cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Assassin's Creed: Brotherhood
Sistema de xogo
O xogo introduce un novo sistema de xestión: o xogador pode recrutar novos membros destruíndo as 15 "torres Borgia" en Roma, onde as tropas papais atópanse estacionadas, e logo rescatando cidadáns descontentos polo acoso dos gardas. O xogador, como Ezio, pode envialos a múltiples tarefas por toda Europa ou chamalos como apoio durante misións (se non están ocupados antes). Colocar tarefas aos novos asasinos fanos gañar puntos de experiencia, e o xogador pode personalizar a súa aparencia, habilidades e adestramento con armas ata certo grao, consumindo os puntos de habilidade que eles gañaron. Os asasinos poden morrer en misións, das cales non regresarán. Ezio domina novos dispositivos como o paracaídas de Leonardo da Vinci, o cal pode ser usado para saltar de edificacións altas, xunto aos dardos venenosos, un veleno de máis rápida acción, unha ballesta e a habilidade para blandir e lanzar armas máis pesadas como machadas.
A contorna principal é Roma, que caeu na ruína debido á regra corrupta do papado de Borgia e dos templarios nos Estados Pontificios e a concentración de toda a riqueza no Vaticano. Do mesmo xeito que a cidade de Monteriggioni en Assassin's Creed: II, o xogador é capaz de investir na cidade e ser testemuña do seu desenvolvemento e desbloquear recompensas. O xogador ten que conquistar e destruír torres Borgia para liberar zonas da cidade da influencia da familia. Ao completar isto desbloquéanse novas misións e oportunidades. Roma é a cidade máis grande creada na serie despois das dúas primeiras entregas (Roma é tres veces máis grande que Florencia de Assassin's Creed: II), e inclúe cinco distritos variados: Vaticano, Centro, Trastevere, Campagna e Antico. A diferenza das entregas anteriores, as viaxes entre diferentes cidades ou rexións xa non está presente, xa que a maioría da acción no xogo lévase a cabo arredor da cidade de Roma. En lugar diso, unha rede de túneles na cidade permite ao xogador viaxar a diferentes sectores da cidade con facilidade. Con todo os xogadores poden explorar toda a cidade de Roma, visitar o porto de Nápoles, unha parte de Navarra, España, e Monteriggioni na actualidade.
O sistema de combate foi modificado. Atacar primeiro e accións ofensivas son máis mortais en Brotherhood que nos xogos anteriores onde os contraataques eran os máis eficientes. Antes disto pasaba, que o xogador esperase ata que a IA atacara, o cal retardaba o ritmo da loita. A IA neste xogo é por tanto máis agresiva e pode atacar a inimigos de forma simultánea. Para derrotalos, Ezio pode utilizar a pelexa corpo a corpo e armas de longo alcance ao mesmo tempo, así como introducir o canón oculto no combate. Despois de matar a un inimigo, o xogador pode iniciar un momento de execucións para despachar a varios inimigos rapidamente. Ezio pode lanzar armas pesadas (machadas, lanzas e espadas) aos seus inimigos. Hai novos inimigos, ademais das que se observan en Assassin's Creed: II como xinetes, arcabuceiros, gardas papais e outros.
Os cabalos xogan un papel máis importante en Brotherhood, non só utilízanse como un medio de transporte (dentro da cidade por primeira vez), senón como un compoñente de secuencias acrobáticas e de combate avanzado tamén, permitindo armas de longo alcance ser utilizadas ao montalos. Brotherhood tamén introduce varios tipos de asasinatos relacionados con cabalos. Hai obxectos ambientais como a maceta colgante en Assassin's Creed: II para moverse máis rápido dentro da cidade (un sistema de túneles arredor da cidade permite viaxar rápido), así como novos obxectos como ascensores de mercadoría para rubir edificios ou estruturas altas rapidamente.
A diferenza de entregas anteriores, Desmond pode saír do Animus case a calquera momento. Isto permite a Desmond explorar a cidade actual de Monteriggioni. Ao xogador tamén se lle ofrece adestramento virtual, un minixogo onde o xogador pode probar as súas habilidades de free running e de combate.
Desenvolvemento
Assassin's Creed: Brotherhood foi desenvolvido por Ubisoft Montreal. Montreal tamén traballou en dous dos outros xogos principais da serie Assassin's Creed e por tanto foi elixido para dirixir a produción da terceira entrega. En novo episodio de Assassin's Creed con multixogador foi anunciado durante 2009, os resultados do terceiro cuarto fiscal de Ubisoft, sen revelar o seu nome. A principios de maio de 2010, un empregado de GameStop publicou en Internet algunhas imaxes dunha caixa co título Assassin's Creed: Brotherhood mentres que Ubisoft estaba a promocionar o xogo en Facebook e Twitter. Ubisoft logo confirmou a autenticidade destas imaxes. Brotherhood non foi numerado a diferenza de Assassins Creed II, porque os xogadores, e mesmo os propios desenvolvedores esperarían un novo escenario e un novo antecesor mentres que este é só a continuación da historia de Ezio.
O xogo foi desenvolvido principalmente por Ubisoft Montreal no Canadá. A produción foi axudada en parte por outros catro desenvolvedores de Ubisoft: Annecy, Singapura, Bucarest e Québec. O modo multixogador foi desenvolvido principalmente por Ubisoft Annecy, o estudo responsable de crear o modo multixogador de Tom Clancy's Splinter Cell: Chaos Theory. Ubisoft tamén anunciou plans para contido descargable (DLC) despois do lanzamento do xogo. Dous xogos DLC gratuítos foron lanzados baixo as denominacións "Animus Project Update 1.0 DLC" e "Proxecto Animus 2.0". O primeiro inclúe o novo mapa Mont Saint-Michel e un modo novo, Alianza Avanzada. "Proxecto Animus 2.0", foi lanzado en xaneiro de 2011, tamén gratis, e inclúe outro mapa, modo e a introdución dun sistema de clasificación de xogadores. Dende o punto de vista de rendemento, Ubisoft comentou que esperaban que os ocos entre as versións de PlayStation 3 e Xbox 360 serían aínda máis pequenos con Brotherhood.
Recepción
Assassin's Creed: Brotherhood recibiu altas puntuacións por parte dos críticos. Con máis de 90% de puntos positivos, Brotherhood gañouse a aprobación de Metacritic e GameRankings. Tamén o modo Multixogador recibiu excelentes comentarios, considerándose o mellor Multixogador en E3 2010.
A secuela de Assassin's Creed: Brotherhood, Assassin's Creed: Revelations foi lanzada en novembro de 2011. Segundo os desenvolvedores Revelations non é "Assassin's Creed 4", xa que a terceira entrega non sería protagonizada por un personaxe pre-existente.
Kvitøya
Kvitøxa (en galego: "Illa Branca") é unha illa deshabitada no arquipélago Svalbard no Océano Ártico, cunha superficie de 682 km². Atópase na parte máis oriental do Reino de Noruega. A Illa Vitoria e a posesión rusa máis próxima no Ártico, está situada só a 62 km ao leste de Kvitøxa.
Xeografía
A illa está case completamente cuberta por Kvitøyjøkulen, unha capa de xeo cunha superficie de 705 km² cunha clásica cúpula en forma de reloxo de area, que lle deu o seu nome. As poucas áreas de terra libres de xeo teñen uns poucos quilómetros cadrados, moi áridas e rochosas, a máis grande é Andréeneset (ver máis abaixo) na esquina suroeste da illa. Kvitøxa é parte da Reserva Natural Nordaust-Svalbard.
Historia
Kvitøxa descubriuna o holandés Cornelis Giles en 1707, e coñeceuse baixo o nome 'Giles Land' en mapas de diferentes formas, tamaños e posicións ao longo dos séculos. O nome actual foi dado polo baleeiro Johan Kjeldsen de Tromsø en 1876.
A illa foi o lugar de refuxio da expedición ártica en globo de 1897 organizada por S. A. Andrée. A expedición intentara sobrevoar o Polo Norte nun globo de hidróxeno, pero viuse forzado a baixar sobre a banquisa a 300 km ao norte de Kvitøxa o 14 de xullo, menos de tres días despois do seu lanzamento. Chegaron á illa a pé o 6 de outubro e asentáronse na única parte libre de xeo da illa, no que agora se chama Andréeneset, onde pereceron. O destino da expedición durante moitos anos foi un dos grandes misterios do Ártico, ata que os seus restos foron descubertos polo barco Bratvaag en 1930; máis de trinta anos despois, recuperáronse diarios, rexistros de observacións científicas e fotografías (placas negativas de vidro, que estiveran conxeladas e poderían revelarse). Os investigadores modernos sosteñen que os tres membros da expedición morreron dentro das dúas semanas de chegar á illa.
Etimoloxía
A ortografía orixinal do nome en 1876 foi Hvidøen (dano-noruegués). Foi en 1927 cando se cambiou a Kvitøxa. Do mesmo xeito que outros nomes das illas e áreas árticas noruegesaas e antárticas, úsase a forma Nynorsk do noruegés no nome, a forma Bokmål sería *Hvitøyen ou *Hvitøxa.
As Laxes, Santiago de Ribarteme, As Neves
As Laxes é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
SOG
SOG ou Sog pode facer referencia a:
Enrique Mal de Vizoso
Traxectoria
Emigrou a Cuba con 16 anos e residiu na Habana, onde estudou no equipo Concepción Arenal do Centro Galego. Publicou o poemario Días amargos e colaborou en Diario Español, Vida Gallega, Galicia Pintoresca, Eco de Galicia, Alma Gallega. Retornou a Galicia en 1917, e en 1922 publicou o poemario Añoranzas y melancolias.
A Golpilleira, Librán, Baleira
A Golpilleira é unha aldea da parroquia de Librán, en Baleira. Dista 4 km. da capital do concello. Segundo o IGE, en 2014 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
A maioría dos seus habitantes son xubilados do réxime agrario. Hai un muíño que aínda funciona.
Xunzi
Xunzi (|ˈʃuːnˈdziː|, en chinés 荀子, en pinyin Xúnzǐ, en Wade-Giles Hsün-tzu, "Mestre Xun"), tamén coñecido como Xun Kuang (|ˈʃuːn_ˈkwɑːŋ|, en chinés 荀況, en pinyin Xún Kuàng), nado no estado de Zhao arredor de 310 ou 314 a.C. e finado no estado de Chu arredor de 235 ou 217 a.C., foi un filósofo e escritor confucianista chinés que viviu durante o período dos estados guerreiros e contribuíu ás Cen escolas de pensamento. Un libro coñecido como o Xunzi é atribuído tradicionalmente ao autor. As súas obras sobreviviron nunha condición excelente, e foron unha grande influencia na formación das doutrinas oficiais estatais da dinastía Han, mais esta influencia minguou durante a dinastía Tang en relación coa de Mencio.
Xunzi discutiu figuras que ían dende Confucio, Mencio e Zhuangzi, aos lingüistas Mozi, Hui Shi e Gongsun Long e os legalistas Shen Buhai e Shen Dao. Menciona a Lao Zi como figura por primeira vez na historia chinesa temperá, e fai uso da terminoloxía taoísta, aínda que rexeita a súa doutrina.
Traxectoria
Xunzi naceu como Xun Kuang. Algúns textos rexistran o seu apelido como Sun (孫) en lugar de Xun, talvez porque ambos os apelidos eran homófonos na antigüidade ou talvez porque Xun era un nome tabú durante o reinado do emperador Xuan de Han (73–48 a.C.), que tiña como nome de pía Xun. Herbert Giles e John Knoblock consideran a teoría do nome tabú como a máis plausible.
Non se coñece nada da súa liñaxe, e os primeiros anos da vida de Xunzi están arrodeados de misterio. As historias de cando viviu están enfrontadas; dise que coñeceu o rei Kuai de Yan durante a época de Mencio, mentres que Liu Xiang afirma que viviu máis de cen anos despois de Mencio. Os rexistros de Sima Qian indican que naceu en Zhao, e no condado de Anze erixiuse un gran memorial no seu suposto lugar de nacemento. Dise que á idade de cincuenta anos foi ao estado de Qi para estudar e ensinar na academia Jixia. O Shi Ji afirma que se converteu en membro da academia durante a época do rei Xiang de Qi, desestimando a historia de que fora o mestre de Han Fei, mais a súa cronoloxía daríalle unha vida de 137 anos.
Despois de estudar e dar clases en Qi, dise que Xunzi visitou o estado de Qin, posiblemente entre 265 e 260 a.C., eloxiou o seu goberno e debateu sobre asuntos militares co Señor Linwu (臨武君) na corte do rei Xiaocheng de Zhao. Máis adiante, Xunzi foi calumniado na corte de Qi e retirouse ao sur do estado de Chu. En 240 a.C., o Señor Chunshen, primeiro ministro de Chu, invitouno a asumir o posto de maxistrado de Lanling (蘭陵令), que inicialmente rexeitou mais logo aceptou. Porén, o Señor Chunshen foi asasinado en 238 por un rival e Xunzi polo tanto perdeu a súa posición. Retirouse, permanecendo en Lanling durante o resto da súa vida e foi enterrado alí. O ano da súa morte é descoñecido, aínda que se viviu para ver o ministerio do seu suposto alumno Li Si, como se conta, viviría ata os noventa anos, falecendo pouco despois do 219 a.C.
Filosofía
Xunzi foi testemuña do caos arredor da caída da dinastía Zhou e do levantamento do estado Qin que defendía "doutrinas centradas no control do estado, mediante o dereito e os castigos" (legalismo chinés). Como Shang Yang, Xunzi cría que as tendencias innatas da humanidade eran o mal e que as normas éticas foran inventadas para rectificar o pobo. A súa variante do confucianismo tiña non obstante un aire máis escuro e pragmático que o optimista confucianismo de Mencio, que tendía a ver os humanos como naturalmente bos, a pesar de que como a maioría dos confucianistas cría que o pobo podía ser refinado mediante a educación e os ritos. Porén, cría que só unha elite podía logralo. Adaptou o confucianismo ás ideas dos Mohist e dos legalistas. Con todo, ao contrario que outros confucianistas, Xunzi permitiu que o dereito penal puidese ter un papel lexítimo, aínda que secundario no estado.
Kalevankankaan jäähalli
O Kalevankankaan jäähalli é un pavillón deportivo da cidade de Mikkeli, Finlandia. O uso principal do pavillón é a práctica do hóckey sobre xeo, xogando os seus partidos como local o Mikkelin Jukurit, equipo que compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a SM-liiga.
Paspán
Paspán (Muttley segundo o seu nome orixinal en inglés) é un personaxe de debuxos animados, un simpático can riseiro e cun ton rouco, da casa Hanna-Barbera (actual Cartoon Network Studios) creado por Iwao Takamoto e coa voz orixinal en inglés de Don Messick (quen tamén fixo a voz de Scooby-Doo).
En Galiza apareceu por vez primeira nos debuxos animados da Televisión española con dobraxe hispanoamericana, co nome de Pulgoso ou Patán. A Televisión de Galicia despois emitiu a popular serie de carreiras Os tolos do volante (serie de 1968 Wacky Races, en inglés), cando se lle deu o alcume galego de Paspán. Paspán na serie sempre acompaña ao vilán Dick Rañas (Dick Dastardly, na versión orixinal). Paspán e Dick foron creados inspirándose en personaxes do filme A carreira do século (The Great Race, en inglés) de Blake Edwards, de 1960 (os personaxes Professor Fate e Max Meen, en inglés).
Paspán é un can de palleiro cazador, non fala, e a súa característica principal é o seu riso asmático, un queixume rosmón en forma de murmurio contra as antipatías de Dick. A súa aparencia inicial n'Os tolos do volante era un colar vermello, que por veces era bufanda e nas aventuras na serie na que tamén é protagonista Dastardly and Muttley in Their Flying Machines, veste un chapeu e bufanda encarnados ao estilo dos aviadores que serviron na primeira Guerra Mundial.
Dravograd
miniatura|dereita|Vista xeral de Dravograd miniatura|dereita|Localización de Dravograd Dravograd (en alemán Unterdrauburg) é un concello de 8.863 habitantes e 105 km2, na Eslovenia setentrional, sito no lugar en que o río Drava atravesa a fronteira austro-eslovena.
Xeografía
Dravograd érguese na parte norte de Eslovenia, na confluencia de tres ríos: o Drava, o río Meža e máis o Mislinja. A vila, habitada desde época romana, conserva a linda igrexa románica de San Vito, datable en 1117, e as ruínas do vello castelo, chamado stari grad.
O municipio consta de 24 localidades, reagrupadas en 5 comunidades locais: Dravograd, Črneče (en alemán Schwarzenbach ), Libeliče (en alemán Leifling ), Šentjanž pri Dravogradu (en alemán Sankt Johannes ), e Trbonje (en alemán Trofin ).
Comunicacións
Dravograd é estación ferroviaria da Drautalbahn ("Ferrocarril do val do Drava", en alemán), na liña entre Maribor e Innichen (San Cándido), xa en Italia, aberta desde 1863. A autoestrada Nº 3 que leva desde Maribor até a fronteira austríaca atravesa a vila, e onde se bifurca a autoestrada nº 10-10 para Celje.
Lefkada
dereita|miniatura|250 px|Praia na illa de Leucas
Leucas ou Lefkada (Λευκάδα, Lefkáda), tamén coñecida como Lefkas ou  Leukas (grego antigo e Katharevousa: Λευκάς, Leukás, pronunciación moderna Lefkás), Leucadia ou Santa Maura segunda a antiga denominación veneciana, é unha illa  grega no Mar Xónico na costa oeste da Grecia continental, conectada con terra por unha longa calzada e ponte flotante. A principal cidade da illa e sede do municipio é Lefkada. Está situada na parte norte da illa, a uns 25 minutos en coche do Aeroporto Nacional de Aktion. A illa forma parte da unidade rexional de Lefkada. Dende o punto de vista administrativo constitúe unha prefectura da Rexión de Illas Xónicas. Baixo a xurisdición da prefectura tamén se inclúe un pequeno arquipélago coñecido como as illas Tilevoides, mesmo entre a illa e o continente do que fan parte Meganisi, Skorpidi (propiedade de Aristóteles Onassis), Madouni, Sparti, Thilia e Kithiros. Ao sur da illa, preto da famosa praia de Porto Katsiki, está o lugar onde a lenda di que a poetisa Safo caeu ao baleiro.
Xeografía
Lefkada mide 35 km de norte a sur e 15 km. de leste a oeste. A área da illa é duns 302 km², a superficie do municipio (incluíndo as illas Kalamos, Kastos e varios illotes máis pequenos) é de 333´58 km². O seu punto máis alto é a montaña Stavrota, 1158 m. sobre o nivel do mar, situado no medio da illa. A sección da costa leste da illa ten pequenos resorts en Lygia, Nikiana e Perigiali, todos ao norte de Nidri, o maior resort da illa. Está situado nun lugar protexido con vistas a Skorpios (anteriormente propiedade de Aristóteles Onassis), Meganisi e outras pequenas illas, así como o continente grego. A principal estrada costeira de Lefkada a Vasiliki atravesa a aldea, aínda que agora se completou unha circunvalación que bordea a aldea polo oeste. Hai transbordadores de coches regulares a Cefalonia, Ítaca e Meganissi.
A famosa praia de Porto Katsiki está situada na costa oeste de Lefkada. Lefkada estaba unida á Grecia continental (ver máis abaixo sobre a Ítaca de Homero sendo Lefkada). Os Corintios escavaron unha trincheira no século VII a.C. no seu istmo.
Antigüidade
As historias do suicidio de Safo e a de Artemisia de Caria saltando desde os cantils do cabo Lefkada están relacionadas con outros mitos que vinculan a illa coa antiga deusa grega do amor, Afrodita. A illa tamén está ligada a Odiseo, o heroe da Odisea de Homero. O arqueólogo alemán Wilhelm Dörpfeld, despois de realizar escavacións en varios lugares de Lefkada, puido obter financiamento para traballar na illa suxerindo que Lefkada era a Ítaca de Homero, e o palacio de Odiseo estaba situado ao oeste de Nydri na costa sur de Lefkada. Houbo suxestións por parte dos funcionarios locais de turismo de que varias pasaxes da Odisea apuntan a Lefkada como un posible modelo para a Ítaca homérica. O máis salientable destes pasos impulsados pola xunta local de turismo describe a Ítaca como unha illa accesible a pé, como foi o caso de Lefkada xa que non é realmente unha illa, estando conectada co continente por unha estreita calzada. Segundo Estrabón, a costa de Acarnania chamábase Leucas en tempos anteriores. As fontes antigas chaman a Leucas unha colonia corintia, quizais cunha participación de Corcyraen. Na lenda británica medieval, Bruto de Troia atopou Lefkada abandonada despois dos ataques dos piratas, e despois de ofrecer un sacrificio a unha estatua de Diana no templo dunha cidade en ruínas alí, recibiu unha visión que lle dicía que fose a Gran Bretaña e fundase un imperio.
thumb|[[Bruto de Troia|Bruto no templo de Lefkada (arriba á esquerda) nun tapiz de c. 1475 agora na Catedral do Salvador de Zaragoza]] A antiga cidade fundouse no século VII a.C., algo ao sur da moderna capital da illa. Durante a Guerra do Peloponeso, Leucas uniuse á Liga do Peloponeso.
A cidade foi conquistada durante o século III por Agátocles de Siracusa.
Período bizantino
Ningunha información sobrevive na illa durante o inicio do período bizantino, cando a cidade posiblemente desapareceu nos disturbios do Período migratorio. Non obstante, a diferenza do continente do Epirote, onde se constata un asentamento xeneralizado de eslavos desde finais do século VI ata mediados do século VIII, só un puñado de pegadas testemuñan un asentamento eslavo en Lefkada.
A información segue sendo escasa durante o período bizantino medio. A illa está atestiguada como bispado no Cuarto Concilio de Constantinopla no 879, e foi elevada a arcebispado baixo o mandato do emperador León VI o Sabio. Administrativamente, probablemente formase parte do Tema de Cephallenia. Liutprand de Cremona visitou a illa durante a súa embaixada en Constantinopla no 968. En 1099 foi asaltado por Dagoberto de Pisa, e menciónase na xeografía de al-Idrisi a mediados do século XII.{{sfn|Soustal|Koder|1981|p=195} }
Dominio epirota e latino
A República de Venecia recibiu privilexios na illa en 1198 e a posesión da illa no tratado de partición do Imperio Bizantino en 1204. Aparentemente Lefkada pasou a formar parte do Despotato de Epiro, aínda que isto non se atestiguou explicitamente ata 1259.
O nome Santa Maura atestiguase por primeira vez para a illa e a súa capital en 1292, cando os barcos xenoveses empregados polos bizantinos asaltaron a mesma. En 1295, o déspota de Epiro Nikephoros I Comnenos Ducas cedeu a illa ao seu xenro, o conde palatino de Cefalonia e Zakynthos Xoán I Orsini. Orsini pouco despois recibiu o permiso de Carlos II de Nápoles para construír alí un castelo, que se converteu no núcleo do Castelo de Santa Maura.
thumb|Mapa de Lefkada de [[Cristoforo Buondelmonti, c. 1420]] A familia Orsini perdeu Lefkada en 1331 a mans de Walter VI de Brienne, quen en 1343 cedeu o castrum Sancte Maure e a illa ao veneciano Graziano Giorgio. En 1360/62, Leonardo I Tocco apoderouse de Lefkada, asumindo o título de duque (dux Lucate), de onde a illa tamén se refire ás veces como "o Ducado" (el Ducato e variantes do mesmo) nas fontes occidentais da época. O arcebispo ortodoxo local foi desaloxado. Despois de que os clans albaneses tomaran gran parte do Epiro na década de 1350 e 1360, lanzaron ataques frecuentes na illa entre 1375 e 1395. Carlo I Tocco (reinado 1376-1429) fixo da illa a capital dos seus dominios, que ademais do condado palatino de Cefalonia e Zakynthos tamén incluíu gran parte do continente do Epirote e ampliou a cidade fortificada.
En 1413, o Príncipe de Acaia, Centurione II Zaccaria, lanzou un ataque contra Lefkada e o seu castelo con mercenarios albaneses, pero foron derrotados coa axuda da República de Venecia. Os Otománs capturaaron a maior parte do Epiro e asaltaron a illa, o que levou aos Tocci a considerar cedéndoo aos venecianos.
Ante a expansión do poder otomán no continente, os Tocci convertéronse en vasalos dos sultáns otománs. O último deles, Leonardo III Tocco (reinado 1448 - 1479) foi axudado a manter o seu goberno mediante o seu matrimonio con Milica Branković, unha sobriña da moi estimada madrastra do sultán otomán Mehmed o Conquistador (reinado 1444-1446, 1451-1481); pero cando ela morreu, casou coa aragonesa Francesca Marzano. A parella axiña tornouse odiada polos seus súbditos gregos debido aos seus impostos opresivos. Lefkada, xunto con Cefalonia e Zakynthos, foron capturadas polo almirante otomán Gedik Ahmed Pasha en 1479. Parte da poboación foi deportada a Constantinopla como parte da política de Mehmed para repoboar a súa capital.
Período veneciano
thumb|Igrexa da Theotokos, cidade de Lefkada. thumb|Igrexa do Pantocrator, cidade de Lefkada.
A illa foi conquistada polos venecianos ao mando de Francesco Morosini tras un asedio de dezaseis días en 1684, durante as etapas iniciais da Guerra Morea. Morosini desaloxou a cidade amurallada e derrubou a mesma e os dous suburbios directamente fóra das murallas, converténdoos no glacis do castelo. Só quedou o suburbio da illa, coñecido como "Amaxiki" ata o século XIX. Cos habitantes desaloxados instalándose alí, esta converteuse na cidade principal da illa, a predecesora da moderna cidade de Lefkada. Os venecianos tamén eliminaron todos os edificios asociados co islam.
Os venecianos modernizaron o castelo na década de 1710, eliminando os últimos vestixios do castelo medieval e engadindo fortificacións menores exteriores cara ao lado oriental e continental. Durante a sétima Guerra turco-veneciana (1714-1718), tras a reconquista otomá da Morea en 1715, os venecianos abandonaron inicialmente Lefkada para centrar os seus recursos na defensa de Corfú. O castelo foi abandonado e parcialmente demolido, pero despois de que o Asedio de Corfú rematou cunha vitoria veneciana, a illa foi reocupada e as fortificacións restauradas.
O dominio veneciano sobre a illa foi ininterrompido, ademais dunha rebelión dos gregos locais en 1769, ata a Caída da República de Venecia en 1797.
Período postveneciano ata a unión con Grecia
Tras o fin da República de Venecia en 1797, Lefkada, como as outras Illas Xónicas Venecianas, foi ocupada polos franceses, que a mantiveron ata que unha expedición ruso-turca a cargo de Fyodor Ushakov capturouna en 1799. En 1800, estableceuse a República Septinsular, un protectorado ruso baixo de jure a soberanía otomá. O Imperio Ruso empregou tropas recrutadas entre os klephts e os armatoloi fuxitivos nas illas Xónicas, particularmente en Lefkada. Entre estes estaban os capitáns Anastasios Tselios e Apostolos Levendakis, este último ofreceuse en 1802 a formar unha compañía de 60 combatentes en Lefkada para apoiar aos rusos. Ali Pasha de Ioannina, que cobizaba a posesión das illas Xónicas, asediou Lefkada en 1807. Para iso erixiu dous fortes na costa continental, o Castelo de Tekke e o St. George's Castle, pero os seus ataques ao Castelo de Santa Maura foron rexeitados con éxito polas forzas locais rusas e gregas da República Septinsular. O dominio francés restableceuse en 1807 despois do Tratado de Tilsit, pero en 1810, os británicos capturaron a illa. En 1815, o Reino Unido estableceu os Estados Unidos das Illas Xónicas como protectorado, incluíndo Lefkada.
Gran parte da cidade, incluído o acueduto otomán, foi destruída por un terremoto en 1825. Despois diso, a cidade reconstruíuse en madeira para evitar danos similares. En 1864 As illas foron cedidas a Grecia. A illa contaba entón cuns 24.000 habitantes.
Ligazóns externas
Official Travel Guide to Lefkada]
Lumon Areena
O Lumon Areena é un pavillón deportivo da cidade de Kouvola, Finlandia. O uso principal do pavillón é a práctica do hóckey sobre xeo, xogando os seus partidos como local o KooKoo, equipo que compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a SM-liiga.
Lee Miller
Elizabeth Lee Miller, nada en Poughkeepsie (estado de Nova York) o 23 de abril de 1907 e finada en Chiddingly (East Sussex) o 21 de xullo de 1977, foi unha fotógrafa estadounidense.
Durante a década de 1920 foi unha exitosa modelo na cidade de Nova York (chegando a ser musa de grandes fotógrafos como Man Ray ou Edward Steichen), ata que se mudou á cidade de París onde comezou a súa carreira de fotógrafa artística. Durante a segunda guerra mundial exerceu intensamente como fotoperiodista.
Traxectoria
O seu pai, de ascendencia alemá era afeccionado á fotografía e a miúdo utilizaba a súa filla como modelo para as súas fotografías, entre as que se atopan espidos realizados coa técnica estereoscópica.
Con 19 anos coñece o fundador da revista Vogue Condé Nast e inicia así a súa carreira de modelo. No mes de marzo do ano 1927 aparece na portada da revista Vogue cun debuxo realizado por Georges Lepape. Desta maneira Lee converteuse en moi pouco tempo nunca das modelos máis solicitadas de todo o planeta, sendo retratada por grandes mestres da fotografía como Edward Steichen, Arnold Genthe e Nikolas Murray.
No ano 1929 trasladarase á cidade de París coa intención de converterse en aprendiz de Man Ray. A pesar de que este a rexeitou nun principio, acaba converténdose na súa amante e musa. Abre o seu propio estudio fotográfico dedicándose varias veces a realizar fotografías de moda encargadas a Man Ray para que el puidese concentrarse na súa pintura, por iso moitas das fotografías asignadas a Man Ray foron en realidade realizadas por Lee Miller. É nestes anos cando pasa a formar parte dos movementos surrealistas grazas ás súas imaxes enxeñosas e humorísticas, utilizando en bastantes casos a técnica da solarización. O seu círculo de amigos contaba con personaxes tan ilustres como Pablo Picasso, Paul Éluard e Jean Cocteau, chegando incluso a participar na película reste último Le sang d'un poète (1930) interpretando unha estatua que cobra vida.
Tras rematar a súa relación con Man Ray volve de novo a Nova York en 1932, montando un estudio fotográfico coa axuda de seu irmán Erik que exercía de axudante de cuarto escuro. Ese mesmo ano participou na exposición de fotografía moderna europea realizada na galería Julien Levy de Nova York e en 1933 realiza unha exposición en solitario na mesma galería. Entre os clientes do seu estudo estiveron Joseph Cornell, Lilian Harvey, Gertrude Lawrence.
En 1934 casou con Aziz Eloui Bey e trasladouse a vivir a Exipto, onde non traballou de modo profesional malia realizar grandes fotografías surrealistas como a famosa Portrait of Space. En 1937 regresou a París, onde coñeceu o seu futuro marido, o crítico e coleccionista Roland Penrose.
Entre 1939 e 1945, durante a Segunda guerra mundial, formou parte do London War Correspondants Corp. e no seu exercicio como fotoperiodista foi correspondente de Vogue durante o Blitz e percorreu Francia fotografiando os desastres do Napalm no asedio de Saint-Malo, a liberación de París, a batalla de Alsacia e o horror nos campos de concentración de Buchenwald e Dachau. Tras volver ó Reino Unido nota os efectos do trastorno por estrés postraumático e en 1947 divórciase de Aziz Eloui Bey, casando con Roland Penrose do que estaba embarazada. Co nacemento do seu fillo, a súa actividade fotográfica foi practicamente anulada por completo. En 1949 trasladouse a vivir a Farley Farm House en Sussex onde reside ata o día da súa morte orixinada por un cancro.
Algunhas das súas fotografías escolléronse na exposición The Family of Man realizada no Museo de Arte Moderna de Nova York en 1955. En 1976 foi invitada de honor nos encontros internacionais de fotografía de Arles e en 1989 realizouse unha gran retrospectiva que percorreu boa parte dos Estados Unidos. No 2012 varias das súas obras apareceron na 13ª edición da documenta en Kassel.
Belide, Goá, Cospeito
Belide é un lugar da parroquia de Goá, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 35 habitantes (20 homes e 15 mulleres).
Es esmu šeit
Es esmu šeit é un filme letón de 2016 dirixido por Renārs Vimba. Elīna Vaska recibiu o Pavón de Prata á mellor actriz na 41ª edición dos IFFI pola súa interpretación no filme.
Ninarellos, Santiago de Ribarteme, As Neves
Ninarellos é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Machete (homónimos)
Machete pode referirse a:
Río Krka, Eslovenia
O Krka é un río de Eslovenia, afluente do Sava, que flúe principalmente pola rexión da Baixa Carniola (Dolenjska en esloveno). Con 93 km de curso é un dos símbolos desa rexión.
Percorrido
A lonxitude do río é de algo máis de 93 km}}. O seu curso comeza en Gradiček, a 312 m de altura, preto da aldea de Krka, a uns 10 km de Ivančna Gorica e a uns 25 km ao sueste da capital do país, Ljubljana. As súas augas móvense en dirección sueste, antes de xuntarse con o gran río Sava, afluente do Danubio, á altura da cidade de Brežice, a 114 m de altitude, preto da fronteira con Croacia. Novo Mesto é a cidade máis importante situada nas súas beiras.
Contorna ambiental
É o único río esloveno no que se produce toba. A fauna do río é rica, con presenza de numerosas aves, peixes, anfibios mesmo animais cavernícolas, propios das zonas cársticas das beiras. Estas características levaron a declarar o Krka zona protexida desde 1969.
Kenneth II de Escocia
Cináed mac Maíl Coluim (en gaélico moderno: Coinneach mac Mhaoil Chaluim  tamén coñecido como Kenneth II, e alcumado An Fionnghalach, "o Fratricida") foi rei de Escocia (Alba). Era fillo de Malcolm I (Máel Coluim mac Domnaill), sucedeu ó rei Cuilén (Cuilén mac Iduilb) despois da morte deste a mans de Rhydderch ap Dyfnwal en 971.
Unha noite no Monte Pelado
miniatura|dereita|Modest Musorgskii, 1865 Unha noite no Monte Pelado (Ночь на лысой горе, Noch na lysoi gore), unha serie de composicións de Modest Musorgskii (1839–1881). Inspiradas en obras e lendas da literatura rusa, Musorgskii compuxo "poemas sinfónicos", (Иванова ночь на лысой горе, Ivanova noch na lysoi gore) sobre o tema dun aquelarre na Noite de San Xoán, que rematou esa mesma noite, o 23 de xuño de 1867. Xunto con Sadko de Nikolai Rimskii-Korsakov (1867), é un dos primeiros poemas feito por un compositor ruso.
Malia que Musorgskii estaba orgulloso do seu traballo xuvenil, o seu mentor, Milii Balakirev, rexeitou interpretalo. Para salvar o que el consideraba como material de valor, Musorgskii intentou engadir música, reformulou as parte de solos, coros e orquestra, en dous proxectos de ópera-ballet Mlada (1872), e a ópera A feira de Sorochyntsi (1880). Porén, Unha noite no Monte Pelado xamais foi interpretado durante a vida de Musorgskii.
Dance Gavin Dance
Dance Gavin Dance é un grupo de rock estadounidense con orixe en Sacramento, California, formado no ano 2005. O grupo está composto polos vocalistas Tilian Pearson e Jon Mess, o guitarra Will Swan, o baixo Tim Feerick e o batería Matthew Mingus. O grupo sufriu varios cambios de membros dende a súa formación, con antigos membros como os vocalistas Jonny Craig e Kurt Travis.
Traxectoria
O grupo publicou o seu EP de estrea Whatever I Say Is Royal Ocean en 2006 e asinou co selo Rise Records. O seu álbum de estudio de estrea titulouse Downtown Battle Mountain e foi publicado en maio de 2007. Craig e o guitarrista Sean O'Sullivan deixaron o grupo sendo substituídos por Kurt Travis e Zachary Garren respectivamente. Publicaron o seu segundo álbum homónimo en agosto de 2008. O vocalista Jon Mess e o baixo Eric Lodge deixaron o grupo antes da publicación do álbum, sendo Jason Ellis o substituto de Lodge. Happiness, o terceiro álbum de estudio do grupo, publicouse en xuño de 2009.
No ano 2010 Jonny Craig, Jon Mess e Eric Lodge volveron ó grupo e gravaron o seu cuarto álbum de estudio, Downtown Battle Mountain II (2011). Craig e Lodge marcharon do grupo ó ano seguinte, mentres que o antigo vocalista de Tides of Man, Tilian Pearson, o baixo Tim Feerick e o guitarrista Josh Benton uníronse ó grupo. Publicaron o seu quinto álbum de estudio, Acceptance Speech en 2013. Benton deixou o grupo pouco despois da publicación deste álbum. O seu sexto álbum, Instant Gratification, publicouse en abril de 2015. Ó ano seguinte publicaron o seu sétimo álbum, Mothership, que chegaría ó posto número 13 da lista Billboard 200. En 2017 publicaron unha versión do sinxelo de Bruno Mars "That's What I Like" para o álbum Punk Goes Pop Vol. 7 e formaron parte da xira Vans Warped Tour. Publicaron o seu oitavo álbum de estudio titulado Artificial Selection en xuño de 2018, que acadou o posto número 15 da lista Billboard 200.
Estilo musical
O seu estilo musical foi descrito dentro dos xéneros do post-hardcore, math rock, rock experimental, rock progresivo, screamo, jazz fusión e emo. A crítica comparou o grupo con outros como the Fall of Troy, Alexisonfire e Circa Survive.
Membros
Liña temporal
O Incio, O Incio
Santa Cruz do Incio é unha parroquia do concello do Incio, anexa á do Hospital, na provincia de Lugo. En 2011 tiña 221 habitantes (108 homes e 113 mulleres) 18 máis ca en 1991. En 2017, segundo o INE, eran 201 habitantes, 100 mulleres e 101 homes.Só ten un núcleo de poboación, a aldea da Cruz do Incio, capital do municipio.
Limita ao norte con Sirgueiros, con Óutara (A Pobra do Brollón) ao sur, Hospital ao leste e Eirexalba ao oeste.
Esta freguesía, antes incluída na de Sirgueiros, creouse a finais do século XIX.
Etimoloxía
O Incio procede da forma medieval Onitio, rexistrada dende o século IX.
Patrimonio
Vista do interior da igrexa.|dereita|miniatura
A igrexa da Cruz do Incio é un dos mellores exemplos de templo moderno galego integrado no espazo. O arquitecto foi o madrileño José Luis Fernández del Amo, que dirixiu as obras de construción (1961-1963) desta igrexa que explora as posibilidades poéticas e expresivas dunha modernidade que se adapta ás condicións da contorna. A boa arquitectura non debe verse, comentaba el, e non hai máis que achegarse ao Incio para comprobalo.
O diálogo establecido entre os materiais tradicionais, como os muros de lousa e os pavimentos de pedra das canteiras luguesas, e os de carácter industrial, como as cerchas e os soportes de aceiro, xera un espazo moderno e agradable. O campanario foi concibido como un prisma de lousa cego cunha esfera de reloxio no medio, unha celosía ranurada na esquina superior e unha estilizada agulla como remate.
As vidreiras, que enchen de luz o tempo, son obra de José Luís Gómez Paredes. O altar, o sagrario e a imaxe das Dores de José Luís Sánchez Fernández.
En 2015 a Real Academia Galega de Belas Artes incluíu a igrexa nunha listaxe de trece obras de arquitectura moderna de Galicia para as que pediu a declaración de ben de interese cultural (BIC). A obra promoveuna o crego Argimiro, que marchou a Arxentina, e rematou os pagos Angel, o seguinte cura, que tamén promoveu a restauración da igrexa do Hospital.
En 2020 rematou a restauración da igrexa financiada pola Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia.
O 8 de abril de 2021 o Consello da Xunta de Galicia declarou a igrexa da Cruz do Incio Ben de Interese Cultural.
Explosión respiratoria
A explosión respiratoria, tamén chamada explosión oxidativa, é a rápida liberación de especies reactivas do oxíxeno (radical superóxido e peróxido de hidróxeno) que poden realizar varios tipos de células.
Xeralmente utilízase para indicar a liberación de ditas substancias químicas por parte das células inmunitarias, por exemplo, neutrófilos e monocitos, cando se poñen en contacto con diversos tipos de bacterias ou fungos. Tamén son liberadas polo óvulo dos animais superiores unha vez que foi fertilizado. Estas substancias tamén poden ser liberadas por células de plantas.
A explosión respiratoria ten unha importante función no sistema inmunitario. É unha reacción fundamental que ocorre nos fagocitos para degradar partículas internalizadas e bacterias.
Na explosión respiratoria intervén a NADPH oxidase. Para combateren as infeccións, as células inmunitarias usan a NADPH oxidase para reducir o O2 ao radical libre oxíxeno e despois a H2O2. Os neutrófilos e monocitos utilizan a mieloperoxidase para combinar o H2O2 con Cl- para producir hipoclorito, que exerce un papel na destrución de bacterias. A ausencia de NADPH oxidase impide a formación de especies reactivas do oxíxeno e dá lugar a unha enfermidade granulomatosa crónica.
A explosión respiratoria ten importancia en doenzas vasculares asociadas coa diabetes. A NADPH oxidase pertence a unha familia de encimas que se encontran nos vasos sanguíneos (en concreto intervén na enfermidade vascular), produce superóxido, o cal se recombina espontaneamente con outras moléculas para producir radicais libres reactivos. O superóxido reacciona co NO, o que ten como resultado a formación de peroxinitrito, que reduce o NO bioactivo necesario para dilatar as arteriolas terminais do sistema circulatorio e alimentar as arterias e a resistencia das arterias. O anión superóxido, peroxinitrito, e outras especies reactivas do oxíxeno tamén orixinan unha patoloxía por medio da peroxidación das proteínas e lípidos, e pola activación de fervenzas de sinalización sensibles ao redox e nitrosilación de proteínas. Suxeriuse que a activación da NADPH oxidase depende da activación previa da PKC. A mieloperoxidase usa o peróxido de hidróxeno das especies reactivas do oxíxeno para producir ácido hipocloroso. Moitos estímulos vasculares, como todos os coñecidos que producen resistencia á insulina, activan a NADPH oxidase por medio tanto do incremento da expresión xénica coma de mecanismos de activación complexos.
Machete
miniatura|300px|Machete.
Un machete é un coitelo longo, aínda que máis curto que unha espada. Comunmente mide menos de 60 cm e ten só un lado afiado. Emprégase para segar a herba, cortar a cana de azucre, podar plantas, abrirse paso na selva...
Xeralmente, o gume é moi fino na parte máis próxima á punta, que sobresea lixeiramente do machete, sendo a fronte do machete curva.
Tamén existe outro tipo de machete cuxa fronte é puntiaguda, tendo o terzo final da coitela fío por ambas beiras. Úsase para cortar maleza e segar herba.
Variantes do machete
miniatura|Variantes do machete.
Tolypeutes tricinctus
Tolypeutes tricinctus é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos e subfamilia dos tolipeutinos, unha das dúas que integran o xénero Tolypeutes, que comprende os chamados armadillos de tres bandas, os úncos armadillos que son capaces de enrolarse en bóla para defendérense (o outro é Tolypeutes matacus).
Chamado tatu-bola-da-caatinga no Brasil, é endémico deste país, onde a especie está en perigo de extinción debido á caza e a deforestación e críase que estaba definitivamente extingudo cando foi redescuberto en 1988.
Catalogado como vulnerable (VU) pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), este armadillo é extremadamente raro e difícil de ser observados, coñecénsose moi pouco sobre o seu modo de vida.
En 2014, foi elixido como a mascota do campionato Mundial de Fútbol Brasil 2014, co nome de Fuleco.
Forsyth Barr Stadium
O Forsyth Barr Stadium é un novo estadio da cidade de Dunedin (Nova Zelandia), inaugurado en 2009 e que ten unha capacidade para acoller a uns 30.700 seareiros.
O recinto está destinado principalmente á práctica do rugby da man do Otago RFU, equipo que compite na ITM Cup, e dos Highlanders do torneo Super Rugby. O Otago United da liga de fútbol tamén xoga como local neste estadio.
152
Outros
150er
They Might Be Giants
They Might Be Giants (ás veces abreviado como TMBG) é unha banda de rock alternativo estadounidense formada en 1982 na cidade de Nova York por John Flansburgh e John Linnell. Durante os primeiros anos do grupo Flansburgh e Linnell estaban acompañados frecuentemente por unha caixa de ritmos. A comezos dos anos 90 They Might Be Giants converteuse nunha banda completa. Na actualidade os seus membros son Flansburgh, Linnell, Marty Beller, Dan Miller e Danny Weinkauf. A banda é coñecida polo seu estilo pouco convencional e experimental de música alternativa. O grupo tamén tivo éxito realizando música para nenos e sintonías para programas de televisión e películas.
O seu nome provén dun filme de George C. Scott, inspirado no episodio do Don Quixote onde se enfronta aos muíños que "poderían ser xigantes".
A banda leva editados 14 álbums de estudio. O seu traballo Flood foi certificado platino, e o seu álbum de música infantil Here Come the ABCs foi certificado ouro. O grupo gañou dous premios Grammy, un en 2002 pola súa canción "Boss of Me", que foi o tema da serie Malcolm in the Middle. O seu segundo Grammy gañouno no 2009 polo seu álbum Here Come the 123s. They Might Be Giants leva vendidos ao redor dos 4 millóns de discos.
Vårdö
Vårdö é un municipio de Finlandia situado na rexión de Åland. En 2018 a súa poboación era de 430 habitantes. A superficie do termo municipal é de 572,56 km², dos cales 470,83 km² son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 4,23 hab./km².
Limita cos cancellos de Föglö, Kumlinge, Lumparland, Saltvik, Sottunga e Sund, todos eles pertencentes á rexión de Åland.
O concello é unilingüe en sueco.
Louis Althusser
Louis Althusser, nado en Birmandreis (Alxeria) o 19 de outubro de 1918 e finado o 22 de outubro de 1990, foi un filósofo marxista da liña estruturalista.
Traxectoria
Trala morte do seu pai, mudouse coa familia a Marsella. En 1937 uniuse ao movemento das xuventudes católicas. Como estudante destacado foi aceptado na prestixiosa École Normale Supérieure en París.
Recrutado na segunda guerra mundial, acabou nun campo de prisioneiros. Pasada a guerra afiliouse ao Partido Comunista Francés e acadou a condición de profesor na mencionada École. Cando Nikita Khrushchev se afastou do stalinismo, Garaudy e outros líderes comunistas entenderon que había que reformular o marxismo. Moitos tentaron recuperar as raíces humanistas de Marx. Althusser fixo unha dura crítica a esa deriva do Partido. A súa posición no Maio do 68 foi ambigua e máis ben distante.
Aqueixado de desequilibrios psiquiátricos, matou a súa muller o que supuxo o seu internamento no Hospital Sainte-Anne. Seguiu escribindo, aínda que as súas publicacións foron poucas a partir de entón. Un ataque ao corazón acabou coa súa vida.
Pensamento
Tras a superación do stalinismo no XX congreso do PCUS, Althusser amósase contrario a edulcorar o marxismo apelando ao primeiro Marx, o denominado xove Marx dos Manuscritos económico-filosóficos. Para Althusser, Marx é un creador de Ciencia igual que Galileo, o descubridor dun novo continente teórico: a historia. O materialismo histórico estuda a estrutura dos procesos de produción explica o cambio duns modelos a outros e constitúe unha auténtica filosofía da ciencia que vai alén da mera crítica a un sistema, neste caso o capitalismo.
Característica do sistema capitalista é a súa opacidade, onde os suxeitos non son conscientes dos mecanismos que subxacen ao sistema, mecanismo que por mor da ideoloxía se reviste cunha aparencia de inevitabilidade. Por iso é necesario un traballo teórico que desenmascare o proceso. Así grazas á teoría podemos coñecer, mediante o concepto de plusvalía, o empresario queda con parte da riqueza do traballador.
Peizás, Santiago de Ribarteme, As Neves
Peizás é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres).
San Lourenzo, San Lourenzo de Abeleda, Porqueira
San Lourenzo de Abelendo é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Abelendo no concello ourensán de Porqueira, na comarca da Limia. Na actualidade a súa poboación é de, aproximadamente, un cento de habitantes.
Louis Althusser
Pensamento
Althusser propón un marxismo puro, científico, sen antropoloxía, e polo tanto sen concesión para os humanismos de diverso signo que quixeron enriquecer o contido ideolóxico da esquerda revolucionaria. A historia non ten suxeito e está animada polas forzas produtivas e a loita de clases que desencadean.