cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
's-Hertogenbosch
Historia
A cidade levou inmediatamente o carácter dunha fortificación, non só para defender aos seus habitantes, senón porque tamén ao ser cidade máis setentrional do Brabante estaba situada nunha posición moi estratéxica como defensa e base de saída contra os ducados de Gueldria e Holanda. Os restos da primeira fortificación, que rodeaban unha superficie non máis grande que a do mercado, son aínda visibles nalgúns lugares: "De waterpoort" (a porta da auga) por onde a ría Dieze entraba a cidade, forma o resto máis grande. Tamén quedan restos en pé de "De Leuvense Poort" (a porta de Lovaina). A construción do muro comezou moi pronto despois da fundación da cidade e foi terminada en 1255. En 1203 a cidade foi asaltada por unha expedición de tropas de Gueldria e Holanda, sendo queimada enteira.
Den Bosch converteuse despois de Lovaina, Bruxelas e Antuerpen na cuarta capital do Ducado de Brabante, e gobernaba "De Meierij", a actual parte oriental da provincia Brabante do Norte nos Países Baixos. A cidade creceu tan rapidamente a consecuencia do comercio e a industria, que xa dende 1318 se comezou coa construción dunha segunda fortificación ao redor das novamente escavadas correntes dos ríos Aa e Dommel. Así se creou o que agora é o centro da cidade. Pero isto non foi tan sinxelo, para defender o novo territorio da cidade contra somerxer da auga, o terreo tiña que elevarse (a expensas dos cidadáns). A construción acabou despois de cincuenta anos de traballo, medrando a cidade 100 hectáreas. Máis tarde foron engadidos dous pequenos terreos: a extensión de "De Vugtherdijk" (8 hectáreas) ao final do século XIV e a extensión á beira de "Het Hinthamereinde" (4,5 hectáreas) ao redor do ano 1540.
Den Bosch na actualidade
miniatura|Praza do Mercado A cidade de Den Bosch converteuse nun centro da industria, educación, administración e cultura. Na actualidade é a cuarta cidade do Brabante do Norte (tras Eindhoven, Tilburg e Breda). É fogar de moitas empresas nacionais e internacionais de renome como Heineken, Tyco International ou moitas outras. Como centro cultural, é tamén o fogar dunha gran variedade de eventos como o festival de teatro Boulevard, Jazz in Duketown, o comezo do Tour de Francia (1996), Tour Feminino (1997), o Concurso Internacional de Canto e o torneo de tenis Open Ordina (na cidade próxima de Rosmalen). Na cidade hai máis de 350 restaurantes, pubs e cafés.
En canto ao deporte a cidade ten un club de fútbol, o FC Den Bosch, de hóckey, o HC Dean Bosch, de baloncesto EiffelTowers Den Bosch e campión nacional de rugby en 2008, The Dukes.
Núcleos de poboación
Bokhoven, Crevecoeur, Deuteren (antiga vila), Dieskant, Empel, Engelen, Gewande, 's-Hertogenbosch, Hintham, Kruisstraat, Maliskamp, Meerwijk, Orthen (antiga vila), Oud-Empel e Rosmalen.
Transporte
Den Bosch conta con dúas estacións de ferrocarrís: 's-Hertogenbosch e 's-Hertogenbosch Oost. É preciso destacar que a cidade ten conexións ferroviarias con Focşani en Romanía.
Museos da cidade
miniatura|Hieronymus Bosch, O Bosco
Entroido
miniatura|Peer van den Muggenheuvel tot den Bobberd. Unha vez ao ano, Den Bosch cambia o seu nome polo de "Oeteldonk" (ra do outeiro). Este troco só dura para os tres días de entroido, unha fiesta católica para celebrar o día antes da coresma. O alcalde deixa entón as súas función en mans de "Peer van den Muggenheuvel tot den Bobberd" durante os tres días do festival. "Peer van den Muggenheuvel tot den Bobberd" é o anfitrión do Príncipe Carnaval, "Prins Amadeiro XVV" cando visita Oeteldonk
Helgeandsholmen
miniatura|300px|Vista aérea da illa de Helgeandsholmen co [[Riksdag (Parlamento de Suecia.]]
Helgeandsholmen é unha pequena illa situada no centro da cidade de Estocolmo, en Suecia.
Forma parte de Gamla Stan, a Cidade Vella de Estocolmo, e sitúase ao norte de Stadsholmen, en fronte do Stockholms slott ou Palacio Real de Estocolmo.
O Riksdag, o Parlamento sueco, é o único edificio da illa.
O nome de Helgeandsholmen deriva de "Den helige andens holmen", que significa o illote do Espírito Santo.
Outros artigos
Parlamento de Suecia
The League of Extraordinary Gentlemen (filme)
The League of Extraordinary Gentlemen é un filme de acción estadounidense dirixido por Stephen Norrington que foi estreado no 2003. Baseada nas series de banda deseñada fantásticas de Alan Moore.
Sinopse
En plena Era Vitoriana, o goberno inglés vive dominado polo pánico porque non sabe como frear un diabólico plan, cuxo obxectivo é conseguir o dominio do mundo. A única solución para desartellar o maquiavélico proxecto é contratar ós máis grandes aventureiros, entre os cales están Allan Quatermain, o Dr. Henry Jekyll, o Capitán Nemo e Dorian Gray.
Colexiata de Santa María a Real do Sar
A colexiata de Santa María a Real do Sar é un templo románico con casa de cóengos anexa fundado como mosteiro da regra de Santo Agostiño a carón do río Sar, en Santiago de Compostela.
Historia
Foi fundado por Munio Afonso, bispo dimisionario da diocese de Mondoñedo e antigo colaborador de Diego Xelmírez, quen rematou a obra trala morte de Munio en 1136. A construción comezou pola cabeceira, ao mesmo tempo que se traballaba tamén nos muros do perímetro. Porén, o proceso foi lento e complexo e precisou de importantes modificacións e reconstrucións nos séculos XVI, XVIII e XX. miniatura|Capela maior da igrexa.
Descrición
O trazo máis sobranceiro deste edificio e o que o fai singular entre todos os de Galicia é a fortuíta e pronunciada inclinación dos seus muros e piares. Paralelo ao muro sur do templo consérvase parte dun dos lados do claustro medieval, destacado exemplo do románico compostelán de tempos do arcebispo Xoán Arias. Na igrexa e no claustro consérvase unha importante colección de sarcófagos, dos que o máis antigo é o do arcebispo Bernardo, que, retirado en Sar, morreu no ano 1240. miniatura|Interior. No interior do templo atópase o Museo de Arte Sacra de Santa María a Real de Sar, con pezas que amosan a vida desta comunidade monástica ao longo dos séculos.
Rombosoleinos
A dos rombosoleinos (Rhombosoleinae) é unha subfamilia de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos pleuronéctidos.
Xéneros
Segundo o WoRMS, e FishBase a subfamilia abrangue os xéneros seguintes: miniatura|250px|Colistium guntheri.
Lepidochelys
Lepidochelys é un xénero de tartarugas mariñas da familia dos quelónidos. Inclúe só dúas especies. A tartaruga mariña pequena (L. kempii) está catalogada como en perigo crítico de extinción e a tartaruga mariña olivácea (L. olivacea) como vulnerable. É o único xénero actual de tartarugas mariñas que ten máis dunha especie. Viven en augas cálidas; L. kempii esencilamente en augas americanas e L. olivacea en augas do Índico e Pacífico, africanas e americanas, e raramente se ven en Europa. Son as tartarugas mariñas máis raras nas costas europeas, especialmente L. olivacea. Os seus rexistros nas costas galegas son moi raros e ás veces inseguros, pero L. kempii está incluída na Lista de réptiles de Galicia. En 1988 citouse a especie L. olivacea como vista en Cangas (Pontevedra), pero algúns autores cren que é unha identificación dubidosa e que debe tratarse de L. kempii.
As Lepidochelys adultas teñen uha lonxitude entre 51 e 71 cm e un peso de 36 a 50 kg, polo que son medianas ou pequenas dentro das tartarugas mariñas. Aliméntanse de cangrexos, peixe, cefalópodos, ameixas e vexetación mariña.
O nome do xénero deriva das palabras gregas lepidos, que significa escama, e chelys, que se traduce por tartaruga. Isto podería facer referencia á cantidade supernumeraria de escudos costais que ten este xénero.
Voo 1907 de Gol Transportes Aéreos
O voo 1907 de Gol Transportes Aéreos era un servizo doméstico de pasaxeiros dende Manaus e Río de Xaneiro operado por un Boeing 737-8EH. Na tarde do 29 de setembro de 2006 colisionou no aire cun avión executivo Embraer Legacy 600 sobre o estado brasileiro de Mato Grosso. O Boeing 737 desintegrouse no aire e esnafrouse nunha zona de densa xungla matando os 154 pasaxeiros e tripulantes a bordo; a pesar de recibir danos serios na súa á esquerda e cola, o Embraer Legacy aterrou cos seus sete ocupantes ilesos.
O accidente foi investigado polo Centro de Investigación e Prevención de Accidentes Aeronáuticos brasileiro (CENIPA) e a Xunta Nacional para a Seguridade no Transporte estadounidense (NTSB), e o informe final foi publicado en 2008. O CENIPA concluíu que o accidente foi causado por erros do control de tráfico aéreo (ATC) combinados con fallos dos pilotos estadounidenses do Legacy, mentres que a NTSB determinou que ámbalas dúas tripulacións actuaron correctamente e foron situadas nun rumbo de colisión polo ATC, estimando que a decisión dos pilotos do Legacy de desactivar o seu sistema TCAS só foi un factor que axudou en vez dunha causa directa.
O accidente, que provocou unha crise na aviación civil brasileira, na época foi o peor do país. É o segundo peor accidente no Brasil tras o voo 3054 de TAM Airlines en 2007.
Begonte, Begonte
San Pedro de Begonte é unha parroquia que se localiza no concello de Begonte. Segundo o padrón municipal (INE 2016) tiña 313 habitantes (147 homes e 166 mulleres), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 365 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 356 habitantes, sendo 170 homes e 186 mulleres.
It's In the Stars
"It's In the Stars" (イッツ・イン・ザ・スターズ) é o sinxelo número 18 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 22 de febreiro do ano 2006 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
-132
Véxase tamén
Historia ano a ano
(26375) 1999 DE9
(26375) 1999 DE9 (tamén escrito coma (26375) 1999 DE9) é un obxecto trans-neptuniano. Foi descuberto no ano 1999 por Chad Trujillo e Jane X. Luu. Está clasificado coma un obxecto trans-neptuniano en resonancia orbital de 2:5 con Neptuno, ten un período orbital de 417 anos. A análise do seu espectro amosa trazas de xeo.
Masa estimada
Asumindo que o diámetro obtido no ano 2007 polo Telescopio Spitzer de 461 kms é correcto, o obxecto tería unha densidade de 2 g/cm³, e tería unha masa aproximada de case 1020 kg.
AGA
As siglas AGA poden referirse a:
Lugares de Vilamarín
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Vilamarín.]] miniatura|dereita|Antiga [[Casa do concello de Vilamarín, no lugar da Pena (Reádegos).]]
Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vilamarín
Pegasus (banda)
Pegasus é unha banda de jazz-fussion de Barcelona, Cataluña. Comezou no 1982 e está formada por Josep Mas "Kitflus", Max Sunyer, Rafael Escoté e Santi Arisa. Combina o jazz con músicas máis modernas, dando unha combinación de fusión.
Gaspar de Zúñiga Acevedo e Velasco
Gaspar de Zúñiga Acevedo e Velasco, nado en Monterrei en 1560 e finado en Lima o 10 de febreiro de 1606, foi un nobre galego da Casa de Zúñiga, V conde de Monterrei, señor de Biedma, Ulloa e da casa de La Ribera, pertegueiro maior de Santiago de Compostela, vicerrei, gobernador e capitán xeneral do Vicerreinado da Nova España (México), presidente da Real Audiencia de México, logo vicerrei, gobernador e capitán xeneral do Vicerreinado do Perú e presidente da Real Audiencia da Cidade dos Reis (Lima)
Traxectoria
Naceu no castelo de Monterrei, fillo de Jerónimo de Zúñiga Acevedo e Fonseca, IV conde de Monterrei, señor de Biedma, Ulloa e da casa de La Ribera, pertegueiro maior de Santiago de Compostela, e da súa esposa Inés de Velasco e Tovar, filla de Juan de Velasco e Tovar, marqués de Berlanga, e da súa esposa Juana Enríquez de Ribera. Á morte do seu pai en 1563 veu herdar e foi V conde de Monterrei. Casou en 1583 con Inés de Velasco e Aragón, filla de Íñigo Fernández de Velasco e Tovar, VI conde de Haro, IV duque de Frías, condestable de Castela, e da súa esposa Ana Ángela de Aragón e Guzmán. As capitulacións entre o conde de Monterrei e o duque de Frías, sobre o matrimonio dos seus fillos Gaspar e Inés foron outorgadas en 1563. Gaspar e Inés tiveron no seu matrimonio varios fillos :
Axuda militar ao rei Filipe II
Gaspar estudou en Monterrei no colexio dos xesuítas fundado polo seu avó Alonso de Zúñiga e Acevedo Fonseca, III conde de Monterrei. Á idade de 18 anos, decidiu en 1578 dar axuda ao rei Filipe II, coas súas tropas galegas pagadas do seu propio peto, en accións militares na fronteira de Portugal, reducindo á obediencia do rei Felipe II dezaoito vilas. ​Gaspar coas súas tropas galegas xunto coas do seu primo Francisco de Zúñiga e Sotomayor, IV duque de Béjar e Plasencia, e os exércitos reais ao mando de Fernando Álvarez de Toledo, III duque de Alba de Tormes, participaron na revista á entrada a Portugal, que fixo o rei Felipe II, en Cantillana preto de Badaxoz, o día 15 de xuño de 1580. Gaspar defendeu coas súas tropas galegas o porto da Coruña cando foi atacado polo corsario inglés Francis Drake en 1589. Gaspar tivo que litigar en 1594 co seu parente Fernando de Castro e Andrade, conde de Lemos, ante o Consello Real de Castela por un trámite do preito sobre os bens da Casa de Ulloa.
Vicerrei de Nova España
Zúñiga decidiu ao comezar o seu goberno, para conseguir un aumento das rendas da coroa, poboar a provincia de Novo México. Estudou o tratado celebrado entre o seu predecesor e Francisco de Oñate, corrixiuno e nomeou a Vicente Saldivar para a súa execución. As compañías recrutadas amotináronse en Taxco, a 200 leguas da Cidade de México. O vicerrei puxo a expedición ao mando do capitán Lope de Ulloa para castigar aos rebeldes e obrigar ás tropas para continuar coa expedición. Novo México foi ocupado sen que os indíxenas fixesen resistencia. A expedición fundou a cidade de Santa Fe e chegou nas súas exploracións ata a actual Nebrasca, pero non atopou as famosas sete cidades de ouro nas provincias de Cíbola e Quivira.
Os piratas, ao mando de Guillermo Paro, sorprenden Campeche en 1597 sementando o terror. Despois dunha forte resistencia son vencidos polos veciños e o seu xefe gravemente ferido e logo axustizado. O vicerrei conde de Monterrei ordenou a protección dos portos e o traslado da poboación de Veracruz ao lugar onde hoxe atópase, fronte ao castelo de San Juan de Ulúa, e en 1600 comezouse coa construción da cidade.
Durante o seu goberno en México puxo moito empeño en que os indios que vivían esparexidos polos montes fosen reunidos en poboados, pero conservando para aqueles os seus dereitos nas súas terras, así mesmo dispuxo que os indios fosen libres para o servizo dos campos e as minas para evitar que fosen enganados e explotados polos mineiros e polos ricos propietarios. En 1601 levantáronse os indios da Serra de Topia debido ao cruel traballo que levaban nas minas. O bispo de Guadalaxara, Ildefonso de la Mota, fundou varias misións de xesuítas, logrando tranquilizar aos indios.
O rei Filipe III nomeouno o 19 de maio de 1603 vicerrei, gobernador e capitán xeneral de Nova Castela (Perú) así como presidente da Real Audiencia de Lima. Agardou en México á chegada do seu sucesor, Juan de Mendoza e Luna, marqués de Montesclaros, quen veu acompañado pola súa esposa e a quen o 4 de outubro de 1603 recibiunos en Otumba con gran pompa, dando unha hospedaxe e festas suntuosas que duraron oito días, á súa costa, logo seguiu rumbo a Acapulco acompañado por unha gran cantidade de indios chorando pola súa partida. Unha demostración como esta de agarimo e recoñecemento sentida polos indios non se fixo con ningún dos seus antecesores e tampouco se fixo cos seus sucesores. Foi un vicerrei, din os cronistas, adornado de grandes virtudes e recoñecido polos indios como o seu «benefactor e pai».
Exploracións
Entre os seus primeiros actos como vicerrei estivo a organización dunha expedición por terra para explorar e colonizar o norte do Novo Reino de León e Castela (actual Novo México), seguindo a política do seu antecesor, o vicerrei Velasco. A famosa expedición, ao mando de Juan de Oñate, atrasouse por idea de Velasco para revisar o acordo. Oñate converteríase en gobernador da provincia e fundaría a antiga cidade de Santa Fe. A procura oficial de Oñate non localizou as lendarias Sete Cidades de Ouro que se pensaba estarían nas provincias de Cíbola e Quivira.
Unha expedición posterior de Vizcaíno coa mesma misión partiu o 5 de maio de 1602 con catro barcos. Esa expedición foi máis frutífera. Fúndase Ensenada (Baixa California). Explorouse a baía de San Diego e déuselle nome á Illa Catalina. Os exploradores chegaron tan ao norte (ata a baía de Monterey, Alta California), que Vizcaíno nomeou en honra ao vicerrei. Os plans posteriores para colonizar a Alta California fracasaron xa que o sucesor de Zúñiga, Juan de Mendoza, terceiro marqués de Montesclaros, era menos favorable a eses intentos de colonización. Será o pai xesuíta Juan María Salvatierra quen fundará a cidade de Loreto na costa oriental da Baixa California.
Tamén se fundou a capital do actual estado de Nuevo León, á que se lle deu o nome de Monterrey na honra do vicerrei.
Vicerrei do Perú
O conde de Monterrei, foi o décimo vicerrei do Perú, que gobernou do 1604 ao 1606. A súa despedida de México foi moi suntuosa e espléndida, embarcouse en Acapulco o primeiro de abril de 1604 estando delicado de saúde, arribou a Paita o 24 de maio e por diversas causas, enfermidade e mal tempo viuse obrigado a proseguir a viaxe por terra, con todo o fatigoso das xornadas. O 14 de xullo saíu en dirección a Lima, en agosto pasaba por Lambayeque e en outubro saía de Trujillo. En novembro pasou uns días en Huaura e, finalmente, despois de entrevistarse co seu antecesor, novamente Luís de Velasco e Castela, Marqués de Salinas, fixo a súa entrada oficial en Lima o 8 de decembro de 1604.
O cabido de Lima fixo postergar as festas, que de costume se celebraban coa chegada do novo vicerrei, por ter que realizarse un auto de fe o 13 de marzo de 1605 (reos de pouca consideración, que non foron queimados). As festas en honra do conde de Monterrei celebráronse con corrida de touros e xogo de canas o 15 de abril e os estudantes do colexio de San Pablo déronlle recibimento o 29 de xullo do mesmo ano. ​O vicerrei conde de Monterrei impuxo en 1604 o imposto de pesas e medidas para financiamento do Cabido. O 25 de novembro de 1604 fortes tremores de terra causaron na provincia de Arequipa graves danos. Coñecendo o conde de Monterrei a emigración de indios, que por temor fuxiron dos seus poboados como consecuencia dos grandes estragos e repetidos tremores que causou a erupción do volcán Huaynaputina en 1600 na provincia de Arequipa, comisionou ao licenciado Juan Antonio de Rivero e Alderete para que dera un informe sobre os danos ocorridos e para que consiga buscar os prófugos, facer que regresaran coas súas familias e traballasen na reconstrución dos seus pobos. ​
O conde de Monterrei ao ter coñecemento, enviou unha nave á illa de Galápagos para rescatar a dez naufragados, que permaneceran alí dous anos de penurias. A nave trouxo aos rescatados en novembro de 1605 a Lima. ​Mandou crear o Tribunal de Contas cos foros e preeminencias da Contadoría Maior de Castela. O Tribunal quedou organizado en febreiro de 1607. Erixiuse o bispado de Santa Cruz de la Sierra en 1605. Fundáronse en Lima os mosteiros da recolecta de Belén, de relixiosos mercedarios, da recolección de Santa María Magdalena, de relixiosos dominicanos e o colexio de San Ildefonso, da orde de San Agustín.
A súa obra colonizadora estaba a favor da fundación de vilas. Fundouse o 29 de setembro de 1606 a vila de San Miguel de Ibarra no Ecuador. Esta vila debía de servir de ligazón entre Quito e Pasto, así como entre Quito e a provincia de Esmeralda. San Felipe de Austria de Oruro en Bolivia fundouse o primeiro de novembro de 1606. A vila situada no centro mineiro creceu rapidamente.
Ordenou a expedición para o descubrimento das illas Indias Austrais no Mar do Sur cumprindo os desexos do rei Filipe III manifestadas no seu nomeamento. Puxo a expedición ao mando do capitán mercante e cabo Pedro Fernández de Quirós, asistido polo capitán de mariña Diego de Prado e Tovar ao mando da nave San Pedro e San Pablo, 60 toneladas, de Luís Vaz de Torres ao mando da nave Almiranta San Pedrico, 40 toneladas, e de Pedro Bernal ao mando dunha lancha inglesa, Os Reis Magos, lista en caso de desembarco. As tres naves levaban sesenta, corenta e doce mariñeiros respectivamente, entre casteláns, portugueses e flamengos. Os tres navíos levaban as subministracións necesarias para o seu éxito en canto a auga, alimentos e armas. Foron a bordo tamén seis relixiosos franciscanos, Frei Martín de Bonilla como comisario destes. Saíu do Callao con gran solemnidade o 21 de decembro de 1605. O papa Clemente VIII concedera tres anos antes indulxencias aos expedicionarios a pedimento de Diego de Prado, coa intermediación de Cristóbal Clavio. Despois da travesía do Pacífico Quirós mostra máis interese polo comercio con Manila que polo descubrimento e conspira para cambiar a dirección da expedición cara ao nordeste cando esta apercibía signos de aproximarse a terra firme, á latitude 26. Esta terra firme estaba evidenciada por signos tales como as nubes continentais, polo tipo de tormentas e pola maneira de poñerse do sol no que sería o Sur de Nova Caledonia. Este cambio en contra do acordado en consello de oficiais e a ira por utilizar parte dos toneis destinados á auga para mercar con viño en Manila provoca o motín e a separación tras explorar as Illas do Espírito Santo (Vanuatu). Posteriormente Quirós volve desposuído de mando a Acapulco na nave capitá.
Diego de Prado e Luís Báez de Torres continuaron a viaxe. Navegan pola costa de Nova Guinea, que cartografan e á que bautizan Magna Margarida na honra da raíña. Posteriormente navegan cara á terra firme da que tiveron xa evidencias cando navegaban en latitude 26º. Cando son conscientes de que se trata de terra firme toman posesión do que cren un novo continente, bautízano Australia do Espírito Santo, en honra á Casa de Austria. Atopan numerosas poboacións de cute relativamente clara e bastante organizados, Diego de Prado denomínaos canacs. A acollida é ás veces pacífica e ás veces violenta. A expedición mostra moita cautela de non agredir gratuitamente aos indíxenas. Así mesmo, descobren evidencias da presenza mercante esporádica de comerciantes chineses. De Prado anota todos os indicios de riqueza mineral, vexetal e animal. Cando percorreron decenas de leguas de costa no que sería Queensland volven ao norte, evitando as barreiras de arrecifes ("baxos" no relato). Capturan a algúns indíxenas para cristianizalos en Manila, pero non puideron establecerse definitivamente nelas. A expedición continúa polo estreito de Tovar, rebautizado polos navegantes ingleses como Estreito de Torres, por Nova Guinea e Borneo, onde cruzan os primeiros indíxenas lusófonos que lles indican a proximidade a terra explorada. En Manila, o gobernador parece atrasar a noticia do descubrimento por intereses comerciais e celos a unha nova terra que faría sombra a Filipinas.
Mentres tanto, Quirós asolaga a secretaría de Estado de relatos ficticios para gañar favores reais, pois era consciente da existencia de terra firme austral. A pesar das cartas, relatos, mapas e envío dun indíxena ao Rei, a Administración Pública Española enterra nos arquivos o descubrimento e toma de posesión de Australia. Naqueles anos predicíase que o talle das Indias Austrais fose similar á de América, polo que é posible que a Administración se atopase sen recursos para emprender outra colonización. Gaspar de Zúñiga nunca coñecerá o resultado desta expedición que financiou, pois o descubrimento acaece en 1608. O cambio de Vicerrei en Perú puido influír tamén no desenlace da historia. Vaz de Torres continuará servindo á Mariña de maneira discreta, Diego de Prado e Tovar, volverá por Goa, Ormuz, peregrinando a Alepo e de novo en barco vía Malta ata chegar a Madrid, ordenarase monxe e encerrarase no convento de San Basilio de Madrid, rúa do Desengano, hoxe desaparecido. Os exploradores ingleses do século XVIII coñecían o relato de Torres e respectábano como precursor. O estandarte de Diego de Prado, unha Cruz de Malta sobre fondo branco figura hoxe na bandeira do Estado australiano de Queensland.
O conde de Monterrei fixo intensificar a minería, en especial a explotación das minas de azougue, tan importantes naquela época, por servir o azougue para a extracción de prata e ouro. Promulgou ordenanzas para asegurar a boa calidade das obras de artesanía, impedir o monopolio e conseguir artesáns capacitados no exercicio da súa arte e de boa fama. Tamén ordenou a expedición ás terras dos mojos no oriente do Alto Perú (hoxe Bolivia).
A prosperidade dos mestizos e mulatos na América foi moi notoria nesta época. O vicerrei conde de Monterrei viuse obrigado a redactar ordenanzas prohibindo as vestimentas de luxo ás mulatas, a posesión de armas aos mulatos e, ademais, prohibindo que fosen de acompañantes de persoas de calidade. Estas ordenanzas foron, en 1612, ampliadas polo seus sucesores e estendéronse aos negros, filipinos e chineses.
O conde de Monterrei foi moi piadoso, a súa honradez era coñecida por todos. Co seu patrimonio cubriu as débedas do Estado. A pesar da súa quebrantada saúde visitaba igrexas, repartía esmola e protagonizaba actos de caridade. Na súa época viviron en Lima exemplares de piedade e relixiosidade como o arcebispo Toribio de Mogrovejo, Santa Rosa de Lima e Martiño de Porras, santificados pola Igrexa católica. Sucederon no Perú por eses anos raros acontecementos, como os cronistas da época relátano, os sucesos do terremoto de Arequipa, resurrección de mortos, arrepentimento de herexes, aparicións de almas. O conde de Monterrei recibiu o alcume de Vicerrei dos Milagros .​ O cronista indio Felipe Guamán Poma de Aiala testemuña que o conde de Monterrei daba esmola aos pobres, favorecía aos indios, honraba aos incas e caciques, e castigaba aos correxidores, encomendeiros e españois quen maltrataba aos indios.
Faleceu en Lima o 10 de febreiro de 1606 despois dunha longa e penosa enfermidade que o obrigou a gardar cama por máis de 2 meses, que pasou na facenda “La Granja”, dos pais dominicanos, situada en Limatambo .​ No seu testamento deixou por testamenteiros a Diego de Portugal, alcalde ordinario da cidade de Lima en 1606 e a Diego Núñez de Avendaño, quen ao ser o Oidor máis antigo da Real Audiencia exerceu o goberno en ausencia do vicerrei, pero faleceu meses despois o 26 de maio de 1606. Os custos do seu enterro foron cubertos pola Real Audiencia ao non haber diñeiro na casa do vicerrei conde de Monterrei e foi enterrado na igrexa de San Pedro da Compañía de Xesús. Os seus restos foron trasladados a España en maio de 1607 polo pai Alonso Mesías, quen foi elixido procurador en Roma, e sepultado na igrexa do Colexio dos Xesuítas, castelo de Monterrei, situado en Monterrei, Galicia, fundada polo seu avó Alonso. Deixou unhas débedas grandes. O seu irmán Baltasar axudou ao seu fillo herdeiro Manuel co preito de herdanza do condado de Monterrei e dos morgados da súa casa ante os reis Filipe III e Filipe IV.
A súa esposa, a condesa de Monterrei, quedou en España cos seus fillos durante a ausencia do conde Gaspar, residindo no seu palacio en Madrid. Ela deu refuxio á súa prima Juana de Velasco e Aragón, VI duquesa de Gandía, en decembro de 1599, cando a duquesa, camareira maior da raíña Margarita de Austria, tivo que retirarse da corte do rei Filipe III por insinuacións do seu válido Francisco Gómez de Sandoval e Rojas, I duque de Lerma.
A súa reputación de home honesto era tan grande que ninguén propuxo que levase a cabo o Xuízo de Residencia, que normalmente facíase ao vicerrei saínte cando deixaba o goberno. A Real Audiencia de Lima na súa carta do 28 de febreiro de 1606 informa o rei Filipe III da morte do vicerrei, conde de Monterrei, manifestando que o seu goberno foi un dos máis xustos e prudentes que gozaron estes Reinos e que o conde de Monterrei foi un personaxe de gran talento e singulares virtudes de piedade e xustiza, e as demais, que sen dúbida lle fixeron un dos grandes e máis importantes ministros que S.M. tivo. Por real cédula de Filipe III, datada o 11 de maio de 1608 en Aranjuez, en recoñecemento aos servizos prestados á Coroa de España polo conde de Monterrey, concedéronse aos seus herdeiros un repartimento no Perú, cunha renda de seis mil ducados.
Malaca
miniatura|dereita|200px|Bandeira do estado de Malaca miniatura|dereita|200px|Situación do estado de Malaca en [[Malaisia.]]
Toyota Supra
miniatura|250px|Supra do 2019 (quinta xeración). O Toyota Supra é un automóbil deportivo producido pola marca xaponesa Toyota desde 1979 ó 2002, sendo reiniciada a súa produción en 2019. Actualmente o Supra vai pola quinta xeración.
Malaca
Malaca (Melaka en malaio) é un estado de Malaisia, localízase no sur da península Malaia, nos seus 1.650 km² viven 648.500 habitantes, 50% malaios, 40% chineses; hai unha minoría de euroasiáticos portugueses que falan un crioulo portugués, o cristão. O Yang di-Pertuan Agong (rei de Malaisia) nomea o gobernador de Malaca, actualmente Tun Datuk Seri Utama Mohd. Khalil b. Yaakob que reside na capital do estado, Malaca
Toyota Supra
Características
Posúe un motor 3.0 Litros de seis cilindros en liña e co auxilio de turbocompresores chega aos 320 CV de potencia. Equipado con moita tecnoloxía xaponesa, dispón de control de tracción e unha excelente capacidade de freado.
No Xapón o modelo da cuarta xeración seguiuse producindo ata o 2002.
As aventuras de Pinocchio
As aventuras de Pinocchio (tamén coma As aventuras de Pinocho ) (Le avventure di Pinocchio no italiano orixinal) é unha novela de Carlo Collodi.
Orixes
En 1881 Carlo Collodi crea Le avventure di Pinocchio. Orixinariamente, As aventuras do Pinocchio aparecen cada semana, ao estilo dun folleto, nun diario infantil chamado Giornale dei Bambini, dirixido por Ferdinando Martini. Pinocchio era o protagonista do folleto Historia d'un Burattino, (Historia dun xoguete). Os folletos nos xornais era un xeito moi popular na época de publicar historias por capítulos e así espertar o interese do público. A primeira entrega foi publicada o 7 de xullo de 1881. As aventuras do monicreque de madeira Pinocho tivo un éxito fulminante e tal foi a súa popularidade, que en 1883 foi publicado pola editorial Felipe Piaggi un volume que recollía todas as histories publicadas no Giornale dei Bambini. O libro fixo furor e Collodi publicou xa un segundo libro sobre Pinocho chamado Pinocchio no país dos xoguetes.
Disque cando se publicou o primeiro volume en 1883, Felipe Piaggi, o editor, recibiu unha morea de cartas de admiradores afervoados do Pinocchio que esixiron que o monifate non morrese. E é que orixinariamente, Pinocho morría polo seu pouco siso. Piaggi chegou a recibir tantas ameazas contra a súa persoa que lle pide a Collodi de cambiar o final de Pinocchio e de escribir un outro volume, como así fixo o escritor.
Adaptacións cinematográficas
miniatura|Fotograma do filme perdido de 1936 [[Le avventure di Pinocchio.]] Pinocchio tivo diversas adaptacións no cinema, sendo a máis soada o filme de animación realizado pola Disney en 1940. Antes, porén, xa se realizara unha outra adaptación, o filme italiano de 1936 Le avventure di Pinocchio, que non se finalizou xamais e que é considerado un filme perdido do que só fican uns cantos fotogramas.
Punkalaidun
Punkalaidun é unha localidade da rexión de Pirkanmaa, Finlandia. En 2017 tiña 2.954 habitantes. A superficie do termo municipal é de 364,02 km², dos cales 2,95 km² son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 8,18 hab./km².
The Salt of the Earth
The Salt of the Earth é un filme documental franco-brasileiro dirixido por Wim Wenders e Juliano Ribeiro Salgado. Foi seleccionado para competir na categoría "Un Certain Regard" do Festival de Cinema de Cannes de 2014 onde gañou o "Premio Especial".
Punkalaidun
Limita cos concellos de Huittinen (na rexión de Satakunta, Humppila (na rexión de Tavastia Propia, Loimaa (na rexión de Finlandia Propia, Urjala e Sastamala (ambos na rexión de Pirkanmaa).
The Salt of the Earth
O filme conta a vida e o traballo do fotógrafo brasileiro Sebastião Salgado.
Punkalaidun
O concello é unilingüe en finés.
El Gran Wyoming
José Miguel Monzón Navarro, máis coñecido polo seu nome artístico El Gran Wyoming, nado en Madrid o 15 de maio de 1955, é un presentador de televisión, actor, director, humorista, músico, escritor, comediante e médico español. Ás veces é chamado, de xeito abreviado, Gran Wyoming, Wyoming e Guayo.
Traxectoria
Monzón pertence a unha familia de farmacéuticos e é doutor en Medicina. Abandonou o seu traballo como médico para dedicarse ó mundo do espectáculo.
Ó principio da súa carreira musical tocaba xunto ó seu grupo Paracelso, e máis adiante representaba espectáculos cómico-musicais xunto ao pianista alcumado Maestro Reverendo. Presentou varios programas televisivos, como La noche se mueve (1992), de José María Fraguas, e El peor programa de la semana (1993), de David Trueba. Televisión Española deixou de programar este despois de que emitise unha entrevista co escritor Quim Monzó na que este fixo un chiste sobre a actividade laboral da infanta Elena de Borbón. A dirección do ente público declarou que a decisión de suspender este programa se debía á súa baixa audiencia. Monzón asegurou que iso podería explicar que deixasen de producir novos programas, pero non que se negasen a emitir os xa producidos, e achacou a decisión a razóns políticas.
En 1996 volveu á televisión, pero esta vez á canle privada Telecinco, presentando a versión española do programa arxentino Caiga Quien Caiga con grande éxito. No 2004 obtivo un novo programa en Televisión Española, La Azotea de Wyoming, que rematou supoñendo un gran fracaso. Tras varios cambios de horario e cotas de pantalla que chegaron ao 6%, TVE decidiu retirar "La Azotea" da súa programación. En 2005 Telecinco ofreceulle volver presentar Caiga Quien Caiga, proposta que rexeitou. Finalmente o programa regresou á pequena pantalla presentado por Manel Fuentes e conservando do que fora o seu equipo anterior unicamente a Arturo Valls como un dos copresentadores.
Dende o 2006 presenta en laSexta o programa nocturno El Intermedio, no cal destripa a actualidade diaria con grandes doses de humor.
De ideoloxía esquerdista, o Gran Wyoming foi un dos promotores de manifestacións contra a política do Partido Popular durante a súa segunda lexislatura. Dirixiu o segmento Muertos de segunda no filme colectivo de denuncia Hay motivo.
Lingua alyawarr
O alyawarr é unha lingua australiana do grupo arándico.
Uso
A lingua emprégase no seu territorio tradicional, mesmo para funcións oficiais dentro da Aherrenge Association Incorporated, a organización local que administra unha parte do territorio de lingua alyawarr. Tamén existe publicado material didáctico para as tres escolas bilingües da rexión, unha gramática e un dicionario, así como algunha tradución parcial da Biblia.
Nadia Calviño
Nadia María Calviño Santamaría, nada na Coruña o 3 de outubro de 1968, é unha economista galega que desempeñou varios cargos na administración pública de España e da Unión Europea e, desde o 7 de xuño de 2018, foi a Ministra de Economía e Empresa de España. En xaneiro de 2020 foi nomeada Ministra de Asuntos Económicos e Transformación Dixital. É filla do ex-director de TVE José María Calviño.
Formación
Nadia Calviño licenciouse en Ciencias Económicas pola Universidade Complutense de Madrid en 1991, e en Dereito pola UNED, en 2001.
Etapas e España
Calviño foi entre 1989 e 1997 consultora económica en dous despachos de avogados de Madrid e, entre 1991 e 1994 foi profesora asociada de Política Económica e do Sistema Financeiro español na Universidad Complutense.
A titular de Economía, que é Técnica comercial e Economista do Estado (actualmente en excedencia), traballou durante dez anos no ámbito da administración pública, no Ministerio de Economía e Facenda, onde desempeñou numerosos cargos. Entre 1994 e 1996 foi xefa de servizo na Dirección de Análises do Traballo de Mercado e Prezos na Dirección Xeral de Previsión e Coxuntura e, en 1998, subdirectora de Análises Macroeconómicos e Previsións na Dirección Xeral de Política Económica e Defensa da Competencia. Entre 1999 e 2000 foi xefa do Gabinete do director xeral de Política Comercial e Investimento Estranxeiro da Secretaría de Estado de Comercio e Turismo.
Entre maio de 2004 e agosto de 2006, durante o mandato de Pedro Solbes, foi nomeada directora xeral de Defensa da Competencia.
Etapa na Unión Europea
No ano 2006 pasou a traballar na Comisión Europea. En Bruxelas foi subdirectora de Competencia (DG COMP) desde setembro de 2006 a outubro de 2010, cargo que deixou para ocupar até abril de 2014 o cargo de subdirectora de Mercado Interior (DG MARKT).
A principios de abril de 2014 foi nomeada directora xeral de Orzamentos.
Ministra de Economía no goberno de Pedro Sánchez
En 2018 foi elixida ministra de Economía por Pedro Sánchez, despois da moción de censura que o PSOE presentou contra o goberno de Mariano Rajoy e que foi aprobada polo Congreso dos Deputados o 1 de xuño de 2018.
O 7 de xuño foi nomeada ministra de Economía e Empresa, tomando posesión do cargo o día seguinte.
Na súa toma de posesión como ministra mostrou o seu agradecemento aos seus predecesores e mentores. Dos socialistas —Pedro Solbes, Joaquín Almunia e David Vegara— dixo que sen eles non podería ter chegado a Europa. E do ministro saínte, Román Escolano, recordou que non só fora o seu preparador das oposicións, senón que era tamén «un amigo», destacando que tomara unha decisión «moi difícil» ao aceptar substituír a Luis de Guindos, «pero que fora moi valente, e con iso amosou o seu compromiso con España, polo que todos debemos de estarlle agradecidos».
En xaneiro de 2020, no goberno de coalición entre o PSOE e Unidas-Podemos, continuou de ministra e ademais foi nomeada Vicepresidenta Terceira, tomando posesión o 13 do mesmo mes como Ministra de Asuntos Económicos e Transformación Dixital.
Vida privada
É filla de José María Calviño, que foi director xeral do ente público Radio Televisión Española entre 1982 e 1986.
Fala 4 linguas: castelán, inglés, francés e alemán. Segundo comentou nunha recente entrevista na TVG o galego é a súa materia pendente.
É nai de catro fillos. Entre as súas afeccións están o cinema dos anos 50 e a cociña.
José Luis Rodríguez Moreno
José Luis Rodríguez Moreno, coñecido como José Luis Moreno, nado o 16 de abril de 1947 en Madrid, é o propietario da produtora Miramón Mendi, que foi creada no ano 1988.
Traxectoria
Dende os seus comezos dedicouse ao mundo do espectáculo e da produción televisiva. Ao longo dos anos organizou galas, espectáculos puntuais ou series en distintas cadeas españolas coma TVE, Antena 3 ou Telecinco, ademais de en diversas canles autonómicas, como foi o programa Entre amigos e algunhas internacionais, como a RAI.
Ata o de agora, o seu maior éxito foi "Aquí no hay quien viva" (2003, emitindo a primeira tempada os domingos ás 22:00h, as seguintes os mércores ás 21:45h e a última os xoves ás 22:00h. Cedeu os dereitos desta serie a canles televisivas francesas e italianas para a retransmisión dunha versión desta serie neses países. Outras series que ten producido Miramón Mendi para Antena 3 foron "La sopa boba" (2004) e "A tortas con la vida" (2005-2006). En TVE dirixiu o programa de variedades "Tu Gran Noche" durante dous anos e "Noche de Fiesta" durante outros cinco anos máis. Dende o ano 2000 ata o 2004 dirixiu tódolos programas especiais de fin de ano de TVE-1. No ano 2005 dirixiu o de Antena 3. Durante o verán de 2002 dirixiu en Antena 3 o programa "Verano Noche"
José Luís Moreno tamén traballou no filme de Santiago Segura "Torrente 2: Misión en Marbella", na que interpretou a Spinelli, un terrorista disposto a facer estoupar Marbella cuns mísiles. No filme compartía cabeceira con Santiago Segura, Gabino Diego, Tony Leblanc e Inés Sastre. José Luis Moreno traballou tamén no teatro, dirixindo e producindo tanto óperas coma zarzuelas. Durante o ano 2005 produciu obras de teatro na sala La Latina.
Here and Nowhere Else
Here and Nowhere Else é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Cloud Nothings, publicado o 1 de abril de 2014 a través do selo Carpark Records. O traballo foi producido e mesturado por John Congleton.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Cloud Nothings.
KM31: Kilómetro 31
Sinopse
Despois da traxedia da morte da súa nai, as irmás xemelgas Ágata e Catalina desenvolven unha forma de comunicarse sen falar, unha especie de telepatía entre elas. Despois dun accidente misterioso no quilómetro 31, Ágata entra en coma. Por mor da súa conexión, Catalina sente a dor da traxedia. A esta situación engádense unha serie de acontecementos sobrenaturais, a conexión é máis forte ca nunca e Catalina dáse conta de que ágata berra e sofre desde o seu estado, polo que debe atopar formas de axudala a espertar. Nuño, un amigo de Ágata, e Omar, o mozo de Catalina, coinciden en axudala. Axiña entenden que Ágata está prendida entre a realidade e unha antiga lenda, La llorona.
Bastiagueiro, Liáns, Oleiros
Bastiagueiro é un lugar da parroquia de Santaia de Liáns, no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).
Bastiagueiro ten varias urbanizacións de chalés e con dúas praias: a de Bastiagueiro e Bastiagueiro pequeno. Ademais hai un campus pertencente á Universidade da Coruña, no que se atopa a Facultade de Ciencias do Deporte e a Educación Física.
-134
Véxase tamén
Historia ano a ano
William Tecumseh Sherman
200px|miniatura|Maior Xeneral William T. Sherman.
William Tecumseh Sherman, nado en Lancaster (Ohio) o 8 de febreiro de 1820 e finado en Nova York o 14 de febreiro de 1891, foi un militar, educador e escritor estadounidense. A súa celebridade deriva da súa participación co rango de xeneral na guerra civil dos Estados Unidos (1861-1865), onde recibiu tanto eloxios pola súa eficiente utilización da estratexia militar, como tamén fortes críticas pola súa implacable política de "terra arrasada" que utilizou na chamada guerra total contra o inimigo. Esta política mereceulle o cualificativo, por parte dalgúns autores, de "o primeiro xeneral moderno"
Guerra civil
Sherman serviu baixo as ordes do xeneral Ulysses S. Grant en 1862 e 1863 durante as campañas que conduciron á caída da fortaleza confederada de Vicksburg nas proximidades do río Mississippi e que culminaron coa expulsión das tropas confederadas do estado de Tennessee. En 1864, Sherman sucedeu a Grant como comandante das forzas da Unión no teatro occidental de operacións. Alí liderou ás súas tropas na captura da cidade de Atlanta, un éxito militar que contribuíu decisivamente para a reelección do presidente Abraham Lincoln en 1864, sobre o seu contendente o ex xeneral George McClellan. A posterior marcha de Sherman a través de Xeorxia e as Carolinas deteriorou aínda máis a capacidade da Confederación para continuar a loita. Sherman aceptou a rendición de todos os exércitos confederados das Carolinas, Xeorxia e Florida en abril de 1865. Logo da guerra civil, Sherman foi nomeado comandante xeneral do exército (1869-1883) e como tal correspondeulle a condución das guerras indias no oeste dos Estados Unidos. Negouse tenazmente a participar en política e en 1875 publicou as súas memorias, unha das fontes de primeira man sobre a guerra civil máis coñecidas.
Estratego
miniatura|300px|Sherman e o seu estado maior, nunha fotografía de Mathew Brady O historial do xeneral Sherman como táctico é diverso, e o seu legado militar reside principalmente no seu control da loxística e na súa brillantez como estratego. O influente historiador e teórico militar británico do século XX Basil Liddell Hart, catalogou a Sherman como un dos máis importantes estrategas nos anais da guerra de todos os tempos, á altura de Escipión o Africano, Belisario, Napoleón Bonaparte, Lawrece de Arabia e Erwin Rommel. Liddell Hart recoñeceu en Sherman un mestre da guerra de manobras (tamén coñecida como o "enfoque indirecto"), tal como demostrouno pola súa serie de movementos de avance e retroceso contra o xeneral Johnston durante a campaña de Atlanta. Liddell Hart tamén afirmou que o estudo das campañas de Sherman contribuíu significativamente na súa propia obra "Teoría da Estratexia e Tácticas na Guerra Mecanizada", que á súa vez influíu na doutrina da Blitzkrieg de Heinz Guderian e na utilización dos tanques por Rommel na segunda guerra mundial.
A maior contribución de Sherman á guerra, a estratexia de guerra total, apoiada polo xeneral Grant e polo presidente Lincoln, foi obxecto de gran controversia. O mesmo Sherman minimizaba o seu propio rol na cuestión dicindo a miúdo que o só estaba obedecendo as ordes que tiña segundo o seu mellor entender, co fin de cumprir coa súa parte no plan mestre de Grant para terminar coa guerra.
Sherman e a Guerra Total
Do mesmo xeito que Grant, Sherman estaba convencido que a capacidade estratéxica, económica e psicolóxica da Confederación para soster a guerra, tiña que ser definitivamente destruída para que a loita chegase ao seu fin. Deste xeito, pensaba que a Unión tiña que conducir a campaña como unha guerra de conquista e empregar tácticas de terra arrasada para crebar a columna dorsal da Confederación.
O avance de Sherman a través de Xeorxia e Carolina do Sur caracterizouse pola destrución xeneralizada de subministracións civís e infraestrutura, unido algunhas veces a accións de saqueo, que aínda que estaban oficialmente prohibidas, existen desacordos sobre que tanto existía a vontade para facer cumprir esta disposición. A velocidade e eficiencia da destrución causada polas forzas de Sherman é destacable. A práctica de dobrar carrís do ferrocarril ao redor de árbores deixando tras de si as famosas gravatas de Sherman, facía as reparacións moi difíciles para a Confederación. Acusacións de que se atacou a brancos civís e de que se cometeron crimes de guerra na marcha, fixeron de Sherman unha figura controvertida ata o día de hoxe, particularmente no Sur.