cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ratio prezo-beneficio
PER e tipos de xuros
Sendo o inverso da rendibilidade, pódese descompoñer esta última fundamentalmente en dúas: a rendibilidade libre de riscos (ou tipo de xuro), e a prima de risco; é dicir, a prima que pide o investidor sobre o tipo de xuro existente para cubrir o risco do investimento. Vese, polo tanto, que canto maiores sexan os tipos de xuro maior será a rendibilidade esperada e, por tanto, menor será o PER que o investidor estará disposto a pagar. O mesmo sucede coa prima de risco: se o investidor ten unha maior aversión ó risco ou existen grandes tensións xeopolíticas, entón o PER deberá ser menor para que o investidor invista na compañía. Analogamente, uns tipos de xuro baixos presionarán á alza o PER dunha empresa, pois o investidor espera unha rendibilidade total menor.
A influencia do crecemento esperado
Mais o PER non é simplemente inversamente proporcional á rendibilidade que agarda o investidor, senón que tamén inflúe o crecemento esperado da empresa. De feito, son estas perspectivas de crecemento as que fan que unha acción cotice a un PER superior ao esperado pola súa rendibilidade teórica. Así, á rendibilidade esperada cómpre restarlle un factor de crecemento e, polo tanto, canto maior sexa o crecemento esperado, maior será o valor do PER.
Límites
A simplicidade de uso do PER non debe ocultar os seus límites e carencias. Por exemplo:
240
Outros
Historia ano a ano
Partido da Protección dos Dereitos Humanos
O Partido da Protección dos Dereitos Humanos (en inglés: Human Rights Protection Party, HRPP) é un partido político de Samoa. Ten sido o partido dominante na política samoana dende 1982.
Historia
A figura máis senlleira do partido é o antigo Primeiro Ministro Tofilau Eti Alesana, finado en 1999. Hoxe en día o líder do partido é o Primeiro Ministro Tuila'epa Sailele Malielegaoi.
Nas eleccións lexislativas do 4 de marzo de 2001, o partido obtivo o 45,1% dos votos e 23 de 49 escanos. Nas eleccións do 2 de abril de 2006, acadou 35 de 49 escanos.
1065
Mortes
Historia ano a ano
Genaro Moreda Martínez
Traxectoria
Farmacéutico de Fene. Secretario da Delegación da Sociedad de naturales de Fene da Habana. Foi un dos fundadores da Federación Agrícola Ferrol-Pontedeume da que foi presidente en 1913 e secretario en 1915. Presentouse como candidato agrario ás eleccións municipais de 1913 e foi elixido, aínda que non tomou posesión ata 1915 pola presentación de recursos xudiciais por parte das forzas conservadoras. Dirixiu os periódicos Fene Solidario e Cultura Campesina. Estaba asociado á Irmandade da Fala da Coruña desde os seus inicios. O 17 de febreiro de 1917 causoulle a morte ao mestre Agustín de Burgos Redondo, o autor dun apropósito carnavalesco no que se ridiculizaba a súa figura. Xulgado e condenado por homicidio, despois da súa estancia no cárcere trasladouse á Coruña onde rexentou a farmacia da rúa Castiñeiras de Abaixo dende 1922 ata o seu falecemento en 1935. De 1930 e 1935 ocupou os cargos de secretario e tesoureiro da Xunta de Goberno do Colexio Oficial de Farmacéuticos da provincia da Coruña.
Vida persoal
Casou con Andrea Ríos Veiga e foi pai de Emilio Moreda Ríos.
Olea de Boedo
Olea de Boedo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 37 habitantes (INE 2012).
Aeroporto de Halmstad
O Aeroporto de Halmstad (IATA: HAD, ICAO: ESMT), tamén coñecido como Halmstad City Airport, é un aeroporto sueco situado a 1,9 km ao noroeste de Halmstad, unha cidade do condado de Halland, no suroeste do país. O aeroporto ven sendo xestionado polo municipio de Halmstad dende o ano 2006. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 122 929 pasaxeiros.
Gran Hotel Bali
O Gran Hotel Bali é un hotel da cidade española de Benidorm (Alacant), o máis alto de Europa. Inaugurado o 17 de maio do ano 2002, foi o edificio máis alto de España desde que superou á Torre Picasso ata novembro de 2006, data en que foi superado pola madrileña Torre Espacio. Ten un total de 186 metros, malia que o plan parcial de construción prevía unha altura de 210 metros. A instalación é de catro estrelas, e conta con 52 plantas nas que se atopan: 776 habitacións, doce delas suites, 68 suites júnior e outros dez dormitorios sen barreiras arquitectónicas.
Historia e características
O Gran Hotel Bali, que está situado na Cala de Benidorm, empezou a construírse en 1990, cun orzamento próximo aos 2.000 millóns de pesetas, e a súa estrutura quedou terminada dez anos despois. A partir dese momento deu comezo a fase de habilitación e decoración de dependencias, distribuídas en dous edificios.
Está considerado como o hotel máis seguro de España xa que dispón de modernos sistemas informáticos para evitar catástrofes: materiais ignífugos, fiestras que se abren automaticamente para deixar saír o fume, portas que se pechan soas para evitar o paso do lume e un sofisticado dispositivo informático capaz de avisar aos técnicos sen a intervención humana.
O Gran Hotel Bali pertence ao grupo Bali, con outros dous hoteis tamén repartidos por Benidorm, nas dúas praias, o Cabana e o hotel Benidorm Center, de tres e catro estrelas respectivamente.
O director do proxecto, o arquitecto Antonio Escario, traballou xunto a un amplo equipo de colaboradores que deseñaron para este hotel unha estrutura en formigón armado, calculada polo Estudo de Enxeñería Florentino Regalado & Asociados para unha superficie total construída de 40.000 metros cadrados.
Anualmente o hotel alberga unha carreira de subida de escaleiras ata o miradoiro, estando a marca en posesión do australiano Paul Crake, que no ano 2003 ascendeu en 4 minutos e 35 segundos.
Desde o Gran Hotel celebrouse o primeiro campionato de salto base, o Spain Base 08. En 2009 empeza o Base Jump Extreme World Championship, o primeiro campionato mundial de salto base, que cada ano dará comezo no Gran Hotel Bali e percorrerá diversas cidades de todo mundo en busca dos mellores saltadores.
Toro, Laza
San Lourenzo de Toro é unha parroquia do concello ourensán de Laza na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 83 habitantes (39 homes e 44 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano 2000.
Lugares e parroquias
miniatura|Vista de Toro.
58
Outros
50er
Isomerase
miniatura|dereita|A fosfoglicomutase é un exemplo de isomerase, que transforma a glicosa-1P no seu isómero glicosa-6P. En bioquímica unha isomerase é un encima que cataliza a redistribución estrutural dunha molécula, orixinando outra que isómera da primeira. As isomerases catalizan reaccións do tipo:
onde B é un isómero de A.
Nomenclatura
Os nomes das isomerases están formados por substrato + isomerase (por exemplo, enoil CoA isomerase), ou por substrato + tipo de isomerase (por exemplo, fosfoglicomutase).
Clasificación
As isomerases catalóganse como EC 5 en canto ao número EC para a clasificación dos encimas. Subdivídense nas seguintes seis subclases:
1078
Outros
Historia ano a ano
260
Outros
Historia ano a ano
Jean Marie Guyau
Traxectoria
Nace en Laval, pero ó cumprir 3 anos de idade a súa nai decide emigrar a París. A contorna en que se criou foi moi proveitosa para o seu crecemento intelectual. A súa nai foi Augustine Tuillerie, a autora, baixo o pseudónimo de G. Bruno, de Le Tour de France par deux enfants publicado en 1877 e diversos libros sobre educación. O seu padrasto, Alfred Fouillée, foi un filósofo da corrente do Positivismo espiritualista, grazas a quen se formou en filosofía desde moi novo. A súa esposa publicou, baixo o pseudónimo de Pierre Ulric, cartas románticas para a mocidade. O seu fillo foi o filósofo Agustín Guyau.
260
Outros
260er
Olmos de Ojeda
Olmos de Ojeda é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 240 habitantes (INE 2012).
Fene Solidario
Fene Solidario foi un periódico editado en Fene entre 1911 e 1912.
Historia e características
Apareceu o 2 de xullo de 1911 para substituír a La Voz de Fene. Periódico quincenal voceiro da sociedade agraria La Necesaria de Fene vencellada á Federación Agrícola Ferrol-Pontedeume. Estaba dirixido por Genaro Moreda Martínez e entre os seus colaboradores figurou Manuel Montero Corbeira. Reproduciu conferencias pronunciadas en Fene polo mestre Juan García Niebla e artigos de Rodrigo Sanz. Afín a Solidaridad Gallega, recolleu en galego as máximas do catecismo solidario e denuncias anticaciquís. Cesou co número 32, en outubro de 1912.
Akune
Akune (阿久根市, あくねし, Akune-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kyūshū e ó noroeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Satsuma, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 134,30 km² e a poboación de 23.557 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 175 h/km².
O concello de Akune limita cos concellos de Izumi e de Satsumasendai.
Os Rascados, Santa María de Arzúa, Arzúa
Os Rascados é un lugar da parroquia de Santa María de Arzúa no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Jean Marie Guyau
Traxectoria
Licenciouse en Letras á idade de 17 anos, e foi un gran afeccionado ás obras de Victor Hugo, Corneille, Musset, Epicuro, Epicteto, Platón, Herbert Spencer e Kant. Traduciu ó francés o Ενκειριδιον (Manual) de Epicteto.
Ós 19 anos escribe unha memoria (de máis de 1.300 páxinas) Memoire sur la Morale utilitaire depuis Epicure jusqu'à l'Ecole anglaise en 1873, galardoada pola Academia Francesa de Ciencias Morais e Políticas no ano 1874, que máis tarde sería publicada en dous volumes: A moral de Epicuro (1878) e A moral inglesa contemporánea (1879). Este premio permitiulle gañar unha cátedra de filosofía no Liceo Condorcet, cando contaba con 20 anos, onde escribiu traballos didácticos. Ó pouco tempo de comezado este labor sofre os primeiros síntomas dunha tuberculose, acudindo ó sur de Francia para buscar un clima máis favorable, primeiro instalándose na costa atlántica (Pau e logo Biarritz), e logo quedándose definitivamente fronte ó mar Mediterráneo (primeiro en Niza e finalmente en Menton), onde permaneceu até a súa temperá morte á idade de 33 anos. Foi durante ese período de retiro cando escribiu numerosos traballos filosóficos e gran cantidade de poesía.
A súa obra principal, Esbozo dunha moral sen obrigación nin sanción (Esquisse d'une morale sans obligation ni sanction), publicada en 1884, parece impresionar moito (e probablemente influído) no pensamento de Nietzsche, anotando a Guyau nas marxes das súas obras e citando cumpridamente observacións deste traballo, sobre irrelixión e no seu Ecce Homo. Tamén influencia moito o pensamento de Peter Kropotkin no seu escrito La moral anarquista.
Carlos Llamas Navia
Carlos Llamas Navia, finado en Lugo en febreiro de 1923, foi un avogado e político galego.
59
Outros
50er
Príncipe de Asturias
dereita|240px Príncipe de Asturias é o principal dos títulos que ostenta o herdeiro da Coroa Española. Na actualidade é Leonor de Borbón. Regulados polo Real Decreto dende 1977 os títulos históricos dos herdeiros ao trono nos diferentes reinos hispanos son:
Pomba mensaxeira
Segundo a tradición bíblica, a máis antiga pomba mensaxeira foi a que lle levou a Noé a mensaxe do retroceso das augas despois do diluvio ao regresar cunha póla de oliveira no peteiro, converténdose no símbolo da paz, pomba da paz. O certo é que a utilización da pomba como medio de comunicación coñécese desde a antigüidade: os gregos transmitían ás cidades os nomes dos gañadores dos Xogos Olímpicos por medio de pombas e as lexións romanas contaban con pombais móbiles que acollían milleiros de exemplares. Os árabes perfeccionaron o seu uso e utilizáronas, por exemplo, contra os cruzados en Terra Santa para coñeceren os seus movementos. Existiron servizos de correo regulares por medio de pombas mensaxeiras e emitíronse selos de uso exclusivo para estes servizos.
Príncipe de Asturias
Ademais por medio da fundación homónima, cuxa presidencia ostenta, entréganse anualmente os prestixiosos Premios Príncipe de Asturias nun solemne acto en Oviedo, capital do Principado de Asturias.
Pomba mensaxeira
A utilización da pomba mensaxeira como medio de comunicación diminuíu coa aparición da telegrafía sen fíos. Actualmente o seu uso é case exclusivamente deportivo aínda que os diferentes exércitos manteñen unidades especializadas para casos de conflitos militares que leven aparellado o colapso das comunicacións.
Príncipe de Asturias
Orixe do título
As orixes do Principado de Asturias remóntanse aos primeiros anos do século XIV, cando, nas chamadas Asturias de Oviedo, constituír o primeiro gran señorío nobiliario para Rodrigo Álvarez, que pasou a chamarse Rodrigo Álvarez das Asturias (utilizando en ocasións o apelido "Álvarez-Nava", como equivalente ao "Álvarez das Asturias", por proceder Rodrigo do patrucial de Nava, vila do Principado de Asturias). Ao morrer sen sucesión, pasou a Enrique de Trastámara que, á súa vez, cedeuno a un fillo bastardo: Alonso Enríquez. Durante o reinado de Xoán I, o conde de Noreña protagonizou unha serie de revoltas que decidiron ao Rei a confiscar o señorío e incorporalo á Coroa.
En 1388, a raíz do matrimonio acordado polo rei Xoán I de Castela e por Xoán de Gante, duque de Lancaster entre os seus respectivos fillos, o Infante Henrique e Catarina (acordo de Baiona), para pór así fin ás pretensións dos Lancaster á coroa de Castela (como descendentes de Pedro I), decidiuse que, así como en Inglaterra o herdeiro do trono era titulado Príncipe de Gales e en Francia Delfín, en Castela sería Príncipe de Asturias.
O título de Príncipe de Asturias en diante sería ostentado polo herdeiro da Coroa de Castela e de España.
Nos primeiros tempos da institución de Príncipe de Asturias non foi un simple título de honra, pois o territorio asturiano pertencíalles como patrimonio. A persoa á que se lle outorgaba este título podía nomear xuíces, alcaldes etc., que gobernaban o Principado en representación do seu Señor. Esta situación cambiou cos Reis Católicos, que reduciron o título de Príncipe de Asturias a unha condición honorífica, carácter que se mantivo cos reis da Casa de Austria e coa dinastía dos Borbóns.
Vilar de Goia, Quintela de Umoso, Viana do Bolo
Vilar de Goia é un lugar da parroquia de Quintela de Umoso, no concello ourensán de Viana do Bolo na comarca de Viana. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Vernes, Razo, Carballo
Vernes é un lugar da parroquia de Razo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 6 homes e 6 mulleres.
Terrores nocturnos
Caracterízanse por despertares bruscos que se producen xeralmente no primeiro terzo do sono e iníciase cun grito de angustia. Aparece medo durante o episodio e signos de activación vexetativa coma taquicardia, taquipnea ou sudación. O individuo mostra falta relativa de resposta aos esforzos dos demais por tranquilizalo. Existe amnesia do episodio: o suxeito non pode describir o acontecido.
1101
Outros
Historia ano a ano
Lugares do Rosal
miniatura|dereita|[[Casa do concello do Rosal.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Rosal
Santos González Capilla
Santos González Capilla, nado en Crevillent o 17 de decembro de 1973, é un ciclista español.
Fixo o seu debut como profesional en 1994 co equipo Kelme.
Palmarés
2000
2001
2005
2006
PewDiePie
Traxectoria
PewDiePie é un xogador de videoxogos dos xéneros de terror e acción. A súa canle é unha das que máis rápido medra en YouTube, pasando de 3,5 millóns a 19 millóns no 2013. Dende o 15 de agosto de 2013, a canle de PewDiePie converteuse na que máis subscritores ten en YouTube, sendo superado brevemente en novembro e decembro de 2013 por YouTube's Spotlight. Mantendo a posición de xeito ininterrompido dende o 23 de decembro de 2013, a canle superou 30 millóns de subscritores en agosto de 2014. O 19 de xullo de 2014, superou a RihannaVEVO para converterse na canle máis vista de tódolos tempos.
O Castro de Laza, Laza
San Pedro do Castro de Laza é unha parroquia do concello ourensán de Laza na comarca de Verín. No ano 2007 tiña 280 habitantes (133 homes e 147 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de habitantes en relación ao ano 2000.
Vilar de Cidre, Razo, Carballo
Vilar de Cidre é un lugar da parroquia de Razo no concello coruñés de Carballo (Comarca de Bergantiños). Tiña 82 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 42 homes e 40 mulleres.
Fabio McNamara
Fabio McNamara, en ocasións Fanny McNamara, é un artista relacionado coa subcultura xordida da movida madrileña.
Traxectoria
Foi parella musical do director de cine Pedro Almodóvar nun dúo cabareteiro (cabaret ganso) que levaba o nome dos seus compoñentes (aparecen na película de Almodóvar Laberinto de pasiones interpretándose a si mesmos). Segundo conta a lenda, Andy Warhol animou a McNamara a seguir no mundo do espectáculo tras asistir a unha actuación do dúo, dirixíndolle as palabras: "you are a star". Cando o director manchego decidiu dedicarse enteiramente ó cine, Fabio McNamara creou un novo proxecto musical xunto a Luis Miguélez, guitarrista do grupo Dinarama, e Juan Tormento. Debutan en 1986 co disco Fanny y Los +, o primeiro dos catro que o grupo producirá en 20 anos de carreira, e que obtivo escaso éxito. Unha década máis tarde aparece A tutti plein, o primeiro álbum asinado como McNamara, de inspiración oitenteira pero xa con ritmos máis modernos, que sentan as bases do que será a produción posterior do artista. En 2000 sae Rockstation e no 2006 Mariclones, co seu novo grupo "Saras$as Music".
O nome adoptouno dun xeneral americano dunha película de Billy Wilder. Como nos clubs de ambiente gay do Madrid tardofranquista sempre podía haber redadas, os habituais adoptaban nomes de guerra.
Actualmente, ademais de seguir dando concertos, adícase á súa outra grande afección, a pintura, tendo exposto obras súas no ARCO.
Elena Novikova-Belova
Elena Novikova-Belova (en ruso: Елена Новикова-Белова), nada en Sovetskaya Gavan, (Rusia) o 28 de xullo de 1947, é profesora e ex tiradora de esgrima rusa, gañadora de seis medallas olímpicas coa Unión Soviética, catro delas de ouro.
Ademais foi profesora do departamento de pedagoxía da Universidade Estatal de Cultura Física de Belarús.
Traxectoria
Residente en Minsk, formou parte do Dinamo de Minsk e participou aos 21 anos nos Xogos Olímpicos de 1968, celebrados en México, gañando unha medalla de ouro na proba de florete individual e outra na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1972 de Múnic revalidou a medalla de ouro por equipos, quedando quinta na individual. Nos Xogos Olímpicos de 1976 de Montreal gañou a súa terceira medalla de ouro por equipos e unha de bronce na competición individual. Desde 1979 é profesora universitaria en Minsk. Nos Xogos Olímpicos de 1980 de Moscova gañou unha medalla de prata na proba por equipos ao perder ante o equipo francés, e foi novena na proba individual.
Ao longo da súa carreira gañou doce medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, oito delas de ouro.
O 17 de maio de 2007 o Comité Olímpico Internacional concedeulle a Medalla Pierre de Coubertin.
A Fórnea, A Fórnea, Trabada
A Fórnea (á espera da oficialización de Fórnea ) é o único lugar da parroquia da Fórnea, no concello lugués de Trabada na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2020 tiña 82 habitantes (40 homes e 42 mulleres).
Alfonso Ortega
Alfonso Ortega Casasnovas, nado o 3 de agosto de 1930 en Ribadavia, é un adestrador galego de atletismo especializado en fondo.
International Music Score Library Project
300px|miniatura|Captura de pantalla da versión en inglés de IMSLP. A International Music Score Library Project (en galego Proxecto de Biblioteca Internacional de Partituras Musicais) ou IMSLP, tamén coñecido coma Petrucci Music Library (Biblioteca Musical Petrucci) en honor ao editor italiano Ottaviano Petrucci, é un proxecto para a creación dunha biblioteca virtual de partituras de dominio público empregando a tecnoloxía wiki, así como incluír traballos de novos compositores que desexen compartir as súas creacións musicais de xeito libre e gratuíto, é dicir, a partir de licenzas de Creative Commons ou cedendo os seus dereitos de autoría. Dende a súa creación, o 16 de febreiro de 2006, foron subidos en torno a 220.000 partituras e 21.000 gravacións de arredor de 61.000 composicións de arredor de 7.800 compositores. O proxecto emprega software MediaWiki para prover aos usuarios dunha interface familiar. Dende o 6 de xuño de 2010, IMSLP inclúe gravacións.
Visión xeral
O proxecto foi creado por Edward W. Guo o 16 de febreiro de 2006. A biblioteca está composta principalmente de arquivos escaneados de antigas edicións musicais sen dereitos de autoría. Ademais, admite partituras de compositores contemporáneos que queren compartir a súa música baixo unha licenza Creative Commons. Un dos principais proxectos de IMSLP foi a clasificación e carga das obras completas de Johann Sebastian Bach procedentes da Bach Gesellschaft Ausgabe (1851-1899), unha tarefa que foi completada o 3 de novembro de 2008. Ademais das obras de Bach, o proxecto conta con todas as obras de Frédéric Chopin, Johannes Brahms, Georg Friedrich Händel, e todas as obras no dominio público de Ludwig van Beethoven, Joseph Canteloube, Emmanuel Chabrier, Ernest Chausson, Arcangelo Corelli, Claude Debussy, Vincent d'Indy, Paul Dukas, Gabriel Fauré, Pierre-Octave Ferroud, Jean Huré, Albéric Magnard, Giovanni Pierluigi da Palestrina, Maurice Ravel, Albert Roussel, Erik Satie, Florent Schmitt, Franz Schubert, Robert Schumann, Alexander Scriabin e Jean Sibelius, así como un alto porcentaxe das obras de Wolfgang Amadeus Mozart, Franz Liszt, e moitos outros compositores.
Ademais de proporcionar un depósito dixital, IMSLP ofrece posibilidades como enciclopedia musicolóxica, xa que contén diferentes edicións históricas dunha mesma composición e análises históricos e comentarios musicolóxicos que acompañan ás partituras.
IMSLP está oficialmente recomendado polo MIT, que tamén o emprega amplamente nalgúns dos seus cursos OpenCourseWare. Foi suxerido como recurso bibliográfico pola Sibley Music Library, así como por varias bibliotecas universitarias como Universidade Stanford, Universidade de California, Os Ánxeles, Universidade Brown, Universidade de Pensilvania, Universidade de Wisconsin–Madison, Oberlin Conservatory of Music, Manhattan School of Music Universidade de Maryland, Universidade de Washington, Universidade de of Cincinnati, Universidade de Wisconsin–Milwaukee, Appalachian State University nos Estados Unidos, Universidade McGill no Canadá, Universidade de Oxford, Universidade de Cambridge, Universidade de Edinburgh Universidade de Bristol no Reino Unido, Universidade de Melbourne en Australia, entre outras.
Clausura e reapertura
En resposta, o director do Project Gutenberg, Michael Hart, ofreceu soporte legal a IMSLP para manter o proxecto activo. Dito ofrecemento foi rexeitado por Feldmahler, que expresou a súa preocupación por ter situado o proxecto nos Estados Unidos e consultou á póla canadense do Project Gutenberg. O 2 de novembro de 2007 o académico canadense experto en dereitos de autoría Michael Geist, escribiu un artigo para a BBC analizando os detalles e as implicacións máis amplas deste caso.
O proxecto comezou a funcionar de novo o 30 de xuño de 2008. Dende a súa reapertura, IMSLP emprega unha estrita política de dereitos de autoría, onde os arquivos cargados son accesibles só para a descarga logo de que o estado dos dereitos de autoría do arquivo teñan sido revisados polos membros do persoal.
60
Outros
60er
International Music Score Library Project
Idiomas
Dende a súa creación no 2006, o proxecto foi medrando e apareceron versións noutras linguas, tendo versión na actualidade en alemán, catalán, castelán, checo, chinés, coreano, croata, dinamarqués, eslovaco, finés, francés, grego, húngaro, indonesio, inglés, italiano, macedonio, neerlandés, polonés, portugués, ruso, sueco, tailandés, turco e xaponés.
O 18 de maio de 2013 creouse a páxina principal da versión en lingua galega.
Mundial de Fútbol de 2022
A Copa Mundial da FIFA Qatar 2022 (en árabe: 2022 بطولة كأس العالم لكرة القدم) é a edición número vinte e dous da Copa do Mundo de Fútbol, a competición masculina máis importante deste deporte a nivel mundial, disputada polas seleccións nacionais dos países membros da FIFA. O torneo estase a celebrar en Qatar entre o 20 de novembro e o 18 de decembro de 2022. Esta edición foi a primeira que se xogou nun país árabe e a segunda que se disputou enteiramente en Asia, despois da edición de 2002.
Bérénice Bejo
Bérénice Bejo, nada o 7 de xullo de 1976 en Buenos Aires, é unha humorista e actriz de cine francesa. É coñecida por interpretar a "Christiana" no filme A Knight's Tale no ano 2001.
Traxectoria
Bejo é filla do director de cine arxentino Miguel Bejo. Á idade de tres anos mudouse a Francia, onde comezou a súa carreira como actriz. No 2001, irrompeu na gran pantalla estadounidense coa súa interpretación en A Knight's Tale, e no 2002 con 24 Hours in the Life of a Woman. Ela foi elixida para protagonizar o suspense psicolóxico francés Proie.
Mundial de Fútbol de 2022
Elección da sede
O procedemento de licitación para albergar as Copas do Mundo da FIFA de 2018 e 2022 comezou en xaneiro de 2009, e as federacións nacionais tiñan ata o 2 de febreiro dese ano para presentaren as súas candidaturas. Inicialmente, presentáronse 11 candidaturas para o Mundial de 2018, pero posteriormente México retirouse do proceso por motivos económicos, mentres que a candidatura de Indonesia foi rexeitada pola FIFA en febreiro de 2010 despois de que a Asociación de Fútbol de Indonesia non presentase unha carta de garantías do goberno indonesio de apoio ao evento. Tódalas nacións non pertencentes á UEFA retiraron gradualmente as súas candidaturas para 2018, garantindo así que unha nación da UEFA sería anfitrioa do torneo de 2018. Polo tanto, as nacións da UEFA non foron elixibles para a candidatura de 2022, debido á política de rotación de continentes que aplica a FIFA, que dende 2007 impide que o Mundial sexa organizado por países das dúas últimas confederacións que o albergaron.
Bérénice Bejo
Vida persoal
No 2002 apoiou a candidatura presidencial de Lionel Jospin.
Está casada co director de cine Michel Hazanavicius.
Filmografía parcial
miniatura|dereita|180px|Bérénice Bejo en [[2007.]]
61
Outros
60er
Mundial de Fútbol de 2022
Elección da sede
Finalmente, a sede escollida foi Qatar, decisión que foi cualificada como de "alto risco operativo", e que xerou críticas dos medios de comunicación. Foi criticada por moitos como parte dos escándalos de corrupción da FIFA. Os resultados das votación foron os seguintes:
Algunhas investigacións descubriron que Qatar buscou ter vantaxe sobre os seus rivais contratando a un antigo oficial da CIA reconvertido en contratista privado, Kevin Chalker, para espiar as candidaturas rivais e os membros do xurado que elixiron o gañador en 2010.
Clasificación
As seis confederacións continentais da FIFA organizaron cadansúa competición de clasificación. Todas as federacións membros da FIFA, que son un total de 211, foron elixibles para conseguir a clasificación. Qatar, como anfitrioa, conseguiu o pase ao torneo de xeito automático. Con todo, a AFC obrigou ao país árabe a participar na fase de clasificación asiática, dado que as dúas primeiras roldas tamén funcionaban como clasificación para a Copa Asiática de 2023. Qatar acabou a segunda fase como campión do seu grupo, polo que foi no seu lugar o Líbano, quinto mellor equipo entre os segundos clasificados de grupo, o que avanzou á terceira rolda.
A vixente campioa do mundo, Francia, participou na fase de clasificación como calquera outra selección. Santa Lucía entrou inicialmente no proceso de clasificación, pero retirouse antes da disputa do primeiro partido. Corea do Norte tamén se retirou, por motivos de seguridade en relación á pandemia de COVID-19. Samoa Americana e Samoa retiráronse antes do sorteo da AFC, mentres que Tonga fixo o mesmo trala erupción do volcán Hunga Tonga e o posterior tsunami. As seleccións de Vanuatu e as Illas Cook, abandonaron o torneo de clasificación despois da aparición de senllos gromos de COVID-19 nos seus equipos.
Das 32 nacións clasificadas para o Mundial de 2022, 24 xa participaran na anterior edición do torneo, en Rusia 2018. Qatar é a única selección debutante no Mundial, converténdose ademais na segunda anfitrioa en albergar unha Copa do Mundo sen ter participado en ningunha edición anterior, do mesmo xeito que o fixera Italia no Mundial de 1934. Os Países Baixos, Ecuador, Ghana, o Camerún e os Estados Unidos regresaron a unha Copa do Mundo despois de estar ausentes na edición de 2018. O Canadá volveu clasificarse para unha fase final do Mundial despois de 36 anos, sendo a súa única participación anterior en 1986. Gales regresou ao Mundial 64 anos despois da súa anterior presenza, que databa de 1958, sendo este o intervalo máis longo na historia dos Mundiais.
Italia, catro veces campioa mundial e vixente vencedora da Eurocopa, volveu fracasar no seu intento de clasificarse para o Mundial, igual que en 2018, quedando fóra de dúas Copas do Mundo consecutivas por primeira vez na súa historia. Os italianos foron os únicos campións do mundo que non conseguiron a clasificación. A selección anfitrioa da anterior Copa do Mundo, Rusia, foi descualificada das competicións da FIFA debido á invasión rusa de Ucraína. Chile, vencedora da Copa América nas edicións de 2015 e 2016, quedou fóra do Mundial por segunda vez consecutiva. Nixeria, que participara nas tres edicións anteriores e en seis das sete últimas, perdeu caeu na terceira rolda de clasificación ante Ghana pola regra do gol en campo contrario. Exipto, Panamá, Colombia, Perú, Islandia e Suecia, participantes no Mundial de 2018, non conseguiron o pase á edición de 2022.
miniatura {{legend|#000cff|Países clasificados ao Mundial}} {{legend|#ffb400|Países non clasificados ao Mundial}} {{legend|black|Países que non participaron na clasificación}} {{legend|#ababab|País non membro da FIFA}}
Mascota
A mascota oficial do Mundial de Qatar 2022 é La'eeb, presentado o 1 de abril de 2022 no sorteo para definir os grupos.
Cancións oficiais
O 1 de abril de 2022 saíu á luz a primeira canción oficial do mundial chamada «Hayya Hayya (Better Together)» interpretado polo cantante estadounidense Trinidad Cardona coa participación da icona do afrobeats Davido e AISHA.
A terceira canción oficial é "Light The Sky", interpretado por Nora Fatehi, Manal, Rahma Riad e Balqees. Composta por RedOne, presentouse o 7 de outubro de 2022.
Balón oficial
Al Rihla é o nome oficial do balón para o torneo.
Árbitros
O 19 de maio de 2022, a FIFA anunciou a lista de 36 árbitros, 69 árbitros asistentes e 24 árbitros de VAR para o torneo. Por primeira vez nun gran torneo masculino de fútbol de seleccións, varias mulleres foron seleccionadas para arbitrar partidos. A francesa Stéphanie Frappart, a ruandesa Salima Mukansanga e a xaponesa Yoshimi Yamashita convertéronse nas primeiras mulleres en ser seleccionadas como árbitras dunha Copa do Mundo. A elas sumaranse tres árbitras asistentes, tamén por primeira vez. Frappart xa arbitrara anteriormente a final da Copa do Mundo Feminina de 2019.
O árbitro gambiano Bakary Gassama e o asistente arxentino Juan Pablo Belatti encaran o seu terceiro Mundial. Belatti foi árbitro asistente na final de 2018. Outros árbitros que repiten convocatoria son o mexicano César Arturo Ramos e o zambiano Janny Sikazwe, así como o asistente iraniano Mohammadreza Mansouri.
Sedes
As cinco primeiras sedes propostas para a Copa do Mundo presentáronse a principios de marzo de 2010. O país pretendía que os estadios reflectisen os aspectos históricos e culturais de Qatar, e que os deseños cumprisen os seguintes termos de referencia: legado, confort, accesibilidade e sustentabilidade. Os estadios estarán equipados con sistemas de refrixeración que pretenden reducir as temperaturas dentro do estadio ata 20 °C, pero aínda non se sabe se isto funcionará realmente nos estadios ao aire libre. A organización describiu os estadios como de "cero residuos" e afirmou que os niveis superiores dos estadios serán desmontados despois do torneo e doados a países con infraestruturas deportivas menos desenvolvidas. Qatar aspira a que todos os seus estadios cumpran e estean certificados polo Sistema de Avaliación da Sustentabilidade Global (GSAS). Os cinco proxectos de estadios foron deseñados polo arquitecto alemán Albert Speer & Partners. O Estadio Al Bayt será o único estadio cuberto dos oito utilizados.
Unha información publicada o 9 de decembro de 2010 citaba ao entón presidente da FIFA, Sepp Blatter, que afirmaba que outras nacións ademais de Qatar poderían albergar algúns partidos da Copa do Mundo. Con todo, no informe non se mencionaba ningún país específico. Blatter engadiu que calquera decisión deste tipo debería ser tomada primeiro por Qatar e despois avalada polo comité executivo da FIFA. O príncipe Ali bin Hussein de Xordania dixo á Australian Associated Press que a celebración de partidos en Bahrain, Emiratos Árabes Unidos e posiblemente Arabia Saudita axudaría a incorporar á xente da rexión durante o torneo.
Segundo un informe publicado en abril de 2013 por Merrill Lynch, a división de banca de investimento do Bank of America, os organizadores de Qatar solicitaron á FIFA que aprobase un número menor de estadios debido ao aumento dos custos. Bloomberg.com informou que Qatar quería reducir o número de sedes a oito ou nove das doce previstas orixinalmente.
O estadio máis utilizado será o Estadio Icónico de Lusail, que albergará 10 partidos, incluída a final. O estadio Al Bayt de Al Khor acollerá 9 partidos. Todos os partidos agás os 9 que se disputarán en Al Khor, celebraranse nun radio de 32 km dende o centro de Doha. Por primeira vez, todas as sedes do torneo serán utilizadas para os partidos eliminatorios.
Resultados
Para máis información sobre cada encontro (aliñacións, trocos, sancións...) prema no resultado.
Fase de grupos
– Clasificado para os Oitavos de final.
Alborín, Rus, Carballo
Alborín é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 4 homes e 8 mulleres.
Tumblr
right|220px Tumblr é unha plataforma de microblogging que permite aos seus usuarios publicar textos, imaxes, vídeos, ligazóns, citas ou son. Os usuarios poden "seguir" a outros usuarios e ver as entradas destes xunto coas súas propias. Debido a isto, Tumblr tamén pode ser considerado unha ferramenta social. Foi creada no ano 2007 por David Karp.
Boa parte do seu éxito débese á facilidade de uso e personalización do servizo.
Kevin Poulsen
Kevin Poulsen nado en 1965 en Pasadena (California, Estados Unidos), é un famoso phreaker de California, que durante un período de dous anos conseguiu controlar o sistema de conmutación da súa operadora de telefonía local.
Grazas aos seus coñecementos informáticos deu intervido a central de conmutación para que seleccionaran a súa liña persoal de teléfono coma a gañadora en multitude de concursos e ofertas telefónicas, mentres bloqueaba a doutros usuarios do servizo. Deste modo, conseguiu gañar 2 Porsches, 2 viaxes a Hawaii e máis de 22.000 dólares en efectivo.
Finalmente foi descuberto polo FBI e acusado de diversos delitos: interceptación de comunicacións, estafas informáticas etc.
Lípido A
miniatura|250px|Estrutura química do lípido A de [[Escherichia coli ]] O lípido A é un compoñente lipídico dunha endotoxina responsable da toxicidade das bacterias gramnegativas. Forma a parte máis interna das tres partes das que consta o lipopolisacárido (LPS) da parede bacteriana, tamén chamado molécula de endotoxina e a súa natureza hidrófoba facilita que o LPS se ancore na membrana externa bacteriana. Aínda que os seus efectos tóxicos poden ser nocivos, a detección do lípido A polo sistema inmunitario humano pode tamén ser esencial para o comezo de respostas inmunes a infeccións gramnegativas, e a loita exitosa posterior contra a infección.
Composición química
O lípido A consta de dúas unidades do azucre glicosamina con enlace β(1→6), con cadeas acilo unidas (acidos graxos) e normalmente contén un grupo fosfato en cada un dos azucres.
A estrutura do lípido A que activa optimamente o sistema inmunitario crese que contén 6 cadeas acilo graxo. Catro das cadeas acilo que están unidas directamente aos azucres glicosamina son cadeas beta hidroxi acilo xeralmente de entre 10 e 16 carbonos de lonxitude. A miúdo hai dúas cadeas acilo adicionais unidas ao grupo beta hidroxi. O lípido A de E. coli, por exemplo, ten tipicamente catro cadeas C14 hidroxi acilo unidas aos azucres e unha C14 e outra C12 unidas aos grupos beta hidroxi.
A vía biosintética do lípido A en E. coli determinouse grazas aos traballos de Christian R. H. Raetz ao longo de máis de 30 anos. A estrutura do lípido A e os efectos sobre as células eucariotas foron tamén determinados e examinados, entre outros polos grupos dirixidos por Otto Westphal, Chris Galanos, Ernst T. Rietschel e Hajime Takahashi desde a década de 1960 (Gmeiner, Luederitz, Westphal. Eur J Biochem 1969)(Kamio&Takahashi J Biochem 1971)(Luederitz, Galanos et al., J Infect Dis 1973).
Biosíntese
center|miniatura|700px|Síntese da UDP-diacilglicosamina, precursor do lípido A center|miniatura|700px|Síntese do lípido IVa
Inhibición e activación da resposta inmune
Moitas das capacidades activadoras inmunitarias do LPS poden atribuírse á unidade de lípido A. É un estimulante moi potente do sistema inmunitario, activando células como, por exemplo, monocitos ou macrófagos, en cantidades de só picogramos por mililitro.
Cando está presente no corpo en altas concentracións durante unha infección por bacterias granmnegativas, pode causar shock e morte por unha reacción inmune excesiva "fóra de control".
O lípido A que ten un número reducido de cadeas acilo (por exemplo, catro) pode servir como inhibidor da activación inmunitaria inducida por bacterias gramnegativas, e as versións sintéticas deses inhibidores (Eritoran) estiveron en ensaios clínicos para usalas contra os efectos negativos da infección por gramnegativas. Porén, estes ensaios abandonáronse debido á falta de eficacia atopada en pacientes que sufrían sepse grave.
Por outra parte, as versións modificadas do lípido A poden usarse como compoñentes de vacinas (adxuvantes) para mellorar os efectos destas. O lípido A monofosforilado (MPL) é un adxuvante aprobado pola FDA que consta dunha mestura heteroxénea de lípido A de Salmonella minnesota R595. A maior especie de lípido A presente nos MPL carece dun dos dous grupos fosfato e cinco cadeas acilo. Algúns traballos mostraron que a eliminación dunha ou dúas cadeas acilo do lípido A nativo pode reducir significativamente a activación das respostas inflamatorias.
A actividade biolóxica do LPS depende da estrutura química do seu lípido A. Principalmente,é necesario o TLR4 para a activación da inmunidade innata despois do recoñecemento do LPS de bacterias gramnegativas. A capacidade do sistema TLR4/MD-2 de responder a unha especie de lípido A distinta é clinicamente importante. As bacterias patóxenas poden empregar un LPS cunha baixa actividade do seu lípido A para evadirse do correcto recoñecemento polo complexo TLR4/MD-2, diminuíndo a resposta inmune do hóspede e incrementando o risco de diseminación bacteriana. Por outra parte, dito lípido A non podería inducir un shock séptico en pacientes susceptibles, o que fai que as complicacións sépticas sexan máis manexables. Con todo, definir e comprender como incluso as diferenzas estruturais máis pequenas entre as moi similares especies de lípido A poden afectar á activación da resposta inmune pode proporcionar os mecanismos para o afinado desta última e novas percepcións dos procesos inmunomodulatorios.
Mecanismo de activación de células
O lípido A (e o LPS) demostaron que activan as células por medio do receptor de tipo Toll 4 (TLR4), MD-2 e CD14 na superficie celular. En consecuencia, os análogos do lípido A, como Eritoran poden actuar como antagonistas de TLR4. Foron desenvolvidos como fármacos para o tratamento das respostas inflamatorias excesivas a infeccións por bacterias gramnegativas.
Mamut laúdo
O mamut laúdo ou mamut da tundra (Mammuthus primigenius) é unha especie de mamíferos proboscídeos da familia dos elefántidos. Coa súa cuberta de longo pelo enmarañado, era unha especie adaptada ao clima extremo da idade do xeo. O mamut laúdo tiña un tamaño similar ao do elefante medio actual. Atopáronse moitos ósos e cairos curvados, así como corpos enteiros conxelados, de exemplares desta especie de mamut, en Siberia, as illas do Ártico e en Norteamérica. O primeiro espécime completo deste animal descubriuse en 1806, preto da desembocadura do río Lena, en Siberia.
Telecomunicacións
miniatura|300px|Antenas no Colexio Oficial da Mariña, en [[Ribeira]] Chámase telecomunicación á técnica de transmitir unha mensaxe desde un punto a outro, normalmente co atributo típico adicional de ser bidireccional. Provén do grego tele, que significa distancia. Por tanto, o termo telecomunicación cobre todas as formas de comunicación a distancia, incluíndo radio, telegrafía, televisión, telefonía, transmisión de datos e interconexión de ordenadores.
A Organización das Nacións Unidas proclamou o 17 de maio como o Día Mundial das Telecomunicacións e da Sociedade de Información. A data conmemora a fundación, en 1865, da Unión Internacional das Telecomunicacións (organismo da ONU especializado en telecomunicacións, responsable da regulación das telecomunicacións a nivel internacional entre as distintas administracións e empresas operadoras), coa sinatura do primeiro Convenio Telegráfico Internacional. A celebración naceu como Día Mundial das Telecomunicacións para converterse en 2006 en Día Mundial das Telecomunicacións e da Sociedade de Información.
Historia
A base matemática sobre a que desenvolven as telecomunicacións foi desenvolvida polo físico inglés James Clerk Maxwell. Maxwell no prefacio da súa obra Treatise on Electricity and Magnetism (1873) declarou que a súa principal tarefa consistía en xustificar matematicamente conceptos físicos descritos ata ese momento de xeito unicamente cualitativa, como as leis da indución electromagnética e dos campos de forza, enunciadas por Michael Faraday. Con este obxecto, Maxwell introduciu o concepto de onda electromagnética, que permite unha descrición matemática axeitada da interacción entre electricidade e magnetismo mediante as súas célebres ecuacións que describen e cuantifican os campos de forzas. Maxwell predixo que era posíbel propagar ondas polo espazo libre utilizando descargas eléctricas, feito que corroborou Heinrich R. Hertz en 1887, oito anos despois da morte de Maxwell, e que posteriormente supuxo o comezo da era da comunicación rápida a distancia. Hertz desenvolveu o primeiro transmisor de radio xerando radiofrecuencias entre 31 MHz e 1.25 GHZ. miniatura|[[Heinrich Rudolf Hertz|Heinrich R. Hertz ao redor de 1849.]]
As telecomunicacións comezan na primeira metade do século XIX co telégrafo eléctrico, que permitiu enviar mensaxes que contiñan letras e números. A esta invención fixéronselle dous notábeis mellorías: a adición, por parte de Charlles Wheatstone, dunha cinta perforada para poder recibir mensaxes sen que un operador estivera presente e a capacidade de enviar varios mensaxes pola mesma liña, que se chamou despois telégrafo múltiple, engadida por Emile Baudot.
Máis tarde veu o teléfono, co que foi posíbel comunicarse utilizando a voz, e a revolución da comunicación sen fíos: as ondas de radio.
A principios do século XX aparece o teletipo que, utilizando o código Baudot, permitía enviar texto en algo parecido a unha máquina de escribir e recibir texto que era impreso por tipos movidos por relés.
O termo telecomunicación foi definido por primeira vez na reunión conxunta da XIII Conferencia da UTI (Unión Telegráfica Internacional) e a III da URI (Unión Radiotelegráfica Internacional) que comezou en Madrid o día 3 de setembro de 1932.
A definición entón aprobada do termo foi:
Telecomunicación é toda transmisión, emisión ou recepción, de signos, sinais, escritos, imaxes, sons ou informacións de calquera natureza por fío, radioelectricidade, medios ópticos ou outros sistemas electromagnéticos.
O día 9 de decembro de 1932, en virtude dos acordos atinxidos na reunión antes citada, firmouse en Madrid o Convenio polo que se criaba a Unión Internacional de Telecomunicacións (UIT) que no futuro substituiría aos dous organismos anteriores (UTI e URI).
Palenzuela
Palenzuela é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 222 habitantes (INE 2012).
Telecomunicacións
Historia
O seguinte aparello revolucionario nas telecomunicacións (por aló da metade do século) foi o módem que fixo posíbel a transmisión de datos entre computadoras e outros dispositivos.
Na década dos sesenta comeza a unión entre a telecomunicación e mais a informática co uso de satélites de comunicación e as redes de conmutación de paquetes.
Nos anos oitenta as computadoras persoais volvéronse populares, aparecen as redes dixitais e as redes de telecomunicacións comezan a facerse omnipresentes.
Na última década do século XX aparece a internet, que se expandiu enormemente e a principios do século XXI estamos vivindo os comezos da interconexión total, a través de todo tipo de dispositivos que son cada vez máis rápidos, máis compactos e máis poderosos.