cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Defense Meteorological Satellite Program
DMSP-5D1
Esta versión foi tamén coñecido como AMS (Advanced Meteorological Satellite). Foi a primeira versión na que os satélites estabilizábanse nos tres eixos en lugar de mediante xiro e integraban a propulsión no bus, consistente nun motor Star 37XE e un Star 37S. A alimentación eléctrica era producida por un panel solar de oito segmentos. Lanzáronse cinco, entre 1976 e 1980, co último non chegando a órbita a causa do malfuncionamento do foguete. thumb|Un DMSP 5D2.
DMSP-5D2
Versión máis grande que os 5D1. Foron lanzados nove entre 1982 e 1997, oito mediante Atlas E/F e un mediante Titan II SLV, todos con éxito.
DMSP-5D3
O bloque máis recente e último da programa é unha versión mellorada dos 5D3. Integran un único motor Star 37XFP e o seu instrumento principal é a cámara Operational Linescan System (OLS). Tamén levan a bordo un sondador de microondas, un detector ultravioleta, un fotómetro, un detector de plasma, un espectrómetro e un detector de láser. Os dous primeiros membros foron lanzados mediante Titan II SLV, mentres que un terceiro foi lanzado mediante un Delta 4M e os dous últimos mediante Atlas 5, todos entre 1999 e 2014.
Movemento pola Autodeterminación
Movemento pola Autodeterminación (Corso: Mivimentu per l'Autodeterminazione) foi un partido político nacionalista corso e independentista fundado en 1990 coma unha escisión de A Cuncolta Naziunalista (ACN). Tiña sobre 300 militantes e era partidario de combinar a loita armada coa política legal. Durante toda a súa existencia foi considerado o brazo legal do FLNC-Canal Habitual.
Historia
O seu precedente foi o Movemento Corso pola Autodeterminación (MCA), que nas eleccións corsas de 1984 obtivera un 5'2 % do voto e tres deputados. Nas eleccións corsas de 1992 promoveu a coalición U Rinnovu, pero despois dunha rolda de contactos con Edmond Simeoni abandona esta coalición para apoiar a Corsica Nazione. Debilitados polas escisións de 1994 e 1996 e pola guerra interna do FLNC, moitos militantes abandonan o partido e únense a Corsica Viva. En 1997 o MPA disólvese, dous anos despois de que o FLNC-Canal Habitual tamén desaparecera.
Hoplocáridos
A dos hoplocáridos (Hoplocarida) é unha subclase de crustáceos da clase dos malacostráceos.
Descrición
A subclase foi descrita en 1904 polo zoólogo escocés, especialista en carcinoloxía, William Thomas Calman.
Orde
A subclase só comprende unha única orde actual:
Porén, existíron outras dúas ordes no Paleozoico: Aeschronectida e Palaeostomatopoda.
Características
O grupo dos hoplocaridos caracterízase pola diferenciación do primeiro par de apéndices articulados do pereion (pereiópodos) chamados vulgarmente "patas secuestradoras". Unha segunda característica importante é que o pereion que non está cuberto cunha casca continua. Só os primeiros 3 metámeros do perion están soldados dorsalmente. Estes metámeros soldados forman unha placa dorsal, os outros permanecen libres (polo tanto, o perion está parcialmente segmentado dorsalmente).
A subclase dos hoplocéridos é coñecida polos seus principais representantes, as galeras pertencentes ao xénero Squilla. Son grandes depredadores, que viven exclusivamente nos hábitats mariños. No Mediterráneo, a especie máis común é Squilla mantis.
As patas secuestradoras
O par de "patas secuestradoras" xorde da diferenciación do primeiro par de apéndices articulados do pereion. Estes órganos teñen a aparencia de "anzois" que os hoplocárides usan para depredar. Son capaces de golpear con forza con elas, atontando ás súas presas por pouco tempo. Posteriormente, utilizan este par de patas modificado para inmobilizar ás súas presas evitando que fuxan.
As "patas secuestradoras" non son exclusivas dos hoplocáridos. Tamén se presenta noutros grupos e refírese máis xeralmente a un par de apéndices modificados en forma de "gancho" usado para a depredación. É o caso da Mantis religiosa (dictióptero), de Mantispa styriaca (neuróptero) ou de Nepa cinerea (hemíptero), que teñen tamén hábitos depredadores.
Gran Premio de Mónaco de 1983
O Gran Premio de Mónaco de 1983 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 15 de maio de 1983 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a quinta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
O Dragão da Maldade Contra o Santo Guerreiro
O Dragão da Maldade Contra o Santo Guerreiro é un filme brasileiro de 1969 dirixido por Glauber Rocha. O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Subfamilia
Ó igual que ocorre con outros niveis (categorías) na taxonomía dos seres vivos, e debido á enorme dificultade á hora de clasificar certas especies, varias familias poden agruparse en superfamilias, e os individuos dunha familia poden organizarse en subfamilias (e estes a súa vez en infrafamilias).
A familia é a categoría taxonómica máis importante despois das de xénero e especie. Os detalles exactos da nomenclatura formal dependen dos "Código de Nomenclatura" (manuais que gobernan a nomenclatura biolóxica).
Beyond Borders
Beyond Borders é un filme estadounidense dirixido por Martin Campbell que foi estreado no 2003.
Sinopse
O cómodo mundo de Sarah Jordan (Angelina Jolie), unha americana residente en Londres, xira en redondo cando Nick Callahan (Clive Owen) se cola nun baile para recadar fondos a prol dos nenos famentos de África. Atraída por Nick e a súa causa, Sarah abandona as comodidades da súa residencia londiniense para ver a realidade do mundo e experimentar a paixón que Nick espertou nela. Pero Sarah non tarda en decatarse da dura realidade da vida de Nick cando ve as condicións nas que traballa. Abraiada polo perigo ó que se enfronta tódolos días, Sarah comprométese cada vez máis coa súa causa.
Ichikawa
Ichikawa (市川市, いちかわし, Ichikawa-shi) é un concello xaponés da prefectura de Chiba. Está situado no centro da rexión de Kanto e ao oeste da prefectura, na zona norte da provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 57,40 km² e a poboación de 474.313 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 8.260 hab./km².
O concello de Ichikawa limita cos concellos de Urayasu, Funabashi, Kamagaya, Matsudo (da prefectura de Chiba); e Edogawa (da prefectura de Toquio).
STS-41-C
STS-41-C foi unha misión do transbordador espacial Challenger lanzada o 6 de abril de 1984 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-41-C, con cinco astronautas a bordo (Robert Crippen, Francis Scobee, Terry Hart, George Nelson e James van Hoften), foi lanzada para poñer en órbita o satélite LDEF, repleto de experimentos e que sería recuperado nunha misión posterior, e para reparar o satélite Solar Maximum Mission, adicado á observación solar e que se convirteu no primeiro satélite en ser reparado en órbita.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 13 de abril de 1984.
José Cuba
José Cuba Vázquez, nado o 15 de abril de 1981 en Berna, pero criado en Vilalba, é un loitador galego.
Traxectoria
Fillo de emigrantes galegos en Suíza, volveu coa súa familia á parroquia vilalbesa de San Simón da Costa cando aínda era un neno. Pertence á federación galega de loita e ao Club de Loita Vilalba. En 2009 ficou no décimo primeiro posto no Campionato do Mundo de loita. En 2018 acadou o seu décimo cuarto título como Campión de España de loita olímpica na categoría de -125 kg e sétimo no Campionato de Europa dese mesmo ano. No 2015 obtivo o seu mellor resultado nuns Xogos Europeos, quedando en décimo sétima posición. Nos Xogos Mediterráneos foi subcampión en 2015 e campión en 2016. En novembro de 2020, acadou o seu décimo sexto Campionato de España.
Folletín
miniatura|250px|Portada do [[semanario-folletín La Lune (1867).]] Un folletín é un tipo de escrito que pode referirse a escritos de carácter literario, crítico, científico ou doutro tipo, que poden aparecer na parte inferior dunha ou máis follas dun xornal. Tamén pode referirse a outros varios tipos de publicacións.
Termo na actualidade
Hoxe, ademais dos citados, pode referirse a unha novela, xeralmente de intriga ou sentimental, en que se narran sucesos dramáticos ou pouco verosímiles e que se difunde por capítulos nun xornal ou noutros medios de comunicación, e por extensión unha obra literaria, teatral ou cinematográfica de pouca calidade e con características propias deste tipo de novelas. En sentido figurado pode significar unha historia incrible.
Un exemplo contemporáneo da forma en inglés é a sección "Talk of the Town" de The New Yorker. Nos xornais ingleses, o termo pasou a referirse a unha entrega dunha historia en serie impresa nunha parte dun xornal.
Tamén se recollen baixo esta denominación aquelas novelas por entregas que se ían presentando con certa periodicidade (normalmente a diario) nos xornais en folletos (publicacións sen tapa ou de tapa blanda como as edicións de peto, de menos de 49 páxinas ), por exemplo en galego a obra de Tucho Calvo ilustrada por Miguelanxo Prado O xabaril branco.
Cantón, China
Cantón   (chinés simplificado: 广州, chinés tradicional: 廣州, pinyin: Guǎngzhōou, forma tradicional: Kwangchow) é a capital da provincia de Guangdong no sur da República Popular China. Ten unha poboación de 12,1 millóns de habitantes na área urbana (2019), e se se conta xunto á área metropolitana aos suburbios do delta do río das Perlas, acada unha poboación de 46,9 millóns de habitantes, formando a maior conurbanación do mundo.
Situada no río das Perlas, é a cidade máis importante do sur da China. A súa posición estratéxica, moi preto de Hong Kong, permitiu que a cidade se desenvolvese con rapidez. Foi o principal punto de saída dos emigrantes chineses durante os séculos XIX e principios do XX.
miniatura|dereita|150px|Pagoda das Flores na cidade de Guangzhou. A cidade foi fundada pola dinastía Qin hai algo máis de 2000 anos e recibiu o nome de “Yancheng” ou “cidade das cabras”. Foi a capital do reino Yue do sur.
Converteuse nun dos principais portos de Asia durante a dinastía Tang. Foi tamén o porto de entrada dos primeiros misioneiros españois e portugueses que chegaron á China no século XVI.
A cidade dispón dun aeroporto internacional. Está comunicada coa veciña Hong Kong (a unha distancia de 182 km) mediante trens, autobuses e un servizo de transbordador.
Lugares de interese
miniatura|dereita|Casa da familia Chen
Webquest
Coñécense por webQuest (WQ) as actividades de aprendizaxe que os estudantes levan a cabo empregando recursos de internet preseleccionados polo docente, de xeito que o alumnado enfoque o seu esforzo na utilización deses recursos e non na súa busca.
Características
A súa filosofía de aprendizaxe significativa e colaboracionista fai que a tarefa de definir exactamente unha WQ sexa moito máis extensa. Tentaremos facelo repasando como debe ser a súa estrutura tanto interna (o seu "espírito") como externa (o seu "físico").
As WQ están deseñadas para que o alumno desenvolva habilidades esenciais para empregaren a información, é dicir, para clasificala, organizala, analizala e sintetizala correctamente, co obxectivo de xeraren un produto novo que cumpra os fins da aprendizaxe formulada.
Estrutura das WebQuest
Unha WQ debe ter os seguintes apartados para o alumnado:
Ademais deberá sempre incluír un apartado de créditos e unha páxina para o profesor.
A Cuncolta Naziunalista
A Cuncolta Naziunalista (ACN) foi un partido político nacionalista corso e independentista fundado en 1987. Era considerado o brazo legal/político da FLNC.
Historia
En 1992 ACN participa na fundación de Corsica Nazione. En 1998, a transformación de ACN en A Cuncolta Independentista e a súa radicalización provocan unha escisión. François Santoni, un dos fundadores do partido, lidera a escisión e crea un novo partido: Presenza Naziunale.
En 2001, xa coma A Cuncolta Indepenentista, o partido participa na creación de Independenza e autodisólvese.
Prehistoria en Escocia
miniatura|280px|Sitios arqueolóxicos da prehistoria escocesa. A prehistoria de Escocia é o período que comprende dende a formación xeolóxica do territorio escocés ata a chegada dos romanos e a creación da provincia de Britania a partir do -43. Unha gran variedade de culturas espalláronse por cada recuncho de Europa, mais o estudo desta área xeográfica en particular axuda a descubrir as orixes dos restos e dos monumentos que se atopan diseminados e a entender os alicerces da historia de Escocia. A grande extensión de campo aberto, consecuencia dunha actividade agraria intensiva durante o tempo, e a dispoñibilidade da pedra no canto de madeira, déronlle a Escocia un manchea de lugares onde se pode ver o pasado remoto deste territorio.
Cantares gallegos
Cantares gallegos é un libro de poesía de Rosalía de Castro publicado no ano 1863 en Vigo, na imprenta de Juan Compañel.
Foi o marido de Rosalía, Manuel Murguía quen xestionou, sen o permiso da súa muller, a saída do prelo dun poemario que fixa o comezo dunha nova xeira para a poesía galega. Ía ser prologado por Nicomedes Pastor Díaz, mais finou antes de que fose editado.
No limiar, Rosalía confesa a súa idea de desenvolve-las cantigas populares galegas emulando o Libro de los cantares de Antonio de Trueba, pois o seu quefacer poético está constituído por glosas de cantares ou ditos populares. Así pois, tódolos poemas, agás dous, son glosas de cantares, procedemento este que tamén aparecerá, inda que con pouca relevancia, en Follas novas. Algunhas glosas están escritas en metros populares ("Miña casiña"; "Vivir para ver"; "¡Padrón...!, ¡Padrón!"...) e outras non ("Cada cousa no seu tempo"; "Eu por vos"...).
Tódolos críticos consideran que Cantares gallegos supera os riscos da paráfrase, mantendo o encanto da copla glosada sen se converter nun texto inexpresivo.
Temática
miniatura|175px|Nueva edición, corregida y aumentada (1872). Os textos de Cantares gallegos poden clasificarse consonte ás seguintes temáticas: miniatura|esquerda|175px|Imprenta de J. Compañel, na rúa Real de Vigo.
Evolución poética
O primeiro poemario de Rosalía, La flor (1857), escrito en castelán, está inscrito na atmosfera romántica esproncediana achegando unha poética que parte, predominantemente, do pesimismo propio do "eu" romántico, rodeado dun ambiente tétrico caracterizado co léxico, os recursos estilísticos (acumulación de adxectivos e participios; abundancia de exclamativos e frases cortadas por "ay",...) e as formas estróficas (tercetos encadeados; oitava real; sextilla de pé quebrado) propias da época
En 1863 escribe Rosalía "Follas marchitas", poema que, inda que con influxo romántico, aproxima o que será posteriormente Cantares gallegos. É un texto breve, de vocabulario reducido, de doce versos divididos en dúas estrofas e de composición simétrica.
Nesa época, á par de composicións esproncedianas, toparemos cunha poesía lapidaria que se caracteriza por: miniatura|200px|[[Álbum de la Caridad, nel aparecen cinco poemas de Rosalía en galego, despois incluídos en Cantares gallegos. ]]
Esta mutación estilística (o cantar, a seguidilla, o terceto octosilábico, o romance con versos de cinco a oito sílabas e a muiñeira), con orixe na poesía popular, produce que as formas e técnicas de Cantares gallegos sexan exitosas e moi diferentes das presentes en La Flor. Só permanecen comúns ós dous textos a quintilla e a redondilla.
Co paso do tempo, Rosalía primará un ritmo e unha expresión máis flexible, afastada da rixidez e grandilocuencia esproncediana.
O estilo de Cantares gallegos
miniatura|175px|A 3ª ed. foi o tomo 2º das Obras completas (1909). En Cantares aparecen dous sistemas métricos diferenciados:
Unha excepción é o caso da "Alborada", composición polimétrica por esixencia da melodía á que se adapta.
Dous dos procedementos máis importantes utilizados por Rosalía nesta súa obra, amais da antítese, son a repetición e o paralelismo, os cales son de carácter moi variado: miniatura|Manuscrito de Rosalía, con cantares populares, algúns empregados en Cantares gallegos.
Cantares gallegos e o Día das Letras Galegas
Non está confirmada a data exacta da publicación de Cantares gallegos, pero tómase como tal a data expresada por Rosalía na dedicatoria do poemario a Fernán Caballero, asinada o 17 de maio de 1863.
A principios dos anos sesenta, Francisco Fernández del Riego propuxo a institución dunha celebración anual que potenciase a lingua galega, ó modo do Día del Libro que se celebraba en España co gallo do aniversario da morte de Cervantes, o 23 de abril. Inmediatamente pensou situala na data da publicación de Cantares gallegos, polo seu significado no rexurdimento da literatura galega. Trala súa proposta, a Real Academia Galega aprobou en 1963 convoca-lo Día das Letras Galegas o 17 de maio de cada ano, celebrándose ese mesmo ano en honra de Rosalía.
Edicións en galego
Hai máis de 30 edicións distintas de Cantares gallegos. O libro foi incluído na Biblioteca Básica da Cultura Galega da Editorial Galaxia, na Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia, na Biblioteca de Autores Galegos de Diario 16 de Galicia e na Biblioteca 114 de El Correo Gallego.
Traducións
No ano 1981 sae outra tradución de Mauro Armiño co título de Cantares Gallegos en edición bilingüe publicada por Akal, Serie clásicos.
E en 1997 publícase na Arxentina ''Airiños, airiños aires. Antología bilingüe de sus mejores poemas en gallego'' traducida por Rodolfo Alonso.
No ano 2012 sae a tradución ao inglés do libro completo, feita por Erín Moure co título de Galician Songs publicada por Small Station Press, Col. Galician Classis.
Rincewind
Rincewind é un personaxe de ficción das novelas de Discworld do autor inglés Terry Pratchett. É un mago (fracasado) de nivel 0 que non dá aprobado os cursos da Universidade Invisible (Unseen University) en Ankh-Morpork. Rincewind pasa case todo o seu tempo escapando de varios grupos de persoas que intentan matalo por diferentes razóns.
Físico e posesións
Pódeselle recoñecer polos seguintes atributos: 33 anos, alto, moi delgado, osudo, con barba, roupa desgastada con símbolos cabalísticos refulxentes, un sombreiro coa palabra "WIZZARD" (mago en inglés mal escrito) mal bordada e anda cun baúl de madeira de pereira sabia que pensa por si mesma.
Filandia
Filandia é un concello colombiano pertencente ó departamento de Quindío. O territorio que hoxe constitúe Filandia estivo habitado antes da súa fundación por unha banda da tribo indíxena dos quimbayas. As terras de Filandia pertenceron ó que os conquistadores españois chamaron inicialmente, en 1540 provincia Quimbaya.
Límites do concello
Limita polo norte co departamento de Risaralda; polo sur co concello de Circasia; polo leste co concello de Salento e Circasia; polo oeste  con Quimbaya e Valle del Cauca. Ten 24 vereas; considerado como tal o correxemento da India, este está composto por 5 vereas máis.
O Outeiro, Corneira, A Baña
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Condado de Rapla
O Condado de Rapla ou Raplamaa (Estoniano Rapla maakond ou Raplamaa) é un dos 15 condados ou maakond da Estonia.
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos. Situado na parte occidental do país, limita ao leste co condado de Järva, ao sur co condado de Pärnu, ao oeste co condado de Lääne e ao norte co condado de Harju.
Municipios
O condado está subdividido en 10 municipios rurais (Estoniano: vallad):
miniatura|500px|esquerda|Concellos do condado de Rapla
As Amorosas
As Amorosas é un filme brasileiro de 1968 escrito e dirixido por Walter Hugo Khouri. O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 41ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Vitelio
miniatura|175px|dereita|Busto de Vitelo.
Aulus Vitellius Germanicus, nado o 24 de setembro de 15 e finado o 22 de decembro de 69, foi un emperador romano.
Vitelio era comandante das lexións do Rhin, cando foi nomeado emperador Marco Salvio Otón por parte dos pretorianos. As lexións baixo o seu mando rebeláronse e o nomeárono tamén emperador, e marchando este sobre Roma, venceu a Otón e foi recoñecido polo Senado como o novo Emperador.
Pero á vez que se facía este recoñecemento, as lexións de Oriente proclamaban emperador a Tito Flavio Vespasiano, quen nese intre estaba a sufocar unha rebelión dos xudeus. De inmediato recibiu o apoio dos gobernadores de Siria e Exipto, así como das lexións acantonadas na fronteira do Danubio, que con anterioridade apoiaran o nomeamento de Otón.
O xefe desas lexións, Marco Antonio Primo, marchou sobre Roma, derrotou a Vitelio, quen pereceu no combate, e no ano 69 ocupou a cidade e forzou ao Senado a que recoñecesen a Vespasiano como Emperador. Estamos no ano 69, e nese ano foron nomeados catro emperadores
Juan Martínez Montañés
Juan Martínez Montañés, nado en Alcalá la Real (Xaén) en 1568 e finado en Sevilla en 1649, foi un escultor barroco español. Educouse e formouse en Granada. Completou a súa educación en Sevilla, sendo recoñecido como o creador da escola sevillana de imaxinería.
Traxectoria
A súa produción ten características máis clasicistas e maneiristas, que propiamente barrocas, aínda que ao longo da súa evolución artística apuntou formas de realismo barroquizante. A súa obra, estimulada pola súa fervorosa relixiosidade, é case toda de temática relixiosa, con excepción de dous retratos orantes de nobres e algúns encargos específicos.
En 1635 saíu por primeira vez de Sevilla, para ir a Madrid, onde fora contratado para realizar, en barro, o busto do rei Filipe IV, que xunto co retrato ecuestre de Velázquez, serviría como modelo para a estatua ecuestre que executou logo o italiano Pietro Tacca. Tal estatua está localizada actualmente na praza de Oriente de Madrid. miniatura|dereita|Cristo da Clemencia. Sancristía da catedral de Sevilla. Gozou de gran fama e popularidade. En Sevilla chamábano o "deus da madeira" e en Madrid "o Lisipo andaluz".
Tivo como discípulo predilecto ao cordobés Juan de Mesa.
Pobo sidama
Os sidama (en ge'ez: ሲዳማ) son un grupo étnico cuxita que habita tradicionalmente a zona Sidama da Rexión das Nacións, Nacionalidades e Pobos do Sur (SNNPR) en Etiopía. Falan a lingua sidamo, que é unha lingua da póla cuxita das linguas afroasiáticas. Malia o seu gran número, non contan cun estado rexional étnico separado.
Os sidama mantiveron a súa herdanza cultural, incluíndo lingua e relixión tradicional até finais da década de 1880, durante a conquista do emperador Menelik II. Antes diso, os sidama tiñan o seu propio sistema administrativo ben estabelecido que databa cando menos do século IX, aínda que estaba composta por unha coalición de reinos de sidama. Eses reinos estendíanse até a rexión Gibe. Como resultado da marxinación e a que a lingua non ten o seu propio alfabeto, moi pouco se ten escrito sobre os sidama. Ningún sidama puido asistir ó colexio até despois de que Derg chegou ó poder en 1975.
Alonso Cano
Alonso Cano, nado en Granada o 19 de febreiro de 1601 e finado na mesma cidade o 3 de setembro de 1667, foi un pintor, arquitecto e escultor español.
Biografía
O seu pai, Miguel Cano, era un prestixioso ensamblador de retablos, de orixe manchega. Con el Alonso aprendeu as primeiras nocións de debuxo arquitectónico e de talla en madeira, comezándose moi cedo a descubrirse o seu enorme talento.
En 1614 trasladouse a Sevilla, onde aprendeu pintura da man de Francisco Pacheco, mestre de Velázquez, e escultura de Juan Martínez Montañés. En 1624, dous anos antes de obter o título de Mestre Pintor, realizou o seu primeiro cadro, un San Francisco de Borxa, coa inconfundíbel pegada de Pacheco. Durante varios anos foi compañeiro de Velázquez, que fixo un seu retrato.
As súas obras foron unha mestura entre o maneirismo italiano e o barroco. Os seus debuxos son do máis destacado da súa obra. Nunha época na que dominaba o tenebrismo, foi quen de ser colorista nos seus traballos, como Zurbarán, Sánchez Cotán e Juan Bautista Mayno. miniatura|esquerda|Rei de España Pintura de Alonso Cano no [[Museo do Prado]] En 1629, realizou a súa obra máis grandiosa: o Retablo do Altar Maior da igrexa de Santa María de Lebrija (Sevilla). Outras das súas pinturas notábeis son Milagro do Pozo, San Francisco de Borja, Retablo do Neno Xesús de Getafe.
En 1638 trasladouse a Madrid, onde o valido de Filipe IV, o Conde-Duque de Olivares, nomeouno pintor de cámara. Mais só estivo de paso na corte madrileña, onde puido estudar as coleccións reais, especialmente a pintura veneciana do século XVI.
Como escultor, as súas obras máis famosas son: o retablo de Nosa Señora da Oliva na igrexa de Lebrija e as figuras colosais de San Pedro e San Paulo.
En 1644 a súa esposa morreu asasinada, sendo Alonso acusado de asasinato, feito polo cal sería incluso torturado, aínda que non chegou a ser condenado pois demostrouse que era inocente. Marchou para València, con intención de facerse monxe. En 1652 transladouse a Granada, a súa cidade natal, onde obtivo o cargo de racioneiro da catedral, grazas á colaboración de Filipe IV. Alí completou a decoración da Capela Maior. Porén tivo constantes enfrontamentos cos cóengos de alí. A pesar diso conseguiu pouco despois ser mestre maior da catedral. Cano realiza entón as trazas da súa espléndida fachada principal, de estilo barroco, que aínda se pode contemplar. Malfadadamente, aos dous anos de comezarse as obras, faleceu. Foi enterrado na cripta da mesma catedral.
Durante toda a súa vida foi un quimerista e os seus duelos estiveron sempre á orde do día. Pese a gañar grandes cantidades de diñeiro, andou continuamente endebedado, chegando a pisar o cárcere.
Criptobiose
A criptobiose é un estado ametabólico da vida na que entra un organismo en resposta a condicións ambientais adversas como o desecamento, conxelación e deficiencia de oxíxeno. No estado criptobiótico, todos os procesos metabólicos medibles cesan, evitando a reprodución, desenvolvemento e reparación. Cando as condicións ambientais volven a ser axeitadas, o organismo retorna ao seu estado metabólico vital normal tal como era antes da criptobiose.
Anhidrobiose
Os invertebrados que experimentan anhidrobiose a miúdo contráense a unha forma máis pequena e algúns empezan a formar a un azucre chamado trehalosa. A tolerancia ao desecamento en plantas está asociada coa produción doutro azucre, a sacarosa. Estes azucres crese que protexen os organismos dos danos por desecamento. Nalgunhas criaturas, como os rotíferos bdeloideos, non se encontrou trehalosa, o que fixo que os científicos propuxeran outros mecanismos de anhidrobiose, que posiblemente implicasen proteínas desordenadas intrinsecamente.
En 2011, viuse que Caenorhabditis elegans, un nematodo que é tamén un dos organismo modelo mellor estudados, experimentaba anhidrobiose no estadio de larva dauer. Posteriores investigacións que aproveitaron as ferramentas xenéticas e bioquímicas dispoñibles para este organismo revelaron que ademais da biosíntese de trehalosa, hai un conxunto doutras vías funcionais que están implicadas na anhidrobiose a nivel molecular. Estes son principalmente mecanismos de defensa contra as especies reactivas do oxíxeno e xenobióticos, expresión de proteínas de shock térmico e proteínas desordenadas intrinsecamente así como a biosíntese de ácidos graxos poliinsaturados e poliaminas. Algúns deles están conservados en plantas e animais anhidrobióticos, o que suxire que a capacidade anhidrobiótica pode depender dun conxunto de mecanismos comúns. A comprensión destes mecanismos en detalle podería posibilitar a modificación de células non anhidrobióticas, tecidos, órganos ou incluso organismos, que así poden ser preservados nun estado seco de animación suspendida ao longo de períodos de tempo.
En 2004, aplicouse a anhidrobiose á preparación de vacinas. En vacinas, o proceso anhidrobiótico pode servir para producir unha vacina seca que se reactiva unha vez que é inxectada no corpo. En teoría, a tecnoloxía de vacinas secas podería ser utilizado con calquera vacina, incluíndo vacinas vivas como unha das preparadas para o sarampelo. Podería tamén potencialmente ser adaptada para permitir unha liberación lenta da vacina, eliminando a necesidade de impulsores. Podería tamén eliminar a necesidade de refrixerar as vacinas, o que faría que as vacinas secas fosen moi adecuadas no mundo subdesenvolvido, onde son menos accesibles a refrixeración, electricidade, e almacenamento adecuados.
Quimiobiose
A quimiobiose é a resposta criptobiótica a altos niveis de toxinas ambientais. Observouse en tardígrados.
Criobiose
A criobiose é unha forma de criptobiose que ten lugar en reacción ao descenso da temperatura. A criobiose iníciase cando a auga que rodea as células do organismo chega a conxelarse, detendo a mobilidade das moléculas. Os organismos con capacidade de resistir estas condicións presentan tipicamente moléculas que impiden o crecemento de grandes cristais de xeo que poderían doutro modo danar as células. Un deses organismos é a bogavante.
Osmobiose
A osmobiose é o menos estudado de todos os tipos de criptobiose. Ocorre en resposta a un incremento das concentracións de solutos no medio onde o organismo vive. Sábese pouco dela, á parte de que a osmobiose parece implicar a detención do metabolismo.
Exemplos
Un exemplo de organismo que experimenta criptobiose é Artemia salina. Esta especie, que pode encontrarse nos salares de Makgadikgadi de Botswana, onde sobrevive á estación seca cando a auga dos salares dese ecosistema se evapora, deixando uns leitos de lagos virtualmente secos.
Os tardígrados, ou osos de auga, son outro exemplo notable e moi estudado, en parte porque pode experimentar os cinco tipos de criptobiose. Mentres está en estado criptobiótico, o metabolismo dos tardígrados redúcese a menos do 0,01% do normal, e o seu contido de auga pode caer ao 1% do normal. Poden resistir extremas temperaturas, radiación e presións en estado criptobiótico.
Algúns nematodos e rotíferos poden tamén sufrir criptobiose.
Carpark Records
Carpark Records é un selo discográfico independente estadounidense baseada en Washington, D.C. A discográfica foi fundada no ano 1999 por Todd Hyman.
Historia
Carpark Records foi creada por Todd Hyman en novembro de 1999 na cidade de Nova York. No ano 2005 o selo mudouse a Washington, D.C.
Company Records creouse en asociación con Chaz Bear para Toro Y Moi.
STS-41-D
STS-41-D foi a primeira misión do transbordador espacial Discovery, lanzada o 30 de agosto de 1984 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-41-D, con seis astronautas a bordo (Henry Hartsfield, Michael Coats, Richard Mullane, Steven Hawley, Judith Resnik e Charles D. Walker), foi lanzada para poñer en órbita os satélites SBS-D, Syncom IV-2 e Telstar 3C e para facer diversos experimentos, entre eles o experimento tecnolóxico OAST-1 para despregar e repregar un panel solar e o experimento de electroforese CFES.
Arquipélago de Las Aves
miniatura|dereita|400px|NASA Imaxe Satellite de Las Aves
O Arquipélago de Las Aves pertence á República Bolivariana de Venezuela, de aproximadamente 3,35 km² administrado como unha das Dependencias Federais Venezolanas, situados entre Bonaire ao oeste e o Arquipélago de Los Roques ao leste, ao norte dos estados venezolanos de Aragua e Carabobo,. Na actualidade teñen importancia principalmente para a pesca.
En total, hai 13 cayos en ambos os dous grupos. Non debe confundirse con Illa de Aves, que se atopa moito máis afastada das costas venezolanas.
Stanislaus Ladusãns
Traxectoria
Foi profesor do Conxunto de Investigación Filosófica da Pontifícia Universidade Católica do Rio de Janeiro, membro da Academia Brasileira de Filosofía, enviado ao Brasil pola Compañía de Xesús en 17 de febreiro de 1947. Xa ordenado sacerdote, doutorouse en Filosofía pola Pontificia Universidade Gregoriana. Desde 1953 o Prof. Pe. Stanislaus Ladusãns asumiu a dirección da Biblioteca do Centro de Estudos Superiores da Compañía de Xesús, especializada en Filosofía e Teoloxía, que foi iniciada en Nova Friburgo (Brasil), dando a mesma un decisivo impulso.
Bernardo Fernández Requeixo
Bernardo Fernández Requeixo, nado en Vilalba, é un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Militante da UPG. Foi elixido Secretario xeral do Sindicato Labrego Galego-Comisións Labregas no I Congreso celebrado o 29 de abril de 1977 en Sigueiro. Entre abril e maio de 1981 pola crise interna na UPG entre os partidarios de profesionalizar e dar máis peso ao BN-PG, o sector minoritario entre os que se encontraba Bernardo Fernández e Francisco García Montes, e aqueles que se opuñan, o sector maioritario, foi expulsado da UPG xunto con todo o grupo. Integrouse na CXTG da que foi secretario comarcal de Santiago en 1989.
Hawker Siddeley HS 748
O Hawker Siddeley HS 748 é un avión turbohélice de pasaxeiros de tamaño medio orixinalmente deseñado e fabricado pola compañía británica Avro. Foi o derradeiro avió desenvolvido por Avro antes da súa disolución.
O HS 748 desenvolveuse a finais dos anos 50 como un movemento para reorientar a compañía cara o mercado civil e a exportación. Impulsado polo popular motor turbohélice Rolls-Royce Dart, deseñouse especificamente como un alimentador moderno substituto do envellecido Douglas DC-3 que na época aínda era moi usado. Orixinalmente planeouse que sentase a un pequeno número de pasaxeiros, pero os estudos de mercado indicaron que unha capacidade de 40 asentos sería óptima para o tipo. Para diferencir o novo avión dos seus competidores, deseñouse para ter un alto nivel de rendemento, con capacidades para engalaxes e aterraxes curtas (STOL), e unha construción bastante robusta. O seu primeiro voo foi o 24 de xuño de 1960 e a serie 1 HS 748 entrou en servizo no ano seguinte.
Antecedentes
Tras a publicación en 1957 do Libro Branco de Defensa, no cal o entón ministro de Defensa Duncan Sandys anunciou a finalización de case todos os desenvolvementos de avións militares tripulados, o fabricante Avro decidiu que debería centrarse no mercado civil. Dez anos antes lanzara o avión de pasaxeiros Avro Tudor, pero este modelo tivera vendas moi baixas; así, durante 1958, a empresa decidiu crear un novo deseño a partir de cero, e que finalmente se convertería no HS 748. O 9 de xaneiro de 1959 anunciouse a existencia do proxecto, coñecido entón como o Avro 748.
Nese momento o catrimotor Vickers Viscount xa asegurara a meirande parte do mercado de curto alcance, polo que Avro decidiu que deseñaría un avión rexional máis pequeno, impulsado por un par de motores turbohélice Rolls-Royce Dart. A compañía pensou que este avión sería un substituto axeitado para os moitos DC-3 Dakota que na época estaban chegando ao final da súa vida útil. Segundo a publicación Flight International, un dos principais obxectivos do equipo de deseño foi o de producir un avión que fose capaz dende calquera aeródromo no que puidese operar o DC-3.
As primeiras intencións para o avión eran que tivese unha capacidade para 20-30 asentos, adoptando unha configuración semellante á do seu futuro rival, o Fokker F27 Friendship; porén, tras discusións con varios clientes potenciais, a compañía optou por unha configuración de á baixa e unha capacidade de 40 asentos. Outro punto importante para o futuro avión era que cumprise cos estándares de aeronavegabilidade tanto británicos como estadounidenses; segundo isto, debería ser un dos primeiros avións de tamaño medio en incorporar principios de deseño de vida segura para a súa estrutura en lugar dos principios comúns que se estaban practicando na época. A fuselaxe carecía efectivamente dunha vida útil imposta; durante o seu desenvolvemento probouse exitosamente usando un tanque de auga chegando ao equivalente a 100 000 horas de voo.
Presenza Naziunale
Presenza Naziunale (PN) foi un partido político nacionalista corso e independentista fundado en 1998. Era considerado o brazo legal/político da Armata Corsa.
Hawker Siddeley HS 748
Antecedentes
Avro non era a única compañía que vía o potencial dun substituto do DC-3 e, nese momento, o traballo do competidor directo do 748, o F27 Friendship de fabricación neerlandesa, estaba moi avanzado. Para diferenciarse dos seus competidores, Avro decidiu centrar os seus esforzos e acadar un deseño máis robusto que ofrecese un mellor rendemento en engalaxes e aterraxes curtas (STOL), que permitía ao futuro avión ser operado en aeroportos máis pequenos e austeros, incluídos aqueles sen pistas modernas. Esta capacidade STOL conseguíuse grazas a distintas características, como a adopción dunha á longa de elevación alta, que estaba equipada cun único slot flap e cunha lengüeta servo no bordo de saída. Esta á estaba montada abaixo na fuselaxe con diedro dende a raíz, permitíndolle unha boa separación xeral do chan e unha montaxe doada do robusto tren de aterraxe. Operacionalmente, os pilotos podían elixir entre tres configuracións de flaps para a engalaxe para seleccionar o nivel de rendemento STOL requirido.
Presenza Naziunale
Historia
Foi creado en 1998 coma unha escisión de A Cuncolta Naziunalista liderada por François Santoni. Os seus principais líderes foron asasinados no 2001 (Santoni) e no 2000 (Rossi).
Nas eleccións de 2004 á Asemblea de Córsega participou na coalición Unione Naziunale (xunto co Partitu di a Nazione Corsa e Corsica Nazione).
Hawker Siddeley HS 748
Antecedentes
Outra característica do 748 foi a decisión de adoptar sistemas sinxelos e compoñentes xa probados onde fose posible. A conveniencia do operador, os motores proporcionábanse cun sistema interno de ignición; outros sistemas e estruturas deseñáronse para que fosen doados de inspeccionar e de reparar, incluso en pistas non preparadas con equipamento dispoñible limitado. Probablemente como consecuencia destas cualidades o 748 chamou rapidamente a atención de varias aeroliñas, particularmente daquelas que operaban en áreas remotas.
En voo
miniatura|260x260px|Avro 748 Series 1 de BKS Air Transport O 24 de xuño de 1960 o primeiro Avro 748 fixo o seu voo de estrea dende a fábrica da compañía en Woodford, Cheshire. As probas de voo dos prototipos validaron rapidamente o rendemento do avión en pistas curtas. Fabricáronse 18 Avro 748 Series 1; durante o mes de abril de 1962 entregouse o primeiro avión de produción ao seu cliente de estea, Skyways Coach-Air Limited. Porén, a meirande parte das unidades da serie 1 exportáronse a Aerolíneas Argentinas. A principios dos 60 a identidade individual de Avro dentro do Hawker Siddeley Group desapareceu, e a partir dese momento o avión comercializouse como o HS 748.
Tras o grupo inicial da serie 1, a produción pasou á mellorada serie 2. A serie 2 era moi semellante ao seu predecesor pero equipaba o motor Dart RDa 7 Mk 531 con máis potencia e tiña un maior peso. Segundo a publicación Flight International, durante o ano 1960 o prezo básico dun Avro 748 Series 1 novo era de 176 000 libras, mentres que o do Avro 748 Series 2 era de 196 000.
Durante o ano 1967 introducíuse a serie 2A, que basicamente era o mesmo avión con motores Mk. 532 e máis peso. De 1971 en diante estiveron dispoñibles novas opcións para os clientes, como unha gran porta de carga na parte traseira da cabina e un chan reforzado. No ano 1979 chegou a serie 2B, cunha envergadura 4 pés máis longa, a adopción de motores Mk 536-2, unha cabina de pasaxeiros modernizada, e varias melloras no sistema de inxección e no sistema antiincendios dos motores.
Ademais da liña de produción británica, a fabricación do 748 tamén se realizou no estranxeiro. India realizara pedidos do avión cedo e tanto o 748 Series 1 como o Series 2 fabricáronse baixo licenza pola construtora india Hindustan Aeronautics (HAL). Os avións fabricados por HAL foron designados HAL-748. O 1 de novembro de 1961 o primeiro HAL-748 realizou o seu voo de estrea. A compañía india poduciu un total de 89 aparellos, 72 dos cales foron para a Forza Aérea da India e 17 para a aeroliña nacional, Indian Airlines.
Aínda que o HS 748 estaba dirixido principalmente cara o mercado civil, varias unidaddes venderonse a clientes militares de todo o mundo. Hawker Siddeley usou o deseño como base para o HS 780 Andover, un transporte militar desenvolvido e fabricado para a Royal Air Force. O HS 780 era moi semellante ao 748, diferenciándose principalmente na redeseñada parte traseira da fuselaxe e a cola, que incorporaban unha gran rampla de carga e un tren de aterraxe máis baixo para facilitar a carga de obxectos voluminosos.
Historial operacional
miniatura|260x260px|HS 748 da [[Forza Aérea de Tailandia]] Durante a primeira década na que estivo dispoñible, as vendas do HS 748 foron relativamente enérxicas; en 1976 chegouse aos 312 avións vendidos, dos cales 259 vendéronse fóra do Reino Unido. Neses dez anos a India emerxera como o maior mercado para o aparello e Indian Airlines converteuse no principal operador do HS 748, cunha frota de 26 avións. Fíxose popular entre numerosos operadores comerciais, e só no Caribe e América do Sur había 63 HS 748 operando en 11 aeroliñas.
O HS 748 conseguira algunhas vitorias sobre os seus rivais, entre eles o F27 Friendship. Philippine Airlines era o maior operador do F27 ata que decidiu substituílos, xunto cos DC-3, polo HS 748, representando un gran salto nas vendas. Outros grandes operadores civís foron Aerolíneas Argentinas, VARIG, Thai Airways, LAN Chile e Bouraq Airlines. Varios destes operadores utilizaron as capacidades STOL nos seus servizos; segundo a publicación Flight International ao redor dun terzo das operacións regulares realizábanse en pistas pouco preparadas con instalacións mínimas.
Os militares australianos mercaron varios avións, concretamente a Real Forza Aérea de Australia (RAAF) fíxose cunha frota de dez HS 748, chegando o primeiro deles en 1968 para servir como adestrador de navegación e como transporte VIP. A Real Armada de Australia (RAN) operou dous HS 748 a partir de 1973 como adestradores de navegación. Tras o ciclón Tracy, entregouse axuda en Darwin, Territorio do Norte, usando este modelo. Despois de ser equipados con varias contramedidas electrónicas (ECM) a finais dos anos 70, o HS 748 tamén foi usado como adestrador de guerra electrónica.
Nunha configuración típica de pasaxe o HS 748 pode acomodar 40-48 asentos de clase económica nun esquema de catro pasaxeiros por ringleira; porén, a meirande parte dos últimos HS 748 de pasaxeiros operáronse como combis. Estes avións estaban equipados cunha tabique móbil que dividía a cabina principal, levando entre 4 e 40 asentos na parte traseira e carga na dianteira. O 748 tamén foi moi usado como cargueiro puro, tendo unha carga útil máxima dunhas 12 000 libras. Varias aeroliñas usaron o 748 como transporte de combustible a granel, con sete ou oito depósitos fixos instalados na cabinacunha capacidade total duns 7 500 litros.
Variantes
miniatura|260x260px|HS-780 Andover
Pobo misak
Os misak, tamén coñecidos como guambianos, son un pobo indíxena do departamento de Cauca, en Colombia. A súa lingua é coñecida como guambiano, ou moguex, e é unha das linguas coconucas. A maioría vive na parte occidental dos Andes colombianos. Algúns misak trasladáronse ó Huila na procura de terras arables.
Nome
O termo "misak" quere dicir "xente da auga".
Condado de Saare
miniatura O condado de Saare (estoniano: Saare maakond, ou Saaremaa), (Latín: Osilia ou Oesel) é un dos 15 condados de Estonia. Está composto por Saaremaa, a maior illa da Estonia, e moitas illas menores preto dela. O condado limita no leste co condado de Lääne e co condado de Hiiu no norte. O 2,6% da poboación estoniana vive no condado de Saare.
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos.
Xeografía
As maiores illas do condado son Saaremaa, Muhu, Ruhnu, Abruka e Vilsandi. A temperatura media anual é de 6.0 °C e a precipitación media anual de 509 mm.
Subdivisións administrativas
O condado está dividido en 3 concellos rurais (en estoniano vald): miniatura|dereita|500px|Concellos do condado de Saare
Theodore Nicholas Gill
Theodore Nicholas Gill, nado o 21 de marzo de 1837 e finado o 25 de setembro de 1914, foi un ictiólogo, paleontólogo e bibliotecario estadounidense.
Traxectoria
Naceu en Nova York educándose con titores privados. Gill mostrou un interese precoz pola historia natural.
Axudou a J. Carson Brevoort a clasificar as súas coleccións de entomoloxía e ictioloxía antes de marchar a Washington en 1863 para traballar no Instituto Smithsoniano.
Especializouse en catalogar mamíferos, peixes e moluscos, sen que iso lle restase interese polo estudo doutros tipos de animais. Foi bibliotecario do Instituto Smithsoniano e axudante da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos.
Ademais, foi profesor de zooloxía na Universidade "George Washington". Tamén foi membro do "Club Megatherium" do Instituto Smithsoniano en Washington.
Así mesmo, foi presidente da Asociación Americana para o Progreso da Ciencia en 1897.
Obras
Ademais de 400 documentos sobre temas científicos, as súas principais obras inclúen:
Funabashi
Funabashi (船橋市, ふなばしし, Funabashi-shi) é un concello xaponés da prefectura de Chiba. Está situado no centro da rexión de Kanto e ao oeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 85,64 km² e a poboación de 595.820 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 6.960 hab./km².
O concello de Funabashi limita cos concellos de Ichikawa, Kamagaya, Shiroi, Yachiyo e Narashino.
Consello da Mocedade
O Consello da Mocedade foi unha agrupación política constituída a fins de 1963 por iniciativa do primeiro grupo da Unión do Pobo Galego que pretendía constituír un grupo galeguista á marxe do galeguismo cultural desenvolvido por Ramón Piñeiro.
Volans
Volans ou Peixe voador, é unha constelación que só se pode ver, practicamente, dende lugares localizados no hemisferio sur terrestre (a excepción dalgúns lugares no hemisferio norte, próximos ó ecuador). Esta foi unha das creacións dos navegantes neerlandeses Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre os anos 1595 e 1597. Apareceu por primeira vez nos mapas estelares preparados polo astrónomo alemán Johann Bayer publicados na Uranometria de (1603).