cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blood Filloas
Historia
O 12 de maio gravan dous temas en son pregravado para o programa da TVG Clipmanía: "She is cool" e "My Cake". O 17 de xuño, tamén nos Estudos Fussion de Vigo, gravan o tema "Superheroe" para o Xabarín Club. O 1 de xullo gañan o concurso do Bar Planta Baixa de Vigo. O premio era a gravación dun LP. En agosto fan a súa primeira xira, que os leva por Valencia, Alacant, Albacete e Murcia. O 24 de setembro foron abreconcertos da banda dos Ánxeles White Flag en Ferrol, e o día 28 á banda de Seattle The Posies en Vigo. O 11 de novembro comeza a emitirse o videoclip do tema "Superheroe", incluído no recompilatorio A cantar con Xabarín. O 9 de xaneiro de 1996 actúan no Ferrol con Los Limones no espectáculo itinerante do Xabarín Club. Nese mesmo mes o fanzine Subterfuge edítalles un sinxelo de vinilo, compartido co grupo Frogger. Tamén nese mes gravan unha versión do clásico "Mack the Knife" para a BSO da curtametraxe The End, debut en 35 mm e terceira colaboración co tamén ferrolán Carlos Alberto Alonso.
A súa canción "Asian Girl", na que colabora Silvia Superstar, aparece na BSO de Killer Barbies, película de Jess Franco. Editan o seu primeiro CD, Toys are us, con "Subterfuge Records", producido por Fernando Pardo (membro de Sex Museum e como parte do premio do concurso de Planta Baixa. Realizan a función de abreconcertos dos australianos DM3 na xira que os levou por Madrid, Ourense, Vigo, León, Valencia, Castelló, St. Ettiene (Francia), Lión (Francia), Bordeos (Francia) e Bilbao.
En 1997 seguen coa xira do Toys are us, tocando por Galiza e saíndo a Madrid, León e Alcalá de Henares. Realizan a xira "Xeración Xabarín" canda Os Rastreros e O Caimán do río Tea.
Deron o seu último concerto en 1998 en Limodre, Fene.
Álbums
Blandi Blood EP (1995).
Blood Filloas vs Frogger (1995).
Toy are us (1996).
Concertos
1993 19/02 Local Social Barallobre Fene A Coruña
08/05 Plaza Roja Cedeira A Coruña
11/06/1993 Plaza de Amboage Ferrol A Coruña
16/06/1993 Casino de Fene (Piscina) Fene A Coruña
??????????? Pub en Fene
25/06/1993 Pub Queliceros Ferrol A Coruña
13/08 Praza do Concello Fene A Coruña
08/10 Bristol Ferrol
A Coruña
21/11 Bristol Ferrol
1994 15/04/1994 Kristtal Ferrol A Coruña
??????????? La Iguana Vigo Pontevedra
24 Febrero Tres D Narón (A Coruña)
8 Marzo Kristtal Ferrol (A Coruña) + Frogger
9 Marzo Planta Baixa Vigo (Pontevedra) + Frogger
17 Mayo Histeria Ferrol (A Coruña) + Tit Lickers
31 Mayo Instituto S. Montojo Ferrol (A Coruña)
12 Julio Código de Barras Almansa (Albacete)
13 Julio Betty Boo Yecla (Murcia)
2 Agosto Campo de Futbol de Mougás Oia (Pontevedra) + Rosendo / Buenas Noches Rose...
11 Agosto Plaza del Ayuntamiento Arzúa (A Coruña) + O Caimán do Río Tea / Los Feliz
17 Agosto Playa de Pantín Valdoviño (A Coruña) + Vancouvers / Los Flechazos
19 Septiembre El Sol Madrid + DM3
20 Septiembre Salamandra Ourense + DM3
21 Septiembre Iguana Club Vigo (Pontevedra) + DM3
22 Septiembre Platón León + DM3
24 Septiembre Taquería Sonora Burgos + DM3
26 Septiembre Roxy Valencia + DM3
28 Septiembre Jumbo Yecla (Murcia)
29 Septiembre Ricoamor Castelló + DM3
30 Septiembre Ravarine St.Genest Malifaux (Francia) + DM3
1 Octubre Le Monde a L'envers Lyon (Francia) + DM3
3 Octubre New Jimmy Bourdeaux (Francia) + DM3
5 Octubre Kafe Antzokia Bilbo + DM3
27 Noviembre Alén Rock Cambados (Pontevedra)
1997 27 Febrero A Santa Compaña Ferrol (A Coruña)
6 Marzo Trilobite Madrid
7 Marzo Motorfinger Alcalá de Henares (Madrid) + Cowheads
26 Marzo Colorete Bembibre (León) + Papaqueixos
19 Abril A Santa Compaña Ferrol (A Coruña)
24 Abril Fiesta Universitaria Pontevedra
25 Abril Ue! Ponteareas (Pontevedra)
26 Abril Marrucho Baiona (Pontevedra)
30 Abril De Cine O Barco de Valdeorras (Ourense)
06/Julio Festival Illa de Arousa Pontevedra
24/Julio La Movida Monforte (Lugo)
1998 20 Febrero Colexio Limodre Limodre-Fene (A Coruña)
A Barroca, Cea, Vilagarcía de Arousa
A Barroca é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Why Hasn't Everything Already Disappeared?
Why Hasn't Everything Already Disappeared? é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Deerhunter, publicado o 18 de xaneiro de 2019 a través do selo 4AD. O disco foi coproducido por Cate Le Bon, Ben H. Allen (que traballara anteriormente coa banda en Halcyon Digest e Fading Frontier), Ben Etter (que traballara como asistente de estudio no Fading Frontier) e a propia banda. O primeiro sinxelo, "Death in Midsummer", foi editado o 30 de outubro de 2018. Ese mesmo día anunciouse unha xira mundial para promocionar o traballo, que comezou o día 4 de novembro. O segundo sinxelo do álbum, "Element", foi lanzado o 6 de decembro. O álbum filtrouse o día 13 de decembro de 2018.
O cantante principal Bradford Cox describiu o álbum como un "álbum de ciencia-ficción sobre o presente".
Batman: A máscara do Fantasma
Batman: A máscara do Fantasma (en Batman: Mask of the Phantasm ou tamén Batman: The Animated Movie) é un filme estadounidense de 1993 dirixido por Eric Radomski e Bruce Timm. É un filme de animación sobre o superheroe de DC Comics Batman, e é unha continuación cinematográfica de Batman: The Animated Series. Tamén é a primeira produción cinematográfica producida por Warner Bros. Animation.
Escrito por Alan Burnett, Paul Dini, Martin Pasko e Michael Reaves, na versión orixinal conta coas voces orixinais de Kevin Conroy, Mark Hamill e Efrem Zimbalist, Jr. (todos eles xa participaran en The Animated Series), ademais das de Dana Delany, Hart Bochner, Stacy Keach e Abe Vigoda. Na historia, Batman tenta reconciliarse coa súa antiga amada, Andrea Beaumont, e enfróntase a un vixilante misterioso que está a asasinar ós xefes do crime da cidade de Gotham. O arguemnto está inspirado na banda deseñada Batman: Year Two de Mike W. Barr, pero conta cun antagonista orixinal, o Fantasma, no canto de The Reaper.
Receptor de estróxeno
Denomínase receptor de estróxeno un grupo de receptores celulares que son activados principalmente pola hormona denominada 17β-estradiol, o estróxeno máis potente. Describíronse dous tipos de receptores de estróxeno: ER, que é un membro da familia dos receptores nucleares, e o receptor de estróxeno acoplado a proteínas G GPR30 (GPER), que pertence á familia de receptores acoplados a proteínas G. Porén, e de forma xeral, cando se fala de "Receptor de estróxenos" faise referencia ós do primeiro tipo, é dicir, ós pertencentes á familia dos receptores nucleares, que serán tratados neste artigo.
Astrid Lindgren
Astrid Anna Emilia Ericsson, máis coñecida coma Astrid Lindgren, nada o 14 de novembro de 1907 nunha granxa de Nås en Småland e finada o 28 de xaneiro de 2002, foi unha autora sueca de literatura infantil, que conta con libros traducidos a 85 linguas en máis de 100 países.
Receptor de estróxeno
A principal función do receptor de estróxeno é a de actuar como factor de transcrición que se une ó ADN co fin de regular a expresión xénica. Porén, o receptor de estróxeno presenta funcións adicionais independentes da unión a ADN.
Astrid Lindgren
Obra
A súa obra comprende máis de 60 libros pioneiros na defensa dos dereitos da infancia, das mulleres, dos animais e na defensa da non-violencia e da natureza. É especialmente coñecida pola saga de Pipi Mediaslongas que escribiu na convalecencia da súa filla Karin. Pippi Mediaslongas deuse ao prelo por primeira vez en 1945.
Receptor de estróxeno
Proteómica
Existen dúas formas diferentes do receptor de estróxeno, normalmente referidas como as formas α e β, ámbalas dúas codificadas por xenes diferentes e independentes (ESR1 e ESR2 respectivamente). A conformación activada do receptor de estróxeno forma un dímero e, posto que ámbalas variantes son coexpresadas en diversos tipos de células, os receptores poden formar homodímeros do tipo ERα (αα) ou ERβ (ββ), ou heterodímeros do tipo ERαβ (αβ). Os receptores de estróxeno α e β amosan unha significativa similitude de secuencia, e ambos compóñense de sete dominios ningún|miniatura|400x400px|Dominios de ERα e ERβ, incluíndo algúns dos sitios de [[fosforilación coñecidos implicados na regulación independente de ligando.]] Describíronse diversas isoformas do receptor de estróxeno obtidas mediante splicing alternativo, concretamente até 3 formas do ERα e 5 formas do ERβ. As isoformas do receptor ERβ poden transactivar a transcrición unicamente cando se forma un heterodímero co receptor funcional ERβ1 de 59 kDa. O receptor ERβ3 foi detectado nos testículos a elevadas concentracións. En peixes, pero non en humanos, describiuse outra forma denominada receptor de estróxeno gamma (ERγ).
Astrid Lindgren
Recoñecemento
Foi galardoada co Premio Hans Christian Andersen, co Premio Nacional de Literatura de Suecia, coa Medalla de Ouro da Academia Sueca, co Premio da Paz dos libreiros alemáns e co Premio Internacional do Libro da Unesco.
Receptor de estróxeno
Ligandos
Os compostos que se poden unir (ligandos) ao receptor de estróxeno poden ser:
Astrid Lindgren
Recoñecemento
Leva o seu nome o Premio Memorial Astrid Lindgren, premio instaurado en 2003 e considerado o máis importante da literatura infantil e xuvenil.
A súa vida está recollida na película Unga Astrid (Coñecendo a Astrid) da directora danesa Pernille Fischer Christensen.
Caboxo de Arriba, Fanoi, Abadín
Caboxo de Arriba é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Arcebispo de Canterbury
miniatura|150px|Escudo do arcebispo de Canterbury. O arcebispo de Canterbury é o bispo primado da Igrexa de Inglaterra e da Comuñón Anglicana. A súa sé episcopal é a diocese de Canterbury. Funciona tamén como metropolitano da provincia de Canterbury. Considerado un dos cinco grandes, co arcebispo de York e os bispos de Londres, Durham e Winchester. A súa diocese cobre o leste de Kent. O arcebispo de Canterbury é, ex officio, membro da Cámara dos Lores. O actual arcebispo de Canterbury é Justin Welby.
Astrud
Astrud é un grupo barcelonés de pop formado en 1995. Composto por Manolo Martínez (voz, guitarra e teclados) e Genís Segarra (teclados e programacións, tamén membro do dúo electrónico Hidrogenesse), conta nas súas cancións con letras irreverentes e ácidas.
Historia
Manolo e Genís coñecéronse en 1995 nun concerto do grupo británico Pulp en Barcelona, e desde ese momento comezaron a comporen xuntos. Desde os inicios espertaron interese en pequenos círculos independentes pola súa atrevida posta en escena baseada na provocación e o sentido do humor, e polas súas composicións musicais que abarcan desde o Pop ye-ye dos anos 1960, a canción francesa, a NewWave británica dos 80, o Brit-Pop dos 90 e a música independente española de finais do século XX e principios do XXI.
Logo de lanzar o seu primeiro EP en 1997 co selo Acuarela, pasáronse a Chewaka, un subselo da Multinacional Virgin co que editan o seu primeiro CD, Mi Fracaso Personal, en 1999, e o segundo, Gran Fuerza, no 2001. A súa contribución ó panorama musical español confórmanse de concertos marxinais (clocharistas), colaboracións, remesturas e proxectos paralelos ata chegar ó 2004, cando publican Performance, co selo Sinnamon, que apoiado no sinxelo "Todo nos parece una mierda" os sitúa no cumio do Pop independente español cuns seguidores fieis e unhas críticas positivas. O sinxelo foi utilizado como tema principal da serie chilena Transantiaguinos.
Como celebración dos 10 anos do grupo publicaron en 2006 un recompilatorio de Caras B e rarezas chamado ''Algo Cambió. 1996-2005'' que supón un repaso á vida do grupo. O seu último CD, Tú no existes foi publicado en maio de 2007.
23 de febreiro
O 23 de febreiro é o 54º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 311 días para finalizar o ano, 312 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Rosalía de Castro. miniatura|100px| Laxeiro.
Mortes
miniatura|100px| Zeca Afonso.
Sonic Citadel
Sonic Citadel é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de noise rock Lightning Bolt, publicado o 11 de outubro de 2019 a través do selo Thrill Jockey Records.
Air Galicia
Air Galicia foi un programa de humor da TVG producido por Zopilote S.L e CTV, e creado por Carlos Ares, Xosé Castro e Andrés Mahía e que comezou a emitirse no 2007.
Características
Cada capítulo duraba trinta minutos nos que se incluían diferentes sketchs. O programa trataba tanto a crítica social, a parodia ou o humor político.
Intérpretes regulares
miniatura|esquerda|Morris foi un dos intérpretes habituais do programa.
A Bouza, Cea, Vilagarcía de Arousa
A Bouza é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 77 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 39 eran mulleres e 38 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando eran 97 veciños, e 2005, cando eran 112.
Marisol Soneira Tajes
Traxectoria
Cursou estudos de Ciencias Políticas. É artesán e dirixiu unha comercializadora de encaixes de Camariñas. Foi concelleira en Camariñas. Accedeu ao Parlamento de Galicia en 1999 substituíndo a Javier Losada de Azpiazu. É portavoz da área de emigración do Grupo Parlamentario Socialista. É Secretaria de Movementos Migratorios da CENG do PSdeG-PSOE desde 2000. Foi elixida deputada nas autonómicas de 2001 e volveu ser elixida en 2005, 2009 e 2012. Foi portavoz de Medio Rural do Grupo Parlamentario Socialista na lexislatura 2009-2012.
A Igrexa, Xermar, Cospeito
A Igrexa é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 30 habitantes (18 homes e 12 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Arao, Xapón
Arao (荒尾市, あらおし, Arao-shi) é un concello da prefectura de Kumamoto da rexión de Kyūshū no Xapón. Está situado no centro da illa de Kyūshū e ao norte da prefectura. A súa superficie é de 57,15 km² e a poboación de 55.517 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 971 h/km².
O concello de Arao limita cos concellos de Nagasu, de Tamana, de Nankan (son da prefectura de Kumamoto); e de Ōmuta (da prefectura de Fukuoka).
O Cal, Fanoi, Abadín
O Cal é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
6472 Rosema
6472 Rosema (1985 TL) e un asteroide do cinto principal descuberto o 15 de outubro de 1985 por E. Bowell at Anderson Mesa.
Anselmo López Carreira
Anselmo López Carreira, nado en Vigo en 1951, é un historiador e profesor galego.
Traxectoria
Anselmo López é autor dunha ampla obra ensaística de investigación histórica, centrada na historia medieval de Galicia. Tamén é coautor de varias historias xerais de Galicia (1979, 1991, 1996 e 1997). Foi o encargado do asesoramento histórico do xogo de rol en vivo Irmandiños: a revolta (2006-2008) e comisariou a exposición Da Terra de Lemos ao Reino de Galicia, inaugurada en Ourense en febreiro de 2009.
Ensaio
miniatura| miniatura|O reino medieval de Galicia, 3.ª edición, 2020.
Vida persoal
Estivo casado coa poeta Chus Pato, coa que tivo dúas fillas: a historiadora da arte Sabela López Pato e a tradutora Catuxa López Pato.
Francisco Vázquez de Coronado
Viaxou por Novo México e outras partes dos actuais Estados Unidos entre 1540 e 1542. Chegou ao Vicerreinado de Nova España acompañando ao primeiro vicerrei don Antonio de Mendoza.
Matocovo, Xermar, Cospeito
Matocovo é un lugar da parroquia de Xermar no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
(145451) 2005 RM43
, tamén escrito coma (145451) 2005 RM43, é un obxecto trans-neptuniano que reside no disco disperso, unha rexión máis aló do cinto de Kuiper. Foi descuberto o 9 de setembro do 2005 por Andrew C. Becker, Andrew W. Puckett e Jeremy Martin Kubica dende o Observatorio de Apache Point, situado en Sunspot, Novo México.
Dianthus
Dianthus é un xénero dunhas 300 especies de plantas de flor da familia Caryophyllaceae, nativa primordialmente de Europa e Asia, cunhas poucas especies que se atopan no norte de África, e unha especie (D. repens) na zona ártica de América do Norte. Coloquialmente coñécense como caraveleiras. A flor é o caravel. A especie cultivada comunmente é a Dianthus caryophyllus.
Etimoloxía
O nome xenérico Dianthus procede das verbas gregas deos («deus») e anthos («flor»), e xa foi citado polo botánico grego Teofrasto hai 2000 anos. o termo galego caravel viría do latín: clavum (cravo).
Descrición
As especies son sobre todo herbas perennes, algunhas son anuais ou bianuais, e algunhas son arbustos baixos con numerosos vástagos basais.
As follas son opostas, simples, lineares, cinsentas verdosas e a miúdo fortemente glaucas a azulverde.
As flores teñen cinco pétalos, cunha marxe festoneada típica, e (en case todas as especies) de cor rosa forte a rosa pálido. Unha especie (D. knappii) ten flores amarelas cun centro púrpura.
En principio, o caravel bravo florea durante a primavera e o verán.
As especies de Dianthus serven coma fonte de alimentación para as larvas dalgunhas especies de Lepidoptera, que inclúen a Mamestra brassicae (abelaíña das verzas), Gymnoscelis rufifasciata (abelaíña de raia dupla), Noctua pronuba (abelaíña de ás amarelas) ou Hadena bicruris. Tamén tres especies de Coleophora, hóspedes exclusivos de Dianthus: C. dianthi, C. dianthivora e C. musculella (o cal se alimenta exclusivamente de D. suberbus).
Especies
miniatura|Dianthus alpinus. miniatura|Dianthus Barbatus miniatura|Dianthus caryophyllus casulos de sementes. miniatura|Dianthus superbus.
Galiñola negra cristada
Descrición
esquerda|miniatura|Detalle da cabeza. A galiñola negra cristada mide entre 38 e 45 cm de longo, ten unha envergadura alar de 75 a 85 cm e pesa entre 585 e 1085 g. A plumaxe dos adultos é totalmente negra, en contraste co branco do seu escudo frontal e o bico cor celeste. Diferénciase da galiñola negra común por presentar dúas protuberancias vermellas na parte superior do escudo, ser lixeiramente meirande e ter o pescozo máis longo. As patas son cincentas e teñen dedas lobuladas longas que lle permiten nadar. O iris dos ollos é vemello.
Os polos que acaban de facer eclosión están cubertos de penuxe cincento agás na gorxa e meixelas, que son amarelas e teñen o bico avermellado. Ao creceren adquiren un ton cincento uniforme. Os xuvenís son pardos cincentos, coa gorxa e a parte dianteira do pescozo claras, e carecen do escudo frontal. Adquiren a plumaxe adulta aos 3 ou 4 meses, mais non se desenvolve o escudo frontal ata o ano de idade.
miniatura|Os xuvenís carecen de escudo frontal e protuberancias coloradas.
Taxonomía e etimoloxía
miniatura|Viven tanto en hábitats de auga doce coma salobre. A galiñola negra cristada, como outras galiñolas, pertence ao xénero Fulica, incluído na familia Rallidae, unha familia de aves acuáticas e semiacuáticas de tamaño medio, aínda que pequenas en comparación co resto de Gruiformes. Os rálidos adoitan ter o percozo relativamente longo, a cola curta, robustas patas con dedas longas e plumaxes discretas en contraste cos seus coloridos bicos e escudos frontais.
A galiñola negra cristada foi descrita cientificamente polo zoólogo alemán Johann Friedrich Gmelin en 1789, co seu nome científico actual, Fulica cristata. Fulica en latín significa simplemente 'galiñola', e cristata significa 'cristada', en referencia ás súas características protuberancias vermellas da cabeza.
Non se recoñecen subespecies diferenciadas.
Distribución e hábitat
É unha ave sedentaria que se distribúe por África austral e oriental, ademais de Marrocos e o sur e leste da península Ibérica, en zonas húmidas con vexetación alta, como os lagos de auga doce, estanques e marismas.
Aínda que antes era moi abondosa en todo o arco mediterráneo ibérico, arestora só se encontra en zonas húmidas de Andalucía e algunhas da Comunidade Valenciana, desde onde se está intentando recuperar a especie noutras zons como o delta do Ebro. Aínda que a nivel global se clasifica como especie pouco preocupante, en España está considerada como especie en perigo de extinción. En Galicia só aparece como ave accidental.
Comportamento
esquerda|miniatura|Adulto coa súa cría. O comportamento da galiñola negra cristada é practicamente igual ao da galiñola negra común (que é nativa e común en Galicia). É de hábitos menos discretos que a maioría dos demais rálidos. Durante a época de cría é territorial e agresiva e adoita desafiar e atacar a calquera intruso, mesmo a aves de maior tamaño como o ganso de Exipto. Pode ser albiscada nadando en augas abertas e camiñando polas herbeiras próximas ás ribeiras. miniatura|Posta de ovos de galiñola negra cristada. Ten un voo pesado e adoita ser reticente a voar para curtas distancias. Para fuxir ou atacar na auga adoita correr patuxando pola superficie da auga movendo as ás, mais sen engalar de todo. Mentres nada adoita baixar e subir a cabeza e pode mergullarse en curtas distancias meténdose na auga dun salto.
Aínda que a galiñola negra cristada é omnívora, aliméntase principalmente de plantas acuáticas como as especies de Potamogeton. Tamén caza unha gran variedade de pequenos animais, incluídos os ovos e os polos doutras aves acuáticas.
Durante a época de cría é moi ruidosa e as súas chamadas son bastante diferentes das da galiñola negra común. Emite rápidos kerrre similares aos da galiñola pequena, ásperos ka-haa e gruñidos de tipo "uut uut". Constrúe un niño de canas secas e ramas peto da beira da auga ou flotando sobre ela ancorado na vexetación emerxente. Pon arredor de oito ovos no mes de abril, que incuba durante 25 días.
Greco-budismo
miniatura|250px|Representación de [[Vajrapani como Heracles (á dereita), como protector de Buda, século II.]]
O greco-budismo consiste no sincretismo cultural entre a cultura grega e o budismo. Desenvolveuse durante 800 anos, entre o século IV a.C. e o século V d.C. na Asia Central, no territorio que actualmente constitúe os estados do Afganistán e Paquistán. O greco-budismo influenciou o desenvolvemento artístico (e posibelmente tamén conceptual) do budismo - en especial da escola Mahayana - antes da súa adopción no centro e no nordeste de Asia a partir do século I d. C., e posterior chegada á China, a Corea e o Xapón.
Resumo histórico
A interrelación entre a Grecia helenística e o Budismo comezou cando Alexandre o Grande conquistou Asia Menor e Asia Central en 334 a.C., cruzando o Indo e o Jhelum, chegando até tan lonxe como ao río Beas, establecendo así contacto directo coa India, o lugar de nacemento do Budismo.
Alexandre fundou varias cidades nos seus novos territorios nas áreas do río Oxus e en Bactria, estendendo os asentamentos aínda ata o Paso de Khyber, en Gandhara, rexión que corresponde ao único paso xeográfico practicábel entre a cadea orográfica Himalaia e os montes do Hindu Kush, por onde se exerce a relación entre a India e Asia Central, xerando un intenso intercambio cultural e comercial.
Gómara
Gómara é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 377 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 68,27 km².
Greco-budismo
Resumo histórico
A interrelación entre as culturas helenística e budista operou durante varios séculos ata finalizar no século V d.C. coas invasións dos hunos brancos e máis tarde coa expansión do islam.
Influencias artísticas
Numerosas obras de arte greco-budista mostran unha mestizaxe de influencias helénicas e budistas, en centros de creación como Gandhara. A materia - o asunto - desa arte de Gandhara era budista, mentres os motivos eran asiático-orientais o ben de orixe helenística
A representación antropomórfica de Buda
Aínda que o debate segue aberto, as primeiras representación antropomórficas de Buda son consideradas, con frecuencia, como resultado da interacción greco-budista. Antes, a arte budista era anicónica: o Buda era representado só a través de símbolos (un trono baleiro; a árbore Bodhi; o pé ou a pegada de Buda; a roda de oracións etc.)
Non sentíndose limitados por estas restricións, e a causa do "seu culto a forma, os gregos foron os primeiros en tentar unha representación de Buda (Linssen, "Zen Living"). En moitas partes do Mundo antigo, os gregos desenvolveron divindades sincréticas, que podían chegar a ser un foco de atracción para poboacións con tradicións distintas. Un moi coñecido exemplo é o do deus Serapis, introducido polo rei Tolomeo I en Exipto, combinando deuses gregos e exipcios. Na India era natural para os gregos crear divindade común simple combinando a imaxe dun deus-rei heleno (O deus solar Apolo), ou mesmo o deificado fundador do reino Indo-Grego, Demetrio, cos tradicionais atributos de Buda. miniatura|230px|esquerda|[[Buddha en pé, antiga rexión de Gandhara, Paquistán setentrional, século I d.C.]] Moitos dos elementos estilísticos das representacións do Buda apuntan á influencia grega: a lixeira toga helena (himation) cubrindo os ombros; a pose ao contraposto das figuras en pé; o rizado cabelo de estilo mediterráneo e os lazos que, aparentemente, derivan do Apolo do Belvedere (330 a.C.); os mesurados trazos dos rostros; todos caracteres con forte vencello co realismo. Unha gran cantidade de esculturas, combinando estilos e iconografía greco-budista foron escavados en Hadda, en Gandhara.
O máis probabelmente é que fosen artistas gregos os autores desas temperáns representacións do Buda, en particular das estatuas de a pé, que mostran "un tratamento realístico das pregas e un volume modelado como o que caracteriza as mellores obras helenas. É grego clásico ou helenístico, non grego arcaico transmitido por Persia ou Bactria, tampouco é de Roma" (Boardman)
Durante os séculos seguintes, estas representacións antropomórficas do Buda definiron o canon da arte budista. Porén, progresivamente evolucionaron para incorporar máis elementos da India e resto de Asia.
Un Panteón budista helenizado
Outras varias divindades budistas estiveron influenciadas polos deuses helénicos. Por exemplo, Heracles coa súa pel de león (divindade protectora de Demetrio I "serviu como modelo artístico para Vajrapani, o protector de Buda" . No Xapón, isto foi levado máis alén con irado e musculoso Niō, deus gardián de Buda na entrada de moitos templos budistas.
Segundo Katsumi Tanabe, profesor na Universidade Chūō, Xapón (en Alexander the Great. East-West cultural contact from Greece to Japan), ademais de Vajrapani, o influxo grego aparece tamén noutros deuses do panteón Mahayana, como o deus do vento xaponés Fujin, inspirado no grego Boreas por medio do greco-budista Wardo; ou a deusa-nai Hariti, inspirada en Tyche.
Aínda máis, formas tales como grilandas portadas por querubíns, videiras, rolos, e criaturas semihumanas como os centauros ou tritóns, forman parte do repertorio da arte helenística introducida por artistas greco-romanos ao servizo da corte de Kushan.
O Greco-Budismo e o xurdimento da Mahayana
O contexto xeográfico, cultural e histórico do Budismo Mahayana ao longo do século I a.C, no Noroeste da India, apunta a intensas influencias multiculturais. Cando xurdiu, a Mahayana recibiu "influencias dos cultos populares hindús (bhakti), e as teoloxías persa e grecorromana que se infiltraran na India polo Noroeste".
Influencias conceptuais
A Mahayana é unha fe integradora caracterizada pola adopción de novos textos, a engadir ao tradicional canon Pali, e cambios na comprensión do Budismo. Va máis alá do tradicional ideal Theravada da liberación do sufrimento (dukkha) e a iluminación persoal dos arhats, para elevar a Buda a un status semellante a un Deus, creando un panteón case divino de Bodhisattvas, devotos eles mesmos da excelencia persoal, o coñecemento último e a salvación da humanidade. Estes conceptos, xunto co sutil sistema filosófico da fe Mahayana, puideran ter sido influídos pola interrelación entre os pensamentos grego e budista.
Buda como un home-deus idealizado
O Buda foi elevado á categoría de home-deus, semideus, representado nunha forma humana idealizada: "O Buda, o home-deus, é de moitas maneiras máis como un deus grego que calquera outra divindade oriental, non tanto polo ciclo narrativo da súa historia e a aparencia da súa figura erguida senón sobre todo pola súa humanidade".
A comprensión supramundana do Buda e os Bodhisattvas puido ser consecuencia da tendencia grega a deificar os seus gobernantes no comezo do reino de Alexandre. "O concepto de deus-rei traído por Alexandre (...) puido alimentar o desenvolvemento do concepto de bodhisattva, que arrodea a retratística de Buda na arte de Gandhara co rostro do deus solar Apolo.
O Bodhisattva como un ideal universal de excelencia
miniatura|230px|Retratos procedentes de [[Hadda, século III d.C.]] Lamotte (1954) de maneira controvertida suxire (opónselle Conze (1973) e outros) que a influencia grega estivo presente na definición do ideal Bodhisattva nos textos literarios Mahayana máis antigos, como a "Perfección da Sabedoría" ou prajpāramitā, desenvolvidos entre o século I a.C. e o século I d.C. Estes textos redefinen, en particular, o Budismo en torno ao ideal universal Bodhisattva, e as súas seis virtudes centrais: xenerosidade, moralidade, paciencia, esforzo, meditación, e primeiramente e sobre todas, a sabedoría.
Influencias filosóficas
A estreita asociación entre o grego e o Budismo probabelmente tamén levou a intercambios no plano filosófico. Moitos das teorías da Mahayana máis antigas sobre a realidade e o coñecemento poden ser ligadas as escolas de pensamento filosófico de Grecia. O Budismo Mahayana ten sido descrito como a "forma de Budismo que (sen reparar como chegou a 'hinduizarse' nas súas formas tardías) que semella orixinarse nas comunidades greco-budistas da India, a través do choque entre a tradición grega de Demócrito, a Sofística e o escepticismo, cos rudimentarios elementos de empírica informal e escéptica xa presentes no Budismo temperán.
Organoclorado
Un organoclorado, composto organoclorado, hidrocarburo clorado, clorocarbono, cloroalcano ou composto orgánico clorado é un composto químico orgánico que contén un ou máis átomos de cloro unidos directamente aos átomos de carbono da molécula por enlace covalente.
Johann Joachim Winckelmann
Johann Joachim Winckelmann (1717 - 1768) pode ser considerado como o fundador da Historia da Arte e un dos fundadores da arqueoloxía como disciplinas científicas modernas.
Organoclorado
A súa ampla variedade estrutural e as propiedades químicas diverxentes fan que teñan unha ampla gama de aplicacións. Moitos derivados clorados son controvertidos debido aos efectos destes compostos no medio ambiente e a saúde humana e animal, sendo en xeral daniños para os seres vivos, e poden chegar a ser canceríxenos. Moitos deles empréganse pola súa acción insecticida ou pesticida; outros son subprodutos da industria.
Johann Joachim Winckelmann
Nado en Stendal no leste de Alemaña, nunha familia humilde (o seu pai era zapateiro), converteríase nun experto mundial na arquitectura da Antigüidade e no principal teorizador do movemento neoclásico. Mais os comezos da súa carreira foron de feito modestos.
Organoclorado
Propiedades físicas
Os átomos de cloro substituíntes modifican as propiedades físicas dos compostos orgánicos de diversas maneiras. Adoitan ser máis densos que a auga, debido á elevada masa atómica do cloro. Estes átomos de cloro inducen interaccións intermoleculares máis fortes que cando posúen átomos de hidróxeno no sitio dos de cloro. O efecto ilústrase pola evolución dos puntos de ebulición: metano (-161,6 °C), cloruro de metilo (-24,2 °C), diclorometano (40 °C), cloroformo (61,2 °C), e tetracloruro de carbono (76,72 °C). O aumento das interaccións intermoleculares atribúese tanto aos efectos das forzas de Van der Waals coma á maior polaridade dos enlaces.
Johann Joachim Winckelmann
Traxectoria
Pasou varios anos como preceptor de fillos de familias nobres. Posteriormente en 1748, conseguiu facerse empregar como bibliotecario dun conde alemán. Grazas a este, abríronselle as portas á contemplación da fabulosa colección de arte do duque de Saxonia.
Organoclorado
Presenza na natureza
Aínda que son máis raros que os compostos orgánicos non haloxenados, moitos compostos organoclorados foron illados de fontes naturais que van desde as bacterias ata os humanos. Os compostos orgánicos clorados encóntranse en case todas as clases de biomoléculas, incluíndo alcaloides, terpenos, aminoácidos, flavonoides, esteroides, e ácidos graxos. Os organoclorados, incluíndo as dioxinas, prodúcense en ambientes de alta temperatura como os incendios forestais. As dioxinas encontráronse en cinzas conservadas de incendios provocados por lóstregos anteriores á produción de dioxinas sintéticas. Ademais, moitos hidrocarburos clorados simples como o diclorometano, cloroformo, e tetracloruro de carbono illáronse a partir de algas mariñas. A maior parte do clorometano presente no medio ambiente prodúcese de forma natural por descomposición de restos biolóxicos, incendios forestais e volcáns. O organoclorado natural epibatidina, un alcaloide illado de ras arborícolas, ten un potente efecto analxésico e estimulou a investigación de novos medicamentos para a dor.
Johann Joachim Winckelmann
Traxectoria
Publica entón en 1755 a súa obra Reflexións sobre a imitación das obras gregas na pintura e na escultura que terá atención internacional. Mais non tiña outra paixón que viaxar a Roma para estudar as obras artísticas da Antigüidade in situ. Converteuse ao catolicismo, tendo éxito ao atinxir ser convidado a traballar sobre a colección de obras antigas da corte pontificia. Nos anos seguintes publicou numerosas obras que marcan as teorías estéticas da época. Adversario encarnizado do Barroco e do Rococó, estaba convencido de que a « beleza ideal » constitúe unha realidade obxectiva que pode se descuberta a través do contacto frecuente coas grandes obras da Antigüidade, especialmente as gregas. O seu coñecemento íntimo e prodixioso de tales obras, adquirido principalmente mentres traballaba no Vaticano e cando as escavacións de Pompeia, foi posto ao servizo do que coidaba a súa misión: formar o gusto da elite intelectual occidental. A fórmula que acuña para caracterizar a esencia da arte grega: "calma serena e grandeza tranquila", vai inspirar xeracións de artistas e arquitectos posteriores, como Benjamin West e Jacques-Louis David. A súa obra principal foi a Historia da Arte da Antigüidade (1764).
Organoclorado
A partir de cloro
Os alcanos e arilalcanos poden ser tratados con cloro en condicións libres de radicais, con luz UV. Porén, o grao de cloración é difícil de controlar. Os cloruros de arilo poden ser preparados por haloxenación de Friedel-Crafts, usando cloro e un ácido de Lewis coma catalizador.
Johann Joachim Winckelmann
Traxectoria
Baseándose nos traballos do Conde de Caylus, do que recoñeceu unha importante influencia, contribuíu a facer da Arqueoloxía unha ciencia antes que un pasatempo de rico coleccionista. Mentres facía unha parada en Trieste, despois dunha última estancia en Italia, o 8 de xuño de 1768, Winckelmann foi asasinado, na cama da pousada, por un veciño do cuarto, (Francesco Arcangeli), a quen lle mostrara medallas antigas que a Emperatriz María-Teresa lle doara. Foi sepultado na catedral de Trieste.
Organoclorado
A partir de cloro
A reacción do haloformo, usando cloro e hidróxido de sodio, tamén pode xerar haloxenuros de alquilo a partir de metilcetonas e compostos relacionados. O cloroformo fabricouse antigamente desta maneira.
O cloro sofre reaccións de adición aos enlaces múltiples como en alquenos, alquinos e outros, dando compostos di, tri ou tetra-clorados.
Reacción con cloruro de hidróxeno
Os alquenos reaccionan co cloruro de hidróxeno (HCl) para dar cloruros de alquilo. Por exemplo, a produción industrial de cloroetano procede da reacción do etileno con HCl:
Os alcohois secundarios e terciarios reaccionan co reactivo de Lucas (cloruro de cinc) en ácido clorhídrico concentrado para obter o haluro de alquilo correspondente, polo que esta reacción serve como método para clasificar os alcohois:
Outros axentes de cloración
No laboratorio, os cloruros de alquilo son máis fáciles de preparar por reacción de alcohois con cloruro de tionilo (SOCl2), tricloruro de fósforo (PCl3), ou pentacloruro de fósforo (PCl5):
No laboratorio, o uso de cloruro de tionilo é moi conveniente, xa que os subprodutos son gasosos.
Unha alternativa é a reacción de Appel:
Cloruro de vinilo
A maior aplicación dos organoclorados en química é a produción de cloruro de vinilo. A produción anual en 1985 foi de arredor de 18 millóns de toneladas e en 2005 xa pasara a máis de 32 millóns de toneladas, e case todo se converteu en cloruro de polivinilo (PVC).
Clorometanos
A maioría dos hidrocarburos clorados de baixo peso molecular como o cloroformo, diclorometano, dicloroeteno e tricloroetano son di​​solventes moi útiles. Estes disolventes tenden a ser relativamente non polares, polo que son inmiscibles en auga e eficaces en aplicacións de limpeza, tales como desengraxado e limpeza en seco. Anualmente prodúcense varios miles de millóns de quilogramos de clorometanos, principalmente por medio da cloración do metano:
O máis importante é o diclorometano, que se utiliza principalmente como disolvente. O clorometano é un precursor dos clorosilanos e as siliconas. De importancia histórica, pero a menor escala hoxe en día, temos o cloroformo, usado sobre todo como precursor do clorodifluorometano (CHClF2) e do tetrafluoroeteno que se utiliza na fabricación de Teflón.
Pesticidas
Moitos pesticidas conteñen cloro. Algúns exemplos notables son: DDT, dicofol, heptacloro, endosulfán, clordano, aldrina, dieldrina, endrina, mirex e pentaclorofenol. Estes poden ser hidrofílicos ou hidrofóbicos en función da súa estrutura molecular. Moitos destes axentes foron prohibidos en varios países, por exemplo, mirex e aldrin.
Toxicidade
Algúns tipos de compostos organoclorados teñen unha toxicidade significativa en plantas ou animais, incluíndo os seres humanos. As dioxinas prodúcense cando a materia orgánica se queima en presenza de cloro, e algúns insecticidas como o DDT son contaminantes orgánicos persistentes (COP), que supoñen un perigo cando se liberan no medio ambiente. Por exemplo, o DDT, que foi amplamente usado para controlar pragas de insectos a mediados do século XX, tamén se acumula nas cadeas tróficas, e causa problemas reprodutivos (como adelgazamiento da casca de ovo) en determinadas especies de aves.
Cando os disolventes clorados, por exemplo, o tetracloruro de carbono, non se eliminan correctamente, acumúlanse nas augas subterráneas. Algúns compostos organoclorados moi reactivos como o fosxeno foron utilizados como axentes de guerra química.
560-M
2.500-M < 560-M < 510-M
Organoclorado
Toxicidade
Porén, a presenza de cloro nun composto orgánico non garante a súa toxicidade. Moitos organoclorados son dabondo seguros como para o seu consumo en alimentos e medicinas. Por exemplo, os chícharos e os feixóns conteñen hormonas naturais vexetais cloradas ácido 4-cloroindol-3-acético (4-Cl-IAA); e o edulcorante sucralosa (Splenda) é amplamente utilizado en produtos dietéticos. En 2004, había polo menos 165 compostos organoclorados aprobados no mundo para o seu uso como fármacos, entre eles o antibiótico natural vancomicina, o antihistamínico loratadina (Claritin), o antidepresivo sertralina (Zoloft), os antiepilépticos lamotrigina (Lamictal), e o anestésico por inhalación isoflurano.
560-M
Acontecementos
Dátase co nome de Eón Fanerozoico, coa Era Paleozoica e o Período Cámbrico. Tamén nesta ocasión segue sen haber acordo entre os científicos para datar estes períodos cunha idade concreta. As variacións ocorren entre o 590 - 560 millóns de anos ata os 510 e os 505 millón de anos, polo que nos cinxiremos fielmente a unhas datas orientativas.
Subdivídese en tres eras:
Organoclorado
Toxicidade
Rachel Carson deu a coñecer á opinión pública o problema da toxicidade do pesticida DDT coa publicación do seu libro de 1962 Silent spring (Primavera silenciosa). Aínda que moitos países eliminaron o uso dalgúns tipos de compostos organoclorados, como o DDT, que foi prohibido en EUA, aínda se segue encontrando DDT persistente, PCBs e outros residuos de organoclorados nos seres humanos e mamíferos en todo o planeta moitos anos despois de que a súa produción e uso foran limitadas legalmente. En zonas do Ártico, os mamíferos mariños presentan altos niveis destes compostos. Estas substancias químicas concéntranse nos mamíferos, e mesmo se encontran no leite materno humano. Os machos destas especies adoitan ter niveis moito máis elevados, porque as femias reducen a súa concentración ao transferiren unha parte á súa descendencia durante a lactación.
Bacillus
Bacillus é o nome dun xénero de bacterias grampositivas con forma bacilar, membro do filo Firmicutes. As especies de Bacillus son aerobias obrigadas ou facultativas, e dan positivo na proba do encima catalase. Son moi ubicuas na natureza, e no xénero hai especies de vida libre e patóxenas. En condicións ambientais desfavorables, estas bacterias producen endósporas ovais, que poden permanecer en estado latente durante longos períodos. Estas características serviron para definir o xénero orixinariamente, pero non todas as especies estaban moi emparentadas, polo que moitas foron reclasificadas noutros xéneros.
Importancia industrial
Moitas especies de Bacillus poden segregar grandes cantidades de encimas. Bacillus amyloliquefaciens é a fonte da proteína antibiótica natural barnase (unha ribonuclease). O xénero produce tamén unha alfa amilase utilizada na hidrólise do amidón, a protease subtilisina utilizada con deterxentes, e o encima de restrición BamH1 utilizado na investigación do ADN.
Unha porción do xenoma de Bacillus thuringiensis foi incorporado ao millo e ao algodón, para facelos resistentes a pragas de insectos.
Uso como organismo modelo
Bacillus subtilis é un dos procariotas mellor coñecidos en canto á súa bioloxía molecular e celular. A súa magnífica manexabilidae xenética e tamaño relativamente grande proporcionaron as poderosas ferramentas requiridas para investigar as bacterias en todos os posibles aspectos. Recentes avances nas técnicas de microscopía de fluorescencia permitiron estudar mellor a estrutura dinámica deste ser unicelular. As investigacións con Bacillus subtilis estiveron en primeiro plano no estudo da bioloxía molecular bacteriana, e o organismo úsase como modelo para estudar a regulación de xenes e proteínas, e o ciclo celular das bacterias.
Importancia clínica
Dúas especies de Bacillus considéranse medicamente significativas: B. anthracis, que causa o carbuncho ou carbúnculo (chamado en inglés anthrax), e o B. cereus, que causa unha infección alimentaria similar á causada por Staphylococcus. Unha terceira especie, B. thuringiensis, é moi tóxica para insectos, e pode utilizarse para controlar as pragas deses animais grazas a unha proteína tóxica para os insectos que produce, pero que non é tóxica para vertebrados ou plantas. A especie tipo é B. subtilis, un importante organismo modelo. É tamén notable a súa capacidade de estragar alimentos, deteriorando o pan e outros alimentos similares. Algunhas estirpes ambientais e comerciais de B. coagulans poden xogar un papel na deterioración de alimentos feitos con produtos baseados no tomate moi ácidos.
Parede celular
A parede celular de Bacillus é unha estrutura protectora que rodea a membrana plasmática da célula, que lle dá á bacteria unha tinguidura grampositiva. B. subtilis foi a primeira bacteria na que se identificou o papel dun citoesqueleto baseado en proteínas similares á actina na determinación da forma da célula e se estudou a síntese do peptidoglicano que forma a parede, na cal se descubriu o conxunto completo de encimas que interveñen na mesma.
Filoxenia
O xénero Bacillus foi denominado así en 1835 por Christian Gottfried Ehrenberg (que tamén nomeou o xénero, hoxe considerado inválido, Bacterium sete anos antes) e contiña inicialmente bacterias con forma de bastón, e despois foi emendado por Ferdinand Cohn para que incluíse bacterias formadoras de esporas, grampositivas ou variables, con forma bacilar. Como outros xéneros creados no inicio da historia da microbioloxía, como Pseudomonas ou Vibrio, os membros do xénero Bacillus (266 especies ) son moi ubicuos e é un dos xéneros coa maior diversidade ambiental e de secuencias do ARNr 16S.
Tu Fu
Du Fu (chinés: 杜甫, pinyin: Dù Fǔ), tamén coñecido como Dù Shàolíng (杜少陵) ou Dù Gōngbù (杜工部), nado en Gongyi no ano 712 e finado en Tanzhou en 770, foi un destacado poeta chinés durante a época da dinastía Tang. O seu nome de cortesía era Zǐ Měi (子美).
Bacillus
Filoxenia
Varios estudos intentaron reconstruír a filoxenia do xénero. O estudo específico de Bacillus que cubriu unha maior diversidade é o de Xu e Côté, que utilizaron a rexión ITS e o ARNr 16S, e dividiron o xénero en 10 grupos, que inclúen os xéneros incrustados Paenibacillus, Brevibacillus, Geobacillus, Marinibacillus e Virgibacillus. Porén, a árbore construída polo proxecto 'The All-Species Living Tree', que foi unha colaboración entre ARB-Silva e o LPSN na que se construíu a árbore do ARNr 16S (e do de 23S se estaba dispoñible) de todas as especies validadas,  atopou que o xénero Bacillus contén un gran número de taxons incrustados e é parafilético con Lactobacillales (Lactobacillus, Streptococcus, Staphylococcus, Listeria etc.), debido a Bacillus coahuilensis e outros. Un estudo de concatenación de xéneros chegou a resultados similares aos de Xu e Côté, pero cun número moito máis limitado de especies en canto a grupos.
Tu Fu
Traxectoria
Contemporáneo e amigo de Li Bai (Li Po), a súa poesía tivo, porén, un carácter máis político e social que a de Li Bai. A pesar de suspender os exames imperiais nunha ocasión, chegou a se converter en funcionario do Estado, traballando na corte do emperador Tang Suzong.