cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mike Hawthorn
24 Horas de Le Mans de 1955
miniatura|150px|left|O accidende de Le Mans de 1955 En xaneiro de 1955, Hawthorn uniuse ao equipo de carreiras de Jaguar, en substitución de Stirling Moss, que marchara a Mercedes.. Hawthorn gañou as 24 Horas de Le Mans de 1955. Logo do que foi descrito como unha pilotaxe inspirada na que estableceu a marca de volta de 196´340 km/h durante un duelo de tres horas con Fangio nas primeiras etapas. A carreira viuse empañada polo peor desastre na historia do automobilismo, un accidente no que morreron 84 espectadores e o piloto Pierre Levegh, logo de que Hawthorn freara de súpeto diante do Healey de Lance Macklin logo de alcanzalo para entrar en boxes, causando que Macklin desviárase cara á traxectoria do Mercedes de Levegh. Logo de chocar co Healey, o Mercedes saltou o terraplén de terra que separaba a área dos espectadores e a pista, envorcou e rebotou no extremo das bancadas dos espectadores, entón golpeou a estrutura dunha escaleira de formigón. O impacto desintegrou a parte dianteira e lanzou o coche en alto, dando voltas e lanzando restos sobre a multitude. A carrozaría dianteira caeu directamente sobre a multitude. A suspensión dianteira, motor, e outros restos voaron pola zona dos espectadores deixando franxas de destrución fronte ás tribunas. O resto do coche aterrou no terraplén de terra e estalou en chamas. Oito horas máis tarde, cando lideraba a carreira 1´5 voltas por diante do equipo Jaguar, o equipo Mercedes retirouse da carreira, aparentemente como un sinal de respecto polos falecidos no accidente; o equipo Jaguar foi invitado a unirse a eles, pero negouse. A prensa francesa realizou fotografías de Hawthorn e Ivor Bueb celebrando a súa vitoria coa champaña habitual, pero tratáronos con desprezo. A investigación oficial sobre o accidente determinou que Hawthorn non era responsable do accidente, e que non era máis que un incidente de carreira. A morte dos espectadores atribuíuse ás normas de seguridade inadecuadas para o deseño da pista. As zonas de tribuna e boxes demolironse e reconstruíronse pouco despois. O número de mortos levou á prohibición dos deportes de motor en Francia, España, Suíza, Alemaña e outras nacións, ata que as pistas lograron un mellor nivel de seguridade.
Campionato do mundo de 1958
miniatura| right | Hawthorn liderando con Peter Collins en su coches Ferrari 801, durante o [[Gran Premio de Alemaña de 1957]]
Outro cambio de equipo en, esta vez co equipo BRM, foi un fracaso, e o seu único podio chegou en Arxentina, onde a non participación de BRM permitiulle pilotar un Maserati 250F.
En, Hawthorn volveu co equipo Ferrari de fábrica, e pronto fíxose amigo de Peter Collins, un compatriota e piloto do equipo Ferrari. Durante as tempadas e, os dous ingleses engancharonse nunha feroz rivalidade con Luigi Musso, outro piloto de Ferrari, polos premios en efectivo. Hawthorn gañou o Gran Premio de Francia de 1958 en Reims, no que Musso resultou ferido mortal cando ía no segundo lugar.
An Tiaracht
An Tiaracht (ás veces tamén coñecida como Tearaght ou Inishtearaght na súa forma inglesa), é unha das illas que forman o arquipélago irlandés das Illas Blasket, no condado de Kerry. É a máis occidental de todas elas e, de feito, é tamén o punto máis occidental de Irlanda e as Illas Británicas, salvando algunhas pequenas formacións rochosas que sobresaen por riba da superficie do mar.
Mike Hawthorn
Campionato do mundo de 1958
miniatura|left|Hawthorn ao volante do seu [[Scuderia Ferrari|Ferrari no terceiro posto no Gran Premio da República Arxentina]]
An Tiaracht
A súa maior altura é de 200 msnm e ten unha lonxitude dun quilómetro de leste a oeste e cincocentos metros de norte a sur.
Mike Hawthorn
Campionato do mundo de 1958
Hawthorn gañou o campionato de de Fórmula 1. Unha vitoria, no Gran Premio de Francia, e sete podios permitíronlle vencer ao seu compatriota Stirling Moss, a pesar de que este logrou catro triunfos e nove podios. Lideraba facilmente no Gran Premio de Mónaco de 1958 cando explotou o motor do seu 246, mentres que en Monza estaba un minuto por diante de Tony Brooks cando o seu embrague obrigoulle a reducir a velocidade para quedar na segunda posición.
An Tiaracht
Ó igual que as outras illas do arquipélago, An Tiaracht posúe unha importante poboación de aves mariñas, entre as que destacan o paíño europeo e a pardela furabuchos. Tamén se poder atopar o paíño gallado, aínda que non se sabe se cría na illa ou non. Por outra banda, as poboacións de álcidos oscilaron bastante, aínda que os rexistros iniciais destas aves non sempre son fiábeis.
Mike Hawthorn
Campionato do mundo de 1958
Hawthorn beneficiouse enormemente da cabaleirosidade de Moss, como se demostrou no Gran Premio de Portugal de 1958 en Porto. Hawthorn foi descualificado por arrincar o seu coche parado costa abaixo en dirección contraria, no camiño a un segundo posto. Moss intercedeu a favor de Hawthorn e a decisión foi revertida en última instancia. Logo dunha parada en boxes a media carreira, Hawthorn acelerou de novo a través da pista para gañar un punto extra pola volta máis rápida. Moss non respondeu, posiblemente dubidando de que Hawthorn puidera facer a volta rápida cos seus freos de tambor danados. Este punto adicional no campionato do mundo máis os puntos do segundo lugar contribuíron a que Hawthorn gañara o campionato cun total na tempada de só un punto máis que Moss. Na última carreira, o Gran Premio de Marrocos de 1958, Hawthorn fixo unha carreira táctica conservadora co obxectivo de manterse diante dos compañeiros de Moss en Vanwall. O coche de Brooks rompeu e Stuart Lewis-Evans no terceiro Vanwall estrelouse logo dun intento desesperado por adiantar a Hawthorn polo terceiro posto, Evans morreu logo de sufrir queimaduras. Nas últimas voltas, o segundo clasificado Phil Hill desacelerou e deixou pasar a Hawthorn para lograr os puntos suficientes para gañar o campionato, foi a primeira vez que gañou un piloto inglés..
An Tiaracht
En 1870 construíse un faro que foi automatizado no ano 1988.
Mike Hawthorn
Campionato do mundo de 1958
Logo de gañar o título mundial, Hawthorn anunciou inmediatamente a súa retirada da Fórmula Un. O 22 de xaneiro de 1959, faleceu traxicamente nun accidente de coche. Unha das rúas de Farnham, a cidade onde viviu ata o final da súa vida, leva o seu nome.
A rivalidade con Luigi Musso
"Os ingleses (Hawthorn e Collins) tiñan un acordo", dixo ela. "Se calquera deles gañaba, compartían as ganancias por igual. Eran eles dous contra Luigi, que non formaba parte do acordo. A unión facía a forza, e uníronse na súa contra. Este antagonismo en realidade era favorable e non prexudicial para Ferrari. Canto máis rápido ían os pilotos, máis probable era que gañara un Ferrari." Breschi contou que Musso tiña débedas no momento da súa morte, e o diñeiro por gañar o Gran Premio de Francia de 1958 (tradicionalmente o maior premio monetario da tempada), era o máis importante para el. Logo de visitar ao mortalmente ferido Musso no hospital, Breschi xa de volta no seu hotel, foi informada xunto co resto do equipo Ferrari polo director do equipo, de que Musso morrera esa tarde.
Outra versión di que Hawthorn, quedou de feito, profundamente afectado pola morte de Musso. Musso correra imprudentemente porqué necesitaba desesperadamente o diñeiro do premio para pagar aos seus acredores. Confiou as súas preocupacións financeiras a Collins, con miras á obtención de axuda; Collins consultouno con Hawthorn, pero Hawthorn negouse. A súa negativa non era un xesto egoísta, xa que en caso de gañar, o diñeiro do premio iría para a súa noiva Delaunay, a nai do seu fillo. Cando saíron do hospital en Reims, Hawthorn limitouse a patear unha lata de cervexa que estaba tirada no chan; Collins pateouna no rebote.
Vida persoal
Mike Hawthorn nunca casou, pero tivo un fillo, Michael Arnaud Delaunay, cunha moza que coñeceu en Reims logo de gañar o Gran Premio de Francia de 1953. Pero no momento da súa morte saía coa modelo de moda Jean Howarth, quen máis tarde casou con outro piloto de carreiras, Innes Ireland, en 1992.
Morte
miniatura|180px|Un Jaguar 3.4 Mk.1 de 1959 O 22 de xaneiro de 1959, apenas uns meses despois da súa retirada, Hawthorn morreu nun accidente de tráfico na estrada A3, na circunvalación de Guildford, cando conducía o seu modificado Jaguar 3.4 litros berlina de 1954 (agora coñecido como o 3.4 Mk 1) VDU 881 a Londres. Aínda que as circunstancias do accidente están ben documentadas, a causa exacta permanece descoñecida.
O accidente ocorreu nun punto negro da estrada, escenario de 15 accidentes graves (dous mortais) nos dous anos anteriores; O asfalto tamén estaba mollado nese momento. Conducía á unha velocidade estimada segundo unha testemuña de 130 km/h, Hawthorn adiantou a un coche Mercedes-Benz 300SL 'ás de gaivota' deportivo conducido por un famoso, o director do equipo de carreiras Rob Walker. Ao entrar nunha curva á dereita pouco despois de pasar ao Mercedes, Hawthorn recortou un bolardo "Keep Left" que dividía as dúas calzadas, o que lle fixo perder o control. O Jaguar foise de fronte a un camión Bedford que se achegaba en dirección contraria antes de vlver de novo ao seu carril e sairse para chocar contra unha árbore á beira do camiño, arrincándoo de raíz. O impacto causou lesións mortais a Hawthorn e o lanzou ao asento traseiro.
Houbo inevitables especulacións de que Hawthorn e Walker estiveran competindo entre eles, orixinadas pola persistente negativa de Walker á investigación do xuíz de instrución para estimar a velocidade do seu propio coche nese momento. Nunha entrevista co piloto de carreiras de motor Eoin Young e o escritor Eric Dymock en 1988, Walker admitiu que estivera correndo con Hawthorn, pero fora aconsellado por un policía que investigaba o accidente para non facer ningunha mención para non incriminarse.
As posibles causas do accidente inclúen un erro do piloto, un síncope, ou fallo mecánico, aínda que o exame dos restos non revelaron ningún fallo. Hai evidencia que Hawthorn sufrira recentemente desmaios, quizais debidos á falta dun ril. En 1955, Hawthorn xa perdera un ril por unha infección, e comezara a sufrir problemas co outro. Tiña unha esperanza de vida de só tres anos máis.
Na vista xudicial o 26 de xaneiro o xurado resolveu un veredicto de morte accidental.
Resultados completos en Fórmula 1
(Carreiras en negra indica pole position, cursiva volta rápida) * Indica monopraza compartido
Véxase tamén
{{ORDENAR:Hawthorn, Mike}
Refrain
«Refrain» (en galego: «Retrouso»; orixinalmente titulada «Refrains») é unha canción composta por Géo Voumard e interpretada en francés por Lys Assia. Foi elixida para representar a Suíza no Festival de Eurovisión de 1956 tras gaña-la final nacional suíza en 1956. Declarouse gañadora desa edición, converténdose na primeira gañadora do festival.
Festival de Eurovisión 1956
miniatura|esquerda|[[Lys Assia, intérprete da canción, en 1958.]]
Selección
Esta canción participou na final nacional para elixir as dúas actuacións que representarían a Suíza no Festival de Eurovisión 1956. Esta celebrouse o 28 de abril de 1956. Finalmente, as cancións «Das alte Karussell» e «Refrains» declaráronse gañadoras da gala.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Teatro Kursaal de Lugano o 24 de maio de 1956, sendo interpretada por Lys Assia. A orquestra foi dirixida por Fernando Paggi.
Foi interpretada en noveno lugar, seguindo aos Países Baixos con Corry Brokken interpretando «Voorgoed voorbij» e precedendo a Bélxica con Mony Marc interpretando «Le plus beau jour de ma vie». A canción foi anunciada gañadora ao final do certame.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Diante Garrett
Diante Maurice Garrett, nado o 3 de novembro de 1988 en Milwaukee, Wisconsin, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no Tofaş S.K. da Basketbol Süper Ligi turca. Mide 1.93 m e pode xogar nas posicións de base e escolta.
Traxectoria
Garrett xogou ó baloncesto universitario para os Iowa State Cyclones. Despois, comezou a súa carreira coma profesional no KK Zagreb en Croacia, para xogar despois no JSF Nanterre francés. Uniuse ós Phoenix Suns da NBA para os adestramentos de 2012, e conseguiu entrar no equipo para a tempada.
Fixo o seu debut na NBA o 5 de novembro de 2012 contra os Miami Heat, proclamados campións a tempada anterior. Anotou 2 puntos, deu 2 asistencias e roubou un balón na derrota do seu equipo contra os Heat.
O 27 de setembro de 2013, asinou cos Oklahoma City Thunder, pero foi cortado o 25 de outubro de 2013 sen chegar a debutar. O 13 de novembro de 2013, asinou cos Utah Jazz.
O Freixo, Ribadumia, Ribadumia
O Freixo é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 295 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 165 eran mulleres e 130 homes, o que representa un leve descenso respecto ó ano 2010, cando eran 303, pero un aumento notable respecto a 2005, cando eran 195.
Manny Pacquiao
Está considerado como un dos mellores púxiles da actualidade segundo a revista The Ring, así como un dos mellores da historia. En palabras do promotor de boxeo Bob Arum: " Pacquiao é o mellor boxeador que xamais se viu, incluíndo Ali”.
Nomeado "Boxeador da Década" polo CMB, é o único púxil que logrou oito títulos mundiais en oito categorías diferentes: Peso mosca, peso supergalo, peso pluma, peso superpluma, peso lixeiro, peso superlixeiro, peso welter e superwelter.
Mighty Max
Mighty Max é unha serie estadounidense de debuxos animados creada por Rob Hudnut e Mark Zaslove. A súa estrea foi no 1 de setembro do 1993. A serie contén dúas tempadas cun total de 40 capítulos de 21 minutos aproximadamente. Ramataría o 25 de novembro do 1994. En Galiza a serie foi transmitida pola TVG dentro do contedor infantil/xuvenil Xabarín Club.
Manny Pacquiao
En setembro de 2021, Manny Pacquiao anunciou a súa candidatura ás eleccións presidenciais de 2022.
Mighty Max
Sinopse
Mighty Max é un rapaz aventureiro que un día chegado a casa recibiu un paquete que contiña un baúl, e dentro del, unha pequena estatua semellante a da unha ave cuns escritos xeroglíficos exipcios embaixo. A tradución revelaba unha mensaxe que dicía que Max fora escollido para se-lo portador dunha gorra e que fose a Minimart e que agardase aló por un sinal. Impresionado ó ver que a mensaxe ía dirixida directamente a el, Mighty Max deixou cae-la figura facéndose anacos, amosando que dentro dela agochábase unha gorra de cor vermella cun gran "M" amarelo. Axiña coñecería en Minimart a Virgilio, un moucho paroleiro, e a Norman, o seu gardacostas viquingo.
Laico
Un laico (do grego λαϊκός, 'pobo', facendo referencia ó pobo de Deus), segrar ou leigo é unha persoa que está bautizada na relixión católica pero que non forma parte da súa comunidade como organización; isto é, que non recibiu o sacramento da orde sacerdotal.
Aínda que a Igrexa católica emprega a palabra laico como un termo propio, esta palabra tamén se emprega noutras relixións. No budismo ten un significado parecido ó católico; nesta relixión un laico é unha persoa que non necesita do clero nin do templo para exercer a súa relixión.
Aurillac
Aurillac (Orlhac en occitano) é a capital do departamento Cantal, Auvernia, Francia. En 1999 tiña 30.551 habitantes. Coñecida como a capital dos paraugas, ao se fabricar a metade dos producidos en Francia (250.000).
Os seus habitantes son coñecidos en occitano como "les gaudòts" [gawdò].
Barril
Un barril é un recipiente cilíndrico oco, tradicionalmente feito de varas de madeira vertical e ligadas por aros de madeira ou metal, usado para colocar líquidos e outros materiais, os de madeira usanse na súa maioría para gardar viño. Os termos cuba e tonel son practicamente sinónimos de barril, sempre grandes, de doelas de madeira e só para conter líquidos.
O termo fuste designa un barril de gran tamaño.
O termo bocoi designa un barril máis grande, cunha capacidade media entre trescentos e setecentos litros.
O termo pipa designa un barril máis pequeno ca o bocoi, cunha capacidade media entre douscentos cincuenta e cincocentos litros.
Notas
Upel
Georges Auric
Georges Auric, nado en Lodève en 1899 e finado en París en 1983, foi un compositor francés.
Moimentos
O topónimos galego Moimentos pode referirse a:
Grandvalira
Grandvalira é unha estación de esquí dos Pireneos localizada na zona leste do Principado de Andorra, nas parroquias de Encamp e Canillo. A estación está principalmente destinada para a práctica do esquí alpino e chega dende o centro da nación até o leste, onda a fronteira con Francia.
Este é o dominio esquiábel máis grande dos Pireneos e de todo o Sur de Europa, xa que ten un total de 210 quilómetros de pistas. A etación toma o seu nome do río Valira, o río máis grande de Andorra que é resultado da fusión do río Valira de Oriente e do río Valira de Occidente en Escaldes-Engordany.
Historia
Grandvalira creouse no inverno de 2003 como resultado dunha fusión entre as estacións de Pas de la Casa - Grau Roig e Soldeu El Tarter. En 2007, Pas de la Casa - Grau Roig celebrou o seu 50 aniversario. O primeiro telesquí foi instalado no ano 1956 por Francesc Viladomat na cima do Coll Blanc. Este telesquí chegaba a transportar 450 equiadores á hora. Dende a fusión, a estación foi ampliada ao Cercle de Pessons e aos Cortals d'Encamp.
Os primeiros canóns de neve artificiais foron instalados en 1985. O primeiro telecadeira desembragábel de seis prazas instalouse en 1997. Estes dous feitos ocorreron na estacións de esquí de Pas de la Casa - Grau Roig.
Condado de Dalarna
O Condado de Dalarna, ou Dalarnas län é un condado ou län situado no centro de Suecia, na rexión de Svealand. O condado fai fronteiras cos condados de Jämtland, Gävleborg, Västmanland, Örebro e  co condado de Värmland. O condado de Dalarna tamén fai fronteira cos condados noruegueses de Hedmark e Sør-Trøndelag. O condado está dividido en 15 concellos e a súa capital é a cidade de Falun. No mes de setembro de 2022 o condado tiña unha poboación de 288 446 habitantes.
A provincia histórica de Dalarna é lixeirmente máis grande que o condado, xa que inclúe as partes máis occidentais do concello de Ljusdal, que pertence ao condado de Gävleborg.
Divisións máis antigas
As divisións administrativas no pasado non estaban moi ben definidas. Ás estaba Dalarna baixo o control do alguacil do castelo de Västerås, e ás veces baixo o control do seu propio alguacil. Neste sentido, os distritos mineiros (bergslager) tamén tiñan unha posición especial cos seus propios alguacís (bergsfogdar), que á súa vez estaban subordinados ao alguacil de Dalarna. En 1533 Gustav Vasa dividiu Dalarna (Tuna län) en dous bailiados (fögderier). As igualcións nestas divisións chegaron máis tarde. Baixo o reinado de Gustavo II Adolfo e a rexencia de Cristina de Suecia, intentouse establecer un condado mineiro (bergslän) especial, que incluiría aos distritos mineiros de Dalarna e Västmanland.
Porén, o instrumento de goberno de 1634 determinou que "Dalarna e Kopparbergslagen" constituirían un condado separado. Este inicialmente non incluía todo o condado actual, que foi establecido en 1647 por unha carta real.
Cambios nos límites
O 1 de xaneiro de 1864 (segundo un decreto do goberno do 13 de novembro de 1863) transferíse o Hamra kapellag (posteriormente a congregación de Hamra) do condado de Kopparberg ao de Gävleborg. Esta congregación pertencera anteriormente áparroquia de Orsa.
Concellos
miniatura|260px|Concellos do condado de Dalarna
Moimentos, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
Moimentos é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 36 habitantes (17 homes e 19 mulleres).
Escourido, Rioaveso, Cospeito
Escourido é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Barril (unidade)
O barril é o nome de varias unidades de volume usadas no Reino Unido e nos Estados Unidos.
Un barril británico ou imperial é igual a:
Un barril estadounidense é igual a:
Barrís de petróleo
Dependendo da densidade do petróleo, a masa dun barril de petróleo está entre 119 kg e 151 kg.
A Torre, Loureda, Oza-Cesuras
A Torre é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
He Pingping
He Pingping, nado o 13 de xullo de 1988 e finado en Roma o 13 de marzo de 2010, foi un home chinés que foi oficialmente nomeado polo Libro Guinness dos Récords como o home máis baixo do mundo capaz de andar. Aos vinte anos medía 73 centímetros de altura. Foi o terceiro fillo dunha familia en Huade, Wulanchabu, na Rexión Autónoma da Mongolia Interior, no norte da China.
Son Lux
Ryan Lott, máis coñecido polo seu nome artístico Son Lux, é un músico e produtor estadounidense nado en Denver, Colorado. É recoñecido polo seu estilo post-rock e de hip hop alternativo, o cal lle valeu varios premios. Tamén fixo composicións para filmes como Looper (2012) e The Disappearance of Eleanor Rigby (2013). A finais de 2014, asinou co selo discográfico Glassnote Records.
Selección de rugby de México
A selección de rugby de México, máis coñecida como Serpientes (do castelán: Serpes), representa a México nas competicións oficiais de rugby. Debido a que este deporte se practica de xeito illado e afeccionado no país, a selección mexicana habitualmente ten pouca participación en torneos internacionais. A selección está administrada pola Federación Mexicana de Rugby e desde 2007 é membro de World Rugby.
O 29 de marzo do 2008, as "Serpientes" xogaron o seu primeiro partido eliminatorio para a Copa do Mundo de Rugby 2011 da zona NAWIRA (acrónimo en inglés de Asociación de Norte América e das Indias Occidentais de Rugby), contra San Vicente e Granadinas, derrotando ao conxunto caribeño por 47-7 no seu Estadio Nacional Arnos Vale.
Institución Galega da Ciencia
A Institución Galega da Ciencia, habitualmente coñecida coma IGACIENCIA, é unha organización sen ánimo de lucro que traballa para a promoción e o desenvolvemento das actividades científicas en Galicia, e que defente o emprego da lingua galega no ámbito científico. Entre os seus fins atópase concienciar sobre a importancia da I+D+i no desenvolvemento de Galicia, achegar á sociedade a investigación, o desenvolvemento e a innovación tecnolóxicas e participar en actividades divulgativas no eido científico.
IGACIENCIA foi, xunto con Wikimedia España, a asociación organizadora do Primeiro editatión da Galipedia, que se celebrou en Lugo o 8 de novembro de 2014 con motivo da V edición do Día da Ciencia en Galego.
Ámbitos de actuación
miniatura|Charla de Manuel Díaz Regueiro no V Día da Ciencia en Galego, na Biblioteca Intercentros de Lugo.
Abezames
Abezames é un concello da comarca de Terra de Campos, ao seu paso pola provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León, España Ten unha superficie de 12,26 quilómetros cadrados, cunha poboación de 98 habitantes.
Destaca ao achegarse ao pobo, polo ton da súa pedra gris presidindo, no alto, toda a localidade, a igrexa de San Miguel, a actual parroquia. Ao outro lado, nas aforas, están as ruínas da que foi tamén parroqui até o primeiro terzo do século XX, a igrexa de San Salvador. A elevación máis destacada é o cerro ou teso Lutero, relativamente próximo ao núcleo de poboación. Ao lado, ao oeste, vello pombais, hoxe derruídos, poden verse nas terras circundantes, similares aos máis coñecidos da veciña Malva. O río, case todo o ano seco, que atravesa a localidade, é o Adalia (arroyo de Adalia), que desemboca no río Douro, entre Touro e Monte la Reina.
Restos arqueolóxicos
No despoboado de Mompodre, acháronse cerámicas da primeira Idade de Ferro, e cerámicas celtiberas, así como un asentamento romano.
A igrexa de San Miguel
Nesta igrexa, o retablo maior, é obra de Pedro Roldán, deseñouse en 1734 e concluíuse ao ano seguinte. En 1742 dourárono mestres de Valladolid, e actualmente foi restaurado. Alberga varias pezas renacentista, como o medallón de talla con busto de San Simón, colocado nunha reixa de forxa do XVIII e unha talla de San Xoán Bautista.
Historia
En Abezames, nomeada como Avecames en documentos do Real Mosteiro de Sancti Spiritus de Touro, consta que en 1420 houbo un castelo erixido onde hoxe se atopan as ruínas da igrexa de San Salvador. Tiña dúas parroquias, outras tantas ermidas e un hospital para peregrinos pobres.
Arconte
miniatura|Representación dun suposto "arconte basileus", un título que lembra ás antigas monarquías dos gregos. Friso leste do [[Partenón.]] Arconte (do gr. ἄρχων árkhōn) é unha palabra grega que significa «gobernante», utilizado con frecuencia como o título dun determinado cargo público nun goberno.
O Rabadeiro, Ribadumia, Ribadumia
O Rabadeiro é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 161 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 87 eran mulleres e 74 homes, o que representa un leve descenso respecto ó ano 2010, cando eran 164, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 151.
Arconte
É o participio presente masculino do verbo que deriva de ἀρχ- arkh-, que significa "dominar". Derivado da mesma raíz proveñen monarca, anarquía e xerarquía.
Antiga Grecia
Esta maxistratura representa a substitución do poder dos antigos reis polo das familias nobres, e debeu crearse entre os séculos -X e -VII.
Na politeia (constitución) ateniense, a mellor coñecida, como parte do sistema de democracia directa, os arcontes eran elixidos por sorteo de entre os cidadáns que se presentaban á elección, coa única limitación de que o cargo podía ostentalo unha única vez na vida; antes da elección eran interrogados polo Areópago, pero o exame concernía sobre todo a cuestións de lexitimidade cidadá e relixiosa. Aristóteles, na Constitución dos atenienses, describe así o interrogatorio:
Entre o -753 e o -683 a prerrogativa exerceuse durante períodos decenais; de aí en diante, o mandato reduciuse a un ano.
Desde data descoñecida, os tres arcontes pasaron a ser nove arcontes, sendo apoiados os tres principais por outros seis, chamados tesmótetas (θεσμοθέται thesmothétai), unha especie de administradores xudiciais. Por último, Clístenes engadiu un secretario, que se encargaba de redactar as notificacións dos outros nove arcontes. Por tanto, finalmente, o seu número chegou a dez, do mesmo xeito que con outras maxistraturas atenienses.
Laicismo
O laicismo é a estratexia ou posta en práctica que se fai desde o poder ou desde partes influentes da sociedade para recortar o poder relixioso sobre a sociedade; así como constituír o Estado laico.
Arconte
Antiga Grecia
Baixo a constitución de Solón, os arcontes eran elixidos por sorteo de entre corenta candidatos nomeados polas catro tribos. Baixo a tiranía este sistema, talvez, non estivo en práctica, aínda que non se derrogou o nomeamento por sorteo. Segundo Tucídides, Hipias, fillo de Pisístrato, foi arconte, e había sempre un da casa gobernante desempeñando o cargo. Na época de Aristóteles eran nomeados por sorteo dez por cada tribo, 100 en total.
Laicismo
Os primeiros movementos de laicismo tiveron lugar no Renacemento, e se desenvolveron moito despois, no século XVIII en Europa. Contaron coa oposición da Igrexa: a encíclica Quanta Cura, de Pío IX; e o Concilio Vaticano Primeiro amósanse contrarios ó laicismo.
En Galicia
O goberno de Santiago de Compostela tiña en 2015 un compromiso laicista.
Arconte
Imperio Bizantino
No Imperio Bizantino, "arconte" tiña varios significados:
A dignidade de "Gran Arconte" (mégas arkhōn), que tamén está testemuñada como unha tradución de títulos estranxeiros, similar a "gran príncipe", foi creada por Teodoro II Láscaris na época do Imperio de Nicea. Constantino Margarites foi o primeiro que o posuíu e entre os que o obtiveron máis importantes, pódese citar ao militar bizantino Marules. Nun principio, parece que comandaba a escolta imperial, probabelmente no palacio. En campaña, é o arconte de allagion o que estaba ao cargo. Con todo, o título de Gran Arconte rapidamente converteuse en carente de calquera función en particular e chegou a ser unha simple dignidade honorífica durante o período Paleólogo.
Patriarcado Ecuménico de Constantinopla
Nos nosos días, os laicos da Igrexa Ortodoxa en comuñón co Patriarca de Constantinopla concederon o título de Arconte do Patriarcado Ecuménico para honrar o seu servizo á administración eclesiástica. En 1963, os arcontes organizáronse nunha sociedade de servizos dedicada a Santo André. Este status de Arconte non é parte da xerarquía da Igrexa e é puramente honorífico.
Un Arconte é honrado polo Patriarca Ecuménico, polo seu destacado servizo á Igrexa, e recoñecido, distinguido e respectado líder da Igrexa Ortodoxa (en xeral).
No xuramento do Arconte deféndese e promove a fe e a tradición da Igrexa Ortodoxa. A súa principal preocupación é protexer e promover ao Santo Patriarcado e a súa misión. Tamén se ocupa dos dereitos e o benestar humano e o benestar xeral da Igrexa.
Estigmerxia
miniatura|dereita|Os camiños seguidos polas formigas están marcados por [[feromonas.]] Estigmerxia significa colaboración a través do medio físico. A estigmerxia é un método de comunicación indirecta nun sistema emerxente autoorganizado onde os diversos compoñentes se comunican e colaboran entre si a través de pautas ou fitos deixados no medio: feromonas, acumulación de obxectos ou calquera outro tipo de cambio físico, como a temperatura.
O concepto de estigmerxia foi introducido por Pierre-Paul Grassé, un estudoso das formigas, para explicar como realizaban as tarefas en insectos sociais sen necesidade de planificación nin dunha xestión centralizada.
Algoritmo OCF
Actualmente foi tomado e estendido a unha serie de algoritmos que forman parte da intelixencia artificial; en xeral, estes algoritmos denomínanse de optimización por colonia de formigas (OCF).
Os algoritmos de OCF úsanse para solucionar problemas de optimización combinatoria, creando unha especie de colonia de formigas artificiais, uns elementos computacionais simples que traballan de xeito cooperativo e que se comunican mediante os rastros (i.e., os grafos dos camiños percorridos) deixados polas feromonas artificiais. Os algoritmos de OCF son iterativos: en cada iteración, cada formiga constrúe unha solución ao problema percorrendo un determinado grafo. As arestas do grafo, que representa os posibles pasos que a formiga pode dar, teñen dous tipos de información asociada, en base aos cales se moven as formigas:
Opencor
miniatura|200px|Opencor en Aravaca, Madrid OpenCor é unha cadea española de tendas de conveniencia, iniciada en 2000, pertencente ao grupo de empresas El Corte Inglés, cuxo presidente é Isidoro Álvarez e o seu director xeral Víctor del Pozo Gil.
Historia e características
OpenCor inaugurouse o 18 de maio de 2000 a través do seu centro de Majadahonda en Madrid.
As tendas OpenCor existentes nas estacións de servizo de Repsol denomínanse Repsol-Opencor e xestiónanse pola sociedade Gespevesa, cuxo accionariado repártese a partes iguais entre El Corte Inglés e Repsol. Previamente a esta denominación chamáronse Repsol-Supercor, desde 1998.
Selección de rugby de Austria
A selección de rugby de Austria representa a Austria nas competicións oficiais de rugby. Actualmente se encontra na terceira división da clasificación de seleccións internacionais da IRB, ocupando o posto número 79. A selección austríaca comezou a xogar partidos internacionais a principios dos anos '90. Austria nunca participou na European Nations Cup nin na Copa do Mundo.
Historia
Austria xogou o seu primeiro partido oficial o 3 de marzo de 1992 fronte á Hungría, caendo por 23 a 9. O combinado austríaco tivo outro partido contra Hungría ese mesmo ano (o seu primeiro partido a domicilio e terceiro da súa historia e no cal perdeu por 3 a 5), así como dous partidos contra Eslovenia.
Outros
O 3 de maio do 2008 tivo lugar un incidente no centro de Vilnius (Lituania), onde ao redor de 20 membros do equipo austríaco protagonizaron un infrecuente e non oficial acto, ao beberen espidos. Logo disto, a Federación Austríaca de Rugby condenou esta actitude e a tachou de inaceptable.
Distrito Kyankwanzi
Conta cunha poboación total de 147.400 habitantes segundo as cifras subministradas polo censo poboacional levado a cabo durante o ano 2002 en Uganda, cando era subcondado.
Limita co Distrito Masindi polo norte, co Distrito Nakaseke polo leste, co Distrito Kiboga polo sueste, co Distrito Mubende polo sur, co Distrito Kibaale polo suroeste e co Distrito Hoima polo noroeste.
O distrito subdivídese nas seguintes unidades administrativas:
Illa do Rei Guillerme
A illa do Rei Guillerme (en inuit, «Qikiqtaq») é unha illa localizada no arquipélago ártico canadense na rexión de Kitikmeot. Administrativamente, pertence ao territorio autónomo de Nunavut. Cunha superficie entre 12.516 km² e 13.111 km² converténdoa na 61ª illa máis grande por superficie e a 15ª illa máis grande do Canadá. A súa poboación, segundo o censo do Canadá de 2011, era 1.279 habitantes, que viven nun único asentamento, en Gjoa Haven.
A illa está situada fronte á costa continental canadense, ao norte da península de Adelaida e ao oeste da península de Boothia, e ao leste da Illa Victoria.
A illa é coñecida polas súas grandes poboacións estivais de caribús que permanecen alí antes de camiñar ao sur sobre o mar de xeo no outono.
Xeografía
A illa do Rei Guillerme ten unha forma lixeiramente romboidal, cos vértices orientados case segundo os puntos cardinais. En dirección N-S ten unha lonxitude de 173 km e en dirección E-O de 176 km. Os puntos máis extremos son: ao norte, cabo Felix; ao leste, punta Matheson; ao sur, punta James Ross; e, ao oeste, cabo Gore, en extremo da península de Graham Gore. Percorrendo as súas costas en dirección horaria, partindo de cabo Felix, ao norte, atópanse os seguintes tramos:
Historia
A illa do Rei Guillerme estivo foi ocupada polo pobo Inuit. O primeiro occidental que penetrou nas súas terras foi, na súa segunda segunda expedición ao ártico (1829-33), o explorador escocés John Ross. En 1830, estando o seu barco, o HMS Victory, atrapado no xeo no golfo de Boothia (en Felix Harbour, preto de baía Thor), algúns membros da tripulación, entre eles o seu sobriño e segundo,James Clark Ross cruzaron as canles xeadas e recoñeceron a illa, á que bautizaron como «Terra do rei Guillerme» (King William Land), xa que pensaron que era unha península, en honra do rei británico Guillerme IV. Ross nomeou moitos das canles, illas e accidentes xeográficos da zona, con nomes dos seus barcos, membros da súa tripulación e personaxes relevantes da época, como as illas Tennent, en honra de James Emerson Tennent, (1804-69), político irlandés, viaxeiro e membro da Royal Society.
Outras expedicións árticas, mentres buscaban o Paso do Noroeste, pasaron preto da illa. Os barcos da expedición perdida de John Franklin, o HMS Erebus e o HMS Terror, encallarían en 1846 no xeo mariño nalgún lugar ao noroeste da illa. Despois de que os barcos fosen abandonados, a maior parte da tripulación pereceu gradualmente da exposición e o fame, xa que trataron de camiñar ao sur, preto da costa occidental. Dous dos homes de Franklin están enterrados en punta Hall, na costa sur da illa.
En 1903, o explorador Roald Amundsen, buscando tamén o Paso do Noroeste, navegou a través das augas do estreito de James Ross e detívose nun porto natural na costa sur da illa, Gjoa Haven. Non podendo proseguir debido ao xeo mariño, pasou alí os invernos de 1903-04 e 1904-05 e aprendeu as habilidades dos netsilik, os inuits locais, que máis tarde lle ían a ser moi valiosas na súa expedición ao Polo Sur. Utilizou o seu barco Gjøa como base para exploracións no verán de 1904, e cruzou a península de Boothia en zorra para viaxar ao polo norte magnético. Amundsen finalmente deixou a illa, logo de 22 meses, en agosto de 1905. O porto onde vivío, Gjoa Haven, é agora o único asentamento da illa.
Síndrome de cancro hereditario de mama e ovario
As síndromes de cancro hereditario de mama e ovario (en HBOC - Hereditary breast–ovarian cancer syndrome) son síndromes de cancro que producen cantidades superiores ó normal de cancro de mama e cancro dos ovarios en familias xeneticamente relacionadas.
Osred I de Northumbria
Osred, nado c. 697 e finado en 716, foi rei de Northumbria de 705 até a súa morte.
Traxectoria
Era fillo de Ealdfrith de Northumbria. A única esposa coñecida de Ealdfrith foi Cuthburh, pero non se sabe con certeza se Osred foi o seu fillo. Osred non sucedeu directamente ao seu pai, xa que o trono foi ocupado por Eadwulf, aínda que este último ocupouno por apenas uns meses. Cando o usurpador Eadwulf foi derrocado, Osred só era un neno, e o goberno estivo controlado polo poderoso bispo Wilfrid, presumibelmente asistido por parte da nobreza, como Berhtfrith fillo de Berhtred. Osred foi adoptado por Wilfrid neste momento. A morte do bispo no ano 709 non parece crear ningunha inestabilidade o que, xunto co ascenso e caída de Eadwulf, indícanos unha época de estabilidade e continuidade en Northumbria. No ano 711, Berhtfrith inflixiu unha esmagadora derrota aos pictos, en torno ao curso superior do Forth, pero o reinado de Osred é, por outra banda, irrelevante politicamente. A nivel nacional, varias fontes eclesiásticas describen a Osred como un libertino e depravado rapaz, e un sedutor de monxas. Máis positivamente, en De Abbatibus retrátase a Osred como enerxético en obras e palabras, poderoso nas armas e audaz na súa propia forza e Beda referiuse a el como un novo Xosías. Osred alcanzou a súa maioría de idade en 715 ou 716, e faleceu pouco despois. As circunstancias da súa morte non están claras. A Crónica Anglosaxoa sinala que foi asasinado ao sur da fronteira. David Rollason e N. J. Higham supoñen que a fronteira en cuestión é a fronteira sur picta e que os pictos mataron a Osred.
Estepa de San Juan
Estepa de San Juan é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 8 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 10,45 km².
Lugares de Moaña
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Moaña.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Moaña
Premio Galicia 1970
O Premio Galicia 1970 foi organizado polo Centro Gallego de Buenos Aires, principal institución galega na Arxentina, implicada en varias tarefas sociais, entre elas a cultural, tentando promover a cultura galega entre os emigrantes galegos. Neste ámbito, o Centro convoca certames en diferentes categorías, como por exemplo o premio de novela Galicia 1970, celebrado unicamente nese ano, cunha intención de consagración da gañadora.
Características
O certame estaba destinado a galardoar a composicións exclusivamente en prosa. Así, o xurado encargado de cualificar as doce novelas que se presentaron estivo constituído, segundo desexo da entidade promotora do mesmo, por representantes da Real Academia Galega, da editorial Castrelos e da editorial Galaxia. Este comité foi presidido por Sebastián Martínez-Risco y Macías. Reuníronse no salón de sesións da Academia e ditouse fallo o día 16 de outubro.
Segundo as fontes consultadas, algunhas das obras presentadas ao certame foron Adiós, María de Xohana Torrres, gañadora; Xente ao lonxe, de Eduardo Blanco Amor; O silencio redimido, de Silvio Santiago e O mesón do birollo, de José Fariña Jamardo.
Polémica
En torno a este premio, que foi gañado por Xohana Torres coa obra Adiós, María, xeráronse varias polémicas. En primeiro lugar, Eduardo Blanco Amor, outro dos propostos, considerou inadecuada a elección da gañadora debido á falta de transparencia por parte do xurado, quen se sospeitaba que non lía na súa totalidade algunhas das novelas propostas. Como o propio Blanco Amor declarou, ''“No, no fue finalista. Ni siquiera la consideraron. Envié cinco ejemplares, dos de ellos pegados, y me los devolvieron en las mismas condiciones. Creían que algunas cosas eran obscenas”''
Ademais, houbo outra controversia arredor das figuras de Perfecto Conde Muruais e Juan Soto. O primeiro escribe unha recensión, Hacia el desarrollo de la novela gallega,  no número 484 da revista Triunfo do  8 de xaneiro de 1972, na cal afirmaba, a propósito do Premio Galicia e da galardoada Xohana Torres, que dita novela estaba sobrevalorada e consideraba que o premio debería ter sido outorgado a Blanco Amor. Como contestación a esta recensión, Soto enviou unha carta na cal critica a posición de Murais e mesmo  cuestiona a existencia dunha novela galega. El considera que Adiós, María é unha obra presuntuosa que procura achegarse á nova literatura hispanoamericana do momento. Así mesmo, táchaa de tópica e banal, considerando que existían moitas outras obras merecedoras do recoñecemento, como por exemplo O silencio redimido de Silvio Santiago.
CASA C-202 Halcón
O CASA C-202 Halcón foi un avión de transporte bimotor construído por CASA. Foi deseñado para ser usado nas rutas aéreas internacionais de España. Tiña un tren de aterraxe en triciclo e unha cabina con calefacción e aire acondicionado que podía acomodar a catorce pasaxeiros. Inicialmente pedíronse 20 unidades, pero so 10 foron entregadas ao Exército do Aire de España coa designación T.6.
Historia
Despois da segunda guerra mundial a industria aeronáutica española limitábase ao desenvolvemento de avións estranxeiros baixo licenza, polo que o Ministerio do Aire fomentou a creación de proxectos nacionais.
O primeiro dos prototipos do C-202 Halcón realizou o seu voo de estrea o 15 de maio de 1952, máis tarde do previsto debido a que a sociedade ENMASA non puido proporcionar os motores Elizalde 9C-29-750-Beta-4, polo que se tiveron que pedir motores á compañía aérea Iberia. En outubro do ano seguinte o goberno español encargou 20 unidades de serie. A liña de produción debería estar en Xetafe mentres que as ás se construirían en Sevilla.
Os motores que ían ser subministrados por ENMASA non aportaban a potencia necesaria, e debido á dificultade para mercar un substituto polo illamento ao que estaba sometido España, ademais de pola falta de divisas do país, no ano 1962 decidiuse cancelar o proxecto, compensando o goberno español a CASA pola cancelación.
Dos 20 avións pedidos polo Exército do Aire español só se entregaron 10, os cales prestaron servizo durante algúns anos ​ ata que foron substituídos polos CASA C-207 Azor, que tamén substituíron a algúns dos CASA 352L (Junkers Ju 52 fabricados baixo licenza por CASA).
Annie Hall
Annie Hall é un filme estadounidense de comedia romántica dirixido por Woody Allen que foi estreado en 1977. O guión é obra de Allen e Marshall Brickman. Producido por Charles H. Joffe, está protagonizado polo propio Allen intepretando a Alvy "Max" Singer, que tenta descubrir a razón do fracaso da súa relación con Annie, intepretada por Diane Keaton nun papel escrito especificamente para ela.
A fotografía principal do filme comezou o 19 de maio de 1976 en South Fork de Long Island, e continuou durante os próximos dez meses. Allen describiu o resultado, que marcou a súa primeira colaboración con Gordon Willis, como "un importante punto de inflexión", no que a diferenza das comedias nas que traballara até daquela, introduciu un novo nivel de seriedade. Os académicos salientaron o contraste nos escenarios de Nova York e Os Ánxeles, os estereotipos de diferenzas de xénero na sexualidade, a presentación da identidade xudía, e os elementos da psicanálise e o modernismo.
Foi estreado en galego na TVG o 18 de xullo de 1992. , en versión subtitulada, e o 29 de xuño de 2021 en versión dobrada.
The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth
Os servidores online de The Battle for Middle Earth foron pechados permanentemente o 31 de decembro de 2010 por EA Games, debido á expiración dos dereitos de autor."
Os Cunchidos
O topónimo galego Os Cunchidos pode referirse a:
David Lovering
David Lovering, nado en Burlington (Massachusetts) o 6 de decembro de 1961, é un músico e ilusionista estadounidense. É coñecido sobre todo polo seu traballo como batería na banda de rock alternativo Pixies, á cal se uniu no ano 1986. Despois da separación do grupo en 1993 Lovering tocou a batería en varios proxectos, coma The Martinis, Cracker, Nitzer Ebb e Tanya Donelly. Tamén ten unha carreira de ilusionista onde é coñecido coma The Scientific Phenomenalist; realizando experiementos científicos no escenario. Cando os Pixies reuníronse no 2004 Lovering volveu como o seu batería.
A súa primeira batería foi unha Gretsch e usouna durante o primeiro ano que estivos cos Pixies. Reemprazouna por unha Tama Artstar II despois de Come on Pilgrim. Esta foi substituída por unha Pearl e na actualidade toca cunha Gretsch.
Traxectoria
Aprendeu a tocar a batería durante a súa adolescencia e uniuse á banda de marcha do seu instituto. Na súa entrada do anuario do instituto Lovering escribiu os súas principais aspiracións: estar nunha banda de rock, ser enxeñeiro eléctrico e xirar con Rush, a súa banda favorita. Despois de graduarse, Lovering estudou enxeñería eléctrica no Wentworth Institute of Technology en Boston. Conseguiu un traballo nunha tenda da cadea RadioShack co seu amigo John Murphy, e, despois de graduarse en Wentworth cun título de grao en 1982, traballou fabricando láseres e continuou tocando a batería en bandas locais como Iz Wizard e Riff Raff.
Pixies
En 1985 Lovering asistiu á voda de Murphy e Kim Deal. En xaneiro de 1986 Deal foi contratada para tocar o baixo na recentemente creada Pixies, unha banda de rock alternativo fundada por Charles "Black Francis" Thompson e Joey Santiago. Murphy suxeríulle a Lovering que fixese unha audición coa banda, que aínda non tiña batería. Lovering deixara de tocar a batería nese tempo e nun principio non quedara impresionado pola interpretación das cancións do trío. Porén, despois de tocar xuntos uniuse a eles.
Agrón, Ames
San Lourenzo de Agrón é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Ames, na comarca de Santiago, cunha superficie de 7,24 Km². Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 380 habitantes (180 homes e 200 mulleres) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 525 habitantes.
Etimoloxía
O termo Agrón non ten unha orixe clara. Martínez Lema propuxo a procedencia prerromana de okr + one, de significado pouco claro, que viría reforzada pola recorrencia das formas Ogrom, Ogron e Ogrone no tombo de Toxos Outos. Porén, xa na Idade Media (1390) aparece citado como Agrõ, o que levaría probablemente a unha resegmentación ao interpretar ese a- inicial como artigo, e despois unha remasculinización a formas do século XVI como San Lorenço de Gron, San Lorenço d’Ogron, Sant Lorenço do Gron ou "en o Gron". .
Bombtrack
"Bombtrack" é un sinxelo da banda estadounidense Rage Against the Machine, sacada do seu álbum de estrea Rage Against the Machine e editado o 20 de xuño de 1993. O tema aparece no filme de Oliver Stone Asasinos natos.
A Fontevella, Rioaveso, Cospeito
A Fontevella é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (unha muller).