cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Economía de Eslovenia
Durante o 2000, seguiron tendo lugar as privatizacións nos eidos da banca, telecomunicacións, e servizos públicos. As restricións dos investimentos estranxeiros estanse a desmantelar, agárdase que o investimento estranxeiro (FDI) medre nos próximos anos. Eslovenia é o único dos 12 novos membros que adoptou o Euro, o 1 de xaneiro do 2007, e foi ademais o primeiro novo membro en ter a Presidencia do Consello da Unión Europea, concretamente na primeira metade do 2008.
Notas
Slowenien
13ª edición dos Premios Mestre Mateo
miniatura|O PALEXCO da Coruña. A 13ª edición dos Premios Mestre Mateo galardoou as producións audiovisuais de Galicia de 2014 e celebrouse o 11 de abril de 2015. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 25 categorías. A cerimonia celebrouse no PALEXCO de A Coruña.
A longametraxe Os fenómenos, dirixida por Alfonso Zarauza, fíxose cos galardóns máis importantes, entre eles o de mellor filme, mellor director e mellor guión, así como o de mellor actriz secundaria para Ledicia Sola. Por outra banda, A esmorga, que era candidato a 16 premios, conseguiu seis premios, entre eles a maior parte das categorías técnicas: dirección de arte, dirección de fotografía, música orixinal, deseño de vestiario, maquillaxe e peiteado. Ademais, levou o premio ó mellor actor para Antonio Durán "Morris", que tamén gañou o de mellor actor secundario, polo seu papel na miniserie Códice. Schimbare, conseguiu os galardóns de mellor dirección de produción e mellor son. Mabel Rivera fíxose co premio á mellor actriz protagonista por Pazo de Familia. O galardón á mellor serie de televisión foi para Serramoura, sendo o único premio que conseguir entre as nove candidaturas ás que optaba.
Premios
miniatura|dereita|150px|[[Antonio Durán "Morris", Mellor actor e actor secundario.]] miniatura|150px|[[Mabel Rivera, mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[Ledicia Sola, Mellor actriz secundaria.]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Maureen O'Hara
Maureen FitzSimons, nada en Dublín o 17 de agosto de 1920 e finada en Boise (Idaho) o 24 de outubro de 2015, foi unha actriz irlandesa-estadounidense coñecida como Maureen O'Hara.
Traxectoria
Naceu nun suburbio de Dublín, sendo a segunda de seis irmáns. Entre os seis e os dezasete anos estudou arte dramática, música e danza, e aos dez anos uniuse a unha compañía de teatro afeccionado. Unha proba chamou a atención do actor Charles Laughton, especialmente pola expresividade dos seus ollos. Grazas a Laughton e ao seu socio Erich Pommer O’Hara conseguiu un contrato de sete anos coa Mayflower Pictures. Laughton tamén lle conseguiu o papel de Esmeralda en The Hunchback of Notre Dame que se rodou en Hollywood.
A chegada da segunda guerra mundial fixo que Laughton considerase que non era posible manter o contrato de O’Hara en Londres e pasouna á RKO, que lle deu papeis en filmes de pouco orzamento. Destes filmes salvouna John Ford, que lle deu o papel de Angharad en Que verde era o meu val.
Dona dunha voz de soprano, en 1960 estreou o musical de Broadway Christine e ese mesmo ano gravou dous discos de éxito. Retirouse da interpretación en 1971, pero volveu vinte anos máis tarde para interpretar a nai de John Candy en Only the Lonely.
Desde que sufriu un infarto en 2005, viviu principalmente en Glengarriff (Condado de Cork) antes de trasladarse a Idaho.
A Certain Ratio
A Certain Ratio é unha banda inglesa de post-punk formada en 1977 en Manchester. A pesar de ser orixinaria do movemento punk rock, moi cedo incorporaron elementos do funk e a música dance ao seu son e fálase moitas veces dela como unha banda de "post punk funk". O seu nome está collido da letra do tema de Brian Eno "The True Wheel".
Khelrtva
miniatura|Monograma da raíña Tamar de Xeorxia, tal como aparece nas moedas Khelrtva (ხელრთვა) é un monograma, cuño ou sinatura caligráfica dos monarcas, patriarcas e príncipes xeorxianos. A palabra "khelrtva" significa literalmente "decorar, adornar ou embelecer coa man" en xeorxiano, "kheli" é man e "rtva" adornar ou decorar.
As sinaturas khelrtva escribíanse nun dos tres alfabetos xeorxianos, pero sobre todo en Nusxuri e Mxedruli, non obstante os monogramas, especialmente os reais escribíanse en Asomtavruli, e cada monarca xeorxiano tiña o seu propio khelrtva.
Célula estromática
A interacción entre as células estromáticas e as células tumorais sábese que desempeña un importante papel no crecemento e progresión do cancro. Ademais, ao regularen as redes de citocinas locais (por exemplo a M-CSF, LIF ), as células estromáticas da medula ósea están implicadas na hematopoese humana e os procesos inflamatorios.
As células estromáticas (na capa da derme) baixo a epiderme (a capa superior da pel) liberan factores de crecemento que promocionan a división celular. Isto mantén a rexeneración da epiderme desde as capas profundas da pel, mentres que as células da capa superior sobre a epiderme están sendo constantemente desprendéndose do corpo. Ademais, as células estromáticas xogan un papel nas respostas inflamatorias e controlan a cantidade de células que se acumulan nas rexións inflamadas do tecido. Certos tipos de cancros de pel (carcinomas de células basal) non poden diseminarse polo corpo porque as células cancerosas necesitan células estromáticas próximas para continuar a súa división. A perda destes factores de crecemento estromáticos cando o cancro se move polo corpo impide que o cancro invada outros órganos.
O estroma está formado por células non malignas, pero pode proporcionar unha matriz extracelular na cal as células tumorais poden crecer. As células estromáticas poden tamén limitar a proliferación de células T por medio da produción de óxido nítrico, dificultando a capacidade inmunitaria.
Cicinho
Cícero João de Cézare, alcumado Cicinho, nado en Pradópolis o 24 de xuño de 1980, é un futbolista brasileiro. Xoga de defensa e o seu club actual é o AS Roma.
Idilio
O idilio é un subxénero da lírica consistente nunha composición de tema sentimental e ambiente bucólico non pastoril.
Na literatura
A Alborada, de Nicomedes Pastor Díaz.
Hermann e Doroteia, de J. W von Goethe — que Schiller considerou o clímax na súa produción — un idílio segundo o propio Goethe.
Na pintura
Na pintura o idilio era un xénero recorrente na época victoriana en Inglaterra.
Juan de San Millán
miniatura|300px|page=16|Íntegro, en [[pdf: Antigvedad de la civdad, y iglesia cathedral de tvy, y de los obispos qve se save aya auido en ella, escrito polo bispo Frei Prudencio de Sandoval en 1610.]] Juan de San Millán, nado en 1492 no lugar de Barrionuevo del Valle, concello de San Millán de la Cogolla, na Rioxa. Empezou os estudos maiores no colexio de Sigüenza e rematounos no Colexio Maior de San Bartolomeu, da Universidade de Salamanca.
Foi bispo da diocese de Tui de 1547 a 1564, tempo no que participou no Concilio de Trento, persoalmente nunha das primeiras sesións e por procurador na sesión final. Foi despois bispo de León, morreu o 11 de abril de 1578, está enterrado na capela maior do Colexio dos Xesuítas de León.
Descordo
miniatura|[[Raimbaut de Vaqueiras compuxo un descordo plurilingüe, usando o galego-portugués, entre outras linguas.]] O descordo é un subxénero da lírica, consistente nunha composición caracterizada polas discordancias formais.
Exemplos
Un descordo espectacular é o descordo do trobador Raimbaut de Vaqueiras, titulado Eras quan vey verdeyar, no cal o 'desacordo' xorde nas linguas: a primeira cobra está escrita en provenzal, a segunda en italiano, a terceira en francés, a cuarta en gascón e a quinta en galego-portugués, e ademais estas linguas reaparecen en dous versos dos dez que constitúen a última.
Un exemplo contemporáneo deste xénero é o "Mester de vixilia", de Arcadio López-Casanova.
Mar do Labrador
O mar do Labrador (en mer du Labrador, en Labrador Sea e en Labradorhavet) é un corpo de auga do océano Atlántico Norte localizado entre a península canadense de Labrador e a illa danesa de Groenlandia. Está flanqueado por terras continentais en todos os seus bordos e a súa profundidade é duns 3 km. As súas augas conectan ao norte coas da baía de Baffin, a través do estreito de Davis.
Xeoloxía
O mar de Labrador formouse probablemente polo espazamento do fondo mariño que empezou a ocorrer hai ao redor de 61 millóns de anos e parou fai preto de 40 millóns de anos.
Hai unha historia máis recente achega da forma do mar, durante a idade do xeo, a folla de xeo norteamericana colapsouse repetidas veces mandando vagas de icebergs cara ao mar do Labrador, no fondo do mar do Labrador hai unha capa de pedras irregulares (Glacial errático), isto é cachos de pedra que non coinciden con tamaño e o tipo de pedra nativas ao área en que se atopan, deixadas aí polos icebergs ao derretirse.
Unha das canles de turbidita máis grandes de mundo corre de Norte a Sur no medio do mar do Labrador. As avalanchas de turbidita corren esta canle por centenares de quilómetros, moitos delas terminando nas augas máis profundas de Nova Inglaterra.
Límites xeográficos
Segundo a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization», IHO), na súa publicación Limits of oceans and seas (3ª edición de 1953), o mar do Labrador (que ten o número de identificación 15A) ten os seguintes límites:
Mitsubishi J8M
O Mitsubishi J8M Shūsui (十九試局地戦闘機秋水, "espada oscilante") foi un caza monopraza de interceptación e defensa puntual xaponés usado durante a segunda guerra mundial. Foi unha resposta apresurada á ameaza dos bombardeiros estratéxicos B-29 Superfortress da USAAF. As Forzas Imperiais pediron un interceptador de rápida trepada e pensouse na produción do caza alemán Messerchmitt Me 193 Komet. O submarino que traía un Komet e os planos de fábrica foi afundido no Xapón. Só dispuña dun motor foguete Walther HWK 109 e un manual de instrucións do avión. A partir diso produciron unha versión propia para o Exécito e a Armada. Tras facer probas de planeo, lanzouse ao J8M1 en xullo de 1945, estrelándose ao fallar o motor. Ao final só se remataron 7 exemplares de serie.
Miguel Prado Patiño
Jesús Miguel Prado Patiño, nado en Papucín (Frades) en 1957, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Traballador autónomo ligado á banca. Entrou en política en 1979 como secretario do comité comarcal de AP e secretario local en Frades. Nas eleccións municipais de 1987 encabezou a candidatura de AP á alcaldía de Frades e foi elixido alcalde. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, xa polo PPdeG, sempre con maioría absoluta. Dimitiu en 2012 para presentarse ás eleccións e foi elixido deputado do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012.
Presentouse nas listas do PPdeG ás eleccións autonómicas de 2020 e, aínda que non saíu elixido á primeira, entrou en setembro de 2021 na cámara galega logo da renuncia de varios conselleiros aos seus escanos.
Trimer
Trimer (en Tremeur) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Talbot
Talbot foi unha marca de automóbil que existiu desde 1903 ata 1992, cunha paréntese de 1960 a 1978, baixo diferentes propietarios, ultimamente Peugeot. Talbot participou en rallys, gañando o título de construtores do Campionato do Mundo de Rally de 1981, e en Fórmula 1.
Orixe do Talbot británico
miniatura|right|Turismo Talbot de 1910 de fabricación británica en Whites Hill, Brisbane. (decembro de 1911). Talbot foi orixinalmente a marca británica para vender coches importados franceses Clément-Bayard. Fundado en 1903, este negocio foi financiado por Charles Chetwynd-Talbot, 20º conde de Shrewsbury e Adolphe Clément-Bayard. A partir de 1905, a compañía vendeu os coches importados coa marca Clément-Talbot e comezou a ensamblar as pezas de fabricación francesa nunha nova fábrica situada en Barlby Road, Ladbroke Grove, North Kensington, Londres, vendéronse baixo o nome de Talbot. En 1910, fabricábanse mensualmente de 50 a 60 coches. O Talbot foi o primeiro coche en lograr 160 km/h, en 1913.
Talbots paralelos en Gran Bretaña e Francia
miniatura|right|Un Talbot 8-18 de 1923. miniatura|Talbot 105 de 1933. miniatura|Talbot 105 de 1934. miniatura|Talbot Ten Tourer de 1936. miniatura|right|Talbot Darracq T150 SS Cupé. miniatura|right|Talbot Samba. miniatura|right|[[Talbot 1100.]]
Lingua mundial
O concepto lingua mundial utilízase para definir unha lingua falada internacionalmente que ademais é aprendida por moita xente como segunda lingua. Unha lingua mundial non vén caracterizada unicamente polo número de falantes (nativos ou secundarios), senón tamén pola súa distribución xeográfica, o seu uso en organizacións internacionais ou o seu uso en relacións diplomáticas. Con respecto a isto, a maioría das linguas do mundo están dominadas por linguas de orixe europea. A razón histórica deste fenómeno vén determinada polo período de expansionismo europeo: imperialismo e colonialismo.
Talbot
Talbots paralelos en Gran Bretaña e Francia
Durante a primeira guerra mundial, a firma fabricou ambulancias. Franceses e británicos continuaron procesos de produción e comercialización paralelas ata 1919, cando Darracq o propietario británico, pero con sede en París fíxose cargo da empresa; os Talbot feitos por Darracq comercializáronse como Talbot- Darracq. Ao ano seguinte, Darracq foi reorganizada como parte do conglomerado Sunbeam- Talbot- Darracq (STD).
Lingua mundial
Visión de conxunto
A lingua máis utilizada no mundo é o inglés, no que teñen competencia máis de 1 500 000 millóns de usuarios en todo o mundo. A expansión internacional do árabe ten a súa razón histórica nas conquistas islámicas medievais e a posterior arabización de Oriente Medio e África do Norte, e tamén existe como lingua litúrxica entre as comunidades musulmás fóra do mundo árabe. O chinés estándar (mandarín) é a substitución directa do chinés clásico, que foi unha lingua franca histórica do afastado oriente até o século XX, e hoxe en día ten a función de proporcionar unha linguaxe común falada entre falantes de diferentes e mutuamente inintelixibles linguas chinesas, non só dentro da propia China (entre os chineses han e outros grupos étnicos non relacionados), senón tamén entre cidadáns vivindo en comunidades da diáspora chinesa por todo o mundo, ademais de ser ensinada como segunda lingua internacional. O ruso foi utilizado no Imperio ruso e a Unión Soviética, e no presente está en uso e amplamente recoñecido en áreas de Europa central e oriental e en Asia do Norte e Asia Central, que eran antes parte da Unión Soviética, ou do antigo bloque soviético, e segue sendo a lingua franca na Comunidade de Estados Independentes. O alemán serviu como lingua franca en gran parte de Europa durante séculos, sobre todo para o Sacro Imperio Romano Xermánico e o Imperio austrohúngaro. Segue sendo unha importante segunda lingua en gran parte de Europa central e oriental, e na comunidade científica internacional. Outras linguas importantes non se utilizan amplamente en varios continentes, pero tiveron unha importancia internacional como a lingua franca utilizada nun histórico imperio. Estes inclúen o grego koiné no mundo helenístico despois das conquistas de Alexandre o Grande, e nos territorios do Imperio bizantino, o latín no Imperio romano e a linguaxe litúrxica estándar para os fieis católicos en todo o mundo, chinés clásico en Asia na Chinesa imperial, o persa durante a época antiga e medieval e durante o Imperio persa, e no pasado serviu como segunda lingua franca do mundo islámico despois do árabe; o sánscrito nos períodos antigo e medieval de varios estados en Asia do Sur, o sueste asiático e Asia Central, e do mesmo xeito que o latín foi unha importante lingua litúrxica das relixións védicas.
Talbot
Talbots paralelos en Gran Bretaña e Francia
En 1916, o suízo Georges Roesch converteuse no enxeñeiro xefe, e na década de 1920, Talbot construíu unha serie de modelos de éxito, incluíndo o 14/45 hp ou o Talbot 105, que foi construído por primeira vez en 1926. Na década de 1930, os Talbot deseñados por Roesch gozaron do éxito nas carreiras co equipo de Fox e Nicholl, os seus pilotos, eran o Excmo. Brian Lewis, Johnny Hindmarsh e John Cobb (máis coñecido polos seus intentos de marca de velocidade en terra). Tamén tiveron un grande éxito no Alpine Trial.
Unión neuromuscular
miniatura|Vista en detalle dunha unión neuromuscular: 1= Terminal presináptica. 2= [[Sarcolema. 3= Vesícula sináptica. 4= Receptor de acetilcolina nicotínico. 5= Mitocondria. ]]
Talbot
A era Rootes
En 1935, o STD quebrou e o grupo Rootes fíxose cargo de Clément-Talbot. Para Rootes, a sustentabilidade inmediata era máis importante que a enxeñería, os modelos existentes foron simplemente remodelados. A fábrica francesa foi comprada por Antonio Lago que posteriormente utilizou a marca Talbot-Lago.
Unión neuromuscular
miniatura|Na unión neuromuscular, a fibra nerviosa pode transmitir un sinal á fibra (célula) muscular ao liberar acetilcolina (e outras substancias), causando a contracción muscular.
Talbot
A era Rootes
En Gran Bretaña, as marcas Sunbeam e Talbot uníronse en 1938 para formar Sunbeam-Talbot. A produción de automóbiles Sunbeam Talbot cesou durante a segunda guerra mundial e reanudouse de novo en 1946, o nome de Talbot abandonouse en 1955. O nome de Sunbeam continuou baixo a dirección de Rootes (Rapier, Alpine e Tiger) ata 1967, cando o control pasou a mans de Chrysler.
Unión neuromuscular
miniatura|Os músculos contráense ou reláxanse cando reciben sinais do sistema nervioso. A unión neuromuscular é o sitio de intercambio de sinais. Os pasos deste proceso en vertebrados sucédense da seguinte maneira: (1) O potencial de acción alcanza o [[terminal axónico. (2) Ábrense as canles de calcio dependentes de voltaxe, permitindo que o calcio entre no terminal axónico. (3) As vesículas de neurotransmisor fusiónanse coa membrana presináptica e a acetilcolina (ACh) libérase na fenda sináptica por exocitose. (4) A ACh únese a receptores postsinápticos no sarcolema. (5) Esta unión causa a apertura de canles iónicas e permite que o sodio e outros catións flúan a través da membrana cara ao interior da célula muscular. (6) O fluxo de ións sodio que entran a través da membrana e de ións potasio que saen da célula muscular xera un potencial de acción que viaxa á miofibrila e causa a contracción muscular. Etiquetas: A: Axón da motoneurona. B: Terminal axónico. C. Fenda sináptica. D. Célula muscular. E. Parte dunha miofibrila.]]
miniatura|[[Micrografía electrónica de transmisión que mostra unha sección transversal a través da unión neuromuscular (en latín anatómico, synapssis neuromuscularis; junctio neuromuscularis). T é o terminal axónico, M é a fibra muscular. A frecha mostra pregamentos da unión con lámina basal. Son visibles zonas activas nos extremos entre os pregamentos. A barra de escala é de 0,3 µm. Fonte: NIMH ]]
Talbot
A era Chrysler
Logo da guerra, unicamente o francés Talbot-Lago continuou ata 1960. A marca foi comprada por Simca en 1958.
Unión neuromuscular
Unha unión neuromuscular (ou unión mioneural) é unha sinapse química formada polo contacto entre unha motoneurona e unha fibra muscular. Na unión neuromuscular a motoneurona pode transmitir un sinal á fibra muscular, causando a contracción muscular. Denomínase placa motora ou placa motora terminal á zona deprimida especializada da fibra muscular correspondente á unión neuromuscular ou ás veces a toda a unión neuromuscular ou o conxunto de arborizacións finais.
Talbot
A era Chrysler
En 1967, Chrysler fíxose cargo de Rootes e fusionouna con Simca para formar Chrysler Europa. O nome de Talbot non se utilizou nesta época, aínda que o logotipo "Pentastar" de Chrysler e o nome (usado como a marca) substituíron gradualmente as marcas de Rootes segundo progresaba a década de 1970.
Chrysler desenvolvera con Simca a nova liña Horizon/Omni e o Talbot Horizon foi producido na fábrica de Uusikaupunki en Finlandia. Outros Chrysler tamén baseados no Talbot se fixeron alí, o Talbot 150 e o Talbot Solara. A gama alta do modelo foi chamada Talbot Solara VIP.
Unión neuromuscular
Os músculos requiren innervación para funcionar e incluso para simplemente manter o ton muscular, evitando a atrofia. A transmisión sináptica na unión neuromuscular empeza cando un potencial de acción alcanza o terminal presináptico dunha motoneurona, que activa as canles de calcio dependentes de voltaxe para permitir que os ións de calcio entren nas neuronas. Os ións de calcio únense a proteínas sensoras (sinaptotagmina) nas vesículas sinápticas, desencadeando a fusión de vesículas coa membrana plasmática e a subseguinte liberación de neurotransmisores desde a motoneurona na fenda sináptica. Nos vertebrados, as motoneuronas liberan acetilcolina (ACh), unha pequena molécula neurotransmisora, que difunde pola fenda sináptica e únese a receptores de acetilcolina nicotínicos (nAChR) na membrana plasmática da fibra muscular, tamén coñecida como sarcolema. Os nAChR son receptores ionotrópicos, o que significa que serven como canles iónicas reguladas por ligando. A unión de acetilcolina co receptor pode despolarizar a fibra muscular, causando unha fervenza de reaccións que finalmente causa a contracción muscular.
Talbot
A era Peugeot
A finais de 1978, Peugeot fíxose cargo de Chrysler Europa e resucitou o nome Talbot, utilizando á insignia para renomear os anteriores modelos Simca e Rootes. A toma de posesión de Peugeot significou o final da produción do Chrysler Hunter, pero o deseño do Chrysler 1510 (Chrysler 150 en España e Alpine no Reino Unido) e o Horizon permaneceron en produción.
O último coche producido polo grupo Rootes, o Chrysler (antes Hillman) Avenger, mantívose en produción como Talbot ata o final de 1981, tamén terminou en 1981, o derivado do Avenger, o Talbot Sunbeam. O modelo de nivel básico da gama Talbot a partir de 1982 foi o Talbot Samba, un hatchback de tres portas baseado no Peugeot 104.
Unión neuromuscular
As enfermidades da unión neuromuscular poden ser de orixe xenética ou autoinmune. Os trastornos xenéticos, como a distrofia muscular de Duchenne, poden orixinarse por mutacións en proteínas estruturais que afectan a unión neuromuscular, mentres que as doenzas autoinmnes, como a miastenia gravis, aparecen cando se producen anticorpos contra os receptores de acetilcolina nicotínicos no sarcolema.
Talbot
A era Peugeot
En 1981, Peugeot comezou a producir o Talbot Tagora, unha berlina de catro portas cadrado comercializado como rival do Ford Granada e do Vauxhall Carlton/Opel Rekord. Pero non foi moi popular e a produción cesou en 1983.
Unión neuromuscular
Estrutura e función
miniatura|Placa motora.
Transmisión cuántica
Na unión neuromuscular os axóns das motoneuronas presinápticas terminan a 30 nanómetros de distancia da membrana plasmática ou sarcolema da fibra muscular. O sarcolema na unión ten unhas invaxinacións chamadas pregamentos postxuncionais, que incrementan a súa área superficial en fronte da fenda sináptica. Estes pregamentos postxuncionais forman a placa motora terminal, que está inzada de receptores de acetilcolina nicotínicos (nAChR) cunha densidade de 10 000 receptores/micrómetro2. Os axóns presinápticos terminan en protuberancias chamadas botóns terminais (ou terminais presinápticos) que se proxectan cara aos pregamentos postxuncionais do sarcolema. Nas ras cada nervio motor terminal contén unhas 300 000 vesículas, cun diámetro medio de 0,05 micrómetros. As vesículas conteñen acetilcolina. Algunhas destas vesículas están agrupadas en grupos de cincuenta, situados en zonas activas preto da membrana do nervio. As zonas activas están separadas aproximadamente 1 micrómetro. A fenda de 30 nanómetros entre a terminación nerviosa e a placa motora terminal contén unha rede de acetilcolinesterase (AChE) cunha densidade de 2 600 moléculas de encima/micrómetro2, mantidas no seu sitio polas proteínas estruturais distrofina e rapsina. Tamén está presente a proteína receptor tirosina quinase MuSK, unha proteína de sinalización implicada no desenvolvemento da unión neuromuscular, que é tamén mantida no seu lugar pola proteína rapsina.
Cando o nervio motor é estimulado hai un atraso de só 0,5 a 0,8 milisegundos entre a chegada do impulso nervioso nas terminais nerviosas motoras e a primeira resposta da placa motora terminal. A chegada do potencial de acción do nervio motor no terminal da neurona presináptica abre canles de calcio dependentes de voltaxes e flúen ións Ca2+ desde o fluído extracelular ao citosol da neurona presináptica. Este influxo de Ca2+ causa que varios centos de vesículas que conteñen neurotransmisores se fusionen coa membrana da célula presináptica por medio de proteínas SNARE para liberar os seus cuantos de acetilcolina por exocitose. A despolarización da placa motora terminal pola acetilcolina liberada denomínase potencial de placa terminal (EPP). O potencial de placa terminal prodúcese cando a ACh se une aos receptores de acetilcolina nicotínicos (nAChR) na placa motora terminal, e causa un influxo de ións sodio. Este influxo de ións sodio xera o EPP (despolarización), e desencadea un potencial de acción que viaxa ao longo do sarcolema e na fibra muscular por medio dos túbulos transversos (túbulos T) por medio de canles de sodio regulados por voltaxe. A condución de potenciais de acción ao longo dos túbulos transversos estimula a apertura de canles de Ca2+ dependentes de voltaxe, que están mecanicamente acopladas a canles de liberación de Ca2+ do retículo sarcoplásmico. O Ca2+ despois difunde fóra do retículo sarcoplásmico ás miofibrilas estimulando a contracción. O potencial de placa terminal é así responsable de establecer o potencial de acción na fibra muscular que desencadea a contracción muscular. A transmisión desde os nervios ao músculo é tan rápida porque cada cuanto de acetilcolina chega á placa terminal en concentracións milimolares, o suficientemente altas para combinarse cun receptor con baixa afinidade, que despois libera rapidamente o transmisor unido.
Receptores de acetilcolina
miniatura|1= Canle iónica ligada a receptor. 2= [[Ións. 3= Ligando (como a acetilcolina). Cando os ligandos se unen ao receptor, a porción da canle iónica do receptor ábrese, permitindo que os ións pasen a través da membrana plasmática.]]
Talbot
Fórmula Un
Talbot tivo dúas breves aparicións na Fórmula 1. O Talbot-Lago T26 seis cilindros de 4´5 litros, participou na competición de F1 logo da guerra, e moitas unidades, tanto de fábrica como privadas, apareceron nos primeiros dous anos do Campionato do Mundo de F1 de e. Os Talbot chegaron cuarto e quinto na carreira inaugural do Campionato Mundial, o Gran Premio do Reino Unido de 1950, pilotados por Yves Giraud - Cabantous e Louis Rosier, respectivamente. O cambio ás regulacións de F2 de dous litros para puxo fin a participación de Talbot na F1 como fabricante.
Houbo outra breve participación na Fórmula Un en 1981-1982 ao asociarse con Ligier e usar a súa conexión con Matra para asegurarse un motor Matra para eles, e aínda que os coches eran coñecidos como Ligier-Matra o equipo usou a marca Talbot como patrocinador. Isto durou dous anos, e tivo un moderado éxito, Jacques Laffite quedou no cuarto lugar no campionato de con dúas vitorias.
Campionato do Mundo de Rally
miniatura|[[Talbot Sunbeam Lotus|Sunbeam Lotusde Talbot.]] O equipo de fábrica de Talbot para o Campionato do Mundo de Rallys foi fundado en 1979, logo de que Peugeot fixérase cargo de Chrysler Europa e resucitara o nome Talbot. No equipo da tempada inaugural na serie, Tony Pond pilotaba o Talbot Sunbeam Lotus logrando un impresionante cuarto lugar no Rally de Sanremo de 1979. Seguiron máis éxitos na tempada 1980, Guy Fréquelin logrou para Talbot o primeiro podio do equipo ao terminar terceiro no Rally de Portugal de 1980 e Henri Toivonen gañou o Rally RAC, converténdose no piloto máis novo en gañar un mundial de rally. Foi un grande éxito para Talbot xa que o equipo tamén logrou o terceiro e cuarto lugares, pilotados por Fréquelin e Russell Brookes, respectivamente. Esta foi tamén a última vez que un coche de dúas rodas motrices gañou o Rally RAC.
Na tempada 1981, Talbot continuou con Fréquelin e Toivonen. Malia que a única vitoria do equipo chegou no Rally da Arxentina, pilotado por Fréquelin,varios podios e acabados nos puntos deron a Talbot o título de construtores. Fréquelin perdeu por unha pequena marxe o titulo de pilotos fronte a Ari Vatanen de Ford. A tempada 1982 viu a serie dominada polo Audi Quattro de catro rodas motrices e co cambio das regulacións do Grupo B por vir, Talbot retirouse do WRC. Con todo, o nome Talbot seguiu no campionato, Jean Todt fundou o Peugeot Talbot Sport en 1981. Este equipo oficial de Peugeot debutou en 1984 e gañou os títulos de pilotos e fabricantes en 1985 e 1986.
Patrocinio
Talbot foi o patrocinador principal do Coventry City Football Club en 1981/83, e o presidente do club Jimmy Hill estaba planeando cambiar o nome do club a "Coventry Talbot". Con todo, estes plans foron vetados pola Liga de Fútbol e no verán de 1983 Talbot puxo fin á súa asociación co club.
Unión neuromuscular
Receptores de acetilcolina
A acetilcolina é un neurotransmisor sintetizado a partir da colina da dieta e de acetil-CoA e está implicada na estimulación do tecido muscular en vertebrados e nalgúns invertebrados. En animais vertebrados, o subtipo de receptor de acetilcolina que se encontra nas unións neuromusculares do músculo esquelético é o receptor de acetilcolina nicotínico (nAChR), o cal é unha canle iónica regulada por ligando. Cada subunidade deste receptor ten unha característica de "bucle cys", que está composta por un residuo de cisteína seguido de 13 residuos doutros aminoácidos e outro residuo de cisteína. Os dous residuos de cisteína forman unha  pontes disulfuro, o que ten como resultado que o receptor de "bucle cys" teña a capacidade de unirse á acetilcolina e outros ligandos. Estes receptores de bucle cys encóntranse só en eucariotas, pero os procariotas posúen receptores de ACh con propiedades similares. Non todas as especies usan unións neuromusculares colinérxicas; por exemplo, os cangrexos e as moscas do vinagre teñen unha unión neuromuscular glutamatérxica.
Desenvolvemento
Para o desenvolvemento das unións neuromusculares cómpre a sinalización tanto do terminal da motoneurona coma da rexión central do músculo. Durante o desenvolvemento, as células musculares producen receptores de acetilcolina (AChRs) e exprésanos nas rexións centrais nun proceso chamado prepatterning (~preestampado). Pénsase que a agrina, un proteoglicano con sitios de unión para o heparán sulfato, e a quinase MuSK axudan a estabilizar a acumulación de AChR nas rexións centrais do miocito. MuSK é unha receptor tirosina quinase, o que significa que induce a sinalización celular pola unión de moléculas de fosfato de rexións propias como as tirosinas, e noutras dianas do citoplasma. Dspois da activación polo seu ligando a agrina, MuSK sinaliza a través de dúas proteínas chamadas "Dok-7" e "rapsina", para inducir o "agrupamento" dos receptores de acetilcolina. A liberación de ACh por motoneuronas en desenvolvemento produce potenciais postsinápticos na célula muscular que reforzan positivamente a localización e estabilización da unión neuromuscular en desenvolvemento.
Estes descubrimentos poden demostrarse en parte por estudos en "ratos knockout". En ratos que son deficientes á agrina ou a MuSK, non se foma a unión neuromuscular. Ademais, os ratos deficientes en Dok-7 non forman agrupacións de receptores de acetilcolina nin sinapses neuromusculares.
O desenvolvemento de unións neuromusculares estúdase principalmente en organismos modelo, como roedores. Ademais, en 2015 creouse unha unión muscular completamente humana in vitro usando células nai embrionarias humanas e células nai musculares somáticas. Neste modelo as motoneuronas presinápticas son activadas por optoxenética e en resposta fibras musculares conectadas sinapticamente retórcense por estimulación luminosa.
Métodos de investigación
José del Castillo e Bernard Katz usaron a ionoforese para determinar a localización e densidade de receptores de acetilcolina nicotínicos (nAChRs) na unión neuromuscular. Con esta técnica sitúase un microeléctrodo dentro da placa motora terminal da fibra muscular, e unha micropipeta chea de acetilcolina (ACh) directamente fronte á placa motora na fenda sináptica. Aplicaron unha voltaxe positiva ao extremo da micropipeta, o cal causou a liberación de moléculas de ACh cargadas positivamente desde a micropipeta. Estes ligandos fluíron no espazo que representa a fenda sináptica e uníronse aos AChR. Os eléctrodos intracelulares monitorizaron a amplitude da despolarización da placa motora terminal en resposta á unión de ACh aos receptores nicotínicos (ionotrópicos). Katz e del Castillo mostraron que a amplitude da despolarización (potencial postsináptico excitatorio) dependía da proximidade da micropipeta que liberaba os ións de ACh na placa motora. Canto máis lonxe estaba a micropipeta da placa motora menor era a despolarización na fibra muscular. Isto permitiu aos investigadores determinar que os receptores nicotínicos estaban localizados na placa motora terminal en altas densidades.
As toxinas tamén se usan para determinar a localización de receptores de acetilcolina na unión neuromuscular. A α-bungarotoxina é unha toxina que se encontra nos ofidios da especie Bungarus multicinctus, que actúa como un antagonista da ACh e únese aos AChR irreversiblemente. Acoplando encimas ensaiables como a peroxidase do ravo picante (HRP) ou proteínas fluorescentes como a proteína fluorescente verde (GFP) á α-bungarotoxina, poden visibilizarse e contabilizarse os AChR.
Gas nervioso
Os gases e licores nerviosos afectan o funcionamento das unións neuromusculares ao bloquearen irreversiblemente o encima acetilcolinesterase.
Toxina botúlica
A toxina botúlica (ou neurotoxina botúlica, BoNT, comercializada co nome Botox, entre outros) inhibe a liberación de aceetilcolina na unión neuromuscul ao interferir coas proteínas SNARE. Esta toxina cruza o terminal nervioso por endocitose e interfire seguidamente coas proteínas SNARE, que son necesarias para a liberación de ACh. Ao facelo, induce unha parálise fláccida transitoria e a denervación química localizada no músculo estriado que afectou. A inhibición da liberación de ACh non se establece ata uns dous meses despois de que se fixo a inxección. Tres meses despois de que ocorra a inhibición, a actividade neuronal empeza a recuperar parcialmente a súa función, e en seis meses, recupérase completamente a función neuronal.
Toxina tetánica
A toxina tetánica ou tetanospasmina é unha potente neurotoxina producida pola bacteria Clostridium tetani que causa a enfermidade do tétano. A LD50 desta toxina é de aproximadamente 1 ng/kg, polo que é a segunda toxina máis letal do mundo, despois da toxina botúlica D. Funciona de xeito moi moi similar á neurotoxina botúlica (BoNT) ao unirse e ser endocitada na terminal nerviosa presináptica e interferindo cos complexos de proteínas SNARE. Difire da BoNT principalmente no seu estado final, que na tetanospasmina demostra unha parálise espástica/ríxida en vez da parálise fláccida que mostra a BoNT.
Veleno de serpe
Os velenos de serpe actúan como toxinas na unión neuromuscular e poden inducir debilidade e parálise. Os velenos poden actuar como neurotoxinas persinápticas e postsinápticas.
As neurotoxinas presinápticas, comunmente coñecidas como β-neurotoxinas, afectan as rexións presinápticas da unión neuromuscular. A maioría destas neurotoxinas actúan inhibindo a liberación de neurotransmisores, como a acetilcolina, na sinapse entre neuronas. Porén, algunhas destas toxinas sábese que potencian a liberación de neutrotransmisor. Aqueles que inhiben a liberación do neurotransmisor crean un bloqueo neuromuscular que impide que as moléculas de sinalización cheguen aos seus receptores postsinápticos diana. Ao facelo así, a vítima da trabada destas serpes sofre unha profunda debilidade. Tales neurotoxinas non responden ben aos antivelenos. Despois dunha hora da inoculación destas toxinas, incluíndo a notexina e a taipoxina, moitos dos terminais nerviosos afectados mostran signos de dano físico irreversible, deixándoas desprovistas de vesículas sinápticas.
As neurotoxinas postsinápticas, ou α-neurotoxinas, actúan de forma oposta ás neurotoxinas presinápticas ao unirse aos receptores de acetilcolina postsinápticos. Isto impide a interacción entre a acetilcolina liberada polo terminal presináptico e os receptores da célula postsináptica. De feito, a apertura de canles de sodio asociadas con estes receptores de acetilcolina está impedida, tendo como resultado un bloqueo neuromuscular, similar aos efectos debidos ás neurotoxinas presinápticas. Isto causa a parálise nos músculos implicados nas unións afectadas. A diferenza das neurotoxinas presinápticas, as toxinas postsinápticas son máis facilmente afectadas polos antivelenos, o cal acelera a disociación da toxina dos receptores, causando finalmente unha reversión da parálise. Estas neurotoxinas axudan experimental e cualitativamente no estudo da densidade de receptores da acetilcolina e a súa reciclaxe, así como nos estudos que observan a dirección dos anticorpos cara os receptores de acetilcolina afectados en pacientes diagnosticados de miastenia gravis.
Doenzas
Calquera trastorno que compromete a transmisión sináptica entre unha motonejrona e unha célula muscular é clasificada baixo o termo xeral de doenza neuromuscular. Estes trastornos poden ser herdados ou adquiridos e poden variar en gravidade e mortalidade. En xeral, a maioría destes trastornos adoitan ser causados por mutacións ou trastornos autoinmunes. Os trastornos autoinmunes, no caso de enfermidades neuromusculares, adoitan ser humorais, mediadas por células B, e teñen como resultado a creación indebida dun anticorpo contra unha motoneurona ou proteínas da fibra muscular que interfiren coa transmisión ou sinalización sinápticas.
Miastenia gravis
A miastenia gravis é un trastorno autoinmune no que o corpo produce anticorpos contra o receptor de acetilcolina (AchR) (no 80% dos casos), ou contra a quinase específica do músculo postsináptica (MuSK) (no 0–10% dos casos). Na miastenia gravis seronegativa a proteína 4 relacionada co receptor da lipoproteína de baixa densidade é a diana de IgG1, a cal actúa como un inhibidor competitivo do seu ligando, impedindo que o ligando se una ao seu receptor. Non se sabe se a miastenia gravis seronegativa responde ás terapias estándar.
Fox Sports
Fox Sports é unha división de Fox Broadcasting Company (parte de News Corporation) dedicada ás transmisións deportivas que se formou en 1994 cando a Fox adquiriu os dereitos de emisión dos partidos da National Football League, nos anos seguintes mercou tamén os dereitos dos partidos da National Hockey League (1994–1999), Major League Baseball (1996–presente), NASCAR (2001–presente) e a Bowl Championship Series (2007–2010). ‎
Unión neuromuscular
Miastenia gravis neonatal
A miastenia grave neonatal é un trastorno autoinmune que afecta 1 de cada 8 nenos nacidos de nais que foron diagnosticadas de miastenia grave (MG). A MG pode ser transferida da nai ao feto polo movemento de anticorpos AChR a través da placenta. Os signos desta doenza ao nacer inclúen debilidade, que responde a medicacións anticolinesterase, así como a aquinesia fetal, ou a falta de movemento fetal. Esta forma de enfermidade é transitoria e dura uns tres meses. Porén, nalgúns casos, a MG neonatal pode orixinar outros efectos sobre a saúde, como a artrogripose e mesmo a morte fetal. Estas condicións pénsase que se iniciaron cando os anticorpos anti-AChR maternos se dirixen contrra o AChR fetal e poden durar ata a semana 33ª de xestación, cando a subunidade γ de AChR é substituída pola subunidade ε.
Síndrome miasténica de Lambert-Eaton
O 50–60% dos pacientes que son diagnosticados desta síndrome tamén presentan un tumor asociado, que é tipicamente un carcinoma pulmonar de células pequenas (SCLC). Este tipo de tumor tamén expresa canles de calcio reguladas por voltaxe. Ás veces, a síndrome miasténica de Lambert-Eaton tamén aparece xunto con miastenia gravis.
CD3
miniatura|237px|dereita|O complexo do [[receptor de células T coas cadeas TCR-α e TCR-β (arriba), moléculas accesorias de cadea ζ (abaixo) e CD3 (representado por CD3γ, CD3δ e dous CD3ε).]]
Unión neuromuscular
Síndrome miasténica de Lambert-Eaton
O tratamento da síndrome miasténica de Lambert-Eaton consiste en usar 3,4-diaminopiridina como primeira medida, o cal serve para incrementar o potencial de acción muscular composta así como a forza muscular ao alongar o tempo que as canles de calcio reguladas por voltaxe permanecen abertas despois de bloquear as canles de potasio reguladas por voltaxe. Outros tratamentos son o uso de prednisona e azatioprina no caso de que a 3,4-diaminopiridina non sirva de axuda para o tratamento.
CD3
En inmunoloxía, o CD3 (cluster de diferenciación 3) é o correceptor das células T. Trátase dun complexo proteico de membrana situado na superficie das células T composto por catro cadeas distintas. Nos mamíferos, o complexo contén unha cadea CD3γ, unha cadea CD3δ, e dúas cadeas CD3ε. Estas cadeas asócianse cunha molécula coñecida como receptor de células T (TCR) e coa cadea ζ para xerar un sinal de activación nos linfocitos T. O TCR, a cadea ζ, e as moléculas CD3 xuntas forman o "complexo TCR".
Estrutura
As cdeas CD3γ, CD3δ, e CD3ε están moi relacionadas con proteínas da superficie celular da superfamilia das inmunoglobulinas, que conteñen un só dominio extracelular de inmunoglobulina.
A rexión transmembrana do CD3 contén residuos de aspartato, polo que está cargada negativamente, unha característica que permite que estas cadeas se asocien coas cadeas positivamente cargadas do TCR.
Unión neuromuscular
Síndromes miasténicas conxénitas
As síndromes miasténicas conxénitas (CMS) son moi similares en funcionamento á miastenia gravis e á síndrome miasténica de Lambert-Eaton, pero a principal diferenza entre as síndrome miasténica conxénita e as outras doenzas é que a síndrome miasténica conxénita é de orixe xenética. Especificamente, estas síndromes son doenzas debidas a mutacións recesivas, presentes en 1 de cada polos menos 10 xenes que afectan a proteínas presinápticas, sinápticas e postsinápticas na unión neuromuscular. Tales mutacións usualmente orixínanse na subunidade ε do AChR, afectando deste modo á cinética e expresión do propio receptor. As substitucións de nucleótidos simples ou delecións poden causar a perda de función da subunidade. Outras mutacións, como as que afectan a acetilcolinesterase e acetiltransferase, poden tamén causar a expresión da síndrome miasténica conxénita, e esta última está asociada especificamente con apnea episódica. Estas síndromes poden presentarse en diferentes momentos da vida dun individuo. Poden orixinarse na fase fetal, causando aquinesia fetal, ou no período perinatal, durante a cal poden observarse certas condicións, como a artrogripose, ptose, hipotonía, oftalmoplexia, e dificultades de alimentación ou respiración. Poderían tamén activarse durante a adolescencia ou a idade adulta, causando que o individuo desenvolva a síndrome de canles lentas.
O tratamento de subtipos particulares de síndromes miasténicas conxénitas (síndrome miasténica conxénita de canle rápida postsináptica) é similar ao tratamento para outros trastornos neuromusculares. A 3,4-diaminopiridina, que o tratamento da primeira liña para a síndrome miasténica de Lambert-Eaton, está baixo desenvolvemento como medicamento orfo para a síndrome miasténica conxénita nos Estados Unidos.
CD3
Estrutura
As colas intracelulares das moléculas CD3 conteñen un só motivo conservado coñecido como motivo de activación baseado na tirosina inmunorreceptor ou ITAM (do inglés Immunoreceptor Tyrosine-based Activation Motif), que é esencial para a capacidade de sinalización do TCR.
Regulación
A fosforilación do ITAM no CD3 orixina unha cadea CD3 con capacidade de unirse a un encima chamado ZAP70 (proteína asociada á cadea zeta), unha quinase que é importante na cascada de sinalización da célula T.
Unión neuromuscular
Atrofia muscular bulboespiñal
A atrofia muscular bulboespiñal, tamén chamada enfermidade de Kennedy, é un trastorno de trinucleótido poliglutamina recesivo raro que está ligado ao cromosoma X. Debido a esta ligazón ao cromosoma X, é tipicamente transmitida polas mulleres. Porén, a enfermidade de Kennedy preséntase só en machos adultos e o comezo da enfermidade dáse posteriormente na vida. Esta doenza é especificamente causada pola expansión da repetición en tándem CAG no exón 1 que se encontra no xene do receptor de andróxenos no cromosoma Xq11-12. O xene receptor de andróxenos expandido poli-Q acumúlase nos núcleos das células, onde empeza a fragmentarse. Despois da fragmentación, empeza a degradación da célula, que causa unha perda de motoneuronas e de ganglios espiñais.
CD3
Como diana de drogas
Como o CD3 se require para a activación da célula T, as drogas (xeralmente anticorpos monoclonais) que o teñen como obxectivo están investigándose moito para desenvolver terapias inmunosupresoras (por exemplo, otelixizumab) para a diabetes tipo 1 e outras enfermidades autoinmunes.
Unión neuromuscular
Atrofia muscular bulboespiñal
Os síntomas da enfermidade de Kennedy inclúen a debilidade e desgaste do músculo facial bulbar e os músculos das extremidades, así como alteracións sensoriais e endocrinolóxicas, como a xinecomastia e unha redución da fertilidade. Outros exemplos de sintomas son a elevación da testosterona e outros nives de hormonas sexuais, o desenvolvemento de hiper-CK-emia (niveis elevados de creatina quinase), a condución anormal a través dos nervios motores e sensoriais, e alteracións neuropáticas ou en raros casos miopáticas en biopsias de células musculares.
CD3
Inmunohistoquímica
O CD3 exprésase inicialmente no citoplasma de protimocitos, que son as células nai a partir das que se orixinan as células T no timo. Os protimocitos diferéncianse en timocitos comúns, e despois en timocitos medulares, e no seu último estadio o antíxeno CD3 empeza a migrar á membrana plasmática. O antíxeno atópase unido ás membranas plasmáticas de todas as células T maduras, e en practicamente en ningún outro tipo celular, aínda que parecen estar presentes tamén en pequenas cantidades nas células de Purkinje.
Esta gran especificidade, combinada coa presenza do CD3 en todas as fases do desenvolvemento das células T, fai que sexa un útil marcador inmunohistoquímico para as células T nos cortes histolóxicos. O antíxeno mantense presente en case todos os linfomas de células T e leucemias, e pode, por tanto, utilizarse para distinguilas de células superficialmente similares como as células B e neoplasmas mieloides.
Unión neuromuscular
Distrofia muscular de Duchenne
A distrfia muscular de Duchenne é un trastorno xenético ligado ao X que se orixina pola ausencia da proteína estrutural distrofina na unión neuromuscular. Afecta a 1 de cada 3 600–6 000 homes (machos) e frecuentemente causa a morte á idade de 30 anos. A ausencia da distrofina causa a dexeneración muscular e os pacientes presentan os seguintes síntomas: un andar anormal, hipertrofia no músculo das tenreiras e unha elevada creatina quinase. Se non se trata, os pacientes poden sufrir dificultade respiratoria, que pode conducir á morte.
Emblema do Iemen
O emblema de Iemen (en لجمهورية اليمنية) é un dos símbolos nacionais do país, e representa unha aguia dourada cun lazo nas gadoupas. No lazo está escrito o nome do país en árabe. No peito da aguia hai un escudo que representa a planta do café e a presa Marib. A esquerda e dereita da aguia hai dúas bandeiras do Iemen.