cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sólido Galego
Historia
Os primeiros investigadores que repararon na existencia destas moedas, caso do catalán Jaume Vicens i Vivens, supuxéronlles unha procedencia gala (francesa). Este feito foi axiña posto en cuestión por outros, como Claudio Sánchez-Albornoz. Este autor, ignorante da existencia dun reino galego medieval, interrogábase naquelas datas sobre o motivo de aparecer esta moeda propia só nas actuais Galiza e norte de Portugal, entanto que en Castela e León, na súa concepción núcleo do reino dos cristiáns peninsulares, non existiren ningunha.
No ano 1944, o especialista en numismática Wilhelm Reinhart, atribuíu unha procedencia sueva os soldos galegos. Esta teoría é seguida na actualidade pola meirande parte da historiografía moderna. Porén, para algúns investigadores resulta inverosímil acreditar que, após séculos de demostradas emisións, non se labrase moeda en Galiza nun período de 400 anos.
Comunidade Económica dos Estados da África Occidental
miniatura|300px|Membros no [[África|continente africano]] A Comunidade Económica dos Estados da África Occidental (en francés CEDEAO) é unha unión política e económica rexional da África Occidental. Colectivamente, estes países abranguen unha área de 5 114 162 km2 e unha poboación en 2015 de máis de 349 millóns de persoas.
Considerada un dos bloques rexionais da Comunidade Económica Africana, o seu obxectivo é acadar unha autosuficiencia colectiva para os seus membros creando un único bloque comercial amplo construíndo unha unión económica e de comercio plena. A unión estableceuse o 28 de maio de 1975 coa sinatura do Tratado de Lagos, en que se afirmou a misión de promover a integración económica da rexión. Unha versión revisada do tratado foi asinada o 24 de xullo de 1993 en Cotonou.
A Comunidade tamén serve como forza de mantemento da paz na rexión, e os membros envían ocasionalmente forzas militares conxuntas para intervir nos países do bloque en tempos de inestabilidade.
Membros
En febreiro de 2017, a Comunidade tiña quince membros; oito deles son de lingua oficial francesa, cinco de lingua inglesa e dous de lingua portuguesa. Todos os membros actuais foron membros fundadores, agás Cabo Verde, que ingresou en 1977.
O único antigo membro da Comunidade é Mauritania, un dos membros fundadores en 1975, que decidiu abandonala en decembro de 2000. Mauritania asinou en agosto de 2017 un acordo para converterse en membro asociado.
Marrocos solicitou oficialmente o ingreso na Comunidade en febreiro de 2017. A solicitude foi en principio aceptada na reunión dos xefes de estado en xuño de 2017, mais finalmente o ingreso de Marrocos foi postergado.
Historia
A Comunidade fomouse inicialmente por antigas colonias francesas, británicas e portuguesas e Liberia, tralo proceso de independencia da rexión que tivo lugar nas décadas de 1960 e 1970.
A unión estableceuse o 28 de maio de 1975 coa sinatura do Tratado de Lagos, que dispuxo a misión de promover a integración económica da rexión. O 24 de xullo de 1993 asinouse en Cotonou unha versión revisada do acordo.
A Comunidade cobre unha área que foi coñecida como "cinto dos golpes" e desde a década de 1990 intentou defender o avance da rexión cara á democracia en contra dos ataques autoritarios. Porén, o grupo foi citado polas débiles e pouco efectivas respostas a principios da década de 2020, cando tres membros sufriron golpes de estados militares, dous en Malí, un intento en Níxer e un en Guinea.
Concello de Gnesta
Gnesta é un municipio sueco (kommun) do condado de Södermanland. A súa capital é Gnesta. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 11 524 habitantes.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coas parroquias de Björnlunda, Dillnäs, Frustuna, Gryt, Gåsinge, Kattnäs e Torsåker. Nesas parroquias fundáronse coa reforma municipal de 1862 municipios rurais co mesmo nome.
O 13 de agosto de 1883 estableceuse na zona a localidade municipal de Gnesta no concello rural de Frustuna.
En 1941 fundouse o municipio rural de Gåsinge-Dillnäs a partir dos concellos rurais de Gåsinge e Dillnäs.
Cos reforma municipal de 1952 creáronse os grandes municipios de Daga (a partir dos concellos de Björnlunda, Gryt e Gåsinge-Dillnäs), Gnesta (a partir de Frustuna e Kattnäs) e Tystberga (a partir de Bogsta, Bälinge, Lästringe, Sättersta, Torsåker e Tystberga).
O köping de Gnesta fundouse en 1955 a través da reorganización do municipio rural de Gnesta, disolvéndose a localidade municipal.
O municipio de Gnesta fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir do köping de Gnesta. En 1974 incorporouse ao concello de Nyköping, e no ano 1992 reformouse Gnesta mediante a separación do municipio anterior e a unión co anterior concello de Daga e unha parte do concello de Tystberga (a parroquia de Torsåker).
O 1 de xaneiro de 1992, unha área con 122 persoas foi transferida ao municipio de Gnesta a a parroquia de Frustuna-Kattnäs dende a parroquia de Lästringe no concello de Nyköping.
The Lure of the Circus
The Lure of the Circus é un filme estadounidense de 1918 dirixido por J. P. McGowan para Universal Film Manufacturing Co..
Perotá Chingó
Perotá Chingó é unha banda independente de Buenos Aires, Arxentina, formada na súa orixe por Dolores "Lola" Aguirre e Julia Ortiz en 2011. O proxecto nace logo de converterse nun fenómeno viral en YouTube co tema «Ríe chinito».
Roberto Boninsegna
Roberto Boninsegna, nado en Mantua o 13 de novembro de 1943, é un exfutbolista e exadestrador italiano. Xogaba como dianteiro e destacou especialmente no Cagliari e no Inter de Milán, marcando máis de 200 goles entre ambos equipos. Gañou unha liga co Inter e foi dúas veces máximo goleador da Serie A. Preto do final da súa carreira fichou pola Juventus de Trapattoni, coa que gañou catro títulos en tres anos.
Foi internacional coa selección italiana, coa que disputou a final do Mundial de 1970, perdendo ante o Brasil.
Inicios
Criado na canteira do Inter de Milán, a principios da década de 1960 foi considerado demasiado inmaturo polo técnico Helenio Herrera, o que lle impediu dar o salto ao primeiro equipo.
Traspasado ao Prato, debutou con este equipo na Serie B, antes de pasar polo Potenza, onde xunto a Silvino Bercellino, formou o chamado attacco raffica, obtendo o mellor rexistro goleador da historia do club e quedando a só só tres puntos do que tería sido un histórico ascenso á Serie A. Boninsegna, con todo, pisou os campos da máxima categoría ao ano seguinte, esta vez defendendo as cores do Varese, no que militou durante a tempada 1965/66.
Cagliari e a experiencia norteamericana
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/Morini_Boninsegna_1973-74.jpg/220px-Morini_Boninsegna_1973-74.jpg|esquerda|miniatura| Boninsegna opúxose a Francesco Morini durante o derbi de Italia o 28 de abril de 1974 En 1966 foi traspasado por 80 millóns de liras ao Cagliari, un dos equipos italianos máis poderosos da época e no que coincidiu con Gigi Riva. Despois de dúas boas tempadas, no campionato 1968/69 contribuíu a que o equipo se proclamase subcampión por primeira vez na súa historia.
Durante o seu paso por Sardeña, viviu tamén a sanción máis dura do fútbol italiano ata entón, cando foi suspendido por 11 xornadas polos insultos ao equipo arbitral tras ser expulsado nun partido contra o Varese o 31 de decembro de 1967. A sanción foi logo reducida a nove xornadas.
No verán de 1967 participou cos seus compañeiros nun campionato de ultramar organizado pola United Soccer Association, destinado a promover o fútbol en América do Norte, no que os rossoblù defenderon as cores dos Chicago Mustangs. Boninsegna conseguiu 11 goles, o que o converteu no máximo goleador do campionato. Isto converteuno no primeiro xogador italiano en gañar o título de máximo goleador nunha liga estranxeira.
Inter de Milán
No verán de 1969 regresou ao Inter de Milán, que pagou por el 600 millóns de liras, ademais dos traspasos de Angelo Domenghini, Sergio Gori e Cesare Poli ao Cagliari. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/FC_Inter_1970-71_Como.jpg/220px-FC_Inter_1970-71_Como.jpg|miniatura| Boninsegna (ocupándose, primeiro pola esquerda) ao Inter en 1970 En Milán viviu o período de maior esplendor da súa carreira, destacando especialmente na tempada 1970/71, na que ademais de gañar o título, coroouse como máximo goleador con 24 goles. Repetiu como caponcannoniere na tempada seguinte, con 22 tantos. Militou durante sete anos no club, disputando 281 partidos e marcando 171 goles.
Coa camisola nerazzurra acadou a final da Copa de Europa en 1972, na que o equipo adestrado por Giovanni Invernizzi, caeu ante o Ajax, con dous goles de Cruyff.
Juventus e últimos anos
En 1976 protagonizou un dos intercambios máis celebres da historia do fútbol italiano, ao ser traspasado á Juventus a cambio de Pietro Anastasi, ademais dunha suma de 800 millóns de liras para o Inter debido á diferenza de idade entre os xogadores. O traspaso causou gran controversia, tanto polo desembarco dun símbolo nerazzurro no seo do seu histórico rival, como pola idade do atacante, xa con 33 anos. A pesar diso, Boninsegna viviu unha segunda xuventude en Turín, competindo con autoridade e como titular, xunto a Roberto Bettega, nas seguintes tres tempadas, chegando a marcar os dous goles do seu equipo na vitoria por 2-0 sobre o Inter no primeiro derbi de Italia trala súa chegada. Disputou un total de 94 encontros no equipo de Trapattoni, nos que marcou 35 goles. Contribuíu á conquista de dous títulos da Serie A, unha Copa de Italia e unha Copa da UEFA, o primeiro título continental da historia do club.
A continuación xogou unha campaña co Verona na Serie B e outra co Viadanese na Serie D, onde se converteu en director deportivo tras colgar as botas en 1981.
Selección nacional
Foi 22 veces internacional coa selección italiana entre 1967 e 1974, marcando 9 goles. Disputou dúas Copas do Mundo, nas edicións de 1970 e 1974. Na primeira delas, en México, tivo un papel destacado nas semifinais contra Alemaña Occidental, marcando o primeiro gol e dándolle a asistencia a Gianni Rivera no cuarto (4-3). Titular na final contra o Brasil no estadio Azteca, marcou o gol que neutralizaba o tanto inicial de Pelé e empataba momentaneamente o partido, pero a vitoria acabou sendo para os brasileiros por 4-1.
Adestrador
Trala súa retirada como futbolista dedicouse a labores de adestrador, dirixindo, xunto con Ettore Recagni, as seleccións xuvenís sub-19, sub-20 e sub-21 da Serie C de Italia. Máis tarde, entre 2001 e 2003 adestrou o Mantova.
Características técnicas
Atacante innovador, aínda que non estaba dotado dunha gran estatura, era moi hábil na acrobacia e no xogo aéreo. Especialmente lembrados son os seus duelos co defensa Francesco Morini, primeiro rival e despois compañeiro de equipo. Segundo Gianni Brera, Boninsegna era, a principios dos anos 70, o mellor dianteiro do mundo xunto co seu compatriota Gigi Riva. Excelente lanzador de penaltis, conseguiu anotar 19 deles de xeito consecutivo na Serie A, a xeira máis longa xamais lograda na máxima división italiana.
Era coñecido tamén co alcume de Bonimba, termo que acuñou o propio Brera, -e que non agradaba especialmente a Boninsegna- durante o seu paso polo Cagliari. O alcume naceu da crase entre Boninsegna e Bagonghi (este último, pseudónimo obsoleto referido aos ananos do circo) e, segundo Brera, o que mellor expresaba o feito de que, aínda que non posuía unha gran estatura física, Boninsegna era quen de saltar facilmente máis alto que os seus marcadores.
No cine e a televisión
Realizou unha breve aparición no drama televisivo promessi sposi de Salvatore Nocita, no papel dun monatto (persoa que se encargaba de transportar enfermos ou mortos en épocas de epidemias de peste). Interpretou tamén a un futbolista no filme Don Camillo, dirixido por Terence Hill.
Recoñecementos
O Cagliari incluíuno no seu Salón da Fama.
David Durán Arufe
David Durán Arufe, nado en Santa Comba en 1978, é un pianista e escritor galego considerado pola crítica como un dos mellores pianistas de música actual en España.
Traxectoria
Comezou os seus estudos da man de Martín Millán Torrado quen sempre dirixiu a súa educación pianística e musical. Tras concluir os estudos superiores de música en España, completou o Bachelor of Music (Bmus) e o Master of Music (Mmus) no Conservatorium Van Amsterdam co pianista Matthijs Verschoor. Foi bolseiro da fundación Jacques Vonk Fonds para continuar os seus estudos en Hungría, na Liszt Academy de Budapest co pianista Jenö Jandó, e tivo ocasión de traballar tamén con Ramón Coll, Balázs Szokolay, Claude Helffer e Philippe Entremont, entre outros.
David Durán incorporouse ao corpo de Profesores de Música e Artes Escénicas en 2006 como profesor de piano no Conservatorio Profesional de Música de Santiago de Compostela, e dende o 2008 ata o 2011 asumiu a dirección deste centro.
Vertixe Sonora
David Durán é pianista e membro fundador de Vertixe Sonora, ensemble de solistas convertido nun referente insubstituíble para a última xeración de compositores. Coa permanente estrea de novas obras, está a facer que Galicia participe da creación sonora internacional cun protagonismo activo e desafiante. Con Vertixe Sonora, David Durán participa habitualmente nos máis importantes festivais tanto en España como no estranxeiro, e os seus rexistros discográficos publícanse en prestixiosos selos como Wergo e Neos.
Proxectos literarios
David Durán publicou no ano 2008 o seu primeiro poemario-DVD «Palabras Xordas para Oídos Necios» na editorial tresCtres. Cinco estudos para dous recitadores nos que trata sobre o ser e a comunicación, "mesmo unha exploración da linguaxe a través da súa deconstrución, da repetición contínua dos contrarios que representan o caos que somos e que queremos ser".
Invasión rusa de Ucraína de 2022
O 24 de febreiro de 2022, Rusia comezou unha invasión militar en Ucraína, un dos seus países veciños do suroeste. Os primeiros informes declararon esta invasión como a maior operación militar de guerra convencional en Europa dende a segunda guerra mundial. Este suceso marcou un aumento na escalada da violencia na actual guerra ruso-ucraína, a cal comezou en febreiro de 2014.
Yara (filme de 2021)
O filme baseáse no caso do asasinato de Yara Gambirasio.
Invasión rusa de Ucraína de 2022
A invasión estivo precedida por unha prolongada acumulación militar rusa dende principios de 2021 e polas demandas de Rusia para prohibir legalmente a Ucraína a unirse á OTAN. Nos días anteriores á invasión, Rusia recoñeceu as autoproclamadas República Popular de Donetsk e da República Popular de Luhansk, e fixo entrar ás Forzas Armadas de Rusia na rexión de Donbás, no leste de Ucraína, o 21 de febreiro de 2022.
Sobre as 06:00 de Moscova (UTC+3), o presidente ruso Vladimir Putin anunciou unha operación militar no leste de Ucraína; minutos despois, comezaron os ataques con mísiles en lugares de todo o país, incluso na capital Kíiv. O Servizo de Fronteiras de Ucraína afirmou que os seus postos fronteirizos con Rusia e Belarús foron atacados. Dúas horas máis tarde as forzas terrestres rusas entraron no país. O presidente ucraíno Volodymyr Zelenskyi respondeu promulgando a lei marcial, interrompendo as relacións entre Rusia e Ucraína e anunciando a mobilización xeral da poboación. A invasión motivou que varios países condenasen o ataque e impuxesen severas sancións a Rusia, e ademais producíronse mobilizacións en contra da guerra en Rusia que foron sufocadas con arrestos masivos.
Immune Epitope Database and Analysis Resource
A Immune Epitope Database and Analysis Resource ou IEDB (Base de datos de epítopos inmunes e recurso de análise) é un proxecto científico realizado en La Jolla Institute for Allergy and Immunology (LIAI), coa axuda de National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID) dos Esttados Unidos, que forma parte dos National Institutes of Health (NIH) e o Department of Health and Human Services (HHS). O seu obxectivo é a diseminación de información sobre epítopos inmunes para facilitar a xeración de novas ferramentas de investigación, técnicas de diagnóstico, vacinas e terapias.
Base de datos
A IEDB contén datos relacionados con anticorpos e epitopos de células T para os humanos, primates non humanos, roedores e outros animais. A curación dos datos relacionados con patóxenos de prioridade das categorías A, B, C e D da NIAID (incluíndo o da gripe) e enfermidades infecciosas emerxentes e reemerxentes da NIAID é unha das de máis alta prioridade e está sendo posta ao día decote. Ademais, tamén están sendo curados os epítopos doutros axentes infecciosos, alérxenos e autoantíxenos.
Ferramentas
Ademais das bases de datos, a páxina web da IEDB alberga un Recurso de Análise, que contén unha colección de ferramentas para predicir e analizar epítopos.
A Costa, Ronfe, Láncara
A Costa é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Johanna Koivula
Johanna Koivula, nada o 15 de outubro de 1980 en Tampere (Finlandia), é unha xogadora finlandesa de hóckey sobre xeo retirada, que xogou na máxima categoría do hóckey feminino finlandés durante máis de 20 anos e foi internacional con Finlandia. Xogaba como centro.
Koivula xogou 19 encontros coa selección finlandesa, nos que anotou un gol e dúas asistencias.
O 19 de marzo Ilves Naiset retirou o número 15 no seu honor.
O Barrio, Ronfe, Láncara
O Barrio é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Tarzan and the Golden Lion (filme)
Tarzan and the Golden Lion é un filme estadounidense de 1927 dirixido por J. P. McGowan. Está baseado na novela homónima de 1923 escrita por Edgar Rice Burroughs. Está protagonizado por James Pierce no papel de Tarzan, Frederick Peters como Esteban Miranda, Dorothy Dunbar como Jane e Edna Murphy como Betty Greystoke. Tamén conta coa aparición de Boris Karloff como Owaza, un home da tribo. O filme foi distribuído por Film Booking Offices of America.
As Cortes, Ronfe, Láncara
As Cortes é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Eugenio González de Haz y Vizcaíno
Eugenio González de Haz y Vizcaíno, nado en Madrid o 3 de abril de 1941, e un economista, xornalista e empresario da radio, galego, director xeral de Radio Vigo Grupo de Comunicación.
Traxectoria
Fillo de Eugenio González de Haz e Josefa (Pepita) Vizcaíno Coloma, estudou publicidade e graduouse en Dirección de Empresas polo ICADE. En 1968 incorporouse á empresa familiar, Radio Vigo, e en 1973 o seu pai cedeulle a dirección, que máis adiante el lle cedeu ó seu fillo máis vello, Eugenio González de Haz y Díaz-Castroverde, pasando González de Haz y Vizcaíno a encargarse da dirección xeral do Grupo Radio Vigo.
Montesiño, Ronfe, Láncara
Montesiño é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
José Benito Guitián López
José Benito Guitián López, nado en Mosteiro (Bóveda) cara a 1910 e finado en 2001, foi un mestre galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Guitián e Manuela López. Estudou maxisterio na Escola Normal de Ourense, onde ingresou en 1931. Foi elixido presidente da Asociación de mestres interinos e substitutos de Lugo en abril de 1935. Ingresou no Maxisterio nos cursos de selección de 1936. Foi mestre en Vilariño (Ribas de Sil). En setembro de 1938 alistouse no exército franquista para evitar a persecución política. Pasouse ao bando leal. Foi membro das Milicias da Cultura na 72 división do exército republicano. Coa derrota da República pasou a Francia e foi internado no campo de concentración de Saint-Cyprien. Posteriormente exiliouse en México. Sometido a depuración, foi separado do servizo e baixa na escala en 1943.
Vida persoal
Casou en Cidade de México con Araceli Proal Vázquez en decembro de 1942, e foi pai de Jose Benito e Leopoldo Manuel Guitián Proal.
Diamante Medaglia Faini
Diamante Medaglia Faini, nada en Savallo o 28 de agosto de 1724 e finada en Salò o 13 de xuño de 1770, foi unha poeta italiana que pertenceu ás academias Accademia degli Agiati (1751), Accademia degli Orditi en Padua, baixo o nome Nisea Corcirense, e Accademia dell'Arcadia en Roma (1757). Foi coñecida polos seus poemas de amor, e tamén compuxo sonetos e madrigais.
Traxectoria
Era filla dun médico de Brescia, o doutor Antonio Medaglia, e de Annunziata Gnecchi di Casto. Diamante foi educada polo seu tío, mostrando gran afección pola literatura e especialmente pola poesía do século XVI. Casou co doutor Pietro Antonio Faini en 1748. O seu pai arranxou o matrimonio porque lle desagradaba a súa fama. O matrimonio forzouna a deter a produción de versos de amor, o que a fixera famosa, para limitarse a poemas máis "adecuados" para unha muller, compoñendo unha grande colección de versos para vodas, investiduras e outras ocasións sociais.
Foi unha poeta polémica, e deixou a súa actividade nas academias cando intentaron obrigala a axustarse ás convencións establecidas.
Este foi o último soneto que compuxo, no que non ocultou a súa frustración por ter que dobregarse ás convencións do seu tempo:
Polo menos cinco anos antes dese sensacional anuncio público, Faini comezou a buscar novos retos intelectuais, interesándose polas ciencias naturais e a filosofía, especialmente as matemáticas, a astronomía e a física. Manifestou abertamente a súa admiración por Cristina Roccati (1732-1797), poeta pero tamén licenciada en filosofía e lectora en física newtoniana na Accademia dei Concordi de Rovigo.
Aos corenta e un anos, Diamante tomou clases de filosofía, historia e inglés co reverendo Domenico Bonetti di Volciano. Despois tomounas do profesor Conde Giambattista Suardi (1711-1767), autor dos novos instrumentos para a descrición de diferentes curvas antigas e modernas (1752) e do tratamento matemático (1764). Viviu tres meses invitada con el e a súa muller Cecilia Curvi na súa vila de Brescia para estudar os Elementos de Euclides en particular.
Por desgraza, a súa carreira científica non tivo tempo para desenvolverse. As enfermidades frecuentes e as crises depresivas obrigárona a permanecer encerrada na casa. Ademais, a morte prematura de Suardi privouna do seu titor. Poucos anos despois, o 13 de xuño de 1770, Diamante morreu na súa vila de Salò aos corenta e seis anos. Trala súa morte, a Accademia degli Unanim celebrou un funeral público.
Rúa Real (Pontevedra)
A Rúa Real é unha rúa da cidade de Pontevedra, situada no centro histórico da cidade.
Localización
A rúa Real discorre de norte a sur entre a praza de Celso García de la Riega, preto da ponte do Burgo, e a praza de Curros Enríquez.
Historia
As orixes da rúa sitúanse no trazado da antiga vía romana XIX do Itinerario de Antonino, cuxos vestixios se atopan baixo a actual calzada. Séculos máis tarde, na Idade Media, a rúa converteuse en paso do camiño portugués a Santiago de Compostela, cando comezaron as peregrinacións.
A partir de 1397 e durante os séculos seguintes a rúa foi coñecida como Rúa do Rego, debido a que recollía nunha canle central abundantes augas, entre elas as que manaban do lugar en que está a fonte dos Tornos. En 1840 a rúa denominábase xa Rúa Real. En 1843 denominouse rúa Padilla. Foi unha das primeiras rúas de Pontevedra en ser empedradas entre as décadas de 1850 e 1860 e en 1872 instalouse a fonte piramidal dos Tornos no medio do seu trazado.
A principios do século XX a rúa Real era unha das principais da cidade polo tránsito de persoas xa que era lugar de paso obrigado para saír da cidade polo norte e pola súa vida mercantil e numerosos comercios. En 1931 denominouse rúa Pi y Margall antes de retomar a súa denominación tradicional.
Descrición
É unha rúa peonil empedrada de 200 metros de lonxitude, en pendente descendente cara ao norte, en pleno centro do casco antigo de Pontevedra, que conecta a praza de Celso García de la Riega, pasando polo lateral este da praza do Teucro, coa praza de Curros Enríquez. A súa anchura media é de 3,70 metros.
O centro do pavimento da rúa Real está delimitado por unha liña de pequenas luces azuis que indican o itinerario do Camiño Portugués. No punto central do trazado da rúa atópase a Fonte dos Tornos. É unha fonte neoclásica de forma piramidal que foi construída en granito en 1872. A fonte substituíu a outra do século XVI que tiña forma de pera e remataba en piña.
Na parte oeste da praza do Teucro, enfronte ao Pazo do Marqués de Aranda áchase unha fonte monumental construída en 1970 encostada ao muro de peche da praza que salva o desnivel coa rúa Real.
A rúa Real é unha das máis comerciais do centro histórico da cidade e punto de referencia do comercio tradicional. Nela atópanse establecementos con soleira como a Ferretería Gallega (Ferraxería Galega) aberta en 1947, a cestería Cestigar, a tenda de marroquinería Casa Bravo, Ultramarinos Diego Lores (aberto nos anos 1920) ou a xastrería Tres Rías aberta en 1972. Outros moi populares acabaron pechando como Ultramarinos El Cisne (fundado en marzo de 1941 e pechado en outubro de 2021).
Na rúa tamén se localizan locais de hostalería emblemáticos como a crepería Cre-Cottê ou o hotel con encanto Boa Vila, que abriu as súas portas en 2009.
Edificios destacados
No número 1 e 3 da rúa Real atópase formando parte das casas actuais o que que queda do antigo Pazo dos Condes de San Román do século XVII, que foi o pazo máis grande da cidade e cuxa fachada principal daba á praza de Curros Enríquez.
No número 10 con fronte á praza do Teucro sitúase o Pazo do Marqués de Aranda (alcalde do Reino de Galicia). Data de principios do século XVIII, e conta cunha torre con ameas (ao principio tiña dúas torres ameadas nos seus extremos) e un escudo na súa gran fachada coas únicas figuras de dous tenantes a cada lado nun escudo de armas da cidade. dereita|miniatura|200x200px|[[Pazo do Marqués de Aranda]] No número 28 da rúa atópase o antigo Palacete dos duques de Oleiros. Con orixes no século XII, é o terceiro inmoble máis antigo da cidade. Foi propiedade dos duques de Oleiros e posteriormente da familia Castiñeira. A planta baixa foi adega e zona de servizo para os criados e ademais albergou antigas cortes. Conserva as reixas que a separaban do patio de luces do que se aproveitaba a luz xa que só contaba cunha xanela. No primeiro piso situábase a capela e no segundo a vivenda da familia nobre. Na actualidade no seu baixo áchase a crepería Cre-Cottê.
No número 30 atópase a chamada Casa dos Ozores, que pertenceu inicialmente ao fillo de D. Pedro Barbeito e Padrón da familia nobre Barbeito. É de arquitectura barroca con dous balcóns na primeira planta, pero de orixe renacentista. Conta con dez bustos ou caras na súa fachada, do mesmo xeito que os que ten a Casa das Caras da mesma familia nobre na praza da Estrela, anexa á praza da Ferrería. Posúe un escudo de armas do século XVII entre os dous balcóns con lambrequíns e con casco e penacho. Nel están representadas nove liñaxes: Barbeito (castelo con can saíndo), Padrón (gran columna ou pedrón e dúas cunchas de vieira), Vega de León (torre), Falcón (brazo cuxa man suxeita un falcón), Montenegro (M con coroa), Cru (árbore e dous cordeiros), Navarro ou Lera (pezas a modo de campás aliñadas), Mariño (tres ondas cunha cuncha de vieira encima) e Salazar (trece estrelas). No baixo da casa atópase a coñecida Ferraxería Galega.
Ao final da rúa na súa parte baixa, facendo esquina coa praza de Celso García de la Riega e moi preto da ponte do Burgo áchase a Casa do Correo Vello de orixe gótica, que destaca pola súa fachada principal con entrada cun arco carpanel, un alfiz ao longo da fachada e un escudo coas armas dos Ibaizábal, Villegas, Aldao e Salazar e outro escudo máis pequeno cadrado na fachada lateral da rúa Real coas armas dos Murga. É unha das casas máis antigas da cidade e pertenceu ás familias Ibaizábal e Murga. A casa usouse como oficina para distribuír o correo en Pontevedra.
San Mamede, Ronfe, Láncara
San Mamede é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Pousadela, Ronfe, Láncara
Pousadela é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Ronfe, Ronfe, Láncara
Ronfe é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Lontreira
Lontreira é unha banda musical galega integrada por Adriana Cores (da Illa de Arousa), Héctor Rodríguez (de Moaña) e Iván Barral (de Meis). Defínense dicindo que non teñen xéneros musicais e que trae dende ritmos caribeños como a cumbia ata sons máis eléctricos.
A Penaboa, Ronfe, Láncara
A Penaboa é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Seador, Ronfe, Láncara
Seador é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Peto (roupa)
thumb|Peto dun pantalón vaqueiro. Un peto ou bolso é un pequeno saquiño que está cosido á unha peza de vestir e serve para gardar obxectos; pode ter unha rañura simple ou estar protexido cunha lapela. Tamén pode proverse dun sistema de abertura e peche, como a cremalleira, un botón ou o seu análogo prehistórico, o corno, que impiden que saian con facilidade os obxectos gardados dentro.
Usos
A función principal do peto é gardar obxectos de pequeno tamaño de maneira que estean a man cando se necesiten; isto último está moi ligado ao propio concepto de peto, que adoita ter o tamaño de aproximadamente unha man, e estar ao alcance desta. Se fai frío, os petos tamén se usan para abrigar as mans.
Tipos
Outro tipo de peto consiste nunha bolsa cosida á roupa por fóra, sen rañura na mesma. Este tipo de peto tipicamente é máis cómodo ao sobresaír da silueta, sen comprimir a tea da vestimenta ou o contido do peto contra o talle do seu dono. Tamén os hai de tamaño menor, co fin de aloxar unhas moedas, un chisqueiro etc.
Obxectos de peto
thumb|dereita|Reloxo de peto. Existen multitude de obxectos denominados "de peto", por ter como características unhas dimensións e deseño orientados a gardalos nestes, caber na palma dunha man ou levalo un mesmo con facilidade. Entre outros están:
Supena, Ronfe, Láncara
Supena é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Efecto do observador
O efecto observador, efecto do observador ou nesgo do observador, significa varias cousas en diferentes situacións, aínda que gardan certa relación.
Uso na ciencia
En ciencia, o termo efecto observador significa que o acto de observar influirá no fenómeno observado.
En física, un efecto observador máis do mundo macroscópico pode ser o resultado de instrumentos que, por necesidade, alteran dalgunha maneira o estado do que miden. Por exemplo, en electrónica, os amperímetros e os voltímetros adoitan estar conectados ao circuíto, polo que pola súa mesma presenza afectan á corrente ou á tensión que están a medir. Así mesmo, un termómetro estándar de mercurio en vidro debe absorber algo de enerxía térmica para rexistrar unha temperatura e, polo tanto, cambia a temperatura do corpo que está a medir.
Un malentendido común do termo refírese á mecánica cuántica, onde, se non se observou o resultado dun evento, existe nun estado de "superposición", que é algo así como estar en todos os estados posibles á vez. No famoso experimento de pensamento coñecido como gato de Schrödinger, o gato non está empiricamente nin vivo nin morto até que se observa; até ese momento, o gato está teoricamente vivo e morto (tecnicamente medio vivo e medio morto en termos de probabilidade). Non obstante, a maioría dos físicos cuánticos, ao resolver o aparente paradoxo de Schrödinger, entenden agora que os actos de "observación" e "medición" tamén deben definirse en termos cuánticos antes de que a pregunta teña sentido. Desde este punto de vista, non hai un "efecto observador", só un sistema cuántico moi enredado. Unha minoría significativa aínda considera que as ecuacións apuntan a un observador; John Archibald Wheeler, quen probablemente traballou máis profundamente neste tema que ningún físico até agora, elaborou un gráfico no que o universo estaba representado por unha "U" cun ollo nun extremo, xirando e observándose a si mesmo, para describir a súa comprensión.
O principio de indeterminación de Heisenberg tamén é frecuentemente confundido co "efecto observador". O principio de incerteza realmente describe con que precisión podemos medir a posición e o momento dunha partícula ao mesmo tempo: se aumentamos a precisión na medida dunha cantidade, vémonos obrigados a perder precisión na medida da outra. Así, o principio de incerteza trata sobre a medición e non coa observación. A idea de que o principio de incerteza é causado por perturbacións (e, polo tanto, pola observación) non é considerada válida por algúns, aínda que se discutiu nos primeiros anos da mecánica cuántica e adoita repetirse nos tratamentos populares.
Uso nas tecnoloxías da información
En tecnoloxía da información, o efecto observador refírese ao impacto potencial do acto de observar a saída dun proceso mentres o proceso está en execución. Por exemplo, se un proceso rexistra o seu progreso nun ficheiro de rexistro, o feito de ver o ficheiro mentres o proceso se está a executar pode provocar un erro de E/S no proceso, que á súa vez pode facer que se deteña.
Outro exemplo sería observar o rendemento dunha CPU executando tanto os programas observados como os de observación na mesma CPU. Isto levará a resultados inexactos porque o propio programa de observación afecta o rendemento da CPU (as CPU modernas, moi almacenadas en caché e canalizadas vense especialmente afectadas por este tipo de observación).
Observar (ou mellor dito, debugging ou depurar) un programa en execución modificando o seu código fonte (como engadir saída extra ou xerar ficheiros de rexistro) ou executalo nun depurador, ás veces pode provocar que certos erros diminúan ou cambien o seu comportamento. Isto dificulta máis a persoa que intenta illar o chamado "Heisenbug".
Uso nas ciencias sociais
Nas ciencias sociais e no uso xeral, o efecto refírese a como as persoas cambian o seu comportamento cando son conscientes de ser observadas (ver efecto Hawthorne). Por exemplo, nas forzas armadas, utilízase unha inspección anunciada para ver o ben que poden facer os soldados cando se dedican ou concentran, mentres que unha inspección sorpresa úsase para ver o ben preparados que están en xeral.
Nesgo do observador
O termo relacionado das ciencias sociais nesgo do observador é un erro introducido na medición cando os observadores enfatizan demasiado o comportamento que esperan atopar e non se dan conta do comportamento que non esperan. É por iso que os ensaios médicos se organizan normalmente como probas a dobre cego. O nesgo do observador tamén se pode introducir porque os investigadores ven un suxeito facendo algo e interprétano segundo o que significa para eles, mentres que pode significar outra cousa para o suxeito.
The Last of the Mohicans (filme de 1920)
The Last of the Mohicans é un filme estadounidense de 1920 dirixido por Clarence Brown e Maurice Tourneur, e escrito por Robert A. Dillon, adaptado a partir da novela de James Fenimore Cooper O derradeiro dos mohicanos (1826). É a historia de dúas irmás inglesas que se atopan co perigo na fronteira das colonias americanas, dentro e arredor do forte comandado polo seu pai. Está protagonizado por Wallace Beery, Barbara Bedford, Lillian Hall, Alan Roscoe e Boris Karloff nun dos seus primeiros papeis no cinema mudo (interpretando a un indio valente). Barbara Bedford máis tarde casou co seu coprotagonista no filme, Alan Roscoe na vida real. A produción rodouse preto do lago Big Bear e no val de Yosemite.
miniatura|thumbtime=2|200px|dereita|Filme completo de The Last of the Mohicans. O filme foi ben recibido no momento da súa estrea. O historiador de cinema William K. Everson considerou The Last of the Mohicans unha obra mestra. En 1995, foi considerado "culturalmente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e foi escollido para a súa preservación no National Film Registry.
Personaxes
miniatura|right|200px|Tarxeta do vestíbulo.
Concello de Gnosjö
Gnosjö é un concello sueco (kommun) do condado de Jönköping. A súa capital é o núcleo urbano de Gnosjö. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 9 566 habitantes.
O concello é coñecido polo Gnosjöandan (o espírito de Gnosjö) e forma parte da rexión GGVV, máis coñecida como Gnosjöregionen.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Gnosjö, Kulltorp (parte), Källeryd, Kävsjö e Åsenhöga. Nestas parroquias fundáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862.
Coa reforma municipal de 1952 fundouse o gran concello de Gnosjö a partir dos municipios de Gnosjö, Källeryd, Kävsjö e Åsenhöga, así como dunha parte do de Kulltorp.
O concello de Gnosjö naceu coa reforma municipal de 1971 a través da reorganización do municipio rural de Gnosjö.
Dende a súa fundación ata o ano 2005 o concello pertenceu ao partido xudicial de Värnamo e dende entón pertence ao de Jönköping.
Viance, Ronfe, Láncara
Viance é un lugar da parroquia de Ronfe, no concello lucense de Láncara, na comarca de Sarria.
Ruth Oliveira
Ruth Oliveira Martínez, nada en Vigo o 14 de marzo de 1979, é unha escritora galega.
John F. Flanagan
John F. Flanagan, nado en Newark, Nova Jersey, o 4 de abri l de 1865 e finado en Manhattan, Nova York, o 28 de marzo de 1952, foi un escultor, medallista e deseñador de moeda estadounidense.
Concello de Grums
Grums é un municipio sueco (kommun) do condado de Värmland. A súa capital é Grums. No ano 2022 a súa poboación era de 9 078 habitantes.
John F. Flanagan
A súa obra máis recoñecida é o cuarto de dólar Washington, aparecido en 1932 e cuxo anverso se mantivo, con algunhas modificacións, ata 2021.
Ruth Oliveira
Traxectoria
Estudou secundaria no IES República Oriental do Uruguai de Vigo e graduouse en Lingua e Literatura españolas na UNED. Tamén é Técnico superior en dirección de obras de decoración. Traballou no sector do interiorismo.
John F. Flanagan
Traxectoria
John Flanagan era fillo do escultor de mármore George Flanagan, de quen aprendeu o manexo do cicel. Asistiu á Cooper Union de Nova York entre 1880 e 1882, onde aprendeu a modelar ornamentación arquitectónica, e tamén traballou para a Perth Amboy Terra Cotta Company.
Ruth Oliveira
Poesía
miniatura|Con [[Ramón Rozas presentando a súa poesía na Libraría Paz de Pontevedra o 24 de febreiro de 2022]]
John F. Flanagan
Traxectoria
Posteriormente foi axudante de Paul Wayland Bartlett en Boston e de Augustus Saint-Gaudens, en Nova York, entre 1885 e 1888. Alí asistiu a clases nocturnas na Art Students League, onde tomou clases de George de Forest Brush.
Cara ao ano 1890 marchou unha tempada a París, onde Saint-Gaudens tiña moitos amigos, que lle serviron de axuda. Alí Flanagan estudou con Henri Chapu na Académie Julian. Tamén frecuentou a Académie Colarossi e, posteriormente, asistiu ao obradoiro de Alexandre Falguière na Escola de Belas Artes de París, na que se matriculou en 1891. Nesa cidade expuxo tamén no Salon des Artistes Français en 1899.
miniatura|260x260px|[[Reloxo monumental na Biblioteca do Congreso dos EEUU (1896).]] En 1891 axudou a Frederick William MacMonnies coa Columnian Fountain, que adornaría o espello de auga da Exposición Colombina de Chicago de 1893.
En 1897 foi elixido membro destacado da comisión de artistas invitados á Exposición Universal de París de 1900. Alí presentou varias medallas que chamaron a atención dos críticos, e recibiu a medalla de prata na súa especialidade.
miniatura|260x260px|[[Cuarto de dólar Washington, deseñado por John F. Flanagan.]]
Logo do seu regreso a Nova York en 1902, Flanagan iniciou unha prolífica carreira artística que durou ata mediados da década de 1930, con obras como Antique Education (1909), un altorrelevo para a Biblioteca Pública de Newark ou unha estatua de Joseph Henry para o Estado de Nova York, sita en Alamy Park, Albany (1927).
A comisión encargada das conmemoracións do bicentenario do nacemento do primeiro presidente dos Estados Unidos, George Washingnton, en 1932, escolleu uns deseños propostos por John Flanagan para a creación dunha moeda de prata dun cuarto de dólar, cuñada en 1932. Inicialmente a moeda tiña carácter unicamente conmemorativo e prevíase a súa emisión só ese ano, mais finalmente o coñecido como cuarto de dólar Washington converteuse en moeda de curso legal, emitida anualmente co mesmo deseño, en prata ata 1964 e en metal común ata 1998. Posteriormente, o anverso creado por Flanagan mantívose, con algunhas alteracións, ata 2021.
miniatura|260x260px|Medalla da [[Batalla de Verdún (ca. 1920). ]]
Aínda que Flanagan só tivo esta experiencia como deseñador de moedas, a súa produción de medallas foi máis abundante. Unha das súas medallas máis coñecidas (1916) conmemora a batalla de Verdún na primeira guerra mundial, coa inscrición Ils ne passeront pas ("Non pasarán"), que foi un regalo dos Estados Unidos a Francia.
Outros dos seus traballos salientables no ámbito da medallística son a medalla da Hudson-Fulton Celebration (1909), a Medalla Aphrodite-Swift Runners (1932), a medalla conmemorativa da visita do Príncipe de Gales e a dos Cabaleiros de Colón (1920), a medalla Roston do Congreso (1913) e a medalla Pan-Pacific Award (1915), entre outras. miniatura|186x186px|Plaqueta co [[busto do escultor Daniel Chester French (1919). ]] Tamén realizou un bo número de plaquetas metálicas con retratos de personaxes relevantes da sociedade e da arte dos Estados Unidos, como Theodore Roosevelt, Walt Whitman, Paul Wayland Bartlett, Daniel Chester French ou J. Alden Weir.
En 1911, Flanagan ingresou na Academia Nacional de Deseño como membro asociado, e foi nomeado académico en 1928.
John F. Flanagan finou en Nova York o 28 de marzo de 1952. Foi soterrado no cemiterio Ferncliff de Hartsdale, condado de Westchester, Nova York.
Kings of the Sun
Kings of the Sun é un filme estadounidense de 1963 dirixido por J. Lee Thompson para Mirisch Productions. O filme está ambientado en Mesoamérica na época da conquista de Chichén Itzá por Hunac Ceel. As escenas foron rodadas en Mazatlán e Chichén Itzá. O filme marcou o segundo proxecto de Thompson con Yul Brynner nun ano, sendo o outro Taras Bulba.
Gascuña
miniatura|Un mapa de Gascuña, que mostra unha ampla definición da rexión. Outras definicións poden abarcar unha área máis pequena. Gascuña (/ˈɡæskəni/; francés: Gascogne [ɡaskɔɲ]; occitano: Gasconha [ɡasˈkuɲɔ]; éuscaro: Gaskoinia) foi unha provincia do suroeste do Reino de Francia que sucedeu ao Ducado de Gascuña (602–1453). Desde o século XVII ata a Revolución Francesa (1789–1799), formou parte da provincia combinada de Güiena e Gascuña. A rexión está vagamente definida, e a distinción entre Güiena e Gascuña non está clara; algúns consideran que se solapan, e outros consideran a Gascuña unha parte de Güiena. A maioría das definicións sitúan a Gascuña ao leste e ao sur de Bordeos.
Agora está dividida entre a rexión de Nova Aquitania (departamentos de Landas, Pireneos Atlánticos, suroeste de Xironda e sur de Lot e Garona) e a rexión de Occitania (departamentos de Gers, Altos Pireneos, suroeste de Tarn e Garona e oeste de Alta Garona).
Gascuña estivo historicamente habitada por persoas relacionadas cos vascóns que puideron ter falado unha lingua semellante ao éuscaro. O nome Gascuña provén da mesma raíz que a palabra vasca Wasconia. Dende a Idade Media ata hoxe fálase o gascón, aínda que está clasificada como unha variante rexional da lingua occitana.
Justice of the Far North
Justice of the Far North é un filme estadounidense de 1925 dirixido por Norman Amencer e protagonizado por Arthur Jasmine, Marcia Manon e Laska Winter.
Martha Peralta Epieyú
Martha Isabel Peralta Epieyú, nada en Monguí, La Guajira o 11 de novembro de 1988, é unha avogada colombiana, especialista en dereito ambiental e líder indíxena do pobo wayuu pertencente ao clan Epinayú Epieyú. É presidenta do partido político Movemento Alternativo Indíxena e Social (MAIS). Peralta foi elixida ao senado da república de Colombia nas eleccións lexislativas de 2022 dentro da coalición do Pacto Histórico.
Traxectoria
Peralta naceu no correxemento de Monguí en La Guajira, preto da capital Riohacha. Estudou no internado indíxena San Antonio de Aremasain.
Estudou dereito na Universidade Externado de Colombia, e cursou unha mestría en goberno e políticas públicas con especialización en dereito ambiental na Universidade do Rosario. Durante o seu período de estudos acompañou á Organización Nacional Indíxena de Colombia (Onic) en varios proxectos.
En 2015 vinculouse ao movemento MAIS como asesora xurídica para máis tarde participar na escola de formación política de devendito partido. Ademais foi asesora da ONIC perante a Axencia Nacional de Terras. No ano 2017 foi nomeada directora nacional do seu movemento.
En agosto de 2021 Martha Peralta contraeu matrimonio con Manuel Julián Molina, en Aritaure de La Guajira.