en segunda posición, por detrás de Casey Stoner e diante de Dani Pedrosa.
Na segunda carreira da temporada, no circuíto de Jerez, conseguiu a segunda pole position da súa carreira, facéndoo por segunda carreira consecutiva, polo que pasou a ser o primeiro piloto, novato na categoría raíña en facer dúas poles nas dúas primeiras carreiras da temporada. Ao final da carreira finalizaría en 3ª posición, por detrás do seu compañeiro de equipo, Valentino Rossi e o español Dani Pedrosa.
No Gran Premio de Portugal (partindo por 3ª vez consecutiva desde a pole); conseguiu a súa primeira vitoria en MotoGP logo de abrir un pequeno oco a metade de carreira despois dunha disputa corpo a corpo con Valentino Rossi e Dani Pedrosa, que foron terceiro e segundo respectivamente. Nesta carreira pasou a ser líder do Mundial, compartido con Pedrosa, acadándoo por primeira vez nesta categoría.
En 2009 Jorge Lorenzo e o seu compañeiro de equipo, Valentino Rossi, protagonizan unha das carreiras máis axustadas dos últimos anos, no gran premio de Cataluña, sendo o gañador Rossi quen adiantou a Lorenzo na última curva do circuíto. Tras finalizar a carreira Jorge admitiu estar orgulloso xa que perdeu co mellor, pero estando orgulloso da súa participación.
En 2010 outra vez Jorge Lorenzo e Valentino Rossi protagonizan unha gran loita no gran premio do Xapón, pelexando de xeito conxunto polo terceiro lugar do podio, quedando por diante Rossi con quen protagonizou varios adiantamentos na última volta, demostrando maior experiencia o piloto transalpino tras unha tempada de resultados irregulares.
O día 10 de outubro de 2010, no gran premio de Malaisia, Jorge Lorenzo proclamouse campión do mundo de MotoGP terminando a carreira en terceira posición, gañou as seguintes probas e coroouse coa marca de puntos da categoría, un total de 383 puntos.
Carreiras por ano
(As carreiras en negra indican as pole position, as carreiras en cursiva indican volta rápida)
L'Esquirol
L'Esquirol (ata 2014 Santa Maria de Corcó ) é un concello da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca de Osona.
Historia
250px|thumb|left|Vista de L'Esquirol. Orixinouse no século XV no camiño entre Vic e Olot. O núcleo inicial foi un hostal chamado Hostal de l'Esquirol pola presenza dun esquío (esquirol en catalán) na zona. En 1743 o nome da localidade pasou a ser Santa Maria de Corcó, polo traslado da parroquia.
No século XIX os traballadores dunha fábrica de Manlleu en folga foron substituídos por parados do concello de L'Esquirol, feito que provocou o uso do termo esquirol para referirse a quen rompe unha folga.
Entre 1937 e 1939 a localidade cambiou o nome de Santa Maria de Corcó por L'Esquirol, recuperando así o nome orixinal. Entre 1939 e 2014 o nome oficial foi novamente Santa Maria de Corcó.
O 23 de febreiro de 2014 someteuse a consulta manter o nome do concello ou cambialo polo de L'Esquirol. Aínda que máis do 90% dos veciños que participaron na consulta votaron a favor do cambio de nome, en principio o Concello optou por non cambialo, xa que a participación, que foi do 42% do censo, non chegara ao mínimo do 50% fixado polo consistorio como necesario para ter validez. Non obstante, o 11 de marzo de 2014, o pleno do concello, con sete votos a favor e tres abstencións, optou por tirar adiante coa proposta e cambiar definitivamente o nome de Santa Maria de Corcó polo de L'Esquirol. O 4 de xuño de 2014 o DOGC publicou a resolución de 28 de maio que daba oficialidade ao cambio de nome do concello.
Demografía
Tiña en 2016 unha poboación de 2.168 habitantes agrupados en 4 entidades de poboación:
Pepe (futbolista)
Képler Laveran Lima Ferreira, máis coñecido como Pepe, nado en Maceió (Alagoas, Brasil) o 26 de febreiro de 1983, é un futbolista profesional portugués que xoga como defensa central para o FC Porto de Primeira Liga portuguesa.
César Essayan
César Essayan (en سيزار اسيّان, "Saysar Assayan"), nado en Sidón (Líbano) o 27 de maio de 1962 é un relixioso armenio-libanés, dende 2016 vigairo apostólico de Beirut.
Traxectoria
Naceu o 27 de maio de 1962 en Sidón. O 8 de setembro de 1988 profesou como franciscano conventual. Foi ordenado sacerdote o 17 de abril de 1993, e no mesmo ano, o 21 de setembro, fixo os votos perpetuos.
O 2 de agosto de 2016 foi nomeado vigairo apostólico de Beirut e bispo titular de Mareotes. Recibiu a consagración episcopal de mans do cardeal prefecto da Congregación para as Igrexas Orientais Leonardo Sandri o 8 de outubro na catedral de san Luís de Beirut, e tivo como co-consagrantes principais ao seu predecesor Bulus Dahdah e ao nuncio no Líbano Gabriele Giordano Caccia.
Casaliño, Ortoño, Ames
Casaliño é un lugar da parroquia de Ortoño no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 53 habitantes (22 homes e 31 mulleres).
As Picas, Magalofes, Fene
As Picas é un lugar da parroquia de Magalofes no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Francisca Dorotea
Sor Francisca Dorotea, nada en Santiago de Compostela o 6 de febreiro de 1558 e finada en Sevilla o 13 de marzo de 1623, foi unha monxa dominicana descalza galega, fundadora do convento de Santa María dos Reis de Sevilla. En 1630 iniciouse o proceso de beatificación, elevado á Congregación dos Sacros Ritos de Roma en 1642. Porén, en 1777 quedou definitivamente interrompido.
Traxectoria
Filla de Gaspar Bernaldo de Villada, natural de Guadalaxara, e da malagueña Catalina Vivas Lucero, naceu en Santiago de Compostela, onde un familiar da súa nai exercía de cóengo. Axiña a familia se trasladou a Sevilla, á que retornaran desde América os avós paternos. En 1590 fundou unha comunidade de dominicanas e, tras varios cambios de sede e distintas aprobacións, fundou en 1611 o convento de Santa María dos Reis, no que profesou en 1613 e faleceu o 13 de marzo de 1623.
A súa biografía foi escrita por Juan de Salinas, que fora o seu confesor e impulsor da apertura do proceso de beatificación, aínda que quedou inédita cando un decreto de Urbano VIII ordenou paralizar as causas de beatificación até pasados cincuenta anos da morte. Ao retomarse a causa, anos máis tarde, o xesuíta Gabriel de Aranda, que tamén escribiu a biografía do pai Fernando de Contreras, cuxo proceso de beatificación discorría paralelo, redactou unha nova biografía da dominicana co título Vida de la venerable Madre soror Francisca Dorothea, fundadora de las Religiosas Descalzas de el Convento de Nuestra Señora de los Reyes del Orden de el glorioso Patriarcha Santo Domingo de la ciudad de Sevilla, en Sevilla, por Tomás López de Haro, 1685, e dela fixo unha versión compendiada Juan José Illánez, ''Vida abreviada de la Ven. Madre Sor Francisca Dorotea, Fundadora del Religiosíssimo Convento de Dominicas Descalzas de Sevilla, Que para extender sus noticias con más facilidad a los devotos que las ignoran, y avivarlas en los que las saben, De orden superior, y a instancias de dichas Religiosas, Da a luz... Don Juan Joseph Illánez, Presvytero '', en Sevilla, en casa de Juan Francisco Blas de Quesada, impresor maior, 1734.
Briz KM
Briz KM é o nome dun foguete ruso usado como remolcador espacial e etapa superior.
Heliodoro Cid
Heliodoro Cid Rozo, nado en Pontevedra en 1831 e finado na mesma cidade o 31 de marzo de 1888, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|page=242|[[Álbum de la Caridad.]] Colaborou nos periódicos pontevedreses El País (1857), La Perseverancia (1859) e El Esquilón (1861). Marchou a Lugo onde foi redactor e logo director de El Progreso. Volveu a Pontevedra e foi redactor de La Crónica, La República (1873), El Avisador (1881), La Opinión (1884) e Galicia Cómica (1885). Colaborou no Álbum de la Caridad co poema "Á'miña hirman", segundo Carballo Calero: moi sentimental e de escaso mérito.
Empregou o pseudónimo de Fray Zacarías.
Finou pobre en Pontevedra o 31 de marzo de 1888 aos 57 anos de idade.
Paleoceno
O Paleoceno é a primeira época xeolóxica do período Paleóxeno, á súa vez o primeiro período da era Cenozoica. Comezou fai 65,5 ± 0,3 millóns de anos e terminou fai 55,8 ± 0,2 millóns de anos.
O Paleoceno é inmediatamente posterior á extinción masiva do final do Cretáceo, coñecido como límite KT (Cretáceo-Terciario), que marca a desaparición dos dinosauros (a extinción masiva do Cretáceo-Terciario). A desaparición dos dinosauros deixou sen cubrir a maioría dos nichos ecolóxicos en todo o mundo, e o nome de "Paleoceno" provén do grego παλαιός (palaios), que significa "vello", e καινός (kainos), "novo" facendo referencia á fauna que apareceu durante a época, antes de que os modernos ordes de mamíferos xurdisen no Eoceno.
Subdivisións
A Comisión Internacional de Estratigrafía recoñece as seguintes idades/pisos do Paleoceno:
O estratotipo do límite inferior do Daniense atópase no Kef (Tunes), datado en 65,5 ± 0,3 millóns de anos, e que se fai coincidir coa caída do meteorito que produciu o cráter de Chicxulub, en México. Recentemente (2010), ratificáronse formalmente pola Unión Xeolóxica Internacional os estratotipos de límite inferior globais do Selandiense (fai 61,1 millóns de anos, que coincide cun brusco descenso global do nivel do mar) e do Thanetiense (fai 58,7 millóns de anos, que coincide cun investimento repentino do campo magnético terrestre), ambos os definidos na secuencia sedimentaria que aflora na rasa mareal entre Deva e Zumaya (España).
Estratigrafía
miniatura|esquerda|300px|Límite K-T (Cretáceo-Terciario) en [[Colorado, Estados Unidos de América|Colorado]]
O límite K-T que marca a separación entre o Cretáceo e o Paleoceno é visible no rexistro xeolóxico de gran parte da Terra como unha descontinuidade na fauna fósil e nunha capa cunha alta concentración de iridio. Tamén hai probas fósiles dos abruptos cambios na flora e a fauna. Hai algunhas probas de importantes cambios climáticos, pero de moi curta duración, que poden ocorrer nas primeiras décadas do Paleoceno. Existen varias teorías sobre a causa da extinción KT, pero a maioría soportan o impacto dun meteorito de 10 quilómetros de diámetro que formou o cráter de Chicxulub na costa do Iucatán, México.
O final do Paleoceno (55,5 - 54,8 Ma) caracterizouse por un dos períodos máis significativos do cambio global do Cenozoico. O máximo térmico do Paleoceno-Eoceno disturbou a circulación atmosférica e oceánica e conduciu á extinción de numerosos foraminíferos bentónicos de augas profundas e un importante número dos mamíferos terrestres.
Deriva continental
En moitos sentidos, o Paleoceno continuou cos procesos que se iniciaran durante o Cretáceo Tardío. Os continentes, derivados de Panxea foron tomando a forma actual, continuando a deriva cara ás súas posicións actuais. O supercontinente Laurasia aínda non completara a súa fragmentación en tres continentes: Europa e Groenlandia estaban aínda conectados, Norteamérica e Asia estaban unidos intermitente por unha ponte terrestre, mentres que Groenlandia e Norteamérica comezaban a separarse.
Suramérica e Norteamérica continúan separadas polos mares ecuatoriais (uniranse durante o Neóxeno). Os compoñentes do antigo supercontinente do sur, Gondwana, isto é, África, Suramérica, Antártida e Australia continuaron separándose. Australia empézase a separar da Antártida. África dirixiuse ao norte cara a Europa, pechando lentamente o Océano Tetis e a India comezou a súa migración cara a Asia que daría lugar a unha colisión tectónica e á formación do Himalaia.
Clima
miniatura|300px|Temperaturas nos últimos 65 millóns de anos na base medidas do [[isótopo 18O. O máximo térmico do Paleoceno-Eoceno está marcado por un pico na gráfica.]]
O Paleoceno temperán foi máis frío e seco có precendente Cretáceo, aínda que as temperaturas incrementáronse considerablemente durante o máximo térmico do Paleoceno-Eoceno. O clima en todo o mundo fíxose cálido e húmido cara ao límite co Eoceno, con vexetación subtropical medrando en Groenlandia e Patagonia, con crocodilos vivindo fronte ás costas de Groenlandia, e primitivos primates nos bosques tropicais de palmeiras do norte de Wyoming.
As zonas polares tiveron un clima fresco e tépedo; América do Norte, Europa, Australia e o sur de América do Sur foron cálidos e tépedos; nas zonas ecuatoriais había climas tropicais, e ao norte e ao sur das zonas ecuatoriais o clima era caloroso e árido.
Flora
En xeral, o Paleoceno caracterízase polo desenvolvemento das especies de plantas modernas. Apareceron cactos e palmeiras. As plantas fósiles do Paleoceno e dos períodos posteriores son xeralmente atribuídos a xéneros modernos ou a outros estreitamente relacionados. As temperaturas cálidas en todo o mundo deron lugar a espesos bosques tropicais, sub-tropicais e caducifolios en todo o mundo (as primeiras selvas modernas recoñecibles), coas rexións polares libres de xeo e cubertas por coníferas e árbores de folla caduca. Sen grandes dinosauros herbívoros, os bosques do Paleoceno eran probablemente máis densos cós do Cretáceo. As plantas con flores (anxiospermas), observadas por primeira vez no Cretáceo, continúan desenvolvéndose e proliferando, e á vez coevolucionan os insectos que se alimentan e polinizan a estas.
Mamíferos
A extinción dos dinosauros incidiu nunha maior diversidade de mamíferos neste período. Aínda que ao principio os mamíferos eran pequenos animais nocturnos que se alimentaban de materia vexetal e de pequenos animais como os insectos, a medida que trascurría o Paleoceno ocupaban unha maior variedade de nichos ecolóxicos. Dez millóns de anos despois da desaparición dos dinosauros, a Terra estaba chea de mamíferos de tipo roedor, mamíferos escavadores de tamaño medio nos bosques, grandes herbívoros e carnívoros cazando outros mamíferos, aves e réptiles.
Aves
As aves comezaron a rediversificarse durante a época, ocupando novos nichos ecolóxicos. A maioría dos tipos de aves modernas apareceran a mediados do Cenozoico, incluíndo paxaros, grous, falcóns, pelicanos, garzas, curuxas, patos, pombas, colimbos e petos. A finais do Paleoceno, apareceron os primeiros bufos, como Ogygoptynx nos Estados Unidos e Berruornis en Francia.
Réptiles
Os réptiles no seu conxunto diminuíron en tamaño despois do evento KT. Con todo, debido ás condicións climáticas do Paleoceno, os réptiles estiveron máis amplamente distribuídos que na actualidade. Entre os réptiles subtropicais atópanse os champsosauros (réptiles acuáticos que se asemellan a modernos gaviais), crocodilos, tartarugas de casca branda, serpes e lagartos varánidos.
Exemplos de champsosauros do Paleoceno inclúen Champsosaurus gigas, o máis grande descuberto. Esta criatura era infrecuente entre os réptiles do Paleoceno posto que é máis do dobre da lonxitude dos espécimes do Cretáceo máis grande (3 metros fronte a 1,5 metros). Os champsosauros diminuíron cara ao final do Paleoceno e extinguíronse cara ao Mioceno. Exemplos de crocodilos do Paleoceno son Borealosuchus e o aligator Wannaganosuchus.
Os dinosauros poderían sobrevivir en certa medida nos principios do Daniano do Paleoceno. Isto débese ao descubrimento dun óso da pata dun Hadrosaurus, achado en Suramérica. O fósil foi datado a principios do Paleoceno, aproximadamente fai 64,5 millóns de anos. Isto implicaría que algúns dinosauros sobreviviron á extinción do Cretáceo. Con todo, o máis probable é que se trate dun derivado fósil.
Vida mariña
Os mares tépedos distribuíanse por todo o mundo, incluídos os polos. O principio do Paleoceno mostraba unha baixa diversidade e abundancia de vida mariña, pero esta tendencia inverteuse a medida que avanzaba a época. As condicións tropicais deron lugar a unha abondosa vida mariña, incluídos os arrecifes de coral.
Coa desaparición dos réptiles mariños ao final do Cretáceo, as quenllas convertéronse nos principais depredadores. Ao final do Cretáceo, os ammonites e moitas especies de foraminíferos extinguíronse. A fauna mariña tamén chegou a parecerse á fauna moderna, faltando só os mamíferos mariños e as quenllas carcarínidas.
Covadelas, Saa, A Pobra do Brollón
Covadelas é unha aldea pertencente a parroquia de Saa, no concello da Pobra do Brollón. Estivo deshabitada durante anos pero hai 10 anos comezou a súa repoboación. En 2008 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Está situada a 800 m de altitude nunha zona de alta montaña. Accédese por unha estrada que ven da Pobra do Brollón e sobe desde A Pousa. Antes de chegar á Veneira hai o desvío a Covadelas.
Patrimonio
Dos catro muíños que chegou a ter a aldea consérvanse o de Maceda e O Coxo. Ambos eran de depósito, polo que non dependían realmente do caudal do río. Na estiaxe, un depósito de auga xunto ás construcións permitía seguir moendo. O de Maceda, construído en 1899, deixou de moer fai moitos anos. O muíño do Coxo, en cambio, mantense hoxe en bo estado. O río forma á súa altura unha pequena fervenza e un pouco máis abaixo volve precipitarse nunha espectacular caída de vinte metros.
Tamén se conserva o colexio que se utilizou ata os anos 70.
Ashot I de Armenia
Ashot I (en Աշոտ Ա; c. 820 – 890) foi un rei armenio que gobernou durante o comezo da segunda idade de ouro de Armenia (862 – 977). Foi coñecido como Ashot o Grande (Աշոտ Մեծ) e era o fillo de Sembat VIII o Confesor, membro da dinastía Bagratuni.
Primeiros anos
Ashot naceu contra o ano 820, fillo de Sembat VIII o Confesor e a súa muller Hripsime. Sembat VIII era sparapet (comandante supremo) e o fillo de Ashot Msaker, o príncipe de Amenia (r. 806–826). Ashot tamén tivo un irmán chamado Abas. A familia, os Bagratunis, era unha das máis poderosas do reino, xunto ós Artsruni. Ámbalas dúas familias loitaron polo poder durante a guerra contra os invasores árabes. O reino foi posteriormente asumido polos armenios que derrocaron o goberno árabe. Sembat VIII foi exiliado a Samarra, onde morrería. Ashot continuou vivindo na residencia de seu pai, que se atopaba na cidade de Bagaran. Casou con Katranide. Ó igual que o seu pai, Ashot foi nomeado sparapet en 856 polo califa abbásida al-Mutawakkil.
Príncipe de príncipes de Armenia
miniatura|A fronteira árabe-bizantina durante a vida de Ashot. Durante as guerras arabobizantinas, a maioría do territorio de Ashot atopábase preto da principal zona de conflito. En 862, Ashot foi recoñecido como Príncipe de Príncipes de Armenia polo califa al-Musta'in, quen o considerou unha medida de protección a prol do goberno autónomo do emir local. Este título garantiulle a Ahot o status de rei de facto e colocouno a un nivel de poder semellante ó dos emires, pero non lle permitía ter un goberno e unha administración sobre o reino. Ashot conservou este status durante os reinados dos califas al-Mu'tazz (866–869), al-Muhtadi (869–870) e al-Mu'tamid (870–892).
Ashot anexionou Bagrevand en 862, pouco despois da morte do gobernante e líder da dinastía Mamikonian, Grigor Mamikonian. Ashot mediou entre Grigor-Derenik Artsruni e Gurgen Artsruni, curmáns e membros da familia Artsruni que controlaba Vaspurakan. Ashot capturou a Grigor-Derenik e reduciu o tamaño dos cantóns arredor de Van. Posteriormente, Ashot liberou a Grigor-Derenik para evitar máis conflitos coa familia Artsruni. Ashot arranxou un matrimonio entre a súa filla, Sophie, e Grigor-Derenik, co obxectivo de reconciliarse. Ashot tamén fortaleceu as relacións coa dinastía Siunia arranxando outro matrimonio entre a súa segunda filla, Mariam, co príncipe Vasak Gabur IV. Estas lazos familiares axudaron a fortalecer as relacións entre os fillos de Ashot e as demais dinastías.
Ashot usou o seu apoio para comezar unha guerra contra os emires. Comezou derrotando os Kaysites de Manazkert en 863, coa axuda do seu irmán e sparapet, Abas Bagratuni. En 877, comezou a loitr contra o emir de Barda a carón do seu ostikan; porén, o fracaso deste ostikan provocou a súa substitución. O novo ostikan fixo en segredo un pacto de paz co emir e traizoou a Ashot. Ashot aprendeu desta conspiración na súa contra e enviou a Abas a desarmar o ostikan en Dvin; Abas escortouno até a fronteira seguindo as indicacións de Ashot para evitar as represalias do califa. Ashot derrotou os emires de Barda eManazkert, poñendo sitio a esta última cidade en 884; porén, o sitio cesou prematuramente. O asedio provocou que Grigor-Derenik se preocupase polas fronteiras de Taron, que estaba baixo o control de Grigor-Derenik. Ashot conseguiu o control das rexións de Gugark e Utik a comezos de 860.
O poder de Ashot estendeuse até a Iberia caucásica, onde algúns membros da familia Bargatuni se asentaran a finais do século VII. Alí, arredor do ano 875, formou unha alianza con Bagrat I de Iberia, o seu irmán político, contra o irmán de Bagrat, Guaram Mampali. Xuntos, Ashot e Bagrat derrotaron a Guaram. En 881, Ashot formou unha alianza con David I de Iberia e Adarnase IV de Iberia, o fillo e o neto de Bagrat respectivamente, para derrotar o fillo de Guaram, Nasra of Tao-Klarjeti.
Rei de Armenia
miniatura|300px|As fronteiras da [[Armenia bagrátida dende 884 até 962.]] Varios armenios prominentes daquela época, incluíndo Grigor-Derenik Vaspurakan, insistiron na coración de Ashot. Ashot foi corado rei de Armenia a través do consentimento do califa al-Mu'tamid en 885 para previr a intrusión en territorio armenio de Basilio I, un emperador bizantino de orixe armenia. Como resultado da coroación, Ashot restaurou a monarquía armenia e converteuse en fundador do reino medieval de Armenia, tamén coñecido como Armenia bagrátida, chamada así pola dinastía gobernante, os Bagratunis. O reino bagrátida durou até o ano 1045, cando foi anexionado polo Imperio Bizantino.
Malia o seu novo status, Ashot permaneceu subordinado ó califa e foi sometido á supervisión dos emires de Acerbaixán. Todo príncipe armenio estaba baixo a autoridade de Ashot (aínda que no efecto de primus inter pares). Dvin e os emiratos de Manazkert e Karin (e, segundo Constantino VII, Khoy e Salmas) tamén estiveron baixo o control de Ashot, a pesar da falta de aceptación dos gobernos locais. O emir de Manazkert foi deste xeito derrotado e forzado a someterse ó mandato de Ashot en 885.
A influencia de Ashot continuou non só en Armenia senón tamén en Iberia. Despois da morte de Grigor-Derenik Artsruni en 887, Ashot puxo ó seu propio neto (e o fillo de Grigor-Derenik), Ashot-Sargis Artsruni, baixo o coidado do seu parente Gagik Aboumerwan Artsruni. En 887 e 888, Ashot apoiou ó seu sobriño Adarnase IV de Iberia no derrocamento de Bagrat I de Abkhazia. Tamén en 888, Ashot enviou ó seu irmán Abas a Kars para deter unha rebelión liderada polo príncipe Sahak-Mleh de Vanand.
Ashot viaxou a Gugark para deter outra rebelión, loitando a carón do seu fillo e herdeiro, Sembat I. Morreu en 890. O historiador contemporáno Hovhannes Draskhanakerttsi dá unha conta da súa morte:
Sembat I sucedeuno.
Crecemento armenio baixo o seu goberno
A restauración de Ashot da monarquía armenia veu acompañado dun crecemento económico e un rexudir das artes e da relixión. Diversas construción culturais foron restauradas e renovadas. Baixo o reinado de Ashot, foi creado o primeiro khachkar en 879 como un tributo á muller de Ashot, Katranide. Tamén se produciu un certo crecemento urbano e floreceu a agricultura. Os viñedos convertéronse nunha industria moi exitosa.
Relixión
miniatura|[[Sevanavank|Mosteiro de Sevanavank, fundado en 874 pola filla de Ashot, Mariam, e doado por Ashot.]] Ashot apoiou a Igrexa apostólica armenia durante o seu reinado. Ashot viu a posibilidade de fusionar a igrexa coa Igrexa ortodoxa bizantina, debido á influencia do Imperio Bizantino na rexión, e temía que o Imperio Bizantino lle negase a súa reclamación ó trono. En 862, cando o Patriarca de Constantinopla Focio I intentou unir a Igrexa armenia enviando dúas cartas ós católicos Zacarías I e Ashot, Zacarías e Ashot reuníronse en consello en Yerazgavors; a ambigua resposta foi formulada por Ashot. Ashot continuou a recibir comunicacións epistolares; en 882, recibiu unha carta cunha Vera Cruz concedida ós católicos Mashtots I, que era amigo de Ashot (a cruz perdeuse). Ashot tamén apoiou o desexo da Igrexa armenia de separarse da Igrexa da Albania Caucásica. Ashot doou varios tesouros ós católicos armenios para distribuílos nas igrexas.
El Fomento de Galicia (1858)
Historia e características
Subtitulado Periódico destinado exclusivamente al desarrollo de los intereses materiales del país, apareceu o 14 de febreiro de 1858. Publicábase os domingos, mércores e venres de cada semana. Editado e impreso por Juan Rey Romero, o secretario de redacción era Federico Martínez de la Riva. Os redactores eran Antonio de la Iglesia, Francisco María de la Iglesia, Manuel Bada e José López de la Vega; e entre os seus colaboradores figurou Xoán Manuel Pintos. Ademais de información económica e social, incluíu composicións poéticas en galego.
Voo 60 de All Nippon Airways
O voo 60 de All Nippon Airways foi un Boeing 727-81 que realizaba un servizo doméstico entre o aeroporto de Chitose en Sapporo e o aeroporto de Haneda en Toquio. O 4 de febreiro de 1966 as 133 persoas a bordo do avión morreron cando o aparello esnafrouse misteriosamente ba baía de Toquio a uns 10,4 km de Haneda cun tempo despexado mentres se aproximaba ao aeroporto. Na época tratouse do peor accidente de aviación cun único avión implicado.
Pasaxeiros e tripulación
O avión levaba 126 pasaxeiros e unha tripulación de 7 persoas. A meirande parte dos pasaxeiros regresaban do anual Festival da neve de Sapporo, a 600 millas ao norte de Toquio.
Accidente
Voando con bo tempo, o voo 60 estaba a tan só uns poucos minutos do aeroporto de Haneda cando o seu piloto radiou que aterraría visualmente, sen instrumentos. Posteriormente o avión desapareceu dos radares.