cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
10ª edición dos Premios Mestre Mateo
Desenvolvemento
Tanto a Academia Galega do Audiovisual, organizadora dos premios, como o director da gala, Ángel de la Cruz, enfocaron esta noite de sábado como unha noite de celebración, de reivindicación e de unión, na que tanto os integrantes da Academia como os 107 finalistas pasaron pola alfombra vermella con ganas de compartir os éxitos propios e os dos seus compañeiros. Os finalistas tamén posaron no photocall da entrada do Palexco, e os gañadores volveron fotografarse despois, coa súa estatuíña.
Entre os proxectos con máis candidaturas nesta edición destacaban a serie de televisión Matalobos, finalista en 15 categorías; a longametraxe de ficción Doentes, en 13; a longametraxe de animación Engurras, en 8; a longametraxe documental Tralas Luces, en 6, e a longametraxe para televisión Eduardo Barreiros, o Henry Ford galego, tamén finalista en 6 categorías.
Entre as parellas encargadas de entregar os premios figuraban algunhas das caras máis coñecidas da televisión e a escena galegas, como Luís Tosar, Roberto Vilar, Beatriz Manjón, Xosé Manuel Olveira "Pico", Isabel Blanco, María Mera, Pedro Alonso ou Isabel Risco. Así mesmo, pasaron polo escenario da Gala dos Premios Mestre Mateo outros actores e actrices galegos, máis coñecidos polo seu traballo a nivel estatal, como Javier Gutiérrez, que encarna ao entrañábel "Satur" en Águila Roja, David Seijo, que é "Ramiro" na serie El Barco, ou o presentador Fernando González "Gonzo".
Mediada a gala, as produtoras Emma Lustres e Fernanda del Nido, en nome da Academia Galega do Audiovisual, fixéronlle entrega do Premio de Honra Fernando Rey a Dolores Ben, á que se lle outorgou pola súa decidida aposta polo audiovisual do país, que vén demostrando nos últimos 20 anos de traballo a prol do sector.
Os discursos
A gala estivo repleta de discursos reivindicativos por parte dos organizadores, dos gañadores e do propio guión de Ángel de la Cruz, interpretado por María Castro. Todos os que fixeron uso da palabra pediron que non se deixe de lado o sector do audiovisual, e que se faga unha política pública consensuada co sector.
A maioría dos galardoados coincidiron en solicitar ás institucións públicas que se siga a apoiar a produción propia, posto que o audiovisual é un sector estratéxico que xera moitos postos de traballo e sentido de pais.
Antonio Mourelos, presidente da Academia, destacou no seu discurso que non foi doado cumprir os 10 anos de existencia da institución, pero non quixo volver a insistir no talento, profesionalidade e creatividade do sector do audiovisual galego, porque "estamos cansos de ir de despacho en despacho para dicir que somos un sector importante que da traballo a moita xente, quen o ten que saber xa o sabe e se non fai nada porque non quere ou porque non lle deixan". Aínda que Mourelos recoñeceu que tamén hai que facer autocrítica para ter cada vez producións de máis cualidade e buscar investimento aquí e fóra. "Digámoslle a quen corresponda que a cultura importa", rematou.
Pola súa banda, Dolores Ben, premio de honra Fernando Rey deste ano, agradeceu o recoñecemento dicindo que supón un estímulo para seguir traballando. "O audiovisual é un sector estratéxico, cheo de xente nova e con talento, que son o futuro", afirmou. "Ten que facerse unha política de audiovisual clara e consensuada co sector para poder superarmos a situación actual", engadiu na mesma liña que moitos dos galardoados esta edición.
Presenza institucional
Os principais representantes das institucións públicas e privadas que estiveron presentes na gala foron o conselleiro de Cultura e Educación, Xesús Vázquez Abad, o alcalde da Coruña, Carlos Negreira, os portavoces do grupo socialista, Francisco Cerviño e do grupo nacionalista, Ana Pontón, a concelleira de Cultura da Coruña, María Fernández, o deputado do BNG, Francisco Jorquera, o director xerente do Consorcio Audiovisual, Anxo Quintanilla, a concelleira de Cultura de Ourense, Isabel Pérez, a vicepresidenta 2ª da Academia Española de Cine, Judith Collel e o representante da Academia de Cine Catalá, Xavi Lite, entre outros.
Premios
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
miniatura|dereita|150px|[[Antonio Durán "Morris", mellor actor.]] miniatura|150px|[[Antonio Mourelos, mellor actor secundario.]] miniatura|dereita|150px|[[Roberto Vilar, mellor comunicador.]] miniatura|150px|[[Dolores Ben, premio de honra Fernando Rey.]]
CEIP Ramón Cabanillas
O CEIP Ramón Cabanillas é un centro pertencente á rede pública de colexios da Xunta de Galicia, situado en Santiago de Compostela. Nel impártense clases de educación infantil (de 3 a 5 anos) e de educación primaria (de 6 a 12 anos). Leva o nome do escritor Ramón Cabanillas.
Está situado no barrio de Pontepedriña, na rúa de Jose Antonio Souto Paz. Comenzou o seu funcionamento no curso 2010/2011 agrupando o anterior CEIP Ramón Cabanillas e o CEIP Colexiata de Sar.
Castiñeira, Xermar, Cospeito
Castiñeira é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
A Barqueira, Fanoi, Abadín
A Barqueira é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, 1 home.
Cristina Rota
Cristina Rota, nada en La Plata en 1945, é unha actriz, produtora e profesora de arte dramática arxentina.
Traxectoria
É nai de Nur Al Levi e de Juan Diego e María Botto, fillos do tamén actor Diego Botto. Foi profesora no seu centro de actores como Malena e Ernesto Alterio, Guillermo Toledo, Alberto San Juan, Nathalie Poza, Andrés Lima, Luis Bermejo, Penélope Cruz, Fernando Tejero ou Roberto Álamo.
A Asaguán, Cea, Vilagarcía de Arousa
A Asaguán é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Nanger
O xénero comprende de tres a cnco especies, segundo os autore, coñecidas como gacelas.
Descrición
O xénero foi creado polo zoólogo francés Fernand Lataste, nun traballo publicado en ''Actes Soc. Linn. Bordeaux'', 39: 183.
Especies e subespecies
O xénero Nanger foi considerado orixinalmente como un subxénero dentro do xénero Gazella, e posteriormente elevado ao rango de xénero (por exemplo, aínda en moitas publicacións a especie Nager dama aparece citada como Gazella (Nanger) dama (Pallas). ou como Gazella dama (Pallas, 1766).
Segundo o MSW e o ITIS (ambos consultados o 17 de outubro de 2018), a clasificación do xénero é:
Pulp (grupo musical)
Pulp é unha banda de rock alternativo formada en Sheffield, Inglaterra en 1978 polo entón adolescente de 15 anos Jarvis Cocker. Foi orixinalmente coñecida como "Arabacus Pulp", pero o nome foi acurtado un ano despois. Os membros de Pulp eran todos compañeiros que asistían á City High School en Sheffield e acompañaron á banda Crude, da mesma escola, nos seus primeiros concertos. Citan como as súas influencias a David Bowie, The Cure, The Beatles e The Kinks.
Durante os anos 80 a banda esforzouse por conseguir o éxito, pero non sería ata os 90 cando gañarían prominencia no Reino Unido coa edición dos álbums His 'n' Hers en 1994 e particularmente Different Class en 1995, que acadou o número 1 na lista de álbums británica. Different Class conseguiu catro sinxelos top 10, incluídos "Common People" e "Sorted for E's & Wizz", que foron número 2 no seu país. O estilo musical de Pulp durante este período era un pop-rock influenciado pola música disco cunhas letras ultrarrealistas.
Asociación nacional para a defensa do patrimonio dos Institutos históricos
miniatura|170px|Cartel das V Xornadas de Institutos Históricos españois. Cabra (Córdoba), 2011. A Asociación nacional para a defensa do patrimonio dos Institutos históricos (ANDPIH), tamén chamada Asociación de Institutos Históricos de España, é unha asociación cultural, sen ánimo de lucro, con domicilio social en Granada, dedicada á promoción, conservación e difusión do patrimonio cultural e educativo dos Institutos de Educación Secundaria españois, que posúen carácter histórico.
A asociación realiza diversas actividades e celebra encontros anuais entre os seus membros. Foi constituída en 2010 e o seu actual presidente é Luis Castellón Serrano, licenciado en Ciencias Xeológicas e catedrático de Ciencias Naturais do IES "Padre Suárez" de Granada.
Obxectivos
Co obxectivo de poñeren en valor o rico patrimonio histórico, artístico, educativo, documental e simbólico destes institutos, os equipos directivos dun número importante destes centros iniciaron unha tarefa de coordinación dos traballos de inventario, catalogación, conservación e difusión dos seus fondos. Froito deste labor foron as "I Xornadas de centros públicos con patrimonio histórico educativo" que se celebraron en Granada en xullo de 2007, á que seguiron outras xa coa denominación de "Xornadas de Institutos Históricos españois", que se celebran anualmente.
En concreto, os obxectivos da asociación son:
Institucións asociadas
Os institutos de educación secundaria asociados están representados por persoas físicas ou xurídicas (fundacións).
Os membros fundacionais desta asociación foron:
Outros socios actuais son:
Xornadas anuiais
Despois da reunión inaugural de Granada en 2007, até o día de hoxe producíronse as seguintes Xornadas anuais:
Orde de Afonso X o Sabio
A Asociación de Institutos históricos españois foi condecorada co seu ingreso na Orde de Afonso X o Sabio, na súa categoría de Corbata, polo Consello de Ministros de 8 de xullo de 2011, xunto á Fundación de Ayuda contra la Drogadicción e a Fundación Tomillo.
Á ANDPIH se lle recoñece con este galardón o seu labor de promoción, conservación e difusión do patrimonio cultural e educativo dos Institutos de Educación Secundaria que teñen carácter histórico.
AKT1
AKT1, do inglés V-akt murine thymoma viral oncogene homolog 1, é unha enzima que en humanos é codificada polo xene AKT1.
Residencia de Estudiantes
miniatura|dereita|Residencia de Estudiantes A Residencia de Estudiantes, localizada en Madrid, é un centro fundado en 1910 pola Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, produto directo das ideas renovadoras que iniciara en España o krausista Francisco Giner de los Ríos coa fundación en 1876 da Institución Libre de Enseñanza. Desde o primeiro momento quixo ser un complemento educativo á universidade no que se formasen os fillos das clases dirixentes liberais. Por ela pasaron figuras como Salvador Dalí, Federico García Lorca, Jorge Guillén, Luis Buñuel, o ourensán Carlos Velo, a viguesa de orixe rusa Lydia Kúper ou o lugués Luís Pimentel.
AKT1
A proteína quinase serina/treonina codificada polo xene AKT1 está cataliticamente inactiva en fibroblastos privados de soro e en fibroblastos imortalizados. AKT1 e o ATK2 son activados por factores de crecemento derivados de plaquetas. A activación é rápida e específica, non sendo anulada por mutacións no dominio de homoloxía a plecstrina da AKT1. Foi demostrado que a activación ocorre a través do Fosfoinosítido 3-quinase.
No sistema nervioso en desenvolvemento, o AKT é un mediador crítico da supervivencia neuronal inducida por factores de crecemento. Os factores de crecemento poden suprimir a apoptose dunha maneira independente de transcrición, por activación da quinase serina/treonina AKT1, que despois fosforila e inactiva compoñentes da apoptose.
Múltiples variantes de transcriptos, que sufriron splicing alternativo, foron encontrados para este xene.
Amatore Sciesa
Traxectoria
De humildes orixes, de profesión tapiceiro, no 1850 entrou en contacto con algúns grupos clandestinos republicanos que loitaban contra o dominio que o Imperio Austríaco tiña sobre o Lombardo-Veneto. Só pasaran dous anos desde os cinco días e o gobernador xeral Radetzky seguía unha política ferozmente represiva, que non deixaba outro campo aos patriotas lombardos que a submisión, a forca ou o exilio, pero que doutra banda, no canto de reducir a oposición política e nacional, alzábaa, aínda que esta última era obrigada a expresarse nas formas máis clandestinas. Á difusión de manifestos revolucionarios tamén axudou Sciesa: a noite do 30 de xullo de 1851 foi interceptado, na Porta Ticinese, en posesión de devanditos manifestos, e arrestado coa acusación de pór algunhas copias na vía Spadari, en Milán.
Condenado a morte nun proceso sumario instruído polo capitán auditor Carl Pichler von Deeben, Sciesa foi conducido á forca: segundo a tradición popular, a un xendarme que, conducíndoo ao lugar de execución o fixera pasar debaixo das xanelas da súa casa, exhortándoo a revelar os nomes doutros revolucionarios, contestaría en dialecto milanés: Tiremm innanz! (Imos adiante!). A falta do verdugo, falecido algúns días antes, foi fusilado e logo sepultado no Fopponino de Porta Vercellina, hoxe desaparecido.
Conta Giovanni Visconti Venosta que don Giuseppe Negri, o sacerdote que acompañou a Sciesa ao patíbulo, deulle unha versión lixeiramente diferente do contexto no cal se pronunciou a famosa frase: «As palabras tirem innanz [sic], segundo Negri, non as diría ao longo da rúa ao oficial que mandaba os soldados, senón pouco antes de que o triste cortexo chegase ao lugar do suplicio; talvez ao sacerdote, que o exhortaba a confesar. Isto tamén se adecúa máis ás formalidades que se usaban entón con ocasión destas condenas militares».
Na sentenza foi erroneamente chamado Antonio e por este motivo naceu o equívoco asociado ao seu nome. A pena foille imposta en aplicación da lei estatal, promulgada con proclama do 10 de marzo de 1849, confirmada por Radetzky, xunto co estado de asedio, o 2 de agosto de 1851:
Na práctica, Sciesa, que non gozaba de ningunha protección especial, serviu ao gobernador xeral de exemplo de severidade, tanto é así que a súa condena a morte precedeu en pouco tempo á do comasco Luigi Dottesio. O feito de que rexeitase indicar os nomes dos outros conspiradores só constituíu un agravante. Neste sentido esta acción foi percibida na época como unha importante confirmación de que Radetzky non soubo ofrecer, aos 'malos sudditi' italianos do emperador Francisco Xosé, outra cousa que unha renovada e eterna represión.
Gran Premio de Australia de 1998
O Gran Premio de Australia de 1998 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 8 de marzo de 1998 en Melbourne. Foi a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula Un de e a 63ª carreira na historia combinada do Gran Premio de Australia que data do 100 Miles Road Race de 1928. A carreira disputada en 58 voltas ao circuíto de 5´3 quilómetros foi a sexta vez que se celebrarou no Albert Park, usado por primeira vez en 1953 e a terceira desde que o novo circuíto acolleu a carreira en 1996.
A carreira gañouna Mika Häkkinen no McLaren - Mercedes por diante do seu compañeiro de equipo David Coulthard en circunstancias controvertidas. O pilto de Williams Heinz-Harald Frentzen terminou en terceiro lugar. A carreira tamén representou a primeira vitoria para o fabricante de pneumáticos xaponés Bridgestone na Fórmula Un e a primeira carreira desde o Gran Premio do Canadá de 1991 non gañada por Goodyear. Johnny Herbert anotou o seu único punto da tempada.
Resumo da carreira
Os McLarens de Mika Häkkinen e David Coulthard fixeron boas saídas desde a primeira fila da grella, pero o Ferrar de Michael Schumacher, que comezou a terceiro lugar, tamén tivo unha boa saída e intentou superar o segundo lugar de Coulthard. O piloto de Ferrari quedou co McLarens, pero retirouse na 6ª volta cando fallou o seu motor. Este entregou o terceiro lugar ao Williams de Jacques Villeneuve, que era perseguido polo Benetton de Giancarlo Fisichella.
Logo da primeira rolda de paradas en boxes, Villeneuve atopouse detrás do seu compañeiro de equipo Heinz-Harald Frentzen, Eddie Irvine e Fisichella de Ferrari. Fisichella puido pasar a Frentzen pola terceira posición, pero despois retirouse por unha falla mecánica, deixando a Frentzen para terminar xusto por diante do Ferrari de Eddie Irvine que xogara cunha estratexia de parada única. Villeneuve foi dobrado pouco despois polos McLaren, pero aínda así logrou terminar en quinto lugar.
Na volta 36, ​​Häkkinen entrou aos pits de xeito inesperado, aparentemente logo dunha chamada pola radio. Pilotou directamente polo pitlane e volveu a carreira sen parar, pero perdeu o primeiro posto co seu compañeiro de equipo Coulthard. En 2007, o xefe de McLaren Ron Dennis afirmou que alguén accedeu ao sistema de radio do equipo:
"Non manipulamos Grandes Premios nin os manipulamos, salvo que houbese algunha circunstancia excepcional, que ocorreu no Gran Premio de Australia de 1998, cando alguén accedeu á nosa radio e instruíu a Mika Häkkinen a entrar nos pits".
Tras a conclusión da carreira, o presidente da Grand Prix Corporation de Australia, Ron Walker, presentou unha queixa oficial ante a FIA de como as accións do equipo McLaren decidiron a carreira para Häkkinen.
Aníbal Montero
Aníbal Montero Soca, nado en Maciel, Paraguai, o 12 de xuño de 1949, é un ex futbolista e adestrador paraguaio.
Traxectoria
Comezou a súa carreira futbolística no Uruguai, onde xogou no Club Atlético Cerro, antes de dar o salto a Europa en 1971, cando fichou polo Elche, da Segunda División, adestrado polo arxentino Roque Olsen. Na súa segunda tempada en España, anotou contra o Barakaldo o gol que lle daba ao Elche o segundo ascenso a Primeira División da súa historia. Xogou cinco anos máis no club ilicitano en Primeira, ata o descenso do equipo na tempada 1977/78. Disputou un total de 232 partidos oficiais co Elche, anotando 11 goles.
En xullo de 1978 fichou polo Deportivo da Coruña, na Segunda División. Xogou 19 partidos no club galego, que completou unha mala campaña acabando preto do descenso. Con todo, non chegou a rematar a tempada, pois tras perder varios partidos por unha lesión no tendón de Aquiles o seu contrato foi rescindido en marzo.
Posteriormente xogou no Alicante e o CE Europa.
Marcel Moyse
Marcel Moyse, nado o 17 de maio de 1889 e finado o 1 de novembro de 1984, foi un famoso frautista francés para o que se escribiron moitas pezas (por exemplo, o Concerto de Jacques Ibert en 1934). Tamén foi un gran mestre de frauta e autor de numerosos estudos e exercicios de frauta.
Traxectoria
Marcel Moyse foi o fundador da Academia de Música e Festival Marlboro. Era un inspirado mestre que se esforzaba en ensinar aos seus alumnos non como tocar a frauta mais facer música. Actuaba decotío xunto ao seu fillo Louis Moyse (1912-2007). Algúns dos seus alumnos foron Trevor Wye, William Bennett, Sir James Galway, Jean-Claude Gérard e Conrad Klemm.
Marcel Moyse finou o 1 de novembro de 1984 en Brattleboro, Vermont, en Estados Unidos.
Entre os moitos estudos que escribiu, destaca Tone Development Through Interpretation, publicado por McGinnis & Marx.
El Tambre (1920)
El Tambre foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1920.
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses de la Región, apareceu en decembro de 1920. Foi unha publicación de carácter propagandístico do candidato José María Paramés, que obtivo a acta de deputado a Cortes polo distrito de Muros-Negreira nas eleccións xerais de 1920. Defendía os intereses do Partido Conservador. Só se conserva o número 2, editado o 29 de decembro de 1920.
Piouhgd
piouhgd é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Butthole Surfers, publicado o 20 de febreiro de 1991 a través do selo Rough Trade Records. O disco foi reeditado por Capitol Records en 1992 debido a que quedou descatalogado despois de que a rama estadounidense de Rough Trade pechase o ano anterior. Capitol mercou os dereitos do álbum tras o seu lanzamento inicial, co obxectivo de afastar a outros selos da banda. O disco foi reeditado novamente en outubro de 2007 a través do propio selo de Butthole Surfers, Latino Buggerveil, e incluía as catro cancións do seu EP de 1989 Widowermaker como cancións extra.
Xoán II de Francia
Xoán II de Francia chamado: "o Bo", nado en Le Mans o 26 de abril de 1319 e finado en Londres o 8 de abril de 1364, foi conde de Anjou e Maine e duque de Normandía (1332 - 1350) e rei de Francia (1350 -1364).
Traxectoria
Naceu en 1319, era o segundo fillo, pero o primeiro varón, do rei Filipe VI de Francia e a súa primeira muller, Xoana de Borgoña. Era neto por liña paterna de Carlos I de Valois e Margarida de Anjou, e pola liña materna de Roberto II de Borgoña e de Inés de Francia.
Casou o 6 de agosto de 1332 en Melun con Bonna de Luxemburgo, filla do conde Xoán I de Luxemburgo e Isabel de Bohemia. Desta unión naceron:
O 19 de febreiro de 1349 casou, en segundas nupcias, en Nanterre, coa condesa Xoana de Auvernia, filla de Guillerme XII de Auvernia e Margarida de Évreux. Desta unión naceron:
Ascenso ao trono e conflitos
Foi coroado rei de Francia o 26 de agosto de 1350 na catedral de Reims.
Devaluou a moeda francesa para obter os fondos necesarios para facer fronte aos gastos franceses na Guerra dos Cen Anos. Ademais de se enfrontar ao rei inglés, tamén se enfrontou constantemente con Carlos II de Navarra.
Loitando contra o príncipe negro, fillo de Eduardo III de Inglaterra, foi capturado e feito prisioneiro na batalla de Poitiers en 1356. Foi enviado a Londres, onde foi encerrado na Torre. En 1360, tras a paz de Bretigny, regresou a Francia co compromiso de pagar un prezo elevado pola súa liberación. Dado que non conseguiu obter a cantidade solicitada, foi de novo preso e deportado a Inglaterra, onde morreu en 1364.
Boaventura de Bagnoregio
Boaventura de Bagnoregio nado na Toscana en 1221 e finado en Lión en 1274 foi un filósofo e teólogo, profesor da Universidade de París, superior da Orde franciscana e cardeal da Igrexa católica.
Traxectoria
miniatura|300px|San Boaventura nunha pintura de [[Francisco Herrera el Viejo, 1628, Museo do Prado.]] O seu primeiro nome foi Giovanni da Fidanza. Obtivo o diploma en Arte. En 1243 pediu o ingreso na Orde franciscana ou de Freires Menores e asumiu o nome de Boaventura. Matriculouse na Facultade de Teoloxía de París obtendo os títulos de bacharel bíblico e bacharel sentenciario. A súa tese defendida para poder adicarse ao ensino versou sobre Cuestións verbo do coñecemento de Cristo.
Sufriu unha forte oposición por parte das autoridades académicas e relixiosas. Agromou unha violenta polémica debido a que círculos eclesiais moi influentes eran radicalmente contrarios ás innovacións que supoñían as ordes mendicantes seguindo os exemplos de Domingos de Guzmán e Francisco de Asís, non inseridos directamente na xerarquía eclesial e tendo a pobreza como eixo da súa vida. Neste conflito mediou o propio Papa Alexandre IV, que apoiou a presenza dos mendicantes na Universidade. Así, en 1257 acadou o título de doutor xunto co dominico Tomé de Aquino. Moi cedo, renunciou a ese cargo ao ser elixido como ministro xeral da Orde franciscana.
O Papa Gregorio X confioulle a preparación do II concilio de Lión cuxo principal obxectivo era conseguir a unidade da Igrexa Católica e a Igrexa Ortodoxa.
Pensamento
Deus, orixe do universo, fonte de amor, é a verdade esencial e transcendente. Para chegar a el propón a vía iluminativa. As criaturas, animais, plantas e obxectos son coma unha linguaxe que manifestan vestixios do divino. O mundo expresa a Deus, é un libro escrito para ser lido polo home e lembrarlle sen cesar o amor do seu autor. A beleza de cada cousa e do universo enteiro convídanos a percibir directamente a Deus. As cousas fálannos da súa causa eficiente, formal e final. Porén onde atopamos unha auténtica imaxe do creador é no fondo da nosa interioridade, na alma mesma.
Porén, non renuncia a sacar conclusións da novidade que supuxo Francisco de Asís, o que lle leva a defender que, en teoloxía e nos acontecementos históricos, pode xurdir o novo. A historia conducida por Deus é renovación e progreso. Francisco de Asís pon de manifesto que a Palabra encarnada en Xesús de Nazaret e a acción do Espírito son inesgotables. A partir de Boaventura, os Pais da Igrexa, aínda que seguen a ser os grandes mestres no eido da teoloxía cristiá, xa non son considerados como o cumio ao que hai que ancorarse, senón que se empeza a admitir que poden agromar outras luces, que pode abrollar o novo. A obra de Cristo non retrocede senón que avanza.
Significación
Foi canonizado o 14 de abril de 1482 e en 1588 foi nomeado doutor da Igrexa.
A Barqueira
O topónimo A Barqueira pode referirse a varios lugares de Galicia:
Rapcore
O rapcore é un estilo musical que se considera unha fusión do rap co hard rock.
Historia e características
Este estilo musical ten as súas raíces en Holanda a mediados dos anos 80, onde a banda Urban Dance Squad creou este estilo musical que despois chego a América. Outros grupos que fomentaron esta fusión foron Bad Brains, Beastie Boys, Anthrax, e Kid Rock, que eventualmente facían cancións mesturando ambas as vertentes. A partir do éxito de Rage Against the Machine e Biohazard, que facían esa fusión en todos os seus temas, o estilo popularizouse enormemente. O estilo etiquetaxe como rap metal propiamente dito está representado por Limp Bizkit, Linkin Park, Planet Earth, End7, Crazy Town, Biohazard, The Bloodhound Gang, Papa Roach, entre outros. É chamado tamén rap/rock ou rap/metal, como fusión do rap co rock.
As raíces do rapcore pódense achar no álbum de Urban Dance Squad "Mental floss for the globe".
Ordoeste, A Baña
Santa María de Ordoeste é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Segundo o IGE en 2016 tiña 250 habitantes (134 mulleres e 116 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 311 habitantes.
Historia
En Paraxó consérvase a mámoa de Monte Agudo. O castro de Guimaráns aproveita como localización o lugar máis alto que separa as parroquias de Ordoeste (A Baña) e San Mamede de Pena (Negreira), a unha altitude de 328 m no monte chamado Alto dos Castros. Presenta unha coroa tendente a circular de aproximadamente 150 metros de diámetro que está delimitada por un parapeto. O estado de conservación é aceptable.
Condado de Jönköping
Historia
Antes de 1634 o condado de Jönköping aparece como o nome dun slottslän, o slottslän de Jönköping. O Instrumento de Goberno de 1634 fundou os condados suecos e o actual condado formaba parte do de Småland, que se describe como formado polo Tiohärads lagsaga e o "condado de Jöneköping", con capital en Kronoberg e onde o condado de Jönköping aparece como un slottslän.
Ordoeste, A Baña
Historia
No apartado de construcións civís existiron as Torres de Braña e Reiverde, a día de hoxe desaparecidas.
Condado de Jönköping
Historia
En 1639, o condado de Jönköping xurdiu do condado de Småland como unha parte separada co seu propio gobernador. En 1654 a área uniuse novamente co condado de Kronoberg para formar un condado común, chamado condado de Jönköping e Kronoberg, que posteriormente volvería a dividirse e crearse varias veces, onde o condado de Jönköping cando existía por separado tamén incluía partes do actual condado de Kronoberg.
Ordoeste, A Baña
Historia
Esta parroquia estivo sometido a varios cambios ao longo da historia. No 1123 o arcebispo Xelmírez cambia pola herdade Oíns (Arzúa) coa raíña Urraca. No 1868 Ordoeste queda sen os anexos de San Vicenzo e San Salvador, quedando con San Xoán de Barcala. Este cambio foi obra do arcebispo García Cuesta.
Condado de Jönköping
Historia
En 1679-1680 a área do actual condado de Kalmar tamén se incluíu nun gran condado chaamado condado de Småland. A partir de 1687 o condado de Jönköping finalmente converteuse nun condado independente. A parte sur do condado pertenceu dende 1634 ao Tiohärads lagsaga, e a súa parte norte ao condado de Kalmar e Ölands lagsaga ata que estes foron disoltos en 1849.
Fernando Núñez del Cañal
Fernando Núñez del Cañal Teijeiro, nado en Veiga (Chantada) en 1813 e finado en Santiago de Compostela o 2 de abril de 1894, foi un avogado e político galego.
Condado de Jönköping
Xeografía
A paisaxe do condado de Jönköping é variada, pero a meirande parte está cuberta de bosque e caracterízase sobre todo polo feito de estar situado nas terras altas de Småland (Småländska höglandet). Hai máis de 2 300 lagos e varios cursos de auga importantes, como os ríos Lagan e Emån. O lago máis grande e profundo do condado é o Vättern, cuxa ribeira sur baña Jönköping. Na parte sur do condado atópase o parque nacional de Store Mosse, que é a zona pantanosa máis grande de Suecia ao sur de Laponia. O punto máis alto é Tomtabacken, que acada os 377 metros sobre o nivel do mar.
Concellos
esquerda|250px
Fernando Núñez del Cañal
Traxectoria
Fillo do propietario lugués nado en Cando Fernando Núñez Teigeiro e da sierense Antonia Roces Cañal, foi avogado eclesiástico e civil. No Reinado de Isabel II foi alcalde-correxidor de Santiago de Compostela na Década Moderada, do 23 de agosto de 1851 ao 14 de marzo de 1853. Foi o derradeiro correxidor de Santiago de Compostela, pois o Real Decreto de 4 de maio de 1853 eliminou a alcaldía-correximento de Santiago. Volveu ser alcalde de Santiago de Compostela no Bienio Moderado dende o 1 de xaneiro de 1863 ao 23 de outubro de 1864.
Ordoeste, A Baña
Historia
Ao longo do século XIX sufriu duras contribucións e impostos. En 1809 por orde do Goberno requisan gando vacún para lle subministrar ao exército. Tamén lle afectou a desamortización.
Fernando Núñez del Cañal
Vida persoal
Casou con Nemesia Forcelledo Tuero (que finou en 1892), irmá de Benito Forcelledo Tuero, e foi pai, entre outros, de Luís e Benito Núñez del Cañal Forcelledo.
Ordoeste, A Baña
Historia
No ano 1864 as aldeas de Casa de Antelo e Eiroa solicitaron pertencer a Ordoeste, pero non o conseguiron.
Igrexa
A igrexa parroquial foi construída en diferentes etapas, polo que ten variedade de estilos arquitectónicos, destacando o barroco.
A Covela, Xermar, Cospeito
A Covela é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 34 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Condado de Kalmar
O Condado de Kalmar, ou Kalmar län é un condado ou län que se atopa ó sur de Suecia. O condado fai fronteira cos condados de Kronoberg, Jönköping, Blekinge e Östergötland. Polo leste, na costa do Mar Báltico fai fronteira coa illa de Gotland. A súa capital é a cidade de Kalmar.
Concellos
esquerda|200px No continente:
Na illa de Öland:
Michael Albert
Michael Albert, nado o 8 de abril de 1947, é un activista político e escritor estadounidense.
Coeditor de ZNet e coeditor e cofundador de Z Magazine. Tamén é un dos fundadores de South End Press. Desenvolveu con Robin Hahnel a teoría económica nomeada economía participativa ou parecon.
-2333
Outros
Historia ano a ano
Río Alberche
O Alberche é un dos importantes afluentes da beira dereita do río Texo, ao cal tributa as súas augas logo dun percorrido de 177 km e de atravesar as comunidades autónomas españolas de Castela e León, Madrid e Castela-A Mancha.
Curso
O río Alberche nace na paraxe denominada Fuente Alberche, sita na lomba de Cuarenta Pinos, a 1.800 m.s.n.m., na provincia de Ávila. No seu curso alto, no que circula moi encaixado, acaba por tomar unha dirección oeste-leste para dirixirse cara a provincia de Madrid, atravesando unha fractura da serra de Gredos, entrando polo concello de San Martín de Valdeiglesias, no sueste da provincia.
No curso medio, no municipio de Aldea del Fresno, recibe o río Perales, e efectúa un grande meandro, que o vira en sentido suroeste. Isto débese ao efecto de captura, pois orixinariamente o Alberche era un tributario do río Guadarrama. A confluencia do Perales e o Alberche forma un extenso areal, coñecido popularmente como a "Praia de Madrid". O río abandona a provincia madrileña polo concello de Villa del Prado.
Pasa logo a fluír pola provincia de Toledo, para finalmente desembocar na beira dereita do Texo, uns 5 km antes da cidade Talavera de la Reina, na paraxe denominada El Cristo.
Afluentes e conca
Son, en xeral de percorrido curto. Destacamos:
Explotación
Construíronse no río varios encoros. No seu curso alto, na provincia de Ávila están os encoros de El Burguillo e Charco del Cura. No tramo medio, xa en Madrid, os de San Juan; Picadas, do que parte a canle do transvasamento Picadas-La Sagra, que serve esa comarca toledana; e xa na provincia de Toledo o encoro de Cazalegas.
Protección ambiental
A garganta de Iruela no curso alto do Alberche está declarada ZEPA.
Jean-Baptiste Audebert
miniatura|200px|Le Mococo ([[Lemur catta) debuxado por J.-B. Audebert.]]
Jean Baptiste Audebert, nado en 1759 en Rochefort, Charente Marítimo, e finado en 1800 en París, foi un ilustrador e naturalista francés.
Traxectoria
Estudou pintura e debuxo en París, e pronto adquiriu unha gran reputación como pintor de miniaturas. Foi contratado para preparar os gravados da Historie des cloportes de Antoine Guillaume Olivier (1756-1814) o que lle fixo adquirir unha grande inclinación pola historia natural.
Inter Fútbol Sala
O club foi fundado en 1977 polo xornalista deportivo José María García co obxectivo de xogar partidos benéficos e de exhibición. No entanto, na década dos '80 converteuse nun club profesional baixo a denominación Interviú Fútbol Sala. En 1989 foi un dos membros fundadores da LNFS. O Inter FS ten gañado oito campionatos de liga, sendo o club que máis veces o logrou, e é un dos clubs máis laureados do fútbol sala mundial.
Jean-Baptiste Audebert
Traxectoria
En 1800 publicou o seu primeiro traballo orixinal, a Histoire naturelle des singes, des makis, etc., ilustrado con sesenta e dúas láminas, debuxadas e gravadas por el mesmo. O colorido das súas láminas é dunha beleza infrecuente.
Á súa morte, Audebert deixou outro traballo incompleto, unha Histoire des colibris, oiseaux-mouches, jacamars et promerops, que apareceu postumamente en 1802. Douscentos exemplares foron impresos en in-folio, un cento nun gran formato in-quarto e cincuenta co texto en letras douradas. Outro traballo, que deixou tamén inacabado, apareceu despois da súa morte, L'Histoire des grimpereaux et des oiseaux de paradis. Estas dúas obras apareceron agrupadas nun só volume baixo o título Oiseaux dorés, ou à reflets métalliques (1802).
Inter Fútbol Sala
Paso á Liga Nacional de Fútbol Sala
En 1989 a Federación Española de Fútbol e a Asociación de Fútbol Sala unificaron os seus campionatos, creando así a Liga Nacional de Fútbol Sala. O Interviú foi un dos seus membros fundadores, e na tempada inaugural os madrileños conseguiron a Liga e a Copa de España. Dous anos despois proclamouse campión de Europa por primeira vez na súa historia. Nos seguintes anos, o club mantivo un bo nivel, mais a dura competencia non lles permitiu conseguir a liga de novo ata 1996.
Jean-Baptiste Audebert
Abreviatura
A abreviatura Audebert emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Inter Fútbol Sala
Paso á Liga Nacional de Fútbol Sala
Desde o 2002 ata o 2005 conseguiu catro títulos de liga consecutivos, e converteuse nun dos dominadores do campionato nacional. Ademais gañou tres veces consecutivas a Copa Intercontinental e foi o primeiro equipo que obtivo tódolos títulos oficiais existentes neste deporte a nivel europeo. En recoñecemento, o Goberno de España outorgoulle á institución a Real Orden del Mérito Deportivo en 2006.
A última liga conseguida polo equipo foi na tempada 2007-08 como Interviú Fadesa. Dende aquela, o club quedou ás portas del campionato doméstico en dúas ocasións máis. Cando a construtora Fadesa quebrou, o equipo asinou un acordo de patrocinio co operador móbil Movistar. Tras estar varios anos desvinculado do Grupo Zeta e Interviú, a institución cambiou o seu nome por Inter Fútbol Sala en outubro do 2010.
Patrocinadores
Oficialmente chamado Inter Fútbol Sala, o equipo adaptou o seu nome en función do seu patrocinador. A revista informativa Interviú foi un dos sponsors oficiais nos seus primeiros anos de existencia, e aínda que xa non o patrocina, o seu nome continúa ligado ao club. Dende o 2008 emprégase a abreviación Inter, que significa tamén internacional.
Lofoforados
Os lofoforados ou Lophophorata son un conxunto de filos que posúen unhas características comúns o cal no pasado serviu para configurar unha ampla categoría taxonómica pero que actualmente os zoólogos considérano cando menos un grupo controvertido xa que inclúe a animais que aínda que teñen características semellantes tamén teñen diferenzas notables. Os filos tipicamente lofoforados son os briozoos (ou ectoproctos), os braquiópodos e os foronídeos.
Posición sistemática
O lugar que ocupan os lofoforados dentro do esquema do reino animal esta sendo debatido na actualidade, non habendo acordo entre os distintos investigadores. Para algúns autores, como Hickman, son protóstomos, mentres que outros, como Brusca, os consideran deuteróstomos; incluso hai investigadores que os consideran en certo modo intermedios entre protóstomos e deuteróstomos.
Guy Ligier
Guy Camille Ligier, nado en Vichy (Allier) o 12 de xullo de 1930 e finado en Nevers (Nièvre) o 23 de agosto de 2015, foi un piloto de automobilismo francés e propietario dun equipo de Fórmula Un.
Traxectoria
Fillo dun labrego, Ligier quedou orfo aos 7 anos de idade. Deixou a escola na metade da adolescencia e foi traballar como asistente de carniceiro na súa cidade natal de Vichy. Atlético e competitivo, converteuse en campión de remo francés en 1947. Tamén tivo paixón polo rugby e foi o suficientemente bo para xogar no exército francés durante o Servizo Militar e gañou un lugar no equipo nacional francés B. A súa carreira no rugby foi cortada polas lesións.
Coa axuda de Pierre Coulon, o alcalde de Vichy, fundou a compañía de obras públicas "Ligier Travaux Publics". Coa construción de autovías en plena expansión en Francia, Ligier puido expandir rapidamente o seu negocio. En 1961 contaba con 1.200 empregados e 500 máquinas e tamén se diversificou en pontes, presas e desenvolvemento. Durante este período os seus contactos comerciais permitíronlle facer importantes amigos cos (entón) políticos locais François Mitterrand e Pierre Bérégovoy.
Cando finalizou a súa carreira no rugby, cambiou ás carreiras de motos. Gañou o Campionato Francés de Motociclismo na categoría de 500cc montando unha Norton Manx "LA" en 1959 e en 1960.
Piloto de carreiras
thumb|Ford Mustang GT350 do equipo Ford France de 1965.
Ligier fixo unha primeira incursión nas carreiras de autos cun Simca 1300 na Parisian Salon Cups de 1957 en Montlhéry, pero foi en 1960 cando probou sorte por primeira vez nas carreiras de monoprazas cun Fórmula Júnior Elva-DKW, que pilotou en Mónaco e Montlhéry.
En 1964, Ligier competía cos Porsche deportivos como parte do equipo de Auguste Veuillet, comezou cun 356 e logo cun 904 Carreira GTS, co que quedou sétimo con Robert Buchet nas 24 Horas de Le Mans de 1964. Ese mesmo ano Ford France contratou a Ligier para conducir un dos dous coches de Fórmula 2 Brabham BT6. Estes modelos eran do ano anterior, pero un sería substituído polo novo Brabham BT10 durante a tempada. O compañeiro de Ligier foi Jo Schlesser. Ligier finished fifth in his debut at Enna-Pergusa. Así, a idade relativamente tardía de 34 anos Ligier comezou a súa carreira "real" como piloto.
En 1965 gañou o 24º Grand Prix de Albi Sports nun GT40 para Ford. En 1966 pilotou o Shelby Mustang GT350 chassis 5R209 alugado a Martial Delalande ata o segundo posto no 14º "Rallye des Routes du Nord".
Ligier entrou na Fórmula 1 como privado, participando co seu propio Cooper-Maserati T81 no Gran Premio de Mónaco de 1966. En cinco comezos con ese coche, non clasificou ou quedou fóra dos puntos. Ese ano, el e Schlesser uníronse para converterse no importador exclusivo dos produtos Ford-Shelby en Francia.
Pilotando xunto a Schlesser nun Ford France GT40 novamente ese ano produciu bos resultados: un quinto posto nos 1000 km de Nürburgring. Aínda que o seu ano terminou cun xeonllo roto mentres practicaba para o GP alemán, as cousas poderían ser peores. Despois do accidente, os médicos quixeron amputar e só foi a través da intervención de Schlesser que salvou a perna.
En 1967, Ligier participou con outro coche propio, un Brabham-Repco BT20, no Gran Premio do Reino Unido. O seu (efectivo) sexto lugar en Alemaña proporcionoulle o único punto de campionato da súa carreira na F1. Ligier tamén gañou as 12 horas de Reims compartindo un GT40 Mk IIB con Schlesser.
En 1968 Ligier conduciu un Ford Escort TC nas Coupes de Vitesse. Foi o mesmo ano que Ford France reducíu a súa participación no automobilismo, polo que Ligier xuntouse con Schlesser e José Behra para presentar a Ecurie InterSport cun par de coches McLaren de Fórmula 2. Schlesser morreu ese ano no seu debut na Fórmula Un no Gran Premio de Francia de 1968 ao volante do coche Honda RA302 de Fórmula Un refrixerado con magnesio. A impactante perda do seu amigo incita a Ligier a retirarse das carreiras. Liger fixo unha saída nun Ford Escort TC nas Coupes de l'ACIF de 1969, pero regresou á competición regular en 1970 durante as 24 Horas de Le Mans nun coche que levaba o seu propio nome, o Ligier JS1 e continuou participando en varias carreiras de resistencia cos seus propios autos ata 1974. En total, Ligier participou en trece carreiras de Gran Premio de Fórmula 1, obtendo un punto no campionato do mundo de pilotos cun oitavo lugar no Gran Premio de Alemaña en 1966 debido a que os dous autos que rematron diante de el eran coches de F2, polo que non eran aptos para puntuar na F1.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
*</ nowiki> Ligier terminou oitavo no Gran Premio de Alemaña de 1967, pero recibiu os puntos do sexto lugar xa que os dous pilotos de F2 que remataron por diante eran inelexibles para marcar puntos.
Construtor e propietario do equipo
thumb|left|Ligier JS2
En 1968, Ligier fundou Ligier Cars para construír os seus propios coches de carreiras deportivas en cumprimento do soño de que el e o seu ex compañeiro de equipo, compañeiro de negocios e amigo próximo, o falecido Jo Schlesser compartian para construír un "bo coche". Ligier contratou a Michel Têtu para deseñar os coches e o primeiro coche producido foi o prototipo JS1, o "JS" neste e todos os nomes posteriores son un tributo a Schlesser. Só constuíronse tres JS1s antes de que a produción cambiase ao seu sucesor, o JS2.
thumb | esquerda | Jacques Laffite nun JS5 - 1976.
En 1981, o vello amigo de Ligier, François Mitterrand, converteuse en presidente de Francia. Cando Ligier entrou en problemas en 1983, o presidente ordenou que as empresas de propiedade do goberno como Elf, Gitanes e Loto proporcionáranlle patrocinio. Ligier tamén tiña un trato preferente cando se trataba de motores, a presión política aplicábase a Renault para obrigar á compañía a subministrar ao equipo, que utilizou os motores Renault desde 1984 ata 1986 e entre 1992 e 1994.
A alianza Ligier-Mitterrand-Bérégovoy alcanzou o seu auxe a principios de 1990 coa reconstrución do circuíto de carreiras de Magny-Cours como nova sede de Ligier e como circuíto de carreiras para albergar o Gran Premio de Francia. O presidente Mitterrand e o primeiro ministro Bérégovoy apoiaron a idea.
thumb | Oliver Panis en 1995. No Gran Premio de Mónaco de 1996 o piloto Olivier Panis logrou a novena e última vitoria na Fórmula 1 para Ligier.
Vida post-Fórmula 1
Tras a desaparición da compañía de automóbiles Monica en 1975, Ligier adquiríu os activos franceses e os vehículos desmontados restantes. Ligier non retomou a produción dos Monica.
thumb|upright|1980 Ligier JS4, o primeiro [[microcoche da compañía.]] Logo de construír unha variedade de coches de carreiras deportivos e de Fórmula 1, Ligier comezou a diversificar a súa compañía de automóbiles nos anos oitenta. Comezando con cabinas de tractor, o grupo Ligier máis tarde comezou a produción de "voitures sans permis" ou "voiturettes", unha clase de microcoches que, en Francia e España, poden ser conducidos sen permiso de conducir, co lanzamento do Ligier JS4. O JS4 de dúas portas ten un monocasco de aceiro case cúbico e unha porta traseira de vidro e foi orixinalmente equipado cun motor de 49 cc. Motobécane. Era curto e bastante ancho, reflectindo os cambios legais que permitían que as "voitures sans permis" sentasen dous ocupantes en lugar de só un.
En 1992 Ligier decatouse que o goberno socialista non duraría para sempre e vendeu o seu equipo a Cyril de Rouvre (o equipo vendeuse de novo en 1994 a Flavio Briatore). Ligier usou o diñeiro da venda para monopolizar o mercado dos fertilizantes naturais no centro de Francia e comezou a construír outra fortuna.
Poucos meses despois o Partido Socialista de Mitterrand sufriu unha gran derrota nas eleccións lexislativas francesas e Bérégovoy suicidouse o 1 de maio de 1993. Ligier permaneceu involucrado co vello equipo de Fórmula 1 nun papel de embaixador ata que foi vendido de novo, esta vez a Alain Prost en febreiro de 1997 e renomeado Prost Grand Prix.