cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colexio da Compañía de Xesús (Pontevedra)
Descrición
Na primeira planta expóñense coleccións arqueolóxicas da Alta Idade Media e do Románico, entre as que destacan o tímpano de Palmou e dous profetas do Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela. Na segunda planta, outras salas están dedicadas ás coleccións de cerámica.
Patricia Fernández Goberna
Patricia Fernández Goberna, nada en Donostia o 14 de febreiro de 1957 e finada en Madrid o 27 de setembro de 2016, foi unha cantante española. Fíxose coñecida como cantante do grupo Trigo Limpio, co que obtivo grandes éxitos e co que representou a España no Festival de Eurovisión de 1980. Posteriormente tivo unha carreira en solitario co nome artístico de Patt Governa.
Foi filla do histórico futbolista galego Pahiño e irmá de Nacho Fernández Goberna, cantante e compositor de La Dama se Esconde.
Traxectoria
Naceu en Donostia, sendo filla de Pahiño, histórico futbolista de Celta de Vigo, Real Madrid e Deportivo da Coruña, e de Inés Goberna. Seu tío Eduardo Goberna foi tamén futbolista do Deportivo da Coruña. Ao rematar o bacharelato formou xunto a unha amiga o dúo Sunrise, co que gañaron o premio de dúos nun festival de músicos da provincia de Guipúscoa. Con todo, a amiga deixou o dúo, polo que Patricia entrou no grupo Senda, que gravou un só LP, Llamo a la juventud, antes de disolverse.
Anahita Ratebzad
Anahita Ratebzad (en dari / آناهیتا راتبزاد), nada en Guldara en novembro de 1931 e finada o 7 de setembro de 2014, foi unha política socialista afgá, que ocupou varios cargos no goberno de Afganistán durante as décadas de 1970 e 1980, entre eles o de ministra de Educación (1980-1981) e o de vicepresidenta do Consello Revolucionario baixo o liderado de Babrak Karmal.
Membro do Partido Democrático Popular de Afganistán (PDPA), foi unha das primeiras mulleres elixidas no parlamento afgán e foi unha destacada activista polos dereitos das mulleres no país.
Infancia e educación
Naceu en Guldara, na provincia de Cabul, en 1931. O seu pai era un defensor das reformas de Amanullah Khan, o que provocou o seu exilio forzado a Irán tras os acontecementos de 1929 baixo o período de goberno de Nader Khan. Anahita e o seu irmán creceron sen o seu pai en malas condicións. Casou aos 15 anos co doutor Keramuddin Kakar, un dos poucos cirurxiáns afgáns formados no estranxeiro da época. Ratebzad asistira ao liceo francófono Malalaï de Cabul. Licenciouse en Enfermaría na Universidade Estatal de Míchigan de 1950 a 1954.
Vida política
Ratebzad foi unha das primeiras mulleres activistas sociais e políticas de Afganistán a finais da década de 1950 e a maior parte dos anos 60 en Afganistán. Tamén formou parte da primeira delegación de mulleres afgás que representaba ao Reino de Afganistán na escena internacional na Conferencia das Mulleres Asiáticas en Ceilán en 1957.
Patricia Fernández Goberna
Traxectoria
A finais de 1987 deixou o grupo e regresou a España, onde comezou unha carreira en solitario co nome de Patt Governa, gravando dous álbums. Traballou tamén na radio e no teatro, e colaborou coa cupletista Olga María Ramos. Nos seus últimos anos formou un grupo musical xunto á súa filla Isis, chamado Isis & the Momster.
Anahita Ratebzad
Vida política
En 1957, despois de que o velo pasase a ser opcional no país durante o mandato de Daud Khan como primeiro ministro, Ratebzad dirixiu un grupo de enfermeiras que atenderon pacientes masculinos no Hospital Aliabad de Cabul. Fixérono co cabelo descuberto, actitude que foi imitada por outras mulleres no eido laboral do Afganistán urbano. Con todo, este e outros acontecementos posteriores levaron á súa difamación nos círculos conservadores da sociedade afgá.
Patricia Fernández Goberna
Traxectoria
Morreu de cancro o 27 de setembro de 2016.
Anahita Ratebzad
Vida política
Cando a Facultade de Medicina da Universidade de Cabul permitiu ás mulleres matricularse, ela pertenceu ao primeiro grupo e graduouse en 1962. En 1964 fundou a Organización Democrática de Mulleres Afgás (ODMA). A organización, que non seguía unha ideoloxía política concreta, estaba formada por mulleres intelectuais que se ofrecían voluntarias para promover e traballar polos dereitos das mulleres. Non obstante, despois da Revolución de Saur de 1978, a organización pasou a estar baixo a supervisión do goberno do PDPA. Durante a toma do poder da facción Khalq estivo dirixida por Dilaram Mahak de 1978 a 1979. Despois da toma de poder da facción Parcham, Ratebzad foi elixida como presidenta da ODMA na asemblea xeral de 1980.
Ratebzad e outras integrantes da ODMA organizaron unha marcha de protesta o 8 de marzo de 1965 en Cabul, marcando a primeira celebración do Día Internacional da Muller en Afganistán.
Nos días previos á Revolución de Saur do 28 ao 29 de abril de 1978, Ratebzad foi detida baixo arresto domiciliario no seu apartamento en Makroyan, mentres que Karmal, Ghulam Dastagir Panjsheri, Nur Muhammad Taraki e Saleh Mohammad Zeary foron encarcerados e outros membros destacados do PDPA (Khalq e Parcham) pasaron á clandestinidade. Cando a ala Khalq do PDPA tomou o poder e Taraki se converteu en presidente, foi nomeada ministra de Asuntos Sociais. Exerceu o cargo durante catro meses.
O 28 de maio de 1978 escribiu unha editorial no Kabul New Times declarando: "Os privilexios que as mulleres, por dereito, deben ter son a igualdade de educación, a seguridade laboral, os servizos de saúde e o tempo libre para formar unha xeración saudable para construír o futuro do país [...] Educar e iluminar ás mulleres é agora obxecto de estreita atención do goberno".
As dúas faccións de Khalq e Parcham pronto caeron de novo e destacados parchamitas, incluída Ratebzad, foron nomeados embaixadores. Ratebzad foi embaixadora en Belgrado entre 1978 e 1980). Foi destituída do seu posto coa chegada ao poder de Hafizullah Amin, quen lanzou unha purga contra os parchamitas. Despois da invasión soviética de Afganistán e da toma do poder pola á Parcham, foi nomeada ministra de Educación (1980–1981) e converteuse en membro permanente do Politburo do PDPA. Neste cargo tiña a responsabilidade de supervisar varios Ministerios, entre os que se atopaban os de Ensino Superior e Profesional, de Información e Cultura e Sanidade Pública.
Despois de que Karmal fose substituído en 1986 por Mohammad Najibullah, que pretendía afastarse do seu pasado de esquerdas e da retórica marxista por consello soviético, Ratebzad foi destituída dos seus cargos e retirouse do Politburó. Foi substituída como xefa da ODMA por Firuzah Wardak.
Exilio, vida posterior e morte
Trala súa destitución permaneceu en Afganistán ata maio de 1992. Ela e outros membros da súa familia víronse obrigados a escapar da loita interna dos muxahidin. En 1995 marchou a Sofía, Bulgaria, e un ano despois, tras buscar asilo político, instalouse en Lünen, Alemaña. Morreu de insuficiencia renal aos 82 anos. Os seus restos foron levados de volta a Afganistán e foron enterrados no Shohada-e-Sa'alehin de Cabul.
Vida persoal
A súa participación política levouna a un afastamento co seu marido, o doutor Keramuddin Kakar, quen non aprobaba as súas opinións e actividades políticas, xa que era considerado leal a Zahir Shah. Ratebzad deixou o fogar matrimonial en 1973. Aínda que nunca se divorciaron oficialmente, viviron separados e evitaron o contacto. Tiveron unha filla e dous fillos. Só a súa filla seguiu o seu camiño político e converteuse en membro do Partido Democrático Popular de Afganistán (PDPA), mentres que os seus fillos varóns seguían sendo críticos coas súas actividades e decisións políticas.
Vivir es fácil con los ojos cerrados
Vivir es fácil con los ojos cerrados é un filme español de 2013 escrito e dirixido por David Trueba e protagonizado por Javier Cámara. O título do filme vén da letra da canción "Strawberry Fields Forever" dos Beatles.
O filme gañou seis Premios Goya, incluíndo mellor filme, mellor director, mellor guión orixinal e mellor actor protagonista. Foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Halterofilia nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico da halterofilia. A halterofilia é un deporte que forma parte do programa oficial dos Xogos Olímpicos dende os Xogos de 1896 celebrados na cidade de Atenas (Grecia). Ausente nos Xogos Olímpicos de 1900 realizados en París (Francia), volveu á competición nos Xogos Olímpicos de 1904 celebrados en Saint Louis (Estados Unidos de América). Posteriormente estivo ausente nas edicións de 1908 en Londres e 1912 en Estocolmo, volvendo definitivamente nos Xogos Olímpicos de 1920 realizados en Antuerpen (Bélxica). A competición feminina non foi introducida até os Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney (Australia).
Os grandes dominadores desta disciplina son a extinta Unión Soviética, a China e os Estados Unidos de América.
Dólar de prata do Parque Nacional de Yellowstone
O dólar de prata do Parque Nacional de Yellowstone é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida en 1999 e cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos na súa Ceca de Filadelfia.
Deseño
O anverso do dólar do Parque Nacional de Yellowstone é obra de Edgar Z. Steever, e reproduce un géyser do parque natural, coa característica paisaxe arborada do parque ao fondo.
O deseño do reverso débeselle a William C. Cousins, e consiste nunha adaptación do selo do Departamento do Interior dos Estados Unidos, cun búfalo americano nas chairas, cun sol que se ergue por riba das montañas do fondo.
Produción e comercialización
A lei pola que se autorizou este dólar prevía a cuñaxe dunha tiraxe máxima de 500.000 exemplares, tanto convencionais como cun acabamento especial (proof), e a súa distribución abrangueu desde o 16 de xullo de 1999 ata o 15 de xullo de 2000. Finalmente vendéronse 82.563 pezas con acabamento estándar e 187.595 na súa versión proof.
Ceca de Lugdunum
A ceca de Lugdunum, coñecida tamén como segunda ceca imperial, foi un obradoiro monetario do Imperio Romano creado o 15 a. de C. na cidade de Lugdunum (a actual Lión), capital da Galia, a partir da reorganización do sistema monetario imperial por parte de Augusto. Co tempo converteuse nunha das cecas máis salientables da antiga Roma e cuñou unha grande variedade de tipos de moeda romana.
Primeira época: de Augusto a Vespasiano
En Lugdunum comezou a funcionar un obradoiro monetario en 43 a. de C., o mesmo ano de fundación da cidade. As súas primeiras emisións producíronse baixo Lucio Munacios Planco (87 a. de C. 15 d. de C.) como gobernador da Galia. Cando en novembro de 43 a. de C., Marco Antoino toma o poder como gobernador da Gallia Comata (a Galia céltica transalpina), ordenou dúas emisións de quinarios de prata, a primeira en decembro dese mesmo ano e a segunda en xaneiro de 42 a. de C. As sucesivas emisións entre os anos 40 e 36 corresponderon xa ao mandato de Agripa. En 36 a. de C. cuñáronse moedas de bronce cos bustos acaroados de Xulio César e de Octavio cunha proa de galera no anverso. A partir do ano 40 coñécense tamén algunhas emisións a nome de Octavio.Este primeiro obradoiro foi promovido á categoría de ceca imperial por Octavio Augusto en 15 a. de C., e converteuse de camiño nunha das cecas máis importantes do Imperio. Viuse na obriga de ampliar as súas dimensións, co fin de poder pagar aos soldados estacionados na Galia e nas rexións do Rin, evitando así que se tivesen que transportar desde Roma grandes cantidades de diñeiro en moedas cuñadas nesa cidade.
Entre 15 a. de C. e 64 d. de C., baixo os mandatos de Tiberio, Calígula, Claudio e Nerón, a ceca de Lugdunum foi a única de todo o Imperio Romano que cuñou moeda de ouro e de prata. Con todo, non resulta doado atopar mostras de cuñaxes pertencentes a determinados períodos, como é o caso dos mandatos de Claudio ou de Nerón. O principal argumento a favor da existencia de cuñaxes de Lugdunum nestes períodos radica na perfecta continuidade do estilo entre as cuñaxes de ouro e de prata de Calígula e de Claudio. Ademais, moitas das moedas foron cuñadas no Santuario das tres Galias (Ara trium Galliarum), o que supón unha marca contundente da orixe destas cuñaxes. Así e todo, algúns investigadores subliñan que a rareza dos exemplares coñecidos debilita tal argumento.
É máis difícil confirmar a produción de moeda lionesa baixo Nerón, aínda que existe un consenso científico en atribuír a esta ceca todas as moedas divisionarias de bronce dotadas dun pequeno globo baixo a efixie do anverso. E despois de Nerón, as certezas son cada vez menores, mais a maioría dos especialistas estiman que a produción de moeda baixo Nerón continuou no período de Galba. Pola contra, non parece que houbese cuñaxe ningunha baixo Otón, que tería cuñado unicamente na ceca de Roma.
Logo dun período sen actividade, o obradoiro monetario foi reaberto por Vitelio, para a cuñaxe de moedas de ouro e de prata. Nese momento aparece un estilo moi definido, non só nesas moedas senón tamén nas de bronce. A certeza desta reapertura apóiase na cantidade de dupondios e de ases no territorio da antiga Galia, xa que semella pouco probable que outra cidade á parte de Lugdunun acollese a ceca nesta rexión. miniatura|[[Denario de Lugdunum a nome do usurpador Clodio Albino. Ca. 195-197. ]]
Segundo período
A ceca pechou en 78 e non reabriu máis que dun xeito efémero en 197, para cuñar unha serie monetaria a nome de Clodio Albino, procedente de Bretaña, que parou en Lugdunm para preparar o seu asalto contra Roma. A ceca tivo que reactivarse en pouco tempo para este mester e funcionou só durante uns meses. A partir de aí, non foi ata o século III d. de C., baixo Aureliano (probablemente en 274), cando o obradoiro retomou o seu labor dun xeito regular, por mor da renovada actividade das lexións, ás que cumpría pagar en momentos tan convulsos. Nesa época, a ceca de Lugdunum retomou o seu papel capital na produción de moeda imperial. Porén, a partir de 294, o poder imperial decidiu establecer un novo obradoiro monetario en Augusta Treverorum (Tréveris), o que levou a ceca lionesa ao rango de obradoiro monetario complementario. A súa produción mantívose durante o século IV e ata o comezo do século V, cara a 413.
Moedas cuñadas
Estas son as denominacións das moedas cuñadas na ceca de Lugdunum en diversos momentos da súa historia:
Marcas de ceca
A reforma levada a cabo por Diocleciano xeneralizou o uso das marcas de ceca para informar da procedencia das moedas, xeralmente presentes no exergo dos reversos. Estas son as máis frecuentes das utilizadas pola ceca de Lugdunum para as moedas de ouro, de prata e de bronce, en función da época:
Localización
O establecemento monetario non deixou rastro arqueolóxico ningún. Podería estar situado nas proximidades do lugar onde se estableceu a gornición romana. De feito, a inscrición epigráfica da tumba dun lexionario revelou que este fora asignado á cohors XVII lugdunensis ad monetam, e tal expresión suxire o papel particular desa cohorte, como garantía da seguridade do obradoiro monetario.
Malia a ausencia de datos arqueolóxicos concluíntes, é plausible relacionar as instalacións da ceca co outeiro de Fourvière, no actual distrito lionés de Saint-Just. A coñecida como Grotte Bérelle (unha gran cisterna soterrada de orixe galo-romana, cuns 440 m3 de capacidade) podería ter sido a reserva de auga para a cohorte urbana asignada á seguridade da ceca.
Armin Wolf (xornalista)
Armin Wolf, nado o 19 de agosto de 1966, é un xornalista e presentador de televisión austríaco. En 2017, Politico Europe chamouno como "un dos xornalistas políticos máis hábiles (e temidos) de Europa". Foi nomeado "Xornalista Europeo do Ano 2019" no concurso de medios Prix Europa.
Primeiros anos e educación
Nado en Innsbruck, Tirol, Wolf formouse na Universidade de Viena cun máster e pola Universidade de Innsbruck cun doutoramento en ciencias políticas. En 2010 obtivo un MBA na Escola de Liderazgo Creativo de Berlín da Universidade Steinbeis de Berlín.
Carreira
Wolf comezou a súa carreira de radiodifusión en 1985 como reporteiro autónomo para ORF, a compañía de radiodifusión pública de Austria. En 1987 trasladouse a Viena como xornalista e editor de asuntos exteriores na principal estación de radio da ORF, Ö1. En 1991/92 estivo baseado en Washington DC como correspondente nos Estados Unidos. De 1995 a 2002 foi redactor político, correspondente xefe e redactor-xerente de diversos programas de informativos televisivos da ORF.
Desde 2002, Wolf presenta o programa de noticias ZIB 2 da ORF, alternando actualmente con Marielouise Lorenz-Dittlbacher. ZIB 2 emítese de luns a venres e ten unha cota de mercado de ata aproximadamente o 30 por cento. En 2018, entrevistou ao presidente ruso Vladimir Putin.
Ademais, Wolf publicou tres libros sobre comunicación política e impartiu cursos de ciencia política nas universidades de Viena e Innsbruck.
Recoñecementos
Polas súas entrevistas Wolf foi distinguido con varios premios, por exemplo "Xornalista do ano" de Austria en 2004 e 2018 e catro premios Romy como presentador de televisión máis popular de Austria en 2006, 2007, 2012 e 2019. Para a conta de Twitter máis popular de Austria, foi elixido "Onliner of the Year" na categoría de Medios polos visitantes do sitio web werbeplanung.at e polos visitantes da páxina de Facebook de werbeplanung.at en 2011. Foi elixido "Comunicador do Ano" 2012 polos visitantes do sitio web da Asociación de Relacións Públicas de Austria. Algún dos premios recibidos inclúen:
Vida persoal
Wolf casou coa xornalista austríaca Euke Frank (editora xefa da revista Woman), e vive cos seus dous fillos en Viena. De 2001 a 2004 estivo casado coa presentadora da ORF Birgit Fenderl.
Aimee Semple McPherson
Aimee Semple McPherson, nada en Salford, Ontario, o 9 de outubro de 1890 e finada en Oakland, California, o 27 de setembro de 1944, tamén coñecida como «irmá Aimee» ou «irmá», foi unha evanxelista pentecostal canadense-estadounidense e unha celebridade dos medios moi influente durante os anos 1920 e 1930. Foi ademais a fundadora de The Foursquare Church. McPherson foi recoñecida como unha pioneira no uso dos medios de comunicación modernos, porque usou a radio para aproveitar o crecente atractivo do entretemento popular en América do Norte e incorporou outras formas nos seus sermóns semanais en Angelus Amorne, unha das primeiras megaigrexas.
Na súa época, foi a evanxelista protestante máis publicitada, superando a Billy Sunday e outros antecesores. Fixo demostracións públicas de sanación pola fe ante grandes multitudes; os testemuños informaron de decenas de miles de persoas sanadas. A articulación de McPherson sobre os Estados Unidos como unha nación fundada e sostida pola inspiración divina continuou a ser repetida por moitos pastores.
O estilo de predicación de McPherson, o extenso traballo de caridade e as contribucións ecuménicas foron unha grande influencia para o cristianismo carismático no século XX.
Inicios evanxélicos
En decembro de 1907, coñeceu o seu primeiro marido Robert James Semple, un misioneiro pentecostal de Irlanda mentres asistía a unha reunión de avivamento por suxestión do seu pai. Despois da súa conversión e un breve noivado, casaron o 12 de agosto de 1908.
Pouco despois, os dous embarcáronse nunha viaxe de evanxelización, primeiro a Europa e logo á China, onde chegaron en xuño de 1910. Pouco despois de desembarcar en Hong Kong, ambos contraeron disentería. Robert Semple morreu da enfermidade o 19 de agosto de 1910. Aimee recuperouse e deu a luz unha filla, Roberta Star Semple, o 17 de setembro, despois do cal regresou aos Estados Unidos.
Aimee Semple, seguindo os pasos dos seus pais adoptivos, mantívose activa no Exército de Salvación. Aínda que estaba moi ocupada en Nova York, coñeceu o seu segundo marido, o contabel Harold Stewart McPherson. Casaron o 5 de maio de 1912, e tiveron un fillo, Rolf Potter Kennedy McPherson, nado o 23 de marzo de 1913.
Despois do nacemento do seu fillo, McPherson padeceu depresión posparto e outros problemas de saúde. Tratou de tranquilizarse trasladándose a unha casa máis tranquila, mais a súa entrega persoal ao servizo cristián mantívose constante. Aínda que estivo enferma despois dunha segunda operación no prazo de dous anos, volveu ao que ela denominaba "o chamado de Deus". Pouco despois, a súa saúde mellorou. Despois desta experiencia case mortal en 1913, embarcouse nunha carreira de predicación no Canadá e polos Estados Unidos. De conformidade coa promesa que fixo durante a súa doenza, saíu de casa antes de xuño de 1915 e empezou a evanxelizar, tendo lugar espertares relixiosos; viaxou por toda a parte oriental dos Estados Unidos e despois dirixiuse a outras partes do país.
En 1916, en compañía da súa nai Mildred Kennedy, fixo un percorrido polo sur dos Estados Unidos. No seu "Coche do Evanxeo" ("Gospel Car"), un Packard do ano 1912 con consignas cristiás pintadas nos lados, evanxelizaba de pé no asento traseiro cun megáfono. Na estrada sentaba no asento traseiro escribindo sermóns e outros materiais relixiosos. En 1917 comezara a editar o seu propio xornal, chamado Bridal Call, para o cal escribiu moitos dos seus artigos.
The Foursquare Church
dereita|miniatura|326x326px| McPherson na dedicación do Templo do Ánxelus en 1923. De 1918 a 1922 foi unha predicadora itinerante pentecostal. Despois de predicar por moitos lugares do mundo, estableceuse nos Ánxeles, que ía ser a súa base de operacións. Allí mantivo unha casa e unha igrexa. Primeiro predicou na radio en Oakland (California) en abril de 1922 para chegar a unha audiencia máis ampla.
En outubro de 1922, explicou a súa visión do "Foursquare Gospel" ("Evanxeo Cuadrangular") nun sermón en Oakland. Isto representaba os catro aspectos do ministerio de Xesucristo: Salvador, Bautista co Espírito Santo, Sanador e Rei.
Durante varios anos continuou a viaxar e recadar fondos para a construción dun grande edificio para a igrexa na zona de Boto Park dos Ánxeles, chamada Angelus Temple. A igrexa foi construída, e dedicada o 1 de xaneiro de 1923. A pesar dalgunhas afinidades cos pentecostalistas, as súas crenzas son interdenominacionais. A igrexa tiña unha capacidade para 5300 persoas e enchíase totalmente tres veces ao día, sete días á semana. Nun principio, McPherson predicaba todos os servizos. A igrexa finalmente converteuse á súa propia denominación, chamada a The Foursquare Church. A igrexa destacou polos seus servizos á comunidade, en particular durante a Gran Depresión.
McPherson foi famosa tanto dentro como fóra dos círculos relixiosos. En cada cidade onde se celebraban servizos contaban polo xeral coa asistencia de dirixentes civís, así como os pastores que representaban as igrexas locais de cada denominación. Asegurábase de que o Angelus Temple estivese representado nos desfiles locais de carrozas e participou no célebre Rose Parade de Pasadena. Os seus ilustrados sermóns atraían xente da industria do espectáculo, que ían ver un "espectáculo" que competía co que ofrecía Hollywood. Estas famosas producións atraían xente que nunca pensaría entrar nunha igrexa, e despois presentáballes a súa interpretación da mensaxe da salvación. McPherson cría que o evanxeo debía presentarse en cada ocasión, e que debían empregarse todos os medios do mundo á súa disposición para presentalo á maior cantidade de persoas posible. Os seus sermóns, a diferenza doutros contemporáneos como Billy Sunday, non eran as habituais mensaxes de lume e xofre, senón que se baseaban nunha interpretación máis fácil dos textos cristiáns modernos. Tamén era moi hábil na recadación de fondos, que se realizaban en cada reunión, xeralmente coa petición de "ningunha moeda, por favor".
Desaparición
O 18 de maio de 1926, McPherson desapareceu da praia de Ocean Park en Santa Monica. Asumindo que morrera afogada, os buscadores peitearon a zona. Informáronse de avistamentos de McPherson por todo o condado, a miúdo a moitos quilómetros de distancia. O Templo recibiu chamadas e cartas que falaban de McPherson, incluídas peticións de rescate. Despois de semanas de pistas pouco prometedoras, Mildred Kennedy cría que a súa filla estaba morta.
Mentres o Templo estaba a preparar un servizo conmemorativo, o 23 de xuño, Kennedy recibiu unha chamada telefónica de Douglas, Arizona. McPherson estaba viva nun hospital de Douglas e relatou a súa historia aos funcionarios. Contou que na praia se lle achegou unha parella que quería que rezase polo seu fillo enfermo. Despois de camiñar con eles ata o seu coche, metérana dentro e puxeron un pano con droga contra a súa cara, o que provocou que se esvaese. Finalmente, foi trasladada a unha chabola no deserto mexicano. Cando os seus captores estaban ausentes, escapou por unha fiestra e viaxou polo deserto durante 11 ou 13 horas e uns 32 km estimados, chegando a Agua Prieta, unha cidade fronteiriza con México, arredor da unha da madrugada.
Os fiscais dos Ánxeles tiñan varias teorías sobre a desaparición, entre elas un truco publicitario, e finalmente afirmaron que McPherson fuxira cun antigo empregado, Kenneth Ormiston, aloxándose con el nunha casa dunha cidade turística de California que alugara. Despois de abandonar a casa a finais de maio, a parella viaxou durante as seguintes tres semanas e permaneceu oculta. Arredor do 22 de xuño, Ormiston levou a McPherson a México, deixándoa a 3 millas fóra da próxima Agua Prieta, onde percorreu a distancia restante. En cambio, McPherson mantivo constantemente a súa historia de secuestro e as testemuñas da defensa corroboraron as súas afirmacións.
Gran parte das probas afirmadas contra McPherson proviñan dos xornalistas. A maior parte da investigación contra McPherson foi financiada polos xornais da zona dos Ánxeles por un importe estimado de 500 000 dólares. O segredo dos procedementos do gran xurado de California foi ignorado por ambas as partes cando a acusación dos Ánxeles enviou novos desenvolvementos á prensa, mentres que a evanxelista utilizaba a súa estación de radio para transmitir a súa versión da historia.
O 3 de novembro, o caso ía ser trasladado ao xuízo con xurado fixado para xaneiro de 1927, acusando a McPherson, a súa nai e outros de conspiración criminal, perxurio e obstrución á xustiza. En caso de ser condenada, McPherson enfrontaríase a unha pena máxima de prisión de 42 anos. Non obstante, o caso da acusación tiña problemas de credibilidade. As testemuñas cambiaron de versión e moitas veces as probas parecían ter orixes sospeitosas ou manexáronse mal e perdéranse baixo custodia. O 2 de xaneiro, Ormiston identificou outra muller como a compañeira que estaba con el na casa de campo. Todos os cargos contra McPherson e as partes asociadas foron retirados por falta de probas o 10 de xaneiro. Non obstante, meses de noticias desfavorables produciron unha mala opinión pública duradeira sobre McPherson.
Vida posterior
McPherson continuou o seu ministerio despois de que diminuíse a atención pública pola controversia sobre o suposto secuestro, pero caeu en desgraza coa prensa. Aínda que tanto ela como o seu ministerio aínda recibían gran cantidade de publicidade, a maior parte era mala. Ademais, involucrouse nas loitas de poder na igrexa enfrontándose coa súa nai e a súa filla. McPherson sufriu unha crise nerviosa en agosto de 1930.
O 13 de setembro de 1931, McPherson casou novamente, esta vez co actor e músico, David Hutton. O matrimonio tivo un comezou duro: dous días despois da voda, Hutton foi demandado por alienación de afecto por unha muller, Hazel St. Pierre, á que nunca coñeceu. Resolveu o caso mediante o pago de 5000 dólares a St. Pierre. Mentres, McPherson ausente en Europa, indignouse con Hutton ao descubrir que este se presentaba como "o home de Aimee" na súa actuación de cabaré como cantante. O matrimonio tamén causou alboroto dentro da igrexa, xa que os principios do Foursquare Gospel, que foran establecidos pola mesma McPherson, dicían que ninguén debía casar mentres o seu anterior cónxuxe aínda estivese con vida, que era o caso de Harold McPherson. McPherson e Hutton separáronse en 1933 e divorciáronse o 1 de marzo de 1934.
Pasamento
O 27 de setembro de 1944, pouco despois de dar un sermón, foi atopada morta na súa habitación de hotel en Oakland por unha sobredose de barbitúricos prescritos. Aínda que houbo conxecturas de suicidio, conveuse en que a sobredose fora accidental, como se sinala no informe do médico forense.
McPherson foi enterrada no Forest Lawn Memorial Park Cemetery de Glendale, California. The Foursquare Gospel, cuxa dirección foi asumida polo fillo de McPherson, Rolf durante 44 anos despois da súa morte, continuou en todo o mundo con máis de dous millóns de membros, máis do 90% dos cales fóra dos Estados Unidos.
Universidade de Frankfurt
A Universidade de Frankfurt, oficialmente denominada Universidade Johann Wolfgang Goethe de Frankfurt (Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt am Main, en alemán) é unha das maiores institucións de ensino superior de Alemaña, con 37.353 alumnos.
Orixe e nome
Establecida en Frankfurt, Hessen, foi fundada en1914. En 1932, o nome da universidade foi ampliado, homenaxeando ao poeta e escritor nacido na cidade Johann Wolfgang von Goethe.
Recoñecementos ao seu alumnado
Pola universidade pasaron un total de 19 persoas que gañaron o Premio Nobel e 18 que gañaron o Premio Leibniz.
Profesores famosos
dereita|miniatura| O edificio IG Farben da Universidade de Frankfurt, coñecido como o Pentágono de Europa
Persuasión (filme de 2022)
Persuasión é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Carrie Cracknell a partir dun guión de Ron Bass e Alice Victoria Winslow. Está baseado na novela homónima de Jane Austen. Está protagonizado por Dakota Johnson, Cosmo Jarvis, Nikki Amuka-Bird, Mia McKenna-Bruce, Richard E. Grant e Henry Golding.
Estreouse a través de Netflix o 15 de xullo de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego.
Estrea
O filme estreouse en Netflix o 15 de xullo de 2022.
15 años y un día
15 años y un día é un filme español de 2013 dirixido por Gracia Querejeta. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme xira arredor de Jon, un rapaz de quince anos conflitivo e desobediente que comeza a xuntarse con malas compañas. Para remediar esta complicada situación, e a raíz dunha expulsión no colexio, a súa nai decide envialo co seu avó, un militar retirado que exerceu na guerra de Bosnia. O estrito home tentará encauzar o mozo a través de distintos medios de educación e disciplina.
Oceanía insular
A Oceanía insular é a parte de Oceanía que non está en Australasia (Australia, Nova Guinea e Nova Zelandia), é dicir, está formada polas illas comprendidas en Micronesia, Melanesia e Polinesia. Coñécese tamén coma Illas do Pacífico.
Adoitase incluír a illa de Nova Guinea en Melanesia, e as illas de Nova Zelandia en Polinesia. Segundo este criterio, a Oceanía insular comprende todo o continente de Oceanía, agás Australia.
Melanesia
As illas do Pacífico foron colonizadas por vagas de migracións procedentes do sueste asiático. As primeiras vagas tiveron lugar durante o Paleolítico aproveitando o baixo nivel das augas mariñas durante este período, o que permitiu aos migrantes alcanzar facilmente Melanesia e Australia, chegando a ocupar máis ao leste as principais illas do arquipélago de Salomón, incluída Makira, e posiblemente as illas máis pequenas ao leste destas. Estes primeiros poboadores, que son probablemente os devanceiros dos actuais pobos de fala papúa, entraron en contacto con migrantes austronesios hai máis de 3 000 anos, principalmente na costa norte de Nova Guinea e as illas ao norte e leste desta. A finais do século XX, algúns estudosos teorizaron sobre un longo período de interacción que provocou moitos e complexos cambios en xenética, linguas e cultura entre estas xentes.
Posteriores vagas, ocorridas na antigüidade, colonizaron Micronesia e Polinesia. miniatura|350px|Cronoloxía do espallamento dos [[pobos austronesios a través do Océano Pacífico (por Bellwood en Chambers, 2008).]]
Micronesia
Micronesia comezou a ser habitada hai algúns milleiros de anos, aínda que existen diversas teorías acerca da orixe e chegada dos primeiros colonos. Debido aos numerosos problemas existentes coas escavacións arqueolóxicas (tamaño, patróns de asentamento, danos provocados polas tormentas...), a maioría das evidencias están baseadas en análises lingüísticos.
As primeiras trazas arqueolóxicas de civilización acháronse na illa de Saipan. Os devanceiros dos micronesios establecéronse alí hai uns 4 000 anos. Un sistema descentralizado baseado na figura do xefe evolucionou finalmente cara a unha cultura económica e relixiosa máis centralizada, coas illas de Yap e Pohnpei coma centros. En calquera caso, a prehistoria destas illas aínda non se coñece ben.
As illas Marianas do Norte foron descubertas nalgún período entre o 4 000 e o 2 000 a. C. por un pobo procedente do sueste de Asia, que chegou a ser coñecido co nome de Chamorro. A súa lingua foi nomeada posteriormente co mesmo nome. Os antigos chamorros deixaron un considerable número de ruínas megalíticas, incluíndo pedras latte. Os Refaluwash, ou pobo das illas Carolinas, chegou das illas Marianas durante o segundo milenio antes de Cristo, facendo posible a navegación interinsular o uso de cartas de navegación tradicionais feitas con paus.
Polinesia
A colonización de Polinesia é aínda un tema de debate hoxe en día. De entre unha ampla variedade de diferentes modelos de movementos de poboación, dous son os máis xeralmente aceptados: os chamados modelos "Express Train" e "Slow Boat".
Século XVI
Españois e portugueses inician a exploración das illas do Pacífico desde as primeiras décadas do século XVI. Os portugueses seguían a rota do leste onde xa tiñan diversas colonias pola costa asiática, mentres que os españois fixérono pola rota do oeste, ben dobrando o estreito de Magalhães desde o seu descubrimento, ou ben partindo da costa occidental de Nova España. Había un motivo para estas rotas, o Tratado de Tordesillas, polo que España e Portugal se repartían as zonas de navegación e conquista do Novo Mundo. Os portugueses adentrábanse cada vez máis cara ao leste, partindo de Malaca. O navegante portugués António de Abreu foi o primeiro en arribar ás Molucas, a Timor e ás illas Banda en 1512, levando como segundo a Francisco Serrão quen ficou en Ternate como conselleiro do sultán. Gomes de Sequeira chegou ás illas Carolinas en 1525, e Jorge de Menezes a Nova Guinea en 1526.
O 10 de agosto de 1519 parte de Sevilla unha expedición de cinco barcos finaciada polo monarca español Carlos I e liderada polo portugués Fernando de Magalhães. Navegaron ao longo da costa leste de América do Sur, achando e atravesando o estreito que leva o seu nome, e o 28 de novembro de 1520 entraban no océano que Magalhães nomearía "Pacífico". Os tres barcos que continuaban na expedición navegaron cara ó norte ata coller os favorables ventos alisios que os levarían a través do Pacífico ata as Filipinas, onde foi matado Magalhães por tribos locais. Só quedaban dous barcos: un deles, o Trinidad colleu rumbo norte coa esperanza de encontrar os ventos do oeste que os levarían a México, pero tiveron que regresar, sendo apresados por unha frota portuguesa (na viaxe de regreso avistaron unha illa do arquipélago de Palau á que nomearon "San Juan" ). O outro barco, o Victoria, capitaneado por Juan Sebastián Elcano, retornou a España polo oeste a través do océano Índico, evitando as rutas frecuentadas polos portugueses para non seren apresados por estes. O 8 de setembro de 1522 chegaron a Sevilla, completando así a primeira circunnavegación da Terra, tendo alcanzando, entre outra illas de Oceanía, as Filipinas e as Marianas.
En 1525 partía da Coruña unha frota de sete naves con destino ás illas Molucas. Estaba ao mando García Jofre de Loaísa, levando a Elcano como segundo. En xuño de 1526 desapareceu durante unha tormenta unha das naves, a "San Lesmes", que se cre foi a primeira en alcanzar as illas Marquesas. Logo das sucesivas mortes de García Jofre e Elcano, Alonso de Salazar asumiu o mano da única nave que quedaba, descubrindo en agosto de 1526 as illas Marshall.
Hernán Cortés equipou en 1527 unha frota de tres naves que partiu de Nova España ao mando Álvaro de Saavedra cos obxectivos de descubrir novas terras e tratar de achar a desaparecida nave "Trinidad" da expedición de Magalhães. Algúns historiadores sosteñen que esta expedición foi a primeira en avistar Hawai, dous séculos antes ca James Cook: durante a viaxe de ida, avistaron terra ao norte, aproximadamente na lonxitude de Hawai; pouco despois despareceron as naves "Santiago" e "Espíritu Santo", que poderían ter chegado a Hawai. Cando trataba de retornar a Nova España na única nave que lle quedaba, Álvaro de Saavedra descubriu as illas do Almirantado no verán de 1528.
O 21 de novembro de 1564 parte de Nova España unha nova expedición a Filipinas coa intención de colonizala. Estaba comandada por Miguel López de Legazpi, escribano e alcalde ordinario de México. Durante a singradura avistaron novas illas das Marshall, Carolinas e Palau. Legazpi permanecería en Filipinas como Capitán Xeneral, fundando a cidade de Manila en 1571. O regreso de Filipinas a Nova España marcou un fito na historia da navegación polo descubrimento da tornaviaxe, unha ruta de regreso a Nova España que sería aproveitada polo galeón de Manila durante 250 anos. Foi realizada por dúas naves, o patache "San Lucas", dirixido por Alonso de Arellano, que se separou en decembro de 1564 por mor dunha tempestade, e a "San Pedro", capitaneada por Felipe de Salcedo, neto de Legazpi, coa dirección técnica de Andrés de Urdaneta. Todos chegaron a Nova España con meses de diferenza, o primeiro en facelo foi Alonso de Arellano, quen chegou a Puerto de Navidad (actualmente Barra de Navidad) en agosto de 1565. Case dous meses despois, o 1 de outubro, arribaría a Acapulco Urdaneta, quen daría nome á ruta a pesar de non ter sido o primeiro en chegar.
O vicerrei do Perú, García Hurtado de Mendoza, patrocinou unha expedición aos mares do sur para dar saída a moitos buscadores de fortuna que percorrían o Perú, e tamén para descubrir a veracidade de certas lendas incas. O encargado de comandala foi Álvaro de Mendaña quen, en compañía do cosmógrafo Pedro Sarmiento de Gamboa, descubriu entre 1567 e 1569 o arquipélago das Ellice (hoxe Tuvalu) e varias illas do arquipélago das illas Salomón, entre elas Guadalcanal. Nunha nova singradura (1595-1596), Mendaña avistou a illa de Pukapuka que chamou San Bernardo, nas illas Cook, e os arquipélagos das Marquesas e Santa Cruz. Nesta última illa morreu o capitán, pasando os seus títulos de gobernador e adiantado á súa dona Isabel de Barreto.
Hasta que la boda nos separe
Hasta que la boda nos separe é un filme español de 2020 dirixido por Dani de la Orden. É un remake de «Jour J» de Reem Kherici. Está protagonizada por Belén Custa, Álex García, Silvia Alonso, Adrián Lastra, Antonio Dechent, Gracia Olayo, Mariam Hernández, Salva Reina e Leo Harlem.
Imaxe de mapa de bits
Unha imaxe raster, bitmap ou mapa de bits é unha imaxe en formato dixital onde se fixa a cor de cada píxel. A desvantaxe dunha imaxe raster é que ao ampliar se ven os píxeles, dise que a imaxe pixela. Hai programas de mapa de bits para editar imaxes raster. A contraparte dunha imaxe raster é a imaxe vectorial.
Un exemplo de imaxe raster é a dunha cámara dixital que grava nun chip de imaxe que contén unha cuadrícula de píxeles, chamada matriz.
O formato de imaxe matricial úsase moito e é o que se emprega normalmente para facer fotos dixitais e capturar vídeo. Para obtelo utilízanse dispositivos de conversión analóxico-dixital, como escáneres e cámaras dixitais.
As imaxes de mapa de bits adoitan definirse pola súa altura e ancho (en píxeles) e pola súa profundidade de cor (en bits por píxel), que determina o número de núcleos diferentes que se poden almacenar en cada punto individual e polo tanto, en grande medida, a calidade da cor da imaxe.
Diferenza entre imaxe vectorial e mapa de bits
miniatura| Á esquerda unha imaxe vectorial, á dereita unha imaxe de mapa de bits Os gráficos en mapa de bits distinguense dos gráficos vectoriais en que estes últimos representan unha imaxe a través do uso de obxectos xeométricos como curvas de Bézier e polígonos, no do simple almacenamento da cor de cada punto na matriz.
A seguinte imaxe ilustra a diferenza entre unha imaxe vectorial (esquerda) e unha imaxe ráster ou mapa de bits (dereita). Nos dous casos represéntase un círculo. O que non se pode ver é que o círculo esquerdo é unha imaxe vectorial e a imaxe dereita consiste nunha gran colección de píxeles. Cando se amplía a imaxe vectorial, a diferenza faise evidente. Coa imaxe vectorial, ampliar a imaxe non altera a calidade da figura. Non obstante, cando se amplía a imaxe de mapa de bits, os píxeles individuais fanse visíbeis e o límite da figura, que debería ser unha liña, convértese nunha "escaleira".
Necesidade de compactación
Cada punto da imaxe mostrada na pantalla corresponde a un píxel da matriz, de xeito que a maioría das imaxes requiren que se represente un número moi grande de píxeles. Por exemplo, unha imaxe común de 800 píxeles de ancho por 600 píxeles de alto require 3 bytes para representar cada píxel (un por cada cor RGB primaria) e 54 bytes adicionais de cabeceira. Isto suma 1.440.054 bytes.
Aínda que a representación de imaxes na memoria RAM se fai normalmente en mapas de bits, cando se fala dunha gran cantidade de imaxes almacenadas en discos magnéticos e transmisión de datos a través de redes é necesaria a compresión dos ficheiros, para reducir a pegada e o tempo de transmisión. A compresión de datos pode ser con perdas ou sen perdas. Os principais formatos adoptados para a compresión de datos en internet son ​​Compuserve GIF, JFIF (coñecido como JPEG) e o máis recente e libre PNG.
Resolución
Ao cambiar as dimensións as imaxe en mapa de bits prodúcese unha perda de calidade. Nos gráficos vectoriais iso non ocorre, adaptan facilmente a súa resolución á de calquera dispositivo de visualización ou impresión.
En calquera caso, hai maior perda ao intentar aumentar o tamaño da imaxe (aumentar o número de píxeles) que ao reducila. As imaxes de mapa de bits son máis prácticas para sacar fotos ou filmar escenas, mentres que os gráficos vectoriais se usan principalmente para a representación de figuras xeométricas, o que os fai útiles para o deseño gráfico e a representación de texto. As pantallas de hoxe en día presentan normalmente entre 72 e 130 píxeles por polgada (dpi) e algunhas impresoras imprimen 2.400 puntos por polgada (dpi) ou máis; Determinar a mellor resolución de imaxe para unha determinada impresora pode ser bastante complexo, xa que a saída impresa pode ter máis detalles do que o usuario pode distinguir na pantalla do ordenador. Normalmente, unha resolución de 150 a 300 ppp funciona ben para a impresión en catro cores (CMYK). dereita|thumb|Imaxe bitmap ampliada, mostrando os porcentuais de cores primarias en cada píxel.
Cor
Cada punto representado na imaxe debe conter información de cor, representada en canles separadas que representan os compoñentes primarios da cor que se pretende representar, en calquera modelo de cor, sexa RGB, CMYK, LAB ou calquera outro dispoñible para representación. A esta información pódese engadir outra canle que represente a transparencia con respecto ao fondo da imaxe. Nalgúns casos, (GIF) a canle de transparencia ten un só bit de información, é dicir, pode representarse como totalmente opaco ou totalmente transparente; nas máis avanzadas (PNG, TIFF), a canle de transparencia é unha canle coa mesma profundidade que o resto de canles de cor, co que se poden obter centos, miles ou mesmo millóns de niveis de transparencia diferentes.
Conversión entre mapas de bits e gráficos vectoriais
A transformación dun mapa de bits a un formato vectorial chámase vectorización. Este proceso normalmente realízase manualmente (rastrexando o mapa de bits con curvas de Bézier ou polígonos vectoriais) ou coa axuda dun programa específico, como Corel PowerTrace ou Inkscape. O proceso inverso, convertendo unha imaxe vectorial nunha imaxe de mapa de bits, é moito máis sinxelo e chámase rasterización.
thumb| O cubo de Rubik é un corpo tridimensional que podemos interpretar como composto de [[voxeles, a versión tridimensional dun píxel.]]
Extensión de ficheiro BMP
En sistemas operativos como DOS, Windows e MacOS, a extensión de ficheiro é .BMP usado para o almacenamento de imaxes de mapa de bits. Hoxe engadíronse outros formatos máis frecuentes como JPEG, GIF ou PNG.
Analoxía 3D
En infografía 3D (tridimensional) o concepto dunha cuadrícula de píxeles esténdese a un espazo tridimensional composto por ladrillos cúbicos chamados voxeles. Neste caso, hai unha cuadrícula tridimensional con elementos (cubos) que conteñen a información da cor. Aínda que os voxels son un concepto potente para tratar corpos con formas complexas, requiren moita memoria para ser almacenados. En consecuencia, as imaxes vectoriais 3D úsanse máis a miúdo cando se producen imaxes tridimensionais.
Resident Evil (serie de televisión)
Resident Evil é unha serie de televisión estadounidense de 2022 desenvolvida por Andrew Dabb para Netflix. Está baseada na serie homónima de videoxogos de Capcom, e é a segunda adaptación televisiva da franquía despois da miniserie animada Infinite Darkness, e a terceira adaptación de acción en vivo despois da serie de filmes homónima e o reboot. A serie desenvólvese no seu propio universo orixinal mais presenta a trama da serie de videoxogos como historia e base.
Resident Evil estreouse en Netflix o 14 de xullo de 2022, onde conta con opción de subtitulado en galego, traducido por Laura Feijóo. A serie recibiu valoracións diversas da crítica; algúns eloxiaron as súas secuencias de acción, as imaxes e as actuacións do elenco (especialmente Reddick e Núñez), mentres que outros criticaron o seu guión, ritmo, falta de orixinalidade e desviacións do material orixinal.
Liceo Casino de Pontevedra
O Liceo Casino é un edificio neoclásico de 1878 situado no centro histórico de Pontevedra, que alberga a sociedade cultural e de lecer máis antiga de Pontevedra.