cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Río Missouri
Navegación
O transporte fluvial aumentou na década de 1850 co múltiple transporte en barcas artesanais dos pioneiros, emigrantes e mineiros; moitas destas viaxes eran desde St. Louis ou Independence ata preto de Omaha. Alí, a maioría desas persoas partían por terra ao longo do longo pero pouco profundo e navegable río Platte, que foi descrito polos pioneiros como de «unha milla de ancho e unha polgada de profundidade» e «o máis magnífico e inútil dos ríos». Os vapores alcanzaron o seu punto máximo en 1858, cando operaban a tempo completo no Missouri máis de 130 barcos, e moitas embarcacións máis pequenas. Moitas das primeiras embarcacións foron construídas no río Ohio, antes de ser transferidas ao Missouri. Preferíronse os barcos de vapor de paletas aos grandes barcos a vapor que foron máis utilizados no Mississippi e o Ohio, debido a que tiñan maior capacidade de manobra.
O éxito da industria, con todo, non garantía a seguridade. Nas primeiras décadas antes de que o caudal do río fose controlado, as súas crecidas e caídas e as enormes cantidades de sedimentos, que impidían unha visión clara do fondo, destruíron unhas 300 embarcacións. Debido aos perigos da navegación polo río Missouri, a vida útil media das naves era breve, só uns catro anos. O desenvolvemento do ferrocarril transcontinental e do Northern Pacific marcaron o principio do fin do comercio en barcos de vapor no Missouri. Superado polos trens, o número de barcos diminuíu lentamente, ata que non quedou case ningún na década de 1890. O transporte de produtos agrícolas e mineiros por barcazas, con todo, experimentou un renacemento a principios do século XX.
Pasaxe ata Sioux City
miniatura|right|alt=Side view of a dam surrounded by green hills under a clear sky|O [[encoro de Gavin no condado de Yankton, Dacota do Sur é, hoxe en día, o obstáculo máis alto para navegación desde a boca do Missouri.]] miniatura|O río Missouri preto de [[New Haven, Missouri|New Haven (Missouri), mirando augas arriba. Nótese a presa de dique que sobresae no río desde a esquerda para dirixir o seu caudal nunha canle máis estreita]] miniatura|O Missouri en Sioux City, IA, preto, hoxe en día, do tramo navegable máis alto do río. Desde comezos do século XX, o río Missouri foi acondicionado amplamente para permitir o transporte fluvial, feito polo que agora preto do 32 por cento do río flúe a través de canles artificialmente endereitados. En 1912, o USACE foi autorizado a manter drenado o Missouri cunha profundidade de 1.8 m (seis pés) desde o porto de Kansas City ata a desembocadura, esta era unha distancia de 592 km (368 millas). Isto logrouse construíndo diques e presas coas que dirixirón o fluxo do río nunha canle recta e estreita para evitar a sedimentación. En 1925, o USACE comezou un proxecto para ampliar a canle de navegación do río ata os 61 m (200 pés); dous anos máis tarde, comezou a dragaxe dunha canle de augas profundas desde Kansas City ata Sioux City. Estas modificacións reduciron a lonxitude do río desde uns 4090 km a finais do século XIX ata a actuais 3767 km.
A construción de presas no Missouri no marco do Plan Pick-Sloan na metade do século XX foi o paso final a axuda á navegación. Os grandes encoros do Mainstem System axudaron a proporcionar un caudal confiable para manter a canle de navegación durante todo o ano, e foron capaces de deter a maioría das crecidas anuais do río. Con todo, os ciclos de crecidas e secas do Missouri —en particular a prolongada seca de principios do século XXI na conca do Missouri e as inundacións históricas de 1993 e 2011 — son difíciles de controlar mesmo para os grandes encoros do Mainstem System.
En 1945, o USACE comezou o «Proxecto de navegación e estabilización das ribeiras do río Missouri» (Missouri River Bank Stabilization and Navigation Project), o que aumentaría de forma permanente a canle de navegación do río ata unha anchura de 91 m (300 pés) e unha profundidade de 2.7 m (nove pés). Durante estes traballos que continúan ata os nosos días, os 1183 km da canle de navegación desde Sioux City ata St. Louis foron controlados mediante a construción de diques de rocha para dirixir o fluxo do río sacando sedimentos, selando e cortando meandros e canles laterais o mesmo tempo que ivan dragando o leito do río. Con todo, o Missouri resistiu a miúdo os esforzos da USACE para controlar a súa profundidade. En 2006, varios barcos da garda costeira dos EE.UU. encallaron no Missouri debido a que a canle de navegación quedara severamente cuberto de area. O USACE foi culpado por non manter a profundidade mínima na canle.
En 1929, a comisión de navegación do río Missouri (Missouri River Navigation Commission) estimou que a cantidade total das mercadorías expedidas polo río anualmente sería duns 15 millóns de toneladas (13,6 millóns de toneladas métricas), proporcionando un amplo consenso para a creación dunha canle de navegación. Con todo, o tráfico fluvial desde entón foi moito menor do esperado, e os envíos de materias primas, incluíndo produtos, artigos manufacturados, madeira e aceite, foron de media só 683.000 toneladas (616.000 toneladas) por ano desde 1994 ata 2006.
Por tonelaxe de material transportado, o estado de Missouri é con moito o maior consumidor, xa que representa o 83% do tráfico do río, mentres que Kansas ten o 12%, Nebrasca o 3% e Iowa o 2%. Case todo o tráfico de barcazas embarca area e grava dragados en 800 km no baixo Missouri; a parte restante da canle de navegación agora ten pouco ou ningún uso dos buques comerciais.
Declive do tráfico
A tonelaxe de mercadorías enviadas por barcazas no río Missouri sufrio unha diminución importante desde a década de 1960 ata a actualidade. Na década de 1960, a USACE predixo un aumento de 10800000 toneladas/ano para o 2000, pero en cambio ocorreu o contrario. A cantidade de bens caeu desde 3000000 t en 1977 a só 1180000 t no 2000. Un dos maiores descensos produciuse nos produtos agrícolas, especialmente do trigo. Parte da razón é que as terras de regadío ao longo do Missouri só foron desenvolvidas nunha fracción do seu potencial. En 2006, as barcazas no Missouri transportaron só 180000 t de produtos que eran igual á cantidade de tráfico de mercadorías ao día no Mississippi.
As condicións de seca no século XXI e a competencia doutros medios de transporte —principalmente o ferrocarril— son a razón principal da diminución do tráfico fluvial no Missouri. O fracaso da USACE para manter constantemente a canle de navegación tamén obstaculizou a industria. Na actualidade están a realizarse esforzos para reactivar a industria do transporte fluvial no Missouri, debido á eficiencia e baratura para transportar produtos agrícolas, e á saturación nas rutas de transporte alternativas. Están a considerarse solucións como a ampliación da canle de navegación e a liberación de máis auga dos encoros durante o pico da tempada de navegación. As condicións de seca sufridas no 2010, na que se embarcarón unhas 301000 t no Missouri, representa o primeiro aumento significativo nos envíos desde o ano 2000. Con todo, as inundacións no 2011 pecharon un récord do tráfico de barcos no río.
Non hai esclusas nin presas na parte baixa do río Missouri, pero hai unha chea de presas e espigóns no río que fan difícil navegar ás barcazas. En contraste, o alto Mississippi ten 28 esclusas e presas cunha media de 63,1 t de carga anualmente desde o ano 2008 ata o 2011, e que está pechado 5 meses do ano. Mentres o río Missouri só arrastrou pouco máis de 300000 t o ano en 2010 e foi un ano de aumento.
Historia natural
miniatura|[[Ecorrexións de auga doce da conca do Missouri]]
Historicamente, os miles de quilómetros cadrados da chaira de inundación do río Missouri daban soporte a unha ampla variedade de especies de plantas e animais. A biodiversidade en xeral aumentaba ao ir augas abaixo desde as cabeceiras frías e subalpinas en Montana, cara ao clima tépedo e húmido de Missouri. Hoxe en día, a zona ribeirega do río componse principalmente de álamos, salgueiros e sicomoros, con outros tipos de árbores como o pradairo e freixo. A altura media das árbores aumenta xeralmente ao afastarse da beira do río unha distancia limitada, xa que a terra adxacente ao río é vulnerable á erosión do chan durante as inundacións. Debido ás grandes concentracións de sedimentos, o Missouri non soporta moitos invertebrados acuáticos. Con todo, a conca alberga preto de 300 especies de aves e 150 especies de peixes, algúns deles en perigo de extinción, como o esturión pálido. Os hábitats acuáticos e ribeiregos do Missouri tamén soportan varias especies de mamíferos, como os bisones, londras de río, castores, ratos almiscreiros e mapaches.
O Fondo Mundial para a Natureza divide a conca do Missouri en tres ecorrexións de auga doce: o Alto Missouri (ou Missouri Superior, Upper Missour), Baixo Missouri (Lower Missouri) e a Pradería Central (Central Prairie). O Alto Missouri, que máis ou menos abarca a área dentro de Montana, Wyoming, o sur de Alberta e Saskatchewan, e Dacota do Norte, componse principalmente de pasteiros semiáridos de arbusto estepario con escasa biodiversidade por mor das glaciacións da Idade de Xeo. Non hai especies endémicas coñecidas dentro da rexión. Fóra das cabeceiras, nas Rochosas, hai pouca precipitación nesta parte da conca. A ecorrexión Medio Missouri, que se estende a través de Colorado, o suroeste de Minnesota, o norte de Kansas, Nebrasca e partes de Wyoming e Iowa, ten maior precipitación e caracterízase polos bosques tépedos e pasteiros. A vida vexetal é máis diversa no Medio Missouri, que é tamén o fogar de aproximadamente o dobre de especies animais. Por último, a ecorexión da pradería Central atópase na parte inferior do Missouri, abarca a totalidade ou partes de Missouri, Kansas, Oklahoma e Arcansas. A pesar das grandes flutuacións estacionais de temperatura, esta rexión ten a maior diversidade de plantas e animais das tres. Trece especies de cangrexos de río son endémicas do Missouri Inferior.
Impacto humano
miniatura|O Missouri a través de [[Great Falls (Montana)|Great Falls]] miniatura|Os campos agrícolas dominan a maior parte da antiga chaira de inundación, incluíndo esta área ao redor da confluencia do Missouri co [[río Nishnabotna, no oeste de Missouri.]]
Desde o principio do comercio fluvial e do desenvolvemento industrial na década de 1800, o Missouri foi gravemente contaminado e a calidade das súas augas foi degradada pola actividade humana. A maior parte do hábitat das chairas de inundación do río desapareceu, substituído por terras agrícolas de regadío. O desenvolvemento da planicie de inundación deu lugar a crecentes cantidades de persoas e infraestruturas dentro das áreas con alto risco de inundación. Construíronse diques ao longo de máis dun terzo do río co fin de manter as crecidas dentro da canle, pero como consecuencia, a corrente fíxose máis rápida co consecuente aumento dos caudais máximos nas zonas baixas. A escorrentía de fertilizantes, que provoca elevados niveis de nitróxeno e outros nutrientes, é un problema importante ao longo do Missouri, especialmente nos estados de Iowa e Missouri. Esta forma de contaminación tamén afecta en gran medida aos ríos do Alto Mississippi, Illinois e Ohio. Os baixos niveis de osíxeno nos ríos e na gran zona morta do golfo de México, ao final do delta do Mississippi, é o resultado das altas concentracións de nutrientes no Missouri e outros afluentes do Mississippi.
A canalización do baixo Missouri fixo que o río sexa máis estreito, máis profundo e menos accesible á flora e fauna de ribeira. Numerosos encoros e proxectos de estabilización de ribeiras construíronse para facilitar a conversión de 1200 km² de chaira de inundación do río Missouri en terras agrícolas. O control da canle reduciu considerablemente o volume de sedimentos transportados augas abaixo polo río e iso eliminou hábitats ricos en peixes, aves e anfibios. A principios do século XXI, a diminución das poboacións de especies nativas impulsou ao Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos (U.S. Fish and Wildlife Service, ou USACE) a emitir unha opinión biolóxica recomendando a restauración dos hábitats fluviais das especies federais de aves e peixes en perigo de extinción.
O USACE comezou a traballar nos proxectos de restauración dos ecosistemas da parte baixa do Missouri a principios do século XXI. Debido á baixa utilización da canle de navegación no Missouri inferior mantida polo USACE, agora considérase factible eliminar algunhas das presas, diques e represas que constrinxen o fluxo do río, o que lle permitirá restaurar a forma natural as súas ribeiras. No 2001, había 350 km² de chaira de inundación ribeirega sometidos a unha restauración activa.
Os proxectos de restauración volveron a removilizar algúns dos sedimentos que quedaran atrapados detrás das estruturas de estabilización ribeirega, o que provocou preocupacións acerca dos nutrientes exacerbados e da contaminación de sedimentos a nivel local e augas abaixo no norte do golfo de México. Un informe do Consello Nacional de Investigación (United States National Research Council) de 2010 avaliou o papel dos sedimentos no Missouri, sopesando as estratexias de restauración dos hábitats actuais e algunhas formas alternativas para manexar tales sedimentos. O informe atopou necesario comprender mellor os procesos de sedimentación no Missouri, incluíndo a creación dun "orzamento de sedimentos" —unha contabilidade de transporte de sedimentos, erosión e volumes de deposición en toda a lonxitude do río— que proporcionaría unha base para os proxectos de mellora dos estándares de calidade da auga e para protexer as especies en perigo de extinción.
Turismo e uso recreativo
miniatura|Parte do [[Missouri National Recreational River, 158 km do Missouri preservados o lecer na fronteira de Dacota do Sur e Nebrasca]]
Con máis de 3900 km² de augas abertas, os seis encoros do sistema principal do Missouri proporcionan algunhas das principais áreas recreativas dentro da conca. As visitas incrementouse desde os 10 millóns de visitantes na década de 1960 aos máis de 60 millóns de visitantes en 1990. O desenvolvemento dos servizos para os visitantes foi estimulado pola Lei de Proxecto de Recreación de Augas Federais de 1965 (Federal Water Project Recreation Act ), que requiriu que o USACE construíse e mantivese as ramplas para botes, campamentos e outras instalacións públicas ao longo dos principais encoros. Estímase que o uso recreativo dos encoros do río Missouri contribúen con $ 85-100 millóns á economía rexional cada ano.
Lista de afluentes do río Missouri
O río Missouri ten moitísimos afluentes, sendo os máis importantes os que recolle a táboa seguinte. Os afluentes ordénanse xeograficamente, seguindo o río desde o seu nacemento ata a desembocadura.
Fabeiro
O topónimo galego Fabeiro pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Bartolomé de Nosendo
dereita|miniatura|Igrexa de Santo Estevo de Sandiás, cruceiro e reitoral. Bartolomé de Nosendo tamén coñecido coma Bartolomeu de Nosendo, foi un mestre de cantería de orixe portuguesa do século XVI.
Sábese que traballou na construción do mosteiro de Xunqueira de Ambía, na igrexa de Santo Estevo de Sandiás (cara ao 1520), e posteriormente no mosteiro do Bon Xesús de Trandeiras (Xinzo de Limia). A súa orixe portuguesa compróbase nas portadas de influencia manuelina do Santo Estevo de Sandiás e do mosteiro do Bon Xesús de Trandeiras.
Cannes
Cannes (en occitano: Canas) é unha cidade e comuna francesa, situada no departamento de Alpes Marítimos, na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul. É un dos centros da turística rexión da Costa Azul e sede anual do seu soado festival europeo de cine internacional.
Monumentos
A costa, co seu soado Boulevard da Croisette, é unha das súas máis importantes atraccións turísticas, así como as illas de Lérins, que forman parte da localidade.
Museos
Outros museos importantes son o Museo da Mariña, o Museo do Mar, o Museo da Fotografía e o Museo Internacional da Perfumaría.
Georg Baier
Georg Baier (en Георгий Степанович Байер), nado en Kamenka (uezd de Kamyshin, gobernación de Saratov, Imperio Ruso) en 1870/1871 e finado en Novosibirsk (RSFS de Rusia) o 13 de xaneiro de 1938, foi un sacerdote católico latino ruso-alemán.
Traxectoria
Naceu en 1870 ou 1871 na colonia alemá de Kamenka, no uezd de Kamyshin da gobernación de Saratov (hoxe no distrito de Krasnoarmeisk, óblast de Saratov). Estudou no seminario de Saratov e foi ordenado sacerdote da diocese de Tiraspol en 1897/1898. Comezou o seu ministerio como vigairo parroquial en Saratov, e posteriormente foi párroco nesta cidade. Entre 1903 e 1910 foi párroco da Nai de Deus na colonia de Rohleder, a partir de 1910 tamén na colonia de Herzog, e a partir de 1911 en Katharinenstadt, todas na rexión do Volga.
O 29 de abril de 1930 foi arrestado nun caso contra sacerdotes católicos alemáns da RASS dos Alemáns do Volga, e o 6 de xuño de 1931 condenado baixo os artigos 58-10 e 58-11 do Código Penal da RSFS de Rusia a tres anos de traballos forzados; a sentenza lle foi conmutada polo exilio en Siberia. Posteriormente volveu a Markstadt. Foi arrestado novamente en 1935, e o 20 de abril de 1935 foi sentenciado a 10 anos en campo de traballo baixo os artigos 58-4, 58-10 e 58-11, e foi enviado á provincia de Kemerovo. En 1937 foi arrestado en Novo-Ivanovskoe, e o 25 de decembro de 1937 foi sentenciado a morte. Foi executado o 13 de xaneiro de 1938 na prisión de Novosibirsk.
Roderick Miranda
Roderick Jefferson Gonçalves Miranda, nado en Odivelas o 30 de marzo de 1991, é un futbolista portugués. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Rio Ave.
Traxectoria
Na tempada 2012–13 fichou polo Deportivo da Coruña, en calidade de cedido polo Benfica. Co equipo coruñés xogou tan só en 3 partidos de liga e un de Copa do Rei, debutando o 1 de novembro de 2012 no empate fronte ao Mallorca de Copa do Rei (1–1). O seu debut en liga produciuse na xornada 13, no mesmo mes de novembro, nun empate fronte ao Athletic Club a domicilio (1–1), no que ademais foi titular. Fronte á falta de minutos, rescindiu o seu contrato co Dépor no mercado invernal desa mesma campaña.
Bieito XIII, antipapa
Traxectoria
Nado no reino de Aragón, era membro da familia Luna, unha das principais familias aragonesas, emparentada con arcebispos e reis. Dedicouse á igrexa, como era tradición cos segundos fillos da casa de Luna. Estudou leis na Universidade de Montpellier, onde máis tarde foi profesor de dereito canónico.
Foi nomeado cardeal polo papa Gregorio XI nos turbulentos anos da sede de Aviñón. Acompañou ó pontífice cando, a instancias de Santa Catarina de Siena, este foi a Roma. O papa Gregorio XI faleceu durante os preparativos para o seu regreso a Aviñón, fuxindo dos conflitos e revoltas en Roma.
Á morte de Clemente VII en 1394, Pedro foi elixido pontífice por 20 dos 21 votos, e tomou o nome de Bieito XIII. Francia opúxose a este papa que non era tan influenciable e que ademais era súbdito da Coroa de Aragón. Foi premido para que renunciase, ó que se negou alegando un dano irreparable á igrexa. Curiosamente, esta actitude súa foi a que a historia recordaría, xurdindo o dito popular castelán de Siguió en sus trece. Aínda que nun momento dado houbo tres papas simultaneamente (Xoán XXII, Gregorio XII e el), Bieito sempre aduciu que o seu papado era o válido dado que el era o único papa que fora elixido cardeal antes do Cisma de Occidente, e por tanto o único realmente lexítimo. Pero finalmente, as teses conciliaristas, que defendían que o concilio era superior ó papa, triunfaron e foi deposto no concilio de Constanza xunto cos papas de Aviñón e Roma, deixando a Martiño V como pontífice único en Roma. Martín V enviou a España a un legado coa misión de envelenar a Pedro Luna, pero non tivo éxito. Pedro Martínez de Luna morreu en 1423 en Peñíscola, a onde mudara a sede papal, no antigo castelo da Orde do Temple.
Trala súa morte os seus cardeais elixiron ó seu sucesor, Gil Sánchez Muñoz, que tomou o nome de Clemente VIII, último papa da obediencia de Aviñón, no Salón do Conclave do castelo de Peñíscola, lugar onde residiu ata a súa abdicación en Martiño V. Esta tivo lugar en San Mateo, no Maestrazgo castellonense, o 26 de xullo de 1429, principalmente debido ás presións políticas de Afonso V de Aragón, inmerso na conquista do reino de Nápoles. Con esta abdicación deuse o Cisma por finalizado.
Bieito foi seguido tamén por Bernard Garnier, o antipapa Bieito XIV, que actuou como papa en segredo. Unha carta do conde de Armagnac a Xoana de Arco revela que o arquidecano de Rodez coñecía o paradeiro de Bieito XIV e que o aceptaba como papa. Dous novelistas, Jean Raspail e Gerard Bavoux, imaxinan que a liña sucesora continuou. Algúns incluso cren que hoxe existe un papa desta sucesión co título de Bieito XL.
Anastasio IV, papa
﻿Anastasio IV (nome de bautizo Conrado di Suburra), nado en Roma, sobre 1073 e finado o 3 de decembro de 1154, foi Papa do Igrexa católica do 1153 ao 1154.
Vanguardia de Izquierda Republicana
Vanguardia de Izquierda Republicana (VIR) foi un partido político fundado en agosto de 1935 por Xoán Xesús González, que tan só tivo implantación na comarca de Santiago.
Anastasio IV, papa
Traxectoria
Antes da súa elección como papa ocupou o cargo de cardeal abade de Santa Prudencia, o de bispo cardeal de Sabina e, cando o papa Inocencio II se viu obrigado a se exiliar a Francia, quedou como o seu vicario en Italia.
Vanguardia de Izquierda Republicana
Historia e características
En 1930 participaron no Pacto de Lestrobe os cenetistas Ricardo García Lago, César Guillán Bozo e Manuel Fernández Fernández, como delgados dunha sección VIR da Coruña.
Anastasio IV, papa
Traxectoria
Foi coroado o 12 de xullo de 1153 e durante o seu breve pontificado, no cal tivo como conselleiro a Nicolau Breakspeare, futuro Hadrián IV, ordenou restaurar o panteón romano, outorgou privilexios á Orde dos Hospitalarios de San Xoán de Xerusalén e dedicouse a solucionar os conflitos internos da Igrexa.
Vanguardia de Izquierda Republicana
Historia e características
Cando en abril de 1934 se creou Izquierda Republicana a partir de Acción Republicana, Partido Radical Socialista Independiente, Partido Republicano Gallego e Unión Socialista Galega de Xoán Xesús González, Xoán Xesús foi designado secretario xeral da agrupación compostelá. Desavinzas cun importante sector da mesma, formado por persoas coas que non mantiña boas relacións, produciron a súa expulsión.
Anastasio IV, papa
San Malaquías
As profecías de San Malaquías refírense a este papa como Abbas suburranus (O abade de Suburra), citación que fai referencia ao seu apelido e ao feito que foi abade antes de ser elixido pontífice.
Vanguardia de Izquierda Republicana
Historia e características
Xoán Xesús González, despois dun fracasado intento de reactivar a Unión Socialista Galega, constituíu en agosto de 1935 Vanguardia de Izquierda Republicana, na que militaron Raimundo García Domínguez, Maximino Castiñeiras, José Jeremias Montero e Ramón Esturao Calvo, sendo nomeado presidente do partido o veterano sindicalista compostelán José Pasín Romero.
Anastasio IV, papa
Anastasio IV e Galicia
En relación con Galicia o papa Anastasio IV fixo no ano 1154 unha confirmación dos mosteiros que formaban parte da diocese de Santiago, constituíndo unha fonte histórica de gran valor para coñecer a extensión dos dominios da sé compostelá no século XII.
Meixón (homónimos)
Meixón é o nome que recibe a cría da anguía. Amais, o topónimo galego Meixón pode referirse a:
EP3
EP1 é o terceiro dunha serie de EPs lanzados pola banda estadounidense de rock alternativo Pixies, publicado o 24 de marzo de 2014.
Jason Segel
Jason Jordan Segel nado nos Ánxeles (California) o 18 de xaneiro de 1980, é un actor, guionista, compositor e músico estadounidense. Coñecido polo seu traballo co produtor Judd Apatow nas series de televisión Freaks and Geeks e Undeclared, os filmes Forgetting Sarah Marshall, Knocked Up, I Love You, Man, Gulliver's Travels, Bad Teacher, e Despicable Me, e polo seu papel de Marshall Eriksen na serie de televisión estadounidense da CBS How I Met Your Mother.
A Fieiteira, A Agualada, Coristanco
A Fieiteira é un lugar da parroquia da Agualada no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Voo 8261 de Binter Mediterráneo
O voo 8261 de Binter Mediterráneo foi un accidente de aviación ocorrido o día 29 de agosto de 2001 cando o CASA CN-235 que operaba o voo se esnafrou ao lado da estrada N-340, a uns 200 metros do limiar da pista 32 do aeroporto de Málaga. Durante a aproximación, o capitán informara o control de tráfico aéreo de Málaga dun lume no motor de babor. O incendio resultou ser unha falsa alarma pero, nos procedementos de emerxencia que seguiron, o primeiro oficial sen querer apagou os dous motores do avión. O aparello descendeu, golpeando as luces de aproximación do aeroporto e parando preto da estrada N-340.
Catro das 44 persoas a bordo morreron, incluído o capitán. O aparello foi despezado.
Accidente
O voo 8261 de Binter Mediterráneo engalou do aeroporto de Melilla ás 09:37 CEST do 29 de agosto de 2001 con 47 persoas a bordo, 44 pasaxeiros e 3 tripulantes. O tempo era bo.
WINDS
Características
WINDS foi un satélite de comunicacións xeoestacionario experimental lanzado para probar novos sistemas de banda larga en satélites, sendo capaz de transmitir con velocidades de ata 1,2 Gbps en banda Ka mediante dúas antenas multifeixe, un feixe cubrindo Xapón e o outro cubrindo varias cidades do sueste asiático. Tamén levaba a bordo unha matriz de antenas de fase activa (APAA, Active Phased Array Antenna) capaz de cambiar rapidamente a dirección do feixe de transmisión.
Voo 8261 de Binter Mediterráneo
Accidente
Durante a aproximación á pista 32 de Málaga, unha luz de advertencia na cabina de mando indicou un lume no motor de babor. De feito era unha falsa alarma, posiblemente causada por humidade e/ou sucidade na circuitería, aínda que a tripulación non o sabía. O capitán continuou a aproximación, mentres o copiloto seguiu o procedemento de emerxencia para un incendio no motor. No proceso, o copiloto activou por erro os extintores do motor dereito ademais dos do esquerdo, facendo que os dous motores se parasen. O avión aterrou a uns 500 metros antes do limiar da pista e parou ao chocar contra o terraplén sobre o que se atopa a autovía N-340. O piloto non comunicou ningunha información sobre a emerxencia á cabina de pasaxeiros, polo que os pasaxeiros non estaban preparados para o impacto.
Tres pasaxeiros morreron no choque, e o piloto morreu no hospital horas máis tarde.
José Asúnsolo Obanza
José Asúnsolo Obanza, finado na Coruña en novembro de 1925, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Ligado politicamente a Manuel Linares Rivas, foi deputado provincial, e presidente da Deputación da Coruña do 4 de novembro de 1896 ata o 15 de xaneiro de 1897. En 1919 presidiu a VII Asemblea Agraria de Galicia e na década de 1920 foi presidente do Consello Provincial de Fomento. En marzo de 1925 ao se crear a Xunta Anticuberculosa da Coruña foi o seu primeiro presidente.
Pallaso, pallasa
miniatura|200px|Pallaso. Un pallaso ou unha pallasa é un artista que se dedica a facer rir aos outros coas súas bromas e chistes. Diferénciase dun humorista, que basea a súa graza nos xogos verbais, porque o pallaso está asociado a un aspecto extravagante, cheo de cores e exaxeracións e as súas actuacións inclúen xestos, interaccións co público e referencias ao circo, onde naceu esta profesión.
O pallaso prototípico leva a cara chea de maquillaxe branca, cun gran nariz vermello a xogo cuns zapatos grandes. Leva perruca, un gran sorriso debuxado e a roupa chea de pedazos e petos, dos que saca obxectos para divertir á xente, especialmente aos pequenos. Como habilidades complementarias, normalmente sabe tocar un instrumento (como a trompeta), facer figuras con globos, facer equilibrios e torsións.
Golfo
O termo golfo pode referirse a:
Colonia Güell
A Colonia Güell é unha colonia de orixe industrial situada na comarca do Baix Llobregat na provincia de Barcelona. Actualmente é un foco de atracción turística e contén importantes mostras do Modernismo catalán, sendo a máis salientable a igrexa, coñecida como Cripta de Gaudí, declarada Patrimonio da Humanidade no 2005, conxuntamente co Portal da Natividade da Sagrada Familia.
Orixe da Colonia
250px|miniatura|[[Eusebi Güell, fundador da Colonia Güell]] A Colonia Güell comezou a formarse no 1890 co impulso do empresario Eusebi Güell na súa herdade Can Soler da Torre, na localidade de Santa Coloma de Cervelló. Alí trasladou a industria téxtil que tiña en Sants (barrio actual de Barcelona).
A diferenza doutras colonias industriais de Cataluña, Eusebi Güell adoptou melloras sociais para os seus traballadores e tamén incorporou un rol de mecenas da cultura, dotando a Colonia Güell de equipamentos culturais e relixiosos. A maior parte destes proxectos foron encargados os grandes arquitectos do Modernismo catalán, entre eles Francesc Berenguer, Joan Rubió e Antoni Gaudí (responsable da igrexa). Desta maneira construíronse o Centre Cultural Sant Lluis, o Ateneo Unió co seu teatro, unha cooperativa de consumo, unha escola e orixinais edificios de vivendas coma Ca l'Ordal, Ca l Éspinal, A casa do secretario ou a casa parroquial.
En realidade a Colonia tiña coma finalidade principal a produción industrial de tecidos, seguindo un modelo organizativo social inspirado no cristianismo social da época. Durante as primeiras décadas do século XX a Colonia medrou coa chegada de familias empobrecidas de contornas rurais. Así puideron mellorar as súas condicións de vida, dispoñendo de vivenda se demostraban ser bos traballadores.
Hoxe en día, A Colonia Güell no seu conxunto: núcleo urbano, fábrica, igrexa e piñeirais, constitúe un importante foco de atracción turístico na periferia de Barcelona.
Cripta de Gaudí
250px|miniatura|Entrada á Cripta de Gaudí A pesar de quedar inacabada, a igrexa supón unha das obras cumios de Gaudí. Esta edificación contén de maneira unificada tódalas innovacións desenvolvidas polo arquitecto. Algúns destes elementos son os arcos da catenaria, simplificadores do problema das cargas, ou os muros exteriores con forma de paraboloides hiperbólicos. Adicionalmente cómpre salientar a integración do edificio co medio natural: os diferentes niveis das naves adáptanse  á pendente do terreo e os materiais de construción teñen as mesmas cores e texturas que as do chan e vexetación exteriores.
En 1898, Eusebi Güell encargou a Antoni Gaudí o proxecto dunha igrexa para a colonia téxtil que fundara no municipio de Santa Coloma de Cervelló. Gaudí realizou varios estudos previos que remataron nunha maqueta da igrexa instalada nun pavillón situado no mesmo lugar onde se erguería o edificio.
Finalmente no 1908, iniciouse a construción do templo. Porén o ambicioso proxecto, que prevía unha igrexa con dúas naves, inferior e superior, complementada con diferentes torres laterais e un ciborio central de 40 metros de altura, ficou inacabada. En 1914 a familia Güell comunicou a Gaudí que non continuaría a obra. En novembro do 1915, o bispo de Barcelona bendicía a nave inferior, a única que se construíu e que deu lugar ó nome popular actual de Cripta. Entre 1915 e 1917, un novo construtor pechou a nave superior con muros de ladrillo e tellados de uralita.
Interiormente os elementos decorativos máis salientables son:
Eleccións municipais en Ribadumia
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Ribadumia dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ribadumia]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Ribadumia desde a aprobación da Constitución de 1978.
Voo 3597 de Crossair
O voo 3597 de Crossair era un voo regular entre o aeroporto de Berlín-Tegel e o aeroporto de Zúric. O día 24 de novembro de 2001 o Avro RJ100, con rexistro HB-IXM, que operaba a ruta esnafrouse nuns outeiros cheos de árbores preto de Bassersdorf e incendiouse, matando a 24 dos seus 33 ocupantes.
Avión
O aparello do accidente, un Avro 146-RJ100 con rexistro HB-IXM, fora fabricado en 1996 e tiña máis de 13 000 hora de voo e 11 500 ciclos. O avión estaba equipado con catro motores turbofán Lycoming LF507-1F.
Accidente
O voo saíu do aeroporto de Berlín-Tegel ás 21:01 CET con 28 pasaxeiros, tres asistentes de cabina e a tripulación de voo formada polo capitán Hans Ulrich Lutz, de 57 anos, e o primeiro oficial First Officer Stefan Löhrer, de 25. Lutz era un piloto moi experimentado con máis de 19 500 horas de voo, das cales 19 300 eran como piloto ao mando. Löehrer, en contraste, tiña só 490 horas de experiencia.
Swissair, un dos principais accionistas de Crossair, deixara aos seus avión en terra un mes antes do accidente debido a problemas financeiros.
Ao chegar a Zúric sobre unha hora despois da engalaxe, os pilotos foron autorizados para unha aproximación ILS á pista 14, pero esta cambiouse por unha aproximación VOR/DME á pista 28 debido a unha lei de ruídos ao pasar as 10:00 pm. Había unhas condicións de visibilidade pobres debido a nubes baixas, e o gravador de voces da cabina captuou a transmisión dun anterior aterraxe dun voo de Crossair informando á torre de que non puidera ver a pista ata os 4,1 km de distancia. Ás 22:07 CET, o aparello esnafrouse contra un outeiro boscoso preto do pequeno pobo de Bassersdorf, a uns 4 km da pista, onde rompeu e incendiouse. 24 persoas morreron, incluídos os pilotos e un asistente de cabina, mentres que novo sobreviviron.
Caviar de Kalix
Debe o seu nome a Kalix, unha pequena vila (7.312 habitantes, censo de 2012), capital do concello do mesmo nome (16.866 habitantes en 2012), limítrofe co de Luleå, a capital do condado de Norrbotten, a provincia máis setentrional do reino de Suecia.
Características
miniatura|Corégono branco ([[Coregonus alba).]] miniatura|Caviar de Kalix Trátase basicamente das ovas de corégono branco (Coregonus albula), peixe dulciacuícola da familia dos salmónidos que vive nos lagos e ríos do norte de Europa, principalmente en Finlandia, Suecia, Rusia e Estonia, ademais de nalgúns lagos de Escocia (Lochmaben, cerca de Dumfries) e de Inglaterra.
A presenza deste peixe no norte do golfo de Botnia débese a que os grandes ríos da Laponia sueca, como o propio Kalix, que desemboca na vila, o Torne e o Lule deitan enormes caudais de auga nesta zona do golfo de Botnia, máis de 40 millóns de metros cúbicos ao ano.
En cambio, no lado finlandés do golfo a entrada de auga doce é moi baixa, sendo ademais o fondo de rochas e pouco profundo, así que non é un bo hábitat para a desova do corégono branco.
A mínima salinidade nesta zona (xa de por si baixa en todo o mar Báltico) é o que fai, segundo parece, que cambie o sabor das ovas destes peixes, facéndoos únicos só nesta área, polo que a UE lle concedeu a Indicación Xeográfica Protexida ao caviar de Kalix. O caviar de Kalix es o único produto sueco que ten esta indicación.
O caviar de Kalix adoita servirse nos banquetes reais, sendo un prato común nos que o rei lles ofrece anualmente aos gañadores dos premios Nobel.
Pesca e procesado
O Kalix Löjrom componse das ovas do corégono branco (Coreginus albula) capturado no mar nunha zona xeográfica delimitada ao sur pola desembocadura do río Åby e ao norte pola desembocadura do río Torneå, e cuxo límite exterior se sitúa a 40 km da costa (dos concellos de Piteå, Luleå, Kalix e Haparanda. miniatura|Golfo de Botnia. Ampliando a imaxe pódense ver moitas das numerosas pequenas illas, na zona de Luleå, onde desovan os corégonos brancos.
Os corégonos brancos viven nesta zona xeográfica, permanecendo nela durante todo o período de captura, xa que os fondos das costas das pequenas 1 500 illas dela constitúen unha zona de desova natural para a especie. As ovas deben extraerse do peixe o mesmo día da captura, engadíndolles un 4 % de sal (NaCl).
Ao leste da desembocadura do río Torneå non existe ningunha zona de desova coñecida, e ao sur da do río Åby a salinidade é demasiado alta por seres escasas as augas doces que chegan a esta parte do golfo de Botnia. O tamaño real da zona de pesca varía en función dos volumes de auga doce que ocasionen as crecidas primaverais; en inverno, de rexistrarse nevadas intensas, a auga doce arrastra a auga salgada cara ao golfo de Botnia, e o límite exterior da zona de captura do corégono branco pode situarse a 40 km da costa. Se os corégonos poden apañar alimento nunha zona maior, a súa poboación aumenta.
A produción do caviar de Kalix é puramente artesanal, e require moitos coñecementos e longa experiencia. En particular, o prensado das ovas require moita experiencia e inflúe de forma significativa na calidade do produto, coñecementos acreditados polos poboadores da zona debido á longa tradición na súa preparación.
O corégano branco desta zona distínguese dos espécimes de augas totalmente doces pola súa alimentación. Na zona non existe ningún insecto de auga doce, e a alimentación destes peixes consiste en crustáceos planctónicos e larvas de insectos. Por isto as súas ovas son de cor laranxa, mentres que as dos de auga doce son amarelas, e presenta un sabor suave, redondo, con notas de aceite de peixe delicado e sal.
A Pedreira, A Agualada, Coristanco
A Pedreira é un lugar da parroquia da Agualada no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
SUSE
SUSE é unha multinacional alemá adicada á venda de produtos empresariais baseados en Linux e desenvolvemento de código aberto e libre. Fundouse en 1992 e foi a primeira compañía en distribuír Linux para o sector empresarial. SUSE é a principal patrocinadora do "proxecto openSUSE", que desenvolve a distribución openSUSE. A compañía é unha empresa subsidiaria da Micro Focus International.
Produtos
miniatura|right|O boneco da [[Animal de compaña|mascota oficial de SUSE, un camaleón]]
SUSE desenvolve a plataforma "SUSE Linux Enterprise" para emprego en servidores e escritorio. O primeiro lanzamento desta edición comercial foi a plataforma "SUSE Linux Enterprise 10" en 2006.
Talviklassikko
miniatura|350px|O Olympiastadion durante o Talviklassikko de [[2011.]] O Talviklassikko foi un partido de hóckey sobre xeo disputado ao aire libre no Olympiastadion de Helsinqui (Estadio Olímpico de Helsinqui), no que se enfrontaron os dous equipos máis importantes da cidade, o HIFK e o Jokerit.
SUSE
Edicións especiais do servidor
SUSE Linux Enterprise Server (SLES) ten varias edicións derivadas do produto de servidor e creadas para contextos específicos de colaboradores.
Edicións para o escritorio
No grupo de edicións para o escritorio, a súa principal distribución é SUSE Linux Enterprise Desktop. É a sucesora de "Novell Linux Desktop".
SUSE ten dispoñible engadidos para SUSE Linux Enterprise Server que ofrecen capacidades da versión de escritorio.
A suite ofimática LibreOffice distribúea SUSE e comercialízaa como parte de SUSE.
Xestión e computación na nube
SUSE ten varios produtos para a xestións de software e servizos na nube:
Samsung
Samsung (en hangul: 삼성; en hanja: 三星; en coreano: Samseong) é unha das máis fortes e recoñecidas empresas de Corea do Sur a nivel mundial e líder en diversas ramas da industria electrónica e a industria en xeral.
Samsung Electronics, fundada en 1969, é o membro máis grande do Grupo Samsung, que é á vez unha das compañías de aparellos eléctricos máis importantes ao redor do mundo. Fundada en Daegu, Corea do Sur, opera en ao redor de 58 países e ten máis de 208.000 empregados. As súas vendas no ano 2003 foron de ao redor de 101.700 millóns de dólares (uns 86.200 millóns de Euros).
Samsung Electronics é recoñecida por ser unha das dez meirandes marcas de fabricantes no mundo; é especificamente a segunda maior produtora do mundo, tendo o primeiro lugar, a tamén coreana Hyundai; a cal ten á venda produtos de telecomunicacións, electrodomésticos e pantallas.
Foi a empresa que lanzou a primeira TV de plasma. Na área da electrónica, hoxe en día é a compañía con maior valor no mercado, gañándolle á xaponesa Sony.
Hoxe en día, é a empresa número 20 con maiores ganancias e as súas maiores ganancias están na venda de teléfonos celulares e chips de memoria.
Os teléfonos celulares Samsung utilizan as tecnoloxías celulares utilizadas polos principais operadores de telecomunicación móbil: CDMA, GSM e GPRS.
Ligazóns externas
Samsunȝhēap Samsung Electronics Samsung Group Samsung Group Самсунг சம்சுங்
Iñaki Perurena
Iñaki Perurena Gartziarena, nado en Leitza, Navarra o 23 de setembro de 1956, é un deportista navarro especialista na modalidade de deporte rural vasco de harri-jasotze. Tamén fixo incursións no eido cultural como poeta, escultor, actor e bertsolari. É membro da asociación cultural Nabarralde e publicou artigos na defensa da identidade de Navarra como eixe da nacionalidade vasca.
Tamén foi popular polo seu papel na serie de ETB 1 Goenkale, onde interpretou a Imanol. Na televisión tamén participou nos programas Euskal Herrian Barrena, Herriko Plaza e Piratak, entre outros.
Seu fillo, Inaxio Perurena, tamén se dedica a erguer pedras.
Como harri-jasotzaile, o seu récord de levantamento de pedra cunha man está fixado en 267 kg, pode levantar 320 kg de pedra utilizando ambas.
miniatura|Iñaki canda seu fillo Inaxio (de costas) no 2008.
Argazo bravo
miniatura|O bulbo do argazo bravo sérvelle para se suxeitar ás rochas.
O argazo bravo é unha alga mariña do grupo das algas pardas, abundante na costa europea do Océano Atlántico.
Características
Vive na costa exposta ou semiexposta, formando grandes bosques submarinos. En Galicia é frecuente atopala de marzo a novembro botada polas ondas nas praias, formando argazo.
Uso
Úsase como alternativa (de peor calidade) ás algas da familia das Laminarias, para obter alxinatos. Tamén é usada na agricultura tradicional como valume. Non se usa como alimento humano directo.
Agolada, Ferreiroa, Agolada
Neste lugar ten a súa sede a Banda Municipal de Agolada.
Patrimonio
Os Pendellos da feira de Agolada son utilizados os días de feira.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Casa do Concello de Agolada.JPG|Casa do Concello de Agolada. Ficheiro:CEIP de Agolada.JPG|CEIP de Agolada. Ficheiro:Centro da Terceira Idade, Agolada.JPG|Centro da Terceira Idade. </Gallery>
La Causa
La Causa foi un periódico aparecido en Pontevedra en 1913.
Características
Subtitulado Órgano de la Federación Agrícola de Pontevedra y defensor de los trabajadores del campo y del obrero en general, apareceu o 1 de marzo de 1913 con carácter semanal. Dirixido por Francisco Soliño, a súa liña editorial enmarcouse na propaganda agraria. Incluía temas como a eliminación do sistema foral ou a loita anticaciquil. Tamén apareceron nas súas páxinas algúns poemas escritos en galego. Polemizou con La Tierra. Deixou de publicarse co número 15, o 23 de xuño de 1913.
Thomas Jeier
Thomas Jeier, nado en Minden en 1947, é un escritor alemán de literatura xuvenil.
Traxectoria
Afeccionado a escribir desde moi novo e ao acabar os seus estudos comezou unha carreira como escritor por libre. Unha das súas primeiras obras sobre a febre do ouro en Alasca foi galardonada co premio Friedrich Gerstäcker. A maioría das súas novelas transcorren en Norteamérica e tratan sobre a vida dos indios, tamén publicou libros de viaxe en solitario ou co fotógrafo Christian Heeb. A partir de 2002 comezou a escribir novelas de aventuras para adultos co pseudónimo de Christopher Ross. Durante anos presentou na Bayerischen Rundfunk Country Club sobre a música country e escribiu varios libros sobre o country.
Aeroporto de Sønderborg
O aeroporto de Sønderborg é un aeroporto dinamarqués situado na cidade de Sønderborg. Foi inaugurado oficialmente no ano 1968, porén, o primeiro voo ás súas instalacións tivo lugar en 1950, operado pola aeroliña Sønderjyllands Flyveselskab.
Tito Valverde
Traxectoria
Realizou tamén destacables traballos en teatro, televisión e coma actor de dobraxe. O seu debut cinematográfico foi a cinta Mala racha, de José Luis Cuerda, á que seguiron outras coma La guerra de papá, de Antonio Mercero ou, anos máis tarde, El bosque animado, de novo ás ordes de José Luis Cuerda.
Tamén ten unha ampla traxectoria televisiva, destacando a serie Pepa y Pepe en 1995, xunto a Verónica Forqué, e o seu papel protagonista en El Comisario, onde interpreta o papel de Gerardo Castilla desde 1999.
Participou tanto na película, en 1994, coma na versión televisiva de 1997 de Todos los hombres sois iguales.
Está casado coa tamén actriz María Jesús Sirvent, coa que ten coincidido nalgúns dos seus proxectos.
Alto da Groba
dereita|miniatura|Vista desde o Alto da Groba.
O Alto da Groba é un monte situado entre as parroquia de Belesar (Baiona) e Mougás (Oia). Ten 662 metros de altura, e é o pico de máis alto da serra da Groba. Forma parte do sendeiro de gran percorrido GR58, máis coñecido como o Sendeiro das Greas pola gran cantidade de cabalos ceibes que viven na zona. No ascenso ao cumio existen dúas áreas recreativas, O Cortelliño e A Chan da Lagoa, dende as que se pode enxergar unha boa panorámica do Val Miñor e da entrada á ría de Vigo, entre outros puntos.
El Agrario Barcalés
El Agrario Barcalés foi un periódico agrarista de Negreira en lingua castelá. Publicouse de 1921 a 1927.
Características
Subtitulado Órgano de la Federación de las Asociaciones Agrarias del partido de Negreira e desde o número 6 Órgano de la Federación de las Asociaciones Agrarias del partido de Muros-Negreira, foi unha publicación agrarista que apareceu o 6 de setembro de 1921. Inicialmente era mensual, publicábase o primeiro domingo de cada mes, e desde o número 49 pasou a publicarse quincenalmente. Estaba dirixido por Manuel Ruso Alonso e Luís Pereiro González era o redactor-xefe. Colaboraron nel Uxío Carré Aldao, Antón Villar Ponte, Prado Lameiro, Avelino Rodríguez Elías, Manuel Bergueiro e Salvador García-Bodaño Fernández. Incluía información sobre o agrarismo e a comarca da Barcala. Era partidario de José María Paramés candidato conservador a deputado pola circunscrición de Muros-Negreira. Desapareceu en xuño de 1927, co número 81.
Lusitania (homónimos)
Coñecemos co nome de Lusitania:
Pobo lezguio
miniatura|250px|Área con maioría lezguia.
Orxata Sound System
Discografía
Os discos da banda seguen a mesma nomenclatura que as versións dun programa informático. Así, a demo coñécese como 0.5, e os tres álbums están numerados 1.0, 2.0 e 3.0.
Orxata
Autoedición baixo Creative Commons, (2005)
Hot Shots!
Hot Shots! é un filme estadounidense dirixido por Jim Abrahams que foi estreado en 1991. É unha comedia protagonizada por Charlie Sheen, Cary Elwes e Valeria Golino.
Sinopse
"Topper" Harley é un piloto de elite, un "Top Gun" das forzas aéreas norteamericanas, que ten que convivir co legado do seu pai e que mantén unha dura rivalidade con outro piloto, Kent Gregory. Un día encoméndaselle unha dura e arriscada misión: destruír unha planta nuclear de Saddam Hussein.