cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rastapopoulos
Características
Aparece por vez primeira anonimamente xunto ao protagonista nunha escena final de Tintín en América. O primeiro encontro entre ambos os personaxes ten lugar a bordo do barco Epomeo, que navega polo Mar Vermello. Non hai rivalidade nese primeiro momento, pero a escena xa mostra que Rastapopoulos é un personaxe pouco recomendable. Tintín volverá atopalo unhas páxinas máis adiante no medio do deserto, dirixindo unha película para a produtora de cine Cosmos Pictures. En O Loto Azul, álbum no que continúa a trama iniciada no anterior, Tintín descubrirá que Rastapopoulos é quen dirixe o tráfico de opio que fai de fío condutor de ambos os álbums. Reaparece en Stock de coque dedicado ao tráfico de escravos no Mar Vermello, xunto ás costas de Khemed, camuflado baixo a identidade de marqués de Gorgonzola. Desaparecerá deixando que Tintín crea que foi devorado polas quenllas. O seu último enfrontamento ten lugar en Voo 714 para Sidney: Rastapopoulos intenta apoderarse da fortuna do millonario Laszlo Carreidas. Desaparecerá xunto ao seu socio Allan Thompson nun... prato voador.
Rastapopoulos é tamén un personaxe importante na trama de Tintín e o lago dos tiburóns, película realizada en 1972 (e non debuxada por Hergé) que máis tarde se editou como banda deseñada.
Supostamente tamén aparecería no inacabado Tintín e a Arte-Alfa, aínda que Hergé non chegou a desvelar a identidade do malo no álbum.
Rolls-Royce Trent
O Rolls-Royce Trent é unha familia británica de motores turboventilador de alto índice de derivación fabricada por Rolls-Royce. Todos son desenvolvementos do RB211 con capacidades de pulo dos 240 ata os 430 kN. As distintas versións do Trent están en servizo nos Airbus A330, A340, A350, A380, Boeing 777 e 787. O Trent tamén foi adaptado para aplicacións marítimas e industriais.
Segundo a tradición de Rolls-Royce de bautizar aos seus motores de reacción co nome de ríos (ás veces descoidada), este motor foi chamado así polo río Trent nas Midlands inglesas. Singapore Airlines é a día de hoxe o maior operador de Trents, con cinco variantes en servizo ou pedidas.
Trent 600 – primeira proposta
A variante inicial, o Trent 600, usouse para equipar o McDonnell Douglas MD-11 con British Caledonian como cliente de lanzamento do motor. Porén, British Airways cancelou o pedido do MD-11 cando mercou British Caledonian en 1987. Co colapso de Air Europe en 1991 tras a Guerra do Golfo perdeuse o outro cliente que quedaba do MD-11 equipado co Trent. Como o propio MD-11 estaba tendo vendas moi pobres debido aos seus problemas para acadar os seus obxectivos de rendemento, o Trent 600 foi degradado a un programa de demostración, e o desenvolvemento de motores pasou ao Trent 700 que equiparía ao Airbus A330.
Trent 700
miniatura|250px|Trent 700 nun A330 de Saudia En abril de 1989 Cathay Pacific converteuse no primeiro cliente en pedir un avión de Airbus equipado con motores Rolls-Royce cando encargou dez Airbus A330 co Trent 700. O mes seguinte Trans World Airlines realizaría un pedido para 20 A330.
O Trent 700 funcionou por vez primeira en agosto de 1990 e conseguiu a certificación en xaneiro de 1994. En marzo de 1995 conseguiu unha aprobación ETOPS de 90 minutos, que pasou aos 120 minutos en decembro de 1995 e aos 180 en maio de 1996.
O primeiro A330 impulsado por un Trent 700 voou en agosto de 1994 e entrou en servizo con Cathay Pacific en marzo de 1995.
Trent 800
Ao mesmo tempo Boeing estaba traballando nun desenvolvemento alongado do seu 767, bautizado como 767X, para o cal Rolls-Royce propuxo o Trent 760. Cara 1990 Boeing abandonou os plans para o 767X e no seu lugar decidiu lanzar unha nova familia máis grande designada 777 cun requirimento de potencia de 360 kN ou máis. Os 2,47 metros de diámetro do fan do Trent 700 non serían suficientes para conseguir ese requirimento, polo que Rolls-Royce propuxo unha nova versión cun diámetro de 2,8 m, designada Trent 800.
As probas do Trent 800 iniciáronse en setembro de 1993, e a certificación chegou en xaneiro de 1995. O primeiro Boeing 777 con motores Trent 800 voou en maio dese ano e entrou en servizo con Cathay Pacific en abril de 1996.
Inicialmente Rolls-Royce tivo dificultades para vender o motor; British Airways, traditionalmente un cliente de Rolls-Royce, realizou un gran pedido co motor da competencia General Electric GE90. O punto de inflexión chegou cando foi elixido por Singapore Airlines, anteriormente un firme cliente de Pratt & Whitney, para os seus 34 Boeing 777. O Trent 800 ten un 40% do mercado de motores para as versións do 777 que o ofrecen.
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2010
As eleccións ao Parlamento de Cataluña correspondentes á novena lexislatura do actual período democrático celebráronse o 28 de novembro de 2010. O resultado das eleccións foi a maioría simple de Convergència i Unió, con 62 diputados. O PSC con só 28 escanos, obtivo o seu peor rexistro e viuse forzado a deixar o goberno, xa que coa suma de escanos dos seus socios, ERC (10) e ICV-EUiA (10) no lle alcanzaba para reeditar por terceira vez o tripartito. O Partido Popular logrou o seu mellor resultado con 18 escanos. Completaron o hemiciclo a coalición independentista Solidaritat Catalana per la Independència, con 4 deputados e Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía con 3.
Rolls-Royce Trent
Trent 8104
En 1998 Boeing propuxo novas variantes do 777 cun maior alcance. Aproveitando a capacidade de crecemento do Trent 800 Rolls-Royce deseñou e fabricou un motor mellorado designado Trent 8104, que posteriormente sería aumentado de tamaño para desenvolver o máis grande 8115. Este deseño foi o primeiro motor en chegar aos 440 kN de pulo, e posteriormente o primeiro en acadar os 490 kN. Porén, o antigo presidente de GE Aviation James McNerney (que despois sería presidente de Boeing) ofreceu con éxito ao fabricante ata 500 millóns de dólares para desenvolver o 777 a cambio de que equipase en exclusiva os seus motores.Boeing accedeu en xullo de 1999 polo que o GE90-110B e o GE90-115B serían os únicos motores nos 777 de longo alcance. Isto fixo que o 8104 se convertese nun programa de demostración, a pesar de establecer novos avances na industria.
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2010
Convocatoria e características
O presidente da Generalitat, José Montilla, asinou o decreto de disolución do parlamento de Cataluña o 4 de outubro, co que confirmaba as previsións de remate do curso político, e co que esgotaba os catro anos correspondentes a esa lexislatura.
Rolls-Royce Trent
Trent 500
En 1995 Airbus comezou a considerar un motor para dúas novas versións de longo alcance do A340, designadas A340-500/-600. En abril de 1996 Airbus asinou un acordo con General Electric para desenvolver un motor axeitado, pero decidiu non continuar adiante cando GE demandou un contrato en exclusiva para o A340. Despois dun concurso con Pratt & Whitney, Airbus anuniou o 15 de xuño de 1997 no París Air Show que fora seleccionado o Trent 500 para equipar aos A340-500 e -600. Dous anos despois, en maio de 1999, o Trent 500 funcionou por primeira vez e conseguiu a certificación en deembro de 2000. Entrou en servizo no A340-600 con Virgin Atlantic Airways en xullo de 2002 e no A340-500 con Emirates en decembro de 2003.
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2010
Convocatoria e características
Elixíronse 135 deputados, os mesmos que nas eleccións de 2006. A repartición polas circunscricións foi como segue: Os deputados de cada circunscrición distribúense entre as diferentes candidaturas conforme a lei D'Hondt e a partir do volume de votos recibidos. Cómpre obter un mínimo do 3% para optar ao repartimento dos escanos na circunscrición que corresponda.
Candidaturas con representación parlamentaria
En letra grosa, o candidato ou a candidata á presidencia da Generalitat.
Rolls-Royce Trent
Trent 500
Cando rematou a fabricación do A340 en 2011, foran entregados un total de 131 A340-500/-600 con 524 motores Trent 500 engines; Lufthansa é o operador con máis unidades, ao mercar 24 A340-600.
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2010
Candidaturas sen representación parlamentaria
En letra grosa, o candidato á presidencia da Generalitat.
Rolls-Royce Trent
Trent 900
miniatura|250px|Trent 900 na planta de montaxe do A380 A principios dos 90 Airbus comezou a desenvolver un sucesor máis grande do Boeing 747, un avión designado A3XX que posteriormente sería lanzado formalmente como o Airbus A380. Cara 1996 a súa definición progresara ata tal punto que Rolls-Royce puido anunciar que desenvolvería o Trent 900 para impulsar o A380. En outubro do ano 2000 o Trent 900 converteuse no motor de lanzamento do modelo cando Singapore Airlines elixíuno para o seu pedido de 10 A380. Pouco despois seguílle Qantas en febreiro de 2001.
O Trent 900 funcionou por primeira vez o 17 de maio de 2004 nun Airbus A340-300 de probas, substituíndo un dos motores CFM56-5 internos, e conseguiu a certificación da Axencia Europea de Seguridade Aérea (EASA) o 29 de outubro de 2004 e da Administración Federal de Aviación (FAA) o 4 de decembro de 2006. Rolls-Royce anunciou en outubro de 2007 que a fabricación do Trent 900 reiniciaríase despois dunha suspensión de 12 meses causada por atrasos no A380.
O 27 de setembro de 2007 British Airways anunciou a selección do Trent 900 para equipar 12 avións A380, axudando a que a porcentaxe do mercado do motor no A380 chegase ao 52% a finais de febreiro de 2009.
O 4 de novembro de 2010 un Trent 900 experimentou un fallo no voo 32 de Qantas sobre Singapur. Tras a investigación Rolls-Royce anunciou que o problema era específico do Trent 900, e non relacionado co fallo dun Trent 1000 baixo probas.
Trent 600 - segunda proposta
En xullo do ano 2000 Rolls-Royce asinou un acordo con Boeing para ofrecer o motor Trent 600 en desenvolvementos dos 767 e 747. A variante do 767 sería unha versión de máis alcance do Boeing 767-400ER que sería impulsado polo Trent 600 e o Engine Alliance GP7172, aínda que ao final este avión nunca foi lanzado. Cando Boeing finalmente lanzou o 747-8 en 2005 anunciou que o General Electric GEnx sería o único motor dispoñible.
Trent 1000
O 6 de abril de 2004 Boeing anunciou que seleccionara dous socios para os motores do seu novo 787, Rolls-Royce e General Electric. Inicialmente Boeing considerou a idea dun único otor para o 787, sendo GE o candidato favorito. Porén, os clientes potenciais demendaron distintas opcións e Boeing cedeu. Ámbolos dous tipos de motores terían unha interface estándar no avión, permitindo que calquera 787 fose equipado cun motor GE ou Rolls-Royce en calquera momento mentres se modificase tamén o pío.
No mes de xuño de 2004 Air New Zealand realizou a primeira elección pública de motor, elixindo o Trent 1000 para os seus dous primeiros pedidos en firme. No pedido máis grande de 787, All Nippon Airways seleccionou a Rolls-Royce como provedor do seu motor o 13 de outubro de 2004. O Trent 1000 sería o motor de lanzamento das tres variantes do 787, a -8 con ANA, a -9 con Air New Zealand e a -10 con Singapore Airlines. O 7 de xullo de 2007 Rolls Royce asegurou o seu pedido máis grande dunha compañía de leasing cando ILFC realizou un pedido por un valor de 1 300 millóns de dólares do Trent 1000, para equipar os 40 787 que pedira, e o 27 de setembro de 2007 British Airways anunciou a selección do Trent 1000 para impulsar 24 Boeing 787. A porcentaxe de mercado entre os motores do 787 do Trent 1000 é a día de hoxe de ao redor do 60%.
O primeiro encendido do Trent 1000 foi o 14 de febreiro de 2006, voando por primeira vez no propio banco de probas de Rolls-Royce (un Boeing 747-200 modificado) o 18 de xuño de 2007 dende o aeroporto de Waco, Texas. O motor recibiu a certificación da FAA e da EASA o 7 de agosto de 2007. A entrada en servizo atrasouse ata setembro de 2011 tras unha serie de atrasos no programa do Boeing 787.
Trent 1500
Un motor para substituír o Trent 500, coñecido de forma non oficial como Trent 1500, foi proposto para axudar aos Airbus A340-500/600 a competir cos Boeing 777-200LR/300ER. Porén, o anuncio do A350 XWB, que cubría o mercado do A340, evitaría que o Trent 1500 se convertese nunha realidade.
O Trent 1500 conservaría os 2,47 metros de diámetro do Trent 500, ademais da súa góndola, pero incorporando os máis pequenos e avanzados xerador de gases e turbina de baixa presión dos Trent 1000/XWB axeitadamente modificados.
Trent XWB
O Trent XWB é unha serie de motores turboventilador desenvolvidos a partir do RB211 e usados en exclusiva polo Airbus A350 XWB. Ten un rango de potencia na engalaxe de 330–430 kN e un diámetro do fan de 3 metros.
Trent 7000
Oficialmente anunciado o 14 de xullo de 2014 no Farnborough Airshow, o Trent 7000 será o motor exclusivo para o Airbus A330neo. O Trent 7000 usará a experiencia previa do Trent 700 usado no A330, a arquitectura do Trent 1000-TEN, que é a derradeira versión do Trent 1000, e a tecnoloxía do Trent XWB. Os motores ofrecerán un rango de potencia de 300–320 kN. O Trent 7000 encendeuse por vez primeira o 27 de novembro de 2015.
Uro (animal)
O uro (Bos primigenius) era un mamífero artiodáctilo ruminante da familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos, que se extinguiu en 1627.
Tratábase dun boi de grandes dimensións e comportamento indócil.
Taxonomía
miniatura|esquerda|Ilustración dun libro de Sigismund von Herberstein, publicado en [[1556, e titulada en latín: Urus sum, polonis Tur, germanis Aurox: ignari Bisontis nomen dederant (Eu son o uro, en polaco tur, en alemán Aurox: os ignorantes chámanme bisonte).]]
Chronique des années de braise
Chronique des années de braise (en وقائع سنين الجمر) é un filme alxeriano de 1975 dirixido por Mohammed Lakhdar-Hamina. Describe a guerra de Alxeria pola independencia vista dende os ollos dun labrego. O filme gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1975. Foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 48ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Uro (animal)
Taxonomía
Os taxonomistas que consideran o touro doméstico como unha subespecie do uro salvaxe deben usar B. primigenius taurus; os que consideran o touro doméstico como unha especie separada poden usar o nome B. taurus, que a Comisión mantivo dispoñíbel para ese propósito.
Nomenclatura
A palabra romance uro deriva do latín urus (plural uri). Este termo é un préstamo do xermánico (cf. antigo inglés / antigo alto alemán ūr, nórdico antigo úr).
Coryphodon
250px|miniatura|esquerda|Restauración por [[Charles R. Knight.]] Coryphodon é un xénero extinto de mamíferos pantodontos. Coryphodon posuía un estilo de vida semi-acuático, semellante ó do hipopótamo, xa que vivía nos pantanos. Era un herbívoro con corpo baixo de constitución robusta, con grandes dentes caninos e dentes posteriores con cúspides. Tiña o seu hábitat na rexión holártica hai entre 59 e 51 millóns de anos.
Uro (animal)
Características
miniatura|esquerda|220px|Reconstrución dun uro. miniatura|esquerda|220px|A copia de C. H. Smith. A aparencia dos uros foi reconstruída a partir de material esquelético, descricións históricas e representacións contemporáneas, tales como pinturas rupestres, e de gravados ou ilustracións de Sigismund von Herberstein.
Coryphodon
Debido a converxencia evolutiva ó ocupar o seu mesmo nicho ecolóxico era tamén moi semellante ós dinocerados Prodinoceras e Probathyopsis de América do Norte e ó meridiungulado Carodnia, cos que non estaba emparentado.
Uro (animal)
Características
Unha obra de Charles Hamilton Smith é unha copia dunha pintura propiedade dun comerciante de Augsburgo, que podería datar do século XVI.
Os estudosos propuxeron que a ilustración de Smith se baseaba nun híbrido touro doméstico/uros, ou dun touro dunha raza semellante ao uro.
O uro foi un dos herbívoros máis grandes na Europa posglacial, comparábel co bisonte europeo.
O seu tamaño parece que variaba segundo as rexións. En Europa, os uros das poboacións do norte eran máis grandes de media que as do sur. Por exemplo, durante o holoceno, encontráronse uros procedentes de Alemaña e Dinamarca que tiñan unha altura media na cruz de 155 a 180 cm nos touros, e de 135 a 155 cm nas vacas, mentres que as poboacións de uros machos atopados en Hungría non pasaban dos 160 cm se altura na cruz.
Historia
O seu hábitat, en épocas prehistóricas, estendíase desde Galiza a Corea e de Siberia á India. Este animal tería sido cazado polos homes no sur e centro de Europa desde a prehistoria, como relatan as pinturas rupestres encontradas nestes lugares. Liñaxes mais dóciles terían sido seleccionadas polas poboacións locais, e terían dado orixe ao boi europeo (Bos taurus). O uro, con todo, xamais sería domesticado, e, após milenios sufrindo coa caza, o último individuo morreu en 1627, nos bosques de Jaktorowka, na Polonia.
Recentemente, tense discutido a separación do uro como variedade distinta do boi doméstico, visto que estudos xenéticos suxiren que pertenceron ambos á mesma especie (Bos taurus).
Jay Adams
No filme documental Dogtown and Z-Boys nárrase a historia dos Z-Boys e a súa influencia na cultura da patinaxe. No 2005, Adams e o resto dos Z-Boys foron novamente obxecto da gravación dun filme sobre as súas vidas chamado Lords of Dogtown. Neste último, o propio Adams participou na rodaxe facendo un cameo.
40ª edición dos Óscar
A 40.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 10 de abril de 1968 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Inicialmente a data prevista era o 8 de abril, pero pospúxose dous días polo asasinato de Martin Luther King. O mestre de cerimonias foi Bob Hope.
Premios
miniatura|150px|[[Rod Steiger, mellor actor]] miniatura|150px|[[Katharine Hepburn, mellor actriz]] miniatura|150px|[[George Kennedy, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Estelle Parsons, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Elmer Bernstein, mellor banda sonora orixinal]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Sarga
A sarga Salix eleagnos é un salgueiro de até 20 m de alto, ou arbusto alto, da familia das salicáceas.
Descrición
Arbusto que acada os 6 metros de altura, de numerosos pés princiapis, que pode chegar a árbore de até 10 m. Pólas longas e fexíbeis, finas, de casca pardo-cinsenta, pardo-amarelenta ou arroibada-escura, fendada co paso do tempo. As franzas nacen aveludadas. Follas moi estreitas e alongadas, de até 16 cm de longo por uns 6 mm de largo; enteiras ou lixeiramente dentadas na metade superior. Face verde escura, galbra e envés branco ou cinsento, cuberto de feltro, co nervio prominente e o pecíolo curto. Adoitan ter a marxe lixeiramente enrolada cara o nervio. As candeas masculinos son laterais, sentadas ou case sentadas, cilíndricas, de 1 a 3 cm, de longo, vilosos, con brácteas verde-amarelentas, manchadas de pardo ou vermello no ápice, cun só nectario e dous estames soldados na metade ou terzo inferior polos seus filamentos. Os amentos femininos diferéncianse polo seu pistilo sen pelo e o seu curto pecíolo. Son precoces e desprenden sementes empenachadas. Florea dende finais do inverno e en primavera.
Wild Hogs
Wild Hogs é un filme estadounidense dirixido por Walt Becker que foi estreado no 2007. Está protagonizado por Tim Allen, John Travolta, Martin Lawrence e William H. Macy.
Sinopse
Catro amigos de mediana idade (Travolta, Allen, Lawrence e H. Macy), entusiastas das motos, deciden fuxir da rutina da gran cidade e emprender unha viaxe liberadora recorrendo os Estados Unidos nas súas motos.
Sarga
Hábitat
Beira dos ríos, regueiros e torrentes de montaña, así como en grixos e terreos de aluvión dos cursos de auga, nas fondeiras e fondos de val frescos, preferentemente en terreos calcarios. Ascende dende os 200 até uns 1.500 (2000) m de altitude.
Distribución
No centro e sur de Europa, Asia menor e norte de África. Na Península Ibérica é moi frecuente, especialmente nas metades oriental e setentrional; escasea cara occidente e polo sur. Aparece en Galiza mais falta en Portugal.
Primeira división española 1946/47
A tempada 1946/47 da Primeira división española foi a 16ª edición do torneo. Celebrouse entre o 22 de setembro de 1946 e o 13 de abril de 1947.
O campión foi o Valencia CF, que logrou o seu terceiro título nas seis últimas tempadas.
O Celta de Vigo e Deportivo de La Coruña volveron xogar xuntos nesta categoría. No ano que volvía a Primeira, o Deportivo volveu descender. O Celta foi noveno.
Armand Guillaumin
Jean-Baptiste Armand Guillaumin, nado en París o 16 de febreiro de 1841 e finado en Orly o 26 de xuño de 1927, foi un pintor impresionista e litógrafo francés. Mentres outros mestres do seu círculo (como Renoir e Cézanne) abandonaron axiña o impresionismo puro conformando estilos de seu, Guillaumin mantívose fiel aos trazos máis recoñecibles de dita corrente, sendo considerado un dos impresionista máis fieis xunto a Morisot, Pissarro e Monet.
Traxectoria
Na súa xuventude traballou na tenda de lencería do seu tío mentres pola serán ía a clases de pintura. Tamén traballou para a rede nacional francesa de ferrocarrís antes de comezares os seus estudos de pintura na Académie Suisse en 1861. Alí coñeceu a Paul Cézanne e Camille Pissarro cos cales iniciou unha grande amizade que duraría toda a súa vida. Malia non ter nunca a fama e recoñecemento destes pintores, el influenciounos moito nos seus traballos. Cézanne tentou facer o seu primeiro gravado baseándose nas pinturas de Guillaumin de gamelas sobre o río Sena.
Guillaumin exhibiu os seus traballos no Salon des Refusés en 1863.
A finais da década de 1880 trabou amizade con Vincent van Gogh cuxo irmán, Theo vendeu algunhas das súas obras. En 1886 casou coa súa curmá Marie-Joséphine Charreton, mestra de escola quen axudaríao economicamente. En 1891 gañou a lotería, o que lle permitiu concentrarse na pintura e viaxar a Agay, Crozant e Saint-Palais-sur-Mer, ademais dunha viaxe aos Países Baixos entre 1903 e 1904.
Coñecido polas súas intensas cores, na actualidade os cadros de Guillaumin atópanse espallados por tódolos museos principais do mundo. As súas señas de identidades son as súas paisaxes de París, do departamento de Creuse, e da área de Les Adrets-de-l'Estérel preto da costa mediterránea na rexión da Provence-Alpes-Côte d'Azur.
Guillaumin faleceu aos 86 anos en Orly, Val-de-Marne (ao sur de París), sendo o derradeiro membro do movemento impresionista en morrer.
Rupicapra rupicapra
Rupicapra rupicapra, é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos caprinos, unha das dúas que integran hoxe o xénero Rupicapra, que poderiamos denominar rebezo setentrional, para non confundir coa outra especie, Rupicapra pyrenaica, o rebezo dos Pireneos ou rebezo propiamente dito.
Esta especie introduciuse na República Checa, nos Vosgos, o Xura e a Selva Negra, así como na illa sur de Nova Zelandia e na Arxentina.
Algunhas das súas subespecies están estritamente protexidas na UE pola Directiva Europea de hábitats.
Durante moito tempo a maioría dos autores clasificaron a todos os individuos do xénero Rupicapra na especie Rupicapra rupicapra, pero algúns consideraban, desde hai moitos anos, aos integrantes das subespecies das montañas do sur de Europa, como os Pireneos, a cordilleira Cantábrica e os Apeninos, como unha especie á parte, Rupicapra pyrenaica, o que a día de hoxe está xa aceptado pola comunidade científica internacional.
Aspecto xeral
Aparencia similar á dunha cabra, con manchas cololreadas de gran contraste na cabeza; o pescozo é relativamente longo, sen barbas, pero cunha longa crina no colo e no lombo. Os cornos, presentes en ambos os sexos, son finos, dirixidos primeiro cara a arriba e despois curvados cara a atrás, algo máis curvados nos machos cá nas femias.
Dimensións
É moi semellante a Rupricapra pyrenaica, pero máis pesado. A súa lonxitude é de entre os 110 e os 130 cm (aos que hai que engadir de 3 a 4 cm da cola); a altura na cruz é de 70 a 80 cm, e o peso de 30 a 50 kg (noa machos) e de 25 a 42 kg (nas femias).
Coloración
En verán, a capa é de cor amarela pálida ou parda amarelada clara, cunha franxa ondulada máis escura. No inverno é de cor parda escura, co debuxo ben visíbel. As partes ventrais sempre son algo máis claras có resto da pelaxe.
Hábitat
Orixinariamente moi restrixido aos bosques, especialmente en montañas de ladeiras moi pendentes e rochosas; bosques caducifolios ou de coníferas, e bosques mixtos. Porén, frecuenta tamén terreos rochosos por riba do límite dos bosques (especialmente polo verán.
Distribución
Vive nas cadeas montañosas da Europa central e meridional, Cáucaso e Asia Menor. Foi introducido nos Vosgos, o Xura e a Selva Negra, así como en Nova Zelandia, na República Checa e na Arxentina.
Costumes
É sobre todo un animal diúrno, raramente activo durante a noite. Descansa no mediodía, especialmente nos días caloros do verán. Forma pequenos rabaños compostos polas femias, as súas crías e individuos xuvenía de ambos os sexos, guiados por unha femia vella. En outono e onverno os grupos son máis numerosos (incluso chegan a estaren formados por máis de cen individuos). Os machos son solitarios, especialmente no verán, ou viven reunidos en pequenos grupos; reúnense coas femias na época de celo.
Alimentación
Aliméntanse de gramíneas, outras plantas herbáceas, follas, gromos, musgos, liques, cascas de árbores e arbustos e arumes de coníferas.
Reprodución
O apareamento prodúcese desde outubro até decembro. A xestación dura uns 6 meses. Os partos ocorren entre maio e xuño. As femias paren xeralmente unha soa cría, que xa pode seguir á nai pouco despois de nacer. A cría é aleitada durante seis meses, pasados os cales independízase. Alcanzan a madurez sexual aos tres anos. A súa esperanza de vida é de 15 a 20 anos.
Inimigos
Os principais depredadores desta especie son o lince e o lobo; para os animias novos e débiles tamén a aguia real, o quebraosos, o corvo carnazal, o oso pardo e o raposo común. Así mesmo, sofre a caza por parte do home.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 polo naturalista sueco Linneo, na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Capra rupicapra. Posteriormente, despois de que en 1816 o naturalista francés Henri Marie Ducrotay de Blainville creara o xénero Rupicapra, foi reclasificada neste xénero.
Subespecies
Segundo o Mammal Species of the World, na especie Rupricapra rupicapra recoñécense na acualidade as subespecies seguintes:
Porén, algúns autores consideran algunha máis: dúas, no NCBI e máis na EOL:
Ou unha, na UICN:
Van Halen
Van Halen é unha banda estadounidense de hard rock, chamada así polos irmáns Eddie Van Halen e Alex Van Halen (guitarrista e batería respectivamente).
O primeiro álbum da banda, Van Halen de 1978 é amplamente considerado como un fito na historia do rock. Con esta primeira estrea, a banda estableceuse como un líder no emerxente e desafiante mundo hard rock da EE.UU. En particular, o guitarrista da banda, Eddie Van Halen, fíxose rapidamente famoso grazas á súa técnica e sensibilidade musical. Hoxe en día é considerado como un dos guitarristas máis innovadores e influentes da historia; outros dos trazos distintivos do grupo na súa etapa considerada máis clásica, era o estilo versátil e autoparódico do seu cantante David Le Roth, coñecido como "Diamond" Dave.
De 1978 a 1998 a banda editou 11 álbums (todos eles estiveron entre os 20 mellores de Billboard. A banda vendeu máis de 70 millóns de álbums mundialmente e recibiu varios nomeamentos aos premios Grammy, gañando un co álbum "For Unlawful Carnal Knowledge" en 1991. Van Halen figura no Libro Guinness dos Récords coa maior cantidade de Nº 1's na lista de Billboard dentro do hard rock. Segundo a Asociación da industria discográfica dos Estados Unidos.
616
Outros
Historia ano a ano
Galería de imaxes da igrexa de San Pedro de Ferreiroa
A igrexa de San Pedro de Ferreiroa é a igrexa parroquial de Ferreiroa, no concello de Agolada.
Bagombo Snuff Box
Bagombo Snuff Box é un compendio de relatos curtos escritos por Kurt Vonnegut e publicado en 1999. O libro contén relatos xa publicados en diversos lugares, mais é complementario co seu anterior libro de recompilacións Welcome to the Monkey House de 1968. Aínda que moitos destes relatos foron escritos nos cincuenta, para esta colección, Vonnegut reescribiu varios relatos cos que estaba insatisfeito, como "The Powder Blue Dragon" e "Hal Irwin's Magic Lamp"
Francisco Paradela Rodríguez
Francisco Paradela Rodríguez, nado en Elviña (A Coruña) o 3 de setembro de 1909 e finado na Coruña o 31 de outubro de 2009, foi un gaiteiro galego, tamén coñecido como Farruco ou Paco Paradela, considerado un dos intérpretes máis importantes do instrumento en Galicia durante o século XX. Chegou ser, xunto con Emilio Corral, un dos máis veteranos de todos os tempos en Galicia. É o autor de temas hoxe considerados clásicos no repertorio da gaita galega, como a "Jota de Montrove", "A Carballesa", a "Foliada de Elviña" e outros.
Traxectoria
A súa primeira gaita foi construída por un artesán que vivía enfronte da fábrica de gas na Coruña. A súa segunda gaita, foi feita en Pontevedra polo coñecido Faustino Santalices. Tamén coñeceu persoalmente a Perfecto Feijoo e ao mítico gaiteiru Llibardon de Asturies. En 1926, cando Emilio Corral ingresou na agrupación Cántigas da Terra, Paradela xa formaba parte dela como gaiteiro, e ámbolos dous coincidiron alí e tocaron xuntos durante anos. Paradela formou parte deste coro por máis de cinco lustros. En 1934, integrou tamén o grupo Os Tempranos de Eirís. Realizou varias gravacións deixando constancia do seu virtuosismo como solista, unha das máis valoradas é a que fixo en 1950 xunto con Fernando Álvarez por encargo do etnomusicólogo Alan Lomax, gravación sucesivamente reeditada. O mesmo que Corral, en 1960 recibiu a medalla Marcial del Adalid do concello da Coruña en recoñecemento á súa carreira musical.
Paradela nunca chegou casar, solteiro faleceu na coruñesa residencia para anciáns Padre Rubinos, onde vivía dende o ano 2002. Para entón, xa moi ancián, estaba xa case xordo e inmóbil pero recibiu o recoñecemento de gran número de gaiteiros das xeracións posteriores, como a popular Susana Seivane.
Personalidade e estilo
Farruco Paradela tivo as máis positivas valoracións por parte de moitos dos músicos e especialistas que o chegaron a coñecer. Avelino Cachafeiro dixo persoalmente del que era o gaiteiro máis impresionante que tiña coñecido. Xosé Casal non podía tamén agacha-la súa admiración por el: «Facía uns vibratos cos seus dedos gordos como chourizos que parecía un violín». «Saboreaba as notas, era moi sentimental. É solteiro, pero pode dicirse que estaba casado coa gaita», lembra o tamén gaiteiro Pepe Temprano.
Peletaría
miniatura|225px|[[Marchante de peles canadense a finais do século XIX.]] A peletaría ou peletería é o oficio de preparar peles finas para facer pezas de vestir, accesorios etc. Por exensión, denomínase igualmente peletaría á industria dedicada á elaboración de indumentaria a partir de coiro e pel animal, ou á tenda onde se venden artigos de pel. Trátase dunha das tecnoloxías máis antigas coñecidas, remontándose á prehistoria, e probabelmente a forma máis antiga de elaboración de indumentaria.
Peletaría é tamén o conxunto de peles que elabora ou vende o peleteiro.
Mentres o coiro, especialmente é obtido do gando, é hoxe un artigo estándar na vestimenta, a popularidade das pezas de pel sufriu unha importante diminución nos últimos anos por mor da concienciación de protexer algunhas especies de animais escasos, normativa CITES. Os coidados especiais que require tanto na súa confección como no seu uso fixeron que se considerase tradicionalmente un artigo de luxo; algunhas pezas, como as elaboradas de armiño, foron simbólicas da vestimenta real nalgunhas culturas.
Anclados
Anclados é unha serie de televisión española de xénero cómico, ambientada no día a día da singular tripulación dun cruceiro e ás cómicas situacións ás que dará lugar a súa convivencia durante meses. Está producida por Mediaset España, en colaboración con Globomedia, para a súa emisión en Telecinco. Na repartición destacan Miren Ibarguren, Alfonso Lara, Joaquín Reyes, Úrsula Corberó, Fernando Gil e Rossy de Palma como principais protagonistas. Estreouse o 25 de maio de 2015.
Sinopse
Gabriel (Alfonso Lara), o capitán do barco "Ancla II", é un inmaturo ao que lle é imposible ser fiel por culpa da súa diagnosticada adicción ao sexo. O seu peor pesadelo converterase en realidade cando a súa exparella, Marga Santaella (Miren Ibarguren), entre a traballar no barco como nova directora. Ríxida, controladora, mordaz e moi esixente, chega a ocupar o posto do seu irmán, Mariano Santaella (Joaquín Reyes), un tipo con grandes ínfulas que en realidade é tan inepto, torpe e mentireiro que o seu propio pai, dono da compañía navieira, relegouno a un posto irrelevante que el mesmo bautizou como "Supervising Jefe". Palmira (Rossy de Palma), será a veterana limpadora do barco, unha señora deslenguada e mordaz que leva máis anos traballando no cruceiro que os seus propios xefes e que non se baixa os pantalóns ante ninguén, ademais levarase fatal cunha clienta rica e mimada, Natalia de Figueroa Martorell (Úrsula Corberó) que terá que soportar a estanza no barco por culpa do seu marido.
Antonio Carballo Tenorio
Antonio Carballo Tenorio, nado na Coruña o 1 de xullo de 1881 e finado en Melide o 8 de outubro de 1960, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Foi redactor de Tierra Gallega e director de La Defensa de Betanzos a partir de 1907. Colaborou en Almanaque Gallego e foi redactor de La Voz de Galicia. Dirixiu La Hoja del Lunes da Coruña que apareceu en 1937. Empregado do concello da Coruña, foi nomeado Oficial Maior en 1940. Foi presidente da Asociación da Prensa da Coruña (1932).
Ocelote
O ocelote (do náhuatl océlotl) (Leopardus pardalis, noutrora Felis pardalis) é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos (Felidae), de tamaño mediano, corpo esvelto, rabo longo e pelame amarelado con tacas escuras (utilizada en peletaría), que vive en que vive nas zonas boscosas de México e América Central e do Sur. Caza á noite. Diferénciase en numerosas subespecies.
Nome común
miniatura|200x200px|Figura mochica desta especie 200 a. C. Museo Larco, [[Lima, Perú.]] O ocelote coñécese nas súas zonas de orixe con variedade de nomes como:jaguarcito (Chaco), manigordo (Costa Rica e Panamá), cunaguaro (en Venezuela), tigrillo (en Colombia, México, Ecuador, O Salvador e o Perú), tigrecillo ou gato montés (en Bolivia e México), jaguatirica (en tupí jaguara (jaguar) + tyryk (agocharse)) (no Brasil), jaguarete´i ou mbarakaja (en guaraní "pequeno jaguarete" ou "gato" respectivamente) (no Paraguai), e gato onza (na Arxentina). Cómpre salientar que os nomes de ocelote e de tigre son compartidos, segundo as zonas, co distinto e moito maior félido chamado usualmente xaguar (Panthera onca).
Descrición
miniatura|202x202px|Ocelote O ocelote é unha especie de felino de mediano tamaño, cunha lonxitude de testa e corpo de 70 – 90 cm, cola relativamente curta (30–40 cm, un 45% da lonxitude de testa e corpo) e un peso na contorna dos 11 kg. Posúen grandes orellas e gran sentido do ouvido, cuns ollos grandes e expresivos. As extremidades anteriores teñen cinco dedas e as posteriores catro; as poutas están provistas de almofadas, que permiten ao animal camiñar sen facer ruído, e con unlla s longas, afiadas e completamente retráctiles, isto resúltalle moi útil cando non é necesario utilizalas como, por exemplo, ao correr, e evitar, deste xeito, a súa deterioración. Os seus ollos están moi ben adaptados aos cambios de luminosidade: as meniñas contráense até formar unha fina e negra liña vertical durante os días de moita luz, mais ábrense e redondéanse en situacións de escuridade.
Distribución
miniatura|Ocelote en Bolivia O ocelote está presente dende o sur dos Estados Unidos cara ao sur, en todos os países das Américas continentais, o norte da Arxentina e do Uruguai.
Hábitat
Presenta unha gran versatilidade no uso do hábitat podendo morar en selva s húmidas, zonas montañosas e até semidesérticas, o seu hábitat esténdese desde Texas á Arxentina. Son de hábitos nocturnos, pasando a maior parte do día a durmir nas póla s das árbores ou agochados entre a vexetación. É de hábitos solitarios. Tende a emboscar ás súas presas.
Reprodución
Acadan a madureza sexual a partir dos 2 anos. Tras un período de xestación que oscila entre os 72 e 82 días, as femias paren dunha a dúas crías, excepcionalmente tres ou catro. Ao naceren pesan uns 250 g e non abren os seus ollos até 15 ou 18 días máis tarde. En catividade estímaselle unha lonxevidade duns 20 anos; é posíbel que sexa moito máis curta na natureza.
Alimentación
Aliméntase de mamíferos medianos e miúdos; coma sarigüés, macacos, morcegos, coello s e mesmo cervo s adultos e outros. Tamén comen réptiles (caimáns novos, lagartos e serpes) e os ovos das tartarugas. Cazan aves e algúns son bos pescadores. Ademais, rexistráronse casos de canibalismo. Cazan en solitario ou en grupos familiares, e o éxito da captura dependerá especialmente da vista e do ouvido; o olfacto tamén está moi desenvolvido, pero este adóitano empregar no exame da presa e no recoñecemento do territorio marcado con ouriños por outros machos da especie. As técnicas empregadas para cazar son variadas: nuns casos axexan á presa e, noutros, agardan agochados para se lanzaren despois por sorpresa sobre as súas vítimas.
Subespecies
Coñécense 10 subespecies de ocelote:
Conservación
A destrución do seu hábitat é a principal ameaza para a súa sobrevivencia. Ademais, este animal procúrase por cazadores furtivos co obxectivo de comercializar a súa pel, en razón dos valores estéticos que a mesma posúe.
Boops boops
Boops boops (Linnaeus, 1758), comunmente boga, é un peixe mariño da familia dos Espáridos.
Morfoloxía
A boga é un peixe de corpo fusiforme e alargado, semellante ao dos clupeidos. O tamaño habitual é de 15–20 cm, aínda que os machos poden chegar alcanzar os 36 cm de lonxitude total. Ten catro listas lonxitudinais laterais amarelas que percorren o seu corpo. O número de escamas da liña lateral varía entre 60 e 80.
Hábitat
Vive en todo tipo de sustratos (area, barro, rocas ou herbazales) ata os 250 metros de profundidade malia que é máis abundante nos primeiros 100 metros. Atópase nas costas do Atlántico oriental (desde Noruega ata Angola, incluíndo as Illas Canarias, Cabo Verde e Santo Tomé e Príncipe), o Mar Mediterráneo e o Mar Negro.
617
Véxase tamén
Historia ano a ano
Joffrey Lauvergne
Joffrey Lauvergne, nado o 30 de setembro de 1991 en Mulhouse, é un xogador profesional de baloncesto francés que xoga para o ASVEL Basket da LNB Pro A. Cunha estatura de 2,11 metros xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.
Europa
Lauvergne comezou coma profesional no Élan Chalon, onde gañou a liga francesa en 2012, ademais de dúas copas de Francia en 2011 e 2012, e a Semaine des As en 2012. Acadou 5.4 puntos e 3.4 rebotes por encontro na liga francesa. Foi cortado polo equipo o 25 de novembro de 2012.
O 28 de novembro de 2012, Lauvergne asinou un contrato curto co Valencia BC da Liga ACB. Disputou cinco partidos, nos que fixo 5.8 puntos e 3.8 rebotes por encontro.
O 28 de decembro de 2012, Lauvergne asinou un contrato de dous anos e medio co Partizan. Tras rematar a tempada a un gran nivel, foi elixido na 55ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Memphis Grizzlies, que despois traspasaron os seus dereitos ós Denver Nuggets.
O 23 de xuño de 2014, asinou un contrato de dous anos co BC Khimki ruso. O 4 de febreiro de 2015, rescindiu o seu contrato co Khimki. En 27 partidos, fixo 9.4 puntos, 4.4 rebotes e 1.1 asistencias por encontro.
NBA
O 19 de febreiro de 2015, Lauvergne asinou un contrato de dous anos cos Denver Nuggets. Debutou na NBA tres días máis tarde, acadando 8 puntos e 3 rebotes na derrota dos Nuggets por 94-119 contra os Oklahoma City Thunder.
O 30 de agosto de 2016, foi traspasado ós Oklahoma City Thunder a cambio de dúas eleccións protexidas da segunda rolda do Draft de 2017.
O 23 de febreiro de 2017, Lauvergne foi traspasado xunto a Cameron Payne e Anthony Morrow ós Chicago Bulls a cambio de Taj Gibson, Doug McDermott e unha elección da segunda rolda do Draft de 2018.
O 18 de xullo de 2017, Lauvergne asinou un contrato cos San Antonio Spurs.
Carantoña, Vimianzo
San Martiño de Carantoña é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 595 habitantes (316 mulleres e 279 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 755 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 649 habitantes, sendo 310 homes e 339 mulleres.
Estadi de la Feixa Llarga
O Estadi Municipal de Futbol de L'Hospitalet é un estadio de fútbol situado no distrito da Feixa Llarga de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona, no que xoga os seus partidos como local o CE L'Hospitalet. Ten capacidade para 6.740 espectadores.
Historia
Foi inaugurado o 20 de marzo de 1999 nun partido entre o L'Hospitalet e o CF Gavà, que acabou con vitoria local por 2-0.
O 9 de novembro de 2011, o CE L'Hospitalet xogou na Feixa Llarga contra o vixente campión de Liga e de Europa, o Futbol Club Barcelona, nun partido de dezaseisavos de final da Copa do Rei que acabou con vitoria visitante por 0-1.
Pobo sharchop
Os sharchop (en ཤར་ཕྱོགས་པ: "orientais") son un grupo étnico de Bután conformado pola mestura de poboacións da tibetanas e ascendencia do sur de Asia. Viven principalmente nos distritos do leste do país.
Lingua
A maioría dos sharchop falan tshangla, unha lingua tibetano-birmana; só uns poucos falan a lingua olekha. Tamén falan a lingua nacional, o dzongkha. Por mor da súa proximidade coa India, algúns tamén falan o assamés ou o hindi.
O tshangla tamén é falado polo pobo monpa, unha minoría nacional que habita preto da fronteira coa China, distribuídos en Mêdog, Nyingchi e Dirang. O tshangla é semellante ó kalaktang e ó dirang falados polos monpa de Arunachal Pradesh, na India.
Alcaldes da Coruña
Esta é unha lista dos alcaldes da Coruña.
Anteriores á Restauración
miniatura|Juan Flórez.
Restauración
miniatura|Canuto Berea.
A partir de 1917 modificouse a lei para que o alcalde das capitais de provincia fose elixido pola corporación municipal e non directamente polo goberno, sendo alcaldes os seguintes:
En 1922 o goberno de José Sánchez Guerra volveu escoller directamente o alcalde das capitais de provincia:
Segunda República
miniatura|Alfredo Suárez Ferrín.
Franquismo
miniatura|A Eduardo Sanjurjo de Carricarte.
Bernardo Tapia
Bernardo Tapia Montiel, nado en Terrassa (Barcelona) o 7 de xullo de 1962, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español.
Xogador
Na tempada 1987–88 fichou polo CD Lugo, en Segunda División B, adestrado por José Ramón Segura. Foi un habitual do mediocampo, xunto con Ramiro Iglesias, Manuel Díaz e Félix Pernas. No conxunto lucense permaneceu 3 campañas, onde sumou 101 partidos en liga e anotou 24 goles.
Le Bal (filme de 1983)
Le Bal é un filme de 1983 dirixido por Ettore Scola, unha coprodución entre Alxeria, Francia e Italia que non ten diálogo. O filme foi nomeado en representación de Alxeria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 56ª edición dos premios.
Fetichismo
miniatura|dereita|A consideración dos pés coma obxecto do fetichismo é unha das prácticas máis comúns e coñecidas
O fetichismo, no plano relixioso, é unha crenza que atribúe a certos obxectos (tales como amuletos) poderes máxicos ou sobrenaturais que protexen ás persoas das forzas naturais adversas; no plano sexual é unha parafilia que consiste na focalización do interese sexual nalgunha parte do corpo ou nun obxecto inanimado.
Fetichismo sexual
O fetichismo sexual caracterízase por situar o interese erótico en obxectos pouco ou nada axeitados para a realización se actos sexuais xenitais. Trátase de obxectos inanimados que están en visible relación coa persoa sexual máis que co acto sexual. Esta condición de obxecto substitutivo levou a Freud a enunciar a hipótese de que todo obxecto conscientemente sexual é xa o resultado dunha substitución. Freud clasifica o fetichismo entre as desviacións relativas ao fin sexual, e máis concretamente entre as que supoñen unha fixación como fin sexual de aquilo que segundo a xenitalidade só é preliminar.
O fetichismo sexual considérase unha práctica inofensiva, agás no caso de que provoque malestar clinicamente significativo ou problemas á persoa que o padece ou a terceiros, podendo neste caso chegar a considerarse un trastorno patolóxico.
Cotas, Xustáns, Ponte Caldelas
Cotas é un lugar da parroquia de Xustáns, no concello pontevedrés de Ponte Caldelas, na comarca de Pontevedra. Na actualidade está deshabitado.
Historia
Foi posiblemente fundada a raíz do repoboamento de Galicia na Idade Media. Co nome de Cotiñas ou Castaños, medrou como a típica aldea. Pero co tempo a zona converteuse nun lugar moi propenso a roubos, polo que cara 1790, produciuse un despoboamento que rematou en 1857, coa saída da aldea de Ángela Parrado, que provocou que o núcleo quedase despoboado. A maioría dos habitantes de Cotiñas que marcharon fundaron o núcleo de Baltar, e outros marcharon a núcleos do resto da parroquia.
Curva
dereita|260px Unha curva é unha liña continua, que cambia paulatinamente de dirección. Exemplos de curvas pechadas son a elipse ou a circunferencia, e de curvas abertas a parábola, a hipérbole ou a catenaria. A recta sería o caso límite dun círculo de raio de curvatura infinito. Todas as curvas teñen dimensión igual a 1.
Curva elemental
Un conxunto \gamma de puntos do espazo chámase curva elemental se é a imaxe obtida no espazo por unha aplicación continua dun segmento aberto de recta.
Sendo \gamma unha curva elemental e sendo a < t < b o segmento aberto no que está definida a aplicación que determina a curva, ao sistema de igualdades
chámanselle ecuacións paramétricas da curva \gamma.
Curva plana
thumb|right|250px|Nun sistema de [[coordeadas cartesianas represéntanse as curvas dalgunhas raíces, así coma das súas potencias, no intervalo [0,1]. A diagonal, de ecuación y = x, é un eixo de simetría entre cada curva e a curva da súa inversa.]] Unha curva plana é aquela que reside nun só plano e pode ser aberta ou pechada. A representación gráfica dunha función real dunha variable real é unha curva plana.
Curva diferenciable
Unha curva é diferenzable cando a función é diferenciable. Se ademais a función anterior é inxectiva no intervalo (a,b)\, entón a curva admite un vector tanxente único en cada punto i é rectificable, o que significa que a súa lonxitude de arco está ben definida i é posible calcular a súa lonxitude. A curva :