cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rotavirus
Historia
En 1974, Thomas Henry Flewett propuxo para eles o nome rotavirus ao observar que, cando se vían por microcopio electrónico, as partículas de rotavirus parecían rodas (rota en latín); o nome foi recoñecido oificialmente polo Comité Internacional de Taxonomía de Virus (ICTV) catro anos despois. En 1976, describíronse outros virus relacionados noutras especies animais. Estes virus causaban gastroenterites agudas, e foron recoñecidos como un grupo de patóxenos que afectaban a humanos e animais en todo o mundo. Os serotipos dos rotavirus describíronse en 1980, e no seguinte ano, cultivouse por primeira vez (en cultivo celular de células de ril de mono) un rotavirus de procedencia humana, ao engadir ao medio de cultivo tripsina (un encima que se encontra no duodeno dos mamíferos e que agora se sabe que é esencial para a replicación do rotavirus). A capacidade de cultivar rotavirus en cultivos celulares acelerou o ritmo das investigacións, e a mediados da década de 1980 avaliouse a primeira vacina contra o rotavirus.
En 1998, unha vacina do rotavirus obtivo licenza nos Estados Unidos de América. Os ensaios clínicos con esta vacina realizados nos Estados Unidos, Finlandia, e Venezuela atoparon que tiña unha efectividade do 80% na prevención das diarreas graves causadas polo rotavirus A, e non se detectaron efectos adversos graves estatisticamente significativos. Porén, o fabricante retirou a vacina do mercado en 1999, ao descubrirse que a vacina podía ter contribuído a un incremento do risco de invaxinación intestinal (intususcepción), un tipo de obstrución intestinal, nun de cada 12.000 nenos vacinados. A experiencia provocou un intenso debate sobre os beneficios e riscos relativos da vacina do rotavirus. En 2006, demostrouse que dúas novas vacinas contra a infección por rotavirus A eran seguras e efectivas en nenos, e en xuño de 2009 a Organización Mundial da Saúde recomendou que a vacinación contra os rotavirus fose incluída en todos os programas de vacinaciónn nacionais para proporcionar protección contra este virus.
Novelúa, Monterroso
San Cristovo de Novelúa é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. En 2007 tiña 115 habitantes (62 homes e 53 mulleres), cinco menos ca en 2006.
O Rial, Brión, Brión
O Rial é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 34 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 17 eran homes e 17 eran mulleres.
Rally Ruta da Seda
miniatura|dereita|200px|logo da edición de 2010 do Rally Ruta da Seda miniatura|dereita|250px|O [[Volkswagen Race Touareg|VW Race Touareg, vencedor nas dúas edicións na categoría de coches.]] miniatura|dereita|250px|O [[Kamaz 4326, vencedor nas dúas edicións na categoría de camións.]]
Ligazóns externas
Silk Way Rally Silk Way Rally
Polistireno
miniatura|Fórmula estrutural da cadea de polistireno. miniatura|110 px|dereita|Símbolo internacional do polistireno.
O polistireno é un homopolímero resultante da polimerización do monómero de estireno.
Á temperatura ambiente, o polistireno preséntase en estado sólido. Trátase dunha resina do grupo dos termoplásticos, cuxa característica reside na súa fácil flexibilidade ou moldabilidade baixo a acción da calor. Os procesos de moldaxe do polistireno son principalmente a termoformaxe ao baleiro e a extrusión. Baixo a acción da calor, a resina toma a forma líquida ou pastosa, moldeándose con facilidade en torno dun molde. Co arrefriamento após a moldaxe, o produto recupera o estado sólido, na forma de pezas tales como vasos de usar e tirar, lacres de barril de cervexa e tantas outras pezas de uso doméstico ou embalaxes.
É un termoplástico duro e quebradizo con transparencia cristalina, semellante ao vidro, e foi descuberto accidentalmente en 1839 por Eduard Simon, un farmacéutico en Berlín, a partir dunha resina de ámbar destilada.
Existe, tamén, un proceso específico de polimerización do estireno, que emprega un gas de expansión - normalmente, o pentano - xerando o polistireno expandido.
Características
miniatura|280px|Fotografía dun fragmento de polistireno expandido.
As súas principais características son:
Tipos
miniatura|dereita|250px|Pezas en polistireno para resgardo de transporte de [[electrodomésticos e equipamentos informáticos.]] Existen catro tipos básicos de polistireno:
Nos inicios da moldaxe por inxección, as resinas de polistireno foron un factor importante no desenvolvemento deste proceso. Coñecidas desde 1845, estas resinas adquiriron grande importancia industrial no inicio da segunda guerra mundial e, actualmente, é un dos termoplásticos máis consumidos sendo utilizado en procesos de moldaxe por inxección, sopro, termoformación, laminados, modificados con cargas minerais e fibras de vidro adquirindo características de plásticos de enxeñaría.
Materias primas e fabricación
O etil benceno é obtido a partir da alquilación do benceno por reacción co etileno, na presenza dun catalizador, como por exemplo: cloreto de aluminio (AlCl3). A deshidroxenación do etil benzeno é provocada pola acción da calor, na presenza de óxidos metálicos, tales como o óxido de zinc, calcio, magnesio, ferro ou cobre. A temperatura do sistema debe ser entre 600 °C a 800 °C. A reacción é endotérmica e a presión é reducida, pois ela se dá con aumento de volume.
Illa de Ascensión
300px|miniatura|Mapa da illa Ascensión Ascensión é unha illa de orixe volcánico situada no Océano Atlántico, a medio camiño entre América e África, sobre a Placa Suramericana, ao bordo da Dorsal Mesoatlántica. Sitúase entre as coordenadas 7° 56' S, 14° 22' O, a 1.287 km ao noroeste de Santa Helena. O territorio inclúe pequenas illas satélites como a illa Boatswain Bird, a roca Boatswain Bird (Este), White Rocks (Sur), e a roca Tartar (Oeste).
Xeografía
Trátase dunha illa duns 91 km² de superficie situada na Dorsal Mesoatlántica, o que lle confire a súa natureza volcánica. Existen 44 cráteres na illa, todos eles dormentes, isto é, non extintos. Boa parte da superficie componse de coadas de lava basáltica e conos de cinza. A última erupción importante tivo lugar hai uns seiscentos anos.
O punto máis elevado é o Green Mountain, de 859 metros de altura. Dentro deste mesmo macizo, que cobre a metade oriental da illa, atópanse os outros picos relevantes: Weather Post (608 m), White Hill (525 m) e Sisters Peak (445 m).
As choivas repártense ao longo do ano, sendo máis intensas de xaneiro a abril. A temperatura ao nivel do mar oscila entre 20º e 31º. Na Green Mountain é duns 6º menos.
O seu illamento é moi marcado, pois dista uns 1.200 quilómetros da terra habitada máis próxima, Santa Helena, que é á súa vez un enclave remoto no medio do Atlántico Sur.
Administración
É un territorio británico de ultramar, que forma unha dependencia xunto con Santa Helena e Tristán da Cuña. O seu capital é Georgetown. O grupo insular gobérnase desde Santa Helena, onde reside o gobernador. En Ascensión represéntalle un administrador.
O Ascension Island Council é de carácter electivo e constitúeno sete membros non remunerados. Asesora ao gobernador en materia de política e lexislativa. Con todo é o gobernador o que ten a responsabilidade xeral do goberno británico en temas de defensa, asuntos exteriores, seguridade interna e servizo público, así como a responsabilidade xeral do bo goberno da illa.
A lexislación aplicable en Ascensión confórmase ao redor das ordenanzas de Ascensión, as ordenanzas de Santa Helena e as leis británicas. Inténtase que estas normas adáptense ás circunstancias locais.
A forza policial da illa constitúea un destacamento de seis membros da policía de Santa Helena.
Demografía
Non existe poboación indíxena. Os habitantes da illa comprenden os empregados e familiares das organizacións que traballan na illa. A poboación é de ao redor de 1.100, na súa maioría santahelenos, pero con 200 cidadáns británicos e 150 estadounidenses. Existen cinco asentamentos:
Ademais hai algunhas casas rurais en Green Mountain.
A illa non tiña poboación indíxena anterior á súa colonización. A lingua falada nas illas é o inglés, sen que haxa nunca lingua autóctona ou idioma crioulo local.
Economía
A moeda local é a libra de Santa Helena, equivalente á británica. De divísaa británica aceptan os billetes, pero non sempre as moedas fraccionarias. Na base americana circula o dólar estadounidense. Os servizos bancarios préstaos o Bank of Santa Helena. En setembro de 2006 non había caixeiros automáticos.
Ata a introdución dun novo réxime fiscal en abril de 2002 o orzamento da illa dependía de cantidadas entregadas polos usuarios civís e militares das instalacións da illa. Entre 2000 e 2002 xestouse un novo sistema que privatizou certas actividades e estableceu un novo réxime fiscal. Actualmente existen taxas de aduana limitadas a tabaco, bebidas alcohólicas e fuel; e impostos sobre a renda das persoas físicas e sobre o patrimonio. Como a introdución destes impostos foi anterior á existencia dunha asemblea representativa (unha violación do principio non taxation without representation) produciuse unha negociación coas organizacións civís e militares da illa que levou a que os salarios netos quedasen substancialmente intactos a pesar da reforma fiscal. O imposto sobre o patrimonio tamén afecta ás organizacións civís e militares que operan na illa.
Os salarios son máis baixos que en Gran Bretaña, pero máis elevados que en Santa Helena, por iso é polo que a illa atraia man de obra da súa veciña. Ademais numerosos habitantes perciben pluses por expatriación.
A economía da illa céntrase en dúas ramas de actividade. Por unha banda están as actividades de defensa do Reino Unido e dos Estados Unidos. Doutra banda está as telecomunicacións. Ao redor destas dúas actividades móvese o resto da economía local, dedicada á subministración, manutención e mantemento das persoas e instalacións.
As principais organizacións que operan en Ascensión son:
Ecoloxía
esquerda|miniatura|200px|Charrán
A illa é un punto de reunión para as tartarugas mariñas da especie Chelonia mydas (tartaruga verde). Acoden anualmente desde Suramérica, de xaneiro a maio, a depositar os seus ovos na area.
Habita na illa o carrán escuro, Sterna fuscata, denominado localmente wideawake polo peculiar son que emite. Concéntrase na costa suroccidental cada dez meses para pór os seus ovos. Esta ave deu nome ao aeroporto local (Wideawake Airfield).
Este arquipélago constitúe a ecorrexión denominada pradería e matogueira de Ascensión.
Historia
Cara a finais do século XV o goberno portugués enviou unha expedición de trece barcos baixo o mando de Pedro Álvares Cabral cara á India pola ruta de O Cabo. A expedición foi un éxito, pero varios meses antes do retorno de Cabral, o rei de Portugal enviou un escuadrón de tres barcos e unha carabela, cunha dotaciónde catrocentos homes ao mando do galego Xoán de Nova para que se reunisen con Cabral e levasen mercancías a Sofala (no actual Mozambique, onde existía un posto comercial portugués), e a Calicut, na India. Na súa viaxe de ida o grupo de Xoán de Nova descubriu o 25 de marzo de 1501 unha illa deshabitada á que denominaron Illa de Nossa Senora de Conceiçao.
A illa volveu ser visitada o 20 de maio de 1503 -día da Ascensión- por Afonso de Alburquerque. por mor desta visita o nome de Concepción caeu en desuso fronte ao de Ascensión imposto por Alburquerque. John Grisalva visitou a illa en 1518. William Dampierre sufriu un naufraxio na illa en 1701, e crese que o seu barco, o Roebuck, foi a causa da aparición de ratas na illa. O goberno da illa indica na súa páxina web o descubrimento do pecio do Roebuck a principios de século XXI. O capitán Cook visitou Ascensión en 1775. A pesar de todos estes contactos, a illa permaneceu deshabitada ata o século XIX, coa excepción ocasional dalgúns pescadores de tartarugas.
En 1815, data do exilio de Napoleón I en Santa Helena, tomouse en consideración a posibilidade de que Ascensión fose usada como base para un intento de rescate. O resultado foi o envío dos navíos británicos H.M.S. Peruvian e H.M.S. Zenobia. Áncoraron en Cros Bay o 22 de outubro de 1815, e ás 17:30 horas proclamaron a soberanía británica na illa. A illa recibiu unha pequena guarnición, restrinxida pola subministración de auga doce, que aínda que existente na illa é limitada.
Charles Darwin visitou Ascensión en 1844. dereita|miniatura|200px|Selo de Ascensión mostrando o peirao de Georgetown En 1922 a armada británica transferiu o control da illa á Colonial Office, que á súa vez encargou a xestión do día a día á Eastern Telegraph Company, cuxa presenza remontar a 1899 e cuxo director actuaba como maxistrado residente de Ascensión. Durante a Primeira e Segunda Guerras Mundiais foi un importante centro de comunicacións. En 1942 uns 4.000 militares norteamericanos chegaron á illa para construír pistas para aeronaves na ruta de América a África do Norte. O papel militar de Ascensión tamén foi importante durante a Guerra das Malvinas, en 1982.
En 1964 nomeouse ao primeiro administrador da illa, que así deixou de depender de Cable and Wireless (nome que Eastern Telegraph adoptou en 1934).
En 1998 o goberno británico expúxose o futuro constitucional de Ascensión e as súas relacións con Santa Helena. Á súa vez os usuarios civís (BBC e Cable and Wireless) e militares da illa expuxeron o seu desexo de centrarse nas súas propias esferas de actividade e deixar de fornecer servizos á illa a partir de abril de 2001. Así se iniciou un proceso de cambio constitucional. O 22 e 23 de agosto de 2002 levou a cabo un plebiscito entre os residentes na illa ente as opcións de constituír un consello interinsular con Santa Helena ou un propio de Ascensión. O consello de Ascensión obtivo o 95% dos votos. O 1 de novembro de 2002 celebráronse as primeiras eleccións xerais en Ascensión.
Ligazóns externas
Goberno da Ascensión
Portal das Palabras
O Portal das Palabras é un espazo en Internet creado en 2013 pola Real Academia Galega e a Fundación Barrié para difundir o léxico e a lexicografía do galego.
Desde o seu nacemento pode accederse desde el ao Dicionario da Real Academia Galega e mantén as seccións Palabra do día, Mira que din, Setestrelo, Palabras asinadas e Pregúntalle á Academia. Ó longo dos anos foi incorporando xogos, novas, ligazóns e descargas. En 2016 incorporou a sección Allos con bugallos.
Tamén promoveu dende o 2014 a elección da Palabra do Ano, cunha votación popular.
O Seminario de Lexicografía da Real Academia Galega é o responsábel dos seus contidos.
Castido, Lago, Valdoviño
Castido é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 96 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 48 homes e 48 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 77 habitantes.
Joe Sugg
Joseph Graham "Joe" Sugg, nado en Wiltshire o 8 de setembro de 1991, é un youtuber e escritor británico, coñecido polas súas canles de YouTube, ThatcherJoe, ThatcherJoeVlogs e ThatcherJoeGames.
Traxectoria
Fillo de Tracey e Graham Sugg, é irmán máis novo da tamén youtuber Zoe Sugg, coñecida en YouTube como Zoella. Sugg traballou colocando tellados de palla, ademais da súa carreira en Youtube. Desde 2014 até principios de 2016, Sugg viviu nun apartamento en Londres xunto ao seu amigo e tamén youtuber Caspar Lee.
Sugg creou a súa canle ThatcherJoe en novembro de 2011, e desde febreiro de 2016 conta con máis de 6,1 millóns de subscritores e máis de 592 millóns de reproducións. Os seus vídeos consisten en desafíos, bromas, e imitacións. Sugg tamén creou YouTuber Innuendo Bingo, similar a un segmento da BBC Radio 1, e máis tarde foi convidado a participar no segmento da BBC Radio 1.
Música
Sugg formou parte do proxecto 'YouTube Boyband', o cal recadou diñeiro para Cómic Relief e foi presentado por The Guardian. No 2014, Sugg tamén participou no single «Do They Know It's Christmas?» como parte do supergrupo de caridade "Band Aid 30", nunha recadación de diñeiro para a epidemia do virus Ébola en África Occidental.
Mama (filme de 2013)
Mama é un filme hispano-canadense coescrito e dirixido por Andres Muschietti que foi estreado no 2013. Está baseado na curtametraxe arxentina de 2008 Mamá. Está protagonizado por Jessica Chastain e Nikolaj Coster-Waldau e foi producido por Zandy Federico e coescrito por Bárbara Muschietti, con Guillermo del Toro como produtor executivo.
O filme conta a historia de dúas nenas abandonadas nunha cabana dun bosque, coidadas por unha entidade descoñecida que elas chaman "Mama", e que as acompaña cando son atopadas polo seu tío.
Sinopse
Hai cinco anos, o mesmo día no que a súa nai foi asasinada, as pequenas Victoria e Lilly desapareceron no bosque. Buscadas incansablemente polo seu tío Lucas (Nikolaj Coster-Waldau) e a súa moza Annabel (Jessica Chastain), son atopadas uns anos máis tarde nun estado salvaxe. Logo dun curto proceso de recuperación comezan unha nova vida na casa do seu tío, pero debido a un desafortunado incidente Annabel vai ter que ocuparse delas ela soa. Debido ó estraño comportamento das nenas axiña comeza a sospeitar que alguén entra na súa casa a coidar das nenas polas noites.
Fraguizón, Lago, Valdoviño
Fraguizón é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
American Ninja
American Ninja é un filme estadounidense de artes marciais dirixido por Sam Firstenberg que foi estreado en 1985. Foi producido por Menahem Golan e Yoram Globus de Cannon Films. Está protagonizado por Michael Dudikoff que fai a personaxe principal, xunto con Steve James como o seu inimigo. A recadación doméstica ascendeu até os $10 499 694.
Riazoas, Brión, Brión
Riazoas é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 12 eran mulleres.
Rangsang
Administrativamente, a illa pertence ao distrito de goberno (Kabupaten) Meranti Kepulauan da provincia das illas Riau e componse de dous sub-distritos (Kecamatan) Rangsang e Rangsang Barat con 57.876 habitantes (2007). As dúas cidades principais son Tanjung Samak na costa sueste e Banto no oeste da illa.
Galería de imaxes de Cee
Galería de imaxes do concello de Cee na provincia da Coruña.
Zara Larsson
Zara Maria Larsson, nada en Estocolmo o 16 de decembro de 1997, é unha cantante e cantautora sueca. Conseguiu sona no seu país após gañar no 2008 o concurso televisivo Talang, a versión sueca de Got Talent. Zara asinou co selo discográfico TEN Music Group no 2010 e lanzou o seu primeiro álbum EP Introducing, en xaneiro de 2013. O sinxelo "Uncover" copou as listas de Suecia e Noruega.
Equus
Equus é un xénero de animais da familia Equidae que inclúe cabalos, burros e cebras. Equus é o único xénero da familia Equidae, outrora meirande, e do cal se coñecen numerosas especies extintas a partir de restos fósiles.
O termo equino refírese a calquera membro deste xénero, incluído calquera cabalo. A palabra vén do latín equus, "cabalo", conato do grego "ἵππος" (hippos), que era un derivado do xónico "ἴκκος" (ikkos), "horse", que á súa vez deriva do grego micénico i-qo.
Clasificación
miniatura|220px|[[Cabalo de Przewalski, o único cabalo salvaxe que nunca foi domesticado.]] miniatura|220px|Cabalo doméstico. miniatura|220px|Burro doméstico. miniatura|220px|[[Onagro, unha especie de asno salvaxe.]] miniatura|220px|Unha parella de [[kiang.]] miniatura|220px|[[Equus conversidens, un cabalo extinto de América.]]
Especies e subespecies
[especies extintas marcadas cun †]
Macaca mulatta
O seu nome común de macaco rhesus procede do que lle deu o naturalista francés Jean-Baptiste Audebert, que o chamou Macaca rhesus (Audebert, 1798). "Rhesus" é unha relembranza do nome dun rei de Tracia que aparece na Ilíada de Homero, chamado Rhesus ou Reso, aínda que Audebert sinalou que "non ten significado". Agora o seu nome científico é Macaca mulatta (Zimmermann, 1780), que é máis antigo.
Características
O macaco rhesus ten cor marrón ou gris e unha face rosa, a cal está desprovista de pelo. Ten un rabo de lonxitude media que mide entre 20,7 e 22,9 cm. Os machos adultos miden uns 53 cm como media e pesan uns 7,7. As femias son menores, duns 47 cm de lonxitude media e 5,3 kg de peso. Este macaco ten como media 50 vértebras. A súa proporción da lonxitude do brazo con respecto á lonxitude da perna é de 89%. Teñen escápula dorsal e unha ampla caixa torácica de costelas.
Teñen 32 dentes cunha fórmula dental e molares bilofodontos. Os molares superiores teñen catro cúspides chamadas: paracono, metacono, protocono e hipocono. Os molares inferiores teñen tamén catro cúspides: metacónido, protocónido, hipocónido e entocónido.
Distribución e hábitat
A especie é nativa do norte da India, Bangladesh, Paquistán, Nepal, Birmania, Tailandia, Afganistán, Vietnam, sur da China e algunhas áreas veciñas. Teñen a área de distribución máis ampla dun primate despois da do home, ocupando unha gran diversidade de altitudes a través de Asia central, do sur, e do sueste. Habitan áreas áridas abertas, e poden encontrarse en praderías, bosques e rexións montañosas ata os 2.500 m de altura. Nadan con frecuencia. As crías de poucos días xa poden nadar e os adultos poden nadar algo máis de medio quilómetro entre unha illa e outra. Teñen tendencia a trasladarse desde zonas rurais a urbanas, onde se manteñen das dádivas ou dos residuos dos humanos. Adáptanse ben á presensza humana e forman mandas máis grandes en paisaxes dominadas polos humanos que nos bosques.
Os límites de distribución sur e norte do M. mulatta e do M. radiata, actualmente corren paralelamente un doutro na parte oeste da India, están separados por un grande espazo no centro e converxen na costa leste da península para formar unha zona de distribución solapada. Esta rexión de solapamento caracterízase pola presenza de mandas formadas por individuos das dúas especies mesturados, e dúas mandas puras dunha soa especie ás veces poden aparecen en estreita proximidade. A extensión da área de distribución do macaco rhesus, debido a un proceso natural nalgunhas áreas e unha consecuencia directa da introdución polos humanos noutras, ten graves implicacións para as poboacións en declive ou endémicas dos M. radiata no sur da India.
Ecoloxía e comportamento
Os macacos rhesus son animais diúrnos, e fan tanto vida arborícola coma terrestre. Teñen unha marcha cuadrúpede e cando están no chan poden camiñar como dixitígrados ou plantígrados. Son principalmente herbívoros, alimentándose principalmente de froitas, pero tamén comen sementes, raíces, gromos e cortiza. Estímase que consomen arredor de 99 especies de plantas de 46 familias. Durante a estación do monzón, obteñen gran parte da auga das froitas maduras suculentas. Os que viven lonxe de fontes de auga lamben o resío das follas e beben a auga da chuvia acumulada en ocos das árbores. Tamén se observou que comen térmites, saltóns, formigas e escaravellos. Cando a comida é abundante, distribúense en pequenas áreas (parches) do territorio e aliméntanse ao longo do día. Beben auga durante a súa alimentación e xúntanse nos regatos e ríos. Teñen bolsas nas meixelas especializadas nas que almacenan temporalmente os alimentos.
En estudos psicolóxicos os macacos rhesus demostraron diversas habilidades cognitivas complexas, incluíndo a capacidade de facer xuízos de igual-diferente, comprender regras simples e monitorizar os seus propios estados mentais. Incluso demostran ter autonomía do tipo self-agency, un importante tipo de autoconciencia.
Estrutura do grupo
Como outros macacos, as mandas dos rhesus comprenden unha mestura de 20 a 200 machos e femias. As femias poden superar en número aos machos nunha proporción de 4:1. Os machos e femias teñen xerarquías separadas. A filopatría das femias, algo común entre os mamíferos sociais, foi estensamente estudada nesta especie. As femias adoitan non abandonar o grupo social, e teñen unhas xerarquías matrilineares altamente estables nas cales o rango dunha femia depende do rango da nai. Ademais, un só grupo pode ter múltiples liñas matrilineares que existen ordenadas nunha xerarquía, e unha femia está por riba do rango de calquera femia non emparentada que teña un rango inferior ao da súa nai. Unha característica pouco usual desta especie é que as femias máis novas adoitan ser superiores en rango ás súas irmás máis vellas. Isto débese probablemente a que as femias novas están en mellores condicións e son máis fértiles. As nais parece que impiden que as irmás máis vellas formen coalicións contra ela. A irmá máis nova é a que máis depende da nai, e non tería nada que gañar se axudase ás súas irmás a derrocar a súa nai. Como cada irmá tiña un rango alto nos seus primeiros anos, rebelarse contra a nai é desalentado. Os macacos machos mozos tamén viven en liñas matrilineares, pero unha vez que chegan a ter catro ou cinco anos, son expulsados dos seus grupos natais polo macho dominante. Así, os machos adultos gañan a dominancia pola idade e a experiencia.
Consello Rexional de Gush Etzion
miniatura|Sede do Consello Rexional en Alon Shvut O Consello Rexional de Gush Etzion é un Consello Rexional de Israel que administra os asentamentos da rexión de Gush Etzion, ao sueste de Xerusalén. Segundo o Instituto Central de Estatística os 19 asentamentos posúen unha poboación de 13000 habitantes (2006).
Macaca mulatta
Estrutura do grupo
No grupo, a posición dos macacos está baseada no rango. O "subgrupo do macho central" consta dos dous ou tres machos máis dominantes e máis vellos que son codominantes, xunto con femias, os seus fillos, e inividuos xuvenís. Este subgrupo ocupa o centro do grupo e determina os movementos, alimentación e outras rutinas. As femias deste subgrupo son tamén as máis dominantes de todo o grupo. Canto máis próximo á periferia da manda está un subgrupo, menos dominante é. Os subgrupos na periferia do grupo central son dirixidos por un macho dominante, de rango inferior ao dos machos centrais, e el mantén a orde no grupo e comunica mensaxes entre os machos centrais e periféricos. Un subgrupo de machos subordinados, a miúdo subadultos, ocupan os límites máis externos dos grupos e teñen a responsabilidade de comunicar con outros grupos de macacos e de dar as chamadas de alarma. O comportamento social dos macacos rhesus foi descrito como despótico, porque os individuos de alto rango mostran pouca tolerancia e realizan agresións frecuentes e a miúdo graves sobre os que non son parentes.
Consello Rexional de Gush Etzion
Xeografía
Os asentamentos localízanse nunha área montañosa a 900 metros sobre o nivel do mar, debido á altura o clima no inverno é moi frío e chuvioso, nevando frecuentemente. Os límites da competencia do Consello Rexional son polo norte a cidade de Xerusalén e o Consello Rexional de Mateh Binyamin, polo sur as cidades de Hebrón e Kiryat Arba así como o Consello Rexional de Har Hebrón, polo oeste o Val de Elah e polo leste o deserto de Xudea. miniatura|O carballo solitario no asentamento de [[Alon Shvut, converteuse nun símbolo dos asentamentos da rexión e aparece no emblema do Consello Rexional]]
Macaca mulatta
Comunicación
O macaco rhesus interacciona usando diversas expresións faciais, vocalizacións, posturas corporais e xestos. Quizais a expresión facial máis común do macaco é a face coa chamada expresión de "dentes á vista silenciosa", que se fai entre individuos de diferentes rangos sociais, e son os de rango inferior os que a mostran aos de rango superior. Un individuo menos dominante tamén fai a expresión "aceno de medo", acompañada dun chío, para acalmar ou reorientar unha agresión. Outro comportamento submiso é o de "presentar ancas", no que un individuo ergue o rabo e expón os seus xenitais ao individuo dominante. Un individuo dominante ameaza a outro individuo ao poñerse en pé a catro patas e facer unha silenciosa "ollada fixa coa boca aberta" acompañada coa posición recta do rabo. Cando se trasladan, os macacos emiten arrolos e gruñidos. Isto tamén o fan durante as interaccións afiliativas, e nas aproximacións antes do acicalamento. Cando encontran unha comida escasa ou de alta calidade, os macacos emiten sons que se denominan "trilos", "arcos harmónicos" ou "píos". Cando están en situacións ameazantes, os macacos emiten un son único alto e agudo chamado "ladrido estridente". Durante as interaccións agresivas emiten chíos renxentes, gritos, chíos agudos, arfadas ameazantes, gruñidos e ladridos. As crías pequenas emiten unha especie de "cacarexos" repetidos ("gecker") para atraer a atención das súas nais.
Consello Rexional de Gush Etzion
Historia
O primeiro asentamento en Gush Etzion foi Migdal Eder, fundárono en 1927 un grupo de xudeus ortodoxos de Xerusalén e algunhas familias xudías procedentes do Iemen, esta comunidade desapareceu despois dos disturbios palestinos de 1929. O empresario Shmuel Holtzmann mercou terras para establecer de novo asentamentos permanentes na zona, en 1934 estableceu o de Kfar Etzion pero foi abandonado durante a revolta árabe en Palestina 1936-1939. En 1945, un grupo de mozos que chegaran da Europa Oriental antes da segunda guerra mundial estableceron un novo asentamento, Mesu'ot Yitzhaken, en memoria dos falecidos polo Holocausto, en 1946 estableceuse o kibbutz Ein Tzurim, e en 1947 o de Revadim. Os asentamentos desapareceron como consecuencia da Guerra Árabe-Israelí de 1948. Despois da ocupación israelí do territorio como consecuenca da Guerra dos Seis Días comezou o proceso para crear novos asentamamentos na área.
Macaca mulatta
Reprodución
miniatura|Un macaco rhesus con dúas crías pequenas preto do [[templo de Jakhu de Shimla, Himachal Pradesh.]]
Consello Rexional de Gush Etzion
Asentamentos
miniatura|Asentamento de Kfar Eldad
Macaca mulatta
Reprodución
Os macacos macho adultos tratan de maximizar o seu éxito reprodutivo apareándose con femias tanto dentro coma fóra do período reprodutor. As femias prefiren aparearse cos machos que cren incrementarán a supervivencia dos seus fillos. Así, un consorte macho proporcion os recursos para as súas femias e protéxeas dos predadores. Os machos máis grandes e dominantes é máis probable que provean mellor ás femias. O período reprodutor pode duran ata 11 días, e unha femia xeralmente se aparea con catro machos durante ese tempo. Non se observou que os machos loiten polo acceso con femias sexualmente receptivas, aínda que sofren máis feridas durante a tempada de apareamento. As femias reprodúcense por primeira vez cando teñen catro anos, e chegan á menopausa arredor dos 25 anos. Cando se aparean, un macho xeralmente exacula en menos de 15 segundos despois da penetración. Os machos xeralmente non interveñen na crianza dos fillos, pero teñen relacións pacíficas coa descendencia das súas parellas consortes.
Manson e Parry atoparon que os macacos rhesus evitan a endogamia. Nunca se observou que as femias adultas copulasen con machos da súa propia liña materna durante os períodos fértiles.
As nais cunha ou máis fillas inmaturas están en contacto coas súas crías menos que as que no teñen crías inmaturas maiores, porque as nais poden pasar as responsabilidades maternais ás súas fillas. As nais de rango alto con fillas inmaturas maiores tamén rexeitan as súas crías significativamente máis que as que non teñen fillas maiores, e adoitan empezar a aparearse antes do esperado na tempada de apareamento baseándose nas datas do parto da tempada de necementos precedente. As crías que están fóra do centro dos grupos son máis vulnerables ao infanticidio por parte de grupos externos. Algunhas nais maltratan as súas crías, o cal se cre é o resultado de estilos parentais de control.
En ciencia
miniatura|O foguete espacial do [[Proxecto Mercury Little Joe 1B, lanzado en 1960, levou de pasaxeira a Miss Sam ata 15,0 km de altitude.]]
O macaco rhesus é moi utilizado en ciencia. Debido ao seu relativamente doado mantemento en catividade, gran dispoñibilidade de exemplares e semellanza anatómica e fisiolóxica cos humanos, foi amplamente usado en investigación médica e biolóxica sobre asuntos relacionados coa saúde humana e animal. Esta especie deulle o seu nome ao factor rhesus, do grupo sanguíneo Rh humano, descuberto por Karl Landsteiner e Alexander Wiener. O soro sanguíneo que serviu para facer este descubrimento foi producido ao inmunizar coellos con glóbulos vermellos de macaco rhesus. O antíxeno que induciu esta inmunización foi denominado polos seus descubridores factor Rh para indicar que fora o sangue do macaco rhesus o que se usara na produción do soro. Posteriormente un factor seroloxicamente similar ao Rh atopouse tamén en humanos.
O macaco rhesus foi utilizado nos experimentos sobre privación materna levados a cabo na década de 1950 polo controvertido psicólogo comparativo Harry Harlow.
Outros avances médicos facilitados polo uso deste macaco foron:
Os macacos foron lanzados ao espazo nos programas espaciais do exército e aviación dos Estados Unidos e da NASA durante as décadas de 1950e 60, e o programa espacial soviético/ruso enviounos ao espazo en 1997 nas misións Bion. Un destes primates ("Able"), lanzado nun voo espacial suborbital norteamericano en 1959, foi un dos primeiros seres vivos (xunto con "Miss Baker" na mesma misión) en viaxar ao espazo e retornar vivo.
Aínda que a maioría dos estudos do macaco rhesus en estado natural fixéronse en localizacións do norte da India, tamén se estudou o seu comportamento natural en colonias establecidas no Caribbean Primate Research Center da Universidade de Porto Rico situadas na illa de Cayo Santiago. Non hai predadores nesa illa e alí non se permite a presenza humna excepto a dos investigadores. A colonia recibe certa cantidade de alimentos, pero aproximadamente a metade da súa comida é alimento natural que eles mesmos conseguen.
Os macacos rhesus, como moitos outros macacos, portan o virus herpes B. Este virus non lle causa danos ao mono normalmente, pero é moi perigoso para os humanos no raro caso de que se produza unha transmisión entre especies (zoonose), como por exemplo a morte en 1997 no Yerkes National Primate Research Center da investigadora Elizabeth Griffin.
Secuenciación do xenoma
Os traballos sobre o xenoma do macaco rhesus rematáronse en 2007, facendo desta especie o segundo primate non humano co xenoma secuenciado. Os humanos e os macacos aparentemente comparten o 93% das súas secuencias de ADN e teñen un antepasado común que viviu hai uns 25 millóns de anos. O macaco rhesus ten 21 pares de cromosomas (os humanos teñen 23 pares) e o tamaño do seu xenoma é de 3.097,37 Mb.
A comparación dos xenomas do macaco, chimpancé e humanos revelou a estrutura dos xenomas dos primates ancestrais, unha presión de selección positiva e expansións específicas de liñaxe, así como contraccións de familias xénicas.
Segundo dixo Evan Elcher da Universidade de Washington, Seattle, "o obxectivo é reconstruír a historia de cada xene no xenoma humano". O ADN de diferentes pólas da árbore evolutiva dos primates permitiranos "rastrear os cambios evolutivos que ocorreron en varios puntos do tempo, e que conduciron desde os antepasados comúns do clado dos primates ao Homo sapiens", tal como dixo Bruce Lahn da Universidade de Chicago.
Unha vez que se secuenciaron e compararon os xenomas humano e do chimpancé, era xeralmente imposible dicir se as diferenzas eran ou non resultado dos cambios dos xenes humanos ou de chimpancé a partir do devanceiro común. Pero despois de que se secuenciou o xenoma do macaco, os xenes podían compararse de tres en tres. Se dous xenes eran iguais, considerábase que ese era o xene orixinal.
Como se observou no chimpancé, os cambios producíranse nos arranxos de xenes máis que nas mutacións simples. Ocorreron frecuentes insercións, delecións, cambios na orde e o número de xenes e duplicacións segmentais preto de ocos (gaps), centrómeros e telómeros. Así, os cromosomas do macaco, chimpancé e humanos son mosaicos uns dos outros.
Sorprendentemente, algunhas secuencias xénicas normais de macacos e chimpancés saudables causan graves doenzas nos humanos. Por exemplo, a secuencia normal do xene da fenilalanina hidroxilase de macacos e chimpancés é a secuencia mutada responsable da fenilcetonuria en humanos. Por tanto, os humanos deberon estar baixo unha presión evolutiva para adoptaren un mecanismo diferente no funcionmento deste encima.
Algunhas familias xénicas están conservadas ou baixo presión evolutiva e expansión nestas tres especies de primates, mentres que algunhas están baixo expansión só en humnos, chimpancés ou macacos. A triangulación das secuencias de humanos, chimpancés e macacos mostrou a expansión das familias xénicas en cada unha das especies.
Por exemplo, as vías do colesterol están conservadas nas tres especies (e noutras especies de primates). Nas tres especies, os xenes da resposta inmunitaria están baixo selección positiva, e os xenes da inmunidade mediada por células T, transdución de sinais, adhesión celular e proteínas de membrana xeralmente tamén. Os xenes da queratina, que producen os talos do pelo, evolucionaron rapidamente nas tres especies, posiblemente debido aos cambios climáticos ou selección de parella. O cromosoma X ten o triplo de rearranxos que os outros cromosomas. O macaco gañou 1.358 xenes por duplicación.
O xene PKFP, importante no metabolismo do azucre (frutosa), está expandido en macacos, posiblemente a causa da súa dieta altamente fruxívora. Tamén o están os xenes do receptor olfactorio, citocromo P450 (que degrada toxinas) e CCL3L1-CCL4 (asociado en humanos coa susceptibilidade ao VIH).
Os xenes inmunes están expandidos en macacos con respecto ás catro especies de grandes simios. O xenoma do macaco ten 33 xenes de histocompatibilidade maior, tres veces máis que os humanos. Isto ten importancia clínica porque o macaco se usa como modelo experimental do sistema inmunitario humano.
Na investigación co macaco rhesus utilízanse con frecuencia micromatrices de ADN. Por exemplo, Michael Katze da Universidade de Washington, Seattle, infectou macacos co virus da gripe de 1918 e modernos. As micromatrices de ADN mostraron a resposta xenómica do macaco á gripe humana a nivel celular en cada tecido. Ambos os virus estimulaban a inflamación do sistema inmunitario innato, pero o de 1918 estimulaba unha inflamación máis forte e persistente, causando extensos danos nos tecidos, e non estimulaba a vía do interferón-1. A resposta do ADN mostraba unha transición da resposta innata á adaptativa en sete días.
A secuencia completa e anotación do xenoma do macaco está dispoñible no buscador de xenomas Ensembl.
Estadio Koshien
O Estadio Hanshin Koshien (阪神甲子園球場), habitualmente coñecido como Estadio Koshien é un parque de béisbol situado nas proximidades de Kōbe, en Nishinomiya, Hyōgo (Xapón). O estadio, inaugurado o 1 de agosto de 1924, foi construído para albergar os torneos nacionais de béisbol entre institutos. No momento da finalización da obra, con 55.000 espectadores era o estadio máis grande de Asia. O nome Kōshien (甲子園) procede do ciclo sexagenario, un sistema numérico cíclico para nomear os días e os anos, de forma que o ano no que foi inaugurado, 1924, foi o primeiro ano kōshi (甲子) do ciclo. O deseño do estadio está fortemente baseado polos Polo Grounds, estadio dos New York Giants entre 1891 e 1957. Desde 1936 é o estadio local dos Hanshin Tigers da Liga Central da Nippon Professional Baseball.
Alén dos xogos dos Tigers, o estadio alberga anualmente o Campionato Nacional de Béisbol entre Institutos (全国高等学校野球選手権大会) en agosto, así como o menos importante Torneo Invitacional de Béisbol entre Institutos (選抜高等学校野球大会) en marzo. Normalmente, embos torneos son coñecidos simplemente como "Kōshien de verán" e "Kōshien de primavera". Estes torneos gozan de gran popularidade, sendo o torneo afeccionado máis importante do país. De feito, se os torneos coinciden con encontros dos Tigers, estes pospoñense para outras datas. Tamén alberga cada ano a final do torneo universitario de fútbol americano, máis coñecido como Koshien Bowl. O lendario xogador de béisbol Babe Ruth xogou un partido amigábel no estadio en 1934, sendo este feito conmemorado cunha placa.
Decatur, Xeorxia
Decatur é unha vila situada no condado de DeKalb no estado estadounidense de Xeorxia. Segundo o censo de 2010, a súa poboación era de 19.335 habitantes.
Historia
Decatur foi fundada en 1822 na intersección de dúas rutas nativas americanas: o Sandtown, que leva ao leste do río Chattahoochee en Utoy Creek, e o Shallowford, que precede ao actual Clairmont Road e cruza preto de Roswell. A cidade foi chamada así en honor ao heroe naval Stephen Decatur.
Durante a Guerra Civil Americana, Decatur converteuse nun lugar estratéxico na batalla de Atlanta.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo, a localidade ten unha área total de 10,8 km².
Cidades irmandadas
Decatur está irmandada con outras tres cidades:
Diario Sport
O Diario SPORT é un xornal de prensa deportiva, de pago, e distribución matinal, editado en Barcelona.
Pazos, Lago, Valdoviño
Pazos é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 92 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 38 homes e 54 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 89 habitantes.
Estación de Vigo-Urzaiz
A estación de Vigo-Urzaiz (ás veces grafado Urzáiz) é unha estación de ferrocarril de Adif situada na cidade de Vigo. Constitúe unha das cabeceiras da liña 06-850 "Vigo-Urzaiz - Bifurcación de Arcade", integrada no eixe atlántico de alta velocidade. O edificio, deseñado por Thom Mayne, foi inaugurado oficialmente o 16 de abril de 2015 e dous días máis tarde abriu ao público.
Ses
O termo SES ou SÉS pódese referir a:
Estación de Vigo-Urzaiz
Historia
En xaneiro 2011 o Ministerio de Fomento adxudicou á UTE formada polas empresas FCC e Acciona as obras da nova estación de Vigo-Urzaiz, cabeceira do eixe atlántico de alta velocidade. O orzamento da adxudicación ascendeu a 68,4 millóns de euros. O proxecto consiste na execución da obra civil a nivel de praia de vías (nivel de plataformas) da nova estación de Vigo-Urzaiz, a cal se sitúa no mesmo lugar que a estación de 1987, pero a unha cota 15 metros inferior, como consecuencia do trazado adoptado para o acceso a Vigo da nova liña ferroviaria do eixe atlántico, e cuxo acceso se realiza, desde Redondela, a través do túnel das Maceiras, de 8 km de lonxitude.
Segunda división española 1975/76
A tempada 1975–76 da Segunda División de España foi a 44ª edición deste torneo. A categoría estivo composta por 20 equipos. Burgos, Celta de Vigo e Málaga ascenderon á Primeira División, mentres que Real Murcia, Ensidesa, Osasuna e Gimnàstic de Tarragona descenderon á Terceira División.
Estación de Vigo-Urzaiz
Historia
A nova estación, que será intermodal, proxectouse cun total de seis vías, con catro plataformas de 400 m de lonxitude e de entre 10 e 12,7 m de largo, situadas de forma que todas as vías sexan operativas para o tránsito de viaxeiros.
Segunda división española 1975/76
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Estación de Vigo-Urzaiz
Historia
O 27 de agosto de 2011 pechou temporalmente a estación de Vigo, procedendo á demolición de todas as instalacións (incluíndo as naves de mantemento) para logo construír unha estación subterránea 15 metros por debaixo da cota orixinal. Os servizos ferroviarios desviáronse á estación de Vigo-Guixar, que ata entón funcionara como estación de mercadorías. Os talleres de mantemento foron trasladados definitivamente á estación de Redondela en xullo de 2012. miniatura|Escaleiras mecánicas desde a plataforma da estación ao nivel da rúa. A continuación iniciáronse as obras da infraestrutura ferroviaria, que finalizaron en marzo de 2015. Inicialmente íase construír un centro comercial enriba do caixón ferroviario pero a falta de interese dos promotores privados fixo aprazar a obra, deixando as estruturas preparadas para a súa construción no futuro. Por este motivo tívose que construír un edificio provisional fóra da parcela para poder dar servizos ferroviarios, preparado para compatibilizar coas futuras obras do centro comercial Vialia.
O 6 de marzo de 2015 entrou o primeiro tren, serie 121 de Renfe, á nova estación en probas. O 16 de abril de 2015, 14 nos despois de se asinar o convenio para actualizar o trazado ferroviario que vertebra Galicia, realizouse a viaxe inaugural, coa presenza da ministra de Fomento Ana Pastor e do presidente da Xunta de Galicia Alberto Núñez Feijóo, desde a estación da Coruña.
Finalmente, o sábado 18 de abril de 2015 entrou en servizo comercial a liña de alta velocidade Vigo-A Coruña, cunha oferta de dez frecuencias diarias por sentido. O novo traxecto ten unha duración de 83 minutos, o que representa unha diminución de 47 min respecto a anterior. Desde entón, Vigo-Urzaiz acolle os servizos de alta velocidade, mentres que os servizos convencionais e o enlace internacional con Portugal continúan na estación de Vigo-Guixar.
O 30 de setembro do 2021, e tras adiarse varias veces por mor da pandemia da COVID-19, abriu as portas ao público xeral o centro comercial Vialia, localizado no mesmo complexo. Conta con máis de 43.000 metros cadrados de superficie comercial con 120 marcas e unha praza pública de 30.000 metros xunto a Vía Norte.
Media distancia
Actualizados a 10 de xuño de 2016.
Museo de Arte de São Paulo
O Museo de Arte de São Paulo ou MASP (en portugués, Museu de Arte de São Paulo) é un museo situado na Avenida Paulista dende 1968. Foi fundado polo empresario Assis Chateaubriand en 1947. É un dos máis importantes espazos culturais do país e de América do Sur, popularmente coñecido pola arquitectura das súas instalacións.
É unha institución privada sen ánimo de lucro. Está recoñecido internacionalmente pola súa calidade e diversidade, a colección do MASP é considerada unha das máis importante de América Latina, con obras que proceden tanto da antigüidade clásica como da arte contemporánea.