cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Peary
Traxectoria
A diferenza doutros exploradores el estudou as técnicas de supervivencia que utilizaban os inuit, aprendeu a usar zorras de cans e construír iglús e vestirse con peles. Tamén confiou na poboación nativa como cazadores e guías durante as súas expedicións e foi pioneiro no uso de grupos de apoio e subministración de provisións para a travesía, a todo isto chamóuselle o sistema Peary. Á súa volta da expedición ao Polo Norte suscitouse a polémica con Frederick Cook, que tamén afirmaba que chegara ao Polo Norte mesmo antes, o 21 de abril de 1908, o Congreso dos Estados Unidos entrou na controversia, declarando oficialmente que Peary fora o primeiro en chegar. O certo é que non hai certeza nin evidencias irrefutables que Peary chegara o Polo Norte
Iván Cuadrado
Iván Javier Cuadrado Alonso, nado o 21 de febreiro de 1979 en Salamanca, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu club actual é a UD Salamanca.
Eborico
Eborico ou Eurico (583-584) foi un rei suevo de Galicia. Sucedeu ao seu pai Miro trala súa morte. Forzado polo acoso militar viuse obrigado a asinar un pacto no que recoñecía a superioridade política do rei visigodo Leovixildo, provocando a sublevación de parte da aristocracia galaico-sueva encabezada polo nobre Andeca que non debeu aceptar submisión algunha a Toledo. Por este motivo, Eborico foi apresado e encarcerado nun mosteiro. Derrocado, Andeca casou pola forza coa raíña (talvez a viúva de Miro ou a esposa de Eborico) proclamándose novo rei de Galiza.
César Chávez
César Estrada Chávez, nado en Yuma o 31 de marzo de 1927 e finado en San Luis, Arizona, o 23 de abril de 1993, foi un líder sindical, organizador da comunidade, empresario, defensor dos dereitos civís e activista estadounidense. Xunto con Dolores Huerta, cofundou a Asociación Nacional de Traballadores Agrícolas (NFWA), que máis tarde se uniu ao Comité Organizador dos Traballadores Agrícolas (AWOC) para converterse nos Traballadores Agrarios Unidos (UFW). Ideoloxicamente, a súa visión do mundo combinaba políticas de esquerda e ensinanzas sociais católicas.
Traxectoria
Chávez naceu en Arizona, nunha familia mexicano-estadounidense. Comezou a traballar como braceiro antes de ingresar na Mariña dos Estados Unidos, onde serviu durante dous anos. Trasladado a California, casou, tivo fillos e despois participou nunha organización comunitaria, onde axudou a rexistrar os traballadores para votar. En 1959 converteuse en director nacional de CSO (Organización de Servizos á Comunidade), un posto con sede nos Ánxeles. En 1962, deixou a OSC para fundar a NFWA, con sede en Delano, California, a través da cal lanzou un plan de seguros, unha cooperativa de crédito e un xornal para traballadores do campo chamado El Malcriado. Máis tarde nesa década, comezou a organizar folgas entre os traballadores rurais, sobre todo en Delano, onde organizou unha folga entre os vendimadores entre 1965 e 1970. Influído polo movemento de resistencia do líder indio Mahatma Gandhi, Chávez enfatizou directamente as tácticas non violentas, incluídos piquetes e boicots, facendo presión sobre os propietarios de granxas para que satisfixesen as demandas dos folguistas. Imbuíu as súas campañas co simbolismo católico romano, incluíndo procesións públicas, misas e xaxún. Por recibir apoio de grupos de esquerdas e obreiros, foi investigado polo FBI.
Legado
miniatura|Busto de bronce de Chávez detrás do presidente Biden no [[Despacho Oval, xaneiro de 2021]] Figura controvertida, os seus críticos dentro de UFW manifestaron dúbidas sobre o control autocrático de Chávez sobre o sindicato, as purgas do que el consideraba desleal e o culto á personalidade que o rodeaba, mentres que os grandes agricultores o consideraban comunista. Converteuse nunha icona dos grupos de traballo organizados e de esquerda dos Estados Unidos e chegou a ser trala súa morte un "santo popular" entre os mexicanos americanos. En 1994 recibiu a título póstumo a Medalla Presidencial da Liberdade.
O día do aniversario de César Chávez, 31 de marzo, é festa local en California, Denver (Colorado), e Texas. Intenta promover os servizos á comunidade como honra ao traballo e á vida de Chávez. Moitas oficinas de goberno, escolas e bibliotecas pechan. Chavez Day ("día de Chávez") é unha festa opcional en Arizona. Aínda que non é unha festa federal, o presidente Barack Obama proclamou o 31 de marzo "Cesar Chavez Day" nos Estados Unidos, animando os estadounidenses a "observar este día co servizo apropiado, comunidade e programas educativos para honrar o legado de César Chávez".
A cidade de Laredo, Texas, celebra en marzo o "mes de César Chávez" e a League of United Latin American Citizens organiza unha marcha cidadá na cidade o último sábado de marzo.
Chávez é mencionado na canción "Black Man" do álbum de Stevie Wonder de 1976 Songs in the Key of Life.
Consérvase un retrato de Chávez na National Portrait Gallery en Washington, D.C. En 2003, o United States Postal Service honrouno cun selo postal. O American Friends Service Committee (AFSC) nomeouno en tres ocasións para o premio Nobel da Paz.
No inicio da presidencia de Joe Biden colocouse un busto de Chávez nunha mesa xusto detrás do escritorio do Despacho Oval.
The Battle of Olympus
The Battle of Olympus, orixinalmente estreado no Xapón como Olympus no Tatakai (オリュンポスの戦い), é un videoxogo de 1988 de aventuras e acción desenvolvido por Infinity para Nintendo Entertainment System, e publicado por Imagineer no Xapón, por Brøderbund en América do Norte e por Nintendo en Europe. Foi o primeiro xogo de Infinity, e foi deseñado e programado polo presidente da compañía.
Tamén tivo unha adaptación de 1993 para Game Boy, o mesmo ano que foi publicado exclusivamente por Imagineer para o mercado europeo. Malia a súa forte semellanza co NES orixinal, Infinity non estivo involucrado nesa versión e foi adaptado polo canadense Radical Entertainment.
SEDSAT 1
SEDSAT (acrónimo de Students for the Exploration & Development of Space - Satellite 1) é un satélite artificial da Universidade de Alabama lanzado o 24 de outubro de 1998 mediante un foguete Delta 7326 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, en Florida, no mesmo voo que a sonda Deep Space 1.
Características
SEDSAT cae na categoría de microsatélite pola súa baixa masa, de só 34 kg. Foi deseñado como un satélite experimental para sacar fotos da Terra e distribuilas a través de Internet e para funcionar como ligazón para radiocomunicacións afeccionadas.
A nave tiña forma de caixa de 32,13 x 32,13 x 35,43 cm e orixinalmente debía ser lanzada mediante un sistema de cable desde un transbordador espacial pero debido a cuestións de seguridade decidiuse lanzalo como carga secundaria desde un Delta 7326.
O satélite tivo problemas co seu sistema de enerxía desde a súa entrada en órbita, e nin a cámara de a bordo nin o sistema de radiocomunicacións afeccionadas chegaron a funcionar nunca, con tan só o sistema de telemetría dando sinais de vida.
Keisuke Honda
Keisuke Honda (本田 圭佑) nado en Settsu, Osaca, o 9 de setembro de 1991, é un futbolista xaponés que xoga como mediapunta, aínda que tamén pode ocupar a posición de dianteiro, para o Botafogo da Série A. É coñecido polos seus lanzamentos de falta e a súa habilidade para canear. Foi convocado máis de 60 veces coa súa selección desde o ano 2008, coa que xogou as Copas do Mundo de Suráfrica 2010 e Brasil 2014 e gañou a Copa Asiática de 2011, onde foi elixido como mellor xogador do torneo. Alén de xogador, é o adestrador da.
Comezos
Honda naceu en Settsu, cidade situada ao norte de Osaca, o 13 de xuño de 1986. Honda comezou a xogar ao fútbol no Settsu FC, o club da súa cidade natal, cando era un estudante de segundo grao na escola primaria. Posteriormente incorpórase con 13 anos ás categorías inferiores do Gamba Osaka. Alí permanece dous anos até que ingresa na Escola Secundaria Seiryo, situada na Prefectura de Ishikawa. Honda destaca no equipo de fútbol e convértese nun dos seus xogadores clave. Con el o equipo chega por vez primeira na historia da escola á fase final do "Torneo de fútbol do Xapón de Escolas Secundarias" (全国高等学校サッカー選手権大会). Debido á súa actuacción comeza a ser seguidos por varios equipos da J. League.
STS-3
STS-3 foi a terceira misión de probas do transbordador espacial Columbia, lanzada o 22 de marzo de 1982 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Fervenzas Literarias
Fervenzas Literarias pode referirse a:
GTPase pequena
As GTPases pequenas son unha familia de encimas hidrolases que poden unirse á guanosina trifosfato (GTP) e hidrolizalo. Son un tipo de proteína G que se encontra no citosol da célula, que son homólogas coa subunidade alfa das proteínas G heterotriméricas, pero a diferenza da subunidade alfa das proteínas G, unha pequena GTPase pode funcionar independentemente como encima hidrolase que se une e hidroliza a un GTP para formar GDP. Os membros mellor coñecidos destes encimas son as GTPases Ras e por esa razón se lles chama ás veces superfamilia Ras de GTPases.
Unha proteína G típica está activa cando se une ao GTP e inactiva cando está unida ao GDP (é dicir, cando o GTP que tiña unido se hidroliza a GDP). O GDP pode despois ser substituído por GTP libre. Por tanto, unha proteína G pode ser "encendida" ou "apagada". A hidrólise do GTP é acelerado polas proteínas activadoras de GTPases (GAPs), mentres que o intercambio de GTP é catalizado por factores de intercambio de nucleótidos de guanina (GEFs). A activación dun GEF tipicamente activa á súa correspondente proteína G, mentres que a activación dunha GAP dá lugar á inactivación da proteína G correspondente. Os inhibidores da disociación de nucleótidos de guanosina (GDI) manteñen ás pequenas GTPases en estado inactivo.
A superfamilia Ras
Hai máis de cen proteínas dentro da superfamilia Ras, que comprende nove familias, responsables en xeral da proliferación celular, morfoloxía celular, transporte nuclear, e transporte de vesículas.
Batalla de Belchite (1937)
A batalla de Belchite foi un conxunto de operacións militares desenvolvidas durante a guerra civil española entre o 24 de agosto e o 6 de setembro de 1937 nos arredores e interior desta poboación zaragozana.
Antecedentes
Despois do fracasado intento de demorar o avance dos nacionais no norte, mediante o ataque a Brunete, o Goberno republicano presidido por Negrín e con Prieto como ministro de Defensa, decide levar a cabo unha nova ofensiva en Aragón co mesmo obxectivo que a anterior, isto é ralentizar o avance das forzas sublevadas na fronte do norte, onde xa tomaran Santander.
Non obstante, a decisión non só tiña razóns de orde militar, senón tamén político. Os autonomistas e anarquistas cataláns queixábanse de que o goberno central non prestaba atención á fronte de Aragón, o que provocaba falta de moral entre as súas forzas debido á inactividade. Pola súa parte, o goberno central estaba preocupado pola influencia dos anarquistas e do POUM na zona, onde o Consello Rexional de Defensa de Aragón, presidido por Joaquín Ascaso, funcionaba na práctica como un goberno independente. Así se pensou que coa introdución de forzas comunistas e a incorporación de tres divisións anarquistas ao acabo de crear Exército do Leste, ao mando do xeneral Pozas, se podería poñer fin máis facilmente a esa influencia anarquista, como así foi. O obxectivo militar era a toma de Zaragoza, situada a poucos quilómetros tras as liñas inimigas, acción que suporía un triunfo máis que simbólico, xa que esta cidade era o centro de comunicacións de toda a fronte de Aragón e a súa ocupación pola República dificultaría sobremaneira o control dos rebeldes sobre solo aragonés. Ademais, tras un ano de guerra, reforzárase a crenza entre os mandos do Exército Popular da República de que a posesión de cidades clave era unha estratexia moito máis vantaxosa que o control de grandes áreas de territorio despoboado.
Con estas premisas, o xeneral Pozas e o seu Xefe de Estado Maior, o coronel Antonio Cordón, estableceron o seu cuartel xeneral en Bujaraloz. O seu plan era atacar por sete puntos diferentes nunha franxa central de 100 km entre Zuera e Belchite. O dividir as forzas atacantes entre sete puntos distintos tiña por obxecto dificultar o contraataque dos nacionais, así como ofrecer o menor branco posíbel aos ataques aéreos.
Ofensiva republicana
Participan 80 000 homes, tres escuadrillas da aviación republicana con Polikarpov I-16 (moscas), Polikarpov I-15 (chatos) (uns 90 avións en total) e 105 carros T-26 soviéticos.
Nas dúas primeiras frontes (norte e centro) só se logrou ocupar terreo baleiro. Na fronte sur as poboacións de Quinto, Mediana de Aragón e Codo estaban escasamente guarnecidas e caeron en poder do exército republicano o 26 de agosto, aínda que as tropas republicanas da División 11° (mandada por Enrique Líster) e da División 25° (dirixida por Juan Modesto) gastan algúns días máis en reducir os núcleos de resistencia do bando nacional que van quedando atrás, detendo o avance cara a Fuentes de Ebro.
As tropas da 45° División, dirixidas por Emilio Kléber, chegan a seis quilómetros de Zaragoza e ameazan directamente a cidade, pero non logran lanzar un ataque contra ela porque mentres tanto as Divisións 11° e 25° adícanse a eliminar un inesperado foco de resistencia dos nacionais situado na localidade de Belchite. Para entón dita localidade formara unha bolsa de resistencia apreciable, onde a defensa dos nacionais sitiados foi considerable, aínda que só estaban concentrados alí uns 7 000 soldados dirixidos polo comandante Alfonso Trallero, que pereceu na defensa.
Parapetados en fortificacións de ferro e cemento e dispoñendo de varios niños de metralladoras, os nacionais aproveitaron os edificios de Belchite para instalar o seu dispositivo de defensa, colocando sacos de area como barricadas nas rúas da localidade, para retardar o avance das forzas republicanas que trataban de reducir a bolsa desde o 1 de setembro. Aínda cercados, os sublevados defendéronse tenazmente durante varios días, mentres que as tropas republicanas detiñan o seu avance noutras zonas para adicarse a sufocar a resistencia de Belchite.
Entón o maior de milicias Juan Modesto decidiu lanzar toda a División 25° da República contra Belchite, para eliminar este bastión á retagarda das súas tropas, a aviación republicana colaborou neste esforzo, até que a propia poboación quedou destruída polos ataques de artillería e bombardeos aéreos; a acumulación de entullos en Belchite dificultou máis á infantería republicana a súa tarefa de reducir aos defensores da vila. Esta operación significou unha demora de cinco días máis, pois os nacionais cercados en Belchite resistiron até o 7 de setembro. Para ese momento, a fronte dos nacionais recibira reforzos, e desde Zaragoza planificouse unha contraofensiva a partir do 30 de agosto, que recuperou algún terreo pero foi detida pola 45° División de Kléber e non logrou socorrer aos nacionais cercados en Belchite. De feito, cando a 11° División de Modesto sufocou a resistencia en Belchite, o avance da 45° División xa fora repelido polos nacionais.
A ofensiva fracasou porque en lugar de avanzar sobre Zaragoza, as forzas republicanas concentráronse en tomar Belchite que formara unha bolsa en medio do territorio gañado, cunha cantidade de tropas dez veces menor ás tropas da República. Pese á abafadora vantaxe numérica das tropas republicanas sobre os nacionais cercados en Belchite, as divisións de Modesto e Líster deron prioridade á toma desta localidade e tornaron moi lentos os seus avances, prexudicando á división de Emilio Kléber que no podería lanzar por si soa un ataque decisivo contra a capital aragonesa. Esta "operación de limpeza" produciu un atraso considerable, que deu lugar a que os nacionais puideran reforzar as súas posicións e a fronte quedara estabilizada.
Contraofensiva nacional
Antes da ofensiva republicana, os nacionais só dispoñían na zona de tres divisións, a 51ª, a 52ª e a 105ª, despregadas ao longo dos 300 km da fronte, coa maioría das tropas concentradas en cidades.
Os efectivos nacionais tras o comezo da ofensiva compoñíanse de cinco divisións ao agregarse tamén a 13ª e a 150ª, que foron retiradas da fronte de Madrid, artillería (da que carecía o bando republicano) e 65 Fiat CR-32, Heinkel He-46, Savoia Sm-79 e Messerschmitt Bf-109. A contraofensiva iniciouse o 30 de agosto e acabou o 6 de setembro, coincidindo coa rendición dos defensores nacionais de Belchite e ser tomada esta poboación polos republicanos.
Os únicos éxitos nacionais foron o derribo de cinco I-15, posto que non se lograron traspasar as posicións republicanas en Mediana de Aragón e Puebla de Albortón.
Fórmula de Bazin
Coñécese como fórmula de Bazin ou expresión de Bazin, denominación adoptada na honra de Henri Bazin, á definición, mediante ensaios de laboratorio, que permite determinar o coeficiente C ou coeficiente de Chézy que se utiliza na determinación da velocidade media nun canal aberto e, en consecuencia, permite calcular o caudal utilizando a fórmula de Chézy.
A formulación matemática é:
Anais de Tigernach
Os Anais de Tigernach (abrev. AT) é unha crónica, probabelmente orixinaria de Clonmacnoise, Irlanda. A linguaxe é unha mestura de latín e irlandés antigo e medio.
Moitos dos rexistros prehistóricos proveñen do manuscrito do século XII, Rawlinson B 502. Porén, a real importancia da crónica refírese ós períodos de 489-766, 973-1003 e 1018-1178. Eses tres fragmentos son orixinarios do manuscrito do século XIV Rawlinson B 488. A cobertura do período 766 até 973 está perdida, mais pénsase que existe de forma reducida na Chronicon Scotorum (abrev. CT). Esta última non abrangue o período de 718 a 804, mais como moito do seu contido deriva da hipotética Crónica de Irlanda, e non dos Anais de Ulster (abrev. AU) e dos Anais de Inisfallen (abrev. AI), é posible ter unha idea do que coteñen os relatos. Kathleen Hughes postula que a AU e AT diverxiron da Crónica de Irlanda algún tempo antes do ano 913.
Ustaritz
Ustaritz (en francés e oficialmente; en Uztaritze) é unha vila da provincia vascofrancesa de Lapurdi. Está localizado a uns 13 km cara ó interior de Baiona.
Uztaritze foi o lugar da asemblea de líderes vascos locais antes da Revolución francesa.
Domestica
Domestica é o terceiro álbum da banda estadounidense de indie rock Cursive, editado o 20 de xuño do 2000 a través do selo Saddle Creek. Trátase dun álbum conceptual que conta a historia dunha relación entre dúas personaxes chamadas "Sweetie" e "Pretty Baby". As dúas personaxes son mencionadas en varias das cancións do disco ("The Casualty," "The Martyr," "A Red So Deep" e "The Radiator Hums"), e no título de "The Lament of Pretty Baby". O derradeiro tema é ambiguo, e o seu vocalista Tim Kasher dixo en varias entrevistas que a parella protagonista permanecen xuntos, a pesar das súas diferenzas e pelexas.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Cursive.
Albert Homs
Albert Homs Aguilar, nado o 23 de maio de 1994 en Mataró, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga para o Prat Joventut da LEB Ouro. Cunha estatura de 1,98 metros xoga na posición de escolta.
Traxectoria profesional
Ó comezo da tempada 2013-14, Homs fichou polo Obradoiro CAB da Liga ACB, e foi cedido ó Marín Peixegalego da LEB Prata. O 25 de febreiro de 2014, o Obradoiro decidiu repescar a Homs debido ás baixas de Iñaki Sanz e Oriol Junyent.
O 20 de agosto de 2014, anunciouse a cesión de Homs ó Leyma Natura Básquet Coruña da LEB Ouro para a tempada 2014-15. Tras unha tempada na Coruña, Homs volveu ó Prat Joventut en xaneiro de 2016, para a segunda parte da tempada 2015-16.
Criciúma Esporte Clube
O Criciúma Esporte Clube é un club de fútbol brasileiro da cidade de Criciúma, en Santa Catarina. Foi fundado en 1947 e compite no Campionato Catarinense (liga do estado de Santa Catarina) e no Campionato Brasileiro Série A (liga nacional do Brasil).
Paisaxe protexida
Unha paisaxe protexida é un espazo natural que polo seu valor estético, ou singularidade no aproveitamento humano do medio natural, se lle outorga unha protección. Esta figura e protección pretende conservar a paisaxe e os elementos socio-económicos que a orixinaron e a mantiveron.
O marco lexislativo galego recoñece esta categoría seguindo a Lei 42/2007 do patrimonio natural e da biodiversidade española e o Convenio da paisaxe do Consello de Europa.
Paisaxes protexidas galegas
As paisaxes galegas protexidas declaradas son:
Choia
A choia (do francés antigo choue) ou choia de bico vermello (Pyrrhocorax pyrrhocorax) é un paxaro da familia dos corvos (Corvidae). É unha especie moi próxima á choia de bico amarelo (Pyrrhocorax graculus), coa que foi cruzada en catividade no parque zoolóxico de Innsbruck (Austria), dando lugar a híbridos fértiles.
Descrición
As choias son aves completamente negras ou negras azuladas brillantes. O bico, que é longo e curvado, e as patas son vermellos. Miden entre 37–41 cm de lonxitude e pesan uns 250 gramos. De punta a punta das alas miden entre 68 e 80 cm. Os exemplares novos teñen o bico máis curto cós adultos e de color amarelo.
Son grandes voadoras,que parecen frotar sobre os acantilados, mentres desctriben curvas. Desprázanse polo chan en carreiras curtas e rápidas, pero tamén poden camiñar amodo. Son moi sociables e voan en bandos grandes. A súa chamada típica é moi diferente da da especie irmá, a choia de bico amarelo. esquerda|300px|miniatura|Choias voando en Kullu,distrito de Manali, [[India]]
Hurley
Hurley é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Weezer, editado o 10 de setembro do 2010 a través do selo Epitaph Records.
Choia
Distribución e hábitat
Están espalladas por zonas de montañas e acantilados costeiros de Europa, Asia e algunhas zonas de África. En Europa teñen unha distribución descontinua: aparecen no oeste de Inglaterra, Irlanda, Islandia, España (incluídas as Canarias coa subespecie endémica Pyrrhocorax pyrrhocorax barbarus de La Palma), Portugal e Francia. En Centroeuropa desapeceron case completamente, agás por algunhas parellas reprodutoras en Unterengadin no cantón suízo dos Grisións. A concorrencia da choia de bico amarelo foi probablemente a causa do seu retroceso na zona dos Alpes, como a do corvo pequeno a puido ser en Inglaterra. Na Península Ibérica hai poboacións abundantes e ben distribuídas en España e en Portugal as poboacións máis numerosas atópanse nas queivancas do Douro e nas costas do suroeste do Alentexo. Viven ademais nos Urais, no Cáucaso, no Himalaia (ata os 6000 m de altitude) e en Bután. En África viven nos montes Atlas e hai unha poboación illada en Etiopía.
Perda de carga
Perda de carga en conduto rectilíneo
Se o fluxo é uniforme, é dicir, que a sección é constante, e polo tanto a velocidade tamén é constante (principio de Bernoulli), entre dous puntos pódese escribir a seguinte fórmula:
Choia
Distribución en Galiza
A choia é unha ave pouco común en Galiza, presentando unha distribución periférica polo territorio galego. No norte atópase distribuída polas costas das provincias da Coruña e Lugo, polo leste distribúese polas zonas montañosas das provincias de Lugo e Ourense. Na provincia de Pontevedra distribuése tan só polas zonas de cantís litorais, incluídos os arquipélagos das Cíes e Ons. Na actualidade as poboacións galegas da Choia atópanse en regresión.
Perda de carga
Perda de carga en conduto rectilíneo
onde:
O maquinista
O maquinista (en The Machinist) é un filme español en lingua inglesa dirixido por Brad Anderson que foi estreado no 2004. Estreouse en galego na TVG o 15 de decembro de 2008.
Perda de carga
Expresións prácticas para o cálculo
Para tubos cheos, onde, a fórmula de Bazin transfórmase en:
O maquinista
Sinopse
Trevor Reznik, un empregado dunha fábrica, padece dende fai tempo un grave problema de insomnio, un mal que agocha e que lle provoca serias alucinacións. Trevor non dorme dende hai un ano. A fatiga supúxolle unha horrible deterioración da súa condición física e a súa saúde mental. Repelidos polo seu aspecto físico, os seus compañeiros de traballo primeiro o evitan, e despois volveranse contra el cando un deles perda un brazo nun incidente no que Trevor está involucrado.
Choia
Alimentación
O bico longo das choias está adaptado para capturar insectos adultos ou larvas e vermes. Sacam das degretas das rochas arañas, eirugas, caracois e outros animais pequenos. ó contrario cá choia de bico amarelo, poucas veces comen nos vertedeiros de lixo.
Perda de carga
Expresións prácticas para o cálculo
Os valores de \ \gamma son: Simplificando a expresión anterior para tubos de ferro fundido:
A fórmula de Kutter, da mesma forma pódese simplificar:
Perdas de carga localizadas
As perdas de carga localizadas ou accidentais exprésanse como unha fracción ou un múltiplo da chamada "altura de velocidade" da forma:
Onde: A seguinte táboa é dalgúns dos valores de K para diferentes tipos de puntos singulares:
Condución de gases
O diámetro dun tubo para condución de gas escóllese en función da densidade deste, a caída de presión admisible e a velocidade de circulación do mesmo. A presión do gas no interior dun tubo polo que circula vai diminuíndo por efecto da fricción coas paredes. Para o cálculo da perda de carga empréganse as chamadas fórmulas de Renouard que permiten calcular a caída de presión entre dous puntos en termos da densidade, o diámetro do tubo, o caudal e a lonxitude da mesma. Para presións medias (0,05 bar < P < 5 bar) a fórmula de Renouard correspondente é:
Onde: Para baixas presións (P < 0,05 bar) a expresión usada é:
Sobrada de Aguiar, Outeiro de Rei
dereita|miniatura|Igrexa parroquial. Santa María Madanela de Sobrada de Aguiar é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 146 habitantes, deles 72 eran homes e 74 eran mulleres, o que supón un incremento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
O Castro de Riazás está situado nunha leira de propiedade privada, segundo a tradición popular uníase á torre de Sobrada de Aguiar a través dunha galería subterránea. A torre, derrubada polos irmandiños en 1467, foi construída no século XV por Fernán Pérez de Ribadeneira sobre unha edificación anterior.
Folco de Baroncelli-Javon
Folco de Baroncelli-Javon, nado en Aix-en-Provence o 1 de novembro de 1869 e finado en Aviñón o 15 de decembro de 1943, foi un aristócrata e escritor provenzal. Poeta de forte conciencia política, foi un gran defensor do pobo e das tradicions camarguesas. Próximo a Frédéric Mistral e a Josèp Romanilha, fundou con eles o voceiro do Felibrige: L'Aiòli.
Traxectoria
Pertencía por parte de seu pai a unha antiga familia florentina instalada en Provenza no século XV. Criouse na cidade de Aviñón, onde a súa familia posuía o Palais du Roure. Malia a orixe aristocrática, a súa familia mantiña o provenzal como lingua familiar non obstante a substitución da lingua polo francés entre as clases aristocráticas e da alta burguesía da época. Parte da súa infancia e mocidade pasouna entre Arles, Nîmes e Bolhargues. Comezou a escribir en occitano á idade de 18 anos, durante os seus estudos en Nimes, coincidindo con Frederic Mistral. Foi director e fundador en 1891 do periódico adscrito ao Felibrige L'Aiòli, órgano deJovent Occitan que xuntaría aos mozos Frederic Amouretti, August Marin e Charles Maurras, impulsores do Rexionalismo occitano. En 1899 deixou de publicar a revista, retirándose á Camarga, establecéndose como gardian da súa propia manda, a Manada santenca <Manado santenco> e loitando polo mantenento do carácter tradicional desta rexión e desde 1904 impulsou festas populares como as de Santas-de-la-Mer. É autor da colección de poesías Lo rosari d'amour (1889) e da novela sentimental Babali (1890).
Congo (novela)
Congo é unha novela de ciencia ficción de Michael Crichton que foi publicada en 1980. A novela céntrase nunha expedición na selva da conca do Congo que viaxa na procura de diamantes e de respostas ás misteriosas mortes da primeira expedición que foi enviada. Crichton chamaba a Congo unha novela de "mundo perdido" na tradición fundada por Henry Rider Haggard con As minas do rei Salomón.
Adaptación cinematográfica
En 1995 foi estreado Congo, un filme dirixido por Frank Marshall e protagonizado por Dylan Walsh, Laura Linney, Tim Curry e Ernie Hudson. En xeral recibiu críticas negativas, e foi nomeado a varios Premios Golden Raspberry, incluíndo peor filme. Malia isto, o filme tivo éxito entre o público, recadando $152 millóns en todo o mundo.
Influencias
O emprego da lingua de sinais pola gorila está inspirado en parte nos esforzos da doutora Penny Patterson para ensinar a lingua de sinais americana a Koko.
Fervenzas Literarias (revista)
Fervenzas Literarias é unha revista literaria galega en formato dixital que dende 2007 administra o bibliotecario Nacho Alonso.
A publicación inclúe contidos relacionados coa Literatura para adultos, a infantil e xuvenil, o teatro e en xeral calquera outra información relacionado co libro en lingua galega.
Dende a súa aparición, organiza os Premios Fervenzas Literarias, de periodicidade anual.
Ludwik Lejzer Zamenhof
Ludwik Lejzer Zamenhof (Ludwik Łazarz Zamenhof, esperanto: Ludoviko Lazaro Zamenhof), nado en Białystok o 15 de decembro de 1859 e finado en Varsovia o 14 de abril do 1917, foi un oftalmólogo polaco, creador da lingua internacional esperanto.
Traxectoria
miniatura|Zamenhof nunha [[moeda esperantista de 25 steloj (1965)]] Zamenhof naceu e criouse na cidade de Białystok, que naquela época formaba parte do Imperio Ruso mais na actualidade pertence a Polonia. Zamenhof formaba parte da comunidade xudía, que a finais do século XIX constituía o 66 % da poboación da cidade, xunto cun 18 % de polacos, un 8 % de rusos non xudeus, un 6 de alemáns e un 2 % de bielorrusos. Nela falábanse moitas linguas, polo que había dificultades para a comprensión entre as diversas culturas. Isto motivouno para buscar unha solución ao problema, e co paso dos anos foi desenvolvendo o esperanto nun proceso longo e laborioso.
Os seus tres fillos foron asasinados polos nazis durante o Holocausto.
Desenvolvemento do esperanto
O seu empeño por acadar unha lingua franca mundial continuou malia que no ano 1879 aparecera o volapük, resultado do traballo doutra persoa, Johann Martin Scleyer, nun proxecto de crear unha linguaxe internacional. Zamenhof aprendeu o volapük, mais os defectos desta lingua motivárono mesmo máis para proseguir cos seus planos.
Finalmente, no ano 1887 e coa axuda económica de seu cuñado, logrou publicar un libriño no que expuña os principios da "lingua internacional", co pseudónimo de Doktoro Esperanto ('Doutor Esperanzado'), palabra que acabou por converterse no nome da súa creación.
Coralie Frei
Coralie Frei, nada en Ouani o 12 de outubro de 1951, é unha enfermeira e escritora comoriana.
Alberto Cova
Alberto Cova, nado en Inverigo (Como) o 1 de decembro de 1958 é un atleta italiano retirado, especialista en probas de fondo (5.000 e 10.000). Logrou a medalla de ouro na proba de 10.000 m nos Xogos Olímpicos dos Ánxeles.
Alberto comezou a correr na súa cidade natal (Inverigo). O seu físico miúdo fíxolle decantarse polas probas de fondo (5.000 e 10.000 metros) e polo cross. A súa forma de correr caracterizouse polo seu tremendo sprint final.
Campionato de Europa Atenas 1982
No verán de 1982 celebrábase en Atenas o Campionato de Europa de Atletismo ao aire libre no que Cova se inscribiu nas probas de 5.000 e 10.000 m.
A carreira dos 10.000 m transcorreu cun ritmo lento (14´04"55 os primeiros 5.000 m) polo que á altura do 7º quilómetro un grupo de 12 corredores permanecía compacto na cabeza, nese momento o portugués Carlos Lopes avivou o ritmo quedando o grupo reducido a tan só catro corredores: Lopes, Martti Vainio, Werner Schildhauer e Cova. Na derradeira volta o portugués desfóndase pasando o finés Vainio a marcalo ritmo pero seguido de preto polo alemán oriental e por Cova. Así entran os tres na recta final onde Cova impón o seu explosivo final para lograr a medalla de ouro cun tempo de 27’41”03, Schildhauer e Vainio completarían o podio.
Na proba dos 5.000 m Cova é descualificado tras ter algúns empuxóns na carreira con outros rivais.
Campionato do Mundo Helsinqui 1983
O estadio olímpico de Helsinqui foi o escenario da Iª edición do Campionato do Mundo de Atletismo.
A final dos 10.000 m transcorreu a un ritmo aínda máis lento que no Campionato de Europa (14’07”11 os primeiros 5.000 m). Ao toque da campá un grupo de cinco corredores encabeza a carreira: son os compoñentes do podio de Atenas, mais o tanzano Shahanga e outro alemán oriental Kunze. Nun primeiro instante Schildhauer intenta marchar do grupo logrando unha distancia de 30 m, pero na entrada na recta final atópanse todos reagrupados. Alberto volve amosar o seu tremendo sprint e logra in-extremis a medalla de ouro (28’01”04). Schildhauer (28’01”18) volve adxudicarse a prata secundado polo seu compatriota Kunze (28’01”26). Cabe destacar que esta foi unha das finais máis apertadas da historia dos 10.000 m con tan só 22 centésimas separando aos tres primeiros.
Xogos Olímpicos dos Ánxeles 1984
Un mes antes da celebración dos Xogos Olímpicos o portugués Fernando Mamede lograra reducir o mítico récord de Henry Rono en case 9 segundos (27’13”81), polo que en ausencia dos rivais alemáns orientais (a causa do Boicot), Mamede e Cova eran os principais favoritos para o ouro. A metade de carreira Mamede totalmente desfondado abandona a proba, quedando a carreira nun enfrontamento entre Vainio e Cova. Cova vencerá con suficiencia sendo Vainio segundo, posteriormente o finés foi descualificado por dar positivo no control antidopaxe posterior. Por iso o podio final foi: Cova 27’47”54 – Mc Leod 28’06”22 – Musyoki 28’06”46
All That You Can't Leave Behind
All That You Can't Leave Behind é o décimo álbum de estudio da banda irlandesa de rock U2, editado o 30 de outubro do 2000 a través do selo Island Records no Reino Unido e de Interscope Records nos Estados Unidos. All That You Can't Leave Behind leva vendidos ao redor dos 12 millóns de copias e gañou sete premios Grammy.
Coralie Frei
Traxectoria
Comezou os estudos na súa vila local, e seguiunos en Mutsamudu e despois no Lycée Saïd Mohamed Cheik de Moroni. Despois de obter un baccalauréat en Filosofía en 1973, casou, mais a relación non prosperou e viaxou a Francia para seguir estudando e para lograr o divorcio. Estudou Lingua Inglesa e Lingua Castelá na Universidade de Tolosa e a Universidade de Pau e Pays de l'Adour, e casou de novo. Despois de graduarse en Pau, estudou para ser enfermeira.
Escribe tanto en lingua francesa como en lingua alemá. Publicou seis libros e dous CDs, e parte da súa obra poética foi musicada.
Ten cinco fillos, e é avoa. Actualmente vive en Suíza.
Ludwik Lejzer Zamenhof
Poliglotismo
Maila que a súa formación profesional estaba afastada do campo da lingüística, dado que se formou e traballou coma médico oftalmólogo, contaba cun talento natural para a aprendizaxe de linguas; os seus idiomas natais eran o ruso, o polaco e o yiddish, aínda que tamén falaba con fluidez o alemán. Posteriormente aprendeu latín, hebreo, francés, grego e inglés, así coma nocións básicas de castelán e italiano. Maila todo, sempre considerou o ruso coma a súa lingua materna.
Pteropus giganteus
Pteropus giganteus é un morcego cuxo corpo mide uns 30 centímetros de lonxitude e chega a ter unha envergadura alar de 120 cm. Pesa en media 800 g. O pelo ten tons marrón avermellados, pardos e negruzcos, máis claros na parte inferior. Distribúese ao longo da India, Bangladesh, sur da China, Maldivas, Nepal, Paquistán e Sri Lanka. Vive en bosques, nos que se alimenta de froita. A súa actividade é nocturna desprazándose a zonas cultivadas, onde poden causar graves danos. Durante o día permanecen colgados das árbores sendo moi patente a súa presenza. Conforman grupos xerárquicos. As femias afástanse antes do parto e as crías fican baixo as ás da nai durante cinco meses.
Judy Collins
Judith Marjorie Collins, nada en Seattle, Washington o 1 de maio de 1939, é unha cantante estadounidense coñecida polos seus gustos eclécticos no material que grava (folk, cancións de espectáculos, gospel, rock and roll e standards).
O seu álbum de debut A maid of Constant Sorrow foi publicado en 1961, mais foi a súa versión da canción de Joni Mitchell "Both Sides, Now", o sinxelo do seu disco Wildflowers, de 1967, a que deu a Collins prominencia internacional e fixo que gañase o seu primeiro Grammy como mellor interpretación folk. Gozou doutros éxitos nesa época coas súas versións de "Someday Soon", "Chelsea Morning", "Amazing Grace" e "Cook with Honey".
Collins tivo o maior éxito da súa carreira coa versión do tema de Stephen Sondheim "Send in the Clowns" do seu álbum de 1975, Judith. O sinxelo liderou a listaxe de Billboard en 1975 e outra vez en 1977, estando 27 semanas na listaxe e gañando para Collins unha candidatura ao Grammy á mellor interpretación vocal pop feminina, así como un Grammy para Sondheim pola canción do ano.
Traxectoria
Collins naceu en Seattle, onde permaneceu os primeiros dez anos da súa vida. O seu pai, un cantante e disjockey radiofónico cego, aceptou un traballo en Denver, Colorado, en 1949, polo que a súa familia se trasladou aló. Collins estudou piano clásico con Antonia Brico, debutando en público aos trece anos cunha interpretación do concerto de Mozart para dous pianos. Máis adiante, o seu interese pola música folk levouna a tomar a decisión de interromper as súas clases de piano. Na súa infancia, Collins coñeceu moitos músicos profesionais grazas ao seu pai.
Foi a música de Woody Guthrie e Pete Seeger e as cancións tradicionais do rexurdimento folk dos primeiros anos sesenta o que centrou o seu interese e espertou o seu amor polas letras. As súas primeiras aparicións públicas como cantante folk despois da súa graduación no instituto do leste de Denver, foron no Michael' Pub en Boulder, Colorado e o folk club Exodus en Denver. A súa música fíxose popular na Universidade de Connecticut, onde daba clases o seu marido. Actuou na estación radiofónica do campus xunto con David Grisman e Tom Azarian. Finalmente abriuse camiño cara ao Greenwich Village de Nova York, onde tocou en clubs como Gerde's Folk City ata que asinou con Elektra Records, un selo ao que estivo asociada 35 ano. En 1961, Collins publicou o seu primeiro álbum, A maid of Constant Sorrow, con vinte e dous anos. miniatura|Collins durante unha actuación en Hootenanny en 1963|361x361px Ao principio cantou temas tradicionais ou cancións escritas por outros, en particular polos compositores de protesta da época, como Tom Paxton, Phil Ochs e Bob Dylan. Gravou as súas versións de cancións importantes do período como "Mr. Tambourine Man" de Dylan e o tema de Pete Seeger "Turn, Turn, Turn". Collins foi tamén un instrumento para difundir músicos pouco coñecidos a un público máis amplo. Por exemplo, gravou canción do poeta canadense Leonard Cohen, que foi un amigo de confianza ao longo dos anos. Tamén gravou cancións de cantautores como Eric Andersen, Ian Tyson, Joni Mitchell, Randy Newman, Robin Williamson e Richard Fariña tempo antes de que fosen recoñecidos.
Mentres os seus primeiros álbums tiñan cancións con acompañamento de guitarra folk, en 1966 no seu álbum In My Life, incluíu fontes diversas como os Beatles, Leonard Cohen, Jacques Brel e Kurt Weill. Mark Abramson produciuno e Joshua Rifkin fixo os arranxos do álbum, engadindo orquestración a moitos dos números. O álbum foi un lanzamento importante para unha artista folk e puxo as bases para o seu traballo posterior na década posterior.
Co seu álbum Wildflowers de 1967 tamén producido por Abramson e arranxado de Rifkin, Collins comezou a gravar as súas propias composicións, comezando con "Since You've Asked". O álbum proporcionoulle tamén un éxito importante e un Grammy polo tema de Joni Mitchell "Both Sides, Now", que chegou ao número 8 na lista Billboard Hot 100. esquerda|miniatura|Collins actuando en The Smothers Brothers Comedy Hour, 1968|323x323px Su álbum de 1968, Who Knows Where the Time Goes, fue producido por David Anderle e presentou o acompañamento na guitarra de Stephen Stills (de Crosby, Stills & Nash), a quen estaba unida romanticamente en ese tiempo. O álbum ten un son doce que resalta na canción de Ian Tyson "Someday Soon" e na pista do título, escrita pola cantautora británica Sandy Denny. O álbum presenta tamén a composición "My Father" e unha das primeiras versións do clásico de Leonard Cohen "Bird on the Wire".
Nos 70 Collins tivo unha reputación sólida como cantante e comezou a destacar coas súas composicións propias. As súas cancións deste período inclúen o himno cristián tradicional "Amazing Grace", o tema de Stephen Sondheim para Broadway "Send in the Clowns" e unha gravación de "(I Live) One Day at a Time", de Joan Baez. O seu álbum de 1979 Hard Times for Lovers obtivo publicidade extra pola fotografía da cubierta, de Collins espida, de Francesco Scavullo.
En anos posteriores, Collins apaixonouse pola escritura, escribindo as súas memorias, Trust Your Heart (1987), e unha novela (Shameless). Outro libro posterior, Sanity and Grace, fala da morte do seu fillo Clark en xaneiro de 1992. Coa axuda da súa representante Katherine DePaul fundou Wildflower Records. Aínda que as súas vendas non eran tan grandes, continuou a gravar e facer xiras nos Estados Unidos, Europa, Australia e Nova Zelandia. Actuou na inauguración da presidencia de Bill Clinton en 1993, cantando "Chelsea Morning" e "Amazing Grace". Os Clinton declararon que chamaron a súa filla Chelsea pola canción de Joni Mitchell interpretada por Collins.
En 2008 lanzou un álbum con artistas que varían de Dolly Parton e Joan Baez a Rufus Wainwright e Chrissie Hynde, dos que interpretou as súas composicións; tamé publicou unha colección de versións dos Beatles e recibiu un doutoramento honorario do Pratt Institute o 18 de maio do mesmo ano. En 2010, Collins cantou "Weight of the World" no Newport Folk Festival, unha canción de Amy Speace.
En febreiro de 2017, participou na gala de entrega dos premios Grammy interpretando, acompañándose polo piano, a canción "Suzanne" en memoria do recentemente falecido Leonard Cohen, que lla dedicara e lle cantar por teléfono nada máis compoñela en 1967. miniatura|Judy Collins por Bryan Ledgard 1|414x414px
Vida persoal
Collins contraeu a poliomielite aos once anos.
Collins casou dúas veces. No seu primeiro matrimonio en 1958 con Peter Taylor tivo o seu único fillo, Clark C. Taylor. O matrimonio acabou en divorcio en 1965.
En 1962, pouco despois do seu debut no Carnegie Hall, Collins foi diagnosticada de tuberculose e tardou seis meses en recuperarse nun sanatorio.
Collins admitiu que sufriu bulimia despois de deixar de fumar nos 70. Escribiu extensamente sobre os seus anos de alcoholismo, o dano á súa vida persoal e musical e como contribuía aos seus sentimentos de depresión. Seguiu un programa de rehabilitación en Pensilvania en 1978 e mantivo a súa sobriedade dende entón, mesmo tras acontecementos traumáticos como a morte do seu único fillo Clark, que se suicidou en 1992, aos 33 anos, despois dunha longa adicción ás drogas e con depresión. Dende a súa morte, foi activista contra a prevención do suicidio.
En abril de 1996, casou co deseñador e activista amigo Louis Nelson, con quen estaba nunha relación dende 1979.
Sidegasa
Sidegasa (Siderurgia de Galicia, S.A.) foi unha empresa siderúrxica galega con sede en Teixeiro (Curtis).
Adicada á recuperación de chatarra principalmente de importación por mar, vía porto da Coruña. Mediante forno eléctrico para a produción de aceiro en bruto e produtos laminados. A empresa foi fundada en 1979 como un proxecto de industrialización para o rural galego. Pechou en agosto de 1988.
Historia
En 1981 Sidegasa suspendeu pagamentos, e entrada na CE supuxo a reconversión da empresa que non podía recibir subvencións. Despois de sete meses de folga e protestas o 17 de agosto de 1987 os traballadores entran no aeroporto de Alvedro impedindo que engalase o avión de Alfonso Guerra (entón vicepresidente do goberno). En agosto de 1988 as instalacións foron vendidas á siderúrxica catalá Celsa que a despezaría para vender a maquinaria. Durante dous anos saíu polo porto da Coruña a maquinaria. O tren de laminación foi para Torras en Cataluña. A maquinaria de fundición foi mercada por Lion Group e mandouse para Johor Bahru, Malaisia.
Verificación
A verificación é o establecemento da veracidade de algo. Este termo utilízase especialmente nas ciencias, enxeñería, dereito e computación.
Características
A verificación dun experimento científico é un paso necesario para probar unha hipótese ou unha teoría. Pero aínda que resulte positiva, non asegura que o resultado verificado sexa correcto.
Por exemplo, poderíase formular a seguinte teoría: "son inmortal". O paso seguinte é verificar a teoría, cousa que se fai cada día ao acordar, cada día se está máis seguro de ser inmortal. Se se alcanzan os 100 anos, verificaríase moitas veces a teoría inicial, pero o día en que o individuo morra, non se poderá comprobar o erro (falsar).
Outro exemplo son os individuos de pobos primitivos que bailan sen parar a danza da chuvia para atraela. Posto que non paran até que chova, sempre acaban verificando que a danza dá resultado.
Por iso algúns filósofos da ciencia como Popper, creron que o criterio de demarcación entre o que é ciencia ou non, debe ser o falseamento, é dicir, a posibilidade de, nun momento dado, descubrir que unha hipótese ou teoría é falsa.
Miguel Barros
Miguel Barros Puente, nado en Cotobade (hoxe Cerdedo-Cotobade) o 21 de novembro de 1944, é un político e escritor galego.
Traxectoria
Miguel Barros é profesor de educación primaria, licenciado e doutor en ciencias políticas. Foi un dos fundadores do Movemento de Mestres de Pontevedra, que espertou a mobilización social do maxisterio nos anos finais do franquismo. Foi militante do PSOE desde 1978 até 2006, e un dos líderes do sector galeguista do PSdeG; foi deputado no Parlamento de Galicia (1981-1993), concelleiro en Vigo e secretario comarcal de Vigo. En xuño de 2006 deixou o partido tras o seu afastamento da executiva do PSdeG e as discrepancias co grupo municipal socialista. Foi conselleiro delegado da empresa editora de Xornal de Galicia (2010). Actualemente milita en Compromiso por Galicia, e foi o candidato deste partido á alcaldía de Vigo nas eleccións de 2015.
1974
Outros
Historia ano a ano
Andrew Albicy
Traxectoria profesional
En xuño de 2016, Albicy asinou co MoraBanc Andorra da Liga ACB. O 24 de agosto de 2017, Albicy e o Andorra chegaron a un acordo para ampliar o seu contrato dous anos máis.
O 17 de xuño de 2019, asinou co BC Zenit San Petersburgo da VTB United League.