cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franz Boas
Traxectoria
Foi cofundador da American Anthropological Association e dende 1931, presidente da American Association for the Advancement of Science (AAAS).
Durante 40 anos, Boas estivo estudando aos indios Kwakiutl, xunto á antropóloga Julia Averkieva. Realizou varias películas e un amplo material etnográfico para estudar xestos, hábitos motores, movementos corporais e danzas dos Kwakiutl, xunto a súa filla Franziska Boas. Considérase que Boas foi un dos primeiros investigadores en desenvolver a Antropoloxía Visual.
Pensamento
Nas contribucións de Boas ao pensamento antropolóxico destaca o relativismo cultural. Esta corrente baséase en que todos os sistemas culturais son iguais na súa valoración, non hai cultura máis ou menos correcta, mellor ou peor, e que todos os humanos observamos e xulgamos o mundo segundo a nosa cultura. E que as diferenzas entre distintas sociedades son resultado das condicións históricas, sociais e xeográficas. Para Boas, as culturas deben ser estudadas desde dentro, e non desde unha perspectiva etnocéntrica. Esta postura enfrontábase á corrente evolucionista enunciada por autores como Edward Tylor, que dicían que estas diferenzas son o resultado de idénticos niveis evolutivos progresivos que pasan todas as culturas. O pensamento de Boas e os seus discípulos cambiou a Antropoloxía Norteamericana.
Tamén foi un científico destacado pola súa loita contra o racismo, tanto na súa vida, como no seu traballo, co cal demostrou que a desigualdade racial non tiña unha orixe biolóxica, senón social. Foi o primeiro científico en afirmar que todas as persoas eran iguais. Boas cría que tratar temas sociais, como o racismo, é unha obriga dos antropólogos, e que estes non deberían ser estritamente obxectivos nos seus traballos, senón que tiñan que ter o seu propio punto de vista sobre a cultura.
Estableceu unha das máis influentes correntes antropóxicas: o Particularismo histórico. Esta corrente rexeitaba o modelo evolucionista da cultura, e dicía que cada cultura ten unha propia e única historia e polo tanto nega a posibilidade dunha perspectiva da ciencia dunha cultura xeneralizada. Non existe unha cultura global, cada cultura ten o seu camiño, e hai que estudalas por separado. Segundo Boas, para explicar as tradicións culturais necesitamos: as condicións medioambientais, factores psicolóxicos, e as conexións históricas, sendo esta última a máis importante. Rexeitou o determinismo xeográfico (interpretación xeográfica sobre os factores físicos para explicar os fenómenos sociais), tiña interese por mecanismos psicolóxicos e fisiolóxicos. Para estudar unha cultura Boas daba importancia ao punto de vista dos seus integrantes, pero sen deixarse influír (visión Emic). Fixo unha distinción analítica entre cultura, raza e linguaxe. Partindo do Particularismo non existe correspondencia entre entre a cultura, a raza e a linguaxe, o que cuestiona o pensamento racial da época que establecía unha correlación entre raza e cultura. Boas demostrou que os trazos raciais se transformaban ante novas influencias.
Tamén podemos destacar o seu uso do método indutivo, é dicir, centrarse no estudo dende o particular ao xeral, para non caer en xeralizacións pouco rigurosas de moitos antropólogos da época.
Galería de imaxes de Nebra, Porto do Son
Santa María de Nebra é unha parroquia situada ao norte do concello de Porto do Son.
Camille Jourdy
Camille Jourdy, nada en Chenôve en 1979, é unha guionista e debuxante de banda deseñada francesa.
Traxectoria
Diplomada na Escola superior de arte de Épinal (ÉSAÉ) e na Escola superior de artes decorativas de Estrasburgo en 2005, na actualidade vive en Lión. A súa obra máis recoñecida é a serie de tres números Rosalie Blum. Realizou o cartel para a edición de 2011 do salón Viñetas desde o Atlántico que se celebra na Coruña.
Torre dos Mouros
O torre dos Mouros é unha fortificación medieval situado na parroquia de Lira, no concello de Carnota. Érguese a 315 metros de altitude sobre a Costa da Morte. Foi catalogada en 2012.
O debuxante galego Manel Cráneo empregou esta construción na súa banda deseñada A Torre dos Mouros, editada en 2012.
Estrutura
O sitio arqueolóxico que arrodea á torre estrutúrase en dous compartimentos, un interior e outro exterior, ambos separados por unha muralla. O perímetro está delimitado por un circuíto de dobre muralla de pedra, e ten 2 hectáreas de extensión.
AC-543
A AC-543 é unha estrada pertencente á rede primaria básica da Xunta de Galicia. Une as localidades coruñesas de Santiago de Compostela e Barro (Noia), logo de 31 quilómetros.
Percorrido
A estrada inicia o seu percorrido en Santiago de Compostela na parroquia de Laraño, proseguindo pola de Villestro. A continuación, no concello de Ames, atravesa a parroquia de Ortoño pasando polo seu núcleo, Bertamiráns. Máis tarde pasa, no concello de Brión, pola parroquia dos Ánxeles. Prosegue polo concello de Rois, pasando pola parroquia de Urdilde e logo pola de Ermedelo. Xa no concello de Lousame, pasa pola parroquia de Toxos Outos. A continuación, no concello de Noia, pasa polas parroquias de Roo e finalmente Barro, onde remata na estrada AC-550, no lugar de Curral de Orro.
HMGA1
A HMGA1 (High-mobility group protein HMG-I/HMG-Y, proteína do grupo de alta mobilidade HMG-I/HMG-Y) é unha proteína que en humanos está codificada polo xene HMGA1 situado no cromosoma 6.
Función
Este xene codifica unha proteína non histónica da cromatina implicada en moitos procesos celulares, incluíndo a regulación da transcrición de xenes inducibles, replicación do ADN, organización da heterocromatina, integración de retrovirus en cromosomas, e a progresión metastática de células cancerosas.
Stephen Rea
Stephen Rea, nado o 31 de outubro de 1946 en Belfast, é un actor irlandés de cine e teatro. Rea ten aparecido en numerosos filmes como V de Vendetta, Michael Collins, Interview with the Vampire e Breakfast on Pluto. Foi nomeado pola Academia ó Mellor Actor por interpretar a "Fergus" no filme de 1992 The Crying Game.
HMGA1
Función
As proteínas HMGA1 son bastante pequenas (~10-12 kDa); son moléculas básicas, e constan de tres ganchos AT coa secuencia motivo central RGRP (Arg-Gly-Arg-Pro), un novo dominio con enlaces cruzados localizado entre o segundo e terceiro gancho AT, e unha cola ácida C-terminal característica da familia de proteínas HMG, a cal comprende as proteínas HMGA, HMGB e HMGN.
As proteínas de fusión HMGA1-GFP son moi dinámicas in vivo (determinado usando a análise FRAP), pero en contraste tamén mostran afinidade nanomolar para o ADN rico en AT in vitro (determinado bioquimicamente), que podería explicarse debido a unha ampla modificación postraducional in vivo. A HMGA1 únese preferencialmente ao suco menor das rexións ricas en AT do ADN bicatenario usando os seus ganchos AT. Ten pouca estrutura secundaria en solución pero adopta distintas conformacións cando está unida a substratos como o ADN e outras proteínas. As proteínas HMGA1 teñen unha gran cantidade de diversas modificacións postraducionais e están localizadas principalmente no núcleo, especialmente na heterocromatina, pero tamén na mitocondria e a citoplasma.
Recentemente, as proteínas HMGA1, HMGA1a e HMGA1b, poden crear enlaces cruzados coas febras de ADN in vitro e poden inducir agrupamentos da cromatina in vivo, o que suxire un papel estrutural da proteína HMGA1 na organización da heterocromatina.
Pazo de Galegos
O Pazo de Galegos, tamén coñecido como Pazo das Monxas, é unha casa señorial localizada no lugar do Pazo, na parroquia de Galegos (Frades).
Características
A vivenda ten planta rectangular cunha capela engadida en 1950, que outorga ao conxunto a planta en forma de L.
HMGA1
Función
Atopáronse polo menos sete variantes de transcrición codificadas en dúas isoformas diferentes (HMGA1a, HMGA1b) para este xene. Discútese se a variante de empalme HMGA1c con só dous ganchos AT e sen cola ácida se é un verdadeiro membro da familia HMGA.
Pazo de Galegos
Historia
miniatura|Placa na porta do Pazo de Galegos. Os primeiros propietarios coñecidos sitúanse en 1664. Os escudos recollen aos Montenegro, Mosquera, Andrade, Bermúdez, Ribera, Salgado e Gayoso. Na fachada consérvase un brasón que alude aos Novoa, Luaces e Enríquez. Entre os seus donos figurou Emilio Folla Jean, que en xuño de 1914 llo cedeu a Maximiliano Linares Rivas, alcalde de Ferrol e A Coruña. Linares Rivas deixoullo á súa filla Rosario Linares-Rivas Amil-España. Esta outorgoullo en xullo de 1966 ás Irmás de Santa Dorotea, que o rexentan na actualidade. Foron as irmás as que construíron a capela e dirixiron unha escola para a zona na década de 1960.
HMGA1
Función
Os ratos que carecen das variantes de HMGA1, é dicir, ratos Hmga1-/-, son diabéticos, e mostran hipertrofia cardíaca e expresan baixos niveis do receptor de insulina.
Trasdoroña, Leiro, Miño
Trasdoroña é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 67 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 32 eran homes e 35 eran mulleres.
HMGA1
Interaccións
HMGA1 presenta interaccións con CEBPB e o factor de transcrición Sp1.
Soloviev D-30
O Soloviev D-30 é un motor turboventilador soviético de baixo índice de derivación. Ten unha versión supersónica con postcombustión, o D-30F6, usado no interceptor Mikoyan-Gurevich MiG-31, e dúas versións civís sen postcombustión, o D-30Kp e o D-30KU, que equipan aos avións de pasaxeiros Ilyushin Il-62M e Tupolev Tu-154M, e ao cargueiro Ilyushin Il-76MD.
Martti Rautanen
Traxectoria
Rautanen foi misioneiro no que hoxe é Namibia, tras formarse en Helsinqui na Misión Evanxélica Luterana Finlandesa. Pasou unha temporada en Cidade do Cabo, onde chegou en 1868. Estableceu a súa misión en 1870 en Elim entre os ovambos, aínda que despois de dous anos tivo que marchar por orde do rei Nuuyoma. Pasou por diferentes lugares ata establecerse en 1880 en Olukonda, onde pasaría o resto da súa vida.
Traduciu o Novo Testamento (1908) e parte do Antigo Testamento ao ndonga e foi o impulsor do xornal da misión de Olukonda, Osondaha, que apareceu tamén en ndonga dende 1901.
A Pelexa, Buxantes, Dumbría
A Pelexa é un lugar da parroquia de Buxantes no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Gozón
Está formado polas parroquias de Bañugues, Bocines, Cardo, Eres, Llaviana, Lluanco, Mazaneda, Samartín de Podes, Santiao d'Ambiedes, Santolaya, Verdicio, Viodo e Vioño. A capital do concello é Lluanco.
Artegrove
Artegrove é unha asociación cultural que naceu no Grove o 26 de febreiro do ano 2002, formada por uns 40 artistas, na súa maioría pintores, aínda que tamén hai escultores, escritores, maquetistas, fotógrafos etc. Inclúe así mesmo socios colaboradores e afeccionados á arte.
Por nacer e desenvolve-lo seu labor no Grove, case tódolos socios que compoñen a asociación son desta localidade, pero tamén hai membros que residen en Caldas, Catoira, Vilagarcía, Pontevedra e outros concellos galegos. Está aberta a todas aquelas persoas que queiran participar, ben por realizar algún tipo de actividade artística, ben por amor á arte.
Retranca
240px|miniatura|1. Retranca 3. [[Garlindeo 8. Burro.]] A retranca en náutica designa a verga inferior que serve de suporte á esteira dunha vela do tipo proa-popa. É un elemento que permite controlar a orientación e forma da vela. A súa parte de proa únese ao mastro no garlindeo.
Tradicionalmente elaborada de madeira, hoxe é mais común a súa fabricación en aluminio ou fibra de carbono.
Vilafrial, San Tomé de Cancelada, Cervantes
Vilafrial é un lugar da parroquia de San Tomé de Cancelada no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Queen (álbum)
O álbum estivo influenciado polo rock progresivo, o hard rock e o heavy metal da época e fala de temas como o folclore ("My Fairy King") e a relixión ("Jesus"). O vocalista Freddie Mercury compuxo cunco dos dez temas, o guitarrista Brian May escribiu catro e o batería Roger Taylor o restante. A derradeira canción do disco é unha pequena versión instrumental de "Seven Seas of Rhye". O baixista John Deacon aparece acreditado no libreto do vinilo orixinal como "Deacon John".
1873
Outros
Historia ano a ano
As Teixoeiras, Buxantes, Dumbría
As Texoeiras é un lugar da parroquia de Buxantes no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Non tiña habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Facultade de Ciencias da Comunicación de Santiago de Compostela
A Facultade das Ciencias da Comunicación de Santiago de Compostela forma parte da Universidade de Santiago de Compostela (USC) e está situado na avenida de Castelao, no campus norte de Santiago de Compostela.
Foi construída polo arquitecto portugués Álvaro Siza.
Titulacións
Na facultade de Ciencias da Comunicación impártense diferentes titulacións de grao e posgrao.
Thoissey
Thoissey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Lipoproteína
En xaxún hai catro lipoproteínas, denominadas en función da súa densidade:
Tras a comida, áchase outra, o quilomicron, que transporta os triglicéridos dende o intestino delgado ata o sangue venoso por medio do conduto torácico.
Ademais destas, moitos encimas, transportadores, proteínas estruturais, antíxenos, adhesinas e toxinas son lipoproteínas.
Lipoproteínas transmembrana
Algúns proteolípidos transmembrana, especialmente os que se encontran en bacterias, denomínanse lipoproteínas, pero non están relacionadas coas partículas lipoproteicas do plasma antes mencionadas. Estas proteínas transmembrana son difíciles de illar, xa que están estreitamente unidas á membrana lipídica, e adoitan necesitar lípidos para mostrar a súa verdadeira estrutrua e poden ser insolubles en auga. Xeralmente son necesarios deterxentes para illalas das membranas ás que está asociadas.
Outros artigos
כולסטרול
Sudán do Sur nos Xogos Olímpicos
Sudán do Sur competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos na edición de 2016 en Río de Xaneiro. O Comité Olímpico do Sudán do Sur foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional (COI) na 128ª sesión do COI o 2 de agosto de 2015.
Óscar ó mellor director
Os Premios da Academia ó mellor director é un dos premios Óscar que se entregan ós directores polo seu traballo na industria cinematográfica pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de Hollywood.
Gañadores
Na táboa seguinte móstrase a relación dos gañadores do Óscar ó mellor director entregados desde as orixes dos premios.
Vilartote, San Tomé de Cancelada, Cervantes
Vilartote é un lugar da parroquia de San Tomé de Cancelada no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Hiperlipidemia
As hiperlipidemias ou dislipemias son un conxunto de alteracións metabólicas dos lípidos e lipoproteínas. Os distintos tipos clasifícanse mediante dous parámetros bioquímicos en sangue: o colesterol e os triglicéridos.
Tipo III
A hiperlipidemia tipo III débese a anomalías de ApoE, que interfire co correcto funcionamento dos quilomicrons e co VLDL. Os enfermos teñen un maior risco de aterosclerose.
Nos enfermos con sospeita desta enfermidade débese examinar a función tiroide xa que o hipotiroidismo ocasiona alteracións lipídicas semellantes.
Tipo IV
Das dislipemias, é a máis común. Os niveis de VLDL áchanse incrementados, moitas veces relacionados coa obesidade, o abuso de alcol etílico e a diabetes mellitus. Nos casos de orixe xenética, descoñécese o xene alterado.
Tipo V
Semellante á tipo I, hai elevación de quilomicrons e triglicéridos, con asociación a xantelasmas e pancreatite.
Hipercolesterolemia
Pode aparecer de forma illada en enfermidades hepáticas nas que haxa defectos na excreción biliar de colesterol. Hai ademais acumulación dunha lipoproteína anormal, a lipoproteína X. Non obstante, este tipo parece non estar asociado a un maior risco cardiovascular.
Albert Dalmau
Albert Dalmau Martínez, nado o 16 de marzo de 1992 en Sils, Xirona, é un futbolista profesional catalán que xoga de lateral dereito no Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Traxectoria
Albert Dalmau, nado en Sils, Cataluña, comezou a xogar ao fútbol no equipo da súa vila natal, trasladándose con 13 anos a La Masia, polo que pasou formar parte das categorías inferiores do FC Barcelona. Alí permaneceu onde permaneceu até o ano 2011, debutando como júnior no FC Barcelona B da Terceira división o 9 de maio de 2010, nun partido ante o Orihuela CF, que rematou con vitoria blaugrana por 1–2. Ese mesmo ano o Brcelona B regresaría á Segunda División B logo dunha ausencia de 11 anos. Entre 2008 e 2010 foi internacional coa en categorías inferiores (Sub-17, Sub-18 e Sub-19), onde conseguiu acadar o terceiro posto no Mundial Sub-17 de 2009 de Nixeria.
Nos seus primeiro anos Damau xogaría na posición de central, aínda que posteriormente sería trasladado á posición de lateral dereito con vocación ofensiva. Foi ademais convocado co primeiro equipo do "Barça", entón adestrado por Josep Guardiola, dúas xornadas de Liga de Primeira División, fronte o Getafe CF e o Atlético de Madrid. Debutou co primeiro equipo finalmente nun amigábel en Wembley en 2009, facendo a pretempada dese ano e despois a do seguinte curso por Asia. Con todo, a titularidade de Martín Montoya, levou ao xogador catalán a cambiar de aires e fichar polo Valencia CF B, onde pasou dúas temporadas xogando na Segunda División B. No ano 2013 Dalmau asinaría co Cádiz CFda mesma categoría, onde pasaría un ano máis. Na tempada 2014-15, asina contrato por dous anos na Segunda División co CD Lugo. Tras non gozar de protagonismo co equipo galego, club e xogador deciden rescindir o contrato, asinando libre polo Córdoba CF.
San Martiño, Losón, Lalín
San Martiño é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Manuel Cordero Pérez
Manuel Cordero Pérez, nado en Riomol (Castroverde) o 19 de agosto de 1885 e finado en Buenos Aires o 25 de abril de 1941, foi un político socialista galego.
Traxectoria
Fillo de labregos, fixo as primeiras letras nas escolas de Furis e Barreiros. Aos 17 anos trasladouse a Madrid á casa dun parente, comenzou a traballar como aprendiz de dependente de taberna e despois nunha tenda de ultramarinos. Iniciouse como panadeiro na fábrica de Pan de Viena da familia Baroja. Traballou tamén como mozo de imprenta na Correspondencia Militar. Na escola da Casa del Pueblo completou a súa formación de xeito autodidacta, converteuse nun lector infatigable e chegou a dominar o francés e o ruso. A Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas enviouno á industria panadeira de Losana, Florencia e Boloña para perfeccionar o seu oficio.
Integrouse no Centro Obrero da rúa Relatores e ingresou na Agrupación Socialista de Madrid en 1905. Asistiu aos congresos da UGT representando a agrupacións de panadeiros e pasteleiros e aos congresos do PSOE en representación de varias agrupacións. Foi redactor de El Socialista e vogal da Comisión Executiva do PSOE de 1928 a 1939. Foi elixido concelleiro de Madrid en 1919 e a corporación comisionouno a Colonia, Brandeburgo, Viena e Budapest para estudar as reformas municipais desas cidades. Candidato do PSOE nas eleccións xerais de 1920 por Xerez da Fronteira (Cádiz), Almadén e Puertollano (Cidade Real) e Mérida (Badaxoz). Foi elixido deputado por Madrid en 1923. Vogal do Comité Nacional da UGT (1914-1918) e vogal da Comisión Executiva (1920-1932), foi presidente do Sindicato de Artes Blancas de Madrid e da Federación Nacional de Panaderos. Delegado do PSOE e da UGT ante organismos internacionais sindicais e políticos.
No Instituto de Reformas Sociales foi vogal obreiro suplente (1920-1924); vogal obreiro na Junta Especial de Abastos de Carnes e representante socialista suplente nos Comités Paritarios (1924-1930). En maio de 1930 foi elixido xerente-tesoureiro da Mutualidad Obrera da Casa del Pueblo de Madrid.
En 1931, nas eleccións de abril que trouxeron a República, volveu ser elixido concelleiro por Madrid e desempeñou os cargos de tenente alcalde e deputado provincial. Deputado por Madrid nas Cortes constituíntes, nomeárono xefe da minoría socialista e despois formou parte da Comisión de Responsabilidades, da que foi elixido presidente. Nas Cortes constituíntes correspondeulle defender en representación da súa minoría o voto da muller.
Foi membro da directiva da Internacional Socialista e acudiu a Xenebra como delegado da Oficina Internacional do Traballo. Colaborou en diversos xornais españois, particularmente en El Socialista e La Libertad e os seus artigos distinguíronse polo seu estilo sinxelo e a singular altura do seu pensamento.
Bray Wanderers A.F.C.
O Bray Wanderers Association Football Club (en irlandés Cumann Peile Fánaithe Bhré) é un club de fútbol irlandés da localidade de Bray, no condado de Wicklow (Leinster). Actualmente o club compite na League of Ireland Premier Division. O club foi fundado en 1942 e ascendeu á máxima categoría do fútbol irlandés en 1985.
Historia
O club foi fundado orixinalmente en 1922, cando algúns membros do St. Kevin's Gaelic Football Club de Bray deixaron o club como resultado dunha disputa e formaron un club de fútbol chamado Bray Wanderers. O club destacou durante estes anos na categoría xúnior, na que gañou a Miller Cup na tempada 1927-28. A pesar deste éxito, o equipo desapareceu durante os anos '30 e '40, cando o principal club da cidade foi o Bray Unknowns F.C., que xogou a liga entre 1924 e ata mediados dos '40.
En 1942 o club foi refundado e ingresou na Athletic Union League (AUL), na terceira división, na tempada 1943-44. Na tempada 1950-51 gañou a FAI Junior Cup ao derrotant ao Drogheda United por 2-1. Repetiu título na 1953-54, a derrotar ao Ierne por 1-0 na final. A seguinte tempada deixou a AUL e afiliouse á Leinster Senior League (LSL).
Gañou a Intermediate Cup os anos 1955-56 e 1957-58 e a LSL os anos 1957-58, 1958-59 e 1960-61. Este último ano deixou a LSL e retornou á AUL, comezando un novo declive. En 1973, o Bray Unknowns disputaba a LSL e decidiu trocar o seu nome por Bray Wanderers nun intento de unir esforzos dos dous clubs. En 1985 foi escollido para ingresar na League of Ireland, na que se acababa de crear a First Division, da que finalmente se proclamou campión.
Rexistros europeos
UEFA Cup:
Recopa de Europa:
Vilar, Buxantes, Dumbría
Vilar é un lugar da parroquia de Buxantes no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 12 homes e 12 mulleres.
Caravia
200px|miniatura|Casa do concello. Caravia é un concello do Principado de Asturias. En 2014 tiña unha poboación de 506 habitantes.
Limita ao norte co mar Cantábrico, ao oeste con Colunga, ao leste con Ribeseya e ao sur con Parres. A zona sur do concello forma, xunto aos concellos anteriores e o de Piloña, a Paraxe Natural da Serra do Sueve. Dende 2006, xunto cos municipios de Parres e Piloña forma a Mancomunidade da Comarca do Sueve.
Está formado polas parroquias de Caravia La Baxa (formada polas entidades de Carrales, Los Duesos, Duyos, La Espasa, Valle) e Caravia l'Alta (formada polas entidades de La Cantiella, Cerracín, Caravia l'Alta, Pumarín, La Rotella e Bandalisque). A capital do concello é Caravia l'Alta.
Comité Olímpico do Sudán do Sur
O Comité Olímpico do Sudán do Sur (en South Sudan National Olympic Committee) é o Comité Olímpico Nacional que representa ao Sudán do Sur. Foi fundado en Juba o 8 de xuño de 2015, e foi recoñecido oficialmente como membro do Comité Olímpico Internacional e do Movemento Olímpico o 2 de agosto de 2015. O presidente fundador do comité é o Tenente Wilson Deng Kuoirot.
Bugatti Type 13
O Tipo 13 realmente foi o primeiro coche Bugatti. A produción do Tipo 13 e posteriores Tipos 15, 17, 22 e 23, comezou coa fundación da compañía en 1910 e mantívose ata 1920 con 435 unidades producidas. A maioría dos coches usaron un motor de oito válvulas, aínda que cinco tipo 13 de carreiras tiñan cabezas de 16 válvulas. Os coches de estrada coñecéronse como "pur-sang" ("pura sangue") de acordo cos sentimentos de Ettore Bugatti polos seus deseños.
O coche volveu a producirse despois da primeira guerra mundial cun motor de válvulas múltiples para darlle fama á marca co nome de Brescia. A produción do Brescia tourer tamén aportou un diñeiro moi necesario.
Tipo 10
O primeiro automóbil prototipo de Bugatti chamouse Tipo 10 e construíuse no soterrano de Ettore Bugatti en 1908 e 1909 mentres era o enxeñeiro xefe de Deutz Gasmotoren Fabrik en Colonia, Alemaña.
O Tipo 10 usou un motor monobloque de 4 cilindros en liña, 1.1 L e 1131 cc. deseño do propio Ettore e moi avanzado para o tempo. Este montouse a unha carrozaría roadster aberta con Eixo rixido na parte frontal e traseira. Suspensión de ballesta diante e sen suspensión na parte traseira. Tiña freos traseiros de tambor accionados pos cables.
Schindler
O apelido Schindler pode referirse a:
Tamén pode referirse a:
Bugatti Type 13
Tipo 10
Ao terminar o seu contrato con Deutz, Ettore montou a súa familia no Tipo 10 e dirixiuse cara á rexión de Alsacia, que aínda formaba parte do Imperio Alemán, buscando unha fábrica para comezar a producir os seus propios autos. Logo da primeira guerra mundial, Alsacia volveu a formar parte de Francia e con ela Bugatti. thumb|Bugatti Type 10 O coche conservouse e foi alcumado "a baignoire" ("a bañeira") polo persoal de Molsheim en anos posteriores debido á súa forma. Ettore restaurouno en 1939 e repintiuno cunha cor vermella-laranxa, gañando un novo sobrenome, "le homard" ("a lagosta"). Foi trasladado a Bordeos durante a segunda guerra mundial e permaneceu alí durante décadas antes de pasar a propiedade privada. Hoxe, o coche está en California nas mans dun coleccionista privado.
Campanula adsurgens
Campanula adsurgens é unha especie de planta perenne con flores en forma de campá, do mesmo xénero que o raponcio, endémica do oeste da Cordilleira Cantábrica e dos Montes de León. Vive nas fendas das rochas calcarias entre os 500 e os 2.000 m de altitude.
Bugatti Type 13
Tipo 13
Ao comezar as operacións na súa nova fábrica en Molsheim, Bugatti refinou o deseño do seu coche dando lugar ao Tipo 13. Isto incluíu aumentar a cilindrada do motor a 1´4 L (1368 cc.). Un gran avance foi a cabeza de 4 válvulas que deseñou Bugatti, un dos primeiros concibidos do seu tipo. A potencia de saída con dous carburadores Zenith alcanzaba os 30 hp (22 kW) a 4500 rpm, máis adecuada para un coche de 300 kg.. Montóuse unha suspensión de ballestas todas as rodas e o coche montouse sobre unha base cunha distancia entre eixos de 2 metros.
Campanula adsurgens
Descrición
Planta perenne duns 40 cm de altura, cun rizoma horizontal de cuxos ápices naces numerosos talos aéreos sen tubérculos. Talo superior con pelos patentes. Follas basais en roseta, ás veces caducas durante a antese, pecioladas, acorazonadas, máis ou menos orbiculadas, lobadas, con pelos adpresos. As caulinares superiores pecioladas, alternas, de máis ou menos triangulares a lanceoladas, con pelos adpresos. Inflorescencia pauciflora ou flores solitarias. Flores ergueitas antes da antese, pedicelos longos e glabros. Cáliz formado por cinco sépalos sne apéndices nos seos, vilosos ou papilosos. Corola formada por tamén cinco pétalos azulados. Froito en cápsula, turbinado, dehiscente en poros laterais. Florea de xullo a agosto.
Bugatti Type 13
Tipo 13
A nova compañía produciu cinco unidades en 1910 e participou no Gran Premio de Francia en Le Mans en 1911. O pequeno Bugatti víase fóra de lugar na carreira, pero tranquilamente acadou o segundo lugar despois de sete horas de carreira.
Campanula adsurgens
Distribución e hábitat
Medra nas fendas das rochas calcarias, dende os 500 aos 2000 m de altitude. As súas únicas poboacións coñecidas atópanse en León, Lugo e Ourense.
Bugatti Type 13
Tipo 13
A primeira guerra mundial provocou o cesamento da produción nesta rexión en disputa. Ettore levouse dous vehículos tipo 13 acabados a Milán durante a guerra, deixando as partes para tres máis enterradas preto da fábrica. Logo da guerra, Bugatti volveu, desenterrou as partes e preparou cinco Tipo 13 para as carreiras.
Tipo 15
O Tipo 15 foi unha versión do Tipo 13 cunha distancia entre eixos máis longa, 2400 mm. Tiña un radiador de seis caras na fronte e suspensión de ballestas semi-elípticas atrás.
Tipo 13 Brescia
Un Gran Premio para Voiturette en Le Mans foi o único evento francés de 1920, e Bugatti inscribíu aos dous autos rematados de Milán e outro feito coas partes restantes. O acto ilegal de Ettore de poñer unha man na tapa do radiador durante a carreira levou a descualificación do coche líder.
O Tipo 13 era imbatible. Os coches de Bugatti remataron nos catro primeiros postos no Gran Premio de Brescia en 1921 e comezaron a chegar os pedidos. Capitalizando esta vitoria, todos os modelos posteriores de catro válvulas de Bugatti levaron o alcume de Brescia.
Estes foron os únicos modelos de Bugatti en levar o carburador no lado esquerdo do motor e o escape no dereito. Os freos nas rodas dianteiras engadíronse en 1926.
Tipo 23 Brescia Tourer
250px|dereita|miniatura|Bugatti Tipo 23 Brescia bipraza con cola de barco de 1921. Bugatti capitalizou o éxito nas carreira do Tipo 13 "Brescia" dedicándose a producir en exclusiva o Brescia Tourer durante a posguerra. Utilizou o motor Brescia de válvulas múltiples e construíronse 2.000 unidades entre 1920 e 1926, converténdose no primeiro automóbil de válvulas múltiples de produción completa.
Separations
Separations é o terceiro álbum da banda inglesa de britpop Pulp. Gravado en 1989, publicouse tardiamente en xullo de 1992 a través do selo independente Fire Records. As cancións da segunda metade do disco son dun estilo acid house experimental, mentres que a primeira metade contén temas máis típicos de Pulp.
O álbum foi remasterizado e reeditado en 2012 por Fire Records, xunto con It e Freaks. Esta reedición atrasouse varias veces, ao estar prevista inicialmente para o 8 de agosto do 2011, sendo o lanzamento finalmente o 13 de febreiro de 2012. Durante ese período a información sobre a remasterización dos álbums e sobre que se engadirían novos temas foi confirmada. A reedición tamén inclúe un novo libreto con notas do xornalista musical Everett True.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Pulp, todas as letras escritas por Jarvis Cocker, agás "This House is Condemned" e "Is This House?" por Russell Senior.
Žarko Domljan
Žarko Domljan nado en Imotski o 14 de setembro de 1932, é un político croata afiliado ao partido Unión Democrática Croata (en lingua Hrvatska demokratska zajednica, HDZ), o principal partido político de centrodireita en Croacia.
Foi o primeiro presidente do Parlamento de Croacia, cargo que ocupou entre o 30 de maio de 1990 e o 2 de agosto de 1992. Domljan foi máis tarde un representante na Asemblea Parlamentaria do Consello de Europa.
Ademais Žarko Domljan, é alma máter da Universidade de Zagreb (en lingua croata Sveučilište u Zagreb).
Ivchenko AI-25
O Ivchenko AI-25 é unha familia de motores turboventilador civís e militares de índice de derivación medio desenvolvida por Ivchenko OKB na Unión Soviética. Foi o primeiro motor de derivación usado en avións de curto alcance na Unión Soviética. O motor aínda é fabricado pola compañía ucraína Motor Sich.
Jean-Bédel Bokassa
Jean-Bédel Bokassa, militar de profesión, foi presidente da República Centroafricana entre 1966 e 1976, cando se autoproclamou emperador, baixo o título Bokassa I, e así gobernou ata o 20 de setembro de 1979, cando un golpe de estado, coa axuda francesa, devolveu o poder a David Dacko.
Barra, O Castro, Cervantes
Barra é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Liase
miniatura|dereita|A glutamato descarboxilase é un exemplo de liase. En bioquímica, unha liase é un encima que cataliza a ruptura de enlaces químicos en compostos orgánicos por un mecanismo distinto á hidrólise ou á oxidación, reaccións que son realizadas por outros encimas específicos chamados hidrolases e deshidroxenases, respectivamente. Como resultado do proceso de ruptura fórmanse frecuentemente novos dobres enlaces ou novas estruturas en anel.
ATP → AMPc + PPi
Unha característica peculiar das liases é que requiren a participación dun só substrato para realizaren unha reacción nun sentido, e de dous para realizaren a reacción en sentido oposto.
Nomenclatura
Os nomes sistemáticos destes encimas son "substrato + grupo + liase". Os nomes comúns inclúen descarboxilases, deshidratases, aldolases etc. Cando a reacción inversa é máis importante, pode que se utilice o nome de sintase.
Clasificación
Corresponden ao EC 4 na catalogación por medio do número EC. As súas subclases son:
Protágoras (diálogo)
Protágoras é un dos diálogos de mocidade de Platón, nos que intervén activamente o seu mestre Sócrates. O tema é a natureza da virtude.
Introdución
Sócrates dialoga cun amigo, cuxo nome non aparece. Este, coñecedor da súa afección por Alcibíades, pregúntalle por el. A resposta é que se acababan de ver, pero que apenas puido prestarlle atención, porque coñecera a un estranxeiro máis fermoso. Asombrado da resposta, o amigo pide máis detalles. Sócrates explícalle que a sabedoría é superior á beleza, e neste caso, o seu novo coñecido, Protágoras, supera ó belo Alcibíades. A continuación cóntalle como o coñeceu.
O diálogo
Sócrates é espertado polo seu amigo Hipócrates, que moi excitado, dille que acaba de chegar á cidade o famoso sofista Protágoras, e comínao a dirixirse inmediatamente á casa en que se aloxa para gozar dos seus ensinos. Sócrates preveno contra a habilidade dos sofistas, que considera perigosa para a alma, e aconséllalle prudencia. Ambos acoden á residencia onde se aloxa Protágoras que se atopa rodeado de varios filósofos e estudantes. A partir deste momento, o diálogo transcorre entre Sócrates e Protágoras, con intervencións puntuais doutros interlocutores.
Sócrates faille preguntas sobre as vantaxes dos seus ensinos. Protágoras contesta que melloran á xente, pero ó primeiro non se conforma coa resposta e pídelle que explique en que a melloran.
O tema principal de discusión é a natureza da virtude. Para Protágoras, a virtude é única, pero ten diversas partes, cada unha coa súa facultade propia, á maneira que o rostro é un, pero ten cinco órganos dos sentidos. Así mesmo, a virtude pódese ensinar, o mesmo que calquera técnica ou habilidade. Os homes poden acceder a algunha das partes, pero non a todas, sendo a principal, a sabedoría. Xustifica o que de pais bos saian fillos malos, ou de pais malos, fillos bos, pola disposición dos fillos, o mesmo que se se lles ensinase a tocar a frauta.
Sócrates non cre que a virtude se poida ensinar e ambos se encerellan nunha discusión con numerosas preguntas, réplicas e contrarréplicas, na que os demais personaxes fan de público e de xuíces. Sócrates reprocha a Protágoras que elude as súas preguntas con respostas demasiado longas, para desviar a atención.
Finalmente, declaran a cuestión como demasiado complexa, declarándose mutua admiración e respecto.
Francisco Portela Pérez
Traxectoria
Traballou en Pontevedra como funcionario do Ministerio de Fomento. Presidiu a Sociedade Artística Musical, foi socio de mérito da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e fundou e presidiu o Coro Gallego. Fundou e dirixiu La Voz de Helenes (1883), foi redactor de El Diario (1887), O Galiciano e A Tía Catuxa (na súa segunda etapa). Colaborou en El Anunciador, Crónica, Diario de Pontevedra, Galicia Recreativa, O Tío Marcos da Portela, El Regional, A Monteira e La Revista Popular. Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Obras
Editou a Coleución de poesía gallegas d’algúns autores en 1882 e publicou os folletos Apuntes biográficos acerca de los marinos Nodales, hijos de Pontevedra  (1891), Notas descriutivas sobre as romarías de Galicia (1896) e editou o Álbum de recuerdos a la memoria del joven poeta Albino Simán.
Vida persoal
Foi pai de Agustín Portela Paz.
Senín, Losón, Lalín
Senín é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Oh Happy Day
Oh Happy Day é un talent-show televisivo que reúne corais de todas as idades e tódolos lugares de Galiza.
O presentador é Rodrigo Vázquez e está acompañado polo xurado, que conta con: Eva Perales, Najla Shami e Ramón Bermejo.
O programa é a edición galega do formato catalán Oh Happy Day, que a súa vez é unha versión do programa da NBC Clash of the Choirs.
Ultimato
Ultimato (en latín, ultimatum) é unha locución latina que significa literalmente "a última cousa". Un ultimato é unha resolución definitiva formulada por unha entidade, grupo ou individuo que establece un período específico para que se cumpran unhas esixencias determinadas e que veñen respaldadas por unha advertencia que será cumprida no caso de que as esixencias non se satisfagan. Un ultimato é xeralmente a demanda final dunha serie de peticións. Como tal, o tempo asignado acostuma ser pouco, e sobreenténdese que non se abrirá ningunha negociación posterior. A ameaza que respalde ao ultimato pode variar dependendo da demanda en cuestión e doutras circunstancias. miniatura|Ultimato xaponés ás forzas holandesas en Balikpapan o 20 de xaneiro do 1942. As seguintes poden atoparse comunmente:
Na vida diaria, os ultimatos son ás veces feitos tamén en varios contextos, como por exemplo en:
Os ultimatos poden ser ou non legais e/ou aceptables socialmente. Son tamén unha parte frecuente do delito coñecido como extorsión. Entre os ultimatos célebres destaca o de Austria-Hungría a Serbia o 26 de xullo do 1914, o cal dará lugar a primeira guerra mundial, e tamén o emitido polos aliados ás intencións do imperio do Xapón no momento da conferencia de Potsdam no 1945.
Souto, Losón, Lalín
Souto é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 13 habitantes con respecto ao ano 2000.
Vilar de Paraíso, Buxantes, Dumbría
Vilar de Paraíso é un lugar da parroquia de Buxantes no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 28 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 15 homes e 13 mulleres.
Chícharo de raposo
miniatura|226px|Chícharos de raposo (sementes do tremoceiro Lupinus albus). O chícharo de raposo ou chícharo bravo é o nome que reciben as plantas fabáceas (especialmente Lupinus albus e L. angustifolius ), pertencentes ao xénero Lupinus e usadas na fixación de nitróxeno nos solos. O xénero conta con arredor de 200 especies orixinarias do Mediterráneo (subxénero Lupinus) e de América (subxénero (Watson) Kurl.) A semente, de cor amarela, non ten aproveitamento agrícola e é xeralmente vendida e consumida en conserva como petisco (acepipe), sendo moi común nas cervexarías de Portugal. O tremoceiro in natura contén un aminoácido neurotóxico que o veda ao consumo humano, alén dunha serie de substancias alcaloides dotadas de efectos neurotóxicos e hepatóxicos do grupo da quinolicidina, como a lupanina, ou lupinina, mais isto só ocorrería co consumo do gran fresco ou seco, e en grandes cantidades e por longos períodos. Para poder consumir os chícharos de raposo sen risco, deben ser cocidos e despois cubertos de auga mudándoa con frecuencia durante uns días até perderen o seu amargo orixinal, coa eliminación dos alcaloides. Preparados deste xeito, os chícharos bravos non ofrecen ningún risco á saúde.
Botánica
Lupinus é un dos xéneros de plantas da familia das fabáceas, subfamilia Faboideae. Hai preto de 150 especies clasificadas neste xénero (subxéneros Lupinus, e Platycarpos (Wats.) Kurl.). A maioría destas especies teñen a propiedade de fixar nitróxeno nos solos, e moitas son utilizadas como fertilizante natural en zonas agrícolas. As sementes das plantas do xénero Lupinus, tremoceiros, son coñecidas como chícharos de raposo ou bravos.
Descrición
Son plantas de talo erecto, que habitualmente miden entre 5 dm e 2 m de altura. As súas follas están formadas por un número impar de folíolos e o seu aspecto é semellante ao dunha man. Nas especies silvestres e as cultivadas con propósitos ornamentais, as flores reúnense en longas e vistosas inflorescencias, porén, as especies cultivadas para a alimentación adoitan ter inflorescencias máis miúdas e pouco notorias. As cores dos pétalos varían dende o branco ao azul intenso, con predominio de tons azulados e rosados. O seu froito é un legume que contén sementes con forma de esfera achatada.
Bustelo, O Castro, Cervantes
Bustelo é un lugar da parroquia do Castro no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
San Ignacio, Chile
San Ignacio é unha comuna de Chile, da provincia de Diguillín, Rexión de Ñuble. Limita polo norte con Chillán, Chillán Viejo e Pinto, polo leste coas comunas de Pinto e El Carmen, polo sur con Pemuco e polo oeste con Bulnes.
Demografía
Segundo datos do Censo do 2002 tiña unha poboación de 16.067 habitantes, dos cales 7.958 son mulleres e 8.109 homes. Un 57,56% correspondía a poboación rural e un 42,44% a poboación urbana.
Economía
A actividade principal é a agrícola, con cultivos tradicionais como o trigo e a remolacha, e tamén a forestal.
Educación
miniatura|300px|San Ignacio. Na comuna hai centros de ensinanza básica e media, como son as escolas María Luisa Espinoza de San Miguel, Selva Negra, Las Quilas, El Calvario, Calle Alegre, Santa Juana, Colton Variante, Los Robles, Mayulermo, Lourdes e o Liceo Politécnico C-84
Biblioteca
A Biblioteca Pública Municipal atópase ao norte da praza de armas da comuna, na rúa Angel Custodio Hernández Nº 554, conta con sala de lectura, préstamos a domicilios, cursos, servizo de acceso a internet, con espazos para cativos, adultos e maiores, actividades culturais. Ten dúas Bibliotecas periféricas localizadas nas poboacións de San Miguel, a uns 5 quilómetros ao leste da cabeceira comunal, e Pueblo Seco, distante 8 quilómetros ao suroeste.
Ácido fólico
Ademais, o ácido fólico intervén na maduración dos eritrocitos, e a falla desta vitamina produce unha anemia de eritrocitos de grande tamaño (megaloblástica).
O Alle
O topónimo O Alle pode referirse a varios lugares de Galicia:
Casu
Limita ao norte con Piloña, ao oeste con Aller e Sobrescobio, ao leste con Ponga e ao sur coa provincia de León. Forma parte, practicamente na súa totalidade, do Parque Natural de Redes. Nel nace o río Nalón.
Está formado polas parroquias de Bueres, Caliao, El Campu, Coballes, La Felguerina, Orllé, Sobrecastiellu, Tañes, Tarna e El Tozu. A capital do concello é El Campu.
Tossiat
Tossiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Pratt & Whitney PW4000
O Pratt & Whitney PW4000 é unha familia de motores turboventilador de alto índice de derivación cunha potencia certificada cun rango de 230 a 441 kN. Foi deseñado como o sucesor da serie JT9D e atopou máis aplicacións que o seu predecesor, sendo equipado en avións como os A300, A310, A330, 747-400, 767, 777 ou MD-11.
Deseño e desenvolvemento
O PW4000 está dividido en tres familias distintas dependendo do diámetro do seu ventilador.
A primeira familia é a do ventilador de 2,4 metros de diámetro, cun pulo certificado que vai de 230 a 275 kN. Impulsa aos Airbus A310-300, A300-600, Boeing 747-400, 767-200/300, KC-46A e McDonnell Douglas MD-11 e está certificado para un ETOPS de 180 minutos se é usado en avións bimotores. Eses modelos inclúen os PW4052, PW4056, PW4060, PW4062, PW4062A, PW4152, PW4156A, PW4156, PW4158, PW4460 e PW4462.
A segunda familia ten un ventilador de 2,5 metros e foi desenvolvida especificamente para o Airbus A330. Ten un pulo certificado de entre 287 e 305 kN. Os modelos son os PW4164, PW4168 e PW4168A. O lanzamento do programa Advantage70 anunciouse no Farnborough Airshow de 2006 cunha venda a Kingfisher Airlines. Este paquete incrementa o pulo certificado ata 311 kN, reduce o consumo de combustible nun 1%, e reduce os custos de mantemento ao redor dun 15%.
A terceira familia é a do ventilador de 2,8 m, desenvolvida para o Boeing 777 e sendo o seu motor de lanzamento. No presente está dispoñible no 777-200ER e ten un pulo certificado de entre 386 e 441 kN. Entrou en servizo o 7 de xuño de 1995 con United Airlines e foi o primeiro reactor en operar cunha certificación ETOPS de 180 minutos. Tamén foi unha opción para o 777-200 e o 777-300.
Mecenado
miniatura|[[Cosme de Medici, un dos mecenas máis importantes do Renacemento]] O mecenado é o patrocinio financeiro a artistas ou científicos, a fin de permitirlles desenvolver a súa obra sen esixir en contrapartida créditos monetarios inmediatos, aínda que esixindo esa remuneración nunha forma máis pracenteira para o mecenado.
Gran Premio de Europa de 2016
O Gran Premio de Europa 2016 (oficialmente 2016 Formula One Grand Prix of Europe) foi a oitava carreira da tempada. Celebrouse o 19 de xuño de 2016 no Circuíto urbano de Bakú en Bakú, Acerbaixán. Foi o vixésimo terceiro Gran Premio de Europa como unha rolda do Campionato Mundial de fórmula 1. foi a primeira vez que a carreira se celebrou no circuíto e a primeira vez que un Gran Premio se celebrou en Acerbaixán.
Mecenado
Outra acepción podería ser que se trata dun apoio, ben sexa monetario ou en especie, que unha organización presta para o desenvolvemento social, cultural e científico da sociedade, así como para a preservación ambiental da contorna no que se sitúa.
Gran Premio de Europa de 2016
Preparativos
A raíz da carreira de 2012, o Gran Premio de Europa en Valencia cesou. Co Gran Premio de Corea cubrindo o incumprimento de contrato, Bernie Ecclestone titular dos dereitos comerciais do deporte, buscou unha carreira para substituílo, Logo de explorar a posibilidade de revivir o Gran Premio de Europa en, a carreira incluíuse no calendario de.
Mecenado
As accións de mecenado axudan a mellorar a reputación das organizacións que as realizan, chegando a converterse nunha acción de relacións públicas.
Gran Premio de Europa de 2016
Pneumáticos
Logo de proporcionar aos equipos o composto ultrabrando para Mónaco e Canadá, o fornecedor de pneumáticos Pirelli trouxo os compostos superbrando, brando e medio para a carreira, a pesar de que o composto ultrabrando está deseñado especificamente para circuítos urbanos. Pirelli explicou a decisión de non proporcionar os pneumáticos ultrabrandos como consecuencia da falta de datos de rendemento dispoñibles no circuíto. Pirelli fixo previamente unha elección de pneumáticos conservadora similar para as primeiras carreiras noutros circuítos.