cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Murder, She Wrote
Emisión
A serie foi producida para a cadea CBS, unha das máis importantes dos Estados Unidos. USA, e tivo un grande éxito local e internacional, chegando a case todo o mundo a través das principais cadeas e canles como Canal 5 de México, Canal 13 de Chile, Televisión Montecarlo do Uruguai, Televisión Caracol de Colombia, Venezolana de Televisión e Televen de Venezuela e La 1 e La 2 de España (do 9 de novembro de 1986 até o 25 de maio de 2000 ). Continúa revivindo en diferentes países: en España emitiuse nas canles autonómicas, FOX Crime (do 18 de xuño de 2010 até o 30 de setembro de 2014), Atreseries de Atresmedia (do 11 de abril de 2016 até o 8 de xuño de 2018), Paramount Network, da Paramount (desde o 1 de outubro de 2018 até o 23 de decembro de 2021) e Decasa (desde o 4 de abril de 2022 até a actualidade); no Reino Unido emitírono na ITV ; e en América Latina emítese en FX.
A decisión de cesar a emisión da serie non foi motivada pola baixa audiencia, senón porque esta era principalmente xente maior, considerada pouco interesante para os anunciantes.
Estrutura e trama
A protagonista é Jessica Beatrice Fletcher (interpretada por Angela Lansbury), unha profesora de inglés que, tras xubilarse e ante a morte do seu marido, embárcase na aventura de ser escritora de novelas de misterio, acadando o éxito como JB Fletcher. O seu lugar de residencia é Cabot Cove, un pintoresco pobo –ficticio– da costa do estado norteño de Maine, preto de Portland. Porén, tamén realiza frecuentes viaxes por Estados Unidos e mesmo ao estranxeiro, ben para promocionar os seus libros, para dar conferencias ou para visitar algúns familiares (sobre todo os seus numerosos sobriños) e amigos (como o comisario Tupper), etc. Nas temporadas posteriores da serie trasládase a vivir a Nova York.
O personaxe de Jessica Fletcher está inspirado no personaxe de Miss Marple, da famosa escritora inglesa Agatha Christie. Antes de ofrecerlle o papel a Angela Lansbury, os produtores consideraron outras actrices como Jean Stapleton ou Doris Day; pero esta tiña unha vantaxe: interpretara con éxito a Miss Marple na exitosa película The Broken Mirror (1980), destacando nun elenco de estrelas veteranas (Elizabeth Taylor, Rock Hudson, Kim Novak...), polo que a elección frecía garantías e resultou un grande acerto.
Todos os capítulos teñen unha estrutura similar. O caso é que onde estea, acábase cometendo un asasinato. A partir dese momento, dedícase a investigar, coma se fose a protagonista dos seus propios libros, interrogar testemuñas, examinar as probas, visitar os lugares do suceso, etc. Normalmente as autoridades locais non a miran ben, xa que ela sempre interfire nas súas investigacións e tamén se dedica a refutar as súas conclusións, facéndoas parecer ridículas: mentres a policía opta pola saída doada baseada en razoamentos sinxelos e conclusións precipitadas, Jessica é moito máis sutil e observadora. Tamén é común que un coñecido ou familiar de Jessica sexa acusado inxustamente do crime. Ao final, Jessica sempre acaba descubrindo o verdadeiro autor do crime, que nunca é a persoa da que se sospeita nun principio. En todos os capítulos, ao final, o autor do crime acaba confesando a súa culpa e expoñendo as súas motivacións. Deste xeito, nunca hai cabos soltos e o espectador está seguro de quen ten a culpa.
Cada episodio é autónomo e autoconclusivo, é dicir, ten un comezo e un final claros, e a trama dun capítulo non ten relación co anterior nin co posterior. A partir de aí, co paso dos anos houbo algunhas variacións que non alteraron os fundamentos. Algúns episodios son dobres, é dicir, transcorren en dous capítulos.
Ambientación
Unha boa parte dos episodios están localizados en Cabot Cove, onde Jessica reside habitualmente, e alí hai personaxes habituais que a axudan, como o seu mellor amigo, o doutor Seth Hazelet (William Windom), un médico de Cabot Cove que estivo presente na serie durante moitos anos, entre 1985 e 1996, ou o comisario local Amos Tupper ( Tom Bosley), que interveu entre 1984 e 1988, sendo substituído posteriormente polo comisario Mort Metzger (Ron Masak), que estivo en antena entre 1989 e 1996. Noutros episodios, a trama desenvólvese nos lugares máis variados, ao longo dos Estados Unidos, ou noutros países que ela visita, dependendo de onde estea a protagonista.
Outro personaxe habitual das primeiras tempadas foi Harry McGraw (Jerry Orbach), un detective privado que se fixo bastante popular entre o público e que mesmo se independizou en 1987 coa súa propia serie The Law & Harry McGraw, aínda que non tivo éxito.
En 1988 houbo un episodio no que Jessica Fletcher compartiu protagonismo co seu amigo Dennis Stanton (Keith Michell), un antigo ladrón de xoias que agora é investigador e se converte nun homólogo masculino da escritora. Posteriormente Stanton protagonizou outros oito episodios da serie entre 1989 e 1993.
A actriz Angela Lansbury tamén interpretou en dous episodios da serie á prima pelirroja de Jessica, Emma MacGill, unha actriz musical que, como a escritora, atópase con máis dun asasinato, pero cuxo personaxe non se parece en nada ao de Jessica, e ademais si que se involucra en relacións románticas.
Estrelas convidadas
A serie beneficiouse, ao longo da súa historia, da presenza de ducias de estrelas convidadas que participaron nun ou varios episodios. Algunhas eran vellas glorias do cinema, que aceptaban papeis fugaces como vía para recuperar vixencia no puxante medio televisivo, entre elas Virginia Mayo, Van Johnson, José Ferrer, Leslie Nielsen, Stewart Granger, Cyd Charisse, Yvonne de Carlo, Vera Miles, Pat Morita, Rod Taylor, Joanna Cassidy, Shirley Jones, Teresa Wright, Richard Roundtree ., Patrick McGoohan, Roddy McDowall, Jean Simmons, Brenda Vaccaro, Martin Landau, Margot Kidder ou Amy Brenneman.
A serie tamén deu traballo a algunhas estrelas novas e emerxentes, que acadarían fama mundial uns anos máis tarde. Entre elas están Joaquin Phoenix, Andy García, Tom Selleck, Courteney Cox, George Clooney, Marcia Cross, Jenny Agutter e Cynthia Nixon.
Episodios e telefilmes
Murder, She Wrote emitiuse na CBS do 30 de setembro de 1984 ao 19 de maio de 1996. Durante este tempo, emitíronse 264 episodios en 12 tempadas: 22 episodios por tempada dende a primeira ata a novena, 21 por tempada durante a décima e undécima e 24 durante a duodécima tempada.
Unha vez cancelada a serie, rodáronse varios telefilmes inspirados nela, que pasaron a ser episodios alongados cun pouco máis de orzamento para satisfacer aos numerosos seguidores desta serie en todo o mundo. Até a data rodáronse 4 telefilmes, emitidos na CBS dende o 2 de novembro de 1997 ata o 9 de maio de 2003.
Premios
A serie recibiu os seguintes premios e nomeamentos:
1996: Premios Emmy: Nomeada á mellor actriz (Angela Lansbury) e dirección de arte
1995: Emmy: 4 nomeamentos, incluíndo mellor actriz nun drama (Lansbury)
1994: Emmy: Nomeada a mellor actriz (Lansbury) e Música e letras
1993: Emmy: 3 nomeamentos, incluíndo mellor actriz nun drama (Lansbury)
1991: Emmy: Nomeada á mellor actriz (Angela Lansbury) e dirección de arte
1987: Emmy: 4 nomeamentos, incluíndo mellor serie dramática e actriz (Lansbury)
1986: Emmy: Mellor deseño de vestiario. 6 nomeamentos, incluíndo mellor serie dramática
1985: Emmy: Mellor música. 7 nomeamentos, incluíndo mellor serie dramática
1994: Globos de Ouro: Nomeada á mellor actriz nunha serie de televisión - Drama (Angela Lansbury)
1992: Globos de Ouro: Nomeada á mellor actriz nunha serie de televisión - Drama (Angela Lansbury)
1991: Globos de Ouro: Mellor actriz en serie de TV - Drama (Angela Lansbury)
1989: Globos de Ouro: Mellor actriz nunha serie de televisión - Drama (Angela Lansbury)
1988: Globos de Ouro: Nomeada á mellor serie dramática e actriz (Angela Lansbury)
1987: Globos de Ouro: Nomeada á mellor serie dramática e actriz (Angela Lansbury)
1986: Globos de Ouro: Mellor actriz dramática (Angela Lansbury). Serie dramática nomeada
1985: Globos de Ouro: Mellor serie dramática. Nomeada á mellor actriz (Angela Lansbury)
1984: Globos de Ouro: Mellor serie dramática e actriz (Angela Lansbury)
1994: Screen Actors Guild (SAG): Nomeada á mellor actriz (serie dramática) (Lansbury)
Chhello Show
Chhello Show (en છેલ્લો શો) é un filme indio de 2021 dirixido por Pan Nalin. Está protagonizado por Bhavin Rabari, Bhavesh Shrimali, Richa Meena, Dipen Raval e Paresh Mehta. O filme estreouse na 20ª edición do Festival de Cinema de Tribeca o 10 de xuño de 2021 e nos cinemas da India o 14 de outubro de 2022.
Foi escollido como candidato da India para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de decembro.
Sinopse
Samay (Bhavin Rabari) é un neno de nove anos de Chalala, unha aldea de Saurashtra, Gujarat, na India, que pasa un verán enteiro vendo filmes dende a cabina de proxección dun cinema subornando ao proxeccionista Fazal (Bhavesh Shrimali). Está absolutamente hipnotizado polos fimes e a realización cinematográfica, ata o punto de que decide converterse en cineasta, descoñecendo os tempos desgarradores que lle esperan.
Ngeri-Ngeri Sedap
Ngeri-Ngeri Sedap é un filme indonesio de 2022 dirixido por Bene Dion Rajagukguk. Está protagonizado por Arswendy Beningswara Nasution, Tika Panggabean, Boris Bokir Manullang, Gita Bhebita Butarbutar, Lolox e Indra Jegel. Conta a historia dos pais dunha familia batak que finxen discutir para que os seus fillos poidan regresar a casa a tempo para celebrar unha tradición. Foi escollido como candidato de Indonesia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Guerras polaco-suecas
Durante o período 1563 - 1721, leváronse seis guerras entre Polonia e Suecia. Un dos motivos das guerras foi a reclamación da dinastía de Vasa polaca sobre a coroa sueca. A expansión de Suecia no Báltico foi outro motivo.
O himno polaco facía referencia a estas guerras. En 2021, un proxecto de lei di que se cambiarán as estrofas segunda e terceira do himno que inclúen estas referencias.
Blokád
Blokád é un filme biográfico húngaro de 2022 dirixido por Ádám Tősér e protagonizado por Attila Vidnyánszky e Zoltán Seress. Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
O filme mestura ficción e realidade. Para o guión tamén se utilizaron dous libros de Imre Kónya (membro do consello de MDF daquela): Antall József közelről (2019), A rendszerváltozás belülről – Személyes történelem (2022).
Thabo Sefolosha
Thabo Patrick Sefolosha, nado o 2 de maio de 1984 en Vevey, é un ex xogador suízo de baloncesto profesional que pasou a meirande parte da súa traxectoria coma xogador na National Basketball Association (NBA). En 2006 converteuse no primeiro xogador suízo en xogar na NBA.
NBA
Sefolosha foi elixido na 13ª posición do Draft da NBA de 2006 polos Philadelphia 76ers, e foi traspasado ós Chicago Bulls a cambio de Rodney Carney.
O 19 de febreiro de 2009, Sefolosha foi traspasado ós Oklahoma City Thunder a cambio dunha elección da primeira rolda do Draft de 2009. Na tempada 2009-10, foi escollido no segundo mellor equipo defensivo da NBA.
En outubro de 2011, durante o lockout da NBA, Sefolosha asinou co Fenerbahçe SK turco, pero tan só para partidos da Euroliga. O acordo co Fenerbahçe permitía ao xogador volver ós Thunder unha vez rematase o lockout. Durante a Euroliga 2011-12 disputou sete partidos co equipo turco. Ó remate desa mesma tempada, Sefolosha e os Thunder disputaron as Finais da NBA, onde perderon contra os Miami Heat.
O 15 de xullo de 2014, Sefolosha foi traspasado xunto os dereitos de Giorgos Printezis ós Atlanta Hawks, a cambio dos dereitos de Sofoklis Schortsanitis.
O 18 de xullo de 2017, Sefolosha acordou cos Utah Jazz un contrato por varios anos.
O 23 de setembro de 2019, Sefolosha asinou un contrato dun ano cos Houston Rockets.
O 31 de marzo de 2021, Sefolosha anunciou a súa retirada coma xogador profesional.
Hélène Pierre-Nicolet
Hélène Pierre-Nicolet, nada en Le Havre, departamento de Seine-Maritime, é unha bibliotecaria e numismática francesa especializada na moeda da Grecia antiga, que ocupou o cargo de directora do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, en París.
Dedicación á docencia
Logo de dous anos de clases preparatorias no Lycée Thiers de Marsella, Hélène Nicolet ingresou no curso 1949-1950 na École Normale Supérieure de Jeunes Filles de Sèvres, nos Altos do Sena. En 1953 accedeu ao corpo de profesores de ensino secundario na especialidade de Clásicas e a partir dese momento exerceu a docencia durante un período de oito anos.
Carreira na Biblioteca Nacional de Francia
En 1961 tomou un ano sabático para preparar o seu acceso ao Diploma Superior de Biblioteconomía. En outubro de 1962 foi admitida á oposición para a contratación de bibliotecarios e ese mesmo ano incorporouse á Biblioteca Nacional de Francia, no departamento de Ingresos, dnde a súa primeira dedicación foi a redacción de notas bibliográficas para obras en inglés.
En 1966 incorporouse ao Gabinete de Medallas, cando a colección de Jean e Marie Delepierre pasou a formar parte das coleccións nacionais, e en 1975 asumiu o cargo de directora do Gabinete de xeito interino, cando Georges Le Rider o deixou para acceder ao de administrador xeral da Biblioteca Nacional. En 1976, foi confirmada formalmente na dirección do departamento, posto que ocupou ata a súa xubilación a finais de 1987. Un dos logros máis salientables da súa etapa como directora do Gabinete de Medallas foi a transformación do seu museo, que abriu as súas portas ao público en 1981.
Investigadora numismática
Hélène Nicolet foi unha gran coñecedora da numismática grega, materia sobre a que centrou as súas publicacións. Baixo a dirección do profesor profesor Henri Van Effenterre chegou a iniciar a súa tese de doutoramento sobre as cuñaxes da ila de Naxos, que non chegou a concluír, aínda que lle serviu para publicar varios artigos sobre o tema. Os seus artigos sobre a moeda grega antiga e o Gabinete de Medallas publicáronse en diversas publicacións conxuntas e en revistas especializadas da súa época, como no Bulletin de correspondance hellénique, en Schweizerische Numismatische Rundschau e en Revue numismatique, publicada pola Sociedade Francesa de Numismática, que en 2006 lle dedicou un número especial de homenaxe. Durante o seu período de dirección do Gabinete, Hélène Pierre Nicolet formou tamén parte da terna de directores de Revue Numismatique.
En 1983 participou no proxecto internacional Sylloge Nummorum Graecorum coa publicación da Colección de Jean e Marie Delapierre, xunto con Georges Le Rider. En 2002, publicou tamén unha monografía titulada Numismatique grecque, escrita en conxunto con Armand Colin.
Publicacións
A seguir, preséntase unha escolma dos artigos publicados por Hélène Pierre-Nicolet ao longo da súa traxectoria científica, así como unha referencia dos seus traballos monográficos:
Relacións Bután-Estados Unidos de América
miniatura|[[Lista de primeiros ministros de Bután|Primeiro ministro de Bután Tshering Tobgay co Secretario de Estado estadounidense John Kerry en 2015. ]] Bután e os Estados Unidos de América non teñen relacións diplomáticas formais, mais as relacións entre as dúas nacións son vistas como "amigábeis e próximas", debido a valores compartidos entre os dous países. A alianza crecente entre a India e os Estados Unidos tamén axudou a mellorar as relacións de Bután e os Estados Unidos de América.
Bután está representado nos Estados Unidos a través da súa misión permanente nas Nacións Unidas. Os Estados Unidos está representado a través da embaixada estadounidense en Nova Deli, na India. Bután é un dos dous países de Asia que nunca tiveron unha embaixada estadounidense no seu territorio, sendo o outro país Corea do Norte.
Historia
miniatura|dereita|A Misión Permanente de Bután nas Nacións Unidas en [[Nova York.]] En 2008, os Estados Unidos ofrecéronse para reasentar 60 000 dos 107 000 refuxiados butaneses de orixe nepalesa que vivían en sete campamentos das Nacións Unidas no sueste do Nepal.
En 2011, o exprimeiro ministro de Bután, Jigme Thinley, declarou "Se podemos ter todo tipo de interaccións, relacións e cooperación cos Estados. Unidos, como con Alemaña e Francia, cos que non temos relacións diplomáticas, cal é o propósito (desas relacións con Washington)?". O 7 de abril, o exembaixador estadounidense na India, Tim Roemer, reuniuse con Thinley para discutir formas de fortalecer aínda máis os lazos entre ambos os países. Thinley tamén afirmou que acollera a moitos funcionarios do Departamento de Estado, congresistas e senadores para conversas informais dende que chegou a ser xefe do goberno en abril de 2008, despois das primeiras eleccións plenamente democráticas no país.
O 11 de xaneiro de 2015, o daquela Secretario de Estado estadounidense, John Kerry, reuniuse co Primeiro Ministro de Bután, Tshering Tobgay, no sétimo encontro Vibrant Gujarat, converténdose na primeira vez que dous altos líderes deses países se encontran entre eles. Porén, non hai plans para estabelecer relacións diplomáticas. Antes do encontro co Secretario Kerry, o máis alto oficial do Departamento de Estado que se reuniu cos líderes de Bután foi o Subsecretario, e no pasado oficiais estadounidenses reuníronse co cuarto rei, Jigme Singye Wangchuck, e o quinto rei de Bután, Jigme Khesar Namgyel Wangchuck.
Carlos Gey Hermo
José Carlos Gey Hermo, nado en Asados (Rianxo) en 1952 e finado na Pobra do Caramiñal o 20 de febreiro de 2015, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Profesionalmente vinculado ao mundo do márkenting, publicidade e comunicación, rexentou durante máis de 20 anos xunto con outro empresario a empresa Olympus Comunicación. Así mesmo, tamén rexentou na localidade de Boiro dous pubs e unha discoteca. En abril de 2001 foi elixido presidente dos comuneiros da súa parroquia natal de Asados.
Politicamente militou no BNG nos anos 80. Dada a súa actividade profesional en Boiro foi proposto como número 2 do PSdeG-PSOE na localidade en 1991, candidatura encabezada por Manuel Velo, porén finalmente non concorreu. Así mesmo, tamén foi proposto como número 2 do BNG encabezado por Xosé Deira no 1999, pero tampouco concorreu dado á falta de apoio de parte do partido. No 2003 chegou a ser proposto como candidato á alcaldía de Rianxo polo BNG, chegando a ser presentado nunha asemblea, pero terminou declinando a oferta dado o traballo da súa empresa na campaña do PPdeG en Santiago de Compostela.
No 2004 foi nomeado xefe de prensa do alcalde socialista de Rianxo Pedro Piñeiro Hermida. En xaneiro do 2011, e ante a retirada da política do alcalde, foi proposto pola executiva local socialista de Rianxo como candidato á alcaldía nas municipais de maio dese mesmo ano, sendo ratificado tras vencer nas primarias á concelleira Carmen Figueira Ares. Nas eleccións municipais o PSdeG-PSOE perdeu por primeira vez na democracia a maioría absoluta e a alcaldía de Rianxo, sendo superado polo BNG e o PPdeG, cun estreito marxe entre ambas opcións políticas. Ante esta situación os socialistas optaron por establecer un pacto de goberno co BNG, facendo alcalde ó nacionalista Adolfo Muíños, e asumindo Gey a primeira tenencia de alcaldía e diversas áreas como Urbanismo e Comercio.
En abril de 2013 foi elixido coordinador comarcal do PSdeG no Barbanza, tras vencer ao mazaricano Javier González Trillo. En novembro de 2014 foi ratificado de novo como candidato socialista á alcaldía de Rianxo para o 2015, porén faleceu repentinamente o 20 de febreiro dese mesmo ano na súa casa na Pobra do Caramiñal.
Vida persoal
Estaba casado e tiña un fillo.
Cohors I Asturum et Callaecorum
Cohors I Asturum et Callaecorum [civium Romanorum] foi unha unidade auxiliar romana documentada por diplomas e inscricións militares.
Nome
O non existiren referencias aos sufixos milliaria (1000 homes) e equitata (mixtas de infantería e cabalería), pódese supoñer que se trata dunha cohorte de infantería pura (Cohors peditata). A forza nominal da unidade era de 480 homes, e constaba de 6 centurias con 80 homes cada unha.
Historia
A primeira evidencia da unidade na provincia de Mauretania Tingitana procede dunha inscrición que se atopou en Volubilis, e que se data no ano 57 d.C. Posiblemente unha vexillatio (destacamento) da cohorte 60 estivo destinada temporalmente na provincia de Illyricum. En diplomas militares datados en 109, 114/117, 122, 124, 131, 153, 156/157, 159, 161 e 162/203 a cohorte figura como parte das tropas destacadas en Mauretania Tingitana baixo diferentes gobernadores
Localizacións
As localizacións da cohorte en Mauretania Tingitana poden ser:
Integrantes
miniatura|333x333px| Inscrición de Volubilis dedicada a Nammius Maternus, prefecto da cohorte Coñécense os seguintes membros da cohorte :
Comandantes
Todos os comandantes tiñan o rango de prefecto.
Mauretania Tingitana e Illyricum
A cohorte está documentada en toda Mauretania Tingitana mediante diplomas militares do ano 109 ao 162 e non se coñecen inscricións ou diplomas militares deste período que indiquen que a unidade estaba estacionada fóra de Mauretania Tingitana. Non obstante, isto non se aplica ao período que abrangue entre os anos 54 ao 60; pola existencia de inscricións e diplomas militares que poderían indicar que a cohorte estaría estacionada en dúas (ou tres) provincias durante un tempo relativamente curto. A secuencia cronolóxica das inscricións e dos diplomas militares (e, xa que logo, das provincias nas que estaba destinada a cohorte) é a seguinte:
Margaret M. Roxan asume que existían neste momento dúas cohortes diferentes chamadas Cohors I Asturum et Callaecorum :
Juan Manuel Roldán Hervás tamén é desta opinión, unha destinada en Illyricum e Xermania e outra en Mauretania Tingitana. Pola contra, John Spaul prefire a tese de que era unha única cohorte. Asume que a unidade estaba estacionada permanentemente en Mauretania Tingitana e que un vexillatio da cohorte 60 estivo temporalmente en Illyricum. Narciso Santos Yanguas considera que se desprazou temporalmente toda a cohorte entre os anos 57 e 60 e logo volveu ao norte de África, a finais do século I ou nos primeiros anos do século II.
Xermania
Malia a non existencia de referencias claras, considérase que o primeiro destino da unidade foi Xermania e a primeira evidencia da cohorte é unha lápida de Ogrigenus, que morreu despois de 9 anos de servizo e que se atopou en Zahlbach datada no período xulio-claudio.
Claudino Domínguez Reboredo
Claudino Domínguez Reboredo, nado no Irixo cara a 1885 e finado no mesmo concello o 2 de agosto de 1936, foi un labrego e sindicalista galego.
Fornells
Fornells é unha vila situada na parte norte da illa de Menorca, pertencente ao concello de Es Mercadal. Os habitantes de Fornells chámanse fornellers e fornelleres. Está protexida da tramontana dentro da baía do mesmo nome.
Política
Durante a primeira década do século XXI constituíuse unha plataforma que pretendía a segregación de Fornells e a súa constitución como municipio independente. A solicitude foi rexeitada tanto polo Consello Insular de Menorca como polo Tribunal Superior de Xustiza de Baleares.
Outorelo
O topónimo galego Outorelo pode referirse a:
Kornel Ujejski
Kornel Ujejski ( pronunciado: [ˈkɔr.nɛl u.ˈjɛj.skʲi]) nado o 12 de setembro de 1823 en Beremyany, Galicia, Austria e finado o 19 de setembro de 1897 en Pavliv preto de Lviv, Galicia, Austria ), tamén coñecido como Cornelius Ujejski, foi un poeta e escritor político polaco do Imperio austríaco e do Imperio Austrohúngaro.
Biografía
miniatura|esquerda|Retrato de K. Ujejski miniatura|esquerda|Monumento en [[Szczecin, Polonia, mudouse de Lviv en 1946]] Kornel naceu nunha aldea do Dniéster entre Buchach e Tlumach. Ujejski estivo implicado na loita pola súa independencia despois das particións de Polonia e borrada do mapa de Europa polos países veciños (Imperio Ruso, Prusia e Imperio Austríaco). En 1846, a instancias do Goberno austríaco durante o Alzamento de Cracovia, os campesiños de Galicia masacraron a varios miles da nobreza. A continuación, Ujejski deu expresión ao sentimento de indignación no seu poema Coral, que se converteu nunha das cancións patrióticas polacas daquel período.
A situación política na Polonia partida quedou reflectida nos seus poemas e escritos políticos. Os seus escritos transmitiron unha mensaxe patriótica e histórica e pretendían apoiar ao pobo polaco na súa loita pola independencia.
Foi nomeado "o último dos máis grandes poetas polacos do Romanticismo".
Saab 21R
O Saab 21R foi un caza e avión de ataque sueco desenvolvido e fabricado por Svenska Aeroplan AB (SAAB). Era unha versión a reacción do Saab 21 de motor de pistóns e foi o primeiro reactor fabricado por Saab. O sufixo R vén de reaktion, facendo referencia ao seu motor de reacción. Xunto co soviético Yakovlev Yak-15, o 21R foi un dos dous cazas a reacción que foron convertidos con éxito a partir dun avión de pistóns.
Suecia estaba baixo ameaza durante a segunda guerra mundial e solicitou a Saab desenvolver un caza avanzado. O resultado foi un pouco ortodoxo fuselaxe de dobre brazo con configuración propulsora, cunha á longa, tren de aterraxe en triciclo, e un potente armamento frontal. Exploráronse varias opcións para mellorr o seu rendemento, levando a unha versión cun motor a reacción.
Durante o ano 1947 Saab comezou a converter os J 21 de pistóns en reactores, o que precisaba grandes modificacións. Planeáronse 124 avións, pero o número reducíuse a 64 e foron usados principalmente como cazabombardeiros. Estivo en servizo dende finais dos 40 ata principios dos 50, antes de ser substituído por unha nova xeración de cazas deseñados dende o principio con reactores, como o de Havilland Vampire e o Saab 29 Tunnan.
Antecedentes
Durante as primeiras etapas da segunda guerra mundial Suecia estaba preocupada de que a súa neutralidade e a súa independencia puidese estar ameadada por unha das potencias belixerantes, polo que promulgou unha serie de medidas de emerxencia para incrementar a súa preparación militar e valor de disuasión fronte potenciais agresores. Entre 1939 e 1941 a Forza Aérea de Suecia comprometeuse cun importante programa de expansión, que incluía a compra de grandes números de cazas estranxeiros e desenvolvidos localmente. Como consecuencia do conflito poucas nacións tiñan capacidade de produción ou vontade para proporcionar cazas modernos a Suecia, sendo un país neutral relativamente pequeno. Aínda que a capacidade doméstica de produción sueca sería insuficiente ata polo menos 1943, Suecia tería que desenvolver os seus propios deseño de primeiro nivel para cumprir os seus requisitos.
En 1945 exploráronse opcións para mellorar o seu rendemento. Moitas delas incluían a substitución do motor 605B por outro máis potente. Durante a primeira metade do ano, planeouse unha variante cun motor Rolls-Royce Griffon de 2 000 cabalos que aumentaría a velocidade máxima ata os 669 km/h. Outros proxectos, como o SAAB 27, estaban tamén destinados a usar o Griffon, pero a finais de ano abandonáronse todos os deseños con motores de pistóns.
En paralelo cos estudos do motor de pistóns, SAAB e outras compañías suecas avaliaron un novo tipo de motor, o reactor. Os dous primeiros estudos, RX 1 e RX 2, eran deseños dun avión con dúas fuselaxes semellantes ao J 21. Recoñecendo o entuasiasmo da Forza Aérea por un avión a reacción a finais de 1945, SAAB decidiu producir unha versión do 21 aproveitando a propulsión a reacción. Iniciouse un estudo de deseño para a conversión do J 21A nun reactor. Recoñeceuse que do contrario Suecia quedaríase atrás mentres que outros países como Reino Unido xa tiñan o Gloster Meteor e o de Havilland Vampire en produción.
O estudo de deseño estaba realizándose a finais de 1945 a pesar de que non se elixira ningún motor específico, pero xurdiu a oportunidade de mercar unha licenza para fabricar o turborreactor Goblin 2 en Suecia. Este sería o primeiro reactor usado pola Forza Aérea de Suecia, que o designou RM1. O primeiro voo do primeiro reactor de Saab, un J 21 convertido, tivo lugar o 10 de marzo de 1947, impulsado por un único motor Goblin 2. Os resultados do programa de probas de voo foron moi satisfactorios.
Programa de conversión
miniatura|249x249px|Parte inferior dun Saab 21R Durante o ano 1947 SAAB comezou a recibir J 21 de pistóns para ser convertidos en reactores. Isto requiría que cada avións fose amplamente modificado. En total, cambiouse máis do 50% da estrutura, cola e á do avión e, cada un deles equipouse cun motor turborreactor de Havilland Goblin británico, que substituía ao DB 605B e á hélice. A aeronave converteuse no primeiro reactor da forza aérea sueca. Debido aos grandes cambios os 21 remodelados designáronse J 21R.
Realizáronse moitos cambios para acomodar o motor Goblin, que tiña propiedades e requisitos considerablemente diferentes aos do motor DB 605B. O estabilizador horizontal tivo que elevarse para despexar o escape do reactor, redeseñándose toda a sección de cola. Ademais, para alimentar o sedento turborreactor incrementouse significativamente a capacidade de combustible con tanques adicionais no centro da á e tanque nas puntas das ás. A aerodinámica do caza mellorouse durante a reconstrución, cun parabrisas curvado e un bordo de ataque modificado. Engadíronse freos aéreos como un flap adicional no bordo de fuga da parte exterior da á. O asento de exección, que era unha innovación relativamente recente, recibiu varias melloras que para poder utilizarse a altas velocidades.
A versión de ataque A 21R podía agora levar foguetes de ataque a terra de 14,5 e 18 cm instalados baixo a sección central da á. Podíase montar unha vaina externa con canóns baixo a sección central da á no lugar dos foguetes. A vaina tiña oito metralladoras de 8 mm ksp m/22 con 800 balas cada unha. O sistema de control de fogo permitía que todas as metralladoras instaladas e todos os foguetes disparasen ao mesmo tempo.
Planeouse unha produción de 124 avións, incluídos catro prototipos. Cando a flotilla aérea F 10 gañou experiencia co tipo concluíuse que todos os avións serían de ataque e o lote de produción reducíuse a 64 avións. Deses, 34 cazas designáronse J 21RA, e estaban impulsados polo motor Goblin 2, RM1 en Suecia. Posteriormente redesignáronse como A 21RA. Os outros 30 designáronse A 21RB. Estes estaban equipados co motor Goblin 3 de fabricación sueca ou RM1A.
Historial operacional
O primeiro prototipo do Saab 21R realizou o seu voo de estrea o 10 de marzo de 1947, case dous anos despois do final da segunda guerra mundial. O avión entrou en servizo coa flotilla F 10 en agosto de 1950. Aínda que o tipo foi deseñado como un avión de caza, o Saab 29 Tunnan xa estaba voando en outubro de 1948, polo que o pedido reducíuse en 60 unidades e todos os 21R convertéronse finalmente en avións de ataque como A 21RA ou A 21RB dependendo do seu motor.
Avións superviventes
miniatura|250x250px|Saab 21R noMuseo da Forza Aérea de Suecia Non sobreviviu ningún avión orixinal tras ser retirado do servizo, pero nos anos 90 un grupo de voluntarios colleu a fuselaxe dun Saab 21 supervivente abandonado e reconstruíuno como un 21R para ser exposto no Museo da Forza Aérea de Suecia en Linköping.
O club social de Cheyenne
O club social de Cheyenne (en The Cheyenne Social Club) é un filme estadounidense de 1970 escrito por James Lee Barrett, dirixido e producido por Gene Kelly e protagonizado por James Stewart, Henry Fonda e Shirley Jones. O filme conta a historia dun vello vaqueiro que herda un bordel e decide convertelo nunha pensión respectable, en contra dos desexos tanto da xente da vila como das mulleres que traballan alí.
Estreouse en galego o 29 de xullo de 2020 na tvG2.
Murchisonella angolensis
Murchisonella angolensis é unha especie de molusco gasterópodo da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, superfamilia dos murquisoneloideos, e familia dos murquisonélidos, unha das integradas no xénero Murchisonella.
Descrición
A especie foi descrita en 2013 polos malacólogos españois Anselm Peñas (catalán) e Emilio Rolán (galego),  no seu traballo "Revision of the genera Murchisonella and Pseudoaclisina (Gastropoda, Heterobranchia, Murchisonellidae)", publicado nese ano en Vita Malacologica 11: 15-64.
II Carta aos corintios
miniatura|O [[Paulo de Tarso|apóstolo Paulo nun mosaico da basílica de San Vital de Rávena. ]] A Segunda Carta aos corintios é unha epístola paulina que forma parte do Novo Testamento da Biblia cristiá. O texto, nun ton polemista e apaixonado, defende a tarefa evanxelizadora de Paulo de Tarso ante os cuestionamentos de parte da comunidade cristiá de Corinto.
Murchisonella angolensis
Descrición
A especie tipo foi capturada en augas da costa de Corimba, preto de Luanda, a unha profundidade de entre 0 e 1 m.
II Carta aos corintios
Autor
Paulo de Tarso é considerado como un dos principais apóstolos do cristianismo. Malia non ser discípulo en vida de Xesús de Nazaret, desenvolveu un apostolado activo dende a súa conversión no ano 34. Tras un accidente que o deixou temporalmente sen vista, abandonou a persecución dos cristiáns nas que participaba e converteuse. Fariseo e cidadán romano, foi educado na cultura helenística e foi nas rexións gregas onde desenvolveu principalmente a súa predicación. Paulo, ademais, redactou varias cartas a comunidades cristiás que se incorporaron ao Novo Testamento e que se denominan colectivamente como cartas paulinas. A lingua empregada nelas é a koiné do grego clásico. As discordias dentro da comunidade cristiá de Corinto, fundada por el uns anos antes, levaron a Paulo a escribir varias cartas: considérase que debeu escribir unha epístola hoxe desaparecida, a "carta precanonica" e a I Carta aos corintios, datada no 56, onde amoestara determinados comportamentos e resolveu dúbidas doutrinais e litúrxicas formuladas pola comunidade. A II Carta escríbea logo dunha visita a Corinto onde foi cuestionado e desautorizado por algúns membros da comunidade, influídos por outros predicadores xudeizantes. O impacto destes feitos magoaron a Paulo, quen escribe esta misiva "cheo de bágoas". A carta foi enviada por Tito, a quen volvería a ver un ano despois en Macedonia e que lle informou que os problemas entre os cristiáns corintios xa se resolveran. Logo disto, Paulo visitaría Corinto arredor do ano 57. miniatura|Folio do Papiro 46 que contén un fragmento da II Carta aos corintios: do versículo 33 do capítulo 11 ao versículo 9 do capítulo 12.
Murchisonella angolensis
Hábitat
A especie é un animal mariño, bentónico, que vive en sedimentos pouco profundos.
II Carta aos corintios
Problemas de composición
A tese de que se trata dunha unión de varios textos identifica as seguintes unidades dentro da II Carta aos corintios:
Outros, minoritarios, defenden que se corresponde cun texto único escrito por Paulo de Tarso e que as incoherencias son o resultado do seu gusto polo anacolutos e que as repeticións son entendibles no contexto da tristura que di pasar.
Destinatarios
miniatura|Templo de Apolo de Corinto e o [[Acrocorinto]] A comunidade cristiá de Corinto fora fundada por Paulo de Tarso por volta do ano 51 con xudeus e gregos, especialmente os humildes, que se convertiran. Corinto, a mediados do século I, era un importante porto comercial e centro político e relixioso: dous terzos dos seus veciños eran escravos, era a capital da provincia romana de Acaia e acollía varios templos, entre os que destacaba o de Afrodita Pandemos.
Paulo predicou en Corinto ata o ano 52, mais logo da súa marcha, a comunidade comezou a ter problemas internos. No seu seo había prácticas aínda vencelladas ao paganismo, cuestionábanse determinados puntos da doutrina cristiá e relaxáronse na observación das normas morais. Estes asuntos foron reprendidos por Paulo na I Carta aos corintios que foi enviada no ano 56.
As desavinzas continuaron polo que Paulo optou por visitar a cidade. Con todo, durante a súa estadía tivo que afrontar o desafío dun membro da comunidade que lle faltou o respecto. Logo deste episodio, Paulo escribiu a carta.
Data
Para os que defenden que a II Carta aos corintios é un texto único, a epístola tivo que ser escrita a comezos do ano 57 dende Macedonia, antes de que pasase o inverno do 57-58 en Corinto coa situación xa solucionada. Doutra parte, aqueles que defenden que se trata dun texto que xunta varias cartas entenden que foron escritas entre o ano 55 e 57 en Éfeso e Macedonia e que foron recompiladas na última década do século I para dar lugar á epístola actual. miniatura|Fragmento da II Carta aos corintios (6, 5-7) en [[Lingua copta|copto. Manuscrito do século VII conservado no Museo do Louvre.]]
Estrutura
A II Carta aos corintios aborda distintos temas podéndose diferenciar a seguinte estrutura dentro da misiva:
Edicións en galego
Ao abeiro do Concilio Vaticano II (1962-1965), a Igrexa Católica autorizou o emprego de linguas vernáculas na liturxia, facendo necesaria a tradución da Biblia á lingua galega. Deste xeito, a editorial SEPT publicou en 1989 unha tradución da Biblia dende as linguas orixinais que foi merecente do Premio Nacional de Tradución de España de 1990. Nesa edición, a II Carta aos corintios foi traducida por Xosé Fernández Lago.
Huévar del Aljarafe
Huévar del Aljarafe é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía. Pertence á comarca do Aljarafe. Está na cunca do río Guadiamar.
Ten unha área duns 57,58 km² e unha poboación de	3.060 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 50,07 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 75 m e a 30 km da capital provincial, Sevilla.
Guntars Sietiņš
Guntars Sietiņš, nado en Kuldīga o 23 de outubro de 1962, é un deseñador gráfico letón, coñecido por ser o autor dos anversos nacionais das moedas dun euro e de dous euros de Letonia.
Primeiros anos e formación
Logo de finalizar en 1982 os seus estudos de Deseño Decorativo na Escola de Artes Aplicadas de Riga, Guntars Sietiņš estudou Belas Artes no departamento de Artes Gráficas da Academia de Arte da República Socialista Soviética de Letonia, entre 1982 e 1988. En 1998 acadou o seu mestrado en Arte.
En 1997, Sietiņš accedeu ao posto de profesor na Academia de Arte de Letonia.
Arte gráfica
Durante a súa época de formación aprendeu a técnica do gravado "a media tinta", que se converteu nun elemento esencial da súa obra gráfica ao longo de toda a súa carreira. Unha das manifestacións do seu traballo é a ilustración editorial e levou a cabo a ilustración de máis dun cento de libros.
Sietiņš participou nun bo número de exposicións individuais e colectivas de carácter tanto nacional como internacional, en países como Suecia (1997, 2006 e 2010), os Estados Unidos (1998), Alemaña (2006, 2011 e 2013), Polonia (2011), China (2011), Bélxica (2014), Hungría e Italia (2014 e 2015) e Tailandia (2015).
A súa obra como gravador pódese achar, entre outras, nas coleccións do Museo Nacional de Arte Arsenāls de Letonia, o Museo Nacional de Arte M. Čurlionis e a Galería de Arte M. Žilinska de Lituania, o Museo de Arte de Estonia, a Galería Estatal Tretyakov de Moscova, o Museo de Arte da Universidade Gonzaga dos Estados Unidos e o Museo Ala Ponzone de Cremona, en Italia.
Deseño de moedas
Guntars Sietiņš foi o artista creador de varias moedas emitidas polo Banco de Letonia. En 2004 lanzou os seus primeiros deseños de moedas conmemorativas con valores faciais no antigo lats letón, actividade que mantivo ata 2011.
Tratado de Oliva
miniatura|Cuarto no mosteiro de Oliva onde se asinou o tratado miniatura|Primeira páxina do documento O Tratado de Oliva (ou Paz de Oliva; en alemán: Vertrag von Oliva, en polaco: pokój oliwski, en sueco: Freden i Oliva) foi un tratado de paz asinado na cidade de Oliwa (en latín: Oliva) preto de Danzig na Prusia Real, provincia da Mancomunidade Polaco-Lituana (República das Dúas Nacións), o 3 de maio de 1660.
Sinatura
Os signatarios foron o emperador Leopoldo I, o elector Federico Guillerme I de Brandeburgo, o rexente sueco Magnus Gabriel Da Gardie e o rei Xoán II Casimiro de Polonia. A placa conmemorativa rezaba: PACIS OLIVIENSIS AD GEDANUM IN PRVSSIA. esquerda|miniatura|A [[República das Dúas Nacións|Mancomunidade polaco-lituana en 1660, tras as guerras contra suecos e transilvanos]]
Consecuencias
No tratado Xoán II Casimiro renunciaba ás súas pretensións á coroa sueca, que o seu pai, Sexismundo III de Polonia, perdera en 1599. Polonia ademais cedía formalmente Livonia a Suecia xunto coa cidade de Riga, que estivera baixo control sueco desde a década de 1620. O tratado resolvía os conflitos entre Suecia e Polonia que quedaran en pé desde a guerra de 1598-1599 entre o duque Carlos e Sexismundo Vasa (Sexismundo III de Suecia), guerra de 1600-1629 e as guerras do Norte (1655-1660).
Os Hohenzollern de Brandeburgo viron ademais recoñecida a súa independencia e soberanía sobre o Ducado de Prusia; anteriormente dominaran o territorio como feudo do rei de Polonia. No caso de que a familia extinguísese, o territorio revertería á Coroa polaca.
O Tratado de Oliva, xunto co Tratado de Copenhague dese mesmo ano, marcaron o cenit do poderío sueco.
Jang-e jahāni-e sevvom
Jang-e jahāni-e sevvom (en ) é un filme iraniano de 2022 coescrito, dirixido, producido e editado por Houman Seyyedi. Está protagonizado por Mohsen Tanabandeh, Mahsa Hejazi, Neda Jebraeili e Navid Nosrati. Foi escollido como candidato de Irán para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Gene Kranz
Traxectoria
Gene Cranz graduouse en enxeñería aeronáutica na Universidade de Saint Louis en 1954. Entrou como tenente segundo na reserva da Forza Aérea dos Estados Unidos, completando o seu adestramento como piloto na Base Lackland da Forza Aérea en Texas en 1955. Pouco despois de recibir as súas alas casou con Marta Cadena, de orixe mexicano. Kranz participou na Guerra de Corea, despois do cal deixou a Forza Aérea para traballar para a McDonnell Aircraft Corporation e máis tarde para a NASA, onde traballo de 1960 a 1964 para a sección de Operacións de Control de voo, desenvolvendo as reglas a usar polos directores de voo durante as misións espaciais tripuladas. Foi director de voo no programa Gemini, entre 1964 e 1968, mentres que entre 1969 e 1973 foi xefe da División de Control de Voo, director de voo dos programas Apollo e Skylab. Kranz foi director de voo durante a misión Apollo 11 e tamén durante a Apollo 13. Despois da finalización do programa Skylab foi ascendido a director adxunto de Operacións de Voo e en 1983a director de Operacións de Misión. En 1994 retirouse da NASA.
Nagata Kabi
Nagata Kabi (永田カビ Nagata Kabi), nada o 28 de maio de 1987, é unha mangaka xaponesa.
Nagata leva debuxando dende que ten uso de razón. Con todo, non comezou a ler manga até mediados da escola primaria, con Slam Dunk, de Takehiko Inoue, unha historia ambientada no mundo do baloncesto. Máis adiante seguiu con outras historietas publicadas na revista Shukan Shōnen Jump. Xa na escola secundaria, o seu manga favorito era Rurouni Kenshin, de temática samurai, do autor Nobuhiro Watsuki.
Sabishisugite Rezu Fūzoku ni Ikimashita Repo
Inicialmente, Nagata publicou さびしすぎてレズ風俗に行きましたレポ (Sabishisugite Rezu Fūzoku ni Ikimashita Repo) no sitio web xaponés Pixiv. A versión revisada foi publicada en formato físico en 2016. Neste manga autobiográfico, Nagata trata cuestións relacionadas coa saúde mental e a súa homosexualidade. Nesta obra ficou consolidado o seu estilo visual propio, baseado en debuxos en branco e negro combinado con tons rosas. O título podería traducirse como "Sobre como me sentía tan soa que acabei nun prostíbulo lésbico".
Hitori kōkan nikki
A secuela do manga anterior, 一人交換日記 (Hitori kōkan nikki), foi publicado en xaponés ese mesmo ano. Continúa a explorar os temas do volume anterior. Desta volta, baséase no concepto de entradas dun diario persoal ou de cartas que Nagata intercambia co seu "eu" pasado e futuro. O segundo volume, 一人交換日記2 (Hitori kōkan nikki 2) foi publicado en xaponés en 2017. Unha posíbel tradución do título ao galego sería "Diario de intercambio de impresións comigo mesma".
Genjitsu tōhi shitetara boroboro ni natta hanashi
O cuarto volume da serie autobiográfica de Nagata titúlase 現実逃避してたらボロボロになった話 (Genjitsu tōhi shitetara boroboro ni natta hanashi). Esta entrega, en que Nagata fala do seu alcolismo e hospitalización, foi publicada no Xapón en 2019. Podería traducirse como "Como rachei en anacos cando fuxín da realidade".
Premios
En 2018, Kabata gañou o Premio Harvey ao mellor manga e o Crunchyroll Anime na mesma categoría pola súa primeira obra, Sabishisugite Rezu Fūzoku ni Ikimashita Repo.
Aúde, Cangas, Pantón
Aúde é un lugar da parroquia de Cangas no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Ouviaño
O topónimo galego Ouviaño pode referirse a:
Distancia propia
miniatura| As coordenadas comóbeis, comórbidas ou propias separan a expansión exactamente proporcional nun universo [[Alexander Friedmann|friedmanniano en coordenadas espaciais comórbidas ou comóbeis do factor de escala a (t) . Este exemplo é para o modelo Λ CDM.]] Na cosmoloxía estándar, a medida que o espazo se expande, a distancia é unha cantidade dinámica que cambia co paso do tempo. Existen varias formas diferentes de definir as distancias en cosmoloxía, utilizando varias medidas de distancia cosmolóxica, sendo as máis comúns a distancia comórbida ou comóbel e a distancia propia, que están intimamente relacionadas, sendo a máis utilizada a distancia comóbel.