cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torta de queixo
Características
Basicamente é unha torta que se toma coma sobremesa de textura lixeira e feita con queixo fresco, leite, azucre, ovos e fariña. Todos estes ingredientes mestúranse, colócanse sobre unha base de galleta moída e se enforna durante, aproximadamente, 45 minutos para a cocer. Poden tamén engadirse algúns saborizantes (vainilla ou chocolate) e bagas. Tamén existen receitas frescas que no se meten no forno, consistentes en facer unha crema abrancazada co queixo, o azucre e xelatina que se deita na base de galleta e se mete no frío, cubríndose despois cunha tona de marmelada de froitos do bosque (amorodos, amoras, arandos, framboesas...).
Existen diferentes derivados co sabor da torta, coma iogur€s, xeados, brownies e galletas.
Historia
Unha antiga forma da torta de queixo podería ter sido un prato moi popular na Antiga Grecia, incluso antes da adopción romana do prato coa conquista de Grecia. A mención escrita máis temperá tunha torta de queixo é a dun médico grego Aegimus, que escribiu un libro sobre a arte de facer queixo (πλακουντοποιικόν σύγγραμμα—plakountopoiikon suggramma). Catón o Vello, no seu manual De Agri Cultura (tamén chamado de De Re Rustica) inclúe receitas de tres tortas para usos relixiosos: libum, savillum e placenta. Das tres, placenta é máis semellante á maioría das tortas de queixo modernas, cunha codia que se prepara e se coce por separado. Cómpre sinalar que malia que estas primeiras formas recibiron o nome de "tortas de queixo", diferían moito en sabor e consistencia da contemporánea.
A torta de queixo deuse a coñecer a través do tempo, xa que formaron parte do menú que degustaron (pastel proteico a base de queixo); dos atletas que participaron nos primeiros xogos olímpicos da historia, que tiveron lugar no ano 776 antes de Cristo. A exquisita torta espallouse a través de Europa despois de que os romanos conquistaron Grecia.
Porén, a fabricación de queixo remóntase até o 2000 a. C, os antropólogos atoparon moldes de queixo que datan dese período. Mentres o imperio avanzaba sobre os distintos países, os colonizadores ian descubrindo que a elaboración do queixo era algo común a todos os pobos, e incorporaban novas técnicas culinarias que aplicaban para recrear a torta de queixo enriquecéndoa con diferentes combinacións.
Ao pé do abismo
Ao pé do abismo é un libro da escritora galega Rosa Aneiros publicada no 2007. É un compendio de escritos seus realizados en varios medios e de temáticas moi diferentes.
Contén o conto A última vaca, premio Caixanova Francisco Fernández del Riego de Xornalismo.
Contido e características
Hai algúns escritos orixinais e outros xa foran escoitados ou lidos en: El País, Nove Ondas, revista Turgalicia, Un día por diante (Radio Galega), Casa da Gramática, Grial, Agardando as lagarteiras en culturagalega.org, revista do Celta, Revista das Letras de El Correo Gallego, Faro de Vigo, revista Camballón dixital, Compostelán, La Voz de Galicia, As pegadas do camiño (Acción contra el Hambre), Fadamorgana, O son das buguinas, O lagarto pintado, El Progreso, Cerna (Adega).
Os distintos relatos ás veces teñen unha intención xornalística de informar e outros son relatos en primeira persoa de acontecementos que poderían ser reais pero que son ficción, mais o abano é moi amplo. Cóntanse historias da súa familia, da condición da muller, fala de persoeiros, filmes, libros, lugares, paisaxes…
Michael Winterbottom
Michael Winterbottom, nado en Blackburn (Lancashire) o 29 de marzo de 1961, é un director de cine inglés.
Traxectoria
Winterbottom foi á escola Queen Elizabeth de Blackburn, despois foi á Universidade de Oxford, e logo á Escola de Cinema da Universidade de Bristol.
Empezou a súa carreira na televisión británica antes de facer filmes.
Estreptomicina
miniatura|dereita|350 px|Estreptomicina. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: 5-(2,4-diguanidino-3,5,6-trihidroxi-ciclohexoxi)- 4-[4,5-dihidroxi-6-(hidroximetil)-3-metilamino-tetrahidropiran-2-il]-oxi-3-hidroxi-2-metil-tetrahidrofuran-3-carbaldehido.]]
A estreptomicina é un antibiótico da clase dos aminoglicósidos. Foi o primeiro antibiótico aminoglicósido descuberto e tamén o primeiro tratamento antibiótico utilizado para tratar a tuberculose. É un antibiótico bactericida producido pola actinobacteria Streptomyces griseus. A estreptomicina non pode administrarse oralmente, senón por medio de inxeccións intramusculares regulares. Presenta efectos secundarios adversos sobre os oídos (ototoxicidade).
Mecanismo de acción
A estreptomicina é un inhibidor da síntese proteica. Únese ao ARNr 16S da subunidade menor de 30S do ribosoma bacteriano, interferindo coa unión do ARNt que leva o aminoácido N-formilmetionina (fMet-ARNt) á subunidade de 30 S. Isto orixina erros na lectura do codón, e finalmente á inhibición da síntese proteica e a morte da célula microbiana por mecanismos que non se comprenden totalmente. Os ribosomas humanos son estruturalmente diferentes dos bacterianos, o que fai que o antibiótico sexa selectivo para as bacterias. Porén, a baixas concentracións a estreptomicina tan só inhibe o crecemento da bacteria debido á incorrecta lectura do ARNm bacteriano durante a súa tradución. A estreptomicina é un antibiótico de amplo espectro que inhibe tanto a bacterias grampositivas coma gramnegativas,.
A estreptomicina distribúese no plasma extracelular e en múltiples tecidos do organismo, excepto o cerebro; acada só concentracións moi baixas no líquido cefalorraquídeo, nas secrecións bronquiais e vaxinais, e pode orixinar un fedor desagradable característico nas feces.
Escuadro, Escuadro, Silleda
Escuadro é un lugar da parroquia de Escuadro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 38 habitantes (18 homes e 20 mulleres).
Estreptomicina
Mecanismo de acción
A estreptomicina non penetra ben nas células, polo que é un axente que afecta aos bacilos exclusivamente extracelulares. Como consecuencia, o tratamento da tuberculose require o uso doutros axentes que eliminen as bacterias intracelulares, que son o compoñente principal da infección tuberculosa.
Atravesa a placenta, polo que pode ter un certo efecto sobre o feto. A súa unión a proteínas do plasma sanguíneo é de baixa a moderada e non se metaboliza. Do 80 ao 98 % da estreptomicina é excretada por vía renal en forma inalterada ás 24 horas e o 1 % pola bile.
Efectos secundarios
Os efectos secundarios máis relevantes, igual que os doutros aminoglicósidos, son toxicidade renal e toxicidade para os oídos. Pode orixinar unha xordeira transitoria ou permanente. A porión vestibular do nervio cranial VIII (o nervio vestibulocolear) pode quedar afectada, causando tinnitus, vértixe, ataxia, toxicidade renal e potencialmente pode interferir co diagnóstico de enfermidades renais.
Efectos secundarios comúns son vertixe, vómitos, insensibilidade da cara, febre e erupcións cutáneas. A febre e erupcións poden aparecer co uso persistente.
O seu uso non está recomendado durante o embarazo. Informouse de xordeira conxénita en nenos cuxas nais recibiran estreptomicina durante o embarazo. O seu uso parece non crear problemas ao neno durante a lactación.
Non está recomendada en persoas con miastenia gravis.
Historia
A estreptomicina foi illada por primeira vez no laboratorio de Selman Abraham Waksman en 1943 por Albert Schatz, un dos investigadores axudantes que colaboraban nos experimentos dirixidos por Waksman na Universidade de Rutgers. Waksman recibiu o premio Nobel de Medicina de 1952 "polo seu descubrimento da estreptomicina", pero houbo unha grande controversia e litixios xudiciais entre el e Schatz sobre a autoría do descubrimento, ata que chegaron a un acordo extraxudicial que consideraba a ambos coautores. Waksman e o seu laboratorio descubriron varios antibióticos, entre os que están a actinomicina, clavacina, estreptotricina, estreptomicina, griseína, neomicina, fradicina, candicidina e candidina. De todos eles a estreptomicina e a neomicina foron amplamente utilizados no tratamento de numerosas doenzas infecciosas. A estreptomicina foi o primeiro antibiótico que se utilizou para tratar a tuberculose; e inicialmente a produción estivo dominada pola compañía Merck & Co..
O primeiro ensaio aleatorio de dobre cego e placebo do uso da estreptomicina contra a tuberculose pulmonar levouse a cabo en 1946-1947 pola Unidade de Investigación da Tuberculose da MRC presidida por Sir Geoffrey Marshall. Os seus resultados demostraron a súa eficacia contra a tuberculose, aínda que con pouca toxicidade e adquisición de resistencia bacteriana ao fármaco.
Usos terapéuticos
A estreptomicina utilízase principalmente no tratamento das seguintes enfermidades:
A estreptomicina normalmente adminístrase intramuscularmente (e nalgúns países só está permitido facelo desta maneira), pero pode ser administrada tamén por vía intravenosa.
Pesticida
A estreptomicina utilízase tamén como pesticida para combater o crecemento de bacterias, fungos e algas. Controla as enfermidades bacterianas e fúnxicas de certas frutas, produtos hortícolas, sementes, e plantas ornamentais, e controla a proliferación de algas en estanques ornamentais e acuarios. Un dos usos principais é o control da enfermidade chamada "fogo bacteriano" das maceiras e pereiras. Como ocorre nos seus usos médicos, a súa aplicación intensiva pode orixinar o desenvolvemento de estirpes bacterianas resistentes.
Cultivos celulares
A estreptomicina, en combinación coa penicilina, utilízase nun cóctel antibiótico estándar para impedir a infección por bacterias dos cultivos celulares.
Santo Adrao
Santo Adrao é topónimo dunha parroquia e un lugar de Galicia:
O Loureiro, Cruces, Padrón
O Loureiro é un lugar da parroquia de Cruces no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 49 habitantes (22 homes e 27 mulleres).
Risco natural
dereita|miniatura|300px|Unha vila costeira de Sumatra devastada tralo [[tsunami de 2004.]] Un risco natural é aquel fenómeno físico que produce un dano no ambiente e como consecuencia pode producir desastres ou catástrofes naturais, que causan crises nos diferentes sectores da sociedade.
O termo risco natural ven dado pola seguinte expresión:
A perigosidade refírese á probabilidade de que un determinado fenómeno se poida producir ou non. A vulnerabilidade é o impacto do fenómeno sobre a sociedade.
É necesario facer diferenza entre riscos actuais e riscos potenciais:
Meteorolóxicos
Moitos dos riscos naturais están asociados as condicións e os cambios no clima.
Antropoxénicos
Son causas artificiais producidas polo ser humano.
Consecuencias
Claro está que a parte dos danos que producen en maior ou menor medida, podemos diferenciar dous tipos de consecuencias.
Directas
Son aquelas referidas os danos que afectan ós bens propios, agricultura e gandería, patrimonio cultural...
Indirectas
Referímonos a consecuencias indirectas aquelas como unha interrupción de obras, diminución do turismo...
Alfred Charles Kinsey
Alfred Charles Kinsey, nado en Hoboken (Nova Jersey) o 23 de xuño de 1894 e finado en Bloomington (Indiana) o 25 de agosto de 1956, foi un sexólogo estadounidense. Investigou o comportamento sexual humano durante a década dos anos 1940 e publicou unha serie de libros que revolucionaron as concepcións da época sobre a sexualidade humana.
Investigando o comportamento sexual dos seres humanos
Non obstante, en 1938 ocorreu un feito que cambiaría o ámbito investigador do doutor Kinsey. Ese ano recibiu o encargo de impartir un curso sobre matrimonio, recentemente incorporado á oferta da Universidade de Indiana. Kinsey centrou as súas leccións nos aspectos biolóxicos do matrimonio. Inmediatamente quedou fascinado ó descubrir a complexidade do comportamento sexual humano e a escaseza, por non dicir, inexistencia de estudos ó respecto. Axiña Kinesy comezou a recompilar historiais sobre a vida sexual dos norteamericanos. Pero o seu traballo neste eido espertou unha forte polémica na comunidade universitaria de Indiana o que obrigou a Kinsey a proseguir as súas investigacións de forma privada. Kinsey elaborou un profuso test e dedicouse a viaxar por todo o leste dos Estados Unidos en busca de persoas dispostas a relatarlle a súa vida íntima. Para Kinsey foi todo un achado descubrir os submundos da prostitución e da homosexualidade.
En 1940 Kinsey puido contar por primeira vez cunha bolsa, ofrecida pola fundación Rockefeller, para continuar o seu proxecto. Inmediatamente contratou e adestrou un grupo de colaboradores. Con este equipo conseguiu confeccionar máis de 18.000 entrevistas. A partir destas entrevistas, Kinsey puido establecer diversas correlacións que estiveron na base do libro que publicou en 1948: Sexual Behavior in the Human Male ("O comportamento sexual no home"). Ademais o ano anterior á publicación do libro, isto é, en 1947 Kinsey acordou con Herman B. Wells, reitor da Universidade de Indiana, a creación do Institute for Sex Research ("Instituto para a Investigación Sexual"), rebautizado en 1982 como The Kinsey Institute for Research in Sex, Gender, and Reproduction ("Instituto Kinsey para a Investigación en Sexo, Xénero e Reprodución").
A figura pública do doutor Kinsey
Alfred C. Kinsey morreu en 1956 ós 62 anos de idade convertido nunha autoridade mundial no inexplorado eido da sexualidade humana.
En vida, a partir da publicación en 1948 de Sexual Behavior in the Human Male, Alfred C. Kinsey, ata daquela un escuro e ignorado profesor da Universidade de Indiana, converteuse nunha figura pública de primeira orde. Na mente de moitos norteamericanos, Kinsey deveu nun sinónimo de sexo. Kinsey non deixou de cultivar esta faceta. De feito, dise que comezaba a maioría das súas conferencias dicindo que un 95% dos oíntes que acudiran a escoitalo se atopaban fóra da lei porque practicaban en actos sexuais ilegais como o adulterio, a felación, a homosexualidade ou a zoofilia.
Sexual Behaviour in the Human Male
O libro Sexual Behavior in the Human Male converteuse case de inmediato nun best-séller (vendeu máis de 200.000 ó pouco de aparecer) maila ser publicado nunha minúscula editorial especializada en obras científicas. Con todo, tratábase dun sisudo libro de difícil lectura, que abranguía máis de 800 páxinas, a maioría delas consagradas a defender a metodoloxía empregada e a presentar os resultados estatísticos obtidos. Non era, nin moito menos, un libro escabroso ou obsceno, como moitos puideron pensar.
Non obstante, Sexual Behavior in the Human Male era un libro polémico. As súas conclusións eran sorprendentes para os plácidos anos 1940. Por unha parte, reflectía que a vida sexual dos norteamericanos era moito máis activa do que confesaban en público, que case un terzo dos homes casados eran infieis, que case un 37% dos norteamericanos tivera polo menos unha experiencia homosexual, que case un 20% dos homes practicara sexo con animais. Para moitos estes feitos eran inaceptables dende un punto de vista moral ou relixioso.
Na esfera científica criticouse ademais a metodoloxía empregada para obter os resultados. Por un lado, negouse a veracidade estatística dos resultados. A maior crítica ó seu traballo vén dun concepto chamado "autoselección". Un dos elementos máis importantes para a neutralidade dun estudo estatístico é a selección da mostra. No estudo de Kinsey as persoas que contestaban a súa enquisa facíano voluntariamente, é dicir, autoseleccionábanse. Debido ó tema, arrodeado de tabús, era moi fácil que as persoas dispostas a falar de sexo fosen precisamente aquelas que vivían unha sexualidade máis complexa, activa ou enfermiza.
Ademais, Kinsey, probablemente pola súa propia extracción social, tendeu a escoller homes de raza branca, clase media e formación alta. Estes constituíron o núcleo principal da súa investigación. Frecuentou tamén os presidios nun intento de incluír suxeitos de clases máis baixo, pero evidentemente a poboación reclusa forma unha clase social aparte en nada representativa das clases sociais baixas. Por outro lado, non puido apenas conseguir entrevistas que abranguesen a grupos raciais non brancos. Por outro lado, tamén se alegou que Kinsey se deixou levar polos ambientes sexuais máis sórdidos tendendo a sobrevalorar a incidencia do adulterio, a homosexualidade, a pederastia ou a prostitución.
Sexual Behavior in the Human Female
Maila as críticas, o doutor Kinsey volveu á carga en 1953 con Sexual Behavior in the Human Female, libro que analizaba o comportamento sexual das mulleres. O libro espertou unha grande expectación. De feito, no verán de 1953, semanas antes da publicación, Kinsey estaba tan preocupado con que a prensa presentase de xeito inexacto as súas investigacións, que convocou na súa casa ós xornalistas e presentoulles un resumo dos contidos da obra. Durante catro días recibiu a máis de 60 periodistas dos Estados Unidos, Gran Bretaña, Alemaña, Australia, os Países Baixos, Escandinavia etc. A única condición que impuxo Kinsey, baixo contrato, foi que os xornalistas só podían escribir artigos de 5.000 palabras máximo que debían entregar a Kinsey para que el as supervisase antes da súa publicación. Ningún destes artigos debía aparecer antes do 20 de agosto de 1953, unha xornada que a prensa bautizou como o día K (por Kinsey).
Cando Sexual Behavior in the Human Female apareceu o 14 de setembro de 1953, os norteamericanos abalanzáronse ós quioscos e o libro vendeuse a un ritmo vertixinoso.
De novo arreciaron as críticas. Os estudosos insistiron nas deficiencias que xa denunciaran en Sexual Behavior in the Human Male, especialmente na selección dos suxeitos investigados. Consideraban que o estudo se centraba inevitablemente nas mulleres cun comportamento sexual máis "aberrante" mentres as "boas" mulleres, as amas de casa, simplemente se negaban a participar na investigación.
Obra
Sobre a base de máis de 5.300 entrevistas persoais con homes de raza branca, Kinsey chegou a unha serie de conclusións sobre a homosexualidade:
Do seu traballo de 1953 sobre o Comportamento sexual na muller, Kinsey realizou 5.490 entrevistas a mulleres de raza branca das cales dedúcese que:
As conclusións que se extraen da obra de Kinsey diferían radicalmente a apreciación da homosexualidade como fenómeno minoritario: a metade dos homes da mostra estudada tiveran polo menos unha experiencia homosexual (a nivel físico ou de fantasía), aínda que era moi frecuente que tivesen máis dunha, ou ata unha vida homosexual exclusiva (4%). Xa que logo, este tipo de sexualidade non era excepcional, o que viña indicar que a homosexualidade en si non era un índice de patoloxía mental, como demostrarían posteriormente Churchill en 1967, Silverstein en 1972 ou Martin e Lyon tamén o mesmo ano, quen argumentan nos seus estudos que a maioría de homosexuais masculinos e femininos identifícanse co seu propio sexo, ao contrario do que a miúdo considérase en canto ao afeminamento do home ou a masculinización da muller.
O estudo de Kinsey, recibiu numerosas críticas no que á súa metodoloxía e resultados se refire, das que destacan as realizadas por German en 1948.
Sestelo, Escuadro, Silleda
Sestelo é un lugar da parroquia de Escuadro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 56 habitantes (27 homes e 29 mulleres).
Topónimo
O topónimo galego Sestelo é a variante vulgar de Sextullus, diminutivo do antropónimo latino Sextus.
Bouzas, San Martiño de Corvelle, A Pastoriza
Bouzas é un lugar da parroquia de San Martiño de Corvelle no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Illas Tiwi
As Illas Tiwi forman parte do Territorio do Norte, Australia, 80 km. ao norte de Darwin, onde o Mar de Arafura, Únese ao Mar de Timor. Comprende a illa Melville, a illa Bathurst, e nove illas deshabitadas máis pequenas, cun área combinada de 8.320 km².
Habitadas antes da colonización europea polo pobo tiwi, aproximadamente 3.000 persoas habitan nas illas.
O Tiwi Land Council é un dos catro land councils do Territorio do Norte. É un órgano representativo con autoridade estatutaria baixo a Lei de Dereitos de Terras Aborixes (Territorio do Norte) de 1976 e ten responsabilidades baixo a Native Title Act 1993 e a Pastoral Land Act 1992.
Xeografía e poboación
miniatura|Transbordador de coches das illas de Tiwi, 2011 As illas de Tiwi atópanse 80 km ao norte da parte continental australiana no mar de Arafura, e son parte do Territorio do Norte O grupo de illas consiste en dúas grandes illas habitadas (Melville e Bathurst), e nove illas máis pequenas deshabitadas (Buchanan, Harris, Seagull, Karslake, Irritutu, Clift, Turiturina, Matingalia e Nodlaw). A illa de Bathurst é a quinta illa máis grande de Australia e accesible por mar ou polo aeroporto da illa de Bathurst. A illa Melville é a segunda illa máis grande de Australia (logo de Tasmania).
As illas principais están separadas polo estreito de Apsley, que conecta a Saint Asaph Bay no norte e Shoal Bay no sur e ten entre 550 metros e 5 Km de ancho por 62 km de longo. Na desembocadura de Shoal Bay atópase a illa Buchanan, cunha superficie de aproximadamente 3 km². Un transbordador de coches no punto máis estreito proporciona unha conexión rápida entre as dúas illas.
Existen outros asentamentos máis pequenos, como Wurankuwu (Ranku) Community na parte occidental da illa Bathurst.
Historia
Os indíxenas australianos ocuparon as illas Tiwi durante séculos, con historias de creación que suxiren que estaban presentes polo menos 7.000 anos antes do presente. Os insulares de Tiwi tiñan contacto con comerciantes de Macasar, E o primeiro rexistro histórico de contacto entre os insulares indíxenas e os exploradores occidentais foi cos holandeses "baixo o mando do Comandante Maarten Van Delft que mandaba tres naves, o Nieuw Holland, o Waijer, e o Vosschenbosch, en Shark Bay na illa de Melville na que desembarcou o 30 de abril de 1705". Houbo outras visitas de exploradores e navegantes nos séculos XVII, XVIII e XIX, incluíndo o holandés Pieter Pieterszoon, o francés Nicholas Baudin e o británico Philip Parker King.
Nguiu igrexa católica en 2005|miniatura|right O primeiro asentamento europeo nas illas foi en Fort Dundas, preto da actual Pirlangimpi na illa de Melville. Establecido en setembro de 1824, este foi o primeiro asentamento británico no norte de Australia, pero debido en parte á hostilidade da poboación indíxena durou só cinco anos, sendo abandonado en 1829. Como, "o primeiro intento de asentamento europeo e militar en calquera parte do norte de Australia", o sitio aparece no Australia's Register of the National Estate. Francis Xavier Gsell estableceu unha misión católica en 1911, As illas foron proclamadas unha reserva aborixe en 1912. Unha igrexa da madeira construída nos anos 30 é un fito prominente en Wurrumiyanga. A misión católica tivo impactos positivos, como o acceso a servizos de educación e benestar, pero tamén efectos negativos como a supresión da lingua e cultura aborixes. O control das illas transferíuse aos propietarios tradicionais indíxenas a través do Tiwi Aboriginal Land Trust, e o Tiwi Land Council, fundado en 1978. En 2001 creouse un goberno local, cando os consellos de goberno comunitario anteriores nas tres comunidades principais de Wurrumiyanga (Illa Bathurst), Pirlangimpi e Milikapiti (Illa Melville) fusionáronse coa Wurankuwu Aboriginal Corporation para formar un goberno local único.
O Tiwi Islands Local Government substituíuse en 2008 polo Tiwi Islands Shire Council como parte dunha reestruturación do goberno local a nivel do Territorio do Norte.
Medio ambiente, conservación e uso da terra
O clima e a xeografía extrema das illas proporcionalle unha vexetación distintiva e uns valores especiais de conservación: Debido ao seu illamento e debido a que teñen unhas precipitacións extremadamente altas, as illas Tiwi acollen moitas especies non rexistradas noutras partes do Territorio do Norte (nin no mundo), e algunhas especies endémicas. As Illas Tiwi conteñen os bosques de eucalipto máis desenvolvidos do Territorio (máis altos e con maior superficie) e unha densidade e extensión de selvas tropicais excepcionalmente alta.
Clima
As illas Tiwi teñen un clima monzónico tropical, con 2000 mm de choiva no norte da illa Bathurst e 1200 a 1400 mm no leste da illa Melville. A tempada de choivas de novembro a abril trae ás illas a maior precipitación do Territorio do Norte. Os habitantes de Tiwi describen tres estaciones distintas: a seca (estación de fume), a acumulación (humidade alta e os cantos das cigarras) e a húmida (tormentas). As estacións enmarcan o estilo de vida do pobo Tiwi, dictando as fontes de alimentos dispoñibles e as súas actividades cerimoniais.
-706
Outros
Historia ano a ano
Amnistia
Amnistia é un filme albanés de 2011 escrito e dirixido por Bujar Alimani. Foi escollido como candidato de Albania para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Caudal Deportivo de Mieres
O Caudal Deportivo de Mieres é un club de fútbol de España, da cidade de Mieres en Asturias. Foi fundado en 1918 e actualmente xoga na Terceira División RFEF.
Historia
O fútbol chegou a Mieres co século XX. En 1914 púidose organizar o primeiro equipo estable, o Sporting de Mieres, que aínda non estaba federado e acabou desaparecendo aos 4 anos. Nese mesmo ano, 1918, xurdiu a súa substitución, esta vez con todos os papeis en regra para a competición rexional, o Racing Club de Mieres. Tras a guerra civil o goberno español prohibe os estranxerismos e o club pasa a denominarse Caudal Deportivo de Mieres o 3 de xaneiro de 1941.
En 1946 o club ascende a Terceira División, e en 1951 a Segunda División, descendendo de volta desde Segunda a Terceira en 1958.
Desde a tempada 1968-69 o Caudal Deportivo atópase no Grupo I da Terceira División ata 1975, cando finaliza penúltimo, 19º lugar, con 22 puntos e descende a Rexional. Tan só unha tempada despois na 1975-76 proclámase campión de Rexional Preferente e ascende novamente a Terceira. Na tempada 1976-77 no Grupo I da Terceira División clasifícase 8º con 39 puntos. Con este posto lógrase clasificar para a recentemente creada categoría de Segunda B.
Na tempada 2009-10 o Caudal consegue quedar campión de liga na Terceira División quedando clasificado para a promoción á Segunda División B, e o 23 de maio de 2010 consuma o seu ascenso ao eliminar ao Jumilla CF. A tempada seguinte volta á Terceira División. Ese mesmo ano volve proclamarse campión e, o 27 de maio de 2012, o Caudal gaña por 3-0 ao Yeclano Deportivo e volta a Segunda B.
Estadio
O Caudal Deportivo xoga os seus partidos como local no estadio Hermanos Antuña, con capacidade para 7.500 persoas aproximadamente.
Illa Flint
A Illa Flint é un atol deshabitado na área central do Océano Pacífico, e forma parte das Illas da Liña, pertencentes á República de Kiribati.
Xeografía
A Illa Flint está situada ao redor de 740 quilómetros ao noroeste de Tahití, 190 km sur-sueste da Illa Vostok, e 220 km ao suroeste da illa Caroline. A illa ten 4 km de longo e 0.8 km de ancho no seu punto máis ancho (4 por 0,8 km). Ten unha área terrestre de 3 km² e elévase ata 8 msnm. A illa está rodeada dun arrecife estreito, o cal dificulta a ancoraxe na zona.
Segundo a Expedición de Exploración dos Estados Unidos (5 de febreiro de 1841), a illa estaba densamente arboredo, con todo, agora está na súa maior parte cuberta de palmeiras de coco.
Historia
A illa foi descuberta en 1801 e nomeada polo capitán Keen en 1835. Impúxose baixo o Acta de Illas Guaneras de 1856, pero aparentemente nunca foi ocupada. A illa foi alugada pola compañía británica Houlder Brothers and Co., de Londres, a cal levou a cabo escavacións na parte central da illa co obxectivo de extraer guano. Estas operacións, que ocorreron de 1875 a 1880, estaban baixo a xerencia do administrador en xefe John T. Arundel. Desde entón, as áreas escavadas enchéronse de auga salobre, formando dúas ou tres lagoas pequenas. En 1881, Arundel plantou palmeiras de coco na illa, e produciuse copra ata 1891. En 1911, a illa foi arrendada novamente a S.R. Maxwell and Co., Ltd., compañía que empregou 30 homes e un xerente para cultivar copra de aproximadamente 30.000 palmeiras de coco.
O 3 de xaneiro de 1908, unha expedición do Observatorio Lick de California puido observar desde a illa unha eclipse solar total.
Paredes, As Neves, As Neves
Paredes é un lugar da parroquia das Neves, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 94 habitantes (45 homes e 49 mulleres).
Mercadeiros, Fomiñá, A Pastoriza
Mercadeiros é un lugar da parroquia de Fomiñá no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
As Neves, As Neves, As Neves
As Neves é un lugar da parroquia das Neves, no concello pontevedrés das Neves. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística do 2009 ten 456 habitantes (228 homes e 228 mulleres).
É a capital do concello. A igrexa parroquial data do século XVII, obra do arquitecto Melchor de Velasco e do canteiro Amaro do Campo. Posúe unha torre piramidal, da cal só hai outros cinco exemplos en toda Galiza, e un retablo de tres rúas do Barroco galego
Celebra a súa festa local o 5 de agosto, na honra da Virxe das Neves.
Almagro, Cidade Real
Almagro é unha cidade do Campo de Calatrava, na provincia castelá-manchega de Cidade Real. Ten 9100 habitantes.
Toponimia
O topónimo deriva do árabe المغرة (al-magra) «a arxila vermella», facendo alusión á característica arxila vermella da zona, de cor almagre, que está presente no colorido da Praza Maior e outros edificios do municipio.
Segundo a tradición, a orixe do topónimo (e da cidade) sería un castelo árabe denominado المغرب (al-magrib) «o oeste» e levantado nunha das derivacións do camiño de Toledo-Córdoba, previsiblemente no lugar dos actuais Palacios Maestrales.
Pfam
Pfam é unha base de datos de familias de proteínas na que se inclúen as súas anotacións e aliñamentos de secuencias múltiples xerados usando modelos de Markov ocultos.
Almagro, Cidade Real
Xeografía
A contorna natural está encaixada entre pequenas serras paleozoicas con algúns cursos de auga de escaso fluxo: os arroios Pellejero e de Cuetos. É de maior interese a presenza dunha zona volcánica (Cerro de la Yezosa), sobre os macizos de cuarcitas existentes, o que singularizaba a zona, xunto á de Olot e a de Cabo de Gata, como os únicos territorios de orixe volcánica dalgunha importancia dentro da Península Ibérica.
Pfam
Características
Para cada familia proteica incluída en Pfam pódese:
Almagro, Cidade Real
Orixes
Non se coñece con seguridade a data do primeiro asentamento humano en Almagro. É moi posible que existise un na Idade de Bronce polos indicios achados ao redor das Casas Mestrais e en paraxes exteriores ao centro urbano. Durante a época romana parece que foi habitada, segundo consta polo testemuño de Galiano e Ortega, que creu ver un acueduto durante as obras no actual Paseo da Estación. Acháronse así mesmo moedas desa época e unha lápida romana que se exhibe no Concello, proveniente da Ponte Romana de Zuqueca, en Granátula
Pfam
Características
As descricións das familias Pfam poden ser consultadas polo público xeral usando Wikipedia.
Almagro, Cidade Real
Época visigoda
De tempos visigodos non quedan vestixios salvo algunhas columnas decoradas con rombos tallados a bisel, espalladas pola poboación. De época árabe vén o propio nome da poboación, coa característica arxila avermellada do lugar de cor almagre. Durante o século XIII Almagro quedou escurecida pola próxima Oreto ou Oretum (Granátula de Calatrava) e por Calatrava la Vieja, pero ao ser elixida polos mestres da Orde de Calatrava en devandito século como lugar de residencia e centro gobernativo das súas posesións pasará a primeiro termo. miniatura|250px|Bancadas e patio de butacas do Curral de Comedias de Almagro.
Pfam
Características
Case o 80% das secuencias de proteínas contidas na UniProt Knowledgebase teñen polo menos unha correspondencia en Pfam. Esta cifra denomínase cobertura de secuencias.
Almagro, Cidade Real
Séculos XI ao XIV
A tradición asegura que o mestre don Gonzalo Yáñez concedeu foro á vila en 1213, confirmado por Fernando III en 1222. En 1273 Afonso X o Sabio convocou Cortes en Almagro e en 1285 efectuouse a escritura de Conveniencia entre o mestre Ruy Pérez Ponce e os almagreños sobre os fornos, o zocodover, os portádegos. No século XIV a vila xa tiña unha muralla e unha parroquia, San Bartolomeu o Vello, edificios públicos como as carnicerías, o aholí ou pósito, o cárcere, casas do Concejo e un castelo absorbido polas Casas Maestrais.
Reconquista
O avance da Reconquista fixo que se reunisen aquí as tropas camiño da fronteira e Pedro I o Cruel mandará apresar ao mestre Juan Núñez de Prado en 1355 nos palacios Maestrais.
O comercio arraigou na vila coa concesión de dúas feiras por Henrique II en 1374. Ademais, verá reunirse os Capítulos Xerais da Orde de Calatrava, tanto na capela de san Bieito dos Palacios Maestrais, como na Igrexa de Santa María dos Llanos (Antiga Patroa da Cidade), ambas as dúas desaparecidas. No século XV a incorporación do mestrado á Coroa en 1487 non variará a situación. Agora é o Gobernador quen habita os Palacios Maestrais. En 1493, Cisneros dirixiu a fundación do mosteiro das franciscanas de Santa María dos Llanos, que se anexionará á igrexa do mesmo nome, tamén desaparecida.
Os problemas financeiros do emperador Carlos V fixeron aos banqueiros alemáns Fugger beneficiarios das rendas das minas de Almadén e vinculáronos a Almagro, traendo consigo aos seus administradores Wessel, Xedler, entre outros, cuxas casas solariegas consérvanse aínda.
Séculos XVI e XVII
Nos séculos XVI e XVII a poboación prosperou. A vila creceu e embeleceuse, saíu das murallas. Creáronse os arrabais de San Pedro, Santiago, San Ildefonso, San Juan, San Sebastián e San Lázaro. O clavero Fernando Fernández de Córdova y Mendoza fundou o mosteiro e a universidade menor da nosa Señora do Rosario e o comendador maior don Gutierre de Padilla o Hospital da Misericordia e o Mosteiro da Asunción de Calatrava. Construíronse a igrexa parroquial da Nai de Deus, o convento da Encarnación, as oficinas dos Fugger e multitude de casas particulares. Reformáronse a igrexa de San Blas, a Praza, o Concello etc. A crise dos últimos anos do século XVI e comezos do XVII non freou o pulo construtor en Almagro. Os franciscanos levantaron o Convento de Santa Catalina. Instaláronse os agostiños, os xesuítas, os irmáns de San Xoán de Deus. Os ascendentes do Conde de Valdeparaíso construíron o seu palacio.
Século XVIII
Durante o século XVIII Almagro viviu un esplendor pasaxeiro, mercé ao apoio da cidade ao candidato Borbón, Filipe V, e ao oficio de Juan Francisco Gaona e Portocarrero, Conde de Valdeparaíso, ministro de Facenda do Rei. Nomeouse a vila capital da provincia da Mancha durante algo máis dun decenio (1750-1761). Durante ese tempo a vila sufriu grandes estragos a causa do terremoto de Lisboa, como indicou en carta do 9 de novembro de 1755 ao Marqués de Santa Cruz, o seu administrador, Andrés:
Pfam
Características
A base de datos iPfam almacena a descrición de dominios de Pfam. Investiga se diferentes proteínas que son descritas xuntas na base de datos de estrutura de proteínas PDB están o suficientemente próximas como para potencialmente interaccionar.
Almagro, Cidade Real
Século XVIII
Fracasado o intento de reactivación administrativa, o Conde promoveu a actividade económica mediante a industria téxtil. Logo dalgún soado fracaso, correu mellor sorte a organización da industria de blondas e encaixes, que co tempo dotaría a Almagro dun dos seus principais sinais de identidade.
Pfam
Características
A versión actual de Pfam é "Pfam 28.0" (maio de 2015; 16.230 familias).
Almagro, Cidade Real
Século XVIII
As desamortizacións emprendidas polos gobernos de Carlos III provocaron o desmantelamento dos edificios relixiosos máis importantes, o que prexudicou considerablemente a conservación do patrimonio arquitectónico da vila; a decadente universidade menor desapareceu co primeiro cuarto do século XIX e nese século os calatravos, cansos da aspereza do sacro convento do Castelo de Calatrava a Nova, situado nun frío, alto e illado niño de aguias, deixan a fortaleza e trasladan o Sacro Convento a Almagro. A comodidade resultou efémera. En 1796, Carlos IV concede a Almagro o título de cidade.
Invasión francesa
A Invasión francesa viu instalarse en Almagro unha activa loxa masónica bonapartista.
Século XIX
A cidade padeceu as guerras carlistas e algúns dos bens da Igrexa e o concello foron afectados polas desamortizacións de Mendizábal e Madoz. Almagro experimentou unha forte decadencia, motivada en parte pola competencia da capital Cidade Real. Con todo, desenvolveuse unha industria artesanal de famoso encaixe de bolillos, as súas típicas blondas, e adquiriu xusta fama un prato típico aliñado dunha forma especial, as berenxenas de Almagro. En 1845 construíuse unha nova praza de Touros cos materiais da torre da antiga parroquia de San Bartolomeu, demolida ese ano, e onde o toureiro Joaquín Rodríguez Ortega "Cagancho" deu a súa famosa "espantada" en 1927 (de aí o dito castelán "quedar peor que Cagancho en Almagro"), e que foi incendiada na tarde do 25 de agosto de 1932 por un público irado ao negarse o toureiro a lidar. Perdéronse así os primitivos palcos, realizados en madeira, con pés dereitos e zapatas. Introduciuse así mesmo o telégrafo (1858), o ferrocarril (1860) e a luz eléctrica (1897) e creouse un cuartel provincial de cabalaría (1863), un casino e un coliseo ou teatro (1864). En 1886 derrúbanse as murallas aínda que as portas da cidade permanecerían en pé ata os anos 30 do século XX.
Século XX
Durante os anos cincuenta do século XX descóbrese e restáurase o Curral de Comedias e refórmase a Casa do Concello e o conxunto da Praza Maior. En 1972 declárase Almagro Conxunto Histórico-Artístico. Restáuranse e rehabilítanse fermosos edificios, non só igrexas ou palacios, senón tamén modestas vivendas e ermidas e nace o Museo do Teatro, nun principio agochado no que foron hortos e bodegas das Casas Mestrais e agora nun edificio deseñado a tergo para el. Almagro convértese en referente teatral e cultural da rexión co Festival Internacional de Teatro Clásico, e outras actividades culturais diversas, turísticas etc. Actualmente, Almagro presenta a súa candidatura a Cidade Patrimonio da Humanidade, pola súa cualificación de "Cidade da cultura e o teatro".
Economía
Almagro é famoso polas súas berenxenas, aliñadas cunha fórmula tradicional (Berenxena de Almagro) e que posúen denominación de orixe.
-734
Outros
Historia ano a ano
Cimadevila, Escuadro, Silleda
Cimadevila é un lugar da parroquia de Escuadro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
Nodo de Ranvier
Os nodos de Ranvier ou nódulos de Ranvier son as interrupcións (de aproximadamente 1 micrómetro de lonxitude) que aparecen a intervalos regulares na vaíña de mielina dos axóns das neuronas. A vaíña de mielina é un recubrimento de moitas capas, composto principalmente por unha substancia graxa chamada mielina, que envolve os axóns, illándoos eficazmente. Nos nodos de Ranvier, a membrana do axón non ten este illamento e deste modo pode xerar actividade eléctrica, polo que os nodos de Ranvier son moi importantes na transmisión do impulso nervioso de tipo saltatorio. Descubriunos o patólogo e anatomista francés Louis-Antoine Ranvier (1835-1922).
Introdución
Moitos axóns de vertebrados están cubertos por unha vaíña de mielina que permite unha rápida e eficiente condución saltatoria dos potenciais de acción durante a transmisión do impulso nervioso. Os contactos entre as neuronas e as células gliais presentan un alto nivel de organización espacial e temporal nas fibras mielinizadas. As células da glía mielinizadas, que son os oligodendrocitos no sistema nervioso central e as células de Schwann no sistema nervioso periférico, enrólanse arredor dos axóns, envolvéndoos, pero deixando o axolema (membrana do axón) relativamente descuberto a intervalos regulares, orixinando alí os nodos de Ranvier.
Cómpre distinguir entre rexións internodais (entre os nodos de Ranvier) e os bucles paranodais (arredor dos nodos). As membranas gliais internodais están fusionadas formando mielina compacta, mentres que os bucles paranodais cheos de citoplasma das células mielinizantes están enroladas en espiral arredor do axón a ambos os lados dos nodos. Esta organización demanda un estreito control no seu desenvolvemento e a formación de diversas zonas especializadas de contacto entre as distintas áreas da membrana plasmática mielinizante. Cada nodo de Ranvier está flanqueado por rexións paranodais nas que bucles gliais enrolados helicoidalmente están unidos á membrana do axón por unha unión celular de tipo septado. O segmento situado entre os nodos de Ranvier denomínase internodo, e a súa parte máis externa, que está en contacto cos paranodos, denomínase rexión xustaparanodal. Os nodos están encapsulados por microvilli que saen da parte externa da membrana das células de Schwann no sistema nervioso periférico, ou por extensións perinodais dos astrocitos no sistema nervioso central.
Composición molecular e estrutural
miniatura|dereita|Diagrama dunha neurona. miniatura|dereita|Fibras nerviosas tinguidas con nitrato de prata.
Estrutura
Os nodos son os espazos non recubertos situados entre os segmentos con mielina chamados internodos. O tamaño e o espazado dos internodos varía co diámetro da fibra nunha relación optimizada para que se produza unha velocidade de condución máxima. O tamaño dos nodos é duns 1–2 µm e o dos internodos adoita ter un par de micrómetros máis, dependendo do diámetro do axón e o tipo de fibra. A estrutura do nodo e das rexións paranodais que o flanquean son diferentes dos internodos cubertos de vaíña de mielina compacta, pero son moi similares nos sistemas nerviosos central e periférico. O axón está exposto ao ambiente extracelular no nodo e o seu diámetro está reducido. O tamaño diminuído do axón reflicte unha maior densidade de empaquetamento dos neurofilamentos nesta rexión, os cales están menos fosforilados e son transportados máis lentamente. Nos nodos hai maior cantidade de vesículas e outros orgánulos, o cal suxire que hai un pescozo de botella no transporte no axón en ambas as direccións e sinalización local axonal-glial. Cando se fai un corte lonxitudinal a través dunha célula de Schwann mielinizante nun nodo, obsérvanse tres segmentos distintivos: o internodo, a rexión paranodal, e o nodo propiamente dito. Na rexión internodal, a célula de Schwann ten un anel externo de citoplasma, unha vaíña de mielina compacta, e un anel interno de citoplasma, e o axolema. Nas rexións paranodais, os bucles de citoplasma paranodal contactan con engrosamentos do axolema para formar alí unións de tipo septado. No nodo, o axolema está en contacto con varios microvilli das células de Schwann e contén unha capa citoesquelética densa.
Diferenzas estruturais entre nodos nos sistemas nerviosos central e periférico
Aínda que os estudos de criofractura revelaron que o axolema nodal tanto no sistema nervioso central coma no periférico está enriquecido en partículas intramembranosas comparado co dos internodos, hai algunhas diferenzas estruturais que reflicten os seus constituíntes celulares. No sistema nervioso periférico, proxéctanse microvilli especializados desde o anel citoplasmático externo das células de Schwann e aproxímanse moito ao axolema nodal das fibras grandes. As proxeccións das células de Schwann son perpendiculares aos nodos e irradian desde os axóns centrais. Porén, no sistema nervioso central, os que se aproximan aos nodos son un ou varios dos procesos dos astrocitos. Os investigadores atoparon que estes procesos nacen de astrocitos multifuncionais, que son diferentes da poboación de astrocitos dedicados a contactar co nodo. Por outra parte, no sistema nervioso periférico, a lámina basal que rodea as células de Schwann é continua arredor do nodo.
Organización molecular
A organización molecular dos nodos está especializada na súa función de propagar o impulso nervioso. O nivel dos canais de sodio no nodo comparado co dos internodos suxire que o número de partículas intramembrana observadas corresponde a canais de sodio. Os canais de potasio están ausentes do axolema nodal, pero están moi concentrados no axolema paranodal e nas membranas das células de Schwann situadas no nodo. A función exacta dos canais de potasio non se coñece aínda ben, pero sábese que poden contribuír á rápida repolarización dos potenciais de acción ou xogar un papel vital en tamponar os ións potasio nos nodos. Esta distribución moi asimétrica dos canais de sodio e potasio regulados por voltaxe contrasta coa súa difusa distribución nas fibras non mielinizadas. A rede de filamentos que están debaixo da membrana nodal contén proteínas citoesqueléticas chamadas espectrina e anquirina. A alta densidade de anquirina nos nodos pode ser funcionalmente significativa porque varias das proteínas que se encontran nos nodos comparten a capacidade de poder unirse á anquirina cunha afinidade extremadamente alta. O segmento inicial do axón está enriquecido en todas estas proteínas, incluída a anquirina, o que suxire unha relación funcional. Porén, descoñécese a relación destes compoñentes moleculares coa agrupación de canais de sodio nos nodos. Aínda que hai datos contraditorios dalgunhas moléculas de adhesión celular, doutras tense a certeza de que son moi comúns nas membranas gliais das rexións paranodais, onde contribúen á súa organización e integridade estrutural.
Ecatepec de Morelos
Ecatepec de Morelos é un dos concellos da Rexión Ecatepec, está situado ao nordeste do Estado de México i e o segundo concello máis poboado do país (solo abaxo de Iztapalapa). Limita coas municipalidades de Tecámac, Atenco, Tezoyuca, Acolman, Tonanitla e co Nezahualcóyotl. A súa área é de 186.9 km², e a súa poboación é de 1.677.678 habitantes. A cabeceira municipal é San Cristóbal Ecatepec.