cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roger Waters
2005-presente
En marzo de 2007 a súa canción "Hello (I Love You)" apareceu na película de ciencia ficción The Last Mimzy. A tema aparece nos créditos finais do filme. Waters publicouna como sinxelo, en CD e como descarga, e describiuna como "unha canción que captura a temática da película, o choque entre os mellores e peores instintos da humanidade, e como a inocencia dun neno pode gañar o día". Waters actuou no festival de Coachella en abril de 2008 e estaba entre os cabezas de cartel do Live Earth 2008 en Bombai, India, no mes de decembro, aínda que o concerto tivo que ser cancelado polos ataques terroristas do 26 de novembro na cidade.
miniatura|250px|Waters en Barcelona, durante o The Wall Live en 2011 En abril de 2008 Waters confirmou a posibilidade dun próximo álbum en solitario que "podería ser chamado" Heartland, e dixo que que tiña numerosas cancións compostas (algunhas xa gravadas) que intentaría publicar cando tivese un álbum completo. En xuño de 2010 publicou unha versión de "We Shall Overcome", unha canción protesta re-escrita e arranxada por Guy Carawan e Pete Seeger. Actuou con David Gilmour no Hoping Foundation Benefit Evening en xullo dese ano. O set de catro temas estivo formado por: "To Know Him Is to Love Him", que fora interpretado nas primeira probas de son Pink Floyd, seguida de "Wish You Were Here", "Comfortably Numb" e "Another Brick in the Wall (Part Two)".
En setembro de 2010 Waters iniciou a xira The Wall Live, unha versión actualizada dos concertos orixinais de Pink Floyd, interpretando completamente The Wall. Waters dixo a Associated Press que The Wall Tour sería probablemente a súa derradeira xira, afirmando: "Non son tan novo como antes. Non son como B.B. King ou Muddy Waters. Non son un gran vocalista nin un grande instrumentista nin nada, pero aínda teño lume nas tripas e teño cousas que dicir. Teño o canto do cisne dentro e creo que isto acábase". No O2 Arena de Londres o 12 de maio de 2011, Gilmour e Mason apareceron novamente con Waters. Gilmour interpretou "Comfortably Numb", e ámbolos dous uníronse a Waters para "Outside the Wall". Na primeira metade de 2012 a xira de Waters levaba vendidas máis de 1,4 millóns de entradas en todo o mundo. En 2013 The Wall Live xa era a xira de maior recadación dun artista en solitario de todos os tempos.
O 24 de xullo de 2015 Waters foi cabeza de cartel no Newport Folk Festival en Newport, Rhode Island. Estivo acompañado pola banda My Morning Jacket e dous cantantes do grupo Lucius. O 3 de maio de 2016 Waters foi anunciado como un dos cabezas de cartel do festival Desert Trip, onde actuou dúas veces, o 9 e o 16 de outubro.
Franco Baldini
Franco Baldini, nado en Reggello o 3 de outubro de 1960, é un exfutbolista italiano. Xogaba de centrocampista e actualmente é director deportivo do AS Roma.
Serra do Mirador
O sector occidental está conformado por xistos, calcarias e dolomías, o central de bandas paralelas de pelitas e areíscas envolvidas por faixas estreitas de cuarcitas.
Na parte oriental nace o río Eo e o seu afluente o río Martín, así como tamén varios regos das súas cabeceiras.
A Coutada, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
A Coutada é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE do 2007 tiña 15 habitantes (5 homes e 1o mulleres), 5 menos ca en 2007.
O topónimo fai referencia á un terreo de monte valado.
Gran Premio do Brasil de 1982
O Gran Premio do Brasil de 1982 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 21 de marzo de 1982 no circuíto de Jacarepaguá de Río de Xaneiro. Foi a segunda carreira da tempada de e tamén foi o undécimo Gran Premio do Brasil.
Descualificacións
Nelson Piquet terminou primeiro e Keke Rosberg terminou en segundo lugar, pero foron descualificados logo de atopar que os coches tiñan menor peso do permitido. Como resultado, os equipos da FOCA boicotearon o Gran Premio de San Marino dúas carreiras máis tarde. O problema foi cun "tanque de auga de lastre" de 26 litros, supostamente utilizado para arrefriar os freos. Este baleiraríase gradualmente durante a carreira e logo foi reposto ao final de maneira que pasase a verificación técnica posterior á carreira. O Tribunal de Apelacións da FIA confirmou a descualificación. Sete semanas despois estes tanques foron prohibidos permanentemente.
Referencias
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Santa Comba, Santa Comba de Orizón, Castro de Rei
Santa Comba é un lugar da parroquia de Santa Comba de Orizón no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
PO-201
A PO-201 é unha estrada secundaria que une a vila de Silleda coa PO-534, na parroquia de Laro. Ten unha lonxitude de 7,84 quilómetros.
The Freed Man
The Freed Man é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock Sebadoh, publicado en setembo de 1989 a través do selo Homestead Records. O título fai referencia ao complexo de apartamentos Friedman Complex do Smith College, onde vivía Lou Barlow coa súa moza de entón, Kathleen Billus. Domino Records reeditou o disco no ano 2007 con 52 temas en vez dos 31 orixinais.
Tirant lo Blanc
miniatura|dereita|Portada da tradución [[lingua castelá|castelá de 1511.]] Tirant lo Blanc, Tirant lo Blanch no texto orixinal (en galego pode ser traducido como Tirant o Branco) é a obra máis importante do escritor valenciano Joanot Martorell e está considerada a mellor novela en lingua catalá. Semella que foi escrita entre o 1460 e o 1464, foi publicada en Valencia no ano 1490 e reimpresa en Barcelona en 1497. Durante o século XVI foi traducida ao castelán (1511) e ao italiano (1538), máis tarde ao francés (1737) e modernamente ao inglés (1984) e a moitas outras linguas.
Autoría
Ignorase se Joanot Martorell ao morrer acabara a súa obra; o que se pensaba é que cando se publicou en Valencia en 1490 foi máis ou menos retocada por Martí Joan de Galba, segundo dicía o colofón da obra. O filólogo Joan Coromines i Vigneaux opinaba que a intervención de Galba limitárase a:
É dicir, o posíbel traballo de Galba sería, segundo Coromines, o dun "pulidor" que en ningún intre alterou de xeito substancial o contido da novela.
Hoxe, case tódolos estudosos do tema abandonaron esta idea e hai quen pensa que quen puido modificar o manuscrito de Joanot Martorell puido ser Joan Roís de Corella. Doutra banda, na folla que se atopou do manuscrito da obra mostra, vese claramente que non foi Galba quen introduciu os títulos dos capítulos, o cal contradí o cuarto punto de Coromines e é un elemento máis en contra da coautoría de Galba.
As variacións e contradicións no estilo pódense explicar facilmente pola extensión da obra e as posíbeis distraccións do novelista. A única relación que Martí Joan de Galba debeu ter coa obra sería o pagamento polo empeño que lle deixou a Martorell, porque en realidade Galba era só un prestamista de cartos e, segundo sabemos, non era ningún literato.
Itinerarios
A novela comeza coas aventuras do cabaleiro ermitán Guillem de Vàroic, o cal recibe a visita de Tirant, que se dirixe a un torneo con motivo da voda do rei de Inglaterra e do cal será o absoluto gañador. Empurrado polo ermitán sobre a cabalería, Tirant marcha cos seus acompañantes a Francia e máis tarde a Sicilia, para liberar Rodas do asedio dos turcos. Despois, é chamado a Constantinopla onde Tirant chega a ser cabeza dos exércitos bizantinos, que tamén tentan evitar ser invadidos polos turcos. Un naufraxio lévao ao Norte de África, onde pasará unha serie de aventuras que o farán pasar de prisioneiro a evanxelizador de tódolos habitantes da zona. Despois volve a Constantinopla, que ceiba definitivamente dos invasores. Finalmente casa coa filla do emperador, a princesa Carmesina, que tentara seducir dende a súa chegada, e é nomeado Cesar do Imperio. O matrimonio falece pouco despois; Tirant vítima dunha enfermidade e Carmesina de do pola morte do seu marido.
Á par que a acción militar de Tirant corre a acción amorosa; acción amorosa non só de Tirant e Carmesina senón da dos outras personaxes: a de Diafebus e Estefania, a da emperatriz e Hipòlit, a do emperador e as doncelas do palacio, a do príncipe Felip con Ricomana e as extraordinarias colaboracións de Plaerdemavida e os estorbos da Viúva Reposada. Esta multiplicidade de accións mantén ao lector sempre atento e evita caer no aborrecemento que poderían provocar algúns capítulos demasiado asañados, a causa dos convencionalismos retóricos dea época.
Modernidade da obra
Outro signo de modernidade é, coma no Curial e Güelfa, a explicación dos feitos mediante a lóxica e a razón e non mediante a fe e os seus misterios. Así, a novela é un compendio extraordinario de estratexia militar e de utilización científica dos elementos da natureza.
Máis importantes que as escenas de batallas e de festas cortesás, son as escenas da vida diaria, nas cales os protagonistas móstranse tal e como son realmente, despoxados de todo artificio, con toda a sinxeleza e espontaneidade de que os homes son capaces. Estas escenas veñen apoiadas no sensualismo de que está impregnada a obra, con incursións frecuentes no erotismo, e pola alternancia narración-diálogo. A sensualidade e o erotismo responden a unha filosofía vitalista totalmente afastada da inmoralidade e a a condición de adolescentes e xoves das personaxes principais. A narración en terceira persoa diálogo responde á vontade por parte do autor de crear unha atmosfera de verosimilitude mediante a rapidez, a expresividade, a ironía e a naturalidade.
No Tirant a cabalería entrou en crise; restan aínda as formas externas, os torneos, os ideais de fe e de honra, mais desapareceu a ficción para deixar paso á historia contemporánea. Tamén é novo xeito de expresarse, agora xa segundo as normas da prosa renacentista á cal era tan achegada á alta sociedade valenciana do século XV: ton solemne e oratorio, largos parlamentos retóricos, lamentacións, intercambios de cuestión e respostas etc. Contrariamente, o ideario burgués é expresado nun ton coloquial, dinámico e mordaz (ironía, comparacións...) que da aos lectores a pauta de comportamento (a psicoloxía) das personaxes.
Coma nota anecdótica pero transcendente, no Quixote de Miguel de Cervantes, o Tirant el Blanc é un dos libros que o barbeiro e capelán da vila de Quixote salvan da queima da biblioteca. Segundo o mesmo capelán:
Tirant lo Blanc e o blaverismo
Por esta sentenza, o Tirant lo Blanc foi moitas veces preso como estandarte do blaverismo en defensa dunha independizada lingua valenciana coma entidade diferente da lingua catalá.
Diego Maceira
Diego Maceiras Muíños, nado en Vigo o 24 de marzo de 1990, é un exfutbolista galego que xogaba na demarcación de lateral esquerdo. Ata o ano 2018 xogou para o Racing de Ferrol.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do Porriño Industrial Club de Fútbol, co que debutou en Preferente autonómica en 2009. Ao anos seguinte fichou polo Alondras CF de Terceira División. No verán de 2011 fichou polo Celta de Vigo B, de Segunda División B, porén ese mesmo ano o equipo descendeu.
No verán de 2014 incorporouse ao Racing Club de Ferrol, co que xogou dúas fases de ascenso consecutivas á Segunda División do fútbol español, nas temporadas 2014/15 e 2015/16.
Retirouse do fútbol no 2018.
Lingua alladian
Distribución xeográfica
Fálase en 21 comunidades localizadas entre a costa e a lagoa de Ébrié no departamento de Jacqueville.
Falantes
23.000 (1993, datos do Ethnologue, aínda que poderían ser actualmente 30.000 segundo datos de Peoplegroups.org)
Escrita
En 1937 traduciuse ao alladian parte da Biblia e no ano 2005 publicouse a tradución do Novo Testamento.
CD28
O CD28 (cluster de diferenciación 28) é unha das proteínas expresadas na superficie das células T que proporcionan sinais coestimuladores necesarios para a activación de células T e a súa supervivencia. A estimulación de células T a través do CD28 ademais de polo receptor de células T (TCR) poden proporcionar un potente sinal para a produción de varias interleucinas (especialmente a IL-6).
Identificación biométrica do iris
miniatura|150px|A biometría pode usar o iris para identificar suxeitos O escaneo do iris é un dos métodos máis precisos de identificación biométrica. Usando unha pequena cámara, o sistema examina a anatomía do iris. O método aproveita os pequenos detalles que distinguen os iris das distintas persoas. Os iris de dous xemelgos son diferentes, e tamén existen diferenzas entre o ollo esquerdo e o dereito dun mesmo individuo.
Proceso
miniatura|200px|Rexistro da identidade dun soldado iraquí antes do seu recrutamento en [[Faluxa.]] O proceso de recoñecemento iniciase coa adquisición dunha fotografía do iris, normalmente obtida utilizando iluminación infra-vermella. Aínda que a luz visible pode ser utilizada para iluminar o ollo, os iris de pigmentación escura revelan maiores detalles baixo a iluminación infra-vermella. A fotografía resultante é analizada empregando algoritmos que localizan o iris e extraen a información necesaria para crear unha mostra biométrica. Cada iris conten máis de 400 características que poden ser usadas para distinguir ao seu propietario.
CD28
O CD28 é o receptor das proteínas CD80 (B7.1) e CD86 (B7.2). Cando se activa por ligandos de receptor de tipo Toll, a expresión do CD80 está regulada á alza en células presentadoras de antíxenos (APCs). A expresión de CD86 nas células presentadoras dxe antíxenos é constitutiva (a expresión é independente de factores do ambiente).
Identificación biométrica do iris
Proceso
Posteriormente, tomarase unha nova fotografía cada vez que o usuario do sistema necesite ser autenticado. O sistema buscará a mostra almacenada durante a fase de rexistro que coincida coa que acabamos de obter, e determinará a identidade da persoa
CD28
O CD28 é o único receptor de B7 expresado constitutivamente en células T virxes. A asociación do TCR dunha célula T virxe co complexo MHC:antíxeno sen interaccións CD28:B7 ten como resultado que a célula T se faga anérxica.
Sinalización
O CD28 posúe un dominio intracelular con varios residuos que son fundamentais para que realice unha sinalización efectiva. En especial, o motivo YMNM, que empeza por unha tirosina 170, é fundamental para o recrutamento de proteínas que conteñan o dominio SH2, especialmente PI3K, Grb2 e Gads. O residuo Y170 é importante para a indución de Bcl-xL por medio de mTOR e a potenciación da transcrición de IL-2 por medio de PKCθ, pero non ten efecto sobre a proliferación e orixina unha lixeira redución da produción de IL-2. O residuo N172 (como parte do YMNM) é importante para a unión de Grb2 e Gads e parece poder inducir a estabilidade do ARNm de IL-2, pero non a translocación de NF-κB. A indución de NF-κB parece ser moito máis dependente da unión de Gads a YMNM e aos dous motivos de prolina dentro da molécula. Porén, a mutación do aminoácido final do motivo, M173, que non se pode unir a PI3K pero pode unirse a Grb2 e Gads, proporciona pouco NF-κB ou IL-2, o que suxire que Grb2 e Gads son incapaces de compensar a perda de PI3K. A transcrición de IL-2 parece ter dúas etapas; unha fase inicial dependente de PI3K dependente de Y170, que permite a transcrición e unha segunda fase independente de PI3K, que é dependente da formación dunha sinapse inmune, que ten como resultado unha potenciación da estabilidade do ARNm de IL-2. Cómpren ambos os dous para unha produción plena de IL-2.
Identificación biométrica do iris
Historia
O primeiro en suxerir o emprego dos patróns do iris para a identificación persoal foi o oftalmólogo Frank Burch, que o expuxo ante os seus colegas no congreso anual da Academia Americana de Oftalmoloxía de 1936. Medio século despois, dous compañeiros de profesión, Aran Safir e Leonard Flom, patentaron a idea. En 1989 ambos pediron axuda a un profesor da Universidade de Cambridge, John Daugman, para crear os algoritmos para o recoñecemento do iris, que permitiron levalo á práctica. En 1994, Daugman patentaría o algoritmo IrisCode, propiedade de Iridian Technologys, que é a base da maioría dos sistemas actuais de recoñecemento por escaneo de iris.
Fiabilidade
O iris é un dos métodos de identificación biométrica máis fiables da actualidade.
CD28
Sinalización
O CD28 tamén contén dous motivos ricos en prolina que poden unirse a proteínas que conteñen o dominio SH3. Itk e Tec poden unirse ao N-terminal destes dous motivos, que inmediatamente seguen o Y170 YMNM; Lck únese ao C-terminal. Tanto Itk coma Lck poden fosforilar os residuos de tirosina que despois permiten a unión ao CD28 de proteinas que conteñen SH2. A unión de Tec a CD28 potencia a produción de IL-2, dependente da unión dos seus dominios SH3 e PH ao CD28 e PIP3, respectivamente. O motivo rico en prolina C-terminal de CD28 é importante para traer Lck e balsas lipídicas á sinapse inmune por medio de filamina-A. A mutación das dúas prolinas no motivo C-terminal orixina unha redución da proliferación e da produción de IL-2, pero unha indución normal de Bcl-xL. A fosforilación dunha tirosina no motivo PYAP (Y191 no CD28 humano maduro) forma un sitio de unión de alta afinidade para odominio SH2 da src quinase Lck, que, á súa vez, se une a unha serina quinase PKC-θ.
Estrutura
A primeira estrutura do CD28 obtívoo en 2005 o grupo da bioloxía da célua T da Universidade de Oxford.
Identificación biométrica do iris
Fiabilidade
Segundo o fabricante LG, as probabilidades de atopar dous iris iguais, é dunha entre 1078, o que faría practicamente imposible que dúas persoas distintas tivesen iris iguais.
CD28
Como diana de fármacos
O fármaco TGN1412, que produciu a compañía biotecnolóxica alemá TeGenero, e causou inesperadamente un fallo orgánico múltiple nos ensaios realizados, é un superagonista de CD28. Desafortunadamente, a miúdo ignórase que os mesmos receptores tamén existen noutras células distintas dos linfocitos. Tamén se observou que o CD28 estimula granulocitos eosinófilos, onde a súa ligazón con anti-CD28 orixina a liberación de IL-2, IL4, IL-13 e IFN-γ.
Identificación biométrica do iris
Fiabilidade
O aeroporto de King Abdul Aziz, en Arabia Saudita, realizou unha proba en febreiro do 2002 para verificar a fiabilidade do sistema. Escolleron a 20.000 pasaxeiros e rexistráronos no sistema. Cando se procedeu a identificalos, soamente ocorreron 17 falsos rechazos, e ningún falso positivo.
Segundo un estudo publicado no 2002 por Biometric Technology, a taxa de erro cruzado, é de 1/131.000
CD28
Interaccións
O CD28 interacciona con:
Identificación biométrica do iris
Facilidade de uso e aceptación
O sistema de recoñecemento do iris non debe ser confundido co sistema baseado no escaneo da retina, outro sistema biométrico anterior, baseado no rexistro do fondo capilar da retina. Ó contrario do recoñecemento de iris, o escaneo de retina require que o ollo do suxeito sexa iluminado intensamente, o que fai que está vella tecnoloxía sexa considerada moito máis invasiva.
O feito de que os sistemas de recoñecemento de iris non precisen de contacto físico é unha vantaxe comparativa con respecto a outros sistemas biométricos, como os que usan a xeometría da man ou a pegada dactilar, non só pola comodidade que representa. Ademais, permite que se utilice en contornos onde os usuarios teñen as mans sucias, ou necesitan usar luvas, por exemplo. Nos sistemas de identificación por iris, o usuario nin sequera tería que preocuparse de quitar os anteollos ou as lentes de contacto.
Prevención de ataques
O iris é unha das características biométricas máis difíciles de roubar. Un iris fóra do seu corpo nunca podería enganar ó sistema de identificación. Despois da morte, o iris perde rapidamente a súa textura, e non pasaría a proba de autenticidade. De feito, unha das técnicas empregadas na ciencia forense para determinar a hora da morte dunha persoa consiste en analizar o iris, por ser unha das partes do corpo que máis rápido se deteriora.
Ademais, os sistemas de identificación expoñen ao ollo a distintos graos de luminosidade, para detectar que o ollo está vivo, e tentar evitar posibles fraudes con fotografías. Porén, hai quen afirma que non é tan difícil enganar a algúns sistemas existentes no mercado. En novembro do 2002, a revista alemá C'T publicou un artigo no que afirmaban ter enganado a un sistema de identificación por iris, simplemente empregando unha fotografía de alta resolución, cun burato no medio. Os investigadores puxeron detrás da foto a súa propia pupila, para simular que o iris estaba vivo.
Permanencia
Segundo os fabricantes de sistema de recoñecemento de iris, trátase da única característica biométrica que pode ser utilizada dende ós dez meses de vida, e permanece estable durante o resto da vida. Segundo o fabricante LG, fixéronse probas de identificación de iris cunha mostra tomada 30 anos antes e tiveron éxito.
Cantabria Baloncesto
O Cantabria Baloncesto, S.A.D. foi un club profesional de baloncesto español da cidade de Torrelavega, Cantabria, aínda que nos seus últimos catro anos xogou en Santander. Foi fundado en 1975, deixando de existir en xullo de 2009 cando o club emitiu un comunicado oficial dicindo que non sairía a competir o non dispoñer dun "orzamento digno". Durante cinco temporadas competiu na Liga ACB cos comes de Caja Cantabria e Cantabria Lobos.
Identificación biométrica do iris
Permanencia
A necesidade de volver a rexistrar a mostra que identifica a un individuo tería lugar unicamente en circunstancias moi especiais, como algunhas enfermidades oculares pouco frecuentes, ou tras algúns tipos de operacións cirúrxicas no ollo.
Tempo de espera
Para rexistrar a mostra inicial, nunca serán necesarios máis de dous minutos. Durante o uso diario do sistema, os tempos de resposta oscilan entre o segundo e os catro segundos, dependendo do dispositivo empregado.
Cantabria Baloncesto
Historia
Fúndase en 1975 en Torrelavega co nome de "Sociedad de Amigos del Baloncesto". Tras varios anos por categorías rexionais, na tempada 1992-93 logra o ascenso á liga EBA. Tras tres temporadas, na 1996−97 ascende á Liga LEB. No primeiro ano nesta categoría logra o ascenso á Liga ACB onde permaneceu cinco tempadas de 1997 a 2002 grazas á transformación en Sociedade Anónima Deportiva, á sponsorización do xornal Alerta, o seu principal patrocinador, e aos de socios que acudían ao Pavillón Vicente Trueba.
Identificación biométrica do iris
Tempo de espera
O xeito no que están deseñados os sistemas de recoñecemento fai que o tempo de identificación non dependa do número de usuarios rexistrados, o que converte ó escaneo de iris nun sistema axeitado para traballar con bases de datos moi grandes. Un estudo realizado no 2001 polo UK's National Physical Laboratory afirmaba que o sistema de recoñecemento por iris é capaz de recoñecer case 20 veces máis mostras por minuto que o seu competidor máis próximo.
Cantabria Baloncesto
Historia
En 2002 descende de novo á LEB. En 2004 o equipo trasládase de Torrelavega a Santander, ante o descontento dos afeccionados torrelaveguenses. Na capital cántabra o equipo empezou a xogar no Palacio de Deportes de Santander. En 2007 foi campión da liga regular, subcampión da Copa Príncipe de Asturias e conseguiu varios cheos no Palacio de Deportes, aumentando o apoio da cidade e da rexión ao proxecto dos Lobos.
Identificación biométrica do iris
Custo
Os sistemas de identificación baseados no iris seguen sendo dos máis caros de entre todos os sistemas de identificación biométrica.
Cantabria Baloncesto
Historia
Ao ano seguinte, na temporada 2007−08, a directiva realizou grandes fichaxes de homes con nome na LEB, pero diversas circunstancias tanto deportivas como extradeportivas deron lugar a que o obxectivo de loitar polas primeiras prazas convertésese en non descender. Tres vitorias consecutivas ao final da tempada deron lugar a que a Alerta Cantabria Lobos alcanzase a permanencia deportiva na LEB Ouro. O 4 de xullo de 2008 faise público un comunicado no que os directivos anuncian a desaparición do club cántabro. No entanto, a Federación Española de Baloncesto FEB admitiu ao equipo cántabro na terceira categoría nacional, a LEB Bronce, tras vender a súa praza na LEB Ouro ao Club Ourense Baloncesto. En abril dese mesmo ano confírmase o seu ascenso matemático a LEB Prata. Porén, no mes de xullo, o club cántabro anuncia a través dun comunicado oficial que non sairá a competir debido a non ter un orzamento digno.
Identificación biométrica do iris
Custo
Un sistema empresarial básico custaría, cando menos, uns 10.000 euros. Nese prezo estaría incluído o servidor para almacenar os datos, o software, e un escáner de iris para situar nunha parede.
Pero poden atoparse sistemas aínda máis modestos, para uso doméstico, a partir de 700-800 euros. Neste caso o único que iría incluído sería a cámara e o software.
Universalidade
Son poucas as persoas que non teñen cando menos un ollo, e polo tanto, a identificación por iris é un sistema bastante universal.
Cantabria Baloncesto
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Cantabria Baloncesto na ACB.
Identificación biométrica do iris
Universalidade
En canto ao uso da tecnoloxía por parte de persoas cegas ou con deficiencias visuais, foron moi poucas as probas realizadas até o momento. Parece ser que en moitos casos, estas persoas poderían usar o sistema, con distintos graos de dificultade.
Cantabria Baloncesto
Palmarés
Copa Príncipe LEB Bronce Copa LEB Bronce
Viscosidade dinámica
A viscosidade é unha magnitude característica dun fluído. A viscosidade defínese como a resistencia ó movemento que presenta un fluído debido á acción de forzas tanxenciais. Distínguese habitualmente entre viscosidade dinámica (\mu) e viscosidade cinemática(\nu). Matematicamente está definida na lei de Newton como:
Nesta expresión:
Selección de rugby de Ucraína
Historia
Ucraína xogou o seu primeiro partido internacional contra en 1991, perdendo o partido 15-19. Volveron xogar tres días despois, e Xeorxia volveu gañar 6-0. O seguinte ano Ucraína volveu xogar dous partidos contra Xeorxia e volveu perder os dous. O primeiro partido gañado por Ucraína foi no ano 1993 contra a Hungría, no que Ucraína gañou 41-3. Após o partido contra Hungría, gañou os seguintes partidos contra, e. A sorte remata en 1994, perdendo contra.
Ucraína xogou no European Nations Cup 2005-06, que lle podía servir para clasificarse a Copa do Mundo de Rugby 2007 en Francia. Ucraína quedou de última perdendo todos os partidos e descendeu á División 2A. Os tres últimos equipos xogaron unha 4 ronda para ver quen pasaba ao Mundial, Ucraína xogou contra Rusia dúas veces para determinar quen ía pasar. Ucraína perdeu os xogos 11-25 e 37-17.
Cuarto
Situación
miniatura|Cuarto nun [[albergue xuvenil xaponés.|233x233px]] O cuarto adoita estar separado doutros espazos interiores mediante paredes interiores con porta; e do exterior, mediante paredes exteriores con xanelas. Normalmente accédese a ela mediante unha porta desde un corredor, outra habitación, un patio etc.
Historia
Historicamente o uso de cuartos data polo menos desde a civilización minoica nos anos 2200 a. C, onde escavacións en Akrotiri, no arquipélago grego de Santorini, revelan cuartos claramente definidas mediante certo tipo de estrutura.
Ano sideral
O ano sideral é o tempo que tarda a Terra en colocarse outra vez na mesma situación da órbita en relación coas estrelas consideradas fixas. Un ano sideral equivale a 365,25636042 días solares medios. O ano sideral é 20 minutos e 24 segundos máis longo que o ano tropical ou trópico.
Proceso
Dado que o Sol e as estrelas non se poden ver ao mesmo tempo, isto require pouca explicación. Ao mirar para o ceo de levante(de onde o seu nome, por onde se ergue o Sol) xusto antes do amencer, as últimas estrelas que se ven saír non son sempre as mesmas -nas latitudes medias-. Nunha semana pódese apreciar que se foron movendo para riba. Polo tanto, en xullo no hemisferio norte non se pode ver a constelación de Orión no ceo, mais esta comeza a ser visíbel en agosto. Nun ano, todas as constelacións do zodíaco ou liña de eclipses semellan rotar a través de todo o ceo desaparecendo polo oeste, para volver saír polo leste xusto antes da saída do Sol, uns seis meses despois, o que se chama orto helíaco.
Este movemento é máis notorio e máis doado de medir que a mudanza de norte a sur do punto do horizonte polo que se levanta o sol, que define o ano tropical no que se basea o calendario gregoriano. Por esta razón, moitas culturas comezaban os seus anos no primeiro día no que unha estrela especial determinada (por exemplo Sirio) aparecía no Leste no seu orto helíaco xusto antes do amencer. N' Os traballos e os días de Hesíodo, por exemplo, as épocas do ano para sementar, colleitar etc, danse con referencia a cando as estrelas se ven por vez primeira.
Até a época do astrónomo Hiparco, críase que os anos medidos polas estrelas (os anos siderais) eran igual de longos que os anos tropicais ou trópicos. De feito, os anos siderais son lixeiramente máis longos que os anos tropicais. A diferenza está ocasionada pola precesión dos equinoccios. Un ano sideral é aproximadamente igual a 1 + 1/26000 ou 1,000039 anos tropicais.
Outros artigos
Сидерический год
O Le Tulafale
O Le Tulafale é un filme de 2011 coproducido entre Samoa e Nova Zelandia escrito e dirixido por Tusi Tamasese. Foi o primeiro filme samoano, "completamente rodado en Samoa, na lingua samoana, cun elenco e argumento samoanos". O filme foi escollido como candidato de Nova Zelandia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais non chegou a aparecer na lista curta de nomeados. Foi a primeira vez que Nova Zelandia se presentou nesta categoría.
Pasarín, Temes, Carballedo
Pasarín é un lugar da parroquia de Temes, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 3 habitantes, 2 mulleres e 1 home.
Toponimia
O topónimo ten que ver con terras ou casa do antropónimo.
QCAD
QCAD é un aplicación de deseño asistido (CAD) para o deseño gráfico en dúas dimensións e esquemas. Está desenvolto en C++ e ten unha interface baseada en Qt. A súa interface gráfica é semellante á de AutoCAD con comandos e iconas para 2D empregando o formato de ficheiros DXF de AutoCAD. É de licenza libre e é multiplataforma.
Ten un engadido chamado QCAD/CAM para a produción asistida por computador. Este engadido é de licenza comercial e de pago.
A Nosa Casa de Galicia en París
A Nosa Casa de Galicia en París é unha asociación de galegos residentes en París creada en 1997.
Traxectoria
Esta sociedade naceu o 22 de maio de 1997 da man dun grupo de galegos residentes en París, amantes da cultura galega e motivados pola desaparición da antiga Casa de Galicia fundada en 1976 e que desaparecera en 1978. Unhas setenta persoas asistiron a unha reunión nos locais do grupo folclórico da antiga Casa de Galicia, coa intención de crear outra asociación galega en París. Así, fundouse A nosa Casa de Galicia. Asociación Cultural y Deportiva. Nomearon unha directiva de transición e interpuxeron unha denuncia contra a antiga directiva da Casa de Galicia pola súa mala xestión (que levou á desaparición da sociedade), nun intento de dar certa credibilidade á nova asociación, deixando claro que non tiñan nada que ver coa anterior. Nunha carta de presentación da nova sociedade dirixida pola directiva aos “galegos da diáspora” poñen de manifesto as súas intencións:
Os socios fundacionais da nova asociación foron : O presidente en 2017 era Senén Fente Díaz.
Obxectivos da asociación
A asociación organiza actividades culturais como cursos de galego, conferencias, mesas redondas, exposicións etc. Tamén dispón dunha biblioteca (con obras de referencia da literatura galega que xa existían na antiga Casa de Galicia) e dun grupo de baile galego que recibe o mesmo nome que a asociación. No centro, pódese atopar un bar e un restaurante nos que gozar de pratos da gastronomía española e galega.
L. Sprague de Camp
Lyon Sprague de Camp, nado en Nova York o 27 de novembro de 1907, e finado en Plano, Texas o 6 de novembro de 2000, foi un escritor estadounidense de ciencia ficción, terror e fantasía. É coñecido sobre todo polas súas historias sobre o personaxe de Conan o Bárbaro.
Famelga, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
Famelga é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña 60 habitantes (25 homes e 35 mulleres), 6 máis ca en 2007.
L. Sprague de Camp
Traxectoria
esquerda|miniatura|300x300px|[[Robert A. Heinlein, L. Sprague de Camp e Isaac Asimov, nunha base da Armada dos Estados Unidos, 1944.]] Formado como enxeñeiro aeronáutico, De Camp graduouse como Bachelor of Science en Enxeñaría aeronáutica no Instituto de Tecnoloxía de California en 1930 e obtivo un título de mestrado de ciencias en Enxeñaría do Instituto Stevens de Tecnoloxía en 1933.
Casou con Catherine Crook en 1940, con quen colaborou en numerosas obras de ficción e non ficción, comezando nos anos 1960.
Famelga, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
Neste lugar atópase a capela de San Bartolomeu e Santa Lucía, preto dun cruceiro de 1991. Tamén está o peto de ánimas de Famelga, de 1825, e o Coto do Castro, un poboado castrexo da idade de ferro.
L. Sprague de Camp
Traxectoria
Durante a segunda guerra mundial, de Camp traballou no centro naval de Filadelfia con autores como Isaac Asimov e Robert A. Heinlein. Alcanzou o grao de Tenente comandante na reserva naval.
Era membro dun club literario exclusivamente masculino, o Trap Door Spiders, que serviu de base para o grupo de ficción de Isaac Asimov que resolvía misterios: os Black Widowers. O propio De Camp foi o modelo para a personaxe de Geoffrey Avalon.
Famelga, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
O topónimo fai referencia a un lugar de fame (do latín [villa] famellica).
L. Sprague de Camp
Traxectoria
Foi tamén membro do Swordsmen and Sorcerers' Guild of America (SAGA), un grupo de autores de fantasía heroica fundada nos anos 1960, algúns de cuxos traballos se reuniron na antoloxía de Lin Carter titulada Flashing Swords!. esquerda|miniatura|300x300px|L. Sprague de Camp e Catherine Crook de Camp. Os de Camp trasladáronse a Plano, Texas en 1999, onde De Camp morreu sete meses despois da morte da que fora a súa esposa durante 60 anos, Catherine Crook de Camp. Morreu no que sería o aniversario dela, a só tres semanas do seu propio 93.º aniversario. Foi incinerado e as súas cinzas reunidas nunha urna xunto ás da súa esposa no cemiterio de Arlington.
A biblioteca persoal de De Camp, duns 1.200 libros, foi adquirida mediante poxa por Half Price Books en 2005. A colección incluía libros de escritores como Isaac Asimov e Carl Sagan, así como do propio de Camp.
A Aldea, Santa Locaia, Castro de Rei
A Aldea é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Mito do amor romántico
O mito do amor romántico, ou en plural mitos do amor romántico, comprende a análise daquelas ideas sobre o amor que se consideran construídas desde o ámbito social ao longo da historia.
Na sociedade occidental no século XXI analízanse como mitos do amor romántico a predestinación, a exclusividade, o matrimonio, a omnipotencia, a perdurabilidade, a fidelidade, o libre albedrío, a equivalencia de amor-enamoramento, o emparellamento e os celos.
Corpo e alma
Foi emitido na TVG o 7 de novembro de 2015.
Argumento
Charley Davis, en contra dos desexos da súa nai, convértese en boxeador. Segundo vai acadando máis éxito, vaise vendo rodeado por personaxes turbias, incluíndo un promotor sen ética chamado Roberts, que o tenta con vicios. Charley enfróntase a escollas cada vez máis difíciles.
Recepción
Cando se estreou o filme, o crítico Bosley Crowther gabouno. O crítico Dennis Schwartz indicou que o filme tiña un punto de vista sociopolítico e gabou tamén o traballo de Garfield.
Jin-Roh
Jin-Roh (人狼) é un filme anime xaponés dirixido por Hiroyuki Okiura que foi estreado en 1999. É a terceira adaptación do manga de Mamoru Oshii Ken-Roh Densetsu, despois de dous filmes en vivo: The Red Spectacles e StrayDog: Kerberos Panzer Cops estreados en 1987 e 1991 respectivamente.
Funza
Funza é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca. Forma parte da provincia de Sabana Occidente a 10 km de Bogotá. Integra a área metropolitana de Bogotá, segundo o censo DANE 2005.
Toponimia
O topónimo «Funza», en muysc cubun (lingua muisca), significa «Home Poderoso». Outro posible significado é «Gran Señor».
Época precolombiana
Probablemente na verea El Cacique se atopaba a cabeceira do poboado muisca, capital do Zybyn (clan) de Bacatá e do goberno do Zipazgo.
En tempos do Zipa Saguamanchica, o cacique de Guatavita declaroulle a guerra ó Zipa e partiu co seu exército coa intención de invadir Funza, capital do Zipa zgo. Porén, Saguamanchica non só resistiu o ataque, senón que perseguiu ó cacique de Guatavita de regreso ós seus dominios, que foron invadidos polo Zipa. esquerda|miniatura|218x218px|O [[Zipa Tisquesusa.]] No momento da chegada dos españois á Confederación Muisca, o Zipa Tisquesusa, decatado da chegada dos estranxeiros, dirixiuse apresuradamente a Funza, capital do Zipazgo de Bacatá, onde ordenou o total desaloxo da poboación para salvagardala dos perigos que puidesen sobrevir coa chegada dos invasores. Todas as tygüi (consortes) do Zipa, que eran máis de catrocentas, foron as primeiras en abandonar a cidade. Así, a Corte do Zipa partiu cara a Facatativá.
Diariamente, o Zipa recibía informes detallados dos seus espías sobre os españois, tentando así comprender de quen podía tratarse, se deuses ou homes. Como as mensaxes informaban que os estranxeiros mostraban unha desmesurada avidez por apoderarse de todo o ouro que atopaban, Tisquesusa ordenou que os seus tesouros fosen agochados de inmediato, facendo dar morte ós encargados dese labor para asegurar o segredo do agocho. esquerda|miniatura|292x292px|[[Gonzalo Jiménez de Quesada.]] Gonzalo Jiménez de Quesada, exasperado polas continuas dilacións que puña o Zipa nas súas mensaxes, e vendo que este só quería postergar indefinidamente o encontro, decidiu marchar intempestivamente cara a Funza. No camiño os españois foron atacados en múltiples ocasións por homes fieis a Tisquesusa que, escondidos entre os pantanos, disparaban frechas e tirábanlles pedras ós invasores. Ademais, como naquel momento o río Bogotá estaba crecido polas choivas de abril, tiveron algunha dificultade en pasalo.
Cando chegaron os españois á capital do Zipazgo, non atoparon a ninguén, aínda que se admiraron da grandeza das habitacións do Zipa, nas que se aloxaron. Na relación dos capitáns San Martín e Lebrija cóntase que na capital do Zipazgo había moitos templos, que todas as casas eran moi aseadas, ordenadas e amplas. O interior das construcións estaba revestido por cañizos de cordeis de múltiples cores que formaban figuras xeométricas, de animais e antropomórficas.
Unha noite, algúns indíxenas, probablemente enviados por Tisquesusa, atacaron Funza con frechas acesas, e aínda que os españois lograron sufocar o incendio, moitas casas chegaron a ser destruídas. Capturando a algúns dos indíxenas, estes dixéronlle a Quesada que o Zipa se escondía en Tenaguasá, onde foron os españois con moito sixilo, pero cando chegaron, non acharon a ninguén.
Colonia española
En 1572 a vila indíxena de Bogotá (hoxe Funza) foi sinalado como correxemento da provincia de Santafé, incluíndo baixo a xurisdición de Funza as vilas de Serrezuela (hoxe Madrid) e Facatativá. En 1660 construíuse a ponte de pedra sobre o río Funza (antigo nome do río Bogotá), coñecida como “Ponte Grande”.
O Fental, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
O Fental é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE do 2010 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), 7 menos ca en 2007.
Neste lugar atópase o cruceiro do Fental.
Cuarta dinastía de Exipto
A Cuarta Dinastía do antigo Exipto (IV Dinastía) caracterízase por ser a "idade de ouro" do Imperio Antigo de Exipto. A IV dinastía durou desde c. 2613 ata o 2494 a.C. Foi un momento de paz e prosperidade, durante o cal documéntase comercio con outros países.
thumb|260x260px|Esfinxe de pedra calcaria pintada de [[Hetepheres II, posiblemente a primeira representación dunha esfinxe, foi unha das membros que máis lonxevo da familia real da cuarta dinastía, filla de Queops, muller de Djedefre e viviu no reinado de Shepseskaf.]]
A Cuarta Dinastía anunciou o inicio da era da construción das pirámides. A relativa paz da Terceira Dinastía permitiu aos gobernantes da IV Dinastía adicarse a actividades máis artísticas e culturais. Os experimentos de construción do faraón Snefru levaron á evolución desde as pirámides de estilo mastaba ata as pirámides “verdadeiras” de cara lisa, como as da meseta de Gizeh. Ningún outro período da historia de Exipto igualou os logros arquitectónicos da IV Dinastía. Cada un dos gobernantes desta dinastía encargaron polo menos unha pirámide para servir como tumba ou cenotafio.
A Cuarta Dinastía foi a segunda de catro dinastías que conformaron o "Imperio Antigo". O rei Snefru, o primeiro faraón da Cuarta Dinastía, ocupou o territorio que vai desde a antiga Libia no oeste ata a península do Sinaí no leste ata a Nubia no sur. Foi un período exitoso e esta época é coñecida polo seu avance e concentración do goberno, como se pode ver na construción organizada de pirámides e outros monumentos.
A comprensión do Imperio Antigo provén principalmente destas estruturas e obxectos descubertos nos cemiterios desérticos de Gizeh.
Liña temporal da cuarta dinastía
Snefru
Ata o seu reinado, os faraóns exipcios pensaban que eran encarnacións mundanas de Horus, obtendo a deificación total exclusivamente na morte. Snefru foi o primeiro rei en proclamar que era a encarnación de Ra, outra divindade solar. Queops seguiría o camiño do seu pai, tomando o nome de Fillo do Deus Sol.
En xeral, Exipto estaba gobernado por dous centros de poder: a autoridade legal e a autoridade tradicional. A autoridade xurídica constituía o goberno do faraón, non directamente sobre as persoas, senón a treves de visires e nomarcas. A autoridade tradicional derivaba do concepto de que as deidades daban ao faraón o dereito divino de gobernar como quixera. No dondo, o goberno exipcio da Cuarta Dinastía organizouse para que só o faraón puidese dirixir a autoridade tradicional.
A Pirámide curvada foi o primeiro intento de Snefru de construír unha estrutura perfecta, pero se curva e finalmente se inclina a un ángulo inferior, dándolle á estrutura un aspecto esmagado. A súa Pirámide vermella é considerada como a primeira pirámide verdadeira e obtivo o seu nome da tinta avermellada na pedra calcaria utilizada. A Pirámide Vermella considérase a primeira pirámide, aproximadamente 150 anos despois das estruturas construídas polo faraón Zoser. A Pirámide vermella foi a primeira que tivo unha base sólida o bastante estable para soster un edificio máis alto. Tamén se di que é o responsable da constución dunha serie de pirámides en Seila. Encargou un total de tres pirámides, pero hai rexistros que apuntan a unha cuarta. Aínda que non construíu ningunha das pirámides en Gizeh, é coñecido como o rei que moveu máis pedras e ladrillos. Moitas das expedicións políticas e militares de Snefru foron a outros países para conseguir dúas cousas: unha forza de traballo substancial e acceso a unha gran variedade de materiais. Viaxou a Nubia e Libia por estas cousas. As súas incursións nestas áreas permitiron a Snefru conseguir unha gran cantidade de man de obra, tan grande, de feito, que provocou unha enorme devastación nos países atacados. Tamén precisaba gando vacún e outras fontes de provisións para alimentar ás persoas que construían as súas pirámides. Ao finalizar as súas campañas militares, conseguiu capturar 11.000 prisioneiros e 13.100 cabezas de gando.
Faraón Queops
Queops, o sucesor de Snefru, aínda que non está claro se era fillo biolóxico de Snefru, foi un faraón moi coñecido. Aínda é moi coñecido nos medios de comunicación actuais, estando presente en películas, novelas e programas de televisión. A súa fama deriva da súa pirámide na meseta nordeste de Gizeh, onde foi enterrado. O seu templo mortuorio construíuse no extremo norte da pirámide, que xa non é accesible debido aosgraves estragos producidos polos ladróns. Só recuperáronse relevos en tres dimensións que perduraron ata os nosos días, incluíndo moitos bustos de calcaria e figuras de arxila. As actividades de Queops dentro e fóra de Exipto non están ben documentadas (agás o seu traballo de arquitectura) e estivo moi romanticizada polos gregos antigos. Estes gregos pensaron que queops era un home malvado que ofendeu ás divindades e forzou aos seus súbditos a escravitude. > Pero, por que foi isto? Creíase que Queops, fillo de Snefru, era ilexítimo e, polo tanto, indigno do trono. Aínda que fose o verdadeiro fillo de Snefru, fixo pouco para expandir o país de Exipto e non conseguiu seguir os pasos de seu pai. Hai só algúns rexistros que declararon estar involucrado en actividades políticas. A mellor conxetura que os historiadores poden facer é que hai probas de que mandou construír un porto na costa do Mar Vermello que foi escavado por John Gardner Wilkinson e James Burton en 1823.
O faraón Quefrén
Quefrén, fillo de Queops, sucedeu ao seu suposto irmán, Djedefre, despois do seu breve reinado. Elixiu construír a súa pirámide preto do seu pai, combinándoa con estilo e sendo case tan grande. Na parte diaanteira da calzada da pirámide atópase a Grande Esfinxe que se di que ten os seus trazos físicos. Aínda debátese sobre se a súa Esfinxe foi erguida antes que a de Djedefre. A esfinxe de Quefrén era coñecida e estaba máis próxima aos seus súbditos, sendo máis difícil determinar cal construíuse primeiro debido ao mantemento de rexistros sesgados.
thumb|Micerinos e [[Khamerernebty II, a súa irmá-esposa]]
Faraón Micerinos
Como moitos faraóns desta dinastía, o seu reinado é incerto, estimado en máis de 63 anos pero certamente pode ser unha esaxeración. Micerinos sucedeu ao seu pai, o faraón Quefrén. A súa pirámide é a terceira e a máis pequena das de Gizeh e coñécese como Netjer-er-Menkaure, que se traduce como "Micerinos é divino". Atopouse un sarcófago dentro da pirámide, de aproximadamente 2´44 m. de longo e 91 centímetros de alto, feito de basalto. Como moitas das pirámides anteriores, a de Micerinos non estaba inscrita, o interior non ten ningún tipo de rexistro.
O viño na cultura popular galega
Parras de albariño en [[Corvillón, Cambados|Corvillón (Cambados).|miniatura]] Fileira de tractores coa colleita de [[uvas.|miniatura]] Estatua do deus [[Baco en Cambados feita por Francisco Leiro.|miniatura]]