cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
PMS2
Función
Este xene forma parte da familia de xenes PMS2, que se encontran agrupados no cromosoma 7. Os xenes relacionados con PMS2 humanos están localizados nas bandas 7p12, 7p13, 7q11 e 7q22. Os exóns do 1 ao 5 destes homólogos comparten un alto grao de identidade co PMS2 humano. O produto deste xenes está implicado na reparación de discordancias do ADN. A proteína PMS2 forma un heterodímero con MLH1 e este complexo interacciona co MSH2 unido ás bases mal apareadas. Os defectos neste xenes están asociados co cancro colorrectal non poliposo hereditario, coa síndrome de Turcot e son unha causa de tumores neuroectodérmicos primitivos supratentoriais. Detectáronse variantes de empalme.
Reparación de discordancias e actividade de endonuclease
A PMS2 intervén na reparación de discordancias no ADN e sábese que ten unha actividade latente de endonuclease que depende da integridade do motivo de meta-unión en homólogos MutL. Como endonuclease, PMS2 crea amosegas en febras de ADN descontinuas.
Interaccións
PMS2 presenta interaccións coa proteína MLH1 ao formar con ela o heterodímero MutLα. Hai unha competencia entre MLH3, PMS1 e PMS2 polo dominio interaccionante de MLH1, que está localizado nos residuos 492-742.
Os dominios interaccionantes de PMS2 teñen repeticións de héptada que son características das proteínas con cremalleira de leucina. MLH1 interacciona con PMS2 nos residuos 506-756.
Os heterodímeros MutS, que son MutSα e MutSβ, asócianse con MutLα ao unirse á discordancia de bases. Crese que MutLα se une ao paso de recoñecemento de discordancias doutros procesos, como son: eliminación de discordancias da febra nova de ADN, resíntese de ADN degradado, e reparación da amosega no ADN. MutLα ten unha feble actividade de ATPase e tamén posúe actividade de endonuclease que introduce amosegas na febra descontinua do ADN. Isto facilita a degradación de 5' a 3' da febra de ADN mal apareada por parte de EXO1. O sitio activo de MutLα está localizado na subunidade PMS2. PMS1 e PMS2 compiten por interaccionar con MLH1. As proteínas do interactoma de PMS2 foron identificadas por purificación por afinidade en tándem.
A PMS2 humana exprésase a moi baixo nivel e non se pensa que sexa fortemente regulada no ciclo celular.
Interaccións con p53 e p73
PMS2 tamén interacciona con p53 e p73. En ausencia de p53, as células deficientes en PMS2 e as proficientes en PMS2 aínda poden deter o ciclo celular no punto de control G2/M cando son tratadas con cisplatino. As células que son deficientes en p53 e PMS2, mostran un incremento da sensibilidade a axentes anticanceríxenos. PMS2 é un mediador protector da supervivencia celular en células deficientes en p53 e modula as vías de resposta a danos no ADN protectoras independentemente de p53. PMS2 e MLH1 poden protexer as células da morte celular ao contrarrestaren a apoptose mediada por p73 de maneira dependente da reparación de discordancias.
PMS2 pode interaccionar con p73 para potenciar a apoptose inducida polo cisplatino ao estabilizar p73. O cisplatino estimula a interacción entre PMS2 e p73, que depende de c-Abl. O complexo MutLα pode funcionar como un adaptador para traer p73 ao sitio do ADN danado e tamén actúa como activador de p73, debido á presenza de PMS2. É tamén posible que o PMS2 sobreexpresado estimule a apoptose en ausencia de MLH1 e en presenza de p73 e cisplatino debido ás accións estabilizantes de PMS2 sobre p73. Nos danos ao ADN, p53 induce a detención do ciclo celular por medio da vía p21/WAF e inicia a reparación por expresión de MLH1 e PMS2. O complexo MSH1/PMS2 actúa como un sensor da medida dos danos no ADN, e inicia a apoptose ao estabilizar p73 se o dano non se pode reparar. A perda de PMS2 non sempre conduce á inestabilidade de MLH1, xa que pode tamén formar complexos con MLH3 e PMS1.
Mutacións
PMS2 é un xene que codifica proteínas de reparación do ADN implicadas na reparación de discordancias. O xene PMS2 está localizado na banda 7p22 do cromosoma 7 e consta de 15 exóns. O exón 11 do xene PMS2 ten unha repetición codificada de oito adenosinas.
As mutacións na liña xerminal heterocigotas en xenes de reparación de discordancias no ADN como PMS2 orixinan a síndrome de Lynch autosómica dominante. Só o 2% das familias que teñen síndrome de Lynch teñen mutacións no xene PMS2. A idade dos pacientes cando se lles manifesta a síndrome de Lynch asociada a PMS2 varía moito, e vai dos 23 aos 77 anos.
En raros casos, a causa desta síndrome pode ser un defecto homocigótico. En tales casos un neno herda a mutación xénica de ambos os proxenitores e a condición chámase síndrome de Turcot ou deficiencia en MMR constitucional (CMMR-D). Ata o ano 2011, informouse de 36 pacientes con tumores cerebrais debidos a mutacións na liña xerminal de PMS2 bialélicas. A herdanza da síndrome de Turcot pode ser dominante ou recesiva. A herdanza recesiva da síndrome de Turcot está causada por mutacións heterocigotas compostas en PMS2. 31 dun total de 57 familias con CMMR-D tiñan mutacións de PMS2 na liña xerminal. 19 dun total de 60 casos de portadores de mutacións en PMS2 homocigotas ou heterocigotas compostas tiñan cancro gastrointestinal ou adenomas como primeira manifestación de CMMR-D. A presenza de pseudoxenes pode causar confusión cando se trata de identificar mutacións en PMS2, o que pode facer chegar á conclusión de falsos positivos sobre a presenza de PMS2 mutado.
Deficiencia e sobreexpresión
A sobreexpresión de PMS2 ten como resultado hipermutabilidade e tolerancia aos danos no ADN. A deficiencia en PMS2 tamén contribúe á inestabilidade xenética ao permitir que a mutación se propague debido á función de MMR reducida. Os ratos PMS2-/- desenvolven linfomas e sarcomas. Os ratos machos PMS2-/- son estériles, o que indica que PMS2 pode ter un papel na espermatoxénese.
Papel no colon normal
PMS2 xeralmente exprésase a alto nivel nos núcleos celulares dos enterocitos (células absorbentes) das criptas do colon que tapizan a superficie interna do colon (ver imaxe, panel A). A reparación do ADN, que implica unha alta expresión das proteínas PMS2, ERCC1 e ERCC4 (XPF), parece ser moi activa nas criptas do colon no epitelio de colon normal, non neoplástico. No caso de PMS2, o nivel de expresión no epitelio de colon normal é alto no 77% a 100% das criptas.
As células orixínanse na base das criptas e migran cara arriba ao longo do eixe da cripta antes de acabar desprendéndose no lume do colon días despois. Hai 5 ou 6 células nai na base das criptas. Hai uns 10 millóns de criptas ao longo da superficie interna dun colon humano medio. Se as células nai na base da cripta expresan ERCC4 (XPF), xeralmente todos os miles de células da cripta expresan tamén ERCC4 (XPF). Isto vén indicado pola cor marrón que se ve por inmunomarcaxe de ERCC4 (XPF) en case todas as células da cripta no panel C da imaxe deste corte. Unha expresión similar de PMS2 e ERCC1 ocorre nas miles de células de cada cripta de colon normal.
O corte histolóxico da imaxe que se mostra aquí foi tamén contratinguido con hematoxilina para que se tinga o ADN dos núcleos de cor gris azulado. Os núcleos das células na lámina propia, que son células que están debaixo e rodeadas de criptas epiteliais, mostran intensamente a cor gris azulada que lle dá a hematoxilina e presentan pouca expresión de PMS2, ERCC1 ou ERCC4 (XPF). Ademais, as células na parte máis superior das criptas tinguidas para PMS2 (panel A) ou ERCC4 (XPF) (panel C) teñen baixos niveis destas proteínas reparadoras do ADN, polo que estas células mostran tamén a tinguidura gris azulada do ADN.
Cancro de colon
Un 88% das células de orixe epitelial en cancros de colon, e un 50% das criptas de colon do epitelio a unha distancia de 10 cm arredor dos cancros (nos defectos de campo a partir dos cales probablemente se orixinan os cancros) teñen unha expresión de PMS2 reducida ou ausente.
As deficiencias en PMS2 no epitelio do colon parecen deberse principalmente a represión epixenética. En tumores clasificados como deficientes ou carentes na reparación de discordancias, na súa maioría teñen unha expresión de PMS2 deficiente debido á falta da proteína coa que se asocia, MLH1. Pairing of PMS2 with MLH1 stabilizes. Comprobouse que a perda de MLH1 en cancros esporádicos debíase a silenciamento epixenetico causado por metilación do promotor en 65 de 66 casos. En 16 cancros Pms2 era deficiente incluso cando había expresión de MLH1. Destes 16 casos, non se determinou ningunha causa para 10 deles, pero en 6 atopouse unha mutación na liña xerminal heterocigota en Pms2, seguida da probable perda de heterocigose no tumor. Así, só 6 dun total de 119 tumores que carecían de expresión de Pms2 (5%) eran debidos a unha mutación en PMS2.
Coordinación con ERCC1 e ERCC4 (XPF)
miniatura|500px|Cortes secuenciais dun segmento de epitelio de colon preto dun [[cancro colorrectal mostrando unha expresión reducida ou ausente de PMS2 (A), ERCC1 (B) e ERCC4 (C) nas criptas de colon. Este segmento de tecido procede dunha área histoloxicamente normal dunha resección de colon dun paciente masculino que tiña un adenocarcinoma no colon sigmoide. Para PMS2 (A), hai ausencia de expresión nos núcleos celulares do corpo das criptas, no colo das criptas e na superficie luminal do colon en todas as células epiteliais. Para ERCC1 (B), hai unha redución da expresión na maioría dos núcleos das células das criptas, pero obsérvase unha alta expresión nos núcleos celulares no colo das criptas e na superficie luminal do colon adxacente. Para ERCC4 (XPF) (C), hai unha ausencia de expresión na maioría dos núcleos celulares das criptas e no lume do colon nesta área do tecido, pero unha expresión detectable no colo dalgunhas criptas. A redución ou ausencia de expresión destes xenes de reparción do ADN neste tecido parece deberse a unha represión epixenética. A imaxe orixinal foi tamén publicada. ]]
Cando PMS2 está reducida nas criptas do colon nun defecto de campo, isto está xeralmente asociado tamén cunha expresión reducida dos encimas de reparación do ADN ERCC1 e ERCC4 (XPF) (ver imaxes desta sección). Unha deficiencia en ERCC1 ou ERCC4 (XPF) causa unha acumulación de danos no ADN. Ese exceso de danos adoita conducir á apoptose. Porén, un defectoengadido en PMS2 pode inhibir esta apoptose. Así, unha deficiencia engadida en PMS2 probablemente sería seleccionada favorablemente nunha situación de incrementos de danos no ADN cando ERCC1 ou ERCC4 (XPF) son deficientes. Cando as células de ovario de hámster chinés deficientes para ERCC1 foron sometidas repetidamente a danos no ADN, de cinco clons derivados das células superviventes, tres tiñan mutacións en Pms2.
Progresión ao cancro de colon
As células de ovario de hámster chinés dobres mutantes para ERCC1 e PMS2, cando son expostas a luz ultravioleta (un axente que causa danos no ADN), mostran unha frecuencia de mutación multiplicada por 7375 en comparación co tipo silvestre, e multiplicada por 967 en comparación con células só defectivas para ERCC1. Así, a deficiencia das células de colon para ERCC1 e PMS2 causa inestabilidade xenómica. Unha situación xeneticamente inestable similar espérase en células dobremente defectivas para PMS2 e ERCC4 (XPF). Esta inestabilidade probablemente potencia a progresión ao cancro de colon ao causar un fenotipo mutante, e explica a presenza de células con dobre deficiencia en PMS2 e ERCC1 (ou PMS2 e ERCC4 (XPF)) en defectos de campo asociados co cancro de colon. Como indicaron Harper e Elledge, os defectos na capacidade de responder axeitadamente e reparar os danos no ADN subxacen en moitas formas de cancro.
Santoña
Santoña é unha vila que se encontra na zona oriental de Cantabria, en España, situada na baía do seu nome, ao pé do monte Buciero. Dista uns 45 km da capital, Santander. A cidade de Santoña está limitada ao norte pola praia de Berria, ao sur pola praia de San Martín, ao leste polo monte Buciero e ao oeste polo porto pesqueiro e a nova sección de porto deportivo que á súa vez ten ao oeste as marismas.
Xeografía
A acción do curso baixo do río Asón formou a chamada ría de Treto que desemboca no estuario e cuxos sedimentos de abundantes limos formaron o ecosistema da marisma santoñesa. O monte Buciero elévase a uns 400 m; ocupa unha superficie maior que a metade do total do Municipio. En tempos pasados as súas ladeiras estaban roturadas con socalcos que se aproveitaban para o cultivo. Na actualidade a súa vexetación é de sotobosque e matogueira, con loureiros, abruñeiros, abeleiras, teixos e érbedos. A base do monte polo lado que dá ao mar está configurada por unha costa irregular e sinuosa que ofrece un grande acantilado. Rodeando o monte polo seu lado sur encóntrase a praia de San Martín, que é a entrada á baía. Fronteiro a esta praia aparece un areal chamado O Puntal, pertencente á localidade de Laredo. Coa praia de San Martín comeza a cidade pola parte sur.
miniatura|400px|dereita|Panorámica da [[Reserva Natural das Marismas de Santoña e Noja vista desde o monte Buciero. En primeiro plano aparece a poboación de Santoña e á dereita Berria.]] miniatura|300px|dereita|Praia de Berria desde o leste. Ao fondo aprézase O Brusco, límite entre esta poboación e Noja
A praia de Berria encóntrase no norte de Santoña. Formouse polos arrastres que depositaron dúas correntes de mar de dirección contraria, N-S e S-N. Santoña era na antigüidade case unha illa e as súas augas vertían por esta parte da praia, mais foise enchendo  a saída da auga pola acción dos ventos, formando un banco de area e unha liña de dunas con vexetación que foron impedindo o escoamento para o mar norte e formaron así un istmo, que son as actuais marismas. Parece ser que o canal que atravesa as marismas, chamado Canal de Boó, era o que efectuaba o dito escoamento. As marismas son dun gran valor ecolóxico, reserva natural e zona protexida. Abarcan 3.500 hectáreas nas que están comprendidas unha parte de Noja, Colindres e Limpias, ademais da grande extensión da propia Santoña.
No límite oeste do Municipio encóntrase outro monte chamado o Brusco, dunha altitude de 250 m. e para o sur oeste o monte Montehano, xa no municipio de Escalante, onde está en convento do mesmo nome. Neste convento están sepultados os restos de Bárbara Blomberg, mai de Xoán de Austria.
Demografía
Con 11.592 habitantes (INE, 2005), este municipio era o oitavo núcleo máis poboado de Cantabria; aínda que ten o posto 94 en canto a superficie.
Mar de Bellingshausen
O Mar de Bellingshausen ten unha superficie de 487 000km² e alcanza unha profundidade máxima de 4,5 km. Contén a chaira submarina planicie de Bellingshausen.
Leva o nome do Almirante Thaddeus Bellingshausen, que explorou na zona en 1821.
A finais da Época do Plioceno, hai uns 2´15 millóns de anos, o asteroide Eltanin (de aproximadamente 1 a 4 km de diámetro) impactou na ribeira do mar de Bellingshausen (no Océano Pacífico Sur). Este é o único impacto coñecido nunha conca de océano profundo no mundo.
Estadi de Son Moix
O Estadi de Son Moix (previamente coñecido coma Ono Estadi e máis tarde coma Iberostar Estadi por motivos de patrocinio ) é un estadio de fútbol situado na cidade de Palma, nas Illas Baleares.
Son Moix foi construído para a celebración da Universiada en Palma en 1999. É o estadio onde disputa os partidos o RCD Mallorca desde o ano 1999, xa que o club conseguiu chegar a un acordo co concello da cidade para a súa explotación con fins deportivos por un período de 50 anos. Entre 2010 e 2017 levou o nome da cadea hoteleira Iberostar.
Instalacións
Ten capacidade para 23.142 espectadores e ten unhas dimensións de 105 x 68 metros. O estadio dispón de 2000 focos de luces, zona de prensa de 150 metros cadrados e capacidade para albergar uns 300 xornalistas. A zona de aparcadoiros dispón de 1.500 m² para unidades móbiles de televisión, 40 prazas para prensa e 2700 para público en xeral. Nesta tempada construíronse unhas bancadas supletorias que están xusto debaixo da tribuna cuberta, e tamén agrandaron o palco presidencial.
Novo estadio
O RCD Mallorca presentou o seu proxecto para a construción dun novo estadio de 40.000 espectadores para o club. Trátase dun proxecto do Estudo Lamela que inclúe, ademais do novo estadio, a construción de 3 rañaceos de 34, 22 e 16 plantas, chegando o maior deles a alcanzar os 160 metros de altura.
As torres terían un espazo total de 200.000 m² e contarían con centro de convencións, centro comercial e un gran aparcadoiro.
Niimi
Niimi (新見市, にいみし, Niimi-shi) é un concello da prefectura de Okayama no Xapón. Está situado ó norte da area Bitchū da prefectura, na parte norte da rexión de Chūgoku, e case no centro da rexión de San'yō, na illa de Honshū. A súa superficie é de 793,27 km² e a poboación de 34.267 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 43,2 h/km².
O concello de Niimi limita cos concellos de Takahashi, de Maniwa, de Shinjō (son da prefectura de Tottori); de Nichinan, de Hino (son da prefectura de Tottori); e de Shōbara (da prefectura de Hiroshima).
The Red Sea Diving Resort
The Red Sea Diving Resort é un filme canadense-estadounidense de 2019 dirixido, coproducido e escrito por Gideon Raff. Está inspirado na historia real dun grupo de axentes do Mossad e etíopes que a comezos da década de 1980 utilizaron un hotel falso, o Resort do Mar Vermello do Sudán, para rescatar e evacuar os xudeus etíopes dende o Sudán até Israel. O equipo encuberto para levar a cabo está liderado por Ari Levinson (Chris Evans) e Kebede Bimro (Michael Kenneth Williams). O elenco tamén está composto por Haley Bennett, Alessandro Nivola, Michiel Huisman, Chris Chalk, Greg Kinnear e Ben Kingsley. Estreouse no San Francisco Jewish Film Festival o 28 de xullo de 2019, e en todo o mundo o 31 de xullo de 2019 a través de Netflix.
Adalberto de Praga
dereita|miniatura dereita|166px miniatura|Relicario de prata na catedral de Gniezno, Polonia. Adalberto de Praga ou santo Adalberto (en checo Vojtěch), nado en Libice nad Cidlinou no 957 e finado no 997, foi relixioso de Bohemia, bispo da Igrexa católica.
Traxectoria
Naceu nunha familia nobre. Estudou durante dez anos con Adalberto de Magdeburgo, ao morrer este tomou o seu nome. Foi bispo de Praga (982) e entrou en conflito co duque de Bohemia, Boleslao II o que provocou a súa marcha a Roma en 990. Batizou a Geza de Hungría e o seu fillo; tamén traballou para converter aos poloneses.
Martirizado en abril de 997 na costa do mar Báltico en territorio dos prusianos bálticos, canonizado no 999. A súa festa celébrase o 23 de abril. É o patrón de Prusia, Bohemia, Polonia e Hungría.
Alfa Romeo F1
Alfa Romeo Racing Fórmula 1 é un equipo italiano de Fórmula 1 pertencente a Alfa Romeo, que participou no campionato nas tempadas e, e logo entre  e. Os seus éxitos déronse principalmente antes do establecemento do Campionato do Mundo e nos dous primeiros anos deste, non conseguindo na súa volta reverdecer os loureiros. Xa nos anos 1920, algúns Alfa competían nos circuítos europeos e ben pronto se constituíu un equipo oficial da marca dirixido polo propio Romeo, no que correron grandes pilotos da época como Giuseppe Campari, Ugo Sivocci, Antonio Ascari, Enzo Ferrari, Gastone Brilli-Peri ou Louis Wagner.
O logotipo de Alfa Romeo volveu á Fórmula Un en, aparecendo nos coches da Scuderia Ferrari. A finais de 2017, Alfa Romeo anunciou que se converterían en patrocinadores titulares de Sauber a partir de e establecera unha asociación técnica e comercial co equipo. Alfa Romeo volveu ao deporte como equipo cando a Sauber cambiou o seu nome a principios de.
Historia
miniatura|left | Alfa Romeo 159 de Fórmula 1
Éxito, 1950-1951
En Nino Farina gañou o primeiro Campionato do Mundo de Fórmula Un nun 158 con compresor, en  Juan Manuel Fangio gañou cun Alfetta 159 (unha evolución do 158 cun período de dúas etapas de compresión). Os motores do Alfetta foron extremadamente potentes pola súa capacidade: en 1951 o motor 159 producía ao redor de 420 CV, pero isto levaba un consumo de combustible de 125 a 175 litros por cada 100 km.. En, fronte á crecente competencia do seu ex empregado, Enzo Ferrari. Alfa Romeo, unha empresa de propiedade estatal, decidiu retirarse logo da negativa do goberno italiano a financiar o caro deseño dun novo coche. Sorprendentemente, Alfa Romeo participou nas carreiras durante as dúas tempadas cun escaso orzamento, e coa maioría da tecnoloxía e materiais de antes da guerra. Por exemplo, o equipo gañou dous campionatos con só nove bloques motor que se construíron antes da guerra.
Alfa Romeo como provedor de motores, 1961-1979
Durante a década de 1960, varios equipos menores de F1 menores usaron os motores Alfa Romeo 4 en liña, como o LDS Mk1 e Mk2 "Specials", Coopers, e De Tomasos.
Ao final da década de 1960 Alfa Romeo estaba desenvolvendo un novo motor V8 para os seus vehículos de competición, este motor foi probado brevemente no T86C Cooper F1-3-68 por Lucien Bianchi. Alfa Romeo regresou brevemente á Fórmula Un nas tempadas de e  cun motor V8 baseado nos do seus deportivos. Tiveron que pasar 19 anos para que Alfa-Romeo, dedicada neses momentos á competición de Sport-Prototipos, volvese timidamente á F1. Autodelta, a sección deportiva de Alfa-Romeo, preparou en 1970 uns motores V8 de 3000 cc para o piloto da marca, Andrea de Adamich. A escuadra McLaren encargouse de realizar os chasis (M7D e M14D) e inscribiu un terceiro monopraza no campionato. Das 10 carreiras nas que participou Adamich só conseguiu entrar na grella en 5 ocasións e o seu mellor resultado foi un 8º posto en Italia. Ao ano seguinte repetiuse o intento esta vez co equipo March Engineering, que preparou uns chasis 711 para Adamich, e para Nanni Galli (ata nunha ocasión Ronnie Peterson piloto oficial de March participou con motor Autodelta). O equipo March, que pretendía obter con esta colaboración un motor que non tivese que comprar, non saíu moi convencido dos resultados da alianza con Autodelta xa que só obtívo un exiguo 11º posto (Adamich) e dous 12º (Galli), sobre todo comparados co 2º posto no campionato conseguido por Peterson co March-Cosworth 711.
miniatura| right | 1978 [[Brabham BT46 B-Alfa Romeo]] Máis serio foi o proxecto que en 1976 uniu á empresa de Bernie Ecclestone (Motor Racing Developments) que xestionaba a escuadra Brabham con Autodelta dirixida esta vez por Carlo Chiti. Alfa-Romeo presentou un voluminoso motor de 12 cilindros para os Brabham BT45 de Carlos Reutemann e Carlos Pace sen demasiados bos resultados (dous 4º para Pace e outro 4º para Reutemann). O BT45 Alfa-Romeo comezou ben a tempada de 1977 cun 2º posto para Pace na Arxentina e un 6º con volta rápida para John Watson en Suráfrica. A morte de Pace trastornou o desenvolvemento do novo BT45B e ata metade de tempada non se obtiveron de novo bos resultados, un 2º de Watson en Francia e volta rápida en Austria e dous terceiros de Hans Stuck en Alemaña e Austria, ademais da pole de Watson en Mónaco. O campionato terminou co 11º posto de Stuck na clasificación final.
En o equipo Brabham-Alfa Romeo preparouse para o asalto ao Campionato do Mundo. Fichou ao campión do ano anterior o austríaco Niki Lauda ao que acompañaba Watson. Gordon Murray encargouse o deseño do BT46 e do polémico BT46B con aspirador que pronto se destacou como un excelente monopraza. Lauda conseguiu vencer en Suecia e Italia, tres 2º e dous 3º, ademais obtivo 2 poles e 4 voltas rápidas, e con 44 puntos empolicouse ao 3º posto da clasificación final. Watson cun 2º e dous 3º obtivo unha meritoria 6º praza, e a escuadra foi 2ª no campionato de construtores por detrás dos invencibles Lotus 79 con efecto solo de Andretti e Peterson.
As esperanzas postas no equipo desvanecéronse na tempada seguinte sobre todo polas constantes tiranteces entre Brabham e Autodelta. Lauda só obtivo un 4º posto en Italia do mesmo xeito que o seu novo compañeiro o brasileiro Nelson Piquet en Holanda. A tempada acabou en divorcio e Autodelta formou unha escuadra nova competindo co Alfa Romeo 177 con chasis e motor Alfa-Romeo e patrocinio de Marlboro. Este coche competiu en 3 ocasións cos pilotos italianos Bruno Giacomelli e Vittorio Brambilla. Na mesma tempada Bruno estreou un coche novo denominado Alfa Romeo 179. Neste equipo Andrea de Cesaris obtivo a súa única pole position da súa dilatada carreira.
Siros
Siros (grego: Σύρος) ou Syros ou Syra é unha illa de Grecia situada no arquipélago das Cícladas, no mar Exeo, e capital da prefectura do mesmo nome e da rexión do Exeo meridional. Atópase a 144 km ao sueste de Atenas. A superficie da illa é de 83´6 km² e ten 21.507 habitantes (censo 2011).
As cidades máis grandes son Ermoupoli (grego: Ερμούπολη), Ano Siros, e Vari Βάρη Σύρου. Ermoupoli é a capital da illa e das Cícladas. Sempre foi unha cidade portuaria importante, e durante o século XIX foi aínda máis significativo que o Pireo. Outros pobos son Galissas, Foinikas, Pagos, Manna, Kini e Poseidonia.
Alfa Romeo F1
Autodelta, Marlboro e Benetton Team Alfa Romeo (1979-1985)
Durante a tempada de Fórmula Un de, e logo de ser persuadido por Chiti, Alfa Romeo deu a Autodelta permiso para comezar a desenvolver un coche de Fórmula Un no seu nome. O chamado Alfa Romeo 177, debutou no Gran Premio de Bélxica de 1979. A asociación con Brabham rematou antes do final da tempada, co equipo de Bernie Ecclestone regresando aos motores Ford / Cosworth DFV. Este segundo proxecto de Alfa na Fórmula Un nunca foi un verdadeiro éxito durante a súa existencia, desde mediados de 1979 ata finais de. Durante este período Alfa Romeo logrou dúas poles,Bruno Giacomelli no Gran Premio dos Estados Unidos de 1980, antes de retirarse con problemas eléctricos, tres terceiros lugares, dous segundos lugares e unha volta rápida. Tamén sufriu unha traxedia cando o seu piloto Patrick Depailler morreu no Gran Premio de Alemaña de 1980 no circuíto de Hockenheim. En contou cos servizos de Mario Andretti, pero continuou sendo perseguido pola escasa fiabilidade. Logo da reestruturación de Autodelta, a operativa e o deseño do coche foron subcontratadas a Euroracing en, cos motores de fábrica aínda subministrados por Autodelta. A mellor tempada do equipo foi a tempada de, cando o equipo cambiou ao motor V8 turbo 890T e a escudería logrou o 6º lugar no campionato de construtoress, en gran parte grazas a dous segundos postos de Andrea de Cesaris.
Siros
Ermoupoli
miniatura|O porto de [[Ermoupoli]]
Alfa Romeo F1
Autodelta, Marlboro e Benetton Team Alfa Romeo (1979-1985)
O coche do equipo de 1985, o Alfa Romeo 185T resultou ser tan pouco competitivo como o coche de 1984, o 184T recuperouse a metade da tempada. Logo de actualizalo ás especificacións de 1985, o coche, agora alcumado 184 TB, foi en realidade unha mellora sobre o coche de 1985, pero tampouco obtiveron resultados. Nunha entrevista no ano 2000, Riccardo Patrese describiu o 185T como "o peor coche que pilotei".
Siros
Ermoupoli
Ermoupoli (Ερμούπολη) ou Hermoupolis, atópase nun sitio en forma de anfiteatro natural, con edificios neoclásicos, vellas mansións e casas brancas en cascada cara ao porto. O Concello, na praza Miaoulis atópase rodeado de cafés e con zonas para sentarse baixo as palmeiras. A "Cidade de Hermes" ten numerosas igrexas, entre elas Metamorphosis, Koimisis, San Demetrio, Tres Xerarcas, Anastasis, Evangelistria e San Nicolas. O Museo Arqueolóxico ten moitos achados e a Biblioteca Municipal contén numerosas edicións. No barrio da cidade coñecido como Vaporia é onde vivían os capitáns de barco. Ao longo das súas rúas estreitas, atópanse numerosas mansións neoclásicas.
Alfa Romeo F1
Autodelta, Marlboro e Benetton Team Alfa Romeo (1979-1985)
Alfa Romeo saíu da Fórmula Un como construtor logo da carreira final da tempada de 1985 en Australia.
Alfa Romeo Racing (2019 -)
thumb| [[Antonio Giovinazzi, probas do Alfa Romeo Racing C38 en Montmeló 2019]] En xaneiro de 2019, Sauber anunciou que o equipo cambiará o nome a Alfa Romeo Racing, pero a diferenza de BMW Sauber, a propiedade,  licenza de carreira e a estrutura de xestión permanecerán sen cambios. O coche de Alfa Romeo para a tempada foi o  C38, continuando a convención de nomes dos anteriores coches de Fórmula 1 de Sauber. O C38 incluía elementos de deseño aerodinámicos únicos en comparación cos seus rivais e predecesores, especialmente na parte dianteira do coche como resultado dos cambios de regulación da nova tempada. O campión do mundo de Kimi Räikkönen e expiloto de reserva de Sauber Antonio Giovinazzi foron contratados como pilotos do equipo. Giovinazzi liderou brevemente o Gran Premio de Singapur durante catro voltas, o primeiro piloto de Alfa Romeo en liderar unha volta desde que Andrea de Cesaris o fixo no Gran Premio de Bélxica de 1983. O mellor resultado do equipo do ano chegou no caótico Gran Premio do Brasil, onde Räikkönen e Giovinazzi clasificáronse 4º e 5º respectivamente. Alfa Romeo rematou o ano no 8º posto do Campionato de Construtores con 57 puntos.
Siros
Ano Syros
Ano Siros é a segunda cidade de Siros e foi construída polos venecianos ao principio do século XIII no outeiro de San Xurxo, no noroeste de Hermoupolis. Ano Siros mantén unha atmosfera medieval. Innumerables pasos entre rúas estreitas e casas con portas de cores conducen á parte superior da cidade. O asentamento medieval de Ano Siros é accesible en coche, aínda que a cidade as rúas están feitas por pasos de mármore. A distancia desde o porto ata o punto de entrada principal da cidade é de aproximadamente 1000 metros. A Católica catedral de San Xurxo domina Ano Siros. A catedral foi construída durante o século XIII. Desde a catedral os visitantes teñen unha vista panorámicas das veciñas illas de Tinos, Delos, Mykonos, Paros, Andros e Naxos.
Alfa Romeo F1
Alfa Romeo Racing (2019 -)
Alfa Romeo entrou na tempada cunha formación de pilotos inalterada. En xaneiro de 2020, o equipo anunciou que iniciaría un acordo de patrocinio coa petroleira polaca PKN Orlen e que Robert Kubica uniríase como piloto de reserva.
Siros
Cultura Kastri
A historia de asentamento en Siros remóntase polo menos a 5.000 anos, á Idade de Bronce na civilización das Cícladas. Isto foi cando comezou o asentamento na cima dun outeiro Kastri (Siros). Os arqueólogos describen a cultura temperá das Cícladas III (ECIII) como cultura Kastri.
Kastri, datada polos arqueólogos no 2800-2300 aC, foi un dos primeiros asentamentos en Grecia que estaban protexidos por muros de pedra con bastións redondeados. Tamén o cemiterio de Chalandriani asóciase cos Kastri. Dentro da fortificación, as casas comparten medianeiras e están pegadas unhas a outras. Estímase que a cidade fortificada era o fogar de ata 300 persoas.
O sitio foi descuberto por primeira vez e escavado en 1898 por Christos Tsountas, o "pai da investigación das Cícladas". En Kastri fixéronse algúns dos primeiros traballos en metal na rexión, e tamén os primeiros usos do torno de alfareiro.
Alfa Romeo F1
Sauber F1 Team (2018)
O 29 de novembro de 2017, anunciouse que Alfa Romeo sería o patrocinador titular do equipo de Fórmula Un de Sauber a partir da tempada de 2018 nun "acordo de asociación técnica e comercial de varios anos". O 2 de decembro de 2017, realizouse unha conferencia de prensa no Museo Alfa Romeo Arese (Milán), que ilustra os termos do acordo entre o FCA e a suíza Sauber, seguido dunha cerimonia de presentación da librea e os pilotos titulares, Charles Leclerc e Marcus Ericsson. O 1 de febreiro de 2019, anunciouse que o equipo de Sauber participaría na tempada como Alfa Romeo Racing, aínda que a estrutura de propiedade e xestión permanecerá sen cambios.
Resultados completos na Fórmula 1
(Grosa indica campionatos gañados)
Siros
Antigüidade
Durante o século VI a.C. naceu o filósofo Ferécides, tío e mestre de Pitágoras. Tivo unha concepción do heliocentrismo e alcanzou o seu apoxeo en Siros. A gruta onde vivía pódese visitar en Ano Meria. Posuía dúas cidades principais, Siros (agora a moderna Ermoupoli) e outra cidade na costa oeste, onde se atopa hoxe en día Galissas.
Alfa Romeo F1
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Alfa Romeo na Fórmula 1.
Siros
Antigüidade
Ao longo da historia, a illa foi coñecida como Syra, a continuación, Syros ou Siros. Durante o século V a.C., os fenicios instaláronse en Siros e transformaron a illa nunha forza comercial mellorando o seu porto. Na Odisea, Siros foi o país do porqueiro Eumaeus quen a describiu en detalle (Odisea, XV, 403 ss.).
Alfa Romeo F1
Monoprazas
center| miniatura| [[Alfa Romeo 158/159 Alfetta (-)]]
Cabassous chacoensis
Cabassous chacoensis, coñecido na bibloiografía internacional como armadillo de cola espida do Chaco, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos (única da orde) e subfamilia dos tolipeutinos, unha das catro que integran o xénero Cabassous, nativo da rexión do Gran Chaco, na zona central de América do Sur.
Siros
Antigüidade
Durante as guerras médicas, os persas conquistaron Siros, que foi liberada polos atenienses; logo, Siros foi membro da confederación de Delos, unha alianza marítima creada e presidida polos atenienses, e pagaba impostos á cidade de Atenas.
Cabassous chacoensis
Características
É o máis pequeno dos armadillos de cola espida, cunha lonxitude media de cabeza e tronco de 30 cm, mentres que a das outras especies oscila entre os 32 e os 46 cm. Tamén teñen as orellas máis pequenas que as dos seus conxéneres, orellas que, ademais, teñen unha distintiva expansión carnosa no bordo dianteiro da que carecen as outras especies.
Siros
Antigüidade
No século IV a.C., Siros caeu baixo a dominación de Filipo II de Macedonia e despois baixo a autoridade do seu sucesor, Alexandre o Grande. Tras a morte deste último, a illa seguiu a sorte do resto das illas gregas e pasou ao reino dos tolomeos de Exipto.
Cabassous chacoensis
Hábitat e distribución
Como os seus nomes (científico e vulgar) indican, este armadillo de cola espida encótrase na rexión do Gran Chaco, desde Paraguai occidental ao centro-norte da Arxentina. Tamén se pode encontrar en Bolivia e, posibemente, no Brasil.
Dentro desta rexión, é máis probabel encontralo en hábitats semiáridos, máis que nos húmidos. Polo xeral habita en zonas de bosques xerófilos pouco densos e en sabanas abertas ou próximas ás salinas, buscando refuxio en engrobas entre o bosque. Esta comunidade arbórea pertence á provincia fitogeográfica chaqueña, especificamente ao Chaco seco e ao Chaco semiárido.
Siros
Idade Media
miniatura|Dentro da catedral de [[San Nicolás en Hermópolis, patrón de Siros.]] miniatura|Igrexa de Anastaseos en Vrodado.
Cabassous chacoensis
Bioloxía
Debido aos hábitats inhóspitos nos que vive, esta especie foi pouco estudada, e pouco se coñece da súa bioloxía e comportamento, aínda que se supón que é un animal solitario de hábitos nocturnos, e un activo escavador de tobos, nos que pasaría agochado durante case todo o día saíndo á noitiña pata alimentarse principalmente de formigas e térmites, pero tamén de gran cantidade doutros insectos, como escaravellos e as súas larvas, e posibelmente tamén lagartos e outros animais pequenos; pode tamén matar galiñas para alimentarse. Citouse que pode facer unha chamada que é unha especie de gruñido, e que as femias traen ao mundo unha soa cría por parto.
Descrición
A especie Cabassous chacoensis foi descrita en 1980 polo zoólogo R. M. Wetzel na páxina 335 do seu traballo "Revision of the naked-tailed armadillos, genus Cabassous Mc Murtrie". Annals of Carnegie Museum, 49 (2): 223-357. Non se coñecen subespecies.
Siros
Idade Media
Ao final dos tempos antigos, as incursións bárbaras e a piratería, afectaron ao Exeo durante moitos séculos, levaron ao declive de Siros. A illa, xunto co resto das Cícladas, foi devastado varias veces durante a Idade Media polos asaltantes de diferentes procedencias, incluíndo sicilianos, árabes, turcos e venecianos. Isto explica por que as cidades da época foron construídas nas montañas.
Nos anos bizantinos Siros formou parte da Thema do mar Exeo, xunto co resto das illas Cícladas. Logo da caída de Bizancio na Cuarta Cruzada polos venecianos e os francos en 1204, a illa foi conquistada definitivamente polos venecianos en 1207 os venecianos tomaron o control das illas gregas e Marco Sanudo conquistou Siros e Naxos e foi duque de Naxos. Durante a dominación veneciana, os habitantes de Siros sufriron de pobreza, fame e de ataques piratas. A influencia veneciana é visible hoxe na cidade medieval de Ano Siros, fundada nesta época, que posúe unha igrexa fortificada dedicada a San Xurxo.
Durante o período latino, a maioría da comunidade local convertéronse á relixión católica, aínda que mantiveron a lingua grega, na actualidade a poboación de Siros conserva unha importante porcentaxe de católicos en relación co resto de Grecia, país maiormente ortodoxo).
Durante o reinado de case tres séculos e medio do Ducado de Naxos, permanecería baixo dominio veneciano ata 1522, Siros tivo un singular réxime feudal.
Era otomá
miniatura|[[Catedral (católico romana) de San Xurxo]] miniatura|Igrexa católica de San Xoán (1640), Ano Siros
No século XVI, a frota otomán chegou a dominar no Exeo e o Ducado veuse abaixo. En 1522 o corsario Barbarroxa tomou posesión da illa, o que se coñece como "señor" durante o dominio otomán. Con todo, as negociacións das autoridades locais cos otománs deron as Cícladas privilexios substanciais, como a redución fiscais e liberdade relixiosa.
Ao mesmo tempo, a raíz dun acordo de Francia e a Santa Sé coas autoridades otomás, os católicos da illa quedaron baixo a protección de Francia e Roma.
A diocese católica de Siros foi unha diocese latina, sufragánea de Naxos. Os venecianos estableceran alí un bispado latino que estivo suxeito ao Arcebispado latino de Atenas ata 1525. Desde o momento da ocupación da illa polos turcos no século XVI, os gregos estableceron unha metropolitano ortodoxo en Siros: : Joseph coñecido moi pronto, xunto con Simeón, que morreu en 1594 e Ignatius en 1596. A illa era na súa maior parte católica.
A lista de bispos titulares pode atoparse en Le Quien e en Eubel. O máis famoso deles foi John Andrew Carga, a quen os turcos estrangularon en 1617 porque se negou a converterse ao islam e porqué estaba axudando aos revolucionarios gregos ocultos na illa.
Logo da segunda metade do século XVII, comezou un período de recuperación económica no Exeo, culminando durante a transición desde o XVIII ata o século XIX. O réxime especial das illas permitiu o desenvolvemento da autonomía local. A diminución da piratería desde o comezo do século XIX deu lugar á liberación gradual das rutas marítimas do Mediterráneo oriental.
De 1770 a 1774 na guerra ruso-turca, a illa foi conquistada polos rusos; tres anos máis tarde, volveu caer baixo dominio turco.
Guerra de Independencia de Grecia
miniatura|Siros en 1836 Debido á súa posición xeográfica fundamental, Siros chegou a ser coñecido como un punto de escala marítimo. Por outra banda, as condicións sociais, relixiosas e institucionais particulares que existen na illa conduciu á neutralidade dos Siriotas ao comezo da revolución grega en 1821, e que non tomaran parte na revolta grega. Como resultado, Siros converteuse nun refuxio seguro durante a revolución, que atraeu a moitos refuxiados gregos de Asia Menor, Quios, Spetses, Psara, Aivali, Smyrna, Kydonia, Kassos e outros lugares.
Século XIX
miniatura| left | Concello de Ermoupolis, deseñado por [[Ernst Ziller, coa estatua de Andreas Miaoulis na praza Miaoulis (obra de Georgios Bonanos).]]
En 1829 foi incorporada ao recentemente fundado reino Helénico. A illa volveu á paz e a tranquilidade, Siros é coñecido como un cruzamento de camiños no Exeo e como un centro comercial internacional que une Europa Occidental e o mar Mediterráneo ao leste. A construción dos primeiros edificios comezou en 1822, e en 1824 construíronse a primeira igrexa ortodoxa Metamorphosis e o maior sanatorio grego.
miniatura|Teito do teatro Apolo miniatura|Postal de Siros, 1904. miniatura|Rúa [[Eleftherios Venizelos|Eleftheriou Venizelou, Ermoupolis]]
Coa fundación do estado grego, a poboación católica da illa helenizouse e cambiou os seus apelidos latinos ao grego, (por exemplo, o nome da familia Vuccino a Voutsinos, Russo a Roussos, Vacondio a Vakondios, Daleggio a Dalezios, Salsa a Salsapoulos, Freri a Freris só por mencionar algúns).
Con todo, non houbo ningún problema de integración entre os antigos residentes de Siros, na súa maioría católicos romanos e os refuxiados recentemente chegados, na súa maioría ortodoxos gregos. Debido á dominación veneciana da Idade Media en diante, os insulares foran exclusivamente católicos. Con todo, debido á inmigración doutras illas, os católicos constitúen na actualidade ao redor do 47% da poboación. A maioría da poboación é ortodoxa grega. Eles viven en paz uns xunto aos outros. O matrimonio entre Igrexas é moi común en Siros.
Durante 1831 Siros desempeñou un papel destacado na elaboración da nova Constitución grega. Baixo Ioannis Kapodistrias (Giovanni Capo D'Istria), o primeiro gobernador do novo estado, a poboación de Hermópolis chegou a 13.805 habitantes e a cidade converteuse na sede do goberno.
Tiña un Tribunal de leis de comercio, unha oficina de correos (unha das primeiras en Grecia), corredurías de seguros, a primeira escola pública, unha sucursal do Banco Nacional de Grecia, galería de arte, museo, biblioteca, club social para a sociedade da elite etc. Con todo, en 1854 o cólera e unha serie doutras epidemias por desgraza sumiu a Siros no loito. Durante este período establecéronse varias institucións benéficas de saúde pública e servizos sociais: orfanatos, asilos e un hospital mental.
Os recentemente chegados, principalmente mariños e comerciantes, deron á illa unha nova dinámica, fundaron a cidade de Ermoupoli, que se converteu rapidamente no principal porto de Grecia, xunto co seu desenvolvemento demográfico e económico, converteuna nun centro administrativo e cultural.
Entre 1822 e 1865, Ermoupoli foi reconstruída en estilo neoclásico, fusión do grega clásico con elementos do renacemento. Moitos puntos de referencia tales como o Concello (deseñado polo famoso arquitecto alemán Ernst Ziller), o Teatro Apolo polo arquitecto italiano Pietro Campo (unha versión en miniatura da Scala en Milán), a biblioteca principal, o hospital xeral de Siros (Vardakeio-Proio), a praza Miaoulis e outros edificios foron construídos durante ese período por arquitectos europeos (principalmente alemáns e italianos) e tamén gregos que participaron no deseño e planificación de Hermópolis respectado a arquitectura clásica e o grego antigo e harmonizado co romanticismo de Occidente. Ermoupoli ten unha alta densidade da arquitectura neoclásica. A prosperidade de Siros estaba conectado co desenvolvemento da vida social e cultural. O ciclo evolutivo completouse coa creación das primeiras unidades industriais durante a década de 1860 a 1870.
A maioría dos edificios públicos, igrexas, escolas, estadios e moitas mansións foron construídas no mesmo estilo elegante e neoclásico, facendo de Ermoupoli no momento unha cidade moi moderna cun carácter único. Como resultado, Siros pasou de ser unha illa bastante tranquila a un centro vigoroso da artesanía, a industria e a produción. Ademais, debido ao seu gran porto de Ermoupoli, se converteu nun centro importante para a construción e reparación de barcos. Neorion foi primeiro estaleiro de Grecia. A día de hoxe, segue sendo un lugar onde moitos barcos son mantidos e reparados.
Desde 1830, o comercio de tecidos, a seda, a construción de barcos, coiro e ferro desenvolvéronse en Siros e ao mesmo tempo creouse un gran sistema bancario. O enorme crecemento e desenvolvemento de Hermópolis continuou ata 1860 Siros foi o porto comercial máis importante de Grecia. Xunto co comercio e a construción naval, a construción e as obras públicas tamén se desenvolveron. Fundouse a Greek Steamship Company en 1856.
Despois seguiu un período de declive, cando a vela foi substituída polo vapor, a importancia da situación xeográfica da illa reduciuse e o porto do Pireo finalmente tomou a posición predominante en Grecia, que xunto coa competencia de Patras tamén reduzo a importancia comercial de Siros.
Século XX
Comezando a finais do século XIX e durante varias décadas, tivo lugar unha recuperación económica temporal, debido ao desenvolvemento da industria téxtil ( "Foustanos-Karellas-Velissaropoulos Co").
A segunda guerra mundial reduciu o desenvolvemento económico de Siros, como todos os centros económicos en Grecia. Con todo, desde a década de 1980, xunto coa recuperación económica xeneralizada e o aumento dos niveis de vida en Grecia, elementos de mellora apareceron, co turismo como o seu eixe central. Ao mesmo tempo, a reapertura dos estaleiros Neorion, así como unha serie doutras actividades, indican que Siros está nunha tendencia ascendente.
Ermoupoli hoxe conta con 7 escolas primarias, 2 secundarias, 2 escolas secundarias, 2 escolas técnicas e a Universidade Exea cun departamento de Belas Artes e deseño. O Syros Island National Airport, o Casino Exeo, un bo sistema de transporte en barco de pasaxeiros e todos os demais servizos modernos axudan a atraer a moitos turistas nacionais e estranxeiros á illa durante todo o ano.
miniatura|dereita|300px|Costa leste de Siros
Administración
miniatura|Praia de Galissas
Siros é unha unidade rexional da rexión do Exeo Meridional. O único municipio da unidade rexional é Syros-Ermoupoli. Como parte da reforma do goberno de Kallikratis de 2011, a unidade rexional de Siros creouse a partir da antiga Prefectura das Cícladas. Na mesma reforma, o municipio Siros-Ermoupoli foi creado a partir dos 3 municipios anteriores:
O municipio tamén inclúe a illa deshabitada Giaros e varios outros illotes. A superficie total do municipio é de 102´4 km².
Provincia
A provincia de Siros (Επαρχία Σύρου) foi unha das provincias da Prefectura das Cícladas. O seu territorio correspondíase coa das unidades rexionais actuais Siros e Mykonos foi suprimida en 2006.
Cabassous chacoensis
Etimoloxía
O específico, chacoensis, fai referncia á súa área de dispersión, no Chaco.
Aeroporto de Cairns
O aeroporto ten voos directos a 18 destinos internacionais e 30 domésticos e moitos voos de aviación xeral, incluídos varios operadores de helicópteros. Hai voos a todas as grandes cidades australianas e aos principais destinos turísticos do país, a comunidades rexionais no norte de Queensland e a varios destinos internacionais na rexión Asia-Pacífico. O aeroporto foi a base principal de Australian Airlines ata o seu cesamento de operacións en xuño de 2006. Tamén é unha base para o Royal Flying Doctor Service de Australia e para os helicópteros de busca e rescate do servizo de emerxencias do estado.
Cabassous chacoensis
Outros nomes vulgares
Ademais de armadillo de cola espida do Chaco, a especie tamén se coñece, nos países onde se distribúe, polos nomes de cabasú chaqueño, tatú aí, pichiciego grande, cabasú de orejas cortas, tatú-piche chaqueño, quirquincho de rabo mole, cabasú chico, quirquincho blanco e tatú de rabo molle chaqueño.
Asunción de María
miniatura|dereita|300px|[[A Asunción da Virxe (Tiziano)|Asunción da Virxe, Tiziano, Santa Maria gloriosa dei Frari (Venecia)]]
Asunción de María ou Asunción da Virxe é a crenza, de acordo á tradición e teoloxía da Igrexa Católica, de que o corpo e alma da Virxe María foron levados ao ceo logo de terminar os seus días na terra.
A Igrexa Católica celebrou esta festa en honra da Virxe María en Oriente desde o século VI e en Roma desde o século VII, celebrándose o 15 de agosto.