cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luís XVII de Francia
O corazón de Luís XVII
miniatura|O corazón de Luís XVII na [[basílica de Saint-Denis.]] Seguro de que asistía a un momento histórico, o médico encargado de realizarlle a autopsia, o convencido republicano Philipe-Jean Pelletan, extirpoulle o corazón e escondeuno na súa casa, metido dentro dun frasco con alcohol etílico dentro da súa ampla biblioteca. Tras o falecemento de Pelletan, o frasco foi requisado polo arcebispado de París e gardado dentro das súas dependencias. En 1830 durante a segunda revolución bonapartista, o palacio do arcebispado de París foi destruído e de entre os seus restos, o frasco foi rescatado polo fillo de Pelletan. O corazón de Luís XVII foi cambiando de lugar durante moitos anos e pasou por moi diversas manos ata que foi entregado a Carlos de Borbón, duque de Madrid, que a súa vez era pretendente ao trono francés e o gardou no seu castelo vienés de Frohsdorf. Durante a segunda guerra mundial, a súa filla levouno a Italia e as fillas desta en 1975 entregáronllo ó Duque de Bauffremont, presidente do Memorial de Francia (os mesmos que organizan anualmente por outubro unha misa en honor e memoria dos pais de Luís XVII, Luís XVI e María Antonieta). Este, ao cabo dun tempo entregoullo ao Cabido de St. Denis de París, onde o corazón é exposto sen nome sobre unha capela do templo, ata que o grupo de investigación dos profesores Ernst Brinkmann da Universidade de Münster e Jean Jacques Cassiman, da Universidade de Lovaina puideron acceder a mechóns do cabelo de María Antonieta que foron atopados grazas ó envialos en vida a súa nai, a emperatriz de Austria, María Tareixa I e ós mechóns de cabelo de dúas das irmás de María Antonieta. En abril de 2000 púidose comprobar que tanto o ADN de María Antonieta como o do corazón daquel rapaz morto no Temple coincidían plenamente.
O 8 de xuño do 2004 celebrouse na Saint Denis de París a misa funeral de Luís XVII, que foi enterrado ao rematar as cerimonias na cripta real da basílica xunto ós seus país Luís XVI e María Antonieta, dentro da capela dos reis Borbóns. Na basílica eran soterrados os reis franceses desde a Alta Idade Media.
Luís Soto Menor
Luís Soto Menor, nado en Zaín (parroquia de Seixalbo en Ourense) o 2 de marzo de 1881 e finado en Lugo o 1 de febreiro de 1964, foi un mestre e inspector galego.
The Devil Inside
The Devil Inside é un filme estadounidense dirixido por William Brent Bell que foi estreado no 2012.
Sinopse
Isabella Rossi cre que a súa nai asasinou brutalmente a tres persoas porque estaba tola. Despois de terse esclarecido que os asasinatos se produciron durante un exorcismo, disponse a investigar o que realmente ocorreu e a atopar un xeito de axudar á súa nai.
A Previsa, Ligonde, Monterroso
A Previsa é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Camiño de Santiago
A Previsa é unha localidade da etapa Portomarín-Palas de Rei do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Eurínome (filla de Océano)
miniatura|400px|Vaso de cerámica ática de figuras vermellas representando, entre outros personaxes, a Eurínome (a primeira pola esquerda) (c. 400 a. C., Museo de Belas Artes de Boston)
A deusa da mitoloxía grega Eurínome pertence á primeira xeración de Titáns. O seu nome significa "amplo goberno". Era unha oceánide, filla de Océano e Tetis.
Antes de que Cronos se fixera co poder do universo, Eurínome gobernaba no Olimpo xunto ó seu esposo Ofión. Pero como el gabábase de ser o creador do universo, Eurínome deulle unha patada na boca, arrincoulle os dentes e botouno a unha cova subterránea. Outra versión di que foron desprazados por Cronos e Rea cando aquel derrocou a Urano e que foron desterrados -ou refuxiáronse- ó fondo do mar; ou, segundo outras fontes, ó Tártaro.
Foron acollidos por Tetis, e Eurínome salvou a vida e coidou a Hefesto cando este foi botado do Olimpo por Zeus, a causa da súa fealdade (ou por Hera, a súa nai, avergoñada pola súa coxeira).
Fillos con Zeus
Uníndose a Zeus foi a nai das tres Cárites (ou Grazas), Aglaia, Eufrósine e Talía, e tamén -segundo algúns autores- do deus río Asopo.
Culto
Eurínome tivo un templo en Figalia (Arcadia). Pausanias conta que a estatua da deusa tiña as pernas de peixe e o tronco e cabeza de muller.
O mito pelasgo
miniatura|200px|Ofión chocando o ovo de Eurínome (James Basire, 1774) Robert Graves recolle así o mito pelasgo da creación no que se refire a Eurínome:
Cercedo, Parga, Guitiriz
Cercedo é un lugar da parroquia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 44 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 22 homes e 22 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 39 habitantes.
La Ciudad de Dios
La Ciudad de Dios foi un periódico mensual editado na Estrada en 1932.
Historia e características
Periódico mensual promovido e editado polos sacerdotes Jesús López Salgueiro (cura párroco de Moreira), Constantino Neira Baloira (párroco de Curantes), e Andrés Salgueiro Costa (ecónomo de Vinseiro). Repartido gratuitamente polos párrocos nas igrexas, atacaba o matrimonio civil. Os promotores foron denunciados e xulgados na Audiencia Provincial de Pontevedra o 17 de marzo de 1933 por editar o periódico incumprindo a Lei de Imprenta, aínda que foron absoltos.
Sariegu
250px|thumb|Situación do concello en [[Asturias.]] Sariegu (en castelán: Sariego) é un concello do Principado de Asturias. En 2015 tiña unha poboación de 1.295 habitantes.
Limita ao norte con Xixón, ao nordés con Villaviciosa, ao leste con Cabranes, ao sueste con Nava e ao sur e oeste con Siero. Atópase nun val rodeado de montañas non moi altas, e nel nace o río Nora.
La Barraca
miniatura|250px|Compoñentes de La Barraca.
Traveso, Castrelo de Miño, Castrelo de Miño
Traveso é un lugar da parroquia de Castrelo de Miño no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 44 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 20 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 43 habitantes (25 homes e 18 mulleres).
FerroAtlántica
FerroAtlántica é unha empresa galega con sede en Madrid, no edificio Torre Espacio. A empresa é o primeiro produtor mundial de silicio metal e de ferroaliaxes co 15 % do mercado mundial. Ten 15 fábricas (6 en Francia, 5 en España, 2 en Suráfrica, unha en Venezuela e outra na China). A capacidade de produción total é de 300.000 toneladas ao ano.
Historia
miniatura|En primeiro termo a fábrica de FerroAtlántica en Sabón. A historia da empresa iníciase co aproveitamento eléctrico do río Xallas o 17 de outubro de 1910. O Goberno Civil da Coruña outorga unha concesión a Francisco del Campo Lacalle para un aproveitamento eléctrico no Xallas cun caudal máximo de 6.000 l/s e un salto de 19,13 m. A empresa medrou mercando concesións, fábricas e canteiras. En 1992 compra a División de Ferroaleacións do Grupo Carburos Metálicos, constituíndose o 4 de decembro dese mesmo ano a sociedade FerroAtlántica, no ano 2007 constitúese o Grupo FerroAtlántica.
FerroAtlántica ten actualmente tres fábricas en Galiza e seis centrais hidroeléctricas: nos concellos de Cee e Dumbría (na Costa da Morte) e mais no polígono industrial de Sabón (Arteixo).
Cinco das centrais hidroeléctricas están situadas na cunca do río Xallas (Dumbría,Mazaricos, entre eles o encoro da Fervenza e o encoro de Santa Uxía) e unha na cunca do río Grande do Porto (Vimianzo). A enerxía eléctrica consómese nas fábricas do grupo vendendo o excedente.
O mineral de cuarzo obtense de canteiras propiedade do grupo como a de Serrabal entre Vedra e Boqueixón.
En 2007 a empresa abriu as comportas da presa da Fervenza deixando o río Xallas e o encoro sen auga causando a morte de milleiros de peixes. Ferroatlántica foi condenada ao pago de 305.954 euros e dous directivos a multas de 4.320 euros, segundo sentenza firme do Xulgado do Penal número seis da Coruña. O fallo condenou en novembro de 2011 á empresa de Juan Miguel Villar Mir a abonar 265.954 euros á Xunta e outros 40.000 a partes iguais entre a Federación Galega de Pesca e Salmo Club de Pesca Deportiva.
En 2015 a empresa anunciou a súa fusión con Globe Speciality Metals (GSM), con sede en Miami. O novo grupo será propiedade ao 57% de FerroAtlántica e o grupo estadounidense terá o outro 43% pasando a chamarse Ferroglobe.
1756
Outros
Historia ano a ano
Bolivia nos Xogos Olímpicos
Bolivia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1936. A nación enviou atletas para competir en cada un dos Xogos de Verán dende 1964, agás cando participaron no boicot liderado polos Estados Unidos aos Xogos de 1980 en Moscova. O país tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno en varias ocasións dende 1956. Ningún deportista boliviano conseguiu unha medalla olímpica, sendo o único país de América do Sur que nunca logrou obter unha.
La Tribuna (1898)
La Tribuna foi unha revista editada en Santiago de Compostela en 1898.
Historia e características
Subtitulada Revista de Jurisprudencia, Política y Administración, apareceu en decembro de 1898. Revista quincenal, saia os días 15 e 30 de cada mes. Entre os seus colaboradores figuraron Joaquín Díaz de Rábago, Alfredo Brañas e Ángel Pintos
Especiación
A especiación é un proceso de macroevolución no que ten lugar a formación de novas especies. Segundo Mayr, a especie defínese como o "conxunto de poboacións naturais, potencialmente interfecundas, e xeneticamente illadas doutros grupos semellantes".
Introdución
A especiación pódese analizar como un proceso secuencial, en tres etapas:
Se as barreiras chegan a desaparecer sen que transcorrese tempo suficiente para que se produza a especiación, ó xuntárense as subespecies formadas, pódense cruzar entre elas mesturándose así as variacións xenéticas que puideran experimentar ó longo de todo ese tempo.
A duración dos fenómenos de especiación non foi estimada na biosfera actual porque aínda non se viu aparecer unha nova especie en condicións naturais. Estimacións de especiacións moi numerosas en lapsos de tempo relativamente curtos foron realizadas nalgunhas illas, como por exemplo en Hawai con Drosophila, porén, semiespecies capaces de hibridar parecen terse mantido en tal situación durante millóns de anos.
A variación e variabilidade xenética son aspectos moi importantes á hora de entender o concepto de especiación. No marco dunha simple especie ten moitas implicacións en case tódolos aspectos da bioloxía, especialmente na interpretación das especies e os procesos de especiación. Este concepto refírese ós cambios que se producen no material xenético dunha poboación ou especie que poden estar causados por fenómenos como a mutación, recombinacións ou alteracións no cariotipo. Taxónomos, xenetistas, evolucionistas e ecólogos incrementaron o interese polo seu estudo en maior profundidade, xa que se pensa que a variación por debaixo do nivel específico encerra a clave para entender a orixe das especies.
Elvira Fernández Balboa
Elvira Fernández Balboa, chamada Viri, nada en Pontevedra en 1965, é unha empresaria galega, famosa por ser a muller de Mariano Rajoy, expresidente do Goberno de España.
Traxectoria
O seu pai estivo emigrado en Venezuela e de volta a Galicia montou unha empresa de construción. Fernández Balboa estudou primeiro no Colexio Doroteas, e logo no IES Valle-Inclán, ambos da capital pontevedresa, onde vivían. Os veráns pasábaos en Campañó.
Licenciada en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, comezou a traballar nunha pequena empresa de Lérez como xestora, en 1992. En 1995 trasladouse ao departamento administrativo de Antena 3, e posteriormente comezou a traballar como asesora de dirección en empresas do grupo Telefónica.
Coñeceu a Mariano Rajoy en 1991 en Pontevedra. Mantivo con el unha relación por espazo de cinco anos, ata que casaron polo rito católico o 28 de decembro de 1996 na ermida de San Sebastián, da Toxa. Ten dous fillos, Mariano (nado en 1999) e Juan (nado en 2005).
Gregorio Couto
Gregorio Couto, nado en Bora (Pontevedra), foi un autor teatral do século XVIII.
Traxectoria
Sábese pouco da súa vida. En 1752 figuraba como aprendiz de cantería no Interrogatorio do Catastro do Marqués de Ensenada. Da súa autoría consérvase o Sainete ou Entremés de Bora, peza realizada quizais con posterioridade ao citado ano de 1752, en que aparecen temas tan importantes como a crítica ao poder do alcalde ou a denuncia do abandono lingüístico por parte das persoas que ocupan cargos políticos.
O Vao, Manín, Lobios
O Vao foi unha aldea da parroquia de Manín, no concello de Lobios, pertencente á comarca da Baixa Limia, na provincia de Ourense. Desapareceu asolagada polo encoro de Lindoso (Portugal) en xaneiro de 1992, xunto con Aceredo, Buscalque e a Reloeira (Entrimo).
O Vao é unha aldea asolagada de Lobios dentro do perímetro do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés, desde a súa declaración o 21 de febreiro de 1993 (DOG nº 35 do 22-02-1993).
Desde 2009 forma parte da Reserva da biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.
O Vao contaba cunha capela onde se veneraba a San Antonio cada 13 de xuño.
Lugares de Manín
Aceredo (asolagado)
Mundo Deportivo
El Mundo Deportivo é un xornal deportivo catalán editado en lingua castelá en Barcelona polo Grupo Godó (grupo ao que tamén pertence o xornal La Vanguardia). O seu director delegado é o xornalista Santi Nolla e o director xerente, Óscar Rodríguez. Céntrase principalmente en informar acerca da actualidade futbolística, e en especial a do FC Barcelona.
Características
É o diario deportivo máis antigo de España e o segundo de Europa; ten máis de 366.000 lectores exclusivos en España, dos cales máis de 220.000 en Cataluña. Ofrece, ademais da información polideportiva, un especial seguimento ao Atlético de Madrid (Mundo Atlético) e ao deporte vasco, especialmente ao Athletic Club (Mundo Deportivo Bizkaia) e á Real Sociedad (Mundo Deportivo Gipuzkoa).
A principios de xullo de 1999 presentou un novo deseño no seu formato: cunha edición máis colorida, máis páxinas, mellores fotos, unha nova cabeceira e cambio de nome, pasando a omitir o artigo 'El' na súa denominación. No ano 2006 celebrou o seu centenario, organizando varios actos nos que participaron grandes deportistas (como Ronaldinho e Pelé) e grandes autoridades de España como os Príncipes de Asturias, Felipe de Borbón e Letizia Ortiz.
Mundo Deportivo colabora, polo demais, na organización da carreira pedestre máis antiga de España, a Jean Bouin de Barcelona.
O Rego, Ligonde, Monterroso
O Rego é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
O Outeiro, Codeso, Boqueixón
O Outeiro é un lugar da parroquia de Codeso no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
1724
Outros
Historia ano a ano
Pérola (cantora)
Jandira Sassingui, máis coñecida como Pérola, é unha cantora e presentadora angolana.
Biografía
Comezou a cantar aos 8 anos de idade e tendo dende sempre gran paixón pola música chegou a facer concertos para veciños e amigos como pasatempo, o que a levou a concursos de música e de danza.
Aos 13 anos de idada mudouse de Luanda coa súa familia a Windhoek, Namibia, onde continuou os estudos. De 1997 a 2001 estudou no Colexio Concórdia onde formou parte dun grupo de danza chamado "Earth Girls". Após isto, participou no Concurso para a Descoberta de Talentos organizada pola Igrexa Católica onde gañou dous trofeos: Mellor Dueto e Mellor Performance Feminina da Noite.
Campionato do mundo de tríatlon de longa distancia
O Campionato do mundo de tríatlon de longa distancia é unha competición internacional de tríatlon celebrada anualmente dende 1994. As probas comezan, cun sector de natación, outro de ciclismo e rematan cunha carreira a pé, cunhas distancias que varían entre a distancia olímpica (ou estándar) e a distancia dunha carreira do Ironman. Os campionatos están organizados pola Unión Internacional de Tríatlon.
O Carballal, Parga, Guitiriz
O Carballal é un lugar da parroquia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 21 habitantes.
O príncipe ra
O príncipe ra é un conto de fadas tradicional, coñecido pola versión dos irmáns Grimm.
Resumo do conto
Unha princesa ten unha bóla de ouro que ama, pero un día, xogando ó redor dunha fonte, cáeselle nela. Para recuperala fai un pacto cunha ra: esta traeralle a bóla e, en troco, a princesa será a súa amiga e levarana ó palacio. Pero a princesa, cando xa tivo o que quería, esqueceuse da súa promesa, polo que a ra foi a palacio a pedir que a cumprira. A princesa tivo que facelo porque así o ordenou o seu pai, pero todo cambia cando descobre que a ra é realmente un príncipe encantado.
O príncipe feliz
O príncipe feliz é un conto de fadas escrito polo poeta, escritor e dramaturgo británico-irlandés Oscar Wilde. Foi publicado por primeira vez n'O príncipe feliz e outros contos xunto a outros catro contos do autor en 1888.
Enredo
O protagonista da historia é a estatua dourada dun príncipe, que está no superior dunha columna onde podía ver toda a cidade, e unha andoriña, que se despediu da súa migración a África polo amor que sentía por unha cana. A andoriña aterrou na estatua e viu que o príncipe estaba a chorar por causa das inxustizas que podían ser vistas dende a súa posición. Entón lle pide a ave que entregue aos necesitados as xoias que o adornan. O paxaro así o fai e quédase có príncipe durante as semanas seguintes, distribuíndo as xoias ata que a estatua fica completamente desprovista de ouro e ornamentos. Pero inverno empeora e a andoriña, debido ó frío, morre bicando os labios do príncipe. Ó ver iso, o corazón da estatua rómpese. O día seguinte, o prefeito observou o estado deteriorado da estatua, e mandou que fora retirada e derretida. Pero o corazón do príncipe non se derrete no forno, e o votan nun monte de poeira, onde tamén se atopa o corpo da ave. Pero entón Deus dixo a un dos seus anxos:
-Tráeme as dúas cousas máis preciosas da cidade.
E o anxo tomou o corazón da estatua e o paxaro morto.
-Escolliches ben -dixo Deus-. No meu xardín do ceo, este pequeno paxaro ha cantar para sempre, e na miña cidade de ouro o príncipe feliz repetirá o meu *louvor.
A Vacariza, Ligonde, Monterroso
A Vacariza é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Trofeo Reyno de Navarra
O Trofeo Reyno de Navarra, coñecido ata 2006 como Trofeo Ciudad de Pamplona, era un torneo futbolístico de verán organizado polo Club Atlético Osasuna. Celebrábase no estadio El Sadar da cidade de Pamplona a finais de agosto. A última edición celebrouse en 2011.
1754
Outros
Historia ano a ano
Entremés de Bora
O Entremés de Bora ou Sainete de Bora é unha das poucas obras teatrais íntegras en lingua galega dos Séculos Escuros. O seu autor foi Gregorio Couto. Foi publicada por Fermín Bouza-Brey no ano 1949, a través do seu estudo "Teatro de Carnaval en Galicia", incluído na madrileña Revista de Dialectología y Tradiciones Populares.
Trama e características
O argumento da obra é, a priori, simple. Un alcalde dunha certa idade quéixase aos seus criados da súa veciña, unha muller definida como "vella" e que se lamenta polo olfacto que provén da cociña do alcalde. Entre outros subtemas, aborda o abandono lingüístico, encerra unha denuncia do abuso de poder e retrata o machismo (declara que as mulleres son "bestias afligidas").
A Chantada, Parga, Guitiriz
A Chantada é un lugar da parroquia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña sete habitantes (tres homes e catro mulleres), cinco menos ca en 2000.
A Raíña, Codeso, Boqueixón
A Raíña é un lugar da parroquia de Codeso no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago.
Tardígrados
Os Tardígrados ou Tardígrada (que significa de paso lento) constitúen un filo de invertebrados protóstomos segmentados microscópicos (de 0,1 a 1,2 mm) que viven en varios medios: uns poucos son mariños e viven entre as areas da zona litoral ou incluso en zonas abisais, outros viven en auga doce, máis a maioría son semiacuáticos e viven adheridos a brións, liques, ou hepáticas. A súa forma é repoluda, presentando 8 patas coas que se move con gran lentitude. O zoólogo alemá Goeze os chamou Kleine Wasser-Bären que en lingua alemá significa osos de auga debido a súa forma de moverse.
Coñecense case 1.000 especies de tardígrados.
Cristián IV de Dinamarca
Cristián IV, nado en Hillerød o 12 de abril de 1577 e finado en Copenhague o 28 de febreiro de 1648, foi rei de Dinamarca e de Noruega (1588-1648), fillo de Frederico II e de Sofía de Mecklemburgo-Güstrow.
Foi un dos principais heroes militares do seu país, alcanzando gran popularidade tanto en vida como na posteridade. Destacou polo seu carácter resolto, impetuoso e ambicioso, características que resultaron tráxicas para o seu reino. Participou en dúas guerras contra Suecia e na Guerra dos Trinta Anos, con resultados negativos. Impulsou reformas administrativas e militares, e apoiou o mercantilismo en Dinamarca, colocando os cimentos dun imperio colonial. Amante da cultura e das artes, patrocinou grandes obras arquitectónicas do Renacemento que embeleceron as cidades do país.
Traxectoria
Cristián naceu no castelo de Frederiksborg en 1577, sendo o maior dos fillos homes dos reis de Dinamarca Frederico II e Sofía de Mecklemburgo. Pequeno aínda, sucedeu ao seu pai en 1588, cando este faleceu. Alcanzou a maioría de idade en 1596. O 30 de novembro de 1597 uniuse en matrimonio con Ana Catarina de Brandeburgo, filla de Xoaquín Frederico, margrave de Brandeburgo e duque de Prusia.
A súa primeira obra destacada á fronte do goberno foi unha serie de reformas na política interior. Tamén traballou intensamente no aspecto defensivo do reino. Construíu novas fortalezas, baixo a dirección de enxeñeiros neerlandeses. A Armada Real Danesa, que en 1596 consistía nuns vinte e dous buques, alcanzou en 1610 a cifra de sesenta, varios deles deseños propios do rei. A constitución dun exército nacional foi máis difícil, xa que Cristián dependía de tropas procedentes na súa maior parte da leva de campesiños dos dominios reais. miniatura|250x250px|A coroación de Cristián IV. Pintura de Otto Fochanca (1887). Cristián seguiu unha política de expansión do comercio marítimo danés para sacar proveito do mercantilismo que imperaba en Europa nesa época. Por iso, estableceu a primeira colonia danesa en Trankebar, na costa meridional da India e creou a concesión da Compañía Danesa das Indias Orientais, que en gran medida constituíu o inicio do Imperio colonial danés.
A guerra de Kalmar
Lograda a reorganización do exército, tivo a súa primeira experiencia bélica, que lle resultou favorable. Emprendeu en 1611 unha guerra contra Suecia, coñecida como a guerra de Kalmar, xa que a operación principal foi a ocupación danesa do porto de Kalmar. Cristián conseguiu que o rei sueco Gustavo II Adolfo cumprise coas condicións da Paz de Knäred (1613), entre elas o pago dun millón de riksdal por concepto de danos de guerra.
Concluída a guerra con Suecia, fixou a súa atención en Alemaña. Os seus obxectivos eran principalmente dous: primeiro, obter o control dos grandes ríos alemáns, o Elba e o Weser, como un medio para asegurar o dominio danés nos mares boreais, e segundo, obter os territorios secularizados dos bispados de Bremen e Verden como herdanza para os seus fillos máis novos.
Val, Ligonde, Monterroso
Val é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) non ten ningún habitante.
Jürgen Prochnow
Jürgen Prochnow, nado en Berlín o 10 de xuño de 1941, é un actor alemán.
Miguel Ángel Villar Pinto
Miguel Ángel Villar Pinto, nado na Coruña o 29 de decembro de 1977, é un escritor galego en lingua castelá de literatura infantil.
Traxectoria
Participou en escavacións arqueolóxicas en Huesca, País Vasco e Galicia, ademais de desempeñar tarefas arquivísticas no Arquivo da Colexiata de Santa María do Campo da Coruña namentres estudaba a carreira de Historia. En 2005 publicou o seu primeiro libro.
Ramón Esono Ebalé
Ramón Nse Esono Ebale, nado en Micomeseng o 22 de novembro de 1977, é un ilustrador, animador audiovisual, blogueiro e autor de banda deseñada ecuatoguineano. Firma co pseudónimo de Jamón y Queso.
Autodidacta, recibiu formación en debuxo no Centro Cultural de España en Malabo. Gañou premios como o Regarde 9 do Festival do Banda Deseñada de Angoulême e o da revista África y Mediterráneo en Boloña. En internet impulsou o webzine Las Locuras de Jamón y Queso e a emisora virtual Tolos TV. Participou na película Un día vi 10.000 elefantes e viviu exiliado en Paraguai e O Salvador.
En 2014 debuxa La pesadilla de Obi, novela gráfica financiada pola ONG EGJustice e inspirada e crítica coa figura de Teodoro Obiang, ditador da Guinea Ecuatorial. En setembro de 2017 foi detido por ilustrar esa banda deseñada e foi enviado á prisión de Black Beach. En novembro dese ano foi galardoado -en ausencia- co Courage in Editorial Cartooning Award por Cartoonists Rights Network International (CRNI).
Simon Quarterman
Simon Quarterman, nado o 14 de novembro de 1977, é un actor inglés de cinema e televisión.
Hélder Cristóvão
Hélder Marino Rodrigues Cristóvão, nado en Luanda o 21 de marzo de 1971, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol angolano-portugués. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección portuguesa. Actualmente adestra o Benfica B.
Traxectoria
Empezou a destacar mentres xogaba no GD Estoril Praia, pasando logo ao SL Benfica na tempada 1992–93, onde estivo até a 1996–97. En xaneiro de 1997 pasou ao Deportivo da Coruña. Na tempada 1999–00, campaña na que gañou a Liga o equipo galego, marchou cedido ao Newcastle United FC, facendo 12 aparicións e marcando un gol vez antes de regresar ao Deportivo, onde permaneceu até a campaña 2001–02.
Na tempada 2002–03, Hélder volveu ao Benfica, ao final da súa carreira, con 31 anos, xogando durante dous anos e uníndose logo ao Paris Saint-Germain FC na tempada seguinte. Pasou a súa última tempada no Larissa FC grego, a 2005–06, xogando 9 veces e retirándose ao final desta.
Simon Quarterman
Traxectoria
Ten participado en varias series de televisión do seu país, entre as que se inclúen Down to Earth, Midsomer Murders, Holby City, EastEnders e Victoria & Albert. No tocante ó cinema, destacan os filmes The Scorpion King 2: Rise of a Warrior e The Devil Inside.
Fase luminosa
miniatura|500px|Reaccións da fase luminosa da fotosíntese na membrana dos tilacoides. A fase luminosa da fotosíntese, tamén chamada fase fotoquímica, reacción de Hill ou reaccións dependentes da luz da fotosíntese, é a primeira fase do proceso fotosintético na cal as plantas, algas e algunhas bacterias captan a enerxía da luz por medio das súas clorofilas. Na fase luminosa, a enerxía da luz é convertida en enerxía química, en forma de moléculas que teñen enlaces de alta enerxía como o ATP ou poder redutor, como o NADPH. Posteriomente, na fase escura, este ATP e NAPH serán utilizados para a redución do CO2 sintetizando cos seus carbonos azucres como a glicosa. Na fase luminosa utilízase un doante de electróns, xeralmente a auga, que no proceso rompe liberando os seus compoñentes, 2 H+, electróns e oxíxeno, polo que o tipo de fotosíntese máis habitual (oxixénica) libera oxíxeno á atmosfera.
A fase luminosa ten lugar na membrana dos tilacoides dos cloroplastos. O interior do tilacoide denomínase lume tilacoidal, e fóra dos tilacoides está a parte do cloroplasto chamada estroma, onde ten lugar a fase escura. A membrana tilacoidal contén algúns complexos proteicos que catalizan as reaccións luminosas. Os catro complexos proteicos principais da membrana tilacoidal son: fotosistema I (FSI ou PSI), fotosistema II (FSII ou PSII), complexo do citocromo b6f, e a ATP sintase. Estes catro complexos traballan conxuntamente para realizar a captación de luz, o transporte de electróns e a formación de ATP e NADPH.
Os dous fotosistemas que absorben a enerxía luminosa son complexos proteicos que conteñen pigmentos, como as clorofilas. Na fotosíntese das plantas prodúcense dous actos fotoquímicos (absorcións de luz), un no fotosistema I e outro no fostsistema II, que orixinan que as clorofilas perdan electróns. A fase luminosa empeza no fotosistema II. Cando unha molécula de clorofila a, situada nunha zona do fotosistema chamada centro de reacción absorbe un fotón, excítase un electrón da clorofila e atingue un orbital cun nivel enerxético máis alto. Como neste estado excitado o electrón é moi inestable, o electrón é transferido a outra molécula e orixina unha cadea de reaccións redox, chamadas cadea de transporte electrónico. O electrón flúe desde o fotosistema II ao citocromo b6f e deste ao fotosistema I, pasando por unha serie de transportadores de electróns intermedios. No fotosistema I, ten lugar outra absorción de luz e outro desprendemento de electróns da clorofila. Ao final da cadea de transportadores está o aceptor final de electróns, que é o NADP+.
Ademais debe haber un doante de electróns que ceda os electróns que as clorofilas están perdendo. No tipo de fotosíntese máis importante, que é a das plantas este doante de electróns último é a auga (fotosíntese oxixénica), que rompe no proceso liberando o seu oxíxeno. Nas bacterias hai outras posibilidades.
Na fase luminosa prodúcese un fenómeno chamado fotofosforilación, no cal a ATP sintase tilacoidal sintetiza ATP a partir de ADP e fosfato. Este encima ten que ser activado por un fluxo de H+, que se crea porque durante a circulación de electróns pola cadea de transporte electrónico tilacoidal hai un bombeo de H+ ao interior do tilacoide, os cales se acumulan alí, crean un gradiente e saen pola ATP sintase. A fotofosforilación pode facerse de dúas maneiras segundo sexa o proceso de transporte de electróns, polo que hai fotofosforilación cíclica e acíclica. Na cíclica só funciona un fotosistema, só se produce ATP e non NADPH e non se consome auga nin se produce oxíxeno. A fosforilción cíclica é importante para producir ATP e axustar a cantidade de NADPH nos niveis correctos para as necesidades da fase escura.
A ecuación neta da fase luminosa na fotosíntese oxixénica é: 2 H2O + 2 NADP+ + 3ADP + 3Pi → O2 + 2 NADPH + 3 ATP
Tipo de fotosíntese segundo o tipo de fase luiminosa
Podemos clasificar as fotosínteses atopadas na natureza segundo o produto liberado nas mesmas, que procede do doante último de electróns, en dous tipos:
Lied der Deutschen
Das Lied der Deutschen ou Das Deutschlandlied (en galego: A canción dos alemáns ou A canción da Alemaña) é unha canción con letra escrita en 1841 por August Heinrich Hoffmann von Fallersleben e música de Joseph Haydn, composta orixinalmente en 1797 como parte dun cuarteto de cordas (Kaiserquartett) e que constitúe, na súa totalidade ou parcialmente, o himno nacional de Alemaña desde 1922. A mesma partitura, pero con texto de Leopold Haschka, foi o himno do Imperio Austrohúngaro, Gott erhalte Franz den Kaiser. Posteriormente, mantívose a melodía, pero a letra mudouse.
Situación actual
O himno é só a terceira estrofa desde a fundación da República Federal de Alemaña e así quedou constatado en 1952 por un intercambio de correspondencia, que logo se publicou no boletín oficial do goberno federal, entre o Presidente Federal Theodor Heuss e o Chanceler Federal Konrad Adenauer; o status foi confirmado en 1991 nun intercambio de correspondencia entre o Presidente Federal Richard von Weizsäcker e o Chanceler Helmut Kohl.
Orixes e historia
O texto xurdiu nunhas circunstancias moi concretas, cando non existía un Estado alemán, senón que o territorio estaba divido nunha morea de cidades-estados e provincias, que paseniñamente foron asimiladas cara ao goberno central de Berlín ata converterse no Imperio Alemán en xaneiro de 1871. Logo da primeira guerra mundial, este texto, escrito 30 anos antes da unificación alemá, converteuse en himno nacional. A primeira estrofa «Deutschland, Deutschland über alles», malia que orixinariamente expresaba sinxelamente unha arela de unidade nacional, quedou vencellada co imperialismo alemán e, logo, co goberno nazi e a súa política abertamente expansionista. Entre 1933 e 1945, cantábase a primeira estrofa e logo o Horst Wessel Lied, o himno do partido nazi.
Letra
A continuación amósase a letra de "Lied der Deutschen" tal como foi escrita por Hoffmann von Fallersleben. Só a terceira estrofa é actualmente o himno nacional da República Federal de Alemaña.
Centrárquidos
miniatura|300px|Centrarchus macropterus miniatura|300px|Área de distribución Os Centrárquidos (Centrarchidae) son unha familia de peixes de auga doce, incluídas na orde dos Perciformes. A súa distribución redúcese ás augas continentais de Norteamérica.
Características
Corpo normalmente alto. O tamaño medio desta familia ronda os 20–30 cm, pero atopáronse exemplares de Micropterus salmoides que alcanzaban 1 m.
Teñen de 5 a 13 espiñas na aleta dorsal, aínda que a maioría das especies teñen de 10 a 12. Caracterízanse por presentar dous ou tres espiñas na anal.
O macho constrúe un niño aproveitando algunha depresión que aumenta coa boca, e logo vixía a posta.
Trión, Gastrar, Boqueixón
Trión é un lugar da parroquia de Gastrar no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
David (automoción)
miniatura|Emblema de 1917. miniatura|Emblema de 1954. miniatura|David de 1917. miniatura|David de 1954. miniatura|David Torpedo 2 S
1753
Outros
Historia ano a ano
Sangue
Transporte de oxíxeno
En condicións normais nun humano adulto en repouso; a hemoglobina do sangue que sae dos pulmóns está saturada de oxíxeno nun 98–99%, chegando a unha capacidade de ceder oxíxeno (entrega de oxíxeno) ao corpo de entre 950 e 1150 mL/min. Nun adulto san en repouso o consumo de oxíxeno é de aproximadamente 200-250 mL/min, e no sangue desoxixenado que volve aos pulmóns a saturación é aínda aproximadamente do 75% (do 70 ao 78%). O aumento do consumo de oxíxeno durante o exercicio sostido reduce a saturación de oxíxeno do sangue venoso, a cal pode chegar a só o 15% nun atleta adestrado; e aínda que a frecuencia respiratoria e o fluxo de sangue se incrementan para compensalo, a saturación de oxíxeno no sangue arterial pode caer ao 95% ou menos nesas condicións. Unha saturación de oxíxeno así de baixa considérase perigosa nun individuo en repouso (por exemplo, durante unha operación cirúrxica baixo anestesia). A hipoxia duradeira (oxixenación de menos do 90%), é perigosa para a saúde, e a hipoxia grave (saturación de menos do 30%) pode ser rapidamente mortal.
Un feto, que reciba oxíxeno por vía placentaria, está exposto a presións de oxíxeno moito menores (arredor do 21% do nivel que se atopa nos pulmóns adultos), pero os fetos producen outra forma da hemoglobina con moita maior afinidade polo oxíxeno chamada hemoglobina F para poder funcionar nesas condicións.
Transporte de dióxido de carbono
O CO2 transpórtase polo sangue de tres maneiras. (As porcentaxes exactas varían dependendo de se é sangue arterial ou venoso). A maioría do CO2 (un 70%) convértese en ións bicarbonato (HCO3−) por acción do encima anhidrase carbónica nos glóbulos vermellos mediante a reacción CO2 + H2O → H2CO3 → H+ + HCO3−; aproximadamente outro 7% viaxa disolto no plasma sanguíneo; e outro 23% está unido á hemoglobina en forma de compostos carbamino. Xa que logo, a hemoglobina transporta tanto oxíxeno coma dióxido de carbono, pero o CO2 non se une á hemoglobina no mesmo sitio có oxíxeno, senón que se combina cos grupos N-terminais nas catro cadeas de globina. Porén, debido aos efectos alostéricos na molécula de hemoglobina, a unión de CO2 diminúe a cantidade de oxíxeno que se une a unha presión parcial de oxíxeno dada. A diminución da unión de dióxido de carbono no sangue debido a un incremento dos niveis de oxíxeno coñécese como efecto Haldane, e é importante no transporte de dióxido de carbono desde os tecidos aos pulmóns. Un incremento da presión parcial de CO2 ou un menor pH causa a descarga do oxíxeno da hemoglobina, o que se chama efecto Bohr.
Transporte de ións hidróxeno
Parte das moléculas de oxihemoglobina perden oxíxeno e convértense en desoxihemoglobina. A desoxihemoglobina únese á maioría dos ións hidróxeno, xa que ten moita maior afinidade polo hidróxeno cá oxihemoglobina.
Sistema linfático
Nos mamíferos o sangue está en equilibrio coa linfa, que está formándose continuamente nos tecidos a partir do sangue pola ultrafiltración de plasma nos capilares. A linfa recóllese nun sistema de pequenos vasos linfáticos que se dirixen ao conduto torácico, que desemboca na vea subclavia esquerda, onde a linfa volve á circulación sanguínea sistémica.
Termorregulación
A circulación sanguínea transporta calor polo corpo, e os axustes do seu fluxo son unha parte importante da termorregulación. Un incremento do fluxo sanguíneo na superficie (por exemplo, durante o tempo cálido ou un exercicio extenuante) fai que a pel aumente de temperatura, o que fai que haxa unha perda de calor máis rápida. Ao contrario, cando a temperatura externa é baixa, o fluxo de sangue ás extremidades e á superficie da pel redúcese e impide a perda de calor, e o sangue circula preferentemente polos órganos internos importantes.
Funcións hidráulicas
A restrición do fluxo de sangue pode tamén utilizarse en tecidos especializados para causar conxestión, o que ten como resultado a erección deses tecidos, como ocorre no tecido eréctil do pene e clítoris.
Outro exemplo de función hidráulica é o das arañas saltadoras (Salticidae), nas cales o sangue forzado a entrar nas patas a presión causa que estas se estiren e orixinen un poderoso salto, sen necesidade de teren patas musculosas voluminosas.
Invertebrados
Nos insectos, o sangue chámase con máis propiedade hemolinfa, que non está implicada no transporte de oxíxeno (un sistema de tubos chamados traqueas ramifícase dentrodo corpo e leva o oxíxeno directamente ás células). A súa función é levar nutientes aos tecidos e retirar os residuos nun sistema circulatorio aberto.
Outros invertebrados utilizan proteínas respiratorias para incrementar a súa capacidade de transporte de oxíxeno. A hemoglobina (con ferro e vermella) é a proteína respiratoria máis común na natureza, e algúns invertebrados como os anélidos tamén a teñen (outros anélidos teñen clorocruorina). A hemocianina (azul) contén cobre e encóntrase en crustáceos e moluscos. Os sipuncúlidos, priapúlidos, braquiópodos, e o xénero de anélidos Magelona teñen o pigmento sanguíneo hemeritrina (con ferro, violeta). Crese que os tunicados poderían utilizar as vanabinas (proteínas que conteñen vanadio) como pigmento respiratorio (de cor verde brillante, azul ou laranxa), pero non é seguro, xa que tamén poden ter hemocianina.
En moitos invertebrados estas proteínas transportadoras de oxíxeno están disolvidas libremente no sangue, e non dentro de células como a hemoglobina dos vertebrados.
Os vermes tubícolas xigantes (Riftia pachyptila) teñen unhas hemoglobinas especiais que lles permiten vivir en ambientes extraordinarios, como as chemineas hidrotermais. Estas hemoglobinas tamén transportan CO2 e sulfuros, que normalmente son letais para outros animais.
Cor
A materia que lle dá cor ao sangue (hemocromo) é fundamentalmente a proteína que transporta o oxíxeno. Nos humanos esta proteína é a hemoglobina, pero os distintos grupos de organismos utilizan diferentes proteínas.
Hemoglobina
miniatura|Sangue capilar dun dedo ferido. miniatura|Sangue venoso extraído durante unha doazón de sangue. A hemoglobina é o principal determinante da cor do sangue dos vertebrados. Cada molécula ten catro grupos hemo con ferro, e a súa alteración con diversas moléculas posibles altera a cor exacta. Nos vertebrados e outras criaturas que usan a hemoglobina, o sangue arterial e capilar é de cor vermella brillante, xa que o oxíxeno unido á hemoglobina lle dá unha forte cor vermella ao grupo hemo. O sangue desoxixenado é dun ton vermello máis escuro; este sangue circula en xeral polas veas, e pode verse durante as extraccións en doazóns de sangue ou cando se toman mostras de sangue para análises. Isto é así porque o espectro de luz absorbida pola hemoglobina varía entre os estados oxixenado e desoxixenado.
O sangue nos casos de envelenamento por monóxido de carbono é vermello brillante, porque o monóxido de carbono causa a formación de carboxihemoglobina. Nos envelenamentos por cianuro, o corpo non pode utilizar o oxíxeno, polo que o sangue venoso permanece oxixenado, e é máis vermello brillante. Hai algunhas condicións que afectan aos grupos hemo presentes na hemoglobina que poden facer que a pel apareza azulada, un síntoma chamado cianose. Se o hemo é oxidado, fórmase methemoglobina, que é máis marrón e non pode transportar oxíxeno. Na rara condición chamada sulfhemoglobinemia, a hemoglobina arterial está parcialmente oxixenada, e parece de cor vermella escura cun ton azulado.
Receptor de bradicinina
Existen dous receptores de bradicinina: o receptor B1 e o receptor B2.
Receptor B1
O receptor de bradicinina B1 é un receptor acoplado á proteína G codificado polo xene BDKRB1 en humanos. O seu principal ligando é a bradicinina, un péptido de nove aminoácidos xerado en condicións fisiopatolóxicas como a inflamación, traumas, queimaduras, shock e alerxia.
A proteína B1 sintetízase de novo despois dunha lesión nun tecido e a unión a este receptor orixina un incremento na concentración do ión calcio citosólico, resultando finalmente nunha resposta inflamatoria aguda e crónica.
Sangue
Hemoglobina
Os lagartos escíncidos do xénero Prasinohaema teñen sangue verde debido á acumulación do produto residual biliverdina.
Receptor de bradicinina
Receptor B2
O receptor de bradicinina B2 é un receptor acoplado á proteína G, concretamente acoplado ás subunidades Gq e Gi. A Gq estimula a fosfolipase C para incrementar o calcio libre intracelular e a Gi inhibe a adenilato ciclase. Ademais, o receptor estimula as vías da proteína quinase activada por mitóxeno. Exprésase constitutivamente en todo o corpo en tecidos sans.
Sangue
Hemoglobina
A presenza de ferro na hemoglobina aprovéitase pola policía científica para buscar restos de sangue en escenarios de crimes utilizando a proba do luminol, que reacciona co ferro dando un resplandor azul.
Receptor de bradicinina
Receptor B2
O receptor B2 forma un complexo co encima convertedor da anxiotensina (ACE), e pénsase que este xoga un papel na comunicación entre o sistema renina-anxiotensina (RAS) e o sistema cinina-calicreína (KKS). O heptapéptido anxiotensina (1-7) tamén potencia a acción da bradicinina sobre os receptores B2.
Sangue
Hemocianina
O sangue da maioría dos moluscos, entre eles o de cefalópodos e gasterópodos, e tamén os dalgúns artrópodos, como os cangrexos Xiphosura, é azul, xa que contén a proteína que contén cobre hemocianina en concentracións de aproximadamente 50 gramos por litro. A hemocianina é incolora cando esta desoxixenada e azul escura cando está oxixenada. O sangue que circula nestes animais, que viven xeralmente en lugares fríos e con baixas tensións de oxíxeno, é de gris claro a amarelo claro, e vólvese azul escuro cando se expón ao oxíxeno do aire, como ocorre cando sangran, o que se debe ao mencionado cambio de cor da hemocianina cando se oxida. A hemocianina transporta o oxíxeno no fluído extracelular, a diferenza do transporte intracelular de oxíxeno dos mamíferos feito pola hemoglobina que está dentro dos eritrocitos.
Receptor de bradicinina
Receptor B2
O Icatibant é un antagonista de segunda xeración do receptor B2, co que se fixeron ensaios clínicos limitados en casos de dor e inflamación. O FR 173657 é outro antagonista non péptido B2 oralmente activo, que tamén foi ensaiado limitadamente como fármaco analxésico e antiinflamatorio.
Sangue
Clorocruorina
O sangue da maioría dos anélidos terrestres e algúns poliquetos mariños usan a clorocruorina para transportar oxíxeno. É verde en solucións diluídas. Outros anélidos usan hemoglobina.
A Zapateira, Ligonde, Monterroso
A Zapateira é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo.
Sangue
Hemeritrina
A hemeritrina utilízase para o transporte de oxíxeno en invertebrados mariños como os sipuncúlidos, priapúlidos, braquiópodos, e os vermes anélidos Magelona. A hemeritrina é rosa violácea cando se oxixena.
Receptor de bradicinina
Receptor B2
A calidina tamén sinaliza a través do receptor B2.
Todos Tus Muertos
Todos Tus Muertos (abreviado como TTM) é un grupo de música de Buenos Aires. Foi formada a mediados da década de 1980 e publicaron seis discos até a súa disolución en 2000. En 2004, tres dos integrantes orixinais retomaron o proxecto cunha xira de reunión, publicando un álbum en directo. Mesturan rock, punk e reggae, con letras influenciadas polo movemento rastafari e a crítica social.
Sangue
Vanabinas (hemovanadinas)
O sangue dalgunhas especies de ascidias e outros tunicados, contén proteínas chamadas vanabinas. Estas proteínas únense ao vanadio, e a concentración de vanadio no corpo destes animais é 100 veces maior que na auga mariña que os rodea. Non está claro se están vanabinas transportan realmente oxíxeno. Cando se expoñen ao oxíxeno vólvense amarelas mostaza.
Envelenamento por monóxido de carbono
Á hemoglonbina poden unirse outras substancias distintas do oxíxeno; nalgúns casos isto pode causar un dano irreversible no corpo. O monóxido de carbono, por exemplo, é extemadamente perigoso cando chega ao sangue por inhalación pulmonar, porque o monóxido de carbono se une irreversiblemente á hemoglobina para formar carboxihemoglobina, de modo que hai menos hemoglobina que se una ao oxíxeno, e poden transportarse menos moléculas de oxíxeno polo sangue. Isto pode causar asfixia insidiosamente. Un lume aceso nun cuarto pechado e pouco ventilado pode ser moi perigoso porque xera monóxido de carbono, que se acumula no aire. Parte do monóxido de carbono únese á hemoglobina cando se fuma tabaco.
Todos Tus Muertos
Historia
O grupo formouse arredor de 1985, con Félix Gutiérrez no baixo, Horacio Villafañe («Gamexane») na guitarra (anteriormente integrantes de Los Laxantes), Cristian Ruiz na batería e Fidel Nadal como cantante. En 1986 editaron o sinxelo «Noches agitadas de cementerio», cun son máis punk ca posteriormente.