cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Greda de modelaxe
Arxila a base de aceite
Debido a que os aceites non se evaporan como a auga, as arxilas a base de aceite seguen sendo maleábeis mesmo cando se deixan en ambientes secos durante longos períodos. Os artigos feitos con arxilas a base de aceite non se poden cocer, polo que non son cerámicas. Dado que o aumento da temperatura diminúe a viscosidade do aceite, a maleabilidade está influenciada polo quecemento ou o arrefriamento da arxila. A arxila a base de aceite non é solúbel en auga. Como se pode reutilizar, é un material popular para os artistas de animación que precisan dobrar e mover os seus modelos. Está dispoñíbel en multitude de cores e non é tóxico. As arxilas a base de aceite, traballadas con moito detalle, tamén son adecuadas para a creación de esculturas detalladas das que se poden facer moldes. Poden producirse fundicións e reproducións a partir de materiais moito máis duradeiros. Pódense crear coches e avións utilizando arxila para modelar de calidade de deseño industrial.
Nick Matthew
Adestrador
Dende 2018 traballou co equipo inglés de squash como consultor de adestramento de alto rendemento e en xuño de 2021 aceptou o nomeamento como adestrador auxiliar da selección inglesa de squash para preparar os Xogos da Commonwealth de 2022 que se celebraron en Birmingham e nos que o equipo inglés de squash logrou seis das quince medallas posibles.
Greda de modelaxe
Arxila a base de aceite
As arxilas a base de aceite son referidas por unha serie de marcas comerciais xenéricas.
Arxila polimérica
A arxila polimérica é un material de modelaxe que cura cando se quenta de 129 a 135 °C (265 a 275 °F)  durante 15 minutos cada 6mm de grosor, e non se encolle ou cambia de forma significativamente durante o proceso. A pesar de ser chamado "arxila", xeralmente non contén minerais de arxila. A arxila polimérica véndese en tendas de artesanía, pasatempos e arte, e é utilizada por artistas, afeccionados e nenos. A arxila polimérica tamén é popular na animación, xa que permite manipular formas estáticas fotograma tras fotograma. As principais marcas de arxila polimérica inclúen Fimo, Kato Polyclay, Sculpey, Modello e Crafty Argentina.
Norishige Kanai
Traxectoria
Kanai graduouse no Colexio Médico de Defensa Nacional en marzo de 2002. Despois de graduarse traballou como cirurxián e como oficial médico no mesmo centro. Foi seleccionado como candidato a astronauta pola axencia espacial xaponesa JAXA en setembro de 2009.P articipou na misión Soiuz MS-07 e foi membro da Expedición 54 e a Expedición 55 á Estación Espacial Internacional, pasando 168,22 días no espazo.
Nick Matthew
Adestrador
En abril de 2022 debutou como xogador de racketlon na categoría dobres acompañado de Dan Busby, clasificado como o cuarto do mundo, no Nick Matthew Steel City Open Challenger, un dos torneos da máxima categoría dese deporte e finalmente a parella quedou en cuarta posición.
Greda de modelaxe
Arxila de papel
A arxila de papel é arxila feita a man ou dispoñible comercialmente á que se lle engade unha pequena porcentaxe de fibra de celulosa procesada. A fibra aumenta a resistencia á tracción da arxila seca e permite unións de seco a seco e de húmido a seco. As arxilas do papel comercial secan ao aire para obter unha escultura firme e lixeira, cun encollemento mínimo durante o proceso de secado.
A arxila de papel pódese usar como un corpo sen cocer na artesanía e na fabricación de bonecas. Utilízase nos estudios de arte cerámica como cerámica escultórica e funcional.
Hu-Du-Men
Hu-Du-Men (en 虎度門) é un filme de Hong Kong de 1996 dirixido por Shu Kei. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Eleccións parlamentarias de Estonia de 2023
O Partido do Centro dirixido por Jüri Ratas formou un goberno despois das eleccións parlamentarias de 2019, con Ratas como primeiro ministro. O seu goberno foi derrocado en xaneiro de 2021 logo dunha investigación por corrupción; Kaja Kallas do Partido Reformista formou posteriormente un goberno de coalición co Partido do Centro, aínda que caeu en xuño de 2022. Logo, Kallas formou un goberno con Isamaa e o Partido Socialdemócrata e permaneceu no cargo de primeiro ministro. En xaneiro de 2023, o Comité Electoral Nacional anunciou que se rexistraran 9 partidos políticos e 10 candidatos individuais para participar nas eleccións parlamentarias de 2023.
Durante o período da campaña, os temas discutidos mais extensamente foron a defensa e a seguridade nacional, debido á invasión rusa de Ucraína en 2022, e a economía. As persoas dos partidos políticos contendentes tamén participaron en debates organizados en xaneiro e febreiro de 2023. A votación en embaixadas estranxeiras tivo lugar do 18 ao 23 de febreiro, mentres que os votantes tiveron a opción de votar durante o período preelectoral do 27 de febreiro ao 4 de marzo.
Sistema electoral
Os 101 membros do Riigikogu son elixidos por representación proporcional en doce distritos electorais plurinominais. Os escanos asígnanse empregando un método D'Hondt modificado. Os partidos deben superar un limiar nacional do 5 %, pero se o número de votos emitidos por un candidato individual supera ou iguala a cota simple (que se obtén ao dividir o número de votos válidos emitidos no distrito electoral polo número de mandatos no distrito), son elixidos.
Enquisas de opinión
1000px
O Gurgullón, Valeixe, A Cañiza
O Gurgullón é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Furnia, Valeixe, A Cañiza
A Furnia é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Moldes, Mourente, Pontevedra
Moldes é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra.
José María Baliño Sánchez
Traxectoria
Veciño de Cereixo (A Estrada). Practicante en barcos mercantes. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno no porto de Barcelona e integrouse como voluntario no exército republicano, onde foi practicante militar provisional do Corpo de Sanidade Militar. En decembro de 1937 foi destinado para o Hospital de Evacuación do Exército do leste. Cando rematou a guerra pasou a Francia, onde foi confinado primeiro no campo de concentración de Argelés Sur Mer e despois no de Barcarés. Co estalido da segunda guerra mundial foron trasladados a Saint-Cyprien e despois, novamente, a Argelés Sur Mer. En decembro de 1939 saíu cunha compañía de traballadores cara Normandía, para traballar na construción dunha vía de ferrocarril. Alí enfermou de úlcera. Participou nunha retirada de máis de 600 quilómetros durante 12 días ata que se firmou o armisticio. Logo traballou como barbeiro, facendo zapatos e agricultor até que en agosto de 1944 se incorporou á resistencia (Forces Françaises de l'Intérieur [FFI]) participando na Brigada C. Integrouse na Agrupación de Guerrilleros Españoles en Tolosa e pasou ao Estado español na invasión do Val de Arán o 19 de febreiro de 1944. O 27 dese mes acordaron retirarse, pero José María, pola súa úlcera, caeu enfermo e decidiu entregarse á Garda Civil no posto de Castejón de Valdejasa (Zaragoza). Xulgado por rebelión militar en Zaragoza o 19 de maio de 1945, foi condenado a 12 anos de prisión. Percorreu os penais de Zaragoza, San Miguel de los Reyes, Modelo, Cáceres, Yeserías e Talavera, até que saíu do cárcere en 1949 e volveu a Cereixo.
The Rapants
The Rapants é unha banda de indie e garage formada en Muros no ano 2018. Nada baixo a influencia do grupo Terbutalina, a súa andaina iníciase da man de Xanma e Samuel (Rapante), ambos guitarristas da vila aos que non tardarían en sumarse Xaquín a batería e Matías ao baixo e sintetizadores.
Cunha base musical apoiada en ritmos disco e guitarras indies característicos de agrupacións como The Smiths, The Growlers ou mesmo Novedades Carminha, o carácter destes catro mozos radica nunha actitude despreocupada e enérxica. As súas letras, para as cales empregan o galego e o castelán indistintamente, transmiten temáticas banais relacionadas con amores e desamores, a xuventude e a festa. En canto a estética, mesturan elementos alusivos ao rock and roll do último século, con detalles máis comúns na cultura urbana actual e a contracultura surfeira. Dende o lanzamento do seu homónimo EP debut The Rapants en 2018, publicaron os traballos Que Fluya (2018), Andas por El (2019), Cariña de Raposo (2019), A Festa do Meu Enterro (2021), La Mítica (2021), así como o EP Nic Bahía (2021), gravado e producido por Hevi.
Ernesto Atanasio Janeiro
Ernesto Atanasio Janeiro, coñecido como O Corcheiro, nado no Carballiño cara a 1915 e finado no mesmo concello o 14 de abril de 1998, foi un sindicalista e político galego.
The Rapants
No ano 2023, lanzaron o seu primeiro LP fóra da municipal Sala Nasmo, O Corasón Como un After (2023), producido polo coruñés Iago Blanco nos Drum & Roll Studios. Neste traballo, The Rapants contaron coas colaboracións de diversas artistas do panorama galego como María Galdón, Grande Amore, Galician Army ou Miguel Cernadas de Terbutalina.
Ernesto Atanasio Janeiro
Traxectoria
Operario das obras do ferrocarril e militante da CNT. O 23 de xuño de 1931, en protesta pola paralización das obras do ferrocarril, foi un dos destacados participantes na manifestación dos obreiros e veciños do Carballiño que tomou o concello, promulgou o Estado galego e plantou lume á bandeira española. Marchou a Arxentina arribando a Buenos Aires o 8 de outubro de 1931 a bordo do Alcántara, e foi membro da Sociedade Nazonalista Pondal. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 retornou a España para combater en Cataluña no exército leal. Nos anos corenta volveu ao Carballiño. Nos anos cincoenta integrouse na Asociación Cultural Avantar, da que chegou a ser presidente. Foi amigo de Manuel María, argallou a publicación do seu libro Cantigueiro do Orcellón. Dende as primeiras eleccións democráticas foi nas listas do BNG no Carballiño.
Jesús López Suárez
Jesús López Suárez, coñecido como Gazapo, nado en Chantada cara a 1916 e finado en 1942, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel López e Veneranda Suárez Crespo, veciño de Ansoar. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 desertou do Batallón 353, estivo fuxido e formou parte do grupo de guerrilleiros que actuaba no suroeste da provincia de Lugo, principalmente no concello de Chantada, comandados por Salvador Valcárcel Montenegro. Participou no asalto á sucursal do Banco Pastor en Chantada e ao ómnibus da empresa Montaña. A Garda Civil tamén o acusou de ter participado no asasinato dun garda civil, de dous paisanos e de ferir a un comandante de aviación, un cabo e dous soldados de infantería e un cabo da Garda Civil. O grupo quedou desfeito trala morte pola Garda Civil de Salvador Valcarcel e outros dous guerrilleiros da partida en Adá o 11 de abril de 1939.
Foi xulgado en Lugo na causa 812/38 e declarado en rebeldía. Foi requirido polo Xulgado Militar de Vigo en decembro de 1939 xunto con Benjamín Argiz Fiunte e Victorino Quintana Vázquez. A súa nai, Veneranda Suárez, foi detida en Chantada o 1 de marzo de 1940 por auxilio a fuxidos, pasando ao Cárcere de Lugo de onde saíu en liberdade o 26 de abril. Ese mesmo ano Jesús tomou a decisión de exiliarse, e para facelo entrou en contacto cunha rede de evasión con ánimo de lucro. Desta rede formaba parte Carmen Cervelo Iglesias, que foi procesada en 1941 acusada de auxilio á rebelión por "facilitar o intento de fuga ao estranxeiro de Jesús López Suárez", xulgada en Lugo o 14 de decembro de 1942, foi condenada a 12 anos e un día de prisión. Foi requirido polo xuíz militar de Lugo pola causa 422/41 por atraco a Ricardo Sobrado Fernández, de Sabadelle, e morte do garda civil Rogelio González Coldeira, xunto con Salvador Gil Moure. Jesús López foi detido pola Garda Civil de Chantada en xuño de 1942. Morreu en 1942, pois a súa testemuña "antes de su muerte" figura na causa 365/42.
O Monte, Mourente, Pontevedra
O Monte é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 81 habitantes (38 homes e 43 mulleres).
Mourente, Mourente, Pontevedra
Mourente é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 99 habitantes (49 homes e 50 mulleres).
Núclido radioxénico
Uso
Os isótopos radioxénicos están entre as ferramentas máis importantes en xeoloxía, con dous usos principais:
Exemplos
Algúns isótopos que se producen na natureza son totalmente radioxénicos, pero todos son isótopos radioactivos, con semividas demasiado curtas para producirse primordialmente. Así, están presentes só como descendencia radioxénica de procesos de desintegración en curso, ou ben, procesos cosmoxénicos (inducidos por raios cósmicos) que os producen na natureza recentemente. Algunhas outras prodúcense naturalmente por procesos nucleoxénicos (reaccións nucleares naturais doutros tipos, como a absorción de neutróns).
Para os isótopos radioxénicos que se desintegran o suficientemente lentamente, ou que son isótopos estables, sempre está presente unha fracción primordial, xa que todos os isótopos estables cunha vida útil suficiente ocorren, de feito, naturalmente dun xeito primordial. Unha fracción adicional dalgúns destes isótopos tamén pode ocorrer radioxenicamente.
O argon é outro exemplo de elemento parcialmente radioxénico. De feito, o 99,6% do argon atmosférico é o isótopo radioxénico 40 Ar, resultado da desintegración beta de 40 K (potasio-40) presente naturalmente na codia terrestre.
Notas
<references group="" responsive="1">
Policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos
A Policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos (en inglés: United States Mit Police —USMP—) é unha Axencia Federal de Aplicación da Lei, respondable da protección das instalacións e do persoal da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Esta axencia ten a súa sede en Washington e en 2016 estaba constituída por 292 axentes. Dennis P. O'Connor ocupa a súa xefatura.
Historia
A policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos constituíuse en 1792, pola que se establecía a Casa da Moeda, o que a converte nun dos organismos policiais de carácter federal máis antigos dos Estados Unidos.
Funcións
esquerda|miniatura|Equipo de Resposta Especial da Policía da Casa da Moeda dos EEUU Os seus axentes deben superar con éxito o coñecido como Programa de Formación Policial Uniforme das Forzas de Seguridade Federais, que ten unha duración de 13 semanas e se desenvolve en Glynn, Xeorxia.
A Policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos garante a seguridade dos milleiros de visitantes e das preto de 2.000 persoas empregadas na Casa da Moeda dos Estados Unidos, e garante a protección de máis de 100.000 millóns de dólares en activos do Tesouro e outros do Goberno, que están almacenados nas instalacións da US Mint, tanto na súa sede central en Washington como na Ceca de Filadelfia, na Ceca de Denver, na Ceca de San Francisco e na Ceca de West Point, e tamén no depósito de metais preciosos de Fort Knox, Kentucky.
Ademais, a Policía da Casa da Moeda dos Estados Unidos encargouse da protección de documentos e obxectos de alto valor histórico, como a Constitución estadounidense, o discurso de Gettysburg de Lincoln e, desde a segunda guerra mundial ata 1978, as xoias da coroa de Estevo o Grande rei de Hungría. O seu ámbito de actuación ampliouse nos últimos anos e pasou a adestrarse coas forzas de orde locais e fai patrullas en coche e en bicicleta por diferentes cidades.
O departamento tamén creou equipos de resposta especial que poden mobilizarse con axilidade a diversos lugares do país. Estes equipos teñen participado en diversos despregamentos policiais que non etaban relacionados coa Casa da Moeda dos Estados Unidos, entre eles dúas investiduras presidenciais, os Xogos Olímpicos de Inverno de 2002 en Salt Lake City e unha Conferencia Internacional do Fondo Monetario Internacional-Banco Mundial. Tamén colaboraron durante o furacán Katrina, protexendo a sucursal de Nova Orleáns do Banco da Reserva Federal de Atlanta e participando nos labores de socorro.
Anna Tsing
Anna Lowenhaupt Tsing, nada o 20 de outubro de 1952, é unha antropóloga estadounidense. É profesora do departamento de Antropoloxía da Universidade de California en Santa Cruz. En 2018 recibiu a Huxley Memorial Medal do Royal Anthropological Institute of Great Britain and Ireland.
Traxectoria
Tsing licenciouse na Universidade de Yale. Completou na Universidade Stanford o seu posgrao en 1976 e o doutoramento en 1984.
Illa Assateague
A illa Assateague (en Assateague Island ) é unha illa estadounidense de 60 km de lonxitude situada fronte á costa oriental dos estados de Maryland e Virxinia. É coñecida polos seus rabaños de cabalos salvaxes, praias prístinas e o faro de Assateague. A illa tamén contén numerosos pantanos, baías e calas, incluíndo Toms Cove. Hai pontes de acceso de vehículos desde Maryland e Virxinia, aínda que non hai estrada que percorra toda a illa.
Anna Tsing
Traxectoria
Exerceu como profesora axudante visitante na Universidade de Colorado en Boulder entre 1984 e 1986 e como profesora axudante na Universidade de Massachusetts Amherst entre 1986 e 1989. Posteriormente, entrou a formar parte do profesorado da Universidade de California en Santa Cruz.
Illa Assateague
A illa ten unha superficie de 63,21 km² e non ten poboación residente, nin en Maryland nin en Virginia, aínda que algúns conservaron os dereitos de propiedade (principalmente campos de caza) até 2006.
Anna Tsing
Traxectoria
Tsing publicou máis de 40 artigos en revistas destacadas como Cultural Anthropology e Southeast Asian Studies Bulletin. Gañou o premio Henry J. Benda polo seu libro In the Realm of the Diamond Queen (1994) e o Senior Book Award polo seu segundo libro, Friction: An Ethnography of Global Connection (2005) da American Ethnological Society.
Illa Assateague
Espazo natural protexido
Tres axencias ocúpanse da preservación do medio ambiente nesta illa considerada polas Nacións Unidas como unha reserva de biodiversidade. Desde 1943, o Chincoteague National Wildlife Refuge, en Virxinia, estivo implicado na preservación do hábitat natural dos animais e, en particular do ganso das neves. Tamén en Virxinia, a Assateague Island National Seashore foi fundada en 1965 para preservar a illa e organizar actividades recreativas. Finalmente, en Maryland, o Assateague State Park persegue os mesmos obxectivos.
Anna Tsing
Traxectoria
En 2010 recibiu unha bolsa de estudos Guggenheim polo seu proxecto On the Circulation of Species: The Persistence of Diversity, un estudo do cogomelo matsutake.
Illa Assateague
Espazo natural protexido
A illa tamén contén moitas marismas, baías e calas. Hai varias pontes desde Maryland e Virxinia, pero a estrada non permite percorrer toda a lonxitude norte/sur da illa.
Anna Tsing
Traxectoria
En 2013 concedéuselle a cátedra Niels Bohr na Universidade de Aarhus en Dinamarca polas súas achegas á obra interdisciplinar en humanidades, ciencias naturais, ciencias sociais e artes. Alí desenvolveu un programa de investigación interdisciplinar sobre o Antropoceno. Tsing dirixiu o AURA (Aarhus University Research on the Anthropocene) na antedita universidade. O proxecto foi financiado pola Danmarks Grundforskningsfond (Fundación Nacional para a Investigación) para un período de cinco anos, dende o 1 de setembro de 2013 até o 31 de decembro de 2018.
Entre outras institucións, Tsing é membro da American Anthropological Association, o American Ethnological Society e a Association for Asian Studies.
O Plantacionoceno
Tsing, xunto coa académica Donna J. Haraway, cuñou «Plantacionoceno» como termo alternativo a Antropoceno. Centra a actividade humana na transformación do planeta e os seus efectos negativos no uso da terra, os ecosistemas, a biodiversidade e a extinción das especies.
Illa Assateague
Outra fauna
Moitas poboacións de aves habitan a illa, en particular de aves mariñas como o ostreiro americano, a garza azul e a garza nevada. Hai máis de 320 especies rexistradas para habitar a illa durante parte do ano, incluíndo gaivotas, carráns e outras aves costeiras, rapaces, etc. O Charadrius melodus é unha especie de carádrido en perigo de extinción que aniña en Assateague.
Anna Tsing
O Plantacionoceno
Tsing e Haraway sinalan que non todos os seres humanos contribúen de igual xeito aos desafíos ambientais que afronta a Terra. Sitúan a orixe do Antropoceno como un equivalente á do colonialismo en América aos inicios da Idade Moderna e destacan a violenta historia que agocha con base na historia das plantacións. Os colonialismos español e portugués importaron modelos de plantacións á América contra o século XVI que desenvolveran o século anterior en illas do Atlántico. Estes modelos baseábanse en escravizar poboación migrante, unha agricultura intensiva, a globalización e unha violencia racial constante. Estes feitos transformaron a vida e as vidas en todo o planeta.
Illa Assateague
Poboación
A illa non ten poboación residente en Maryland ou Virxinia, aínda que algúns conservaron os dereitos de propiedade até a década de 2000.
Anna Tsing
O Plantacionoceno
Os modelos de plantación actuais e pasados proporcionan datos importantes das historias do colonialismo, o capitalismo e o racismo que non poden ser separadas das cuestións ambientais. De feito, algúns seres humanos están máis expostos ca outros a riscos como os aumentos da temperatura global e do nivel do mar, a exposición a toxinas e o dereito ao uso da terra.
In the Realm of the Diamond Queen: Marginality in an Out-of-the-way Place (1993)
O primeiro libro de Tsing céntrase no pobo Meratus Dayak, que habita a rexión indonesia de Kalimantan Selatan, ao sur da illa de Borneo. Uma Adang, membro do pobo, convida a Tsing á súa casa. Uma e as súas amigas móstranlle a Tsing de maneira teatralizada, mais formal, as súas ideas sobre o xamanismo, a política e a mitoloxía en relación coa identidade étnica. O libro aborda o tema da marxinalidade dentro dun estado e o contexto de comunidade nunha análise de xénero.
Illa Assateague
Na cultura popular
A trama do episodio 18, tempada 1, da serie de televisión Bones transcorre na illa.
Anna Tsing
Friction: An Ethnography of Global Connection (2004)
Os estudos etnográficos de Tsing baséanse na cordilleira Meratus de Kalimantan Selatan (Indonesia). O termo «fricción» é descrito como «as complicadas, desiguais, inestábeis e creativas características da interconexión a través das diferenzas.» Esta etnografía ten a súa base nos casos consecutivos do traballo de campo a curto prazo, cuns métodos baseados en «anacos de etnografía».
O libro constitúe un estudo de paisaxes dominadas polos seres humanos. Inclúe temas como a explotación empresarial, a globalización, o activismo ambiental e a degradación ambiental. A «fricción» converteuse nunha cuestión recorrente en seminarios universitarios de xeografía, socioloxía, teoría crítica, estudos feministas, estudos ambientais e economía política, entre outras áreas.
Desde a súa investigación, Tsing é capaz de conceptualizar a «fricción» como unha teoría alternativa ao desenvolvemento «sinxelo dunha sociedade globalizada». Tsing analiza este paradigma coma o eixo dunha perspectiva imperialista, en que o desenvolvemento se sitúa nunha estrutura máis similar á dos países ricos e poderosos e se vencella coa moral. A idea do «globo» como sinónimo do mundo é algo difícil de medir e estudar e crea unha dicotomía entre as sociedades que forman parte desa comunidade global.
Tsing comeza explicando o ilóxico das tendencias da administración de terra en Indonesia, malia que a poboación e as exixencias para a infraestrutura non parecen estar a aumentar a nivel local. A cuestión da deforestación levou a unha maior comunicación e solidariedade entre comunidades urbanas e rurais no país. Sinala que parte da razón da unidade das diferentes comunidades indonesias en relación con este asunto era que ningunha delas obtiña beneficios coa destrución dos bosques, ao teren como obxectivo produciren recursos para o estranxeiro.
A destrución do ambiente non é compatíbel coa concepción positiva dun movemento global, segundo indican quen están en contra deste. Por contra, revela como o poder e a desigualdade se reflicten na destrución dos recursos naturais e o activismo como resposta a estas accións. Tsing sostén que o paradigma actual da teoría da globalización é que todas as interaccións globais teñen como obxectivo crear unha era global. No canto de describir interaccións globais e culturais coa diferenza como «fricción», Tsing recoñece os efectos destas na traxectoria das sociedades sen atacar as súas perspectivas morais ou monolíticas.
Funicular de Igeldo
dereita|250px|Funicular de Igeldo na estación superior O funicular de Igeldo atópase no municipio guipuscoano de Donostia (Euskadi). A súa vía, de 312 m de lonxitude, salva os 151 m de desnivel entre Ondarreta e o Parque de Atraccións Monte Igeldo, na ladeira do monte homónimo. Forma parte do Parque de Atraccións e o Funicular do Monte Igeldo, declarado Conxunto Monumental en 2014.
Historia
miniatura|262x262px|O funicular a inicios do [[século XX]] O funicular de Igeldo é o máis antigo de Euskadi e o terceiro de España, tras os barceloneses do Tibidabo (1901) e Vallvidrera (1906), hoxe modificados. Foi deseñado polo enxeñeiro Emilio Huici e o tamén enxeñeiro Severiano Goñi dirixiu a obra. A súa finalidade era facilitar o acceso á parte alta do monte Igeldo, situado ao oeste de Donostia.
Foi inaugurado o 25 de agosto de 1912 pola rexente María Cristina e a firma suíza Von Roll Fonderie de Berna, especialista do sector, que equipou a liña. A inauguración coincidiu coa do parque de atraccións dese monte, que mostraba unha impresionante panorámica da baía da Concha. A estación inferior está situada na praza do Funicular, moi próxima ao Peite do Vento, obra escultórica de Eduardo Chillida.
Datos técnicos
O percorrido segue en liña recta unha vía de ancho métrico simple sobre unha laxa de formigón, e dispón de tres pasarelas para cruzar a estrada desde o faro até Igeldo. No medio do percorrido a vía divídese en dous (sistema Abt) para permitir o cruzamento do coche que sobe co que baixa.
A base do sistema de cruzamento é que as rodas de cada lado do vehículo son diferentes. Nun lado do coche de viaxeiros as rodas teñen unha dobre pestana que asegura que os vehículos se movan sempre na mesma dirección. Deste xeito non é necesario utilizar desvíos con pezas móbiles para cruzar ou realizar cambios na vía. No cruzamento interrómpese a continuidade dos carrís interiores para permitir o paso do cable, mais o ancho das rodas sen pestana permite salvar a interrupción.
Características principais:
Sistema de tracción
Na primeira fase de redución, as correas que viran sobre o eixo de transmisión accionan unha polea de 1695 mm de diámetro. Esta insérese no mesmo eixo que suxeita os discos de freo e a roda dentada de 600 mm de diámetro. O piñón vai axustado a outra roda dentada de 1945 mm de diámetro, todo aloxado nunha caixa pechada autolubricante.
Na segunda fase de redución, un piñón de 738 mm, montado no mesmo eixo que a roda dentada dianteira, engrena cunha parte dentada do cadeixo motriz de 3577 mm de diámetro. Esta fase realízase sen caixa protectora.
O cadeixo motriz, que tira do cable tractor, dispón dunha parte dentada e outra de dobre rañura para realizar esta función. O sistema consiste nun cadeixo investido de triplo pescozo e un diámetro de 3000 mm, que se suma á superficie de contacto do cable co cadeixo de manobra e axuda a desprazar o cable cara á liña de cadeixos situados sobre o centro da vía no exterior.
As máquinas, fornecidas polo fabricante suízo Von Roll Fonderie Berne, inicialmente tiñan un motor de 50 hp que viraba a 600 rpm. Na actualidade conta cun motor de 220 V de 125 hp, cunha velocidade máxima de 1,5 m/s.
O cable tractor orixinal era un cable de torsión de 39 mm de diámetro composto por seis cables de 19 fíos cada un. Discorre polo medio da vía férrea apoiándose nos cadeixos dispostos na liña, que lle permiten adaptarse ao seu trazado.
Autoridade e regulación
Na estación inferior atópase o posto de control desde o que se regulan o control manual e o sistema de freado, formado por dispositivos manuais e de emerxencia. Ambos freos son mecanismos de mordaza e quedan liberados pola forza de rozamento que exercen unhas mordazas de madeira sobre os discos de freo, situados no eixo da primeira fase de redución.
Os coches dispoñen, amais, de dous sistemas de freado independentes (servizo e emerxencia). Ambos funcionan mediante mecanismos de mordaza a través de zapatas que actúan directamente sobre o raíl. O freo de man acciónase virando a manivela no sentido das agullas do reloxo. Pola súa parte, o de emerxencia, de tipo Ruprecht, entra en funcionamento se desaparecer a tensión do cable do coche. Así, os contrapesos caen e liberan os resortes e as mordazas que se tensan contra o raíl.
Vehículos
miniatura|Un dos dous vehículos orixinais na estación superior Os dous coches de viaxeiros conservan a aparencia orixinal con algúns cambios menores. No interior predomina a cor branca mesturado co ton madeira dos asentos orixinais. O exterior é de cor vermella con detalles en negro.
Foron construídos sobre chasis fornecidos por Von Roll (Berna) e a carrozaría instalouse en Donostia. Teñen uns 10 m de longo e están divididos en cinco compartimentos. Estes están graduados en fila cunha diferenza de altura de 60 cm para que o acceso e os asentos queden horizontais.
Orixinalmente, un dos compartimentos utilizábase para carga, máis ancho có resto e cunha porta corredeira adicional para facilitar a carga.
Dos cinco compartimentos, tres tiñan inicialmente cortinas para pechar os ocos laterais. Con todo, pecháronse parcialmente con vidro debido ás condicións climáticas. Pola mesma razón colocouse un vidro na zona do condutor.
Estacións
miniatura|300x300px|Estación de Ondarreta As estacións atópanse ao principio e ao final da liña, do que destaca o edificio da estación inferior, xunto a Ondarreta. No interior das estacións existe unha ampla zona en pendente, cun foxo e unha plataforma graduada para acceder aos vehículos.
Na liña había dous apeadoiros nos puntos quilométricos 0,128 e 0,201. Foron abertos para atender a demanda que poderían crear os chalés que a propia compañía construía nas inmediacións da vía. Porén, non se utilizan desde os anos 1970.
A estación inferior, construída en 1912 en estilo modernista, é obra do arquitecto Luis Elizalde. Consta de dous corpos de diferentes alturas, ambos de planta rectangular. É unha estrutura portante independente do edificio principal, formada por muros perimetrais e vigas que soportan as plantas. Estes muros de carga levántanse sobre os lados de maior lonxitude de cada volume.
O primeiro volume contén as oficinas do Funicular de Monte Igeldo. Ten dúas plantas e un faiado baixo un tellado de lousa en mansarda e un anexo no fondo. O segundo volume destínase unicamente á estación situada na planta baixa, cun tellado a catro augas.
As fachadas dos dous corpos teñen o mesmo estilo do edificio aberto ao público, Cun acceso cadrado con pilastras encostadas e tres portas baixo un arco de medio punto. Os dous volumes únense mediante un zócolo de perpiaño e a imposta do corpo inferior. Na parte superior atópase un paramento con perpiaños con forma de almofada suspendido sobre unha segunda imposta, con cachotería nas esquinas, un lintel no van e un armazón de madeira visíbel nos capiteis do faiado. Os vans distribúense na fachada de cada volume segundo o seu eixo de simetría.
Exteriormente as fachadas non presentan signos significativos de envellecemento como consecuencia do paso do tempo e atópanse nun bo estado xeral de conservación. Con todo, realizáronse algunhas reformas nos vans da planta baixa e no beirado do primeiro volume.
A estación superior é máis sinxela, e modificouse o seu aspecto orixinal co paso do tempo.
Miguel Sangenís
Miguel Sangenís Sabater, coñecido como Miguel Santelices, nado en Barcelona en 1902, foi un sindicalista catalán.
Traxectoria
Foi indultado en xuño de 1927. Axente de publicidade. En 1935 colaboraba en Solidaridad Obrera e asinou artigos en Avance Marino en marzo e abril de 1936. Chegou a Santiago de Compostela en xuño de 1936, suxeito a presentación periódica por orde da Delegación de Orde Pública, e creou unha escola privada na Avenida de Vilagarcía. Foi capataz das minas de San Fins de 1940 a 1947 levando a FL de Noia, e aproveitando o seu posto escondeu nos montes próximos a moitos perseguidos. Axudou a Félix Álvarez Arganzúa cando fuxiu do cuartel da Garda Civil da Coruña atopándolle un refuxio en Noia, e en 1946 tivo agochado a José Luís Quintas Figueroa até que en xaneiro de 1947 o levou a Compostela xunto a Manuel Fandiño Ricart. Foi enlace co Comité Nacional da CNT chegando a facer viaxes a Francia e presidir varios plenos clandestinos. En 1947 estivo na Coruña con José López para tentar reartellar a Federación Local. E xa fuxido, en maio de 1947 intentou reorganizar a CNT de Santiago de Compostela con Manuel Torres Picón. En xullo dese ano marchou a Madrid, colaborando co Comité Nacional para reactivar un comité rexional en Galicia. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Logo marchou a Francia.
Xiang Gang zhi zao
Xiang Gang zhi zao (en 香港製造) é un filme de Hong Kong de 1997 escrito e dirixido por Fruit Chan. Está protagonizado por Sam Lee, Yim Hui-Chi, Wenders Li e Tam Ka-Chuen. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
As Laxas de Barreiros, Valeixe, A Cañiza
As Laxas de Barreiros é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Laranxeira, Valeixe, A Cañiza
A Laranxeira é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Os Loureiros, Valeixe, A Cañiza
Os Loureiros é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Outeiro, Mourente, Pontevedra
O Outeiro é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 estaba despoboado.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Batalla de Aclea
A batalla de Aclea foi un acontecemento bélico que tivo lugar no 851 (aínda que para outras fontes foi non 852) entre anglosaxóns e viquingos daneses nalgún lugar de Ockley, Surrey.
Contexto
Os saxóns de Aethelwulf, rei de Wessex, tiveron que facer fronte a outra onda de invasores daneses. Aínda que non existen moitos detalles sobre a batalla, a maior parte da información procede da Crónica anglosaxoa na que se mencionan, ese ano, 5 ataques viquingos no sur de Inglaterra:
Nun período de constantes enfrontamentos cons viquingos, a partir do 793, a batalla de Aclea foi unha excepcional vitoria dos anglosaxóns pois as invasións fóronse intensificando até a chegada do Grande exército pagán no 865. Daquela, a batalla de Aclea quedara reducida a unha simple anécdota histórica.
Localización
A localización exacta da batalla aínda non se identificou con certeza. A proposta con máis partidarios é a de Oakley en Surrey mais tamén se teñen considerado Oakley Wood, preto de Merstham (Surrey) ou Oakley en Hampshire.
Cova, Llebredo, Boal
Cova é un lugar da parroquia de Llebredo no concello de Boal que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 514 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 6 km da vila, e capital do concello, de Boal e en 2021 contaba cunha poboación de 9 habitantes.
O Pazo, Mourente, Pontevedra
O Pazo é un lugar da parroquia de Mourente no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 236 habitantes (108 homes e 128 mulleres).
Os Muíños, Valeixe, A Cañiza
Os Muíños é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
As Outeiras, Valeixe, A Cañiza
As Outeiras é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Cova, Trabada, Grandas de Salime
A Cova é un lugar da parroquia de Trabada no concello de Grandas de Salime que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 456 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 18,5 km da vila, e capital do concello, de Grandas que en 2021 contaba con 8 habitantes.
A Cova, Piantón, A Veiga
A Cova é un lugar da parroquia de Piantón no concello da Veiga que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 320 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 3,5 km da vila, e capital do concello, da Veiga e en 2021 contaba con 17 habitantes.
A Cova, San Martín del Valledor, Allande
A Cova é un lugar da parroquia de San Martín del Valledor no concello de Allande que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 400 metros sobre o nivel do mar, o lugar localízase a 34 km da vila, e capital do concello, de La Puela e tivo poboación permanente ata as primeiras décadas do século XXI pero 2021 estaba deshabitada.
Mourelos, Valeixe, A Cañiza
Mourelos é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Sikorsky CH-53 Sea Stallion
O Sikorsky CH-53 Sea Stallion (S-65) é unha familia de helicópteros de transporte pesados deseñados e fabricados por Sikorsky Aircraft. Orixinalmente desenvolvido para ser usado polo Corpo de Marines dos Estados Unidos, no presente está en servizo con Alemaña, Irán e Israel. A Forza Aérea dos Estados Unidos operou o HH-53 "Super Jolly Green Giant" durante as últimas etapas e despois da guerra de Vietnam, actualizando a meirande parte deles como o MH-53 Pave Low.
O CH-53E Super Stallion de dimensións semellantes é unha versión mellorada e máis pesada designada S-80E por Sikorsky. O seu terceiro motor faino máis potente que o Sea Stallion, reemprazándoo na misión de cargas pesadas.
Orixes
En 1960 o Corpo de Marines dos Estados Unidos comezou a buscar un substituto para os seus helicópteros con motores de pistóns HR2S. O 27 de xaneiro de 1961 o Corpo de Marines comezou a traballar co Exército, a Armada e a Forza Aérea no "transporte VTOL tri-servizo", que finalmente xurdiría como a aeronave de ás basculantes Vought-Hiller-Ryan XC-142A. O deseño fíxose máis elaborado e o programa ampliouse, facendo que os Marines abandonasen o programa cando decidiron que non recibirían un aparello axeitado nun tempo razoable. En particular, existía preocupación de que os altos niveis de fluxo descendente farían que o XC-142A fose pouco práctico nas operacións embarcadas. Finalmente, o XC-142A, aínda que era unha máquina innovadora e moi capaz, nunca entrou en produción.
En marzo de 1962 a Oficina de Armas Navais da Armada dos Estados Unidos, actuando en nome dos Marines, publicou unha solicitude para un "Helicóptero Pesado Experimental / HH(X)". As especificacións dictaban unha capacidade de carga de 3 600 kg cun radio operacional de 190 km a unha velocidade de 280 km/h. Tamén especificaban que tivese máis velocidade máxima e unha maior capacidade de levantamento de cargas que helicópteros xa existentes á vez que debería ter un peso en baleiro menor. O HH(X) sería usado nos roles de transporte de asalto, recuperación de aeronaves, transporte de persoal, e evacuación médica. No rol de transporte de asalto sería usado principalmente para transportar equipo peado en vez de tropas. miniatura|259x259px|O prototipo YCH-53A en 1964 En resposta, Boeing Vertol ofreceu unha versión modificada do CH-47 Chinook; Kaman Aircraft ofreceu un desenvolvemento do helicóptero composto británico Fairey Rotodyne; e Sikorsky ofreceu o que equivalía a unha versión ampliada do S-61R, con dous motores turboeixo General Electric T64 e o sistema dinámico dos S-64/CH-54, que sería designado S-65. A proposta de Kaman morreu rapidamente cando o goberno británico deixou de apoiar o programa Rotodyne. A competición entre Boeing Vertol e Sikorsky foi intensa, co Chinook tendo vantaxe debido a que fora mercado polo Exército estadounidense. En xullo de 1962 anunciouse que a proposta de Sikorsky fora escollida como gañadora debido a varios factores como custo, factores técnicos, e capacidade de produción. Porén, non se asinou un contrato inmediatamente debido a limitacións orzamentarias.
Os Marines orixinalmente buscaban mercar catro prototipos. Porén, á luz dos déficits de financiamento, Sikorsky determinou manter o acordo e reduciu a súa estimación de custos para o desenvolvemento do programa propoñendo que este podería realizarse con só dous prototipos. Os oficiais militares recibiron favorablemente a redución proposta pola compañía e en setembro de 1962 Sikorsky recibiu un contrato de 9 965 635 dólares para a produción de dous prototipos YCH-53A, ademais dunha maqueta e unha célula para probas en terra.
O programa de desenvolvemento non foi ben de todo, debizo á escaseza de recursos de enxeñería ademais de varios fallos de subcontratistas e do goberno, pero eses problemas superáronse aos poucos. Houbo tamén presión contra o programa por parte do Secretario de Defensa Robert S. McNamara, que promoveu o concepto de "comunalidade" entre os servizos armados adoptando o Chinook no seulugar. Porén, os Marines conseguiron convencer ao persoal de McNamara de que o Chinook non podería cumprir cos seus requisitos sen pasar por numerosos e caros cambios.
O primeiro YCH-53A realizou o seu voo de estrea na planta de Sikorsky en Stratford, Connecticut, o 14 de outubro de 1964, uns catro meses despois do agardado. Durante os meses anteriores os Marines xa realizaran un pedido inicial de produción por 16 helicópteros. As probas de voo foron máis fluídas do agardado, axudando a compensar o tempo perdido durante o desenvolvemento. O 19 de novembro de 1964 o tipo foi presentado fomalmente ao público xeral. Nese tempo recibiu a designación militar e o nome de CH-53A Sea Stallion. O 12 de setembro de 1966 realizáronse as primeiras entregas a unha unidade operacional.
Máis desenvolvementos
O CH-53A chegou a Vietnam en xaneiro de 1967 e demostrou ser útil, recuperando máis aeronaves caídas que o CH-54. Fabricáronse un total de 141 CH-53A, incluídos os dous prototipos. A Armada estadounidense adquiriu 15 CH-53A dos Marines en 1971 para actividades contra minas. Os helicópteros tiñan uns motores turboeixo T64-GE-413 máis potentes e recibiron a designación RH-53A.
A USAF pediu o HH-53B en setembro de 1966 e este voou por vez primeira o 15 de marzo de 1967. Esta variante engadía unha sonda de repostaxe, tanques de combustible lanzables e un guindastre de rescate. Tamén contaba cos motores actualizados T64-GE-3. A Frza Aérea usou os HH-53B para tarefas de busca e rescate de combate (CSAR). O HH-53C era unha variante CSAR mellorada cun tanque de combustible máis pequeno de 1 700 L a cambio de máis blindaxe e un mellor sistema de comunicacións. O CH-53C era semellante agás porque carecía da sonda de reabastecemento en voo. Foi usado pola USAF para traballos máis xerais de transporte. miniatura|250x250px|CH-53D aterrando O levantamento de cargas en climas tropicais precisaba máis potencia, polo que os Marines decidiron mercar unha variante mellorada, o CH-53D, con mellores motores (nun principio os T64-GE-412 e posteriormente os T64-GE-413). O CH-53D tamén tiña unha mellor transmisión para ir cos motores máis potentes, e un interior revisado que permitía transportar a 55 soldados.
O primeiro voo do CH-53D foi o 27 de xaneiro de 1969. O CH-53D serviu xunto co CH-53A durante o resto da guerra de Vietnam. Unha versión de transporte VIP designada VH-53D cun luxoso aloxamento foi usada polos Marines para os voos do presidente dos Estados Unidos. A Armada estadounidense tamén mercou helicópteros baseados no CH-53D para varrido de minas. Estes foron designados RH-53D e tiñan equipamento de varrido de minas como un par de metralladoras Browning de 12,7 mm para detonar minas. A Armada Navy recibiu 30 RH-53D a partir de 1973. Cando os RH-53D entraronen servizo, os RH-53A regresaron aos Marines e foron reestaurados á configuración CH-53A.
Paradela, Valeixe, A Cañiza
Paradela é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Sikorsky CH-53 Sea Stallion
Máis desenvolvementos
En 1989 algúns dos CH-53A que foran retirados polos Marines pasaron á USAF para tarefas de adestramento, sendo redesignados TH-53A. Os TH-53A foron despoxados da meirande parte do equipamento operativo e pintados en cores de camuflaxe da USAF.
Frutosa-6-fosfato fosfocetolase
En encimoloxía, a fructosa-6-fosfato fosfocetolase é un encima que cataliza a seguinte reacción química:
Os Paces, Valeixe, A Cañiza
Os Paces é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Frutosa-6-fosfato fosfocetolase
O encima tamén pode actuar sobre a xilulosa 5-fosfato.
Xabier Abalo Costas
Xabier Abalo Costa é un político galego do BN-PG e do BNG. Alcalde de Moaña en tres lexislaturas.
Traxectoria
Foi alcalde do Concello de Moaña desde 1979 a 1987 e de 1995 a 1999. No seu mandato fíxose a II edición do festival folk do Morrazo, primeira edición internacional do Intercéltico, e encabezou as protestas en 1982 contra os residuos nucleares que botaban ao mar buques coma o Scheldeborg.
Frutosa-6-fosfato fosfocetolase
Este encima pertence á familia das liases, concretamente ás aldehido-liases, que rompen enlaces carbono-carbono. O nome sistemático deste encima é D-frutosa-6-fosfato D-eritrosa-4-fosfato-liase (engadidor de fosfato; formador de acetil-fosfato). Outros nomes de uso común son D-frutosa-6-fosfato D-eritrosa-4-fosfato-liase (acetilante de fosfato). Este encima participa na vía das pentosas fosfato.
Wiener Werkstätte
O Wiener Werkstätte (en alemán, Wiener = vienés, Werkstätte = laboratorios, obradoiros) foi unha innovadora comunidade vienesa de produción, vinculada ao mundo do deseño, fundada en 1903 polo arquitecto Josef Hoffmann (1870-1956), o banqueiro Fritz Wärndorfer e o pintor Koloman Moser (1868-1918). Recolle os resultados da Secesión vienesa, o movemento "Arts and Crafts", a Liberty inglesa, Art Nouveau e Jugendstil.
Traxectoria
O Wiener Werkstätte foi fundado en 1903 en Austria por Josef Hoffmann, Koloman Moser e un banqueiro financeiro coleccionista de arte chamado Fritz Waerndorfer, recollendo as artes dos movementos anteriores. Reelaborou un novo clasicismo, levando ao nacemento dun proto-nacionalismo. O artesán está asociado á economía, inspirándose nas "Arts and Crafts" inglesas. Hoffmann e Moser fundaron o programa en 1905: