cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Do ermo
Análise
A poesía de Do ermo serve de ponte entre o legado do século XIX e a literatura do século XX. A modernización do código estético vén dada polo coñecemento da poesía portuguesa, por emparentarse co modernismo europeo de Jammes ou Mistral e por ter raíces na poesía clásica de Virxilio, Horacio e Ovidio. Aínda que para Méndez Ferrín Noriega é un poeta mediocre, moitas veces apegado a unha sinxeleza que adoita ser virtude dos poetas misérrimos. Para Freixeiro Mato o libro ten un carácter unitario, potenciado pola constante presenza da montaña e pola actitude lírica do poeta, nunha posición de humildade franciscana, ademais de pola relixiosidade. Hai unha estrutura cronolóxica clara, en paralelo coa biografía de Noriega, como o tránsito da vida á morte.
Hai moitos temas, o lirismo persoal que acolle a morte da nai ou dun fillo. O desprezo da gloria mundana relacionado co menosprezo da vida urbana e o eloxio da vida retirada. Tamén o “tempus fugit” nalgúns sonetos asociado á saudade da mocidade perdida. E a metamorfose (Ovidio) do orballo que se converte en alfaias. Tamén está presente a saudade con citas a Rosalía de Castro. Mesmo hai algúns poemas humorísticos e satíricos dos recollidos despois.
Os dous temas máis citados son o costumismo e o lirismo da natureza.
O Costumismo
Hai versos tirados da tradición popular, con indicación ou non da súa procedencia. Están presentes as circunstancias da vida dos labregos, na liña do XIX. O poeta adopta o punto de vista mental dun labrego para enxergar a vida. O poeta fala como labrego, expresando as ideas do montañés na lingua do montañés. Con vizoso realismo son pintadas as troulas da mocidade, as burlas, os rebuldeos e tolemias da xente nova. Hai poemas agrarios que describen a vida rural sen adoptar unha liña revolucionaria ou reformista, senón máis conservadora e reaccionaria. Hai tamén algúns exemplos de poesía social de corte agrarista e anticaciquil, finalmente repudiados polo propio autor que os retirou de sucesivas edicións, poemas que serviron á causa das reivindicacións agrarias.
Moitos dos poemas recollen a relixiosidade dos brañegos, a tradición relixiosa do mundo rural, o cristianismo sinxelo da xente da aldea, coas súas romarías e as súas devocións.
O poeta canta na lingua do montañés as mágoas da súa vida: o pobre que non ten leña para o lume, os cativos que levan o gando ao monte, o vello que garda a vaca que só ten toxo para pacer, a cega que anda polas portas... De aí o seu uso dunha lingua popular de acordo coa súa ideoloxía conservadora e tradicionalista.
O lirismo da natureza
Canta os aspectos máis humildes da natureza, contemplada con tenrura polo poeta. Estes poemas caracterízanse pola ausencia de anécdota, neles atópanse sós o poeta e a natureza; Noriega identificábase coa soidade do ermo e denominábaa como unha actitude de tenrura polas cousas máis humildes da paisaxe de montaña. A súa soidade interior non é total, porque ten unha compañeira, a paisaxe do ermo, montañesa, que é o seu agarimo e o seu consolo. O poeta foxe da sociedade humana e refúxiase na natureza da montaña, a soidade do ermo é para el un paraíso. As criaturas máis sinxelas da paisaxe son para el as súas irmás: a chorima, a neve, a carriza, a pucharquiña, a xesta, o orballo. Estes humildes seres convértense en símbolos dunha piedade e tenrura que é, para o autor, o símbolo da verdadeira Galicia.
Son poemas "franciscanos", a súa achega máis orixinal, onde o eu do poeta aparece só, mergullado no medio da paisaxe na procura da estética do máis sinxelo da natureza, na que os seres máis pequenos espertan sentimentos de amor e solidariedade. Mais non están tan achegados ao sentimento da caridade como os de San Francisco. Poemas a un penedo, ao orballo, á flor do toxo están moi próximos a unha lírica franciscana de fraternidade coa natureza. A louvanza da montaña é un verdadeiro “locus amoenus”, onde a súa alma busca refuxio, na liña do “beatus ille” de Horacio. Para Aquilino Iglesia Alvariño Noriega é máis poeta franciscano ca poeta da montaña.
Nos poemas posteriores cando escribe para unha minoría ilustrada a lingua que usa xa non é tan rural e colorista, é máis culta e abstracta no que ten moito que ver o seu achegamento ao portugués.
Sonetos
Para Carballo Calero os sonetos representan a culminación da lírica de Noriega. Segundo Dolores Vilavedra son o chanzo máis importante da súa produción xa que se combinan moi ben os motivos de inspiración clásica coas da montaña e a súa xente. A súa métrica é algo novo na poesía galega ao romper as combinacións de rimas clásicas. Cambia ás veces as rimas dos cuartetos afastándose da tradición española de esquema uniforme nos dous cuartetos e achegándose aos italianos Dante e Petrarca.
Na edición de 1929 hai 22 sonetos, na edición de 1920 só eran dous. Foron escritos en Trasalba e na Graña de Vilarente baixo a influencia das lecturas de poetas portugueses. É a súa poesía máis literaria e máis culta que nos lembra a Camões, Guerra Junqueiro, Teixeira de Pascoaes ou Eugénio de Castro. A lingua está lonxe da fala rústica de poemas anteriores, o poeta achégase á lingua culta portuguesa e colle moitos cultismos na forma grecolatina, é unha lingua máis culta.
Son franciscanos, inciden na temática anterior pero enmarcándoa dentro do molde métrico do soneto e engadíndolle pinceladas de influencia lusa. Predominantemente son lírica da natureza, franciscanos, o poeta sitúase fronte ao mundo bucólico, do ermo, e exprésao personificándoo en canto, personificación que avanza ás veces en humanización dos elementos.
Contido
Edición de 1982.
Poema comentado en ogalego.eu.
Moimenta, Saídres, Silleda
Moimenta é un lugar da parroquia de Saídres no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 12 habitantes ( 5 homes e 7 mulleres ).
O Barco, Iria Flavia, Padrón
O Barco é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
Barradaos, Saídres, Silleda
Barradaos é un lugar da parroquia de Saídres no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 6 habitantes ( 4 homes e 2 mulleres ).
Howard L. Sanders
Howard Lawrence Sanders, nado o 17 de marzo de 1921, en Newark, Nova Jersey e finado o 8 de febreiro de 2001, en Falmouth, Massachusetts, foi un zoólogo estadounidense especialista en ecoloxía bentónica oceánica.
Traxectoria
Fixo os seus primeiros estudos na súa localidade natal. Durante a segunda guerra mundial, desde 1942 a 1945, traballou no corpo de sinais do exército dos Estados Unidos. En 1946 matriculouse na Universidade Rutgers (universidade estatal de Nova Jersey), licenciándose en zooloxía en 1949 na Universidade de British Columbia (Vancouver, Canadá). Matriculouse no primeiro programa de mestría en oceanografía na Universidade de Rhode Island, estudando con Donald Zinn, entre outros, recibiendo o seu máster en oceanografía biolóxica en 1951.
Dedicouse a estudar a fauna bentónica nas costas de Long Island e da baía de Buzzards con George Evelyn Hutchinson da Universidade Yale, onde obtivo o seu doutoramento en zooloxía en 1955.
No ano seguinte comezou a traballar como investigador asociado de bioloxía mariña no Marine Biological Lab do Instituto Oceanográfico de Woods Hole, onde permeceu durante toda a súa carreira, sendo científico asociado en 1958, científico sénior en 1966 e científico emérito en 1986, ano en que se xubilou. Sanders foi membro da National Academy of Sciences (Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos), para a que foi elixido o ano 1983, da Asociación Americana para o Progreso das Ciencias, da Sociedade Americana de Naturalistas e da Sociedade Americana de Limnoloxía e Oceanografía, así como doutras sociedades científicas, entre elas do Comité do Centro de Clasificación Oceanográfico da Smithsonian Institution en artrópodos.
Recoñecido como líder mundial no estudo das comunidades bentónicas mariñas en augas pouco profundas e nas profundidades do mar, Howard Sanders tamén foi recoñecido polas súas investigacións en bioloxía da contaminación por aceites. Sanders e os seus colegas realizaron o primeiro estudo cuantitativo detallado dos efectos biolóxicos dun derramo de petróleo cando a barcaza Florida encallou na baía de Buzzards en 1969. Esta investigación serviu de base para os estudos dos efectos a longo prazo do petróleo no medio ambiente e continúa ao día de hoxe a ser citado como un modelo de como se debe estudar este tipo de desastres.
Abreviatura
A abreviatura Sanders eprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
InterPro
InterPro é unha base de datos de familias de proteínas, dominios e sitios funcionais de proteínas nos cales se encontran características identificables de proteínas coñecidas, que poden ser aplicadas a novas secuencias de proteínas para así caracterizalas funcionalmente.
Os contidos de InterPro constan de sinaturas diagnóstico e as proteínas coas cales estas se corresponden significativamente. As sinaturas constan de modelos (tipos simples, como expresións regulares ou tipos máis complexos, como modelos de Markov ocultos), que describen familias de proteínas, dominios e sitios. Os modelos constrúense a partir de secuencias de aminoácidos de familias coñecidas ou dominios e úsanse seguidamente para buscar secuencias descoñecidas (como as que se descobren a partir de novas secuenciacións de xenomas) para así clasificalas. Cada unha das bases de datos que están incluídas en InterPro contribúen a un nicho de información diferente, desde clasificacións baseadas na estrutura de alto nivel (SUPERFAMILY e CATH-Gene3D) ata clasificacións de subfamilias bastante específicas (PRINTS e PANTHER).
A intención de InterPro é proporcionar un centro multiservizos para a clasificación de proteínas, na que todas as sinaturas producidas polas diferentes bases de datos membros están situadas en entradas na base de datos InterPro. As sinaturas que representan dominios eqivalentes, sitios ou familias póñense na mesma entrada e as entradas poden tamén estar relacionadas unhas con outras. Tamén se proporciona cando é posible información adicional como a descrición, nomes consistentes e termos de Gene Ontology (GO) que están asociados con cada entrada.
Datos contidos en InterPro
InterPro contén tres entidades principais: proteínas, sinaturas (tamén chamadas "métodos" ou "modelos") e entradas. As proteínas de UniProtKB son tamén as entidades proteicas centrais en InterPro. A información sobre cales sinaturas se corresponden significativamente con estas proteínas calcúlase a medida que as secuencias aparecen en UniProtKB e estes resultados póñense a disposición do público (ver máis abaixo). As correspondencias de sinaturas con proteínas son o que determina como están integradas as sinaturas nas entradas InterPro: o solapamento comparativo dos conxuntos de proteínas concordantes e a localización das correspondencias das sinaturas coas secuencias utilízanse como indicadores da súa maior ou menor relación. Só se integran en InterPro as sinaturas que se considera que teñen calidade dabondo.
InterPro tamén inclúe datos de variantes de splicing e as proteínas contidas nas bases de datos UniParc e UniMes.
Bases de datos incluídas en InterPro
As sinaturas de InterPro proceden de 11 "bases de datos membros", que son as que se indican a continuación:
Acceso
A base de datos está dispoñible para buscas baseadas en secuencias e textos por medio dun servidor web, e para descargas por medio de FTP anónima. Como outras bases de datos do EBI, os datos están en dominio público, xa que o seu contido pode utilizarse "por calquera individuo e para calquera propósito".
Os usuarios poden tamén usar o software de escaneado de sinaturas, InterProScan, se teñen novas secuencias que precisan caracterización. InterProScan é usada frecuentemente en proxectos xenoma para obter unha primeira caracterización inicial do xenoma de interese. En febreiro de 2013, a versión pública de InterProScan (v4.x) estaba baseada en Perl, aínda que unha nova arquitectura baseada en Java está baixo desenvolvemento, e formará o núcleo de InterProScan v5.
InterPro ten como obxectivo poñer novos datos en dominio público cada 8 semanas, tipicamente un día despois da aparición en UniProtKB dos datos das mesmas proteínas.
Lago Baikal
O lago Baikal (о́зеро Байка́л, Ózero Baykal; Байгал нуур, Baigal nuur; Байгал нуур, Baigal nuur, etimoloxicamente o significado en mongol e "o lago da natureza" ) é un lago de orixe tectónica localizado no sur da Siberia oriental (Rusia), entre o Óblast de Irkutsk no noroeste e a República dos Buriatos no sueste, preto da cidade de Irkutsk. O seu nome deriva do tártaro Bai-Kul, «lago rico». Na tradición rusa, o lago é chamado «mar», e nas linguas buriata e mongol é chamado «Dalái-Nor», ou «Mar Sagrado». Tamén se lle chama o Ollo azul de Siberia e a Perla de Asia pola calidade das súas augas, que foi das mellores do planeta e que está perdéndoa progresivamente debido á contaminación.
Este lago forma parte do sistema fluvial Ienisei-Angara-lago Baikal-Selenga-Ider, que ten unha lonxitude de 5 539 km e considérase o quinto río máis longo do mundo, tralo Amazonas, Nilo, Yangtzé e o Mississippi-Missouri.
O Baikal é o lago do mundo que máis auga doce contén, arredor do 22-23% da auga doce mundial non conxelada. Con 23 615,39 km3 de auga doce, contén máis auga que todos os Grandes Lagos de Norteamérica. Cunha profundidade máxima de 1 642 m, o Baikal é tamén o lago máis profundo do mundo. Está considerado como un dos lagos con menor turbidez do mundo e o máis antigo cunha idade de 25–30 millóns de anos. Ao igual co Lago Tanganica, o Baikal formouse nun antigo foso tectónico tendo a típica forma longa e crecente e ocupando unha superficie 31 722 km2, que o converten no sétimo maior lago do mundo.
O lago Baikal foi declarado pola UNESCO Patrimonio Mundial da Humanidade en 1996.
Exploración rusa e conquista
miniatura|Un círculo de xeo fino (de cor escura, cun diámetro de ao redor de 4,4 km, probablemente causada por [[convección): este é o punto focal para que o xeo rompa no extremo sur do lago.]]
Aldea Grande, Saídres, Silleda
Aldea Grande é un lugar da parroquia de Saídres no concello pontevedrés de Silleda na comarca do Deza. No ano 2007 tiña 23 habitantes ( 11 homes e 12 mulleres ).
Lago Baikal
Exploración rusa e conquista
A expansión rusa na área do pobo buriato ao redor do lago Baikal entre os anos 1628-58 é considerada parte da conquista rusa de Siberia. Realizouse por primeira vez remontando o río Angara augas arriba desde a localidade de Yeniseysk (fundada en 1619) e máis tarde desprazándose cara ao sur desde o río Lena. Os rusos oíran falar por primeira vez dos buriatos en 1609 na cidade de Tomsk. De acordo con algúns contos populares relatados un século despois do feito, en 1623, Demid Pyanda, que puido ser o primeiro ruso en chegar ao Lena, cruzou desde a parte superior do Lena ao Angara e logrou alcanzar Yeniseysk. Vikhor Savin (1624) e Maksim Perfilyev (1626 e 1627-28) exploraron o país dos tungus no baixo Angara. Cara ao oeste, a localidade de Krasnoyarsk, no Ienisei superior, foi fundada en 1627 e desde alí partiron cara ao leste unha serie de mal documentadas expedicións. En 1628 Piotr Beketov atopou por primeira vez un grupo de buriatos e conseguiu que lle tributasen o yasak (tributo en peles que pagaban os pobos indíxenas de Siberia.) na futura sede de Bratsk. En 1629, Yakov Khripunov partiu de Tomsk para atopar unha mina de prata da que había moitos rumores. Os seus homes pronto empezaron a saquear tanto aos rusos como aos nativos. A eles uníuselles outro grupo de Krasnoyarsk, pero abandonaron o país buriato cando escasearon os alimentos. A súa incursión fixo que fose difícil que outros rusos entrasen na zona. En 1631 Maksim Perfilyev construíu un ostrog (fortaleza) en Bratsk. A pacificación tivo un éxito moderado, xa que en 1634 foi destruída Bratsk e morta a súa guarnición. (A historia conta que os buriatos, que non sabían como utilizar armas de fogo, decidiron queimar os mosquetes, xunto cos cosacos mortos. O lume provocou que as armas de fogo se disparasen e matasen a unhas poucas persoas, o que levou a pensar aos buriatos que os rusos seguían loitando logo de mortos.) En 1635 Bratsk foi reconstruída por unha expedición de castigo ao mando de Radukovskii. En 1638 foi sitiada de novo sen éxito.
En 1638 Perfilyev cruzou desde o Angara trasladandose por terra ata alcanzar o río Lena e descendeu augas abaixo ata Olyokminsk. De volta, navegou polo río Vitim na área oriental do lago Baikal (1640), onde escoitou informes sobre o país do Amur. En 1641 fundouse na parte superior do Lena unha nova localidade, Verjolensk. En 1643 Kurbat Ivanov foi máis aló remontando o Lena e converteuse no primeiro ruso que viu o lago Baikal e a illa de Oljón. A metade da súa espedición, ao mando de Skorokhodov, mantívose no lago, alcanzando o resto o Alto Angara no seu extremo norte e invernando no río Barguzin, no lado nordeste. En 1644 Iván Pokhabov subiu o Angara ata o Baikal, converténdose talvez no primeiro ruso en utilizar esa ruta, difícil debido aos rápidos. Cruzou o lago e explorou o río Selenga inferior. Cara a 1647 repetiu a viaxe, obtendo guías e visitando ao 'Tsetsen Khan' preto de Ulán Bátor. En 1648, Iván Galkin construíu un ostrog no río Barguzin que se converteu nun centro para a expansión cara ao leste. En 1652 Vasily Kolesnikov informou desde Barguzin que se podía chegar ao país de Amur, seguindo os ríos Selenga, Uda e Khilok ata alcanzar os futuros sitios de Chitá e Nerchinsk. En 1653 Piotr Beketov, no seu segundo gran viaxe para explorar e recadar impostos, tomou a ruta de Kolesnikov ata o lago Irgen, ao oeste de Chita, e ese inverno un dos seus homes, Urasov, fundou Nerchinsk, a beiras do río Nercha. A seguinte primavera tratou de ocupar Nerchensk, pero foi obrigado polos seus homes a unirse a Stephanov no Amur. Nerchinsk foi destruído polos tungus locais, pero restaurado en 1658.
Características
miniatura|Unha enquisa da cobertura de xeo feita desde unha lancha sobre un coxín de aire Hivus-10 Con 31.722 km² de superficie, 636 km de longo, 80 km de ancho e 1680 m de profundidade (recoñecidos ata o momento), o lago Baikal é o maior dos lagos de auga doce e o máis profundo do mundo. Contén 23.600 km³ de auga, equivalente ao 20 % da auga doce non conxelada de todo o planeta. É un dos lagos con menor índice de turbidez no mundo, rexistrándose marcas superiores aos 20 metros de profundidade mediante a utilización de discos Secchi. O lago Baikal é tan grande que se todos os ríos na Terra depositasen as súas augas no seu interior, levaría polo menos un ano para encher.
Calcúlase que a formación do lago Baikal data de hai 25-30 millóns de anos, sendo un dos lagos máis antigos en termos de historia xeolóxica. Entre os grandes lagos de altas latitudes, é o único que non viu os seus sedimentos afectados por glaciares continentais. As investigacións dos sedimentos feitas na década de 1990 proporcionan unha relación detallada de variación climática durante os pasados 250.000 anos. Espéranse investigacións máis detalladas. Se todo o sedimento fora extraído, o lago tería 9 km (5,5 millas) de profundidade. miniatura|esquerda|210px|Illa de Olkhon. O lago está totalmente rodeado por montañas e contén unhas 22 illas pequenas, a maior das cales, Olkhon, ten 72 km de longo. Uns 300 ríos fornecen de auga ao lago; seis dos maiores son: Selenga, que é tamén a fonte de parte da contaminación que chega a Baikal, Chikoy, Khiloh, Uda, Barguzin e Alto Angara; a auga flúe fóra do lago por unha soa vía, o río Angara.
Nalgúns sitios supera os 1.600 m de profundidade. O fondo do lago está a 1.285 m baixo o nivel do mar, sendo a fisura continental máis profunda da Terra. O seu volume (23.000 km³) é aproximadamente equivalente ao volume total dos cinco Grandes Lagos de Norteamérica, ou preto do 20% do total dos abastos de auga doce no planeta.
O Baikal é un lago de fisura nova. A fisura ensánchase uns dous centímetros por ano. A zona da falla está sismicamente activa: hai fontes de augas termais na área e ocorren terremotos notábeis cada certos anos.
Biotopo
Son poucos os lagos que poden competir co Lago Baikal en termos de biodiversidade. Tantas como 852 especies e 233 variedades de algas, máis unhas 1.550 especies e variedades de animais habitan nos arredores do lago, moitas deles especies endémicas, incluíndo a mundialmente famosa foca do Baikal (Phoca sibirica), o único mamífero que vive no lago.
O Baikal é recoñecido pola singular claridade das súas augas. O estabelecemento dunha planta de procesamento de polpa de madeira e celulosa no extremo sur do lago, orixinalmente planificada en 1957, xerou protestas silenciosas que, á súa vez, causaron un despertar ecolóxico entre a clase educada de Rusia, aínda que non na burocracia soviética. Aínda así, a dita planta continúa vertendo desperdicios nas augas de Baikal. O impacto desta contaminación no Baikal e outras afluencias similares é estudada anualmente polo Instituto Tahoe Baikal, un programa de intercambio entre científicos dos EE.UU., Rusia e Mongolia e estudantes graduados iniciado en 1989.
Moi pouco se coñecía do Lago Baikal até que deu comezo a construción do tren Transiberiano. O circuíto escénico que dá a volta ao redor do lago requiriu de 200 pontes e 33 túneles. Ao mesmo tempo, (1896-1902), unha numerosa expedición hidrográfica encabezada por F.K. Drizhenko produciu o primeiro atlas detallado das profundidades de Baikal.
Vida silvestre
O Lago Baikal alberga 1.085 especies de plantas e 1.550 especies e variedades de animais. Máis do 60% dos animais son endémicos; por exemplo, de 52 especies de peixes, 27 son endémicos.
Cabe salientar unha subespecie do peixe omul (Coregonus autumnalis migratorius), pescado, afumado e vendido en todos os mercados ao redor do lago. Para moitos viaxeiros do Tren transiberiano, comprar omul afumado é un dos atractivos da longa travesía.
O Baikal tamén é o único hábitat da nerpa, ou foca do Baikal.
Osos e veados tamén se poden ver nas costas do lago Baikal.
Economía
Unhas cincuenta mil persoas viven preto do lago en condicións difíciles. Os chans son pobres e o peixe e as patacas son a base da alimentación diaria. A construción do ferrocarril Baikal-Amur provocou unha chegada de poboación a zona. No extremo sur do lago, a vila de Sliudianka destaca pola fabricación de materiais para a construción e o procesamento de peixe.
A pesca practícase durante todo o ano, ata no inverno logo de perforar o xeo. As augas do lago son moi oxixenadas e, xa que logo, moi ricas. O omul (Coregonus migratorius) é un peixe moi popular pola súa carne saborosa e o esturión polo seu caviar. Debido á súa forma alargada, o Baikal é unha excelente vía navegábel nesta rexión montañosa e de difícil acceso, pero queda cuberta polo xeo preto da metade do ano e durante o inverno todos os barcos de pesca, turísticos ou para a exploración científica quedan paralizados nos portos. O tráfico non se restablece ata o desxeo.
Turismo
O lago Baikal, chamado A Perla de Siberia, converteuse nun punto de atracción para a industria turística nos últimos anos provocando un auxe económico na zona. O paso do tren transiberiano pola zona, tamén contribúe ao atractivo do lago.
O lago Baikal foi declarado como Patrimonio da Humanidade, pola UNESCO, en 1996. No 2005 o goberno ruso declarou a zona como rexión de interese económico especial. A vila de Listvianka é onde o turismo está máis desenvolvido, con restaurantes, hoteis e boas vías de comunicación. A creación da Great Baikal Trail (Большая Байкальская Тропа), unha asociación para promover carreiros de gran percorrido, dotou á zona dunha rede de camiños que permite aos turistas practicar o sendeirismo. Debido á enorme cantidade de auga do lago, a súa temperatura apenas excede os 10 °C en xullo e agosto, o que fai que sexa pouco adecuado para o baño. Grazas á política de zonas económicas especiais está prevista a construción de novos hoteis e novas áreas turísticas. miniatura|esquerda |O lago no verán visto desde [[Bolsxie Koti na marxe sueste.]] miniatura|O lago no inverno, visto dende o centro turístico de [[Listvianka. O xeo é o suficientemente groso como para soportar xente camiñando ou motos de neve.]]
Investigación
Varias organizacións están a levar a cabo proxectos de investigación sobre a natureza no lago Baikal. A maioría son organizacións gobernamentais ou asociadas con organizacións gobernamentais. O  Centro de Investigación do Baikal  é unha organización independente de investigación que leva a cabo proxectos de educación ambiental e de investigación.
En xullo de 2008 Rusia iniciou unha expedición para tratar de chegar ao fondo do lago, utilizáronse dous batiscafos chamados Mir-1 e Mir-2 (Mir [Мир] en ruso significa «mundo» e «paz»), para alcanzar os 1.592 m do fondo e levar a cabo exames xeolóxicos e biolóxicos do seu ecosistema único. Aínda que inicialmente reportouse como un novo récord de inmersión en auga doce, non foi así, só se chegou aos 1.580 metros. Ademais a misión tivo que ser suspendida aos poucos días por mor dun accidente cunha plataforma. O récord atópase actualmente en mans de Anatoli  Sagalevitx con 1.637 metros conseguidos tamén no lago  Baikal en 1990 a bordo dun  sumergible da clase Pisces.
Telescopio subacuático de neutrinos
Desde 1993, buscáronse neutrinos no lago a través do telescopio subacuático de neutrinos do Baikal. O telescopio NT-200 está instalado a 3,6 km da costa a unha profundidade de 1,1 km e consiste en 192 módulos ópticos.
The Proximity Effect
The Proximity Effect é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Nada Surf, publicado o 22 de setembro de 1998 en Europa a través do selo Elektra Records e en agosto de 2000 en América do Norte por MarDev Records.
José Lemos Rodríguez
José Lemos Rodríguez, nado en Salvaterra de Miño o 1 de febreiro de 1962, é un exfutbolista galego, máis coñecido como Pepe Lemos. Xogaba na demarcación de lateral dereito.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Celta de Vigo con cuxo primeiro equipo subiu, en 1979 con 17 anos, trala entrada en vigor da normativa segundo a cal era obrigatorio aliñar a dous xogadores sub-20 en cada encontro na Segunda División e divisións inferiores, e que permanecesen no campo a lo menos 15 minutos.
O debút oficial foi o 14 de outubro de 1979 en Castelló, con derrota por 1-0. Estreouse como goleador pouco despois ante o Getafe CF a centro do brasileiro Ademir. Rematou esa primeira tempada disputando un total de 22 encontros pero rematou co descenso a Segunda División B.
A seguinte foi unha gran tempada do Celta, que volveu a Segunda División da man do técnico Milorad Pavić e cun gran papel de Pepe Lemos.
A tempada 1981-82 consumábase o ascenso do club a Primeira División, debutando o xogador de Salvaterra o 5 de setembro de 1982 con 20 anos.
A Calzada, Iria Flavia, Padrón
A Calzada é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
José Lemos Rodríguez
Traxectoria
En 1986, despois de sete tempadas no Celta de Vigo, tempo no que pasou outros dous anos en Segunda División antes de recuperar a categoría, comprou a súa carta de liberdade tras consumarse un novo descenso do club olívico e fichou polo Real Valladolid
En Valladolid xogou seis tempadas, ao final das cales rematou xogando de lateral esquerdo.
Xogando no equipo pucelano foi convocado coa Selección española por Luis Suárez para o amigábel contra o Celta de Vigo en homenaxe a José Manuel Alvelo en Balaídos o 28 de decembro de 1988. Porén non se considera internacional xa que o encontro non se considera oficial ao ser contra un club
Tras deixar o Valladolid xogou no Porriño Industrial, club no que se retirou e ao que adestrou posteriormente
Na actualidade disputa a liga de Fútbol indoor co equipo de veteranos do Celta de Vigo.
Luís Nodar Castro
Traxectoria
Fillo de Juan Nodar Martínez, canteiro e activo dirixente societario. Vivía coa familia en Leiro, onde en 1931 presidiu a Sociedad de Oficios y Profesiones Varias afecta a UGT. Militante do PSOE, en 1934 foi elixido secretario da Agrupación Socialista de Pontedeume que presidía Manuel López Seijo. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Pontedeume. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi membro do Comité de Defensa da República. Nun primeiro momento logrou escapar e buscou refuxio en Esteiro. Descuberto por uns veciños marchou á casa da súa irmá en Bermui. O seu irmán máis vello, Juan, falanxista, trasladouno á Coruña para embarcalo e sacalo do país. Non puido logralo e volveu para casa alternando as estancias na casa dos pais en Leiro co domicilio de Esteiro. Foi descuberto e detido o 7 de maio de 1937. Interrogatorio no cuartel da Garda Civil de Pontedeume, foi trasladado ao cárcere en Ferrol o día 10 e de alí pasou ao castelo de San Felipe. Xulgado en consello de guerra o 3 de xullo, foi condenado a penade morte. Foi executado no castelo de San Felipe o 9 de xullo de 1937.
La Joven Galicia
La Joven Galicia foi un semanario editado en Santiago de Compostela entre 1860 e 1862.
Historia e características
Subtitulada Revista de instrucción pública, ciencias, literatura y bellas artes, apareceu o 1 de xaneiro de 1860. Periódico dominical editado por José Agra e José Rodríguez Ruibal, e dirixido por José Planellas Giralt; Manuel Ángel Corzo era o secretario de redacción, sendo substituído a partir do terceiro número por Guillermo Alonso. O seu obxectivo era mellorar o nivel cultural e técnico de Galicia. Dende finais de 1860 até 1862 tivo unha segunda época, na que modificou o seu subtítulo por Revista de instrucción pública, ciencias, literatura y bellas artes e intereses materiales.
Weneg
Weneg (c. 2742 - 2735 adC) foi o cuarto faraón da segunda dinastía de Exipto (von Beckerath)
Estímase que é Tlas, mencionado por Manetón, segundo Xulio Africano, do que comenta reinou 17 anos. O Canon de Turín asígnalle 70 anos (2.23), aínda que está parcialmente destruído.
Consta o seu nome na Lista Real de Abidos e a Lista Real de Saqqara.
Tamén aparece o seu título nalgunhas vasillas achadas nos almacéns subterráneos da Pirámide de Zoser en Saqqara.
Lingua wanano
A lingua wanano (tamén guanano ou piratapuyo) é unha lingua tucana falada na parte norte do estado do Amazonas no Brasil e en Vaupés, en Colombia. É falada por dous pobos, os wananos e os piratapuyos. Non están interrelacionados, pero a súa fala é semellante lexicamente nun 75%.
Caxeba, Saídres, Silleda
Caxeba é un lugar da parroquia de Saídres no concello pontevedrés de Silleda. Segundo o IGE, en 2015 tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Penda
Penda de Mercia, finado o 15 de novembro de 655, foi un rei de Mercia, reino situado no que hoxe constitúen as actuais Midlands inglesas.
Traxectoria
Penda era un rei pagán nunha época na que o cristianismo estaba a se estender por moitos dos reinos anglosaxóns. Participou na derrota do poderoso rei de Northumbria, Edwin, na batalla de Hatfield Chase en 633. Nove anos máis tarde, derrotou e acabou coa vida do sucesor de Edwin, Oswald de Northumbria, na batalla de Maserfield. A partir desa vitoria Penda podería ser o máis poderoso gobernante anglosaxón da época.
Derrotou a Anglia Oriental, obrigou ao rei Cenwalh de Wessex a se exiliar durante tres anos, e continuou a guerra contra os bernicianos de Northumbria. Trece anos despois da vitoria de Maserfield, sufriu unha esmagadora derrota na batalla de Winwaed ao final dunha campaña contra os bernicianos.
Pedralaxe, Saídres, Silleda
Pedralaxe é un lugar da parroquia de Saídres no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 4 habitantes ( 1 home e 3 mulleres ).
Laureano Santiso Girón
Laureano Santiso Girón, nado en Santiago de Compostela en 1899 e finado en Madrid o 7 de setembro de 1981, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fixo o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela, que rematou en 1922. Traballou como avogado. Masón membro da loxa Libredón. Membro do Partido Radical Socialista, participou no pacto de Lestrobe. Na República foi concelleiro de Compostela, designado deputado provincial polo distrito de Santiago-Padrón e foi correspondente de El Pueblo Gallego en Santiago de Compostela. Foi nomeado gobernador civil de Salamanca por Portela Valladares o 21 de decembro de 1935, permanecendo no cargo ata o 22 de febreiro de 1936. Nas eleccións de febreiro de 1936 presentouse na candidatura portelista da Coruña pero non foi elixido. Representou ao Partido Republicano de Centro no Comité Central da Autonomía. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado, pero foi localizado pola policía nunha casa da Uceira, na parroquia do Eixo, o 17 de setembro de 1937, e foi detido e xulgado en Vigo co resultado de sobresemento provisional. En 1943 foi detido e encarcerado na prisión de Burgos. Volveu exercer a avogacía en Compostela a partir de 1949.
Vida persoal
Casou con Consuelo Martínez Lamas, coa que tivo unha filla, Matilde.
Sened
miniatura|250px|Cartucho do nome de Sened. Sened foi o quinto faraón da segunda dinastía de Exipto. Reinou c. 2735-2724 adC (von Beckerath)
O Canon de Turín asigna a Sened 54 anos. Se é Setenes, o que cita Manetón, o seu goberno duraría 41 anos.
O Papiro Médico de Berlin cita a Sened como sucesor de Den.
O seu nome, Senedi, e o de Peribsen atópase nunha "falsa porta" conservada no Museo Exipcio do Cairo.
Tras a morte de Sened Exipto deixou de estar gobernado por un só faraón.
Outras hipóteses
السند (تونس)
Jennifer Jones
Phylis Lee Isley, nada en Tulsa (Oklahoma) o 2 de marzo de 1919 e finada en Malibú (California) o 17 de decembro de 2009, foi unha actriz de cinema estadounidense.
Traxectoria
Estudou arte dramática en Nova York, onde coñecería ao seu primeiro marido, o seu compañeiro Robert Walker. Despois de volver a Tulsa a facer un programa de radio marcharon a Hollywood, onde conseguiu algúns papeis no cinema. Non obstante, tras non conseguir superar unha proba para a Paramount volveu a Nova York a actuar no teatro, e alí foi onde a descubriu David O. Selznick.
O director Henry King quedou tan impresionado coas súas probas que a contratou como protagonista do seu filme The Song of Bernadette. Con este o seu primeiro papel protagonista gañou o oscar á mellor actriz.
En 1949 casou con Selznick, matrimonio que duraría ata a morte del en 1965. Tras quedar viúva, Jones abandonou parcialmente a interpretación.
En 1976 a súa filla Mary Jennifer Selznick suicidouse, o que levou a Jones a interesarse polas enfermidades mentais, creando en 1980 unha fundación para educación e saúde mental.
Julia en la onda
miniatura|[[Julia Otero entrevistando a José Luis Rodríguez Zapatero no seu programa Julia en la onda, de Onda Cero.]] Julia en la onda foi un programa de radio, estreado en 2007 por Onda Cero e presentado pola xornalista galega Julia Otero.
Características
O programa ocupa a franxa de 16:00 a 19:00. O espazo comeza cun repaso á actualidade xunto ao xornalista Rafael Noblejas e despois, as noticias con humor contadas por Oriol Parreño e Marina Martínez. Ferrán Monegal fai un repaso á televisión.
Julia Otero recupera para a súa última hora unha das seccións máis coñecidas da súa anterior etapa en Onda Cero. Volve 'El gabinete'. No faladoiro só repite Juan Adriansens. O resto son novas incorporacións como Ángeles Durán, Juan Manuel de Prada, Antón Reixa, Montserrat Nebrera, Begoña Aranguren, Xavier Sala i Martín, Espido Freire, Pilar Rahola, Antonio Zoido Naranjo, Jorge Wagensberg, Alfredo Urdaci e Elisa Beni.
Ao principio da tempada, Onda Cero anunciou seccións do programa que non chegaron a concretarse. Por exemplo, a charla de ex que cada quince días ían protagonizar Juan José Lucas e Juan Carlos Rodríguez Ibarra. Tampouco se chegou a incorporar David Trueba e Lorenzo Caprile apenas durou unhas semanas, e en xaneiro do 2008 foi substituído por Manuel Marlasca e unha sección dedicada aos sucesos e a crónica negra (os martes). Álvaro Pombo e Carmen Posadas tan só estiveron un día. Antes do Nadal, incorporáronse como gabineteros dous históricos do programa, como Fernando Sánchez Dragó e Ana Balletbó, aínda que esta última abandonaría o programa antes de terminar a tempada.
Na segunda tempada de Julia en la Onda, saíron do gabinete Alfredo Urdaci, Xavier Sala i Martí e Mª Ángeles Durán e ingresaron Isabel Tocino, que apenas durou un mes, e Jesús Mª de Miguel. Recuperou ademais a sección "El epílogo", que non chegou a callar. Estreouse a sección de humor "La rabiosa actualidad" con David Cervelló, Guillem Zaragoza, Oriol Parreño e Judit Martín.
Na terceira tempada abandonan o gabinete Juan Manuel de Prada, Begoña Aranguren, Antonio Zoido Naranjo e José Antonio Labordeta. O gabinete, en setembro do 2009, está formado por Fernando Sánchez Dragó, Juan Adrianséns, Elisa Beni, Jorge Wagensberg, Pilar Rahola, Jesús de Miguel, Julián Casanova e incorpóranse Celia Villalobos, Alejo Vidal Quadras, Nacho Vigalondo, Inés Ballester e Najat Al Achmi.
Cerro Chirripó
O Cerro Chirripó é unha montaña de 3.820 metros sobre o nivel do mar que constitúe o pico máis elevado de Costa Rica, na América Central.
Situación
O Cerro Chirripó é un macizo que se ergue na serra de Talamanca, no centro-sur do país. Ocupa terras de tres departamentos: San José, Limón e Cartago. Desde o seu cume son visíbeis tanto o océano Pacífico como o mar Caribe, que bañan o istmo centroamericano.
Características fisiográficas
Non é un volcán, como erradamente se indica nalgunhas fontes. A súa prominencia (elevación desde a base circundante) é de 3.727 metros, o que o converte nunha das maiores cimas da Terra, pois ocupa o lugar 38º na clasificación por ese risco. A partir aproximadamente dos 3.500/3.700 msnm nas súas ladeiras desenvolvése unha vexetación de selva húmida; por riba desa altura aparece unha vexetación de sabana con herbazais.
Aínda que na actualidade non adoita sufrir nevadas, no pasado, durante a era glaciar, desenvolveuse cerca da cima un lago desa orixe. Cerca está a fonte do río Chirripó, que corre até o Océano Pacífico.
Contorno ambiental
O cerro está incluído no Parque Nacional de Chirripó, creado no ano 1975, que ocupa unha superficie de 50.150 ha. É un parque que acubilla unha grande riqueza en biodiversidade. Contabilízanse unhas 400 especies de paxaros - o monte é un refuxio para o Pharomachrus mocinno -, así como mamíferos emblemáticos, tales o xaguar, o puma e o tapir. Na flora aparecen diversos endemismos. Porén os incendios sufridos nas décadas finais do século XX causaron graves danos no parque.
Ascensións
O Cerro Chirripó é fácil de ascender sen que se precise de equipo especializado de escalada. O punto de partida sitúase na localidade de San Gerardo de Rivas. Existe un refuxio (Crestones) a uns 3.400 metros de altura, que vale de apoio. Porén, a ruta de ascenso está avaliada nunha duración de tres días de andaina.
Cambelas, Iria Flavia, Padrón
Cambelas é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres).
Ishi
Ishi, nado c. 1861 e finado o 25 de marzo de 1916, foi o derradeiro membro dos yahi, un grupo do pobo yana que habitou no estado de California. Amplamente aclamado no seu tempo por ser o "derradeiro indio salvaxe" de América do Norte, Ishi viviu a meirande parte da súa vida sen contacto coa cultura moderna. Con 50 anos de idade, no ano 1911, apareceu preto de Lassen Peak tamén coñecido como Wa ganu p'a, no condado de Sashta.
Ishi significa "home" na lingua yana. O antropólogo Alfred L. Kroeber deulle ese nome porque na cultura yahi, a tradición esixía que el non debía dicir o seu nome ou de calquera que xa morrera. Cando lle preguntaron polo seu nome, el respondeu: "Non teño ningún, porque non queda xente para chamarme," o que quería dicir que xa non había yahi para dicir o seu nome. Foi levado polos antropólogos até a Universidade de California, Berkeley, que o estudaron e o contrataron como asistente de investigación. Viviu os seus cinco anos restantes de vida nun edificio da universidade en San Francisco. En 1961, Theodora Kroeber, muller de Alfred L. Kroeber publicou Ishi in Two Worlds, un relato de Ishi a través da amizade co seu marido.
Sarcophilus
Hai catro especies de Sarcophilus. S. laniarius e S. moornaensis coñécense por fósiles que datan do Plistoceno. S. laniarius era máis grande que a especie supervivente actual S. harrisii (diaño de Tasmania), e pesaba ata 10 kg máis ca el. As relacións entre as catro especies non están claras; aínda que algúns autores propuxeron que S. harrisii pode ser unha versión da illa de Tasmania con ananismo insular do S. laniarius da Australia continental, outros argumentan que é unha especie completamente dierente e que os dous puideron coexistir durante o Plistoceno. Outra especie extinta é S. prior.
O nome do xénero derivouse do grego e significa 'amante da carne', por ser un voraz carnívoro.
Lingua ticuna
A lingua ticuna (tamén tikuna) é unha lingua falada por preto de 40 000 persoas na rexión do Amazonas occidental, na fronteira entre o Brasil, Colombia e o Perú. É a lingua nativa do pobo ticuna e está clasificada polo xeral como unha lingua illada, malia que puido estar relacionada co extinto yuri. É unha lingua tonal polo que o significado das palabras cos mesmos fonemas pode cambiar moito cambiando o ton empregado para pronuncialas.
Reserva india Omaha
A Reserva india Omaha da tribo omaha, recoñecida federalmente, atópase no Condado de Thurston, Nebrasca, con seccións nos condados veciños de Cuming e Burt, ademais do Monona en Iowa. Segundo o censo federal de 2000, a reserva tiña unha poboación de 5.194. A sede do goberno tribal está en Macy. As vilas de Rosalie, Pender e Walthill están dentro dos límites da reserva. Por mor da venda de terras na zona dende que se estableceu a reserva, a xurisdición tribal de Pender está en disputa.
Estableceuse unha reserva de 12.421 acres (50,27 km²) por un tratado de data 16 de marzo de 1854. A tribo escolleu as terras coa aprobación do presidente o 11 de maio de 1855. Un tratado do 6 de marzo de 1865, seguido por dúas leis do Congreso o 10 de xuño de 1872 e o 22 de xuño de 1874 ratificaron o acordo.
O 31 de xullo de 1874, a tribo traspasou parte das súas terras ós Ho-Chunk (tamén coñecidos como Winnebago) para formar a Reserva india Winnebago ó norte da reserva Omaha. Esta acción foi ratificada o 7 de agosto de 1882 e por unha lei do Congreso de data 3 de marzo de 1893.
Harry Potter e as reliquias da morte (1ª parte)
O filme tivo a súa estrea en todo o mundo en cines 2D e IMAX o 19 de novembro de 2010. A produción do filme comezou o 19 de febreiro de 2009 e rematou o 12 de xuño de 2010.
Durante a fin de semana despois da súa estrea, esta primeira parte recadou 330 millóns de dórales, a máis alta do ano 2010. A recadación nas salas internacionais ascende a 954,5 millóns de dólares estadounidenses, converténdoa na terceira película con maiores recadacións de 2010 detrás de Toy Story 3 e Alice in Wonderland. .
Sinopse
Despois dos acontecementos ao final do ano anterior Harry, Ron e Hermione van á procura e destrución dos Horcrux que proporcionan inmortalidade a Lord Voldemort. Suponse que é o seu sétimo e último ano de estudos en Hogwarts, pero a desorde no Ministerio de Maxia e o alzamento no poder do Señor Escuro evitan a súa asistencia. Os tres amigos emprenden un camiño que os levará a loitar contra os Devoradores da Morte e a descubrir os poderes das reliquias da morte. Asemade, a conexión entre Harry e a mente de Voldemort faise máis forte.
A Pena, Saídres, Silleda
A Pena é un lugar da parroquia de Saídres no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Fontefría, Xestoso, Silleda
Fontefría (do latín fontem frigidam 'fonte de auga fría'; hidrotopónimo) é un lugar da parroquia de Xestoso no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2009 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Illa Brava
miniatura|esquerda|300px|Vila Nova Sintra, situada a 450m por riba do nivel do mar
miniatura|Illa Brava en Cabo Verde miniatura|Illa Brava Brava é unha illa e concello do Sotavento de Cabo Verde. A súa maior poboación é a vila de Nova Sintra. O único concello da illa ten cerca de sete mil habitantes. Con 67 km², Brava é a menor das illas habitadas de Cabo Verde, e ten unha densidade de poboación de 101,49/km².
A illa ten unha escola, un instituto, unha igrexa e unha praza, a Praça Eugénio Tavares.
Nome
Cando a illa foi descuberta, déronlle o nome de S. João, mais tempo despois o nome foi alterado debido ao aspecto florido que a illa tiña. Foille dado o nome "Brava", que como adxectivo, o nome da illa, ao contrario das outras todas do Sotavento, non vén rexido da preposición "de", como é o caso de substantivos — nomes de cousas (Fogo, Maio, Sal) ou nomes de Santos (São Nicolau, Santa Luzia, São Vicente etc.). O mesmo pasa en crioulo onde existe tamén esa diferenza, dise Dja d' Sal, Dja r' Mai', Dja di Santiagu, Dja r' Fogu, mais nunca Dja di Braba, é sempre Dja Braba.
Zonas
miniatura|300px|Vila de Nova Sintra
Xeografía
miniatura|300px|Porto de Fajã de Água Trátase dun estratovolcán. Ao norte da Brava fican os Illotes Secos ou do Rombo.
Twin Fantasy (Face to Face)
Twin Fantasy (Face to Face) é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Car Seat Headrest, publicado o 16 de febreiro de 2018 a través do selo Matador Records. O disco é unha regravación e reelaboración completa do sexto álbum de estudio do grupo,  Twin Fantasy, editado no ano 2011.
Gravación e lanzamento
A gravación de Twin Fantasy (Face to Face) comezou en 2016, sendo gran parte do traballo instrumental gravado ao vivo polo enxeñeiro Adam Stilson no estudio Soundhouse, en Seattle. As voces graváronse por separado nos Decade Music Studios de Chicago. A post-produción e a mestura fixéronse entre os Decade Music Studios e o apartamento de Will Toledo, usando para a meirande parte dos efectos e para as mesturas finais unha vella mesa de mesturas. "Stop Smoking (We Love You)" foi gravada por Toledo no seu apartamento.
O 9 de xaneiro de 2018 Matador Records anunciou formalmente o lanzamento da regravación, titulada Twin Fantasy (Face to Face). O álbum foi publicado o día 16 de febreiro. O orixinal, rebautizado como Twin Fantasy (Mirror to Mirror), foi editado en vinilo como parte do Record Store Day o 21 de abril. O anuncio do disco tamén coincidiu co anuncio dunha xira e un vídeo musical para o tema "Nervous Young Inhumans".
O Couto, Iria Flavia, Padrón
O Couto é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres).