cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bética
Historia
Hispania Baetica dividiuse en catro conventus iuridicus, que eran divisións territoriais como os circuítos xudiciais, onde os homes principais se reunian nos principais centros, en momentos determinados do ano, baixo a supervisión do procónsul, para supervisar a administración da xustiza, o conventus Gaditanus (de Gades, ou Cádiz), o Cordubensis (de Córdoba), o Astigitanus (de Astigi, ou Écija), e Hispalensis (de Hispalis, ou Sevilla). A medida que as cidades se converteron en sedes permanentes dos tribunais durante o Imperio posterior, os conventus foron substituídos (Código de Xustiniano, i.40.6) e o termo conventus aplícouse finalmente a determinados corpos de cidadáns romanos que vivían nunha provincia, que formaban unha especie de empresa emancipada e representaba ao pobo romano no seu distrito como unha especie de gentry e foi de entre estes que os procónsules tomaban xeralmente aos seus asistentes. Así, a pesar dalgúns trastornos sociais, como cando Septimio Severo matou a algúns dos baetianos, incluíndo mulleres, a elite de Baetica permaneceu durante séculos sendo unha clase estable.
Baetica era rica e estaba absolutamente romanizada, feitos que o Emperador Vespasiano gratificou cando concedeu o Ius latii que estendeu os dereitos relativos á cidadanía romana (latinitas) aos habitantes de Hispania, unha honra que asegurou a lealdade da elite baetia e da súa clase media. O emperador romano Traxano, o primeiro emperador de nacemento provincial, era de Baetica, aínda que de raza italiana, e o seu parente e sucesor Adriano procedia dunha familia que residía en Baetica, aínda que o propio Adriano naceu en Roma (que algúns dicen que o inventou). Baetia foi romana ata que a breve invasión dos Vandalos e dos Alanos no século V, seguida do reino máis permanente dos visigodos. A provincia formou parte do Exarcado de África e uniuse a Mauritania Tingitana logo da reconquista de África de Belisario. Os bispos católicos de Baetica, solidamente apoiados pola súa poboación local, foron capaces de converter ao  ariano rei visigodo Recaredo e aos seus nobres. No século VIII, os bérberes islámicos (Mouros) do norte de África estableceron o califato de Córdoba, conquistando Baetica. A rexión era coñecida por eles como "al-Andalus".
Conventos e cidades
Xudiciariamente dividíase en 4 conventos xurídicos, que se nomeaban polas súas capitais:
Posuía 175 cidades, das cales 9 eran colonias, 8 municipios, 29 cidades de dereito latino, 6 cidades libres, 7 cidades federadas (aliadas) e 120 estipendiarias (tributarias). Vespasiano concedeu a todas as cidades o dereito latino.
Ademais das capitais dos conventos, outras cidades importantes eran Itálica ou Tucci.
Pobos
Estrabón cita os pobos seguintes: bástulos, bastetanos, turdetanos e beturios; Tolomeo cita os bastetanos e turdetanos, engadindo ademais os túrdulos e os celtas; Plinio nomea os mesmos que Tolomeo e Estrabón, menos os bástulos e os turdetanos. Plutarco engade os xirísens. Outro pobo que coñecemos é o dos Ólcades
Peter Strawson
Peter Frederick Strawson, nado en Ealing, no Oeste de Londres, o 23 de novembro de 1919 e finado o 13 de febreiro de 2006, foi un filósofo inglés.
Traxectoria
Naceu en Ealing e criado en Fincheley (Middlesex polos seus pais), ambos mestres. Foi educado no Christ's College, en Finchley, seguido ademais do St John's College, en Oxford, onde recibiu unha bolsa para estudar Lingua Inglesa, pero que pronto abandonou para cursar a carreira de Filosofía.
Labrada, Guitiriz
Santa María de Labrada é unha parroquia que se localiza ó norte do concello de Guitiriz na comarca da Terra Chá, a uns 14,3 km aproximadamente do núcleo municipal. Segundo o padrón municipal de 2012 tiña 287 habitantes (149 mulleres e 138 homes) distribuídos en 39 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2006 cando tiña 314 habitantes.
Peter Strawson
Traxectoria
Durante a segunda guerra mundial foi comando de radares na Artillería Naval Británica, ademais de chegar a ser capitán do Batallón de Enxeñeiros Electromecánicos. Neste momento casou con Grace Hall Martin, de cuxo matrimonio naceron os seus catro fillos. Ao remate da guerra reinstalouse en Oxford como membro do colexio universitario da cidade. Alí continuou traballando na teoría da linguaxe, campo no que pronto acadou unha enorme fama por desafiar a Teoría das Descricións, de Russell. Foi conferenciante no Colexio Universitario de Oxford en 1947 e chegou a ser titor no seguinte ano, ata 1968. Foi catedrático de filosofía metafísica na Universidade de Oxford de 1968 ata 1987. Cando se retirou, regresou ao colexio e continuou traballando alí ata pouco antes da súa morte.
Durante a súa vida, Strawson gañou varios premios e distincións, entre os que se atopa a Orde do Imperio Británico que recibiu no 1977.
Labrada, Guitiriz
Historia
En 1919 anexou os lugares de Estremil, Galiñeiro, A Granxa, O Prado Vello, O Rodeiro, Saa e O Toxiño, pertencentes á contigua parroquia do Buriz.
Patrimonio
No interior da igrexa parroquial atópanse diversas pinturas murais góticas, datadas en torno ós séculos XV ou XVI. Os frescos estaban cubertos por cal (seguindo unha práctica profiláctica habitual na época contra a peste e outras enfermidades contaxiosas) e foron descubertos na década de 1990, cando os veciños decidiron retirar o encalado polo seu mal estado.
Peter Strawson
Introduction to Logical Theory
Na súa obra Introduction to Logical Theory, editada en 1952, Strawson proponse dous obxectivos. O primeiro sinala puntos de contacto e contraste entre o comportamento das palabras na linguaxe ordinaria e o comportamento dos símbolos nun sistema lóxico. O segundo aclara de modo introdutorio a natureza da mesma lóxica formal.
Labrada, Guitiriz
Patrimonio
As pinturas distribúense en ámbalas paredes da igrexa, pero faltan na cabeceira, que foi engadida con posterioridade. Están nun estado de conservación variable, como consecuencia do paso do tempo, as humidades da igrexa e mesmo pola abertura de dúas ventás na parede que destruíron parte das figuras. Desde o seu descubrimento non foron obxecto de ningún traballo de conservación ou consolidación.
Peter Strawson
Individuals
En 1959 publicou a súa obra máis famosa, Individuals: An Essay in Drescriptive Metaphysics, na que entende por metafísica descritiva aquela descrición dos conceptos de fondo mediante os que nos relacionamos coa realidade. Esta metafísica descritiva distínguese da metafísica revisionista, que se dedica á modificación das estruturas da interpretación do mundo.
Labrada, Guitiriz
Patrimonio
Na parede norte pódense ver as seguintes figuras:
Peter Strawson
Individuals
Esta importante obra consta de dúas partes, a primeira que trata de establecer a posición central que ocupan os corpos materiais e as persoas dentro dos entenes particulares en conxunto. Aquí demóstrase que dentro do noso esquema intelectual, tal como se presenta, os particulares destas dúas categorías son particulares básicos ou fundamentais, que os conceptos doutros tipos de particular deben ser secundarios con respecto aos conceptos de ditas categorías. O obxectivo da segunda parte do libro consiste en establecer e explicar a conexión que existe entre a idea dun particular en xeral e a dun obxecto de referencia ou suxeito lóxico. É dicir que para Strawson o concepto de persoa é un concepto primitivo. Está convencido de que a concepción común ignora a noción cartesiana de estados de conciencia estritamente privados, posto que admite un tipo de entidades que tanto no caso dos predicados que describen estados da conciencia, como no daqueles que atribúen características corporais, unha situación física etc., son aplicables a todos os individuos desta clase.
Labrada, Guitiriz
Patrimonio
Na parede sur:
A escena do inferno é a máis complexa. Está representado por sete demos negros que están "cociñando" sete almas pecadoras nunha gran pota. Os sete condenados toman forma de muller e poden representar os sete pecados capitais. A maiores, outras sete almas esperan ser sometidas á tortura (mais outra que semella ser un neno); estas sete almas, cinco mulleres e dous homes, tamén están núas a excepción dun bispo e unha muller provista dun tocado. A presenza destas dúas últimas figuras, tamén común na representación do purgatorio dos petos de ánimas, indicaba ós fieis que nin o clero nin a nobreza estaban libres de pecar e ser condenados.
Peter Strawson
Individuals
Así se di que a metafísica descritiva de Strawson é un retorno a Kant, pero que se realiza por sendas lingüísticas. Pero o certo é que entre estes dous filósofos existe unha diferenza, mentres que Kant pregunta polas formas máis universais nas que ten lugar o percibir, o pensar e o coñecer (tempo e espazo), Strawson parte de que pensamos o mundo como un composto de individuos, algúns dos cales son independentes de nos.
Suxestopedia
A suxestopedia (Suggestopaedia, en inglés) é un método de aprendizaxe desenvolvido polo psicoterapeuta búlgaro Georgi Lozanov. Utilízase en campos diversos, pero principalmente para o ensino de linguas estranxeiras.
O método consiste en aplicar unha suxestión positiva e foi desenvolvido nos anos setenta aínda que acadou o seu auxe na década seguinte. Baséase no feito de que a aprendizaxe máis efectiva para o estudante ten lugar a través da suxestión, cando se atopa relaxado e con baixa ansiedade.
Motor de excitación independente
Os motores de excitación independente son aqueles que obteñen a alimentación do rotor e do estator de dúas fontes de tensión independentes. Así, o campo do estator é constante ó non depender da carga do motor, e o par de forza é practicamente constante. As variación de velocidade ó aumentar a carga deberanse só á diminución da forza electromotriz por aumentar a caída de tensión no rotor.
O motor de excitación independente é o máis axeitado para calquera tipo de regulación pola independencia entre o control polo indutor e o control polo inducido.
Os motores de excitación independente teñen como aplicacións industriais o torneado e taladrado de materiais, ventilación de fornos, retroceso de útiles para serrar...
Mostaza
O termo mostaza pode referirse a:
Els Dottermans
Els Dottermans, nada en Lovaina o 16 de xaneiro de 1964, é unha actriz belga de teatro, cine e televisión. Estudou arte dramática no Studio Herman Teirlinck, gañou varios premios como o de mellor actriz no Nederlands Filme Festival ou no Shanghai International Filme Festival.
Antonio Quiroga
Antonio Quiroga Hermida, nado en Betanzos o 20 de abril de 1784 e finado en Santiago de Compostela o 26 de marzo de 1841, foi un militar galego, protagonista xunto con Rafael del Riego do levantamento liberal en Cabezas de San Juan o 1 de xaneiro de 1820, que sublevou contra o absolutismo do rei Fernando VII á expedición militar destinada a sufocar as insurreccións independentistas en ultramar, e que marcou o comenzo do Trienio Liberal (1820-1823).
Traxectoria
Iniciou a súa carreira militar como mariño, sendo gardamariña en Ferrol, foi despois profesor do Colexio Naval Militar. Durante a invasión napoleónica enrolouse no exército para loitar contra os franceses. Ao rematar a guerra de independencia ostentaba o grao de coronel e mandaba o Rexemento de Cataluña, tendo notable influencia entre os seus oficiais e soldados. Formou parte das loxas masónicas e participou no intento de sublevación militar que en 1817 preparaban os militares liberais José María de Torrijos e Juan Van Halen. Este último fora o seu compañeiro no Colexio Naval Militar e despois foi o seu cuñado xa que casou coa súa irmá María del Carmen Quiroga Hermida.
En 1818 foi destinado coa súa unidade ao Exército Expedicionario destinado a Ultramar, que se reunía nas inmediacións de Cádiz. Secundou o pronunciamento do tenente coronel Rafael del Riego, que fixo restablecer a Constitución de 1812. Quiroga era o militar de maior graduación entre os sublevados e foi elixido xeneral sobre o terreo polo resto dos oficiais. O ascenso foi confirmado polo goberno liberal logo do éxito do pronunciamento. Moi pronto foi elevado a mariscal de campo e foille outorgada a Gran Cruz da Orde de San Fernando. Combateu contra os Cen Mil Fillos de San Luís que, mandados polo duque de Angulema, acudiron en auxilio de Fernando VII para que recuperase o poder absoluto. En 1823 as súas tropas capitularon ante o exército francés na Coruña. Despois do triunfo absolutista exiliouse en Londres onde permaneceu ata 1834. Despois da morte de Fernando VII e da fin da Década Ominosa regresou a España como tenente xeneral e ocupou o cargo de capitán xeneral de Castela A Nova. Representou tamén a Galicia nas Cortes das que foi vicepresidente. Finou en 1841. miniatura|Pazo dos Quiroga en [[Mabegondo, Abegondo|Mabegondo.]]
Aladdin (filme de 1992)
Aladdin é un filme estadounidense de Walt Disney Pictures dirixido por Ron Clements e John Musker que foi estreado en 1992. Está baseado no conto "Aladino e a lámpada marabillosa" da compilación As mil e unha noites.
Sinopse
Aladdin é un enxeñoso rapaz que, malia vivir nun estado de extrema pobreza, soña con casar coa fermosa filla do sultán, a princesa Jasmine. O destino intervén cando o astuto visir do Sultán, Yafar, recruta a Aladdin para que lle axude a recuperar unha lámpada máxica das profundidades da Cova das Marabillas. O mozo atopa a lámpada, na que vive un xenio que concede tres desexos a quen o libere.
O Viso, O Incio
Santa Cristina do Viso é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2017 tiña 72 habitantes, o que supón unha diminución de 20 habitantes en relación ao ano 2007.
Historia
Da época do megalitismo consérvase a necrópole de Santa Mariña, un conxunto de corenta mámoas declarado Ben de Interese Cultural. No lugar de Buxán atopouse no ano 1961 o único fósil de mamut laúdo en Galicia.
Nesta parroquia está soterrado o poeta Lois Pereiro.
Hita
Hita (日田市, ひたし, Hita-shi) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situada ao extremo oeste da prefectura, e na parte centro-norte da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. Ten 666,19 km² de superficie e unha poboación de 71.653 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 108 h/km².
O concello de Hita limita cos concellos de Nakatsu, de Kusu (son da prefectura de Ōita); de Soeda, de Tōhō, de Asakura, de Ukiha, de Hoshino, de Yabe (son da prefectura de Fukuoka); de Yamaga, de Kikuchi, de Aso, de Oguni e de Minamioguni (son da prefectura de Kumamoto).
Río Grande do Sur
O Río Grande do Sur é o estado máis meridional do Brasil. Limita ó norte co estado de Santa Catarina, ó leste co Océano Atlántico, ó sur coa República Oriental do Uruguai e ó oeste coa República Arxentina. A súa capital é Porto Alegre.
Historia
En 1627 xesuítas españois crearan as primeiras misións católicas na rexión, pero foron expulsados polos portugueses en 1680. En 1687 novamente tentaron crear misións na área que ficou coñecida como Sete Povos das Missões ("Sete Pobos das Misións"), e novamente foron expulsados en 1737.
Sendo a rexión punto estratéxico para a ocupación portuguesa no sur do Brasil, foi fundada en 1742 a vila de Porto dos Casais, actual cidade de Porto Alegre, coa axuda de colonos vidos das illas dos Azores. As loitas polo dominio da rexión cesaron en 1801, cando os gauchos tomaron os Sete Pobos das Misións, incorporando o seu territorio. En 1807, o Río Grande do Sur foi elevado á condición de Capitanía.
Despois da independencia do Brasil, a entón capitanía tornouse provincia. En 1824 chegaron os primeiros colonos alemáns na zona do actual municipio de São Leopoldo.
En 1835 comezou unha rebelión contra o goberno da rexencia do Imperio do Brasil, que durou ata 1845 e foi coñecida como a Guerra dos Farrapos. Esta rebelión foi o máis longo conflito militar interno do Brasil. Máis tarde, en 1865, a provincia foi invadida por tropas do ditador Francisco Solano López, durante a Guerra da Tripla Alianza.
Xeografía
O estado do Río Grande do Sur ocupa unha superficie de 281.748,6 km², equivalente en tamaño ó Ecuador ou 3 veces o tamaño de Portugal e pouco máis de 3 % da superficie total do Brasil. A súa poboación equivale a un 6% da poboación total do país.
As principais cidades do estado en poboación total, son: Porto Alegre, Caxias do Sul, Pelotas, Canoas, Rio Grande e Santa Maria.
O estado posúe catro tipos principais de vexetación:
Bull terrier
O bull terrier, ou English Bull Terrier (bull terrier inglés), é unha raza de cánido con orixe en Inglaterra preto ós comezos do século XIX. O estándar da súa raza é un can dunha estatura media e de corpo musculoso, outra característica moi marcada nos bull terrier é a ausencia de depresión fronto-nasal no seu fociño. Tamén existe unha variante da raza máis pequena, porén conserva os mesmos trazos do seu antecesor, denomínase bull terrier miniatura. miniatura|Bull terrier inglés.
Río Grande do Sur
Xeografía
O clima predominante do estado é o subtropical húmido, con estacións ben definidas. Nas rexións montañosas da Serra Gaucha poden rexistrarse temperaturas por baixo dos 0 °C e a caída de neve en días máis fríos do inverno. A mínima rexistrada no estado foi de -13 °C no ano de 1996 no municipio de São José dos Ausentes. Xa as cidades de Uruguaiana, Lageado e Campo Bom ten os récords do estado en temperaturas altas no verán, chegando cerca dos 40 °C.
Economía
É o máis grande produtor de calzados do Brasil, axudado polo unha importante gandería. Tamén produce cigarros, produtos petroquímicos, téxtiles, madeira e derivados. A General Motors abriu unha planta de produción no estado, que pode producir ata 200 mil vehículos por ano, dato este que tamén trouxo a instalación de fábricas de pezas automobilísticas para o estado.
Bull terrier
Historia da raza
Existen diversidade de versións referentes ó nacemento da raza bull terrier, moitos son os que formulan que foi un can criado especificamente como can de pelexa, costume frecuente na sociedade da Inglaterra do século XIX, outras informacións tamén sitúan a orixe da raza nas mans dun criador chamado James Hinks, coñecido por levar ós seus bull terrier ás exposicións daquel tempo mais non se sabe realmente se só foi un escaparate para a raza, ou por outra parte, se foi realmente o creador xa que tampouco se conserva documentación que poida verificar os cruces como realmente seus.
O bull terrier foi un can valoroso e cheo de coraxe, denominado por moitos como o gladiador dos cans polo seu escuro pasado no que o obrigaron a loitar, acadando vitorias contra outros cans de máis porte e peso ca el, e tamén participando en batallas contra touros e osos, nas que uns cantos bull terrier podían saír vitoriosos contra estas bestas de gran poder e magnitude.
Ó final do século XIX as pelexas de cans foron prohibidas, entón o papel do bull terrier cambiou completamente, pasou a ser un can doméstico, o cal en ocasións foi empregado como can de pastoreo, ademais de ser un infalíbel cazador de ratos. O seu uso como can de compañía estendeuse por Inglaterra por mor da súa fidelidade e a súa valentía. A día de hoxe inclusive a monarquía británica posúe varios exemplares desta raza.
Río Grande do Sur
Turismo
O turismo é outra importante fonte de renda do estado, sobre todo nas rexións da Serra Gaucha de colonización alemá (Nova Petrópolis, Canela, Gramado), e italiana (Bento Gonçalves, Caxias do Sul, Garibaldi) cos seus costumes típicos. Ademais das curiosidades históricas, estas cidades albergan paisaxes fascinantes, como a Cascada do Caracol na cidade de Canela, e os canyons de Itaimbezinho e Fortaleza en Cambará do Sul e São José dos Ausentes, ademais dunha gastronomía moi rica, grazas ás influencias gaucha e dos inmigrantes. Gramado tamén alberga un Festival de Cinema que atrae público para asistir a filmes de produción nacional. En días máis fríos de inverno, a caída de neve tamén pode ser un atractivo na Serra Gaucha, principalmente en São José dos Ausentes, considerada a cidade máis fría do estado. A Serra Gaucha recibe millares de visitantes todos os anos.
miniatura|Praia da Cal, en Torres. No litoral destacan as cidades de Torres, Capão da Canoa e Tramandaí, que tamén atraen turistas dos países veciños, a Arxentina e o Uruguai. O litoral de Torres está marcado pola presenza de cantís pronunciados, que atinxen os 30 metros de altura.
Bull terrier
Cruzamento e constitución
A xenética do bull terrier xa constituída como raza de por si tamén serviu para dar a luz novas razas como é caso do Dogo Argentino.
Río Grande do Sur
Turismo
No interior do estado, destacan a rexión do Pampa, coa súa actividade de gandería e os costumes dos gauchos, e a Rexión das Misións Xesuítas (cidade de Santo Ângelo). Ó suroeste do estado destaca a rexión do Banhado do Taim, que alberga mamíferos (roedores, carnívoros), réptiles e aves, moitos destes ameazados de extinción.
Bull terrier
Cruzamento e constitución
A constitución do bull terrier é forte e compacta, musculosa, e a súa expresión e atenta e vivaz, denotando certa intelixencia. A súa cabeza é característica pola súa forma de ovo, e tamén pola ausencia da depresión fronto-nasal. A súa pelaxe é curta e abundante, agás no bandullo onde é menos densa, e pode variar a cor existindo dúas variantes dentro da mesma raza, o bull terrier branco, no cal o estándar acepta manchas pero só na testa do animal, porén só as manchas no pelo do can xa que a súa pel está chea de pequenas manchas herdadas dos cruzamento cos Dálmata. A outra variante é a de cor, pode ser marrón, negro, ou atigrado, as cales só se diferencian pola cor da súa pelaxe.
O bull terrier é o único can do mundo que posúe ollos con forma triangular, un trazo que caracteriza moito á raza. Non obstante a súa cabeza é curvada, robusta e moi dura, posúe unha mandíbula cunha gran dentada que pecha en tesoira e na que destacan unhas grandes moas traseiras. A forza de mordida destes cans, é a maior do mundo canino proporcionalmente ó seu peso, e superada só pola do Pastor do Cáucaso, o cal ten un peso moi superior ó maior dos bull terrier. A presión de trabada dun bull terrier en quilogramos por centímetro equivale á dun crocodilo.
Río Grande do Sur
Demografía
A poboación do estado descende de inmigrantes europeos, destacando os italianos e alemáns, que fundaron cidades na rexión da Serra Gaucha, pero tamén de portugueses, principalmente das illas Azores (estes en Porto Alegre e no litoral).
Rodrigo de Bastidas
Rodrigo de Bastidas, nado en Sevilla en 1445 e finado en Santiago de Cuba en 1527, foi un adiantado e conquistador español. Localizou o litoral atlántico colombiano, dende a península da Guajira até o golfo de Urabá, o istmo de Panamá e o río Magdalena. Foi tamén o fundador da cidade de Santa Marta.
Río Grande do Sur
Demografía
O gaucho típico resulta da mestura de españois e portugueses con indios guaraní e charrua (unha etnia hoxe extinta) e tamén africanos. Descenden dos primeiros poboadores da pampa, instalados a partir do século XVI, que vivían de cazar o gando que fuxía e se criaba solto tornándose salvaxe, nesta rexión de pastos naturais. Existen gauchos tamén na Arxentina e no Uruguai. Hai tamén uns poucos índios puros, de etnias guaraní e kaingang.
Bull terrier
Cruzamento e constitución
A raza posúe un lombo ancho, partas curtas e compactas con grandes ombros e tamén cunha gran musculatura, o pescozo é moi robusto e vai ancheando segundo baixa ata os ombros, o seu rabo non é moi longo e as súas orellas rematan en punta, nalgúns casos éranlle cortadas nos primeiros días de vida mais esta práctica xa non se realiza por ser innecesaria, xa que se erguen por si mesmas.
Rodrigo de Bastidas
Traxectoria
O 5 de xuño de 1500, concedéuselle a Bastidas licenza para descubrir illas ou terras que non foron visitadas por Colón ou outros navegantes, así como terras non pertencentes a Portugal, dende as costas do cabo da Vela na extinta Gobernación de Coquibacoa.
Bull terrier
Temperamento e personalidade
O bull terrier é un can amigable e divertido, sempre busca ser o centro de atención e se está san amosarase nervioso e activo. É un can fiel ó seu dono e protector, ademais de desfrutar moito da compañía dos seus donos, sempre buscará contacto humano. O aprendizaxe do bull terrier é lento pero seguro, son cans dunha gran personalidade e obstinación ademais de ser intelixentes, buscarán sempre levar a cabo o cometido que se propoñan. Debido ó seu carácter leal ás persoas o bull terrier non está considerado can perigoso, agás nalgunhas poucas excepcións, por mor do seu bo comportamento e a pesar do potencial que posúe.
Rodrigo de Bastidas
Traxectoria
En setembro ou outubro de 1501, xunto co piloto Juan de la Cosa, partiu do porto de Cádiz nas carabelas San Antón e Santa María de Gracia. Nesta viaxe embarcouse o mozo Vasco Núñez de Balboa, futuro descubridor do océano Pacífico.
Seguindo a ruta de Alonso de Quejada e despois de percorrer o litoral da actual Venezuela, descobre as baías de Santa Marta, Cartaxena e Cispatá, a desembocadura do río Magdalena, o golfo de Urabá e as costas panameñas (na actual comarca de Guna Yala, os portos de Nome de Deus e Retrete). Entón mandou facer un porto que bautizou na súa honra como El Escribano. Porén, ao ter as naves en moi mal estado, debe regresar á illa A Española (actual Santo Domingo), onde estaba a principal base de operacións dos viaxeiros españois.
Ó chegar ás costas da Española, unha das súas naves naufragou, pero logrou salvar parte da súa carga (que se trataba en maior parte de ouro). Nesta illa foi acusado de negociación ilegal cos indíxenas. Despois de ser procesado en 1502 por Francisco de Bobadilla (que tamén procesou a Colón) foi declarado inocente dos cargos e unha vez pagados os dereitos á Coroa, os Reis Católicos outorgáronlle o cobro dunha renda anual sobre a produción da provincia de Urabá e Zenú.
En 1525, de regreso ó Novo Mundo, fundou a cidade de Santa Marta entre o cabo da Vela e o río Magdalena, unha das primeiras cidades continentais de América que aínda existe. Ó penetrar no territorio atopou algunhas minas de ouro que espertaron a cobiza das súas hostes. Ante a negativa de repartir as riquezas acumuladas, Juan Villafuerte, o seu propio lugartenente, dirixiu unha conspiración contra Bastidas que case lle custa a vida. Ferido o atentado, tentou volver á Española. O 28 de xullo de 1527, faleceu ó ancorar en Santiago de Cuba e os seus restos foron soterrados na catedral desa cidade.
Tras a violencia que conduciu á morte de Bastidas, houbo varios gobernos interinos e de pouca duración ata que o 20 de decembro de 1527 García de Lerma asinou unha capitulación que lle confería a gobernación e a Capitanía xeneral de Santa Marta. A situación era crítica tanto pola belicosidad dos indios como polas rivalidades entre os propios españois que provocaron a morte de Bastidas. Neste contexto, a Coroa decidiu asignar ó novo gobernador poderes excepcionais para restablecer a orde en devandita demarcación territorial. Mesmo chegou a pedir en 1532 que non nomease gobernador de Cartaxena, idea que obviamente foi rexeitada pola Coroa, cando Pedro de Heredia foi nomeado para dita gobernación.
Bastidas tivo un fillo chamado Rodrigo de Bastidas, que foi bispo de Venezuela e Porto Rico.
Os restos de Bastidas foron exhumados polo seu fillo e levados a Santo Domingo, onde foron enterrados na Catedral de Santa María a Menor, a máis antiga de América, xunto á súa esposa e o seu fillo. A mediados do século XX os restos foron trasladados a Santa Marta por petición do goberno local e repousan actualmente na catedral da cidade.
Fariña de peixe
miniatura|Fábrica de fariña de peixe en [[Bressay, Shetland.]] A fariña de peixe é un produto obtido do procesamento de peixe, eliminando o seu contido de auga e aceite. O aceite de pescado é un importante produto secundario.
Cun 70 % ao 80 % do produto en forma de proteínas e graxas dixeríbeis, o seu contido de enerxía é notabelmente maior que moitas outras fontes de proteínas animais ou vexetais, xa que subministra unha fonte concentrada de proteínas de alta calidade e unhas graxas ricas en ácidos graxos omega-3, DHA e EPA, indispensábeis para o rápido crecemento dos animais.
Os principais produtores no mundo son Chile e o Perú.
Uso
Utilízase como ingrediente de alimentos para aves (poñedoras e de carne), porcos, ruminantes (gando vacún, ovino e caprino), e animais acuáticos (camaróns, peixes e outros), diminuíndo notabelmente os custos de produción industrial destes animais polo seu rápido crecemento, a súa mellor nutrición, a mellora da fertilidade e a notoria diminución de posíbeis enfermidades.
Requirimentos
De acordo con estudos realizados pola International Fishmeal and Fish Oil Organisation (IFFO), estimábase que para o ano 2013 os requirimentos de fariña de peixe elevaríanse a catro millóns de toneladas métricas, debido á variedade de aplicacións deste produto industrial.
O seu uso pode estar limitado pola dispoñibilidade ou o custo.
Principais mercados
Os principais mercados de consumo son a República Popular Chinesa e a Unión Europea, aínda que as exportacións se realizan a máis de cincuenta países polos dous produtores mundiais máis importantes, achegando estes o setenta por cento da oferta de fariña de peixe a nivel global. Na China utilízase a fariña de peixe sobre todo para a acuicultura.
No ano 2003, Chile e o Perú presentaron conxuntamente a súa protesta ante a Organización Mundial do Comercio (OMC), polas restricións á importación que, con fins proteccionistas, pretendía implantar a Unión Europea.
Conferencia de Ialta
miniatura|Winston Churchill, Franklin D. Roosevelt e Iosif Stalin en Ialta no 45. A Conferencia de Ialta, ás veces chamada Conferencia de Crimea ou co nome en clave de Conferencia dos Argonautas, foi o encontro en tempo de guerra entre o 4 e o 11 de febreiro de 1945 mantido polos xefes de goberno dos Estados Unidos de América, o Reino Unido, e a Unión Soviética: Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill, e Iosif Stalin, respectivamente.
Aspectos xerais
O 4 de febreiro de 1945 Roosevelt, Churchill e Stalin reuníronse en Ialta, na Península de Crimea. Foi a segunda das longas conferencias en tempo de guerra, precedida pola Conferencia de Teherán en 1943, e sucedida pola Conferencia de Postman (trala morte de Roosevelt) en 1945.
O líder soviético refusou viaxar máis lonxe do encrave no Mar Negro de Ialta, na costa de Crimea para a seguinte reunión e, unha vez máis, Churchill e Roosevelt fixeron grandes viaxes para atender á reunión. Cada un dos tres líderes levou a súa propia axenda á conferencia de Ialta. Roosevelt tentaba acadar o apoio soviético na guerra do Pacífico arredor da invasión do Imperio do Xapón; Churchill presionaba por unhas eleccións libres e institucións democráticas en Europa do Leste (e máis concretamente en Polonia), mentres que Stalin tentaba establecer unha esfera de influencia soviética en Europa Oriental a través dos Soviets, o que era esencial para a seguridade da URSS. Ademais, os tres tentaban establecer unha axenda sobre como sería gobernada Alemaña trala guerra. En 1943 unha tese de William Bullitt profetizou o “fluxo da ameba vermella cara a dentro de Europa”, e bastante ironicamente, Stalin tiña a vantaxe militar. A Unión Soviética tiña fisicamente baixo o seu control a maior parte de Europa do Leste. Mentres que os aliados tiñan as mans totalmente ocupadas coa invasión de Francia, o Exército Vermello traspasara as fronteiras orientais do Terceiro Reich pagando un alto custo. No momento da Conferencia de Ialta, o xeneral ruso Gueorgui Zhukov estaba tan só a corenta millas de Berlín. Ademais, Roosevelt agardaba contar co compromiso de Stalin de que a URSS participaría nas Nacións Unidas. Con respecto ó primeiro tema na axenda soviética —Europa do Leste— o asunto concernente a Polonia xurdiu inmediatamente. Stalin foi rápido en expor a súa idea coas seguintes palabras:
Consecuentemente, Stalin deixou claro que algunhas das súas demandas acerca de Polonia non eran negociábeis: os rusos tomarían parte do territorio oriental de Polonia e esta sería compensada coa extensión das súas fronteiras polo oeste, forzando ó exilio a millóns de alemáns. Stalin prometeu eleccións libres en Polonia, a pesar do goberno comunista satélite instalado recentemente. No entanto, axiña se fixo patente que Stalin non tiña intencións de manter a súa promesa de eleccións libres. As eleccións, celebradas en xaneiro de 1947 e que tiveron como resultado a transformación oficial de Polonia nun estado socialista en 1949, foron amplamente consideradas como manipuladas a favor dos partidos comunistas.
Roosevelt estaba decidido a acadar o apoio da URSS na guerra do Pacífico. Unha condición previa para que a URSS lle declarase a guerra ó Xapón foi o acordo entre a URSS e os EEUU que recoñecía a independencia de Mongolia respecto da China. Este acordo levouse a cabo sen negociacións diplomáticas coa China. Pouco despois da fin da Conferencia de Ialta, a URSS declarou formalmente a guerra contra o Xapón e tropas soviéticas ocuparon partes do norte do arquipélago nipón. Máis adiante, isto causou unha disputa territorial entre o Xapón e Rusia, dende que Rusia non asinou o Tratado de Paz de San Francisco co Xapón e non se asinou ningún tratado de paz entre eles dende entón. miniatura|Unha habitación do palacio onde se reuniron os tres líderes. Roosevelt aceptou o prezo de Stalin, coa esperanza de que a URSS sería tratada con máis facilidade a través das Nacións Unidas cando participase nelas. Algúns estadounidenses consideraron máis tarde que o de Ialta foi unha "vendida", porque lles deu coraxe ós soviéticos para expandiren a súa influencia no Xapón e Asia e tamén porque Stalin violou finalmente os termos ó formar o bloque soviético. Ademais, os soviéticos acordaron unirse ás NNUU cunha fórmula que lles daba dereito a veto ós membros permanentes do Consello de Seguridade, asegurándose que así cada país podería bloquear as iniciativas que non lle interesaban. Algúns críticos suxeriron que a falta de saúde de Roosevelt (Ialta foi a súa derradeira gran conferencia denantes de morrer por unha hemorraxia cerebral) foi a culpa da súa aparente falta de xuízo. Naquel intre, a URSS tiña tropas en gran parte de Europa do Leste cunha dotación militar tres veces maior que as forzas de Eisenhower.
Os tres líderes ratificaron os acordos previos para a división de Alemaña: habería tres zonas de ocupación, cada unha das cales para cada un dos estados dominantes (Francia tería máis adiante unha porción cando os Estados Unidos e o Reino Unido dividiron as súas respectivas zonas e lle deron parte a Francia). O mesmo Berlín, malia estar en zona soviética, tamén sería dividido en tres sectores, e converteríase no maior símbolo da guerra fría pola división da cidade co Muro de Berlín, construído polo goberno comunista alemán.
Os líderes decidiran ademais que tódolos gobernos orixinais serían restaurados ós países invadidos e que tódolos civís serían repatriados. Estableceríanse democracias e tódolos territorios celebrarían eleccións libres, e a orde sería restaurada en Europa, tal e como di a seguinte declaración.
O encontro
miniatura|O encontro dos tres líderes tivo lugar no Gran Palacio Livadia. A Conferencia tivo lugar en Ialta, unha vila de descanso na península de Crimea, na RSS de Ucraína. A delegación americana foi hospedada no antigo palacio dos tsares, mentres que Roosevelt estivo no Palacio Livadia onde tiveron lugar os encontros. A delegación británica foi instalada no castelo do Príncipe Vorontsov de Alupka. Os membros importantes das delegacións foron Edward Stettinius, Averell Harriman, Anthony Eden, Alexander Cadogan e Vyacheslav Molotov. Segundo Anthony Beevor, tódalas habitacións foron telefonicamente intervidas polo NKVD. Stalin chegou por tren o 4 de febreiro. A reunión comezou cunha cea oficial aquela tarde.
Puntos importantes
Os puntos claves da reunión foron os seguintes:
Legado
Ialta foi a derradeira gran conferencia anterior á fin da guerra e a última viaxe que fixo Roosevelt ó estranxeiro. Para os observadores apareceu deseguida enfermo e canso. Razoadamente, o seu tanto máis importante foi asegurarse a participación da Unión Soviética nas Nacións Unidas, que conseguiu co prezo de garantir o poder de veto a cada membro permanente do seu Consello de Seguridade. Outro dos seus obxectivos era levar á Unión Soviética á loita contra o Xapón, xa que a efectividade da bomba atómica estaba aínda sen probar. Como recompensa, permitíuselle á Unión Soviética ocupar Sakhalin e as Illas Kuriles, que estiveran sempre baixo soberanía xaponesa, e outros privilexios na China colonial permaneceron intactos.
O Exército Vermello expulsara á maioría das forzas nazis do leste de Europa, polo que Stalin acadou os seus obxectivos: unha significativa esfera de influencia como zona intermediaria. Neste proceso, a liberdade de pequenos estados foi sacrificada por motivos de estabilidade, o que significou que os países bálticos de Letonia, Lituania e Estonia continuarían sendo membros da URSS.
As alegacións verbo de Ialta xogarían un papel moi importante na política dos Estados Unidos na Guerra Fría. Os conservadores americanos mantiñan que as decisións tomadas en Ialta foron unha traizón ás nacións do leste europeo xa que propiciaron a súa dominación polo comunismo. Durante a época do mccartismo, Ialta foi a peza central de acusacións contra os demócratas de que eran "brandos co comunismo".
A opinión alternativa mantén que pouco podían facer Roosevelt e Chuchill para evitaren o dominio de Stalin sobre as nacións do leste sen chegaren á guerra coa Unión Soviética, xa que o Exército Vermello controlaba completamente eses territorios do leste. Coa guerra no Pacífico continuando, e a bomba atómica sen rematar (restaban dous meses), Roosevelt probablemente quixo mellorar a súa posición negociadora unha vez que a bomba fose introducida. Stalin amosouse de acordo en Ialta co principio dunha Europa liberada, que establecía que os pobos liberados terían dereito ó autogoberno democrático. Stalin tamén estivo de acordo en que Polonia fose democrática, cunhas eleccións libres tan pronto coma fose posible. A opinión alternativa mantén que o problema non foron os acordos de Ialta, senón a violación de Stalin dos mesmos.
O Couto, Feás, Aranga
O Couto é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 8 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Assenede
Assenede é un concello da provincia de Flandres Oriental, Bélxica. En 2004 tiña unha poboación de 13.499 habitantes distribuídos en 87,22 km². Comprende as vilas de Assenede, Bassevelde, Boekhoute e Oosteeklo.
Sistema Interestatal de Autoestradas
miniatura|400px|Autoestradas Interestatais nos 48 estados veciños. O "Sistema Nacional de Autoestradas Interestatais e de Defensa Dwight D. Eisenhower", comunmente chamado "Interstate Highway System" (Rede de Autoestradas Interestatais dos Estados Unidos), é unha rede de autoestradas nos Estados Unidos. É parte doutro sistema máis grande, pero pouco coñecido, denominado "Sistema Viario Nacional" (National Highway System). A totalidade do Sistema de Autoestradas Interestatais tiña, en 2004, unha lonxitude total de 75.376 km. Non todo o quilometraxe proposto construír e algúns tramos urbanos están abandonados. Algunhas autoestradas xa existentes, sobre todo no nordeste do país, foron incorporadas ao sistema.
miniatura|400px|Un tramo rural da [[Interestatal 5 en California, con dous carrís en cada sentido separados por unha gran mediana de céspede con accesos limitados a enlaces de diferente nivel.]]
O Sistema da servizo a todas as grandes cidades dos Estados Unidos. A diferenza de infraestruturas homólogas na maioría doutros países industrializados, moitas delas pasan polo interior das áreas metropolitanas. Isto axudou a facilitar, na época de posguerra, un modelo de desenvolvemento con preeminencia do transporte suburbano por estrada, un fenómeno tamén chamado urban sprawl ou expansión descontrolada da cidade.
O Sistema ten un papel destacado na vida diaria dos Estados Unidos. Virtualmente, a distribución de todos os bens e servizos realízase polas autoestradas interestatais. Os residentes nas cidades úsanas para ir aos seus lugares de traballo. A gran maioría das viaxes de longa distancia, xa sexa de vacacións ou negocios, utiliza a rede de estradas nacionais; desas viaxes, aproximadamente un terzo (do número total de millas percorridas no país en 2003) utilizan o Sistema de Autoestradas Interestatais.
Historia
miniatura|200px|Sinal conmemorativa presentada en 1993. Como o Sistema foi establecido durante a presidencia de Dwight D. Eisenhower, as [[Xeneral do Exército de Estados Unidos|cinco estrelas representan o seu grao como xeneral durante a segunda guerra mundial.]] A construción da Rede de Autoestradas Interestatais foi autorizada por Lei de Axuda Federal de Autoestradas de 1956, popularmente coñecida como Lei de Autoestradas Interestatais e de Defensa de 1956.
Foi unha petición dos maiores construtores de automóbiles dos Estados Unidos e promovida polo presidente Dwight D. Eisenhower - influído polas súas experiencias como novo soldado ao cruzar Estados Unidos en 1919 seguindo a ruta da Lincoln Highway e o coñecemento da rede de autoestradas alemás (Autobahnen) durante a segunda guerra mundial - como un necesario compoñente dun sistema de defensa nacional. Isto faría posible un mellor desprazamento por terra de tropas e subministracións militares.
O deseño dun sistema de novas superautoestradas empezou a finais dos anos trinta, ata antes de que un comité federal constituísese para construír o Sistema de Autoestradas Interestatais nos cincuenta. Nos anos vinte, algunhas estradas como as da zona de Nova York foron construídas como parte dos sistemas locais ou estatais. Como o tráfico de automóbiles incrementábase, viuse a necesidade dun sistema nacional interconectado que complementara ao existente, a Rede de Estradas Federais dos Estados Unidos. A publicación dos mapas da Localización do Sistema de Autoestradas Interestatais coñécese informalmente como o "Libro Amarelo" Yellow Book.
Aínda que a construción da rede continúa, foi oficialmente declarada acabada en 1991 (con todo 1,5 millas orixinalmente planificadas aínda non estaban construídas en 2005. O custo inicial estimado para a Rede foi de 25 millardos de dólares en 12 anos; o custo final foi de 114 e levou 35 anos completalo.
A colocación do último sinal de tráfico na I-90 en Wallace, Idaho, o 15 de setembro de 1991, considérase a finalización do sistema planeado. Con todo, debido á cancelación da Somerset Freeway, a I-95 non foi completada en Pensilvania e Nova Jersey. O último tramo da Rede inicialmente programada de 1947 ten prevista a súa realización (aínda que unhas poucas rutas, como a Interestatal 80 no norte de Ohio, foron cambiadas de lugar). Outras rutas teñen tramos que non son de calzadas separadas, pero considéranse que están completadas.
Missouri e Kansas proclamaron que a I-70 neses estados foi a primeira autoestrada interestatal (Missouri tamén indica que a I-44 é unha das primeiras). Os tres primeiros contratos de construción do programa de autoestradas interestatais foron asinados en Missouri o 2 de agosto de 1956. Kansas reclama que foi a primeira en comezar as obras de pavimentación logo da firma da Lei e que un tramo do I-70 nese estado foi o primeiro en acabarse completamente. Con todo, a planificación e construción desas autoestradas xa estaban en curso antes da promulgación da Lei. A Pennsylvania Turnpike, que foi posta en servizo o 1 de outubro de 1940, é a primeira autoestrada con limitación total de accesos e calzadas separadas dos Estados Unidos.
Financiamento
Arredor do 56% dos gastos de construción e mantemento son financiados a través de gravames ao usuario, principalmente impostos sobre a gasolina, recadados polos Estados e o Goberno Federal, e as peaxes en autoestradas e pontes. O resto dos gastos corren a cargo do Orzamento Federal. Na zona oriental dos Estados Unidos, grandes tramos das Autoestradas Interestatais proxectadas ou construídas antes de 1956 funcionan como autoestrada de peaxe. Os impostos dedicados á construción e mantemento das Interestatais son a miúdo criticado como un subsidio directo do goberno para promover e manter o desenvolvemento tal como coñecémolo hoxe.
Como os suburbios das cidades se expanden cara ao exterior, os gastos de mantemento de infraestrutura comezaron xestionarse con economía, deixando pouco financiamento para a construción de novas Autoestradas Interestatais. Isto levou á proliferación das autoestradas de peaxe (turnpike) como o novo método de construción de autoestradas de acceso limitado nas zonas suburbanas. Ademais, algunhas Autoestradas Interestatais mantéñense e xestionan de xeito privado na actualidade (VMS en Texas, I-35) co fin de reducir o aumento dos costos de mantemento e permitir que os Departamentos Estatais de Transporte céntrense en servir ás rexións de máis rápido crecemento nos seus respectivos Estados. O futuro da Rede de Autoestradas Interestatais tal e como a coñecemos está en revisión. É moi posible que parte da Rede teña que ser de peaxe no futuro para atender o mantemento e a expansión da demanda, como se fai nalgunhas cidades como San Diego, Minneapolis, Houston, Dallas, Atlanta e Washington, D.C.
Sofía Castañón
Sofía Fernández Castañón, coñecida como Sofía Castañón, nada en Xixón o 1 de novembro de 1983, é unha poeta, escritora, realizadora audiovisual e política asturiana. Traballou en prensa escrita, televisión e radio e recibiu varios premios de poesía. Dende xaneiro de 2016 é deputada de Podemos por Asturias na XI e XII Lexislaturas do Congreso, é voceira da Comisión de Igualdade e da Subcomisión de Pacto de Estado en materia de Violencia de Xénero. O 18 de febreiro de 2017, foi elixida secretaria de Feminismos Interseccional e LGBTI da Executiva de Podemos. Dende febreiro de 2017 é membro do Consello Estatal de Podemos.
Traxectoria
Un dos seus avós era capataz de minas e a súa familia procede da Conca del Caudal. Filla da escritora asturiana Laura Castañón, medrou rodeada de libros. Cursou estudos de Filoloxía Hispánica na Universidade de Oviedo e compaxina a súa actividade poética pola que recibiu varios premios co seu traballo xornalístico e con talleres de escritura creativa. Ten publicados varios libros de poesía en castelán e asturiano, polos que recibiu premios como o Asturias Joven en 2006, o Pablo García Baena de Poesía Joven en 2007 ou o Nené Losada Rico en 2009.
De 2009-2010 foi bolseira de creación do Concello de Madrid na Residencia de Estudantes e foi unha dos poetas Voz + Nova 2010 da Casa Acesa.