cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pemmican
Emprego fóra das comunidades nativas
Os comerciantes de peles canadenses e as súas familias non podían vivir da terra durante a curta estación na que os lagos e os ríos quedaban libres de xeo. Tiñan que levar toda da súa comida con eles se a distancia a percorrer era demasiado grande e unha canoa norteña (canot du nord) con seis homes e 25 paquetes do tipo estándar (41 kg) equivalían a catro paquetes de comida por cada 800 quilómetros. Aqueles comerciantes con sede en Montreal podíanse fornecer por mar ou con comida local e a súa comida principal consistía en chícharos ou fabas secas, galletas de mar e porco salgado. Nos Grandes Lagos podíase obter como produto local algo de millo e arroz salvaxe. Na época no que o comercio logrou chegar á zona de Winnipeg desenvolveuse o comercio do pemmican. miniatura|Carne seca de bistonte nun asentamento métis en St. François Xavier (Manitoba en 1899), Biblioteca e Arquivos do Canadá, Acc. Nº 1989-492-2 Os comerciantes de orixe mixta, nativa e europea, como os métis, foron cara ao suroeste, entraron nas pradarías coas coñecidas como carretas do río Vermello, sacrificaron bisontes, convertéronos en pemmican e levárono ao norte para comerciar entre os habitantes dos asentamentos veciños os postos da Compañía do Noroeste. O pemmican servía de alimento para os colonos británicos, o exército, os misioneiros e os comerciantes no oeste do Canadá o que desenvolveu un basto sistema interno de transpote para o seu comercio e foi un factor importante na aparición da nova e distintiva sociedade métis. O pemmican transportáronse ao norte e almacenábanse nos principais postos do comercio das peles: Fort Alexander, Cumberland House, Île-à-la-Crosse, Fort Garry, Norway House e Edmonton House. Non obstante, a caza masiva do bisonte para a elaboración do pemmican tamén contribuíu á desaparición do bisonte no Canadá.
Tan importante era o pemmican que en 1814 o gobernador Miles Macdonell iniciou a guerra do pemmican cos métis ao aprobar a Proclamación do pemmican, de curta duración, que prohibía a exportación de pemmican dende a Colonia do Río Vermello. Alexander Mackenzie confiou no pemmican para a súa expedición a través do Canadá ata o Pacífico en 1793.
O explorador do Polo Norte Robert Peary usou pemmican nas súas tres expedicións, de 1886 a 1909, tanto para os seus homes como para os seus cans. No seu libro Secrets of Polar Travel que publicou en 1917 dedicou varias páxinas á comida e afirmou que o seu uso era un sine qua non absoluto. As expedicións polares británicas alimentaban aos seus cans cun tipo de pemmican coñécido como "racións de zorra", era un produto de carne de vacún que consistía, en volume, en 2⁄3 proteína e 1⁄3 graxa (é dicir, unha proporción de 2:1 de proteína a graxa), sen carbohidratos. Máis tarde comprobouse que aínda que os cans sobreviviron con el, non era unha dieta nutritiva e saudable, ao ser rica de máis en proteínas. Os membros da expedición de Ernest Shackleton á Antártida de 1914-1916 alimentáronse deste pemmican de can ao quedaren varados no xeo durante o verán antártico miniatura|Ración de emerxencia, c. 1899, que os soldados británicos levaban na Segunda Guerra Bóer e que consistía en catro onzas de pemmican e catro de chocolate Durante a Segunda Guerra Bóer (1899–1902), as tropas británicas recibiron unha ración de combate composta por catro onzas de pemmican e catro de chocolate e azucre. O pemmican podíase manter en perfecto estado durante décadas. Considerábase moi superior ao biltong, unha forma de carne seca que se usa habitualmente en África. Esta ración de combate preparábase en dúas pequenas latas, soldadas xuntas, que se prendían nos cintos dos soldados. Era a última ración utilizada e só se utilizou como último recurso, so as ordes do comandante. Un home podería marchar con iso durante 36 horas antes da fame aparecer. Mentres serviu como xefe de scouts para o exército británico en Suráfrica, o aventureiro norteamericano Frederick Russell Burnham requiriu a cada scout levar pemmican canda si.
Una película de policías
Una película de policías é un filme mexicano de 2021 dirixido por Alonso Ruizpalacios. Está protagonizado por Mónica Del Carmen e Raúl Briones.
Estreouse na 71ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín en marzo de 2021.
Elenco
O elenco está composto por:
Alaska (filme de 1996)
Alaska é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Fraser Clarke Heston e producido por Andy Burg. A historia, escrita por Burg e Scott Myers, céntrase en dous irmáns que buscan ao seu pai perdido na rexión salvaxe de Alasca. Durante a súa viaxe atopan un oso polar que os axuda a conducilos até o seu pai. O filme foi rodado nas montañas Purcell da Columbia Británica, no Canadá, e na cidade de Vancouver. O filme foi un fracaso de recadación, conseguindo só 11 829 959 dólares sobre un orzamento de 24 millóns. Recibiu valoracións negativas por parte da crítica logo da súa estrea.
Á procura da felicidade
Á procura da felicidade (en The Pursuit of Happiness) é un filme estadounidense de 1971 dirixido por Robert Mulligan. O produtor foi David Susskind e o produtor asociado Alan Shayne. O guión foi escrito por Jon Boothe e George L. Sherman.
Estreouse en galego o 14 de xaneiro de 2004 a través da TVG.
Cartas dos indios Camarões
dereita|400px|miniatura|As seis cartas dos indios Camarões. As cartas dos índios Camarões (en cartas dos índios Camarões) ou cartas tupís dos Camarões (en cartas tupis dos Camarões) son unha serie de seis cartas intercambiadas entre os indios potiguaras durante 1645, na primeira metade do século XVII, no contexto da invasión neerlandesa do Brasil. Son os únicos textos coñecidos escritos por indios brasileiros até a Independencia do Brasil. As cartas dos indios Camarões son os únicos rexistros escritos de tupí antigo da época do Brasil colonial. No presente, a correspondencia está almacenada nos arquivos da Biblioteca Real dos Países Baixos, e consérvase alí dende hai case 400 anos.
Aínda que a correspondencia era coñecida dende 1885 e xa houbera intentos previos de tradución, o desciframento completo do seu contido só foi publicado por primeira vez en outubro de 2022 polo filólogo Eduardo de Almeida Navarro, quen tamén as transcribiu e comentou.
Máis tarde atopouse unha sétima carta no Arquivo Nacional, na cidade de Río de Xaneiro.
Río, Entrambasaugas, Guntín
Río é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Liga de Campións da UEFA 2019-20
A Liga de Campións da UEFA 2019–20 foi a 65.ª edición da Liga de Campións da UEFA, a máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA.
O Bayern München conseguiu o seu sexto trofeo tras gañar ó Paris Saint-Germain por 1-0, clasificándose desta forma para a Supercopa de Europa de 2020 contra o Sevilla, campión da UEFA Europa League 2019-20. Esta vitoria tamén os clasifica directamente para a fase de grupos da Liga de Campións da UEFA 2020-21, pero como xa se clasificaron debido a súa posición na liga, esa praza pasou ó líder da Eredivisie cando foi suspendida pola pandemia por coronavirus, o AFC Ajax.
Debido a esta pandemia, os cuartos de final e as semifinais xogáronse a partido único en estadios neutrais en Lisboa, Portugal. Esta fase final xogouse dos días 12 a 23 de agosto de 2020 no Estádio da Luz e no Estádio José Alvalade.
Rolda previa
!colspan=4|Semifinais
!colspan=4|Final
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 18, 19, 25 e 26 de febreiro, e tamén o primeiro grupo dos de volta o 10 e 11 de marzo de 2020. Debido ás complicacións en Europa coa pandemia por coronavirus, o resto de partidos de volta de oitavos de final foron pospostos pola UEFA o 13 de marzo de 2020. O 17 de xuño de 2020, a UEFA anunciou que os partidos de volta restantes terían lugar os días 7 e 8 de agosto de 2020.
Cuartos de final
Os partidos de cuartos de final xogáronse do 12 ó 15 de agosto de 2020.
O Pereiro, Entrambasaugas, Guntín
O Pereiro é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Liga de Campións da UEFA 2019-20
Semifinais
Os partidos de semifinais xogáronse os días 18 e 19 de agosto de 2020.
Estatísticas
Nas estatísticas non se teñen en conta as roldas previas.
Sear, Entrambasaugas, Guntín
Sear é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Adriana Domínguez
Adriana Domínguez González, nada en Ourense o 22 de agosto de 1976, é unha executiva e empresaria galega. Desde maio de 2020 é presidenta executiva da firma de moda Adolfo Domínguez. En 2016 foi nomeada conselleira da empresa; en xullo de 2017 o consello delegou nela todos os poderes executivos primeiro como directora xeral e desde xullo de 2019 como conselleira delegada.
Adriana Domínguez participou en cinco filmes como actriz e é membro vitalicia do Actors Studio
Traxectoria
Adriana Domínguez é a filla máis vella de Adolfo Domínguez, deseñador e principal accionista do grupo que leva o nome do seu pai, irmá de Valeria Domínguez, consultora de eCommerce, e de Tiziana Domínguez, deseñadora de Adolfo Domínguez.
Domínguez licenciouse en Ciencias Empresariais Internacionais (E-4) pola ICADE da Universidade Pontificia Comillas, por CESEM (Francia) e por The Lee Strasberg Theatre Institute de Nova York. Obtivo o mestrado en Pensamento na Escola Contemporánea de Humanidades de Madrid e fala cinco linguas.
Comezou a traballar na firma Adolfo Domínguez onde foi directora da área de perfumes e directora de comunicación. En 2016 foi nomeada conselleira de empresa e en xullo de 2017 asumiu os poderes executivos primeiro como directora xeral e desde xullo de 2019 como conselleira delegada.
Durante a súa etapa de 2017 a 2019 relanzou a compañía logrando un incremento das súas vendas comparables de máis do 22 %, un aumento da capitalización do 220 % e unha suba da facturación en liña do 108 %.
Tamén liderou a reorganización interna da empresa, renovando o comité de dirección, contando en 2018 cun 55% de mulleres directivas, e implantando novos métodos de xestión. O consello de administración do grupo está integrado por sete conselleiros, dos que un 43 % son mulleres. En 2020, a empresa destacou por ser unha das tres únicas empresa da bolsa española que tiñan paridade de xénero no seu consello.
Reunificou todas a marcas nunha soa e refrescou o posicionamento tradicional da fima coa sustentabilidade e a internacionalización, co 52 % das tendas situadas fóra de España.
Cupédidos
Os cupédidos (Cupedidae) son unha pequena familia de escaravellos, notables polo seu deseño de "fiestras" cadradas (partes non esclerotizadas) nos seus élitros (ás anteriores duras), que fan que se lles dea tamén o nome de escaravellos reticulados. Teñen antenas longas e protuberancias na cabeza.
A familia consta duns 30 especies distribuídas en 9 xéneros, cunha distribución mundial. Coñécense moitas especies extintas deste grupo, que datan do Mesozoico.
Estes escaravellos tenden a ser alongados cun corpo aplanado dorsoventralmente, con lonxitudes entre 10 e 20 mm, de cores de tons maróns, negros ou grises. As larvas furan a madeira e viven normalmente en madeira infestada por fungos e ás veces atópanse en construcións de madeira. As larvas desta especie comen a madeira morta atacada por fungos ou das raíces de árbores, mentres que os adultos se cre que subsisten comendo pole e zumes de plantas.
Os machos de Priacma serrata (do oesde de América do Norte) son notables por seren fortemente atraídos pola lixivia usada para a limpeza das casas. Isto suxire que algúns compostos da lixivia poden lembrarlles a compostos que son atractivos para eles na natureza.
Penela, Entrambasaugas, Guntín
Penela é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Light Up Gold
Light Up Gold é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Parquet Courts, publicado inicialmente o 18 de agosto de 2012 a través do selo do líder A. Savage, Dull Tools. O 15 de xaneiro do ano seguinte foi lanzado por unha discográfica máis grande, What's Your Rupture?.
Aspergillus terreus
Aspergillus terreus, tamén coñecido como Aspergillus terrestris, é un fungo tipo mofo que se atopa nos solos de todo o mundo. Aínda que ata hai pouco se pensaba que era estritamente asexual, agora sábese que pode realizar a reprodución sexual. É un fungo saprotrófico frecuente en climas cálidos como as rexións tropicais e subtropicais. Ademais de no solo, tamén se pode atopar en hábitats como vexetación en descomposición e po. A. terreus utilízase comunmente na industria para producir importantes ácidos orgánicos, como o ácido itacónico e o ácido cis-aconítico, así como encimas, como a xilanase. Tamén era a fonte inicial do fármaco mevinolina (lovastatina), utilizado para rebaixar o nivel de colesterol sérico.
Aspergillus terreus pode causar infeccións oportunistas en persoas con sistemas inmunitarios deficientes. É relativamente resistente á anfotericina B, un fármaco antifúnxico moi utilizado. Aspergillus terreus tamén produce ácido asptérrico e 6-hidroximeleína, inhibidores do desenvolvemento do pole na planta Arabidopsis thaliana.
En 2023 científicos australianos descubriron a capacidade de A. terreus de descompoñer completamente o plástico polipropileno en 140 días.
Descrición
A. terreus é de cor marrón e faise máis escuro a medida que pasa o tempo no medio de cultivo. En ágar Czapek ou ágar de extracto de malta a 25 °C, as colonias teñen as condicións para poder crecer rapidamente e crear paredes de aspecto liso. Nalgúns casos, poden facerse flocosas, formando penachos suaves parecidos a pelos. As colonias en ágar de extracto de malta crecen máis rápido e esporulan máis densamente que en moitos outros medios.
A. terreus ten cabezas conidiais que son compactas, biseriadas e densamente columnares, chegando aos 500 × 30–50 μm de diámetro. Os seus conidióforos son lisos e hialinos de ata 100–250 × 4–6 μm de diámetro. Os seus conidios son pequenos, duns 2 μm de diámetro, de forma globosa, paredes lisas e poden variar de cor amarela clara a hialinos. Unha característica exclusiva desta especie é a produción de aleurioconidios, que son esporas asexuais producidas directamente nas hifas, que son maiores que os fialoconidios (por exemplo, 6–7 μm de diámetro). Esta estrutura pode influír na forma en que A. terreus se presenta clinicamente, xa que pode inducir respostas inflamatorias elevadas.
Este fungo é doadamente distinguible doutras especies de Aspergillus pola súa cor marrón canela e a súa produción de aleurioconidios. A. terreus é unha especie termotolerante, xa que o seu crecemento óptimo ten lugar a temperaturas entre 35–40 °C, e o crecemento máximo a 45–48 °C.
Ecoloxía
A. terreus, igual que outras especies de Aspergillus, produce esporas que se dispersan eficientemente no aire a diversas distancias. A morfoloxía deste fungo proporciona unha forma accesible de dispersión das esporas nas correntes de aire globalmente. A elevación da cabeza esporulante no alto dun longo talo sobre a superficie de crecemento pode facilitar a dispersión das espeoras polo aire. Normalmente, as esporas dos fungos descárganse no aire calmo, pero en A. terreus, este problema resólvese cos seus longos talos, que permiten que as esporas se descarguen en correntes de aire ou vento. A. terreus ten mellores posibilidades para dispersar as súas esporas por unha vasta xeografía, o que explica a prevalencia en todo o mundo deste fungo.
Malia que A. terreus se encontra por todo o mundo en solo agrícola cálido, foi localizado en moitos hábitats diferentes como o compost e o po. Finalmente, as esporas dispersadas do fungo entran en contacto cun material líquido ou sólido e establécense nel, pero só cando as condicións son axeitadas para a xerminación das esporas. Unha das condicións importantes para o fungo é o nivel de humidade presente no material. A menor actividade acuosa (Aw) capaz de soportar o crecemento do fungo da que se informou foi 0,78. A tolerancia a condicións de Aw relativamente baixas pode explicar en parte a natureza ubicua desta especie dada a súa capacidade de crecer nunha ampla variedade de lugares. A terra de testos de plantas é un hábitat común que permite o seu crecemento e a terra colonizada pode ser un importante reservorio de infeccións nosocomiais. Outros hábitats inclúen o algodón, grans de cereais e vexetación en decomposición.
Xenoma
A Broad Fungal Genome Initiative financiada polo Instituto Nacional da Alerxia e Enfermidades Infecciosas de EUA reslizou a secuenciación de A. terreus en 2006. O resultado foi unha cobertura da secuencia de 11,05 ×. A. terreus contén de 30-35 Mbp e aproximadamente 10.000 xenes codificantes de proteínas. A identificación de determinantes da virulencia no xenoma de A. terreus pode facilitar o desenvolvemento de novas estratexias para o tratamento de doenzas relacionadas con A. terreus. Ademais, como A. terreus é resistente ao fármaco antifúnxico común anfotericina B, os mecanismos que subxacen na súa resistencia poden comprenderse mellor por investigacións a nivel xenómico.
O xene da policétido sintase atX produce o ácido 6-metilsalicílico en A. terreus.
Infección
Non é tan común que A. terreus cause infeccións oportunistas en humanos e outros animais coma outras especies de Aspergillus. Porén, a incidencia das infeccións por A. terreus está incrementándose máis repidamente do que a de calquera outro Aspergillus e por esa razón considérase un axente emerxente de infección.
A. terreus non ten adaptacións para cambiar a súa estrutura física cando infecta humanos ou outros animais. O fungo continúa crecendo formando os característicos filamentos hifais. Outros fungos patóxenos adoitan cambiar a un diferente estado de crecemento, conversión de micelio a lévedo, para adaptarse mellor ao seu novo ambiente. Este proceso non ocorre en A. terreus.
Plantas
A. terreus leva utilizándose durante décadas en agricultura como un medio de control de fungos patóxenos de plantas que destrúen as colleitas. Porén, ao final da década de 1980, describiuse A. terreus como patóxeno fúnxico en plantas. Cultivos como o trigo e Lolium enferman cando os infecta A. terreus. Máis recentemente, descubriuse que a especie pode tamén causar doenzas foliares nas patacas. Isto describiuse primeiro na India. A infección por A. terreus pode ter importantes implicacións alimentarias porque as patacas considéranse o terceiro cultivo agrícola máis importante para alimentar o mundo.
A. terreus tamén perturba o ciclo reprodutivo sexual masculino do organismo modelo de plantas Arabidopsis thaliana. Os seus metabolitos secundarios ácido asptérrico e 6-hidroximeleína, liberados polo fungo inhiben a produción de pole, que contén os gametos masculinos da planta. Como así Arabidopsis thaliana non pode reproducirse, é estéril e non pode contribuír con descendentes para a seguinte xeración. Ao final, isto ten un efecto na diversidade xenética desta especie de plantas.
Animais
A. terreus pode causar infección en animais, pero está restrinxida a poucas especies, como cans e vacas. Son comúns os casos de abortos micóticos causados por A. terreus en vacas. En cans, especialmente na raza pastor alemán, este fungo é tamén responsable de sinusite. Pode afectar os cans pola súa diseminación noutras partes do corpo, incluíndo órganos como o bazo e riles. Ademais, tamén pode afectar aosósos, o cal pode orixinar osteomielite espiñal.
Moi poucos modelos animais presentan infeccións por A. terreus. Algúns modelos animais exitosos son o rato e o coello, onde A. terreus orixinou asperxilose pulmonar. Esrtes estudos son importantes porque proporcionan evidencias de que esta infección fúnxica pode causar doenzas.
Humanos
En humanos A. terreus é un patóxeno menos común que outras especies de Aspergillus, especialmente que A. fumigatus, A. flavus e A. niger. Aínda que se observa con menos frecuencia nas mostras clínicas, A. terreus presenta evidencias de resistencia á anfotericina B, que se correlaciona cun alto grao de diseminación e un prognóstico global malo.
A. terreus causa infeccións oportunistas, principalmente en persoas inmunocomprometidas como os pacientes de EPOC que están tomando corticosteroides, pacientes de cancro que reciben quimioterapia ou pacientes de VIH/SIDA. Nun individuo inmunocompetente a inhalación de esporas inicia a inmediata liberación de macrófagos e neutrófilos. Nun individuo inmunosuprimido esta resposta é menos vigorosa. A maioría destes individuos sofren de neutropenia, o que os fai menos capaces de defenderse. Ademais, A. terreus libera metabolitos tóxicos que atacan as células inmunitarias, como os neutrófilos, que proporcionan as condicións axeitadas para que este fungo prospere.
A infección por A. terreus pode orixinar infeccións superficiais en humanos. Isto afecta a capa externa do corpo. Íllase comunmente en onicomicoses nas uñas humanas. A incidencia de onicomicoses como resultado de A. terreus (que non é o axente dermatófito común) está incrementándose. Algunhas veces pode chegar a ser a infección superficial da que se informa máis frecuentemente en clínicas e hospitais. Outras infeccións superficiais comúns causadas por A. terreus son as otomicoses (infeccións de oído), que se dan sobre todo en pacientes que sufriron operacións recentes.
Aínda que estas catro enfermidades resultantes poden supoñer un gran risco para a saúde en humanos; a asperxilose invasiva adoita ser a que ten o maior risco de mortalidade e morbilidade en ratas e humanos. Os estudos epidemiolóxicos mostraron que a incidencia de A. terreus como causa de asperxilose invasiva incrementouse en relación con outras especies do xénero. A infección por A. terreus causa un 100% de taxa de mortalidade en persoas que enferman de asperxilose invasiva. Comparada con outras 20 especies de Aspergillus, a infección por A. terreus está asociada cun peor prognóstico e alta mortalidade. De feito, a asperxilose invasiva é unha salientable causa de morte en pacientes de leucemia e transplante de células nai.
Tratamento e prevención
O tratamento das infeccións por A. terreus é complicada clinicamente debido á súa case completa resistencia á anfotericina B, o fármaco de último recurso para as infeccións fúnxicas graves. Porén, algúns fármacos novos, como o voriconazol, posaconazol e caspofunxina, parecen prometedores no tratamento deste axente.
A identificación de laboratorio de A. terreus a partir de mostras clínicas pode ser tamén difícil. Actualmente, non se dispón de tests inmunolóxicos rápidos para esta especie e a súa correcta identificación segue dependendo do cultivo. As cepas de A. terreus teñen a tendencia a mutar mentres están dentro do animal hóspede, o que ten como resultado unha redución substancial ou perda de cabezas con esporas características nos cultivos primarios. Ditas cepas continúan producindo pequenos aleuroconidios similares en aparencia aos aleurioconidios de Blastomyces dermatitidis.
Nun estudo, case un terzo das infeccións por A. terreus en hospitais estaban asociadas coa presenza de testos con plantas, en cuxa terra pode estar o fungo. A eliminación de testos de plantas das habitacións de pacientes inmunodeficientes pode ter un papel na prevención da enfermidade. A. terreus foi tamén descrito en moitos estudos como axente común en instalacións hospitalarias debido a obras de construción e renovación levadas a cabo no exterior do hospial. A gran cantidade de terra e restos que pasan ao aire por causa das obras pode viaxar polo aire e infectar a pacientes inmunosuprimidos. Unha maneira simple de tomar accións preventivas é ter unha boa filtración de aire e boa ventilación en todas as habitacións do hospital. A eliminación do inóculo é clave na prevención de infeccións nosocomiais por A. terreus.
Usos industriais
A. terreus produce varios metabolitos secundarios e micotoxinas, incluíndo os seguintes: territrem A, citreoviridina, citrinina, gliotoxina, patulina, terreína, ácido terreico e terretonina. O fungo tamén produce un metabolito secundario chamado lovastatina, un potente fármaco que rebaixa os niveis séricos de colesterol en humanos e animais. É un inhibidor dun dos encimas responsables das etapas de catalización da biosíntese do colesterol. A lovastatina prodúcese nas condicións axeitadas de fermentación do fungo. O crecemento rápido de hifas filamentosas na especie A. terreus pode resultar nunha baixa produción de lovastatina. Para incrementar a produción deste metabolito A. terreus require nutrientes importantes durante a fermentación. Neste caso, o carbono e o nitróxeno son moi importantes na produtividade da fermentación, o cal, á súa vez, tamén incrementa a cantidade do metabolito lovastativa. As cepas de A. terreus usan glicerol e glicosa como as súas mellores fontes de carbono para a produción de lovastatina.
Tamén se usa para producir o fármaco simvastatina, que está quimicamente relacionado coa lovastatina.
Independence Day: Resurgence
Independence Day: Resurgence é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Roland Emmerich e escrito por Emmerich, Dean Devlin, Nicolas Wright, James A. Bosque e James Vanderbilt. É unha secuela do filme de 1996 Independence Day, e está protagonizado por Jeff Goldblum, Liam Hemsworth, Bill Pullman, Maika Monroe, Travis Tope, William Fichtner, Charlotte Gainsbourg e Judd Hirsch. O filme transcorre vinte anos despois dos acontecementos do primeiro filme, durante o cal as Nacións Unidas colaboraron para formar a Earth Space Defense, unha organización internacional de defensa e investigación militar. A través da enxeñería inversa, o mundo fusionou o poder da tecnoloxía alieníxena co da humanidade e sentou as bases para resistir unha segunda invasión.
Xoaine, Entrambasaugas, Guntín
Xoaine é un lugar da parroquia de Entrambasaugas no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Depresión de Turan
A depresión de Turan, (en Туранская низменность, Turanskaja nizmennosť; en Тұран ойпаты, Tūran ojpaty) é unha extensa depresión de Asia Central, bañada polos ríos Amu Daria e Sir Daria. O Amu Daria percorre en dirección sueste-noroeste a través desas terras baixas. Forma a maior parte do territorio de Turkmenistán e abrangue áreas significativas en Kazhakhstán e Uzbekistán.
A depresión está localizada ao leste do mar Caspio e ao sueste do mar de Aral. É unha das maiores extensións de area do mundo. De media, a rexión recibe menos de 381 mm de chuvia por ano. O deserto de Karakum queda na porción meridional das terras baixas de Turan. A cidade de Vpadina Akchanaya, en Turkmenistán, chega a 81 metros baixo o nivel do mar.
Magic Mike XXL
Magic Mike XXL é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Gregory Jacobs, escrito por Reid Carolin e protagonizado por Channing Tatum, Matt Bomer, Kevin Nash e Joe Manganiello. É a secuela do filme de 2012 Magic Mike, e estreouse en Hollywood o 26 de xuño de 2015. Recibiu boas valoracións por parte da crítica e recadou 122 millóns de dólares.
Estreouse en galego o 20 de marzo de 2021 a través da TVG. Foi traducido por Manuel Arca Castro e a directora de dobraxe foi Alicia Taboada.
A Cal, Ferreira de Pallares, Guntín
A Cal é un lugar da parroquia de Ferreira de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Hatpiece
O hatpiece (do inglés: hat piece) foi unha moeda escocesa de ouro con valor de 80 xilins escoceses cuñada a nome de Xacobe VI de Escocia (1567-1625), caracterizada polo busto real do seu anverso, que loce un chapeu particularmente alto.
Historia e caracterización
O hatpiece cuñouse entre os anos 1591 e 1593 no curso da sexta serie de emisións de Xacobe VI de Escocia, dez anos antes da ascensión ao trono de Inglaterra co nome de Xacobe I. Estímase en arredor de 25.000 a cantidade de pezas cuñadas durante os tres anos de emisión.
A moeda tiña un peso de 69,8 grans (ca. 4,5 gramos), un diámetro de 27 milímetros e unha lei de 22 quilates, e o seu valor equivalía a catro esterlinas escocesas ou, o que é o mesmo, 80 xilins escoceses.
Nos seus anversos amosa como motivo principal o busto real cara á dereita dotado dun chapeu dunha altura notable (que lle dá o nome), cun cardo á súa esquerda e rodeado pola lenda · IACOBVS · 6 · D · G · R · SCOTORVM · ("Xacobe sexto, Deus dos escoceses pola graza de Deus"). Pola súa banda, os seus reversos representan un león coroado sedente que sostén coa gadoupa dereita un cetro coa palabra Xehová escrita sobre el con caracteres hebreos (יהוה). A lenda do reverso é · TE · SOLVM · VEREOR · ("Só te temo a ti").
Postúlase que esta moeda foi emitida co propósito de harmonizar o sistema monetario escocés co inglés. Coñécense falsificacións xa desde poucos anos despois da súa produción; unha delas aparece recollida na obra de Robert Pitcairn Criminal Trials of Scotland (1599), que fai mención de "false hat-peiceis, pistulettis, and crownis".
Tiago Alves Costa
Tiago Alves da Costa, nado en 1980 en Vila Nova de Famalicão, é un ecritor e poeta portugués moi relacionado coa Galiza.
Traxectoria
Licenciouse en Publicidade na Universidade de Florida cunha posgraduación en Creatividade e Innovación na Tompkins Cortland Community College (E.U.A.). A súa vida profesional e literaria tense desenvolvido sobre todo en Galiza onde é un elemento activo na dinamización de proxectos que teñan o obxectivo de pór en contacto as manifestacións artísticas, culturais e humanas entre Portugal e o berce histórico da Lusofonía, a Galiza.
En 2017 tornouse o primeiro escritor portugués en formar parte da AELG (Asociación de Escritores en Lingua Galega). Ese mesmo ano tornouse membro da AGAL (Associaçom Galega da Língua). As súas obras "Mecanismo de Emerxência" e "Žižek Vai ao Ginásio " foron ambas as dúas editadas na Galiza pola Através Editora e foron Mención de Honra no Prémio Internacional de Poesia Glória de Sant´Anna. A súa obra poética ten sido publicada internacionalmente en diversas revistas así como antoloxias, como a Antología de Poesía Iberoamericana Actual (ExLibric, 2018) e a World Anthology Border: Blurred & Political (Borders in Globalization Review, Canadá 2021).
Desde 2017 ten colaborado co artista e director de cinema Roi Fernández na creación de videopoemas a partir dos seus textos "Assobiar com os Dedos" e "Os Americanos". En 2021 estreouse na escrita para teatro coa peza CUBO producida pola compañía galega “Elefante Elegante“, obra finalista dos XXVI Premios de Teatro María Casares. A súa obra A Porta do Recoñecemento foi premiada na 27ª edición do prestixiado Certame de Narración Breves Manuel Murguía (Arteixo). A súa obra xoga co hibridismo mesturando a poesía e o diálogo co xénero teatral e o microconto.
Residente na Coruña, é codirector da revista dixital de artes e letras Palavra Comum desde 2018, e colaborador de Através Editora e Asymptote. Fai parte do consello editorial da revista mozambicana de artes e letras Kilimar.
Matei, Ferreira de Pallares, Guntín
Matei é un lugar da parroquia de Ferreira de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Sam Bartram
Samuel Bartram, coñecido como Sam Bartram, nado en Jarrow o 22 de xaneiro de 1914 e finado en Harpenden o 17 de xullo de 1981, foi un futbolista profesional e adestrador inglés. Xogou de gardameta e foi o xogador que participou en máis partidos co Charlton Athletic F.C., o único club en que xogou a nivel profesional.
Traxectoria
Cando rematou a escola, Bartram traballou nunha mina de carbón. Amais, xogaba tanto de dianteiro centro como de extremo dereito en categorías non profesionais no nordés de Inglaterra. Con 17 anos fixo unha proba para entrar no Reading F.C., mais non a superou.
Comarca Naso Tjër Dei
miniatura A Comarca Naso Tjër Di é unha comarca indíxena de Panamá, que se atopa no extremo noroeste do país, a beiras do Río Teribe e adxacente á fronteira entre Costa Rica e Panamá. A comarca está habitada principalmente pola etnia naso, conformada por unhas 5000 persoas. Foi creada o 4 de decembro de 2020 e ten unha extensión de 1606,16 km², dos cales 1468,63 km² (un 91% do territorio) son áreas protexidas do Parque Internacional La Amistad e o bosque protector de Palo Seco.
Sam Bartram
Traxectoria
En 1934, o club da súa vila, o Boldon Villa, ficou sen gardameta para unha final de copa, xa que o suplente, amais, estaba lesionado. O adestrador decidiu colocar a Bartram baixo a portería, pola súa aparencia corpulenta. Estaba entre o público Anthony Seed, un observador do Charlton Athletic. Bartram xogou tan ben que Seed recomendouno ao seu irmán, Jimmy Seed, asistente do adestrador do Charlton.
Comarca Naso Tjër Dei
Historia
O pobo naso, a través do seu rei, estivo reclamando nos últimos anos a conformación dunha comarca indíxena, ao ver que as demais etnias indíxenas en Panamá tiñan conformadas as súas, e tamén como unha forma de protexer a identidade cultural propia.
O 25 de outubro de 2018, a Asemblea Nacional de Panamá aprobou o proxecto de lei 656 que creaba a comarca; aínda que o presidente de Panamá daquelas, Juan Carlos Varela, vetouno o 14 de decembro do mesmo ano tomando en conta as preocupacións de sectores ambientalistas de que nunha zona protexida non podía erixirse unha comarca indíxena e que puidera estar en conflito cos artigos 4 e 120 da Constitución de Panamá.
Sam Bartram
Traxectoria
Nos seus primeiros tres anos no Charlton, o equipo ascendeu dende a Division Three até quedar en segundo posto na división máis alta. Xogou como gardameta no equipo durante 22 anos, até o seu retiro en 1956, e non aceptou convites doutros equipos durante a guerra. Está considerado un dos xogadores máis destacados do Charlton e o seu porteiro máis virtuoso.
Xogou en catro finais en Wembley entre 1943 e 1947 (as finais da FA Cup en 1946 e 1947, e a Southern Football League War Cup en 1944 e 1945), e gañou a FA Cup en 1947. Durante a semifinal contra o Newcastle United en Elland Road o 29 de marzo de 1947, Bartram estaba a sufrir unha intoxicación alimentaria, polo que xogou cun cataplasma quente sobre o estómago.
Comarca Naso Tjër Dei
Historia
O caso foi levado á Corte Suprema de Xustiza de Panamá, onde o 12 de novembro de 2020 emitiu un fallo indicando que o proxecto de lei non entraba en conflito coa Constitución e ademais agregou que o pobo naso é un dos sete pobos indíxenas que ancestralmente habitaron Panamá, dando luz verde á creación da comarca.
Sam Bartram
Traxectoria
Durante a Segunda guerra mundial, Bartram liderou o York City, o Liverpool e mais o West Ham United. Tamén exerceu de instrutor de fitness.
Malia Bartram visitar Australia como parte do 11 inicial de Inglaterra en 1951 e xogar para a selección B de Inglaterra, tivo a deshonra indesexada de ser 'o porteiro máis virtuoso de Inglaterra que nunca xogou polo seu país', xa que na Selección de fútbol de Inglaterra eran Frank Swift e Ted Ditchburn quen disputaban a posición de gardameta.
Comarca Naso Tjër Dei
Historia
O 4 de decembro o presidente de Panamá vixente, Laurentino Cortizo Cohen, sancionou a Lei 188, permitindo así a creación da nova comarca.
Sam Bartram
Traxectoria
O 6 de marzo de 1954 logrou o récord de partidos xogados na Liga de Fútbol inglés, con 500. Con 40 anos ficou en segunda posición na clasificación de "Futbolista do Ano" 1954.
Comarca Naso Tjër Dei
División política
A capital da comarca é a comunidade de Sieyic, onde se encontra asentado o rei naso.
Sam Bartram
A anécdota coa néboa
Bartram viuse implicado nunha coñecida anécdota, durante un encontro contra o Chelsea en Stamford Bridge no medio dunha mesta néboa:
Legado e vida persoal
miniatura|Estatua de Bartram, 2009. Entre 1976 e 1977 construíuse unha urbanización nuns terreos propiedade de Jimmy Seed, un bloque de pisos e sete casas, que recibiu o nome de Sam Bartram Close.
En 2005 inaugurouse unha estatua de Sam Bartram nas inmediacións do estadio do Charlton Athletic, The Valley, para celebrar o centenario do club.
Cincuenta anos após a súa xubilación, o Charlton bautizou como Bartram o bar e o restaurante do seu estadio na honra do gardameta.
Era o sobriño de Jimmy Bartram, un dianteiro que xogou no equipo escocés Falkirk F.C.
Estatísticas como adestrador
X: xogados — G: gañados — P: perdidos — E: empatados
Lousadela, Ferreira de Pallares, Guntín
Lousadela é un lugar da parroquia de Ferreira de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Ferreira, Ferreira de Pallares, Guntín
Ferreira é un lugar da parroquia de Ferreira de Pallares no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
8mm (filme)
8mm é un filme estadounidense-alemán de 1999 dirixido por Joel Schumacher e escrito por Andrew Kevin Walker. Está protagonizado por Nicolas Cage, no papel dun investigador privado que se introduce no escuro mundo os filmes snuff. Joaquin Phoenix, James Gandolfini, Peter Stormare e Anthony Heald aparecen nos papeis secundarios.
Quercus texana
Quercus texanaé unha especie de árbore da familia das fagáceas, unha das numerosas comprendidas no xénero Quercus.
miniatura|240px|Q. texana como árbore ornamental
Etimoloxías
Quercus: nome xenérico tirado do latín que designaba igualmente ao carballo e é aciñeira.
texana: epíteto xeográfico que alude á súa localización en Texas.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especioe coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Quercus texana é unha árbore de folla caduca de tamaño de mediano a grande, de copa aberta e crecemento rápido. Pode alcanzar de 25 a 35 m de altura.
As follas adoitan teren lóbulos coas puntas afiadas, con serdas ou con púas no lóbulo; as flores teñen estilos longos, e as landras maduran en 18 meses e teñen un sabor moi amargo.
Distribución e hábtat
Esta especie forma bosques até os 200 m de altitide, e medra en solos arxilosos húmidos ao longo de chairas inundábeis, regatos e terras baixas, pero pode tolerar sitios máis secos.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que, a pesar da ampla área de distribución de Quercus texana no baixo val do río Mississippi, é moi posíbel que se vexa ameazada polo actual cambio climático, e prevese que poida perder, potencialmente, máis do 30 % do seu hábitat adecuado. Isto superaría o limiar necesario para avaliar a Q. texana como vulnerábel. Porén, neste caso non se sabe se existe unha relación lineal entre a diminución do hábitat e a diminución da poboación, xa que se descoñece a densidade de poboación e a capacidade de adaptación desta especie. Debido a estas incertezas, e a outros supostos inherentes á modelización do cambio climático, estas predicións de adecuación do hábitat non se utilizaron para aplicar estritamente as categorías e os criterios da Lista vermella polo que o status de Quercus texana avalíase como LC (pouco preocuante), pero poderían convertese en NT (Case ameazada) debido aos impactos do cambio climático.
Necrópole de San Mamede
A necrópole de San Mamede é unha necrópole altomedieval situada en Vilar de Astrés.
Características
Sitúase a carón do camiño que vai desde Reza Vella cara aos Chaos de Amoeiro, parte da vía que ligaba Ourense con Iria Flavia e Lucus Augusti.
Está formada por catro tumbas antropomorfas, escavadas nunha rocha, cun rebaixe de entre 8 e 10 cm para a tampa. Hai restos doutras tumbas, que quedaron destruídas pola extracción de pedra para a cantaría.
Nuno Rodrigues dos Santos
Nuno Aires Rodrigues dos Santos, nado en Luanda (Angola) o 13 de marzo de 1910 e finado en Lisboa o 5 de abril de 1984, foi un político portugués.
Traxectoria
Fillo de António da Cruz Rodrigues dos Santos e da súa muller Maria José Gonçalves, Nuno Aires naceu en Luanda, capital do Estado da África Occidental, o 13 de marzo de 1910, sete meses antes da revolución que derrocaría a monarquía portuguesa.
Estivo casado con Júlia Rodrigues de Brederode, descendente dos baróns de Brederode, orixinarios dos Países Baixos. Ambos foron pais do xornalista e xurista Nuno Brederode dos Santos (1944-2017) e de Maria Emília Brederode Santos, casada con José Manuel de Medeiros Ferreira.
O 30 de xuño de 1980 foi agraciado co grao de Comendador da Ordem da Liberdade.
Ligazóns externas
Sobre a identidade orixinaria socialdemócrata republicana histórica do Partido Social Demócrata:
Coptoclávidos
Os coptoclávidos (Coptoclavidae) son unha familia extinta de escaravellos da suborde Adephaga. Viviron desde o Xurásico ao Cretáceo temperán. Coptoclavidae é un clado dos Dytiscoidea. Pénsase que a causa da súa extinción foi o incremento das poboacións de peixes teleósteos e a competición cos Gyrinidae e Dytiscidae.
Alcântara, Lisboa
Alcântara é unha freguesía portuguesa do concello de Lisboa, pertencente á zona occidental da capital, con 5,07 km² de área e 13 850 habitantes (segundo o censo de 2021). A súa densidade de poboación é 2 731,8 hab./km².
O seu nome deriva do árabe al-qantara, que significa "ponte". Así se chamaba a ponte que atravesaba a ribeira nesa área, que acabou por se chamar ribeira de Alcântara.
Emberatoriet meem
Emberatoriet meem (en إمبراطورية ميم) é un filme exipcio de 1972 dirixido por Hussein Kamal. O filme estreouse na 8ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova en 1973. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 46ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Zawgaty Wal Kalb
Zawgaty Wal Kalb (en زوجتي و الكلب) é un filme exipcio de 1971 dirixido por Said Marzouk. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 45ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O abominable Dr. Phibes
Estreouse en galego o 21 de agosto de 2004 a través da TVG.
Sisnando Davídiz
Sisnando Davídiz (tamén Davides, Davídez ou Davidiz, e ás veces só David), finado o 25 de agosto de 1091, foi un nobre mozárabe e xefe militar da reconquista, nado en Tentúgal, Coímbra.
Traxectoria
Sobre a vida de Sisnando pódese extraer moita información das detalladas narracións que comezan os diplomas expedidos pola súa chancelaría mozárabe de influencia Abadita en Coímbra, aínda que ultimamente ponse en dúbida a súa autenticidade.
Foi educado en Córdoba por musulmáns. Foi capturado durante unha incursión de Al-Mutádid de Sevilla e posto ao servizo deste último. Para os musulmáns era coñecido como Shishnando. Serviu a Al-Mutádid como administrador e embaixador, pero deixou Sevilla e entrou ao servizo de Fernando I realizando os mesmos labores.
Nos anos seguintes as cidades do reino de Galiza desde Guimarães ata Coímbra foron capturadas aos mouros; Coímbra por consello de Sisnando en 1064 ou 1069, sendo Sisnando quen dirixiu o cerco e a quen lle foi concedido o condado de Coímbra, rexión ao sur do Douro desde Lamego ata o mar, tomando o título de aluazir (visir) de Coímbra.
En 1065 subiu ao trono galego García II, mais Sisnando non foi un partidario del. O novo rei enfrontouse en 1071 ao alzamento da nobreza portuguesa, derrotando na batalla de Pedroso a Nuno Mendes, conde de Portugal e xenro do propio Sisnando. Este, na súa documentación, obvia sistematicamente o reinado de García II, de xeito que nunha doazón de 1088 chega a afirmar que despois da morte de Fernando, quen lle confiara o goberno de Coímbra, ascendeu ao trono o seu fillo Afonso VI.
Após se pór ao servizo de Afonso VI, Sisnando estivo en marzo de 1075 en Oviedo co rei e Rodrigo Díaz de Vivar para a apertura da Arca Santa. Máis tarde ese mesmo mes foi un dos moitos xuíces nun caso entre o bispo de Oviedo e o conde Vela Ovéquiz sobre os bens do mosteiro de San Salvador de Tol, aínda que só el e Rodrigo asinaron a decisión. Máis tarde no mesmo ano Sisnando foi o principal líder da expedición de Afonso contra Sevilla e Granada. Tamén participou na expedición contra Granada en 1080.
Sisnando actuou tres veces (1076, 1080 e 1088) como enviado de Afonso á taifa de Zaragoza, e noutra ocasión a Abd Allah ibn Buluggin, o último rei zirí de Granada. A este último, Sisnando explicoulle que as parias (tributos) que Afonso lle esixiu tiñan a intención de debilitalo como preludio para a reconquista.
Goberno de Toledo
Sisnando foi nomeado primeiro gobernador (amil) de Toledo tras a súa caída en 1085 e aplicou a política afonsina de tolerancia cos mozárabes e mudéxares da rexión. O seu nomeamento probablemente estivo relacionado coas súas raíces mozárabes.
Sisnando aconsellou a Afonso que mantivese boas relacións con Al-Qádir de Toledo actuando como gobernador e protector da taifa (en lugar de que o señor estranxeiro interferise nos seus asuntos internos), pero cando este consello foi ignorado abriuse o camiño para a conquista almorábide de Toledo que Afonso tratara como un estado tributario; tras ese éxito os almorábides lograron varias conquistas contra os cristiáns.
Aos seis meses da conquista de Toledo, Sisnando estaba de volta en Coímbra, pero volveu a Toledo para a consagración da nova catedral en decembro. Como Sisnandus Conimbriensis consul (cónsul de Coimbra) a súa sinatura aparece en sétima posición no documento de re-consagración. Foi substituído como gobernador de Toledo por Pedro Ansuriz.
Goberno de Coímbra
A razón principal para a re-fundación dun condado ao redor de Coímbra, separado ao norte polo condado portucalense, gobernado por Sisnando, que non tiña nexos ao norte de Iberia, foi debilitar a independencia dos magnates galaico-portugueses e ampliar a administración real leonesa central ata territorios recentemente conquistados. Sisnando aparece por primeira vez gobernando en Coímbra só o 1 de maio de 1070, nun documento que foi orixe de varias sospeitas por parte dos historiadores. É posible que o seu nomeamento coma conde de Coímbra non fose feito por Fernando en 1064 senón que estivo relacionado coa súa primeira aparición na corte de Afonso en 1075. Sisnando construíu ou reconstruíu os castelos de Coimbra, Lousã, Montemor-o-Velho, Penacova e Penela.
Un documento xudicial de 1077, en nome de Pelagio Gunsaluizi, inimigo de Sisnando, refírese a Sisnando como domno de tota Sancta Maria et Colimbria (señor de toda Santa María e Coímbra). Nun documento do 25 de abril de 1085, Sisnando concedeu unha subvención a Pedro, un abade que fuxira recentemente a Galiza desde Al-Andalus. O documento refírese a Sisnando como magnum ducem et consulem fidelem domnum Sisenandum (gran duque e cónsul fiel, señor Sisnando).