cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virtus Bologna
Descenso e volta a Europa
No verán, o presidente Bucci anunciou a Alessandro Ramagli como novo adestrador. O club construíu un bo equipo para a liga, liderada por xogadores importantes como Guido Rosselli, Klaudio Ndoja, Michael Umeh e Kenny Lawson. Durante a temporada houbo tamén unha gran mudanza: o empresario do café e expolítico, Massimo Zanetti, propietario da Segafredo, que tamén era patrocinador do equipo, tornouse accionista maioritario do club. a Virtus terminou en segundo na temporada regular e gañou o título o ascenso derrotando o Trieste na final. Durante os playoffs, a Virtus volveu retornou despois de máis de vinte ao seu pavillón histórico, o PalaDozza. No verán de 2017, o club contratou dous destacados xogadores italianos, Pietro Aradori e Alessandro Gentile, alén de dous xogadores internacionais, Marcus Slaughter e Oliver Lafayette. A pesar de boas premisas, o equipo foi eliminado na primeira rolda da Copa e non conseguiu clasificarse para os playoffs do campionato nacional.
A temporada 2018−19 comezou co nomeamento de Alessandro Dalla Salda como director xeral do club e coa contratación de Stefano Sacripanti como novo adestrador. O club contratou, entre outros, a Tony Taylor, Kevin Punter, Amath M'Baye e Brian Qvale, para participar na Champions League, sendo a primeira participación do equipo en competición europea tras dez anos. Nesta competición o equipo acadou unha xeira de sete vitorias consecutivas nos sete primeiros xogos. En marzo desa mesma temporada o club contratou ao dous veces campión da NBA con Miami Heat Mario Chalmers. Ese mesmo mes, unha derrota contra o Pallacanestro Cantù levou ao despido de Sacripanti e ao nomeamento do serbio Aleksandar Đorđević como novo adestrador. Baixo o mando do serbio o club consegue gañar a Champions League tras vencer en Antuerpen ao Brose Bamberg e ao Iberostar Tenerife na Final Four. Este trofeo supuxo o quinto título europeo na historia do equipo e o primeiro tras dez anos. O seguinte título europeo non tardaría en chegar, xa que na temporada 2021−22 o club consegue gañar a EuroCup tras vencer na final ao Bursaspor. Este título permitiu o regreso da Virtus á Euroliga despois de quince temporadas.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Palmarés
thumb|O equipo festexando a consecución da [[Euroliga de 1998.]] thumb|O equipo celebrando o título da [[Basketball Champions League|Champions League de 2019.]]
Historial
thumb|[[Predrag Danilović.]] thumb|[[Miloš Teodosić.]]
Ecuación de van't Hoff
Considerando as relacións entre a enerxía libre de Gibbs e a constante de equilibrio ( e ), a ecuación tamén se podería escribir do seguinte xeito:
Polo tanto, ao representar valores de logaritmo natural da constante de equilibrio medidos para certo equilibrio versus o inverso da temperatura obtense unha liña recta, cunha pendente negativa que é igual á variación da entalpía dividida entre a constante dos gases, e a ordenada na orixe é igual á variación de entropía dividida entre a constante dos gases.
Mar de Tasmania
miniatura|Mar de Tasmania. O mar de Tasmania está situado ao suroeste do océano Pacífico, entre a Australia continental e a illa de Tasmania ao oeste, e a Illa Norte e Illa Sur de Nova Zelandia ao leste.
Este mar toma o seu nome da illa de Tasmania, descuberta (así como Nova Zelandia) no século XVII polo explorador holandés Abel Tasman. Posteriormente, o explorador británico James Cook explorou extensivamente o mar de Tasmania durante a década de 1770 como parte da súa primeira viaxe de descubrimento. Tamén a expedición de Alessandro Malaspina sucou as súas augas durante o ano 1793, fondeando en Doubtful Sound (Illa Sur de Nova Zelandia) e en Sydney (Australia).
De acordo coa Organización Hidrográfica Internacional, fíxase convencionalmente o límite entre o mar de Tasmania e o mar do Coral na continuación da fronteira entre os estados australianos de Queensland e Nova Gales do Sur.
A Laxe, Grixalba, Sobrado
A Laxe é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
A Saia
dereita|300px| A Saia foi o voceiro do Colectivo Feminista Independente Galego. Só tivo unha edición. O nº 0 saíu publicado en marzo de 1982 (co gallo do Día Internacional da Muller Traballadora o 8 de marzo), sendo a primeira revista do movemento feminista organizado en Galicia.
Nel colaboraron personalidades como Carmen Blanco, Margarita Ledo, María Bauçá ou Ana Romaní, e incluía unha entrevista a Ana Liste.
Editouse en Santiago de Compostela, e tiña un prezo de 50 pesetas.
Suplemento dietético
dereita|miniatura|Imaxes de [[Tomografía computadorizada|TAC dunha tableta de multivitaminas "A-Z" pola compañía alemá Abtei.]] Os suplementos dietéticos (chamados tamén "suplementos nutricionais", "complementos nutricionais", "suplementos alimenticios") segundo estableceu nunha lei aprobada polo Congreso dos Estados Unidos en 1994 son os que: Os suplementos dietéticos véndense en tendas de comestibles, tendas de produtos dietéticos, e en farmacias.
Indicacións
Algunhas aplicacións dos suplementos dietéticos teñen indicacións terapéuticas con base científica. Por exemplo, o ácido fólico evita algúns defectos conxénitos, e que un réxime de vitaminas e cinc pode retardar o avance da dexeneración macular asociada á idade.
Outros usos non demostraron cientificamente a súa eficacia. Por exemplo, unha fórmula de herbas que supostamente alivia a dor producida pola artrite; ou a inxesta de vitamina C previr ou tratar un arrefriado, aínda que os beneficios de tomar grandes cantidades de vitamina C con este propósito non se comprobaron.
Warner Bros.
miniatura|dereita|Logo de Warner Bros. Warner Bros. Entertainment, Inc ou Warner Bros. é unha produtora estadounidense e unha das meirandes produtoras de cinema e televisión do mundo.
Historia e características
O nome corporativo débese ao catro fundadores, os irmáns Warner: Harry, Albert, Sam e Jack Warner. En 1903, Harry Warner, o maior, incursionou no negocio do cinema cunha pequena sala de cinema para exhibir películas nas vilas mineiras de Pennsylvania e Ohio.
É actualmente (2010) unha filial do conglomerado WarnerMedia con sede en Burbank (California). Warner Bros. inclúe varias compañías subsidiarias, entre elas Warner Bros. Studios, Warner Bros. Pictures, Warner Bros. Interactive Entertainment, Warner Bros. Television, Warner Bros. Animation, Warner Home Vídeo, New Line Cinema, Castle Rock Entertainment, Turner Entertainment, Dark Castle Entertainment, DC Comics, e os remanentes de Hanna-Barbera Cartoons, Inc., aínda que o antigo estudio da Hanna-Barbera é agora coñecido como Cartoon Network Studios e está baixo a Turner Broadcasting.
Joaquín Basanta Gayoso
Joaquín Basanta Gayoso, nado en Adelán (Alfoz), foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Avogado en Mondoñedo. En 1880 foi nomeado pola Deputación de Lugo administrador en propiedade da Casa-Maternidade de Mondoñedo. Foi alcalde de Mondoñedo de 1895 a 1897. Suscitou unha polémica na prensa luguesa a raíz da prohibición da representación en Mondoñedo da obra Juan José de Joaquín Dicenta durante as San Lucas de 1896.
Talk Talk
Talk Talk foi unha banda inglesa activa dende 1981 ata 1991. O grupo foi parte do movemento new wave inglés que tamén incluía a artistas como Duran Duran e tivo unha serie de sinxelos exitosos nos seus primeiros anos como "Today", "Talk Talk", "It's My Life", "Such a Shame" e "Dum Dum Girl". Sempre incómodos cos requisitos e a presión da industria do pop, Talk Talk afastouse do synthpop cara a unha música máis experimental a mediados dos 80. Uns poucos máis sinxelos, como "Life's What You Make It" e "Living in Another World", conseguiron o éxito en Europa, pero o seu atractivo comercial baixou rapidamente a medida que a súa reputación aumentaba.
A banda separouse en 1991. O vocalista Mark Hollis editou un álbum en solitario antes de retirarse da industria musical. O baixista e o batería fundadores Paul Webb e Lee Harris tocaron nun feixe de bandas xuntos; o cuarto membro de facto, Tim Friese-Greene continua no negocio como músico e produtor. Os seus derradeiros dous álbums, Spirit of Eden e Laughing Stock, foron moi aclamados e son moi influentes no rock alternativo experimental, especialmente no post-rock. 25 anos despois da publicación de Spirit of Eden, que The Guardian considerou a súa obra mestra, Talk Talk era aínda eloxiada como un exemplo clásico dunha banda que se negou a comprometer a súa arte polas presións comerciais, e Hollis e os seus compañeiros son vistos como uns dos artistas máis interesantes que saíron do movemento synthpop dos 80.
Ramón Posada Villapol
Ramón Posada Villapol, finado en Mondoñedo en xullo de 1917, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Mondoñedo de 1893 a 1895. Propietario da mina Nueva Granada, obtivo un premio polo produto na Exposición Rexional de Lugo de 1896. Efeccionado á fotografía, é o autor da imaxem máis antiga de Viveiro (1890).
Lobelle de Arriba, Lobelle, Carballedo
miniatura|Lobelle de Arriba, fondo do lugar Lobelle de Arriba é un lugar da parroquia de Lobelle no concello lucense de Carballedo na Comarca de Chantada. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 17 habitantes (oito homes e nove mulleres). En 2020 16, 8 mulleres e 8 homes.
Toponimia
Lobelle leva o nome do seu pusuidor en xenitivo, quizais en latín, diminutivo de , derivado de ("lobo") como antropónimo, mentres que o de Arriba vénlle por estar máis alto ca Lobelle de Abaixo. Popularmente moita xente di Novelle, como se tivese que ver con novo.
Algúns dos microtopónimos da zona son O Apastadeiro, A Cerrada, Os Cortiños, A Costa, O Coteiro, A Devesa, Os Freos, As Lamas, O Muíño Vello, O Pacento, A Pena, A Petada, A Pireira, O Portelo do Carro, O Prado da Pepa, O Rigueiro de Navás, O Río, O Salcedo e Vales.
Patrimonio
Castro de Lobelle: Asentamento castrexo situado no lugar de Lobelle de Arriba. Polo lado N-NO está situado a 1 km aproximadamente do castro de Quintá do Monte
812
Outros
Historia ano a ano
Ángeles Mastretta
Ángeles Mastretta, nada en Puebla o 9 de outubro de 1949, é unha escritora e xornalista mexicana, colecida por crear personaxes femininos suxestivos e ficcións que reflicten as realidades sociais e políticas de México.
Traxectoria
É filla do xornalista Carlos Mastretta,, quen traballaba vendendo coches. É irmá de Daniel e Carlos Mastretta, creadores do automóbil Mastretta MXT. Quedou orfa de pai aos vinte anos e comezou a traballar de xornalista mentres estudaba na Facultade de Ciencias Políticas e Sociais da Universidade Nacional Autónoma de México, na que ingresou en 1971, cando chegou a Cidade de México. Como colaboradora ocasional publicaba en medios como Excélsior, La Jornada, Proceso e Ovaciones. Neste último tiña a columna Del absurdo cotidiano, na que escribía de temas diversos.
Xunto con Germán Dehesa participou no programa de televisión La almohada, dedicado a charlas e entrevistas (1998). Ten un blog titulado Puerto libre e escribe regularmente na revista Nexos,, da que é membro do consello editorial. O seu marido, Héctor Aguilar Camín, dirixiu a publicación entre 1983 e 1995. Colabora de forma esporádica en periódicos estranxeiros como Die Welt e El País.
A súa filla Catalina Mastretta tamén é escritora.
É militante feminista, e fundou e organizou grupos como a Unión de Mujeres Antimachistas en Cidade de México.
Helen Churchill Candee
Helen Churchill Candee, nada en Nova York o 5 de outubro de 1858 e finada o 23 de agosto de 1949, foi unha escritora, xornalista, decoradora de interiores, xeógrafa e feminista estadounidense. É coñecida por ser unha das superviventes do naufraxio do RMS Titanic en 1912 e polo seu traballo posterior como escritora e exploradora do sueste asiático.
Primeiros anos
Helen naceu como Helen Churchill Hungerford, a filla dos comerciantes neoyorkino Henry e Mary Elizabeth (Hungerford) Churchill. Pasou a maior parte da súa mocidade en Connecticut. Casou con Edward Candee de Norwalk, Connecticut con quen tivo dous fillos, Edith e Harold. Despois de que o seu marido abandonara á familia, Helen logrou manter á súa familia como escritora de revistas como Scribner's e The Ladies' Home Journal. Inicialmente escribiu sobre temas acordes coa súa clase social, pero axiña comezou a escribir sobre outros temas como o coidado dos nenos, a educación e os dereitos das mulleres. Durante varios anos residiu en Oklahoma, e as súas historias sobre esa rexión axudaron a alcanzar fama a nivel nacional como xornalista. Candee obtivo o divorcio en 1896, despois dunha longa separación do seu marido.
Carreira
Helen Candee foi unha feminista convencida, como demostrou no seu primeiro libro best-seller, How Women May Earn a Living (1900). O seu segundo libro, An Oklahoma Romance (1901), foi unha novela que promovía as posibilidades de establecerse naquela rexión.
Xa consolidada como escritora, Candee mudouse a Washington, D.C., onde converteuse na primeira decoradora de interiores profesional. Entre os seus clientes estaban o secretario de guerra Henry Stimson e o presidente Theodore Roosevelt. O seu libro Decorative Styles and Periods (1906), encarnou os seus principios para o deseño: unha busca histórica coidadosa e absoluta autenticidade.
Mentres permaneceu en Washington, Candee mantivo unha ampla vida social, servindo en varias actividades cívicas e envolvéndose nas políticas demócratas. Entre as súas amizades se encontraba un amplo espectro político, desde o reformista liberal William Jennings Bryan ata a ultra conservadora primeira dama Helen Herron Taft. A súa amizade cos Taft foi duradeira a pesar das súas diferentes opinións sobre os dereitos das mulleres. Tamén mantivo contacto co presidente Theodore Roosevelt e a súa muller. Dous dos encargos máis importantes que tivo durante este período foi precisamente do matrimonio Roosevelt; o primeiro en 1907 consistiu en seleccionar unha parella de cadeiras de estilo Luís XVI para a primeira dama, e o segundo consistiu nun traballo de consultora para o arquitecto Nathan C. Wyeth na reforma da ala oeste da Casa Branca en 1909.
Candee foi membro do comité directivo da Galería de arte Corcoran, así como da sociedade arqueolóxica e da Federación Americana de Arte. Tamén desenvolveu un importante papel na Asociación Nacional do Sufraxio Feminino.
Nos seus primeiros anos como xornalista, Candee escribiu obras de ficción de interese para as mulleres máis tradicionais como Good Housekeeping, Harper's Bazaar, The Ladies' Home Journal, e Woman's Home Companion. Os seus últimos artigos, centrados na arte, cultura e deseño, apareceron en American Homes, American Magazine of Art, e International Studio. Candee tamén colaborou con diversos xornais políticos como Atlantic Monthly, The Century, Forum, Metropolitan, e Scribner's.
Escribiu oito libros –catro deles sobre decoración, dous guías de viaxe, unha novela e unha instrutivo–. O seu maior éxito foi The Tapestry Book (1912), do que publicou varias edicións.
Viaxe no RMS Titanic
Candee encontrábase en Europa na primavera de 1912, completando a súa investigación para o seu libro The Tapestry Book, cando recibiu un telegrama da súa filla Edith avisándoa de que o seu fillo Harold ("Harry"), tivera un accidente. Desde París, Candee reservou unha pasaxe para o novo transatlántico de luxo, o RMS Titanic. Na súa viaxe, socializou con outros pasaxeiros de primeira clase como o axudante do presidente William Howard Taft, Archibald Butt, Archibald Gracie IV, e o pintor Francis Davis Millet.
A noite do naufraxio, Candee logrou subir ao bote número 6, pero caeu e rompeu o nocello. Compartiu o bote con Margaret Brown, xunto á que dirixiu os remos da embarcación.
Waasland-Beveren
O Waasland-Beveren é un equipo de fútbol da cidade de Beveren, en Bélxica que xoga na Primeira División de Bélxica. Dende 2002 ata 2010 levou o nome de KV Red Star Waasland, momento no que se fusionaron co KSK Beveren e comezaron a xogar no estadio do desaparecido K. Sint-Niklase SKE.
Helen Churchill Candee
Primeira guerra mundial e últimos anos
Durante a primeira guerra mundial, Candee traballou como enfermeira en Roma e Milán baixo os auspicios da Cruz Vermella italiana, que a condecorou polos seus servizos.
Ao rematar a guerra, viaxou ao Xapón, China, Indonesia e Camboxa, onde as súas experiencias foron a base para dous dos seus libros máis célebres: Angkor the Magnificent (1924) e New Journeys in Old Asia (1927). Candee foi recoñecida polo goberno francés e polo Rei de Camboxa por estes traballos.
Candee morreu en 1949, aos 90 anos, na súa propiedade de York Harbor en Maine.
Labarnas
Labarnas é un termo da lingua hitita, referida ao título co que se denominaban os reis dos hititas ou ao nome que levaron dous dos seus reis.
Labarnas I, foi o mítico fundador do imperio hitita, e reinou entre os anos 1680 a. n. e. e 1650 a. n. e. Hattushilis I (primeiro rei hitita documentado, entre os anos 1650 ane a 1620 ane) fixo chamarse Labarnas II.
Mar do Coral
dereita|Mapa das illas do Mar de Coral O mar do Coral atópase situado no oeste do océano Pacífico, fronte á costa noroccidental de Australia. No mesmo atópase unha serie de illas deshabitadas que levan o nome de Illas do mar do Coral, entre as que se atopan os illotes de Willis, Coringa e Tregosse. O mar do Coral toma o nome do seu trazo máis característico, a Gran Barreira de Coral, que é o maior arrecife coralino do mundo.
De acordo coa Organización Hidrográfica Internacional, fíxase convencionalmente o límite entre o mar de Tasmania e o mar do Coral na continuación da fronteira entre os estados australianos de Queensland e Nova Gales do Sur.
O territorio é unha posesión de Australia, administrada desde Canberra polo Departamento Australiano do Medio Ambiente (Australian Department of the Environment).
Economía de Ecuador
A economía de Ecuador depende moito da produción de petróleo, que xera o 40% das exportacións do país. Consecuentemente, as flutuacións do prezo deste produto nos mercados mundiais ten grande impacto nas finanzas do país. Tamén depende das transferencias de diñeiro recibidas de ecuatorianos no exterior, e da exportación de bananas, camaróns e doutros produtos primarios.
Historia
En 1999 o país sufriu a súa peor crise económica ao colapsarse a súa economía tras varios desastres naturais e grandes caídas no prezo do petróleo. O produto interno bruto real sufriu unha caída de máis do 6%, cun empeoramento significativo do índice de pobreza. O sistema bancario tamén sufriu un colapso, e o país deixou de pagar a súa débeda externa naquel ano. O presidente Jamil Mahauad anunciou a dolarización da economía, mais un golpe de estado en xaneiro de 2000 expulsouno do poder. A situación comezou a mellorar co goberno de Gustavo Noboa, o novo presidente, que conseguiu aprobar, en marzo dese ano, unha reforma estrutural da economía que substituíu a moeda nacional, o sucre, polo dólar americano. Isto estabilizou a economía, e o crecemento retornou ao nivel anterior ao da crise.
En febreiro de 2003, o novo presidente electo, Lucio Gutiérrez, encontrou un déficit no orzamento e unha gran débeda externa. Prometeu usar o diñeiro procedente do petróleo e buscar axuda do FMI.
O 15 de xaneiro de 2007 asumiu a presidencia Rafael Correa, que prometeu un referendo para mudar a constitución, o cal pode afectar a economía do país. Prometeu tamén revisar o pagamento da débeda externa.
Mo Yan
Guan Moye (en chinés tradicional 管謨業, en chinés simplificado 管谟业, en pidgin Guǎn Móyè), nado en Gaomi (Shandong) o 17 de febreiro de 1955, é un escritor chinés, máis coñecido co pseudónimo de Mo Yan (en chinés tradicional 莫言, en pidgin Mò Yán), que significa "Non fales". Foi galardoado co Premio Nobel de Literatura en 2012.
Acadou sona en occidente especialmente pola adaptación cinematográfica que o director Zhang Yimou fixo dunha das súas novelas, co título de Hang gao Liang ("Sorgo vermello").
Traxectoria
Naceu na provincia de Shandong, nunha familia de granxeiros. Deixou a escola durante a Revolución Cultural para traballar nunha fábrica de petróleo. Con 20 anos alistouse no Exército Popular de Liberación, as actuais forzas armadas do seu país, e nesa época comezou a escribir. En 1981 publicou a súa primeira novela. En 1984 obtivo un posto na Escola de Arte e Literatura do Exército, o que lle permitiu dedicar máis tempo a escribir. En 1996 publicou 丰乳肥臀 ("Grandes peitos anchas cadeiras"), novela que foi prohibida na China, e no que desde unha visión feminina revisa case un século da historia do seu país.
Estilo
O seu estilo foi comparado co realismo máxico de Gabriel García Márquez ou mesmo con Franz Kafka, William Faulkner ou Fiódor Dostoievski debido á súa introspección e a análise que fai da crueza do home e a sociedade. Realismo alucinatorio segundo a Academia Sueca. Emprega unha lingua cruel e elegante ao tempo. Inzada de imaxes imposibles por veces estremadamente violentas e en ambientes rurais, onde as mulleres sofren inxustizas e a sociedade abondas mostras de abuso de poder, corrupción e submisión. E resulta especialmente hábil en contar historias desta sorte evitando a peneira da censura chinesa.
Adaptacións
Varias das súas novelas foron levadas ao cine:
Soportal
Dereita|miniatura|230px|Soportais en [[Lugo.]] Un soportal é o espazo cuberto que precede á entrada dalgúns edificios que se forma sostendo a parte dianteira do mesmo con columnas ou piares. Adoita denominarse en plural: soportais.
As máis das veces os soportais esténdense nas casas acaroadas de toda unha rúa, un casal (ou rueiro) ou unha praza, e dispóñense ante as entradas e baixo a parte máis adiantada cara a rúa dos andares superiores, permitindo o tránsito cuberto de peóns a través del, paralelamente á propia rúa. A súa forma é a dun cuberto, loxa, atrio ou pórtico alongado; aínda que non se limita á entrada principal (como sucede en pórticos e atrios). Os soportais adoitan percorrer totalmente a fachadadun ou varios edificios; e no caso das rúas asoportaladas ou porticadas continúan en toda a lonxitude da rúa, frecuentemente a ambas as dúas beiras.
Son moi frecuentes na arquitectura rural (non moito na galega) e caracterizan dende a Idade Media as rúas comerciais e prazas principais das cidades históricas de moitos lugares de Europa, España e Galicia, como Santiago de Compostela. Cando non responden a un deseño planificado non hai unidade nas súas dimensión e aspecto (por exemplo, na multiplicidade de elementos sustentantes -columnas, piares ou pés dereitos-). Unhas son alinteladas e outras abovedadas, ou sustentadas en galerías de arcos (arcadas).
Fican vinculados á función comercial co gallo de manter mercadorías e persoas abeiradas da choiva e o sol, por iso son tan útiles na arquitectura urbana galega.
Soportais en Galicia
Os soportais son moi comúns na arquitectura urbana de Galicia dende a Idade Media. Aparecen en moitas vilas costeiras cara as praias e na maior parte de prazas maiores e rúas vellas de vilas e cidades, dende os máis sinxelos alintelados até os máis desenvolvidos con arcos. Non son comúns na arquitectura rural vernácula.
Cephalophus
Cephalophus é un xénero de mamíferos artiodáctilos da familia dos bóvidos, subfamilia dos cefalofinos.
O xénero inclúe dezasete especies de pequenos antílopes africanos coñecidos como duiqueros ou cefalofos.
O nome duiquero significa, en afrikaans, 'mergullador', debido ao costume destes tímidos animais a mergullarse na maleza cando están asustados.
Características
Os duiqueros son pequenos antílopes, algúns moi pequenos, co corpo como anicado, co lombo moi arqueado. As patas son curtas e finas, as dianteiras, na maioría das especies, lixeiramentre máis curtas que as traseiras. A cabeza aparece como abaixada cara ao chan. Presentan unha crista frontal, ben desenvolvida, de pelos longos, entre os cornos, ás veces ocultándoos. Aos lados da cabeza hai unha liña de poros (onde se abren cadansúa glándula), formando unha longa serie nunha zona espida. Ambos os sexos teñen cornos. Os cornos, presentes en ambos os sexos, son rectos, de sección triangular, moi curtos (sempre máis curtos que a cabeza, a miúdo moito máis curtos) dirixidos cara a atrás, continuando a liña do perfil nasal. A pelaxe e lisa e lustrosa.
Viven confinados nas selvas ou en matogueiras moi mestas. Non son gregarios e teñen costumes moi retraídos. Aínda que se ven poucas veces, son, porén, a miúdo moi abundantes.
Clasificación
Como quedou dito, o xénero comprende dezasete especies:
Giuseppe De Santis
Giuseppe De Santis, nado en Fondi o 11 de febreiro de 1917 e finado en Roma o 16 de maio de 1997 foi un director de cinema italiano. Un dos directores máis idealistas do neorrealismo italiano das décadas de 1940 e 1950, escribiu e dirixiu filmes que esixían a reforma social. Era irmán do director de fotografía Pasqualino De Santis.
Traxectoria
Nado no Lacio, foi membro do Partido Comunista Italiano e loitou coa resistencia antialemá durante a segunda guerra mundial. Estudou filosofía e literatura antes de entrar no Centro Sperimentali di Cinematografia de Roma. Mentres traballaba como xornalista para a revista Cinema converteuse, baixo a influencia de Cesare Zavattini, nunha das principais figuras do neorrealismo italiano, que intentaban facer filmes que reflectían a realidade simple e tráxica da vida proletaria, usando actores non profesionais e localizacións reais. En 1942 colaborou no guión de Ossessione, de Luchino Visconti.
Continuaba a traballar na revista mentres incrementaba as súas tarefas como guionista e axudante de director ata o seu debut como director en 1947 con Caccia Tragica. Igual que os seus dous seguintes filmes era unha chamada para mellorar as condicións da clase obreira italiana e os traballadores agrícolas. Falábase tamén de corrupción, mercado negro, colaboracionismo cos alemáns e o trato dos ex soldados.
O seu terceiro filme, Arroz amargo (1950), historia dunha moza que traballa nos campos de arroz e debe escoller entre dous homes socialmente diferentes, converteu a Silvana Mangano nunha estrela. Valeulle ademais unha candidatura ao Oscar ao mellor argumento orixinal.
A principios da década de 1950 o movemento neorrealista estaba decaendo no favor dos críticos e do público. Os novos cineastas comezaban a usar historias dramáticas que se centraban nas relacións persoais e de Santis tamén cambiou o seu estilo. En 1952 filmou Roma ore 11, primeira versión dun accidente real que Augusto Genina volveu rodar o ano seguinte.
En 1959 gañou o Globo de Ouro con La strada lunga un anno, filme producido en Iugoslavia que tamén foi candidata ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa. Foi membro do xurado do Festival Internacional de Cinema de Moscova en 1979 e en 1985
De Santis faleceu en 1997 aos oitenta anos tras sufrir un ataque ao corazón. Italia declarou un día de loito. Unha parte dos seus arquivos foron doados á Reynolds Library da Wake Forest University e a súa dona e amigos crearon unha fundación co seu nome.
Mishi Baxshiev
Mishi Iusupovich Baxshiev, nado en Derbent o 7 de novembro de 1910 e finado en Makhachkala en 1972, foi un escritor daguestaní en xudeotat e ruso.
Traxectoria
Activista do konsomol local, a dirección enviouno a estudar en 1928 a Krasnodar e despois continuou en Moscova ata graduarse en xestión de terras en 1936, e logo volveu ao Daguestán. Durante a Segunda Guerra Mundial serviu no exército como correspondente de guerra. Na posguerra continuou no exército ata 1953 para traballar despois no departamento de propaganda no Partido Comunista de Daguestán, e logo no xornal Dagestanskaya Pravda, do que foi redactor xefe adxunto ata 1969.
Obra
En 1932 publicou a súa primeira obra, a colección de poemas Tri komsomol e a continuación a primeira novela curta en xudeotat E pushorekhi tozhe zindegi, en 1932 e que marcou o principio da prosa en xudeotat, e Vetegechikho, en 1933. Nestas primeiras obras arrédase da tradición popular cun forte sentido didáctico na procura da construción dunha nova sociedade. En 1936 foi a estrea da súa primeira peza teatral, Besguni igidkho, un drama heroico sobre a guerra civil no Daguestán á que lle seguiu Hori, en 1939, sobre a amizade entre xudeus e non xudeus e a súa loita conxunta contra dos elementos reaccionarios. A partir de 1940 Baxhiev virou cara a elementos populares, escribiu a comedia en verso Shokh ugli, shokh Abbos va-khombol Khasan. En 1963 deu ao prelo Khushakhu ongura, a primeira novela longa en xudeotat. A súa poesía de posguerra recolleuse no volume Me khovs dnem versale que se publicou póstumo. Baxsiev tamén traduciu ao xudeotat obras de Alexander Pushkin, Mikhail Lérmontov mais Nizami Ganjavi. En ruso publicou algunhas obras en prosa como Rasskazy o moikh zemlyakakh (1956), Prostyye lyudi (1958) ou Zashumyat sady entre outras.
Ola (cociña)
miniatura|Olas expostas no [[Museo Galego do Entroido.]] As olas ou potas son unha familia de utensilios culinarios habituais en calquera cociña. Son xeralmente de forma cilíndrica ou subesférica e normalmente teñen unha tapa -tamén chamada testo- e unha ou dúas asas, ou ben un cabo. Algúns deses utensilios son revestidos internamente de teflón, material antiadherente e que soporta altas temperaturas.
Quintela, Lobelle, Carballedo
Quintela é un lugar da parroquia de Lobelle no concello lucense de Carballedo na Comarca de Chantada. En 2018 tiña 19 habitantes, un menos ca no ano 2016, segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 12 mulleres. En 2020 6, 2 mulleres e 4 homes.
Toponimia
O nome do lugar vén do latín, diminutivo de , "praza pequena ou mercado", derivada de , "parte dos froitos que se pagaban de renda ao dono".
Jesse James
miniatura|dereita|Jesse James. Jesse Woodson James, nado no condado de Clay (Missouri) o 5 de setembro de 1847 e finado en Saint Joseph (Missouri) o 3 de abril de 1882, foi un fuxido estadounidense e o integrante máis famoso da banda de asaltantes James-Younger. Foi asasinado a traizón, e converteuse nunha figura lendaria do Oeste estadounidense.
Morcilla
250px|miniatura|dereita|Morcilla alemá. A morcilla ou morcela é un embutido sen carne, recheo principalmente con sangue (na súa maioría de porco) callado, de cor escura característica. É un alimento moi estendido que pode atoparse en moitos países, con moitas variedades. A súa elaboración estivo desde sempre intimamente unida á mata do porco, de cando en cando a outros animais, como a vaca ou o cabalo.
Orixe
Segundo o filósofo grego Platón (Mithaïcos, 428 a. C.), a morcilla foi inventada polo grego Aftónitas. Aparece unha mención á morcilla na Odisea de Homero.
Ingredientes
Á hora de comelas é habitual cortalas en chouchas e fritilas.
Templo de Luxor
miniatura|Templo de Luxor: mesquita Abul Hagague O Templo de Luxor (en árabe: معبد الاقصر), iniciado na épcoa de Amenofis III e aumentado máis tarde por Ramsés II, sendo concluído só no período musulmán, é o único monumento do mundo que contén en si mesmo documentos das épocas faraónicas, greco-romana, copta e islámico, con nichos e frescos coptos e ata unha mesquita (Abul Hagague).
Estaba dedicado ao deus Amón, mais non só, tamén ás divindades Mut (esposa de Amón) e Khonsu. As súas dimensións son menores do que as do Templo de Karnak, e ambos están dedicados ao mesmo deus. O seu nome antigo era Ipep-resit, traducido como "Harén do Sur", referíndose ás festas que unha vez ao ano tiñan lugar aló. Durante estas festas transportábanse as estatuas de Amón, Mut e Khonsu de Karnak a Luxor. Arredor do século II, o templo foi ocupado polos romanos, mais foi sendo abandonado gradualmente. Foi cuberto polas areas do deserto, ata que en 1881 o arqueólogo Gaston Maspero o redescubriu, que se atopaba moi ben conservado. Para iniciar a escavación, a vila que non obstante medrara preto do templo tivo que ser retirada, só permanecendo unha mesquita, construída polos árabes no século XIII.
Construción
Da mesma forma que outras estruturas exipcias, a técnica empregada foi o simbolismo ou ilusionismo. Exemplo, para o exipcio, un santuario en forma de Anubis era o propio Anubis. No templo, os dous obeliscos que ladeaban a entrada, non tiñan a mesma altura, mais creaban a ilusión de que si. Debido á demora da construción, usando o ilusionismo, as distancias relativas foron aumentadas facendo que, na parede detrás deles, parecesen do mesmo tamaño. Simbolicamente, este é un efecto empregado para salientar a altura da parede, realzando o camiño ata ela.
Importancia cultural
O templo tiña gran significado para o Festival de Opet. A obra foi dedicada á Tríade Tebana e ao culto de Ka, Amón, Mut e Khonsu e foi construído durante o Imperio Novo, período en que se celebraba o festival anual de Opet. Durante este período, unha estatua de Amón se levou polo río Nilo ata o templo veciño de Karnak para ficar alá xuntamente con outra de Mut, nunha celebración da fertilidade. No entanto, outros estudos desenvolveron novas interpretacións sobre Luxor e o festival anual, apuntando que a construción estaba, en realidade, dedicada ao gobernante exipcio divino, Ka.
Santuario
Foron construídos seis santuarios para barcas ao longo do camiño entre os templos de Luxor e Karnak que servían como puntos de parada para as embarcacións que levaban os deuses durante as procesións do festival. Ese camiño tamén estaba decorado con esfinxes coa cabeza de Nectanebo I. Cada estación estaba preparada cun simbolismo específico. Por exemplo, a cuarta era a estación de Kamare, que arrefriaba os remos de Amón. A quinta estación representaba a beleza do deus e a sexta era un santuario para el, destacándoo como o Señor dos Camiños.
Vandalismo
En 2013, un estudante chinés colgou unha foto dun graffiti nunha das esculturas do templo que dicía "丁锦昊 到此 一 游" ("Ding Jinhao estivo aquí­"). Ese feito estimulou o debate sobre os impactos do aumento do turismo despois que os medios descubrisen outros danos causados por turistas. O graffiti foi parcialmente removido.
Abuso de substancias
O abuso de substancias refírese á auto-indulxencia no consumo e dependencia dunha droga ou outro químico que leva a efectos que xeran unha deterioración na saúde física e mental da persoa que o realiza, ou o benestar doutros.
Esta afección caracterízase por un patrón de uso patolóxico continuo dun medicamento ou estado de drogadicción, que resulta en consecuencias sociais adversas repetidas en relación co uso de drogas, tales como a incapacidade de cumprir coas obrigacións laborais, familiares ou escolares, conflitos interpersoais ou problemas legais. Aínda se debate sobre as diferenzas exactas entre o abuso de substancias e a drogodependencia, pero as prácticas estándares distinguen unha da outra ó definir a dependencia de substancias en termos dos síntomas fisiolóxicos e de comportamento do uso de substancias, e ó abuso de substancias en termos das consecuencias sociais do uso de substancias.
O abuso de substancias pode levar á adicción ou dependencia de substancias. Medicamente, a dependencia fisiolóxica require do desenvolvemento de tolerancia fisiolóxica que leva a síntomas da síndrome de abstinencia. Tanto o abuso como a dependencia son distintas da adicción, que involucra unha compulsión por continuar usando a substancia malia as consecuencias negativas, e pode involucrar ou non a dependencia fisiolóxica. A dependencia case sempre implica o abuso, pero o abuso ocorre frecuentemente sen dependencia, particularmente cando unha persoa empeza por abusar no consumo dunha substancia. A dependencia involucra procesos fisiolóxicos, mentres que o abuso de substancias reflicte unha interacción complexa entre quen abusa de substancias, a substancia da que se abusa e a sociedade.
Las mañanas de Cuatro
Las mañanas de Cuatro foi un programa de televisión matinal que se emitía de forma diaria na canle española Cuatro. O espazo, presentado por Jesús Cintora, contaba con varios faladoiros e análises sobre a información diaria, prestando especial atención á súa mesa política, onde distintos xornalistas discutían os temas relacionados coa xornada. Emitíase de luns a venres de 12:30 a 14:00 horas en Cuatro.
Historia
Las mañanas de Cuatro é o primeiro magazine matinal de Cuatro. Desde os seus inicios e ata decembro de 2010, foi presentado por Concha García Campoy coa colaboración especial de Gonzalo Miró entre 2006 e 2008, pero trala fusión de Telecinco e Cuatro -producida a finais de 2010- a xornalista pasou á cadea nai do grupo, polo que o magazine pasou a ser presentado por Marta Fernández (antiga reporteira nos inicios do programa). Doutra banda, o magazine foi producido desde os seus inicios en outubro de 2006 pola compañía Plural Entertainment ata decembro de 2010 e trala fusión entre Telecinco e Cuatro en xaneiro de 2011, prodúceno a axencia de noticias Atlas e a produtora Mandarina. Tamén hai que destacar que o programa realízase en directo co esquema clásico doutros formatos matinais e está estruturado en diversas seccións: información diaria, actualidade, xente, sociedade, novas tendencias, debates e mesas políticas, ademais de conexións directas con informativos.
Viño de Cataluña
O subsector do viño e derivados ocupa o cuarto lugar dentro do sector agroalimentario catalán e representa o 25% da produción de España. A produción anual é de máis de 380 millóns de botellas das que unhas dúas terceiras partes se destinan á exportación. Aproximadamente, a metade da produción é de viño e a outra metade é de cava.
Las mañanas de Cuatro
Historia
O programa bateu o seu récord de audiencia o 30 de xuño de 2008 coa análise da vitoria da selección española de fútbol na Eurocopa 2008. Ese día o programa foi visto por 851.000 persoas o que se traduciu nun share do 15,1%.
Viño de Cataluña
Historia
A vide e o viño foron introducidos polos gregos na área do Empordà. Na época dos romanos desenvolveuse o comercio dos viños do Camp de Tarragona e de Alella, nos arredores de Tarraco e Barcino.
Durante o século XVIII estendeuse a exportación. Dunha parte exportábase o viño do Empordà ao Llenguadoc, e por outra parte estimulouse o cultivo das bisbarras litorais e prelitorais pola exportación a América como viño concentrado en augardente. Dende Vilanova i la Geltrú exportábase a produción do Penedès, dende Salou a produción do Baix Camp e do Priorat, e en menor medida dende os portos de Roses, Begur, Mataró, Barcelona e Tarragona.
A partir do 1865, coa irrupción da filoxera en Francia, todos os portos orientaron a exportación ao Llenguadoc e Provenza para atender a gran demanda francesa. Entre os anos 1878 e 1900 a filoxera acabou destruíndo toda a viña de Cataluña. A replantación comportou un cambio, pasando a produción máxima do Bages ao Penedès, e provocando o despoboamento do Priorat. A replantación de cepas brancas favoreceu o desenvolvemento da cava. Creáronse as primeiras cooperativas vinícolas en Alella, Igualada e Artés, impulsadas pola Mancomunidade de Cataluña. Coincidindo co modernismo construíronse grandes "cellers cooperatius" (adegas cooperativas), denominados "catedrais do viño", en Barberà de la Conca, Espluga de Francolí, Falset etc... En Raimat produciuse unha experiencia inédita en Europa de colonización agrícola.
Durante a primeira guerra mundial produciuse unha demanda excepcional. A superprodución quedou paralizada pola guerra civil española e a segunda guerra mundial. A partir dos anos 1960 o cultivo renovouse introducindo novas variedades de uva e novos métodos vinícolas, destacando o Penedès como adaíl en tecnoloxía e a recuperación do Priorat.
Xeografía e clima
O cultivo da viña en Cataluña concéntrase sobre todo nas bisbarras prelitorais, entre a Cordilleira Prelitoral e a Depresión Prelitoral, coa excepción da parte oriental máis húmida (eixe do Montnegre, Montseny, Les Guilleries e Puigmal). Ademais, cultívase nas chairas de menos altitude da Depresión Central (a plana de Lleida e a plana de Bages), e nas dúas vertentes da Albera. O clima é mediterráneo con veráns moderadamente calorosos, invernos fríos sen xeadas nin sarabiadas, chuvias concentradas en outono e primavera, e ben soleado con cordilleiras orientadas ao sueste.
Turismundo
Turismundo (? – 453) foi rei dos visigodos entre os anos 451 e 453. O seu nome gótico orixinal era Þaurismoþs [thôrismoths], "coraxe de Thor".
Traxectoria
Era fillo de Teodorico I e neto do gran Alarico I, vencedor de Roma. Gozou de popularidade entre os seus pola súa enorme forza física. Foi elixido rei polos soldados godos na batalla dos Campos Cataláunicos, tamén chamada de Châlons-sur-Marne, ante o mesmo cadáver aínda quente do seu pai, morto polos hunos e a quen se estaban dando as honras fúnebres co rito xermánico de bater as armas.
Instalou o seu corte en Tolosa e someteu en Orleáns aos alanos ; probablemente foi o primeiro rei visigodo en ter unha visión do reino visigodo como independente de Roma e tratou aos romanos de igual a igual; esta política secesionista levou ao xeneral romano Aecio, antigo vencedor xunto ao seu pai de Atila nos Campos Cataláunicos, a conspirar para asasinalo xunto a un grupo de nobres visigodos revoltosos entre os cales se atopaban os propios e celosos irmáns de Turismundo: Teodorico II e Frederico. Como contan Diego Saavedra Fajardo na súa Coroa gótica e o pai Juan de Mariana na súa Historia xeral de España, estes fixeron que un privado seu chamado Ascalerno estranguláseo no seu leito, cando estaba nel prostrado por unha enfermidade, tras o cal os conspiradores nomearon a Teodorico II o seu sucesor.
Viño de Cataluña
Denominacións de orixe
A do Priorat é unha Denominación de Orixe Cualificada. A de Catalunya é unha denominación rexional superposta xeograficamente ás outras. Ademais, existe a Denominación de Orixe Cava que se encontra maioritariamente no Penedès.
Damien Perquis
Damien Perquis, nado en Troyes (Francia) o 10 de abril de 1984, é un futbolista polaco. Xoga de defensa e o seu club actual é o Nottingham Forest. Ademais, é internacional coa selección de Polonia.
Club
Comezou xogando nas categorías inferiores do Troyes AC, e chegou ao primeiro equipo, onde xogou dúas tempadas na Ligue 2. Alí foi considerado un dos mellores defensas da liga. En 2005, fichou polo AS Saint-Étienne da Ligue 1. En dúas tempadas non puido amosar as súas cualidades, e foi cedido ao FC Sochaux-Montbéliard. Tras algúns problemas iniciais, finalmente fíxose cun posto no once inicial. En 2008, o Sochaux fichou a Perquis.
Las mañanas de Cuatro
Historia
O venres 26 de abril de 2013, Marta Fernández despediuse do magazine matinal logo de máis de dous anos á fronte. Así, a presentadora regresou ao equipo de redacción de Informativos Telecinco poñéndose, ademais, á fronte da primeira edición de Noticias Cuatro xunto a Hilario Pino. No seu lugar, desde o 6 de maio, Jesús Cintora pasou a presentar o programa. Así, Las mañanas de Cuatro sufriu unha reestruturación co obxectivo de plantar cara a Al rojo vivo, a súa principal competencia, buscando un perfil máis político e informativo.
Colaboradores actuais
Actualidade política
Actualidade
Deportes
Xavier Perrot
Traxectoria
Logo de participar no automobilismo a nivel nacional como piloto e copiloto de rally, Perrot comezou a competir en hillclimbing (subidas) a comezos de 1960, facéndoo en autos como o Lotus 23 e un Abarth-Simca. En 1968 cambiou a Fórmula 2, pilotando un Brabham BT23C e despois dunha primeira tempada difícil, mellorou en 1969, terminando en cuarto lugar en Hockenheimring e sexto na clase de Fórmula 2 do Gran Premio de Alemaña en Nürburgring, décimo na xeral.
Las mañanas de Cuatro
Antigos colaboradores
Actualidade política Sociedade
Outros
Xavier Perrot
Traxectoria
Aínda que Perrot correu na clase de Fórmula 2 dun evento do Campionato do Mundo de Fórmula Un, nunca competiu nunha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula Un. Non obstante, pilotou un March 701 ex-oficial de Jo Siffert na carreira fóra de campionato do Jochen Rindt Memorial Trophy de 1971 en Hockenheim, onde terminou o 11º.
Viño de Cataluña
Variedades de uva
En Cataluña predomina o cultivo da uva branca en explotacións agrarias familiares asociadas en cooperativas.
Xavier Perrot
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Viño de Cataluña
Variedades de uva
Son variedades brancas autóctonas: macabeo, xarel·lo, a pansa blanca e picapoll. Son variedades tintas autóctonas: sumoll e trepat. Ademais, son variedades tradicionais: garnacha, malvasía, monastrell, moscatel, parellada, samsó e ull de llebre.
Cava
O cava tamén se chama cava catalá xa que o 95% da produción faise en Cataluña. Ten a súa orixe e capital en Sant Sadurní d'Anoia, onde se adaptou o método do champaña coas variedades propias: macabeo, parellada e moscatel.
A maior parte da produción faise no Alt Penedès, pero tamén na Conca de Barberà e no Tarragonès. É unha denominación que non depende da Generalitat de Cataluña senón do Ministerio de Agricultura de España xa que se pode producir en tres comunidades autónomas máis: A Rioxa, País Valenciá e Estremadura.
Ben Shepherd
Hunter Benedict Shepherd, nado o 20 de setembro de 1968, é un músico estadounidense coñecido por ser o baixista de Soundgarden dende 1990 ata a separación da banda en 1997.
Biografía
Ben naceu nunha base militar estadounidense en Okinawa, Xapón. A súa familia trasladouse a Texas, e posteriormente instalouse en Bainbridge Island, Washington onde Shepherd medrou. Shepherd tocou en varias bandas de punk rock cos seus amigos antes da adolescencia. Despois de graduarse no instituto, traballou de carpinteiro e de obreiro. Comezou a envolverse na escena grunge cando traballou de roadie para Nirvana e tocou en Tic Dolly Row con Chad Channing.
A primeira vez que realizou unha audición para ocupar o posto de baixista en Soundgarden foi en 1989, despois da saída de Hiro Yamamoto, pero foi rexeitado porque non tocaba os temas o suficientemente ben. Jason Everman foi contratado como novo baixista, pero por razóns descoñecidas, foi despedido despois de que Soundgarden completase a súa xira promocional a mediados de 1990. Shepherd foi entón contratado para o posto.
Soundgarden
Ademais do seu rol de baixista, o traballo de Shepherd como vocalista e compositor incrementouse durante a súa estancia en Soundgarden. Na súa primeira gravación coa banda, o álbum de estudio Badmotorfinger, Shepherd traballou na composición dos seguintes temas: "Slaves & Bulldozers", "Jesus Christ Pose", "Face Pollution" e "Somewhere".