cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biblia Kennicott
Ilustracións
Con todo, os seus autores non se afastaron radicalmente da tradición iconoclasta árabe e procuraron unha posición moderada entre o mundo iconoclasta árabe e o cristián renacentista, que procuraba as figuras humanas e animais.
Firuz Mustafa
Traxectoria
Estudou filoloxía na Universidade de Pedagoxía de Acerbaixán, graduándose en 1975 e traballando nos dous anos seguintes como profesor na rexión de Sааtlı e prestou o servizo militar en 1977-1978 e logo doutorouse en filosofía. Foi profesor en varias universidades.
= Obras =
Biblia Kennicott
Ilustracións
A Biblia Kennicott é, segundo Kogman-Appel, un exemplo único no contexto da decoración bíblica do século XV, caracterizada polo estilo modesto, as escasas innovacións, e un frecuente retorno ás tradicións decorativas pasadas.
Colofón
Un aspecto destacable da Biblia Kennicott atópase no seu colofón, onde se achegaba información sobre o escriba e ás veces sobre o vocalizador, pero que en raras ocasións facían mención ao artista iluminador. Esta Biblia constitúe unha das poucas excepcións, xa que unha páxina completa está adicada ao artista, cuxo nome aparece escrito en grandes letras zoomórficas e antropomórficas. Segundo Carlos Barros, foi o propio iluminador quen puxo a súa propia sinatura cunhas enormes letras que representan figuras de homes e mulleres espidas, animais e seres fabulosos en toda unha páxina do manuscrito que din:
O colofón indícanos tamén a identidade do escriba que realizou a copia e permítenos coñecer a data exacta e o lugar de finalización da Biblia, así como a identidade de quen mandou realizar o traballo. Deste xeito, da man do propio calígrafo, sabemos que foi finalizada o 24 de xullo de 1476 e o nome de Isaac, apuntando a que se trataba do fillo de Salomón de Braga.
Shalatiwara
Shalatiwara ou Salatiwara foi un reino hitita que existía sobre o -1800. No século -XVII conquistou Kanish, e uns anos despois foi sometido a vasalaxe por Kushara. Co nome de Sattiwara aparece rebelándose contra o rei hitita Ammunas a metade do século –XVI.
Miki, Hyōgo
Miki (三木市, みきし, Miki-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado na rexión de Kinki e no centro-leste da prefectura, na zona leste da provincia histórica da Harima. A súa superficie é de 176,58 km² e a poboación de 82.578 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 468 h/km².
O concello de Miki limita cos concellos de Inami, de Kakogawa, de Ono, de Katō, de Sanda e de Kōbe.
A Nosa Terra (1916)
A Nosa Terra foi o voceiro das Irmandades da Fala (1916-1932) e do Partido Galeguista (1932-1936). Editouse integramente en galego e foi fundamental para o espallamento do ideal galeguista, así como para o achegamento a outras nacións. Publicáronse en total 422 números.
Periodicidade
A Nosa Terra tivo unha periodicidade moi variábel. Comezou publicándose decenalmente para pasar a saír quincenalmente até a Ditadura de Primo de Rivera, na que saíu mensualmente. En xuño de 1933 regresou á periodicidade decenal.
Historia
O primeiro número saíu o 14 de novembro de 1916 na Coruña e contaba con oito páxinas. Na súa etapa coruñesa, a redacción e administración desta publicación estaba no despacho que tiña no Cantón Grande o avogado e escritor Xosé Iglesias Roura, que foi o seu primeiro director. Antón Villar Ponte foi o seguinte director até a IV Asemblea das Irmandades da Fala (1922). A partir de entón Víctor Casas será quen leve o peso real da dirección, aínda que nominalmente foron directores Leandro Carré Alvarellos, Salvador Mosteiro Pena, Alexandre Bóveda, Aquilino Iglesia Alvariño en 1933 ou Ramón Suárez Picallo en 1934. O 1 de febreiro de 1932, pouco despois do nacemento do Partido Galeguista, converteuse no seu voceiro oficial e a redacción trasladouse a Pontevedra. En xuño de 1933 deixouse de publicar durante algún tempo por dificultades financeiras.
En 1917 contaba con 2 000 subscritores, en 1931 con 500 e en 1935 con 1 000, aínda que se descoñece a tiraxe exacta. Os recursos económicos da publicación proviñan das subscricións, da publicidade, das doazóns dos galegos de América e das Irmandades da Fala primeiro e o Partido Galeguista despois.
O 17 de xullo de 1936 saíu o seu derradeiro número.
Colaboradores
miniatura|A Nosa Terra, Ano XIII, n. 263, [[Día Nacional de Galicia|25 de xulio de 1929, deseño de Camilo Díaz Baliño.]] N'A Nosa Terra colaboraron case todos os intelectuais galeguistas do primeiro terzo do século XX:
Crocante
Crocante foi un programa da Televisión de Galicia dirixido por Alberto Avendaño e presentado por el mesmo e por Pilar García Rego que se emitiu en 1990, consistía en actuacións musicais, entrevistas, reportaxes, concursos e enquisas a pé de rúa, así como a serie de humor estadounidense Maude.
Burushkhanda
Burushkhanda ou Purushanda foi un reino hitita que existía sobre o -1800. Despois do -1700 foi sometido a vasalaxe por Kushara. Estaba situado na rexión situada ao sueste da ribeira do Lago do Sal). A capital era a cidade do mesmo nome.
Plan Galicia
300px|miniatura|Palacio de María Pita, sede da casa do concello da Coruña, onde se celebrou o Consello de Ministros que aprobou o Plan Galicia.
O Plan Galicia foi un conxunto de medidas económicas aprobadas polo Consello de Ministros o 23 de xaneiro de 2003, co obxectivo de paliar as consecuencias da catástrofe provocada polo naufraxio do Prestige o 19 de novembro de 2002.
A cantidade orzada, 12.459 millóns de euros, representaba case o dobre do orzamento anual da Xunta de Galicia (tamén o dobre do investimento estatal na Expo'92 en Sevilla e dez veces máis có da Olimpíada de Barcelona ).
O Plan Galicia presentouse como complementario do aprobado días antes pola Xunta, por un valor de 1.663 millóns de euros.
Obxectivos do Plan Galicia
A fin de recuperar a economía galega tralo duro golpe que supuxo a marea negra tanto nos sectores económicos directamente relacionados co mar (pesca e marisqueo) como naqueles relacionados indirectamente pero que tamén se viron prexudicadas trala catástrofe, o goberno de Aznar celebrou na Coruña un Consello de Ministros extraordinario onde se aprobou un ambicioso conxunto de axudas e posta en marcha de diferentes iniciativas coas que se pretendía superar as consecuencias medioambientais, sociais e económicas derivadas do Prestige. As distintas medidas aprobadas incluían as axudas directas ós sectores afectados polo cesamento da actividade.
Estruturouse en 13 sectores e comprendía diferentes actuacións, entre as que se poden citar:
Reaccións políticas
Por outra banda, só o 40% do Plan correspondía a novas actuacións mentres que o 60% restante recollía iniciativas previstas -e orzadas- xa antes da catástrofe, que agora se presentaban como novidades. Así, por exemplo, a autovía Pontevedra-A Cañiza xa fora prometida polo PP dez anos antes.
Paco Vázquez, que ademais de actuar como anfitrión dos ministros se sentou con eles na roda de prensa e posou para a foto de familia do gabinete, declarouse orgulloso e honrado pola celebración do Consello na cidade e loubou as conclusións. Na mesma rolda de prensa, Aznar anunciou a concesión da Gran Cruz das Orde de Isabel la Católica ó alcalde, agradecéndolle a súa hospitalidade
Beiras, portavoz do BNG, asegurou que o plan era "unha tomadura de pelo" e que "O PP pensa que pode comprar ós galegos".
Fronte ó Palacio, un grupo de manifestantes convocado por Nunca Máis expresou a repulsa contra o Goberno e contra o propio Paco Vázquez e intentaron infrutuosamente entrar na praza de María Pita, o que evitou o forte dispositivo policial; 45 bandeiras de Nunca Máis ondeaban nos balcóns da praza.
Paco Vázquez foi o único socialista que se desmarcou da protesta da oposición contra o Goberno, o que provocou o seu distanciamento definitivo de Rodríguez Zapatero (secretario xeral do PSOE desde o 2000). No 2006 foi nomeado embaixador ante a Santa Sé no Vaticano e regresou á Coruña no 2011, cando foi cesado no cargo, pero xa sen ningún protagonismo político.
As Brañas, Nete, Vilalba
As Brañas é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Gran turismo
miniatura|Un clásico Gran Turismo, de 1962 [[Ferrari 250 GTO]] miniatura|right|1953 [[Bentley Continental gran turismo]] Un gran turismo (GT) é un automóbil de luxo de alto rendemento, deseñado para conducir grandes distancias. O formato máis común é un cupé de dúas portas ben con dous asentos ou cunha disposición 2 + 2.
O nome deriva do termo Italiano gran turismo, unha homenaxe á tradición do grand tour, que se utiliza para representar os automóbiles considerados como grandes turismos, capaces de facer longas viaxes a alta velocidade con comodidade e estilo.
Características
Os Gran turismo se diferencian dos deportivos de dous asentos en que xeralmente son máis grandes e máis pesados, facendo fincapé no máis puro confort máis que no rendemento. Historicamente, a maioría dos GTs teñen motor dianteiro con tracción traseira, o que deixa máis espazo para a cabina que os deseñados con motor central ou traseiro. Suspensións máis suaves, maleteiro máis grande e características máis luxosas súmanse á súa atractiva pilotaxe. Algúns grandes turismos de moi alto rendemento, como o Ferrari 599 GTB Fiorano e o Mercedes-Benz SLR McLaren van na dirección oposta, e rivalizan cos coches deportivos en velocidade, aceleración, e capacidade de tomar curvas, gañándolles a moitos supercars.
Abreviatura GT
miniatura|Alfa Romeo 6C 1750 Gran Turismo Compressore (1932) miniatura|Lancia Aurelia B20 GT, un GT da década de 1950 A abreviatura GT, tan popular en todo o sector da automoción, ven da tradición italiana de referirse aos seus coches de alta gama como gran turismo. Fabricantes como Alfa Romeo, Ferrari e Lancia abriron o camiño a partir do final da década de 1920.
Competicións de gran turismo
miniatura|Catro coches GT de carreiras
En certas clasificacións dos deportes de motor profesionais, como as categorías de gran turismo promovidas pola FIA, o coche GT defínese como "un automóbil aberto ou pechado que non ten máis dunha porta a cada lado e un mínimo de dous asentos situados un en cada lado da liña central lonxitudinal do vehículo; estes dous asentos deben ser atravesado polo mesmo plano transversal Este coche debe ser capaz de poder ser utilizado legalmente en estrada aberta, e adaptado para carreiras en circuítos ou estradas pechadas.
Desde 2010, o Campionato Mundial de GT1 é un dos catro campionatos mundiais recoñecidos pola Federación Internacional do Automóbil. O certame é organizado pola Stéphane Ratel Organisation, que administra tamén campionatos europeos e nacionais de gran turismo, como o Campionato Europeo de GT3. O principal rival a nivel europeo dos campionatos da SRO é o Open Internacional de GT. En América do Norte, conviviron varias categorías de gran turismo rivais ao longo da historia. Actualmente córrese a American Le Mans Series e a Rolex Sports Car Series.
Os coches de GT divídense, desde os máis potentes a menos potentes, en GT1 (anteriormente GTS e GT) e GT2 (anteriormente GT e GT N-) na maioría dos campionatos. Os coches GT3 e GT4 tamén teñen os seus propios campionatos. Exemplos de grandes turismos de carreiras son:
Descendants 3
Descendants 3 é un telefilme estadounidense de 2019 dirixido e coreografiado por Kenny Ortega. É un musical de fantasía e o terceiro título da franquía Descendants. Foi escrito por Sara Parriott e Josann McGibbon, e estreouse en Disney Channel o 2 de agosto de 2019, e noutras partes do mundo o 12 de outubro de 2019.
Salvador Cabeza de León
Salvador Cabeza de León, nado en Betanzos o 4 de febreiro de 1864 e finado en Santiago de Compostela o 20 de maio de 1934, foi un destacado galeguista, profesor e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Membros do SEG en [[1928: De esquerda a dereita na fileira de atrás: Ramón Otero Pedrayo, Antón Losada Diéguez, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco, Carballo Calero, Xosé Filgueira Valverde, Sebastián García Paz, Luís Pintos Fonseca, Antón Fraguas, Bibiano Fernández Osorio-Tafall. Sentados: Isidro Parga Pondal, Abelardo Moralejo Laso, Xesús Carro García, Salvador Cabeza de León, Joaquín Arias Sanjurjo, Xerardo Álvarez Limeses e Juan Novás Guillán.]]
dereita|miniatura|Necrolóxica en El Pueblo Gallego do SEG. Membro da Xuventude Católica, foi un convencido carlista. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1884. Amigo de Alfredo Brañas, do que foi profesor auxiliar, ata obter a súa propia cátedra de Dereito Internacional en 1903. Tras a dimisión presentada por Francisco Piñeiro Pérez, foi elixido provisionalmente alcalde de Compostela o día 30 de novembro de 1910, ata a súa toma de posesión efectiva no 20 de febreiro de 1911, despois de que Piñeiro reconfirmase a súa renuncia días antes. Permanecería no cargo ata o 1º de xaneiro de 1914. Tamén foi decano da Facultade de Dereito.
En novembro de 1890 participou na constitución da Asociación Regionalista Gallega que presidiu Manuel Murguía. En 1917 deu o discurso de apertura do curso universitario 1917-1918 da USC coa lectura de "Notas sobre la disciplina escolar en la Universidad de Santiago durante los siglos XVI, XVII y XVIII". Foi socio fundador da Real Academia Galega. En 1919 integrouse na Irmandade da Fala de Compostela. O 21 de xuño de 1920 foi elixido vogal do Comité Compostelán da Asociación Española para o Progreso das Ciencias. En 1921 fundou con outras personalidades a agrupación folclórica compostelá Cantigas e Agarimos, da que foi elixido o seu primeiro presidente. En 1925 pasou a ocupar a presidencia do Seminario de Estudos Galegos, que non abandonou ata a súa morte. En 1927 escribiu o limiar de Estampas Compostelanas, a primeira publicación bibliográfica de Ksado, quen na edición de 1948 a substituíu por outra de Valentín Paz-Andrade.
Morreu en 1934, a punto de xubilarse.
Vida persoal
Casou o 25 de xaneiro de 1886 en Santiago con Marina Anido Anido, que finou o 19 de novembro de 1934, coa que tivo tres fillos: María, Miguel e Salvador Cabeza Anido.
Les Planes, Barcelona
miniatura|350px|Núcleo de Les Planes, visto dende o Mas Guimbau. Les Planes é un núcleo de poboación do barrio de Vallvidrera, el Tibidabo i les Planes do distrito de Sarrià-Sant Gervasi, na cidade de Barcelona.
Inclúe os núcleos diferenciados de Mas Sauró, Mas Guimbau e El Rectoret e atópase na vertente do Vallès da serra de Collserola. Durante moitos anos foi basicamente un lugar de veraneo con hoteis, fontes e as populares áreas de merenda. A principios do século XX xurdiu o primeiro núcleo urbanizado e a partir da segunda metade do mesmo transformouse nunha barriada humilde sen orde. Non foi ata 1980 cando se aprobou un plan de actuación urbanística.
Vilaia de Annaba
Annaba  (en lingua árabe ولاية عنابة) é unha pequena vilaia costeira de Alxeria, no seu curruncho nordeste. A súa capital é Annaba.
Les Planes, Barcelona
No núcleo atópase a estación de Les Planes das liñas S1 e S2 do Metro do Vallès da rede de Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya.
Vilaia de Annaba
Divisións administrativas
A provincia divídese en 6 dairas e 12 concellos ou baladías.
Zalpa
miniatura|Localización de Zalpa nun mMapa de Próximo Oriente cara o 1600 a.C. Zalpa ou Zabar, foi unha cidade hitita, probabelmente a capital do reino denominado Zalpuwa, na ribeira do mar (o mar Negro na rexión da clásica Amisos na desembocadura do moderno río Kizil Irmak, probabelmente hoxe cuberta polo mar). É posíbel que fora Hattusilis I o rei que conquistou Zalpa, situada na costa do mar Negro. Saqueouna e destruíuna. Unha teoría supón que un "gran rei" de nome Huzziyas, foi rei de Zalpa e exerceu unha certa hexemonía antes de Labarnas I (antes do -1700) pero acabou sometida por Hattusilis I uns anos máis tarde.
A cidade e o territorio de Zalpuwa serían conquistados polos kaska sobre o -1390, en tempo de Arnuwandas I.
Segundo Matthews & Glatz poderíase corresponder coa actual Ikiztepe ou con Oymaağaç na actual provincia turca de Samsun.
Xesús Pisón
Xesús Emilio Pisón Villapol, nado en Ferreira do Valadouro, Lugo, en 1954, é un autor dramático galego.
Traxectoria
Aos nove anos trasládase á Coruña. Aos dezaseis lígase ao mundo teatral, participando como actor no grupo Os Cans Ceibes, adscrito a Teatro Circo. Cultivou a poesía e a narrativa. Co tempo decántase pola escrita teatral. Trátase dun dos autores dramáticos máis destacados desde a década de 1980, contando cunha variada produción. Ten publicados, ademais, ensaios sobre teatro, literatura e mitoloxía, e realiza traballos escenográficos, deseños de vestiario, carteis de espectáculos e ilustracións de libros e revistas teatrais.
As súas obras foron levadas a escena, entre outras, pola Compañía Luís Seoane, a Escola Dramática galega, Teatro do Alvardán, Clube Teatral Elsinor, G. T. Badius, Uvegá Teatro, 8días Teatro...
Colaborou en medios e publicacións periódicas como A Nosa Terra, O Correo Galego, Escaramuza, Grial, Casahamlet, Luzes de Galicia, Arlequín, Sermos Galiza, Galicia Hoxe, ADDE ou a Revista Galega de Teatro.
Tim Vanhamel
Tim Wessel Vanhamel, nado o 11 de decembro de 1977 en Zonhoven, Bélxica, é un músico belga que foi membro de varias bandas entre as que destacan Evil Superstars, dEUS e Eagles of Death Metal. Tamén é líder do seu propio grupo Millionaire.
Traxectoria
Vanhamel tocou na súa primeira banda, Sister Poopoo, cando tiña 13 anos. En 1995, aos 17, Vanhamel uniuse como guitarrista a Evil Superstars, grupo no que tocou ata a súa disolución en 1998. Posteriormente tocou en dEUS durante un curto período de tempo, na súa xira de The Ideal Crash en 1999. No ano 2000, Vanhamel comezou a gravar a estrea da súa propia banda, Millionaire. Máis tarde tocou como convidado no álbum de estrea de Eagles of Death Metal Peace, Love, Death Metal, e tamén xiraría con eles nos seus inicios.
Garrucha
250px|miniatura|Porto de Garrucha Garrucha é un concello español da provincia de Almería, en Andalucía. En 2014 contaba cunha poboación de 8.632 habitantes.
Atópase situada na Costa de Almería, a unha altitude de 24 msnm e a 83 km da capital de provincia, Almería. Limita ao norte e oeste co municipio de Vera, ao sur con Mojácar e ao leste co mar Mediterráneo.
Carral, Nete, Vilalba
Carral é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Selenoproteína
miniatura|dereita|A glutatión peroxidase 1 é un exemplo de selenoproteína humana codificada polo xene GPX1 do [[cromosoma 3.]] En bioloxía molecular denomínase selenoproteína a unha proteína que contén un ou máis residuos do aminoácido especial selenocisteína (Se-Cys). Entre as selenoproteínas caracterizadas funcionalmente hai cinco glutatión peroxidases (GPX) e tres tiorredoxina redutases, (TrxR/TXNRD), todas as cales conteñen só un residuo de selenocisteína. A selenoproteína máis común no plasma é a selenoproteína P. É rara porque nos humanos contén 10 residuos de selenocisteína, que se reparten en dous dominios, un dominio N-terminal máis longo que contén só unha selenocisteína, e un dominio C-terminal máis curto, que contén 9 selenocisteínas. O dominio N-terminal longo é probablemente un dominio encimático, e o dominio C-terminal curto serve probablemente como un medio de transportar polo corpo os reactivos átomos de selenio.
O aminoácido selenocisteína destas proteínas non está codificado directamente no código xenético, senón que o codón de terminación UGA, que normalmente non codifica ningún aminoácido e marca o fin da síntese proteica, é traducido como selenocisteína se no ARNm que se está a traducir hai unha secuencia chamada elemento SECIS. Os ARNm das selenoproteínas sempre levan este elemento.
Tipos
Xunto con estas selenoproteínas que conteñen selenocisteína formando parte da súa estrutura primaria (secuencia de aminoácidos), hai tamén algunhas selenoproteínas en certras especies bacterianas que teñen selenio, pero non unido covalentemente. Pénsase que a maioría destas proteínas conteñen un ligando selenuro para un cofactor molibdopterina nos seus sitios activos (por exemplo, a nicotinato deshidroxenase de Eubacterium barkeri, ou as xantina deshidroxenases). O selenio incorpórase tamén especificamente a bases nitroxenadas modificadas dalgúns ARNts (como a 2-seleno-5-metilaminometil-uridina).
Ademais, o selenio aparece en proteínas en forma de selenometionina incorporada inespecificamente, que substitúe na molécula residuos de metionina. As proteínas que conteñen ditas selenometioninas incorporadas inespecificamente non son consideradas selenoproteínas. Porén, a substitución de todas as metioninas por selenometioninas é unha técnica recente amplamente utilizada durante a determinación da estrutura cristalográfica por raios X de moitas proteínas. Aínda que o troco de metioninas por selenometioninas parece ser ben tolerado pola célula (polo menos en bacrterias), a incorporación inespecífica de selenocisteína en lugar de cisteína parece ter unha gran toxicidade. Esta pode ser unha razón de que a vía de biosíntese de selenocisteína sexa bastante complicada e da súa incorporación específica nas selenoproteínas, que evita que se forme selenocisteína como aminoácido libre intermediario. Así, mesmo se consumimos na dieta selenoproteínas que conteñen selenocisteína e usámolas como fonte de selenio, o aminoácido debe ser degradado antes de sintetizar unha nova selenocisteína para incorporala ás novas selenoproteínas. A selenocisteína fórmase en ARNt especiais que levan serina, e neles a serina é transformada en selenocisteína, polo que non se forma selenocisteína libre.
Importancia clínica
O selenio é un nutriente vital para os animais, incluído o home. Ata agora nos humanos descubríronse 25 selenoproteínas que conteñen selenocisteína. Como a falta de selenio impide que a célula poida sintetizar selenoproteínas, crese que a escasa inxestión de selenio causa moitos efectos na nosa saúde. En concreto, tres selenoproteínas, TR1, TR3 e GPx4, mostraron ser esenciais en experimentos con ratos knockout. Por outra parte, demasiado selenio na dieta ten efectos tóxicos e orixina envelenamento por selenio. O limiar entre as concentracións esenciais e tóxicas deste elemento é bastante estreito, xa que o factor vai de 10-100.
Exemplos
Entre as selenoproteínas humanas están:
Liga Galega de Fútbol Gaélico 2014/15
A Liga Galega de Fútbol Gaélico 2014/15 é a segunda edición da Liga Galega de Fútbol Gaélico, organizada pola Asociación Galega de Fútbol Gaélico. Na categoría masculina participan oito equipos, e na categoría feminina participan sete equipos.
Conurbación do sur de Manchuria
A conurbación do sur de Manchuria é un continuo urbanizado da provincia de Liaoning, no sur de Manchuria, rexión histórica do nordeste da China.
Cara (xeometría)
miniatura|O [[cubo ten tres caras cadradas por cada vértice.]] En xeometría, a cara dun poliedro é calquera dos polígonos que limita a figura. Por exemplo, calquera dos cadrados que conforman o cubo é unha cara dese cubo. Ás veces, coma no caso das pirámides, o termo cara exclúe a base.
Conurbación do sur de Manchuria
Esténdese coma un corredor urbano que de norte a sur ocupa a beira oriental da chaira aluvial do baixo Liao: Shenyang, a capital da provincia, unha das grandes cidades chinesas e a máis importante da rexión, conurbada a súa vez co centro industrial mineiro de Fushun. Ao sur de Shenyang enseguida aparece outra gran conurbación, a de Anshan, cun dos complexos siderometalúrxicos maiores do mundo, e Liaoyang, coa gran cidade mineira (carbón e ferro) de Benxi ao leste. E seguindo cara ao sur, a cidade menor de Haicheng preto xa do importante porto de Yingkou, a beira do golfo de Bo Hai no Mar Amarelo.
Cara (xeometría)
Definición formal
En xeometría convexa, a cara dun politopo P é a intersección de calquera hiperplano de apoio de P e P. Desta definición séguese que o conxunto de caras dun politopo inclúen ao propio politopo e o conxunto baleiro. Por exemplo, un poliedro R3 está completamente no hiperplano R4. Se R4. fose o espazo-tempo, o hiperplano en t=0 apoia e contén a totalidade do poliedro. Deste modo, pola definición formal, o poliedro é unha cara de si mesmo.
Conurbación do sur de Manchuria
A rexión urbana especialízase na extracción de minerais e a súa transformación industrial.
Cara (xeometría)
Definición formal
Todas estas son as n-caras dun politopo de catro dimensións:
Conurbación do sur de Manchuria
Conurbación do sur de Manchuria:
Cara (xeometría)
Ligazóns externas
Tahk
Druk tsendhen
Druk tsendhen (en འབྲུག་ཙན་དན:, "O Reino do Dragón do Trono") é o himno nacional de Bután. Adoptado en 1953, a música é obra de Aku Tongmi e a letra é de Dorji Lopen Dolop Droep Namgay de Talo, Punakha; posibelmente traducido a inglés por Dasho Gyaldun Thinley.
Letra
A letra do himno nacional está inscrita na Constitución de Bután.
O Casal, Churío, Irixoa
O Casal é un lugar da parroquia de Churío no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Felixberto Camacho Flores
Felixberto Camacho Flores, nado o 13 de xaneiro de 1921 en Agaña (Guam) e finado o 25 de outubro de 1985 en San Francisco, foi un eclesiástico católico latino de Guam, bispo de Agaña (a partir de 1984 arcebispo) dende 1971 até o seu pasamento.
Traxectoria
miniatura|260px|A catedral de Agaña, onde está enterrado o arcebispo. Felixberto Camacho Flores naceu en Agaña o 13 de xaneiro de 1921. Foi fillo de León Flores, un activista pola independencia de Filipinas que fora preso político en Guam, e de Ana Martínez Camacho. Comezou estudos de Enxeñaría no Ateneo de Manila, mais deixounos para ser sacerdote. O 30 de abril de 1949 foi ordenado sacerdote polo bispo de Agaña Apollinaris William Baumgartner.
O 5 de febreiro de 1970 Flores foi nomeado administrador apostólico de Agaña e bispo titular de Stagnum. Recibiu a consagración episcopal o 17 de maio de mans do delegado apostólico nos Estados Unidos Luigi Raimondi, e tivo como co-consagradores principais ao administrador apostólico de Naha Felix Ley e ao vigairo apostólico coadxutor das illas Carolinas e Marshall Martin Joseph Neylon.
O 24 de abril de 1971 foi nomeado bispo diocesano de Agaña, converténdose no primeiro bispo de etnia chamorro. Como bispo, acolleu ao papa Xoán Paulo II na súa visita a Guam en febreiro de 1981. O mesmo papa elevou a sé ao rango de arquidiocese, o 8 de marzo de 1984, e Flores foi nomeado arcebispo. Durante o seu pontificado participou activamente en varios debates sociais, como apoiando o «Non» no referendo sobre a legalización dos casinos de 1977 ou defendendo a postura provida sobre o aborto, causas para nas que involucrou á senadora Elizabeth Perez Arriola. Foi tamén o principal impulsor da causa de beatificación de Diego Luis de San Vitores, beatificado en Roma o 6 de outubro de 1985.
Capitol Records
miniatura|dereita Capitol Records é un dos selos discográficos máis importantes, con base nos Estados Unidos, e da propiedade de EMI.
Felixberto Camacho Flores
Traxectoria
Finou no cargo, o 25 de outubro de 1985 en San Francisco, dun paro cardíaco logo dunha operación a corazón aberto. Está enterrado na catedral do Doce Nome de María.
Capitol Records
Historia e características
A compañía Capitol Records foi fundada polo compositor Johnny Mercer en 1920, co apoio financeiro do produtor de películas Buddy DeSylva e de Glenn Wallichs. A tenda Music City propiedade de Wallichs, abriu en 1940 e atopábase na esquina de Sunset con Vin. Foi a tenda principal en venda de discos no sur de California por décadas, pero pechou en 1978. Capitol Records abriu nunha oficina de almacén no edificio de Music City.
Felixberto Camacho Flores
Distincións
Unha rúa en Agaña leva o seu nome, Archbishop F.C. Flores Street.
Capitol Records
Historia e características
Capitol foi o primeiro selo da Costa Oeste, competindo contra RCA-Victor, Columbia e Decca, todos situados en Nova York. En engadido ao estudio de gravación nos Ánxeles, Capitol tiña un en Nova York, e en ocasións enviaba equipo das accións de Capitol Records.
Lingua kikuyu
O kikuyu ou gikuyu (Gĩkũyũ) é unha lingua da familia bantú falada polo pobo kikuyu (Agĩkũyũ) de Kenya. É falada por preto de 6 millóns de persoas (22% da poboación de Kenya), sendo o meirande grupo etnolingüístico de Kenya. O kikuyu fálase nas zonas entre Nyeri e Nairobi. É unha das cinco linguas do subgrupo Thagichu das linguas bantú, que abranguen dende Kenya até Tanzania.
Ghe (cirílico)
Ghe (Ґ, ґ, tamén chamada "Ge con alza") é unha letra do alfabeto cirílico. Pronúnciase coma o Ge.
Orixinalmente parte dos alfabetos ucraíno e belaruso. Na Unión Soviética, a súa función foi substituído polo Ge.
En Ucraíno, foi empregado na diáspora e reintroducido no alfabeto tras a independencia ucraína, a pesar de que representa un fonema moi pouco común.
Sounds of the Universe
Sounds of the Universe é o décimo segundo álbum da banda inglesa de New Wave Depeche Mode, publicado o 17 de abril do 2009 a través do selo Mute Records. Editáronse tres sinxelos do disco: "Wrong", "Peace" e un dobre cara A formado por "Fragile Tension" e "Hole to Feed". "Perfect" foi ademais lanzado nos Estados Unidos como sinxelo promocional.
Sanda
Sanda (三田市, さんだし, Sanda-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado na rexión de Kinki e ó leste da prefectura. A súa superficie é de 210,22 km² e a poboación de 114.077 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 543 h/km².
Serbia e Montenegro
Historia
No ano 2003 a República Federal de Iugoslavia composta por Serbia e Montenegro renovou a súa Carta Constitucional reestruturando o estado e mudando o nome por Unión dos Estados de Serbia e Montenegro. Porén dos cambios no estado, a bandeira, himno e escudo seguiron sendo os mesmos.
O 22 de maio de 2006 celebrouse en Montenegro un referendo no que os cidadáns montenegrinos residentes nesta república decidiron a independencia, o que levou á constitución dun estado propio e independente para Montenegro e á disolución da federación de Serbia e Montenegro.
Sanda
O concello de Sanda limita cos concellos de Miki, de Katō, de Sasayama, de Inagawa, de Takarazuka e de Kōbe.
Serbia e Montenegro
Divisións administrativas
miniatura|200px|dereita|Mapa das divisións subterritoriais de Serbia e Montenegro. As sección en cor amarela representa a [[República de Serbia mentres que a sección en azul a República de Montenegro.]] Serbia e Montenegro estaba composta de catro unidades políticas principais, dúas repúblicas e dúas provincias autónomas subordinadas:
A organización territorial de Serbia estaba regulamentada pola Lei de Organización Territorial e Goberno Local, adoptada na Asemblea de Serbia o 24 de xullo de 1991. Baixo a Lei, os municipios, cidades e asentamentos establecían as bases da organización territorial.
Sanda
En Sanda naceu o pintor Yoshiro Tachibana, que se estableceu en Muxía.
Serbia e Montenegro
Divisións administrativas
Serbia estaba dividida en 195 municipios e 4 cidades, que eran as unidades básicas da autonomía local. Tiña dúas provincias autónomas Kosovo e Metohija no sur e Vojvodina no norte. A parte de Serbia que non forma parte destas dúas provincias é coñecida como Serbia Central.
Montenegro ten 21 municipios (Општина, opština), e dous municipios urbanos (градска општина, gradska opština), subdivisiónns do municipio de Podgorica.
Lagoela, Nete, Vilalba
Lagoela é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Saeberht de Essex
Saeberht (ou Sebert ou Sabert), finado c. 616, foi rei de Essex aproximadamente entre os anos 604 e 616.
Traxectoria
Era sobriño do rei Aethelberht de Kent e converteuse ao cristianismo no 604. Foi bautizado por San Melito, bispo de Londres. Con todo, os seus fillos regresaron ao paganismo e, tras a morte de Saeberht, expulsaron de Londres a Melito.
Familia
As xenealoxías e as listas de reinado son unánimes ao describiren a Sæberht como o fillo de Sledda, que pode ser considerado como o fundador da dinastía dos saxóns orientais. Segundo Beda, a nai de Sæberht foi Ricula, unha irmá do rei Aethelberht de Kent. Beda omite os nomes dos fillos de Sæberht, pero o manuscrito MS Add. 23211 dános os nomes de dous: Sexred e Saeward.
A conversión e a sucesión
En 604, o clérigo galo Melito foi consagrado por Agostiño de Canterbury como bispo na provincia dos saxóns do leste, que tiña capital en Londres, converténdose no primeiro bispo desta cidade. Beda di que Sæberht se converteu ao cristianismo en 604 e foi bautizado por Melito, mentres que os seus fillos permaneceron pagáns. Sæberht logo permite que se estableza o bispado. A igrexa episcopal que se construíu en Londres foi fundada probabelmente por Aethelberht, mellor que por Sæberht, malia que unha carta que di ser unha doazón de terras de Aethelberht a Melito é unha falsificación.
Morte
Tanto Aethelberht como Sæberht morreron en 616, deixando a misión Gregoriana sen patrocinadores fortes. Os fillos pagáns de Sæberht expulsaron a Melito de Londres. De acordo coa explicación de Beda, isto sucedeu porque Melito se negou á petición dos irmáns para probar o pan sacramentado. A tradición medieval conta que o rei Sæberht e a súa esposa Ethelgoda fundaron a igrexa que precedeu á Abadía de Westminster, e qye foron enterrados nela. Máis tarde o rei Henrique III erixiu unha tumba para os seus supostos restos preto da entrada das capelas reais.
Crese que unha tumba achada en Prittlewell, Essex, en 2003 puido ser a verdadeira cámara funeraria de Saeberht. Varias láminas en forma de cruz confirmarían a aceptada historia da conversión de Saeberht ao cristianismo. Outros obxectos funerais atopados, tales como cuncas de cristal e de cobre, indicarían unha continuación de crenzas pagás.
Vandellia cirrhosa
Vandellia cirrhosa é unha especie de siluriforme parasito de auga doce da familia Trichomycteridae que é orixinario da bacía do Amazonas, distribuído por Bolivia, o Brasil, Colombia, Ecuador e o Perú. Esta pequena especie de peixe é coñecida pola súa suposta tendencia a parasitar a uretra humana; porén, malia os estudos etnolóxicos do século XIX, o primeiro caso documentado da extracción dun exemplar da uretra humana non ocorreu até 1997, e mesmo ese incidente é controvertido.
Fresh Cream
Fresh Cream é o álbum de estrea do supergrupo británico Cream, editado o 9 de decembro de 1966 no Reino Unido. Foi o primeiro disco lanzado polo novo selo do produtor Robert Stigwood, Reaction Records. Un mes despois, en xaneiro de 1967 editouse nos Estados Unidos a través de Atco Records.
No ano 2003 o álbum quedou no número 101 da lista da revista Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
Richie McCaw
200px|dereita|miniatura|Richie McCaw. Richie McCaw, nado en Oamaru o 31 de decembro de 1980, é un xogador neozelandés de rugby. É o capitán da selección de rugby de Nova Zelandia, e xoga na posición de 3ª liña. Foi premiado como mellor xogador internacional do mundo 3 veces (máis que ningún outro) pola IRB, nos anos 2006, 2009 e 2010.
Traxectoria
McCaw debutou co Canterbury RFU na liga neozelandesa de rugby, a NPC, no ano 2000. Un ano despois, no ano 2001 tamén debutou cos Canterbury Crusaders no Super 12, e foi chamado por primeira vez para xogar cos All Blacks. No ano 2006 foi a súa estrea como capitán da selección do seu país.
Xoaquín Álvarez Corbacho
Xoaquín Álvarez Corbacho, nado no Grove o 19 de abril de 1942 e finado no mesmo concello o 23 de xuño de 2021, foi un político, economista, ensaísta e investigador galego.
Traxectoria
Doutor en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, cursou estudos nas Universidades de York e Leicester. De mozo foi tamén futbolista, pasando por clubs como o Real Club Celta (de 1960 a 1964) ou o Racing de Santander. Militou no PCG, e foi o primeiro alcalde do Grove da democracia co PCG (1979-1981). Durante o seu mandato conseguiu da condesa de Fenosa a cesión dunha parte importante da illa da Toxa ao concello do Grove.
Foi catedrático de Facenda Pública da USC, vicerreitor de Asuntos Económicos na USC (1985-1990) e catedrático de Economía Aplicada da Universidade da Coruña e, tamén, foi conselleiro do Consello de Contas de Galicia.
Recoñecementos
En 2013, recibiu un dos Premios 10 de Marzo, entregado pola Fundación 10 de Marzo e o Sindicato Nacional de CCOO de Galiza.
Linguas románicas
]] As linguas románicas son o conxunto de linguas indoeuropeas que evolucionaron do latín vulgar entre os séculos III e VIII. Tamén son coñecidas como neolatinas ou romances. As cinco linguas románicas con maior número de falantes nativos son o castelán (480 millóns de falantes), o portugués (270 millóns), o francés (77 millóns), o italiano (65 millóns) e o romanés (24 millóns). Das principais lingua románicas, o italiano é a máis achegada ó latín, seguido polo castelán, o romanés e o portugués, sendo a máis diverxente o francés. Tendo en conta tódalas linguas románicas, incluíndo as nacionais e rexionais, o sardo e o italiano son as máis diferenciadas do latín, e o occitano é máis achegado ó latín que ó francés. Porén, tódalas linguas románicas están máis achegadas entre elas que co latín clásico.
Entre o -200 e o 150, a expansión do Imperio xunto coas súas políticas administrativas e educativas, fixeron do latín a lingua dominante na área que se estendía entre a Península Ibérica á costa do Mar Negro, e do Magreb ata a Britania. No declive do Imperio e despois da súa fragmentación e colapso no século V, acelérase a evolución do latín dentro de cada área; finalmente os dialectos diverxen en miríadas de variantes distintas, algunhas delas sobrevivindo ata hoxe en día. Os imperios de ultramar establecidos por España, Portugal e Francia fan que na actualidade o 70% de todos os falantes de linguas de orixe latina fálano fóra de Europa.
O termo
miniatura|Mapa do [[Imperio romano nos anos -133 (vermello), -44 (laranxa), 14 (amarelo), e 117 (verde).]]
Estas linguas falábanse ou continúanse falando nun territorio que cobre maioritariamente o sur europeo do antigo imperio romano. O primeiro escrito en que se atopa o termo romance, dunha forma ou outra, remóntase ao sínodo de Tours, no ano 813. A partir dese sínodo é cando se considera que a primeira lingua vulgar está separada do latín, e se designa en efecto como unha lingua á parte. Trátase dunha forma de proto-francés, que recibe o nome de romana lingua ou roman. Con todo, nos Cartularis de Valpuesta, hai un texto anterior que data do ano 804, e está escrito en castelán moi antigo.
Clasificación
miniatura|300px|División das linguas románicas occidentais e orientais.
Grosso modo e conxuntamente con outros trazos lingüísticos, os grupos 1 e 2 son as dúas primeiras estruturalmente mentres que o segundo grupo estrutural comprende ás do grupo 4. No caso das italorromances, aparece unha división en dúas: as meridionais son de plural sibilante e setentrionalmente son de plural vocálico. A isoglosa é coñecida en dialectoloxía como a liña La Spezia - Rimini, por ser as dúas localidades polas que pasa ó chegar ás costas do Adriático e do Mediterráneo.
Linguas románicas occidentais
Sonorizan ou perden as oclusivas xordas intervocálicas (formica >> formiga, vita >> vida, sapere >> saber); miniatura|200px|Linguas ibero-románicas. miniatura|200px|Linguas occitanorrománicas. miniatura|200px|Linguas galorrománicas. miniatura|200px|Linguas galoitálicas. miniatura|200px|Linguas retorrománicas. miniatura|200px|Lingua sarda.
Linguas románicas orientais
Conservan as oclusivas xordas intervocálicas (formica > formica, vita > vita, sapere > sapere):
miniatura|200px|Linguas italorrománicas. miniatura|200px|Linguas balcorrománicas.
Algúns tipos de modificacións fonéticas propias do latín vulgar
Os romanos vivían en situación de diglosia: a lingua de cada día non era o latín clásico, o latín dos textos literarios ou sermo urbanus (o 'discurso urbano', é dicir, refinado), que se atopaba estancado pola gramática (como xa o estaba o sánscrito na mesma época na India), senón unha forma distinta aínda que próxima, nun proceso de desenvolvemento máis libre, o sermo plebeius ('discurso plebeo'). Parece que o latín clásico era falado polas clases sociais elevadas, mentres que o sermo plebeius era a lingua do pobo, os comerciantes e os soldados. Sen posibilidade de acceder ao status de lingua literaria, o latín vulgar é por nós coñecido sobre todo grazas ós estudos de fonética histórica, ás citas e críticas pronunciadas polos falantes dun latín literario, así como por mor das numerosas inscricións, rexistros, contas e outros textos correntes. Doutra banda, o Satiricón de Petronio, unha especie de «novela» escrita probablemente no primeiro século da nosa era, é unha testemuña importante desta diglosia: segundo a súa categoría social, os personaxes exprésanse nunha lingua máis ou menos próxima ao arquetipo clásico.
Entre os textos que censuraron as formas xulgadas decadentes e erróneas, é salientable o Appendix Probi, unha especie de compilación de «erros» frecuentes recompilados por un certo Probus que data do século III da nosa era.
Sistema nominal
A caída do /m/ final, consoante que se atopa a miúdo na flexión, crea unha ambigüidade: Romam pronúnciase como Roma, non se pode saber se o vocábulo está en nominativo, en acusativo ou en ablativo. Así, as linguas románicas teñen que utilizar preposicións para evitar tal ambigüidade. Convén lembrar que se xa, en latín clásico, desde a época imperial, o /m/ ao final de palabra se omitía, Roma sum e Roma(m) eo non podían ser confundidas: no ablativo (Roma sum), o /a/ final é longo e é breve en acusativo. Porén, o latín vulgar non deixa de empregar o sistema vocálico baseado na cantidade polo que ámbalas formas pasan a ser confundidas.
Do mesmo xeito, os adverbios e as preposicións simples son ás veces reforzadas: diante de, «antes», xa non basta; fai falta poñer ab ante de en vulgar para explicar o francés avant, o catalán abans e o occitano avans, ou ben in ante de para o romanés înainte etc.; igualmente avec provén de apud hoc, dans de de intus etc. O caso límite parece o francés aujourd'hui, noción que se dicía simplemente hodie en latín clásico. O composto aglutinado resultante é redundante, posto que significa «no día de hoxe». Certas linguas conservadoras, mentres tanto, mantiveron adverbios e preposicións simples: o galego con e o romanés cu veñen de cum, igualmente ca en ou în (romanés) son herdados de in. Vese tamén este fenómeno cos termos simples herdados de hodie
Pasou dunha lingua flexional de sintaxe áxil (a orde dos termos non conta moito para o sentido senón principalmente para o estilo e a énfase) a un latín vulgar que empregaba moitas preposicións, nas cales a orde dos termos é fixa: se é posible dicir en latín Petrus Paulum amat ou amat Petrus Paulum ou Paulum Petrus amat ou aínda amat Paulum Petrus para querer dicir que 'Pedro ama a Paulo', isto non é posible nas linguas románicas, que abandonaron máis ou menos rapidamente as declinacións; así, en galego 'Pedro ama a Paula' e 'Paula ama a Pedro' teñen un sentido oposto, só a orde dos vocábulos indica quen é suxeito e quen é obxecto.
O romanés, no entanto, conserva un sistema flexional que exerce con tres casos sincréticos: caso directo (nominativo-acusativo), caso oblicuo (xenitivo-dativo) e vocativo. Estes casos distínguense principalmente cando o nome está marcado polo artigo definido. En caso contrario, teñen tendencia a ser confundidos.
Cómpre salientar que, excluíndo o romanés, os tres xéneros, masculino, feminino e neutro, fican reducidos a dous pola eliminación do neutro; así, o vocábulo latín folia, nominativo e acusativo neutro plural de folium, «folla», é reinterpretado como un feminino: en francés, baixo a forma feuille, en castelán hoja, en italiano foglia, romanche föglia, valón fouye, portugués folha, occitano fuèlha etc., todos femininos. Ademais, as linguas románicas desenvolveron un sistema de artigos determinados, descoñecidos en latín clásico. Así, en galego, o e a proveñen respectivamente dos pronomes e adxectivos demostrativos ille e illa; igualmente en italiano para il e a (así como o < illum), en francés para lle e a dos demostrativos illum e illa respectivamente etc. O romanés distínguese por ser a única lingua románica na cal o artigo vai tras do nome: om, «home», omul, «o home». Os artigos indeterminados, pola súa banda, proveñen simplemente do numeral unus, una (e unum no neutro), que, en latín, poderían servir con este uso.
Finalmente, o sistema do adxectivo é revisado: mentres que os graos de intensidade eran marcados por sufixos, as linguas románicas non se servían máis que dun adverbio diante do adxectivo simple, xa sexa magis (que deu "máis" en galego, mais en portugués més en catalán, mai en occitano e en romanés, más en castelán etc.) xa sexa plus (più en italiano, plus en francés e en occitano, pus en valón, plu en romanche, chus no galaico-portugués medieval etc.): Así, para dicir máis grande (comparativo de superioridade) en latín clásico era suficiente grandior; en catalán fai falta més gran, en italiano più grande etc. Igualmente, o superlativo absoluto o máis grande dicíase grandissimus en latín clásico, pero o mais grande en portugués e il più grande en italiano.
Sistema verbal
Aparece un novo modo, o condicional (testemuñado por primeira vez nunha lingua romance na Secuencia de santa Eulalia / Séquence de sainte Eulalie), construído a partir do infinitivo (ás veces modificado) seguido das desinencias de imperfecto: vivir -ia dá viviría en galego, así vivrais en francés, viuriá en occitano etc. Do mesmo xeito, o futuro clásico é abandonado por unha formación comparable á do condicional, é dicir, o infinitivo seguido do verbo haber (ou precedido, como no caso sardo): así cantar habeo ("eu teño que cantar") dá cantarei en galego, cantarai en occitano, je chanterai en francés etc.
A forma pasiva elimínase a favor dun sistema composto que xa existía en latín (cantatur, "é cantado", en latín clásico convértese en este cantatus, que en latín clásico significa "foi cantado"). Finalmente, algunhas conxugacións irregulares (como a volle en francés "vouloir") son rectificadas, aínda que moitas manteñen o seu carácter irregular nas linguas románicas, e os verbos depoñentes deixan de ser utilizados.
O léxico do latín vulgar
Algunhas palabras latinas desapareceron completamente e foron substituídas polo seu equivalente popular: cabalo, equus en latín clásico, pero caballus (talvez de orixe celta) en latín vulgar. A palabra atópase en todas as linguas románicas: cheval en francés, caval en occitano, cavall en catalán, cavallo en italiano, tchvå en való, chavagl en romanche etc.
Doutra banda, se certos termos clásicos desapareceron, non sempre foron substituídos necesariamente pola mesma palabra en latín vulgar. O termo culto para "falar" é loqui en latín clásico, substituído por: