cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luis Díez-Alegría
Traxectoria
Ao seu regreso a España tivo varios destinos, como profesor da Escola de Aplicación de Enxeñeiros, e xefe do Servizo de Ferrocarrís. En 1955 ascendeu a coronel, e en 1961 a xeneral de brigada. Foi nomeado xefe de enxeñeiros da VIª Rexión Militar en Burgos, onde ascendeu a xeneral de división, cando pasa a ser Gobernador militar de Asturias. Logo, ao ascender a capitán xeneral, o máis novo de España en alcanzar ese grao, foi nomeado Capitán Xeneral da VIIª Rexión Militar. Entre marzo de 1969 e xaneiro de 1972 ocupa o cargo de Director Xeral da Garda Civil. A continuación é nomeado Xefe da Casa Militar do entón Xefe do Estado, Francisco Franco, posto no que permanece ata 1975, e, posteriormente, Xefe do Alto Estado Maior. En outubro de 1976 substitúe no Consello do Reino e no Consello de Rexencia ao xeneral Angel Salas Larrázabal.
O rei de España, Xoán Carlos I desígnao senador, e senta no grupo Independente do Senado (os seus bancos máis conservadores) entre o 15 de xuño de 1977 e o 2 de xaneiro de 1979. Nese ano, ademais, pasa á reserva como militar.
Vida persoal
Irmán do tamén militar Manuel Díez-Alegría e do sacerdote xesuíta José María Díez-Alegría.
Recaré
Co topónimo Recaré podémonos referir a:
Pouillat
Pouillat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Kumrovec
miniatura|Casa natal de Tito. Kumrovec é unha pequena vila croata situada a 25 km ao noroeste de Zagreb, e pertencen á rexión de Zagorje preto da fronteira con Eslovenia.
Pese ao seu reducido tamaño é coñecida por sela vila natal do militante comunista e presidente da República Federal Socialista de Iugoslavia, Josip Broz Tito.
Na actualidade a casa natal do dirixente Iugoslavo, unha construción típica de finais do século XIX, forma parte do Museo Etnolóxico Staro Selo (traducido ao galego: Museo Etnolóxico Pobo Vello), que é o maior museo etnolóxico ao aire libre de Croacia. Este Museo comezou a construírse no ano 1977 e consta de 18 casas e unhas 40 construcións agrícolas, incluíndo aparellos da vida diaria, maquinaria agrícola, fornos, teares, ferrerías etc, excelente mostra da vida rural da rexión a comezos do século XX.
Demografía
Kumrovec é o centro administrativo do concello co mesmo nome, que segundo o censo do ano 2011 contaba con 1593 habitantes repartidos en sete asentamentos:
Herba mate
A herba mate (Ilex paraguariensis), tamén chamada mate, é unha planta arbórea ou arbustiva da familia das aquifoliáceas, propia da rexión subtropical de América do Sur (Paraguai), que ten unhas follas coas que se prepara, por infusión, unha bebida estimulante. Consómese nos estados de Paraná, Río de Xaneiro,Minas Gerais e São Paulo, no Brasil, na Arxentina e no Paraguai ; como mate nos estados do Paraná, Rio Grande do Sul e Santa Catarina, no Brasil, no Paraguai, no Uruguai, na Arxentina e nalgunhas rexións da Bolivia e do Chile; con auga xeada, como tereré nos estados do Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Paraná, Acre, Rondônia e interior de São Paulo, no Brasil e en todo o Paraguai.
Etimoloxía
"Mate" deriva do termo quechua mati, que designa o recipiente onde se bebe o mate. No Brasil tamén se coñece do nome de congonha, que deriva do tupí kõ'gõi, que significa "o que mantén o ser".
Descrición
Pode atinxir doce metros de altura. Ten talos cinsentos, follas ovais e froitos pequenos e verde ou vermello arroxados. As follas da herba mate aprovéitanse en gastronomía.
Reprodúcese por medio dos paxaros da rexión, que inxiren o pequeno froito e defecan a semente xa escarificada. A plántula é moi sensíbel ao sol, tanto que, mesmo no plantío moderno, a técnica esixe sombreamento até que a planta atinxa certa madureza.
Chegou a ser prohibida no sur do Brasil durante o século XVI, considerándose "herba do diaño" polos xesuítas das misións do Guairá. A partir do século XVII, os mesmos pasaron a incentivar o seu uso co obxectivo de afastar as persoas do alcol.
Actualmente, existen viveiros que producen mudas de variedades seleccionadas, cuxo plantío faise con técnicas especiais en grandes hortas. Para facilitar a colleita anual dos ramos, pódanse severamente as árbore para mantelas a non máis de tres metros de altura. Deste xeito, evítanse plantas altas que dificulten a colla das follas novas, consideradas nobres na infusión do té mate.
Outra práctica bastante popular no planalto curitibano, hábitat orixinal da herba mate, é conciliar o plantío da araucaria co da herba mate. Técnicas como esta son comúns para un control ambiental máis rexo e para evitar o desgaste do solo.
Existe a errónea afirmación de que a herba mate posúen un efecto negativo na actividade sexual masculina, aínda que Ilex paraguariensis posúe un forte poder afrodisíaco, sendo este tamén inxerido contra a infertilidade e a impotencia.
Ciclo da herba mate no Brasil
miniatura|Chamuscado da herba mate: pintura de [[Alfredo Andersen do século XIX.]] No século XIX, o Paraguai illouse doutros países, prohibindo a exportación de herba mate fóra do país. Isto fixo a Arxentina e o Uruguai substituíren a herba mate paraguaia pola brasileira, desenvolvendo o seu cultivo no Paraná e en Santa Catarina, rexións outrora despoboadas. Foi o chamado Ciclo da Erva-Mate.
Propiedades
Mesturada con zume de limón natural e ben xeada, tórnase unha bebida moi refrescante para os días quentes.
Análises e estudos sobre a herba mate revelaron unha composición que identifica diversas propiedades benéficas ao ser humano, pois están contidos nas follas da herba mate alcaloides (cafeína, teofilina, teobromina etc.), ácidos fólicos e cafeico (taninos), vitaminas (A, B1, B2, C, e E), sales minerais (aluminio, ferro, fósforo, calcio, magnesio, manganeso e potasio), proteínas (aminoácidos esenciais), glícidos (frutosa, glicosa, sacarosa etc.), lípidos (aceites esenciais e substancias ceráceas), alén de celulosa, dextrina, sacarina e gomas.
Lenda da herba mate
Unha tribo indíxena nómade detívose nas ladeiras das serras onde nace o Río Tabay. Cando retomou o seu camiño, un dos membros da tribo, un indio vello e canso polos anos, ficou refuxiado na selva, na compaña da súa filla Yaríi, que era moi bonita. Un día, chegou, ao acocho do vello, un home que posuía unha pel de cor estraña e que se vestía con roupas exquisitas, a quen recibiron con xenerosidade.
O vello ofreceu ao visitante unha carne asada de acutí (Dasyprocta), un roedor da rexión e un prato de tambú, que se prepara cunha larva de carne branca e abundante que os Guaranís crían nos troncos de pindó (palmeira sagrada).
Conta a lenda que o visitante era un enviado do deus do ben, que quixo recompensar tanta xenerosidade proporcionándolles algo que puidesen ofrecer sempre aos seus visitantes e que podería encurtar as horas de soidade ás marxes dos regatos onde descansaban. Para eles, fixo agromar unha nova planta no medio da selva, que chamou de yaríi, deusa que a protexía, e confiou os seus coidados ao seu pai, Cáa Yaráa, ensinándolle a secar os seus ramos ao lume e a preparar unha bebida que poderían ofrecer a todos os que os visitasen. Desde entón, a nova planta crece, ofrecendo follas e pólas para preparar o mate.
Arcus
miniatura|300px|Cumulonimbus arcus O arcus é un trazo suplementario das nubes, consistente nun rolo horizontal situado na parte inferior da nube a xeito de arco escuro e ameazante.
Pode aparecer en nubes dos xéneros cumulus ou cumulonimbus.
Ligazóns externas
Arcus (Wolke) Arcus cloud Hyllypilvi Arcus アーチ雲 Shelf cloud 弧狀雲
Basadre, Agolada
Santa María de Basadre é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 49 habitantes (25 mulleres e 24 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 91 habitantes.
A Santiña da Devesa, Padrón, Padrón
A Santiña da Devesa é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.
Cambeo, Coles
Santo Estevo de Cambeo é unha parroquia do concello de Coles na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 356 (168 homes e 188 mulleres), 18 máis ca en 2007 (164 homes e 174 mulleres) e 21 máis ca en 2000.
Eleccións municipais en Outeiro de Rei
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Outeiro de Rei dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Outeiro de Rei]]
Trofeo Xacobeo 93
O Trofeo Xacobeo 93 foi un torneo amigable de fútbol disputado en Vigo en 1992.
Historia
En maio de 1992 a directiva do Celta de Vigo propuxo a Manuel Fraga, naquel entón presidente da Xunta de Galicia, a celebración dun torneo amigable contra o Deportivo da Coruña, como parte dos actos de promoción do Ano Santo Xacobeo do ano seguinte. Finalmente incluíuse tamén ao Lugo e o Compostela nun torneo que se disputou en agosto en Balaídos co nome de Xacobeo 93, cun patrocinio de 50 millóns de pesetas da Xunta. O Deportivo e o Celta disputaron na final unha nova edición do seu particular derbi, despois de derrotaren a Compostela e Lugo respectivamente. O saque de honra foi realizado por Pelegrín e o club coruñés proclamouse campión cun solitario gol de Arturo.
A pesar de que se planeaba unha segunda edición en 1993 que serviría como inauguración do Estadio Multiusos de San Lázaro, a Xunta non outorgou finalmente o patrocinio do Xacobeo, o que ocasionou duras críticas de José María Caneda a Vázquez Portomeñe. No seu lugar celebrouse o Trofeo Compostela 93.
Autoestima
miniatura|dereita|Pirámide de Marlow. A autoestima é un conxunto de actitudes que dependen das percepcións, pensamentos, avaliacións, sentimentos e tendencias de comportamento dirixidas cara ao propio individuo, a súa maneira de ser e de comportarse, e cara aos trazos do corpo e o carácter. En síntese, é a percepción evaluativa dun mesmo. Por tanto, non pode menos de afectar á propia maneira de estar e actuar no mundo e de relacionarnos co resto. Nada na maneira de pensar, de sentir, de decidir e de actuar do individuo escapa á influencia da autoestima. É xa que logo un condicionante psicolóxico de primeiro nivel.
Polaridade (electricidade)
En enxeñaría eléctrica denomínase polaridade á calidade que permite distinguir cada un dos terminais dunha pila, batería ou outras máquinas eléctricas de corrente continua. Cada un destes terminais chamados polos, pode ser negativo ou positivo. Antes do descubrimento de que a corrente eléctrica é un fluxo de portadores de carga eléctrica, que nos metais son electróns e circulan desde o polo negativo ou cátodo ao positivo ou ánodo, esta definiuse como un fluxo de cargas positivas e fixouse o sentido convencional da corrente como un fluxo de cargas desde o polo positivo ao negativo.
Importancia
Coñecer a polaridade da subministración de alimentación é sumamente importante xa que, na maioría dos casos, os pequenos dispositivos de corrente continua non adoitan incorporar proteccións fronte a un eventual cambio de polaridade na súa alimentación, o que pode carrexar danos irreversibles no aparello. Para evitar isto, e dado que xeralmente a causa do problema é a colocación inadecuada das baterías, é común que estes aparellos incorporen un diagrama que mostre como deben colocarse. Así mesmo, os contactos distínguense empregándose, convencionalmente, un peirao metálico para o polo negativo e unha placa para o polo positivo ou ben contactos en forma de corchetes que só permiten o seu abrochado no sentido correcto.
Do mesmo xeito, nos aparellos con baterías recargable, o transformador ten unha saída tal que a conexión co aparello alimentado só pode facerse dunha maneira impedindo así o investimento da polaridade. Cando se trata de instalación de grande envergadura, por exemplo centrais telefónicas ou outros equipos de telecomunicación, onde existe unha distribución centralizada de corrente continua para toda a sala de equipos, emprégase elementos de conexión e protección adecuados para evitar un cambio erróneo de polaridade.
Furigana
miniatura|240px|Furigana Os furigana (振り仮名, ふりがな) son caracteres kana (hiragana ou ben katakana) de tamaño menor que se colocan preto dun kanji ou doutro carácter para indicar a súa pronuncia.
Empréganse nos seguintes casos:
Prémeyzel
Prémeyzel é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Four Courts
Historia
En 1916, os republicanos apoderáronse do edificio durante o Alzamento de Pascua.
En 1922, 120 anos despois da súa construción, durante a guerra civil irlandesa, Michael Collins (xefe das forzas pro-tratado) desaloxou aos rebeldes brutalmente. Con esta acción o edificio foi practicamente destruído a causa dun bombardeo ordenado polo Goberno Británico contra os rebeldes contrarios ao Tratado Angloirlandés. Nese bombardeo, a Oficina do Rexistro Civil situada nun edificio contiguo ardeu con toda a súa documentación histórica e legal que se remontaba ao século XII.
Contra o 1932 restauráronse os edificios principais seguindo os planos orixinais de Gandon.
Descrición
Sobre o pórtico de seis columnas corintias, érguese unha cúpula con lanterna, cuberta de cobre, coroada polas figuras de Moisés, a Xustiza, a Piedade, a Sabedoría e a Autoridade. o corpo central está flanqueado por dúas ás nas que se encontran os catro tribunais orixinais: Common Pleas, Chancery, Exchequer e King's Bench.
Antonio Caneda Rodríguez
Antonio Caneda Rodríguez, nado en Medos (San Xoán de Río) o 4 de maio de 1906 e finado en San Cosmede de Cusanca (O Irixo) o 29 de agosto de 1937, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Asistiu as escolas da Fundación Eumenio Ancoechea na Pobra de Trives. Estudou Maxisterio en Ourense e incorporouse á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Orense (ATEO). Foi mestre na escola de Medos entre 1934 e 1936. Trasladou a escola de Medos á casa reitoral. Militante do Partido Radical-Socialista, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 24 de agosto e trasladado a Ourense. Foi obrigado a traballar na limpeza das rúas de Ourense. Foi trasladado preso a Castro Caldelas, de onde o sacaron para asasinalo nas proximidades do Paraño, na parroquia de San Cosmede de Cusanca, en agosto de 1937.
Revolución Libertadora
miniatura|300px|Xenerais [[Eduardo Lonardi e Pedro Eugenio Aramburu os dous ditadores sucesivos da «Revolución Libertadora»]]
Cancioneiro de Belém
miniatura|Páxina de título O Cancioneiro Musical de Belém, ou simplemente Cancioneiro de Belém (Santa Maria de Belém (Lisboa), Museo Nacional de Arqueoloxía e Etnoloxía, Ms 3391) é un manuscrito portugués do inicio do século XVII que contén música e poemas da época renacentista.
Revolución Libertadora
Coñécese como Revolución Libertadora de 1955 o período de goberno militar na Arxentina que se estendeu entre o golpe de estado que derrocou ao goberno constitucional do xeneral Juan Domingo Perón, producido o 16 de setembro de 1955, e a entrega do goberno ao Presidente Arturo Frondizi o 1 de maio de 1958.
Antecedentes e preparativos
Pese a xa terse producido descordos e problemas con diversos sectores (Partido Comunista e socialista, e a Federación Universitaria Arxentina), os enfrontamentos cos militares comezaron en ocasión da reforma constitucional de 1949, que entre outras medidas outorgáballe máis atribucións ao goberno para intervir na economía, e esta medida xeraba malestar ás clases conservadoras. Posteriormente, estas friccións se profudizaron cando en 1951 comezouse a falar da posibilidade de que Eva Perón, fose candidata a vicepresidenta. Ademais debe sinalarse que durante o Goberno do xeneral Perón, a oposición principal estivo a cargo da Union Cívica Radical, caracterizandose devandito goberno pola afiliacion compulsiva dos empregados publicos ao Partido Peronista, negándolle aos partidos de oposición o uso da radio e a televisión durante doce anos. Finalmente, recentemente en 1955, logo da fracasada sonada do 16 de xuño, foille permitido falar pola cadea de radio nacional ao Dr. Arturo Frondizi, aínda que censurando nalgúns minutos a mensaxe que fora previamente gravado.
Cancioneiro de Belém
O manuscrito
Este pequeno cancioneiro de apenas 18 cancións foi descuberto entre os códices do Museo Nacional de Arqueoloxía e Etnoloxía, en Belém, ao final da década dos 60 polos profesores Arthur Lee-Francis Askins e Jack Sage, especialistas na lírica quiñentista ibérica. Posteriormente foi estudado por Manuel Morais, quen publicou en 1988 unha edición crítica do cancioneiro, xuntamente coa transcrición para notación musical moderna das dezaoito cantigas.
O manuscrito chegou aos nosos días con 77 folios de tamaño 191 x 130 mm, sendo que as cancións se estenden do folio 58v ao 74. En data aínda descoñecida, recibiu unha encadernación en pel castaña, en cuxo lombo se le o título Manuscriptos / Varios.
Revolución Libertadora
Primeiro intento de Golpe de Estado
O 28 de setembro de 1951, o xeneral Benjamín Menéndez sublevouse contra o goberno de Juan Domingo Perón, pero non tivo éxito, pois non atopou adhesións importantes dentro do aparello militar. O mesmo 28 de setembro, Perón declarou o Estado de Guerra interno, e dixo que:
Cancioneiro de Belém
O manuscrito
No interior do cancioneiro unha inscrición informa: Porto, dia de S. Miguel, [1]603. Entre tanto, as músicas nel contidas son anteriores a 1603, tendo sido datadas como pertencentes á segunda metade do século XVI (c. 1560-1580). No cancioneiro están rexistrados os únicos madrigais portugueses manuscritos dos que se ten noticia, cantigas e dous raros exemplos de vilancicos relixiosos, un para o Nadal e outro para Corpus Christi.
Revolución Libertadora
Primeiro intento de Golpe de Estado
Pero a conspiración en contra do goberno de Perón continuou, conforme aumentaba o seu apoio popular. Eduardo Lonardi, que estaba preso, nomeou o entón xeneral Pedro Eugenio Aramburu como o xefe do movemento. O presidente Perón contaba co apoio de grupos nacionalistas e católicos, tanto dentro do exército como da sociedade civil, sumados á clase traballadora e a CGT. Aramburu pensaba que aínda non era momento de sublevarse, pois a morte de Evita producira unha galvanización do peronismo, e á unidón dos traballadores en torno ao que recoñecían como o seu líder indiscutido.
Antes das eleccións de 1952, aumentou a violencia no país. O dirixente do Partido Comunista, Rodolfo Ghioldi, foi ferido de bala e estivo preto da morte. Ricardo Balbín, radical, foi obxecto dun atentado, e o socialista Alfredo Palacios afirmou que o Partido Socialista non se presentaría ás eleccións. Simultaneamente, a propaganda antigobernamental dos partidos liberais e conservadores, apoiados pola Igrexa Católica, fíxose máis evidente.
Cancioneiro de Belém
O manuscrito
Algunhas poucas cancións encóntranse duplicadas noutros manuscritos portugueses, como por exemplo no Cancioneiro de Elvas, e nalgunhas edicións impresas españolas do século XVI, mais a maioría delas áchanse unicamente neste manuscrito.
Revolución Libertadora
Primeiro intento de Golpe de Estado
Perón triunfou nas eleccións de 1952. A orde xeral do 18 de abril de 1952 dicía que se debía
Cancioneiro de Belém
As obras musicais
miniatura|O vilancico "Pues a Dios humano vemos" A seguir inclúese a lista das obras (cos títulos orixinais). Concordancias con outros manuscritos:
Revolución Libertadora
Primeiro intento de Golpe de Estado
O enfrontamento de Perón cos sectores católicos precipitou a conspiración na súa contra. Perón chamara a unha Convención Constituínte para separar á igrexa do estado, o que puxo aos sectores católicos en pé de guerra xunto aos outros sectores que xa viñan conspirando.
Vitoria Ogando
María Vitoria Ogando Valcárcel, nada en Buenos Aires o 2 de xuño de 1956, é unha profesora e escritora galega.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Vitoria Ogando con parte dos integrantes da 1ª promoción de Galego-Portugués da USC: [[Manuel Castelao, Luís Cambeiro Cives, Anxo González Guerra, Manuel Ferreiro Fernández, Tareixa Roca, María dos Anxos González Refoxo, Ramona Giráldez, María Xosé Queizán, María do Carme García Pereiro, Luís Gayoso Baqueiro, Carme Vázquez Castro, Manuel Figueiras Fernández, Francisco Salinas Portugal e César Morán.]]
Cancioneiro de Belém
As obras literarias
Entre os poetas identificados encóntranse Don Manuel de Portugal (1516-1606) e o poeta-músico Jorge de Montemor (c.1520-1561), ademais dos casteláns Garcilaso de la Vega (1503-1536) e a descoñecida poetisa Cetina "La monja".
Revolución Libertadora
Segundo intento de Golpe
O 16 de xuño de 1955 prodúcese un levantamento militar no que un grupo de aviadores da mariña bombardeou a Praza de Maio causando 364 mortos e case un milleiro de feridos. Perón refuxiouse nos subsolos da sede do Exército, xunto ao seu Ministro de Guerra Franklin Lucero. Logrou continuar como presidente, aínda que só por uns meses máis.
Perosamina
A perosamina (ou GDP-perosamina) é un 4-aminodesoxiazucre derivado da manosa producido por algunhas bacterias.
Vitoria Ogando
Traxectoria
Con cinco anos, trasladouse a Ourense por mor da morte do seu pai. Estudou o bacharelato no IES Rosalía de Castro de Santiago e logo Filoloxía Galego-Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela. Foi docente de lingua e literatura galegas no IES Valle Inclán de Pontevedra até a súa xubilación. Dende 2005 coordina canda o seu home, Anxo González Guerra, a páxina web ogalego.eu. Dende 2017 colabora de forma activa na Galipedia.
Perosamina
Función biolóxica
A N-acetil-perosamina encóntrase no antíxeno O de bacterias gramnegativas como Vibrio cholerae O1, E. coli O157:H7 e Caulobacter crescentus CB15. O azucre tamén se encontra na perimicina, un antibiótico producido polo organismo grampositivo Streptomyces coelicolor var. aminophilus.
Revolución Libertadora
Terceiro intento de Golpe, definitivo
En Córdoba estalaría o 16 de setembro de 1955, o movemento que daría inicio á autodenominada Revolución Libertadora. O exército contou co apoio dos chamados Comandos civís revolucionarios, que combateron contra as tropas leais ao presidente Perón en Alta Córdoba, e mantiveron escaramuzas en distintos puntos do país, ocuparon edificios públicos e constituíron un factor de enlace permanente cos militares sublevados. A Mariña bombardeou depósitos de combustible en Mar de la Plata, e ameazou con facer o mesmo na Destilería de la Plata. Perón renunciou á presidencia e retirouse a Paraguai.
Perosamina
Biosíntese
A súa biosíntese desde a manosa-1-fosfato segue unha vía similar á da colitosa, pero é diferente en que está aminada e non sofre unha desoxixenación 3-OH ou epimerización C-5.
Revolución Libertadora
Terceiro intento de Golpe, definitivo
O golpe militar de setembro de 1955 significou o triunfo e o festexo para os sectores pertencentes ás clases media e alta, pero a maioría dos traballadores e dos sectores populares recibírono con tristeza e indignación.
Perosamina
GDP-4-keto-6-desoximanosa-4-aminotransferase (GDP-perosamina sintase)
A GDP-perosamina sintase é un encima dependente de PLP que transfire un nitróxeno desde o glutamato á posición 4-ceto da GDP-4-ceto-6-desoximanosa durante a biosíntese de GDP-perosamina.
Revolución Libertadora
Goberno "de facto" de Eduardo Lonardi
O xeneral Eduardo Lonardi dirixiu o movemento desde a cidade de Córdoba, e unha vez deposto o presidente constitucional asumiu o poder durante cincuenta días, co contraalmirante Isaac Rojas como vicepresidente de facto.
Vitoria Ogando
Traxectoria
En 2018 Vitoria e Anxo foron galardoados co Premio Xoán Manuel Pintos do Concello de Pontevedra e en 2021 co Premio Cidade de Pontevedra.
Revolución Libertadora
Goberno "de facto" de Eduardo Lonardi
O 23 de setembro de 1955 foi o día en que Lonardi e Rojas chegaron a Bos Aires. Os primeiros países en recoñecer ao novo goberno foron o Uruguai, Israel, Cuba, Costa Rica, Austria, os Estados Unidos, o Reino Unido, a República Dominicana, Bolivia e a China. A costanera e a Praza de Maio de Bos Aires estaban repletas de manifestantes opositores a Perón, desde comunistas ata católicos, pasando por membros dos Comandos civís revolucionarios e a Federación Universitaria de Bos Aires. Algunhas consignas dos manifestantes foron: "Argentinos sí, nazis no"; "San Martín sí, Rosas no" e "YPF sí, California no".
Code Lyoko: l'esercito dal nulla
Code Lyoko: l'esercito dal nulla (en galego, Código Lyoko: O exército da nada), é o cuarto libro da saga de Código Lyoko escrito por Jeremy Belpois. A súa lingua orixinal é o italiano. Saíu á venda o 24 de novembro do 2010 en España.
Historia
Tras a alianza de XANA co Green Phoenix, Aelita busca a XANA no Mirror e dille que lle axudará a ser humano, pero se XANA desobedece a Hannibal o Meigo, este apagará o supercomputador atrapando a XANA. Odd e Yumi, despois da gran batalla librada en Kadic contra os robots infíltranse, xunto á Maior Steinback e cos homes de negro na fábrica a través dos sumidoiros alagados. XANA decide axudar a Aelita e aos demais sen que Meigo se de conta. Queren conseguir facerse coa fábrica e coa Ermida pero hai demasiados soldados do Green Phoenix. Tras un comentario de Ulrich a XANA ocórreselle unha idea: materializar aos mozos na fábrica cos poderes de Lyoko. Jeremy tenta roubar o mando de Hannibal e ocórreselle unha idea: Grigory Nictapoulus está xunto a Jeremy e Memory na sala do supercomputador e non deixa que falen xuntos. Jeremie, coa axuda de Memory, que se desmaiou fronte ao supercomputador cando o seu colgante se iluminou porque Aelita activou o seu, achega un cable eléctrico ao chan da sala que fai desmaiarse. Están a construír uns robots cos poderes de Lyoko pero, segundo eles non se poden activar sen o mando de apagado, Grigory pulsou o botón do mando e o computador apagouse, pero por sorte Jeremy arrincouno tras o calambrazo de Grigory. A medianoite, os Guerreiros de Lyoko estaban dispostos a atacar a Hannibal, pero Dido tiña outro plan. Se ás 0.30 horas Jeremy non a avisaba da vitoria ante o Green Phoenix, Corvo Negro, un cazabombardeiro, destruiría a fábrica con bombas. Yumi e Odd perseguen a Hannibal polo tellado da fábrica e Odd é alcanzado por un disparo, pero aparece no escáner da fábrica san e salvo. Hannibal tentou saír da fábrica cun JetPack pero fallou e caeu ao río Sena. Jeremy conseguiu avisar a Dido do ocorrido e detivo a Corvo Negro.
Aelita prometera que nunca activaría o Código Down pero así tiña que ser pois, se non o facía, os homes de negro quedarían co supercomputador e utilizarían o Castelo como arma, ademais de que lles borrarían a memoria a todos. Lyoko, a Primeira Cidade e XANA foron destruídos co Código Down activado e Dido conservou a memoria dos mozos. Na cea da Ermida Anthea estaba a cociñar cando Aelita e Jeremy deron a boa nova. Recuperara Lyoko e a XANA, que estaba materializado na sala secreta do soto.
Esta historia ocorre nunha liña temporal paralela, onde a volta ao pasado non existe.
Winona Ryder
Winona Laura Horowitz, coñecida como Winona Ryder, nada en Minnesota o 29 de outubro de 1971, é unha actriz estadounidense.
Fidel Diéguez
Fidel Diéguez Díez, nado no Saviñao en 1956 e finado en Santiago de Compostela o 22 de marzo de 2013, foi un enxeñeiro e político galego.
Winona Ryder
Traxectoria
Estivo dúas veces nomeada ao Oscar e é gañadora dun Globo de Ouro. Aínda que o seu debut foi no filme Lucas en 1986, o seu primeiro rol importante foi en Beetlejuice en 1988, como Lydia, unha adolescente gótica. Despois de varias aparicións na televisión e na radio, apareceu no filme Heathers. En 2000 recibiu unha estrela no paseo da fama en Hollywood, California.
Fidel Diéguez
Traxectoria
En 1961 a súa familia instalouse en Madrid, onde se formou académica e intelectualmente. Cursou Enxeñería Industrial e Enxeñería en Telecomunicacións na Universidad Politécnica de Madrid. Fixo parte dos ambientes culturais e políticos do Madrid antifranquista, participando na Aula de Cultura Galega do Ateneo de Madrid, así como do Club de Amigos da UNESCO. Nese ambiente coñeceu a Ramón Muñiz de las Cuevas e a Bautista Álvarez, e cara a 1974 ingresou na Unión do Povo Galego e no 1975 na Asemblea Nacional-Popular Galega. Foi un dos primeiros membros da Agrupación Cultural Lóstrego (logo Irmandade Galega-Lóstrego), centrada na posta en valor da cultura galega entre a comunidade galega asentada en Madrid, procurando a súa politización en chave galeguista.
Exerceu como docente no ensino medio en varios centros fóra de Galiza (Madrid, Valladolid...), asentándose no IES Campo de San Alberto (Noia) en 1992, após o seu traslado definitivo a Galiza. No ámbito sindical formou parte da Unión de Traballadores do Ensino de Galiza (UTEG), no seo da Intersindical Nacional dos Traballadores Galegos (INTG), logo CIG-Ensino no marco da Confederación Intersindical Galega, da que foi delegado electo durante anos.
Asentado en Galiza no curso 1992-1993, participaría activamente en Noia do Bloque Nacionalista Galego (BNG), no que militaría desde a súa fundación. Desta organización foi concelleiro na lexislatura 1999-2003 e na 2003-2007, sendo cabeza de lista local da formación nacionalista.
Após 2007, Fidel Diéguez centrou o seu traballo no ámbito profesional como docente, así como no ámbito político-cultural, sendo impulsor do Centro Social Roi Soga de Lobeira (2007-2010). No ámbito político foi nesta etapa cofundador do Movemento pola Base (MpB) e logo, por volta do 2009, do Movemento Galego ao Socialismo (MGS).
En marzo de 2013 falecía por mor dun cancro, contra o que loitara desde a primavera de 2012.
El ciudadano ilustre
El ciudadano ilustre é un filme arxentino de 2016 dirixido por Gastón Duprat e Mariano Cohn. Foi escollido para competir polo León de Ouro na 73ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. En Venecia, Oscar Martínez gañou a Copa Volpi ó mellor actor. Foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Gañou o premio ó mellor filme iberoamericano nos Premios Platino.
Sinopse
Daniel Mantovani, gañador do Premio Nobel de Literatura, que leva décadas vivindo en Europa, acepta a invitación do seu lugar natal na Arxentina para recibir un premio. No seu país, o protagonista atopa tanto semellanzas como diferenzas irreconciliables coa xente da súa aldea.
Antonov An-124
O Antonov An-124 Ruslan (en ruso e ucraíno: Антонов Ан-124 «Руслан», designación da OTAN: Condor foi o avión máis grande construído en serie ata a chegada do Airbus A380 e foi, ata a chegada do Antonov An-225, o avión máis grande fabricado.
Historia e características
Foi deseñado nos anos 70 coma sucesor do An-22 e durante o seu desenvolvemento coñeceuse coma An-400 e An-40 en Occidente. Realizou o seu primeiro voo en 1982, entrando en servizo en 1986. Hai máis de corenta avións en servizo, 26 deles con aeroliñas, nos Emiratos Árabes Unidos, Libia, Rusia e Ucraína.
Fisicamente, o An-124 é similar ao Lockheed C-5 Galaxy estadounidense, pero lixeiramente maior. Os An-124 foron empregados para transportar locomotoras, iates, fuselaxes de avións e outros tipos de carga de grandes dimensións. O avión pode inclinarse para facilitar a entrada da carga. Un An-124 militar pode levar ata 150 t de carga, tamén pode levar ata 88 pasaxeiros nunha cuberta superior detrás da cabina. Porén, debido á limitada presurización da fuselaxe, raramente transporta a paracaidistas.
O An-124 foi fabricado en paralelo por dúas fábricas: a compañía rusa Aviastar-SP (antigo Complexo de Aviación Industrial de Ulyanovsk) e a fábrica AVIANT de Kíiv, en Ucraína.
A produción detívose trala desaparición da Unión Soviética. As últimas cinco estruturas básicas sen rematar foron completadas entre 2001 e 2004. Aínda que xa non se fabrican An-124, existen plans comúns entre Rusia e Ucraína para volver a producir avións entre 2008-2009.
Xa que o avión foi deseñado inicialmente para uso militar ocasional, os An-124 orixinais se fabricaron cunha vida útil de 7.500 horas de voo coa posibilidade dunha extensión. Porén, moitos avións voaron máis de 15.000 horas. Como resposta á queixas dos clientes comerciais, os avións fabricados despois do 2000 (o An-124-100) teñen unha vida útil de 24.000 horas, mentres que os modelos antigos estanse actualizando ó novo estándar.
Biblioteca da Tradución Galega
A Biblioteca da Tradución Galega, coñecida tamén co acrónimo BITRAGA, dependente do grupo de traballo composto por docentes da Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo, contén a referencia bibliográfica dos textos literarios traducidos doutras linguas á galega e da galega cara á outras linguas. Nun primeiro momento, o arquivo recolle as traducións literarias publicadas dende 1980. Trátase dun proxecto aberto e colaborativo.
En 2016 a súa responsable era a profesora Ana Luna Alonso. Ademais dun equipo formado polas profesoras Iolanda Galanes, Áurea Fernández Rodríguez, Silvia Montero Küpper (responsable dende 2017) e Patricia Buján Otero, tamén conta con achegas de diversos colaboradores, tales que Raquel Alonso Araujo, Alejandro Alonso Martínez, Silvia Duarte Collazo, Óscar Ferreiro Vázquez, Elizabete Manterola Agirrezabalaga, Iolanda Mato Creo, Liliana Valado Fernández, Bárbara Álvarez Fernández ou Paz Orois.
A Serra, Padrón, Padrón
A Serra é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.
Torneo das Seis Nacións 2009
miniatura|dereita|Brian O'Driscoll ergue a copa das Seis Nacións. O Torneo das Seis Nacións 2009, coñecido como 2009 RBS 6 Nations polo patrocinio do Royal Bank of Scotland, foi a edición do ano 2009 do Torneo das Seis Nacións de rugby e a décima edición da competición co sistema actual de seis nacións participantes no mesmo. Incluíndo os torneos precedentes Home Nations e o Torneo das Cinco Nacións, esta foi a edición 115 do torneo entre as mellores seleccións do Hemisferio Norte. A competición comezou o 7 de febreiro co partido entre Inglaterra e Italia disputado en Londres e rematou o 21 de marzo co partido entre Gales e Irlanda en Cardiff.
No torneo participaron Inglaterra, Francia, Irlanda, Italia, Escocia e Gales. O equipo campión foi Irlanda, que obtivo o segundo Grand Slam da súa historia, logro que non conseguía dende 1948, alén da súa décima Tripla Coroa, ao derrotar a Inglaterra, Gales e Escocia no torneo e o seu oitavo Millennium Trophy tras derrotar a Inglaterra. Por outra banda, Inglaterra alzouse coa Calcutta Cup logo de gañar a Escocia, o que supuxo o seu título número 63.
Participantes
Os equipos participantes foron:
3ª semana
Irlanda gañou o Millennium Trophy.
4ª semana
Irlanda gañou o Centenary Quaich.
5ª semana
Francia gañou o Giuseppe Garibaldi Trophy.
Inglaterra gañou a 121º Calcutta Cup.
Irlanda gañou o Grand Slam.
Desosamina
A desosamina é unha 3-(dimetilamino)-3,4,6-tridesoxihexosa que se encontra en certos antibioticos macrólidos, como a eritromicina.
Biosíntese
Son necesarios seis encimas para a súa biosíntese a partir de TDP-glicosa na bacteria Streptomyces venezuelae.
The Borrowers (filme de 1997)
The Borrowers é un filme británico dirixido por Peter Hewitt que foi estreado en 1997.
Sinopse
Son precavidos, silandeiros, valentes, miden 6,5 cm e nunca foron vistos por ninguén. Pod Clock, Homily e os seus fillos viven pacificamente "de prestado" no subsolo dunha casa habitada pola familia Lender. Un día, a intrépida filla de Pod decide lanzarse á aventura, e é atrapada polo xove Pete Lender, pero ambos fanse bos amigos e este cóntalle a Anita que a súa tía avoa Mary, a quen pertence a casa, morreu e, ó non aparecer o seu testamento, teñen que abandonar o seu fogar. Xuntos uniranse na aventura da busca do testamento para deter os plans do rastreiro avogado Ocius Potter, que desexa derribar a casa.
Satoshi Kon
Satoshi Kon (今 敏) nado o 12 de outubro de 1963 e finado o 24 de agosto de 2010 foi un director de cine, animador, guionista e artista manga xaponés. Orixinario de Sapporo, era membro de Asociación de creadores de animación xaponesa. Graduouse no departamento de deseño gráfico da Universidade de Arte de Musashino. Ás veces aparece acreditado como "Yoshihiro Wanibuchi" (鰐淵良宏) nos créditos de Paranoia Agent. Era o irmán máis novo do guitarrista e músico de estudio Tsuyoshi Kon.
Ruta da Ría
A Ruta da Ría é unha ruta circular que empeza na parroquia de Ove (Ribadeo), a carón da igrexa, e continúa por distintos lugares da parroquia que se atopan preto da ría de Ribadeo. Ten unha lonxitude aproximada de 8 km. Está encadrada no conxunto de rutas peonís deseñadas no concello na primeira década do século XXI.
Debido a que a ruta non é moi longa, unha vez rematada, se se baixa ata a ría, pódese visitar ademais o muíño de mareas das Aceas. A facilidade da ruta permite asemade facela en bicicleta ou a cabalo.
Lugares de interese
Ao longo do percorrido poden observarse diversos puntos de interese. Entre eles:
miniatura|Fachada da Igrexa Situada na orixe da marcha, a igrexa de Ove é do século XVII, con elementos propios do rococó no seu interior. Sufriu varias reformas posteriores.
miniatura|175px|Muíño de Ignacia.|esquerda O muíño de Ignacia é un muíño de río rehabilitado recentemente, situado no leito do río Ramos, no monte de Ove. Está situado a pouco máis de 1 km da saída.
miniatura|Igrexa de Santo Estevo. A Graña é case o punto máis alto da ruta. Ten vistas sobre a ría, e alí está a Capela de Santo Estevo, de arquitectura barroca.
miniatura|300px|Vistas dende o Miradoiro do Vilar.|esquerda O Vilar é o punto máis alto da ruta. Nel hai un miradoiro, dende o que se poden observar as excelentes vistas da Ría, a Ponte dos Santos, así como Ribadeo e as vilas do outro lado da Ría (Castropol e as Figueiras).
Flora e fauna
miniatura|150px|Folla de carballo.
Durante a ruta, pódense observar numerosas especies autóctonas de árbores, como o carballo, o piñeiro, o acivro etc.
Nótase como, moitos dos lugares onde antes había estas árbores, agora están ocupadas por un elevado número de eucaliptos.
Na zona da Graña hai un gran número de castiñeiros, así como por toda a ruta podemos atopar moitas outras clases de plantas, como toxos, fentos e flores silvestres como os dentes de león, margaridas, cardos, fresas de bosque etc.
miniatura|Castiñeiros da Graña|esquerda
Na época estival, pódense atopar moras nas silvas que hai durante case toda a ruta.
Se se realiza a ruta sen facer moito ruído, é posible ver animais como coellos, corzos, xabarís ou raposos.
Tamén se poden observar gran cantidade de aves, por exemplo, aguias, pegas, corvos, paxaros carpinteiros, etc.; así como animais domésticos como cabalos, vacas etc. miniatura|200px|Cabalo na Graña. Na primavera e o verán, hai variedade de bolboretas de moitas cores, así como libélulas e outros insectos, como xoaniñas.
Santa Flora
Santa Flora é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Santa Flora.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Banhadinho, Banhados, Carangueijo, Carvalhas, Casa Branca, Colônia Favorita, Colônia Grápia, Colônia Pedro Carlos, Colônia Pena, Colônia Pinheiro, Colônia Vacacaí, Coxilha Bonita, Galpões, Passo da Lagoa, Passo do Pavão, Rincão da Limeira, Rincão da Ramada, Rincão da Várzea, Rincão do Araçá, Rincão do Carangueijo, Rincão do Jacaré, Rincão dos Banhados, Rincão dos Pires, Rincão Grande, Santa Flora, Vila Santa Flora.
Prémillieu
Prémillieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Jôyô kanji
Os jōyō kanji (常用漢字) son os 1945 caracteres kanji considerados de uso cotián. Se nun texto xaponés, aparece un kanji que non pertence aos jōyō kanji, deberáse marcar a súa pronuncia mediante furigana.
Elsa Quintas Alborés
Elsa Quintas Alborés é unha avogada, activista da normalización lingüística do galego e escritora galega.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Santiago. É vicepresidenta da Mesa pola Normalización Lingüística e directora do observatorio de dereitos lingüísticos.
O Souto, Padrón, Padrón
O Souto é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.
Bioces, Castromaior, Abadín
Bioces é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Mojibake
Mojibake (文字化け, moji carácter + bake pantasma) é unha palabra procedente do xaponés para se referir aos caracteres inintelixibeis: lixo que aparece cando se tentan visualizar conxuntos de caracteres internacionais mediante programas (navigadores etc) que non están configurados para eles.
Pronúnciase <font face="Arial Unicode MS">[moʤibake], que a un galego soa "mollibake" (pronunciando “ll” con “yeísmo”). O Mojibake chámase luan ma (亂碼 ou 乱码 luan4 ma3), ou "código caótico" na lingua chinesa. Por exemplo: "文字化け" visualízase como "•Žš‰»‚¯"
A Torre, Padrón, Padrón
A Torre é un lugar da parroquia de Padrón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar.
A Canteirada, Castromaior, Abadín
A Canteirada é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Perú
O Perú (en quechua e en aimará Piruw), oficialmente a República del Perú; é un país de Suramérica, limitado ao norte por Ecuador e por Colombia; ao leste polo Brasil, Bolivia e Chile; e ao sur e oeste polo océano Pacífico.
Posúe unha complexa xeografía dominada principalmente polas elevacións da cordilleira dos Andes e as correntes do Pacífico, que lle configura climas e paisaxes variadas como a costa desértica, a puna dos altos Andes ou a selva tropical da conca amazónica.
No seu territorio existiu unha das culturas máis antigas que se coñece de América, a civilización de Caral (XII milenio a. C.) No século XVI, o Imperio Inca foi anexionado polos conquistadores españois con apoio de etnias contra o dominio inca. España estabeleceu así un vicerreinado que incluíu a maior parte das súas colonias suramericanas. En 1821, o país independízase.
A poboación peruana, calculada en máis de 28 millóns (2008), é de orixe multiétnica e mestiza de importante substrato indíxena á cal sumáronse as ascendencias europeas, africanas e asiáticas. O idioma máis falado é o español, aínda que un número significativo de peruanos falan diversas linguas nativas, como as linguas quechuas, as de maior número de falantes.
É un país en desenvolvemento cun Índice de Desenvolvemento Humano medio máis elevada desigualdade económica que viu mellorar os seus ingresos e decrecer o seu nivel de pobreza nos últimos anos. As súas principais actividades económicas inclúen a agricultura, pesca, minaría e a manufactura de produtos como os téxtiles. O Perú é membro da Comunidade Andina.
Politicamente, o país está organizado nunha república presidencialista democrática cun sistema político multipartidista estruturada baixo os principios de separación de poderes e descentralización. Divídese en 25 circunscricións departamentais (24 departamentos e a Provincia Constitucional do Callao) e a provincia sede da capital, que é Lima. Actualmente a súa presidenta é Dina Boluarte.
Historia
Antes da chegada dos españois, o Perú foi o territorio de varias culturas pre-Inca e, máis tarde, do Imperio Inca. Francisco Pizarro desembarcou na costa peruana en 1532 e na fin da década de 1530 o Perú xa era un vicerreinado e unha gran fonte de ouro e prata para España.
O Perú declarou a súa independencia de España o 28 de xullo de 1821. Nas décadas seguintes, o Perú foi sacudido pola inestabilidade política, innúmeros golpes de estado e dúas guerras perdidas contra Chile e, en 1866 unha guerra contra España. En 1872, asume o primeiro presidente civil do Perú: Manuel Pardo, que catro anos despois sería sucedido polo heroe da guerra contra España, o xeneral Mariano Ignacio Prado.
En 1879 ten inicio a guerra do Pacífico, na cal o Perú, aliado á Bolivia, viuse derrotado fronte a Chile. O Perú perdeu a provincia de Tarapacá, rica en salitre, e as cidades de Arica e Tacna. Esta última só sería devolvida ao Perú en 1929.
Subdivisións
O Perú divídese en 25 rexións e departamentos e estes divídense en 194 provincias, máis a Provincia constitucional El Callao. miniatura|300px
Xeografía
O Perú encóntrase na zona occidental de Suramérica comprendida entre a liña ecuatorial e o Trópico de Capricornio. Cobre unha área de 1.285.220 km², o que o converte no vixésimo país maior en tamaño da Terra e o terceiro de América do Sur. Limita ao norte con Ecuador e Colombia, ao leste co Brasil, ao sueste con Bolivia, ao sur con Chile e ao oeste co océano Pacífico.
O territorio do Perú atópase determinado polas placas suramericana e de Nazca, as cales comparten un límite converxente de subducción, é dicir, a placa de Nazca subducciona sobre a suramericana paralela á costa occidental suramericana, a unha velocidade media de 11 cm/ano. Produto desta subducción formou no Xurásico a fosa do Perú-Chile así como a elevación hoxe coñecida como cordilleira dos Andes. A erosión da mesma formou ao leste unha vasta chaira onde antes da aparición dos Andes existía unha porción de mar; esta rexión sedimentaria é a chaira amazónica. Ese mesmo proceso erosivo á causa da escarpada orografía dos Andes.
Debido á subducción tectónica, o Perú é un país altamente sísmico e presenta rexións con importante vulcanismo, principalmente no sur. O territorio peruano está dentro do chamado cinto de lume do Pacífico.
Economía
dereita|miniatura|200px|[[Moeda corrente de prata dun sol de 1889. Leva escrito o lema: Firme y feliz por la unión.]]
O Perú é un país en desenvolvemento, o seu IDH foi de 0,773 en 2005. 39,3% da súa poboación e pobre, mentres que o 13,7% padece pobreza extrema.
Segundo o Fondo Monetario Internacional, o Perú sitúase no ano 2008 coa segunda inflación máis baixa do mundo despois de Francia e polo tanto unha das economías máis sólidas da rexión.
No mes de abril de 2008, o incremento do Produto Interior Bruto deste país foi do 13,25 por cento, a cifra máis alta dende o ano 1995.
Demografía
O Perú é un dos tres países das Américas en que os pobos indíxenas constitúen a maioría da poboación - os outros dous son Bolivia e Guatemala. Case a metade de todos os peruanos, 45% da poboación, son amerindios. Os dous maiores grupos étnicos indíxenas son os quechua e, en números pouco menores, os aimará. Alén destes dous grandes grupos existen varias ducias de pequenas tribos amerindias espalladas polo país, para aló dos Andes e na cunca amazónica. Os mestizos, termo que designa persoas de sangue mixto amerindio e europeo (maioritariamente español), constitúen preto de 37% da poboación. Os peruanos de orixe europea son preto do 15% da poboación. Existen tamén números máis pequenos de persoas de orixe africana e, recentemente, tamén xaponesa e chinesa. Na última década, os peruanos de herdanza asiática alcanzaron grandes conquistas nos campos empresarial e político: un expresidente, varios antigos membros do goberno e varios membros do congreso peruano son de orixe xaponesa ou chinesa.
Cultura
miniatura|dereita|[[Urarina shaman, 1988]]