cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stickney (cráter)
dereita|miniatura|250px|Cráter Stickney, imaxe tomada pola sonda [[Mars Reconnaissance Orbiter en marzo do 2008]] O cráter Stickney é o cráter máis grande da lúa de Marte, Fobos. Esta localizado a 5°S 55°E en Fobos e ten 9 km de diámetro, ocupando así unha boa porción da superficie da lúa.
Foi nomeada deste xeito en honra á matemática Chloe Angeline Stickney Hall, a muller do descubridor de Fobos, Asaph Hall. En 1878 Hall escribiría que probablemente tería abandonado a busca dos satélites de Marte de non ser polo apoio da súa muller. O cráter foi nomeado no 1973, baseándose en imaxes do Mariner 9, polo comité de nomenclatura da UAI encabezado por Carl Sagan.
Stickney ten un cráter dentro del, do redor de 2 km, resultado dun impacto posterior. No 2006 déuselle o nome de Limtoc, unha das personaxes das viaxes de Gulliver.
Fisuras e catenas aparecen irradiando dende Stickney, deixando teorías onde existe a alta probabilidade de que o impacto que formou este cráter, puidese ter destruído a lúa de Fobos. Por outra banda, evidencias obtidas pola sonda orbital Mars Express parecen indicar que non hai relación estre estas fisuras e catenas e o cráter Stickney, estas catenas e fisuras poderían estar formadas por materiais expulsados de impactos en Marte. O cráter ten unha visible textura de liñas nas súas paredes interiores, causadas pola caída de materiais cara ó interior do cráter.
Kammala
Kammala foi unha rexión do país dos kaskas, preto do Mar Negro, ao noroeste de Hattusa (a capital do Imperio Hitita), na cal fixo unha campaña o rei Tudhaliyas III, acompañado do seu fillo e futuro sucesor Suppiluliumas I, sobre o -1360.
Jason Williams
Jason Chandler Williams, nado o 18 de novembro de 1975, en Belle, Virxinia Occidental, foi un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xogou na National Basketball Association (NBA) dende 1998 tras ser elixido no draft polos Sacramento Kings até a súa retirada en abril de 2011, sendo o seu último equipo os Memphis Grizzlies.
De gran distribución e creación imaxinativa, foi comparado nos seus comezos con Pete Maravich debido ao seu imprevisible xogo e ao seu gran manexo do balón. En 2006 conseguiu o seu único anel de campión con Miami Heat. Cos seus 1,85 metros de estatura xoga na posición de base. Os alcumes máis coñecidos de Williams son "J-Will", "J-Dub" e "White Chocolate" (do inglés: chocolate branco).
Instituto
Creceu en Belle, Virxinia Occidental, unha pequena vila a menos de 16 quilómetros de Charleston, onde se graduou no Instituto Dupont. Sempre destacou por posuír unha habilidade innata para os deportes, e tiña moi boas dotes para o fútbol americano. Jason foi a estrela de DuPont High School na súa tempada "freshman", a 1990-91. Como "junior" e "senior", compartiu equipo con Randy Moss, actual xogador da NFL. Con Moss formou unha sociedade que desbordou o pavillón sempre que o instituto xogaba. A pesar de todo, decidiu dedicarlle máis tempo ao baloncesto e deixou o equipo de fútbol.
Ao final da tempada 1993-94, Jason foi nomeado por USA Today Xogador do Ano en Virxinia Occidental, galardón que conseguira o ano anterior. Naquela tempada como "senior" asinou 18 puntos e 10 asistencias de media. El e Moss levaron DuPont a loitar polo título estatal, pero caeron na final. Jason converteuse no único xogador na historia do instituto en acadar os 1.000 puntos. Durante a súa etapa no instituto empezou a consumir marihuana, o que ao cabo lle pasaría factura na Universidade e na NBA.
Universidade
Jason tiña un acordo para xogar na Universidade de Providence, onde adestraba Rick Barnes, co que Williams conectara moi ben. Con todo, Barnes deixou Providence por Clemson, e Jason deu marcha atrás na súa idea de xogar cos Friars de Providence. Tras isto, enrolouse na academia militar Fork Union, en Virxinia. Alí Williams só durou tres días.
O pai de Williams estudara a posibilidade de xogar na Universidade Marshall, da División II da NCAA. O pai falou con Billy Donovan, o adestrador, quen lle ofreceu xogar con eles unha vez acabada a tempada 1994-95. Na tempada 1995-96 Williams graduouse na Universidade Marshall, en Virxinia Occidental. Alí só estivo unha tempada na que logrou unhas estatísticas de 13,4 puntos e 6,4 asistencias por partido. No verán de 1996 Billy Donovan decidiu cambiar de aires e aceptar a oferta da Universidade de Florida. Williams decidiu seguir o seu camiño cara a Gainesville.
Sacramento Kings
Despois de ser suspendido por Florida, Williams decidiu presentarse ao Draft da NBA de 1998. Foi elixido por Sacramento Kings en sétima posición. Williams non acudiu á celebración do draft polo que foi entrevistado vía satélite dende Orlando debido a problemas médicos. Os Kings, cun cadro de xogadores formado por bastante xente nova (Williams, Chris Webber, Peja Stojakovic) e outros cunha boa experiencia (Nick Anderson ou Vlade Divac) lograron alcanzar os playoffs na tempada 1998-99. Con todo, caeron en primeira rolda ante Utah Jazz. Jason tivo unha media na súa primeira campaña na liga de 12,8 puntos, 3,1 rebotes e 6 asistencias por encontro, que lle valeron para ser incluído no Mellor quinteto de rookies da NBA.
Williams converteuse nun dos xogadores máis populares do equipo, gañándose á afección. A súa camiseta co número 55 ás costas converteuse nunha das máis vendidas de tódolos xogadores da NBA. A pesar diso, Jason tamén se gañou un bo número de detractores, entre xornalistas e afeccionados. Un dos seus grandes problemas foi o seu carácter de cara ao público. Solitario, indiferente, sen conceder demasiadas explicacións sobre as cousas que fai. Recibiu sancións por parte da liga por encararse con seareiros ou por non atender á prensa. Unha mostra disto ocorreu tras caer eliminados ante Utah Jazz. Miles de afeccionados foron a recibilos ao aeroporto e tódolos xogadores asinaron autógrafos e fixéronse fotos cos afeccionados, todos excepto Williams que colleu o seu coche e saíu de alí.
Na súa segunda tempada mellorou os seus rexistros con 13 puntos, 3 rebotes e 7,7 asistencias, algunhas destas, dunha imaxinación de fantasía. Porén, os Kings volveron caer en primeira rolda, esta vez ante Los Angeles Lakers. O 20 de xullo de 2000, Williams foi suspendido os cinco primeiros partidos da tempada 2000-01 por non cumprir co programa anti-drogas da liga, ao que estaba obrigado. A NBA non revelou detalles sobre que condicións do programa anti-drogras foran violadas. Naquela tempada os seus números descenderon, 9,4 puntos, 2,4 rebotes e 5,4 asistencias. Sacramento acabou cunha marca de 55-27 e Williams por fin superou unha rolda de playoffs, ao vencer 3-1 a Phoenix Suns. Pero en Semifinais de Conferencia os Lakers cruzáronse de novo no seu camiño.
Un dos momentos álxidos da súa etapa en Sacramento ocorreu no Rookie Challenge do All-Star de 2000 en Oakland (California), cando Williams marcouse un pase de cóbado por detrás para Raef Lafrentz. Tralo encontro chegou 20 minutos tarde á rolda de prensa de despois do partido, e contestou con desgana as preguntas dos xornalistas. Mesmo chegou a dicir, cando un xornalista preguntoulle sobre o incrible pase de cóbado que dera, que "dera este pase para que ninguén me pida que o volva a repetir". Nunca máis volvería ser o xogador imprevisible creativo e eléctrico que foi sobre a pista, o seu equipo preferiu a sobriedade e proxección de Mike Bibby.
Memphis Grizzlies
En 2001, Sacramento Kings traspasaron a Williams aos Vancouver Grizzlies a cambio de Mike Bibby. Na súa primeira campaña cos Grizzlies, Williams asinou a súa mellor tempada estatisticamente, con 15,4 puntos, 3,1 rebotes e 8,4 asistencias. Con todo, atopouse cun equipo falto de talento. Co adestrador Sidney Lowe, o equipo mellorou considerablemente. En 2002, o "general manager" Jerry West puxo a Hubie Brown ao mando dos Grizzlies. O cambio foi positivo e o equipo alcanzou unha marca da franquía con 28 vitorias na súa primeira tempada.
Na tempada 2003-04, os Grizzlies romperon as estatísticas e sorprenderon a todos os afeccionados e expertos da liga. O equipo, liderado por Jason Williams e Pau Gasol xunto con Brown no banco e West nos despachos, logrou por primeira vez na súa historia gañar 50 partidos e clasificarse así para os Playoffs da NBA. Con todo, foron derrotados por 4-0 ante San Antonio Spurs en primeira rolda. Este foi o comezo da mellor etapa vivida polos Grizzlies, xa que durante as seguintes dúas tempadas tamén logrou meterse en Playoffs. Nos playoffs de 2005, Williams asinou a súa mellor participación nunha serie de playoffs, con 17 puntos, 2,3 rebotes e 5,3 asistencias de media no catro partidos.
Miami Heat
O 2 de agosto de 2005, el e o seu compañeiro de equipo James Posey foron dous do trece xogadores envoltos no maior traspaso da historia da liga que lles levou a Miami Heat, a cambio do escolta Eddie Jones.
Los Angeles Clippers
O 7 de agosto de 2008 firma como axente libre por Los Angeles Clippers. Con todo anunciou a súa retirada o 26 de setembro de 2008, sen chegar a debutar co equipo e despois de recibir ofertas de Europa que desestimou. Porén, o 20 de febreiro de 2009 enviou unha carta á NBA na que solicitaba regresar á liga. O base, deste xeito, quería volver tralo que foi unha breve e misteriosa retirada da que ninguén soubo ben os seus motivos.
Orlando, Memphis e retirada
O 19 de agosto de 2009 fichou polos Orlando Magic por unha tempada, renovando para xogar tamén en 2010. Con todo, o 26 de xaneiro de 2011o seu contrato foi rescindido, asinando o 7 de febreiro de 2011 cos Memphis Grizzlies. Con todo, decidiu retirarse definitivente o 18 de abril de 2011, poucos meses despois da súa fichaxe polos de Tennessee.
Perfil de xogador
O legado de Jason Williams na liga vai máis aló do estatístico. Williams consolidouse como un dos bases máis espectaculares da NBA na súa etapa en Sacramento Kings. Formou unha gran sociedade xunto a Chris Webber. Ambos foron os artífices converteron aos Kings nun dos equipos máis espectaculares do momento. É xogador que fai un xogo divertido, no destaca o seu dominio do balón, o descaro (chegou a comer flocos de millo durante o partido tomándoos prestadas da primeira fila), e unha imaxinación comparada coa de Pete Maravich.
É un habitual durante a súa carreira nas mellores xogadas semanais. Na súa primeira tempada en Sacramento a súa camiseta foi das máis vendidas entre os seareiros. Williams marcou tendencia, actualmente calquera base branco de características parecidas, adopta o alcume que fixo famoso a Williams "White Chocolate". O seu arriscado estilo de xogo tiña desvantaxes, as perdas. Con todo, este aspecto corrixiuno en Memphis Grizzlies e en Miami Heat, onde a súa forma de xogo cambiou totalmente a como nos ofreceu en Sacramento.
Andrew Rayel
Andrei Rața, nado en Chișinău o 21 de xullo do 1992, é un músico moldovo de xénero trance, máis coñecido co nome de Andrew Rayel.
Kathariya
Kathariya foi unha cidade hitita situada ao noroeste de Hattusa, que, seguramente para evitar os saqueos dos kaskas, fixo unha alianza con estes sobre o -1360 e contribuíu á destrución de cidades restauradas e repoboadas polo príncipe herdeiro Suppiluliumas pouco antes. En represalia o rei Tudhaliyas III destruíuna.
A Auguela, Cexo, Verea
A Auguela é un lugar da parroquia de Cexo, no concello ourensán de Verea. No ano 2008 tiña 19 habitantes, 9 deles eran homes e 10 eran mulleres, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Justin Chambers
Justin Willman Chambers, nado en Springfield (Ohio) o 11 de xullo de 1970, é un actor e modelo estadounidense. Coñecido por interpretar 2005 o papel do Dr. Alex Karev na serie de televisión Grey's Anatomy.
Asociación Paraguaia de Fútbol
A Asociación Paraguaia de Fútbol (APF) (en castelán: Asociación Paraguaya de Fútbol) é a institución responsable de organizar e regular os campionatos oficiais de fútbol de Paraguai, incluídas as modalidade de fútbol sala é praia. Foi fundada en Asunción o 18 de xuño de 1906 co nome de Liga Paraguaya de Football Association. Tras un proceso de cambio de nomes, castelanización e fusións, adoptou en 1998 a denominación Asociación Paraguaya de Fútbol. Está afiliada á FIFA dende 1925 e á Conmebol dende 1921. Tamén é responsable das distintas seleccións nacionais.
Samuha
Samuha (Šamuha) foi unha cidade do Imperio Hitita, ao nordeste da Terra Alta Hitita, ao leste de Hattusa.
Historia
Despois do -1470 a capital Hattusa foi destruída, seguramente por un ataque dos kaskas, que estaban saqueando numerosas cidades e o rei Tudhaliyas III estableceu a súa residencia en Samuha. Crese que durante o reinado deste rei a capital xa non volveu a Hattusa. O seu fillo Suppiluliumas foi enviado a combater contra os kaskas. Cando chegou a rei volveu a capital a Hattusa.
Los muchachos de antes no usaban arsénico
Los muchachos de antes no usaban arsénico é un filme arxentino de 1976 dirixido por José A. Martínez Suárez. O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Catena
miniatura|320px|dereita| A [[Enki (catena)|catena Enki é unha cadea de cráteres de impacto en Ganímedes, causado posiblemente por un cometa fragmentado. A imaxe cobre unha área duns 190 quilómetros de ancho. Imaxe da NASA ]]
En astronomía, unha catena é unha cadea de cráteres de impacto sobre a superficie dun corpo astronómico, coma o especifica a Unión Astronómica Internacional na súas regras de nomenclatura planetaria.
Pénsase que as catenas son producidas polo impacto dun corpo que foi fragmentado por forzas gravitatorias, nunha cadea de corpos menores que seguen aproximadamente a mesma traxectoria, ou por actividade volcánica, ou tamén poden ser cráteres secundarios dun impacto maior. Un exemplo é o impacto contra Xúpiter do cometa Shoemaker-Levy 9. Durante as misións do programa Voyager a Xúpiter, foron detectadas 13 catenas en Calisto e 3 en Ganímedes.
Téñense atopado cadeas de cráteres na Lúa, a miúdo radiando de cráteres máis grandes, polo que se cre que poidan tratarse de impactos secundarios producidos polo material expulsado no intre da colisión, ou por actividade volcánica produto da fisura resultante.
O Pardiñeiro, Pousada, Boqueixón
O Pardiñeiro é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 11 habitantes (4 homes e 7 mulleres).
Hulanna
Hulanna foi un río do Imperio Hitita, non localizado, pero situado no centro do imperio, para o oeste ou noroeste de Hattusa. O río daba nome a toda a rexión. O territorio sublevouse contra o rei Ammunas na metade do século -XVI. Sobre o -1370 foi atacada polos kaskas e recuperada polo rei Tudhaliyas III pouco despois.
Sobre o -1300 a rexión quedou incluída entre as terras cedidas a Hattusilis polo seu irmán Muwatallis II, coas que se formou o reino vasalo de Hakpis.
O Pazo, Pousada, Boqueixón
O Pazo é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
San Pedro Grande, As Neves, Ortigueira
San Pedro Grande é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Cexo, Cexo, Verea
Cexo é un lugar da parroquia de Cexo, no concello ourensán de Verea. No ano 2008 tiña 72 habitantes, 32 deles eran homes e 40 eran mulleres, o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Gazzapa
Gazzapa foi unha cidade hitita situada ao noroeste de Hattusa, que, seguramente para evitar os saqueos dos kaskas, fixo unha alianza con estes sobre o -1360 e contribuíu á destrución de cidades restauradas e repoboadas polo príncipe herdeiro Suppiluliumas pouco antes. En represalia o rei Tudhaliyas III destruíuna.
Vestas
Vestas é unha empresa dinamarquesa adicada ao deseño, fabricación, instalación e mantemento de aeroxeradores. Vestas ten fábricas en Dinamarca, Alemaña, India, Italia, Romania, Reino Unido, España (Cidade Real, León, Galicia -Viveiro- e Cataluña), Suecia, Noruega, Australia, a China e os Estados Unidos.
The Raveonettes
The Raveonettes é unha banda danesa de rock alternativo fundada en Copenhaguen no ano 2001. Está composta por Sune Rose Wagner e Sharin Foo e a súa música caracterízase polas harmonías das dúas voces inspiradas por The Everly Brothers, e as guitarras afiadas con boas doses de ruído, moi semellantes ás de The Jesus and Mary Chain. Os seus temas unen a simplicidade de acordes e estruturas do rock dos 50 e 60 coa intensa instrumentación eléctrica, os ritmos, e acotío as letras escuras semellantes a outra das influencias da banda, The Velvet Underground.
Vestas
Vestas en Galicia
Vestas abriu fábrica en Viveiro en 1999. A fábrica foi ampliada en 2009. En 2017 foi xulgada a alcaldesa, dous concelleiros e outros dous ex concelleiros por permitir a ampliación da fábrica de Chavín construída en chan rústico, foron absoltos.
Gabriel Marcel
Gabriel Marcel, nado en París o 7 de decembro de 1889 e finado o 8 de outubro de 1973, foi un filósofo francés. Mantiña que os individuos tan só poden ser comprendidos nas situacións específicas en que se ven implicados e comprometidos. Esta afirmación constitúe o eixo do seu pensamento, cualificado como existencialismo cristián ou personalismo. En 1969 foi galardoado co Premio Erasmus.
Asif Ali Zardari
Asif Ali Zardari (en urdú: آصف علی زرداری e en sindhi: آصف علي زرداري), nado en Nawabshah (Paquistán) o 26 de xullo de 1955, é un empresario e político paquistaní. Foi Presidente de Paquistán entre o 9 de setembro de 2008 e o 8 de setembro de 2013.
Gabriel Marcel
Traxectoria
No seu primeiro libro, Diario metafísico, Marcel abogaba por unha filosofía do concreto que recoñecese que a encarnación do suxeito nun corpo e a situación histórica do individuo condicionan en esencia o que se é en realidade.
Asif Ali Zardari
O 18 de decembro de 1987 Zardari casa con Benazir Bhutto, e queda viúvo o 27 de decembro de 2007, cando Benazir Bhutto foi asasinada en Rawalpindi.
Gabriel Marcel
Traxectoria
Marcel, ao contrario que outros seguidores do existencialismo, fixo fincapé na participación nunha comunidade, no canto de denunciar o ontolóxico illamento humano. Non só expresou estas ideas nos seus libros, senón tamén nas súas obras de teatro, que presentaban situacións complexas onde as persoas víanse atrapadas e conducidas cara á soidade e a desesperación, ou ben establecían unha relación satisfactoria coas demais persoas e con Deus.
Defensor dos sublevados durante a guerra civil española, Albert Camus polemizou con el en varias cartas públicas onde denunciou as contradicións éticas da súa reflexión filosófica humanista.
Cándido Cerreda Pérez
Traxectoria
O edificio do concello de Ourense veu abaixo durante a súa alcaldía, o 24 de outubro de 1873, por mor do peso dun gran reloxo que se colocou nel para que o reloxo da catedral non fose o único da cidade. Aquilo provocou que as reunións da corporación municipal tivesen que levarse a cabo en diferentes lugares da cidade até a inauguración da actual casa consistorial en 1890.
En abril de 1906, con 74 anos de idade, matou cunha escopeta un mozo chamado Manuel Santos na parroquia ourensá de Ceboliño. Foi xulgado en febreiro do ano seguinte e condenado a 14 anos e 8 meses de cadea, e ó pago de 4000 pesetas á nai do morto. Cándido Cerreda morreu dous anos despois.
Gondesende, Cexo, Verea
Gondesende é un lugar da parroquia de Cexo, no concello ourensán de Verea. No ano 2008 tiña 43 habitantes, 16 deles eran homes e 27 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Xosé Carlos Valle Pérez
Xosé Carlos Valle Pérez, nado en Pontevedra o 25 de novembro de 1953, é un historiador da arte galego.
Heinrich Quincke
miniatura|dereita|O doutor Quincke. Heinrich Irenaeus Quincke, nado en Frankfurt am Oder o 26 de agosto de 1842 e finado en Frankfurt am Main o 19 de maio de 1922, foi un médico internista e cirurxián alemán. A súa meirande contribución á medicina interna foi a introdución da punción lumbar con propósitos terapéuticos. Despois do ano 1874, a súa principal rama de investigación foi a medicina pulmonar.
Xosé Carlos Valle Pérez
Traxectoria
Doutorouse en Historia da arte pola Universidade de Santiago de Compostela, con premio extraordinario de licenciatura e doutoramento. A súa proxección no eido cultural galego acadouna como director da Casa Museo Rosalía de Castro en Padrón e como director do Museo Provincial de Pontevedra dende 1987 ata 2018, sucedendo a Xosé Filgueira Valverde e sendo substituído en 2019 por José Manuel Rey García.
É membro numerario da Real Academia Galega de Belas Artes, Correspondente das Reais Academias da Historia, Belas Artes de S. Fernando e Nacional de Belas Artes de PortuGalería. Tamén membro dos Padroados do Museo do Pobo Galego, do Centro Galego de Arte Contemporánea e do Museo Arqueolóxico Nacional, o Instituto "P. Sarmiento" de Estudios Galegos, o Centre Européen de Recherches sur les Congrégations et Ordres Religieux (CERCOR), o Centro de Estudios Xacobeos e o Instituto Cultural Galaico-Minhoto. Foi Director da "Catalogación Arqueolóxica e Artística de Galicia" (Fundación Pedro Barrié de la Maza), Presidente da Confederación Española de Centros de Estudios Locais (CECEL-CSIC), Presidente da Sociedade Coral Polifónica de Pontevedra e Vocal do Xurado do Premio de Xornalismo Julio Camba.
Foi comisario de diversas exposicións, algunhas de grande proxección como Santiago de Compostela: 1000 anos de Peregrinación Europea" ( Europalia-85, Gante-Bélxica), O Pórtico da Gloria e o seu tempo (Santiago, 1988), Galicia no tempo (Santiago, 1991), Imaxes da Arte en Galicia (Lisboa, 1991), Bienal de Arte de Pontevedra (Edicións de 1992, 1994, 1996 e 1998), O Camiño de Santiago desde o aire (A Coruña, 1993), Do Tardogótico ó Manierismo: As relacións artísticas entre Galicia e Portugal (A Coruña, 1995), Arturo Souto (A Coruña, 1997), Arte de Císter en Portugal e Galicia (Lisboa, 1998 - A Coruña, 1999).
Obra bibliográfica
É autor de numerosos artigos en revistas especializadas, participou en varias obras colectivas e coordinou publicacións.
Lembata
Lembata é unha illa nas illas menores da Sonda, anteriormente coñecida como illa "Lomblen", é a illa máis grande do arquipélago de Solor, nas illas menores da Sonda, Indonesia. Forma unha rexencia separada da provincia de Indonesia de Nusa Tenggara Timur. A lonxitude da illa é aproximadamente 80 km do suroeste ao nordés e o largo é preto de 30 km do oeste ao leste. Elévase a unha altura de 1.533 metros.
Ao oeste atópanse as outras illas do arquipélago, especialmente Solor e Adonara, e logo a illa máis grande de Flores. Ao leste está o Estreito de Alor, que separa este arquipélago do arquipélago de Alor. Ao sur a través do mar de Savu atópase a illa de Timor, mentres que ao norte a rama occidental do mar de Banda sepárao de Buton e as outras illas de Sulawesi suroriental.
Administración
A Rexencia de Lembata se subdivide en nove distritos, que se tabulan a continuación coas súas poboacións do Censo de 2010:
Xeografía
miniatura|right|Teluk Waienga - baía protexida da illa Lembata
A capital Lewoleba atópase na parte occidental da illa xunto a unha enorme baía fronte ao volcán Ilê Ape no norte. Os barcos conectan con frecuencia as cidades costeiras e as illas circundantes, pero o único gran porto existe en Lewoleba no norte da illa. Desde Lewoleba hai conexións diarias con Larantuka, Flores e Waiwerang na veciña illa de Adonara.
Do mesmo xeito que as outras illas menores da Sonda, e ata gran parte de Indonesia, Lembata é volcánicamente activa. Ten tres volcanes, Ililabalekan, Iliwerung e Lewotolo.
Historia
A parte sur de Lembata era o sitio do estado de Labala.
Habitantes
O pobo de Lembata é, como moitos outros habitantes do leste de Indonesia, famoso polos seus tecidos artesanais.
O idioma nacional, o indonesio, é coñecido por moitas persoas de todas as idades, pero como noutras illas a lingua nacional coexiste con moitos idiomas locais. O máis estendido e máis amplamente comprendido destes é probablemente o Lamaholot (outra lingua franca) dentro do arquipélago de Solor. O Lamaholot fálase como unha lingua nativa en Flores Oriental e Solor occidental, e divídese en dez ou máis sublinguaxes (e moitos máis dialectos). Fálase por 150.000 ou máis persoas na rexión.
Víctor Campio Pereira
Víctor Campio Pereira González, nado en Garabás (Maside) o 15 de xullo de 1928 e finado en Ourense o 24 de xullo de 2018, foi un escritor galego.
Traxectoria
Estudou no seminario de Ourense e fixo a carreira de maxisterio nesa cidade. Nesa época trabou coñecemento co grupo de escritores nucleados ao redor da revista Posío, como Xosé Conde, Antón Tovar ou Pura Vázquez, mais tamén con Faustino Rey Romero. Fixo o servizo militar en Tetuán, onde coñece a Rafael Sánchez Ferlosio, e desa experiencia sairá ao cabo dos anos a súa única novela Baixo o sol do Magreb (1998). Á volta do servizo militar, nos anos cincuenta, participa nunha tertulia no restaurante Zarampallo, en Ourense con Xosé Fernández Ferreiro, Manuel de Dios, Alfonso Pazos, Serafín Gómez Pato, Xosé Corral Díaz e Antón Tovar, cos que crea a revista Xente nova.
Obra
dereita|miniatura|Homenaxe a Víctor Campio na [[Insua dos Poetas.]]
¡Prohibido casar, papá!
¡Prohibido casar, papá! é unha obra literatura xuvenil escrita por Fina Casalderrey e publicada en 1996 por Editorial Galaxia. O libro foi incluído na selección "The White Ravens 1998" da Biblioteca Internacional da Xuventude de Múnic.
Trama
Elia é unha unha rapaza de 14 anos orfa de nai. O seu pai comeza unha relación con Berta, pero esta non lle cae ben á filla. Elia é internada nun hospital logo dunha apendicite, e alí recorda os momentos máis importantes da súa vida xunto ás visitas dos amigos e familiares, incluída Berta.
Trata os temas da familia e da morte desde a perspectiva da adolescencia, valorando a importancia das relacións afectivas e o amor.
Traducións
A obra foi traducida ao castelán (¡No te cases, papá!; SM, 1997), catalán (No et pots casar, pare!; Bromera, 2003), portugués (Não te cases, papá! en Portugal; Ambar, 2000. Não se case, papai! no Brasil; Paulinas, 2002) e éuscaro (Ez ezkondu, aita!; Elkar, 2009).
O Pedrouzo, Pousada, Boqueixón
O Pedrouzo é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago.
Jerónimo Figueroa Domenech
Traxectoria
Fillo de Jerónimo Figueroa, alcalde de Corcubión de 1858 a 1861, e María Domenech. Foi director da banda de Corcubión en 1884. Editou en Corcubión en 1890 o periódico El Adelanto xunto a Antonio Porrúa. Marchou a México, onde publicou obras históricas. Residiu uns anos en Madrid. Pasou despois a Cuba e fundou na Habana en 1919 a revista La Unión Ibérica. Regresou a Madrid en 1921 e presentó no Ministerio de Fomento varios inventos para obter patente. Colaborou na revista Nerio e publicou en 1925 o artigo "El Corcubión de antaño" en La Voz de Galicia. Tamén colaborou en Región Gallega, El Noroeste e El Ideal Gallego e no periódico madrileño El Globo.
Vida persoal
Casou en México con Juana Cedillo e tivo dúas fillas: América e Juana Figueroa Cedillo.
Vómito (grupo musical)
Vómito é un grupo musical vasco de rock, formado en Irún en 1984.
Marcel Balsa
Marcel Lucien Balsa (nado o 1 de xaneiro de 1909 en Creuse, finado o 11 de agosto de 1984 en Maisons-Alfort) foi un piloto de carreiras francés.
Balsa comezou nas carreiras logo da Segunda Guerra Mundial, cando adquiriu un Bugatti Type 51 e chegou a ser absolutamente competitivo nos acontecementos nacionais franceses. Máis tarde construíu un coche de Fórmula 2 con motor BMW, e tiña unha boa reputación, ata que probou un Jicey-BMW desenvolvido por Jean Caillas. Con el terminou terceiro no Grand Prix de Cadours, o mesmo acontecemento onde morreu o seu compañeiro, o piloto Raymond Sommer. Regresou ao seu anterior coche de carreiras e en correu no Gran Premio de Alemaña de 1952 en Nürburgring, só para retirarse logo de seis voltas. En 1953 gañou unha carreira en Montlhery, pero logo desvaneceuse da escena de carreiras.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
San Pedro Pequeno, As Neves, Ortigueira
San Pedro Pequeno é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
O Pumariño, Pousada, Boqueixón
O Pumariño é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 33 habitantes (15 homes e 18 mulleres).
Condado de DeKalb, Xeorxia
O condado de Dekalb (en inglés: DeKalb County) é un condado no estado estadounidense de Xeorxia. No censo de 2000 o condado tiña unha poboación de 686 712 habitantes. Forma parte da área metropolitana de Atlanta. De feito preto do 10 por cento da cidade de Atlanta atópase dentro do condado, mentres que o 90 por cento restante sitúase no condado de Fulton. A sede de condado é Decatur.
Historia
O condado de DeKalb foi creado en 1822 a partir de porcións dos condados de Henry, Gwinnett e Fayette. Foi nomeado en honor a Johann de Kalb, un soldado alemán que loitou no bando estadounidense durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos.
En 1853, o condado de Fulton foi creado a partir da metade occidental do condado de DeKalb. Ata ese entón, a cidade de Atlanta atopábase dentro do condado. De feito, durante a Guerra de Secesión, gran parte da Batalla de Atlanta loitouse dentro do condado de DeKalb.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 702 km², do cal 695 km² é terra e 7 km² (5,52%) é auga.
Demografía
No censo de 2000, houbo 665 865 persoas, 249 339 fogares e 156 584 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 2 483 persoas por milla cadrada (959/km²). No 2000 habían 261 231 unidades unifamiliares nunha densidade de 974 por milla cadrada (376/km²). A demografía do condado era de 35,82% brancos, 54,23% afroamericanos, 0,23% amerindios, 4,01% asiáticos, 0,05% insulares do Pacífico, 3,53% doutras razas e 2,12% de dúas ou máis razas. 7,89% da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.
Bruchsal
Bruchsal é unha cidade de Alemaña, no estado federal de Baden-Württemberg cunha poboación de 44.104 habitantes, 20 km do norte de Karlsruhe, é a cidade máis grande desta comarca. A vila é coñecida por ser o mercado máis grande de espárragos de Europa.
Cambios de Municipio
Á cidade de Bruchsal agregáronselle ao longo dos anos diferentes municipios da zona, que anteriormente pertencían á provincia de Bruchsal e agora á cidade.
Edificios e monumentos
miniatura|300px|Bruchsaler Schloss O edificio por excelencia da cidade é o Château of Bruchsal, palacio de estilo barroco, residencia do príncipe-bispo de Speyer, que comezou a construírse no ano 1720 da man do do arquitecto Maximilian von Welsch. É de destacar no seu interior a escaleira barroca, deseño orixinal de Balthasar Neumann, que se considera un dos mellores exemplos de escaleiras no seu estilo.
Tamén atopamos o Belvedere, unha casa de campo situada no xardín municipal. Dende ela tense o bo punto de vista da cidade.
Educación
Na cidade atópase a International University of Germany, unha das universidades privadas con máis fama de Alemaña.
Cidades Irmandadas
A cidade de Bruchsal mantén relaciones de irmandade con outras cidades do mundo:
Peter Ustinov
Sir Peter Alexander Ustinov, nado o 16 de abril de 1921 en Londres e finado o 28 de marzo de 2004 en Genolier (Vaud), foi un actor, guionista e director inglés.
Jameer Nelson
Jameer Lamar Nelson, nado o 9 de febreiro de 1982 en Chester, Pensilvania, é un ex xogador profesional estadounidense de baloncesto. Mide 1,83 metros e xogaba na posición de base.
Universidade
Nelson comezou a súa carreira na Universidade de Saint Joseph's na tempada 2000-2001, facendo 6,5 asistencias por partido e batendo a marca da universidade de máis asistencias repartidas nunha soa campaña, con 213. Na súa tempada sophomore, liderou a conferencia en porcentaxe de tiros libres e finalizou segundo en anotación con 14.4. Fixo ademais 6.3 asistencias por partido, 16º na nación.
Pero non foi até a terceira tempada cando se asistiu á explosión como xogador de Nelson, facendo 19,7 puntos, 5,1 rebotes, 4,7 asistencias e 2,2 roubos de balón por partido. Anotou 39 puntos, marca na súa carreira universitaria, ante Dayton na segunda rolda do torneo Atlantic 10, a terceira mellor anotación na historia do torneo e a sexta na universidade. Esa campaña, Nelson e o seu compañeiro Delonte West, actualmente en Boston Celtics, liderou aos Hawks a un balance de 27-0 na tempada regular.
Nelson abandonou a universidade como o mellor xogador de todos os tempos de Saint Joseph's, liderando en anotación (2.094 puntos), asistencias (714) e roubos de balón (256). O seu número foi retirado pola universidade o 23 de abril de 2004. Debido á súa excelente tempada de júnior, Nelson recibiu o Premio John R. Wooden, o Universitario do Ano e o Premio Adolph Rupp, entre outros, en 2004.
NBA
Nelson foi seleccionado na vixésima posición do Draft da NBA de 2004 por Denver Nuggets, sendo inmediatamente traspasado a Orlando Magic a cambio dunha primeira rolda de 2005. Aínda que moitos prognosticaban que Nelson sería un Top 10, caeu até o posto 20, sendo adquirido finalmente por Orlando Magic, ansiosos dun base.
Comezou a súa carreira na NBA lentamente, xogando pouco nun principio. Trala marcha do base Steve Francis a New York Knicks, Nelson adquiriu máis protagonismo nos Magic, sendo a base titular do equipo. Na súa segunda campaña foise até os 14,6 puntos e 4,9 asistencias por partido, aumentando os 8,7 e 3 da tempada anterior. No seu primeiro ano na liga, foi nomeado no segundo mellor quinteto de rookies. Nos 77 partidos, todos eles de titular, que xogou na tempada 2006-07, Nelson fixo 13 puntos e 4,3 asistencias, estancándose no ano que parecía ser o da súa explosión na NBA. Con todo, xa ns tempada 2008-09, e a pesar dunha lesión, mellorou de xeito considerable os seus números, facendo 16,7 puntos, 5,1 asistencias e 3,0 rebotes por encontro.
O 24 de xullo de 2014, Nelson asinou un contrato de dous anos e 5.6 millóns de dólares cos Dallas Mavericks.
O 18 de decembro de 2014, Nelson foi traspasado xunto a Jae Crowder, Brandan Wright e dúas eleccións do Draft ós Boston Celtics, a cambio de Rajon Rondo e Dwight Powell.
Rishon LeZion
Rishon LeZion é unha cidade do Distrito Central de Israel, ao sur da cidade de Tel Aviv. Segundo a Oficina Central de Estatísticas de Israel (CBS), a finais de 2015 a cidade tiña unha poboación de 243 973 habitantes.
Jameer Nelson
NBA
O 13 de xaneiro de 2015, Nelson foi traspasado ós Denver Nuggets a cambio de Nate Robinson.
Rishon LeZion
Etimoloxía
O nome Rishon LeZion tradúcese literalmente como ‘primeiro a Sion’. O termo ten a súa orixe no verso da Biblia:
Jameer Nelson
NBA
O 1 de febreiro de 2018, Nelson foi traspasado xunto a Ömer Aşık, Tony Allen e unha elección da primeira rolda do Draft de 2018 ós Chicago Bulls, a cambio de Nikola Mirotić e unha elección da segunda rolda do Draft de 2018. Ademais, os Bulls terán o dereito a intercambiar eleccións de segunda rolda do Draft de 2021 cos Pelicans.
Rishon LeZion
Historia
Os fundadores da cidade tiveron diversas dificultades para asentarse debido ao terreo areoso, a escaseza de auga e a que carecían de experiencia na agricultura. Coa chegada de máis colonos, a cidade aumentou o tamaño. Durante a segunda ouleada de inmigrantes estaban membros notables como Fani Belkind, Israel Belkind, Shimshon Belkind, Yoel Drubin, Dr. Haim Hissin, e David Yudilovich. Cando o barón Edmond James de Rothschild chegou, enviou os seus administradores, grazas aos cales mellorouse a agricultura, o cultivo de cítricos e a viticultura. Baixo o padroado de Rothschild, estableceuse o viñedo Carmel-Mizrahi Winery.
En 1924, o exército británico contratou coa Compañía Eléctrica Palestina o tendido eléctrico. O contrato permitiu que a compañía estendera o tendido máis aló dos límites xeográficos orixinais que lle foran concedidos orixinalmente. A liña de alta tensión estendeuse a varias cidades e asentamentos agrícolas, ofrecendo conexións aos asentamentos xudeus de Rishon LeZion, Nez-Ziona e Rehovot, porén cidades árabes como Ramleh e Lydda quedaron fora da rede. Segundo o censo palestino de 1922, levado a cabo polas autoridades británicas, Rishon LeZion contaba cunha poboacións de 1.396 habitantes, dos cales 1.373 eran xudeus e 23 musulmáns. A poboación aumentou en 1931 ata os 2.525 habitantes repartidos en 648 casas. Rishon foi erixida cidade en 1950. En 1983 contaba cunha poboación de 103,000. En 2006, 222,300 persoas habitaban na cidade. No ano 2007, Rishon LeZion foi galardoada co Premio do Ministerio do Interior israelí polo seu bo funcionamento.
Demografía
Segundo os datos do censo de 2016, a cidade conta cunha poboación de 243,973 habitantes, : o que a sitúa como a cuarta cidade do país. Conta cun crecemento de poboación dun 5% anual A maioría dos seus habitantes son xudeus.
Economía
As principais industrias de Rishon LeZion son o viño, construción, servizos e comercio. As fábricas e talleres sitúanse na vella área industrial, que chegou a ser moi popular polos seus pubs, discotecas e restaurantes. A industria da cidade divídese en dúas grandes áreas: a vella área industrial ao norte da cidade e a nova área situada ao oeste.
Os dous grandes centros comerciais de Rishon LeZion son o Rothschild Center na zona vella e o Gold Mall (Kenyon HaZahav) no distrito novo occidental. Como parte dun plan quinquenal, para ser completamente autosuficiente en abastecemento de auga, a cidade construíu unha planta desalinizadora, que produce 3,7 millóns de metros cúbicos de auga ao ano.
Adrià Targa i Ramos
Adrià Targa i Ramos (Tarragona, 1987) é un escritor e licenciado en Filoloxía Clásica na Universidade de Barcelona.
Rishon LeZion
Clima
Rishon LeZion sitúase na costa mediterránea de Israel.
Adrià Targa i Ramos
Traxectoria
No ano 2010 proclamouse gañador do certame de poesía Sant Cugat, na memoria do escritor Gabriel Ferrater, coa obra Boques en calma; coa mesma obra gañou tamén o premio El Temps de les Cireres de Seròs no ano 2011.
Vilariño, As Neves, Ortigueira
Vilariño é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
María Victoria de la Fuente Alonso
María Vitoria de la Fuente Alonso, nada en Vigo en 1927 e finada en Madrid o 28 de setembro de 2009, foi unha pintora galega.
Orixe
Filla e neta de arquitectos (o seu pai era Jenaro de la Fuente Álvarez e o seu avó Jenaro de la Fuente Domínguez), a partir de 1945 pasou tempadas en Madrid, onde asiste ao estudo do pintor Xulio Moisés, quen lle deu clases de pintura. A finais desta década foi alumna libre da Escola de San Fernando.
Cubismo e expresionismo
En 1953 empezou a participar en mostras colectivas. Viaxou a París e descubriu directamente aos mestres do cubismo: Picasso, Braque e Juan Gris. Tamén viaxou aos Países Baixos para entusiasmarse con Rembrandt e Vermeer; e a Italia onde coñeceu as obras de Mario Sironi e Giorgio Morandi.
O seu interese pola pintura mural levouna a realizar algúns traballos nesa técnica, nun estilo expresionista de factura lírica.
En 1962 obtivo o premio da crítica pola súa exposición individual no Ateneo. En 1964 casou co pintor Máximo de Pablo e conseguiu os premios Abril e Familia Española, así como unha bolsa da Fundación March.
Nas Nacionais de Belas Artes de 1965 e 1967 obtivo a terceira e segunda medallas, respectivamente. Abandonará Madrid para instalarse no Levante español, nunha aldea de salinas e pescadores, pero segue visitando periodicamente a capital española e a súa cidade natal, onde realizou diversas exposicións.
Obra en museos
Ten obra no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, nos de Galiza e noutros moitos de España, Europa e América.
Zithara
Zithara foi unha cidade ao norte ou nordeste de Hattusa, onde o rei Tudhaliyas III librou batalla contra os kaskas, que serían derrotados sobre o -1360.
Mitoloxía catalá
300px|miniatura|[[Dragón de Vilafranca del Penedès (s.XV)]] Mitoloxía catalá é o conxunto de lendas propias de Cataluña ou os Países Cataláns. Trátase dun conxunto de historias de transmisión oral centradas en personaxes singulares ou en explicar a existencia de construcións e particularidades locais. Poden ser a transformación de mitos europeos semellantes ou ben tradicións propias. Como representación cultural transcende os límites fronteirizos actuais, sendo unha manifestación máis da cultura catalá.
Gau (homónimos)
O termo Gau pode referirse:
Mitoloxía catalá
Ó ser de transmisión oral, pódese dicir que hai semellanzas coas culturas lindeiras. Porén, nos Países Cataláns preséntanse unha serie de características propias como as diferentes personaxes froito da diferenciación cultural.
Orixes
A orixe da mitoloxía posiblemente recolle parte das crenzas prerromanas integradas posteriormente no paganismo romamp; é o caso das faies. Os lares terían derivado cara ás figuras dos gnomos e follets, as ninfas derivarían en moitas figuras ligadas á auga como as aloges, ou ben as dríades derivarían en espíritos do bosque como as fadas.
miniatura|esquerda|A queima de obxectos durante o [[solsticio de verán é un ritual habitual dende tempos prehistóricos no Pireneo catalán.]] A cristianización do Imperio Romano e especialmente o edicto de Milán de 313 condenarían estas manifestacións á clandestinidade cultural. Porén, a penetración foi máis profunda nas zonas rurais e non tan intensa por mor do arraigo que tivo o arianismo no reino visigodo peninsular. O xurdimento do islam islam e a conquista da península Ibérica importou algunhas crenzas e lendas propias dos pobos semíticos e en estiveron fortemente ligadas cos feitos da ocupación sarracena e a resposta militar do Reino franco (p.ex. O Cantar de Roldán). Malia todo, o paganismo persistiu con forza nas áreas rurais. Os rituais máxicos, as rondallas e lendas foron unha forma de entendee e transmitir coñecementos sobre as herbas medicinais, a historia e a moral entre as clases sen instrución.
A Igrexa Católica xerou a súa propia mitoloxía arredor das figuras de determinados santos: San Narciso e a lenda das moscas durante o asedio de Xirona de 1285, San Xurxo e o dragón, o suposto martirio de Baia de Barcelona e mesmo a vida como santo de Vicente Ferrer. Tamén foi a época das epidemias de peste negra e, como consecuencia, desenvolvéronse as danzas da morte ou danzas macabras que foron representadas en diversas localidades catalás durante séculos.
Ledime, Cexo, Verea
Ledime é un lugar da parroquia de Cexo, no concello ourensán de Verea. No ano 2008 tiña 25 habitantes, 8 deles eran homes e 17 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Terra Alta Hitita
miniatura|300px|Localización dos principais xacementos da Anatolia hitita Terra Alta Hitita era a rexión montañosa ao leste de Hattusa. Sobre o 1370 a.C. o rei Tudhaliyas tívose que establecer nesta zona, na cidade de Samuha, cando a capital Hattusa foi ameazada (e finalmente saqueada e ocupada) polos kaskas. Por oposición, a Terra Baixa Hitita serían as terras planas ao suroeste de Hattusa e da rexión do Lago de Sal.
Sobre o 1300 a.C. foi nomeado gobernador Hattusilis, irmán de Muwatallis II, goberno que despois serviu de base ao Reino de Hakpis.
Celestino Madrigal Estévez
Celestino Madrigal Estévez, nado en Pontevedra e finado en Vigo en xuño de 1901, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Foi redactor de El Anunciador de Pontevedra do que chegou a ser director uns anos. Marchou a Madrid, onde formou parte da redacción de Madrid Artístico. Volveu a Galicia, conseguiu unha praza de auxiliar de intervención de Facenda e instalouse en Vigo, onde foi redactor de El Independiente e correspondente de El Imparcial de Madrid.
Elena Gago
María Elena Fernández-Gago Díaz, coñecida como Elena Gago, nada na Coruña na década de 1940 e finada na mesma cidade o 27 de xullo de 2011, foi unha pintora galega.
Traxectoria
Inicialmente formouse na súa cidade natal. Máis tarde estudou composición e colorido na Escola de Belas Artes de San Fernando e no Círculo de Belas Artes de Madrid. Estudou tamén ballet e música. As súas primeiras exposicións datan de 1959. Expuxo en numerosas cidades españolas e no estranxeiro.
Gago representou nos seus cadros un mundo de evocacións e de ilusións a partir dun realismo minucioso. Traballaba con óleo en barras.
Kivijärvi
Kivijärvi é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 1 119 habitantes. A superficie do termo municipal é de 599,88 km2, dos cales 115,92 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 2,31 hab./km².
Limita cos concellos de Kannonkoski, Karstula, Kinnula, Kyyjärvi, Viitasaari e Perho, este último na rexión veciña de Ostrobotnia Central.
Kina Fernández
Joaquina Fernández Álvarez, chamada Kina Fernández, nada en Celavente (O Bolo), en abril de 1947, é unha deseñadora de moda galega.
César Rodríguez González
César Rodríguez González, nado na Coruña o 2 de febreiro de 1894 e finado en Cidade de México o 15 de agosto de 1962, foi un xornalista e político socialista e comunista galego.
Kivijärvi
O concello é unilingüe en finés.
César Rodríguez González
Traxectoria
Fillo da dirixente socialista e comunista Virginia González Polo. Militou nas Juventudes Socialistas de España, onde foi vocal do Comité Nacional entre 1915 e 1919, e vicesecretario en 1920. Tamén militou no PSOE, representando ao Grupo Socialista Español de Marsella (Francia) nos Congresos Extraordinarios do PSOE de 1919 e 1920 e á Federación de Grupos Socialistas españois en Francia no Congreso Extraordinario de 1921. Pertenceu á Comisión Executiva do PSOE entre 1920 e 1921. Traballou no periódico España Nueva.
Kina Fernández
Traxectoria
Aos 15 anos emigrou a París, onde aprendeu o oficio de modista e traballou con distintos deseñadores de moda. En 1972, volta a Galicia e abre unha pequena tenda na Coruña, onde se dedica á venda de produtos de cosmética e á importación de roupa francesa. A primeiros dos anos oitenta abriu unha empresa de confección e comezou a deseñar roupa pola súa conta, ata que en 1985 abriu a primeira liña co seu nome.