cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hernando de Soto
Segunda exploración - Florida
miniatura|200px|Hernando de Soto En maio de 1539, con entre 600 e 700 homes, vinte e catro sacerdotes, nove naves, e 220 cabalos, chegou á costa occidental de Florida, que se convertería en Bradenton, e sur de Tampa, Florida. Nomeou o lugar Espírito Santo. O obxectivo de Hernando de Soto era colonizar a área, preferiblemente buscando unha cidade como Cuzco ou Cidade de México. Polo tanto, trouxo varias toneladas de equipo distribuídos en ferramentas, armas, canóns, cans, e porcos. Ademais dos mariñeiros, as naves trouxeron a sacerdotes, ferreiros, artesáns, enxeñeiros, granxeiros e comerciantes. Poucas deles viaxaran antes fose de España, ou peor aínda, fóra das súas aldeas.
Comezando no Espírito Santo, de Soto explorou Florida e gran parte dos Estados Unidos meridionais. Xa en Florida, comezou a súa desgraza. No canto de estar cheo de ouro, o país estaba rodeado de pantanos e de mosquitos, e era extremadamente cálido e húmido. Tamén os indios fixeron o seu labor complicado.
Os nativos tiveran malas experiencias coa expedición anterior de Pánfilo de Narváez. As tropas de De Soto foron moito menos brutais. Non capturaron a indios para utilizalos como traballadores e guías, non violaron mulleres e non saquearon aldeas en procura de alimento para os seus homes e cabalos como o fixo Narváez. Instalou cruces cristiás nos lugares sacros dos indios. Para asegurar o desenvolvemento da expedición, os españois capturaron, a miúdo, a caciques das tribos aldeás.
O axudante máis importante das tropas foi Juan Ortiz, que veu a Florida en busca da expedición de Narváez e foi capturado polos Uzica, unha tribo de Calusa. A filla do xefe Hirrihigua serviu como precursora de Pocahontas pedindo pola vida de Ortiz, xa que o seu pai ordenara que Ortiz fose queimado vivo. Ortiz sobreviviu ao cativerio e á tortura, e uniuse na primeira oportunidade, á nova expedición de Hernando de Soto.
Ortiz coñecía o terreo e tamén axudou como intérprete. Como un guía para a expedición de de Soto, Ortiz estableceu un método único para dirixir a expedición e para comunicarse nos diferentes dialectos tribais. As guías de "Paracoxi" foron recrutadas de cada tribo ao longo da ruta.
O primeiro campamento de inverno da expedición asentouse en Anhaica, cerca do Lago Tallahas. O sitio está tamén preto de "Baía de Cabalos" onde forzaron aos membros da tropa de Narváez a comer cabalos para sobrevivir. Este é o único lugar da ruta, enteira, onde os arqueólogos puideron establecer con exactitude que estivo a expedición de Hernando de Soto.
No norte - A batalla de Mauvila 1540
A expedición aventurouse ao longo das montañas apalaches do leste e estiveron a un paso da aniquilación. Os membros da avanzada conquistadora tiveron que negociar, ás veces, os porcos que traían para obter alimentos e noutras ocasións deberon conseguir, pola forza, o que necesitaban. Cruzaron Xeorxia, Carolina do Sur, Carolina do Norte e Tennessee.
Oíndo falar do famoso tesouro do ouro do Cofitachequi, e acompañado polos seus amigos, os Ocute, a expedición continuou polas Carolinas. Durante semanas de marcha, con fame e sede, con carrexadores que non sabían o xeito de atravesar os territorios de Cofitachequi. No entanto, a metade de maio, a expedición descubriu o capital da tribo, situada no sitio que hoxe se coñece como Columbia, en Carolina do Sur.
Recibiron aos españois cunha benvida relativamente amigable. Os peninsulares esixiron ver o ouro da cidade inmediatamente. Tras un exame máis detido o ouro resultou ser simple cobre. Atoparon algunhas perlas e armas na cidade e continuaron despois tras a súa procura de riqueza a través das Carolinas, Xeorxia, e Alabama.
Posteriormente seguiron coa idea de conseguir máis metal precioso, o que os conduciu ás supostas reservas xigantes de ouro no leste. No norte de Alabama, atoparon a cidade de Mauvila (ou de Mabila). A tribo choctaw, baixo o liderado do cacique Tascalusa, defendeu a cidade fortemente fortificada. Os españois aguantaron un tempo, pero logo a cidade foi atacada repetidamente, unha e outra vez. Nunha batalla de nove horas, morreron vinte españois, o resto resultou case todo ferido, e vinte máis morreron nos días posteriores. Todos os guerreiros choctaw desa área - entre 2.000 e 6.000 - morreron pelexando, xa sexa por execucións, ou a través de suicidio. Mauvila foi queimada.
Aínda cando os españois gañaron a batalla, perderon a maior parte das súas posesións e corenta cabalos. Foron feridos, enfermaron, e atopáronse sen equipo apropiado nun territorio descoñecido, rodeado por inimigos. Coa batalla de Mauvila, a cantidade de nativos tamén diminuíu na tropa en marcha. Durante a travesía os españois foron atacados, cada vez máis, por un sistema intermitente de guerrillas.
Mentres que os homes da tropa de de Soto perderon as esperanzas e de alí en diante só desexaban volver á costa, abordar as súas naves e regresar a Cuba; de Soto soñaba aínda, ilusoriamente, con facer novos descubrimentos.
No oeste - Desmoralizado 1541
miniatura|250px|Descubrimento de Mississippi por Guillermo H. Power, Hernando de Soto vindo por primeira vez o río Mississipi A expedición volveu ao norte, onde atoparon a tribo chickasaw onde de Soto lle esixiu á comunidade indíxena que lle entregase 200 homes para servir de carrexadores. Eles negáronse a aceptar esta demanda e, en cambio, atacaron o asentamento español durante a noite. Os españois perderon preto de corenta homes e o resto do seu equipo. Segundo cronistas que participaban, a expedición estivo a piques de ser destruída completamente. Afortunadamente para a avanzada, os Chickasaw permitíronlles irse, talvez, intimidados polo éxito alcanzado.
O 8 de maio, tropas de Hernando de Soto alcanzaron o río Mississippi. Por iso, o conquistador adxudícase o título de ser o primeiro europeo en ver este río.
De Soto mostrouse moi pouco interesado neste descubrimento, porque representaba para el un obstáculo á súa misión. El e 400 homes tiveron que cruzar un amplo e caudaloso río, que era patrullado constantemente por nativos hostís. Logo de case un mes, e logo da construción de varias balsas, finalmente cruzou coa súa xente o Mississippi e continuou o seu percorrido cara ao oeste, pola actual Arcansas, Oklahoma e Texas. No inverno estableceuse en Autiamique, no río Arcansas.
Logo dun duro inverno, a expedición española diluíuse e seguiu adiante de xeito cada vez máis irregular. O seu fiel intérprete, Juan Ortiz, morrera, facendo máis difícil a tarefa de atopar rutas, fontes de alimento e establecer comunicación cos nativos, en xeral. A expedición dirixiuse cara ao interior do territorio coñecido como o Río Caddo, onde tomaron contacto cunha tribo nativa á que chamaron Tula, e á que os españois consideraron como a que tiña os guerreiros máis expertos e perigosos que xamais achasen. O encontro, entre europeos e nativos, posiblemente ocorreu en Caddo Gap (un monumento está en pé naquela comunidade). En base aos documentos do legado de de Soto e ao que indica o Inca Garcilaso, os españois volvéronse posteriormente ao río Mississippi.
Morte de Hernando de Soto
miniatura|250px|dereita|Estatua de Hernando de Soto en Barcarrota, Badaxoz. España. Sobre os bancos occidentais de Mississippi, na vila indíxena de Guachoya morre Hernando de Soto o 21 de maio de 1542 por mor das febres. Posto que de Soto era considerado "inmortal" entre os nativos o seu corpo foi ocultado, polos seus homes, en mantas lastradas con area e afundírono no medio do río Mississippi durante a noite.
Kosmos 173
Kosmos 173 (Космос 173 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 9, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de agosto de 1967 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 173 foi o noveno membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o oitavo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivos para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 173 foi inxectado nunha órbita inicial de 528 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 17 de decembro de 1967.
Wikipedia en islandés
A Wikipedia en islandés (en Islenska Wikipedia) é a versión da Wikipedia en lingua islandesa. Foi creada o 5 de decembro de 2003. En xaneiro de 2011 tiña 30.295 artigos. Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Aeroporto de Jyväskylä
O aeroporto de Jyväskylä é un aeroporto en Jyväskylä, Finlandia. Está situado a uns 20 quilómetros ao norte do centro da cidade. A súa terminal foi renovada en outono do ano 2004.
O aeroporto naceu como unha base da Forza Aérea no ano 1939. O primeiro voo comercial chegou ao aeroporto seis anos despois, en 1945.
Facultade de Informática da Coruña
A Facultade de Informática da Coruña (FIC) é un centro educativo da Universidade da Coruña situado no campus de Elviña.
== Historia == miniatura|esquerda|250px|Logotipo conmemorativo do 25 aniversario da fundación da Escola Universitaria de Informática da Coruña ([[1986-2011).]]
A idea de crear na Coruña unha escola universitaria de informática comezou a tomar corpo entre 1983 e 1985, promovida desde diferentes sectores e entidades. Desta demanda fíxose eco Alfredo Bermúdez de Castro, por entón vicerreitor na Universidade de Santiago de Compostela, conseguindo que a reitoría convocase a debate ás empresas informáticas e ós profesionais máis relevantes do país naquel momento, así como ós representantes das facultades e escolas de informática existentes, coa finalidade de determinar a mellor orientación dos futuros estudos superiores de Informática en Galicia. Esta reunión, que se celebrou co apoio da Deputación da Coruña no pazo de Mariñán, deixou sentadas as bases da carreira.
En 1985 o reitor da USC, Carlos Pajares Vales, nomeou ó profesor José Luis Freire Nistal comisionado do proxecto e en 1986 creouse a Escola Universitaria de Informática da Coruña baixo a súa dirección. Desde o inicio das reunións participaron activamente distintas figuras académicas e profesionais que se comprometeron coa idea, podéndose destacar a Miguel Rodríguez Rubio e a Sebastián Bamonde Rodríguez, que despois se incorporarían coma profesores da Escola. Entre todos elaboraron un primeiro plan de estudos que sería posteriormente aprobado polo Consello de Universidades: a Diplomatura en Informática. Nesta etapa foi destacable o apoio do concello da Coruña.
En 1989, durante o mandato do profesor Antonio Blanco Ferro -primeiro director electo do Centro- conseguiuse a aprobación do segundo ciclo de estudos en informática e sentaron as bases para o financiamento dun edificio: era a etapa da fundación da Universidade da Coruña sendo o primeiro reitor José Antonio Portero Molina.
En 1991 créase a Facultade de Informática coa implantación da Licenciatura en Informática e o director da Escola naquel momento, Juan Ares Casal, decide que é mellor que non coexistan a Facultade e a Escola, polo que ó remate do curso desaparece esta última. Con motivo da creación da Facultade, o reitor José Luis Meilán Gil nomea como decano comisionado a José Luis Freire Nistal e Juan Ares Casal será vicedecano.
No ano 1993 inaugurouse o actual edificio e en 1994 chegarían as enxeñarías en informática en forma de tres titulacións: Enxeñaría Informática, Enxeñaría Técnica en Informática de Sistemas e Enxeñaría Técnica en Informática de Xestión. Nesta etapa xorde o acrónimo "FIC" proposto polos estudantes para identificar á Facultade de Informática da Coruña.
A implantación do Espazo Europeo de Educación Superior determinou que as antigas titulacións deran paso no curso 2010/2011 ós novos títulos de grao e mestrado, proceso que ten lugar durante o mandato coma reitor do ex-decano da Facultade José María Barja e que comezara coa implantación do Mestrado en Informática en 2006, o cal se acabaría transformando, no ano 2009, no Mestrado Universitario en Enxeñarías de Sistemas Informáticos.
Desde o curso 2010/2011 se imparte o título de grao en Enxeñaría Informática pola UDC, que propón a integración de tódalas especialidades previstas no Consello de Universidades para a formación de profesionais en Enxeñaría Técnica en Informática.
No curso 2012/2013 implántase o Mestrado Universitario en Enxeñería Informática, título co que a Facultade remata o proceso de adaptación da súa oferta académica ó Espazo Europeo de Educación Superior e que se corresponde coa formación do Enxeñeiro en Informática seguindo as recomendacións do marco profesional. Neste mesmo curso se oferta por última vez a posibilidade de que un enxeñeiro técnico acceda ó segundo ciclo da enxeñería en extinción e por primeira vez a posibilidade de acceso ó curso de adaptación ó Grao.
Titulacións
miniatura|dereita|370px|Facultade de Informática da [[UDC]] A Facultade está en proceso de adaptación ó EEES nado a raíz do proceso de Bologna
Graos
Tras a reforma universitaria, na Facultade impártense os graos de:
Mestrados
Impártense tamén os seguintes mestrados xa adaptados ó EEES :
Equipo decanal
O actual decano é Luis Hervella Nieto, elixido nas eleccións do día 3 de abril de 2013 e converténdose así no cuarto decano da historia da Facultade.
Na etapa de Escola Universitaria foron directores:
Desde a súa fundación coma Facultade foron decanos:
O equipo decanal neste momento é o seguinte:
Departamentos
Os departamentos cos que conta a Facultade son :
Dafydd ab Edmwnd
Dafydd ap Edmwnd, finado en 1497, foi un dos poetas galeses máis prominentes de finais de Idade Media. A súa produción poética data de circa 1450.
Traxectoria
Dafydd naceu nunha familia con devanceiros normandos en Hanmer, en Flintshire (agora Wrexham County Borough), ao nordeste de Gales. Como era un home libre e terratenente non dependía dun mecenado, como a maioría dos seus contemporáneos
Como bardo Dafydd foi discípulo de Maredudd ap Rhys e á súa vez foi titor de Tudur Aled e Gutun Owain.
Obra
Os temas principais da poesía de Dafydd foron o amor e a natureza, na tradición de Dafydd ap Gwilym. Os seus poemas máis coñecidos inclúen os seguintes cywyddau:
A diferenza de moitos dos seus contemporáneos Dafydd evitou a Guerra das dúas rosas e a política. Porén, Dafydd veuse levado a compoñer un marwnad (elexía) polo seu amigo, o arpista Siôn Eos, que morreu na forca por matar un home nunha pelexa nunha taberna. Nesta obra, posibelmente o seu poema máis logrado, Dafydd expresa o seu propio sentimento antiinglés, e láiase de que a Siôn Eos non o xulgasen coas máis humanas leis de Hywel Dda, de modo que tivese que pagar unha compensación á familia da vítima segundo o antigo dereito galés, no canto da pena capital da “cyfraith Lundain” (="lei de Londres").
A Eisteddfod de 1450 e o seu legado
En 1450 Dafydd gañou a cadeira de prata nunha eisteddfod celebrada en Carmarthen. Acadouna cun cywydd na honra da Trindade, que exemplificaba os vinte e catro metros da poesía bárdica galesa reformada por Dafydd, previamente codificada por Einion Offeiriad e Dafydd Ddu o Hiraddug. Suprimiu dous metros e substituíunos cos máis complicados Gorchest y Beirdd e o Cadwynfyr.
Os vinte e catro metros que Dafydd presentou á Eisteddfod adoptáronse amplamente por todo Gales. Mentres que o adestramento de poetas sempre se fixera no interior do círculo bárdico, nos que a arte se transmitía de titor a pupilo, as reformas métricas de Dafydd incrementaron a segregación entre a “elite profesional” e os poetas afeccionados. Con todo a consecuencia disto foi que se lle prestou máis atención á arte bárdica dun poeta mediante a súa adhesión á máis estrita métrica máis que ao contido ou tema dos poemas. Tendeu a perderse a intensidade de Dafydd ap Gwilym e Llywelyn Goch ap Meurig Hen.
Battle: Los Angeles
Battle: Los Angeles (tamén coñecido como Battle: LA e internacionalmente como World Invasion: Battle Los Angeles) é un filme de ficción científica dirixido polo surafricano Jonathan Liebesman.
Maryse Condé
miniatura|dereita|Maryse Condé Maryse Condé, de nome real Maryse Philcox, nada en Pointe-à-Pitre en 1937, é unha escritora de Guadalupe, un departamento francés de ultramar.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia acomodada, estudou inglés na Sorbona. En 1959 casou co actor africano Mamadou Condé, logo de graduarse ensinou en Bingerville (Costa do Marfil), Guinea e Ghana. En 1981 casou con Richard Philcox, o tradutor das súas obras ao inglés. Foi así mesmo profesora da Universidade de Columbia. As novelas de Condé exploran as cuestións de xénero, raza e cultura en diferentes lugares e épocas históricas. Ségou e a súa obra máis coñecida.
Jaime Sánchez Fernández
Jaime Sánchez Fernández, nado en Madrid o 20 de marzo de 1973, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de mediocentro defensivo.
Adestrador
Na tempada 2015/16 adestra ó Eume Deportivo do grupo primeiro da Primeira Autonómica de Galicia.
O 27 de xuño de 2017 foi anunciado como novo adestrador do CF Noia, acabado de ascender a Terceira División, en substitución de Luis Bonilla. O 20 de decembro de 2017 renunciou ao posto, alegando motivos persoais, co equipo como último clasificado. O seu substituto foi José Manuel Pose.
Ástures
miniatura|Conventus Asturum. Os ástures eran un pobo antigo que habitaba o norte da Península Ibérica. A súa filiación lingüística permanece aínda descoñecida, aínda que se verifique a presenza de termos relacionados co grupo céltico indoeuropeo.
Época pre-romana
O territorio dos Ástures comprendía aproximadamente as actuais provincias de León, Zamora, a maior parte de Asturias, así como parte dos territorios das actuais provincias galegas de Lugo e Ourense. Considérase que a orixe e formación desta cultura estivo radicada, entre outros aspectos, na mestura dun pobo autóctono -de orixe descoñecida- coa chegada dun grupo poboacional da zona centro-europea. Non obstante, a etnicidade deste grupo de comunidades permanece dubidosa, sendo que a maioría dos investigadores contemporáneos tenden a considerar que a denominación "Ástures" se tratase soamente dun convencionalismo empregado polos romanos á súa chegada ao noroeste peninsular, durante o século I a.C.
Será, por tanto, máis preciso cinguirse o estudo a grupos de comunidades locais, organizados ao longo de vales e unidades territoriais menores, conforme se confirman nas singularidades presentes nas decoración cerámicas da Idade de Ferro, que denotan particularidades comarcais.
Época romana
Coa súa integración do Imperio romano, o termo "ástur" pasou a definir aos habitantes da provincia de Asturias, e máis tarde dentro da provincia da Gallaecia, aos habitantes do Convento xurídico asturicense. Xa na Idade Media acabaría por definir unicamente ás comunidades que vivían entre a Cordilleira Cantábrica e o mar Cantábrico, tendo por límite occidental o río Navia e oriental o Deva, se ben o termo ástur tamén acabaría integrando a toda Cantabria, chamada durante séculos "Asturias de Santillana".
O Marrondo, Seixosmil, Meira
O Marrondo é un lugar da parroquia de Seixosmil, no concello de Meira, na comarca de Meira. Segundo o IGE en 2013 tiña oito habitantes (catro homes e catro mulleres).
O Rego, Cabanas, O Vicedo
O Rego é un lugar da parroquia de Cabanas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Campo de Condús
O Campo municipal de fútbol de Condús ou Eugenio Pardo Conchado é un campo de fútbol situado na capital municipal de Oleiros, o seu propietario é o Concello de Oleiros. Nel xogan como locais o CD Dorneda e o Club Deportivo Obrero de Oleiros. Leva o nome de Eugenio Pardo Conchado, presidente do CD Obrero a mediados do século XX.
O seu terreo de xogo é de 95x48 metros de céspede artificial. Conta cunha bancada cuberta con capacidade para 350 persoas e pode acoller en total outras 650 persoas de pé.
Foi reinaugurado após as obras de reforma polo alcalde Ángel García Seoane e o daquela responsábel da área de deportes da Deputación Provincial da Coruña e presidente da Federación Galega de Fútbol, José García Liñares, en 2008.
La Quinta Estación
La Quinta Estación é un grupo de pop rock, de membros españois, actualmente composto por tres músicos madrileños: Natalia Jiménez, Ángel Reyero e Pablo Domínguez. Comezou a soar en 2001 e a día de hoxe está triunfando co seu terceiro álbum El mundo se equivoca.
Historia
La Quinta Estación orixinouse en Madrid con seis membros, dos cales catro (Ángel, Natalia, Pablo e Sven) emigraron a México cando Sony BMG México ofreceulles a oportunidade de gravar o seu primeiro álbum Primera toma (2001), que rapidamente lles deu popularidade en México, Estados Unidos e toda Latinoamérica.
O single "Donde irán" foi elixido como tema central na telenovela xuvenil 'Clase 406', e introduciunos no país ó que emigraran. Outros temas serían Perdición e No quiero perderte, cos cales se colocaron no top ten da radio mexicana por varios meses.
Posteriormente realizan unha versión do tema Si yo fuese mujer, que encabezaría a banda sonora da película Dame tu cuerpo.
Nese momento o guitarrista e compositor Sven viuse obrigado a marchar do grupo debido a problemas legais internos no grupo. Sven non quixo entrar en maiores disputas que puidesen afectar á banda e decidiu abandonala deixando que o grupo quedase cos dereitos das cancións que el compuxera para a banda (entre elas a canción Algo más, dedicada á súa namorada, e que se publicaría máis adiante co segundo disco.)
O seu segundo disco incluíu 11 temas inéditos de autoría da banda, chamado Flores de alquiler 2004, vendeu máis de 500.000 copias entre México e os Estados Unidos principalmente. Tamén se lanzou con éxito en España e conseguiron un disco de ouro. Os singles foron: El sol no regresa, Algo más, Daría e Niña. Con este álbum conseguiron varios premios e nomeamentos, coma as dos Premios MTV Latinoamérica como mellor novo artista en México e os premios Oye! como mellor grupo español.
En 2005 sae un CD/DVD Acústico que vende máis de 250.000 copias, e polo mesmo foron nomeados ó Grammy Latino.
En 2006 a banda publica o seu último disco El mundo se equivoca, do que se desprenden o seu primeiro single Tu peor error e o segundo Me muero. A día de hoxe o álbum vendeu máis de 100.000 copias en México converténdose en Disco de Platino.
Con este novo traballo por fin logran o verdadeiro éxito en España: O seu single "Me muero" catapultou o álbum ata o #1 da lista de vendas deste país (Promusicae), superando xa as 80.000 copias vendidas (Disco de Platino).
En 2009 regresan cun novo traballo discográfico titulado "Sin frenos" co que chegan ao nº2 da lista de vendas de España (conseguindo o disco de ouro tras superar as 40.000 copias vendidas), ao nº3 en México, ao nº7 na Arxentina e o nº1 en Porto Rico e, por primeira vez, lideran tamén a lista Billboard dos discos latinos máis vendidos nos Estados Unidos.
Álbums
Tracks CD: Producido por: Alejo Stivel Gravado por: Luca Petricca
Singles "Dónde Irán" (2001), "No Quiero Perderte" (2002), "Perdición" (2002)
Videoclips "Dónde Irán" (2001), "No Quiero Perderte" (2002), "Perdición" (2002)
Vendas + de 6.000 copias en México.
Tracks CD: Producido por: Armando Ávila Mastrizado por: Vlado Meller
Singles "El Sol No Regresa" (2004) "Algo Más" (2004) "Daría" (2005) "Niña" (2005)
Stefano Palmieri
Stefano Palmieri, nado en Serravalle o 18 de setembro de 1964, é un político de San Marino.
Traxectoria
Palmieri é contable, está casado e é pai de dous fillos. Membro da Alianza Popular (Alleanza Popolare), Palmieri está no Gran e Xeral Consello dende 2006. Foi un dos fundadores do "Movimento Biancoazzurro" que se adheriu dentro da Alleanza Popolare en 2005. Foi Capitán Rexente de San Marino xunto con Francesco Mussoni no semestre entre o 1 de outubro de 2009 e o 1 de abril de 2010 e por segunda vez xunto con Matteo Ciacci entre o 1 de abril e o 1 de outubro de 2018.
Serra do Faro de Avión
miniatura|250 px|dereita|A serra do Faro de Avión. A serra do Faro de Avión é unha importante elevación ao sur da dorsal galega situada entre os concellos de Melón, Avión e Carballeda de Avia, na provincia de Ourense, e os concellos de Covelo e A Cañiza na provincia de Pontevedra.
Características
A serra do Faro de Avión está separada da serra do Suído polos ríos Tea e Avia. A súa máxima altura é o monte do mesmo nome, que acada os 1.155 metros. O seu valor ecolóxico é máximo: resulta de capital importancia para as evolucións do lobo e, ademais doutros mamíferos e aves rapaces, tense observado a aguia real e o bufo real. Conserva os restos dalgunha turbeira e carballeiras como a de Prado e a de Avión, dunha apreciable extensión. Mesmo se albisca a orografía dun antigo glaciar.
Esta serra alimenta a cunca do río Miño a través do Brul, o Cerves, o Deva e o Tea. Existen nela paraxes de gran beleza como a fervenza de Tourón e conxuntos dun valor arquitectónico e etnográfico sobresaínte como os cabaceiros de Vivenzo. Pese a todas estas virtudes, esta serra carece de protección. Está moi afectada polos parques eólicos instalados nos seus cumes.
Alexandre de Fisterra
Alexandre Campos Ramírez, coñecido como Alexandre de Fisterra, nado en Fisterra o 6 de maio de 1919 e finado en Zamora o 9 de febreiro de 2007, foi un editor, escritor, inventor, republicano e testamenteiro de León Felipe. Foi o inventor do futbolín, versión do fútbol de mesa.
Traxectoria
miniatura|Fisterra lugar de nacemento de Alexandre
Mocidade
Un dos dez fillos do radiotelegrafista de Fisterra, Alexandre viviu nesa vila da Costa da Morte ata os cinco anos, para se trasladar despois á Coruña. Aos quince anos marchou estudar o bacharelato a Madrid.
Unha vez alí, a zapataría do seu pai quedou arruinada, polo que, ao non poder pagar o colexio privado no que estudaba, o director púxoo a corrixir os deberes dos párvulos pagando así a matrícula. Tamén traballou na construción como peón de albanel, como bailarín de claqué e despois nunha imprenta. Ademais foi nesta cidade onde coñeceu a León Felipe (do que sería testamenteiro), que xunto con Rafael Sánchez Ortega, editaron o xornal Paso a la juventud para vendelo pola rúa.
A guerra e o exilio
En novembro de 1936 quedou sepultado nun dos bombardeos de Madrid durante a Guerra civil española. Primeiro levárono a Valencia pero como as súas feridas eran graves finalmente trasladárono a un hospital de Monserrat. Alí coñeceu moitos nenos feridos coma el, incapaces de poder xogar ao fútbol, e foi daquela cando pensou no futbolín inspirándose no tenis de mesa. Alexandre confioulle ao seu amigo Francisco Xavier Altuna, un carpinteiro vasco, a fabricación do primeiro futbolín seguindo as súas instrucións. Non obstante, non puido vender o invento a nivel industrial xa que todas as fábricas de xoguetes, a maioría en Valencia, estaban a fabricar armas de verdade por mor da guerra. Patentou a invención en Barcelona en xaneiro de 1937, ao igual que o primeiro pasafollas de partituras movido co pé que fixo para unha rapaza pianista da que estaba namorado. Non obstante, por mor do triunfo franquista na guerra, tivo que se exiliar a Francia cruzando a pé os Pireneos e debido a que estivo a chover durante dez días, perdeu a patente que levaba no macuto. miniatura|Futbolín. Estando xa en París, no ano 1948, e grazas á patente do pasafollas conseguiu gañar uns cartos cos que puido marchar a Quito (Ecuador) onde fundou a revista Ecuador 0°, 0', 0" coa que dedicaba cada número a poetas dun país. Máis tarde, en 1952, foi a Guatemala, concretamente a Cabo de Santa María, e alí despois de mellorar o futbolín comezou a fabricalos, facendo un bo negocio. Alí foi ademais onde xogou partidas contra o Che Guevara. Isto acontecería mentres había democracia no país, xa que tras o golpe de estado do coronel Carlos Castillo Armas, por mor da súa ideoloxía de esquerdas, foi roubado e secuestrado, quedando sen nada.
Axentes especiais españois embarcárono pois nun avión en dirección a España, pero el puido escapar, refuxiouse nos lavabos do avión e construíu unha bomba ficticia envolvendo xabrón con papel de aluminio. Con esa "bomba" ameazou a tripulación e gañou o favor dos viaxeiros logo de dicirlles que era "un refuxiado español". O avión desviouse a Panamá, no que foi un dos primeiros secuestros de avión. Máis tarde marchou a México onde atopou amigos poetas e escritores polo que permaneceu alí dedicándose ás artes gráficas e a editar. Así fundou e presidiu a editorial chamada Editorial Finisterre Impresora dende a cal editou a revista do centro galego de México e libros de variados poetas, entre os que se atopan León Felipe e Juan Larrea. Ademais foi redactor de El Nacional e editou un facsímile da revista Galeuska e o primeiro libro de poemas de Ernesto Cardenal.
O regreso
Residiu en Aranda de Duero (provincia de Burgos), e despois trasladaríase a Zamora. onde faleceu, na súa casa do barrio de Pinilla á idade de 87 anos. As súas cinzas foron espalladas no río Douro ao seu paso pola cidade de Zamora e no Atlántico en Fisterra.
Era membro correspondente da Real Academia Galega.
Recoñecemento
O grupo coruñés Os Diplomáticos de Monte Alto compuxo unha canción dedicada ao futbolín que comeza mencionando ao inventor: Ano 37, guerra civil / Alexandre de Fisterra inventa o futbolín. A canción fíxose famosa ao ser parte do videoclip do contentor infantil da Televisión de Galicia Xabarín Club.
Alessio Spataro publicou unha banda deseñada contando a súa vida.
Gran Premio de Australia de 2016
O Gran Premio de Australia de 2016 (oficialmente 2016 Fórmula 1 Rolex Australian Grand Prix) e unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 20 de marzo de 2016 no Circuíto Albert Park en Melbourne. Foi a 80ª carreira na historia do Gran Premio de Australia, que remontase á 100 Miles Road Race de 1928, e a vixésimo primeira vez que a carreira disputouse no Circuíto Melbourne. Foi a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2016 e disputouse sobre cincuenta e oito voltas ao Circuíto de Albert Park. Hamilton logrou a primeira pole position da tempada, e a quincuaxésimo da súa carreira nunha sesión de cualificación que presentou un novo formato de eliminación moi criticado.
Les Enfants du capitaine Grant
Les Enfants du capitaine Grant é unha novela do escritor francés Jules Verne que foi publicada en 1868. Utilizando o tema clásico do náufrago, Verne expón a visión dos que sofren a desaparición, e amosa o sentir de dous rapaces pola ausencia do seu pai e a desesperación de non volver velo; é unha telemaquia e a súa estrutura, como a de Viaxe ao centro da Terra, xira arredor de descifrar un documento que dará orixe á viaxe.
Gran Premio de Australia de 2016
Cambios na normativa
A carreira viu a presentación dun novo sistema de cualificación, cos pilotos eliminados cada noventa segundos logo dun tempo específico en cada unha das tres quendas de cualificación. Anteriormente, os pilotos só eran eliminados ao final de cada sesión.
Nun novo cambio das regulacións, o fornecedor de pneumáticos Pirelli fai agora tres compostos de pneumáticos dispoñibles para cada Gran Premio en lugar de dous. Para o Gran Premio de Australia, estes foron os compostos súper brandos, brandos e medios. Pirelli proporcionou a cada piloto dous xogos de pneumáticos para a carreira (dos cales un debe ser usado) e un para a Q3, os pilotos elixiran dez conxuntos adicionais de pneumáticos dos tres compostos dispoñibles. En particular, os pilotos de Mercedes Lewis Hamilton e Nico Rosberg tomaron diferentes opcións, Rosberg optou por un conxunto adicional de medios en lugar de pneumáticos brandos. Os dous pilotos de Manor elixiron a forma máis conservadora, elixindo catro conxuntos de cada un dos compostos medio e brando.
A carreira viu o debut en competición do Haas F1 Team, e o seu coche, o Haas VF-16; e o regreso de Renault. Como un equipo totalmente oficial logo dunha ausencia de catro anos.
Práctica libre
Polo regulamento da tempada, mantéñense as tres sesións de práctica, dúas sesións de 1´5 horas o venres e outra sesión dunha hora antes da cualificación do sábado. Choveu antes do inicio da primeira sesión de adestramentos, o que deixou a pista mollada e esvaradiza, e os pilotos inicialmente optaron por montar nas súas primeiras voltas pneumáticos intermedios. Nico Rosberg foi o primeiro en establecer un tempo de volta, marcando 1:44.037, un tempo pronto superada polo seu compañeiro en Mercedes Lewis Hamilton en 1:40.812. A medida que as condicións melloraron aínda máis, Kimi Räikkönen estableceu un novo mellor tempo logo dunha media hora de práctica. Pouco despois, a pista secouse suficiente para que os pilotos saíran con pneumáticos lisos, con Daniel Ricciardo establecendo o mellor tempo co composto medio con 1:34.007. Logo de ao redor dunha hora de práctica, Hamilton logrou o mellor tempo da sesión, 1:29.725. Aínda así, varias zonas molladas na pista causaron problemas a varios pilotos, Max Verstappen, fixo aquaplaning cando viraba na curva seis, así como Valtteri Bottas e Río Haryanto, que tiveron que pasar a través das trampas de grava logo de deslizarse fóra da pista. Pouco antes do final da sesión, a choiva volveu e atapou a moitos pilotos, incluíndo a Räikkönen e Ricciardo, cuxo Red Bull RB12 quedou atascado nunha trampa de grava na curva doce.
Debido a varias chuvascadas entre a primeira e a segunda sesión, a pista estaba mollada de novo durante a segunda sesión, o que limitou aos pilotos a usar soamente os pneumáticos intermedios. Hamilton foi o máis rápido de novo, marcando un tempo de 1:38.841. O seu compañeiro de equipo Rosberg chocou na curva sete a media sesión, danando o alerón dianteiro da nova especificación que o equipo decidira deliberadamente non usar na primeira práctica por temor a danos. Rosberg se desculpou polo incidente, tratou de volver á rúa de boxes, antes de que o seu equipo díxolle que parase, poñendo un pronto fin á súa sesión. Nico Hülkenberg, Raikkonen, Ricciardo e Carlos Sainz terminaron dentro dun segundo do tempo de Hamilton, mentres que Sergio Pérez que estaba a punto de lograr oseu tempo máis rápido, tivo que reducir a velocidade na última parte da volta debido ás fortes choivas. Os dous pilotos de Manor Pascal Wehrlein e Hary fixeron o maior número de voltas, con 24 e 22 voltas quedando en 12º e 14º lugar respectivamente. Os pilotos de Renault e Williams non marcaron tempos. Os dous Sauber e o Toro Rosso de Max Verstappen non saíron do garaxe durante toda a sesión.
Aínda que a choiva caeu o sábado pola mañá, a pista secouse ao comezo da sesión de adestramentos libres. Lewis Hamilton marcou de novo o mellor tempo con 1:25.624, menos de dúas décimas de segundo por diante do seu compañeiro Rosberg, con Sebastian Vettel cerca na terceira posición. Os mellores tempos establecéronse co composto de pneumáticos súper brando. Con todo, a vantaxe de Mercedes sobre Ferrari resultou máis significativa, ata sete décimas de segundo no composto duro máis brando, o pneumático que máis probablemente se utilice na carreira. Toro Rosso confirmou o seu bo ritmo durante a fin de semana co cuarto e o sexto lugar con Carlos Sainz e Max Verstappen, respectivamente, sendo ao redor de medio segundo máis rápido ca o seu equipo irmán, Red Bull Racing. Un incidente importante produciuse apenas uns segundos despois do comezo da sesión de práctica, cando Río Hary e Romain Grosjean chocaron no pit lane. Ambos coches necesitaron montar novos aleróns dianteiros e Haas tamén cambiaron o piso no coche de Grosjean Hary recibiu posteriormente unha penalización de tres prazas polo incidente, así como dous puntos de penalización engadidos á súa licenza.
Cualificación
A cualificación púxose en marcha o sábado pola tarde coas novas regras. Do mesmo xeito que en anos anteriores, o procedemento de cualificación divídese en tres partes, coa primeira quenda (Q1) disputada durante 16 minutos e a segunda e a terceira (Q2 e Q3) con 15 e 14 minutos de duración, respectivamente. Todos os vinte e dous coches disputaron a primeira quenda, quedando sete pilotos eliminados en cada unha das dúas primeiras quendas da cualificación, quedando oito pilotos para competir pola pole position na Q3. Con todo, co cambio das regras, os pilotos agora foron eliminados durante a sesión, co corredor máis lento eliminado da contenda cada noventa segundos, comezando aos sete minutos na Q1, ao seis minutos na Q2 e aos cinco minutos na Q3.
O novo formato pretende que todos os coches saían á pista rapidamente na Q1, establecendo os tempos de volta co composto súper suave, o pneumático máis rápido dispoñible no evento. Os dous pilotos de Manor foron os primeiros en ser eliminados, despois de só facer unha volta cronometrada cada un, do mesmo xeito que os dous coches Haas logo deles, ao non poder cruzar a liña de chegada no tempo. A mesma sorte tivo Daniil Kvyat, que se clasificou 18º. Os dous pilotos de Sauber foron capaces de saír nunha segunda volta cronometrada, pero resultaron ser demasiado lentos para evitar ser os últimos en saír na Q1, logo de que o novato Jolyon Palmerde Renault fora capaz de evitar a eliminación, establecendo un tempo máis rápido cara á final da sesión.
A Q2 iniciouse coa pista chea unha vez máis, pero moitos dos mellores pilotos non saíron para unha segunda volta cronometrado logo de establecer un tempo suficiente na primeira volta. Os pilotos eliminados determináronse con bastante rapidez, os dous pilotos de Renault cualificaronn 14º e 15º, respectivamente. Os dous McLarens foron os seguintes en saír da contenda, Bottas foi eliminado no posto 11º na grella. Ambos Force India foron os últimos en non entrar na Q3, con Sergio Pérez noveno superando ao seu compañeiro de equipo Hulkenberg décimo.
A terceira parte da cualificación determina a pole, e só os dous pilotos de Mercedes fixeron dúas voltas cronometradas. Despois de quedar detrás dos dous pilotos de Ferrari na súa primeira volta, Rosberg mellorou quedando no segundo lugar no seu segundo tempo, pero non foi capaz de desafiar ao seu compañeiro de equipo Hamilton, que se levou a quincuaxésima pole da súa carreira. Moutros outros pilotos quedaron limitados a unha soa volta cronometrada e, ao final, os dous Ferrari de Vettel e Raikkonen lograron a segunda fila da grella por diante de Max Verstappen e Felipe Massa. Sainz e Ricciardo redondean os oito primeiros da grella. Polo tanto, a Q3 viu pouca disputa coas posicións finais determinadas desde moi cedo e os pilotos abandonando os seus autos minutos antes do final da cualificación.
Post cualificación
O novo formato de cualificación foi criticado inmediatamente despois do final da sesión polos expertos, os pilotos e o persoal dos equipos por igual. O comentarista de Sky Sports Martin Brundle pediu unha revisión rápida das normas, dicindo que o procedemento "non é aceptable", e pedindo que se abandone antes da próxima carreira. O director executivo de Mercedes Toto Wolff e o expiloto Johnny Herbert foron igualmente críticos, e describirono como "lixo" e "vergoñento". O director do equipo Red Bull Christian Horner foi apoloxético, describiu o formato como "non bo para a Fórmula Un" Niki Lauda, presidente non executivo de Mercedes, estaba de acordo, definiuno como "un grande erro." A crítica principal diríxese ao feito de que moitos pilotos non teñen tempo suficiente para mellorar os seus tempos de volta, e moitos teñen que abandonar aínda que tecnicamente estean na pelexa. O campión do mundo de Damon Hill observou que o pole Lewis Hamilton podería ondear a súa propia bandeira a cadros [...] con catro minutos aínda por diante" Nico Rosberg recoñeceu que "non funcionou", mentres que Sebastian Vettel foi igualmente crítico, e describiuno como "o camiño equivocado". Lewis Hamilton uniuse ás críticas, pero recoñeceu o intento de revitalizar o formato.
La Raza (Ourense)
La Raza foi un periódico editado en Ourense en 1918.
Historia e características
Aínda que existía un proxecto para poñelo en marcha xa en febreiro de 1917, fundado por Luis Antón del Olmet, no que figuraba como director Basilio Álvarez e Antonio Buján como xerente; finalmente viu á luz un ano despois, o 20 de febreiro de 1918, como defensor da candidatura de Luis Antón del Olmet para deputado a Cortes polo distrito de Verín nas eleccións do 24 de febreiro. Dirixido por Basilio Álvarez, cesou a súa publicación en agosto de 1918.
Houston Dynamo
O Houston Dynamo é un club de fútbol profesional de Houston, no estado de Texas. O equipo foi fundado no ano 2005, xoga na Conferencia Oeste da Major League Soccer. Nas súas dúas primeiras tempadas o club gañou dous MLS Cup consecutivas. Debido a súa localización, xogou nas conferencias Leste, Oeste e na Central en tan só nove anos de historia. .
O nome de Dynamo proven do notable número de industrias enerxéticas na cidade de Houston. Entre os xogadores máis destacados que vestiron a elástica laranxa cabe destacar a Brad Davis e a Brian Ching.
Historia
O partido inaugural foi o dous de abril de 2006, fronte o Colorado Rapids, no que o conxunto de Houston venceu por cinco goles a dous, con catro goles de Brian Ching que ó mes foi seleccionado para disputar a Copa Mundial da FIFA 2006 coa selección de fútbol dos Estados Unidos. Na súa primeira tempada o Dynamo chegou a final da MLS Cup vencendo nos penaltis, tras o 1-1 no tempo regulamentario, contra o New England Revolution. A tempada seguinte sumou a súa primeira participación na Liga de Campións da CONCACAF onde alcanzou as semifinais. Ese mesmo ano logrou o seu segundo título da MLS Cup consecutivo, gañando por dous goles a cero fronte ó Kansas City Wizards.
No ano 2008 acadou a súa primeira final internacional, a SuperLiga Championship Game, pero perdeuna nos penaltis tras empatar a dous goles fronte o New England Revolution. Nos playoffs da MLS caeron nas semifinais de conferencia, polo que non puideron revalidar o título. Ao ano seguinte ós Orange Crush non conseguiron bater ó Los Angeles Galaxy na final da conferencia Oeste. No ano 2010 o equipo sufriu a marcha do seu presidente, nunha tempada en que o equipo acabou no seu peor posto ata ese momento, a sétima posición, que lles deixaba fora dos playoffs por primeira vez na súa historia.
Tras unha mala tempada, o equipo rexurdiu e logrou un posto para a final da MLS Cup pero non conseguiu vencer ó Los Angeles Galaxy perdendo por un axustadísimo un a cero. O ano 2012 foi o primeiro no que o equipo texano exercía a localía no BBVA Compass Stadium, o partido inaugural (Houston Dynamo vs DC United) rematou con vitoria laranxa por un gol a cero, cun auténtico golazo dende fora da área de Brad Davis. O estadio cambiou pero os resultados foron os mesmos, chegaron á final pero perdérona, de novo, contra Los Angeles Galaxy. Na seguinte tempada seguiu a racha de chegar as rondas finais do playoff, ese ano os texanos foron eliminados na final de conferencia.
Tras unha serie de boas tempadas na MLS, non chegaron nin a clasificarse para os playoffs, quedando na oitava posición na conferencia Leste, o peor resultado da súa historia. O ano seguinte volveu ser unha mala tempada, volveu quedar sétimo pero esta vez na conferencia Oeste.
Títulos
== Récords ==
Mércores de Cinsa
dereita|miniatura|Mércores de Cinza de [[Carl Spitzweg: o fin do Entroido.]]
O Mércores de Cinsa ou Cinza é o primeiro día da Coresma no calendario católico, protestante, e anglicano. Sucede 46 días antes da Pascua cristiá, aínda que se considera que a Coresma ten 40 días de duración, xa que non se contan os domingos.
Este día cae en diferentes datas ano a ano, de acordo á data móbil de Pascua. Pode acontecer entre o 4 de febreiro e o 10 de marzo.
Liturxia do Mércores de Cinsa
Este día, que é para os católicos día de xaxún e abstinencia, igual que o Venres Santo, realízase a colocación da cinza aos fieis que asisten a Misa. Estas cinzas elabóranse a partir de quéimaa dos ramos do Domingo de Ramos do ano anterior, e son bendicidas e colocadas sobre a cabeza ou a fronte dos fieis como signo da caducidade da condición humana, como signo penitencial (xa usado desde o Antigo Testamento) e de conversión, que debe ser a nota dominante durante toda a Coresma.
Aeroporto de Kajaani
O aeroporto de Kajaani é un aeroporto finés en Paltaniemi, situado a 7 quilómetros ao noroeste do centro da cidade de Kajaani.
A súa construción comezou en 1939 e a súa pista rematouse no outono dese ano. Porén, debido ao inicio da segunda guerra mundial o aeroporto non sería opficialmente inaugurado ata o 22 de xuño de 1956.
Matador Records
Matador Records é un selo discográfico independente centrado en artistas e bandas de indie rock. Foi fundado por Chris Lombardi no ano 1989 e ten as súas sedes en Nova York e Londres.
Historia
Matador creouna Chris Lombardi en 1989 no seu apartamento de Nova York. O ano seguinte, Lombardi uniuse ao antigo xerente de Homestead Records, e xuntos encárganse do selo dende entón. En 1993 Matador comezou unha asociación con Atlantic Records que durou un par de anos, e en 1996 Capitol Records mercou o 49% do selo, pero Lombardi e Cosloy brecuperaríano en 1999. Dende o ano 2002 é co-propiedade da compañía británica Beggars Group e agora opera tanto en Nova York como en Londres.
Raúl Ríos Álvarez
Raúl Ríos Álvarez, nado en Trazo en 1945 e finado o 11 de febreiro de 2021, foi un mestre e político galego que foi o primeiro alcalde democrático de Trazo.