cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Piñeiro, San Pedro de Neiro, A Fonsagrada
O Piñeiro é un lugar da parroquia de San Pedro de Neiro, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Pradairo, San Pedro de Neiro, A Fonsagrada
Pradairo é un lugar da parroquia de San Pedro de Neiro, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
LunaJets
LunaJets é unha empresa privada de alugueiro de avións de negocios, fundada en 2007 por Eymeric Segard en Xenebra (Suíza), onde ten a súa sede. Ten oficinas tamén en Londres, París, Mónaco, Riga e Dubai.
A compañía non posúe ningún avión en propiedade; o seu modelo de negocio consiste en conectar os operadores e propietarios de avións privados con clientes finais. Ao longo dos anos, LunaJets desenvolveu unha rede global de 350 operadores con acceso a 4.800 avións, tanto turbohélices coma jets a reacción que varían en tamaño, desde very light jets, coma o Cessna Citation Mustang, ata avións VIP, coma os Boeing Business Jet (BBJs) ou os Airbus Corporate Jets (ACJs).
Forma parte das alianzas European Business Aviation Association (EBAA) e da National Business Aviation Association (NBAA). Posúe a certificación ARGUS (filial de SGS).
Historia
Nese momento o empresario Richard Branson, xunto con Scott Duffy, lanzou un proxecto similar chamado Virgin Charter, onde se potenciaba o jet-sharing (compartir avión privado) e a revenda de asentos, modelos de negocio que LunaJets non compartiu. Virgin Charter, que nese momento empregaba a 100 persoas, detivo as súas operacións en 2009 cando o alugueiro de avións privados caeu drasticamente debido á crise financeira. Nese mesmo ano 2009, LunaJets lanzou o seu sitio web, especializado en servizo completo e baixas comisións en voos privados baixo demanda.
En 2010, LunaJets rebautizouse como provedor de voos chárter de baixo custo baixo o slogan “fly private at the best price” (voa en privado ao mellor prezo), ofrecendo voos a demanda e voos baleiros (empty-legs). Ese mesmo ano abriron unha oficina en Hungría.
En 2017 a empresa superou os 40 empregados, contando 20 nacionalidades e 12 idiomas. LunaJets alcanzou os 60 millóns de francos suízos en vendas anuais en 2018, o que representa un aumento do 40% con respecto ao ano anterior. Además, en 2018 a empresa organizou preto de 5.000 voos, un 35% máis ca o ano anterior. Ese mesmo ano foi a primeira vez que a revista económica Bilan premiou á empresa como mellor empregador do ano. O crecemento da compañía foi notable: En 2010 venderon unhas 550 prazas e contaban cuns 10 empregados e para 2019 xa subiran a 6.000 voos e uns 50 empregados.
En 2021, LunaJets alcanzou os 100 millóns de francos suízos en vendas anuais, máis de 8.000 voos organizados e 60 empregados repartidos en seis oficinas: Xenebra, París, Londres, Riga, Mónaco e Dubai. Ese mesmo ano superou a cifra de máis de 1.100 novos clientes que cobren voos de longo alcance en todos os continentes, así como operou voos chárter de urxencia desde Cabul. Na actualidade lidera os servizos de jet chárter en Europa.
Modelo de negocio
O modelo de negocio de LunaJets baséase en alugar jets privados ofrecendo os mellores prezos do mercado. A súa función é poñer en contacto os propietarios dos avións de negocios cos clientes finais. Para poder ofrecer os mellores prezos baséanse no poder adquisitivo e nunha tecnoloxía propia desenvolvida polo equipo, que lles permite ofrecer un servizo 24 horas.
LunaSolutions
LunaSolutions, fundada en 2020, ofrece un servizo personalizado a aqueles que desexen vender ou intercambiar avións privados. Estes poden ser clientes privados, corporativos ou incluso gobernos. O obxectivo é brindarlles o asesoramento axeitado e individualizado para a adquisición ou venda de jets privados. As súas oficinas ubícanse en Xenebra, Londres e París. Grazas á experiencia de máis de 10 anos de LunaJets no sector, o coñecemento sobre aeronaves é moi completo e avanzado para unha solución a medida de cada cliente.
LunaGroup Charter
LunaGroup Charter funciona de maneira similar a LunaJets, dedicado á localización de avións privados pero para grupos grandes, cos mesmos principios de efectividade e transparencia, adaptando as necesidades do grupo na busca da mellor solución para calquera destino e lugar de partida. En 2022, LunaGroup Charter bateu o récord de 5.500 pasaxeiros voando o mesmo día para o Torneo das Seis Nacións de rugby.
LunaLogistik
LunaLogistik adícase a axudar a clientes particulares e corporacións co servizo de transporte e envío de mercadorías por vía aérea. Estas cargas poden ser desde valiosas obras de arte, documentos importantes, produtos perigosos, ou mercadorías grandes e pesadas. As oficinas atópanse en Xenebra e Londres.
Certificacións e asociacións
miniatura|Logo da EBAA LunaJets conta coa certificación ARGUS, o símbolo de excelencia máis respectado dentro da industria da aviación, sendo unha filial do grupo francés SGS. En 2015 foi a primeira empresa de voos chárter en obter esta certificación fóra dos Estados Unidos, renovada dous anos máis tarde.
LunaJets pertence a The Air Charter Association como axente certificado de ARGUS. Esta certificación está plantexada para promover maiores niveis de seguridade e atención ao cliente. Ofrecen consultoría de aviación, estándares de auditoría global e analítica aeronáutica.
Patrocinios
miniatura|Veleiro IMOCA La Fabrique Desde 2011 LunaJets patrocina o equipo de vela Aleph Sailing Team. En 2014 convertíronse en socios de The Womanity Foundation, en Suíza. No verán de 2016 LunaJets patrocinou o Stile F Squadra Corse no Blancpain GT Series, unha carreira anual de GT3 no Circuíto Paul Ricard, en Le Castellet (Francia).
En 2017, anunciaron o seu apoio á World Bicycle Relief, organización sen ánimo de lucro que reparte bicicletas a nivel global, como parte do seu programa de responsabilidade social corporativa. Un ano máis tarde renovaron o seu compromiso coa organización.
Ese mesmo ano patrocinaron un catamarán de aluminio easy-to-fly chamado Luna. En 2018, foi o primeiro easy-to-fly en gañar a carreira Bol d'Or Mirabaud, no lago Léman de Xenebra.
En 2022 LunaJets converteuse no patrocinador da Scuderia Monte-Carlo (filial de Ferrari en Mónaco) para o campionato Ferrari Challenge en Europa e apoiando á Fundación Eden, para a construción dun orfanato e unha escola en Cotonou (Benín). O seu piloto, o monegasco Willem van der Vorm, venceu o campionato de 2021.
Frota
A frota á que ten acceso LunaJets, dentro das categorías Very Light Jets (en xeral, de 4-5 asentos), Light Jets (5-8 asentos), Super Light Jets (6-8 asentos), Midsize Jets (6-9 asentos), Super Midsize Jets (7-9 asentos), Large Jets (10-12 asentos), Super Large Jets (12-15 asentos), Long Range Jets (12-15 asentos), Turboprops, VIP Airliner e Regional Jet Airliner; está formada polas seguintes aeronaves:
A Bugariña, Godóns, Covelo
A Bugariña é un lugar da parroquia de Godóns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Chan de Souto, Godóns, Covelo
Chan de Souto é un lugar da parroquia de Godóns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Arcadia (unidade periférica)
Arcadia (Αρκαδία pronunciado [ɐr.kɐˈði.ɐ]) é unha das unidades rexionais de Grecia. Forma parte da rexión administrativa do Peloponeso, na parte centro-oriental da península do Peloponeso. Toma o seu nome da figura mitolóxica Arcas.
Mitoloxía e arte
esquerda|miniatura|300x300px| " Les Bergers d'Arcadie " de [[Nicolas Poussin .]] Na mitoloxía grega, era o fogar do deus Pan. Nas artes do Renacemento europeo, Arcadia celebrouse como un deserto virxe e harmonioso. Porén, ese topos para os gregos era situado en Sicilia, asimilando Arcadia a unha rexión non especialmente próspera.
A frase latina Et en Arcadia ego, que se pode traducir como "Aínda en Arcadia estou eu", é un exemplo de memento mori, un recordatorio de precaución da natureza transitoria da vida e da inevitabilidade da morte. A frase adóitase asociar cunha pintura de 1647 de Nicolas Poussin, tamén coñecida como "Os pastores arcadios". No cadro a frase aparece como unha inscrición nunha tumba descuberta por figuras xuvenís con vestimenta clásica.
Xeografía e clima
Arcadia é unha unidade rexional montañosa e rural que comprende preto do 18% da superficie terrestre da península do Peloponeso. É a maior unidade rexional da península. Segundo o censo de 2011, conta cuns 86.000 habitantes; a súa capital, Trípoli, ten uns 30.000 habitantes na cidade propiamente dita, e uns 47.500 en total na área metropolitana maior. Está formada en parte por terras de cultivo e, en maior medida, prados e matogueiras ou garrigas dexeneradas. Tamén conta con tres cadeas montañosas, con presenza forestal principalmente en altitudes superiores aos 1000 metros: Mainalo, estación de esquí de inverno, situada no centro norte; Parnon no centro sur; e o monte Lykaion, famoso pola historia antiga e os mitos asociados a el, no suroeste. O seu clima presenta veráns cálidos e invernos suaves no leste, sur e naquelas partes da zona central que están a menos de 1000 metros sobre o nivel do mar. O outono e o inverno son principalmente chuviosos, excepto nas montañas do oeste e norte, Taygetus e Mainalo, que están nevadas no inverno.
Xeoloxía e hidroxeoloxía
esquerda|miniatura| Conca pechada Vlacherna/Hotoussa/Kandila miniatura| Lago temporal Argon Pedion, marzo de 2019 Arcadia é case totalmente montañosa e forma parte da plataforma calcaria do Peloponeso. Toda a península estaba formada por unha intensa tectónica (fallas, acabalgamentos e metamorfismos). Na parte central arredor da rexión de Trípoli desenvolveuse unha forma especial de topografía, un fenómeno xeoloxicamente fascinante: hai varias chairas e "concas intramontañosas", mesmo "concas pechadas": os 30 km de lonxitude "Tripoli-Plateau", "Argon Pedion", Conca de Levidi, Conca de Vlacherna Arcadia /Hotoussa/ Kandila. A peculiaridade das chairas e cuncas é o resultado da intensa carsificación: a auga fíltrase no subsolo, en lugar de erosionar e drenar a topografía polas vías de auga superficiais. Toda a drenaxe discorre por pónors (en grego: καταβόθρες, katavothres) e vías navegábeis subterráneas. O problema adicional para as actividades rurais nas concas: cando as choivas invernais son intensas, o chan está inundado ou xorden lagos temporais, aínda hoxe, xa que a drenaxe a través dos katavothres adoita ser demasiado lenta para comezar o cultivo a tempo.
Historia
miniatura| Paisaxe de Arcadia.
Historia moderna
miniatura|296x296px| O comandante Panagiotis Kephalas izaba a bandeira de Maniot en Trípoli (Tripolitsa), a capital de Arcadia, despois do exitoso asedio. Arcadia foi un dos centros da Guerra de Independencia grega que viu vitorias nas súas batallas, incluída unha en Trípoli. Despois da guerra revolucionaria, Arcadia foi finalmente incorporada ao novo estado grego, creceu economicamente e tivo pouca emigración. No século XX, experimentou unha gran perda de poboación debido á emigración maiormente cara ás Américas. Moitas vilas perderon a metade dos habitantes, e xurdiu o temor de que se convertesen en cidades fantasma.
Riotorto, San Pedro de Neiro, A Fonsagrada
Riotorto é un lugar da parroquia de San Pedro de Neiro, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Arcadia (unidade periférica)
Historia moderna
Un terremoto de 5,9 graos na escala de magnitude Richter sacudiu Megalópoli e os seus arredores en 1965. Moitos edificios foron destruídos, deixando a xente sen fogar. Nun par de anos, os edificios foron reconstruídos de forma antisísmica. Este terremoto revelou unha fonte subterránea de lignito na zona, e en 1967 comezou a construción da central eléctrica de Megalopoli, que comezou a funcionar en 1970. A zona mineira ao sur da planta é a maior área mineira da península e continúa até a actualidade cun asentamento trasladado.
En xullo e agosto de 2007 os incendios forestais causaron danos en Arcadia, especialmente na montaña.
En 2008, unha teoría proposta polo clasicista Christos Mergoupis suxeriu que os restos momificados de Alexandre Magno (non a súa tumba real), poden estar de feito localizados en Gortynia-Arkadia. A investigación mencionouse en CNN International en maio de 2008.
Lingua
Cando, durante a Idade Escura grega, o grego dórico foi introducido no Peloponeso, a lingua grega arcadochipriota máis antiga aparentemente sobreviviu en Arcadia. O arcadociprio nunca se converteu nun dialecto literario, pero sábese polas inscricións. Tsan é unha letra do alfabeto grego que aparece só en Arcadia, con forma de cirílico И ; representa unha africada que se desenvolveu a partir de labiovelares nun contexto onde se converteron en t noutros dialectos.
A lingua tsakoniana, aínda falada na costa da Arcadia moderna (pero no período Clásico considerada a costa sur de Argólida contigua a Arcadia), é un descendente do grego dórico e, como tal, é un exemplo excepcional dun dialecto rexional supervivente do grego arcaico. As principais cidades de Tsakonia son as cidades costeiras de Arcadia de Leonidio e Tyros.
Administración
miniatura| Megalópoli miniatura| Leonidio miniatura| Karitaina miniatura| Dimitsana miniatura| Antigo xacemento de Orcómeno (Arcadia) e a cunca do [[Carso|Karst, na época de Pausanias (110 d. C. – ca. 180) cun lago]] A unidade rexional Arcadia está subdividida en 5 concellos. Estes son (número como no mapa do infobox):
Prefectura
Como parte da reforma do goberno de Kallikratis de 2011, a unidade rexional Arcadia foi creada a partir da antiga prefectura de Arcadia ( Νομός Αρκαδίας  ). ). A prefectura tiña o mesmo territorio que a actual unidade rexional. Paralelamente, reorganizáronse os concellos, segundo o seguinte cadro.
Provincias
Arcadia estaba dividida en catro provincias (hoxe non teñen ningún estatuto legal en Grecia):
Cidades e vilas antigas e modernas
As principais cidades da Arcadia moderna son Trípoli, Astros, Vytina, Dimitsana, Lagkadia, Tyros, Leonidio, Levidi, Megalopoli e Stemnitsa.
As cidades antigas inclúen Acacesium, Asea, Astros, Athinaio, Daseae, Falaisia, Gortys, Hypsus (Stemnitsa), Heraia, Lusi, Lykaio, Lycosura, Mantineia, Megalopolis, Orchomenus (Orchomenos, Trapezi ), Thoknia (Orchomenos) Tropaia, Trípoli, Tyros, outras cidades inclúen Basilis, Caphyae, Charisia, Ellison, Enispe, Kaous, Karyes, Methydrio, Melangeia, Oryx, Paroria, Pelagos, Rhipe, Stratia, Teuthis e varias máis. As cidades que antes pertenceron a Arcadia inclúen Alea (agora en Argos), Amilos (agora en Acaia) e Phigalia (agora en Elis).
Economía
Unha central termoeléctrica que produce electricidade para a maior parte do sur de Grecia, opera ao sur de Megalópoli, xunto a mina de carbón.
Transporte
A autoestrada 'Moreas' (A7, E65) conecta Trípoli con Corinto e Atenas. Estendese máis ao suroeste até Megalopoli e Kalamata.
Arcadia ten dous túneles. O de Artemisio abriuse primeiro, seguido do túnel ao leste de Megalópole; ambos serven o tráfico que circula entre Mesenia e Atenas.
Escleractinias
miniatura|260px|Diagrama que mostra a estrutura dun pólipo de coral, co [[coralito, o cenosarco e o cenósteo.]]
Os escleractinias, ou escleractinios, Scleractinia, chamados vulgarmente corais duros ou corais pétreos, constitúen unha orde de cnidarios antozoos da sublcase dos hexacoraliarios.
Son antozoos exclusivamente mariños que non presentan o estado de medusa, polo que o seu ciclo de vida comprende exclusivamente o estado de pólipo. Anatomicamente son moi similares ás anemones de mar, pero diferéncianse delas en que xeran un esqueleto duro calcario, aínda que, como elas, están armados con células urticantes coñecidas como cnidocitos. Como en todos os hexacoraliarios, o número de tentáculos é seis ou de múltiplos de seis. Poden encontrarse moi distintas formas, tamaños e coloracións dentro dos corais desta orde.
Estes pólipos teñen un corpo cilíndrico coroado por un disco oral no que se abre a boca rodeada de tentáculos. Aínda que algunhas especies son solitarias, a maioría son coloniais. O pólipo fundador da colonia aséntase e comenza a segregar carbonato cálcico para protexer o seu brando corpoo. Os corais solitarios poden medir até 25 cm de ancho, pero nas especies coloniais os pólipos adoitan medir só uns poucos milímetros de diámetro. Estes pólipos reprodúcense asexualmente por xemación, pero permanecen unidos entre si, formando unha colonia de clons de múltiples pólipos cun esqueleto común, que pode ter até varios metros de diámetro ou de altura segundo as especies.
A forma e a aparencia de cada colonia depende non só da especie, senón tamén da súa situación, profundidade, de se as augas sen moi movidas ou pouco, e doutros factores. Moitos destes corais que viven en augas pouco profundas conteñen organismos unicelulares simbiontes coñecidos como zooxantelas dentro dos seus tecidos. Estas danlle a súa cor ao coral que, polo tanto, pode variar en tonalidade dependendo da especie de simbionte que conteña.
Os corais duros ou pétreos reprodúcense tanto sexual como asexualmente. A maioría das especies liberan os gametos no mar, onde ten lugar a fecundación, e as larvas (plánulas) desprázanse como parte do plancto, pero algunhas especies incuban os seus ovos. A reprodución asexual nas especies coloniais prodúcese principalmente por fragmentación, cando parte da colonia se desprende e vai a asentarse noutra parte.
Descrición
A orde foi descrita en 1900 polo zoólogo británico Gilbert Charles Bourne, no seu traballo "The Anthozoa", pp. 1-84, en: Lankester E .R. (ed.) ''A Treatise on Zoology. Part II. The Porifera and Coelenterata''. Londres: Adam & Charles Black.
Etimoloxía
O nome científico Scleractinia está formado polos elementos do latín científico scler- e -acti-, e a terminación -nia.
Nota. O xénero feminino adoptado aquí débese a que actinia é feminino; porén, en todas as linguas románicas os nomes das ordes de animais son mascculinos, de aí a duplicidade empregada.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a orde coñeceuse tamén polo sinónimo:
Clasificación
Na actualidade recoñécense na orde as seguintes familias:
Ademais, hai algunhas incertae sedis.
Metzingen
Metzingen (en alemán: [ˈmɛt͡sɪŋən]) é unha cidade de Suabia cuns 22.000 habitantes, no condado de Reutlingen, Baden-Württemberg, Alemaña, 30 km ao sur de Stuttgart.
Escleractinias
Características
O nome de escleractinios débese a que posúen escleritos que lles dan protección. Estes escleritos, de consistencia dura son producidos por células especializadas (os esclerócitos) e están constituídos por calcita, unha das formas alotrópicas do carbonato de calcio. Por iso dise que segregan un esqueleto de carbonato de calcio. Este elemento subminístralles a textura dura, grazas á cal, desde o Triásico superior, os corais escleractinios pasaron de ser unha parte minoritaria das comunidades arrecifais a constituír os bloques básicos da construción dos arrecifes coralinos tropicais.
Metzingen
Xeografía
As seguintes cidades e municipios están nos límites de Metzingen, chámanse o nome comezando polo norte e pertencen ao distrito de Reutlingen e ao distrito de Esslingen: Riederich, Grafenberg, Kohlberg, Neuffen, Dettingen an der Erms, St. Johann, Eningen unter Achalm e Reutlingen.
Idade Media e Moderna
Metzingen mencionouse por primeira vez en documentos de 1075. O cultivo do viño propiciou unha expansión da riqueza arredor de 1600. Desde principios de 1600 estivo baixo a xurisdición de Oberamt Urach. Durante a Guerra dos Trinta Anos, Metzingen sufriu unha destrución considerable, e dous terzos da poboación morreron nunha epidemia de peste pouco despois.
Escleractinias
Características
O esqueleto individual de cada pólipo denomínase coralito, e o esqueleto conxunto da colonia, cenósteo. O conxunto do cenósteo e os coralitos coñécese como corallum.
Metzingen
Idade Contemporánea
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Metzingen_Weinberg.jpg/220px-Metzingen_Weinberg.jpg|miniatura| Metzingen Weinberg|esquerda Desde o 1800 Metzingen estivo baixo as xurisdicións conxuntas do condado de Urach e Schwarzwald; e finalmente baixo a xurisdición do condado de Schwarzwald desde a abolición do Oberamt até o final da Segunda guerra mundial, cando foi reasignado á xurisdición de Reutlingen (distrito).
Escleractinias
Características
Pola súa participación na conformación de arrecifes e por conteren zooxantelas simbióticas no seu endoderma denomínanse tamén corais hermatípicos. Nestes corais con zooxantelas encóntrase unha alta relación entre a fotosíntese e os niveis de calcificación, xa que, nos períodos de luz preséntase maior acreción do esqueleto dos escleractinios que os que se dan sen a presenza da mesma. Este feito permite afirmar que efectivamente a fotosíntese beneficia a calcificación, pero non é posíbel asegurar que un aumento da calcificación favoreza a presenza de carbono inorgánico que poida ser útil para a fotosíntese.
Metzingen
Idade Contemporánea
Despois da industrialización, construíronse diferentes fábricas téxtiles en Metzingen. En 1859, Metzingen conectouse á liña de ferrocarril de Tubinga a Stuttgart.
Escleractinias
Características
Para a aparición de corais hermatípicos é necesario que se dean unhas determinadas condicións:
Metzingen
Barrios
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/1873issue_W%C3%BCrttemberg_F%C3%A4cher_Metzingen.jpg/100px-1873issue_W%C3%BCrttemberg_F%C3%A4cher_Metzingen.jpg|esquerda|miniatura|111x111px| Metzingen no [[Reino de Württemberg|Reino de Wurtemberg preto de 1873]]Desde a reforma municipal de 1974, a cidade de Metzingen inclúe Neuhausen e Glems.
Escleractinias
Características
Os corais anhermatípicos carecen de zooxantelas e dependen enteiramente da captura de plancto para a suúa alimentación. Porén, algúns deles presentan especies consideradas como "construtoras de arrecifes", como é o caso de Madrepora oculata ou de Lophelia pertusa, principais construtoras de arrecifes en augas frías, en localizacións situadas a máis de 2 000 m de profundidade.
Metzingen
Barrios
Glems ten uns 1.000 habitantes e está situado a uns 5 quilómetros do núcleo da cidade nun val lateral do val do Erm. Até principios do século XX, Glems era predominantemente agrícola. A partir de 2022, Glems aínda ten algúns agricultores a tempo completo que garanten unha xestión sostible da paisaxe e fornecen produtos da agricultura rexional. Os pastores locais contribúen á preservación da paisaxe cultural do Albtrauf, zonas de difícil xestión. Consérvanse edificios do século XVII como a igrexa, o concello e a lagar. Glems renovou o seu centro da cidade desde 2000 e ten unha panadería activa na aldea e o Glemser Kelter é un edificio catalogado, usado como museo de árbores froiteiras, sidra e edificio comunitario. A planta de almacenamento por bombeo Glems (Tiefenbachtalsperre ou Glemstalsperre) foi construída en 1962 para abastecer de electricidade á rexión, está situada a uns 1,6 km ao suroeste da cidade de Metzingen.
Escleractinias
Número de especies e distribución
A orde comprende unhas 1 300 especies,, das cales 656 son construtoras de arrecifes que viven en augas tropicais soleadas, e outras 669 especies non son construtoras de arrecifes, e viven tamén en augas temperadas e polares, localizándose até os 6 000 m de profundidade.​
Metzingen
Política
O concello ten 26 escanos, dos que a CDU ten 7. Desde o 8 de febreiro de 2009, Ulrich Fiedler (neutral) é o alcalde de Metzingen co 93% de todos os votos na segunda votación.
Escleractinias
Número de especies e distribución
No Atlántico tropical occidental recoñécense 197 especies, 118 delas distribuídas no Caribe colombiano, mentres que no Pacífico rexístranse 37 especies nas augas colombianas, fronte ás 124 da totalidade do Pacífico oriental.
Metzingen
Irmandamentos
Metzingen está irmandada con:
Escleractinias
Rexistro fósil
Hai poucas evidencias nas que basear unha hipótese sobre a orixe dos escleractinios. Sábese moito sobre as especies modernas, pero moi pouco sobre os espécimes fósiles, que apareceron por primeira vez no rexistro no Triásico medio, hai uns 240 millóns de anos. E non foi até 25 millóns de anos máis tarde cando se converteron en importantes construtores de arrecifes, éxito que quizais fora o resultado de asociárense con algas simbóticas.
Metzingen
Economía
Hugo F. Boss, nado en Metzingen, fundou a factoría de Hugo Boss na vila e aínda ten a súa sede alí. Comezou primeiro coa súa fábrica e logo foi seguida por outras empresas (p. ex Burberry, Reebok, JOOP!, Strenesse, Escada, Bally, Puma, Nike, Adidas, Tommy Hilfiger, etc.) que ofrecen unha gama da súa roupa a prezos reducidos. Hai máis de 80 das chamadas "tendas outlet". Esa zona de tendas de Metzingen, chamadas Outletcity, atraen xente de todo o país e de Europa.
San Pedro de Riba, San Pedro de Neiro, A Fonsagrada
San Pedro de Riba é un lugar da parroquia de San Pedro de Neiro, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
San Pedro, San Pedro de Neiro, A Fonsagrada
San Pedro é un lugar da parroquia de San Pedro de Neiro, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
As Covilloas, Godóns, Covelo
As Covilloas é un lugar da parroquia de Godóns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Vilarello, San Pedro de Neiro, A Fonsagrada
Vilarello é un lugar da parroquia de San Pedro de Neiro, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Costa, Godóns, Covelo
Costa é un lugar da parroquia de Godóns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Clifford Luyk
Clifford Luyk Diem, nado o 28 de xuño de 1941 en Syracuse, Estados Unidos, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto internacional español. Foi un dos xogadores máis destacados do Real Madrid e do baloncesto europeo das décadas de 1960 e 1970. Xogaba nas pocisións de pivote e ala-pivote cunha altura de 2,03 m. O seu fillo, Sergio Luyk, tamén foi xogador profesional de baloncesto.
Johannes Steinhoff
Johannes Steinhoff, nado o 15 de setembro de 1913 e finado o 21 de febreiro de 1994, foi un piloto de caza alemán da Luftwaffe na Segunda guerra mundial, e máis tarde, oficial superior da Forza Aérea de Alemaña Occidental (RFA) e comandante militar da OTAN.
Steinhoff foi un dos poucos pilotos da Luftwaffe que sobreviviu voando operativamente entre 1939 e 1945. Derrubou 176 avións dos aliados e foi un dos primeiros en voar o caza a reacción Me-262 en combate, sendo membro "escuadrón de ases" JV 44, dirixido por Adolf Galland.
Traxectoria
Steinhoff naceu en Bottendorf, na provincia de Saxonia, fillo dun leiteiro e dunha ama de casa, tivo dous irmáns, Bernard e Wolf.
Antes da guerra estudou para converterse en profesor na Universidade de Jena, pero non puido atopar traballo. Despois alistouse na Kriegsmarine, onde serviu durante un ano como cadete aéreo naval. Steinhoff trasladouse á Luftwaffe antes de que Hermann Göring se convertese no seu comandante en xefe en 1935. Participou no motín contra Göring.
Segunda Guerra Mundial
A súa primeira experiencia de combate foi en 1939, cando a súa unidade interceptou bombardeiros Vicker Wellington que atacaron a industria naval na rexión de Wilhelmshaven. Tamén foi nomeado Staffelkapitän do 10. / JG 26 nese período. En febreiro de 1940, foi trasladado a 4. / JG 52, e servindo alí durante a Campaña de Francia e a Batalla de Inglaterra.
En xuño de 1941, o JG 52 participou en operacións ofensivas contra a Unión Soviética, converténdose nunha das unidades da Luftwaffe con maior número de abatemento de avións aliados abatidos. O propio Steinhoff afirmou que, no primeiro mes, 28 avións soviéticos foran derrubados. Permaneceu no JG 52 até marzo de 1943. Foi derrubado, queimándoselle a cara e as pálpebras, polo que tivo que levar lentes escuras desde entón até a súa morte.
Buisán, San Pedro de Río, A Fonsagrada
Buisán é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Home das bubas
O home das bubas e un ser mitolóxico repugnante, coñecido na comarca de Verín, que persegue as pastoras ata cansala e anda como os trasnos, polos tellados dos muíños. É un home salvaxe, unha especie de sátiro.
Na cultura popular
Ten semellanzas co marelo, o busgoso, o rabeno, o meco, ou o vakner.
O Lomedro, Godóns, Covelo
O Lomedro é un lugar da parroquia de Godóns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
George Latimer Bates
Traxectoria
Bates estudou no Knox College de Galesburg (Illinois) e no Seminario Teolóxico de Chicago, da Universidade de Chicago.
En 1895, visitou África Occidental e viviu no sueste do Camerún, gañándose a vida como agricutor. Recolleu espécimes de historia natural nas súas viaxes e enviou moitos destes ao Museo de Historia Natural de Londres.
En 1928 trasladouse a Inglaterra e escribiu o Handbook on the Birds of West Africa (1930).
Aprendeu árabe e visitou Arabia en 1934, onde estudou a ornitoloxía do país. Non puido publicar o seu traballo, pero escribiu varios artigos sobre aves árabes para o Ibis.
Abreviatura
A abreviatura Bates emprégase para recoñecer a George Latimer Bates como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Pardellas, Godóns, Covelo
Pardellas é un lugar da parroquia de Godóns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Timba vk
Timba Vk é un youtuber español, nado no 26 de outubro de 1992, o seu verdadeiro nome é Rubén Conde Rivas, titular dunha canle de YouTube con 12,2 millóns de subscritores.
O contido dos seus vídeos centrase nos 'gameplays' e neles o título que máis se repite é Minecraft. É coñecido polo seu sentido do humor, as bromas durante as partidas e as parodias de cancións famosas.
Timba Vk e máis Mikecrack forman parte do grupo de 'youtubers' coñecido como Compas, que crearon en 2017 xunto con ElTrollino e ao que máis tarde se sumaron RaptorGamer, RiusPlay, Sparta356, Elmayo97, Invictor e FlexVega.
Céntranse nos gameplays de Minecraft, Roblox ou GTA 5, entre outros videoxogos.
Ademais da súa faceta como youtubers tamén escribe a saga de libros infantís Los Compas xunto a ElTrollino. Esta colección de libros infantís e moi vendida en España e Latinoamérica.
O programa de televisión La Resistencia recibiu a Mikecrack e Timba Vk na súa entrega emitida na madrugada do 20 ao 21 de abril.
No espazo #0 apareceron vestidos de astronautas e promoveron a saga de libros infantís Los Compas, que publicaron xunto a ElTrollino.
Castonsa, San Pedro de Río, A Fonsagrada
Castonsa é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Sutibal, Godóns, Covelo
Sutibal é un lugar da parroquia de Godóns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Vilar, Godóns, Covelo
Vilar é un lugar da parroquia de Godóns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Eurocontrol
Eurocontrol ou Organización Europea para a Seguridade da Navegación Aérea (en inglés : European Organisation for the Safety of Air Navigation) é unha organización internacional europea fundada en 1963 en Bruxelas, que foi promovida por Alemaña, Bélxica, Francia, Luxemburgo, os Países Baixos e o Reino Unido. É unha organización internacional que traballa para conseguir unha xestión segura e fluída do tráfico aéreo en toda Europa. Actualmente Eurocontrol ten 41 estados membros e ten a súa sede en Bruxelas, Bélxica. Tamén ten varios sitios locais, incluíndo un centro de innovación en Brétigny-sur-Orge, Francia, o Air Learning Center (ALC) en Luxemburgo e o Maastricht Upper Area Control Center (MUAC) en Maastricht, Países Baixos. A organización dá traballo a unhas dúas mil persoas e funciona cun orzamento anual de máis de medio millón de euros.
Trátase dunha organización civil e militar formada por 39 estados membros que ten como obxectivo o desenvolvemento dun sistema de tráfico aéreo europeo seguro, eficiente e coordinado: "Un ceo único europeo". Aínda que Eurocontrol non é unha axencia da Unión Europea, a UE delegou a Eurocontrol parte da súa normativa do Ceo Único Europeo, polo que é a organización central para a coordinación e planificación do control do tráfico aéreo para toda Europa. A propia UE é asinante de Eurocontrol e actualmente todos os estados membros da UE tamén son membros de Eurocontrol. A organización traballa con autoridades dos Estados membro, provedores de servizos de navegación aérea, usuarios do espazo aéreo civil e militar, aeroportos e outras organizacións. As súas actividades inclúen todas as operacións de servizos de navegación aérea porta a porta: xestión estratéxica e táctica do fluxo, formación de controladores, control do espazo aéreo rexional, tecnoloxías e procedementos a proba de seguridade e cobro de taxas de navegación aérea.
Membros
Para ser considerado membro de Eurocontrol, un Estado-nación debe cumprir todos os seguintes criterios:
Membros de Eurocontrol, da Unión Europea e da ECAC :
Membros de Eurocontrol e ECAC fóra da UE:
Países con acordos bilaterais con Eurocontrol:
O Eido Fernández, A Graña, Covelo
O Eido Fernández é un lugar da parroquia da Graña, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Escouride, San Pedro de Río, A Fonsagrada
Escouride é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Johann von Kielmansegg
O conde Johann Adolf Graf von Kielmansegg nado o 30 de decembro de 1906 e finado o 26 de maio de 2006, foi un xeneral alemán que serviu na Wehrmacht da Alemaña nazi durante a Segunda guerra mundial, na Bundeswehr da República Federal Alemá) e foi Comandante supremo da Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN).
Traxectoria militar
Recibiu formación na Academia de Guerra Prusiana, serviu co exército alemán en Polonia, Francia e Rusia. Foi detido pola Gestapo como co-conspirador Como co-conspirador do golpe do 20 de xullo de 1944, pero foi liberado e reintegrado ao Heer para dirixir as tropas durante a Batalla das Ardenas e dirixiu o 111º Rexemento de Granadeiros Panzer até o final da guerra, cando se rendiu ao exército estadounidense e británico.
En 1955, Kielmansegg uniuse á Bundeswehr, as novas forzas armadas da RFA, como xeneral de brigada. Comandou divisións blindadas e máis tarde recibiu o rango de Comandante Supremo das forzas terrestres da OTAN en Europa Central. Xubilouse en 1968. Morreu aos 99 anos en Bonn en maio de 2006.
Obra escrita
Escribiu o libro The Fritsch Affair de 1938, onde pretendía defender ao seu tío, o xeneral Werner von Fritsch, das acusacións de Himmler e Göring de "actividades homosexuais". Grazas ao libro e a outras presións, Hitler reincorporou a W. von Fritsch ao exército.
Crecencia, San Pedro de Río, A Fonsagrada
Crecencia é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Abingdon, Illinois
miniatura|180px|Localización de Abingdon no Condado de Knox, Illinois Abingdon é unha cidade do condado de Knox, Illinois, Estados Unidos.
Xeografía
Segundo o censo de 2019 contaba cunha poboación de 3 051 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 826,87 hab./km2.
Historia
Abingdon foi fundada en 1836 e recibiu o seu nome de Abingdon, Maryland, a localidade natal do seu primeiro colono.
Ferreiros, San Pedro de Río, A Fonsagrada
Ferreiros é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
A Carreira, A Graña, Covelo
A Carreira é un lugar da parroquia da Graña, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
José Manuel Rodríguez Lamas
José Manuel Rodríguez Lamas é un político galego que foi alcalde de Cenlle durante dous anos.
Traxectoria
Rodríguez Lamas afiliouse ao PPdeG na década de 1980. Concorreu de número 4 nas listas do PPdeG á alcaldía de Cenlle nas municipais de 2015, e catro anos despois nas de 2019. Foi elixido concelleiro. Meses despois, en marzo de 2020, o alcalde Gabriel Alén marchaba ao posto de delegado da Xunta na provincia de Ourense, e iso facía que Rodríguez Lamas pasase a ser alcalde.
En outubro de 2022 dimitiu da alcaldía aducindo problemas persoais. Meses despois, en marzo de 2023, abandonou o PP e seguiu como concelleiro independente durante os meses que faltaban ata a convocatoria electoral.
Rebeca Sotelo
Rebeca Sotelo Fernández nada en 1987, é unha empresaria vitivinícola e política galega, alcaldesa de Cenlle desde 2022.
Traxectoria
En 2018 converteuse en propietaria da adega O Cotarelo, en Barral (Razamonde), onde traballa.
Concorreu nas listas electorais do PPdeG ás eleccións municipais de 2015 co número 8, e recuncou co número 4 na convocatoria de 2019, onde foi elixida concelleira. Logo da dimisión do alcalde Gabriel Alén para ir na candidatura do PPdeG ao Parlamento Galego, en marzo de 2020, pasou a ocupar a primeira tenza de alcaldía. En outubro de 2022 o novo alcalde Rodríguez Lamas dimitiu tamén, neste caso aducindo problemas persoais, e Sotelo foi elixida a nova alcaldesa e de paso presidenta da xestora do PP local. Foi a primeira alcaldesa (muller) de Cenlle.
Redrollán, San Pedro de Río, A Fonsagrada
Redrollán é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
O Eido Gonzalo, A Graña, Covelo
O Eido Gonzalo é un lugar da parroquia da Graña, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Monterrío, San Pedro de Río, A Fonsagrada
Monterrío é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
O Medio do Eido, O Piñeiro, Covelo
O Medio do Eido é un lugar da parroquia do Piñeiro, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
San Pedro, San Pedro de Río, A Fonsagrada
San Pedro é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
O Mazo, San Pedro de Río, A Fonsagrada
O Mazo é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Calanches de Piana
As Calanches de Piana (calanchi di Piana ou calanche di Piana) son barrancos de paredes rochosas na costa de Piana en Corsica, entre Ajaccio e Calvi, no Golfo de Porto. Forman parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO que inclúe outros sitios do Golfo de Porto, debido á súa beleza, a súa rica biodiversidade mariña e o seu único maquis. Os cantils irregulares están feitos de ocre.
Xeoloxía
As calanches son unha formación xeolóxica de rochas plutónicas que forman parte do conxunto denominado "Crystalline Corsica" en rochas magmáticas, ao oeste da liña que parte de Calvi e chega a Solenzara. A tradución de calanche como regato que aparece nalgún escritos é incorrento.
Relevo
As calanches teñen a forma dunha pequena serra en forma de "V" que apunta cara á dereita nas Roches Bleues, que comeza ao norte sobre o barranco do Dardo situado na costa sur do Golfo de Porto e remata no sur na ponte de Cavallaghju. A cima sitúase en 698 m.. No medio hai unha rocha, dominada Capu Ghineparu (515 m.).
As calanches son atravesadas ​​polo regato de Dardo (Piazza Moninca río arriba) nace baixo o Capu di u Vitullu (1.311 m.). As súas augas servían antigamente para alimentar un muíño nun lugar chamado U Mulinu augas abaixo da ponte de Cavallaghiu.
Varios
O 25 de novembro de 2021, unha pedra de 150 toneladas caeu do cantil e rachou unha estrada. O derrube non causou vítimas, pero con todo bloqueou o tráfico rodado e non se descarta o risco doutra caída.
Concello de Estocolmo
Estocolmo é un municipio sueco (kommun) do condado de Estocolmo. A súa capital é a cidade de Estocolmo, que tamén é a capital do país.
Calanches de Piana
Acceso
É imposible acceder ao mar dende a estrada ás calanches de Piana.
Os Muíños, A Graña, Covelo
Os Muíños é un lugar da parroquia da Graña, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Concello de Estocolmo
A meirande parte do municipio está urbanizada, pero as áreas sen edificar teñen unha natureza variada con moitas illas e zonas verdes. O antigo gran sector industrial reducíuse xa que moitas das industrias manufactureiras abandonaron o municipio. Porén, moitas empresas optaron por manter as súas sedes na capital. Unha gran maioría dos empregos no municipio atópanse na administración e no sector servizos.
Calanches de Piana
Patrimonio da Humanidade
Co Golfo de Porto, o Golfo de Girolata e a Reserva natural de Scandola máis ao norte, as calanche de Piana figuran dende 1983 na Lista do Patrimonio Mundial.
A Porteliña do Campo, A Graña, Covelo
A Porteliña do Campo é un lugar da parroquia da Graña, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Domingo Tabuyo
O nome Domingo Tabuyo pode referirse a:
Concello de Estocolmo
Ata a década de 1960 a poboación aumentou, e nos 20 anos seguintes o concello perdeu un 25% dos seus habitantes. Posteriormente a poboación volveu medrar ata principios da década de 2020.
Sanguñedo, San Pedro de Río, A Fonsagrada
Sanguñedo é un lugar da parroquia de San Pedro de Río, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Carolina Pascual
Traxectoria
Acadou a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 1992, entre outras preseas coa selección nacional de ximnasia rítmica de España. Tamén foi campioa de España en categoría de honra (1991). Entre outros recoñecementos, posúe a Orde Olímpica do Comité Olímpico Español (1992), a Medalla de Ouro da Xeneralidade Valenciana ao Mérito Deportivo (1992) e a Medalla de Prata da Real Orde do Mérito Deportivo (1994).
Recoñecementos
Dá nome a unha glorieta en Alacant, unha rúa en Orihuela e un parque en Correntías Medias (Orihuela).
Chelmsford
miniatura|230px|Catedral de Chelmsford Chelmsford (en inglés City of Chelmsford) é un distrito non metropolitano co status de municipio, situado no condado de Essex (Inglaterra).
Xeografía
Ten unha superficie de 338,77 km².
Segundo o censo de 2011 contaba con	111 511 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 310 hab./km².​
O 1 de xuño de 2012 a Chelmsford foille concedido o status de cidade para conmemorar o Xubileu de Diamante de Isabel II.
O Monxidoiro, A Graña, Covelo
O Monxidoiro é un lugar da parroquia da Graña, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Mariña (ser mitolóxico)
miniatura|Ilustración dunha mariña na súa covaminiatura|dereita|220px| Escultura nas rochas do Orzán, baía de Riazor A mariña é unha especie de serea con escamas e con cola de peixe, o resto é como un humano. É un ser mitolóxico galego muda e que vive espida na beira do mar.
A lenda cóntanos que unha noite un nobre galego chamado Froián levouna a súa casa e bautizouna como Mariña. Tiveron varios fillos e Froián facía como que como tiraba os seus fillos ao lume, e a Mariña, do esforzo de gritar saíulle un órgano non humano e desde aquel entón empezou a falar.
Johnny Rogers
John Bernard Rogers Bakker, nado o 30 de decembro de 1963 en Fullerton, Estados Unidos, é un ex-xogador e adestrador profesional de baloncesto internacional español. Xogaba na pocisión de ala-pivote cunha altura de 2,08 m.
A Barreira, O Vilar da Cuíña, A Fonsagrada
A Barreira é un lugar da parroquia do Vilar da Cuíña, no concello lucense da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
TIROS
miniatura|Un TIROS de primeira xeración. TIROS ou Television Infrared Observation Satellite é unha serie de satélites meteorolóxicos dos Estados Unidos.
Características
Os satélites TIROS foron no seu inicio un experimento por parte da NASA para comprobar se satélites en órbitas polares podían ser útiles no estudo da Terra e na predicción meteorolóxica. Os primeiros satélites foron útiles como medio de aprendizaxe para deseñar satélites meteorolóxicos. O primeiro TIROS foi lanzado en 1960. O programa continuou durante varias décadas a través de varias xeracións de satélites cada vez máis avanzados.
Gran Premio de Bélxica de 2021
O Gran Premio de Bélxica 2021 (oficialmente Formula 1 Rolex Belgian Grand Prix 2021) foi unha carreira de Fórmula 1 que que se celebrou o 29 de agosto de 2021, no Circuíto de Spa-Francorchamps de Spa, Bélxica. Foi a duodécima rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2021 e o 77º Gran Premio de Bélxica e a sexaxésima cuarta vez que se disputou a carreira en Spa-Francorchamps.
TIROS
TIROS 1 a 10
Tiñan unha masa duns 123 kg e lanzáronse entre 1960 e 1965. TIROS 9, cunha masa algo maior (138 kg) foi usado como prototipo para a seguinte xeración, os Operational TIROS.
Gran Premio de Bélxica de 2021
Antecedentes
O evento, celebrouse a fin de semana do 27 ao 29 de agosto no Circuíto de Spa-Francorchamps, foi a duodécima carreira do Campionato do Mundo de Fórmula 1 de. Marcou a 66º vez que o Gran Premio de Bélxica aparece no calendario do Campionato Mundial desde o comezo en. A carreira foi a primeira despois dun descanso de tres semanas. Tamén se esperaba choiva durante todo a fin de semana, excitando a algúns pilotos. Mick Schumacher afirmou "estar desexando que chova un pouco", mentres Lando Norris dixo que "esperaba un chisco de chuvia" na carreira. Non obstante, Nikita Mazepin afirmou que "espero [que] estea seco".
TIROS
TIROS 11 a 19 (Operational TIROS)
Tamén coñecidos como ESSA, lanzáronse nove entre 1966 e 1969. Ao igual que os TIROS orixinais, tiñan forma cilíndrico con 107 cm de diámetro e 56 cm de altura pero eran máis masivos, entre 145 e 286 kg. Alimentábanse tamén mediante células solares e estabilizábanse mediante xiro. A bordo levaban un par de cámaras para fotografar a superficie e a cuberta de nubes.
Gran Premio de Bélxica de 2021
Clasificación do campionato antes da carreira
Despois do Gran Premio de Hungría un mes antes, Lewis Hamilton lideraba o  Campionato de Pilotos a 8 puntos de Max Verstappen. Lando Norris, Valtteri Bottas e Sergio Pérez Mendoza eran ​​terceiro, cuarto e quinto, respectivamente. Mercedes lideraba o Campionato de construtores a 12 puntos de Red Bull Racing. Ferrari era ​​terceiro e McLaren cuarto, ambos con 163 puntos (140 por detrás de Mercedes)..
TIROS
TIROS N
Os TIROS N foron a terceira xeración de satélites TIROS, substituídos posteriormente polos Advanced TIROS-N. Tratábase de satélites estabilizados nos tres eixos baseados nos satélites meteorolóxicos militares DMSP-5D1. Tiñan 3,71 m de longo e 1,88 m de diámetro. Foron lanzados atro entre 1978 e 1981, pasándose a ser denominados posteriormente como NOAA.
Gran Premio de Bélxica de 2021
Sancións
Despois de provocar colisións no carreira anterior, Valtteri Bottas e Lance Stroll recibiron penalizacións de cinco postos na grella para o Gran Premio.
Cualificación
A cualificación tivo lugar o 28 de agosto ás 15:00 CEST. A cualificación atrasouse debido ás precipitacións extremas e comezou ás 15:12. Todo o mundo montou os pneumáticos de chuvia, agás George Russell e Nicholas Latifi, que foron o primeiro e o segundo despois das primeiras voltas de clasificación. Todos montaron entón os pneumáticos intermedios. A primeira sesión rematou con Lando Norris primeiro, Max Verstappen segundo e Lewis Hamilton terceiro. Nikita Mazepin, Kimi Raikkonen, Mick Schumacher, Yuki Tsunoda e Antonio Giovinazzi quedaron eliminados.
TIROS
TIROS N
Os satélites TIROS foron substituídos polos satélites ITOS.