cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
George Washington
Despois da guerra
O 25 de novembro, os británicos foron evacuados de Nova York e o novo gobernador tomou posesión. En Fraunces Tavern o 4 de decembro, Washington deu aos seus oficiais formalmente a despedida e o 23 de decembro de 1783, renunciou ao seu mando como Comandante en Xefe, emulando ao xeneral romano Cincinato. El foi un exemplo do ideal republicano de liderado cidadán que rexeita o poder. Durante este período, non existía o cargo de Presidente dos Estados Unidos baixo os Artigos de Confederación, precursores da Constitución.
Chris Paul
2007-2008
Os Hornets entraron en playoffs por primeira vez desde a tempada 2003-04, acabando con balance de 56-26, o mellor da historia do equipo. Finalizaron segundos na Conferencia Oeste, e levaron o título da División Suroeste da NBA. No seu primeiro partido de playoffs ante Dallas Mavericks, asinou 35 puntos, con 24 na segunda parte, ademais de 10 asistencias e 4 roubos. No 2º encontro mellorou os seus números con 32 puntos e 17 asistencias (récord da franquía), liderando aos Hornets a unha vantaxe de 2-0. No 5º partido selaron a súa clasificación a Semifinais de Conferencia cun triplo dobre de Chris Paul, 24 puntos, 11 rebotes e 15 asistencias.
George Washington
Despois da guerra
A xubilación de Washington en Mount Vernon foi de curta duración. Fixo unha viaxe de exploración á fronteira occidental en 1784, e foi persuadido a asistir á Convención Constitucional en Filadelfia no verán de 1787, sendo elixido por unanimidade presidente da Convención. Participou pouco nos debates (aínda que votou a favor ou en contra dos diversos artigos), pero o seu alto prestixio mantivo a colexialidade e aos delegados nos seus traballos. Os delegados deseñaron a presidencia con Washington en mente, e permitíronlle definir o cargo unha vez electo. Despois da Convención, o seu apoio ao texto convenceu a moitos, incluíndo á asemblea de Virxinia, a votar pola ratificación, o que posibilitou que a nova Constitución fose ratificada polos 13 estados.
Presidencia dos Estados Unidos
miniatura|esqueda|Xuramento do cargo no [[Federal Hall, Nova York. Pintura de Ramón de Elorriaga.]] miniatura|George Washington ([[John Trumbull, 1780), tamén representa a William Lee, escravo e servente persoal de Washington, que durante moitos anos pasou máis tempo con Washington que ningún outro home.]] O Colexio Electoral elixiu unanimemente a Washington nas eleccións de 1789, e outra vez nas eleccións de 1792, co que segue sendo o único presidente que recibiu o 100% dos votos electorais. Na súa toma de posesión, John Adams foi elixido vicepresidente, ao obter 34 votos. Washington fixo o xuramento do cargo como primeiro presidente baixo a Constitución dos Estados Unidos de América o 30 de abril de 1789, no Federal Hall de Nova York.
O primeiro Congreso dos Estados Unidos votou a favor de pagar a Washington un soldo de 25 000 USD ao ano, unha gran suma en 1789. Washington, que xa era rico, reduciuse o soldo, xa que valoraba a súa imaxe como un servidor público desinteresado. A instancias do Congreso, con todo, finalmente aceptou o pago, para evitar crear un precedente polo cal a presidencia sería percibida como un cargo independente limitado soamente a persoas adiñeiradas que puidesen servir sen soldo. Washington atendeu coidadosamente á pompa e a cerimonia do cargo, asegurándose de que os títulos e os símbolos republicanos non emulasen nunca as cortes reais europeas. A tal fin, preferiu o título «Señor Presidente» a tratamentos suxeridos máis maxestosos.
Chris Paul
2007-2008
En Semifinais, caeron ante San Antonio Spurs por 4-3. Chris levou aos Hornets a un 2-0 inicial que San Antonio foi capaz de empatar. No 2º encontro, que ademais coincidía cos seus aniversarios, Paul pasou por encima de Tony Parker con 30 puntos e 12 rebotes. Con 3-3 e a eliminatoria por decidirse en casa dos Hornets, San Antonio levou a vitoria 91-82. Chris xogou un bo partido con 18 puntos, 8 rebotes e 14 asistencias, pero a experiencia dos Spurs foi decisiva para levar o partido ao seu terreo. Ao final da tempada, asinou unha extensión de tres anos, con opción a un cuarto, a razón de 68 millóns de dólares.
2008-2009
Na 2008-09, Paul volveu ser seleccionado para xogar o All-Star Game, celebrado en Phoenix, como base titular da Conferencia Oeste, finalizando o encontro con 14 puntos e 14 asistencias. O 17 de decembro de 2008, fronte a Orlando Magic, Paul superou o récord que Alvin Robertson posuía de rexistrar un roubo mínimo por partido durante 108 partidos consecutivos.
George Washington
Presidencia dos Estados Unidos
Washington demostrou ser un hábil administrador. Un excelente delegador de funcións e un xuíz de talento e carácter, que mantivo reunións periódicas para debater cuestións do gabinete antes de tomar unha decisión final. No manexo das tarefas de rutina, foi "sistemático, ordenado, enérxico, preocupado pola opinión dos demais, pero decisivo, decidido nos obxectivos xerais e con coherencia nas accións particulares con eles".
Washington serviu un segundo mandato como presidente de mala gana. Negouse a postular para un terceiro, establecendo así a política habitual dun máximo de dous mandatos para un presidente, que máis tarde se converteu en lei pola 22ª Emenda á Constitución.
Chris Paul
2009-2010
miniatura|Paul controlando o balón fronte a [[Kendrick Perkins|Perkins.]] Despois dun inicio de tempada 3-6, os Hornets destituíron a Scott o 12 de novembro, substituíndoo polo Jeff Bower, quen levaba involucrado na franquía dende 1995. Paul provocou controversia ao anunciar o seu descontento co troco e pensou que o equipo directivo debería "terme consultado a min e preguntado como me sentía antes de que ocorrese". Ao día seguinte, Paul sufriu unha escordadura de nocello esquerdo contra os Portland Trail Blazers, perdéndose oito partidos, cun balance para o equipo de 4-4. Unha vez que Paul regresou o 9 de decembro, os New Orleans gañaron 18 dos seus seguintes 28 partidos, incluíndo unha racha de seis triunfos consecutivos. conseguiu ademais a súa terceira aparición no All-Star Game como base reserva, acabando terceiro nas votacións populares con 1 055 789 votos, tan só por detrás de Kobe Bryant e Steve Nash.
George Washington
Política interior
miniatura|A Casa Presidencial de [[Filadelfia, onde residiu Washington durante todo o seu mandato.]] No momento de asumir o cargo, en abril de 1789, Washington enfrontábase a «un mar de dificultades»: herdara da Confederación unha Secretaría de Asuntos Exteriores dirixida por John Jay e composta de dous empregados máis; un Comité do Tesouro sen fondos; un Secretariado de Guerra que, baixo a dirección de Henry Knox, debía ocuparse dun exército de apenas 672 homes e sen Mariña algunha; e, por último, unha débeda federal enorme e unha ausencia case total de ingresos. A primeira tarefa do novo goberno debía ser, pois, crear do nada unha certa administración que fixese realidade a república federal proxectada na Constitución, a máis diso recadar os fondos necesarios para a súa viabilidade.
Washington non foi membro oficial de ningún partido político e el esperaba que non se formase ningún, por temor aos conflitos e o estancamento que se derivaría. Os seus asesores máis próximos formaron dúas faccións, sentando as bases para o futuro sistema de partidos. O seu secretario do Tesouro, Alexander Hamilton, deseñara un audaz plan para establecer o crédito nacional e construír unha nación economicamente poderosa, e formou a base do Partido Federalista. O seu secretario de Estado, Thomas Jefferson, fundador dos demócrata-republicanos, opúxose enerxicamente ao programa de Hamilton, pero Washington estivo a favor de Hamilton sobre Jefferson.
Chris Paul
2009-2010
A principios de febreiro, unha resonancia magnética revelou unha rotura do menisco no seu xeonllo esquerdo. O 4 de febreiro someteuse a unha cirurxía artroscópica, causando baixa no equipo durante case oito semanas, cando antes da operación estaba facendo medias de 20,4 puntos e 11,2 asistencias (mellor marca da liga). En total, perdeuse vinte e cinco partidos e o All-Star, ocupando o seu lugar o base de Denver Nuggets Chauncey Billups.
2010-2011
A tempada 2010-11 foi outra con elección para o All-Star, sendo a 4ª consecutiva. O 6 de marzo de 2011, contra os Cleveland Cavaliers, Paul chocou contra o xogador dos Cavs Ramon Sessions, e tivo que marchar en padiola tras caer case sen consciencia ao chan. Perdeuse dous partidos seguidos, e á súa volta, o 12 de marzo contra os Sacramento Kings, anotou 33 puntos, a súa maior anotación da tempada, repartiu 15 asistencias, capturou 7 rebotes e roubou 5 balóns na 37ª vitoria da tempada para os Hornets.
Os Hornets remataron o ano con 46 vitorias, rematando na 7ª posición da Conferencia e clasificándose para os Playoffs, onde se enfrontarían aos Los Angeles Lakers, defensores do campionato da NBA, na primeira rolda. Paul tivo unha grande actuación na serie, facendo 22 puntos por partido, cunha porcentaxe de tiro do 54.5%, 11.5 asistencias, 1.8 roubos de balón e 6.7 rebotes por partido. Os Hornets perderon a serie contra os Lakers por 4-2.
Selección dos Estados Unidos
Paul sumou dez internacionalidades cos equipos júnior dos Estados Unidos. Coa selección de baloncesto de Estados Unidos sénior, debutou o 4 de agosto de 2006, nun amigable fronte á Porto Rico. Paul formou parte da selección que levou o bronce no Mundial do Xapón 2006 fronte á Arxentina. Paul rexistrou un récord de asistencias totais de Estados Unidos nun Mundial, con 44, xunto con só 9 perdas.
George Washington
Política interior
A Lei de Residencia de 1790, que Washington asinou, autorizou ao Presidente a seleccionar a localización específica da sede permanente do goberno, que se atopa ao longo do río Potomac. A lei autorizou ao Presidente a designar tres comisionados para estudar e adquirir bens para este asentamento. Washington supervisou persoalmente este esforzo ao longo do seu mandato. En 1791, os comisionados nomearon a sede permanente de goberno como "A cidade de Washington no territorio de Columbia" en honra a Washington. En 1800, o territorio de Columbia converteuse no Distrito de Columbia cando o goberno federal se trasladou ao lugar, de acordo ás disposicións da lei de residencia.
Moalde, Silleda
San Mamede de Moalde é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o IGE en 2011 tiña 192 habitantes (102 mulleres e 90 homes), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 267 habitantes.
PO-533
dereita|miniatura|Estrada PO-533 no Cotiño, Lalín. A PO-533 é unha estrada da rede básica de Galicia que une, ao longo de 21 km, Lalín e a vía rápida CG-2.1 pasando por Rodeiro. É un tramo da antiga C-533.
Dende esta estrada pódese acceder ao monte Faro, ás parroquias dos concellos citados anteriormente e a Agolada pola PO-212.
Moalde, Silleda
Historia e patrimonio
Os primeiros vestixios de poboamentos en Moalde atópanse no lugar de Eirexe, onde hai un castro con máis de dous mil anos. A igrexa de San Mamede de Moalde, edificada en 1829, ten fachada neoclásica e unha torre-campanario de máis de vinte metros de altura, das máis altas da comarca. Nas proximidades desta, atópanse un cruceiro do século XVII e a capela de San Xosé.
Destaca tamén o Monte San Sebastián, cunha ermida dedicada a este santo e desde onde se ten unha gran panorámica do val de Trasdeza, podendo verse o Pico Sacro e o monte Faro.Recibe tamén o nome de Miradoiro da Rocha.
Nesta parroquia naceu o sindicalista Adrián Troitiño.
George Washington
Política interior
En 1791, o Congreso impuxo un imposto especial sobre as bebidas alcohólicas, o que provocou protestas nos distritos fronteirizos, especialmente Pensilvania. En 1794, despois de que Washington ordenase aos manifestantes a comparecer ante o tribunal do distrito dos Estados Unidos, as protestas convertéronse en disturbios a grande escala coñecidos como a Rebelión do Whisky. O exército federal era demasiado pequeno como para ser utilizado, polo que Washington invocou a Lei da policía de 1792 para convocar ás milicias de Pensilvania, Virxinia e outros estados. Os gobernadores enviaron ás tropas e Washington tomou o mando, marchando aos distritos rebeldes. Non houbo loita, pero a acción enérxica de Washington demostrou que o novo goberno podía protexerse en calquera eventualidade. Tamén foi unha das dúas veces que un Presidente, persoalmente, utilizou o seu mando militar en campaña. Estes eventos marcaron a primeira vez baixo a nova Constitución que o goberno federal utilizaba a forza militar para exercer a súa autoridade sobre os estados e os cidadáns.
Política exterior
En 1793, o goberno revolucionario da Primeira República Francesa enviou ao diplomático Charles Edmond Genet a EE.UU. Genêt emitiu patentes de corso e represalia aos buques estadounidenses para que puidesen capturar os buques mercantes británicos. Tratou de utilizar o sentimento revolucionario popular en favor da participación estadounidense na guerra de Francia contra Gran Bretaña mediante a creación dunha rede de Sociedades Demócrata-Republicanas nas principais cidades. Washington rexeitou esta interferencia nos asuntos internos, esixiu a retirada do embaixador Genet ao goberno francés, e denunciou ás súas sociedades. O presidente Washington enviou aos franceses na súa colonia de Haití unha cantidade significativa de armas de guerra e 400.000 dólares en diñeiro nun esforzo por sufocar unha rebelión de escravos.
Hamilton e Washington deseñaron o Tratado Jay para normalizar as relacións comerciais con Gran Bretaña, para retirarse dos fortes do oeste e resolver as débedas financeiras remanentes da Revolución. John Jay negociou e asinou o tratado o 19 de novembro de 1794. O apoio jeffersoniano a Francia fixo que atacase fortemente o tratado. Washington e Hamilton, con todo, mobilizaron á opinión pública e gañaron a ratificación no Senado, facendo fincapé no apoio de Washington. Os británicos acordaron apartarse dos seus fortes ao redor dos Grandes Lagos, posteriormente, a fronteira entre os Estados Unidos e o Canadá tivo que ser reaxustada, numerosas débedas anteriores á revolución foron liquidadas e os británicos abriron as súas colonias das Indias do oeste ao comercio estadounidense. O máis importante é que o tratado atrasou a guerra con Gran Bretaña e no seu lugar trouxo unha década de próspero comercio con ese país. O tratado enfureceu aos franceses e converteuse nun tema central en moitos debates políticos.
Discurso de despedida
miniatura|Discurso de Despedida de Washington. O Discurso de Despedida de Washington (publicado como unha carta pública en 1796) foi unha das declaracións máis influentes dos valores políticos dos Estados Unidos. Redactado principalmente polo mesmo Washington, coa axuda de Hamilton que lle deu consellos sobre a necesidade e importancia da unión nacional, o valor da Constitución e o Estado de Dereito, os males dos partidos políticos e as virtudes propias dun pobo republicano. Aínda que se negou a outras versións suxeridas, que incluían a declaración de que a moralidade require unha «relixión divinamente autorizada», chamando á moral «unha fonte necesaria para un goberno popular». Tamén dixo: «Calquera que sexa, poderase conceder á influencia da educación refinada de mentes de estrutura peculiar, a razón e a experiencia impídennos esperar que a moralidade nacional poida prevalecer en exclusión do principio relixioso».
O Discurso de Washington advertiu contra a influencia estranxeira nos asuntos internos e a inxerencia norteamericana nos asuntos europeos. Advertiu contra o partidismo amargo na política interna e pediu aos homes a ir máis aló de partidismos e servir ao ben común. Advertiu contra as «alianzas permanentes con calquera parte do mundo exterior», e dixo que os Estados Unidos debía concentrarse principalmente nos intereses norteamericanos. Aconsellou a amizade e comercio con todas as nacións, pero advertiu contra a participación nas guerras europeas e entrar a longo prazo no «enredo» das alianzas. O Discurso rapidamente estableceu os valores de América respecto da relixión e os asuntos exteriores.
Retirada da vida política e morte
miniatura|200px|Washington por [[Gilbert Stuart en 1797.]] Despois de retirarse da presidencia en marzo de 1797, Washington regresou a Mount Vernon cun profundo sentimento de alivio. Dedicou moito tempo á agricultura.
O 4 de xullo de 1798, Washington foi comisionado polo presidente John Adams a tenente xeneral e comandante en xefe dos exércitos que se expuxeron en perspectiva dunha guerra con Francia. Serviu como o Oficial Superior do Exército dos Estados Unidos entre o 13 de xullo de 1798 e o 14 de decembro de 1799. Participou na planificación dun exército provisional para atender calquera emerxencia que puidese xurdir, pero non saíu de campaña.
O 12 de decembro de 1799, Washington pasou varias horas inspeccionando as súas leiras a cabalo, na neve e baixo a saraiba e a choiva xeada até tarde. Sentou a cear esa noite sen cambiar as súas roupas molladas. Á mañá seguinte, espertou cun forte arrefriado, febre e amigdalite, unha infección na gorxa, que se converteu nunha larinxite aguda e pneumonía. Washington morreu a noite do 14 de decembro de 1799 na súa casa aos 67 anos de idade, mentres o asistían o Dr. James Craik, un dos seus máis próximos amigos, o Dr. Gustav Richard Brown, o Dr. Eliseo C. Dick e Tobias Lear V, o seu secretario persoal. Lear despois recolleu unha nota no seu diario, na que escribiu que as últimas palabras de Washington foron «Está ben». Médicos modernos cren que Washington morreu en gran parte debido ao seu tratamento, que incluíu calomelanos e sangrías, resultando nunha combinación de choque hipovolémico debido á perda de cinco pintas de sangue, así como a asfixia e deshidratación.
En todo o mundo houbo loito pola morte de Washington. Napoleón I ordenou dez días de loito en toda Francia. Nos Estados Unidos, miles levaron roupas de loito durante meses. Para protexer a súa privacidade, Martha Washington queimou a correspondencia entre o seu marido e ela despois da súa morte. Só tres cartas entre a parella sobreviviron.
O 18 de decembro de 1799, o funeral celebrouse en Mount Vernon, e Washington foi enterrado nunha tumba na leira.
dereita|200px|miniatura|Tumba de George Washington en Mount Vernon.
O Congreso aprobou unha resolución conxunta para construír un monumento de mármore no Capitolio dos Estados Unidos para que albergase a súa tumba, co apoio de Martha. En decembro de 1800, a cámara dos Estados Unidos aprobou unha lei de créditos por 200.000 dólares estadounidenses para construír o mausoleo, que ía ser unha pirámide que tiña unha base de 100 pés (30m²). A oposición ao plan dos estados do sur fixo que se rexeitara a medida porque pensaban que era mellor que o seu corpo permanecese en Mount Vernon.
En 1831, con motivo do centenario do seu nacemento, un sepulcro novo foi construído para recibir os seus restos. Ese ano, fíxose un intento por roubar o corpo de Washington, pero resultou infrutuoso. A pesar diso, un comité conxunto do Congreso a principios de 1832 debateu o traslado do corpo de Washington de Mount Vernon a unha cripta no Capitolio, construída por Charles Bullfinch na década de 1820. Unha vez máis, a oposición do sur demostrou ser moi intensa, amosando unha fenda cada vez maior entre o Norte e o Sur. O congresista Wiley Thompson de Xeorxia expresou o temor dos sureños, cando dixo:
Isto rematou con calquera conversa de movemento dos seus restos, e foi trasladado á nova tumba que se construíu alí o 7 de outubro de 1837, presentada por John Struthers de Filadelfia. Despois da cerimonia, a porta da bóveda interior pechouse e a chave foi lanzada ao río Potomac.
Legado
esquerda|miniatura|140x140px|George Washington no [[anverso dun dólar presidencial de 2006.]]
miniatura|A estatua de Washington en [[Federal Hall. Memorial no baixo Manhattan, Nova York, lugar da primeira toma de posesión como presidente de Washington.]] O representante Henry Lee III, un compañeiro da Guerra de Independencia e pai do xeneral Robert E. Lee da guerra civil, deu o famoso eloxio fúnebre de Washington da seguinte maneira:
As palabras de Lee estableceron o principio polo cal a reputación de Washington foi amplamente impresa na memoria de América. Washington estableceu moitos precedentes para o goberno nacional e a presidencia en particular.
Xa en 1778, Washington foi aclamado como o «Pai da Patria».
Durante o ano do Bicentenario dos Estados Unidos, George Washington foi nomeado a título póstumo ao grao de Xeral dos Exércitos dos Estados Unidos pola Resolución Conxunta do Congreso de Lei Pública 94-479 aprobada o 19 de xaneiro de 1976, con data de cita efectiva de 4 de xullo de 1976. Con iso, restaurouse a posición de Washington como o oficial militar de máis alto rango na historia dos EE. UU.
Memoria
Moitas cousas nomeáronse en honra de Washington. O nome de Washington converteuse no da capital do país, Washington D. C., unha das dúas capitais de todo o mundo que leva o nome dun presidente dos Estados Unidos (a outra é Monrovia, Liberia). O estado de Washington é o único estado que leva o nome dun americano (Maryland, Virxinia, Carolina do Norte, Carolina do Sur e Xeorxia toman o seu nome en honra dos monarcas británicos, Luisiana dun rei francés e Pensilvania e Delaware de súbditos británicos). A Universidade George Washington e a Universidade Washington en San Luís en Missouri foron nomeadas na súa honra, do mesmo xeito que a Universidade Washington e Lee (ás veces chamada «Washington Academy»), que foi rebautizada polas doazóns de Washington en 1796. Innumerables cidades e pobos de América contan cunha rúa de Washington entre o seu rueiro.
Guillermo Torrado Jáudenes
Guillermo Torrado Jáudenes, nado en Abanqueiro (Boiro) en 1873 e finado na mesma parroquia en febreiro de 1956, foi un político galego.
George Washington
Memoria
No Gran Selo dos Estados Confederados de América, George Washington ocupa unha prominente posición, dacabalo, na mesma posición que unha estatua súa en Richmond, Virxinia. Actualmente a Mariña dos Estados Unidos ten en servizo un portaavións con capacidade nuclear chamado USS George Washington.
Londres acolle unha estatua de pé de Washington, unha das 22 réplicas idénticas de bronce existentes. Sobre a base da estatua de mármore orixinal de Jean Antoine Houdon na Rotonda do Capitolio do Estado en Richmond, Virxinia, o duplicado déuselle aos británicos en 1921 pola Commonwealth de Virginia. Atópase en fronte da National Gallery en Trafalgar Square.
Guillermo Torrado Jáudenes
Traxectoria
Nos anos dez promoveu e presidiu na súa parroquia o Sindicato Agrícola Católico de San Cristóbal. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Boiro en febreiro de 1924 até xaneiro de 1930. Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 integrouse na candidatura da Unión Monárquica Nacional, que triunfou, pero ao ser anuladas as eleccións coa proclamación da República, quedou á marxe do xogo político. En 1932 fundou a Unión de Derechas de Boiro. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado delegado civil e alcalde en agosto para substituír o dimitido Bernardino López. Abandonou o cargo en febreiro de 1939.
George Washington
Vida privada
miniatura|Washington nunha escena familiar (Betsy Ross), Jean Leon Gerome Ferris, [[1777.]] miniatura|Familia de George Washington, por Edward Savage, [[1796.]]
Un dos mitos máis duradeiros sobre George Washington tivo que ver coa talla dunhas árbores de cerdeira do seu pai e, cando se lle preguntou sobre iso, utilizou a famosa frase «Non podo mentir, fíxeno coa miña machada pequena». Non hai evidencia de que isto ocorrese. É probable que sexa un mito, pero aínda é importante dentro da cultura estadounidense, e a frase «I cannot tell a lie» («Non podo mentir») é xa un cliché, un símbolo de Washington e a honradez coa que actuaron os que fundaron Estados Unidos de América. É, xunto con outras, parte dun libro de relatos míticos escrita por Mason Weems que fixo de Washington unha figura lendaria en tempos de guerra máis aló dos seus logros reais.
Xunto coa familia biolóxica de Marta, George Washington tiña unha estreita relación co seu sobriño e herdeiro Bushrod Washington, fillo do irmán máis novo de George, John Augustine Washington. Bushrod converteuse en Xuíz Asociado da Corte Suprema dos Estados Unidos despois da morte de George.
Washington e a escravitude
miniatura|En 1795-1797, [[Gilbert Stuart retratou ao cociñeiro do Presidente, quen aparece vestido cunha vestimenta propia do seu oficio. Responde ao canon de retrato oficial ao uso. ]] O comercio de escravos continuou durante toda a vida de George Washington. Á morte do seu pai en 1743, el tiña 11 anos de idade e herdou 10 escravos. No momento do seu matrimonio con Martha en 1759, el tiña polos menos 36 de propiedade privada (a viúva achegou da herdanza do seu primeiro marido polo menos 85 «escravos de dote» a Mount Vernon). Coa gran riqueza da súa esposa comprou terras, triplicando o tamaño da plantación e os escravos adicionais para cultivalas. En 1774, pagou impostos sobre 135 escravos (isto non inclúe o dote). O último rexistro dunha compra de escravos súa foi en 1772, aínda que máis tarde recibiu algúns escravos en pago de débedas. Washington tamén utilizaba serventes brancos.
Antes da Revolución estadounidense, Washington non expresou ningunha reserva moral á escravitude, pero en 1786, escribiulle a Robert Morris dicindo: «Non hai un home vivo que queira máis sinceramente que eu, ver un plan adoptado para a abolición da escravitude». En 1778, escribiu ao seu capataz en Mount Vernon que desexaba «conseguir que se marchasen os negros». O mantemento dunha gran e ascendente poboación de escravos en Mount Vernon non era economicamente rendible. Washington non podía vender legalmente os escravos de dote, con todo, e debido a que estes escravos se cruzaron cos seus escravos, non podía vender os seus escravos sen separar a familias enteiras.
Como presidente, Washington levou sete escravos á cidade de Nova York en 1789 para traballar na primeira residencia presidencial: Oney Judge, Moll, Giles, París, Austin, Christopher Sheels e William Lee. A raíz do traslado da capital nacional a Filadelfia en 1790, trouxo nove escravos para traballar na Casa Presidencial: Oney Judge, Moll, Giles, París, Austin, Christopher Sheels, Hércules, Richmond e Joe Richardson. Oney Judge e Hércules escaparon á liberdade de Filadelfia e frustráronse intentos de fuga desde Mount Vernon de Richmond e Christopher Sheels.
Pensilvania comezara a abolición da escravitude en 1780, e estaba prohibido para os non residentes a tenencia de escravos no estado por máis de seis meses. Se se mantiña máis aló dese período, aplicábase a Lei de abolición gradual que daba aos escravos o poder para liberarse. Washington argumentou (en privado) que a súa presenza en Pensilvania era soamente unha consecuencia de que Filadelfia era a sede temporal do goberno federal, e que a lei estatal non debía aplicarse a el. Por consello do seu Fiscal xeral, Edmund Randolph, decidiu que se movesen de forma sistemática os escravos da Casa do Presidente dentro e fóra do estado para evitar que se establecese unha residencia continua de seis meses. Esta rotación en si mesma foi unha violación da lei de Pensilvania, pero as accións do Presidente non foron denunciadas. miniatura|Washington con escravos en Mount Vernon. Washington foi o único Pai Fundador destacado escravista que emancipou aos seus escravos. As súas accións foron influenciadas pola súa estreita relación co marqués de La Fayette. Con todo, non liberou aos seus escravos en vida, senón que incluíu unha disposición coa súa vontade de liberar aos seus escravos á morte da súa esposa. No momento da súa morte, había 317 escravos en Mount Vernon (123 propiedade de Washington, 154 «escravos de dote» e 40 alugados a unha veciña).
Martha Washington legou o escravo persoal que posuía —Elisha— ao seu neto George Washington Parke Custis. Trala súa morte en 1802, os seus netos herdaron os escravos de dote.
Díxose que Washington non falou publicamente en contra da escravitude, porque non desexaba crear unha división na nova república cun tema que era sensible e polémico. Mesmo se Washington se opuxera á Lei de Escravos Fuxitivos de 1793, o seu veto, probablemente sería invalidado. (A votación do Senado non foi transcrita, pero a Cámara aprobouna de forma case unánime, 47 a 8).
O 4 de marzo de 1850, xurdiu a posibilidade da secesión do Sur pola cuestión da escravitude, co tempo diferido polo Compromiso de 1850. O prominente líder do Sur John C. Calhoun invocou a memoria de Washington en apoio da causa sureña dicindo: «O ilustre sureño cuxos restos mortais repousan na beira occidental do Potomac era un de nós, propietario de escravos e dunha plantación».
Relixión
miniatura|Washington saíndo de [[misa en 1789 por Jennie Augusta Brownscomb.]] Washington foi bautizado na Igrexa de Inglaterra cando tiña menos de dous meses de idade. En 1765, cando a Igrexa de Inglaterra seguía sendo a relixión do estado, formou parte da sancristía (consello de laicos) na súa igrexa local. Ao longo da súa vida, falou do valor da xustiza e de buscar e ofrecer grazas polas «bendicións do Ceo».
Dos seus propios escritos, dedúcese que en termos prácticos era un deísta que tiña unha profunda crenza e fe na «Providencia» ou unha máis alta «vontade divina» que controlaba os acontecementos humanos. Como no calvinismo, o curso da historia segue un patrón ordenado e non unha mera casualidade. En 1789 afirmou que o autor do Universo se interpuxera activamente en favor da Revolución Americana. Con todo, segundo un historiador, Paul F. Boller Jr, Washington nunca fixo o intento de personalizar os seus propios puntos de vista relixiosos ou expresar calquera apelación á parte estética de pasaxes bíblicas. A formulación de Boller di que «as alusións de Washington á relixión están case totalmente ausentes do fondo das súas opinións.»
Nunha carta a George Mason en 1785, Washington escribiu que el non estaba entre os alarmados por un proxecto de lei «facendo que a xente pague en axuda da relixión que profesa», pero considerou que era «pouco político» aprobar esa medida e desexaba que nunca se tivera proposto, crendo que sería perturbar a tranquilidade pública.
A súa filla adoptiva, Eleanor «Nelly» Custis Lewis, declarou: «Ouvín [á nai de Nelly, Eleanor Calvert Custis, que residiu en Mount Vernon dous anos] dicir que o xeneral Washington sempre recibiu o sacramento coa miña avoa [Martha Washington] antes da revolución». Washington con frecuencia acompañaba á súa esposa aos servizos da igrexa cristiá, con todo, non hai ningún rexistro que probe que tomase a comuñón. El podería deixar regularmente os servizos antes do sacramento da comuñón como os demais non comungantes (como era costume nese momento), ata que, despois de ser amoestado por un párroco, deixou de asistir todos os domingos á comuñón. Antes da comuñón, os crentes eran amoestados a facer un balance da súa vida espiritual e non participar na cerimonia a menos que se atopasen na vontade de Deus. Os historiadores e biógrafos continúan debatendo o grao no que se pode contar como cristián e o grao en que era un deísta. miniatura|Washington representado como un [[maestre masón.]] Foi un dos primeiros en falar da tolerancia relixiosa e a liberdade de relixión. En 1775, ordenou que as súas tropas non amosaran sentimentos anti-católicos pola queima en efixie do papa na Noite de Guy Fawkes. Cando contrataba obreiros para Mount Vernon, escribiulle ao seu axente: «Se son bos traballadores, poden ser de Asia, África ou Europa, poden ser musulmáns, xudeus, cristiáns ou de calquera seita, ou poden ser ateos». En 1790, escribiu unha resposta a unha carta da Sinagoga Touro, na que dixo que mentres as persoas permanecesen como bos cidadáns, non tiñan que temer a persecución por ter diferentes crenzas ou relixións. Isto foi un alivio para a comunidade xudía dos Estados Unidos, xa que os xudeus foran expulsados ou discriminados en moitos países europeos.
A Carta de Dereitos dos Estados Unidos estaba en proceso de ratificación nese momento.
Francmasonería
O 4 de novembro de 1752, George Washington iniciouse na masonería na loxa de Fredericksburg. O 29 de abril de 1788, foi nomeado Venerable Mestre da Loxa de Alexandría 22, e mantivo ese cargo cando foi elixido Presidente dos Estados Unidos. Na súa toma de posesión, o Gran Mestre da Gran Loxa de Nova York administra o seu xuramento do cargo. O 18 de setembro de 1793, puxo a primeira pedra do Capitolio dos Estados Unidos usando a indumentaria masónica de Gran Mestre.
Louis Hon
Louis Hon Antonin, nado o 11 de setembro de 1924 en Couches-les-Mines e finado o 5 de xaneiro de 2008 en Saint-Raphaël, foi un futbolista e adestrador de fútbol francés. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección francesa. Entre outros equipos, adestrou o Celta de Vigo e o Pontevedra CF.
Como futbolista
Formouse en equipos afeccionados coma o Sentinelle de Brienon e comezou a xogar profesionalmente despois da segunda guerra mundial no Stade Français Football, de onde pasou en 1953 ao Real Madrid, porén despois de tres tempadas volveu ao Stade Français, para rematar retirandose no Stade Raphaelois. Foi o primeiro futbolista francés en xogar no Real Madrid
José Manuel Fernández Gómez
José Manuel Fernández Gómez, nado en 1953, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Pensionista da construción. Nas eleccións municipais de 2007 foi o candidato de PPdeG á alcaldía de Paderne de Allariz substituíndo a Luis Seara Nieto e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde nas municipais de 2011, 2015 e 2019, sempre con maioría absoluta. Após 16 anos como alcalde, en xaneiro de 2023 renunciou ao seu cargo por motivos persoais e foi substituído por Manuel Pérez Novoa.
Lingua jiwarli
Jiwarli (ou tamén Djiwarli, Tjiwarli) é unha lingua aborixe australiana empregada en Australia Occidental. É unha das linguas mantharta.
O último falante nativo de jiwarli, Jack Butler, faleceu en abril de 1986.
Cronoloxía da segunda guerra mundial
Esta é unha cronoloxía cos eventos máis destacados da segunda guerra mundial:
1939
31 de agosto Incidente de Gliwice: Soldados alemáns finxindo ser polacos asaltan a torre de comunicacións da cidade xermana de Gleweitz. O incidente utilízase coma casus belli.
21 de setembro os xudeus de Polonia son obrigados a recluírse en guetos.
27 de setembro o exército polaco réndese en Varsovia. As tropas alemás e as soviéticas xúntanse en Brest-Litovsk, cidade no que se asinara a paz en 1918 entre os revolucionarios rusos e os Imperios Centrais.
Netlabel
miniatura|dereita|A Regueifa Plataforma, un exemplo de netlabel galega. Unha netlabel, tamén chamada online label ou weblabel, é un espazo de publicación e distribución de música e traballos sonoros en formatos de son dixital (maioritariamente en MP3 e OGG) na rede.
Características
As netlabels poden funcionar como un selo de discos tradicional, producindo e promovendo traballos sonoros e musicais (como álbums e compilacións). O labor dentro dunha netlabel acostuma facerse desinteresadamente, tanto por parte dos xestores da netlabel coma por parte dos artistas.
Cronoloxía da segunda guerra mundial
1939
28 de setembro Pacto xermano-soviético: Lituania, Letonia e Estonia quedan baixo o dominio da URSS, peche de escolas e universidades polacas, exterminio da intelectualidade e dos oficiais polacos.
30 de novembro a URSS invade Finlandia.
14 de decembro a URSS é expelida da Liga de Nacións.
Netlabel
Historia
Os netlabels comezaron a aparecer dende a escena tracker, cando o formato MP3 alcanzou unha gran popularidade a finais dos 90's. Moitos deles continúan dedicándose á música electrónica e estilos afíns.
Cronoloxía da segunda guerra mundial
1940
miniatura|dereita|[[Adolf Hitler no Campo de Marte, 23 de xuño de 1940.]] 12 de marzo a URSS asina a paz con Finlandia. Esta cede parte de Carelia.
Netlabel
Historia
Os pioneiros dos netlabels son a Kosmic Free Music Foundation (a.k.a. Kosmic, 1991 - 1999), Five Musicians (a.k.a. FM, 1995 - 2000), Tokyo Dawn Records (1997 - hoxe). Dende comezos de século cobraron unha grande importancia sitios como Internet Archive ou Scene, auténticas e inmensas mediatecas onde se atopan aloxadas unha gran cantidade de netlabels a nivel internacional.
Cronoloxía da segunda guerra mundial
1940
8 de abril desembarco británico en Namsos (Noruega). Buscan bloquear o transporte de mineral de ferro cara Alemaña.
9 de abril invasión alemá de Noruega e Dinamarca. Primeiros éxitos do Mariscal Hermann Göring á fronte da aviación alemá que contribuirá á eficacia da guerra lóstrego.
10 de maio Invasión de Francia, Luxemburgo, Bélxica e Holanda. Chamberlain dimite e Winston Churchill substitúeo.
12 de maio O XIX Corpo Panzer do xeneral alemán Heinz Guderian atravesa o bosque das Ardenas, cruza o río Mosa abre unha brecha de 80 km. e rodea ao exército anglo-francés avanzado en Bélxica. Preto dun millón de soldados aliados fican cercados.
14 de maio Tras o bombardeo de Rotterdam, Holanda réndese.
18 de maio Erwin Rommel acada o Canal da Mancha.
22 de maio o Parlamento británico aproba amplos poderes para o executivo de cara a defensa de Gran Bretaña.
27 de maio evacuación de Dunquerque. Tropas francesas, belgas e británicas abandonan Europa continental incapaces de combater a máquina de guerra alemá. Foxen a Inglaterra. En total case 340.000 soldados, dos cales 140.000 son franceses que abandonan o seu mellor material bélico ós alemáns.
28 de maio Bélxica réndese.
4 de xuño remata a evacuación de Dunquerque.
10 de xuño a Italia fascista declara a guerra ós aliados.
14 de xuño o exército alemán entra en París tras derrotar aos anglofranceses e romper a liña Weygand.
15 de xuño os EUA rexeitan a petición de axudar a Francia.
19 de xuño o exército alemán alcanza a costa atlántica. Guderian achégase a liña Maginot dende a propia Francia.
22 de xuño Francia asina o armisticio con Alemaña en Copiegne. Divídese o país en dúas zonas: a norte con gobernadores alemáns e a sur, a chamada Francia de Vichy, colaboracionista, baixo o mandato do xeral Pétain. miniatura|dereita|Canón antiaéreo 88 mm alemán 2ª guerra mundial, A Coruña 28 de xuño Churchill recoñece ó xeneral Charles De Gaulle como o lexítimo representante da Francia Libre.
3 de xullo a armada británica afunde a frota francesa en Mérs el-Kebir.
10 de xullo comeza a batalla de Inglaterra. A Luftwaffe bombardea día e noite instalacións militares e industriais inglesas.
3 de agosto o exército italiano invade a Somalia Británica.
23 de agosto a Luftwaffe comeza a atacar directamente á poboación civil. Raid de Londres.
25 de agosto a RAF bombardea Berlín.
13 de setembro o exército colonial italiano entra en Exipto.
27 de setembro o Xapón asina o pacto tripartito.
28 de outubro Italia invade Grecia.
14 de novembro a Luftwaffe bombardea Coventry (Inglaterra).
16 de novembro como represalia a RAF bombardea Hamburgo (Alemaña).
18 de novembro primeiras probas con éxito do radar en Inglaterra.
1941
22 de xaneiro os británicos capturan Tobruk (África). Italia perde a Cirenaica.
1 de marzo Bulgaria asina a alianza coas potencias do Eixe.
7 de marzo os ingleses entran na Etiopía (italiana).
6 de abril os italianos réndense en Etiopía.
10 de abril Alemaña, Italia e Bulgaria invaden Iugoslavia.
12 de abril cae Belgrado.
14 de abril pacto de non agresión entre o Xapón e a URSS.
16 de abril Iugoslavia réndese.
24 de abril os británicos son derrotados nas Termópilas.
25 de abril Rommel e o seu Afrika Korps (reforzos aéreos e tropas acoirazadas alemás) entran en Exipto tras reconquistar a Cirenaica.
1 de xuño comezan a repartirse cartillas de racionamento en toda Inglaterra. O exército ten prioridade na repartición de roupa e comida.
1 de xuño Forzas alemás aerotransportadas conquistan Creta, tras derrotar aos británicos.
8 de xuño Siria invadida por franceses e británicos.
21 de xuño comeza a Operación Barbarroxa. O III Reich invade a Unión Soviética. Malia que o Exército Soviético é moi superior en número e en tecnoloxía de tanques, a mala preparación dos soldados e a falla de oficiais superiores (ver Purgas), fan que se mova con dificultade e que perda calquera iniciativa de resposta fronte ás Panzerdivisionen. Ademais, a Luftwaffe tiña os mellores pilotos nese momento da contenda.
25 de xuño aproveitando a conxuntura, Finlandia declara a guerra á URSS.
27 de xuño Hungría declara a guerra á URSS. Os rusos non han tardar moito en vingarse.
12 de xullo A Unión Soviética e o Reino Unido pactan un tratado de axuda mutua.
12 de agosto as divisións alemás cercan Leningrado (San Petersburgo), tras tras traspasar as liñas soviéticas no lago Peipus.
25 de agosto forzas anglo-soviéticas entran en Persia.
27 de setembro tras esmagar ás unidades soviéticas nas bolsas de Byalistok (9 de xullo), Orsa-Vitebsk (5 de agosto) e Uman (7 de agosto), os alemáns diríxense cara o sur en vez de atacar Moscova e vencen na batalla de Kíiv. Hitler acada o obxectivo de facerse coa conca industrial do Donez e Crimea.
6 de outubro O exército alemán chega ás portas de Moscova tras a dobre batalla de Viazma-Briansk. Será o máis preto que cheguen. Stalin permanece na capital e declara o estado de sitio. A combinación de dous factores detén o avance alemán. Por un lado o inverno que chegou máis cedo ese ano. As tropas alemás non tiñan roupas de abrigo e por mor do mal tempo, moitos vehículos quedábanse atorados na lama, o III Reich estendeu o uso de mulas e cabalos para o transporte de material. Pola outra banda, o segundo factor foi a decisión de Stalin de mover 20 Divisións siberianas do Extremo Oriente ás aforas de Moscova. Esas 20 divisións ben adestradas e equipadas esperaban dende anos atrás unha suposta invasión do Xapón na Siberia. Comandadas polo xeneral Gueorgui Zhukov, deron unha sorpresa ós alemáns que se dispuñan a asaltar Moscova.
5 de decembro o Reino Unido declara a guerra a Finlandia, Hungría e Romanía.
6 de decembro ofensiva soviética de inverno que fai retroceder aos alemáns no norte, no centro e no sur.
7 de decembro ataque xaponés en Pearl Harbor (Hawai) sen previa declaración de guerra. 5 acoirazados, 3 cruceiros e 3 destrutores estadounidenses foron afundidos, ademais de 188 avións destruídos e máis de tres mil mortos, entre outros moitos danos. Previamente Estados Unidos decretara o embargo do petróleo e a chatarra ao Xapón e a conxelación dos créditos xaponeses.
8 de decembro tropas expedicionarias nipoas invaden Malaisia, Tailandia e Filipinas. Os EUA declaran a guerra ao Xapón.
11 de decembro os xaponeses entran en Birmania (actual Myanmar).
19 de decembro tras destituír ao comandante en xefe Von Brauchitsch, Hitler asume persoalmente o mando do exército alemán do leste.
25 de decembro os ingleses perden 12.000 homes na inútil defensa de Hong Kong.
1942
2 de xaneiro os xaponeses toman Manila.
20 de xaneiro Reinhard Heydrich organiza a Conferencia Wannsee con outros dirixentes das SS (Eichmann... ). Apróbase a solución final. Comezan as concentracións e liquidacións masivas de xudeus segundo un plan de exterminio sistemático (entre 4 e 6 millóns).
29 de xaneiro os EUA abren campos de concentración para os centos de miles de xaponeses que viven no país.
15 de febreiro os xaponeses ocupan as bases británicas de Singapur.
19 de febreiro Xapón bombardea Darwin, Australia.
8 de marzo tras conquistar Sumatra, Borneo, Célebes, Xava e Timor e derrotar á frota aliada na batalla do mar de Xava, os xaponeses conseguen a capitulación do exército holandés
18 de abril EUA bombardea Toquio. Entrementres os xaponeses avanzan en Birmania.
6 de maio remata a conquista xaponesa de Filipinas tras a retirada do exército norteamericano de Mc Arthur. Comeza a batalla do mar do Coral.
27 de maio Reinhard Heydrich é abatido a tiros por partisanos comunistas en Praga.
30 de maio os aliados, con 1.000 bombardeiros reducen Colonia a cascallos.
2 de xuño Alemaña afunde dous barcos mexicanos. México declara a guerra a Alemaña.
3 de xuño comeza a batalla de Midway onde os xaponeses perderán 4 portaavións e o almirante Nimitz frea definitivamente o seu avance no Pacífico.
21 de xuño Rommel captura Tobruk a Montgommery.
7 de agosto desembarco americano en Guadalcanal. Usan o navaho para codifica-las súas mensaxes.