cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pontedeva
Demografía
Ao longo do ano 2006 Pontedeva gañou 102 habitantes, rompéndose a racha decrecente de anos anteriores. Porén, a comezos do 2008 o número de habitantes baixou de novo un total de 19 persoas.
Xeografía
O concello de Pontedeva abrangue dúas parroquias, e ten 10 km². pertence á comarca da Terra de Celanova, situada no sector suroriental da provincia de Ourense. Limita ao norte co concello de Cortegada, ao sur co de Padrenda; ao oeste co concello pontevedrés de Crecente e ao leste co municipio ourensán de Gomesende.
O seu clima é oceánico e as árbores máis abundantes son os carballos, piñeiros, eucaliptos e algúns castiñeiros.
Historia
Hai evidencias de que estas terras estiveron poboadas antes da chegada dos romanos. Así, unha proba da existencia destas culturas prerromanas son os castros que hai nos lugares de Valiño(Pontedeva) e A Senra(Trado). Tamén se pensa que por aquí pasou unha vía romana que favorecería os posteriores asentamentos no concello.
Na época medieval, o marqués de Malpica era, ata finais do século XVIII, quen se encargaba de impartir a xustiza ordinaria así como de cobrar os impostos, xa que estas terras pertencían ao seu señorío. Estaban baixo a xurisdición de Milmanda.
Posteriormente formou parte do partido xudicial de Celanova dende o ano 1820, pero no ano 1965 foi incorporado ao partido xudicial de Ourense. Por último, en 1988 rematou pertencendo ao de Ribadavia.
Este concello tamén sufriu as consecuencias da emigración de mediados do século XX. Esta é unha das causas do avellentamento da poboación, pasando dos 60 anos unha gran parte da súa poboación.
Patrimonio
No concello de Pontedeva destacan os seguintes monumentos:
Ademais, en Pontedeva pódese gozar dunhas fermosas vistas panorámicas, un dos principais atractivos é a pesca que antigamente era unha actividade bastante popular no río Deva aínda que nos últimos anos diminuíu por mor da construción dunha minicentral hidroeléctrica en Quintela.
Turismo
Pontedeva conta con dúas rutas homologadas de sendeirismo: o PR-G 175 "Ruta do Monte San Xusto", e o PR-G 176 "Ruta do Río Deva".
Ambas son rutas circulares e de aproximadamente 7 km. A primeira é unha ruta que ascende ata a Ermida de San Xusto. A segunda discorre polas beiras do río Deva. Ámbalas rutas coinciden na Ponte Ballote.
Hai unha área para autocaravanas no Valiño, xunto á entrada do polígono industrial de Trado.
Polo concello tamén transcorre parte dunha etapa do Camiño Miñoto-Ribeiro, unha das rutas do Camiño de Santiago.
Lugares de Pontedeva
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Pontedeva vexa: Lugares de Pontedeva.
Escala Fujita-Pearson mellorada
A escala Fujita-Pearson mellorada é unha actualización e variación feita sobre a escala Fujita-Pearson de medición do dano dun tornado. Esta proposta comezou a funcionar en febreiro de 2007.
Escala
A escala abrangue seis niveis, dende o 0 ao 5.
Jon Snow
Jon Snow é un personaxe ficticio da saga de novelas de fantasía A Song of Ice and Fire do escritor estadounidense George R. R. Martin, e da súa adaptación en serie de televisión Game of Thrones. É un destacado nas novelas, e está considerado como unha das "mellores creacións" do autor e un dos personaxes máis populares segundo The New York Times. Jon é un dos personaxes principais da serie de televisión, e a trama do final da tempada 5 xerou unha forte reacción entre os espectadores. As especulacións sobre a parentela do personaxe tamén é un tema de debate entre os fans dos libros e da serie de televisión.
A personaxe de Jon aparece por vez primeira na novela de A Game of Thrones (1996) como o fillo ilexítimo de Ned Stark, o honorable señor de Winterfell, unha antiga fortaleza do Norte, un reino ficticio de Westeros. Sabendo que as súas perspectivas están limitadas polo seu status de fillo bastardo, Jon únese á Garda da Noite, que protexe a fronteira norte dos salvaxes que viven alén do Muro. Mentres que o resto dos Starks teñen que facer fronte a diferentes adversidades, Jon vese obrigado pola súa honra a ficar na Garda. En A Clash of Kings (1998), únese a unha expedición que investiga a crecente ameaza dos Outros alén do Muro e consegue infiltrarse entre os salvexes. Jon descobre que o seu obxectivo é invadir Westeros en A Storm of Swords (2000), e comeza a namorarse dunha rapaza salvaxe, Ygritte. Jon traizoa ós salvaxes, e a Ygritte, antes de que poidan atacar, pero a vitoria da Garda da Noite ten un alto prezo para Jon. Despois de converterse en Lord Comandante da Garda, aparece brevemente en A Feast for Crows (2005). Jon regresa como personaxe destacado en A Dance with Dragons (2011), traballando para negociar unha alianza entre a Garda da Noite e os salvaxes. A crecente animosidade que espertou na Garda finalmente alcánzao, e vese obrigado a afrontar as graves consecuencias.
Jon é interpretado por Kit Harington na serie da HBO Game of Thrones. A súa trama segue o argumento arco do personaxe baseado nas novelas, malia que a tempada 6 continuou coa historia aínda non escrita por Martin. Harington foi nomeado ós Premios Primetime Emmy como mellor actor secundario nunha serie dramática no 2016. Tamén foi nomeado ós Premios Saturn como mellor actor secundario en televisión, no 2012 e no 2016. El e o resto dos actores da serie foron nomeados ós Premio do Sindicato de Actores ó mellor elenco de televisión - drama en 2012, 2014, 2015 e 2016.
Canuto o Grande
Canuto o Grande (en Cnut the Great, en nórdico antigo: Knútr inn ríki), nado no ano 995 e finado en Shaftesbury no 1035 foi o rei viquingo dos reinos de Dinamarca (como a Canuto II, 1018-1035), Inglaterra (Canuto I, 1017-1035) e Noruega (1029-1035). Os seus éxitos como estadista e militar convertérono nunha das figuras máis destacadas do seu tempo até o punto que algúns historiadores chamárono o Emperador do Norte.
Traxectoria
Foi proclamado rei en Londres, facéndose soberano de Inglaterra, contra a que seu pai Sven dirixira unha expedición nas súas guerras contra os anglosaxóns. Casado con Enma, a viúva do monarca anglosaxón Etelredo II, por influencia desta convértese ao cristianismo e reedifica igrexas e mosteiros destruídos polos viquingos. Eríxese tamén en defensor dos desvalidos. Repartiu terras entre o seu séquito e establece novos ducados.
Trala morte do seu irmán Harold, foi proclamado rei de Dinamarca. No ano 1027 viaxou a Roma para asistir á coroación do Emperador Conrado II. Alí chegou a un acordo co Papa Bieito VIII, quen lle garantiu a seguridade dos peregrinos e lle concedeu unha diminución dos gravames sobre a xerarquía eclesiástica anglosaxoa.
En 1028 conquistou Noruega e dominou boa parte de Suecia, sendo coñecido como defensor de Irlanda.
This Is War (canción)
"This Is War" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo 30 Seconds to Mars, editado fisicamente o 26 de marzo do 2010 e sacado do seu terceiro álbum de estudio This Is War. Foi emitida por vez primeira polas radios estadounidenses o día 8 de marzo.
O seu vídeo musical foi rodado o 7 de abril do 2010. Existe un avance de 30 segundos, pero ata a data o vídeo aínda non foi estreado. Nel poden verse aos membros da banda como soldados loitando en Afganistán.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jared Leto.
Sikaiana
Sikaiana antes chamada Illas Stewart é un pequeno atol a 212 quilómetros ao NE de Malaita. Ten 14 km de lonxitude e a súa lagoa, coñecida como Te Moana, está totalmente pechada polo arrecife de coral. A súa superficie total é de tan só 2 km². Non hai ningún peirao seguro preto deste atol, o que faino a miúdo inaccesible.
Xeografía
A illa principal, que se atopa na esquina máis oriental, chámase Sikaiana. As tres pequenas illas no oeste do atol son Tehaolei, Matuiloto e Matuavi. Tamén hai dúas illas artificiais no arrecife, Te Palena e Hakatai'atata.
Historia
Administrativamente Sikaiana é unha rexión periférica da provincia de Malaita nas Illas Salomón. A poboación de Sikaiana é de aproximadamente 300 habitantes descendentes de polinesios. En 1856, cando se lle ofreceu a Hawai á soberanía de Sikaiana, o Consello Privado votou a favor de aceptar a cesión. O Rei Kamehameha IV aprobou a acción, polo que Hawai converteuse nun tipo de poder imperial. Pero a gran distancia do atol de Honolulu faría imposible a administración e a cesión nunca foi formalizada. Algúns residentes afirmaron ser nativos hawaianos e polo tanto cidadáns dos Estados Unidos. Segundo os residentes, as illas Stewart foron dadas ao rei Kamehameha IV en 1856, polo que as illas eran parte do Reino de Hawai no momento da anexión dos Estados Unidos en 1898. Os Estados Unidos non estaban de acordo, argumentando que a lei de 1898 anexou só as "illas de Hawai e as súas dependencias", e que a lei define como dependencias das illas as nomeadas por un informe da Comisión de Hawai que omite as illas Stewart. Algúns residentes solicitaron inscribirse para votar en Hawai en 1996, pero as súas solicitudes foron rexeitadas polo Hawaiian Sovereignty Election Council.
Bamiro, Bamiro, Vimianzo
Bamiro é un lugar da parroquia do Bamiro no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira). Tiña 47 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 24 homes e 23 mulleres.
Servilia Cepión
Servilia Cepionis, nada e finada entre os séculos II e I a.C., é unha das poucas mulleres romanas citadas polas fontes antigas. Era unha patricia, filla de Quinto Servilio Cepio o novo e de Livia Drusa. A través da súa nai era tamén medio irmá de Catón o Novo.
Traxectoria
Servilia creceu na casa do tribuno Marco Livio Druso, un tío materno, despois do escandaloso divorcio dos seus pais. Posteriormente casou con Décimo Xunio Bruto, un descoñecido na escena política. Deste casamento Servilia tivo un único fillo, Marco Xunio Bruto, un dos asasinos de Xulio César. Posteriormente casou con Décimo Xunio Silano, o cónsul do ano 42 a. de C., relación da cal naceron tres fillas, todas chamadas Xunia. Xunia Secunda casaría con Marco Emilio Lépido, o futuro triunviro (xunto con Augusto e Marco Antonio). Xunia Tertia, a máis nova das fillas, casaría con [Caio Casio Longino], outro dos asasinos de César.
Pero a maior contribución de Servilia á historia, á parte do seu fillo, foi o feito de ser a amante de Xulio César, aínda a pesar de ser maior ca el, un feito inaudito na Roma daquela época. Ó contrario que as outras mulleres romanas, e quizais por mor da súa idade, Servilia non tiña a paciencia para esperar sentada por César. Esta ousadía puido causar que a súa relación se fisexe pública. Unha anécdota famosa conta que, durante a reunión do senado na que se discutía a conspiración de Catilina, Servilia mandoulle a César unha carta de amor. Este tratou de ler a mensaxe discretamente pero Catón, o seu maior inimigo, viuno e acusouno de estar involucrado na conspiración. Cesar afirmou que a mensaxe era da súa amante pero Catón, non crendo unha excusa tan aparentemente pueril, desafiouno a probalo quitándolle a mensaxe das mans. Desafortunadamente para el, César tiña razón; era certamente unha carta de amor da súa amante Servilia, a medio irmá do propio Catón. Isto converteuse rapidamente nun pequeno escándalo persoal. Servilia tivo que divorciarse do seu marido e os senadores romanos empezaron a preocuparse pola imaxe pública das súas casas. Mentres, César facíase famoso por parecer que se deitaba coas mulleres dos seus inimigos políticos.
Como proba do aprecio que tiña César por Servilia, Suetonio cita varios casos: César regaloulle, durante o seu primeiro consulado, unha perla valorada en máis de seis millóns de sextercios. Tamén César, xa durante a guerra civil, ofreceulle descontos nas poxas públicas que, segundo Cicerón, foran rebaixadas un terzo do seu valor ("tertia" en latín). De feito, pensábase que isto era debido a que Servilia ofrecera a súa propia filla Xunia Tertia cando o seu interese empezara a desaparecer. Tamén se rumoreaba que César era o pai da rapaza, pero é dubidoso que ambos os rumores fosen certos á vez. A relación de Servilia con César durou dende o ano -63 ata o asasinato deste último no -44.
Despois do asasinato de César por parte do seu fillo Bruto (e o seu xenro Casio), os conspiradores reuníronse na casa de Servilia e o seu consello foi tido en conta (aínda que non hai probas de que estivera involucrada na conspiración). A pesar diso, Servilia puido escapar indemne das purgas do segundo triunvirato. Despois da morte de Bruto, cuxas cinzas fóronlle enviadas dende Filipos, viviu ó cuidado de Tito Pomponio Atico, amigo de Cicerón, ata a súa morte por causas naturais.
Goó, O Incio
Santa María de Goó é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 76 habitantes, deles 33 eran homes e 43 eran mulleres, o que supón que non medraron nin se perderon habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
De Goó é a cantante Lucía Pérez.
Entre o seu patrimonio destaca a igrexa de Santa María de Goó.
Dial MIKA
Dial Mika (acrónimo de Diamant Allemagne - Mini Kapsel) foi un satélite artificial de Francia e Alemaña lanzado a bordo dun foguete Diamant B o 10 de marzo de 1970 para medir o seu rendemento.
Características
O satélite consistía na terceira etapa do Diamant B e o propio Dial Mika. Tiña forma cilíndrica, con 1,5 m de longo e 0,8 m de diámetro. A súa masa total era de 111 kg e alimentábase mediante baterías. A súa vida útil debía ser de unha hora despois do lanzamento. A misión completaríase despois da separación entre Dial Mika e Dial Wika a unha altura duns 350 km.
Dial Mika fallou durante o lanzamento debido a vibracións da primeira etapa do foguete.
Xoán VI de Portugal
Foi un dos últimos representantes do absolutismo, Xoán VI viviu un período tumultuoso e o seu reinado non coñeceu unha paz duradeira. Non esperaba converterse en rei; só foi herdeiro da Coroa trala morte do seu irmán máis vello, Xosé. Asumiu a rexencia cando a súa nai, María I foi declarada mentalmente incapaz. Tivo que enfrontarse coa constante inxerencia nos asuntos do reino de nacións máis poderosas, sobre todo España, Francia e Inglaterra. Obrigado a fuxir de Portugal pola invasión napoleónica, chegou a Brasil, enfrontouse a revoltas liberais, similares ás da metrópole e foi obrigado a volver a Europa no medio de novos conflitos. O seu matrimonio tamén foi accidentado e a súa esposa, Carlota Xoaquina de Borbón, conspirou contra el en diversas ocasións en favor de intereses persoais ou de España, o seu país natal. Perdeu Brasil cando o seu fillo Pedro proclamou a independencia e viu ó seu outro fillo Miguel, rebelarse para depoñelo. Finalmente, comprobouse que morreu envelenado.
Creou no Brasil diversas institucións e servizos que foron a base da autonomía nacional, polo que para moitos investigadores é o verdadeiro mentor do Estado brasileiro. Malia iso, é hoxe un dos personaxes máis ridiculizados da historia luso-brasileira e acúsaselle de indolente, falta de tino político e constante indecisión, sen falar que a súa persoa foi retratada frecuentemente como grotesca, o que, segundo a historiografía máis recente, é na maior parte dos casos unha imaxe inxusta.
Primeiros anos
Segundo a tradición, tivo como profesores de letras e ciencias a Manuel do Cenáculo, Antônio Domingues do Paço e Miguel Franzini, como profesores de música ao organista Joãou Cordeiro dá Silva e ao compositor Joãou Sousa de Carvalho e como profesor de equitación, ao sarxento maior Carlos Antônio Ferreira Monte. Tamén recibiu clases de relixión, leis, francés e etiqueta. A historia aprendeuna a través da lectura das obras de Duarte Nunes de Lleãou e Joãou de Barros.
Matrimonio e crise sucesoria
O 8 de maio de 1785 casou coa primoxénita do futuro rei de España Carlos IV e a súa esposa María Luísa de Parma, Carlota Xoaquina de Borbón, (quen apenas tiña 10 anos de idade). Por razóns políticas, ao temer unha nova Unión ibérica, parte da corte portuguesa non vía o matrimonio cunha princesa española con bos ollos. Malia a súa escasa idade, Carlota era considerada unha nena moi vivaz e cunha educación refinada. Con todo, tivo que aguantar catro días de probas ante os embaixadores portugueses antes de que o matrimonio levásese a cabo. Ademais, ao ser parentes e ao ser ela moi novo, foi necesaria unha dispensa papal para que puidesen casar. Trala confirmación, asináronse as capitulacións matrimoniais na sala do trono da corte española, rodeado dunha gran pompa e coa participación dos grandes de ambos reinos, seguido dos esponsais, realizado por poderes. Xoán VI foi representado polo pai da noiva. Esa noite ofreceuse un banquete para máis de 2000 invitados. miniatura|150px|esquerda|Carlota Xoaquina en 1785, pintura de [[Mariano Salvador Maella.]] A infanta foi recibida en palacio ducal de Vila Viçosa a principios de maio, e o 9 de xuño a parella recibiu as bendicións nupciais na capela do palacio. O seu matrimonio celebrouse ao mesmo tempo que o da súa irmá, Mariana Vitoria de Braganza co infante Gabriel de Borbón, tamén da casa real española. A asidua correspondencia entre Xoán e Mariana na época revela que botaba de menos á súa irmá e, comparándoa coa súa nova esposa, dicía: «É moi intelixente e ten moito xuízo. O único que lle pasa é que aínda é moi pequena e a min gústame moito, pero por iso non deixo de querer ter amor igualmente». Por outra banda, o temperamento da nena era pouco dado á docilidade, o que ás veces esixía a intervención da propia raíña María. Ademais, a diferenza de idade (el tiña 18 e ela só 10) incomodábao e producíalle ansiedade. Pola excesiva mocidade da esposa, o matrimonio aínda non se consumou e dicía: «Agora empeza o momento de xogar moito coa infanta. Se sigo así, xulgo que non pasará nada ata dentro de 6 anos. creceu moi pouco desde que veu». De feito, a consumación tivo que esperar ao 5 de abril de 1790. En 1793 naceu María Tareixa, a primeira dos nove fillos que terían.
Entre estes anos, a súa vida relativamente pacífica sufriu un revés o 11 de setembro de 1788, cando o seu irmán máis vello, José, faleceu. Juan pasou entón a ser o herdeiro da Coroa. En José o pobo depositaba grandes esperanzas e era considerado un príncipe aliñado cos ideais progresistas da Ilustración, pero era criticado polos relixiosos, xa que parecía inclinarse cara á orientación política anticlerical do marqués de Pombal. En contrapartida, a imaxe de Juan mentres o seu irmán viviu era a oposta. O seu relixiosidade era notoria e mostrouse favorable ao réxime absolutista. A crise sucesoria agravouse cando, ao ano seguinte, Xoán enfermou gravemente e temeu pola súa vida. Recuperado, en 1791, volveu a enfermar «botando sangue pola boca e polos intestinos», segundo as anotacións deixadas polo capelán do marqués de Marialva e engadindo que o seu ánimo estaba sempre abatido. Formouse nun clima de tensión e incerteza sobre o seu futuro reinado.
Rexencia
miniatura|O príncipe rexente pasando revista ás tropas en Azambuja, polo artista [[Domingos Sequeira (1803).]] A raíña comezou a presentar síntomas de problemas mentais. O 10 de febreiro de 1792, dezasete médicos asinaron un documento no que declaraban que esta non podía seguir á fronte do país pois non se prevía mellora nas súas enfermidades. Xoán mostrouse nun primeiro momento contrario a asumir o poder e rexeitou a idea de formar unha rexencia strictu sensu, o que propiciou que diversos membros da nobreza creasen unha facción a fin de gobernar o reino de facto a través dun Consello. Houbo ata rumores de que Xoán padecía síntomas da mesma enfermidade da súa nai e especulouse con que el tampouco estaba capacitado para reinar. Segundo antigas leis sobre a rexencia, se o rexente falecese ou se vise impedido de reinar e se este tiña fillos menores de 14 anos (como era o caso), o goberno sería exercido polos titores dos infantes ou, se estes non houbesen exercido formalmente, pola esposa do rexente (unha española). Todo se complicaba entre temores, sospeitas e intrigas no máis alto poder do Estado.
Ao mesmo tempo, empezábanse a sentir os rumores da Revolución francesa, que causaron perplexidade nas casas reinantes europeas. A execución do rei francés Luís XVI o 21 de xaneiro de 1793 polas forzas revolucionarias precipitou unha resposta internacional. O 15 de xullo asinouse unha convención entre España e Portugal e o 26 de setembro Portugal aliouse con Inglaterra. Ambos tratados tiñan como obxectivo o auxilio mutuo contra os franceses e levou aos portugueses, o ano seguinte, á guerra do Rosellón, na que participaron 6000 soldados e que acabou sendo un fracaso. Ademais, houbo un delicado problema diplomático: Portugal non podía asinar a paz con Francia sen infrinxir a alianza con Inglaterra, na que estaban ademais mesturados varios intereses, polo que se pasou a buscar unha neutralidade que se revelou fráxil e tensa.
Trala derrota, e habendo España deixado ao carón Portugal na Paz de Basilea asinada con Francia e ao ser Inglaterra demasiado poderosa para ser atacada directamente, o obxectivo da vinganza francesa foi Portugal. Asumindo o poder francés en 1799, o mesmo ano en que Xoán converteuse oficialmente no rexente do reino, Napoleón Bonaparte coaccionou a España a impoñer un ultimato aos portugueses, que lle obrigaba a romper os tratados con Inglaterra e someter ao país aos intereses franceses. Trala negativa de Xoán, a neutralidade fíxose inviable. En 1801, España e Francia invadiron Portugal, episodio coñecido como a Guerra das Laranxas, onde se perdeu a praza de Olivenza. Todos os países involucrados, que tiñan intereses contrapostos, realizaban movementos ambiguos e acordos secretos. A situación tornouse crítica para Portugal, que quería manterse á marxe dos conflitos. Ao ser a parte máis débil foi de novo invadido. Mentres tanto, Xoán atopouse co inimigo en casa. A súa propia esposa, fiel aos intereses españois, iniciou intrigas para depoñer ao marido e tomar o poder, tentativa que acabou abortada en 1805 e que supuxo que a conspiradora tivese que ser exiliada da corte e empezase a vivir no palacio de Queluz, mentres que o rexente pasou a vivir no palacio Nacional de Mafra.
Saída cara a Brasil
En 1807 asináronse os tratados de Tilsit, entre Francia e Rusia e de Fontainebleau, entre Francia e España, onde se definiu a conquista e división de Portugal. O destino do reino estaba, pois, escrito. Xoán intentou gañar tempo desesperadamente e ata o último momento simulou unha submisión voluntaria a Francia e chegoulle a suxerir ao rei inglés a declaración dunha guerra ficticia a Inglaterra. O Bloqueo Continental decretado por Napoleón non foi respectado en todos os términos e, en segredo, asinouse con Inglaterra un novo acordo polo que Portugal recibiría axuda para unha posible fuga da familia real. O acordo era sumamente vantaxoso para os ingleses xa que, por unha banda, só comprometíase a apoiar un goberno lexítimo que lle era simpático e, por outra banda, mantiña a súa influencia sobre o país e seguía sacando grandes réditos no comercio co imperio transcontinental portugués. Portugal debía escoller entre a obediencia a Francia ou a Inglaterra e o goberno, dividido entre francófilos e anglófilos, dubidaba, o que podería poñer a Portugal nunha situación de guerra coas dúas potencias. Posteriormente, os feitos precipitáronse: en outubro de 1807 chegou unha información de que un exército composto de franceses e españois achegábase, o 1 de novembro coñeceuse na corte de Napoleón unha noticia que afirmaba que os Braganza deixarían de reinar en dous meses e, o 6 de novembro, unha escuadra inglesa entrou no porto de Lisboa cunha forza de 7.000 homes, con ordes de escoltar á familia real cara a Brasil ou, se o goberno se rendía aos franceses, atacar e conquistar a cidade. Logo dunha angustiosa ponderación e recibindo presións por todos lados, Xoán decidiu aceptar a protección inglesa e saír cara a Brasil.miniatura|270px|Embarque cara o Brasil no [[Belém, Brasil|porto de Belém. Gravado de Francisco Bartolozzi a partir do óleo de Nicolas Delariva.]]
O exército invasor, liderado por Junot, iniciou o avance pero chegou ás portas da capital o 30 de novembro de 1807. Despois de enfrontarse a varias dificultades no camiño, esta milicia estaba débil e famenta, os seus uniformes estaban feitos uns farrapos e os soldados, na súa maioría novatos inexpertos, apenas conseguían cargar coas armas. Alan Manchester describiunos dicindo «sen cabalería, artillería, cartuchos, zapatos nin comida, cambaleándose de cansazo, a tropa parecía máis a evacuación dun hospital que un exército marchando triunfalmente para conquistar un reino», e por iso críase que unha resistencia podería ter tido éxito, pero o goberno non estaba ao corrente da situación do inimigo e, ademais, xa era demasiado tarde. Xoán, acompañado por toda a familia real e un gran séquito de nobres, prelados, funcionarios do Estado e criados, así como un voluminoso equipaxe que incluía un valioso acervo de arte, os arquivos de Estado e o tesouro real, partiu cara a Brasil deixando ao país cunha rexencia. A idea de cambiar a sede da corte a América, como acto xeopolítico, existía en Portugal desde había moito tempo e xa se fixeron algúns preparativos. Con todo, nese momento, a fuga tivo que realizarse rápido, baixo a choiva, que deixou as rúas convertidas nunha lameira e causou un gran tumulto en Lisboa, cunha poboación atónita e revolucionada que non podía crer que o seu príncipe fose abandonalos. Coa confusión, esquecéronse no peirao innumerables maletas e pertenzas, caixóns coa prata das igrexas, que foi confiscada e fundida polos franceses e o prezar acervo de 60 000 volumes da Biblioteca Real, que foron salvados e enviados a Brasil máis tarde. Segundo o relato de José Acúrsio das Neves, a saída causou unha profunda conmoción no príncipe rexente:
Para explicarse ante o pobo, Xoán mandou fixar carteis polas rúas en afirmábaos que a súa saída fora inevitable, malia todos os esforzos realizados para asegurar a integridade e a paz do reino, recomendou calma a todos e ordenou que non se resistisen aos invasores para que non se derramase sangue en balde. Debido á présa, no mesmo navío que o príncipe viaxaban a súa nai, a raíña, e os herdeiros Pedro e Miguel. Unha decisión imprudente, tendo en conta os riscos dunha viaxe transatlántico naquela época, xa que se poñía en perigo a sucesión da coroa, se naufragase. Con todo, Carlota e as infantas ían noutros dous barcos. O número de persoas embarcadas era obxecto de controversia: no século XIX falábase de ata 30.000. Porén, hoxe estímase que o número oscilaría entre 500 e 15.000 persoas, pois a escuadra, composta por quince embarcacións, só podería levar entre 12.000 e 15.000 persoas, incluíndo aos tripulantes. Porén, existen varios relatos sobre a sobreocupación dos barcos. Segundo Pedreira e Costa, tendo en conta todas as variables, o máis probable é que houbese entre 4.000 e 7.000 persoas, incluíndo a tripulación. Moitas familias foron separadas e moitos altos dignatarios non atoparon un lugar nos barcos, polo que tiveron que quedar en terra. A viaxe non foi tranquila: ao empezar, tiveron que facer fronte a unha tormenta que obrigou a un considerable desvío na ruta. Ademais, varios barcos tiñan unha condición precaria e a sobreocupación impuxo condicións humillantes para a nobreza, que tivo que durmir apiñada, baixo vento e choiva, nas cubertas. A hixiene era pésima e orixinouse unha epidemia de piollos xa que moitos non conseguiron levar mudas de roupa. Varias persoas enfermaron e tívose que racionar a auga e os alimentos, que eran escasos. Os ánimos acendéronse e empezaron os rumores e a frota, tras atravesar unha densa néboa na que se perdeu o contacto visual entre os barcos, sufriu unha nova tempestade que danou seriamente algúns barcos e acabou por dispersalos á altura da illa de Madeira. Posteriormente, o príncipe cambiou de plans e, por orde súa, o grupo de barcos que aínda os acompañaba dirixiuse cara a Salvador de Baía, probablemente por razóns políticas –agradar aos habitantes da primeira capital da colonia, que xa mostraran signos de descontento pola perda do seu antigo status–, mentres que os outros barcos seguiron cara a Río de Xaneiro, seguindo o plan inicial.
Jiraiya
Jiraiya (自来也) é un personaxe de ficción do manga e anime Naruto.
O seu nome significa literalmente trono xove, que é unha descrición da súa personalidade; reservado, aparecendo e desaparecendo de Konoha en calquera intre. Podía tamén ser unha referencia ó seu costume de ollar ás rapazas para escribir as súas novelas ou o forte que é á hora de loitar.
Tanto o seu nome como os de Tsunade e Orochimaru veñen da novela xaponesa Jiraiya Goketsu Monogatari (児雷也豪傑物語, “O conto de Jiraiya o galante”).
Historia
Jiraiya é un ex-estudante do Terceiro Hokage. Jiraiya e os seus compañeiros de equipo anteriores, Orochimaru e Tsunade, coñécense co nome dos “tres ninjas lendarios” ou Sannin. Máis adiante, Jiraiya convértese no mestre jōnin de Minato Namikaze (futuro Cuarto Hokage).
Cando Minato se converte en Hokage, decide poñerlle o nome do protagonista do primeiro libro escrito por Jiraiya, chamado "A historia do ninja remuíño", ó seu fillo Naruto Uzumaki xa que segundo Minato é unha autobiografía de Jiraiya e gústalle a actitude do protagonista, o que converte a Jiraiya no padriño de Naruto.
Cando era neno, Jiraiya fixo unha grande amizade, non carente de rivalidade, con Orochimaru. Pero cando este, anos despois traizoou a Konoha e fuxiu da Aldea, Jiraiya perseguiuno, intentando convencelo de que volvese. Orochimaru rexeitou a oferta e atacou a Jiraiya, marchándo de Konoha para sempre. Despois diso Jiraiya deixou Konoha de xeito que puidese seguir os movementos de Orochimaru. Máis tarde perseguiu á Organización Akatsuki, na que estivo Orochimaru.
Aínda que era bastante zoupón cando era máis novo, Jiraiya é un ninja de Clase S, un xenio que se especializa en invocar sapos e empregar ninjutsu. O poder de Jiraiya é equivalente ó dun mestre kage. Jiraya foi titor dalgúns dos ninjas máis poderosos do manga (Naruto, Minato Namikaze, Pain/Nagato, Konan e Yahiko).
O kanji que se ve no protector da fronte de Jiraiya (油, Abura) significa “aceite”, que ten que ver probablemente con uso do aceite de sapo e o seu ataque da chama-aceite con Gamabunta. Tamén pode referirse ó aceite da montaña dos sapos, que usaron tanto el coma Naruto para aprender a canalizar a forza da natureza, a enerxía necesaria para dominar o modo ermitán.
Creou a técnica transparente de escape (Tōton Jutsu, 透遁術) para espiar a mulleres espidas sen ser visto. El nunca oculta realmente a súa perversión, e mesmo, parece estar moi fachendoso dela. A pesar disto, a Jiraiya non lle gusta que Naruto o chame Ero-sennin (エロ仙人).
Un tempo despois de deixar Konoha, Jiraiya comeza a escribir novelas eróticas para adultos, sendo o seu traballo máis popular Ven ven Paraíso (イチャイチャパラダイス). Nun episodio do recheo del anime, Naruto escribe unha continuación das novelas de Icha Icha asinando como Jiraiya e o libro volveuse moi popular, significando que Naruto é quen de escribir ó mesmo nivel que Jiraiya, ou que as capacidades de escritura de Jiraiya non son mellores que as dun neno. O éxito da serie de Icha Icha parece terlle proporcionado moitos cartos, pois o talonario de cheques de Jiraiya revela que é bastante rico.
Transcriptoma
Transcriptoma ou transcritoma refírese ao conxunto completo de transcritos (ARNs mensaxeiros, ARNs ribosómicos, ARNs transferente, microARNs e outros ARNs) dun organismo dado, órgano, tecido ou liñaxe celular. Polo tanto, é o reflexo directo da expresión dos xenes. O perfil do transcriptoma pode variar segundo o momento (nunha dada fase do ciclo celular, por exemplo), estado fisiolóxico, estímulos físicos, químicos, biolóxicos ou doenzas. Como son os ARNm os codificadores das proteínas e, por consecuencia, o centro dos intereses da busca de xenómica funcional; na práctica quedou establecido que o transcriptoma abarca o conxunto desta especie de ARN. Entre tanto, recentemente, os investigadores incluíron os microARNs no concepto de transcriptoma por representaren unha clase moi importante de pequenos ARNs (contendo aproximadamente 20 a 22 nucleotídeos) que controlan a expresión xénica ao nivel post-transcripcional, impedindo a tradución dos RNAm en proteínas.
Para estudaren o transcriptoma os investigadores utilizan métodos de análise a grande escala como SAGE (serial analysis of gene expression) e os microarrays ou micromatrices (micromatrices de ADNc), as micromatrices de oligos e os (chips de ADN). Recentemente o método de secuenciamento a grande escala chamado de "deep sequencing" foi introducido no estudo do transcriptoma, mais debido ao seu alto custo a as dificultades de análise dos datos, ese método aínda non é rotina.
Diocese ortodoxa moldava de Ungheni e Nisporeni
A diocese de Ungheni e Nisporeni é unha sé da Igrexa ortodoxa rusa parte da metrópole de Chișinău e toda Moldavia.
Territorio
A eparquía ten xurisdición sobre os distritos de Ungheni, Nisporeni, Călărași e Hîncești, en Moldavia. A sé episcopal está na cidade de Ungheni. O territorio está dividido en 145 parroquias.
Brosimum alicastrum
Brosimum alicastrum é unha especie botánica arbórea do xénero Brosimum, da familia das moráceas, división das anxiospermas, que inclúe no xénero os Ficus e as moreiras. É endémica de Mesoamérica: dende México até Perú, pasando por Guatemala, O Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Güiana, Venezuela, Brasil, Bolivia, Colombia, Ecuador. Tamén se atopa nas illas do Caribe: Cuba, Xamaica e Trinidad e Tobago.
Descrición
miniatura|esquerda|200px|Froitos. Esta árbore pode acadar os 45 m de altura e 1 m de diámetro. Cortiza acanalada, cilíndrica; con raíces externas de contraforte, dándolle máis soporte necesario se o seu sistema radicular é superficial; con zume leitoso doce e pegañento. Cortiza externa suave, agrisada clara, madeira avermellada, con sección central amarelenta.
Flores unisexuales, solitarias e axilares. As flores masculinas, de cor amarela, están reunidas en amentos globosos, compostos de escamas peltadas e carecen de corola. As flores femininas están reunidas en cabezolas oblongas, ovais, con escamas máis pequenas.
Taxonomía
Brosimum alicastrum foi descrita por Peter Olof Swartz e publicado en Nova Genera et Species Plantarum seu Prodromus 12. 1788.
Ácido cólico
O ácido cólico regula á baixa a actividade da colesterol-7-α-hidroxilase (que cataliza o paso limitante da síntese de ácidos biliares), e o colesterol fai o contrario. Por esta razón o ácido quenodesoxicólico (pero non o ácido cólico) pode utilizarse para tratar os cálculos biliares, porque a diminución da síntese de ácidos biliares sobresaturaría os cálculos aínda máis.
Os ácidos cólico e quenodesoxicólico son os máis importantes ácidos biliares humanos. Outros mamíferos sintetizan predominantemente ácido desoxicólico. Nos humanos os conxugados do ácido cólico da bile son transformados polas bacterias do intestino en ácido desoxicólico.
Andrea Sánchez Falcón
Andrea Sánchez Falcón, nada en Arucas, As Palmas o 28 de febreiro de 1997, é unha futbolista española. Xoga como extremo e o seu equipo actual é o Atlético de Madrid da Primeira División Feminina de España.
Ministerio de Mariña de España
thumb|280px|O [[Cuartel Xeral da Armada, sede do Ministerio de Mariña, no Paseo do Prado de Madrid.]] O Ministerio de Mariña foi o departamento ministerial encargado da Armada en España, e existiu en varias épocas da historia, a última entre 1939 e 1977.
Procedente do Despacho de Mariña que modificou a súa denominación mediante o Real Decreto de 20 de setembro de 1851, foi dúas veces eliminado, e restaurado polo xeneral Franco ao finalizar a Guerra Civil Española en 1939 por Lei de 8 de agosto de 1939, cuxa organización e funcións quedaron delimitadas por Decreto de 1 de setembro de 1939.
Existiu ata 1977 en que se suprimiu co R.D. 1558/77, de 4 de xullo, cando o presidente do goberno Adolfo Suárez creou o Ministerio de Defensa que integrou aos ministerios do Aire, Exército e Mariña, durante a Transición política, tralas primeiras eleccións xerais.
Edificio
Nun primeiro momento o Ministerio de Mariña tivo a súa sede no Palacio de Godoy, xunto cos Ministerios de Facenda, Xustiza e Guerra, polo que devandito palacio era coñecido como Casa dos Ministerios. Con todo, cando chegou o século XX o edificio atopábase xa en estado ruinoso.
Por iso a sede do Ministerio de Mariña pasou a ser o edificio situado no Paseo do Prado de Madrid, construído entre 1925 e 1928, en terreos pertencentes aos Xardíns do Bo Retiro, e que despois se converteu no Cuartel Xeral da Armada. Parte das súas instalacións son ocupadas polo Museo Naval de Madrid.
Carreña
A carreña, tamén coñecida como asturiana dos vales ou vaca roxa, é unha das razas de vacún tradicionais de Asturias, concretamente das súas zonas costeiras e dos vales dos principais ríos. Chámase carreña porque se cre que é orixinaria do concello asturiano de Carreño. Críase principalmente en réxime extensivo para a produción de carne.
Cinema Novo
Cinema Novo foi un movemento cinematográfico brasileiro, influenciado polo neorrealismo italiano e pola "Nouvelle Vague" francesa, con repercusión internacional. Xurdiu en circunstancias análogas ao movemento portugués chamado Novo Cinema.
Orixes
Na década de 1950 o cinema brasileiro estaba dominado pola chanchada (filmes musicais, con frecuencia cómicos e baratos), historias épicas de grande orzamento que imitaban o estilo de Hollywood e o cinema denominado "serio" que o cineasta Carlos Diegues describe como "ás veces cerebral e a miúdo ridiculamente pretensioso."
En 1952 tiveron lugar o I Congresso Paulista de Cinema Brasileiro e o I Congresso Nacional do Cinema Brasileiro. Nestes congresos discutíronse novas ideas para a produción de filmes nacionais. Unha nova temática de obras comezou a ser abordada. Así, cineastas do Río de Xaneiro e Bahia resolveron elaborar novos ideais para o cinema brasileiro. Estes ideais eran contrarios aos carísimos filmes producidos por Vera Cruz e opostos ás alienacións culturais que reflectían as chanchadas.
O que os mozos implicados no proceso querían era a produción dun cinema barato, feito con "unha cámara na man e unha idea na cabeza". Os filmes volvían á realidade brasileira e cunha linguaxe adecuada á situación da época. Os temas máis tratados estaban fortemente ligados ao desenvolvemento do país. Esa nova fase está ben representada polo filme Rio, 40 graus (1955), de Nelson Pereira dos Santos. As propostas do neorrealismo italiano foron a inspiración do autor do filme.
Temas e estilo
Os historiadores do cinema dividen o movemento en tres fases diferentes:
Os filmes da primeira fase (1960-1964) representan os obxectivos orixinais do Cinema Novo. Eran filmes formais no ton e rurais no escenario, tratando os problemas da clase obreira, como a fame, a violencia, a alienación relixiosa e a explotación relixiosa. Ao contrario que o cinema tradicional, que mostraba belos actores profesionais en paraísos tropicais, nesta fase os cineastas buscaban os recantos máis escuros da vida brasileira, as favelas e o sertão. O director Glauber Rocha foi o máis coñecido dos cineastas do momento, con obras como Deus e o Diabo na Terra do Sol, que foron aclamadas por críticos de todo o mundo.
A segunda fase (1964-1968) comeza co golpe de estado que leva o Brasil á autarquía militar. Os brasileiros perderon fe nos ideais do Cinema Novo, movemento que prometera protexer os dereitos civís pero que fracasara en manter a democracia. Os filmes desta fase trataban de desviar as críticas e facer fronte á angustia e perplexidade que sentía o pobo. Fíxose producindo filmes que analizaban o fracaso de certo populismo.
A terceira fase (1968-1972) consistiu nunha mestura de temas políticos e sociais con personaxes e imaxes non afastados da riqueza e vizosidade da selva brasileira. Foi chamada tamén fase tropicalista. Coa modernización do país, o Cinema Novo tamén se volveu máis profesional. Cineastas e espectadores comezaron a sentir que o movemento estaba a contradicir os ideais da súa primeira fase. Esta percepción deu lugar ao nacemento do Novo Cinema Novo, ou Udigrudi, que empregaba unha estética sucia para volver á idea inicial.
Principais nomes do Cinema novo
Xunto con Rocha e Pereira dos Santos destacaron os directores Cacá Diegues, Joaquim Pedro de Andrade, Leon Hirszman, Roberto Santos, Rogério Sganzerla, Ruy Guerra, Olney São Paulo, Paulo César Saraceni e Alex Viany.
As Bouciñas, Lousame, Lousame
As Bouciñas é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Football Manager
Football Manager é unha serie de videoxogos de simulación futbolística deseñados por Sports Interactive. A serie comezou no 1992 coma Championship Manager, pero tras romper a relación cós publicadores orixinais Eidos, Sports Interactive perdeu os dereitos no nome e renomeouno coa nova marca Football Manager xunto cós seus novos publicadores Sega. Football Manager 2009 é o último dos xogos na serie.
Football Manager 2005
O 12 de febreiro do 2004, tras separarse dos publicadores Eidos Interactive, anunciouse que Sports Interactive conseguira reter os dereitos do código fonte pero non os do título Championship Manager, que mantivo Eidos. Posteriormente anunciouse que os novos xogos de simulación de Sports Interactive chamaríanse Football Manager.
Sports Interactive firmou con Sega coma o seu novo publicador, e posteriormente en abril do 2006 sega adquiríu a Sports Interactive por completo.
O primeiro xogo publicado co novo nome de Football Manager foi Football Manager 2005, tamén coñecido có sobrenome de "FM 2005".
Football Manager 2005 incluía unha interface de usuario actualizado, un motor de xogo refinado, regras das competicións e base de datos actualizada, información pre e post partido, noticias, partidos en 2D e varias outras características.
Football Manager 2005 publicouse no Reino Unido o 4 de novembro do 2004, e pouco tempo despois no resto de países do mundo.
Football Manager 2006
Football Manager 2006 para Windows e Mac OS saíu ao mercado no Reino Unido o 21 de outubro do 2005. Na súa primeira semana á venda converteuse no segundo videoxogo para PC máis vendido no Reino Unido. Esencialmente foi unha actualización coa nova temporada, aínda que tamén incluíu pequenos axustes e melloras ao xogo.
Football Manager 2006 - Xbox 360
A versión para Xbox 360 saíu ao mercado o 13 de abril do 2006, sendo o primeiro videoxogo para videoconsolas na serie Football Manager. Inclúe as 50 ligas xogables así coma unha base de datos de 250.000 xogadores, pero require o disco duro da Xbox para as partidas gardadas.
Football Manager Handheld
FM Handheld saíu por primeira vez o 13 de abril do 2006. Foi o primeiro xogo de Sports Interactive para unha videoconsola portátil. Debido ás restricións de hardware da plataforma PSP, o xogo e unha versión reducida do FM 2006, con só 6 países xogables: Inglaterra (5 ligas), Francia (2 ligas), Alemaña (2 ligas), Países Baixos (2 ligas), Italia (2 ligas) e España (2 ligas).
As diferenzas clave entre as versións Windows/Mac do xogo e esta son:
Lingua fráncica
Catacterísticas
A lingua en si mesma está pobremente rexistrada, pero deu lugar a numerosos préstamos en francés antigo. O neerlandés antigo é o termo para os dialectos franconios antigos falados nos Países Baixos.
Football Manager
Football Manager 2007
O 8 de xuño de 2006 Sports Interactive publicou os primeiros detalles do 'Football Manager 2007
Lingua fráncica
Catacterísticas
Durante a dinastía merovinxia, o fráncico tivo unha influencia significativa nas linguas romances faladas na Galia. Como resultado, moitas palabras modernas do francés e topónimos (incluíndo o nome do país, Francia) teñen orixe xermánica. Francia en alemán aínda se coñece como Frankreich, en neerlandés como Frankrijk e en dinamarqués como Frankrig. Entre os séculos V e IX, as linguas faladas polos francos salios en Bélxica e nos Países Baixos evolucionou no neerlandés antigo, mentres en Picardía e Illa de Francia foi eclipsado polo francés antigo como lingua dominante.
Football Manager
Football Manager 2007
A primeira "demo" de FM 2007 publicouse o 1 de outubro de 2006, dispoñible en dúas versións, "vanilla" (vainilla) e "strawberry" (amorodo). O xogo saíu á venda o 18 de outubro do 2006.
Lingua fráncica
Catacterísticas
A lingua fráncica anterior á dinastía carolinxia está reconstruída nos préstamos conservados no francés antigo e da lingua neerlandesa antiga rexistrada entre os séculos VI e XII. Unha excepción notable é a inscrición de Bergakker, que pode representar un rexistro primario da lingua fráncica do século V.
Football Manager
Football Manager 2008
FM 2008 saíu ao mercado o 18 de outubro do 2007. As novas características desta versión eran, entre outras, un pequeno radar durante os cambios tácticos, unha nova pel, sistema mellorado de toma de notas, cambio na selección de capitanes, centro de fichaxes, motor de partido mellorado e un sistema de xeración de caras para xogadores rexenerados.
Football Manager 2009
O 3 de setembro do 2008 Sports Interactive amosou un vídeo que anunciaba á saída ao mercado do xogo Football Manager 2009 o 14 de novembro. A diferenza principal con respecto a versións anteriores foi a inclusión dun motor de partido en 3D. Outras características novas foron a posibilidade de ter adestradores e persoal feminino, un novo sistema de conferencia de prensa e un sistema de fichaxes máis realista. Tamén foi a primeira versión que saíu á venda en formato DVD.
Cantóns de Suíza
miniatura|360px|Os trece cantóns da [[Antiga Confederación Suíza (1513-1798)]] Os 26 cantóns de Suíza son os estados membros da Confederación Suíza. Cada cantón foi un estado soberano, coas súas propias fronteiras, exército e moeda dende a Paz de Westfalia (1648) até o estabelecemento do Estado Federal Suízo en 1848. O cantón máis recente é o Cantón do Xura, que se separou do de Berna en 1979.
No século XVI, a Antiga Confederación Suíza estaba composta por trece cantóns soberanos, dos que había dous tipos diferentes: seis de campo (ou bosque) e sete cantóns de cidade (ou urbanos). Aínda que tecnicamente formaban parte do Sacro Imperio Romano, convertéronse en independentes de facto, cando os suízos derrotaron a Maximiliano I na batalla de Dornach en 1499. Despois disto os seis cantóns de campo estabelecéronse como repúblicas democráticas, mentres que os sete cantóns urbanos foron repúblicas oligárquicas controladas por familias nobres.
Hoxe en día cada cantón ten a súa propia constitución, lexislatura, goberno e cortes. A maioría deles son Parlamentos Unicamerais, variando o seu tamaño dende os cincuenta e oito aos douscentos escanos, e uns poucos son Asembleas Xerais, coñecidas como Landsgemeinden. Os gobernos adoitan ser de ente cinco ou sete membros.