cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bubalinos
Especies e subespecies
Algúns zoólogos dividen os búfalos asiáticos acuáticos (Bubalus bubalis) en tres especies:
2. Xénero Syncerus Hodgson, 1847 - (búfalo africano) miniatura|230px|Distribución de Syncerus caffer.
A sistemática do búfalo africano suscitou moitas discusinóns debido á gran variabilidase da especie.
Por iso hai diferentes clasifficacións das subespecies, desde aurires que recoñecen só tres, S. c. brachycerus, S. c. caffer e S. c. nanus, (véxase o mapa) a outros que admien catro, ou cinco, como fan a maioría dos autores, entre eles Wison & Reeder:
Filoxenia
Segundo estudos xenéticos efectuados por Alexandre Hassanin e Anne Ropiquet en 2004, os búfalos asiáticos e o africano son, polo menos a nivel de ADN mitocondrial, unha unidade monofilética.
Porén, un estudo exhaustivo das relacións dos bovinos, incluíndo tamén s ADN do núcleo celular segue pendente.
Cladograma
Cladograma que mostra as relacións e ntre os xéneros Syncerys e Bubalus, así como de Bos", Bison e outros xéneros: miniatura|230px|[[Bubalus arnee|Búfalo acuático salvaxe (Bubalus arnee'').]]
Notas: - Bubalus mindorensis e Bubalus quarlesi non foron incluídos neste estudo. - Bos rimigenius aquí simplifícase: os domesticados están representados mas formas B. p. f. taurus (boi) e B. p. f. indicus (cebú).
Consello de Goberno de Melilla
O Consello de Goberno de Melilla (en castelán: Consejo de Gobierno de Melilla) é o órgano colexiado da cidade autónoma de Melilla, que exerce as funcións executivas e administrativas que lle atribúen as leis. Está integrado polo Presidente, elixido pola Asemblea, e os Conselleiros que son nomeados e separados libremente por aquel en número non determinado.
O Presidente é elixido pola Asemblea e responde ante ela, coa moción de censura e a cuestión de confianza. O Consello cesa polo falecemento do Presidente, a dimisión do mesmo, a súa declaración de incapacidade, ao prosperar unha moción de censura por maioría absoluta ou non obter a confianza, tralo cumprimento do período para o que foi elixido ou coa celebración de eleccións. En todos os casos o Consello cesante quedará en funcións ata a elección do novo. A diferenza doutras comunidades autónomas, o Presidente non ten a facultade de disolver a Asemblea.
Álvaro Muñiz
Álvaro Muñiz Mora nado na Coruña o 17 de decembro de 1981, é un piloto de rally que compite no Campionato de Galicia de Rallys e no Campionato de España. Álvaro é neto e sobriño de pilotos. O seu tío José Mora foi campión galego en 1985 e 1986.
Traxectoria
Con 17 anos iniciouse no motociclismo, e no seu primeiro ano logrou varios podios no campionato galego. Un ano despois decidiu saltar ao automobilismo e fixo o seu debut no Rally do Lacón de 2001 cun Fiat Punto. No 2002 participou na Copa Fiat Punto, o que lle permitiu afrontar o campionato de España nun Punto de Grupo A na tempada 2003. Nos anos seguintes disputou a Copa Citroën C2 e no 2006 fíxose co seu primeiro coche de tracción as catro rodas, un Mitsubishi Lancer Evolution VII.
No 2007 fixo o debut no Campionato do Mundo ao participar no Rally de Cataluña, onde rematou 38º cun Mitsubitshi Evo IX. No 2009 fichou polo Nupel Rally Team onde compite cun Mitsubishi Lancer Evo X no campionato de España para logo debutar cun Ford Fiesta R2. En 2010 correu cun Ford Fiesta S2000, e tras desfacerse o equipo fíxose cun Citroën C2 R2 Max.
No 2011 pasou a formar parte do equipo de Sergio Vallejo, e correu o campionato de España cun Lotus Exige, co que conseguiu o seu primeiro podio nacional no Rally RACE Comunidad de Madrid.
Queiruga, Porto do Son
Santo Estevo de Queiruga é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Porto do Son. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 813 habitantes (388 homes e 425 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación. Lugares desta parroquia son Gouris, Goltar, Coba da Braña, A Ponte, O Campo, Tarela, Tarrio, Seiras e Porto Nadelas.
Ten tres pequenas praias, sendo a máis grande a de Seiras. A praia do Dique pode deber o seu nome ó afundimento dun barco dese nome nese lugar. Comunícase a través da estrada AC-550, que a cruza no tramo Ribeira - Porto do Son.
Igrexa parroquial
Ten planta de cruz latina con muros de carga co exterior de cantería e o interior de cachotería, que sosteñen unha bóveda de canón rebaixada na nave central. Dous arcos de medio punto sobre pilastras dan paso ás capelas laterais.
Na cabeceira un arco de medio punto dá paso ao presbiterio, cuberto por bóveda de canón sobre arcos faixóns apoiados en semicolumnas con capiteis e basas ornamentados. No lado do Evanxeo está a sancristía, de planta irregular adaptada ao terreo. Os canzorros da cornixa que se conservan na capela maior destacan no exterior, ao igual que o contraforte correspondente ao arco intermedio. A fachada é posterior, sobre a que vai un campanario de dous corpos cuberto por unha pequena cúpula.
No interior do templo consérvase unha lápida sepulcral romana dedicada a Rufinus Seiliensis, que ata o ano 1822 foi utilizada como pedra do altar na igrexa. Apareceu na praia de Silas e é de mármore branco, atopándose en bo estado de conservación. miniatura|Capela de Santa Lucía.
Capela de Santa Lucía
A capela de Santa Lucía, do século XVII, é de estilo barroco. De nave rectangular, está formada por muros de cantería e cuberta a dúas augas. A capela maior está na cabeceira, máis estreita e de planta cadrada.
Dredg
dredg é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Los Gatos, California. O seu son é bastante experimental e é difícil definilo, indo dende sinxelas baladas románticas ata peculiares temas instrumentais con fortes tendencias progresivas.
Portus Cale
miniatura|dereita|260px|O Portus Cale na actualidade: Porto en primeiro plano e Gaia no fondo Portus Cale era o nome dunha cidade da Gallaecia romana que se corresponde coa actual cidade portuguesa de Porto.
Do seu nome provén o do actual Portugal, pois durante a Alta Idade Media o norte luso, foi tamén denominado como condado de Portu Cale, para diferencialo do condado de Galiza. A denominación histórica para o territorio cuberto por ambos era o de Galiza, herdando o nome da Gallaecia romana.
Cale e Gaia
Mentres a primeira parte do sintagma (Portus) se continúa no nome do actual Porto, na orela dereita do Douro, o de segundo está continuado polo de Gaia, a localidade sita en fronte de Porto, na beira esquerda do mesmo río, oficialmente denominada Vila Nova de Gaia.
Cale e Galiza
A raíz do nome Cale, é, posibelmente, a mesma que se contén no nome dos kallaikoí ou galaicos. Mesmo se ten defendido que en orixe os galaicos serían un pobo localizado nos arredores da foz do Douro, que acabou por estender o seu nome ao conxunto de populi sitos ao Norte dos lusitanos. Aínda que non deixa de ser unha hipótese verosímil, en apoio cítanse casos similares. O nome do que nós chamamos Alemaña é en realidade a extensión da designación dunha tribo, os alamáns, a un conxunto de pobos xermanos. Grecia, nome romano para designar a Hélade, é outro caso semellante.
Hawai (homónimos)
Co nome de Hawai podemos referirnos a:
Monte de Santa Cruz
O monte de Santa Cruz é un accidente xeográfico de 192 m de altitude, situado no concello de Ribadeo. Dá acubillo ás fontes do lobo -primitivo lugar de recollida de auga para a vila de Ribadeo-, e nel atópase o monumento ó gaiteiro e a ermida na que se celebra a Xira de Santa Cruz.
Matt Breida
Matthew John Breida, nado o 28 de febreiro de 1995 en Brandon, Florida, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de running back para os San Francisco 49ers da National Football League (NFL). Formado na Georgia Southern, a pesar de non ser elixido no Draft da NFL, asinou en 2017 polo equipo californiano.
Xelea
miniatura|Xelea de mazá Xelea (galicismo, de gelée 'xelatina', que remite en última instancia ao verbo latino gelare 'xear') é unha substancia transparente comestíbel e de consistencia xelatinosa que se obtén de cocer froita con azucre. Máis concretamente, e para diferenciar das marmeladas, confeituras e rapsodias, é unha mestura coa consistencia xelificada apropiada de azucres e zume ou extractos acuosos dunha ou varias especies de froitas, en xeral nunha proporción superior ao 35%.
Pode ser doce ou tamén salgada, e normalmente engádeselle xelatina ou pectina (pela de froitas). Adoitan ter consistencia mesta mais son transparentes. Para extraer o zume, nin se pelan as froitas nin se elimina o carozo e as carabuñas. Só se lavan e trocean cando resulte necesario. Feito isto, cócense, con ou sen auga, para as amolecer e facilitar a extracción do zume. Despois esmáganse e cóanse.
A Paiola
O topónimo galego A Paiola pódese referir a:
Xelea
O termo xelea tamén pode referirse ao caldo que se obtén da cocción de substancias animais, unha vez callado ao arrefriar.
Benito Antón González
Benito Antón González foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Ponteareas en 1903. Permaneceu no cargo até 1909.
Motor V12
miniatura|1926 [[BMW VI, refrixerado por auga, motor V-12 dun avión]] miniatura|250px|Motor V12 dun Ferrari 250TR Spyder de [[1961.]] O motor V12 é un Motor en V con 12 cilindros montado no cárter en dous bancos de seis cilindros, polo xeral, aínda que non sempre, nun ángulo de 60° entre si, cos 12 pistóns movidos por un veo de manivelas común.
Descrición
Cada bancada é, basicamente, un bloque de 6 cilindros en liña, configuración que se caracteriza pola súa finura de funcionamento, practicamente ausente de vibracións, polo que non necesita eixes de equilibrado. Polo tanto, un motor V12, coas bancadas de cilindros a 60º, 120º ou ata 180º (configuración usada no pasado, por exemplo, Ferrari, no motor do Testarossa de 1984 e no dos seus sucesores 512TR e F512M) caracterízase aínda pola súa maior maior fineza de funcionamento debido a que as explosións dos cilindros sucédense en intervalos de tempo moito menores, producíndose unha cada 60º de xiro do cegoñal nun motor de catro tempos, o que tamén posibilita o funcionamento do motor a moi poucas revolucións (menos de 1500 rpm) sen ningún tipo de vibracións nin tendencia a calarse. É por isto polo que son motores moi usados en vehículos de luxo.
Nun coche de carreiras, as partes xiratorias pódense facer moito máis lixeiras e polo tanto máis sensibles, xa que non hai necesidade de utilizar contrapesos no cegoñal como se necesita nun V8 a 90º e unha menor necesidade de masa inercial no volante de inercia para suavizar a entrega de potencia. É un motor de gran resistencia, un V12 pode funcionar máis lento que os motores máis pequenos, o que prolonga a vida do motor.
E. Stanley G. Robinson
Edward Stanley Gotch Robinson, nado o 4 de xullo de 1887 en Bristol, e finado en 1976 en Dorset, Inglaterra, foi un numismático británico especializado en moeda da Antiga Roma e da Antiga Grecia, vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.
Traxectoria
Stanley Robinson naceu no distrito de Clifton, en Bristol, sexto dos sete fillos do comerciante de papel Edward Robinson e da súa esposa, Katherine Frances.
Cursou a súa educación secundaria no Clifton College, de Bristol, e os seus estudos superiores no colexio Christ Church, da Universidade de Oxford.
Ingresou na Escola Británica de Atenas no curso 1910-1911, e no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico en 1912.
En 1914 alistouse ao exército británico e resultou ferido en combate Francia no transcurso da primeira guerra mundial. Á súa volta ao Reino Unido, logo dun período traballando no Ministerio do Interior, regresou ao Museo Británico, onde foi nomeado conservador auxiliar en 1935 e, finalmente, sucedeu a George Francis Hill como conservador xefe do Departamento de Moedas e Medallas entre 1949 e 1952.
Paralelamente, en 1938 comezou a exercer a docencia da materia de Numismática na Universidade de Oxford e foi asesor do coleccionista de arte Calouste Gulbenkian na súa colección de moedas.
Robinson xubilouse en 1955, aínda que continuou a exercer como asesor do gabinete numismático do Museo Ashmolean, da Universidade de Oxford, ao que en 1964 lle doou a súa colección particular.
No aspecto familiar, Robinsoun casou en 1917 con Pamela Horsley.
Publicacións
Robinson publicou abundantes artigos numismáticos nas principais revistas do sector da súa época, sinaladamente en Journal of Hellenic Studies, en Numismatic Chronicle e en Revue numismatique. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis salientables:
O Río de Loenzo, Bértoa, Carballo
O Río de Loenzo é un lugar da parroquia de Bértoa do concello carballés da provincia da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
O Areal, Goiriz, Vilalba
O Areal é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Castelo, Noal, Porto do Son
Castelo é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 24 habitantes (14 homes e 10 mulleres).
Escuadrón de Vigilancia Aérea 10
Escuadrón de Vigilancia Aérea 10 (EVA 10) é unha base militar do éxercito do aire español situada no cumio do monte Iroite na comarca de Noia, no límite dos concellos de Boiro, Lousame e Porto do Son.
A base aérea militar do Exército Español foi creada en 1980. O primeiro continxente de tropas chegou ao centro en 1981, se ben non comezou a estar operativo até o 1 de decembro de 1984. Foi inaugurado oficialmente o 6 de novembro de 1985 polo baionés José Santos Peralba Giráldez, Xeneral Xefe do Estado Maior do Exército do Aire, coa asistencia do Presidente da Xunta de Galicia Xerardo Fernández Albor. Ten realizado misións operativas en colaboración co Centro de Coordinación de Salvamento Marítimo de Fisterra, o Instituto Nacional de Meteoroloxía e a Universidade de Santiago de Compostela. A base está equipada con rádar Indra Lanza 3D.
Travemünde
miniatura|O Buque Passat en Travemünde.
Travemünde é unha pequena vila situada na desembocadura do río Trave ao Mar Báltico, a 13 km escasos de Lübeck. Porén, é o maior porto xermano de transbordadores do Báltico, con conexións a Suecia, Finlandia, Estonia e Letonia.
Historia
miniatura|Praia de Travemünde. A historia de Travemünde está fortemente ligada a Lübeck desde os seus inicios, xa que no século XIII a capital da Liga Hanseática comprou a pequena vila para construír un importante porto comercial, que segue operativo hoxe en día.
Travemünde xurdiu a partir dunha praza forte fundada por Henrique, o León, Duque de Saxonia, no século XII, para gardar a foz do Trave, e os daneses reforzárona posteriormente.
A Goofy Movie
A Goofy Movie é un filme de animación estadounidense producido por DisneyToon Studios e Walt Disney Television Animation que foi estreado en 1995. O filme está protagonizado polas personaxes da serie de televisión Goof Troop, sendo en si mesmo unha secuela do programa. Foi dirixido por Kevin Lima, e o seu argumento xira arredor da relación de pai e fillo entre Goofy e Max.
Travemünde
Historia
Fíxose vila en 1317 e, en 1329 pasou a ser unha posesión da cidade libre de Lübeck, á cal pertence desde entón. As súas fortificacións foron demolidas en 1807.
A Goofy Movie
O filme foi adicado a Pat Buttram, quen morreu durante a produción. Unha secuela estreada en vídeo chamada An Extremely Goofy Movie foi lanzada en febreiro de 2000.
Travemünde
Historia
Travemünde é unha antiga estanción balnearia (desde 1802) e o maior porto de ferris de Alemaña no mar Báltico. O faro data de 1539, e é o máis antigo da costa báltica alemá. Outra atracción de Travemünde é o navío Passat, un barco-museo ancorado na foz do Trave.
Na literatura
O balneario do século XIX foi evocado por Thomas Mann na súa obra Buddenbrooks. Na parte II / 5-12 nárranse as vacacións de Antonie Buddenbrook e, na Parte X / 3, un verán do pequeno Hanno. Travemünde é retratada por Mann como un lugar de liberdade, felicidade e, no caso de Antonie, amor. Tamén o escritor sueco Hjalmar Söderberg menciona esta "pintoresca vila" na súa obra Den allvarsamma leken.
Algarve
O Algarve é unha rexión administrativa de Portugal, situada no sur do territorio continental, constituída dende 2003 como Comissão de Coordenação e Desenvolvimento Regional (CCDR). Ten unha superficie de 5.412 km² e 451.005 habitantes (2011). A actual rexión do Algarve correspóndese na súa totalidade coa antiga provincia do mesmo nome e co distrito de Faro.
O Algarve divídese en 16 concellos e a súa capital é a localidade de Faro. A principal actividade económica da rexión é o turismo, atraído polas praias e o patrimonio cultural.
Turismo
O Algarve dispón de belísimas praias e paisaxes naturais, sendo a máis turística das provincias de Portugal. Neste aspecto destaca Vilamoura, un dos complexos turísticos máis coñecidos de Europa, xunto á praia da Falésia (concello de Loulé), Albufeira (considerada a capital do turismo) e a praia da Rocha no concello de Portimão.
Agricultura
Os produtos agrícolas tradicionais máis importantes son as producións de froitos secos (figos, améndoas e alfarrobeiras), augardente de érbedo e cortiza, especialmente nas rexións do nordeste algarvío.
Deportes
250px|miniatura|[[Estadio Algarve.]] 250px|miniatura|Circuíto do Algarve.
Fútbol
O principal club de fútbol do Algarve é o Sporting Clube Farense, que disputou 23 tempadas na Primeira Liga, acadando un 5º posto na edición 1994/95. Malia ser o club máis exitoso da rexión, na tempada 2012/13 compite na categoría de bronce do fútbol portugués despois de ser refundado en 2006. O equipo disputa os seus encontros como local no Estadio Algarve, con capacidade para 30.305 seareiros, que foi construído en 2003 por mor da Eurocopa 2004 que organizou Portugal. Este recinto foi unha das 10 sedes do evento.
O Sporting Clube Olhanense milita por 19ª vez na máxima categoría do fútbol portugués durante a tempada 2012/13. A súa mellor participación foi o 4º posto acadado na tempada 1945/46. O Portimonense Sporting Clube participou en 14 edicións da Primeira Liga, acadando un 5º posto na tempada 1984/85.
Ciclismo
Dende 1977 vense disputando cada ano polo mes de febreiro a Volta ó Algarve, unha carreira ciclista de 5 etapas pertencente ó UCI Europe Tour. Trátase da carreira máis importante do país xunto coa Volta a Portugal e a Volta ó Alentexo. Nos últimos anos gañou importancia xa que moitos corredores internacionais elixen esta proba para preparar as clásicas de primavera, de xeito que nos últimos anos contou con gañadores tan salientables como Alberto Contador, Alex Zülle, Alessandro Petacchi, Tony Martin ou Floyd Landis.
Motor
O Rally de Portugal, creado en 1967 e pertencente ó Campionato do Mundo de Rally, dispútase dende 2005 en terras algarvias. Polo xeral ten lugar o derradeiro fin de semana do mes de marzo, pero tamén se ten disputado noutras datas.
En novembro de 2008 foi inaugurado o Autódromo Internacional do Algarve, un circuíto de velocidade sobre asfalto de 4.682 metros de lonxitude, situado no concello de Portimão. O recinto está homologado polas federacións internacionais de automobilismo e motociclismo para acoller carreiras internacionais. Nel téñense feito adestramentos oficiais de Fórmula 1, probas do Campionato do mundo de Superbikes, do Campionato FIA GT e moitas outras probas.
José Pereira Míguez
José Enrique Pereira Míguez ou quizais Miguez, nado en Redondela o 5 de novembro de 1884 e finado na mesma vila en outubro de 1956, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Pereira Míguez. Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela en 1907. Destacou na loita antiforal e foi concelleiro en 1915. Na Segunda República foi secretario da directiva do Centro Republicano de Redondela (1933). Foi secretario da agrupación local do PSOE de Redondela, así como da UXT.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en setembro, xulgado en Vigo por rebelión militar e condenado a cadea perpetua. Estivo preso no cárcere de Vigo, na Illa de San Simón e no Castelo de San Cristóbal (Pamplona), onde ingresou o 22 de febreiro. Tamén foi condenado a pagar unha forte indemnización polo que lle foron embargados todos os bens. Ao saír do Penal de San Cristóbal en abril de 1939 estivo desterrado en Ceuta, regresando finalmente a Redondela, onde exerceu outra vez a súa profesión. Tamén foi médico en Domaio e na Lama. Finou en Redondela en outubro de 1956.
Vida persoal
Casou con Carmen Ibáñez Araújo en decembro de 1911, e foi pai de Enrique, Carlos, María de los Ángeles, Alberto, Álvaro, María del Carmen e José Pereira Ibáñez. Foi irmán de Manuel, Luis, Florentino e Antonio Pereira Míguez.
Hapkido
miniatura|esquerda|250px|Estudantes desta arte marcialesquerda|miniatura|250px|Instrutor de Hapkido inspeccionando os hapkidokas no dojangHapkido (en coreano <rb>합</rb><rp>[</rp><rt>hap</rt><rp>]</rp>  <rb>기</rb><rp>[</rp><rt>ki</rt><rp>]</rp>  <rb>도</rb><rp>[</rp><rt>do</rt><rp>]</rp> escrito en hangul, e escrito <rb>合</rb><rp>[</rp><rt>hap</rt><rp>]</rp>  <rb>氣</rb><rp>[</rp><rt>ki</rt><rp>]</rp>  <rb>道</rb><rp>[</rp><rt>do</rt><rp>]</rp> con hanja) é o nome dunha arte marcial coreana. O termo pódese interpretar como "a senda da coordinación da enerxía". Os ideogramas que representan o Hapkido son os mesmos do Aikido. A simple vista é unha combinación de técnicas de taekwondo con outras de aikibudo. O seu ensino está moi enfocado á defensa persoal.
Historia
A historia do hapkido é bastante confusa, pero moitas fontes atribúeno a dous coreanos: Choi Yong Sul (1904-1986) e Ji Han Jae (1936-). Cando era neno, Choi foi ao Xapón, onde parece que fixo traballo de criado do mestre do Daito ryu Aiki jutsu, Sokaku Takeda.
Choi demostrou calidades no Daito-ryu Aiki-jutsu e frecuentemente en Takeda enviábao a se enfrontar con outros practicantes de artes marciais. De volta a Corea, Choi empezou a dar clases de artes marciais. Un dos seus alumnos, Ji Han Jae, incorporou técnicas coreanas tradicionais de patadas e puñadas (derivadas do taekkyon e do hwarangdo) e ao repertorio de técnicas resultante deulle o nome de hapkido en 1959. Ademais de Choi e Ji, moitas escolas de artes marciais coreanas tiveron participación no desenvolvemento de varias técnicas que contribuíron ao hapkido tal e como se coñece actualmente.
Juanjo Triguero
Juan José Triguero Estruch, nado o 23 de decembro de 1983 en Gandia, é un xogador profesional de baloncesto español. Cunha estatura de 2,12 metros xoga na posición de pivote.
Traxectoria profesional
O 8 de agosto de 2014, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
O Río de Antelo, Bértoa, Carballo
O Río de Antelo é un lugar da parroquia de Bértoa do concello carballés da provincia da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
Pistacatro
Pistacatro é unha compañía do novo circo galego fundada en 2006.
Son ou foron integrantes de Pistacatro José Expósito, Pablo Reboleiro, Aitor Garuz, Oscar Páez, Xabier Mera, Manu Lago, Natalia Outeiro 'Pajarito', Borja Fernández, Alfonso Lupo, Antón Coucheiro e Belém Brandido.
Recibiu o Premio de Honra Roberto Vidal Bolaño da Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia.
Club Deportivo Binissalem
O Club Deportivo Binissalem é un club de fútbol de España, da localidade de Binissalem, nas Illas Baleares. Foi fundado o 1914 e actualmente xoga na Terceira División.
Estadio
O Binissalem xoga os seus partidos como local no Estadio Miquel Pons, con capacidade para 2.000 espectadores.
8 de outubro
O 8 de outubro é o 281º día do ano do calendario gregoriano (282º nos anos bisestos). Quedan 84 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Juan Fernández Latorre
Mortes
miniatura|100px|Vittorio Alfieri
Santoral
Nosa Señora dos Remedios, Santa Susana de Bluís (Mártir); Simeón, Begoña, Pelaxio, Artemón, Ambrosio Sansedoni e Mateo Carreri (Presbíteros); Reparada, Bríxida e Benedicta (Virxes); Néstor, Demetrio, Hugo, Valeria, Polena, Paladia, Porcaria, Palaciata, Escravitude, Lourenza, Pelaxia, Tais, Badilón, Eusebia e Pedro de Sevilla (Mártires); Evodio e Artoldo (Bispos); Hais (Confesor); Xoán de Xesús. (Relixioso)
Raúl Campos Martínez
Raúl Campos Martínez, finado en Vilaronte (Foz) o 16 de xaneiro de 1989, foi un político galego.
Traxectoria
Nas primeiras eleccións municipais democráticas foi o número dous da candidatura de UCD á alcaldía de Foz encabezada por Luís Cordeiro, e logo da dimisión deste foi elixido alcalde co apoio de Coalición Popular. Nas municipais de 1987 presentouse polo CDS e só obtiveron dous concelleiros. Finou en 1989 con 59 anos.
Beethoven (cráter)
Beethoven é un cráter situado na superficie do planeta Mercurio, concretamente nas coordenadas 20,92° S e 123,66° O. Ten un diámetro de 630,38 km e recibiu o seu nome en honra ó compositor alemán Ludwig van Beethoven. É o undécimo cráter de impacto máis grande do Sistema Solar e o terceiro maior de Mercurio.
Ó contrario doutros moitos cráteres de tamaño semellante que existen na Lúa, Beethoven non ten un sistema múltiple de aneis. Os restos dos depósitos de material expulsado polo cráter durante a formación do mesmo, aparecen apagados e en moitos lugares están moi pouco definidos. A beira do cráter de Beethoven está parcialmente borrado por eses mesmos restos de material e ademais por materiais procedentes das planicies que rodean o cráter, o que fai que Beethoven sexa pouco visible. O chan do cráter está tamén cuberto con materiais procedentes das planicies que rodean o cráter, polo cal o chan ten unha refractividade e unha cor semellantes ás chairas que rodean o cráter. Ó contrario do que sucede na cunca de Caloris, non aparecen fisuras, fendas nin grabens no interior de Beethoven.
Spudis e Prosser suxeriron que posiblemente Beethoven se formase ó final do período de formación dos cráteres tipo c3 ou a principios do período de formación dos cráteres do tipo c2, o cal significa que é máis vello cá Caloris Basin. A profundidade de Beethoven foi estimada en 2,5 ± 0,7 km, a partir de modelos de elevación dixitalizados baseados na imaxes de Mercurio tomadas pola sonda Mariner 10. Esta profundidade é significativamente menor cá dos cráteres e cuncas lunares de tamaño semellante, o cal indicaría que probablemente a forma da cunca Beethoven se relaxara despois da súa formación. Tamén existe unha ampla elevación topográfica na marxe noroeste de Beethoven.
Dasypus kappleri
Dasypus kappleri, coñecido vulgarmente na bibliografía internacional como armadillo de fociño longo grande, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados e da súa única familia, a dos dasipódidos, que vive en gran poarte de Suramérica: Colombia, Venezuela, Ecuador, Güiana, Suriname, Güiana francesa, o Perú, Bolivia e o Brasil.
Características, hábitat e bioloxía
É unha das máis grandes especies de armadillo, xa que mide entre os 83 e os 106 cm de lonxitude total e pesa xeralmente entre os 8,5 e o 10,5 kg, aínda que pode alcanzar até os 15 kg.
Trátase dun animal solitario, nocturno, terrestre, que xeralmente vive nas proximidades de arroios e pantanos. Aliméntase de artrópodos, especialmente formigas e térmites, e doutros invertebrados.
A súa área de dispersión está restrinxida aos bosques tropicais e as terras baixas húmidas das concas dos ríos Orinoco e Amazonas. En zonas de sabana só habita en zonas illadas boscosas. Constrúe tobos en solos ben drenados.
Ten esporóns nas súas patas traseiras que lle permiten arrastrarse de xeonllos en túneles estreitos. Cando se sente en perigo, pode desprender un cheiro almiscrado desagradábel.
As femias tipicamente paren dúas crías port camada.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1862 polo naturalista alemán Friedrich von Krauss en Archiv Naturgesch., 28 (1): 20.
Na actualidade recoñécense, dentro da especie, dúas subespecies:
San Pedro de Muro, Porto do Son
San Pedro de Muro é unha parroquia situada no sur do concello de Porto do Son. Segundo o INE, no 2020 tiña 852 habitantes (434 homes e 418 mulleres) distribuídos en 12 entidades de poboación.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Igrexa parroquial
Trátase dunha igrexa que data do ano 1720, sinxela en canto a formas e ornamentación a excepción da fachada principal, de inspiración neoclásica, que lle foi engadida posteriormente.
O interior conta cunha única nave dividida pola transepto. No exterior destaca a xa citada fachada neoclásica con abundante decoración, así como o campanario dividido en tres corpos.
Ermida de San Bieito de Seráns
Capela cunha planta rectangular con muros de cantería. Ten unha nave principal, un presbiterio (ambos cubertos mediante unha bóveda de canón) e unha sancristía.
O exterior carece de ornamentación e destaca unha espadana con dúas arcadas.
Outros elementos
No lugar do Campo das Patas áchanse as Mámoas de Campo das Patas.
Fene
Fene é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ferrolterra. Segundo o IGE en 2014 tiña 13.498 habitantes (14.165 no 2009, 14.346 no 2006, 14.355 no 2005, 14.485 no 2004, 14.530 en 2003). O seu xentilicio é (véxase no Galizionario) «, fenesa».
Está situado á beira da ría de Ferrol. Ten unha superficie de 26,3 km² e conta con 8 parroquias.
Historia
Da época castrexa existen varios castros: Prismos, Cardoeiro, Magalofes, Orra, Río Castro, Sartego, Barallobre e As Pías. En 1941 fundouse ASTANO, unha empresa que nos seus comezos construía pequenas embarcacións, pero que rematou especializándose na construción de grandes petroleiros. Chegou a converterse nun dos maiores estaleiros da Europa. Grazas ao gran desenvolvemento acadado coa construción naval nestes estaleiros, o concello de Fene é un dos máis poboados da comarca de Ferrolterra. Porén, a reconversión naval trouxo consigo unha decadencia tanto na economía coma na poboación do concello. O estaleiro de Fene pasou posteriormente a denominarse IZAR Fene, e actualmente forma parte do grupo industrial público estatal Navantia, co nome de Navantia Fene, pero sen dedicarse xa á construción de buques.
Goberno municipal
O BNG foi o partido máis apoiado na localidade desde as primeiras eleccións democráticas celebradas en 1979, co seu candidato Xosé María Rivera Arnoso como alcalde, ata 2007. O socialista Iván Puentes Rivera foi o seguinte, entre 2007 e 2011. Ese ano o PPdeG gañou as eleccións municipais e Gumersindo Galego Feal converteuse en rexedor. Logo dos comicios de 2015, foi sucedido por Juventino Trigo Rey, do BNG, mais o 6 de abril de 2018 Galego Feal recuperou a alcaldía ao prosperar a moción de censura impulsada polo PP, co apoio de Somos Fene e a abstención do PSOE. De xeito inverso ao acontecido no mandato anterior, tralas eleccións municipais de 2019 o popular Galego Feal volveu ser investido alcalde, mais unha moción de censura apoiada polo BNG, o PSdeG-PSOE e EU o 7 de febreiro de 2020 devolveu o mando a Juventino Trigo.
Economía
A economía de Fene está fortemente vencellada ao sector naval e á historia e evolución de Astano. A súa fundación foi un fito no crecemento do concello xunto coa inauguración da Ponte das Pías e a chegada da autoestrada AP-9 a Ferrol. O polígono industrial Vilar do Colo está entre a autoestrada AP-9 e a estrada Mugardos-As Pontes VG-1.2.
Monumentos de interese
Fene posúe ademais unha das máis numerosas e ricas mostras de arquitectura indiana do país, mostra que se concreta en numerosas vivendas particulares, repartidas polas súas oito parroquias, que reproducen o estilo arquitectónico da América latina de finais do s. XIX e principios do XX. Os seus primeiros propietarios, xeralmente emigrantes en Hispanoamérica, reproduciron ao seu regreso ao municipio o estilo das edificacións que coñeceran nas ex-colonias. A principal mostra de arquitectura indiana en Fene constitúea, sen dúbida, a vivenda coñecida como Casa da Maleta, unha orixinal obra de arte situada en Barallobre e rematada por unha cúpula aberta, sobre a que se levanta unha estatua do seu antigo propietario e desde a que se pode apreciar unha das melloras vistas da Ría de Ferrol.
Para poder apreciar estas edificacións, o Concello de Fene ten trazado e sinalizado un camiño, a Ruta da Arquitectura Indiana, que nos leva a través do municipio por algunhas das máis singulares.
Enclaves naturais
O predominio do urbano e o industrial no seu núcleo, non debe facernos esquecer que en Fene podemos atopar paraxes naturais de enorme beleza, nos que gozar das augas tranquilas das rías de Ferrol e Ares ou do ambiente autóctono do bosque atlántico nas fragas do Río Belelle, espazo natural que arestora está proposto como lugar de importancia comunitaria (LIC).
En pleno centro urbano, na parroquia de San Valentín, podemos gozar dunha tranquila camiñada ás beiras da ría polo paseo marítimo, que decontado conectará co do veciño concello de Neda.
Para rematar, na parroquia de Sillobre atopamos o Monte Marraxón, a paraxe máis natural e quizais máis espectacular de Fene. Desde o cume de Coto do Rei (395 m.) a maior altitude de toda a Ría de Ferrol, apréciase unha das mellores vistas desta baía. Se o ceo está despexado, alén da propia ría, pódese divisar ao sur a cidade da Coruña e ao norte o Océano Atlántico no Concello de Valdoviño.
Lugares de Fene
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Fene vexa: Lugares de Fene.
José Reimunde Acevedo
José Reimunde Acevedo, finado en Foz o 16 de maio de 1933, foi un político galego.
Traxectoria
Afiliado ao Partido Liberal, foi alcalde de Foz até a ditadura de Primo de Rivera.
Vida persoal
Casou con Dolores Basanta Santomé.
Caloenas nicobarica
O Caloenas nicobarica, coñecida na bibliografía co nome vulgar de pomba de Nicobar, é unha especie de pomba que habita nas illas pequenas e nas rexións litorais dende as illas Andaman e Nicobar, na India, até o leste do arquipélago malaio, nas Illas Salomón e Palau. É o único membro vivente do xénero Caloenas e o parente vivente máis próximo do extinto dodo.
Balsa, Goiriz, Vilalba
Balsa é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
A Fragua, Deiro, Vilanova de Arousa
A Fragua é un lugar da parroquia de Deiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 188 habitantes (88 mulleres e 100 homes), dous máis ca en 2010, e 72 máis ca en 2005.
Mar Branco
O mar Branco (en ruso, Бе́лое мо́ре [Biéloye more]); en finés, Vienanmeri) é un extenso golfo do mar de Barents (no océano Glacial Ártico), localizado na costa noroeste de Rusia. Atópase limitado pola península de Kanín ao nordeste, por Carelia ao oeste e pola península de Kola ao norte. Ten unha superficie aproximada duns 95.000 km2. A maioría do ano atópase xeado.
O mar Branco ten catro grandes golfos ou baías no seu interior: na parte máis exterior, a baía de Mezén ao leste; no tramo interior as outras tres, a baía de Dviná ao sueste, o golfo de Onega ao sur e o golfo de Kandalakcha ao noroeste. No seu interior hai moitas illas, as maiores e máis importantes son a illa Morzhóvets e as illas Solovetsky, cun conxunto que foi declarado patrimonio da Unesco.
O porto de Arkhánguelsk, no fondo da baía de Dviná, é o porto máis importante do mar Branco e ademais, durante gran parte da historia de Rusia, foi o seu principal centro de comercio marítimo internacional. Na actualidade é unha base naval e de submarinos.
A canle Mar Branco-Báltico conecta o mar Branco co mar Báltico.
Todo o mar Branco son augas territoriais baixo soberanía rusa, bañan as súas augas a República de Carelia, a Óblast de Arkhanguelsk e a Oblast de Múrmansk.
Clima
miniatura|esquerda|Dúas fotografías satélite do mar Branco. O verán dura desde principios de xuño a finais de agosto, aínda que na parte máis ao norte apenas dura un mes e medio.
A temperatura do mar varía de 0,5 °C a -2 °C en inverno e 12 °C a 15 °C no verán. O xeo aparece en outubro e forma carambos a partir de mediados de novembro. Algúns animais das rexións polares chegan aquí buscando refuxio: focas de Groenlandia, cans de mar e focas comúns.
A fusión do xeo comeza en abril e desaparece en maio. Non obstante, a causa dos ventos do norte, pódense encontrar carambos flotando até finais de xuño. Na primavera, baixo a acción do vento e as correntes cara ao sur, algúns animais son arrastrados nos carambelos de xeo cara ao océano, sendo así cazados polos habitantes das costas.
Juan Domínguez Sánchez
Juan Domínguez Sánchez foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido alcalde de Ponteareas en xaneiro de 1916. Cesou no cargo en xaneiro de 1918.
Edward G. Robinson (homónimos)
Edward G. Robinson pode estar referido a:
Soane Lilo Foliaki
Soane Lilo Foliaki, nado en Maʻufanga (Tonga) o 18 de abril de 1933 e finado o 24 de decembro de 2013, foi un eclesiástico católico latino, bispo de Tonga dende 1994 até 2008.
Traxectoria
Soane Lilo Foliaki naceu en Maʻufanga, no leste de Nukuʻalofa, na illa de Tongatapu (Tonga). Foi ordenado sacerdote da Sociedade de María o 21 de xullo de 1955.
O 10 de xuño de 1994 foi nomeado bispo de Tonga polo papa Xoán Paulo II. Recibiu a consagración episcopal de mans do nuncio Thomas A. White o 23 de xuño de 1994, e tivo como co-consagradores principais ao bispo auxiliar de Hamilton Max Takuira Matthew Mariu e ao arcebispo de Suva Petero Mataca.
Retirouse o 18 de abril de 2008. Finou o 24 de decembro de 2013.
Traxectoria do Celta de Vigo
Notas: (1) O torneo foi dividido en dúas seccións, unha cos equipos galegos e outra cos equipos asturianos. (2) Torneo disputado co equipo de reservas.
Viña (homónimos)
dereita|miniatura|Viñas en [[Cabanelas, O Carballiño|Cabanelas (O Carballiño).]]
Viña pode facer referencia a:
Jane Wyman
Sarah Jane Mayfield, nada en St. Joseph, Missouri o 5 de xaneiro de 1917 e finada en Rancho Mirage, California o 10 de setembro de 2007, foi unha actriz de cinema e televisión estadounidense.
Traxectoria
Tras mudarse coa súa nai a California en 1930 comezou unha carreira coma cantante na radio, co nome de Jane Durrell. Logo fixo diferentes traballos no cinema ata conseguir en 1936 un contrato coa Warner Bros., facendo o seu primeiro papel protagonista en Public Wedding.
Logrou o recoñecemento da crítica con A fin de semana perdida (1945) e tres anos despois gañou o oscar á mellor actriz por Johnny Belinda. Seguiu interpretando filmes ata finais dos sesenta.
En 1981 recuperou a popularidade co papel de Angela Channing na telenovela Falcon Crest, que durou ata 1990. Tras rematar a serie retirouse case totalmente da vida pública debido á súa saúde.
Entre 1940 e 1949 estivo casada co actor Ronald Reagan, que chegaría a ser Presidente dos Estados Unidos de América.
Stanley Robinson (homónimos)
Stanley Robinson pode estar referido a:
Soane Patita Paini Mafi
Soane Patita Paini Mafi, nado en Nukuʻalofa (Tonga) o 19 de decembro de 1961, é un eclesiástico católico latino, cardeal e bispo de Tonga dende 2008.
Traxectoria
Soane Patita Paini Mafi naceu en Nukuʻalofa, a capital de Tonga, na illa de Tongatapu. Foi ordenado sacerdote da diocese de Tonga polo bispo Patelisio Punou-Ki-Hihifo Finau o 29 de xuño de 1991.
O 28 de xuño de 2007 foi nomeado bispo coadxutor de Tonga polo papa Bieito XVI. Recibiu a consagración episcopal de mans do bispo de Tonga Soane Lilo Foliaki o 4 de outubro de 2007, e tivo como co-consagradores principais ao arcebispo de Samoa-Apia Alapati Lui Mataeliga e ao arcebispo de Suva Petero Mataca.
Sucedeu a Soane Lilo Foliaki como bispo de Tonga o 18 de abril de 2008. O 14 de febreiro de 2015 o papa Francisco creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Santa Paola Romana.
Talwar
miniatura|100px|Sabre talwar. O talwar ou tulwar é un sabre do Indostán, de folla curva, principalmente dun só fío e cuxa característica principal que os distingue doutros sabres turco-musulmáns é a súa característica empuñadura, de puño aplanado, curtos gabiáns rectos rematados en labores semicirculares, con aro gardamán que sae do gabián no lado no que cae o fío, acabando a empuñadura nun notable pomo de forma circular aplanada e rematando con apéndice de motivos naturais. Esta espada permite técnicas de esgrima diferentes e orixinarias da India.
Etimoloxía
A verba talwar provén do sánscrito taravāri (en तरवारि) que quere dicir "espada dun fío".
Orixes
Este sabre nativo da India xorde a partir do século XVI e é unha evolución ou copia —sobre todo pola súa folla— dos sabres kiliç turcos ou shamshir persa, e dos pulowar afgáns e khanda autóctonos hindús, dos que tomou parte do seu peculiar empuñadura e que ó cabo lle dará a súa propia identidade.
O feito de que sexa considerada un sabre con categoría propia é polas claras diferenzas con respecto dos sabres dos que proveñen e ás evolucións serodias destes últimos. Ademais, ó ser a arma que substituíu ás demais espadas e sabres nativos indios, e por acabar os seus días como arma de parada da aristocracia, ó talwar recoñecéuselle o status de arma singular e non variante de.
Renfe Operadora
Renfe Operadora, ou simplemente Renfe, é unha entidade pública empresarial adscrita ao Ministerio de Fomento de España, e a operadora ferroviaria hexemónica de viaxeiros pola rede de Adif, onde só se internan para servizos internacionais Comboios de Portugal e SNCF. Tamén mantén unha importante presenza no tráfico mercadorías.
Tomou o nome da antiga RENFE (Red Nacional de los Ferrocarriles Españoles), empresa creada en 1941 e da que se desprendeu Renfe Operadora o 1 de xaneiro de 2005, pasando RENFE a se chamar Adif (Administrador de Infraestruturas Ferroviarias). Renfe heredou o groso do material rodante e persoal relacionado (maquinistas, interventores, ...) mentres que Adif quedou coa infraestrutura, superestutura, a maior parte dos predios e naves (agás talleres) e persoal relacionado coa circulación ferroviaria (factores, xefes de estación, persoal dos Postos de Mando e CTC, ...).
A creación de Renfe Operadora veu dada pola Lei do Sector Ferroviario, que apuntaba á separación da explotación dos servizos de transporte, da administración das infraestruturas, polo que se tiveron que conformar dúas empresas: Adif e Renfe Operadora.
Historia
O proceso de nacionalización e unificación que viviron a maior parte de redes de ferrocarril de Europa tras a segunda guerra mundial produciu unhas compañías ferroviarias nacionais que facían moi difícil a posibilidade de explotar trens internacionais. A integración promulgada pola Unión Europea, que inclúe o transporte libre de mercadorías por toda a unión, iniciou o interese por modificar o sistema de funcionamento dos ferrocarrís europeos permitindo con normalidade a aparición de operadores transnacionais.
En 1991 aprobouse a Directiva 91/440/CEE, na que se recolle a separación contable dos servizos e as infraestruturas nas redes ferroviarias nacionais europeas, similar á existente no transporte aéreo ou por estrada. Esta separación permitiría a un operador transnacional circular polas redes de diferentes países nas mesmas condicións que a ferroviaria nacional, pagando as taxas correspondentes polo uso da infraestrutura.
Esta directiva e os seus posteriores foron traspostas ao ordenamento xurídico español na Lei 39/2003 do Sector Ferroviario, aprobada o 17 de novembro de 2003. Nesta lei estableceuse que no caso de España a separación contable realizaríase a través da división completa en dúas empresas diferentes. A división efectiva tivo lugar o 1 de xaneiro de 2005, cando Renfe foi extinguida como empresa e creáronse Adif, dedicada á infraestrutura, e Renfe Operadora, dedicada á operación e o mantemento dos trens.
En 2012 realizouse un proceso similar coa disolución de Feve, a empresa estatal que xestionaba os ferrocarrís de vía estreita. O 31 de decembro completouse a subrogación, facéndose Renfe Operadora con toda a explotación dos ferrocarrís de vía estreita non autonómicos, e Adif coa infraestrutura.
Estrutura
Na actualidade, e despois de varias modificacións, o grupo Renfe desde 2013 pivota sobre catro sociedades anónimas que dependen da matriz, ao ser a propietaria ao 100% do capital das novas sociedades:
Servizos ferroviarios
300px|miniatura|Rede completa de ferrocarrís en España. miniatura|Restauración nun tren [[Alta Velocidade Española|AVE.]] miniatura|Cafetería a bordo dun tren de Renfe Operadora. Tradicionalmente desde a súa fundación Renfe Operadora separou completamente os seus servizos de Media Distancia dos de Longa Distancia. Na actualidade a división é máis flexible, existen servizos con ligazón entre trens de Media Distancia e Longa Distancia, e tamén trens de Longa Distancia que admiten viaxeiros de Media Distancia en certos percorridos entre cidades próximas.
Longa distancia
As liñas de longa distancia son servizos non subvencionados, que xeralmente inclúen grandes prestacións a bordo como cafetería, clase preferente, restauración en asento ou a emisión de películas. O nome de cada un dos servizos indica normalmente as prestacións e o tipo de tren, aínda que ás veces existen diferenzas dentro de servizos co mesmo nome.
Entre os servizos que fan uso das liñas de alta velocidade inclúense:
Os servizos diúrnos a velocidade convencional, con velocidades de ata 220 km/h, inclúen:
Ademais, Renfe realiza varias liñas nocturnas cunha velocidade máxima de ata 200 km/h e algunhas delas circulan parcialmente por infraestruturas de alta velocidade:
Media Distancia ou rexionais
Entre os servizos ofrecidos, un fai uso de liñas de alta velocidade:
Os demais servizos, a velocidade convencional, inclúen:
Proximidades
miniatura|Proximidades de vía estreita en [[Proximidades Asturias|Asturias.]]
Renfe é o principal xestor de redes de proximidade en España. Devanditos servizos son sempre subvencionados, e ofrécense nas grandes áreas metropolitanas do país, ocasionalmente xunto con distintos operadores públicos autonómicos de certas comunidades autónomas. Ditas redes son operadas por:
O Catadoiro, Noal, Porto do Son
O Catadoiro é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Renfe Operadora
Traspaso ás comunidades autónomas
Estaba previsto o traspaso durante 2007 da O.N. de Renfe Proximidades ás comunidades autónomas, coa posibilidade de que poidan establecer novas liñas, e servizos de ámbito autonómico, pero non se chegou aínda a un acordo sobre este traspaso nin se asinou nada respecto diso.