cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xan Xove
Participación sindical e política
Entre o ano 2001 e o 2013 viviu entre Barcelona e Menorca. En 2007 acadou praza como traballador de Correos, realizando diferentes funcións chegando a Director de Oficina no ano 2010. A nivel sindical foi elixido reiteradamente delegado de persoal pola CXT levando a cabo as labores de presidente do Comité de Empresa de Correos na provincia da Coruña ata 2019.
Nas eleccións municipais de 2023 é o cabeza de lista da Marea Atlántica.
Portela, Guillade, Ponteareas
Portela é un lugar da parroquia de Guillade no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Almira Hart Lincoln Phelps
Almira Hart Lincoln Phelps, de solteira Hart, nada o 15 de xullo de 1793 en Berlín (Connecticut) e finada o 15 de xullo de 1884, foi unha pedagoga e autora estadounidense do  XIX. Phelps publicou varios libros de texto de divulgación científica nos campos da botánica, a química e a xeoloxía.
Traxectoria
Almira Hart Lincoln Phelps era a máis nova da súa familia, crecendo nun ambiente intelectual e relixioso, aínda que librepensadora. Unha das maiores inspiracións da súa vida foi a súa irmá máis vella, Emma Hart Willard. Mentres vivía coa súa irmá, tamén foi alumna de John Willard e de tres dos seus compañeiros, que tamén vivían na residencia Willard. Almira estudou matemáticas e filosofía.
Con 16 anos, Almira Hart comezou a ensinar nas escolas locais. Despois continuou coa súa propia formación. En 1814, abriu o seu primeiro internado para nenas na súa casa de Berlín; e dous anos máis tarde foi a directora dunha escola en Sandy Hill, Nova York.
En 1817, Almira Hart casou con Simeon Lincoln e abandonou a súa carreira durante seis anos para dedicarse a ser ama de casa e criar aos seus tres fillos. Despois da morte prematura do seu marido en 1823, volveu ao mundo da educación co nome de Almira Hart Lincoln. Converteuse en profesora e subdirectora do recoñecido Troy Female Seminary. Mentres traballaba no seminario, o seu interese pola ciencia creceu e comezou a súa carreira botánica baixo a influencia de Amos Eaton. Mentres estaba baixo a dirección de Eaton, descubriu tanto a súa paixón pola botánica como a falta de libros de texto introdutorios para o instituto e a universidade. Isto animou a Almira a escribir e publicar o seu primeiro e máis famoso libro de texto en 1829, Family Conferences on Botany.
En 1830, en ausencia da súa irmá, Almira Hart Lincoln exerceu como directora do Troy's Women's Seminary e deu unha serie de conferencias relacionadas coa educación feminina que máis tarde se convertería no seu segundo libro, Lectures for Young Ladies. En 1831 casou por segunda vez con John Phelps, un avogado e político de Vermont. Tomando o nome de Almira Hart Lincoln Phelps, abandonou unha vez máis a súa carreira para formar unha segunda familia. Mentres tanto, continuou escribindo novos libros de texto sobre química, filosofía natural e educación.
Con cada nova publicación e as súas conferencias didácticas, a fama de Almira Phelps medraba e era moi demandada para dirixir moitos seminarios de mulleres. En 1838, aceptou o desafío de mudarse a West Chester (Pensilvania) para ser xefa do seu seminario. Alí permaneceu un ano, despois mudouse a Rahway, Nova Jersey, durante dous anos. Finalmente, Almira Phelps instalaríase en Ellicott Mills (Maryland) en 1841, onde aceptou o cargo de directora do Instituto Feminino Patapsco, cargo que ocupou durante quince anos, ata a súa xubilación en 1856. O Instituto impartiu cursos académicos de historia, xeografía, literatura, idiomas, matemáticas, ciencias e artes.
En 1859, Almira Phelps foi a terceira muller elixida para a American Association for the Advancement of Science. Despois de conseguir a súa adhesión, Almira Phelps continuou escribindo, conferencias e revisando os seus libros de texto.
Josep-Francesc Delgado
Josep-Francesc Delgado i Mercader, nado en Barcelona o 6 de febreiro de 1960, é un profesor de ensino secundario e premiado escritor de poesía e literatura infantil e xuvenil en catalán, con obra traducida ao inglés, aragonés, castelán, éuscaro e galego.
Traxectoria
Pasou a infancia en Sitges, Mallorca e Menorca. Durante 1987 e 1988 escribiu a súa primeira novela: Si puges al Sagarmatha quan fumeja neu i vent (Premio Joaquim Ruyra 1987). É unha novela ambientada no Himalaia, onde un grupo de montañeiros cataláns tentan alcanzar o cumio do Everest (Sagarmatha en lingua nepalesa). O misterio xira arredor da desaparición de Mireia, a única muller integrante da expedición. Os membros da expedición reúnense poucos meses despois dos acontecementos en Barcelona para revivir as aventuras no Sagarmatha. Finalmente, todo ten que ver coas predicións que o Gran Lama lle fixera a Mireia e o misterio queda clarificado.
É cofundador da Associació de Joves Escriptors en llengua Catalana (AJELC) e membro da Associació d'Escriptors en Llengua Catalana (AELC).
Mourigade, Guillade, Ponteareas
Mourigade é un lugar da parroquia de Guillade no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 38 habitantes (17 homes e 21 mulleres).
A Rañó, Guillade, Ponteareas
A Rañó é un lugar da parroquia de Guillade no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 76 habitantes (35 homes e 41 mulleres).
Zhu Zhanji
miniatura| Vaso de porcelana arcaica Xuande da [[dinastía Ming e marca de seis caracteres kanji]] O emperador Xuande (en chinés : 宣德帝; pinyin : Xuāndé dì) (1399 - 1435) foi o quinto emperador da dinastía Ming e tamén un destacado pintor, coñecido neste campo como Zhū Zhānjī (pinyin) ou Xuanzong.
Biografía
Xuande era o fillo máis vello do emperador Hongxi e da emperatriz Cheng Xiao Zhao. Era sobriño do príncipe Zhu Gaoxu, o militar e favorito do emperador, que se rebelou e acabou cruelmente torturado.
Durante o seu reinado, China tivo estabilidade política. En 1427, Annam independizouse e para asegurar as súas fronteiras decidiu loitar contra os mogoles.
Con este emperador chega a gran expedición marítima dirixida polo almirante eunuco Zheng He. O seu sucesor foi o emperador Zhengtong.
Obra pictórica
miniatura| "[[Hylobatidae|Xibóns xogando", pintura de Xuande (1427)]] miniatura| O emperador xogando ao [[golf.]] Xuande (alias Zhu Zhanji) foi poeta e pintor. Destacou na pintura de animais. As súas obras expóñense en museos como os seguintes:
Lestedo, Lestedo, Palas de Rei
Lestedo é un lugar da parroquia de Lestedo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 9 habitantes, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
As Lamelas, Lestedo, Palas de Rei
As Lamelas é un lugar da parroquia de Lestedo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, dúas mulleres.
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Mordélidos
Os mordélidos (Mordellidae) son unha familia de escaravellos polífagos. Realizan movementos irregulares típicos cando escapan dos seus predadores e teñen un extremo do abdome estreito moi característico. Están estendidos por todo o mundo e hai unhas 1500 especies.
Sistemática
Familia Mordellidae Latreille, 1802
Reimonde, Guillade, Ponteareas
Reimonde é un lugar da parroquia de Guillade no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 39 habitantes (20 homes e 19 mulleres).
Liúlfe, Lestedo, Palas de Rei
Liúlfe é un lugar da parroquia de Lestedo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 6 habitantes, dos cales 4 eran homes e 2 eran mulleres.
Santa Locaia, Guillade, Ponteareas
Santa Locaia é un lugar da parroquia de Guillade no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres). No ano 963 existía xa a igrexa de Santa Locaia.
Aldeas históricas de Shirakawa-go e Gokayama
As Vilas históricas de Shirakawa-gō e Gokayama son un Patrimonio da Humanidade da UNESCO do Xapón. O ben cultural consiste en tres aldeas históricas de montaña nunha área de 68 ha no remoto val do río Shogawa, que se estende pola fronteira entre as prefecturas de Gifu e Toyama no centro do Xapón. Shirakawa-gō (白川郷, "Distrito vello do río Branco") está situado na aldea de Shirakawa na prefectura de Gifu. A área de Gokayama (五箇山, "Cinco montañas") está dividida entre as antigas aldeas de Kamitaira e Taira en Nanto, na prefectura de Toyama.
O val atópase nunha rexión montañosa con nevadas considerables, e estas aldeas son coñecidas polos seus conxuntos de granxas, construídas no estilo arquitectónico coñecido como gasshō-zukuri (合掌造り), que están deseñadas para evacuar facilmente neve dos seus tellados empinados.
Varnos
Os varnos ou varinos (en latín: varini) foron unha tribo xermánica que ocupaban unha provincia ao norte da Xermania, non lonxe da costa do mar Báltico. Pode que a súa orixe sexa no sur da rexión escandinava Värend, e terse asentado na Alemaña setentrional. miniatura|A situación das diferentes tribos xermánicas no século I. Os varnos veñen representados ao nordeste como varini. Tácito que os sitúa como suevos chámalles varini, Plinio o Vello que os asocia aos vándalos chámalles varinnae, e Tolomeo que os localiza entre os ríos Caluso e Sebo, noméaos viruni. Presuntamente o seu nome significa ou "defensores" ou "vivindo á beira do río".
Segundo Xordanes: Aguiúlfo, gobernador do Reino Suevo de Galicia, era pertencente a esta tribo.
Aldeas históricas de Shirakawa-go e Gokayama
Xeografía
O río Shō atópase no centro desta rexión. Nace nas montañas do sur, logo flúe cara ao norte cara ao Mar do Xapón ao longo dun profundo, sinuoso e estreito val, rodeado de montañas que se elevan a unha altura de 1500 m.. Como resultado deste terreo escarpado, a maioría das aldeas desta zona están situadas nas estreitas franxas de terra ao longo do fondo do val.
Historia
O monte Hakusan é a principal montaña desta zona, considerado como un cumio sagrado dende tempos antigos. No século VIII, a zona de Shirakawa-gō e Gokayama converteuse nun lugar para prácticas relixiosas ascéticas e o culto á montaña centrábase no monte Hakusan.
Durante moito tempo despois, a rexión estivo baixo o control da seita Tendai do Xapón budista. A tradición de Ochi-udo Densetsu (lenda dos guerreiros derrotados que foxen ás zonas remotas) mantense na actualidade, sen dúbida como resultado da súa natureza remota, illada e montañosa. A relixión da seita Tendai substituíusea no século XIII pola seita Jodo Shin, que segue sendo a principal influencia relixiosa ata os nosos días.
Hoxe en día, as tres vilas do patrimonio mundial pertencen á organización administrativa moderna do sistema de Mura.
Agricultura e industria
O terreo montañoso da zona e a escaseza de terras planas ofrecían poucas oportunidades para o cultivo tradicional do arroz. Os agricultores historicamente complementaron o seu rendemento con outros grans como o trigo sarraceno e o millo. Con todo, a agricultura estaba só ao nivel de agricultura de subsistencia. Os produtos comercializables procedentes da zona eran o papel xaponés (washi), o nitro para a fabricación de pólvora e a sericultura (verme de seda). A produción de vermes de seda remóntase ao século XVI, pero só se estableceu como industria secundaria a finais do século XVII. Prosperou ata a década de 1970 (agás un período durante a segunda guerra mundial) pero desde entón desapareceu por completo. Foi a esixencia de grandes cantidades de espazo interior para camas dos vermes da seda e para o almacenamento do seu abastecemento de alimentos (follas de moreira) o que levou á casa estilo Gassho, coa súa división en varios niveis dos seus espazos do tellado para aumentar a súa área funcional.
Patrimonio da Humanidade
O patrimonio da humanidade está formado por tres aldeas históricas de montaña, Ogimachi, Ainokura e Suganuma, rodeadas polas escarpadas montañas boscosas da rexión de Chubu no centro do Xapón. En total, a superficie inscrita como patrimonio mundial destas tres aldeas é de 0.68 km². Non obstante, cada zona de aldea está protexida dentro dunha zona tampón (Zona proteción I) na que unha estrita regulación preserva o medio histórico. Esta está contida por unha zona secundaria moito maior (Zona proteción II), cun total de 545,38 km² na que se controlan accións de desenvolvemento a certa escala para preservar o medio natural e a paisaxe cultural.
"O Comité decidiu inscribir o sitio baixo os criterios (IV) e (V) xa que as aldeas son exemplos destacados dun asentamento humano tradicional perfectamente adaptado a súa contorna. O Comité observou a adaptación exitosa aos cambios económicos e que a supervivencia só se pode asegurar mediante unha vixilancia constante por ambas partes, as autoridades gobernamentais e os habitantes."
- World Heritage Committee
Aldea de Ogimachi
thumb|Vila de Ogimachi Ao redor da súa inscrición formal como Patrimonio da Humanidade (agosto de 1994), Ogimachi contiña 152 fogares e tiña unha poboación de 634 persoas. Os documentos de 1876 mostraron que a aldea de Ogimachi tiña 99 fogares nese momento, e era a máis grande das 23 aldeas que se atopaban dentro do Shirakawa-Muri. A parte central da aldea atópase nun socalco na beira leste do río Sho, cuns 1500 metros de lonxitude e 350 metros de ancho, e está a unha altitude duns 500 metros.
A maioría das casas de labranza están separadas entre si por parcelas de cultivo. Unha rede de pequenas estradas duns 2 a 4 metros de ancho conectan estas casas e remóntanse ao período Edo. Unha estrada máis importante, de 6 m de ancho, atravesa o centro da aldea de norte a sur, e é máis recente, construída en 1890. As casas construídas en terreo empinado preto da base das montañas están situadas en pequenos socalcos, apoiados por muros de pedra. Os límites da propiedade adoitan estar definidos pola rede de pequenos camiños, polo que a vila ten un carácter aberto. A maioría das parcelas de terra para a produción de arroz ou grans son moi pequenas, con parcelas máis grandes que se atopan no lado norte e sur da aldea. Un santuario shinto que alberga a divindade que garda a aldea está situado na parte centro-sur da vila. Tamén hai dous templos budistas da seita Jodo Shinsu.
117 edificios e sete estruturas adicionais están incluídos na designación de "edificios históricos da aldea de Ogimachi" para ser preservados. Entre estes hai 59 granxas de estilo Gassho, construídas na súa maioría entre o final do período Edo e o final do período Meiji (é dicir, principios do século XIX a principios do XX). Todas as dorsais destas casas de estilo Gassho están aliñadas paralelas ao río Sho, creando así unha escena de aldea unificada e atractiva.
Vila de Ainokura
thumb|Preto de Ainokura en xaneiro de 2006 A aldea está situada nunha meseta alta en estreitos socalcos ao oeste do río Sho e moi por riba do río Sho. Rodeado de montañas e bosques, Ainokura atópase a uns 400 metros de altitude. Unha antiga e estreita estrada vai de nordés a suroeste polo centro da vila, converténdose finalmente na principal vía de acceso á montaña que se construíu en 1887. Non obstante, en 1958 construíuse unha estrada nova e máis ampla que perturba a vista a través da vila.
En agosto de 1994, había 27 fogares na aldea de Ainokura, acollendo unha poboación de 90 persoas. Porén, en 1887 había 47 fogares, o que o convertía na cuarta máis grande das 25 aldeas da zona de Taira-mura. A maioría das casas están situadas en socalcos planos e abertos con muros de contención de pedra e pouco espazo ao seu redor. Os arrozais de regadío que rodean as zonas de vivenda son pequenos e de forma irregular. Os campos de arroz máis grandes atópanse no lado nordés da aldea. Algunhas das máis altas utilizábanse orixinalmente para o cultivo de moreiras para a produción de vermes de seda. A aldea de Ainokura tiña a tradición de sericultura máis forte de todas as aldeas de Taira-mura. Non obstante, a industria declinou aquí na década de 1950 cando un impulso pola autosuficiencia alimentaria levou a que os campos de moreiras se adicaran á produción de arroz. A auga para o rego é traída por un sistema de acuedutos que vai desde un val fluvial nas montañas ao oeste da aldea e pasa por unha rede de canles finos dentro da vila. {{rp|50–51} }
67 edificios e cinco estruturas adicionais están incluídos na designación de "edificios históricos da aldea de Ainokura" para ser preservados. Delas, incluíronse orixinalmente 20 granxas de estilo Gassho, pero desde entón aumentaron a 23. A maioría datan do final do período Edo ata o final do Período Meiji (é dicir, principios do século XIX a principios do XX), pero o máis antigo deles remóntase a finais do século XVII. Os planos das habitacións eran un cadrado de catro cuartos ou unha estrutura máis grande de seis cuartos, ademais do seu espazo de terra. O santuario xintoísta que alberga a divindade da aldea está situado nun terreo alto preto do centro da aldea e hoxe en día está rodeado de cedros xaponeses. Un templo budista da seita Jodo Shinshu forma o centro relixioso da comunidade.
Aldea de Suganuma
Ademais dun gran campo de arroz de regadío na parte baixa da aldea, todos os outros campos de arroz ou parcelas de cultivo rodean as propias casas de labranza. O rego só se introduciu en 1945, antes diso, a terra utilizábase para o cultivo de moreiras para apoiar a produción de vermes de seda.
Conservación
thumb|Lareira de Shirakawa-gō Pola súa forma de construción, o lume supón un serio risco para as moitos sitios do patrimonio mundial. As tres aldeas están equipadas con complexos sistemas de extinción de incendios, e os residentes están organizados en escuadróns de loita contra incendios.
Ademais de estar inscrito como patrimonio da humanidade, o conxunto de sitios destas aldeas tamén se define como 'Distritos de conservación importantes para grupos de edificios históricos, tal e como se definen no Lei de Protección dos Bens Culturais. Isto requiriu que se elaborasen plans de conservación para garantir a protección contra danos e restrición de actividades que poidan destruír os propios sitios ou alterar a paisaxe existente.
Cada propietario é directamente responsable da xestión e reparación do seu inmoble, aínda que esta está supervisada para garantir que utilizan métodos e materiais tradicionais e seguen os plans de conservación acordados. A responsabilidade xeral da protección das vilas históricas recae na Axencia para Asuntos Culturais do Goberno do Xapón, en conxunto con outros organismos como o Ministerio de Medio Ambiente do Xapón, o Ministerio de Agricultura, Silvicultura e Pesca (incluída a Axencia Forestal), o Ministerio de Ministerio de Terra, Infraestruturas, Transportes e Turismo, Prefectura de Toyama, Prefectura de Gifu, Aldea de Shirakawa e Cidade de Nanto.
Elizabeth Garrett Anderson
Elizabeth Garrett Anderson, nada en Whitechapel, (Londres) o 9 de xuño de 1836 e finada en Aldeburgh, 17 de decembro de 1917, foi a primeira médica británica.
Traxectoria
En 1854, durante unhas visitas ás súas amigas da escola, coñeceu a Emily Davies, pioneira feminista e fundadora do  Girton  College en Cambridge, que se converteu na súa amiga e confidente para o resto da súa vida.
Elizabeth Garrett decidiu estudar Medicina tras asistir a unha conferencia de Elisabeth Blackwell en 1859, foi rexeitada na escola de medicina e matriculouse como estudante de enfermería en Middlesex Hospital mentres estudaba soa con médicos en hospitais en Londres e Edimburgo. En 1865 obtivo a súa licenza para exercer na Sociedade de Farmacéuticos, que era a única que permitía exames para mulleres; entón esta sociedade cambiaría as súas normas para evitar que outras mulleres se incorporen á profesión deste xeito. Elizabeth Garrett Anderson máis tarde doutorouse na Universidade da Sorbona en París en 1870, converténdose na primeira muller de Gran Bretaña en graduarse e doutorarse. esquerda|miniatura|234x234px| O St. Mary's Dispensary for Women and Children, en Marylebone Debido a que, como muller, ningún hospital a contrataba a pesar de ter unha titulación, en 1866 abriu unha consulta privada, o St. Mary's Dispensary for Women and Children, en Marylebone, nunha das zonas máis pobres de Londres. Despois decidiu convertelo nun hospital no que só traballaban mulleres, polo que pasou a denominarse Novo Hospital para Mulleres, inaugurado en 1872. En 1918, despois da súa morte, o hospital tomaría o seu nome; agora forma parte da Universidade de Londres.
En 1874 Anderson cofundou con Sophia Jex-Blake, Emily Blackwell e a súa irmá Elizabeth Blackwell unha escola de medicina para mulleres, a London School of Medicine for Women, onde ensinou e foi decana de 1883 a 1903.
Escribiu moitos artigos e memorias sobre a súa carreira médica. A súa determinación abriu o camiño para outras mulleres e en 1876 aprobouse unha lei que permitía ás mulleres acceder ás profesións médicas. Tamén se fixo coñecida como unha loitadora activa polo movemento do sufraxio feminino. Así, foi membro do Comité Central da Sociedade Nacional para o Sufraxio das Mulleres en 1889.
Retirada á cidade de Aldeburgh, na costa de Suffolk, en 1908 foi elixida alcaldesa.
Raxa al-Xidawi
Raxa al-Xidawi, nada en Ismailia o 6 de setembro de 1934 e finada na mesma cidade o 5 de xullo de 2020, foi unha modelo e actriz exipcia. A súa carreira como actriz comezou en 1958 e continuou nos sesenta anos seguintes, o que a converteu, canda Mimi Jamal, na actriz exipcia coa carreira máis longa.
Traxectoria
Raxa criouse na cidade do Cairo onde foi, acompañada do seu irmán máis vello Faruk, para vivir coa súa tía, a bailarina e actriz, Tahia Carioca, que se ocupou deles. Asistiu á escola franciscana da capital exipcia, e alí estudou francés e italiano, e despois traballou no departamento de tradución dunha empresa de publicidade. En 1958 gañou un concurso de beleza, o que lle abriu as portas para traballar como modelo e despois pasou ao mundo do cinema. A súa primeira interpretación fíxoa no filme Doaa al-Karawan. Moi activa na década de 1960 e 1970, traballou con Adel Imam en títulos como Al Sayed al-Shaghal e Al Zaeem. Casou co porteiro do Ismaili e mais da selección nacional de Exipto, Hassan Mukhtar, o 22 de novembro de 1970. Co xornalista Amr Adib tamén presentou un programa de televisión. Ao longo do século XXI especializouse en papeis de mulleres aristocráticas en numerosas series de televisión.
A Vigaira, Guillade, Ponteareas
A Vigaira é un lugar da parroquia de Guillade no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Raxa al-Xidawi
Traxectoria
O 24 de maio de 2020 diagnosticáronlle coronavirus mentres rodaba unha serie para a televisión e quedou en illamento no hospital de Ismailia
A Carreira, Maceda, Palas de Rei
A Carreira é un lugar da parroquia de Maceda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 30 habitantes, dos cales 16 eran homes e 14 eran mulleres.
Lodeiro, Lestedo, Palas de Rei
Lodeiro é un lugar da parroquia de Lestedo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 5 habitantes, dos cales 1 era home e 4 eran mulleres.
Emily Davies
Sarah Emily Davies, nada en Carlton Crescent (Southampton) o 22 de abril de 1830 e finada o 13 de xullo de 1921, foi unha feminista inglesa, sufraxista e unha das primeiras defensoras do dereito das mulleres a ingresar na universidade. É coñecida por ser a cofundadora e primeira directora do Girton College da Universidade de Cambridge, a primeira universidade de Inglaterra que ensinou a mulleres.
Traxectoria
Emily Davies, filla dun crego evanxélico e dunha mestre, pasou a maior parte da súa mocidade en Gateshead.
Davies estivo a piques de estudar medicina e escribiu o artigo "Female Physicians" para o feminista English Woman's Journal en 1861, e "Medicine as a Profession for Women" en 1862. Tamén "alentou moito" á súa amiga Elizabeth Garrett nos seus estudos de medicina.
En 1862, despois da morte do seu pai, Davies trasladouse a Londres, onde editou o English Woman's Journal e fixo amizade coas defensoras dos dereitos das mulleres Barbara Bodichon, Elizabeth Garrett Anderson e a súa irmá máis nova Millicent Fawcett. Davies converteuse nun membro fundador dun grupo de discusión de mulleres, a Kensington Society, xunto con Elizabeth Garrett Anderson, Barbara Bodichon, Dorothea Beale e Francis Mary Buss quen, xuntos, solicitaron sen éxito ao Parlamento que lles concedese o dereito de voto ás mulleres.
Davies comezou a facer campaña polo dereito das mulleres á educación. Participou no London School Board e na Schools Inquiry Commissiony e foi clave para que as nenas fosen admitidas nos exames oficiais de secundaria.
Despois avogou polo acceso das mulleres ás universidades de Londres, Oxford e Cambridge. Como todas as universidades daquela, estas eran exclusivamente para homes.
Tamén participou no movemento sufraxista, centrado no dereito ao voto das mulleres. Ela formou parte da organización da petición para o sufraxio feminino que John Stuart Mill levou ao Parlamento británico en 1866 asinado por Paulina Irby, Elizabeth Garrett Anderson e outras 15.000 persoas. Ese mesmo ano escribiu tamén o libro The Higher Education of Women.
En 1869, Davies dirixiu a fundación da primeira universidade británica para mulleres, coa axuda de Frances Buss, Dorothea Beale e Barbara Bodichon. O Girton College estaba orixinalmente situado en Hitchin, Hertfordshire, con Charlotte Manning como a súa primeira directora. A facultade trasladouse máis tarde en 1873 aos arredores de Cambridge.
De 1873 a 1875, Davies foi a directora da facultade, onde máis tarde exerceu de secretaria ata 1904. A universidade non permitiu que o título de Cambridge fose concedido ás mulleres ata 1948.
A loita persistente de Davies pola educación en igualdade das mulleres foi fundamental na fundación en 1875 do Newnham College, que sería dirixido por Anne Jemima Clough.
En xuño de 1901, obtivo un Doutoramento Honoris Causa en Dereito (DLL) pola Universidade de Glasgow.
Davies tamén continuou o seu traballo a favor do sufraxio. En 1906 dirixiu unha delegación no Parlamento. Era coñecida pola súa oposición aos métodos militantes e violentos utilizados por algunhas sufraxistas, parte do movemento do sufraxismo feminino, liderado por Pankhurts.
En 1910, Davies publicou Thoughts on Some Questions Relating to Women.
O Casal, Guláns, Ponteareas
O Casal é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 109 habitantes (59 homes e 50 mulleres).
A Riba, Lestedo, Palas de Rei
A Riba é un lugar da parroquia de Lestedo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, dúas mulleres.
Agrestio (bispo de Lugo)
Agrestio (en latín: Agresti ou Agrestius) foi bispo de Lucus Augusti (Lugo), no Reino Suevo de Galicia, no século V.
Consta a asistencia de Agrestio ao I Concilio de Orange no ano 441. Identifícaselle como autor do "Versus Agresti episcopi de fide ad Avitum episcopum" ("Versos do bispo Agrestio sobre a fe ao bispo Avito"), un poema e carta dirixida a Avito de Braga.
O cronista Hidacio, na súa crónica de 433, suxire que Agrestio tiña tendencias priscilianistas e relata no ano 433: "«In Conventu Lucensi contra voluntatem Agrestii Lucensis Episcopi, Pastor, et Syagrius Episcopi ordinantur»""«No convento lucense contra a vontade de Agrestio, bispo de Lugo, Pastor e Siagrio son ordenados bispos»"
O Ferreiro, Maceda, Palas de Rei
O Ferreiro é un lugar da parroquia de Maceda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
A Barrosa, Maceda, Palas de Rei
A Barrosa é un lugar da parroquia de Maceda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Liga ASOBAL 2019/20
A Liga Sacyr Asobal 2019/20 foi a 69ª edición da máxima categoría do balonmán español masculino, a 30ª coa denominación de Liga Asobal.
Desenvolvemento
A tempada deuse por finalizada en maio de 2020, despois de que se disputaran só 19 xornadas das 30 previstas debido á pandemia de coronavirus de 2020, que mantivo a tempada parada desde febreiro.
A ASOBAL decidiu darlle o título de campión ao FC Barcelona, sendo este o seu décimo título consecutivo, así como unha praza para a Liga de Campións da EHF da seguinte tempada. Ademais, Ademar León, Bidasoa Irún e BM Benidorm, este último como subcampión da Copa do Rei, foron os clasificados para a seguinte edición da Copa EHF. O Bidasoa Irún clasificouse para a competición europea por ser terceiro ao final da primeira volta, así como o Ademar por ser segundo ao final da mesma, xa que no momento do peche da competición o club vasco iba cuarto.
Eduardo Amador Corzo
Eduardo Amador Corzo, coñecido como Corzo, nado en Monforte de Lemos cara a 1898, foi un político socialista galego.
Traxectoria
Fillo de Agustín Amador e Josefa Corzo. Veciño de Montefurado. Militante do PSOE. Foi elixido concelleiro de Quiroga nas eleccións do 12 de abril de 1931. Presentouse ás eleccións municipais do 31 de maio de 1931 e foi elixido concelleiro ao ser o candidato máis votado no distrito de Montefurado. Tomou parte nos actos de protesta contra o alcalde monárquico de Quiroga Julio Maseda Cadórniga a principios de 1933. Participou na folga xeral revolucionaria de 1934, foi procesado por movementos sediciosos, e por delito contra os medios de comunicación por medio de explosivos con Marcelino Fernández Prada e Álvaro Novas Rodríguez. Permaneceu fuxido até a amnistía decretada trala vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936, cando retornou a Quiroga, sendo recibido en San Clodio de Ribas de Sil xunto con Juan Tizón Herreros e Ramón Somoza Álvarez. Participou nos actos do 1 de maio en Quiroga, e en mitins socialistas como o de Vilar de Lor en maio de 1936.
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 permaneceu agochado. Foi procesado por rebelión na causa 98/37 xunto con José Campos, Julián Mateo e Félix Crespo Mondelo, publicándose en abril de 1937 unha requisitoria contra eles. Foi expedientado por responsabilidades políticas en 1938, e indultado do resto da sanción en 1961.
Real Federación Española de Balonmán
A Real Federación Española de Balonmán (RFEBM, en castelán: Real Federación Española de Balonmano) é o organismo reitor do balonmán e balonmán praia en España, e o responsable das seleccións nacionais. Foi fundada en 1941. A maio de 2019, tiña 924 clubs inscritos e 99 185 xogadores federados.
Por delegación da federación, a Asociación de Clubs Españois de Balonmán (ASOBAL) organiza as catro principais competicións masculinas de clubs do país: a Liga ASOBAL, a Copa ASOBAL, a Copa do Rei e a Supercopa.
Raxás, Maceda, Palas de Rei
Raxás é un lugar da parroquia de Maceda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
O Agro do Pobre, Maceda, Palas de Rei
O Agro do Pobre é un lugar da parroquia de Maceda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 1 habitante, un home.
Antonio Castro Lema
Antonio Castro Lema, nado en Laxe en 1933 e finado na Coruña o 10 de febreiro de 2021, foi un político galego.
Traxectoria
Industrial. Iniciou a súa carreira política en 1966 cando intentou ser elixido concelleiro en Laxe polo terzo familiar, o cal abaría conseguindo en 1974. Nas eleccións municipais de 1979 foi elixido alcalde de Laxe con maioría absoluta pola Agrupación Independente de Laxe. Nas municipais de 1983 revalidou a maioría absoluta como candidato da coalición de AP. En 1987 foi reelixido con maioría absoluta encabezando a CPG, sendo un dos alcaldes desta coalición que estaban en desacordo co apoio de 3 dos seus deputados á moción de censura na Deputación da Coruña contra José Manuel Romay Beccaría en xuño de 1989.
Presentouse ás municipais de 1991 polo PPdeG, e foi reelixido alcalde con maioría absoluta, ó igual que nas municipais de 1995. Nas municipais de 1999 perdeu a alcaldía fronte ó PSdeG-PSOE, tras un reconto no que nun principio socialistas e populares empataran a votos, o cal houbese levado a un sorteo, porén, a aparición de dous sobres de emigrantes nunha papeleira e diversas irregularidades máis en torno á votación da emigración supuxo que ó PP se lle anulasen 5 votos, dándolle a vitoria e a maioría absoluta ó PSdeG. Volveu a selo candidato do PPdeG nas municipais de 2003, pero volveu ser derrotado de novo polos socialistas, que ampliaron aínda máis a súa vantaxe, polo que sigueu como portavoz na oposición e retirouse da primeira liña política á fin de dito mandato.
Vida persoal
Casou e tivo 3 fillas. Finou o 10 de febreiro de 2021 no CHUAC da Coruña, onde estaba ingresado.
O Porto, Maceda, Palas de Rei
O Porto é un lugar da parroquia de Maceda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
O Barreiro, Guláns, Ponteareas
O Barreiro é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres).
A Cima, Guláns, Ponteareas
A Cima é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 30 habitantes (17 homes e 13 mulleres).
O Arrabal, Guláns, Ponteareas
O Arrabal é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 31 habitantes (15 homes e 16 mulleres).
LaMDA
LaMDA, que significa Language Model for Dialogue Applications, é unha familia de modelos de linguaxe neuronal conversacional desenvolvidos por Google. A primeira xeración anunciouse durante a presentación de Google I/O de 2021, mentres que a segunda xeración anunciouse no evento do ano seguinte. En xuño de 2022, LaMDA gañou unha grande atención cando o enxeñeiro de Google Blake Lemoine afirmou que o chatbot se volvera sensíbel. A comunidade científica rexeitou en gran medida as afirmacións de Lemoine, aínda que provocou conversas sobre a eficacia da proba de Turing.
Anuncios
O 11 de maio de 2022, Google presentou LaMDA 2, que serve como sucesor de LaMDA, durante a presentación de Google I/O de 2022. A nova encarnación do modelo debuxa exemplos de texto de numerosas fontes, utilizándoo para formular "conversas naturais" únicas sobre temas aos que quizais non fose adestrado para responder. Ademais, Google lanzou AI Test Kitchen, unha aplicación móbil impulsada por LaMDA 2 capaz de proporcionar listas de suxestións baixo demanda baseadas nun obxectivo complexo. Orixinalmente aberta só aos empregados de Google, a aplicación estará dispoñible para "seleccionar académicos, investigadores e responsables políticos" mediante invitación nalgún momento do ano.
Afirmacións sobre a consciencia
miniatura| As afirmacións de Lemoine de que a LaMDA pode ser consciente provocaron discusións sobre se a [[proba de Turing, na imaxe superior, segue sendo un punto de referencia preciso para determinar a intelixencia xeral artificial. ]] O 11 de xuño de 2022, The Washington Post informou de que o enxeñeiro de Google Blake Lemoine fora colocado nun permiso administrativo remunerado despois de que Lemoine dixese aos directivos da compañía Blaise Agüera y Arcas e Jen Gennai que LaMDA se volvera sensíbel. Lemoine chegou a esta conclusión despois de que o chatbot fixera respostas cuestionables a preguntas sobre a autoidentidade, os valores morais, a relixión e as Tres Leis da Robótica de Isaac Asimov. Google refutou estas afirmacións, insistindo en que había probas substanciais para indicar que LaMDA non era sensíbel. nunha entrevista con Wired, Lemoine reiterou as súas afirmacións de que LaMDA era "unha persoa" tal e como dita a 13ª Emenda, comparándoa cunha "intelixencia alieníxena de orixe terrestre". Ademais, revelou que fora despedido por Google despois de que contratara un avogado en nome de LaMDA, despois de que o chatbot pedise que Lemoine o fixera.
As afirmacións de Lemoine foron amplamente rexeitadas pola comunidade científica. Gary Marcus, profesor de psicoloxía que fora na Universidade de Nova York, denunciounos como "despropósitos" e subliñou que a LaMDA non tiña sentimentos nin autoconciencia. David Pfau, da empresa irmá de Google, DeepMind, e Erik Brynjolfsson, do Instituto de Intelixencia Artificial Centrada no Humano da Universidade Stanford, ridiculizaron a idea de que un modelo lingüístico poida ser sensíbel. Yann LeCun, quen dirixe o equipo de investigación de IA de Meta Platforms, afirmou que as redes neuronais como LaMDA "non son o suficientemente poderosas como para acadar a verdadeira intelixencia". Max Kreminski, profesor da Universidade de California, Santa Cruz, sinalou que a arquitectura de LaMDA non "soportaba algunhas capacidades clave da conciencia humana" e que os pesos da súa rede neuronal estaban "conxelados", asumindo que era un modelo típico de linguaxe ampla (large language model), mentres o profesor da Universidade de Surrey, Adrian Hilton, declarou que a afirmación de que LaMDA era consciente era unha "afirmación audaz" que non estaba apoiada polos feitos. O desenvolvedor principal de IBM Watson, David Ferrucci, comparou como LaMDA parecía ser humano do mesmo xeito que o fixo Watson cando se presentou por primeira vez. A ex-eticista de Google AI, Timnit Gebru, chamou a Lemoine como vítima dun "ciclo de publicidade" iniciado polos investigadores e os medios. As afirmacións de Lemoine tamén xeraron discusión sobre se a proba de Turing seguía sendo útil para determinar o progreso dos investigadores cara á consecución da intelixencia xeral artificial, con Will Omerus, do Post, opinando que a proba mediu realmente se os sistemas de intelixencia de máquinas eran capaces de enganar aos humanos.
Método
LaMDA usa un modelo de linguaxe de transformador só de decodificador. Está adestrado previamente nun corpus de texto que inclúe documentos e diálogos formados por 1.56 billóns de palabras, e despois adestrase con datos de afinación xerados por respostas anotadas manualmente para o sentido, o interese e a seguridade. As probas realizadas por Google indicaron que o LaMDA superou as respostas humanas na área de interese. O modelo de transformador LaMDA e un sistema externo de recuperación de información interactúan para mellorar a precisión dos datos proporcionados ao usuario.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Maceda, Maceda, Palas de Rei
Maceda é un lugar da parroquia de Maceda no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 22 habitantes, dos cales 12 eran homes e 10 eran mulleres.
A Barxa, Guláns, Ponteareas
A Barxa é un lugar da parroquia de Guláns no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Marzá, Marzá, Palas de Rei
Marzá é un lugar da parroquia de Marzá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 25 habitantes, dos cales 12 eran homes e 13 eran mulleres.
Constitución portuguesa de 1976
A Constitución da República Portuguesa de 1976 é a actual constitución portuguesa. Foi elaborado pola Asemblea Constituínte elixida tras as primeiras eleccións xerais libres no país o 25 de abril de 1975, no 1º aniversario da Revolução dos Cravos. Os seus deputados concluíron os traballos o 2 de abril de 1976, data da súa aprobación, entrando en vigor a Constitución o 25 de abril de 1976. Nas súas orixes, a Constitución tivo unha forte tendencia socializante, que se arrefriou nas sucesivas revisións constitucionais que adaptaron Portugal aos principios da economía de mercado vixentes na Unión Europea.
Até o momento, a Constitución de 1976 é a constitución portuguesa máis longa que entrou en vigor, con máis de 32.000 palabras (na versión actual). Levando máis de 40 anos en vigor e recibindo 7 revisións constitucionais (en 1982, 1989, 1992, 1997, 2001, 2004 e 2005), a Constitución de 1976 xa sufriu máis revisións constitucionais que a Carta Constitucional de 1826, a constitución portuguesa que estivo en vigor máis tempo: durante 72 anos (que, cunhas 7000 palabras na versión orixinal, só recibiu 4 revisións).
Estrutura
A Constitución da República Portuguesa consta dun Preámbulo e 296 artigos. Estes artigos organízanse en Principios Fundamentais e catro Partes, ademais de Disposicións finais e transitorias. As Partes divídense ademais en Títulos, e estas ás veces subdivídense en Capítulos.
Preámbulo
Principios fundamentais
Parte I: Dereitos e deberes fundamentais
Parte II: Organización económica
Parte III: Organización do poder político
Parte IV: Garantía e revisión da Constitución
Disposicións finais e transitorias
Preámbulo
Liberar a Portugal da ditadura, da opresión e do colonialismo representou unha transformación revolucionaria e o inicio dun punto de inflexión histórico na sociedade portuguesa.
A Revolución restituíu os dereitos e liberdades fundamentais aos portugueses. No exercicio destes dereitos e liberdades reúnense os lexítimos representantes do pobo para elaborar unha Constitución que se corresponda coas aspiracións do país. A Asemblea Constituínte afirma a decisión do pobo portugués de defender a independencia nacional, de garantir os dereitos fundamentais dos cidadáns, de establecer os principios básicos da democracia, de garantir a primacía do Estado de dereito democrático e de preparar o camiño para unha sociedade socialista., no respecto á vontade do pobo portugués, con vistas a construír un país máis libre, xusto e fraterno.
Principios fundamentais
Os principios fundamentais corresponden aos 11 primeiros artigos (artigos 1 a 11) da Constitución. Nesta parte establécense os principios constitucionais (principios xurídicos e políticos fundamentais que definen o Estado) que constitúen a base fundamental da Constitución, sendo o substrato ideolóxico e político no que se sustenta. Polo tanto, os once primeiros artigos da Constitución da República Portuguesa establecen os seguintes principios constitucionais nos que se fundamenta o resto da Constitución:República Portuguesa (Artigo 1.º) Portugal como uma república soberana, a República Portuguesa. Estado de dereito democrático (artigo 2º)
O estatuto da República Portuguesa como Estado democrático de dereito. Estado de dereito, xa que se basea no principio de legalidade e as institucións organízanse segundo a separación e interdependencia de poderes, garantindo unha serie de dereitos e liberdades. Estado democrático, como é o pobo, depositario da soberanía nacional (soberanía popular), que elixen os seus representantes (mediante sufraxio universal).
Soberanía e legalidade (artigo 3º)
A soberanía reside no pobo, o Estado está subordinado á Constitución e a legalidade das leis e outros actos do Estado depende da súa conformidade coa Constitución.
Cidadanía portuguesa (artigo 4º)
Para os efectos da cidadanía portuguesa, son considerados "cidadãos portugueses todos aqueles que como tal sejam considerados pela lei ou por convenção internacional".
Portugal como constituído polo territorio historicamente definido no continente europeo e os arquipélagos dos Azores e Madeira, ademais das apropiadas augas territoriais e zona económica exclusiva.
Estado unitario (artigo 6. th)
Relacións internacionais (artigo 7. th)
Os principios básicos que orientan a Portugal nas relacións internacionais son: a independencia nacional; o respecto aos dereitos humanos e aos dereitos dos pobos; igualdade entre os estados; a resolución pacífica dos conflitos internacionais; a non inxerencia nos asuntos internos doutros estados; a cooperación con todos os demais pobos "para a emancipación e o progreso da humanidade"; a abolición do imperialismo, do colonialismo e de calquera outra forma de agresión, dominación e explotación; e o dereito dos pobos á autodeterminación e á independencia. Tamén se destacan os vínculos que unen Portugal cos países lusófonos e europeos, e a aceptación da xurisdición da Corte Penal Internacional.
Dereito internacional (artigo 8. th)
O dereito internacional está incorporado ao dereito portugués. Isto ocorre na medida en que as normas presentes nos convenios internacionais ratificados por Portugal, así como as normas procedentes dos organismos internacionais dos que Portugal forma parte (particularmente a Unión Europea), están directamente vixentes na orde interna.
Tarefas fundamentais do Estado (artigo 9º)
A Constitución define como principais tarefas do Estado:
Sufraxio universal e partidos políticos (artigo 10º)
Símbolos nacionais e lingua oficial (artigo 11º)
Os símbolos nacionais son: a Bandeira Nacional adoptada pola República establecida pola Revolución do 5 de outubro de 1910 e A Portuguesa, o Himno Nacional. A lingua oficial é o portugués.