cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sócrates
Un problema de principio. O acceso á persoa de Sócrates
Para rematar, as referencias que fai o cómico Aristófanes na súa obra non pasan dunha caricatura onde compara o filósofo cunha nubarada que todo o cobre. E descríbeo como un repugnante capaz de aburrir a calquera coas súas continuas preguntas, repreguntas, obxeccións, voltas e revoltas sobre un mesmo tema. Tamén o presenta como un máis dos sofistas, cos seus peores defectos: hipócritas, baralláns, retóricos que usan a palabra para ocultar a verdade e facer gañar a inxustiza. De calquera xeito, a relación de Sócrates coa escola sofista é un tema aínda moi controvertido.
Platón e Xenofonte
Os relatos de Xenofonte e Platón difiren na súa presentación de Sócrates como persoa. O Sócrates de Xenofonte é máis aburrido, menos humorístico e menos irónico que o de Platón. O Sócrates de Xenofonte tamén carece dos trazos filosóficos do Sócrates de Platón—a ignorancia, o método socrático ou elenchus—e pensa que a enkrateia (autocontrol) é de importancia capital, o que non ocorre co Sócrates de Platón. En xeral, os logoi Sokratikoi non poden axudarnos a reconstruír ao Sócrates histórico nin sequera nos casos en que as súas narracións se solapan, xa que os autores poden influírse mutuamente nos seus relatos.
A representación que Platón fai de Sócrates non é sinxela. Platón foi discípulo de Sócrates e sobreviviuno cinco décadas. O grao de fiabilidade de Platón á hora de representar os atributos de Sócrates é obxecto de debate; a opinión de que non representou puntos de vista distintos aos do propio Sócrates non é compartida por moitos estudosos contemporáneos. Un conduto desta dúbida é a inconsistencia que presenta do personaxe de Sócrates. Unha explicación común desta incoherencia é que Platón tratou inicialmente de representar fielmente ao Sócrates histórico, mentres que máis tarde nos seus escritos compracíase en inserir os seus propios puntos de vista nas palabras de Sócrates. Segundo esta interpretación, existe unha distinción entre o Sócrates socrático das primeiras obras de Platón e o Sócrates platónico dos últimos escritos de Platón, aínda que a fronteira entre ambos parece difusa.
Xenofonte, un home honesto, non era un filósofo de formación. Non puido conceptualizar nin articular completamente os argumentos de Sócrates. Admiraba a Sócrates pola súa intelixencia, patriotismo e coraxe no campo de batalla. Fala de Sócrates en catro obras: a Memorabilia, o Oeconomicus, o Symposium, e o Apoloxía de Socrates. Tamén menciona unha historia no Anabasis na que aparece Sócrates. No Oeconomicus relata unha discusión de Socrates sobre cuestións agrícolas prácticas. Do mesmo xeito que na Apoloxía de Platón, a Apoloxía de Xenofonte describe o xuízo de Sócrates, pero as obras diverxen substancialmente e, segundo W. K. C. Guthrie, o relato de Xenofonte retrata a un Sócrates de "intolerable petulancia e compracencia". Symposium é un diálogo de Sócrates con outros atenienses prominentes durante unha discusión despois da cea, pero é bastante diferente do Symposium' de Platón: non hai coincidencia na lista de invitados. En Memorabilia, defende a Sócrates das acusacións de corromper á mocidade e estar en contra dos deuses; esencialmente, é unha colección de varias historias reunidas para construír unha nova apoloxía de Socrates.
Traxectoria
Era fillo de Sofronisco, canteiro de profesión, e de Fenarete, que tiña como oficio o de parteira. Serviu como soldado hoplita na Guerra do Peloponeso (na batalla de Potidea) e nas batallas de Delio e Antípolis, sendo recoñecido polos seus concidadáns polo seu valor e a resistencia física mostrada.
Morte
No ano 399 a.C., despois dun breve paréntese do goberno oligarca dos Trinta Tiranos, foi acusado de "impiedade" e "corrupción da xuventude" por Anitos e condenado a morte polo goberno demócrata de Trasíbulo. Así describe Platón a súa morte, recollendo testemuñas de persoas que estiveron presentes:
A pesar de non escribir nada, exerceu unha enorme influencia sobre o pensamento do seu tempo. Ademais de Platón, destacan as chamadas escolas socráticas: a cínica, a megárica e a cirenaica.
Filosofía
A filosofía de Sócrates opoñíase á dos Sofistas. Coma eles, Sócrates ocupouse de investigar a diferenza para os seres humanos entre actuar ben e actuar mal, mais ao contrario ca eles, Sócrates non pensaba que o ben fose unha idea relativa, senón que defendía o seu carácter absoluto.
Sócrates preocupábase por buscar virtudes morais obxectivas e que, polo tanto, non estivesen sometidas a criterios de conveniencia ou ao poder do máis forte. Estas virtudes era preciso buscalas a través do coñecemento ou saber. Do mesmo xeito que para ser un bo zapateiro sería necesario saber en que consiste un zapato, para ser un cidadán bo e xusto habería que saber tamén o que son a Bondade ou a Xustiza. No saber, polo tanto, atoparíase a virtude moral. Virtude e coñecemento, en consecuencia, serían o mesmo para Sócrates. Esta concepción da ética, que supón que quen actúa mal faino porque descoñece o que é o ben, coñécese co nome de intelectualismo moral, e sempre foi unha teoría moi discutida.
Ademais, para Sócrates non había máis xustiza que a establecida polas leis da cidade, e o home bo debía respectalas por riba de todo, xa que sen leis non sería posible a cidade.
A Maiéutica
Fillo dunha parteira, Sócrates utilizaba un método pedagóxico inspirado nos traballo destas, a maiéutica. Para Sócrates a verdade estaba dentro de cada persoa, igual que o neno está dentro da muller preñada. O labor do mestre consiste en axudar a saír esa verdade e que a persoa se faga consciente dela.
O método socrático para acadar o saber consistía, primeiro, en que o discípulo recoñecera a propia ignorancia, o que lle permitía liberarse de prexuízos, preconceptos e tópicos que só servían para afastalo da verdade. E para conseguir ese punto de partida interrogábaos persistentemente ata conseguir que tomasen conciencia da súa ignorancia. A partir de aí, a parteira iniciaba o seu traballo e o proceso tería que continuar como unha pescuda en común coa esperanza de obter a verdade obxectiva sobre o asunto que se estivese a tratar. Segundo Aristóteles, o diálogo socrático tomaba como medio o argumento indutivo, e como meta a definición das esencias. Aínda que, dunha perspectiva máis humanista, poderiamos ver a Sócrates como aquel capaz de poñer o ser humano diante da súa propia imaxe e sacar o mellor del.
Este método, certamente, levaba implícita unha crítica de toda verdade social, legal, relixiosa, moral, da tradición ou das normas socialmente aceptadas -baste lembrar que os cínicos son unha derivación da filosofía socrática. Tamén podemos relacionar o seu método pedagóxico coas causas da súa morte: a busca da verdade podía resultar incómoda para un poder que necesita da obediencia e da aceptación das normas. Ata mesmo a súa propia actitude durante o xuízo, facendo burla da pretendida solemnidade do tribunal e do ridículo das súas acusacións foi case definitiva para que este rematase nunha sentenza de morte.
Casa de Saud
miniatura|Escudo de armas da Casa de Saud. A Casa de Saud (ou Casa de Sa'ud) é actualmente a familia real de Arabia Saudita. A moderna nación saudita foi creada en 1932, pero a Casa de Saud é moito máis antiga. Antes de Abd al-Aziz III ibn Saud, esta familia gobernaba Nejd e a miúdo entrou en conflito co Imperio Otomán e cos Rashidis. A Casa de Saud está fortemente ligada ao Wahhabismo debido á voda do fillo de Muhammad ibn Saud coa filla de Muhammad ibn Abd al Wahhab en 1744.
A historia da Casa de Saud está marcada polo desexo de unificar a península Arábiga e por expandir o modo simple e puro de ver o islam que propugna o wahhabismo.
Líderes da Casa de Saud
Segundo Estado Saudita
Arabia Saudita
Bendilló, Quiroga
Santa María de Bendilló é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 59 habitantes, deles 24 eran homes e 35 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
En Bendilló celébrase desde o ano 2000 unha festa gastronómica dedicada ó aceite: a Feira do Aceite de Bendilló, na que se elabora aceite puro de oliva nun muíño de aceite restaurado.
Os adversarios máis fortes
Os adversarios máis fortes (とびっきりの最強対最強) é un filme de animación xaponés dirixido por Mitsuo Hashimoto que foi estreado en 1991. Oitavo filme baseado no manga e anime Dragon Ball creado por Akira Toriyama, e quinto da etapa Dragon Ball Z.
Sinopse
Cando Son Goku e os seus amigos están un día de acampada, aparecen os soldados de Cooler a loitar contra eles. O único que puido con eles foi Goku. Nese momento chega Cooler e ataca a Son Gohanda, pero Goku fai o posíbel por protexelo, e isto púidolle custar a vida.
Son Gohanda terá que ir buscar o feixóns máxicos para que Son Goku poida recuperar as súas forzas e librar a Terra do malvado Cooler.
Música
Tema de peche
Arcos, Arcos, O Carballiño
Arcos  é un lugar da parroquia da Arcos no concello ourensán de Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 157 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 73 eran homes e 84 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 167 habitantes (77 homes e 90 mulleres).
Dieta mediterránea
Coñécese como dieta mediterránea ao xeito de alimentarse baseado nunha idealización dalgúns padróns dietéticos dos países mediterráneos, especialmente: España, Portugal, Francia, Italia, Grecia e Malta.
As características principais desta alimentación son un alto consumo de produtos vexetais (froitas, verduras, legumes, froitos secos), pan e outros cereais (co trigo como alimento base), o aceite de oliva como graxa principal, o vinagre e o consumo regular de viño en cantidades moderadas.
Historia
As primeiras referencias científicas a unha dieta mediterránea son do ano 1948, cando o epidemiólogo Leland G. Allbaugh estudou o xeito de vida dos habitantes da illa de Creta e, entre outros aspectos, comparou a súa alimentación coa de Grecia e os Estados Unidos. Pola súa banda, o fisiólogo norteamericano Ancel Keys, que encabezou un estudo sobre as doenzas coronarias, o colesterol do sangue e o estilo de vida de sete países (Italia, Iugoslavia, Grecia, Países Baixos, Finlandia, os Estados Unidos e o Xapón) trala segunda guerra mundial, contribuíu á súa difusión. Keys e os seus colaboradores apreciaron que a incidencia das doenzas coronarias era menor nas zonas rurais do sur de Europa e no Xapón. Sospeitaron que había un factor protector no estilo de vida, que etiquetaron como "maneira mediterránea" (mediterranean way). Describiron este estilo de vida como "moi activo fisicamente (pola escasa mecanización do agro), frugal, e cunha inxestión predominante de produtos vexetais e reducida en produtos de orixe animal". A posterior difusión dos seus resultados asimilou o concepto de "estilo mediterráneo" co de "dieta mediterránea".
Phillip Adams
Phillip Adams, nado en 1939, é un xornalista, escritor, director cinematográfico e arqueólogo australiano.
Traxectoria
Naceu en Maryborough, Victoria, fillo dun pastor da Igrexa Congregacionista, aínda que el se confesa ateo.
É autor de 20 libros que venderon 1.000.000 de exemplares. Entre eles están The Unspeakable Adams, Adams Versus God, The Penguin Book of Australian Jokes, Retreat from Tolerance, Talkback and A Billion Voices e Adams Ark. E entre os seus filmes destacan The Adventures of Barry McKenzie, The Getting of Wisdom, Don's Party, Lonely Hearts e We of the Never Never.
Como presentador, Adams entrevistou a 15.000 políticos, filósofos, económistas, científicos, teólogos, historiadores, escritores etc. no seu programa de radio, Late Night Live que se emite na ABC Radio National.
A Granxa, Arnois, A Estrada
A Granxa é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 9 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 1999 cando tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
A ponte sobre o río Kwai
A ponte sobre o río Kwai (en The Bridge on the River Kwai) é un filme anglo-estadounidense dirixido por David Lean que foi estreado en 1957. Está protagonizado por William Holden, Jack Hawkins e Alec Guinness, xunto con Sessue Hayakawa. Baseado na novela Le Pont de la Rivière Kwai (1952) de Pierre Boulle, o filme é unha obra de ficción, pero está ambientado na construción do ferrocarril de Birmania entre 1942 e 1943. Foi rodado en Ceilán (o actual Sri Lanka).
Estreouse en galego o 31 de xullo de 1992 a través da TVG.
Die ganze Welt braucht Liebe
«Die ganze Welt braucht Liebe» (en galego: «O mundo enteiro necesita amor») é unha canción composta por Günther Léopold e Kurt Werner e interpretada en alemán por Liane Augustin. Foi elixida para representar a Austria no Festival de Eurovisión de 1958 tras ser seleccionada internamente pola emisora austríaca ORF.
Festival de Eurovisión 1958
miniatura|esquerda|[[Liane Augustin interpretando a canción durante un ensaio do Festival de Eurovisión 1958.]]
No festival
A canción participou no festival celebrado nos estudos AVRO en Hilversum o 12 de marzo de 1958, sendo interpretada pola cantante austríaca Liane Augustin. A orquestra foi dirixida por Willy Fantl.
Foi interpretada en noveno lugar, seguindo a Alemaña con Margot Hielscher interpretando «Für zwei Groschen Musik» e precedendo a Suíza con Lys Assia interpretando «Giorgio». Ao final das votacións, a canción recibiu 8 puntos, obtendo o quinto posto de 10 xunto a Bélxica.
O Esto, Cabana de Bergantiños
San Xoán Bautista do Esto é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 218 habitantes (115 mulleres e 103 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 306 habitantes.
Situación
O Esto limita ao norte co río Anllóns que a separa da parroquia de Anllóns no concello de Ponteceso, ao sur limita coa parroquia da Silvarredonda, ao leste coa parroquia de Corcoesto, e ao oeste coa parroquia de Cesullas.
Obchod na korze
Obchod na korze é un filme checoslovaco de 1965 dirixido por Ján Kadár e Elmar Klos. O filme trata sobre o programa de arianización durante a segunda guerra mundial na República Eslovaca. Foi financiado polas autoridades centrais checoslovacas (ó igual que tódolos filmes baixo o goberno comunista), producido nos estudios Barrandov de Praga, e a rodaxe realizouse cun elenco eslovaco nas localidades de Sabinov. Está protagonizado por Jozef Kroner como o carpinteiro Tóno Brtko e a actriz polaca Ida Kamińska como a viúva xudía Rozália Lautmannová.
Mehetia
Mehetia (ou tamén Meetia; Meheti´a en tahitiano normalizado) é unha illa do grupo do Vento das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. Está situada a 110 km ao leste de Tahití.
A illa é un volcán moi novo que se atopa nunha zona aínda moi activa con movementos sísmicos. A altitude máxima atópase no cráter do monte Fareura a 435 m. A superficie total é de 2´3 km². Desde o principio do século XX está deshabitada e hoxe en día é de propiedade privada.
Historia
Historicamente a illa estaba habitada e controlada polo xefe de Taiarapu, a península ao sueste de Tahití. Utilizábase como punto intermedio de comercio entre Tahití e as illas Tuamotu, que proporcionavan perlas e nácara. Ao atoparse inmediatamente ao leste de Tahití, foi un punto de paso dos navegantes europeos desde América ata Tahití. O primeiro europeo en visitala foi o inglés Samuel Wallis en 1767. Chamouna Osnaburg Island en honra a segundo fillo do rei Xurxo III, Frederick Augustus abispo de Osnabruck en Hanover, Alemaña. O ano seguinte chegou o francés Louis Antoine de Bougainville que chamou á illa Le Boudoir. Non está claro o propósito deste nome xa que naquela época era a cámara íntima do ama de casa. Ao pico volcánico chamouno Boudeuse, nome do seu barco. Tamén foi avistado polo navegante español Domingo de Barnechea o 6 de novembro de 1772 no buque Aguila. Chamou a esta illa San Cristóbal.
Nesta época, o século XVIII, a illa contaba cuns 1.500 habitantes, que foron deportados polos piratas de Anaa en 1806. No século XIX utilizouse como colonia penal e despois quedou deshabitada. En 1986 sufriu un forte terremoto.
Ollo composto
Un ollo composto é un órgano visual que se encontra en certos artrópodos, como insectos e crustáceos.
Consiste na agrupación de entre 12 e varios miles (6 300 en Apis mellifera) de unidades perceptivas.
Estes tipos de ollos non teñen unha lente central, o cal implica unha baixa resolución de imaxes. Porén, os ollos compostos son capaces de detectar movementos rápidos, ven un amplo rango de ángulos sólidos e, nalguns casos, perciben a polarización da luz.
Os ollos compostos encóntranse principalmente nos insectos, e están formados por moitas facetas simples chamadas omatidios, que dan unha imaxe en mosaico, non imaxes múltiplas, como ás veces se cre. Cada omatidio consiste nunha lente e un rabdoma, o cal está composto por grupos de células receptoras visuais (rabdómeros) dispostas en paralelo ou lixeiramente xiradas.
En insectos e crustáceos o ollo composto dos adultos desenvólvese nunha sección da cabeza diferente da rexión en que as larvas teñen o seu ollo medio. Os novos omatidios vanse engadindo en fileiras semicirculares na parte de atrás do ollo durante a primeira etapa do desenvolvemento do ollo. Isto fai que os omatidos sexan cadrados, pero despois, durante o desenvolvemento, vólvense hexagonais.
Fisioloxía do ollo composto
miniatura|230px|Ollo composto dunha [[libélula.]] miniatura|230px|Ollo composto de [[krill visto nun microscopio electrónico.]]
Percepción do movemento
O ollo composto é excelente na percepción do movemento. Se un obxecto cruza o campo visual, os omatidios préndense ou apáganse alternativamente. Por este "efecto palpebral" os insectos responden mellor a obxectos en movemento que aos que permanecen estacionarios. As abellas, por exemplo, visitan con preferencia es movidas polo vento.
Resolución óptica e sensibilidade
A agudeza visual é a capacidade do sistema de visión para percibir, detectar ou identificar obxectos especiais nunhas condicións de iluminación boas. No ollo composto a resolución ou agudeza visual depende do número de omatidios e da distancia entre eles. Isto non permite reducir o tamaño dos omatidos para aumentar o seu número e incrementar a agudeza visual. Polo tanto os ollos compostos nunca alcanzan o grao de resolución dos ollos dos vertebrados.
Hidrofílidos
Os hidrofílidos (Hydrophilidae) son unha familia de escaravellos principalmente acuáticos. Os hidrofílidos acuáticos son notables polos seus longos palpos maxilares, que son máis longos que as súas antenas. Varias das antigas subfamilias de hidrofílidos foron recentemente elevadas á categoría de familia: Epimetopidae, Georissidae (= Georyssinae), Helophoridae, Hydrochidae e Spercheidae (= Sphaeridiinae).
Ollo composto
Resolución óptica e sensibilidade
Aqueles artrópodos activos cando a luz é baixa (cangrexo de río, barbantesa) desprazan os pigmentos dos omatidios cara á base das células pigmentarias. Isto permite que a luz entre a cada omatidio nun ángulo máis ancho e que pase aos omatidios adxacentes estimulando en consecuencia tamén estes. Así, a imaxe es máis pobre, pero a percepción do nivel de luz aumenta. Probabelmente a barbantesa só pode distinguir a ausencia ou presenza de luz en condicións de penumbra.
Visión da cor
Moitos insectos perciben cores. Isto require dous ou máis pigmentos visuais, cada un capaz de absorber luz de diferente lonxitude de onda.
Hidrofílidos
Hai 2 835 especies en 169 xéneros. Algunhas especies do xénero Hydrophilus son consideradas pragas para os viveiros de peixes. Outras especies son voraces consumidores de larvas de mosquitos e teñen o potencial de funcionr como axentes para o control biolóxico.
Ollo composto
Visión da cor
Na abella doméstica catro das células visuais de cada omatidio responden optimamente á luz amarela-verdosa (544 nm); dúas responden á luz azul (344 nm) e as dúas restantes responden á luz ultravioleta (344 nm).
Este sistema permite que as abellas distingan as cores incluíndo a luz ultravioleta, pero non a vermella. Os estudos comportamentais confirman eito. A visión ultravioleta das abellas sérvelles para encontrar pole e néctar en certas flores que teñen guías de néctar que estes insectos poden ver auínda que sexan invisíbeis para os humanos.
As Danaus plexippus (boloretas monarca) usan luz ultravioleta para a orientación na súa longa migración de máis de 4 000 Km.
Os dous tipos básicos de ollos compostos
Hai algunhas excepcións dos casos anteriores. Algúns insectos teñen o que se denomina un ollo composto de lente simple, que é un caso intermedio entre o ollo composto de superposición e o ollo de lente simple, que se encontra nos animais de ollos simples.
O corpo de Ophiocoma wendtii, unha especie de ofiuroideo, está cuberto de omatidios, convertendo toda a súa pel nun ollo composto.
Lingua xong
O xong (qo xiong) ou miao oriental é unha lingua hmóngica falada na República Popular da China.
Margot Klestil-Löffler
Margot Klestil-Löffler, nada en Dobersberg, Baixa Austria o 4 de marzo de 1954, é unha diplomática austríaca, ex Primeira Dama de Austria de 1998 a 2004 e viúva de Thomas Klestil, expresidente federal de Austria. Traballou como Embaixadora de Austria na República Checa de 2004 a 2009 e Embaixadora en Rusia de 2009 a 2014. Traballou como enviada a Rusia baixo a dirección da Ministra de Relacións Exteriores Karin Kneissl desde 2018.
Primeiros anos e carreira
Margot Löffler naceu en Dobersberg, Baixa Austria. Os seus pais, Karl e Gerda Löffler, eran agricultores. Fala alemán, inglés, francés, ruso e checo.
Despois da súa carreira diplomática en Moscova e Bangkok, Löffler incorporouse á oficina de Thomas Klestil, quen nese momento era secretario xeral do Ministerio de Relacións Exteriores de Austria. Cando Thomas Klestil se postulou para a presidencia en 1992, ela dirixía a súa campaña electoral.
Primeira Dama de Austria
Durante o seu primeiro mandato, fíxose público que Klestil e Löffler tiñan unha historia de amor. Klestil divorciouse da súa primeira esposa Edith e casou con Margot Löffler o 23 de decembro de 1998. Ela converteuse na primeira dama do país, pero continuou o seu traballo no Ministerio de Relacións Exteriores, o que levou á estraña situación de que ocupaba un posto máis alto que a súa ex xefa, a ministra de Relacións Exteriores Benita Ferrero-Waldner, en visitas de estado ou outras ocasións oficiais.
Cando Thomas Klestil morreu no cargo o 6 de xullo de 2004, as súas dúas esposas asistiron ao funeral celebrado na Catedral de San Esteban en Viena. O arcebispo católico de Viena, o cardeal Christoph Schönborn, deu a benvida primeiro a Edith Klestil.
Carreira posterior
Trala morte do seu marido o 6 de xullo de 2004, Klestil-Löffler foi nomeada embaixadora de Austria na República Checa. De decembro de 2009 a decembro de 2014, foi embaixadora de Austria na Federación de Rusia.
Carpe diem
miniatura|Carpe diem. A frase latina carpe diem significa literalmente "atrapa o día" e aparece na oda I-XI de Horacio:
O sentido da expresión é "divírtete encanto poidas", "goza do momento". Horacio volve sobre o tema na oda III-XXIX. O motivo atópase na poesía grega e na latina e aparece repetidamente en moitas literaturas, orixinándose na conciencia da brevidade da vida e da inevitabilidade da morte. Tense descrito como lema dos epicúreos.
No século IV, o poeta romano Ausonio introduciu o símbolo da rosa, que representa a beleza e transitoriedade da vida (como aparece en De Rosis Nascentibus). Esta simboloxía continuou durante a Idade Media e aparece relacionada co motivo do carpe diem entre os goliardos e na poesía francesa e inglesa. En certa altura, a rosa acabou por representar a virxindade e a súa morte a perda da virxindade. Os poetas dos séculos XV a XVII incorporaron frecuentemente o tema e a simboloxía nas chamadas ás súas amadas para que non os desdeñasen, como no poema de Herrick "Ás virxes, que aproveiten o tempo" ("To the Virgins, to Make Much of Time"), que comeza "Gather ye Rose-buds, while ye may" ("Recollede os casulos de rosa, encanto poidades").
O motivo do carpe diem aparece tamén nos sermóns e na literatura devota da Idade Media e máis tarde, se ben cun ton admonitorio: a vida é curta, prepárate para enfrontarte ao teu sino. Porén, o espírito máis pagán e epicúreo do motivo é o que ten resultado máis atractivo, tanto aos escritores como aos lectores.
Meme
dereit|miniatura|[[Richard Dawkins creou o termo meme no su libro The Selfish Gene (1976).]]
Un meme é, nas teorías sobre a difusión cultural, a unidade mínima teórica de información cultural transmisíbel dun individuo a outro, ou dunha mente a outra, ou dunha xeración á seguinte. O termo e o seu significado é na socioloxía análogo ao de xene para a bioloxía.
É un neoloxismo cuñado por Richard Dawkins na súa obra The Selfish Gene (1976) para sinalar a similitude con memoria e mímese.
Aínda que na súa exposición Dawkins non impón restricións, presenta incluso unha posibilidade de conformación neuronal, o que viría a ser unha posta en funcionamento física do propio meme. Así, no cerebro humano, as unidades de información agrúpanse en mallas de neuronas (que poderían conter unidades de información básicas) e axóns (que relacionarían esas unidades de información, proporcionando así información). A información almacénase en función desas mallas da mesma maneira nos distintos cerebros. Non obstante, a información sofre distorsións ao ser transmitida. Estas distorsións implican leves diferenciacións no patrón neuronal que se forma. Incluso as propias persoas poden recibir a información de distinta maneira, o que tamén faría que se creasen patróns distintos.
Con ou sen representación física o meme, o feito é que presenta moitas características propias do xene biolóxico: toda información pode reducirse a unha serie de elementos mínimos relacionados. Existen unha serie de elementos básicos:
A tese de Dawkins
Segundo Dawkins, posuímos dous tipos de procesadores informativos distintos:
A tese máis importante de Dawkins é que os trazos culturais, ou memes, tamén se replican. Por analoxía coa agrupación xenética nos cromosomas, considérase que os memes tamén se agrupan en dimensións culturais, incrementábeis con novas adquisicións culturais. A gran diferenza é que, mentres os cromosomas son unidades naturais independentes das nosas accións, as dimensións culturais son construcións nosas. Así, a cultura non é tanto un conxunto de formas condutuais, senón máis ben información que as especifica.
Transmisión dos memes
Para o conxunto dos memes danse as características propias de todo proceso evolutivo: fecundidade (algunhas ideas son especialmente efectivas), lonxevidade (persisten durante moito tempo) e fidelidade na replicación (conservadorismo tradicional, especialmente o ensinado como parte da educación infantil).
Á súa vez, os memes danse nun amplo campo de variación, replícanse a si mesmos por mecanismos de imitación e transmisión de cerebro a cerebro e enxendran un amplo abano de copias que subsisten en diversos medios. Con iso temos o marco xeral dun proceso evolutivo que Dawkins compara coa evolución biolóxica, e incluso chega a aceptar que os memes deben ser considerados como estruturas viventes non só metaforicamente, senón tecnicamente.
Os memes alternativos, que poden servir para efectuar a mesma función, chámanse alelomemes ou memes homólogos. Á súa vez, os memes poden agruparse formando macromemes, que constitúen un sistema de moitos memes estruturados e interrelacionados que forman un obxecto cultural complexo, tal como unha lingua, unha teoría, unha mitoloxía etc. En xeral, a maior parte das construcións teóricas que sustentan a teoría da evolución das especies, aplícanse polos defensores das teses de Dawkins á teoría dos memes.
Euroliga LEN
O Campionato de Europa de Wáter-polo (anomeada Liga de Campions dende 1996 e Euroliga LEN dende o ano 2003) é a máxima competición europea de clubs de wáter-polo. É un torneo organizado pola L.E.N. (Liga Europea de Natación).
Meme
Transmisión dos memes
Da mesma maneira que os xenes se autorreplican porque si (ergo, inconscientemente), os memes tenden a replicarse igualmente; as boas ideas non o son propiamente se son incapaces, á vez, de replicarse ben. Así, os memes son indiferentes á verdade, como os xenes son alleos a calquera clasificación. Este mecanismo de autorreplicación non é exclusivo de sistemas vivos, como o ADN e o ARN: certos polímeros e cristais, e os virus informáticos amosan este comportamento, polo cal non debería resultar ilóxico en algo inerte como un meme xa que, como vemos, se trata dun patrón presente en moitos elementos naturais.
Os xenes dun ser vivo, conforme pasan as xeracións, alcanzan proporcións insignificantes nos seus descendentes. Deste xeito o equipo ou colección de xenes dun individuo tende a desaparecer. Porén unha boa idea ou un invento poden perdurar case intactos durante séculos e séculos.
Os memes e os xenes a miúdo refórzanse os uns aos outros, pero isto non sempre é así; por exemplo un xene para o celibato sería erradicado rapidamente do acervo xénico pois estaría condenado ao fracaso, en cambio un meme para o celibato pode ter moito éxito no acervo de memes. O medio de transmisión á a influencia humana de diversa índole, palabra escrita, falada, o exemplo persoal etc.
Desenvolvemento da teoría
A teoría dos memes está sendo desenvolvida por varios investigadores, que a unen ás teses de Lumsden e Wilson o que as vinculan cos estudos de Luigi Luca Cavalli-Sforza. Ademais do mesmo Dawkins, F. T. Cloak, J. M. Cullen, E. Moritz, A. Lynch e algúns outros autores, son os representantes desta concepción da transmisión e evolución cultural.
Como explicación da evolución da cultura, aínda aparece como unha pre-teoría en fase de acumulación de datos e de elaboración dun aparato matemático suficiente. Os estudos de Cavalli-Sforza e Marc Feldman proporcionan unha boa base de partida para o estudo cuantitativo da transmisión e evolución cultural, aínda que estes autores non defenden exactamente a teoría principal dos memes de Dawkins. En calquera caso estes estudos iniciados desde a perspectiva da xenética, a sociobioloxía e a etoloxía son a primeira aproximación non soamente cualitativa ao proceso da transmisión e evolución cultural, e pretenden ampararse na tradición científica do evolucionismo.
Pero mentres os procesos evolutivos biolóxicos réxense sempre polo modelo darwiniano, a evolución da cultura, con intervención humana directa, parece seguir ás veces un modelo de tipo lamarckiano de transmisión de caracteres adquiridos, o que permite unha evolución rapidísima —potenciada pola velocidade case instantánea dos medios de comunicación— comparada cos procesos darwinianos. En calquera caso, a constitución xenética humana está determinada por uns 3.000 millóns de nucleótidos procedentes do ADN materno e outros tantos procedentes do ADN paterno. Pero as neuronas do sistema nervioso son 100 veces máis numerosas e as conexións entre elas aínda moitísimo máis. De aí que intentar a creación dun modelo matemático que permita entender a evolución cultural sexa unha empresa moi difícil nestes momentos, pero que, non obstante, empeza a ser acometida polos autores mencionados e polos teóricos da intelixencia artificial.
Críticas á teoría dos memes
A utilización da teoría dos memes estendeuse por varias ramas da ciencia e o pensamento, pero non é aceptada universalmente, nin sequera no contexto dos estudos evolucionistas. Para algúns é unha simple ocorrencia de Dawkins, un paralelismo innecesario que intentaría extrapolar ao mundo da cultura a súa teoría dos xenes egoístas, o que incluso podería levar a conclusións indesexábeis de aplicarse ao mundo da política. De todos modos, e con independencia das ideas de Dawkins, nun contexto dado de análise cultural parece difícil prescindir dalgunha noción de unidade elemental, ao que uns chaman trazo cultural, outros variedade cultural, e moitos outros meme. Desde un punto de vista científico, o relevante parecen ser as análises e resultados aos que se chegue, máis ben que a cuestión nominalista da terminoloxía empregada.
O Control, San Fiz de Asma, Chantada
O Control é un lugar na parroquia de San Fiz de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Bendollo, Quiroga
Santa Baia de Bendollo é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 94 habitantes, deles 46 eran homes e 48 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Porto do Fondo, Mens, Malpica de Bergantiños
Porto do Fondo é un lugar da parroquia de Mens no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 34 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 17 homes e 17 mulleres.
Galleta
miniatura|dereita|250px|Unha galleta tipo María. 250px|miniatura|dereita|Variado de galletas. dereita|miniatura|250px|Galleta tipo cracker. miniatura|250px|Biscoitos con chocolate. Unha galleta (chamada tamén biscoito tradicionalmente ) é un alimento que consiste nun anaco pequeno e máis ou menos fino que resulta de cocer unha pasta composta de fariña, azucre e outros ingredientes, como ovos, manteiga etc. Adoita ser seco, de formato achatado, e pode levar outros ingredientes coma noces moídas, chocolate, coco relado, canela etc. Pode consumirse de diversas formas, doce, salgada, ou acompañada de queixos, marmeladas, especias e/ou patés.
O sinónimo biscoito (coma no inglés biscuit) caeu en desuso en galego, mais é dos máis documentados no século XIX. Varios autores coma Luís Aguirre del Río, Francisco Javier Rodríguez, Juan Cuveiro Piñol ou mesmo a Real Academia Galega definían biscoito coma galleta ou pan sen fermentar, moi cocido ou cocidos dúas veces. Hoxe o termo biscoito restrínxese para o bolo esponxoso.
Orixe
Na época na que os homes vivían en cavernas, parte da súa alimentación baseábase en grans espagados cos dentes. A partir diso, tívose a idea de moer os grans con pedras, mesturalos con auga e secalos no lume dúas veces. A eses alimentos, secos e crebadizos déuselle o nome de biscoitos. Mais o confeccionamento profesional do alimento xurdiu no século VII A.C entre os persas.
miniatura|Biscoito con crema de [[amorodo.]]
As galletas foron posteriormente a base alimenticia das tripulacións na época dos descubrimentos, especialmente dos portugueses. Consistía nun pan de fariña triga, de forma achatada, cocido no forno dúas, tres ou máis veces, de xeito que se asegurase a durabilidade das súas cualidades alimenticias durante moito tempo, deberían ser moi duras. Chegou a ser tal a procura de biscoitos para aprovisionar as armadas dos navíos que houbo a necesidade de importalos de España. O padre Raphael Bluteau na súa obra Vocabulário português e latino, chámalle mesmo pão do mar ou pão namor. Martín Sarmiento nos seus traballos sobre o galego en 1746 tamén di: chámase galleta á bola ou torta de trigo dos mariñeiros, e é o biscoito. En 1498, a ración de biscoito, por cada tripulante era de 28 arráteis por mes (o arrátel equivale a 459 gramos) o que dá un pouco máis de 12 quilos, isto é, 428 gramos por día. Na India, para substituír o trigo, facíase unha masa de “sagu”, substancia farinácea extraída da parte central dalgunhas palmeiras e que podía conservarse até vinte anos.
Barry Bonds
Barry Lamar Bonds, nado en Riverside (California), en 1964, é un xogador de béisbol cos San Francisco Giants, que ten o récord de home run, con 73 en 2001. Considerado un dos mellores xogadores de béisbol de todos os tempos.
Primeiro ministro de Madagascar
miniatura|dereita|230px|Brasón de Madagascar. O primeiro ministro de Madagascar é o xefe de goberno de Madagascar. O presidente elixe ó primeiro ministro, quen xunto cos demais ministros administra o goberno.
Esta é unha listaxe dos primeiros ministros e outros xefes de goberno de Madagascar a partir do ano 1828.
República Malgaxe (1960 - 1975)
Primeira República
República Democrática Malgaxe (1975 - 1992)
Segunda República
República de Madagascar (1991 - 2014)
Terceira República
República de Madagascar (desde 2014)
Cuarta República
Graz
miniatura|250px|dereita|Torre do reloxo do Grazer Schloßberg. miniatura|esquerda|Graz, Georg Matthäus Vischer (1670). Graz, cunha poboación de 285.470 habitantes (2006) é a segunda cidade de Austria e a capital do estado federado de Estiria. Coas súas seis universidades e 40.000 estudantes, Graz ten unha longa tradición de cidade universitaria. Percorrida polo río Mur. O concello da cidade está composto por 21 mandatos do Partido Popular Austríaco, 15 do Partido Social Demócrata de Austria, 12 do Partido Comunista de Austria, 4 dos Verdes e 4 do Partido Austríaco da Liberdade.
A cidade foi declarada Patrimonio da humanidade pola UNESCO.
Odilo Bravo
Odilio Bravo González, nado no Carballiño o 1 de setembro de 1916 e finado en Málaga o 16 de febreiro de 2004, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego.
Traxectoria
Aínda que naceu no Carballiño, viviu en Vigo dende pequeno. Na cidade viguesa comezou xogando ao fútbol no Peña Colón e no Rápido de Bouzas, e máis tarde xogou en equipos cataláns como o Vilafranca ou o Gràcia. Colgou as botas no ano 1951 e ese mesmo ano realizou o curso de adestradores na escola de preparadores de Barcelona. Na cidade condal adestrou ao Universitario de Barcelona, o equipo da Universidade de Barcelona. Regresou a Vigo a mediados de xullo de 1952, debutando como adestrador do Celta de Vigo na pretempada por América de 1952.
Porén, dimitiu despois de 20 xornadas a causa dos malos resultados. Foi substituído por Armando, que a súa vez foino por Luis Urquiri, salvándose o equipo do descenso na liga de descenso grazas á renuncia do España Industrial a ascender a Primeira División.
Ekos
E.K.O.S. (Eu Ke Ostia Sei) é un grupo musical de rock en castelán formado en Rianxo en 2006.
Traxectoria
A banda nace a mediados do 2006 da man de Ricardo Figueiro, Carlos Cernadas, Aitor Abuín e "Makensi", uníndose a eles como cantante "Joker" a finais do mesmo ano.
Despois de levar un tempo versionando cancións de Hard Rock clásico español e internacional, compuxeron os seus primeiros temas, os cales incluíron na súa primeira maqueta gravada entre o 2008 e o 2009 en "El Estudio Deambulante" na Pobra do Caramiñal.
Ata a data, E.K.O.S. compartiu escenario con grandes grupos do panorama galego, como son Recambios Tucho, Riff Raff, Strabismo e outros.
No ano 2009, conseguen tocar no Playa Club, un local da Coruña, grazas á participación nun concerto de promoción de grupos noveles da compañía de telefonía móbil Movistar.
A finais de 2009, Makensi deixa o grupo incorporándose Juan Ramón "Pichón" á batería. A principios do ano 2012, deciden facer un parón, para centrarse noutros proxectos.
As Torres de Mens, Mens, Malpica de Bergantiños
As Torres de Mens é un lugar da parroquia de Mens no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 55 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 27 homes e 28 mulleres.
Neste lugar atópanse as Torres de Mens.
José María Peña Salegui
Anacleto José María Peña Salegui, nado en Getxo (Biscaia) o 19 de abril de 1895 e finado o 13 de xaneiro de 1988, foi un atleta, futbolista e adestrador de fútbol vasco.
Traxectoria
Na súa etapa no Arenas de Getxo compaxinaba o fútbol co atletismo. En 1923 proclamouse con este club campión de España na disciplina de remudas 4x250 metros, e bateu o récord de España de 110 metros valados, cun tempo de 17 segundos e catro décimas. En 1925 foi campión de España dos 400 metros valados e en 1926 coroouse campión dos 110 metros valados.
Foi un dos primeiros futbolistas en asinar un contrato profesional co Real Madrid, co que xogou durante seis tempadas, formando un bloque no centro do campo con Prats e Esparza. O 10 de febreiro de 1929 disputou o primeiro partido do Real Madrid na Primeira División, goleando por 5-0 ao Europa.
No ano 1932 deixou o Real Madrid, á idade de 37 anos. Nese momento o Celta de Vigo fíxolle unha xenerosa oferta para ser xogador-adestrador en Segunda División. Adestrou en Vigo tres tempadas, actuando tamén como xogador en nove encontros en total. Nas súas dúas primeiras tempadas no equipo celeste rematou na sétima e na cuarta posición respectivamente, nunha liga de dez equipos, mentres que na terceira, a tempada 1934/35, acabou líder do seu grupo, xogando a promoción de ascenso pero sen conseguir subir de categoría.
O 26 de maio de 1935 dirixiu o seu último partido co Celta, nos oitavos de final da Copa do Presidente da República contra o Sabadell, onde ademais actuou como xogador, aos seus 40 anos de idade. Posteriormente foi adestrador do Oviedo, Osasuna, Arenas de Getxo, Sporting de Gijón, Barakaldo, e Gimnástica de Torrelavega, algúns deles en máis dunha etapa.
Selección española
Foi internacional coa selección española 21 ocasións, debutando en 1921 nun partido amigable contra Bélxica en San Mamés. Participou nos Xogos Olímpicos de 1924 en París, caendo na primeira rolda contra Italia.
Lingua hmu
O hmu ou miao central é unha lingua hmóngica falada na República Popular da China.
Moimenta, Arnois, A Estrada
Moimenta na parroquia de Arnois na Estrada é un lugar da parroquia de Arnois no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 42 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 18 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 54 habitantes (26 homes e 28 mulleres).
Arquelao
Arquelao pode referirse a:
Nantón, Cabana de Bergantiños
San Pedro de Nantón é unha parroquia que se localiza no sueste do concello de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 301 habitantes (159 mulleres e 142 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 470 habitantes.
Patrimonio
Son de especial interese os petróglifos que se localizan nos montes da Piolla, o castro e mámoas de Anido (aínda sen escavar), a igrexa parroquial e o contorno da casa reitoral e o pazo de Casanova, do século XVII.
Comunicacións
Esta localidade​ está cruzada de norte a sur pola estrada AC-552 que vai desde A Coruña a Cee.
Riobó, Cabana de Bergantiños
San Martiño de Riobó é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. No ano 2018 tiña 251 habitantes dos cales 127 eran homes e 124 eran mulleres segun datos do IGE, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 351 habitantes e ao 1999 cando tiña 374 habitantes.
Bustelo de Fisteus, Quiroga
Santa Barbára de Bustelo de Fisteus é unha parroquia do concello de Quiroga na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 24 habitantes, deles 10 eran homes e 14 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Costoira
O topónimo galego Costoira pode referirse a:
Melbourne Grand Prix Circuit
miniatura|Os Boxes no circuíto de Albert Park. O Circuíto do Gran Premio de Melbourne (en inglés: Melbourne Grand Prix Circuit) é un circuíto de carreiras urbano que se arma nos arredores do Lago Albert Park, ao sur da cidade de Melbourne, Australia. É recoñecido por albergar anualmente o Gran Premio de Australia de Fórmula 1.
Historia
Antes de entrar no campionato de Fórmula 1, o circuíto de Albert Park xa recibira carreiras en 1953 e 1956. Despois de que Adelaida fora o escenario anual da Fórmula 1 durante 11 anos, en a Fórmula 1 mudouse a Melbourne, escenario da primeira proba da temporada, despois de pehar Adelaida a temporada anterior.
Para a realización da proba, reasfaltouse para garantir consistencia e suavidade. Jacques Villeneuve fixo a primeira pole position. Arrancou e mantivo o liderado ata a volta 53, cando foi superado polo seu compañeiro de equipo Damon Hill despois de ter problemas coa presión do aceite do coche. Así, a carreira acabou cun dobrete de Williams. Eddie Irvine, de Ferrari, completou o podio, na terceira posición. 330px|right|Vista
Deseño
O circuíto utiliza seccións da estrada normal que circunvala o lago de Albert Park, un pequeno lago artificial ao sur do distrito central de negocios de Melbourne. Os tramos de estrada que se utilizan foron reconstruídos antes do evento inaugural en 1996 para asegurar a consistencia e suavidade. Como resultado, en comparación con outros circuítos urbanos, a pista de Albert Park ten unha gran superficie lisa. Antes de 2007 existían só uns poucos circuítos no calendario de Fórmula 1 cun espello de auga preto da pista. Moitos dos novos circuítos, como Valencia, Singapur e Abu Dabi imitaron esa característica.
Aínda que é un trazado urbano (ou semi-urbano, xa que moitas das rúas foron remodeladas co Gran Premio en mente), a pista é relativamente ancha e rápida. O trazado considérase que é bastante rápido e relativamente fácil de conducir, os pilotos comentaron que a colocación coherente das curvas permítelles aprender facilmente o circuíto e conseguir tempos competitivos. Con todo, o terreo chan ao redor do lago, xunto cun deseño da pista que conta con poucas rectas reais, significa que a pista non é moi propicia para adiantar, lamentablemente, o terreo chairo e as barreiras de seguridade impiden ter unha boa vista do trazado, coa excepción das tribunas.
Cada ano, a maioría das escapatorias de terra, pontes peonís, tribunas e demais infraestruturas móntanse ao redor dun mes antes da fin de semana do Gran Premio e retíranse dentro das 6 semanas posteriores ao evento. Algunhas zonas ao redor do circuíto (incluíndo un gran centro acuático, un campo de golf, o Lakeside Stadium, algúns restaurantes e a mariña) restrinxen o acceso durante a fin de semana de Gran Premio. A pesar da popularidade do evento, moitos habitantes locais teñen os seus reparos respecto ao mesmo debido ao movemento xerado, ao ruído e ao diñeiro investido que, afirman, ben podería usarse para construír un circuíto permanente afastado das zonas residenciais. Isto provocou varias manifestacións contrarias á realización da carreira en forma anual. Non obstante, o evento é razoablemente popular en Melbourne e Australia (cunha gran poboación europea e un interese xeral no deporte de motor).