cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maria de Lourdes Pintasilgo
Maria de Lourdes Ruivo da Silva de Matos Pintasilgo GCC • GCIH • GCL, nada o 18 de xaneiro de 1930 en Abrantes e finada o 10 de xullo de 2004 en Lisboa, foi unha enxeñeira química, dirixente eclesiástica e política portuguesa. Foi a única muller que ostentou o cargo de Primeira ministra en Portugal, dirixindo o V Goberno Constitucional, en funcións dende xullo de 1979 ata xaneiro de 1980.
Foi a segunda muller a desempeñar o cargo de Primeira ministra en Europa, dous meses despois da toma de posesión de Margaret Thatcher.
Primeiros anos
Maria de Lourdes Pintasilgo naceu no seo dunha familia de clase media en 1930. O seu pai, Jaime de Matos Pintasilgo (nado o 9 de decembro de 1896 na freguesía de Conceição en Covilhã e finado o 10 de outubro de 1959 en Socorro, Lisboa) dedicábase ao comercio con la, e a súa nai era Amélia do Carmo Ruivo da Silva, nada en Vendas Novas. Os seus pais casaron en Abrantes o 14 de marzo de 1929.
Vida profesional
Após graduarse en 1953 no Instituto Superior Técnico da Universidade de Lisboa, con 23 anos comezou a traballar como bolseira nun programa de colaboración coa Xunta de Enerxía Nuclear nacional. Despois de completar o programa, comezou a traballar nunha gran compañía portuguesa con intereses en plantas de cemento, a Companhia União Fabril ou "CUF". En 1954, ocupaba o posto de enxeñeira xefa na sección de estudos e proxectos. A partir dese cargo pasou a ser directora de proxectos da empresa. Mantivo o posto durante 7 anos, ata que deixou a empresa en 1960.
Primeira ministra
En 1979, o daquela Presidente de Portugal, António Ramalho Eanes, pediulle ser a Primeira ministra. Pintasilgo asiumiu o cargo do Primeira ministra do goberno provisional portugués o 1 de agosto de 1979 por un período de tres meses. Durante o seu mandato fixo presión para modernizar o anticuado sistema de benestar social do país. Tamén deixou a súa pegada facendo que a seguridade social fose universal e mellorando a atención médica, a educación e a lexislación laboral.
En 1984 contribuíu con "Daring to be different" na antoloxía Sisterhood Is Global: The International Women's Movement Anthology, editado por Robin Morgan.
Pintasilgo foi a primeira muller que se presentou como candidata á presidencia do país en 1986. Presentouse como independente pero só acadou o 7% dos votos. Ao ano seguinte foi elixida deputada do Parlamento Europeo como membro do Partido Socialista, posto que ocupou ata 1989. Maria de Lourdes Pintasilgo morreu dunha parada cardiorrespiratoria no seu fogar de Lisboa o 10 de xullo de 2004, con 74 anos.
San Mamede, Viana do Bolo
Santiago de San Mamede é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 54 habitantes (28 homes e 26 mulleres).
Abingdon
O topónimo inglés Abingdon pode referirse a:
Xuramento dos Horacios
O Xuramento dos Horacios (en Le Serment des Horaces) é unha obra de Jacques-Louis David realizada en 1784, uns anos antes da Revolución Francesa. O cadro mide 330 x 425 cm e consérvase no Museo do Louvre. Considérase o paradigma da pintura neoclásica.
A pintura representa o «saúdo romano», co brazo estendido e a palma cara abaixo. O tema da pintura está baseado na lenda dos Horacios e os Curiacios, lenda relatada por Tito Livio na súa obra Ab urbe condita libri, e ten unha perspectiva patriótica e neoclásica; máis tarde converteríase nun modelo a seguir por pintores posteriores. O éxito da obra fixo medrar a fama do seu autor, e permitiulle manter os seus propios estudiantes.
Xosé Alberte Suárez Lage
Xosé Alberte Suárez Lage, coñecido como Picho, nado o 24 de febreiro de 1946 e finado en Salvaterra de Miño o 31 de marzo de 2014, foi un xornalista e político galego.
Demócares
Demócares de Leucónoe foi un orador e político ateniense, de entre os séculos -IV e -III Era sobriño de Demóstenes, fillo dunha irmá deste e de Laques.
Traxectoria
Atribuíuselle unha historia dos feitos ocorridos na Atenas do seu tempo, nun estilo oratorio, non histórico, que non se conservou.
Consérvase un texto no que Demócares solicitou unha estatua de bronce na Ágora de Demóstenes, o seu tío, así como manutención e un posto de preferencia para el e para o maior dos seus fillos, por ser gran benfeitor dos atenienses.
Un relato mencionado por Séneca explicaba que a Demócares lle chamaban «parrheriastes», por mor da liberdade excesiva da súa linguaxe, ás veces imprudente, como nunha ocasión na que, tendo sido enviado xunto a outros atenienses en misión diplomática á corte de Filipo IV de Macedonia, o rei preguntou aos atenienses que podería facer que fose lles grato a eles, e Demócares contestou: «Aforcarte». Filipo, con todo, non se alterou e dixo aos presentes que o deixasen marchar san e salvo. Tamén sufriu un desterro por mor dunhas palabras ofensivas que dirixiu contra Estratocles.
No ano -306 apoiou unha proposta que no seu momento realizara Sófocles segundo a cal debía prohibirse o ensino da filosofía antidemocrática. Á súa vez, Laques, fillo de Demócares, solicitou unha estatua para o seu pai, que se di que foi levada ao Pritaneo.
King's Mouth
King's Mouth: Music and Songs é o décimo quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental The Flaming Lips, publicado inicialmente o 13 de abril de 2019 (no Record Store Day) como unha edición limitada de 4 000 copias, e comercialmente o 19 de xullo de 2019 a través dos selos Warner Bros. Records e Bella Union.
King's Mouth é un álbum conceptual concibido como a banda sonora dunha exposición de arte do mesmo nome do líder Wayne Coyne, inaugurada en 2017. O álbum conta con Mick Jones de The Clash que narra varios temas.
Verbeia
Verbeia é unha deusa celta adorada na Britania romana. É coñecida por unha única inscrición nun altar de pedra dedicada a ela en Ilkley (RIB 635). É considerada unha deificación do río Wharfe.
A imaxe dunha muller (tamén de Ilkley) podería representar á deusa: é representada cunha cabeza excesivamente grande e con faccións esquemáticas, leva unha túnica longa e plisada e ten dúas grandes serpes, representados como zig-zag xeométricos, agarradas en cada man.
Autopoiese
miniatura|350x350px|Colonia de [[Célula nai|células tronco embrionarias.]]
Autopoiese ou autopoiesis (do grego auto "propio", poiesis "creación") é un termo creado na década de 1970 polos biólogos e filósofos chilenos Francisco Varela e Humberto Maturana para designar a capacidade dos seres vivos de se produciren a si propios. Segundo esta teoría, un ser vivo é un sistema autopoiético, caracterizado como unha rede pechada de producións moleculares (procesos) en que as moléculas producidas xeran coas súas interaccións a mesma rede de moléculas que as produciu. A conservación da autopoiese e da adaptación dun ser vivo ao seu medio son condicións sistémicas para a vida. Por tanto, un sistema vivo, como sistema autónomo, está constantemente se autoproducindo, autorregulando, sempre mantendo interaccións co medio, onde este só desencadea mudanzas determinadas na súa propia estrutura, e non a través dun axente externo.
De orixe biolóxica, o termo pasou a ser usado noutras áreas por Steven Rose na neurobioloxía, por Niklas Luhmann na socioloxía, por Gilles Deleuze e Antonio Negri na filosofía, por Patrick Schumacher na arquitectura e por Gunther Teubner no Dereito.
Orixe
Foi empregada, inicialmente, para designar os elementos característicos dun sistema vivo e a súa estrutura. As pescudas sobre tal obxecto de estudo apuntaron unha definición de vida como sendo a autonomía e a constancia dunha determinada organización, ou das relacións nun dato sistema entre o anos dos elementos constitutivos dese mesmo sistema, organización esa que é auto-referencial no sentido de que a súa orde interna é xerada a partir da interacción dos seus propios elementos e auto-reprodutiva no sentido de que tales elementos son producidos a partir desa mesma rede de interacción circular e recursiva.
Luhmann
Esa construción conceptual foi rapidamente difundida e comezou a ser empregada noutras áreas do coñecemento até ser introducida no eido das ciencias sociais. O responsábel pola colocación da autopoiese no medio social foi Niklas Luhmann. Foi el o que na década de 1980 transformou a teoría autopoiética nun método de observación social. Nótese que o postulado luhmanniano pode ser dividido en dúas fases: unha estritamente sistémica e outra coa aplicación da autopoiese sobre os marcos xa existentes na teoría dos sistemas.
Aplicación
Tanto a creación da teoría autopoiética como a súa aplicación aos sistemas sociais representou unha revolución epistemolóxica. Esa proposta de mutación no foco epistemolóxico propiciou unha mellor observación do medio e súas características. Anteriormente, o proceso de observación científica dun dato obxecto presupuña a análise estrutural de todos os seus elementos constitutivos illadamente. Coñecer algo significaba poder determinar cales son as partes que determinan o todo dese obxecto. Non se avaliaba as relacións entre os elementos, mais só a súa condición/colocación no todo.
A proposta da teoría autopoiética, diferentemente da postura analítica, parte da observación de determinado obxecto pola interacción dos seus elementos, posibilitando, así, a construción dunha armazón científica con base nas relacións entre os elementos e as funcións exercidas no todo comunicativo dos sistemas. A autopoiese vén sendo utilizada como marco teórico dos Dereitos Fundamentais.
Sen teito
miniatura|350px|Sen teito en [[París.]] miniatura|290px|Lugar onde persoas viven baixo unha ponte en [[París.]] Unha persoa sen teito ou sen fogar, é aquela persoa que non ten casa propia por motivos de pobreza, sexa por un estado de indixencia ou por unha catástrofe natural. Non inclúe o nomadismo, a ocupación ou fenómenos voluntarios.
Calcúlase que o problema afecta a uns 100 millóns de persoas, especialmente en países subdesenvolvidos ou áreas urbanas.
O dereito á vivenda está considerado como un dereito humano fundamental de segunda xeración, recollido entre outros na Constitución española.
A indixencia é un estado de pobreza absoluta no cal o individuo non é quen de obter os medios mínimos para procurarse alimentos diarios. A indixencia prolongada acaba provocando o fenómeno coñecido como sen teito, polo cal a persoa perde a súa casa por no poder mantenrse a si mesmo. Está asociada coa mendicidade, xa que como no se teñen ingresos, usualmente por falta de traballo, recórrese á esmola ou á axuda social para subsistir.
Pilates
miniatura|240px|Muller praticando pilates.
O pilates (tamén chamado de método pilates) é unha disciplina física e mental que se centra en traballar os músculos posturais máis internos, dedicándolle unha atención especial á respiración e ao aliñamento, co fin de reeducar o corpo e facelo cada vez máis equilibrado, forte e flexíbel.
O método foi desenvolvido por Joseph Pilates na década de 1920. A maioría dos exercicios execútanse coa persoa deitada. Actualmente recoñécese coma unha técnica para o tratamento e prevención de problemas na columna vertebral. Un Centro ou Estudio de Pilates é normalmente o local onde se practica pilates no chan (Mat Work) e/ou sobre grandes e pequenos aparellos. O aparello máis coñecido de todos é o Reformer. Eventualmente un centro completo de pilates inclúe aparellos coma o Cadillac, Wunda Chair, High "Electric" Chair, Spine Corrector, Ladder Barrel e Pedi-Pole.
Paínzo (homónimos)
miniatura|[[Panicum miliaceum.]]
A meirande parte dos millos miúdos pertencen á subfamilia Panicoideae. As especies principais de millo miúdo, ordenadas pola súa importancia económica son:
Outras especies de menor importancia inclúen:
Son cereais moi ricos en enerxía, ideais para consumir no almorzo, tamén resultan indispensábeis na dieta das persoas celíacas xa que non conteñen prolaminas tóxicas e substitúen gran cantidade dos nutrientes dos alimentos con glute.
Abitibi
O topónimo Abitibi pódese referir a:
Paínzo (homónimos)
O tef (Eragrostis tef) e mais o sorgo (Sorghum spp.) ás veces tamén son incluídos entre os millos miúdos.
San Martiño, Viana do Bolo
San Martiño é unha parroquia do concello de Viana do Bolo na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 73 habitantes, deles 33 eran homes e 40 eran mulleres.
Vida nova
miniatura|[[Dante e Beatriz na ponte Santa Trindade.]] Vida nova, ou Vita nuova no orixinal en italiano, é o primeiro libro de Dante Alighieri, escrito entre 1292 e 1293 e composto de 31 poemas comentados onde narra a historia do seu amor por Beatriz.
A tradución ao galego foi obra de Darío Xohán Cabana e foi publicada en 1994 pola editorial Espiral Maior. No ano 1995, a tradución gañou o Premio Ramón Cabanillas de Tradución.
Características
A lingua utilizada é a toscana, tanto para os poemas (o que non é gran novidade, xa que moitas obras líricas xa se escribían daquela en lingua vulgar) como para os comentarios que, polo seu carácter máis teórico, xa innovan ao prescindir do latín.
Na obra altérnanse 31 poemas líricos e 42 capítulos en prosa.
La llamada
La llamada é un filme español de 2017 dirixido por Javier Ambrossi e Javier Calvo. É unha adaptación do musical homónimo. Estreouse en Netflix no mes de marzo de 2020.
Sinopse
O filme conta a historia de María e Susana, dúas adolescentes de dezasete anos que se atopan no campamento de verán cristián La Brújula, ó que van dende a súa infancia. Ámbalas dúas senten paixón polo reguetón e o electro latino, mais as aparicións de Deus a María comezarán a transformar as súas vidas.
Sommelier
miniatura|Sommeliers en acción. Sommelier é o profesional da hostalaría encargado da xestión e comercialización do viño nun restaurante, así como de aconsellar á clientela cal é o que máis se axeita aos pratos que van consumir.
Ademais do viño, este profesional pode estar especializado en cervexas, ou outros tipos de bebidas, e de todos os asuntos relacionados ao servizo deste. Adicionalmente, coida da compra, almacenamento e rotación de adegas e elabora cartas de viño en restaurantes.
Na antigüidade, o sommelier era quen botaba o viño nas cuncas dos convidados, nos banquetes.
Etimoloxía
En portugués tamén se emprega o substantivo escanção (escancián) que, o mesmo que o verbo escanciar (servir viño, sidra ou outra bebida), deriva do vocábulo da lingua gótica skankja, que significa copeiro (o que lle serve a copa aos reis).
Francis 7
Francis 7 é unha banda estadounidense de postpunk revival formada en Miami (Florida) preto do ano 2005. Está formada por Omar Cuellar (guitarra eléctrica e voz), Jonny Stein (baixo), Raph Sangiovanni (batería) e Robby Trey Rose (guitarra eléctrica).
Historia
O nome do conxunto, Francis 7, ven da personaxe homónima da novela de ciencia ficción Logan's Run (A fuxida de Logan), escrita por William F. Nolan e George Clayton Johnson. Nesta distopía, Francis 7 é o membro dos Vixilantes de Logan que vai na persecución de Logan 3 e Jessica 6.
A banda naceu da decisión do seu líder, Omar Cuellar, de levar adiante as cancións que escribía e que non tiñan cabida nos grupos de música nos que ata ese momento participou, como Quit e Jobbernowl, nos que foi brevemente o seu baixista. Ao guitarrista, Trey, coñeceuno na Miami Dade College, mentres que con Jonny tiña unha longa relación desde moi novos, sendo Raph compañeiro de estudos de Jonny.
A Ribeira, Aguiño, Ribeira
A Ribeira é un lugar da parroquia de Aguiño no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Marcus Rashford
Marcus Rashford, nado en Manchester o 31 de outubro de 1997, é un futbolista inglés de ascendencia sancristobaleña, xoga como dianteiro e o seu actual equipo é o Manchester United da Premier League de Inglaterra.
Consello de Seguridade das Nacións Unidas
O Consello de Seguridade das Nacións Unidas é o organismo das Nacións Unidas encargado de manter a paz e seguridade entre as nacións. A diferenza doutras reparticiones da ONU que unicamente poden realizar recomendacións aos gobernos, o Consello de Seguridade pode tomar decisións (coñecidas como "resolucións") e obrigar aos membros a cumprilas, de acordo ao estipulado pola Carta das Nacións Unidas.
Marcus Rashford
Traxectoria
Rashford chegou á academia do Manchester United con apenas sete anos procedente do Fletcher Moss Rangers, situado na cidade de Manchester.
Consello de Seguridade das Nacións Unidas
O Consello está conformado por 15 nacións, 5 permanentes e 10 temporais. Os cinco membros permanentes son os Estados Unidos, Francia, o Reino Unido, a República Popular da China e Rusia. Os 10 membros non permanentes son electos cada dous anos como representantes rexionais. A presidencia do Consello rota mensualmente de xeito alfabético.
Cada membro do Consello ten un voto. As decisións en xeral requiren do voto afirmativo de, polo menos, nove membros. Con todo, os cinco membros permanentes contan con dereito a veto.
Lagoa de Castiñeiras
Situación
Dentro do parque atópase unha caseta de información e a Aula de Natureza de Cotorredondo, ambas as dúas xestionadas pola cooperativa Teixugo.
No parque atópase un campo de catro mámoas entre as que destaca a Mámoa do Rei.
Marcus Rashford
Traxectoria
O 25 de febreiro de 2016, foi convocado por Louis van Gaal para o partido contra Midtjylland correspondente á volta de dezaseisavos de final de Europa League. Debido a unha lesión de Anthony Martial no quecemento, Marcus foi designado como titular para o encontro, debutando como profesional en Old Trafford ante máis de 58.600 espectadores. Marcus xogou os 90 minutos, utilizou a camiseta número 39, con 18 anos e 117 días converteuse no goleador máis novo na historia de Manchester United nunha competición europea ao lograr un dobrete (min. 64 e 75), superando a marca de George Best.
Aglutinina
A aglutinina é un anticorpo que se atopa no soro sanguineo. Ten capacidade aglutinante e por un erro de transfusión sanguínea ou en determinadas condicións patolóxicas como a eritrobastose fetal pode aglutinar os glóbulos vermellos.
Marcus Rashford
Traxectoria
Van Gaal, finalizado o partido, declarou: Despois da xornada, foi incluído no equipo da semana de UEFA Europa League e tamén co 51% dos votos, foi elixido o xogador da semana.
O 28 de febreiro debutou na Premier League, sendo titular contra o Arsenal en Old Trafford. No minuto 29 anotou o primeiro gol do partido, tres minutos despois volveu marcar. Na segunda metade, ao minuto 65 brindou unha asistencia para que o seu compañeiro Ander Herrera anotase outro gol. Rashford foi substituído ao minuto 80, recibiu a ovación do público e finalmente gañaron 3 a 2. Foi elixido o mellor xogador do partido e converteuse no debutante en Premier máis novo en anotar un dobrete, con 18 anos e 120 días. O 20 de marzo foi titular no Etihad Stadium. Con 18 anos e 141 días converteuse no xogador máis novo da historia en marcar nun derbi de Mánchester, dando a vitoria ao equipo por 0 a 1. O 13 de abril adiantou ao equipo na vitoria por 1 a 2 ante o West Ham na FA Cup. Tres días despois anotou o único gol do partido ante o Aston Vila. O 21 de maio foi titular na final da FA Cup 2015-16 ante o Crystal Palace, sendo substituído no minuto 72 e logrando o seu primeiro título como profesional. Na súa primeira campaña no club foi elixido mellor xogador novo e foi renovado até 2020 grazas ao seu rendemento.
O 27 de agosto de 2016, na terceira xornada de Premier League, marcou o gol da vitoria no minuto 93 ante o Hull City. O 20 de abril de 2017 marcou o gol que deu o pase á ronda de semifinais da liga Europa, no minuto 107 da prórroga, ante o Anderlecht. O 4 de maio marcou o único tanto do partido de falta directa ante o Celta de Vigo na ida de semifinais (0-1). A pesar de non ser indiscutiblemente titular durante a tempada, saíu de inicio na final da liga Europa ante o Ajax e que supuxo o seu primeiro título europeo.
O 12 de setembro de 2017 marcou o seu primeiro tanto en Liga de Campións, no seu primeiro partido ante o FC Basel (3-0). O 18 de outubro deu a vitoria ante o Benfica co seu gol. O 5 de decembro fixo o propio ante o CSKA en Old Trafford (2-1). O 10 de marzo logrou os dous goles dos diaños vermellos na vitoria (2-1) ante o Liverpool.
O 3 de novembro de 2018 deu a vitoria, no minuto 92, ante o Bournemouth (1-2).
Xuvenís
Rashford foi parte da selección de Inglaterra nas categorías xuvenís sub-16, sub-18, sub-20 e sub-21.
Foi convocado por primeira vez, por Kenny Swain, para defender á selección sub-16 inglesa no Victory Shield, torneo amigable entre Inglaterra, Gales, Irlanda do Norte e Escocia. Debutou o 27 de setembro de 2012, contra Irlanda do Norte de visitantes, saíndo no minuto 55 e obtendo a vitoria por 5 a 0. Logo volveu ser citado, o 1 de novembro, xogando como titular ante Gales (1-0).
O 5 de novembro de 2014, o técnico Neil Dewsnip convocou a Marcus para xogar dous partidos amigables contra a selección sub-18 de Polonia. Foi titular no primeiro partido entre as sub-18, o 15 de novembro, brindou unha asistencia e gañaron 3 a 2. Dous días despois xogaron outro encontro, esta vez estivo presente os minutos finais e gañaron 4 a 1.
O 16 de marzo de 2016, despois de debutar como profesional, foi convocado por Keith Downing para adestrar coa selección sub-20 inglesa e xogar un amigable. Debutou coa sub-20, o 27 de marzo, como titular coa camiseta número 9. O equipo caeu por 2 a 1 ante Canadá, sendo Rashford o autor da asistencia inglesa.
O 25 de agosto, o adestrador Gareth Southgate convocou a Marcus para xogar coa sub-21 inglesa para a clasificación ao Europeo. Debutou na categoría o 6 de setembro ante Noruega. Rashford logrou un hat-trick ante Noruega nunha vitoria por 6 a 1.
Consello de Seguridade das Nacións Unidas
Historia
O Consello de Seguridade das Nacións Unidas realizou a súa primeira sesión o 17 de xaneiro de 1946 en Church House, Londres. Desde esa data, o Consello reuniuse permanentemente realizando encontros en diferentes cidades, desde París ata Addis Ababa. Con todo, a maior parte do tempo mantívose na sede das Nacións Unidas, primeiro en Lake Success e logo na cidade de Nova York.
A composición do Consello variou soamente en tres ocasións. En 1965, realizáronse cambios aos artigos 23 e 27 da Carta das Nacións Unidas, aumentando de seis a dez o número de membros non permanentes.
En 1971, a Asemblea Xeral votou a favor de eliminar ao membro da República da China sendo substituído desde aquela oportunidade por un delegado da República Popular da China ao ser recoñecida esta entidade como o lexítimo representante da China. Como este tema baseouse na representatividade do membro permanente e non nunha admisión ou expulsión deste, foi tratado a nivel da Asemblea Xeral sen necesitar da aprobación do Consello (e polo tanto, estar suxeita a veto) ou dalgunha modificación do artigo 23 da Carta que especifica as características dos membros permanentes. Un feito similar ocorreu en 1991 cando a Unión Soviética foi substituída pola Federación Rusa.
Membros
miniatura|300px|Membros do Consello de Seguridade durante o ano [[2006: <font color="#374EA2">permanentes  / ''' non permanentes ]] Os 15 membros do Consello están compostos por dúas categorías: os chamados "membros permanentes" e os "membros non permanentes" ou "membros electos".
Os cinco membros permanentes corresponden ás cinco potencias vencedoras da segunda guerra mundial. Son insubstituíbles e teñen dereito a vetar calquera decisión do Consello. Os cinco membros orixinais foron:
Francia posteriormente adoptou o nome de "República Francesa" en outubro de 1946 coa chegada da Cuarta República. Posteriormente, a República da China e a Unión Soviética serían substituídas, sen modificar a Carta das Nacións Unidas. Na actualidade, os cinco membros permanentes e os seus embaixadores son:
Doutra banda, existen dez membros non permanentes, elixidos por polo menos dous terzos dos votos da Asemblea Xeral para un período de dous anos consecutivos. Cada dous anos, cinco membros son renovados. As cotas repártense de acordo a criterios rexionais: África elixe tres membros, Latinoamérica e o Caribe elixe dous, do mesmo xeito que Asia e Europa Occidental, mentres Europa Oriental elixe un. Alternadamente, un membro debe ser do mundo árabe, ben africano ou asiático.
Membros non permanentes
Os dez membros non permanentes, xunto aos seus embaixadores no período 2006-2007 son:
Organizacións do Consello de Seguridade
Diversas organizacións das Nacións Unidas dependen do Consello das Nacións Unidas. Entre elas atópanse o Tribunal Penal Internacional para a ex-Iugoslavia e o Tribunal Penal Internacional para Ruanda, deseñados para o xuízo do xenocidio perpetrado en ambos os territorios durante a primeira metade dos anos 1990.
Á súa vez, o Consello de Seguridade das Nacións Unidas é o encargado do establecemento das Forzas de Paz da ONU, como as actuais UNIFIL e MINUSTAH, encargados da pacificación no Líbano e Haití.
Marcus Rashford
Participacións en xuvenís
O 8 de setembro marcou o seu primeiro tanto na liga das Nacións nun partido ante, en Wembley (1-2). Pouco máis dun mes despois marcou un gol e deu unha asistencia na vitoria (2-3), ante a selección española, en Sevilla.
Paínzo
O paínzo ou millo miúdo (que non debe confundirse co Panicum miliaceum, ó que tamén se lle chama millo miúdo ), (nome científico Setaria italica) é o segundo cereal máis cultivado e o máis importante de Asia. Ten unha longa historia coma cultivo de gran fino, na China dende hai seis milenios. Noutrora era moi común en Galicia. O millo, que de feito toma o nome desta especie, foi substituíndo ao millo miúdo nos últimos séculos.
Ten talos magros, verticais, follosos, e pode acadar os 20 cm. As mazarocas son mestas, pilosas, de 5–30 cm de lonxitude. As sementes, de arredor de 2 mm de diámetro, teñen unha gluma magra, papilosa e doada de tirar; a súa cor varía notabelmente entre as variedades. A 75 Asemblea Xeral da Organización das Nacións Unidas, celebrada en marzo de 2021, declarou o 2023 como o Ano Internacional do Paínzo, polos beneficios que o seu cultivo pode representar en países con condicións climáticas adversas e escasa dispoñibilidade de auga.
Cultivo
thumbnail|left|200px|PaínzoNa China, é o cereal de gran fino máis importante, especialmente no norte pobre e seco dese país. En Europa e nas Américas plántase de xeito moderado para ensilaxe, e rara vez para alimento de aves.
É un cultivo de verán, tipicamente sementado a finais da primavera. A colleita para ensilaxe ou facer palleiros pode estar pronta en 65-70 días (típicos rendementos de 15-20 t/ha de materia verde ou 3-4 t/ha de feno seco), e para gran en 75-90 días (800–900 kg/ha de gran). É de maturación ceda e de eficiente uso da auga dispoñíbel, moi axeitado para áreas secas.
As doenzas inclúen podremias as máis das veces por fungos na folla coma Magnaporthe grisea, Ustilago crameri ou Sclerospora graminicola. Os cultivos sen colleitar son susceptíbeis aos ataques de paxaros e roedores.
Historia e domesticación
O antergo do millo miúdo identificouso coma Setaria viridis, que é interfértil co millo miúdo; e as formas bravas e invasoras do paínzo aínda existen. Zohary e Hopf notan que a diferenza primaria entre as formas bravas e a cultivada é "a súa bioloxía de espallamento de sementes. As formas bravas e invasoras fan deshicencia mentres que as cultivadas as reteñen." A evidencia máis ceda do seu cultivo é da cultura Peiligang da China, que tamén cultivaban millo miúdo (Panicum miliaceum), mais sendo o paínzo menor predominante, só coa cultura Yangshao.
O millo miúdo chega a Europa máis tarde; sementes carbonizadas aparecen no segundo milenio adC en Europa central. E a evidencia do seu cultivo dáse na Idade de Ferro en Tille Hoyuk en Turquía, cunha datación incorrecta de radiocarbono de 600 a. C.
Foi moi común en Galicia, sobre todo na rexión litoral, medrando tamén nas leiras das montañas interiores das provincias de Lugo, Ourense e Pontevedra. Recibía o nome de millo, que despois tomou o actual millo, que comezou a substituír o paínzo dende o século XVII. Ao antigo millo ficoulle o nome de millo miúdo. O paínzo é o que se viña cultivando e secando en hórreos e celeiros en Europa dende a antigüidade.
Confusión co millo
A orixe do millo e a súa chegada ata Europa e Galiza foi motivo de debate na historiografía do século XIX e primeiros do XX, pois había confusión nalgúns eruditos entre o antigo millo (coñecido en Europa e Galiza desde a Idade Antiga e que na actualidade recibe o nome de millo miúdo ou paínzo) con este novo millo chegado de América. Un destes eruditos foi Manuel Murguía, que persiste na confusión nun artigo de 1909 : "en vista de lo expuesto no extrañará nadie que aseguremos que, a nuestro juicio, el maíz fué tal vez conocido en los tiempos medios en Europa y tal vez era en Galicia".
Sementeira
Presenta precocidade, pode ser pastoreado aos 50 días de ser plantado. É produtor de forraxe de boa calidade medíndose ganancias de até 1 kg/animal/día. A época de sementeira é a finais da primavera, usando unha densidade de 12–15 kg/ha. O sistema de sementeira é con caixón de alfalfa ou con sementadora común de grans finos, en liñas a 3 dm entre si.
Curuxa das xunqueiras
A curuxa das xunqueiras (Asio flammeus) é unha ave rapaz da familia das estrixiformes (Strigidae)
Aspecto
miniatura|esquerda|250px|Distribución xeográfica da curuxa das xungueiras
Distribución xeográfica
É unha ave de zonas húmidas. O seu hábitat espállase en Europa dende Rusia e Escandinavia á Gran Bretaña e Islandia e ata a zona mediterránea. En Europa central é rara, aínda que aparece con certa frecuencia nos Países Baixos. Vive tamén en case toda a parte asiática de Rusia. En América aparece no Canadá, no norte dos Estados Unidos, na zona dos Andes e na parte sur de Suramérica, nas illas dos Galápagos. Vive tamén en Hawai. A curuxa das xunqueiras é un migrador parcial. Os exemplares que viven máis ó norte móvense cara ó sur en inverno.
Reprodución
miniatura|Asio flammeus flammeus. A curuxa das xunqueiras fai o niño no cha en zonas abertas (prados, tundra, sabana) agachados entre a herba, ás veces, delimitados por unha pequena cantidade de herbas ou plumas. Habitualmente poñen entre 4 e 8 ovos, pero en anos de comida abundante as niñadas poden chegar os doce polos. Fan unha posta ó ano é os ovos son incubados de 21 a 37 días, case exclusivamente pola femia. Coma algunhas outras aves, utiliza a técnica de facerse pasar por ferida para afastar do niño ós predadores.
Alimentación e presas
Cazan en xeral pola noite, pero están tamén activas polo día e entre lusco e fusco. Decotío voan a poucos centímetros do chan en campo aberto ata que atopan unha presa, sobre a que se lanzan coas poutas por diante. Comen roedores pequenos, basicamente ratos, e algúns insectos grandes e, en ocasións, paxaros pequenos. O seu voo recorda o das bolboretas nocturnas pola maneira irregular de bate-las ás.
Reclamos sonoros
Silenciosos na época invernal, durante outras épocas emiten diferentes sons que, na época reprodutora, son máis perceptibles.
Amoeba
Amoeba (ameba) é un xénero de protozoos sen forma definida formadores de pseudópodos e uninucleados da familia Amoebidae. Actualmente comprende a especie Amoeba proteus (antes chamada Chaos diffluens e Amoeba diffluens) e outras tres especies.
Outra especie que antes se clasificaba neste xénero é Amoeba dubia, que actualmente se clasifica como Polychaos dubium.
O xénero Amoeba está moi relacionado co xénero Chaos, pero este é multinucleado.
Historia
As amebas foron descubertas por August Johann Rösel von Rosenhof en 1757. Os primeiros naturalistas denominaban ás amebas animálculos de Proteo polo deus grego Proteo, que podía cambiar de forma, igual que estes microorganismos. O nome "amiba" foille dado por Bory de Saint-Vincent, procedente do grego amoibè (αμοιβή), que significa cambio.
Brutalidade policial
miniatura|300px|O traballador David Kirkwood no chan despois de ser capturado por policías durante a batalla de George Square, en [[Glasgow (Escocia), o 31 de xaneiro de 1919).]]
Amoeba
Características
miniatura|250px|left|Anatomía dunha ameba. O citoplasma divídese en ectoplasma e endoplasma. Son células heterótrofas que capturan o alimento cos seus pseudópodos por fagocitose, e almacenan a comida nun vacúolo dixestivo. As Amoeba teñen un só pseudópodo grande en posición anterior (no sentido do avance), e varios secundarios nos lados. Cando se move a masa celular flúe cara ao pseudópodo anterior e retráese dos outros, o que se chama movemento ameboide. A especie Amoeba proteus en movemento ten un tamaño entre 220 e 740 μm, o que a converte nunha das células ameboideas máis grandes. Debido á presenza de fitocromos, Amoeba proteus pode ter diversas cores (xeralmente, amarelo, verde, púrpura) vista ao microscopio.
Reprodúcense asexualmente por mitose e citocinese. En ambientes desfavorables as amebas poden segregar unha membrana protectora e formar quistes nos que están en estado dormente agardando a que melloren as condicións.
Brutalidade policial
Brutalidade policial é un termo empregado para describir o uso excesivo de forza física, asalto, ataques verbais e ameazas por policías e outras forzas da orde pública. O termo tamén se pode aplicar ó mesmo comportamento dos oficiais de prisións. Está moi estendida en moitos países, mesmo naqueles que a perseguen. A brutalidade é unha das formas de mala conduta policial, que inclúe falsos arrestos, represión política, racismo, abuso de vixilancia, abuso sexual e corrupción policial.
Amoeba
Características
A Amoeba proteus ten un xenoma de gran tamaño de 290.000 Mb (100 veces maior que o humano).
Osmorregulación
Amoeba proteus é unha especie de vida libre de auga doce, que se osmorregula mediante vacúolos contráctiles. Ten un só vacúolo contráctil que expulsa auga para manter o equilibrio osmótico. O exceso de auga do citoplasma entra no vacúolo, e este ao fusionarse coa membrana plasmática, contráese rapidamente liberando a auga no exterior. O vacúolo está rodeado de pequenas vesículas, van aumentando de tamaño e parece que son as que traen a auga. Cando se baleira queda enrugada e pouco despois aparecen as pequenas vesículas arredor, que se suxeriu que proceden da propia membrana do vacúolo contráctil. As membranas do vacúolo e das pequenas vesículas teñen a proteína acuaporina, que facilita o paso de auga. Como as vesículas entre todas teñen unha gran superficie, recollen máis rápido a auga que un vacúolo grande só.
Na membrana das pequenas vesículas hai tamén ATPase vacuolar, que bombea H+ ao interior das vesículas, acidificando o seu pH, creando un gradiente para facilitar o transporte de ións (seguramente K+ e Cl-), o que crea un gradiente osmótico que favorece a entrada de auga nas vesículas. Se a célula non expulsa o exceso de auga, incha e pode chegar a rebentar.
O Tío Pepe
Historia e características
Tiña como lema "Redención. Xusticia. Progreso. Unión. Guerra ós caciques. ¡Arriba gallegos, viv'a raza!" e apareceu o 31 de xaneiro de 1913. Dirixido probablemente por Armando Peñamaría Álvarez, de ideoloxía agrarista e integramente en galego, incluíu artigos sobre temas xerais, políticos e literarios e novas de carácter local. No seu primeiro número, no artigo "Presentación" afirmaba:
Publicou poemas de Rosalía de Castro, Eduardo Pondal, Antonio Noriega Varela, Valentín Lamas Carvajal e Alberto Camino, relatos costumistas e populares e disertacións sobre a lingua galega e os seus problemas. Entre os seus colaboradores estaban Xan Lanas, pseudónimo do veterinario cotobadés, fincado na Fonsagrada, Constantino Fraguas e Aureliano Pereira. Cesou co número 20 o 26 de novembro de 1913.
Amazonis Planitia
Amazonis Planitia é unha das planicies máis suaves de Marte. Amazonis está situada entre Arcadia Planitia que queda ó norte, Elysium Planitia que fica ó oeste, ó sur pódese atopar Terra Sirenum e o leste está a rexión de Tharsis co inmenso Olympus Mons como primeira referencia, localízase sobre as súas coordenadas centrais que son 22,85° N 196,94° E, a planitia ten un diámetro medio de 2.372,21 km, e presenta un relevo moi suave, así coma uns accidentes xeolóxicos moi suaves, redondeados e moi erosionados, ademais dunhas variacións de altitude extremadamente suaves.
O seu nome deriva dun antigo accidente xeolóxico, que a súa vez fai referencia ás Amazonas, a mítica raza de mulleres guerreiras.
Idade, características e composición
Con só 100 millóns de anos de idade, é unha das poucas planicies que posúen capas sedimentarias que impiden a observación do terreo marciano, a súa composición asemellase moito a que podemos atopar na superficie de Islandia. Formada por grandes coladas de lava que fluíron libremente ó longo das chairas da planicie, Amazonis foi descrita por William Hartmann coma "un deserto volcánico de po brillante con moitos regueiros e coladas de lava de aparencia recente."
Amazonis converteuse nun dos focos principais de investigación do planeta vermello, este interese basease na particular composición da planitia e na súa idade relativamente nova se a comparamos con outras rexións de Marte, as cales teñen centos de millóns de anos de idade. Hartman indica que esta planicie ten moitas semellanzas con Islandia, con patróns de fendas e fracturas con forma de arañeira, que separan anacos de terreo plano coma se fosen anacos de pratos rotos, estas formas son producidas tanto en Islandia coma en Amazonis por coladas de lava que cobren as superficies cunha capa fina de lava endurecida.
Ironicamente, nos tempos en que a Época Amazónica recibiu o seu nome, facendo referencia á esta planitia, tódolos investigadores pensaban incorrectamente que Amazonis Planitia era o expoñente representativo de tódalas planicies marcianas, así como pensaban que a planicie se formara nesa época. Pero, nas dúas últimas décadas, os investigadores chegaron a conclusión de que está planitia é recente e que a súa extremada suavidade a fai dela unha área particularmente distinguible respecto da súa veciñanza e doutras planicies do hemisferio norte marciano. É moi posible que esta planicie posuíse xa características particulares cando Marte estivo baixo a acción da auga. Aínda que non se ten determinado con exactitude a idade de Amazonis, a súa natureza (p.ex. a ausencia de rochas sedimentarias) xa ten proporcionado evidencias de que esta área será un lugar que proporcionará moitos descubrimentos futuros e foi proposta coma lugar de aterraxe para novas sondas da NASA.
miniatura|250 px|dereita|Planicie elevada sobre os materiais de Medusae Fossae e os seus outeiros illados, fotografía da HiRISE. Os outeiros formáronse pola interacción da lava e o xeo de auga. As ondas son o resultadas da lava que se foi arrefriando preto dunha fonte de vapor.
Cachopo
Un cachopo pode ser:
Colorado, Estados Unidos de América
Colorado é un estado americano. Limita ao norte co estado de Wyoming, ao sur co estado de Novo México, ao leste co estado de Kansas, ao oeste co estado de Utah, ao nordeste co estado de Nebraska e ao suroeste co estado de Oklahoma. É un dos catro estados que se encontran no monumento das catro esquinas.
Historia
O territorio que recibe o nome de Colorado foi incorporado á Unión en 1803 coa Compra de Louisiana da Francia e a cesión mexicana de territorios en 1848. en 1851 fundouse Saint Louis, a localidade máis antiga do estado, por colonos provenientes do val de Taos. A febre do ouro de 1859 atraeu moitos colonos dentro da área de Denver, aínda que co final do auxe da mineración a poboación diminuíu. O territorio de Colorado era considerado, en 1861, como un Territorio dos Estados Unidos non adscrito dentro de ningún outro estado. O sur do territorio de Colorado, malia a falta de respecto de parte do goberno norteamericano cara aos dereitos civís e de propiedade garantida polo Tratado de Guadalupe-Hidalgo, foi poboado por hispánicos provenientes do norte de Novo México. na década de 1880, esta expansión viuse reducida pola competencia cos inmigrantes anglo-americanos e a perda masiva de terras no sistema legal norteamericano. En 1876 conseguiu o status de Estado (gañou así o alcumo de "O Estado do Centenario"). O sufraxio feminino foi garantido en Colorado o 7 de novembro de 1893.
Economía
A economía de Colorado está baseada principalmente na agricultura, gandaría, investigación e industria de alta tecnoloxía, procesamento de alimentos, minaría de metais como o ouro, produción de maquinaria, equipamentos de transporte, produtos químicos; e turismo.
O Produto Interno Bruto (PIB) do Estado de colorado en 1999 foi de 153 000 millóns de dólares americanos, 21º no país, cunha Renda per capita de 32.949 dólares (2002).
Gabriel Schürrer
Gabriel Francisco Schürrer Peralta, nado en Rafaela (Santa Fe) o 16 de agosto de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección arxentina. Actualmente adestra o Argentinos Juniors.
Traxectoria
En 1996 pasou a xogar na Primeira División de España, ao fichar polo Racing de Santander no que estivo 2 tempadas durante as que xogou 68 partidos de liga anotando 4 goles.
O seu bo facer lévalle o ano 1998 ao Deportivo da Coruña, no que tamén permaneceu 2 tempadas, xogando 47 partidos e marcando 3 goles. Na súa segunda tempada na Coruña o Deportivo logrou o campionato de liga.
En 2000 fichou pola U. D. Las Palmas tamén da Primeira División española, equipo co que xogou tamén dúas tempadas, cun total de 64 partidos e 4 goles.
Na Real Sociedad finalizou a súa primeira etapa en España, xa que en 2004 fichou polo Olympiacos FC grego co que tamén disputou a Liga de Campións (xogando 6 e anotando un gol). Na súa primeira tempada en Grecia logrou o "dobrete", e na segunda o título de liga.
En 2006 regresou ao fútbol español, fichando polo Málaga CF, recentemente descendido á Segunda División.
Selección nacional
Schürrer foi internacional coa Selección de fútbol da Arxentina en 14 ocasións. Participou coa súa selección na Copa América 1995 dirixida por Daniel Passarella.
O Robalo, Aguiño, Ribeira
O Robalo é un lugar da parroquia de Aguiño no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Marouane Fellaini
Marouane Fellaini-Bakkioui ( AFI : [mɑrwan fɛlajni]), nado en Etterbeek, Bruxelas, o 22 de novembro de 1987, é un futbolista belga que xoga como centrocampista para o Shandong Luneng Taishan FC chinés e para a.
Xuvenil
Fellaini empezou a xogar ao fútbol en 1994; o seu debut fíxoo co Anderlecht. En 1997 cambiou de equipo e foise ao RAEC Mons da Valonia. No ano 2000 Fellaini empezou a xogar para o Royal Francs Borains, un equipo da Terceira División belga. Despois de dous anos, mudouse ao Sporting Charleroi.
Standard de Liège
Cando tiña 17 anos, o centrocampista asinou o seu primeiro contrato profesional co Standard de Liège. Foi o adestrador holandés Johan Boskamp quen o seleccionou para formar parte do primeiro equipo, lanzándoo así camiño ao éxito. Fellaini contaba con 17 anos cando fixo o seu debut nun partido contra o seu anterior equipo e de inmediato causou boa impresión. Mesmo despois do despedimento de Boskamp, o xogador convenceu tamén ao novo adestrador Michel Preud'homme. Un ano despois do seu debut, Marouane manifestou estar descontento co seu soldo e ameazou con abandonar ao seu club, baseado nunha lei belga que lle permitiría romper o seu contrato unilateralmente. O Standard de Liège non quería perder a un dos seus xogadores estrela e terminou por ofrecerlle un mellor contrato.
Durante o seu período en Liexa, Fellaini xogou á beira doutros talentos novos como Steven Defour, Axel Witsel e Dieumerci Mbokani. Na tempada 2006-07 o equipo alcanzou o final da Copa de Bélxica, aínda que finalmente que perdeu 1-0 ante o Club Brugge. O maior éxito de Almonacid na cidade ardente foi a conquista do campionato na tempada 2007-2008, o que significou para o Standard de Liège o seu primeiro título en 25 anos. A comezos do ano 2008 Fellaini recibiu a Bota de Ébano, un premio que anualmente se outorga en Bélxica ao mellor futbolista africano ou de orixe africana da Primeira División, xa que Fellaini é de orixe marroquí. Gañando este prestixioso premio, Fellaini pasou a formar parte dunha lista chea de personalidades destacadas no mundo do fútbol. Xogadores como Victor Ikpeba, Daniel Amokachi, Celestine Babayaro, Emile Mpenza, Ahmed Hossam Mido, Vincent Kompany ou Romelu Lukaku foron tamén merecedores deste premio.
Grazas ao seu rendemento extraordinario, moitos equipos estranxeiros mostraron interese en Fellaini. O FC Bayern München e o Real Madrid entre outros, así como tamén varios equipos da Premier League como o Aston Villa, o Tottenham Hotspur e o Everton, tentaron atraer ao centrocampista belga. Despois do dobre encontro entre o Standard de Liège e o Liverpool na última rolda eliminatoria da Liga de Campións da UEFA en 2008, o Everton logrou o seu obxectivo. Unha hora antes da data límite de traspaso de xogadores, Fellaini asinou un contrato por cinco anos cos "Toffees", mais Luciano D'Onofrio, membro da xunta directiva do Standard de Liège, fixera subir o prezo do futbolista á insólita cantidade de 80 millóns de euros, sendo finalmente traspasado por unha cantidade inicial de 15 millóns de libras (18,5 millóns de euros). Esta suma converteu a Fellaini no xogador máis caro na historia do fútbol belga, e para o Everton FC, foi o traspaso máis custoso da súa historia.
Everton FC
O 14 de setembro de 2008 Fellaini fixo o seu debut co Everton na vitoria do seu equipo por 2-3 o Stoke City. Debido á presión exercida polos afeccionados en Goodison Park, causada pola elevada cantidade que tivo que pagar o equipo polos seus servizos, Fellaini tivo dificultades para empezar con bo pé. Despois duns partidos, porén, comezou a destacar e o 5 de outubro marcou o seu primeiro gol contra o Newcastle United. Unha vez que Marouane anotou o tanto do empate contra o Manchester United, e unha semana despois, o único gol do partido contra o Bolton Wanderers no nonaxésimo minuto, o belga gañou moita popularidade entre os seguidores do seu novo equipo.
Coa súa frondosa cabeleira, Fellaini tamén empezou a chamar a atención da prensa inglesa. En pouco tempo, os afeccionados do Everton FC comezaron a levar perrucas para parecerse a Fellaini, dándolle ademais os alcumes "Screech" e "Hairo". En decembro de 2008, os medios de comunicación de Inglaterra elixiron a Fellaini como o futbolista co mellor remate de cabeza de toda a Premier League.