cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra civil española
Sublevación
miniatura|esquerda|200px|[[Milicias confederais|Milicianas ao principio da guerra. No bando da Fronte Popular o poder pasou do goberno ás milicias antifascistas]] Pese a todo, o apoio á sublevación non foi maioritario entre o exército. Dos 18 xenerais con mando de división, incluídos da Garda Civil e de Carabineiros, é dicir, os que controlaban as unidades de intervención máis importantes, unicamente se sublevaron 4: Cabanellas, Queipo de Llano, Goded e Franco e só Cabanellas mandaba a tropas na península. Outros dous xenerais de división en situación de dispoñibles que interviñeron na sublevación foron Fanjul e Saliquet. Entre os xenerais de brigada só 14 de 56 apoiaron o golpe de estado. Os sublevados contaban inicialmente cuns 120.000 homes armados, dos 254.000 que había nese intre na península, nas Illas e en África.
Mais varios factores confluíron para daren superioridade ós alzados e diminuír a eficacia de quen permaneceron leais. Un foi a orde xeral do goberno de desmobilizar os soldados, para minguar forza ós militares rebeldes, que porén conseguiu o efecto contrario, xa que moitos deses soldados, naquelas zonas onde fracasou a sublevación, se negaron despois a volver ás súas unidades e, baixo o amparo da mobilización revolucionaria e popular, ingresaron nas milicias. Os anarquistas e socialistas, os primeiros en organizar milicias, desconfiaban en gran parte destes xefes e oficiais. Truncábase así dende o comezo o que podía ter sido o exército republicano.
Para os sublevados era todo diferente xa que, a pesar do exército peninsular non estar tampouco moi preparado para a guerra, contaban con forzas disciplinadas e organizadas. Sobre todo dispuxeron dende o comezo co exército de África, coa case totalidade dos seus 1.600 xefes e oficiais e dos 40.000 homes baixo seu mando. A súa tropa máis coñecida era a Legión, composta de prófugos, delincuentes e marxinados que eran introducidos no culto á violencia e á virilidade. Ó carón da Legión estaban tamén as Forzas Regulares Indíxenas, composta por mercenarios marroquís e algúns españois.
A sublevación na península non triunfou, mais tampouco foi esmagada pola ineficiencia do goberno.
Taro (illa)
Taro é unha pequena illa das Illas Salomón con 440 habitantes (1999), capital da provincia de Choiseul e atópase na Baía de Choiseul fronte á costa noroeste.
Guerra civil española
Comezo
miniatura|330px|Faccións no inicio da guerra civil española. En azul a zona nacional e en vermello a republicana. O verde amosa as conquistas rápidas dos nacionais No principio do alzamento, España viuse dividida en dúas zonas segundo a facción que tiña o control:
Taro (illa)
Na illa de Taro atópase o aeroporto da Baía de Choiseul, empregado por Solomon Airlines.
Guerra civil española
Comezo
Tras cinco días, o protectorado de Marrocos, Canarias, Baleares, Galicia, Logroño, Aragón e Navarra enfrontábanse a Asturias, Cantabria, Euskadi, (nas súas maiores cidades, non no rural) Menorca, Cataluña, Andalucía e Murcia. Os pretextos do bando sublevado foron o desgoberno e os resultados dos partidos da esquerda (coligados no partido chamado Frente Popular) nas eleccións de maio de 1936, que achegaban o risco dunha revolución social comunista e a ruptura da unidade españoladDebido aos estatutos de autonomía; pero, na realidade, o alzamento resulta ser consecuencia dunha tensión social -a das dúas Españas- entre a parte conservadora do país (Falanxe e Igrexa católica), que ía indefectiblemente perdendo os seus privilexios, e a toma do poder por parte da esquerda (nacionalistas, comunistas e anarquistas).
Bandos
Co inicio da guerra, España quedou dividida en dúas zonas: O bando republicano, tamén chamado "bando leal" ou, polos sublevados "bando vermello"; e o bando nacional, tamén chamado "bando sublevado", "franquista", e "fascista".
O bando republicano
miniatura|240px|dereita|Substitución de voluntarios do exército republicano destinados á fronte de Teruel, [[1938]]
Milicias: As milicias foron tropas de voluntarios de diferentes sindicatos e partidos políticos que loitaron xunto ás tropas regulares da República.
A formación típica destas milicias espontáneas foi a columna.
Participación estranxeira:
O bando nacional
Participación estranxeira:
Evolución
miniatura|300px|Evolución da guerra civil española. miniatura|Bombardeo en [[Valencia, Estació del Nord.]] A guerra estaba a ser gañada polo bando rebelde, capitaneado cada vez máis polo xeneral Franco, fronte á facción republicana (con Manuel Azaña como presidente da II República española, e Francisco Largo Caballero e logo Juan Negrín como xefes do goberno). No entanto, ningún bando cría nas súas posibilidades de vitoria e buscaron apoios no exterior. A Alemaña nazi e a Italia de Benito Mussolini colaboraron co bando sublevado, mentres que ós republicanos lles chegaron axudas da URSS e das Brigadas Internacionais, uns 60.000 combatentes estranxeiros de diversas partes do mundo organizados polo Comintern.
Principais episodios:
Remate
A guerra terminou o 1 de abril de 1939 tras unha carnicería de máis de medio millón de vítimas (sen contar mortos indirectos de fame ou enfermidades). Tanto na propia guerra coma nos anos posteriores, os poderes non dubidaron en utilizar a poboación segundo os seus intereses políticos: a represión trala vitoria franquista levaría moitos españois para o exilio ou o fusilamento, tras uns anos de loita de guerrilla (termo que se estendeu internacionalmente para designar a utilización de escaramuzas por parte de exércitos non regulares). Coa fin da guerra, instaurouse un goberno ditatorial de corte fascista, que rexería os destinos dos españois ata pouco despois da morte de Franco en 1975.
Consecuencias
Esta guerra foi un ensaio das armas que se utilizarían despois na II Guerra mundial. A estrutura política de gran parte de Europa inclinouse para o fascismo e o comunismo, mentres que en España comezou unha época de rescisión das liberdades e represión de todo aquilo que se afastase da liña política do réxime.
Vítimas da Guerra Civil
dereita|miniatura|Fosa común en [[Estépar, Burgos, con 26 vítimas do bando republicano. A escavación tivo lugar en xullo de 2014.]] O número de vítimas civís aínda se discute. Algúns afirman que a cifra estaría entre 500 000 e 1 000 000 de persoas. Moitas destas mortes non foron debidas ós combates, senón á represión en forma de execucións sumarias e paseos. Esta levouse a cabo no bando sublevado de maneira sistemática e por orde dos seus superiores (por exemplo na masacre de Badaxoz), mentres no bando republicano produciuse de maneira descontrolada en momentos no que o goberno perdeu o control das masas armadas. Os abusos centráronse en tódolos sospeitosos de simpatizar co bando contrario.
Outro xeito de represión foi a creación dos campos de concentración, que foron sendo construídos co avance da fronte, como o de Arnao, coa caída da fronte Asturiana.
A Guerra Civil na literatura e no cine
miniatura|Apresamento dun republicano (Recreación). Son numerosas as obras, tanto da gran pantalla como literarias, cuxa trama acontece durante a contenda:
Mar Guerra
Mar Guerra Cid, nada en Madrid en 1963, é unha xornalista e escritora galega.
Chegou a traballar como xornalista en 1987 á Coruña, e fíxoo en distintos medios, ata que en 1997 montou a súa propia axencia de comunicación.
Alfonso Parada
Alfonso Parada Ulloa, nado en Melide en 1936 e finado en Gasteiz o 9 de maio de 1998, foi un garda civil galego asasinado por persoas vinculadas a ETA.
Traxectoria
Ingresou na Garda Civil e en 1976 foi trasladado ao País Vasco. Alí participou nun tiroteo con membros de ETA e pasou a formar parte das listas de ameazados por ETA. Nos últimos anos da súa carreira foi destinado á unidade de intervención de armas da Garda Civil en Gasteiz. O 8 de maio de 1998, ao volver de comprar o pan foi asaltado por un grupo de persoas que lle dispararon nas tempas. Faleceu no hospital ao día seguinte.
A seguir do seu asasinato convocouse unha manifestación en Vitoria. Semanas despois asinábase o Pacto de Lizarra e convocábase unha tregua por parte de ETA, a de 1998. Tres persoas foron detidas meses máis tarde por este asasinato e condenadas a 29 anos de cárcere cada un.
Hai unha praza en Gasteiz que leva o seu nome.
Romarís, Baión, Vilanova de Arousa
Romarís é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 87 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 47 eran mulleres e 40 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 107 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 114.
Copa Galicia (baloncesto)
A Copa Galicia de Baloncesto nace en 1986 coa primeira edición da competición sénior masculina. Na súa xestación participaron os equipos galegos que daquela formaban parte da chamada Primeira División Nacional de Baloncesto: eran o OAR Ferrol, o Club Ourense Baloncesto, o Obradoiro compostelán e mais o Breogán de Lugo. Francisco García Sánchez era entón o presidente da FGB.
Historia
O primeiro vencedor foi o Club Baloncesto Breogán, que na actualidade é o club máis laureado da competición ao quedar campión en trece ocasións. Dende aquel ano, o torneo sénior masculino celebrouse ano tras ano, agás no ano 2020 no que non se celebrou a final por mor da pandemia de COVID-19. En 1989 naceu o torneo feminino, se ben a súa celebración non se estabilizou ata mediados dos anos noventa.
Co correr do tempo, a Copa Galicia foi medrando e abranguendo cada vez máis categorías, ata se converter no torneo galego non ligueiro de referencia que é hoxe. Ao se celebraren as eliminatorias en distintas vilas e cidades a Copa é, ademais, un dos grandes puntos de unión entre clubs, xogadores e seareiros de todos os recantos da nosa xeografía.
Finais
Os seguintes equipos vencedores da Copa Galicia Sénior ao longo dos seus máis de vinte anos de historia (categoría masculina e feminina):
Denes nad Makedonija
Denes nad Makedonija (en macedonio: Денес Над Македонија/Hoxe sobre Macedonia) é o himno nacional de Macedonia do Norte. Foi adoptado por primeira vez pola República Socialista de Macedonia, parte de Iugoslavia, tras concluír a segunda guerra mundial. O himno conservouse trala independencia do país. Foi composto por Todor Skalowski con letra de Vlado Maleski no ano 1943.
Alcestes
miniatura|[[Pierre Peyron Alceste mourante, 1785]] Alcestes, personaxe da mitoloxía grega, era filla de Pelías e dona de Admeto. Muller belida e piadosa, só casaría con aquel heroe que conseguira xunguir leóns e xabaríns ó seu carro, tan só Admeto o conseguiu, pero estaba anunciado que Admeto había de morrer xa que o día da voda esquencera facer un sacrificio a Ártemis e os noivos atoparon serpes na cama nupcial, Alcestes ofreceu o seu sacrificio para salvar a Admeto e Hércules entrou nos infernos para a salvar.
A historia foi popularizada na traxedia de Eurípides, Alcestes.
Alceo de Mitilene
Alceo (en grego antigo Ἀλκαῖος), nado cara ao 620 a.C. e finado no século VI a. C., foi un poeta lírico grego, contemporáneo, rival e talvez amante de Safo.
Traxectoria
Alceo pertencía á clase aristocrática de Mitilene e a súa familia opúñase aos tiranos da cidade (Melancro, Mirsilo, Pítaco) que se apoiaban nas clases populares. Os seus irmáns máis vellos combateran a Melancro e o mesmo Alceo participou nun complot contra Mirsilo, polo que se tivo que se exiliar a Pirra, ao sur da illa. Volveu á morte deste grazas á moderación de Pítaco, aínda que tivo que exilarse outra vez, máis tempo, a Exipto. Volveu no 580 a. C. cando Pítaco declarou a amnistía. Alceu participou na guerra de Lesbos polo control de Sixeo contra Atenas.
Alceo escribiu no dialecto eólico. Consérvanse uns 200 fragmentos das súas poesías, himnos, odas para banquetes e epigramas, chegados a nós a través dos gramáticos antigos e en citas de Píndaro, mais uns achados en papiros exipcios. Inventou unha rima, chamado verso alcaico, que máis tarde empregou Horacio.
A Walk with Love & Death
A Walk with Love & Death é un álbum dobre da banda estadounidense de sludge metal Melvins, publicado o 7 de xullo de 2017 a través do selo Ipecac Recordings. Está formado por dous discos distintos: Love, unha banda sonora de catorce cancións para unha curtametraxe de Jesse Nieminen, tamén coñecida como A Walk with Love & Death, e Death, composto por nove temas normais. Trátase do primeiro álbum dos Melvins en contar co baixista Steven McDonald, que só aparecera en catro das cancións do seu anterior traballo, Basses Loaded. Entre os artistas invitados están Joey Santiago (Pixies), Anna Waronker (that dog.) e Teri Gender Bender (Le Butcherettes).
Ganso cisnoide
miniatura|240px|O ganso chinés nada raramente. miniatura|240px|Exemplar doméstico. miniatura|Ovo de ganso cisnoide. O ganso cisnoide, (Anser cygnoides), tamén chamado ganso chinés ou ganso-cisne, é unha especie de ave da orde dos anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos anserinos, propia da Asia oriental, e unha das dúas especies do xénero Anser que foron domesticadas polo ser humano.
A Walk with Love & Death
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos polos Melvins
Ganso cisnoide
En estado salvaxe é unha especie pouco coñecida e actualmente ameazada de extinción.
Características
Os individuos salvaxes miden entre 80 e 94 cm. e pesan entre 2,8 e 3,5 kg. A lonxitude da á é de 46 a 47 cm nos machos e de 44 a 45 cm nas femias e, a do bico, respectivamente de 89 a 99 mm e 87 mm.
O dimorfismo sexual é pouco acentuado, aínda que os machos son algo máis grandes e máis pesados que as femias. Os inmaturos son parecidos aos adultos, aínda que o cocote e a parte posterior do pescozo son algo máis escuros. e que non presentan o bordo branco na base do bico.
A plumaxe á apardazada no tronco. A coloración da cabeza e do pescozo son características: a gorxa, as meixelas e a parte dianteira do pescozo son máis pálidas, case da cor da crema, mentres que o cocote e a parte posterior do pescozo son moito máis escuros. O bico é negro e as patas alaranxadas.
As razas domésticas teñen a plumaxe parecida, pero a silueta é máis pesada e teñen, por outra parte, unha carúncula na parte superior da base do bico.
Comportamento
O comportamento do ganso cisnoide é pouco coñecido en estado salvaxe. Contrariemente ás outras respecies de gansos, é relativamente pouco gregario: os grupos non superan nunca os cen individuos. Así, en pequenas bandadas de adultos, reúnense nos lugares de reprodución, onde varias parellas poden cohabitar en proximidade unhas das outras. .
Porén, pode asociarse con outras especies de gansos, en particular co ganso campestre.
O ganso cisnoide nada raramente, salvo durante o período de muda da plumaxe.
Alimentación
O cisne-ganso ten unha dieta principalmente vexetariana, sendo afeccionado ás cárices (especies do xénero Carex, da familia das piperáceas, que consome nas zonas de reprodución e, en outono, come principalmente bagas de Oxycoccus, Vaccinium ovalifolium e Empetrum sibiricum.
Reprodución
A nidificación do ganso cisnoide ten lugar en abril/maio, pero os lugares de aniñamento na alta montaña non se ocupan máis que á fin deste último mes. O niño sitúase nun pequeno montículo preto da auga e está construído con canas e diversas herbas.
A posta ocorre entre a fin de abril e o comezo de maio, e componse de tres a nove ovos. . Despois da eclosión, as crías reúnesen nun gran grupo na auga, deixándose levar pola corrente.
Hábitat e distribución
O ganso-cisne frecuenta os lagos e marismas da estepa, e as praderías nos vales. En inverno, encóntrase tamén nos arrozais ou en zonas máis próximas da costa, como en esteiros, marismas e mesmo ás veces nas praias.
Cría en Rusia (Siberia), onde se fixo rara (a súa poboación é na actualidade só dunhas 300 a 400 parellas), debido á caza excesiva e á destrución das súas zonas de anidación.
Reprodúcese tamén en Mongolia, onde se censaron aproximadamente 1 000 individuos en 1977.
No sur e o leste da China, permanecen uns efectivos de 60 000 a 100 000 exemplares, pero o seu declive é rápido.
61 650 aves foron identificadas no lago Sha en decembro de 2001.
Hiberna igualmente no sur e no leste da China, pero tamén en Taiwán, no Xapón e en Corea, onde se encontra ocasionalmente.
Foi introducido polo ser humano en numerosos lugares do mundo, mais sobre todo na súa forma doméstica, como en Porto Rico.
El Corsario
El Corsario foi un semanario de tendencia libertaria editado na Coruña entre os anos 1890 e 1908.
Historia e características
Tivo tres etapas diferenciadas.
Primeira etapa
Subtitulado ''Periódico semanal. Órgano de la Federación Coruñesa'', apareceu en 1890. Actuou como voceiro anarco-colectivista da Federación Local Obrera e contou coa colaboración de Juan Antelo e Antonio Vidal Villanueva que tamén foi o seu director. Publicou 212 números e cesou a súa edición en 1893.
Segunda etapa
Na segunda etapa, que comezou en 1893, vinculouse ao grupo anarquista Ni Dios ni Amo e dirixírono conxuntamente José Sanjurjo Rodríguez e o tipógrafo Marcial Lores, coa colaboración de Juan Dopico e Soledad Gustavo. Foi o único voceiro anarquista en activo en todo o Estado. Os editores do periódico acometeron unha intensa actividade editorial coa publicación, entre 1893 e 1897, dunha vintena de folletos de autores libertarios na denominada Biblioteca de El Corsario, iniciativa na que contaron coa axuda de dous anarquistas cataláns, Frederic Urales e Josep Prat. Só se publicaron 34 números, tivo numerosas suspensións gobernativas que determinaron a súa desaparición e a súa efémera substitución por El Produtor en 1896, como consecuencia da campaña emprendida polos anarquistas herculinos contra a Guerra de Cuba e a prol da súa independencia.
Terceira etapa
A terceira etapa comezou en 1903, continuou como voceiro anarquista e contou coa colaboración de Juan Nó Iglesias. Rematou en 1908.
Zhengzhou
miniatura|300px|.
El Corsario
Fondos
Unha colección incompleta do periódico pódese atopar no Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis (Instituto Internacional de Historia Social) de Ámsterdan.
Zhengzhou
Zhengzhou (en chinés 郑州市) é a capital e a cidade máis grande da provincia de Henan, República Popular da China. Localizada na marxe sur do río Amarelo, esta cidade-prefectura ocupa unha área de 7.507 km² e, segundo o censo de 2010, conta cunha poboación de 8.626.505 habitantes. É unha das oito capitais antigas da China.
Sergio Massa
miniatura|Sergio Massa en 2012 Sergio Tomás Massa, nado en San Martín, Buenos Aires, o 28 de abril de 1972, é un político arxentino, fundador da Fronte Renovadora.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Belgrano entre 1990 e 1994 pero non chegou a rematar a carreira. Comezou a militar nos seus anos de instituto na liberal conservadora Unión do Centro Democrático chegando a ser presidente provincial. En 1996 entrou no Partido Xusticialista, foi deputado na Cámara de Deputados da Provincia de Buenos Aires (1999-2002), director da Administración Nacional da Seguridade Social (2002-2007), alcalde de Tigre (2007-2008 e 2009-2013), xefe de gabinete de ministros da Arxentina (2008-2009). Xa desligado do kirchnerismo, encabezou en 2013 a lista pola provincia de Buenos Aires da recentemente constituída Fronte Renovadora, logrando escano na Cámara de Deputados da Nación Arxentina. Foi tamén dirixente do Club Atlético Tigre, situado na cidade bonaerense de Vitoria. Candidato á presidencia da Arxentina de 2015, nas primarias previas quedou terceiro tras de Daniel Scioli e Mauricio Macri.
Actualmente é o presidente da Cámara de Deputados da Nación Arxentina dende o 10 de decembro de 2019.
Tramancazos
Tramancazos foi un semanario satírico publicado en Redondela entre 1923 e 1924.
Historia e características
Subtitulado Decano de la prensa de Redondela y el de mayor circulación, apareceu o 2 de setembro de 1923. Órgano de expresión da Unión Patriótica de Redondela. No seu primeiro número informaba que sairía tres veces ao mes, pero non sempre cumpriu co anunciado. O director era Amador Pérez Sousa. Entre os colaboradores figuraron Rogelio Rivero, Mario Canda, Antonio Extremadouro (Ant-Eo), Aurelio Sanmartín Sanvicente (O Demo d'os Tras), Mexete, Choco, Xan dos Zocos e Cantiño.
Albuquerque
Albuquerque é a cidade máis grande do estado de Novo México (pero non a súa capital, que é a cidade de Santa Fe). A área metropolitana conta con 887.077 habitantes en total.
A cidade foi fundada en 1706 polos colonizadores españois, e aínda reten algúns aspectos da herdanza cultural e histórica española. Durante os anos 2005-2006 celebrouse na cidade o tricentenario de Albuquerque.
En Albuquerque atópase a Universidade Estatal de Novo México e o Xardín Botánico da Universidade do Estado de Novo México, os Laboratorios Nacionais de Sandia, e a Base Aérea Kirtland. Na parte oriental de Albuquerque atópanse a serra de Sandía, e o Río Grande percorre a cidade de norte a sur. O clima habitualmente é seco e soleado, con menos de 300 milímetros de precipitación ao ano, por regra xeral.
Historia
A vella vila española Villa de Alburquerque foi fundada en 1706 como comunidade de agricultura e posto avanzado ao longo do Camiño Real. Albuquerque foi construída á maneira típica das vilas coloniais de España, con praza central rodeada de casas, edificios do goberno e unha igrexa. Esta vila vella aínda se conserva e hoxe en día serve como museo, sitio cultural e centro comercial.
O gobernador provincial Don Francisco Cuervo y Valdés púxolle á vila o nome "Alburquerque" na honra do duque de Alburquerque, vicerrei da Nova España entre 1702 e 1710. En inglés o primeiro "r" de "Alburquerque" perdeuse durante o século XIX, pero a ortografía vella segue a ser usada en ocasións.
En febreiro de 1862, durante a Guerra de Secesión, a cidade foi ocupada brevemente por tropas da Confederación baixo o xeneral Henry Hopkins Sibley. Máis tarde, durante a súa retirada a Texas, Sibley protagonizou unha resistencia en Albuquerque o 8 de abril de 1862, seguida por unha acción de longa distancia con tropas da Unión baixo o coronel Edward R.S. Canby, na que houbo poucas baixas.
Cando o ferrocarril Atchison-Topeka-Santa Fe chegou en 1880, evitou entrar na vila vella. En cambio, a estación e a cocheira foron establecidos uns quilómetros ao leste da praza, nun sitio ao que se lle puxo o nome de "Nuevo Albuquerque" ou "Pueblo Nuevo". A área cerca da praza, "Pueblo Viejo", foi unha comunidade independente ata 1940.
Nuevo Albuquerque pronto se converteu nunha cidade próspera que tiña, no cambio do século, unha poboación de 8.000 habitantes e todas as modernidades, incluíndo un sistema de tranvía que unía o Pueblo Viejo, o Pueblo Nuevo e a recentemente fundada Universidade de Novo México. En 1902 o famoso Hotel Alvarado foi construído xunto á nova estación de ferrocarril. O hotel era un símbolo da cidade ata que foi derrubado en 1970 e substituído por un aparcadoiro. En 2002 un novo edificio de tránsito, o Centro de Transporte Alvarado, foi construído no lugar de maneira similar ao hotel vello.
A Ruta 66, unha estrada importante entre Chicago (Illinois) e Santa Monica (California), chegou ata Albuquerque en 1926 e os primeiros viaxeiros apareceron na cidade pouco despois. Pronto se construíron moitos moteis, restaurantes e tendas de regalos ao longo da Cuarta Rúa, no tramo urbano da estrada. En 1937 a estrada foi reordenada ao longo da Avenida Central. A maioría dos edificios da época da Ruta 66 atópanse na Avenida Central, pero inda quedan algúns na Cuarta Rúa.
Despois do establecemento da base aérea e dos laboratorios nacionais, en 1939 e 1949, respectivamente, Albuquerque tiña unha poboación de 200.000 habitantes en 1960.
Xeografía
Albuquerque atópase nas coordenadas 35|6|20|N e 106|38|51|W. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Albuquerque ten unha superficie total de 490,92 km², da cal 486,22 km² corresponden a terra firme e 4,7 km² (0,96%) é auga.
Cuadrantes
Albuquerque está dividido xeograficamente entre catro cuadrantes que son oficialmente parte da dirección postal. Son NE (nordeste), NW (noroeste), SE (sueste) e SW (suroeste). A Avenida Central divide a cidade entre norte e sur, e as vilas do BNSF Railway divide a cidade entre o leste e o oeste.
Clima
O clima de Albuquerque é seco durante case todo o ano; preséntanse máis de 300 días soleados anualmente. As choivas están ben esparexidas ao longo dos meses, sendo en xullo e agosto os meses con maior precipitación. As temperaturas son extremas, en inverno son usuais as xeadas por debaixo de -10 °C e no verán as temperaturas poden superar os 40 °C.
Educación
As Escolas Públicas de Albuquerque xestiona escolas públicas.
Molins de Rei
Molins de Rei é unha cidade e municipio da comarca catalá do Baix Llobregat, na provincia de Barcelona. Segundo datos de 2010 a súa poboación era de 24.236 habitantes. Forma parte do área metropolitana de Barcelona.
Historia
250px|miniatura|esquerda|Postal da Ponte de Carlos III O topónimo Molins de Rei ten a súa orixe nuns antigos muíños (en catalán, molins) reais, documentados xa en 1188. Estes muíños foron construídos por orde de Afonso II o Casto e foron a orixe do núcleo de poboación. En 1208 xa tiña igrexa parroquial e cemiterio.
Ao longo da súa historia, a vila pasou por diversas mans. En 1309 formaba parte do condado de Pallars xa que era posesión da condesa Sibil·la. Á súa morte, pasou a mans de Hugo de Arborea e máis adiante foi cedido ao convento de Santa Clara en Sardeña. En 1366 o señorío das terras foi comprado por Berenguer de Relat.
En 1763 construiose unha ponte sobre o río Llobregat por orde do rei Carlos III. Esta ponte converteu a cidade nun punto estratéxico durante a guerra da independencia española o que provocou que Molins fose incendiada en diversas ocasións. O 7 de xuño de 1808 foi incendiada e saqueada polas tropas do xeneral Schwartz e o 30 dese mesmo mes sufriu un novo saqueo. Durante estes incendios destruíronse numerosos edificios destacados, como o antigo palacio dos Requesens.
Economía
Tradicionalmente, a principal actividade económica do municipio era a agricultura. A instalación de diversas fábricas no municipio provocou na década de 1960 a chegada de inmigrantes procedentes de diversas partes de España. O aumento da poboación provocou a perda de chan agrícola polo que a actividade tradicional quedou relegada a un segundo termo.
Cultura
miniatura|dereita|250px|Castelo de Castellciuró A antiga ponte de Carlos III afundiuse en 1971 debido á extracción de áridos do fondo do río que provocaron a deterioración dos seus cimentos. A ponte estaba composto por 15 arcadas e tiña unha peculiar cor avermellada debido ás pedras que se utilizaron na súa construción.
O palacio dos Requesens quedou moi deteriorado polos saqueos ocorridos no século XIX. Trátase dun edificio de grandes dimensións construído en estilo gótico. Ten unha capela tamén gótica con arcos apuntados que chegan ata o teito. A portalada de entrada atópase moi deteriorada.
A actual igrexa parroquial de Sant Miquel de Molins de Rei foi construída en 1942. é de tres naves con ábsida en semicírculo ao que se chega a través do transepto. A igrexa construír para substituír o antigo templo derruído en 1936.
Dentro do termo municipal atópase o castelo de Castellciuró. Aparece citado en documentos de 1066 aínda que se construíu sobre os restos dunha antiga fortificación de orixe visigótico, destruída en 985 polas tropas de Almanzor. O castelo formaba parte das torres de defensa que se estendían pola beira do Llobregat. Consérvase unha torre de planta redonda así como algúns muros do recinto. Aínda que se atopa en estado de ruína, o concello realiza constantes traballos de consolidación e restauración do conxunto.
A capela de Sant Pere de Romaní é de orixe románico. Documentada en 1011, é de planta rectangular e a cuberta é con bóveda de canón. Ten encostada unha torre de construción posterior.
Molins de Rei celebra a súa festa maior o 29 de setembro, festividade de San Miguel, patrón da cidade. Outra actividade destacada é a Fira da Candelera que ten lugar no mes de febreiro e cuxa celebración ten a súa orixe en 1851.
Entre os fillos ilustres da localidade destacan Luís de Requesens, militar e político e a actriz Margarita Xirgu.
Diego Castro
Diego Castro Giménez, nado en Pontevedra o 2 de xullo de 1982, é un exfutbolista galego, que xogaba de extremo esquerdo. Fillo do adestrador Fernando Castro Santos, comezou a súa carreira no Pontevedra, antes de militar na Primeira División nas filas do Málaga, o Sporting de Gijón e o Getafe. En 2015 fichou polo Perth Glory australiano, no que militou durante os seguintes seis anos, converténdose na maior lenda da historia do club. Está considerado por algúns como o mellor futbolista da historia da liga australiana.
Inicios
Comezou a xogar no equipo de fútbol base do seu colexio, o Sagrado Corazón, destacando con 11 anos no torneo escolar EDIT. Posteriormente xogou na Agrupación Xuvenil Lérez e na ACD A Seca, disputando con este último equipo a División de Honra Xuvenil.
Pontevedra
No 2001 pasou ao Pontevedra, da Segunda División B, sendo o xogador de menos idade do equipo dirixido polo asturiano Raúl González. Debutou na categoría de bronce na segunda xornada da tempada 2001/02, unha vitoria por 1-0 sobre o Barakaldo en Pasarón, saltando ao terreo de xogo nos minutos finais como substituto de Xaco. Completou a súa primeira tempada como futbolista con 24 partidos e 2 goles, pero a súa explosión chegou na seguinte campaña, na que anotou 12 goles, 3 deles na promoción de ascenso a Segunda.
Málaga B
En 2003 fichou polo Málaga B, daquela en Segunda División. A súa estrea na categoría de prata produciuse na terceira xornada, nun partido ante o Getafe. Militou tres tempadas no filial malaguista, disputando un total de 90 partidos oficiais, nos que marcou dous goles. O 4 de decembro de 2005 debutou co primeiro equipo do Málaga na Primeira División, nun encontro ante o Osasuna na Rosaleda, substituíndo no segundo tempo a Edgar. Na seguinte xornada xogou contra o Real Madrid.
Getafe
En maio de 2011 anunciouse a súa incorporación ao Getafe. Marcou sete goles en cada unha das súas dúas primeiras tempadas no equipo xetafense, ás ordes de Luis García Plaza, obtendo un 10º e un 11º postos en liga respectivamente. As súas cifras goleadoras reducíronse nas dúas seguintes campañas, nas que chegou a coincidir no equipo con outros tres futbolistas galegos (Borja Fernández, Pedro Mosquera e Roberto Lago). Deixou o Getafe no verán de 2015, despois de 139 partidos de 19 goles.
Perth Glory
A continuación, e con 33 anos, decidiu saír ao estranxeiro, fichando polo Perth Glory da A-League de Australia. Debutou no fútbol australiano na primeira xornada de liga, unha derrota por 3-2 ante o Central Coast Mariners, e dúas semanas despois marcou o seu primeiro gol, nunha vitoria por 3-1 sobre o Adelaide United no HBF Park. O 24 de xaneiro de 2016 marcou por primeira vez na súa carreira dous goles nun mesmo partido, na vitoria por 1-6 sobre o Newcastle Jets, e repetiu con outros dous goles na seguinte xornada diante do Melbourne Victory.
Pechou a súa primeira tempada en Australia Occidental como o cuarto máximo goleador da A-League, con 13 tantos, e foi galardoado coa Medalla Johnny Warren como o mellor xogador do campionato. O equipo disputou as Series Finais e tamén a final da FFA Cup, na que perdeu ante o Melbourne Victory. Na seguinte campaña os seus números foron semellantes e o Perth Glory clasificouse de novo para as Series Finais, caendo eliminado por segundo ano consecutivo diante do Melbourne City.
Na tempada 2018/19 capitaneou o equipo, proclamándose campión da liga regular por primeira vez na historia do club. Nas Series Finais, o Perth acadou a gran final, que se celebrou no Perth Stadium diante de 56.371 seareiros, pero acabou perdendo na quenda de penaltis ante o Sydney FC, despois de que o encontro rematase sen goles. Diego Castro foi elixido no Equipo do Ano da liga. Na tempada 2019/20 debutou na Liga de Campións da AFC, portando o brazalete de capitán nun encontro ante o FC Tokyo. Disputou cinco partidos da fase de grupos, na que o seu equipo acabou último.
Deixou o Perth en outubro de 2021, despois de 149 partidos oficiais, 49 goles e 30 asistencias, e sendo considerado a maior lenda da historia do club e un dos mellores futbolistas da historia da liga australiana
Vida persoal
É fillo de Fernando Castro Santos, que fora futbolista do Pontevedra e adestrador de numerosos clubs, entre eles o propio Pontevedra e o Compostela, ao que ascendeu dende a Terceira División até a Primeira. Ten dous fillos: Iker e Zoe.
Ryan Babel
Ryan Guno Babel, nado en Ámsterdan o 19 de decembro de 1986, é un futbolista neerlandés. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o AFC Ajax da Eredivisie neerlandesa.
Traxectoria
O 15 de setembro de 2016 firmou polo Deportivo da Coruña até o 31 de decembro de 2016, para suplir a baixa de Joselu Mato tras a súa lesión. Debutou na xornada 5, da man do adestrador Gaizka Garitano, nunha derrota en Riazor fronte ao CD Leganés (1–2), logrando o seu primeiro gol dúas xornadas despois, nunha vitoria fronte o Sporting de Gijón (2–1).
Oleiros (homónimos)
O topónimo Oleiros fai referencia segundo o Padre Sarmiento ás olas en que se celebraban antigamente os soterramentos. Pode referirse a:
Xuño na cultura popular galega
O que segue recolle diversa información sobre a pegada do mes de xuño na cultura popular e na literatura oral galegas, recollida de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, dicionarios, refraneiros, cantigueiros etc.
As celebracións populares máis importantes deste mes coinciden coa festividade do Corpus e coa noite de San Xoán, noite máxica por excelencia. No primeiro caso, cómpre destaca-las alfombras de flores que se constrúen en diversas localidades galegas, especialmente Ponteareas. Tamén, a festividade do Boi de Allariz. As cacharelas de San Xoán celébranse en practicamente toda Galicia.
Non son estas as únicas festas que se celebran no mes de xuño, e así pódense citar tamén a romaría do Corpiño en Lalín ou as festas de San Pedro e San Paulo.
A noite de San Xoán
A noite de San Xoán, coincidindo co solsticio de verán, celébrase desde antigo en toda Galicia. O costume máis estendido é o das fogueiras, cachelas ou cacharelas de San Xoán: grandes lumes que se plantan en diversos lugares e que convocan ó seu redor ós veciños para comer sardiñas, beber viño e, finalmente, saltar sobre a fogueira nun rito propiciatorio de boa fortuna para o resto do ano á vez que se di: ¡Sálvate, lume de san Xoán, pra que non che morda cadela nin can. Ultimamente estase estendendo o costume de repetir estas fogueiras na noite de San Pedro.
O orballo da noite de San Xoán é considerado bo remedio para cura-la sarna. Para iso, o enfermo ten que quedar totalmente espido e coloca-la roupa na póla dun carballo, contra o que se refrega ás 12 da noite. Logo debe bañarse nun río próximo ou tirarse a rolos sobre a herba húmida, e vestirse con roupa nova, deixando a vella na árbore. Noutras partes, dormen esa noite, tamén nus, entre o centeo (Lis Quibén, 307). A auga de San xoán prepárase a véspera do día 24 coas herbas de San Xoán postas en auga ao orballo.
Existe a crenza de que no amencer do día de san Xoán baila o sol: San Xoán pideu a Cristo/ pra que non o adormentase/ para ver baila-lo sol/ no día da súa romaxe.
Outra tradición común nos mozos é a de facer trasnadas (cacenadas) durante a noite de san Xoán. Usualmente, recorríase o lugar collendo das casas os carros, arados e mesmo as portas para deixalas en calquera lugar de difícil acceso pero ben visibles, para maior vergonza do veciño que tiña que ir recupera-la súa propiedade ó día seguinte.
Debe terse coidado de non deixar sen tapar o leite muxido a véspera de san Xoán, para evitar que durante a noite veñan as meigas a lava-lo cu no leite. Tamén se protexe colocando un ramallo de flores en tódalas portas e ventás da casa e das cortes (Rodríguez López, 195).
Alcidamas
Alcidamas foi un retórico e sofista grego do século IV a.C..
Traxectoria
Naceu en Elea (Asia Menor), foi discípulo e sucesor de Gorxias e profesor en Atenas ao mesmo tempo que Isócrates, de quen foi rival.
San Simón, Baión, Vilanova de Arousa
San Simón é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 85 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 51 eran mulleres e 34 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 83 veciños, e 2005, cando eran 81.
Petroleiro
Un petroleiro é un barco deseñado para o transporte de cru ou produtos derivados do petróleo. Desde 1990, tralo accidente do Exxon Valdez, tódolos petroleiros en construción son de tipo de dobre casco en detrimento dos máis antigos deseños dun só casco (monocasco), debido a que son menos sensibles a sufrir danos e provocar verteduras en accidentes de colisión con outros buques, ou embarrancamento.
A partir deste tipo de barcos, xurdiu o superpetroleiro, de maior capacidade de carga, e destinado ao transporte de cru dende Medio Oriente arredor do Corno de África. O superpetroleiro Knock Nevis foi a embarcación máis grande do mundo.
Nomenclatura
Os petroleiros clasifícanse segundo a súa capacidade de carga, tal que:
Eduardo Paolozzi
Eduardo Luigi Paolozzi, nado en Leinth o 7 de marzo de 1924 e finado en Londres o 22 de abril de 2005, foi un escultor escocés.
Traxectoria
Naceu nunha familia de emigrantes italianos. Estudou no Edinburgh College of Art en 1943 e no St Martin's School of Art en 1944 e no Slade School of Art en Londres de 1944 a 1947 tras o que traballou en París.
De estilo surrealista fundou o Grupo Independente, precedente da arte pop británica dos anos 60. Paolozzi é coñecido por realizar grandes estatuas realísticas con elementos rectilíneos engadidos ou retirados ou coa forma humana deconstruída dunha maneira cubista.
La Cigarra
La Cigarra foi un periódico publicado en Redondela en 1912.
Historia e características
Subtitulado Periódico literario apareceu en outubro de 1912 con periodicidade quincenal. Estaba dirixido por Alejandro Adán e Aurelio Sanmartín Sanvicente, sendo Ramón Bujones Lage o administrador. De cando en vez tamén publicaba artigos de opinión e daba algunha noticia.
Paul Frère
miniatura|220px|Porsche 904
Os Barreiros, Belesar, Vilalba
Os Barreiros é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Paul Frère
Paul Frère (nado o 30 de xaneiro de 1917, finado o 23 de febreiro de 2008) foi un piloto de carreiras e xornalista belga. Participou en once Grandes Premios do Mundial de Fórmula Un, debutou o 22 de xuño de 1952, logrou un podio cun total de once puntos de campionato. Pilotou en varias carreiras de fórmula un fora do campionato.
Tamén gañou as 24 horas de Le Mans de 1960, pilotando para Ferrari con seu compañeiro de equipo, o belga Olivier Gendebien.
Vida
Pilotou para o equipo oficial de Ferrari, con Peter Collins.
Logo de retirarse das carreiras activas en 1960, traballou como xornalista de automóbiles con sede en Europa (foi editor europeo da revista Road & Track. Tiña numerosos coñecidos entre os enxeñeiros deseñadores de vehículos, especialmente no Xapón en Honda e Mazda e tamén traballou como consultor para fabricantes de automóbiles. Tamén tivo a oportunidade de probar numerosos coches de estrada e de carreiras como xornalista, un dos máis destacados foi o Audi R8 que probou e mostrou durante unha pausa nos procedementos do día de probas das 24 Horas de Le Mans de 2003. Cando tiña 86 anos, converténdose no piloto de carreiras máis vello en pilotar un automóbil de carreiras entón-actual.
Frère, xunto con Piero Taruffi e Denis Jenkinson, foi un dos primeiros escritores en tratar o automobilismo como unha habilidade que podía ser analizada, explicada e ensinada. O seu libro de 1963, Sports Car and Competition Driving (Coches deportivos e pilotaxe de competición) segue sendo unha referencia estándar na actividade. Influíu no desenvolvemento das escolas de condución de competición, como as fundadas por Jim Russell, Bob Bondurant, e moitos outros.
Frère era un experto nos coches de Porsche, particularmente o Porsche 911, escribindo o libro definitivo da serie, a historia do Porsche 911. Mantivo unha relación próxima con Porsche durante anos. Tamén foi considerado un conselleiro e un experto no 911 por Alois Ruf, un respectado tuneador de Porsche e xefe da fabrica Ruf Automobile, quen consultou a Frère durante o desenvolvemento do modelo RGT8 de Ruf.
En 1967, Frère participou como cameo en Le Départ, unha película belga sobre un mozo obsesionado cos coches tratando de conseguir un Porsche 911 para unha carreira.
Só semanas antes do seu 90 aniversario en xaneiro de 2007, resultou gravemente ferido nun accidente preto de Nürburgring, e foi hospitalizado durante 14 días en coidados intensivos.
Frère morreu o 23 de febreiro de 2008 en Saint-Paul-de-Vence (Francia). A curva 15 do Circuíto de Spa-Francorchamps, antes da primeira parte da curva de Stavelot, renomeouse na súa honra.
Campión de remo
Frère tamén foi un remeiro exitoso gañando tres campionatos belgas. En 1946 e 1947 gañou o título nacional nun catro de coxless. En 1946, tamén o gañou cos catro coxed.
Departamento de Maldonado
miniatura|Localización do departamento no Uruguai Maldonado é un departamento uruguaio que se acha na costa sur do país.
A súa superficie é de 4.793 km², e ten unha poboación estimada de 140.192 habitantes segundo o censo de 2004. A capital departamental é Maldonado, aínda que Punta del Este é a zona máis populosa.
Illa de Sazan
miniatura|250px|Illa de Sazan dende o porto de [[Vlorë.]] A illa de Sazan (en Sazani; en italiano: Saseno; en grego Σάσων) é unha pequena illa estratexicamente localizada á entrada da baía de Vlorë, en Albania. A illa ten unha superficie de 5 km² e está deshabitada. No presente utilízase para prácticas militares.
Historia
A illa coñecíase na Antigüidade co nome de Saso. Durante a Idade Moderna, a illa pertenceu orixinalmente a Venecia. A illa pasou a formar parte do Protectorado de Inglaterra tralas guerras napoleónicas, formando parte das posesións de Inglaterra no mar Xónico. A illa cedeuse a Grecia, xunto co resto das illas xonias en 1864. Trala segunda guerra balcánica (1913), Italia e Austria meteron presión a Grecia para que evacuase a illa ó sur de Albania. Considerándoa de pouca importancia estratéxica, Grecia evacuou a illa, que volveu ser ocupada por Italia o 30 de outubro de 1914. Baixo o goberno italiano converteuse nunha base militar, sendo ratificada o 26 de abril de 1915, como parte do segredo Tratado de Londres.
Trala primeira guerra mundial, Albania cedeu formalmente a illa a Italia o 2 de setembro de 1920 como parte do protocolo albano-italiano.
A illa foi devolta a Albania o 10 de febreiro de 1947, cumprindo os tratados que garantían o fin da segunda guerra mundial.
Basshunter
Jonas Erik Altberg, nado en Halmstad o 22 de decembro de 1984 é un cantante, produtor e DJ sueco, coñecido como Basshunter.
Soño dunha noite de San Xoán
miniatura|250px|Estudo de [[Joseph Noel Paton.]]
Soño dunha noite de San Xoán (en A Midsummer Night's Dream) ou Un soño de verán é unha obra de teatro en lingua inglesa escrita entre 1595 e 1600 por William Shakespeare.
Foi traducida á lingua galega en 1989 e publicada pola Xunta de Galicia e a Editorial Galaxia, conxuntamente co Mercader de Venecia, formando o volume 4 da colección Clásicos en Galego. Ademais, foi levada ao cinema nun filme de animación galego dirixido por Ángel de la Cruz e Miguel Gómez Pereira.
Alcifrón
Alcifrón foi un retórico grego do século II, contemporáneo de Luciano de Samosata. Autor dunha serie de cartas ficticias en dialecto ático que reflicten o carácter e costumes dos seus contemporáneos.
Phalacrocorax neglectus
Phalacrocorax neglectus é unha especie de corvo mariño de mediano tamaño que é endémico de Namibia e do litoral occidental de Suráfrica. Vive nas costas e raramente foi atopado a máis de 15 km mar adentro.
Descrición
É unha ave de corpo pesado, duns 75 cm de lonxitude. Xeralmente é negra cun brillo broncíneo, aínda que as ás son marróns escuras. Os adultos teñen unha pequena crista na cabeza, e na época reprodutora teñen algunhas plumas brancas na cabeza e parte posterior do dorso, que despois perden. Unha característica de diagnóstico nos adultos é teren ollos claros na cara totalmente negra, mentres que os inmaturos teñen ollos escuros. Carecen da mancha gular laranxa doutras especies da súa zona como Phalacrocorax capensis.
Ecoloxía
Come principalmente peixes, pero tamén un dos seus alimentos principais son as lagostas Jasus lalandii, e a súa área de alimentación coincide coas áreas de kelpo onde viven estas lagostas, aínda que tamén comen outros crustáceos e cefalópodos. Entre os peixes que depreda salienta o gobio peláxico Sufflogobius bibarbatus.
As aves poden reproducirse en calquera momento do ano, e poñen dous ou tres ovos brancos nun niño construído con algas con paus e plumas. Viven en colonias, pero aliméntanse soas ou en pequenos grupos.
Conservación
A ave é considerada "en perigo" pola IUCN. As poboacións destas aves declinaron abruptamente nas últimas décadas, parcialmente debido á pesca comercial do peixe Sufflogobius bibarbatus do que se alimenta, e en parte polo incremento das molestias humanas, e tamén polo aumento das gaivotas Larus dominicanus, que son depredadoras activas dos ovos e pitos deste corvo mariño, como tamén o son os Pelecanus onocrotalus. Tamén foron afectados por verteduras de petróleo ou capturadas en aparellos de pesca. A poboación mundial é agora probablemente dunhas 2.800 parellas reprodutoras en 2006. As poboacións máis importantes encóntranse nas illas Mercury e Ichaboe de Namibia.
ACF Fiorentina
A Associazione Calcio Firenze Fiorentina é un club de fútbol italiano, da cidade de Florencia, na rexión da Toscana. Foi fundado en 1926 e xoga na Serie A.
Estadio
miniatura|200px|esquerda|Stadio Artemio Franchi 2007. O Stadio Comunale Artemio Franchi é un estadio de fútbol, situado na cidade de Florencia. Serve de sede habitual á Fiorentina.