cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santoalla (documental)
Recepción
Santoalla recibiu críticas moi positivas da crítica. O sitio web do agregador de recensións Rotten Tomatoes informou dun índice de aprobación do 85 % cunha valoración media de 7,9/10 baseada en máis de 100 recensións.
Neil Young, de The Hollywood Reporter, describiu a Santoalla como "Unha historia de crime verdadeiro que absorbe silenciosamente" e escribiu que "enfrontando case todos os deberes creativos clave entre eles, Becker e Mehrer elaboraron unha enquisa sólida e imparcial sobre o material escollido, permitindo aos espectadores acceso a un fermoso recuncho de Europa, húmido e verdoso. Kennet Turan do Los Angeles Times escribiu que a película está "Nominalmente enfocada na misteriosa desaparición dun home, Santoalla está realmente preocupado polas culturas en colisión, co que ocorre cando os soños do paraíso chocan, as boas intencións se desquitan e os anxos máis escuros da nosa natureza gañan a man". Sinalou que "Santoalla é unha forte incorporación ao grupo" de documentais similares.
O documental inspirou o filme As bestas dirixido por Rodrigo Sorogoyen.
Galería de imaxes de aves
Nota: Os paxaros están organizados, polo de agora, alfabeticamente polo seu nome común.
Fujimi
Fujimi (富士見市, ふじみし, Fujimi-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ao sueste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 19,70 km² de superficie e unha poboación de 105.813 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 5.370 h/km².
O concello de Fujimi limita cos concellos de Fujimino, de Kawagoe, de Saitama, de Shiki, de Niiza e de Miyoshi.
Provincia de Brindisi
Brindisi é unha provincia de Italia na rexión de Puglia. A capital é a cidade de Brindisi. Ten unha área de 1.839 km² e unha poboación de 402.093 (2001). Hai 20 comunas na provincia. Formouse en 1927 dunha escisión da antiga rexión de Terra d'Otranto.
Síndic de Greuges da Comunidade Valenciana
O Síndic de Greuges de la Comunitat Valenciana (en galego: Síndico de Agravios do País Valenciano) é o defensor do pobo do País Valenciano, unha das institucións da Generalitat Valenciana que foi recollida polo Estatuto de Autonomía de 1982. A súa creación e funcionamento articúlase a través da Llei de la Generalitat Valenciana, 11/1988, e do Reglament d'Organització i Funcionament del Sindic de Greuges.
Para poder ser elixido Síndic de Greuges hase de contar co apoio de, polo menos, dous terzos dos deputados das Cortes Valencianas. A elección faise para un período de cinco anos, podendo ser reelixido.
A principal función do Síndic de Greuges é velar polo cumprimento e respecto dos dereitos e liberdades dos cidadáns fronte a Administración do País Valenciano.
Xuan Xosé Sánchez Vicente
Xuan Xosé Sánchez Vicente, nado o 1 de febreiro de 1949 en Xixón, é un escritor, ensaísta e político asturiano.
Cazorla
250px|miniatura|Barrio antigo de Cazorla
Xuan Xosé Sánchez Vicente
Traxectoria
Licenciado en filoloxía románica pola Universidade de Oviedo, profesor de secundaria desde 1972, participou no Surdimiento da literatura asturiana, foi un dos animadores do Conceyu Bable, secretario xeral do Partido Socialista Popular de Asturias ao se integrar este no PSOE foi concelleiro en Piloña (1979-1983), deputado provincial e membro da Xunta Xeral do Principado de Asturias preautonómica. En 1983 deixou o PSOE ao considerar que carecía de política autonómica e dun proxecto para Asturias. En 1985 fundou o Partíu Asturianista, sendo o seu presidente e deputado na Xunta (1991-1999)
Cazorla
Cazorla é un concello español da provincia de Xaén, en Andalucía. É a capital da comarca de Sierra de Cazorla e ten unha poboación de 7.812 habitantes (INE 2014).
Xuan Xosé Sánchez Vicente
Obra
Xuan Xosé Sánchez Vicente é un dos principais escritores en asturiano, tanto pola cantidade como pola calidade da súa obra, en 1979 publicou o seu primeiro libro, Esvilla de poesíes na llingua asturiana, recompilación de poemas asturianos anteriores ao Surdimiento; en Camín de señardaes (1980), recolle poemas escritos desde 1974. Séguelle Poemes de Xixón en 1981. En 1984 publicou a súa primeira novela La muerte amiya de nueche. En Cuentos de llingua afilada (1984) recolle a totalidade dos relatos escritos ata a data.
Cazorla
O concello atópase no leste da provincia, a 104 km de Xaén, xunto á Serra de Cazorla. Está en pleno val do río Cerezuelo, afluente do Guadalquivir.
Xuan Xosé Sánchez Vicente
Obra
Publicou varias antoloxías de autores asturianos, Clásicos asturianos (1982), ''Clásicos asturianos. Lliteratura relixosa (1983), Antoloxía de la poesía del sieglu XIX" (2006), e tamén Poesíes asturianes completes de Xosé Caveda y Nava, con motivo de la dedicación de la semana de las letras asturianas ó poeta de Villaviciosa.
Castelán cubano
O castelán cubano é a variedade da lingua castelá ou español que é falado en Cuba. É unha variedade caribeña e comparte moitos trazos semellantes con outras varidades da rexión, como a elinación da coda, o seseo e a debucalización do ("aspiración").
Cazorla
Ademais da localidade de Cazorla tamén forman parte do concello as pedanías de Valdecazorla, El Molar, El Vadillo Castril, Casas de Estepa e Vado Ancho.
Entre os seus monumentos cabe destacar o Castelo da Yedra, dos séculos XI e XII.
Xuan Xosé Sánchez Vicente
Obra
El Pelayu (1985), foi a súa primeira peza teatral, centrada na figura de Paio de Asturias. En 1992 recollería toda a súa produción teatral no volume Esta danza ye la vuestra, si ye que vos presta: teatru, obra completa.
Tamén publicou traballos lexicográficos como o Diccionariu de la Llingua Asturiana (1988) e o Diccionariu Asturinu-Castellanu, Castellanu-Asturianu (1996).
Nothing Feels Good
Nothing Feels Good é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de emo The Promise Ring, publicado o 11 de outubro de 1997 a través do selo Jade Tree. O disco gañou un seguimento de culto e é frecuentemente considerado un dos traballos máis influentes do xénero emo. O título do álbum foi usado como nome do libro Nothing Feels Good: Punk Rock, Teenagers, and Emo, escrito por Andy Greenwald. O baixista orixinal Scott Beschta aparece acreditado como compositor e como intérprete de todas as partes de baixo do álbum.
Domingo Palmaz Brandido
Domingo Pablo Palmaz Brandido, nado en Lalín en 1884, foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Lalín en xaneiro de 1936, permanecendo no cargo ata o 4 de febreiro, cando foi nomeado gobernador civil de Cáceres polo goberno de Portela Valladares. Foi cesado o 22 dese mes logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936.
Hixam
Hisham pode referirse a diversas persoas:
Limiñón
O topónimo galego Limiñón pode referirse a:
Illote Motufetau
Motufetau, é un illote do Océano Pacífico situado no leste do atol de Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Na actualidade atópase despoboada.
Red Cliff
Red Cliff (en 赤壁, Chì Bì) é un filme épico chinés dirixido por John Woo que foi estreado en dúas partes no 2008 e no 2009. Está baseado na Batalla dos Cantís Vermellos (-208 e -209) e os eventos do fin da Dinastía Han e inmediatamente anterior ó período dos Tres Reinos na China antiga. Está protagonizado por Tony Leung, Takeshi Kaneshiro, Zhang Fengyi, Chang Chen, Hu Jun, Lin Chi-ling e Zhao Wei. Foi o primeiro gran filme de Woo dende Paycheck (2003) e foi o seguinte en lingua chinesa dende Hard Boiled (1992), que tamén protagonizou Leung.
Na China e en Asia, Red Cliff foi estreado en dúas partes, que fan máis de 4 horas de duración (288 minutos). A primeira parte (146 minutos) estreouse en Pequín o 2 de xullo de 2008 e a segunda (142 minutos) foi estreada na China o 7 de xaneiro de 2009. Fóra de Asia, unha única versión de 148 minutos foi estreada no 2009. Porén, a versión en dúas partes lanzouse en DVD e Blu-ray no Reino Unido o 5 de outubro de 2009, e nos Estados Unidos e no Canadá o 23 de marzo de 2010.
Cun orzamento estimado en US$80 million, Red Cliff é o máis caro filme asiático da historia. A primeira parte recadou US$124 millóns en Asia e superou o récord anterior de Titanic na China.
Sinopse
Na China, cara o final da Dinastía Han (208 d.C.) Cao Cao, o temíbel Primeiro Ministro (e gobernante de facto) convence ó Emperador Xian de Han de que declare a guerra ós reinos de Xu, ó oeste e ó leste, e o reino de Wu, ó sur. O seu obxectivo, segundo din, á a de unificar China polo ben do país, pero, en realidade, os seus motivos son bastante máis egoístas. Tras convencer ó Emperador, Cao Cao leva ó seu exército de case un millón de soldados á guerra. O seu primeiro obxectivo é o Reino de Xu, de recente creación, gobernado polo benevolente líder Liu Bei. Ó chegar ó Reino de Xu, as forzas de Cao Cao, superiores numéricamente, derrotan doadamente ó exército de Liu Bei. Os cidadáns de Xu foxen baixo a protección das tropas de Liu Bei e dos seus dous xenerais de maior rango (e irmáns de sangue): Guan Yu e Zhang Fei, que quedan atrás a risco das súas propias vidas para salvar ós campesiños que tentan escapar.
Contos de lobos
Contos de lobos é unha obra narrativa de Ánxel Fole, publicada en 1985 por Edicións Xerais de Galicia e reeditada en 1986 (ISBN 8475073700) e 1996 (ISBN 978-8475073705) pola mesma editorial como Contos de lobos e outros relatos, dentro da colección Biblioteca das Letras Galegas.
A selección dos contos, a introdución e as notas son obra de Claudio Rodríguez Fer.
Características
Claudio Rodríguez Fer escolleu tres contos relacionados cos lobos.
Introdución
miniatura|Estatua de Ánxel Fole en Lugo 1. Aproximación a Ánxel Fole
2. O lobo nos contos de Fole
3. Comentario do conto Os lobos
Os lobos
Comeza cunha afirmación ''Moitas veces ouvín decir que os lobos non atacan as persoas. E iso non é certo.'' Como o caso do secretario de Caldas que foi comido por eles e iso que levaba un revólver de seis cartuchos. ''O lobo se non se lle fire de norte é pior. Eu matei un con dous tiros de postas… Cecais non se me arrepuxo porque era de día… De noite médralles o corazón e son moi valentes.'' O señor cura de Peites tamén matou un lobicán. Describe como os lobos “traballan” á xente, como a acompañan, así lle pasou ao Pastrán de Visuña. E logo conta o caso principal do relato:Era pola Santa Lucía (13 de decembro), nunha noite de moita néboa bótase ao camiño desoíndo os consellos de que quedase a durmir. Os lobos vanse achegando aos poucos e vano traballando. Remata as pedras e os fósforos, aos lobos relócenlles os ollos, un deles arríncalle o caxato, danlle cos rabos nas pernas. Cando sa xe ve perdido escoita voces, son os seus tres cuñados e os cans que o andaban buscando. Cae desmaiado. Remata:
O morto entrara coa xistra
Trata da morte do señor Enrique-María. O señor saíra nunha noite de neve e frío. Chega á casa o seu can laiándose. Ségueno un grupo de homes con fachóns de palla acesos. Atoparán o corpo do señor xa morto na neve. Volven tal que unha Santa Compaña. A señora Mercedes, que nada sabía, xa o sospeita e agarda polo cadáver.
“Lobos te coman!"
Comeza o relato dirixíndose ao auditorio para aclarar conceptos que darán pé á historia contada (técnica do conto oral): ''Ben sei que sabedes que, en galego, o lobo, en singular, son os lobos. “Batín co lobo” quer decir que lle saíron a un os lobos ó camiño. Mais eu sentín dicir eisí as falas que tidúan esta historia dos montes do Caurel.'' Vai botar unha tempada coa tía e madriña Fernanda, viúva, que pasou moitos traballos primeiro co home (andaba tras das rapazas e perdía os cartos na xogueta) e agora cos fillos. Non fan máis ca gastar, cazar e andar de troula. Os fillos non estudaron aínda que consumiron ben diñeiro. A muller non fai máis ca dar queixas. Volven os fillos dunha longa partida de caza pero o máis pequeno, o Pepiño, non chega. Preocúpase a nai e saen buscalo nun coche polo Courel. Darán con el nunha taberna durmindo a bebedela. O pousadeiro cóntalle a historia dunha cruz que ven paseando. Resulta que o Monchiño, de casa boa, namora de Engracia, de casa pobre. Os pais del non os deixan casar mesmo quedando embarazada a rapaza, non hai maneira coa nai. El decide deixar todo e marchar á emigración, a rapaza, xa con meniño, veo marchar e bótalle unha maldición: ''Covarde, que consintes en ver perdido o teu sangue! Lobos te coman!'' Anos despois el volveu con cartos decidido a casar coa Engracia. Pero ela xa casara con outro e a noite que el volve cae nun barranco e cómeno os lobos. Disque a Engracia morreu de pena pola maldición e a nai do Moncho arrepentiuse de non o deixar casar. No remate: ''No fondo do meu corazón eu agradecíalle ao Pepiño que se emborrachara. Senón, eu no podería escoitar tan interesante historia...''
Memanbetsu
Memanbetsu (女満別町, めまんべつちょう) foi unha localidade do distrito de Abashiri, na subprefectura de Abashiri, Hokkaido no Xapón. Ten 159.24 km² e 5.896 habitantes. O asentamento data de 1890 pero foi ata 1921 cando se separou da cidade de Abashiri.
O 31 de marzo de 2006 uniuse á vila de Higashimokoto para formar a nova municipalidade de Ōzora.
Río Cerezuelo
O Cerezuelo, tamén chamado Cazorla, é un curto río de Andalucía, un afluente do río Guadalquivir que discorre pola provincia de Xaén.
Nace na paraxe coñecida como «Nacelrío», na serra de Cazorla e a metade do seu curso, xunto á ermida de Nubla, conflúe co río Cañamares, e a partir de aquí tamén se lle chama río da Vega de Cazorla. Posúe unha lonxitude de 9,7 km ata a confluencia co Cañamares e outros 14,5 ata a desembocadura no Guadalquivir, preto de Santo Tomé. Os seus principais afluentes son o regueiro Tramaya e o río Cañamares, ambos os dous pola dereita.
Cruza a localidade de Cazorla baixo a igrexa e praza de Santa María construída sobre unha bóveda sobre a canle do río.
En el nombre del cerdo
En el nombre del cerdo é a segunda novela de David Homedes Cameo, publicada en 2006 co pseudónimo de Pablo Tusset.
Trama
Trata de dúas historias entrelazadas. A dun comisario que investiga unha morte nun matadoiro, e a de T, outro policía que escapa a Nova York e posteriormente escapa dalí, e remata investigando o primeiro caso ó ir vivir á aldea onde ocorreu.
Máis alá da trama, o autor fala da vida desde a perspectiva do comisario, de 65 anos, e desde a de T, de 43. O comisario é feliz, e busca unha nova mocidade, pero un accidente trunca as súas ilusións. T escapa de si mesmo, non atopa a felicidade. Está cheo de medos e non logra ter estabilidade. Ó final desdóblase nunha especie de Mr. Hyde e Dr. Jeckyill. É un antiheroe, con moitas actitudes inmaturas e reprochables, que non chega a ser admirado por ninguén.
Máis que un relato policial é unha novela negra, con forte carga de retrato social (Barcelona-Nova York-San Juan de Horlà). Fai moita referencia á psicoloxía dos psicópatas e psicóticos, e algúns parágrafos sobre a vida e a morte.
Os habitantes da aldea divídense en forasteiros e autóctonos. Algúns dos forasteiros, personaxes secundarias, son moi interesantes e teñen conversas moi útiles, pois teñen diversas procedencias e dan diferentes puntos de vista. No penúltimo capítulo, coa escusa de que o protagonista está alucinando co estramonio, o autor desvaralla demasiado, e o final non está nada claro, un "lado escuro" que deixa portas abertas á imaxinación do lector. Ten tamén moitas referencias musicais, e literarias, desde Gustave Flaubert a Guy de Maupassant.
Didelphis virginiana
Didelphis virginiana é unha especie de mamífero marsupial didelfimorfo da familia dos didélfidos.
É o único marsupial de Norteamérica que vive ao norte do río Bravo.
Os seus antepasados evolucionaron en Suramérica, pero facilitoulle a invasión de América do Norte a formación do istmo centroamericano, durante o grande intercambio americano, hai tres millóns de anos.
Comportamento
Didelphis virginiana é un animal de hábitos nocturnos. Cando se sente ameazada, expulsa un forte cheiro e faise a morta.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1792 polo médico, naturalista, escritor e tradutor escocés Robert Kerr, que a publicou no número 193 na revista ''Linnaeus, Anim. Kingdom''.
Ao longo do tempo foi coñecida, ademais, polos seguintes sinónimos:
e, ademais, distinguíronse as seguintes subespecies:
Nomenclatura
O nome xenérico, Didelphis, deriva do grego antigo: do elemento δí- dí-, de δύο dýo, "dous", e o termo δελφυς dělphys, "útero", "matriz".
O específico, virginiana, do topónimo Virginia, (Virxinia, territorio dos Estados Unidos).
Subespecies
Na actualidade, a comunidade científica recoñece tan só as seguintes:
Distribución xeográfica
miniatura|280px|Mapa de distribución (en amarelo). Distribúese ao longo de gran parte da América do Norte, desde o océano Atlántico ao Pacífico. Introduciuse en California en 1910.
Hoxe en día chega até o sur do Canadá, e parece que aínda se está estendendo cara ao norte.
A súa área de distribución abarca o extremo suroriental do Canadá, a metade oriental e a costa occidental dos Estados Unidos, México (salvo o extremo noroccidental), Belize, Guatemala, Honduras, O Salvador, Nicaragua e Costa Rica.
Esta sarigüeia non era orixinalmente nativa dos oeste dos Estados Unidos. Foi intencionadamente introducida no oeste durante a gran depresión, probabelmente como unha fonte de alimento.
Estado de conservación
A UICN, cualificou en 2008 o estado da especie como LC (pouco preocupante) debido, entre outras razóns, a que a súa presenza é común e xeneralizada en toda a súa área de dispersión, a que se adapta moi ben ás paisaxes modificadas polo ser humano. Aínda que a esta sarigüeia é cazada e atrapada con garamelos nalgunhas localidades para consumir como alimento, como actividade deportiva ou para protexer ás aves de curral, a especie non semella que fora afectada adversamente polos asentamentos humanos. De feito, a súa área de dispersión parece que está aumentando.
Fernando II de Aragón e V de Castela
Orixes familiares
Era fillo do rei Xoán II de Aragón e da súa segunda esposa, Xoana Enríquez, e polo tanto medio irmán do infante Carlos de Viana. Foi recoñecido como herdeiro no ano seguinte á morte de Carlos, no 1461, sendo nomeado lugartenente de Cataluña, chegando a gobernador xeneral en 1466.
Durante a Guerra civil catalá (1462-1472), na que participou de forma activa, familiarizouse coa administración estatal a instancias de Xoán II de Aragón.
Seu pai, cando ascende ao trono de Aragón, en 1458, concedeulle o condado de Ribagorza, que permaneceu no seu poder até 1469, ano no que Xoán II llo concedeu ao seu fillo natural, Afonso de Aragón, duque de Vilafermosa.
Guerra civil castelá
miniatura|Os Reis Católicos. En 1468 foi nomeado rei de Sicilia por seu pai, ao morrer o seu curmán, o infante Afonso de Castela (1468). Ao ser recoñecida, como herdeira de Castela, a infanta Isabel de Castela, prima súa e media irmá de Henrique IV de Castela, Xoán II de Aragón porá en xogo toda a súa habilidade para lograr o matrimonio de Fernando coa princesa castelá. A unión terá lugar o 19 de outubro de 1469 en Valladolid.
A morte de Henrique IV, en 1474, provocará unha Guerra civil nos reinos casteláns, entre os partidarios de Isabel, media irmá do falecido rei, e os de Xoana a Beltranexa, a súa filla. Fernando atinxiu os favores de parte da nobreza castelá, sendo proclamado correxente de Castela, cos mesmos dereitos que Isabel, grazas á Concordia de Segovia (1475). Fernando participaría así de xeito definitivo na dirección militar das tropas enfrontadas ás de Xoana a Beltranexa, que contaba co apoio do seu prometido, o rei Afonso V de Portugal e unha parte da nobreza.
En 1479, polo Tratado de Alcáçovas, Xoana renunciou ao trono en favor de Isabel, recluíndose nun convento en Coímbra. Nese mesmo ano, Fernando sucedeu ao seu pai como conde de Barcelona e rei de Aragón. Este é pois o ano no que se pode fixar a unión dinástica de ambas as dúas coroas, que non administrativa.
Conquista do Reino de Granada
En 1481 os Reis Católicos iniciaron a Conquista do Reino de Granada (1481-1492). Nas dificultades da guerra Fernando V deixou ver claramente os seus dotes diplomáticos e militares. A guerra finalizou coa capitulación de Granada o 2 de xaneiro de 1492.
A Conquista de Granada, o último reduto musulmán en España, outorgou aos Reis un prestixio que os axudou a consolidar a súa autoridade. Nos reinos da Coroa de Aragón, Fernando II non modificou o sistema político tradicional (que dificultaba a concentración de poder nas mans do rei, obrigándoo a pactar a miúdo coas Cortes). Con todo acabaría cos problemas das remensas (cat., remences), mercé a abolición dos malos usos, a un tempo que consolida os contratos de enfiteuse, grazas á Sentenza Arbitral de Guadalupe (1486).
Goberno dos reinos hispanos
Fernando colaborou activamente con Isabel no goberno dos reinos de Castela, encargándose persoalmente da política exterior, ao mesmo tempo en que reservou para si mesmo os asuntos relativos aos reinos da Coroa de Aragón. De forma que ditou as primeiras medidas de ordenamento interno do reino, grazas a afirmar a figura do correxedor (1480); a creación da Inquisición en 1481 e a reorganización da Facenda real.
Fernando introduciu en Castela institucións aragonesas, como o Consulado de Mar, e os gremios, favorecendo así o desenvolvemento económico de Castela, sobre todo no comercio da la.
Política mediterránea
A partir de 1492 Fernando concentrou a súa actividade sobre da tradicional expansión aragonesa cara Oriente, principalmente en Italia e o Norte de África. Mercé o Tratado de Barcelona de 1493 recuperou o Rosellón e a Cerdaña, en mans francesas desde 1463.
En Italia, para oporse ao intento de Carlos VIII de Francia de se anexionar o Reino de Nápoles, organizou a Liga Santa en 1495. Así, as campañas militares dirixidas militarmente por Gonzalo Fernández de Córdoba, o Gran Capitán, sumadas á astucia do propio monarca, permitirían expulsar os anxevinos do Reino de Nápoles en 1504 e incorporalo novamente á coroa de Aragón.
No Norte da África, mostrouse contrario ás ocupacións en grande escala, restrinxindo as accións á ocupación dalgunhas prazas litorais, como Orán e Alxer.
André Pilette
André Pilette nado en París, Francia o 6 de outubro de 1918 e finado en Etterbeek, Bélxica o 27 de dembro de 1993. Fillo do expiloto das 500 Millas de Indianápolis Théodore Pilette, foi un piloto de competición de Bélxica. Participou en 14 Grandes Premios do campionato mundial de Fórmula 1, debutou o 17 de xuño de 1951. Anotou 2 puntos de campionato. O seu fillo Teddy Pilette tamén se converteu nun piloto de carreiras, aínda que a súa carreira na F1 a mediados dos anos setenta foi moito máis breve.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Fernando II de Aragón e V de Castela
Política europea
Na súa loita en contra das pretensións de dominio europeo por parte de Francia, Fernando mostrou un gran saber diplomático, pois a través de ligazóns matrimoniais, atinxiría a integrar Castela en Europa. Casará os seus fillos con reis de Portugal, Austria, Borgoña e máis Inglaterra, illando Francia, fracasando esta en todos os intentos de intervención en Italia.
Descubrimento de América
miniatura|200px|Cristovo Colón perante os [[Reis Católicos na corte en Barcelona.]] Mentres Cristovo Colón iniciaría, en 1492, a expedición que o conduciría a descubrir o Novo Mundo, o continente americano, aínda que Colón e os seus coetáneos coidaban que era o camiño cara as Indias. Polo Tratado de Tordesillas de 1494, o mundo extraeuropeo era repartido entre as coroas de Portugal e Castela, a través dunha liña meridiana, que de norte a sur dividía o océano Atlántico.
Consecuencias do falecemento de Isabel de Castela
En 1504, logo da morte de Isabel, Fernando foi nomeado rexente de Castela, mais pola oposición de parte da nobreza castelá, que era partidaria de Filipe o Fermoso, esposo da súa filla Xoana I de Castela, provocou que o Católico renunciase ao poder en Castela (non á súa Coroa de Aragón) para evitar un enfrontamento armado.
Pola concordia de Villafáfila, en 1506, Fernando II retirouse para os reinos aragoneses, sendo Xoana e Filipe proclamados reis de Castela e resto dos reinos occidentais.
Novo matrimonio
Fernando casou de novo en 1505 con Xermana de Foix, coa esperanza de que lle dese un herdeiro ao trono aragonés. Á morte Filipe, e ante a incapacidade da súa filla para reinar, aceptou outra vez a rexencia castelá. Porén, centraríase nas cuestións aragonesas de Italia, formando parte da Liga de Cambrai contra Venecia en 1511, deixando o goberno de Castela nas mans do Cardeal Cisneros.
No seu testamento deixará todas as súas posesións ao seu neto, fillo de Filipe e Xoana, Carlos de Gante, o futuro Carlos I e, até a vinda deste á península, nomeará o seu fillo natural, Afonso de Aragón, rexente dos reinos da Coroa de Aragón, e o Cardeal Cisneros, rexente de Castela.
Morte
Fernado morreu o 25 de xaneiro de 1516 en Madrigalejo, na actual provincia de Cáceres. Está sepultado na Catedral de Granada, ao lado da súa esposa, da súa filla Xoana e o marido desta, así como dun dos seus netos, Miguel.
Nupcias e descendentes
Da súa amizade con Aldonza Roig d'Ivorra tivo un fillo:
Do seu matrimonio coa raíña Isabel I de Castela en 1469 naceron 5 fillos:
En 1505 casou con Xermana de Foix, coa que tivo un fillo, que morreu ao nacer:
STS-123
STS-123 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 11 de marzo de 2008 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-123, con sete astronautas a bordo (seis americanos e un xaponés), foi unha misión de construción e aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Dominic Gorie, o piloto Gregory H. Johnson e os especialistas de misión Robert L. Behnken, Mike Foreman, Takao Doi e Rick Linnehan.
O Endeavour acoplouse ao porto PMA-2 da estación ás 3:49 GMT do 13 de marzo levando a bordo o módulo laboratorio xaponés Kibo e o brazo robótico canadense Dextre, que quedaron instalados tras cinco paseos espaciais.
Lucio Tiberio
Lucio Tiberio ou Lucius Tiberius, ás veces tamén Lucius Hiberius ou simplemente Lucius, é un emperador romano ficticio, pertencente ás lendas artúricas.
Lucius aparece por primeira vez na obra de Godofredo de Monmouth Historia Regum Britanniae. Dado que non existiu ningún emperador romano con ese nome, é probábel que Monmouth o crease, ou ben que escoitara o seu nome como parte da tradición popular. Geoffrey Ashe conxectura que o nome se refería orixinalmente a Glycerius, cuxo nome dexenerou en Lucerius nos textos anteriores á obra de Monmouth.
Lucius aparece en obras posteriores da literatura inglesa e francesa, entre as cuales están A morte de Artur, de Sir Thomas Malory, e o ciclo da Vulgata. Nelas, Lucius demanda o pago de tributo por parte do rei Artur, e pide o recoñecemento como soberano. Cando Artur rechaza esta esixencia, Lucius invade os aliados do rei Artur na Bretaña. Artur entón cruza o Canal da Mancha para facer fronte ao exército romano, e o desenlace lévao a conquistar Roma.
Produtor de contidos web
O produtor de contidos web é o buscador e ensamblador de contidos necesarios para unha páxina web. A súa función non é a do deseñador nin a do mantedor, aínda que pode ser a mesma persoa.
Pidre, Palas de Rei
Santa María de Pidre é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 99 habitantes, deles 55 eran homes e 44 eran mulleres, o que supón un aumento de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2007.
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Pidre é de estilo románico, a portada con arco de medio punto e dúas arquivoltas. Na Ponte Mercé está a capela da Mercede, e unha ponte medieval sobre o río Ulla con dous arcos: un oxival e outro de medio punto. No recinto do pazo de Chorexe, a capela de Pardo de Chorexe.
A Puxeda, Palas de Rei
Santa María da Puxeda é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 19 habitantes, (11 homes e 8 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
O monstro de cores
O monstro de cores é un álbum ilustrado por Anna Llenas (Barcelona, 1977) comenzou unha carreira máis persoal e artística para escribir e ilustrar libros con moito éxito, deixando de lado o mundo da publicidade para o que se formara. Ó álbum foi publicado pola  Editorial Flamboyant en 2012. É o máis vendido da literatura infantil e xuvenil.
formato da obra
A autora desta obra é Anna Llenas. É un álbum ilustrado de formato cadrado sen cantos redondeados e cuberta dura. As ilustracións son dun estilo elaborado, onde a autora e ilustradora fai uso do collage con materiais reciclados. Trátase dunha técnica con máis volume, non tan plana, pero sempre mantendo a simplicidade das formas.
No interior do libro preséntanse ilustracións acompañadas de pequenos textos, algo moi característico da autora. Cada emoción vai acompañada dunha ilustración, as mesmas ocupan as dúas páxinas.
Trama
Neste álbum preséntanse de forma sinxela as emocións a través dun xogo de cores que a autora e ilustradora usa para distinguir cada emoción.
O que a autora reflicte neste libro é unha pregunta sinxela: sabemos distinguir as nosas emocións? O monstro de cores non sabe o que lle pasa. As súas emocións convertéronse nunha desorde e agora tócalle saber entendelas e poñelas en orde. Ás veces o monstro, sentía rabia e medo ou rabia e tristeza pero tamén podía sentir calma e alegría ou todo a vez.
Un bo día, o monstro atopouse cunha nena e sentiu unha emoción da que aínda non oíra falar. A nena axudarao a parar ás emocións e saber entendelas. Deste xeito poderá distinguir que cada fío tiña unha cor e que cada cor pertencía a unha emoción diferente. Será capaz de poñerlle un nome a cada cousa e cada cousa no seu sitio, polo tanto entender o que sentía en cada momento. Finalmente, o monstro vólvese de cor rosa. Ao final da obra aparece o monstro pintando na cor do amor, rosa.
Potencialidades
Con este libro trabállanse as emocións de tal xeito que os nenos poidan xestionalas desde ben pequenos e traballar con eles a intelixencia emocional.
Este álbum ilustrado ensina a tomar conciencia da existencia das emocións; identifica ás mesmas: alegría, tristeza, rabia o enfado, medo e calma, a coñecer a definición de cada unha das emocións, saber cales son as principais manifestacións de cada emoción, recoñecer como se senten cando teñen cada unha das emocións e aprender a xestionar e manexar as emocións dunha maneira exitosa.
O fondo do texto é branco, sempre axuda aos mais pequenos a centrar á atención nos debuxos e a que se manteñan concentrados no libro. Conta con ilustracións moi rechamantes que asemellan os debuxos feitos por un neno/a o que axuda a atraer a atención dos mesmos.
O texto, baseado nas diversas situacións dos estados de ánimo, complementa as ilustracións, que reflicten perfectamente unha historia sobre as emocións, non só ó enfrontarse solo as elas, senón tamén a de pedir axuda.
Fai reflexionar os nenos/as sobre como a través das emocións podemos canalizar, como nos podemos sentir e saber afrontalos e coñecernos máis a nós mesmos.
Bibliografía
Llenas, Ana (2015), O monstro das cores, ilust. Anna Llenas, trad. Okodia­ – grupo tradutor, Editorial Flamboyant, (de 3 a 6 anos), [48 pp.]. (ISBN 9788494157882).
Lamas de Lor, Vilar de Lor, Quiroga
Lamas de Lor é un lugar da parroquia de Vilar de Lor no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Torre Blanca
Torre Blanca é un monte do Macizo Central dos Picos de Europa ou macizo dos Urrieles. Sitúase na divisoria entre a provincia de León e Cantabria.
Cos seus 2618,5 metros de altitude representa o pico máis alto de Cantabria, aínda que tradicionalmente se outorgou esta honra á Peña Vieja por encontrarse totalmente en territorio cántabro.
Satte
O concello de Satte limita cos concellos de Kurihashi, de Washimiya, de Kuki, de Sugito (son da prefectura de Saitama); de Goka (da prefectura de Ibaraki); e de Noda (da prefectura de Chiba).
Dalton Trumbo
James Dalton Trumbo, nado en Montrose (Colorado) o 9 de decembro de 1905 e finado nos Ánxeles (California) o 10 de setembro de 1976, foi un guionista e novelista estadounidense.
Condado de Godó
O Condado de Godó é un título nobiliario español creado o 2 de decembro de 1916 polo rei Afonso XIII a favor de Ramón Godó Lallana,​ empresario español, vinculado familiarmente co xornal La Vanguardia, así como con numerosas publicacións, como Historia e Vida.
Esta familia está vinculada a diferentes manifestacións literarias e deportivas como o Trofeo Conde de Godó de tenis. As súas actividades están centralizadas no Grupo empresarial Godó.
O 12 de xullo de 2008, o rei Xoán Carlos I concedeulle a Grandeza de España para unir ao título de conde de Godó.
Liga francesa de hóckey a patíns
A Liga francesa de hóckey a patíns, nomeada Nationale 1, é a máxima categoría do hóckey a patíns en Francia. Participan 12 equipos, o mellor deles é proclamado Campión de Francia e obtén unha praza na Copa de Europa, mentres que o clasificados entre a segunda e a cuarta posición obteñen praza para disputar a Copa CERS. O 11º e 12º clasificados descenden á segunda categoría, a Nationale 2.
Manuel García Montero
Manuel García Montero, nado en Cenlle o 23 de maio de 1937, é un mestre e político galego do PPdeG.
Orxais, Vilar de Lor, Quiroga
Orxais é un lugar da parroquia de Vilar de Lor no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (5 homes e 10 mulleres).
Programador, programadora
Un programador ou programadora é unha persoa que se dedica á programación ou que escribe un código ou programa, xeralmente enténdese no campo da informática e dos ordenadores.
Ada Lovelace considérase a primeira persoa que empregou un algoritmo co propósito de ser introducido nunha computadora en outubro de 1842 e, polo tanto, a primeira programadora da historia.
Port Louis, Port Louis
Port Louis é a capital e maior cidade de Mauricio. Situada no distrito homónimo, a cidade é o principal porto da illa, tiña unha poboación de 147.688 habitantes en 2003.
Historia
Os holandeses tomaron posesión da Illa Mauricio en 1638. Durante os primeiros anos da súa chegada, ocuparon dous puntos da illa, a baía do Gran Porto coñecida naquela época como Warwyck Haven e Port Louis, que foi chamado Noord-Wester Haven (Porto Noroeste en neerlandés) que abandonaron en 1658 e definitivamente en 1710. Tras pasar a posesión francesa os primeiros colonos, tras intentar facelo en Port Bourbon, asentáronse nos arredores do antigo porto neerlandés cara a 1722. En 1729, Nicolas de Maupin convértese no primeiro administrador da illa enteira. Baixo a súa administración, Port Louis converteuse na capital administrativa de feito e principal porto, en detrimento de Port Bourbon (Gran Porto). A Compañía francesa das Indias Orientais envía en 1732 ao enxeñeiro Cossigny para axudar na construción de fortificacións e do porto da cidade. En 1735 chegou o primeiro gobernador, Bertrand François Mahé de Labourdonnais, ao territorio, oficializou o asentamente como capital do territorio, e en menos de dez anos, Port Louis dotouse de construcións de defensa, así como hospitais, celeiros etc. A capital tomou forma grazas ao traballo dos escravos africanos e algúns artesáns chegados desde a cidade india de Madrás.
De 1767 a 1790, a illa pasa á tutela real. Os últimos anos da administración da compañía das Indias Orientais estiveron marcados pola falta de atención das autoridades e da coroa.
Economía
dereita|250px|Museo de Historia Natural A maior parte dos ingresos da cidade proveñen da actividade portuaria, que manexa a maior parte do comercio mauriciano. O porto transformouse nun porto dinámico, en 2005 foron calculados uns 300.000 movementos polas autoridades portuarias..
A industria da cidade está dominada polos téxtiles, aínda que os produtos químicos como o plástico e os produtos farmacéuticos son tamén de grande importancia.
O turismo é outra das actividades que máis ingresos deixa á cidade, o número de turistas aumentou considerablemente nos últimos anos, o que permitiu unha diversificación da industria local.
Poboación
En 1835 cando a escravitude foi abolida, chegaron centos de traballadores chineses e indios, aos que se empregaba en traballos agrícolas, como a recolección de cana de azucre para a fabricación do ron.
Actualmente a poboación componse nun 50% de indios, a maioría seguidores da fe hindú, unha gran porcentaxe de africanos e unha minoría de chineses e indoeuropeos.
Demetrio Bilbatúa
Demetrio Bilbatúa pode referirse a:
Wallari
Wallari foi un nobre longobardo, primeiro duque de Bérgamo no século VI.
Traxectoria
Coñecémolo grazas ao testemuño de Paulo Diácono:
Depuración franquista do maxisterio
miniatura|300px|[[María Vázquez Suárez|Maruja Vázquez Suárez coas súas alumnas, posiblemente na Pobra do Caramiñal.]] A depuración do maxisterio durante o franquismo foi un proceso de sanción a profesionais da docencia, por razóns ideolóxicas, que tivo lugar en España tras o Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Trata das sancións levadas a termo polo bando sublevado, dirixido polo xeneral Franco. O proceso de depuración iniciouse practicamente o 18 de xullo, ao comezo da Guerra Civil, mais non foi legalmente estabelecido até a publicación do Decreto do 8 de novembro de 1936. Neste decreto o proceso de depuración toma corpo legal, e nel séntanse as bases e os principios da depuración.
A depuración afectou a todo o profesorado, desde o ensino público ao privado, incluíndo tamén o relixioso, desde a primaria até a universidade, e por suposto ás escolas normais. As bibliotecas públicas e privadas tamén sufriron o proceso de depuración, para o que se constituíron comisións depuradoras específicas. Tamén se produciu depuración cos libros de texto escolares, e periodicamente os distintos boletíns provinciais facían pública a relación de libros de texto autorizados polas autoridades educativas franquistas.
O proceso de depuración tivo pois lugar só nos primeiros anos do franquismo, e tivo como consecuencia a sanción a uns 20.000 docentes, que representaba practicamente un terzo dos profesionais do maxisterio en España naquela altura.
Contexto e primeiros anos
miniatura|[[Francisco Giner de los Ríos foi un pedagogo, filósofo e ensaísta español, creador e director da Institución Libre de Enseñanza (ILE), impulsou tamén o Museo Pedagóxico Nacional (1882-1941), a Junta para Ampliación de Estudios (1907-1938), a Residencia de Estudiantes (1910-1939), as Misións Pedagóxicas (1931-1937) ou as Colonias Escolares. Tras a guerra civil española, a obra de Giner en xeral, e a ILE en particular, foron condenadas polo réxime de Franco dentro do proceso de depuración do maxisterio español.]] Os gobernos da Segunda República levaran a cabo un conxunto de reformas educativas como as que se estaban a poñer en funcionamento noutros países europeos naquela altura: introduciuse a coeducación e o ensino laico, puxéronse en marcha proxectos de modernización pedagóxica, creáronse as cantinas e os comedores escolares, dotáronse os centros de gran número de bibliotecas escolares e aumentou notabelmente o número de escolas. Isto fíxose en detrimento da Igrexa Católica que vía reducido o seu papel no sistema educativo. Na Constitución de 1931 estabelecíase que España era un país aconfesional e que a escola sería laica, co que se apartaba a Igrexa católica de parte do sistema educativo e limitábase en consecuencia a súa capacidade de influencia social. Suprimiuse a obrigatoriedade do ensino da relixión, baseándose na liberdade relixiosa e a liberdade de conciencia do neno e do mestre.
A rebelión militar e o golpe de estado de xullo de 1936, que provocaría a Guerra civil española, daría inmediatamente paso ás primeiras fases da depuración franquista, que de maneira progresiva (e a medida que o bando sublevado ía conquistando territorios fieis á República), non só se lle aplicou ao profesorado en exercicio, fose este funcionario con praza ou interino, senón tamén ao alumnado que cursaba os seus estudos nas escolas de formación do Maxisterio, ou escolas normais. Todo o alumnado destas escolas foi sometido á realización dun expediente depurador, incluído o alumnado en prácticas que xa terminara os seus estudos nas escolas normais.
Como punto de partida deste proceso sancionador pode consultarse o Boletín Oficial do Estado número 27 de 11 de novembro de 1936, páxina 153, onde aparece o texto do Decreto 66 que regula a depuración do persoal docente. A partir do decreto, o proceso de depuración toma corpo legal, e séntanse as bases e os principios da depuración. A través deste decreto xustifícase que o maxisterio durante a Segunda República estivo en mans inapropiadas, polo cal era necesaria unha revisión da instrución pública, para poder extirpar as supostas falsas doutrinas arraigadas durante o período republicano (relativismo, laicismo etc...). Un proceso de «caza de bruxas», en palabras da escritora Beatriz Peyrot.
Anteriormente á publicación do decreto, a purga dirixírana as autoridades académicas de cada distrito universitario, seguindo as directrices da autoridade militar e civil de cada provincia, que eran as que redactaban as primeiras listas de profesorado sancionado e publicábanas en cada un dos boletíns provinciais. Esta primeira depuración pode considerarse unha purga militar, non soamente porque a decidiran os estamentos militares provinciais, senón porque estaba suxeita á lexislación castrense de urxencia. Posteriormente, cando se constitúe o Ministerio de Educación Nacional, a depuración entra nunha segunda fase. A partir dese momento a depuración regúlase por un corpo de leis e normas estabelecidas como desenvolvemento do Decreto 108, e o control da depuración pasa das mans militares a converterse nunha competencia do Ministerio de Educación, que paulatinamente vai estabelecendo unha serie de organismos estatais, creados especificamente para xestionar o enorme volume de traballo administrativo que a depuración estaba a crear. Entre os organismos estatais máis importantes estaban as distintas Comisións Depuradoras Provinciais, formadas por funcionariado leal ao ministerio franquista.
Depuración de docentes (1940-1945)
A depuración foi un proceso gobernamental, de profundas consecuencias sociais e culturais, para desmantelar a obra educativa republicana, caracterizada polo laicismo, a coeducación e a introdución de novos métodos pedagóxicos. A tarefa, a partir de 1939, foi encomendada a tribunais designados pola Comisión Superior Dictaminadora, e desenvolveuse entre 1940 e 1945. Algúns estudos amplían a data de finalización do proceso depurador até 1956, ano no que aínda se tramitaban as solicitudes dalgúns expedientes de revisión de sancións.
Xa no século, un estudo de José Pedro Marín García de Robles e Álvaro Moreno Egido para o Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, describe así o proceso de depuración:
En total, os especialistas calculan que se sancionou aproximadamente entre un 25% e un 30% dos docentes depurados. Todo iso é unha indubidábel mostra da importancia que o maxisterio ía ter para o novo réxime como elemento fundamental para a súa consolidación». O novo goberno, a que se afirmará logo como ditadura de Francisco Franco, non necesitaba un corpo docente ‘preparado en pedagoxía aplicada’, senón unha división ao servizo do poder, posto que «as Escolas da Nova España han de ser continuación ideal das trincheiras de hoxe; han de recoller o seu espírito exaltado e xuvenil e han de prolongar no futuro desta Guerra de agora na que combaten máis que inimigos circunstanciais, poderes sempre vixiantes e permanentes como o Mal mesmo.» Loxicamente, o modelo previsto polo novo goberno tiña uns obxectivos, se non antagónicos, moi diferentes.
A depuración alcanzou a docentes, alumnado, libros de texto e bibliotecas escolares, aínda que a intención fundamental das novas autoridades dirixiuse á depuración do persoal docente pertencente á II República.
As comisións depuradoras
miniatura|300px|[[Archivo General de la Administración. AGA. Alcalá de Henares.]] Mediante o decreto mencionado anteriormente creáronse comisións con carácter temporal, encargadas de realizar a depuración nos distintos sectores de todo o persoal docente:
A Comisión D era de ámbito provincial, constituíase en cada capital de provincia, exceptuando a Madrid e Barcelona, ás que lles correspondían dúas comisións depuradoras. Inicialmente compúñana cinco membros: o Director do Instituto de Segundo Ensino, un Inspector de Primeiro Ensino, o Presidente da Asociación de Pais de Familia, e dúas persoas de máximo arraigamento e recoñecida solvencia moral e técnica, nomeados polo Gobernador Civil. Aínda que co tempo, a composición destas comisións cambiaría para dar paso a representantes da Falange e as J.O.N.S.
Ademais dos membros fixos, a comisión podía contar con outras persoas no papel de colaboradores.