cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centenario dos Montreal Canadiens
miniatura|270x270px|Os Canadiens fronte aos Bruins durante a tempada do seu centenario. Pode verse o logo do centenario no círculo central do Centre Bell. O Centenario dos Montreal Canadiens foi celebrado polo equipo de hóckey sobre ex dos Montreal Canadiens durante as tempadas 2008-09 e 2009-10, conmemorando o 100 aniversario do equipo máis laureado da National Hockey League. O 57º All-Star Game da NHL foi xogado no Centre Bell de Montreal, Quebec (Canadá) como parte das celebrations, así como o draft de 2009, que se celebrou no mesmo escenario no mes de xuño.
O 5 de abril de 2008, o logo do All-Star Game de 2009 foi desvelado en Montreal.
Cerimonias de retirada de dorsais
Como parte das celebracións do centenario doequipo, os Canadiens retiraron os seguintes dorsais do equipo:
Eventos e iniciativas do centenario
O 24 de setembro de 2008, os Canadiens ofreceron unha rolda de prensa para anunciar todos os eventos que a franquía levaría a cabo:
A noite da estrea, a organización dos Canadiens deu a coñecer o Ring of Honour no Centre Bell, que consiste nunha exposición de todas as personalidades dos Montreal Canadiens que formaban parte daquela do Hockey Hall of Fame, e que está situada nas paredes traseiras da cuberta superior do pavillón. O 4 de decembro de 2009, os Montreal Canadiens xogaron un "centennial game" no seu 100 aniversario da súa introdución como club de hóckey profesional. Xogaron contra os Boston Bruins e gañaron por un marcador de 5-1. Michael Cammalleri anotou o seu segundo hat-trick da tempada esa noite para os Canadiens.
Illa do Almirantado
A Illa do Almirantado, (Admiralty Island en inglés e Kootznoowoo en tinglit) forma parte do arquipélago de Alexander no sueste de Alasca, Estados Unidos, a 57°44' N 134°20' O. Ten 4264´1 km² con 145 km longo por 56 de largo, a maior parte do seu territorio é un parque nacional creado en 1978. Angoon é o único asentamento da illa, conta con 572 habitantes. A illa do Almirantado é o territorio tradicional do grupo tinglit dos Kootznoowoo, arredor de 1700 entraron en contacto cos cazadores de peles rusos e ingleses no ano 1794 o capitán George Vancouver deulle o actual nome.
A illa ten a máis grande concentración de osos pardos do mundo (arredor de 1600), superando en número aos residentes humanos do Almirantado case tres a un. A zona de observación do oso pardo de Pack Creek ofrece aos visitantes a oportunidade de observar osos pardos no seu hábitat natural mentres pescan salmón e interactúan entre eles durante os meses de verán. Requírense permisos para todos os visitantes a Pack Creek; Poden obterse a través do Servizo Forestal.
330 px|dereita|Mapa da illa
Xosé Feixó Cid
Xosé G. Feixó Cid, nado en Baiona en 1957, é un filólogo galego.
Traxectoria
Exerceu como profesor de lingua e literatura galegas no ensino secundario e despois traballou como profesor de linguas oficiais na Universidade Popular de Vigo. Filólogo especializado en lexicografía, ten publicados numerosos traballos na materia, entre os que destacan diversos dicionarios, así como varias publicacións sobre lingua, en especial dedicadas á ortografía, ao estilo e á práctica gramatical. É tamén colaborador na crítica xornalística, especialmente no Faro de Vigo.
Eudora Welty
Eudora Alice Welty, nada en Jackson (Mississippi) o 13 de abril de 1909 e finada na mesma cidade o 23 de xullo de 2001, foi unha escritora estadounidense que escribiu novelas e contos sobre o Sur dos Estados Unidos. Welty gañou o Premio Pulitzer en 1973 pola súa novela The Optimist's Daughter. Así mesmo, foi galardoada coa Medalla Presidencial da Liberdade en 1980. O seu fogar en Jackson foi designado como un Fito Histórico Nacional e está aberto ao público como un museo.
Traxectoria
Welty naceu en Jackson, filla de Chestina e Christian Welty, unha mestra e un executivo de seguros respectivamente. Eudora tivo dous irmáns, Edward e Walter.
Estudou no Mississippi State College for Women e posteriormente asistiu á Universidade de Wisconsin-Madison e a Columbia Business School na Universidade de Columbia. Mentres estaba na Universidade de Columbia, foi a capitá do equipo feminino de polo e frecuentaba o café de Romany Marie durante os anos 1930.
Viviu a maior parte da súa vida na veciñanza de Belhaven en Jackson, nunha casa que os seus pais construíran en 1925. Posteriormente, doou a casa ao Departamento de Historia e Arquivos de Mississippi. A casa foi preservada e convertida en museo tras ser declarada un Fito Histórico Nacional.
Durante os anos trinta, Welty traballou como publicista para a Works Progress Administration, un traballo que a fixo viaxar por todo Mississippi. Welty aproveitaba o seu tempo para tomar fotografía s, especialmente as que manifestaban os efectos da Gran Depresión. Por entón, tratou de expor as súas fotografías. Publicáronse varias coleccións das súas fotografías, incluíndo One Time, One Place (1971) e Photographs (1989).
A partir da década de 1950 abandonou a fotografía e dedicouse completamente a escribir. Xa o seu primeiro conto, "Death of a Traveling Salesman", foi publicado en 1936. O seu traballo chamou a atención da escritora Katherine Anne Porter, quen se converteu na súa mentora e escribiu o prefacio para o seu primeiro libro de contos, A Curtain of Green (1941). O libro converteu a Welty nunha das novas figuras literarias estadounidenses.
A súa novela The Optimist's Daughter gañou o Premio Pulitzer á Novela en 1973. Así mesmo, en 1992, recibiu o Rea Award for the Short Story polas súas contribucións aos contos estadounidenses.
Welty era membro da Fellowship of Southern Writers, fundada en 1987. Tamén ensinou composición creativa en diversos obradoiros e universidades.
Honras
miniatura|Tumba de Welty no Greenwood Cemetery de Jackson, Mississippi
Currywurst
miniaturadaimagem|dereita O currywurst é unha especialidade de comida rápida típica de Alemaña. A Currywurst é unha salchicha alemá cocida (Brühwurst) ou asada á grella (Bratwurst).
Presentación
A maioría das veces sérvese cortada e acompañada de salsa kétchup ou salsa de tomate e curry en po. O acompañamento desta salchicha adoita ser un boliño de pan típico alemán (Brötchen ou Semel) ou unhas simples patacas fritidas. Trátase dunha salchicha moi popular, con presenza en todos os länder de Alemaña nos postos de comida na rúa (Imbiss), e nos mercados e as feiras. Neste tipo de postos é habitual que se sirva todo xunto en bandexas de cartón branco cunha sorte de garfo de plástico, óptimo para ir comendo pola rúa. Nestes postos adoita haber depósitos con salsa de tomate ou kétchup para que cada quen poida engadir el mesmo a cantidade que desexe.
Elemento popular da cultura alemá
É un elemento tan popular na vida de acotío alemá que é un dos actos habituais nas campañas electorais que os candidatos asistan a tomar unha Currywurst como calquera outro alemán. Ademais Currywurst é unha entrada presente en todas as guías de turismo sobre Alemaña como óptima, e barata, solución en caso de ter fame fóra do lugar de aloxamento.
Intelligentsia
A intelligentsia (do latín: ) é unha clase social formada por persoas involucradas en complexas actividades intelectuais e creativas orientadas ao desenvolvemento e a diseminación da cultura, incluíndo intelectuais e grupos sociais próximos a eles. O termo foi tomado ou ben do ruso, unha transliteración de ("intelliguéntsiya") ou ben do polaco. Os dous derivaron en principio da palabra francesa "intelligence". Ao comezo, o termo aplicouse no contexto de Polonia, Rusia e máis tarde, á Unión Soviética, e tivo un significado máis estreito baseado na autodefinición dunha certa categoría de intelectuais.
Currywurst
Historia
A invención desta receita é obra de Herta Heuwer, que o 4 de setembro de 1949 (data actualmente en disputa) no seu posto ambulante da esquina de Kaiser-Friedrich-Straße no barrio de Charlottenburg de Berlín estaba a fritir salchichas cunha salsa de tomate, po de curry, e salsa Worcestershire, así coma outros condimentos. En 1959, esta cociñeira rexistrou como marca a súa salsa e a denominou Chillup. Malia a que tivo boas ofertas pola receita nunca a vendeu e a empresa que dirixiu chegou mesmo a ter 20 empregados en nómina. Desde 2003 pódese topar unha placa conmemorativa en honor a Herta Heuwers como descubridora da Currywurs.
Intelligentsia
Historia do concepto
A noción dunha elite intelectual como un estrato social distinguido ten orixes afastadas na historia. Por exemplo, os reis filósofos e os gardiáns da República de Platón e os monxes da Europa Medieval, quen agora son vistos como custodios da historia e a cultura.
Currywurst
Historia
En 1993 iniciou polémica cando o escritor Uwe Timm publicou a novela Die Entdeckung der Currywurst (‘O descubrimento da Currywurst’), en que se lle atribuía a honra de descubrir esta salchicha a Lena Brücker nun Imbiss do mercado de Hamburgo (Großneumarkt) no ano 1947. A polémica está servida posto que non existen documentos que confirmen ou descarten as súas afirmacións. Porén, pode verse tamén unha placa conmemorativa nas rúas da cidade homenaxeando a Lena Brücker no Großneumarkt.
Intelligentsia
Historia do concepto
O primeiro uso do termo "intelligentsia" (en ruso: интеллигенция) parece ocorrer no Imperio Ruso na primeira metade do século XIX. Por exemplo, a palabra aparece casualmente nos diarios de Vasily Zhukovsky, datados en 1836. En Polonia, ou máis precisamente Gran Polonia (que era entón parte de Prusia) o termo foi popularizado nun sentido máis próximo ao presente polo filósofo polaco Karol Libelt, e o seu uso estendeuse na ciencia polaca logo da publicación da súa "O miłości ojczyzny" (Sobre o amor á patria) en 1844, na cal define "inteligencja" como aqueles membros educados da poboación que asumen un rol de liderado como académicos, profesores, clero, enxeñeiros e "que se guían pola razón do seu superior esclarecemento". O termo foi tamén popularizado por un escritor ruso, Pyotr Boborykin, na década de 1860. Boborykin proclamouse como "avó" da noción en 1904. Daquí a noción estendeuse ao inglés e outros idiomas. En inglés, a palabra aplícase frecuentemente para describir a "intelligentsia" nos países de Europa Central e Europa do Leste no século XIX e XX. A distinción está baseada en que a situación cultural e económica dos intelectuais neses países é diferente á que existe en Europa Occidental ou en Norteamérica.
Currywurst
Historia
Nos 80 entrou en forte competencia cos tamén populares Döner e mais as hamburguesas, especialmente en Berlín, Hamburgo e na conca do Ruhr. A salchicha é case unha icona da cultura de acotío e existen numerosos afeccionados que discuten con pracer encol da composición das salsas, dos condimentos e de onde se serve a mellor Currywurst.
Intelligentsia
Historia do concepto
A emerxencia de clases de elite de intelectuais ou persoas con boa formación intelectual foi observada noutros países de Europa (por exemplo, "intellectuels" en Francia e "Gebildete" en Alemaña). Con todo, no Imperio Ruso este proceso tivo características propias. Estas diferenzas foron causadas por distintos procesos históricos, cuxa influencia está aínda en disputa polos historiadores. A presenza de réximes autocráticos de longa duración ou un baixo nivel de educación xeral nestes países durante o século XIX cóntase entre estes factores. Esta situación puido motivar aos intelectuais locais a elaborar un sistema de valores comúns e un sentido de empatía mutua.
Currywurst
Historia
En outono de 2009 estaba previsto abrir en Berlín o museo da Currywurst (Deutsches Currywurst-Museum), debido á gran popularidade e número de seguidores que posúe este ilustre embutido nesta cidade.
Intelligentsia
Historia do concepto
Adicionalmente, a intelligentsia en Europa Central e do Leste, dividida maiormente en cuestións nacionais, desenvolveu un sentido de responsabilidade pola propia nación, incluíndo o credo de que o progreso desta dependía do nivel cultural da intelligentsia nacional. Esta confianza levou con frecuencia á intelligentsia de Europa do Leste a ocupar o rol dunha inexistente oposición política, e as posicións tomadas pola intelligentsia tiveron consecuencias significativas nas revolucións ou movementos de liberación nacional en Europa Central e do Leste.
Cars
Cars (en galego, Coches) é un filme de animación estadounidense producido por Pixar e dirixido por John Lasseter, estreado no ano 2006.
Sinopse
O aspirante a campión de carreiras Raio McQueen parece que está a piques de conseguir o éxito, a fama e todo o que sempre soñara, ata que por erro toma un desvío inesperado na solitaria Ruta 66. A súa actitude arrogante desaparece cando chega a unha pequena comunidade esquecida que lle ensina as cousas importantes da vida, que tiña esquecidas.
O Freis, Cerdido, Cerdido
Os Freis é un lugar da parroquia de Cerdido no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 38 habitantes (20 homes e 18 mulleres), 5 máis ca en 2003.
Carrión de los Condes
Carrión de los Condes é unha localidade e municipio español da comarca de Tierra de Campos na provincia de Palencia, en Castela e León. O municipio está formado polo núcleo principal, Carrión de los Condes, e inclúe tamén a pedanía de Torre de los Molinos. Ten unha poboación de 2.328 habitantes (2008).
Dista 40 km da cidade de Palencia, 80 km de Burgos, 95 km de Valladolid, 95 km de León e 275 km de Madrid.
Situado no Camiño de Santiago, o municipio é coñecido polos seus monumentos románicos e góticos, entre os que destaca o Pantocrátor da igrexa de Santiago, unha dos cumes da escultura románica.
Historia
miniatura|120px|esquerda|Escudo ata 2012. Diversos achados arqueolóxicos mostran que o lugar xa estaba poboado en tempos prerromanos. En concreto parece ser que a parte alta da cidade, onde actualmente se atopa a Igrexa da nosa Señora de Belén, corresponderíase coa cidade vaccea de Lacobriga, posteriormente romanizada e parada importante na vía romana Aquitania que ía desde de Bordeos a Astorga.
Tradicionalmente afírmase que o nome de los Condes refírese aos condes Gómez Díaz, da liñaxe dos Banu Gómez, e a súa muller Teresa Peláez, quen construíron en 1047 o convento beneditino de San Zoilo, a ponte sobre o río Carrión e un hospital de peregrinos. Con todo, non consta o nome completo Carrión de los Condes ata o ano 1522, no testamento de Aldonza Manrique. Tiveron grande importancia para Carrión os marqueses de Aguilar de Campoo condes de Castañeda, descendentes da liñaxe real de Castela polo conde Tello de Castela e das liñaxes de la Vega, Girón e Cisneros. Da primeira condesa de Castañeda, Aldonza de Castela e do seu esposo Garci Fernández Manrique, que fundaron e dotaron o hospital da Trinidad, foron fillos Juan Fernández Manrique, marqués de Aguilar e conde de Castañeda, e Gabriel Manrique, conde de Osorno, quen fundaron unha irmandade co conde de Treviño e duque de Nájera, o seu curmán, para evitar que a vila de Carrión saíse do patrimonio da Coroa real (reguengo) e puidese chegar a poder do conde de Benavente, Rodrigo Alonso Pimentel (1419-1474), que a pretendía. O Concello de Carrión renovou este pacto en 1462. A esta irmandade débese o apelido dos Condes que leva a cidade, e non aos renomeados condes Gómez Díaz e Teresa Pelaéz, como equivocamente crese.
Durante a Alta Idade Media, Carrión de los Condes foi unha das cidades máis importantes dos reinos cristiáns e nela celebráronse cortes e sínodos.
O autor do Codex Calixtinus di de Carrión que é «rica en pan e viño». A portada da igrexa románica de Santiago mostra a vinte e dúas artesáns, a quen non faltaba o traballo pola abundancia de peregrinos. Consta que na época en que se escribiu este texto a metade da vila estaba en mans de Gutierre Fernández de Castro xuntamente coa fortaleza veciña de Castrojeriz. Nos anos sucesivos, a tenencia sería compartida con outras familias (especialmente os Girón). En 1165 posuíaa Diego Girón e dous anos máis tarde o poderoso Nuño Pérez de Lara.
A igrexa románica de Santa María mostra o milagre das doncelas, lenda segundo a cal uns touros liberaron ás doncelas carrionesas de ser entregadas como tributo aos reis mouros.
Na época dos Austrias e dos primeiros Borbóns, pertence á extinguida provincia de Toro.
Lugares de interese
250px|miniatura|Portada da igrexa de Santa María del Camino
Víctor Cancela Noguerol
Víctor Cancela Noguerol, nado en Betanzos e finado na mesma vila o 29 de abril de 1936, foi un médico e político galego.
Traxectoria
En 1914 pertencía ao Comité do Partido Liberal en Betanzos. Republicano, pertenceu á coalición ORGA-FRG, foi nomeado presidente da Xestora do concello en abril de 1931 ata o 4 de maio. Foi nomeado deputado provincial en maio de 1931. Figurou como membro de Partido Radical e apareceu desde o primeiro momento como membro da «derecha republicana», foi a cabeza visible dunha certa contestación interna á coalición gobernante no primeiro bienio, defendendo os intereses católicos. Volveu ser alcalde do 18 de outubro de 1934 ao 22 de febreiro de 1936.
Vida persoal
Casou con Andrea da Torre Mera.
Shin Chan: O imperio dos carrozas
Shin Chan: O imperio dos carrozas (クレヨンしんちゃん 嵐を呼ぶ モーレツ!オトナ帝国の逆襲) é un filme de animación baseado no anime Shin Chan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 21 de abril do 2001.
En galego, estreouse nos cinemas o 2 de febreiro do 2007 e saíu á venda en DVD o 20 de xuño do mesmo ano.
Sinopse
O Exército de Kasukabe, liderado por Shin Chan, empeza unha nova misión: descubrir o que está a pasar e traer de volta aos adultos. Na súa aventura, agardan por eles perigos, situacións delirantes e acción sen freo.
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é 元気でいてね (Teño saúde e estou ben) interpretada por Sachiko Kobayashi.
Antigüidade (obxecto)
miniatura|[[Automóbil Mercedes-Benz pertencente a Adolf Hitler. É unha mostra do período da Alemaña nazi.]] Unha antigüidade é un obxecto que acadou unha idade que lle fai testemuña dunha era anterior na sociedade humana.
Características
As antigüidades son xeralmente os obxectos que amosan un certo grao de artesanía ou certa atención ao deseño, tal como un escritorio ou un dos primeiros automóbiles.
Nunha sociedade consumista, unha antigüidade é sobre todo un obxecto que, por ser de construción e idade senlleiros ou por caer en desuso, recibe un valor superior aos obxectos semellantes e de fabricación máis recente.
Calquera museo histórico fai un uso considerable de antigüidades para ilustrar acontecementos históricos e darlles un contexto práctico.
Comercio
As antigüidades mércanse e véndense xeralmente nos anticuarios, no mercado negro (véxase mercado, bazar e tianguis), clandestino, ou en gran medida a través de páxinas web dedicadas á publicación de avisos de compra e venda de antigüidades.
Algunhas antigüidades valiosas pódense mercar nas poxas, tales como Sotheby's ou Christie´s.
Xenia Desni
Xenia Desni, nada o 19 de xaneiro de 1894 en Kíiv (Imperio Ruso) e finada o 27 de xuño de 1962 en Roquefort-les-Pins (Francia), foi unha actriz ucraína durante a era do cinema mudo. Era a nai da actriz Tamara Desni.
Traxectoria
Desni comezou a súa carreira de éxito no inicio da década de 1920 co filme "Sappho", seguido por unha serie de producións de éxito como "Der Sprung ins Leben", "Prinzessin Die Suwarin", "Wilhelm Tell", "Die Andere", "Ein Walzertraum", "Familie Schimek", e "Madame wagt einen Seitensprung".
A súa carreira declinou logo da chegada do son ó cine. Despois diso, só apareceu nun filme, "Kriminalkommissar Eyck".
Al-Khwarizmi
Abu Abdallah Muḥammad ibn Mūsā al-Jwārizmī (Abu Yāffar) (عَبْدَالله مُحَمَّد بِن مُوسَى اَلْخْوَارِزْمِي en árabe, خوارزمی en persa e transliterado inicialmente como Algoritmi ou Algaurizin), nado en Khiva (actual Uzbekistán) contra o ano 780 e finado no 850, foi un matemático, astrónomo e xeógrafo persa de lingua literaria árabe. Desenvolveu a súa actividade na Casa da sabedoría de Bagdad durante a Idade de ouro do califato Abbásida.
Algunhas palabras reflicten a importancia das contribucións de al-Khwarizmi ás matemáticas: "Álxebra" deriva de al-jabr, unha das dúas operacións que usaba para resolver ecuacións cadráticas. "Algoritmo" procede de Algoritmi, a forma latina do seu nome, que tamén está na orixe da palabra castelá guarismo e da portuguesa e galega algarismo , ambas co significado de díxito numérico.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia persa. O erudito musulmán do século X Ibn al-Nadim dá como o seu lugar de nacemento a rexión de Corasmia.
Poucos detalles da vida de Al-Khwarizmi coñécense con certeza. O seu nome parece indicar que procede da rexión de Corasmia (Khiva), daquela parte do Gran Khorasán, que ocupaba a parte leste do Grande Irán, hoxe Provincia de Xorazm en Uzbekistán.
O historiador Al-Tabari, case contemporáneo del, dicía que o seu nome era Muhammad ibn Musa al-Khwārizmī al-Majousi al-Katarbali (محمد بن موسى الخوارزميّ المجوسـيّ القطربّـليّ en árabe). O epíteto al-Katarbali ou al-Qutrubbulli podería indicar que procedía de Qutrubbul (Qatrabbul), un distrito vinícola próximo a Bagdad. Poren Roshdi Rashed suxire:
Sobre a relixión de Al-Khwarizmi, escribe Toomer:
O libro Kitāb al-Fihrist de Ibn al-Nadīm inclúe unha curta biografía de Al-Khwarizmi, xunto cunha lista dos libros que escribiu. A maior parte do seu traballo desenvolveuno entre o 813 e o 833. Despois da conquista islámica de Persia, Bagdad converteuse no centro do comercio e dos estudos científicos, e moitos mercadores e científicos viaxaron a esta cidade desde lugares tan afastados como China e a India, como tamén fixo Al-Khwarizmi. En Bagdad traballou como xefe de bibliotecarios na Casa da sabedoría, fundada polo califa Harun al-Rashid e perfeccionada polo seu fillo e sucesor Al-Ma'mun, onde estudou as ciencias e matemáticas e traduciu manuscritos científicos do grego e do sánscrito
O estudoso do mundo islámico D. M. Dunlop suxire a posibilidade de que Al-Khwarizmi fora a mesma persoa que Muḥammad ibn Mūsā ibn Shākir, o maior dos tres Banu Musa.
Contribucións
miniatura|Al-jabr wa 'l-muqābala. As contribucións de Al-Khwarizmi ás matemáticas, astronomía, xeografía, e cartografía estableceron as bases para innovar a álxebra e a trigonometría. A súa aproximación sistemática á resolución das ecuacións lineares e cadráticas levou ao nacemento dunha nova disciplina, á álxebra, cuxa palabra deriva do título do seu libro "Compendio do cálculo mediante restitución e redución" (al-Kitab al-mukhtasar fi hisab al-jabr wa'l-muqabala الكتاب المختصر في حساب الجبر والمقابلة), escrito no 830.
O seu libro Sobre o cálculo con numerais indios, escrito arredor do 825, foi o principal responsábel do espallamento do sistema de numeración indio por todo o Oriente Medio e Europa, destacando neste eido a introdución do emprego do cero. Foi traducido ao latín como Algoritmi de numero Indorum; este título levou ao termo "algoritmo".
Algúns dos seus traballos estaban baseados na astronomía persa e babilonia, nos numerais indios e nas matemáticas gregas.
Al-Khwarizmi sistematizou e corrixiu os datos que Tolomeo compilara sobre África e o Oriente Medio. Outro libro importante seu é Kitab surat al-ard ("A Imaxe da Terra"), traducido como Xeografía, no que presenta as coordenadas de lugares baseándose nas da Xeografía de Tolomeo, mais mellorando os valores para o Mar Mediterráneo, Asia e África.
Tamén escribiu sobre dispositivos mecánicos como o astrolabio e o reloxo de sol. Outras contribucións súas inclúen táboas de funcións trigonométricas, melloras na representación xeométrica das seccións cónicas, e aspectos do cálculo de erros.
Supervisou o traballo de máis de 70 xeógrafos nun proxecto para determinar a circunferencia da Terra e facer un mapamundi para o califa Al-Ma'mun.
Álxebra
miniatura|200px|dereita|Páxina do manuscrito orixinal do Libro de álxebra de Al-Khwarizmi.
O Compendio do cálculo mediante restitución e redución,en árabe الكتاب المختصر في حساب الجبر والمقابلة transliterado Al-Kitāb al-mukhtaṣar fī ḥisāb al-jabr wa-l-muqābala}}, é un libro matemático escrito aproximadamente no 830. Foi escrito baixo o fomento do califa Al-Ma'mun como unha obra popular de cálculo e está repleta de exemplos e aplicacións dun amplo rango de problemas de comercio, agrimensura e herdanzas legais. O termo álxebra (al-jabr) deriva do nome dunha das operacións básicas con ecuacións que se describe nesta libro, significando restitución, ou substración dun número en ambos membros da ecuación. O libro foi traducido ao latín como Liber algebrae et almucabala  por Roberto de Chester en Segovia no ano 1145, e de aí a palabra "álxebra". Outra tradución foi feita por Xerardo de Cremona na Escola de Tradutores de Toledo. En Oxford consérvase unha única copia árabe que foi traducida ao inglés por F. Rosen en 1831, e en Cambridge gárdase unha tradución ao latín.
Proporciona un exhaustivo método de resolución de ecuacións polinómicas de primeiro e segundo grao e discute os métodos fundamentais de "restitución" e "redución", referentes á transposición de termos subtraídos no outro membro da ecuación, isto é, a cancelación de termos semellantes nos dous membros da ecuación
O método de Al-Khwarizmi de resolución de ecuacións lineares e cadráticas reduce primeiramente a ecuación a unha das seis formas estándar seguintes (onde b e c son enteiros positivos):
divídese logo polo coeficiente do cadrado e finalmente úsanse as operacións de "restitución" (al-jabr) e "redución" (al-muqābala). Al-jabr é o proceso de eliminar unidades negativas, raíces e cadrados da ecuación engadindo a mesma cantidade a cada membro da ecuación. Por exemplo, x2 = 40x − 4x2 redúcese a 5x2 = 40x. Al-muqābala é o proceso de levar cantidades do mesmo tipo ao mesmo membro da ecuación. Por exemplo, x2 + 14 = x + 5 redúcese a x2 + 9 = x.
Na descrición anterior usouse a notación matemática moderna para os tipos de problemas que se discuten no libro. Porén, no tempo de Al-Khwarizmi aínda non fora inventada a maior parte desta notación e tivo que usar a linguaxe ordinaria para presentar problemas e as súas solucións. Por exemplo, un problema é descrito como segue:
Coa notación moderna, sendo 'x' a "cousa" (shay') ou "raíz", na solución anterior danse os seguintes pasos:
Sexan 'p' e 'q' as raíces da ecuación. Entón, pq =100 e Polo tanto unha raíz ven dada por:
J. J. O'Conner e E. F. Robertson escribiron:
R. Rashed e Angela Armstrong din:
Chicago (filme)
Chicago é unha filme musical estadounidense dirixido por Rob Marshall en 2002. Está baseado no musical homónimo de 1975. Explora os temas da fama, o escándalo e a corrupción en Chicago durante a era do jazz. Está protagonizado por Renée Zellweger, Catherine Zeta-Jones e Richard Gere. Chicago céntrase nas historias de Roxie Hart (Zellweger) e Velma Kelly (Zeta-Jones) dúas asasinas presas que agardan polo seu xuízo no Chicago dos anos vinte. Roxie, unha esposa que quere ser artista de espectáculos, e Velma, unha estrela de vaudeville, loitan pola fama que as afaste da forca. O filme supón o inicio como director de Rob Marshall, que tamén fixo as coreografías do filme, e cuxo guión foi adaptado por Bill Condon, con música de John Kander e letra de Fred Ebb. Aclamada pola crítica, Chicago gañou seis Premios Óscar en 2003, incluíndo o premio ó mellor filme, sendo o primeiro musical en conseguilo dende Oliver! en 1968.
Al-Khwarizmi
Aritmética
O manuscrito en latín non ten título e adoitase nomealo frecuentemente coas dúas palabras con que comeza, Dixit algorizmi ("Dicía Al-Khwarizmi"). Outro título bastante estendido é Algoritmi de numero Indorum, dado por Baldassarre Boncompagni en 1857. O título árabe orixinal foi posibelmente كتاب الجامع و التفريق بحساب الهند transliterado  ("O libro da suma e da resta segundo o cálculo indio" ).
Chicago (filme)
Sinopse
En Chicago durante os anos 1920, as asasinas Roxie Hart (que asasinou o seu amante) e Velma Kelly (que matou o seu marido e a súa irmá xemelga) están dispostas a todo, a unha para evitar a pena de morte, no caso de Velma e para o mesmo e converterse nunha celebridade no caso da outra (Roxie). Para iso contarán coa axuda nada desinteresada de Billy Flynn, un dos avogados con menos escrúpulos de Chicago.
Al-Khwarizmi
Aritmética
O traballo de Al-Khwarizmi en aritmética foi responsábel da introdución en Occidente dos numerais árabes, baseados no sistema de numeración indo-arábico que desenvolveron os matemáticos indios. O termo "algoritmo", derivado de "algarismo", refírese á técnica desenvolvida por Al-Khwarizmi de facer aritmética mediante os numerais indo-arábicos. Ambas palabras, "algoritmo" e "algarismo", derivan das formas latinas do nome de Al-Khwarizmi, Algoritmi e Algorismi, respectivamente.
Astronomía
miniatura|Páxina dunha tradución latina da Zīj de Al-Khwarizmi. A obra de Al-Khwarizmi زيج transliterado Zīj al-Sindhind ("táboas astronómicas de Sind e Hind") ten aproximadamente 37 capítulos de cálculos astronómicos e de calendario e 116 táboas de datos astronómicos, astrolóxicos e de calendario, ademais dunha táboa de valores de senos. É a primeira das moitas Zijs árabes baseadas nos métodos astronómicos indios, coñecidos como o sindhind. O traballo contén táboas dos movementos do sol, a lúa e os cinco planetas coñecidos ata entón. O traballo supón un xiro radical na maneira de facer astronomía no islam. Os astrónomos musulmáns adoptaban, ata ese momento, un xeito primario de aproximación á materia, traducindo obras doutros e aprendendo coñecementos xa descubertos.
A obra orixinal árabe, escrita cara o 820, perdeuse, mais sobreviviu unha tradución latina, presumibelmente feita por Adelard de Bath, da versión do astrónomo madrileño Maslama al-Majriti. Os catro manuscritos da tradución latina que se conservan están na Biblioteca Nacional de Madrid, na Bodleian Library de Oxford, na Bibliothèque Mazarine de París e na Bibliothèque Publique de Chartres.
<!-- FAILED VERIFICATION!!! Al-Khwarizmi made several important improvements to the theory and construction of sundials, which he inherited from his Indian and Hellenistic predecessors. He made tables for these instruments which considerably shortened the time needed to make specific calculations. His sundial was universal and could be observed from anywhere on the Earth. From then on, sundials were frequently placed on mosques to determine the time of prayer. The shadow square, an instrument used to determine the linear height of an object, in conjunction with the alidade for angular observations, was also invented by al-Khwārizmī in ninth-century Baghdad.
Trigonometría
A obra de Al-Khwarizmi Zīj al-Sindhind contén táboas trigonométricas de senos e cosenos. Tamén se lle atribúe un tratado sobre xeometría esférica relacionado co anterior.
Xeografía
miniatura|250px|Mapa do [[século XV a partir da Xeografía de Tolomeo mediante comparación.]] A terceira obra en importancia de Al-Khwarizmi, rematada en 833, é كتاب صورة الأرض transliterado Kitāb ṣūrat al-Arḍ ("O libro da aparencia da Terra" ou "A imaxe da Terra"), traducido simplemente por Xeografía. É unha completa revisión da Xeografía de Tolomeo, consistente nunha introdución xeral seguida dunha lista de 2.402 coordenadas de cidades e outros accidentes xeográficos.
Só se conserva unha copia desta obra na biblioteca da Universidade de Estrasburgo. Unha tradución latina consérvase na Biblioteca Nacional de Madrid. O título completo traduciuse como Libro da aparencia da Terra, coas súas cidades, montañas, mares, todas as illas e ríos, escrita por Abu Ja'far Muhammad ibn Musa al-Khwārizmī, de acordo co tradado xeográfico escrito por Claudio Tolomeo.
O libro comeza coa lista de latitudes e lonxitudes, ordenadas por "zonas climáticas", é dicir en bloques de latitudes e, en cada zona climática, por orde de lonxitudes.
Nin a copia árabe nin a tradución latina inclúen o mapamundi, porén, Hubert Daunicht foi quen de reconstruilo a partir da lista de coordenadas. Daunicht leu as latitudes e lonxitudes dos puntos costeiros do manuscrito, ou deduciunos do contexto cando eran ilexíbeis. Transferiu os puntos a un papel milimetrado e conectounos con liñas rectas, obtendo unha aproximación da liña costeira tal como aparecía no mapa orixinal. Despois fixo o mesmo para os ríos e cidades.
Marcos Mata
Marcos Mata, nado o 1 de agosto de 1986 en Mar del Plata, Buenos Aires, é un xogador de baloncesto profesional de nacionalidade arxentina que na actualidade milita nas filas do CB Sevilla da Liga ACB.
Al-Khwarizmi
Xeografía
Al-Khwarizmi corrixiu o desmesurado cálculo que fixera Tolomeo da lonxitude do Mar Mediterráneo desde as Illas Canarias ata as costas orientais do Mediterráneo. Tolomeo sobreestimouna en 63 graos de lonxitude, mentres que Al-Khwarizmi case a estima correctamente en case 50 graos de lonxitude. A diferenza do traballo de Tolomeo, describiu o Atlántico e o Índico como corpos de auga abertos, sen estar pechados por masas terrestres. Al-Khwarizmi estableceu o Meridiano Cero na costa leste do Mediterráneo, uns 10-13 graos ao leste de Alexandría (por onde pasaba o Meridiano Cero de Tolomeo) e 70 graos ao oeste de Bagdad. A maioría dos xeógrafos musulmáns continuaron usando o Meridiano Cero de Al-Khwarizmi.
Marcos Mata
Traxectoria
Marcos Mata foi xogador de fútbol antes de pasar ao baloncesto. Con dezaseis anos comezou a xogar no equipo Perañol.
Al-Khwarizmi
Calendario hebreo
Al-Khwarizmi escribiu outros traballos entre os que se acha un calendario hebreo:  ("Extracto da Era Xudía"). Describe o ciclo de intercalación de 19 anos, as regras para determinar en que día da semaná caerá o primeiro día do mes Tishrei. Calcula o intervalo entre a era xudía (creación de Adán) e a era seléucida e dá regras para determinar a lonxitude media do sol e a lúa usando o calendario xudeu. Encontrouse material similar nos traballos de Al-Biruni e Maimónides.
Marcos Mata
Traxectoria
Foi internacional coa Selección arxentina en numerosas ocasións coa que conseguiu medallas nos Torneos Suramericanos: Porto Mont 2008 (ouro) e Neiva 2010 (prata). Tamén, no ano 2010, logrou finalmente a súa convocatoria ao Mundial de Turquía 2010, ao substituír a Andrés Nocioni, quen se lesionou pouco tempo antes do comezo do torneo.
Al-Khwarizmi
Outros traballos
Ibn al-Nadim no seu ' (un índice de libros árabes) menciona un libro de anais de Al-Khwarizmi, '. Non se conversa ningún manuscrito directo, porén, unha copia chegou ata a cidade de Nisibis cara ó ano 1000, onde o atopou o seu veciño, Elías bar Shinaya. A propia crónica de Elías cítao, se ben amosa algunha lagoa neste punto.
Marcos Mata
Traxectoria
No ano 2012, a Mata citárono para competir nos Xogos Olímpicos de Londres, nos que realizou un gran torneo. Ademais, foi o primeiro baloncestista marplatense en participar nuns xogos olímpicos.
Al-Khwarizmi
Outros traballos
Algúns manuscritos árabes conservados en Berlín, Istambul, Tashkent, O Cairo e París conteñen moito material que seguramente, ou con moita probabilidade, é creación de Al-Khwarizmi. O manuscrito de Istambul contén un traballo sobre os reloxos de sol que o Kitab al-Fihrist atribúe a Al-Khwarizmi. Outros traballos, como o da determinación da dirección cara á Meca, son sobre astronomía esférica.
Dous textos merecen especial interese no eido da astronomía, referentes á medida angular horizontal entre a alzada horizontal do acimut e o leste (Maʿrifat saʿat al-mashriq fī kull balad), e a determinación do acimut desde unha altura (Maʿrifat al-samt min qibal al-irtifāʿ).
Tamén escribiu dous libros sobre a construción e o uso do astrolabio.
Copa de Europa de rugby 1998-1999
A tempada 1998-1999 da Heineken Cup foi a 4ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. 16 foron os equipos participantes nesta ocasión, divididos en 4 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira fase, os 2 primeiros de cada grupo disputaron os cuartos de final a partidos único, as semifinais e a final.
Nesta 4ª edición do torneo participaron 5 equipos franceses, 4 galeses, 3 irlandeses, 2 italianos e 2 escoceses. Como na edición 1995/96, as disputas entre a RFU e a European Rugby provocaron que os equipos ingleses non participasen en ningunha competición europea. Pola súa parte, Cardiff RFC e Swansea RFC tampouco participaron nesta edición do torneo polas súas disputas coa federación galesa de rugby.
Playoffs
Os 2 primeiros equipos de cada grupo clasificáronse para cuartos de final, nos que os primeiros de grupo xogaron como locais fronte ós segundos de grupo. As semifinais xogáronse tamén no campo dos mellores clasificados na fase de grupos. A final xogouse o 30 de xaneiro do 1999 no estadio Lansdowne Road de Dublín diante de 49.000 persoas. Ulster Rugby coroóse como cuarto Campión de Europa.
Jinks
Jinks é un videoxogo realizado por Rainbow Arts en 1987, realizáronse versións para Amiga, Amstrad CPC, Atari 7800, Atari ST e Commodore 64.
O obxectivo do xogo é destruír obxectos cunha bóla. A raqueta que golpea a bóla ten forma triangular, a acción é continua sen ter que completar unha pantalla para pasar á seguinte, o nivel de dificultade vai medrando a medida que se desenvolve o xogo.
Conkers
Conkers é un xogo tradicional infantil propio de Gran Bretaña e Irlanda. Xógase cunha castaña, normalmente do castiñeiro de Indias (Aesculus hippocastaneum); de aí o seu nome: conker aplícase tanto á semente como á propia ábore. No xogo participan dúas persoas, cada unha cun conker enroscado nun anaco de corda. Turnánse golpeandose un o outro ata que un dos conkers rompe.
Orixe
A primeira mención deste xogo foi nas memorias de Robert Southey, publicadas en 1821. Nelas describía un xogo semellante no que se empregaban cunchas de caracois ou abelás. Foi soamente a partir da década de 1850 que, en determinadas rexións, se comezaron a empregar as castañas regularmente. O xogo aumentou a súa popularidade no século XX, e espallouse máis aló de Inglaterra.
Non hai certeza sobre as orixes do nome, pois hai tres posibles etimoloxías. Pode que veña da variante dialectal conker que significa "noz dura", quizais relacionado co francés conque, co valor de "buguina". Tamén puido verse influenciado polo verbo conquer ("conquistar"), xa que outros xogos anteriores que inclúen cunchas e abelás tamén se chamaban conquerors ("conquistadores"). Outra posibilidade é a de que sexa unha onomatopea, representando o son emitido por unha castaña que atinxe outro obxecto duro, como un cranio.
Conkers son tamén coñecidos como obblyonkers, cheesers ou chegger. Un cheeser é un conker cunha ou máis caras planas, mentres que chegger se usaba en Lancaster, Reino Unido contra 1920.
A Esfarrapa, Campo, O Irixo
A Esfarrapa é un lugar da parroquia de Campo no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 68 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 40 eran homes e 28 mulleres.
Conkers
Regras
Perfórase un conker duro suficientemente grande empregando un cravo, barrena o un desaparafusador pequeno, para despois enfiarlle polo oco un anaco de corda e poñerlle uns nós. O xogo realízase entre dúas persoas, cada unha cun conker. Cada un usa o seu propio conker para bater o do outro. Un deixa o seu conker coa corda totalmente estendida mentres o outro o golpea. O que consegue romper o conker do contrario gaña un punto. Normalmente gaña o conker máis duro.
Algúns poden durar ata un ano se se manteñen en vinagre o en verniz de unllas claro. Isto non podía realizarse e no campionato na Illa de Wight en outubro de 2005, os participantes tiveron prohibido traer os seus propios conkers por temor de que puidesen ir endurecidos.
Un factor que afecta a resistencia dun conker é a forma do buraco: un burato limpo e cilíndrico é máis forte.
Semellanzas con xogos doutros lugares
Un xogo semellante haino en Porto Rico chamado gallito no cal os adversarios se colocan no centro dun círculo debuxado no chan.
Historia
O primeiro xogo de conkers con castañas do que se ten constancia foi na Illa de Wight en 1848.
En 1965 creouse o Mundial de Competicións de Conker en Ashton, Inglaterra e aínda ocorre no segundo domingo de outubro de cada ano. En 2004, un público de 5.000 virou-se para asistir a máis de 500 competidores de todo o mundo. En 1976 foi a primeira vez que un competidor non británico gañou o Campionato Mundial Masculino de Conker. O mexicano Jorge Ramírez Carrillo tomou o lugar dun competidor que non conseguiu chegar a tempo a Ashton, e derrotou o campión de 1975 na final. En 2000, Selma Becker, inglesa pero orixinaria de Austria, levou o título. Unha vez máis, o título de Raíña do Conkers permaneceu no Reino Unido, excepto en 2001, cando gañou a francesa Céline Parachou.
Lluís Llach
Traxectoria
Os seus pais foron un médico de aldea (de familia de terratenentes) que conseguira praza na vila empordanesa de Verges; e dunha mestra que recibira unha educación burguesa en Barcelona. Ten tamén un irmán chamado Josep Maria.
Segundo palabras do propio Llach, foi a súa mai quen introduciu a música na súa casa. A guitarra que utilizaron tanto el como o seu irmán pertencíalle a ela. Ademais, tiñan un piano. O pequeno Lluís compuxo as súas primeiras melodías con tan só seis ou sete anos, aínda que a súa primeira canción de verdade, con letra do seu irmán e música del, data de 1965, e tiña por título Que feliç era, mare ("Que feliz era, mai").
O seu debut musical foi a comezos de 1967 como integrante dos Setze Jutges, grupo do que foi último membro e que pertencía ao movemento da Nova Cançó. Lluís Llach optou moi axiña pola liña do compromiso aberto, na que continuaría ao longo da súa evolución artística, só abandonada de forma parcial nos últimos anos para afondar na exploración e na experimentación musicais.
Contra o termo de 1969, logo duns éxitos cun impacto popular moi evidente, presentouse en solitario no Palau de la Música Catalana, onde se consolidou como un dos mellores cantautores do momento (cunha popularidade crecente en todos os niveis). Viaxou a Cuba, e presentouse tamén só diante do público de Madrid. Isto provocoulle duras prohibicións, xa que durante catro anos non puido cantar en Barcelona. Foi tamén daquela cando comezou a actuar de forma habitual en Francia, e máis concretamente en París, onde chegou a presentarse no prestixioso Olympia.
Xermade, Xermade, Xermade
Xermade é un lugar da parroquia de Xermade no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 96 habitantes (48 homes e 48 mulleres), sendo o núcleo máis poboado de toda a parroquia.
Lluís Llach
Traxectoria
Após os seus recitais de 1975, foi detido, multado e durante máis de oito meses estiveron prohibidas todas as súas actuacións no Estado español. Llach regresaría cunha multitudinaria actuación o 26 de xaneiro de 1976 no Palau Municipal d'Esports de Barcelona.
Durante a súa carreira, alén de textos seus tamén musicou poetas como o grego Kavafis, Joan Salvat-Papasseit, Joan Oliver, Josep Maria Segarra, Màrius Torres ou Miquel Martí i Pol.
Algunhas das súas cancións máis populares son "L'Estaca", "El Bandoler", "La Gallineta", "Si arribeu", "I si canto trist", "Que tinguem sort", "Fills d'Hiroshima", "Itaca", "Vaixell de Grècia" ou "Jo també he dormit a l'alba".
Démolition d'un mur
Démolition d'un mur é un filme francés mudo e en branco e negro, que foi dirixido e producido por Louis Lumière e protagonizado polo seu irmán Auguste Lumière xunto con outros dous homes.
Sinopse
Outra cinta curta dos irmáns Lumière, na que se amosa a demolición dun valado nos arredores da súa fábrica.
Conakry
Conakry, ás veces transcrito como Conacri, é a capital e a cidade máis importante da Guinea. Situada na illa de Tombo, na costa do Océano Atlántico, é o maior núcleo urbano da Guinea e o centro administrativo, económico e de comunicacións. A súa poboación, en 2005, era de 1 871 185 habitantes.
A economía da cidade desenvólvese, especialmente, arredor do seu porto, que está dotado de modernas instalacións para o tráfico de mercadorías e a almacenaxe, e polo cal se exportan aluminio e bananas. Ten crecente importancia a industria alimentaria e a do automóbil.
A cidade é coñecida polos seus xardíns botánicos.
Xeografía
Inicialmente Conakry naceu na pequena illa de Tombo, no sur da costa atlántica do país, pero o seu crecemento fixo que a cidade se estendese pola península de Kaloum, unha estreita lingua duns 36 km de lonxitude e unha anchura que oscila entre 0,2 e 0,6 km, e mesmo acabase por ocupar terras no continente. En Tombo radica a cidade vella, pero o centro da cidade está na actualidade na península.
O clima da cidade é tropical, cunha estación chuviosa e outra seca.
Breve historia
Conakry foi creada oficialmente en 1887, cando os colonizadores franceses reuniron a aglomeración de catro aldeas: Conakry, Boulbinet, Krutown e Tombo. Conakry converteuse en capital da colonia das «Rivières du Sud» (Ríos do Sur) en 1889, que mudou o seu nome como a Guinea Francesa (Guinée-Française) en 1891.
A apertura dun ferrocarril (actualmente clausurado), que a unía con Kankan, no interior do país, favoreceu a exportación das colleitas de cacahuetes, fomentando o crecemento da cidade. Con todo a súa poboación era só de arredor de 50.000 habitantes en 1958. O boom ocorreu logo da independencia, de xeito que en 1968 superaba xa ben os 500.000 moradores. A expansión posterior, até os cerca de 2 000 000 de habitantes en 2008, fixo que a cidade desbordase os seus límites insulares e se espallase pola próxima península de Kaloum.
Centros universitarios
Desde 1963 a cidade conta coa Universidade Gamal Abdel Nasser de tipo público. En 1999 foi creada a Universidade Kofi Annan, de carácter privado.
Busto, Santiago de Compostela
San Pedro de Busto é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 221 habitantes (115 mulleres e 106 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 264 habitantes.
Historia
A igrexa parroquial, que data de finais do século XIII, dista 16 quilómetros da capital municipal. Atravésaa a liña de ferrocarril e ademais nas súas inmediacións pasa o río Tambre. Nesta parroquia existen tres castros.
Xosé Manuel Eyré
Xosé Manuel Eyré Val, nado en Río Pedroso (A Laxe, Chantada), o 16 de xuño de 1960, é un crítico literario e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Hispánica, subsección galego-portugués na Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou na revista Ólisbos. Desde 1988 comezou a publicar crítica literaria en A Nosa Terra, e máis ocasionalmente nas revistas Achantada e Alem-parte. Coordinou a 1ª edición do Certame Mundanal de Contos Ultralixeiros. É profesor de ensino secundario en Lugo.