cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julia Varela
Traxectoria
En xullo de 2019 dirigiu A partir de hoy,​ un programa matutino de verán de La 1 de Televisión Española conducido por Màxim Huerta. Desde o 31 de agosto de 2020 e ata o verán de 2022 dirixiu e presenta en RNE o espazo vespertino Tarde lo que tarde. En setembro de 2022 comezou a presentar e dirixir o magacine nocturno de RNE Gente despierta. No verán de 2023 copresentará Dúos increíbles con Xavi Martínez en TVE1.
Ligada á Barrela e Chantada, onde exerceu o seu avó o garda Varela e se criou seu pai Eloy Varela, o 22 de agosto de 2015 foi a pregoeira das festas de Chantada. Nun discurso reivindicativo falou do prezo xusto para o leite que producen os gandeiros da zona e pediu axudas para a rehabilitación das casas abandonadas no rural.
En 2019 publicou a súa primeira novela ¿Por qué me pido un gin tonic si no me gusta?​
Estación de Huelva-Término
A estación de Huelva-Término, tamén coñecida como estación de Sevilla, foi unha estación ferroviaria de carácter terminal situada na cidade española de Huelva, en Andalucía. Foi construída en 1888 e o edificio é de estilo neomudéxar. O 22 de abril de 2018, tras 130 anos de servizo, foi pechada ao tráfico pola apertura da nova estación ferroviaria de Huelva, producíndose a chegada do último tren a esta estación a noite dese mesmo día, procedente de Sevilla.
Valdoviño
Valdoviño é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ferrol. Segundo o IGE no 2014 contaba con 6.796 habitantes (6.978 no 2009, 6.896 no 2006, 6.888 no 2005, 6.854 no 2004, 6.877 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Estación de Huelva-Término
Situación ferrovaria
En Huelva-Término concluían as seguintes liñas férreas de ancho ibérico:
Valdoviño
Ocupa unha franxa costeira desde a praia de Campelo ata a entrada da ría de Cedeira. Nesta poboación leváronse a cabo no século XVIII (1767) os primeiros cultivos de patacas traídas desde América. As praias do termo municipal de Valdoviño son moi populares polo seu paisaxe natural e entre os aficionados ao surf. Entre elas, destacan o areal da Frouxeira, duns 3,6 km de lonxitude, e a praia de Pantín, onde anualmente cada mes de setembro celebrase o Pantín Classic, campionato internacional de surf que comenzou súa andadura en 1988. A lagoa da Frouxeira é un destacado ecosistema de gran valor ornitolóxico por ser lugar de descanso de aves migratorias e de cría dalgunhas especies de aves.
Universo oscilante
O universo oscilante é unha teoría formulada por Richard Tolman que afirma que o noso Big Bang foi o Big Crunch para outros e o noso futuro Big Crunch será o Big Bang para outros. Segundo esta teoría o noso universo formaría parte dun ciclo infinito de universos.
Críticas
Esta teoría xurdiu cando se descubriu a materia escura, que non sabemos o que é pero atrae as galaxias. Pero no 1998 descubriuse a enerxía escura que fai que se afasten as galaxias pero non sabemos o que é pero hai máis que materia escura.
Valdoviño
Toponimia
O nome do concello fai pensar a algúns nunha agricultura baseada na vide, así val do viño sería a orixe do topónimo. Tamén hai quen manexa outra hipótese: val do Aviño, rego que atravesa o chan do municipio, se ben as últimas investigacións indican que o nome provén do propietario dunha pequena explotación agraria, chamado Baldovino, Baldoviño ou Balduino, do cal hai abondosa documentación nos textos medievais.
Estación de Huelva-Término
Historia
O ferrocarril chegou a Huelva o 15 de marzo de 1880 cando MZA concluíu as obras da liña férrea que unía Sevilla con Huelva. A cómoda orografía permitiu que o trazado se construíse sen maiores sobresaltos. Poucos anos despois, en 1886 a Zafra-Huelva Company puxo en funcionamento o tramo Huelva-Valdelamusa da que sería a segunda liña férrea en chegar á cidade. A mesma prolongaríase ata Zafra tres anos despois.
A estación de Huelva foi proxectada polo empresario alemán Guillermo Sundheim con intención de ofrecer unha apropiada conexión co inxente tráfico de persoas e material mineiro que chegaba á cidade con motivo das minas do norte da provincia. Sundheim encargou aos arquitectos Jaime Font e Pedro Soto un edificio de estilo neomudéxar con importantes reminiscencias á arquitectura islámica, como arcos de entrada de ferradura, fachada en ladrillo visto e ameas. Nel destacaban dous torreóns nos laterais maiores que a nave central. A súa construción data de 1888.
Valdoviño
Historia
O actual concello de Valdoviño foi formado coa unión de varias parroquias das xurisdicións da Terra de Trasancos e de Cedeira. A creación do novo concello e o seu nome aparecen aprobados no Boletín Oficial da Provincia da Coruña do 20 de xuño de 1836. Ao novo concello déuselle o nome de Valdoviño porque nesa parroquia non existía ningunha entidade singular de poboación con ese mesmo nome. Ás veces, apareceu escrito en antigas actas e outros documentos con "b" (Baldoviño), pero foi unicamente debido a erros ortográficos.
Estación de Huelva-Término
Historia
O 22 de abril de 2018 a estación pechou as portas ao público, tras o último tren procedente de Sevilla, debido ao traslado á nova estación.
Valdoviño
Historia
Previamente, producíranse varios intentos de creación de concellos en toda España, a gran maioría infrutuosos debido aos cambios políticos; así, en 1821 e en 1822, aparecen nomeados os concellos de Valdoviño e Pantín no repartimento de impostos, aínda que, probablemente, non chegasen a funcionar como tales.
A primeira casa consistorial estivo en San Bartolomeu de Lourido nun edificio que se viña utilizando como lugar de reunións da xurisdición de Trasancos e que máis tarde pasaría a ser cárcere municipal.
En 1856, a Coroa Española pon a poxa a lagoa de Valdoviño e os terreos que a arrodean. É adquirida por José Pardo Bazán, pai da escritora Emilia Pardo Bazán, por 91.000 reais.
En 1930 comezan as obras da estrada á praia da Frouxeira. Este mesmo ano comeza a extracción en Valdoviño de pirita arsenical de prata e aurífera para a produción de ouro.
En 1940 procédese ao desartellado dos dous canóns Vickers United do calibre 38,1 sitos en Meirás; procedéndose ao seu traslado a Alxeciras. Estes canóns foron substituídos por baterías antiaéreas. En novembro de 1974, comeza o servizo de traída de augas dende o encoro das Forcadas.
O 8 de xullo de 1993 concedéuselle por vez primeira a Bandeira Azul á praia da Frouxeira, símbolo do importantísimo desenvolvemento turístico vivido no concello nas últimas décadas. En xullo de 1993, a lagoa da Frouxeira inscríbese no convenio Ramsar. Entre 1993 e 1994 constrúese o faro de Punta Frouxeira.
Goberno municipal
miniatura|250px|Casa do Concello O alcalde máis antigo do que existe documentación é José Sanjurjo e aparece citado o 23 de xullo de 1840.
Dende a súa creación en 1836, e nos cen anos seguintes, a historia política de Valdoviño foi convulsa, con suspensións da corporación local, encarceramento de políticos e persoal municipal ou manipulacións nas eleccións. As irregularidades seguiríanse a producir durante moitos anos, incluso durante o réxime de Francisco Franco, cando déronse casos de rebeldía de concelleiros contra os alcaldes nomeados pola ditadura.
O último alcalde da ditadura foi José Morales, que dirixiu a alcaldía ata o 19 de abril de 1979, data na que é nomeado Manuel Villarnovo. A primeira alcaldesa foi María Elisa Garrido Cantarero (PSdeG-PSOE), que accedeu ao cargo o 17 de xuño de 1995.
Tralas eleccións de maio de 2007, resultou elixida alcaldesa de Valdoviño María Isabel Álvarez Diéguez, de Terra Galega. Na noite anterior ao pleno de constitución, asinouse un pacto de goberno entre Terra Galega, Partido Popular e a Unión de Independentes de Valdoviño.
Patrimonio
miniatura|Capela Virxe do Porto, ao fondo o Faro de Meirás. A Casa Consistorial atópase aloxada no interior dun edificio sito na Porta do Sol, construído polo arquitecto modernista ferrolán Rodolfo Ucha Piñeiro en 1945. É un edificio de planta rectangular e tres alturas, que destaca polo corpo de planta cadrada, que sobresae do seu tellado en forma de torre, lugar onde sitúanse o reloxo e o escudo do Concello.
O pazo de Riva atópase localizado no lugar que lle dá nome, na parroquia de Valdoviño. É un pazo tradicional de arquitectura galega, de planta irregular formada por varios corpos e dúas alturas, onde merecen especial mención, na súa entrada principal, os seus balcóns de madeira pintados de cor verde e vermella. Ademais, conta con dous hórreos, un reloxo de sol e o escudo da familia dos Ponce de León, que fan lembrar o pasado señorial deste edificio.
O pazo de Timiraos é outro dos exemplos destas casas señoriais que salpican todo o concello de Valdoviño. Na actualidade, despois dun longo proceso de restauración, consérvase en moi bo estado. Merecen especial mención os escudos modernos da súa fachada principal, que nos aclara a orixe deste edificio.
A capela de San Mamede é un pequeno templo sen un estilo claramente definido. A súa planta rectangular dunha soa nave remata no presbiterio, onde destaca a decoración do seu altar maior.
A igrexa de Santa Eulalia de Valdoviño atópase localizada no alto dun outeiro, dende onde domínase toda a zona e gran parte da praia e da lagoa da Frouxeira. É un templo de estilo ecléctico e planta rectangular dunha soa nave, á que se acaroan catro corpos utilizados como capelas laterais, ábsida hexagonal e coro alto.
A lagoa da Frouxeira é unha das zonas húmidas máis importantes de todo o Concello. Localízase ao pé da praia da Frouxeira. Constitúe un ecosistema de gran valor, no que habitan milleiros de aves, en especial, migratorias, que atopan na lagoa o lugar ideal para descansar e aniñar. Foi declarada como Espazo Natural Protexido polo Convenio Ramsar.
A igrexa de Santiago de Lago é un templo de estilo barroco levantado no século XVIII, con planta rectangular, dúas capelas laterais, ábsida e sancristía. Na súa fachada principal, merece especial atención a fornela sita sobre a súa portada, coa imaxe do Santo e, no seu interior, sito no seu altar maior, gárdase un retablo barroco.
A igrexa de San Vicente de Meirás é un pequeno templo de planta rectangular cunha soa nave, dúas capelas laterais, presbiterio e sancristía, que destaca pola súa torre campanario de planta cadrada sita no centro da súa fachada principal e rematada en forma piramidal. O seu elemento de maior interese é o retablo gótico do seu altar maior.
A igrexa de Santiago de Pantín é un templo de estilo ecléctico con planta de cruz latina, unha soa nave, presbiterio e dúas capelas laterais. Na súa fachada principal, á que se atopa acaroada a unha das súas bandas unha torre campanario de planta cadrada e coroada por unha cúpula, destaca, sita sobre a súa portada, un fornelo coa imaxe de Santiago. No seu interior gárdanse, sitos nas súas capelas laterais, retablos neogóticos.
A igrexa de San martiño de Vilarrube atópase localizada sobre unha ladeira, arrodeada de árbores no lugar de Adro. É un templo de estilo barroco con planta rectangular dunha soa nave cuberta con bóveda de canón, ábsida, dúas capelas laterais e sancristía. Destaca pola cor branca da súa fachada, que presenta unha torre campanario de planta circular e rematada por unha cúpula. Merece especial mención o retablo neogótico do seu altar maior, coas imaxes da Sagrada Familia e de San Martiño, patrón da igrexa.
O pazo de Vilarrube atópase sito nos arredores da igrexa de San Martiño, sobre o cumio dun monte dominando toda a enseada de Esteiro. É un edificio de grandes dimensións e planta irregular fundado polas familias Piñeiro e Maseda, cuxos escudos consérvanse na súa fachada. Merecen especial mención os xardíns que arrodean todo o edificio e a pequena ermida sita no seu interior, que garda un interesante retablo barroco. Na actualidade, é de propiedade privada, non podendo ser visitado.
A ponte de Porto do Cabo localízase na parroquia de San Martiño de Vilarrube. Foi construída na época medieval e utilizada dende as súas orixes para salvar o río Porto do Cabo, do que recibe o seu nome. Posúe dous arcos de medio punto, un deles de menor medida, utilizado nos medres do río.
Lugares de Valdoviño
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Valdoviño vexa: Lugares de Valdoviño.
United Express
United Express é o nome de marca da división rexional de United Airlines, baixo o cal nove aeroliñas rexionais de propiedade individual operan voos de curta e media distancia.
Operadores e frota
En outubro de 2016 a frota que voaba baixo a marca United Express estaba formada polos seguintes avións:
Medín
Amais, como apelido pode referirse a:
Luis Castañeda Lossio
Óscar Luis Castañeda Lossio, nado en Chiclayo o 21 de xuño de 1945 e finado o 12 de xaneiro de 2022 en Lima, foi un político e avogado peruano, fundador e presidente do Partido Solidariedade Nacional.
Presentouse á Presidencia da República nas eleccións xerais do Perú de 2000 e nas eleccións xerais do Perú de 2011, ocupando o quinto posto en ambas ocasións.
Foi Alcalde de Lima de xaneiro de 2003 a outubro de 2010, data na que renunciou ao cargo para presentarse por segunda vez á Presidencia da República.
Móra la Nova
Móra la Nova é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Ribera d'Ebre.
KTDU 53
KTDU 53, código GRAU S5.53, foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor de manobra nas sondas espacias Zond 4, Zond 5, Zond 6 e Zond 7.
Richmal Crompton
Richmal Crompton Lamburn (Bury, Lancashire, 15 de novembro de 1890 – Farnborough, 11 de xaneiro de 1969) foi unha escritora inglesa, especializada en libros infantís e narracións de terror.
Traxectoria
Foi a segunda filla do reverendo anglicano Edward John Sewell Lamburn, pastor protestante e mestre da escola parroquial, e da súa esposa Clara Crompton. O seu irmán máis vello, chamado John Battersby Crompton Lamburn, foi tamén escritor baixo o  pseudónimo de John Lambourne, e lémbraselle principalmente pola súa novela de fantasía "The Kingdom That Was" (1931).
Richmal Crompton acudiu á escola para fillas de clérigos anglicanos St. Elphin' s School e gañou unha bolsa para realizar estudos clásicos de latín e de grego no Royal Holloway College, en Londres, onde se graduou en Ciencias Clásicas. Formou parte do movemento sufraxista do seu tempo e volveu a St. Elphin' s en 1914 para ensinar cultura e autores clásicos ata 1917. Con 27 anos marchou á Bromley High School, ao sur de Londres, como profesora da mesma materia ata 1923, cando, contraendo poliomielite, quedou sen o uso da perna dereita. A partir de entón deixou o ensino, usou bastón e dedicouse exclusivamente a escribir no seu tempo de lecer. En 1919 creara xa o seu personaxe máis famoso: William Brown, Guillermo Brown, protagonista de trinta e oito libros de relatos infantís que conforman a saga "Guillermo o traveso", que escribiu ata a súa morte. Con todo, tamén escribiu non menos de corenta e unha novelas para adultos e nove libros de relatos non xuvenís. Non casou, nunca nin tivo fillos, aínda que foi ao parecer unha excelente tía para os seus sobriños. Aos corenta anos, sufriu cancro de mama e fíxose unha mastectomía.
A pesar das súas discapacidades, durante a Segunda Guerra Mundial ofreceuse como voluntaria para o Servizo de Bombeiros.
Morreu con 78 anos no ano 1969 dun ataque ao corazón no hospital Farnborough. Crompton enfermara a noite anterior de camiño a casa despois de visitar a casa da súa sobriña en Chelsfield, Kent. Ao sentirse mal durante a noite Crompton telefonou aos seus amigos á mañá seguinte e foi trasladada ao hospital, onde morreu unha hora despois de ser trasladada.
As aventuras de Guillermo
As aventuras de Guillermo é a obra con maior recoñecemento de Richmal Crompton. Trátase dunha longa saga de libros, completou 39 libros dentro deste universo, que teñen como personaxe central a Guillermo Brown. A saga tivo moito éxito non seu tempo, chegando a vender doce millóns de exemplares só en Gran Bretaña. Trátanse de relatos divertidos, que chegan ao público infantil e adulto por igual grazas á ironía que acompaña cada historia. Os protagonistas indiscutibles son Guillermo e o seu grupo de amigos, "Os Proscritos": Enrique, Pelirrojo, Douglas e o can "de raza revolta" Jumble. Pero a lista de personaxes é ben longa, destacando outras moitas: a nena Juanita, única debilidade de Guillermo respecto ao sexo feminino (se descontamos á súa nai); o neno Huberto Lane coma o seu antagonista infantil durante toda a serie; a señora Bott... Cada libro está composto dunha serie de historias curtas, respectando cada historia unha estrutura autónoma e completa en si mesma, pero facendo referencias continuas entre elas, de forma que manteñen un fío argumental e toda a seria acada un conxunto homoxéneo. A a autora incorpora unha divertida, intelixente e minuciosa descrición da sociedade da época, visión que ademais vai incorporando, a medida que avanza a serie, diferentes elementos históricos dun xeito moi ben conseguido. Iso si, curiosamente, durante os 38 volumes e pese a que ese avance do contexto histórico abarca varios anos (entre outras cousas enmárcase o inicio e o fin da segunda guerra mundial) os protagonistas manteñen a súa mesma idade durante toda a saga.
Outras obras
Ademais da serie de Guillermo, Richmal Crompton escribiu unha serie infantil breve (Jimmi) e outras obras para adultos, eminentemente de terror.
Edición orixinal en inglés
Foron publicados un total de 38 libros da serie:
Ademais, no ano 1948 publicouse "Just William's Luck", única novela da serie que non está composta de relatos curtos senón que un único relato completa o volume. Segue inédita en España. A serie das Aventuras de Guillermo completouse cunha serie de emisións sonoras da BBC, todas elas inéditas en España:
As Cabanas, Insua, Ortigueira
As Cabanas é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Bar
O termo bar pódese referir a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Liga de Campións da UEFA 2012-13
A Liga de Campións da UEFA 2012-13 foi a 58ª edición da Liga de Campións da UEFA, a máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA.
O Bayern de Múnic proclamouse campión por quinta vez na súa historia. Venceu na final por 2-1 ao Borussia Dortmund, grazas a un gol de Arjen Robben no minuto 89 de partido. A final disputouse o 25 de maio de 2013 no Estadio de Wembley de Londres.
Roldas previas
Un total de 76 equipos participan nesta edición procedentes dun total de 52 federacións afiliadas á UEFA sen incluír a de Liechtenstein, a cal non ten unha competición de liga propia. Destes 76 equipos, 22 clasificáronse de forma directa. Os outros 54 disputarán diversas roldas previas ata chegar á fase de grupos.
Primeira rolda
Participaron os campións das 6 ligas co coeficiente UEFA máis baixo do ano 2012. O sorteo tivo lugar xunto co das dúas primeiras roldas previas da Liga Europa da UEFA o 25 de xuño de 2012; a ida das eliminatorias disputouse o 3 de xullo, mentres que a volta xogouse o 10 de xullo.
Segunda rolda
A ida disputouse o 17 e o 18 de xullo, mentres que a volta xogouse o 24 e o 25 de xullo.
Terceira rolda
O sorteo da terceira rolda de clasificación levouse a cabo o 20 de xullo de 2012. Os partidos de ida disputáronse o 31 de xullo e o 1 de agosto, e os de volta tiveron lugar o 7 e o 8 de agosto de 2012. Os perdedores desta rolda xogarán a rolda de play-off da UEFA Europa League.
Cuarta rolda
Os partidos de ida disputáronse o 21 e o 22 de agosto, os de volta o 28 e o 29 de agosto de 2012. Os perdedores desta rolda xogarán a fase de grupos da UEFA Europa League.
Play-off de campións
Participaron os 10 vencedores da rolda anterior de campións de liga.
Participantes
Na fase de grupos competiron os 22 equipos clasificados directamente dende os seus campionatos xunto cos outros 10 equipos clasificados dende as roldas previas da Liga de Campións. Os 22 equipos clasificados directamente foron os seguintes:
Fase de grupos
Unha vez rematadas as roldas previas da Liga de Campións da UEFA, o sorteo da fase de grupos levouse a cabo o 30 de agosto en Mónaco. Os grupos quedaron do seguinte xeito:
Eliminatorias
Unha vez disputadas as 6 xornadas da fase de liguilla nos 8 grupos, 16 equipos acadaron o seu pase para a seguinte fase, a fase de eliminatorias. O 20 de decembro de 2012 tivo lugar o sorteo de oitavos de final, cun bombo no que estaban os equipos que remataron a fase de grupos en primeira posición, e outro bombo cos equipos que remataron en segunda posición. No sorteo decidiuse que equipo do primeiro bombo se emparellaba con cada equipo do segundo bombo.
Goleadores
O máximo goleador foi o portugués Cristiano Ronaldo do Real Madrid CF, con 12 goles. (Fonte)
Aculíferos
O dos aculíferos (Aculifera), tamén chamados anfineuros (Amphineura), é un dos dous subfilos en que tradicionalmente se divide o filo dos moluscos. O outro é o dos conchíferos.
Inclúe os aplacóforos (caudofoveados e solenogastros) e os poliplacóforos (quitóns). A validez deste grupo vén avalada por estudos xenéticos.
Os representantes máis antigos dos aculíferos (moluscos con espículas ou placas) e dos conchíferos (moluscos con cuncha) datan do cámbrico temperán. Porén, o rexistro fósil non achega información de organismos que puideran seren antepasados de ambos os grupos, polo que o modelo de molusco ancestral permanece incerto.
Características
A diferenza dos conchíferos teñen o manto recuberto, total ou parcialmente, por unha cutícula con espiñas, e carecen de estatocisto, Todas as especies son mariñas.
Descrición
O subfilo foi descrito en 1891 polo zoólogo austríaco Berthold Hatschek, no prólogo ao traballo de: Blumrich J. (1891): "Das Integument der Chitonen". Zeitschrift für Wissenschaftliche Zoologie 52, 404– 476.
Etimoloxía
O termo do latín científico Aculifera está formado sobre a raíz aculi- do adxectivo latino aculeātus, -a, -um, 'provisto de espiñas', de aculeus, -i, 'aguión', 'punta', 'puga', e o elemento -fera, plural de -ferus, derivado do verbo fero, 'levar', aludindo ás espiñas que levan na cutícula do manto estes animais.
Clasificación
Os úlimos datos dispoñíbeis apoiarían unha relación filoxenética entre os solenogastros, os caudofoveados e os poliplacódoros (conchíferos) polo que os aplacóforos (e, polo tanto, os aculíferos) sería parafilético. Porque as agrupaciónes das clases dos moluscos en clados é moi controvertida. (Ver clasificación dos moluscos, en Moluscos).
Propuxéronse diferentes clasificacións para os moluscos, algunha das cales non consideran os aculíferos.
A clasificación clásica é a seguinte:
Filoxenia
Diversas Árbores filoxenéticas propostas para os moluscos.
Outra hipótese considera que os Aculifera son un grupo non natural (parafilético). Segundo esta teoría, por un lado Caudofoveata sería o grupo irmán de Solenogastres e o resto dos moluscos e, por outro lado, Solenogastres formaría o grupo irmán de Polyplacophora e os moluscos restantes:
A Graña, Insua, Ortigueira
A Graña é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Revilla Vallejera
Revilla Vallejera é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 97 habitantes (INE 2012).
Cimadevila, Boiro, Boiro
Cimadevila é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca do Barbanza.
Nagorno-Karabakh
Nagorno-Karabakh ou Nagorno-Karabaj (en armenio: Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն, en azarí: Dağlıq Qarabağ ou Yuxarı Qarabağ, literalmente significa "Karabakh montañoso" ou "Alto Karabakh"; en ruso: Нагорный Карабах, Nagornyy Karabakh), historicamente coñecido como Artsakh (en armenio: Արցախ), é unha rexión da antiga República Socialista Soviética de Acerbaixán, situada no sur do Cáucaso. Localízase a preto de 270 km ao oeste da capital de Acerbaixán, Bakú. É unha rexión maioritariamente poboada por armenios que pasou á xurisdición de Acerbaixán en 1923, debido a unha decisión de Stalin. miniatura|300px|
Xeografía
280px|miniatura|Área controlada polos armenios.
Esta provincia armenia autoproclamada república independente, non recoñecida por ningún país excepto Armenia, o 10 de decembro de 1991, fica situada no macizo do Pequeno Cáucaso. O seu relevo culmina no monte Jiamys. O río Terter é o principal curso de auga.
Historia
miniatura|250px
Nagorno-Karabakh é un enclave de poboación armenia cristiá encravado en Acerbaixán (país maioritariamente islámico) onde, entre 1987-1988 deflagrou un conflito moi sanguento. Este conflito foi aínda máis atizado debido ao pogrom masivo anti-armenio organizado pola cidade acerbaixana de Sumgait a finais de febreiro de 1988 - a primeira explosión de violencia étnica nesta antiga república soviética. En novembro do 1991, esperando debelar as contestacións armenias, o parlamento acerbaixano aboliu o estatuto de autonomía da rexión. Como resposta os armenios de Nagorno-Karabakh realizaron un referendo o 10 de decembro de 1991, no cal a esmagadora maioría da poboación votou pola independencia. A comunidade acerbaixana de Nagorno-Karabakh boicoteou o referendo.
Estes acontecementos conduciron a accións violentas contra armenios que vivían en Bakú e o resto de Acerbaixán, e de acerbaixanos residentes en Armenia. Como resultado, unha vasta maioría de acerbaixanos de Armenia e armenios en Acerbaixán (excepto Nagorno-Karabakh) víranse obrigados a saír. Aos eventos de violencia civil seguiu unha guerra entre Armenia e Acerbaixán. As accións militares foron fortemente influenciadas pola inspiración militar rusa. As vitorias das ofensivas armenias nos anos seguintes proporcionáranlle o control de gran parte do territorio, ata que o 12 de maio de 1994 foi negociado un acordo de alto o fogo que permanece en vigor aínda hoxe.
Actualmente Nagorno-Karabakh é de feito un estado independente autoproclamándose República de Artsakh. Fortemente dependente da República de Armenia, usa a súa moeda, o dron. Os sucesivos gobernos armenios teñen resistido á presión interna de unir Nagorno-Karabakh a Armenia, temendo as represalias de Acerbaixán e da comunidade internacional, que considera Nagorno-Karabakh parte de Acerbaixán. A política de Armenia e de Nagorno-Karabakh están tan intimamente ligadas que un antigo primeiro ministro da República de Nagorno-Karabakh, Robert Kocharian, tornouse primeiro ministro (1997) e despois presidente de Armenia (de 1998 ata o presente).
En setembro de 2004 realizáranse conversacións entre os presidentes de Armenia e de Acerbaixán, mais a disputa por este territorio continúa e o futuro permanece incerto.
II milenio a. C.
O segundo milenio antes de Cristo comezou o 1 de xaneiro do 2000 a. C. e terminou o 31 de decembro do 1001 a. C.
Civilizacións, reinos e dinastías
As civilizacións, reinos e dinastías desta secion están organizadas de acordo a o xeoesquema das Nacións Unidas
Ichigo Kurosaki
miniatura|Cosplay de Ichigo Kurosaki. Ichigo Kurosaki (黒崎 一護, Kurosaki Ichigo) é o protagonista do manga e anime Bleach.
Jeepers Creepers 2
Jeepers Creepers 2 é un filme estadounidense de terror escrito e dirixido por Victor Salva, que foi estreado no 2003. Foi producido por American Zoetrope, Capitol Films, Myriad Pictures e distribuído por United Artists, unha división de Metro-Goldwyn-Mayer. O filme é unha secuela de Jeepers Creepers. Francis Ford Coppola foi o produtor executivo do filme. Unha secuela de Jeepers Creepers 2 está prevista para a súa estrea no 2017.
Pereiroa, Damil, Begonte
Pereiroa (á espera da oficialización da forma Pereirá ) é un lugar da parroquia de Damil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Provincia de Ingavi
miniatura|dereita|200px|Provincia de Ingavi en Bolivia dereita|miniatura|200px|Provincias do departemento La Paz Ingavi é unha das 20 provincias do departamento de La Paz en Bolivia. A súa capital é a cidade de Viacha.
Ichigo Kurosaki
Historia
Todo comeza cando recibe poderes de shinigami de mans de Rukia Kuchiki, unha auténtica shinigami. Ata que Rukia recupere todos os seus poderes, Ichigo debe facer ás veces de shinigami substituto, combatendo os Hollows e levando as almas á Sociedade de Almas.
Ao comezo da serie, dise que Ichigo é un adolescente de quince anos, que vive nun distrito ficticio de Toquio chamado Cidade Karakura. A maior peculiaridade visible á primeira ollada del é a cor alaranxada do seu pelo, que provocou as burlas e os malos tratos por parte doutros nenos durante a súa infancia. Debido a isto e ás súas circunstancias familiares, Ichigo converteuse nunha persoa arisca e que moi raramente se lle ve sorrir ou sen as cellas engurradas. No entanto, isto non quita que sexa unha persoa realmente interesada polo benestar dos seus amigos e que teña unha valentía digna dun heroe de lenda.
Familia
Ichigo estuda na escola secundaria de Cidade Karakura, e vive co seu pai, Isshin Kurosaki e as súas dúas irmás máis novas, Karin e Yuzu. Poderíase pensar na familia Kurosaki como unha familia normal de non ser polos altos niveis de poder espiritual que teñen todos os seus membros: tanto é así que desde a súa infancia, tanto Ichigo como Karin son capaces de albiscaren as almas dos falecidos, os shinigamis e os hollows. Este feito tan infrecuente é o causante da trama, xa que de non poder ver todo isto, Ichigo xamais sería quen de axudar a Rukia Kuchiki.
Con todo, o alto poder espiritual (reiatsu) de Ichigo tamén foi unha das causas do seu especial carácter, pois cando só tiña 9 anos tivo que presenciar a morte da súa nai, Masaki a mans dun hollow de terribles poderes coñecido como Grand Fisher. O sentimento de culpabilidade pola morte da súa nai defendéndoo acompaña a Ichigo durante moitos anos e volverao unha persoa pechada e pouco afectuosa.
Amizades
Aínda que Ichigo non deu pé nunca a ter grandes amigos, na súa clase si adoita haber ao redor seu varias persoas que se preocupan por el e considérano un bo amigo. De todas elas, é Tatsuki Arisawa coa que parece levarse mellor, xa que se coñecían desde nenos e, como se sinala en numerosas ocasións, Tatsuki fora varias veces á casa dos Kurosaki, algo realmente excepcional. Aínda que durante a maior parte da serie se din poucas palabras, é facilmente perceptible certo grao de complicidade e de coñecemento mutuo.
Por outra banda, as persoas coas que mellor parece levarse Ichigo en clase son tres mozos: o celoso Keigo Asano, o discreto Mizuiro Kojima e, sobre todo, Yasutora Sado, alcumado Chad. Este último, aínda máis retraído e silencioso que Ichigo, axudouno a defenderse das persoas que se metían con el, e entre eles hai unha firme e leal amizade que arrastrará ao un ás aventuras do outro.
Tamén existen outras persoas da contorna de Ichigo que acabarán xogando un papel determinante na súa vida como shinigami substituto. Unha delas é Orihime Inoue, a mellor amiga de Tatsuki, e que parece ser que está namorada de Ichigo. Orihime é unha persoa moi afectuosa e alegre, que adoita estar sempre de bo humor e que, como Ichigo, se preocupa moito máis polos seus amigos que por si mesma. Doutra banda, Uryuu Ishida, a persoa con mellores notas do colexio -Inoue, para sorpresa de moitos, é a terceira-, non ten ningún contacto especial con Ichigo ou o seu círculo ata que comeza a trama de Bleach, e a súa personalidade fría e distante adóitalle facer chocar co propio Ichigo.
Shinigami Substituto
A ata entón tranquila vida de Ichigo e de todo a súa contorna experimenta un xiro no momento en que a shinigami Rukia Kuchiki aparece na casa dos Kurosaki para acabar cun hollow que ía atacar a familia. Debido a que Ichigo interfire no seu traballo normal, Rukia acaba sendo ferida e non ten máis remedio que ceder os seus poderes a Ichigo, absorbendo este entón un reiatsu tan enorme e impensable que Rukia queda completamente debilitada. O incontrolado e inmenso poder espiritual de Ichigo non só se traduce na súa habilidade como shinigami, senón que afecta a outras persoas da súa contorna provocando que estes mesmos acaben por desenvolver poderes especiais e un reiatsu moi especial.
Ao día seguinte, en clase, Ichigo lévase a sorpresa de ver a Rukia cun corpo humano e simulando que é unha estudante de intercambio. A shinigami revela que está usando un gigai (un corpo substituto, que lle serve para recobrar os seus p0oderes e de paso poder desenvolverse mellor polo mundo dos humanos), e advirte a Ichigo que ata que se recupere el deberá de substituíla cazando a hollows e enviando as almas á Sociedade de Almas.
As primeiras aventuras de Ichigo e Rukia, unidas á aprendizaxe do traballo de shinigami de Ichigo comprenden a primeira tempada da serie. Nela a persecución de hollows fará que se entrecrucen os camiños de Ichigo cos dos seus compañeiros Chad e Orihime, e que estes adquiran tamén poderes, moi diferentes aos dun shinigami ou outra criatura. Tamén aparecerá en escena o Gran Pescador, o poderoso hollow que matou a nai de Ichigo, así como a estraña tenda de Urahara.
Este enigmático home prové de todo tipo de obxectos a Rukia para facilitar o oficio de shinigami, e entre algunhas das súas vendas cómpre destacar unha alma modificada que en máis dunha ocasión ocupa o corpo de Ichigo mentres este o abandona para traballar como shinigami. Esta alma modificada, chamada por Ichigo Kon, está dotada dunha grande axilidade, e adoita perseguir a todas as mozas cun talle grande de suxeitador. Porén, Kon pásase a maior parte do tempo amolado ocupando un peluche en forma de león.
Ichigo vese en especiais problemas ao descubrir que o seu compañeiro de clase Uryuu Ishida é un quincy, unha raza humana en vías de extinción que está enfrontada aos shinigamis pero que loita tamén contra os hollows. Aceptando un desafío de Ishida, Ichigo participa nunha estraña competición para aniquilar o maior número de hollows posible, ata que aparece un Menos Grande, unha variedade enorme e dun poder que supera os dun shinigami normal. A vitoria final sobre ese monstro, unida á permanencia de Rukia escondida no mundo dos humanos -leva meses vivindo no armario de Ichigo, e estrañamanete non pode recuperar os seus poderes- acaba por chamar a atención da Sociedade de Almas, inaugurando a tempada máis soada da serie.
A Sociedade de Almas
Por fin, unha noite sucede o que Rukia tanto temía. A Sociedade de Almas manda uns shinigamis a arrestala por permanecer tanto tempo no tempo real e por ceder os seus poderes a un mortal, algo severamente castigado. A súa sorpresa será enorme ao ver que os enviados son dous dos guerreiros máis poderosos e ademais vellos coñecidos seus: o seu irmán Byakuya Kuchiki, o capitán do Sexta Escuadrón, e o seu tenente, Renji Abarai (un grande amigo de Rukia desde a infancia). Cando se dispón a marchar con eles, aparece Ichigo e enfróntase a Renji. Cando todo parecía a favor de Renji, Ichigo consegue poñelo en apertos, provocando a intervención de Byakuya, sendo claramente derrotado. Antes de marchar, o frío Byakuya quita os poderes a Ichigo e este, desesperado e case moribundo, non pode facer máis que ver como Rukia se afasta mentres lle pide, entre bágoas, que se esqueza dela.
Desesperado por rescatar a Rukia, Ichigo pide axuda a Urahara, e este sométeo a un durísimo adestramento para recuperar os seus poderes e poder liberar o seu Zanpakutō -espada de shinigami-. Durante este proceso Ichigo viaxa ao profundo da súa alma para atoparse coa súa zanpakuto, está a piques de converterse en hollow, e este perigo parece non abandonarlle xa nunca máis. Seguidamente, Ichigo marcha á Sociedade de Almas, acompañado polos seus amigos Chad, Orihime e Ishida, así como un gato negro que fala, Yoruichi, o mellor amigo de Urahara que se ofrece como o seu guía.
O rescate de Rukia é case unha misión suicida. Na Sociedade de Almas non só habitan miles de shinigamis, senón que entre eles están os trece Capitáns de Escuadrón, temibles e implacables combatentes que impedirán custe o que custe que Ichigo e os seus compañeiros rompan os seus tradicionais costumes. Ademais, un interese escuro parece adiviñarse en todo o relacionado con Rukia, xa que é condenada a matar e a data da súa execución está sendo constantemente adiantada. Este feito tamén comeza a espertar sospeitas dentro dos propios Escuadróns, e amigos de Rukia como Renji comezan a dubidar.
A entrada no Seiritei (a cidade dos shinigamis) anúnciase difícil, e de non ser por unha amiga de Yoruichi, Kuukaku Shiba -quen ademais mándalles ao seu irmán máis novo, Ganju Shiba para axudarlles- o rescate de Rukia sería imposible. Ao ser disparado o equipo polo canón de Kuukaku, acaban por ser divididos, e xa non volverán reencontrarse ata o final da aventura: por unha banda cae Chad, por outro Ishida e Orihime, por outro Yoruichi e por un último Ichigo e Ganju. A partir de entón, os combates non deixan de sucederse.
Baquílides
Baquílides (Βακχυλίδης) foi un poeta lírico grego, rival de Píndaro.
Ichigo Kurosaki
A Sociedade de Almas
Ichigo é rescatado entón por Yoruichi, quen revela a súa auténtica forma (dun xeito moi divertido), a dunha bela muller de pel morena e trazos felinos, a Ex Capitá do Segundo Escuadrón -o corpo de operación especiais e sixilo- marchada ao exilio moito tempo atrás xunto a Kisuke Urahara, o Ex Capitán do Duodécimo Escuadrón. Yoruichi encárgase de adestrar a Ichigo para desenvolver a forma máxima do poder de shinigami, o bankai, ou segunda liberación da Zanpakutō, algo só aberto a persoas de gran poder e que sufran un adestramento durísimo como os capitáns. Con todo, Ichigo finalmente debe dominar o bankai en só dous días, xa que a execución de Rukia volve ser adiantada.
Baquílides
Traxectoria
Baquílides naceu en Iulis, na illa de Ceos por volta do ano 520 a.C. e morreu o 451 a.C. Era o sobriño e discípulo do poeta Simónides, a quen seguiu á corte do tirano Hierón de Siracusa. A continuación percorreu as cortes de Tesalia e Macedonia. Ademais de epinicios (odas ao vencedor dos Xogos), compuxo himnos aos deuses e soberanos, como Alexandre, fillo de Amintas I. Pasou logo longo tempo en Atenas, onde participou en numerosos concursos.
Ichigo Kurosaki
A Sociedade de Almas
No último momento posible, Ichigo consegue salvar a Rukia da morte, axudado por Yoruichi e por dous capitáns máis de escuadrón que comezaron a albergar as súas dúbidas verbo daquela trama tan escura, os poderosísimos capitáns Kyoraku e Ukitake. Mentres todos entran en diferentes e complicados combates, Ichigo despacha nun momento a tres tenentes e enfróntase ao seu inimigo particular, o propio irmán de Rukia, o Capitán Kuchiki. Este parece demostrar un profundo desprezo pola súa irmá e unha cega fe na xustiza e nas normas, das que se considera executor. Así, o combate máis intenso de todo o ataque da Sociedade de Almas prodúcese entre ambos os personaxes, os dous polos opostos, e ambos os dous acaban por revelar os seus respectivos bankai.
Baquílides
Traxectoria
O final da súa vida énos moi descoñecido. Talvez retornou a Ceos, onde canta ao atleta Lacón, vencedor dos Xogos olímpicos nas Odas 6 e 7. Segundo certos autores, exiliárase e atopara refuxio en Esparta, o que parece apoiarse na Oda 9 e no ditirambo Idas.
Ichigo Kurosaki
A Sociedade de Almas
As intensas tempadas segunda e terceira do anime, que abranguen todos estes feitos, son consideradas as centrais de toda a saga, e acaban no momento en que Ichigo, Chad, Orihime, Ishida e Yoruichi voltan ao mundo dos humanos. Antes de marchar, Ichigo recibe do Capitán Ukitake un medallón que lle permitirá seguir sendo shinigami substituto sen que volva ser molestado por ningún membro leal á Sociedade de Almas.
Baquílides
Obra
A tradición atribúelle a Baquílides seis libros de himnos aos deuses, tres libros de eloxios e un de epinicios. Até 1897 só se coñecían fragmentos, mais atopáronse dous rolos de papiro do século I ou II en Exipto que contiñan uns vinte dos seus poemas, aínda que teñan moitas lagoas:
Exexese
A palabra exexese significa 'extraer o significado dun texto dado'. A exexese adoita ser contrastada coa eiséxese eīsḗgēsis (do grego ε‘ισήγησις), que significa 'proposición', 'proposta' ou 'inserir as interpretacións persoais nun texto dado'. En xeral, a exexese presupón un intento de ver o texto obxectivamente, mentres que a eiséxese implica unha visión máis subxectiva.
Baquílides
Obra
Nun dos seus ditirambos introduce por vez primeira na poesía grega un diálogo no que o director do coro se transforma en personaxe, o que se considera un antecedente remoto da primitiva traxedia ática.
Exexese
A exexese tradicional require o seguinte:
A pesar de que a exexese máis amplamente coñecida é a que trata sobre libros cristiáns, xudeus e islámicos, tamén existe a análise de libros doutras relixións, e tamén de libros non relixiosos.
Catolicismo
Entre os exexetas bíblicos antigos están:
A partir do século XVI, e a exemplo de Lutero, saíron á palestra infinidade de intérpretes racionalistas da Biblia, que foron replicados, entre outros, polos católicos Cornelio a Lapide (1567-1637) e Dom Calmet (1672-1757)
O Concilio Vaticano II indica criterios para unha interpretación da Sagrada Escritura conforme ao Espírito que a inspirou:
Protestantismo
As tres principais correntes exexéticas da Reforma están representadas por Zuinglio, Lutero e Calvino:
A exexese protestante posterior seguiu máis a corrente calvinista que a luterana.
Durante os últimos séculos algunhas universidades alemás, como a de Tubinga foron moi reputados centros de exexese.
Nos Estados Unidos son hoxe famosas as Divinity Schools das universidades de Chicago, Harvard e Yale.
O libro de Robert A. Traina Methodical Bible Study é un exemplo de exexese cristiá protestante.
Xudaísmo
As formas tradicionais de exexese xudía aparecen a través da literatura rabínica, que inclúe o Mishnah, os dous Talmudes e a literatura midrash. Os exexetas xudeus reciben o título de meforshim (comentadores).
O Midrash forma unha exposición da exexese bíblica da Torá (תורה) e os seus parágrafos relacionados coa Lei, que tamén é un obxecto de análise. A Halajá comprende unha exexese da Lei escrita. A Agadá é unha exexese de partes da Torá non conectadas á Lei.
O Mikra comprende o estudo exexético da Torá, os Profetas e os Escritos, as tres divisións da Biblia xudía (en hebreo תנ"ך‎, Tanakh), que os cristiáns chaman Antigo testamento. A Mesorá é a exexese que determinou as regras e principios que gobernan os textos bíblicos. A redacción do Talmud resulta de estudos exexéticos, e o Talmud en si converteuse en obxecto de estudo e análise.
A exexese xudía non terminou coa redacción do Talmud. Continuou durante os tempos antigos, a Idade Media e o Renacemento, e segue a ser obxecto de estudo hoxe en día. Os xudeus teñen centros para estudos exexéticos en todo o mundo, en cada comunidade, e consideran a exexese unha ferramenta importante no entendemento das Escrituras.
Ichigo Kurosaki
Os Bound (só en anime)
Utilizando a tenda de Urahara como base, Ichigo e os demais comezan a descubrir as habilidades e os motivos que impulsan os bounds a atacaren a humanos vivos. O xefe de todos eles, Jin Kariya, mesmo secuestra a Ishida, afirmando que necesitan os poderes do último quincy para atinxiren os seus obxectivos. Tras numerosos e complicados combates -nalgúns dos cales reciben axuda doutros tenentes chegados da Sociedade de Almas-, Ichigo acaba por descubrir que os bounds queren chegar á propia Sociedade de Almas para vingárense dos seus creadores. Ishida opta por abrirlles o paso, explicando logo que se non o facía, sería máis difícil derrotalos no mundo dos humanos que na Sociedade de Almas.
Os Arrancar
Trala fuxida de Aizen e os outros dous capitáns a Hueco Mundo co Hougyoku, Ichigo e o resto dos seus amigos voltan a Karakura deixando a Rukia na Sociedade de Almas. Ao chegaren, Kisuke Urahara recíbeos e descúlpase por non ser totalmente sincero con eles con respecto ao Hougyoku e o rescate de Rukia. Ichigo non se mostra enfadado e todos volven ás súas vidas.
Arturo Rial
Arturo Rial Tubío, nado en Noia en 1956, é un expiloto galego de rally. Gañou tres veces o Campionato de Galicia de Rally (en 1989, 1991 e 1993).
Ichigo Kurosaki
Os Arrancar
O novo ano escolar comeza e Ichigo recibe unha placa de Ukitake que lle autoriza a actuar como shinigami substituto na zona de Karakura, un artefacto protexido por un campo espiritual que lle permite adoptar a súa forma shinigami sen necesidade de pílulas gikongan ou obxectos como a luva de Rukia ou o bastón de Urahara. O primeiro feito estraño é que Tatsuki Arisawa é quen de ver esa placa, en teoría invisible para os humanos sen poder espiritual.
Arturo Rial
Traxectoria
Comezou a competir cun Ford Fiesta, co que disputou varias probas do Campionato de Galicia, e logo correu media tempada cun Renault 5 GT Turbo. Pero a marca coa que logrou os seus maiores éxitos foi Citroën, chegando a ser piloto oficial desta.
Ichigo Kurosaki
Os Arrancar
O seu pai, Isshin Kurosaki regálalle o amuleto da súa nai e as clases comezan. Chega un novo estudante chamado Shinji Hirako e todo parece transcorrer normalmente; Ichigo desempeña o seu traballo como shinigami substituto acabando cos hollow da zona facilmente.
Exexese
Islam
Os tafsires non inclúen interpretacións esotéricas ou místicas, as cales competen á palabra relacionada Ta'wīl. As interpretacións esotéricas non contradín usualmente as interpretacións convencionais; en vez diso, discútense a igualmente fóra do Corán.
Ichigo Kurosaki
Os Arrancar
Ata que un vello coñecido da familia Kurosaki aparece, Grand Fisher, o Hollow que asasinou a nai de Ichigo, volve de "Hueco Mundo" totalmente cambiado tras quitarse parte da súa máscara e aparece como Arrancar. Cando Ichigo sente a presenza espiritual de varios hollow deixa a Kon no seu corpo e sae na súa busca. Con todo é interceptado por Hirako, que lle ataca co que parece ser unha Zampakutô.
Arturo Rial
Traxectoria
Cun Citroën AX Sport proclamouse campión galego en 1989, 1991 e 1993, anos nos que tivo como rivais máis importantes a Germán Castrillón e Manuel Senra. Ademais en 1989 gañou o Challenge Citroën do Campionato de España. En 1994 comezou a competir cun Citroën ZX 16V, co que gañou o Rally Botafumeiro de 1994 e co que correu ata 1998, cando pasou a pilotar un Citroën Saxo VTS, ata a súa retirada en 2001.
Exexese
Islam
A maior parte das escolas coránicas propoñen un traballo baseado nunha ou varias exexese do Corán, feitas por gramáticos recoñecidos ou por xuristas islámicos. As máis das diferentes sensibilidades musulmás teñen exexeses que poden variar sensibelmente (por exemplo, a propósito da filiación explícita do profeta).