cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caixa (instrumento musical)
Música popular
Igualmente, en numerosas agrupacións musicais, por exemplo as bandas de música, é imprescindible como instrumento integrante, especialmente para marcar o ritmo. Adóitase levar en varias posicións. A posición máis tradicional é colgando a caixa cunha correa ao ombreiro, tal que o instrumento queda inclinado sobre a cintura. Para suxeitar as baquetas, o máis cómodo neste caso, para non forzar a boneca, é utilizar a maneira tradicional. O instrumento tamén se pode manter en posición horizontal, mediante unha correa na cintura, ou cruzada ás costas.
Música militar
miniatura|Banda militar nun desfile.
No eido militar o seu uso segue sendo importante para a marcha, adaptándose ás bandas militares tamén bombos e pratos. O uso de caixas sen bordón sinala actos fúnebres ou de inmensa dor, como expulsar do rexemento a quen cometese unha falta grave. Conséguese un son resoante e un efecto de distancia.
Ao longo do mundo existen bandas denominadas drum corps, que poderiamos comparar coas bandas de tambores existentes en España. Estas drum corps, descendentes das bandas militares, están compostas habitualmente por unha maioría de tambores. En moitas ocasións chegan a exhibir un gran nivel de virtuosismo e sincronización, e os seus compoñentes adoitan participar en competicións, tanto grupais como individuais, mostrando un alto nivel técnico. Como exemplos destas bandas podemos citar a The Cavaliers, Blue Devils ou Phantom Regiment.
Golpe
Na técnica de acentuación existen catro golpes básicos :
A baqueta tamén pode golpearse para conseguir outros efectos diversos. Algúns deles son:
Agarre tradicional e paralelo
miniatura|170px|Agarre tradicional.
Diferenciáronse dúas posicións distintas de agarre das baquetas: tradicional (traditional grip) e paralelo (matched grip). Este último é o máis común entre os percusionistas modernos.
Rudimentos
Os rudimentos son conxuntos de patróns básicos usados a miúdo na caixa. Estes patróns forman os bloques básicos da técnica de caixa, e poden ser combinados de moi diversas formas. Houberon moitos intentos de formalizar unha lista estándar de rudimentos para caixa e, finalmente, a Percussive Arts Society organizou unha lista cos 40 rudimentos esenciais, os cales inclúen a lista estándar de 26 rudimentos americanos.
Morgana
Morgan le Fay (, que significa "A Fada Morgana"), tamén coñecida como Morgan[n]a, Morgain[a/e], Morg[a]ne, Morgant[e], Morge[i]n, e Morgue[in] entre outros nomes e grafías, é unha poderosa fada da mitoloxía celta, media irmá do Rei Artur, nai con el de Mordred e discípula de Merlín. É a raíña da illa de Avalon, co poder de curar e mudar de forma.
Morgana no ciclo artúrico
No ciclo artúrico, a fada Morgana é unha personaxe feminina, ás veces presentada polos cristiáns como antagonista do rei Artur e inimiga de Xenebra. Na Vita Merlini (Vida de Merlín) do século XII, dise que Morgana ("Morgen") é a maior de nove irmás que gobernan Avalon. Geoffrey de Monmouth fala de Morgana como curandeira e cambiante. Escritores máis tardíos como Chrétien de Troyes, baseándose na interpretación de Monmouth, describiron a Morgana velando a Merlín en Avalon.
Na tradición dos ciclos artúricos, Morgana era a filla da nai de Artur -Lady Igraine- e do seu primeiro marido -Gorlois, duque de Cornualla- e sobriña de Viviana, a Dona do Lago. Arturo, fillo de Igraine e de Uther Pendragon, era, por tanto, medio irmán dela. Como muller celta, Morgana herdou parte da "maxia da Terra" da súa nai. Morgana tiña dúas irmás máis vellas (e era por tanto a menor das tres, e non a maior de nove). O trío de irmás é unha fórmula abundantemente usada na mitoloxía celta. En La Mort d'Arthur (A morte de Artur) e noutras fontes, ela é a infeliz esposa do Rei Urien de Gore, e Owain mab Urien é o seu fillo.
Nas interpretacións cristiás máis modernas da mitoloxía artúrica, Morgana seduce a Artur e concibe con el o malvado Mordred, aínda que orixinalmente (por exemplo en La Mort d'Arthur) este papel asígnaselle a unha das súas irmás.
Diversas fontes describen a Morgana como discípula de Merlín, e máis adiante como a súa rival; neste papel, a personaxe aparece parcialmente superposto a "Viviana", unha das figuras que corresponden ao nome da "Dona do Lago". O mito da rivalidade entre Morgana e Merlín retómase nalgunhas obras cinematográficas, en particular no filme Excalibur de John Boorman (1981).
Costa do Cilento
miniatura|O Cabo Palinuro.
Coñécese como costa cilentana a parte de costa da rexión de Campania comprendido entre o golfo de Salerno e o golfo de Policastro, en Cilento. Está parte dentro do Parque Nacional do Cilento e o Val de Diano.
Comunas
Forman parte da costa:
Temuera Morrison
Temuera Derek Morrison, nado 26 de decembro de 1960 en Rotorua, é un actor maorí. Converteuse nun dos artistas máis famosos do seu país polo seu papel de Jake "the Muss" Heke no filme de 1994 Once Were Warriors, o do cazarrecompensas Jango Fett e das Tropas Clon de Star Wars. Tamén puxo a voz de Boba Fett na edición especial de 2004 de Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back.
Les Borges Blanques
miniatura|Monumento ao pagès de Garrigues, no parque de Les Borges Blanques. Prensa de aceite do século XVI.
Les Borges Blanques é un municipio da provincia de Lleida, en España. É a capital da comarca das Garrigues. Sitúase entre a zona regada polo canle de Urgell e as zonas da depresión central. O cultivo de oliveiras, almendros, cereal e árbores froiteiras é a ocupación principal das xentes deste municipio, así como a industria e os servizos.
Comunicacións
Ten saída de autoestrada e estación de ferrocarril e de autobús.
Economía
O seu aceite é mundialmente moi apreciado (especialmente o da variedade arbequina). A mediados do século XX o aceite exportábase (case na súa totalidade) a Italia e alí vendíano como de orixe italiana ou ben o utilizaban para mellorar os seus propios.
Prehistoria
Os testemuños máis excepcionais da Prehistoria deste municipio localízanse no santuario das Rocas Guárdies II, descubertos pola arqueóloga Anna Alonso en 1985. Neste espazo sacro -un pequeno abrigo ao aire libre consérvanse pinturas rupestres dos grupos humanos neolíticos, o coñecido baixo o nome de Arte esquemático (6.500-3500 anos antes do presente), en realidade unha expresión fundamentada na abstracción (trazos, puntos, máculas..) dunha modernidade extraordinaria pués están próximas ao que en arte contemporánea coñécese como ''gestualismo. ''Como testemuños inigualables das crenzas daqueles grupos humanos e, en definitiva, da súa capacidade intelectual foron declarados pola UNESCO, desde 1998, Patrimonio Mundial. Contrasta, con todo, a súa situación real sen ningún tipo de protección -como o está o 88,45 % da arte prehistórica de Lleida- o que supón un permanente perigo para o seu salvaguada.
Lugares de interese
O Paseo do Terrall con cisnes, patos e un xardín acolle unha prensa de aceite antiga e os monumentos á Sardana, a Mauthausen e a Francesc Macià.
Praza con arcos de grosas columnas e edificios de boa factura. Rúa antiga (Hospital) con linteis do século XVI. Nesta rúa existe unha pequena capela coñecida como "A Capelleta" dedicada á Virxe das Dores (Verge dels Dolors).
No interior da Ermida de San Salvador (4 km en dirección a Cerviá) pódense ver dous frescos, un deles dedicado aos campesiños de Les Garrigues. A Fonte Vella, á beira da Ermida de San Cristovo, acolle un merendero para excursionistas.
Tamén é importante o antigo Palacio do Marqués de Oliveiral, que hoxe en día é o edificio do Concello.
No exterior pódense contemplar 55 oliveiras milenarias da variedade "farga" e unha colección de prensas. Posiblemente sexa o mellor museo de España dedicado ao aceite de oliva.
Arroxo, Arroxo, Baralla
Arroxo é un lugar da parroquia de Arroxo no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 50 habitantes (26 homes e 24 mulleres).
Xosé María Arias
Traxectoria
Fillo do empresario Joaquín Arias Díaz de Rábago e sobriño de Carmela Arias, condesa de Fenosa, estudou a escola nos Maristas da Coruña e bacharelato nos Xesuítas de Vigo. Despois licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Ao rematar a carreira casa e marcha a Madrid, en 1975 a prepararse para ser rexistrador da propiedade. O seu pai cae enfermo, e regresa a Galicia en 1978.
Paralelamente, convertíase en vicepresidente de Unión Fenosa e vicepresidente da Fundación Barrié, e no presidente desta última a partir do falecemento en 2009 da súa tía. Tamén é vogal do padroado da Fundación Príncipe de Asturias e da Fundación Juana de Vega.
Xosé María Arias iniciou en 2001 unha forte reestruturación do banco que se inicia co lanzamento dun primeiro plan estratéxico de 2002 a 2005 que se continúa co Plan Delta, plan estratéxico que durará ata decembro de 2008. Estudou Alta Dirección de Empresas no IESE.
Galardóns
En 2011 herdou o título nobiliario de conde de Fenosa.
Vida persoal
É pai de Carmen Arias Romero, directora da Fundación Barrié.
Madeiro
O topónimo galego Madeiro pode referirse a:
Beatriz Gimeno
Beatriz Gimeno Reinoso, nada en Madrid o 9 de maio de 1962, é unha política e activista española en favor dos dereitos LGBT. Desde xuño de 2015 é deputada por Podemos da X Lexislatura da Asemblea de Madrid e responsable da área de igualdade de Podemos na Comunidade de Madrid. Foi presidenta da Federación Española de Lesbianas, Gays, Transexuales y Bisexuales entre 2003 e 2007, período no que se aprobou o matrimonio entre persoas do mesmo sexo en España e Madrid foi elixida como sede do Europride 2007.
Traxectoria
Beatriz Gimeno estudou Filoloxía semítica. En 1985 foi vivir coa súa familia a Sevilla, e en 1988 comezou a asistir a reunións dunha asociación feminista, primeira das moitas nas que posteriormente chegou a militar. Ao regresar a Madrid uniuse ao Colectivo de Gays, Lesbianas, Transexuales y Bisexuales de Madrid, e en 1995 comenzou a centrarse na FELGTB. Foi Secretaria Xeral da federación até que en 2002 asumiu a presidencia en substitución de Pedro Zerolo. Foi substituída no cargo o 6 de marzo de 2007 por Antonio Poveda, e pasou a ser vogal de cultura dentro da FELGTB, promovendo os estudos LGBT na cultura e a universidade. Beatriz Gimeno é colaboradora de diversos medios de comunicación, como o diario dixital El Plural.
Traxectoria política
Nas eleccións autonómicas de Madrid celebradas en 2015 Gimeno concorreu como número 4 nas listas de Podemos, e acadou un escano como deputada ao Parlamento de Madrid. En febreiro de 2017 liderou xunto a Miguel Urbán a lista da corrente Anticapitalistas para as primarias de Podemos.
Feminista lesbiana
Gimeno sinalou a existencia dun 'machismo gay' dentro do movemento homosexual, debido ao cal as mulleres serían 'dobremente discriminadas' pola súa condición de lesbianas e mulleres. Publicou diversas obras especializadas sobre o tema do feminismo lésbico e posicionouse en numerosas ocasións en contra da legalización da prostitución, denunciando a mercantilización e o neoliberalismo sobre os corpos das mulleres.
Matrimonio entre persoas do mesmo sexo en España
Durante a tramitación da lei para aprobar en España o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, Gimeno, como Presidenta da FELGTB, arremeteu contra a postura do Partido Popular e da igrexa católica, que se opuñan de forma frontal á regularización das parellas homosexuais. A FELGTB convocou unha manifestación multitudinaria, coincidindo coa celebración do día Internacional do Orgullo LGBT, para celebrar a aprobación da nova lei.
Vida persoal
Tras unha relación dunha década coa tamén activista FELGTB Boti García Rodrigo, casaron en decembro de 2005. Á voda -oficiada por Inés Sabanés, coa participación do concelleiro do PSOE Pedro Zerolo e do PP Luis Asua- asistiron 110 persoas, entre elas o coordinador xeral de IU Gaspar Llamazares, a secretaria de Estado de Cooperación Internacional Leire Pajín, o Defensor do Poblo (Ararteko) do País Vasco Íñigo Lamarca, a escritora Almudena Grandes e o poeta Luis García Montero. Gimeno ten un fillo nado na década de 1980.
Bodle
O bodle (coas variantes boddle e bodwell) ou turner era unha moeda escocesa de cobre co valor de dous peniques ou 1/120 da libra escocesa (un terzo do bawbee), introducida por Xacobe VI (1567-1625) e que se mantivo en produción ata os derradeiros anos do século XVII.
Xacobe VI (1567-1625)
Esta primeira emisión da moeda de dous peniques de cobre foi en 1597, a nome de Xacobe VI. Presentaba o busto acoirazado do monarca no anverso, rodeado pola lenda · IACOBVS · 6 · D · G · R · SCOTORVM ("Xacobe VI, pola graza de Deus, rei dos escoceses"); no reverso aparecían tres cardos (un dos símbolos nacionais de Escocia), coa lenda · OPPIDVM · EDINBVRGI ("Cidade de Edimburgo") a modo de marca de ceca.
Houbo unha segunda emisión baixo o mesmo monarca, en 1623, na que se mudou a tipoloxía. O novo anverso amosaba un cardo triplo e o reverso o tradicional león rampante das armas escocesas. A lenda do reverso reflectía xa a unión dos reinos de Escocia e de Inglaterra: · IACOBVS · D · G · MAG · BRIT ("Xacobe, pola graza de Deus [rei] de Gran Bretaña"), e continúa no reverso: · FRAN · & · HIB · REX ("Francia e Irlanda").
Carlos I (1625-1649)
A primeira emisión a nome de Carlos I, de 1629, recuperou esta mesma tipoloxía do triplo cardo e o león rampante, coa única diferenza do nome do monarca ( CAROLVS no canto de IACOBVS ). Nas sucesivas emisións de turners ou bodles a nome de Carlos I variouse a tipoloxía. Aínda con variantes, o tipo xeral consistía nas iniciais do monarca coroadas no anverso, coa lenda CAR·D.G·SCOT·ANG·FR·ET·HIB·R ("Carlos, pola graza de Deus, rei de Escocia, Inglaterra, Francia e Irlanda"), e un cardo no reverso, rodeado pola lenda NEMO·ME·IMPVNE·LACESSIT ("Ninguén me fará dano impunemente").
Carlos II (1660-1685)
Nas primeiras cuñaxes de turners ou bodles a nome de Carlos II, entre 1663 e 1668, recorreuse ao segundo modelo do seu pai, coas iniciais CRII no anverso.
Nas cuñaxes producidas entre 1677 e 1679 (as primeiras que aparecen coa data explícita), as iniciais do anverso foron substituídas pola representación dunha espada e un cetro coroados e dispostos de tal xeito que forman a cruz de Santo André (un dos símbolos nacionais escoceses). Polo demais, mantivéronse no substancial tanto o motivo do reverso como as lendas de ambas as faces, coas únicas variacións da actualización do nome do monarca no anverso ( CAR · II, no canto de CAR ).
Guillerme II (1689-1701) e María II (1689-1694)
Durante os case catro anos de reinado de Xacobe VII de Escocia (1685-1688) houbo unicamente emisións de prata, polo que non se cuñou o turner ou bodle.
A cuñaxe deste valor foi retomada no reinado de Guillerme II de Escocia e María II, entre os anos 1691 e 1694. O máis característico destas novas emisións é a presenza dun gran monograma formado polas letras W e M (William - Mary), rodeado pola lenda D G MAG BR FR ET HIB REX ET REGINA ("Pola graza de Deus, rei e raíña de Gran Bretaña, Francia e Irlanda").
Logo do falecemento de María, Guillerme II cuñou unha nova emisión do bodle ou turner entre os anos 1695 e 1697, para a que se recuperou a imaxe da espada e o cetro cruzados que caracterizara a derradeira emisión de Carlos II, en substitución do monograma W-R.
O reverso correspondente a estas dúas series é común e retoma o utilizado nas emisións de Carlos II, caracterizado polo cardo no centro e a lenda NEMO ME IMPUNE LACESSET.
A derradeira cuñaxe desta moeda produciuse en 1697.
Festival de Eurovisión Júnior
O Festival da Canción de Eurovisión Júnior (Junior Eurovision Song Contest, en inglés) é un concurso organizado pola Unión Europea de Radiodifusión, a imaxe e semellanza do Festival de Eurovisión, pero para nenos de entre 8 e 16 anos.
O ano anterior á primeira edición celebrouse un festival similar, o Melodi Grand Prix Nordic, no que só participaron tres países escandinavos; este festival gañouno Razz por Dinamarca coa canción Kickflipper. A imaxe deste festival, a Unión Europea de Radiodifusión decidiu organizar o Festival de Eurovisión Júnior 2003, que tivo lugar en Copenhaguen o 15 de novembro de 2003.
Iniciouse con varios países da Europa Occidental, con todo, ano tras ano aumentaron os países de Europa do Leste e fóronse retirando os que iniciaron o concurso.
Segundo o posicionamento, tanto Belarús como Armenia son os países máis exitosos na historia do festival, con cinco posicionamentos no top 3. Belarús e Xeorxia son os únicos países en gañar o festival máis dunha vez; o primeiro tivo dúas vitorias no 2005 e 2007, e o segundo gañouno no 2008 e 2011.
A maior vitoria foi a da cantante española María Isabel no 2004 que logrou 171 puntos, batendo un récord que aínda non foi superado, con 8 puntuacións máximas. A canción Antes muerta que sencilla segue sendo a de máis éxito do festival.
Almacelles
Almacelles é un municipio catalán da comarca do Segrià, na provincia de Lleida e no límite con Aragón.
Festival de Eurovisión Júnior
Nas primeiras seis edicións (do 2003 ao 2008), o festival tivo boa aceptación en países interesados en participar. A partir da edición do 2009 celebrada en Ucraína, o festival empezou un declive que se agudizou nas edicións do 2012 e 2013, ao participar só 12 países, a maioría novos. Na edición do 2014 que se celebrou en Malta, igualouse o número de participantes das edicións do 2003 e 2005, un total de 16. Cómpre destacar o retorno de Bulgaria (ausente dende o 2012), Chipre (ausente dende o 2010) e Serbia (ausente dende o 2011) e o debut de tres países: Eslovenia, Italia e Montenegro. En contraste, Acerbaixán, Macedonia e Moldavia son os tres países que participaron no 2013 e non no 2014.
Almacelles
Etimoloxía
O nome de Almacelles procede do árabe الماسية āl-māsayah, que significa «o diamante».
Festival de Eurovisión Júnior
Participación
[[Ficheiro:Junior Eurovision Participants.svg|miniatura|300px|Participaciones dende 2003:
Almacelles
Historia
200px|miniatura|left|O Tossal de la Caperutxa, cos restos do Castelo de La Saida. As orixes de Almacelles e do núcleo agregado de La Saida remóntanse a tempos prehistóricos. É a época ibérica a mellor documentada e son tres os lugares onde se documentan asentamentos ilerxetes (Tossal de lo Vilot, de la Caperutxa e del Llopet). A aparición de dous miliarios no camiño de Esplús confirman a existencia dunha vía romana, datada no século I, que unía a costa co interior. Un deles, atopado a un quilómetro da Clamor e conservado no Museo de Arqueoloxía de Lleida, é de forma cilíndrica e ten unha inscrición da época do emperador Claudio (século I).
Festival de Eurovisión Júnior
Participación
]]
Países gañadores
miniatura|300px|Mapa de gañadores.
Almacelles
Historia
A época medieval está ben documentada coa fortaleza militar andalusí de La Saida e cos restos da antiga vila do Vilot. Co nome actual a localidade existía na época árabe, xa que aparece nos Termini antiqui Ilerde (1172). Esas chairas foron conquistadas por Ermengol VI de Urgell en nome de Ramon Berenguer IV. O lugar non foi repoboado ata o reinado de Afonso II de Aragón.
O lugar mantívose unido á coroa ata o reinado de Xaime II (1291-1327), que entregou a vila e o lugar de La Saida a Ramon de Moles, cidadán de Lleida. Xa antes, Xaime I recoñecera en 1254 ao cidadán de Lleida Ramon Pere (descendente dun señor de Almacelles) a xurisdición deste lugar a cambio do castelo e vila de Bell-lloc, pero Almacelles volvera pronto á coroa.
Baixo o reinado de Pedro IV Almacelles é incorporado ao concello de Lleida en 1347. Cando, despois da Guerra dos Segadores, Almacelles se converteu nunha zona despoboada, o concello continuou explotando a zona. A poboación abandonada e as chairas de Almacelles foron, os anos que durou a guerra, centro de operacións dos dous bandos (os últimos veciños fortificáronse en Lleida cos franceses en 1644) e despois das loitas a vila quedou reducida a ruínas.
Dentro de espírito ilustrado dos ministros e correxidores de Carlos III, xa na segunda metade do século XVIII, o comerciante e cidadán honrado de Barcelona Melcior de Guàrdia (1733-1789), e dentro da política repoboadora do momento, obtivo un privilexio real en 1773 para a colonización agrícola de Almacelles, sendo un dos poucos casos de repoboamento por iniciativa privada na época. Comprometeuse a edificar en 6 anos a igrexa e 40 casas para os novos poboadores e tamén un pozo e muíño (os planos foron feitos en 1755). Despois de múltiples dificultades económicas e xudiciais, a resurrección do lugar costoulle tres millóns e medio de reais. Melcior de Guàrdia, que tamén repoboou La Saida, foi nomeado xentilhome de cámara en 1774 por Carlos III.
Demografía
Inclúe as entidades de Mas del Lleó e la Saira.
Comunicacións
O principal eixo de comunicación é a estrada N-240 procedente de Lleida e en dirección a Monzón (Huesca), que atravesa o territorio en dirección sueste-noroeste e que actualmente evita o paso polo núcleo convertida na autovía A-22 que une Lleida e Huesca. Unha estrada local cara o nordés chega ata Alfarràs, onde enlaza coa C-26 e a N-230, e outra cara ao sur une Almacelles con Sucs, Gimenells, Vallmanya e Alcarràs, onde enlaza coa A-2.
Tamén atravesa o municipio a liña de ferrocarril de Lleida a Zaragoza, e dispón dunha estación, aínda que ningún tren para desde principios dos 90.
Economía
Os motores económicos do concello son a agricultura de regadío, a gandería e a industria agropecuaria e alimentaria. Actualmente está en construción un gran parque industrial.
Unidad Popular Castellana
Unidad Popular Castellana (UPC) (Unidade Popular Castelá en galego) foi un partido político castelanista con sede en Valladolid. Está integrado en Izquierda Castellana actualmente.
Fundouse en Valladolid en marzo de 1983 co nome de Unidad Popular-Pueblo Revolucionario e xurdiu como unha opción rexionalista castelán-leonesa de esquerdas, se ben tempo despois cambiou o seu nome polo de Unidad Popular Castellana e a súa ideoloxía polo soberanismo independentista castelán. A meirande parte dos seus militantes eran mozos de esquerdas ou antigos militantes do Movemento Comunista.
Unidad Popular Castellana era un partido de ideoloxía esquerdista que buscaba a independencia de Castela con respecto a España. Aínda que aspiraba a un soberanismo castelán total e defendía unha Castela de 17 provincias composta por Castela a Vella (con Cantabria e A Rioxa), Castela a Nova (incluíndo a Madrid) e a Rexión de León (Salamanca, Zamora, León), UPC só estaba implantado na Comunidade Autónoma de Castela e León.
Debido á súa ideoloxía comunista e a que pediu o voto para Herri Batasuna nas eleccións europeas de 1987, UPC foi acusado por algúns colectivos de apoloxía da violencia e de enaltecemento do terrorismo, acusacións que nunca foron demostradas.
UPC presentouse a varias eleccións dende o ano da súa creación ata 2000, conseguindo sempre escasa representación. Xa en 2000, este partido únese con outros colectivos castelanistas de esquerdas para dar lugar ao actual partido Izquierda Castellana, considerado herdeiro político de UPC.
Madelos
O topónimo galego Madelos pode referirse a:
Xavier Rubert de Ventós
Xavier Rubert de Ventós, nado en Barcelona o 1 de setembro de 1939 e finado o 28 de xaneiro de 2023, foi un filósofo, profesor universitario, escritor e político catalán.
Traxectoria
Moi activo na vida pública catalá, colaborou con frecuencia en diversos medios televisivos, radiofónicos e escritos. As súas obras gozan de recoñecemento internacional, como o mostra o feito de teren sido traducidas ao castelán (ademais de ter escrito algunha directamente neste idioma), inglés, italiano e alemán.
Galería de imaxes das rías de Galicia
Galería de imaxes das rías de Galicia.
Rías Altas
400px|miniatura|esquerda|A [[ría de Ferrol vista desde Mugardos.]]
Parada dos Montes, Parada dos Montes, A Pobra do Brollón
Parada dos Montes é un lugar da parroquia de Parada dos Montes, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado na serra do Courel, na estrada que une A Pobra do Brollón e Folgoso do Courel, a 725 metros de altitude.
En 2008 tiña unha poboación de 27 habitantes (12 homes e 15 mulleres). Nela atopamos a igrexa parroquial de Santa Einés.
Los Fastidios
dereita|miniatura|Los Fastidios.
Los Fastidios é unha banda italiana de street punk. Foi formada en Verona en 1991, pero só un dos membros orixinais pertence aínda ó grupo. As cancións de Los Fastidios teñen que ver con situación da vida cotiá, así como coa promoción da igualdade, o socialismo e a loita contra a discriminación.
A data de 2005, os membros son:
Teixeira, Arroxo, Baralla
Teixeira é un lugar da parroquia de Arroxo no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares.
Minneapolis Millers (AHA)
Os Minneapolis Millers foron un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Minneapolis, Minnesota (Estados Unidos). O equipo xogou na American Hockey Association (AHA) en dous períodos, gañando dous títulos de liga nas tempadas 1927-28 e 1936–37. Os Millers xogaban os seus partidos como local no Minneapolis Arena, un pavillón con capacidade para 5.500 espectadores.
Entre 1925 e 1928, o equipo contou nas súas filas con Cecil « Tiny » Thompson, futura estrela da National Hockey League, que chegou aos Boston Bruins antes de iniciar a tempada 1928-29 e que gañaría unha Stanley Cup na súa primeira tempada na franquía de Boston.
Historia
As orixes dos Millers remóntanse a 1925, cando o equipo comezou a participar de xeito semiprofesional na Central Hockey League (CHL), pasando a formar parte da American Hockey Association (AHA) a partir da tempada seguinte xunto cos outros equipos da CHL. Na súa primeira tempada na AHA os Millers chegaron á final do campionato dirixidos polo canadense Lloyd Turner, mais caeron fronte aos Duluth Hornets nos play-offs por 3 a 0. Ao ano seguinte, tamén con Turner no banco, o equipo proclamouse campión de liga por primeira vez nos seus tan só tres anos de existencia, porén na súa terceira tempada na AHA caerían na primeira rolda dos play-offs na que foi a última tempada de Turner no banco do equipo de Minnesota.
Despois da Marcha de Turner, os Millers atravesaron unha crise nos seus resultados, xa que nin Bill "Red" Stuart na 1929-30, nin John "Nip" Dwan na 1930-31 conseguiron meter ao equipo nos play-offs. De feito 1931 foi o último ano que o equipo competiría na AHA, volvendo a unha revivida Central Hockey League na que competían só equipos de Minnesota. En 1935, coa desaparición da CHL o equipo regresou á AHA, gañando o seu segundo e último título da competición na tempada do seu retorno con Harold "Joe" Simpson, con quen o equipo chegaría á final na tempada seguinte, perdendo fronte aos St. Louis Flyers por 3 partidos a 0, curiosamente o mesmo rival e o mesmo resultado que o ano anterior. Os tres anos seguintes non foron mellores, e o equipo nin tan sequera conseguiu superar a primeira rolda das series finais. Finalmente na tempada 1941-42, que sería a última do equipo na AHA, os Millers non foron capaces de clasificarse para os play-offs.
En 1942 o equipo cesou as súas actividades durante a segunda guerra mundial, sendo reestablecido na United States Hockey League en 1945. Os dous primeiros anos dos Millers na USHL non foron bos, na primeira tempada o equipo non se clasificou para os play-offs, e na segunda caeron na primeira rolda. Porén, no seu terceiro ano na competición, e con Bill Cook no banco os de Minneapolis chegaron á final da liga, caendo fronte aos Houston Huskies por 3-2, malia ter comezado gañando o primeiro partido da serie. Despois dunha tempada sen xogar as series polo título, na tempada 1949-50 os Millers volveron loitar polo título logo de clasificarse na segunda posición da liga por detrás dos Omaha Knights. Logo de desfacerse na primeira rolda dos St. Paul Saints por 3 partidos a 0, os Millers se enfrontaron na final aos de Omaha gañando a final en catro partidos despois de que os de Nebrasca se impuxeran no primeiro duelo. Finalmente o equipo desapareceu en 1950.
Angelic Upstarts
Angelic Upstarts é unha banda de punk rock anti-fascista, anti-policial e defensora da clase obreira. Os "Upstarts" (como son chamados a miúdo) foron formados en South Shields, no nordeste de Inglaterra en 1977.
Os compoñentes orixinais eran Mensi (voz), Mond (guitarra), Steve Forsten (baixo) e Decca Wade (batería). A banda reformouse e dividiuse en varias ocasións ó longo dos anos, e algúns dos exmembros son os baixistas Ronnie Wooden, Glyn Warren, Tony Feedback, Ronnie Rocker e Max Splodge, quen tamén tocaba a batería de forma restrixida. Outros baterías foron Sticks (quen máis tarde uniuse a The Cockney Rejects), Paul Thompson (ex Roxy Music) e Chris White. Decca Wade volveu á banda por algúns anos para volvela deixar despois.
Brian Hayes orixinalmente unírase como segundo guitarrista, ata que Mond se foi, deixando só a Brian. Mensi é o único membro orixinal que aínda está no grupo.
Joey Castillo
Joey Castillo, nado en Gardena (California) o 30 de marzo de 1966, é o actual batería de Queens of the Stone Age. Uniuse á banda en 2002 despois da saída de Dave Grohl.
Nado no sur de California, Joey comezou a tocar a batería aos quince anos, influenciado por War, Al Green, Led Zeppelin e Black Flag.
Victòria Peña i Nicolau
Victòria Peña i Nicolau, nada en Palma o 28 de marzo de 1827 e finada en Barcelona en 1898, tamén coñecida como Victòria Penya de Amer, foi unha poeta mallorquina. Era irmá de Pere de Alcàntara Peña i Nicolau, e estivo casada co poeta Miquel Victorià Amer.
Traxectoria
Durante a súa mocidade estudou autores relixiosos como santa Teresa, frei Luís de León e frei Luís de Granada. Empezou a escribir de moza cun grupo que editaba a revista O Cadro de persoal, onde coñeceu Miquel Amer, con quen casaría e trasladaríase a Barcelona en 1859, posto que o marido foi nomeado administrador do Ferrocarril norteño.
A participación de Amer na fundación e mantemento dos Xogos Florais de Barcelona facilitou a participación de Vitoria en certames poéticos. Obtivo un accéssit o 1859 con Anyorança e foi premiada aínda en varias ocasións (1865 por Amor de mare, 1873 por Unha visita a ma pàtria, 1880 por Joventut perduda e 1883 polo meu niu). A gran participación de Vitoria Pena en numerosos certames provocou mesmo as críticas de persoas por exemplo Miquel dos Sants Oliver. Francesc Matheu recolleu gran parte da súa poesía o 1909, despois de morrer a escritora, nun libro editado en Barcelona, Poesies de Victòria Penya d'Amer. Morreu en Barcelona en 1898.
Mosteiro de Sant Cugat
miniatura|280px|Vista dende a praza d'Octavià. O mosteiro de Sant Cugat (en monestir de Sant Cugat) é unha antiga abadía beneditina da localidade catalá de Sant Cugat del Vallès. O mosteiro, construído entre os séculos IX e XIV, destaca polo seu impresionante claustro. Foi o mosteiro de maior importancia de todo o condado de Barcelona. O edificio foi declarado ben cultural de interese nacional no ano 1931. Forma parte do Museo de Sant Cugat.
Castilla Unida
Castilla Unida (CUn) (Castela Unida en galego) é un partido rexionalista castelanista rexistrado o 18 de outubro de 2010 con sede na cidade de Burgos. O seu presidente e fundador é Luis Vivar Nebreda, profesor da Universidade de Valladolid e antigo cofundador do desaparecido Partido Nacionalista de Castela e León (PANCAL).
O ideario de Castela Unida, que segue a liña doutras formacións afíns como La Unión en Cantabria ou Unidad Castellana, define ao partido como social, liberal, humanista, laico, profundamente democrático e popular, progresista, hispanista e europeísta. O seu ámbito de actuación esténdese ás comunidades autónomas de Cantabria, A Rioxa, Castela e León, Madrid e Castela-A Mancha.
Euglena
Euglena é un xénero de protistas unicelulares flaxelados. É o membro máis coñecido e máis estudado do filo dos Euglenozoos, que é un grupo moi diverso que comprende 44 xéneros e polo menos 800 especies. As especies do xénero Euglena viven en augas doces e salgadas. Xeralmente abundan en augas continentais quietas, onde pode orixinar floracións en cantidades dabondo como para colorear a superficie de lagoas e regos de verde (E. viridis) ou de vermello (E. sanguinea).
A especie Euglena gracilis, usouse amplamente nos laboratorios como organismo modelo.
A maioría das especies de Euglena teñen cloroplastos fotosintetizadores, que lle permiten ter unha nutrición autótrofa como a das plantas. Porén, poden tamén nutrirse heterotrofamente, como os animais. As condicións do medio determinan que predomina unha nutrición ou a outra. Estas características que Euglena comparte con animais e plantas, fixeron que os primeiros taxónomos, que utilizaban o sistema da taxonomía lineana de dous reinos (animais e plantas) para a clasificación das especies, tivesen dificultades para clasificala. Máis tarde, para clasificar especies "inclasificables" deste tipo Ernst Haeckel engadiu o terceiro reino dos Protistas, que modernamente foi, á súa vez, dividido. Actualmente considérase que Euglena é un Excavata.
Forma e función
Cando se alimenta como heterótrofo a Euglena rodea unha partícula de alimento e fagocítaa. Cando hai suficiente luz para que se alimente por fototrofia, usa os pigmentos contidos nos seus cloroplastos clorofila a e clorofila b para producir azucres por medio da fotosíntese. Os cloroplastos de Euglena están rodeados de tres membranas, mentres que os das plantas e os das algas verdes (entre as cales os primeiros taxonomistas adiotaban situar a Euglena) só están rodeados de dúas. Este feito considérase unha proba morfolóxica de que os cloroplastos de Euglena evolucionaron a partir de algas verdes eucarióticas. Deste modo, as intrigantes semellanzas entre Euglena e as plantas non terían xurdido porque exista un parentesco entre elas, senón por unha endosimbiose secundaria. A análise filoxenética molecular apoia esta hipótese, que é xeralmente aceptada. 300px|esquerda|miniatura|Diagrama de Euglena sp. Os cloroplastos de Euglena conteñen pirenoides, utilizados na síntese de paramilo, unha forma de amidón para o almacenamento de enerxía, que lle permite á euglena sobrevivir durante os períodos de privación de alimento. A presenza de pirenoides utilízase como unha característica identificativa do xénero, que o separa doutros euglenoides, como Lepocinclis e Phacus.
Euglena, como todos os euglenoides, ten dous flaxelos enraizados en corpos basais localizados dentro dunha pequena bolsa na parte frontal da célula. En Euglena, un dos flaxelos é moi curto, e non sae fóra da célula, pero o outro é relativamente longo, e xeralmente doado de ver co microscopio óptico. Nalgunhas especies, o flaxelo máis longo e emerxente utilízase para axudar a nadar ao organismo. Tamén se moven retorcendo o corpo cambiando de forma. Os flaxelos saen dun entrante da célula chamado vestíbulo.
Igual que outros euglenoideos, Euglena posúe un punto ou mancha ocular vermella (ou estigma), que é un orgánulo composto de gránulos de pigmento carotenoide. Non obstante, crese que a mancha vermella non é fotosensible. Máis ben a súa función é filtrar a luz solar que dá nunha estrutura detectora da luz situada na base do flaxelo (un avultamento chamado corpo paraflaxelar), o que permite que cheguen a el só certas lonxitudes de onda da luz. A medida que a célula rota con respecto á fonte de luz, a mancha ocular bloquea parcialmente a fonte, o que lle permite á Euglena encontrar a luz e moverse cara a ela, proceso chamado fototactismo).
miniatura|dereita|280px|Película que rodea a euglena. Euglena carece de parede celular. No seu lugar, ten unha película constituída por unha capa de proteínas sostida por unha subestrutura de microtúbulos, dispostos en faixas en espiral arredor da célula. A acción destas faixas de película escorregando unhas sobre as outras dálle a Euglena a súa excepcional flexibilidade e contractilidade.
En condicións de escasa humidade ou cando escasea o alimento, Euglena forma unha parede protectora que a rodea, e queda dormente en forma de quiste en repouso ata que melloren as condicións ambientais.
Maderne
O topónimo galego Maderne pode referirse a:
Euglena
Historia e primeiras clasificacións
miniatura|esquerda|300px|Ilustracións de Cercaria viridis (= E. viridis) do libro de O.F. Müller Animalcula Infusoria. Algunhas especies de euglenas estaban entre os primeiros protistas ollados con microscopio.
Vinte e dous anos despois, John Harris publicou unha serie de "Observacións Microscópicas" nas que informaba que examinara "unha pequena pinga da superficie verde de auga dun charco" e encontrou que estaba "composta de animais de varias formas e magnitudes". Entre eles, había "criaturas ovais cuxa parte media era de cor verde herba, pero cada extremo era claro e transparente", os cales "se contraían e dilataban por si mesmos, xirando xuntos sobre si mesmos moitas veces, e acelerando como peixes".
En 1786, O.F. Müller fixo unha descrición máis completa do organismo, ao que chamou Cercaria viridis, facendo notar a súa cor distintiva e forma corporal cambiante. Müller tamén fixo unha serie de ilustracións, que mostraban con exactitude os movementos ondulantes contráctiles (ou metabolia) do corpo de Euglena.
miniatura|200px|Ilustracións de Euglena da Histoire Naturelle des Zoophytes de Félix Dujardin. En 1830, C. G. Ehrenberg renomeou a Cercaria de Müller como Euglena viridis, e situouna (dentro do sistema de clasificación que el ideou e que tivo curta vida) no grupo dos Polygastrica na familia Astasiaea: criaturas con múltiples estómagos e sen canal alimentario, corpo de forma variable pero sen pseudópodos nin lorica. Utilizando o microscopio acromático acabado de inventar, Ehrenberg puido ver a mancha ocular ou estigma de Euglena, que identificou correctamente como un "ollo rudimentario" (aínda que razoou erradamente que iso significaba que a criatura tiña tamén un sistema nervioso). Esta característica foi incorporada no nome que Ehrenberg lle deu ao novo xénero, formado polas raíces gregas "eu-" (bo, verdadeiro) e glēnē (globo ocular, cavidade de articulación).
Filoxenia recente e clasificación
miniatura|esquerda|300px|Euglena sp. En 1881, Georg Klebs fixo unha distinción taxonómica básica entre os organismos flaxelados verdes e incoloros, separando os euglenoides fotosintéticos dos que vivían como fagótrofos. Estes últimos (os uniflaxelados incoloros que cambian de forma) foron divididos en Astasiaceae e Peranemaceae, mentres que os euglenoides flexibles verdes foron en xeral asignados ao xénero Euglena.
Xa en 1935 se recoñecía que isto era un agrupamento artificial, aínda que conveniente. En 1948, Pringsheim afirmou que a distinción entre flaxelados verdes e incoloros non tiña xustificación taxonómica, aínda que recoñecía a súa utilidade práctica. Este autor propuxo unha solución de compromiso, situando os euglenoides incoloros saprótrófos no xénero Astasia, mentres que puxo algúns dos euglenoides incoloros compartindo un xénero cos seus curmáns fotosintetizadores, sempre que tivesen características estruturais que probasen que tiñan un antepasado común. Entre os euglenoides verdes, Pringsheim recoñeceu a relación próxima dalgunhas especies de Phacus e Lepocinclis con algunhas especies de Euglena.
A idea de clasificar os euglenoides polo seu modo de nutrición abandonouse finalmente na década de 1950, cando A. Hollande publicou unha revisión xeral do filo, agrupando os organismos polas características estruturais que compartían, como o número e tipo de flaxelos. Se quedaba algunha dúbida, esta foi despexada en 1994, cando as análises xenéticas do euglenoide non fotosintético Astasia longa confirmou que este organismo conservaba secuencias de ADN herdadas dun antepasado que debeu ter cloroplastos funcionais.
En 1997, un estudo morfolóxico e molecular dos Euglenozoos, situou a Euglena gracilis como parente próximo da especie Khawkinea quartana, mentres que Peranema trichophorum sería basal de ambas. Dous anos máis tarde, unha análise molecular mostrou que Euglena gracilis estaba máis emparentada con Astasia longa que con algunhas outras especies consideradas dentro de Euglena. Ademais, encontrouse que mesmo a famosa Euglena viridis era xeneticamente máis próxima a Khawkinea quartana que a outras especies de Euglena estudadas.
Martin et al. (2003) recoñeceron a natureza polifilética do xénero Euglena, e revisárono incluíndo nel certas especies tradicionalmente situadas nos xéneros Astasia e Khawkinea.
Vampirella
Vampirella foi o título de dúas revistas especializadas en historietas de terror. Unha delas era estadounidense e outra española, que ao principio compartían moito do seu material. A versión estadounidense apareceu en 1969 editada por Warren Publishing. A versión española foi editada por Garbo a partir de 1974, formando parte do chamado boom do cómic adulto no Estado español. Contiña historietas do seu personaxe homónimo, amais doutras moitas.
Uladzimir Tarasievič
Uladzimir Tarasievič (en Уладзімір Тарасевіч), nado o 27 de novembro de 1921 en Kliešniaki (voivodato de Nowogródek, Polonia; hoxe Belarús) e finado o 2 de xaneiro de 1986 en Chicago (Estados Unidos de América), foi un bispo grecocatólico belaruso, visitador apostólico para os fieis belarusos no exterior dende 1983 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu nunha familia católica en Kliešniaki, preto de Hrodna, o 27 de novembro de 1921. Pouco antes de comezar a segunda guerra mundial emigrou aos Estados Unidos de América xunto co seu tío, Janka Tarasievič. Alí estudou no seminario e no St. Procopius College en Lisle. En 1944 entrou na Orde de San Bieito, e aos vinte e sete anos, o 26 de maio de 1949, foi ordenado sacerdote da devandita orde.
En 1950 graduouse pola Universidade Católica de América, e continuou os seus estudos en Roma, no Pontificio Instituto Oriental e na Pontificia Universidade Gregoriana, doutourándose en Teoloxía en 1958. Posteriormente estivo encargado até a súa morte da parroquia grecocatólica belarusa do Cristo Salvador en Chicago, sendo elevado en 1975 ao rango de arquimandrita. Ao pouco de volver aos Estados Unidos, o 24 de abril de 1959 dirixiu unha oración no Congreso dos Estados Unidos polo pobo belaruso.
Finou o 2 de xaneiro de 1986, e sucedeuno como visitador apostólico Aliaksandr Nadsan.
Citroën
O seu logotipo consiste en dous galóns (chevrons) superpostos, inspirados nun invento de André Citroën, o seu fundador, referente a unha engrenaxe cos dentes en forma de V, que avantaxa en prestacións ás engrenaxes de dente plano.
Historia
miniatura|190px|1967 [[Citroën DS Pallas.]] miniatura|190px|1991 [[Citroën BX.]] miniatura|190px|Un [[Citroën DS con capota enrolable.]] miniatura|190px|[[Citroën C5 SX, 2003.]]
Durante a primeira guerra mundial André Citroën dirixía unha fábrica de obuses, pero unha vez acabada, decidiu crear a súa propia marca de automóbiles. Para logralo transformou o seu obradoiro de París e desenvolveu o seu primeiro modelo, denominado tipo A. Este foi o primeiro coche europeo fabricado en serie.
En 1924 Citroën conta coa colaboración dun enxeñeiro americano, Edward Gowan Budd, que desde 1899 construía vagóns de aceiro para ferrocarrís, pero agora dedicábase á construción de carrocerías para coches, principalmente para Dodge. Así, Citroën introduce en Europa a primeira carrocería de aceiro para automóbiles. Os competidores que utilizaban madeira para as súas carrocerías pronto copiaron a idea e ademais introduciron formas máis aerodinámicas para os seus coches, o que fixo que Citroën modificase a liña dos seus coches coa fin de modernizalos. Citroën utilizaba como estratexia de vendas os baixos prezos dos seus coches, pero isto levouno a ter moitas perdas financeiras. Antes de afrontar as débedas cos seus acredores, André Citroën a comezos dos anos 30 intentou salvar o seu negocio lanzando un modelo revolucionario denominado Traction Avant (tracción dianteira). Este coche dominou tódolos seus rivais durante 15 anos, pero o seu desenvolvemento foi moi custoso. En 1935 Pierre Michelin substituíu a André Citroën na dirección da empresa.
A aventura
Os inicios da historia desta marca automobilística están igualmente marcados polas expedicións organizadas por André Citroën a través do deserto do Sáhara, de África e de Asia. Estas expedicións, dirixidas por Georges-Marie Haardt e Louis Audouin-Dubreuil, utilizaban vehículos Citroën para demostrar a robustez da marca. Nestas expedicións tamén viaxaban científicos e xornalistas que gravaban películas e realizaban experimentos científicos.
A publicidade
Citroën destacou notoriamente no plan publicitario, chegando incluso a vender miniaturas dos seus coches ós nenos. Quería que os rapaces, ó comezar a falar, dixeran entre as súas primeiras palabras: "Mamá!, Papá!, Citroën!". Conseguiu tamén que un anuncio luminoso seu fose instalado na torre Eiffel.
A segunda guerra mundial
As fábricas de Citroën tiveron moi pouco traballo durante os anos 1941 e 1942 detendo a súa produción en 1943. Os prototipos dun pequeno coche revolucionario foron destruídos ou ocultados en Auverña por Michelin. Deste coche nacerá en 1948 o 2CV. Foi un coche moi ben aceptado pola clientela debido ó seu baixo prezo, que se adaptaba ás penurias económicas que sufrían os franceses como consecuencia da guerra. Convertido nun coche de culto, o 2CV deixouse de fabricar en 1990.
A etapa Michelin
En 1955 Citroën asenta un pouco máis o seu dominio tecnolóxico coa saída ó mercado dun novo modelo, o DS, (tamén chamado tiburón) que estaba equipado cun sistema de suspensión hidráulico, como os seus antecesores o C11 e o C15 (chamados en España 11 Lixeiro e 15, popularmente chamado o 15 Maldito). O DS dispuña de dirección asistida, freos hidráulicos e dunha caixa de cambios semi-automática Citromatic; todo isto movido pola bomba de alta presión do coche. Esta suspensión, que achegaba un maior confort ós usuarios, seguiuse utilizando durante os 50 anos seguintes con outros modelos da marca (SM, GS, CX, BX, XM, Xantia e C5), e que utilizan outros automóbiles de luxo, entre eles algúns modelos de Rolls-Royce como o Silver Shadow. En 1965, Citroën tomo o control de Panhard coa esperanza de utilizar as habilidades desta marca para os coches de gama media co fin de cubrir o oco entre o 2CV e o gran DS/ID.