cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palacio Ducal de Venecia
O salón do Anticollegio
Desde o Salón de Catro Portas, con acceso tamén para o Salón de Anticollegio, comunicando tamén co Colexio, onde, entre as obras de Veronese, Tintoretto, e Alessandro Vittoria , as delegacións esperou a ser recibido polo Signoria de Venecia. Este cuarto foi, entón, ante-sala de honra que precederon o concello de residencia da Signoria. Ademais, a decoración da sala é o resultado de reconstrución despois do incendio do 1574, desde os proxectos de Palladio, Giovanni Antonio Rusconi, a pesar de que a obra foi rematada polo proto Antonio Da Ponte.
A bóveda é cuberto con estuco, que conteñen frescos por Paolo Veronese, por desgraza, roto. No octógono no centro, na súa estridente cores de Veronese pintado en Venecia no acto de conceder honores e recompensas, mentres que o ovais en branco e negro son agora pouco lexibles. De notable beleza, as pinturas nas paredes, a obra dos principais autores da segunda século xvi, en Venecia. Un tempo as paredes estaban cubertas con unha pel de ouro.
Entre os traballos expostos nas paredes, Tintoretto son os catro pinturas mitolóxicas para os lados das portas, orixinalmente destinado para o Hall de entrada, de Catro Portas, e construído no ano 1576: as Tres Grazas e Mercurio, Ariadna, Venus e Baco, A Paz, a Concordia, e Minerva condución fóra Marte, Forxa de Vulcano. Este ciclo, cuxa pinturas son simetricamente dispostos en cadros de escaiola, que está baseado nun programa iconográfico que é moi complexo, é unha das obras máis importantes do pintor no campo da mitoloxía e alegórica temas. Os números, que teñen como fondo as distintas estacións do ano, aluden a momentos de prosperidade e harmonía e ao mesmo tempo para a catro primordial elementos: terra, auga, aire e lume. diante Das fiestras non son o Rapto de Europa por Veronese (ópera en 1580 que é certo para animar co seu leve a melancolía, a pintores da venecia do século Xviii) e o Retorno de Jacob Jacopo Bassano (contemporánea coa que o anterior, e caracterizada por unha extraordinaria realismo). A imposición lareira de mármore branco, que amosa un rizo, e un dentil de clara pallas inspiración, e está situado ao longo da parede en que as fiestras están abertas, é soportado por dous telamones, atribuída a Girolamo Campagna, encimada por unha baixorrelieve representando Venus brazos pedindo o Volcán de Tiziano aspetti. A entrada é un grupo escultórico que consta de tres figuras, o traballo de Alessandro Vittoria, representando Venecia entre a Harmonía e a Gloria.
Hall do Colexio
miniatura|Francesco Guardi: o Hall do Colexio O Hall do Colexio, a comunicación tanto coa Anticollegio tanto co Salón do Senado, foi destinado para as reunións do Consello de Savi e da Serenissima Signoria, os corpos separados, pero interconectados, que, cando se reuniron en conxunto, constitúen o chamado "Pensión Completa". Aquí eles recibiron embaixadores estranxeiros, e foi, polo tanto, necesario que o salón estaba particularmente suntuoso. Construído sobre un proxecto de Palladio, e Giovanni Antonio Rusconi, pero construído baixo a supervisión de Antonio Da Ponte, e osos na parede da dereita é un dos dous cuadrantes do reloxo que o cuarto ten en común cos adxacentes Senado salón, e pinturas de Tintoretto, lugar de paredes, e realizado entre 1581 e 1584 , e do Veronese, que constitúen o teito e entre os que hai unha representación da Batalla de Lepanto. Entre as obras de Tintoretto é unha reminiscencia da pintura que representa o místico Matrimonio de St Catherine, que auxilia o doge Francesco Donà rodeado por Prudencia, Temperança, Elocuencia, e a Caridade, que se caracteriza, como os outros, polo adicional dificultade de ter que combinar un episodio de un votivas co retrato do doge, que vai producir, con todo, por incrible resultados en termos de solucións para romper o efecto de monotonía e repetitiveness.
O teito, de entre as máis belas do palacio, é unha das obras máis coñecidas de Paolo Veronese, a quen debemos a once cadros que decorar con madeira decoración de Francesco Bello e Andrea da Faenza. destes dous artistas, que traballou baixo o proxecto de Palladio, é tamén o tribunal co trono do dux, central, con un rico entablamento. No oval no centro están representados A Fe e a Relixión; Fe, con vestidos de branco e dourado, mostra a copa, mentres a continuación, ela é representado como un sacrificio antigos sacerdotes queimar incenso e preparado para sacrificar o cordeiro. Sempre no centro están representados Marte e Neptuno, contra o pano de fondo a torre da campá e o león de San Marco, e Venecia entronizado entre a Xustiza e a Paz (ópera, tamén coñecida como a Venecia acolle a Xustiza e a Paz, feita entre 1575 e 1577 , caracterizado tanto polo extraordinario realismo, tanto da solución interesante perspectiva ofrecida pola presenza de unha escaleira circular). Os outros oito pinturas de formas "T" e "L" se caracterizan por excepcional cor, conteñen personificacións do sexo feminino virtudes que poden ser identificados polos atributos que os acompañan: un can para fidelidade, un cordeiro para mansidão, o armiño de pureza, unha porca e unha coroa para unha recompensa, unha aguia, a moderación, a web da dialéctica, un guindastre para a supervisión e unha cornucopia para a prosperidade.
Máis e por riba os asentos destinados para o Doge e seis homes sabios do Veronese é o votivas Retrato do doge Sebastiano Venier, en que o doge é representada na súa xeonllos para dar grazas a Redentor para a vitoria de Lepanto, pintado en segundo plano. Este é un tempo para celebrar as fazañas de Sebastiano Venier e o superintendente Agostino Barbarigo, así como as figuras dos santos, Mauro e Giustina, e alegorías de Fe e de Venecia. ao Longo do muro que alberga o windows é un gran lareira, deseñado por Girolamo Campagna, que realizou as estatuas en cada lado, un representando Hércules e Mercurio.
Salón do Senado
Ricos e solemne, con fermosos embutidos e dourada, o cuarto contén obras de Tintoretto e Jacopo Palma máis Novos, rodeado por o brillo dourado do medio ambiente abunda. O pictórica ciclos que enriquecen as paredes foron construídas entre 1585 e 1595 durante o dogato di Pasquale Cicogna. A mesma doge foi representada en dúas obras, unha situados ao longo das paredes e unha parte da decoración do teito. Na parede oposta ao windows, podes ver os dous grandes reloxos, un dos cales ten os signos do zodíaco. O reloxo que marcou as horas correu sentido anti-horario, como todos os reloxos feitos en que período e móstranse todas as horas do día, con tanto unha mañá e tarde, desde o ápice con 6 da mañá, porque, segundo medieval día comezou na época, cando naceu o sol.
Con respecto a decoración das paredes, que foi construída con fins de celebración. Por riba os asentos dos senadores, reconstruída no curso do século XVIII, e na que o tribunal é un ciclo que mostra as obras de algúns dos doges. Entre eles, O Cristo morto adorado por doges Pietro Lando e Marcantonio Trevisan, creado por Tintoretto. A outros paredes teñen temas relacionados alegorías e a súa decoración foron realizadas principalmente por Palma os máis Novos, que foi, porén, axudou na obra de artistas como Domenico Tiepolo, Marco Vecellio, e o mesmo Tintoretto. Outro traballo importante por Palma, o máis Novo no cuarto é o ' Alegoría da vitoria sobre o Título de Cambrai, fixo de todo o ano 1590, e un tempo para celebrar a guerra entre Venecia e a outras potencias europeas, coalizzatelesi contra ela por a Liga de Cambrai: o protagonista da pantalla é o doge Leonardo Loredan.
Hai como decoración do teito, rematada en 1581 e deseñado por Cristoforo Sorte, cadros enormes en madeira dourada que espalladas as obras de Tintoretto, Marco Vecellio, Andrea Vicentino, Antonio Vassilacchi, Tommaso Dolabella, Palma il Giovane, e Jerome Gambarato. A armazón é de madeira dourada pode dicir, composta pola unión de cartelas, pergamiños, e grilandas. No centro destaca o gran rectangular lenzo pintado por Tintoretto, coa axuda do seu fillo, Domenico, Venecia, sentado entre os deuses. Ela retrata o Triunfo de Venecia como un vórtice de crecemento de criaturas mitolóxicas de orixe mariño, que subir cara a Venecia, sentado no centro, para ofrecer agasallos e premios. Entre o o consello da que rodean a Serenissima vestida co real roupa, vai recoñecer Apolo, Mercurio, Chronos, Marte, e Vulcan.
Igrexa e antichiesetta
O Salón do Senado está conectado a un antichiesetta, notable pola súa decoración composta de estucos e frescos neo-clásico, feita por Jacopo de Guaraná. Dende esta sala ten acceso privado igrexa do Senado, usado só polos senadores e o doge, restaurado por Vincenzo a Wikipedia en 1593. A decorativos aparello deste palatino capela foi construída no respecto dos frescos sempre por Jacopo de Guaraná, mentres que no que se refire a decoración arquitectónica por Gerolamo Mengozzi-Colonna e o fillo, Agustín. Sobre o altar está unha fermosa grupo de esculturas feitas por Jacopo Sansovino, representando a Virxe con Putto e Anxos.
Sala do Consello de Dez
miniatura|250x250px|O decorado teito O Salón do Consello dos Dez, foi destinado para a reunión do homónimo órgano, pequeno, e todopoderoso, e o subsecretario de Estado de seguridade. O supremo maxistratura do Estado, en cuxa métodos son crueis, que foi moitas veces escrito, pero non sempre de xeito imparcial, foi creada en 1319 como órgano temporal para que confiar a investigación da conspiración dirixido por baiamonte Tiepolo, pero, a continuación, tornouse un poder xudicial que é estable, composto de dez conselleiros e ampliada para o Doge e seis Concelleiros do Ducal; o consello dos Dez tomou o seu lugar no podio, madeira, semi-circular de que para discutir a investigación e ensaios contra os inimigos do Estado: un paso secreta aloxados nun consello de ministros na madeira levou ao cuarto de volta de Tres Cabezas.
Nada queda do mobiliario orixinal. O decoracións son de Giambattista Ponchino, Paolo Veronese, e Giovanni Battista Zelotti, con temas relacionados coa xustiza. O teito da sala, atribuído en un fantasioso xeito, a Daniele Barbaro, foi pintada nos anos cincuenta do século XVI, e é a ópera estrea de Paolo Veronese en escena cego. Máis precisamente, o Veronese é o autor de tres das pinturas que están presentes entre os nove que compoñen o teito. Foi pintado por o pintor de vinte e seis anos, procedentes de Verona como axudante de pouco coñecido Gian Battista Ponchino, por Zelotti, e por Jacopo D ' andrea. O oval no centro, con Xúpiter que golpeando os vicios, é unha copia do orixinal de Veronese confiscados por Napoleón, e agora aparece no Louvre. En vez diso, el foi devolto, sempre de Veronese, a caixa con Juno ofrece o corno ducale, pedras preciosas e ouro en Venecia, desde a negra perspectiva. Baixo o teito hai unha multa rizo representando Putti, armas e trofeos. Paredes de abaixo esta decoración foron feitas por Andrea Vassilachi, por Bassano, Marco Vecellio. O cadro de Venecia sobre o mundo e sobre un león, construído entre 1553 e 1564, é unha das alegorías presente na sala: o traballo de Zelotti, mostra como as pinturas de este último, ao ser comparable ao luces e cores para os da Veronese, difiren das obras de este, como eles parecen ser menos pesado e máis natural.
Salón de Compás
miniatura|O Salón do Compás, un vello gravado tomadas a partir do traballo do palazzo ducale de Francesco Zanotto miniatura|[[Paolo Veronese, a Vitoria da Virtude máis Vice]] Próxima a esta sala era a Sala de Compás, que serviu como unha antecámara para os que fora convocado polo poderoso poder xudicial, que debe o seu nome á gran compás de madeira que nos leva no adxacente ambientes tribunal, e está rematada por unha estatua de Xustiza. A súa decoración, un alegórica, foi rematada en 1554 por Paolo Veronese. Tamén nesta sala, a pintura no centro do teito, unha obra mestra por Paolo Veronese, o que representa st. Mark, foi eliminado polo francés, en 1797 e é agora mantido no museo do Louvre. A monumental lareira é o deseño de Sansovino, mentres que as pinturas nas paredes para celebrar as vitorias de Carmagnola. As paredes están caracterizados pola presenza de paneis de madeira.
Outros ambientes tribunal do segundo nobre chan
Desde o compás cuarto, que é o homónimo pasado, aqueles que foron convocada en próximas ambientes do tribunal.
O arsenal do palacio
O arsenal do palacio, un complexo de salas utilizadas no almacén para os homes de armas do Pazo, foi composta de catro cuartos, e hai preto de 2000 pezas importantes. É o ángulo entre a fachada cara o río di Palazzo e o Peirao.
Os cuartos da administración
A Praza Vestíbulo leva ás salas dedicadas á administración e a burocracia do palacio, coa sala do Notario no Ducal secretario de varios magistracies do Estado, e de que o Deputado para o Segredo Consello dos Dez, secretario da potente consello. Estes dous cuartos son accesibles a través dunha escaleira que comunica para os Pozos. No mezanino anterior foron as oficinas do Cancellier Grande, e do rexente para a Chancelaría, xefe de arquivos, elixido directamente polo gran Consello, con Sala ao lado do Segredo Chancelaría, onde foron almacenados en armarios dos máis importantes documentos administrativos: portas superior, para o espello, stand-out escudos e os nomes dos distintos decano nomeado desde 1268.
Pozzi e Piombi
Baixo o tellado do edificio e os seus tellados foron o Leva, que están conectados directamente á cámara de Tortura, que deben o seu nome a cuberta do tellado, que estaba feita con follas de chumbo: aquí eran prisioneiros máis especiais (Giacomo Casanova, a máis coñecida, e o autor de un espectacular fuga), o nobre, o rico, o relixioso, que descendeu en un ambiente que, como difíciles, foi menos saudable que o infernal Pozos. miniatura|O corredor ao longo do cal foron aliñados con Pozos O faiado estaba dividido en seis ou sete habitacións separadas por tabiques de madeira, reforzada con uñas e placas de ferro. Os presos que estaban aquí prisioneiros podería, ás súas propias costas, proporcionar para equipar as súas células de pequenas relevos, mobiliario, e boa comida. En particular, non foron realizadas a membros do Consello dos Dez, en caso de que foron acusados de crimes de un político ou estaban esperando para ser levado en tribunal. Por visitar esta zona tamén se pode acceder para a unidade e moi grande faiado, que se caracteriza pola única celosía de madeira, agora alberga unha colección de armas orixe é veneciano é o otomano. Todos estes prisións foron directamente ligado aos tribunais no Palacio.-->
Obras de arte
O Palacio Ducal de Venecia conserva nas súas estancias e ao longo da súa fachada un importante número de obras de arte, que remóntanse a diferentes períodos históricos, encargadas por doges individuais para transmitir a súa memoria, ou no contexto da reestruturación xeral do complexo. A decoración tiña a principal función de celebrar episodios da historia da Serenissima República de Venecia, cuxos tribunais máis altos tiñan alí a súa sede: hai alegorías, pinturas retratando batallas e acontecementos históricos, as táboas que describen xestos de devoción cara aos santos e a Virxe.
Moitas obras foron perdidos durante os numerosos incendios que sufriu o palacio, os principais dos cales datan de 1483, 1574 e 1577.
Vibrisas
miniatura|250px|dereita|[[Raposo]] miniatura|250px|[[Gato]] As vibrisas son un tipo de pelos especializados que posúen algúns animais (especialmente os mamíferos a modo de bigotes) como elemento sensorial táctil; algunhas plantas como as dionea ou atrapamoscas posúen elementos semellantes, que lles axudan a sentir os insectos cando se pousan sobre algún dos seus seis pelos, pechando despois as súas dúas metades para dixerilos unha vez atrapados.
As vibrisas teñen unha raíz moi sensible que lles permite detectar correntes de aire, o que unido ao sentido do olfacto failles percibir a orixe dos cheiros; algunhas destas correntes poden ser xeradas polo movemento do propio animal.
Ao entrar en contacto cos obxectos da contorna, as vibrisas axudan a percibir as distancias dos obstáculos en plena escuridade; no caso dos gatos, teñen unhas terminacións nerviosas que ao máis mínimo movemento do bigote estimúlaas e achega información dos arredores inmediatos do gato. Así mesmo, a londra ten nun fociño ancho poboado de longas vibrisas que lle permiten captar as vibracións producidas polas súas presas ao moverse en augas turbias.
Museo Británico
O Museo Británico (en British Museum) é un museo sobre a cultura e historia humana situado na cidade de Londres (Inglaterra). As súas coleccións, constituídas por máis de 13 millóns de obxectos, atópanse entre as maiores e máis detalladas do mundo, formadas por obxectos de tódolos continentes que ilustran e documentan a historia da cultura dende os seus comezos ata a actualidade.
Coma outros museos nacionais e galerías de arte do Reino Unido, a entrado do museo é de balde, aínda que hai que pagar por algunhas exposicións temporais.
José Martínez Pereiro
José Martínez Pereiro, nado en Noia en 1888 e finado na Coruña o 12 de setembro de 1957, foi un avogado galego que exerceu de mestre, avogado e director do xornal El Ideal Gallego entre 1931 e 1936.
Traxectoria
Nado nunha familia burguesa de Noia, estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Un dos seus irmáns, Manuel Martínez Pereiro, foi Inspector Xeral de Traballo e Secretario Nacional de Acción Católica. O seu curmán de segundo grado, Alejandro Rodríguez Cadarso, foi un destacado político noiés que chegou a ser reitor da Universidade de Santiago ata a súa morte en 1933.
Ademais de exercer de avogado, José Martínez Pereiro traballou como mestre de escola en Porto do Son e Ribadeo antes de instalarse definitivamente na cidade da Coruña. Alí traballou para a Deputación provincial e foi nomeado deputado provincial en 1929. Dende 1927 e durante a Segunda República española traballou como director do xornal El Ideal Gallego. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado redactor xefe de La Voz de Galicia en agosto de 1937. No franqusimo foi letrado asesor do Concello da Coruña.
Faleceu dun infarto en 1957.
Selección de hóckey a patíns masculina de Portugal
A selección de hóckey a patíns masculina de Portugal é o equipo que representa a Portugal nas competicións internacionais de hóckey a patíns en categoría masculina. O equipo depende da Federação Portuguesa de Patinagem. A selección debutou no Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns na súa primeira edición en Alemaña no ano 1950. A selección de hóckey a patíns masculina de Portugal é unha das seleccións máis laureadas do mundo. Ten 15 Mundiais "A", 20 Campionatos de Europa e 18 Copas das Nacións.
20px Campionato de Europa (21)
*contando os mundiais
A Filgueira, Buxantes, Dumbría
A Filgueira é un lugar da parroquia de Buxantes no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 56 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 25 homes e 31 mulleres.
Alcatel-Lucent
Alcatel-Lucent é unha empresa francesa xurdida da fusión da francesa Alcatel e da norteamericana Lucent. A empresa adícase á fabricación de equipamento de telecomunicacións e ao deseño, instalación e mantemento de infraestruturas de telecomunicacións. É unha das principais empresas do sector no mundo xunto a Huawei, Ericsson e Cisco. A empresa ten unha importante presenza no mercado de equipos ADSL e FTTH.
O 2 de abril de 2006 Alcatel e Lucent Technologies anuncian a fusión pasando a chamarse Alcatel Lucent.
O 15 de abril de 2015, Nokia anunciaba a compra da empresa por 15.600 millóns de Euros.
The Walt Disney Company
miniatura|dereita|Walt Disney en 1938. The Walt Disney Company, ou simplemente Disney, é unha das meirandes compañías de medios de comunicación e entretemento do mundo en ingresos. Fundada o 16 de outubro de 1923 por Walt Disney e Roy Disney, co paso do tempo converteuse nun dos maiores estudios de filmes de Hollywood. Ademais opera e licenza parques temáticos e diversas cadeas de televisión en aberto e por cable, como ABC, Disney Channel e ESPN. As oficinas coporativas atópanse concentradas principalmente en The Walt Disney Studios en Burbank, California. A compañía cotiza na Bolsa de Valores de Nova York, desde o 6 de maio de 1991.
Unha das creacións animadas máis vellas da compañía, Mickey Mouse, serve como a mascota oficial de The Walt Disney Company.
Xogo de taboleiro
miniatura|O [[xadrez, un dos xogos de taboleiro máis coñecidos.]] miniatura|210x210px|Xogo de [[senet procedente da tumba de Amenhotep III, exhibido no Brooklyn Museum.]] miniatura|Andeis con diversos xogos de mesa modernos. Un xogo de taboleiro é un xogo de mesa que emprega un ou máis taboleiros como soporte como parte fundamental do seu sistema de xogo.
Aínda que existen videoxogos que funcionan sobre un taboleiro virtual, o termo "xogo de taboleiro" aplícase habitualmente a xogos con taboleiros físicos.
Historia
Os xogos de taboleiro teñen unha longa historia e xogáronse na maioría das culturas e sociedades dende Exipto e Mesopotamia. Existe certo número de lugares históricos importantes, artefactos e documentos que ilustran sobre os primeiros xogos de taboleiro. Entre os máis importantes destes inclúense:
Manuel Álvarez Arias
Manuel Álvarez Arias, coñecido como Bailarín, nado en Casaio (Carballeda de Valdeorras) e finado en Ourense o 12 de xuño de 1943, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, no outono botouse ao monte e formou un grupo de guerrilleiros que tiña a súa base na Serra do Eixe. O 10 de xuño de 1937 asasinou unha muller de Casaio logo de facer unha denuncia na súa contra. Tras a desfeita da fronte norte en 1937 o seu grupo reforzou a súa posición coa chegada de antigos combatentes desa fronte, chegando á trintena de membros. Contrario a calquera tipo de organización, tivo enfrontamentos cos asturianos (Marcelino Fernández Villanueva) e os leoneses (Manuel Girón Bazán, Marcelino de la Parra Casas). Mantiña contactos coa oposición portuguesa e utilizaba a fronteira dese país como refuxio. O 2 de agosto de 1940 entregouse no Barco de Valdeorras á Garda Civil, comprometeuse a denunciar os seus antigos compañeiros a cambio da súa liberdade. Pero non chegou a delatalos e foi encarcerado polas autoridades. Foi xulgado e executado no cárcere de Ourense o 12 de xuño de 1943.
Xogo de taboleiro
Historia
A partir da década de 1980 os xogos de taboleiro perderon moita popularidade debido aos xogos electrónicos, mais dende 2010 volveron conquistar moitos adeptos. Un dos motivos foi a interacción entre os xogadores. Chámanse xogos de 2.ª xeración e adoitan ter como características que as partidas son rápidas (máximo dunha hora), a interacción entre os xogadores é maior, os xogos son fáciles de aprendar, mais ao mesmo tempo teñen moitas posibilidades de decisión e os materiais son de excelente calidade.
Clasificación
Os taboleiros poden despregarse dende o comezo da partida, como no xadrez, o go, a oca, o Monopoly ou a maior parte dos xogos de guerra e miniaturas, ou ben ir construíndose como parte do seu desenvolvemento, ao modo de Carcassone, Tantrix ou Doom.
Educación
O uso de xogos de taboleiro na educación é moi común.
Alan Menken
Alan Irwin Menken, nado o 22 de agosto de 1949, é un compositor e pianista estadounidense de música para cine e teatro. Menken é coñecido por crear as bandas sonoras dos filmes de Walt Disney Animation Studios. As súas composicións de The Little Mermaid, Beauty and the Beast, Aladdin e Pocahontas valéronlle dous Premios Oscar por cada filme. Tamén compuxo as bandas sonoras de Little Shop of Horrors, The Hunchback of Notre Dame, Hercules, Newsies, Home on the Range, Enchanted, Tangled, The Shaggy Dog e Mirror Mirror.
Menken colaborou en numerosas ocasións cos letristas Howard Ashman, Tim Rice, Glenn Slater, Stephen Schwartz e David Zippel. Con oito Premios Oscar (catro á mellor banda sonora e catro á mellor canción orixinal), Menken é o segundo gañador de máis premios Oscar nunha categoría musical, despois de Alfred Newman que ten nove Oscars.
Merlo azul
O merlo azul  (Monticola solitarius) é unha especie de ave paseriforme da familia Turdidae que se caracteriza pola súa plumaxe azulada nos machos adultos.
Descrición
É unha ave duns 22 cm de lonxitude, algo máis grande có merlo rubio. A súa plumaxe é parda con pintas claras na femia, e o macho presenta un rechamante ton azulado, máis escuro nas ás. O peteiro é escuro.
Distribución e hábitat
Distribúese polo sur de Europa e o noroeste de África, e dende Asia Central até o norte da China e de Malaisia. Habita en rocuedos, cantís e barrancos de orixe fluvial, podendo ocupar ocasionalmente construcións humanas. Os seus desprazamentos limítanse a cambios altitudinaisno inverno.
Comportamento
Ten un canto afrautado, que reproduce tanto parado como en voo, máis comunmente na época de celo. A súa posta é de 3 a 5 ovos. Aliméntase dunha gran variedade de insectos, ademais de bagas e outros vexetais.
Ameazas e conservación
Esta especie pode verse favorecida por varios factores, como os lumes, as canteiras e minas, que reducen a vexetación e aumentan a superficie de rocha dispoñible para construír os seus niños. Con todo, vese prexudicada por actividades como a presión urbanística sobre as zonas montañosas, a escalada preto dos seus niños, ou a creación de encoros, que alagan gorxas e canóns rochosos.
Aparato de Golgi
dereita|miniatura|300px|Imaxe do [[núcleo celular|núcleo, do retículo endoplásmico e do aparato de Golgi. (1) Núcleo. (2) Poro nuclear. (3) Retículo endoplasmático rugoso (RER). (4) Retículo endoplasmático liso (REL). (5) Ribosoma no RER. (6) Proteínas trasportadas. (7) Vesícula trasportadora. (8) Aparato de Golgi (AG). (9) Cisterna do AG. (10) Membrana trans do AG. (11) Cisterna de AG. (12) Vesícula secretora. (13) Membrana plasmática. (14) Proteína secretada. (15) Citoplasma. (16) Matriz extracelular. ]]miniatura|dereita|300px|Diagrama do sistema de endomembranas nunha célula eucariota típica.
O aparato de Golgi, tamén chamado aparello de Golgi, complexo de Golgi ou corpo de Golgi, é un orgánulo celular formado por conxunto de dictiosomas. Cada dictiosoma está formado por de 4 a 8 sáculos aplanados rodeados de membrana e colocados uns enriba doutros. Funciona como unha planta empaquetadora, modificando o contido de vesículas procedentes do retículo endoplásmico rugoso, que despois envía en novas vesículas formadas nas cisternas do Golgi. Atópase no citoplasma da célula. Dentro das funcións que posúe o aparato de Golgi atópanse a glicolización de proteínas, selección, destinación, glicolización de lípidos e a síntese de polisacáridos da matriz extracelular. Debe o seu nome a Camillo Golgi, Premio Nobel de Medicina en 1906 xunto a Santiago Ramón y Cajal.
Partes do aparato de Golgi
Está formado polas seguintes partes:
No interior dos sáculos do dictiosoma a proteína pode sufrir unha serie de modificacións ata a súa composición final. Cando chega á zona interna, transfórmase nunha vesícula de secreción podéndose unir a outras formando un gránulo de secreción para saír mediante exocitose ó espazo extracelular.
Funcións xerais
Por exemplo, no RER das células acinosas do páncreas sintetízase a proinsulina que debido ás transformacións que sofre o Aparato de Golgi, tomará a forma ou conformación definitiva da insulina.
Vesículas de transporte
As vesículas formadas no retículo endoplasmático liso forman, uníndose entre elas, agregados túbulo-vesiculares, que son transportados ata a rexión cis do aparato de Golgi por proteínas motoras guiadas por microtúbulos, e alí fusiónanse coa membrana deste, baleirando o seu contido no interior do lume. Unha vez dentro, as moléculas son modificadas, marcadas e dirixidas cara ao seu destino final. O aparato de Golgi tende a ser maior e máis numeroso naquelas células que sintetizan e secretan continuamente substancias, como poden ser os linfocitos B activados (células secretoras de anticorpos).
Aquelas proteínas destinadas a zonas afastadas do aparato de Golgi son transportadas cara á rexión trans, internándose nunha complexa rede de membranas e vesículas asociadas denominadas rexión trans-Golgi. Esta rexión é onde moitas proteínas son marcadas e enviadas cara aos seus correspondientes destinos por medio dalgún destes tres tipos diferentes de vesículas, segundo o marcador que presenten:
Mecanismo de transporte
miniatura|300px|Microfotografía do aparato de Golgi, formado por unha serie de aneis negros semicirculares amontoados preto da base. Tamén se poden observar numerosas vesículas circulares rodeando o orgánulo.
miniatura|300px|Esquema do transporte nun dictiosoma. 1. Vesículas do retículo endoplasmático. 2. Vesículas de exocitoses. 3. Cisterna. 4. Membrana plasmática da célula. 5. Vesícula de secreción.
O aparato de Golgi durante a mitose
Nas células animais o aparato de Golgi disgrégase e desaparece ao comezo da división celular. Na telofase da mitose reaparece, pero non se sabe ben como sucede. Polo contrario, nas plantas e lévedos o aparato de Golgi permanece intacto durante todo o ciclo celular. A razón desta diferenza de comportamento non se coñece.
KwaZulu-Natal
KwaZulu-Natal (tamén coñecida como KZN; e anteriormente chamada Natal) é unha provincia de Suráfrica localizada na súa costa oriental, tendo como fronteiras: ó norte, Mozambique, Eswatini e a provincia de Mpumalanga; ó oeste, o Lesoto e a provincia do Estado Libre; e, ó sur, a provincia do Cabo Oriental. Ten unha área de 86.967 km2 e unha poboación de 8 713 000 habitantes (estimativa de 1995).
Como capital histórica tivo a Ulundi, corte real dos zulús, antiga capital do bantustán de Kwazulu; mais actualmente a capital administrativa da provincia é Pietermaritzburg. En Durban habita a maior parte da xente, polo que se considera a capital económica.
A cidade de Durban é unha área con gran crecemento, con máis de tres millóns de habitantes, sendo a segunda maior cidade do estado. Posúe o maior porto de África, e un dos maiores do Índico, comunicada por ferrocarril ao resto do territorio. A principal industria é e do refinado do azucre. Tamén posúen gado ovino, vacún, leite, cítricos, maínzo, sorgo, algodón e plátanos. Nos arrabaldes de Durban prodúcese téxtil, caucho, fertilizantes, papel, procesado de alimentos e refinarías de petróleo.
Áchanse plantas de procesado de aluminio en Richards Bay, na costa central. Ademais posúe importantes depósitos de carbón e madeira.
Anfitrión
miniatura|Anfitrión e Alcmena ollan como Hércules esgana serpes, mural de Pompeia Anfitrión, na mitoloxía grega, era fillo de Alceo e home de Alcmena.
KwaZulu-Natal
Durante o apartheid, a poboación negra viuse obrigada a vivir nunha economía gandeira de subsistencia.
Anfitrión
Pterelao devastara o reino de Electrión, tío de Anfitrión, roubando o tesouro da cidade e matando aos oito fillos de Electrión, este para vingar os fillos e recuperar o tesouro da cidade xunta un grande exército e deixa a Anfitrión como rexente, prometéndolle como esposa á súa filla Alcmena.
Mentres Electrión combatía, o rei de Elide enviou un mensaxeiro a Micenas anunciando que o tesouro (un rabaño de gando) estaba no seu poder e que o restituiría a cambio dun rescate. Anfitrión aceptou, pero á volta de Electrión, acusárono de complicidade cos ladróns e na discusión mata accidentalmente a Electrión. Esténelo, irmán de Electrión e tío de Anfitrión, toma posesión de Micenas e exilia a Anfitrión a Tebas con Alcmena, onde o rei Creonte lles dá asilo. Alcmena négase a consumar o matrimonio mentres Anfitrión non vingue aos seus irmáns.
KwaZulu-Natal
Segundo un censo do 2001, o 23% da poboación de 20 anos ou máis non recibira ningún tipo de educación escolar, cun 5% de universitarios. Existe a Universidade de KwaZulu-Natal
Anfitrión
Creonte promételle axuda se libera á cidade do raposo do monte Teumesso, animal semidivino, tan veloz que non podía ser alcanzado por ninguén. Cada mes os tebanos dábanlle un meniño para que o golpe os deixara tranquilos. Anfitrión pide axuda a Céfalo, un mozo ateniense que posuía un can estraordinario, do que ningún animal escapaba, Lelope. Céfalo aceptou, pero Zeus decideu converter os dous animais en estatuas. Anfitrión obtén así o seu exército e parte para reconquistar o seu reino.
Durante a súa ausencia, Zeus presentouse a Alcmena, uníndose a ela, desta unión nace Heracles.
Tálpidos
Os tálpidos (Talpidae) son unha familia de mamíferos placentarios da orde Soricomorpha, aínda que durante moito tempo foron clasificados dentro da orde Insectivora. Inclúe, entre outros, ás toupas e ás aguaneiras ou toupas de auga.
A maioría das toupas caracterízanse por ser en maior ou menor medida animais subterráneos, agás os aguaneiros, que son acuáticos. As toupas furafollas do xénero Uropsilus son as máis pequenas e primitivas da familia e comparten hábitats e costumes máis propios dos furafollas cós das toupas, como buscar alimento na superficie.
Fragata Santa María Magdalena
miniatura|300px|Maqueta da fragata Santa María Magdalena en escala 1/14.
Tálpidos
Anatomía
Os tálpidos varían en tamaño dende as mencionadas toupas furafollas que miden en torno a 2.4 cm e pesan menos de 12 g, ao aguaneiro ruso (Desmana moschata), que chega ata os 20 cm e 550 g de peso.
Fragata Santa María Magdalena
alt=Monumento a Antonio López Polo en Covas|miniatura|Monumento a Antonio López Polo, descubridor da fragata, en [[Covas, Viveiro|Covas]]
Tálpidos
Anatomía
As toupas escavadoras desenvolveron unha serie de especializacións evolutivas para a súa vida subterránea. O seu corpo é fusiforme, máis típico de animais acuáticos. Os seus ollos son ananos e en ocasións están cubertos de pel, feito do que serviu Darwin na súa teoría da selección natural alegando que os topos non necesitan o sentido da vista nos ambientes subterráneos e que mantela supoñía un exceso de enerxía inútil.
Fragata Santa María Magdalena
A Santa María Magdalena foi unha fragata de guerra da Armada Española naufragada xunto co bergantín Palomo en 1810 na ría de Viveiro. A Santa María Magdalena, baixo o mando do capitán Blas de Salcedo, fora construída en 1773 no Arsenal de Ferrol e montaba 38 canóns. O bergantín Palomo, mandado polo tenente de fragata Diego de Quevedo fora construído en 1793 no mesmo arsenal e montaba 18 canóns. Os dous buques formaban parte da frota hispano-inglesa que, baixo o mando do capitán Joaquín Zarauz, tiña como misión defender a costa cantábrica fronte aos franceses.
Tálpidos
Anatomía
Carecen de pavillón auditivo externo. As toupas confían principalmente no seu sentido do tacto e posúen vibrisas na súa cara, extremidades e cola. O seu fociño flexible é especialmente sensible.
As súas patas, curtas e fortes, están provistas de fortes e grandes unllas que empregan para escarvar galerías, as cales poden acadar ata 150 m de lonxitude. Os cóbados atópanse desprazados dorsalmente e rotados, de xeito que as palmas das extremidades anteriores quedan orientadas cara detrás, potenciando a acción de escavar. A súa pel fina e suave facilita o movemento pola toupeira, tanto cara adiante como cara detrás. Nos machos o pene queda orientado cara atrás e carecen de escroto.
Fragata Santa María Magdalena
Os días previos
Levanta áncora da Coruña o 14 de outubro de 1810. Ao pasar por Ribadeo únenselle a goleta Liniers e os canoneiros Corzo, Estrago, Gorrión e Sorpresa e quince transportes. Na tarde do 18 fondea na cuncha de Xixón para desembarcar ao día seguinte as forzas do exército que atacaría a cidade asturiana, conseguindo así que as forzas francesas se repregasen. Rematada a acción, diríxense a Santoña o día 23, xusto cando se declara un noroeste moi forte. Isto provoca que os buques máis grandes piquen cabos, mentres que os catro canoneiros se afunden, aínda que as súas respectivas tripulacións son salvadas.
Tálpidos
Anatomía
Os aguaneiros son acuáticos. Habitan lugares preto da auga e especializáronse en nadar e cazar baixo a auga. Para iso axúdanse dunhas patas palmadas e dunha cola longa e chá. A súa pel ten un pelo suave e sedoso, o cal fomentou a súa caza durante anos. Son quen de pechar as fiestras do nariz e oído cando están nadando.
Hábitos e alimentación
Os tálpidos teñen un alto índice metabólico o que lles conduce a ter un apetito insaciable. A maioría das toupas cavan toupeiras permanentes e subsisten principalmente alimentándose das presas que caen nela. As toupas furafollas, aínda que tamén cavan túneles, aliméntanse na superficie. Os aguaneiros cavan toupeiras unicamente para protexerse e aliméntanse en ríos, regatos e lagos. Prefiren chans húmidos e doados de escavar pero poden habitar en calquera tipo de chan coa profundidade suficiente para a súa toupeira.
Fragata Santa María Magdalena
A traxedia
Coa mellora do tempo e dispersada a frota, diríxense o día 29 ao porto de Viveiro a fragata Magdalena, o Palomo, dous transportes e a fragata inglesa Narcisus. O 2 de novembro declárase un temporal de vento norte e esa noite piden auxilio con bengalas e canonazos. As dificultades eran especiais para o Magdalena e o Palomo que só contaban con dúas áncoras, xa que as outras quedaran en Santoña. O temporal desfixo o casco do Magdalena e non tardou en irse a pique. O Palomo foi levado á praia de Sacido polas ondas.
Tálpidos
Hábitos e alimentación
Mentres que os aguaneiros son principalmente nocturnos, as toupas son activas tanto de día como de noite, debido a que baixo terra só hai escuridade. Adoitan combinar 3 ou 4 horas de actividade co mesmo tempo de descanso. A maioría son animais solitarios. Moi poucas especies constrúen toupeiras compartidas, coma a toupa de nariz estrelado (Condylura cristata).
Fragata Santa María Magdalena
A traxedia
Do total da tripulación da fragata, só conseguiron chegar á costa oito homes, dos que sobrevivirían tres e a cifra de mortos elévase á 480. A case totalidade dos mortos foron arrebolados polo mar ao longo desa noite á praia de Covas. Morreron 70 homes do Palomo, polo que a cifra total de mortos (550) convérteo nunha das maiores traxedias marítimas coñecida nestas costas.
A maioría dos mortos foron soterrados nun cemiterio improvisado ao longo da praia de Covas e a principios do século XX aínda se conservaban as cruces.
Tálpidos
Hábitos e alimentación
miniatura|dereita|Toupeira
Fragata Santa María Magdalena
A traxedia
Esta traxedia tivo unha enorme repercusión en todo o estado. O feito de que aparecese o corpo do capitán Blas Salcedo abrazado ao do seu fillo fixo que a Armada prohibise o embarque de pais con fillos ou de irmáns no mesmo barco.
A traxedia na cultura popular
miniatura|Peza de artillería recuperada da Santa María Magdalena exposta en Viveiro. O naufraxio fixo que corresen lendas sobre o feito e que aparecesen coplas e romances: ''Dime, bergantín Palomo, ''¿dónde fue tu perdición? ''En la ría de Vivero ''al toque de la oración.
''Di fragata Magdalena, ¿qué mal viento te dió el mar? Todos los vientos son buenos ''si Dios no da tempestad.
Tálpidos
Hábitos e alimentación
A dieta principal dos topos son as miñocas, aínda que tamén aliméntanse doutros invertebrados ou ata pequenos ratos que atrapan na entrada da toupeira. A saliva dos topos contén toxinas capaces de paralizar ás miñoas polo que son quen de amorear ás súas presas vivas para consumilas posteriormente. Constrúen "despensas" especializadas para este propósito. Antes de comelas, as toupas exprímenas entre as súas patas para extraer a terra que poidan inxerir.
As toupas son animais difíciles de avistar en condicións normais. Os adultos só saen á superficie para buscar follas e herba para construír o seu niño. O máis frecuente é ver os característicos montículos das toupeiras, as cales aparecen cando cavan novos túneles, ben para ampliar a súa "trampa" ou ben para buscar toupas do sexo oposto. A aparición destes montículos indica a presenza dunha toupa.
Pragas
As toupas atópanse xeralmente, en terras de cultivo, praderías ou xardíns e, en menor medida, nos bosques. Os montículos poden botar a perder a boa estética dos xardíns particulares aínda que a súa presenza indica a boa saúde do xardín. Outros problemas causados polas toupas son a contaminación de ensilados con partículas de terra, facendo que este perda palatibilidade para o gando; cubrir os pastos con terra fresca, diminuíndo o tamaño destes; danos á maquinaria agrícula ao deixar pedras expostas, danos ás plantas novas por alteracións no chan e danos ao sistema de drenaxe. Outros animais coma os furafollas poden empregar os túneles das toupas para alimentarse das raíces das plantas.
Por esta razón son considerados como pragas en moitos países e son exterminados. Noutros países, como Alemaña, están protexidos mais poden ser matados con permiso. Para controlalos empréganse trampas, bombas de fume ou velenos como carburo de calcio ou estricnina. O máis habitual é inundiar a toupeira de auga ou enchela de fume, aínda que medidas máis humanas buscan capturar á toupa viva para trasladala a outro lugar.
Asociación Europea de Atletismo
miniatura|320px|Logo da AEA A Asociación Europea de Atletismo (AEA), en inglés, European Athletic Association (EAA), é a institución que organiza e rexe o atletismo en Europa.
Funcións
A AEA representa ás federacións nacionais europeas de atletismo a nivel competitivo perante a Asociación Internacional de Federacións de Atletismo (IAAF).
Así mesmo, é a responsábel de organizar periodicamente as competicións atléticas continentais.
Sede e presidencia
Ten a súa sede na cidade de Lausana (Suíza). O seu presidente na actualidade é o noruegués Svein Arne Hansen.
Federaciós nacionais asociadas
A AEA conta coa afiliación de 50 federacións nacionais do continente europeo.
Historia
Foi fundada o 24 de setembro de 1933 en Berlín, baixo o nome de Comité Europeo de Atletismo. O 1 de novembro de 1969, nun congreso celebrado en Bucarest (Romanía), acordouse facer unha reestruturación da organización, cambiando a súa denominación pola actual. Posteriormente, en 2003, foi reconstituída de novo.
En 1934 realizouse o primeiro Campionato de Europa de Atletismo na cidade de Turín (Italia). O primeiro Campionato de Europa de Atletismo en Pista Cuberta levouse a cabo en 1970 en Viena (Austria), e o primeiro Campionato de Europa de Campo a Través en 1994 na localidade inglesa de Alnwick.
Eventos
A AEA organiza anualmente numerosas competicións internacionais, das que as máis importantes son as seguintes:
Organización
A estrutura xerárquica da Asociación está formada polo Presidente e os Vicepresidentes, o Congreso (que se reúne cada dous anos), o Comité Executivo, o Consello e os Comités Técnicos.
Presidentes
Desde a súa constitución como AEA en 1969:
Federacións nacionais
As federacións afiliadas á Asociación Europea de Atletismo son:
Carlos Morais
Carlos Morais Alvares, nado en Muíños o 12 de maio de 1966, é un político, empresario e historiador galego.
Banda Jachis
Banda Jachis é un grupo de música español que mestura estilos tales como ska, reggae, hardcore, rock ou punk.
Foi un dos proxectos musicais liderados por Javier Chispes (que tamén formou parte de Maniática e Saltimpankis).
Delta C
Características
O Delta C foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado once veces entre 1963 e 1967, cun único fallo. Virtualmente idéntico ó Delta B, pero cunha terceira etapa mellorada, tiña tres etapas e era capaz de situar 82 kg de carga en órbita de transferencia xeoestacionaria.
Béal Átha na Sluaighe
thumb|right|Escudo de Béal Átha na Sluaighe. Béal Átha na Sluaighe (en irlandés) ou Ballinasloe (en inglés) é unha vila situada na parte máis oriental do condado de Galway, en Irlanda. Ten unha poboación de 7.674 habitantes.
Natal, Río Grande do Norte
A cidade sitúase a 2.507 km de Brasilia, a capital do Brasil, por estrada.
miniatura|centro|255px|Praia de Ponta Negra, e Morro do Careca. miniatura|centro|550px|Vista da cidade de Natal, cos barrios de Praia do Meio e Santos Reis.
Saint-Rémy, Ain
Saint-Rémy é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Cluain Droichead
Cluain Droichead (en irlandés e oficialmente; adaptado ao Clondrohid) é unha parroquia no condado de Cork, en Irlanda. Está situada 6 km ao norte de Maigh Chromtha, e ten unha poboación de arredor de 900 habitantes.
A Laxe, As Chás, Montederramo
A Laxe é un lugar da parroquia das Chás, no concello ourensán de Montederramo na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE, en 2015 tiña un habitante, unha muller.
Relixión
miniatura A palabra relixión, ás veces empregada como sinónimo de fe ou sistema de crenzas, defínese comunmente como crenza concernente ao sobrenatural, sagrado, ou divino e aos códigos morais, prácticas, rituais, valores e institucións relacionadas coa devandita crenza. Nalgunhas ocasións, a palabra relixión úsase para designar o que debería ser chamado "relixión organizada" ou "organización relixiosa", ou sexa, organizacións que soportan o exercicio de certas relixións, frecuentemente baixo a forma de entidades legais.
Etimoloxía
Historicamente foron propostas varias etimoloxías para a orixe do termo latino de religio. Cicerón, na súa obra De natura deorum (45 a.C.), afirma que o termo se refire a relegere, "reler", posto que era característico que as persoas relixiosas prestasen moita atención a todo o que se relacionaba cos deuses, relendo as escrituras. Esta postura etimolóxica subliña o carácter repetitivo do fenómeno relixioso, sobre todo como aspecto intelectual. Posteriormente, Lactanci (século III dC) rexeita a interpretación de Cicerón e afirma que o termo provén de religare, "religar", argumentando que a relixión é un vencello de piedade que serve para religar os homes con Deus.
No seu libro A Cidade de Deus, Santo Agostiño (século IV), afirma que religio deriva de religere, "reelixir"; por medio da relixión, a humanidade reelixía outra vez a Deus, posto que se separou. Posteriormente, na súa obra A relixión verdadeira, Agostiño retoma a interpretación de Lactanci e o seu concepto de "religar". Finalmente, Macrobi (século IV) considera que "relixión" deriva de relinquere, algo que nos foi deixado polos antergos.
A palabra "relixión" foi empregada durante moitos séculos no contexto cultural de Europa, marcado pola presenza do cristianismo que se apropiou do termo latino de religio. Noutras culturas non existe ningunha palabra equivalente. O hinduísmo antigo facía uso da palabra rita que facía referencia a unha orde cósmica do mundo, dentro do cal todos os seres humanos tiñan que estar harmonizados e á correcta execución dos ritos dos brahmáns. Máis tarde, o termo foi substituído polo de dharma, que actualmente tamén é empregado polo budismo e que expresa a idea dunha lei divina e eterna.