cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rego (revista)
Rego, con subtítulo Documentos pro galeguismo, foi unha revista clandestina galega de carácter nacionalista, editada nos anos finais da ditadura (1975) pola editorial Roi Xordo en Xenebra. A pesar da súa curta duración, tivo moito a ver co espallamento das ideas galeguistas e democráticas nun mundo sumido nas políticas ditatoriais. O seu formato consistía en páxinas fotocopiadas e algunha fotografía ou debuxo con temática galega.
Características
No primeiro número, de agosto de 1974, analízase a situación da economía galega do momento e a problemática sofrida pola lingua e cultura galegas ao longo do tempo.
Ofrecía artigos políticos, culturais ou económicos referentes á realidade galega. Tamén se repasa a figura de Castelao ao longo dos distintos números da revista, atendendo a súa vida, obra e actividade política. A revista publicaba artigos de todo aquel que tivese a ben participar libremente na causa. Alén diso, a revista tamén ofrecía aos seus lectores poemas (varios deles inéditos) dalgúns autores destacados do momento como Méndez Ferrín ou Manuel María.
Baseados os datos nos exemplares nº 2, 3 e 4-5 pódese concluír que as edicións constaban de entre 20 e 30 páxinas, a máis longa, esta última ao constar de dúas edicións unidas.
O nº1: 17 páxinas
O nº2: 26 páxinas
O nº3: 23 páxinas
Os nº 4-5: 32 páxinas
Estaban escritas con máquina de escribir nunha única cor, a negra. “Rego” era unha empresa multicopista, eles mesmos reescribían unha e outra vez as súas edicións para distribuílas nos distintos puntos de venda.
Contexto histórico
En tempos de guerra e post-guerra, en Galiza pártese dunha situación de desfavorecemento en contraste co resto de España. Os niveis de desalfabetización son moito maiores, hai unha economía moi precaria e moi escasos desenvolvementos en calquera dos ámbitos da vida, o que levou á poboación galega, a pertencer a maior parte do número de emigrantes.
A ditadura franquista non trouxo consigo ningún tipo de avance para Galiza, é máis foi un dos territorios máis masacrados debido, non só a pobreza que xa había e que aumentou nestes tempos, senón tamén, á literatura baseada no idioma propio e nos movementos políticos que defendían a cultura de Galiza contra os intereses españois.
Periodicidade
Desta revista, publicáronse cinco edicións, sen periodicidade regular, de 1974 a 1975.
Colaboradores e integrantes
Pola temática da revista sábese que os colaboradores eran de nacionalidade galega.
Figuran como autores de artigos desta revista Carlos Casares, Celso Emilio Ferreiro, Eliseo Alonso Rodríguez, Manuel Lueiro Rey, Manuel María, Xavier Costa Clavell, Xosé Luís Méndez Ferrín,  Francisco Rodríguez, Mª Xosé Queizán, Bernandiño Graña, Otero Pedrayo.
Importantes personalidades do mundo da literatura galega estaban inmersos no movemento e causa da revista "Rego", tamén destaca a escasa presenza de figuras femininas entre os colaboradores.
O contar con estas personalidades influentes dotaba á revista por unha banda de prestixio e por outra de máis peso a nível institucional.
Estrutura da revista
Os diferentes exemplares da revista dividíanse en varios apartados; cada un dos cales trataba sobre un documento diferente, sempre seguindo unha mesma liña temática, tal e como xa se indica no subtítulo da propia revista “Documentos pro galeguismo”.
Moitos dos apartados referidos ao movemento galeguista e outros tantos sobre personalidades democráticas doutros lugares e que deberían servir de exemplo para España.
Carácter político e aspiracións
Nesta revista reflíctense os ideais tanto de particulares como de conxuntos tales como UPG, un grupo nacionalista que promove en 1973 unha escisión de A Nosa Galiza e funda A Irmandade Galega. Esta asociación promove a defensa de Galiza como nazón mais nunca ligando este movemento coa causa portuguesa, polo que non se fai referencia lingüístico-cultural galego-portugués.
A parte destas reivindicacións políticas, tamén tratan temas tales como a filosofía, relixión, humorismo ou certamente máis ligado ao punto anterior, a recuperación de figuras centrais na tradición galeguista e comunista como Castelao ou Che Guevara.
Tipo de publicacións
Na revista publicábanse artigos que trataban a problemática galega, e tamén textos narrativos, poesía e cartas. Os artigos foron especialmente significativos para o galeguismo. Entre eles destaca o texto dunha conferencia por Xosé Luís Méndez Ferrín, que tivo lugar na Irmandade Galega, en Suíza, o 17 de Maio de 1975, na que fala da “situación anormal” do pobo galego. En primeiro lugar, pola situación da lingua que non ten o soporte das institucións gobernamentais e despois polo “colonialismo interno” ó que Galicia está sometida. Este texto vén tamén acompañado por unha revisión histórica da traxectoria do galeguismo.
Existen tamén dentro da revista artigos que tratan o tema da precaria situación da literatura galega dadas as condicións do idioma. Fan unha reflexión, deste xeito, sobre as clases pequenoburguesas que eran as que mantiñan vivo o idioma pero acabábano por radicalizar ligándoo a diferentes posturas políticas. En busca da mellora desta situación, se fai eco da literatura para espallala e dar continuidade ao idioma galego que tiña o risco de desaparecer; moitos dos discursos que tratan este aspecto, teñen vixencia na actualidade debido á que a situación non cambiou.
Catalán occidental
250px|miniatura|Bloques dialectais do [[Lingua catalá|catalán.]] O catalán occidental (català occidental) ou bloque occidental do catalán é o conxunto de dialectos do catalán falados no oeste de Cataluña (practicamente toda a provincia de Lleida, oeste de Tarragona e Terres de l'Ebre), na Franxa de Aragón, en Andorra e no País Valenciano.
Rego (revista)
Tipo de publicacións
Polo tanto, os temas que trata en ligazón a Galiza están relacionados coa propia lingua, coa política que tamén afecta ao anterior, e non só política galega senón que tamén, correntes ideolóxicas que cobran cada vez máis forza e que serán imitadas en Galiza.
Catalán occidental
Características xerais
A característica máis notable destes dialectos, a diferenza dos do catalán oriental, é a ausencia de neutralización en vogais átonas, é dicir, o paso de ‹a› e ‹e› átonas a [ə] e o de ‹o› átona a [u].
Rego (revista)
Análise de contidos
Baseados nos exemplares nº 2, 3 e 4-5.
Catalán occidental
Características xerais
Ademai, as Ē (‹e› longas) e Ǐ (‹i› breves) tónicas do latín pronúncianse [e] "e pechada" (cadena [kaˈðena], alé [aˈle], què [ˈke]) mentres que no catalán oriental é [ɛ] "e aberta" ou [ə] "vogal neutra", nestas palabras. Tamén a vogal átona /e/ pode reducirse a [a] diante de consoantes nasais e sibilantes: enveja [aɱˈvedʒa]/[amˈbeʒɛ], espill [asˈpiʎ], eixugar [ajʃuˈɣa(ɾ)].
Rego (revista)
Análise de contidos
Todos comezan cunhas páxinas falando sobre o prezo e a suscrición ao propio xornal.
Catalán occidental
Características xerais
Tamén existen outras características fonéticas, gramaticais e léxicas diferenzadoras como:
Dialectos
Forman parte do bloque occidental os seguintes dialectos:
Rego (revista)
Razóns do seu cesamento
A razón do cesamento desta revista foi a mudanza de estratexias da UPG, que deixou de publicar as revistas Galicia Emigrante, Rego e Galicia Hoxe, para promover a creazón da empresa Promocións Culturais Galegas S.A. focándose na edición do seminario “A Nosa Terra”.
Humphrey Slater
Humphrey Richard "Hugh" Slater nado en 1906 e finado en 1958, foi un pintor e autor británico.
Traxectoria
Criouse en Suráfrica e asistiu á Slade School of Art a mediados dos anos 1920. Como pintor chegou a exhibir un cadro abstracto na galería de Lucy Wertheim en Londres. O pintor William Coldstream considerouno como "un pintor moi dotado e pouco común".
Na década de 1930 comezou a involucrarse na política antinazi e afiliouse ó Partido Comunista. En 1936 participou na guerra civil española como Xefe de operacións para as Brigadas Internacionais.
En 1940, de volta a Inglaterra axudou a Tom Wintringham a configurar o centro de Osterley Park, formación que ensinaba a loita de guerrillas e a guerrilla urbana á Garda Nacional británica. Posteriormente foi recrutado no exército regular.
Entre 1945 e 1947 foi editor da revista Polemic. Por outra banda, o filme Conspirator protagonizado por Elizabeth Taylor e Robert Taylor, está baseado na súa novela The Conspirator.
Ácido gamma-aminobutírico
O ácido γ-aminobutírico ou GABA  é o principal neurotransmisor inhibitorio no sistema nervioso central dos mamíferos. Actúa regulando a excitabilidade neuronal no sistema nervioso. Nos humanos, o GABA é tamén directamente responsable da regulación do ton muscular.
Na diplexia espástica humana, a absorción de GABA está afectada polos danos nos nervios debidos ás lesións nas motoneuronas superiores características desta condición, o que orixina hipertonía muscular.
Neurotransmisor
Nos vertebrados, o GABA actúa nas sinapses inhibidoras do cerebro ao unirse a receptores transmembrana específicos da superficie celular nos procesos neuronais pre- e possinápticos. Esta unión causa a abertura de caeis iónicas que permiten o fuxo de ións cloruro cargados negativamente que entran na célula ou de ións potasio cargados positivamente que saen da célula. Esta acción dá lugar a un cambio a negativo do potencial transmembrana, xeralmente causando hiperpolarización. Coñécense dúas clases xerais de receptores GABA: GABAA no cal o receptor é parte dun canle iónica regulada por ligando, e receptores metabotrópicos GABAB, que son receptores acoplados á proteína G que abren ou pechan canles iónicas por intermediación de proteínas G.
esquerda|miniatura|500px|Produción, liberación, acción, e degradación do GABA nunha sinapse GABAérxica típica. As neuronas que producen e liberan GABA denomínanse GABAérxicas, e teñen principalmente unha acción inhibitoria nos receptores nos vertebrados adultos. As células espiñosas medias son un exemplo típico de células gabaérxicas inhibitorias do sistema nervioso central. Polo contrario, o GABA mostra accións excitatorias e inhibitorias en insectos, que median a activación dos músculos nas sinapses entre as células nerviosas e musculares, e tamén a estimulación de certas glándulas. Nos mamíferos, algunhas neuronas GABAérxicas, como as células araña (chandelier cells, células lámpada araña), tamén poden excitar ás súas homólogas glutamatérxicas.
Os receptores GABAA son canles de cloruro activados por ligando; que cando son activados polo GABA permiten o fluxo de ións cloruro a través da membrana da célula. Que este fluxo de cloruro sexa excitatorio/despolarizante (fai que a voltaxe a través da membrana celular sexa menos negativa), que non teña efecto sobre a membrana ou que sexa inhibitorio/hiperpolarizante (fai que a membrana sexa máis negativa) depende da dirección do fluxo de cloruro. Cando hai un fluxo neto de cloruro que sae da célula, o GABA é excitatorio ou despolarizante; cando o fluxo neto de cloruro entra na célula, o GABA é inhibitorio ou hiperpolarizante. Cando o fluxo neto de cloruro é cero, a acción do GABA non ten efecto directo sobre o potencial de membrana, pero minimiza o efecto de calquera sinal sináptico coincidente, esencialmente reducindo a resistencia eléctrica da membrana celular (basicamente equivalente á lei de Ohm). Un interruptor molecular que controla a concentración de cloruro na célula (e a dirección do fluxo iónico) é responsable dos cambios no papel funcional do GABA entre os estados adulto e neonatal. Xa que logo, o papel do GABA cambia de excitaorio a inhibitorio a medida que o cerebro se desenvolve e se fai adulto.
Desenvolvemento do cerebro
Nos últimos 20 anos a teoría da acción excitatoria do GABA durante o desenvolvemento temperán non foi cuestionada debido a experimentos in vitro usando preparacións (cortes) de cerebro. A principal observación era que no hipocampo e no neocórtex dos cerebros de mamífero, o GABA ten inicialmente efectos excitatorios, e é de feito o principal neurotransmisor excitatorio en moitas rexións do cerebro antes de que maduren as sinapses glutamatérxicas.
Porén, esta teoría foi cuestionada baseándose en datos que mostraban que en preparacións de cerebro de ratos inmaturos incubados en líquido cefalorraquídeo artificial (ACSF) (modificados de modo que se teña en conta a composición normal do medio neuronal en ratos lactantes engadindo un substrato alternativo á glicosa, o beta-hidroxibutirato) a acción do GABA cambia de excitatoria a inhibitoria. Este efecto foi repetido posteriormente noutros experimentos nos que outros substratos, como o piruvato e o lactato, complementaron á glicosa no medio no que estaban inmersas as preparacións. Os efectos do beta-hidroxibutirato foron despois confirmados polo piruvato e polo lactato. Aínda que se argumentou que as concentracións dos substratos enerxéticos alternativos utilizados nestes experimentos non son fisiolóxicos e que o cambio de acción do GABA era en realidade causado por cambios de pH producidos pola actuación dos substratos como "ácidos febles", estes argumentos foron máis tarde refutados por outros descubrimentos que indicaban que cambios no pH mesmo maiores cós causados polos substratos enerxéticos non afectaban ao cambio de acción do GABA descrito en presenza de líquido cefalorraquídeo artificial fortificado con substratos enerxéticos, e que o modo de acción do beta-hidroxibutirato, piruvato e lactato (avaliados pola medida do NAD(P)H e da utilización do osíxeno) estaban relacionados co metabolismo enerxético.
Nos estadios do desenvolvemento que preceden á formación de contactos sinápticos, o GABA sintetízase nas neuronas e actúa tanto de modo autócrino (actuando sobre a mesma célua) coma parácrino (actuando en células veciñas próximas) como mediador de sinalización.
O GABA regula a proliferación de células proxenitoras neurais, a migración e diferenciación celular,  o alongamento das neuritas, e a formación de sinapses.
O GABA tamén regula o crecemento das células nai embrionarias e neurais. O GABA pode influír no desenvolvemento de células proxenitoras neurais por mediación da expresión do factor neurotrófico dereivado do cerebro (BDNF). O GABA activa o GABAA, causando que o ciclo celular se pare na fase S, limitando o crecemento.
Fóra do sistema nervioso
miniatura|240px|Encima [[GAD67 produtor de GABA nunha prepaación de cerebro no primeiro día posnatal, que ten a súa maior expresión na zona subventricular. De Popp et al., 2009. ]] Demostrouse a existencia dos mecanismos GABAérxicos en varios tecidos periféricos e órganos ente os cales están, por exemplo, o intestino, estómago, páncreas, trompas de Falopio, útero, ovario, testículos, riles, vexiga urinaria, pulmóns e fígado.
En 2007, describiuse un sistema excitatorio GABAérxico no epitelio das vías respiratorias. O sistema actívase coa exposición a alérxenos e pode participar nos mecanismos da asma. Tamén se encontraron sistemas GABAérxicos no testículo e no cristalino do ollo.
Historia
O GABA foi sintetizado por primeira vez en 1883, e ao primeiro coñecíase como un produto metabólico vexetal e de microorganismos. En 1950 descubriuse que o GABA era unha parte integral do sistema nervioso central dos mamíferos.
Síntese
O GABA non penetra na barreira hematoencefálica, senón que se sintetiza no cerebro. Sintetízase a partir do glutamato utilizando o encima L-ácido glutámico descarboxilase e fosfato de piridoxal (que é a forma activa da vitamina B6) como cofactor por medio dunha vía metabólica chamada derivación GABA. Este proceso converte o glutamato, o principal neurotransmisor excitatorio, no principal neurotransmisor inhibitorio (GABA).
Catabolismo
O encima GABA transaminase cataliza a conversión do GABA e o 2-oxoglutarato en semialdehido succínico e glutamato. O semialdehido succínico é despois oxidado a ácido succínico pola semialdehido succínico deshidroxenase, que entra no ciclo do ácido cítrico par ser utilizado como fonte de enerxía.
Farmacoloxía
As drogas que actúan como moduladores alostéricos dos receptores de GABA (coñecidos como análogos do GABA ou drogas GABAérxicas) ou incrementan a cantidade dispoñible de GABA teñen caracteristicamente efectos relaxantes, antiansiedade, e anticonvulsivos. Moitas das substancias que se citan máis abaixo sábese que causan amnesia anterógrada e retrógrada.
En xeral, o GABA non cruza a barreira hematoencefálica, aínda que a certas áreas do cerebro que non teñen unha barreira hematoencefálica efectiva, como o núcleo paraventricular, poden chegar drogas como o GABA inxectado sistematicamente. Polo menos un studo suxire que o GABA administrado oralmente incrementa a cantidade de hormona do crecemento humana. O GABA inxectado directamente no cerebro ten tanto efectos estimulantes coma inhibitorios sobre a produción de hormona do crecemento, dependendo da fisioloxía do individuo.
GABA como suplemento
Existen complementos nutricionais que inclúen o GABA, xeralmente por administración sublingual, polos seus supostos efectos calmantes. Hai certo desacordo sobre se estes efectos están ben apoiados cientificamente ou se o GABA cruza a barreira hematoencefálica en cantidades significativas.
En plantas
O GABA tamén está presente nas plantas, onde é o aminoácido máis abundante no apoplasto dos tomates. Pode tamén ter un papel na transdución de sinais nas plantas.
Telenor Denmark
miniatura|Sede de Telenor Denmark Telenor Denmark é unha compañía de telefonía móbil danesa cunha base de clientes superior os 1.400.000. Desde o 12 de febreiro de 2004, foi unha subsidiaria da compañía de telefonía móbil noreguesa Telenor. Antes do 15 de xuño do ano 2009 era coñecida co nome de Sonofon.
Sonofon e Cybercity uníronse no ano 2006 para formar unha alianza. Desde o 15 de xuño de 2009 as dúas marcas uníronse e cambiaron o nome ao de Telenor].
Historia
Cybercity iniciou unha cooperación estreita con Sonofon, compartindo a súa sede en Frederikskaj, Copenhague (onde Sonofon tiña as súas oficinas aloxadas), esta cooperación estreita chegou tan lonxe como que tamén tiña traballadores contratados de Sonofon ademais dalgúns departamentos de atención ao cliente.
En maio de 2007, Telenor anunciou a compra do seu competidor ISP Tele2, trala aprobación da comisión danesa do monopolio da compra de Tele2 por parte de Telenor. Máis tarde, a aprobación foi anunciada á prensa.
Cybercity era o nome que tiña a compañía para vender as liñas de internet propiedade de Telenor. A compañía chegaba a toda Dinamarca coa súa rede de internet, e daba servizo tanto a clientes particulares como ós de empresas. Contaba con máis de 380 empregados.
Segade, Mañón, Mañón
Segade é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 33 habitantes (17 homes e 16 mulleres).
Fontao, Corvillón, A Merca
Fontao  é un lugar da parroquia de Corvillón no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova. Tiña 75 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 41 eran homes e 34 mulleres.
Copa da UEFA 2008-09
Dezaseisavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 18 e 19 de febreiro, mentres que os partidos de volta disputáronse o 26 de febreiro de 2009.
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 12 de marzo, mentres que os partidos de volta disputáronse o 18 e 19 de marzo de 2009.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 9 de abril, mentres que os partidos de volta disputáronse o 16 de abril de 2009.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 30 de abril, mentres que os partidos de volta disputáronse o 7 de maio de 2009.
Final
A final da Copa UEFA 2008–09 disputouse o 20 de maio de 2009 no Estadio Şükrü Saracoğlu de Istambul, en Turquía.
Bríxida de Irlanda
Bríxida de Irlanda ou Bríxida de Kildare (Santa Bríxida), nada o 451 en Faughart preto de Dundalk en Irlanda e finada o 525 en Kildare, é unha santa da Igrexa católica e da Igrexa ortodoxa.
Vida
Bríxida construíu unha cela baixo a sombra dun gran carballo, arredor da que varias mulleres reuníanse tomándoa como nai. Despois funda no lugar un convento arredor do cal se forma a vila de Kildare (do gaélico Cill, 'igrexa', Dara, 'carballo'). Adopta para o seu convento a regra de San Cesáreo contra o ano 513. Esta regra foi retomada por varios conventos de Irlanda. Este convento é o primeiro mosteiro dobre de Europa: agrupaba a relixiosas e relixiosos.
Faleceu en Kildare e foi soterrada en Downpatrick cos santos Patricio e Columba de Iona, cos que comparte o padroado de Irlanda.
Autoridade Portuaria de Vigo
É unha das 28 Autoridades Portuarias que compoñen o Organismo Público Estatal: Puertos del Estado. A maioría das infraestruturas portuarias dedícanse ao transporte marítimo e pesca. Á parte do dominio público hai tamén unha parte dedicada ás empresas conserveiras e estaleiros.
Presidencia
A presidencia da Autoridade Portuaria de Vigo é designada pola Xunta de Galicia.
Bríxida de Irlanda
Vida
miniatura|[[Cruz de Santa Bríxida. Cruz vencellada coa figura desta santa e seica utilizou para predicar, é probábel que este elemento puidese ter unha orixe anterior.]]
Kosmos 314
Kosmos 314 (Космос 314 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 28, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de decembro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 314 foi o vixésimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo sexto lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo e vixésimo terceiro membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 314 foi inxectado nunha órbita inicial de 491 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 22 de marzo de 1970.
Anicet Lavodrama
Richard Anicet Lavodrama Ondoma nado en Bangui o 4 de xullo de 1963, é un ex xogador de baloncesto da República Centroafricana, nacionalizado español.
Traxectoria
Mide 2,02 metros de estatura, e xogaba no posto de pivote. En 1981 chegou aos Estados Unidos de América, onde xogou no equipo de baloncesto da Universidade Bautista de Houston ata 1985, cando foi seleccionado por Los Ángeles Clippers na terceira rolda do Draft da NBA.
Foi xogador do OAR Ferrol durante 9 anos, entre 1985 e 1994. Chegou ao equipo tras a marcha de Nate Davis, e despois da desparición do club xogou no CB Valladolid e no Joventut de Badalona.
Citocromo c oxidase
miniatura|dereita|300px|Cadea de transporte de electróns. miniatura|300px|Subunidade I e II do Complexo IV excluíndo outras subunidades,. miniatura|dereita|300px|O complexo IV.
Frédéric Bazille
Jean Frédéric Bazille, nado o 6 de decembro de 1841 e finado o 28 de novembro de 1870, foi un pintor impresionista francés.
Anicet Lavodrama
Traxectoria
Deixou de xogar ao baloncesto en 1998. Continuou traballando no CB Valladolid e nos Cleveland Cavaliers, e como director de desenvolvemento e relacións internacionais na Federación Internacional de Baloncesto entre 2000 e 2005, e despois na axencia de representación U1st.
Citocromo c oxidase
A citocromo c oxidase ou Complexo IV respiratorio é un complexo encimático co número EC 1.9.3.1 que forma o último elemento da cadea de transporte de electróns respiratoria, polo que é unha grande complexo proteico transmembrana que se encontra na membrana mitocondrial interna dos eucariotas e na membrana plasmática das bacterias.
Frédéric Bazille
Traxectoria
O seu interese pola arte fixo que quixese estudar pintura, o cal foille permitido pola súa familia coa condición de que estudase medicina. Bazille comezou os seus estudos de medicina en 1859, mudándose a París en 1862 para que poidese continua-los seus estudos. En París comezou a asistir a clases de pintura no obradoiro de Charles Gleyre e coñeceu a Pierre-Auguste Renoir, pintor impresionista, quen, xunto a Claude Monet, Alfred Sisley e Édouard Manet introducírono no mundo da pintura.
A súa grande amizade con Renoir e Monet fixo que Bazille os axudase en moitas ocasións, permitíndolles pintar nos seus obradoiros, empregar os seus materiais e chegando a pagar polas súas obras (En 1867 pagou 2.500 francos por Mulleres nun xardín de Monet ). Despois de suspender o seu exame de medicina, decidiu abandonar a carreira en 1864, pasando a pintar a tempo completo.
As súas pinturas máis coñecidas son La Robe rose (O vestido rosa) (1864), pintado cando o autor contaba só con 23 anos, e Réunion de famille (Reunión de familia) (1867).
Frédéric Bazille morreu en 1870 aos 28 anos de idade, asasinado nunha operación militar en Beaune-la-Rolande, Loiret durante a guerra franco-prusiana.
Traballos principais
Autorretrato|miniatura
Citocromo c oxidase
Bioquímica
Resumo da reacción:
Pasan dous electróns desde dous citocromos c, a través dos sitios do CuA e citocromo a, ata o centro binuclear citocromo a3- CuB, reducindo os metais á forma Fe2+ e Cu+. O ligando hidróxido é protonado e pérdese en forma de auga, creando un baleiro entre os metais que encherá un O2. A molécula de oxíxeno é rapidamente reducida, con dous electróns procedentes do Fe2+ do citocromo a3, o cal se converte á forma ferril oxo (Fe4+=O). O átomo de oxíxeno que está preto do CuB recolle un electrón do Cu+, e tamén un segundo electrón e un protón procedente do hidroxilo da Tyr(244), que se converte nun radical tirosil. O segundo oxíxeno convértese nun ión hidróxido ao captar dous electróns e un protón. Un terceiro electrón procedente doutro citocromo c pasa a través dos dous primeiros transportadores de electróns ao centro binuclear citocromo a3- CuB, e este electrón e dous protóns converten o radical tirosil de novo en Tyr, e á vez o hidróxido unido ao CuB2+ convértese nunha molécula de auga. O cuarto electrón doutro citocromo c flúe a través do CuA e o citocromo a ata o centro binuclear citocromo a3- CuB, reducindo o Fe4+=O a Fe3+, e o átomo de oxíxeno capta un protón simultaneamente, rexenerando este oxíxeno como un ión hidróxido coordinado no medio do centro citocromo a3- CuB tal como estaba ao principio deste ciclo. O proceso neto é que se usan catro citocromos c reducidos, xunto con catro protóns, para reducir o O2 a dúas moléculas de auga.
Trastornos e defectos xenéticos
Os defectos que implican mutación`s xenéticas que alteran a funcionalidade da citocromo c oxidase (COX) ou a súa estrutura poden dar lugar a graves e ás veces mortais trastornos metabólicos. Tales trastornos maniféstanse xeralmente nos primeiros anos da infancia e afectan predominantemente a tecidos con alta demanda de enerxía (cerebro, corazón, músculo). Entre as moitas enfermidades mitocondriais clasificadas, as que implican unha ensamblaxe disfuncional da citocromo c oxidase crese que son as máis graves.
A gran maioría dos trastornos da citocromo c oxidase están ligadas a mutacións nas proteínas codificadas no núcleo celular denominadas factores de ensamblaxe, ou proteínas de ensamblaxe. Estes factores de ensamblaxe contribúen á funcionalidade e estrutura da citocromo c oxidase, e actúan en varios procesos esenciais, como a transcrición e a tradución de subunidades codificadas nas mitocondrias, procesamento de preproteínas e a súa inserción en membranas, e biosíntese e incorporación de cofactores.
Actualmente, identificáronse mutacións en seis factores de ensamblaxe da citocromo c oxidase, que son: SURF1, SCO1, SCO2, COX10, COX15, e LRPPRC. As mutacións nestas proteínas poden orixinar unha alteración da funcionalidade da ensamblaxe do subcomplexo, do transporte de cobre, ou da regulación traducional. Cada mutación nun xene está asociada coa etioloxía dunha doenza específica, e algunhas inflúen en múltiples trastornos. Entre os trastornos que implican unha ensamblaxe disfuncional da citocromo c oxidase por causa de mutacións xenéticas están: a síndrome de Leigh, cardiomiopatía, leucodistrofia, anemia, e xordeira neurosensorial.
Souto, Monte Longo, Lobeira
Souto é un lugar da parroquia de Monte Longo no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 25 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 15 mulleres.
Citocromo c oxidase
Histoquímica
A histoquímica da citocromo c oxidase (COX) utilízase para mapar o metablismo cerebral rexional en animais, xa que hai unha relación directa entre a actividade do encima e a actividade neuronal. Este mapado cerebral realizouse en ratos con mutacións espontáneas con enfermidade cerebelar como os ratos mutantes "reeler" e nun modelo transxénico da enfermidade de Alzheimer. Esta técnica tamén se usou para mapar a actividade de aprendizaxe no cerebro animal.
Anicet Lavodrama
Traxectoria
Participou en conferencias no Comité Olímpico Internacional, no IESE de Madrid, en ANOTA de Pearson Educación, na Universidade de Valladolid, e na European School of Economics en Madrid. Foi un dos precursores do Basketball Without Borders en África (entidade colaboradora entre a FIBA e a NBA e en América). ​
Selección nacional
Participou coa selección centroafricana nos Xogos Olímpicos de Seúl de 1988. Disputou os sete partidos da súa selección no torneo, anotando en dous deles 30 puntos, contra Iugoslavia e contra Australia, e conseguindo catro dobres-dobres.
Jimmy Chamberlin
James Joseph "Jimmy" Chamberlin, nado o 10 de xuño de 1964 en Joliet, Illinois, é un batería, compositor e produtor estadounidense. É sobre todo coñecido por ter sido o batería da banda de rock alternativo The Smashing Pumpkins. Formou parte de Zwan, despois da separación da primeira no ano 2000. No ano 2005 editou o seu primeiro disco en solitario titulado Life Begins Again co seu proxecto The Jimmy Chamberlin Complex. En 2009 abandonou The Smashing Pumpkins e na actualidade toca no grupo Skysaw.
Chamberlin, que orixinalmente formouse como un batería de jazz, cita ao músicos de jazz Benny Goodman, Duke Ellington, Gene Krupa e Buddy Rich, así como aos baterías de rock Keith Moon, Ian Paice e John Bonham como as súas principais influencias.
Biografía
Chamberlin tivo problemas coas drogas o que fixo que fose expulsado da banda en 1996. Durante a xira do Mellon Collie and the Infinite Sadness, antes duns concertos no Madison Square Garden, en Nova York, Jimmy e Jonathan Melvoin, teclista da banda durante a xira, consumiron heroina no hotel, e este último morreu de sobredose. Este feito propiciou a súa saída da banda. Durante o resto da xira foi substituído por baterías de estudio.
A finais dese mesmo ano, mentres estaba en proceso de rehabilitación, uniuse á banda The Last Hard Men do ex-cantante de Skid Row Sebastian Bach. O grupo editou un único álbum co mesmo nome que a banda.
Tres anos máis tarde, en 1999, Chamberlain volveu a The Smashing Pumpkins. Porén, un ano despois, en decembro do 2000, a banda separouse. El tocou nos dous últimos álbums da banda, Machina e Machina II.
En 2001 uniuse á nova banda do seu amigo e compañeiro en The Smashing Pumpkins Billy Corgan, Zwan. O conxunto separaríase en 2003, despois de editar o seu único disco, Mary Star of the Sea.
Durante a existencia de Zwan, en 2002 Chamberlin casou coa súa moza Lori. O matrimonio tivo unha filla, Audrey, en decembro dese mesmo ano.
Posteriormente Chamberlin formou The Jimmy Chamberlin Complex, coa cal gravou o seu álbum de estrea en 2004. A banda incluía a Chamberlin (batería e voz), Billy Mohler (baixo; tamén en The Calling), Sean Woolstenhulme (guitarra; tamén en Lifehouse), e Rob Dickinson (voz; membro de Catherine Wheel). The Jimmy Chamberlin Complex editou Life Begins Again o 25 de febreiro de 2005. Chamberlin tivo tamén un proxecto paralelo co cantante de Dead Kennedys, Jello Biafra.
Recentemente The Smashing Pumpkins volveu a reunirse contando unicamente con Chamberlin e Billy Corgan da súa antiga formación. A finais do ano 2006 comezaron a gravación do seu novo disco, Zeitgeist, que será editado o 10 de xullo do 2007. A banda realizou o seu primeiro concerto dende decembro do 2000 o día 22 de maio do 2007 en París. A nova formación conta co guitarrista Jeff Schroeder e a baixista Ginger Reyes.
En marzo do ano 2009 Chamberlin abandonou The Smashing Pumpkins afirmando que a banda xa non cumpría as súas expectativas musicais. A finais dese ano anunciou o seu novo proxecto, unha banda chamada This, xunto co multi-instrumentista Mike Reina e o guitarrista Anthony Pirog.
Aglaonice
Aglaonice, Agloanike, ou Aganice de Tesalia (Ἀγλαονίκη, Aglaoníkē) foi unha astrónoma da Antiga Grecia do século II ou I a.C.
Mencións
É mencionada nos escritos de Plutarco e nos escolios de Apolonio de Rodas como unha astrónoma e como a filla de Hegetor (ou Hegemon) de Tesalia. Tamén foi considerada unha feiticeira porque o seu coñecemento, que a facía capaz de predicir con moita precisión o momento e a rexión en que unha eclipse lunar ía ter lugar interpretábase como unha "habilidade" ou un "poder" que lle permitía facer desaparecer a lúa do ceo, o que lle conferiu un gran poder no seu momento.
Un proverbio grego facía referencia á habilidade de Aglaonice: «Si, como a lúa obedece a Aglaonice». Outras astrónomas, ao parecer consideradas feiticeiras, foron asociadas con Aglaonice. Foron coñecidas como «as bruxas de Tesalia» e tiveron a súa actividade entre os séculos III e I a.C.
No diálogo de Platón, Gorgias, Sócrates di: «Pero si hai que temer, querido amigo, que non nos ocorra, o que se di sucede ás mulleres de Tesalia cando fan descender a Lúa».
Plutarco escribiu que «coñecía moi ben os períodos nos que a lúa chea estaba por eclipsar, e sabendo de antemán o momento en que a lúa estaba por ocultarse tras a sombra da Terra, aproveitábase das mulleres e facíalles crer que ela a facía caer».
1890
Outros
Historia ano a ano
As Seixas, Mañón, Mañón
As Seixas é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (2 mulleres).
Sociedade Nazonalista Pondal
miniatura|Insignia da Sociedade Nazonalista Pondal, 1929
A Sociedade Nazonalista Pondal foi unha asociación independentista galega de Buenos Aires entre os anos 1927 e 1938.
Traxectoria
En 1927 a Irmandade Nazonalista Galega de Buenos Aires converteuse na asociación cultural Sociedade d'Arte Pondal, que axiña adoptou o novo nome de Sociedade Nazonalista Pondal. Fundada por Moisés da Presa, Bernardo Souto, Clemente López Pasarón, Lino Pérez e Bieito Fernández Álvarez. Posuía un voceiro chamado A Fouce, o cal saíu ata 1938.
A Sociedade Nazonalista Pondal foi a unha das primeiras asociacións importante que avogou pola plena independencia de Galicia, e mesmo tratou de promover un partido independentista en Galicia, sen moito éxito. A persoa en quen ía recaer en Galicia a creación dese partido sería Álvaro de las Casas, quen impulsara en febreiro de 1932 os primeiros grupos Ultreya.
En 1938 autodisolveuse para favorecer a unidade do galeguismo mentres Galicia permanecese baixo un réxime ditatorial, e a maioría dos seus membros integráronse no Grupo Galeguista de Bos Aires. A SNP contou nos seus anos de existencia con arredor de 100 socios.
Entre 1938 e 1941 os seus membros participaron da reorganización patriótica galega no exilio, poñendo a súa experiencia militante ao servizo da mesma. Os tres vogais da primeira directiva da Irmandade Galega foron antigos membros da SNP (Vicente Barros, Pedro Campos Couceiro e Xohán González). No 1941 relanzouse A Fouce, que se volveu publicar ata 1944 e da que Vicente Barros, foi o novo director.
Roque Pesqueira Crespo
Roque Miguel Silvestre Pesqueira Crespo, nado en Ponteareas o 31 de decembro de 1865 e finado en Barcelona o 27 de novembro de 1938, foi un avogado, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
En 2001 o Centro Ramón Piñeiro editou un volume cos seus escritos titulado Relatos e outras prosas.
Vida persoal
Casou en Ponteareas con Heldiberta González Rivera en setembro de 1898.
Melani Olivares
Melani Olivares Mora, nada en Badalona, o 18 de febreiro de 1973, é unha actriz catalá. Estudou interpretación na escola de Cristina Rota e fixo o seu debut como presentadora no programa Leña al mono que es de goma, 1993. Tamén traballou como modelo.
Historia dunha monxa
Historia dunha monxa (en The Nun's Story) é un filme estadounidense de 1959 dirixido por Fred Zinnemann e protagonizado por Audrey Hepburn, Peter Finch, Edith Evans e Peggy Ashcroft. O guión foi escrito por Robert Anderson, baseado na popular novela The Nun's Story de 1956 escrita por Kathryn Hulme. O filme é unha adaptación relativamente fiel da novela, inspirada na vida da monxa belga Marie Louise Habets. Algunhas escenas do filme foron rodadas en localizacións do Congo Belga e teñen a Finch interpretando un cínico mais coidadoso cirurxián.
Melani Olivares
No ano 2002 acadou unha gran popularidade ó unirse ós actores da serie Policías, en el corazón de la calle, na que traballou un par de anos, dando vida á policía Laura Galarza. Fixo papeis secundarios noutras series como Siete vidas, Robles, investigador, De moda ou Aída, e tamén actuou nalgúns filmes para a televisión, como La Atlántida ou Freetown.
Proteómica
miniatura|Preparación robótica de mostras de [[espectrometría de masas MALDI nun cargador de mostra.]] A proteómica é o estudo a grande escala das proteínas, particularmente das súas estruturas e funcións. As proteínas son constituíntes vitais dos seres vivos, na medida en que son os principais compoñentes das vías metabólicas fisiolóxicas das células. O termo proteómica foi primeiramente utilizado en 1997 para estabelecer unha analoxía coa xenómica, o estudo dos xenes. A palabra "proteoma" é unha mestura de "proteína" e "xenoma", e foi empregada por Marc Wilkins en 1994 mentres este desenvolvía o concepto durante o seu estudo de doutoramento. O proteoma é o conxunto total de proteínas, incluíndo aquelas que conteñen modificacións. Este conxunto pode variar ao longo do tempo e de acordo con esixencias ou estreses específicos polos cales pasa unha célula ou organismo.
Historia dunha monxa
Foi estreada en galego pola Televisión de Galicia o 28 de decembro de 2002.
Argumento
Gabrielle "Gaby" Van Der Mal (Audrey Hepburn), cuxo pai Hubert (Dean Jagger) é un destacado cirurxián belga, entra nun convento como de monxas enfermeiras a finais da década de 1920, esperando servir no Congo Belga. Tras recibir o nome relixioso de irmá Luke, sofre o seu período como postulante e o seu noviciado que presaxian as súas futuras dificultades co voto de obediencia. Toma os seus primeiros votos e é enviada a unha escola de medicina tropical.
César Cort
César Cort Botí nado en Alcoi en 1893 e finado en Alacant o 14 de xullo de 1978 foi un enxeñeiro e urbanista español.
Traxectoria
Estudou Enxeñería Industrial e Arquitectura en Madrid, titulándose en 1916. Iniciouse na docencia en 1918 na Escuela Superior de Arquitectura de Madrid, ocupando o posto ata a promulgación da Ley del Suelo en 1956. Foi o primeiro catedrátido de urbanismo en España.
Durante a Segunda República foi concelleiro monárquico liberal no concello de Madrid. Foi encarcerado durante a guerra civil e a súa biblioteca desapareceu. Trala guerra formou parte do Servizo Nacional de Rexións Devastadas e do Instituto de Vivenda.
Obra
Participou activamente no planeamento urbanístico de cidades de España :
Billy Corgan
William Patrick Corgan Jr., nado o 17 de marzo de 1967 en Elk Grove Village (Illinois), é un músico e poeta estadounidense, coñecido por ser o líder, cantante, guitarrista e único membro permanente da banda de rock alternativo The Smashing Pumpkins. Fundou o grupo Zwan despois da separación de The Smashing Pumpkins no ano 2000, pero este tivo unha curta vida e só editou o álbum Mary Star of the Sea. No ano 2004 publicou o libro de poemas Blinking with Fists, e ao ano seguinte o disco en solitario TheFutureEmbrace. A comezos do 2006 The Smashing Pumpkins volveron a reunirse, deta vez contando só con Corgan e o batería Jimmy Chamberlin da súa formación orixinal.
Traxectoria
Corgan é o fillo máis vello de William Corgan Sr. e Martha Louise Maes Corgan Lutz. Ten dous irmáns, Jesse (a canción "Spaceboy" está dedicada a el) e Ricky, que é pintor. Os pais divorciáronse cando era neno e o seu pai casou outra vez máis tarde. A súa idade máis temperá a pasou xunto cos seus avós, e posteriormente xunto co seu pai e a súa madrastra en Glendale Heights, Illinois.
Corgan decidiu comezar a tocar a guitarra cando foi á casa dun amigo e viu a súa Flying V. Cando tiña 15 anos Corgan cos seus aforros mercou a súa primeira guitarra, unha Gibson Les Paul.
No ano 1985 Corgan trasladouse dende Chicago a St. Petersburg, Florida xunto a súa primeira banda, chamada The Marked, que disolveuse despois de nove meses. Posteriormente Corgan volveu a Chicago para vivir co seu pai.
The Smashing Pumpkins
Mentres traballaba nunha tenda de discos, Corgan coñeceu a James Iha, co cal emprendeu unha relación de amizade. Posteriomente coñeceu a D'Arcy Wretzky nun concerto de Dan Reed Network. Así, xuntos e cunha caixa de ritmos, formaron The Smashing Pumpkins, unha das bandas máis representativas do rock dos 90.
A banda tentou axendar un concerto no Cabaret Metro, un famoso local de Chicago. O dono do Metro, Joe Shanahan, rexeitou á banda debido a que non tiña batería. A banda entón contratou ao batería de jazz Jimmy Chamberlin grazas a un amigo común. O concerto no Metro o día 5 de outubro de 1988 foi a primeira actuación de The Smashing Pumpkins coa súa formación completa.
A nova banda fusionou diversos estilos como rock psicodélico e hard rock dun xeito moi orixinal no seu álbum de estrea, Gish, en 1991. Despois do éxito de Gish, The Smashing Pumpkins contribuíron en 1992 na película Singles co seu tema "Drown, e asinaron un contrato coa grande discográfica Virgin Records para gravar Siamese Dream, que se converteu nun grande éxito.
O segunte traballo da banda, Mellon Collie and the Infinite Sadness, editado no ano 1995 consagrou a The Smashing Pumpkins. O disco recibiu sete nomeamentos aos premios Grammy e sería certificado nove veces como álbum de platino nos Estados Unidos. A canción "1979" foi o maior éxito de Corgan, acadando o número 1 das listas da Billboard de modern rock e mainstream rock. A súa aparición no programa Saturday Night Live o 11 de novembro de 1995 para promocionar este álbum foi a estrea de Corgan coa súa cabeza afeitada, unha estética que mantén dende entón.
Durante a xira de Mellon Collie and the Infinite Sadness a bando viuse afectada pola adición á heroína do batería Jimmy Chamberlin. O 12 de xullo de 1996 Chamberlin e o teclista da xira Jonathan Melvoin tiveron unha sobredose nun hotel e Melvoin morreu. A banda tomou a decisión de despedir a Chamberlin e continuou coma trío.
O seu seguinte traballo, o álbum Adore editado en 1998, foi realizado con caixas de ritmos e baterías de estudio, e estaba formado por pezas máis suaves que a dos seus discos anteriores. Adore gañou os eloxios dunha parte da crítica e fans, pero outros críticos e a moitos dos seus seareiros máis recentes consideraron que a banda se afastara demasiado do seu son, resultando nun coonsiderable descenso na venda de discos.
Chamberlin volvería á banda no ano 1999 e no 2000 editaríase Machina/The Machines of God. No remata das gravacións deste álbum a baixista D'arcy Wretzky deixou a banda e foi substituída pola antiga compoñente de Hole Melissa Auf der Maur. Nese mesmo ano aparecería Machina II/The Friends & Enemies of Modern Music gratuitamente en internet.
A finais do 2000 a banda separouse, realizando o seu último concerto en Chicago o día 2 de decembro.
Zwan e carreira en solitario
Despois de xirar brevemente con New Order, a finais do 2001 reuniuse con Chamberlin para formar a banda Zwan, ao lado do seu vello amigo Matt Sweeney. A formación completouse co guitarrista David Pajo e a baixista Paz Lenchantin. A banda tivo dúas encarnacións distintas, o enfoque principal foi o dunha banda de rock optimista cun son conducidos polas tres guitarras do grupo, e o segundo foi un lado acústico con inspiracións folk e gospel. O quinteto actuou durante o ano 2002 e o seu único álbum, Mary Star of the Sea, foi lanzado a principios do 2003 con boas críticas en xeral. No medio da xira de promoción do álbum, os conflitos de Corgan e Chamberlin cos outros membros da banda levaron á cancelación da mesma e fixeron que o grupo entrase nun hiato aparente, anunciando formalmente a súa separación en setembro do 2003. miniatura|250px|Corgan ao vivo en agosto de 2011 No ano 2004 Corgan comezou a escribir mensaxes autobiográficos na súa páxina de MySpace, culpando a Iha da ruptura de The Smashing Pumpkins, dicindo de Wretzky que era unha adicta as drogas, e criticando aos antigos compañeiros de Zwan chamándoos oportunistas e egoístas.
A finais do 2004 Corgan publicou Blinking with Fists, un libro de poesía. A pesar da mestura de recensións, estreouse na lista de libros máis vendidos do New York Times. Sobre ese tempo, comezou a escribir mensaxes autobiográficas en internet baixo o título de The Confessions of Billy Corgan.
Tamén no 2004 Corgan comezou a súa carreira en solitario, inicialmente tocando cancións folk acústicas relacionadas coa historia de Chicago. Abandonou este estilo en favor dun son electrónico/shoegaze/rock alternativo para o seu primeiro álbum, The Future Embrace. Publicado o 21 de xuño do 2005 a través de Reprise Records, tivo críticas moi diversas e só vendeu 69.000 copias. Corgan xirou para promocionar o traballo cunha banda que incluía a Linda Strawberry, Brian Liesegang e Matt Walker.