cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacobo Odriozola
Jacobo Odriozola Losada, nado o 28 de marzo de 1973 en Santander, Cantabria, é un xogador profesional de baloncesto español que actualmente xoga para o Ventanas Arsan Estela da Liga EBA. Cunha altura de 1,95 metros xoga na posición de aleiro.
Traxectoria
Formouse deportivamente na canteira do Castroverde e a súa traxectoria no baloncesto profesional é dilatada, xogado en equipos na máxima categoría como o Fórum Valladolid, León Caja España, Caja San Fernando e Leite Río Breogán. Internacional júnior, Jacobo Odriozola foi subcampión de Copa e Liga co Caja San Fernando na tempada 1998-99.
O seu maior logro individual foi en 2001, cando gañou mentres xogaba no Bregoán o Concurso de Triplas da liga ACB.
Pokémon Black e White
Pokémon Black Version (en ポケットモンスター ブラック; Poketto Monsutā Burakku) e Pokémon White Version (en ポケットモンスター ホワイト; Poketto Monsutā Howaito) son dous videoxogos de rol do ano 2010 desenvolvidos por Game Freak e publicados por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Nintendo DS. Son os primeiros títulos da quinta xeración da serie de videoxogos de Pokémon. Estreouse orixinalmente no Xapón o 18 de setembro de 2010, en Europa o 4 de marzo de 2011, en América do Norte o 6 de marzo de 2011 e en Australia o 10 de marzo de 2011.
Thomas Hunt Morgan
miniatura|260px|Transmisión do carácter "ollos brancos" en D. melanogaster Thomas Hunt Morgan, nado en Lexington (Kentucky) o 25 de setembro de 1866 e finado en Pasadena (California) o 4 de decembro de 1945, foi un xenetista estadounidense. Estudou a historia natural, zooloxía e macromutación na mosca da froita Drosophila melanogaster.
As súas contribucións científicas máis importantes foron no eido da Xenética. Foi galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1933 pola demostración de que os cromosomas son portadores dos xenes, o que se coñece como a teoría cromosómica de Sutton e Bovery ou teoría cromosómica da herdanza. Grazas ao seu traballo, Drosophila melanogaster converteuse nun dos principais organismos modelo na Xenética.
Traxectoria
Morgan naceu en Lexington, Kentucky, fillo de Charlton Hunt Morgan e Ellen Key Howard, e sobriño do xeneral confederado John Hunt Morgan.
Morgan graduouse na Universidade de Kentucky en 1886. Recibiu o doutoramento da Universidade Johns Hopkins en 1890. Seguindo os pasos de William E. Castle, comezou a traballar no desenvolvemento embrionario da Drosophila melanogaster (a mosca da froita) na Universidade de Columbia, onde se interesou polo problema da hereditariedade. As teorías de Gregor Mendel acababan de ser redescubertas en 1900 e Morgan estaba interesado en estudar a súa aplicación nos animais.
En 1910, descubriu un mutante de ollos brancos entre individuos de ollos vermellos. A proxenie do cruzamento dun macho de ollos brancos cunha femia de ollos vermellos presentou ollos vermellos, o que indicaba que o carácter "ollos brancos" era recesivo. Morgan denominou white o xene correspondente, iniciando así a tradición de nomear os xenes segundo o fenotipo causado polos seus alelos mutantes. Ao cruzar estas moscas entre si, Morgan decatouse de que só os machos mostraban o carácter "ollos brancos". Dos seus experimentos, concluíu que (1) algúns caracteres herdábanse ligados ao sexo,(2) que o xene responsable do carácter residía no cromosoma X, e que (3) probablemente outros xenes tamén residían en cromosomas específicos. El e os seus estudantes contaron as características de miles de moscas e estudaron a súa herdanza. Empregando a recombinación dos cromosomas, Morgan e Alfred Sturtevant prepararon un mapa coa localización dos xenes no cromosoma. Morgan e os seus estudantes tamén escribiron o libro Mechanisms of Mendelian Heredity. Morgan trasladouse ao Instituto Tecnolóxico de California (CalTech) en 1928, e morreu en Pasadena en 1945.
Obra
miniatura|left|250px|Ilustración de Thomas Hunt Morgan da [[recombinación xenética (1916).]] En Mechanisms of Mendelian Heredity, Morgan opúxose radicalmente á herdanza citoplasmática, establecendo a recombinación xenética como mecanismo evolutivo fundamental.
Legado
O legado de Morgan para a xenética é moi importante. Algúns dos estudantes de Morgan en Columbia e o CalTech gañaron os seus propios Premios Nobel, como George Wells Beadle, Edward B. Lewis e Hermann Joseph Muller. Na honra de Morgan, a Genetics Society of America concede anualmente a Medalla "Thomas Hunt Morgan" para premiar as contribucións significativas da ciencia na xenética. Eric Kandel, galardoado co Premio Nobel, escribiu sobre Morgan: "Así como as ideas de Darwin sobre a evolución das especies lle deron coherencia á bioloxía do século XIX como ciencia descritiva, as descubertas de Morgan sobre os xenes e a súa localización nos cromosomas axudaron a converter a bioloxía nunha ciencia experimental." A unidade de frecuencia de recombinación usada en cartografía xenética, denomínase centiMorgan na súa honra.
No laboratorio de Morgan da Universidade de Columbia realizou unha longa e frutífera estancia José Fernández Nonídez, un dos pioneiros españois da xenética, quen difundiu a teoría cromosómica da herdanza en España.
Lucas Vázquez de Ayllón
miniatura|250px|Detalle da costa americana no mapa do cartógrafo portugués [[Diego Ribeiro de 1529, onde a parte sur da costa oriental dos actuais EE UU leva o nome de «Terra de Ayllón».]] miniatura|250x250px|Mapamundi completo de [[Diego Ribeiro (1529).]] Lucas Vázquez de Ayllón nado probablemente en Toledo no 1478 e finado en Virxinia o 18 de outubro de 1526, foi un militar, oidor, adiantado e explorador español.
Traxectoria
Viaxou a Santo Domingo en 1502, onde foi nomeado xuíz. En 1520 a Audiencia Real de Santo Domingo enviouno a Cuba para facer desistir a Diego Velázquez de Cuéllar do envío da expedición de Pánfilo de Narváez; os seus intentos foron infructuosos e dirixiuse a Santiago de Cuba para acadar a Narváez. Ao no lograr convencerle, e como tiña barco da súa propiedade, viaxou a México tras el, onde tratou sen éxito de negociar un acordo entre Hernán Cortés e o propio Pánfilo de Narváez.
En 1522 mandou unha expedición ao oeste, comandada por Francisco Gordillo, que desembarcou no cabo Fear, na costa atlántica da actual Carolina do Norte.
En 1523, e coa autorización do emperador Carlos I de España, organizou unha expedición para buscar o Paso del Noroeste cara ás Illas das Especias, explorando a costa oriental dos actuais Estados Unidos (estados de Virxinia e Carolina do Norte).
En 1526, tras recibir do emperador Carlos dereitos sobre as terras descubertas, organizou unha expedición de 600 persoas para colonizar a costa do actual estado de Virxinia, onde fundou San Miguel de Guadalupe, primeira colonia europea en Norteamérica.
A colonia estaba preto da actual baía de Chesapeake, que Vázquez de Ayllón chamou baía Santa María, non lonxe da actual Jamestown. Ayllón traía escravos negros para traballar as terras (esta foi a primeira ocasión na que os africanos chegaron a Norteamérica). Aproveitando as disputas políticas entre os colonizadores, os escravos rebelaronse e fuxiron cara o interior, onde probablemente mezcláronse cos nativos americanos.
Ladrón de bicicletas
Ladrón de bicicletas (en Ladri di biciclette) é un filme de 1948 dirixido por Vittorio De Sica. Obra mestra do neorrealismo italiano, e a máis coñecida da triloxía de De Sica, xunto a Umberto D. e Miracolo a Milano.
Foi emitido en galego pola Televisión de Galicia o 17 de abril de 2022.
Sinopse
Na Roma da posguerra, un obreiro en paro consegue un sinxelo traballo pegando carteis a condición de que teña unha bicicleta, pero o problema é que a súa bicicleta empeñouna, polo que a súa primeira tarefa será recuperala.
Unha vez montado na súa bicicleta comeza a traballar, pero ocorre que non pasou sequera nin un día de traballo cando lle rouban a bicicleta e con ela o seu futuro. Dende ese intre e ata o final do filme a historia o protagonista xunto co seu fillo e algúns amigos, buscarán infrutuosamente recuperar a bicicleta roubada. A escena final amósanos ante o dilema moral no que o protagonista se ve obrigado a converterse el mesmo nun ladrón.
LU-540
A estrada LU-540 (anteriormente denominada C-640) é unha estrada comarcal administrada pola Xunta de Galicia que discorre pola provincia de Lugo. Vai de norte a sur desde a vila de Viveiro, situada na franxa costeira da Mariña Occidental, até a localidade de Xermade, situada na comarca da Terra Chá.
Comeza o seu trazado no centro do núcleo urbano da cidade de Viveiro, que une coa estrada <font style="background-color:orange;color:white">LU-862. A estrada continua en dirección sur, cara a Ourol, atravesando a Serra do Xistral no alto do porto da Gañidoira, para finalmente terminar na rotonda situada na parroquia de Cabreiros, nos arredores de Xermade, uníndose neste sitio á autoestrada autonómica.
CASA C-212 Aviocar
O CASA C-212 Aviocar é un avión de transporte medio con capacidade STOL propulsado por dous turbohélices deseñado e construído en España por CASA para uso tanto civil como militar. O C-212 tamén é fabricado baixo licenza en Indonesia por Indonesian Aerospace (IAe), anteriormente chamada IPTN. O deseño foi inicialmente comercializado co nome de Aviocar, pero EADS-CASA xa non usa ese nome para referirse ao C-212.
EADS-CASA entregou un total de 478 C-212 de todas as variantes e IAe uns 100 exemplares. A día de hoxe EADS-CASA só fabrica o C-212-400, que recibiu a certificación española en 1998. O C-212-200 só se fabrica en Indonesia, e IAe informou estar preparándose para comezar a montar o modelo -400.
Desenvolvemento
Durante os anos 60 o Exército do Aire de España aínda operaba desfasados transportes con motores de pistóns, incluídos o trimotor Junkers Ju 52 e o bimotor Douglas C-47. Co obxectivo de cumprir as necesidades do Exército do Aire para modernizar a súa forza de transporte CASA propuxo o C-212, un avión de transporte bimotor de 18 asentos que sería capaz de realizar distintos roles militares, como transporte de pasaxeiros, ambulancia e transporte de paracaidistas, aínda que tamén era axeitado para o uso civil. O primeiro prototipo voou o 26 de marzo de 1971. En 1974 o Exército do Aire decidiu mercar o Aviocar para actualizar a súa frota.
As aeroliñas tomaron nota do éxito do modelo cos militares, polo que CASA desenvolveu unha versión comercial, sendo os primeiros exemplares entregados en xullo de 1975. En agosto de 2006 había un total de 30 CASA C-212 de todas as variantes servindo en aeroliñas en todo o mundo. O -400 foi introducido en 1997 cunha cabina de cristal e motores máis potentes.
En 2010 Airbus Military dixo que non podía permitirse o luxo de producir o C212 en Europa e a fabricación en Sevilla baixou a catro en dous anos, sendo o derradeiro C-212 producido en España entregado a finais de decembro de 2012 á Policía Marítima do Vietnam. En 42 anos fabricáronse 477 avións para 92 operadores.
Fabricación indonesia
IPTN e Nurtanio montou o modelo baixo licenza en Bandung, Indonesia, durante os anos 70 e 80. A mediados de 2011 Airbus accedeu a colaborar co seu sucesor PTDI, que ten unha licenza para vender o C212 en Asia. PTDI fabrica o NC-212, unha actualización do 212-400 con nova aviónica e piloto automático dixital, e unha cabina que pode acomodar ata 28 pasaxeiros.
Pneumoloxía
200px|miniatura|Imaxe en movemento dos pulmóns A pneumoloxía é a especialidade médica responsábel das patoloxías das vías aéreas inferiores, isto é, traquea, bronquios, bronquíolos e pulmóns.
Doenzas tratadas
Algunhas das enfermidades que máis adoitan ser tratadas por esta especialidade atópanse a apnea obstrutiva do sono, a enfermidade ou doenza pulmonar obstrutiva crónica (DPOC ou EPOC), os diferentes tipos de pneumonías, a fibrose quística, a tuberculose, micoses pulmonares, doenzas pulmonares intersticiais, trastornos vasculares dos pulmóns, doenzas autoinmunes de afectación pulmonar e as pneumoconioses.
Avaliación
Alén da avaliación clínica, os pneumólogos tamén son quen de realizar exames espirométricos para avaliar a función respiratoria. Polo xeral, considérase unha especialidade da medicina interna, aínda que se relaciona intimamente coa medicina intensiva polo feito de trataren aos doentes que precisan ventilación mecánica. A cirurxía da zona respiratoria é realizada polos cirurxiáns torácicos. Os médicos especialistas neste eido denomínanse pneumólogos.
Historia da pneumoloxía
Un dos primeiros descubrimentos importantes relevantes para o campo da pneumoloxía foi o descubrimento da circulación pulmonar. Orixinalmente, pensábase que o sangue que chegaba ao lado dereito do corazón pasaba a través de pequenos 'poros' no septo ao lado esquerdo para ser osixenado, como teorizou Galeno; porén, o descubrimento da circulación pulmonar desmente esta teoría, que xa fora aceptada desde o século II. O anatomista e fisiólogo Ibn Al-Nafis do século XIII teorizou con precisión que non había un paso "directo" entre os dous lados (ventrículos) do corazón. Cría que o sangue debía pasar pola arteria pulmonar, polos pulmóns e de volta ao corazón para ser bombeado bombeado polo corpo. Moitos cren que esta é a primeira descrición científica da circulación pulmonar.
O coidado, tratamento e estudo da tuberculose pulmonar é recoñecida ás veces como unha disciplina de seu. Cando a especialidade comezou a evolucionar, fixéronse varios descubrimentos que vinculaban o sistema respiratorio e a medición de gases no sangue arterial, atraendo cada vez máis médicos e investigadores ao campo en desenvolvemento.
Framonce, Feás, Aranga
Framonce é un lugar da parroquia de Feás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Foro Social Mundial
miniatura|dereita|[[Noam Chomsky no Foro Social Mundial de 2003]] O Foro Social Mundial (FSM) é un encontro anual que levan a cabo membros do movemento por unha globalización alternativa, para coordinar campañas mundiais, compartir e refinar as estratexias de organización, e para informarse uns a outros sobre os movementos que hai en marcha en todo o mundo. Tivo o seu nacemento en resposta á celebración do Foro Económico Mundial, máis antigo.
Historia e características
O primeiro FSM foi organizado pola Asociación internacional para a Tasación das Transacciones Financeiras para a Axuda ao Cidadán (ATTAC) e o Partido dos Traballadores do Brasil (PT). Levouse a cabo do 25 ao 30 de xaneiro de 2001 en Porto Alegre, Brasil, unha das prazas fortes do PT. Foi un éxito cifrado en 12.000 asistentes de todo o mundo, pasando a ser referencia dos movementos alternativos.
No segundo FSM, tamén en Porto Alegre, do 31 de xaneiro ao 5 de febreiro de 2002 superouse a cifra de delegados oficiais, representando a xente de 123 países e contando ata 60.000 asistentes. Leváronse a cabo 652 obradoiros e 27 conferencias. Un conferenciante soado foi o disidente estadounidense Noam Chomsky.
O terceiro FSM foi celebrado de novo en Porto Alegre, en xaneiro de 2003. Houbo moitos obradoiros en paralelo, incluíndo, por exemplo, "A vida tralo capitalismo", que propoñía unha discusión enfocada ás posibilidades participativas, non-comunistas, non-capitalistas de diferentes aspectos das estruturas sociais, políticas, económicas e de comunicación.
O cuarto FSM levouse a cabo en Bombai, India, do 16 ao 21 de xaneiro de 2004. A asistencia foi superior ás 75.000 persoas que se esperaban. A diversidade cultural foi un aspecto notable do forum. Outra decisión notable foi a de utilizar software libre. Un dos conferenciantes clave foi Joseph Stiglitz, sendo outros Arundathi Roy, Ahmed Ben Bella, Chico Whitaker, José Bové, Mary Robinson e Federico Mayor Zaragoza, entre outros.
A quinta edición deste evento levouse a cabo en Porto Alegre en 2005, mentres que a sexta levouse a cabo en Venezuela, do 24 ao 29 de xaneiro de 2006.
O Sétimo FSM de Nairobi reuniu do 20 ao 25 de xaneiro a activistas de todo o mundo para debater sobor da pobreza, a violencia sexual, o SIDA, os acordos comerciais e a débeda dos países subdesenvoltos. O obxectivo deste Foro non foi chegar a conclusións finais, senón o intercambio de ideas e o establecemento de alianzas para que a xente se unha aos distintos movementos e as propostas salgan das organizacións sociais. O Foro amosou os problemas dos pobos africanos e enfatizou a necesidade de darlles voz ás 850 millóns de persoas do continente.
Río Quiroga
O río Quiroga é un curso de auga nado preto do lugar de Vilarbacú (A Seara, Quiroga), e que desemboca no río Sil, pola marxe dereita deste, nas inmediacións da vila de Quiroga.
Percorrido
As súas augas descenden dende o nacemento a máis de 1000 metros ata os 270 metros, ós que se atopa aproximadamente a súa desembocadura, percorrendo uns 20 quilómetros.
Ten varios afluentes permanentes, como o río de Pacios da Serra, e o río Ferreiriño, ambos na marxe dereita.
Cávado
Cávado é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Norte. Todo o territorio desta subrexión se encontra dentro do Distrito de Braga, englobando os concellos do norte do mesmo. Limita ao norte coa subrexión de Minho-Lima, ao leste coa de Alto Trás-os-Montes, ao sur coas de Ave e Grande Porto, e ao oeste co Océano Atlántico. Ten unha superficie de 1.198 km² e unha poboación de 410.149 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende 6 concellos:
Verónica Boquete
Verónica Boquete Giadáns, nada en Santiago de Compostela o 9 de abril de 1987, é unha futbolista galega, que xoga como centrocampista e dianteira na Fiorentina, da Serie A de Italia.
Foi 56 veces internacional coa selección española absoluta, sendo a segunda máxima goleadora da súa historia, con 38 goles. Foi capitá da selección e liderou a esta na Copa do Mundo de Fútbol Feminino en 2015, o primeiro Mundial no que participou España. Tamén é a capitá da selección de Galicia.
Dende febreiro de 2015 é embaixadora da UEFA para o desenvolvemento do fútbol feminino.
Dende 2017 forma parte da comunidade de futbolistas CommonGoal, iniciativa liderada por Juan Mata que loita a favor da reintegración social da infancia a través dos fondos recadados co 1% do salario dos e das futbolistas desa comunidade.
Comezos no fútbol base (1987-1999)
Interesouse polo fútbol por influencia de seu pai Nicasio (adestrador en categorías rexionais) e de seu irmán Adrián, que chegou a xogar en Segunda División B. Comezou xogando ao fútbol sala no equipo do seu barrio, o Don Bosco. Era un equipo só de nenos e a normativa impedía os equipos mixtos, polo que durante os primeiros anos só adestraba con eles, mentres tiña que ver os partidos dende a bancada. Grazas aos esforzos de seu pai e do equipo, que acudiron á Federación Galega e ao CSD, conseguiron finalmente que se cambiase o regulamento. Mentres xogaba no Don Bosco, comezou a compaxinar o fútbol sala co fútbol 11, xogando ao mesmo tempo no CD Belvís.
Funeraria Apóstol e Xuventú Aguiño (2000-2005)
Militou logo no Funeraria Apóstol de fútbol sala, co que gañou a Copa Galicia no ano 2000 e disputou ata catro promocións frustradas de ascenso a Primeira División entre 2002 e 2005. Dende 2002 xogou ademais ao fútbol no SD Xuventú Aguiño de Ribeira. Co equipo ribeirense proclamouse en 2003 campioa galega, logrando o ascenso a Primeira Nacional (segunda categoría do fútbol feminino español), e subcampioa da Copa Galicia, tras perder na final contra Lavadores.
Abelleira, Labacengos, Moeche
Abelleira é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 4 habitantes.
Campo Municipal de Cantarrana
Após a inauguración do novo Estadio Municipal de Viveiro en 1996 estaba previsto que o Viveiro CF, primeiro equipo da vila, pasara xogar aí os seus partidos de competición oficial. Porén, a directiva do club decidiu manter Cantarrana como sede principal dado o rexeitamento dos seareiros ás novas instalacións e ao non reunir estas as condicións de confort axeitadas.
Verónica Boquete
CD Transportes Alcaine (2005-2008)
Xogou co equipo de Aguiño en Primeira Nacional ata 2005, cando despois de ter ofertas entre outros de Levante e Sevilla, fichou polo CD Transportes Alcaine - despois rebautizado como CD Prainsa Zaragoza - co que debutou na Superliga, a máxima categoría de fútbol feminino de España, ao mesmo tempo que o facía o club. Despois de acadar a permanencia durante os dous primeiros anos -un deles grazas a un gol da galega no último partido-, o terceiro ano o equipo logrou consolidarse e rematou oitavo, logrando a clasificación para a Copa da Raíña. Antes da súa disputa, ao final da tempada despois da conclusión do campionato de liga, o club informouna de que non contaban con ela e que era libre de seguir o seu futuro lonxe do club, formas que desgustaron á dianteira. Nos seus anos na capital aragonesa estudou Maxisterio de Educación Física.
RCD Espanyol (2008-2011)
Entre 2008 e 2010 xogou no Real Club Deportivo Espanyol, onde conseguiu un subcampionato da Superliga e dúas Copas da Raíña, consolidándose como unha das xogadoras con maior progresión e unha das mellores do panorama nacional, anotando 31 goles en 61 partidos.
Foi entón cando lle chegou a oportunidade no fútbol profesional, e no verán de 2010 marchou a Nova York para xogar co Buffalo Flash a parte final da tempada na W-League, naquel momento segunda categoría do fútbol feminino estadounidense. Con este equipo xogou os playoffs, gañou o título de liga e marcou oito goles, dous deles na final disputada en Santa Clarita, California, sendo elixida mellor xogadora da final. Só uns días despois do remate fichou polos Chicago Red Stars, equipo da WPS, a máxima categoría dos Estados Unidos, para xogar os últimos partidos da tempada. Debutou o 7 de agosto de 2010, fronte ao FC Gold Pride (0-0), e marcou o seu primeiro gol na penúltima xornada da liga fronte ao Philadelphia Independence, facendo o primeiro dos dous goles do seu equipo (2-0). Na derradeira xornada deu dúas asistencias na vitoria por 2-1 sobre Washington Freedom e foi elixida "Mellor Xogadora da Xornada".
miniatura|Xogando co [[Tyresö FF en 2014.]]Tras a súa "xira americana" regresou ao Espanyol para a tempada 2010-11. Co club perico foi a máxima goleadora da liga, con 39 goles en 28 partidos, establecendo un récord no campionato. As súas cifras goleadoras contribuíron de xeito significativo a que o seu equipo rematase primeiro do seu grupo na primeira fase da Superliga e primeiro tamén na segunda fase, xogando a final contra o Rayo Vallecano por segundo ano consecutivo. No partido de ida da final Vero Boquete marcou dous goles para poñer o 2-2 no marcador, pero o seu equipo caeu derrotado no partido de volta en Sant Adrià de Besòs (1-2), acabando de novo subcampión.
Philadelphia Independence e subcampionato da WPS (2011)
A xogadora finalizou así a súa etapa en España e no verán de 2011 decidiu levar a súa carreira á profesionalidade, fichando polo Philadelphia Independence da WPS, máxima categoría do fútbol estadounidense. Alí marcou 5 goles nos 11 partidos que xogou na liga regular, meténdose o equipo nos playoffs polo título.
Tras derrotar ao magicJack nas semifinais disputaron a final contra o club neoiorquino no que xogara a tempada pasada, agora renomeado como Western New York Flash. O partido acabou 1-1 despois dos 90 minutos e a prórroga, pasando a decidirse nos penaltis. Vero Boquete marcou o seu lanzamento, pero o fallo da madrileña Laura del Río deulle o título ao Flash. Con todo, Vero Boquete foi elixida mellor xogadora da liga.
Fútbol ruso e debut na Liga de Campións (2011-2012)
Tan só uns meses despois fichou polo Futbol'nyj Klub Ėnergija Voronež, o equipo máis laureado de Rusia, co que xogou a Liga de Campións Feminina da UEFA, a máxima competición por clubs de Europa. Debutou na competición o 29 de setembro de 2011, nos oitavos de final contra o Bristol Academy Women's Football Club, que rematou cun empate a 1-1. Marcou o seu primeiro gol no partido de volta, sendo este decisivo para gañar 4-2 e pasar aos oitavos de final. Na seguinte rolda, con todo, non tiveron opcións contra o Futbol'nyj Klub Rossijanka de Sofía Jakobsson e perderon a eliminatoria por un global de 3-7.
Tyresö e éxitos en Suecia (2012-2014)
En xaneiro de 2012 fichou polo Tyresö Fotbollsförening da Damallsvenskan de Suecia, onde compartiu vestiario coa cinco veces mellor xogadora mundial da FIFA Marta Vieira da Silva. O equipo logrou gañar a liga sueca, e Vero Boquete foi galardoada como a mellor centrocampista do campionato, unha posición que alternou coa de dianteira. A principios da tempada 2013, perdeu a Supercopa de Suecia nos penaltis contra o Kopparbergs Göteborg Fotboll Club, e logo acabou o ano como subcampión de liga. Na tempada seguinte o equipo chegou á final da Liga de Campións que perdeu 3-4 contra o entón vixente campión, o alemán VfL Wolfsburg. Vero Boquete anotou o segundo gol da final, converténdose así na primeira xogadora española en marcar nunha final.
Nova incursión nos Estados Unidos (2014)
miniatura|Co trofeo da [[Liga de Campioas Feminina da UEFA de 2015.]]De novo a disparidade de datas nos campionatos permitiulle fichar brevemente polo Portland Thorns Football Club ata que chegase a oportunidade de fichar por outro club europeo de primeiro nivel e porque quería resarcirse do campionato de liga estadounidense que perdera uns anos antes nos penaltis. A pesar das expectativas, o club terminou terceiro na tempada regular e foi eliminado nas semifinais do playoff polo FC Kansas City, que acabou sendo o campión. Vero Boquete marcou catro goles, deu seis asistencias, foi elixida tres veces "Mellor Xogadora da Xornada" e ao remate do campionato foi incluída no Once Ideal e elixida segunda mellor xogadora do ano, só superada pola escocesa Kim Little.
Campioa da Liga de Campións co FFC Frankfurt (2014-2015)
En agosto de 2014 aceptou unha oferta para unirse ao Frauen-Fußball-Club Frankfurt alemán, triplo campión da Liga de Campións. Despois dunha gran tempada, o equipo chegou á final do torneo onde se enfrontou ao Paris Saint-Germain, logrando a vitoria por 2-1, converténdose así Vero Boquete na primeira española en gañar o torneo. Ademais foi incluída no equipo ideal do torneo. Disputou 33 partidos co club alemán, marcando 15 goles, 6 deles na máxima competición europea. Outro novo fito que logrou durante a súa estadía en Frankfurt foi converterse na primeira xogadora española en asinar un acordo cun patrocinador deportivo, Adidas.
Bayern München e lesión (2015-2016)
En maio de 2015 fichou polo FC Bayern München. Coas bávaras proclamouse campioa da Bundesliga pero só xogou nove partidos debido a unha lesión que a mantivo parada a maior parte da tempada. Despois de falar coa directiva, acordaron a súa saída do club e aceptou unha oferta do Paris Saint-Germain, club contra o que gañara a Liga de Campións un ano antes.
Paris Saint-Germain e terceira final de Champions (2016-2018)
Asinou co equipo francés coa expectativa de lograr unha nova Liga de Campións, e estivo preto de logralo na súa primeira tempada. O club francés disputou a final o 1 de xuño de 2017 no Cardiff City Stadium contra as veciñas do Olympique Lyonnais, rematando cun empate a 0-0. O partido resolveuse na quenda de penaltis, onde Vero anotou o seu tiro, pero a vitoria foi para o Lyonnais por 7-6, logrando así o seu terceiro título e privando por segunda vez ao equipo parisiense do título. Na tempada seguinte, a mediados do campionato, decidiu deixar o club de mutuo acordo cos seus dirixentes por falta de minutos e aceptou unha oferta do Beijing Beikong Phoenix FC da Superliga da China. Co club francés marcou un total de 13 goles en 43 partidos. miniatura|Verónica Boquete co [[Bayern de Múnic (feminino)|Bayern de Múnic no 2016]]
Paso pola China e volta aos Estados Unidos (2018-2020)
Tras case un ano na capital da China, onde o equipo acabou sexto na liga, o 4 de xaneiro de 2019 fichou polo Utah Royals Football Club, da NWSL, volvendo así á máxima categoría do fútbol feminino dos Estados Unidos. ​​ O equipo quedou sexto a catro puntos dos playoffs e Vero Boquete foi incluída no «equipo do mes» da competición en maio. A tempada 2020 non chegou a comezar por mor da pandemia de coronavirus.
AC Milan (2020-2022)
En novembro de 2020 fichou polo AC Milan, a sección feminina do club milanés fundada un par de anos antes. Debutou o 15 de novembro na vitoria por 1-0 sobre a Roma, levando nas costas o número 87, ano do seu nacemento. Na súa primeira tempada acadou o subcampionato da Serie A por detrás da Juventus e a clasificación para a Liga de Campións da UEFA, e o club renovou o seu contrato por outro ano.
Fiorentina (2023-)
En xaneiro de 2022 deixou o Milan para fichar pola Fiorentina. Asinou contrato só ata o final da tempada, pero ao remate desta foi renovada tamén para a tempada 2022/23, na que acabou sendo a máxima goleadora do equipo con oito goles.
Selección española
Debutou coa selección sub-19 aos 16 anos, en marzo de 2004, nun partido fronte a Italia (2-2). Coa sub-19 gañou o Campionato Europeo Feminino sub-19 da UEFA no 2004. Disputou o mesmo ano a Copa do Mundo sub-19 en Tailandia, onde foi elixida pola FIFA como unha das mellores 18 xogadoras do torneo. Con 17 anos foi convocada por primeira vez por Ignacio Quereda para a selección absoluta. O 24 de outubro de 2012 clasificou a España para unha Eurocopa 16 anos despois, marcando un histórico gol fronte a Escocia na última xogada do partido de volta da repesca, culminando unha remontada despois de ter fallado un penalti dous minutos antes. Na Eurocopa, disputada en Suecia, a selección española chegou a cuartos de final, con dous goles de Vero Boquete.
-206
Outros
Historia ano a ano
Verónica Boquete
Selección española
Xogou 56 partidos coa selección absoluta, sendo a máxima goleadora da súa historia, con 38 goles. Disputou co equipo nacional a Copa do Mundo do Canadá en 2015, primeiro Mundial xogado por España, marcando un dos dous únicos goles do seu equipo no campionato.
Selección galega
miniatura|Vero Boquete coa [[Selección Española Feminina de Fútbol Sala|selección española en 2013]] En 2002, con 15 anos, foi convocada por primeira vez para a selección galega sub-25 adestrada por Manolo "Petaca", coa que disputou durante os seguintes anos o Campionato Nacional de Autonomías. En 2007 participou no rexurdimento da selección galega absoluta, que volveu xogar un partido 20 anos despois do último. Foi en Balaídos fronte á selección de Cataluña e acabou con derrota por 1-6. Ao ano seguinte xogou contra a selección das Illas Baleares en Pasarón, partido que acabou con vitoria por 7-1 e dous goles de Vero Boquete. O seu terceiro e último partido coa selección galega foi en 2016 no Estadio da Lomba fronte a Cataluña (0-5).
Recoñecementos
No ano 2011 foi elixida como a mellor xogadora da WPS, máxima categoría do fútbol estadounidense, e foi galardoada co premio Gallegos del Año. No 2012, mentres militaba no Tyresö, foi galardoada como a mellor centrocampista da liga sueca. En 2013 foi finalista no Premio UEFA á Mellor Xogadora en Europa, rematando quinta, posición que repetiu ao ano seguinte, mentres que en 2015 foi cuarta. En 2014 foi ademais finalista no FIFA Balón de Ouro, quedando en oitava posición na votación, e nos Estados Unidos foi elixida segunda mellor xogadora da liga, só por detrás da escocesa Kim Little. En 2015 foi nomeada a mellor futbolista do ano pola BBC xunto a outras catro futbolistas, premio que gañou finalmente a nixeriana Asisat Oshoala. Ese mesmo ano a Xunta de Galicia concedeulle a medalla Castelao e o goberno de España condecorouna coa medalla de bronce da Real Orde do Mérito Deportivo. No 2016 recibiu en Ames o premio á mellor futbolista galega da tempada 2014/15.
No 2018 o Concello de Santiago de Compostela cambiou o nome do Estadio Multiusos de San Lázaro, pasando este a chamarse "Estadio Municipal Verónica Boquete de San Lázaro".
En decembro de 2020 foi elixida no once ideal do ano na gala anual dos Premios The Best da FIFA.
Lista de prefixos telefónicos de España
Esta é unha lista dos prefixos telefónicos de España ordenados por comunidades autónomas e provincias.
Sala (longobardos)
miniatura|Piazza della Sala, no centro histórico de Pistoia. Durante o período longobardo, albergou a curtis domini regis, o palacio do Gastaldo. A sala era a estrutura organizativa da pequena propiedade creada durante as primeiras fases do reino longobardo en Italia. Ás salas (termo derivado da lingua longobarda) competíalles a recollida da tertia, ou sexa do tributo, xusto un terzo da colleita, que reclamaba a aristocracia longobarda dos campesiños itálicos sometidos, segundo un costume habitual nos reinos latino-xermánicos.
A toponomástica
Son bastantes as comunas ou fraccións que conservan no propio nome, en formas diversas, trazas da súa orixe na palabra sala :
Becín, Guitiriz
San Xiao de Becín é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Guitiriz, a uns 3,5 km aproximadamente do núcleo municipal. Segundo o IGE en 2020 tiña 127 habitantes (63 homes e 64 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2006 cando tiña 123 habitantes.
-205
Outros
Historia ano a ano
Real Filharmonía de Galicia
A Real Filharmonía de Galicia (RFG) é unha orquestra filharmónica con base en Santiago de Compostela. Creada pola Xunta de Galicia e o Concello de Santiago de Compostela, comezou a súa andaina en febreiro de 1996 cun concerto dirixido polo mestre Helmuth Rilling. Dende 2013 o seu director principal é o británico Paul Daniel, mentres que o compostelán Maximino Zumalave e a portuguesa Joana Carneiro ocupan os cargos de director asociado e principal director convidado respectivamente. Ten a súa sede no Auditorio de Galicia da capital galega, onde presenta a súa tempada de concertos.
Levou a cabo xiras e concertos por Alemaña, Austria, Francia, Brasil, Arxentina, Cuba e Portugal, así como algunhas das mellores salas e ciclos de concertos de España.
A Real Filharmonía de Galicia está estreitamente vinculada á Escola de Altos Estudos Musicais de Galicia dende a creación desta última, formando un único proxecto xestionado polo Consorcio de Santiago.
Historia
Antes da creación da Real Filharmonía de Galicia existía na capital galega a Xove Orquestra de Galicia, unha orquestra non profesional fundada en 1987 e dirixida por Joám Trillo cuxa andaina finalizou abruptamente en 1996 por motivos políticos para dar paso a unha orquestra totalmente profesional, a actual Filharmonía.
miniatura|200px|O [[director de orquestra|director alemán Helmuth Rilling foi o primeiro director titular da orquestra compostelá.]]
A Real Filharmonía de Galicia ofreceu o seu primeiro concerto o 29 de febreiro de 1996 da man do seu primeiro director titular, o alemán Helmuth Rilling, que traballou partindo do repertorio sinfónico clásico e barroco. Tralas súas actuacións en 1996 no Auditorio Nacional en Madrid, e en 1997 na Coruña, Valencia e León.
O 17 de xaneiro de 1998 a agrupación emprendeu a súa primeira xira Europea con concertos en Alemaña e Austria baixo a dirección do seu director titular Helmuth Rilling, sendo acompañada polo coro Gächinger Kantorei de Stuttgart. No primeiro dos concertos, que tive lugar na Liederhalle de Stuttgart, a RFG interpretou As Estacións de Joseph Haydn coas voces da soprano Ghristiane Oelze, o tenor James Tayior e o barítono Andreas Schmidt. No segundo programa da xira a RFG interpretou O Mesías de Georg Friedrich Händel na revisión realizada por Wolfgang Amadeus Mozart en 1789 nas cidades de Villingen-Schwenningen, novamente en Stuttgart, e finalmente na cidade austríaca de Salzburgo o 25 de xaneiro, converténdose na primeira orquestra do Estado español en actuar no Grosses Festspielhaus de Salzburgo durante a Semana Mozart.
A comezos de 1999 realizou a súa segunda xira internacional, na que interpretou o Elías de Mendelssohn no Auditorio Nacional de Madrid, como parte do ciclo Orquestas del Mundo de Ibermúsica, e no Festival Europeo da Música de Stuttgart. O alto nivel amosado pola orquestra, coro e solistas converteu á interpretación do oratorio do compositor alemán nun inesquecible e altamente louvado concerto.
A partir do ano 2001 a orquestra, xa baixo a dirección de Antoni Ros-Marbà, ofreceu concertos por diferentes cidades españolas como Sabadell, Bilbao, Madrid ou Barcelona, salientando na tempada 2001-2002 os das óperas Fidelio de Beethoven e Così fan tutte de Mozart, que se representaron con grande éxito en Santiago, Vigo, Barcelona e A Coruña. A RFG tamén foi convidada ao Concurso Internacional de Piano de Santander "Paloma O’Shea" en 2002, 2008, 2012. Dende xaneiro de 2013 o británico Paul Daniel é o director titular.
Nunha enquisa realizada no 2005 entre directores de orquestra, solistas, críticos e músicos elixiu á Real Filharmonía de Galicia como a cuarta mellor orquestra do Estado español, unicamente por detrás da Orquesta Sinfónica de Tenerife, a Orquestra Sinfónica de Galicia e a Orquesta Ciudad de Granada.
O 31 de xaneiro de 2014 faleceu Palmira Martínez, violonchelista da orquestra dende a súa fundación.
A Real Filharmonía de Galicia presentou dous traballos discográficos inéditos adicados a Manuel de Falla e Frederic Mompou, editados polos selos Claves e Warner respectivamente. O seu último disco, editado en 2013, leva por título “Variaciones”, no que a orquestra e a soprano María Bayo renden homenaxe a Antón García Abril.
A Real Filharmonía de Galicia está xestionada administrativamente polo Consorcio de Santiago e forma parte da Asociación Española de Orquestras Sinfónicas (AEOS).
Proxectos
A Real Filharmonía de Galicia ten un protagonismo central nos "Concertos Didácticos para Xoves" que ofrece o Auditorio a colexios e institutos galegos. Tamén potenciou a súa actividade en Compostela en colaboración coa Universidade de Santiago de Compostela co ciclo de cámara Música na Compañía e no proxecto son[UT]opías, no que participou por primeira vez en 2014. Dende 2008 inicia diferentes actividades coordinadas co Conservatorio Profesional de Música de Santiago. Además, a orquestra intervén, cada mes de agosto, no ciclo de música española co que o Auditorio de Galicia se suma á celebración de Música en Compostela, o curso internacional de música máis antigo do Estado español.
O traballo e obxectivos da Real Filharmonía de Galicia vense reforzados coa Escola de Altos Estudos Musicais (EAEM), un proxecto pedagóxico de formación de músicos de alto nivel estreitamente vinculado á Real Filharmonía de Galicia (sendo algúns membros da orquestra os seus profesores). En 2011 a EAEM pasou a estar xestionada polo Consorcio da cidade de Santiago, quedando deste xeito unidas baixo unha mesma xestión e dirección a orquestra e a escola.
Directores
miniatura|200px|O [[director de orquestra|director catalán Antoni Ros-Marbá foi o que máis tempo estivo á fronte da orquestra compostelá.]] O primeiro director da Real Filharmonía foi o alemán Helmuth Rilling, que estivo á fronte da agrupación dende a súa creación ata o ano 2000, cando chegou á orquestra compostelá o catalán Antoni Ros-Marbá logo do seu nomeamento o 3 de xullo dese mesmo ano. Ros-Marbá foi nomeado inicialmente ata o ano 2003, aínda que finalmente a súa vinculación coa orquestra santiaguesa ampliouse ata o final do ano 2012, sendo substituído o 1 de xaneiro de 2013 como director principal polo inglés Paul Daniel, quen colaboraba coa orquestra dende 2007 como principal director convidado.
O director compostelán Maximino Zumalave é o director asociado da Real Filharmonía de Galicia, da cal foi un dos seus fundadores, ocupando o posto dende a fundación da orquestra.
Así mesmo a Real Filharmonía de Galicia conta cun principal director convidado. En 2020 a portuguesa Joana Carneiro foi nomeada como principal directora convidada da orquestra compostelá en substitución de Jonathan Webb, que ocupara o cargo dende a tempoda 2016-17, quen á súa vez substituíra a Christoph König.
Solistas e directores convidados
Como solistas, actuaron coa Real Filharmonía de Galicia, entroutros, os violinistas Frank Peter Zimmermann e Ulrike-Anima Mahté, o violonchelista M. Rostropovich, a mezzosoprano Teresa Berganza, os pianistas Alicia de Larrocha, Tzimon Barto, Nikolaus Lahusen, Jeffrey Kahane, Rudolf Buchbinder, Robert Levin, Joaquín Achúcarro, Katia e Marielle Labèque, Evgeni Koroliov e György Sebök, e o frautista Jean-Claude Gérard.
Ademais dos mestres Rilling, Ros-Marbá e Paul Daniel, así como do seu director asociado, o compostelán Maximino Zumalave, foron directores convidados: García Navarro, Odón Alonso, Enrique García Asensio, Edmon Colomer, Pedro Alcalde, e outros como Neville Marriner, David Shallon, Jeffrey Kahane, Gilbert Varga, Leopold Hager, Kryzstof Penderecki, Christoph Poppen, Jan Latham-Koenig, Antonio Florio e Peter Maxwell Davies.
Discografía
En 2021 a Real Filharmonía de Galicia grabara un total de 23 discos. O primeiro disco da orquestra galega data de 1997, cando realizou un disco homenaxe a Rosalía De Castro xunto co cantante berciano Amancio Prada baixo a dirección de Maximino Zumalave.
En marzo de 1998, a Real Filharmonía de Galicia comezou a gravar con Rilling o seu segundo traballo discográfico ao rexistrar as sinfonías completas de Franz Schubert para a compañía discográfica Hänssler Classic. Este proxecto culminou coa saída ó mercado dos dous primeiros CDs coas Sinfonías nº 1, 2, 3 e 4.
Vincent Otti
Vincent Otti, nado contra 1946 en Atiak (Gulu) e finado probablemente o 3 de novembro de 2007, foi un militar ugandés, membro da guerrilla do Exército de Resistencia do Señor.
Real Filharmonía de Galicia
Discografía
En 2002 gravou para EMI Classics varias obras do mestre Joaquín Rodrido coincidindo co centenario do seu nacemento, realizando a orquestra compostelá as primeiras gravacións de Preludio para un poema a la Alhambra, así como da súa obra vocal, xunto con salientables personalidades da lírica española, o Orfeón Terra a Nosa e o Generalitat de Valencia.
Vincent Otti
Como guerrilleiro
Vincent Otti quedou orfo de pai e nai cando era novo. Traballou nunha tenda e con 41 anos, en 1987, ingresa no Exército de Resistencia do Señor, un movemento guerrilleiro ugandés con aspectos relixiosos. O ERS fora fundado precisamente ese ano, e Otti chega a ser tenente xeneral e vicepresidente do ERS, con Joseph Kony como presidente. Durante as conversas de paz de Juba, en 2006, Otti é o voceiro do ERS.
É difícil saber en qué accións do ERS tomou Otti parte e en cales non. Entre os feitos atribuídos está o ataque, en 1994, da súa propia aldea de Atiak, onde falecen 200 persoas, ou o masacre de Balonyo, de febreiro de 2004, onde uns 300 aldeáns foron asasinados.
Proceso internacional
O 8 de xullo de 2005 o Tribunal Penal Internacional entende que hai bases abondas como para acusar a Otti de crimes de guerra e de crimes contra a humanidade, a canda outros catro líderes do ERS: Joseph Kony, Raska Lukwiya, Okot Odhiambo e Dominic Ongwen. Nesa orde de arresto atribuíanselle os delitos de asasinato, pillaxe, indución á violación, alistamento de nenos, ataque contra a poboación civil, crueldade con civís, escravitude sexual e actos inhumanos.
Malia esta orde de arresto internacional, Otti nunca foi detido e participou en diversas conversas de paz.
Morte
En outubro de 2007, o exército de Uganda informa de que Otti foi asasinado logo dun desacordo con Kony a propósito do proceso de paz, no campamento base de Garamba. Porén, un deputado ugandés sinalou que falara por teléfono con el contra o 19 de outubro e finalmente o ERS, a través dun voceiro, afirmou que Otti non estaba morto, pero que tiña o cólera.
O 7 de novembro o propio Kony díxolle ao presidente do distrito de Gulu que Otti fora detido por conspirar contra el e contra o ERS, pero que estaba vivo e en situación de illamento ata que o ERS decidira qué facer. Pero ese mesmo día o presidente do Sudán do Sur, Salva Kiir Mayardit afirmou que a situación de Otti non era clara, e enviou un grupo de investigación á fronteira congolesa.
O xornal ugandés New Vision informou o 22 de novembro que, segundo uns desertores do ERS, Otti fora fusilado a canda outros guerrilleiros o 2 de outubro por apoiar o proceso de paz. Estes datos foron confirmados a finais de decembro por unha nota diplomática, onde sinalaba que Otti fora arrestado e fusilado no campamento base de Kony. O falecemento de Otti foi confirmado en xaneiro de 2008 polo vicepresidente do Sudán do Sur, Riak Marchar, pero situou como data o 3 de novembro. Porén, non aclarou as causas da morte.
Universidade da República
miniatura|O logo da universidade. A Universidade da República (en castelán Universidad de la República - UdelaR) é a única institución de ensino superior pública do Uruguai. Sendo a máis grande e tamén a máis importante do país, a universidade conta con máis de 80 mil estudantes (81.774 estudantes no 2007) e comprende 14 facultades, entre outros institutos e escolas universitarias. A institución foi fundada no 18 de xullo de 1849, na cidade de Montevideo.
Nicholas Smisko
Nicholas Smisko, nado o 23 de febreiro de 1936 en Perth Amboy (Nova Jersey) e finado o 13 de marzo de 2011, foi un bispo ortodoxo dos Estados Unidos. Foi o terceiro bispo da diocese ortodoxa rutena de América, baixo xurisdición da Igrexa Ortodoxa de Constantinopla.
Traxectoria
En 1982 foi nomeado bispo titular de Amissos e bispo auxiliar da Igrexa Ortodoxa Ucraína en América polo Sínodo da Igrexa Ortodoxa de Constantinopla. Recibiu a consagración episcopal o 13 de marzo de 1983 de mans do arcebispo Iakovos Koukouzis da arquidiocese ortodoxa grega de América do Norte e do Sur.
Logo da morte de John R. Martin en setembro de 1984, Nicholas Smisko foi elixido como o seu sucesor o 25 de novembro de 1984, e entronizado en abril de 1985. En 1997 foi elevado ao rango de metropolita polo Patriarcado Ecuménico.
Finou o 13 de marzo de 2011 de cancro.
Twotino
Os twotinos son obxectos do cinto de Kuiper que están en resonancia orbital 1:2 con Neptuno, é dicir, que efectúan unha órbita arredor do Sol mentres Neptuno realiza dúas. O seu nome é un acrónimo derivado das palabras inglesas "two" e "plutino". Ata a data descubréronse preto dunha ducia destes obxectos.
Algúns twotinos destacables son: