cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pearse Hutchinson
Primeiros anos
O seu pai era Harry Hutchinson, un escocés que traballaba nunha imprenta en Dublín, que logo emigrou na procura de traballo a Escocia e que chegou a ser o tesoureiro do Sinn Féin. Entre os anos 1919 e 1921 estivo internado no Campo de Internamento de Frongoch. A súa nai, Cathleen Sara, naceu en Cowcaddens, Glasgow, pero os seus pais eran emigrantes irlandeses de Donegal. Tamén era amiga de Constance Markievicz. En resposta a unha carta de Cathleen, Éamon de Valera atopou traballo en Dublín para Harry como vendedor na Bolsa de Traballo, e máis tarde ocupou un posto na Stationery Office.
Cando Pearse tiña cinco anos, a familia mudouse a Dublín e foi un dos últimos rapaces en ser matriculado na Scoil Éanna antes de que pechase. Despois foi á escola Synge Street CBS, onde aprendeu irlandés e latín. Un dos seus mellores amigos era o poeta e crítico literario John Jordan. En 1948 acudiu á University College Dublin e aprendeu italiano e castelán.
Viaxes
Despois de publicar algúns poemas na revista The Bell, a súa produción poética veuse moi influenciada por unhas vacacións que pasou en Portugal e España no ano 1950. Unha breve visita a Vigo, púxoo en contacto por vez primeira coa cultura de Galiza. Máis tarde, en Andalucía, ficou abraiado polas súas paisaxes e por obras de poetas como Federico García Lorca, Emilio Prados e Luis Cernuda.
En 1953, volveu a Irlanda e comezou a interesarse na poesía en lingua irlandesa de escritores como Piaras Feiritéar e Aonghus Fionn Ó Dálaigh. En 1954, publicou unha serie de poemas en irlandés na revista Comhar. No mesmo ano viaxou de novo á Península ibérica, esta vez a Barcelona, onde aprendeu catalán e tamén galego. Tamén chegou a coñecer a poetas cataláns como Salvador Espriu e Carles Riba. Xunto co poeta británico P. J. Kavanagh, organizou unha lectura de poesía en lingua catalá no Instituto Británico.
En 1957 retorna ó seu país, pero volve a Barcelona en 1961 e continúa apoiando ós poetas cataláns. Por invitación de Joan Gili, traduciu algúns poemas de Josep Carner e así chegou a súa primeira publicación en 1962, unha colección de trinta poemas de Carner en catalán e inglés.
Volta a Irlanda
En 1963 publica en Irlanda a súa primeira colección de poemas orixinais en lingua inglesa titulado Tongue Without Hands. En 1967, despois de vivir case dez anos en España, Hutchinson volve definitivamente a Irlanda e consolídase como poeta e escritor en inglés e irlandés. En 1968, publica a colección de poemas Faoistin Bhacach e ó ano seguinte Expansions. En 1970 publica Friend Songs, unha colección de composicións medievais traducidas ó inglés e que estaban orixinalmente en galego-portugués. En 1972 publica Watching the Morning Grow e en 1975 The Frost Is All Over.
Entre 1977 e 1978 traballa como locutor de radio no programa semanal da Raidió Teilifís Éireann Oró Domhnaigh, que versaba sobre a poesía, música e cultura de Irlanda. Tamén traballou como columnista na revista RTÉ Guide durante uns dez anos. En 1981 e coa colaboración de Melita Cataldi, traduciu antigas cancións irlandesas ó italiano e en 1985 saca unha nova colección de traducións do irlandés, italiano e galego titulada Climbing the Light. Outros traballos notábeis son Le Cead na Gréine (1989), The Soul that Kissed the Body (1990), Barnsley Main Seam (1995), Collected Poems (2002), Done Into English (2003), At Least For A While (2008).Tamén foi membro da institución cultural Aosdána.
Galería de imaxes de Visma, A Coruña
San Pedro de Visma é unha parroquia que se localiza no leste do concello da Coruña.
ATC Código A03
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO
Acción Obrera
Acción Obrera foi un periódico aparecido en Pontevedra de 1918 a 1919.
Características
Apareceu o 6 de xullo de 1918. Dirixido por Ramiro Paz Carbajal. Periódico quincenal de carácter obreirista e societario, exerceu de voceiro do Centro Obrero de Pontevedra, dando cabida no seu contido ao acontecer das sociedades de resistencia dende unha postura de independencia das opcións partidarias. Influído polo ideario socialista, mantivo distancia coa Agrupación pontevedresa do PSOE. Incluíu a sección Rimas rebeldes con colaboracións literarias. Fusionouse con Aurora Roja para dar lugar a Nueva Aurora.
Pordelapa, Abelenda, Avión
Pordelapa é un lugar da parroquia de Abelenda no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Tiña 71 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 31 eran homes e 40 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 67 habitantes (28 homes e 39 mulleres).
Hairspray (filme de 2007)
O guión adaptouno Leslie Dixon, recollendo elementos tanto do da película de Walters como do realizado para o musical por Thomas Meehan e Mark O'Donnell. Hairspray incorpora cancións do musical de Broadway escritas por Marc Shaiman e Scott Wittman, así como catro novas composicións de Shaiman/Wittman non presentes no musical.
Estreada con éxito de crítica, Hairspray foi tamén un éxito comercial, logrou o récord de vendas na semana da estrea dun filme musical, que mantivo ata xullo de 2008 ao superalo Mamma Mia! e en outubro High School Musical 3: Senior Year. Hairspray converteuse no sétimo filme musical con maior recadación na historia do cinema norteamericano. .
Sinopse
A historia decorre en Baltimore nos anos 60. Unha moza, Tracy (Nikki Blonsky), soña con bailar no espectáculo de Corny Collins, un programa de baile da televisión local e consegue a súa arela grazas a unha das estrelas do espectáculo, Link (Zac Efron) converténdose nunha estrela, e utilizando a súa fama para falar en nome da causa na que cre, a integración racial, para o que conta coa axuda de súa nai Edna (John Travolta), e seu pai Wilbur (Christopher Walken), a súa mellor amiga Penny Pingleton (Amanda Bynes), a DJ afroamericana, Motormouth Maybelle (Queen Latifah), e mais os fillos de Motormouth, Seaweed (Elijah Kelley) e Little Inés (Taylor Parks). Mais con todo Tracy gaña a rivalidade da anterior estrela do programa, Amber Von Tussle (Brittany Snow), e súa nai, (Michelle Pfeiffer), unha muller manipuladora e racista. A rivalidade é máxima cando Amber e Tracy loitan polo título de Miss Teenage Hairspray 1962.
Praia de Santo Amaro
A praia de Santo Amaro é unha praia urbana da Coruña, de area branca e fina. Dispón de aseos públicos, duchas, vixilancia, salvamento, socorrismo e primeiros auxilios. Chegan ata ela as liñas de autobús 3A e 5.
En 1935 creouse xunto á praia o Club do Mar de Santo Amaro, que coa construción do dique de abrigo se trasladou ao lugar onde estaban as ruínas do castelo de Santo Amaro.
Actividades
Na enseada celébrase cada verán dende 1935 a travesía a nado de Santo Amaro. Tamén ten lugar nas súas augas a procesión marítima da virxe do Carme.
Sucesos
Na praia de Santo Amaro faleceu afogado o poeta Aurelio Aguirre.
Perafort
Perafort é un concello da provincia de Tarragona, en Cataluña, situado na comarca do Tarragonès. Está formado por dous núcleos de poboación: Perafort e Puigdelfí, situado a menos dun quilómetro.
Historia
Atopáronse diversos restos arqueolóxicos que demostran a presenza de habitantes durante a ocupación romana. Quedou despoboado durante a época árabe e non se repoboou ata logo da Reconquista; o seu primeiro señor foi Guillem de Claramunt. Tomou parte nas actividades da Comuna del Camp.
A principios do século XIII pertenceu aos señores de Castellvell. Logo de pasar por diversas mans, en 1467 a señoría quedou en poder da curia de Tarragona.
Puigdelfí e Perafort uníronse para formar un único municipio en 1846.
Economía
A principal actividade económica do municipio é a agricultura. Destacan os cultivos de viña, amendoeiras e abeleiras. Destaca tamén a actividade industrial, fomentada coa construción de polígonos industriais.
Tranporte
O 26 de decembro de 2006 inaugurouse, a medio camiño entre Perafort e La Secuita, a estación de Camp de Tarragona, pertencente á liña de alta velocidade Madrid-Barcelona-Fronteira francesa.
Valle de Tobalina
Valle de Tobalina é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.017 habitantes (INE 2012).
Emblema de Papúa Nova Guinea
Consiste nunha ave do paraíso (Gerrus paradisaea) coas ás estendidas, pousada sobre un tambor kundu posto en horizontal de uso cerimonial, de sable e embelecido con arxenta e coa membrana vista á dereita do paxaro tamén de prata. Tamén á dereita hai acoplada unha lanza en horizontal de sable, mentres que á esquerda hai unha lanza de folla dentada en arxenta.
A ave do paraíso, das que a maior parte das especies son endémicas das illas, está considerada símbolo nacional e represéntase tamén na bandeira estatal. Foi introducido como símbolo neoguineano pola Compañía Alemá de Nova Guinea nas moedas encuñades en 1894.
Alétheia
Alétheia (en grego ἀλήθεια, "Verdade") é o concepto filosófico que se refire á realidade e á sinceridade dos feitos. Literalmente este concepto significa "aquilo que non está oculto, que é evidente, verdadeiro", tamén fai referencia ao "desocultamento do ser"
Orixe do concepto
Acostúmase traducir o termo Alétheia por verdade, xa que "verdade" é a versión latinizada da palabra grega. Esta palabra procedente do verbo lantháno (estar oculto / permanecer oculto a alguén / pasar inadvertido para outro) e máis estritamente da súa forma antiga, homérica, letho, provén do substantivo léthe (esquecemento).
Así mesmo, Léthe e tamén un personaxe divino, filla da Discordia e nai das Grazas, que deu nome á Fonte do Esquecemento situada no Inferno, da que bebíanesquecer a súa vida subterránea. Esta lenda recolle o motivo do significado desta palabra, xa que esta é traducida por verdade, os mortos esquecían así a súa vida pasada, e así encontraban a verdad en cada nova vida.
Parménides e a Alétheia
Parménides descubriu que hai un modo de pensar exacto fronte a innumerables outros que non o son, esta concepción consiste en que o pensamento vólvese de costas ás cousas e aténse a si mesmo, e dicir, ás significacións, ideas ou conceptos que as palabras expresan. Isto trae consigo que as relacións entre conceptos sexan ríxidas. Este posúe na mente un carácter de necesidade que non posúe ningún dos outros modos de pensar, o cal atende aos seus propios conceptos (pensar lóxico ou loxismo). No loxismo desaparece a subxetividade do individuo, quedando só a pura aptitude xenérica do receptor. Parménides ve o pensar lóxico como unha efectiva penetración da Realidade, poxectando sobre esta e os caracteres do pensar lóxico, pero fai isto xa que para el o pensar lóxico é unha proxección da Realidade sobre a mente humana.
Por iso existe unha dualidade radical entre o modo de pensar grego (ao preguntarse que é o Real, o Ente, ...) e, por exemplo, as crenzas de Parménides.
Platón e a Alétheia
Cando un século despois apareceu Platón definindo o que é a Idea, ostentándoa como unha das súas potencias o don da exemplaridade, sendo modelo para as cousas do mundo sensible que propiamente non son, o que logra e verquer fora de si a súa condición constitutiva. A Idea, en efecto é porque é, como hai que ser para ser exemplarmente.
O pensamento platónico ten carácter metafísico e teolóxico e humanista, preocupándose moito pola posición do home no seo do ente, o que posteriormente dominará a metafísica, abrindo camiño cara o comezo do humanismo.
Heidegger e a Alétheia
O termo Alétheia é un concepto moi usado en estudos epistemolóxicos, porque ao definir a verdade como alétheia en lugar de correspondencia ou coherencia, representamos unha separación entre a filosofía antiga e a tradicional. Segundo o pensamento occidental, isto é, dende hai xa moitísimos anos, a concordancia da representación pensante coa cousa: "adequatio rei et intellectus".
Durante a primeira metade do século XX, Martin Heidegger recuperou a alétheia e empezou a intentar comprender o que hoxe coñecemos como "Verdade". Heiddegger fixo unha análise etimolóxica e deulle sentido a esta como "facer evidente". Polo tanto, a alétheia é distinta doutras ben coñecidas conceptualizacións da verdade, descrita como un estado de cousas, mentres que Heidegger se centra na explicación dun significado presocrático (anterior a Sócrates e baseado na natureza).
Así, afirma que a alétheia ten que ver co que aparece, xa que o permitir que algo apareza é o primeiro acto de verdade. Para entender o concepto de espazo, é necesario que este apareza dalgún modo, polo que todo aquilo que non aparece, é falso.
Exipto Mons
Exipto Mons é unha montaña da lúa de Xúpiter, Ío. Ten 10 km de altura, e fai dela a 11ª montaña máis alta de Ío, máis alta co monte Everest. Segundo a U.S. Geological Survey ten un diámetro medio de 193,7 km, aínda que a Io Mountain Database dálle un longo de 133,8 km por 146 km de ancho. É un macizo montañoso escarpado, de forma moi irregular e dunha morfoloxía complexa. Cobre unha área duns 9.792 km² e está situado nas coordenadas [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Egypt_Mons&params=41.49_S_257.6_W_globe:io_type:mountain 41,49° S 257,6° O]. Ten unha escarpa na cara norte. Recibiu o nome de Exipto, en referencia ó lugar onde a mitolóxica Ío rematou a súa fuxida. Recibiu oficialmente o seu nome por parte da Unión Astronómica Internacional no ano 1997. Cara ao noroeste está Babbar Patera, e cara ao sueste está Hermes Mensa. Svarog Patera pode ser atopado cara ao suroeste.
Río Hulaya
O río Hulaya foi un curso fluvial situado nun distrito fronteirizo entre territorio hitita e Lukka, que tiña por capital Hawaliya. Está situado ao norte ou leste de Lukka e foi ocupado temporalmente pola xente de Lukka a comezos do reinado de Hattusilis III, pero ao cabo dun par de anos foi recuperado polos hititas.
Ferenc Gyurcsány
Ferenc Gyurcsány (pronunciado Yurchañ) é un político que foi Primeiro Ministro de Hungría dende o 29 de setembro de 2004 até o 14 de abril do 2009, e membro do MSzP (Partido Socialista de Hungría).
Carreira Política
Gyurcsány naceu o 4 de xuño de 1961 en Pápa, na provincia occidental de Veszprém. En 1984 acabou os seus estudos de Maxisterio e comeza os de Economía na Universidade Janus Pannonius en Pécs, diplomándose en 1990.
Al-Mutawakkil
200px|miniatura|dereita|Mesquita de Samarra. Al-Mutawakkil Ala Allah Jafar bin al-Mu'tasim, nado en marzo de 821 e finado en decembro de 861, foi o décimo califa abasí, que reinou o seu imperio dende Samarra entre os anos 847 e 861, sucedendo ó seu irmán Al-Wathiq. 300px|miniatura|Califato abasí no ano 850. Apaixonado polas grandes construcións arquitectónicas, converteu á cidade de Samarra nunha das máis monumentais da súa época, construíndo nela 20 palacios.
Ferenc Gyurcsány
Carreira Política
Ferenc Gyurcsány comeza a súa carreira política nas xuventudes comunistas do KISZ (Kommunista Ifjúsági Szövetség) antes de converterse en vicepresidente da DEMISz (Demokratikus Ifjúsági Szövetség), a Asociación de Mozos Demócratas de Hungría que é sucesora do KISZ.
A partir da instauración da democracia en Hungría en 1990, Gyurcsány lánzase ao comercio e funda varias empresas prósperas como ALTUS que lle permiten converterse na quincuaxésima persoa máis rica do país en 1992.
Al-Mutawakkil
A pesar desas accións, o reinado de al-Mutawakkil recórdase polas súas numerosas reformas, e considérase a época dourada do califato abasí.
Ferenc Gyurcsány
Carreira Política
Retorna á política no ano 2002 como conselleiro estratéxico de Péter Medgyessy, xefe do MSzP, primeiro partido da oposición, antigo primeiro ministro. Tras o retorno ao poder dos antigos comunistas reconvertidos o 21 de abril de 2002, Gyurcsány obtén o posto de ministro da Xuventude, dos Deportes e da Infancia. En 2004 convértese en presidente do MSzP para a rexión occidental de Győr-Moson-Sopron en xaneiro de 2004.
Al-Mutawakkil
Al-Mutawakkil empregou escravos turcos para reprimir revoltas internas e defenderse das invasión externas, e finalmente morreu asasinado por un deses escravos turcos, sospéitase que inducido polo seu propio fillo Al-Muntasir, quen ocupou o trono trala súa morte dende o ano 861.
Ferenc Gyurcsány
Primeiro Ministro de Hungría
No verán de 2004, Gyurcsány oculta cada vez menos a súa ambición de alcanzar o posto de primeiro ministro e Medgyessy, tentando mostrar a súa autoridade, faille dimitir das súas funcións. En menos dunha semana, o primeiro ministro perde a confianza dun dos seus socios de gobernos gobernamentais e vese forzado a dimitir. Gyurcsány é elixido pola coalición para converterse en primeiro ministro interino o 25 de agosto e investido o 29 de setembro.
O 21 de marzo de 2009 anuncia a iniciativa dunha moción de censura construtiva contra a súa persoa e - conforme coa Constitución de Hungría - contra o seu goberno nun Congreso do MSzp celebrado en Budapest. O 14 de abril do 2009 a moción de censura foi aprobada polo Parlamento e Gyurcsány foi substituído no cargo de Primeiro Ministro polo seu Ministro de Economía Gordon Bajnai (un dos seus homes de confianza).
Ferenc Gyurcsány está casado con Klára Dobrev e ten catro fillos: Péter (n. en 1988), Bálint (1990), Anna (1996) e Tamás (1997).
Lingua alutor
O alutor (nəməlʔu) é unha lingua da familia chukotko-kamchatka que se fala en Rusia ISO/DIS 639-3: alr<BR>
Falantes
Entre 100 e 200 nun grupo étnico de 2000 ou entre 200 e 300 nun grupo étnico de 3000
Uso social
Os falantes son bilingües co ruso, na súa maioría de idade avanzada como consecuencia da política iniciada en 1930 de concentración da poboación nunhas poucas vilas, mesturando falantes de diferentes dialectos no seo de comunidades multiétnicas, ademais a partir de 1950, e ata 1970, a maioría dos nenos foron escolarizados en internados fóra do seu territorio lingüístico levando a que a maioría perdera o uso activo da lingua. No ano 2008 os falantes máis novos teñen 40 anos
Escrita
O alutor non se escribe, as autoridades e estudosos soviéticos consideraron o alutor un dialecto do coriaco ata a década de 1950, cando se estableceu como lingua separada, aínda que non se creou norma ningunha para a lingua e tan só se publicou algún artigo na prensa local. Tan só existe un autor en alutor, Kirill Kilpalin, de quen se publicou postumamente unha escolma de contos ao estilo tradicional en 1993.
Poeta laureado
thumb|right|Coronación de [[Piccolomini como poeta laureado por Federico III, fresco de Pinturicchio, na biblioteca da catedral de Siena.]] Un poeta laureado é un poeta nomeado oficialmente por un goberno e do que se espera que compoña poemas para acontecementos de estado e gobernamentais. Provén do verbo laurear, isto é, "coroar con loureiro", polo que cobrou sentido figurado como "premiar, honrar". A palabra ten a súa raíz no termo latino laurus. No mundo anglosaxon ten unha especial relevancia; alí, entre outros, foron poetas laureados Ted Hughes ou Wiliam Wordsworth.
Límite dunha función
O límite dunha función é un concepto fundamental do cálculo diferencial matemático, un caso de límite aplicado ás funcións.
Informalmente, o feito de que unha función f teña un límite L nun punto c significa que o valor de f pode ser tan próximo a L como se desexe, tomando puntos suficientemente próximos a c, independentemente do que ocorra en c.
Mary Star of the Sea
Mary Star of the Sea é o único álbum do supergrupo estadounidense de rock alternativo Zwan. Foi editado o 28 de xaneiro de 2003 a través do selo Reprise Records. Os temas "Honestly"e "Lyric" foron publicados como sinxelos. Corgan anunciou a disolución da banda sete meses despois da publicación do disco debido a conflitos internos.
Límite dunha función
Historia
Aínda que implícita no desenvolvemento do cálculo dos séculos XVII e XVIII, a notación moderna do límite dunha función remóntase a Bolzano quen, en 1817, introduciu as bases da técnica épsilon-Δ|delta. Mais o seu traballo non foi coñecido mentres estivo vivo. Cauchy expuxo límites no seu Cours d'analyse (1821) e parece ter expresado a esencia da idea, pero non dunha maneira sistemática. A primeira presentación rigorosa da técnica feita pública foi dada por Weierstrass nos 1850 e 1860 e desde entón converteuse no método estándar para traballar con límites.
A notación de escritura usando a abreviatura lim coa frecha debaixo é debida a Hardy, que a usou no seu libro A Course of Pure Mathematics en 1908.
Funcións dunha variable real
miniatura|250px|Visualización dos parámetros utilizados na definición de límite.
Se a función f ten límite L en c podemos dicir de maneira informal que a función f tende cara ao límite L próximo a c se se pode facer que f(x) sexa tan próximo como queiramos de L dándolle valores a x para que sexa o suficientemente parecido a c mais sendo x distinto de c.
Os conceptos próximo ou parecido son matematicamente pouco precisos. Por esta razón, dáse unha definición formal de límite que precisa estes conceptos que di:
Esta notación dinos que se o límite existe, entón pódese estar tan preto del como queiramos. Se non se logra estar o suficientemente preto, entón a elección do δ non era a axeitada. A definición asegura que se o límite existe, entón é posible encontrar tal δ.
onde non existe un número c para o cal exista. Polo tanto, para demostrar a anterior afirmación é necesario facer uso do feito de que cada intervalo contén tanto números racionais como irracionais.
Límites laterais
miniatura|O límite cando: x → x0+ ≠ x → x0-. Polo tanto, o límite cando x → x0 non existe.
x pode aproximarse a c tomando valores máis grandes que este (dereita):
ou tomando valores máis pequenos (esquerda):
Se os dous límites anteriores son iguais:
entón L pódese referir como o límite de f(x) en c. Dito doutro xeito, se estes non son iguais a L, entón o límite, como tal, non existe.
Funcións en espazos métricos
Supóñase f : (M, dM) → (N, dN) unha función entre dous espazos métricos, p é un punto límite de M e L∈N. Dicimos que "o límite de f en c é L" e escribimos
se e só se para todo ε > 0 existe un δ > 0 tal que para toda x∈M en 0 < dM(x, c) < δ, temos dN(f(x), L) < ε.
En termos de desigualdades, temos que o límite da función f(x) en x = c é L se se cumpre que para todo ε > 0 existe un δ(ε) > 0 tal que, para todo x:
, entón
Isto proporciona a clave de comprensión do concepto de límite, pois mentres que o valor de x está na veciñanza horizontal arredor do punto c e oca en c con radio delta e centro c, aínda cando nese punto c non estea definida, o valor de y está no intervalo vertical con centro en f(c) e radio épsilon.
Unicidade do límite
Se o límite dunha función existe, entón este é único. Este teorema é válido en espazos topolóxicos Hausdorff.
Supoñamos que, vexamos que non pode ser que L'\neq L tamén verifique a definición. Para isto tomamos unha veciñanza E de L e unha veciñanza E' de L' que non se interseccionen. Por definición de límite f(x)\in E para todo x nalgunha veciñanza oca de c, polo que non pode estar en E', evitando que o límite sexa L'.
Propiedades xerais
Se k é un escalar:
Indeterminacións
Hai varios tipos de indeterminacións, entre elas as seguintes (considere \infty \,\! como o límite que tende a infinito e 0 \,\! o límite cando tende a 0; e non o número 0):
0/0 é unha indeterminación, é dicir, non é posible, a priori, saber cal é o valor dun límite que tende a cero sobre outro que tamén tende a cero xa que o resultado non é sempre o mesmo. Por exemplo:
Regra de l'Hôpital
Esta regra fai uso da derivada e ten un uso condicional. Esta só pode usarse directamente en límites «equivalentes» a 0/0 ou a ±∞/±∞. Outras indeterminacións requiren algunha manipulación alxébrica, polo xeral, establecer que o límite é igual a y, tomar o logaritmo natural en ambos membros, e entón aplicar a regra de l'Hôpital.
Por exemplo:
Demostracións
Nalgunhas demostracións, por exemplo, o segundo destes límites trigonométricos, utiliza a inecuación sin(x) < x < tan(x) no intervalo (0,π/2), que relaciona x coas funcións seno e tanxente. Logo dividimos por sin(x), obtendo:
Invertendo os termos da inecuación e cambiando os signos de desigualdade: Calculando o límite cando x tende a 0: O que é igual a: Aplicando o teorema do sandwich, o límite necesariamente vale 1:
O terceiro dos límites demóstrase utilizando as propiedades dos límites e o valor obtido no límite anterior. É dicir:
Ligazóns externas
Limiet
Universidade do Oeste de Escocia
A Universidade do Oeste de Escocia (en inglés: University of the West of Scotland) é unha universidade pública con varios campus no suroeste de Escocia, concretamente nas cidades de Paisley, Hamilton, Dumfries e Ayr.
Módulo (vector)
En física, denomínase módulo dun vector á norma matemática do vector dun espazo euclídeo. O módulo dun vector é un número que coincide coa "lonxitude" do vector na representación gráfica.
Cálculo
Dado un vector do espazo euclídeo tridimensional expresado polas súas compoñentes,, o módulo é o número real dado pola expresión:
A intensidade ou módulo dun vector é a lonxitude do segmento que o representa, polo que terá que ser proporcional ao valor da magnitude da que se trate.
Praia do Matadoiro
A praia do Matadoiro, antigamente chamada Berbiriana ou Birbiriana, é unha pequena praia urbana da Coruña situada ó norte da praia do Orzán. Dispón de aseos, duchas, aparcadoiro, servizo de vixilancia, socorrismo e primeiros auxilios.
É habitual a práctica do surf, bodyboard e longboard cando as condicións meteorolóxicas son as adecuadas, marea baixa e vento do suroeste ou nordés. Celébrase un campionato anual de longboard, o Matadero Longboard Festival, de participación nacional e internacional.
Nesta praia está prohibida a entrada de animais.
Cristalina
As cristalinas son un tipo de proteínas estruturais hidrosolubles que se encontran no cristalino e na córnea do ollo, ás que se debe a transparencia desas estruturas. Tamén foron identificadas noutras partes do corpo, como o corazón, e en tumores agresivos de cancro de mama. Como se descubriu que unha lesión na lente do ollo (cristalino) promove a rexeneración de nervios, o estudo das cristalinas foi tamén unha área das investigacións neurolóxicas. Ata agora, demostrouse que as cristalinas β b2 (crybb2) poden ser un factor promotor das neuritas.
Función
A principal función das cristalinas no cristalino do ollo é probablemente incrementar o índice de refracción sen obstruír o paso da luz. Non obstante, esta non é a súa única función. Cada vez está máis claro que as cristlinas poden ter varias funcións metabólicas e reguladoras, tanto no cristalino do ollo coma noutras partes do corpo. Foron caracterizadas máis proteínas que conteñen dominios de βγ-cristalina como proteínas que se unen ao calcio. Estas proteínas presentan un motivo de greca como novo motivo para a unión ao calcio.
Actividade encimática
Un dato moi interesante desde unha perspectiva evolutiva é que algunhas cristalinas son encimas activos, mentres que outras carecen desa actividade pero mostran homoloxía con outros encimas. As cristalinas de diferentes grupos de organismos están relacionadas cun gran número de proteínas distintas; as de aves e réptiles están relacionadas coa lactato deshidroxenase e a arxininosuccinato liase, mentres que as dos mamíferos o están coa alcohol deshidroxenase e a quinona redutase, e as dos cefalópodos coa glutatión S-transferase e a aldehido deshidroxenase. Investígase activamente se estas cristalinas son produtos dun accidente fortuíto da evolución no sentido de que cadrou que eran transparentes e moi solubles, ou se estas diversas actividades encimáticas son parte da maquinaria protectora do cristalino do ollo. O recrutamento de proteínas que orixinalmente evolucionaron para ter unha función para desempeñar unha nova función non relacionada é un exemplo de exaptación.
miniatura|Un [[aliñamento de secuencias|aliñamento das proteínas cristalinas humanas alfa, beta, e gamma procedente de UniProt.|dereita|200x200px]]
Clasificación
As cristalinas do cristalino do ollo de vertebrados clasifícanse en tres tipos principais: alfa, beta e gamma. Estas distincións están baseadas na orde na cal elúen nunha columna de cromatografía de filtración en xel. Estas tamén se chaman cristalinas ubicuas. As cristalinas beta e gamma (como CRYGC) son semellantes en secuencia, estrutura e topoloxía de dominios, e por iso foron agrupadas nunha superfamilia chamada βγ-cristalinas. As familia das α-cristalinas e as βγ-cristalinas comprenden o principal grupo de proteínas presentes no cristalino do ollo. Aparecen en todas as clases de vertebrados (aínda que as gamma-cristalinas son escasas ou están ausentes no cristalino das aves); e as delta-cristalinas se encontran exclusivamente en réptiles e aves.
Cristalina alfa
A alfa-cristalina aparece formando grandes agregados, e comprende dous tipos de subunidades relacionadas (A e B) que son moi similares ás proteínas de shock térmico (HSPs) pequenas de 15-30 kDa, especialmente nas súas metades C-terminais. A relación entre estas familias débese a que se produciu unha duplicación xénica clásica seguida de diverxencia a partir dunha pequena familia de HSP, o que permitiu que se adaptasen a novas funcións. A diverxencia probablemente ocorreu antes da evolución do cristalino, e a alfa-cristalina atópase en pequenas cantidades en tecidos de fóra do cristalino.
A alfa-cristalina ten propiedades similares ás dunha proteína chaperona como a capacidade de impedir a precipitación de proteínas desnaturalizadas e de incrementar a tolerancia natural ao estrés. Suxeriuse que estas funcións son importantes para o mantemento da transparencia do cristalino e a prevención das cataratas. Isto apóiase na observación de que as mutacións na alfa-cristalina mostran unha asociación coa formación das cataratas.
o dominio N-terminal da alfa-cristalina non é necesario para a dimerización ou a actividade de chaperona, pero parece que se require para a formación de agregados de orde superior.
Cristalinas beta e gamma
As cristalinas beta e gamma forman unha familia separada. Estruturalmente, as cristalinas beta e gamma están compostas por dous dominios similares que, á súa vez, están cada un composto por dous motivos similares, e os dous dominios están unidos por un curto péptido de conexión. Cada motivo, que ten uns corenta aminoácidos, está pregado nun distintivo patrón de greca. Porén, a cristalina beta é un oligómero, composto por un grupo complexo de moléculas, mentres que a cristalina gamma é un monómero máis simple.
Henrique o León
Henrique o León (en alemán: Heinrich der Löwe), nado en Ravensburg en 1129, e finado en Brunswick o 6 de agosto de 1195, foi un nobre alemán de orixe franca, membro da familia dos Welf (güelfos).
Duque de Saxonia (como Henrique III) desde 1142 e duque de Baviera (como Henrique XII) desde 1156, foi o máis poderoso dos príncipes alemáns da súa época, até que foi privado de ambos os Ducados pola a dinastía rival dos Hohenstaufen durante o reinado do seu primo Frederico I Barbarroxa e o fillo e sucesor deste, Henrique VI.
Herdanza
Na cúspide dos seus reinados, Henrique gobernou sobre un vasto territorio, que se estendía desde as costas dos mares do Norte e Báltico até os Alpes, e desde Westfalia até Pomerania. Henrique logrou tanto poder, en parte, polas súas aptitudes políticas e militares, pero, sobre todo, grazas aos legados dos seus catro avós.
Era fillo de Henrique o Soberbio, duque de Saxonia e de Baviera, que á súa vez era fillo do duque Güelfo I de Baviera (cuxa primeira esposa foi a herdeira dos Billung (en alemán Billunger), anteriores duques de Saxonia), e de Xudith de Flandres, a súa segunda muller. A nai de Henrique era Xertrude, filla única do emperador do Sacro Imperio Lotario II e da súa esposa Richenza de Northeim, filla e herdeira de Xertrude, que á súa vez era a herdeira dos territorios saxóns de Northeim e das propiedades dos Brunóns, condes de Brunswick.
Comenzo das loitas entre güelfos e xibelinos
miniatura|esquerda|220px|Posesións de Henrique o León. miniatura|esquerda|220px|Miniatura contemporánea de Henrique o León, na Historia Welforum.
En Alemaña, tras a morte sen descendencia do emperador Henrique V en 1125, os príncipes electores, a instancias do chanceler imperial Adalberto, arcebispado de Maguncia, elixiron o duque de Saxonia como Lotario II o mesmo ano de 1125. Porén, estalou unha guerra civil, posto que os sobriños e herdeiros de Henrique V, que eran Frederico II, duque de Suabia e Conrado, dos Hohenstaufen, exixiron ademais das terras patrimoniais dos salios na Franconia renana, as terras que a coroa fora adquirindo. Nesta situación, Conrado III foi elixido rei rival de romanos en 1127, e en 1128 foi coroado rei de Italia (Rei de romanos) co apoio de Milán, aínda que non conseguiu asegurar alí unha posición, xa que o papa Honorio II (1124–1130) se negou a recoñecelo, así como tampouco as cidades inimigas de Milán como Novara, Pavía, Cremona, Piacenza ou Brescia; en cambio, o rei Lotario II tivo o apoio de Henrique o Soberbio, da dinastía Welf (os güelfos), que era duque de Baviera e tamén marqués de Toscana e de Verona, ao que fixo seu xenro en 1127.
Aínda que a guerra terminou en 1135 coa submisión de Conrado III, as tornas viraron en 1137 ao morrer o emperador Lotario II, e Conrado III foi elixido Rei de romanos fronte a Henrique o Soberbio, herdeiro de Lotario. A guerra reiniciouse entre Conrado III e Henrique o Soberbio, e falecido este en 1139, continuouna o seu irmán Güelfo VI.
En 1151, Güelfo VI pactou co seu sobriño Frederico III, duque de Suabia (tamén sobriño de Conrado III) a sucesión no Imperio a cambio de terras. Así, á morte de Conrado en 1152, foi elixido emperador Frederico (Frederico I Barbarroxa), co que o güelfo obtivo terras italianas, sendo designado como marqués de Toscana e duque de Spoleto.
O pai de Henrique morreu en 1139 á idade de 32 ahos, sendo este aínda un neno. O Rei de romanos Conrado III desposuíra dos seus ducados a Henrique o Soberbio, que fora o seu rival pola coroa en 1138, outorgando o de Saxonia a Alberte o Oso e o de Baviera a Leopoldo I, arquiduque de Austria. Aínda que Henrique non reclamou a súa herdanza, porén Conrado devolveulle Saxonia en 1142 e, en 1156, Henrique volveu adquirir Baviera por decisión do novo emperador do Sacro Imperio, Frederico Barbarroxa (que era primo seu).
Accións de goberno e matrimonios
Henrique foi o fundador de Múnic en 1157-1158, de Lübeck en 1159 e de Schwerin en 1160; tamén fundou e desenvolveu as cidades de Stade, Luneburgo e Brunswick. Nesta última, a súa capital, fixo erixir un león de bronce, o seu animal heráldico, no patio do castelo Dankwarderode en 1166. Esta foi a primeira estatua de bronce ao norte dos Alpes. Posteriormente fixo construír a catedral de Brunswick cerca da estatua.
En 1147 Henrique casou con Clemencia de Zähringer, anexionando deste modo os seus territorios hereditarios en Suabia. Divorciouse dela en 1162, aparentemente debido á presión exercida polo emperador Frederico Barbarroxa, que non desexaba posesións güelfas no seu territorio particular, ofrecendo a Henrique a cambio diversas fortalezas en Saxonia.
Desencontro co emperador
Enrique apoiou con constancia e fidelidade o seu primo o emperador Barbarroxa nos seus posteriores intentos de consolidar a súa posesión da coroa Imperial e nas súas repetidas guerras coas cidades da Lombardía cos papas, cambiando o rumbo das batallas a favor de Frederico en diversas ocasións cos seus feros cabaleiros saxóns. Pero en 1174 Henrique non quixo axudar a Frederico na nova invasión da Lombardía, debido a que estaba preocupado por asegurar as súas propias fronteiras no leste e non consideraba que a aventura italiana merecese o esforzo, aínda cando Frederico lle ofreceu a rica cidade imperial de Goslar, no sur de Saxonia, como recompensa, un trofeo que Henrique ambicionaba desde había moito tempo.
A expedición de Frederico acabou nun resoante fracaso. Frederico Barbarroxa foi derrotado na famosa batalla de Legnano. Debido á súa deserción, Henrique foi xulgado tanto polo Lendrecht (dereito señorial) como polo Landrecht (dereito territorial). Aproveitando a hostilidade doutros príncipes alemáns cara a Henrique, que establera un estado poderoso e duradeiro que comprendía Saxonia, Baviera e substanciais territorios no norte e o leste de Alemaña, Frederico xulgou en 1180 a Henrique in absentia por insubordinación, nun tribunal formado por bispos e príncipes. Declarando que a lei Imperial invalidaba a lei alemá tradicional, despoxou a Henrique das súas terras e declarouno proscrito. Acto seguido Frederico invadiu Saxonia co seu exército Imperial. Os aliados de Henrique desertaron, e el, finalmente, tivo de someterse en novembro de 1181 ao Reichstag (Dieta) do Sacro Imperio de Erfurt. Henrique foi condenado tamén a exiliarse de Alemaña en 1182 durante un período de tres anos, durante os que permaneceu co seu sogro Henrique II de Inglaterra en Normandía, até que lle foi permitido regresar a Alemaña en 1185. Foi exiliado de novo en 1189, e a súa esposa Matilde faleceu naquel mesmo ano.
Últimos días
Cando Frederico Barbarroxa acudiu á Cruzada de 1189, Henrique regresou a Saxonia, onde mobilizou un exército dos seus fieis e conquistou e saqueou a cidade de Bardowick en represalia pola súa deslealdade. Só as igrexas foron respectadas e deixadas en pé.
O fillo de Barbarroxa, Henrique VI, derrotou o duque de novo, pero en 1194, co seu fin xa próximo, Henrique o León fixo as paces co emperador, volvendo ás súas grandemente diminuídas terras nas proximidades de Brunswick, onde finalizou os seus días pacificamente como duque de Brunswick, patrocinando as artes e a arquitectura. Faleceu o 6 de agosto de 1195. Está enterrado na catedral de Brunswick.
Antepasados
Antepasados de Henrique o León
Coencima M
O coencima M ou coenzima M, abreviado como HS-CoM e tamén chamado 2-mercaptoetanosulfonato é un coencima necesario para realizar as reaccións de transferencia de grupos metilo no metabolismo dos microorganismos metanóxenos. O coencima M é un anión coa fórmula HSCH2CH2SO3-. Cando leva o catión Na+ formando o sal sódico é un medicamento usado en quimioterapia chamado Mesna (INN). O mercaptoetanosulfonato contén tanto un tiol, que é o seu principal sitio reactivo, coma un grupo sulfonato, que o fai soluble en medio acuoso.
Función bioquímica
Este coencima é o doante de C1 na metanoxénese. Convértese no propil coencima M-tioéster, o tioéter CH3SCH2CH2SO3-, no penúltimo paso da formación do metano. O coencima M reacciona co coencima B, 7-tioheptanoiltreoninafosfato, para dar un homodisulfuro, liberando metano: Esta indución está catalizada polo encima metil-coencima M redutase, que usa o cofactor F430 como grupo prostético.
Betalaína
200px|miniatura|Estrutura química da betanina. As betalaínas son metabolitos secundarios das plantas nitroxenados que actúan como pigmentos vermellos e amarelos.
Ao igual que todos os pigmentos, cumpren funcións de atracción de polinizadores e dispersores, pero probablemente teñen funcións adicionais, como absorción de luz ultravioleta e protección contra o herbivorismo.
Julio Amoedo Chas
Julio Amoedo Chas, nado en Ferrol o 2 de xuño de 1974, é un árbitro de fútbol galego.
Traxectoria
Delineante de profesión, e árbitro afiliado ao Colexio Galego de Árbitros de Fútbol, ten unha ampla traxectoria no fútbol. En 2001 xa arbitrou, como cuarto árbitro, partidos en Primeira División Española, mais como árbitro titular debutou en Segunda división en 2003 e permaneceu ininterrompidamente nesa categoría ata a actualidade (tempada 2011-12), e de feito foi durante os últimos anos o árbitro máis veterano da categoría.
Forma parte da dirección da Federación Galega de Fútbol en representación dos árbitros dende 2011.
Delightful
"Delightful" é o single número 16 e o primeiro lanzado baixo o selo avex trax, polo que se lle chama o do regreso, da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 24 de marzo do ano 2005 e producido por Max Matsuura.
Información
Avex trax xogou tódalas cartas que tiña dispoñibles para anunciar o regreso de Ami Suzuki á música, e con este novo single, fixeronse distintos formatos, cada un con remixes distintos. Ditos formatos foron CD, CD+DVD, CD+Photobook e CD+Illustration Essay. “DElightful” debutou no número dous das listas de sinxelos de Oricon na clasificación diaria, pero finalmente quedou na terceira posición no semanal, alcanzando unhas vendas moderadas.
A canción mostraba un estilo totalmente novo en Ami dende os seus antigos días en Sony Music, un estilo moito máis trance e de música electrónica de influencia europea, en xeral grazas a que o produtor foi Axel Konard, produtor de trance alemán.
Out of Exile
Out of Exile é o segundo álbum da banda de rock Audioslave. Foi editado o 23 de maio de 2005 en todo o mundo, e un día máis tarde nos Estados Unidos.
Coada
miniatura|Canastra da coada chea de roupa sucia A coada, barrela ou bogada é a acción de lavar as pezas de vestir ou outros tipos de roupa, como a roupa de cama. O material que se está lavando, ou que xa se lavou, denomínase "coada".
Historia e características
Normalmente, os procesos de lavado levanse a cabo nun espazo reservado para o efecto; unha estancia individual ou unha cámara de lavado á cal nas casas particulares se lle chamaba "o cuarto do lavadoiro". Un edificio de apartamentos ou unha residencia de estudantes poden ter un servizo de lavandaría compartida ou unha empresa independente que se coñece como lavandaría.
Abbas Kiarostami
Abbas Kiarostami, nado en Teherán o 22 de xuño de 1940 e finado en París o 4 de xullo de 2016, foi un director de cine, guionista e produtor iraniano. Un activo cineasta dende 1970, Kiarostami ten realizado máis de corenta filmes, incluíndo curtametraxes e documentais. Kiarostami foi louvado pola crítica por dirixir a Triloxía de Koker (1987–94), Close-Up (1990), Ta’m-e gīlās (1997) (premiado coa Palma de Ouro no Festival de Cannes), e The Wind Will Carry Us (1999). Nos seus últimos filmes, Certified Copy (2010) e Like Someone in Love (2012), rodou por vez primeira fóra de Irán, en Italia e o Xapón respectivamente.
Coada
Historia e características
Adoita gardarse a roupa sucia nunha cesta de servizo de lavandaría onde se manterá ata que haxa unha cantidade suficiente para encher a lavadora. A miúdo, polo menos na maioría de países industrializados, antes de pór a roupa na lavadora, sepárase en grupos de acordo coas instrucións de lavado que traen as pezas na etiqueta. miniatura|dereita|Roupa tendida en [[Italia.]] miniatura|dereita|Servizo de lavandaría gratis en [[París, Francia.]]
Etimoloxía
Coada provén de coar e este do latín colāre.
Barrela é un derivado de barro, cuxo posible étimo podería ser do precéltico barro 'lama'.
Bogada procede do xermánico bukon 'sucidade'.
Sister Act
Sister Act é un filme estadounidense dirixido por Emile Ardolino que foi estreado en 1992.
Sinopse
Deloris Van Cartier (Whoopi Goldberg) é unha mediocre cantante de cabaret. O seu amante Vince cometeu un crime, e ela decide acollerse ó programa policial de protección de testemuñas. Así, Deloris consegue unha nova identidade como monxa nun convento que, tan só con súa presenza, perderá a súa habitual tranquilidade.
Proximidades Valencia
miniatura|Tren da serie 440R empregado ocasionalmente na liña C-2 da rede. miniatura|Tren da serie 447 empregado nas liñas C-1, C-2 e C-6 da rede. Proximidades Valencia (en valenciano: Rodalia València, en castelán: Cercanías Valencia) é o servizo ferroviario explotado por Renfe Operadora sobre unha infraestrutura de Adif, que comunica a cidade de Valencia coas principais poboacións das provincias de Castelló e Valencia.
A rede conta con seis liñas en funcionamento, 252 km de vías férreas e 66 estacións. Algunhas ofrecen correspondencia con MetroValencia e co TRAM de Castelló. En 2014 a rede moveu máis de 17 millóns de viaxeiros.
Bertie Ahern
Patrick Bartholemew Ahern (Pádraig Parthalán Ó hEachtairn en irlandés), nado o 12 de setembro de 1951, foi o Taoiseach ou Primeiro ministro de Irlanda dende o 26 de xuño de 1997 ata o 2008, cando dimitiu por un escándalo de corrupción, e foi substituído por Brian Cowen. Líder do Fianna Fáil.
Tríatlon
É seguramente un dos deportes máis duros que existen no panorama competitivo internacional actual. Os deportistas que o practican manteñen un severo calendario de adestramentos para poder facer fronte ás esixentes condicións das probas, tanto físicas como psicolóxicas.
Galiza conta con campións de gran renome no tríatlon masculino, como Iván Raña ou Xavier Gómez Noia, ademais dunha selección galega de tríatlon que competiu internacionalmente en probas da Copa de Europa.
O tríatlon foi incluído entre as disciplinas olímpicas nos Xogos Olímpicos de 2000, en Sydney. Administrativamente, o tríatlon depende en Galiza da Federación galega de tríatlon e péntatlon moderno. miniatura|300px|Espazo de transición do tríatlon, onde se pasa dunha especialidade a outra. Esta é a do mundial de Lausanne celebrado en 2006
Historia
As primeiras competicións de tríatlon comezan en Francia, contra 1920. Nas ribeiras do Marne, en Joinville-le-Pont, nos arrabaldes de París, disputábanse unhas competicións denominadas os Trois Sports (os tres deportes) nos domingos de verán. As probas eran a carreira a pé, o ciclismo e a natación, aínda que ás veces a natación víase substituída polo piragüismo.
Pero o primeiro tríatlon moderno, aproximadamente tal e como nós o coñecemos, naceu en Fiesta Island, na cidade californiana de San Diego, en maio de 1975. Sobre unha distancia de 800 metros en natación, 8 km de bicicleta e 8 km de carreira a pé decorreu esta primeira proba, que naceu ao abeiro do culto ao corpo da Costa Oeste.