cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Cecilia de Trasancos, Ferrol
Patrimonio
miniatura|Santa Icía de Trasancos. Da igrexa medieval non se conserva máis que un pequeno anaco dunha doela, embutido na parede interior do altar maior da que hoxe corre popularmente como "igrexa vella", a cal data do ano 1771 e se edificou baixo o padroado de D. Xosé María Bermúdez de Mandiá e Pardiñas Villardefrancos, señor xurisdicional polo entón. A actual igrexa parroquial data do ano 1964.
Na mesma parroquia de Santa Icía de Trasancos e lindando coa freguesía anexa de San Pedro de Leixa atópase o espléndido Pazo do Monte, que se rematou de construír no ano 1780 e foi casa grande da liñaxe dos Bermúdez de Mandiá, antigos señores da xurisdición. Na actualidade está en propiedade dos seus sucesores, os Moreno-Bermúdez.
Sobre o río de Santa Icía, tamén chamado río Freixeiro, atópase a ponte chamada popularmente "romana", que en realidade data do ano 1814. Nas proximidades está o chamado Muíño dos Amenadás, xa no concello de Narón, cuxa primeira construción data do ano 1813.
Serantes, Ferrol
Historia
A parroquia de San Salvador de Serantes foi a capital do concello de Serantes. En 1972 inaugurouse en Serantes a Escola Universitaria Politécnica de enxeñería naval e industrial.
Patrimonio
miniatura|dereita|Debuxo do [[petróglifo de Chamorro (Serantes).]] A ermida de Chamorro, construída no século XVI, está situada na aba do monte do mesmo nome e desde o seu adro, a 175 m de altitude, contémplase unha magnífica vista panorámica da comarca ferrolá, co val de Serantes en primeiro termo e ao fondo a cidade de Ferrol. A porta está situada nun lateral, ao que se engadiu un beiril para integrar a peaña coa estatua da Virxe, chamada do Nordés, parece ser románica do século XII. Neste lugar celébrase unha concorrida romaría o luns de Pascua, desde o ano 1628, como acción de grazas a Virxe pola súa intersección nun forte temporal.
Na zona na que está ermida hai varios petróglifos.
Guiso
miniatura|Un guiso acabado de facer. Un guiso ou guisado é unha cocción nun medio semigraxo dun alimento na que, a diferenza do estufado, permítese o refluxo dos vapores durante o proceso de elaboración culinaria.
O guiso é unha preparación que pode ter unha gran variedade de ingredientes (carnes diversas, peixes, moluscos...) e, por regra xeral, adoitan empregarse os alimentos dispoñíbeis na zona en cada estación, ou os que son do gusto do cociñeiro que o prepara.
Historia
Un dos primeiros libros da cociña española titúlase El libro de los guisados, publicado en 1477 polo cociñeiro da Corte Ruperto de Nola. Este libro procede dunha versión máis antiga titulada en catalán Libre del Coch, e nel detállanse numerosas preparacións culinarias da época, sendo unha fonte histórica de gran valor acerca de como se cociñaba no século XV na rexión mediterránea.
A palabra empregábase no castelán de comezos do século XVIII como tipo de cocción e aparece no Diccionario de autoridades (publicado entre os anos 1726 e 1739): "La vianda compuesta y aderezada con caldo, especias y otras cosas, a diferencia del asado o el frito". O mesmo dicionario dá ao termo o seu uso como metáfora de compoñer e ordenar unha cousa.
Características
Por regra xeral guiso ou guisado é o nome xenérico dado a un tipo de preparacións culinarias nas que se cocen alimentos nunha salsa despois de refogados. Pódese recorrer a calquera tipo ou mestura de ingredientes, dado que o termo "guiso" non contén ningunha indicación ao respecto nin supón ningunha limitación.
Existen exemplos de guisados en todas as cociñas como poden ser, entre os máis coñecidos, o osobucco italiano ou o gulash húngaro.
Ingredientes
Pódense empregar carnes diversas como poden ser porco, vacún, polo etc., peixes diversos (bacallau, anguía, xoubas etc.) ou moluscos (luras, polbo etc.). En xeral, os produtos cárnicos adoitan preparase previamente mediante fritura ou adobado. Estes alimentos acompáñase de vexetais diversos (patacas, tomates, pementos, cebolas etc.) e de diferentes especias (pemento moído, pementa etc.).
Carapuchiña Vermella, a quen tes medo?
Carapuchiña Vermella, a quen tes medo? (en Red Riding Hood) é un filme estadounidense dirixido por Catherine Hardwicke e protagonizado por Amanda Seyfried que foi estrado no 2011. Está baseado no conto popular de Carapuchiña Vermella recollido por Charles Perrault baixo o nome de "Le Petit Chaperon Rouge", e algunhas décadas despois polos irmáns Grimm como "Rotkäppchen". Estreouse en galego na TVG o 22 de agosto de 2015.
Sinopse
Esta nova versión de "Carapuchiña Vermella" relata como durante décadas os habitantes da vila de Daggerhorn mantiveron un complicado pacto cun Lobishome. Sacrifican un animal unha vez ó mes para contentar a besta que os atemoriza cada lúa chea. Pero baixo unha lúa de cor vermello sangue, o lobo leva a vida dun ser humano, aumentando así o prezo do pacto. A vítima é a irmá máis vella de Valerie, unha fermosa rapaza que acaba de descubrir que os seus pais van casala con Henry, o herdeiro da familia máis rica do pobo. Pero ela está namorada de Peter, o humilde leñador ó que amou toda a vida. Para evitar que os separen, a parella decide fuxir, pero o lobo troca os seus plans. Os veciños da vila piden axuda ó reverendo Solomon, un cazador de homes lobo, para que remate coa besta dunha vez por todas. Pero a chegada de Solomon revoluciona aínda máis o lugar cando lles advirte a todos de que o lobo adquire forma humana durante o día e que podería ser calquera deles. Agora todos son sospeitosos.
A Herbosa, Boebre, Pontedeume
A Herbosa é un lugar da parroquia de Boebre no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 40 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 21 eran mulleres.
Neste lugar áchase a praia de Andaío, duns 250 metros de lonxitude. No seu extremo norte hai un porto deportivo. Ao sur, separada por unhas rochas, está a praia de San Pedro, xa no concello de Miño. As dúas praias son en realidade unha soa, coñecida popularmente como a praia de Perbes.
Sergio Iglesias Pazos
Traxectoria
Logo do falecemento do alcalde José Luis Castelo González foi proclamado alcalde de Vila de Cruces ao ser o único candidato en xaneiro de 1976. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse encabezando a lista de UCD, obtendo trece escanos e a maioría absoluta. Nas eleccións de 1983 encabezou a candidatura de Coalición Independientes de Galicia (CIG) obtendo a maioría absoluta. Nas municipais de 1987, nas que se presentou polo PPdeG, volveu revalidar a maioría absoluta, que repetiu nas seguintes eleccións. Finou en Chapa nun accidente o 16 de maio de 1990 con 60 anos. Tras o seu falecemento asumiu a alcaldía Jesús Otero Varela.
Julia Torregrosa
Traxectoria
Filla do debuxante de banda deseñada Vicente Torregrosa. Arquitecta de profesión e autora de banda deseñada. Profesora de ensino medio no IES de Poio, do que foi directora. Nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016 presentouse por En Marea pola provincia de Pontevedra. Logo da dimisión de Juan José Merlo e da renuncia de Xoán Hermida, foi deputada do Parlamento de Galicia en maio de 2018.
Phishing
Procedemento
A técnica do phishing utiliza o correo electrónico para poñerse en contacto cos usuarios, utilizando mensaxes que imitan, case á perfección, o formato, linguaxe e a imaxe das entidades bancarias/financeiras, e que sempre inclúen unha petición final en solicítaa aos usuarios a "confirmación" de determinados datos persoais alegando distintos motivos: problemas técnicos, cambio de política de seguridade, posible fraude etc...
Estas mensaxes de correo electrónico sempre inclúen enlaces que conducen aparentemente ás páxinas web oficiais das citadas entidades pero que, en realidade, remiten a "páxinas web trucadas" que imitan ou copian case á perfección a páxina web da entidade financeira, sendo a súa finalidade principal captar datos dos usuarios.
Dada a confianza que os usuarios teñen depositada nas entidades das que son clientes, e por descoñecemento ou simplemente ante a incerteza e temor creados, acceden a devanditas páxinas web trucadas, onde o defraudador ou delincuente informático, obtén os datos persoais ou claves de acceso persoais.
Adanero
Adanero é unha vila e municipio de España pertencente á provincia de Ávila, na comunidade autónoma de Castela e León. En 2017 tiña unha poboación de 211 habitantes (117 homes e 103 mulleres).
Símbolos
miniatura|150px|Escudo de Adanero. O escudo heráldico e a bandeira que representan ao municipio foron aprobados o. O escudo ten de brasón:
A descrición da bandeira é a seguinte:
Localización
A localidade de Adanero atópase na comarca de La Moraña, a 910 msnm, a 40 km da capital provincial e situado entre os puntos quilométricos 109 e 110 da estrada N-VI Madrid-A Coruña. A poboación (referida ao 1 de xaneiro de 2006 polo INE) era de 326 persoas (161 homes, 165 mulleres). A superficie é de 31 km², aínda que están en litixio 6,31 ha coa localidade veciña.
Muradelle, Chantada
San Paio de Muradelle é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 175 habitantes (81 homes e 94 mulleres), 40 menos ca en 2007 (101 homes e 114 mulleres).
Adanero
Historia
miniatura|Telégrafo óptico restaurado de Adanero. Atopáronse restos -un xerro de bronce- de orixe visigodo no termo. Con todo a orixe da poboación é posterior; a súa primeira mención escrita remóntase a 1250. Durante o século XV pertenceu ao sexmo de Santo Tomei.
O título de Vila osténtao en virtude de Real Cédula concedida polo monarca Filipe IV o 15 de maio de 1630. No Decreto Real de 12 de marzo de 1691, asinado polo rei Carlos II, nomeaba a Pedro Núñez de Prado primeiro conde de Adanero. Constituíuse como Vila libre en virtude da cédula expedida por Filipe V o 22 de setembro de 1741, reafirmada por Fernando V o 3 de maio de 1753 cunha nova Cédula Real nos mesmos termos que a que fose concedida poucos anos antes. En 1845 a descrición que fixo o historiador Pascual Madoz Ibáñez (Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de ultramar, páx. 80), desta localidade, na primeira parte do século XIX, di que está situada nunha planicie de numerosos lagos: entón contaba con 218 casas e 774 habitantes. A xente dedicábase á agricultura, á arrieiría e ao comercio de gando:
Así mesmo Francisco de Paula Mellado en 1845 (España geográfica, histórica, estadística y pintoresca, páx. 151) e en 1846 (Guía del viagero en España, 3ª ed. pax. 476), describe a Adanero.
Patrimonio arquitectónico
miniatura|O concello data do século XIX. Na súa Praza Maior da poboación álzanse dous edificios dignos de mención: a casa do concello e a igrexa. Tamén se atopa na localidade o Palacio ou Mansión dos Condes de Adanero.
O Concello ou Palacio Consistorial da Vila de Adanero, grande edificio de mediados do século XIX. Cabe destacar o seu reloxo, que rexeu as horas da Vila coa súa campá.
miniatura|O edificio non se conserva todo o ben que se podería desexar. A igrexa de Nuestra Señora de la Asunción de Adanero está declara Ben de Interese Cultural con categoría de monumento. Na súa estrutura podemos apreciar diferentes estilos arquitectónicos (románico-mudéxar, renacentista e barroco). Dentro atopamos tres naves soportadas por dous arcos de granito que soportan todo o peso sobre senllas columnas nos seus extremos. Na ornamentación interior atopámonos con belos retablos (cos retablos recentemente restaurados de San Miguel e de Santiago Matamouros) e confesionarios de inspiración barroca. Tamén destaca o seu órgano do século XVIII, desgraciadamente case irreparable, de Juan Francisco Verdalonga Romeu (os instrumentos da familia Verdalonga crearon unha estética no órgano español).
miniatura|O palacio dos Condes de Adanero está actualmente restaurado.
Tamén atopamos restaurado o Palacio ou mansión dos Condes de Adanero, de arquitectura típica das construcións nobres castelás en ladrillo e cuarteróns. Nela podemos contemplar a magnífica portada labrada en granito, co escudo tallado en pedra calcaria que pertence ao apelido Núñez de Prado que levaron os dous primeiros Condes de Adanero. Construído posiblemente a finais do século XVII.
Durante o século XIX contou cunha torre do telégrafo óptico, restaurada en 2005 por unha compañía de telefonía móbil.
Patrimonio natural
Para os amantes da ornitoloxía poden facilmente deleitarse no lavajo chamado de San Antón, nos arredores do pobo. As súas augas son permanentes, dando acubillo a azulóns, onde poden chegar a criar, e serve de lugar de descanso a pequenos limícolas, como o correlimos común, o andarríos chico e o andarríos grande nas súas viaxes cara aos seus cuarteis de cría e invernada.
Denis Law
A carreira de Law comeza na escuadra da segunda división escocesa do Huddersfield Town no ano 1956. Despois de catro tempadas, o Manchester City contrátao pagando polo seu traspaso £55.000, establecendo un novo récord de traspaso nas illas británicas. Denis Law ficou alí un ano, ao remate do cal foise para o Torino. Aínda que o seu xogo gustou moito no club italiano, el no se rematou de adaptar e volveu a Inglaterra fichando polo Manchester United en 1962. Law é especialmente lembrado polos once anos que permaneceu no United, onde anotou 236 goles en 409 encontros e foi alcumado The King(O Rei) e The Lawman polos seareiros.
En 1964 gaña o Balón de Ouro, premio concedido ao mellor futbolista europeo do ano. Tamén contribuíu á consecución dos títulos de liga do United en 1965 e 1967. En 1973 marcha ao Manchester City para xogar a súa derradeira tempada coma futbolista. Tamén disputou con Escocia no Mundial de 1974. Law é o máximo anotador na historia da selección e o segundo do United, tras Bobby Charlton.
Infancia e Xuventude
Denis era o fillo de George Law, un pescador, e de Robina. Era o máis novo de sete irmáns. Os Law eran unha familia pobre, de feito Denis non tivo un par de zapatos ata os catorce anos de idade. As súas primeiras botas de fútbol foron un agasallo dun veciño.
Era seguidor do Aberdeen Football Club.
Huddersfield Town
Na tempada 1954/55 foi visto por Archie Beattie, un ollador do Huddersfield Town, o cal lle propuxo unha proba no equipo. Firmou o contrato 3 de abril de 1955.
Mentres estaba no equipo, fixéronlle unha operación para corrixi-lo seu estrabismo, o que fixo que aumentara a súa autoestima e que non tivera que xogar máis cun ollo pechado.
O descenso á segunda división escocesa do club fixo que Law contara con máis opcións de xogar. Así o 24 de decembro de 1956 con tan só dezaseis anos debuta co primeiro equipo. O representante do Manchester United Matt Busby ofreceu ao Huddersfield £10.000 polo xogador, que era unha cantidade máis que respectable por un futbolista naquela época, mais o club rexeitouna. Non foi convocado coa selección escocesa para o Mundial de 1958. Porén, ese mesmo ano, o 18 de outubro por fin debutou co equipo do seu país, anotando un gol.
Manchester City
En marzo de 1960 asinou polo Manchester City pagando este polo traspaso unha cantidade récord de £55.000.
O City era unha escuadra feble que o ano anterior sufrira para conserva-la categoría. Este ano non semellaba que as cousas foran a mellor. O propio Law pensaba que o mesmo Huddersfield tiña un mellor equipos naqueles intres. . Law debutou o 19 de marzo anotando un gol nun encontro co Leeds United que rematou en derrota por 4-3. Ao mes seguinte dous goles seus axudan a vencer ó Aston Villa por 4-1 e así mante-la categoría un ano máis.
Participou en 1961 nun encontro coa Escocia contra a Inglaterra. Escocia perdeu por 9-3 e Law falou de que fora o peor día da súa vida.
Era tempo de mudares a un equipo de máis nivel, e no verán de 1961 é traspasado ao Torino.
Torino
A súa etapa coma xogador do Torino non foi moi boa no plano deportivo. Ao chegar a Italia outro club, o Inter fíxolle saber que tiña un precontrato asinado con eles, mais pouco antes do comezo da tempada retiraron esta demanda.
Naqueles tempos os xogadores no Reino Unido non eran tratados coma en Italia, e Law atopouse facendo a pretempada nos Alpes aloxado nun hotel de primeiro nivel. Con todo, o pago dos salarios dependía dos resultados obtidos no terreo de xogo, dándolles bolsas cheas de cartos cando o equipo gañaba e deixándoos sen cobrar cando sufrían unha derrota. O estilo de fútbol que se xogaba en Italia non gustou moito ao xogador, era a época de maior esplendor do catenaccio e non facía sinxelo o traballo dun dianteiro.
O 7 de febreiro de 1962 tivo un accidente de coche co seu compañeiro de equipo Joe Baker, quen faleceu no mesmo. Law só sufriu feridas leves. No mes de abril solicitou á directiva o seu traspaso, sen moito éxito. Pouco despois comunicáronlle que ía ser transferido ao Juventus, e que a letra pequena do seu contrato obrigábao ir co seu consentimento ou non. Denis respondeu a isto marchando cara a súa casa en Aberdeen.
Finalmente firmou co United o 10 de xullo de 1962 por unha cantidade récord de £115,000.
Os anos de gloria
O seu primeiro encontro para o United foi o 18 de agosto de 1962 contra o West Bromwich Albion, e tras só sete minutos de xogo xa anotou o seu primeiro gol coa camisola vermella. Ese ano gañarían a FA Cup, vencendo na final ó Leicester City por 3-1. Law anotou un tanto nese encontro.
Ese ano houbo un incidente que segundo o xogador marcaría a súa carreira nos anos vindeiros. Nun encontro contra o West Bromwich, o 15 de decembro de 1962 o colexiado Gilbert Pullin estívose a mofar del constantemente no transcurso do xogo. Law e o seu adestrador Matt Busby queixáronse á Federación Inglesa de Fútbol. O comité disciplinario decidiu que a actitude de Pullin debía ser castigada. O colexiado non aceptou o veredicto e abandonou a arbitraxe. Law bótalle a culpa a este incidente dos estraños desencontros que tivo despois co colectivo arbitral. Nas súas propias verbas: "Aos ollos dalgúns colexiados Law estaba marcado".
O bo traballo de Law a comezos da 1963/64 fixo que fora elixido para xogar co equipo do "Resto do Mundo" contra Inglaterra. Anotou o gol do seu equipo, que foron derrotados por 2-1. Segundo o propio Denis, estar alí foi a máis grande honra da súa carreira. Na tempada 1964/65 Law é o máximo anotador da liga inglesa, con 28 goles e gaña o Balón de Ouro (premio ó mellor xogador europeo do ano). O United é campión de Liga por vez primeira dende o desastre de Múnic.
A tempada seguinte ven acompañada dunha mancadura no xeonllo, onde xa tivera que ser operado na súa etapa no Huddersfield. Nunca chegaría a recuperarse completamente.
En 1966 Law pediulle ao adestrador do United, Matt Busby, unha suba no soldo na vindeira renovación do contrato. Ameazou incluso con deixa-lo club se non se lle concedía. Busby respondeu situando ao xogador na lista de transferibles. Cando Law foi falar con el, este deulle unha carta pedindo desculpas para que o xogador a asinara. Así o fixo, e o United a fixo pública. Anos despois Law comentou que todo isto fora unha montaxe de Busby para evitar que outros xogadores fixeran o mesmo, e que segredamente si lle concedeu o aumento.
A decadencia
Wilf McGuinness fíxose cargo do equipo ao comezo da tempada 1969/70. O United rematou oitavo na liga, e Law perdeu case toda a tempada por mor da súa lesión no xeonllo. No mes de abril de 1970 é posto á venda por 60.000 Libras. Coma ninguén fixo oferta algunha, fica no equipo.
Despois dos pores resultados obtidos na tempada 1970/71, Frank O'Farrell faise co posto de adestrador. Ese ano rematarían quintos a pesar de facer un bo comezo e con Law en plena forma.
Ao ano seguinte Law volve ter problemas co xeonllo e só puido anotar un gol en toda a campaña. O'Farrell foi despedido. Law recomendoulles a Tommy Docherty coma adestrador e no club tiveron en conta a súa proposta. . Parece que aquí o United comezou a mellorar.
Derradeira Tempada (1973-74)
Docherty deulle a carta de liberdade no verán de 1973, e volveu ó Manchester City, co que conseguiu o subcampionato da League Cup, tras caer na final por 2-1 contra os Wolves.
No derradeiro encontro da tempada o City enfrontábase ao United, e este precisaba a vitoria para ficar na primeira división. O Manchester City gañou por 1-0, gol de Denis Law nun remate co calcaño que afundía á escuadra coa que conseguiu os seus maiores éxitos ó pozo da segunda división. Despois de anota-lo gol, Law sentiuse afundido, non celebrou o tanto e inmediatamente foi substituído.
Escocia clasificouse para un mundial, o de Alemaña 1974, por vez primeira dende 1958. Law foi convocado pola selección, aínda que non xogara moito ese ano. Foi titular no primeiro encontro contra Zaire, vencendo Escocia por 2-0. Nos seguintes encontros contra o Brasil e a Iugoslavia non xogou nin un só minuto. Law confesouse "moi decepcionado" por non poderes participar no xogo. Escocia non pasou á segunda rolda.
Despois do Fútbol
Segue casado con Diana, vive en Manchester e ten cinco fillos. A súa filla, tamén chamada Diana traballa coma axente de prensa para o United.
Law está no English Football Hall of Fame en recoñecemento ó seu impacto no fútbol inglés. O 23 de febreiro do 2002 colocouse unha estatua de Law en Old Trafford. O 25 de novembro de 2005 Law estaba carón da cama do hospital onde George Best falecía.
Historial deportivo
Clubs:
Galardóns:
Encontros e goles nos clubs
En tódalas competicións:
Emile Abossolo M'Bo
Emile Abossolo M'Bo nado o 29 de agosto de 1958 en Yaoundé, é un actor de cine, televisión e teatro camerunense-francés. Ó longo da súa traxectoria traballou en producións francesas, africanas e americanas.
Biografía
Abossolo naceu en Yaoundé, a capital do Camerún. O seu pai motivouno no camiño da interpretación dende moi novo. Vive en Francia dende hai vinte anos e ten un fillo chamado Akeva.
Traxectoria
Abossolo é un actor capaz de falar cinco linguas (inglés, francés, castelán, portugués e a súa lingua nai, o beti). A súa carreira comezou no teatro, interpretando a Hamlet, Titus Andronicus e La Tragédie du Roi Christophe. Fixo papeis de sona en series de televisión francesas como La Brigade des Mineurs e Plus Belle la Vie. É recoñecido internacionalmente polas súas aparicións na serie de televisión Highlander: The Series, Queen of Swords e The Young Indiana Jones Chronicles. Recentemente, está traballar en producións africanas. Actuou no filme Ezra, a cal recibiu o "Stallion of Yennenga" no 2007 no "Panafrican Film and Television Festival of Ouagadougou" en Burkina Faso.
Fondevila, Casa de Naia, Antas de Ulla
Fondevila é un lugar da parroquia de Casa de Naia no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Defense Support Program
miniatura|256px|Representación dun satélite DSP.
Defense Support Program, coñecido tamén polas súas siglas, DSP, foi un programa militar dos Estados Unidos para xestionar satélites de recoñecemento e alerta temperá.
Características
O programa comezou en 1970 como evolución do proxecto MIDAS e estaba dividido en "fases", correspondentes a satélites con diferentes tecnoloxías para recoñecemento e detección. A misión principal dos satélites DSP era a detección do lanzamento de mísiles balísticos interconinentais como alerta temperá ante un hipotético ataque, coa Unión Soviética no punto de mira ao principio do programa. Os satélites da Fase I tiñan unha masa de arredor de 900 kg, mentres que os da Fase IV chegaban ata case 2400 kg e son capaces de detectar e seguir tamén mísiles tácticos convencionais. Os satélites despregábanse en órbita xeosincrónica para cubrir toda a Terra. O programa DSP foi substituído polo programa SBIRS.
Fase I
Lanzáronse catro satélites da Fase I entre 1970 e 1973. O primeiro lanzamento resulto nun éxito só parcial ao non chegar á órbita establecida. O resto funcionou tal como estaba previsto. Todos, cunha masa duns 900 kg cada un, foron lanzados mediante foguetes Titan 23C. Os satélites desta fase contaban cun detector infravermello de sulfuro de chumbo de 2000 píxeles. Deseñáronse cun tempo de vida de 15 meses, pero chegaron a durar entre 7 e 12 anos. A potencia proporcionada polos seus paneis solares chegaba ata 400 W. Ás veces se refería a eles como IMEWS (Integrated Missile Early Warning Satellites).
Fase II
Os tres satélites da Fase II (lanzados tamén mediante Titan 23C tiñan unha masa de 1040 kg e un deseño para unha vida de 24 meses. Foron enviados a órbita entre 1975 e 1977, os tres con éxito. A potencia dos paneis aumentou ata 480 W. Usaban un sensor do mesmo tipo que os da Fase I.
Fase II MOS/PIM
Co aumento da sofisticación do armamento soviético entre 1975 e 1985, os novos satélites DSP foron modificados para detectar novas modalidades de mísiles e maneiras de lanzalos, como SLBM (mísiles lanzados desde submarinos) de maior alcance, vehículos de reentrada múltiple (MRV), ICBM móbiles e mísiles antisatélite (ASAT). Os catro satélites DSP da Fase II MOS/PIM (Multi-Orbit Satellite/Performance Improvement Modification) foron deseñados para poder ser despregados en diferentes tipos de órbita, desde xeosíncronas, como as fases anteriores, a altamente elípticas. A masa destes satélites era de 1170 kg, con electrónica extra para mellorar a fiabilidade e a supervivencia do satélite. Estaban deseñados para durar 3 anos en órbita e a potencia proporcionada polos paneis aumentou ata os 500 W. Todos foron lanzados mediante Titan 23C, excepto o último que o fixo a bordo dun Titan 34D.
Fase II Aumentada
Os dous satélites da Fase II Aumentada eran satélites da Fase II modificados para durar ata 36 meses en órbita e usar un detector infravermello de 6000 píxeles. Tiñan unha masa de 1670 kg e neles probouse tamén un novo sensor de telururo de cadmio e mercurio. Os paneis solares proporcionaban ata 680 W de potencia e ambos foron lanzados en 1984 e 1987 mediante foguetes Titan 34D.
Arco venoso palmar fondo
miniatura|dereita O arco venoso palmar fondo é unha formación venosa do membro superior humano, pertencente á man. Recolle o sangue do territorio fondo da man. Forma parte da drenaxe venosa do membro superior. Está conectado coas veas metacarpais palmares e coas veas palmares. Transporta o sangue da man ás veas do antebrazo.
Nogueira de Miño, Chantada
Santa María de Nogueira de Miño é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 144 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 70 eran homes e 74 eran mulleres. Isto supón unha diminución respecto o ano 2007 tiña 150 habitantes, deles 75 eran homes e 75 eran mulleres.
Ignatius Farray
Traxectoria
Segundo conta el mesmo,
Estudou Ciencias da Información na Universidade Complutense de Madrid. Logo dun par de anos en Londres, familiarizouse co estilo de "Comedy Club". Ao regresar a Tenerife, comezou na comedia con monólogos humorísticos. Estes tiñan influencias, entre outros, de Faemino y Cansado e de cómicos norteamericanos como Richard Pryor, Steve Martin, Andy Kaufman e Lenny Bruce. Mesmo chegou a ser comparado con algún deles.
Apareceu no programa Nuevos cómicos de Paramount Comedy en 2003. Entre 2004 e 2007 foi colaborador de Noche sin tregua, o late night desa mesma cadea, presentado por Dani Mateo, xunto con varios colaboradores humoristas de Paramount Comedy España.
Participou no magazine de humor surrealista en La hora chanante, interpretando El Loco Las Coles, e posteriormente en Muchachada Nui de La 2, como El Espantajo Los Melones. Tamén apareceu en Museo Coconut e copresentou o programa concurso Involución, ambos en Neox.
Desde 2014 forma parte do programa La vida moderna na Cadena SER, que xa leva sete tempadas.
En 2015, estreouse a película Mi gran noche, dirixida por Álex de la Iglesia, na que participou como guionista e actor.
En 2016, participou nunha escena do programa Gamers de MTV España. Tamén apareceu na película La noche del virgen interpretando a Ramón García. Ese ano tamén se incorporou ao programa LocoMundo, presentado por David Broncano en #0.
Desde 2018 participa nos programas La resistencia e Late Motiv.
Premios e nomeamentos
En 2015 o Festival de series MiM, creado por profesionais do sector e a entidade Madridimagen, entregoulle o premio ao Mellor Actor de Comedia polo seu papel protagonista en El fin de la comedia.
En 2018, a serie El fin de la comedia foi nomeada para os Premios Emmy Internacional na categoría de Comedia.
Polémicas
Ten participado en numerosas polémicas, como os seus roces con Arturo Pérez Reverte ou co actor Juan Echanove, tras un tuit en que insultaba a este último.
Música
En 2018 formou o grupo paródico musical Petróleo, do que é líder. Defínense coma un "grupo de post punk cristián" que está "á altura da túa angustia". O 1 de agosto dese ano, o grupo debutou en directo no Teatro Pavón de Madrid.
Libros
En 2020 publicou Vive como un mendigo, baila como un rey, un libro autobiográfico, prologado por David Broncano.
En 2021 lanzou o seu segundo libro, El bicho que se devora a sí mismo, con ilustracións de Aroha Travé.
Vida persoal
Sofre de miocardiopatía hipertrófica.
Ver, Boebre, Pontedeume
Neste lugar áchase a praia máis extensa do concello. Recentemente gañou atractivo ao seren derrubados unha cafetería e un hotel situados en primeira liña de praia.
Manifesto das 343
O Manifesto das 343, en francés Le manifeste des 343, foi unha declaración asinada por 343 mulleres que admitían que abortaran, expoñéndose deste xeito a ser procesadas criminalmente. O manifesto apareceu na revista francesa Le Nouvel Observateur o 5 de abril de 1971. Tamén sería coñecido como o "Manifesto das 343 putas" (en francés, Le manifeste des 343 salopes ) ou o "Manifesto das 343 prostitutas".
O texto
O texto do manifesto foi escrito por Simone de Beauvoir. Na súa tradución ao galego é:
Unha nota ao pé de páxina indicaba ademais que tamén estaban representadas os membros do "Mouvement de Libération des Femmes", que reclamaba o aborto libre e gratuíto ("parmi des signataires, des militantes du Mouvement de Libération des Femmes réclament l'avortement libre et GRATUIT").
O manifesto incluíu máis sinaturas que as publicadas en Le Nouvel Observateur.
Impacto
Á semana seguinte da aparición do manifesto, o titular do xornal semanario satírico Charlie Hebdo mostraba unha ilustración que atacaba os políticos homes coa pregunta, "Quen empreñou as 343 putas do manifesto sobre o aborto?" Esta ilustración de Cabu deu orixe ao nome polo que é coñecido este manifesto.
O manifesto tamén tivo o seu eco en Alemaña, como amosa a publicación, o 6 de xuño de 1971 doutro manifesto titulado "Wir haben abgetrieben" (en galego "Nós abortamos") na revista Stern.
Tamén foi a inspiración para que o 3 de febreiro de 1973, 331 médicos asinasen un manifesto no que se declaraban a favor do dereito ao aborto:
Todo iso contribuíu á aprobación en decembro de 1974 e xaneiro de 1975 da chamada "lei Veil", promovida pola ministra de saúde, Simone Veil, que revogou as penas para quen finalizase voluntariamente o embarazo dentro das primeiras dez semanas. En 2001 a reforma desta lei presentada por Martine Aubry ampliou o prazo ata as doce semanas.
Castro de Burela
O Castro de Burela é un antigo castro que se atopa no concello de Burela, na provincia de Lugo. É confundido frecuentemente co Chao do Castro e son famosos por neles atoparse o torque de Burela, entre outros instrumentos como arracadas e puntas de frechas.
Morfoloxía
Está asentado sobre un terreo elevado á beira do mar Cantábrico, preto do cabo Burela. O seu acceso a terra está delimitado por uns muros definidos, aínda que bastante colmados por terra, e unha rampla de acceso aínda visible. Obsérvase a muralla da croa e outros murados. Dende o paseo marítimo de Burela pódese observar perfectamente, posto que a estrada pasa xusto ao seu carón.
Pódense distinguir varios grupos de estruturas a simple vista, como son: a croa e os seus muros, a rampla de acceso ó castro, os muros de división internos e os muros defensivos asociados a foxos. Aínda que esta análise e moi intuitiva, é unha ferramenta útil para entender a morfoloxía e posible extensión do castro.
Preto atópase o Chao do Castro, outro asentamento castrexo que está moi alterado pola construción de vivendas. Confundidos habitualmente un co outro son claramente diferentes tanto en estrutura como posiblemente en función. Ámbolos dous están perfectamente catalogados no inventario municipal e no rexistro da Xunta de Galicia.
California Crossing
California Crossing é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de stoner rock Fu Manchu, publicado o 23 de outubro de 2001 a través do selo Mammoth Records. "Mongoose" é unha versión distinta e máis curta da que aparecía no álbum de 1999, Godzilla's/Eatin' Dust. "The Wasteoid" é unha das poucas cancións instrumentais da banda.
Realizouse un vídeo musical para a canción "Squash That Fly", que conseguiu algún tempo de emisión tras o lanzamento do álbum.
A canción do título apareceu na banda sonora do videoxogo Tony Hawk's Underground.
Constanza de Aragón e Navarra
Constanza de Aragón, nada o ano 1344 no Mosteiro de Poblet e finada o 18 de xullo de 1363 en Catania, Reino de Sicilia, foi princesa de Aragón e raíña consorte de Sicilia, polo seu matrimonio con Frederico III de Sicilia.
Orixes famiiiares
Constanza era a filla única de Pedro IV, rei de Aragón, de Valencia, de Mallorca, d Sardeña e de Córsega e Conde de Barcelona e dos outros condados cataláns, e da súa primeira esposa María de Navarra.
Polo tanto era neta de Afonso IV de Aragón e de Teresa de Entenza por liña paterna, mentres que por liña materna érao de Xoana II de Navarra e Filipe de Évreux. Así mesmo, foi media irmá por liña paterna dos reis de Aragón Xoán I e Martiño I, Martiño o Vello.
Traxectoria
En 1347, tras a morte da súa nai, foi proclamada herdeira ao trono polo seu pai; pero dito nomeamento non foi ben recibido pola nobreza, que non aceptaba que houbera nomeado herderia da coroa á súa filla máis vella. Por mor diso tivo que sufocar a revolta da Unión de Aragón, coaligada coa Unión de Valencia dirixida polo seu medio irmán Fernando de Aragón e Castela. Dita situación resolveuse de maneira definitiva en 1351, ao nomear Pedro IV herdeiro a Xoán, fillo primoxénito que tivo coa súa terceira esposa, Leonor de Sicilia.
Conatanza estivo comprometida con Luís de Sicilia, pero a morte prematura deste en 1355 fixo que casara co seu irmán Frederico o 11 de abril de 1361.
Do seu matrimonio naceu unha única filla, a futura raíña de Sicilia, María.
Constanza morreu durante o parto o 18 de xullo de 1363.
Os seus restos xacen nun sarcófago na Capiela da Adoración da Catedral de Catania.
Antepasados de Constanza de Aragón e Navarra
miniatura|Catedral de Catania
Die Hard with a Vengeance
Die Hard with a Vengeance é un filme estadounidense dirixido por John McTiernan que foi estreado en 1995. Está protagonizado por Bruce Willis, que interpreta o Tenente da Policía de Nova York John McClane, por Samuel L. Jackson como o compañeiro de McClane Zeus Carver, e Jeremy Irons como Simon Peter Gruber. Foi estreado no 19 de maio de 1995, cinco anos despois de Die Hard 2, e foi seguido por Live Free or Die Hard e A Good Day to Die Hard no 2007 e 2013, respectivamente.
Sinopse
Un home que se chama a si mesmo "Simon" sementa o pánico nas rúas de Nova York, facendo estourar unha serie de bombas e non deixará de facelo a menos que o axente John McClane acceda a xogar con el a un xogo chamado "Simon di". Coa axuda de Zeus, un electricista de Harlem, comeza unha trepidante carreira para resolver as adiviñas e descubrir as intencións do terrorista.
Duio, Fisterra
San Vicenzo de Duio é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Fisterra. Segundo o IGE en 2018 tiña 321 habitantes (155 homes e 166 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 438 habitantes.
Patrimonio
A igrexa parroquial comezouse a construír en 1669, ao pé dun castro. De estilo barroco, foi saqueada durante a invasión napoleónica e un incendio destruíu os arquivos parroquiais. Foi reconstruída no século XIX.
Ten planta de salón cun gran presbiterio rectangular e unha soa nave, dividida en catro tramos. A fachada remata cunha espadana construída en 1863. Na capela maior destaca un gran retablo, presidido pola imaxe de San Vicenzo, o patrón da parroquia de Duio.
Por esta parroquia pasa a 8ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
O Pazo, Quintas, Paderne
O Pazo é un lugar da parroquia de Quintas no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (10 homes e 6 mulleres).
Outeiro de Donas, Casa de Naia, Antas de Ulla
Outeiro de Donas é un lugar da parroquia de Casa de Naia no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Carolco Pictures
Carolco Pictures, Inc., Carolco International N.V., ou Anabasis Investments foi unha produtora americana de cine, responsable de producións de éxito como Terminator 2: O xuízo final, Total Recall e os tres primeiros filmes da serie de Rambo (First Blood, Rambo: First Blood Part II e Rambo III). Deveu en bancarrota en 1995 tralos grandes fracasos comerciais de A illa das cabezas cortadas e Showgirls.
Belén Feliú
Traxectoria
Licenciada en Filosofía pola Universidade Autónoma de Madrid e en literatura francesa pola Universidade de Tolosa, exerceu como profesora de Filosofía no IES Otero Pedrayo de Ourense e no IES Fontexería de Muros. Autora de diversos ensaios críticos, colaborou cos seus relatos en revistas literarias, tales como Festa da Palabra Silenciada, Dorna ou La Ortiga.
É autora dunha soa obra publicada, Da Guenizah (Espiral Maior, 1998), un libro de relatos editado en edición póstuma.
Vida persoal
É irmá de Paz Moreno Feliu.
Maja
Maja é o xénero tipo da familia dos máxidos (Majidae), crustáceos decápodos da infraorde dos braquiúros, que comprende as seguintes especies viventes:
Coñécense ademais 12 especies fósiles.
Cibreiro, Cibreiro, Antas de Ulla
Cibreiro é un lugar da parroquia de Cibreiro no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 31 habitantes (18 homes e 13 mulleres).
Suar, Casa de Naia, Antas de Ulla
Suar é un lugar da parroquia de Casa de Naia no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 47 habitantes (25 homes e 22 mulleres).
Angles
Angles é o cuarto álbum da banda de garage rock estadounidense The Strokes. Foi publicado o 18 de marzo de 2011.
Estilo musical
Inspirado en parte por bandas como MGMT, Arctic Monkeys, e Crystal Castles; The Strokes decidiu experimentar con diversas técnicas de produción nas que non faltaron as mostras electrónicas e os teclados MIDI Farfisa, o overdubbed de máis guitarras, e Casablancas xogando con capas vocais. O baixista Nikolai Fraiture revelou que o álbum sería "un retorno ao básico", o que suxeriu que as cancións serían de estilo semellante ao seu aclamado debut en 2001, Is This It. "Musicalmente, sinto que o álbum debería estar entre Room on Fire e First Impressions of Earth", afirmou. Rolling Stone eloxiou Angles, dicindo: "é o mellor álbum desde Is This It ". No mesmo artigo, Hammond explica o título do álbum, dicindo "É como soa o disco. Provén de cinco persoas diferentes".
Promoción
Angles foi lanzado o 18 de marzo mundialmente coa súa respectiva xira. O seu primeiro single foi "Under Cover of Darkness" que foi publicado o 9 de febreiro na súa páxina oficial da banda como descarga gratuíta do 9 ao 11 e despois o 11 como descarga por itunes Store. O 4 de marzo foi publicado oficialmente o vídeo de "Under Cover of Darkness". A súa segunda canción foi "You're So Right", publicada o 2 de marzo como o B-side de "Under Cover Of Darkness".
Alén diso, foron publicados tres vídeos de como foi feito o seu novo disco Angles. O 14 de marzo The Strokes publica na súa páxina web o seu nuevo álbum completo para escoitar até o lanzamento oficial do disco.
Comercial
Angles entrou nos charts dos álbums da Australia no #1. Alcanzou o posto #4 nos EUA. cunha semana de entrada de vendas de 89 000 unidades, 1.000 máis co do seu predecesor, First Impressions of Earth.
Recepción
A resposta dos medios de comunicación de Angles foron maiormente favorables. Na súa revisión de catro estrelas, David Fricke da Rolling Stone resumiuno como "o primeiro paso para se afastar do son do seu debut nun clásico instantáneo. No canto da pureza do ríxido 'Is This It ', o novo álbum recorda ao son máis expansivo de 1970 de The Velvet Underground no seu disco Loaded. Amanda Petrusich da Entertainment Weekly deulle ao álbum un B-, e describiuno como "consecuencia fracturada e incomprensible a miúdo, mais non se volve a formar".
OPML
OPML (siglas de Outline Processor Markup Language) é un formato XML para esquemas (outlines). Foi creado inicialmente por Radio Userland para aplicacións que procesen texto en forma de esquema, aínda que o seu uso máis habitual é para listar varias sementes RSS xuntas; tamén se pode usar en programas xestores persoais de información.
Componse principalmente de 4 etiquetas: o nó raíz, opml ; head e body para indicar a cabeceira e o corpo do documento; e outline para cada unha das liñas no esquema.
Google Reader inclúe o protocolo OPML para realizar importación e exportación das sementes RSS.
Room on Fire
O produtor gañador do Grammy, Nigel Godrich (Radiohead, Travis, Beck), foi inicialmente establecido como produtor deste álbum, mais os integrantes de The Strokes sentiron que el fixera as súas cancións "carecentes de alma", por iso foi producido por Gordon Raphael, que xa colaborara no seu anterior álbum Is This It.
O álbum foi elixido pola publicación Pitchfork Media o 11 mellor disco do 2003.
Anwil Włocławek
O Klub Koszykówki Włocławek, coñecido por motivos de patrocinio como Anwil Włocławek, é un club profesional de baloncesto son sede na cidade polaca de Włocławek, Cuiavia-Pomerania. Fundado no ano 1991, actualmente compite na Polska Liga Koszykówki, a máxima competición do baloncesto de Polonia. O club xoga os seus partidos como local no Hala Mistrzów, pavillón con capacidade para 4.200 espectadores.
Historia
O club foi fundado no ano 1991 co nome de Provide Włocławek, comezando a xogar desde a segunda división polaca. Xa na súa primeira temporada o club logra o ascenso á Primeira División. Xa na Polska Liga Koszykówki, e coa denominación de Nobiles Włocławek, na súa primeira temporada na elite conseguen acabar na segunda posición final, despois de teren sido primeiros na temporada regular. O seu único campionato de Liga chega en 2003, cando derrotan na final ao Asseco Prokom Gdynia por 4-2.
Nomes
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Competicións domésticas
Liga de Polonia Copa de Polonia Supercopa de Polonia
Competicións europeas
Copa Saporta
The Virgin Suicides
The Virgin Suicides é un filme estadounidense escrito e dirixido por Sofia Coppola que foi estreado en 1999. É un drama baseada na novela homónima de Jeffrey Eugenides, que conta a historia do suicidio das cinco irmás Lisbon nun barrio residencial de Detroit durante os anos setenta.
Sinopse
Corren os anos setenta. Nun tranquilo barrio dunha cidade de Estados Unidos vive a familia Lisbon, dous autoritarios e restritivos pais con cinco fermosas fillas que acenden os desexos de tódolos rapaces da zona. Porén, toda a inocencia, a beleza e a harmonía do lugar estoupa en anacos cando comeza unha traxedia, semellante a unha maldición, que marcará a vida non só da familia, senón tamén dos rapaces que naqueles anos devecían cos seus cabelos loiros e as súas olladas turbadoras.
Pesqueiras
O topónimo Pesqueiras pode referirse a:
Sanín, Quintas, Paderne
Sanín é un lugar da parroquia de Quintas no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 47 habitantes (23 homes e 24 mulleres).
Aeroporto de Tân Sơn Nhất
O aeroporto da cidade da Tân Sơn Nhất debe o seu nome á vila onde se sitúa (Cidade Ho Chi Minh), Vietnam, a poucos quilómetros da cidade.
Charles Tate Regan
miniatura|300px|Charles Tate Regan, o primeiro pola dereita na fila central. Colexio [[Cambridge, equipo de fútbol Queens, gañador da Copa Inter-College na temporada 1900-1901. ]]
Charles Tate Regan, nado o 1 de febreiro de 1878 en Sherborne (Dorset), e finado o 12 de xaneiro de 1943, foi un ictiólogo inglés.
Destacou polos seus extensos traballos, principalmente en torno a principios do século XX, sobre a sistemática dos peixes.
Traxectoria
Estudou na Derby School e no Queens' College da Universidade de Cambridge.
Foi mentor dun bo número de científicos, entre eles Ethelwynn Trewavas, quen continuou o seu labor no Museo de Historia Natural de Londres.
Describiu varios xéneros, entre eles Austroglossus, e numerosas especies de peixes, sobre todo do xénero Haplochromis. Entre as especies que describiu está o loitador de Siam (Betta splendens).
Eponimia
Moitos autores dedicáronlle a Regan numerosas especies:
Abreviatura
A abreviatura Regan emprégase para indicar a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Fisterra, Fisterra
Santa María de Fisterra é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Fisterra. Segundo o IGE en 2018 tiña 2.875 habitantes (1.468 homes e 1.407 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 3.176 habitantes.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa María das Areas sitúase na estrada de acceso ao faro, na aba do monte do Cabo. Foi construída no século XII, e nela custódiase a imaxe do Santo Cristo de Fisterra.
En 1479 o párroco Alonso García mandou construír a carón do templo o Hospital de Peregrinos da Nosa Señora do Rosario, para atender os peregrinos chegados.
Por este lugar pasa a 8ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.