cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liña Massa-Senigallia
Exemplos de isoglosas
! colspan=2| LATÍN ! UNUM || NŎCTE(M) || LĂCTE(M) || FĂCTU(M) ! CĂNE(M) || CLAVE(M) || HŎMINE(M) || LUPU(M) || FORMICA(M) || ROTA(M) ! rowspan=6| Galoitálico ! Lombardo ! Lígur lœt(e) || fajt || kan || tʃavæ || omu || lu || furmiga || rua ! Piemontés ! Emiliano-romañol ! Véneto ! Istriota ! colspan=10| Liña La Spezia-Rimini ! rowspan=4| Italo-románico ! Toscano ! Romanesco ! Napolitano ! Siciliano
Adrien-François Servais
Composicións de Servais
Servais e Joseph Ghys
Liña Massa-Senigallia
División entre a Romanía occidental e oriental
miniatura|300x300px|A liña Massa-Senigallia como división entre as linguas romances occidentais e orientais. Moitos autores que consideran que a división primaria entre as linguas románicas occidentais (galoibérico) e as orientais (italorrumano) a liña Massa-Senigallia é a fronteira entre ambos os grupos, as linguas occidentais estarían limitadas ao norte de devandita liña, e as linguas orientais ao sur de devandita liña, en base algunhas isoglosas como na conservación ou sonorización de /p, k, t/ intervocálicas e formación do plural con (s) e (e, i). Con todo, non todos os autores comparten a idea de que esta liña é a división entre o romance occidental e o romance oriental. A clasificación de Ethnologue tampouco toma en conta estes criterios.
Formas de plural
Actualmente a maioría das linguas románicas occidentais (iberorromances, galorromances e sardo) usa como morfema o plural -s (francés, castelán, portugués, catalán) derivada da marca de acusativo plural do latín, mentres que as linguas ao sur e leste da liña Massa-Senigallia (italiano, romanés) usan formas de plural derivadas do nominativo plural (-e, -i):
Adrien-François Servais
Composicións de Servais
Servais e Hubert Léonard
Liña Massa-Senigallia
Formas de plural
! Latín (nominativo)|| Romanés || Italiano || Latín (acusativo) || Castelán || Galego
Adrien-François Servais
Composicións de Servais
Servais e Jacques Gregoir
Transcripcións doutras obras doutros compositores
Composicións non publicadas
Outras composicións
Liña Massa-Senigallia
Oclusivas xordas intervócalicas /p, k, t/
Tradicionalmente díxose que as linguas que sonorizan ou perden as oclusivas xordas intervocálicas /p, k, t/ forman parte das linguas romances occidentais e as que conservan ditas oclusivas son parte das linguas romances orientais.
Canalización de substratos
miniatura|400px|A [[triptófano sintase foi o primeiro encima canalizador por tunelización descrito. O encima tetrámero é de 30 a 100 veces máis activo que as subunidades separadas, xa que o substrato pasa dunhas a outras por un túnel intramolecular sen ser liberado.]] A canalización de substratos é o paso dun produto metabólico intermediario dun encima directamente a outro encima ou sitio activo sen que se libere previamente en solución. Cando varios encimas que actúan consecutivamente nunha vía metabólica canalizan os substratos entre eles, isto denomínase un metabolón. A canalización pode facer que unha vía metabólica sexa máis rápida e eficiente que o que sería se os encimas se distribuísen aleatoriamente polo citosol, ou impide a liberación de intermediarios inestables. Pode tamén protexer un intermediario para que non sexa consumido por reaccións que compiten catalizadas or outros encimas.
Ankh-Morpork
Ankh-Morpork é a cidade máis grande das novelas de Mundodisco de Terry Pratchett. Está situada a rentes do Mar Circular (Circle Sea) entre as rexións de Klatch e Lancre, e rodeada dos campos de coles das chairas Sto. A súa poboación fórmana cerca de cen mil almas (repartidas nun millón de corpos). Son dúas cidades separadas por un río, ó Ankh, que está tan cheo de lixo que se pode cruzar andando.
Canalización de substratos
Vantaxes da canalización
A canalización de substratos presenta unha serie de vantaxes, como son:
1880
Rusia
Datas do calendario xuliano
Canalización de substratos
Mecanismos
A canalización pode ocorrer de varias maneiras.
1880
Outros
Historia ano a ano
Ankh-Morpork
Goberno
O dirixente da cidade é chamado Patricio e é escollido de entre os líderes dos diferentes gremios, xeralmente por ser o máis destacado de entre eles. A cidade actualmente está dirixida por un sistema democrático de "un home, un voto"; no cal o home é o patricio e o voto é o seu. O nome do actual patricio é Lord Vetinari, foi o líder do gremio de asasinos da cidade e as súas accións políticas máis notorias foron legalizar e organizar os diferentes gremios criminais da cidade, xa que, segundo o seu punto de vista é inevitable que haxa crime así que polo menos que sexa crime organizado e que pague impostos.
Gremios
Os gremios encárganse de regular tódolos aspectos da vida cotiá (incluíndo os aspectos criminais) e poñen un grande interese en que as normas sexan cumpridas castigando eles mesmos a quen non as cumpra. Os gremios máis importantes e poderosos son: o gremio de ladróns mais o de asasinos, ambos teñen unhas cotas "razoables" de mortos e roubos o ano, que no caso de ser superados son castigados. Por exemplo no gremio de ladróns existe a posibilidade de que cada ano un cidadán poida acordar a cantidade de veces que vai ser asaltado, a cantidade de cartos que van ser roubados, a de insultos e a natureza dos golpes,... Despois de cada servizo á vitima daselle unha factura polos servizos prestados; que sexan criminais non significa que sexan deshonestos.
Vilar de Cervos, Vilar de Cervos, Vilardevós
Vilar de Cervos é un lugar da parroquia de Vilar de Cervos, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE do 2009 tiña 151 habitantes dos que 75 eran homes e 76 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Ankh-Morpork
Gremios
Outra importante contribución dos gremios é a de evitar que individuos non inscritos ou educados no gremio fagan traballos propios do seu gremio, xa que isto é considerado ilegal, polo que é común que no teito da sede dalgúns gremios os corpos destas persoas sexan usados como viraventos para disuadir estas ideas noutras persoas.
Consello
En caso de catástrofe convocase un Consello, consistente nos xefes dos gremios máis importantes, o Archicanciller da Unseen University(UU) e ós sacerdotes dos principais templos.
The City Watch
Por outra parte, a idea de que os gremios controlen ós seus membros deixou obsoleta a idea de Policía, e a The City Watch estará inoperante ata que o capitán e futuro comandante e Duque da cidade se decida a revitalizala.
Unseen University
Outra das institucións principais na vida social de Ankh-Morpork é a Unseen University (UU), produtora de magos de gran calibre como Rincewind. A UU é o principal centro de maxia do Discworld, pero compre dicir que dicir que é parte da cidade é case metafórico, xa que existe en varias dimensións á vez.
Figuren und Schauplätze der Scheibenwelt-Romane
Canalización de substratos
Estrutura e cinética
Entre estes encimas canalizadores encóntranse características cinéticas e estruturais comúns. Os sitios activos poden estar localizados ben en dominios separados nun encima multifuncional ou en subunidades separadas nun complexo multiencimático estable.
Cando varios encimas consecutivos nunha canle dunha ruta metabólica forman complexos estruturais-funcionais temporais entre eles e os substratos son canalizados desde un ao seguinte fálase de metabolón. O metabolón é un complexo entre encimas secuenciais dunha ruta unidos por interaccións non covalentes, e elementos estruturais da célula tales como proteínas intregrais de membrana e proteínas do citoesqueleto. A formación de metabolóns permite a canalización de intermediarios metabólicos dun encima directamente como substrato no sitio activo do seguinte encima da ruta.
Unha comparación dos resultados estruturais e cinéticos revela que estes encimas e os seus sitios activos frecuentemente mostran interaccións alostéricas que sincronizan as reaccións individuais promovendo unha canalización eficiente que prevén a acumulación do exceso de intermediario e a súa perda en disolución. O alosterismo fai referencia a que as estruturas cuaternarias das proteínas poden adoptar múltiples formas. O comportamento dun encima alostérico depende dos cambios de conformación segundo dous modelos, o concertado onde a conformación de todas as subunidades cambia simultaneamente e o secuencial, onde o cambio dunha subunidade facilita que outra cambie a súa conformación.
Por tanto, a canalización é unha característica xeral de procesos bioquímicos nos que participan complexos encimáticos. Un gran número de encimas forman complexos estables ou transitorios e mostran canalización ou transferencia directa de intermediarios.
Accolta Naziunale Corsa
Accolta Naziunale Corsa (ANC, en galego: Alianza Nacional Corsa) foi un partido político nacionalista corso e independentista fundado en 1987. Representaba unha tendencia moderada da Fronte de Liberación Nacional de Córsega e de A Cuncolta Naziunalista, dos cales se separou en 1989. Estivo dirixida por Pierre Poggioli.
Roda de Berà
Roda de Berà (ata 2012 Roda de Barà ) é un concello da provincia de Tarragona, en Cataluña, situado na comarca do Tarragonès. O seu monumento máis coñecido é o Arco de Berà.
Historia
O actual municipio de Roda de Berà atopábase preto da antiga Vía Augusta, construída polos romanos no século I a.C.
Crese que a orixe do topónimo atópase no conde Berà de Barcelona, quen se encargou de fortificar a zona no século IX.
Formou parte das posesións do mosteiro de Sant Pere de Casserres ata 1572 cando os bens do cenobio pasaron aos xesuítas da igrexa de Betlem de Barcelona. Os monxes mantiveron os dereitos ata a súa expulsión, ocorrida en 1767.
Economía
320px|left|thumb|El Roc de Sant Gaietà Roda de Berà converteuse nun importante lugar de veraneo e o turismo é a principal fonte de ingresos do municipio. Dispón de numerosas urbanizacións, entre as que destaca a do Roc de Sant Gaietà, así como de tres campings, dous de primeira e un de segunda categoría.
A agricultura perdeu peso económico coa chegada do turismo. Entre os cultivos que seguen permanecendo en activo destacan as alfarrobeiras, abeleiras e amendoeiras.
Cultura
O monumento máis destacado é o Arco de Berà, un dos monumentos romanos de maior interese dos que poden verse en Cataluña. Algúns estudos indican que non se trataba dun Arco de Triunfo senón máis ben dun arco que servía como límite territorial. Ten unha altura total de 12,28 metros e un ancho de 12 metros. O grosor do muro alcanza os 2,34 metros.
A igrexa parroquial está dedicada a San Bartolomeu (Sant Bartomeu). É de estilo neoclásico e data do século XVII. A fachada de pedra é do século XVIII e o campanario do século XIX. Nos arredores do pobo atópase a capela de Mas Carreras, construída no primeiro terzo do século XVIII así como a ermida da Virxe de Berà na que se oficiou misa por primeira vez o 25 de agosto de 1727.
Roda de Berà celebra a súa festa maior no mes de agosto, coincidindo coa festividade de San Bartolomeu.
Praias
Roda de Berà dispón de 4 zonas de praia ben diferenciadas. Ten un total de 3 quilómetros de costa dos que 2 corresponden a amplas praias de fina area. Estas praias dispoñen dun servizo diario de limpeza durante a tempada de verán. Destaca a coñecida como Platja Llarga, galardoada coa Bandeira Azul. Ten preto de 1 quilómetro de lonxitude e está bordeada por un paseo marítimo.
Estevo I de Borgoña
Estevo de Borgoña, chamado o Atrevido ou o Temerario (en Étienne Ier de Bourgogne dit "Tête Hardie") nado en 1065 e finado en Ramla o 18 de maio de 1102, conde de Mâcon, de Vienne e tamén de Borgoña.
Orixes
Naceu en 1065 nunha familia con moito poder e influencia. Era fillo do conde Guillerme I de Borgoña e de Estefanía de Longwy-Metz, e irmán de Rexinaldo II de Borgoña (ca. 1062-1107), e de Guido de Borgoña (1050-1124), o futuro papa Calisto II.
Traxectoria
En 1087, trala morte do seu pai, sucedeuno no título de conde de Mâcon, xunto co seu irmán Rexinaldo II.
Ó morrer a súa nai en 1088, recibiu o título de conde de Vienne. No mesmo ano, o seu irmán, Guido de Borgoña (ca. 1060-1124), quen máis tarde será elixido Papa co nome de Calisto II en 1119, converteuse en bispo de Vienne.
En 1097, tras a morte do seu irmán, Rexinaldo II durante a Primeira Cruzada (1096-1099), foi o único titular do condado de Macon e sucedeuno no goberno do condado de Borgoña, que o seu irmán lle entregou en consigna para ir á cruzada en 1096.
Estevo participou na Cruzada de 1101, en maio chegou a Nicomedia e interveu na primeira conquista de Ancara, o 23 de xuño, e, finalmente, ante o desastre da batalla de Mersivan, onde logrou escapar miserablemente con Raimundo IV de Tolosa e Estevo II de Blois, fuxiu a Sinope e regresou en barco até Constantinopla.
Baixo o mando de Raimundo, Estevo chegou a Antioquía ó final dese mesmo ano e logo tomou parte na conquista de Tartus coa axuda da frota xenovesa, logrando chegar a Xerusalén na Pascua de 1102, onde permaneceu para defender a cidade do ataque do visir exipcio Al-Afdal Shahanshah ó recentemente nado Reino de Xerusalén.
Morreu na segunda batalla de Ramla de 1102 ós 37 anos. Foi sucedido polo seu fillo Rexinaldo, nos condados de Vienne e Macon, mentres que o duque de Borgoña foi o seu sobriño, Guillerme II de Borgoña (1075-1125), que tamén gobernou o ducado de Macon en nome do seu primo Rexinaldo.
Will Champion
William Champion, nado en Southampton (Hampshire) o 31 de xullo de 1978, é un músico inglés, batería de Coldplay.
Traxectoria
Foi criado no barrio de Highfield, próximo á Universidade de Southampton onde seu pai, Timothy Champion, é profesor de Arqueoloxía.
De rapaz as influencias de Champion foron Tom Waits, Nick Cave e a música folk irlandesa. Aprendeu a tocar o piano e o violín ós oito anos e a guitarra ós doce. Antes de entrar en Coldplay tocaba nunha banda chamada Fat Hamster. Foi o último en unirse á banda no 31 de xullo de 1997. Fíxoo como batería sen ter experiencia previa pero logo aprendeu. En 1999 o cantante Chris Martin botouno pero a banda pediulle que volvese pouco despois. É considerado o racional do grupo. Din de el que é moi sensato e cando hai que tomar decisións é moi bo dando ideas e mantendo a todos centrados. Con frecuencia ten o voto decisivo e ás veces a súa opinión vale máis que o consenso dos máis. Chris Martin dixo en varias ocasións: 'Todos traballamos para Will Champion'.
A nai de Champion, Sara, Doutora en Arqueoloxía Prehistórica, morreu de cancro no ano 2000. O disco Parachutes está dedicado a ela.
Will foi o primeiro membro de Coldplay que casou. Fíxoo con Marianne Dark en 2003. O seu primeiro fillo, unha nena chamada Ava, naceu o 28 de abril do 2006. O 7 de maio de 2008 tiveron xemelgos: Juno e Rex.
Costeiro
O topónimo galego Costeiro pode referirse a:
Condado de Tartu
O Condado de Tartu (en estoniano Tartu maakond) ou Tartumaa é o nome dun dos quince condados nos que está dividida administrativamente Estonia. Localízase ao leste de Estonia, e limita co Condado de Põlva, o Condado de Valla, o Condado de Viljandi e o Condado de Jõgeva. A área de Condado de Tartu é de 2.992,74 km², ou sexa, o 6,9% do territorio de Estonia. A poboación do condado é de 148.992 habitantes, que corresponde ao 11,0% da poboación de Estonia. A cidade de Tartu é o centro administrativo do condado, localizada a 186 km de Tallín.
Goberno rexional
O goberno do condado (en estoniano Maakonnavalitsus) é dirixido por un gobernador ou maavanem, que é nomeado polo goberno de Estonia por un período de cinco anos.
Subdivisión administrativa
O Condado de Tartu está dividido en 22 municipios: 3 urbanos e 19 rurais.
Concellos urbanos
miniatura|dereita|500px|Concellos do condado de Tartu
Brian Eno
Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno, nado en Woodbridge (Suffolk) o 15 de maio de 1948, comunmente coñecido como Brian Eno, é un músico, compositor, produtor, cantante e artista visual inglés, famoso por ser un dos principais innovadores na música ambiente.
Traxectoria
Uniuse á banda Roxy Music como teclista a principios dos 70 e o éxito da banda na escena glam rock chegou rapidamente. Pero Eno cansouse pronto dos confitos co vocalista Bryan Ferry e de saír de xira, e deixou o grupo despois da edición de For Your Pleasure (1973), comezando a súa carreira en solitario cos álbums de art rock Here Come the Warm Jets (1973) e Taking Tiger Mountain (By Strategy) (1974).
Eno abriuse cara a estilos de música máis experimentais con (No Pussyfooting) (1973) e Evening Star (1975), ámbolos dous colaborando con Robert Fripp, The Lamb Lies Down on Broadway (1974) con Genesis, onde o seu traballo aparece acreditado co nome "Enossification", e os seus influentes traballos en solitario Another Green World (1975) e Discreet Music (1975). Os seus esforzos pioneiros co son ambient comezaron a consumir o seu tempo con Ambient 1: Music for Airports (1978) e posteriormente con Apollo: Atmospheres and Soundtracks (1983), que foi composto para o filme documental For All Mankind. Porén, Eno seguiu cantando nalgúns dos seus discos, indo de Before and After Science (1977) a Wrong Way Up (1990) con John Cale, ata chegar os seus máis recentes Another Day on Earth (2005) e Drums Between the Bells (2011).
O traballo de Eno en solitario ten sido extremadamente influente, sendo pioneiro nas músicas ambiente e xenerativa, innovando técnicas de produción, e enfatizando "a teoría sobre a práctica". Tamén intruduciu o concepto de música aleatoria a audiencias máis xerais, particularmente a través de colaboracións con outros músicos. Cara finais dos 70, Eno traballou con David Bowie na súa "Berlin Trilogy", axudou a popularizar á banda punk rock estadounidense Devo e o xénero No Wave, e tamén realizou traballos frecuentemente con Harold Budd, John Cale, Cluster, Robert Fripp e David Byrne, co cal produciu o influente My Life in the Bush of Ghosts (1981). Produciu e tocou en tres álbums de Talking Heads, entre eles Remain in Light (1980); foi produtor de sete discos de U2, e traballou en álbums de James, Laurie Anderson, Coldplay, Depeche Mode, Paul Simon, Grace Jones e Slowdive, entre outros.
Eno realiza traballos multimedia á parte da súa carreira musical, onde se inclúen instalacións de arte, unha columna no xornal The Observer e outra columna sobre sociedade e innovacións na revista Prospect. Eno continua colaborando con outros artistas, producindo discos, editando a súa propia música e escribindo.
Lancre
Lancre é unha creación do escritor Terry Pratchett, un país do Discworld onde transcorren as novelas onde o tema central son as Bruxas. Está inspirado, probablemente, na Inglaterra shakesperiana, e máis concretamente no norte do país, Lanc(ashi)re.
Características
As bruxas máis coñecidas de Lancre son, nesta orde, Granny Weatherwax, Nanny Ogg e Magrat Garlick. Estas son as tres figuras da Wicca tradicional.
Discworld geography
Parque Natural de Corralejo
O Parque Natural de Corralejo atópase na Comunidade Autónoma das Canarias, estendéndose polo nordeste da illa de Fuerteventura.
Flora
O parque natural caracterízase polas extensións desérticas onde a presenza da Tabaiba doce (Euphorbia Balsamifera) constitúe a especie vexetal predominante.
Fauna
As especies máis importantes son representadas polas aves, podéndose atopar a Avetarda hubara, a Perdiz moura e o Trompeteiro.
O Caso dos Irmãos Naves
O Caso dos Irmãos Naves é un filme brasileiro de 1967 dirixido por Luis Sérgio Person. Está baseado no libro de João Alamy Filho. Estreouse na 5ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova. O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 40ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Espermatozoide
O espermatozoide é o resultado dunha meiose no testículo a partir dunha célula proxenitora. Este é o proceso de espermatoxénese.
Esta célula posúe: dereita|miniatura|500px|Espermatozoide maduro humano.
Espermatoxénese
Proceso polo cal as células xerminais primordiais (espermatogonias) convértense en gametos masculinos. Ten unha duración aproximada de 74 días. O proceso comeza e desenvólvese nos testículos e remata coa maduración final no epidídimo. Lévase a cabo durante toda a vida do individuo, aínda que disminúe co comezo da andropausia. Consta de varias etapas: mitose, meiose I, meiose II e espermioxénese. Estas fases non ocorren á vez en todas as células senón que maduran de forma asincrónica e helicoidal ao largo do túbulo seminífero. Empeza o día 24 do embrión pero non será ata a puberdade cando comecen as meioses e se formen os primeiros espermatozoides.
Nólsoyar Páll
miniatura|"O retorno de Nólsoyar Páll", selo das illas Feroe obra de Anker Eli Petersen Nólsoyar Páll, nado como Poul Poulsen Nolsøe o 11 de outubro de 1766 en Nólsoy e finado en 1808 ou 1809, preto de Sumba, foi un mariño, granxeiro, comerciante, escritor e construtor de barcos feroés que intentou desenvolver o comercio directo entre Feroe e o resto de Europa. Esta considerado un heroe nacional no seu país.
Traxectoria
Poul Poulsen foi o cuarto de sete irmáns, recibiron o nome adicional 'Nolsøe' pola illa onde naceron. Despois da morte do seu pai en 1786 embarcou como mariñeiro en navíos das armadas británica e francesa e mesmo a partir de 1791 capitaneou un barco mercante norteamericano. En 1798 pasou a comandar un barco mercante danés autorizado a realizar a ruta comercial coas Feroe, casou cunha muller da súa illa natal, Sigga Maria Tummasdóttir, e residiu en Copenhague un par de anos ata volver ás Feroe en 1800. A súa muller morreu, e en 1801 volveu casar, con Maren Malene Ziska, a filla dun rico rendeiro de terra da coroa preto de Klaksvík en Borðoy, Poul dedicouse á agricultura e ampliou as terras do seu sogro con máis terras reais próximas. Por mor do seu éxito a Real Sociedade Danesa para o Progreso da Agricultura outorgoulle unha medalla de prata.
Ao denegarlle un préstamo para comprar un barco que demostrase as posibilidades da utilización de buques grandes para a pesca, el, o seu cuñado Per Larsen, Jacob Jacobsen e os irmáns de Poul mercaron nunha poxa polos restos dunha nave que naufragara e reconstruírona no porto de Vágur. A súa botadura foi o 6 de agosto de 1804 bautizada co nome de Royndin Fríða (Belida Tentativa), esta goleta foi a primeira nave de dimensións importantes construída nas Illas Feroe, e o primeiro barco de propiedade feroesa desde o inicio da Idade Media.
Ao estoupar a guerra entre Gran Bretaña e Dinamarca no contexto das guerras napoleónicas os británicos estableceron un bloqueo sobre Dinamarca que impedía a importación de grans de cebada ás Feroe, indispensable para evitar a famenas illas. Nólsoyar Páll logrou a autorización do príncipe herdeiro, que exercía a rexencia, para transportar gran ás illas fóra do réxime de monopolio e así lograr un pase dos británicos para evitar o bloqueo, e así en outubro de 1807 Nólsoyar descargaba o gran en Thorshavn.
En 1808 levantou áncoras rumbo a Copenhaguen para traer máis gran, logo dun ataque británico, ás illas pero antes de chegar unha nave británica apresou o seu barco, que quedou gravemente danado. As autoridades británicas recoñecendo a pésima situación das illas entregáronlle unha nova embarcación, o North Star que cargado de cereal partiu rumbo ás illas, pero nuncha chegou, a última vez que o viron foi o 17 de novembro de 1808, e non se sabe se o afundiron corsarios ou se naufragou nunha tormenta.
Poesía
Nólsoyar Páll foi un poeta recoñecido polas súas baladas satíricas, frecuentemente en colaboración co seu irmán máis novo, Jákup. A primeira obra que sen discusión se atribúe a Páll é "Krákuteiti," sobre un home de leis que rexeita recoñecer o fillo que tivera coa servente, el está caracterizado como unha garza e ela como unha parrula, o xuíz que el intentara subornar como un cuco, e o neno como un pilro gordo. "Jákup á Møn" é sobre un pretendente apesarado, e parodia o recollemento e a severidade entón prevalentes nas illas. "Fruntatáttur" satiriza a moda das mulleres levaren perrera. "Gorplandskvæði" celebra a covardía do comandante da gornición de Tórshavn ao render sen un disparo a cidade aos británicos.
A súa obra máis coñecida é Fuglakvæði ("Balada dos paxaros"), un poema de 229 estanzas na que as aves de rapina simbolizan as autoridades danesas, e o poeta mesmo advirte os paxaros máis pequenos e pacíficos do país na forma dunha gabita, que máis tarde había ser elixido como o paxaro nacional das Feroe.
Falcóns do espacio
Falcóns do espacio é unha serie de ciencia ficción británica de monicreques, creada por Gerry Anderson e Christopher Burr baixo o nome orixinal de Terrahawks para a ITV, que se comezou a emitir en 1983. En Galicia emitiuna a TVG a principios da década de 1990.
Sinopse
A trama ten lugar no ano 2020, a base marciana da NASA é atacada e destruída por un grupo de extraterrestres que ameaza con invadir a Terra. Os Falcóns do espacio son unha forza de choque responsable de protexer a Terra fronte ós androides comandados por Zelda.
Ó igual que acontece noutras series de monicreques creadas por Gerry Anderson, vehículos e tecnoloxías futuristas pódense contemplar en cada episodio.
Episodios de Falcóns do espacio
Os Falcóns do espacio é unha serie de televisión creada por Anderson Burr Pictures Ltd. para a ITV. Comprende un total de 39 episodios, que foron filmados nos Bray Studios de Berkshire entre xaneiro de 1983 e agosto de 1984, distribuídos en tres tempadas de 13 episodios cadansúa.
Heroes
Os Falcóns do espacio (tecnicamente Escuadrón de Defensa da Terra), son unha pequena organización que defende á Terra da invasión extraterrestre dende a súa base en Suramérica, o Niño do falcón (en inglés Hawknest) :
Os Zeroides, robots esféricos que realizan operacións en terra e actúan como forzas de artillería do Spacehawk. Existen dous líderes entre os Zeroides que presentan capacidade semellante á humana para o pensamento e as emocións :
Antagonistas
Os invasores son androides procedentes do planeta Guk. Zelda amais os seus secuaces foron creados polos cidadáns máis vellos e máis sabios do seu planeta, estes androides rebeláronse contra os seus creadores cando esta civilización caeu na decadencia e na apatía. Zelda pretende conquistar a Terra e facer dela un fogar para a súa familia de androides e para as súas criaturas non-humanas.
Monstros
Zelda ten como servos varios monstros ás súas ordes, parias de varios mundos e civilizacións que custodia crioxenizados mentres non é necesaria a súa intervención.
Vehículos dos Terrahawks
A frota dos Falcóns do espacio consiste nalgunhas unidades especializadas dedicadas ó transporte ou para o combate.
Vehículos dos aliens
Zelda ten baixo o seu mando unha frota de naves de gran embergadura, que teñen base en Marte, utilizados para ataques a grande escala. A maioría das veces envía os seus cazas ZEAF (Zelda's Earth Atmospheric Fighters). Non está totalmente claro quen pilota os ZEAF, na maioría dos casos non se mostra ós pilotos.
Santuario panhelénico
miniatura|Santuarios gregos. Un santuario panhelénico (do grego antigo pan todo e hellen grego) é un santuario da Grecia antiga no que os gregos das diferentes cidades honran en común os mesmos deuses.
Atraen peregrinos de toda Grecia para a consulta do seu oráculo (por exemplo o santuario panhelénico de Delfos ou mesmo de Nemea, en Grecia). A Pitia dá en Delfos oráculos en resposta aos homes e aos deuses.
Corsica Libera
Historia
CL foi fundadada tras a fusión de catro partidos independentistas previos: Corsica Nazione, Rinnovu, Accolta Naziunale Corsa e Strada Diritta. No momento da súa creación contaba con 600 militantes.
Nas eleccións corsas de 2010 obtivo 4 deputados, cifra que aumentou a 7 nas máis recentes (2016). Actualmente forma parte do goberno rexional.
Costoiras
O topónimo galego Costoiras pode referirse a:
All the Nations Airports
All the Nations Airports é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Archers of Loaf, publicado o 24 de setembro de 1996. Aínda que o grupo aínda tiña un contrato con Alias Records o disco foi editado por Elektra Records, sendo o seu primeiro álbum distribuído por un gran selo.
STS-42
STS-42 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 22 de xaneiro de 1992 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-42, con sete astronautas a bordo (Ronald J. Grabe, comandante, Stephen S. Oswald, piloto, e os especialistas Norman E. Thagard, David C. Hilmers, William F. Readdy, Roberta Bondar e Ulf Merbold), foi lanzada para realizar experimentos en microgravedade no módulo IML-1. Os experimentos foran deseñados e desenvolvidos por máis de 200 científicos de 16 países distintos.
Vilardevós, Vilardevós, Vilardevós
Vilardevós é un lugar da parroquia de Vilardevós, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE do 2009 tiña 257 habitantes dos que 122 eran homes e 135 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Blank Check
Sinopse
A vida de Preston Waters, un rapaz de 11 anos, cambia radicalmente cando un criminal o atropela cando ía na bicicleta e lle entrega un cheque en branco, asinado precipitadamente para cubrir os danos. Preston decide completar por un millón de dólares o cheque e vai ó banco para facelo efectivo tan axiña como pode.
Befunge
Befunge é unha linguaxe de programación esotérica, funge-oide, reflexiva e baseada en pila. Difire das linguaxes convencionais nos que os programas están dispostos nunha grella bidimensional. As instrucións "frecha" dirixen o control do fluxo cara arriba, abaixo, esquerda ou dereita, e os bucles constrúense dirixindo o control do fluxo en círculo
Historia
Befunge creouno Chris Pressey en 1993 nun intento de deseñar unha linguaxe de tan difícil de compilar como humanamente posible fora (observe que a orde  introduce a posibilidade de código mutante). Porén, escribíronse varios compiladores. Tamén existen varias extensións á especificación orixinal "Befunge-93", incluído Funge-98, que estende o concepto a un número arbitrario de dimensións e admite múltiples hebras de execución, con varios punteiros de instrución operando simultaneamente no mesmo espazo. As extensións e variantes de Befunge denomínanse Fungeoides ou simplemente Funges.
Código de exemplo en Befunge-93
Mostramos a técnica de empregar frechas para cambiar o control de fluxo no seguinte programa xerador de números aleatorios. Seguindo as frechas, as instrucións  envían o punteiro de instrucións en direccións cardinais aleatorias ata que o punteiro da cun díxito, introducíndoo na pila. Entón as frechas navegan ata o  para extraer o díxito da pila e devolver o punteiro ó primeiro aleatorizador direccional. Observe que non hai código  para terminar este programa, así que produce números aleatorios de 1 a 9 de forma continua.
vv <      < 2    ^  v<  v1<?>3v4 ^  ^ >  >?>  ?>5^     v   v  v9<?>7v6 v v<     8 . >  >   ^ ^<
Este é un exemplo do clásico programa "¡Hola mundo!". Primeiro introdúcense na pila as letras "olleH" como números ASCII. Logo extráense da pila en orde LIFO e móstranse como caracteres de texto para dar "Hello". O espazo e o carácter 32 en ASCII, que aquí constrúense multiplicando 4 por 8, antes de comezar a saída de texto. Ó resto do código mostra de forma similar "World!", seguido do carácter ASCII 10 (un salto de liña).
>             v v ,,,,,"Hello"< >48*,         v v,,,,,,"World!"< >25*,@
Urayasu
Urayasu (浦安市, うらやすし, Urayasu-shi) é un concello xaponés da prefectura de Chiba. Está situada no centro da rexión de Kanto e ao oeste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 17,29 km² e a poboación de 163.409 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 9.450 hab./km².
O concello de Urayasu limita co concello de Ichikawa (da prefectura de Chiba); e co barrio de Edogawa (da prefectura de Toquio).
Lingua guambiana
O guambiano ou moguex (tamén coñecida como "namtrik") é unha lingua indíxena falado polo pobo misak (tamén chamados guambianos) que habitan no departamento do Cauca, en Colombia. O parentesco máis estreito desta lingua dáse coa lingua totoró (falada no concello homónimo) e coa extinta lingua coconuco.
Scotstoun Stadium
O Scotstoun Stadium é un estadio polideportivo situado en Glasgow, Escocia (Reino Unido). Inaugurado en 1915, ten capacidade para 4.765 espectadores permanentes, ampliábeis até os 7.351 con bancadas supletorias. Actualmente é o estadio local dos Glasgow Warriors do Pro14 de rugby.
Estomatópodos
A dos estomatópodos (Stomatopoda) é unha orde de crustáceos da clase dos malacostráceos, a única da subclase dos hoplocáridos.
Descrición
A orde foi descrita en 1817 polo zoólogo francés Pierre André Latreille.
Clasificación
A orde comprende unha soa suborde, a dos unipeltados, coas superfamilias seguintes:
Características
Os estomatópodos son crustáceos mariños carnívoros, que diverxeron doutros membros da clase dos malacostráceos hai uns 340 millóns de anos.
Normalmente alcanzan os 10 cm de lonxitude, aínda que algúns poden alcanzar os 38 cm. A especie máis grande capturada tiña unha lonxitude de 46 cm; foi apañada no río Indian preto de Fort Pierce, Florida, Estados Unidos.
A casca destes animais cobre só a parte traseira da cabeza e os primeiros catro segmentos do tórax. As súas cores son variadas, e van  desde tons marróns até cores vivas. Coñécense máis de 450 especies de estomatópodos, que están entre os depredadores máis importantes en moitos hábitats mariños de pouca profundidade, nos mares tropicais e subtropicais. Porén, a pesar de ser moi comúns, son mal coñecidos, xa que moitas especies pasan a maior parte da súa vida escondidas en buratos.
Hans Klenk
Hans Klenk, nado en Künzelsau o 28 de outubro de 1919 e finado en Vellberg o 24 de marzo de 2009, foi un piloto de automobilismo alemán. Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo o 3 de agosto de 1952 e non logrou ningún punto de campionato.
Tensta
O topónimo sueco Tensta pode referirse a:
Guarda
O topónimo Guarda pode referirse a:
Vilarello, Vilarello da Cota, Vilardevós
Vilarello é un lugar da parroquia de Vilarello da Cota, no concello ourensán de Vilardevós. Segundo o IGE do 2009 tiña 145 habitantes dos que 67 eran homes e 78 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
São Paulo, Sociedade Anônima
São Paulo, Sociedade Anônima é un filme brasileiro de 1965 escrito e dirixido por Luis Sérgio Person. O filme foi escollido como o candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 38ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Abashiri
Abashiri (網走市, あばしりし, Abashiri-shi), cidade xaponesa capital da subprefectura de Abashiri, en Hokkaido (Xapón) 40 261 hab. en 2008. O nome da cidade é de orixe ainu. Esta foi foi fundada en 1872 e o 11 de febreiro de 1947 obtivo o status de cidade. Célebre pola súa prisión, da Era Meiji, usada para o encarceramento de prisioneiros políticos, hoxe convertida en museo.
Áditon
miniatura|350px|Exemplo de adyton no [[Templo de Apolo de Figalia.]]
O áditon (en grego antigo τὸ ἄδυτον tò ádyton literalmente lugar no que non se pode entrar) é un termo de arquitectura que designa no templo grego antigo un espazo reservado a certas funcións, a maior parte das veces relixiosas. Trátase en xeral dunha habitación situada ben na parte traseira do naos, ben metida no propio naos, pero que pode ser tamén subterránea (daquela falarase dunha cripta) ou ao contrario, elevada sobre un podio.
África Occidental
[[Ficheiro:Africa-countries-western.png|miniatura|350px|
]]
África Occidental é unha rexión xeográfica que abrangue o oeste de África. Adoita incluírse nela os seguintes países:
Chad, e parte do Magreb (Mauritania e Sáhara Occidental, pero tamén Marrocos, Tunisia e Alxeria) son, en ocasións, tamén considerados como parte de África occidental.
Elemento dos vasos
dereita|miniatura|300px|Micrografía de [[microscopio electrónico de varrido (arriba) e microscopio óptico (abaixo) de elementos dos vasos de carballo.]]
África Occidental
África occidental é unha área con gran diversidade de paisaxes, biorrexións e culturas. Limita ao oeste e ao sur co Océano Atlántico e ao norte co deserto do Sáhara. Ao leste o límite é menos preciso; xeralmente considérase a liña entre o monte Camerún e o lago Chad.
Elemento dos vasos
Un elemento dos vasos ou membro dos vasos é un dos tipos celulares do xilema das plantas, especializado no transporte de zume bruto (auga e sales) pola planta desde as raíces a todas as partes da planta. Os elementos dos vasos están perforados en certas zonas e únense uns con outros formando longos tubos chamados vasos ou traqueas. Os elementos dos vasos son típicos das anxiospermas pero están ausentes nalgunhas anxiospermas e na maioría das ximnospermas como as coníferas (estas posúen traqueidas).
África Occidental
Os límites coloniais transformáronse nos límites de países contemporáneos da rexión. Nalgúns casos estes límites dividen grupos étnicos entre diferentes países.
Elemento dos vasos
Cada vaso ou traquea está formado por un número limitado de elementos dos vasos con perforacións unidos uns encima dos outros, pero os diferentes vasos dunha serie están unidos entre si por paredes imperforadas (similares ás das traqueidas), que tamén poden ser atravesadas pola auga e solucións acuosas.
No xilema secundario, os elementos dos vasos orixínanse a partir dunha célula fusiforme do cámbium, que cando madura morre e perde o seu protoplasto, polo que a célula queda baleira, pero conserva a súa parede celular lignificada. Tipicamente o protoplasto morre antes de que se forme a perforación. Aínda que o elemento do vaso é unha célula morta, conserva a súa funcionalidade como elelmento condutor, e está protexida polas células vivas que a rodean.
A parede celular está moi impregnada de lignina (lignificación). En cada un dos dous extremos do elemento dos vasos hai aberturas na parede, polas que se conecta un elemento dos vasos co seguinte. Estas aberturas chámanse perforacións ou placas perforadas. Estas perforacións poden ter formas moi variadas: os tipos máis comúns son a perforación simple (unha simple abertura) e a perforación escalariforme (varias aberturas alongadas unhas encima das outras formando un deseño parecido a uha escada). Outros tipos son a placa perforada foraminada (varias aberturas arredondadas) e a placa perforada reticulada (cun deseño en rede, con moitas aberturas). As paredes laterais teñen puntuacións, e poden ter engrosamentos en espiral, pero xeralmente non perforacións.
Evolución
A presenza de vasos no xilema é considerada unha das innovacións evolutivas chave que levaron ao éxito das plantas con flor. Pensábase antes que esta innovación era exclusiva das plantas con flor, pero a súa ausencia nalgunhas anxiospermas basais e a súa presenza nalgúns membros das Gnetales suxire que esta hipótese debe ser reexaminada; os elementos dos vasos nas Gnetales non poden ser homólogos dos das anxiospermas, ou os elementos dos vasos que se orixinaron nun precursor das anxiospermas puideron perderse posteriormente nalgunhas liñaxes basais (por exemplo, Amborellaceae, Tetracentraceae, Trochodendraceae, e Winteraceae), descritas por Arthur Cronquist como "primitivamente sen vasos". Cronquist considera que os vasos de Gnetum son resultado dunha evolución converxente cos das anxiospermas.
Células similares ás dos vasos tamén se atoparon no xilema de varios membros das Pteridophyta como Equisetum, Selaginella, Pteridium aquilinum (fento común), Marsilea e Regnellidium (fentos acuáticos), e o enigmático grupo fósil das Gigantopteridales. Nestes casos, admítese xeralmente que os vasos evolucionaron independentemente. Puido acontecer tamén que os vasos aparecesen máis dunha vez entre as anxiospermas.
New Material
New Material é o terceiro álbum de estudio da banda canadense de post-punk Preoccupations, publicado o 22 de marzo de 2018 a través do selo Flemish Eye no Canadá e de Jagjaguwar nos Estados Unidos. Trátase do segundo álbum do grupo con este nome, despois de cambialo de "Viet Cong" en 2015.
Bonaire
Bonaire (Bonaire, ; Boneiru) é un municipio especial dos Países Baixos que abrangue a illa homónima e a deshabitada illa de Klein, constitúe un territorio de ultramar da Unión Europea. Está situada no sur do mar Caribe, fronte á costa occidental de Venezuela, e forma parte do grupo de illas de Sotavento das Antillas Menores, xunto coas illas de Aruba e Curaçao. Con 288 km² de superficie, é a segunda illa en tamaño das Antillas Neerlandesas, logo de Curaçao. A súa capital é Kralendijk, situada na costa centroccidental da illa. Aruba, Bonaire e Curaçao forman as illas ABC, a 80 km da costa de Venezuela. A diferenza de gran parte da rexión do Caribe, as illas ABC atópanse fóra de Hurricane Alley. As illas teñen un clima árido que atrae visitantes que buscan un clima cálido e soleado durante todo o ano. Bonaire é un destino popular para practicar snorkel e submarinismo debido aos seus múltiples sitios de mergullo na costa e ao fácil acceso aos arrecifes marxinais da illa.
O 1 de xaneiro de 2019, a poboación da illa ascendía a 20.104 residentes permanentes, un aumento duns 1.200 desde 2015. A superficie total da illa é de 288 km2, ten 38,6 km. de longo de norte a sur, e oscila entre 4,8 – 8 km. de ancho de leste a oeste. A uns 800 m. ao oeste de Bonaire a través do mar está o illote deshabitado de Klein Bonaire cunha superficie total de 6 km2. Klein Bonaire ten vexetación de baixo crecemento, incluíndo cactos (Papiamento: kadushi), con escasas palmeiras preto da auga e está bordeado por praias de area branca e un arrecife. Os arrecifes, as praias e as reservas nas illas situadas tanto en Bonaire como en Klein Bonaire están baixo a protección do Parque Nacional Mariño de Bonaire, e xestionados pola Stichting Nationale Parken Bonaire (STINAPA).
Bonaire formou parte das Antillas Holandesas ata a disolución do país en 2010, cando a illa se converteu nun municipio especial dos Países Baixos Caribeños (oficialmente, un "organismo público do Caribe") dentro do país dos Países Baixos. É un dos tres municipios especiais do Caribe, os outros son Sint Eustatius e Saba. O 80% da poboación de Bonaire é de nacionalidade holandesa, e case o 60% dos seus residentes naceron nas antigas Antillas Neerlandesas e Aruba.
A maior parte dos seus habitantes son mulatos, produto da mestizaxe, entre europeos e africanos. Con todo, podemos observar que unha importante parte da súa poboación ten variadas orixes, entre as que debemos destacar os Países Baixos, República Dominicana, Venezuela, Colombia, Suriname e os Estados Unidos, entre outros países.
Etimoloxía
Pénsase que o nome 'Bonaire' deriva da palabra caquetío Bonay, que significa 'país baixo'. Os primeiros españois e holandeses modificaron a súa ortografía a Bojnaj e tamén a Bonaire. A influencia francesa, aínda que presente en varias ocasións, nunca foi o suficientemente forte como para supoñer que o nome significa "bo aire".
Historia
Os restos humanos máis precisos das illas, que datan do 4500 a.C., foron atopados en Curaçao. En diferentes illas, as máis precisas son 4000 a.C. en Aruba e 3300 a.C. en Bonaire. Estes individuos son chamados actualmente co termo indios arcaicos. Os indios Caquetío, un clan que tiña un lugar na familia da lingua arauaca, chegaron ás illas desde América do Sur ao redor do ano 500 d.C. Atopáronse restos arqueolóxicos da cultura Caquetia en certos sitios ao nordés de Kralendijk e preto de Lac Bay. Consérvanse pinturas rupestres e petróglifos de Caquetio nas covas de Spelonk, Onima, Ceru Pungi e Ceru Crita-Cabai. Os Caquetios foron aparentemente un pobo moi alto, pois o nome español das illas ABC era las Islas de los Gigantes ou 'as illas dos xigantes'.
Bonaire foi descuberta polos españois en 1499, nunha expedición dirixida por Alonso de Ojeda e Américo Vespucio.
Esta pequena illa chamouse primeiro Illa do Brasil. Os indios caiquetio e os arauacos, que habitaban a illa cando esta foi descuberta, foron descritos polos españois como homes que vivían na Idade de Pedra e refuxiábanse en miserables chozas de adobe.
Como parte da colonización española, os indios foron escravizados e enviados, en 1515, ás minas de cobre da illa de A Española.
Os holandeses compraron Curaçao aos portugueses en 1634, pois necesitaban encarecidamente unha base naval na súa guerra contra os españois. Bonaire e a veciña Aruba caeron en mans dos holandeses no ano 1636 e convertéronse nunha colonia holandesa.
A Compañía Holandesa das Indias Occidentais comezou en 1639 a produción de sal, a cal é hoxe en día unha parte moi importante da economía da illa, xunto co turismo subacuático.
En 1800, e durante algúns anos, a illa foi controlada por piratas franceses e ingleses. Os holandeses non recuperaron o control ata o ano 1816.
As Antillas Neerlandesas, incluíndo Bonaire, convertéronse en Territorio autónomo dos Países Baixos en 1954, no momento en que este país garantiulles economicamente o desenvolvemento dos seus propios recursos con subvencións.
Bonaire pasou a ser, en xaneiro de 1986, un territorio do Reino dos Países Baixos, que agora se compón dos Países Baixos, as Antillas Neerlandesas (Bonaire, Curaçao, Saba, San Eustatius e San Marteen) e Aruba.
Este feito permite que o desenvolvemento do turismo e dos outros recursos económicos quede en mans das Antillas Neerlandesas, mentres que a defensa e asuntos exteriores son responsabilidade dos Países Baixos.
Xeografia
esquerda|miniatura|130px|Vista de satélite O seu clima é do tipo semiárido tropical. Ao norte da illa preséntanse elevacións montañosas, cuxa maior altitude é o monte Brandaris, de 240 m.
A illa está percorridas por carreiros e camiños. No seu interior áchanse lagos de augas salgadas. Un dos máis atractivos é o Lago Goto, habitados por uns 20.000 flamengos.
O sur é chan. E tamén dentro da illa pódese apreciar a flora e a fauna protexida, no Parque Nacional de 55 km² creado en 1969, e onde se detectaron máis de 195 especies de aves.
Ao oeste de Bonaire, moi próxima á costa, está a pequena illa de Klein Bonaire, deshabitada e rodeada de praias, covas, refuxio dunha colonia de tartarugas e arrecifes de coral nun mar acougado, pois a costa oeste está protexida dos ventos.
Natureza
miniatura|Praia de Bonaire A maior beleza áchase na vida subacuática, na que o mergullador atopa unha variedade de flora e fauna que semella unha paisaxe de coral. Hai unha perfecta visibilidade de 30 metros nas transparentes augas baixo a superficie.
Tensta, Uppsala
miniatura|dereita|Igrexa de Tensta Tensta é unha parroquia eclesiástica da diocese de Uppsala. A parroquia está situada no municipio de Uppsala no condado do mesmo nome.
Bonaire
Natureza
O pobo aborixe que a habitaba, os arauacos, chamárona Bojnay ("Terras baixas"). Tamén estaba poboada por grupos de indios Caiquetios.