cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
In on the Kill Taker
In on the Kill Taker é o terceiro álbum da banda estadounidense de post-hardcore Fugazi, editado en maio de 1993 polo selo Dischord Records. A banda gravara orixinalmente demos para o álbum en Chicago co produtor Steve Albini, pero non estaban contentos coas interpretacións e regravaron todo o traballo en Washington DC con Ted Niceley.
Listaxe de cancións
Todo sos temas por Guy Picciotto, Ian MacKaye, Joe Lally e Brendan Canty.
Icky Thump
Icky Thump é o sexto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The White Stripes. Foi editado o 15 de xuño do 2007 en Alemaña, o 18 no resto de Europa e o 19 no resto do mundo. Trátase do primeiro álbum da banda co selo Warner Bros. Records.
Icky Thump entrou na lista británica de álbums no número 1 e estreouse no segundo posto da estadounidense Billboard 200, con 223.000 copias vendidas. A finais de xullo o álbum foi certificado ouro nos Estados Unidos. En febreiro do ano 2008 Icky Thump gañou o Grammy ao mellor álbum de música alternativa, e un mes máis tarde levaba vendidas 725.000 copias nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jack White, agás onde se indiquen.
A Ermida, Lebozán, Lalín
A Ermida é un lugar da parroquia de Lebozán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Apeadoiro de Pontevedra-Universidade
Pontevedra-Universidade é un apeadoiro ferroviario de Adif na cidade de Pontevedra. Está situada no norte da cidade na liña Santiago de Compostela-Redondela.
Inaugurado en 2001, está operado por Media distancia Renfe. Dá servizo ao campus universitario da Xunqueira de Pontevedra.
A Ermida, Lebozán, Lalín
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Os Campos, Ribeiras de Lea, Castro de Rei
Os Campos é un lugar da parroquia de Ribeiras de Lea no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (catro mulleres).
Apeadoiro de Pontevedra-Universidade
Historia
En novembro de 1998 empezáronse a barallar datas concretas para a construción dun apeadoiro ferroviario preto do campus de Pontevedra. As obras do apeadoiro ferroviario ao campus adxudicáronse en xullo de 1999.
Kang Youwei
Kang Youwei ou K'ang Yu-wei, nado en Fosan (Guangdong) o 19 de marzo de 1858 e finado en Qingdao o 31 de marzo de 1927, foi un académico chinés, figura clave no desenvolvemento intelectual da moderna China. Destacou no campo da caligrafía e especialmente como reformista social.
Apeadoiro de Pontevedra-Universidade
Historia
O apeadoiro Pontevedra-Universidade foi finalmente posto en servizo por Renfe en outubro de 2001 para dar servizo ao campus de Pontevedra.
Desde o 31 de decembro de 2004, ADIF é o operador do apeadoiro ferroviario. En xuño de 2021, ADIF decidiu mellorar as ramplas de acceso ao apeadoiro e a iluminación.
Kang Youwei
Segundo o ensaísta indio Pankaj Mishra, "Kang considerábase a si mesmo un sabio confuciano coa misión moral de rexuvenecer a China. Coa vista posta nese resultado, Kang non dubidaba en reformular o propio confucianismo". Nese sentido o gran pensador reformista chinés e discípulo seu, Liang Qichao, dixo del que era o Martiño Lutero do confucianismo. Kang ademais era un firme partidario da monarquía constitucional e pretendía remodelar o país a imaxe da transformación ocorrida no Xapón trala revolución Meiji.
Apeadoiro de Pontevedra-Universidade
Descrición
A estación dispón de dúas plataformas con videovixilancia, marquesiñas e paneis electrónicos de información sobre a chegada e saída dos trens, un sistema de aviso de emerxencias e un reloxo.
Kang Youwei
Traxectoria
Dirixiu unha escola situada nun templo confuciano de Cantón dedicada á preparación dos alumnos para os exames de ingreso no corpo de funcionarios imperiais e en que ademais explicaba a súa reinterpretación do confucianismo como instrumento para o cambio social e educativo que a China precisaba, tal como explicara nas numerosas cartas e memorandos que enviara á corte Qing de Pequín e que non obtiveran resposta. miniatura|esquerda|Kang Youwei antes de 1906 Durante a viaxe que fixo en 1895 a Pequín co seu discípulo máis brillante, Liang Qichao, para presentarse aos exames imperiais, o seu barco, aínda que estaba en aguas territoriais chinesas, foi abordado e rexistrado por un navío do Xapón, país que acababa de inflixir unha contundente derrota á China, o que enfureceu a Kang e a Liang, preocupados ambos pola insuficiente resposta da China á agresión que estaba a padecer dende as Guerras do Opio por parte das potencias occidentais e agora tamén polo Xapón. A súa ira creceu cando estando xa en Pequín se coñeceron os termos do humillante tratado de Shimonoseki polo que a China, entre outras concesións, se vía obrigada a ceder a illa de Taiwán ao Xapón e a renunciar a Corea. Entón Kang reuniu todos os mozos que ían realizar os exames imperiais e nun xesto inaudito presentou unha petición colectiva ao mozo emperador Guangxu, totalmente dominado pola súa tía, a emperatriz viúva Cixi, para que rexeitase o tratado e iniciase unha serie de reformas ao estilo do tanzimat do Imperio Otomán. Kang organizou a continuación unha campaña de propaganda e creou sociedades de estudo con nomes como Sociedade para o Estudo da Fortaleza Nacional.
Apeadoiro de Pontevedra-Universidade
Servizos
Por Pontevedra-Universidade circulan trens de Media Distancia de Renfe, principalmente con orixe ou destino nas estacións da Coruña, Pontevedra, Santiago de Compostela e Vigo-Guixar.
Cadela das tetas longas
miniatura|Interpretación da cadela das tetas longas. A cadela das tetas longas ou cadela peregrina é un ser imaxinario, mitolóxico, que agoira a morte de quen se atope con ela.
Apeadoiro de Pontevedra-Universidade
Intermodalidade
Hai autobuses entre o apeadoiro e o campus universitario.
Cadela das tetas longas
Descríbese como unha cadela branca con grandes tetas que arrastra polo chan. Hai quen engade que pode alcanzar o tamaño dunha besta, que se pode partir pola metade e que é quen de botar lume e chispas pola boca e polos ollos. Pode ladrar coma un can, bear coma unha ovella, grallar coma un corvo ou mesmo laiarse coma unha chorona nun enterro. Por veces vén acompañada de varios cadelos.
Kang Youwei
Traxectoria
A principios de 1898 a emperatriz Cixi deixou que o emperador Guangxu, que tiña entón vinte e tres anos, gobernase con plenos poderes e este chamou inmediatamente a Kang, de quen lera a petición e o memorando que lle enviara tres anos antes, para que se reunise con el na Cidade Prohibida. Durante cinco horas falaron das reformas que había que poñer en marcha e a partir do 10 de xuño comezaron a publicarse unha batería de decretos que se propuxeron transformar a China en todos os ámbitos, dende a administración local ata o intercambio cultural internacional. Kang contou coa colaboración de Liang Qichao e de Tan Sitong, que lle acompañaron ás reunións que mantivo co emperador e nas que non se gardaba en absoluto o ríxido protocolo da corte Qing.
Cadela das tetas longas
Pode transformarse en corvo e tamén nun nobelo de la. Se se presenta nesta forma e se lle dá un golpe co pé, divídese en tres ou catro novelos, cada un con movemento propio.
Pode relacionarse con outros seres mitolóxicos, como o can branco, lobo branco ou a raposa do aire, aparicións semellantes que tamén se interpretan como agoiros de morte ou desgraza.
Kang Youwei
Traxectoria
O ritmo tan rápido das reformas iniciadas o 10 de xuño de 1898 e o seu contido, especialmente a abolición do sistema de exames imperiais, provocou a hostilidade dos sectores conservadores que continuaban a ser fieis á emperatriz viúva. A súa contudente resposta produciuse o 21 de setembro de 1898, 103 días despois do primeiro decreto imperial, cando anunciou que volvía asumir os plenos poderes porque o emperador estaba aqueixado dunha grave doenza, aínda que en realidade estaba prisioneiro nunha pequena illa dentro dos xardíns imperiais.
A continuación anulou a maioría dos decretos promulgados dende o 10 de xuño e emitiu ordes de arresto en contra de Kang, Liang e Tan Sitong, entre outros intelectuais que participaron na Reforma dos Cen Días. Kang logrou escapar a Shanghai e dende alí fuxiu á colonia británica de Hong Kong, mentres que Liang se refuxiou na embaixada xaponesa, mais Tan Sitong non quixo fuxir e deixouse deter. Foi condenado a morte e decapitado xunto con outros cinco promotores das refomas, que foron coñecidos como os Seis Cabaleiros da Reforma dos Cen Días''. A emperatriz Cixi ordenou tamén que as tumbas da familia de Kang fosen profanadas. miniatura|esquerda|Vista de [[Darjeeling en 1880]] Kang logrou chegar ao Xapón en novembro de 1898, onde se reuniu con Liang Qichao, mais no verán do ano seguinte marchou ao Canadá onde fundou a Sociedade para a Protección do Emperador. Cando estalou a rebelión dos bóxers na primavera de 1900 Kang intentou incitar unha insurrección armada, mais o seu fracaso obrigouno a refuxiarse na illa de Penang, entón baixo soberanía británica, onde se atopaba tamén Sun Yat-sen, con quen acabou pelexando. En decembro de 1901 trasladouse á India, pasando un ano no complexo de Darjeeling no Himalaia. Alí rematou o seu tratado O libro da Gran Comunidade, en que defendía un certo internacionalismo utópico ao proper a formación dunha comunidade moral universal en que non habería distinción de raza, etnia ou lingua, e en que mesmo xa non existiría a familia.
Nas súas viaxes reuniuse coa diáspora chinesa para promover unha monarquía constitucional, á vez que competía co revolucionario Sun Yat-sen e as súas organizacións Sociedade Revivir China e Alianza Revolucionaria para conseguir fondos e seguidores.
No exilio opúxose á revolución; en cambio, favoreceu a reconstrución da China mediante a ciencia, a tecnoloxía e a industria. Regresou en 1914 e participou nun intento de reinstauración do emperador mediante un golpe de estado fracasado en 1917. Os seus temores dun país dividido fixérono oporse ao goberno de Sun Yat-sen no sur da China.
Kang foi envelenado en Qingdao (Shandong) en 1927.
Legadó
A reputación de Kang serviu como termómetro das actitudes políticas do seu tempo. Nun prazo de vinte anos pasou de ser considerado un radical iconoclasta a ser un paria anacrónico sen modificar a súa ideoloxía de modo significativo.
Escribiu un tratado utópico titulado O Libro da Grande Unidade (大同書), en que tomou como referencia o principio do confucianismo chamado datong.
Octosílabo
O octosílabo identifica un enunciado de oito sílabas. Pode aplicarse a unha palabra, un verso, unha oración ou un texto.
O verso octosílabo
Un verso octosílabo ten oito sílabas métricas. Por tanto, con estes versos, fórmanse composicións de arte menor. O verso octosílabo é a métrica popular tradicional na Península Ibérica. Encontrámola, por exemplo, frecuentemente recollida tanto en galego como en portugués ou en español, o que significa que ten unha sonoridade, musicalidade e ritmo espontáneos enraizados nas linguas románicas peninsulares, polo que foi xerado espontaneamente polo pobo en formas diversas, acompañadas de música ou non. Un exemplo de cantiga popular octosílaba é esta copla de Taragoña, Rianxo:
Composicións de octosílabos
Segundo o tipo de rima, podemos entender tres tipos de composicións octosílabas:
Rima asonante
Son coñecidas as coplas que combinan catro versos con rima nos versos pares, quedando libres os impares: - a - a. Tamén son coñecidos os romances que, de modo semellante, teñen rima asonante nos versos pares, quedando libres os impares: - a - a - a - a - a - a...
Rima consonante
Existe tamén unha variante de copla, chamada copla de pe quebrado, que combina octosílabos e tetrasílabos coa seguinte rima: 8a 8b 4c 8a 8b 4c
Rima indiferente
Fican por comentar, as seguintes composicións de rima indiferente, é dicir, que poden formarse con rimas asonante ou consonante:
Autores que utilizaron octosílabos de forma relevante
Polo que comentamos, todos os autores ou autoras literarios que basean a súa poesía nas formas populares farán uso frecuente do octosílabos. Así o encontramos por exemplo en Rosalía de Castro (1837-1885) tanto en Cantares Gallegos (1963) como en Follas Novas (1880). Como mostra dilo, podemos recoller este coñecido poema da primeira obra mencionada, formado por coplas:
2 Pallas
Pallas, formalmente designado 2 Pallas, é o segundo asteroide en ser descuberto (despois de Ceres), e é un dos asteroides de maior tamaño do Sistema Solar. Estímase que posúe o 7% da masa do cinto de asteroides, e o seu diámetro é de entre 530 km a 565 km, o cal é comparable co diámetro de 4 Vesta. Pero pola contra é un 20% menos masivo que Vesta, isto fai de Pallas en terceiro asteroide máis masivo. É posiblemente o maior corpo de forma irregular do Sistema Solar (ou sexa, o maior corpo non redondeado baixo a súa propia gravidade), e un protoplaneta remanente.
Cando Pallas foi descuberto polo astrónomo Heinrich Wilhelm Matthäus Olbers o 28 de marzo de 1802, foi considerado coma un planeta, así coma outros asteroides no inicio do século XIX. O descubrimento de moitos máis asteroides despois de 1845 levou á súa reclasificación.
A superficie de Pallas parece estar composta de silicato, o espectro da superficie e densidade estimada asemellase á condrita carbonácea dos meteoritos. A órbita de Pallas, de 34,8°, é infrecuentemente inclinada respecto do plano do cinto de asteroides, e a súa excentricidade orbital é case tan grande coma a de Plutón, facendo que Pallas sexa relativamente inaccesible para as sondas espaciais.
Nome
2 Pallas recibiu o seu nome en referencia a Pallas Athena, un nome alternativo para a deusa Atenea. Nalgunhas mitoloxías Atenea matou a Pallas, para a continuación adopta-lo nome da súa amiga en sinal de loito. (Hai varios personaxes masculinos co mesmo nome, na mitoloxía grega, pero os primeiros asteroides foron invariablemente bautizados con nomes femininos).
Os meteoritos férrico-rochosos do tipo Pallasito non están ligados ó asteroide Pallas, o nome dese tipo de asteroides provén do descubridor deste tipo de meteoritos, o naturalista alemán Peter Simon Pallas. Por outra banda, o elemento químico paladio foi bautizado co nome do asteroide, que fora descuberto pouco antes có elemento.
Tal e como acontece con outros asteroides, o símbolo astronómico para Pallas é un disco co seu número de descubrimento, ②. Pero, tamén ten un vello símbolo, máis icónico, (16px|⚴ ou ás veces 16px|🜍).
Historial de observacións
No ano 1801, o astrónomo Giuseppe Piazzi descubriu un obxecto que inicialmente pensaba que era un cometa. Pouco tempo despois, fixo publicas as súas observacións deste obxecto, observando que o movemento lento e uniforme era infrecuente nun cometa e suxerindo que era un tipo diferente de obxecto. A este obxecto perdéuselle a vista durante varios meses, pero foi recuperado a finais do ano polo Barón von Zach e Heinrich W. M. Olbers tras segui-la pista dunha órbita preliminar que fora calculada por Friedrich Gauss. Este obxecto pasou a ser chamado Ceres, e foi o primeiro asteroide en ser descuberto.
miniatura|left|O diagrama que ilustra a estimación imprecisa do tamaño Pallas feita por [[Johann Hieronymus Schröter no ano 1811. Schröter pensaba que Pallas tiña máis de 3.000 km de diámetro, o que faría que Pallas fose máis grande que Plutón (que non fora descuberto no momento da estimación de Schröter).]] Poucos meses despois, Olbers tentou novamente atopar Ceres cando notou outro obxecto en movemento na veciñanza. Este foi o asteroide Pallas, casualmente pasando preto de Ceres naquel preciso momento. O descubrimento deste obxecto creou bastante interese na comunidade astronómica. Ata eses momentos, víñase especulando por parte dos astrónomos que debía existir un planeta no intervalo entre Marte e Xúpiter. Agora, de xeito inesperado, un segundo corpo, era atopado nesa área do Sistema Solar. Cando Pallas foi descuberto, algunhas estimacións dábanlle un tamaño superior ós 3.380 km de diámetro. Máis recentemente, no ano 1979, a Pallas foille estimado un diámetro de 673 km (26% máis có valor actualmente aceptado).
miniatura|left|Comparación de tamaños entre varios candidatos a [[planeta anano. Pallas é o segundo pola dereita na fila de abaixo.]] A órbita de Pallas foi determinada por Gauss, quen atopou un período de 4,6 anos, semellante ó de Ceres. Pero a diferenza de Ceres, Pallas ten unha relativamente alta inclinación orbital respecto do plano da eclíptica.
En 1917, o astrónomo xaponés Kiyotsugu Hirayama comezou a estudar movementos dos asteroides. Mediante o trazado do movemento orbital medio, da inclinación e da excentricidade dun conxunto de asteroides, descubriu varias agrupacións distintas. Nun artigo posterior, informou dun grupo de tres asteroides asociados a Pallas, os cales recibiron o nome da familia de Pallas, en honra ó membro máis grande do grupo. Dende o ano 1994, foron identificados máis de 10 membros máis desta familia, e os seus semi-eixos maiores van dende as 2,50 UA ata as 2,82 AU e inclinacións de entre 33º ós 38º. A validez desta agrupación foi confirmada no 2002 mediante a comparación dos seus espectros.
Pallas foi observado ocultando unha estrela varias veces, incluíndo o mellor de tódolos eventos observados de ocultacións de asteroides, que foi o 29 de maio de 1983, foi durante este evento cando se tomaron coidadosas medicións durante a ocultación por parte de case 140 observadores. Coma resultado obtivéronse as primeiras medicións precisas do seu diámetro. Durante a ocultación do 29 de maio de 1979, foi anunciado o descubrimento dun posible pequeno satélite cun diámetro de aproximadamente 1 km. Porén, non puido ser confirmado. En 1980, baseándose na interferometría speckle, informouse da existencia dun satélite moito maior cun diámetro de 175 km, pero a existencia do satélite foi máis tarde refutada.
Os sinais de radio dunha sonda en órbita ó redor a Marte e/ou sobre a súa superficie foron usadas para estima-la masa de Pallas, a partir das pequenas perturbacións inducidas no propio movemento de Marte.
Ó equipo da misión da sonda Dawn foille concedido certo tempo de visualización no Telescopio Espacial Hubble en setembro de 2007 para poder ter unha oportunidade única en 20 anos de poder ve-lo asteroide na súa maior aproximación, e así poder comparar datos con Ceres e Vesta.
Características
miniatura|right|Comparación de tamaños: os 10 primeiros asteroides descubertos comparados coa [[Lúa. Pallas é o segundo pola esquerda.]] Tanto Vesta como Pallas teñen asumido no seu momento o título de segundo maior asteroide do Sistema Solar. Con todo, mentres Pallas é semellante a 4 Vesta en volume, é significativamente menos masivo. A masa de Pallas é só 22% da de Ceres, e preto do 0,3% da masa da Lúa.
Pallas ten parámetros dinámicos pouco comúns para un corpo tan grande. A súa órbita ten unha alta inclinación orbital e é un pouco excéntrica, a pesar de estar a mesma distancia do Sol que a parte central do cinto de asteroides. Ademais, a súa inclinación axial é moi elevada, os datos danlle de 78º ± 13° ou 65° ± 12º (con base en datos ambiguos da curva de luz, os puntos ds polos son de coordenadas eclípticas (β, λ) = (-12°, 35°) ou (43°, 193°), cuns 10° de incerteza; os datos foron proporcionados polo telescopio Keck no 2003-2005 en favor da primeira solución e os datos do segundo rango de medicións foron obtidos polo Telescopio Espacial Hubble no 2007. ) Isto significa que, cada verán e cada inverno en Pallas, grandes partes da superficie están expostas a unha luz solar constante ou a unha escuridade permanente durante un ano terrestres.
En base a observacións espectroscópicas, o principal compoñente do material de superficie de Pallas é un silicato que é pobre en ferro e auga. Minerais deste tipo inclúen a olivina e o piroxeno, que se atopan en cóndrulos CM. A composición da superficie de Pallas é moi semellante á da condrita carbonácea dos meteoritos Renazzo (CR), que aínda teñen unha proporción máis baixa de minerais hidratados có tipo CM. O meteorito Renazzo foi descuberto en Italia en 1824 e é un dos meteoritos máis antigos coñecidos.
Moi pouco se sabe sobre as características da superficie de Pallas. Imaxes do Hubble de 2007 mostran unha variación pixel a pixel (cunha resolución de ≈70 km por pixel), pero o albedo do 12% de Pallas coloca tales características no extremo da posible detección. Hai pouca variabilidade entre curvas de luz obtidas a través dos filtros de luz visible e infravermella, pero si hai desvíos significativos no ultravioleta, suxerindo unha gran superficie homoxénea ou accidentes xeolóxicos a grande escala preto dos 285° (75° de lonxitude oeste). A rotación parece ser de movemento directo (ou progrado, é dicir, que xira no mesmo sentido co corpo que órbita, nese caso o Sol).
Pénsase que Pallas pode ter polo menos un certo grao de alteración térmica e diferenciación planetaria parcial, o cal suxire que se trata dun protoplaneta. Durante a fase de formación planetaria do Sistema Solar, os obxectos creceron en tamaño a través dun proceso de acreción ata chegar a un tamaño aparecido ó de Pallas, moitos destes obxectos fóronse incorporando a corpos maiores, que se tornaron en planetas, mentres que outros esnaquizáronse en colisións con outros protoplanetas. Pallas e Vesta son probablemente superviventes desa fase inicial da formación planetaria.
Pallas estaba entre os "planetas candidatos" nun borrador inicial da UAI antes da definición de planeta acordada no 2006, Pallas ó final non entra na definición de planeta, xa que non foi quen de limpa-la súa órbita doutros corpos celestes. No futuro, é posible que Pallas chegue a ser clasificado coma un planeta anano, se se comproba que ten unha superficie en equilibrio hidrostático.
Tránsitos de planetas vistos dende Pallas
Dende a perspectiva de Pallas, Mercurio, Venus, Marte e a Terra pode ocasionalmente aparecer en tránsito sobre o Sol. A Terra fíxoo no 1968 e no 1998, e volverá a estar en tránsito no ano 2224. Mercurio fíxoo en outubro do ano 2009. O último e o próximo tránsito de Venus, foi e será, respectivamente, no 1677 e no 2123, e para Marte as datas son no 1597 e no 2759.
Exploración
Pallas aínda non foi visitado por unha nave, pero se a misión da Dawn acada o éxito no estudo de 4 Vesta e 1 Ceres, e quedou suficiente combustible de reserva, é posible que a súa misión poida ser estendida para incluír un sobrevoo de Pallas, no momento en que Pallas atravese a eclíptica no ano 2018. Con todo e debido á alta inclinación orbital de Pallas, non lle será posible á sonda Dawn entrar en órbita ó redor de Pallas.
Existe unha proposta para que a sonda espacial Athena, se consegue o financiamento necesario, poida ser lanzada no ano 2022 compartindo foguete coa misión Psyche, tomando a súa propia traxectoria, co obxectivo de orbitar arredor de 2 Pallas.
Museo de Arte de Tampere
O Museo de Arte de Tampere é un museo da cidade de Tampere, Finlandia. Abriu as súas portas o 31 de outubro de 1931, o que o converte no museo máis antigo do interior de Finlandia e o terceiro museo de arte máis antigo do país.. O Museo de Arte encóntrase no distrito de Amuri, preto de Pyynikintori. É propiedade da cidade de Tampere dende 1985, e está operado polo servizo de museos da cidade. O edificio que o acolle foi deseñado por Carl Ludvig Engel e a súa construción finalizouu en 1838, se ben o seu redeseño como museo de arte foi realizado por Hilja Gestrin en 1931. Entre 1982 e 1984 tivo lugar a última gran remodelación, na que o espazo se ampliou cun área subterránea, e dotouse ao museo de tecnoloxía moderna.
Selección de rugby de Chile
A Selección de rugby de Chile, alcumados Los Condores (do Os Cóndores), representa a Chile nas competicións oficiais de rugby. Sen ningunha participación na Copa do Mundo de Rugby, Chile está considerado por World Rugby como equipo de terceira categoría (Desenvolvemento 1).
A Abeleira, Losón, Lalín
A Abeleira é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Lingua yankunytjatjara
A lingua yankunytjatjara (tamén chamada yankuntatjara, jangkundjara, kulpantja) é unha lingua pama-nyungana. É unha das linguas wati, e é unha das moitas variedades das linguas do deserto occidental, todas as cales son mutuamente intelixibles.
O yankunytjatjara é falado no noroeste da Australia Meridional e é unha das máis orientais das linguas do deserto occidental, que son faladas polas comunidades de mimili, indulkana e fregon e ó longo de Oodnadatta e Coober Pedy (malia que este último non está no territorio tradicional yankunytjatjara).
Robert Smith
Robert James Smith, nado en Blackpool o 21 de abril de 1959, é guitarrista, vocalista e compositor do grupo inglés de rock The Cure. É o seu líder e único membro permanente dende a formación da banda en 1976.
Smith toca, ademais da guitarra, o baixo de 6 cordas e os teclados. O seu peculiar e enleado xeito de tocar a guitarra e o uso innovador dos efectos de flanger, chorus e phaser fixeron que fose considerado un guitarrista pioneiro no new wave e o indie rock. Robert tamén tocou na banda Siouxsie & the Banshees.
Traxectoria
Smith naceu en Blackpool (Lancashire). Criouse nunha familia católica de clase traballadora que se trasladou a Sussex. Estudou na Notre Dame Middle School e na St. Wilfrid's Comprehensive School en Crawley, e con 14 anos formou o seu primeiro grupo co seu irmán Richard e a súa irmá Janet.
Tivo a súa primeira guitarra eléctrica como regalo de Nadal e recibiu algunhas clases. Comezou a versionar cancións da época cos seus amigos Lol Tolhurst e Michael Dempsey. En outubro de 1976 a banda, chamada Malice e que xa contaba con Porl Thompson, comezou a ensaiar máis en serio e a realizar algún concerto. En xaneiro de 1977 a banda tomou o nome de "Easy Cure", e participou nun concurso de maquetas. Días máis tarde recibiron un telegrama onde lles convocaban para unha audición en Londres. Asinaron co selo Hansa, que finalmente rexeitou gravar o tema "Killing an Arab" e en agosto de 1978 reuníronse con Polydor, xa co nome The Cure, e naceu o seu primeiro álbum, Three Imaginary Boys.
Estética
Smith axudou a popularizar o estilo gótico coa súa imaxe habitual comosta por beizos pintados de vermello, pel pálida, o seu cabelo cardado negro, roupas tamén negras e zapatillas de deporte; unha estética que comezou a usar a principios dos anos 80.
As súas composicións para os primeiros álbums da banda centrábanse en temas como a depresión, a soidade e o illamento. O estado de ánimo sombrio deses traballos, xunto co seu comportamento no escenario, cementaron a imaxe gótica da banda.
A estética de The Cure pasou de sombría a psicodélica co seu álbum The Top. En 1986, Smith alterou a súa imaxe, aparecendo nos concertos e nas fotos promocionais co pelo curto de punta e vestindo polos.
Helicón
miniatura|dereita|Helicón O helicón é un instrumento de vento metal. É unha tuba co tubo enrolado en forma de círculo.
As tubas de Wagner son instrumentos con catro válvulas e tubo máis estreito deseñadas por Richard Wagner, que quería unha cor como o da trompa para a súa tetraloxía.
O termo tuba aplícase tamén a outros instrumentos graves, en especial aos bombardinos.
Illa Unimak
A Illa Unimak (Unimax en Aleut) é a illa máis grande das illas Aleutianas no estado de Alasca. É a illa máis oriental das illas Aleutianas, cunha superficie de 4.069´9 quilómetros cadrados, nela atópase o Monte Shishaldin, un dos dez volcáns máis activos do mundo. Segundo o Oficina do Censo dos Estados Unidos, no ano 2.000 vivían 64 persoas en Unimak, todos eles na cidade de False Pass no extremo oriental da illa.
Unimak ten un conxunto relativamente diverso de mamíferos terrestres, incluíndo oso pardos e caribús. Ao oeste de Unimak, o mamífero nativo máis grande das Aleutianas é o raposo vermello.
O Faro de Cabo Scotch foi construído en 1905 e era controlado pola Garda Costeira dos EE.UU.. O 1 de abril de 1946, durante o terremoto de 1946 das illas Aleutianas, o faro foi golpeado por un tsunami. A pesar de que o faro estaba a 30 metros sobre o mar, o faro deslizouse no mar, matando a cinco gardacostas.
Josh Magette
Josh Magette, nado o 28 de novembro de 1989 en Birmingham, Alabama, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para os Lakeland Magic da NBA G League. Cunha estatura de 1,85 metros xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
O 1 de novembro de 2013, foi elixido na segunda rolda do Draft da NBA Development League de 2013 polos Los Angeles D-Fenders.
O 27 de xullo de 2018, Magette asinou co KK Cedevita croata. O 10 de novembro de 2018, foi cortado polo Cedevita.
Kamehameha I
Kamehameha I, nado en Kapakai en 1758 e finado en Kamakahonu o 8 de maio de 1819, tamén coñecido como Kamehameha o Grande, foi un mandatario hawaiano. Conquistou o Arquipélago de Hawai e estableceu formalmente o Reino de Hawai en 1810.
Gonzalo de Vigo
Gonzalo de Vigo (Gonçalo de Vigo), foi un mariño galego do século XVI. Participou na expedición de Fernão de Magalhães da que desertou nas illas Marianas onde viviu cinco anos cos indíxenas.
Kamehameha I
Traxectoria
O seu nome completo é Kalani Paiʻea Wohi o Kaleikini Kealiʻikui Kamehameha o ʻIolani i Kaiwikapu kaui Ka Liholiho Kūnuiākea. Mediante a creación de alianzas coas principais potencias coloniais do Pacífico, Kamehameha preservou a independencia de Hawai baixo o seu mandato. A figura de Kamehameha destaca especialmente pola súa vehemente defensa dos valores tradicionais hawaianos e do sistema kapu que rexía as leis e a relixión. Tamén é recordado pola Kānāwai Māmalahoe, unha lei que protexía os dereitos humanos dos non combatentes en tempos de guerra.
No ano 1871, Kamehameha V estableceu por decreto a festividade do Día Kamehameha, na honra ó rei Kamehameha I. Esta festa séguese a celebrar o 11 de xuño tódolos anos. Asemade, erixiuse unha estatua na súa lembranza en Aliʻiōlani Hale, sede do sistema xudicial de Hawai. Existen outras dúas estatuas idénticas en Kohala e no Capitolio dos Estados Unidos.
Gonzalo de Vigo
Historia
miniatura|esquerda|Nao Victoria. Detalle nun mapa de [[Abraham Ortelius (1590).]] Nado en Vigo, en data descoñecida, como Gonzalo Álvarez Martínez, fillo de Rodrigo Álvarez e de Isabel Martínez. Identificado por el mesmo como galego. Saíu de Sanlúcar de Barrameda o 10 de agosto de 1519 na expedición de Magalhães. Das cinco naves que saíron de España só dúas chegaron ás Molucas, a nao Victoria e a Trinidad na que ía Gonzalo. A Trinidad ao mando de Gonzalo Gómez de Espinosa sufriu unha grande avaría polo que tentaron regresar a América. As tempestades e a fame levaron a nave á illa dos Ladróns (Illas Marianas), en agosto de 1522 desertou na illa de Maug xunto con dous portugueses que serían asasinados polos indíxenas. Alí pasou cinco anos vivindo con indíxenas e aprendendo o seu idioma e costumes. O 5 de setembro de 1526 a Expedición de García Jofre de Loaísa recalou na illa de Guam.
Gonzalo de Vigo pediu Seguro Real (perdón e amnistía) que lle foi concedido pola súa axuda e continuou viaxe coa expedición á illa de Maluco. O 10 de decembro de 1533 na illa Gilolo fixo de mediador cos nativos da illa, españois e portugueses. En 1536 a expedición chegou a Lisboa na única nao que quedaba comandada por Urdaneta. Non se sabe se volveu coa expedición a España.
Recoñecementos
O porto de Vigo adicoulle unha escultura de José Molares. A escultura foi criticada polos erros históricos no armamento. O trabuco é douscentos anos posterior ao protagonista e a espada cincocentos anos anterior.
Mañaria
Mañaria é un concello vasco da provincia de Biscaia, na comarca do Duranguesado. A súa poboación é de 513 habitantes (2011).
Portugália
Portugália–Companhia Portuguesa de Transportes Aéreos, S.A., operando baixo o nome de TAP Express dende marzo de 2016, é unha aeroliña rexional portuguesa con sede no aeroporto da Portela, en Lisboa, e é subsidiaria de TAP Portugal. Portugália recibiu o título de "Mellor aeroliña rexional" en Europa nos anos 2001, 2002, 2003, 2004, 2005 e 2006, e o premio Skytrax ao mellor persoal de cabina de Europa no ano 2005. Realiza voos regulares nacionais e internacionais dende Lisboa e Porto, ademais de servizos chárter europeos, dende 2007 exclusivamente baixo códigos de voo da TAP. A súa principal base está no aeroporto da Portela, e o seu hub secundario e o aeroporto de Sá Carneiro, en Porto.
Frota
En xaneiro de 2017 a frota de TAP Express estaba formada polos seguintes avións:
Esaú de' Buondelmonti
Traxectoria
Esaú era o fillo do nobre florentino Manente Buondelmonti e de Lapa Acciaioli, irmá de Niccolò Acciaioli de Corinto. Esaú chegara a Grecia para buscar fortuna como os seus parentes da familia Acciaioli, pero en 1379 fora capturado nunha batalla contra Tomé Preljubović de Epiro. Despois de pasar varios anos preso, acabou sucedendo ao seu captador ao casar coa viúva deste último, María Anxelina Ducaina Paleóloga en febreiro de 1385.
Esaú inmediatamente reverteu as políticas impopulares do tiránico Tomé, chamando aos nobres exiliados e restablecendo a Mateo, o bispo de Ioánina que fora expulsado. O novo gobernante seguiu unha política de pacificación, e buscou reconciliación tanto cos clans albaneses como co Imperio bizantino. En 1386 unha embaixada bizantina chegou a Ioánina e investiu a Esaú co título de déspota. Aínda que o seu territorio era totalmente independente de Constantinopla, este recoñecemento axudoulle a fortalecer e lexitimar a súa posición.
Con todo, atopou difícil chegar a un acordo cos albaneses. En 1385 Xoán Spata, déspota de Arta, marchou sobre Ioánina, pero Esaú logrou preparar as defensas a tempo, obrigando ao líder albanés a se retirar. Neste punto, Esaú viuse obrigado a seguir a política de Tomé de tentar conseguir o apoio dos turcos otománs e visitou a corte do sultán Murad I para lle render homenaxe en 1386. Esta alianza trouxo un respiro ao conflito en Epiro, pero a paz terminou logo da batalla de Kósovo e a morte de Murad en 1389. Ioánina foi novamente ameazada, e Esaú conseguiu outra vez evitar o desastre coa axuda dos otománs.
Regresando á súa capital despois de catorce meses (1399-1400) de estar na corte de Bayezid I, Esaú recibiu o apoio do comandante otomán Gazi Evrenos e rapidamente derrotou aos albaneses. A morte de María en decembro de 1394 foi seguida por un novo conflito con Spata, que foi resolto a través da diplomacia. En xaneiro de 1396, Esaú casou con Irene, a filla de Spata, como parte do acordo de paz, pero a paz aínda resultaba difícil de alcanzar. Sen precisar máis do apoio turco, Esaú terminou enfrontándose cos seus antigos aliados e derrotounos, o que lle fixo confiar no seu propio poder.
En 1399 Esaú, apoiado por algúns clans albaneses, marchou contra o cuñado da súa esposa Xoán Zenevisi de Gjirokastra, con todo, foi derrotado e capturado, e gran parte das súas terras foron ocupadas por Zenevisi. Os magnates veciños decidiron restaurar ao déspota prisioneiro e pediron a intervención da República de Venecia para conseguila. Esaú regresou a Ioánina en 1400, gobernando en relativa paz até a súa morte o 6 de febreiro de 1411.
Tuba
A tuba é o instrumento de vento metal co son máis grave e potente. As máis usadas en orquestra son a tuba baixa en Fa e a tuba contrabaixa en Si bemol, existindo tamén a tuba tenor, tamén chamada eufonio ou bombardino. O nome provén do latín que significa trompeta. O son prodúcese pola vibración dos beizos na súa boquilla, tendo unha tesitura de máis de tres oitavas.
O seu tubo é de sección cónica, ten de tres ou cinco válvulas ou pistóns, boquilla de copa, tubo enrolado en vertical e pavillón dirixido cara arriba rematado nunha campá en forma de sino. Patentouna en 1835 o director de banda alemán Friedrich Wilhelm Wieprecht e o construtor de instrumentos Johann Gottfried Moritz, logo incorporada nas orquestras sinfónicas.
Entre os seus antecedentes están o serpentón (instrumento de vento madeira con forma de S e furados para os dedos) e o oficleido (un fliscorno baixo con chaves).
A tuba baixa ou bombardón afínase en mi bemol ou fa (o seu son máis grave é o si bemol 1 ou o do 2) ou, no caso da contrabaixa, en si bemol ou do (son máis grave: mi bemol 2 ou fa 2). O bombardino, tamén chamado tuba tenor, é outra oitava máis agudo. Afinado en si bemol ou en dó. Neste último caso tamén se denomina tuba francesa.
A tuba pode chegar a ter até seis pistóns ou válvulas (catro de dixitación normal máis dúas de transpositores de medio ton e ton de afinación), aínda que as máis comúns son as que teñen catro. Tamén se fabrican modelos de tres válvulas, mais adoitan ser para principiantes. Algúns modelos especiais teñen só dúas válvulas. Nótese que a pesar de ter tan reducido número de pistóns, a tuba abrangue un espectro tan amplo de sons porque con cada posición dos pistóns pódense tocar notas diferentes segundo a forma e forza de facer vibrar os labios do instrumentista en cada cambio de pasaxe ou tesitura, respectivamente.
Países Baixos (rexión histórica)
300px|miniatura|Os Países Baixos vistos desde o espazo.
Os Países Baixos (en neerlandés, de Lage Landen; en francés les Pays-Bas) son unha rexión costeira do noroeste de Europa, que consisten esencialmente de Bélxica e o Reino dos Países Baixos, así como dos deltas dos ríos Rin, Mosa, Escalda e Ems, onde gran parte das terras están ao nivel do mar ou por debaixo del.
A maior parte dos Países Baixos son rexións costeiras limitadas polo mar do Norte ou polo Canle da Manga. Os países sen acceso ao mar téñense ligado política e economicamente a aqueles con acceso ao mar, para formar unha unión portuaria e de hínterland.
Boa arco da vella
A boa arco da vella (Epicrates cenchria) é unha especie de boa terrestre distribuída por América Central e América do Sur. É chamada así polo resplandor iridescente do seu corpo cando está exposto á luz do sol.
Descrición
Ten o dorso pardo-avermellado con manchas negras e o ventre amarelado. A súa dentición é áglifa e por tanto non é pezoñenta. Pode chegar a medir máis de 2 m de longo e vivir máis de 25 anos. É tímida e nocturna e vive en ríos, regatos, lagos e pantanos onde se alimenta de pequenos roedores, lagartos e aves. É unha especie vivípara.
Distribución
Esta especie encóntrase no Panamá, en Colombia, en Venezuela, en Trinidad e Tobago, Güiana, no Brasil, no Perú, en Bolivia, no Paraguai e na Arxentina.
Sousafón
200px|miniatura|Sousafón O sousafón é un instrumento de vento metal. É unha variedade do helicón. O nome recíbeo en homenaxe ao compositor John Philip Sousa, quen viviu entre 1854 e 1932.
Aeroporto de Xirona-Costa Brava
O Aeroporto de Xirona-Costa Brava (IATA: GRO, OACI: LEGE) é un aeroporto xestionado por Aena situado a 13 quilómetros da cidade de Xirona, dando servizo a toda a Costa Brava, e a 74 quilómetros da cidade de Barcelona.
Na actualidade é un dos aeroportos que máis crecemento experimentou nos últimos anos, debido fundamentalmente ao feito de ser unha das principais bases da compañía Ryanair en Europa. En 2007, o aeroporto recibiu un total de 4 848 619, o cal supón un crecemento do 34% con respecto ao ano anterior, cun incremento de máis dun millón de pasaxeiros.
Juan José Cabral
Juan José Cabral, "Chelo", finado o 15 de maio de 1969 en Corrientes, foi un estudante reformista de medicina arxentino asasinado pola policía en Corrientes o 15 de maio de 1969, durante a protesta estudantil coñecida co nome de Correntinazo, antecedente directo do Rosariazo e o primeiro Cordobazo.
Desde entón, organizacións estudantís, políticas e sociais das máis diversas tendencias invocan o seu nome como símbolo do activismo social.
Traxectoria
Juan José Cabral cursaba a carreira de Medicina na Universidade Nacional do Nordeste. O 28 de xuño de 1966 produciuse un golpe de estado mediante o cal as Forzas Armadas, conducidas polo xeneral Onganía, derrocan ao goberno democrático de Arturo Illia. Un mes despois, o 29 de xullo sucede a Noite dos bastóns longos, como se coñece á intervención e ocupación das universidades públicas autónomas por orde do réxime militar, na que miles de estudantes e profesores son reprimidos e detidos e que produce o exilio dunha gran parte da comunidade científica arxentina.
Na Universidade Nacional do Nordeste (UNNE) o interventor ordenou a disolución dos centros de estudantes.
A comezos de 1969 a Federación Universitaria do Nordeste (FUNE), pertencente á Federación Universitaria Arxentina, co apoio de todas as agrupacións estudantís declarou a folga universitaria para reclamar contra o peche do comedor universitario, impedindo o inicio das clases.
En pouco tempo as protestas estudantís contaron co apoio do movemento sindical, encabezado pola CGT, os docentes, os estudantes secundarios, a Igrexa católica a través do Movimiento de Sacerdotes para el Tercer Mundo e, en xeral, pola poboación tanto de Corrientes como de Resistencia, capital do provincia do Chaco situada do outro lado do río Paraná.
O "Correntinazo" foi inmediatamente seguido dos movementos obreiro-estudantís de Rosario e Córdoba, coñecidos como Rosariazo e Cordobazo, que debilitaron ao goberno militar e forzaron a saída electoral de 1973.
Impacto na cultura
A poetisa Amalia Pérez escribiu un poema dedicado a Juan José Cabral e que recorda aquelas mobilizacións e a súa morte, que se titula Mayo caliente en Corrientes capital. Un anaco de dito poema di: (...) que de plomo se dolieron sobre el piso más de mil jacarandaes y de chispazo una bala le separó el espinazo al mayo país tan de pájaros que de música muerto y pájaros no sonaron tan diferentes que ningún cabral murió contento con su muerte y éste alcanzado de metralla en la cintura entre matas de gladiolos ensombrados de lapachos en la plaza del bautista arrastró con plomo su columna como pudo (...)
Biblioteca Nacional de Colombia
miniatura|250px|Biblioteca Nacional de Colombia. miniatura|250px|Logo da Biblioteca. A Biblioteca Nacional de Colombia, BNC, foi a primeira biblioteca pública fundada en América. O edificio actual foi deseñado polo arquitecto Alberto Wills Ferro en 1933 e foi declarado Monumento Nacional de Colombia mediante o decreto 287 do 24 de febreiro de 1975.
Atópase no barrio Las Nieves da localidade de Santa Fe na cidade de Bogotá.
Fundación e historia
miniatura|Costado suroriental da Biblioteca Nacional de Colombia. A Biblioteca Nacional de Colombia, é considerada unha das bibliotecas máis antigas de América. Foi fundada como Real Biblioteca polo vicerrei Manuel Guirior en 1776, aínda que foi ó vicerrei Manuel Antonio Flórez Maldonado a quen lle correspondeu abrir ó público a biblioteca, o 9 de xaneiro de 1777.
A colección bibliográfica inicial da institución foron os 4.182 volumes, segundo inventario ordenado polo vicerrei Pedro Mesía de la Cerda, expropiados á comunidade xesuíta, expulsada en 1767 de tódolos dominios do Imperio Español como resultado da orde dada polo rei Carlos III.
A Real Biblioteca comezou a funcionar na casa do Seminario, hoxe Palacio de San Carlos, actual sede da chancelería, inmoble que fora enaxenado ós xesuítas en 1767. En 1789, trece anos despois da súa fundación, foi organizada dunha maneira práctica, ó estilo das bibliotecas europeas por Manuel del Socorro Rodríguez quen foi nomeado bibliotecario polo vicerrei José de Ezpeleta e permaneceu no cargo até a súa morte en 1819.
En 1825 e grazas á xestión de Francisco de Paula Santander a biblioteca estabeleceuse nas aulas do Colexio de San Bartolomé, recibiu a biblioteca de Mutis e cambiou o seu nome a Biblioteca Nacional de Colombia.
O 25 de marzo de 1834 decrétase a primeira lei de Depósito Legal. Esta impuxo como obriga remitir á biblioteca toda publicación impresa producida no país. Isto determinou o obxectivo da biblioteca a cal a partir deste momento converteuse na entidade encargada de custodiar o patrimonio bibliográfico da Nación.
O 20 de xullo de 1938, a biblioteca trasládase á súa sede actual deseñada polo arquitecto Alberto Wills Ferro.
No ano de 1954 nos sotos da biblioteca deuse inicio á televisión nacional. A televisora nacional, e posteriormente Inravisión, funcionaron alí até 1993.
Castrillón, Ribeiras de Lea, Castro de Rei
Castrillón é un lugar da parroquia de Ribeiras de Lea no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 38 habitantes (21 homes e 17 mulleres).
Guadalupe Campanur Tapia
Guadalupe Campanur Tapia, nada en Cherán en 1986 e finada en Chilchota o 16 de xaneiro de 2018, foi unha activista dos dereitos medioambientais indíxena mexicana. En 2018, foi lembrada pola ONU Mulleres.
Traxectoria
En 2011, Guadalupe axudou a destituír o goberno local e participou activamente na seguridade local patrullando os seus bosques municipais. Ela estivo entre os líderes indíxenas de Cherán, que concienciaron á xente para protexer os seus bosques contra a corta ilegal. O seu traballo para os vellos, nenos, e traballadores converteuna nunha figura importante na súa comunidade.
Foi asasinada en Chilchota, Michocán, México o 16 de xaneiro de 2018. Foi atopada esganada ata a morte, e os sospeitosos aínda non están identificados.
De Todo un Poco
De Todo un Poco foi o nome de varias publicacións:
Río Godavari
Percorrido
O Godavari nace en Trimbakeshwar, nas proximidades das cidades de Nashik e Mumbai e moi preto da ex-colonia portuguesa de Damâo, no estado de Maharashtra, a tan só uns 80 km de distancia do Mar Arábigo, de xeito que semella partir a India de mar a mar. De primeiras corre atravesando o centro da India no estado de Andhra Pradesh. Cerca de Rajamandri, a 80 km de dsitancia da costa, o Godavari divídese en dous ramais, comezando a formar un inmenso delta, que acaba por render as súas augas no golfo de Bengala.
Afluentes
A súa conca cobre unha área de 313.000 km2, estendéndose por oito estados indios.
Réxime hídrico
O Godavari é un río de réxime pluvial, de modo que o seu leito está cheo de auga durante o monzón, entanto na estación seca pode levar moi pouca auga.
Localidades as beiras
Destacan as seguintes cidades: Trimbakeshwar, Nashik, Nanded no estado de Maharashtra,
Bhadrachalam, Rajamandri, Kovvur en Andhra Pradesh.
Sacralidade
Como é o caso doutros ríos indios, as súas orelas son frecuentadas por peregrinos, pois o Godavari é un dos sete río sagrados da India.
Máximo Mena
Máximo Mena, nado en 1942 e finado en Córdoba o 29 de maio de 1969, foi un obreiro arxentino do sindicato de mecánicos SMATA (CGT), asasinado durante as primeiras horas dunha folga xeral decidida polo sindicalismo cordobés o 29 de maio de 1969, durante a ditadura militar dirixida polo xeneral Juan Carlos Onganía. O seu asasinato foi unha das causas inmediatas que desencadeou a rebelión popular coñecida como Cordobazo.