cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade Laboral Crucero Baleares
Transformación en Centro de Ensinanzas integradas
A reforma de 1978 dá por finalizadas as mutualidades laborais e crea a Seguridade Social. Como consecuencia disto, os centros das universidades laborais pasaron a depender do Ministerio de Educación e Ciencia por intermedio dun organismo autónomo chamado Instituto Nacional de Enseñanzas Integradas. É importante sinalar que a creación deste organismo foi máis unha necesidade de regulación administrativa e financeira, que docente. En agosto de 1979 regulouse a normativa básica desa nova entidade, pero este organismo foi suprimido no ano 1980. Os centros docentes (centros de ensinanzas integradas) procedentes do extinguido Instituto Nacional de Enseñanzas Integradas regúlanse en 1981 e establécese o seguinte organigrama :
No ano 1982 prodúcese o traspaso das funcións e os servizos da Administración do Estado á Comunidade Autónoma de Galicia en materia de educación (ensinanza non universitaria), e no ano 1989 os centros de ensinanzas integradas de Galicia divídense en dous entes autónomos, tanto en funcións como en xestión. Tamén hai unha división dos espazos.
Centro Residencial Docente
En 1989 suprímense os centros de ensinanzas integradas da Coruña, Vigo (Pontevedra) e Ourense, e créanse os institutos de educación secundaria e profesional e os centros residenciais docentes da Coruña, Vigo e Ourense, para o funcionamento dos cales a Consellería de Educación e Ordenación Universitaria estableceu o seguinte organigrama : miniatura|esquerda|Unha sala de estar para alumnos.
No decreto que regula estes centros establécense ademais as bases da convocatoria de bolsas para o alumnado residente, os obxectivos dos centros residenciais docentes e as funcións e as competencias dos órganos e persoal de residencias.
No ano 2001 esta residencia pasou a ser mixta.
Instituto de Educación Secundaria "Universidade Laboral"
O outro ente autónomo que xorde da división anteriormente citada é o IES Universidade Laboral que se rexerá pola mesma normativa que os outros centros destas características xa existentes na Comunidade Autónoma Galega.
Situación actual
A superficie inicial de 50 hectáreas coa que contaba a Universidade Laboral foise dividindo entre distintos organismos:
Sentín, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
Sentín é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Ácido palmitoleico
miniatura|dereita|250px|Ácido palmitoleico. Outros nomes : ácido (Z)-9-hexadecenoico, ácido hexadec-9-enoico, cis-ácido palmitoleico, 9-cis-ácido hexadecenoico [[Número CAS: 373-49-9.]]
O ácido palmitoleico é un ácido graxo monoinsaturado omega-7 de 16 carbonos, que é un constituínte común dos glicéridos do tecido adiposo humano. Está presente en todos os tecidos, pero xeralmente se encontra en maiores concentracións no fígado. Biosintetízase a partir do ácido palmítico pola acción do encima delta-9 desaturase. Considérase un ácido graxo beneficioso, do que se observou que nos ratos incrementa a sensibilidade á insulina ao suprimir a inflamación, e inhibe a destrución das células beta pancreáticas secretoras de insulina.
A súa fórmula é CH3(CH2)5CH=CH(CH2)7COOH, que se pode abreviar como C16:1∆9, e leva un dobre enlace entre os carbonos 9 e 10 (que empezando a contar desde o final da cadea sería o sétimo carbono, polo que é un ácido graxo omega-7). O dobre enlace dálle un punto de fusión baixo, de 0,1 °C
Fontes
As fontes dietarias de ácido palmitoleico inclúen diversos aceites de orixe animal, vexetal e mariña. O aceite de macadamia (Macadamia integrifolia) e o aceite de Hippophae rhamnoides son fontes vexetais con altas concentracións do 17% e 40% de ácido palmitoleico, respectivamente.
Efectos biolóxicos potenciais
Nunha análise realizada a numerosos ácidos graxos, atopouse que o palmitoleato posiblemente inflúe na deposición e produción de graxa hepática, na acción da insulina, o palmitato, e a ácido graxo sintase, o que levou a propoñer para el o novo termo "lipoquina", xa que parece ter efectos similares aos dunha hormona.
Como un de tales efectos pode ser o de mellorar a sensibilidade á insulina, encontrouse que o ácido palmitoleico (C16:1 n-7) nos ratos diabéticos atenúa a hiperglicemia e a hipertrigliceridemia ao incrementar a sensibilidade á insulina, en parte debido á supresión de xenes proinflamatorios, e mellora o metabolismo lipídico hepático.
Outras investigacións preliminares indican que o ácido palmitoleico podería ter un papel como molécula sinalizadora que afecta ao peso corporal, un resultado que é concordante coas observacións previas de que o ácido palmitoleico, entre outros ácidos graxos da dieta, pode ser utilizado por encimas que afectan á oxidación das graxas. Consecuentemente, os tipos de aceites fabricados con alto contido de ácido palmitoleico poden servir para tratar a obesidade.
Egin
Egin ("facer" en éuscaro), foi un xornal vasco de información xeral, cunha liña editorial próxima á esquerda abertzale. Incluía artigos en éuscaro e castelán. Era editado en Hernani por Orain S.A. —empresa que tamén dirixía a emisora de radio Egin Irratia— e distribuído principalmente en Euskadi, Navarra e Iparralde.
Durante anos, diversos partidos políticos acusárono de estar ao servizo da organización terrorista ETA e foi marxinado economicamente polas institucións oficiais. Segundo algunhas fontes, o diario estaba controlado por Herri Batasuna, que expulsou da redacción aos xornalistas afíns a Euskadiko Ezkerra durante a chamada Transición española.
Foi clausurado en 1998 polo xuíz Baltasar Garzón. En 2009 os tribunais resolveron que a súa actividade era lícita, contrariamente á anterior sentenza. Porén, debido ao tempo transcorrido, non foi posible reabrir nin o xornal nin a radio. O medio que pasaría a ocupar o espectro de Egin foi o diario Gara.
Historia
Egin publicou o seu primeiro número o 29 de setembro de 1977. Segundo un dos seus fundadores, José Luís Elkoro, «dez acodes xuntámonos para pór 100.000 pesetas cada un: había un vendedor de coches, un carniceiro, un churreiro...»; ademais dos fundadores, houbo 24.000 cuentapartícipes, «que puxeron o seu gran de area, grande ou pequeno». Na súa primeira portada expresaba o seu agradecemento: «A todos os que esperastes este xornal. Ao grupo de fundadores que arriscou primeiro. Aos vintetantos mil conta-partícipes, sen esixir a cambio. A todos os que pensan neste xornal como instrumento para construír unha Euskal Herria -composta por sete provincias- que abra camiños para unha sociedade nova...».
A suposta vinculación entre Egin, ETA e a esquerda abertzale levou a varias institucións públicas, na época dos pactos entre partidos para illar á esquerda abertzale, a marxinar economicamente a Egin e negarse a incluír publicidade institucional no diario, a diferenza do que facían con outros medios. Segundo Elkoro, Egin pasou momentos moi difíciles: «A partir de aí sempre andabamos pedindo», e segundo el, «deixouse de pagar á Seguridade Social, só a cota empresarial, non a laboral» e «non deixamos de pagar porque non quixésemos, senón porque non podiamos, pero sempre tivemos intención de facelo».
Liña editorial
A última liña editorial de Egin expresaba un forte rexeitamento cara á violencia policial, as torturas a detidos ou o terrorismo de Estado, mentres se solidarizaba cos acusados de kale borroka ou de pertenza a ETA.
Á parte da afinidade ideolóxica de gran parte dos seus contidos coa esquerda abertzale, Egin adoitaba ser o primeiro medio de información en recibir os comunicados de ETA. Durante a etapa de Pepe Rei como redactor xefe, o seu equipo investigou certos casos de corrupción política, económica e policial ─como o «caso GAL», que saíu á luz pública tras as investigacións do xornalista Pedro J. Ramírez para o Diario 16─, así como a actividade de certos grupos de extrema dereita.
Egin foi tamén un dos impulsores, nas súas páxinas de cultura, do chamado Rock Radical Vasco (RRV) nos anos 1980.
O proceso xudicial de peche
A policía española investigou durante anos as relacións entre Egin e ETA, incluíndo a procedencia de anuncios publicados en Egin que supostamente se utilizaban para enviar saúdos e mensaxes a presos acusados ou condenados por terrorismo. Segundo as investigacións da Garda Civil, Egin realizaba labores de «difusión ideolóxica», e de comunicación interna dos seus militantes. Nun informe deste corpo, mesmo se consideraba que ETA podía elixir en 1992 a un novos director e subdirectora de Egin. Con todo, ao ser citado a xuízo como perito un axente autor do informe recoñeceu que non podía afirmalo.
En 1994 a Ertzaintza (policía autonómica vasca) rexistrou a sede de Egin. Ese mesmo ano acháronse coincidencias entre os ficheiros das investigacións do equipo de Pepe Rei e a información sobre obxectivos incautada a ETA. En agosto, Pepe Rei foi detido por orde do xuíz Carlos Bueren, pero resultou absolto en 1997.
Na madrugada do 15 de xullo de 1998, o xuíz Baltasar Garzón ordenou o peche cautelar do xornal e a emisora de radio, así como o arresto de varios responsables de Orain S.A., aos que acusou de integración en banda armada. Todos os detidos foron postos en réxime de incomunicación en virtude da lexislación antiterrorista. Na súa instrución, o xuíz consideraba que a empresa estaba supeditada a ETA.
Reaccións á clausura
O día do peche de Egin, o entón presidente do goberno español Jose María Aznar atopábase de visita oficial en Turquía e, cando nunha rolda de prensa un xornalista preguntoulle sobre o ocorrido, respondeu: «Crían vostedes que non nos iamos atrever?». O que foi criticado polo estamento xudicial pola súa falta de respecto á separación de poderes.
En febreiro de 1999, o xuíz Garzón prorrogou seis meses máis a clausura e, concluído ese novo prazo, no mes de agosto de 1999, autorizou a reapertura do xornal e da emisora de radio clausurados, por considerar «practicamente desaparecida» a actividade de ETA. Pero o 18 de outubro, o administrador xudicial ratificou que o grupo editor de Egin era inviable economicamente e non podía facer fronte ás súas débedas. No momento do peche decretado por Garzón, Egin vendía 52.311 exemplares diarios, segundo OJD, contaba con 210 traballadores e dispuña dunha sede central en Hernani e delegacións en Vitoria, Pamplona e Bilbao.
O peche de Egin provocou diversas protestas, especialmente entre a esquerda abertzale, como a plataforma Hitz egin ('Fala'), título á súa vez dunha canción do grupo de rock vasco Negu Gorriak. A mañá seguinte ao peche do xornal saíu á venda na súa substitución o diario Euskadi Información, que deixou de editarse á vez que comezou a súa andaina Gara.
Sentenzas xudiciais
Despois de máis dun ano, acabada a instrución do caso, a Audiencia Nacional rebaixou a acusación ao delito de colaboración con banda armada, o que facía inxustificado o peche. Para entón, Orain S.A. xa entrara en bancarrota, e o nicho de mercado de Egin fora cuberto polo novo diario Gara, polo que nin o diario Egin nin o seu radio volveron porse en marcha.
Pepe Rei continuou o seu traballo na revista Ardi Beltza, pero foi detido de novo en 1999 e en 2001, e a revista foi pechada por orde xudicial.
Finalmente, o 22 de maio de 2009, o Tribunal Supremo deixou sen efecto «o pronunciamiento relativo á declaración de ilicitud das súas actividades e disolución das entidades Orain SA, Ardatza SA, Hernani Inprimategia, Publicidade Lema 2000, Erigane SL, MC Uralde SL, Untzorri Bidaiak Ganeko, Grupo Ugao SL (Cuba) e Gadusmar SL, así como o comiso e liquidación do seu patrimonio»
O exdirector de Egin, Xabier Salutregi, foi condenado a doce anos de prisión por integración en organización terrorista en calidade de dirixente; a subdirectora, Teresa Toda, foi condenada a dez anos de prisión.
Clonacepam
O clonacepam é un fármaco de tipo benzodiacepínico, con acción depresora do sistema nervioso central, e propiedades ansiolíticas e anticonvulsivantes.
Xogo de azar
miniatura|350px|Os dados, cadro de [[Simó Gómez.]]
Un xogo de azar é un xogo cuxo desenvolvemento está total ou parcialmente suxeito á incerteza. A palabra azar deriva do árabe az-zahr que inicialmente significaba flor pero, debido a que no xogo de dados se debuxaba unha flor na cara que daba a sorte, co paso do tempo pasou a designar ao dado co que se xogaba. Finalmente, o significado transformouse ata adoptar o mesmo significado que a palabra latina alea.
Débense diferenciar dous tipos de xogos de azar :
Atendendo á maior ou menor influencia do azar no xogo, pode ser:
O estudo de problemas de estratexia nos xogos de azar con habilidade, deu lugar a un novo campo das matemáticas: o cálculo de probabilidades. Así mesmo, James Waldegrave en 1713 e Antoine Augustin Cournot en 1838 publicaron traballos matemáticos sobre estratexias nun xogo de cartas de dous xogadores; estes traballos considéranse precedentes doutra rama matemática, a teoría de xogos, estruturada como teoría matemática no século XX ao estudar o comportamento da economía, e posteriormente aplicada a outros campos do saber.
Antigüidade
miniatura|Xogo do [[owale procedente de Costa do Marfil.]] miniatura|[[Xogo real de Ur conservado no British Museum.]] miniatura|Xogo do [[Senet de Amenhotep III, conservado no Brooklyn Museum.]] Os primeiros xogos de azar son imposíbeis de datar, as súas orixes están estreitamente ligadas ás prácticas adiviñatorias e relixiosas. Para o desenvolvemento dos xogos facíanse necesarios obxectos que xerasen resultados aleatorios. Restos destes obxectos acháronse nas tumbas das civilizacións antigas (sumerios, asirios, exipcios etc.), sendo os dados os máis comúns.
Un dos xogos máis antigos que se coñecen, e que se segue xogando hoxe en día, é o oware, de orixe africana e do que non se coñece con certeza a súa antigüidade. Xógase con sementes ou chinas sobre un taboleiro con dúas ringleiras de seis foxos. O obxectivo do xogo é capturar pezas do rival ou inmobilizalo.
No antigo Exipto era moi popular o xogo do Senet. O obxectivo do xogo era colocar un dos peóns propios no derradeiro cadro que representaba o ceo; para iso cada xogador dispoñía de varios peóns, que avanzaban segundo o resultado que se obtiña ao lanzar unhas barras numeradas do 1 ao 4. Exemplares destas barras acháronse na tumba de Tutankamon. A maior parte dos xogos inspirados no Senet comparten a súa simboloxía celeste, como ocorre no xogo da mariola.
Na India antiga o xogo era moi popular como testemuñan antigos poemas como o Lamento do xogador ou o Mahabharata; xa no século IV a. C., o texto Arthashastra recomendada a súa regulación e control.
Mundo clásico e a China
miniatura|esquerda|150px|Carta dunha [[baralla de cartas|baralla da dinastía Ming.]] Os nenos da Grecia clásica, e despois os da antiga Roma, xogaban á Ostrakinda: os nenos repartíanse en dous equipos e lanzábase ao aire unha cuncha branca ennegrecida por un lado ao berro de "noite ou día". Segundo o resultado do lanzamento uns nenos perseguían aos outros. Os pais da época consideraban este xogo moi instrutivo para a formación dos rapaces. É o devanceiro do cara ou cruz.
Na Roma antiga foron moi populares os xogos de dados, e non só entre os propios romanos senón tamén noutros pobos coetáneos. Así falaba Publio Cornelio Tácito no ano 99 sobre o xogo entre os xermanos :
Os primeiros rexistros dunha lotaría son os cartóns Keno dos chineses da Dinastía Han entre 205 e 187 a. C. Estas lotarías axudaron a financiar proxectos gobernamentais importantes, como a Gran Muralla Chinesa. As primeiras lotarías europeas coñecidas foron realizadas durante o Imperio Romano ; Petronio no Satiricón preséntaas principalmente como unha diversión nos xantares. Cada convidado recibía un billete; os premios consistían moitas veces de lotes especiais como louza. Todo portador dun billete tiña a certeza de gañar algunha cousa. Este tipo de lotaría, por tanto, non era máis ca un repartimento de regalos entre nobres ricos durante as festas saturnais. Suetonio na súa obra A vida de 12 césares, narra os primeiros rexistros dunha oferta de billetes de lotaría para a venda organizada polo emperador romano César Augusto. Os recursos foran usados para amaños na cidade de Roma, e os vencedores recibiran premios en forma de artigos de valor desigual.
As barallas máis antigas coñecidas son de orixe chinesa e apareceron durante a dinastía Tang (618-907). Semella que foron desenvolvidas a partir dos antigos dados provenientes da India. Joseph Needham estima á vista de diferentes fontes que as barallas (en papel) se remontan, cando menos, ata o século IX.
Nos comezos da dinastía Song (século XI), nace o dominó como unha evolución das barallas.
Idades Media e Moderna
miniatura|esquerda|Cartas dunha [[baralla española do século XV.]] En Europa aparecen as primeiras barallas no século XIV, e a primeira lotaría en 1441 en Bruxas.
No século XVI, xorden os primeiros estudos matemáticos en Europa sobre xogos. Luca Pacioli ao redor de 1500 na súa notábel obra Summa estuda un problema do xogo da Balla. Girolamo Cardano en 1526 escribe o libro Liber de Ludo Aleae (Libro dos Xogos de Azar), resolvendo varios problemas de enumeración e retoma os problemas propostos por Pacioli. Con todo, a obra de Cardano non foi publicada ata 1663. Cardano relata na súa autobiografía, De Propria Vita, que era un vicioso dos xogos. Escribe que xogara ao xadrez durante 40 anos e aos dados por 25 anos. Niccolo Tartaglia en 1556 dedica algunhas páxinas do seu libro General Trattato aos problemas de Pacioli e Galileo Galilei; en 1590 escribe outro manual sobre xogos, o Sopra le Scoperte dei Dadi (Consideracións sobre o Xogo de Dados).
A consecuencia dunha carta enviada polo Cabaleiro de Meré a Blaise Pascal na que lle pedía a solución para un xogo, iniciouse unha frutífera correspondencia entre Pascal e Pierre de Fermat desde xullo a outubro de 1654. Esta correspondencia está considerada como a acta fundacional do cálculo de probabilidades. Un dos conceptos establecidos por Pascal, o de esperanza matemática, aplicouse a un novo tipo de xogos: os xogos de contrapartida, nos que un banqueiro se enfronta ao resto dos xogadores cunha certa vantaxe para o primeiro. Este feito supuxo o nacemento do xogo profesional e a aparición dos primeiros casinos. En Venecia abríronse uns locais, os "ridotti", casas de xogos nas que se ofrecía a posibilidade de enfrontarse a un empregado que facía de banqueiro. Xunto cos primeiros casinos, aparecen tamén as primeiras rifas e lotarías administradas polos estados.
Do século XIX ata hoxe
Ao longo do tempo, a situación dos xogos de azar nos distintos países pasou por fases de legalidade e prohibición. En España estiveron prohibidos durante a ditadura de Franco. Permitíanse só xogos administrados polo estado, como a Lotaría Nacional e as quinielas, e os dalgunhas organizacións benéficas como a ONCE. Ata 1977 non foi legalizado o xogo en España.
Na actualidade os xogadores poden apostar nunha variedade cada vez maior de xogos. A chegada de Internet deulle, se cabe, un maior pulo ao negocio do xogo coa aparición das apostas on-line e os casinos virtuais. Os xogos de azar son lucrativos negocios que moven unha inxente cantidade de diñeiro, estimada en 2009 en 335.000 millóns de dólares.
Xogos de ocio
miniatura|Pedras para xogar ao [[mus. Cinco pedras fan un amarraco.]] miniatura|Dados e impreso para anotar os puntos do [[yahtzee.]] miniatura|Taboleiro de [[parchís clásico.]] O abano de xogos de azar é inmenso. Amais dos relatados nas anteriores seccións hai unha infinidade de xogos de naipes, de dados e doutro tipo que gozan de gran popularidade. En Galiza, destacan:
Xogos de aposta
Hai unha ampla oferta de xogos de apostas. Algúns son xestionados pola Administración (Lotaría, Quinielas, Primitiva etc.) ou algunha organización benéfica (Cupón da ONCE, Gran premio de ouro da Cruz Vermella), mentres que outros son xestionados por empresas con ánimo de lucro como casinos, casas de apostas e bingos.
Adore Life
Adore Life é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de post-punk Savages, publicado o 22 de xaneiro de 2016 a través do selo Matador Records. O disco foi nomeado para o Mercury Prize de 2016, sendo a segunda nomeación consecutiva para Savages despois de que Silence Yourself fose nomeado para o premio en 2013.
Antonio Maura
Antonio Maura y Montaner, nado en Palma o 2 de maio de 1853 e finado en Torrelodones (Madrid) o 13 de decembro de 1925, foi un político español, varias veces ministro e Presidente do Goberno en cinco etapas: 1900-1902, 1907-1909, 1918, 1919 e 1921-1922.
Vida
Naceu nunha familia da pequena burguesía mallorquina. Orfo de pai con 13 anos, cursou o bacharelato no Instituto de Palma, e en 1868 trasladouse a Madrid para cursar estudos de Dereito.
Rematada a carreira, exerceu como avogado no bufete de Germán Gamazo, que chegou a ser ministro de Fomento no goberno de Sagasta de 1883. Iniciouse na vida política nas filas do Partido Liberal conseguindo a súa primeira acta de deputado por Mallorca en 1881 durante o primeiro gabinete liberal da Restauración, presidido por Sagasta. Casou en 1878 con Constancia Gamazo, irmá de Germán Gamazo, da man de quen iría na súa traxectoria política inicial.
En 1886 ocupa o cargo de vicepresidente do Congreso. Por ese tempo, en consonancia cos liberais escindidos de Gamazo atacará a política librecambista de López Puigcerver, ministro de Facenda do Gabinete Sagasta que acaba por caer en 1890.
En decembro de 1893 é designado con Sagasta ministro de Ultramar. No seu afán por neutralizar pacificamente o movemento independentista, tentou desenvolver un proxecto de autonomía para Cuba e Porto Rico no que a administración se repartía entre o goberno central e os insulares respectivos, mais a oposición dos conservadores e dun amplo sector dos propios liberais fixo que naufragase o proxecto e dimitise. Apartado voluntariamente do escenario político por un certo tempo, en 1895, de novo con Sagasta, ocuparase do Ministerio de Graza e Xustiza ata que a insurrección cubana provoca a caída dos liberais.
Tras a perda das colonias, a política gravita en torno ó funcionamento político da monarquía e a necesidade de rexenerar a vida pública española. A erradicación do caciquismo e dos abusos da oligarquía figuraron como obxectivos prioritarios do seu proxecto de dignificación da política. As súas teses rexeneracionistas aproximábanse en boa medida ó programa disidente do novo conservadorismo de Francisco Silvela. Aceptando os límites presentes nas bases legais do réxime establecido, os seus postulados resultan compatibles coa alternativa de saneamento político proposta polos conservadores.
Cando, tras morrer Guzmán Gamazo en 1901, o grupo liberal disidente se escinde, Maura asumirá a súa dirección, ata que un acordo con Silvela en 1902 o incorpore ó Partido Conservador. É deste xeito como Maura se converte na figura chave da política española das primeiras décadas do século XX.
Foi ministro da Gobernación no gabinete que presidiu Francisco Silvela en 1902 e que presentaría por vez primeira ás Cortes a Lei de Bases de Reforma da Administración Local. No seu intento por acabar coas fraudes acostumadas organiza as eleccións municipais de 1903 provocando unha forte oposición contra a súa persoa entre os partidarios de manter o caciquismo local como modo de estabilidade política. Coa excepción das principais cidades, nas que triunfaron candidaturas republicanas, non conseguiría impedir a manipulación dos resultados electorais desas eleccións.
A dimisión de Silvela como xefe de Goberno non fixo máis que resaltar a figura política do seu principal socio e Maura será aclamado dende entón como líder do Partido Conservador. O 5 de decembro de 1903 formaría o seu primeiro goberno ó suceder ó tamén conservador Fernández Villaverde na presidencia. No plano internacional conseguiu que Francia e Inglaterra recoñecesen os dereitos españois en Marrocos. Na política interior concentrou o seu programa de reformas en torno á corrupción electoral e á resolución do problema catalán mediante un proxecto de administración descentralizador de tendencia rexionalista, pero as intromisións do rei en materia militar motivaron a súa dimisión.
Hostil ó goberno de Moret, ratificou a súa identificación con La Cierva, ministro de Gobernación durante a brutal represión de xullo de 1909. Continuou mantendo un certo peso na vida pública. Durante a primeira guerra mundial, Maura fixo campaña activa a favor da neutralidade española, cos seus sonados discursos do Teatro Real en 1915, e da Praza de Touros en 1917. Cando foi chamado de novo para asumir a xefatura do Goberno, impuxo condicións para o seu regreso. Presidiría o Goberno de maio a novembro de 1918 e, de novo, en 1922, volvería a estar á fronte dun gabinete de concentración formado tras o desastre de Annual.
Ante os incidentes polo tema de Marrocos, Maura nomeou ó xeneral Picasso como xuíz específico para este asunto, provocando a protesta das Xuntas Militares. Durante a ditadura de Primo de Rivera manteríase á marxe dedicado a redactar as súas memorias.
Retirado da política, morreu en 1925.
Distincións
Como recoñecemento ó seu labor foi investido Caballero de la Real y Muy distinguida Orden del Toisón de Oro, en 1920.
Ideoloxía
Antonio Maura é unha figura crucial na España do primeiro terzo do século XX. Foi un político apaixonado e polémico. A súa controvertida carreira política enmárcarse dentro da política da restauración dinástica de finais do século XIX e do rexeneracionismo de principios de século XX.
Na primeira etapa da súa traxectoria segue os postulados do liberalismo, dentro da corrente disidente encabezada polo seu cuñado Guzmán Gamazo. Convencido da necesidade de levar a cabo unha reforma do sistema político da Restauración, as súas primeiras intervenciones públicas tiveron como branco a crítica da política conservadora e a disidencia liberal.
O desastre de 1898 significou un punto de inflexión na súa carreira política e a adopción dunha das bases do seu ideario: a necesidade de fortalecer a presenza do pobo na vida política do país. Censurando as prácticas da Restauración, coidaba que era necesario reformar o estado e a lexislación para evitar que se desencadease un proceso revolucionario: a "revolución dende arriba" será o seu lema, procurando unha moralización radical que terminase coa corrupción do sistema.
O seu ideario político unha vez engrosou as listas dos Conservadores incluía un proxecto de loita contra o caciquismo mediante o saneamento das prácticas políticas, a participación dos cidadáns no quefacer público mediante eleccións non amañadas, e a reforma da Administración provincial. O goberno conservador de Maura, inspirado no principio da "revolución dende o goberno" conseguiu regular e sacar adiante unha serie de proxectos: o dereito de folga, normas de conciliación e arbitraxe laboral, a lei de administración pública e o Instituto Nacional de Previsión.
Liberal e católico, Antonio Maura é reivindicado como un dos máis valiosos políticos da dereita española do século XX.
13 de maio
Nacementos
miniatura|100px|Alphonse Daudet. miniatura|100px|Daphne du Maurier. miniatura|100px|Uxía Casal.
Mortes
miniatura|100px|Fridtjof Nansen.
Fases da lúa
150px
Os 366 días do ano
Carozo, Labrada, Abadín
Carozo é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes en 2015 (4 homes e 6 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Matalebreras
Matalebreras é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 82 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 41,63 km².
Mocedade Galeguista de Ourense
A Mocedade Galeguista de Ourense era a organización xuvenil da agrupación local do Partido Galeguista de Ourense, formouse en 1932 e constituíu unha das primeiras mocedades galeguistas en se constituír e tamén das máis activas. Integrouse na Federación de Mocedades Galeguistas cando se formou en 1934. É foi a agrupación de Ourense a encargada de organizar as tres asembleas xerais da Federación. O seu secretario xeral era Vicente Bóveda.
No seu seo funcionaba un Círculo de Estudios, que organizaba conferencias semanais de líderes do PG, e seccións de Excursións e Deportes que organizaba excursións polos concellos da provincia de Ourense e Música e Declamación para a posta en escena de obras de teatro. En abril de 1936 formouse un Grupo Feminino dirixido por Rosa Docampo.
Death (Discworld)
A Morte (en inglés orixinal Death) é un personaxe masculino ficticio na serie Discworld de Terry Pratchett e é unha parodia das personificacións da morte. É un esqueleto con túnica negra que xeralmente leva unha gadaña.
A súa voz é oca, e está representada nos libros coa peculiaridade de sempre aparecer en letras maiúsculas; xa que el é un esqueleto e non ten cordas vocais para falar, polo que as palabras entran directamente na cabeza sen a axuda dos oídos. A súa voz, a miúdo, é descrita como soando a bloques de cemento sendo fretados un contra outro. Nas novelas de The Colour of Magic e Eric, todas as referencias á Morte son escritas en nomes propios; por exemplo "el" é escrito "El". Isto xeralmente está reservado para os deuses de Discworld, aínda que non volve a pasar noutras novelas nas que aparece o personaxe este.
A Morte non é invisible; porén, os cerebros da maioría da xente rexeitan recoñecer quen é, a non ser que ela insista. En circunstancias normais, só aqueles que posúen unha disposición máxica (por exemplo: as Bruxas e os Magos), nenos e gatos poden velo, ou permitirse velo. Debido a súa natureza eterna, a Morte non pode facer caso de cousas tales como paredes ou conxuros; existe durante todo o tempo, e polo tanto as cousas que só duran séculos non son tan verdadeiras como ela é. Só pode ir a onde a xente cre que hai morte e só pode ver a xente que pode morrer.
Ruggell
Ruggell é un concello situado no extremo norte do principado de Liechtenstein. Contaba en 2010 cunha poboación de 2.001 habitantes.
Death (Discworld)
Figuren und Schauplätze der Scheibenwelt-Romane La Muerte
Ruggell
Xeografía
Limita ao norte co municipio de Feldkirch (Austria), ao leste con Schellenberg, ao sur con Gamprin, e ao oeste con Sennwald (Suíza).
Lugares de interese
miniatura|left|Vista de Ruggell.
Deporte
A cidade é famosa polo FC Ruggell, un dos mellores equipos de todo o país, aínda que milita na sexta división de Suíza. Noutros ámbitos deportivos destaca o ciclismo, o esquí, o hóckey sobre herba e outros deportes de inverno. Ademais, a cidade de Ruggell ten un dos catro pavillóns deportivos de Liechtenstein (os outros están en Schaan, Vaduz e Balzers).
San Cosmede de Cusanca, O Irixo
San Cosmede de Cusanca é unha parroquia do concello do Irixo, na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 233 habitantes, (109 homes e 124 mulleres), 11 menos ca no 2006.
Xentilicio
O seu xentilicio é sancormiño.
Rubiáns de Arriba, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
Rubiáns de Arriba é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 95 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 50 eran mulleres e 45 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 99 veciños, e 2005, cando eran 108.
A Feira de Berdillo, Artes, Carballo
A Feira de Berdillo é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 157 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 83 homes e 74 mulleres.
Domingo García Vázquez
Domingo García Vázquez, nado en Vigo en 1859 e finado en Río de Xaneiro o 18 de xaneiro de 1912, foi un pintor galego-brasileiro.
Traxectoria
En 1871 marchou a Río de Xaneiro e en 1879 inscribiuse na Academia Imperial de Belas Artes, onde recibiu clases de Georg Grimm, mestre alemán.
The French Connection (filme)
The French Connection é un filme estadounidense dirixido por William Friedkin e producido por Philip D'Antoni. Está protagonizado por Gene Hackman, Fernando Rey e Roy Scheider. Foi adaptado por Ernest Tidyman a partir do libro non ficticio de 1969 The French Connection de Robin Moore. Conta a historia dos detectives Jimmy "Popeye" Doyle e Buddy "Cloudy" Russo, que está inspirada nas vidas reais dos detectives Eddie Egan e Sonny Grosso.
Foi o primeiro filme clasificado con contido R (restrinxido a menores de 17) en gañar un Óscar ó mellor filme dende a introdución desta clasficación nos Estados Unidos. Tamén gañou os Oscar ó mellor actor (Hackman), mellor director (Friedkin), mellor montaxe, e mellor guión adaptado (Tidyman). Tidyman tamén recibiu un nomeamento ós Globos de Ouro, un Writers Guild of America Award e un Edgar Award polo seu guión. A súa secuela, French Connection II, estreouse en 1975 con Gene Hackman e Fernando Rey nos seus papeis.
En 2005, foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Estreouse na TVG o 7 de novembro de 1987.
Bussey, Iowa
miniatura|350px|Localización de Bussey Bussey é unha localidade situada no estado norteamericano de Iowa, no condado de Marion.
A Casavella, Labrada, Abadín
A Casavella é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 14 habitantes en 2015 (5 homes e 9 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2011 cando tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Bussey, Iowa
Xeografía
De acordo coa Oficina do Censo dos Estados Unidos ten unha área de 0,9 km².
Río Sambre
260px|miniatura|O río Sambre en Lobbes O Sambre (en holandés, Samber) é un río francés e belga, afluente do Mosa, con o cal se une logo dun curso de 180 km.
Percorrido
No seu tramo valón, o Sambre, é dicir o Baixo Sambre, dá nome a unha parte da bacía industrial valoa, particularmente notoria polas minas de carbón, actualmente pechadas.
Caudal
O fluxo medio observado a Namur entre 1995 e 2004 foi de 36 m³/s, cunha media máxima de 54,86 m³/s no 2001, e unha media mínima de 21,76 en 2004.
Canalización
O río está canalizado segundo o estándar Freycinet (250 t a 1,8 m de calado) desde Landrecies até Monceau e segundo o estándar de 1.350 t desde alí até Namur.
Tributarios
O Sambre conta con numerosos afluentes: Riviérette, Tarsy, Cligneux, regueiro de Eclaibes, Flamenne, Helpe Menor, Helpe Maior, Solre, Hante, Thure, Biesmelle, Eau d'Heure e Acoz.
Historia
O Sambre costituíu, en séculos pasados, un paso obrigado para tudos os exércitos que que quixeran flanquear as Ardenas. Isto explica a movida historia da rexión.
Durante a primeira guerra mundial combateuse sobre o seu curso en 1914 (Batalla da Fronteira) e máis no derradeiro mes da guerra (Batalla do Sambre, novembro de 1918).
BDSM
miniatura|350px|O colar D/s: símbolo de submisión e entrega na subcultura BDSM.
BDSM é a denominación usualmente empregada para designar unha serie de prácticas e afeccións sexuais relacionadas entre si e vinculadas ao que se denomina sexualidade extrema ou non-convencional. O termo emprégase a miúdo, de forma equivocada, como sinónimo de sadomasoquismo. En realidade, é un acrónimo que engloba prácticas de sexualidade non convencional, e que dá nome ao que hoxe en día é considerado como unha subcultura específica. Actualmente, e independentemente da súa xénese, o acrónimo enténdese formado polas iniciais dalgunhas de ditas prácticas:
Xeneralidades
A todo o anterior habería que engadir moitas prácticas fetichistas, entre elas o fetichismo dos tacóns, da roupa de coiro e outros, xunto cos xogos de rol nos que cada parte asume un dos papeis, como os de mestre/a-alumna/o, doutor-paciente, aia-bebé, xogos de adestramento de mascota e outros.
Todas as actividades enmarcadas no BDSM teñen un elemento común: os participantes constrúen de forma voluntaria e partindo dunha situación de consenso, relacións con marcado traspaso de poderes, Erotic Power Exchange (EPE ou Intercambio Erótico de Poder) onde unha parte exerce o rol dominante ou activo, e outra parte o submiso ou pasivo.
Algunhas das prácticas que engloba o termo, como a humillación erótica, o dor, a submisión e outras, non poderían entenderse á marxe da súa implicación cunha específica forma de pracer mutuo, sen a cal as citadas prácticas asociaríanse con sensacións desagradables. Durante unha sesión (o tempo en que se practica ese intercambio de poder) os participantes acordan determinadas regras para garantir que as prácticas realízanse nun contorno de consenso e libre vontade.
Historia
O termo BDSM aparece por primeira vez en abril de 1991, en torno ao foro de noticias por Internet denominado alt.sex, como a xustaposición de dúas abreviaturas contrapostas, BD (bondage e Dominación) e SM (Sadomasoquismo), que en realidade se crearon, precisamente, para distinguir do sadomasoquismo (que gozaba dunha coñecida mala imágen) ás "outras" afeccións. Paradoxalmente, é desde o momento en que se trata de unificar ambas as correntes, cando a subcultura que as engloba comeza un desenvolvemento vertixinoso. Dado que BDSM é unha palabra que abarca termos moi dispares, non é fácil dotala dunha historia máis aló do comezo do seu uso como acrónimo, á marxe do que corresponda a cada un dos seus compoñentes.
Como elemento globalizador, o BDSM ten escasas décadas de vida e comeza cando diversas asociacións de activistas homosexuais S/M dos EUA e Inglaterra tratan de crear un mesmo espazo subcultural para actividades ata ese momento ben distintas, como a Dominación, o Bondage, o Fetichismo ou o Sadomasoquismo. É a época da Old Guard, mediados dos 70, e o seu libro de cabeceira é Leatherman's Handbook. Durante este período, o movemento conserva a súa vinculación co mundo homosexual masculino, sen abrirse aos espazos hetero ou de homosexualidade feminina e rexeitando a idea de admitir a activistas switch (é dicir, quen se confesaban cómodos en ambos os roles) entre as súas filas. Tamén rexeitaban frontalmente a admisión de quen queira que considerasen as relacións B/D e S/M como só xogo.
A principios dos 90, comeza o que hoxe coñecemos como o período da New Guard (Garda novo ou nova), que se caracteriza pola decidida apertura ó mundo heterosexual e da homosexualidade feminina, a aceptación do fenómeno switch, a inclusión de elementos de sensibilidade interior (dominación psicolóxica, relacións D/S sen inclusión de trazos sadomasoquistas etc. ), a aceptación de quen practicaban o só xogo, e a participación activa da muller heterosexual no asociacionismo BDSM.
Robert Bienvenu, reputado coñecedor da temática e catedrático de sociología na universidade de Indiana, Estados Unidos, expón unha visión alternativa da historia do BDSM, que el asenta sobre tres alicerces: o fetichismo europeo de finais dos anos 20, o americano (desde 1934), e o movemento do coiro a partir dos anos 50.
SSC e RACSA
A comunidade internacional vinculada ao BDSM, vén poñendo especial énfase en que as prácticas sexan SSC, é dicir Safe, Sane and Consensual (seguro, sensato e consensuado), termo acuñado en 1983 por David Stein. O seu ideólogo definiuno do seguinte modo:
As relacións BDSM deben seguir un modo seguro, sensato e consensuado respecto das súas prácticas:
Con todo, o que no seu inicio foi unha definición creada para deslindar o campo do sadomasoquismo consensuado do dos malos tratos (sobre o que a sociedade americana mantiña unha severa prevención), foi desenvolvendo nalgúns pequenos grupos modelos de intransixencia moi afastados do propósito inicial e da metodoloxía dos seus creadores. Isto levou ao propio David Stein a distanciarse do abuso que algunhas persoas facían do seu slogan.
Desde os anos noventa xorde un novo concepto, o Rack, que reúne ao redor da súa definición un elevado número de activistas. Rack é o acrónimo de Risk Aware Consensual Kink, que vén sendo traducido na comunidade galegofalante como risco asumido e consensuado para prácticas de sexualidade alternativa (ou non convencional): racsa. O racsa pon o acento na responsabilidade propia dos participantes nunha actividade BDSM, responsabilidade informada e consensuada para avaliar e asumir os riscos de devandita actividade. Máis que unha diferenza semántica ou de concepto, os partidarios do racsa tratan de modernizar unha definición (a do SSC) que se concibiu fundamentalmente para trazar unha liña divisoria cos malos tratos ou a violencia de xénero, pero que os seus mesmos impulsores tiveron que recoñecer, unha e outra vez, que o seu propósito orixinal estaba sendo defraudado e prostituído polo uso intolerante, extremista e pouco intelixente por parte dalgúns grupos marxinais dentro da comunidade BDSM.
A maior parte dos activistas da escena adoptan actualmente a postura de sinalar a definición SSC como adecuada para comunicarse co mundo da sexualidade convencional ou vainilla, mentres que sosteñen que o termo racsa define con maior rigor e precisión as prácticas BDSM reais.
Palabra de seguridade
Dado que moitas das situacións durante unha sesión conteñen elementos de fantasía e/ou rol, e que nalgúns deles escenificábase a "protesta" do participante submiso, era necesario crear un sistema de comunicación que lle permitise a este deixar claro o momento en que a súa protesta era real e equivalía ao desexo de non continuar. E era preciso que o Dominante puidese percibir nitidamente este desexo e diferencialo da escenificación do "¡non, non máis!" que podía ser parte do xogo sexual pactado. A solución, foi a denominada Palabra de Seguridade. Pode ser unha palabra de rápida dicción e sonora (-stop-, -tango-), unha que sexa significativa para quen debe lembrala (por exemplo o nome dunha persoa familiar) etc.
A palabra-código (tamén así chamada) é usada pola parte submisa para indicar de forma rápida que o grao, as circunstancias ou a actividade que se está desenvolvendo, non é do seu gusto e que desexa parar. A ética do BDSM prefixa que en todo momento a parte dominante respectará esa manifestación e interromperá a actividade.
A palabra de seguridade é o medio a utilizar en casos de verdadeira urxencia, cando xorde a necesidade de ir ao baño, recórdase que se deixou a billa da bañeira aberto, a outra parte está deslizando unha pluma de ganso polas plantas dos pés da persoa submisa, sen saber que esta ten insoportables cóxegas nesa zona, ou cando se quere interromper a sesión por outras razóns.
O seu uso é xeralmente indiscutido, especialmente nos comezos dunha relación, pero contén tamén algún risco, como deixa claro Datenschlag:
Soutelo, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
Soutelo é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 48 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 24 eran mulleres e 24 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 42 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 55.
BDSM
Palabra de seguridade
Dentro da comunidade BDSM, existen outras formas minoritarias de contemplar o emprego da palabra de seguridade, especialmente para os practicantes do metaconsenso. Para eles, a parte pasiva ou submisa cede voluntariamente e previo consenso, a completa responsabilidade sobre o desenvolvemento da sesión á parte activa ou dominante. Neses casos é a parte activa a que decide se interromper ou non a sesión, o que presupón (ademais do previo consenso) un elevado grao de confianza e coñecemento entre ambas as partes. Para rematar, os activistas da Old Guard rexeitan o uso da palabra de seguridade, por entender que é un límite non desexado na entrega.
Roles
No BDSM identifícanse dous roles: dominante (tamén usado o termo top, ou activo ) e submiso (tamén bottom ou pasivo). O dominante é o que goza destas prácticas mantendo a iniciativa e o control da acción, mentres que a parte submisa obtén pracer ao entregarse en mans do dominante, para que sexa este quen lle dirixa.
Ademais, algunhas persoas gustan de exercer ambos os roles, dependendo do momento ou da persoa coa que actúe. Nese caso fálase dun activista switch, termo inglés co que se designa aquilo capaz de conmutar ou investir unha acción ou un fenómeno.
Consenso
miniatura
O consenso que se establece en todas as relacións BDSM, é precisamente o que lle dota dun contido específico, distanciándoo de calquera situación de violencia non-pactada, como os malos tratos, a violencia de xénero etc. Do mesmo xeito que o consenso sexual permite distinguir con claridade cando dúas persoas están facendo o amor e cando, ao faltar este, prodúcese unha violación, de igual xeito comparar unha sesión BDSM (a pesar da aparencia de violencia verbal ou física) cunha situación de malos tratos, sería como pretender comparar a noite de amor dunha parella coa infamia dunha violación.
Esta forma de consenso pode revestir múltiples formas. Por exemplo, mediante a escenificación dunha negociación previa á sesión, na que se establece o como, o cando e o grao das actividades a realizar, a palabra de seguridade a empregar etc. Pero tamén pode adoptar a forma de acordo menos elaborado, cando existe ampla confianza por ambas as partes. En todo caso, sempre a súa existencia é básica para que a actividade a desenvolver estea encadrada no que se denomina BDSM. Tamén existen fórmulas de consenso global, especialmente en parellas que se coñecen ou se relacionan habitualmente. Nestes casos, non sempre se dá unha negociación previa antes de cada sesión, senón que a miúdo establécense pactos máis abertos e a máis longo prazo.
Metaconsenso
O metaconsenso é unha forma evolucionada de consenso, propia dalgunhas relacións BDSM moi avanzadas no mutuo coñecemento e onde se producen situacións de profunda confianza entre a parte submisa e o seu dominante, ademais de supor unha ampla experiencia por parte desta última.