cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Los Piratas
Traxectoria
Tralo seu primeiro recompilatorio, comezaron o que se considera a súa "segunda parte" co disco Ultrasónica (2001), o cal marcou un novo estilo para a banda. Nun principio, a súa propia distribuidora, Warner Music, quixo facerlles ver que este disco era demasiado comercial para o ámbito independente e demasiado independente para o estilo máis comercial, polo que se negaron a publicalo. Para convencelos do contrario, os membros do grupo escribiron a canción Años 80, que, unha vez publicado o disco, converteuse en todo un éxito. De feito, pasou a ser unha das cancións máis recoñecidas da banda, xunto con Promesas que no valen nada e My Way. Pouco máis tarde sacaron un pack no que, xunto con Ultrasónica, aparecía o disco Sesiones Perdidas, compendio de cancións non saídas do estudo de gravación, remesturas de cancións anteriores e directos do grupo, incluída unha bonus track que resultou ser un novo tema gravado ao revés.
En 2003 gravaron o seu último disco de estudio, Relax. Neste álbum, a música electrónica substituíu ás guitarras dos primeiros discos e supuxo un punto de ruptura, xa que algúns dos "fieles" considerárono o mellor e máis cohesionado disco da banda, mentres que outros aborrecérono por afastarse demasiado da súa liña. Xunto a este, sacaron outros tres discos de rarezas e singles: Inerte, Respuestas e Dinero.
O 24 de outubro de 2003 gravaron na sala Riviera de Madrid un dos seus últimos concertos e o que sería o seu último álbum, Fin de la Segunda Parte. Catro meses despois anunciaron a súa separación e comezaron a traballar en distintos proxectos por separado.
Despois dos Piratas
Iván Ferreiro volveu fichar por Warner. Lanzou o seu primeiro disco en solitario: Canciones para el tiempo y la distancia (2005) e máis tarde Las siete y media (2006), ambos coa compañía do seu irmán Amaro, Mentiroso mentiroso o 25 de marzo de 2008 e Mentiroso mentiroso en directo no (2008).
Fon Román, pola súa parte, uniuse a Suso Saiz para formar Trash of Dreams, minimal electrónico cuxo disco ("Plurals") saíu á rúa a finais do 2005. En setembro de 2006 saíu ao mercado o primeiro traballo en solitario de Fon Román, Silencio cómodo en un jardín descuidado. Pablo Álvarez acompañou a Fon en directo. Paco Serén e Hal traballaron coa banda viguesa Ectoplasma, a cal abandonaron posteriormente.
Parte da historia de Piratas resúmese nun libro titulado Empatía: Conversaciones con Piratas, escrito por Gaby Davila e editado por Zona de Obras e a SGAE. Trátase de conversacións cos seus cinco compoñentes por separado, sen dirección algunha.
Diego Moldes
Traxectoria
É autor de diversos libros, de narrativa e ensaio, fundamentalmente de cinema: La huella de Vértigo (2004), ensaio sobre a influencia do filme de Alfred Hitchcock; ''Roman Polanski. La fantasía del atormentado (2005) ; primeiro libro sobre o cineasta Roman Polanski escrito en castelán; ou El cine europeo. Las grandes películas'' (2008), entre outros. Tamén é coautor de máis dunha ducia de libros colectivos. En 2009 publicou dous libros de baloncesto do Real Madrid.
Softcombat
O softcombat é unha disciplina deportiva na que dous ou máis combatentes enfróntanse entre eles empregando armas acolchadas que simulan armas brancas, contundentes ou arroxadizas de distintas épocas. O obxectivo de cada combatente é infrinxir ós seus opoñentes un número de impactos abondos para gañar o combate. Este deporte orixinouse inicialmente nos xogos de rol en vivo, nos que os combatentes loitan empregando armas acolchadas de gomaespuma (ou outros materiais brandos) co obxectivo de impactar no seu opoñente as veces necesarias para eliminalo. Por esta razón as armas empregadas en softcombat representan armas da antigüidade, idade media e idade moderna.
Diego Moldes
Traxectoria
Foi guionista en galego, redactor e presentador da Televisión de Galicia.
Escribiu o guión en galego Néboa (premiado pola Xunta de Galicia, os dereitos foron vendidos ó cineasta vigués Juan Pinzás), ademais de diversos relatos e artigos. Foi colaborador do programa Pantalla Panorámica, de Radio Círculo do Círculo de Bellas Artes de Madrid (2004-2005) do programa televisivo Tiempo de Tertulia, diversas publicacións en prensa tradicional e dixital, así como Filmoteca Española e Casa Sefarad-Israel, entre outras institucións.
Softcombat
Historia
O concepto do softcombat como tal xorde en Estados Unidos en torno a 1977 da mano do grupo de rol en vivo Dragorhir, onde se intentou idear un sistema de combate diferente do pedra-papel-tesoira, e que aportara a capacidade interpretativa e a vistosidade dun combate real con armas fantástico-medievais. Estes primeiros combates, denominados Battle gaming ou Xogos de combate, realizábanse con “boffers" ou sinxelas armas consistentes nunha alma ríxida e unha capa de acolchamento ó redor, máis parecidas a porras que a espadas. Co tempo, a necesidade estética e de seguridade foi moldeando a normativa dos combates e do sistema de fabricación das armas, creando as pautas que aínda se empregan hoxe en día en case todo o mundo.
Diego Moldes
Traxectoria
Estudou secundaria no IES Sánchez Cantón de Pontevedra. É Doutor en Ciencias da Información (Comunicación Audiovisual) pola Universidad Complutense, Licenciado en Publicidade e Relacións Públicas (Universidade de Vigo) e Master on Publishing (mestrado en Edición) pola Oxford Brookes University. En 2010, dirixido por José Luis Sánchez Noriega, finalizou un doutoramento en Historia do Cine: La imaginación simbólica en la obra cinematográfica de Alejandro Jodorowsky, tese doutoral sobresaínte cum laude por unanimidade, nun tribunal presidido por Darío Villanueva.
Dende 2004 vive en Madrid, onde traballa como executivo de mercadotecnia, en áreas de cultura e cine. En 2019 era Director de Relacións Institucionais da Universidade Antonio de Nebrija e Fundación Nebrija.
Softcombat
Historia
Ó principio da década dos 90, coa popularización paulatina en España destes roles en vivo con sistema de loita, comeza a empregarse o termo softcombat nalgúns eventos de Cataluña para o combate con armas acolchadas, termo que, a finais da mesma década, acabou popularizándose por toda a península e máis tarde, mediante internet, noutros moitos países de fala hispana.
Diego Moldes
Traxectoria
Os seus últimos libros publicados son un monográfico sobre o cinema de Alejandro Jodorowsky, a novela Ensoñación,o libro de narrativa, poesía e ensaio Venuspasión e o poemario Ni un día sin poesía. De 2019 é ''Cuando Einstein encontró a Kafka. Contribuciones de los judíos al mundo moderno, froito da lectura, durante 20 anos, de máis de 300 libros e máis de 2.000 artigos e documentos, e do visionado de 200 películas e documentais de ficción.''
Softcombat
Modalidades
Aínda que fai uns anos (2015) entendiamos que o softcombat se podía dividir nos seguintes tipos: clásico, interpretativo, fullcontact e deportivo, nos últimos anos producíronse cambios na forma de entender esta actividade e podemos falar de distintos tipos de softcombat en función da súa finalidade e obxectivos: miniatura|alt=|Combate de softcombat nun rol en vivo|esquerda|188x188px
Diego Moldes
Obra en castelán
miniatura|Diego Moldes con Alejandro Jodorowsky.
Softcombat
Softcombat en Larp
Trátase do softcombat empregado nos eventos de rol en vivo. Aglutina os anteriormente definidos como clásico e interpretativo. Esta é a modalidade máis estendida e a máis similar ó softcombat orixinal. É o tipo de softcombat que se emprega na maioría dos roles en vivo (Larp) como instrumento para a resolución de combates.
Aínda que é o máis estendido, non hai criterios estandarizados no referente a seguridade, medidas dos equipos, regras de combate e demais, xa que maioritariamente dependen da ambientación do rol en vivo e das regras que diseñan os organizadores de cada evento. Algúns dos elementos que pode incluír este tipo de softcombat son: puntos de vida, habilidades de clase, caracterización da personaxe, interpretación pura, simulación das feridas, esgotamento e o peso da armas, entre outras. Os dous métodos miás habituales para determinar o vencedor nun combate son os sistemas por puntos ou os sistemas por honor (o combatente decide se morre ou non).
Existen multitude de eventos e asociacións que practican este tipo de softcombat por todo o mundo (ver Larp).
Softcombat deportivo
É unha das modalidades máis recentes, orixinada en España, e expandeuse notablemente nos últimos anos, especialmente polos países latinoamericanos. Está enfocado á competición deportiva mediante un regulamento desvinculado do rol en vivo, que busca un estilo de combate máis técnico. Esta modalidade emprégase na organización de torneos ou de eventos de exhibición ou con carácter puramente competitivo.
Réplicas
A práctica do softcombat require réplicas de instrumentos bélicos adaptados para ser inofensivos e permitir así o seu desenvolvemento como deporte. «Ningunha arma será daniña en ningunha das súas partes, tanto as que entran en contacto directo co adversario (filos, puntas etc…) como as que poderían producir danos por accidente (pomos, hastas, gardas etc…).». right|Técnica de acolchado de réplica de softcombat|256x256px
O método xeral de fabricación de ditas réplicas é envolver unha alma resistente nun material espumoso que amorteza o golpe. Dita alma xeralmente é de PVC ríxido, fibra de vidro ou madeira lixeira (bambú); e o acolchado usa espumas industriais de diferentes características. Para evitar desgarros no acolchado, adoita recubrirse con látex líquido ou cinta americana. As réplicas de látex requiren mantemento a largo prazo para evitar a súa deterioración.
As réplicas poden ser case de calquera arma medieval ou de fantasía, sempre e cando cumpra cos regulamentos de seguridade e respectando sempre as regras que permiten a simulación de combates medievais. Así, poden atoparse dagas, coitelos, espadas, espadóns, katanas, naginatas, cimitarras, lanzas, machadas, martelos, mazas, escudos e broqueis, por só citar uns pouquísimos exemplos. O correcto uso destes dependerá sempre tanto dos regulamentos que empreguen os deportistas como da documentación teórica no seu manexo e, por suposto, do adestramento e o tempo de práctica que se lle dedique.
Normativa e Seguridade
Dado o diferente desenvolvemento do softcombat en cada país, e a desigual comunicación entre grupos e comunidades tanto internacionais como nacionais, non existe unha normativa internacional unificada que permita converter o softcombat nun deporte federado.
Non obstante existen certas convencións que se aplican na maioría das comunidades e eventos.
Tipos de réplicas
Enténdese que existen diferentes categorías de armas. Estas se categorizan mediante a forma da réplica e as medidas. As máis habituais e estendidas son as seguintes:
Poden existir outras categorías e subcategorías en función dos tipos de armas ou das súas medidas, pero estes grupos poden englobar a totalidade das armas que poden verse en eventos de softcombat.
Normativa básica
As regras deste deporte non contan aínda cun ente internacional oficial que unifique as diferentes versións. Porén, a maioría de regulamentos presentan certas directrices comúns. Estas regras básicas son:
- As armas deben pasar un test de seguridade e fiabilidade, coa fin de protexer a integridade física dos combatentes.
- A forza dos golpes debe ser moderada para evitar mancar ó contrincante.
- Os golpes en cabeza e pescozo non adoitan contar, e incluso poderían supor unha penalización.
- Calquera tipo de agarre ou presa da arma ou escudo inimigo, a súa roupa ou o seu propio corpo están prohibidos, así como o contacto físico directo.
Cada normativa particular determina cáles son as zonas de puntuaxe válidas, os puntos de vida que se restan en cada golpe ou os golpes precisos para gañar o combate. A modalidade de softcombat fullcontact é a que máis difire das demais, incluso nestas directrices básicas.
España
En 2006 a Asociación Cultural Forjadores (Biscaia) organiza o primeiro torneo de softcombat puramente deportivo. Neste torneo disputáronse 3 categorías: Arma a unha man, Arma a unha man e escudo e Dúas armas a unha man. Sendo os vencedores Iñigo Rekalde na primeira, e Iker Alejo nas outras dúas categorías.
Ó ano seguinte publícase o primeiro regulamento deportivo, da man de Joseba Iparraguirre. Este encontro convírtese en anual e dispútase ata 2017, con carácter nacional. A creación de Filo de Jade pon en contacto a aficionados de distintas provincias. En 2009 no evento Hijos de Rothgar (Teruel) realízase a primeira reunión adicada a estabelecer uns estándares de seguridade, fabricación de armas e regras de combate, pensando na organización de combates deportivos noutras provincias. Como resultado, fúndase o Concilio de Herreros como foro entre asociacións para promover o softcombat como deporte, xorde o primeir regulamento unificado suscrito por varias asociacións, estabelécense os distintos formatos de competición deportiva e os criterios para realizar un ranking nacional de competidores (actualizado tras cada torneo).
A partir desta reunión comezan a organizarse torneos de forma regular e coordinada en distintas provincias españolas, organizados polas asociacións participantes: Vigo, Barcelona, Biscaia, Cádiz, Lleida, Madrid, Málaga, Salamanca, Zaragoza... O primeiro regulamento engade estándares de seguridade para fabricación de réplicas e metodoloxía para facer as comprobacións de seguridade das mesmas. Tamén se elabora un protocolo, e probas prácticas e teóricas, para formar e cualificar a árbitros.
En 2012 dispútase o 1º Campionato de España de Softcombat en Biscaia (realizado en lugar do torneo Filo de Jade dese ano). Dispútanse 3 categorías: Arma a unha man, Arma a unha man e escudo, Dúas armas a unha man; sendo os gañadores Cristian Otayza na primeira, e Arnau Tena nas outras dúas categorías. Como curiosidade, dispútanse máis de 210 combates entre todas as categorías e participantes.
Esta iniciativa continúa no tempo ata cristalizar na creación dunha federación de asociacións adicadas ó softcombat deportivo, a Federación Española de Softcombat - Concilio de Herreros, dedicada a promover e difundir o softcombat deportivo, de cara ó seu recoñecemento como deporte oficial. Recibe este nome en honor da primeira reunión realizada en Teruel para tratar temas de seguridade e normativa de combate.
O territorio español conta con gran cantidade de asociacións e grupos independentes que practican o softcombat en cualqueira das súas vertentes, xa sexa empregando o regulamento da Federación Española de Softcombat, como outros propios. A FES segue rexistrando estes núcleos nun mapa para colaborar á expansión do softcombat.
Softcombat e jugger
Se ben o softcombat e o jugger comparten certas similitudes, son deportes moi diferentes entre sí, tanto na súa orixe coma en normativa. Algúns dos elementos comúns son o uso de armas acolchadas (no caso do jugger adoitan empregarse boffers ou pompfs) e as directrices básicas do sistema de combate.
Jonatan Valle
Jonatan Valle Trueba, coñecido habitualmente como Jonatan Valle e ás veces escrito incorrectamente Jonathan Valle, nado o 30 de decembro de 1984 en Santander, Cantabria, é un futbolista profesional español da canteira do Real Racing Club, que xoga como mediapunta no Burgos da Segunda División B.
Traxectoria
Nado en Santander en 1984, Valle formouse nas categorías inferiores do equipo da súa cidade, o Real Racing Club de Santander, aínda que xa desde moi novo destacara no equipo do seu barrio, o Monte. No club cántabro coincidiu con algúns futbolistas que posteriormente chegaría a ser internacionais, como é o case de José Antonio Reyes ou Andrés Iniesta. Estado en categoría alevín no ano 1996, gañaria co seu equipo o "Campionato Nacional Alevín de Fútbol de Brunete", campionato no que participan as categorías inferiores dos equipos que ese ano xogaron na Primeira División. Precisamente na final gañaría ao Albacete de Andrés Iniesta. Nese intre Valle era pretendido polo Ajax, o Real Madrid e o Barcelona, aínda que o Racing decidiu blindalo poñéndolle unha cláusula de rescisión de 1.000 millóns de pesetas.
En 1999, con tan só 14 anos foi concentrado para realizar a pretempada co equipo en Dwingeloo, Países Baixos, da man de Gustavo Benítez. Nun dos primeiros adestramentos da concentración co equipo profesional, caneou a cinco compañeiros dando un pase de gol, o que o levou ao técnico a decidir aliñalo para xogar nun partido amigábel o 30 de xullo. Aínda que non conseguiu marcar no encontro chamou a atención de diferentes medios de prensa internacionais. Porén, a partir de aí a súa carreira a non levou a progresión desexada. Segundo palabras do propio xogador:
O 9 de setembro de 2002 debuta co Racing B na Segunda División B nun encontro ante o Peña Sport. Esa mesma tempada 2002-03, con 18 anos, debuta na Primeira División ante o Club Atlético Osasuna da man de Dmitry Piterman e Manuel Preciado. A tempada 2003-04 sería a súa primeira tempada co equipo profesional tras asinar un contrato por 5 tempadas. Sobre o primeiro ano o xogador, aínda que acaba con bos números, non estaba moi ledo:
Na tempada 2005-06, nun ano de sufrimento para o Racing, seguiu xogando como "revulsivo" para o equipo cántabro, saíndo nas segundas partes e revolucionando o equipo con pinceladas de calidade. Na tempada 2006-07 foi cedido ao Málaga. da Segunda División. para dispor de máis minutos e gañar experiencia. Esta tempada regresou ás filas do Racing. Na tempada 2007-08 volveu ao Racing onde Marcelino lle comunica que conta con el, mais as lesións, 3 consecutivas, non lle deixaron nin sequera estar a disposición do técnico até a segunda volta. Na tempada 2008-09 Juan Ramón López Muñiz non conta con el para o primeiro equipo do Racing e é cedido á Ponferradina coa que realiza unha notábel tempada. Valle, amósase anoxado por esa etapa continua de cesións:
Para a tempada 2009-10. ficha polo Castellón, gardándose o Racing unha opción de compra sobre o xogador de dous anos de duración. O 20 de xaneiro de 2010, volve en calidade de cedido ao club berciano, onde consegue o ascenso. Para a seguinte tempada ficha polo CD Leganés. En febreiro de 2012 ficha polo Rubín Kazán da Liga Premier de Rusia, onde consegue gañar a Kubok Rossii (do ruso: Copa de Rusia), aínda que non pode xogar moitos partidos por mor dunha lesión. En xullo de 2012 ficha polo Recreativo de Huelva da Segunda División a petición de Sergi Barjuan, adestrador do club onubense, por tres tempadas a razón de 150.000 euros cada unha delas. O 15 de xullo de 2014 abandona o Recreativo e ficha polo Club Deportivo Lugo, tamén da Segunda División. No seu primeiro encontro co club lucenso, cando estaba a ser o máis destacado do partido ante o CD Mirandés en Anduva, tense que retirar lesionado no minuto 16, entrando no seu lugar Álvaro Peña. Finalmente debido a lesións non disputa moitos partidos do co club lucense. Na seguinte temporada, tras non serlle ofrecida a renovación, asina co Burgos CF da Segunda División B
Feiraco
Feiraco é unha empresa agrícola galega, fundada en Negreira en 1968. Actualmente as súas instalacións están situadas na parroquia de Agrón (Ames), entre os lugares de Arufe e A Ponte Nova. Está xestionada en réxime de cooperativa, desenvolvendo todo o proceso desde a recollida até a comercialización do leite e os produtos derivados. En 2014 contaba con 2.114 socios, 213 empregados e 490 explotacións produtoras de leite nas que recollía arredor de 126 millóns de litros anuais.
Historia
En 1970 construíuse unha fábrica de pensos propia, e ao ano seguinte iniciouse a recollida e comercialización do leite. En 1974 foi unha das primeiras empresas en introducir en España o sistema UHT de envasado.
En 2011 creou a marca Unicla, vinculada ao selo Galega 100% promovido pola Xunta de Galiza que identifica o leite de orixe galega. A marca Feiraco tamén está certificada por Galicia Calidade e foi a primeira empresa española certificada por AENOR coa "Letra Q" do Ministerio de Medio Ambiente, Medio Rural e Mariño.
Esta marca recibiu o primeiro Premio Europeo á Innovación Cooperativa. No ano 2011 recibiu o distintivo de Igualdade na Empresa, outorgado polo Ministerio de Sanidade, pola súa política de responsabilidade social, e en 2016 a Xunta outorgoulle o Premio RSE polo seu proxecto Responsabilidade Social en Movemento para afianzar prácticas responsables en todas as áreas de traballo da compañía. Recentemente recibiu o distintivo de Igualdade na Empresa pola súa política de responsabilidade social, e foi distinguida como «empresa socialmente responsable.
Entre 2011 e 2012 lidera o proceso de adquisición, xunto a outras nove cooperativas galegas integradas en ACOLACT, da planta de CLESA en Caldas de Reis. Este proceso foi apoiado pola Xunta de Galiza a través do IGAPE, e culminou coa sinatura formal das escrituras de compra o 19 de xullo de 2012.
En novembro de 2016, funda Cooperativas Lácteas Reunidas (CLUN) xunto a Melisanto e Os Irmandiños. Esta sociedade cooperativa de segundo grao, que xestiona arredor do 15% da produción láctea galega, comercializa as marcas Feiraco, Feiraco Unicla e Clesa.
Moi vencellada á cultura e o patrimonio galego, Feiraco colabora coa Xunta de Galiza para difundir a celebración do Día das Letras Galegas con accións como a edición especial de cartóns de leite ou a convocatoria de concursos de microrrelatos.
Posidonia oceanica
Posidonia oceanica é unha especie vexetal acuática que habita no mar Mediterráneo, pertencente o xénero Posidonia. Non é unha alga, senón unha planta fanerógama do grupo das anxiospermas.
Orixe
Posidonia oceanica, ó igual co resto de membros do xénero, ten a súa orixe no período Cretáceo. Naquela época dominaban na terras as plantas ximnospermas, mais xa apareceran as anxiospermas. Algunhas destas plantas vivían en terreos próximos ó mar ou a correntes de auga. Aínda que os restos fósiles son moi escasos, hai indicios de que diversas especies de anxiospermas adaptáronse a unha vida parcial ou totalmente somerxidas. Co paso do tempo, e tras as extincións masivas do Mesozoico, algunhas destas especies adaptáronse a unha vida completamente acuática mais mantendo características propias de plantas terrestres. Estas especies eran practicamente idénticas as actuais fanegoramas mariñas.
Clasificación
A especie foi descrita por vez primeira por Linneo no 1767, baixo o nome de Zostera oceanica. Máis tarde, no 1805, K.D.Koenig creou o xénero da Posidonia e bautizou a especie co nome de Posidonia caulini. Anos máis tarde, no 1813, Delile considerou coma correcto o criterio de Konig deixando sen modificacións o novo xénero, mais bautizando de novo á especie co nome definititvo de Posidonia oceanica.
Características
A posidonia é unha planta mariña igual morfoloxicamente a unha planta terrestre, xa que ten raíces, follas, talos, flores e froitos. Aínda que existen outras plantas mariñas, tales coma a Cymodocea nodesa, Zostera Noltei ou a Zostera marina, a posidonia é a de maior envergadura. Este grupo de vexetais adóitase agrupar baixo o nome de fanerógamas mariñas. miniatura|esquerda|Rizoma A diferenza das algas mariñas, a posidonia pode establecerse en substratos móbiles formados por mesturas de área e barro. Mediante os rizomas e raíces, a planta suxeitase ós fondos mariños evitando a erosión e difusión do terreo. Grazas a esta fixación no fondo, a posidonia pode desenvolverse e medrar tanto horizontal coma verticalmente. Debido a esta circunstancia a posidonia pode sobrevivir á acumulación do sedimento mariño e colonizar grandes extensións de terreo. Esta adaptación biolóxica, ademais, permite á especie conseguir os nutrientes necesarios, coma o fósforo ou outras sales minerais, para o seu crecemento. Ademais isto permite estimar a idade das colonias da posidonia, xa que tense avaliado que para medrar medio metro verticalmente, a posidonia precisa de preto de cen anos. Por tanto este é un bo dato para avaliar o estado de conservación dos ecosistemas alí onde se atopa. miniatura|esquerda|Froito Ademais dos nutrientes minerais, a posidonia necesita realizar a fotosíntese para así poder sintetizar a glucosa necesaria para o crecemento e reprodución. Esta dependencia da luz fai que a súa presenza só sexa factible naquelas augas máis superficiais (ata os 35-40 metros) e naquelas augas menos contaminadas e arredadas a desembocaduras de ríos e areais. Polo tanto a dobre dependencia da luz e dos nutrientes, fai que a posidonia teña un ciclo vital anual de gran complexidade. Para o crecemento son necesarios ambos factores, mais estes non existen de maneira abundante na mesma época do ano. Así tense estudado, que durante o verán (con máximos de intensidade lumínica) a glucosa sintetizada na fotosíntese é almacenda nos rizomas e raíces en forma de amidón. Durante o outono e inverno, a luz diminúe, mais as augas mariñas dispoñen dese momento da maior concentración de nutrientes, polo que a especie leva a cabo o proceso da respiración para sintetizar os outros compoñentes necesarios: lípidos, proteínas,... Na primavera e inicio do verán a especie acada o seu pico de crecemento e reprodución aproveitando as reservas acumuladas nos meses previos. Ata chegar a pleno verán, no que o crecemento se interrompe para comezar o mesmo ciclo de novo.
Reprodución
Existen varias maneiras polas cales se dispersa e reproduce a especie. Por unha banda os rizomas poden medrar horizontalmente, ocupando pouco a pouco novas áreas de distribución. Este proceso é moi lento, xa que se ten estimado un crecemento de 5 cm. por ano .miniatura|dereita|Imaxe dun rizoma Unha segunda maneira de colonización é a propagación de rizomas arrincados da planta orixinal. Estes son desprazados polas correntes mariñas, ata ser depositados nun lugar axeitado para enraizar. Por último coma planta anxiosperma, a posidonia dispón de flores e sementes, propias dunha reprodución sexual. As augas máis cálidas son as que permiten con maior facilidade este tipo de reprodución. Estas sementes son verdosas e medran en acios. Trala polinización, sepáranse e flotan na superficie, sendo transportadas durante quilómetros ata atoparen algún lugar axeitado onde xerminar. Cada metro cadrado de posidonia pode conter máis de 1000 acios, cada un dos cales pode ter entre 5 e 6 follas. Colocadas unhas ó carón doutras, a extensión total cuberta serían duns 40 metros cadrados. A pesar de todas estas opcións, a resiliencia da especie é moi lenta; polo que para recuperar colonias desaparecidas necesítanse décadas, ou incluso séculos dependendo da extensión orixinal.
Ecoloxía
A existencia da posidonia afecta directamente á liña costeira onde se atopa. As follas alongadas permiten diminuír as correntes e a forza das ondas. O resultado é que as partículas en suspensión deposítanse e raramente se transportan, protexendo así a costa. Tense observado que a eliminación de zonas extensas de posidonia afectan negativamente a costa, aumentando a erosión. Pola tanto trátase dunha especie fundamental para a estabilidade dos areais. Ademais as praderías de posidonia son uns grans sumidoiros de CO2 e ademais osixenan e clarifican a auga. Adicionalmente as follas mortas acuguladas no litoral achegan area de gran calidade, grazas ós esqueletos de sílice e carbonato dos epífitos mortos que medraban sobre elas.
Biodiversidade
Finalmente son capaces de desenvolver un hábitat específico que alberga un gran número de especies e son a base de moitos ecosistemas mariños. Así téñense citado ata 39 especies de peixes que empregan as pradeiras de posidonia coma refuxio ou alimento, tales coma as bogas (boops boops), as sabogas, o symphodu ocellatus ou a serranus scriba''. Tamén os invertebrados, sérvense da posidonia con diversos fins. Citar a ameixa xigante (Pinna nobilis, endémica do mediterráneo e considerada en perigo), a estrela de capitán pequena (asterina pancerii, ameazada), o smaragdia viridis (pequeno caracol verde que se alimenta das follas) ou o crustáceo isópodo (stenoroma appediculatum).
Hábitat
miniatura|esquerda|Pinna nobilis con Posidonia Follas e rizomas proporcionan un hábitat ideal para a creación e o desenvolvemento de múltiples especies vexetais e animais “sésiles”, que á súa vez atraen outros animais. Ademais a complexa estrutura do sistema da posidonia leva á creación de múltiples microhabitats que representan moitas comunidades bióticas, dende a coralina ata ós fondos móbiles. Isto explica que unha hectárea de pradería de posidonia poida xerar ata 30 toneladas de material orgánico e é o fogar dunha biomasa animal superior ás 10 toneladas, con preto de 500 especies de diversos xéneros e especies. Un único metro cadrado de pradería pode producir preto de 14 litros de osíxeno ó día mediante a fotosíntese. Ademais son o lugar único de reprodución de moitas especies, tanto as que viven permanente coma as esporádicas. O seu ciclo anual renovase cada ano, e en cada unha das fases predominan uns organismos sobre outros. Así os primeiros en establecerse nas follas novas son as bacterias, as cales forman unha parede que dalgún xeito inhiben as propias substancias defensivas xeradas pola posidonia. Deste xeito foméntase ó asentamento de micro algas (especialmente nas zonas máis expostas á luz solar). Posteriormente establécense macrófagas. Responsables de que as colonias de posidonia cambien de cor, pasando do verde ó marrón ou ó rosa, dependendo da especie colonizadora. A simbiose é tal que moitas veces as incrustacións das algas na folla da posidonia son observables a simple vista. Así téñense documentado as estruturas regulares máis habituais. Dende os túneles brancos do briozoos Electra posidoniae ou os acios do hidroideo Aglaophenia. Xunto destes pódese atopar as formacións rosas do foroaminífero Miniacina miniacea, cuxos restos, cando transportados son responsables da coloración rosa das costas Sardas do mesmo nome. Ademais de colonizadores, tamén existen depredadores. Así a Sarpa salva, os crustáceos do xénero Idothea ou os ourizos de mar aliméntanse directamente das follas.
Distribución
O rango de distribución da posidonia vai dende a costa occidental de Andalucía ata o mar de Mármara. Esta presente en todos os países do mar Mediterráneo, agás no Líbano e Israel. A pesar da súa ampla distribución, considérase que a posidonia só cobre un 2% da extensión total do Mediterráneo. De feito a súa expansión está en continuo declive, debido a polución e á influencia humana sobre o leito mariño. Así, existen estimacións dunha superficie total de Posidonia no ano 2014, de entre 2,5 e 4,5 millóns de hectáreas, das cales 10.000 hectáreas atoparíanse en España. En España, a posidonia distribúese dende o Cap de Creus ata Xibraltar, sendo Andalucía a que alberga unha maior extensión de pradeira e cun maior grado de conservación, e sendo Almería a provincia coas pradeiras máis extensas e mestas. Para mellorar o estado de conservación e protexer este ecosistema desenvolveuse entre o 2011 e 2015, o proxecto LIFE Posidonia. Neste proxecto actuábase en 9 LICs andaluces que albergaban a maior parte da posidonia andaluca. Estes LIC son :
Figuras de protección
Pola súa importancia biolóxica e a súa progresiva desaparición, son varias as figuras de protección que protexen esta especie :
Na práctica, algunha das medidas que se toman para protexer as posidonias son :
Fisetéridos
Porén, moitos autores inclúen nesta familia tamén ao xénero Kogia, coas súas dúas especies, Kogia breviceps e Kogia sima, dentro da submailia dos Kogiinae, pero hoxe está aceptado este grupo como familia coxíidos (Kogiidae).
Parlamentarismo
miniatura|Sede do [[parlamento do Reino Unido, en Londres.]] O parlamentarismo é un sistema de goberno no cal o Xefe de Estado (que pode ser un monarca, pénsese en Inglaterra ou presidente, como ocorre en Portugal), non exerce as funcións de Xefe de Goberno.
O xefe de Goberno, xeralmente co título de primeiro ministro, é escollido polo parlamento entre o partido ou bloque de partidos que conforman a coalición maioritaria, pero nada impide que a oposición venza. Se unha crise política dinamita a base sobre a que se sustenta o goberno, o parlamento poderá destituír o xefe de goberno do poder executivo e substituílo por outro. Teoricamente, o líder do partido ou coalición que obteña a maioría das cadeiras parlamentarias terá o dereito de escoller o xefe de goberno e compor o gabinete de goberno. Mais, ás veces, iso non ocorre. Unha desas excepcións aconteceu en Europa, co Gabinete Español, no ano 2004, pois, no mesmo, a oposición, con minoría simple no novo sufraxio, gañou as eleccións e montou un novo goberno parlamentarista, outra denominación do parlamentarismo.
A orixe do parlamentarismo remonta ao Reino de León, cando o soberano Afonso IX compartiu o poder cun parlamento (Cortes de León, 1188). Os primeiros consellos dese tipo reuníanse ó redor dunha grande mesa, na cal o rei ficaba na cabeceira en posición máis alta, e as persoas influentes ocupaban ámbolos lados. Canto máis rico, íntimo ou influente fose, máis próximo do rei podería o nobre sentarse.
Pódese dicir que Inglaterra foi o berce do parlamentarismo moderno, sendo o primeiro país en limitar os poderes do seu monarca, chegando mesmo a decapitar un rei absolutista, Carlos I en 1649, transferindo o poder de goberno á Cámara dos Lores. Actualmente o Consello dos Lores é a Cámara dos Lores ou Cámara Alta para os ingleses. En Francia é o parlamento, no cal o Primeiro Ministro é elixido por un período de 6 anos. Outro exemplo é Israel, onde o principal partido do parlamento dende o 2004 é o Likud.
Voo 778 de S7 Airlines
O voo 778 de S7 Airlines era un servizo doméstico de pasaxeiros operado por un Airbus A310-300 entre o aeroporto de Moscova-Domodedovo e o aeroporto de Irkutsk. O 9 de xullo de 2006 tivo un accidente ao aterrar en Irkutsk ás 07:44 hora local (22:44 UTC do 8 de xullo). O avión saíuse da pista esvarando varios centos de metros sobre a pista mollada e a herba. Esnafrouse contra unha barricada de cemento, golpeou un grupo de garaxes privados e incendiouse. Bombeiros de cinco estacións diferentes precisaron dúas horas para apagar o lume.
Un total de 125 persoas morreron no accidente. Foi o peor accidente de aviación en Irkutsk dende o voo 352 de Vladivostok Air en 2001. Tamén é o peor accidente de S7 Airlines. No presente é o cuarto peor accidente aéreo en Rusia e o terceiro con máis vítimas dun Airbus A310, despois do voo 431 de Kenya Airways e do voo 626 de Yemenia.
Tras o accidente moitos medios informaron que se producira un fallo nos freos do voo 778. Porén, o informe final do Comité de Aviación Interestatal ruso (MAK), concluíu que a causa do accidente foi un erro piloto.
Avión
O avión implicado no accidente tiña o rexistro francés F-OGYP e número de serie 442. Fora entregado novo en xuño de 1987 a Pan Am co rexistro N812PA, e posteriormente pasou á frota de Delta Air Lines tras a bancarrota da primeira en 1991. O 1 de marzo de 1995 o avión entregouse a Aeroflot e finalmente pasou a mans de S7 Airlines en xullo de 2004.
O pararello acumulaba máis de 52 000 horas de voo en máis de 10 000 operacións. Estaba equpado con dous motores Pratt & Whitney PW4152. Nun dos seus anteriores voos a reversa do motor esquerdo fallou e foi desactivada polo persoal de mantemento para cumprir coa lista de equipamento mínimo da aeroliña (MEL en inglés). Porén, a desactivación da reversa sería cuestionada tras o accidente.
Pazos, Serantes, Ferrol
Pazos é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tTiña 401 habitantes (181 homes e 220 mulleres), catro menos ca en 2004.
A Enfermería, Meira, Meira
A Enfermería é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 73 habitantes (33 homes e 40 mulleres).
Pica de gorxa rubia
A pica de gorxa rubia (Anthus cervinus) é unha ave da familia das motacílidos, que cría nas zonas de taiga e tundra de Eurasia e Alasca e pasa o inverno en zonas tropicais de África e Asia.
Descrición
Cantan en xeral voando. Poucas veces o fan pousados e, cando se da o caso, só por períodos curtos.
Distribución e hábitat
A area de cría abrangue a tundra boreal e a taiga dende Escandinavia ata a península de Chukchi e a costa oeste de Alasca. Viven principalmente en áreas pantanosas baixas e abertas, con arbustos de folla caduca. Durante as migracións vense en áreas húmidas sen árbores, pero tamén en zonas secas e campos labrados.
Non hai cifras exactas do número de exemplares desta especie pero a IUCN non a considera especie ameazada.
Reprodución
Fan os niños no chan entre a vexetación, e poñen os ovos entre finais de maio e comezos de xuño. A posta varía entre 4 e 7 ovos, que chocan durante uns 10 a 13 días. Incuba case exclusivamente a femia, que é alimentada polo macho durante esta época. Os polos tardan entre mes e medio e dous meses en poderen voar.
Migracións
Chegan ás áreas de cría entre agosto e setembro. Os exemplares que crían ó leste da área de distribución, pasan o inverno no sueste de Asia; os outros en Exipto e sobre todo ó sur do Sáhara, no Sahel e na sabana.
Desnitrificación
Realízana exclusivamente certos microorganismos, entre os que salientan Alcaligenes, Paracoccus, Pseudomonas, Thiobacillus, Rhizobium, e Thiosphaera, entre outros. Os desnitrificantes están presentes en todos os principais grupos filoxenéticos de bacterias. A maioría son especies heterótrofas, pero tamén hai algunhas autótrofas, como Thiobacillus denitrificans Xeralmente intervén no proceso máis dunha especie de bacterias para conseguir a total redución do nitrato a nitróxeno gas, e identificouse máis dunha vía encimática para esta redución.
A redución directa de nitrato a amonio, proceso chamado redución disimilatoria do nitrato a amonio ou DNRA, é tamén posible para os organismos que teñen o xene nrf. Esta é unha forma menos común de desnitrificación que se dá na maioría dos ecosistemas. Outros xenes presentes en microorganismos desnitrificantes son o nir (da nitrito redutase) e o nos (da óxido nitroso redutase) entre outros; organismos que se identificaron como posuidores destes xenes son, por exemplo, Alcaligenes faecalis, Alcaligenes xylosoxidans, moitas especies de Pseudomonas, Bradyrhizobium japonicum, e Blastobacter denitrificans.
Principio básico da desnitrificación
Existen máis de 50 xéneros de bacterias que poden levar a cabo a desnitrificación. A capacidade desnitrificante tamén se encontrou en arqueas e fungos. Os xéneros de bacterias desnitrificantes máis habituais son: Alcaligenes, Paracoccus, Pseudomonas, Thiobacillus, Rhizobium, Thiosphaera, entre outros. A maioría das bacterias desnitrificantes son heterótrofas, pero algunhas poden crecer autotroficamente con hidróxeno (H2) e dióxido de carbono, con compostos sulfurados reducidos, ou con compostos de arsénico reducidos, entre outros. Ademais, téñense informes de que a desnitrificación se pode levar a cabo aerobicamente, como, por exemplo, no caso de Magnetospirillum magnetotacticum, que consome O2 mentres desnitrifica. A desnitrificación é un proceso que usa o nitrato como aceptor terminal de electróns en condicións anóxicas (ausencia de oxíxeno) principalmente. O proceso de redución de nitratos ata nitróxeno gas ocorre en etapas seriais, catalizadas por sistemas encimáticos diferentes, e orixínanse como produtos intermedios nitritos, óxido nítrico e óxido nitroso:
NO3- → NO2- → NO → N2O → N2 '''
A desnitrificación require un substrato oxidable, xa sexa orgánico ou inorgánico que actúe como fonte de enerxía, polo que a desnitrificación pode levarse a cabo tanto por bacterias heterótrofas coma autótrofas. Na desnitrificación heterótrofa, un substrato orgánico, como metanol, etanol, ácido acético, glicosa etc., actúa como fonte de enerxía (doante de electróns) e fonte de carbono. Na desnitrificación autótrofa, a fonte de enerxía é inorgánica, como hidróxeno ou compostos reducidos de xofre, ácido sulfhídrico (H2S) ou tiosulfato (S2O32-), a fonte de carbono, tamén inorgánica, é o CO2.
O maior problema da desnitrificación biolóxica é a contaminación potencial da agua tratada con bacterias: fonte de carbono residual (desnitrificación heterótrofa) e a posibilidade de formación de nitritos, o cal fai necesario un post-tratamento. Actualmente, os procesos desenvolvidos para a desnitrificación biolóxica son diversos usando distintos substratos e diferentes configuracións de reactores. Pero hai que salientr que practicamente a totalidade dos sistemas de desnitrificación desenvolvidos se basean na desnitrificación heterótrofa e coñécese pouco e está pouco desenvolvida a desnitrificación autótrofa.
(Ademais da desnitrificación, outro proceso que produce N2 a partir de compostos nitroxenados, concretamente de amonio (NH4+) e nitrito (NO2-), en condicións anaeróbicas é o proceso anammox, que realizan bacterias do filo Planctomycetes.
Globalmente: :NH4+ + NO2− → N2 + 2H2O.)
Desnitrificación heterótrofa
A desnitrificación heterótrofa pode aplicarse ao tratamento de augas residuais. A desnitrificación heterótrofa é un proceso biolóxico de redución do nitrato presente nas augas residuais a nitróxeno molecular en condicións anóxicas pola acción de bacterias heterótrofas (Pseudomonas, Paraccocus, Alcaligenes, Thiobacillus, Bacillus), que usan un substrato orgánico como fonte de carbono e enerxía.
No proceso de desnitrificación existe ademais a posibilidade de acumulación de intermediarios (NO2–, N2O, NO) debido ao tipo e concentración do substrato empregado ou ás condicións de operación (temperatura, pH, tempo de residencia hidráulico, tempo de retención celular). Baseándose nisto, para que a transformación acabe en N2, deberán controlarse as condicións ambientais como o nivel de O2 disolvido, a fonte de carbono orgánico, a concentración de nitratos, a relación C/N, a dispoñibilidade de fósforo, pH, temperatura e a posible presenza de tóxicos.
Unha das reaccións tipo que implica unha desnitrificación heterótrofa podería ser a da oxidación do ácido acético:
1,25 CH3COOH + 2NO3- → 2,5CO2 + N2 + 2OH- + 1,5 H2O.
∆Gº´=-1054.8 kJ/ reacción. (Ecuación 1)
A desnitrificación heterótrofa é aplicada amplamente pola súa alta eficiencia e baixo custo. A taxa de desnitrificación heterótrofa é alta, o que permite o uso de reactores de pouco volume e baixos custos. Potén, o carbono residual deste proceso causa diversos problemas para o tratamento de augas potables, o que converte a desnitrificación autótrofa nunha boa alternativa.
Desnitrificación autotrofa
Algunhas bacterias desnitrificantes son quimiolitoautótrofas e poden oxidar compostos inorgánicos de xofre como ácido sulfhídrico (H2S), xofre elemental (S0), tiosulfato (S2O32-) ou sulfito (SO32-) anaerobicamente a costa da redución do nitrato. Entre elas hai só dous autótrofos obrigados coñecidos que crezan a pHs neutros: Thiobacillus denitrificans e Thiomicrospira denitrificans, que poden levar a cabo a sulfoxidación en condicións aeróbicas ou anóxicas. Recentemente illouse Thioalkalivibrio denitrificans, un autótrofo, oxidador de xofre, que pode crecer anaerobicamente usando nitrito como aceptor de electróns a pH básico
As vantaxes deste proceso respecto á heterotrofia no tratamento de augas son varias. No tratamento de augas residuais evita ter que engadir materia orgánica, reducíndose así os custos, e para o tratamento de augas potables, evita o carbono residual no efluente, xa que reduce o risco de sobrecrecemento nos sistemas a tratar e de desinfección da zona polos produtos producidos debido a que os organismos autotrófos crecen máis a modo e producen menos biomasa, coa conseguinte formación de menos produtos celulares. Ademais, os organismos autótrofos están mellor adaptados para o tratamento de augas subterráneas porque crecen a baixas concentracións de compostos orgánicos biodegradables. Tamén posúen un grande interese comercial e desde o punto de vista da biotecnoloxía ambiental, porque é un dos poucos exemplos nos que poden oxidarse bioloxicamente compostos reducidos do xofre (sulfoxidación) en ausencia de oxíxeno elemental. Pero a principal vantaxe deste proceso é a aparición da desnitrificación acoplada á oxidación de compostos reducidos do xofre, combinando a eliminación simultánea de dous tipos de contaminantes, os nitratos e os compostos reducidos do xofre (ecuación 2), tendo así grande interese polas súas aplicacións biotecnolóxicas.
Temperatura
De acordo coa literatura, os microorganismos desnitrificantes presentan actividade entre 5 e 75 °C. Viuse que non existe un cambio significativo na actividade desnitrificante entre 20 e 30 °C con consorcios que proveñen de plantas de tratamento de aguas residuais.
PH
O pH óptimo para a desnitrificación está entre 7 e 8. A valores de pH por debaixo de 6, inhíbese o encima óxido nitroso redutase e acumúlase óxido nitroso. Na revisión de Cervantes-Carrillo et al. (2000) infórmase que en cultivos continuos non se observa ningunha acumulación de intermediarios a pH de 6 a 9, pero o proceso é inhibido na súa totalidade a pH 5.
Oxíxeno
Asúmese en xeral que o encima óxido nitroso redutase (Nos) é o encima cunha maior sensibilidade á presenza de oxíxeno. En xeral os encimas redutases son inmediata ou gradualmente inactivados pola presenza de oxíxeno. A principal razón da sensibilidade da desnitrificación á presenza de oxíxeno é a competición por electróns, xa que o oxíxeno é un aceptor de electróns termodinamicamente máis favorable que o nitrato.
Fonte doadora de electróns
A capacidade que teñen os compostos orgánicos de doar electróns é un dos factores máis importantes que controlan a actividade heterotrófica e, por tanto, a actividade desnitrificante heterotrófica. Existe unha gran variedade de compostos que poden ser usados para levar a cabo a desnitrificación en augas residuais. Os principais doadores de electróns utilizados son o metanol, o etanol, a glicosa, o acetato, o ácido aspártico e o ácido fórmico, entre outros. Isto non implica que soamente sexan usados substratos doadamente degradables polos microorganismos que levan a cabo a desnitrificación. Existen informes de desnitrificación con compostos como hidrocarburos, materia orgánica complexa, glicol, compostos aromáticos e celulosa. Porén, para compostos pouco asimilables como os hidrocarburos e especialmente os compostos aromáticos, as velocidades de consumo destes compostos son o paso limitante na desnitrificación. Outro grupo de microorganismos desnitrificantes, os autótrofos, utilizan compostos inorgánicos como sulfuro, hidróxeno, amonio para reducir nitratos. O rendemento enerxético é menor que cos compostos orgánicos, pero os microorganismos presentan unha grande adaptabilidade dependendo das condicións ambientais dos ecosistemas.