cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baión, Vilanova de Arousa
Patrimonio
Amais da igrexa de San Xoán, na parroquia está a capela de San Simón cun cruceiro ao seu carón. Entre a arquitectura civil destaca o Pazo Baión.
Illa Vulcano
Mitoloxía
O antigos gregos chamaron a illa Therassía Therassía (Θηρασία) e Thérmessa (Θέρμεσσα, fonte de calor). A illa aparece nos seus mitos como o taller privado do deus olímpico Hefesto, protector dos ferreiros, que posuía outros dous no Etna e no Olimpo. Estrabón tamén menciona Thermessa como lugar sagrado de Hefesto (ἱερὰ Ἡφαίστου), pero non está claro se tratábase dun terceiro nome da illa, ou simplemente un adxectivo.
Do mesmo xeito os romanos crían que Vulcano era a cheminea do taller do deus Vulcano e polo tanto o nome da súa illa. A illa crecía debido á limpeza periódica de escouras e cinzas da súa forxa. Os terremotos que precedían ou acompañan ás explosións de cinza considerábase que debíanse a que Vulcano fabricabae armas para Marte e os seus exércitos para a guerra. miniatura|center | x160px | Vista de Vulcano desde a illa de Lipari. No centro o illote verde da esquerda é Vulcanello, que está conectada a Vulcano por un istmo. O cono Fossa está inmediatamente detrás del.
Historia
Os romanos utilizaron a illa, principalmente como fornecedor de materias primas, subministraba madeira, mineral de alume e xofre. Esta foi a principal actividade na illa ata o final do século XIX.
Cando o poder Borbon caeu en 1860 un británico chamado James Stevenson comprou a parte norte da illa, construíu unha Vila, volveu abrir as minas locais e plantou viñas que máis tarde se utilizaron para facer viño de Malvasía. Stevenson viviu en Vulcano ata que a última grande erupción na illa, en 1888. A erupción durou case dous anos, momento no cal Stevenson vendeu a totalidade dos seus bens á poboación local, e nunca volveu á illa. A vila está aínda intacta.
A última erupción do volcán produciuse en 1890 e hoxe a maioría dos excursionistas acoden atraídos pola ascensión guiada ao Gran Cráter ou, polos espontáneos baños de lodo en Porto di Levante, os fumarentos fanghi bollenti aos que se atribúen efectos curativos das dores articulares.
O ascenso ao cráter de Vulcano é un paseo agradable que bordea o cono montañoso en menos dunha hora. Ao chegar á cima, truncada por unha gran fenda de 500 m de diámetro e que destila vapores ardentes, ábrese a mellor panorámica do arquipélago, con Lipari e Salina en primeiro plano e Filicudi e Panarea recortadas no horizonte.
Un carreiro ben visible permite bordear o perímetro do volcán entre manchas amarelas de xofre, cinzas a medio arder e un cheiro penetrante a ovo podrecido. miniatura|left|Fumarolas do cráter. Ao descender de Vulcano e seguindo a pista fétida chégase aos lodos situados xunto ao Porto di Levante. Estas fontes terapéuticas veñen sendo utilizadas desde hai máis de 3.000 anos e as súas facultades medicinais foron a razón pola que moitos italianos pisaron por primeira vez estas illas.
Pódense tomar baños de lodo nun pequeno lago ao descuberto. As augas desprenden vapores de xofre que alivian a artrite. Os visitantes aplícanse os barros sobre a pel, que logo se poden retirar cun baño na praia que se estende a poucos metros do lago.
O tratamento finaliza expondo a parte doente ás emanaciones gasosas que desprenden as gretas das rocas.
Un escollo situado ao leste da illa e chamado a Parete della Sirenetta, recibe ese nome debido a que está coroado pola estatua dunha serea.
Empoli F.C.
O Empoli Football Club é un club de fútbol italiano da cidade de Empoli, na Toscana. Foi fundado en 1920 e actualmente compite na Serie A.
Illa Vulcano
Historia
Baixo a auga destaca a variedade de flora e fauna, entre a que abundan os bancos de lagostas.
A illa de Vulcano é unha das máis visitadas e menos habitadas (470 residentes) das Eolias. A desorde inmobiliaria aprópiase do seu litoral.
Auckland Grammar School
miniatura|Auckland Grammar School. A Auckland Grammar School é unha escola de educación secundaria de Auckland, Nova Zelandia fundada en 1868 por Sir George Grey. É unha das escolas máis grandes de Nova Zelandia e acolle alumnado de entre 13 e 18 anos. A escola tamén ten un número limitado de edificios hospitalarios, os cales atópanse situados de xeito adxacente á escola.
Políticas
Orixinalmente, as prazas eran poucas e os requisitos para entrar eran moi selectivos. Agora a entrada está determinada polo esquema de matriculación escolar do goberno de Nova Zelandia. A escola menciona que o incremento dos prezos das casas na zona reduce o acceso á escola aos estudantes de niveis socioeconómicos máis baixos.
Zac Efron
Zachary David Alexander "Zac" Efron, nado o 18 de outubro de 1987 en San Luis Obispo (California), é un actor e cantante estadounidense.
Traxectoria
Os seus pais chámanse David e Starla, un mecánico e unha secretaria, ten un irmán máis novo de nome Dylan. Comezou a actuar profesionalmente a principios da década do 2000, facéndose coñecido entre a audiencia nova polos seus papeis en High School Musical, High School Musical 2, High School Musical 3, Summerland, Hairspray, Cando te encontre e 17 Again.
Guende, A Baña, A Baña
Guende é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Atópase na ladeira dun monte de pendente acusada. Linda ao sur con Xasoso.
Demografía
Tiña 20 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 9 eran homes e 11 eran mulleres. No 2009 eran 22 persoas: 10 homes e 12 mulleres.
== Paisaxe == A tipoloxía da aldea é un núcleo concentrado, non tradicional, existindo unha alternancia de casas rurais de pedra con vivendas novas, ambas con numerosos anexos. Cara ó exterior do núcleo atópanse vivendas tipo "chalet".
Pódese encontrar alpendres de pedra, bloque ou ladrillo, de grandes dimensións para animais de granxa coma ovellas ou galiñas, para maquinaria agrícola, apeiros de labranza, almacén ou garaxe.
Existen 11 hórreos catalogados, algúns nun mal estado de conservación.
Existen pequenas hortas, árbores frutais e vides. Fóra do núcleo aparecen pastos e milleirais e xa máis lonxe piñeiros, eucaliptos e carballos.
Galería de imaxes do río Tambre
O río Tambre nace na parroquia da Porta, en Sobrado, leva dirección xeral SO e desemboca na ría de Muros e Noia pola enseada do Engano.
The Black and White Album
The Black and White Album é o cuarto álbum da banda sueca de garage rock The Hives. Foi editado inicialmente o 9 de outubro do 2007 en iTunes, o día 13 nos Estados Unidos e o 15 no Reino Unido.
O primeiro sinxelo do álbum, "Tick Tick Boom", aparece no xogo Madden NFL 08. A versión que aparece é unha versión temperán da mesma con cambios destacables.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Randy Fitzsimmons.
Caleiro, Vilanova de Arousa
Santa María de Caleiro é unha parroquia que se localiza no concello de Vilanova de Arousa. Segundo o IGE, en 2016 tiña 2 946 habitantes, dos cales 1 445 eran homes e 1 501 mulleres. Isto supón unha diminución de habitantes con respecto ao ano 2007 cando tiña 3 072.
Patrimonio
A Igrexa de Santa María de Caleiro, de orixe románica e que conserva elementos da fábrica medieval, como a ábsida, e os canzorros.
Rairos, Orga, Celanova
Rairos é un lugar da parroquia de Orga no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era home. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 1 habitante (1 home).
Quintas, Orga, Celanova
Quintas é un lugar da parroquia de Orga no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres).
Sudán IV
Sudán IV, tamén chamada Escarlata R, é unha técnica de coloración para a identificación de lípidos para determinar principalmente lípidos homofásicos. Esta técnica baséase en que o colorante é máis soluble en lípidos que no propio disolvente no que vai contido. Considéranse lípidos todas aquelas substancias orgánicas insolubles en auga total ou parcialmente, pero solubles en acetona, alcohol, cloroformo, éter etc... e que en xeral son untuosas ó tacto.
Fundamento
Os colorantes para graxas son máis solubles nas propias graxas que no medio no que van disoltos. Así, ó bañar a graxa coa solución do colorante este tende a disolverse na graxa que se vai cargando do colorante. Por regra xeral estes colorantes sempre van en solución alcohólica ou ben nunha mestura de alcohol/acetona ou alcohol/auga.
O Sudán IV é unha coloración progresiva, é dicir, que a máis tempo de exposición ó colorante maior é a intensidade de tinguidura.
A inestabilidade das solucións colorantes é o principal problema desta técnica, pois a evaporación de parte do disolvente provoca a precipitación do colorante sobre o tecido e induce a error de interpretación (falsos positivos). Para evitar estes falsos positivos aconséllase seguirse os seguintes pasos:
Tecido control e diana
Tecido adiposo e lípidos en xeral.
Fixador óptimo
Para a fixación previa do tecido o mellor fixador é o formol, que, se ben fixa totalmente as graxas neutras, actúa de maneira variable sobre o resto das estruturas lipídicas (colesterol e derivados, fosfolípidos, esfingolípidos...). O formol é aínda mellor fixador de graxas se se emprega como formol-cálcico (formol ó 10% e cloruro cálcico ó 1%). Deste xeito os ións de calcio estabilizan os lípidos e o formol fíxaos máis eficazmente.
Outros fixadores que posúen a capacidade de insolubilizar as graxas neutras son Fleming, Helly e Zenker.
Grosor do corte
Os cortes han serán normalmente por conxelación (10µ), aínda que tamén se pode empregar a parafina.
Método de tinguidura
A técnica de tinguidura é como segue:
Elemento neutro
Nas matemáticas, e particularmente na álxebra, o elemento neutro ou elemento identidade dun conxunto A, dotado dunha operación binaria interna *
é un elemento e do conxunto, tal que para calquera outro elemento a do conxunto cúmprese que:
Un elemento e que cumpra só e * a = a denomínase elemento neutro pola esquerda. Analogamente, un elemento que cumpra só a * e = a chámaselle elemento neutro pola dereita.
Sodomía
miniatura|dereita|Queima de sodomitas en 1482. A sodomía é un termo de orixe relixiosa que fai referencia a determinados comportamentos sexuais. É comunmente utilizado para describir o acto do sexo anal entre heterosexuais ou homosexuais e as demais prácticas homosexuais masculinas. Como herdanza relixiosa cristiá, en varios idiomas occidentais emprégase o xentilicio sodomita para designar a quen practican diversa clase de prácticas sexuais que se desvían da normalidade desde a óptica cristiá, por exemplo: homosexualidade, sexo anal, sadomasoquismo etc.
Francisco Sierra Rodríguez
Francisco Sierra Rodríguez, nado en Xinzo de Limia o 13 de marzo de 1883 e finado no mesmo concello o 2 de agosto de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Estudou Maxisterio en Ourense, rematando en 1906. Foi mestre en Parada de Outeiro (Vilar de Santos) e Figueiroá (Paderne de Allariz). Na República era mestre de Mosteiro de Ribeira. Era vicepresidente do Radio Comunista de Lamas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foron buscalo de noite á súa casa os falanxistas e a Garda Civil. Fíxolles fronte producíndose un tiroteo; como non se entregaba ían prenderlle lume á casa; finalmente entregouse para salvar a súa muller, Beatriz Murias e a súa filla Esther. Detido, levárono ao cárcere de Xinzo de Limia. Foi paseado o 2 de agosto de 1936, o seu cadáver atopouse na costa de Allariz.
JERS 1
JERS ou JERS 1 (acrónimo de Japanese Earth Resource Satellite 1), tamén coñecido como Fuyo, foi un satélite artificial xaponés lanzado o 11 de febreiro de 1992 mediante un foguete H-I desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
A misión de JERS foi a de observar a Terra para facer estudos dos recursos terrestres, controlar cultivos e bosques, preservar o medio ambiente, prever desastres e monitorizar as costas.
JERS foi inxectado nunha órbita inicial de 579,6 km de apoxeo, 558,0 km de perixeo, 97,7 graos de inclinación orbital e un período orbital de 96,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 3 de decembro de 2001.
Instrumentos
JERS levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Xasoso, A Baña, A Baña
Xasoso é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Linda ao oeste con Salvande e ao norte con Guende. No linde con Guende sitúase un posible asentamento defensivo de época medieval, o Castrallón de Xasoso.
Demografía
Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres. No 2009 eran 17 habitantes: 11 homes e 6 mulleres.
Paisaxe
Núcleo tradicional disperso de vivendas localizadas ao longo dunha pista que cruza o núcleo de leste para oeste. Predomina a vivenda nova e tipo chalé sobre a tradicional de pedra, bastante deteriorada.
Existen 2 hórreos catalogados.
Os cultivos existentes son pequenas hortas e árbores froiteiras, e pastos, carballos e eucaliptos.
Escualomorfos
A dos escualomorfos (Squalomorphi) é unha superorde de elasmobranquios, que comprende catro ordes de tiburóns modernos pero con algúns caracteres primitivos.
Descrición
A supeorde foi descrita en 1977 polo ictiólogo estadounidense Leonard Compagno.
Clasificación
A superorde comprende as seguintes catro ordes, coas femilias que se indican:
Características
Este grupo inclúe catro ordes de tiburóns modernos pero con características relativamente primitivas, como a gran cantidade de fendeduras branquiais (xeralmente máis de 5) ou a ausencia duna aleta anal en tres das catro ordes.
O Ribeiro, Orga, Celanova
O Ribeiro é un lugar da parroquia de Orga no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 18 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 6 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
Alejandro Sanz
miniatura|dereita|250px|Alejandro Sanz en [[Santiago de Compostela|Compostela.]] Alejandro Sánchez Pizarro, nado en Madrid o 18 de decembro de 1968, de nome artístico Alejandro Sanz, é un músico, compositor e cantante español.
Traxectoria
Fillo máis novo de María Pizarro e Jesús Sánchez, provén do barrio madrileño de Moratalaz, con raíces de Alcalá de los Gazules (Cádiz), Alxeciras e Santiago de Compostela, de onde era natural o seu avó paterno. A súa vida estivo sempre ligada á música, sendo o seu pai unha grande influencia musical para el.
Na súa mocidade formou parte de varios grupos musicais. Unha das anécdotas que conta é que de tanto practicar coa súa guitarra, unha mañá con 7 anos, a súa nai, farta do ruído, rompeulle a guitarra. Para arranxala púxolle a foto dun paxaro do anuncio dunha cámara de fotografía, o que fixo que os seus amigos lle chamasen "el niño del pajarito". A súa carreira comeza a finais dos 80, ó gravar o disco Los chulos son pa' cuidarlos de tinguidura xuvenil, baixo o nome de Alejandro Magno, álbum que pasou desapercibido.
A súa auténtica engalaxe dáse en 1991, cando asina co selo Warner e grava o disco Viviendo deprisa, con 10 cancións da súa autoría e baixo a produción de Miguel Ángel Arenas, "Capi". Ninguén lle vaticinaba éxito debido á súa letras complexas que dicían que non encaixaban coa mocidade da época. Desta produción destacaron "Los dos cogidos de la mano", "Pisando fuerte" e "Se le apagó la luz". O seu estilo romántico dirixíase principalmente ó público feminino.
En 1998 apadriñou a Malú. Alejandro Sanz compúxolle unha canción que se chama "Aprendiz". O disco Aprendiz de Malú mantívose na lista AFYVE durante 28 semanas e vendéronse 400.000 copias.
Nos seus últimos discos o seu son foise afastando máis e máis do son pop orixinal, achegándose ós poucos ó flamenco e outros sons máis mediterráneos.
En 2001, na súa crecente popularidade internacional, realiza colaboracións con artistas estranxeiros como The Corrs, grupo co que grava unha versión en inglés do seu tema "Ireime" titulada "The hardest day" e unha versión en castelán do tema de The Corrs "One Night" chamada "Una noche". Ese mesmo ano converteuse no primeiro español en gravar un Unplugged para a cadea televisiva MTV.
En 2003 gravou o álbum Non es lo mismo, que incluía un tema dedicado á catástrofe do Prestige.
No ano 2005 fixo un tema con Shakira, "La Tortura", que tivo grande éxito en países como España, México e os Estados Unidos; cantando esta canción coa colombiana converteuse no primeiro artista español que abriu unha gala dos Premios MTV Music.
Realizou colaboracións coas voces máis recoñecidas da música española e latina: Joaquín Sabina, Shakira, Lena, Malú, Niña Pastori etc.
O 25 de setembro de 2006 lánzase o tema "La primera persona", primeiro single do seu novo traballo titulado El tren de los momentos, traballo que saíu á venda a escala mundial o día 7 de novembro do mesmo ano. Neste novo disco Alejandro Sanz volve colaborar con Shakira, pero tamén o fai con outros artistas como Juanes, Calle 13 ou Álex González. O éxito deste disco non se fixo esperar e coouse na primeira semana no posto número 1 dos máis vendidos. O seguinte single viría da man da súa amiga profesional Shakira con "Te lo agradezco, pero no". O próximo en vir sería "Enséñame tus manos", balada con tempos lentos que nos recorda ós seus inicios.
O día 22 de maio de 2007 edita unha edición especial do seu exitoso álbum El tren de los momentos, no que se inclúen cancións inéditas así como un DVD con material inédito, os vídeos musicais, como se fixeron. Con esta publicación consegue meterse de novo entre os máis vendidos.
O 2 de outubro do 2007, Alejandro Sanz Sanz lanza o seu primeiro perfume que chamou Siete como "a maxia das sete notas musicais coas que leva compondo desde fai séculos". Este atópase en dúas versións, Siete Alejandro Sanz Woman e Siete Alejandro Sanz Man.
Hellas Verona F.C.
O Hellas Verona Football Club é un club de fútbol de italiano da cidade de Verona, no Véneto. Foi fundado en 1903 e actualmente compite na Serie A.
Palmarés
Serie A / Campionato de Fútbol Italiano:
Serie B:
Coppa Italia:
Galeomorfos
Os galeomorfos (Galeomorphii) constitúen un grupo de elasmobranquios selacimorfos que comprende catro ordes de tiburóns modernos, que teñen unha aleta anal e son máis ou menos peláxicos.
Ran Mouri
Ran Mouri (毛利 蘭) é un personaxe ficticio da serie O detective Conan, creado por Gosho Aoyama.
Vida de Ran
É a amiga da infancia de Shinichi Kudo, o famoso detective adolescente, do que está namorada. Vai ao mesmo instituto ca el e é a capitá do equipo de karate. Ten bastante carácter, pero é moi boa persoa. Os seus pais son Kogoro Mouri, un detective de pouca monta, e Eri Kisaki, unha prestixiosa avogada. Ran non sabe que Conan é Shinichi, aínda que o sospeita nalgúns capítulos ao longo da historia. A súa mellor amiga é Sonoko Suzuki.
Dende pequena, Ran foi amiga de Shinichi e compañeira de clase del. Aínda así, nunca chegou a comprender a súa teima polos detectives. Pouco a pouco, namórase del. Ademais, foi Shinichi quen a axudou cando os seus pais se separaron.
Ó comezo da historia, Ran gaña o campionato de karate, e como recompensa, Shinichi convídaa ó parque de atraccións. El marcha correndo e ela ten un mal presaxio, aínda que Kudo non lle fai caso. Preocupada, e pensando que lle pasou algo, vai na súa procura á súa casa, onde se atopa con Conan e co profesor Agasa. Despois disto, acepta ó pequeno coma compañeiro de piso, aínda que ó longo da historia sospeita que é demasiado espelido para a súa idade, sospeitando así da súa verdadeira identidade.
Os casos vanse sucedendo, nos que Ran ás veces remata involucrada, e ten que loitar coas súas mañas de karate. Algúns, son resoltos polo seu pai, o célebre detective Kogoro Mouri e outros por Sonoko, a súa amiga. Sexa quen sexa, sempre é Conan/Shinichi quen, a través, deles realiza as deducións.
No capítulo 211, titulado "A arma invisible, o primeiro caso de Ran", realiza a súa primeira dedución para sentir o que sente Shinichi.
Liñares, A Baña, A Baña
Liñares é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Sitúase na ladeira dun monte de forte pendente. Linda ao sur con San Salvador. Existe un castro pero está nun estado de moi mala conservación, afectado por novas construcións e traballos agrícolas.
Demografía
Tiña 20 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 9 eran mulleres. No 2009 eran 31 habitantes: 15 homes e 16 mulleres.
== Paisaxe == A tipoloxía é a dun núcleo concentrado tradicional. A maioría das edificacións son casas rurais tradicionais de pedra de pequenas dimensións, bastante deterioradas e con numerosos anexos. Nos últimos tempos construíronse varias casas de tipo chalé
Hai 7 hórreos catalogados nesta lugar.
Balac
é un personaxe bíblico, rei dos moabitas, pobo inimigo de Israel. Balac é un personaxe menor que aparece no libro dos Números, relacionado co profeta Balaam, ao que consulta sobre a chegada dos israelitas ás súas fronteiras, incomódase cando Balaam lle recomenda que os respecte.
Liñares, A Baña, A Baña
Demografía
Lugar de grande altitude no que existen pequenas hortas, froiteiras, milleiras, pastos e xa máis afastado das vivendas, toxeiras, piñeiros, eucaliptos, carballos e castaños.
ONCE
25px|dereita|Cruz de Sant Jordi 2001|ligazón=Premio Creu de Sant Jordi miniatura|200px|Quiosco en [[Alhaurín de la Torre.]] A Organización Nacional de Cegos Españois (ONCE) é unha entidade de Dereito Público de carácter social e democrático sen ánimo de lucro que ten o propósito fundamental de mellorar a calidade de vida dos cegos e persoas con discapacidades visuais de toda España.
Características
Trátase dunha organización moi activa que participa nos diversos foros nacionais e internacionais sobre cegueira e discapacidade, promovendo tamén distintas iniciativas para lograr a súa función.
Para levar a cabo o seu labor conta co apoio e beneplácito da Administración pública a través do Consello do Protectorado no que se integran os ministerios de Economía e Facenda, Traballo e Asuntos Sociais e Interior. Ademais, organiza o chamado Cupón da ONCE, un sorteo que, ademais de dar premios á combinación sorteada, proporciona parte dos fondos da organización.
Gambito
Un gambito é unha apertura de xadrez na cal se sacrifica material (normalmente un peón) para conseguir unha vantaxe. Un gambito xogado en resposta a outro gambito a miúdo chámase contragambito.
Un bo exemplo é o gambito danés: 1.e4 e5 2.d4 exd4 3.c3 dxc3 (3...d5 sería unha forma de refutar o gambito) 4.Ac4 cxb2 5.Axb2. O branco sacrificou dous peóns, pero os seus alfís están moi ben desenvolvidos, mirando ao flanco de rei do opoñente. Un gambito moi dubidoso é o chamado Gambito Halloween: 1.e4 e5 2.Cf3 Cc6 3.Cc3 Cf6 4.Cxe5?! Cxe5 5.d4. Aquí o investimento é moi grande para a vantaxe moderada de ter un forte centro.
A palabra "gambito" foi orixinalmente aplicada para aperturas de xadrez en 1561 polo sacerdote español Ruy López de Segura, a partir da expresión italiana dare il gambetto (pór unha trampa), e esta á súa vez de gamba (perna), e do verbo gambettare (facer cambadela). López estudou esta manobra, e así a palabra italiana converteuse na forma española gambito que conduciu ao francés gambit, a cal influíu á palabra inglesa.
Camiño Real, Bermés, Lalín
Camiño Real é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Ten 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Características
Chámase así polo feito de que pola súa rúa central discorría unha das calzadas romanas que comunicaban Caldas de Reis con Arzúa, no Camiño de Santiago da Vía da Prata. Durante as décadas de 1950 e 1960 foi centro de abastecemento de viño, sal e fertilizantes para as veciñas aldeas de Palmou, Erbo, Cello e Cancelas. É un dos principais puntos de ascenso ao Monte Carrio e ao circuíto de motocross deste mesmo monte.
Rivers
356px|miniatura|Localización de Rivers dentro de Nixeria. Rivers (Ríos) é un dos estados de Nixeria. A súa capital é Port Harcourt. Cunha área de 11.077 km2, tiña unha poboación estimada de 6.689.087 persoas no ano 2005. Limita polo sur co Océano Atlántico, polo norte cos estados de Anambra, de Imo e de Abia, polo leste co de Akwa Ibom e polo oeste cos estados de Bayelsa e do Delta.
Helio
miniatura|Helio O helio é un elemento químico de número atómico 2 e símbolo He. A pesar de que a súa configuración electrónica é 1s², non figura no grupo 2 da táboa periódica, xunto o hidróxeno no bloque s, senón que se coloca no grupo 18 do bloque p, xa que o ter o nivel de enerxía completo, presenta as propiedades dun gas nobre. Isto é, é inerte (non reacciona) e ao igual que estes, é un gas monoatómico incoloro e inodoro. O helio ten o menor punto de evaporación de tódolos elementos químicos, e só pode ser solidificado baixo presións moi grandes. É ademais, o segundo elemento químico en abundancia no universo, tralo hidróxeno, encontrándose na atmosfera trazas debidas á desintegración dalgúns elementos. Nalgúns depósitos naturais de gas encóntrase en cantidade suficiente para a explotación, empregándose para o recheo de globos e dirixibles, como líquido refrixerante de materiais supercondutores crioxénicos e como gas envasado no mergullo a gran profundidade.
Rivers
A parte sur do estado está formado por selva tropical; cara á costa a paisaxe típica, debido ao río Delta, é de pantanos de mangleiros.
Rivers formou parte do protectorado británico Oil Rivers desde 1885 até 1893, cando pasou a formar parte do protectorado de Costa de Níxer. En 1900 a rexión foi anexionada cos territorios da Royal Niger Company para formar a colonia de Nixeria Meridional.
Helio
Características
En condicións normais de presión e temperatura o helio é un gas monoatómico, podéndose licuar só en condicións extremas (de alta presión e baixa temperatura).
Ten o punto de solidificación máis baixo de tódolos elementos químicos, sendo o único líquido que non pode solidificarse baixando a temperatura, xa que permanece en estado líquido no cero absoluto a presión normal. De feito, a súa temperatura crítica é de tan só 5,19 K. Os sólidos 3He e 4He son os únicos nos que é posible, incrementando a presión, reducir o volume máis do 30 %. A calor específica do gas helio é moi elevado e o helio vapor moi denso, expandíndose rapidamente cando se quenta a temperatura ambiente.
Rivers
Contén unha ampla gama de grupos étnicos, como son os: abua, andoni, ekpeye, engenni etche, lbani, lkwerre, kalabari, ogba/egbema/ndoni, okrika e ogoni.
Helio
Características
O helio sólido só existe a presións da orde de 100 MPa a 15 K (-248,15 °C). Aproximadamente a esa temperatura, o helio sofre unha transformación cristalina, de estrutura cúbica a estrutura hexagonal compacta; en condicións máis extremas, prodúcese un novo cambio, empaquetándose os átomos nunha estrutura cúbica centrada no corpo. Todos estes empaquetamentos teñen enerxías e densidades similares, debéndose os cambios á forma na que os átomos interactúan.
Rivers
Áreas de goberno local
Rivers posúe un total de 23 áreas de goberno local:
Helio
Aplicacións
O helio é máis lixeiro que o aire e a diferenza do hidróxeno non é inflamable, sendo ademais o seu poder ascensional un 8% menor que o deste, polo que emprégase como gas de recheo en globos e cepelíns publicitarios, de investigación atmosférica e incluso para realizar recoñecementos militares.
Jo Siffert
Joseph Siffert, nado en Friburgo o 7 de xullo de 1936 e finado en Brands Hatch (Reino Unido) o 24 de outubro de 1971 foi un piloto suízo.
Helio
Aplicacións
Aínda sendo a anterior a principal, o helio ten máis aplicacións:
Jo Siffert
Coñecido cariñosamente como "Seppi" pola súa familia e amigos próximos, Siffert era fillo do dono dunha leiteira. Inicialmente fíxose un nome nas carreiras sobre dúas rodas, antes de pasar ás catro rodas na Fórmula Júnior. Siffert comezou na Fórmula 1 como privado en, cun Lotus - Climax de catro cilindros. Máis tarde trasladouse ao equipo suízo Scuderia Filipinetti, e en uniuse ao equipo de Walker Rob o privado Walker Rob Racing Team. Os primeiros éxitos inclúen vitorias nas carreiras non de campionato Gran Premio do Mediterráneo de 1964 e 1965, ambas veces batendo a Jim Clark por unha marxe moi estreita. Siffert casou dúas veces e coa súa segunda esposa Simone durante o apoxeo da súa carreira a finais de 1960 e na época da súa morte en 1971. Tiveron dous fillos, Véronique e Philippe.
Helio
Historia
O helio foi descuberto de forma independente polo francés Pierre Janssen e o inglés Norman Lockyer, en 1868 ao analizar o espectro da luz solar durante unha eclipse solar acaecida aquel ano, e encontrar unha liña de emisión dun elemento descoñecido. Eduard Frankland confirmou os resultados de Janssen e propuxo o nome helium para o novo elemento, en honor ao deus grego do sol (helios) ao que se engadiu o sufixo -ium xa que se esperaba que o novo elemento fora metálico.
Jo Siffert
Fórmula Un
miniatura|esquerda|250px|Siffert ao volante dun [[Porsche 906 na práctica para a carreira de 1966 dos 1000 quilómetros de Nürburgring.]] En 1968, Siffert entrou nos libros de historia da F1 ao gañar o Gran Premio do Reino Unido de 1968 en Brands Hatch cun Lotus 49B do equipo Rob Walker Racing Team, superando a Chris Amon de Ferrari no segundo lugar logo dunha longa batalla. Esta considérase a última vitoria no mundial por un privado xenuino.
Helio
Historia
En 1895 William Ramsay illou o helio descubrindo que non era metálico, a pesar do cal conservou o nome orixinal. Os químicos suecos Nils Langlet e Per Theodor Cleve conseguiron tamén, pola mesma época, illar o elemento.
En 1907 Ernest Rutherford e Thomas Royds mostraron que as partículas alfa son núcleos de helio. En 1908 o físico alemán Heike Kamerlingh Onnes produciu helio líquido arrefriando o gas ata 0,9 K, o que lle fixo merecedor do premio Nobel. En 1926 o seu discípulo Willem Hendrik Keesom logrou por vez primeira solidificar o helio.
Jo Siffert
Coches Deportivos
Aínda que o status de Siffert na F1 creceu aos poucos, a súa fama chegou como piloto líder da fábrica Porsche na súa procura do Campionato mundial de resistencia. En 1968, Siffert e Hans Herrmann gañaron as 24 Horas de Daytona e as 12 Horas de Sebring nun Porsche 907, que marcaron as primeiras grandes vitorias absolutas para a empresa.
Helio
Abundancia e obtención
O helio é o segundo elemento máis abundante do universo tralo hidróxeno e constitúe arredor do 20% da materia das estrelas e desempeña no proceso de fusión nuclear un importante papel. A abundancia de helio non pode se pode explicar polo que xeran as estrelas, aínda que é consistente co modelo do Big bang, créndose que a maior parte do helio existente se formou nos tres primeiros minutos do universo.
Na atmosfera terrestre existe da orde de 5 ppm e encóntrase tamén como produto de desintegración en diversos minerales radioactivos de uranio e torio. Ademais está presente nalgunhas augas minerais, en gases volcánicos e en certos xacementos de gas natural dos Estados Unidos, dos que proven a maioría do helio comercial.
O helio pode sintetizarse bombardeando núcleos de litio ou boro con protóns a alta velocidade.
Compostos
Dado que o helio é un gas nobre, na práctica non participa nas reaccións químicas, aínda que baixo a influencia de descargas eléctricas ou bombardeado con electróns forma compostos co volframio, iodo, flúor e fósforo.
Isótopos
O isótopo máis común do helio é 4He, o núcleo está constituído por dous protóns e dous neutróns. A súa excepcional estabilidade nuclear débese a que ten un número máxico de nucleóns, é dicir, unha cantidade que se distribúe en niveis completos (de modo análogo a como se distribúen os electróns nos orbitais). Numerosos núcleos pesados desintégranse emitindo un núcleo de 4He; este proceso, que se denomina desintegración alfa e polo que ao núcleo emitido se lle chama partícula alfa, é a orixe da maioría do helio terrestre.
O helio ten un segundo isótopo, o 3He, así como outros máis pesados que son radioactivos. O helio-3 é practicamente inexistente na terra, dado que a desintegración alfa produce exclusivamente núcleos de helio-4 e tanto estes como o helio atmosférico escapan ao espazo en períodos xeolóxicos relativamente curtos.
Ambos isótopos producíronse no Big bang e cantidades significativas séguense producindo mediante a fusión do hidróxeno nas estrelas seguindo a cadea protón-protón.
Formas
O helio líquido (helio-4) encóntrase en dúas formas distintas: helio-4 I e helio-4 II, entre os que se produce unha brusca transición a 2,1768 K (punto lambda) á presión de vapor. O He-I, por riba desa temperatura é un líquido normal, pero o He-II, por debaixo dela, non se parece a ningunha outra substancia converténdose nun superfluído con características raras debidas á efectos cuánticos, un dos primeiros casos nos que se teñen observado a escala macroscópica.
O helio-II ten unha viscosidade nula polo que flúe con facilidade a través de finos capilares a través dos que o helio-I non pode fluír, e ten ademais unha condutividade térmica moito maior que calquera outra substancia. Exhibe un efecto fonte, de xeito que se se somerxe parcialmente un tubo cun extremo capilar en helio-II e quéntase o tubo para superar o punto lambda, o helio-I verterase polo extremo libre do tubo a modo de fonte, producíndose un fluxo constante de helio-II a través do capilar cara ao tubo quente. Inversamente, cando se forza o paso de helio-II a través dun capilar, o líquido arrefríase. Os pulsos de calor propáganse a través do líquido de forma análoga a como o fai o son, un fenómeno ao que se denomina, por iso, segundo son. Ademais, o helio-II ten a capacidade de reptar, de modo que calquera sólido en contacto con el cóbrese cunha capa de entre 50 e 100 átomos de espesor a través da cal o líquido pode fluír a unha velocidade que depende da temperatura, de feito se se somerxe parcialmente unha vasilla co fondo estanco nun leito de helio-II, este reptará polas paredes exteriores da vasilla enchéndoa ata que os niveis en ambos se igualen, esta propiedade dificulta por razóns obvias a construción de recipientes de helio-II.
Precaucións
Os depósitos de helio gas de 5 a 10 K deben almacenarse como se contiveran líquido debido ao grande incremento de presión que se produce ao quentar o gas a temperatura ambiente.
Jo Siffert
Coches Deportivos
300px|miniatura|dereita|Siffert no Porsche 908,03 de 1970 nos 1.000 quilómetros de Nürburgring
Logo, as exhibicións de condución de Siffert no Porsche 917 foron lendarias, o que lle valeu varias vitorias importantes en Europa. Ademais, Siffert foi elixido por Porsche para axudar a lanzar o seu programa de desenvolvemento CanAm, pilotando un Porsche 917 PA spyder en 1969 e terminando cuarto no campionato malia poucas participacións.
Morte
Siffert gañou o Gran Premio de Austria de 1971, pero morreu nunha carreira fóra de campionato, no World Championship Victory Race en Brands Hatch, a escena da súa primeira e gran vitoria en 1968. A suspensión do seu BRM fora danada na primeira volta nun incidente con Ronnie Peterson, e rompeuse máis tarde. Isto non foi admitido por BRM ata moito máis tarde, cando este feito divulgouse accidentalmente por un ex-mecánico de BRM. O BRM estrelouse e incendiouse de inmediato. Siffert non puido librarse do coche ardendo.
Este accidente deu lugar a unha rápida revisión da seguridade, tanto nos coches como no circuíto. Na posterior investigación do Real Automóbil Club (no Reino Unido era a organización representativa de regulamentación da FIA no momento) descubriuse que o propio accidente non causara lesións mortais, e que Siffert morrera por inhalación de fume. Ningún dos extintores de incendios funcionou, e resultou imposible chegar ó coche e extraer a Siffert debido ó lume extremadamente intenso. Fixéronse obrigatorios os extintores de incendios a bordo (con BCF-bromoclorodifluorometano, un produto de aviación), os tubos de aire para os pilotos, directamente no seu casco e retardantes de lume moito mellores nas fundas de condución.
Ao seu funeral en Suíza asistiron 50.000 persoas e un Gulf-Porsche 917 do equipo John Wyer precedía o coche fúnebre e procesión polas rúas Link de Friburgo. Unha historia moi completa sobre a vida e morte de Siffert foi publicado en 2005 por Roger de Benoit no xornal suízo Der Blick''. Benoit era xornalista deportivo de Fórmula 1 nese período e coñecía a Siffert. Tamén estivo presente na última e tráxica carreira de Siffert en Brands Hatch en 1971. A noite antes da carreira Benoit tomou fotos de Siffert, a súa esposa Simone e a súa nai María, así como co seu amigo Jean Tinguely Ligazón. A continuación, tomou tamén a última imaxe de Siffert vivo mentres estaba sentado esperando no seu BRM na pole position na liña de saída cinco minutos antes do inicio da fatídica carreira. A nai de Siffert morreu en 1988, sobrevivindo ao seu fillo por máis de 17 anos.
Resultados completos do Campionato do Mundo
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
†Os coches de Fórmula 2 ocuparon os postos do quinto ao décimo no Gran Premio de Alemaña de 1969, pero, os pilotos destes vehículos non podían puntuar para o campionato. Os puntos para o quinto e sexto foron outorgados aos pilotos dos vehículos undécimo e duodécimo.
José López Pérez
José López Pérez, finado en Pontevedra o 22 de setembro de 1896, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Afiliado ao Partido Conservador, foi nomeado alcalde de Pontevedra en 1885, permanecendo no cargo até 1887. Fundou e dirixiu os periódicos profesionais do maxisterio El Noticiero Administrativo, El Noticiero e El Noticiero Gallego. Foi pai de Bernardo López Suárez.
Lamelas, Vilardecás, Maceda
Lamelas é un lugar da parroquia de Vilardecás no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 6 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 2 mulleres.
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Rally Princesa de Asturias
O Rally Princesa de Asturias Cidade de Oviedo é un rally que se celebra anualmente en Asturias dende 1964, organizado polo Automóvil Club Principado de Asturias (ACPA). É puntuable para o Súper Campionato de España de Rallys e o Campionato de Asturias de Rallys e no pasado tamén o foi para o Campionato de España de Rallys e o Campionato de Europa de Rally (1983-1986, 1993-1998, 2004-2005, 2009-2012) e o Intercontinental Rally Challenge (2008-2009). A sede do rally sitúase xeralmente en Oviedo aínda que nalgunhas edicións trasladouse a Cangas del Narcea.
A proba naceu en 1964 baixo o nome de Rally Gran Premio de Oviedo. Posteriormente pasou a denominarse Rally Cidade de Oviedo ata a década de 1970, cando se cambiou por Rally Príncipe de Asturias Cidade de Oviedo, nome que mantivo ata 2015, cando adoptou o nome actual.
Historia
miniatura|250x250px|[[Alberto Hevia no Rally Príncipe de Asturias 2009.]] Comezou a celebrarse en 1964, sendo unha das probas máis antigas celebradas en España. Naquela primeira edición a inscrición ascendía a 800 pesetas, cun importe en premios de 30.000 pesetas.
A proba é puntuable para o Campionato de España e o de Asturias e foino para o Campionato de Europa. O 19 de xullo de 2007 confirmouse o acordo con Eurosport para a inclusión no calendario do Intercontinental Rally Challenge, do que formou parte en 2008 e 2009.
En abril de 2013, o Rally Príncipe de Asturias caeu do calendario debido á falta de apoio institucional, pero días despois do anuncio da súa cancelación, a organización anunciou a celebración da proba tras obter o apoio do concello de Cangas del Narcea.
O 29 de xuño de 2013 celebrouse o primeiro "Rally Formula Príncipe de Asturias", cuxo obxectivo era recadar diñeiro para o rally. O evento celebrouse no circuíto "Toño Fernández" na parroquia de Cibuyo, no concello de Cangas del Narcea, e os días 14, 15 e 16 de setembro celebrouse a 50ª edición do rally, cuxo gañador foi Luis Monzón (Mini John Cooper Works WRC), seguido de Sergio Vallejo (Porsche 997) e Óscar Palacio (Porsche 911).
En 2015, debido aos cambios ocorridos na xefatura de Estado, decidiu cambiar o nome do evento por Rally Princesa de Asturias Ciudad de Oviedo, así como cambiar o epicentro do evento á cidade de Oviedo, despois de dúas edicións celebradas en Cangas del Narcea.
Jordan EJ15
O EJ15 foi o último modelo de Jordan da tempada de 2005 da F1. Foi guiado por Tiago Monteiro e Narain Karthikeyan.
Onda Cero
250px|miniatura|[[Carlos Herrera en 2006 durante un programa de Herrera en la onda.]] 250px|miniatura|Estudo de Onda Cero na [[Plaça de Catalunya|Plaça Catalunya de Barcelona durante a Diada de Sant Jordi 2009.]] Onda Cero é unha cadea xeralista de radio española. Ten 220 emisoras e forma parte de Atresmedia Radio, e esta a Atresmedia. O seu presidente actual é Javier González Ferrari.
Historia
A cadea xorde da fusión entre as frecuencias de Radio Amanencer, adquirida pola ONCE en 1989, e as frecuencias de Cadena Rato que foron compradas pola mesma empresa o 2 de abril de 1990. O 26 de novembro de 1990, ás seis da mañá, na Madrileña rúa Diego de Velázquez, número 54, e coa voz de Ángela Bodega, nacía, aínda iniciada a Tempada Radial 1990-1991, unha cadea de emisoras que propugnaba como valores, a pluralidade de opinións e a ética.
Onda Cero foi propiedade da ONCE ata 1999, cando Telefónica adquiriu a cadea. Ao asociala a Antena 3 creou o grupo de comunicación do mesmo nome, Grupo Antena 3. Actualmente este grupo, e xa que logo Onda Cero, cotiza en bolsa e o seu propietario maioritario é o Grupo Planeta. Telefónica abandonou o grupo por incompatibilidade coa participación que por entón mantiña en Sogecable.
O seu actual director de informativos é Julián Cabrera Cruz, substituíndo a Carlos Alsina, que pasou a exercer de locutor e presentador do programa La Brújula.
A cadea conta con profesionais como Carlos Herrera (Herrera en la Onda), Carlos Alsina (La Brújula), Julia Otero (Julia en la onda), Paco de León (Madrid en la Onda, Partiendo de Cero) Javier Ares e Javier Ruiz Taboada (Radioestadio), Isabel Gemio (Te doy mi palabra), o Dr. Bartolomé Beltrán (En Buenas Manos), Elena Gijón en Noticias Mediodía ou Juan Antonio Cebrián, (falecido o 20 de outubro de 2007) quen dirixiu o programa La rosa de los vientos ata o mesmo día da súa morte, programa que agora presenta Bruno Cardeñosa.
As súas emisoras musicais son Europa FM e Onda Melodía (Dance FM na Rioxa).
Allegro ma non troppo
Co termo italiano de allegro ma non troppo coñécese:
Bandeira de Groenlandia
A bandeira de Groenlandia (Kalaallit erfalasuat, Grønlands flag) é un dos símbolos oficiais de Groenlandia, e foi deseñada polo nativo groenlandés Thue Christiansen. Represéntanse nela dúas bandas horizontais branca (enriba) e vermella, cun grande disco levemente movido a pouco do centro. A parte superior do disco é vermella, e a inferior branca. A bandeira enteira mide 12 por 18 partes; cada banda mide 6 partes; o disco é dun diámetro de oito partes, horizontalmente desviado 7 partes respecto ó centro, e centrado verticalmente.
O seu nome local en groenlandés é Erfalasorput, que significa "a nosa bandeira", pero Aappalaartoq (que significa "a vermella") é tamén empregada, tanto para a bandeira danesa como para a bandeira groenlandesa. Hoxe en día os groenlandeses colocan tanto a Erfalasorput como a Dannebrog, usualmente a carón unha da outra.
Groenlandia tivo a idea dunha bandeira propia por vez primeira en 1973 cando cinco groenlandeses propuxeron unha bandeira verde, azul e branca. Ó ano seguinte, un xornal solicitou once propostas de deseño (todas pero que unha fose unha cruz nórdica) e preguntoulle á xente para ver cal era a máis popular. A Dannebrog foi a preferida pola gran maioría. De pouco valeu ese esforzo.
Historia
En 1978, Dinamarca deulle o autogoberno a Groenlandia, facendo dela un membro en pleno dereito do Reino de Dinamarca. O goberno autónomo fixo unha chamada oficial para propostas de bandeiras, recibindo 555 (das cales 293 foron enviadas por groenlandeses). O comité encargado de tomar a decisión non atopou consenso e fíxose unha nova chamada. Finalmente a actual bandeira deseñada por Christiansen gañou por unha estreita marxe a unha bandeira branca e verde coa cruz nórdica con 14 votos fronte a 11. A bandeira de Christiansen foi adoptada oficialmente o 21 de xuño de 1985.
En honor ó décimo aniversario da Erfalasorput, a Oficina de Correos de Groenlandia lanzou selos conmemorativos e un folleto do seu autor. El describiu a banda branca representando os glaciares e a capa de xeo, que cobre máis do 80% da illa; a banda vermella, o océano; o semicírculo vermello, o sol, coa súa parte de abaixo afundida no océano; e o semicírculo branco, os icebergs e placas de xeo. O deseño lembra tamén a unha posta de sol.
Soneira Sociedade Deportiva
O Soneira Sociedade Deportiva é un equipo galego de fútbol da vila de Vimianzo, refundado en distintas ocasións, a última en 1995. Na actualidade xoga no Grupo 2 de Primeira Autonómica de Galicia.
Il Sodoma
miniatura|dereita|O rapto das sabinas, obra de Il Sodoma. Giovanni Antonio Bazzi, máis coñecido polo alcume Il Sodoma, nado en Vercelli en 1477 e finado en Siena o 15 de febreiro de 1549, foi un pintor italiano situado entre o Renacemento e o manierismo.
Soneira Sociedade Deportiva
I Etapa: 1966-1970
As persoas clave na creación del equipo foron: O 29 de marzo de 1966 na asemblea convocada pola comisión xestora encargada da constitución da Sociedad Club Soneira de Educación y Descanso saíu elixido presidente Manuel Antelo Varela, converténdose no primeiro rexedor do club. Sería substituído logo por José María Pose Romero, baixo a súa dirección o club acadaría en 1967 o primeiro título do equipo, a Liga da Costa. O último presidente deste período sería José Luis Mouzo Rial. Foron varios os directivos que axudaron a estes presidentes, Ricardo Queiro, Daniel Pose ou Paco Miñones, entre outros.