cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Morea negra
Taxonomía
A especie foi descrita en 1788 polo naturalista francés Pierre Joseph Bonnaterre, que lle deu no nome de Muraena nigricans.
Posteriormente foi reclasificada dentro do xénero Enchelycore, que fora descrito por Johann Jakob Kaup en 1856.
Caracetrísticas
Os machos poden alcanzar os 100 cm de lonxitude total.
Distribución xeográfica
Encóntrase nas costas do Atlántico:
Mariza
miniatura|dereita|Zelt-Musik-Festival 2015, [[Freiburg (Alemaña).]] Marisa dos Reis Nunes, nada en Mozambique o 16 de decembro de 1973, é unha fadista portuguesa, máis coñecida como Mariza.
Unite
Unite (no Reino de Inglaterra) e unit (no Reino de Escocia) foi unha moeda escocesa e inglesa de ouro introducida coas mesmas características en ambos os reinos por Xacobe VI de Escocia (1567-1625) logo de acceder ao reino de Inglaterra en 1603, como Xacobe I de Inglaterra, para fortalecer a vontade de unidade (unite) entre ambas as coroas.
Mariza
Traxectoria
Mudouse para Portugal aos tres anos. Na ‘‘Mouraría”, onde creceu, trabou coñecemento co fado. Mentres foi adolescente e ata asumir o fado cantou diversos xéneros musicais como, gospel, soul e jazz. En 1999 chega ao gran público da man da TVI, que transmitiu en directo as homenaxes a Amália Rodrigues nos coliseos de Lisboa e do Porto.
Unite
Estaba cuñada en ouro de 22 quilates e o seu peso estableceuse de tal xeito que entrasen 33 ½ exemplares nunha libra troy.
Xacobe IV de Escocia e I de Inglaterra (1567-1625)
No Reino de Inglaterra, a unite era a segunda moeda de ouro que tiña o valor de 20 xilins ou unha libra esterlina, despois do precedente soberano. Para igualar o seu valor efectivo no Reino de Escocia, a unit escocesa dotouse dun valor de 12 libras escocesas, dado que a relación entre o valor de ambas as moedas era de 1 a 12.
Mariza
Traxectoria
Mariza, co seu segundo álbum, xa é considerada unha das mellores voces do que algúns chaman de "novo movemento do fado". As súas interpretacións apaixonadas e a súa voz que lembra ás grandes divas do xénero, como a eterna Amalia Rodrigues, fixeron que Mariza gañase recoñecemento internacional en pouco tempo, o que xa lle rendeu premios respectables como o de Mellor Artista de World Music da BBC londiniense, en 2003.
O seu álbum de estrea, Fado em Mim (2001), foi éxito instantáneo en Portugal, vendendo máis de 30 mil copias, e motivou o lanzamento, pola súa gravadora, noutros mercados internacionais aproveitando o bo momento que a música portuguesa ten en territorio europeo e noutros países, como o México e o Xapón.
Unite
Xacobe IV de Escocia e I de Inglaterra (1567-1625)
Unha das diferenzas máis salientables entre ambas as denominacións radica en que no caso da unite inglesa as armas de Inglaterra se atopan nos cuarteis I e IV do escudo, as dúas posicións consideradas máis relevantes, en tanto que na unit escocesa estas posicións están ocupadas polas armas de Escocia. Ademais, nestas últimas aparece a coroa de Escocia sobre o escudo, e como marca de ceca figura o clásico cardo indicativo da Ceca de Edimburgo (a unite inglesa cuñábase na Ceca de Londres).
Durante o reinado de Xacobe, a moeda mantivo a súa valoración de 20 xilins ingleses ata 1612, cando o aumento do prezo do ouro en toda Europa provocou o aumento da súa cotización a 22 xilins, e finalmente acabou por ser substituída en 1619 por unha nova denominación, o laurel, que mantiña o valor inicial dos 20 xilins.
A tipoloxía xeral da unite e da unit de Xacobe VI de Escocia e I de Inglaterra consiste no busto coroado do monarca (con algunhas lixeiras variantes) no anverso, que sostén nas súas mans un orbe e un cetro, coa lenda ·IACOBVS·D·G·MAG·BRIT·FRAN·ET·HIB·REX· ("Xacobe, pola graza de Deus, rei de Gran Bretaña, Francia e Irlanda").
O reverso está ocupado polo escudo real flanqueado polas iniciais IR (Iacobus Rex), coa antes indicada alternancia entre os cuarteis que ocupan as armas escocesas e as inglesas, en cadansúa variante. A lenda do reverso é ·FACIAM·EOS·IN·GENTEM·VNAM· ("Fareinas unha soa nación").
Carlos I de Inglaterra (1625-1649)
Carlos I de Inglaterra (1625-1649) retomou a cuñaxe da unite, en Inglaterra, e da unit, en Escocia, e durante o seu reinado leváronse a cabo diversas emisións, con variedade de bustos. Na súa variante inglesa, as emisións regulares desta moeda de 20 xilins producíronse unicamente na ceca londiniense establecida na Torre de Londres, tanto nos períodos en que a casa de moeda estivo baixo o control real como cando foi o Parlamento o que a controlou. Na súa variante escocesa seguiu a cuñarse na ceca de Edimburgo.
Malia as variantes, a tipoloxía xeral destas moedas caracterízase polo busto real nos anversos (ás veces cara á dereita e ás veces cara á esquerda), rodeado por unha lenda do tipo · CAROLVS D : G : MAG : BR : FR : ET HI : REX · ("Carlos, pola graza de Deus, rei de Gran Bretaña, Francia e Irlanda"). No caso da unite inglesa, á dereita do busto amósase o seu valor cos números romanos XX (20 xilins).
Os reversos amosan o escudo real coroado (con diversas variantes), coa coñecida alternancia das armas inglesas e escocesas nos cuarteis principais. No caso da unite inglesa a lenda é única ao longo de todo o reinado: FLORENT CONCORDIA REGNA ("Coa concordia, os reinos florecen"). No entanto, na unit escocesa as lendas difiren e alternan entre a fórmula · FACIAM · EOS · IN · GENTEM · VNAM · ("Fareinas unha soa nación"), xa utilizada con anterioridade por Xacobe, e HIS · PRÆSVM · VT · PROSIM · ("Estou sobre eles para servilos").
esquerda|miniatura| ½ Oxford unite de 1643.
Oxford unite. Unha tipoloxía particular do unite inglés de Carlos I constitúea o coñecido como Oxford unite. Cando en 1642 se declarou a guerra civil en Inglaterra, diversas cecas provinciais como as de Chester, Oxford, Bristol, Exeter, Worcester e Shrewsbury cuñaron moeda destinada ao pagamento das tropas. A casa de moeda que estaba establecida en Shrewsbury foi trasladada daquela a Oxford, ao edificio New Inn Hall, vinculado á súa universidade, e alí cuñáronse unites, medias unites e múltiplos de tres unites nos anos 1643 e 1644, cunha tipoloxía moi similar. Os anversos das unites amosaban o busto de Carlos I cara á esquerda cunha espada na man, co valor marcado mediante a inscrición XX (20 xilins) e coa tradicional lenda das emisións regulares: CAROLVS : D : G : MAG : BR : FR : ET : HIBER : REX.
A lenda circular do reverso é EXVRGAT. DEVS. DISSIPENTVR. INIMICI ("Érguete, Deus, e dispersa os meus enimigos"). O escudo das emisións regulares foi substituído nestas cuñaxes por un rolo coa inscrición en tres liñas .RELIG : PROT : LEG : ANG : LIBER. PAR (forma abreviada de Religio Protestans, Leges Angliae, Libertas Parliamenti), extraídas da declaración do monarca do 19 de setembro de 1642, pola que se comprometía a manter a relixión protestante, a lexislación do país, os privilexios e a liberdade do Parlamento.
Commonwealth de Inglaterra (1649-1660)
Durante o período republicano da Commonwealth de Inglaterra, logo da segunda guerra civil e da execución de Carlos I, en Inglaterra continuouse coa cuñaxe da unite na Ceca de Londres, baixo o control do Parlamento. A súa emisión produciuse anualmente durante todo o período. A tipoloxía destas moedas é totalmente anovadora: nos anversos amosan un escudo sen coroa coa Cruz de San Xurxo, que representa a Inglaterra, coa lenda THE COMMONWEALTH OF ENGLAND ("A Commonwealth de Inglaterra"), en tanto que no reverso se reproduce o mesmo escudo acompañado doutro coa arpa de Irlanda, ambos rodeados pola lenda GOD WITH VS ("Deus connosco") e coa marca de valor XX (20 xilins) e a data enriba. É salientable o feito de que as lendas aparezan por primeira vez en inglés, o que responde á asociación que os republicanos facían entre o latín e o catolicismo e a monarquía.
Carlos II de Inglaterra (1660-1685)
As derradeiras unite foron emitidas durante a etapa de cuñaxe a martelo de Carlos II, entre 1660 e 1662. En Escocia non se emitiron, xa a nome de Carlos II só se cuñaron alí moedas de prata e de cobre. Estas derradeiras unites presentan no anverso o busto drapeado do monarca cara á esquerda cunha coroa de loureiro, rodeado pola lenda CAROLVS · II · D · G MAG · BRIT · FRAN · ET · HIB · REX ("Carlos II, pola graza de Deus, rei de Gran Bretaña, Francia e Irlanda"). Aínda que estas moedas non amosan a data de cuñaxe, existen dúas emisións, na segunda das cales se engade á dereita do busto a indicación de valor XX (20 xilins). No reverso represéntase o escudo real flanqueado polas iniciais C-R (Carolus Rex), coa lenda FLORENT CONCORDIA REGNA ("Coa concordia, os reinos florecen"), xa utilizada anteriormente por Carlos I. A unite deixou de emitirse en 1663 e foi sucedida pola guinea, co mesmo valor de 20 xilins, que foi a primeira moeda de ouro inglesa cuñada mecanicamente.
Code Lyoko (videoxogo)
Code Lyoko (en galego Código Lyoko) é un videoxogo de acción e de rol baseado na serie animada francesa Código Lyoko, sendo o primeiro videoxogo baseado na devandita serie. O xogo foi desenvolvido por DC Studios e distribuído por The Game Factory para Nintendo DS, chegando ao mercado en maio do 2007 en Estados Unidos, en xuño do 2007 en Australia e en novembro do mesmo ano en Europa.
Trama
O xogo, do mesmo xeito que a serie, segue as aventuras de catro estudantes que descobren a existencia dun universo paralelo misterioso chamado Lyoko. Os catro, Jeremie, Odd, Ulrich e Yumi, descobren que tanto a Terra como Lyoko están ameazados por un virus múltiple chamado XANA, o cal infectou ao supercomputador que o controla todo. Os mozos deberán compaxinar a súa vida normal de estudantes coa misión de converterse en heroes.
Acollida e crítica
A crítica apreciou a fidelidade do xogo á serie, mais o seu modo de xogo liñal supuxo un problema xa que os xogadores son guiados en exceso nas accións que deben facer. A cámara fixa e non controlable que dirixe ó xogador en Lyoko tamén foi moi criticada.
Manuel Vázquez Montalbán
Manuel Vázquez Montalbán, nado en Barcelona o 27 de xullo de 1939 e finado en Bangkok (Tailandia) o 18 de outubro de 2003, foi un xornalista, novelista, poeta, ensaísta, crítico e gastrónomo catalán. Escribiu tanto en lingua catalá como castelá.
Traxectoria
Fillo ilexítimo do exilado Evaristo Vázquez Tourón, natural de Souto (Muro, Láncara) e mais de Rosa Montalbán Pérez, nada en Barcelona. Seu pai fora militante do PSOE inicialmente, e logo do PSUC. Detido trala guerra, foi xulgado no verán de 1939 e condenado a prisión pola súa participación política. Pai e fillo non se coñeceron ata o ano 1944.
Vázquez Montalbán estudou Filosofía e Letras e Xornalismo na Universidade Autónoma de Barcelona, ​​onde tamén foi profesor. Era un catalán convencido e especialmente coñecido polas súas conviccións políticas; foi membro do Partido Socialista Unificado de Cataluña e de Iniciativa per Catalunya. Antes foi membro do Frente de Liberación Nacional, foi condenado a tres anos de cadea, cumprindo un e medio, polas súas actividades antifranquistas. Escribiu o primeiro ensaio cando estaba na cadea.
Ao saír do cárcere Montalbán inició a súa carreira xornalística na revista Triunfo e, co tempo, compaxinouna coa súa carreira literaria. Colaborou con Siglo XX, Tele/Xprés e Por favor, para máis tarde traballar en El País, Avui e Interviú.
A súa morte
Na viaxe de regreso de Sydney a Barcelona, ​​despois de dar varias conferencias en Australia, detívose no aeroporto de Bangkok onde comezou a sentirse mal e foi tratado na clínica de saúde do mesmo aeroporto. Non obstante, morreu aos poucos minutos dunha parada cardíaca. A Vázquez Montalbán operárano do corazón nove anos antes en Barcelona, ​​onde o someteran a catro bypass. Segundo fontes diplomáticas, a morte produciuse pouco despois da media noite do día 18, hora local (ás seis da tarde do día 17 en Barcelona).
Novela
Os mesmos riscos da súa poesía aparecen na novelística de Vázquez Montalbán.
Gastronomía
Tamén era gastrónomo. As referencias que fai á comida ou a gastronomía eran unha das características da serie Carvalho como o ritual de prende-la cheminea con libros que condenaba ó lume. Pero tamén ten obras estritamente feitas como gastrónomo como Contra los gastrónomos, obra de iniciación ao mundo da gastronomía, onde percorre todos os alimentos e todas as cociñas do mundo, dende a cociña tradicional á nouvelle cuisine, e mesmo analiza as modas alimenticias (que non gastronómicas) coma a "comida sa" e "o light". Outras obras gastronómicas súas son Cocina Catalana e Recetas inmorales.
Premios e homenaxes
Desde 2007 existe unha rúa chamada "Manuel Vázquez Montalbán" na localidade de Xetafe (Madrid). Anteriormente, o Concello de San Baudilio de Llobregat (Barcelona) deu este nome a unha praza situada no barrio de Casabranca. Tamén son bautizados na súa honra o Centro Cívico "Vázquez Montalbán" de Vallvidrera (Barcelona) e o Instituto de Educación Secundaria "Manuel Vázquez Montalbán" de San Adrián de Besós (Barcelona), que adopta esta denominación tras o seu falecemento. Desde o 29 de xuño de 2018 tamén conta cunha glorieta na localidade madrileña de Valdemoro.
Premios no seu nome
O Colexio de Xornalistas de Cataluña outorga desde 2004 o Premio Internacional de Xornalismo Vázquez Montalbán na súa memoria. Este entrégase nas categorías de xornalismo deportivo e xornalismo cultural e/ou político, lembrando así as dúas facetas do seu traballo neste campo. En 2004 dedicóuselle o VIII premio Nostromo de narrativa marítima que foi parar á novela El veneno del Escorpión. En 2006 o Concello de Barcelona entrega por primeira vez o Premio Pepe Carvalho, que se concede a escritores de novelas policiais ou negras.
Homenaxes doutros escritores
Manuel Vázquez Montalbán serviu de inspiración ao escritor italiano Andrea Camilleri á hora de poñer nome ao protagonista da súa serie de novelas e narracións curtas sobre o comisario Montalbano. Así, Montalbano sería unha italianización de Montalbán. De feito, o personaxe de ficción é afeccionado ás novelas policiacas escritas por Vázquez Montalbán, que conformaron a serie sobre Pepe Carvalho.
Os Carragás, Liáns, Oleiros
Os Carragás é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Himalia (lúa)
Himalia (ou en grego ‘Ιμαλíα) é máis grande das lúas irregulares de Xúpiter, e en relación a tódalas lúas de Xúpiter é a sexta en tamaño e a quinta en masa. (só as catro lúas de Galileo teñen máis masa có Himalia). Foi descuberta por Charles Dillon Perrine no Observatorio de Lick o 3 de decembro de 1904 e recibiría o nome Himalia que procede da mitoloxía grega, Himalia era unha ninfa que trouxo ó mundo tres fillos de Zeus (o equivalente grego de Xúpiter).
Descubrimento e nome
Himalia, a máis grande das lúas irregulares de Xúpiter, foi descuberta por Charles Dillon Perrine no Observatorio de Lick o 3 de decembro de 1904.
O nome de Himalia procede da mitoloxía grega, onde Himalia era unha ninfa que trouxo ó mundo tres fillos de Zeus (o equivalente grego de Xúpiter). A lúa non recibiría este nome oficialmente ata o ano 1975; antes disto, sinxelamente era coñecida coma Xúpiter VI, aínda que se reclamou un nome propio para a lúa pouco despois do seu descubrimento e do de Elara.
A lúa recibía algunhas veces o nome de Hestia, a deusa grega do fogar, entre os anos 1955 e 1975.
Órbita
É o membro máis grande do grupo de satélites Himalia, estas lúas orbitan Xúpiter a unha distancia de entre 11,4 e 13 millóns de quilómetros e cunha inclinación aproximada de 27,5°. Os elementos orbitais son de xaneiro do 2000, pero estes datos están en continuo cambio debido ás perturbacións causadas polo Sol e Xúpiter.
Características físicas
Himalia aparece neutra (gris), coma o resto das lúas do seu grupo, cuns índices de cores de B-V=0,62, V-R= 0,4, semellantes a un asteroide do tipo C. As medicións feitas pola Cassini confirman estas propiedades no espectro, cunha feble liña de absorción a 3 μm, a cal indicaría a presenza de auga.
Masa
No ano 2005, Emelyanov estimou que Himalia debía ter unha masa de 4,19 x 1018 kg (GM=0,28), baseándose na perturbación de Elara do 15 de xullo de 1949. O JPL asumía que Himalia tiña unha masa de 6,7 x 1018 kg (GM=0,45) cun raio de 85 km.
A densidade de Himalia dependera de se o raio medio da lúa é de 67 km (media xeométrica obtida grazas a Cassini no 2000) ou se o raio estimado está preto dos 85 km.
Exploración
En novembro do 2000, a sonda Cassini, de camiño a Saturno, fixo unha serie de imaxes de Himalia, incluíndo fotos tomadas a unha distancia de 4,4 millóns de quilómetros. A lúa só cubría uns cantos píxeles, pero semellaba ser alongada cuns eixos de 150 ± 20 e 120 ± 20 km, datos moi achegados ás estimacións das observacións feitas dende a Terra.
En febreiro e marzo do 2007, a sonda New Horizons na súa viaxe cara Plutón, fixo unha serie de imaxes de Himalia, as máis próximas tomadas a unha distancia duns oito millóns de quilómetros; de novo Himalia víase un pequeno grupo de píxeles.
Comité olímpico nacional
Un comité olímpico nacional (NOC, polas súas siglas en inglés) é a sede nacional de cada país encargada polo Comité Olímpico Internacional de «fomentar e protexer o Movemento Olímpico nos seus respectivos países». Pode nomear cidades das súas áreas respectivas como candidatas para Xogos Olímpicos futuros. Estes comités tamén promoven o desenvolvemento dos atletas e preparan aos adestradores e oficiais nun nivel nacional.
Estados membros
Até 2016, existen 206 comités nacionais, representados por nacións soberanas e algúns territorios dependentes. Os 193 países pertencentes ás Nacións Unidas teñen un comité olímpico nacional ademais doutros trece territorios:
Asociación de Comités Olímpicos Nacionais
Os comités olímpicos nacionais son membros da Asociación de Comités Olímpicos Nacionais (ACNO), a cal tamén está dividida en cinco asociacións segundo o seu continente:
Aeroporto de Kassel
O aeroporto de Kassel, anteriormente aeroporto de Kassel-Calden,[2] é un aeroporto internacional menor alemán que serve á cidade de Kassel, no estado de Hesse. Está situado a 1,9 quilómetros ao oeste de Calden e a 16,7 ao noroeste de Kassel. É usado principalmente para aviación xeral e executiva. Nas súas instalacións hai unha escola de voo, unha escola de ultralixeiros e unha escola de paracaidismo.
American Pie (serie de filmes)
American Pie é unha serie de filmes en clave de comedia dirixidos a adolescentes concibidos por Adam Herz.
Desenvolvemento
O primeiro filme da franquía tivo a súa estrea o 9 de xullo de 1999 producido por Universal Pictures e distribuído por Universal Studios, converténdose nun fenómeno internacional de cultura popular, que propiciou a aparición de dúas secuelas para cine nun intervalo de dous anos, e desde 2005 realizáronse catro filmes máis para o mercado do vídeo. A serie orixinal contou cun presuposto orixinal de 95 millóns de dólares, recadando 754 millóns en todo o mundo.
Argumento
Ao longo da serie orixinal, Jim Levenstein (Jason Biggs) mantén unha relación con Michelle Flaherty (Alyson Hannigan), e xunto cos seus mellores amigos Kevin Myers (Thomas Ian Nicholas), Paul Finch (Eddie Kaye Thomas) e Chris Ostreicher (Chris Klein), intenta perder a súa virxindade. No segundo e terceiro filmes, con Steve Stifler (Seann William Scott), os amigos celebran unha festa de verán e planean a voda entre Levenstein eFlaherty. Os filmes de vídeo céntranse en familiares de Stifler, como o seu irmán Matt (Tad Hilgenbrink) e os seus primos Erik (John White), Dwight (Steve Talley), Scott (John Patrick Jordan), e os seus respectivos amigos realizando actividades semellantes.
Cee, Cee, Cee
Cee é unha vila da parroquia de Cee, no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Segundo o INE en 2009 tiña 3488 habitante (2003 homes e 2154 mulleres).
É a capital do concello, ao que dá nome.
Oriólidos
Os oriólidos (Oriolidae) son unha familia de aves paseriformes de rechamantes cores que viven no Vello Mundo, chamados comunmente ouriolos. En Galicia vive a especie Oriolus oriolus, o ouriolo común ou vichelocrego.
Taxonomía e sistemática
A familia Oriolidae comprende os Sphecotheres, os pitohuis e os ouriolos do Vello Mundo. Os extintos Turnagra foron engadidos en 2011, e antes estiveran clasificados na familia Turnagridae. Propuxéronse outros xéneros para dividir o xénero Oriolus. Por exemplo, as especies africanas de cabeza negra son ás veces situadas nun xénero separado, Baruffius. A familia Oriolidae non está relacionada con outras aves parecidas aos ouriolos que viven no Novo Mundo, clasificadas na familia Icteridae, malia o seu similar tamaño, dieta, comportamento e rechamante plumaxe, pero todas estas semellanzas son resultado dunha converxencia evolutiva.
Xéneros extintos
Hai polo menos dous xéneros extintos na familia Oriolidae:
Descrición
Os ouriolos e Sphecotheres son paseriformes de medio tamaño, de arredor de 20–30 cm de lonitude, e as femias son algo máis pequenas que os machos. O peteiro é lixeiramente curvado e ganchudo, e, excepto nos Sphecotheres, tan longo coma a cabeza. A plumaxe da maioría das especies é rechamante, aínda que as femias a miúdo teñen unha plumaxe máis apagada que a dos machos. A plumaxe de moitos ouriolos de Australasia imita a dos Philemon comedores de mel, probablemente para reducir a agresión contra os ouriolos máis pequenos.
Distribución e hábitat
A familia distribúese por África, Europa, Asia e Australia. As poucas especies de climas de baixa temperatura son migratorias e algunhas especies tropicais tamén mostran movementos estacionais.
Reprodución
Os ouriolos son monógamos, reproducíndose en parellas territoriais (aínda que o Sphecotheres vieilloti, e posiblemente os outros Sphecotheres, reprodúcense en colonias pouco densas). Os sitios de nidificación poden situarse preto de especies agresivas, como drongos, lánidos ou Philemon, que lles dan un certo grao de protección. O niño é unha copa fonda tecida como unha hamaca que colga dunha rama. Xeralmente poñen dous ou tres ovos, pero rexistráronse casos de seis.
Alimentación
Os ouriolos son arbóreos e adoitan alimentarse nas copas das árbores. Moitas especies poden sobrevivir en bosques abertos, aínda que unhas poucas están restrinxidas a bosques pechados. Son omnívoros oportunistas, e os principais compoñentes da súa dieta son froitas, bagas, artrópodos e néctar.
A Calle, Beira, Carral
A Calle é un lugar da parroquia de Beira no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 48 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 26 eran homes e 22 eran mulleres.
Cantautor, cantautora
miniatura|dereita|[[Caetano Veloso]] miniatura|dereita|[[Woody Guthrie]] Cantautor é un artista que, por norma xeral, adoita escribir e interpretar a letra e a música das súas propias cancións. Nas súas cancións acostuma incorporar temáticas sociais, políticas e filosóficas. Durante un tempo denominouse a este tipo de música canción protesta.
Historia
A canción de autor ten unha gran tradición nos países de cultura mediterránea de Europa e na maior parte de América Latina. É un xénero reivindicativo, que critica as inxustizas sociais e que xera sobre todo, cancións sobre o tema do amor e o desamor. Este tipo de música tivo a súa época dourada nos anos 60 e 70 (ligado aos movementos sociais e políticos que se estaban desenvolvendo nesa época). Nos anos 80 entrará en crise, aínda que iso non significa que non aparecesen novos cantautores durante este período.
Durante os 90 rexurdiu cunha nova fornada de novos autores que revolucionaron a tradicional música de autor; así a todo, moitas veces interpretouse este rexurdimento da canción de autor (de carácter menos reivindicativo ca en décadas anteriores) como unha campaña das discográficas.
Ligazóns externas
Laulu
Abrasión
miniatura|dereita|Abrasión na palma da man En dermatoloxía, unha abrasión é unha ulceración superficial da pel, xeralmente non vai máis aló da epiderme. As lesións máis comúns ocorren cando a pel entra en contacto cunha superficie áspera que causa un traumatismo nas capas superiores da epiderme.
O Castro, Liáns, Oleiros
O Castro é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Bleona
Bleona Qereti, nada en Korçë o 14 de maio de 1979, é unha cantante albanesa.
Santiago Freire
miniatura|200px|[[Alberto Núñez Feijóo con Santiago Freire Abeijón.]] José Santiago Freire Abeijón, nado en Carantoña, na parroquia de Tállara (Lousame) en 1967, é un veterinario e político galego do PPdeG, que foi alcalde de Lousame e na actualidade é o alcalde de Noia.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto de Noia e Veterinaria na Facultade de León. Exerceu como veterinario no ámbito privado e acadou unha praza de inspector de Saúde Pública. Nas eleccións municipais de 2003 encabezou a candidatura do PPdeG no concello de Lousame, conseguindo a alcaldía grazas ao apoio dunha concelleira independente, desbancando ao PSdeG-PSOE que levaba gobernando o concello dende as primeiras eleccións democráticas. Nas sucesivas eleccións de 2007 e 2011 acadou a maioría absoluta. En setembro de 2012 renunciou á alcaldía para formar parte da candidatura do PPdeG para eleccións autonómicas do 21 de outubro de 2012, nas cales resultou elixido deputado no Parlamento de Galicia.
Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Noia. A súa candidatura non obtivo a maioría absoluta e quedou na oposición durante uns meses, ata que en febreiro de 2016 e grazas a unha moción de censura co apoio de Noieses Independientes Agrupados (NO.I.A) accedeu ao posto de alcalde e pasou a gobernar en coalición con esta formación. Nas eleccións de 2019 e 2023 logrou de novo alcaldía co apoio do NOIA.
Courmangoux
Courmangoux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Kirkjubæjarklaustur
miniatura|esquerda|Localización en [[Islandia|150px]] A aldeíña de Kirkjubæjarklaustur (léanse os j coma /i/, æ coma un e aberto, au coma ditongo e tónicas a primeira, terceira e quinta sílabas, coma palabra paroxítona) ten 160 habitantes e sitúase ó sur de Islandia, á beira da estrada entre Vík í Mýrdal e Höfn. No seu nome pódense distinguir tres palabras: kirkju, que significa "igrexa", bæjar, e klaustur, que significa "claustro". A súa súa singular posición é o que a fai coñecida en comparación con outras viliñas do seu tamaño: a pequena aldea é o único punto entre esas dúas cidades que ofrece algún tipo de servizo, entre eles unha gasolineira, un banco, unha oficina de correos e un supermercado. Ademais, moitos habitantes da capital Rejkyavik posúen leiras na súa contorna, a onde van en vacacións. As atraccións turísticas máis achegadas son Eldgjá, os cráteres de Laki, o Parque Nacional Skaftafell onde ír facer camiñadas ou o lago glacial de Jökulsárlón.
dereita|miniatura|Enlousado do Solo da igrexa Unha atracción moi próxima á vila é o Kirkjugólf (o solo da igrexa), un camiño natural de columnas: hai columnas de basalto soterradas, de xeito que só se poden ver as cabezas e, como indica o seu nome, teñen a aparencia do solo enlousado dunha igrexa. Esta formación de lava tén unha orixe semellante á do Giant's Causeway do Ulster. Todas estas singularidades contribúen para que Kirkjubæjarklaustur sexa unha parada común para os turistas.
Historia
Pénsase que xa vivían aquí monxes irlandeses antes de chegaren os primeiros asentamentos a Islandia. Dende 1186, un renomeado convento beneditino de monxas localizouse en Kirkjubæjarklaustur, ata a Reforma protestante de 1550. Os nomes da fervenza Systrafoss (fervenza das irmás) e do lago Systravatn na montaña refírense a este mosteiro. Systrastapi (a rocha das irmás) é o lugar onde dúas monxas foron queimadas por herexía. A tradición popular ilustra o acontecemento con historias sobre a irmá boa e a pecadora, así coma cun tesouro no fondo do lago.
A vila fíxose coñecida polas erupcións do volcán Lakagígar en 1738. O pastor protestante do templo local, Jón Steingrímsson, predicara co que se deu en chamar o "Sermón do lume". A lenda conta que o sermón parou o río de lava e que a vila se salvara no último momento. A igrexa actual, construída en 1974, fíxose en lembranza do Reverendo Jón Seingrímsson.
Fonte
The Rough Guide to Iceland (2001) Rough Guides. ISBN 1-85828-597-6 (en inglés)
O Outeiro, Piñeiro, Xermade
O Outeiro é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Rexión
miniatura|dereita|División rexional da República arxentina Unha rexión (latín: regĭo) é unha división espacial dun Estado ou dunha área distinta, determinada por caracteres étnicos, demográficos, históricos, culturais, económicos ou circunstancias especiais de clima, topografía, administración, goberno etc. O concepto de rexión está indisolubelmente ligado ao de escala, polo que podemos considerar a existencia de rexións de moi diverso tamaño, dende rexións supranacionais (por exemplo, Comunidade Europea, Rexión Andina etc.) até pequenas bisbarras ou un reducido val de montaña. Constitúe o obxecto de estudo da xeografía rexional
Cutián
O topónimo galego Cutián pode referirse a:
Morfoloxía
O termo morfoloxía pode referirse á:
Juan Ponte Blanco
Juan Ponte Blanco, nado na Coruña en 1851 e finado en Betanzos o 9 de febreiro de 1920, foi un xornalista galego.
Lou Reed
Lewis Allen Reed, nado en Freeport (Long Island, Nova York) o 2 de marzo de 1942 e finado o 27 de outubro de 2013, foi un cantante de rock e escritor estadounidense, máis coñecido como Lou Reed. Está considerado o pai do rock independente, primeiro como líder do grupo The Velvet Underground e logo en solitario. Enormemente influente na arte pop desde a década de 1960, os seus principais discos son Rock'n Roll Animal, Transformer e, para un primeiro acercamento, o soberbio concerto que ofreceu no Meltdown Festival: Perfect Night Live in London.
Juan Ponte Blanco
Traxectoria
Músico, deu clases de piano. Estableceu unha academia de música en Betanzos e foi animador de agrupacións musicais da localidade. Colaborou en El Progreso e Otro Pueblo e foi director de La Aspiración, Nueva Era, Betanzos Liberal e Betanzos. É autor dun monólogo dramático titulado Delirio y Remordimineto, estreado en 1915.
Lou Reed
Traxectoria
Reed era un fan do rock e o rhythm and blues que tocaba en varias bandas durante a súa época de estudante, e gravado un disco sinxelo de estilo doo wop como membro de The Shades. Asistiu á Universidade de Syracuse, onde coñeceu ó poeta Delmore Schwartz, quen o animou a converterse en escritor. Reed tamén se afeccionou ó free jazz e á música experimental. Máis tarde afirmou que os seus obxectivos eran "traer a sensibilidade da novela á música rock" ou escribir "a Gran Novela Americana" nun disco.
Trasladouse á cidade de Nova York, onde traballou como escritor de cancións para Pickwick Records e cofundou The Velvet Underground como guitarrista, vocalista e letrista, xunto con John Cale, Sterling Morrison e Maureen Tucker. Se ben a banda se desfixo en 1973 (Lou a deixara en 1970) e nunca tivo éxito comercial, a súa reputación como un dos grupos máis influentes na cultura underground mantense intacta.
En 1972 Reed, xa en solitario, lanzou Transformer, un álbum de glam rock producido por David Bowie. A continuación publicou Berlin, que conta unha tráxica historia de amor entre dous drogadictos en Berlín. Este disco inclúe Caroline Says (violencia), The Kids (prostitución e adicción ás drogas), The Bed (suicidio) e Sad song ("Canción triste").
Reed adiantouse ó seu tempo na elección destes temas. A música popular non se poría á súa altura ata a aparición dos punks, entre mediados e finais dos 70; pero incluso entón as súas cancións eran únicas: xa fose entre guitarras distorsionadas ou ben suavemente melódicas, Reed cantaba sobre as cousas desasosegantes, ou incluso sórdidas, que outros letristas non trataban. "Walk on the Wild Side" é un saúdo irónico e gráfico ós inadaptados, chapeiros e travestís na Factoría de Andy Warhol. "Perfect Day" é unha elexía á adicción de Reed á heroína, máis tarde incluída na banda sonora da película Trainspotting. No material que escollía, Reed seguía, e actualizaba, a autores tales como Allen Ginsberg ou Jean Genet. A personalidade de Reed foi tamén avanzada, preferindo o coiro negro e a imaxinería sadomasoquista incluso na época hippie.
En 1975, produciu o dobre álbum de estudio Metal Machine Music, cheo de pura distorsión e sons de sintetizadores electrónicos. A súa discográfica estaba presionándoo para que gravara outro álbum comercial ó estilo de Transformer, e Lou decidiu cortar con eles gravando intencionadamente un dos discos máis insoportables da historia. O xornalista de rock Lester Bangs declarouno xenial. Aínda que admitindo que as notas internas dos instrumentos usados é ficticia e paródica, Reed mantén que MMM era e é un álbum serio. Os seus discos de finais dos 70 son frecuentemente recordados con reservas polos críticos de rock, debido ó menos en parte ás adiccións de Reed naqueles anos.
Ó principio dos 80, Reed deixou as drogas e comezou, tanto no seu traballo como na súa vida privada, a intentar asuntos máis serios. Este cambio déixase ver notablemente no seu aclamado disco de regreso The Blue Mask. Casou con Sylvia Morales (máis tarde divorciáronse). No exitoso álbum New York lanzou unha enfadada salva contra os problemas políticos da súa cidade, denunciando o crime, os caros alugueiros, a Jesse Jackson e incluso ó papa Xoán Paulo II e Kurt Waldheim. Cando Andy Warhol, que foi anfitrión e produtor de The Velvet Underground, morreu tras unha operación rutineira, Reed pechou unha brecha de 25 anos para colaborar co seu compañeiro da Velvet John Cale en Songs for Drella, unha biografía de Warhol en música pop minimalista. Emocionante e dolorosamente confesional, a miúdo enxeñosa, a voz de Reed produce desacougo cando canta sobre presuntos erros médicos e sobre o intento de asasinato de Warhol levado a cabo por Valerie Solanas en 1968.
Reed continuou neses tons escuros con Magic and Loss, un disco sobre a mortalidade. En 1997 máis de 30 artistas fixeron unha versión de "Perfect Day" para un especial da BBC en favor dos nenos. En 2001 foi vítima dunha alburgada que afirmaba que morrera de sobredose de heroína. En 2003 publicou un dobre álbum, The Raven, baseado na obra de Edgar Allan Poe. En 2004, publicouse unha remestura da súa canción "Satellite of Love" que alcanzou o número 10 nas listas inglesas.
Fariña (libro)
miniatura|300px|Rías Baixas.
Lou Reed
Traxectoria
A comezos de 2013 fixéronlle un transplante de fígado. Faleceu o 27 de outubro dese ano.
Fariña (libro)
Descrición
Fariña é o nome co que se coñece coloquialmente a cocaína e por extensión tódalas drogas en po en Galiza. O libro está estruturado en doce capítulos, e narra o narcotráfico en Galiza, desde os comezos do contrabando na costa da Morte e A Raia até a actualidade, con especial atención á década de 1980, cando do contrabando de tabaco se pasou ao tráfico de haxix e cocaína nas rías Baixas.
Canciones prohibidas
Canciones prohibidas é o sétimo álbum de estudio do grupo estremeño de rock Extremoduro, gravado e producido por Iñaki "Uoho" Antón e publicado por Lorentzo Records o 28 de setembro do ano 1998.
Fariña (libro)
Causas legais
O exalcalde do Grove Alfredo Bea Gondar denunciou en xaneiro de 2016 o autor e a editorial acusándoos de inxurias e calumnias, e pediu a aplicación do artigo 738.1 da Lei de Procesamento Civil. A xuíza Alejandra Fontana do xulgado de instrución número 7 de Collado Villalba ordenou o 5 de marzo de 2018 o secuestro do libro Fariña, tamén en soporte dixital, despois de facer un depósito de 10 mil euros o demandante. O exalcalde do Grove aparece citado en tres liñas do libro. O 22 de xuño de 2018 a Audiencia Provincial de Madrid levantou o secuestro do libro. En xullo foi rexeitada a acusación, e Bea Gondar foi condenado a pagar os custos do xuízo. O autor foi absolto ao considerar finalmente a xuíza que o contido do libro era veraz, froito dunha "importante labor de investigación", e que non se vulnerara o dereito á honra do exalcalde.
Canciones prohibidas
No 1998, Extremoduro abandona DRO para gravar Canciones prohibidas con Lorentzo Records, aínda que máis tarde volverán á primeira, coa que seguirán publicando.
Fariña (libro)
Causas legais
Entrementres, o Gremio de Librerías de Madrid puxo unha ferramenta dixital que permitía ler Fariña a través da obra Don Quixote, mais o 23 de marzo o xulgado 7 de Collado-Villalba ordenou o peche da páxina web.
En xuño de 2020 Bea Gondar foi condenado a indemnizar a Nacho Carretero con máis de 3000 € e á editorial do libro con máis de 13000 €, polos danos e perdas ocasionados polo secuestro xudicial do libro.
Edicións
O libro foi editado en capa branda con lapelas, cunha faixa despregable con mapas, diagramas e citas. A portada, deseñada por Artur Galocha, representa un fardo de cocaína aberto. Ao final do texto inclúe mapas coa distribución dos clans, un índice onomástico de persoas, clans e operacións, bibliografía e agradecementos. No inicio inclúe unha cita de Dwight D. Eisenhower sobre a liberación de Auschwitz:
A obra foi traducida ao galego por Xosé Manuel Moo Pedrosa, e publicada por Edicións Xerais de Galicia. Na portada emprega a imaxe dos personaxes da serie de televisión, cunha foto de Jaime Olmedo. Non obstante, a edición non chegou a ser distribuída ata finais de xuño, cando Xerais anunciou a posta á venda da edición en galego despois da autorización xudicial. O texto foi tamén traducido ao portugués e publicado pola editorial Desassossego en xuño de 2018.
As Escabanas, Cee, Cee
As Escabanas é un lugar da parroquia de Cee no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 154 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 78 homes e 76 mulleres
Cela, O Corgo
San Xoán de Cela é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 98 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 45 homes e 53 mulleres. O que supón unha diminución de 11 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 109 habitantes (56 homes e 53 mulleres) e 18 menos que en 2000.
Canciones prohibidas
Poden atoparse neste traballo instrumentacións nunca dadas e que non se volverían dar na discografía de Extremoduro, coa presenza de seccións de vento e corda con bastante frecuencia. Posteriormente o grupo abandonaría estas complexidades para volver á sinxelez e inmediatez dun rock máis rudimentario.
O Catasol, Liáns, Oleiros
O Catasol é un lugar da parroquia de Liáns no concello de Oleiros, na provincia da Coruña.
Toxina paralizante dos moluscos
Antecedentes históricos
A intoxicación por toxina paralizante dos moluscos foi descrita por vez primeira en 1793 na Columbia Británica, Canadá. A toxina foi identificada e estudada en 1975. Casos de intoxicación, moitos con resultados mortais, están documentados en diferentes países de Europa, América, África, Asia e Oceanía.
En 1976 produciuse un grave abrocho de intoxicación que afectou a unhas 120 persoas en toda Europa, por consumir mexillóns galegos. Outros casos, de menor gravidade, producíronse en 1993 (con presenza simultánea de DSP) e no 2000.
Tipos de toxina e especies responsables
miniatura|Estrutura molecular da saxitoxina.
A toxina está producida por diferentes especies de dinoflaxelados dos xéneros Alexandrium (antes Gonyaulax) (A. minutum), Gymnodinium (G. catenatum) e Pyrodinium.
Síntomas da intoxicación
As saxitoxinas son neurotoxinas hidrosolubles e termoestables que afectan ó sistema nervioso central, provocando parálise muscular. O mecanismo de actuación consiste no bloqueo dos impulsos nerviosos no punto de contacto entre as neuronas e as fibras musculares.
O período de incubación da intoxicación por toxinas PSP é duns 30 minutos despois da inxestión dos moluscos, ás veces menos. Os cadro clínico comeza con proído ou quemazón nos labios, lingua e cara. Logo aparece un entumecemento muscular que afecta ó pescozo, brazos e pernas, con dificultade nos movementos e afasia (dificultade para falar). A intoxicación pode rematar na morte por parada cardiorespiratoria. Meniños e anciáns son os máis sensibles. En ocasións tamén coexisten síntomas dixestivos, como náusea, vómitos e diarrea.
Análise
O método oficial internacionalmente aceptado para a determinación da toxina é o do bioensaio en rato. Están desenvolvéndose outros métodos químicos por cromatografía.
Control
A única medida de control contra a intoxicación por biotoxinas é a vixilancia da evolución dos dinoflaxelados na auga de mar e as mostraxes periódicas de moluscos nas distintas zonas de produción. Cando os resultados destes controis indican que os niveis de toxina superan os límites considerados seguros, dítase a prohibición de extracción de moluscos ata que sucesivos controis analíticos demostren o descenso da toxina e garantan a súa aptitude para o consumo.
A distribución da toxina nos moluscos é irregular, con maior concentración nas vísceras (hepatopáncreas) que nos músculos. Así mesmo, tamén se observan diferenzas na bioacumulación nas distintas especies de moluscos, sendo maior nos mexillóns que nas ostras.
En xeral, a eliminación da toxina nos moluscos contaminados, unha vez que desaparecen as algas responsables é bastante rápida, pero adoitan quedar niveis residuais de toxina durante meses.
Este proceso natural de detoxificación resulta especialmente lento en moluscos como a vieira ou o corruco (ou langostillo, Acanthocardia tuberculatum). Nesta última especie, ausente en Galicia pero que constitúe un recurso abundante e cotizado en Andalucía, o problema era que a redución da toxina chegaba a solaparse con episodios tóxicos posteriores, de modo que a súa extracción estaba prohibida durante longos períodos de tempo. En consecuencia, a Comunidade Europea autorizou en 1996 a España a regula-la extracción deste molusco con cifras de toxina superiores ó límite estándar de 80 microgramos por 100 gramos, pero inferiores a un máximo de 300 microgramos, se previamente á comercialización se sometían a un proceso de lavado previo, evisceración (para eliminar as vísceras, onde se acumulaba a toxina) e esterilización posterior, proceso sometido a estritos controis oficiais.
Brandon Knight
Brandon Emmanuel Knight, nado o 2 de decembro de 1991 en Fort Lauderdale, Florida, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria
Knight foi elixido na 8ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Detroit Pistons. O 9 de decembro de 2011, asinou o seu contrato polos Pistons.
O 31 de xullo de 2013, Knight foi traspasado xunto a Khris Middleton e Viacheslav Kravtsov ós Milwaukee Bucks, a cambio de Brandon Jennings.
O 19 de febreiro de 2015, foi traspasado xunto a Kendall Marshall ós Phoenix Suns, nun traspaso entre os Bucks, os Suns e os Philadelphia 76ers. Dous días despois fixo o seu debut cos Suns, acadando 13 puntos e 5 asistencias na derrota contra os Chicago Bulls por 112-107.
O 31 de agosto de 2018, Knight foi traspasado xunto a Marquese Chriss ós Houston Rockets a cambio de Ryan Anderson e De'Anthony Melton.
Argonte, Beira, Carral
Argonte é un lugar da parroquia de Beira no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 7 eran homes e 10 eran mulleres.
Brandon Knight
Traxectoria
O 7 de febreiro de 2019, Knight foi traspasado xunto a Marquese Chriss e dúas futuras eleccións do Draft ós Cleveland Cavaliers, nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Iman Shumpert, Nik Stauskas, Wade Baldwin IV e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 ós Houston Rockets, e a Alec Burks e unha elección da segunda rolda do Draft de 2020 ós Sacramento Kings.
O 6 de febreiro de 2020, Knight foi traspasado xunto a John Henson e unha elección da segunda rolda do Draft de 2023 ós Detroit Pistons, a cambio de Andre Drummond.
Cecilio Benítez Osés
Cecilio Benítez Osés, finado en Ponferrada en maio de 1922, foi un avogado e escritor galego.
Traxectoria
Foi rexistrador da propiedade de Alba de Tormes, Vilalba e Ponferrada, onde morreu con 35 anos. Escribiu dúas novelas e publicou poemas en periódicos e revistas.
Vida persoal
Casou en 1916 con Carmen López de Castro e foi pai de Cecilio Benítez de Castro.
Georges-Jean Pinault
Georges-Jean Pinault, nado en 1955, é un profesor de lingüística e de filoloxía na École pratique des hautes études.
Traxectoria
É un especialista en lingua tocaria e de indoeuropeo. Leva publicadoa máis de douscentos artigos sobre lingüística indoeuropea.
Courtes
Courtes é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Medio de comunicación
Un medio de comunicación é un centro emisor a través do cal se transmiten sinais mediante un código. Teñen unha difusión pública, que fai que transmitan simultaneamente a mesma información a un gran número de persoas.
Tipos
Pódense diferenciar varios tipos de medios de comunicación, entre os cales se atopan:
Cada unha das variantes de medios de comunicación que na actualidade están en funcionamento foi unha nova achega á maneira de como o ser humano se comunica cos seus semellantes. Para a historia destes a aparición da imprenta foi un punto de inicio, a partir do cal xurdiron no mundo os primeiros xornais.
Igualmente, a aparición de cada un dos medios de comunicación masiva que hoxe en día se coñecen, significaron no seu momento unha revolución para a humanidade.
Piñeiro, Baroncelle, Abadín
Piñeiro é un lugar da parroquia de Baroncelle, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá.
Judge Dredd (homónimos)
Jugde Dredd pode facer referencia a:
A Granxa de Toba, Cee, Cee
A Granxa de Toba é un lugar da parroquia de Cee no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 29 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 14 homes e 15 mulleres
Resident Evil 0
Historia
En xullo de 1998 aparecen unha serie de cadáveres nas aforas de Raccoon City, cheos de dentadas e malforacións. Ante a alarma social xerada, o corpo de policía de Raccoon envía a un grupo de forzas especiais, o pelotón Bravo dos S.T.A.R.S. Inmediatamente diríxense ás aforas, a un bosque preto da cidade. Durante o voo, o helicóptero resulta danado e ten que realizar unha aterraxe de emerxencia. Os membros de S.T.A.R.S atopan neste bosque un vehículo da policia militar estadounidense accidentado e dentro dous cadáveres. Tamén hai uns documentos dun preso condenado á morte que era transportado a unha prisión para a súa execución.