cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrii Shevchenko
Andrii Mikoláiovich Shevchenko (en ucraíno: Андрій Миколайович Шевченко), nado en Dvirkivshchyna, Ucraína, o 29 de setembro de 1976, é un exfutbolista e adestrador ucraíno. Dende 2016 adestra a selección de Ucraína.
Debutou no Dinamo de Kíiv, co cal xogou ao longo de 5 tempadas, alcanzando as semifinais da Liga de Campións da, 5 títulos de liga, catro copas de liga e individualmente o terceiro lugar na votación do Xogador do Ano en 1999. Tras boas actuacións fichou no AC Milán en xuño de 1999 por 26 millóns de euros, unha cifra récord para un xogador ucraíno.
Foi o máximo goleador na súa primeira tempada na Serie A 1999-00. Foi no seu día máximo goleador da Champions League, con 53 goles. O gol co que Shevchenko impuxo a marca, foi contra Oliver Kahn, gardameta do Bayern Múnic. Superando ó anteriormente máximo goleador Raúl González (52). Tamén foi o máximo goleador na tempada 2003-2004 con 24 goles o cales axudaron ó Milan a gañar por décimo sétima vez a Serie A.
No 2003 gañou a Liga de Campións co AC Milán, anotando o penalti que lle deu a vitoria. Fíxose tamén co Scudetto na tempada 2003-04 e co Balón de Ouro en 2005.
Caracterízase pola súa velocidade, potencia e precisión nos remates a porta, e é un dos mellores dianteiros de toda Europa. Shevchenko, conseguiu se-lo mellor xogador da UEFA no 2004. Da súa man, a selección Ucraína xogou o seu primeiro mundial, onde compartiu grupo con España, Tunisia e Arabia Saudita. Anotou o seu primeiro gol nun mundial en Alemaña 2006, ante Arabia Saudita o 19 de xuño de 2006.
O 1 de xuño do 2006, o club londiniense Chelsea, fichou ao astro ucraíno por 51 millóns de euros. O dono do club londiniense, o multimillonario Roman Abramovic, sempre mostrou interese polo dianteiro, que marabillou ao club rossonero ó marcar 173 goles en 7 anos na entidade milanista, converténdose no segundo máximo anotador da historia do club. O xogador comentou que a súa decisión fora por motivos familiares, mais se di que Abramovic seduciuno cun grande cheque en libras esterlinas, amais da oportunidade de xogar a carón de estrelas coma Arjen Robben, Frank Lampard, Didier Drogba, Petr Čech, Joe Cole, John Terry e a nova adquisición dos blues, o mediapunta capitán da selección de Alemaña, Michael Ballack, procedente do Bayern Munich.
A Asperiña, Carballedo, Cerdedo-Cotobade
A Asperiña é un lugar da parroquia de Carballedo, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2007 tiña 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres), dous menos ca en 2006.
Patrimonio
Neste lugar están o muíño da Ouriceira e o muíño do Lombiño, os dous no rego de Chan das Latas (afluente do río Almofrei).
Estadio Municipal de Wrocław
O Estadio Municipal de Wrocław (en polaco: Stadion Miejski we Wrocławiu) é un estadio de fútbol situado na cidade de Wrocław, ao oeste de Polonia. É o estadio que usa como local o Śląsk Wrocław. Comezado a construír en 2009 e inaugurado dous anos despois, conta con capacidade para 42.771 espectadores. O exterior do estadio está cuberto por unha malla de fibra de vidro revestida de teflón sustentadas por aneis de aceiro. As cores da fachada poden ser alterados con sistema de alumeamento.
Partidos
O Estadio Municipal de Wrocław albergou durante o campionato tres encontros, todos correspondentes á fase de grupos. Os partidos foron os seguintes:
Mererid Hopwood
Mererid Hopwood, nada en Cardiff en 1964, é unha poetisa galesa que fixo historia ao ser a primeira muller en gañar a Cadeira no Festival Nacional de Gales, ou Eisteddfod, seguindo a tradición na cultura galesa de lles entregar unha cadeira e unha coroa, que tamén gañou dous anos máis tarde, a aqueles escritores, poetas e personalidades senlleiros na cultura do País de Gales.
Traxectoria
É de Cardiff, malia que a súa familia teña as súas orixes no condado occidental de Pembrokeshire. Agora vive na vila de Llangynnwr, no condado de Carmarthenshire, co seu marido e fillos. Graduouse cunhas moi boas cualificacións e con honras de primeira clase en español e en alemá pola universidade de Aberystwyth, dependente da Universidade de Gales. Despois duns anos coma profesora de Lingua alemá na Universidade de Swansea e como directora de escritura creativa no departamento de Lingua galesa da mesma, entrou a formar parte do Arts Council of Wales no equipo do Medio e Oeste Galés. Na actualidade tamén traballa como ensinante de español nun liceo do condado de Carmarthenshire.
Presenta, tamén, un programa de televisión na canle galesa S4/C.
Ang Lee
Ang Lee (en chinés: 李安; en Pinyin: Lǐ Ān), nado en Chaochou (Pingtung) o 23 de outubro de 1954 é un director de cine taiwanés. A maior parte dos seus filmes analizan as interaccións entre a modernidade e as tradicións. Polos seus traballos foi premiado, entre outros, con dous Oscar á mellor dirección por Brokeback Mountain e Life of Pi, o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa por Wò hǔ cáng lóng, con dous Osos de Ouro por Xǐyàn e Sense and Sensibility e con dous Leóns de Ouro ao Mellor Filme por Brokeback Mountain e Sè, Jiè.
Traxectoria
Despois de diplomarse en 1975 na National Taiwan College of Arts, Lee decide marchar aos Estados Unidos en 1978. Consegue diplomarse en teatro na Universidade de Illinois e inscríbese na de Nova York, onde estuda produción cinematográfica. En 1983 casa con Jane Lin coa que tivo dous fillos. Aínda seguen casados.
O primeiro filme de éxito foi Tuī shǒu (Pushing Hands), que narra as vivencias dun ex-mestre de Tai chi que vai vivir a Nova York coa familia do fillo. O filme gaña o Oso de Ouro no Festival de Berlín en 1992. No seguinte ano volverá triunfar no mesmo festival coa obra Xǐyàn (The Wedding Banquet). Estas dúas obras, xunto coa seguinte Yǐn Shí Nán Nǚ (Eat Drink Man Woman), que obtén un nomeamento aos Oscar, constitúen unha triloxía denominada "Father knows best".
En 1995 dirixe a adaptación cinematográfica de Sense and Sensibility, do libro de Jane Austen. O filme consegue sete nomeamentos aos Oscar, un Globo de Ouro como Mellor Filme e, novamente, o Oso de Ouro en Berlín.
O seguinte traballo é a dramática The Ice Storm, sobre a insatisfacción de dúas familias americanas no momento do escándalo do Watergate, ao que segue Cabalga co demo, dedicado ás vivencias durante a guerra de secesión americana.
En 2000 dirixe Wò hǔ cáng lóng, un wuxia, isto é un filme de artes marciais, visionario, ambientado na China do século XIX. O filme acada un éxito notable de público e crítica, e convértese no filme de lingua non inglesa con maiores ingresos da historia do cinema. Gran parte deste éxito é debido ás coreografías acrobáticas do mestre Yuen Wo Ping (tamén autor do combate de Matrix). O filme gaña o Oscar e o Golden Globe como Mellor Filme en lingua non inglesa.
A súa seguinte produción é Hulk, que non consegue o éxito esperado. En 2005 torna o éxito coa obra Brokeback Mountain, unha longametraxe romántica dedicada ao amor homosexual de dous cowboys. O filme vence o León de Ouro ao Mellor Filme no Festival de Cine de Venecia e moitos outros premios, como tres Oscar e catro Globos de Ouro en 2006. En 2007 volve gañar o León de Ouro polo Mellor Filme con Sè, Jiè (Lust, Caution).
Pyynikin kesäteatteri
O Pyynikin kesäteatteri (en galego Teatro de Verán de Pyynikki) é un teatro ao aire libre situado no barrio de Pyynikki da cidade de Tampere, Finlandia. Especialmente coñecido polo seu auditorio xiratorio, é un dos teatros ao aire libre máis grandes de Finlandia e o que máis tempo leva en funcionamento do país.
Foi fundado polos actores Yrjö Kostermaa e Toivo Mäkelä, entrando en fncionamento en 1948 baixo o nome de Tampereen Kesäteatterin (en galego "Teatro de verán de Tampere") en Joselininniemi á beira do lago Pyhäjärven, onde aínda se celebran as representacións na actualidade. En 1955 o Club de Teatro de Tampere converteuse no seu responsable, mudando nese momento o seu nome pola súa denominación actual.
Entre as décadas de 1980 e 1990 o teatro experimentou un período de transición logo das mortes de Olavi Veistäjä e Veli Sandelli, que tiveron unha grande influencia no Club de Teatro de Tampere. A institución liderada inicialmente por Rauli Lehtonen, a quen sucederon o profesor Panu Rajala.
A mediados da década de 1990 reformouse o auditorio xiratorio, aumentando a súa capacidade ata os 836 asentos.
Bertel Tingström
Bertel Tingström, nado o 27 de xuño de 1912 en Gotemburgo, e finado o 27 de xaneiro de 2004 en Uppsala, foi un numismático sueco, especializado nas moedas-placa de cobre suecas e moi coñecido como divulgador do coñecemento numismático a través dos medios de comunicación de masas do seu país.
Formación e carreira profesional
No curso 1931-1932 ingresou na Escola de Artillaría e en 1933 na Academia Militar de Karlberg, en Solna, onde en 1934 acadou o rango de alférez do exército sueco. Como militar participou na segunda guerra mundial e en 1945 ascendeu a capitán.
No mundo civil, desenvolveu a súa actividade profesional no sector dos seguros, no que se mantivo desde 1935 ata a súa xubilación en maio de 1977. No exercicio da súa profesión residiu en diversas cidades suecas, entre elas Malmö e Halmstad. Entre 1948 e 1953 estivo destinado en Estocolmo e ese último ano trasladouse a Uppsala, onde ocupou o posto de director rexional da compañía na que traballaba.
Tingström numismático
Entre outras entidades, Tingström foi tamén socio fundador do Club Numismático de Uppsala en 1969, entidade que presidiu durante varios anos.
Logo da súa xubilación en 1977, en setembro dese mesmo ano matriculouse na Universidade de Uppsala, dotada dun recoñecido gabinete numismático, onde acadou a súa graduación en Historia e Historia Económica. En 1984 logrou o seu doutoramento coa defensa dunha tese acerca dun tema no que foi especialista: o papel das moedas-placa de cobre suecas como medio de pagamento nos séculos XVII e XVIII.
Tingström acadou un sólido coñecemento da numismática sueca e fíxose moi popular como divulgador a partir da súa participación en 1961 nun coñecido programa da televisión do seu país. Á parte das súas obras en forma de artigos e monografías, Tingström foi o responsable en materia numismática da Enciclopedia Nacional Sueca (Nationalencyklopedin) e a el débenselle numerosas contribucións nesta publicación enciclopédica. Por outra banda, Tingström foi o creador do Museo da Moeda de Avesta en 1983, institución que dirixiu ata 1996, cando foi sucedido por Ian Wiséhn. Ademais, a el encomendóuselle a catalogación do importante achado de moedas-placa de cobre suecas resultado do naufraxio do buque Nicobar, nas costas de Suráfrica.
Bertel Tingström faleceu en Uppsala o 27 de xaneiro de 2004 e foi soterrado en Visingsö. Na súa memoria, a Sociedade Numismática Sueca emitiu en 2010 unha medalla conmemorativa en bronce.
Monografías
Esta é unha escolma das monografías máis significativas da carreira numismática de Bertel Tingström:
Solidaridad (Vigo)
Solidaridad foi un periódico editado en Vigo entre 1899 e 1936.
General Electric
General Electric ou (GE, General Electric Company) é unha corporación multinacional estadounidense fundada en Nova York e con sede en Connecticut.
A empresa opera en catro sectores:
Historia
miniatura|esquerda|Thomas Edison, 1878. miniatura|dereita|General Electric En 1890, Thomas Alva Edison xuntara varios dos seus negocios baixo unha corporación para formar Edison General Electric. Case ao mesmo tempo, Charles Coffin, dirixindo Thomson-Houston Electric Company, adquiriu un bo número de competidores e tivo acceso ás súas patentes clave.
General Electric foi formada pola fusión en 1892 de Edison General Electric en Schenectady, Nova York, e Thomson-Houston Electric Company de Lynn, Massachusetts. Ámbalas plantas continúan operando baixo a marca de GE hoxe en día. A empresa foi fundada en Nova York, coa planta de Schenectady utilizada como sede moitos anos.
En 1910 a compañía comezou a produción en masa das lámpadas de filamento de tungsteno (a patente para o uso de filamentos incandescentes mercáronlla ao inventor ruso AN Lodygina en 1906).
En 1925 saca ao mercado o primeiro refrixerador para o fogar.
En 1942 proba o seu primeiro motor a reacción.
En 1960 a compañía produce unha metralladora M134 Minigun, un dos seus produtos emblemáticos.
Industrias Salvador
Historia da Compañía
A empresa Industrias Salvador de Salvador Grau de Barcelona, que anteriormente só producía motocicletas comezou en 1922 coa produción de automóbiles. Ese mesmo ano, abandonou a produción.
Un vehículo desta marca atópase o museo do automóbil 'Col·lecció d'Automòbils de Salvador Claret' en Sils.
Francisco Manuel de Melo
Francisco Manuel de Melo, nado en Lisboa o 23 de novembro de 1608 e finado o 24 de agosto de 1666, foi un escritor, político e militar portugués, aínda que pertenza, de igual xeito, á historia literaria, política e militar da España.
Traxectoria
É un representante máximo da literatura barroca peninsular. Dedicouse á poesía, ao teatro, á historia e a epistolografia. Tendo publicado cerca de dúas decenas de obras durante a súa vida, foi aínda autor doutras, publicadas postumamente.
Francisco Manuel de Melo estivo ao servizo do rei Filipe IV, logo ao do xa independente monarca portugués. En castelán escribiu a Historia de los movimientos, separación y guerra de Cataluña (1645). En Alterações de Évora, analiza os inicios do movemento independentista de Portugal en 1640. O Auto do Fidalgo Aprendiz está considerado a mellor peza teatral lusa do XVII. Escribiu tamén o ensaio moralizante Carta de Guía de Casado (1650).
O Campo da Aldea, Bestar, Cospeito
O Campo da Aldea é un lugar da parroquia de Bestar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Aeroporto de Aracaju
O aeroporto de Aracaju-Santa María é un aeroporto que serve á cidade brasileira de Aracaju. Está operado por Infraero. No ano 2017 usaron o aeroporto un total de 1 225 789 pasaxeiros.
Nova Inglaterra
miniatura|250px|dereita|Os seis estados de Nova Inglaterra, ao nordés dos Estados Unidos. miniatura|250px|dereita|Boston.
Nova Inglaterra (New England) é unha rexión xeográfica de Norteamérica, situada ao nordés dos dos Estados Unidos. O nome é anterior á independencia dos Estados Unidos, e foi a primeira rexión dos Estados Unidos en definirse como unha entidade propia, con todo non se corresponde cunha entidade administrativa.
Xeografía
A rexión inclúe os estados de Connecticut, Maine, Massachusetts, Nova Hampshire, Rhode Island e Vermont. Boston, é o centro cultural e industrial máis importante da zona, así coma a súa cidade máis poboada.
Cultura
Nova Inglaterra é quizais a rexión dos Estados Unidos que posúe a identidade cultural máis forte, cunha uniformidade máis grande cultural e histórica que outras rexións do país. Con todo, o norte de Nova Inglaterra é principalmente rural, mentres que o sur é esencialmente urbano, unha diferenza que sempre existiu. O oeste e o leste comparten estas mesmas diferenzas, pero non existe xeralmente no Oeste o acento bostoniano que identifica a Nova Inglaterra a ollos dos americanos. Con todo, a pesar da presenza tan próxima á megápole neoiorquina, Nova Inglaterra é unha rexión cunha identidade claramente definida.
El Heraldo Socialista
El Heraldo Socialista foi un periódico editado en Lugo en 1932.
Historia e características
Semanario obreiro. Apareceu o 1 de maio de 1932.
Maternidade libre
dereita|miniatura|[[Margaret Sanger e Charles V. Drysdale na apertura da Sexta Conferencia Mundial Neomalthusiana e sobre Control de Natalidade celebrada no Hotel McAlpin, Nova York, USA en 1925 . Charles V. Drydale foi un neomalthusiano prolífico, entre outros libros, escribiu A Crusade against Poverty (1906) e The Empire and the Birth-Rate (1914).]] Maternidade libre, responsable ou consciente é unha lema feminista que reivindica a liberdade da muller para decidir sobre a súa reprodución ou maternidade, utilizando a planificación familiar -métodos anticonceptivos e interrupción voluntaria do embarazo- co obxectivo de procrear ou non descendentes e, no seu caso, decidir sobre o número de fillos, así como o momento e as circunstancias -sociais, económicas e persoais- nas que se desexa telos.
Neomalthusianismo
O neomalthusianismo (finais do século XIX e principios do século XX) consideraba un problema o exceso de familias numerosas e a reprodución ilimitada das clases pobres xa que as condenaba a unha vida miserábel. Para resolver esta situación propuñan a toma de conciencia social e individual da necesidade da procreación limitada ou procreación consciente do proletariado, a separación entre sexualidade e reprodución, a defensa da maternidade libre, a liberación feminina, a liberdade sexual, a promoción da planificación familiar, o coidado dos nenos así como o uso e difusión de métodos anticonceptivos artificiais.
Paul Robin fundou en 1896 a Liga da Rexeneración Humana de Francia cuxa presidencia de honra ostentou o inglés George Drysdale, autor de Elementos de Ciencia Social, libro de 1854 que será referencia para o neomalthusianismo francés e español. O seu irmán Charles R. Drysdale, tamén pioneiro do neomalthusianismo, escribiu, entre outros, os libros The Population Question (1892) e The Cause of Poverty (1891). A Liga da rexeneración humana será disolta en 1908. Eugene Humbert e Jeanne Humbert foron dous dos líderes do movemento que continuaron a difusión das ideas neomalthusianas e dos métodos anticonceptivos, mesmo despois de ser prohibidos por lei en 1920. O seu activismo valeulles varias estancias no cárcere. Eugene Humbert foi director da revista Génération Consciente, denominado Órgano de propaganda para a limitación voluntaria de nacementos (Organe de propagande pour la limitation volontaire des naissances, Néo-Malthusianisme).
Entre as publicacións neomalthusianas nas que se reivindicaba a libre maternidade, están o opúsculo de 1906 de Paul Robin 'Libre amour, libre maternite' e o libro de Jean Marestan de 1902 Le Mariage, l’amour libre et la libre maternité. . En España, en 1906 - Luís Bulffi de Quintana publica Folga de ventres! Medios prácticos para evitar as familias numerosas (¡Huelga de vientres! Medios prácticos para evitar las familias numerosas), un panfleto de 32 páxinas sobre o control da procreación. Desde o neomalthusianismo demandábase a asunción dos seus postulados polo feminismo da época.
Comezos da planificación familiar
O desexo de ter ou non fillos era unha cousa e outra a posibilidade efectiva de acceder aos métodos anticonceptivos e no caso do aborto inducido poder acceder en condicións sanitarias e legais e evitar así os abortos inseguros que causaban unha alta mortalidade materna. Xorde entón o concepto de planificación familiar que inclúe tanto a educación sexual como o acceso a métodos anticonceptivos e a práctica da interrupción voluntaria do embarazo.
A estadounidense Margaret Sanger (1879-1966) e a británica Marie Stopes (1880-1958) considéranse pioneiras na reivindicación da planificación familiar, na apertura das primeiras clínicas de control de natalidade así como na creación das primeiras asociacións nacionais e internacionais de control da natalidade.
Margaret Sanger foi unha enfermeira activista a favor da planificación familiar e fundadora, en 1921, da 'Liga americana para o control da natalidade' (American Birth Control League) que se convertería en 1942 na 'Federación americana para a planificación familiar' (Planned Parenthood Federation of America - PPFA) que, xunto a outras asociacións similares de numerosos países, constituíu en 1952, na India, a Federación Internacional de Planificación Familiar da que Sanger foi presidenta até 1959.
Marie Stopes foi unha paleobotánica, académica e activista dos dereitos da muller e, como Sanger, pioneira no campo do control da natalidade. As súas contribucións á paleontoloxía vexetal considéranse significativas, foi a primeira muller académica na Universidade de Mánchester. Co seu segundo marido Humphrey Verdon Roe fundou a primeira clínica para o control da natalidade en Gran Bretaña. Stopes editou o boletín Birth Control News onde se daban consellos prácticos explícitos. O seu manual de sexo Married Love (O amor conxugal) foi polémico e influente xa que puxo no discurso público o tema do control da natalidade. ''Stopes nunca estivo a favor do aborto inducido xa que consideraba que a prevención -co uso adecuado de métodos anticonceptivos- era suficiente. ''
Dereitos reprodutivos
A institucionalización dos dereitos reprodutivos prodúcese en 1984, cando aparece o concepto -no marco de Nacións Unidas e a Organización Mundial da Saúde- na Conferencia de Teherán de 1968 e na definición de Bucarest (Conferencia sobre Poboación de 1974) como un dereito fundamental tanto das parellas como dos individuos.
No Programa de Acción da Conferencia Internacional sobre Poboación e Desenvolvemento - O Cairo 1994 dáse esta definición dos dereitos reprodutivos:
Planificación familiar
A inclusión e integración da planificación familiar dentro do campo dos dereitos reprodutivos e da saúde reprodutiva prodúcese por primeira vez na Conferencia Internacional para mellorar a saúde das Mulleres e os Nenos por medio da Planificación Familiar, en Nairobi, Kenia, (5 a 9 de outubro de 1987).
En numerosos países os servizos de planificación familiar pasaron a ser parte da rede sanitaria. Os servizos de planificación familiar ofrecen un conxunto de prestacións ofrecidas por profesionais sanitarios especializados que inclúen actividades e prácticas educativas, preventivas, médicas e sociais que lles permiten aos individuos, incluídos menores, determinar libremente o número e espazamento dos seus fillos e seleccionar o medio máis adecuado ás súas circunstancias. Para iso ofrecen información e acceso aos distintos métodos anticonceptivos así como asistencia médica especializada para conseguir espazar os embarazos desexados e evitar os embarazos non desexados. A finalidade última da planificación familiar consiste en mellorar a saúde da nai, dos seus fillos e da familia en xeral. Neste sentido, as medidas preventivas de saúde básicas recoñecidas son o espazamento dos partos, a limitación do tamaño da familia e a programación dos nacementos.
Dereitos sexuais
O dereito á sexualidade considérase un dereito humano polo que se recoñece a liberdade para expresar a propia sexualidade sen discriminación por motivos de orientación sexual. O dereito á sexualidade recoñece o dereito a liberdade de orientación sexual das persoas e a súa diversidade, xa sexa esta heterosexual, homosexual (lesbianas, gais, bisexuais e persoas transxénero) (LGBT) así como a protección deses dereitos. O dereito á non discriminación é a base do dereito á sexualidade, pero está estreitamente relacionado co exercicio e a protección doutros dereitos humanos fundamentais.
Métodos anticonceptivos preventivos
Entre os métodos anticonceptivos de barreira están o preservativo, o diafragma, o capuchón cervical e o LeaContraceptivum. Entre os métodos anticonceptivos físico-biolóxicos está o DIU. Entre os métodos hormonais están o anel vaxinal, a pílula anticonceptiva, anticonceptivo subdérmico, a pílula trifásica, os parches anticonceptivos, as hormonas inxectábeis e o dispositivo intrauterino de hormonas. Entre os métodos químicos está os espermicidas. Entre os métodos permanentes a ligadura de trompas, vasectomía e a histerectomía.
Anticonceptivos de emerxencia
Adminístranse despois de realizado o coito e ante a posibilidade dun embarazo non desexado: acetato de ulipristal (coñecido como pílula dos cinco días despois, marca ellaOne), Levonorgestrel (coñecido como pílula do día despois ou pílula do día seguinte), Mifepristona (é o anticonceptivo de emerxencia de referencia en países como China e Rusia), dispositivo intrauterino (inserido despois do coito).
Aborto inducido
O aborto inducido ou interrupción voluntaria ou intencional do embarazo consiste en provocar a finalización prematura do desenvolvemento vital do embrión ou feto antes de que a xestación avance, a súa práctica é levada a cabo xa sexa como aborto con medicamentos ou como aborto cirúrxico. A práctica do aborto inducido está tipificada de maneira moi distinta segundo os países xa que estes dan un tratamento xurídico do aborto moi distinto, desde o aborto libre durante un número de semanas de xestación até a prohibición total.
Aborto con medicamentos
O medicamento de referencia é a Mifepristona, que en doses altas, adminístrase para a práctica do aborto con medicamentos xunto con Misoprostol e úsanse entre as primeiras 7 a 9 semanas de embarazo (49 a 63 días).
Aborto cirúrxico
O aborto cirúrxico é o conxunto de técnicas cirúrxicas que teñen o fin de provocar un aborto inducido (utilizando distintas técnicas dependendo das circunstancias, diagnóstico e tempo de xestación.
Reprodución asistida e Inseminación artificial
Os tratamentos para promover a fertilidade son tamén demandados como parte da reivindicación da maternidade libre ante situacións de infertilidade. A reprodución asistida ou fecundación artificial é a técnica de tratamento da esterilidade ou infertilidade que leva unha manipulación dos gametos. Pódese levar a cabo mediante inseminación artificial e fecundación in vitro.
Eugène Boudin
miniatura|250px|Rivage de Portrieux, Cotes-du-Nord por Eugène Boudin. miniatura|dereita|250px|Bañistas na praia en Trouville, [[1869, Eugène Boudin. Óleo sobre madeira, Museo de Orsay, París.]] miniatura|dereita|250px|Trouville, [[1864, Eugène Boudin.]]
Jeff Porcaro
Jeffrey Thomas Porcaro (1 de abril de 1954 – 5 de agosto de 1992) foi un recoñecido batería de sesión e fundador da banda Toto. Nos seus 38 anos de vida tocou con centos de artistas e apareceu en incontables discos.
Eugène Boudin
Eugène Boudin, nado o 12 de xullo de 1824 e finado o 8 de agosto de 1898, foi un dos primeiros pintores franceses en captar as súas paisaxes fóra do seu estudo. Boudin é considerado un dos precursores do Impresionismo. A maioría da súa obra está composta por paisaxes mariñas que lle fixeron gañar os eloxios de Baudelaire e Corot.
Jeff Porcaro
Traxectoria
Naceu en Connecticut o 1 de abril de 1954. Comezou a tocar con 7 anos e á idade de 28 xa tiña a experiencia e prestixio que non acadaran moitos baterías en toda a súa vida. Porén, nunca se considerou nin tivo pretensións de ser o mellor batería do mundo, endexamais tivo esa presión.
Eugène Boudin
A papelería
Eugène Boudin naceu en Honfleur, na rexión da Normandía, fillo de Léonard-Sébastien Boudin e Marie-Félicité Boudin – nada Buffet. O seu pai, mariñeiro, traballaba no barco que facía a conexión entre as cidades de Le Havre e Hamburgo. En 1835, a súa familia mudouse á Havre, onde o seu pai estableceuse como vendedor na imprenta de Joseph Morlent, e máis tarde na papelería de Alphonse Lemasle. Ao ano seguinte, Boudin comezou a traballar nunha pequena tenda de arte, antes de establecer o seu propio negocio.
Caetano Veloso
Caetano Emanuel Vianna Telles Velloso, coñecido como Caetano Veloso, nado en Santo Amaro de Purificação, estado de Baía, o 7 de agosto de 1942, é un pintor, cineasta e fundamentalmente cantor e compositor brasileiro.
Jeff Porcaro
Traxectoria
Tocou con grandes artistas como Bonnie Raitt, Bee Gees, Pink Floyd, Michael Jackson e moitos máis. Jeff sufriu un ataque ó corazón o 5 de agosto de 1992 por mor dunha reacción alérxica a un pesticida que estaba a utilizar. Algúns rumores apuntaron á adicción á cocaína como causante pero os máis achegados a el sempre souberon que superara o problema e descartaron esta hipótese.
Eugène Boudin
A papelería
miniatura|esquerda|200px|Trouville, [[1864, Eugène Boudin.]]
Caetano Veloso
Carreira
Foi un dos líderes do tropicalismo, un movemento de renovación da música brasileira de finais dos sesenta.
Familia
É pai do músico Moreno Veloso e irmán de Maria Bethânia, para quen compuxo cancións como "Tá combinado" e "Reconvexo", e coa que cantou en dueto.
Eugène Boudin
A papelería
Alí entrou en contacto con Constant Troyon e Jean-François Millet, os cales, xunto con Jean-Baptiste Isabey e Thomas Couture animaron ao xove Boudin a seguir unha carreira artística. Con 22 anos abondonou o mundo do comercio, adicándose á pintura a tempo completo, viaxando a París e a Flandres. En 1850 obtivo unha bolsa de estudos que lle permitiu mudarse a París, aínda que realizou diversas viaxes á Normandía e, a partir de 1855, á Bretaña para pintar as súas paisaxes.
Os comezos
Os mestres holandeses do século XVII influenciarono profundamente, como o pintor Johan Jongkind, que influenciou tamén a outros artistas franceses.
Jeff Porcaro
Traxectoria
No seu honor organizouse o Tributo a Jeff Porcaro, que contou cunha gran presenza de grandes da percusión e fundouse tamén o Jeff Porcaro Memorial Fund.
No seu haber hai grandes sinxelos coma Rosanna ou Mushanga que gravou coa súa principal banda Toto.
Superlópez
Superlópez é o título que engloba unha serie de historietas protagonizada polo personaxe homónimo, creado en 1973 polo debuxante español Juan López Fernández, máis coñecido polo seu alias, «Jan».
Historia e características
O seu creador, Fernández, ocupouse do seu desenvolvemento dende o primeiro, coa excepción dos guións iniciais —entre os que destacan os escritos por Efepé— e o do álbum Otra vez el supergrupo —realizado en 2013 con motivo do 40 aniversario e con guión pertencente de novo a Efepé—. O personaxe, deseñado inicialmente para unha monografía de humor gráfico da editorial Euredit, constituíu o último éxito de Bruguera (a popularidade de Superlópez só foi superada por Mortadelo e Filemón ), aínda que se desligou do estilo propio da editorial. Máis tarde, Ediciones B fíxose cargo da publicación das historietas, aínda que a serie recibe usualmente a crítica de ter descendido en calidade dende as súas primeiras entregas.
Nacida como unha parodia de Superman, acabou converténdose nun vehículo do seu debuxante para abordar multitude de temas. Mentres que nas primeiras entregas se atopa máis presente o compoñente paródico, cun humor disparatado, máis adiante a serie adquire unha maior profundidade, coa intención de crear varios niveis de lectura ao incluír unha maior carga social.
É habitual que as historietas traten temas de actualidade, así como que estean fielmente representadas en contornas realistas, froito do carácter observador e detallista do seu creador e do seu empeño por documentarse minuciosamente.
Eugène Boudin
Os comezos
Despois dunha curta instancia en Bruxelas, a finais 1870, retoma o seu traballo da mariña (co mar como protagonista).
Volta ao impresionismo
No ano 1874 Boudin participa na primeira exposición «impresionnista», celebrada na cidade de París nos talleres do fotógrafo Félix Nadar. Trala celebración da primeira exposición, as vindeiras, terían lugar nos locais do comerciante de arte Paul Durand-Ruel.
A partir dese intre, Boudin sería considerado un dos precursores do movemento impresionista, malia non sentirse un pintor anovador no seu eido. Co tempo, a súa fama e popularidade medra, permitíndolle facer moitas viaxes na década dos 70 do século XIX, viaxando a Flandres, aos Países Baixos, ao sur de Francia e Italia, onde descobre diferentes movementos artísticos do seu século.
Ademais de viaxar, segue expondo en París, séndolle outorgado o terceiro posto no Salon de 1881, pola obra La Meuse à Rotterdam. No ano 1886 varias obras súas aparecen na grande exposición impresionista organizada por Paul Durand-Ruel na cidade de Nova York. Vila Broloque, lugar onde o pintor morreu en [[1898|miniatura|esquerda]] Na exposición universal parisiense de 1889, recibe a medalla de ouro polos dous cadros que expón: Un coucher de soleil e Marine - Les Lamaneurs. O 14 de marzo dese mesmo ano prodúcese a morte da súa dona.
Enfermo, instalase en 1892 en Villefranche-sur-Mer, na Costa Azul. Neste ano, Eugène Boudin é galardoado como cabaleiro da Légion d'honneur polo pintor simbolista Pierre Puvis de Chavannes, quen coñecera a Boudin ao matricularse na société nationale des beaux-arts. Logo da súa recuperación, volve facer viaxes regulares a Venecia buscando inspiración ata 1895.
En 1898, estando en París e sintindose moi feble, decide rematar os seus derradeiros días fronte ao mar polo que pide que o leven a Deauville. Morre alí 8 de agosto pola maña na villa Breloque no número 8 da rúa Oliffe, sendo soterrado o 12 de agosto no cemiterio Saint-Vincent de barrio Montmartre na cidade de París.
A Obra
Eugène Boudin era un pintor mariño e experto na materia de devolución de todo o que está vencellado co mar e ás súas beiras. Pintou particularmente numerosos taboleiros que describían a vida dos pescadores sobre os portos e os mercados; así como a das familias burguesas do século XIX sobre as praias da rexión da Normandía.
A importancia que lle daba ao ceo e aos seus efectos atmosféricos nas súas pinturas valeulle o alcume do "rei dos ceos" polo pintor francés Camille Corot. Concedía en efecto unha grande importancia ao sol, ás nubes, ao ceo e aos seus efectos cambiantes sobre a paisaxe en movemento. Durante a súa vida, pintaría preto de 4.500 cadros, deixado o mesmo número de debuxos, pasteis e acuarelas.
Premio Eugène Boudin
O premio é outorgado pola Société Nationale des Beaux-Arts. Entre os galardoados destacan os pistores:
Barbeito, Adina, Sanxenxo
Barbeito é un lugar da parroquia da Adina do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 377 habitantes en 2016 (181 mulleres e 191 homes), o que representa un lixeiro aumento respecto ós anos 2009, cando tiña 363 habitantes, e 2008, cando eran 368.
Uradech dos pictos
Uradech dos pictos (ou Feradach) é un rei lendario dos pictos que gobernou durante o século IV e que só é coñecido polas listas reais.
San Caetano
O nome de San Caetano pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Capudre
O capudre ou cancereixo (Sorbus aucuparia) é unha árbore de tamaño mediano da familia das Rosáceas que raramente pasa dos 15 metros, a súa distribución cobre toda Europa, de Islandia a Rusia e a Península Ibérica, tolerante ao frío pódese atopar en altitudes altas. Os seus froitos, semellantes a cereixas, son doces e acedos a un tempo, cun alto contido en vitamina C.
Etimoloxía
A Real Academia Galega só recolle o nome de cancereixo. Porén, noutros dicionarios recóllese o termo "capudre", e variedades dialectais coma capudrio, vocábulo que parece derivar dunha raíz indoeuropea, posibelmente do celta: triu, treow (árbore). Nalgunhas zonas tamén recibe os nomes de canfreixo, escornabois e cornabude, pero hai que ter en conta que estes dous últimos son tamén nomes comúns doutras especies.
Descrición
Arboriña caducifolia que acada os 15 m ou 20 m de altura. O toro é recto coa cortiza pardo cinsenta, gretada nos adultos. A copa é ampla de forma trasovada ou ovoide. As xemas son moi aveludadas. As follas dispóñense alternas ao longo das pólas, compostas e imparipinnadas, oblongas e de bordos serrados, presenta de 9 a 15 folíolos, cunhas dimensións de 2,5 a 6 cm, até 9 cm. As inflorescencias son hermafroditas e se producen en grandes corimbos terminais de 8 a 15 cm de diámetro con máis de 250 flores, cada unha derredor de 1 cm de diámetro con cinco pétalo branco-cremosos, que polinizan os insectos.
O froito, que chega entre setembro e outubro, é un pomo miúdo de entre 4 a 8 mm de diámetro, carnoso e de forma globosa de cor alaranxada brillante ou vermello coral, moi semellante á sorba mais do talle dunha cereixa; fican deica o inverno na árbore. Porén, existen tamén algunhas variedades rosadas, amarelas e albas entre as especies asiáticas. O froito é doce e acedo ao mesmo tempo, cun alto contido en vitamina C. Ademais son moles e zumarentos o que os fai doada comida para os paxaros, principalmente, o picoteiro (Bombycilla garrulus) e os merlos (coma a especie asiática Turdus dissimilis), que espallan posteriormente as sementes do cancereixo coas excrecións.
Usos
Os froitos do cancereixo empregáronse para a elaboración de marmeladas para combater o escorbuto, grazas ao seu contido en vitamina C, tres veces maior co das laranxas. Asemade descubriuse no século XIX que contiñan o azucre sorbitol, o que deu pé a súa obtención a partir de glicosa e a súa utilización na industria química para a fabricación de ácido ascórbico (vitamina C) ou coma humectante, estabilizante e adozante (E-420) en alimentos, cosméticos, produtos para diabéticos e goma de mascar. A partir da fermentación dos froitos prodúcese unha augardente que é a base do vodka dos países nórdicos.
A madeira, de gran dureza serviu para a realización de pezas expostas a un forte rozamento coma puntas de muíños ou fusos. Hai séculos, noutras zonas de Europa incluso chegou a substituír ao teixo na fabricación de arcos.
Tamén se emprega en xardinaría. Nalgúns países as follas eran empregadas para curtir. En Galicia e Asturias a madeira empregouse desde tempos ancestrais para protexerse dos feitizos das meigas.
Distribución
Esténdese por toda Europa, dende Islandia até Rusia e a Península Ibérica. Atura ben o frío polo que adoita atoparse en altitude. En Galicia atópase nas montañas meridionais (Os Ancares, O Courel, Serra da Queixa, O Invernadeiro...), sendo máis escaso nas serras setentrionais.
Hábitat
Adoita aparecer illado nas carballeiras, bidueirais, faiais ou formando parte das fragas autóctonas europeas. Asóciase cos acivros e bidueiros. Normalmente medra nas abas frescas das montañas. Ascende até os 2000 m, preferindo os solos húmidos e con pouco cal.
Ecoloxía
É unha especie de importancia vital no mantemento das poboacións de animais en inverno ao serviren os seus froitos de alimento aos osos, raposos e outros animais, especialmente as aves coma os paporrubios, os tordos ou as pegas.
Tamén é empregado o cancereixo coma sustento das larvas dunha ampla gama de especies de lepidópteros.
Taxonomía
miniatura|Froitos do capudre. Sorbus aucuparia foi descrita por Carl von Linné e publicouse en Species Plantarum 1: 477, no ano 1753.
Gartnait II
Gartnait II, fillo de Domelch, morto no ano 595 foi un rei dos pictos dende o ano 584 até o 595.
As listas da Crónica picta, contidas no manuscrito de Poppleton, citan a Gartnait despois de Bridei, fillo de Maelchon, cuxa morte c. 584 está rexistrada nos anais irlandeses. A morte de Gartnait aparece nos Anais de Tigernach c.599 e as listas de reis din que foi sucedido por Nechtan nepos Uerb.
Algunhas versións das listas de reis asocian a Gartnait coa fundación do mosteiro de Abernethy, malia que outras versións asóciano con Nechtan nepos Uerb ou outros reis lendarios como Nechtan, fillo de Erp.
Ramón Rebellón Zubiri
miniatura|dereita|O [[pazo da Trave, residencia de Ramón Rebellón, herdado do seu sogro Bartolomé Basanta.]]
Reinhard Gehlen
miniatura|dereita|Reinhard Gehlen Reinhard Gehlen, nado en Erfurt o 3 de abril de 1902 e finado o 8 de xuño de 1979, foi un militar alemán.
Traxectoria
Foi xeneral da Wehrmacht durante a segunda guerra mundial, tiña ao seu cargo o servizo de intelixencia na Fronte oriental.
Durante a guerra fría foi recrutado polo servizo de intelixencia norteamericano coa misión de organizar un grupo que espiase á Unión Soviética, este grupo coñeceuse como Organización Gehlen e estaba formada en gran parte pola mesma rede de espías que traballaban para el durante o réxime nazi e que acabou por constituír a base dos servizos de información da nova República Federal de Alemaña, a Bundesnachrichtendienst, creada en 1956 e que tivo a Gehlen como primeiro presidente ata a súa retirada en 1968.
Ramón Rebellón Zubiri
Ramón Rebellón Zubiri, nado en Ourense o 7 de outubro de 1855 e finado en Galdo (Viveiro) o 14 de novembro de 1931, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Irmán do xeneral Inspector de Sanidade da Armada Gabriel Rebellón Zubiri. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Casou coa filla de Bartolomé Basanta Miranda, líder do Partido Conservador en Viveiro, sucedéndoo despois. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Viveiro durante catro lexislaturas (1884-1901). Foi correspondente do Banco de Comercio Hispano Arxentino en Viveiro. Recibiu a Gran Cruz de Isabel a Católica. Acadou o título de Cidade para Viveiro no 1891, sendo rexente María Cristina.
Canutulachama dos pictos
Canutulachama dos pictos é un rei lendario dos pictos que gobernou durante o século IV e que só é coñecido polas listas reais.
Teoría cinética dos gases
A teoría cinética dos gases é unha teoría física que explica o comportamento e propiedades macroscópicas dos gases a partir dunha descrición estatística dos procesos moleculares microscópicos. A teoría cinética desenvolveuse con base nos estudos de físicos como Ludwig Boltzmann e James Clerk Maxwell a finais do século XIX. Posteriormente, extensión da teoría cinética foron aplicadas a outros estados da materia, pero xa sen poder de predición e xeral, senón soamente como explicación.
Postulados
Os postulados fundamentais da teoría cinética son os seguintes:
Adicionalmente, se o gas está no interior dun recipiente, as colisións coas súas paredes asúmese que son instantáneas e perfectamente elásticas (postulado 2º).
Estes postulados describen o comportamento dun gas ideal. Os gases reais aproxímanse a este comportamento ideal en condicións de baixa densidade e temperatura.
Presión
No marco da teoría cinética a presión dun gas é explicada como o resultado macroscópico das forzas implicadas polas colisións das moléculas do gas coas paredes do contedor. A presión pode definirse polo tanto facendo referencia ás propiedades microscópicas do gas.
En efecto, para un gas ideal con N moléculas, cada unha de masa m e movéndose cunha velocidade aleatoria media vrms contido nun volume cúbico V as partículas do gas impactan coas paredes do recipiente dun xeito que pode calcularse de xeito estatístico intercambiando momento lineal coas paredes en cada choque e efectuando unha forza neta por unidade de área que é a presión exercida polo gas sobre as paredes.
A presión pode calcularse como
Este resultado é interesante e significativo non só por ofrecer unha forma de calcular a presión dun gas senón porque relaciona unha variable macroscópica observable, a presión, coa enerxía cinética traslacional media por molécula, 1/2 mvrms², que é unha magnitude microscópica non observable directamente. Nótese que o produto da presión polo volume do recipiente é dous terzos da enerxía cinética total das moléculas de gas contidas.
Temperatura
A ecuación superior dinos que a presión dun gas depende directamente da enerxía cinética molecular. A ecuación dos gases ideais permítenos asegurar que a presión é proporcional á temperatura absoluta. Estes dous enunciados permiten realizar unha das afirmacións máis importantes da teoría cinética: A enerxía molecular media é proporcional á temperatura. A constante de proporcionalidade é 3/2 da constante de Boltzmann k, que á súa vez é o cociente entre a constante dos gases R entre o número de Avogadro. Este resultado permite deducir o principio ou teorema de equipartición da enerxía.
A enerxía cinética por Kelvin é: En condicións estándar de presión e temperatura (273.15 K) obtense que a enerxía cinética total do gas é:
Exemplos:
Velocidade media das moléculas
Das fórmulas para a enerxía cinética e a temperatura tense
onde v mídese en m/s eT en kelvins
Bartolomé Basanta Miranda
Bartolomé Basanta Miranda, nado en Cabarcos (Barreiros) en 1812 e finado en Viveiro o 13 de abril de 1885, foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido senador pola provincia de Lugo en 1872. Na Restauración foi o líder do Partido Conservador en Viveiro. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Viveiro en 1876, sendo reelixido polo mesmo distrito en 1879. Foi alcalde de Viveiro. miniatura|[[Pazo da Trave, residencia de Bartolomé Basanta.]] A súa filla casou con Ramón Rebellón Zubiri, que o sucedeu á fronte do Partido Conservador de Viveiro.
¡Despertad!
¡Despertad! foi un periódico aparecido en Vigo entre 1928 e 1930.
Historia e características
Apareceu en 1928 para substituír a El Despertar Marítimo. Publicación decenal, logo semanal, órgano da Federación Regional Marítima, afecto á CNT. Estivo dirixido por José Villaverde Velo. Entre os seus colaboradores figuraron Dalmacio Bragado Ruiz, Antonio Ramos Varela e Eladio Díez. Serviu de enlace entre as diferentes tendencias da CNT. Foi substituído por Redención Marítima.
Werwolf
200px|miniatura|Estandarte de Werwolf Werwolf (literalmente home lobo en alemán) foi un plan nazi elaborado ao final da segunda guerra mundial para organizar unha forza clandestina de resistencia que debía desenvolver unha guerra de guerrillas contra os aliados no caso da derrota do réxime nazi. Esa forza chegou a ter 5000 membros recrutados entre as SS e as Xuventudes Hitlerianas pero foi parcialmente desmantelada semanas antes da fin da guerra e só realizou accións illadas como o asasinato do alcalde de Aquisgrán en marzo de 1945.
O Monte, Bestar, Cospeito
O Monte é un lugar da parroquia de Bestar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
IES As Lagoas
O IES As Lagoas é un Instituto de Ensino Secundario situado na cidade de Ourense.
Orixe
O Instituto leva o nome do barrio no que está asentado. O actual IES As Lagoas naceu en 1977 como terceiro centro de bacharelato da cidade e primeiro mixto nos tempos modernos. O IES As Lagoas naceu nun espazo central e vinculado ao desenvolvemento da cidade neste barrio nos anos sesenta e setenta. Os primeiros anos de funcionamento foron complicados desde un punto de vista organizativo: alto número de alumnado, quendas nocturnas e diúrnas, conflitos laborais e estudantís... pero foise asentando ata se converter na actualidade nun dos centros punteiros do ensino público en Ourense.
No 2002/2003 festexouse o vinte e cinco aniversario cunha gran festa onde se deron cita moitos exalumnos e exprofesores e no 2017/2018 celebráronse os 40 anos do centro.
Localización
O instituto de As Lagoas atópase na Rúa Eduardo Blanco Amor, 2. 32004, en Ourense
Oferta educativa
O centro ofrece os estudos de Educación Secundaria Obrigatoria, ademais de tres Bacharelatos diferentes: o de ciencias, o de humanidades e ciencias sociais e o de artes.
Espazos e instalacións
O edificio do Instituto, construído en 1977 e ampliado en dúas ocasións, conta cos seguintes espazos: