cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emilio Gentile
Traxectoria
Na súa visión, o fascismo foi o primeiro experimento totalitario da historia, xa que mostrou unha nova forma de dominación política en que se viron afectados todos os aspectos da vida da cidadanía italiana. A experiencia, desenvolvida por un partido-milicia, tiña como obxectivo constante impor a primacía da política sobre calquera outro aspecto da vida individual e colectiva da nación.
Posicionouse publicamente sobre a aparición de cinco supostos diarios de Mussolini, presentados por Marcello Dell'Utri. Resultaron ser falsificacións que o propio Gentile contribuíu a desvelar.
É profesor emérito de Historia Contemporánea na Universidade de Roma La Sapienza e colabora con distintos xornais e revistas. Deu aulas en Australia, Francia e nos Estados Unidos.
Recibiu varios galardóns, entre eles o Premio Hans Sigrist da Universidade de Berna en 2003, polos seus estudos sobre relixións políticas. Moitos dos seus libros foron traducidos a varios idiomas.
Rhynchospora fusca
Rhynchospora fusca é unha especie de gramínea descrita por primeira vez por Carl von Linné, e que recibiu o nome exacto por William Townsend Aiton.
Ulrike Lunacek
Ulrike Lunacek, nada en Krems an der Donau o 26 de maio de 1957, é unha política austríaca. É vicepresidenta do 8o Parlamento Europeo, membro do grupo Verdes / Alianza Libre Europea desde 2009 e xefa da delegación do partido austríaco dos Verdes na mesma cámara. Lunacek é oradora de Kosovo e copresidenta do intergrupo sobre dereitos LGBT e membro do Comité de Asuntos Exteriores e substituta do Comité de Liberdades Civís, Xustiza e Asuntos de Interior.
Traxectoria
Entre 1967 e 1975 Lunacek estudou na escola secundaria do segundo distrito de Viena. Tamén pasou un ano (1973-1974) como estudante dos Programas Interculturais AFS nun instituto de Boone, Iowa. En 1975 comezou a estudar interpretación (inglés e castelán) na Universidade de Innsbruck e licenciouse en 1983. Durante este tempo, participou no establecemento de mulleres refuxiadas en Innsbruck e fixo traballos sociais. De 1984 a 1986 foi asesora da organización Frauensolidarität ("Solidariedade entre mulleres") en Viena. Máis tarde, Lunacek foi editora da revista Südwind e responsable de prensa do Servizo de Información Austríaco para o Desenvolvemento da Política (ÖIE). Ademais, traballou como tradutora e xornalista.
En 1994 Lunacek foi delegada de ONGs na Conferencia Internacional sobre Poboación e Desenvolvemento do Cairo e un ano despois coordinou a oficina de prensa das ONG na Cuarta Conferencia Mundial sobre a Muller en Pequín.
Carreira política
A carreira política de Lunacek comezou en 1995 coa presentación de "Apelando á razón", organizada polo Foro Lesbiano e Gay de Austria no Palacio Auersperg, e a súa primeira candidatura ao Partido Verde, onde foi a xerente comercial federal de 1996 a 1998.
Deputada no Nationalrat (1999-2009)
De 1999 a 2009, Lunacek foi membro do Nationalrat e portavoz do Grupo Verde sobre política exterior e de desenvolvemento, así como sobre igualdade para lesbianas, gais e trans. Tamén desde 1999 foi vicepresidenta do Comité de Asuntos Exteriores. Como primeira política abertamente lésbica do Parlamento austríaco, tamén é membro da organización Grünen Andersrum. En 1980 fixo pública a súa homosexualidade. O 5 de maio de 2006, Lunacek foi elixida copresidenta do Partido Verde Europeo en Helsinqui, cargo que ocupou durante tres anos. O 28 de outubro de 2008 converteuse en vicepresidenta do Grupo Parlamentario Verde de Austria e foi a candidata favorita ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2009.
Membro do Parlamento Europeo (2009-presente)
O 14 de xullo de 2009 Lunacek foi nomeada xefa da delegación dos Verdes austríacos. É membro da Comisión de Asuntos Exteriores, da Comisión de Dereitos da Muller e Igualdade de Xénero e da Delegación nas Comisións de Cooperación Parlamentaria UE-Armenia, UE-Acerbaixán e UE-Xeorxia. Tamén é membro suplente da Comisión de Liberdades Civís, Xustiza e Asuntos de Interior, da Delegación para as Relacións con Albania, Bosnia e Hercegovina, Serbia, Montenegro e Kosovo e a Delegación na Asemblea Parlamentaria Euronest. Tamén é deputada no parlamento de Kosovo e voceira de asuntos exteriores dos Verdes/Alianza Libre Europea.
En febreiro de 2013 Lunacek foi elixido vicepresidenta do grupo dos Verdes/EPT no Parlamento Europeo. Desde 2014, tamén foi unha dos catorce vicepresidentes do Parlamento Europeo. Nesta función, é a encargada do premio Sakharov e representa ao Parlamento en asuntos relacionados cos Balcáns occidentais.
Informe Lunacek
En 2013 defendeu unha resolución non vinculante sobre "saúde e dereitos sexuais e reprodutivos". Nela, pediu "educación sobre as relacións e a sexualidade apropiada para a idade e sensible polo xénero [...] para todos os nenos e adolescentes" e referiuse a un documento coescrito pola Organización Mundial da Saúde. onde algunha información sobre sexualidade considérase axeitada a partir dos catro anos. Tras algunha controversia, o Parlamento Europeo aprobou unha versión modificada na que se afirmaba que a educación sexual era responsabilidade dos estados membros. Lunacek cualificou aos opositores do informe de "fanáticos da dereita" e afirmou que os grupos estaban en contra do "dereito das mulleres a unha vida sexual e reprodutiva segura e saudable".
Alosno
Alosno é un municipio de España na provincia de Huelva, comunidade autónoma de Andalucía, na comarca do Andévalo
Ten unha área duns 191,07 km² e unha poboación de 3.933 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 20,69 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 183 m, e a 40 quilómetros da capital de provincia, Huelva.
Conta cunha entidade local autónoma, Tharsis, que en 2020 posuía unha poboación de 1750 habitantes, case tantos como o núcleo principal. Esta localidade desenvolveuse durante os séculos XIX e XX pola actividade mineira da zona.
Marlon Santi
Marlon René Santi Gualinga, nado en Sarayacu, na provincia de Pastaza en 1976, é un político ecuatoriano de nacionalidade kichwa. Dende o 14 de xuño de 2016 é coordinador nacional de Pachakutik.
Traxectoria
Marlon Santi entrou en contacto coa política coas loitas da súa comunidade nativa Sarayacu contra as empresas petroleiras. En 2004 converteuse en presidente de Sarayacu. Por mor da súa oposición ás petroleiras foi ameazado de morte.
O 12 de xaneiro de 2008 en Santo Domingo de los Tsachilas foi elixido por unanimidade presidente da CONAIE como o líder máis novo na súa historia. Pouco despois de tomar posesión no cargo, a súa muller Miriam Cisneros foi secuestrada e torturada por autores descoñecidos. Humberto Cholango, daquela presidente de ECUARUNARI, recoñeceuno polas súas capacidades organizativas.
Como presidente da CONAIE, Marlon Santi demandou a inmediata desmilitarización dos territorios indíxenas e expresou a súa solidariedade coa vila de Dayuma, onde se violaron os dereitos humanos e onde se quixo impedir o dereito a protesta. Tamén se opuxo ás políticas do goberno de Rafael Correa e á Asemblea Constituínte para impedir o saqueo da auga, o petróleo, os minerais e a biodiversidade nas terras e territorios dos pobos indíxenas.
Pelicans Naiset
As Pelicans Naiset son un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Lahti, Finlandia. Na segunda parte da tempada 2022-23 o equipo compite no terceiro nivel do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Naisten Suomi-sarja. Xoga os seus partidos como local no HAT-areena de Hollola, un pavillón con capacidade para 350 persoas.
Bjørn Lomborg
Bjørn Lomborg, nado en Frederiksberg, Dinamarca, o 6 de xaneiro de 1965, é un escritor, profesor e ambientalista danés. É coñecido principalmente como autor do libro Verdens sande tilstand (O ecoloxista escéptico).
En 1991 obtivo un máster en Ciencias Políticas da Universidade de Aarhus e, en 1994, un PhD (doutoramento) da Universidade de Copenhague.
En 1994 conseguiu unha praza como profesor axudante de estatística no Departamento de Ciencias Políticas da Universidade de Aarhus e, en 1997 concedéuselle a praza de profesor asociado. Debido a estes cargos moitas veces referíronse a Bjørn Lomborg como estatístico, aínda que o groso da súa formación non corresponde a esta disciplina.
«O ecoloxista escéptico»
En 1998 publicou catro artigos sobre o estado do ambiente no Politiken, un dos principais xornais daneses, que deron pé a un intenso debate ambiental en Dinamarca estendéndose a todos os xornais e xerando máis de 400 artigos, comentarios e críticas.
Debido ao intenso debate xerado polos artigos publicados en Politiken, Bjørn Lomborg decidiu estudar máis a fondo o tema facendo unha análise detallada dos datos existentes respecto dos diversos problemas ambientais. Usando a súa boa experiencia no campo da estatística e tomando datos das fontes de fiabilidade recoñecida —como a ONU (Organización das Nacións Unidas), a FAO, o Banco Mundial, a EPA (Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos), o Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (IGCC), a OMC (Organización Mundial de Comercio), en xeral as mesmas fontes que o movemento ecoloxista utiliza para apoiar as súas teses— publicou O ecoloxista escéptico, un libro de máis de 400 páxinas e case 3000 notas ao pé, que pon en dúbida un amplo rango de problemas ambientais que adoitan ocupar portadas e titulares dos medios de comunicación de todo o mundo.
Recepción
miniatura|Lomborg (á dereita) xunto a Deanne Julius (centro) e Stephen Sackur (á esquerda) no cume global do [[Consello Mundial da Viaxe e o Turismo de 2014.]] A finais de 2003 O ecoloxista escéptico fora traducido a 12 idiomas e Lomborg e os seus argumentos convertéronse no centro do debate ambientalista, aparecendo frecuentemente en todo tipo de medios.
Consenso de Copenhague
En febreiro de 2002 Lomborg foi elixido como primeiro director do recentemente formado Institut for Miljøvurdering (Instituto de Avaliación Ambiental, en danés) posto que lle permitiu organizar, co apoio do Instituto, en maio de 2004 o Consenso de Copenhague cuxos obxectivos foron establecer as prioridades para mellorar o benestar global utilizando para iso metodoloxías baseadas na teoría da economía de benestar. O Consenso foi financiado polo goberno danés, apoiado por The Economist e levado a cabo por un comité de reputados economistas.
O Consenso de Copenhague concluíu, coa publicación en outubro de 2004 de Global crises, global solutions pola Cambridge University Press, a necesidade de dar prioridade ós recursos da humanidade para afrontar primeiro os problemas máis importantes para o que elaborou unha lista que colocaba nos primeiros postos a prevención da sida e a loita contra a malaria deixando nos últimos postos, e como un mal uso dos recursos, á loita contra o cambio climático.
En xullo de 2004 Lomborg renunciou ao seu posto como director do Instituto de Avaliación Ambiental para recuperar o seu posto de profesor na Universidade de Aarhus, que abandonaría en febreiro de 2005.
Actualmente é profesor na Escola de Negocios de Copenhague.
Comité Danés sobre Deshonestidade Científica
Esta decisión foi moi criticada desde certos sectores e díxose que o Comité Danés sobre Deshonestidade Científica actuara por motivacións políticas, non estritamente científicas.
En decembro de 2003 o Ministerio de Ciencia, Tecnoloxía e Innovación danés rexeitou a decisión do Comité Danés sobre Deshonestidade Científica en relación á deshonestidade de O ecoloxista escéptico.
En marzo de 2004 o Comité Danés sobre Deshonestidade Científica emitiu un fallo definitivo, rexeitando as queixas presentadas en 2002 contra Lomborg, invalidando así a decisión orixinal. Esta decisión provocou o nacemento dunha petición criticando os métodos do Comité Danés sobre Deshonestidade Científica apoiada por 308 intelectuais daneses (moitos deles do campo das ciencias sociais).
Reaccionando a esta campaña naceu outra que apoiaba ao Comité Danés sobre Deshonestidade Científica e á súa decisión orixinal avalada por 640 científicos dos campos das ciencias naturais e a medicina principalmente.
Vida privada
Lomborg é gai e vexetariano. Como figura pública, participou en campañas de información en Dinamarca sobre a homosexualidade e afirma que «ser unha figura gai pública é, na miña opinión, unha responsabilidade cívica. É importante mostrar que non se pode describir a amplitude do mundo gai mediante un estereotipo obsoleto, que vai desde os gais de coiro en carrozas de desfile até os yuppies de traxe e gravata no piso dunha xerencia, e todo o que hai entre medio».
Rumex rupestris
Rumex rupestris é unha especie de planta con flores que foi descrito por primeira vez por Le Gall.
Rhynchospora modesti-lucennoi
Rhynchospora modesti-lucennoi é unha especie de herba, descrita por primeira vez por Santiago Castroviejo. Distribúese polo suroeste da península Ibérica (Cádiz e Huelva) e o noroeste de África (Alxeria e Marrocos). En Pontevedra tamén existía unha poboación, no presente extinta por mor do desecamento da turbeira onde vivía (Gándaras de Budiño).
Hypolytrum pulchrum
Hypolytrum pulchrum é unha especie de herba descrita por primeira vez por Edward Rudge, e que recibiu o nome exacto de Hans Heinrich Pfeiffer.
César Umajinga
César Umajinga Guamán, nado en Pujilí en 1969, é un político indíxena ecuatoriano que foi prefecto da provincia de Cotopaxi durante 12 anos consecutivos.
Traxectoria
Naceu na parroquia Zumbahua do cantón Pujilí, provincia de Cotopaxi.
Iniciou a súa vida política ao ser elixido prefecto provincial de Cotopaxi nas eleccións seccionais de 2000 polo movemento Pachakutik, converténdose no primeiro indíxena en ser elixido para dito cargo na provincia. Foi reelixido nas eleccións de 2004 e de 2009.
Dende o seu papel de líder indíxena promoveu protestas contra os gobernos de Jamil Mahuad e Lucio Gutiérrez.
En xaneiro de 2007 entregou persoalmente o bastón de mando ao presidente Rafael Correa, de quen fora alumno na súa mocidade, como parte da celebración de toma de poder do presidente ante as organizacións indíxenas. Posteriormente converteuse en opositor do goberno de Correa.
O 30 de abril de 2012 a Controlaría Xeral do Estado emitiu un ditame en que se notificaba a destitución de Umajinga por cometer actos de nepotismo en contratacións públicas e pola utilización de forma indebida de recursos da prefectura. O bloque lexislativo do movemento Pachakutik reaccionou ante o ditame e aseverou nunha rolda de prensa que se trataba dunha persecución política contra os dirixentes indíxenas que se mostraron contrarios ao goberno. En xuño do mesmo ano o consello provincial acatou o ditame e retirou do cargo a Umajinga, nomeando no seu lugar a Blanca Guamangate.
Nas eleccións lexislativas de 2013 foi elixido asembleísta nacional en representación da provincia de Cotopaxi polo movemento Pachakutik.
Somapura Mahavihara
Somapura Mahavihara (en সোমপুর মহাবিহার ) ou Paharpur Buddhist Vihara (en পাহাড়পুর বৌদ্ধ বিহার ) en Paharpur, Badalgachhi, Naogaon, Bangladesh está entre os viharas ou mosteiros budistas máis coñecidos do subcontinente indio e é un dos sitios arqueolóxicos máis importantes do país. Foi designado como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1985. É un dos exemplos máis famosos de arquitectura do Bangladesh preislámico. Data dun período do próximo Halud Vihara e do Sitakot Vihara en Nawabganj Upazila do distrito de Dinajpur.
Historia
esquerda|miniatura Varios mosteiros creceron durante o período Pāla na antiga India nas rexións orientais do subcontinente indio, que comprende Bengala e Magadha. Segundo fontes tibetanas, destacaron cinco grandes Mahaviharas (universidades): Vikramashila, a primeira universidade da época; Nalanda, hoxe refundada como Universidade Internacional de Nalanda; Somapura Mahavihara; Odantapurā; e Jaggadala. Os mahaviharas formaron unha rede; "todos estaban baixo a supervisión do Estado" e existía "un sistema de coordinación entre eles... parece que pola evidencia de que as distintas sedes da aprendizaxe budista que funcionaban no leste da India baixo o Pāla eran consideradas xuntas como formando un rede, un grupo interconectado de institucións", e era común que os grandes estudosos se movesen facilmente de posición en posición entre eles. Xuanzang de China foi un coñecido erudito que residiu na Somapura Mahavihara (a universidade máis grande da antiga India), e Atisa viaxou de Bengala ao Tíbet para predicar o budismo. A forma máis antiga da lingua bengalí comezou a xurdir durante o século VIII.
A escavación en Paharpur, e o achado de selos que levan a inscrición Shri-Somapure-Shri-Dharmapaladeva-Mahavihariyarya-bhiksu-sangghasya, identificaron a Somapura Mahavihara como construída polo segundo rei Pala Dharmapala (ca. 781–821) da Dinastía Pāla. Fontes tibetanas, incluídas as traducións tibetanas de Dharmakayavidhi e Madhyamaka Ratnapradipa, a historia de Taranatha e Pag-Sam-Jon-Zang, mencionan que o sucesor de Dharmapala Devapala (ca. 810–850) construíuno despois da súa conquista de Varendra. A inscrición do piar de Paharpur leva a mención do quinto ano de reinado do sucesor de Devapala, Mahendrapala (circa 850–854) xunto co nome de Bhiksu Ajayagarbha. Pag Sam Jon Zang de Taranatha rexistra que o mosteiro foi reparado durante o reinado de Mahipala (ca. 995–1043).
Jatvarma da dinastía Varman atacou Varendra no século XI con hostilidade cara ao rei Kaivarta Divya e ao budismo. Aínda que o réxime de Kaivarta non parecía sufrir ningunha perda, unha parte do Mahavihara foi destruída polo lume provocado polo exército de Jatvarma.
Ao longo do tempo, o preceptor espiritual de Atisha, Ratnakara Shanti, serviu como sthavira do vihara, Mahapanditacharya Bodhibhadra serviu como monxe residente, e outros estudosos pasaron parte das súas vidas no mosteiro, incluíndo Kalamahapada, Viryendra e Karunashrimitra. Moitos monxes tibetanos visitaron o Somapura entre os séculos IX e XII.
Durante o goberno da dinastía Sena na segunda metade do século XII o vihara comezou a declinar por última vez. Sumamar Dutt recolleu que: "As ruínas do templo e dos mosteiros de Pāhāpur non levan ningunha marca evidente de destrución a gran escala. A caída do establecemento, por deserción ou destrución, debeu ser nalgún momento no medio do malestar xeneralizado e o desprazamento da poboación como consecuencia da invasión musulmá."
Unha placa de cobre datada en 159 da era Gupta (ano 479) descuberta en 1927 na esquina nordeste do mosteiro menciona a doazón dunha parella de brahmáns a Jain Acharya Guhanandi de Pancha-stupa Nikaya en Vata Gohli, identificable como a aldea veciña de Goalapara.
Arquitectura
miniatura|300x300px| Mapa do sitio A estrutura cuadrangular consta de 177 celas e unha estupa budista tradicional no centro. Os cuartos eran utilizados polos monxes para aloxamento e meditación. Ademais da gran cantidade de estupas e santuarios de varios tamaños e formas, descubríronse placas de terracota, esculturas en pedra, inscricións, moedas, cerámicas, etc.
En superficie, Somapura era o maior dos mahaviharas. Segundo Sukumar Dutt, o complexo estaba dominado por un templo, que recordaba fortemente aos templos hindús e budistas de Birmania, Xava e Cambodia, reproducindo o soto cruciforme, a estrutura en terrazas con cámaras insertadas e a forma de pirámide en diminución gradual... durante a época. dos Palas existía algún tipo de relación entre o leste da India e o sueste asiático." Outro comentou: "non cabe dúbida de que este estilo de arquitectura influíu máis profundamente no de Birmania, Xava e Cambodia. A aproximación máis próxima ao plano e á superestrutura do templo de Paharpur é proporcionada polos templos coñecidos como Chandi Loro Jongrang e Chandi Sevu de Prambanam en Xava Central."
Templo central
miniatura| Vista aérea A finalidade desta estrutura central no medio do patio permanece sen resolver dende o seu descubrimento. Por iso, a maioría dos debates xerados ata agora sobre a arquitectura de Sompur Mahavihara céntranse na identificación da súa superestrutura que falta. O motivo pode ser múltiple, pero o máis importante é a non dispoñibilidade dunha cantidade substancial de recursos de primeira man, incluíndo unha completa documentación arquitectónica a disposición dos investigadores. Existen diferentes argumentos sobre a parte superior final da estrutura central de Sompur Mahavihara.
En consecuencia, a maioría dos traballos realizados ata o momento baséanse principalmente nos achados da escavación arqueolóxica e no estudo dos artefactos dende a perspectiva arqueolóxica. O primeiro estudo sobre este monumento con documentación foi do arqueólogo K. N. Dikhist no seu Paharpur, Memoirs of Archaeological Survey in India (1938). Dikhsit preocupouse pola documentación dos achados arqueolóxicos e concentrouse na súa interpretación e análise. Intentou suxerir un probable tratamento arquitectónico das partes que faltan da estrutura mediante o estudo dos restos arqueolóxicos. Até hoxe, este estudo considérase como o rexistro máis auténtico do Sompur Mahavihara.
Prudence R. Myer publicou o primeiro destes estudos en 1969 como un artigo de revista, no que propuxo a superestrutura que faltaba como estupa e ilustrou as posibles articulacións tridimensionais. Myer embarcouse na súa proposta a través dun estudo diacrónico da estupa e dos santuarios da estupa na India. Tomou Sompura Mahavihara como exemplo para elaborar o seu estudo e produciu unha restauración conxectural da estrutura central en apoio da súa análise.
O segundo traballo publicouse uns trinta anos despois da proposta de Myer. Un equipo de arquitectos da Universidade de Khulna dirixido por Mohammed Ali Naqi propuxo outra reconstrución teórica da estrutura central así como algunhas partes do bloque periférico (principalmente o vestíbulo de entrada) en 1999. Este traballo tamén foi presentado no "Seminario Internacional sobre Elaboración dunha Estratexia de Investigación Arqueolóxica para o Patrimonio da Humanidade de Paharpur e o seu medio ambiente", organizado conxuntamente pola UNESCO e o Departamento de Arqueoloxía de Bangladesh en 2004. Muhammad Ali Naqi propuxo unha agulla semellante a un templo na parte superior considerando o túmulo central como un 'Stupa-Shrine' cunha estupa tipo 'Shikhara' na súa reconstrución.
En 2012, Mohammad Habib Reza, a través dunha análise contextual da arquitectura budista primitiva de Bengala, propón na súa tese de doutoramento: o núcleo de Pahāŗpur vihāra era semellante á coroa do templo pañcharatna e con catro coroas máis sobre as maņdapas debería parecerse ao templo de Ānanda de Pagan; con todo, debido ao seu período de construción anterior o seu aspecto era máis plano que o templo de Ānanda.
Na cultura popular
Realizáronse moitos documentais sobre o Vihara budista de Paharpur, incluíndo a película de 2016, Chader shohor Onair de Channel I, dirixida por Razib Hasan.
Protección
As obras de arte de terracota do lugar sufriron graves danos como resultado da "falta de mantemento adecuado, escaseza de man de obra, limitación de fondos e fortes precipitacións e o principal problema é a corrupción de Bangladesh". Ademais, a mala drenaxe da auga acompañada de altos niveis de salinidade nos solos contribuíron a deteriorar as esculturas de terracota. Outras ameazas inclúen a vexetación incontrolada, o vandalismo, as condicións climáticas e a invasión e invasión do público.
Mulleres en Bletchley Park
Ao redor de 8.000 mulleres traballaron en Bletchley Park, o lugar principal da criptoanalítica británicos durante a Segunda Guerra Mundial. As mulleres constituían aproximadamente o 75% do persoal. Aínda que as mulleres estaban na súa inmensa maioría subrepresentadas en traballos de alto nivel, como a criptoanálise, empregábannas en gran número en importantes traballos auxiliares, tales como: manexo de maquinaria criptográfica e de comunicacións; tradución de documentos de Axis; análise de tráfico; tarefas administrativas, e moitos máis.
Antecedentes
Bletchley Park foi o lugar principal para o criptoanálise británico durante a Segunda Guerra Mundial. Albergou o Código de Goberno e a Escola Cypher (GC&CS polas súas siglas en inglés), que regularmente se infiltraba nas comunicacións secretas das Potencias do Eixe, aínda que o máis importante era para desencriptar as máquinas de cifrado alemás Enigma e Lorenz. Segundo o historiador e criptoanalista británico Harry Hinsley, a intelixencia militar "Ultra" (termo adoptado pola intelixencia militar británica en xuño de 1941 para designar os avances dos aliados neste campo) producida en Bletchley Park acurtou a guerra en aproximadamente dous anos. Bletchley Park é famoso polo impacto que tivo na guerra e polo traballo realizado alí por académicos como Alan Turing e Dilly Knox. Este traballo, aínda que secreto até 1974, tivo un impacto significativo na historia da ciencia e a tecnoloxía, en particular, sobre a historia da tecnoloxía da información. Na última década, arquiveiros e historiadores salientaron cada vez máis o papel das mulleres que traballaban en Bletchley Park.
Incorporación de mulleres
alt=|miniatura|300x300px|Mulleres traballando en Bletchley Park. En 1937, cando as tensións en Europa e Asia facíanse evidentes, o xefe do MI6, o almirante Hugh Sinclair, ordenou a GC&CS que comezase a prepararse para unha guerra e que ampliase o seu persoal. Tratábase de "homes de tipo profesor", procedentes das universidades de Oxford e Cambridge. Con todo, a medida que o traballo criptoanalítico foise mecanizando, necesitouse moito máis persoal. As mulleres foron traídas por primeira vez a Bletchley Park despois de ser abordadas na universidade ou debido a conexións familiares de confianza. As debutantes eran particularmente apreciadas, xa que as consideraba máis confiables debido aos seus antecedentes de clase alta. Realizaban principalmente traballo administrativo e de oficina. Con todo, as necesidades de persoal de Bletchley Park continuaron crecendo, e os responsables buscaron a mulleres lingüistas, matemáticas e mesmo expertas en encrucillados. En 1942, The Daily Telegraph organizou un concurso no que se debía resolver un encrucillado críptico en 12 minutos. As gañadoras foron abordadas polos militares e algunhas foron recrutados para traballar en Bletchley Park, xa que se cría que tiñan fortes habilidades de pensamento lateral, importantes para romper códigos. A maioría destas mulleres procedían da clase media e algunhas tiñan títulos en matemáticas, física e enxeñaría. Déuselles acceso aos programas STEM (ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas polas súas siglas en inglés) debido á falta de homes, que foran enviados á guerra.
A finais de 1944, máis de 2.500 mulleres estaban empregadas por GC&CS no Real Servizo Naval da Muller (cuxos membros se chamaban "Wrens"). Máis de 1.500 mulleres foron asignadas pola Forza Aérea Auxiliar da Muller ("WAAF") e aproximadamente 400 proviñan do Servizo Territorial Auxiliar. Seis de cada dez mulleres que traballaban en Bletchley Park estaban a prestar servizo nas Forzas Armadas británicas. Moitas desas mulleres estaban máis interesadas en traballar en avións e barcos, e nunca esperaron traballar nun lugar como Bletchley Park.
As mulleres desempeñaron numerosas funcións en Bletchley Park, desde administradoras, compiladoras de fichas e mensaxeiras, e algunhas delas traballaron como especialistas en descifrar códigos. Inicialmente, moitos dos homes a cargo mostráronse escépticos con que as mulleres puidesen operar as máquinas Bombe e as computadoras Colossus, e nunha sección que as empregaba, aínda que había graduadas universitarias, o xefe opinaba que "ás mulleres non lles gustaría facer ningún traballo intelectual". O matemático británico Gordon Preston convenceu a Max Newman (que pensaba que ás mulleres non lles importaría o "esforzo intelectual") para que autorizase charlas ás Wrens para que explicasen o seu traballo matematicamente, e as charlas tiveron moito éxito. As mulleres de Bletchley Park pronto demostraron que estaban á altura das circunstancias, xa que realizaban un bo traballo en calquera posto que ocupaban.
As mulleres na Segunda Guerra Mundial traballaron en moitos lugares que anteriormente estiveran confinados en gran medida aos homes, como a industria e o exército. Bletchley Park era distintinto porque as mulleres de alí desenvolvían traballos intelectuais esixentes. Un dos poucos escenarios directamente comparables durante o conflito foi que as mulleres estadounidenses foron recrutadas para facer cálculos de balística de artillaría e programar computadoras. Estas mulleres "computadoras" utilizaban un analizador diferencial no soto da Moore School of Electrical Engineering para acelerar os seus cálculos, aínda que a máquina requiría dun mecánico para ser totalmente precisa e as mulleres a miúdo volvían revisar os cálculos a man.
Mulleres elixidas
Esta sección conta as historias dalgunhas mulleres seleccionadas que traballaron en Bletchley Park.
Mavis Batey
Mavis Lilian Lever naceu o 5 de maio de 1921 en Dulwich, de nai costurera e pai carteiro. Criouse en Norbury e foi á Escola de Nenas do Convento Coloma en Croydon. Estudou alemán no University College de Londres ao comezo da Segunda Guerra Mundial, concentrándose nos románticos alemáns en particular.
Inicialmente foi empregada para revisar as columnas persoais de The Times en busca de mensaxes espías codificados, pero en 1940 foi recrutada para traballar como descifradora en Bletchley Park. Traballou como asistente de Dilly Knox, e estivo estreitamente involucrada no esforzo de descifrado antes da Batalla de Matapan. Segundo The Daily Telegraph, familiarizouse tanto cos estilos dos operadores inimigos que puido determinar que dous deles tiñan unha noiva chamada Rosa. Batey desenvolvera unha técnica exitosa que podía ser utilizada noutros lugares.
En decembro de 1941, descifrou unha mensaxe entre Belgrado e Berlín que permitiu ao equipo de Knox elaborar o cableado do Abwehr Enigma, unha máquina Enigma que antes se cría que era indescifrable.​ Mentres estaba en Bletchley Park coñeceu a Keith Batey, un matemático e compañeiro de profesión con quen casou en 1942.
Jane Fawcett
Jane Hughes foi asignada ao Hut 6, un "cuarto de decodificación" só para mulleres. As condicións eran deficientes (con pouca luz, pouca calefacción e pouca ventilación) e as mulleres traballaban moitas horas baixo unha presión extrema. No Hut 6, Hughes e outras mulleres como ela recibían as claves diarias de Enigma e as tecleaban nas súas propias máquinas Typex para determinar se as mensaxes estaban escritos nun alemán recoñecible.
O 25 de maio de 1941, algunhas mulleres foron informadas sobre a procura do acoirazado alemán Bismarck. Pouco despois, Hughes descifrou unha mensaxe que se refería ao Bismarck e detallaba a súa posición e destino actual en Francia. O Bismarck foi posteriormente atacado pola Mariña Real británica e afundido o 27 de maio. Esta foi a primeira vitoria significativa das decodificadoras, demostrando a utilidade do proxecto.
O seu traballo non saíu á luz até décadas máis tarde, durante os anos 90, xa que a historia fora clasificado baixo a Official Secrets Act do Reino Unido de 1939. En comparación coa recoñecida actuación da Mariña, Fawcett expresou un certo malestar:"'Sentiamos un pouco avergoñadas de contribuír só en Bletchley como afeccionadas. Así que, cando todo o que fixeramos, que sabiamos que fora un traballo moi duro e incriblemente esixente, de súpeto saíu á luz e pedíronnos que falásemos diso, excedeunos. Nunca llo dixo a ninguén, nin sequera ao meu marido. Os meus netos sorprendéronse moito'."
Jean Valentine
Jean Valentine (nada en 1924 en Escocia) era operadora do dispositivo de descifrado Bombe no Hut 11 de Bletchley Park en Inglaterra, deseñado por Alan Turing e outros investigadores durante a Segunda Guerra Mundial. Foi membro das "Wrens" (Servizo Real Naval da Muller, WRNS polas súas siglas en inglés). Durante este tempo, viviu en Steeple Claydon en Buckinghamshire. Empezou a traballar por 15 chelines á semana. Xunto ás súas compañeiras de traballo, permaneceu calada sobre o seu traballo na guerra até mediados da década de 1970.
A principios do século XXI, Valentine estivo involucrada na reconstrución do Bombe no Bletchley Park Museum, finalizada en 2006, cando declarou: "A non ser que a xente atravese as portas, perderase unha peza vital da historia. Canto máis poidamos educalos, mellor". Ensina a reconstrución do dispositivo e explica o seu funcionamento, á parte de dirixir os tours no museo. Valentine participou nunha importante reunión en Bletchley Park en 2009.
O 24 de xuño de 2012, Jean Valentine falou sobre as súas experiencias en tempos de guerra en Bletchley Park e noutros lugares como parte dun evento Turing's Worlds para celebrar o centenario do nacemento de Alan Turing, organizado pola Casa Rewley do Departamento de Educación Continua da Universidade de Oxford en cooperación coa British Society for the History of Mathematics (BSHM).
Pentti Linkola
Kaarlo Pentti Linkola, nado en Helsinqui o 7 de decembro de 1932 e finado en Valkeakoski o 5 de abril de 2020, foi un ecoloxista profundo radical ornitólogo, polemista, naturalista, escritor e pescador finlandés. Escribiu profusamente sobre as súas ideas e en Finlandia é considerado un pensador destacado e moi controvertido. Foi pescador anual dende 1959 ata 1995; pescou nos lagos Keitele e Päijänne e no golfo de Finlandia e desde 1978 comezou a pescar no lago Vanajavesi.
Mulleres en Bletchley Park
Joan Clarke
Joan Elisabeth Lowther Murray (de solteira Clarke; 1917-1996) era criptoanalista e numismática. Aínda que non buscou protagonismo, tivo un papel importante no proxecto Enigma que desencriptou as comunicacións secretas da Alemaña nazi, até o punto de recibir numerosos premios e recoñecementos, como converterse en membro da Orde do Imperio Británico (MBE), en 1946.
Pentti Linkola
Linkola culpou á raza humana da degradación continua do medio ambiente e promoveu un rápido descenso da poboación para combater os problemas comunmente atribuídos á superpoboación humana.
Mulleres en Bletchley Park
Conmemoración
En entrevistas que se fixeron, comentan que gozaron durante o tempo que pasaron alí por facer un traballo interesante e estar preto de xente interesante, así como a sensación de que estaban a desenvolver unha labor importante (aínda que a maioría nunca soubo o transcendente que terminou sendo o seu traballo, que acurtou a Segunda Guerra Mundial en até dous anos e salvou millóns de vidas). A maioría das mulleres abandonaron as súas carreiras despois de deixar Bletchley Park e casar. Con todo, houbo quen unha vez casadas (como Joan Clarke) continuaron tendo carreiras frutíferas en criptoanálisis (reforzadas polo bo traballo que fixeran en Bletchley Park).
Pentti Linkola
Traxectoria
Linkola criouse en Helsinqui, pasando os veráns no campo na granxa do seu avó materno Hugo Suolahti. O seu pai, Kaarlo Linkola, era botánico e fitoxeógrafo, e tamén decano da Universidade de Helsinqui; o seu avó paterno era chanceler da mesma universidade. Pentti Linkola decidiu non continuar cos seus estudos de zooloxía e botánica despois do primeiro ano.
Linkola é considerado un dos ornitólogos máis famosos de Finlandia, pero renunciou á súa carreira investigadora para levar unha vida modesta como pescador.
Mulleres en Bletchley Park
Arquivos
A páxina oficial de Bletchley Park ten un espazo que rende homenaxe a todas as británicas que se cre que traballaron en intelixencia de sinais durante a Segunda Guerra Mundial tanto en Bletchley Park como noutros lugares. Foi elaborado a partir de fontes oficiais, veteranos, amigos e familiares. Nunca existiu unha lista completa oficial, polo que constantemente agrégase nova información. Para xuño de 2017, había case 8.000 mulleres inscritas na Lista de Honra.
Pentti Linkola
Ideais
Linkola cría que a democracia era un erro e que só o cambio radical pode deter o colapso ecolóxico. Argumentou que todas as poboacións humanas do mundo, desenvolvidas ou non, non merecen sobrevivir a costa da biosfera no seu conxunto. En maio de 1994 Linkola foi entrevistado por The Wall Street Journal Europe, onde dixo estar a favor dunha diminución radical da poboación mundial e, referíndose a unha futura guerra mundial, afirmou: "Se puidese premer calquera botón, sacrificaríame sen dubidalo se soubese que millóns de persoas morrerían".
Os escritos de Linkola describen con detalle emocional a degradación ambiental da que foi testemuña no seu país de orixe ao longo do tempo. Dedicou a súa obra Toisinajattelijan päiväkirjasta de 1979 (Dos diarios dun disidente) a Andreas Baader e Ulrike Meinhof, afirmando que "son os sinalistas, non Xesús de Nazaret ou Albert Schweitzer".
Paul G. Harris, profesor de estudos globais e ambientais na Universidade de Educación de Hong Kong, sostén que, aínda que a maioría dos ecoloxistas finlandeses se distanciaron de Linkola, os interesados no medio ambiente leron os seus escritos con avidez. Harris afirma que Linkola representa "unha versión finesa e demasiado macabra de "unha verdade inconveniente".
En 1995 Linkola fundou a Fundación Finlandesa do Patrimonio Natural (Luonnonperintösäätiö ), que se centra na preservación dos poucos bosques primarios que aínda existen no sur de Finlandia e outras formas de preservación do medio ambiente. Os bosques son doados á fundación.
Marco Mengoni
Marco Mengoni, nado en Ronciglione, Viterbo o 25 de decembro de 1988, é un cantautor italiano.
Traxectoria
Acadou a fama en 2009 ao gañar a terceira tempada da versión italiana de X Factor, o que lle permiteu asinar un contrato con Sony Music. O ano seguinte foi o terceiro clasificado no 60º Festival da Canción de Sanremo coa canción "Credimi Ancora". En 2010 lanzou os seus dous primeiros EPs e un álbum ao vivo, Re Matto Live, o cal obtivo disco de platino en Italia. Ese mesmo ano converteuse no primeiro artista italiano en gañar o premio ao Mellor Artista Europeo nos Premios MTV Europe Music Awards, recoñecemento que lle volvería ser outorgado en 2015. O seu primeiro álbum de estudio, Solo 2.0, foi lanzado en setembro de 2011.
O 16 de febreiro de 2013 foi proclamado gañador do 63º Festival da Canción de Sanremo coa canción "L'essenziale", coa cal representou a Italia no Festival de Eurovisión en 2013, obtendo a sétima posición. Dez anos despois volveu gañar o Festival da Canción de Sanremo con "Due vite", motivo polo cal volve representar ao seu país no Festival de Eurovisión 2023, celebrado en Liverpool, no cal obtén esta vez o cuarto posto.
Mengoni publicou oito discos de estudio, todos eles éxitos de vendas en Italia e presentes tamén nas listas de Suíza e España. É o primeiro artista italiano da historia en exibirser no Billboard Film & TV Music Conference dos Ánxeles en 2013. Tamén foi o primeiro artista italiano finalista no Worldwide Act dos premios MTV Europe Music Awards. En 2014 é recoñecido como Mellor Cantante Italiano nos Nickelodeon Kids' Choice Awards dos Ánxeles.
Vive en Milán dende 2013.
A Gatariza, San Miguel de Negradas, O Vicedo
A Gatariza é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Gándara, San Miguel de Negradas, O Vicedo
A Gándara é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Sneferka
Sneferka é o nome serekh dun faraón do exipto temperá que puido gobernar ao final da I dinastía. Non se sabe a duración exacta do seu reinado, pero se cre que foi moi curto e a súa posición cronolóxica non está clara.
Fontes de nome
O nome serekh de Sneferka é obxecto das investigacións actuais, debido á infrecuente orde tipográfica dos signos xeróglífos dentro do serekh. Isto levou a varias lecturas diferentes: o seu nome léase como Seneferka, Sneferka, Neferseka e Sekanefer. O nome serekh "Sneferka" aparece en varias vasos xisto e alabastro. Un atopouse na mastaba do alto oficial Merka que servía baixo o faraón Qaa, un segundo nas galerías subterráneas da pirámide escalonada do faraón Zoser (III dinastía) e o terceiro atopouse nunha mastaba anónima, tamén en Saqqara. Un cuarto artefacto co nome de Sneferka atópase na colección privada Georges-Michailidis, pero a súa autenticidade está cuestionada por arqueólogos e exiptólogos, xa que se descoñece a súa orixe. Ademais, a inscrición no obxecto de Michailidis é un serekh sen falcón Horus, moi infrecuente para calquera artefacto exipcio daquel tempo.
Identidade
Á beira do 'serekh' de Sneferka, as inscricións mencionan varias institucións e lugares xa coñecidos grazas a achados que datan do reinado de Qaa. Chámanse Qau-Netjeru ("Elevacións dos deuses") e "Ah-Netjer" ("palacio divino") e aparecen en varias inscricións de vasos de pedra da tumba de Qaa en Abidos. Os exiptólogos como Peter Kaplony conclúen que as inscricións demostran unha adecuación cronolóxica ao faraón Qaa ou que o nome "Sneferka" era un nome alternativo que Qaa levou durante pouco tempo.
Dous artefactos de diferentes orixes mostran o 'serekh' dun faraón, cuxo nome está moi disputado, xa que o signo xeróglífo usado para escribir o nome do faraón é case ilexible. Como se recoñeceu polo menos a representación dun paxaro, o faraón en cuestión chámase " Horus Paxaro". Os exiptólogos como Wolfgang Helck e Peter Kaplony cren que Sneferka e "Horus Paxaro" loitaron entre eles para conseguir o trono de Exipto. As loitas alcanzaron o seu punto máximo no espolio do cemiterio real de Abidos, que foi polo tanto abandonado. A loita polo trono foi rematada polo fundador da II dinastía, o faraón Hotepsekhemwy. Unha evidencia que apoia esta teoría é o nome Horus de Hotepsekhemwy que significa As dúas potencias concíliansee podería relacionarse cunha re-unificación do reino exipcio despois dun período de discordia.
Serratula legionensis
Serratula legionensis é unha especie de planta con flor pertencente á familia Asteraceae.
A autoridade científica da especie é Lacaita, sendo publicada en Cavanillesia 3: 37. 1930.
José Piñeiro Fontenla
José Piñeiro Fontenla, nado en San Xurxo de Sacos (Cerdedo-Cotobade) o 16 de maio de 1879 e finado en Mar del Plata en 1967, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Gustavo Piñeiro, enxeñeiro, e María Fontenla. Cara a 1893 embarcou como polisón a Buenos Aires na busca do seu pai. Ao chegar a Montevideo da morte do seu pai. Autodidacta, traballou como mozo de bar, condutor de tranvías, acomodador de cines, e participou no proxecto da estación Villa Urquiza. Acabou sendo propietario dunha empresa de mudanzas. Colaborou en Caras y Caretas, PBT e Fray Mocho. Foi un dos fundadores de El Despertar Gallego e subdirector do xornal La Capital de Mar del Plata.
Foi o creador da popular cuarteta arxentina: “En el cielo las estrellas, en el campo las espinas y en el medio de mi pecho… ¡la República Argentina!”.
Succisa pinnatifida
Succisa pinnatifida é unha especie de planta con flores que foi descrita por primeira vez por Johan Martin Christian Lange.
Francos, San Miguel de Negradas, O Vicedo
Francos é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Marcos, San Miguel de Negradas, O Vicedo
Marcos é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Vital Michalon
Vital Michalon, nado o 26 de novembro de 1946 en Sainte-Colombe e morto o 31 de xullo de 1977 en Bouvesse-Quirieu, foi un profesor de física, ecoloxista e anarquista francés. Malia non militar en ningunha organización, participou por principios na manifestación contra a central de Creys-Malville.
Circunstancias da súa morte
Foi abatido pola policía durante a manifestación de Creys-Malville en 1977, que se opoñía á creación da central nuclear de Creys-Malville. Os seus pulmóns rebentaron pola deflagración dunha granada de man lanzada polas forzas da orde.
Ann Tsukamoto
Traxectoria
Ann é coñecida sobre todo por haber co-patentado un proceso para illar a célula nai humana, patente que lle foi concedida en 1991. O traballo e as contribucións de Ann Tsukamoto deron lugar a avances revolucionarios no campo da investigación con células nai e "na comprensión dos sistemas sanguíneos dos pacientes con cancro", levando á ciencia e á industria da investigación a novas cotas e descubrimentos de vangarda. En resumo, a investigación de Ann e os seus posteriores inventos seguen sendo vitais para conseguir algún día a cura do cancro e dos tumores malignos/invasivos no corpo humano.
O Morgallón, San Miguel de Negradas, O Vicedo
O Morgallón é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Lino Tieles Blanco
Lino Tieles Blanco, coñecido como Boxeador, nado en Muros cara a 1913 e finado en 2011, foi un boxeador e político galego.
Traxectoria
Boxeador, veciño de Serres. En 1936 foi campión galego do peso galo de boxeo. Foi elixido polos seus compañeiros delegado de pesca de Muros. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 interveu na requisa dos bous Santa Eulalia e Santa Rosa nos que fuxiron os republicanos de Noia e Muros na madrugada do 26 de xullo. Agochouse na casa "Dios Divon" propiedade de Dolores Barreiro Díaz. Descuberto en decembro de 1936, foi detido o día 17. Foi procesado e xulgado por rebelión en Santiago de Compostela con Manuel Lago Ramos, Isidro Caramés Tajes e Peregrino Lestón González o 15 de febreiro de 1937. Defendidos por Gonzalo Romero Osende, Lino foi condenado a pena de morte, que foi conmutada por cadea perpetua. Pasou sete anos en prisión. Ao saír da cadea volveu a Esteiro. Foi sancionado con mil pesetas pola Fiscalía provincial de Taxas en 1943. Volveu participar nas competicións de boxeo en 1945. En 1947 colleu un barco en Esteiro e fuxiu a Francia. Instado en Arcachon, onde casou, prestou axuda aos pesqueiros españois apresados en Francia.
Himation
miniatura|200px|Himation
O himation (en ἱμάτιον, himátion) foi unha vestimenta da Antiga Grecia.
Era un manto amplo, rectangular e envolvente, que se levaba sobre o propio corpo ou, máis habitualmente, encima dun quitón.
Envolvíase ou enrolábase sobre un ombro e non contaba cunha atadura ou fixación, a diferenza da clámide.
Cando o himation se levaba só (sen quitón), servía tanto como quitón e como manto, e se chamaba aquiton (ἀχίτων).
En Roma
Ao final da República romana o himation era o manto habitual dos romanos, xa que era máis práctico que a pesada e voluminosa toga, e lle deron o nome de palio.