cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Posthumanidade
O Deus posthumano
Unha variación do tema posthumano é a noción dun "Deus posthumano": a idea de que os posthumanos, xa non confinados aos parámetros da natureza humana, poderían adquirir tal poder físico e mental como para semellar seres divinos segundo os actuais patróns humanos. Esta noción non se debería interpretar como relacionada coa idea representada nalgunhas obras de ficción científica de que unha especie suficientemente avanzada pode "ascender" a un plano de existencia superior. Máis ben significa soamente que algúns seres posthumanos poden chegar a un grao tal de sofisticación intelectiva e tecnolóxica que o seu comportamento non sería comprensíbel aos humanos actuais, simplemente por causa da súa intelixencia e imaxinación limitadas.
20 de setembro
O 20 de setembro é o 263º día do ano do calendario gregoriano e o 264º nos anos bisestos. Quedan 102 días para finalizar o ano.
Diego de Salinas
Diego Esteban Gómez de Salinas y Rodríguez de Villarroel, nado en Madrid o 3 de agosto de 1649 e finado na mesma cidade o 27 de novembro de 1720, foi o último gobernador español de Xibraltar. Ocupaba o cargo cando a Rocha de Xibraltar foi tomada por unha frota anglo-holandesa, en agosto de 1704.
Traxectoria
Salinas y Rodríguez era fillo de Pedro Gómez de Salinas e Agustina Rodríguez de Villarroel, aristócratas da pequena nobreza (de Burgos, polo pai e Valladolid, polo lado da súa nai). Empezou como paxe no exército do condestável de Castela, Iñigo Fernández de Velasco. Fixo unha carreira rápida, sendo ascendido a alférez de cabalería e chegando ao posto de capitán de infantería antes dos 20 anos. Participou en batallas nos Países Baixos, e foi promovido ao posto de capitán de cabalería en 1670. Salinas loitou na Guerra Franco-Holandesa, e permaneceu nos Países Baixos ata 1673, cando volveu a España e foi engadido ao exército de Cataluña. En 1675, el foi ferido en combate na defensa de Puigcerdà, que estaba sendo atacada polos franceses. En decembro de 1677, volveu a Murcia.
En 1685, Salinas y Rodríguez actuou como mariscal da infantería española en Pamplona, e pediu admisión na Orde de Santiago. Esta petición foi concedida despois dunha investigación minuciosa dos seus antepasados​​. En Pamplona, participou de batallas da Guerra dos Nove Anos contra os franceses nos montes Alduide, onde conseguiu expulsar os invasores.
En xuño de 1697, agora coa patente de xeneral de batalla, trasladouse a Barcelona, ​​nun intento de deter o avance das tropas francesas do duque de Vendôme. Con todo, o 7 de xullo, a cidade rendeuse, e en 15 de agosto as tropas de Salinas abandonaran o local. Co fin das hostilidades, Salinas foi nomeado "Sarxento Xeral de Batalla" e recibiu o mando de Xirona, onde entrou como gobernador interino en 1698, tras a saída dos franceses. Alí quedaría polo menos ata 1700, cando foi designado para facerse cargo do goberno de Xibraltar.
Captura de Xibraltar
Salinas y Rodríguez foi nomeado Gobernador de Xibraltar por Filipe V en decembro de 1701. Chegou á praza a principios de 1702. Co inicio das hostilidades na Guerra de Sucesión Española e a ameaza da frota anglo-holandesa, Salinas y Rodríguez pediu reforzos que nunca foron enviados. O 1 de agosto de 1704, tropas británicas baixo o mando do príncipe Jorge de Hesse-Darmstadt (que foi vicerrei de Cataluña) desembarcaron no norte do istmo da baía de Alxeciras e despois de preparar un plan de ataque en tres frontes enviaron unha mensaxe pedíndolle que se rendese. Salinas non aceptou, e a cidade comezou a ser bombardeada o 3 de agosto polos barcos inimigos. Recoñecendo a gravidade da situación e a imposibilidade de seguir resistindo, Salinas y Rodríguez capitulou na mañá do 4 de agosto.
20 de setembro
Nacementos
miniatura|100px| James Dewar miniatura|100px| Sophia Loren
Diego de Salinas
Captura de Xibraltar
A toma da cidade foi facilitada ao parecer pola falta dunha gornición capaz de facer fronte aos invasores, e non por falta de municións e pezas de artillaría en bo estado. Non obstante, a rendición dun veterano experimentado como Salinas y Rodríguez tamén puido ser influenciada polo medo da poboación local que as tropas inimigas poderían interceptar ás súas mulleres e nenos que fuxían cara a Punta Europa.
Despois de Xibraltar
Algúns dos seus contemporáneos, non obstante, criticaron o gobernador, recordando o episodio da capitulación de Barcelona en 1697. Non obstante, Filipe V non parece ter tomado en conta esas opinións, como Salinas y Rodríguez foi nomeado Gobernador de Villaescusa de Haro, en Cuenca, en 1706, onde permaneceu nunha especie de exilio voluntario ata preto da súa morte, cando regresou a Madrid. Morreu na súa cidade natal o 27 de novembro de 1720, deixando todos os seus bens á súa irmá, Francisca.
20 de setembro
Mortes
miniatura|100px| Jean Sibelius.
Outros
Os 366 días do ano
Zheng He
Zheng He (chinés tradicional: 鄭和, chinés simplificado: 郑和, Hanyu Pinyin: Zhèng Hé, Wade-Giles: Cheng Ho) tamén coñecido coma Ma Sambao, nado en 1371 e finado en 1435, foi un famoso militar, diplomático, mariñeiro, explorador chinés que realizou unhas viaxes colectivamente chamadas O eunuco Sanbao ao océano occidental (三保太監下西洋) ou Zheng He ao océano occidental, de 1405 a 1433.
Durante as súas expedicións, que todas comezaron en Nanjing, Zheng He explorou o Sueste asiático, Indonesia, Ceilán, a India, o golfo Pérsico, a península arábiga, o leste de África até a canle de Mozambique e América.
O número das súas viaxes varía dependendo do método de división, pero xeralmente considérase que navegou e explorou sete veces "o océano occidental". As súas escuadras resultan impresionantes se se comparan coas súas contemporáneas europeas: ao redor de 30.000 homes e un número variable de naves, entre cincuenta e trescentas.
As súas viaxes produciron un importante intercambio diplomático, comercial e cultural co estranxeiro. A pesar de contribuír a demostrar a capacidade organizativa e poder tecnolóxico chineses, non produciron anexións territoriais debido á falta de tradición de colonialismo e imperialismo na China.
Trala súa morte, os confucionistas impuxeron de novo a súa visión do mundo, polo que nos séculos seguintes impulsouse o isolacionismo. No entanto Zheng He deixou unha profunda pegada na sociedade chinesa e, en xeral, en todo o sueste asiático.
Bambi's Dilemma
Bambi's Dilemma é o sexto álbum de estudio da banda xaponesa de noise rock Melt-Banana, publicado o 24 de abril de 2007 a través do selo A-Zap. O título do disco vén dun incidente que ocorreu cando a vocalista, Yasuko Onuki, conducía a furgoneta de xira da banda nos Estados Unidos e atropellou un cervo, parándose a pensar sobre o personaxe de Bambi.
Zheng He
Traxectoria
Zheng He navegou até Malaca no século XV e trouxo consigo unha princesa da China, a Princesa Hang Li Po. Ela tería que desposar o rei de Malaca. A princesa foi cos seus 1.500 servintes, os cales se asentaron eventualmente en Bukit Cina en Malaca. Os descendentes desta xente son coñecidos na actualidade como Baba (o título masculino) e Nyonya (o título feminino).
Viaxes
miniatura|400px|Mapa das rutas das súas viaxes ao Océano occidental. O "Océano Occidental" refírese aos lugares en Asia e África que Zheng He explorou, incluíndo:
O número das súas viaxes varía dependendo do método de división, pero explorou como mínimo sete veces cara ao "océano occidental" coa súa frota. A súa escuadra consistía nuns 30 000 homes e setenta naves. Levou a China moitos trofeos e embaixadores de máis de trinta reinos, incluíndo Alagonakkara de Ceilán, quen foi a China a se desculpar co emperador. A revista Life situou a Zheng He no posto 14 das persoas máis importantes do último milenio.
Primeira viaxe
A súa primeira expedición levantou áncora no outono do ano 1405 con aproximadamente 317 barcos. Recalaron en Fujian, na desembocadura do río Min, onde realizaron reparacións e partiron cara Champa (actual Vietnam) e, posteriormente, Palenbang (Sumatra). Tamén visitaron Xava e Ceilán, onde segundo as crónicas chinesas non recibiron boa acollida. Finalmente chegaron ao seu destino, Calicut, cidade estado da India coñecida como a Cidade das especias.
Tras intercambiar mercadorías, a frota iniciou o regreso a China en abril de 1407. No estreito de Malaca enfrontouse ao pirata Chen Zuyi e capturouno. Xa de novo no Mar da China a frota viuse no medio dun tifón. A tripulación, espantada, solicitou axuda á deusa Tianfei. Apareceu unha "lanterna máxica" no mastro (probablemente un Lume de San Telmo) e, pouco despois, o mar acougou. Para Zheng He o fenómeno foi un milagre da deusa. Pouco despois chegaron a China.
Segunda viaxe
Ao pouco do regreso da primeira viaxe o emperador Yongle ordenou que se organizase outra nova expedición, co fin de devolver aos seus respectivos lugares de orixe os diplomáticos estranxeiros que chegaran a China na anterior expedición. Nesta viaxe non se sabe con seguridade se participou Zheng He ou se permaneceu supervisando a reparación do templo de Tianfei en Meizhou. No caso da súa ausencia a expedición debeu ser comandada polos eunucos Wang Jinghong e Hou Xian.
Terceira viaxe
miniatura|300px|A [[Torre de Porcelana de Nankín, cuxa construción comezou trala terceira viaxe de Zheng He cos beneficios do comercio.]]
A terceira viaxe comezou en 1409 con 48 barcos. Os principais oficiais da Frota (ademais de Zheng He) foron Wang Jinghong e Hou Xian. A bordo viaxa o cronista Fei Xin (que tamén o fixo na quinta e a sétima viaxe.
Fixeron unha breve parada en Taiping e logo seguiron até Champa (actual Vietnam) e Temasek (actual Singapur).
Posteriormente chegaron a Malaca. Os chineses, que desexaban manter un equilibrio de poder entre Malaca, Siam e Xava que garantise a estabilidade na rexión, entregaron un novo selo ao rei Parameswara de Malaka, que simbolizaba o recoñecemento chinés da súa soberanía (o anterior fora roubado por siameses).
Proseguiron até Semudera (Sumatra) e chegaron despois até Sri Lanka. A Frota levaba unha lápida conmemorativa de Buda, Alá e unha deidade hindú, que querían erixir na illa como mostra de respecto aos costumes locais. Ademais, ofreceron cuantiosos donativos ás tres relixións (en partes iguais).
A illa estaba dividida en catro faccións: ao norte os támiles hindús, un usurpador musulmán e o lexítimo gobernante cingalés de Kotte, Vijaya Bahu VI. Nesa época convulsa os cingaleses desconfiaban dos estranxeiros e un dos seus líderes locais, Nissanka Alagakkonara (ou Alakeswara), ao atoparse cos enviados chineses rexeitou aceptar a soberanía chinesa na illa e erixir a lápida conmemorativa. Alakeswara, que anhelaba ademais facerse co trono de Vijaya Bahu VI, loitou contra eles e, tras unha breve escaramuza, obrigounos a volver aos seus barcos.
A Frota proseguiu a súa viaxe até Quilon, Cochin e Calicut. Ao volver decidiron vingar o agravio cometido polos cingaleses. O que sucedeu a continuación é obxecto de discusión:
Con todo ambas fontes concordan en que o sagrado dente de Buda que se conservaba en Sri Lanka foi levado a China. As fontes chinesas non explican como nin por que chegou alí. Os cingaleses indican que os chineses desexaban facerse coa reliquia, pero iso non concorda co respecto que mostraran os chineses coas relixións da illa. É posible que fose o rei Vijaya Bahu VI quen levase voluntariamente o dente até China para convencer ao emperador de que era o lexítimo soberano ou para impedir que caese en mans de Alakeswara. En todo caso, cando o rei volveu á illa, o dente retornou con el.
Como clara constancia da viaxe consérvase a lápida chinesa, erixida finalmente preto da cidade de Galle.
En 1412, co diñeiro obtido do comercio, iniciouse a construción da Torre de porcelana en Nankín, de case 80 metros de alto. Ademais da torre en si, os xardíns que a rodeaban contaban con plantas e animais obtidos grazas ás expedicións de Zheng He. A torre foi destruída durante a rebelión Taiping en 1856.
Cuarta viaxe
miniatura|Xirafa con asistente (1414), de Shen Du. Até ese momento as Frotas cumpriran os seus obxectivos de mellorar as relacións comerciais co sueste asiático. A partir deste momento Yongle ordena a exploración de Arabia e África, lugares que, aínda que non eran descoñecidos para os chineses, non foran nunca explorados sistematicamente. Para moitos, é o carácter megalomaníaco de Yongle o que promove este novo e ambicioso obxectivo.
A Frota mantivo o seu rumbo habitual até a India, recalando en Champa, Xava, Sumatra, Malaisia, Maldivas, Sri Lanka e a India. Parte da Frota, comandada polo eunuco Yang Min, separouse da principal e dirixiuse cara ao reino de Bengala.
Na cidade de Semudera (chamada polos chineses Liuqiu) ,en Sumatra, o caos interno provocou a intervención de Zheng He. O rei do momento debía afrontar un aspirante. O emperador Yongle decidiu que o mellor era deixar no trono ao rei e envioulle a el os agasallos; iso enfadou ao aspirante Sekander, que atacou a Zheng He. Nesta ocasión o mariño chinés tiña unha boa escusa para combater e capturou a Sekander, que foi enviado a China.
Desde as Maldivas, a frota principal de Zheng He partiu cara a Ormuz, cidade que impresionou aos chineses polas súas riquezas. Alí atopou embaixadores de África, aos que convenceu para que se unisen á súa frota e presentasen os seus respectos a Yongle.
Mentres tanto a frota secundaria de Yang Min volvera a China en 1414 levando como convidado o rei de Bengala, Saifu'd-Din. O rei levou consigo un curioso presente ao emperador chinés. Tratábase dunha xirafa, que os chineses creron que se trataba dun qilin, animal mitolóxico que aparecía só cando existía un bo goberno, por outra banda, foi un qilin o ser que anunciou a unha muller virxe que tería un fillo, o cal segundo a mitoloxía chinesa corresponde a Confucio, polo que o emperador ao ver este animal considerou que definitivamente o ceo e os deuses favorecían o seu reinado. Na corte, moitos, incluído Yang Min, felicitaron a Yongle por ese bo agoiro pero este, aínda que compracido, rexeitou as felicitacións e manifestou que o mérito era do anterior emperador. Ademais do qilin apareceron outros animais fabulosos como cabalos celestiais (cebras) e cervos celestiais (antílopes).
No verán de 1415 Zheng He volveu a China coa frota principal. O rebelde Sekander foi presentado ao emperador, que ordenou a súa execución. Os embaixadores de Malindi tamén trouxeron unha xirafa, o que produciu unha nova solicitude do Ministro de Ritos para facer un acto cerimonial de felicitación pola aparición dun novo qilin, pero Yongle tampouco aceptou esta vez.
Quinta viaxe
Yongle ordenou a Zheng He preparar unha nova viaxe. Os obxectivos da mesmo serían devolver os embaixadores aos seus países de orixe e proseguir até África para establecer relacións comerciais. Ademais, levaba un selo de recoñecemento para o rei de Cochin e así manter un equilibrio de poder coa outra cidade india da costa malabar, Calicut.
A Frota detívose en Quanzhou para cargar porcelana e, despois, en 1417 comezou a súa viaxe. Repetiuse aproximadamente a mesma ruta: Champa; Xava; Palembang, Semudera e Atjeh en Sumatra; Pahang e Malaca en Malaisia; Maldivas; Sri Lanka; Cochin e Calicut na India. Volveron a Ormuz e despois visitaron por primeira vez Adén, cuxo reino abarcaba o sur da Península Arábiga até A Meca. A Frota foi ben recibida polo sultán de Adén, que posiblemente viu aos chineses como uns desexables aliados fronte ao expansionismo dos mamelucos de Exipto.
Tras partir de Adén, a Frota encamiñouse ao sur, visitando por primeira vez as costas africanas. Devolveu aos embaixadores de Mogadiscio, Brawa (en Somalia) e Malindi. Nesas costas habita unha poboación falante de suahili, produto da mestura de mercadores coa poboación autóctona. Estes mercadores eran africanos, árabes, persas e indios pero os nativos, desconfiados porque sufrían frecuentes incursións, non recibiron de bo grado a Zheng He e a súa frota. De feito Fei Xin cualificounos de "revoltosos".
Na cidade de La-sa (Somalia) produciuse un dos momentos máis controvertidos das viaxes de Zheng He. Segundo o novelista Luo Maodeng, Zheng He ordenou atacar a cidade con armas de fogo ata que obtivo a súa rendición. Con todo esta afirmación non goza de credibilidade para a maior parte dos historiadores pois, aínda que a obra de Maodeng baséase nos escritos dun oficial de Zheng He (Gong Zhen) cabe lembrar que se trata dunha novela, apártase da política de Zheng He e, ademais, as cidades-estado africanas daquela época carecían de defensas.
A Frota volveu a China o 15 de xullo de 1419. Os embaixadores estranxeiros causaron sensación na corte pola súa estrañeza. Ademais, levaron un novo qilin.
Sexta viaxe
A orixe da sexta viaxe é a orde de Yongle de devolver aos embaixadores aos seus países de orixe na primavera de 1421, aínda que se comenta que esa viaxe estivo impulsada en gran medida pola exploración e curiosidade en maior medida que outras viaxes anteriores. Hai que ter en conta que, aínda que a China mantivera relacións comerciais con África anteriormente, seguía sendo para eles unha terra nova. A Frota dividiuse en Semudera. Zhou Man conduciu a frota principal a Adén e África, mentres que Zheng He volveu a China, onde se atopaba xa en novembro dese mesmo ano. O motivo do rápido regreso de Zheng He puido ser a asistencia á inauguración da Cidade Prohibida de Beijing (Pequín), que xa era capital oficial desde 1420. A frota principal non regresou até un ano despois.
Suspensión temporal das viaxes
miniatura|Molde de madeira de [[imprenta chinesa do século XVII que se supón representa os barcos de Zheng He.]]
O 7 de setembro de 1424 faleceu o emperador Yongle e ascendeu ao trono o seu primoxénito, Gaozhi, que adoptou o nome de Hongxi. Gobernou de 1424 a 1425 e decidiu reprimir a influencia dos eunucos na corte e restaurar a dos confucianistas. O seu curto reinado caracterizouse polo desexo de diminuír a presión fiscal sobre a poboación. O seu primeiro decreto, emitido o mesmo día da súa coroación, deixou clara a súa actitude contraria á continuación das viaxes:
Sétima viaxe
Hongxi morreu apenas nove meses despois de subir ao trono e cedeu o trono ao seu fillo máis vello Zhu Zhanji, que adoptou o nome de Xuande. O estilo de goberno do novo emperador combinou o do seu pai e o do seu avó. Aínda que mantivo os conselleiros confucionistas, repuxo no seu cargo a moitos eunucos. Do mesmo xeito que o seu pai, tentou manter os impostos baixos e evitou as aventuras militaristas, pero tamén desexou manter intensas relacións diplomáticas e comerciais.
Hongxi estaba preocupado porque o comercio tributario baixara dende a sexta viaxe e a perda de influencia no exterior. Así o 29 de xuño de 1430, ao pouco tempo da morte de Xia Yuanji, un dos máis firmes detractores das viaxes, ordenou iniciar os preparativos dunha nova expedición.
Os preparativos levaron máis tempo que en anteriores ocasións debido ao parón de seis anos. Tratouse da maior de todas as expedicións, con máis de 300 barcos.
O obxectivo principal da expedición era restaurar a tranquilidade nos mares. Os nomes dos barcos son unha boa mostra diso: Pura Harmonía, Tranquilidade Duradeira ou Amable Descanso.
Antes de partir Zheng He erixiu dúas táboas (unha na desembocadura do Yangtsé e a outra na desembocadura do Min) nas que se relataban os logros das súas viaxes.
De alí dividíronse en dous grupos. Hong Bao levou unha frota a África, chegando tan cara ao sur como Kenya e Mozambique. Dous barcos tentaron descargar mercadorías en Adén, pero foron mal recibidos por tensións políticas locais. Dirixíronse entón a Jidda e Dhurfar, dende onde Ma Huan asegura que foron á Meca e Medina aínda que, dado que as súas descricións conteñen diversos erros, dubídase de que realmente estivese alí. Unha vez feito isto reuníronse co resto da Frota en Calcuta e emprenderon o regreso a China.
Parece ser que Zheng He non visitou Arabia xa que iso, como musulmán, sería escrito nas crónicas. No seu lugar é probable que motivos de saúde fixesen que quedase en Calcuta e que Ma Huan o acompañara. Si que parece claro que morreu na viaxe de regreso a China e o seu corpo lanzado ao mar, xa que iso é o que asegura a súa familia e, ademais, nesas datas celebrouse un funeral de corpo ausente en Semarang. Con todo, os seus zapatos e unha guedella dos seus cabelos foron levados a Nankín para ser enterrados nunha cova budista. En Nankín (outeiro de Niushou) erixiuse unha lápida funeraria musulmá, pero non se atopou nela ningún resto humano ou obxecto. A tumba foi restaurada en 1985.
Ecos culturais
Unha recente teoría controversial levada a cabo por Gavin Menzies suxire que Zheng He circunnavegou o globo e descubriu América no século XV, anteriormente a Fernão de Magalhães e Cristovo Colón. Esta hipótese de 1421 encontrou pouco apoio entre historiadores.
Descendentes
Coma eunuco castrado antes da puberdade Zheng He non tivo descendencia biolóxica, porén adoptou a Zheng Haozhao, un dos seus sobriños. A pesar de que non puido herdar os títulos do seu pai adoptivo si que o puido facer coas propiedades e bens materiais.
Os Fornos, Fanoi, Abadín
Os Fornos é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres).
Ledesma, Boqueixón
San Salvador de Ledesma é unha parroquia do concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 282 habitantes (132 homes e 150 mulleres), distribuídos en oito entidades de poboación.
Polícia Internacional e de Defensa do Estado
A Polícia Internacional e de Defensa do Estado (PIDE) foi unha policía existente en Portugal entre 1945 e 1969. A pesar de ser hoxe en día, sobre todo coñecida como policía política, as funcións da PIDE eran bastante abranguentes, sendo especialmente importantes as súas funcións nos sectores dos servizos de estranxeiros, fronteiras e seguridade do Estado.
Funcións
A PIDE foi creada polo Decreto-Lei nº 35 046 do 22 de outubro de 1945 - en substitución da Policía de Vixilancia e Defensa do Estado - sendo considerada como un organismo autónomo da Policía xudicial e presentada como seguindo o modelo da Scotland Yard, pero foi de feito o prolongamento da PVDE, creada coa consultoría os fascistas italianos e da Gestapo alemá e continuaría, so o nome de Direção-Geral de Segurança (DGS), despois de 1969 e ata a Revolución do 25 de abril. Neste día, os axentes da DGS foron os únicos que reaccionaron abrindo fogo e provocando vítimas mortais entre os civís. A PIDE desempeñou funcións administrativas como funcións de represión e de prevención criminal. thumb|Pasaporte, fronteira de Barca d'Alva, 1968 No ámbito das súas funcións administrativas, competíalle encargarse dos servizos de emigración e pasaportes, dos servizos de paso de fronteiras e dos servizos de permanencia e tránsito de estranxeiros en Portugal.
No ámbito das funcións de represión e de prevención criminal, competencia á PIDE a instrución preparatoria dos procesos a respecto dos crimes de estranxeiros relacionados coa súa entrada ou co seu réxime legal de permanencia en territorio nacional, ás infraccións relativas ó réxime do paso de fronteiras, ós crimes de emigración clandestina e captación ilícita de emigrantes e ós crimes contra a seguridade exterior e interior do Estado.
Organización
Cando se creou en 1945, a PIDE constituía un organismo do Ministerio do Interior estando o seu director subordinado directamente ó ministro. A estrutura incluía: Despois da reorganización en 1954, a PIDE pasou a estar en dobre dependencia do ministro do Interior e do ministro de Ultramar. Cada un dos ministros tutelaba a actividade da PIDE, respectivamente na Metrópole e no Ultramar. A orde pasou a ser a seguinte:
Director
Actividades
No contexto das súas funcións no sector da seguridade do Estado, destacou a importancia da PIDE na neutralización da oposición ó Estado Novo.
A PIDE utilizaba a tortura para obter informacións e foi responsable dalgúns crimes sanguentos, coma o asasinato do militante do Partido Comunista Portugués (PCP) José Dias Coelho e do Xeneral Humberto Delgado. Este último foi atraído a unha emboscada, posible grazas á introdución de informadores nas organizacións que o xeneral lideraba ou na rede máis íntima de relacións persoais, pasando mesmo as fronteiras nacionais (o crime foi cometido en territorio español pois os informadores atopábanse instalados no Brasil, en Francia e en Italia).
Durante a Guerra de Ultramar, a PIDE, ata aí virtualmente ausente dos territorios africanos, asumiu nos tres teatros de operación a función de servizo de informacións e - constituíndo, encadrando e dirixindo milicias propias, os Flechas, compostas por africanos, por veces desertores das guerrillas - colaborou coas forzas militares no terreo.
Batman: O regreso de Joker
Batman: O regreso de Jocker (en Batman Beyond: Return of the Joker ou tamén Batman of the Future: Return of the Joker) é un filme de animación de 2000 dirixido por Curt Geda. Está protagonizado polo personaxe de banda deseñada Batman e polo seu inimigo, Joker. É unha continuación da serie de animación Batman Beyond, na cal Bruce Wayne se retirou da loita contra o crime, e o novo Batman é un estudante de secundaria, Terry McGinnis. Serve como secuela de Batman: The Animated Series e The New Batman Adventures.
Suevos, A Baña
San Mamede de Suevos é unha parroquia que se localiza no norte do concello da Baña na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 214 habitantes (111 mulleres e 103 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 374 habitantes.
Historia
A pegada da cultura castrexa nesta terra está no castro de Suevos, tamén chamado O Castillo. Trátase dun asentamento fortificado da Idade de Ferro que presenta unha coroa de forma ovoide de grandes dimensións, 140 m e 110 m, delimitada por un parapeto dun 3-4 metros de alto. En Francos atópase a mámoa da Agra dos Méndez, a día de hoxe afectada por unha pista parcelaria e a repoboación con eucaliptos.
A parroquia de Suevos pertence ao arciprestado de Céltigos e ao arcediagado de Trastámara. Entre os séculos XVII e XVIII chegou a contar con catro confrarías. A igrexa parroquial é de estilo neoclásico. Comezou a contruírse no 1767, aínda que non se rematou definitivamente ata o século XIX, co engadido da sancristía.
Paimio
Paimio (en sueco Pemar) é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Finlandia Propia. En 2018 a súa poboación era de 10 756 habitantes. A superficie do termo municipal é de 242,26 km2, dos cales 3,87 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 45,12 hab./km².
O concello é unilingüe en finés.
The Prince of Egypt
The Prince of Egypt é un filme de animación estadounidense dirixido por Simon Wells, Brenda Chapman e Steve Hickner, que foi estreado en 1998.
Sinopse
No antigo Exipto, fai miles de anos, o faraón Seti I ordena a morte de tódolos xudeus acabados de nacer. Unha nai, desesperada, coloca ó seu fillo nun cesto e o deposita no río Nilo. As augas condúceno río abaixo ata unha beira onde o atopará a raíña. O neno era Moisés, quen foi educado como irmán de Ramsés II, o herdeiro do trono. Porén, cando anos despois se descubra a orixe hebrea de Moisés, os dous irmáns enfrontaranse polas súas ideas.
Xenómica
A xenómica é o conxunto de ciencias e técnicas dedicadas ao estudo integral do funcionamento, o contido, a evolución e a orixe dos xenomas. É unha das áreas máis vangardistas da bioloxía. A xenómica usa coñecementos derivados de distintas ciencias como a bioloxía molecular, a bioquímica, a informática, a estatística, as matemáticas, a física etc.
Moitas veces, a palabra xenómica úsase como sinónimo doutras áreas de estudo relacionadas coas ciencias ómicas, como a proteómica e a transcriptómica, por exemplo.
As ciencias xenómicas tiveron un importante pulo nos últimos anos, sobre todo grazas ás tecnoloxías avanzadas de secuenciación de ADN, aos avances en bioinformática, e ás técnicas cada vez máis sofisticadas para realizar análises de xenomas completos. O desenvolvemento da xenómica contribuíu ao avance de distintos campos da ciencia como a medicina, a agricultura etc; grazas ao descubrimento de secuencias de xenes necesarias para a produción de proteínas de importancia médica e á comparación de secuencias xenómicas de distintos organismos. Por exemplo en varios países como os Estados Unidos, a Unión Europea e o Xapón realizáronse enormes proxectos para secuenciar o xenoma de diversos organismos modelo. Probablemente o máis coñecido é o Proxecto Xenoma Humano. Na actualidade cóntase ademais con importantes servidores de acceso público, como o do NCBI (National Center for Biotechnology Information), que permiten que calquera usuario con conexión a Internet acceda á secuencia completa do xenoma de decenas de organismos e ás secuencias de centos de miles de xenes de distintos organismos.
Diferenzas da xenómica con outras pólas da bioloxía
A diferenza da xenética clásica, que a partir dun fenotipo (xeralmente mutante) procura o ou os xenes responsables de dito fenotipo, a xenómica ten como obxectivo predicir a función dos xenes a partir da súa secuencia ou das súas interaccións con outros xenes. Así, a xenómica ten un enfoque distinto para responder preguntas biolóxicas cando se compara con outras pólas da bioloxía máis tradicionais. En lugar do enfoque reducionista máis comunmente usado noutras ramas como son a bioloxía molecular ou a bioquímica, a xenómica trata estes problemas de maneira global. No caso do estudo puro de xenomas, a secuenciación dun xenoma xera información sobre todos os xenes presentes nun xenoma. Distintas características dos xenes como a posición no xenoma, a conservación dos xenes observada entre distintas especies e as predicións da estrutura das proteínas ou o ARN codificados permiten inferir a función dalgúns dos xenes estudados. Na xenómica aplicada a estudos de transcriptómica estúdanse os patróns de expresión de distintos xenes a unha escala global (véxase Chip de ADN, PCR en tempo real). Desta forma é posible suxerir posibles funcións e interaccións de xenes observadas nun punto no tempo.
Os estudos xenómicos caracterízanse pola súa interdisciplinariedade, debido a que o gran número de datos xerados nun estudo deste tipo require combinar tanto coñecementos biolóxicos coma estatísticos e informáticos.
Por outra parte, os estudos en xenómica utilizan unha estratexia Top-down para analizar preguntas en bioloxía. Con este enfoque, primeiro obsérvase o comportamento global de moitos xenes ou biomoléculas nun organismo (ARN mensaxeiro, proteínas, metabolitos etc.) e chégase finalmente a conclusións máis particulares que concirnen só a algunhas biomoléculas. Deste xeito, a aplicación das ciencias xenómicas permite abordar preguntas de grande importancia en bioloxía que requiren unha comprensión global do problema. Por exemplo, para o estudo de distintas doenzas xenéticas complexas cómpre dispoñer dunha lista completa dos xenes participantes e logo estudar as súas interaccións. Para entendermos a evolución dos xenomas tamén hai que dispoñer de secuencias completas para que se poidan así inferir os distintos eventos que puideron dar lugar ao estado actual do xenoma.
Para abordar distintos problemas biolóxicos as ciencias xenómicas subidivídense en distintas áreas de coñecemento, por exemplo a xenómica funcional, a xenómica estrutural e a xenómica comparada.
Xenómica funcional
A xenómica funcional é unha rama da bioloxía molecular que ten como obxectivo facer uso da enorme cantidade de datos obtidos nos proxectos xenómicos (como os proxectos de secuenciación de xenomas) para describir as funcións dos xenes (e proteínas) e as interaccións. A xenómica funional céntrase nos aspectos dinámicos como a transcrición, tradución, e interaccións proteína-proteína, pero non en aspectos estáticos da información xenómica como a secuencias de ADN ou as estruturas. A xenómica funcional trata de responder cuestións sobre o funcionamento do ADN a nivel de xenes, os transcritos de ARN, e produtos proteicos. Unha característica clave dos estudos de xenómica funcional é a súa estratexia de considerar o xenoma completo para resolver estas cuestións, o que xeralmente implica métodos de alto rendemento en vez da aproximación á cuestión máis tradicional “xene por xene”. A xenómica funcional preocúpase de estudar os patróns de expresión xénica en diversas condicións. As ferramentas máis importantes usadas son as micromatrices e a bioinformática.
Xenómica estrutural
Exemplo de estrutura proteica determinada polo Midwest Center for Structural Genomics.|miniatura|300px A xenómica estrutural trata de describir a estrutura tridimensional de todas as proteínas codificadas nun xenoma. Esta estratexia baseada no xenoma permite ter un método de alto rendemento para determinar as estruturas por unha combinación de estratexias de modelación e experimentais. A principal diferenza entre a xenómica estrutural e a predición estrutural tradicional é que a xenómica estrutural trata de determinar a estrutura de todas as proteínas codificadas polo xenoma, en vez de centrarse nunha proteína determinada. Cando se dispón de secuencias de xenomas completos, a predición de estruturas pode facerse máis rapidamente por medio da combinación de métodos de modelaxe e experimentais, especialmente debido a que a dispoñibilidade dun gran número de xenomas secuenciados e estruturas das proteínas resoltas previamente permite aos científicos modelizar a estrutura da proteína sobre a base das estruturas de homólogos previamente resoltos. A xenómica estrutural implica usar moitas estratexias posibles para a determinación da estrutura, como métodos experimentais utilizando secuencias xenómicas ou modelizacións baseadas na secuencia ou homoloxía estrutural dunha proteína de estrutura coñecida ou baseada en principios físicos e químicos para unha proteína sen ningunha homoloxía con ningunha estrutura coñecida. Ao contrario da bioloxía estrutural tradicional, a determinación da estrutura dunha proteína por medio da xenómica estrutural a miúdo (pero non sempre) faise antes de que se saiba algo sobre a función exercida pola proteína. Isto formula novos retos para a bioinformática estrutural, é dicir, determinar a función da proteína a partir da súa estrutura tridimensional.
Epixenómica
A epixenómica é o estudo do conxunto completo de modificacións epixenéticas sobre o material xenético dunha célula, coñecido como epixenoma. As modificacións epixenéticas son modificacións reversibles no ADN celular ou nas histonas que afecta á expresión xénica sen alterar a secuencia de ADN. Dúas das modificacións epixenéticas mellor caracterizadas son a metilación do ADN e a modificación de histonas. As modificacións epixenéticas xogan un importante papel na expresión xénica e regulación, e están implicadas en numerosos procesos celulares como a diferenciación e desenvolvemento e na xénese de tumores. O estudo da epixenética a niverl global fíxose posible só recentemente por medio da adaptación de ensaios de alto rendemento xenómicos.
Metaxenómica
miniatura|dereita|A secuenciación de escopeta ambiental (ESS, Environmental Shotgun Sequencing) é unha técnica clave en metaxenómica. (A) Toma de mostras dun hábitat; (B) partículas filtradas, tipicamente por tamaños; (C) [[lise e extracción do ADN; (D) clonación e construción de librarías; (E) secuenciación de clons; (F) ensamblaxe de secuencias en contigs e armazóns.]]
A metaxenómica é o estudo dos metaxenomas, é dicir, o material xenético recollido directamente de mostras ambientais. Este amplo campo pode denominarse tamén xenómica ambiental, ecoxenómica ou xenómica das comunidades. Mentres que a microbioloxía tradicional e a secuenciación xenómica microbiana dependían de cultivos clonais, as primeiras secuenciacións de xenes ambientais clonaban xenes específicos (xeralmente o xene do ARNr 16S) para obter un perfil de diversidade nunha mostra natural. Estes traballos indican que a gran maioría da biodiversidade microbiana fora pasada por alto nos métodos baseados en cultivos microbiolóxicos. Estudos recentes usan a secuenciación de Sanger de "escopeta" ou a pirosecuenciación masivamente paralela para conseguir mostras en gran medida non nesgadas de todos os xenes de todos os membros das comunidades mostreadas. Debido ao seu poder para revelar a diversidade previamente agochada da vida microscópica, a metaxenómica ofrece unha poderosa lente para ver o mundo microbiano que ten o potencial de revolucionar o coñecemento de todo o mundo vivo.
Virus e bacteriófagos
Os bacteriófagos xogaron e seguen xogando un papel clave na xenética bacteriana e na bioloxía molecular. Historicamente, foron usados para definir a estrutura dos xenes e a regulación xénica. Ademais, o primeiro xenoma que foi secuenciado foi o dun bacteriófago. Porén, a investigación en bacteriófagos non levou á revolución xenómica, que está claramente dominada pola xenómica bacteriana. O estudo dos xenomas de bacteriófagos só se fixo importante moi recentemente, o que permitiu aos investigadores comprender os mecanismos que subxacen na evolución dos fagos. As secuencias de xenomas de bacteriófagos poden obterse por medio da secuenciación directa de bacteriófagos illados, pero poden tamén ser derivados de partes dos xenomas microbianos. A análise de xenomas bacterianos mostrou que unha cantidade substancial de ADN microbiano consta de secuencias de profagos e de elementos similares a profagos. Unha base de datos detallada minando estas secuencias ofrece unha visión do papel dos profagos na formación do xenoma bacteriano.
Xenómica humana
O Proxecto Xenoma Humano serviu para obter a secuencia completa do xenoma humano. En 2012, secuenciáranse completamente miles de xenomas humanos individuais, e moitos máis foran mapados a baixos niveis de resolución. Os datos resultantes son utilizados en todo o mundo en ciencias biomédicas, antropoloxía, ciencias forenses e outras disciplinas. Hai unha grande expectativa de que os estudos xenómicos leven a avances no diagnóstico e tratamento de doenzas, e en moitos campos da bioloxía, incluíndo a evolución humana. Estímase que o xenoma humano contén entre 20.000 e 25.000 xenes codificantes de proteínas. Aínda haberá que realizar moito traballo para dilucidar as funcións biolóxicas das proteínas e produtos de ARN dos xenes e para descubrir as funcións de moitas porcións non codificantes do ADN, que supoñen a gran maioría do noso xenoma.
Aplicacións da xenómica
Existen moitas áreas relacionadas coa xenómica que se foron desenvolvendo ao longo dos anos, algunhas das máis importantes polo seu potencial tanto económico coma social e ambiental son a medicina xenómica, a xenómica agropecuaria, a xenómica forense, a xenómica ambiental, a xenómica industrial etc. A xenómica é de grande importancia na investigación de doenzas xenéticas.
A xenómica no futuro
Os xenomas que foron secuenciados foron moi útiles para a humanidade, mais son unha mínima parte do total de xenomas existentes. A secuenciación destes xenomas fornecerá unha información moi valiosa para o tratamento de doenzas, a agricultura e a biotecnoloxía. As secuencias xenómicas completas de mamíferos axudarán ao entendemento da evolución e función do xenoma humano. No futuro, a información sobre a secuencia xenómica completa poderá aplicarse no tratamento individual de pacientes, mesmo de neonatos, dando lugar a unha medicina máis individualizada. O coñecemento de secuencias completas tamén ten un aspecto negativo, xa que pode levar á discriminación dalgunhas persoas identificadas como portadores de secuencias que determinen doenzas, trastornos e trazos físicos.
Feyenoord Rotterdam
O Feyenoord Rotterdam é un equipo de fútbol dos Países Baixos, da cidade de Rotterdam. Foi fundado en 1908 e xoga na primeira división da liga holandesa, a Eredivisie.
É o club máis popular de Holanda e o terceiro en canto a títulos obtidos tras o Ajax Ámsterdan e o PSV Eindhoven, ademais de ser o primeiro club holandés en conquistar a Copa Intercontinental, a Copa de Europa e a Copa da UEFA.
Posúe unha rivalidade histórica co Ajax, e cos seus veciños do Sparta Rotterdam.
Historia
O Feyenoord Rotterdam fundouse o 19 de xullo de 1908, e a súa primeira liga conseguiuna en 1924.
En 1970 logrou a súa primeira e, ata o momento única, Copa de Europa, vencendo na final ao Celtic FC, por 2-1, con xogadores do talle de Van Duivenbode, Rinus Israel, Willem Van Hanegem, Ove Kindvall, entre outros, nomes que se repetiron cando en 1974 lograron a súa primeira Copa da UEFA. Previamente lograron a única Copa Intercontinental, tamén en 1970.
Pasaron 28 anos para que, en 2002, o cadro de Rotterdam alzásese coa súa segunda Copa da UEFA, cun triunfo sobre o Borussia Dortmund, por 3-2, e cunha xeración de futbolistas como Pierre van Hooijdonk, Robin van Persie, Jon Dahl Tomasson e outros. Con todo, o punto negro da súa carreira en competicións europeas prodúcese na Copa da UEFA. Nesta competición, precisamente na tempada 2006-07, o club sufriu a descualificación do torneo, debido á violencia excesiva dos seus afeccionados, que culminou con desfeitas na cidade francesa de Nancy, a pesar de que o cadro neerlandés perdeu por 3-0 ante o equipo desa cidade, o AS Nancy.
Logo dese grolo amargo para a directiva da institución e os afeccionados, o conxunto de Rotterdam puxo todo o seu esforzo para volver ao máximo nivel, cousa que se viu frustrada novamente ao finalizar a liga 2007-08 cun mediocre sexto lugar. Con todo, o peche de tempada serviu para salvar as roupas co título de Copa doméstica, logo de 9 anos sen logros a nivel local.
Por outra banda, hai que resaltar que este equipo é o que máis fanáticos posúe nos Países Baixos, cun nivel de popularidade moi alto a pesar dos magros resultados que cultivou nas últimas tempadas.
Feyenoord é o conxunto da clase traballadora, aquela xente que se identifica co porto de Rotterdam, a diferenza do seu clásico rival, o Ajax, recoñecido por ser da elite holandesa.
Uniforme
miniatura|250px|Stadion Feijenoord, ou chamado De Kuip
Estadio
O estadio onde o Feyenoord xoga os seus partidos como local é o Stadion Feijenoord tamén coñecido como De Kuip ("A bañeira"). No momento da súa inauguración, en 1930, dispuña de 64.000 localidades. Algunhas ampliacións levaríanlle a unha capacidade de 69.000 no ano 1949, pero coa adaptación ás normas da UEFA, actualmente dispón de espazo para 51.577 espectadores, todos eles sentados.
Cadro actual
(cedido polo Anderlecht)
Goela, Fanoi, Abadín
Goela é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 2 eran homes e 1 era muller. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Porteiro, porteira
miniatura|Un porteiro de fútbol salta para deter un balón e evitar que entre na portería. miniatura|Porteiro de [[bandy.]] Un porteiro ou gardameta é un xogador que defende a portería para evitar que o equipo contrario marque un gol. Existen porteiros en varios deportes, como o fútbol, o fútbol gaélico, o balonmán, o hóckey, o wáter-polo, lacrosse ou floorball. A nivel profesional, é un posto altamente especializado, polo cal os porteiros adoitan cubrir soamente esta posición, mentres que os xogadores doutras posicións non adoitan cubrir o posto de gardameta. Un cadro de xogadores dun equipo profesional acostuma contar con dous ou tres porteiros, aínda que só pode haber un deles no campo durante o desenvolvemento do xogo.
Aplícanse regras especiais para estes xogadores que non se aplican ó resto. Estas regras a miúdo instáuranse para protexer ó porteiro, sendo este un obxectivo obvio para accións perigosas e violentas. Ademais, nalgúns deportes como o hóckey, deben levar un equipamento especial como luvas e unha máscara para evitar que os disparos do obxecto en xogo lles causen lesións. Esta disposición a recibir ataques, fai que os porteiros teñan unha preparación psicolóxica distinta á do resto dos seus compañeiros, e ademais adoitan ser os encargados de coordinar o equipo mentres cumpre funcións defensivas. Polo xeral, estes xogadores están identificados polo dorsal número 1.
Rexión de Murcia
A Rexión de Murcia (en castelán: Región de Murcia, en valenciano: Regió de Múrcia) é unha comunidade autónoma uniprovincial de España situada no sueste da Península Ibérica. Limita ao norte con Castela-A Mancha, ao sur co mar Mediterráneo, ao oeste con Andalucía e ao leste coa Comunidade Valenciana.
Trátase dunha rexión histórica do sueste de España, herdeira do antigo Reino de Murcia, que tradicionalmente comprendeu as provincias de Albacete e Murcia. Durante a Transición, Albacete quedou integrada na nova Castela-A Mancha, formándose a actual autonomía uniprovincial.
A súa capital e cidade máis poboada é Murcia, que é sede dos órganos institucionais rexionais, agás a Asemblea Rexional de Murcia, que se atopa en Cartaxena, segunda cidade en importancia. Algo menos dun terzo da poboación total da Rexión vive na cidade de Murcia, mentre que esta cidade xunto con Cartaxena e Lorca aglutinan a metade da poboación.
A rexión é unha das maiores produtoras de froitas, verduras e flores de Europa, con viñedos importantes nos municipios de Jumilla, Bullas e Yecla, que posúen denominación de orixe. O seu territorio é cálido e na súa maioría semiárido; a pesar diso, a súa agricultura é tradicionalmente de regadío. Tamén é importante o sector turístico, especialmente concentrado na costa, así como as industrias petroquímica, enerxética e alimentaria.
Relevo
A Rexión sitúase no extremo oriental das Cordilleiras Béticas e vese influída pola súa orografía. Estas cordilleiras divídense á súa vez en:
Hai importantes fallas rexionais en todas as zonas, como a Falla de Alhama de Murcia, a falla de Bullas-Archena ou a Cicatriz Nor-Bética, xunto á intersección con outras fallas menores.
miniatura|dereita|400px|Cara sur do macizo de Revolcadores.
Tradicionalmente considerouse que o pico de Revolcadores, pertencente ao macizo de mesmo nome, era o máis alto da Rexión de Murcia, con 2.027 metros de altura; pero nas medicións dos últimos mapas do SNIG (Servizo Nacional de Información Xeográfica de España) Revolcadores figura con 1.999 m e é un cume do mesmo macizo, lixeiramente máis setentrional, a máis elevada: Los Obispos, con 2.015 m de altitude.
Aproximadamente o 27 % do territorio murciano corresponde a relevos montañosos, o 38 % a depresións intramontanas e vales corredores, e o 35 % restante a chairas e penichairas.