cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heidi (anime)
A serie de 52 episodios, estreouse en Galiza en 1975 coa dobraxe en castelán e foi emitida por Televisión Española, acadando un éxito sen precedentes entre os espazos de animación emitidos neste país. Tamén conta coa dobraxe en galego levada a cabo pola TVG.
London Cornish RFC
O London Cornish ten catro, e mesmo cinco XVs ocasionalmente.
Heidi (anime)
Sinopse
Heidi é unha meniña de cinco anos de idade, orfa de pai e nai, é levada pola súa tía Dete ás montañas suízas a vivir co seu avó unha vez que esta cre que xa cumpriu co seu deber. Ó principio, o "Vello do Alpes", como é coñecido nas aldeas veciñas, non está moi polo labor de ter que coidar da nena. Porén, a inefable tenrura e alegría da súa neta, fai que ós poucos vaia mudando de carácter, non só con ela senón que tamñén co resto da veciñanza.
Heidi descubriu unha encantadora vida nas montañas e non desexa liscar. Axiña fai amizade cun pastorciño chamado Pedro, e xuntos toman agradables paseos nas montañas coas cabras. Heidi rapidamente gaña o cariño de todos, mesmo da avoa de Pedro, unha anciá débil e cega. Desgraciadamente, unha gran tristura aféctaos a todos o día en que Dete retorna para levar a Heidi canda ela, xa que asegura ter atppado un bo traballo na cidade de Frankfurt (Alemaña) e alá Heidi servirá como compañeira para Clara Sesemann, a filla do señor Sesemann. Na cidade, Heidi descobre que Clara está enferma e non pode camiñar, dependendo dunha cadeira de rodas para se poder mover, alén diso, decatarase que é unha nena de moi bo corazón, pronto farán unha grande amizade. Neste novo fogar Heidi terá que soportar á estrita Señorita Rottenmeier, con quen nunca logrará levarse ben. Cando Heidi volte por fin onda seu avó e os seus amigos nas montañas dos Alpes, recibirá a visita de Clara e maila súa avoa, e aló, nas montañas, realizarase un milagre que será unha grande alegría para todos.
Rexión de Homieĺ
Tanto a rexión de Homieĺ como a de Mahilioŭ sufriron severamente a catástrofe nuclear de Chernóbil de abril de 1986.
As cidades máis importantes da rexión son Homieĺ, Mazyr e Žlobin.
Exeria
Exeria pódese referir a:
Lista de presidentes de Finlandia
O presidente de Finlandia é o xefe de Estado de Finlandia.
Segundo a Constitución de Finlandia, o poder executivo está en mans do presidente e do goberno, tendo o presidente un poder limitado. Dende 1994 ningún presidente pode ser elixido por máis de dous mandatos consecutivos. Os presidentes adoitaban ser elixidos indirectamente, por un colexio electoral ou polo parlamento, pero desde 1994 o presidente é elixido directamente polo pobo por un período de seis anos. O presidente debe ser un cidadán finlandés nado no país. O cargo foi establecido pola Lei de Constitución de 1919. O actual presidente é Sauli Niinistö.
Shōhei Imamura
Filmografía
Como director:
Como guionista:
Live Mud
Live Mud é o primeiro álbum ao vivo da banda estadounidense de grunge Mudhoney. Gravouse na Cidade de México o 10 de decembro do 2005 e lanzouse no 2007 como unha edición limitada de 500 vinilos polo selo Sub Pop Records.
Bafatá
miniatura|Situación de Bafatá
Asemblea Nacional de Polonia
A Asemblea Nacional (Zgromadzenie Narodowe) é o nome das dúas cámaras do parlamento polonés, o Sejm (cámara baixa) e o Senat (cámara alta). Está presidida polo Mariscal do Sejm (Marszałek Sejmu). Entre os anos 1922–1935 e 1989–1990, era a Asemblea Nacional quen elixía o Presidente de Polonia coa maioría dos votos. En 1935, foi substituída por unha Asemblea de Electores, que consistía no Primeiro Ministro, o Xefe da Xustiza, o Inspector Militar, 2/3 dos deputados do Sejm, e 1/3 do Senat. O Senado foi abolido en 1946, e así en 1947 Bolesław Bierut era escollido Presidente só polo Sejm. Non houbo presidentes desde 1952 até 1989, cando se recuperou o Senat e a Asemblea Nacional escolleu a Wojciech Jaruzelski como Presidente de Polonia.
De 1992 a 1997, a Asemblea Nacional elaborou e aprobou unha nova Constitución, ratificada por referendum o 25 de maio de 1997.
Genaro Salinas
Genaro Salinas, nado en Tampico, Tamaulipas, México, en 1920 e finado o 28 de abril de 1957 en Caracas, Venezuela, foi un tenor e cantante popular mexicano. Foi unha importante figura da música mexicana dos anos 30 e 40, destacando no xénero do bolero.
Aragón (homónimos)
Aragón pode referirse a:
Canopus
miniatura|Canopus Canopus, ou α Carinae, é a estrela máis brillante da constelación de Carina, no hemisferio sur. É unha superxigante branco-amarela que se localiza a 310 anos luz do sistema solar é a segunda estrela máis brillante do ceo, cunha magnitude aparente de -0,62. Ten unha declinación de −52º 42' (2000) e unha ascensión recta de 06h ata 24 m, e é visible dende a costa africana do mar Mediterráneo.
Características
A súa luminosidade é 10700 veces superior a do Sol, é a estrela máis brillante nun radio de 700 anos luz en torno á Terra. A distancia á que se atopa foi obxecto de discusión pola súa natureza infrecuente, é unha estrela de tipo espectral F0 IA, un tipo de superxigantes pouco abundantes e do que non se sabe moito, poderían ser estrelas que están a converterse en xigantes vermellas, ou que xa pasaron por esta fase. Isto fixo difícil determinar a magnitude absoluta e, polo tanto, a distancia, así e todo a determinación da paralaxe, grazas ás observacións do satélite Hipparcos, permitiu calcular a distancia, sen a necesidade de coñecer a magnitude absoluta, que, por outra banda, agora pode comezar a obterse coñecendo a súa magnitude aparente.
Celso Fernández Sanmartín
Celso Fernández Sanmartín, coñecido como Celsiño, nado en Lalín o 8 de setembro de 1969, é un poeta e contacontos galego.
Club de Rugby Ciencias
O Club de Rugby Ciencias, Ciencias Rugby Sevilla ou, como se lle coñece actualmente, Cajasol Rugby Ciencias debido ao seu patrocinador principal (a caixa de aforros andaluza Cajasol), é un club de rugby da cidade andaluza de Sevilla, que xoga na máxima categoría do rugby en España, a División de Honra.
Nos últimos anos, grazas ao proceso de semiprofesionalización do equipo, acadou grandes éxitos no terreo deportivo, gañando o ascenso á División de Honra dende a División de Honra B e, conseguindo no seu primeiro ano na categoría o segundo posto nunha liga regular de dez equipos.
Celso Fernández Sanmartín
Traxectoria
Colaborou en Grial.
Premios
2022: Premio Rebulir da Cultura Galega na categoría de artes escénicas por "preservar e difundir a tradición oral galega desde o respecto e levar os contos do rural a diferentes escenarios, pondo en valor a creatividade propia".
Vasile Lupu
Vasile Lupu, nado en 1595 e finado en 1661, foi un príncipe moldovo que gobernou entre os anos 1634 e 1653. Foi alcumado "o lobo" e mantivo Moldavia coma principado durante vinte anos
Traxectoria
Basil era o fillo dun aventureiro albano e dunha herdeira moldova. Foi un capacitado administrador e un brillante financeiro, converténdose nun dos homes máis ricos do leste cristián. As súas relacións de amizade coas autoridades otomás aseguraron as boas relacións do principado co Imperio.
Premio Fina Casalderrey de Literatura Infantil pola Igualdade
O Premio Fina Casalderrey de Literatura Infantil pola Igualdade recoñece obras que fomentan a igualdade de xénero e recoñece a figura de Fina Casalderrey ao tomar o seu nome. Comezou a outorgarse no ano 2018 convocado pola editorial Baía.
Club de Rugby Ciencias
Na tempada 2008-09, o club mudouse por razóns alleas ao club dende o Estadio Olímpico de La Cartuja ao Campo de San Pablo.
Premio Fina Casalderrey de Literatura Infantil pola Igualdade
2018: I
A reconquista de Antía Yáñez e Vermella! de Sabela Losada Cortizas ex aequo
Club de Rugby Ciencias
Historia
O Club de Rugby Ciencias de Sevilla foi fundado en 1972 na Facultade de Ciencias (de aí o nome) da Universidade de Sevilla.
Premio Fina Casalderrey de Literatura Infantil pola Igualdade
2019: II
O País do Gran Furado, de Xerardo Quintiá Perez.
Club de Rugby Ciencias
Historia
A etapa máis gloriosa deste club tivo lugar a principios dos anos '90. Entre 1992 e 1996, o club gañou os seus títulos máis importantes, dúas ligas de División de Honra, tres Copas do Rei e unha Copa Ibérica, na que gañou ao campión portugués, o Grupo Dramático Sportivo Cascais en 1995.
Premio Fina Casalderrey de Literatura Infantil pola Igualdade
2021: III
A pita xefa, de Marta María Lado.
2023: IV
E que vai ser, de Adelaida Vidal.
Club de Rugby Ciencias
Historia
Tamén é destacable que numerosos xogadores formados, ou que pertenceron a este club foron internacionais por España en multitude de partidos, ao longo da súa historia.
Palmarés
''A Primeira Nacional existe dende a tempada 1972-1973. A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Antes de crearse a División de Honra B, a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''.
Óscar ó mellor guión orixinal
O Oscar ó mellor guión orixinal outórgase ós escritores que conseguen unha boa historia sen utilizar materiais alleos ou anteriores (libros, obras de teatro, outras películas...). Este Oscar, que se entrega en paralelo a un ó mellor guión adaptado, concedeuse xa na primeira cerimonia de entrega, cando se premiou as películas de 1927-28. Os dous anos seguintes entregouse unicamente un premio xenérico ó mellor guión, para volver ó formato inicial entre 1931 e 1934. Despois, diferenciouse entre un premio para o mellor argumento e outro para o mellor guión, sen diferenciar entre orixinal e adaptado. Entre 1940 e 1947 volvéronse entregar premios diferenciados para os guións orixinais e para os adaptados. En 1948 non se entregou este trofeo. 150px|alt=Woody Allen in 2006.|miniatura|[[Woody Allen, guionista máis veces candidato (16) e máis veces gañador (3). Tamén é o gañador de máis idade que recibiu o premio (76 anos)]] 150 px|alt=A young Paddy Chayefsky in 1958.|miniatura|[[Paddy Chayefsky recibiu tres premios como guionista, dous deles ao mellor guión orixinal]] 150 px|miniatura|[[Ben Affleck, gañador máis novo (25 anos)]] 150 px|miniatura|[[Jordan Peele, primeiro afroamericano que gañou o premio]]
Max Beerbohm
miniatura|dereita| Max Beerbohm en Londres en 1908 Henry Maximilian Beerbohm, nado o 24 de agosto de 1872 e finado o 20 de maio de 1956, foi un caricaturista e escritor inglés.
Traxectoria
Naceu en Londres, o medio irmán máis novo do actor e produtor Herbert Beerbohm Tree, educouse en Charterhouse School e na Universidade de Oxford, onde foi secretario do Myrmidon Club. En Oxford formou parte do grupo de Oscar Wilde.
O seu primeiro escrito, Defence of Cosmetics publicouse na revista literaria Yellow Book. Colaborou como crítico literario do Saturday Review desde 1898 ata 1910. O seu primeiro libro, The Works of Max Beerbohm publicouse en 1896. A súa primeira colección de caricaturas tamén data de 1896 Caricatures of Twenty-five Gentlemen. En 1897 escribiu a fábula The Happy Hypocrite e Zuleika Dobson, a súa única novela, data de 1911. O seu anecdotario Seven Men (1919) considérase unha obra mestra do xénero. A partir de 1935 apareceu ocasionalmente na radio.
ZDF
miniatura|250px|Sede central da ZDF en Maguncia. A ZDF, acrónimo de Zweites Deutsches Fernsehen (Segunda Televisión Alemá), é unha canle pública de televisión alemá con sede en Maguncia.
Museo de Minerais de Tampere
O Museo de Minerais de Tampere (en finés Tampereen Kivimuseo) é un museo de historia natural situado na cidade de Tampere, Finlandia. A colección do museo está conformada por máis de 8 000 pezas procedentes de máis de 80 países, das cales 7 000 están expostas, entre as que se encontran xemas, pedras ornamentais, minerais, metais, meteoritos e fósiles, así como pedras sintéticas.
ZDF
Historia e características
As súas emisións deron comezo o 1 de abril de 1963. A súa sede, inicialmente en Wiesbaden, foi trasladada a Maguncia en 1974.
Réxea unha axencia sen ánimo de lucro establecida conxuntamente polos Länder alemáns. Opera outras canles como a 3sat, Arte, KI.KA e Phoenix.
Gabriel Bethlen
200px|miniatura|Gabriel Bethle.n
Gabriel Bethlen (de Iktár) (en húngaro Bethlen Gábor), nado o 1580 e finado o 15 de novembro de 1629, foi príncipe de Transilvania (1613-1629), duque de Opole (1622-1625) e líder da insurreción anti-Habsburgo na Hungría dos Habsburgo.
Apuleio
Apuleio (Lucius Apuleius en latín), nado en 123 ou 125 e finado en 180, foi un escritor latino de orixe bérber.
Traxectoria
miniatura|[[Clásicos en Galego 19: O asno de ouro.]] Naceu en Madaura, colonia romana de Numidia, fillo dun dun maxistrado provincial. Apuleio formouse en Cartago e posteriormente en Atenas, onde estudou a filosofía platónica. Despois de ser iniciado no culto de Isis, marchou a Roma para estudar oratoria latina. Máis adiante viaxou por Asia Menor e Exipto estudando a súa filosofía e relixión.
Acusado de usar a maxia para conseguir os favores e riquezas dunha viúva, fíxose cargo da súa propia defensa, coñecida como a Apoloxía, onde demostra o seu sentido de humor. esquerda|miniatura|Busto de Apuleio nun [[contorniato]] O asno de ouro (ou  Metamorfoses) é a única novela en latín que sobreviviu enteiramente, é unha obra imaxinativa, irreverente e divertida que relata as aventuras de Lucio, que durante un dos seus experimentos coa maxia, convértese nun asno; baixo esta aparencia oe e ve gran número de cousas estrañas, ata que Isis devólveo á forma humana. Unha interpolación desenvolve a fábula de Psique e Cupido.
Dialecto biscaíño
right|330px|miniatura|Biscaíño ou occidental, segundo [[Koldo Zuazo.]] O dialecto biscaíño (bizkaiera ou euskara bizkaitarra en éuscaro) ou occidental (mendebaldekoa en éuscaro) desde a nova clasificación de 1997 é un dialecto do éuscaro. É (xunto co suletino) un dos dialectos máis diferenciados do éuscaro batua. A pesar da xeneralización do éuscaro batúa nas relacións formais, o seu uso é moi común nos medios de comunicación do País Vasco, principalmente nas publicacións e radios locais. Tamén segue tendo unha presenza importante na produción literaria actual: os bertsolaris ou versificadores biscaíños Xabier Amuriza, Unai Iturriaga e Igor Elorza e o grupo de rock Gatibu, entre outros, cantan nesta variedade da lingua. Tamén o escritor Kirmen Uribe ocasionalmente recorre a ela nas súas obras.
Trazos sociolingüísticos
Por mor destas diferenzas dialectais e as que mantén co éuscaro batúa, respectando o uso que corresponde a cada un, a Euskaltzaindia produciu unhas bases do modelo do biscaíño escrito (bizkaieraren idatzizko ereduaren finkapenak), normas que se centran sobre todo na morfosintaxe. O ámbito de uso dos dialectos do éuscaro réxese pola norma 137 da Academia, segundo a cal deberíase limitar o uso do batúa basicamente aos ámbitos da comunicación, a administración e o ensino.
Desde 1997 e segundo a nova clasificación dialectal realizada por Koldo Zuazo, autor de ''Euskalkiak. Herriaren lekukoak'' (Elkar, 2004), o nome que recibe o dialecto biscaíño é o de dialecto occidental. Koldo Zuazo, profesor de Filoloxía vasca na Universidade de Euskadi, profundou cos seus estudos na dialectoloxía do éuscaro. A partir da clasificación de Bonaparte, en 1997 Zuazo realizou unha categorización máis concreta., ademais de en a maior parte de Biscaia, utilízano moitos falantes das comarcas guipuscoanas do Alto (sobre todo) e Debabarrena e nos pobos arabeses de Aramayona (Aramaio) e Vilarreal (Legutiano'').
De acordo co estudo realizado por Yrizar en 1970 este dialecto era falado falábanos unhas 200.000 persoas, nos anos oitenta estimábase que o número de falantes aproximábase a 300.000 falantes. En 1991 o 16% deste territorio histórico era euskaldún e segundo os datos de 2001 de 1 122 710 biscaíños polo menos o 22% (é dicir, 247.000) falaba e escribía en éuscaro. Estes datos non son máis que orientativos, pois se descoñece se todos os vascofalantes de Biscaia coñecen o seu dialecto e ademais hai que ter en conta que este dialecto entra en territorio guipuscoano (Vergara, Salinas de Léniz, Arrasate, Oñate etc.)
Xeografía e historia
Os límites do dialecto biscaíño correspóndense coa tribo prerromana dos caristios probablemente non sendo unha mera casualidade. Antigamente a zona biscaíña estivo xunto con Áraba e o val de Amezcoa na circunscrición eclesiástica de Calahorra e é deste xeito na que se xustifica a influencia do dialecto occidental (ou biscaíño) nas falas destas rexións, aínda que non por iso póidase dicir que o dialecto alavés (hoxe en día extinto) fose de mesmos trazos que o biscaíño, probablemente tivo características comúns, pero tamén personalidade propia.
Ata o século XVI
As baladas e eresiak recollidas polo historiador mondragonés Esteban Garibay (1533-1599) son os primeiros testemuños que hai do dialecto biscaíño e probablemente o máis completos. No ano 2004 foi descuberto o manuscrito de Juan Pérez de Lazarraga cuxo dialecto aínda non foi concretado, pero que se atoparía dacabalo entre o alavés e o biscaíño.
Á parte destes dous textos pódense atopar textos sobre todo de interese lingüístico ou relixioso, pero non literario; a maioría da zona de Áraba:
Século XVII
Os textos en biscaíño do século XVII non teñen maior valor desde o punto de vista literario tampouco, pero son interesantes para coñecer o éuscaro da época:
Século XVIII
A influencia do Manuel de Larramendi é decisiva neste século, sendo o responsable do aumento de produción no País Vasco continental e tamén da súa calidade. A calidade literaria destes traballos foi escasa, pois a maioría viran ao redor da temática relixiosa ao ser doutrinas cristiás, aínda que caben subliñar as seguintes obras nos seus correspondentes xéneros literarios:
Século XIX
Considérase que neste século o biscaíño chega a desenvolverse plenamente como un dos dialectos literarios vascos, coas obras de Juan Antonio Moguel e Pedro Antonio Añibarro. Esta variedade empezou a competir en certa medida co prestixio do guipuscoano do Beterri no uso escito, potenciado ao redor da figura do pai xesuíta Manuel Larramendi. Isto, segundo algúns autores rompeu a posibilidade de chegar a unha unificación.
Despois das Guerras Carlistas, unha parte importante dos movementos a favor da cultura vasca desenvolvéronse en Biscaia e as novas terías sobre a lingua influíron considerablemente na produción escrita na variedade occidental. Os neoloxismos inventados na contorna da figura de Sabino Arana (aranismos ou sabinismos) e as tendencias mais puristas empezaron a levar á práctica na área de influencia do biscaíño, estendéndose despois ao resto dos territorios.
Hipervizcaíno (hiperbizkaiera)
O hipervizcaíno ou supervizcaíno foi unha tendencia lingüística xerada a partir da segunda metade do século XIX, cando foi publicada a primeira gramática do biscaíño por Juan Mateo Zabala. As súas teorías deron como resultado un intento de querer subliñar en todo o posible as diferenzas do biscaíño respecto ao resto dos dialectos. Para iso, os defensores desta tendencia deron os seguintes pasos:
Estes movementos foron un obstáculo real para a unificación lingüística.
Subdialectos (azpieuskalkiak)
Segundo Koldo Zuazo, o occidental é o dialecto máis estendido, e ten dous subdialectos: o occidental e o oriental, utilizando nalgunhas zonas un subdialecto intermedio.
Eleccións xerais de Polonia
miniatura|Edificio do Sejm, en [[Varsovia.]]
As eleccións parlamentarias de Polonia son aquelas nas que os cidadáns de Polonia, por voto, escollen os seus representantes (460 deputados e 100 senadores) nun sistema bicameral do Parlamento (Sejm e Senat). Estas eleccións xerais realízanse como máximo cada catro anos, aínda que tamén hai posibilidade de eleccións anticipadas, como pasou no 2007.
As eleccións en Polonia están supervisadas pola Comisión Electoral Nacional (Państwowa Komisja Wyborcza).
O Monte, Vilarmaior, Vilarmaior
O Monte é un lugar da parroquia de Vilarmaior no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 2 eran mulleres.
Festival Internacional de Cinema de Venecia
O Festival Internacional de Cinema de Venecia (en Mostra Internazionale d'Arte Cinematografica di Venezia) é un festival de cinema que se celebra anualmente na cidade italiana de Venecia enmarcado dentro das actividades da Bienal de Venecia
Premios
A máxima distinción é o León de Ouro que o xurado concede á mellor película. Ademais, tamén premia ao mellor director co León de Prata, ao mellor actor e á mellor actriz coa Copa Volpi e distingue con Leóns de Ouro especiais a distintas personalidades do mundo do cinema en recoñecemento a toda a súa carreira.
Saxonia
Saxonia (en Sachsen; en Sakska) é un dos 16 Estados federados de Alemaña.
Limita: ó N co estado de Brandeburgo, ó L co río Neiesse con Polonia, ó S con Chequia,ó SO co estado de Baviera, ó O co estado de Turinxia, e ó NO co estado de Saxonia-Anhalt
Divisións
3 rexións : <ul><li> Rexión de Dresde<li> Rexión de Chemnitz <li> Rexión de Leipzig</ul> E á súa vez en 22 distritos e 7 cidades libres
Cidades libres
Historia
No século XVIII Saxonia participou na Guerra dos Sete Anos ó lado de Austria, Francia, Rusia, Suecia e España, contra Hannover e a Prusia de Frederico II o Grande. A comezos do século XIX e como consecuencia das guerras desenvolvidas por Napoleón I o territorio que comprende este estado pasou a formar parte da Confederación do Rin.
Cidade de Deus (filme)
Cidade de Deus é un filme brasileiro dirixido por Fernando Meirelles que foi estreado no 2002.
Sinopse
O filme comeza nos anos 60, cando novos como Dadinho e Bené son pequenos delincuentes nunha favela perigosa do Río de Xaneiro, chamada "Cidade de Deus". O filme conta o desenvolvemento da vida de Buscapé (Alexandro Rodrigues) en Cidade de Deus ata os anos 70, cando os antigos amigos forman ideas distintas sobre a dirección das súas vidas. O lugar é un sitio no que o tráfico de cocaína, os asasinatos, a delincuencia xuvenil e o suborno policial son algo cotián.
Personaxes
(en orde alfabética)
Congregación Cristiá en España
Historia e características
A Congregación Cristiá en España comezou con misioneiros brasileiros nos territorios de Cataluña e Galicia, a finais de 1970. Desde a década de 1990 a comunidade creceu coa chegada dos inmigrantes brasileiros e hoxe hai preto de 50 igrexas e 3.000 fregueses. A súa igrexa está en Barcelona.
Karel Kodejška
Karel Kodejška, nado en Lomnice nad Popelkou o 20 de marzo de 1947, é un ex saltador de esquí checo, que representou a Checoslovaquia.
Traxectoria
Comezou a competir en 1968 en Oberstdorf quedando no posto 30. Foi medalla de bronce no Campionato do Mundo de Salto de Esquí en 1973 e campión do mundo en 1975. Foi 6º no Campionato do Mundo de Esquí Nórdico de 1974 en Falun. Retirouse da competición en 1976 dedicándose a adestrar novos valores en Liberec como Pavel Ploc,Jaroslav Sakala ou Jiří Malec. Despois da Revolución de Veludo foise a vivir a Praga traballando na Academia de Ciencias da República Checa
José García Fernández
Traxectoria
Na ditadura de Primo de Rivera foi mestre en Muros. Na Segunda República foi mestre da escola do barrio do Recreo de Ordes. Foi un dos dirixentes da Fronte Popular de Ordes. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e trasladado á prisión de Compostela. Acusado de traizón, foi xulgado en consello de guerra o 22 de decembro. Condenado a pena de morte, foi executado en Boisaca o 8 de decembro de 1936 con outros dez veciños de Ordes.
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial
O Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial é un organismo público de investigación de España, especializado na investigación e desenvolvemento tecnolóxico aeroespacial, que depende do Ministerio de Defensa.
Cándido Conde-Pumpido
Traxectoria
Pasou a infancia en Pontevedra, onde o pai, Cándido Conde-Pumpido Ferreiro, que chegaría a ser membro do Tribunal Supremo e prolífico xurista, era fiscal da Audiencia. Xa o avó, Cándido Conde Pumpido, fora presidente das audiencias territoriais da Coruña, Valladolid e Valencia. Conde-Pumpido estudou en Pontevedra no Colexio da Inmaculada.
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial
Actividade
A actividade científico-técnica do Instituto articúlase en torno a un centenar de proxectos de investigación, dos cales unha terceira parte se renova anualmente. Máis da metade dos recursos económicos do INTA (aproximadamente o 60%) destínase á realización de actividades de desenvolvemento tecnolóxico, unha terceira parte a investigacións aplicadas, e o resto a accións de investigación básica.
Cándido Conde-Pumpido
Traxectoria
A súa familia foi unha referencia na xustiza en Galicia e España: seu tío José tamén foi presidente da Audiencia da Rioxa, a súa curmá Paloma é fiscala, e a súa irmá Teresa Conde-Pumpido é maxistrada do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial
Tecnoloxía
As áreas tecnolóxicas fundamentais desenvolvidas polo INTA están relacionadas coa tecnoloxía aeronáutica (40%) e a tecnoloxía espacial (46%), repartíndose o resto entre diferentes tecnoloxías dos ámbitos da enerxía, o medio ambiente, a automoción e a seguridade no transporte, aos que, en conxunto, se destina o 14% do orzamento.
Los Ángeles (álbum)
Los Ángeles é o primeiro álbum de estudio da cantante catalana Rosalía. Foi publicado o 10 de febreiro de 2017. Como un proxecto conxunto co produtor é músico Raül Refree. Con este álbum Rosalía se deu a coñecer no panorama musical, onde comenzou a ter importancia incluso chegando a ser nomeada nos Premios Grammy Latino e foi recoñecido como mellor disco do ano en España.
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial
Tecnoloxía
Entre os seus programas de alta tecnoloxía conta:
Cándido Conde-Pumpido
Formación e primeiros postos
Licenciouse en Dereito e en Ciencias Económicas e empresariais pola Universidade de Santiago de Compostela, onde foi fundador e dirixente do primeiro Sindicato Democrático de Estudantes da Universidade Galega, participando na loita polas liberdades e a democracia do ano 1968.
Los Ángeles (álbum)
O sinxelo «Catalina» saíu en outubro de 2016 como anticipo do álbum.
Lista de cancións
miniatura|[[Rosalía Vila|Rosalía e Raül Refree actuando en Madrid, o 24 de xullo de 2017.]] Disco en descarga dixital e soporte físico en CD.
Cándido Conde-Pumpido
Formación e primeiros postos
Durante o franquismo participou no movemento Justicia Democrática, que agrupaba os xuíces que propugnaban unha reforma democrática do réxime de Franco. Despois da aprobación da Constitución foi fundador e o primeiro voceiro de Xuíces pola Democracia.
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial
Servizos á industria
miniatura|dereita|Robledo de Chavela, Madrid. O INTA proporciona asesoramento técnico e presta servizos a organismos públicos e empresas industriais e tecnolóxicas. Os ingresos procedentes destas actividades financian a quinta parte do orzamento do Instituto.
Cándido Conde-Pumpido
Formación e primeiros postos
En 1974 iniciou a súa carreira profesional como xuíz de primeira instancia e instrución primeiro na Pobra de Seabra e logo (1976) no Carballiño. En febreiro de 1981 ascendeu a maxistrado da Audiencia Provincial de Guipúscoa; mentres vivía en Donostia foi tamén profesor da universidade do País Vasco. Durante eses anos de vida en Euscadi, anos intensos do terrorismo da ETA e dos grupos paramilitares españois, ditou as primeiras sentenzas por tortura e contra o terrorismo de estado.
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial
Servizos á industria
Destes ingresos, a terceira parte provén dos contratos con entidades estranxeiras, maioritariamente europeas, primordialmente a Axencia Espacial Europea. O resto dos ingresos proceden dos traballos realizados á industria española, aproximadamente outra terceira parte, e a outros organismos da AGE, principalmente ao Ministerio de Defensa.
Cándido Conde-Pumpido
Formación e primeiros postos
En decembro de 1985 foi designado presidente da Audiencia Provincial de Segovia. A comezos dos anos noventa (1992-1994) volveu ser o voceiro de Xuíces pola Democracia. Nesta segunda etapa opúxose​ á reforma da Lei de Seguridade Cidadá promovida polo daquela ministro socialista José Luis Corcuera, que reducía os dereitos e proteccións cidadás en materia de entrada e rexistro domiciliario. A lei foi logo anulada parcialmente polo Tribunal Constitucional, anulación que Conde-Pumpido valorara deste xeito: "confío en que este correctivo xurídico induza o Ministerio do Interior a comprender que o vieiro de diminuir as garantías xurídicas nin é lexítimo nin políticamente rendible".
En 1995, aos 45 anos, foi nomeado maxistrado da Sala Segunda do Tribunal Supremo.
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial
Persoal
O cadro de persoal do INTA está formado por máis de 1.200 persoas, das cales aproximadamente un millar se dedica a actividades de I+D. Máis do 40% do persoal do Instituto ten acreditada algunha titulación universitaria.
Cándido Conde-Pumpido
Tribunal Supremo e Fiscalía Xeral
No Tribunal Supremo foi poñente da sentenza ditada no xuízo a Luis Roldán (exdirector xeral da Garda Civil). Participou no Tribunal que condenou, entre outros, o exministro de Interior José Barrionuevo polo caso Marey. Foi poñente das sentenzas que condenaron o presidente de Cantabria, Juan Hormaechea e o presidente de Navarra, Gabriel Urralburu. O 23 de abril de 2004 foi nomeado polo goberno socialista Fiscal Xeral do Estado, en substitución de Jesús Cardenal, cargo no que continuou dúas lexislaturas ata comezos de 2012, cando foi substituído por Eduardo Torres Dulce. Durante o seu mandato modificouse o sistema de elección do Fiscal Xeral, dándolle un período fixo de mandato de catro anos, para reforzar a súa independencia; foi reelixido con ese novo sistema. Como fiscal xeral do estado foi asemade membro do Consello de Estado.
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial
Persoal
Ademais, o Instituto leva a cabo un intenso labor de formación de técnicos e científicos, tanto do seu propio persoal coma de bolseiros, nunha cantidade que supera o centenar, a maioría titulados superiores e, aproximadamente, a metade doutores.
Cándido Conde-Pumpido
Tribunal Supremo e Fiscalía Xeral
En maio de 2009 Conde-Pumpido foi nomeado para a presidencia da Conferencia de Fiscais Xerais da Unión Europea (UE), que foi ocupada polo Fiscal Xeral do Estado español. O acordo foi asinado por representantes dos 25 ministerios públicos da Unión.
Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial
Participación en empresas
Co obxecto de flexibilizar a súa actividade no campo industrial, o INTA ten a propiedade total da compañía INSA, que proporciona servizos técnicos especializados en campos da máis alta tecnoloxía, desenvolvendo actividades relacionadas coa enxeñería aeronáutica e espacial.
Ademais, como instrumento do Ministerio de Defensa, tamén participa en empresas privadas do ámbito espacial. Así, forma parte da empresa Hispasat, cun 16,42%, e das novas empresas creadas para facer posible o futuro sistema de comunicacións por satélite para a Defensa, HISDESAT e XTAR, cunhas porcentaxes respectivas do 37,6% e do 16,3%.
Cándido Conde-Pumpido
Tribunal Supremo e Fiscalía Xeral
Esta rede ten como misión o intercambio de experiencias e pronunciarse sobre o desenvolvemento do Dereito europeo, da maxistratura e dos tribunais comunitarios. Conde-Pumpido avogou nese tempo por a unha fiscalía paneuropea, prevista no Tratado de Lisboa, unha das prioridades do primeiro semestre de 2010, cando España estivo á fronte do Consello Europeo. Madrid foi en 2010 a sede da Conferencia de Fiscais Xerais e Presidentes de Tribunais Supremos da UE. Conde-Pumpido deixou o posto en 2012, ao cesar como fiscal español; en 2019 Laura Kövesi foi designada primeira fiscala europea.
Tribunal Constitucional
En marzo de 2017 foi elixido maxistrado do Tribunal Constitucional. Seis anos máis tarde, en xaneiro de 2023 foi escollido en votación entre os maxistrados como presidente do Tribunal Constitucional.
Obra
Como docente e xurista ten escrito, dirixido ou participado en distintas publicacións:
Honras
O presidente da República Francesa concedeulle a Lexión de Honra en 2011.
Presidente da Asociación Iberoamericana de Ministerios Públicos
En outubro de 2007, na XV Asemblea celebrada en Madrid, Conde-Pumpido foi elixido por unanimidade para asumir a Presidencia da Asociación Iberoamericana de Ministerios Públicos (AIAMP), composta por 21 países e que ten como finalidade estreitar os vínculos de cooperación, solidariedade e enriquecemento profesional entre os Ministerios Públicos ibero-americanos. Os países da AIAMP son os seguintes: a Arxentina, Bolivia, o Brasil, Colombia, Costa Rica, Chile, Cuba, Ecuador, O Salvador, España, Guatemala, Honduras, Nicaragua, México, Panamá, Paraguai, o Perú, Portugal, a República Dominicana, o Uruguai e Venezuela. O antecesor de Conde-Pumpido como Presidente foi Guillermo Piedrabuena Richard, Fiscal Nacional de Chile e o seu sucesor, en 2011, Roberto Gurgel, Procurador-Geral da República do Brasil.
País Leonés
miniatura|En azul, as provincias leonesas. miniatura|Bandeira leonesista vencellada á [[esquerda política.]] miniatura|right|200px|Bisbarras do País Leonés
Cándido Conde-Pumpido
Presidente da Asociación Iberoamericana de Ministerios Públicos
En Brasilia, o 6 de decembro de 2011, durante o Seminario Ibero-americano sobre Novas Formas de Criminalidade, o Fiscal Xeral de España e presidente da AIAMP, Conde-Pumpido, resaltou o combate contra a corrupción, citou a experiencia do seu país coa creación dunha Fiscalia especializada neste tipo de crime e salientou que a sociedade exixe do Ministerio Público «comportamentos estritos e rigorosos».
Do 23 a 25 de marzo de 2011, Conde-Pumpido inaugurou e participou en Fortaleza, Brasil na IV Conferencia Regional para a América Latina da International Association of Prosecutors, sobre "O papel do Ministério Público no combate contra a corrupción".
País Leonés
O País Leonés (País Llionés ou País Llïonés en leonés) * Llïonés (con diérese): forma gráfica explicada aquí. Os sectores contrarios a esta ortografía vincúlana ao dirixente político Abel Pardo Fernández, de Conceyu Xoven, e ás actividades que impulsou cando ocupaba a Concellaría de Cultura do Concello de León, así como a algúns colectivos ou asociacións culturais como O Fueyu, El Toralín e A Barda (todas elas presididas por membros da organización política Conceyu Xoven ou vinculadas a esta). Estes grupos consideran que o leonés e o asturiano, aínda que pertencentes ao mesmo dominio lingüístico, deben ser considerados dous idiomas diferenciados.
Cándido Conde-Pumpido
Presidente da Asociación Iberoamericana de Ministerios Públicos
É profesor honoris causa da Escola Nacional do Ministerio Público da República Dominicana.
País Leonés
Porén, os límites do País Leonés non son de todo precisos, pois algúns sectores leonesistas inclúen neste territorios do pasado histórico do Reino de León ou de proclamada cultura leonesa (principalmente aqueles nos que se falan variantes do asturleonés). Deste xeito, formarían tamén parte do País Leonés a Franxa do Carrión (Palencia), a marxe dereita do río Valderaduey (Valladolid), a franxa occidental da provincia de Valladolid, Valdeorras (Ourense), e a bisbarra do Barco de Ávila (Ávila), onde se falaría asturleonés oriental;  e os territorios portugueses do río Sabor (Sendim e Miranda do Douro, onde falan unha variante do asturleonés occidental coñecida como mirandés, que é oficial en Portugal).
STS-106
STS-106 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 8 de setembro de 2000 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-106, con sete astronautas a bordo, foi unha misión para continuar construíndo a Estación Espacial Internacional. A tripulación constaba de Terrence W. Wilcutt (comandante), Scott D. Altman (piloto) e os especialistas de misión Daniel C. Burbank, Edward T. Lu, Richard A. Mastracchio, Iuri Malenchenko e Boris Morukov. O Atlantis acoplouse ao porto PMA-2 da estación o 10 de setembro ás 5:51 GMT e durante a misión usou os seus propulsores para elevar a órbita do complexo varias veces. A súa misión principal foi preparar o módulo Zvezda para recibir a primeira tripulación permanente da estación, a Expedición 1, e descargar subministracións do transbordador á estación. Tamén instalaron tres baterías no módulo Zvezda. Durante a única actividade extravehicular, Lu e Malenchenko conectaron nove cables de enerxía e datos entre os módulos Zvezda e Zarya e instalaron un magnetómetro de dous metros de longo. O transbordador desacoplouse da estación ás 3:44 GMT do 18 de setembro, volvendo a terra no Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral, Florida, o 20 de setembro de 2000.
Senado
miniatura|Sala do Senado dos Estados Unidos no [[Congress Hall (Filadelfia)]] O Senado é a cámara alta do corpo lexislativo (Congreso, Asemblea Nacional, Parlamento, entre outros) daqueles países nos que o Parlamento está formado por dúas asembleas de representantes. Existe principalmente en países cunha forma de goberno federal, nos que a Cámara Alta da lexislatura representa ás divisións territoriais (Estados, cantóns ou provincias).
Na maioría dos países democráticos, os senadores -nome que reciben os membros dun senado- son elixidos polos cidadáns. Porén, nalgúns países, como Alemaña, os membros do senado (Bundesrat) non son elixidos directamente polos cidadáns, senón polos gobernos dos respectivos Estados (Länder).
Cándido Conde-Pumpido
Vida persoal
Casou coa maxistrada madrileña do Tribunal Supremo e vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial Clara Martínez de Careaga. Ten tres fillos, un deles é o avogado Cándido Conde-Pumpido Varela.
O seu irmán Rogelio é químico de materiais, investigador e profesor da Universidade de Santiago.
Stop motion
O stop motion ou parada de imaxe é unha técnica de animación que consiste en aparentar o movemento de obxectos estáticos por medio dunha serie de imaxes fixas sucesivas. En xeral, denomínanse animacións stop motion a aquelas que non entran na categoría dos debuxos animados, nin na de animación por computador. Isto é, que non son debuxadas en 2D nin animadas integramente por computador en 3D, senón que son animacións creadas tomando imaxes directamente da realidade.
Segundo o tipo de material utilizado nos modelos da animación, pódense distinguir dous tipos de stop motion: a que utiliza modelos creados a partir de materiais maleables como plastilina ou arxila e que recibe o nome de claymation, e as que utilizan figuras ou modelos feitos con materiais ríxidos.
Historia
thumb|thumbtime=1|Mary and Gretel (1916) A animación mediante stop motion empregouse a miúdo para crear a ilusión de movementos de obxectos como por maxia. A vez primeira que se utilizou esta técnica pode atribuírse a Albert E. Smith e J. Stuart Blackton por The Humpty Dumpty Circus (1897), no que un circo de xoguete formado por acróbatas e animais cobra vida.
O español Segundo de Chomón realizou obras como El hotel eléctrico (1908). Tamén, nese mesmo ano, viron a luz filmes como A Sculptor's Welsh Rarebit Nightmare e The Sculptor's Nightmare, de Billy Bitzer. Non obstante, un dos pioneiros do stop motion europeo foi Wladyslaw Starewicz, que animou The Beautiful Lukanida (1910), The Battle of the Stag Beetles (1910) e The Ant and the Grasshopper (1911).
Pola súa banda, unha das primeiros filmes de claymation foi Modelling Extraordinary, estreado en 192. En decembro de 1916, a primeira animadora muller, Helena Smith Dayton, comezou a experimentar coa plastilina e o stop motion. Finalizaría o seu primeiro filme en 1917, unha adaptación de Romeo e Xulieta de William Shakespeare.
Co cambio de século, destacaron os traballos de Willis O' Brien, que en 1925 adaptou a novela The Lost World de Conan Doyle ó cine, que supuxo unha revolución no mundo dos efectos visuais da época, e King Kong (1933).
A mediados do século, Ray Harryhausen, inspirado polos traballos anteriores, creou o seu mundo propio de historias e criaturas fantásticas baseadas en lendas e mitoloxía durante os anos 50, 60 e 70. As súas obras á súa vez inspiraron nos anos 80 a Tim Burton na creación de Vincent (1982), The Nightmare Before Christmas (1993) ou A noiva cadáver (2005).
Técnica
Con esta técnica pódense acadar movementos animados de calquera tipo de obxecto, bonecos, cartolinas, obxectos da vida cotiá...
A stop motion tamén é un método para obter a "pixilación", que utiliza actores reais ós que se lle toman fotografías lixeiramente distintas que son utilizadas como "frames".
O termo "go motion" fai referencia a outra técnica na que se utilizan sistemas de control nos obxectos de animación para movelos mentres son expostos á cámara, obtendo así o coñecido como "efecto blur", que da á figura maior sensación de movemento, este efecto pode amplificarse utillizando substancias, como a vaselina, no obxectivo da cámara.
Navegador web
Un navegador web ou web browser é unha aplicación software que permite ó usuario recuperar e visualizar documentos de hipertexto, comunmente descritos en HTML, desde servidores web de todo o mundo a través de Internet. Esta rede de documentos é denominada World Wide Web, WWW, Grande Arañeira Mundial ou, simplemente, Web. Os navegadores actuais permiten mostrar e/ou executar gráficos, secuencias de vídeo, son, animacións e programas diversos, ademais de texto e as ligazóns (hiperligazóns).
A funcionalidade básica dun navegador web é permitir a visualización de documentos de texto, posiblemente con recursos multimedios incrustados. Os documentos poden estar localizados na computadora onde está o usuario, pero tamén poden estar en calquera outro dispositivo que estea conectado á computadora do usuario ou a través de Internet, e que teña os recursos necesarios para a transmisión de documentos (un programa servidor web, coma Apache). Tales documentos, denominados páxinas web, posúen ligazóns que ligan un anaco de texto ou unha imaxe a outro documento, normalmente relacionado co texto ou a imaxe.
miniatura|300px|O uso dos navegadores en Internet.
O seguimento das ligazóns dunha páxina a outra, localizada en calquera computadora conectada a Internet, chámase navegación, que é de onde se orixina o nome de navegador.
Tim Berners-Lee creou o primeiro navegador, WorldWideWeb, en 1991. Aínda que o primeiro popular foi o NCSA Mosaic, orixinalmente creado para UNIX en 1993, pero que axiña apareceron versións para Apple Macintosh e Windows.
Isaac Otero
Isaac Ángel Otero Rodríguez, nado en Vigo o 16 de xaneiro de 1949, é un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela e doutor en Filosofía e Letras pola mesma universidade coa tese La poesía de José Hierro (1972), foi profesor de Lingua e Literatura Española. Colaborou en Cuadernos Hispanoamericanos, Faro de España, La Nación, Nueva Estafeta e El Pueblo Gallego. Foi membro do Instituto Español Sanmartiniano-Madrid, da Academia Sanmartiniana de Bos Aires e da Academia Porteña del Lunfardo na Arxentina. Autor dunha extensa obra, a maior parte dela autoeditada. Recibiu o Premio Quiñones de León (1967), o I Premio Periodístico y Radiodifusión da Feira do Salmón da Estrada por "O vello e o río" (1978) e o Premio Nacional de Periodismo Julio Camba (1981).
Da alma
Da alma (do grego clásico Περὶ Ψυχῆς, [Perì Psūchês]; e en latín De Anima) é unha obra do filósofo grego Aristóteles que é máis ben un tratado de bioloxía xeral que un tratado soamente filosófico pois considera unha entidade tan imperceptible como a alma como un ser natural partindo implicitamente da súa existencia real. A alma non é concibida dentro dun marco de connotacións relixiosas, senón que é tratada desde unha óptica naturalista, propia dunha visión científica-positiva. O tema en torno ó que xira o tratado é o fenómeno da vida, existen seres viventes e seres non viventes en función de se posúen as funcións vitais que os definen como tales, é dicir, en función de se teñen alma, vida.
Da alma é o principal tratado de Aristóteles sobre o problema da alma, e encerra nas súas páxinas unha psicoloxía completa, racional e empírica.
Da alma foi, entre as obras filosóficas de todos os tempos, a que inspirou o maior número de comentarios e máis discordantes. O núcleo das interpretacións diverxentes é o capítulo V do libro III, que puido xustificar dúas teses extremas e opostas: a primeira nega a inmortalidade e ata a personalidade da alma humana, mentres que a segunda afírmaa.
A realidade en Grecia
No mundo grego clásico atopamos dúas formas diferentes de entender a alma: Unha é como aquilo que nos permite alcanzar o coñecemento e a ciencia, aquilo que nos acerca ós deuses e nos diferenza do resto dos seres (incluídos os animais). Isto é a alma como principio de racionalidade. A outra forma de entendela é como aquilo que se atopa nos serse vivos, grazas ó cal, ditos seres son capaces de realizar as actividades vitais, e diferéncianse por isto dos seres puramente inertes. Esta é a alma como principio de vida. Todos os filósofos gregos aceptaron estas dúas dimensións na alma humana, pero uns sinalaron un aspecto e outros o outro.
Aristóteles vai sinalar a segunda forma, e propón a cuestión da alma dunha maneira radicalmente diferente á doutrina platónica. Desenténdese de todo o ámbito relixioso que envolvía o tema, e en Da alma é o biólogo, ou mellor dito, o filósofo da vida o que se pregunta pola alma. O obxecto da psicoloxía (termo que deriva da palabra grega psyche) é para Aristóteles non só a natureza superior do ser humano, senón todo o ámbito da vida, pois todo o que ten alma ten vida, e viceversa.
Estrutura da obra
A obra consta de tres libros: os libros I e II pertencen ó período final da biografía intelectual de Aristóteles e correspóndense coas grandes obras de investigación científica-positiva, mentres que o libro III corresponde ó seu primeiro período, cando aínda era alumno de Platón. A obra péchase despois de ter considerado a distribución das diversas potencias da alma nos seres humanos.
Libro primeiro
Neste libro Aristóteles refuta as distintas teorías de varios filósofos ós que chama "os meus predecesores". Dáse de conta de que moitos deles opinan que a característica primordial é o movemento: o movemento que ten ela por si mesma e o movemento do que dota ós seres corporais que a posúen. Sobre esta liña desenvolve doutrinas como a pitagórica, o pensamento de Demócrito e o de Anaxágoras; con algunhas diferenzas nas súas teorías, todos eles tratan o movemento como unha esencia da alma.
Tamén observa noutros pensadores a composición da alma e analiza a doutrina de Empédocles e Platón. Empédocles propón que a alma está composta de todos os elementos, sendo cada un deles unha alma en si. Da mesma maneira Platón describe a orixe da alma a partir dos elementos.
O filósofo Crítias, defende outra característica da alma como esencia desta: o "sentir". Defende que a alma é sangue ou que se atopa nela, pois a característica máis propia da alma é sentir, e isto prodúcese en virtude da natureza do sangue.