cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martha Nussbaum
From Disgust to Humanity: Sexual Orientation and Constitutional Law (2010)
Nussbaum critica a “política do noxo” e o “principio de repugnancia” en base a teorías como a de Amitai Etzioni ou a de Lord Devlin, quen se opuxo ao informe Wolfenden posto que recomendaba despenalizar os actos homosexuais consensuados e privados. Estes empregan o noxo como un modo confiable para a consideración daquilo que debería estar regulado xuridicamente. Ou Leon Kass e a súa postura da "sabiduría da repugnancia", a través da cal postula que en momentos de controversia o noxo convertese na “expresión emocional da sabiduría profunda” chegando a situala máis alá da propia razón.
Contrariamente, Nussbaum considera que o principio de repugnancia implica un tipo especial de irracionalidade, e que polo tanto é pouco fiable, é máis, Nussbaum argumenta que este principio negou e continúa negando aos cidadáns a humanidade e a igualdade ante a lei sen fundamentos racionais, causando danos sociais sobre os grupos afectados. De feito, a autora entende que non debemos confiar en ningunha emoción en si mesma, sen poñela en diálogo previo con principios morais. En consecuencia, Nussbaum rexeita o principio de repugnancia como ferramenta legal porque ameaza os valores chave dunha sociedade liberal, xa que son constitutivamente xerárquicos e porque implican restricións á liberdade respecto das condutas non daniñas, apuntando cara as persoas e non cara os malos actos.
From Disgust to Humanity obtivo aclamación nos Estados Unidos, e conseguiu a Nussbaum entrevistas no New York Times e outras revistas.​ Unha revista conservadora, The American Spectator, ofreceu unha opinión disidente da obra, escribindo que "a crítica do 'principio da repugnancia' carece de coherencia, e 'a política da humanidade' traizóase a si mesma ao non tratar máis compasivamente aos que se opoñen ao movemento polos dereitos dos gais". Neste artigo tamén se critica a obra por ser inconsistente e estar chea de erros.
== Obras ==
Lousada de Abaixo, Verís, Irixoa
Lousada de Abaixo é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Mariz
O topónimo Mariz pode referirse a:
Fonterredonda, Céltigos, Ortigueira
Fonterredonda é un lugar da parroquia da Céltigos no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Fusilamento
miniatura|200 px|Fusilamento de Andreas Hofer, 1810 O fusilamento é un método de execución, particularmente é común en tempo de guerra. O pelotón de fusilamento xeralmente está formado por militares ou policías e o método require que todos os membros do pelotón disparen á vez. Tradicionalmente foi un método especialmente utilizado para executar espías e desertores dos exércitos.
A Barreira, Carballo, Carballo
A Barreira é un lugar da parroquia de Carballo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 33 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 12 homes e 21 mulleres.
ARPANET
ARPANET (Advanced Research Projects Agency Network) foi unha rede desenvolvida polo Departamento de Defensa norteamericano a partir de 1966 e que consistía na conexión de varias redes de ordenadores sen un centro neurálxico e que deu orixe, co tempo, á actual internet. A primeira ligazón entre universidades realizouse en 1969. En 1984 os servizos militares de ARPANET pasaron a MILNET
Rag and Bone
"Rag and Bone" é unha canción da banda estadounidense de garage rock The White Stripes, editada como sinxelo do seu álbum Icky Thump o 6 de xuño do 2007. Foi lanzado gratuitamente coa revista NME, cunha tirada de 120.000 exemplares, na que aparecía Meg White na portada.
Folland Gnat
O Folland Gnat foi un pequeno reactor británico, con á en frecha e usado como caza de avión de adestramento desenvolvido por Folland Aircraft para a Royal Air Force, e usado extensamente pola Forza Aérea India.
O Gnat foi deseñado por W.E.W. Petter como un desenvolvemento da súa empresa privada co Folland Midge. A avión voou por vez primeira o 18 de xullo de 1955. O seu deseño permitía a súa fabricación sen ferramentas especializadas en países non moi industrializados. A pesar de que nunca foi usado como caza pola RAF, a versión de adestramento Gnat T.1 foi amplamente usada. O Gnat fíxose famoso por ser o vaión do equipo acrobático da RAF, os Red Arrows.
O avión foi exportado a Finlandia, Iugoslavia e a India. A Forza Aérea India converteuse no maior operador do Gnat e finalmente fabricou o aparello baixo licenza. Posteriormente India desenvolveu o HAL Ajeet, unha variante modificada e mellorada.
Macrino
Marcus Opelius Macrinus, nado en Cesarea (Mauritania) no 164 e finado en Partia no 218, foi un emperador romano que gobernou co nome de Caesar Marcus Opelius Severus Macrinus Augustus, adoptando o cognomen dos Severos aínda que non era tal.
Foi o primeiro emperador que chegou a dirixir o imperio sen ser senador. Durante o seu mandato tampouco pisou Roma. A súa vida en Roma estivo ligada os xuristas e chegou a ser o asesor legal de Plautiano, precepto dos pretorianos. Á morte deste por Caracalla, foi el o elixido para dirixir os pretorianos.
Como tal, participou nas campañas de Caracalla e no ano 217 acompañou a este ao Oriente, onde foi asasinado o emperador. Nomeado polas lexións como novo emperador, nomeou augustus ao seu fillo Diadumediano. Era consciente do poder que a rexente en ausencia de Caracalla levaba os asuntos do Imperio, a súa nai Xulia Domna, dirixiulle unha carta onde se comprometía a manter os seus privilexios.
O perigo para os Severos era que Macrino conseguira asentar o seu imperio, e como tal, Xulia Donna comeza a intrigar para que nomearan emperador o seu sobriño Heliogábalo, e de só 14 anos, cousa que consegue no 218, co visto e prace do Senado e o apoio dunha boa parte das lexións.
O recoñecemento total de Heliogábalo como emperador volta de novo os Severos ao poder.
Carlos Pérez Álvarez
Carlos Pérez Álvarez, nado en Vigo o 1 de novembro de 1971 e finado en Nigrán o 5 de xullo de 2006, foi un futbolista galego que xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Comezou a xogar nas categorías inferiores do Celta, e en 1993 xogou un partido coa Selección de fútbol sub-21 de España. Porén, só xogou 16 partidos como titular nas tres tempadas que estivo no primeiro equipo, e en 1996 foi cedido á UD Almería que xogaba en segunda división. Xogou 21 partidos e meteu dous goles, pero o club descendeu. Regresou ao Celta na tempada 1997-98, pero non tivo participación e foi traspasado.
Fichou polo Grupo Desportivo de Chaves. Xogou 27 partidos e meteu 4 goles, pero o club descendeu, e fichou por outro equipo do norte de Portugal, o Vitória de Guimarães. Alí estivo dúas tempadas, e en 2001 fichou polo Nacional da Madeira, co que ascendeu á primeira división logo de xogar 19 partidos e meter un gol. Alí estivo dúas tempadas máis, e en 2004 fichou polo CD Ourense, que xogaba na segunda B.
Tiña pensado seguir no mundo do fútbol como adestrador, pero morreu novo nun accidente doméstico.
Manide, Verís, Irixoa
Manide é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. O lugar esténdese, con igual topónimo, pola parroquia contigua de Aranga no concello de Aranga. Segundo o IGE, en 2011 a parte de Verís tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Carlos Areñas Azcárraga
Carlos Areñas Azcárraga, nado en Lugo en 1939, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo do tenente coronel de Infantería Ricardo Areñas Molina e Purificación de Azcárraga Collazo. Secretario comarcal de Sindicatos de Mondoñedo. Logo do cesamento de Francisco Mayán Fernández, foi nomeado alcalde de Mondoñedo en setembro de 1966, tomando posesión o 23 de setembro. Permaneceu no cargo até o ano seguinte.
Departamento de Bignona
Bignona é un departamento da rexión de Ziguinchor, no Senegal. Atópase dentro da rexión de Casamanza.
Administración
A cabeceira do departamento é a vila de Bignona.
Os catro arrondissements son:
Tres localidades teñen o estado de comuna:
RD-120
RD-120 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Zenit. Tamén foi coñecido como 11D123.
Características
Os motores RD-120 foron deseñados por Glushko e funcionan alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Teñen un pulo de 833,0 kN e úsanse na segunda etapa dos foguetes Zenit.
Lista de Gobernadores Xerais do Canadá
A seguinte é unha lista dos gobernadores e Gobernadores Xerais do Canadá. Aínda que o actual cargo de Gobernador Xeral do Canadá está lexislativamente cuberto baixo a Acta de Constitución de 1867, e legalmente constituído pola Patente de Letras de 1947, a institución é, xunto coa institución da Coroa á que representa, a institución unicamente canadense máis antiga que segue existindo dende o nomeamento de Samuel de Champlain en 1627.
Administradores
A seguinte é unha lista de Administradores do Goberno (e xuíces do Tribunal Supremo do Canadá), que exerceron como gobernadores nomeados como resultado da morte ou ausencia prolongada do vicerrei, ou por calquera outra razón:
Tautvydas Sabonis
Tautvydas Sabonis, nado o 1 de maio de 1992 en Valladolid, é un xogador profesional de baloncesto lituano. Cunha estatura de 2,03 metros xoga na posición de ala. É o fillo de Arvydas Sabonis, un dos xogadores máis importantes de Europa nos anos 80 e 90.
Traxectoria profesional
O 12 de xullo de 2016 anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.
Ext2
O ext2 ou segundo sistema de ficheiros estendido foi o sistema de ficheiros padrón utilizado no sistema operativo Linux durante moito tempo e aínda hoxe. Foi deseñado inicialmente por Rémy Card, quen se baseou en conceptos do sistema de ficheiros estendido. É bastante rápido, tanto como para ser o padrón contra o que se realizan moitas probas de comparación (benchmarks). A súa principal desvantaxe é que non é un sistema de ficheiros con xornal. O seu sucesor, o ext3 si ten un xornal e é compatíbel co ext2.
Grupos de bloques
Cada bloque contén:
Súper bloque
Un súper bloques contén:
Inodos
Un inodo contén:
Directorios
Un bloque contén unha lista de números de inodos e nomes de entradas de directorios.
Ficheiros
Simplemente un grupo de bloques. O número de bloques armacénase no inodo do ficheiro. Non hai número máxico ou semellante, son só bloques crus de datos.
Vínculos
Vínculos duros e brandos
Ficheiros especiais
Créanse con : ficheiros especiais de bloque e de carácter FIFOs
-442
Outros
Historia ano a ano
Julian Arahanga
Julian Sonny Arahanga, nado o 18 de decembro de 1972 en Raetihi, Manawatu-Wanganui, é un actor de cinema e televisión neozelandés.
Traxectoria
O seu pai é o guionista Larry Parr e a súa nai é unha neozelandesa-estoniana. Arahanga é máis coñecido polo seu papel na película Once Were Warriors, de 1994, onde interpreta o fillo de Jake "Muss" Heke. Jake é un alcólico que intenta facer as cousas ó dereito, pero non pode porque depende máis dos seus puños que da súa intelixencia.
Tamén protagonizou a secuela What Becomes of the Broken Hearted? en 1999, que xira en torno á busca de Jake despois da primeira película. Unha vez máis, el interpreta o fillo de Heke.
Galería de imaxes de mariscos de Galicia
Galería de imaxes de mariscos de Galicia.
SimCity 2000
miniatura|dereita
Bohuslav Martinů
Bohuslav Martinů, nado o 8 de decembro de 1890 na localidade bohemia de Polička (daquela no Imperio Austrohúngaro) e finado o 28 de agosto de 1959 en Liestal (Suíza), foi un compositor checo.
Traxectoria
Bohuslav Martinů naceu na torre da Igrexa de San Xaime, na localidade de Polička (actual República Checa) o 8 de decembro de 1959, fillo de Ferdinand Martinů (zapateiro e vixía da torre) e Karolina Martinů. Aos sete anos comeza a asistir a clase na escola de Polička, onde nunca se graduaría; ese mesmo ano comeza a recibir clases de violín da man do sastre local e profesor de música Josef Cernovsky.
SimCity 2000
En 1995, SimCity 2000 recibiu o galardón de "Mellor Xogo de Estratexia".
Apolipoproteína B
A apolipoproteína B (ApoB) é unha proteína que nos humanos está codificada no xene APOB do cromosoma 2, que se encontra en varios tipos de lipoproteínas que interveñen no metabolismo do colesterol. Pode presentarse no plasma sanguíneo como dúas isoformas principais, chamadas ApoB48 e ApoB100. A ApoB encóntrase na superficie de varias lipoproteínas e serve principalmente para que estas se unan a receptores da superficie celular e entreguen nelas a súa carga de lípidos.
Bioloxía molecular
A proteína ApoB pode aparecer no plasma sanguíneo en forma de dúas isoformas principais, chamadas ApoB48 e ApoB100. A primeira é sintetizada exclusivamente no intestino delgado, a segunda no fígado. A ApoB-100 é a proteína máis grande do grupo das proteínas apoB, e consta de 4563 aminoácidos. Ambas as isoformas están codificadas polo xene APOB do que se orixina un só transcrito de ARNm de algo máis de 16 kb. A ApoB48 xérase cando se crea por edición do ARN un codón de parada (UAA) no residuo 2153, polo que esta isoforma é máis pequena. Como resultado da edición do ARN, a ApoB48 e a ApoB100 comparten unha secuencia N-terminal común, pero a ApoB48 carece da rexión C-terminal para a unión ao receptor de LDL que ten a ApoB100. De feito, a ApoB48 denomínase así porque constitúe o 48% da secuencia da ApoB100 (a cal é a proetína completa co 100%). A ApoB 48 é unha proteína exclusiva dos quilomicrons do intestino delgado. Despois de que se absorberon a maioría dos lípidos do quilomicron, a ApoB48 volve ao fígado como parte dos restos que quedan dos quilomicrons, onde será endocitada e degradada.
Función
A apolipoproteína B é a principal apolipoproteína presente nas partículas lipoproteicas de quilomicrons, VLDL, IDL, e LDL (o colesterol das LDL coñécese informalmente como "colesterol malo" cando se fai referencia a enfermidades cardíacas ou vasculares en xeral). Estas lipoproteínas son as responsables de transportar lípidos, como o colesterol, polo corpo a través do plasma sanguíneo para que chegue ás células dos tecidos. Aínda que non se coñecen algunhas cousas sobre os papeis funcionais da ApoB nas partículas LDL (e outras partículas maiores), si se sabe que é a principal proteína organizadora que forma complexos na parte externa das partículas de lipoproteína e é absolutamente necesaria para que ditas partículas se formen. A ApoB das LDL actúa como ligando para os receptores de LDL presentes en diversos tipos de células do corpo, polo que serve para destinar esas partículas para que se unan a esas células e lles cedan os lípidos que transportan.
Os niveis altos de ApoB, especialmente os asociados con concentracións de LDL altas, son unha causa principal da formación de placas ateromatosas que causan as enfermidades vasculares (aterosclerose), que poden progresar orixinando enfermidades cardíacas, accidentes cerebrovasculares e outras complicacións. Hai moitas probas que indican que as concentracións de ApoB e especialmente as probas de resonancia magnética nuclear (RMN) (que indican a concentración de LDL) son mellores indicadores dun estado fisiolóxico que favorece as enfermidades cardíacas/vasculares que o colesterol total ou o colesterol LDL. Porén, principalmente por razóns históricas de custo e complexidade, a proba de medición de lípidos máis común para medir o risco de arteriosclerose segue sendo a que estima por cálculo o colesterol LDL e o colesterol total. A ApoB mídese de forma rutineira utilizando inmunoensaios como o ELISA ou a nefelometría. Os métodos baseados na RMN refinada e automatizada permiten facer medicións distinguindo entre diferentes tipos de partículas ApoB.
Papel nas lipoproteínas e a arteriosclerose
A ApoB100 encóntrase en lipoproteínas que se orixinan no fígado (VLDL, IDL, LDL ). Un feito importante é que hai unha sóa molécula de ApoB100 por cada partícula de lipoproteína orixinada no fígado. Por tanto, pode cuantificarse o número de partículas de lipoproteína coñecendo a concentración total de ApoB100 na circulación sanguínea. A mesma técnica pode aplicarse especificamente ás LDL para poder contalas.
Está ben establecido que os niveis de ApoB100 están asociados coa enfermidade cardíaca coronaria, e predicen mellor esta que o nivel de LDL. Unha forma simple de explicalo é que a ApoB100 reflicte o número de partículas de lipoproteína (independentemente do seu contido de colesterol).
Un xeito de explicar o anterior é considerar que a presenza de grandes cantidades de partículas de lipoproteínas, e, en particular un gran número de LDL, dá lugar a unha competencia polo receptor de ApoB100 receptor (é dicir, o receptor de LDL) das células periféricas. Como esa competición prolonga o tempo de estancia das partículas LDL na circulación, isto pode orixinar que haxa unha maior oportunidade de que estas sufran oxidación ou outras modificacións químicas. Ditas modificacións poden diminuír a capacidade das partículas de ser retiradas (ou aclaradas) polo receptor de LDL clásico ou incrementar a súa capacidade de interaccionar cos denominados receptores "limpadores" ("scavenger"). O resultado neto é desviar as LDL da unión con estes receptores. Os receptores "limpadores" encóntranse característicamente nos macrófagos, e os macrófagos cargados de colesterol coñécense como células escumosas. A presenza de células escumosas caracterizan as lesións ateroscleróticas. Ademais deste posible mecanismo da xeración de células escumosas, un incremento nos niveis de partículas LDL modificadas quimicamente pode tamén levar a un incremento nos danos endoteliais. Isto acontece como resultado do efecto tóxico das LDL modificadas sobre o endotelio vascular e pola súa capacidade de recrutar células efectoras inmunitarias e de promover a activación de plaquetas.
O estudo INTERHEART atopou que a relación ApoB100 / ApoA1 é máis indicativa para predicir o risco dun ataque ao corazón en pacientes que tiveran un infarto agudo de miocardio, que medir só a cantidade de ApoB100 ou de ApoA1. Na poboación xeral isto non está tan claro, aínda que nun recente estudo a ApoB foi o marcador de risco máis claro para os episodios cardiovasculares. Un pequeno estudo suxeriu que engadir ao tratamento con fluvastatina, ácidos graxos omega-3 diariamente, que conteñen 460 mg de E-EPA e 380 mg de E-DHA (etil ésteres), pode facer diminuír a ApoB48 na diabete tipo 2 hiperlipidémica.
Papel no sistema inmunitario innato
As VLDLs e LDLs interfiren con sitema de percepción do quórum bacteriano que regula á alza os xenes necesarios para a infección por Staphylococcus aureus invasiva. O mecanismo do antagonismo consite na unión da ApoB a unha feromona autoindutora de S. aureus, o que impide a sinalización a través do seu receptor. Os ratos que son deficientes en ApoB son máis susceptibles á infección bacteriana invasiva.
Papel na resistencia á insulina
A sobreprodución de apolipoproteína B pode causar resistencia á insulina e un estrés do retículo endoplasmático inducido por lípidos no fígado.
Trastornos xenéticos
Os altos niveis de ApoB están relacionados coas enfermidades cardíacas. A hipobetalipoproteinemia é un trastorno xenético que pode ser causado por unha mutación no xene da ApoB, APOB. A abetalipoproteinemia é causada xeralmente por unha mutación no xene da MTTP (microsomal triglyceride transfer protein, proteína de transferencia de triglicéridos microsómica), MTTP.
Mutacións no xene APOB poden tamén causar a hipercolesterolemia familiar, un trastorno metabólico hereditario (autosómico dominante).
Estudos en ratos
A información máis relevante sobre esta proteína obtívose en estudos en ratos da ApoB homóloga de rato (mApoB). Os ratos que sobreexpresan a mApoB teñen niveis incrementados do colesterol LDL ("colesterol malo") e niveis diminuídos de HDL (que contén o "colesterol bo"). Os ratos que conteñen unha soa copia funcional do xene da mApoB presentan o efecto contrario, e son resistentes á hipercolesterolemia. Os ratos que non conteñen copias deste xene non son viables.
Interaccións
A ApoB presenta interaccións coa apo(a), PPIB, receptor da calcitonina e HSP90B1. A interacción do ApoB con proteoglicanos, o coláxeno, e a fibronectina crese que causa aterosclerose.
Regulación
A expresión da ApoB está regulada por elementos reguladores en cis no 5'UTR e no 3'UTR do ARNm da apolipoproteína B.
Edición do ARNm da ApoB
O ARNm desta proteína é sometido a unha edición do ARN específica de sitio no que se produce un cambio de citidina a uridina (C a U). A ApoB100 e ApoB48 están codificadas polo mesmo xene, porén as diferenzas nas proteínas traducidas non se deben ao splicing alternativo senón á edición do ARN específica de tecido. A edición do ARNm da ApoB foi o primeiro exemplo de edición do ARN observado en vertebrados. A edición do ARNm de ApoB ocorre en todos os mamíferos placentarios. A edición ocorre postranscricionalmente no fígado de rata.
Tipo
A edición por cambio de C a U do ARNm da ApoB require a actuación dun complexo de edición ou holoencima (editosoma) que contén o encima de edición de C a U ApoBEC-1 xunto con factores auxiliares. A ApoBEC-1 é membro da familia da citidina desaminase. A ApoBEC-1 por si soa non é suficiente para a edición do ARNm de ApoB e require polo menos un destes factores auxiliares, concretamente o factor de complementación de ApoBEC-1 (A1CF) para que teña lugar a edición. O A1CF contén 3 repeticións non idénticas. Actúa como subunidade para a unión ao ARN e dirixe a ApoBEC-1 ao ARNm da ApoB augas abaixo da citidina editada. Hai outros factores auxiliares que forman parte do holoencima, e algunhas destas proteínas xa foron identificadas, como a proteína 2 de unión a CUG (CUGBP2), SYNCRIP (ou proteína de unión ao ARN rica en glicina-arxinina-tirosina, GRY-RBP), ribonucleoproteína nuclear heteroxénea (hnRNP)-C1, proteína 1 de unión a ApoBEC-1 (ABBP1), ABBP2, proteína de unión reguladora do splicing de tipo KH (KSRP), antoxene 4 asociado a Bcl-2 (BAG4), e factor auxiliar 240 (AUX240). Todas estas proteínas identificáronse usando ensaios de detección e demostrouse que todas interaccionan co ARN de ApoB, ou con A1CF, ou ApoBEC-1. A función destas proteínas auxiliares no complexo de edición non se coñece. Ademais de editar o ARNm da ApoB, o editosoma ApoBEC-1 tamén edita o ARNm da NF1. A edición do ARNm da ApoB é o exemplo mellor definido deste tipo de edición de C a U en humanos.
Localización
Malia que o transcrito de ARN deste xene é longo, de 14.000 residuos, a diana da edición é unha soa citidina. No ARNm da ApoB hai unha secuencia de 26 nucleótidos necesaria para a edición, que se chama motivo de edición. Determinouse que estes nucleótidos (do 6662 ao 6687) son esenciais nos experimentos de mutaxénese específicos de sitio. Unha porción de 11 nucleótidos desta secuencia situada a 4 ou 5 nucleótidos augas abaixo do sitio de edición é unha rexión importante chamada secuencia de amarre ou ancoraxe. Unha rexión chamada elemento espazador está situada a 2-8 nucleótidos entre o nucleósido editado e esta secuencia de amarre. Hai tamén unha secuencia reguladora en dirección 3' do sitio de edición. A rexión co sitio activo da ApoBEC-1, que é o compoñente catalítico do holoencima de edición crese que se une a unha rexión rica en AU da secuencia de amarre coa axuda de ACF para unir o complexo ao ARNm. O residuo de citidina editado está localizado no nucleótido 6666 localizado no exón 26 do xene. A edición neste sitio dá lugar a un cambio de codón, que pasa do codón de glutamina orixinal (CAA) a un codón de stop en pauta (UAA). Os modelos por computadora detectaron que para que ocorra a edición, a citidina editada ten que estar localizada nun bucle. A selección da citidina editada é tamén moi dependente desta estrutura secundaria do ARN que o rodea. Hai tamén algunhas indicacións de que esta rexión en bucle se forma entre a secuencia de amarre e a rexión reguladora 3' do ARNm da ApoB. A estrutura secundaria predita formada polo ARNm da ApoB crese que permite o contacto entre o residuo que vai ser editado e o sitio activo da APOBEC1 e tamén permite a unión ao ACF e outros factores auxiliares asociados co editosoma.
Regulación
A edición do ARNm da ApoB en humanos está regulada segundo o tecido, e a ApoB48 é a principal proteína ApoB do intestino delgado en humanos. Aparece en menores cantidades no colon, riles e estómago xunto coa versión non editada. A edición está tamén regulada durantre o desenvolvemento e a versión non editada só se traduce en etapas iniciais do desenvolvemento pero a súa edición increméntase durante o desenvolvemento nos tecidos nos que ocorre a edición. Os niveis de edición do ARNm da ApoB varían en resposta aos cambios na dieta, a exposición ao alcohol e os niveis de hormonas.
Conservación
A edición do ARNm da ApoB tamén ocorre en ratos e ratas. A diferenza dos humanos a edición ten lugar no fígado dos ratos e ratas cunha frecuencia do 65%. Non se observou en aves ou especies inferiores.
Estrutura
A edición orixina un cambio de codón no que secrea un codón de parada ou stop en pauta que dá lugar a que se traduza unha proteína truncada, que é a ApoB48, a cal carece da porción carboxilo terminal que contén o dominio de unión ao receptor de LDL (LDLR). A proteína completa, non truncada, é a isoforma ApoB100, que ten uns 4500 aminoácidos e está presente nas VLDL e LDL. Como as partes da ApoB100 están dispostas dun modo que fan que sexan anfipáticas, a estrutura dalgúns dos seus dominios depende do ambiente lipídico. Recentemente, obtívose a primeira estrutura dunha LDL á temperatura do corpo humano en condicións nativas utilizando microscopía crioelectrónica a unha resolución de 16 ángstrom. O pregamento global da ApoB100 foi despois confirmada e mapeáronse certas heteroxeneidades na estrutura local dos seus dominios.
Función
A edición está restrinxida aos transcritos que se expresan no intestino delgado. A versión curta resultante da proteína ten unha función específica no intestino delgado. Por outra parte, a principal función da ApoB100 de lonxitude completa expresada no figado é funcionar como ligando para a activación do receptor de LDL. Non obstante, a súa edición ten como resultado a falta da rexión para a unión ao LDLR, o que altera a súa función, de modo que a proteína máis curta ApoB48 ten funcións específicas relacionadas co intestino delgado. ApoB48 is identical to the amino terminal 48% of ApoB100. A función desta isoforma curta é intervir na absorción de graxas no intestino delgado e está implicada na síntese, ensamblaxe e secreción de quilomicrons. Estes quilomicrons transportan os lípidos da dieta aos tecidos, mentres que os quilomicrons restantes xunto cos seus lípidos residuais asociados son captados nun lapso de 2 a 3 horas polo fígado ao unirse a súa apolipoproteína E (ApoE) a receptores celulares para as lipoproteínas. Esta é a proteína ApoB dominante no intestino delgado da maioría dos mamíferos. É unha proteína clave na vía exóxena do metabolismo das lipoproteínas.
Primeira República
I República pódese referir a estas repúblicas:
Mounir El Hamdaoui
Mounir El Hamdaoui, nado o 14 de xullo de 1984 en Rotterdam, é un futbolista neerlandés. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o AFC Ajax.
Nápoles
Nápoles (Napoli en italiano e Napule en napolitano) é a cidade máis poboada do sur de Italia, capital da rexión de Campania e da provincia de Nápoles, situada a medio camiño entre o monte Vesuvio e outra área volcánica, os Campos Flégreos. A cidade de Nápoles administrativa ten pouco menos dun millón de habitantes, que, unidos aos da súa área metropolitana, chegan a 3,7 millóns. Os seus habitantes reciben o xentilicio de napolitanos. É o principal porto marítimo do sur Italia e esténdese por unha área de 243 km², cunha poboación de 984.242 (2005) habitantes (a meirande do sur e a terceira maior de Italia) e ten unha densidade de poboación de 8.457 hab/km².
Historia
A historia de Nápoles reflicte o crisol de culturas que conformou a urbe ao longo de case que tres milenios. Achados arqueolóxicos recentes confirman o poboamento da área da cidade incluso antes, no final do neolítico (IV milenio a.C.), e tamén foron descubertas a finais de 1943, durante a campaña de Italia (Segunda Guerra Mundial), tumbas da Cultura de Gaudo, de finais do III milenio a.C.
Colonias gregas en territorio romano
Aínda que é obxecto de controversia, puido existir un primeiro estabelecemento comercial de gregos de Rodas na pequena illa de Megaride (a poucos metros da costa, agora unida a terra, asento do Castelo do Ovo) xa no século IX a.C. O certo é que gregos de Eubea, no século VIII a.C., fundaron a colonia de Cumas (20 km ao oeste na costa do mar Tirreno) e un século despois, estableceron no 680 a.C. unha colonia de seu fronte a illa Megaride no outeiro Echia, ou Pizzofalcone, de boa defensa natural, á que chamaron Parténope, polo nome dunha das tres sereas que cos seus cantos tentaron seducir a Ulises na Odisea.
miniatura|250px|A illa Megaride e o outeiro Pizzofalcone, lugar do nacemento de Nápoles (ao fondo da baía, o [[Vesuvio).]] O intento dos etruscos de dominar o sur da península Italiana e o seu ataque a Cumas no 524 a.C. marcaron o final dun período de prosperidade comercial de Parténope, que mesmo foi destruída. Coa vitoria final dos gregos de Siracusa, da Magna Grecia, sobre os etruscos e a recuperación do dominio do golfo, fundouse unha nova cidade no 474 a.C., tamén por atenienses, sobre da chaira a carón de Parténope (esta redenominada Palépolis, "cidade vella"), que recibiu o nome de Neápolis ("cidade nova"), trazada segundo unha planta hipodámica con tres rúas principais leste-oeste, coa ágora na central e a acrópole no máis elevado do ángulo noroeste e xa fortemente amurallada, aínda que as murallas foron reforzadas no século seguinte.
O florecemento comercial baixo a hexemonía marítima ateniense, cun incremento de poboación ata os 30.000 habitantes, viuse ameazado polos pobos samnitas da rexión. Unha alianza coa potencia emerxente, os romanos, rematou coa incorporación das cidades xemelgas ao seu dominio no 327 a.C., inda que mantendo a súa idiosincrasia.
A bonanza da base naval continuou ata o século I a.C., pero xusto despois de lle ser concedida a cidadanía romana caeu en desgraza sucesivamente con Sila e Xulio César. A cidade entrou nun período de decadencia comercial agravada pola erupción do Vesuvio no 79 d.C. cuxos sismos a danaron, pero mantivo o prestixio da cultura grega que a convertía en atractiva para as elites do Imperio e alí tivo a súa residencia Virxilio.
O trazado urbano mantívose nas súas liñas principais, que serían a base da vila medieval, coa caracterización propia dunha cidade romana, con foro no canto da ágora, o templo dos Dióscuros, termas, dous teatros (un deles cuberto ou odeón), acueduto, fontes e cloacas. Produciuse unha expansión progresiva cara ao porto dende o suroeste, mesmo cunha ampliación das murallas en 556 d.C. polo xeneral bizantino Narsés.
Co final do Imperio e o ascenso do cristianismo apareceron os primeiros templos paleocristiáns coma o baptisterio de San Giovanni e a basílica de Santa Restituta, fundada polo emperador Constantino, que foron o xermolo ambos da primeira catedral de Neápolis.
Época medieval
Despois do breve período baixo o poder dos ostrogodos, que confinaron no 476 ao último emperador Rómulo Augústulo no que fora a suntuosa vila de Lucullus, xa fortificada, na illa de Megaride, Nápoles pasou a órbita do Imperio Bizantino recuperando así a súa identidade grega, cuxa lingua volveu ser equiparada oficialmente co latín. Dende o século VII foi capital do Ducado de Nápoles que, co debilitamento do poder bizantino, rematou sendo independente no século IX. O pazo ducal sobre do antigo pretorio bizantino achábase no que sería o soar da futura universidade federicana. A cidade encheuse das moitas igrexas e mosteiros fundados neste tempo.
En 1139 foi conquistada polos normandos, que contaban co apoio papal, pasando a formar parte do seu Reino de Sicilia con capital en Palermo. Estes, ademais de iniciaren a fortificación definitiva do Castelo do Ovo na illa de Megaride, construíron o Castelo Capuano sobre dun anterior castrum bizantino no extremo leste da muralla e ampliaron esta inda máis ao suroeste, a carón do porto, que adquiriu gran relevancia mesmo chegando a pertencer a Liga Hanseática no 1164.
En 1194, non habendo herdeiro normando, apoderouse do trono do reino o emperador do Sacro Imperio Henrique VI Hohenstaufen. O seu sucesor Federico II converteu o Castelo Capuano en residencia real e fundou en 1224 os Studi Generali, a Universidade de Nápoles, que é a universidade laica e estatal máis antiga do mundo.
A capital do Reino de Nápoles
No contexto das loitas entre güelfos e xibelinos, en 1266 a cidade pasou ás mans do partidario do papa, Carlos I de Anxou, que a converteu na capital dun Reino de Sicilia dividido, orixe do Reino das Dúas Sicilias do século XIX.
Os anxevinos emprenderon deseguida unha labor de ampliación e embelecemento da nova sede real. Como residencia da corte erixiron fóra das murallas e xunto ao porto (que tamén ampliaron cun gran peirao, o Molo Grande) unha nova fortaleza, o Maschio Angioino ou Castel Nuovo no 1282, onde serán invitados Boccaccio, Petrarca e Giotto. Entre o castelo e a muralla, coa nova Porta Petruccia, aparece o Largo delle Corregge, a actual Vía Medina, con pazos nobiliarios e edificios administrativos ademais de hospitais e o arsenal.
Outro castelo, o de Sant’ Elmo, sobre o outeiro do Vomero que domina a cidade, foi erixido no século seguinte. Ao seu carón áchase a Cartuxa de San Martiño.
As murallas foron refeitas na súa metade sur cunha ampliación ao sueste arredor da nova Praza do Mercado, trasladado dende o antigo foro e situado onde se erixe San Lorenzo Maggiore. Tamén dentro dos muros constrúense outras grandes igrexas: San Domenico Maggiore, Santa Chiara, con frescos de Giotto, e principalmente o Duomo, a nova catedral xunto a Santa Restituta e o baptisterio paleocristián ao leste da área do foro.
Desenvolvemento baixo o dominio español
miniatura|esquerda|200px|Castel Nuovo de Afonso I de Aragón. En 1442 o Reino de Sicilia e Nápoles pasa ao poder da Coroa de Aragón. O humanismo renacentista vai ter un foco na corte de Afonso I quen refai o Castel Nuovo erixindo novas torres e cun magnífico arco triunfal de acceso. Un novo recinto de murallas esténdese ata o castelo abarcando xa a área do Largo delle Corregge. A poboación comeza a medrar por mor dunha inmigración continuada e acada os 110.000 habitantes cara a finais do século.
Nos dous séculos seguintes, baixo o goberno dos vicerreis do Imperio Español, Nápoles mantivo a tendencia de forte crecemento económico e poboacional que a levaron a se converter nunha das maiores cidades de Europa, con 300.000 habitantes, só por detrás de París e Londres. Tamén no cultural continuou a súa ascensión, con nomes coma os de Caravaggio e Ribera o "Spagnoletto", Giordano Bruno, T.Campanella ou Giambattista Vico asociados á Nápoles deste tempo.
miniatura|300px|Nápoles no século XVI.
O vicerrei Pedro Álvarez de Toledo (1532-1553) foi o artífice da cidade na nova época. Abriu a área urbana cunha nova expansión ao oeste da muralla, con bastións renacentistas, incrementando nun terzo a superficie arrodeada, ata o Castelo Sant’ Elmo, tamén refeito, e o Castelo do Ovo. Coma espiña dorsal da ampliación edificouse unha rúa rectilínea, chamada Vía Toledo na honra do vicerrei, que co tempo foi flanqueada por pazos, que, tanxente á vila medieval (de feito sobre o muro aragonés), serviu de base para a densa extensión reticular coñecida coma os Quartieri Spagnoli ("barrios españois"), en principio para aloxar ás tropas. Ademais da pavimentación de rúas e a ampliación considerable dos arsenais erixiuse, no comezo da Vía Toledo preto do Castel Nuovo, o pazo do vicerrei onde no século seguinte se erixiría o futuro Pazo Real.
Capital borbónica
No século XVIII a cidade vai seguir crecendo cara ao oeste, pola vía Chiaia que parte do Largo di Palazzo rodeando Pizzofalcone, ata o barrio burgués de Chiaia na ribeira; e tamén cara ao norte, co barrio popular ao pé do outeiro de Capodimonte.
O rei freou a extensión dos bens eclesiásticos e desconxestionou a cidade abatendo parte das murallas. Construíu o xigantesco Albergue de Pobres e a Vila Real de Capodimonte na expansión da cidade cara ao norte. mentres no conxunto do xa Pazo Real acaroou o Teatro de San Carlo. Asemade impulsou as escavacións arqueolóxicas de Herculano e Pompeia que deron nacemento ao Neoclasicismo e á fundación polo seu sucesor do Museo Arqueolóxico. miniatura|195px|esquerda|Praza do Plebiscito cara ao outeiro Pizzofalcone; de diante S.Francisco de Paula e a columnata en [[exedra.]] miniatura|195px|Praza do Plebiscito cara a V. Toledo o Pazo Real á dereita, Pazo da Prefectura en fronte e Castelo Sant’ Elmo no Vomero. Foi no breve período de ocupación napoleónica, de 1805 a 1815, cando o Largo di Palazzo foi reorganizado coma unha verdadeira gran praza e centro representativo da capital, o Foro Murat, actual Praza do Plebiscito: un monumental hemiciclo columnado coa posterior igrexa de San Francisco de Paula, de estilo neoclásico segundo o Panteón de Roma, coma centro fronte á fachada do Pazo Real. Noutro extremo da vila, o amplo baleiro da Praza do Mercado medieval fora reordenado xa a finais do século XVIII cunha proposta semellante inda que a escala moi modesta. Tamén de época napoleónica foi a continuación do eixo de Vía Toledo cara ao norte dende o Museo Arqueolóxico ata Capodimonte, chamada Corso Bonaparte.
O saneamento de Nápoles: os sventramenti
No final do período borbónico, xa como Reino das Dúas Sicilias, houbo unha labor de modernización, co primeiro ferrocarril italiano en 1839, o novo gran peirao no porto, o Molo de San Vicenzo, a reconstrución do Teatro San Carlo na Praza Trieste e Trento adxacente á do Plebiscito, e unha incipiente industrialización coa cerámica de Capodimonte, que continuou xa dentro do Reino de Italia despois de 1860. As insalubres condicións do centro histórico levaron ao Plan de Risanamento ("resaneamento"), de 1885 a 1914, cuxos obxectivos non foron acadados, pois houbo moita especulación, con inxentes destrucións do patrimonio, os chamados sventramenti ("desventramentos, destripamentos"), e unha manifesta división clasista da cidade. miniatura|150px|esquerda|Galería Umberto I. miniatura|128px|O Teatro S.Carlo e a entrada da galería dende a Praza Trieste e Trento. Así no trazado consolidado abríronse novas estradas para desconxestionar o vello tecido: a Vía Duomo, no trazado grecorromano, e o Corso Umberto I, dende a Praza Garibaldi diante da estación ao leste ata a zona do Castel Nuovo. . Outras arterias permitiron a expansión de novos barrios: o Corso Vittorio Emanuele, rodeando a cidade polo oeste ao pé dos outeiros, facilitou o desenvolvemento dos burgueses barrios de Vomero e Chiaia, coa ribeira entre Pizzofalcone e Mergellina. . No leste, arredor da estación, nunha zona de sempre pantanosa, foron implementados os novos barrios obreiros, Vicaria, Arenaccia e Zona Industriale.
Finalmente, na área nobre da urbe, foi reordenada a Praza Municipio, a carón do Castel Nuovo e o concello e construída a monumental Galería Umberto I fronte ao Teatro San Carlo. Na ribeira leste do Pizzofalcone, xunto ao Castelo do Ovo, en terreos gañados ao mar foi edificado o pequeno Borgo de Santa Lucía.
Século XX
No século XX Nápoles vai quedar relegada ao papel de capital do sur de Italia, o Mezzogiorno, converténdose con diferenza na zona máis atrasada do país, cunha emigración endémica e arraigados problemas de crime organizado que infiltran a vida civil e política.
O desenvolvemento da cidade continuou da man da importancia do seu porto, que experimentou unha constante expansión cara ao leste. Durante o período fascista, precisamente co gallo das ambicións imperialistas do ditador, a cidade foi elixida para a construción da Mostra d’Oltramare (1937), un parque feiral permanente na periferia oeste, en Fuorigrotta, nos Campos Flégreos.
As Bargueiras, Reigosa, A Pastoriza
As Bargueiras é un lugar da parroquia de Reigosa no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Cianuro de hidróxeno
O cianuro de hidróxeno prodúcese en grandes cantidades en todo o mundo pola industria química. É usado en tinxiduras, explosivos, produción de plásticos etc. Pode ser producido provocando a reacción entre un cianuro e un ácido forte, ou directamente de amoníaco e monóxido de carbono.
As froitas que teñen unha semente grande, como o aguacate ou o albaricoque, xeralmente teñen pequenas cantidades de cianuro de hidróxeno na súa semente. As améndoas amargas, das que se extrae o aceite de améndoa, tamén o conteñen. Algúns miriápodos úsano como medio de defensa. Tamén pode atoparse nos gases producidos por motores de vehículos, no fume do tabaco e no fume da combustión de plásticos que conteñen nitróxeno.
Unha concentración de 300 partes por millón no aire é suficiente para matar a un humano en cuestión de minutos. A súa toxicidade débese ao ión cianuro CN-, que inhibe a respiración celular. Por esta razón, o cianuro de hidróxeno era moi usado na Alemaña nazi como método de execución en masa.
Beiras
Beiras pode referirse a:
Robert Taylor
Robert Taylor, nado no ano 1963 en Melbourne, é un actor australiano de cinema e televisión.
Traxectoria
Taylor é recoñecido internacionalmente polo seu papel como Axente Jones no filme Matrix. Tamén apareceu no filme de terror Rogue e protagonizou o suspense australiano Storm Warning. No 2009 apareceu no filme Coffin Rock.
Nairo Quintana
Nairo Alexander Quintana Rojas, nado en Tunja (Boyacá) o 4 de febreiro de 1990, é un ciclista profesional colombiano pertencente ao equipo Movistar Team de categoría UCI ProTour. Anteriormente correra como afeccionado e profesional no equipo boiacence Boyacá es Para Vivirla, destacándose como escalador.
Traxectoria
Aprendeu a montar en bici de adolescente para ir á escola. No ano 2009 fichou polo equipo afeccionado Boyacá es para Vivirla, dirixido por Vicente Belda. Nese ano participou en probas europeas do UCI Europe Tour, como a Volta á Comunidade de Madrid, o Circuíto Montañés, a Clásica de Ordizia o Circuíto de Getxo e a Subida a Urkiola. En setembro dese ano participou na categoría sub'23 do Mundial de Mendrisio, rematando 26º na proba contra o reloxo e retirándose na proba en ruta.
En 2010 pasou ao equipo Café de Colombia-Colombia es Pasión, tamén de categoría Continental, dirixido por Luis Fernando Saldarriaga. Gañou o Tour do Porvenir e as dúas últimas etapas da proba.
En 2011 mantívose no equipo, que ascendeu de categoría e pasou a ser Profesional Continental. Isto permitiulle participar en probas do UCI WorldTour, como a Volta a Cataluña (onde gañou a clasificación da montaña), o GP Miguel Indurain, a Klasika Primavera ou a Volta a Castela e León.
En 2012 fichou polo equipo español Movistar, de categoría ProTeam. En marzo gañou a Volta a Murcia, da que gañou a primeira etapa. En maio foi segundo na Volta á Comunidade de Madrid. En xuño gañou a etapa destacada do Critérium do Dauphiné, con meta en Morzine. Á semana seguinte gañou a Ruta do Sur, logo de gañar a penúltima etapa. Na Volta a España foi gregario de Alejandro Valverde, e rematou no posto 36º, contribuíndo á vitoria na contra o reloxo por equipos inaugural disputada en Pamplona. Despois desa proba participou no Giro da Lombardía, e o Giro de Emilia, que acabou gañando.
dereita|miniatura|200px|Nairo Quintana na cronoescalada ao [[Col d'Èze na París Niza.]]
En 2013 rematou sétimo na Volta a Andalucía e undécimo na Volta a Murcia. En marzo rematou 15º na París-Niza. Á semana seguinte foi 4º na Volta a Cataluña, gañando unha etapa. En abril gañou a Volta ao País Vasco, logrando tamén unha etapa e o premio á regularidade. En xullo participou no Tour de Francia; inicialmente ía como gregario de Alejandro Valverde, mais un problema técnico deste fixo que pasase a ser o mellor colocado do equipo. Finalmente acadou o 2º posto na clasificación xeral, o maillot de campión da montaña, e o trofeo de corredores novos. En agosto gañou a Volta a Burgos.
No ano 2014 gañou o Giro de Italia.
Palmarés
dereita|miniatura|175px|Quintana, campión da [[Vuelta al País Vasco 2013.]]
Resultados en grandes voltas e campionatos do mundo
-: non participa
Ab.: abandono
As Cernadas, Ladra, Vilalba
As Cernadas é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Manide
O topónimo galego Manide pode referirse a:
Floretina
A floretina é unha dihidrochalcona, un tipo de fenol natural. Pode atoparse nalgunhas plantas, como nas follas da maceira.
Farmacoloxía
A floretina inhibe o transporte activo de glicosa nas células realizado polos cotransportadores de sodio/glicosa SGLT1 e SGLT2, aínda que a súa inhibición é máis feble que a realizada polo seu derivado floricina. Tomada por vía oral a floricina é case enteirmente convertida en floretina polos encimas hidrolíticos do intestino delgado. Un importante efecto disto é a inhibition da absorción de glicosa no intestino delgado e a inhibición da reabsorción renal de glicosa. A floretina tamén inhibe varios transportadores de urea. Induce unha perda de urea e diurese cando está combinada con dietas ricas en proteínas.
Biosíntese e metabolismo
A floretina prodúcese da mesma maneira que a chalcona: unha molécula de 4-cumaroíl-CoA reacciona con 3 moléculas de malonil-CoA, reacción catalizada polo encima narinxinina-chalcona sintase.
A floretina hidrolase utiliza floretina e auga para producir floretato e floroglucinol.
Usos
A floretina tense utilizado nos alimentos como potenciador do sabor doce. .
A Costa, Ladra, Vilalba
A Costa é un lugar da parroquia de Ladra, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Histérese
A histérese é un comportamento dun sistema que non reacciona directamente ás forzas aplicadas, senón que sofre un atraso, función da súa historia previa.
As Carreiras, A Regueira, A Pastoriza
As Carreiras é un lugar da parroquia da Regueira no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).