cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fuendetodos
Casa natal de Goya e o Museo do Gravado
A casa onde naceu o pintor español foi construída a comezos do século XVIII. A poucos metros estableceuse o Museo do Gravado, inaugurado en 1989, onde se exhibe a obra gráfica de Goya e todo o relacionado coas técnicas de gravado.
Trastorno de personalidade antisocial
Causas
A diminución da masa gris na área pre-frontal, analizada por neuroimaxe, demostra que unha diminución do volume do hipocampo posterior e un aumento da materia branca do corpo caloso contribúen para o aparecemento de comportamentos máis agresivos.
Comorbidades
Os portadores de trastornos de personalidade son máis susceptibles a presentar outros trastornos psiquiátricos. Estímase que o 80% das persoas con trastornos de personalidade sofren doutros problemas de saúde mental, como hiperactividade, depresión maior, trastornos de ansiedade e abuso de drogas.
Existe tamén unha correlación entre o trastorno de personalidade antisocial con outros trastornos de personalidade de desvíos sociais, como trastorno de personalidade histriónica, o trastorno de personalidade narcisista e o trastorno de personalidade limítrofe.
Tratamento
As formas máis comúns de medicamentos utilizados en pacientes de trastornos de personalidade son os neurolépticos, antidepresivos, litio, benzodiazepinas, anticonvulsivos e psicoestimulantes. Porén tratamentos con medicamentos revelaron ser ineficaces no tratamento de psicopatía, aínda que poucos estudos foron realizados adecuadamente. Mesmo con poucas probas, os sales de litio son usados frecuentemente no tratamento de pacientes psicópatas, pois poden levar a unha redución nos comportamentos impulsivos, explosivos e na inestabilidade emocional. Os seus principais efectos colaterais son sedación, tremores e problemas motores.
As psicoterapias con pacientes con personalidade violenta en liberdade condicional reduciron os índices de reincidencia do 20 e 33% comparado co 40 a 52% dos grupos de control. Os autores conclúen que a personalidade dos pacientes non mudou, porén aprenderon a controlar mellor os seus impulsos e pensaron máis nas consecuencias dos seus actos.
Paraná, Arxentina
Posúe 137 km² e unha poboación de 247 863 habitantes, segundo datos definitivos do censo de 2010, sendo a cidade máis poboada da provincia. Ademais, é o principal compoñente do aglomerado chamado Gran Paraná. Xunto ao Gran Santa Fe conforman unha área urbana de máis de 850 000 habitantes, unidas por un túnel que atravesa o río. É a décimo cuarta poboación máis grande do país.
Paraná foi formándose na época da colonización española, pero non foi fundada como cidade, senón que a súa formación foi gradual. Entre 1853 e 1861 foi a capital da Confederación Arxentina.
Administrativamente é un municipio cabeceira do departamento Paraná, comprende unha área rural e a localidade do mesmo nome. Desde 2009 existe unha zonificación da cidade, a través de catro unidades relativamente autónomas.
Toponimia
O topónimo da cidade provén do río Paraná, en cuxa beira se encontra. A expresión deriva da lingua tupí-guaraní pará = "mar" e ná = "parente". Paraná é, entón "parente do mar", en relación ao seu tamaño.
Mediodía
miniatura|Torre do reloxo en [[Birmingham, Gran Bretaña, mostrando as 12 do mediodía.]] O mediodía é a hora en que o Sol está no seu cénit (culminación) -o sol topase na vertical do lugar-. A súa sombra no reloxo de sol de sombra (dada polo gnomon) é a máis curta do día, e apunta exactamente ao norte no Hemisferio Norte e ao sur no Hemisferio Sur.
Coloquialmente recibe tamén este nome as 12:00 horas, ou 12:00 meridiem. Estes dous instantes non coinciden por varias razóns:
A hora que marca o reloxo é unha hora civil oficial que rexe nun territorio, mentres a hora de Sol é local (e astronómica) e depende da lonxitude xeográfica do lugar do observador. O Sol adiántase ou atrasa ao longo do ano até 16 minutos. Véxase Ecuación de tempo. Adianto ou atraso estacional dunha hora para aforrar enerxía. O concepto correcto en astronomía é o primeiro, é dicir, é mediodía nun lugar cando o Sol culmina.
Xaxán, Lalín
Santa María da Saleta de Xaxán é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 182 habitantes (98 mulleres e 84 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 187 habitantes.
Historia
A antiga parroquia de San Cristovo da Pena desapareceu na reforma parroquial de 1890 coa creación da parroquia de Santa María das Dores de Lalín. Erixiuse como nova cabeza da freguesía a aldea de Xaxán, edificouse un novo templo e déuselle un novo titular, Santa María da Saleta. O antigo patrón, San Cristovo, segue a ser festexado no novo templo (a igrexa). Na capela tamén hai outro patrón, San Bieito, cunha gran romaría.
Nesta parroquia naceu o alcalde de Lalín Xosé Crespo.
Patrimonio
O castro de Xaxán, tamén chamado da Pena ou de Barreira, é de pequenas dimensións. Ten unha planta circular que presenta as seguintes medidas: no eixo N-S mide 18 m no interior e uns 35 m no exterior. Se se inclúe o foxo, é de 46 m. No eixo O-L mide 22 m no interior e 42 m polo exterior. A altura máxima acadada é duns 1,5 m, no lado leste.
Andrew Smith (zoólogo)
Está considerado como o pai da zooloxía en Suráfrica, porque describiu numerosas especies dun amplo grupo de animais na súa principal obra, Illustrations of the Zoology of South Africa.
Traxectoria
O seu primeiro traballo foi como cirurxián de a bordo na mariña británica, a cuxo servizo se incorporou en 1816. Posteriormemnte estudou medicina na Universidade de Edimburgo, obtendo o grao de doutor en 1819.
Suráfica (1820-1837)
En 1820 foi destinado á Colonia do Cabo e enviado a Grahamstown para supervisar a atención médica dos soldados europeos e os do Copo do Cabo. Foi nomeado cirurxián do distrito de Albany en 1822, onde estableceu o primeiro dispensario gratuíto para doentes indixentes de Suráfrica.
Dirixiu unha expedición científica ao interior da actual Suráfrica. Os traballos realizados pola expedición foron plasmados no libro Illustrations of the Zoology of South Africa (Ilustraciones da Zooloxía de África do Sur).
Smith encontrouse co naturalista Charles Darwin na segunda viaxe do HMS Beagle, cando recalou na Cidade do Cabo en maio de 1836, mostrándolle diversas formacións rochosas. Darwin estableceu unha ampla correspondencia con Smith acerca do por que os grandes animais de Suráfrica vivían con pouca vexetación, mostrando que a falta de vexetación luxuriosa non explicaba a extinción das xigantescas criaturas cuxos fósiles Darwin achara en Suramérica. Darwin frecuentemente menciona a Smith nos seus escritos, e apoiouno para que fose admitido como membro da Royal Society en 1857.
Correspondencia con Charles Darwin
miniatura|300px|Debuxo dunha serpe [[pitón (Python sebae) por Andrew Smith, 1840.]]
Inglaterra (1837-1872)
En xaneiro de 1837 Simth volveu ao Reino Unido, e pouco despois empezou a publicar os cinco volumes que compoñen as súas Illustrations of the Zoology of South Africa (1838–50). Ascendeu rapidamente na escala do Servizo Médico Militar, e foi cirurxián e oficial médico principal en Fort Pitt, Kent, en 1841.
Apolonio de Perge
Apolonio de Perga, ou Apolonio de Pérgamo, nado en Pérgamo no ano 262 a.C. e finado no 190 a.C., foi un matemático e astrónomo grego da escola alexandrina (contra o ano -261), chamado o Gran Xeómetra. Viviu en Alexandría, Éfeso e Pérgamo.
Andrew Smith (zoólogo)
Inglaterra (1837-1872)
En 1844 casou coa súa ama de chaves Ellen Henderson e converteuse á fe católica. En 1845 foi o axudante de Sir James McGrigor, director xeral do Servizo Médico do Exército, sucedendo neste cargo a McGrigor en 1853 cando este se retirou. Foi o responsábel da organización de servizos médicos durante a guerra de Crimea, en medio de graves acusacións de ineficiencia e incompetencia en The Times e da enfermeira Florence Nightingale. Unha comisión de investigación exonerouno e recibiu honores nas universidades e sociedades científicas. A súa má saúde obrigouno a renunciar en 1858, ano en que foi nomeado comendador da Orde do Baño.
Abreviatura
A abreviatura Smith emprégase para indicar a Andrew Smith como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Apolonio de Perge
Obra
Como en moitas outras biografías antigas, Papo de Alexandría foi o responsábel da maior parte desas informacións. Segundo el, seis das obras de Apolonio estaban en dous dos tratados máis avanzados de Euclides, nunha colección que chamaban Tesouro da análise. Era unha colección en especial destinada aos que querían estudar problemas que envolvesen curvas e o seu contido era en maior parte sobre o que chamamos hoxe de xeometría analítica, de autoría de Apolonio. Quizais esa sexa a razón do título "Gran Xeómetra" que recibiu dos seus contemporáneos. Apolonio de Perga escribiu sobre o parafuso ou a hélice cilíndrica. Tamén escribiu unha obra chamada Tratado universal, onde examinaba de maneira crítica os fundamentos da matemáticas. Desta obra conserváranse fragmentos.
As cónicas
Tratado composto de oito libros dos cales sobreviviron sete - A sección da relación,  A sección do espazo, A sección determinada, As inclinacións, Os sitios planos, Os contactos e Okytokion (onde se determina un sistema de numeración máis práctico có de Arquimedes) - As cónicas son a obra principal de Apolonio.
As seccións cónicas eran coñecidas había máis dun século cando esa obra foi escrita. Polo menos dúas exposicións importantes eran coñecidas, as de Aristeo e Euclides. Porén, así como Os elementos substituíron textos anteriores, nun nivel máis avanzado a obra de Apolonio suplantou as demais no campo das seccións cónicas, incluíndo As cónicas do propio Euclides.
Nunha introdución no Libro I atopamos un texto sobre a motivación para escribir a obra. Cando Apolonio estaba en Alexandría, foi buscado por un xeómetra chamado Naucrates e foi a pedido del que escribiu un esbozo de As cónicas en oito libros. Posteriormente, en Pérgamo, elaborounas a un. Xa que logo, encóntranse nos libros IV e VII saúdos a Atalo, rei de Pérgamo.
Os primeiros catro volumes tratan de material que xa aparecera noutras obras sobre as curvas. no entanto, o autor afirma que varios teoremas no Libro III son seus, pois Euclides non tiña descrito os sitios xeométricos de maneira completa. Os catro últimos libros tratan do asunto de forma máis avanzada, indo moito ademais das consideracións fundamentais coñecidas.
En tempos anteriores, a elipse, a parábola e a hipérbole eran obtidas como seccións de tres tipos diferentes de cono circular recto, de acordo co ángulo do vértice - agudo, recto ou obtuso. Apolonio mostrou, ao que parece por primeira vez, que non sería necesario tomar seccións perpendiculares a un elemento do cono e que de só un único cono poderían ser obtidas todas as tres especies de seccións, variando a inclinación do plano da sección, relacionando así as curvas unhas coas outras. Nunha outra consideración sobre o tema, proba que o cono non necesita ser recto - eixe perpendicular á base circular - podendo ser tamén oblicuo ou escaleno. Se nos seus comentarios sobre As cónicas Eutocio estaba ben informado, dedúcese que Apolonio foi o primeiro xeómetra en demostrar que as propiedades das curvas non dependen de seren cortadas en conos oblicuos ou rectos.
A visión moderna dos sólidos postos un sobre o outro en sentidos opostos, prorrogándose indefinidamente, nun modo que os seus vértices coincidan e os eixes estean sobre a mesma recta, tamén é un legado de Apolonio, que deu inclusive a definición para cono circular utilizada o día de hoxe:
O problema de Apolonio
Ese problema consta do tratado Tanxencias e trata do seguinte: Dadas tres cousas, cada unha das cales podendo ser un punto, unha recta ou un círculo, trazar un círculo que é tanxente a cada unha das tres cousas. Aquí podemos encontrar dez casos, desde o máis simples, o caso de tres puntos, até o máis difícil que é trazar un círculo tanxente a outros tres círculos. Este último caso foi considerado un desafío para os matemáticos dos século XVI e XVII que pensaban que o autor non o resolvería e Newton foi un dos que o resolveron, utilizando apenas regra e compás.
Astronomía
dereita|miniatura|Esquema de movemento epicíclico.Nesa área Apolonio destacouse como o autor dun modelo matemático moi aceptado na antigüidade para a representación do movemento dos planetas. Eudoxo usara esferas concéntricas pero Apolonio propuxo dous sistemas alternativos baseados en movementos epicíclicos e movementos excéntricos. No primeiro caso asumíase que un planeta P \, se move uniformemente ao longo dun epiciclo cuxo centro C \, á súa vez se move uniformemente ao longo dun círculo maior con centro na terra, en E \,. No esquema excéntrico o planeta P \, móvese ao longo dun círculo grande, cuxo centro C' \, á súa vez se move nun círculo pequeno de centro en E \,. Se PC = C'E \,, os dous esquemas serán equivalentes.
En canto o sistema das esferas homocéntricas, grazas a Aristóteles, era o favorito, os esquemas que utilizaban ciclos e epiciclos, grazas a Tolomeo eran adoptados por astrónomos que buscaban un refinamento maior nos detalles e nas previsións.
Consulado (Francia)
miniatura|250px|[[Napoléon Bonaparte, Primeiro cónsul, 1803. Por François Gérard.]]
O Consulado foi a institución de goberno en Francia entre a caída do Directorio tras o golpe de Estado que deu Napoleón Bonaparte o 18 Brumario de 1799 até o comezo do Imperio Napoleónico, en 1804.
Por extensión, o termo O Consulado refírese tamén a dito período histórico francés.
O cargo de cónsul ten a súa orixe no antigo cargo homónimo da Antiga Roma.
O Consulado estaba constituído, teoricamente, por un triunvirato. O cargo de cónsules ostentárono Napoleón Bonaparte, Sieyès e Ducos temporalmente até o 12 de decembro de 1799. Posteriormente, Sieyés e Ducos foron substituídos por Jean Jacques Régis de Cambacérès e Charles-François Lebrun, que seguiron no cargo até 1804, cando Napoleón foi coroado Emperador dos franceses.
Historia
miniatura|250px|Os tres cónsules: Cambacérès, Bonaparte e Lebrun. Napoleón, como primeiro cónsul, concentrou na súa persoa case todo o poder, deixando os outros dous cónsules cos que formaba o triunvirato, como unha mera comparsa.
Durante o Consulado leváronse a cabo importantes reformas políticas e sucederon importantes feitos militares e diplomáticos, grazas aos que Napoleón se transformou nun dos personaxes máis recoñecidos do mundo, pola súa maneira de armar a un exército e pola súa intelixencia.
Algúns destes feitos foron:
Napoleón utilizaba as técnicas do Antigo Réxime no seu goberno, que cada vez se concentraba máis na súa persoa. A pesar da oposición dos republicanos (que vislumbraban o seu soño de ser emperador) ao seu autoritarismo, a maioría da poboación permaneceu, acrítica, apoiando a súa política, ao punto de que o Senado acordou dar a Bonaparte o título de emperador o 18 de maio de 1804, decisión aprobada por un referendo no mesmo día. O soberano foi coroado o 2 de decembro dese mesmo ano.
Pedrón de Ouro
miniatura|275px|Casa da Matanza, lugar de entrega dos premios.
Os premios Pedrón de Ouro, dende 1964, Pedrón de Honra e o Premio Modesto R. Figueiredo son os premios outorgados en Padrón polos membros da Fundación Pedrón de Ouro, fundada por Avelino Abuín de Tembra, Maximino Rodríguez Buján e Octavio Sanmartín Domínguez, e que ten entre os seus membros a Manuel Caamaño Suárez e David Otero.
O Sisto, Sancovade, Vilalba
O Sisto é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Gran Premio de México de 1966
O Gran Premio de México de Fórmula 1 de celebrouse en Cidade de México o 23 de outubro de 1966. A carreira, que foi a novena e última da tempada de Fórmula Un de, a carreira foi o quinto Gran Premio de México. A carreira levouse a cabo sobre 65 voltas ao circuíto de cinco quilómetros cunha distancia de carreira de 325 quilómetros.
A carreira foi gañada polo piloto británico John Surtees pilotando un Cooper T81, a súa primeira vitoria desde que saíra da Scuderia Ferrari para unirse a Cooper Car Company. Surtees gañou ao recentemente coroado campión do mundo o australiano propietario-piloto Jack Brabham pilotando un Brabham BT20 por oito segundos. A unha volta, no terceiro lugar, tamén conducindo un Brabham BT20 quedou o compañeiro de equipo de Brabham o neozelandés Denny Hulme.
A vitoria de Surtees conferiulle o ascenso ao segundo lugar no campionato, pasando ao piloto austríaco Jochen Rindt do equipo Cooper.
A Mella, Beira, Carral
A Mella é un lugar da parroquia de Beira no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Segundo o INE en 2016 tiña catorce habitantes (oito homes e seis mulleres).
Madrugada
miniatura|300px|dereita|Madrugada na cidade de [[Hong Kong.]] A madrugada é a última parte da noite, espazo de tempo que abarca desde a media noite ata o alba; que transcorre entre as cero horas e o amencer, tras o cal empeza a mañá.
Sunleviĝo Beul-an-latha Alba (giorno) പുലരി Auba Úsvit 天曚光
Século -XXIII
século XXIV adC < século XXIII adC > século XXII adC miniatura|250px | Ruínas do complexo da pirámide de Pepi II, posiblemente o monarca reinante máis lonxevo da historia rexistrada O século XXIII antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 2300 a.C. e terminou o 31 de decembro de 2201 a.C.
Personaxes relevantes
miniatura|right | Sargón de Acad
Dourada
A dourada (Sparus aurata, Linnaeus 1758 ) é un peixe mariño da familia dos espáridos (Sparidae), semellante ó prago ou ó ollomol. Moi apreciado na cociña, hoxe procede en boa parte da acuicultura. Caracterízase por presentar unha banda dourada entre os ollos.
Ríos Panisse recolleu dourada (ou o castelanismo dorada) como nome común para esta especie. Tamén dourada branca na Coruña ; chamiseira, en Muxía, fiuncha ou samba, en Cambados.
Descrición
miniatura|300px|Douradas 300px|miniatura|Douradas expostas á venda. O talle habitual é de 25–35 cm e 0,5–3 kg, alcanzando tamaños de 60–70 cm e 5–7 kg en exemplares adultos. O corpo é alto e comprimido lateralmente, marcando o dorso unha clara convexidade. A cabeza é grande e redondeada, cuns labios grosos e varias filas de dentes, a primeira con seis cabeiros puntiagudos seguidos por 4 ou 5 filas máis de fortes dentes molares, máis aplanados.
A cor do dorso é gris verdosa ou azulada, o ventre prateado e os flancos agrisados con tons amarelados, tamén prateados. Presenta unha franxa amarela dourada entre os ollos, á que debe o nome, que desaparece pronto trala morte do animal; e unha mancha escura máis ou menos arredondada no nacemento da liña lateral, a altura do bordo superior do opérculo. No opérculo é habitual unha mancha avermellada que tamén se vai esvaecendo co tempo.
A aleta dorsal é longa e única; as pectorais, longas e rematadas en punta; e a caudal, dividida en dous lobos.
Aliméntase de peixes, crustáceos e moluscos, pois a súa dentadura é quen de rompe-las cunchas destes sen problemas.
Especies semellantes
Parecido a esta especie é outro peixe, a castañeta encarnada (Beryx decadactylus), á que tamén chaman dourada femia.
Hábitat e distribución
Trátase dunha especie costeira, que vive en augas pouco profundas, duns 30 m de profundidade, se ben nas épocas de reprodución pode alcanza-los 150 metros. É común na desembocadura dos ríos e pode pescarse mesmo en estuarios e lagoas costeiras de baixa salinidade. Prefiren os fondos rochosos ou areosos.
A súa área de distribución ocupa a costa atlántica europea e africana, desde as Illas Británicas ata Cabo Verde, así como no mar Mediterráneo e o mar Menor.
Pesca e aproveitamento
A dourada que actualmente se atopa no mercado procede case toda ela da acuicultura. Segundo datos da Asociación Empresarial de Productores de Cultivos Marinos (APROMAR) referidos a 2009, mentres que a dourada de acuicultura ascendía a unhas 167.000 toneladas, a procedente da pesca extractiva só sumaba 7.812 toneladas (cifra que se mantén nos últimos anos flutuando entre as 5.000 e as 8.000 toneladas anuais).
Os principais países produtores de dourada de acuicultura son Grecia, cunhas 85.000 toneladas; Turquía, con 35.000 toneladas; e España, con 23.690 toneladas (pouco menos que en 2008). A produción española concéntrase na costa mediterránea, destacando a Comunidade Valenciana, co 39% do total; Murcia, co 27%; Andalucía, 14%; e Cataluña, co 5%; así como nas illas Canarias, cun 15% da produción.
Aínda que non é abundante nas nosas costas, captúrase entre novembro e febreiro, con artes de trasmallo, palangre ou ó arrastre, e tamén é obxecto de pesca deportiva. No ano 2010 poxáronse nas lonxas de Galicia un total de 27.086 kg, unha pequena fracción da pesca desta especie en España, que foi de 1.189 toneladas en 2008.
Unha das formas clásicas de cociña-la dourada é ó sal: enfornada, usualmente envolta en papel de prata, e cuberta de sal.
Signal Communication Orbit Relay Experiment
Signal Communication Orbit Relay Experiment, tamén coñecido polo seu acrónimo SCORE, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado en segredo o 18 de decembro de 1958 mediante un foguete Atlas B desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, en Florida. Só unha parte do equipo de lanzamento sabía que non se trataba dunha proba misilística senón da posta en órbita dun satélite.
Características
A misión de SCORE foi probar a factibilidade de usar satélites para comunicacións. A carga útil, de 70 kg de masa, consistía nun par de transmisores UHF alimentados por baterías cunha vida estimada de 21 días e acaroados á última etapa do foguete Atlas B co que foi lanzado. Cada transmisor constaba dun receptor de comandos, unha cinta grabadora con capacidade para catro minutos de son ou sete canais de teletipo. A bordo ademais iban un par de balizas para telemetría
Dolbenmaen
miniatura|Bod Hyfryd Dolbenmaen é unha comunidade no condado de Gwynedd en Gales, foi o centro administrativo da rexión de Eifionydd ata 1239. Amais da localidade homónina a comunidade inclúe as aldeas de Bryncir, Cenin, Garndolbenmaen, Golan, Llanfihangel-y-Pennant, Penmorfa e Pentrefelin e ten unha poboación de 1,343. O 67,8% da poboación pode falar a lingua galesa e outro 5,6% enténdea. O cume de Moel Hebog (783 m) compárteno Beddgelert e Dolbenmaen. miniatura|Igrexa de Santa María
Signal Communication Orbit Relay Experiment
Características
O satélite demostrou o concepto de comunicacións mediante satélite mediante "gardado e envío" polo cal a mensaxe se garda nun medio a bordo do satélite e é transmitido cando está ao alcance do destinatario. As baterías agotáronse aos 13 días de permanecer en órbita.
Mónica Naranjo
Mónica Naranjo Carrasco, coñecida artisticamente como Mónica Naranjo, nada en Figueres (Xirona) o 23 de maio de 1974, é unha cantante, compositora e produtora española de música pop xeralmente.
Vendeu case nove millóns de discos, principalmente en España e América. Está recoñecida como unha das voces máis potentes da música popular a nivel mundial.
Yamna Lobos
Yamna Carolina Lobos Astorga, nada o 26 de febreiro de 1983 en Providencia, Santiago de Chile, é unha bailarina, presentadora e actriz chilena.
A Tolda, Sancovade, Vilalba
A Tolda é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Peteiro dos cefalópodos
miniatura|O peteiro da [[lura xigante, rodeado da masa bucal e os brazos.]] O peteiro ou rostro (rostrum) que teñen todos os cefalópodos existentes é unha estrutura dividida en dúas partes, situada na masa bucal e rodeado dos apéndices cefálicos (brazos) musculares. As dúas pezas que forman o peteiro, moitas veces denominadas mandíbulas, son a mandíbula dorsal e a inferior, que encaixan funcionando a modo de tesoira. Está composto principalmente de quitina e proteínas con enlaces cruzados,   polo que os peteiros son case indixeribles e a miúdo son os únicos restos identificables dos cefalópodos que se encontran nos estómagos de especies predadoras coma os cachalotes. Poden utilizarse para estimar a lonxitude do manto e o peso total do corpo do animal orixinal así como a biomasa inxerida total da especie. Os peteiros dos cefalópodos fanse gradualmente menos ríxidos a medida que nos movemos desde o extremo á base, un gradiente que resulta da composición química diferente das distintas zonas. Nos peteiros hidratados das luras de Humboldt (Dosidicus gigas) este gradiente de rixidez abrangue dúas ordes de magnitude.
Coñécense restos fosilizados dos peteiros de varios grupos de cefalópodos, tanto extintos coma aínda existentes, incluíndo luras, polbos, belemnitas, e vampiromorfos. Aptychi, estruturas en forma de placas que se encontran nos ammonites, que poderían tamén ser elementos das mandíbulas.
Nas ilustracións móstranse os termos utilizados para referirse ás distintas partes do peteiro dos cefalópodos.
Jean-Honoré Fragonard
250px|Autorretrato|miniatura miniatura|300px|Les hasards heureux de l'escarpolette ("A randeeira"), óleo sobre tela de Jean Honoré Fragonard, pintado en [[1767.]] Jean Honoré Fragonard, nado en Grasse o 5 de abril de 1732 e finado en París o 22 de agosto de 1806, foi un pintor francés, un dos discípulos mais notábeis de François Boucher. Logo dun período de estudos na Italia volta ao seu país natal, iniciando un período de grande actividade. As súas obras mais coñecidas son "O Bico Furtivo" e "A randeeira".
Baix Aragó-Casp
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. Baix Aragó-Casp (Bajo Aragón-Caspe en castelán e oficialmente Bajo Aragón-Caspe/Baix Aragó-Casp ) é unha comarca de Aragón, en España, situada no leste da provincia de Huesca. A capital administrativa é Caspe.
Xeografía
Nesta comarca sitúase o encoro de Mequinenza no río Ebro, tamén chamado mar de Aragón polo seu gran tamaño.
Limita ao norte cos Monegros e o Bajo Cinca, ao oeste coa Ribera Baja del Ebro e o Bajo Martín, ao sur co Matarraña e o Bajo Aragón e ao leste coas provincias de Lleida e Tarragona. A comarca forma parte do Bajo Aragón Histórico.
Linguas
A comarca é bilingüe. Os municipios de Fabara, Fayón, Maella e Nonaspe son maioritariamente catalanofalantes, municipios que pertencen á chamada Franxa de Poñente. Os municipios de Caspe e Chiprana son castelanofalantes practicamente monolingües.
Sinal de exportación nuclear
Como os ácidos ribonucleicos (ARN) están compostos de nucleótidos e non de aminoácidos, carecen do sinal de exportación nuclear que sirva para levalos fóra do núcleo, polo que moitas formas de ARN se unen a proteínas formando un complexo ribonucleoproteico para así ser exportados fóra do núcleo. A cola poli(A) dos ARNm é moi importante para a unión de proteínas exportadoras. O ARNt únese a unha exportina especial chamada exportina-t, de modo dependente da súa estrutura.
O sinal NES foi descuberto na proteína Rev do virus VIH-1 e no inhibidor da proteína quinase dependente de AMP cíclico (PKI). Identificouse o receptor de carioferina CRM1 como o receptor de exportación para os NES ricos en leucina en varios organismos, e é unha proteína conservada evolutivamente. A exportación mediada por CRM1 pode ser inhibida polo funxicida leptomicina B (LMB), o que proporciona un excelente modo para a verificación experimental desta vía.
A exportación nuclear comeza coa unión de Ran-GTP (unha proteína G) á exportina. Isto orixina un cambio de forma na exportina, que incrementa a súa afinidade polo cargamento que ten que ser exportado. Unha vez que se une o cargamento, o complexo Ran-exportina-cargamento sae fóra do núcleo a través dos poros nucleares. As proteínas activadoras da GTPase (GAPs) hidrolizan despois o Ran-GTP a Ran-GDP, e isto causa un cambio conformacional e a súa liberación da exportina. Unha vez que xa non está unida á Ran, a molécula de exportina perde afinidade polo cargamento nuclear tamén, e o complexo sepárase. A exportina e a Ran-GDP son recicladas e volven ao núcleo separadamente, e o factor de intercambio de guanina (GEF) no núcleo cambia o GDP por GTP na Ran.
NESbase
A NESbase é unha base de datos de proteínas con sinais de exportación nuclear (NES) ricas en leucina, autentificadas experimentalmente. Investigacións realizadas na Universidade Técnica de Dinamarca e na Universidade de Copenhague validaron a versión NESbase 1.0. Cada entrada desta base de datos contén información sobre se o sinal de exportación nuclear é suficiente para a exportación ou se é só un transporte mediado polo receptor de exportación CRM1.
Pro12 2012-2013
A tempada 2012-2013 da RaboDirect PRO12 é a duodécima edición da liga celta de rugby, creada en 2001. A liga toma o nome RaboDirect do seu principal patrocinador, unha entidade bancaria neerlandesa.
Formato da competición
O torneo está composto por 12 equipos (4 irlandeses, 4 galeses, 2 escoceses e 2 italianos), e ten un formato segundo o cal os equipos teñen que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfronta ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación é o seguinte:
A liga comezou o 31 de agosto de 2012, e rematará o 25 de maio de 2013 coa gran final.
Manuel Felipe Quintana Ochaita
Manuel Felipe Quintana Ochaita, nado en Madrid o 26 de maio de 1842 e finado en Vigo o 20 de xaneiro de 1911, foi un arquitecto español.
Traxectoria
Titulado pola Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, en 1886 trasladouse a Vigo, onde foi arquitecto municipal. miniatura|Santa María do Porriño. Eclecticista, son obras súas a Casa para Francisco Solleiro (1891) no n.º 21 da rúa Policarpo Sanz (esquina Velázquez Moreno), a Igrexa de Santiago de Vigo (1896-1907) na avenida de García Barbón, a Casa de Estanislao Durán (1901) na rúa do Príncipe esquina Velázquez Moreno e a igrexa e asilo das Irmás dos Anciáns Desamparados (1892-1910) na rúa de Pi i Margall , todas elas na cidade de Vigo, de estilo neogótico as relixiosas.
No Porriño fixo a a igrexa de Santa María (1909).
Giacomo Puccini
Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini, nado en Lucca (daquela no Gran Ducado de Toscana e actualmente en Italia), o 22 de decembro de 1858 e finado o 29 de novembro de 1924 en Bruxelas (Bélxica), foi un compositor italiano de ópera. Considerado entre os máis grandes de finais do século XIX e comezos do XX, as súas óperas están entre as representadas con máis frecuencia no repertorio estándar.
Foi considerado o mellor compositor da ópera italiana tras Giuseppe Verdi e un dos máximos expoñentes do verismo. Algunhas das súas melodías como O mio babbino caro de Gianni Schicchi e Nessun Dorma de Turandot forman hoxe parte da cultura popular.
Primeiros anos
miniatura|Casa natal de Puccini en [[1984.]] Nado en Lucca o 22 de decembro de 1858, Giacomo foi o sexto dos nove fillos de Michele Puccini (Lucca, 27 de novembro de 1813 - 23 de xaneiro de 1864 ibídem) e Albina Magi (Lucca, 2 de novembro de 1830 - 17 de xullo de 1884 ibídem).
Os Puccini eran mestres de capela da Catedral de Lucca dende moitas xeracións atrás e aínda que Giacomo, tras perder a seu pai aos cinco anos, foi mandado a estudar co seu tío materno, Fortunato Magi, este considerábao un estudante non particularmente dotado e sobre todo pouco disciplinado (un «talento», como chegou a definilo, ou un vago sen talento). Mellores resultados obtivo Carlo Angeloni, antigo alumno de Michele Puccini, tanto que aos catorce anos Giacomo puido comezar a contribuír á economía familiar tocando o órgano na Catedral de Lucca.
Algunhas anécdotas porén descríbeno como un temerario. Dise por exemplo que, para embolsarse algún centavo, foi roubar e revender algúns tubos do órgano da catedral e que sufriu unha condena por ter simulado o suicidio dun amigo.
A tradición di que decidiu adicarse ao teatro musical en 1876 logo de asistir a unha representación de Aida de Verdi en Pisa, a onde fora camiñando con dous amigos.
A este período pertencen as súas primeiras composicións coñecidas, entre as que destacan unha cantata (I figli d'Italia bella, 1877), un mottetto (Mottetto per San Paolino, 1877) e unha Messa (1880).
As primeiras óperas
Deixada Lucca, de 1880 a 1883 Puccini estudou no Conservatorio de Milán, grazas a unha bolsa de estudo de cen liras mensuais durante un ano, que lle foi concedida pola raíña Margarida de Savoia por súplica de súa nai. Durante estes anos de miseria, compartiu habitación co seu amigo Pietro Mascagni. Entre os seus profesores destacan nomes como Amilcare Ponchielli e Antonio Bazzini.
En 1883 participou no concurso de óperas nun acto organizado pola editorial Sonzogno. Le Villi, con libreto de Ferdinando Fontana; non gañou o concurso, mais en 1884 foi representada no Teatro dal Verme de Milán baixo o padroado do editor Giulio Ricordi, un competidor de Sonzogno.
A Xesta, Lalín
San Fiz da Xesta é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 252 habitantes (127 homes e 125 mulleres), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 271 habitantes.
Giacomo Puccini
As primeiras óperas
Animado polo grande éxito de Le Villi, Ricordi encargoulle unha nova ópera ao tándem Puccini-Fontana, destinada desta vez ao Teatro alla Scala, mais Edgar (1889), que lle levou ao compositor cerca de catro anos de traballo, non conseguiu moito éxito, e nas décadas seguintes foi sometida a modificacións substanciais sen conseguir que entrase no repertorio.
A Xesta, Lalín
Patrimonio
Ademais da igrexa parroquial, de sobria feitura, destaca a casa local dos Crespo.
Giacomo Puccini
As primeiras óperas
Mentres tanto, en 1884 Puccini formara a súa familia, iniciando unha convivencia destinada a durar toda a vida con Elvira Bonturi (esposa do tendeiro de Lucca Narciso Gemignani) tras varias visicitudes. Elvira achegou a súa filla Fosca e entre 1886 e 1887 a familia viviu en Monza, e durante ese tempo naceu o único fillo do compositor, Antonio (chamado Tonio). En Monza Puccini traballou na composición de Edgar, á que adicaría outros catro anos.
Torre del Lago
En 1891 Puccini trasladouse a Torre del Lago (actualmente denominada Torre del Lago Puccini, unha frazione de Viareggio): encantáballe o mundo rural e o consideraba o lugar ideal para cultivar a súa paixón pola caza e para as xuntanzas de artistas. O compositor fixo de Torre del Lago o seu refuxio, primeiro nunha vella casa alugada, e despois construíndo a vila á que se foi vivir en 1900. Puccini describíaa así:
A Xesta, Lalín
Patrimonio
Hai unha pequena fervenza, que forman as augas do río Asneiro.
Giacomo Puccini
Torre del Lago
Ao compositor gustáballe tanto, que non puido distanciarse dela por moito tempo, e afirmou estar «enfermo de torrelaghìte aguda». Un amor que respectou a súa familia logo da súa morte sendo enterrado na capela da vila. Alí foron compostas as súas óperas de maior éxito, a excepción de Turandot.
O éxito: a colaboración con Illica e Giacosa
Despois do paso en falso de Edgar, a súa terceira ópera – Manon Lescaut – foi un éxito extraordinario, quizais o máis auténtico da carreira de Puccini. Tamén marcou o inicio dunha frutuosa colaboración cos libretistas Luigi Illica e Giuseppe Giacosa. O primeiro fíxose cargo de Marco Praga e Domenico Oliva na fase final da xénese e o segundo tivo un papel máis oculto. Illica e Giacosa terían escrito entón os libretos das tres óperas seguintes, as máis famosas e representadas de todo o teatro pucciniano. A primeira, La Bohème (baseada na novela de Henri Murger Scènes de la vie de Bohème), é posiblemente a súa ópera máis famosa.
A Xesta, Lalín
Festas
O patrón da parroquia é San Fiz, pero o refraneiro popular proclama a fama da romaría da Virxe do Carme: “Festa por festa o Carme da Xesta”. A Virxe é venerada nunha pequena capela, o día da festa facíase subir un gran fol confeccionado por unha familia da parroquia.
Actividade cultural
Nesta parroquia tivo a súa sede a Banda de música da Xesta.
Giacomo Puccini
O éxito: a colaboración con Illica e Giacosa
Entre as obras mestras do panorama operístico tardorromántico, La Bohème é un exemplo de síntese dramática, estruturada en catro cadros (é indicativo o uso deste termo en lugar do tradicional "actos") coa velocidade do raio. A seguinte, Tosca, representa a incursión de Puccini no melodrama histórico con fortes tinturas. O tema, en base a Victorien Sardou, pode lembrar algúns estereotipos da ópera verista, mais as solucións musicais anticipan máis ben, especialmente no segundo acto, o nacente expresionismo musical. Madama Butterfly (baseada nun drama de David Belasco) é a primeira ópera exótica de Puccini. O seu debut no Teatro alla Scala en 1904 foi un gran fiasco, probablemente en parte orquestrado polos seus críticos. Porén, despois dalgunhas modificacións, a ópera foi representada no Teatro Grande de Brescia, onde colleitou un éxito pleno que dura ata os nosos días.
A colaboración con Illica e Giacosa foi certamente a máis produtiva da carreira artística de Puccini. A Luigi Illica, dramaturgo e xornalista, correspondíalle principalmente o labor de esbozar un «lenzo» (unha especie de guión) e definir a trama pouco a pouco, discutíndoa con Puccini, ata chegar á redacción dun texto completo. A Giuseppe Giacosa, autor de comedias de éxito e profesor de literatura, correspondíalle o delicado labor de poñer en verso o texto, salvagardando tanto os aspectos literarios como os musicais, tarefa que levou a cabo con gran paciencia e sensibilidade poética.
A última palabra tíñaa sempre Puccini, a quen Giulio Ricordi alcumaba como «Doge», polo predominio que exercía dentro deste grupo de traballo. O mesmo editor contribuía persoalmente na creación dos libretos, suxerindo solucións, ás veces mesmo escribindo versos e en especial mediando entre os libretistas e o músico durante os frecuentes conflitos debidos ao frecuente costume do compositor de revolucionar o plano dramatúrxico durante a xénese da ópera.
Puccini e os seus libretistas
O libreto de Edgar foi un factor importante no fracaso da ópera. Dende aquela, especialmente na metade e cara ao final da súa carreira, Puccini foi extremadamente selectivo, e mesmo ás veces indeciso, nas súas eleccións de materiais para as súas novas obras. Puccini estaba profundamente implicado no proceso de redacción do libreto, requirindo moitas revisións dos seus libretos en termos tanto estruturais como textuais. A relación entre Puccini e os seus libretistas foi ás veces moi difícil. O seu editor, Casa Ricordi, foi requirido frecuentemente para mediar nas disputas e nas situacións de punto morto entre eles.
Puccini explorou moitos temas posibles que finalmente rexeitaba só despois dun grande esforzo -como a creación dun libreto- posto neles. Entre os temas que Puccini considerou seriamente, mais finalmente abandonou, encóntranse: Cristoforo Sly, Anima Allegra (baseada na obra El genio alegre de Serafín e Joaquín Álvarez Quintero), I due zoccoletti (unha pequena historia de Maria Louise Ramé, tamén coñecida como Ouida), a vida de María Antonieta de Austria, Margherita da Cortona, e Conchita (baseada na novela La Femme et le pantin, de Pierre Loüys). Algúns destes temas abandonados foron empregados para óperas doutros compositores. Por exemplo, Franco Vittadini realizou unha ópera sobre Anima Allegra; a ópera de Mascagni Lodoletta deriva de I due zoccoletti, e Riccardo Zandonai finalmente escribiu Conchita.
Puccini, os seus contemporáneos, e o verismo
Hoxe, Puccini é con moito o compositor italiano máis interpretado de entre os seus contemporáneos, e o mesmo ocorreu durante a súa vida. Un autor inglés contemporáneo seu, escribiu en 1897: "[Puccini] é sen dúbida o máis completo de todos os novos compositores italianos, e a súa futura carreira será observada con interese". Os compositores italianos de ópera da xeración cos que foi comparado Puccini inclúen a Pietro Mascagni (7 de decembro de 1863 – 2 de agosto de 1945), Ruggero Leoncavallo (nado en Nápoles, 8 de marzo de 1857 - 9 de agosto de 1919), Umberto Giordano (28 de agosto de 1867 – 12 de novembro de 1948), Francesco Cilea (23 de xullo de 1866 – 20 de novembro de 1950), Baron Pierantonio Tasca (1858-1934), Gaetano Coronaro (nado en Vicenza, 18 de decembro de 1852; finado en Milán, 5 de abril de 1908). No momento da súa morte en 1924, Puccini gañara 4 millóns de dólares das súas obras.
Once das óperas de Puccini están entre as 200 óperas máis representadas entre agosto de 2008 e decembro de 2011 (en todo o mundo, entre todos os compositores de calquera nacionalidade, segundo as estatísticas de Operabase). Unicamente tres compositores, e tres óperas, de entre os contemporáneos italianos de Puccini figuran nesta lista: Cavalleria rusticana de Mascagni, Pagliacci de Leoncavallo, e Andrea Chénier de Giordano.
Puccini é frecuentemente denominado como un compositor "verista". O verismo é un estilo de ópera italiana que comezou en 1890 coa estrea da ópera de Mascagni Cavalleria rusticana, acadando o seu punto máximo na primeira década de 1900, e decaeu na década de 1920. O estilo caracterízase polo realismo - ás veces sórdido ou violento - e a representación da vida cotiá, especialmente a vida das clases baixas contemporáneas. Xeralmente rexeita temas históricos ou mitolóxicos asociados ao Romanticismo. Cavalleria rusticana, Pagliacci, e Andrea Chénier son consideradas de xeito uniforme óperas "veristas" que representan as obras primarias do "verismo" que se representan na actualidade que non foron escritas por Puccini.
A carreira de Puccini como compositor coincidiu no tempo co movemento do verismo. Unicamente as súas óperas Le villi e Edgar precederon a Cavalleria rusticana. Cando menos dúas das óperas de Puccini, Tosca e Il tabarro, son consideradas xeralmente óperas veristas. Mentres algúns ven a Puccini como un compositor esencialmente verista, outros, aínda que recoñecendo que participou no movemento ata certo punto, non o ven como un compositor puramente verista. Por outra banda, os críticos difiren sobre o grao no que óperas particulares de Puccini son, ou non, propiamente descritas como veristas. Por exemplo, o estudoso de Puccini Mosco Carner só sitúa dúas óperas de Puccini distintas de Tosca e Il tabarro dentro da escola verista: Madama Butterfly, e La fanciulla del West.
Estilo e recepción
O Grove Music Online indica que "Puccini tivo éxito no dominio da orquestra como ningún outro compositor italiano fixera antes, creando novas formas manipulando estruturas herdadas da gran tradición italiana, cargándoas con audaces progresións harmónicas que tiñan pouco ou nada que ver co que estaba a suceder daquela en Italia, aínda que estaba á par co que facían os compositores franceses, austríacos e alemáns.."
Mentres que a música de Puccini se ten mantido extremadamente popular entre o público de ópera, Puccini foi sempre obxecto da condescendencia dalgúns dos críticos que encontran a súa música insuficientemente sofisticada ou difícil. Algúns teñen condenado explicitamente os seus esforzos para compracer o seu público, como este crítico italiano contemporáneo seu: "De boa gana mantense a si mesmo no menor talento, acariciando o gusto do público ... obstinadamente evita a innovación máis atrevida ... Un pouco de heroísmo, mais non toca grandes alturas; un pouco de comedia verista, mais breve; un lote de sentimento e idilio romántico: esta é a receita na que el atopa a felicidade. ([E]gli si arresta volentieri alla piccola genialità, accarezzando il gusto del pubblico ... rifuggendo ostinato dalle troppo ardite innovazioni. ... Un po' di eroismo, ma non spinto a grandi altezze, un po' di commedia verista, ma breve; molto idillio sentimentale e romantico: ecco la ricetta in cui egli compiace.)"
Obra
Aínda que Puccini é principalmente coñecido polas súas óperas, tamén compuxo algunhas pezas orquestrais, música sacra, música de cámara e cancións para voz e piano.
Óperas
miniatura|Giacomo Puccini con [[Ferdinando Fontana, en torno a 1885.]] As doce doce óperas de Puccini, e a cidade, teatro e data da estrea:
Puccini no cine, a televisión e o teatro
Existen varios filmes, un drama televisivo e dúas miniseries de televisión adicadas á vida do compositor nado en Lucca:
Hai tamén un Puccini "teatral". A comedia máis famosa, neste sentido, é "Un bel di' vedremo (La vera storia di Madama Butterfly)" de Ruggero Rimini, estreada no verán de 1974 no Festival de Barga e representada na seguinte tempada teatral. Dirixida polo mesmo autor, foi interpretada pola compañía "Il Centro" de Lucca. Os escenarios e o vestiario eran, respectivamente, de Emanuele Luzzati e Santuzza Cali'. Puccini era interpretado por Gabriele Antonini. Un cuarto de século despois, na tempada 1998/99, a comedia foi representada pola "Compagnia del Dramma Italiano di Fiume" (Teatro Nacional Croata Ivan de Zajc), dirixida por Sandro Damiani. A preparación foi obra do director lírico e dramático croata Peter Selem. Escenarios de Raffaele Del Savio e vestiario de Dora Argento. Giacomo Puccini era interpretado por Claudio Trionfi.
Otto Rank
Otto Rank, de nacemento Otto Rosenfeld, nado en Viena o 22 de abril de 1884 e finado en Nova York o 31 de outubro de 1939, foi un psicanalista, escritor e profesor austríaco. Traballou xunto a Sigmund Freud durante vinte anos e editou dúas importantes revistas sobre psicanálise.
Traxectoria
Otto Rank foi fillo do artesán artístico de orixe xudía Simon Rosenfeld. A partir de 1908 estudou xermanística e filoloxía clásica en Viena e en 1912 obtivo o seu doutoramento cun traballo sobre o poema épico alemán Lohengrin (Die Lohengrin Sage) e dedicouse a temas de antropoloxía cultural, historia da cultura e mitoloxía.
Rank foi un dos primeiros discípulos de Sigmund Freud e formaba parte dos seus colaboradores de máis confianza. Foi secretario da Asociación Psicanalítica de Viena e entre 1912 e 1924 membro do comité editorial da revista internacional de psicanálise Imago. En 1919 fundou a editorial Internationalen Psychoanalytischen Verlag, institución que dirixiu ata 1924.
As teses sobre a anguria do nacemento expostas na súa obra principal Trauma der Geburt und seine Bedeutung für die Psychoanalyse ("Trauma do nacemento e o seu significado para a psicanálise", 1924) levaron a un distanciamento de Freud. Ampliou o alcance da psicanálise ao campo da psicose.
En 1926 Rank mudouse a París e en 1936 estableceuse como psicoterapeuta en Nova York. Fundou a escola Casework que propuña unha limitación do tempo en que debía transcorrer un proceso de terapia.