cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hidrocarburo aromático
Hidrocarburo aromático pollicíclico
Os hidrocarburos aromáticos policíclicos (HAPs) son hidrocarburos aromáticos que constan de aneis aromáticos fusionados e non conteñen heteroátomos ou levan substituíntes. O naftaleno é o exemplo máis simple de HAP. Os HAPs aparecen no petróleo, carbón e depósitos de brea, e orixínanse como subprodutos da combustión do combustibles fósiles ou biomasa. Como contaminantes, son preocupantes porque algúns compostos foron identificados como carcinóxenos, mutaxénicos e teratoxénico. Os HAPs tamén se encontran en alimentos cociñados. Os estudos realizados mostraron que nels se encontraban altos niveis de HAPs; por exemplo, en carne cociñada a altas temperaturas como as das grellas ou barbacoas e no peixe afumado.
Encóntranse tamén no espazo interestelar, en cometas e en meteoritos, e son moléculas candidatas a ser as que actuaron como base para que se orixinasen as primeiras formas de vida. No grafeno o motivo HAP ten unha extensión como a de dúas follas bidimensionais.
Pequena Mancha Escura de Neptuno
miniatura|200px|dereita| a[[Gran Mancha Escura de Neptuno (arriba), Scooter (a nube branca intermedia), e a Pequena Mancha Escura de Neptuno (abaixo).]] miniatura|200px|dereita|Unha vista de gran resolución da Pequena Mancha Escura de Neptuno. A Pequena Mancha Escura de Neptuno, tamén chamada Mancha Escura 2 de Neptuno ou o Ollo do Bruxo, era unha tormenta ciclónica no hemisferio sur de Neptuno. Era a segunda tormenta máis intensa do planeta no momento en que a sonda da Nasa Voyager 2 pasou a carón de Neptuno no 1989.
Rigas Feraios
Rigas Velestinlís ou Feraios, (en grego Ρήγας Βελεστινλής-Φεραίος), nado en Velestino, sobre 1757 finado en Belgrado en 1798, foi un poeta e patriota grego que combateu a ocupación turca. Foi traizoado e torturado ata a morte polos turcos.
Aguia pomerana
miniatura|Distribución xeográfica miniatura|Clanga pomarina A aguia pomerana (Aquila pomarina) é unha ave rapaz.
Morfoloxía e hábitos
É unha aguia de tamaño pequeno, cunha lonxitude de entre 55–66 cm, unha envergadura entre 143–168 cm e cun peso entre 1100 e 2000 gramos. De cor pardo, máis claro cá Aguia manchada. As femias son idénticas ós machos.
Aliméntase de roedores, anfibios, pequenas aves e insectos. O seu hábitat máis habitual en Europa son as fragas con presenza de auga.
Reprodución
A cría realizase en Europa entre os meses de abril e xuño. A posta consiste en dous ovos cun tempo de incubación de 38-41 días. Os polos permanecen no niño entre 50-55 días.
Gran Mancha Escura de Neptuno
miniatura|200px|A Gran Mancha Escura de Neptuno con nubes brancas de metano ó seu redor. miniatura|200px|A Gran Mancha Escura vista dende o [[Voyager 2.]] A Gran Mancha Escura de Neptuno (ou Great Dark Spot - GDS-89 ) era unha mancha escura en Neptuno semellante á Gran Mancha Vermella de Xúpiter. Foi observada por primeira vez pola sonda Voyager 2 da NASA no ano 1989. Coma a mancha de Xúpiter, era unha tormenta anticiclónica. Aínda que o interior da Gran Mancha estaba relativamente libre de nubes.
Características
Pensouse que esta mancha escura podería ser un gran burato dentro da inmensa atmosfera de metano de Neptuno. A gran mancha escura xeraba grandes nubes brancas xusto ou por debaixo da tropopausa moi semellantes ós cirros na Terra. A diferenza dos cirros da Terra, cunhas nubes que están conformadas de pequenos cristais de xeo, nos cirros de Neptuno, estas están compostos de pequenos cristais de metano conxelado, e disólvense a partir das 36 horas ou dúas rotacións do planeta, a diferenza da Terra que o fan en poucas horas. Os indicios fan pensar que as manchas escuras de Neptuno ocorren na troposfera a altitudes máis baixas cás manchas máis brillantes, que terían lugar a latitudes maiores. Coma son estruturas estables que poden persistir meses, pensase que poderían ser estruturas de vórtices. A gran mancha foi observada en diversas ocasións con diversos tamaños e formas.
Desaparición
Cando no 1994 a mancha ía ser fotografada polo Telescopio Espacial Hubble, esta tiña desaparecido por completo, deixando sen argumentos ós astrónomos que pensaban que esta mancha non ía desaparecer xamais. A persistencia da nubes brancas que acompañan a este tipo de manchas amosa que algunhas manchas escuras que se formaron poden seguir a existir coma ciclóns aínda que xa no se poidan seguir vendo coma manchas escuras. As manchas escuras poderían disiparse cando migran moi preto do ecuador ou por outro mecanismo descoñecido.
Suliñar que unha nova e case idéntica mancha emerxeu no hemisferio norte de Neptuno. Esta nova mancha, chamada A Gran Mancha Escura do Norte de Neptuno (Northern Great Dark Spot ou NGDS), foi visible durante varios anos.
Boixos Nois
miniatura|200px|dereita|Boixos Nois no Estadio Olímpico de Roma.
Os Boixos Nois (BN) son un grupo ultra de apoio ó FC Barcelona fundado en 1981 por Manuel Omar Pascual. Autodefínense como hooligans e parte dos seus integrantes seguen a estética skinhead. O grupo identifícase cunha ideoloxía política de extrema dereita, nacionalista, pero tamén con neonazis, tamén chamados Casuals.
Logotipo e o seu simbolismo
O logotipo consta dunha circunferencia exterior branca cun bulldog no centro. No lado esquerdo do círculo atópase a bandeira catalá e na esquerda a do Barça. Na parte superior atópase o nome Boixos Nois, mentres que na parte inferior atópase o nome do club, FC Barcelona.
Amizade e rivalidade
Están irmandados cos Standarte Bremen, o grupo de seareiros radicais do Werder Bremen. Pola contra, os seus maiores rivais son as Brigadas Branquiazuis do RCD Espanyol, os Ultras Sur do Real Madrid, e os Yomus, seareiros do Valencia CF.
Historia
Nun comezo, estaban situados na bancada do Gol Sur do Camp Nou, pero tralo desastre de Heysel, en 1986, a directiva trasladounos temporalmente á terceira gradería, dende onde lanzaban obxectos cara bancadas superiores, o que causou protestas por parte dos seareiros ó club. Posteriormente unha nova directiva trasládaos ó Gol Sur. E comeza a funcionar unha "trama económica" con distribución de material neonazi.
A súa radicalización comezou en 1991, cando seus membros se viron involucrados en numerosos episodios de violencia. O máis destacable, o asasinato dun cidadán francés seareiro do RCD Espanyol, François Rouquier e graves feridas a outro. Catro membros dos Boixos Nois foron condenados por este asasinato en abril de 1994.
Na tempada 91/92 créase unha nova sección dos "Boixos Nois" chamada "Casuals FCB" (na honra dos hooligans que provocaron a catástrofe de Heysel. O seu modus operandi era acudir ós estadios sen símbolos barcelonistas e agredir a outros seareiros sen seren recoñecidos.
Perda de influencia
Na tempada 95-96 constitúense como peña barcelonista, pero co paso progresivo do tempo e a súa radicalización, fóronos separando pouco a pouco do club. Isto causou que a mediados da década de 1990, fosen trasladados á sección Gol Norte do Camp Nou.
O 20 de decembro de 1997, morre o deu dirixente, Serxio Soto, con antecedentes penais, nesa ocasión o vicepresidente do FC Barcelona, Joan Gaspart, baixou á gradería á darlle ó pésame ó grupo.
A directiva de Joan Laporta aplicou unha tolerancia cero, no ano 2003, despois de graves incidentes. Posteriormente denegaríaselles a entrada ó estadio.
Seccións
Os Boixos Nois teñen e tiveron moitas seccións de hooligans de moitos lugares, dentro ou fóra de Cataluña. Estes son as 64 seccións que hai e houbo nos Boixos Nois:
Ligazóns externas
FC Barcelona
Igrexa de Källunge
A igrexa de Källunge (sueco: Källunge kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Källunge, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A torre e a nave románicas da igrexa de Källunge son do século XII e pertencían ao primeiro edificio construído. No século XIII levantouse o enorme coro gótico actual, que lle dá a súa peculiar silueta. Probablemente estaba planeada unha reconstrución total da igrexa, pero por algún motivo non se puido levar a cabo.
A igrexa está ricamente decorada con relevos e frescos. Os seus frescos son unha proba importante da forte influencia bizantina na arte sueca dos séculos XII e XIII. Unha representación temperá dunha nyckelharpa pode atoparse nun relevo que data de preto do ano 1350 nunha das portas da igrexa. A igrexa dálle o seu nome ao códex Källunge (en latín Codex Kellungensis), unha colección de 1622 de música coral de Philipp Dulichius, Melchior Vulpius, Gregor Aichinger, Nicolaus Zangius, Hieronymus Praetorius, Hans Hassler, Jacobus Gallus, Johann Walter, Dominique Phinot, Orlando di Lasso e Johann Bahr entre outros. A colección foi descuberta en 1913, aínda que só se conserva unha parte.
A igrexa ten unha pía bautismal medieval realizada polo escultor anónimo románico coñecido como Byzantios. O seu retablo, do século XVI, pertenceu á catedral de Visby.
Forcadas
O topónimo galego Forcadas pode referirse a:
Eleccións municipais en Tui
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello do Tui dende 1979.miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Tui]]
Liexa-Bastogne-Liexa 2017
A 103ª edición da Liexa-Bastogne-Liexa tivo lugar o domingo 23 de abril de 2017 con saída e chegada na cidade de Liexa, logo de pasar pola cidade de Bastoña. O percorrido disputouse sobre unha distancia de 258 quilómetros que contaron con 10 dos famosos "muros".
O veterán ciclista español Alejandro Valverde conseguiu a súa cuarta vitoria na clásica belga atacando a uns centos de metros de meta e tan só 4 días despois de ter gañado a súa quinta Frecha Valoa (cuarta consecutiva). Detrás súa e no podio remataron Dan Martin que tamén finalizara segundo na outra clásica belga das Ardenas e Michał Kwiatkowski que chegou 3 segundos detrás deles.
Equipos
Na competición participaron 25 equipos, 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 200 ciclistas (8 por equipo).
Peugeot 207
O Peugeot 207 é un automóbil do segmento B producido pola marca francesa Peugeot desde o ano 2006. Do mesmo xeito que o Peugeot 206, o seu predecesor, é un tracción dianteira con motor dianteiro transversal.
Liberty Hyde Bailey
miniatura|Liberty Hyde Bailey.
Peugeot 207
Este automóbil ofrécese con carrocerías hatchback de tres e cinco portas, familiar de cinco portas ("207 SW") e convertible de dúas portas con teito de metal ("207 CC"). O "207 RC" con carrocería hatchback e o "207 CC" están homologados para catro prazas, e o resto dos modelos para cinco prazas.
Motorizacións
O 207 ofreceuse en cinco motorizaciones gasolina e tres Diésel. Os gasolina 1.6 litros THP e RC posúen turbocompresor e inxección directa, mentres que os outros tres son atmosféricos e incorporan inxección indirecta. Os tres Diésel teñen turbocompresor e inxección directa con alimentación por common rail; soamente o 1.6 litros de 110CV posúe turbocompresor de xeometría variable, e o 1.4 litros carece de intercooler.
Liberty Hyde Bailey
Liberty Hyde Bailey, nado en South Haven (Míchigan) o 15 de marzo de 1858 e finado en Ithaca (Estado de Nova York) o 25 de decembro de 1954, foi un botánico estadounidense.
Traxectoria
Estudou na Michigan Agricultural College e alí tamén deu clases ata que marchou en 1888 á Universidade Cornell en Ithaca, Nova York, onde foi director da escola de agricultura. Está considerado o pai da socioloxía e xornalismo rural. En 1903 foi un dos fundadores da Sociedade Americana de Horticultura. Bailey foi un dos primeiros especialistas do xénero Carex, sobre o que publica numerosos artigos científicos. Foi o editor da The Standard Cyclopedia of Horticulture (6 volumes, 1914-1917)
Organización dos Estados Iberoamericanos
A Organización dos Estados Iberoamericanos para a Educación, a Ciencia e a Cultura (OEI), ou sinxelamente Organización dos Estados Iberoamericanos, é un organismo internacional de carácter gobernamental para a cooperación entre os países iberoamericanos no campo da educación, a ciencia, a tecnoloxía e a cultura no contexto do desenvolvemento integral, a democracia e a integración rexional. Está composta por vinte e tres Estados.
Jeet Kune Do
Jeet Kune Do (en chinés: 截拳道; cantonés: Jitkyùndou; pinyin: Jiéquándào, lit. "O camiño do puño que intercepta"), tamén chamado Jeet Kun Do ou JKD, é unha arte marcial chinesa desenvolvida por Bruce Lee.
Historia
Foi creada por Bruce Lee entre os anos 1960 e 1973 aínda que nun principio estivo baseada no wing chun (esta interpretación pode verse como unha referencia ó principio do Wing Chun de simultánea defensa e contraataque), o Jeet Kune Do, primeiramente chamado "Jun Fan Gung Fu" (chinés: 振藩功夫; cantonés: Janfàan Gūngfū; pinyin: Zhènfán Gōngfū. Literalmente: "O Kung Fu de Bruce Lee") é un método de combate novo.
Rexión de Louga
Louga é unha das catorce rexións que dividen o Senegal.
Jeet Kune Do
Historia
Jeet Kune Do non é Kung Fu chinés tradicional. É o resultado da investigación e a "fusión" de Wing Chun, o boxeo occidental, a esgrima e de técnicas novas e propias que buscan a efectividade ante todo. Pero o mestre Lee morreu cedo, en 1973, sen poder deixar unha comprensión completa da súa arte. Porén, abriu o camiño á superación a varias xeracións coa súa forma de pensar, converténdose no mellor loitador e especialista en artes marciais.
De todos modos o mestre Bruce Lee reflectía en todas e cada unha das súas películas a súa peculiar arte de combate, o Jeet Kune Do, quedando así gardadas algunhas das súas técnicas nestas e no seu libro, no que demostraba a través de fotografías este estilo tan técnico como efectivo.
Filosofía
Lee defendía o Jeet Kune Do como unha filosofía alén das artes marciais: "A arte do Jeet Kune Do é sinxelamente o de simplificar. Favorecer a carencia de forma para poder asumir tódalas formas", "Usándoa no camiño como camiño e a non limitación como limitación".
O feito de que o fundador do Jeet Kune, Bruce, estudara filosofía occidental na Universidade de Washington e á vez exercera como profesor de filosofía chinesa, expoñen a súa personalidade e traxectoria como froito deste coñecemento aplicado ás artes marciais, o cal esta intimamente vencellado ás súas raíces. As bases chinesas confucianistas (Deus é a humanidade e a finalidade do pensamento a harmonía da vida) e as bases do taoísmo (unha forma de ver o mundo e de vivir integrada en harmonía coa natureza); o símbolo do taoísmo é a auga; o distintivo é o ying-yang; a flexibilidade é o concepto fundamental do Tao. Disciplinas como o jiu-jitsu, que consiste en aproveitar o impulso do adversario para desvialo no momento oportuno e derrotalo coa súa propia forza baséanse no taoísmo.
Nestas mentalidades chinesas, as cousas cotiás e insignificantes adoitan ter un significado moi profundo.
O Jeet Kune Do é simple, directo e "non clásico": Bruce Lee desenvolveu o concepto único das artes marciais para cada persoa, xa que un non se ten que axustar ó Jeet Kune Do, senón que debe axustar a arte a un mesmo. Pode ser calquera cousa menos estática e, se cadra debido a isto, unha das principais características do Jeet Kune Do é a constante evolución, e a frase de Lee "O non-límite como límite" que rixe ós seus practicantes. O proceso de aprendizaxe do Jeet Kune Do é de seu un proceso de "desaprendizaxe", é simplificar, é evitar posicións anatomicamente incorrectas e filosofías pragmaticamente equívocas, é centrarse na loita e non ver alén do combate en si para non perder o obxectivo: gañar e sobrevivir.
Os movementos son unha combinación de defensa-ataque baseada na simpleza e efectividade máis que en figuras clásicas. A mentalidade fronte ó combate ha de ser unha mentalidade gañadora, sen anticiparse ó resultado do combate, deixando que a natureza flúa.
O arsenal
Bruce Lee dixo:
En canto a golpes de man, están o o finger jab, o jab cross, uppercut ou os golpes de revés. No plano das patadas, cabe destacar que se considera a patada lateral como o golpe máis potente do arsenal técnico. As patadas baixas, ó igual que as patadas en xiro, frontais, en revés, descendentes, ascendentes, en salto e todo tipo de golpes cos xeonllos, ó igual que o uso do cóbado en xiro ascendente, en xiro diagonal ou vertical. As patadas de xiro, se están ben aplicadas, poden ser moi fortes. Absolutamente todo está permitido. "A rúa non é un torneo". O estilo que máis se asemella ó Jeet Kune Do é o boxeo tailandés. A enerxía prodúcese cando a non-intención inicia o movemento desde o pé atrasado e flectado, subindo polos músculos da perna, entrando na cadeira, finalmente viaxando polo dorsal entrando no brazo e colapsando no momento do impacto. O corpo debe ser suave e lixeiro, sen forza bruta, para non impedir o devir da enerxía.
Tamén están o "Chi-Sao" ("mans pegañentas", sen separar as mans do opoñente para obter información extra por medio do tacto para así mellorar o timing), e o "Lop-Sao" ("mans que agarran", suxeitar a man ou brazo do opoñente para realizar un contragolpe).
As seis enfermidades
O Jeet Kune Do é moito máis que un método de combate. É unha das ávidas pólas que a vida nos descobre os seus segredos. Máis que dunha técnica é o desenvolvemento físico e espiritual do individuo como tal. A mentalidade fronte ó combate ha de ser unha mentalidade de gañador, ou máis ben "positiva" (somos parte da natureza), sen anticiparse o resultado do combate, deixando que a natureza flúa. Unha técnica tan completa pode deformarse se quen a practica comete un destes seis errores fundamentais:
O método e a constancia adestrando adoitan solucionar todos estes problemas. Como repetía Bruce Lee: Investiga nas túas propias experiencias para chegar a entender que funciona de ti.
Tormenta Dragón (astronomía)
miniatura|250px|Tormenta Dragón Tormenta Dragón é o nome dado a unha larga, brillante e complexa tormenta convectiva no hemisferio sur de Saturno que se detectou a mediados de setembro de 2004. Esta tormenta parece ser de longa vida e periodicamente chamea, producindo unhas grandes columnas brancas, para despois volver á calma. A tormenta foi unha forte fonte de emisións de radio durante xullo e setembro de 2004.
Hípetro
miniatura|Quiosco de [[Traxano (Filae, Alto Exipto)|alt=]] Hípetro (do latín  hypaethrus , do grego antigo ὕπαιθρος  hupaithros  ὑπό hupo- "baixo" e αἰθήρ aither "ceo, aire"), son termos usados ​​para describir un edificio ou un espazo arquitectónico que non está cuberto por un teito.
Exipto
Na arquitectura monumental de Exipto, a "sala hípetra" estaba rodeada de columnas, como un patio porticado, tamén sen teitume. Era o espazo arquitectónico descuberto do templo exipcio, estando inmediatamente despois dos pilonos da entrada e anterior á "sala hipóstila" cuberta, onde estaba a "cella" que gardaba a imaxe da divindade. As primeiras hípetras foron construídas nos templos contiguos dos complexos das pirámides de Keops e  Micerinos. Esta disposición influenciou o deseño dos megaróns micénicos.
Grecia
Na arquitectura clásica,  'Hypaethral'  describe un antigo templo sen teito, un tipo de templo grego cuxa cella queda aberta e, por extensión, calquera edificio ou parte del sen un teito. Foi descrito polo arquitecto romano Vitruvio no seu tratado "De architectura", escrito para o emperador César Augusto, probablemente ao redor do 15 a.C.
India
Os templos sen teito tamén se construíron na India, nos estados de Orissa, Madhya Pradesh e Uttar Pradesh nos séculos VIII ao XI. Estes templos hipetros de planta redonda ou rectangular foron dedicados ás deusas chamadas Yoginis (Yogini Cult e Teples, Vidya Dehejia, templos de Yoginis na India, Stella Dupuis).
Galería de imaxes de Xares, A Veiga
Santa María de Xares é unha parroquia que se localiza no concello da Veiga.
Lugares singulares
<Gallery> Ficheiro:Xares A Pedreira.jpg|alt=A Pedreira é unha zona de encrucillada de 3 rúas en paralelo, cada unha ao seu nivel|A Pedreira Ficheiro:Xares Balneario.jpg|alt=Edificio novo construído para un balneario que non chegou a pórse en funcionamento|Balneario no lugar de Cales Ficheiro:Casas Xares 2.jpg|alt=Baixada ao pontón|Baixada ao pontón Ficheiro:Escola Xares, A Veiga 1.jpg|alt=Escola de andar térreo coa aula e a vivenda do mestre no primeiro andar|Escola desde a fronte do acceso á aula do andar térreo Ficheiro:Escola Xares, A Veiga 2.jpg|alt= Escola desde a zona inferior. Obsérvase a aula do andar térreo e a vivenda no primeiro andar|Escola desde as Olgas Ficheiro:Ponte río Xares.jpg|alt=Ponte sobre o río Xares no lugar do Campo, estrada de Xares a Seoane|Ponte sobre o río Xares no lugar do Campo, estrada de Xares a Seoane Ficheiro:Piscina Xares.jpg|alt=Piscina rodeada de herba|Piscina de Xares (a carón do campo novo da festa) Ficheiro:Hotel El Ciervo Xares.jpg|alt=Edificio de granito rosado de dous andares con soportal e escaleiras de entrada, lugar do Campo|Hotel El Ciervo de Xares, lugar do Campo Ficheiro:Escultura cervo Xares.jpg|alt=Escultura dun cervo de tamaño natural rodeado de herba, Hotel El Ciervo de Xares, lugar do Campo|Escultura dun cervo, Hotel El Ciervo de Xares, lugar do Campo Ficheiro:Casa Xares.jpg|alt=Fachada de casa con placa indicando “Villa María Pilar” e outra indicando “Bruña” con busto de Manuel Bruña, a Carreira (centro da aldea)|Villa Pilar en Xares, busto de Manuel Bruña, a Carreira (centro da aldea) Ficheiro:Campo festa Xares - gaiteiros.jpg|alt= Mural con dous gaiteiros e un tamborileiro no palco do campo novo da festa de Xares|Mural con gaiteiros no campo novo da festa de Xares (O Campo) </Gallery>
A igrexa
<Gallery> Ficheiro:Xares igrexa.jpg|alt=Vista lateral da igrexa observándose a nave central e o campanario|Vista lateral da igrexa desde a Currelada Ficheiro:Igrexa Xares, A Veiga - placa.jpg|alt=Placa en mármore negro conmemorativa do aniversario da fundación da igrexa inicial de Xares que indica: “MX-MMX. LEMBRANZA MILENIO IGLESIA. SANTA MARÍA DE XARES. 28-08-2010”|Placa conmemorativa da igrexa inicial de Xares fundada en 1010 segundo inscrición en pedra visíbel en zona superior da parede leste Ficheiro:Igrexa Xares, A Veiga 6.jpg|alt=Acceso lateral e habitual á igrexa con pequeno soportal de louxa|Acceso lateral e habitual á igrexa Ficheiro:Igrexa Xares, A Veiga - cúpula.jpg|alt=Cúpula octogonal de 2 andares da igrexa|Cúpula da igrexa Ficheiro:Igrexa Xares, A Veiga 3.jpg|alt=Porta principal da igrexa da fachada do campanario|Porta principal da igrexa Ficheiro:Igrexa Xares, A Veiga - ventá.jpg|alt=Ventá lateral rectangular da igrexa con marco de pedra|Ventá lateral da igrexa </Gallery>
Vistas
<Gallery> Ficheiro:Xares vista aldea.jpg|alt=Vista xeral da aldea da parte máis próxima á igrexa desde a Currelada|Vista xeral desde a Currelada Ficheiro:Xares Balteiro.jpg|alt=Barrio de Balteiro, máis próximo ao Porto do Río|Barrio de Balteiro Ficheiro:Campo festa Xares 01.jpg|alt=Campo novo da festa de Xares. Tradicionalmente, as festas facíanse nas Olgas (zona inferior da escola) |Campo novo da festa de Xares (lugar do Campo) Ficheiro:Xares Igrexa de Santa María de Xares.jpg|Vista en perspectiva da igrexa coa fachada principal e o lateral esquerdo|Vista en perspectiva da igrexa desde a escola </Gallery>
Galería de imaxes da comarca do Condado
miniatura|dereita|272px|Comarca do Condado Galería de imaxes da comarca do Condado.
A comarca do Condado comprende os concellos de Mondariz, Mondariz-Balneario, As Neves, Ponteareas e Salvaterra de Miño.
Abelardo Moralejo
Abelardo Moralejo Laso, nado en Argujillo (Zamora) o 28 de xaneiro de 1898 e finado en Santiago de Compostela o 10 de abril de 1983, foi un latinista e lingüista de orixe zamorana especializado e destacado, entre outros aspectos, no estudo da toponimia de Galicia.
Traxectoria
miniatura|300px|Membros do [[SEG en 1928. De esq. a d. De pé: Otero Pedrayo, Losada, López Cuevillas, Risco, Carballo Calero, Filgueira Valverde, García Paz, Pintos Fonseca, Fraguas e Fernández Osorio-Tafall. Sentados: Parga Pondal, Moralejo Laso, Carro, Cabeza de León, Arias Sanjurjo, Álvarez Limeses e Novás.]] Estudou o bacharelato en Zamora, e ingresou logo na Universidade de Salamanca, onde iniciou estudos na facultade de Filosofía e Letras, onde tivo como profesor a Miguel de Unamuno e onde obtivo a licenciatura en 1921. Pasou entón á Universidade Central de Madrid para realizar o doutoramento, á vez que ampliaba estudos e colaboraba con o Centro de Estudios Históricos que dirixía Ramón Menéndez Pidal. Durante certo tempo foi incorporado ao exército e serviu durante o período da Guerra de Marrocos. En 1926 presentou a tese doutoral, dirixida polo profesor e académico Julio Cejador, que versaba sobre as oclusivas sonoras aspiradas do latín. Nese mesmo ano opositou a cátedras universitarias de latín, e obtivo a correspondente á Universidade de Santiago de Compostela, da que tomou posesión a comezos de 1927.
Abelardo Moralejo estivo durante o resto da súa vida laboral a cargo desa cátedra. A súa condición de profesor numerario residente, en anos en que era corrente usar o posto en Santiago como trampolín para optar a outros destinos, fixo que estivese case sempre en cargos, como decano ou secretario da facultade de Filosofía e Letras, ou ben noutros cargos directivos da universidade. Outras carencias, como a de profesorado especializado, levárono a impartir clases de materias que estaban nos programas de estudos, pero que non eran da súa especialidade, aínda que as coñecese ben, como podía ser lingua árabe.
Moralejo Laso xubilouse no ano 1968, aínda que, precisamente, publicou a partir dese momento con maior frecuencia. O campo de investigación de Abelardo Moralejo era a lingüística, mais dentro dela os seus estudos ramifícanse, grosso modo, entre a lingüística clásica e a romance, e dentro desta cómpre destacar o desenvolvemento do estudo da investigación da toponimia galega e leonesa. Pero os seus traballos poden espallarse a outros campos: indoeuropeo, literatura, o mundo xacobeo, traducións etc. Foi pai dunha esplendorosa pléiade de profesores e investigadores universitarios en diversos campos: os filólogos José Luís e Juan José e o historiador da arte Serafín, todos apelidados Moralejo Álvarez.
Esther Tusquets
25px|Cruz de Sant Jordi 2005|ligazón=Premio Creu de Sant Jordi Esther Tusquets Guillén, nada en Barcelona o 30 de agosto de 1936 e finada na mesma cidade o 23 de xullo de 2012, foi unha editora, escritora e ensaísta catalá. Foi coñecida por fundar e dirixir durante 40 anos a editorial Lumen, que publica obras en lingua castelá.
Poetarras
Tamén fan sketchs cómicos que escriben, dirixen e interpretan eles mesmos. No 2014, gañaron o premio á mellor serie web en lingua galega no festival "Carballo Interplay".
No 2015 participaron en festivais como o Revenidas, ou nos magostos populares da organización Galiza Nova realizados en diversas localidades galegas.
Tamén volveron ó Revenidas, así como o Festival SonRías Baixas de Bueu ou o Castañazo Rock de Chantada.
Polémica
En maio de 2015, os sindicatos en Galicia da Policía e da Garda Civil, UFP e Unión GC, denunciaron a presenza de Poetarras e Def Con Dos no Festival de Cans por "respeto a las víctimas de la violencia". As Novas Xeracións do PPdeG atribuíronlle ó grupo "apoloxía do terrorismo" sendo acusados de proetarras.
Dorna (homónimos)
O termo dorna pode referirse a:
Nomo
''Este artigo trata das divisións administrativas do Antigo Exipto. Para os seres fantásticos véxase gnomo.''
O número de nomos e a súa numeración variou moi pouco, entre 38 e 42, durante os tres milenios que durou esta civilización. Algúns, como Xois, no delta do Nilo, ou Khent, no Alto Exipto, xa aparecen na Pedra de Palermo, que data da V dinastía. Outros menciónanse máis tarde, como Bubastis, no Imperio Novo. A numeración iníciase de sur a norte, xa que para os antigos exipcios todo comezaba no sur. Os 22 nomos do Alto Exipto fixáronxe na V dinastía (están gravados no quiosque de Senwosret I en Karnak). O número definitivo de vinte nomos do Baixo Exipto non foi fixado até o Período grecorromano. El Fayum e os oasis non formaban parte do esquema.
O número total de 42 nomos tiña un valor simbólico, xa que este era no número dos xuíces dos mortos. Un escritor cristián do século II, Clemente de Alexandría aseguraba que os exipcios tiñan 42 libros sagrados.
O nomarca
En realidade, os exipcios nunca usaron o título "nomarca", que é unha denominación grega. Desde o Imperio Medio a dignidade coñecíase como combinación de "gran sacerdote" e "gobernador da cidade". Só en Beni Hasan non contaban coa compoñente relixiosa.
Alejandro Sabella
Alejandro Javier Sabella, nado en Buenos Aires o 5 de novembro de 1954 e finado na mesma cidade o 8 de decembro de 2020, foi un futbolista e adestrador profesional de fútbol arxentino. Como xogador ocupaba a posición de centrocampista. Adestrou a, desempeñando o cargo desde o 30 de xullo de 2011 ao 30 de xullo de 2014.
Xogador
River Plate
Estudiantes
Adestrador
Estudiantes
Nomo
Evolución
Os nomos sobreviviron o período greco-latino. En época romana, chegaron a acuñar moeda e mantiveron o seu papel de unidades administrativas até os tempos de Diocleciano e Constantino. A partir de 307 foron substituídos por unidades de menor tamaño chamadas pagi, nos que o control pasou ás mans dos pagarcas. Estes tiñan como función principal ao principio a recadación de impostos, mais logo asumiron tamén un papel militar.
Lista de nomos
O Alto Exipto, que vai desde a Primeira Catarata cara o norte polo val do Nilo, dividíase en 22 nomos. O primeiro era o de Elefantina, fronteira tradicional coa Nubia no que hoxe en día é Asuán. Waset (a Tebas antiga e Luxor contemporáneo) estaba no cuarto nomo, Amarna no número catorce e Meidum no vixésimo-primeiro.
Porco formigueiro
O porco formigueiro, ou oricteropo, Orycteropus afer (Pallas, 1766), é un mamífero de tamaño medio, propio da África subsahariana, onde vive en sabanas, pradarías e zonas boscosas. Este animal, solitario e de hábitos nocturnos, é a única especie vivente do xénero Orycteropus, da familia dos oricteropódidos (Orycteropodidae) que, á súa vez, é a única da orde dos tubulidentados (Tubulidentata). En consecuencia, está considerado como un fósil vivente, que conserva trazos primitivos que perderon euterios máis avanzados como, por exemplo, a presenza de dez cromosomas.
O aspecto do porco formigueiro semella mesturar orellas de coello, un fociño de porco e unha cola de canguro. Como os osos formigueiros e os pangolíns, o porco formigueiro desenvolveu adaptacións notábeis no seu xeito de alimentación. Ataca directamente niños de formigas e térmites, cunha lingua moi longa e uns dentes especialmente modificados. Utiliza as súas grandes poutas en forma de pá para escavar buratos onde refuxiarse, que despois son empregads por unha multitude de animais unha vez o porco formigueiro os abandona.
Malia que a UICN considera que o status do porco formigueiro é LC (pouco preocupante), e que as poboacións desta especie son máis ou menos estábeis, resulta difícil avaliar o seu estado con gran precisión. Podería ser que estivese esmorecendo por mor do crecemento da presenza humana e conseguinte urbanización, a destrución e conversión do seu hábitat en campos de cultivo ou a caza de subsistencia.
Orde
A orde dos Tubulidentata foi descrita en 1872 polo biólogo británico Thomas Henry Huxley.
Familia
A familia Orycteropodidae descibiuna en 1821 o naturalista inglés John Edward Gray, en ''London Med. Repos''., 15: 305.
Xénero
A descrición do xénero Orycteropus débese ao naturalista francés Georges Cuvier, que o fixo en 1798, na páxina 144 da súa obra Tableau élémentaire de l'histoire naturelle des animaux (1797-1798).
Especie
Finalmente, a especie Orycteropus afer describiuna en 1766 o médico e zoólogo alemán Peter Simon Pallas, baixo o nome de Myrmecophaga afra. Dentro desta especie distínguense as seguintes 17 subespecies:
Clasificación dos tubulidentados
Na actualidade recoñécense, dentro da orde, unha soa familia, con 4 xéneros, tres deles extintos.
Etimoloxías
O nome da orde, Tubulidentata, está composto polo elemento do latín científico tubuli-, do xenitivo de tubulus, i, diminutivo do latín clásico tubus, "tubo", e dentata, nominativo plural do adxectivo latino dentātus, -a, -um, "dentado", "con dentes". Literalmente: "os que teñen dentes con tubiños".
O da familia, Orycteropodidae, constrúese coa adición á raíz Oryctopod-, do nome do xénero (Oriycteropus) da desinencia ´-idae, propia dos nomes das familias de animais.
O xenérico, Oriycteropus, está formado polo elemento do latín científico Oryctero-, tirado do grego antigo ορυκτόσ, -ή -óυ oryktós, -'ē, -ou, "escavado", participio do verbo ορύσσω orýsso, "escavar", e o elemento do latín científico -pus, derivado do grego antigo πούς poús, "pé", "pata". Literalmente: "o que escava coas patas".
Finalmente, o nome específico, afer, está tomado do adxectivo do latín clásico Afer, -fra, -frum, "africano", "africana".
Tamaño e forma corporal
O corpo do único representate actual do grupo, o porco formigueiro (Oryteropus afer), non responde aos cánones de beleza establecidos para os animais polo home occidental do noso tempo. A súa longa e cilíndrica cabeza, os seus enormes pavillóns auditivos, a súa pel case espida, as fortes uñas das súas patas, os seus desproporcionados cuartos traseiros, e a súa cola como a dun canguro, compoñen a imaxe mesma do grotesco. Pero o seu aire torpe e o seu aspecto desamañado transfórmanse en beleza funcional cando o animal comeza a escavar as súas galerías. Apoiado sobre a cola e as extremidades posteriores, rasca con rapidez e sorprendente rendemento o duro solo africano cos membros anteriores e proxecta con forza, coas posteriores e a cola, a terra removida, operacións todas elas que realiza cunha velocidade tal, que antepón a fuxida á construición dun tobo onde ocultarse cando un repentino perigo o sorprende lonxe do seu refuxio habitual.
O corpo, repoludo e co lombo arqueado, está cuberto dunha pelaxe delgada, con numerosas vibrisas na cabeza. As patas son curtas e poderosas, rematadas en catro dedos as dianteiras e cinco nas posteriores; os dedos están provistos de fortes garras, aínda que non afiadas. A súa marcha é dixitígrada.
A cola é longa e forte, moi musculosa, e moi grosa na base.
A pel é grosa, escasamente cuberta de pelos sedosos de cor gis apardazada apagada, máis escura nas patas, aínda que moitas veces aparece coloreada pola terra. A cola, ás veces, é algo máis clara. Presenta glándulas sebáceas e sudoríparas.
Esqueleto
O cranio dos oricteropos é alongado, e presenta arcos cigomáticos ben desenvolvidos. As fosas orbitais e temporais conflúen entre si. O número de espirais nasais é maior ue en calquera outro mamífero. A mandíbula é delgada, pero ten ramas completamente desenvolvidas e unha sínfise longa. A clavícula está ben desenvolvida. As patas dianteiras presentan catro dedos, e as traseiras, cinco. As falanxes posteriores presentan un suco lonxitudinal.
Sistema nervioso e órganos dos sentidos
Os hemisferiols cerebrais do oricteropo teñen poucas coircopunvolucións. Os centros do olfacto están moi ben desenvolvidos. Os seus olls son bastante grandes, adaptados para a visión nocturna, provistos só de bastonetes, e cunha membrana reflectante moi ben desenvolvida. Porén, os seus sentidos principais son os do olfacto e o do oído. Presentan, ademais, órgano de Jacobson.
Aparello dixestivo e alimentación
O porco formigueiro presenta dentes deciduos só no embrión, consistentes en incisivos, caninos e premolares. Na dentición permanen te os pequenos caninos e premolares son rudimentarios e non se utilizan. Os dentes iugais (de catro a sete, normalmente cinco por serie) están en constante crecemento, e caracterízanse por unha estrutura peculiar. Os dentes anteriores teñen forma ovalada. Os posteriores teñen unha forma similar á do número 8. Consisten en numerosos túbulos de paredes de dentina, co centro formado pola cavidade alveolar.
A lingua é estreita e aplanada. As glándulas salivares son grandes. O estómago é único, e as súas paredes son moi musculadas; o cego é pequeno. A larinxe esténdese até a cavidade nasal, o que axuda a conservar os condutos nasais libres de comida.
O porco formigueiro aliméntase principalmente de térmites e, ocasionalmente, dalgúns outros insectos, como formigas e outros. Utiliza os seus potentes membros para buscar nos termiteiros, e alcanzan os insectos coa axuda da súa pegañenta lingua ou, simplemente, succionándoos.
Aparellos uroxeninal e reprodutor
Os riles non están divididos, e son lisos. Os testículos están situados baixo a pel, e carcen de escroto. O pene é curto e carece de baculum (óso peneano). O útero é duplo. A placenta, zonaria. As femias teñen dous pares de mamas.
Despois dun período de xestación de sete meses nace unha soa cría, en ocasións dúas. Os partos prodúcense de outubro a novembro na África central, e de maio a agosto na África meridional. As crías, de cor carne, nacen co ollos abertos e permanecen dúas semanas no tobo; despois xa seguen á nai cando esta vai en busca de comida. As crías comezan a comer os primeiros alimentos sólidos aos 3 meses, pero son amamentadas durante 4 meses. Aos 6 meses xa poden facer vida independente, pero os xuvenís quedan coa nai até que nace a seguinte camada.
Costumes
Os oricteropos son animais nocturnos, raramente activos durante o día. Escavan profundos tobos onde pasan as horas diúrnas, saíndo á noitiña, e son activos principalmente durante as noites máis escuras.
Viven en áreas abertas, sabanas, pradarías e bosques claros, evitando os bosques densos, principalmente en zonas de solos areosos ou arxilosos, onde é máis doado escavar, e onde abunden os térmites.
Habitan na África subsahariana, desde unha liña que vai desde Senegal a Eritrea, polo norte, até o Cabo de Boa Esperanza, polo sur. Véxase o mapa de distribución na caixa de clasificación científica, arriba, á dereita, deste artigo.
miniatura|250px|Oricteropo nun cubo, nun zoo.
É un animal solitario, pero os individuos xuvenís acompañan á súa nai durante longo tempo. Son escavadores de tobos moi activos e moi potentes, que cavan o solo a unha velocidade sorprendente. As femias teñen querenza por determinados lugares, aos que volven con regularidade. En cambio, os machos perece que son máis vagamundos.
Os tobos poden ser simples buratos cunha soa entrada, ou poden formar un complicado labirinto de galerías con até 20 ou 30 entradas, dispersadas sonre unha área de até 400 m2. O túnel (ou túneles) remata nunha ampla cámara.
Os tobos abandonados son usados como refuxio por unha ampla variedade doutros animais, desde réptiles (lagartos e serpes), morcegos, pequenos carnívoros, esquíos terrestres, lebres, porcos espiño e curuxas e outras aves, até facóqueros. Deste xeito teñen unha considrábel importancia ecolóxica.
Evolución
Moitas características da estrutura corporal dos tubulidentados indican a súa relación cos ungulados é, particularmente, coa primeira das súas ordes extinguida, a dos condilartros, que viviron no paleoceno e no eoceno. Cabe supoñer que se separaron dos outros ungulados no terciario inferior, desenvolvéndose independentemente e mostrando adaptacións para alimentarse de insectos. O máis probábel é que esta evolución tivera lugar en África, e que no terciario os tubulidentados se estenderan por Europa e Asia de forma só temporal. As semellanzas entre esta orde e os edentados e os pangolíns producíronse pola súa forma de vida similar, é dicir, trátase dun fenómeno de converxencia adaptativa.
Encontráronse tubulidentados fósiles no mioceno e o plioceno de África, e no plioceno de Europa e Asia meridional. Estes fósiles poderían incluírse dentro do xénero Orycteropus, porque non proporcionan moita información sobre a orixe da orde. Porén, moitos autores contemporáneos, como Lehmann, Patterson e MacInnes distinguen até 4 xéneros.
Coromoro
Coromoro é un concello colombiano, situado na provincia de Guanentá, no departamento de Santander. Entre os seus correxementos está o de Cincelada. No ano 2015 tiña 7 558 habitantes.
Dornas
O topónimo Dornas pode referirse a:
La Emancipación (Santiago de Compostela)
La Emancipación foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1872.
Traxectoria
Publicación de tendencia carlista, estaba dirixida por Antonio López Ferreiro.
Voo 701 de Ariana Afghan Airlines
O voo 701 de Ariana Afghan Airlines era un voo que tivo un accidente fatal o día 5 de xaneiro de 1969, cando un Boeing 727 con 62 persoas a bordo se esnafrou contra unha casa na súa aproximación ao aeroporto de Londres-Gatwick entre unha densa néboa. Debido a un erro do piloto non se estenderon os flaps para manter o voo a velocidade de aproximación final.
Ás 01:35 GMT do domingo cando a área de Gatwick estaba afectada por parches de densa néboa de conxelación, o Boeing 727 con rexistro YA-FAR (o único dese tipo na frota da compañía) descendeu por debaixo da súa senda cando se aproximaba ao aeroporto polo leste. Cando pasou sobre a aldea de Fernhill na fronteira entre Surrey e Sussex, golpeou árbores e tellados, comezou a rolar e esnafrouse nun campo ao sur de Fernhill Lane, a 2,4 km da pista de aterraxe. Chocou contra unha gran casa, demoléndoa e incendiándose.
48 pasaxeiros e tripulantes morreron, ademais de dous adultos que ocupaban a casa cando foi esnaquizada polo impacto. Un bebé na casa sobreviviu con feridas leves. O capitán, o primeiro oficial, o enxeñeiro de voo e once pasaxeiros tamén sobreviviron.
Avión
O Boeing 727 tiña menos dun ano no momento do accidente e era o único dese tipo de Ariana. O YA-FAR foi construído en febreiro de 1968 e recibiu o seu certificado de aeronavegabilidade estadounidense o 25 de marzo. O 29 de abril conseguiu o rexistro en Afganistán, e ese país emitiu o seu propio certificado de aeronavegabilidade o 14 de maio. No momento do accidente o avión tiña 1 715 horas de voo.
Os investigadores do accidente da Comisión de Comercio levaron os restos a un hangar do aeroporto de Farnborough para a súa análise. Tamén estiveron involucrados na investigación funcionarios dos Estados Unidos e Afganistán. O 17 de xaneiro de 1969 publicouse unha declaración preliminar, e o informe completo apareceu en xuño de 1970.
Palenciana
Palenciana é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2007 tiña 1.594 habitantes. A súa extensión superficial é de 17 km² e tiña unha densidade de 92,9 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 15' N, 4º 35' O. Encóntrase situada a unha altitude de 399 metros e a 104 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Palenciana debe o seu nome ao seus fundadores, que foron uns antigos palentinos da época da reconquista que se dedicaron á talla de aciñeiras para facer carbón alá polo século XIII.
Está situada ao sur da provincia de Córdoba, entre os Llanos de Antequera e a Subbética cordobesa, xunto ao río Genil. A Palenciana chégase por El Tejar desde a estrada nacional 331 e desde Antequera por estrada provincial.
Selección de rugby de Fidxi
A Selección de rugby de Fidxi representa ao país nas competicións oficiais de rugby. Ao igual que outros equipos, a selección de Fidxi realiza antes dos seus partidos unha danza guerreira chamada cibi dende o ano 1939. Fixi forma parte da Pacific Islands Rugby Alliance (PIRA), que agrupa ademais ás federacións de Samoa e Tonga.
Aumentou o seu potencial de rugby grazas aos grandes resultados obtidos na última Copa do Mundo, eliminando a un dos combinados locais, Gales e despois facendo unha boa labor na súa derrota fronte ao posterior campión Suráfrica. A Fiji Rugby Union demanda dende hai tempo que o equipo nacional de Fidxi se incorpore a un torneo coas potencias do hemisferio Sur.
Aínda que ten un grande xogo no formato de 15 xogadores, onde transcende internacionalmente, destaca principalmente no formato Seven (7 xogadores), no cal logrou estar nas últimas edicións do Seven Internacional entre os primeiros postos e incluso, gañando a un dos mellores equipos do mundo, Nova Zelandia. Isto débese á grande velocidade dos seus xogadores para este formato do rugby, algo típico dos países das illas de Oceania.
Vermicultura
A vermicultura é unha práctica concreta de compostaxe que consiste na produción de fertilizante mediante o coidado de poboacións de vermes e miñocas, alimentados por residuos orgánicos.
Características
miniatura|dereita|300px|Planta de vermicultura A vermicultura é un tipo particular de compostaxe que ten como vantaxes principais a redución de espazo e tempo, e un maior aproveitamento dos residuos vexetais procedentes de alimentación. Por iso é unha práctica cada vez máis estendida na compostaxe comunitaria, porque permite traballar sobre residuos de baixa calidade, con grandes desequilibrios internos (unha proporción rica en hidróxeno e pobre en carbono) e cun nivel de reutilización baixo.
Con todo, a vermicultura tamén está desenvolvida para a compostaxe caseira ou familiar, e distribúense comercialmente soportes apilables para a súa produción, así como miñocas e vermes en grandes cantidades. Fundador vermicultivation Dr. Thomas J. Barrett
Funcionamento
Os vermes e miñocas actúan sobre a materia orgánica liberando nitróxeno, potasio, fósforo, cobre, calcio ou magnesio.
Principais especies
Entre as especies máis utilizadas en vermicultura atópanse as miñocas Eisenia foetida e a Lumbricus rubellus.
Eduardo de Woodstock
miniatura|250px|Eduardo de Woodstock, o Príncipe Negro Eduardo de Woodstock (en inglés, Edward of Woodstock), nado en Woodstock, o 15 de xuño de 1330 e finado en Londres o 8 de xuño de 1376, foi un príncipe inglés fillo do rei Eduardo III. Foi coñecido co alcume do Príncipe Negro, debido á cor da súa armadura.
Traxectoria
En 1343 foi proclamado Príncipe de Gales, en calidade de herdeiro do trono do seu pai. Participou activamente na Guerra dos Cen Anos e na Guerra Civil de Castela (1366 - 1369), loitando do lado de Pedro I, a quen tamén apoiou a nobreza galega, contra Henrique de Trastámara.
Tras o seu falecemento, foi soterrado na catedral de Canterbury.
Xosé Espín Mejía
Xosé Espín Mejía, nado en Doncos (As Nogais) o 4 de xullo de 1955, é un político galego do BNG.
Traxectoria
Estudou formación profesional pola rama de electrónica e traballou na mina de Exminesa, onde foi sindicalista da CIG. Logo do peche da explotación mineira, montou unha tenda de electrodomésticos en Becerreá. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido alcalde das Nogais polo BN-PG. Nas municipais de 1983 presentouse polo PSdeG-PSOE e volveu ser elixido alcalde. En 2003 incorporouse de novo ao BNG e foi elixido concelleiro das Nogais en todas as lexislaturas.