cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Larry Bird
1982-1987: Bird vs Magic
Bird e Johnson conseguiron oito títulos entre os dous nos anos 80, cinco Magic e tres Larry. En tódalas finais da década sempre apareceron os Celtics, os Lakers ou ambos. A súa rivalidade foi tal que se produciron unhas enormes audiencias de televisión nos seus enfrontamentos. Dende a rivalidade de Chamberlain e Russell nos anos 60, ningunha atraera máis ao público. O contraste de estilos de xogo entre ambos e os seus equipos parecía sacado dun guión de televisión: o mozo branco introvertido dunha pequena cidade xogando nun equipo rochoso e práctico ante o espectáculo do atleta de cor dirixindo a un equipo caracterizado polo Showtime. Un anuncio para a televisión da marca Converse reflectiu á perfección a dicotomía entre ambos os xogadores: mentres Bird aparecía xogando nunha pequena cancha rural, Johnson baixábase dunha limusina para enfrontarse nun un contra un. Ademais de neste, apareceron xuntos en varios anuncios máis da mesma marca. A pesar da intensidade da rivalidade, Bird e Johnson chegaron a ser amigos fóra dos terreos de xogo. Magic apareceu na cerimonia de homenaxe a Bird na súa retirada, o 4 de febreiro de 1993, describindo con emoción ao de Boston como un amigo para toda a vida.
1988-1992: Retirada no cumio
En 1988, Bird tivo a súa mellor tempada estatisticamente falando, cunha media de 29,9 puntos, 9,3 rebotes e 6,7 asistencias por partido, mais por primeira vez en catro anos os Celtics non conseguiron chegar á final, caendo en seis partidos ante Detroit Pistons nas Finais da Conferencia Leste. Bird comezou a tempada 1988-89, mais terminouna tras disputar soamente seis partidos. Unha grave lesión nos seus talóns fíxolle pasar polo quirófano, perdéndose o resto da tempada. Regresou ao ano seguinte, mais con problemas de costas, e cuns Celtics cun cadro cada vez máis envellecido. A pesar de todo iso, Bird mantivo o seu status de xogador de primeira liña. Nos seu tres últimos anos como profesional tivo unha media de 20 puntos, 9 rebotes e 7 asistencias por partido, anotando máis do 45% de tiros de campo e liderando ao seu equipo en todas as súas aparicións en playoffs.
Lucky (filme de 2017)
Lucky é un filme estadounidense de 2017 dirixido por John Carroll Lynch a partir dun guión de Logan Sparks e Drago Sumonja. Está protagonizado por Harry Dean Stanton no seu derradeiro papel no cinema antes da súa morte con 91 anos o 15 de setembro de 2017. O filme conta a historia dun home de 90 anos alcumado "Lucky" e os problemas coa vellez. O filme amosa como chega a un acordo coa súa propia mortalidade mentres procura a iluminación.
Larry Bird
1988-1992: Retirada no cumio
Bird participou tamén na selección nacional de Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de Barcelona 92, equipo que foi máis coñecido como o Dream Team, por contar entre os seus xogadores, á parte do propio Bird con outros grandes xogadores da historia da NBA, como Charles Barkley, Michael Jordan, Scottie Pippen e Magic Johnson. Era a primeira vez que os Estados Unidos enviaba un equipo composto de xogadores profesionais. Tras eses Xogos Olímpicos Bird retirouse debido a unha lesión nos nervios das súas costas. Atrás deixou unhas estatísticas de máis de 24 puntos, 10 rebotes e 6 asistencias por partido. A súa camiseta co número 33 foi rapidamente retirada polo seu equipo como homenaxe a toda a súa carreira.
Carreira na NBA tras a súa retirada
Nada máis finalizar a súa carreira como xogador, os Celtics contrataron a Bird como un asistente especial do equipo nas oficinas do club, cargo que mantivo entre 1992 e 1997. Ese ano aceptou o posto de adestrador de Indiana Pacers, a pesar de non ter experiencia previa. En tres tempadas como técnico tivo unha marca de 147 vitorias contra 67 derrotas. Na súa primeira tempada gañou o premio de Adestrador do Ano da NBA, chegando o ano 2000 ás finais da NBA.
-386
Véxase tamén
Historia ano a ano
Larry Bird
Carreira na NBA tras a súa retirada
Bird renunciou como adestrador despois dunha aparición nas Finais da NBA do ano 2000, aínda que en 2003 volveu asinar co equipo de Indianápolis para exercer como director deportivo. Actualmente, Bird é dono dun restaurante en Terre Haute, chamado o "Boston Connection".
Feniano
miniatura|Bandeira feniana de 1867. Feniano é un termo que se emprega dende mediados do século XIX para referirse aos nacionalistas irlandeses contrarios ao dominio británico sobre a Illa de Irlanda. Adoita ser empregado tamén para referirse aos membros da Irmandade Republicana Irlandesa. Malia que nun principio esta palabra se refería aos nacionalistas irlandeses, co paso do tempo o seu uso expandiuse ata pasar a denominar os simpatizantes do nacionalismo irlandés e aos católicos de ascendencia irlandesa (estereotipados como simpatizantes do nacionalismo irlandés). En Irlanda do Norte e Escocia empréganse hoxe as máis das veces cun significado pexorativo; en Australia tamén pasou a ter esta connotación.
Fenianismo
O fenianismo, de acordo con John O'Mahony, está fundamentado en dous principios: o dereito natural de Irlanda a independizarse, e que este dereito só se pode levar a cabo mediante unha revolución armada.
O termo fenianismo foi empregado ás veces na política do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda na década de 1960 do século XIX para referirse a calquera forma de mobilización da clase obreira ou que expresara algún sentimento nacionalista irlandés.
Uso histórico
A Irmandade Feniana foi fundada en 1858 por John O'Mahony, James Stephens e Michael Doheny como rama estadounidense da Irmandade Republicana Irlandesa. Rapidamente independizouse desta, aínda que continuou traballando para gañar o apoio dos irlandeses estadounidenses a unha rebelión armada en Irlanda.
«Feniano» (Fenian) é o único epitafio na tumba de Thomas James Clarke, nacionalista irlandés executado polo Exército Británico logo do Alzamento de Pascua de 1916.
Canadá
A Irmandade Feniana realizou na década de 1860 varios intentos de invadir partes do sur do Canadá, daquela baixo dominio británico, co fin de meter presión ao Reino Unido para que lle concedera a independencia a Irlanda.
Irlanda do Norte
En Irlanda do Norte, este termo é empregado para deignar aos católicos ou nacionalistas irlandeses (para os unionistas é un sinónimo), e xeralmente é considerado pola xente (tanto católicos como protestantes) como ofensivo.
En 1984, o político unionista, e membro da Forza de Voluntarios do Ulster, George Seawright provocou a indignación nunha reunión da Oficina para a Educación e Bibliotecas de Belfast ao afirmar que os católicos contrarios a que se izara a bandeira unionista non eran máis que "escoura feniana que foron adoutrinados pola Igrexa católica". "A escoura feniana" era tamén un dos insultos dirixidos aos pais de alumnas católicas por parte dos militantes unionistas na disputa da santa cruz.
Fianna Fáil é tamén o nome dun partido político da República de Irlanda.
Escocia
O termo feniano emprégase tamén con sentido pexorativo en Escocia. Durante os partidos de fútbol, especialmente entre o Rangers FC e o Celtic FC, xa que este último equipo ten as súas orixes nos inmigrantes irlandeses en Glasgow, e o club estivo historicamente asociado ao nacionalismo irlandés. Nunha tentativa de erradicar "cancións discriminatorias", nos Rangers tentouse fomentar o canto de máis cancións tradicionais como Wolverhampton Town.
A pesar de que é considerado un insulto contra os católicos, moitos cren que non se refire a tódolos católicos, senón aos seguidores do nacionalismo irlandés ou como termo pexorativo dirixido aos seareiros do Celtic. Xogadores protestantes como Paul Lambert tamén recibiron este insulto. Ultimamente, os seguidores do Celtic tentaron ridiculizar o xogador católico dos Rangers Chris Burke coa frase ''quen é o feniano dos azuis?".
Australia
En Australia, o termo ten un significado pexorativo contra os membros do Partido Laborista Australiano (ALP) que son nacionalistas australianos e teñen un concepto similar ao dos seguidores católicos irlandeses da independencia irlandesa. Michael Atkinson, Procurador Xeral de Australia Meridional, considera a aqueles membros do ALP que querían remover o nome do Consello da Raíña como fenianos e bolxeviques nun discurso feito na Convención do ALP en Adelaida o 15 de outubro do 2006. Os católicos irlandeses foron tradicionalmente seguidores do ALP e influíron na posición do partido no referente á monarquía.
Primeiro Concilio de Nicea
O Primeiro Concilio de Nicea foi un concilio ecuménico, aceptado por case toda a cristiandade (agás grupos coma os mormóns), que se celebrou no ano 325.
Nel condenouse o arianismo, que afirmaba que Xesucristo era inferior a Deus Pai, e estableceuse o coñecido como Credo de Nicea.
O convocante deste concilio foi o emperador Constantino, algo que tivo unha grande carga simbólica, dado que ata había poucos anos (antes do Edicto de Milán de 313) os cristiáns eran sometidos a persecucións dentro do Imperio Romano.
Introdución
O Primeiro Concilio de Nicea foi o primeiro concilio ecuménico da Igrexa. De xeito moi significativo, resultou unha primeira declaración de doutrina uniforme, o Credo niceno. A redacción do Credo constituíu un precedente para os seguintes concilios e sínodos locais e rexionais, nos que se estabeleceron declaración de fe e lexislación canónica coa intención de definir unha unidade de crenzas para toda a cristiandade.
Asistencia
Constantino invitou a os arredor de 1800 bispos da Igrexa, mais asistiu un número menor e descoñecido. Eusebio de Cesarea contou 250, Atanasio de Alexandría contou 318, e Eustacio de Antioquía estimou arredor de 270 (os tres estiveron presentes no concilio). Máis tarde, Sócrates Escolástico contou mais de 300, e Evagrio, Hilario de Poitiers, Xerome de Estridón Dionisio o Exiguo, e Rufinus contaron 318.
Asistiron delegados de todas as rexións do Imperio, agás da Britania. Os bispos participantes tiveron permiso para viaxar libremente dende as súas sés ao concilio. Os bispos non viaxaron sós; cada un tiña permiso para levar con el dous sacerdotes e tres diáconos, polo que o número total de asistentes podería ter sido de máis de 1800.
A maioría dos asistentes foron bispos orientais. O papa, Silvestre I, alegou a súa vellez para non acudir. Por tanto, o primeiro rango estaba formado por tres patriarcas: Alexandre de Alexandría, Eustacio de Antioquía e Macario de Xerusalén. Moitos dos pais conciliares reunidos (por exemplo, Pafnucio de Tebas, Potamon de Heraclea e Paulo de Neocesarea) destacaran como confesores da fe e acudiron ao concilio coas marcas da persecución. Esta posición é a que mantén o académico patrístico Timothy Barnes no seu libro Constantine and Eusebius. Historicamente se ten considerado a influencia destes confesores como substancial, mais hai estudos recentes que poñen en dúbida este aspecto.
Outros asistentes destacados foron Eusebio de Nicomedia, Eusebio de Cesarea, Nicolao de Myra, Aristakes de Armenia, Leoncio de Cesarea, Xacobe de Nisibis, Hipatio de Gangra, Protóxenes de Sardica, Melitio de Sebastopolis, Aquileo de Larisa e Spyridion de Trimythous. Doutros lugares asistiu Xoán, bispo de Persia e a India; Teófilo, un bispo godo; e Stratophilus, de Xeorxia.
Dos latinos chegaron canto menos cinco representantes: Marcos de Calabria, Ceciliano de Cartago, Osio de Córdoba, Nicasio de Die e Domnus de Estridón.
Constantino I estivo presente como supervisor e presidente, mais non emitiu voto ningún. Dado que Osio de Córdoba aparece sempre o primeiro nas listaxes de asistentes, pénsase que foi quen presidiu as deliberacións conciliares, sendo un dos legados papais. Con todo, hai quen asigna esa función a un secretario imperial, Mariano.
Axenda e procedementos
miniatura|350px|Fresco representando o concilio. A axenda do concilio incluía os seguintes temas a tratar:
O concilio foi aberto formalmente o 20 de maio, no palacio imperial de Nicea, con debates preliminares sobre a cuestión ariana. Nestes primeiros debates Ario foi unha figura dominante, xunto a varios dos seus adherentes. Algúns dos bispos mostráronse inicialmente a favor de Ario.
Eusebio de Cesarea propuxo o credo bautismal da súa propia diocese como unha forma de reconciliación. A maioría dos bispos accederon. Durante algún tempo, os académicos pensaban que o credo orixinal baseábase naquel de Eusebio, mais hoxe se cre que ten orixe no credo de Xerusalén, como ten suxerido Hans Lietzmann.
A controversia ariana
miniatura|250px|O sínodo de Nicea, Constantino e a condena a Ario e ordena a queima das súas obras. Ilustración dun compendio de dereito canónico italiano, ca. 825.
A controversia ariana xurdiu en Alexandría cando o presbítero Ario comezou a propagar posturas doutrinais cristolóxicas contrarias ás do seu bispo, Alexandre. Os puntos conflitivos centrábanse nas naturezas e na relación de Deus Pai e o Fillo de Deus (Xesús). As discrepancias xurdiron a partir de diferentes ideas sobre a divindade de Deus e sobre o que significaba para Xesús ser o seu Fillo. Alexandre afirmaba que o Fillo era divino exactamente no mesmo sentido en que o Pai é, coeterno co Pai, ou non podería ser o seu verdadeiro Fillo. Ario salientaba a supremacía e unicidade de Deus, que a divindade do Pai debía ser maior que a do Fillo, que o Fillo tivera un comezo, que non compartía nin a eternidade nin a verdadeira divindade do Pai, senón que era a primeira e máis perfecta das criaturas de Deus.
Os debates sobre o arianismo no concilio estendéronse dende o 20 de maio do 325 até o 19 de xuño. Segundo moitas crónicas, o debate tornouse tan apaixonado que, nun momento, Ario foi golpeado no rostro por Nicolao de Myra, máis tarde canonizado.
Gran parte do debate dependía da diferenza entre ser "nado" ou "creado" e ser "xerado". Os arianos consideraban que eran esencialmente o mesmo, os partidarios de Alexandre non. O significado exacto de moitos dos termos empregados nos debates de Nicea non estaban totalmente claros para os falantes doutras linguas. Termos gregos como "esencia" (ousia), "substancia" (hypostasis), "natureza" (physis) e "persoa" (prosopon) tiñan unha variedade de significados extraídos dos filósofos precristiáns, que levaban a moitos malentendidos. A verba homoousia, en particular, foi inicialmente rexeitada por moitos bispos ao asociala coas herexías gnósticas, que foran condenadas nos Sínodos de Antioquía.
Posición de Ario (arianismo)
Segundo as crónicas, Ario defendía que o Fillo de Deus era unha criatura feita do nada, xerada directamente do Deus Eterno, e que era a primeira creación de Deus, antes de todos os séculos; e que todo fora creado a través do Fillo. Xa que logo, segundo os arianos, tan só o Fillo fora creado directamente creado e xerado por Deus, e por tanto houbera un tempo no que El non existía. Ario pensaba que o Fillo de Deus tiña capaz de actuar a vontade, ben ou mal. Tamén pensaba que, ao ser verdadeiramente un fillo, debía proceder posteriormente ao Pai, e xa que logo debía de existir o tempo cando El non existía, polo que debía ser un ser finito. En consecuencia, Ario pensaba que a divindade do Pai era maior que a do Fillo. Os arianos citaban as Escrituras, con versículos como "o Pai e mais ca min" (Xoán 14:28) e "de toda criatura el é o primeiro nacido" (Colosenses 1:15)
Resultado dos debates
O concilio declarou que o Fillo é verdadeiro Deus, coeterno co Pai e xerado da Súa mesma substancia, argumentando que dita doutrina era a que mellor codificaba a presentación que fan as Escrituras do Fillo así como as crenzas tradicionais cristiás sobre El transmitidas polos apóstolos. Baixo a influencia de Constantino, esta crenza foi sintetizada polos bispos na declaración nicena, base do credo niceno.
Cisma meleciano
A supresión do cisma meleciano, unha seita separatista, foi outro aspecto importante que se debateu no concilio. Decidiuse que Melecio debía permanecer na súa vila de Licópolis, en Exipto, mais sen exercer autoridade nin poder ordenar novos cregos; prohibíuselle entrar na vila ou entrar noutra diocese co propósito de ordenar aos seus súbditos. Melecio mantivo o seu título episcopal, mais os eclesiásticos ordenados por el debían ser ordenados novamente, polo que as ordenacións de Melecio consideráronse inválidas. Os cregos ordenados por Melecio estaban obrigados a deixar precedencia aos ordenados por Alexandre, e non podían facer nada sen o consentimento dos bispo Alexandre. En caso da morte dalgún bispo ou eclesiástico non meleciano, a sé episcopal vacante podería ser dada a un meleciano, de se probar o seu valor e se a elección popular era ratificada por Alexandre. En canto a Melecio, foi privado dos dereitos e prerrogativas episcopais.
Estas medidas, porén, non tiveron éxito; os melecianos uníronse aos arianos e causaron mais disensión que nunca, converténdose nuns dos maiores inimigos de Atanasio. Os melecianos desaparecerían arredor da metade do século V.
Promulgación de dereito canónico
O concilio promulgou vinte novas leis eclesiásticas, chamadas canons. As vinte listadas polos pais nicenos foron as seguintes:
Implicacións políticas
O Concilio foi convocado polo emperador Constantino I. O emperador derrotara o ano anterior ao seu colega Licinio, que gobernara en solitario a parte oriental do imperio desde o ano 313. Constantino buscaba desta maneira reafirmar a súa autoridade sobre esta metade do imperio. Precisamente, parece que Licinio se vira superado polos enfrontamentos da Igrexa oriental: a súa incapacidade para poñer paz entre os distintas posturas debeu provocar un gran desgaste da súa autoridade.
Aínda que non existe seguridade plena, pénsase que Constantino pronunciou o discurso inaugural. O contido deste discurso, tal e como o reproduce Eusebio de Cesárea, insistía na necesidade da concordia no seo da Igrexa. Pénsase tamén que Constantino presidiu o Concilio; aínda que non fose así é seguro que os participantes buscaron o seu pai e que as conclusións do Concilio contaron coa súa aprobación. Isto demostra a crecente interrelación entre o estado romano e a Igrexa. Se ben neste punto histórico a Igrexa debía estar absolutamente supeditada ao poder político, o estado romano preocupábase polas desordes públicas e a división social que puidese provocar unha Igrexa desunida.
Macizo de Revolcadores
250px|miniatura|Cara sur do macizo. O Macizo de Revolcadores, que se encontra en Serra Seca, é o cume máis elevado da Rexión de Murcia, en España. Atópase no extremo oeste do municipio de Moratalla, xusto antes da Cuerda de la Gitana, cuxa divisoria -con cume na Peña de Moratalla, de 1.974 m- marca o límite co municipio de Nerpio e a provincia de Albacete. Ao sur encóntrase a pedanía de Cañada de la Cruz (1.290 m sobre o nivel do mar); ao leste, a de Inazares; e ao norte, o val da Rogativa e a serra de Villafuerte. Está declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC).
Alt Camp
250px|dereita|miniatura|Serra de Miramar O Alt Camp (literalmente Alto Campo) é unha comarca da provincia de Tarragona, en Cataluña. A súa capital é Valls, que está no centro da comarca. En 2009 tiña 45.001 habitantes.
O Alt Camp é eminentemente agrícola e a industria está moi concentrada na contorna de Valls, reforzada pola proximidade do complexo petroquímico do Tarragonès.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 23 concellos.
Moura, Nogueira de Ramuín
San Xoán de Moura é unha das parroquias do concello ourensán de Nogueira de Ramuín. No ano 2007 tiña 200 habitantes.
Xeografía
Localizada a 25 km de Ourense, a altitude media é de 550 m e ten un relevo moi montañoso. A parte setentrional da parroquia cae cara á ribeira do río Sil, con pendentes moi pronunciadas. A parte occidental cae cara ao río Miño, onde as pendentes, fortes, son menos costentas ca na ribeira norte. As terras bañadas polo Sil pertencen á parroquia de Moura, mentres que as bañadas polo Miño son da de Viñoás. Os lugares habitados están na zona alta do concello, e o máis baixo é Fiscal, situado nos 375 m. A parte máis elevada é o alto do Rego. Ten unha extensión duns 30 km².
A súa localización entre as dúas ribeiras, a do Sil e a do Miño, dálle un clima benigno, con pouca choiva. Predominan os castiñeiros, os carballos e os salgueiros, se ben na ribeira do Sil tamén abondan as sobreiras e as aciñeiras. No monte baixo hai sobre todo carpaza e toxo.
Historia
Existen mámoas no Alto do Rego, o que indicaría poboamentos prerromanos. As mámoas de Penedo do Trigo, Penedos do Rufino e Pedra Longa foron reutilizadas como refuxios durante a Guerra Civil española. Trala romanización de Galicia Moura foi lugar de paso da vía romana XIV, que unía Aquae Flaviae (o actual Chaves) co actual Monforte de Lemos.
O xacemento de San Miguel do Canal, en Montevedrde, acolle os restos dun cenobio. Consérvase unha capela cos lenzos de parede e edificación adxacente en ruínas.
A igrexa de San Xoán de Moura, no Alcouce, foi construída en 1247. A zona coñece un progreso económico coa fundación próxima do mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil. Ata comezos do século XX funcionou un sistema de transporte fluvial entre a ribeira de Moura e a parroquia de Pombeiro (Pantón).
Zona tradicional de emigración temporeira (afiadores), nos anos sesenta sufriu importantes perdas de poboación coa emigración ao País Vasco. Como coñeceu unha forte emigración nos anos sesenta, a poboación residente vese moi aumentada no verán.
Turboventilador
miniatura|300px|Esquema dun turboventilador O turboventilador ou fanjet é un tipo de motor de chorro de aire que é amplamente utilizado na propulsión de avións. A palabra "turboventilador" está composta por "turbina" e "fan": a primeira se refire a un motor de turbina de gas que consegue enerxía mecánica por combustión, e a segunda a un ventilador de fluxo guiado que usa a enerxía mecánica da turbina de gas para acelerar o aire cara atrás. Así, mentres todo o aire tomado por un turborreactor pasa a través da turbina (a través da cámara de combustión), nun turboventilador parte dese aire supera a turbina. Un turboventilador polo tanto pode considerarse como un turborreactor que se utiliza para dirixir un ventilador de fluxo guiado, con ámbolos dous contribuíndo ao pulo. A relación da masa do fluxo de aire que supera o núcleo do motor en comparación co que pasa a través del é coñecida como relación de derivación. O motor produce pulo a través dunha combinación desas dúas partes traballando conxuntamente; os motores que usan máis pulo do reactor en relación co do ventilador son coñecidos como turboventilador de baixo índice de derivación, e no caso contrario, aqueles que teñen máis pulo do ventilador que do reactor son coñecidos como turboventiladors de alto índice de derivación. A meirande parte dos motores a reacción na aviación comercial hoxe en día son dun alto índice de derivación, e os motores dos avións militares máis modernos teñen un baixo índice de derivación. Os dispositivos de postcombustión non son usados en motores de alto índice de derivación pero si se usan nos de baixo índice ou nos turborreactores.
Colectivo
Un colectivo é un grupo de persoas que comparten, están motivadas ou traballan a prol dun mesmo tema, interese, ou obxectivo.
Turboventilador
A meirande parte do fluxo de aire que pasa a través dun turboventilador de alto índice de derivación é un fluxo de derivación de baixa velocidade: incluso cando se combina coa velocidade moito máis alta da saída do motor, a velocidade media de escape é considerablemente menor que nun turburreactor puro. O ruído dun motor turborreeactor é principalmente ruído do aire a alta velocidade no escape do reactor, polo que os motores turboventilador son significativamente máis silenciosos que un reactor puro da mesma potencia xa que o ruído do reactor non é o predominante. Outras fontes de ruído son o ventilador, o compresor e a turbina.
Protomartyr
Protomartyr é unha banda estadounidense de post-punk formada en 2008 en Detroit, Míchigan. Está composta por Joe Casey na voz, Greg Ahee na guitarra, Alex Leonard na batería, Scott Davidson no baixo e Kelley Deal na guitarra, teclados e voces.. Ata a data o grupo leva publicados catro álbums de estudio.
Historia
Antes de Protomartyr, Greg Ahee e Alex Leonard actuaban como un dúo chamado Butt Babies. Ao pouco tempo uníuselles Joe Casey, que comezou actuando como vocalista nos concertos de Butt Babies. Kevin Boyer de Tyvek uniuse como baixista e segundo guitarrista de Protomartyr por un curto período de tempo antes de deixar a banda debido a problemas de horarios co seu outro grupo. Cando Scott Davidson uniuse á banda como baixista Butt Babies transformaríase en Protomartyr.
Colectivo
Características
Un colectivo tamén pode estar conformado por individuos de diversas motivacións que compartan un sitio onde vivir, xa sexa unha estrutura ou unha zona. A conciencia colectiva é un termo creado polo teórico francés Émile Durkheim, que describe como unha comunidade chega a compartir valores comúns.
Protomartyr
Historia
A banda publicou o seu álbum de estrea, No Passion All Technique, no ano 2012 a través do selo Urinal Cake Records. No mesmo ano publicarían tamén o sinxelo "Colpi Proibiti" a través de X! Records. O seu seguinte álbum de estudio, Under Color of Official Right, lanzouse en abril de 2014 polo selo Hardly Art. Un terceiro álbum de estudio, The Agent Intellect, apareceu en outubro de 2015. O álbum tivo moi boas críticas, sendo valorado cun 85/100 na páxina Metacritic, e entrando nas listas do mellor do ano en The A.V. Club, Chicago Tribune, Rolling Stone, Metacritic, Spin, e Consequence of Sound.
Protomartyr asinou con Domino Records no ano 2017 e publicou o seu cuarto álbum de estudio, Relatives in Descent, co selo en setembro dese ano.
En marzo de 2019 Joe Casey estimou que o quinto álbum do grupo estaría listo "a finais de 2019/inicios de 2020". A gravación do disco rematou no mes de xullo de 2019. O disco, titulado Ultimate Success Today, debería ter saído en maio de 2020, pero o seu lanzamento foi adiado ata o mes de xullo por mor da pandemia de COVID-19.
En marzo de 2023 Protomartyr anunciou o lanzamento do seu sexto álbum de estudio, Formal Growth in the Desert, o 2 de xuño dese ano a través do selo Domino Records. Ao mesmo tempo a banda anunciou unha xira polos Estados Unidos, Canadá e Europa. A publicación do disco estivo precedida polos sinxelos "Make Way", "Elimination Dance" e "Polacrilex Kid".
Estilo musical
A música da banda foi etiquetada como post-punk  e punk rock. Josh Terry de Consequence of Sound dixo que o grupo "mestura a atmosfera depresiva do post-punk británico dos 70 coa sensibilidade crúa dos seus antepasados garage rock da Motor City". O son da banda foi comparado ao doutros grupos de post-punk como Wire, The Fall, Pere Ubu, The Constantines e Iceage, ademais de compararse ao de grupos locais, destacando Tyvek. O vocalista Joe Casey tamén expresou aprecio por Pere Ubu e The Fall.
A voz barítona de Casey tamén foi comparada coas de Ian Curtis de Joy Division, Mark E. Smith de The Fall e Nick Cave.
Maruchi Fresno
María de Lourdes Gómez-Pamo López del Fresno, coñecida artisticamente como Maruchi Fresno, nada en Madrid o 14 de febreiro de 1916 e finada no Escorial o 19 de xullo de 2003 , foi unha actriz española.
Traxectoria
Filla do actor e caricaturista Fernando Fresno, os seus primeiros contactos co mundo da escena producíronse cando aínda non finalizara os seus estudos elementais, debutando no cine á idade de 18 anos coa película El agua en el suelo, de Eusebio Fernández Ardavín.
Unha vez finalizada a contenda regresou a España e converteuse nunha das figuras máis sólidas do panorama artístico do momento, tanto en cine como en teatro. Na pantalla grande participou en películas como Nostalgia, (1942), de Juan de Orduña, Altar mayor (1943), de Gonzalo Delgrás, Reina santa (1946), de Rafael Gil, Serenata española (1947), de Juan de Orduña, Brigada criminal (1950), de Ignacio Iquino, Balarrasa (1950) ou Catalina de Inglaterra (1951), estas dúas últimas de José Antonio Nieves Conde. En teatro cultivou numerosos éxitos, por exemplo con María Estuardo e O soño dunha noite de verán (1950).
A partir dos anos 60, a súa presenza cinematográfica foise reducindo progresivamente. Interveu en Algo amargo en la boca (Eloy de la Iglesia, 1969) ou La regenta (Gonzalo Suárez, 1974), pero seguiu mantendo a súa actividade tanto a nivel teatral como televisivo.
Durante anos, interpretou sobre as táboas El milagro de Anna Sullivan (1961), no papel de "Kate Keller", El zapato de raso (1965), de Paul Claudel, Águila de blasón, de Valle-Inclán (1966), Fedra (1973), de Miguel de Unamuno, Tauromaquia (1975), de Juan Antonio Castro, Medea (1979), de Eurípides, Mariana Pineda (1982), de Federico García Lorca, Perico Andrónico (1983), de William Shakespeare, ¡Oh Penélope! (1986), de Gonzalo Torrente Ballester e La importancia de llamarse Wilde (1992). Tamén interveu asiduamente nos espazos dramáticos de Televisión Española: Estudio 1 e Novela, así como na serie Clase media, protagonizada por Antonio Ferrandis.
Bad Religion
Bad Religion é unha banda de punk rock estadounidense formada nos Ánxeles (California) en 1979 por Jay Bentley (baixo), Greg Graffin (voces), Brett Gurewitz (guitarra) e Jay Ziskrout (batería). Adóitaselles atribuír o liderado do revival do punk rock durante finais dos anos 80, e tamén é unha importante influencia para gran cantidade de músicos de punk e de rock.
Bad Religion conseguiu un bo número de seguidores no underground estadounidense cos seus primeiros traballos antes de asinar con Atlantic Records en 1993. Ese ano acadaron a fama co seu sétimo álbum de estudio, Recipe for Hate, que chegou ao número 14 na lista Billboard's Heatseekers. A este seguiulle un ano despois Stranger than Fiction, onde aparecían os seus maiores éxitos, "Infected" e unha versión regravada de "21st Century (Digital Boy)", e que foi certificado ouro nos Estados Unidos e o Canadá. Pouco despois do lanzamento de Stranger than Fiction Gurewitz deixou Bad Religion para centrarse no seu selo Epitaph Records, sendo substituído por Brian Baker. Dende o regreso de Gurewitz en 2001 a banda experimentou un rexurdimento da súa popularidade, sendo o seu décimo sexto traballo, True North (2013), o seu primeiro álbum en entrar no top 20 da lista Billboard 200, chegando ao número 19.
Blanes
Blanes é unha cidade e un concello da comarca catalá da Selva, cabeza do partido xudicial de Blanes a provincia de Xirona. En 2006 contaba cunha poboación de 37.819 habitantes, polo que era o terceiro núcleo máis poboado da provincia.
Xeografía
Blanes está situada na esquerda da chaira aluvial que formou a foz do río Tordera, entre as vertentes da serra Llarga e as de Montells. O termo municipal está atravesado polo torrente de Blanes ou de Valdoric, que desemboca preto de sa Palomera, unha grande rocha que entra até o mar e que separa a baía de Blanes, no norte, e a praia de Sabanell, no sur.
A Costa Brava ten o seu extremo máis meridional nesta poboación, concretamente na rocha de sa Palomera. Dise popularmente que a Costa Brava e máis as súas largas praias do Maresme nacen aquí.
A cidade creceu a xeito dun semicírculo que acha os lindes no outeiro de Sant Joan (puig de sant Joan) e no mar, e polo tanto en dirección ao río Tordera. Os barrios tradicionais de Blanes son Sa Carbonera, Sant Francesc, os Pavos e os Pins.
Prehistoria
A presenza humana no actual termo de Blanes remonta á prehistoria, como se deduce de diversas referencias a achados de industria lítica. Noticias máis firmes son sobre a poboación prerromana. Os indixetes eran a poboación ibérica autóctona. O seu núcleo aquí debeu estar na ladeira da montaña de Sant Joan. Hai restos doutros poboados amurallados.
Woodsiaceae
Woodsiaceae (as woodsiáceas) é unha familia de fentos da orde Polypodiales, que na moderna clasificación de Christenhusz et al. 2011  clasifícase diferente que no seu predecesor sistema de Smith et al. (2006).
Blanes
Época Antiga
Na época romana foi coñecida como Blanda ou Blandae (referencias de Plinio o Vello, Estrabón e Claudio Tolomeo). O lugar debeu fundarse entre 75 a.C. e 50 a.C.. Debeu ser un lugar de intercambio de produtos ultramarinos co o interior a xulgar polos restos atopados na zona portuaria (almacéns, talleres, unha necrópole).
Idade Media
Abundan as referencias a Blanes desde o século X. Desde 1050 pasou a pertencer aos vizcondes de Cabrera, que posuían o castelo da localidade como feudo dos condes de Barcelona. Desde o XII, comparten dominio cos cabaleiros ditos de Blanes. Durante o século XIII, os señores feudais do lugar, Guerau IV de Cabrera e Guillem de Blanes, concederon privilexios e franquías, que aseguraron o poboamento e o medrae de Blanes. Foron confirmados polos sucesores no século XIV (documento de 1373).
Woodsiaceae
Taxonomía
A clasificación máis actualizada é a de Christenhusz et al. 2011 (baseada en Smith et al. 2006, 2008); que tamén prové unha secuencia lineal das licofitas e monilofitas.
Blanes
Idade Media
A inicios do século XV, Bernat de Cabrera, intitulado conde de Módica, comeza a construír a nova igrexa e o pazo. Da mesma época é o recinto amurallado e máis o hospital de pobres (1423).
Woodsiaceae
Clasificación sensu Smith et al. 2006
Localización taxonómica:
Blanes
Idade Media
Ao longo da Idade Media o porto adquire un papel de grande relevo nas empresas catalás na expansión mediterránea. Así, parte de aquí, en 1113, a primeira expedición, fracasada, contra as illas Baleares. En 1285, a armada francesa recalou no porto e incendiou a vila. En 1355 veuse atacada por xenoveses. Durante o século XV o porto blanenco era visitado con frecuencia, por naves biscaíñas, castelás e mallorquinas. Tal actividade levou á creación do gremio de pescadores e a construción de dársenas na praia. Participa tamén na guerra civil catalá entre 1462 e 1472.
Neste período xorde un notábel personaxe, Jaume Ferrer de Blanes, cosmógrafo prestixioso que asesorou á coroa española e aínda parece que aconsellou ao propio Colón.
Woodsiaceae
Clasificación sensu Smith et al. 2006
Plantae (clado), Viridiplantae, Streptophyta, Streptophytina, Embryophyta, Tracheophyta, Euphyllophyta, Monilophyta, Clase Polypodiopsida, Orde Polypodiales, Familia Woodsiaceae.
Blanes
Idade Media
miniatura|Escudo dos [[vicecondes de Cabrera|Cabrera na fonte gótica de Blanes]]
Idade Moderna
A partir de 1603, o seu termo amplíase até o río Tordera. Durante a guerra dos Segadores, entre o 6 e o 11 de febreiro de 1640, a vila aloxou un rexemento de tropas valoas, que cometeron numerosos abusos na poboación. Xa ao final da guerra, as tropas reais castelás do marqués de Mortara, perante a negativa da localidade a rendese, en setembro de 1652, atacaron a vila con artillaría. Tomada a vila, seguiu unha dura represión: 300 dos defensores foron condenados a galeras.
Woodsiaceae
Clasificación sensu Smith et al. 2006
Sinónimos: Athyrioides, fentos femia, fentas.
Blanes
Idade Moderna
En guerras posteriores contra os franceses de Luís XIV, Blanes foi atacada nos anos 1657, 1697, e especialmente no 1694, durante a guerra da liga dos Habsburgo, cando tropas do xeneral Clark queimaron boa parte da vila e destruíron o pazo dos Cabrera, do cal só fica a maior parte da fachada.
Durante a guerra de sucesión española (1700-1714), Blanes púxose ao lado do arquiduque Carlos. Como o resto do Principado, Blanes pasou malos momentos por mor das cargas derramadas para o sostemento da guerra. Coa derrota moitos blanencos foron castigados nas obras da construción da Cidadela de Barcelona.
Woodsiaceae
Clasificación sensu Smith et al. 2006
Incluíndo Athyriaceae, Cystopteridaceae
Blanes
Idade Moderna
Ao longo do século XVIII, a economía de Blanes experimentou un período de crecemento, tanto pola época de paz como polas boas expectativas do comercio marítimo. A fins de século había censadas 9 embarcacións para comerciar con América. A poboación pasou de 1993 habitantes, a inicios de século, a 3783 habitantes a finais.
Woodsiaceae
Clasificación sensu Smith et al. 2006
Preto de 15 xéneros definidos por Smith et al. 2006, un 85 % das especies pertence aos dous xéneros principais, Athyrium e Diplazium, os dous probabelmente son parafiléticos. Preto de 700 especies.
Blanes
Idade Contemporánea
Durante a guerra contra os franceses, a presenza das tropas transpirenaicas é constante desde 1810, pois a vila foi o cuartel xeral francés no asedio á fortaleza de Hostalric. Varios veciños foron fusilados por eles.
Woodsiaceae
Filoxenia
Como está delimitado en Smith et al. 2006, Woodsiaceae pode ser parafilético a Aspleniaceae, (Blechnaceae + Onocleaceae), e Thelypteridaceae. A maior parte das análises non chega a apoiar nin a parafilia nin a monofilia do grupo (Hasebe et al. 1995, San et al. 2000a, Schneider et al. 2004c). Por mor desta incerteza, máis as bases morfolóxicas que permiten recoñecer a Woodsiaceae como aquí está circunscrita, Smith et al. (2006) creron que era prematuro adoptar a alternativa de erixir (ou resucitar) moitas pequenas familias para albergar a estes xéneros. Nun estudo posterior Schuettpelz e Pryer (2008) confirmaron a parafilia de Woodsiaceae, e suxestionan o seu desmembramento en familias máis pequenas (véxase publicación en notas).
Blanes
Idade Contemporánea
Durante o período de tránsito entre o Antigo Réxime e o liberal, houbo protestas contra os dereitos señoriais. O derradeiro señor de Blanes foi o duque de Medinaceli. En xuño de 1822, a vila sufriu ataques absolutistas. Mesmo o párroco, mosén Frigola, foi detido e axustizado en Barcelona.
Woodsiaceae
Ecoloxía
Na súa maior parte terrestres.
Blanes
Idade Contemporánea
Porén, os estaleiros de Blanes foron os máis importantes da costa norte catalá a mediados do século XIX, e o comercio con América veuse acrecentado. Mais na segunda metade do século, o impacto desastroso da filoxera sobre as viñas, meteu a zona nunha forte recesión económica. A poboación baixaría até ben entrado o século XX. A emigración para América foi a solución para mitos blanencos, como pasou en toda España.
Na década dos 1920, a economía de Blanes mellorou. Debeuse á modernización agrícola, a revitalización dos estaleiros e, sobre todo, á auxe do téxtil, en especial a fábrica de fibras artificiais, a SAFA. Comezou tamén agora un novo fenómeno: o turismo, que habería de ser un dos piares da vila.
Woodsiaceae
Ecoloxía
Subcosmopolitas.
Blanes
Idade Contemporánea
Durante a guerra civil (1936-1939) a poboación sufriría bombardeos e a perda de boa parte do patrimonio cultural. Ademais, creouse unha profunda división entre vencedores e vencidos.
A finais da década dos 50 producíronse dous fenómenos importantes: o inicio do turismo de estranxeiros en masa e un grande movemento inmigratorio procedente do resto da Península, o que fará que se duplique a poboación entre 1955 e 1970.
Woodsiaceae
Caracteres
Coas características de Pteridophyta.
Blanes
Economía
A economía, baseada tradicionalmente no sector primario (agricultura e pesca), na segunda metade do século XX pasou a depender primordialmente do sector secundario (industria) e, moi especialmente, do terciario (turismo).
Así, a foz do río Tordera está considerada unha zona agrícola privilexiada e o seu porto, de pesca e deportivo, aínda tén un certo peso: en 2001 se desembarcaron 2349 tm de peixe. A principal industria é a SAFA, que foi instalada en 1923.
Woodsiaceae
Caracteres
Follas monomórficas, raramente dimórficas. Veas pinadas ou bifurcadas, ceibes, pouco comunmente anastomosándose e entón sen veíñas inclusas.
Soros abaxiais, redondos, con forma de J, ou lineais con indusio reniforme a lineal ou sen indusio.
Esporas reniformes, monolete, perina alada, con cristas ou espiños.
Número de cromosomas: na súa maior parte x = 40, 41. Tamén x = 31 (Hemidictyum), x = 33, 38, 39 (Woodsia), e x = 42 (Cystopteris).
Blanes
Economía
Se ben Blanes desde fins do século XIX foi un importante centro de veraneo, o grande motor do turismo, paralelamente con o resto da Costa Brava, chegou a finais da anos 50. Esta foi a causa principal da explosión demográfica, pasándose de 4943 habitantes en 1920 a 31.532 habitantes en 2001. A subida sería máis espectacular se se contasen os habitantes de segunda residencia e o crecemento de poboación na temporada estival.
Transportes
Unha moderna estación de autobuses centra as conexións con Lloret de Mar, Malgrat de Mar, Tossa de Mar, Barcelona, Calella, Xirona e máis o Aeroporto Internacional Xirona-Costa Brava. Unha estación de tren acolle liñas para Barcelona cunha frecuencia de 30 minutos. Coa mesma frecuencia hai trens en dirección a Maçanet-Massanes, con transbordos desde aí para Xirona e Figueres. no verán hai unha serie de cruceiros desde Platja d'Aro até Arenys de Munt. A cidade áchase a 5 minutos da estrada N-II e da C-32, e a 15 minutos da AP-7.
Festas e tradicións
miniatura|Fogos en Blanes Cada ano celébrase aquí o Concurso de Fogos Artificiais da Costa Brava, un dos máis importantes de España e de Europa, durante 7 días na semana da Festa Maior da vila.
A Festa Maior cae na derradeira semana de xullo, semana de Santa Ana e dura 8 días.
Lugares de interese
miniatura|Blanes
José Castro Suárez
José Castro Suárez, nado no Carballiño o 16 de xullo de 1926, é un empresario e político galego.
Traxectoria
Comeza a traballar na construción de carrocerías para autobuses nun pequeno taller no Carballiño, e en 1948 trasládase a Vilagarcía de Arousa onde funda Castrosua, dedicada á construción industrial desas carrocerías en madeira. Ocupa a dirección da empresa durante toda a súa vida.
A súa carreira política limitouse a figurar de número tres na candidatura coruñesa de Unión de Centro Democrático nas primeiras eleccións autonómicas ao Parlamento de Galicia, en 1981. Saíu elixido deputado e permaneceu no seu escano ata 1985.
-390
Véxase tamén
Historia ano a ano
Acanthochitona fascicularis
Acanthochitona fascicularis é un molusco dos poliplacóforos que habita baixo das rochas e entre as algas no litoral ata os 50 metros de profundidade, a especie distribúese por todo o Mediterráneo, e o Atlántico desde a Canle da Mancha ata Azores e as Canarias. A súa forma é oval alongada, a súa lonxitude é o dobre do seu largo, súa cuncha, está formada por oito placas calcarias moi arqueadas e rodeada por unha ampla marxe coriácea, onde se dispoñen oito pares de pequenos fascículos de pelos quitinosos. A súa cor é variable, abrancazada, pardacenta, amarelada ou grisalla. Pode chegar ata os 60 mm.
Reino de Pamplona
250px|miniatura|Mapa do reino Reino de Pamplona é a denominación historiográfica, de acordo cos Annales Regni Francorum, para referirse á entidade política creada no Pireneo occidental en torno á cidade de Pamplona nos primeiros séculos da Reconquista, un de núcleos cristiáns xurdidos tras a conquista musulmá. A expresión seguiuse utilizando ata que Sancho VI cambiou o seu título de Pampilonensium Rex («Rei dos pamploneses») polo de Rex Navarrae (Rei de Navarra). Historiográficamente tamén se empregan as expresións Condado de Pamplona (durante a época dos reis navarro-aragoneses), Reino de Nájera (tras a conquista de Nájera e o reinado de García IV) e Reino de Pamplona-Nájera (mesma razón que o anterior).
Historia
A civites romana de Pompaelo fora a principal cidade do impreciso territorio atribuíble ao pobo dos vascóns, ata a fundación de Victoriacum polos visigodos (581). Durante o último terzo do século VIII, Carlomagno, o rei dos francos, levou a cabo expedicións para crear unha marca fronteiriza meridional (a posteriormente denominada Marca Hispánica) fronte ao Emirato de Córdoba, no territorio entre os Pireneos e o Ebro. Tras o fracaso inicial de tales intentos de expansión, na parte occidental dos Pireneos logrouse a creación dun condado a principios do século IX, que subsistiría uns dez anos. A partir de entón, de novo baixo submisión ás autoridades cordobesas (xa coa denominación de Califato de Córdoba), organizouse cara a 824 o reino de Pamplona en torno ao considerado primeiro rei, Íñigo Arista, co apoio dos seus aliados da familia muladí dos Banu Qasi, señores de Tudela, e do bispado de Pamplona.
O reino de Pamplona no século X rompeu con Córdoba e iniciou a súa expansión tanto militar como con alianzas seladas con matrimonios dos monarcas e nobres. Desta forma tiña lazos familiares moi próximos co veciño reino de León. A dinastía Íñiguez rematou con Fortún Garcés (870-905) quen (segundo a tradición, que o coñece como Fortún o Monxe) abdicou e retirouse ao mosteiro de Leyre. Foi substituída pola dinastía Ximena, que comezou con Sancho Garcés I (905-925) e cuxo reino é denominado tanto "Reino de Pamplona" coma "reino de Navarra". Sancho Garcés I e o seu fillo García Sánchez I desenvolveron un labor de repoboación e favorecemento das novas terras e dos mosteiros alí existentes. Sancho Garcés II e García Sánchez II o Temblón víronse obrigados a capitular ante Almanzor e a pagar tributos ao Califato de Córdoba.
Con Sancho III o Maior (1004-1035), o reino de Pamplona alcanza a súa maior extensión territorial, aínda que nunha gran proporción non estaba adscrita ao reino de Pamplona propiamente, abranguendo case todo o terzo norte peninsular. Antes de morrer (1035) dividiu os seus territorios entre os seus fillos: o seu primoxénito, García Sánchez, reinou en Pamplona e herdou algunhas terras en Aragón e Castela; Fernando obtivo gran parte do condado de Castela; Ramiro recibiu terras en Aragón e en Navarra, e Gonzalo no Sobrarbe e outros puntos distantes de Aragón. Desta repartición xorde a nova estrutura política do século XII cos reinos de Navarra, Aragón e Castela.
O reino de Pamplona incorporouse entre 1076 e 1134 aos territorios aragoneses, segregándose no reinado de García Ramírez. No de Sancho VI o Sabio (1150-1194) pasa a chamarse Reino de Navarra.
Monbus
Monbus é unha compañía galega de transporte de viaxeiros en autobuses, de tipo regular, discrecional, escolar e laboral.
Historia
miniatura|dereita|Monbus na estrada. As orixes da actual empresa Monbus iniciouse a comezos da década de 1930, cando Raúl López Loureiro comezou a súa actividade cunha camioneta dedicada ó transporte de mercancías e viaxeiros. Nas década de 1940 e 1950 esta actividade ampliouse cara ao ámbito dos autobuses, que se encargaban de percorrer vilas da provincia de Lugo nos que se celebraba algunha feira o algún mercado, unha labor que só daba traballo uns poucos días ó mes, unha circunstancia que lles levou a introducirse tamén no terreo do transporte discrecional.
Na década de 1970, trala normativa promulgada polo Ministerio referente ó dereito ó transporte gratuíto por parte dos escolares, Monbus comeza a dar servizos nesta parcela, ó tempo que en 1975 o fillo do fundador da compañía, Raúl López López, que ata entón colaborara con seu pai de maneira parcial, se inmiscúe plenamente na dirección da firma, cargo que segue desempeñando a data de hoxe.