cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Max Weber
Weber e a política alemá (Formas de Goberno)
En 1890 Weber escribiu unha serie de artigos de prensa titulados Parlamento e Goberno nunha Alemaña reconstruída. Estes artigos esixían reformas democráticas na Constitución do Imperio alemán de 1871.
Weber argumentou que os problemas políticos de Alemaña debíanse esencialmente a un problema de liderado. Otto von Bismarck creara unha constitución que preservaba o seu propio poder, pero inhabilitaba a outro líder poderoso para sucedelo. En xaneiro de 1919, Weber era un membro fundador do Partido Democrático Alemán.
Pola súa paradoxal utilización nas medidas socializantes tanto da socialdemocracia como do nacionalsocialismo, as contribucións do liberalismo de Max Weber á política alemá seguen sendo suxeito de controversia.
Weber deixou a política debido aos conflitos coa dereita en 1919 e 1920, cando moitos colegas e estudantes desprezárono pola posición de centro-esquerda asumida durante a revolución alemá de 1918 e 1919. En efecto, houbo estudantes de dereita que chegaron a realizar protestas fronte á súa casa.
Weber avogaba pola democracia como unha ferramenta para elixir líderes fortes; vía á democracia como unha forma de liderado carismático onde a "demagoxia impuña o seu desexo sobre as masas". Por esta razón, a esquerda europea é moi crítica con Weber, por "preparar o terreo intelectual para a posición de liderado de Adolf Hitler, aínda que non intencionadamente.
O firme anticomunismo de Weber e o reclamo insistente por unha política agresiva de imperialismo alemán gañoulle a crítica da maioría dos marxistas alemáns. Weber desilusionou aínda máis á esquerda cando un dos seus estudantes, Carl Schmitt (1888-1985), desenvolveu o concepto de «Estado total». As cartas persoais e profesionais de Weber mostran un desgusto considerable polo antisemitismo dos seus días, polo que, tomando ademais en consideración o carácter antiliberal do corporativismo de Estado e o totalitarismo de partido único, sería dubidoso que Weber tivese a convicción de apoiar aos nazis, como si fixeron o citado Schmitt, Oswald Spengler e Werner Sombart.
Nos Estados Unidos as políticas de Weber son menos coñecidas. Os seus apoloxistas manteñen que a distinción que facía Weber entre a política (evaluativa por definición) e ciencia (con «valor-neutral») protexía as súas teorías sociolóxicas da áspera realpolitik das súas conviccións persoais.
Pensamento
Weber aplicou a investigación sociolóxica a diversos campos: política, dereito, economía, música e relixión. Xunto con Karl Marx, Vilfredo Pareto, Ferdinand Tönnies e Émile Durkheim, Weber foi un dos fundadores da socioloxía moderna. Mentres Pareto e Durkheim traballaron na tradición positivista seguindo os postulados de Auguste Comte, Weber creou e traballou nunha tradición antipositivista, idealista e hermenéutica, igual que Werner Sombart, o seu amigo e nese momento o representante máis célebre da socioloxía alemá. Estes traballos iniciaron a revolución antipositivista nas ciencias sociais, que marcou a diferenza entre estas e as ciencias naturais, especialmente debido ás accións sociais dos homes. Os primeiros traballos de Weber estaban relacionados coa socioloxía industrial, pero son máis coñecidos os seus últimos traballos sobre a socioloxía da relixión e a socioloxía do goberno.
Socioloxía da relixión
miniatura|Portada da edición de 1934 de [[Die protestantische Ethik und der 'Geist' des Kapitalismus.]] A obra de Weber sobre socioloxía da relixión ábrese co ensaio Die protestantische Ethik und der 'Geist' des Kapitalismus (en galego, A ética protestante e o espírito do capitalismo) e continúa con A relixión en China: confucianismo e taoísmo, A relixión de India: a socioloxía do hinduísmo e budismo e Xudaísmo antigo. O seu traballo sobre outras relixións foi interrompido pola súa morte en 1920, quedando pendente a continuación dos estudos sobre xudaísmo antigo co estudo dos salmos, o libro de Xacob, o Talmud, cristianismo primitivo e islam.
As súas tres ideas principais sobre a relixión eran: o efecto das ideas relixiosas nas actividades económicas, a relación entre estratificación social e ideas relixiosas, e as características singulares da civilización occidental.
O seu obxectivo era atopar razóns que xustificaran a diferenza entre o proceso de desenvolvemento das culturas Occidental e Oriental. Na análise dos seus descubrimentos, mantivo que as ideas relixiosas puritanas (e máis amplamente, cristiás) tiveran un impacto importante no desenvolvemento do sistema económico de Europa e os Estados Unidos, pero destacou que esas non eran as únicas causas do desenvolvemento. Entre outras causas que mencionou Weber atopamos o racionalismo na procura científica, mesturar observación con matemática, estudo sistemático e xurisprudencia, sistematización racional da administración gobernamental, e empresa económica. Ao final, o estudo da socioloxía da relixión, de acordo con Weber, apenas exploraba unha fase da emancipación da maxia, ese «desencantamento do mundo» que el atribuía como un aspecto distintivo importante da cultura occidental.
Socioloxía das políticas e goberno
Dentro da socioloxía das políticas e goberno, o ensaio máis significativo de Weber é probablemente Politik als Beruf (en galego, A política como vocación). Nel, Weber revela a definición de Estado que se converteu tan importante no pensamento social occidental: o Estado é a entidade que reclama o monopolio sobre o lexítimo uso da forza física. A política débese entender como calquera actividade á que pode dedicarse o Estado para influír sobre a distribución relativa de forza. A política, por tanto, derívase do poder. Un político non debe ser un home da «ética cristiá verdadeira», é dicir, a de ofrecer a outra fazula. Alguén partidario de tal ética debería ser considerado como un santo, xa que son unicamente os santos, segundo Weber, os que a seguen apropiadamente. O reino político non é un reino de santos. Un político ten que abrazar a ética do fin último e a da responsabilidade, e debe sentir paixón pola súa advocación e ser capaz de distanciarse el mesmo da materia dos seus esforzos (os gobernados).
Weber distinguía tres tipos puros de liderado político, dominación e autoridade: dominación carismática (familiar e relixiosa), dominación tradicional (patriarcas, patrimonialismo, feudalismo), e dominación legal (lei e Estado moderno, burocracia). Segundo o seu punto de vista, cada relación histórica entre gobernantes e gobernados contén elementos que poden ser analizados en base a esta distinción tripartita. Ademais, afirma que a inestabilidade da autoridade carismática inevitablemente leva á forza a «rutinizarse» nunha forma máis estruturada de autoridade. Do mesmo xeito, asegura que nun tipo puro de regra tradicional, unha resistencia ao mestre suficiente pode levar a unha revolución tradicional. Por iso, alude a un movemento inevitable cara a unha estrutura racional-legal da autoridade, utilizando unha estrutura burocrática. Así, esta teoría pode ser vista en ocasións como unha parte da teoría social evolucionista. Esta enlaza co seu concepto máis amplo de racionalización suxerindo a inevitabilidade dun movemento nesta dirección.
Weber é tamén coñecido polo seu estudo da burocratización da sociedade, os modos racionais nos que as organizacións sociais aplican as características dun tipo ideal de burocracia. Moitos aspectos da administración pública moderna volven a el, e un servizo civil clásico e organizado xerárquicamente do tipo continental é denominado servizo civil weberiano, aínda que isto é só un tipo ideal de administración pública e goberno descrito na súa obra magna Wirtschaft und Gesellschaft (en galego, Economía e sociedade), e un que non lle gustaba especialmente, xa que o consideraba unicamente eficiente e exitoso. No seu traballo, Weber fai unha descrición, que se volveu famosa, da racionalización (da que a burocratización é unha parte) como un cambio desde unha organización e acción orientada a valores (autoridade tradicional e autoridade carismática) a unha organización e acción orientada a obxectivos (autoridade racional-legal). O resultado, de acordo a Weber, é unha «noite polar de escuridade xeada», na que a racionalización crecente da vida humana atrapa aos individuos nunha gaiola de ferro de control racional, baseada en regras. Os estudos sobre a burocracia de Weber conducíronno tamén á súa análise -correcto, pois resultaría así- de que o socialismo en Rusia levaría, debido á abolición do libre mercado e os seus mecanismos, a unha sobreburocratización (evidente, por exemplo, na economía da escaseza) máis que a un afastamento fulminante do Estado (como Karl Marx predixera que sucedería nunha sociedade comunista).
Economía
Desde o punto de vista dos economistas, Weber é o representante da escola de economía alemá histórica máis nova. As súas contribucións máis valoradas neste campo é o seu traballo Die protestantische Ethik und der 'Geist' des Kapitalismus. Trátase dun ensaio sobre as diferenzas entre as relixións e a riqueza relativa dos seus seguidores. O traballo de Weber é paralelo ao tratado de Werner Sombart sobre o mesmo fenómeno, que con todo atribuía o auxe do capitalismo ao xudaísmo. Outra contribución de Weber á economía (así como ás ciencias sociais en xeral) é o seu traballo na metodoloxía: as súas teorías de Verstehen (coñecido como comprensión ou socioloxía interpretativa) e de antipositivismo (socioloxía humanista).
A doutrina da socioloxía interpretativa é ben coñecida e debatida dada a súa controversia. Esta tese asegura que a investigación social, económica e histórica non pode nunca ser totalmente indutiva ou descritiva xa que un debe sempre aproximarse a ela cun aparello conceptual. Este aparello foi identificado por Weber como tipo ideal. Baséase no seguinte: un tipo ideal fórmase a partir de características e elementos de certos fenómenos dados, pero non tenta corresponderse con todas as características dun caso particular. É interesante comparalo co concepto de Ferdinand Tönnies de tipo normal.
Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores
O Partido Nazi tivo preto de 14 millóns de militantes até 1945, cando foi prohibido. Actualmente en Alemaña o Partido Nacional Demócrata loita polo levantamento desa prohibición e está refundado nos Estados Unidos como o NSDAP/AO (Ausland Organization: Organización no estranxeiro), cuxo máximo líder, Gerhard Lauck, ten inundado Alemaña e Europa de propaganda Nazi e propiciado a creación de miles de grupos que apoian ó Nazismo.
Léraba
Léraba é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión de Cascades. A súa capital é a cidade de Sindou.
Departamentos
miniatura|esquerda|Departamentos. A provincia divídese en oito departamentos:
Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores
O himno do Partido Nazi era Horst Wessel Lied ("A canción de Horst Wessel").
Programa do partido
miniatura|255x255px|dereita|NSDAP Gaue 1926,1928,1933 e 1937. Os principais puntos do programa nacionalsocialista eran os seguintes:
Xogos prohibidos
Xogos prohibidos (en Jeux interdits) é un filme francés de 1952, de xénero dramático e bélico, dirixido por René Clément.
Argumento
En xuño de 1940, durante a ocupación nazi de Francia, un tren civil é metrallado. Paulette, unha nena de cinco anos, queda orfa e comeza a vagar polo campo, levando nos brazos o corpo do seu cadelo. Atopa unha granxa na que é acollida, e alí coñece a Michel, un rapaz de dez anos xunto o que enterra o cachorro.
Max Weber
Economía
Weber concedeu que o emprego de tipos ideais era unha abstracción, pero afirmaba que con todo era esencial se un pretendía entender calquera fenómeno social particular, xa que, a diferenza dos fenómenos físicos, eles involucran comportamentos humanos que deben ser interpretados por tipos ideais. Isto, xunto coa súa argumentación antipositivista, pode ser visto como a xustificación metodolóxica para a asunción do home económico racional (Homo economicus).
Max Weber formulou unha teoría de tres compoñentes de estratificación, cuxos compoñentes conceptuais son unha clase social, un status e un partido político.
A clase social baséase na relación co mercado determinada economicamente (nivel económico). O status baséase en calidades non económicas, como a honra, o prestixio ou a crenza relixiosa. O partido fai referencia ás afiliacións de carácter político.
Estas tres dimensións teñen consecuencias no que Weber denominou «oportunidades vitais».
Weber fixo múltiples contribucións á economía, incluíndo unha historia económica da sociedade agraria romana; ou un traballo sobre os roles duais do idealismo e o materialismo na historia do capitalismo no seu Wirtschaft und Gesellschaft, que presenta as súas críticas ou revisións dalgúns aspectos do marxismo. Finalmente, a súa Historia económica xeral é, quizais, o seu maior logro na investigación empírica.
Obras
O seus traballos máis importantes céntranse na socioloxía da relixión e no goberno, mais tamén escribiu moito sobre economía.
A súa obra máis importante é A ética protestante e o espírito do capitalismo. Weber argumentou que a relixión fora unha das razóns máis importantes que influíu na diferenciación de Occidente e de Oriente. Noutra das súas obras máis coñecidas Politik als Beruf, Weber definiu o Estado como unha entidade que posúe o monopolio do uso lexítimo da forza, esta teoría coñeceuse posteriormente como Tese de Weber. Tamén é de destacar o seu estudo da burocratización da sociedade, no que describe a burocratización como o cambio dunha organización baseada nos valores e na acción cara a outra organización baseada nos obxectivos e na acción.
Postumamente publicáronse:
Mastocito
miniatura|dereita|300 px|Mastocitos.
Os mastocitos, tamén chamados células cebadas e ás veces nalgúns textos células mastoides ou labrocitos, son células con función inmunitaria orixinadas na medula ósea e presentes en moitos tecidos, que conteñen moitos gránulos ricos en histamina e heparina. A súa función máis coñecida é interviren nos procesos alérxicos e na anafilaxe, pero tamén teñen un papel protector importante para o organismo ao interviren na curación de feridas e na defensa contra patóxenos.
Orixe e clasificación
miniatura|Mastocito. Os mastocitos foron descritos primeiramente por Paul Ehrlich na súa tese doutoral de 1878 baseándose na súa tinguidura característica e nos seus grandes gránulos. Pero estes gránulos levárono a pensar erradamente que eran células nutritivas que alimentaban aos tecidos que as rodeaban, polo que lles deu o nome de Mastzellen en alemán (mast nesa lingua significa "alimento"). Hoxe xa non se considera que teñan esa función, senón que forman parte do sistema inmunitario, pero seguiu manténdose o nome.
Os mastocitos están moi próximos aos basófilos (un tipo de leucocito do sangue). As similitudes entre ambos os tipos celulares fixeron que se especulase sobre se os mastocitos eran basófilos que se "instalaran" nos tecidos. Porén, as evidencias actuais suxiren que cada un destes tipos celulares se xera a partir de diferentes células precursoras da medula ósea. De todos modos, os precursores de ambos os dous expresan o antíxeno CD34. Os basófilos abandonan a medula ósea xa en estado maduro, entanto que os mastocitos circulan polo sangue como células inmaturas, e só rematan a súa maduración unha vez que acadan os tecidos. O lugar onde se establece un mastocito inmaturo probablemente determina as características precisas que vai ter.
Distínguense dous tipos de mastocitos, os mastocitos do tecido conectivo e os mastocitos das mucosas. As actividades destes últimos dependen das células T.
Os mastocitos están presentes na maioría dos tecidos situados caracteristicamente arredor dos vasos sanguíneos e nervios, e son especialmente abundantes preto dos límites entre o medio exterior e o medio interno do organismo, como a pel, mucosas dos pulmóns e tracto dixestivo, boca, conxuntiva e nas fosas nasais.
Morfoloxía
Presentan un núcleo central de tamaño medio, coa cromatina desespiralizada. Con microscopía óptica só se poden distinguir no citoplasma uns gránulos de gran tamaño, rodeados de membrana e visibles coa técnica do PAS+. Estes gránulos teñen a propiedade de ser metacromáticos, é dicir, teñen a capacidade de cambiar a cor do colorante co que son tinguidos. Por exemplo, ao utilizar a hematoxilina, que é de cor azul, pódese apreciar que os gránulos se tinguen de vermello/rosa. O mesmo pasa con colorantes como o Giemsa, o azul de toluidina e o azul de metileno.
Con microscopía electrónica poden observarse no citoplasma uns pequenos vestixios de aparato de Golgi e de retículo endoplasmático rugoso, non moi desenvolvidos. Porén, isto non impide que estas células leven a cabo un gran labor de síntese. Porén, é moi difícil diferenciar os gránulos das vesículas do retículo endoplasmático rugoso e de Golgi. O contido dos gránulos é moi denso, chegando en ocasións a formar agregados ou mesmo unha especie de laminiñas. O seu citoplasma é acidófilo con abundantes gránulos metacromáticos ao tinguilos con azul de toluidina.
Fisioloxía
Os mastocitos xogan un papel chave nos procesos inflamatorios. Cando se activan, liberan rapidamente os seus gránulos característicos e varios mediadores nos intersticios tisulares. Os mastocitos poden ser estimulados á desgranulación por danos directos nos tecidos (por exemplo, de tipo físico ou químico, como os producidos por opioides, alcohois, e certos antibióticos como as polimixinas), establecemento de enlaces cruzados con receptores de inmunoglobulinas E (IgE), ou por proteínas activadas do sistema do complemento.
Os mastocitos expresan o receptor FcεRI de grande afinidade pola rexión Fc da IgE, o tipo menos abundante de anticorpo. Este receptor ten unha afinidade tan alta que a unión a el das IgE é esencialmente irreversible. Como resultado, os mastocitos están cubertos de IgE. As IgE prodúcenas as células plasmáticas (que son linfocitos B activados, as células produtoras de anticorpos). As IgE, como todos os anticorpos, son específicas para un determinado antíxeno. miniatura|dereita|220px|Papel dos mastocitos no desenvolvemento das reaccións alérxicas. Nas reaccións alérxicas, os mastocitos permanecen inactivos ata que un alérxeno se une ás IgE xa unidas á superficie celular. Outros fenómenos activatorios de membrana poden tanto preparar aos mastocitos para a súa subseguinte desgranulación coma actuar en sinerxía co sinal de transdución do FcεRI. Os alérxenos son xeralmente proteínas ou polisacáridos. O alérxeno únese aos sitios de unión ao antíxeno, que están situados en rexións variables das moléculas de IgE unidas ás superficies dos mastocitos. Parece que se require a unión de dúas ou máis moléculas de IgE (por enlaces cruzados) para que se active o mastocito. O agrupamento dos dominios intracelulares dos receptores Fc unidos á célula, os cales están asociados coas IgE por enlaces cruzados, causa unha complexa secuencia de reaccións no interior do mastocito que orixina a súa activación. Aínda que esta reacción se comprende mellor en termos de alerxia, parece que evolucionou como un sistema de defensa contra as infestacións por vermes intestinais (tenias, e outros).
As moléculsas liberadas polos mastocitos no medio extracelular inclúen:
A histamina provoca a dilatación das vénulas postcapilares, activa o endotelio, e incrementa a permeabilidade dos vasos sanguíneos. Isto orixina un edema (inchamento) local, calor na zona afectada, que se pon encarnada, e a atracción doutras células inflamatorias ao lugar onde foi liberada. Tamén irrita as terminacións nerviosas (o que causa proído ou dor). Son signos cutáneos da liberación de histamina a reacción de ardor con formación de pápulas ou placas vermellas. A inchazón e arroibamento da zona da pel que sufriu a picada dun mosquito é un bo exemplo desta reacción, que ocorre segundos despois da activación dos mastocitos polo alérxeno. miniatura|esquerda|170px|Histamina
Péndulo de Foucault
miniatura|Animación do péndulo de Foucault. Un péndulo de Foucault é un péndulo esférico que pode oscilar libremente en calquera plano vertical e capaz de oscilar durante moito tempo (horas). Utilízase para demostrar a rotación da Terra e o efecto Coriolis. Chámase así en honra do seu inventor, Jean Bernard Léon Foucault.
Mastocito
Fisioloxía
As outras actividades fisiolóxicas dos mastocitos compréndense moito peor. Probas obtidas en varias liñas de investigación suxiren que os mastocitos poden ter un papel bastante fundamental na inmunidade innata, porque poden elaborar un amplo conxunto de importantes citocinas e outros mediadores inflamatorios como o TNF-alfa, expresan múltiples receptores de recoñecemento de patrón, que se pensa que están implicados no recoñecemento dunha ampla clase de patóxenos, e os ratos sen mastocitos parecen ser moito máis susceptibles a diversas infeccións.
Péndulo de Foucault
Descrición e fundamento
Por que vira o plano de oscilación do péndulo? É fácil comprender que, se a experiencia se realizase no Polo Norte, resultaría evidente que o plano de oscilación do péndulo permanecería fixo nun referencial inercial, mentres que a Terra viraría baixo o péndulo a razón dunha volta cada 24 horas. Pola contra, un observador situado "sobre" a Terra vería virar o plano de oscilación do péndulo en sentido contrario ao da rotación terrestre, dando unha volta cada 24 horas. A situación é moi diferente e moito máis difícil de analizar cando abandonamos o Polo Norte e nos situamos nun lugar da Terra de latitude xeográfica λ. Entón, como xa vimos ao describir a experiencia de Foucault, o tempo empregado polo plano de oscilación do péndulo para virar 360° é maior do necesario no Polo.
Mastocito
Enfermidades alérxicas
Moitas formas de alerxia da pel e mucosas están mediadas en gran medida polos mastocitos, os cales xogan tamén un importante papel na asma, eccema, prurito (proído orixinado por varias causas), rinite alérxica e conxuntivite alérxica. Os fármacos antihistamínicos actúan bloqueando a acción da histamina sobre as terminacións nerviosas. Fármacos baseados no cromoglicato (sodio cromoglicato, nedocromil) bloquean as canles de calcio que son esenciais para a desgranulación dos mastocitos, estabilizando a célula e previndo a liberación de histamina e outros mediadores relacionados. Os antagonistas de leucotrienos (como o montelukast e zafirlukast) bloquean a acción dos leucotrienos mediadores, e están utilizándose cada vez máis nas doenzas alérxicas.
Péndulo de Foucault
Descrición e fundamento
Cálculos coidadosos permiten relacionar a velocidade angular Ω de rotación do plano das oscilacións do péndulo coa velocidade angular ω de rotación da Terra:
onde (90°-λ′) é o ángulo formado pola vertical do lugar e o eixo de rotación da Terra. A aceleración gravitatoria aparente g* ten a dirección da vertical do lugar e como g* só está lixeiramente desviada con respecto a g (0°6′, como máximo), o ángulo λ′ é aproximadamente igual á latitude xeográfica do lugar, isto é, λ≈λ′. Obviamente, o plano de oscilación do péndulo precesa no referencial do laboratorio cunha velocidade angular Ω dada pola expresión (1). No hemisferio Norte a precesión ten lugar no sentido horario (mirando cara abaixo).
Mastocito
Anafilaxe
Na anafilaxe (unha reacción sistémica grave aos alérxenos, como os compoñentes de alimentos, veleno da abella ou fármacos), a desgranulación dos mastocitos en todo o corpo orixina vasodilatación e, cando é moi grave, un shock que pon en perigo a vida.
Péndulo de Foucault
Descrición e fundamento
Podemos interpretar do modo seguinte o resultado expresado por (1):
(compoñente vertical da velocidade angular da Terra) de modo que o movemento de precesión do péndulo de Foucault é o que corresponde a esa velocidade angular. Deste xeito, o tempo empregado polo plano de oscilación do péndulo en dar unha volta completa é
Mastocito
Autoinmunidade
Os mastocitos tamén interveñen na autoinmunidade. Están implicados nas patoloxías asociadas aos trastornos autoinmunes artrite reumatoide, penfigoide bulloso, e esclerose múltiple. Están implicados no recrutamento de células inflamatorias nas articulacións (por exemplo, na artrite reumatoide) e na pel (por exemplo no penfigoide bulloso) e esta actividade é dependente dos anticorpos e do sistema do complemento.
Péndulo de Foucault
Descrición e fundamento
e o ángulo virado nunha hora \theta\,, é función da latitude do lugar:
A experiencia do péndulo de Foucault é unha proba efectiva da rotación da Terra. Aínda se a Terra estivese e estivese sempre cuberta de nubes, a experiencia de Foucault permitiríanos demostrar que a Terra está virando. Igualmente, este péndulo permite determinar a latitude do lugar sen recorrer a observacións astronómicas.
Mastocito
Trastornos relacionados cos mastocitos
A mastocitose é unha rara condición caracterizada por unha gran proliferación de mastocitos. Pode aparecer nunha forma cutánea (limitada á pel) ou sistémica (que afecta a múltiples órganos). Os tumores de mastocitos danse ás veces en cans e gatos.
Péndulo de Foucault
Fase xeométrica
miniatura|[[Transporte paralelo sobre a superficie dunha esfera.]] Reinterpretouse o péndulo de Foucault como un caso particular da universalidade do concepto coñecido como fase xeométrica, que doutra banda relacionase co transporte paralelo, que se ilustra na figura da dereita, e co teorema de Gauss-Bonnet, que relaciona a curvatura dunha superficie coa súa característica de Euler.
Neste sentido, é fundamental ter en conta que o período de rotación da Terra é moito máis longo que o período de oscilación do péndulo. En concreto, o cambio de dirección da forza da gravidade que experimenta o péndulo -no sistema de referencia da Terra- é o bastante lento como para satisfacer o teorema adiabático, de forma que non hai un intercambio efectivo de enerxía entre as dúas oscilacións.
Mastocito
Tinguidura histolóxica
O azul de toluidina é unha das tinguiduras máis comúns para os mucopolisacáridos ácidos e glicosaminoglicanos, os cales son compoñentes dos gránulos dos mastocitos.
Péndulo de Foucault
Péndulos de Foucault relevantes
miniatura|Péndulo de Foucault no [[Conservatoire National des Arts et Métiers|Museo de Artes e Oficios de París; detalle das clavixas no chan.]]
Existe un péndulo de Foucault na gran sala de entrada do edificio das Nacións Unidas en Nova York, e é frecuente atopalo nos grandes Museos de Ciencias.
Péndulos en Galicia
En Galicia está o péndulo da Universidade de Santiago de Compostela, cunha lonxitude de 12 metros, e o péndulo da casa das Ciencias da Coruña, cunha lonxitude de 14 metros e un peso de 125 quilos.
Los Corrales de Buelna
Los Corrales de Buelna é un municipio cántabro, asentado xunto na conca do río Besaya a 12 km da cidade de Torrelavega e a 32 da capital cántabra, Santander. Limita cos municipios de San Felices de Buelna, Cartes, Mazcuerras, Anievas, Areas de Iguña e co Val de Cieza. Pertence á comarca do Besaya.
Seymour Cray
Seymour Roger Cray, nado en Chipewa Falls o 28 de setembro de 1925 e finado en Colorado Springs o 5 de outubro de 1996, foi un enxeñeiro eléctrico e arquitecto de supercomputadores estadounidense, que deseñou unha serie de computadores que foron os máis rápidos do mundo durante décadas, e fundou Cray Research, que construíu moitas destas máquinas. Chamado "o pai da supercomputación", Cray foi considerado como o creador da industria da supercomputación. Joel S. Birnbaum, entón oficial xefe de tecnoloxía de Hewlett-Packard, dixo del: "Parece imposible esaxerar o efecto que tivo na industria; moitas das cousas que os grandes ordenadores fan agora de xeito rutineiro estaban moi lonxe da credibilidade cando Seymour as visionou". Larry Smarr, entón director de National Center for Supercomputing Applications na Universidade de Illinois dixo que Cray era "o Thomas Edison da industria da supercomputación".
Los Corrales de Buelna
Son importantes para a economía local as industrias metalúrxica e química, a avicultura, a gandería e agricultura.
Seymour Cray
Traxectoria
Cray naceu nunha pequena poboación de Wisconsin, e graduouse en enxeñaría eléctrica e en matemáticas na Universidade de Minnesota. Durante a década de 1950 traballou en ERA (Engineering Research Associates) e nas compañías que a sucederon, Remington Rand e Sperry Rand, onde foi un dos principais responsábeis do deseño do computador UNIVAC 1103. En 1957, xunto con outros enxeñeiros, como William Norris, fundou unha nova compañía denominada Control Data Corporation (CDC), para a que construíu o CDC 1604, un dous primeiros computadores comerciais que empregaron transistores en lugar de tubos de baleiro.
En 1962, Cray persuadiu a William Norris para que CDC crease un laboratorio para investigar como deseñar o computador máis potente da época, triunfo que conseguiu co seu equipo de trinta colaboradores no ano 1963 co CDC 6600, que bateu amplamente en capacidade de cálculo e en custo o computador máis potente de que dispuña IBM nesa época.
Los Corrales de Buelna
Patrimonio
A estela xigante de Barros e o santuario da Nosa Señora de Las Caldas (Las Caldas de Besaya) foron declarados Ben de Interese Cultural.
Seymour Cray
Traxectoria
A finais da década, Control Data, despois de lanzar ao mercado o modelo CDC 7600 comezou a perder interese na supercomputación e Cray pensou en establecerse pola súa conta. No ano 1972 fundou Cray Research, co compromiso de dedicarse a construír exclusivamente supercomputadores e ademais un por un por encargo. O primeiro produto saído da factoría, o CRAY-1, en 1976, tivo como destino o Laboratorio Nacional Los Alamos, e era único no seu deseño, xa que incorporaba o primeiro exemplo práctico en funcionamiento de procesador vectorial, xunto co procesador escalar máis rápido do momento, cunha capacidade dun millón de palabras de 64 bits e un ciclo de 12,5 nanosegundos. O seu custo situábase arredor dos dez millóns de dólares.
Los Corrales de Buelna
Patrimonio
A igrexa parroquial e asilo de San Vicente Mártir, declarada ben de interese local en 2002, é un conxunto arquitectónico formado pola actual igrexa parroquial e mailo Asilo de San Xosé, proxectado entre 1916 e 1918 e rematado dez anos despois. É de estilo ecléctico, de inspiración herreriana e asignable á chamada arquitectura rexional montañesa. Os peches son de cachotaría, con perpiaños nos piares, esquinais e vans. A madeira é usadada nas vigas, zapatas e solainas. O ferro destaca nas ventás e adornos das columnas dos pisos superiores.
Seymour Cray
Traxectoria
En tres anos, a compañía vendera seis computadores CRAY-1, mais o seu fundador non se sentía tecnicamente satisfeito, pois pensaba que o deseño dese sistema non era suficientemente revolucionario, e embarcouse no deseño dunha nova máquina, CRAY-2, entre 6 e 12 veces máis rápido que o seu predecesor. Dispoñible en 1985, contaba con 256 millóns de palabras e 240 000 chips. O seu empaquetamento era tan axustado que a calor xerada pola electrónica podía fundir o computador, polo que o seu interior estaba anegado con líquido refrixerante, e iso provocou o comentario de que CRAY-2 era en realidade un computador dentro dun acuario.
Los Corrales de Buelna
Patrimonio
O pazo dos Condes de Mansilla, tamén declarado BIL no 2002, é un conxunto arquitectónico rodeado por un muro de cachotería e composto polo pazo, unha casa de gardas, un alxibe e mais un xardín arborado. O pazo consta de edificio principal, capela acaroada, aportalada e pezas armeiras. Foi construído no século XVII.
Seymour Cray
Traxectoria
A compañía controlaba a mediados da década de 1980 o 70% do mercado da supercomputación, mais Cray sentíase incómodo, xa que a problemática empresarial lle resultaba escasamente interesante e difícil de soportar. Por iso cedeu a presidencia e deixou a responsabilidade do desenvolvemento tecnolóxico da liña CRAY-2 a un enxeñeiro chego de talento, Steve Chen, que concibiu e construíu os primeiros multiprocesadores da compañía, coñecidos como serie X-MP. Á súa vez Seymour Cray, iniciou en 1985 o deseño dunha nova serie, CRAY-3, cun procesador que non se construiría sobre chips de silicio senón de GaAs. A súa entrega, inicialmente prevista para o ano 1988 sufriu sucesivos atrasos debido aos problemas que causaba a nova tecnoloxía GaAs, e o proxecto finalmente foi cancelado.
Sete de Abaixo, A Barqueira, Cerdido
Sete de Abaixo é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 22 habitantes.
Seymour Cray
Traxectoria
O inventor desvinculouse entón da firma que fundara e iniciou a finais da mesma década un novo proxecto, mais as condicións do mercado facían xa insustentable o esforzo investidor necesario para fabricar unha supercomputadora que xustificase a súa viabilidade comercial en termos custo/potencia, fundamentalmente debido aos progresos experimentados nas arquitecturas convencionais RISC e CISC. Para lanzar ao mercado as súas novas xeracións de computadores Cray, investiu grandes cantidades de diñeiro, o que o levou á bancarrota en 1995. A súa empresa, Cray Research, foi adquirida ese mesmo ano por Silicon Graphics.
Los Corrales de Buelna
Patrimonio
O santuario da Nosa Señora de La Cuesta.
Seymour Cray
Vida privada
Cray evitou a publicidade, e existen numerosas historias estrañas sobre a súa vida fóra do traballo, denominadas "Rollwagenisms", polo entón CEO de Cray Research, John A. Rollwagen. Gozaba do esquí, o windsurf o tenis e outros deportes. Outro dos seus pasatempos favoritos foi cavar un túnel baixo a súa casa; atribuía o segredo do seu éxito a "visitas de elfos" mentres traballaba no túnel: "Mentres cavaba no túnel, os elfos adoitaban visitar con solucións para o meu problema".
Los Corrales de Buelna
Patrimonio
Os leguarios son monólitos de arenito colocados co gallo da construción do Camiño Real en 1753, ante a necesidade de mellorar a comunicación entre a Meseta Castelá e os peiraos mariños da costa cantábrica, neste caso o de Santander. O leguario de Los Corrales está no barrio de Pie Bandera, xunto ao cuartel da Garda Civil. O outro está no barrio de La Rueda, na localidade de Barros, xunto á ermida de La Rueda.
Seymour Cray
Vida privada
Unha historia di que cando Cray foi preguntado pola dirección para que achegase plans detallados para un ano e para cinco para a súa seguinte máquina, simplemente escribiu: "Obxectivo a cinco anos: Construír a computadora máis grande do mundo. Obxectivo a un ano: Un quinto do anterior". E outra vez, cando se agardaba que escribise un informe detallado da situación con múltiples páxinas para os executivos da compañía, o informe de Cray dicía en dúas liñas: "A actividade está progresando satisfactoriamente como se describía no plan de xuño. Non houbo cambios ou desviacións significativas dende o plan de xuño".
Los Corrales de Buelna
Patrimonio
Calzada romana de Monte Fresneda.
Seymour Cray
Vida privada
A IEEE Computer Society estableceu o Seymour Cray Computer Engineering Award a finais de 1997, para recoñecer contribucións innovadoras para os sistemas de alta computación que exemplifiquen o espírito creativo de Cray.
Casou con Geri Harrand, coa que tivo un fillo e dúas fillas.
O Outeiro, Noche, Vilalba
O Outeiro é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Comunismo (homónimos)
Comunismo pode referirse a:
Javier Insua
Javier Insua foi un xornalista galego na Arxentina.
Traxectoria
Emigrou a Buenos Aires. Foi un dos fundadores da asociación cultural A Terra constituída en 1917, que ao ano seguinte se converteu en asociación galeguista; e foi elixido secretario do Ateneo Casa de Galicia en 1921. Foi redactor de Acción Gallega e Terra, onde se ocupaba sobre todo da crítica literaria.
AC-550
A AC-550 é unha estrada pertencente á rede primaria básica da Xunta de Galicia. Une as localidades coruñesas de Cee e Ribeira, logo de 107 quilómetros. Foi creada en 1986 logo da fragmentación da C-550, que percorría a costa galega das Rías Baixas.
Percorrido
A estrada inicia o seu percorrido en Cee, proseguindo por Dumbría, Carnota, Muros, Outes, Noia, Porto do Son e finalmente Ribeira.
Meda, A Veiga
Santa María de Meda é unha parroquia que se localiza no concello da Veiga. Segundo o IGE en 2014 tiña 24 habitantes (trece homes e once mulleres), 11 menos ca en 2004 (19 homes e 16 mulleres) e 23 menos ca en 1999.
O Fraguizo
miniatura|O Fraguizo visto desde Meda. miniatura|O Fraguizo.
O Fraguizo é un espazo natural ó pé do camiño ao lugar de Curra. Segundo a tradición oral debaixo das pedras hai unhas covas nas que habitaron os mouros. Nesa zona refuxiáronse escapados da represión durante a guerra civil.
Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social
O Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social de España é o actual departamento ministerial con competencias en relacións laborais, de emprego e de Seguridade Social, así como do desenvolvemento da política do Goberno en materia de estranxeiría, inmigración e emigración. A súa titular é Magdalena Valerio.
Historia
O Ministerio de Traballo é un dos ministerios con maior historia, tendo as súas orixes a principios do século XX. O ministerio foi fusionado en multitude de ocasións co ministerio de sanidade ou mesmo co ministerio de agricultura, con todo, a tendencia sempre foi a de ser un ministerio autónomo con competencias non só en emprego, senón tamén nos ámbitos da seguridade social e migración.
A súa nomenclatura do ministerio mantívose sempre como Ministerio de Traballo, fóra dos gobernos de Mariano Rajoy na que cambio á denominación de 'Ministerio de Emprego'.
Estrutura
Este Ministerio estrutúrase nos seguintes órganos superiores:
O Consello Económico e Social queda adscrito ao Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social.
Explorer 54
Explorer 54, tamén denominado AE-D (Atmospheric Explorer D), foi un satélite científico da NASA pertencente á serie Atmosphere Explorer lanzado o 6 de outubro de 1975 desde a base Vandenberg da Forza Aérea a bordo dun foguete Delta 2910.
Características
A misión de Explorer 54 foi continuar os estudos comezados por Explorer 51 sobre os procesos procesos químicos e os mecanismos de transferencia de enerxía que controlan a estrutura e o comportamento da atmosfera terrestre e da ionosfera na rexión de máxima absorción de enerxía solar. O satélite foi inxectado nunha órbita case polar para estuda-las rexións a latitudes altas ao mesmo tempo que Explorer 55 (AE-E) estudaba as rexións ecuatoriais e a latitudes baixas.
O satélite era do mesmo tipo que Explorer 51 e usaba os mesmos instrumentos salvo o medidor de radiación solar ultravioleta e o espectrómetro de masas para ións, que si voaron no Explorer 55.
Un fallo no panel solar deu por finalizada a misión prematuramente o 29 de xaneiro de 1976, tras apenas catro meses en órbita. Para continuar coas medicións simultáneas reactivouse o Explorer 51, aínda en órbita, o 28 de febreiro de 1976. Explorer 54 reentrou na atmosfera o 12 de marzo de 1976.
19 de maio
O 19 de maio é o 139º día do ano do calendario gregoriano e o 140º nos anos bisestos. Quedan (226) días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Johann Gottlieb Fichte.
Mortes
miniatura|100px|Ana Bolena.
Outros
Os 366 días do ano
Artal de Foces
O nome Artal de Foces pode referirse a:
Referendo escocés de 1997
O Referendo escocés foi unha consulta popular que se lle fixo á cidadanía escocesa o 11 de setembro de 1997 sobre o que se coñeceu como a devolución do parlamento, isto é, a creación dunha cámara lexislativa propia. O resultado foi afirmativo.
Preguntas
O referendo escocés de 1997 era un referendo prelexislativo que tivo lugar unicamente en Escocia. O referendo foi establecido polo goberno laborista de Tony Blair, que acababa de gañar as eleccións. Era a segunda consulta que se celebraba no territorio escocés sobre a cuestión da reinstauración dun parlamento autónomo con sede en Edimburgo, despois da frustrada de 1979.
Aos escoceses e escocesas preguntóuselle daquela por dúas cuestións:
Resultados
O resultado foi afirmativo para as dúas preguntas.
Resposta do goberno
Estes resultados supuñan un claro apoio á restauración da cámara lexislativa en Escocia. Ora ben, con estes mesmos resultados non se obtería tampouco o apoio que esixía a primeira das consultas, que necesitaba un 50% sobre o electorado, e non sobre o voto emitido. Aínda así, os resultados foron moito máis amplos ca en 1979.
Como consecuencia desta resposta popular, o parlamento británico aprobou a Lei de Escocia de 1998, pola que se creaba un parlamento escocés e un goberno escocés.
Libre
Libre é o adxectivo relativo á liberdade. Pode referirse a:
A Rabilonga, Noche, Vilalba
A Rabilonga é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 36 habitantes (15 homes e 21 mulleres).
Estadio Antonio Domínguez Alfonso
O Estadio Antonio Domínguez Alfonso é un estadio multiusos español da localidade de Playa de las Américas, no concello de Arona, ao sur da illa de Tenerife (Canarias).
Ten capacidade para 7.500 espectadores en bancada e de máis de 27.000 en concertos. É propiedade do Concello de Arona e nel disputa os seus encontros como local o Club Deportivo Marino da localidade veciña de Los Cristianos, que ademais ten as súas oficinas neste recinto. Tamén acolle competicións de atletismo.
Este recinto deportivo, que foi inaugurado o 7 de setembro de 1969 cun triangular entre o Atlético Granadilla, Atlético Alcalá e o Marino, leva este nome en honra a Antonio Domínguez Alfonso. Este era o propietario dos terreos e cedeullos ao Marino para que, neles, construísese o seu estadio. Conta cun campo anexo, inaugurado o 24 de novembro de 1998.
Medio Cudeyo
Medio Cudeyo é un municipio da comarca de Trasmiera, na comunidade autónoma de Cantabria, España. Dista uns 15 quilómetros de Santander. Limita ao norte con Marina de Cudeyo, ao leste con Entrambasaguas, ao sur con Liérganes e Riotuerto e ao oeste con Villaescusa. Os ríos que destacan deste municipio son: Miera, Cubón e Pámanes.
Demografía
Fonte: INE
Manzanares, Cidade Real
Manzanares é un municipio da provincia de Cidade Real na Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha, España, a beiras do río Azuer, estratexicamente situada no centro-sur de España, dista 171 km de Madrid (Autovía de Andalucía (N-IV), antigo Camiño de Andalucía) e 51 de Cidade Real capital (Autovía A-43 Portugal-Levante), cunhas comunicacións excelentes. En plena chaira manchega no Campo de Calatrava, álzase a torre da parroquia manzanareña nunha estampa sen comparación.
Sete de Arriba, A Barqueira, Cerdido
Sete de Arriba é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 8 habitantes.
San Cibrao, Noche, Vilalba
San Cibrao é un lugar da parroquia de Noche, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Koulpélogo
Koulpélogo é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Leste. A súa capital é a cidade de Ouargaye.
Departamentos
miniatura|esquerda|Departamentos de Koulpélogo. A provincia divídese en oito departamentos:
Figueirido
Figueirido é un fitónimo galego, referido a un lugar con figueiras. Pode referirse a:
Luís Barcia
Luís Barcia, nado en Ribadeo, foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Anarquista. Asentouse en Nova York a comezos da década de 1890. Colaborou con José Martí. Vinculado aos obreiros tabaqueros neoyorquinos, editou e dirixiu en 1891 ''El Despertar. Periódico quincenal dedicado a la defensa de los trabajadores, cos cubanos Manuel Martínez Abello e Feliciano Prieto, e colaborou nos periódicos Cultura Obrera e El Esclavo''. Pasou a Cuba en 1899 onde fundó con Adrián del Valle El Nuevo Ideal, que despois pasou a chamarse ''Nuevo Ideal. Revista de Sociología, Artes y Letras, e colaborou en ¡Tierra!''. Foi deportado de Cuba e retornou a Galicia a partir de 1924.
Movistar
Movistar é a marca comercial coa que opera a multinacional española de telecomunicacións Telefónica, en España e Hispanoamérica. No territorio español, engloba as compañías «Telefónica Móviles España, S.A.U.» (telefonía móbil) e «Telefónica de España, S.A.»
Malia que son dúas compañías diferentes e legalmente son independentes, as dúas actúan cunha mesma marca e ofrecen servizos conxuntamente, sen ningunha distinción especial de face aos clientes. Ata maio de 2010, a denominación comercial «Movistar» só estaba destinada á filial «Telefónica Móviles», mentres que os produtos de telefonía e internet fixos, comercializábanse co nome de «Telefónica».
Unha reestruturación completa da arquitectura das marcas do grupo en 2010, levou a denominar todos os produtos e servizos comerciais baixo a marca «Movistar», e reservar o nome «Telefónica» só para razóns institucionais ou benéficas.
Historia
miniatura|260px|Exterior dun establecemento Movistar na cidade de [[Granada.]] miniatura|260px|Posto de Movistar no [[Mobile World Congress de Barcelona.]]
Nacemento da marca
En 1990, "Telefónica de España" segregou o negocio de telefonía móbil, mediante unha empresa independente á súa matriz, "Telefónica Móviles". A nova compañía, prestaba servizos de telefonía móbil analóxica (AMPS), baixo o nome de Moviline.
Tras un período de convivencia de ambas tecnoloxías, analóxica (Moviline) e dixital (Movistar), extínguese finalmente Moviline o 31 de decembro de 2003, quedando unicamente a telefonía móbil dixital de "Movistar".
Expansión internacional de Telefónica Móviles, baixo a marca Movistar
Telefónica Móviles iniciou a súa expansión internacional en 1990, coa adquisición en Hispanoamérica, de tres compañías nacionais de telefonía privatizadas no Perú, na Arxentina e Chile, provenientes de monopolios estatais. Na primeira fase, estas compañías seguiron desenvolvendo e expandiendo o seu negocio como un todo, sen segregación das filiais móbiles.
En 1998, coa privatización de Telebrás, Telefónica, integrada en varios consorcios, conseguiu o control do operador de telefonía fixa de São Paulo (TelESP) e de varios operadores móbiles, como os de Río de Xaneiro (TelERJ) ou Rio Grande do Sur (TelERG).