cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fundão, Castelo Branco
O municipio está limitado ao norte polos municipios de Covilhã, Belmonte e Sabugal, ao oeste por Penamacor e Idanha-a-Nova, ao sur por Castelo Branco, ao suroeste por Oleiros e ao oeste por Pampilhosa da Serra.
Racismo
300px|miniatura|Marcha do [[Ku Klux Klan en 1928 en Washington, Estados Unidos.]] O racismo é a crenza segundo a cal os grupos humanos posúen diferentes trazos de comportamento correspondentes a atributos herdados e poden dividirse en función da superioridade dunha raza sobre as outras. O racismo tamén implica prexuízos, discriminación ou antagonismo dirixido cara a outras persoas porque son dunha raza ou etnia diferente. As variantes modernas do racismo están baseadas moitas veces nas percepcións sociais das diferenzas biolóxicas entre os pobos. Estes puntos de vista poden adoptar a forma de accións sociais, prácticas, crenzas ou sistemas políticos nos que as diferentes razas se clasifican como inherentemente superiores ou inferiores entre si, en función de presuntos trazos, habilidades ou características herdables compartidas. Houbo intentos de lexitimar as crenzas racistas a través de medios científicos, como o racismo científico, que se demostraron de forma abafante como infundadas. En termos de sistemas políticos (por exemplo o apartheid) que apoian a expresión de prexuízos ou aversión en prácticas ou leis discriminatorias, a ideoloxía racista pode incluír aspectos sociais asociados como o nativismo, a xenofobia, a alteridade, a segregación, a clasificación xerárquica e o supremacismo.
Aínda que os conceptos de raza e etnia considéranse separados na ciencia social contemporánea, os dous termos teñen unha longa historia de equivalencia no uso popular e na literatura máis antiga das ciencias sociais. A "etnia" utilízase a miúdo nun sentido próximo ao tradicionalmente atribuído á "raza", a división de grupos humanos baseada en calidades que se asume que son esenciais ou innatas ao grupo (por exemplo, devanceiros comúns ou comportamentos compartidos). Racismo e discriminación racial úsanse a miúdo para describir a discriminación por motivos étnicos ou culturais, independentemente de que estas diferenzas sexan descritas como raciais. Segundo a Convención Internacional sobre a Eliminación de todas as Formas de Discriminación Racial das Nacións Unidas, non hai distinción entre os termos discriminación "racial" e "étnica". Conclúe ademais que a superioridade baseada na diferenciación racial é cientificamente falsa, moralmente condenable, socialmente inxusta e perigosa. A convención tamén declarou que non hai ningunha xustificación para a discriminación racial, en ningún lugar, na teoría ou na práctica.
O racismo é un concepto relativamente moderno, que xurdiu na era do imperialismo europeo, no posterior crecemento do capitalismo e, especialmente, no comercio atlántico de escravos, dos cales foi un importante motor. Tamén foi unha das principais forzas detrás da segregación racial nos Estados Unidos nos séculos XIX e comezos do XX, e do apartheid en Suráfrica; o racismo dos séculos XIX e XX na cultura occidental está particularmente ben documentado e constitúe un punto de referencia nos estudos e discursos sobre o racismo. O racismo xogou un papel en xenocidios como o Holocausto, o xenocidio armenio, o xenocidio ruandés e o xenocidio dos serbios no Estado Independente de Croacia, así como proxectos coloniais incluíndo a colonización europea de América, África, Asia, e as deportacións de pobos na Unión Soviética incluíndo as deportacións de minorías indíxenas. Os pobos indíxenas foron e son suxeitos de actitudes racistas.
Etimoloxía, definición e uso
miniatura|esquerda|Un uso temperán da palabra racismo por [[Richard Henry Pratt en 1902: "A asociación de razas e clases é necesaria para destruír o racismo e o clasismo".]] No século XIX, moitos científicos subscribiron a crenza de que a poboación humana podía dividirse en razas. O termo racismo é un substantivo que describe o estado de ser racista, é dicir, que subscribe a crenza de que a poboación humana pode ou debe ser clasificada en razas con capacidades e disposicións diferenciais, o que á súa vez pode motivar unha ideoloxía política na que os dereitos e privilexios se distribúen de forma diferenciada en función destas categorías raciais. O termo "racista" pode ser un adxectivo ou un substantivo, este último describindo unha persoa que sostén esas crenzas. A orixe da palabra raíz "raza" non está clara. Os lingüistas en xeral concordan en que chegou á lingua inglesa a partir do francés medio, mais non existe tal acordo sobre como chegou ás linguas baseadas no latín. Unha proposta recente é que deriva do árabe ra, que significa "cabeza, comezo, orixe" ou do hebreo rosh, que ten un significado semellante. Os primeiros teóricos das razas en xeral consideraban que algunhas razas eran inferiores a outras e, en consecuencia, crían que o tratamento diferencial das razas estaba totalmente xustificado. Estas primeiras teorías guiaron as suposicións da investigación pseudocientífica; os esforzos colectivos por definir e formar hipóteses adecuadamente sobre as diferenzas raciais denomínanse xeralmente racismo científico, aínda que este termo é un nome erróneo, debido á falta de ciencia real que apoie as afirmacións.
A maioría dos biólogos, antropólogos e sociólogos rexeitan unha taxonomía de razas en favor de criterios máis específicos e/ou empiricamente verificables, como a xeografía, a etnia ou unha historia de endogamia. A investigación do xenoma humano indica que a raza non é unha clasificación xenética significativa dos humanos.
Como indica a súa historia, o uso popular da palabra racismo é relativamente recente. A palabra entrou en uso xeneralizado no mundo occidental na década de 1930, cando se usaba para describir a ideoloxía social e política do nazismo, que trataba a "raza" como unha unidade política dada naturalmente. Existe consenso en que o racismo existía antes da acuñación da palabra, pero non hai un amplo acordo sobre unha única definición do que é o que non é o racismo. No presente, algúns estudosos do racismo prefiren empregar o concepto en plural racismos, co fin de salientar as súas múltiples formas que non cadran facilmente nunha única definición. Tamén argumentan que diferentes formas de racismo caracterizaron diferentes períodos históricos e áreas xeográficas. Garner (2009: p. 11) resume diferentes definicións existentes de racismo e identifica tres elementos comúns contidos nesas definicións de racismo. En primeiro lugar, unha relación histórica e xerárquica de poder entre grupos; segundo, un conxunto de ideas (unha ideoloxía) sobre as diferenzas raciais; e, en terceiro lugar, as accións (prácticas) discriminatorias.
Racismo propiamente dito
O termo "racismo" aplícase xeralmente ás accións dun grupo dominante nunha sociedade sobre os outros, posto que os grupos máis débiles teñen menos probabilidades de manifestaren publicamente condutas racistas en contra dun grupo máis numeroso por razóns prácticas.
O racismo comporta as seguintes afirmacións:
Ambas as afirmacións son facilmente refutables:
Discriminación racial
Porén, coñecemos como "discriminación racial" o feito de outorgar ou reter dereitos ou privilexios baseándose na raza, ou ben rexeitar o trato ou asociación con persoas pola raza.
Racialismo
A crenza de que o carácter e as habilidades dos individuos están correlacionadas coa súa raza non ten por que ser necesariamente racismo, pois esta diferenza pode afirmarse sen implicar unha desigualdade de valor.
Historia
Historicamente, o racismo serviu para xustificar o imperialismo, o colonialismo, a escravitude, e o xenocidio de pobos enteiros. O racismo acostuma a estar relacionado co etnocentrismo e o chauvinismo cultural.
Amerindios e negros
Foi durante a expansión española e portuguesa na América cando xurdiu a idea de procurar unha base ideolóxica, influenciada pola relixión, de que os "indios" non eran seres humanos. Estes eran animais e polo tanto era xustificada por Deus a súa explotación para o traballo, desta forma eran socialmente aceptados os suplicios a que eran sometidos. Esta crenza estendeuse logo á raza negra.
Os negros foron traídos para seren escravos debido ás dificultades da escravización dos amerindios. A Igrexa católica era contraria a predación dos amerindios, pois quería catequizalos, así obterían novos adeptos á relixión católica. En contrapartida, a igrexa non se opuña á escravitude negra, pois considerábaa unha raza inferior (tanto que se chegou a pensar na época, que un fillo de branco cun negro sería estéril, igual que as mulas, e dese pensamento xurdiu a expresión mulato), considerábase nun comezo que os negros non tiñan almas. Isto serviu para xustificar a motivación financeira, pois o tráfico negreiro foi unha importante fonte de renda no período colonial.
Orixes
As orixes do racismo son controvertidas. O fenómeno ocorre na maioría de etnias e países. Un exemplo típico de racismo ocorreu cando o Xapón, pouco antes da segunda guerra mundial, atinxiu un desenvolvemento económico social equivalente ós países máis adiantados económica e tecnoloxicamente. O pobo xaponés comezou entón a se comportar de forma extremadamente racista con respecto doutras nacionalidades, os estranxeiros en terras xaponesas non eran benvidos. Da mesma maneira que ocorreu no Extremo Oriente, no mundo occidental tamén houbo fenómenos extremadamente violentos ligados ao racismo. Na América, en especial nos Estados Unidos de América, o racismo chega ós extremos en contra dos negros e dos latinos, en especial no sur do país. Ata a década de 1950, nos EUA acontecía que se asasinaba a negros, enforcándoos nas árbores, sen xuízos, sen que os autores destes asasinatos fosen castigados. Había, e hai, mesmo unha sociedade secreta, o Ku Klux Klan, co obxectivo de perseguir e axustizar os negros.
A tentativa de explicación da superioridade racial
No século XIX houbo unha tentativa científica para explicar a superioridade racial a través da obra do conde de Gobineau, intitulada Essai sur l'inégalité des races humaines (Ensaio sobre a desigualdade das razas humanas). Nesta obra o autor sustentou que da raza aria naceu a aristocracia que dominou a civilización europea e cuxos descendentes eran os señores naturais das outras razas inferiores.
O nazismo
miniatura|Alemaña nazi: "Non compre aos xudeus!"
En 1899, o inglés Houston Stewart Chamberlain, chamado O antropólogo do káiser, publicou na Alemaña a obra Die Grundlagen des neunzehnten Jahrhunderts (Os fundamentos do século XIX). Esta obra trouxo de volta o mito da raza aria, identificándoa co pobo alemán.
Alfred Rosenberg tamén creou obras que reforzaron a teoría da superioridade racial. Estas foron aproveitadas polo programa político nazi de cara á unión dos alemáns utilizando a identificación dos trazos raciais específicos. Como a "raza alemá" estaba bastante mesturada, isto é, non había unha normalidade de trazos fisionómicos, definíronse entón razas inimigas, reforzando desta forma un sentimento de hostilidade e aversión dirixido a persoas e cousas estranxeiras. Deste xeito, os nazis usaron a xenofobia asociada ó racismo, atribuíndo a individuos e grupos sociais actos de discriminación para amalgamar o pobo alemán contra o que era diferente. A escravización dos pobos da Europa oriental e a persecución ós xudeus eran as probas pretendidas polos nazis da superioridade da raza aria sobre os demais ‘‘grupos diferentes’‘ e raciais.
O apartheid
miniatura|esquerda|150px|Cartel en [[Suráfrica coa indicación Soamente para brancos.]]
Unha demostración vergoñosa sobre o racismo ocorreu en pleno século XX, a partir de 1948 en Suráfrica, cando o apartheid mantivo a poboación africana so o dominio dun pobo de orixe europea. Este réxime político racista acabou cando por presión mundial se convocaron as primeiras eleccións para un goberno multirracial de transición, en abril de 1994.
Israel
miniatura|300px|O muro entre [[Abu Dis e Xerusalén, xuño de 2004.]] En 1975, por presión dos países árabes e co apoio dos soviéticos, o sionismo foi considerado unha forma de racismo pola Resolución 3379 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas. Porén, en 1991, esa acusación eliminouse pola Resolución 4686 da Asemblea Xeral das Nacións Unidas.
A Asociación polos dereitos civís no Israel alega un plan de prácticas discriminatorias do Israel, a ''flagrante e sistémica discriminación dos palestinos coa única base na súa orixe nacional ... reminiscencia de políticas características do réxime do Apartheid.''
Racismo e xenofobia
Moitas veces o racismo e a xenofobia, malia seren fenómenos distintos, poden considerarse paralelos e dunha mesma raíz, isto é, acontece cando un determinado grupo social comeza a hostilizar a outro por calquera motivo. Esta antipatía xera un movemento polo que o grupo máis poderoso e homoxéneo hostiliza o grupo máis feble, ou diferente, pois o segundo non acepta seguir as mesmas regras e principios ditados polo primeiro.
Día internacional
O Día Internacional pola abolición da discriminación racial é o 21 de marzo.
Cénit
miniatura|200px|dereita| O cénit en relación co [[nadir e os horizontes astronómico e verdadeiro]]
En astronomía, cénit (ou zenit) é o punto que marca a intersección entre a vertical do observador e a esfera celeste (unha esfera imaxinaria onde situamos as estrelas, sendo o seu centro a Terra). É o marco referencial mais común de localización de posicións de obxectos celestes.
Imaxinando unha recta que pasa polo centro da Terra e pola nosa situación na superficie, o cénit atópase ao final desa recta, no punto que toca a esfera celeste, xusto enriba das nosas cabezas: é o punto máis alto do ceo sobre nós.
O punto diametralmente oposto sobre a esfera celeste en relación ó cénit chámase nadir.
Turbo Esprit
Turbo Esprit é un videoxogo desenvolvido por Durell Software para ZX Spectrum, Commodore 64 e Amstrad CPC.
En Turbo Esprit facemos o papel dun axente antidrogas que conduce Lotus Esprit por Manhattan e que ten a misión de desarticular unha perigosa banda de narcotraficantes, eles teñen catro coches cos que realizan a distribución da droga e a nosa misión é capturalos.
As Felgosas, A Barqueira, Cerdido
As Felgosas é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 158 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 71 homes e 87 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 154 habitantes.
Oldambt
miniatura|Localización de Oldambt.
Oldambt é un concello da provincia de Groninga nos Países Baixos establecido o 1 de xaneiro de 2010 pola unión dos antigos concellos de Reiderland, Scheemda e Winschoten. Situado na fronteira alemá, a súa superficie é de 241 km², a poboación era de 38.768 habitantes en 2012 e a capital é Winschoten.
Lugares
En Oldambt localízanse as poboacións de Blauwestad, un novo asentamento formado en 2007, Bad Nieuweschans, Beerta, Drieborg, Finsterwolde, Nieuw-Beerta, Heiligerlee, Midwolda, Nieuw Scheemda, Nieuwolda, Oostwold e Westerlee.
Arriba do Río, As Oiras, Alfoz
Arriba do Río é un lugar da parroquia das Oiras no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
O Rodo
Co topónimo O Rodo podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
Na provincia de Lugo
Xosé Lois Romero
Xosé Lois Romero Cajigal, nado o 4 de setembro de 1970 en Mera (Oleiros), é un músico e compositor galego.
Traxectoria
Formado desde neno na música popular galega, exerceu de percusionista en numerosas formacións tradicionais entre as que destacan os cuartetos Lelia Doura e Luvas Verdes. Desde 1995 é membro do Grupo Tradicional da Axencia Galega das Industrias Culturais, dependente da Xunta de Galicia, onde realiza traballos de interpretación, investigación, docencia e publicación de material audiovisual sobre patrimonio musical galego.
Foi co-fundador en 1999 da compañía Nova Galega de Danza, na que exerceu como director musical, compositor e intérprete nos espectáculos Alento e Engado, cuxa música foi editada posteriormente en cadanseu disco, abandonando no 2007 a compañía. Neste último ano fundou o grupo Vaamonde, Lamas & Romero, xunto a Pedro Lamas e Suso Vaamonde. Con este último codirixe a colección didáctica audiovisual Pel & madeira.
Paralelamente ten colaborado con numerosos artistas, como Mercedes Peón, Dani Bellón, Coetus, Guadi Galego, Jane Joyd, Leilía, Susana Seivane, Uxía, Xabier Díaz, Orquestra de Jazz de Galicia ou Kepa Junkera
O Fieital, Fisteus, Curtis
O Fieital é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 4 eran mulleres.
Otello (Verdi)
Otello é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Arrigo Boito, baseado na obra de teatro Othello, the Moor of Venice ("Otelo, o mouro de Venecia"), do dramaturgo inglés William Shakespeare. Foi a penúltima ópera de Verdi, e é considerada por moitos a súa maior traxedia, e é considerada, xunto con Aida (estreada en 1871) e Falstaff (estreada en 1893), como unha das obras mestras do compositor italia. A súa estrea tivo lugar no Teatro alla Scala, de Milán o 5 de febreiro de 1887. A obra ten como escenario a illa de Chipre a finais do século XV.
O Fieital
O topónimo galego O Fieital pode referirse a:
Leni Riefenstahl
Berta Helene Amalie "Leni" Riefenstahl, nada en Berlín o 22 de agosto de 1902 e finada en Pöcking (Baviera) o 8 de setembro de 2003, foi unha actriz e directora alemá. As súas obras máis coñecidas foron filmes de propaganda nazis, rexeitada pola industria cinematográfica despois da segunda guerra mundial, converteuse en fotógrafa.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia burguesa, de carácter aberto e inquedo, interesouse xa de nena polo baile, o que contou coa oposición paterna, polo que a súa nai inscribiuna en segredo en clases de ballet ata que contou co apoio do seu pai. En 1923 bailou por vez primeira como solista en Múnic e conseguiu un contrato co Deutsches Theater de Berlín, co que actuou con grande éxito ata que en 1925 nunha actuación en Praga sufriu unha lesión de xeonllo e tivo que deixar de actuar. Nesta época viu Der Berg des Schicksal (A montaña do destino) (1924) de Arnold Fanck, protagonizada por Luis Trenker, da que quedou fascinada e que coñece grazas a unha amiga, e consegue que a contrate como actriz para un novo filme de alpinismo, Der Heilige Berg, que se ía rodar en escenarios naturais de Suíza e Alemaña, estreada en 1926 resultou un éxito e deu pulos á carreira de Leni como actriz, protagonista de filmes de montaña, en 1930 protagoniza o seu primeiro filme sonoro, Stürme über dem Mont Blanc, con éxito.
En 1931 dirixiu o seu primeiro filme, Das blaue Licht (A luz azul) que tamén protagonizou. Durante a xira de presentación da película, asistiu a un mitin de Adolf Hitler; entusiasmada polo seu discurso, escríbelle unha carta á que Hitler responde e o Partido Nazi encárgalle á directora a realización dun filme sobre o V Congreso do partido que se tiña que realizar en Nuremberg en 1933 e que se estreará o 1º de decembro de 1933 como Sieg des Glaubens. Pero vai ser o documental que rode para ao congreso do ano 1934, Triumph des Willens (O triunfo da vontade) o que se converta nunha das mellores pezas de propaganda nunca realizadas e que lle deu recoñecemento internacional polas súas innovacións técnicas.
En 1935 diante das protestas da Wehrmacht, por non aparecer no documental de 1934, rodou Tag der Freiheit (O día da liberdade) centrado no exército alemán. En 1935 o comité organizador dos XI Xogos Olímpicos pídelle que realice un filme sobre os xogos, Olympia, que se estrea o 20 de abril de 1938. O documental realizado en dúas partes: A festa dos pobos e A festa da beleza incorpora moitas novidades que se xeneralizarán despois dela: a busca de ángulos infrecuentes, as cámaras sobre raís.
Durante a campaña de Polonia da segunda guerra mundial realizou algún documental bélico, pero acabou por retirarse para rodar Tiefland , na que se concentrou durante os anos da guerra. En 1942 casou cun capitán do exército. Despois da guerra pasou por un campo de internamento francés acusada de facer propaganda para Hitler e o NSDAP e o seu patrimonio foi incautado, pero non se puideron probar as acusacións.
En 1954 estreou Tiefland , sen éxito, e tentou rodar novos filmes, pero non atopou produtor para realizalos. Dedicada á fotografía realizou unha reportaxe fotográfica sobre as etnias das Montañas Nuba do Sudán, que publicou en dous volumes en 1974 e 1976 con grande éxito. Posteriormente realizou un filme Impressionen unter Wasser (2000) sobre a vida baixo a auga dos océanos.
Copa do Rei de balonmán
A Copa do Rei de balonmán é unha competición española de balonmán entre clubs, organizada desde 1991 pola ASOBAL (Asociación de Clubs Españois de Balonmán), e que se disputa cada ano desde 1957. É a segunda competición máis importante do balonmán español, tras a Liga ASOBAL.
Historia
A Copa do Rei recibe este nome desde 1975 na honra ao Xefe de Estado de España. Entre 1957 e 1975 a competición recibiu a denominación de Copa do Xeneralísimo e nalgunhas edicións non enfrontou a clubs senón a seleccións provinciais. Con anterioridade, disputábase anualmente o Campionato de España de Balonmán a sete, torneo en formato copeiro que comezou a celebrarse en 1952 e que nalgunhas edicións tamén recibía o subtítulo de Copa do Xeneralísimo.
Outra modalidade de balonmán, denominado "de campo" ou "a once", disputou de xeito descontinuo e en formato copeiro os Campionatos de España da especialidade entre 1942 e 1959, en ocasións baixo o nome de Copa do Xeneralísimo.
Sistema de competición
O sistema de competición da Copa do Rei variou ao longo dos anos. Actualmente, dispútase durante catro días nunha soa cidade. Participan oito equipos: un equipo anfitrión-organizador, e os sete primeiros clasificados da Liga ASOBAL á finzalización da primeira volta. Un sorteo establece os emparellamentos dos equipos no cadro de competición. Dispútanse catro partidos de cuartos de final; os gañadores clasifícanse para as dúas semifinais. Os vencedores das semifinais enfróntanse na final, que se disputa a partido único. Cabe dicir que os dous primeiros clasificados da Liga ASOBAL á finalización da primeira volta son considerados "cabezas de serie" no sorteo inicial, de maneira que non poden ser emparellados entre eles e só poden atoparse na final, en caso que gañen os seus partidos de cuartos e semifinais.
Giuseppe Siri
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Xénova o 22 de setembro de 1928 polo arcebispo Carlo Dalmazio Minoretti.
O 11 de marzo de 1944 foi designado bispo auxiliar de Xénova e bispo titular de Livias. Recibiu a ordenación episcopal de mans do arcebispo e cardeal de Xénova, Pietro Boetto, o 7 de maio de 1944, sendo os co-consagradores Amedeo Casabona e Francesco Canessa. O 14 de maio de 1946 foi nomeado arcebispo metropolitano de Xénova, tomando posesión da sé o 29 do mesmo mes. O 12 de xaneiro de 1953 o papa Pío XII creouno cardeal, co título de Cardeal-Presbítero de Santa Maria della Vittoria. O 6 de xullo de 1987 retirouse como arcebispo de Xénova, e finou dous anos despois, o 2 de maio de 1989.
Nova Galiza
Nova Galiza foi unha publicación galeguista en galego que se editou en Barcelona durante a guerra civil española, de abril de 1937 a xullo de 1938, redactada en lingua castelá e lingua galega, con predominio da segunda.
Historia e características
Apareceu o 5 de abril de 1937. Subtitulada Boletín quincenal dos escritores galegos antifascistas, a súa periodicidade foi quincenal ao principio e mensual despois. Promovida por Castelao e Ramón Suárez Picallo e financiada polo Comisariado de Propaganda da Generalitat de Cataluña, os primeiros números repartíanse gratuitamente, maioritariamente entre soldados galegos do exército republicano.
Entre os colaboradores estiveron Basilio Álvarez, Eduardo Blanco Amor, Ramón Cabanillas Álvarez, Arturo Cuadrado, Ramón Rey Baltar, Ramón Suárez Picallo, Luís Seoane, Serafín Ferro ou Manuel Colmeiro. O último número (nº18) saíu en xuño de 1938, os últimos números estiveron dirixidos por Rafael Dieste.
Rematada a guerra a maior parte dos colaboradores marcharon cara ó exilio e a revista deixouse de publicar.
As Travesas, A Barqueira, Cerdido
As Travesas é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 12 habitantes.
Mesa de mesturas
dereita|miniatura|Consola SSL SL9000J de 72 canles no Cutting Room Recording Studio, Nova York. dereita|miniatura|Enxeñeiro de son axustando as mesturas mentres un grupo toca en directo.
Unha mesa de mesturas de son, mesa de son ou mesa de mesturas (de son), é un dispositivo capaz de combinar varias sinais de son sobre as que se pode actuar de xeito independente ou conxuntamente. Estes dispositivos teñen multitude de usos en relación ó son, como gravación en multipistas, reforzo sonoro de música en vivo, sonorización en platós de televisión etc. As mesas de mesturas, para ser útiles e acada-los obxectivos esperados, deben estar compostas de certos elementos, comúns a todas elas.
Canles de entrada e controis da mestura
Os diferentes sinais que son enviados á mesa entran nesta por canles, as cales están dotadas de entradas específicas de nivel liña ou nivel micrófono.
Un indicador de sobrecarga móstranos mediante un led se a entrada está recibindo máis sinal da que pode soportar sen producir distorsión. Aínda que o indicador se sitúa fisicamente xunto ó control de ganancia, electronicamente pode estar situado noutro punto da canle de entrada, como pode ser despois do módulo de procesado e ecualización.
Nalgunhas mesas podemos inverte-la fase do sinal de micrófono de entrada. Isto pode resultar moi útil para cables mal conectados ou micrófonos invertidos.
Moitas mesas inclúen na sección de entrada conectores femia tipo TRS que permiten a inserción de procesadores de son no sinal microfónico antes de mesturalo co resto de sinais da mesa. A estes conectores chámaselles insertos.
Módulos de subgrupo
Nestes módulos podemos agrupar simultaneamente máis dun sinal, podendo controla-lo nivel de varias canles baixo un só fader, entregando un único sinal de saída de grupo. Ademais de estar formados polos faders de subgrupo, tamén podemos atopar nestes módulos:
- Mute: silenciador de grupo. - PFL (Pre-Fader Listen): escoita previa ó fader. - Asignación ó bus da saída principal L/R.
Sección de envíos auxiliares
A misión dos auxiliares nunha mesa de mesturas é tomar derivacións das canles, sen que por iso afecte en absoluto ó sinal orixinal, e envialas ós seus respectivos buses de auxiliar, o que permite procesar unha mestura arbitraria de sinais para posteriormente usalos como saídas auxiliares independentes. Isto faise mediante envíos, controlados en cada canle por potenciómetros que toman o sinal e o envían polo seu bus.
Isto permítenos unha gran cantidade de aplicacións e mesturas dentro dunha mesma mesa; tantas, como auxiliares teña a mesa. Tamén, deste xeito, podemos enviar sinal a equipos exteriores, para logo retornala procesada, sen que por iso teñamos que variar a nosa mestura principal. O envío a auxiliares pode ser pre-fader ou post-fader, de xeito que o sinal se atenúe cando baixamos o fader ou non. Igual que se regula o nivel de sinal de envíos a equipos exteriores, tamén debe poder regularse o retorno destes equipos; así pois, existirán tantos envíos como retornos auxiliares.
Marcas relevantes
miniatura|300px|Mesa de mesturas dixital marca Yamaha. Algúns dos nomes máis relevantes que se poden citar:
O Cabradoiro, As Oiras, Alfoz
O Cabradoiro é un lugar da parroquia das Oiras no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
O Talieiro, Pantín, Valdoviño
O Talieiro é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 21 habitantes.
Palau de les Arts Reina Sofía
O edificio
miniatura|esquerda|250px|Parte posterior do edificio. O Palau de les Arts Reina Sofía, deseñado polo arquitecto valenciano Santiago Calatrava, é un teatro de ópera destacable en canto a volumetría e estrutura, preséntase unha dobre intención: a construción dun auditorio e facer do edificio un símbolo arquitectónico da cidade. O edificio está integrado dentro do complexo da Cidade das Artes e as Ciencias, no antigo leito do río Turia.
Inaugurado o 8 de outubro de 2005, o estudo inicial de Calatrava data xa de 1995.
Este edificio, de estilo futurista, conta con máis de 40.000 m² de superficie repartida en catro espazos escénicos destinados á interpretación de ópera, música, ballet e teatro. O edificio ten unha altitude de 75 m (o que o converte no teatro de ópera máis alto do mundo ) distribuídos nun máximo de 14 andares e habendo 3 andares máis por debaixo da planta baixa e está rodeado por máis de 60.000 m² de xardín e 11.000 m² de láminas de auga con paseos circundantes.
Unha estrutura metálica en forma de pluma arranca dun pío de formigón armado situado na pasarela de acceso e que rodea o edificio sen tocalo cun único punto de apoio. Dita pasarela elevada ten 56 m de lonxitude e está situada na parte oeste do edificio. Dende o acceso principal, onde se encontra a zona de portelos, aparecen dous corredores laterais simétricos que desembocan no gran vestíbulo da Sala Principal.
É salientable a forma global do edificio, cunha aparencia lenticular e que se desenvólve baixo unha gran cascada metálica que se sostén en dous apoios, quedando a zona leste da cuberta en beiril. O material por excelencia é Formigón branco (a mesma cor que o resto de edificios do complexo), xa que cobre os grandes soportes estruturais do edificio, mentres que o mosaico é o segundo material de maior uso ao revestir as cubertas do Palau.
Salas
miniatura|dereita|250px|Sala principal do Palau de les Arts. Cunha capacidade para a 1.700 prazas distribuídas entre patio e catro niveis de lonxas, concibido fundamentalmente para a representacións de ópera.
Dispón dunha plataforma hidráulica e dunhas instalacións que permiten a representación alternativa de dúas óperas, reducindo o tempo necesario entre a representación de dúas óperas diferentes. A boca ten unha amplitude de 17 metros, unha profundidade de 20 metros e unha alzada de 36 metros. O foso da orquestra é de 166 metros cadrados (o segundo máis grande de mundo despois da Bastille).
Os primeiros meses da súa existencia presentaron algúns problemas, o primeiro dos cales foi a avaría da plataforma principal do escenario que acabou esborrallándose coa escenografía da ópera Don Giovanni en decembro de 2006. Iso obrigou a suspender a última representación da ópera La Bohème, tódalas de La Belle et la Bête, ademais de planear de nova a tempada inaugural ao completo.
En novembro de 2007 padeceu un par de inundacións que supuxeron unha nova paralización da plataforma escénica xa que, a pesar que a avaría do ano anterior estaba reparada, os case 2 metros de auga que entraron na caixa escénica avariaron por completo as máquinas e a electrónica do complexo sistema escénico, co conseguinte barullo na programación da segunda tempada operística, retardo da estrea de Carmen e suspensión da ópera 1984.
miniatura|Detalle da decoración do Auditorio. O anfiteatro ou auditorio ten unha capacidade para 1500 persoas. Cedido oficialmente á fundación que xestiona o recinto na tempada 2007-2008, trátase dun espectacular recinto para a multitude de acontecementos. Dende concertos de música clásica até mitins políticos. Dende a súa inauguración tamén padece graves problemas de illamento acústico que provocan que o ruído exterior traspase considerablemente a cuberta do edificio e sexa audíbel durante as representacións.
Edificio adxacente ao Palau e independente deste, cunha capacidade para 400 persoas. Recibe o seu nome do famoso compositor valenciano e é unha sala destinada a teatro experimental e a espazo de perfeccionamento. Lamentablemente sufriu considerábeis danos nas inundacións de 2007 e atrasouse a súa inauguración aínda máis do previsto. Por sorte non contaba con equipamento escénico polo que o custe da súa reparación foi menor.
Historia artística
250px|miniatura|Palau de les Arts. Lateral 250px|miniatura|Palau de les Arts. Traseira
O teatro foi inaugurado o 8 de outubro de 2005 cun concerto da orquestra titular do teatro e a Orquestra de València, no que se interpretaron: a abertura de L'isola del piacere de Martín i Soler, dous fragmentos do Capricho español de Nikolai Rimski-Kórsakov, a estrea de Rapsòdia sobre temes valencians de Andrés Valero, a suite de O paxaro de lume de Igor Stravinski e a Sinfonía fantástica de Héctor Berlioz.
Adoitanse representar unhas sete ou oito óperas por tempada, unha zarzuela e diversos recitais vocais, así como concertos coa orquestra e o coro e concertos de cámara. Tamén se realizan actividades relacionadas, como conferencias, concertos temáticos relacionados coas obras representadas e concertos e actividades para os nenos.
Entre os solistas que teñen actuado no Palau salientan nomes como os de: Plácido Domingo, Christopher Ventris, Vittorio Grigolo, Maria Guleghina ou Cristina Gallardo-Domás.
Durante a tempada 2006/2007 comezou a programarse a primeira das catro óperas de Das Ring des Nibelungen de Richard Wagner, cunha escenografía e dirección escénica de La Fura dels Baus. En xuño de 2009, durante o Festival del Mediterrani, realizouse por primeira vez o ciclo completo das catro óperas seguidas.
Estreas en España de obras musicais
Na súa breve historia, o Palau de les Arts tentou renovar o repertorio, estreando obras que aínda non se representaran en España. Entre elas (se non se indica outra cousa, son óperas; entre paréntese e a continuación do título, a data e o lugar da estrea absoluta da obra):
Organización e orquestra
Para a xestión do Palau de les Arts, as razóns relacionadas coa propia natureza do proxecto aconsellaron a adopción da figura xurídica da fundación. Deste xeito se abarcan aspectos como, por unha banda, a persecución do interese xeral, e por outra, a axilidade no seu funcionamiento, no que cobra unha especial atención a autonomía da xestión.
O 26 de xaneiro de 2005 constituíuse a Fundació Palau de les Arts Reina Sofía, presidido polo Presidente da Generalitat Valenciana xunto cun máximo establecido estatutariamente de 25 patronos, entre os que salientan, amais dos mecenas, ilustres representantes da cultura valenciana.
O labor do Padroado é executado ordinariamente por unha Comisión Executiva.
A administración da entidade está nas mans dun xerente; o actual, dende a inauguración é Helga Schmidt, que entre 1973 e 1981 dirixira a Royal Opera House de Londres. Schmidt contratou a algúns grandes nomes como persoal estable do Palau: Zubin Mehta é o director dun festival anual de música e ópera, o Festival del Mediterrani, iniciado en 2007, mentres que Lorin Maazel foi o director musical ata o final da tempada 2007-2008. Plácido Domingo levou o concurso de canto Operalia, que el promove, en outubro de 2007.
A orquestra residente é a Orquestra Simfònica de la Comunitat Valenciana, creada co teatro en 2006 e que en pouco tempo conseguiu un alto nivel. Os directores titulares foron os nomeados Maazel e Mehta.
Poncho
miniatura|upright=1.3|Araucanos e gauchos en Chile, con ponchos (século XIX) O poncho é unha peza de vestir xeralmente de la, de forma rectangular cun oco no medio para a cabeza. Vén sendo unha manta que se pon sobre os ombreiros cubrindo as costas e o peito, sen mangas nin costuras. É unha peza tradicional de abrigo de orixe suramericana.
A palabra poncho parece ter a súa orixe nda voz quechua punchu.
Outra volta de roda
Outra volta de roda é o décimo sexto álbum do grupo galego de folk A Roda. Foi publicado o 8 de maio de 2014, baixo o selo PAI Música.
O disco conta coa colaboración de varios artistas. No primeiro tema "O andar miudiño" participan Xosé Luis Abalde, Cabaleiro, Moretón, Que No, Luis Vaamonde, Bernardo Xosé, Sés, Miguel Costas e Emilio Rúa. No segundo tema "Pousa pousa" colaboran Luis Vaamonde, Sés, Luis Iglesia, Miguel Costas, Segundo Grandío e Pancho Álvarez. No terceiro tema "O gato" participa Luis Miguel Crespo. No cuarto tema "A filla" colabora Piotr. No quinto tema "A raíz do toxo verde" participa Brais Ferreira. No sétimo tema "Carmeliña" colabora Najla Shami. No undécimo tema "Se te casas en Ourense" participan Emilio Rúa e Diego Pacheco.
O álbum foi presentado no Salón Teatro de Compostela.
Luis Fuentes Rodríguez
Luis Fuentes Rodríguez, nado en Salamanca en 1960, é un político español, procurador de Ciudadanos nas Cortes de Castela e León.
Traxectoria
Fuentes é diplomado en ciencias empresariais e é especialista en mercadotecnia e análise de mercados.
Gran parte da súa carreira profesional desenvolveuna na empresa familiar de fabricación e distribución de mobiliario, onde traballou como responsable do departamento de vendas.
Política
A súa carreira política principiou no partido provincial Unión del Pueblo Salmantino (UPSa), que chegou a presidir, e que se disolveu en xuño de 2014 tras da súa integración en Ciudadanos. e Fuentes pasou a militar neste partido. En marzo de 2015 converteuse no candidato á presidencia de Castela e León para as eleccións dese ano 2015 presentándose pola provincia de Valladolid.
O 24 de maio de 2015 o seu partido logrou entrar na cámara con 5 procuradores e, tras a toma de posesión, Fuentes pasou a ser o voceiro do grupo parlamentario.
Desde agosto de 2015 é membro do comité executivo de Ciudadanos onde ocupa o posto de responsable de desenvolvemento rural.
O Bieiteiro, Pantín, Valdoviño
O Bieiteiro é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 38 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 19 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 36 habitantes.
Rei Artur
miniatura|dereita|Escultura da era vitoriana do rei Artur. miniatura|dereita|Rei Artur; Século XV
O rei Artur é unha importante figura da mitoloxía de Gran Bretaña orixinada na mitoloxía celta, representa o ideal do cabaleiro na guerra e na paz. É a personaxe principal no ciclo de lendas coñecido como Materia de Bretaña. Os investigadores non concordan sobre se realmente existiu, nas máis antigas referencias dos textos galeses non se lle dá o título de rei, senón dux bellorum. O seu nome procede de arz (oso) símbolo da forza, da estabilidade e da protección
A máis antiga referencia dun historiador é do monxe e historiador galés Nennio, por volta do ano 826, en Historia Brittonum, narrou unha ducia de batallas épicas de Artur contra dos bárbaros (xutos, anglos, saxóns...). Segundo Nennio, Artur viviu entre fins do século V e comezos do século VI, e datou a súa morte no ano 542 da man do seu sobriño Mordred.
No século X aparece nos Annales Cambriae que no ano 516 rexistra a vitoria de Artur contra dos saxóns e no 537 a súa morte nunha batalla.
Historia
O centro desta historia é a procura do Santo Graal, aquela copa da que bebera Xesús na derradeira cea, da que se dicía que tiña poderes máxicos curativos e rexenerativos. Esta copa sería doada a Xosé de Arimatea, e os seus descendentes levaríana a Britania. Merlín solicitaríalle a Artur que procurara o Santo Graal e este mandou os seus cabaleiros para o encontrar.
O Artur literario é fillo dun rei dunha pequena comarca, Uther Pendragon (en galés, 'Uther fillo do Dragón'), quen desexaba a Igrayne, esposa de Gorlois, duque de Cornualla. Uther fai que o mago Merlín embruxe a muller para que, cando el ingresase aos seus apousentos, ela crese que se trataba do seu esposo. Uther, aproveitando o engano, mantén relacións sexuais con Igrayne, xerando con ela un fillo: Artur. Cando Gorlois morre en combate, os sabios de Cornualla aconsellan a Igraine que case co rei Uther.
miniatura|esquerda|A espada do rei Artur Cando o neno nace, o Merlín cólleo e entrégallo a sir Héitor para que o coide e o críe como o seu propio fillo, Kay. Igrayne e Gorlois xa tiveran a Morgause (ou Enna), Elaine (ou Blasina) e Morgana (ou Morgian), irmás máis vellas de Artur. As dúas máis vellas casan e a pequena Morgana é enviada á Illa de Ávalon con Merlín e a Dama do Lago (tía de Morgana), onde se convertería en sacerdotisa, maga e, despois, sucesora da Dona. Outras versións contan que Morgana foi pechada nun convento polo seu novo padrasto, Uther. De aí, podería ter nado o seu odio por Artur.
Aos 16 anos, Artur diríxese co seu padrastro e o fillo deste a Londres, onde cabaleiros de toda Britania intentan sacar unha espada que está chantada nunha zafra, a cal –á súa vez- estaba prisioneira nun anaco de mármore. A lenda contaba que quen a liberase sería o rei de Britania e o encargado de unificar todos os reinos da illa (Uther xa morrera uns poucos anos antes). Infrutuosamente, todos os cabaleiros intentaron tirar a espada, mais é Artur -sen ser cabaleiro aínda- quen logra liberala, e élle revelada a súa verdadeira identidade. Coa resistencia de todos os presentes, é proclamado rei; porén, aos poucos todos o aceptan e Artur xura impartir xustiza a todos os homes de Inglaterra sen ter en conta a súa posición social.
Nalgunhas versións a lendaria espada Excalibur e esta son a mesma, mentres que noutras, Excalibur foille entregada posteriormente pola Dama do Lago. Uns días antes Artur consumara o amor conha fermosa rapaza, Morgana, a súa media irmá. Cando souberon do que fixeran, Morgana fuxiu e tivo o seu fillo en segredo (ao que lle chamaría Mordred).
Pouco despois Artur perde a súa espada durante unha batalla. O mago Merlín acompañouno a un lago en cuxo fondo había un castelo onde vivía a feiticeira chamada Viviane, a Dama do Lago. Esta muller gardaba unha espada marabillosa, Excalibur. Artur pediulle a espada, e Viviane regalouolla. Merlín observou a vaíña máxica de Excalibur: "Gardade ben esta vaíña" lle advertiu ao rei, "pois mentres a levedes non perderedes nada de sangue, mais un día chegará unha muller en quen confiades e roubarávola."
miniatura|dereita|410px|[[Galahad, Perceval e Bors encontran o Santo Graal (pintura de Edward Burns)]] Xa no seu castelo de Camelot, Artur arrodéase dos cabaleiros máis valentes e honestos: Lanzarote (fillo adoptivo de Viviane), Perceval (fillo de Pellinore), Gawain (fillo do rei Lot e Morgause) e outros, e xunto con eles funda a Orde da Mesa Redonda. Bretaña goza, entón, de 12 anos de paz. Casa con Xenebra, filla do rei de Cameliard, e foron felices até que Lanzarote chegou a Camelot e se namora da raíña (nun amor correspondido e secreto)
Os cabaleiros de Artur, na procura do Santo Graal, combateron en escuras fragas e castelos contra trasnos, dragóns e outras bestas, e volvían a Camelot para contar as súas aventuras na mesa redonda onde se reunían.
Arturo contou coa axuda de Merlín até que este desapareceu xunto coa su amada Viviane e foi pechado por ela nun outeiro oco. A media irmá de Artur, Morgana, aproveitou esta desprotección do rei para roubar a vaíña encantada de Excalibur e arrebolala ao mar. Morgana actuou así con Artur debido a que o seu irmán obrigáraa a contraer matrimonio co rei Uriens, e porque Xenebra, noutrora a prometida de Artur, expulsara da corte a Guiamor, o amante de Morgana.
Durante a busca do Santo Graal, todo apuntaba a que Sir Lanzarote ía encontrar o máxico obxecto, pero o seu amor pola raíña non o fixo digno de tal premio. Cando pasou unha noite no castelo de Corbenic, onde vivía o Rei que custodiaba o Graal, a filla deste rei, Elaine, namorouse de Lanzarote, e mediante a maxia, adquiriu o aspecto de Xenebra para xacer con el. Desta unión nacería Galahad, un dos cabaleiros destinado a encontrar o Graal.
miniatura|dereita|O combate entre Artur e [[Mordred, ilustrado por N.C. Wyeth]] Mordred, fillo de Artur e Morgana, irmá do Artur (segundo as versións máis antigas, Mordred era fillo de Morgause, unha das tías de Morgana e Artur), acaba sabendo do idilio entre Xenebra e Lanzarote e denúnciao ante Artur, que se ve obrigado a mandar a súa esposa para a fogueira, segundo as leis da época. Lanzarote salva a raíña e foxe con ela a Francia, mais despois vese obrigado a devolverlla ao rei Artur.
Artur sae en persecución de Lanzarote e déixalle encargado o reino ao seu fillo Mordred, quen se apodera do trono e tenta seducir a raíña Xenebra. Ao regreso de Artur, el e os seus cabaleiros deben loitar para recuperar o trono, na Batalla de Camlann. Arturo enfróntase ao seu fillo, a quen atravesa coa súa lanza. Mais Mordred, antes de morrer, fere fatalmente a Artur, e morren pai e fillo.
A historia conta que a súa irmá Morgana levou o corpo de Artur nunha barca até as marxes de Ávalon, xunto con outras raíñas-fadas máis, que puideron ser Igraine, Elaine, a Dama do Lago (á call se lle devolve a espada Excalibur), a raíña de Gales do Norte, a raíña das Terras Baldías ou a Raíña de Alénmar. Porén, outras versións sosteñen que foi enterrado xunto a unha pequena ermida nunha fraga, polo que se descoñece o seu paradoiro; e outras que o enterraron en Glastonbury. Posteriormente, cando Xenebra morre, Lanzarote sepúltaa xunto á tumba do Rei Artur.
Presenza na cultura galega
O rei Artur e os seus cabaleiros é un tema destacado da literatura galega desde a Idade Media, recreado por, entre outros, Ramón Cabanillas en Na noite estrelecida e Xosé Luís Méndez Ferrín en Amor de Artur.
A Pozadauga, A Barqueira, Cerdido
A Pozadauga é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2003 cando tiña 7 habitantes.
José Toba Fernández
José Toba Fernández, nado en Muxía o 8 de setembro de 1904 e finado na Coruña o 5 de setembro de 1963, foi un mestre e pedagogo galego.