cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Remordemento
Falsas expresións de remordemento
Nun estudo liderado por Leanne ten Brinke, profesor na Universidade de British Columbia, investigaron os sinais de comportamento e faciais. Brinke e outros encontraron unha diferenza significativa na presenza de expresións faciais de arrepentimento verdadeiro e falso. Con emocións falsificadas de remordemento encontraron que os participantes experimentaron unha maior gama de emocións, que son cerca de sentimentos xenuínos, mentres que as descricións enganosas de remordemento se asocian coas emociones positivas, como a felicidade e sorpresa. As emocións positivas sentidas polos participantes demostrando unha descrición enganosa de remordemento están probablemente debido a saída de sentimentos xenuínos de engano incompleto. Brinke e outros estableceron que os participantes parecían sorprendidos porque só podían levantar as súas cellas cando trataban de parecer tristes, o que causou nos participantes vergoña, sentir felicidade xenuína e deixar un sorriso.
Aspectos do trastorno psicolóxico
Individuos psicópatas son coñecidos polo seu desprezo polas normas sociais e morais. Os psicópatas teñen relacións persoais disfuncionais, caracterizadas pola violencia e a explotación. Emocionalmente, son incapaces de sentir culpa ou empatía, responden anormalmente ao medo e á dor, e outras emocións son superficiais en comparación coas normas da poboación. Os psicópatas néganse a adoptar as normas sociais e morais porque eles non están influídos polas emocións, como culpa, remordemento ou temor de represalias, que inflúen nos seres humanos. Como seres humanos, apreciamos o valor do remordemento. A falta de remordemento lévanos a todos a crer que unha persoa sexa desprezable. Está amplamente aceptado que o remordemento é a reacción adecuada ante calquera mala conduta. O remordemento pode derivar en arrepentimento real ou inventado pola mala conduta que resulta en ser atrapado ou causar dano. A investigación demostrou que as expresións faciais dos infractores nun xuízo afectan á actitude do xurado e, á súa vez, á sentenza. Mentres o remordemento pode presentar culpa que pode influír na decisión do xurado, unha falta de remordemento inflúe no xurado aínda máis porque é un trazo de psicopatía. A psicopatía representa unha configuración de trazos que faltan na personalidade dunha persoa, como a falta de empatía e remordemento. O coñecemento de trazos psicopáticos demostrou afectar a como os xurados perciben os delincuentes xuvenís e adultos. A avaliación da psicopatía introdúcese para dirixir unha relativamente ampla variedade de preguntas no sistema legal, así que os investigadores empezaron a examinar os efectos da psicopatía, evidencias.
Perdón
A percepción do remordemento é esencial para unha desculpa, como tal a maior percepción do remordemento é mais eficaz a desculpa. Unha desculpa eficaz reduce as consecuencias negativas e facilitar os cambios cognitivos e condutuais asociados co perdón. Con empatía como mediador entre desculpas, perdón e arrepentimento como parte esencial dunha desculpa, un pode esperar empatía para mediar remordemento percibindo perdón. Remordemento pode indicar que un sofre psicoloxicamente debido ao comportamento negativo, que conduce a empatía desde o segundo partido que logo expresará perdón. Nun estudo realizado por James Davis e Greg Gold, 170 estudantes universitarios encheron cuestionarios sobre o perdón nas relacións interpersoais. Davis e Greg os resultados xorden cando a vítima percibe unha desculpa de estar arrepentido entón cre que o comportamento negativo non producirá unha vez mais, maior empatía resulta en maior perdón, e futuros delitos poderán facilmente ser perdoados.
Illa dos Monxes
dereita|miniatura|Vista da illa.
A Illa dos Monxes, Île aux Moines en francés, Enizenac'h en bretón, é a maior das illas do Golfo de Morbihan, no sur da Bretaña. Tamén chamada a Perla do Golfo, goza dun clima excepcionalmente suave e é visitada durante todo o ano por numerosos turistas.
Toponimia
A illa foi chamada sucesivamente Crialeis («cruz curta», pola súa forma en cruz), Enez manac'h («illa do monxe»), que no bretón actual dá Erizenac'h. A orixe do nome da illa ven por ter sido esta propiedade dos monxes da abadía Saint-Sauveur de Redon, aínda que nunca chegaron a habitala.
Carles Riba
Traxectoria
Cando estudaba o bacharelato xa se matriculou nas carreiras de Filosofía e Letras e de Dereito na Universidade de Barcelona, feito que lle permitiu adquirir unha importante formación helenística. A segunda licenciatura, unha imposición familiar, non a acabaría ata anos máis tarde. A pesar diso, o seu pai non dubidou en apoialo na vocación humanística. De feito, en 1911, sufragoulle a publicación das Bucòliques de Virxilio, que Carles Riba traducir con só 17 anys. Aquel mesmo ano, o escritor gañou a flor natural nos Jocs Florals de Xirona.
En 1916 casou coa poeta Clementina Arderiu, a quen coñecera nuns Xogos Florais. Riba quería gañar a vida no mundo das letras e conseguiuno grazas ao contexto do momento. A principios do século XX, co Noucentisme, cultura e política ían da man. En 1915 fora nomeado redactor xefe da revista de pedagoxía Quaderns d'Estudi, da que era director Eugeni d'Ors, e un ano máis tarde se converteu en profesor da Escola de Bibliotecàries, nacida baixo os auspicios da Mancomunitat. Riba colaboraría, tamén, en La Veu de Catalunya e mais en La Publicitat como crítico literario e en La Revista.
O 1919 foi un ano decisivo na vida de Carles Riba, xa que se publicou o primeiro libro de Estances –o segundo é de 1930–. Pode parecer unha obra difícil, mais Estances é, sobre todo, unha vitoria do poeta sobre a lingua en construción. Riba consegue que sexa válida para expresar uns estados psicolóxicos, anímicos, dentro duns modelos perfectamente fixados. Segundo Gabriel Ferrater, o tema xeral desta poesía é o intento de reconstruír a propia identidade a través dos sentimentos de cada moment'.
Illa dos Monxes
Demografía
En 2011 a illa contaba 625 habitantes; entre 1836 e 1851 chegou a pasar dos 1.700 habitantes. Durante o verán a poboación vese multiplicada por dez, ademais de recibir unha media de 3.000 visitantes diarios durante os meses de xullo e agosto.
Carles Riba
Traxectoria
Viaxou a Alemaña, onde estudou baixo a dirección de Karl Vossler en Múnic (1922). Completou a formación clásica con viaxes a Italia e Grecia durante a década de 1920. Nesta mesma época colaborou con Pompeu Fabra na elaboración do Diccionari General de la Llengua Catalana.
Traballou na Fundació Bernat Metge, especializada en estudos clásicos e pasou a ser profesor de grego na Universidade de Barcelona en 1934.
Comprometido co catalanismo e coa II República Española, viuse obrigado a exiliarse en Montpellier (Francia) despois da vitoria franquista que acabou co goberno lexítimo republicano en 1939. Na localidade de Roissy-en-Brie compuxo un dos seus libros máis recoñecidos, Les elegies de Bierville. Tanto desde Francia como despois de volver a España en 1943, continuou traballando en traducións de autores clásicos para a Fundació Bernat Metge, organismo que chegou a dirixir despois de verse obrigado a afastarse da vida pública por mor das purgas na Universidade.
Foi o portavoz indiscutible dos intelectuais cataláns nos congresos de poesía de Segovia (ao que foi convidado por Dionisio Ridruejo en 1952), Salamanca (1953) e Santiago de Compostela (1954). Despois destes simposios, a correspondencia con Ridruejo mostra o interese que a cultura catalá espertaba entre os sectores máis inquedos do panorama literario español.
A súa poesía establece a vontade de tratar o amor como elemento poético, cunhas referencias cultas que mostraban a súa amplísima cultura clásica e angloxermánica. A súa poesía parte de modelos diferenciados no tempo e no espazo. Dunha banda, o máis evidente é o dos clásicos gregos, con especial fincapé en Homero; mais non é menos evidente a influencia do Renaixement catalán (Ausiàs March) ou italiano (Petrarca e Dante) ou da poesía moderna catalá (Josep Carner).
Poesía
Un aspecto bastante descoñecido, especialmente en Cataluña, da obra de Carles Riba é que foi autor, con tan só 18 anos, duns poemas neotrobadorescos en lingua galega. Estas composicións están dedicadas a Pepita Vila, unha rapaza barcelonesa filla de galegos (de Samos e do Incio) que mantivo unha relación sentimental con Carles Riba.
Escritos cando o poeta tiña 18 anos, estes cantares de amor e de amigo «poderían alterar ou modificar a cronoloxía da poesía neotrobadoresca en Galicia e, tamén, a ampliar os seus anos de existencia, aínda que xurdira fóra do espazo galego». Cómpre ter en conta que Fermín Bouza-Brey escribiu Troba infinita en 1926 (publicada dentro de Nao senlleira en 1933) e que Álvaro Cunqueiro publicou Cantiga nova que se chama Riveira en 1933, en ambos os casos con posterioridade aos poemas de Riba. Ademais, o Primer llibre d'Estances viu a luz en 1919.
Os poemas foron gardados por Pepita Vila ata a súa morte en 1975 e, doados por unha sobriña, foron publicados por primeira vez polo Departament de Cultura da Generalitat de Cataluña en 1987 nunha escolma de textos temperáns de Carles Riba titulada Papers de joventut. Posteriormente, Xosé Lois García Fernández preparou unha edición titulada Cantares d'amor e d'amigo para Ediciós do Castro que saíu do prelo en 1990.
Fondo persoal
O seu fondo persoal consérvase no Arxiu Nacional de Catalunya. A documentación ingresou no ANC en virtude do convenio de cesión asinado o 12 de novembro de 1992 entre os irmáns Riba e Arderiu, herdeiros legais do fondo, e a Generalitat de Catalunya. O fondo contén a documentación xerada e recibida por Carles Riba e Clementina Arderiu; documentación relacionada tanto coa súa actividade persoal como coa súa actividade profesional, destacando os aspectos literarios, de carácter cultural e asociativo. Do conxunto do fondo cómpre subliñar, polo seu interese, a serie da correspondencia, especialmente a recibida por Carles Riba.
Aeroporto de Cluj-Napoca
O aeroporto internacional Avram Iancu Cluj (IATA: CLJ, ICAO: LRCL) é un aeroporto que serve á cidade de Cluj-Napoca, en Romanía. Inicialmente era coñecido como aeroporto de Someșeni, xa que se atopa situado na área de Someseni, a 9 km ao leste do centro da cidade. O aeroporto foi bautizado na honra do revolucionario romanés Avram Iancu.
En termos de tráfico de pasaxeiros, o aeroporto de Cluj é o segundo máis concorrido de Romanía, tras o aeroporto de Bucarest-Henri Coandă, pasando polas súas instalacións 1 880 171 pasaxeiros no ano 2016. O seu tamaño e situación (na ruta europea E576 e preto da autoestrada A3) convérteno no aeroporto máis importante da rexión histórica de Transilvania.
As Castiñeiras, Triabá, Castro de Rei
As Castiñeiras é un lugar da parroquia de Triabá no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
María del Pilar Nóvoa Carcacía
Traxectoria
No ano 2000 deu o salto de cámara e foi elixida como senadora nas Xerais dese ano, e ocupou a cadeira ata o ano 2004, en que deixou a política activa e se reincorporou ao seu traballo na atención ao proceso educativo na cidade de Ourense.
Chiconcuac
Chiconcuac é un concello do norte do Estado de México, no México. Limita coa municipalidade mexicana de Tezoyuca, Atenco e co Texcoco. A súa área é de 6.82 km², e a súa poboación era de 22,819 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Chiconcuac.
Cristina Pol García
Cristina Pol García, nada en Madrid o 24 de xullo de 1893 e finada na Coruña o 23 de setembro de 1976, foi unha mestra e inspectora de educación galega.
Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Pontevedra, obtendo o título de grao superior en 1911. Foi nomeada inspectora de Ensino Primario da provincia da Coruña en 1920. Co seu marido Manuel Díaz Rozas e outros crearon en 1932 a Sociedad Paidológica Gallega e tamén co marido fixeron estudos para seguir o desenvolvemento de xemelgos univitelinos da provincia da Coruña nos anos trinta. Militante do Partido Galeguista, foi secretaria do Seminario de Estudos Galegos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi separada do servizo e suspendida de emprego e soldo. Foi desterrada a Ávila co seu home. Rehabilitada, nos anos sesenta foi inspectora de ensino primario en Oviedo.
Vida persoal
Casou con Manuel Díaz Rozas.
Subutai
Subutai (en mongol clásico: Sübügätäi ou Sübü'ätäi; en Сүбэдэй; mongol moderno: Сүбээдэй, Sübedei; 速不台) nado en 1176 e finado en 1248, foi o principal estratego e tenente de Xenxis Kan e de Ögödei Khan. Axudou a Gengis Khan coas súas campañas militares en Mongolia, a China, Asia central e leste de Europa. Posteriormente, baixo Ögödei, dirixiu ás forzas mongois na súa máxima expansión cara a occidente e o centro de Europa.
Algúns historiadores afirman que Gengis Khan, receloso do incremento do seu poder, solicitou o seu regreso á capital do Imperio Mongol. Isto queda en dúbida polo feito de que Subutai estivo a mandar continuamente os exércitos mongois en campañas a partir da época do mesmo Gengis Khan, até case o ano da súa morte en 1248. Tamén invadiu Crimea, o Rus de Kíiv, Bulgaria do Volga, Bohemia, Turquía, e Hungría con Batu Khan.
A Muíña
A Muíña é un lugar da provincia de Lugo dividido entre dous concellos: a metade pertence á parroquia de Retizós no concello de Baleira e a outra metade á parroquia de Milleirós no concello de Pol. Está situado a 13 km de Meira e a 12 de Cádavo, cos que se comunica a través da estrada LU-750. Segundo o IGE, en 2013 tiña 44 habitantes. Deles, 24 pertencían á parroquia de Retizós (14 homes e 10 mulleres), mentres que os 20 restantes pertencían á parroquia de Milleirós (10 homes e 10 mulleres).
A carón da Muíña atópase A Marronda, unha fraga con gran variedade de árbores e plantas. Antigamente celebrábanse as festas por San Pedro, aínda que hoxe xa non se fan.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Premio Nacional de Artes visuais
O Premio Nacional de Artes visuais foi un galardón outorgado pola Xunta de Galicia e concedido por un xurado de quince persoas de distintos ámbitos da cultura galega, como un dos dez Premios Nacionais da Cultura Galega.
Os premios concedeuse a creadores vivos que destacasen ese ano polo seu labor neste campo artístico da pintura, a escultura e as artes visuais en xeral, ou en recoñecemento a unha traxectoria. O premio convocouse unicamente en 2008, edición na que os galardoados recibiron 15.000 euros de premio.
Aínda que con vocación de continuidade, a mudanza de goberno producida en 2009 supuxo a interrupción da convocatoria. Ao creárense en 2010 os Premios da Cultura Galega definiuse como continuadora a categoría Premio Cultura Galega das Artes Plásticas, se ben referíase a obras físicas e virtuais.
Herodas
Herodas (en grego, Ἡρώδας) ou Herondas (o nome aparece deletreado de maneira distinta nos diferentes lugares nos que se menciona) foi un poeta grego e autor de pequenas escenas teatrais humorísticas en verso, escritas en época do imperio alexandrino no século -III.
Máis aló do seu mérito intrínseco, estas pezas son interesantes na historia da literatura grega por ser dun tipo novo que ilustra os métodos alexandrinos. Chámase a estes poemas «mimiambos» (en grego, «μιμίαμβοι»: «mimo-iámbicos»). Os mimos eran o produto dórico do Sur de Italia e Sicilia, e os máis famosos deles, dos que se di que Platón estudou a maneira de debuxar un personaxe, eran obra de Sofrón.
Tratábase de escenas da vida popular, escritas no idioma da xente, vigorosos con proverbios subidos de ton como se aprecian noutras reflexións desa rexión, en Petronio e no Pentamerón. Dous dos Idilios de Teócrito máis coñecidos e vitais, o segundo e o 15º, derivan dos mimos de Sofrón. O que fai alí Teócrito, Herodas, o seu contemporáneo, faino doutro xeito, moldeando antigo material cunha forma nova, a unha escala menor, baixo estritas condicións técnicas. O método é enteiramente alexandrino: Sofrón escribira nunha clase peculiar de prosa rítmica; Teócrito usa o hexámetro e o dialecto dórico, Herodas o iambo escazonte «coxo» (cun espondeo arrastrado ao final) e o vello dialecto xónico co que ese curioso metro estaba asociado. Isto, con todo, dificilmente vai máis aló da elección e forma das palabras; a estrutura das frases é nun ático trabado. Herodas non escribiu os seus mimiambos na koiné grega da súa época. Máis ben, afectou un estilo pintoresco que imitaba ao grego falado no século -VI (Cunningham 14)
Jaime Pérez Colemán
Jaime Pérez Colemán, nado en 1882 e finado en Ourense o 19 de decembro de 1964, foi un catedrático e político galego.
Herodas
Pero o metro rosmón e a linguaxe pintoresca axustábanse ao ton de vida cotiá que Herodas alega que pretende lograr; pois, así como Teócrito pode ser considerado idealista, Herodas é un realista decidido. Os seus personaxes falan en exclamacións vehementes e enfáticas quendas de palabra, con proverbios e frases feitas; e ocasionalmente, onde parece apropiado ao personaxe, coa expresión de máis crúa grosería. A escena do segundo e do cuarto ambiéntase en Cos, e os personaxes que falan en cada un non son nunca máis de tres.
Mimo I
No Mimo I a vella ama de cría, agora alcaiota profesional, visita a Metrique, cuxo esposo leva xa moito tempo lonxe, en Exipto, e trata de espertar o seu interese por un desexábel mozo, perdidamente namorado dela a primeira vista. Despois de escoitar todos os argumentos, Metrique rexeita con dignidade, pero consola á vella cun gran vaso de viño, representándose sempre esta obra ao estilo da señora Gamp, personaxe picaresco da novela Martin Chuzzlewit de Dickens.
Mimo II
É un monólogo no que un proxeneta se queixa ante un tribunal de que un rufián entrara no establecemento pola noite e tentara levar a unha das prostitutas. O vulgar canalla, a quen nada avergoña, remarcando que non ten ningunha evidencia que presentar, prosegue a súa perorata no estilo oratorio regular, apelando aos xuíces a que non sexan desmerecedores das súas glorias tradicionais. De feito, todo o discurso é burlesco en cada detalle da linguaxe ática xurídica; e neste caso existe material co que apreciar a excelencia da parodia.
Mimo III
Metrotimé, unha nai desesperada, trae ante o mestre Lamprisco ao seu traveso fillo, Cottalos, a quen nin ela nin o seu incapaz e ancián pai poden dominar. Nunha corrente volúbel de interminábeis frases ela narra as súas travesuras e roga ao mestre que o azoute. Ao neno pono sobre as costas doutro e azóutano; pero non parece que iso someta o seu espírito, e a nai recorre, despois de todo, ao vello.
Jaime Pérez Colemán
Traxectoria
Foi catedrático de Literatura dos Institutos de Ourense e Valencia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi o redactor, xunto con José Fernández Borrajo, da primeira folla de propaganda difundida polos rebeldes. Foi designado polos gobernadores civil e militar para acudir á Asemblea Anti-Comunista de Lisboa en agosto, e ingresou en Falange a mediados de decembro. Foi presidente da Deputación de Ourense do 11 de xullo de 1938 a outubro de 1939. Posteriormente foi Delegado de Educación Popular. Finou en Ourense o 19 de decembro de 1964.
Herodas
Mimo IV
É a visita de dúas pobres cunha ofrenda ao templo de Asclepio en Cos. Mentres se sacrifica o galo, elas á súa vez, como mulleres no Ion de Eurípides, admiran as obras de arte. O untuoso sancristán está admirabelmente pintado cun par de pinceladas.
Mimo V
Este achéganos a algúns feitos moi desagradábeis da vida da Antigüidade. Unha muller celosa acusa a un dos seus escravos, a quen ela fixo o seu favorito, de infidelidade; fai que o leven a dar 2.000 lategazos pola cidade; axiña que se perde de vista, chámao de novo para ser marcado «nun novo traballo». A única persoa agradábel da peza é a pequena doncela á que se permiten liberdades, quen co seu tacto suxire á súa señora unha escusa para pospor a execución da ameaza feita no medio dunha furia ingobernábel.
Mimo VI
Unha charla amigábel ou conversación privada entre dúas amigas. Metro chegou a casa de Koritto para lle preguntar onde adquirira ela o seu consolador, pero o diálogo é tan enxeñoso como o resto, con algúns toques deliciosos. O interese vese aquí atrapado por un tal Kerdon, quen fixo o consolador e que oculta o seu negocio aparentando ser un zapateiro. Tras adquirir a información que desexaba, Metro márchase para buscalo.
Mimo VII
Os mesmos Kerdon e Metro do mimo VI aparecen aquí, traendo Metro a algunhas amigas á zapatería de Kerdon (o seu nome, que significa «especulador», xa se fixo xenérico para o zapateiro como o típico representante do comercio polo miúdo) é un homiño calvo con labia, que se queixa dos malos tempos, quen engaiolar e persuade alternativamente. As alusións sexuais que se esperan despois da súa implicación no mimo VI son só postas en evidencia ao final, cando as amigas de Metro abandonaron a tenda.
Mimo VIII
Empeza co poeta espertando aos seus serventes para que escoiten o seu soño; pero só estamos no comezo, e os outros fragmentos son moi curtos. Dentro dos límites de 100 versos ou menor, Herodas preséntanos unha escena moi entretida e cos personaxes claramente definidos.
Discusión
Algúns destes mimiambos perfeccionáronse sen dúbida sobre a escena ática, onde a tendencia no século IV fora evolucionar gradualmente cara a tipos aceptados, non individuos, senón xeneralizacións dunha clase, unha arte na que Menandro era considerado o mestre.
Hi Fashion
Hi Fashion é un dúo estadounidense de electropop, formado por Jen DM e Rick Gradone. A música da banda mestura o estilo electrónico, o upbeat e cancións pop, moitas con letras cómicas e irónicas. DM e Gradone son orixinarios de Nova York, mais ambos agora residen nos Ánxeles. Hi fashion produciu dous EPs e o seu debut foi “Sprechen Sie Hi Fashion?”.
Gradone e DM coñecéronse nun bar homosexual na cidade de Nova York onde Gradone flirteou con DM, pensando era un home. Despois disto, DM convidou a Gradone a un concerto solidario, onde actuaba. Escoitando a DM cantar, Gradone propuxo a DM que formasen unha banda xuntos, o cal rexeitou. Gradone envioulle entón tres proxectos para que as escoitase e preguntoulle outra vez se traballaría con el. Finalmente, así foi como se formou Hi-Fashion.
Orixinalmente, o dúo nomeouse “Hi-Fashion 5.99$” e máis tarde mudouno a “Hi-Fashion 9.99$” para finalmente eliminar o prezo, chamándose soamente “Hi-Fashion”.
O seu primeiro sinxelo, “Amazing” ("Incrible"), foi publicado en xullo de 2010, e o seu EP de debut “Sprechen Sie Hi Fashion?”, un ano máis tarde, en xullo de 2011. Despois disto, a banda comezou a publicar numerosos sinxelos en iTunes e videoclips en YouTube.
Un segundo EP foi presentado en abril de 2013, "You Are Gorgeous". A banda recadou fondos para producir o álbum mediante Kickstarter, onde obtiveron 25 000 dólares. O álbum foi publicado en xullo daquel ano.
O estilo da banda é máis chamativo nos seus videoclips, demostrando un pródigo e rechamante estilo de moda, tamén fortemente reflectido nas súas actuacións en directo. A banda adoita deseñar a súa propia roupa.
Boredoms
Boredoms é unha banda de rock experimental xaponesa procedente de Osaka formada no ano 1986. O seu estilo acostuma a considerarse noise rock, ou ás veces Japanoise, aínda que os seus traballos máis recentes contan con minimalismo repetitivo, música ambient e percusións tribais.
Hi Fashion
Na cultura popular
O primeiro sinxelo, "Amazing", foi presentado na sexta temporada do programa RuPaul's Drag Race. Foi publicado o 9 de decembro de 2013 e apareceu no filme The DUFF (2015). "Lighthouse" foi presentado no filme, G.B.F. (2014).
Juan Carlos Sánchez
Juan Carlos Sánchez, nado en Vila Guillermina, (provincia de Santa Fe) o 25 de setembro de 1919 e finado en Rosario o 10 de abril de 1972, foi un militar arxentino, asasinado por unha acción conxunta das organizacións guerrilleiras Ejército Revolucionario del Pueblo (ERP) e Fuerzas Armadas Revolucionarias (FAR), durante o goberno militar dirixido polo xeneral Alejandro Agustín Lanusse.
Boredoms
Formación e primeiros anos
Boredoms formouna a comezos de 1986 Yamantaka Eye, que nese momento era o líder da famosa e controvertida banda Hanatarash, localmente coñecida polos seus concertos extremadamente perigosos onde destrozaban completamente o escenario sen ter en conta a seguridade do público. As insanas trasnadas de Hanatarash posteriormente serían moi influentes na primeira encarnación de Boredoms, formada polos membros que quedaban dun grupo que Eye creou co batería de Hanatarash Ikuo Taketani, ademais do guitarista Tabata Mitsuru (coñecido como Tabata Mara), o baixista Hosoi Hisato, e o vocalista Makki Sasarato, chamado "Acid Makki & Combi and Zombie". O son da banda caracterizouse por violentas e ruidosas "malleiras" punk rock/No Wave. Gravaron un sinxelo, "U.S.A.", para unha cinta recompilatoria, e pouco despois da edición do seu primeiro tema Taketani foi substituído na batería por Yoshikawa Toyohito, un amigo de Eye. A banda cambiou oficialmente o seu nome para o de Boredoms despois de que Hira substituíse a Hosoi no baixo, e Sasarato deixase o grupo debido a diferenzas creativas. O nome da banda vén do tema de Buzzcocks "Boredom".
Juan Carlos Sánchez
Biografía
Juan Carlos Sánchez ingresou ao Colexio Militar da Nación en 1937, ingresando como Subtenente de Infantería en 1940. Ingresou na Escola Superior de Guerra como oficial de Estado Maior en 1953. En 1961-1962 foi agregado militar na embaixada arxentina en Italia.
Boredoms
Formación e primeiros anos
Coa banda finalmente chegando a un certo nivel de estabilidade, Eye e Tabata gravaron o seu primeiro EP oficial, Anal by Anal, a mediados de 1986. A comezos de 1987 Tabata deixou o grupo para posteriormente unirse a Zeni Geva, sendo substituído por Seiichi Yamamoto como guitarrista. En marzo de 1988 a banda publicou o seu primeiro álbum, Osorezan no Stooges Kyo. Debido ao descontento con Yoshikawa na batería, pedíronlle a Yoshimi P-We, do proxecto de Eye relacionado con Hanatarash UFO or Die, unirse como batería, sendo a primeira muller en formar parte de Boredoms. Yoshikawa pasaría a actuar como percusionista. Pouco despois do cambio Yoshikawa deixaría a banda, ocupando o seu lugar Chew Hasegawa (agora na banda de funeral doom Corrupted) e posteriormente Kazuya Nishimura. O son deste período estivo marcado por un punk cru e disonante extensamente editado por Eye no estudio, citando a Sonic Youth e Funkadelic como influencias. Este estilo foi visto por algúns como "inutilmente abrasivo" sen ningún motivo subxacente, facendo Boredoms música absolutamente nihilista, segundo algúns críticos; porén, a estrañeza do disco incrementou a popularidade da banda no underground musical.
Juan Carlos Sánchez
Biografía
En 1972 era comandante do II Corpo do Exército. Desde o 28 de xuño de 1966 coa ditadura da Revolución Arxentina, de iure non existían Forzas Armadas e de Seguridade, só "bandas de irregulares".
A súa morte
Juan Carlos Sánchez foi emboscado no cruzamento das rúas Córdoba e Alvear no centro da cidade de Rosario, recibindo dous disparos de FAL e PAM que lle causaron a morte instantánea. No atentado morreu tamén Elcira Cucco de Araya, que atendía un quiosco de diarios e revistas na esquina de Alvear e Córdoba.
Boredoms
Crecente popularidade
En 1988 e 1989, Eye atopouse trabando amizade con Sonic Youth e traballando extensamente co proxecto de John Zorn Naked City, servindo como vocalista convidado. Despois da edición do álbum de Boredoms Soul Discharge nos Estados Unidos, a banda foi capaz de valerse da súa crecente popularidade para asinar contratos de longa duración con Warner Bros. Records no Xapón e a súa subsidiaria Reprise Records nos Estados Unidos. Co lanzamento do aclamado Pop Tatari, xeralmente visto como un dos álbums máis estraños editados por un gran selo, Boredoms comezou a xirar con Sonic Youth en 1992, realizou con Nirvana oito concertos consecutivos entre outubro e novembro de 1993, e tamén tocou con Brutal Truth ese mesmo ano. Durante este período Steve Albini pediulle á banda gravar un tema para un recompilatorio que estaba preparando. Pouco despois Eye volveu colaborar con John Zorn nun EP baixo o nome de Mystic Fugu Orchestra, que foi o primeiro traballo editado no selo de Zorn, Tzadik Records. miniatura|200px|Yamataka Eye No ano seguinte, na cima da súa popularidade nos Estados Unidos, pedíronlle á banda tocar no escenario principal da xira Lollapalooza de 1994 para promocionar o álbum Chocolate Synthesizer, que acababa de ser lanzado no país. O disco foi moi exitoso para unha banda experimental e posteriormente foi considerado un dos mellores álbums dos 90 pola revista Alternative Press. Yoshikawa uniuse á banda por segunda vez os primeiros meses de 1994 para tocar en Pop Tatari, compartindo as voces con Eye, pero marcharía novamente ese mesmo ano sendo substituído na percusión por EDA, que fora presentado ao grupo polo baixista de Pavement Mark Ibold. Boredoms foi eliminado do equipo de Reprise, distribuíndo Birdman Records o seu EP Super Roots nese período.
No tempo do EP de 1998 Super Go!!!!! e o álbum Super æ, a banda comezou a romper bruscamente co seu son anterior, introducindo moitos elementos da música electrónica e minuciosas construcións de rock psicodélico na súa música. As analoxías percibidas coa música de Can foron comúns nese período. Descrito como un "tumultuoso espazo lameado", Super æ foi a miúdo comparado cos elementos definitorios do krautrock dos 70. Pouco despois do seu lanzamento inicial no Xapón, Super æ atopouse cunha considerable aclamación da prensa musical internacional, recoñecéndoo como un artefacto de música de vangarda moderno e unha obra mestra do progresivo. Super æ foi considerado un dos mellores álbum dos anos 90 pola publicación Pitchfork Media.
En 1999 a banda publicou Vision Creation Newsun no Xapón. Nel pode verse unha nova evolución no seu son, combinando os temas envolventes de space rock do seu EP Super Roots e de Super æ cunha inspiración moito máis primal e primitiva. O disco conta con paisaxes sonoras psicodélicas e "sintetizadores cósmicos", complexas percusións tribais, "catárticas celebracións de noise", e o estilo único de Eye coa electrónica e os xiradiscos. O álbum adoita a considerarse o mellor da banda e foi descrito polos críticos como unha mestura da "máníaca e rápida forma de punk rock desmenuzada" dos seus primeiros traballos cun novo son que é "igual de intenso e emocionante, pero máis fermoso e rico".
Tras a súa edición, Eye supervisou unha serie de álbums de remesturas do catálogo Boredoms por DJs convidados. Despois de que o último destes discos fose publicado no ano 2000, Rebore, vol. 0 do propio Eye, Boredoms semellou desaparecer durante uns anos ao non editar nada ou realizar concertos, mentres os seus membros participaban noutros proxectos e bandas.
Actividades posteriores
Comezaron a circular rumores sobre a separación da banda, pero un pequeno conxunto que se fixo chamar V∞redoms apareceu en 2003. A formación do grupo cambiara considerablemente ao seu regreso, converténdose nunha banda máis pequena con Yamantaka Eye nas voces, Izumi Kiyoshi nos sintetizadores, e Yoshimi P-We, Nishimura, e EDA tocando batería e percusións.
A pesar dos cambios a música do grupo aínda xiraba ao redor dos patróns de percusións tribais escoitados en Vision Creation Newsun. A banda asino con Vice Records para os seus lanzamentos nos Estados Unidos dende que foi botado de Reprise. Todas as edición de Super Roots foron relanzadas por Vice a principios de 2007 (coa excepción de Super Roots 2). A finais de 2004 Boredoms publicou o seu primeiro álbum como grupo en catro anos, Seadrum/House of Sun, a meirande parte del gravado antes do breve hiato. Este lanzamento tamén marcou o cambio dende a discográfica WEA Japan ao máis pequeno selo xaponés Commmons. O novo disco non foi tan celebrado como os anteriores traballos, aínda que si tivo en xeral recensións positivas e sacando unha puntuación dun 73% en Metacritic. Tras esta edición EDA deixou o grupo e foi substituído por Yojiro Tatekawa.
A comezos de 2007 Boredoms pubicou Super Roots 9, o primeiro traballo da serie Super Roots dende 1999 e a súa priemira grande edición dende Seadrum/House of Sun. Gravouse durante un concerto na noiteboa de 2004, sendo o seu terceiro álbum ao vivo. Con Super Roots 9 os lanzamentos fóra do Xapón pasaron a mans do delo estadounidense Thrill Jockey. Posteriormente, no mes de abril, o grupo (como V∞redoms) realizou tres concertos con Sonic Youth no Xapón.
A banda publicou un DVD/CD en directo chamado Live at Sunflancisco en decembro de 2007 seguido polo sinxelo de reesturas "Voaltz / Relerer" en agosto de 2008, mentres que Eye e Yoshimi lanzaron novos discos propios ese ano. Durante a xira polos Estados Unidos de 2008 con Iron & Wine, Eye usou unha nova guitarra de sete mastros chamada "Sevener" ou "Sevena". O 28 de xaneiro de 2009 a banda publicaría un novo EP para a serie Super Roots, o ''Super Roots 10.
Nina Berberova
Nina Nikolaevna Berberova (en Нина Николаевна Берберовa), nada en San Petersburgo o 8 de agosto, ou o 26 de xullo segundo o calendario xuliano, de 1901 e finada en Filadelfia o 26 de setembro de 1993, foi unha escritora rusa que, entre outras cousas, é famosa por narrar a vida dos exiliados rusos en París.
Traxectoria
Filla única de Nikolai Ivanovi Berberov, funcionario do Ministerio de Finanzas e de Natalja Ivanovna Karaulova, a súa historia como escritora comeza en Berlín, máis tarde en París e logo en Estados Unidos como describe na súa autobiografía "Kursiv moi", (Курсив мой, en galego A cursiva é miña) publicada en 1957.
Morreu o 27 de setembro de 1993 por complicacións despois dunha caída.
Denethor II
Denethor II é un personaxe ficticio que aparece na novela O Señor dos Aneis de J. R. R. Tolkien. Foi o vixésimo sexto e derradeiro Mordomo Rexente de Gondor. Denethor era un home de aire máis señorial que ningún dos seus antergos mordomos. Escoitaba os consellos e logo facía o que lle parecía. Por unha rara casualidade, o sangue de Númenor corría case puro polas súas veas e tiña a antiga habilidade de ler nas mentes e os corazóns dos seus interlocutores.
Historia
Sucedeu ó seu pai Ecthelion II trala súa morte no ano 2984 da T. E.. No ano 2976 T. E. Denethor casou con Finduilas de Dol Amroth (2950 - 2988 T. E.), filla do Príncipe Adrahil. Tiveron dous fillos: Boromir (2978 - 26 de febreiro de 3019 T. E.) e Faramir (n. 2983 T. E.). Finduilas languideceu lentamente en Minas Tirith, lonxe do mar e aterrada pola permanente Sombra do leste, e morreu nova. A súa morte volveu aínda máis sombrío e taciturno a Denethor.
Denethor (2930 - 3019 T. E.) empregou a Palantír de Minas Tirith para vixiar as forzas de Sauron. Os esforzos por controlar a Palantir e loitar contra a mente de Sauron avellentárono antes de tempo e o coñecemento do poder abafador de Sauron deprimiuno grandemente. Sauron utilizou a Palantir para infiltrarse en Minas Tirith, arrastrando a Denethor cara á desesperación.
A morte de Boromir, o seu primoxénito e fillo favorito, e o sitio de Minas Tirith, a capital do reino, acabaron por volvelo tolo. Ordenou ós seus homes que o queimaran vivo nunha pira funeraria xunto ó seu fillo agonizante Faramir (que el cría xa morto), pois segundo el xa non había salvación posible para os Homes do Oeste. Porén, Faramir puido ser rescatado grazas á rápida acción de Peregrin Tuc e Beregond. Denethor en troques non puido ser disuadido e morreu entre as chamas, apertando a Palantír contra si.
Trala súa morte, foi sucedido como Mordomo de Gondor por Faramir.
Adaptacións
miniatura|dereita|Noble no 2010. No filme de Peter Jackson The Lord of the Rings: The Return of the King, Denethor foi interpretado polo actor John Noble. Nel, Denethor aparece como un home completamente irracional, e ata cruel, enviando ó seu único fillo con vida, Faramir, a unha misión suicida para capturar a cidade de Osgiliath, e rexeita acender as almenaras de axuda para chamar ós seus aliados de Rohan. No libro, o perigo das súas accións contén certa lóxica.
Lingua taa
A lingua taa, tamén coñecida como lingua !Xóõ, é unha lingua khoisa notable pola súa gran cantidade de fonemas, quizais a que máis ten no mundo. A maioría dos falantes viven en Botswana, pero uns poucos centos tamén viven en Namibia. O pobo chámase a si mesmo ǃXoon (pl. ǃXooŋake) ou ʼNǀohan (pl. Nǀumde), dependendo do dialecto que falen.
Taa é a palabra para 'ser humano'; o nome local da lingua é Taa ǂaan, que provén de ǂaan 'lingua'. ǃXoon (!Xóõ) é etónimo empregado nas zonas limítrofes cos falantes de taa, pero non é empregado polos propios taa entre eles. A maioría dos falantes de taa son da etnia ǃXoon (plural ǃXooŋake) ou 'Nǀohan (plural Nǀumde).
Currelos, Reádegos, Vilamarín
Currelos é un lugar da parroquia de Reádegos, no concello ourensán de Vilamarín, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2016 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Toxicidade do monóxido de carbono
Características
É igual de pesado có aire e pode filtrarse a través de estruturas sólidas como muros ou paredes. É moi soluble en auga e en alcois, e como a súa densidade é menor á do aire, xeralmente atoparase na parte superior do ambiente.
Epidemioloxía
Nos anos 50, a intoxicación por CO era o medio de suicidio máis utilizado. Ademais usábase o gas cidade, que contiña ata un 20% de CO, polo que a exposición continuada presentaba un risco importante de toxicidade. Máis tarde, na década dos 70 substituíuse por gas natural, que xa non presentaba este perigo.
O monóxido de carbono é o principal compoñente tóxico do fume nos incendios, polo que na actualidade é a causa máis frecuente de morte nestes, sendo responsable de entre 3.000 e 4000 mortes ó ano nos EUA. As intoxicacións por CO prodúcense principalmente en inverno debido á exposición a braseiros e calefaccións.
CO e tabaquismo
A concentración no fume de cigarros aproxímase ás 400ppm (0,04 %), ou o equivalente a 8 veces o límite de exposición permitido pola Administración de Seguridade de Saúde Ocupacional (OSHA-USA). Os niveis de CO na hemoglobina (carboxihemoglobina; abreviado COHb) xeralmente van do 3 % ó 8 % entre os fumadores, e poden exceder o 15 % nos intensivos; comparado co 0,5 % en adultos non-fumadores en ausencia dunha exposición ambiental, e 1 % cunha exposición ambiental típica.
Mecanismo de acción
A formación de oxihemoglobina (Hb.Fe.O2) como de carboxihemoglobina (Hb.Fe.CO) son reaccións reversibles e dependen principalmente da presión parcial dos gases e do pH sanguíneo, aínda que outros factores como a temperatura e a concentración iónica teñen tamén incidencia.
A toxicidade do monóxido de carbono maniféstase non só da interferencia na achega de osíxeno polo sangue senón que tamén exerce efecto directo ao unirse aos citocromos celulares como os presentes nas encimas respiratorias e a mioglobina. Esta interferencia débese á competición polos lugares activos que conteñen Fe ou Cu. Así diminúe o transporte de osíxeno ao músculo cardíaco e aos músculos das extremidades e se produce un desprazamento da curva de disociación da hemoglobina cara á esquerda. Deste xeito, existe dano por reperfusión e ocorre unha peroxidación lipídica (degradación de ácidos graxos insaturados) a nivel dos tecidos. Os tecidos máis sensibles aos efectos tóxicos do CO son aqueles cunhas maiores necesidades metabólicas (o SNC e mais o miocardio).
Cinética
Durante o catabolismo normal da hemoglobina prodúcese CO. En situación de repouso, a carboxihemoglobina é do 0,4 ó 0,7%, que pode subir ao 2% no medio urbano, e en fumadores pode chegar ao 6% e mesmo a máis. A cantidade de gas absorbido depende da ventilación por minuto, da duración da exposición e da concentración de CO no ambiente. Entre un 10-15% únese ás proteínas (incluíndo a mioglobina e a citocromo-c-oxidase). Menos do 1% áchase disolto no plasma. É eliminado principalmente polos pulmóns e ten unha vida media de 4 horas. As mulleres embarazadas e os seus bebés, os nenos pequenos, as persoas maiores e as que sofren de anemia, problemas do corazón ou respiratorios poden ser moito máis sensibles.
Dose tóxica
No ambiente, a dose tóxica é de 50ppm (partes por millón) durante un tempo máximo de 8 horas (LTE ). Máis de 4000ppm producen a morte nun adulto nunha hora. Considérase perigoso para a saúde emisións de máis de 1500ppm. En España, a compañía de gas precinta un quentador que teña unha emisión, por mala combustión, por riba desta cifra.
As concentracións letais de CO poden alcanzarse dentro dos 10 minutos se a vítima se atopa confinada nun espazo pechado. A súa toxicidade tamén pode ocorrer en espazos semipechados ou habitacións adxacentes a garaxes. As variables máis importantes a considerar dentro da toxicidade son a concentración no ambiente, o ritmo cardíaco e o tamaño do individuo.
Manifestacións clínicas
As manifestacións clínicas, en orde decrecente de frecuencia, son cefaleas, mareos, vertixe, debilidade muscular, confusión e dificultade de concentración, sensación de afogo, alteracións na visión, opresión torácica, perda da conciencia, dor abdominal e mioclonías.
En función da taxa de COHb: A perda da conciencia, idade avanzada, exposición prolongada, acidose metabólica manifesta son os factores de risco das secuelas neurolóxicas. Existen dúas síndromes neurolóxicas que se observan coa mesma incidencia: a síndrome neurolóxica persistente e a síndrome neurolóxica tardía (SNT). Nesta última é moi típico un período de lucidez entre as manifestacións da intoxicación aguda e a posterior afectación do sistema nervioso central.
As manifestacións poden ser dramáticas e levar a unha discapacidade. Entre os máis comúns están a depresión, perda de memoria, a demencia, a síndrome de Parkinson, convulsións e cegueira. O SNT obsérvase nun 3-40% das vítimas da intoxicación por monóxido aguda. O prognóstico é moi variable. Obsérvase en xeral un 13% de trastornos neuropsiquiátricos severos, un 30% da deterioración da personalidade e un 40% de alteracións da memoria.
Un dos trazos característicos da intoxicación por monóxido de carbono para o cerebro é o edema cerebral. A fisiopatoloxía da aparición do edema cerebral ten a seguinte orixe: a inhalación de monóxido de carbono produce hipoxia pola redución do transporte de O2 debido á formación da carboxihemoglobina. A hipoxia produce acidose coa exacerbación da permeabilidade vascular e aumento do hematocrito, coa formación do edema cerebral, e ao mesmo tempo a hipoxia produce alteracións do miocardio, cerrando un círculo vicioso de insuficiencia cardíaca, conxestión venosa, edema pulmonar, que á súa vez agravan a hipoxia existente. O edema cerebral pode producir un dano irreversible coa atrofia cerebral posterior o pode ser reversible, cando o paciente mellora.
Secuelas
Preséntanas o 1,9% do total dos intoxicados por CO. Poden desenvolverse tras exposicións severas a CO dunha forma insidiosa a partir de fontes non recoñecidas tanto no medio doméstico coma no laboral. Caracterízanse por desorientación, alteración da personalidade, alteración da visión, agnosia, apraxia, e parkinsonismo. A necrose do núcleo pálido bilateral é unha secuela ben recoñecida que se pode observar na TC cranial e na RNM. Tamén se producen lesións en ganglios basais, na substancia gris e branca que dan lugar á síndrome tardía.
Prevención
Moitas intoxicacións por monóxido de carbono ocorren nos meses de inverno cando se utilizan fornos, chemineas de gas e quentadores portátiles e as fiestras están pechadas. É recomendable revisar calquera tipo de quentador ou gasodoméstico regularmente para garantir que o seu uso sexa seguro.
Prognóstico
A intoxicación con CO pode causa-la morte, e para os que se repoñen a recuperación é lenta. O prognóstico da persoa depende da duración da exposición ao monóxido. Igualmente, pódese presentar dano cerebral permanente. Se o paciente presenta síntomas de deterioración da capacidade mental despois de dúas semanas, a probabilidade de recuperarse completamente non é moita. A deterioración da capacidade mental pode reaparecer nas primeiras dúas semanas en aquelas persoas que fosen asintomáticas durante un tempo curto.
Diagnóstico
miniatura|Medidor da saturación da [[Carboxihemoglobina (SpCO%). Nota: Este non é o mesmo que un oxímetro de pulso (SpO2%), mais algúns modelos (como este) miden tanto a saturación de oxíxeno como de monóxido de carbono.]] O médico medirá e vixiará os signos vitais do paciente, incluíndo a temperatura, o pulso, a frecuencia respiratoria e a presión arterial. O paciente pode recibir:
Toma de mostra
A recolección da mostra de sangue debe ser obtida por punción venosa con anticoagulante (heparina) evitando a formación de burbullas ou a entrada de aire na xeringa. Se recomenda obter sangue do corazón ou das veas grosas como a femoral. O recipiente a utilizar para a conservación da mostra debe estar escrupulosamente limpo, seco e pechado en forma hermética.
Indicacións xerais e procedementos
Determinar, mediante cooxímetros ou espectrofotómetro, niveis de carboxihemoglobina. As mostras de sangue venosa son adecuadas para medilos niveis de carboxihemoglobina. Os gases arteriais permiten identificar a acidose metabólica polo aumento do ácido láctico. A TC cranial non é útil (aínda que si para descartar patoloxía asociada). A pulsioximetría* non distingue entre carboxihemoglobina e oxihemoglobina.
O pulsioxímetro mide a saturación de osíxeno nos tecidos, ten un transdutor con dúas pezas, un emisor de luz e un fotodetector, xeralmente en forma de pinza e que adoita colocarse no dedo, despois se espera recibila información na pantalla: a saturación de osíxeno, frecuencia cardíaca e curva do pulso. A correlación entre a saturación de osíxeno e a PaO2 ven determinada pola curva de disociación da oxihemoglobina.
Interpretación clínica
A pulsioximetría mide a saturación de osíxeno no sangue, pero non mide a presión de osíxeno (PaO2), a presión de dióxido de carbono (PaCO2) ou o pH. Por tanto, non substitúe á gasometría na valoración completa dos enfermos respiratorios. Porén supera á gasometría en rapidez e na monitorización destes enfermos. Os aparatos dispoñibles na actualidade son moi fiables para valores entre o 80 e o 100%, pero a súa fiabilidade diminúe por debaixo destas cifras.
Existe un valor crítico: PaO2 60 mm de Hg que correspóndese cunha saturación do 90%, por debaixo da cal, pequenas diminucións da PaO2 ocasionan desaturacións importantes. Polo contrario, por encima do 95%, grandes aumentos da PaO2 non supoñen incrementos significativos da saturación do osíxeno.
O punto crítico que debe dar o sinal de alarma é o de saturacións inferiores ao 95% (inferiores ao 90 ou 92% ) cando existe patoloxía pulmonar crónica previa) estes pacientes deben recibir tratamento inmediato.
Limitacións e causas de error
Os aparatos actuais son moi fiables cando o paciente presenta saturacións superiores ao 80%. As situacións que poden dar lugar a lecturas erróneas son:
Vantaxes respecto á gasometría: Desvantaxes fronte á gasometría.