cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cultural Deportiva Beluso
dereita|miniatura|Bufanda e pósters do equipo na cantina do campo.
A Cultural Deportiva Beluso é un club de fútbol galego da parroquia de Beluso (Bueu). Fundouse en 1975, e compite no Grupo Sur da Preferente Autonómica de Galicia. O seu terreo de xogo é o campo das Laxes.
Dyrehaven
miniatura|dereita|Unha das entradas ao parque Dyrehaven ou Jægersborg Dyrehave literalmente parque ou xardín dos cervos, é un parque nunha fraga ao norte de Copenhaguen, en Dinamarca. Cobre ao redor 11 km². Dyrehaven ten relevancia pola súa gran variedade de carballos centenarios e mais pola súa poboación de cervos comúns.
Río Ferreira, río Miño
Recibe seu nome do lugar de Ferreira de Pallares, no concello de Guntín, onde desde época medieval se asentou un mosteiro.
Percorrido
Nace na Serra do Careón, a uns 750 m de altura, no concello de Palas de Rei, e despois de atravesar este, penetra no de Guntín, para finalmente, despois de cerca de 38 km de curso, unirse ao Miño, no límite entre entre os concellos de Guntín e Portomarín (aos que serve de linde natural durante bos tramos).
Como a meirande parte dos ríos galegos acolle nas súas augas á fermosa troita. Todo o seu curso é zona libre de pesca ata que en 2008 vedaron varios quilómetros no concello de Guntín.
Réxime hídrico
O Ferreira é un río de réxime pluvial.
Afluentes
A maior parte dos seus tributarios son ríos e regos de curto percorrido, destacando:
Homonimia
Hai outros ríos e regos galegos, denominados tamén de Ferreira, aínda que teñen entidade menor.
Zapelji me
Zapelji me é un filme esloveno de 2013 escrito e dirixido por Marko Šantić. Foi escollido como a candidato esloveno para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais non foi nomeado.
Le temps perdu
«Le temps perdu» (en galego: «O tempo perdido») é unha canción composta por André Lodge e interpretada en francés por Mathé Altéry. Foi elixida para representar a Francia no Festival de Eurovisión de 1956 tras ser seleccionada internamente pola emisora francesa RTF.
Selección
«Le temps perdu» foi seleccionada para representar a Francia no Festival de Eurovisión 1956 pola emisora francesa RTF.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Teatro Kursaal de Lugano o 24 de maio de 1956, sendo interpretada pola cantante francesa Mathé Altéry. A orquestra foi dirixida por Franck Pourcel.
Foi interpretada en quinto lugar, seguindo a Alemaña con Walter Andreas Schwarz interpretando «Im Wartesaal zum großen Glück» e precedendo a Luxemburgo con Michèle Arnaud interpretando «Ne crois pas». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.
Xosé Carro Otero
Xosé Ignacio Carro Otero, nado en Santiago de Compostela o 31 de xullo de 1942 e finado na mesma cidade o 23 de abril de 2021, foi un médico, antropólogo, docente e académico galego, ademais de destacado investigador da historia e da arte, especialmente das compostelás.
Traxectoria
Para perfeccionar a súa formación en antropoloxía e arqueoloxía percorreu diversos museos e institucións antropolóxicas europeas, como o Deutsch Archeologischer Institut, onde estudou a técnica antropolóxica de campo (1968-70), asistindo, entre outros, aos cursos XI Corso di Prospezioni Acheologiche no Instituto Lerici de Roma (1974) e o I Curso de Antropología Forense na Universidade Complutense, Madrid (1976).
Actividades como anatomista e antropólogo
Na facultade de Medicina da universidade de Santiago foi, sucesivamente, alumno interno de Anatomía e profesor de Anatomía Humana Descritiva e Topográfica, coas súas Técnicas Anatómicas. Nesta universidade licenciouse en medicina, obtendo o título de doutor pola mesma en 1971 coa tese titulada Anatomía antropológica antigua del pueblo gallego.
Entre 1970 e 1973 foi profesor de Antropoloxía na facultade de Bioloxía da universidade de Santiago. Entre 1970 e 1991 foi, ademais, profesor de Bioloxía humana e de Historia da Medicina.
En 1973 foi nomeado, por oposición, profesor adxunto de Anatomía na facultade de Medicina de dita universidade, da que foi Secretario e director do Departamento de Anatomía.
Académico
O día 11 de xuño de 1993 ingresou na Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, ocupado a Cadeira Historia da Medicina. En 2014 foi o presidente desta douta institución, na que desempeñou desde o ano 1994 os cargos sucesivos de bibliotecario, vicesecretario e secretario xeral. Ademais, foi Asesor Especial do Presidente da Xunta de Galicia.
Foi membro correspondente das Reales Academias españolas de Medicina, de la Historia y de Bellas Artes; Académico de Mérito da portuguesa da Historia e correspondente das tamén portuguesas das Ciências e Belas-Artes, e correspondente da Academia de la Historia de la República Dominicana.
Entre outras institucións pertenceu, tamén, á Sociedad Anatómica Española, ás Sociedades portuguesas de Antropología e Etnología, de Estomatología Arqueológica, de Historia da Medicina e de Filosofía Médica.
Desde o 22 de outubro de 1967 era membro correspondente da Real Academia Galega.
Liñas de investigación
As súas principais áreas de investigación foron a anatomía, a antropoloxía física e a historia da Medicina, materias nas que dirixiu 18 teses de licenciatura e 4 teses de doutoramento. Publicou máis de 50 artigos especializados e outros 259 —de temática médica e paramédica— en periódicos e revistas.
Realizou numerosas investigacións antropolóxicas sobre a poboación galega actual, analizando os grupos sanguíneos do sistema AB0, e os dermatóglifos palmares e dixitais.
Pronunciou cerca de 900 conferencias, en máis de 14 países, a maioría delas sobre antropoloxía, historia da medicina e hidroloxía médica.
Outras actividades
Foi o secretario dos Comités Organizadores do VI Congreso de la Sociedad Anatómica Española e da IX da Luso-Hispano-Americana de Anatomía (1968) e do “VI Congreso das Reais Academias Nacionais de Medicina” (1999). Achegou 50 relatorios a diversos Congresos nacionais e internacionais.
Organizou 4 exposicións histórico-médicas: dúas sobre a Escola Médica Compostelá (1967 e 1968); a conmemorativa do profesor Nóvoa Santos (1983), e a conmemorativa do profesor Rodríguez Cadarso, así como unha mostra antolóxica do libro anatómico antigo (1984), e creou un Museo Médico permanente radicado en Santiago de Compostela (1975).
World Register of Marine Species
O World Register of Marine Species (WoRMS, en galego Rexistro Mundial de Especies Mariñas) é unha base de datos que inclúe unha exhaustiva lista de nomes de organismos mariños. O contido do rexistro é editado e mantido por científicos especialistas en cada grupo de organismos. Estes taxonomistas controlan a calidade da información, que é reunida desde varias bases de datos rexionais ou específicas por taxon. WoRMS mostra os nomes válidos de tódolos organismos mariños coñecidos, pero tamén contén información sobre sinónimos e nomes incorrectos.
Xosé Carro Otero
Outras actividades
Foi Tenente de alcalde da cidade de Santiago (1974-75), Comisario Xacobeo (1991-93), Asesor Especial do Sr. Presidente Manuel Fraga Iribarne (1994-2005).
Pedrafita, Guitiriz
San Mamede de Pedrafita é unha parroquia de Guitiriz pertencente ó arciprestado de Parga. O seu nome vén do latín petra fictus, que significa pedra cravada.
Xosé Carro Otero
Actividades como arqueólogo
En Galicia participou en varias campañas de escavacións arqueolóxicas (necrópoles de Ropupar, Adro Vello, San Martiño de Mondoñedo, Moraime, Cova do Rei Cintolo, vila e necrópole de Medos e estación de Outeiro do Cribo).
World Register of Marine Species
WoRMS foi fundada en 2008, recibindo fondos principalmente da Unión Europea. Manter ao día a base de datos é unha tarefa inxente, non só pola cantidade de información, senón porque constantemente novas especies son descubertas e descritas. Para o ano 2010 esperábase ter a base de datos completamente actualizada.
Galería de imaxes das Cantigas de Santa María
Galería de imaxes das Cantigas de Santa María.
World Register of Marine Species
En novembro do 2011, WoRMS tiña 212.633 especies mariñas válidas, das cales 191.155 estaban revisadas. O seu obxectivo é conseguir os datos das 240.000 especies mariñas estimadas no mundo.
Pedrafita, Guitiriz
Segundo o IGE en 2012 tiña 152 habitantes dos cales eran 82 homes e 70 mulleres censados en 14 grupos de poboación. En 1991 eran 215 as persoas censadas cunha densidade media de 15,7 hab/km². Esta parroquia prestou tres quendas na presentación do beneficio parroquial: á casa de Friol, á casa de Miraz e á casa de Trasmonte.
Galería de imaxes das Cantigas de Santa María
Denomínanse Cantigas de Santa María a catrocentas vinte e sete composicións do século XIII escritas en galego-portugués.
Xosé Carro Otero
Vida persoal
Atopárono morto na súa casa da rúa do Penedo (Conxo), aparentemente de causas naturais.
Pedrafita, Guitiriz
Xeografía
Está situada a uns 30 quilómetros ao oeste da cidade de Lugo. Ten unha superficie de 13,7 km². Limita ao norte coa parroquia de Bóveda, ao sur con Santalla de Pena (Begonte) e Trasmonte (Friol), ao leste co Castro e San Vicente de Pena (Begonte), e ao oeste con San Breixo e Santa Locaia de Parga.
Pola parroquia pasa o río Ameneiro.
Economía e socio-política
O tamaño medio da explotación de vacún no ano 1993 foi de 7,07 cabezas por explotación. O número de cabezas por km² no ano 1993 foi de 21,68.
O número de vivendas familiares no ano 1991 foi de 75 (69 vivendas principais, 3 secundarias e 3 deshabitadas).
No pasado as Minas do Medo e a Mina de Pena da Moura formaban parte da parroquia de Pedrafita. Na súa primeira época, o Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes explotaba o ferro extraído destas minas. Posteriormente manufacturábase na ferraría da granxa Constantín, construída polos monxes cistercienses na Graña (Begonte). Este ferro forxábase para a fabricación de ferramentas tanto para uso propio do mosteiro como para os campesiños.
Restos megalíticos
Na parroquia hai restos da cultura megalítica, como as seguintes medorras:
Igrexa parroquial
A igrexa parroquial está sita no lugar (ou barrio) dos Corredoiros. É un edificio de estilo románico tardío, que incluíndo o seu cemiterio abrangue 780 m².
Séculos atrás foi unha ermida adicada a San Bartolomeu, pasando a converterse no templo parroquial. Para iso, construíuse unha capela rectangular maior e reconstruíuse a fachada con cachotería de gran sinxeleza. Unha porta alintelada, unha xanela cuadrangular, e no cumio unha cruz como única ornamentación do templo. Os canteiros encargados desta reconstrución concluíron que a fachada non sería quen de soportar o peso do campanario, polo que quedou sito nunha torreciña no lado contrario da estrada, a 35 metros de distancia da igrexa.
No interior atópase un retablo maior do século XVII coas figuras de san Mamede, san Ramón Nonato e A Nosa Señora do Rosario do século XVIII. A pía bautismal de granito conta cun adorno dun serafín na barriga do século XVII. Conserva de orixe seis canzorros de trazado xeométrico, seis medallóns esculpidos no soporte de vigas na ábsida e o arco interior da porta lateral.
Anos atrás había un cruceiro diante da igrexa parroquial que foi roubado cando se construíu a actual estrada. En decembro de 2007 o concello de Guitiriz doou á parroquia un cruceiro novo, que se situou diante da porta principal da igrexa.
Capela de Rego do Ameneiro
En Rego do Ameneiro hai unha capela de propiedade particular que conta cun retablo popular renacentista do século XVIII. De construción rectangular, conta cun cuberto. Trátase dunha construción sinxela sen cruz nin campanario, o teito é de lousa e o interior de madeira con trabes vistas. Nela atópanse unha figura da Virxe do Carme e dúas figuras máis pequenas de Antonio de Padua e san Ramón nonato. Esta capela formaba parte da Casa de Montenegro, no século XVIII chamada Casa de Rego do Ameneiro.
Fontes
Na parroquia abundan as fontes, como as seguintes:
Festas
As festas patronais son na honra a San Roque. Celébranse anualmente a segunda fin de semana do mes de agosto. A súa duración é dunha fin de semana. Nelas hai actuacións musicais, misas polo patrón San Roque e fogos pirotécnicos.
Algara, Vilapene, Cospeito
Algara é un lugar da parroquia de Vilapene no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Vista Alegre, Soutolongo, Lalín
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Soutolongo, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Campo das Laxes
O campo das Laxes é un estadio de fútbol situado en Beluso (Bueu). O seu propietario é o Concello de Bueu e nel xoga os seus partidos como local o CD Beluso.
Dispón dun terreo de xogo de herba artificial de 92 x 59 metros; conta ademais cunha bancada cuberta.
Manuel Iglesias Filgueira
Manuel Iglesias Filgueira, nado en Pontevedra o 9 de outubro de 1905 e finado no mesmo concello o 20 de xullo de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Veciño de Mourente. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Foi mestre en Merza (1931), Folgoso e dende 1935 do Confurco (Xinzo, Ponteareas). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado en Pontevedra o 20 de xullo cando fuxía cara á súa casa de Mourente polo campo da feira, rexistrandose a súa morte a causa de hemorraxia por disparo de arma de fogo.
Premio Esquío de poesía
O Premio Esquío de poesía é un premio de poesía organizado pola Sociedad de Cultura Valle-Inclán de Ferrol desde 1981. Até o ano 2007 foi apoiado economicamente pola Caixa Galicia a través da Fundación Caixa Galicia, contando cun dos maiores premios económicos do Estado español para certames de poesía. Dende a edición de 1985 conta con dúas convocatorias diferentes, unha en galego e outra en español, cada unha dotada cun premio en metálico e a publicación da obra na Colección Esquío de poesía. Poucos anos despois da primeira convocatoria instituíron un accésit en cada un dos apartados. No ano 2007 a Fundación Caixa Galicia retirou o apoio económico ao premio, impedindo que puidese ser convocado. A Sociedad de Cultura Valle-Inclán consegue, a finais dese mesmo ano, involucrar ao Concello de Ferrol, e sacar as bases para a edición de 2008, aumentando tamén levemente o premio económico.
Cardeais creados por Francisco
O papa Francisco ten creado 101 cardeais en 7 consistorios dende o comezo do seu pontificado en 2013. As nacións dos cardeais son 59, e destas, 18 nunca antes tiveran un cardeal.
Victoria Álvarez Ruiz de Ojeda
Traxectoria
Foi a segunda filla de María Victoria Ruiz de Ojeda e Luis Jacobo Álvarez Rodríguez, pintor, máis coñecido como San Luis. Licenciada en Filoloxía Hispánica en 1984 pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesora de ensino secundario en varios institutos, no de Mos nos últimos anos, e formou parte do padroado da Fundación Rosalía de Castro e da Fundación Blanco Amor.
Recoñecemento
En decembro de 2018 a revista do Centro de Estudos Galegos da Universidade Complutense de Madrid, Madrygal, adicoulle unha separata e en 2019 a Secretaría Xeral de Política Lingüística e o IES de Mos fixéronlle unha homenaxe.
A revista Grial fíxoa protagonista do nº 223 (2019): Victoria Álvarez Ruíz de Ojeda: camiños explorados.
Vida persoal
O 16 de xullo de 1997 casou con Xesús Alonso Montero.
As Carreiras, Vilanova, Lalín
As Carreiras é un lugar da parroquia de Vilanova, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Randín, Randín, Calvos de Randín
miniatura|Randín e mais o [[Castelo da Picoña no Livro das Fortalezas de Duarte de Armas, c. 1509.]] Randín é un lugar da parroquia de Randín no concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 132 habitantes (67 homes e 65 mulleres), unha muller máis ca en 2010.
Historia
O 20 de novembro de 1889 a aldea sufriu un grande incendio que acabou con case todas as vivendas e construcións.
Castelo de Soncino
O Castelo de Soncino, situado en Soncino, na rexión italiana da Lombardía, é un dos castelos típicos da área de Cremona. Erixido a partir do século X, o castelo tivo un papel fundamental na defensa da zona.
Historia
dereita|miniatura|Escudo da familia [[Sforza situado no interior do castelo.]] dereita|miniatura|Vista desde o [[noroeste.]]
Das orixes ata o século XIV
As orixes do castelo remóntanse ao século X cando se fixo o primeiro círculo de paredes arredor dunha primitiva estrutura defensiva para contrarrestar a invasión dos húngaros. No século XIII o castelo foi sitiado en varias ocasións tanto polos milaneses que en 1283 o municipio de Soncino tivo que levantar unha nova fortaleza. En 1259 o líder veneciano Ezzelino III da Romano foi encerrado nos alxubes do castelo, onde morreu. En 1312 o castelo foi ocupado polos cremonteses e en 1391 os milaneses utilizárono na súa guerra contra Venecia.
Construción da fortaleza
Desde 1535, o ducado de Milán pasou a ser propiedade de España e con isto tamén o castelo de Soncino.
O traspaso aos nobres
No 1536 o emperador Carlos I de España e V de Alemaña, elevou Soncino a marquesado e púxoo baixo o control da familia milanesa dos Stampa que o transformaron nos séculos seguintes nunha residencia, deixando así o seu uso como fortaleza.
No 1876 Massimiliano Stampa, último marques de Soncino, cedeu por testamento o castelo á cidade, a cal en 1883 comezou as tarefas de restauración para devolver ao castelo ao seu pasado esplendor.
Insua
miniatura|Insua no río Miño.
Unha insua, (do latín ) é unha pequena illa no curso dun río.
Características
A insua fórmase coa acumulación ou sedimentación de materiais froito da erosión río arriba ou coa división do canle do río ou regueiro en varios ramais, deixando un terreo no medio que na toponimia galega acostuma denominarse entrerríos ou antrerríos.
Os solos das insuas adoitan ser areentos e ricos. En principio estarían cubertos de fragas ou bosques de ribeira dominados por salgueiros, amieiros e carballos. Na antigüidade, na maior parte das veces, foron dedicados a uso agrícola por mor da calidade do solo e da abundancia de auga. Accedíase ás insuas grazas a un vao ou unha pontella. O principal cultivo foi o millo, aínda que tamén cultiváronse verzas, patacas, vimes ou como pasteiros. Hoxe o bosque de ribeira volveu colonizar a maior parte da superficie das insuas.
O Río Miño, por exemplo, conta con varias insuas, especialmente preto da desembocadura.
OK Liga
A OK Liga é a máxima categoría de hóckey sobre patíns en España, e é amplamente recoñecida como unha das mellores ligas do mundo. Ten dous campionatos, o masculino e o feminino.
O campión da competición e os primeiros clasificados disputan a tempada seguinte a Copa de Europa. Os clasificados nas seguintes posicións disputan a Copa CERS xunto co campión da Copa do Rei. Tradicionalmente dende a súa fundación en 1969, os equipos cataláns teñen dominado a competición masculina agás a excepción do equipo galego do H.C. Liceo da Coruña.
Historia
A Liga Española de hóckey a patíns naceu en 1969 baixo a denominación de División de Honra, e na súa primeira tempada estivo integrada integramente por equipos cataláns (12 dos 13 equipos que a tempada anterior participaron na Primeira División de Cataluña, e o CE Arenys de Munt e o HC Sentmenat que ascenderan da Segunda División de Cataluña), e o seu primeiro campión foi o Reus Deportiu.
Na tempada 2002-03 mudou o seu nome para a súa denominación actual de OK Liga.
Paul van Dyk
Matthias Paul, coñecido artisticamente como Paul van Dyk ou PvD, nado en Eisenhüttenstadt o 16 de decembro de 1971, é un dj de música trance e produtor, elixido mellor dj do mundo pola revista DJmag en 2005 e 2006.
OK Liga
Historia
Na tempada 2009/10 cambian bastantes normas desta competición, a máis destacada é a supresión dos play-offs polo título, sendo campión o primeiro clasificado da liga regular, subcampión o segundo clasificado e dese xeito, consecutivamente. Outras normas son adquiridas de deportes como o baloncesto, fútbol sala ou balonmán no senso de posesións, criterios arbitrais etc.
Paul van Dyk
Traxectoria
Comezou a súa carreira musical en 1991 no club berlinés Turbine. Cando van Dyk naceu, Eisenhüttenstadt atopábase na República Democrática Alemá polo cal tivo que valerse do contrabando de casetes de música que proviñan do estranxeiro para poder escoitar a música daquela época. Foi entón cando Paul comezou a facer mesturas de cancións para os seus amigos. Cando caeu o Muro de Berlín Paul puido florecer coma músico. Iniciouse en Turbine. Foi nesa discoteca onde un amigo lle sugiriu que seguira mesturando despois de oír algunhas das súas mesturas en casete, e foi así coma comezou a súa carreira.
OK Liga
Formato de competición
A OK Liga dispútase en 30 xornadas na que os 16 equipos se enfrontan entre si unha vez na casa e outra vez fora. Ao final das 30 xornadas o equipo que encabeza a liga é proclamado campión, mentres que os tres últimos equipos da clasificación descenden á segunda categoría, a Primeira Nacional. Os puntos repártense dos seguinte xeito:
Paul van Dyk
Traxectoria
A súa primeira produción foi unha colaboración con Cosmic Baby (usando o alcume Visions of Shiva) que foi lanzada en 1992. O seguinte ano, Paul puido obter un pouco de recoñecemento, mentres traballaba na lendaria discoteca, E-Werk en Berlín, polo seu remix de "Love Stimulation" do artista Humate. Paul lanzou o seu primeiro álbum en 1994, titulado 45 RPM.
No 1997 Paul xa obtivera bastante fama como Disc Jockey e grazas ao seu segundo álbum, Seven Ways, puido establecerse coma un pioneiro do xénero trance. Seven Ways foi o primeiro éxito que tivo PvD no Reino Unido grazas ós sinxelos "Forbidden Fruit", "Seven Ways" e "Words" xa que estas cancións chegaron a escoitarse nas discotecas británicas máis grandes durante o fenómeno do superclub na devandita nación. Nesta época PvD comentou: "Cando descubriron que eu era alemán, xa era demasiado tarde!" No 1998 45RPM saíu á venda no Reino Unido e alcanzou o primeiro lugar en vendas. Van Dyk produciu o remix de "For an Angel" titulado "1998 E-Werk remix" para celebrar a popularidade de 45RPM e en honor á discoteca que xa para ese entón pechara as súas portas. "For An Angel" é amplamente considerada como unha das primeiras cancións trance épicas e capturou a esencia do xénero emerxente, o trance melódico. A canción tamén foi considerada como a segunda mellor canción de música electrónica do pasado milenio.
Grazas á fama de "For An Angel", Paul chegou a ser o DJ residente da discoteca Gatecrasher Club (parte da franquía Sheffield). Nunha declaración que sorprendeu a moitos, Paul declarou o seu total rexeitamento ás drogas e aínda que algúns esperaban que isto o apartara dos seus fans, dita movida causou que varios clientes regulares de Gatecrasher comezaran a poñerse camisas co logo "No Pills, Pure PvD" (Pílulas Non, PvD Puro). No 1999 (mesmo ano no que naceron as camisas) formouse a discográfica Vandit Records na cal Paul van Dyk puido obter unha maioría de accións e tamén nese ano lanzouse o álbum Vorsprung Dyk Technik: The Remix Collection o cal vendeu máis de 60.000 copias no Reino Unido.
PvD lanzou o seu terceiro álbum de estudio, Out There and Back no cal incluíu o sinxelo "Tell Me Why (The Riddle)", no cal colaborou con Saint Etienne. No 2001 van Dyk lanzou o álbum The Politics of Dancing e despois dunha larga xira no 2003 lanzou o DVD Global. Ese mesmo ano, Paul produciu o seu álbum Reflections (inspirado nas súas viaxes por África) no cal destacou unha colaboración con Hemstock & Jennings titulada "Nothing but You". No 2005 saíu á venda o máis recente álbum de van Dyk, The Politics of Dancing 2, e tamén lanzou o sinxelo titulado "The Other Side".
O ábum In Between foi lanzado o 14 de agosto de 2007.
Recoñecemento
Paul van Dyk converteuse nun DJ de fama internacional, demandado desde Hong Kong ata Os Ánxeles. Paul involucrase a miúdo na política aproveitando a súa popularidade. Foi un dos primeiros DJs que formaron parte da campaña "America Rocks the Vote" no 2004 e foi visto levando unha camiseta coa frase "Stop the War".
Actualmente Paul utiliza dous Mac PowerBook (ordenadores portátiles), para os seus éspectaculos en vivo; os devanditos portátiles utilizan o software Serato Scratch e Ableton Live. Este método deulle a capacidade de crear misturas no momento da actuación, no canto de levalas gravadas.
Nunha enquisa realizada no 2005 pola revista DJmag, Paul van Dyk obtivo o título de DJ #1 do mundo o cal rematou co reinado de tres anos consecutivos de DJ Tiësto. Novamente no 2006 continuou sendo o DJ que encabezaba a lista de dita revista, elixido por maioría de votos provenientes de 229 países de todo o mundo.
Paul van Dyk ten un programa de radio semanal na emisora alemá Fritz, emitido os mércores de 20:00 a 22:00 (CET).
Persea
Persea é un xénero de ao redor de 100 especies aceptadas, das case 400 descritas, de árbores perennifolias da familia das lauráceas (Lauraceae). O membro máis coñecido é o aguacate ou abacateiro (Persea americana), moi cultivado en rexións subtropicais polos seus froitos comestíbeis.
Descrición
Son arbustos e árbores medianas duns 15–30 m de altura na madureza. As follas, perennes, son simples, lanceoladas a lanceoladas largas, pubescentes cando novas, con nervios prominentes no envés, variando entre especies entre 5–30 cm de lonxitude, e 2–12 cm de largo, de disposición espiral ou alterna nos talos. As flores, pedunculadas, organízanse en cimas compostas axilares; son bisexuais, con 6 tépalos pubescentes verde amarelados de 3–6 mm de lonxitude, case iguais ou cos 3 exteriores máis pequenos, xeralmente persistentes no froito, 9 estames en 3 ringleiras concéntricas e un ovario globoso con estilo estreito, pubescente e de estigma discoidal. O froito é unha drupa globular, ovalada ou aperada, con pericarpo de cor verde escuro até case negro, máis ou menos tuberculado e cun mesocarpo carnoso e unha única semente sen endospermo, arrodeada por un tegumento papiráceo a miúdo intimamente adherido ao mesocarpo. Ten un tamaño moi variábel segundo as especies, desde 1-1,5 cm en P. borbonia e en P. indica, até máis de 10–20 cm en P. americana.
Distribución e hábitat
Ningunha das especies é moi tolerante a fríos severos, agás P. borbonia, P. ichangensis e P. lingue, que sobreviven temperaturas debaixo dos -12 °C; tamén precisan de solos húmidos continuos, e non aturan a seca.
As evidencias fósiles indican que o xénero tivo a súa orixe en África Occidental durante o Paleoceno e estendeuse por Asia, por Suramérica, despois por Europa e finalmente a América do Norte. Considérase que o gradual desecamento de África, Asia Occidental e o Mediterráneo do Oligoceno ao Plistoceno, e a glaciación de Europa durante o Plistoceno, foi o que causou a extinción do xénero nesas rexións, resultando na actual distribución.
Ecoloxía
As especies de Persea son o alimento das larvas dalgunhas especies de lepidópteros (bolboreta s e avelaíña s), incluíndo Coleophora octagonella (que come exclusivamente de P. carolinensis) e Hypercompe indecisa.
Clasificación
O xénero Persea ten tres subxéneros. O subxénero asiático Machilus é tratado en separado do xénero Machilus por moitos autores, incluído en Flora  of China, con incompatibilidade de enxerto entre o subxénero Persea e o Eriodaphne  que suxire que sería mellor tratalos como distintos xéneros; de feito Kostermans (1993) definiu o xénero Mutisiopersea para este. Outro xénero estreitamente relacionado Beilschmiedia inclúese algunhas veces en Persea.
O Cruceiro, Vilanova, Lalín
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Vilanova, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Castro das Pías
O castro das Pías é un castro de cumio fortificado situado no lugar do Cruceiro, Fene.
Ten forma case circular, duns 125 metros de diámetro. Está construído aproveitando unha elevación natural para fortificar. Actualmente moi modificado por traballos agrícolas e por construcións de vivendas e pendellos. En fotos históricas aprécianse os muros exteriores, hoxe só visibles en forma de terrapléns.
Ácido ceroplástico
O ácido ceroplástico ou ácido pentatriacontanoico é un ácido graxo de cadea liñal de 35 átromos de carbono, coa fórmula molecular, simbolizado como C35:0.
Call of Duty 4: Modern Warfare
Call of Duty 4: Modern Warfare é un videoxogo pertencente á serie Call of Duty e ao xénero FPS (first person shooter), programado por Infinity Ward e distribuído por Activision para PC Windows, MAC OS X, Xbox 360 e Playstation 3. Foi posto á venda en setembro de 2007 para PS3, Xbox 360 e Windows. En setembro de 2008 saíu ao mercado a versión de Mac OS X e en novembro de 2009 a de Wii, baixo o nome de Call of Duty 4: Modern Warfare: Reflex Edition, programada por Treyarch.
Ácido ceroplástico
O ácido ceroplástico é sólido a temperatura ambiente moderada e funde a 98,4 °C. É soluble en acetona, benceno e cloroformo. Foi descrito por primeira vez en 1953 polo xaponés R. Koyama, que o obtivo da cera segregada polo insecto Ceroplastes rubens, de onde provén o seu nome non sistemático. Tamén se atopa na cera das olivas.
Call of Duty 4: Modern Warfare
Recepción e crítica
Rapidamente o xogo recibiu grande aceptación, tanto por parte da crítica como do público. No E3 2007 gañou o premio a mellor xogo da feira. Logrou ademais varios premios BAFTA, incluíndo mellor historia e personaxe e o premio do público ao mellor xogo do ano 2007. Acadou un 94 en Metacritic, tanto na versión de Xbox 360 coma PS3 ; un 92 para PC e un 76 para Wii.
Vendas
A versión de Xbox 360 foi a máis vendida con máis de 8 millóns de unidades. A versión de Playstation 3 vendeu un pouco máis de 5 millóns. A versión de Wii vendeu case un millón de unidades
Táboas (xadrez)
Táboas é o nome que ten o empate no xogo do xadrez. Nos torneos, este resultado outorga medio punto a cada xogador, expresado xeralmente como "0.5-0.5" ou "½-½".
Cando conclúe unha partida en táboas?
Hai varias condicións establecidas nas que unha partida de xadrez declárase empate:
1. Material insuficiente.
Heartbeat (canción de Justs Sirmais)
"Heartbeat" é unha canción do cantante letón Justs Sirmais. A canción representará a Letonia no Festival de Eurovisión 2016, foi escrita por Aminata, cantante que representou a Letonia no Festival de Eurovisión 2015. A canción foi lanzada o 3 de febreiro de 2016 co selo Aminata Music.
Táboas (xadrez)
Cando conclúe unha partida en táboas?
2. Repítese a posición no taboleiro por terceira ocasión no transcurso da partida.
3. O bando ao que lle toca mover non ten xogadas legais dispoñibles e ademais o seu rei non está en xaque (a isto denomínaselle afogado).
4. Cando transcorreron 50 xogadas (por cada bando) (movemento 50) desde a última vez que se capturou unha peza ou desde a última vez que se moveu un peón.
5. Xaque continuo: Este é o termo que se aplica ás situacións nas cales un xogador pode, dun modo indefinido, ir dando xaques ao rei contrario, pero sen poder chegar ao xaque mate. O xaque continuo (ou xaque perpetuo) é moi útil para aquelas situacións nas que un xogador non ten outro recurso para defender unha mala posición; evita deste xeito a perda da partida.
6. Ademais, os xogadores dunha partida poden acordar táboas en calquera momento da mesma. A isto denomínaselle táboas de mutuo acordo.
Jeanne (cráter)
Jeanne é un cráter de impacto da superficie do planeta Venus, situado exactamente nas coordenadas 40,1° N 331,5° E O seu trazo máis característico é a forma triangular que ten o material expulsado do cráter, o que indica que probablemente o impacto fose oblicuo, cunha dirección suroeste-nordeste. O cráter está rodeado por dous tipos de materiais escuros. A área escura do suroeste está cuberta por uns suaves mantos de lava escura ó radar que están moi mesturados cos regueiros brillantes dos arredores. Por outra banda, a área moi escura que está cara ó nordés está cuberta cun material moito máis fino, posiblemente sedimentos de gran fino. Este halo escuro é moi asimétrico, imitando así ó material expulsado durante o impacto. Este halo escuro puido se-lo resultado do 'shock' atmosférico ou da onda de presión que se produciu cando meteorito penetraba na parte baixa da atmosfera. Estas estruturas en forma de regueiros puidéronse formar polo material de gran fino expulsado do cráter e transportado por nubes turbulentas de gases, que se formaron xusto despois do impacto que orixinou o cráter. Tamén cabe a posibilidade de que se formasen polo fundido de rochas debido ó calor xerado polo impacto.
PTEN
miniatura|220px|PTEN humana. A fosfatidilinositol-3,4,5-trisfosfato 3-fosfatase (PTEN) ou fosfatase e homólogo da tensina é unha enzima que cataliza a reacción de hidrólise do grupo fosfato do carbono 3 do fosfatidilinositol-3,4,5-trisfosfato. esquerda|miniatura|220px|Figura 1. Fosfatidilinositol-3,4,5-trifosfato.
Función
A PTEN é un supresor tumoral. Actúa como unha proteína fosfatase de dobre especificidade. Desfosforila as proteínas fosforiladas nos residuos tirosina, serina e treonina. Tamén actúa como unha lípido-fosfatase quitando o grupo fosfato da posición D3 do anel inositol do fosfatidilinositol-3,4,5-trisfosfato PtdIns(3,4,5)P3, fosfatidilinositol-3,4-difosfato PtdIns(3,4)P2, fosfatidilinositol-3-fosfato PtdIns3P e inositol-1,3,4,5-tetraquisfosfato Ins(1,3,4,5)P4. A orde de preferencia de substrato in vitro é PtdIns(3,4,5)P3 > PtdIns(3,4)P2 > PtdIns3P > Ins(1,3,4,5)P4.
A actividade lípido-fosfatase é crítica para a súa función supresora de tumores. Antagoniza a ruta de sinalización PI3K-AKT/PKB desfosforilando os fosfoinosítidos e, polo tanto, modulando a progresión do ciclo celular e a supervivencia da célula. A forma da PTEN desfosforilada coopera coa AIP1 para suprimir a activación da AKT1. O enzima desfosforila a quinase de adhesión focal fosforilada nun residuo tirosina e, inhibe a migración celular, a proliferación celular mediada polas integrinas e a formación da adhesión focal.
Xoga un papel como modulador clave na ruta de sinalización AKT-mTOR controlando o ritmo do proceso de integración das neuronas recentemente nadas durante a neuroxénese adulta, incluíndo o posicionamento correcto das neuronas, o desenvolvemento dendrítico e a formación das sinapses. Pode ser un regulador negativo da sinalización por insulina e do metabolismo da glicosa no tecido adiposo. A forma nuclear posúe máis potencial apoptótico mentres que a forma citoplásmica ten menos habilidade na supresión tumoral.
Lingua suazi
A lingua suazi ou swati é unha lingua bantú do grupo nguni falada polo pobo pobo suazi. O número total de falantes en toda a rexión estímase que podería roldar os 3 millóns. A lingua é ensinada nas escolas de Swazilandia e nalgúns colexios surafricanos de Mpumalanga, particularmente nas áreas KaNgwane. O suazi é unha das linguas oficiais de Swazilandia (xunto co inglés), e unha das once linguas oficiais de Suráfrica.
Vaselina
miniatura|dereita|250px|Vaselina branca Vaselina é unha substancia mol, untuosa e translúcida, obtida do petróleo. Foi orixinariamente promovida como un ungüento “cúrao-todo” de uso tópico para queimaduras, rabuños e cortes. Na actualidade este produto emprégase sobre todo en parafarmacia, perfumaría e como lubricante.
Historia
O nacemento da vaselina está intimamente vencellado á historia do petróleo. Así, o seu descubrimento prodúcese precisamente no ano 1859, cando se perforou o primeiro pozo de petróleo na cidade norteamericana de Titusville, no estado Pensilvania (EUA).
Poucos meses despois deste acontecemento, o mozo químico Robert Chesebrough trasladouse a Pensilvania co obxectivo de entrar no negocio do petróleo, pero o seu interese veuse desviado e a súa curiosidade científica estimulada cara a outro obxecto de estudo: un residuo pastoso, semellante á parafina, que durante os traballos de perforación nos pozos petrolíferos se adhería ás máquinas chegando incluso a paralizalas.
Os operarios, aos que Chesebrough interrogou, adicaban os peores insultos a este material, aínda que xa tiñan descuberto un uso práctico para el: aplicado a unha ferida ou queimadura aceleraba a súa curación.
Chesebrough pasou varios meses experimentando con esta pasta, ata extraer o seu ingrediente principal: unha substancia transparente e suave que chamou “xelatina do petróleo”. No ano 1870, o químico comezou a fabricar en Brooklyn coa vaselina e dous anos máis tarde, en 1872, patentou o proceso de fabricación.
Durante anos, Chesebrough viaxou por todo o estado de Nova York demostrando os beneficios do seu produto. Para promover as vendas, autoinflixíase queimaduras e cortes na súa propia pel, nas que despois aplicaba o seu milagreiro produto. Pronto, os compradores comezaron a empregar a vaselina para máis que cortes e queimaduras. Así, por exemplo, os granxeiros descubriron que unha capa de vaselina impedía a oxidación da maquinaria deixada á intemperie. Así mesmo, os farmacéuticos comezaron a empregala como base para os seus preparados de cremas pomadas e cosméticos.
Ao comezar o século XX, a vaselina ocupaba xa un espazo nas caixas de primeiros auxilios de todos os fogares norteamericanos. Robert Chesebrough transformara un produto residual, pegañento e molesto nunha industria multimillonaria.
Denominación
Existen dúas versións sobre a orixe do nome vaselina:
Usos
Aínda que Chesebrough orixinariamente promoveu a vaselina coma un ungüento de uso tópico para queimaduras, rabuños e cortes, os profesionais médicos teñen demostrado que estas prácticas poden resultar contraproducentes. Así por exemplo, a vaselina non debe ser empregada sobre queimaduras recentes, incluíndo as queimaduras solares, xa que o petrolato mantén a calor empeorando as queimaduras. Porén, unha vez que a calor desaperece poderá empregarse vaselina para suavizar a dor posterior.
Entre os usos cosméticos da vaselina estendidos na actualidade destacan o seu papel como rexenerador labial, a aplicación periódica de produto nas pestanas para aumentar o seu volume e nas cutículas para suavizalas, a súa aplicación sobre a pel antes de vaporizar perfume para aumentar a duración do arrecendo e o seu uso para limpar os restos da maquillaxe.
Non debe empregarse a vaselina para combater a conxestión ou sequidade nasal, xa que se as partículas de petrolato inhaladas poden depositarse nos pulmóns desencadeando unha condición coñecida como pneumonía lípida.
Aiguilhe
miniatura|dereita|275px|Aiguilhe e capela de san Miguel sobre o picote volcánico
Aiguilhe é un pequeno concello (commune) francés, sito no departamento do Alto Loira e na rexión de Auverña, con 1 601 habitantes (2007) e unha área de 1,10 km2.
Xeografía
Aiguilhe está localizado xusto ao lado de Le Puy-en-Velay, arredor dun picote volcánico -de aí o nome da localidade- de cerca de 150 m de altura desde a base, e sobre o cal se ergue a capela de san Miguel (Saint-Michel d'Aiguilhe). Está ao pé da Via podiensis, o camiño de Santiago que parte de Le Puy e áchase atravesada polo río Borne, afluente do Loira.
Capela de san Miguel
Sita na cima dun cono rochoso de orixe volcánica, é unha xoia arquitectónica. Accédese ao sitios por unha escaleira de 268 chanzos, mais a súa ascensión paga a pena. Foi erguida a inicios do século X polo bispo do Puy, Gotescalco, á volta da peregrinación a Santiago de Compostela (950-951), sobre o lugar que ocupaba un antigo templo romano adicado ao deus Mercurio. Foi inaugurada en 972. A fachada executada cun mosaico de pedra negra, gris vermella e branca, posúe unha portada trilobada de influencia mozárabe. Obras posteriores fixeron que a fachada date do século XIX na súa parte baixa e do século XII na parte alta, na cal se poden admirar figuras de san Xoán, da Virxe María, de Cristo, do arcanxo san Miguel e de san Pedro esculpidos en pedra baixo o portal trilobado.
No interior pódense admirar frescos do século X, restaurados en 2004, e tras dunha reixa un tesouro descuberto en ocasión dos traballos de restauración efectuados en 1955, e que comprende un cristo relicario de época carolinxia, un cofreciño de almafí, bizantino, do século XII e mais outro relicario do século XIII. As vidreiras foron substituídas cando esas obras.
A capela está arrodeada por un camiño de rolda que facilita unha linda vista da cidade de Le Puy coa súa catedral de Notre-Dame e da vella ponte que franquea o río Borne.
Galería de imaxes
==Véxase tamén
Ónix
miniatura|dereita|Ónix miniatura|dereita O ónix é un mineral, unha variedade de calcedonia, unha forma de cuarzo. Considerada pedra semipreciosa, utilízase principalmente para a xoiería e artigos de decoración polo atractivo das súas tonalidades verdosas. A súa composición química é SiO2.
Caporos
miniatura|dereita|200px|Localización aproximada do pobo dos Caporos na provincia romana da [[Gallaecia.]] Os caporos (en Capori) eran un pobo galaico da Gallaecia, pertencente ao Convento xurídico lucense.
Fontes
Os caporos son citados por Plinio o Vello, e por Tolomeo. Os caporos persistían no século VI, de facer caso dalgunhas edicións do Parochiale suevorum, no que son citados como unha das parroquias pertencentes á sede de Iria Flavia.
Redución xeográfica
As citas de Plinio, que os coloca nunha lista entre os supertamarcos e os praestamarcos fai supor que estaban situados na fachada atlántica de Galicia, indicando ademais que Iria Flavia pertencía ao seu territorio. Pola súa parte, Mela tamén os sitúa en Lucus Augusti, o que permite supor que se situaban territorialmente, nunha banda de terra que ía desde a desembocadura do río Ulla, onde persiste aínda Iria, e seguía a conca do Ulla até a cidade de Lugo (Lucus). Porén, o feito de que tanto o Forum Coporum como o Divisio Teodomiri (ou parroquial suevo) corroboren o relato de Plinio e contradigan a Mela, tende a localizar aos Caporos nun territorio que vai desde a desembocadura do Ulla ata a actual Compostela desbotando a inclusión da cidade de Lugo.
Peter Monteverdi
Ao comezo da súa carreira, Monteverdi era un vendedor de automóbiles. En 1957 adquiriu a franquía suíza para Ferrari, que posteriormente se converteu na importadora suíza para outras marcas de prestixio internacional, incluíndo na lista Rolls-Royce e Bentley. En 1952, comezou a producir autos baixo o seu propio nome.
Traxectoria
Participou na construción de automóbiles de Fórmula 1 a finais de 1950 e principios de 1960. En 1961, construíu o primeiro automóbil suízo de Fórmula 1, que tiña o nome de MBM (Monteverdi Basel Motoren). Fixo unha única aparición na Fórmula 1 no Solitude Grand Prix de 1961, onde se retirou logo de dúas voltas e posteriormente retirou a súa participación no Gran Premio de Alemaña de 1961, resultou ferido nunha carreira anterior. Posteriormente retirouse da pilotaxe.
En 1989, Monteverdi comprou o equipo Onyx de Fórmula Un logo de dificultades financeiras. O mellor resultado do equipo foi cando Stefan Johansson terminou en terceiro lugar no Gran Premio de Portugal de 1989. Con todo, a implicación resultou insostenible e rescindiuse durante a seguinte tempada. O seu legado foi o deportivo Monteverdi Hai 650 F1, dos que supostamente se venderon seis copias ata 1994.
Morte
Monteverdi morreu de cancro o 4 de xullo de 1998 en Binningen, no seu apartamento directamente sobre o seu propio taller de montaxe de automóbiles. Tiña 64 anos.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados fora do campionato
(clave)
Paradela, Randín, Calvos de Randín
Paradela é un lugar da parroquia de Randín no concello ourensán de Calvos de Randín na comarca da Limia. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 19 eran homes e 22 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 44 habitantes (22 homes e 22 mulleres).
9 de febreiro
O 9 de febreiro é o 40º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 325 días para finalizar o ano, 326 nos anos bisestos.
Ne crois pas
«Ne crois pas» (en galego: «Non creas») é unha canción composta por Christian Guittreau e interpretada en francés por Michèle Arnaud. Lanzouse como sinxelo en 1956 mediante Ducretet Thomson. Foi elixida para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión de 1956 tras ser seleccionada internamente pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.
Selección
«Ne crois pas» foi seleccionada para representar a Luxemburgo no Festival de Eurovisión 1956 pola emisora luxemburguesa Télé-Luxembourg.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Teatro Kursaal de Lugano o 24 de maio de 1956, sendo interpretada pola cantante francesa Michèle Arnaud. A orquestra foi dirixida por Jacques Lassry.
Foi interpretada en sexto lugar, seguindo a Francia con Mathé Altéry interpretando «Le temps perdu» e precedendo a Italia con Franca Raimondi interpretando «Aprite le finestre». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
9 de febreiro
Nacementos
miniatura|100px|Luigi Boccherini.
Mortes
miniatura|100px|Fiódor Dostoievski.
Outros
Os 366 días do ano
Alan Dzagoev
Alan Elizbarovich Dzagoev (en ruso Алан Елизбарович Дзагоев), nado o 17 de xuño de 1990 en Truskolasy, é un futbolista ruso. Xoga de mediapunta e o seu club actual é o CSKA Moscova.
Traxectoria
Dende xaneiro de 2006 ata decembro de 2007, Dzagoev xogou para o FC Akademiya Tolyatti da segunda división rusa. Fixo o seu debut coma profesional o 29 de abril de 2006. Xogou 37 partidos co equipo, nos que anotou un total de 6 goles.
Antes do comezo da tempada 2008, Dzagoev fichou polo CSKA Moscova.
Río Po
Caracterízase polo seu grande caudal (varios ríos de máis de 1.000 km teñen un caudal inferior ou igual ao Po). Como consecuencia das súas características, o río está suxeito a fortes enchentes. En consecuencia, máis da metade da súa lonxitude está controlada con argini, (diques).
O río atravesa moitas cidades italianas importantes, incluíndo Turín, Piacenza, Cremona e Ferrara. Está conectado a Milán a través dunha rede de canles chamada navigli, que Leonardo da Vinci axudou a deseñar. Cerca do final do seu curso, crea un amplo delta (con centos de pequenas canles e cinco principais, chamadas Po di Maestra, Po della Pila, Po delle Tolle, Po di Gnocca e Po di Goro) na parte sur da cal está Comacchio, unha zona famosa polas anguías. O val do Po era o territorio da Galia Cisalpina romana, dividida en Galia Cispadana (ao sur do Po) e a Galia Transpadana (ao norte do Po).