cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio García Bellido
Traxectoria
Estudou Filosofía e Letras en Madrid, onde tivo como mestres, entre outros, a José Ramón Mélida, Manuel Gómez Moreno, Hugo Obermaier e Elías Tormo, quen dirixiu a súa tese doutoral sobre os Churriguera e que foi mentor seu para o ingreso na Real Academia da Historia. Esta formación inicial en Historia da Arte tivo a súa importancia metodolóxica para posteriores traballos sobre o urbanismo e a arquitectura do mundo antigo, a cerámica grega ou a escultura romana.
En 1931 obtivo a cátedra de Arqueoloxía Clásica na Universidade de Madrid, e tras a guerra civil iniciou dous novos campos de investigación: a colonización grega, fenicia e púnica en Occidente, e a arqueoloxía dos pobos prerromanos do Norte peninsular, neste caso participando nas escavacións que Juan Uría Riu, da Universidade de Oviedo, promovera no castro de Coaña.
En 1949 sae a súa obra Esculturas romanas de España y Portugal, publicada polo Consello Superior de Investigacións Científicas, institución na que fundaría, dous anos despois, o Instituto de Arqueoloxía Rodrigo Caro, onde sairía, á súa vez, a revista Archivo Español de Arqueología, converténdose, desde entón, ambas as dúas, institución e publicación, no duplo núcleo de toda a actividade de García Bellido, centrada xa fundamentalmente en todos os aspectos do mundo hispanorromano.
Paralelamente producirase o seu recoñecemento internacional polo seu labor como arqueólogo e historiador: doutor honoris causa pola Universidade de Bordeos, ingreso na Academie de Inscriptions et Belles Letres, membro da Hispanic Society of New York e da Comisión histórica da UNESCO, entre outras moitas distincións.
Actualmente considérase a García Bellido coma un dos grandes impulsores dos estudos de Arqueoloxía Clásica en España e coma creador de frutíferas liñas de investigación na Arqueoloxía hispanorromana.
Canoas
Canoas é unha cidade do estado brasileiro de Rio Grande do Sul. A súa poboación total era 333 322 habitantes o 2006.
miniatura|esquerda|257px|Praza Santos Dumont (coñecida como Praza do Avión), en Canoas.
miniatura|esquerda|257px|Rúa comercial no centro da cidade.
Carballo, Oleiros, Vilalba
Carballo é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados
300px|miniatura|Centro Internacional de [[Viena.]]A Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados foi subscrita en Viena (Austria) o 23 de maio de 1969 e entrou en vixencia 27 de xaneiro de 1980.
Historia e características
Foi elaborada por unha conferencia internacional reunida en Viena, sobre a base dun proxecto preparado, durante máis de quince anos de traballo, pola Comisión de Dereito Internacional das Nacións Unidas. O seu obxectivo foi codificar o dereito internacional consuetudinario dos tratados e, ademais, desenvolvelo progresivamente.
Esta Convención define ao tratado como un "acordo internacional celebrado por escrito entre Estados e rexido polo dereito internacional, xa conste nun instrumento único ou en dous ou máis instrumentos conexos e calquera que sexa a súa denominación particular", xa que logo as súas disposicións son aplicables só a tratados por escrito entre Estados; quedan excluídos os que non constan por escrito e os acordos entre un Estado e outros suxeitos de dereito internacional (como as organizacións internacionais) ou entre esoutros suxeitos de dereito internacional.
Non obstante, a mesma Convención precisa que o feito non se aplique en tales casos, non afecta o valor xurídico de tales acordos, a aplicación aos mesmos de calquera das normas enunciadas nela a que estiveren sometidos en virtude do dereito internacional independentemente da Convención e a aplicación da Convención ás relacións dos Estados entre si en virtude de acordos internacionais nos que foren así mesmo partes outros suxeitos de dereito internacional.
A Convención, en canto tal non posúe efecto retroactivo, pois só se aplica aos tratados celebrados logo da súa entrada en vigor e non aos celebrados con anterioridade (sen prexuízo da aplicación de calquera normas enunciadas nela ás que estean sometidos os tratados en virtude do dereito internacional independentemente da Convención). Ademais, de acordo ao seu propio preámbulo, as normas de dereito internacional consuetudinario continúan rexendo as cuestións non reguladas nas disposicións da Convención.
Prefectura de Yamagata
A Prefectura de Yamagata (山形県, やまがたけん, Yamagata-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na rexión de Tōhoku, ao norte da illa de Honshu. A súa capital é Yamagata-shi.
A prefectura cobre 9.323,46 km² de superficie e habítana 1.186.225 persoas. A prefectura fai fronteira coa prefectura de Niigata, a prefectura de Fukushima, a prefectura de Miyagi e a prefectura de Akita.
Xeografía
Na prefectura hai 35 concellos. dereita|300px|miniatura
Luis González Seara
Luis González Seara, nado na Mezquita (A Merca) o 7 de xuño de 1936 e finado en Madrid o 23 de abril de 2016, foi un sociólogo e político galego.
Traxectoria
Foi doutor en Ciencias Políticas e secretario xeral do Instituto de la Opinión Pública (1963-1969). Exerceu a docencia como catedrático de Socioloxía na Universidade de Málaga e na Universidade Complutense de Madrid, da que foi decano (1971). Foi un dos fundadores do Partido Social Demócrata de Francisco Fernández Ordóñez e da revista Cambio 16 e de Diario 16. Foi senador pola UCD por Ourense (1977-1979), deputado por Pontevedra no Congreso dos Deputados (1979-1982) tamén pola UCD aínda que o 4 de febreiro de 1982 pasou ao grupo mixto. Foi ministro de Universidades e Investigación (1979-1981). Foi catedrático de socioloxía na Universidade Complutense de Madrid.
Kawanishi
Kawanishi (川西市, かわにしし, Kawanishi-shi) é un concello xaponés da prefectura de Hyōgo. Está situado na rexión de Kinki e ó leste da prefectura, na zona da provincia histórica de Settsu. A súa superficie é de 53,44 km² e a poboación de 157.921 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 2.960 hab./km².
O concello de Kawanishi limita cos concellos de Inagawa, Takarazuka, Itami (da prefectura de Hyōgo); Nose, Toyono, Minō e Ikeda (da prefectura de Osaca).
Lélex
Lélex é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Ikaalinen
Ikaalinen (en sueco Ikalis) é unha cidade de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 7.140 habitantes. A superficie do termo municipal é de 843,40 km2, dos cales 93,16 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,52 hab./km². Limita cos concellos de Hämeenkyrö, Parkano, Sastamala, Ylöjärvi, Jämijärvi e Kankaanpää, estes dous últimos na rexión de Satakunta.
O concello é unilingüe en finés.
Cidades irmandadas
A cidade de Ikaalinen está irmandada coa:
Rafael Alonso
Rafael Alonso Fernández nado en Pontevedra en 1924 e finado setembro en 1995, foi un pintor galego, especializado na acuarela.
Traxectoria
Nos seus comezos a temática era máis paisaxística, derivando cara a formas esquemáticas.
Amigo do editor Sabino Torres, ilustrou a obra de Celso Emilio Ferreiro Musa alemá.
Recibiu a medalla de Ouro da primeira Bienal de Arte de Pontevedra (1970) e a da cuarta Bienal Internacional de Pontevedra (1980), os dous únicos concursos ós que se presentou. A súa obra está en poder de institucións como os Paradores Nacionais de Turismo, o BBVA, a Colección Afundación, o Museo Provincial de Pontevedra ou o Museo Municipal Quiñones de León de Vigo e coleccións privadas do Canadá, Cuba, Estados Unidos de América, Francia, Reino Unido, Rusia…
As Patiñas, Serantes, Oleiros
As Patiñas é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.
Carreiranova, Oleiros, Vilalba
Carreiranova é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Lent, Ain
Lent é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Partido de Acción Democrática
O Partido de Acción Democrática foi un partido español socialdemócrata fundado por Francisco Fernández Ordóñez en 1981 e no que militaban 17 parlamentarios escindidos da UCD. Autodisolveuse o 23 de xaneiro de 1983 e os seus militantes incorporáronse ao PSOE.
A Vespilleira, Noicela, Carballo
A Vespilleira é un lugar da parroquia de Noicela no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 3 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 2 homes e 1 muller.
Critérium Calvo Cidade de Cristal de 1986
O Critérium Calvo Cidade de Cristal de 1986 foi a cuarta edición de dito rally (chamado antes Critérium Mora), puntuable para a Copa de España de Rally e para a tempada 1986 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 13 de xullo de 1986 e o vencedor foi o cántabro Chus Puras.
Osmund Bopearachchi
Traxectoria
Orixinario de Sri Lanka, Bopearachchi licenciouse en Artes na Universidade de Kelaniya, no seu país natal, en 1978, e continuou a súa formación universitaria en Francia. Na Sorbona cursou estudos superiores de Lingua e Civilización Francesas, e de Historia da Arte e Arqueoloxía, nos que se graduou, respectivamente, en 1981 e 1982, e finalmente acadou o doutoramento en Historia da Arte e Arqueoloxía en 1987, cunha tese titulada Etude historique et numismatique du royaume indo-grec d'après la collection du Cabinet des Médailles de Paris. O ano seguinte accedeu á acreditación como profesor universitario e como director de investigacións nesa mesma universidade.
En 1983, ingresou nun grupo de investigación do Centre national de la recherche scientifique (CNRS) na Escola Normal Superior de París. En 1989 pasou a coordinar investigacións e en 1999 foi nomeado director de investigacións do CNRS, institución da que actualmente é director emérito.
En 1991, Bopearachchi publicou un traballo detallado acerca das moedas indogregas e grecobactrianas, titulado Monnaies gréco-bactriennes et indo-grecques, catalogue raisonné, que basea as súas conclusións nunha análise pormenorizada das moedas e que axiña se converteu en obra de referencia no seu ámbito, merecedora de premios internacionais como o Gustave Mendel ou o Bhagawanlal Indrajii.
Bopearachchi é profesor adxunto de Arte, Arqueoloxía e Numismática da Asia Central e do Sur, na Universidade de California en Berkeley, e profesor visitante emérito de doutoramento da Sorbona.
Entre outras, é membro das seguintes sociedades numismáticas: American Numismatic Society (Nova York), Sociedade Numismática Polaca –Polskie Towarzystwo Numizmatyczne– (Varsovia), Hellenic Numismatic Society (Atenas), Société française de numismatique (París) e Oriental Numismatic Society (Londres). Ademais, é membro da Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, de París, desde 1997.
Recoñecementos
Entre outros de diversa índole, Osmund Bopearachchi foi recoñecido cos seguintes galardóns:
Escolma de publicacións
Estas son as monografías máis salientables da traxectoria académica de Osmund Bopearachchi:
Pedrosiño, Serantes, Oleiros
Pedrosiño é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.
Xenarde, Noicela, Carballo
Xenarde é un lugar da parroquia de Noicela no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2020 segundo datos do IGE, dos cales eran 7 homes e 8 mulleres.
Hipoxia
Hipoxia pode referirse esencialmente a:
Outros usos relacionados son:
Nuberu
Nuberu é un grupo musical asturiano creado en 1976 por Chus Pedro e Manolo Peñayos. É habitualmente encadrado como música folk polas súas referencias ás raíces asturianas, aínda que o estilo do grupo está máis próximo da canción de autor de intervención social. Os seus temas teñen unha forte pegada social e están vencellados aos problemas de Asturias e a súa clase obreira. O idioma fundamental empregado polo grupo é a lingua asturiana.
Historia
O grupo xorde dentro do colectivo "Camaretá", no concello de San Martín del Rey Aurelio (El Entrego, Asturias), no ano 1976. Ese mesmo ano debutan no Día da Cultura de Xixón, organizado por colectivos vencellados aos grupos de esquerda.
A súa popularidade aumenta rapidamente. No ano 1977 actúan na festa do Partido Comunista de España en plena campaña electoral, e un ano despois sacan o seu primeiro disco Asturies, ayeri y güei. Nos anos 1980 e 1981 sacan dous traballos consecutivos, pero pouco despois sofren unha crise e deciden separarse temporalmente.
No ano 2002 sae o libro Nuberu nel tiempu, a biografía do grupo escrita por Benigno Delmito Coto. O grupo reeditará para a ocasión os seus tres primeiros traballos.
O día 20 de outubro de 2007 o grupo anuncia a súa disolución.
Ao longo da súa carreira, Nuberu ten colaborado con multitude de artistas asturianos e internacionais, como Víctor Manuel, Ana Belén, Rosa León, Quilapayún, a Coral Polifónica de Sotrondio, Ilegales, Dixebra, Llan de Cubel, Tejedor, Luis Eduardo Aute ou Jerónimo Granda.
Rexión Autónoma do Mindanao Musulmán
miniatura|280px|Situación da RAMM en Filipinas.
A Rexión Autónoma do Mindanao Musulmán (RAMM) é unha rexión antiga de Filipinas, a única do país que tivo o seu propio goberno.
Foi creada o 1 de agosto de 1989.
Está formada por cinco provincias: Basilán, Lanao do Sur, Maguindanao, Sulu e Tawi-Tawi. Mediante o decreto nº 36, Basilán trasladouse desde a Rexión IX e Marawi desde a Rexión XII.
O goberno rexional está en Cotabato, aínda que esta cidad forma parte da Rexión XII. Ten unha extensión de 26 974 km² e unha poboación de 4 120 795 habitantes (censo de 2007).
Os idiomas falados na rexión son o banguinguí, maguindanaó, maranao e suluano.
Provincias
miniatura|280px|Mapa da RAMM.
Historia
A Rexión Autónoma Musulmá de Mindanao componse das provincias e cidades cuxo voto foi favorábel no plebiscito convocado a este efecto. Foron as provincias de Basilán, Cotabato, Davao do Sur, Lanao do Norte, Lanao do Sur, Maguindanao, Paragua, Cotabato do Sur, Sultan Kudarat, Sulu, Tawi-Tawi, Zamboanga do Norte e Zamboanga del Sur, así como as cidades de Cotabato, Dapitan, Dipolog, General Santos, Iligan, Marawi, Pagadian, Puerto Princesa e Zamboanga.
Competencias
A Comunidade Autónoma do Mindanao Musulmán, parte integral e inseparábel do territorio nacional da República de Filipinas, está rexida e administrada de acordo coa súa Lei Orgánica.
Penatouro, Serantes, Oleiros
Penatouro é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.
Primeira división española 1942/43
A tempada 1942/43 da Primeira división española foi a 12ª edición do torneo. Celebrouse entre o 27 de setembro de 1942 e o 4 de abril de 1943.
O Athletic Club proclamouse campión por quinta vez alterna, conseguindo o trofeo en propiedade.
Por segunda tempada consecutiva, dous equipos galegos participaron nesta categoría, o Celta de Vigo (5º clasificado) e o Deportivo da Coruña (9º).
James Cosmo
James Cosmo, nado o 24 de maio de 1948 en Clydebank, Escocia, é un actor escocés, con numerosas participacións en cine e televisión dende finais da década de 1960. Cosmo é fillo do tamén actor James Copeland.
Foi un elemento básico da televisión británica, aparecendo en centos de programas de televisión, forxando unha imaxe de "tipo duro".
El é fundamentalmente coñecido polo público internacional polos seus papeis de Angus MacLeod en Highlander, Campbell en Braveheart e como Papá Noel na adaptación de The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe.
Está casado e ten dous fillos.
Steven Avery
Steven Allan Avery, nado en Wisconsin o 9 de xullo de 1962, é un home estadounidense que foi condenado erroneamente por agresión sexual en 1985 pola polícia do Condado de Manitowoc, pasando 18 anos en prisión ata a súa liberación o 11 de setembro do 2003, cando se atopou ao verdadeiro autor do crime grazas a probas de ADN. Posteriormente, Avery foi detido no 2005 en relación coa desaparición e asasinato da fotógrafa Teresa Halbach, sendo condenado en 2007 a cadea perpetua sen posibilidade de liberdade consicional.
O caso de Avery gozou de gran transcendencia a nivel nacional e internacional pola súa defensa de declararse inocente, asegurando que a policía de Manitowoc fabricou probas falsas para incriminalo. En relación ao caso, Netflix creou unha serie orixinal titulada Making a Murderer (facendo a un asasino), gañadora de catro Emmys.
Traxectoria
Steven Avery naceu no Condado de Manitowoc, en Wisconsin (Estados Unidos de América), fillo de Dolores e Allan e irmán de Chuck, Earl e Barbara. Estudiou en varias escolas do condado de Manitowoc e ao rematar o instituto comezou a traballar no despedazamento de automóbiles da familia Avery.
En 1985, Steven Avery foi condenado por agresión sexual e intento de homicidio de Penny Beerntsen. Avery mantivo a súa inocencia en todo momento. En 2002 o Wisconsin Innocence Project, unha asociación adicada á defensa de persoas condenadas erroneamente, tomou o seu caso. En 2003, probas de ADN probaron que o agresor de Beerntsen non foi Avery, senón Gregory Allen, quen se atopaba naquel momento cumprindo condena por outro crime. Deste xeito, Avery foi posto en liberdade o 11 de setembro dese ano. Como consecuencia da condena errónea, o lexislador Mark Gundrum propuxo unha lei (inicialmente chamada Lei Avery) que tiña como obxectivo evitar errores como aquel no futuro. A lei foi aprobada o 31 de outubro de 2005.
Tras a súa posta en liberdade, Avery iniciou unha demanda por $36 millóns contra Denis Vogel (fiscal do distrito) e Thomas Kocourek (sheriff do Condado de Manitowoc cando Avery foi detido).
Asasinato de Halbach
dereita|miniatura|RAV4 de 5 portas, semellante ao de Teresa Halbach. O 31 de outubro de 2005 a fotógrafa Teresa Halbach tiña planeada unha reunión con Steven Avery no despedazamento familiar, para fotografar a minivan da súa irmá e poñela á venda na revista Autotrader Magazine. Ese mesmo día, Halbach desapareceu sen deixar rastro. A desabarición de Halbach foi notificada ás autoridades do condado de Manitowoc o 3 de novembro, e o seu vehículo (unha Toyota RAV4 de cor verde) foi atopado no despedazamento dos Avery o día 5. Posteriormente, o 8 de novembro foron atopados restos óseos en estado carbonizado cerca da residencia de Steven Avery, polo que este foi detido.
Dende o comezo das investigacións policiais, Avery defendeu a súa inocencia alegando que as autoridades plantaron na súa propiedade probas falsas para incriminalo, como consecuencia da demanda imposta en relación coa súa condena errónea de 1985. Para evitar un conflito de intereses, o fiscal do distrito Mark R. Rohrer designou ás autoridades do veciño Condado de Calumet como as responsables da investigación. Porén, as autoridades do condado de Manitowoc continuaron implicadas no caso durante a inspección da vivenda de Avery e do negocio familiar. O fiscal de distrito Ken Kratz foi designado como fiscal especial no caso, e o xuíz Patrick Willis foi o encargado de presidir o xuízo.
O 2 de marzo de 2006 Brendan Dassey, o sobriño de Steven Avery, foi detido en relación co caso e acusado de homicidio intencional en primeiro grado, mutilación de cadáver e agresión sexual, tras realizar unha confesión gravada aos investigadores Mark Wiegert e Tom Fassbender o acontecido tras a desaparición de Teresa o día 31 de outubro de 2005. Posteriormente, Dassey foi xulgado nun xuízo á parte. Os seus avogados defenden que a súa confesión é falsa e estivo coercionada, polo que os seus dereitos constitucionais foron violados; piden para el a súa liberación ou a repetición dun novo xuízo no que a confesión sexa descartada como proba.
O 18 de marzo de 2007, Steven Avery foi declarado culpable do homicidio de Teresa Halbach e de posesión ilegal de armas. O 1 de xuño foi sentenciado a cadea perpetua sen posibilidade de liberdade condicional. Tras ser inicialmente arrestado na Wisconsin Secure Program Facility en Boscobel, en 2012 foi realoxado na Waupun Correctional Institution en Waupun.
Lescheroux
Lescheroux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Steven Avery
Asasinato de Halbach
Os avogados de Steven Avery durante o xuízo Jerome Buting e Dean Strang recurirron a sentenza no Tribunal de Apelacións do Estado de Wisconsin. O 24 de agosto do 2011 o Tribunal denegou dita apelación.
O 11 de xaneiro de 2016, Steven Avery presentou dous novos recursos xudiciais, alegando violancións dos seus dereitos.
Na cultura popular
O 26 de marzo de 2013, o programa radiofónico Radiolab emitiu un episodio titulado "Estás seguro?", no que presentaba un segmento titulado dúbida razoable. Neste segmento, exploraba a historia de Steven Avery dende a perspectiva de Penny Beernsten.
esquerda|miniatura|Manifestantes no xulgado de Manitowoc amosan o seu apoio a Steven Avery. O 18 de decembro de 2015, Netflix produciu Fabricando un asasino, unha serie documental na que se narra a historia de Avery. No documental, examinanse as alegacións da policía e a mala praxis do fiscal, Ken Kratz, así como a posible corrupción de probas e a coerción de testemuñas. A publicación do documental deu a coñecer a Avery en todo o mundo, sendo obxecto tanto de críticas como de apoios.
Tito Livio
Tito Livio (en latín Titus Livius), nado en Padua no 64 ou 59 a. C. e finado no 17 d. C., foi un historiador romano, autor de Ab urbe condita libri (Desde a fundación da Cidade), que relata a historia de Roma desde a fundación tradicional no ano 753 a.C. até a morte de Druso no 9 a.C.. En total componse de 142 libros, dos que só se conservan 35.
Traxectoria
Livio naceu nunha familia rica de provincias e trasladouse de mozo a Roma, estudando nela retórica e filosofía. Tiña ideas conservadoras e republicanas, mais non entrou nunca en política. Adquiriu fama a partir do 27-25 a.C., cando encetou a preparación de Ab Urbe Condita, obra na que se ocupou até á súa morte.
Augusto, a cuxo círculo pertenceu, confioulle a educación do seu neto adoptivo, o futuro emperador Claudio, a pesar das súas ides republicanas. En troques, Livio aceptara a pax augusta e, aínda que el fose partidario de Pompeio, aprobou a enorme reforma emprendida por Augusto. Tivo dous fillos.
Viswanathan Anand
Viswanathan Anand, nado en Chennai en 1969, é un dos grandes xogadores de xadrez de tódolos tempos.
Traxectoria
Foi Campión do Mundo da FIDE no 2000 fronte a Aleksei Xírov. Perdeu o seu título no 2002 fronte a Ruslan Ponomariov. Hoxe en día é o segundo na Lista ELO da FIDE 2006 por tras de Veselin Topalov e un dos catro xadrecistas en pasar os 2800 puntos, xunto con Garry Kasparov, Vladímir Krámnik e Topalov.
Xogou ciclos da Asociación Profesional de Xadrez.
A Braña, Oza, Carballo
A Braña é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 2 homes e 5 mulleres.
Jan Terlouw
miniatura|Jan Terlouw Jan Cornelis Terlouw, nado en Kamperveen en 1931, é un científico, político e escritor neerlandés.
Traxectoria
É autor de libros para nenos e xente nova e está inscrito na lista de honra do premio Hans Christian Andersen.
Farnadeiros
O topónimo galego Farnadeiros pode referirse a:
A Pereira, Serantes, Oleiros
A Pereira é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.
Abreviacións postais dos Estados Unidos de América
dereita|350px
Fania Records
Fania Records é un selo discográfico con sede en Nova York, fundado polo músico de orixe dominicana Johnny Pacheco e mais polo avogado Jerry Masucci en 1964. Esta discográfica é coñecida pola súa promoción da chamada música salsa. Fania lanzou a carreira de moitas estrelas deste xénero musical e é a artífice da Fania All Stars, referente absoluto desta música.
Abreviacións postais dos Estados Unidos de América
Metodoloxía
Dos 50 estados:
Exemplo de dirección
JOHN DOE 359 OAK LANE GIBBSBORO NJ 08026
Lentille, A Pena, Cenlle
Lentille é un lugar da parroquia de San Lourenzo da Pena no concello ourensán de Cenlle.
Neste lugar no alto da costa que baixa ao val do Avia, está a casa Grande de Lentille que domina o lugar dende a súa privilexiada posición. Na estrada desde Lentille ata san Lorenzo hai un cruceiro cunha posición privilexiada, xa que desde alí pode verse todo o val do río Avia, con vilas como Ribadavia, Leiro ou Beade.
Fernando Díaz-Castroverde
Fernando Díaz-Castroverde Gómez, nado en Lugo o 8 de maio de 1967, é catedrático de Lingua galega e Literatura e escritor en lingua galega.
Traxectoria
O seu traballo céntrase na poesía, na narrativa e na crítica literaria. Colabora en revistas pedagóxicas, literarias, libros colectivos e didácticos. Publicou diferentes artigos ensaísticos e traballos poéticos, como "Escuela de chapapote" en Cuadernos de Pedagogía (2003), "U-la Atlántida? Céltica: Caderno de estudos galaico-portugueses" en A Trabe de Ouro (2006), ''Caderno da emoción e a palabra. Lois Pereiro (2011), Caderno Manuel María (2016), Caderno didáctico de Carlos Casares (2017), Lingua e Literatura 4º ESO (2006. Consorcio Editorial Galego), Lingua e Literatura 3º ESO (2007. Consorcio Editorial Galego) ou Lingua e Literatura 4º ESO (2008. Consorcio Editorial Galego) e escribiu nas publicacións A Gaveta e A Xanela''. Imparte tamén talleres de escritura creativa, Literalúdica, participa en congresos ( Encontros Pedagóxicos de Compostela, 2009; X Xornadas de Expresión Oral, 2009, Mecánica para interpretación e produción do texto literario, XIX Xornadas de Lingua e Literatura, 2009) e faladoiros (Manuel Oliveira Guerra e a revista Céltica, 2008) sobre literatura galega organizados pola Universidade da Coruña, a Asociación Socio-Pedagóxica Galega ou a Asociación cultural Eira Vella e participa tamén en diferentes recitais poéticos, como Poesía polos penedos de Pasarela (2021).
Leyment
Leyment é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Universidade Brown
A Universidad Brown (en Brown University) é unha universidade privada estadounidense localizada en Providence, no estado de Rhode Island. É unha das oito universidades que conforman a Ivy League, e neste contexto é unha das universidades máis prestixiosas do mundo. É a sétima institución de ensino superior máis antiga dos Estados Unidos e unha das nove establecidas antes da independencia en 1776.
Historia
Fundada en 1764 como College of the English Colony of Rhode Island, Brown foi a primeira universidade estadounidense que aceptou alumnos de todas as afiliacións relixiosas. En 1804, a universidade foi renomeada en honra de Nicholas Brown, que contribuíra con 5000 dólares á institución.
En 1891, Brown creou un college feminino (Pembroke College), que posteriormente se uniu ao college masculino en 1971.
Organización
Brown é coñecida polos seus programas de estudo únicos, exemplificados no New Curriculum (Novo Currículo) instituído en 1969. Baixo o New Curriculum, un alumno xa non está obrigado a tomar unha distribución de cursos entre diferentes materias, e o sistema de notas foi simplificado.
Brown conta con preto de 100 carreiras con titulación de grao, e máis de 50 carreiras a nivel posgraduado. Tamén ten unha escola de medicina (Brown Medical School), con 326 estudantes. Conta cunha escola de saúde pública e unha de enxeñaría entre outras.
Niels Bohr
Traxectoria
Seu pai, Christian Bohr, devoto luterán, era profesor de fisioloxía na Universidade de Copenhague, mentres a súa nai, Ellen Adler Bohr, proviña dunha rica familia de orixe xudía destacada na banca e nos círculos parlamentarios. Era irmán do matemático e futbolista Harald Bohr, medallista olímpico coa selección dinamarquesa nos Xogos Olímpicos de 1908. Niels Bohr tamén era un apaixonado xogador de fútbol, chegando a xogar os dous irmáns numerosos partidos no Akademisk Boldklub.
Contribucións máis notorias
Niels Bohr recibiu o Premio Nobel de Física polo seu traballo en 1922.
Anne Geddes
Anne Geddes, nada en Queensland o 13 de setembro de 1956, é unha fotógrafa, deseñadora e empresaria australiana que vive e traballa en Nova Zelandia. É mundialmente coñecida polas súas fotografías relacionadas cos bebés e a maternidade.
Traxectoria
Completamente autodidacta, na maioría da súa obra os bebés ou meniños están caracterizados coma fadas, personaxes de contos, flores ou animais. A temática das súas imaxes está completamente idealizada: as fotos amosan os bebés durmindo, rindo ou ollando para a contorna que os arrodea.
A súa obra foi publicada en 83 países e traducida a 24 idiomas, con máis de 18 millóns de libros e 13 millóns de calendarios vendidos.
Premios e recoñecementos
En 2004 foi elixida coma membro da New Zealand Order of Merit (Orde Neozelandesa de Honor) "polos seus servizos á fotografía e á comunidade". En 2004 e 2005 o Servizo Postal Francés, La Poste, empregou catro das súas fotografías para ilustrar a serie "C'est une fille - C'est une garçon" ("É un neno - é unha nena"). En 2007 as súas fotografías foron utilizadas polo Servizo Americano de Correos.
Cabanas, Oza, Carballo
Cabanas é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 4 homes e 4 mulleres.
Un longo domingo de noivado
Un longo domingo de noivado (en Un long dimanche de fiançailles) é un filme francés de comedia romántica coescrito e dirixido por Jean-Pierre Jeunet que foi estreado no 2004. Está protagonizado por Audrey Tautou e é a historia ficticia dunha moza desesperada por atopar ó seu namorado que puido ter finado na primeira guerra mundial. Está baseado na novela homónima de Sebastien Japrisot, publicada por vez primeira en 1991.
Foi nomeado ó mellor deseño de produción e á mellor fotografía na 77ª edición dos Oscar. Marion Cotillard gañou o Premio César a mellor actriz secundaria pola súa interpretación.
Vilariño, Vilasantar
Santa María de Vilariño é unha parroquia que se localiza no sueste do concello de Vilasantar. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2019 tiña 167 habitantes (83 homes e 84 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 218 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
miniatura|Vilariño no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Vilariño no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1850). ]]
41ª edición dos Óscar
A 41.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 14 de abril de 1969 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Por primeira vez desde a 11.ª edición non houbo mestre de cerimonias.
Premios
miniatura|150px|[[Cliff Robertson, mellor actor]] miniatura|150px|[[Katharine Hepburn, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Barbra Streisand, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Jack Albertson, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Ruth Gordon, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Mel Brooks, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Walt Disney, mellor curtametraxe animada]] miniatura|150px|[[John Barry, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[Michel Legrand, mellor canción]]
Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Controversias
A actuación de Cliff Robertson en Charly tivo unha acollida xeralmente mixta por parte da crítica e do público. Cando gañou o Óscar ao Mellor Actor, xerou certa controversia: menos de dúas semanas despois da cerimonia, a revista Time mencionou as preocupacións xeneralizadas da Academia pola "solicitude excesiva e vulgar de votos" e dixo que "moitos membros coincidiron en que o premio de Robertson estaba baseado máis na promoción que no rendemento".
A noite da cerimonia creouse unha polémica cando Johnny Carson e Buddy Hackett anunciaron nun sketch no Tonight Show desa noite, gravado tres horas antes da cerimonia de entrega dos premios, que Oliver! sería o gañador do mellor filme e que Jack Albertson gañaría o premio ao mellor actor secundario. A columnista Frances Drake afirmou que a maioría dos que viron creron que Carson e Hackett "estaban facendo unha broma práctica ou fixeron unha suposición afortunada". Como Carson lembrou anos despois, creou unha gran controversia e houbo despedimentos en Price Waterhouse. Referíndose ao feito como "o grande engano de Carson", PricewaterhouseCoopers afirmou nun comunicado de prensa de 2004 que "máis tarde se comprobou que Carson e Hackett fixeron algunhas suposicións afortunadas para a súa rutina, disipando os rumores de violación da seguridade e mantendo intacto a integridade do proceso das votacións". A Academia máis tarde contratou a Carson cinco veces para presentar a cerimonia.
Māra Zālīte
Obra
En 1972 publicou a súa primeira obra relevante, foi o poema “Balādīte” na revista literaria Karogs. Ao longo da década de 1970 a súa obra trataba principalmente do significado e dos problemas da vida e do desenvolvemento da personalidade durante a mocidade. Na década de 1980 centrouse máis en motivos filosóficos e emocionais en combinación coa historia e a época actual e mais tamén de problemas políticos e sociais, con frecuencia asociados coa cultura e a mitoloxía letoa. En especial, a colección poética Debesis, debesis de 1988 salienta por esa visión do destino tráxico da nación letoa e a súa vontade de liberdade. (1988).
Ao primeiro, o seu treatro desenvolveuse como unha continuación da súa poesía, nas súas pezas combinaba forte caracteres individuais con temas da historia, dos mitos e da identidade nacional. A súa peza máis popular foi un libreto para a ópera rock míticos-simbólica Lāčplēsis (1987) que se converteu nun símbolo do terceiro espertar letón
A súa infancia influenciou fortemente toda a súa obra e particularmente está presenta na súa prosa, na novela autobiográfica Pieci pirksti(2013) e en “Paradīzes putni”(2018) que narra a ocupación e a infancia no réxime da Unión Soviética.
Sufrimento
miniatura|dereita|O martirio de San Felipe, de José de Ribera O sufrimento é a emoción motivada por calquera condición que someta ao noso sistema nervioso ao desgaste. O sufrimento, como calquera outra sensación, pode ser consciente ou inconsciente. Cando se manifesta de forma consciente faino en forma de dor e/ou infelicidade, cando é inconsciente tradúcese en esgotamento e/ou cansazo.
Espoo
Espoo, en finés, (Esbo en sueco) é unha cidade situada na costa sur de Finlandia. Forma parte da Área Metropolitana de Helsinqui xunto con Helsinqui, Vantaa e Kauniainen. Espoo está situado ao oeste de Helsinqui e Vantaa, mentres que encerra a Kauniainen. Outros municipios próximos son Nurmijärvi e Vihti no norte e Kirkkonummi no Oeste.
A superficie total de Espoo é de 528 km² e a súa poboación compóñena unhas 235.000 persoas (31-12-2006).
Historia
Aínda que os primeiros habitantes de Espoo chegaron durante os séculos XII e XIII, non foi ata os anos 50 do século XX cando comezou o seu maior desenvolvemento. Debido á súa proximidade con Helsinqui, Espoo converteuse nun lugar de residencia para os traballadores da capital.
Demografía
A súa poboación creceu dende os 22.000 habitantes en 1950 até os 210.000 no ano 2000. A media de incremento da poboación entre o ano 1964 e o 2006 é duns 3.900 habitantes anuais. Continúa o incremento de poboación, mais nos últimos anos faino a un ritmo moito menor.
Evolución do número de habitantes (31 de decembro):
A poboación por nacionalidade era o 1 de xaneiro de 2007: 95.1% nacionalidade finesa e 4.9% outra nacionalidade. A relixión do 77.4% da poboación era a luterana, 1.3% ortodoxa, 1.3% outras crenzas, e o 19.9% dos cidadáns non tiña afiliación relixiosa ningunha.
Situación
miniatura|250px|Zona residencial en [[Tapiola 2001]] O obxectivo da cidade foi a de desenrolarse preservando a natureza, o que conduciu a unha peculiar planificación da cidade baseada na construción de diversos núcleos urbanos separados entre eles por amplos espazos de zonas verdes e bosques. Espoo está así dividida nas seguintes áreas: Espoon keskus, Espoonlahti, Kalajärvi, Kauklahti, Leppävaara, Matinkylä-Olari, e Tapiola.
A Universidade Politécnica de Helsinqui encóntrase en Otaniemi, Espoo, distrito no que residen as sedes de diversos institutos de investigación e empresas tecnolóxicas, por exemplo Nokia.
O seu equipo de fútbol é o FC Honka Espoo cuxo estadio se chama Tapiolan Urheilupuisto.
Leyssard
Leyssard é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Rowdy Rowdy
"Rowdy Rowdy" é o segundo single lanzado polo rapeiro 50 Cent, tralo lanzamento de "How to Rob". A canción foi usada na banda sonora do filme "In Too Deep" xunto a "How to Rob" e contén a liña "Estes negros da industria están comezando a buscar algo para xantar" da devandita canción. A canción foi acompañada por un videoclip, xunto con "Life’s on the Line", que inclúe clips da película.
Ángel Senra
Ángel Senra Fernández, nado en Santa Cristina de Barro (Noia) en 1860 e finado na Coruña o 2 de abril de 1932, foi un empresario e político galego. Foi alcalde da Coruña en 1931.
Castro de Coaña
O castro data do século I, perdendo importancia a partir do século III. Foi o primeiro castro que se estudou. É actualmente Monumento Histórico Artístico e conta desde 1993 cunha Aula Didáctica.
Ángel Senra
Traxectoria
Traballou como aprendiz e despois como operario en Brión, Santiago, Ordes e Oza dos Ríos. Estableceu o seu primeiro taller no Burgo. Trasladouse ao Portazgo e de alí a Monelos, establecéndose finalmente na rúa da Alameda da Coruña. Pasou despois a San Andrés e o Cantón Grande, onde instalou a súa primeira fábrica de calzado, que trasladou en 1912, a un local edificado nas hortas de Pernas. Durante a primeira guerra mundial subministrou ao exército francés. En 1924 montou unha gran fábrica de calzado na Parromeira. A fábrica chegou a exportar ata mil pares de zapatos diarios, unha gran parte para países suramericanos.
Castro de Coaña
Morfoloxía
O castro consta dunha acrópole rodeada dunha muralla, que só se conserva na súa parte oeste, un poboado defendido cunha muralla máis débil e cun baixo nivel de urbanización, pola desorde construtiva que amosan as vivendas, exentas e, na maioría, de planta circular. Fóra das fortificacións hai un terceiro espazo que é coñecido como o recinto sacro, onde destaca a existencia de estanques.
Arqueoloxía
O castro foi escavado por José María Flórez en 1877; por Antonio García Bellido e Juan Uría Riu en 1940; e por Francisco Jordá Cerdá en 1958.
Ángel Senra
Traxectoria
Membro da Cámara de Comercio, Industria e Navegación da Coruña, durante moito tempo foi vicepresidente primeiro. Republicano, foi concelleiro e tenente de alcalde en varias corporacións. Coa proclamación da Segunda República foi nomeado gobernador civil interino. E o 17 de abril foi elixido, por unanimidade, alcalde da cidade. Mantívose no cargo ata o 26 de agosto de 1931, cando presentou a súa dimisión por motivos de saúde. Faleceu un ano despois. miniatura|Tumba de Ángel Senra no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña. ]]
As Aveas, Oza, Carballo
As Aveas é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
Johnny Pacheco
. Juan Zacarías Pacheco, artisticamente coñecido como Johnny Pacheco, nado o 25 de marzo de 1935 en Santiago de los Caballeros, é un músico dominicano de salsa, e unha das figuras máis influentes deste ámbito. É un dos cofundadores do selo Fania.
Serra do Pisco
A serra do Pisco é unha cordilleira transfronteriza galaico-portuguesa, cunha altura máxima de 989 metros sobre o nivel do mar. Está situada principalmente no distrito portugués da Guarda, cunha orientación xeral norte-sur.
Lingua kabardina
miniatura|Un falante de kabardino. A lingua kabardina (en kabardino: Адыгэбзэ, tamén chamada Къэбэрдей Адыгэбзэ ou Къэбэрдейбзэ) é unha das dúas linguas literarias do circasiano, sendo a outra o adigueo, co cal está estreitamente relacionado. É falada polo pobo kabardino, principalmente en partes de Kabardino-Balkaria e Karachay-Cherkessia así como pola diáspora kabardina que habita nos Estados Unidos, Ucraína, Turquía, Siria, Xordania e Alemaña. Ten 47 ou 48 fonemas consoánticos, dos cales 22 ou 23 son fricativos.
Cuñas, A Pena, Cenlle
Cuñas é un lugar da parroquia de San Lourenzo da Pena, no concello ourensán de Cenlle. Segundo o IGE, en 2020 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres).
Patrimonio
Aquí está o Santuario de San Bieito (1751), un dos máis importantes dos situados na comarca do Ribeiro na honra de San Bieito.
Neste lugar atópase unha casa do século XVII con arco de medio punto de grandes doelas. Nela hai un escudo con catro particións: un oso subindo a un piñeiro; unha torre; cinco bandas diagonais; un piñeiro do que saen dúas ás. Posiblemente da familia Pardo e Piñeiro.
Outro dos edificios emblemáticos da parroquia é a adega de principios do século XII, que no seu día formou parte das propiedades do Mosteiro de San Clodio. Consta de dúas edificacións, restauradas mantendo o aspecto orixinal, nunha delas, mantén o seu antigo lagar.
Festas
As festas patronais teñen lugar entre o 10 e o 12 de xullo.
Salgueiro branco
O salgueiro branco (Salix alba) é unha especie de salgueiro (familia das salicáceas) de rápido crecemento nativa de Europa e do oeste e centro de Asia. O nome deriva do ton abrancazado do envés das súas follas. Desta especie obtense o ácido salicílico usado na menciña. É unha árbore común nas ribeiras galegas.
O vimieiro dourado (Salix alba 'Vitellina') é unha variedade desta árbore de pólas douradas común nos prados galegos para tirar os vimes, coma ocorre co vimieiro común.
Descrición
É unha árbore de folla caediza de mediano ou gran tamaño que pode acadar os 30 m de altura, cun toro que chega ao metro de diámetro e cunha copa irregular. A casca é pardo cinsenta cunhas fendas profundas nos exemplares vellos. Os gomos acostuman ser pardo cinsentos ou pardo verdosos. As follas son máis pálidas cás doutros salgueiros por mor da camada de peluxe que cobre as follas especialmente polo envés; son duns 5–10 cm de longo e 0,5-1,5 cm de largo. As flores prodúcense cedo na primavera en candeas, e son polinizadas por insectos. É unha especie dioica, con candeas (amentos) masculinase femininas en árbores separadas; as candeas masculinas teñen 4–5 cm de longo, as femininas 3–4 cm de longo durante a polinización, alongándose cando o froito vai chegando. Na maduración, a mediados do verán, as candeas femininas comportan numerosas cápsulas miúdas duns 4 mm, con cadansúas numerosas sementiñas que incorporan unha especie de peluxe abrancazada que facilita o espallamento co vento.
Distribución
Áchase en zonas temperadas, como o centro e sur de Europa, o norte de África e o oeste asiático, aínda que, en menor medida, tamén se pode ver en América do Norte. Cómpre de lugares húmidos e lameiros, e non atura as temperaturas extremas. En Galiza é común na beira dos ríos e regueiros de todo o país.
Doenzas
Por mor a que medra axiña está exposto a enfermidades que acurtan a súa vida, como a antracnose, causada polo fungo Marssonina salicicola, e a marca de auga, causada pola bacteria Brenneria salicis. Estas doenzas poden supor un gran problema en leiras de cultivo e en exemplares utilizados coma árbores ornamentais.
Usos
miniatura|120px|left|Extracto de Salix alba. A súa madeira é flexíbel e pouco densa, e se emprega para fabricar mistos, entre outros trebellos.
Usos medicinais
Hipócrates escribiu no século V a. C. acerca dunha substancia agre extraída do salgueiro branco e que podía calmar as dores e amainar a febre. Os nativos indios americanos xa a usaban antigamente para as dores de cabeza, febres, dores musculares, e reumatismos. Máis tarde, no ano 1763, o reverendo Edward Stone comprobou que, efectivamente, o salgueiro branco diminuía a febre. A casca do salgueiro branco contén unha substancia chamada salicina, da que se obtén o ácido salicílico, predecesor da actual aspirina. A salicina reduce a sensación de dor e, ademais de propiedades analxésicas, posúe propiedades antiinflamatorias, e antipiréticas.
Taxonomía
Salix fausta Gand.
Salix vitellina L.
Tintín (personaxe)
Tintín é un personaxe de cómic creado polo debuxante belga Hergé e que protagoniza a serie As aventuras de Tintín xunto co seu can Milú.
Evolución
Tintín aparece por primeira vez en Le Petit Vingtième, suplemento infantil do diario belga Le Vingtième Siècle (o século vinte) o 10 de xaneiro de 1929. Xa desde a primeira historieta a Tintín acompáñalle un can branco chamado Milú.
Orixinariamente é un reporteiro de Le Petit Vingtième. Máis adiante seguirá sendo reporteiro, aínda que non se dirá de que publicación e de feito nunca lle veremos actuar como tal. Ao principio o seu compañeiro é só o can Milú, pero a partir do noveno álbum, O caranguexo das tenaces de ouro, acompañaralle tamén o capitán Haddock e ocasionalmente outros personaxes secundarios, como o profesor Tornasol, Bianca Castafiore ou os irmáns Hernández e Fernández. Ata Tintín no país do ouro negro, o protagonista vive co seu can nun piso situado no número 26 da rúa Labrador, nunha cidade mal definida aínda que de xeito evidente trátase de Bruxelas. A partir do álbum mencionado, trasládase ao castelo de Moulinsart, residencia do capitán Haddock.
Descrición
Tintín é novo, louro e baixo e ten un característico topete. A súa idade é difícil de determinar: non é adolescente pero tampouco adulto. Como adoita ocorrer cos personaxes de cómic, Tintín apenas cambia ao longo dos anos. Desde 1929 ata 1976 manterá o seu aspecto xuvenil e a súa vestimenta variará pouco, apenas a cor dos calcetíns ou o da camisa. Só na última das súas aventuras publicadas, Tintín e os pícaros cambiará os seus bombachos por uns pantalóns campá, máis á moda. En canto ao seu carácter, encarna a perfecta bondade, non fuma, non bebe salvo contadas ocasións máis que auga e non parece ter interese algún polo sexo. Non parece ter ningunha afección en particular nin practica ningún deporte, aínda que lle gustan os paseos polo campo e nalgunha ocasión móstrasenos facendo ximnasia caseira e despois ioga. É extremadamente intelixente e enxeñoso, ten bastante máis forza física da que aparenta, unha incrible facilidade para os idiomas e sabe conducir todo tipo de vehículos, incluídos avións e carros de combate. Tamén é un bo tirador. É moi sensible ante a inxustiza e capaz de sacrificarse por socorrer aos débiles. En Tintín no Tíbet un lama dirá que ten o "corazón puro".