cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Pecquet
Traxectoria
En 1647 comezou as súas primeiras experiencias de disección de animais, ás veces en público, entanto que traballaba como profesor particular. En 1651 publicou o seu traballo máis salientable sobre anatomía e comezou os seus estudos de medicina en París, formación que rematará en Montpellier, localidade á que se traslada en 1652.
Foi designado membro da Academia de Ciencias en 1666.
Coñécese tamén por ter feito diseccións do ollo e medicións das súas dimensións. En contraste coa Edme Mariotte, el pensaba que era a retina e non a coroide o principal órgano da visión.
Manuel María Puga Parga
Manuel María Puga y Parga, coñecido como Picadillo, nado en Santiago de Compostela en 1874 e finado na Coruña o 30 de setembro de 1918, foi un escritor, gastrónomo e político galego.
Traxectoria
Fillo de Luciano Puga Blanco, naceu en Santiago por estar o seu pai desprazado nesta cidade, e foi bautizado o 23 de abril de 1874 en San Fiz de Solovio, mais marchou moi novo á Coruña.
Estudou dereito en Santiago de Compostela onde presentou a súa tese de grao "Fueros Nobiliaros" en 1895 e grazas a Antonio Cánovas del Castillo, amigo do seu pai, conseguiu ser nomeado a un posto para o que non era necesario opositar na Dirección Xeral de Penais. Descontento co ambiente político e con saudades da terra volveu a Galiza onde casou con María del Carmen Ramón e foi xuíz en Arteixo. Comezou a escribir no xornal El Noroeste, co pseudónimo de Picadillo, chegando a ser tan popular que en 1913 escribiu o artigo "Quiero ser concejal" e comezou unha campaña para ser elixido concelleiro, facendo o 14 de outubro dese ano un chamamento: "Alocución a las vendedoras de la plaza de abastos":
Conseguiu ser nomeado candidato e saír electo, tomando posesión do cargo o 1 de xaneiro de 1914, e cando o alcalde Javier Ozores Pedrosa dimitiu, foi designado alcalde en outubro de 1915, aínda que por pouco tempo: co cambio de goberno foi deposto en só dous meses. Volveu ser alcalde co ascenso ao poder do coruñés Eduardo Dato en xullo de 1917. A súa actuación durante a folga xeral do 13 de agosto de 1917 levouno a ser destituído na semana seguinte e a recibir unha homenaxe de 6.000 obreiros sindicados e un pergameo asinado polas 27 sociedades obreiras coruñesas.
Este peso excesivo (dise que chegou aos 275 quilos) era moi coñecido. Como conta Luis Antón del Olmet, xacando veu un circo á Coruña anunciando a presenza dun home alemán como o máis gordo do mundo, mais a xente que o ía ver saía decepcionada: Manolo Puga era máis gordo.
Obras
miniatura|Cartel de publicidade feito por [[Enrique Saborit para La Cocina Práctica.]]
En 1993 fíxose unha tradución ó galego dalgunhas das súas obras no libro A cociña popular galega e algunhas receitas para a Coresma, publicado por Edicións Xerais de Galicia, traducido por María Dolores Torres París, e con prólogo de Xosé Cermeño.
Vaala
Limita cos concellos de Liminka, Muhos, Siikalatva, Utajärvi, Kajaani, Paltamo e Puolanka, estes tres últimos pertencentes á rexión veciña de Kainuu.
O concello é unilingüe en finés.
Oncoxene
miniatura|300px|Ilustración de como unha célula normal se converte nunha célula cancerosa, cando se activa un oncoxene. Un oncoxene é un xene que ten a potencialidade de causar cancro. En células tumorais, estes xenes están a miúdo mutados ou expresados a altos niveis. O xene que funcionaba normalmente a partir do cal se orixinou o oncoxene (ao alterarse xeneticamente ou na súa expresión) denomínase protooncoxene. A proteína que se orixina a partir do oncoxene denomínase oncoproteína.
A maioría das células normais sofren unha forma programada de morte rápida (apoptose) cando as súas funcións esenciais están alteradas. Os oncoxenes activados poden causar que as células que estaban destinadas á apoptose sobrevivan e proliferen. A maioría de oncoxenes requiren para causar cancro un paso adicional, como que haxa mutacións noutro xene, ou factores ambientais, como infeccións virais. Desde a década de 1970, identificáronse ducias de oncoxenes que actúan en cancros humanos. Moitos fármacos contra o cancro teñen como diana as proteínas codificadas por oncoxenes.
O descubrimento e coñecemento dos oncoxenes confirmou que o cancro é unha doenza xenética coas seguintes matizacións:
Historia
A primeira teoría sobre os oncoxenes formulouna o físico danés Niels Henrik Arley arredor de 1950, pero foi rexeitada polo seus contemporáneos que a consideraban sen sentido. Posteriormente o termo "oncoxene" foi reutilizado en 1969 polos científicos do Instituto Nacional do Cancro dos Estados Unidos, George Todaro e Robert Heubner.
O primeiro oncoxene confirmado descubriuse en 1970 e denominouse src. O src foi descuberto nun retrovirus de polo. Experimentos realizados polo Dr. G. Steve Martin da Universidade de California, Berkeley demostraron que o src era en realidade o oncoxene do virus. A primeira secuencia de nucleótidos do v-src obtivérona en 1980 A. P. Czernilofsky et al.
En 1976 os Drs. Dominique Stehelin, J. Michael Bishop e Harold E. Varmus da Universidade de California, San Francisco demostraron que os oncoxenes eran protooncoxenes activados, que se encontran en moitos organismos incluíndo os humanos. Por este descubrimento, que probaba a "teoría do oncoxene" de Todaro e Heubner, Bishop e Varmus foron galardoados co Premio Nobel de Medicina en 1989.
As oncoproteínas son aquelas proteínas que están codificadas por un oncoxene e xogan un papel importante na regulación ou a síntese de proteínas ligadas ao crecemento de células tumorixénicas. Algunhas oncoproteínas son usadas como marcadores de tumores.
Protooncoxene
Un protooncoxene é un xene normal que, debido aos procesos celulares nos que intervén que poden afectar á proliferación celular, pode converterse en oncoxene debido a mutacións ou a un incremento da súa expresión. Outros xenes que non interveñen neses procesos (non afectan á proliferación celular), aínda que estean mutados, non orixinan oncoxenes (nin, por tanto, cancro) e non se consideran protooncoxenes. A proteína que está codificada por un oncoxene denomínase oncoproteína. Os protooncoxenes codifican proteínas que axudan a regular o crecemento celular e a diferenciación. Os protooncoxenes están xeralmente implicados na transdución de sinais e na execución de sinais mitoxénicos, normalmente por medio dos seus produtos proteicos. Cando se activa, un protooncoxene (ou o seu produto) convértese nun oncoxene, é dicir, un axente indutor de tumores. Exemplos de protooncoxenes son: RAS, WNT, MYC, ERK, e TRK. O xene MYC está implicado no linfoma de Burkitt, que se orixina cando unha translocación cromosómica move unha secuencia amplificadora (enhancer) ás proximidades do xene MYC. O xene MYC codifica factores de transcrición moi utilizados. Cando a secuencia amplificadora está situada nun lugar incorrecto, estes factores de transcrición prodúcense nunha proporción moito maior da normal. Outro exemplo de oncoxene é o xene Bcr-Abl que se encontra no cromosoma Filadelfia, un fragmento de material xenético anormal que está presente nos casos de leucemia mieloxénica crónica e que se orixina pola translocación de fragmentos desde os cromosomas 9 e 22. O xene Bcr-Abl codifica unha tirosina quinase, a cal é constitutivamente activa, o que dá lugar a unha proliferación celular incontrolada (ver máis abaixo).
Nalgúns casos, os oncoxenes de orixe viral proceden en realidade e xenes celulares que nalgún momento foron secuestrados polo virus e mutaron, dando como resultado un xene con potencialidade canceríxena. Á forma viral ou maligna do oncoxene se lle antepón un v (v-src, por exemplo no caso do sarcoma de Rous) e á forma benigna, normal ou celular se lle antepón un c (c-src). Un gran número de oncoxenes identificados en retrovirus entra dentro deste grupo, por exemplo os oncoxenes abl, erb-B, fes, fms, fos/jun, kit, raf, myc, H-ras, K-ras, rel e sis, ademais do xa mencionado src.
Activación
dereita|miniatura|Transformación dun protooncoxene en oncoxene. O protooncoxene pode converterse en oncoxene por medio de modificacións relativamente pequenas. Hai varios métodos básicos de activación destes xenes:
A expresión de oncoxenes pode ser regulada por microARNs (miRNAs), que son pequenos ARNs de 21 a 25 nucleótidos de lonxitude que controlan a expresión de xenes ao regulalos á baixa. As mutacións nestes microARNs (coñecidas como oncomires) poden causar a activación de oncoxenes. Os ARNm antisentido poderían teoricamene utilizarse para bloquear este efecto oncoxénico.
Ademais o estado de metilación do ADN pode afectar ao comportamento dos oncoxenes. Estímase que entre un 2 e un 7% dos residuos de citosina do ADN están metilados. Cando os grupos metilo (CH3) se localizan en secuencias de ADN promotoras de xenes, a iniciación da transcrición está mecanicamente interferida, e o grao de transcrición é inversamente proporcional á metilación. A diminución de grupos metilo (hipometilación) nas bases de citosina dunha secuencia promotora dun protooncoxene, activa a súa transcrición e a posible transformación maligna a un oncoxene.
Clasificación
Hai varios sistemas para clasificar os oncoxenes, pero non hai aínda un estándar aceptado universalmente.
Segundo a función da proteína codificada
Comunmente utilízanse varias caegorías:
Información máis detallada sobre a Táboa anterior:
Segundo o lugar de acción
Os oncoxenes poden codificar proteínas que actúan a diferentes niveis da fervenza de sinalización que activa a proliferación celular:
Extracelular: exceso de produción de factores de crecemento
Neste caso, os oncoxenes forzan a célula a producir un exceso de factores de crecemento; estes factores inflúen non só sobre as células veciñas, senón que ademais poden activar a proliferación das células que os produciron:
Membrana: receptores modificados
Prodúcense versións oncoxénicas de receptores celulares para factores de crecemento, que transmiten un sinal de proliferación cara ao interior celular en ausencia de factores de crecemento no exterior:
Citoplasma: fervenzas de sinalización constitutivas
Xéranse versións oncoxénicas de proteínas citoplásmicas da fervenza de sinalización que se manteñen activas sempre:
Núcleo: factores de transcrición ou secuencias asociadas constitutivas
Prodúcense versións oncoxénicas de factores de transcrición ou secuencias asociadas que funcionan continuamente:
Aínda que os xenes nucleares teñen a capacidade de perpetuar a proliferación celular, non teñen a capacidade de formar tumores malignos. Para adquiriren a capacidad tumoroxénica é preciso que se produza a activación dun segundo oncoxene, xeralmente citoplasmático, polo que para que apareza un tumor maligno cómpre a activación de varios oncoxenes.
A Amira, Torea, Muros
A Amira é un lugar da parroquia de Torea no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o IGE, en 2016 tiña 52 habitantes (27 homes e 25 mulleres).
Albán, Sarria
Santa María de Albán é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 24 habitantes.
Patrimonio
A súa igrexa parroquial foi construída a mediados do século XII en estilo románico.
Galería de imaxes de Lugo zona 2
Galería de imaxes de Lugo
Hélder Gomes Cancela
Hélder Gomes Cancela, nado en Valongo do Vouga en 1967, é un escritor portugués.
Biografía
Hélder Gomes Cancela naceu en 1967. Estudou filosofía na Facultade de Letras da Universidade de Coímbra, onde fixo o doutoramento, en filosofía contemporánea. Desde o 2000 ensina na Facultade de Belas-Artes da Universidade do Porto, onde é responsábel da área científica de Estética. É tamén investigador no Instituto de Investigación en Arte Design e Sociedade.
Dirixiu con Carlos Alberto Machado a colección terceira margem.
En entrevista concedida a Isabel Lucas en xullo de 2017, afirmava: «Para min o esencial na literatura, n a novela, é a construción dun espazo narrativo, a construción mesmo dun mundo. O mundo onde estamos e a partir do cal a realidade pareza verosímil, mesmo a máis inverosímil.»
Biblioteca Pública Central de Vigo
miniatura|300x300px|[[Casa Pedro Román, edificio da Biblioteca Pública Central de Vigo.]] A Biblioteca Pública Central de Vigo, tamén coñecida dende 2013 como Biblioteca Pública de Vigo Juan Compañel, é unha biblioteca de acceso público na cidade de Vigo.
Historia
Foi fundada no ano 1942, cando se constitúe a Biblioteca Popular de Vigo seguindo a orde do Ministerio de Educación Nacional, nun comezo situada na Praza de Compostela ata 1979, cando se traslada á Rúa Romil, ata este entón tiña o nome de Biblioteca Pública Jaime Solá. Neste momento iníciase unha etapa de mellora da biblioteca, crecemento dos fondos, espazo e persoal.
Posteriormente, o Concello merca o Edificio Ferro, rehabilitándoo e inaugurando alí a nova sede en 1995, que pasa a denominarse Biblioteca Pública Central de Vigo ata 2013, cando nun pleno acórdase cambiar o nome polo de Biblioteca Pública Juan Compañel.
Servizos e actividades
miniatura|300px|Centro de documentación e recursos feministas. A biblioteca pon a disposición dos usuarios unha serie de servizos adicionais, entre os que destacan:
Cimadevila, San Miguel de Sarandón, Vedra
Cimadevila é unha aldea da parroquia de San Miguel de Sarandón no concello coruñés de Vedra.
Goiabeira
No Brasil é coñecida polo nome de araçá.
Presenta tres variedades:
Distribución e hábitat
É un arbusto ou arboriña natural da América tropical. Moi cultivada para a produción de froitos, en pomares domésticos ou comerciais, medra espontaneamente en todo o Brasil. Hoxe atópase brava noutras zonas tropicais do planeta, coma en África do Sur. É considerada planta invasora nos EUA.
Descrición
Pequena árbore semidecidua de até 6 m de altura.
thumb|left|120 px|Tronco Tronco tortuoso, pólas novas cuadrangulares e pubescentes. A madeira é dura, a casca, lisa, con taninos e de cor cinsenta, escama con frecuencia e presenta manchas.
Follas ovais, opostas, sinxelas, cartáceas, de até 12 cm de longo e cor verde clara. thumb|left|120 px|Flor Flores pequenas, brancas, solitarias ou en pequenos acios, formadas na primavera.
Os froitos son bagas verdes ou amarelas de pela rugosa, con polpa suculenta doce acidulada aromática, branca, rósea, avermellada ou arroxada, con moitos "carozos" (sementes). Madurecen no verán. thumb|left|120 px|Goiaba Os catro sépalos da flor persisten na extremidade da goiaba.
Na natureza, a goiaba é case sempre atacada polo bicho da goiaba, larva da mosca do xénero Anastrepha.
Usos
As goiabas consómense principalmente frescas ou en forma de doces (goiabada), compotas, xeleas, zumes e sorbetes. Úsanse moito na industria.
Son ricas en vitamina C, con de 180 a 300 miligramos de vitamina por 100 gramos de froita (mais cá laranxa ou o limón). Ten cantidades razoábeis de vitaminas A e do complexo B, alén de sales minerais, como calcio, fósforo e ferro.
Uso medicinal
En etnofarmacoloxía a raíz é usada para diarreas na infancia. A infusión, en gargarexos ou gargarismos, é usado para inflamacións da boca e da gorxa ou en lavaduras de úlceras e na leucorrea.
As follas teñen un aceite volátil rico en sesquiterpenos, entre eles o bisaboleno, alén do dietoximetano e dietoxetano que dan o aroma dos froitos. O principal compoñente do aceite das sementes é o ácido linoleico.
O extracto acuoso do "ollo" (gromo) da goiabeira ten unha intensa actividade contra Salmonela, a Serratia e Staphylococcus, grandes responsábeis das diarreas de orixe microbiana. A actividade é máis forte na variedade de polpa vermella, e máis fraca nas follas adultas e na casca. A polpa é usada para tratar parasitos intestinais coma Giardia lamblia e lombrigas (Enterobius vermicularis).
Foudia
miniatura|220px|Macho na transición da súa plumaxe cara á época non reprodutiva.
O xénero comprende sete especies propias das illas do océano Índico occidental.
Descrición
O xénero foi descrito en 1850 polo naturalista alemán Ludwig Reichenbach.
A especie tipo, Foudia madagascariensis, foi designada posteriormente.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Foudia, deriva do nome foudi (ou fodi), que é o que empregan os indíxenas Madagascar para designaren a especie propia desta illa, F. madagascarensis.
Especies
Recoñécense no xénero as seguintes sete especies:
Subespecies
Só se reconñecen subespecies en Foudia eminentissima:
Caná
miniatura|300 px|Mapa da antiga [[Galilea; Caná tense situado ao nordés de Nazaret e ao norte do monte Tabor]]
Foudia
Características
Son pequenas aves de 12 a 15 cm de lonxitude, e teñen un pico cónico e curto. Os machos reprodutores adoitan presentaren unha plumaxe de cores vivas, vermella ou amarela brillante. Os machos fóra da época de reprodución, e as femias durante todo o ano. exhiben plumaxes parecidas, maiormente de cores gris e parda, semellantes aos dos gorrións.
Caná
Caná era unha cidade de Galilea citada algunhas veces polo Evanxeo segundo Xoán como o lugar onde se realizou o primeiro milagre de Xesús de Nazaret, a conversión da auga en viño durante un casamento, feito coñecido coma as vodas de Caná.
Foudia
Características
Encóntranse principalmente en bosques ou zonas de monte baixo, pero algunhas tamén se dan en hábitats artificiais, especialmente Foudia madagascariensis. Os machos son, como os de todos os ploceidos, os encargados de construíren os niños, os das especies deste xénero en forma de cúpula, e feitos con herbas e outros materiais vexetais, cunha abertura lateral e suspendidos dunha rama o dunha folla dunha palmeira.
Caná
O Evanxeo de Xoán cita tamén Caná porque aló se atopaba Xesús Cristo cando lle van pedir de sandar ao fillo do funcionario real de Cafarnaúm (4, 46) e coma cidade natal de Natanael, identificado co apóstolo Bertomeu. Algunhas tradicións indican que Caná sería tamén a cidade onde naceu Simón o Celote, outro dos doce apóstolos de Xesús Cristo. Porén en toda a Biblia non se fai máis referencia ao lugar.
Foudia
Características
Algunhas especies aliméntanse principalmente de sementes, pero outras son en gran parte insectívoras.
Caná
Non se coñece a localización topográfica, xa que o evanxelista non a indica. Unha tradición que se remonta ao século XIII identifícaa coa vila de Kafr Kanna, sete quilómetros ao nordés de Nazaret; outros sitúana en Kenet al-Jalil (literalmente, en lingua árabe, 'Caná de Galilea'), máis ao norte; en Aín Kana, máis achegada que as outras dúas localidades e máis probábel pola etimoloxía do nome; ou incluso en Qana, ao sur do Líbano.
Foudia
Distribución e hábitat
Estas aves son endémicas das illas do océano Índico occidental, Madagascar, Seychelles, Comores e Mascareñas.
Josué País
Nacemento e familia
Josué País García naceu o 28 de decembro de 1937 en Santiago de Cuba. O seu pai era o galego Francisco País Pesqueira, un pastor protestante casado con Rosario García Calviño, ambos de Marín, provincia de Pontevedra, que emigraran a Cuba. Do mesmo xeito que o seu irmán Frank, estaba moi influído pola educación da nai, dona Rosario, xa que o seu pai morreu cando Josué tiña dous anos.
Foudia
Distribución e hábitat
Foudia madagascariensis foi introducida no arquipélago de Chagos, Bahrein e Santa Helena.
Josué País
Revolucionario
Aos 16 anos tiña coñecemento das ideas de Martí, nese momento decatouse da significación do Asalto ao Moncada, e integrou as primeiras organizacións de loita contra o goberno de Batista fundadas por aqueles días.
Foudia
Distribución e hábitat
Mentres que F. madagascariensis é unha das aves máis comúns da rexión, varias das outras especies de Foudia considéranse ameazadas, en particular a que vive en Mauricio (Foudia rubra), cuxo status está avaliado como EN (especie en perigo de extinción) pola UICN.
Josué País
Revolucionario
O seu irmán Frank tivo parte de responsabilidade na súa inclinación á loita contra o goberno existente naquel momento cando polo seu tesón logrou obter a carreira de Enxeñaría Mecánica. Foi fundador xunto co seu irmán Frank da Acción Revolucionaria Oriental (ARO), unha organización para a loita contra o goberno de Fulgencio Batista.
Foudia
Filoxenia
Segundo unha análise recente de ADN, Foudia é un clado irmán de Quelea. E estes dos xéneros, que pertencen ao grupo dos chamados verdadeiros tecedores (subfamilia dos ploceinos), están tamén estreitamente relacionado scoas especies asiáticas do xénero Ploceus.
A seguinte árbore filoxenética representa unha visión actual das relacións entre os xéneros Foudia e Quelea, e os seus parentes máis achegados.
Josué País
Revolucionario
A mediados de 1954 sorprendérono pintando un muro con consignas de "Abaixo Batista!" Foi conducido a unha comisaría onde foi interrogado pero só se inculpou a si mesmo.
Durante os acontecementos do 30 de novembro de 1956 Frank deulle a responsabilidade a Josué dos preparativos da fuga dos presos "políticos" confinados no cárcere de Boniato. Logo dentro do plan xeral da acción encomendoulle a delicada tarefa de disparar cun morteiro, desde o Instituto de Segundo Ensino, cara ao Cuartel Moncada. A misión foi frustrada ao ser detido xunto a Léster Rodríguez, cando tentaban cruzar os muros do centro estudantil.
Foi incluído co resto dos apresados polo levantamento e o desembarco do Granma na coñecida Causa 67 de 1956. Até o día do xuízo, Josué gardou prisión no propio penal de Boniato. Tras a saída de prisión foi ascendido pola Dirección do Movemento do 26 de Xullo a tenente de milicias, e do mesmo xeito que outros loitadores contra Batista pasou á total clandestinidade. Nesta situación serviulle como refuxio a casa de Ángeles Montes de Oca.
Asasinato
O domingo 30 de xuño de 1957 o goberno de Batista auspiciou un mitin no Parque Céspedes de Santiago de Cuba. O seu principal organizador foi Rolando Masferrer. O Movemento 26 de Xullo planeou entón unha serie de accións, entre elas, segundo Agustín Navarrete (Tin): "a colocación de petardos en lugares próximos ao parque e a saída de comandos que dispararían ao aire para disolver aos reunidos. Un dos grupos armados que sairía a actuar ese día, iría comandado por Josué País".
Por unha errónea interpretación, o grupo designado para colocar os outros artefactos non cumpriu a súa misión. Josué, desesperado, tratou de contactar telefonicamente con Tin, pero non puido e entón decidiu actuar. Nun auto incautado, Salvador Pascual púxose ao temón con Josué á beira e no asento de atrás, Floro Bistel xunto con Belkis, Gloria e Elsa Casañas. Na esquina de San Antonio e Carnicería obrigaron ás mulleres a abandonar o vehículo. "Tedes que baixar –díxolles Josué–, non temos parque suficiente e imos facer un percorrido por Martí soamente".
Minutos despois, detectounos unha patrulla que comezou a perseguilos. En Martí y Crombet, outra patrulla pechoulles o paso. Collidos entre dous lumes, un disparo fixo diana nun dos pneumáticos do automóbil; Salvador decidiu dar un xiro e estrelarse contra un almacén. Apenas puido saír do vehículo, unha serie de disparos detívoo para sempre. Floro, sen deixar de disparar a súa escopeta recortada, tentou parapetarse detrás do coche, pero un disparo deulle nas costas e outro, mortal, atravesoulle a garganta. A Josué, pistola en man, ferírono no brazo dereito e en varias partes do corpo. Perdeu o coñecemento.
Testemuñas presenciais afirman que Josué estaba aínda con vida cando foi capturado. A súa tía Angelita, quen vestiu o seu cadáver, relataría anos despois: "Tiña feridas en ambos os ombreiros. O seu brazo presentaba moitos impactos de bala. Pero o que máis me impresionou foi un tiro que lle deron na tempa. Sen dúbidas, rematárano".
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 88ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[László Nemes, director do filme gañador.]] Esta é unha lista dos filmes propostos na 88ª edición dos Óscar para o mellor filme en lingua non inglesa. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados.
A data límite para presentar as propostas foi o 1 de outubro de 2015. Un total de 81 países presentaron filmes, dos que 85 foron aceptados. O Paraguai presentou un filme por primeira vez.
A lista curta de candidatos foi anunciada 17 de decembro de 2015, e os cinco candidatos (Colombia, Dinamarca, Francia, Hungría e Xordania) anunciáronse o 14 de xaneiro de 2016. O filme de Hungría do director László Nemes Saul fia gañou o premio, segundo filme húngaro que recibiu o Óscar.
César Strawberry
César Montaña Lehmann, nado en Madrid o 2 de marzo de 1964, de nome artístico César Strawberry, é un escritor, compositor e cantante español, popular por ser membro e portavoz do grupo Def Con Dos. Tamén é vocalista no grupo Strawberry Hardcore. Como escritor ten publicadas tres novelas, un libro de relatos compartido e a primeira parte da biografía do grupo Def Con Dos.
Traxectoria
Goza de popularidade por ser MC e voceiro do grupo de música hip hop e rap metal Def Con Dos. Con esta banda publicou dez discos en estudo, ademais de diversos recompilatorios, directos, unha maqueta e varios sinxelos, sendo o compositor da maior parte das súas letras.
Tamén é cantante e compositor das letras do grupo de música Strawberry Hardcore, que practica precisamente ese estilo musical, na súa vertente melódica, e co que publicou dous álbums.
O 19 de xuño de 2016 foi detido pola Garda Civil dentro da operación “Araña III” acusado de “enaltecemento do terrorismo”, por unhas mensaxes en Twitter de ano e medio antes. Ese mesmo día foi posto en liberdade e difundiu un comunicado, no que lamentaba que esas mensaxes puidesen ofender a algunhas persoas, defendía o dereito á crítica sociopolítica e explicaba “en todo momento considerei que esta actividade se atopaba amparada pola liberdade de expresión”. Foi absolto dos delitos de enaltecemento do terrorismo e humillación ás vítimas pola audiencia nacional e posteriormente condenado polo tribunal supremo a un ano de cárcere.
O Porto, Furco, Carballedo
O Porto é un lugar da parroquia de Furco no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. En 2016 tiña 3 habitantes, 2 mulleres e 1 home, segundo o INE.
Toponimia
O topónimo está relacionado co paso dun río ou dun monte, latín. É un topónimo moi común en toda Galicia
La Correspondencia Gallega
dereita|miniatura|Portada da edición do 26 de maio de 1905. La Correspondencia Gallega foi un xornal editado en Pontevedra entre 1889 e 1917.
Historia e características
Subtitulado Diario de Pontevedra, ten nun principio tendencia conservadora, pero foi evolucionando cara posturas liberais. Estivo dirixido por José Millán e Javier Puig Llamas. Vinculado aos intereses do Marqués de Riestra (José Riestra López), o seu fillo Raimundo Riestra Calderón tamén chegou a dirixilo.
Saint-Domineuc
Saint-Domineuc (en Landoveneg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
La Correspondencia Gallega
Historia e características
É a segunda época da publicación aparecida na cidade de Pontevedra en 1874.
Eusko Ikaskuntza
miniatura|Sede Central do Eusko Ikaskuntza no Palacio de Miramar, [[Donostia.]] Eusko Ikaskuntza (EI) (en galego, Sociedade de Estudos Vascos) é unha entidade privada científico-cultural creada en 1918 polas Deputacións forais de Áraba, Biscaia, Guipúscoa e Navarra coa intención de "ser un recurso estable e duradeiro, co fin de desenvolver a cultura euskalduna".
Os membros desta entidade están reunidos en diferentes Seccións Científicas. É a única institución de diferentes disciplinas científicas que ten presenza oficial en todo o País Vasco, concedendo, entre outros, o Premio Manuel Lekuona. A sede central está en Donostia, con oficinas e delegacións en Baiona, Pamplona, Vitoria e Bilbao.
Blwchfardd
Blwchfardd (século VI) foi un dos bardos primeiros na tradición poética galesa. Ponse en relación co Vello Norte e a hengerdd. Era coetáneo, parece, de Aneirin e Taliesin.
Non se coñece sobre o bardo máis que o feito de que sería o primeiro bardo que cantou en Yr Hen Oledd, moi probabelmente. Tense a primeira noticia del en Nennio na súa Historia Brittonum nunha pasaxe sobre Ida, rei de Bernicia (547-579):
Non se conserva ningún poema seu.
Tomás Espiñeira Blanco
Tomás Espiñeira Blanco, nado en Monfero e finado en Vilarmaior o 29 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Afiliado á Sociedade de Labregos de Monfero. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado na estrada de Pontedeume a Monfero. Foi soterrado nunha fosa común no cemiterio de Grandal (Vilarmaior).
Programación dirixida por eventos
A programación dirixida por eventos é un paradigma de programación no que tanto a estrutura como a execución dos programas van determinados polos sucesos que ocorran no sistema ou que eles mesmos provoquen.
Para entender a programación dirixida por eventos, podemos opola ao que non é: mentres na programación secuencial (ou estruturada) é o programador o que define cal vai ser o fluxo do programa, na programación dirixida por eventos será o propio usuario—ou o que sexa que estea accionando o programa—o que dirixa o fluxo do programa. Aínda que na programación secuencial pode haber intervención dun axente externo ao programa, estas intervencións ocorrerán cando o programador determinouno, e non en calquera momento como pode ser no caso da programación dirixida por eventos.
O creador dun programa dirixido por eventos debe definir os eventos que manexará o seu programa e as accións que se realizarán ao producirse cada un deles, o que se coñece como o manejador de evento. Os eventos soportados estarán determinados polo linguaxe de programación utilizado, polo sistema operativo e ata por eventos creados polo mesmo programador.
Na programación dirixida por eventos, ao comezar a execución do programa levarán a cabo as inicializacións e demais código inicial e a continuación o programa quedará bloqueado ata que se produza algún evento. Cando algún dos eventos esperados polo programa teña lugar, o programa pasará a executar o código do correspondente manexador de evento. Por exemplo, se o evento consiste en que o usuario fixo clic no botón de play dun reprodutor de películas, executarase o código do manexador de evento, que será o que faga que a película móstrese por pantalla.
Un exemplo claro témolo nos sistemas de programación Lexico e Visual Basic, nos que a cada elemento do programa (obxectos, controis etcétera) asígnanselle unha serie de eventos que xerará devandito elemento, como a pulsación dun botón do rato sobre el ou o redebuxado do control.
A programación dirixida por eventos é a base do que chamamos interface de usuario, aínda que pode empregarse para desenvolver interfaces entre compoñentes de Software como módulos do núcleo tamén.
Ligazóns externas
hei:תכנות מונחה אירועים
Gran Premio de Rusia de 2018
O Gran Premio de Rusia de 2018, (Формула-1 Гран-при России 2018), oficialmente coñecido como 2018 Formula 1 VTB Russian Grand Prix, foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 30 de setembro de 2018 sobre 53 voltas ao Circuíto urbano de Sochi, na cidade de Sochi no Krai de Krasnodar, Rusia. A carreira foi a décimo sexta rolda da tempada, o sétimo Gran Premio de Rusia e a quinta vez que a carreira disputase como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 desde que se iniciou a serie en.
Antecedentes
A carreira foi trasladada desde a súa data orixinal de abril a setembro para cubrir a desaparición do Gran Premio de Malaisia, que suspendeuse ao final da tempada de Fórmula Un.
Durante a fin de semana, a primeira zona DRS moveuse 95 metros ata a liña de meta desde a curva 1.
Carreira
No inicio, Sebastian Vettel tivo un mellor comezo que Lewis Hamilton, pero non tivo marxe para superalo na súa primeira volta. Na volta 4, ambos pilotos da Scuderia Toro Rosso, Pierre Gasly e Brendon Hartley sufriron fallos nos freos que forzaron a ambos a retirarse. Foron as únicas retiradas da carreira.
Máis tarde, na volta 14, Hamilton fixo o seu único pitstop da carreira, quedando detrás de Vettel. Dúas voltas máis tarde, Hamilton fixo un amago sobre Sebastian Vettel na curva 3 e pasouno para o cuarto lugar na curva catro.
O momento máis destacado da carreira chegou na volta 26, cando Mercedes pediu a Valtteri Bottas que deixase pasar a Lewis Hamilton para ser segundo na curva 13. Max Verstappen, que lideraba a carreira desde a volta 19, fixo o seu pitstop na volta 42.
Vigairía apostólica católica latina de Anatolia
A vigairía apostólica de Anatolia (en latín: Vicariatus Apostolicus Anatoliensis) é unha sé da Igrexa católica latina inmediatamente suxeita á Santa Sé. En 2004 contaba con 4.550 bautizados. A sé estivo vacante dende o asasinado do seu vigairo en 2010 até o nomeamento dun novo vigairo en 2015, Paolo Bizzeti.
Gran Premio de Rusia de 2018
Carreira
Hamilton gañou a carreira por terceira vez na súa carreira, con Valtteri Bottas segundo e Sebastian Vettel completando o podio en terceiro lugar. Como consecuencia, Hamilton ampliou o liderado sobre Vettel no campionato a 50 puntos.
Vigairía apostólica católica latina de Anatolia
Territorio
A vigairía apostólica ten xurisdición sobre a parte centro-oriental da rexión de Anatolia. A sé do vigairo é a cidade de Alexandreta, onde está a catedral da Anunciación. En Mersin está unha concatedral, dedicada a san Antonio de Padua. O territorio está ividido en 8 parroquias.
Historia
O 13 de marzo de 1845 foi erixida a prefectura apostólica de Trebisonda, en territorios da vigairía apostólica de Constantinopla. O territorio foi confiado ao coidado dos freires capuchinos, e comprendía a zona da costa do Mar Negro, na Anatolia central-oriental. Porén, o 12 de setembro de 1896 a prefectura apostólica foi suprimida, e o seu territorio incorporado novamente á vigairía de Constantinopla.
O 20 de xuño de 1931 co breve Quae ad christiani de Pío XI as dúas circunscricións foron novamente separadas, e nesta ocasión foi creada a misión sui iuris de Trebisonda, inmediatamente suxeita a Propaganda Fide, e que abranguía aproximadamente o mesmo territorio da prefectura apostólica precedente.
O 30 de novembro de 1990, co decreto Quo melius da Congregación para as Igrexas Orientais, a misión sui iuris foi elevada a vigairía apostólica, incorporando a parte centro-meridional de Anatolia e tomando o seu nome actual. A sé do vigairo foi até o 29 de xuño de 2000 a cidade de Mersin, transferida entón a Alexandreta.
O 3 de xuño de 2010 o vigairo apostólico Luigi Padovese foi asasinado polo seu condutor.
Lista de vigairos
En 1845 foi erixida a vigairía orixinal, sendo os seus ordinarios os seguintes: En 1896 a sé foi suprimida, mais en 1931 foi restabelecida, sendo dende entón os seus ordinarios os seguintes:
Thomas Bach
Thomas Bach, nado en Baviera o 29 de decembro de 1953, é un ex-campión olímpico alemán de esgrima e actual presidente do Comité Olímpico Internacional, cargo para o que foi elixido durante a 125ª Sesión do COI, en Buenos Aires, en 2013.
Campión olímpico de esgrima (florete) por equipos en Montreal 1976 representando a Alemaña Occidental, campión mundial o ano seguinte en Bos Aires, expresidente do Comité Olímpico Alemán e membro do Comité Executivo do COI, foi elixido como 9º presidente do COI en 10 de setembro de 2013, sucedendo ao belga Jacques Rogge.
Foi elixido para un período de oito anos, coa posibilidade doutro máis de catro anos tralo final do primeiro mandato. Derrotou outros catro candidatos, o ucraíno Sergey Bubka, o portorriqueño Richard Carrión, o suízo Denis Oswald, o singapurés Ser Miang Ng e o taiwanés Ching-Kuo Wu, obtendo un total de 49 votos na segunda rolda de votación.
Mondariz (homónimos)
O topónimo galego Mondariz pode referirse a:
Talbot-Lago
Talbot-Lago foi un fabricante de automóbiles francés con sede en Suresnes (Hauts-de-Seine), nos arredores de París.
Orixe
miniatura|right|230px|1938 Talbot-Lago T-150 CSS. carrozaría de [[Carrosserie Pourtout|Carrosserie Marcel Pourtout, deseño Georges Paulin]] right|miniatura|230px|1937 Talbot Lago T150 SS. Teardrop Cupé carrozaría de [[Figoni & Falaschi]] miniatura|right|230px|Presentado en 1937 no [[Salón do automóbil de París, o 13 CV Talbot Minor ampliou a gama, entrando Talbot no territorio dos catro cilindros onde o 2323cc Minor competía cos modelos equivalentes de Hotchkiss e Salmson.]] miniatura|right|230px|1948 Talbot-Lago T26C miniatura|right|230px|1950 Talbot-Lago T26 Grand Sport, carrozado por Jacques Saoutchik, París miniatura|right|230px|Talbot-Lago T26 "Record" 1948
A compañía anglo francesa STD (Sunbeam-Talbot-Darracq) quebrou en 1935. A compañía francesa Talbot foi adquirida e reorganizada polo enxeñeiro veneciano Antonio Lago (1893-1960) pasándose a utilizar a nivel internacional o nome "Talbot-Lago". No mercado interno os coches aínda levaban a insignia de Talbot que realizaran en 1922 que foi cando, en Francia, o nome "Talbot- Darracq" dera paso a "Talbot".
Reorganización de Tony Lago
En 1935, a gama existente continuou en produción, pero a partir de 1936 foron substituídos polos coches deseñados por Walter Becchia. Estes incluían o Tipo Talbot T4 "Menor" de 4 cilindros e 2323cc (13CV), unha presentación sorpresa no Salón do Automóbil de París de 1937 e o Talbot "Cadette - 15" de 6 cilindros e 2696 cc (15CV), xunto co Talbot "Major" de 6 cilindros de 2996 cc ou 3996 cc (17 ó 23CV) e a súa versión de batalla longa, o Talbot "Master", estes foron clasificados como turismos (voitures de tourisme).
Tamén presentou na segunda metade da década de 1930 unha serie de coches deportivos (voiture de sport) que se iniciou co Talbot "Baby-15", mecanicamente igual que o "Cadette-15", pero usando un chasis un pouco máis curto e máis lixeiro. A gama de coches deportivos centrouse no Talbot "Baby" de 6 cilindros 2996 cc ou 3996 cc (17 ó 23CV) e tamén incluía os modelos Lago-Spéciale e Lago-SS de 3996 cc (23CV), respectivamente, con dous e tres carburadores, e o correspondente aumento na potencia e o rendemento. A carrozaría máis frecuente para o Lago-SS foi construída por Figoni e Falaschi e contaba cunha chamativa carrozaría aerodinámica.
Lago era un enxeñeiro excelente, que desenvolveu o motor seis cilindros existente para conseguir un motor de catro litros de desprazamento con cámaras de combustión hemisféricas (que daba 160 CV), malia ter a árbore de levas no bloque. Así mesmo desenvolveu unha a caixa de cambios preselectiva tipo Wilson de catro marchas adiante e marcha atrás. Con este motor case sen preparar e montados sobre unhas carrozarías monoprazas, conseguiron gañar (1º, 2º e 3º) no Gran Premio de Francia de 1937, gañando tamén os Grandes Premios de Marsella e Tunisia, e o Tourist-Trophy dese mesmo ano.
As carrozarías dos T150 cupé fixéronse por excelentes carroceiros como Figoni e Falaschi ou Saoutchik.
Talbot-Lago modelos 1935-1940
Durante os primeiros anos da guerra, Walter Becchia deixou Talbot para traballar en Citroën, pero en 1942 a Lago uniuse outro enxeñeiro excepcional, Carlo Machetti.
Logo da Segunda Guerra Mundial
Logo da guerra, a compañía continuou sendo coñecida tanto polo éxito dos coches de carreiras de alto rendemento como polos grandes turismos de luxo, compartindo gran cantidade dos compoñentes do chasis e o motor entre os dous. Con todo, o período foi de estancamento económico e austeridade financeira. A compañía tivo dificultades para atopar clientes, e as súas finanzas eran xustas.
En 1946, a compañía comezou a produción dun novo deseño de motor, baseado en unidades anteriores, pero cunha nova culata cunha árbore de levas dobre. Este motor, deseñado baixo a dirección de Carlo Marchetti, foi en moitos aspectos un motor novo. O seis cilindros en liña de 4.483 cc desenvolveuse para o Talbot Lago Record (1946-1952) e para o Talbot Grand Sport 26CV (1947-1954). Estes coches tiñan un prezo razoable comparado cos grandes coches de luxo do talle de Delahaye, Delage, Hotchkiss e Salmson. Talbot manterase no negocio da fabricación de automóbiles máis tempo que calquera destes outros, e o nome Talbot ten a dubidosa distinción da resurrección na década de 1980.
Talbot Lago T26 Record
O Talbot Lago Record T26 era un coche grande, cunha potencia fiscal de 26 CV e unha potencia real de 170 cabalos de forza, entregada ás rodas traseiras a través dunha caixa de cambios manual de catro velocidades, coa opción a un custo adicional dunha caixa de cambios Wilson, e unha velocidade máxima de 170 km/h. O coche vendíase como un estilo sedán de catro portas, pero tamén se ofrecía como un convertible de dúas portas. Tamén houbo coches construídos con carrozarías de empresas tradicionais como Graber.
Talbot Lago Grand Sport T26
O T26 Grand Sport (GS) foi presentado por primeira vez en público en outubro de 1947 como un chasis acurtado, e só fabricáronse 12 durante 1948, que foi o primeiro ano completo de produción. O coche destacaba pola súa velocidade. O motor que producía 170 cabalos de forza no Lago Record foi adaptado para proporcionar 190 CV, máis tarde, 195 CV no GS, e unha velocidade máxima duns 200 km/h, segundo a carrozaría na que fora instalado. O coche foi construído, para competir ou como coche de luxo e beneficiouse directamente do éxito do coche de Gran Premio Talbot T26C. Como tal, era caro, raro e axudou a Louis Rosier co seu fillo a gañar as 24 Horas de Le Mans en 1950. O GS substituíu o chasis do Lago-Record, que foi nomeado así pola súa notable velocidade. Tiña un 4´5 litros 6 cilindros en liña culata de aluminio e o triplo carburador dos coches T26 de Grand Prix, o GS foi un dos coches de produción máis potentes do mundo. Detalles do chasis eran similares aos coches de Grand Prix, pero era máis longo e ancho.
Case todos os Talbot vendidos durante a década de 1940 con carrozaría Talbot, construíronse nos amplos talleres do fabricante. O T26 Grand Sport (GS) foi a excepción, o coche era entregado só co chasis espido, que requiría aos clientes elixir a carrozaría a medida a partir dun carroceiro especializado. O GS foi unha estrela nun mundo aburrido e carroceiros como Saoutchik, Franay e Figoni et Falaschi competiron cos propios deseñadores de Talbot elaborando elegantes carrozarías.
Talbot Lago Baby
O Talbot Lago Baby (1948-1951) marcou o retorno dos modelos Talbot previos a guerra, foi o terceiro modelo presentado pola empresa durante a década de 1940. O coche vendeuse como un sedán de catro portas, pero tamén ofrecíase como convertible de dúas portas. O seu motor só tiña catro cilindros e 2.690 cc, a cilindrada equiparábase a uns 15 CV fiscais que eran suficientes para ser penalizado polos altos niveis punitivos do imposto de matriculación aplicado polo goberno francés para coches grandes. A potencia era inicialmente de 110 CV, que en 1949 incrementouse a 120 CV. Aínda que o sedán baby de despois da guerra parecíase moito aos potentes Record, os 2.950 mm de distancia entre eixes do baby eran lixeiramente máis curtos que a distancia entre eixes 3.130 mm do Record, e a lonxitude total era 200 mm máis curta. Ademais, o coche máis barato montaba unha suspensión simplificada. Os clientes do baby podían especificar como opción unha caixa de cambios con preselector Wilson.
Talbot Lago fabricou tres coches presidenciais especiais de sete prazas, un para o Presidente de Francia, outro para o Presidente de Tunisia e un para a familia real de Arabia.
Novas carrozarías para 1952
En 1951, segundo os rumores as dificultades financeiras da empresa intensificáronse, apareceron unhas novas carrozarías formato Ponton para o Talbot Baby e Record. A distancia entre eixos foron copiadas dos modelos anteriores. Aínda que tiña moitos aspectos, sorprendentemente modernos, o novo coche ofrecía un parabrisas dianteiro dividido en dous en lugar da pantalla plana única do seu predecesor, é de supoñer que foi debido as dificultades á hora de combinar a forza dun parabrisas con cristal curvado a un prezo e unha calidade aceptable. A gran fiestra traseira do novo coche foi substituída por unha de tres pezas de envoltura máis grande "panorámica", que se levou a cabo a tempo para o Salón do Automóbil de París de 1952. O motor de catro cilindros mantívose sen cambios do mesmo xeito que o seu rendemento, aínda que era uns 100 kg máis pesado que o anterior. A nova carrozaría tipo Ponton tiña dispoñible un motor de seis cilindros máis grande que o do Talbot Record na liña do Talbot baby, que desta forma chamouse Talbot baby/6 Luxe, tiña unha distancia entre eixes un pouco máis longa e unha maior lonxitude total forzada pola maior lonxitude do motor de seis cilindros.
T14 LS
miniatura|1956 Talbot -Lago T14 LS No Salón do Automóbil de París de 1954, Talbot-Lago presentou o seu último motor novo. O novo motor 120 PS (88 kW) 2.491 cc foi chamado T14 LS, pero non tivo un coche en que ser montado ata maio de 1955 cando finalmente foi presentado o Talbot-Lago 2500 T14 Cupé LS. O primeiro coche tiña carrozaría de aluminio, pero máis tarde foi substituído por aceiro. Foron construídos 54 destes cupés, pero resultaron difíciles de vender, a elegante carrozaría non podía ocultar os fundamentos dos anos trinta, e o basto motor ofrecía pouca elasticidade e lonxevidade. En 1957, Talbot -Lago tivo que instalar motores de BMW no seu lugar.
Motor Maserati
Un modelo máis tarde, o Lago Sport (1954-1957), utilizaría un motor Maserati.
Lago America
Os modelos finais do Talbot-Lago America (1957-1959) utilizaron motores BMW V8 de 2.476 cc, ou, para os últimos coches, os motores menos sofisticados e menos potentes Simca 2351 cc ohc do Vedette.
Malia os seus automóbiles de alta calidade, Talbot-Lago loitaba pola supervivencia logo da guerra, xunto con outras marcas antes da guerra, como Hotchkiss e Delahaye, a produción cesou en 1959 coa compra de Talbot-Lago por parte da entón prospera Simca. (Simca foi posteriormente adquirida por Chrysler en 1963, e pasou a ser coñecida como Chrysler Francia en 1970).