cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Literatura épica árabe
Ciencia ficción
Unha serie de historias dentro das mil e unha noites (Noites árabes) tamén presentan elementos de ciencia ficción. Un exemplo é "As aventuras de Bulukiya", onde a busca do protagonista Bulukiya da herba da inmortalidade lévao a explorar os mares, viaxar ao Xardín do Edén e a Jahannam, e viaxar polo cosmos a diferentes mundos moito máis grandes que o seu. mundo, anticipando elementos da ciencia ficción galáctica; ao longo do camiño, atopa sociedades de xenios, sereas, serpes que falan, árbores que falan e outras formas de vida. Noutro conto das noites árabes, o protagonista Abdullah o pescador adquire a capacidade de respirar baixo a auga e descobre unha sociedade submarina submarina que se retrata como un reflexo invertido da sociedade terrestre, na que a sociedade submarina segue unha forma de comunismo primitivo onde conceptos como o diñeiro e a roupa non existe. Outros contos das noites árabes tratan de tecnoloxías antigas perdidas, civilizacións antigas avanzadas que se desviaron e catástrofes que as asolagaron. "The City of Brass" presenta a un grupo de viaxeiros nunha expedición arqueolóxica polo Sáhara para atopar unha antiga cidade perdida e tentar recuperar unha embarcación de bronce que Salomón utilizou unha vez para atrapar un xenio e, ao longo do Atópase cunha raíña momificada, habitantes petrificados, robots humanoides e autómatas realistas, seductoras marionetas que bailan sen cordas e un robot xinete de bronce que dirixe a festa cara á cidade antiga. "The Ebony Horse" presenta un robot en forma de cabalo mecánico voador controlado mediante teclas que poderían voar ao espazo exterior e cara ao Sol, mentres que "Third Qalandar's Tale" tamén presenta un robot da forma dun estraño barqueiro. "The City of Brass" e "The Ebony Horse" pódense considerar os primeiros exemplos de proto-ciencia ficción.
Outros exemplos de proto-ciencia ficción árabe temperá inclúen as opinións de Al-Farabí dos residentes dunha cidade espléndida sobre unha sociedade utópica, e elementos como a alfombra voadora.
Imani Jacqueline Brown
Imani Jacqueline Brown é unha investigadora e artista de Nova Orleans. Foi artista da Bienal Whitney do 2017. En 2017 foi residente de U-jazdowski en Varsovia.
Utiliza a súa investigación para profundar máis no activismo a través do seu interese nos delitos económicos, sociais e ambientais do extractivismo.
Traxectoria
Brown participa nas seguintes organizacións/institucións: Open Society Foundations, Fossil Free Fest (FFF), Forensic Architecture, Royal College of Art e Occupy Museums.
Open Society Foundations - Investigadora
Foi investigadora de Open Society Foundations en 2019. Ela continúa enfocándose nos seus intereses, que inclúen a loita contra a desigualdade económica creada polo uso excesivo de combustibles fósiles. Estuda esta inequidade a través de técnicas de mapeo que aprendeu como estudante.
Fossil Free Fest - Fundadora e directora artística
O Fossil Free Fest (FFF) é un festival que brinda un espazo seguro para discutir canto das necesidades actuais se financian con fondos de quen extraen combustibles fósiles. Brown cre que "dar" exerce presión sobre a sociedade, xa que estas corporacións están a tomar do medio ambiente; con todo, están retribuíndo á sociedade. Esta forma de "caridade" é controvertida e é exactamente a razón pola que Brown creou o Fossil Free Fest (FFF). En 2019, Brown recibiu a bolsa AFIELD polo seu traballo. Ademais, Brown dirixe este Fest como parte de Antenna.
Forensic Architecture - Bolseira de Desigualdade Económica
A arquitectura forense estuda e avalía cuestións de dereitos humanos en todo o mundo. Como socia de Desigualdade Económica, algúns dos seus exemplos de investigación son a brutalidade policial, a produción de combustibles fósiles e o poder empresarial inxusto. A través da súa investigación, Brown revela as desigualdades presentes na sociedade. O seu traballo máis recente, Police Brutality at the Black Lives Matter Protests, explora a violencia que a policía creou nas protestas de Black Lives Matter. Ademais, impulsa a necesidade de cambios para marcar unha diferenza nas desigualdades presentes na sociedade.
Royal College of Art - Programa de Arquitectura Ambiental
O departamento de Brown, Arquitectura Ambiental no Royal College of Art, céntrase en gran medida en como os sistemas ambientais, de vida e terrestres se conectan entre si. Debido a isto, Brown continúa a súa viaxe para comprender o beneficio continuo das corporacións a través da extracción de combustibles fósiles. Como profesora convidada, Brown estuda e discute como o extractivismo mostra a verdade da sociedade estadounidense. Esta "verdade" é a ganancia capitalista continua que se crea mediante a extracción de recursos naturais. Ela sinala que os seus estudos se realizan a través da súa "investigación de acción pública".
Occupy Museums - Membro
Occupy Museums é unha acumulación de artistas que forman parte do movemento Occupy Wall Street. Brown traballou con outros artistas en Debtfair (un proxecto compartido). Este proxecto demostra o impacto das finanzas na arte dun artista.
Proxectos pasados
No pasado de Brown, ela foi parte de Blights Out e Antenna.
Blights Out - Cofundadora
Brown cofundou Blights Out. Blights Out é unha acumulación de activistas, arquitectos e artistas que queren un cambio co desenvolvemento de vivendas e o desprazamento. Este grupo quere mostrar a realidade e o impacto da xentrificación. Eventualmente, Brown participou en varios proxectos dentro da organización. Estes proxectos incluíron: 1731-2001, The Living Glossary, Blights Out for Maior e Blights Out for President.
Antenna - Directora de programas
Antenna é unha organización que axuda activamente a escritores e artistas na área de Nova Orleans. Así é como a organización pretende manter viva a cultura da cidade de Nova Orleans. Como directora de programas fundou o Fuel Free Fest (FFF).
Vida persoal
Brown desenvolveu un interese na fotografía cinematográfica.
Arahal
Arahal é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Ten unha área duns 201,1 km² e unha poboación de	19.533 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 97,13 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 117 m e a 45 km da capital provincial, Sevilla.
Lysmatidae
Lysmatidae é unha familia de camaróns da superfamilia Alpheoidea coñecidos como camaróns limpadores.
Beatriz Dourado
Beatriz López Dourado, coñecida como Beatriz Dourado, nada en Barcelona o 25 de novembro de 1985, é unha escritora galega.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela, mestra de profesión, en 2020 exerceu na EEI Fingoi de Lugo. Dende 2022 é profesora de educación secundaria.
Ten colaborado en Nós Diario.
Parque Arqueolóxico Nacional de Tierradentro
O Parque Arqueolóxico Nacional de Tierradentro é un sitio arqueolóxico de Colombia, declarada Patrimonio da Humanidade en 1995 pola UNESCO por ser un importante reservorio da cultura precolombiana. Atópase no departamento de Cauca, nos concellos de Belalcázar e Inzá.
Os vestixios concéntranse nos arredores da poboación de San Andrés de Pisimbalá. As tumbas atópanse en varios sitios, sendo o máis representativo Segovia, que queda a 20 minutos a pé dos museos. O conxunto componse de El Duende, a 600 m ao nordeste de Segovia, San Andrés, situado 1500 m ao norte da sede administrativa, El Aguacate, sobre unha zona de difícil acceso e El Tablón, a 750 m ao nordeste de San Andrés de Pisimbalá. A topografía da área é abrupta, conserva vexetación primaria en pequena proporción e algúns animais silvestres. Os vestixios arqueolóxicos inclúen tumbas subterráneas ou hipoxeos, e estatuas de pedra, que dentro do parque se agrupan en cinco zonas: Alto del Aguacate, Alto de San Andrés, Loma de Segovia, Alto del Duende e El Tablón. As instalacións do parque contan cun museo arqueolóxico e un etnográfico.
Turismo
O parque xerou un significativo pulo para a economía local debido á alta afluencia de turistas, tanto colombianos como estranxeiros. O sitio foi clasificado no ano 2012 entre os 100 lugares Patrimonio da Humanidade máis ameazados.
Refuxiado ambiental
miniatura|[[Dust Bowl|Refuxiados pola seca de Oklahoma acampando xunto á estrada, Blythe, California, 1936.]] Un refuxiado ambiental, refuxiado climático ou emigrante ambiental é unha persoa obrigada a migrar ou ser evacuada da súa rexión de orixe por cambios rápidos ou a longo prazo do seu hábitat local, o cal inclúe secas, desertificación, a subida do nivel do mar (é dicir, as consecuencias do cambio climático). Segundo varias fontes, aínda non é posible identificar ben leste subtipo de migración forzosa, en que aínda non se definiu dunha maneira que permita distinguir aos inmigrantes ambientais de emigrantes económicos ou refuxiados políticos.
Na década de 1990 estimábase o número de refuxiados ambientais en ao redor de 25 millóns (os refuxiados ambientais non están incluídos na definición oficial dos refuxiados, que só inclúe aos migrantes que foxen da persecución). O Grupo intergobernamental sobre o cambio climático (GICC) estima que existirán 150 millóns de refuxiados no ano 2050, debido principalmente aos efectos das inundacións costeiras, a erosión costeira e os trastornos agrícolas (150 millóns significa o 1,5% da poboación mundial estimada para o ano 2050 (uns 10 mil millóns).
A pesar dos problemas de definición e a ausencia de probas claras, a migración ambiental aumentou, na primeira década do século XXI converténdose en tema de preocupación dos responsables políticos, científicos sociais e ambientais, os cales están a realizar un intento de conceptualizar as posibles ramificacións sociais do cambio climático e en xeral do impacto ambiental.
Historia do concepto
Comezou a usar esta denominación de refuxiado ambiental Lester Brown en 1976, tempo despois deuse unha proliferación no uso do termo, e máis tarde xurdiron os termos "emigrante ambiental", e toda unha rama de similares categorías, tales como "emigración forzosa ambiental", "emigración motivada polo medio ambiente", "refuxiado climático", "refuxiado do cambio climático", "persoa desprazada polo clima (EDP na súa denominación inglesa), "refuxiado de desastre", "desprazado ambiental", "eco-refuxiado" e "persoa ecoloxicamente desprazada". As diferenzas entre estes termos son menos importantes que o que teñen en común: todos eles suxiren que existe unha relación determinable entre os factores condicionantes ambientais e a migración humana, son motivos útiles para a análise, relevantes para a política e, posiblemente, para a expansión da rama legal coñecida como Dereito do refuxiado.
A Organización Internacional para as Migracións propón a seguinte definición para os inmigrantes do medio ambiente: "Os Migrantes ambientais son persoas ou grupos de persoas que, por razóns imperiosas de cambios repentinos ou progresivos no medio ambiente que afectan negativamente á vida ou as condicións de vida, ven obrigados a abandonar os seus fogares habituais, ou deciden facelo, xa sexa de forma temporal ou permanentemente, e que se moven xa sexa dentro do seu país ou cara ao estranxeiro."
Predicións e intentos de cuantificación
Houbo varios intentos nas últimas décadas do século XX de enumerar a "os inmigrantes do medio ambiente/refuxiados". Jodi Jacobson é citado como o primeiro investigador en enumerar o tema, indicando que xa hai até 10 millóns de "refuxiados ambientais". Sobre a base de «os peores escenarios» sobre o ascenso do nivel do mar, argumentou que os "refuxiados ambientais" serán seis veces máis numerosos que os refuxiados políticos. En 1989, Mustafa Tolba, o director executivo do PNUMA, afirma que «até 50 millóns de persoas poderían converterse en refuxiados ambientais» se o mundo non actúa para apoiar o desenvolvemento sustentable. En 1990, o Panel Intergobernamental de observadores do Cambio climático declararon que a máis grande e simple consecuencia deste sería as migracións, «con millóns de persoas desprazadas pola erosión da liña de costa, as inundacións costeiras e a grave seca». A mediados da década dos 90 do século XX, Norman Myers converteuse no defensor máis prominente desta escola "maximalista", que indica que había 25 millóns de refuxiados ambientais na década de 1990, e afirmando que esta cifra podería duplicarse para o ano 2010, cun límite superior de 200 millóns en 2050. Myers argumentou que as causas que provocan os desprazamentos por causas ambientais inclúen a desertificación, a falta de auga, a salinización das terras de regadío e o esgotamento da biodiversidade. Tamén lanzou unha hipótese sobre a cantidade de futuros refuxiados, que estimou de 30 millóns na China, 30 millóns na India, 15 millóns en Bangladesh, 14 millóns en Exipto, 10 millóns noutras zonas dos deltas e zonas costeiras, 1 millón nos Estados insulares, e 50 millóns de desprazados do mundo agrícola para 2050. Máis recentemente, Myers suxeriu que a cifra para 2050 podería ser tan alta como 250 millóns. miniatura|Mapa que mostra os desastres naturais causados/agravados polo [[quecemento global futuros, e por tanto onde se xerasen refuxiados ambientais]] Estas afirmacións gañaron aceptación significativa, en gran parte polas cifras de refuxiados estimadas para o 2050. Variantes desta afirmación tamén apareceron nos influentes informes sobre o cambio climático do IGCC e o Informe Stern sobre a Economía do Cambio Climático, así como por organizacións non gobernamentais como Amigos da Terra, Greenpeace de Alemaña e organizacións intergobernamentais como o Consello de Europa, IOM e UNHCR.
A pesar destes intentos de enumeración, de feito hai unha falta de evidencia empírica que apoie o concepto de "migración por motivos ambientais". Norman Myers é quizais o máis citado, e a autoridade das súas afirmacións a miúdo atribúese ao feito de que a súa principal contribución ao campo utiliza preto de 1000 fontes. Con todo, se se accede á súa bibliografía, faise evidente que destas fontes a gran maioría só constitúen un repaso bastante inconexo da ciencia ambiental sen ningunha conexión obvia cos debates sobre os impactos sociais ou a migración. De feito, só 121 fontes conteñen unha remota conexión cos grandes temas da migración, os refuxiados ou o desprazamento da poboación. Só 25 destas fontes presentan a relación entre a migración e o medio ambiente de forma explícita, e vale a pena sinalar que este número non é moi diferente das fontes de calquera outro documento sobre "migración ambiental", e componse principalmente de material de estudo de casos illados. Vikram Kolmannskog declarou que "o traballo" de Myers pode ser criticado por ser inconsistente, imposible de verificar e non tomar debidamente en conta as oportunidades de adaptación. Por outra banda, Myers recoñeceu que as súas cifras se basean "na extrapolación heroica". En termos máis xerais, Black argumentou que hai «moi pouca evidencia científica» que indique que o mundo se está enchendo de refuxiados ecolóxicos». De feito, Francois Gemenne declarou que «cando se trata de predicións, as cifras baséanse xeralmente no número de persoas que viven en rexións en risco, e non na cantidade de xente que se espera que emigre. As estimacións non teñen en conta as estratexias de adaptación nin os diferentes niveis de vulnerabilidade»..
Tipos
A Organización Internacional para as Migracións propón tres subtipos:
Problemas conceptuais e críticas
miniatura|Refuxios en [[Kenya para os desprazados pola Seca de 2011 no Corno de África.]] Gran parte da literatura producida acerca da "migración ambiental" asume o feito como auto-evidente. A categoría é á vez emotiva e de sentido común, e por tanto xeneralizouse o seu uso nos medios e entre os responsables políticos, científicos non-sociais e científicos sociais neo-malthusianos. Con todo, non hai evidencia de que o concepto poida ser utilizado para alcanzar as verdades xerais. En resumo, isto é porque o grao en que calquera factor ambiental dado é significativo no nivel da sociedade - e moito menos a calquera aspecto da actividade humana, como a migración - esta totalmente condicionado ás continxencias socio-económicas e políticas. Noutras palabras, é imposible illar un factor ambiental como unha variable independente da que deducir o seu impacto nunha determinada (ou xeral) forma de actividade social, para que sexa aceptable de forma xeral, a relación será diferente en función de cada circunstancia específica.
Houbo pouco traballo que reforce a integridade conceptual do concepto. O concepto carece dunha definición consensuada, e como consecuencia, tamén carece de probas claras, polo que os modelos de predición teñen moi difícil alcanzala, a pesar do alto perfil dos "estudos preliminares", dando lugar a unha ampla gama de estimacións, como a levada a cabo pola Comisión Europea no seu financiamento do proxecto EACH-FOR. A investigación levada a cabo nas áreas de "degradación ambiental", que trata de demostrar unha correlación estatisticamente significativa entre a migración e a degradación ambiental (incluído o cambio climático) non tiveron até a data éxito, e caracterizáronse pola ausencia de probas de contraste que fixo imposible sacar conclusións xerarizables a partir dos resultados.
Perspectivas políticas e legais
A Organización Internacional para as Migracións (OIM) espera que aumente a escala de migracións globais como resultado da aceleración do cambio climático. Recoméndase, por tanto aos políticos de todo o mundo adoptar unha postura proactiva na materia.
A Fundación de Xustiza Medioambiental (FJM) argumentou que as persoas que se verán obrigados a desprazarse debido ao cambio climático na actualidade non teñen un adecuado recoñecemento no dereito internacional. A FJM sostén que se require dun novo instrumento xurídico multilateral para atender especificamente as necesidades dos "refuxiados climáticos" a fin de outorgar protección ás persoas que foxen da degradación do medio ambiente e o cambio climático. En 2020, o Comité de Dereitos Humanos da ONU declarou nunha decisión histórica que sentará precedente que os países non poden deportar ás persoas que enfrontan condicións inducidas polo cambio climático.
Tamén afirmaron que os países en desenvolvemento necesitan financiamento adicional para adaptarse ao cambio climático. Sujatha Byravan e Sudhir Chella Rajan avogaron polo uso de "exiliados do clima" e a firma de acordos internacionais para darlles dereitos políticos e xurídicos, incluída a cidadanía noutros países, tendo en conta as responsabilidades deses países e as súas capacidades.
Nalgúns casos, o cambio climático pode conducir a conflitos que xurdan entre os países que, como consecuencia das inundacións ou outras condicións produzan un gran número de refuxiados, e os países limítrofes a estes, que poderían construír valos para manter afastados a estes refuxiados. A fronteira entre India e Bangladesh cada vez esta máis delimitada pola Barreira indo-bangladesí en construción pola India, e os estudos de casos suxiren a posibilidade de conflitos violentos que xurdan debido ás persoas que foxen das zonas afectadas pola destrución da terra cultivable. A migración actual xa deu lugar a conflitos de baixa escala.
Cultura popular
miniatura|Campo Mundial de Refuxiados Climáticos do artista alemán [[Hermann Josef Hack en Hannover amosando 600 pequenas tendas de campaña.]] A pesar das preocupacións con respecto á súa capacidade de dicir algo significativo sobre a complexa relación entre os condutores do ambiente e a migración humana, a noción de "emigrantes ambientais", e sobre todo de 'refuxiado climático', gañou forza na cultura popular. Un documental titulado Climate Refugees, foi producido e dedícase, sen sentido crítico, ás interpretacións neo-malthusianas do cambio climático, ofrecendo un nexo entre o clima e a migración. "Climate Refugees" estivo na selección oficial de filmes para o Sundance Filme Festival de 2010.
Desde 2007, o artista alemán Hermann Josef Hack mostrou o seu Campamento Mundial de Refuxiados Climáticos nos centros de varias cidades europeas. O campamento modelo, feito de ao redor de 1000 tendas de campaña en miniatura, é unha intervención de arte pública que mostra os impactos sociais do cambio climático.
Iliupersis
Iliupersis, do grego antigo Ἰλίου πέρσις, "o saqueo de Troia", é o nome dun poema épico da literatura grega arcaica hoxe perdido, que forma parte do Ciclo Épico. Na cronoloxía dos acontecementos, situaríase despois dos temas descritos na Pequena Ilíada e antes do libro coñecido como Retornos (Νόστοι). Foi atribuído por autores antigos a Arctino de Mileto.
Argumento
O poema narra a guerra de Troia dende o punto de vista dos vencidos, complementario, xa que logo, ás fazañas narradas por Homero. Comeza cos troianos discutindo sobre que facer co enorme cabalo de madeira que os gregos deixaran no lugar do seu campamento abandonado. Casandra e Laocoonte advirten de que hai soldados gregos dentro do cabalo, pero non lles fan caso, e outros din que é unha reliquia sagrada de Atenea, opinión que todos seguen. Os troianos celebran a súa aparente vitoria, mentres unha divindade envía dúas serpes que matan a Laocoonte e os seus fillos. Ante isto, Eneas e os seus homes abandonan Troia presupoñendo o que ía pasar.
Cando chegou a noite, os soldados gregos baixaron do cabalo, abriron as portas da cidade e deixaron entrar as forzas do exército grego, que regresara navegando dende a illa de Ténedos onde estiveran escondidos. Masacraron os troianos e queimaron a cidade.
Durante o saqueo ocorreron feitos singulares. Neoptólemo matou ao rei Príamo, aínda que o rei de Troia se refuxiara no altar de Zeus. Menelao matou a Deífobo, que casara con Helena, e levouna a casa con el. Áiax o Menor arrastrou a Casandra fóra do altar de Atenea onde ela se refuxiara. Mentres os gregos discutían se Áiax debía ser castigado polo sacrilexio que cometera, este refuxiouse no altar de Atenea. Despois do saqueo, a deusa matouno no mar.
Odiseo matou ao fillo de Héctor, Astianacte. Neoptólemo capturou á esposa de Heitor, Andrómaca. Os gregos fixeron entón un sacrificio humano. Mataron unha das fillas de Príamo, Polixena, enriba da tumba de Aquiles, para aplacar o seu espírito e facer unha boa viaxe de volta.
O poema tería inspirado algúns dos fragmentos da Eneida de Virxilio e está parcialmente resumido en varias obras antigas.
Selección de fútbol de Suráfrica
A selección de fútbol de Suráfrica, alcumados Bafana Bafana, é o equipo representativo de Suráfrica nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Suráfrica (South African Football Association), pertencente a Confederación Africana de Fútbol (CAF). O seu maior éxitos é o títulos da Copa de África de Nacións que obtivo en 1996 cando foi o país organizador.
José Luis Suárez Cotelo
José Luis Suárez Cotelo, nado en Ponteceso en 1945, é un político e profesor galego do PSdeG-PSOE.
Ceca de Nicomedia
A ceca de Nicomedia foi un obradoiro monetario da Antiga Roma establecido na cidade de Nicomedia (a actual İzmit), na Asia Menor. Estivo activo desde a fin do século III d. de C. ata a segunda metade do século V, e posteriormente, como ceca bizantina, de 498 a 629. As súas marcas de ceca foron NIKOMI, NIKO , NIKM , NIC , NIK , NI e N.
Historia
Baixo o Imperio Romano, Nicomedia era capital da diocese do Ponto e estaba situada nun cruzamento das principais rutas que articulaban o territorio de Asia Menor, o que lle asegurou á cidade unha prosperidade económica baseada no comercio, aínda que cun carácter subalterno con respecto á súa veciña Constantinopla, capital da parte oriental do Imperio.
Nese contexto, en 294, en tempos de Diocleciano, instalouse na cidade unha ceca onde comezou acuñarse moeda de ouro, de prata e, especialmente, de bronce, para abastecer de circulante a diocese póntica. A ceca dividíase en dous obradoiros para a cuñaxe de moeda de bronce. No entanto, a súa produción non foi moi abundante durante a tetrarquía, en comparación coa das cecas máis próximas. No segundo período tetrártico, a ceca aumentou notablemente a súa produción, ao dividir a cuñaxe en catro obradoiros inicialmente, que chegaron a sete en tempos de Licinio (263-265).
esquerda|miniatura|[[Follis da ceca de Nicomedia a nome de Constantino II (337-340)]]
Por mor da ocupación persa cesou a súa actividade entre 614 e 615 e despois, novamente, entre 625 e 626. Logo dunha efémera reapertura pechou definitivamente no marco da reorganización das cecas emprendida polo emperador Heraclio I (629), xunto coa ceca de Tesalónica.
José Luis Suárez Cotelo
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras, foi profesor de Filosofía no instituto Eusebio da Guarda da Coruña. Nas eleccións municipais de 1979 foi elixido concelleiro en Ponteceso como número 2 da Candidatura Democrática Independente, que encabezaba Manuel Jesús Vázquez Barca e que obtivo a maioría absoluta, pasando a ser primeiro tenente de alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde con maioría absoluta, sendo reelixido nas municipais de 1987, tamén con maioría absoluta. Formou parte da candidatura do PSdeG nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1985, se ben nun primeiro momento non resultou elixido, trala dimisión de Manuel Couce Pereiro en setembro de 1989 asumiu a acta de deputado por uns meses ata as Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1989, nas que volveu formar parte da candidatura socialista pero sen lograr escano. Ó acceder ao Parlamento de Galicia presentou a súa renuncia á alcaldía, debido á incompatibilidade que supón este cargo co de deputado autonómico, sendo substituído polo seu número 2 Ramón Saleta Neira e permanecendo como concelleiro con responsabilidades de goberno na corporación. Mantívose como concelleiro tralas municipais de 1991, nas que foi o número 4 da candidatura socialista, logrando de novo a vitoria e mantendo responsabilidades de goberno baixo os mandatos de Saleta e Fernando Castro Villar ata maio de 1993, cando foron apartados do poder por unha moción de censura do PPdeG e o PSG-EG. Retirouse da política á fin dese mandato en 1995.
Birlos celtas
miniatura|Pedra de birlos celtas na igrexa de San Vicente de Mañufe, Gondomar, Galicia. Os birlos celtas son un xogo tradicional desenvolvido en Galicia. O mestre e escritor galego Miguel Anxo Mouriño, ten publicado que o nome patrimonial é birlos celtas, "pero a interferencia do castelán substituíu a palabra autóctona, seguramente para sempre, pola foránea de Bolos, quedando a pegada da orixinal só no nome dunha das xogadas deste deporte". Existen dúas grandes modalidades de xogos de birlos: de derribo e pasabolos. Os birlos celtas atópanse na de pasabolos, onde salienta a forza e potencia do xogador sobre toda outra destreza. Este xogo ten na comarca do Val Miñor o seu pulo histórico en Galicia, concentrando a 2016 o 70% dos xogadores con ficha na Federación Galega de Bolos. Tamén se practica de forma federada en Asturias, Cantabria e Madrid, sendo a Federación Española de Bolos quen regula este deporte a nivel estatal. Por mor da emigración, existen equipos desta modalidade no Río da Prata, con sede nas asociación de emigrantes do Val Miñor en Bos Aires e Montevideo.
Birlos de derribo e birlos de pasabolos
A modalidade derribo está asociada historicamente á destreza, cun papel secundario da forza do xogador. Esta modalidade alcanzou popularidade entre a burguesía, e segue a practicarse na actualidade, sendo o bowling a que acada máis seareiros, segundo Isidro Costas, presidente da Federación Galega de Bolos. Engade que a tradición localiza as súas orixes nos ámbitos místicos ou relixiosos, onde se utilizaban os birlos como símbolos do "derribo do mal".
Nesta distinción, o mesmo autor sinala que o pasabolos ten máis vencello con Galicia, sendo unha modalidade de "máis forza e potencia para xogar". Agrega que é propia do rural, tanto das zonas costeiras como de montaña, e que durante séculos foi xogado e transmitido por pastores, monteiros, canteiros e mesmo por cregos.
Vocabulario e elementos do xogo
Como todo xogo, utilízanse unha serie de palabras que definen elementos e distintas xogadas. Nese senso e seguindo o estudo de José Rodríguez Domínguez, as palabras técnicas máis salientables son:
Armar ou plantar: acción de colocar os birlos no lugar correspondente.
Birle: lugar onde se coloca o xogador para birlar.
Branca: a bola que, lanzada dende o tiro, non realiza xogada algunha, é dicir, non derriba ningún birlo.
Bola: elemento fundamental do xogo, de madeira de buxo ou outro material, totalmente redonda, dunhas dimensións de 13 a 14,5 cm de diámetro e un peso entre os 1,5 e os 2 quilos.
Bola corta: bola que lanzada dende o tiro, bate na pedra antes dos birlos.
Bola larga: bola que lanzada desde o tiro bate na punta dos birlos, ou adianta os mesmos sen tocalos.
Bola “choca” ou “meca”: bola que lanzada dende o tiro, e unha vez bate nos birlos non pasa a liña de 10.
Boleira ou campo de xogo: espazo onde se xoga aos birlos, composto de: tiro, pedra, raia, campo de tiro, campo de birlos e birle.
Birlo: xunto coa bola, é outro elemento fundamental do xogo; de madeira de buxo, inda que pode ser doutro material, de forma de cono rematado en punta (“supositorio”), cunha altura entre 15 e 16 cm, e un peso entre 150 e 200 gramos.
Club: equipo de xogadores, sociedade de birlos.
Pedra: lugar onde se colocan os birlos plantados e listos para xogar.
Partida: conxunto de xogos necesarios para gañar un encontro.
Raia: liña curva que forma un semi-círculo regular en relación coa pedra. Ten un radio perpendicular á pedra de 21 metros. Xeralmente márcase cun foxo trazado no chan do campo de xogo.
Tirada: conxunto de boladas, que tira cada equipo nun encontro.
Tirar: lanzar a bola dende o tiro coa intención de derribar o maior número de birlos.
Tiro: lugar onde se coloca o xogador para tirar.
Tumbar: acción realizada co tiro cara aos birlos.
Descrición do xogo
Seguindo a descrición de Miguel Anxo Mouriño: o campo de xogo "'consta dunha base de lanzamento de 35 ou 40 cm de altura, un foxo de caída, que axuda a conseguir maior precisión e forza na tirada, xa que o lanzador retira cara atrás o brazo coa bola para que colla máis inercia e imprímelle un movemento brusco cara adiante, movemento que se inicia na base e remata xusto cando o xogador se deixa caer no foxo, a pedra birleira, que debe estar lixeiramente inclinada cara á base de lanzamento e ter unha liña de pequenas superficies circulares en baixorrelevo para os birlos, habitualmente 18 que deben estar á mesma altura cá base de lanzamento; e a raia de 10 puntos, liña situada a 21 metros da pedra birleira. Úsanse bolas macizas de madeira e birlos cilíndricos, aguzados nun extremo, duns 15 cm de altura, ambos utensilios adoitan ser de buxo e estar ben mollados antes comezar para aumentar o seu peso e contundencia. O xogo ten dúas partes a primeira consiste en lanzar a bola con forza para tirar o maior número de birlos e o máis lonxe posible, para que a tirada sexa válida a bola debe traspasar a raia de 10, se é valida, os birlos que tamén traspasan valen 10 puntos cada un e os que non, pero están deitados, 1 punto. En caso de xogada válida, a segunda parte do xogo consiste en birlar dende un punto axeitado da raia de 10, é dicir, tirar a bola a rente o chan para deitar cantos birlos poida (que estarán plantados de volta) para conseguir 1 punto por cada un.'"
Historia
miniatura|Debuxo dos arqueólogos William Flinders e James Edward Quibell dun posible xogo de birlos exipcio. (1895, Londres : B. Quaritch, p. 35 Biblioteca de la Universidade de Cornell).
Orixes dos birlos
Para José Rodríguez, deportista e investigador deste deporte, os xogos de birlos teñen un afastado percorrido histórico que pode iniciarse nos tiros de pedra que facía o home dende a prehistoria. Engade que existen xogos de birlos na civilización exipcia, pero entende que non será até pasada a Idade Media, que terá o carácter de ocio activo.
Nesta liña, sinala que no século XVI, os birlos xa tiñan a súa relevancia en España, e este era controlado por Reais Ordenes así como prohibido por estas. No ano 1581, unha Real Orde cita o seguinte: “mandou a súa mercé que de aquí en diante non bailen, nin xoguen aos birlos dentro do recinto do cemiterio da Igrexa, so pena de excomuñón e de dous reais de pena cada vez…. “. Outra de 29-06-1581 dita: “que se pregoe que ningunha persoa sexa ousada de xogar aos birlos en ningunha das rúas da Vila, so pena de douscentos marabedís de multa… “.
Tempadas do Ilves
miniatura|250px|Equipo de Ilves en [[1938. Ese ano o equipo de Tampere gañou o terceiro título consecutivo e da súa historia.]] O Ilves é un equipo profesional de hóckey sobre xeo con base na cidade de Tampere (Finlandia). Fundado en 1931, o equipo competiu na máxima categoría dende a súa creación agás na tempada 1954–55, cando disputou a segunda categoría logo de descender na tempada anterior. Nas súas filas teñen xogado algúns dos xogadores máis destacados da historia do hóckey sobre xeo do país nórdico.
Ilves é un dos equipos máis laureados do hóckey finlandés, ao longo da súa historia conquistou o campionato finlandés un total de 16 veces, se ben a maior parte delas foi antes de que a competición adoptara o seu formato actual, e gañou dúas veces a Suomen Cup (1958 e 1971). O equipo tamén gañou nove medallas de prata e 12 de bronce como segundo e terceiro clasificado do campionato finlandés. Ademais Ilves conquistou unha vez o Harry Lindbladin muistopalkinto como campión da liga regular na máxima categoría do hóckey sobre xeo finlandés, a Liiga.
Birlos celtas
Orixes dos birlos
Engade José Rodríguez que desta mesma forma aparecen continuas prohibicións en 1722, en 1747, en 1749 e 1799, en varias localidades españolas.
Os birlos en Galicia
miniatura|Xogo de birlos nos IX encontros de Jogos tradicionais galego-portugueses Os birlos celtas serán unha adaptación do xogo de pasabolos no noroeste peninsular, especialmente nas comarcas do Baixo Miño e Val Miñor, na provincia de Pontevedra, Galicia. Para os investigadores, a modalidade chegou seguramente das sociedades nórdicas, e moi probablemente a través do Camiño de Santiago. Tras un período de adaptación xurdiron diferentes formas de xogar, sendo sobre o século XIX que toma popularidade como birlos celtas, especialmente na comarca do Val Miñor que foi e segue a ser o pulo desta modalidade.
Desta evolución, José Rodríguez sinala que as referencias verbais sitúan a práctica do birlo celta no sur de Galicia, cando menos na segunda metade o século XIX “Xa de neno escoitaba eu o meu avó que cando el era novo”….., "é unha das moitas frases repetidas por todos aqueles que, por motivos de idade, se converteron en espectadores da festa bolística. Non obstante, non existen documentos escritos sobre o xogo, aínda que a tradición oral certifica que as normas e as regras de entón tiñan moita similitude coas de agora".
Durante o século XX, en todas as vilas e barrios, tanto do Val Miñor coma dos arredores existiron boleiras, e o transcurso do tempo tamén modificou algunhas das normas que rexen o xogo. Por exemplo, sábese que non sempre houbo unha distancia precisa de tiro.
A popularidade deste xogo nas terras do Miñor é confirmada polo citado Miguel Mouriño quen relata que este deporte era tan practicado na bisbarra que se podían ver "pedras de birlos por moitos lugares das aldeas, e digo pedras e non campos de birlos (que tamén os había, aínda que en cantidade moito menor), porque se trataba de espazos para a actividade da vida cotiá que se habilitaban no momento de botar unha partida con só escavar o foxo de caída que debería quedar tapado ao finalizar."
Pola súa banda, José Rodríguez confirma que antigamente as boleiras estaban situadas, "normalmente, nas prazas dos pobos, diante das igrexas, por ser os lugares máis coidados e céntricos, xa que era onde se organizaban romaxes, festas etc"
Ambos os dous investigadores comentan que as competicións consistían en xogarse cordeiros, galos, xerras de viño, e outros premios similares. Eran competicións libres, sen bases nin regulamento ningún, poñéndose de acordo nas normas a seguir todos os xogadores antes da competición.
Nesta diversidade, Isidro Costas sinala que nos camiños e espazos comunitarios do Val Miñor atópanse lousas de 5 até 18 furacos. Os máis antigos deles, sostíñanse os birlos con bosta ou lama.
A partir do ano 1990, todos os clubs e xogadores están debidamente inscritos e rexistrados na Federación Galega de Bolos e na Secretaria Xeral para o deporte da Xunta de Galicia, e todas as competicións se rexen por un regulamento de Bolos Celta aprobado no ano 1990, con pequenas modificacións posteriores, por todos os clubs.
Coronógrafo
miniatura| Imaxe coronográfica do Sol Un coronógrafo é un accesorio telescópico deseñado para bloquear a luz directa dunha estrela para que se poidan resolver os obxectos próximos – que doutro xeito estarían ocultos no brillo brillante da estrela – A maioría dos coronógrafos están destinados a ver a coroa do Sol, pero unha nova clase de instrumentos conceptualmente similares (chamados coronógrafos estelares para distinguilos dos coronógrafos solares) están a ser usados para atopar planetas extrasolares e discos circunestelares ao redor de estrelas próximas, así como galaxias hóspedes en quásares e outros obxectos similares con núcleos galácticos activos (AGN).
Invención
O coronógrafo foi introducido en 1931 polo astrónomo francés Bernard Lyot; desde entón, os coronógrafos utilizáronse en moitos observatorios solares. Os coronógrafos que operan dentro da atmosfera terrestre sofren de luz dispersa no propio ceo, debido principalmente á dispersión da luz solar de Rayleigh na parte superior da atmosfera. En ángulos de visión próximos ao Sol, o ceo é moito máis brillante que a coroa de fondo mesmo en lugares de grande altitude en días claros e secos. Os coronógrafos terrestres, como o coronógrafo Mark IV do Observatorio de Grande Altitude enriba de Mauna Loa, usan polarización para distinguir o brillo do ceo da imaxe da coroa: tanto a luz coronal como o brillo do ceo son luz solar dispersa e teñen propiedades espectrais similares. pero a luz coronal está dispersa por Thomson case nun ángulo recto e, polo tanto, sofre polarización de dispersión, mentres que a luz superposta do ceo preto do Sol está dispersa só nun ángulo de ollada e, polo tanto, permanece case non polarizada.
Deseño
miniatura| Coronografía no Observatorio Wendelstein Os instrumentos coronógrafos son exemplos extremos de rexeitamento da luz perdida e fotometría precisa porque o brillo total da coroa solar é inferior á millonésima parte do brillo do Sol. O brillo aparente da superficie é aínda máis débil porque, ademais de entregar menos luz total, a coroa ten un tamaño aparente moito maior que o propio Sol.
Durante unha eclipse solar total, a Lúa actúa como un disco de oclusión e calquera cámara no camiño da eclipse pode funcionar como coronógrafo ata que a eclipse remate. Máis común é unha disposición na que se imaxina o ceo nun plano focal intermedio que contén un punto opaco; este plano focal é reimaxinado nun detector. Outra disposición é imaxinar o ceo nun espello cun pequeno buraco: a luz desexada reflíctese e finalmente reimaxinase, pero a luz non desexada da estrela atravesa o burato e non chega ao detector. De calquera xeito, o deseño do instrumento debe ter en conta a dispersión e a difracción para asegurarse de que a menor cantidade posible de luz non desexada chegue ao detector final. O principal invento de Lyot foi unha disposición de lentes con topes, coñecidas como Lyot stops, e deflectores de tal xeito que a luz dispersada pola difracción se enfocaba nos topes e deflectores, onde podía ser absorbida, mentres que a luz necesaria para obter unha imaxe útil non lles faltaba.
Coronógrafo con banda limitada
Un coronógrafo con banda limitada usa un tipo especial de máscara chamada máscara limitada por banda. Esta máscara está deseñada para bloquear a luz e tamén xestionar os efectos de difracción causados pola eliminación da luz. O coronógrafo limitado por bandas serviu como deseño de base para o coronógrafo cancelado Terrestrial Planet Finder. As máscaras limitadas por bandas tamén estarán dispoñibles no telescopio espacial James Webb.
Coronógrafo de máscara de fase
Un coronógrafo de máscara de fase (como o chamado coronógrafo de máscara de fase de catro cuadrantes) usa unha máscara transparente para cambiar a fase da luz estelar co fin de crear unha interferencia autodestrutiva, en lugar dun simple disco opaco para bloquear iso.
Coronógrafo de vórtex ou vórtice óptico
Un coronógrafo de vórtice óptico usa unha máscara de fase na que o cambio de fase varía de forma azimutal ao redor do centro. Existen varias variedades de coronógrafos de vórtice óptico:
Isto funciona con estrelas distintas do sol porque están tan lonxe que a súa luz é, para este fin, unha onda plana espacialmente coherente. O coronógrafo que usa interferencia enmascara a luz ao longo do eixe central do telescopio, pero permite que a luz de obxectos fóra do eixe pase.
Coronógrafos por satélite
Os coronógrafos no espazo exterior son moito máis efectivos do que serían os mesmos instrumentos se se atopasen no chan. Isto débese a que a ausencia total de dispersión atmosférica elimina a maior fonte de brillo presente nun coronógrafo terrestre. Varias misións espaciais como SOHO da NASA - ESA e SPARTAN da NASA, Solar Maximum Mission e Skylab utilizaron coronógrafos para estudar os límites exteriores da coroa solar. O Telescopio Espacial Hubble (HST) é capaz de realizar coronografía usando a cámara de infravermellos próximos e o espectrómetro multi-obxecto (NICMOS), e o telescopio espacial James Webb (JWST) é capaz de realizar a coronografía usando a cámara de infravermellos próximos (NIRCam). ) e Instrumento de infravermellos medios (MIRI).
Aínda que os coronógrafos baseados no espazo como LASCO evitan o problema do brillo do ceo, afrontan desafíos de deseño na xestión da luz perdida baixo os estritos requisitos de tamaño e peso dos voos espaciais. Calquera bordo afiado (como o bordo dun disco de ocultación ou a apertura óptica) provoca a difracción de Fresnel da luz entrante ao redor do bordo, o que significa que os instrumentos máis pequenos que un querería nun satélite inevitablemente escapan máis luz que os máis grandes. O coronógrafo LASCO C-3 utiliza tanto un oculto externo (que proxecta sombra sobre o instrumento) como un oculto interno (que bloquea a luz perdida que se difracta por Fresnel ao redor do ocultismo externo) para reducir esta fuga, e un complicado sistema de deflectores para eliminar a dispersión da luz dispersa polas superficies internas do propio instrumento.
Planetas extrasolares
O coronógrafo adaptouse recentemente para a difícil tarefa de atopar planetas arredor das estrelas próximas. Aínda que os coronógrafos estelares e solares son similares en concepto, son bastante diferentes na práctica porque o obxecto a ocultar difire nun factor dun millón en tamaño aparente lineal. (O Sol ten un tamaño aparente duns 1900 segundos de arco, mentres que unha estrela próxima típica pode ter un tamaño aparente de 0,0005 e 0,002 segundos de arco. ) A detección de exoplanetas semellantes á Terra require un contraste 10. Para conseguir tal contraste requírese unha estabilidade optotérmica extrema.miniatura|250x250px| Imaxe directa de [[Planeta extrasolar|exoplanetas arredor da estrela HR8799 usando un coronógrafo de vórtices vectoriales nunha porción de 1,5 m do telescopio Hale]]Estudou un concepto de coronógrafo estelar para o voo na misión cancelada Terrestrial Planet Finder. Nos telescopios terrestres, un coronógrafo estelar pódese combinar con óptica adaptativa para buscar planetas arredor das estrelas próximas.
En novembro de 2008, a NASA anunciou que se observou directamente un planeta orbitando arredor da estrela próxima Fomalhaut. O planeta puido verse claramente nas imaxes tomadas polo coronógrafo da Cámara avanzada para enquisas do Hubble en 2004 e 2006. A zona escura oculta pola máscara coronógrafa pódese ver nas imaxes, aínda que se engadiu un punto brillante para mostrar onde estaría a estrela.
Até o ano 2010, os telescopios só podían obter imaxes directamente dos exoplanetas en circunstancias excepcionais. En concreto, é máis doado obter imaxes cando o planeta é especialmente grande (considerabelmente maior que Xúpiter), moi separado da súa estrela nai e quente, polo que emite unha intensa radiación infravermella. Non obstante, en 2010 un equipo do Jet Propulsion Laboratory da NASA demostrou que un coronógrafo de vórtices vectoriais podería permitir que pequenos telescopios capturasen directamente os planetas. Fixérono tomando imaxes dos planetas HR 8799 previamente capturados usando só unha porción de 1.5 m do Telescopio Hale.
Episkepsis
Episkepsis (en grego: ἐπίσκεψις; romanizado.: episkepsis, literalmente "coidado, inspección"; pl. ἐπισκέψεις, episképsiis) era un distrito fiscal do Imperio Bizantino Medio (séculos X-XIII). Nun sentido estritamente técnico, referíase a un dominio ou outras propiedades, incluíndos nalgúns casos vilas ou cidades enteiras, destinadas ao sustento de membros da familia imperial, casas nobres ou igrexas e mosteiros.
Como demostrou o historiador Paul Magdalino, estas epíscepses situáronse, na súa maioría dos casos, nas costas costeiras do mar Exeo, que comprendían a mellor terra cultivable do Imperio, ou en zonas fértiles do interior como Tracia e Tesalia. A partir do século XII, tamén pasou a referirse ás partes financeiras dos themas.
Historia
Como institución, a episkepsis existía xa no século IX, ao mencionar aos episketitas -os responsables do devandito territorio- en función do oikeiakon, un sekreton creado por Basilio II. Aínda que ao longo da súa existencia, na historia bizantina, designou as posesións imperiais, estes predios ou leiras podían ser clasificadas en tres tipos: imperiais, persoais (dos nobres) e eclesiásticas. Algúns dos exemplos destes territorios pertencían a Macedonia, Mileto e Alopekai.