cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sinaptotagmina 1
Funcións
A sinaptotagmina 1 é un dos tipos de sinaptotagminas que se unen ao calcio, as cales actúan como sensores do Ca2+ e están implicadas nestas dúas funcións: Demostrouse recentemente que a sinaptotagmina 1 pode desprazar a complexina do complexo SNARE en presenza de calcio. Pénsase que este é un dos últimos pasos necesarios para a exocitose. A sinaptoptagmina unida ao calcio únese ao complexo SNARE, causa que se libere o efecto de enganche de fusión da complexina, o que permite a fusión da vesícula e a exocitose.
Dominios C2 C-terminais
A sinaptotagmina presenta dous dominios C2 C-terminais chamados C2A e C2B. Determinouse que os dominios C2 se unían ao calcio por primeira vez na sinaptotagmina 1, e a estrutura destes dominios foi estudada principalmente na sinaptotagmina 1. Os seus dominios C2 están compostos por un sandwich β de oito febras estable con bucles flexibles que emerxen desde a parte superior e inferior. O calcio únese só aos bucles superiores, e os petos de unión están coordinados por cinco residuos de aspartato conservados: únense tres ións calcio ao C2A, e dous ións calcio ao C2B. Outros aminoácidos dos bucles superiores que non coordinan directamente o calcio inflúen tamén na afinidade polo calcio.
O dominio C2A regula o paso de fusión da vesícula sináptica na exocitose. En concordancia con isto, a cinética da actividade de unión a fosfolípidos dependente do Ca2+ do dominio C2A in vitro é compatible coa natureza moi rápida da liberación do neurotransmisor (uns 200 μs). O dominio C2A únese a fosfolípidos cargados negativamente dun modo dependente do Ca2+. A unión do Ca2+ altera as interaccións proteína-proteína da sinaptotagmina como por exemplo incrementando a afinidade da sinaptotagmina pola sintaxina.
O dominio C2B únese ao fosfatidil-inositol-3,4,5-trisfosfato (PIP3) en ausencia de ións calcio e ao fosfatidilinositol bisfosfato (PIP2) na súa presenza, o que suxire que ocorre un cambio na interacción co lípido durante a despolarización. A unión do Ca2+ ao dominio C2B causa a dimerización da sinaptotagmina implicada no paso de fusión das vesículas sinápticas polo autoagrupamento dependente do Ca2+ por medio do dominio C2B. A interacción entre o dominio C2B e a SNAP-25 é independente do Ca2+, e entre o C2B e o motivo "synprint" (synaptic protein interaction, interacción de proteína sináptica) da subunidade formadora de poros do canal de calcio regulado por voltaxe. O dominio C2B regula tamén o paso de reciclaxe das vesículas sinápticas ao unirse á proteína de ensamblaxe de clatrina, AP-2.
Interaccións
Presenta interacción proteína-proteína interaccións con: SNAP-25, STX1A  e S100A13.
Gómez Pérez das Mariñas
O nome de Gómez Pérez das Mariñas pode referirse a:
1106
Mortes
Historia ano a ano
Rianxo
Rianxo é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca da Barbanza. Linda ao norte cos municipios de Lousame e Rois, ao oeste con Boiro, ao leste con Dodro e Catoira a través da ponte sobre o río Ulla, e ao sur coa ría de Arousa. Sitúase a menos de 50 km de Santiago de Compostela e a 150 km da capital de provincia galega máis distante: Ourense.
Segundo o IGE no 2015 tiña unha poboación de 11.386 habitantes (11.729 en 2012, 11.780 en 2011, 11.826 en 2010), o que o converte no terceiro concello en poboación da comarca, despois de Ribeira e Boiro. O concello posúe unha densidade de poboación de 197,24 hab./km² e unha superficie de 58,8 km².
O seu xentilicio é rianxeiro/rianxeira.
Situación
O concello de Rianxo atópase na marxe dereita do río Ulla e da ría de Arousa, a uns 50 km de Compostela. Rianxo fai fronteira polo norte cos concellos de Lousame e Rois; polo sur coa ría de Arousa, que o separa da provincia de Pontevedra; polo leste cos concellos de Dodro e Catoira (separada do territorio rianxeiro polo río Ulla), e polo oeste co concello de Boiro.
Prehistoria
O declive da cultura megalítica comezou a finais do III milenio a. e. c. deixando paso á Idade de Bronce, da que se conservan en Rianxo varios vestixios; entre eles, uns puñais de espeto, atopados no monte Lioira, e un cunco de lámina de ouro con decoración astral, atopado na praia de Leiro. Da idade de bronce tamén se atopan na parroquia de Isorna varios gravados e petróglifos.
Idade Antiga
A cultura castrexa desenvólvese dende o final da Idade de Bronce até o século VI. Desta época consérvanse polo menos 10 castros, abandonados coa chegada dos romanos.
Idade Media
Rianxo atópase moi próximo a Santiago de Compostela, xusto en fronte das torres do Oeste en Catoira, na outra beira do río Ulla. O Ulla é un río navegábel para barcos de pouco calado até Iria, polo que Rianxo tivo que soportar as continuas incursións dos normandos, que se produciron entre os séculos IX e XI, que pretendían chegar dende Iria a Compostela.
No ano 934, a vila de Rianxo e todas as súas posesións foron transferidas a Santiago como privilexio outorgado polo rei Ramiro II. Un século máis tarde, en 1057, Alonso V e o bispo Hermenexildo confirmaban a xurisdición compostelá sobre Rianxo. No século XI, en que comezou o feudalismo en Galiza, Rianxo converteuse na cabeza da xurisdición eclesiástica exercida pola Mitra Compostelá que cobraba diezmos de mar e outras rendas aos rianxeiros. O apoxeo compostelán continuou ao longo dos séculos XII e XIII, deixando unha profunda pegada en Rianxo.
Why There Are Mountains
Why There Are Mountains é o álbum de estudio da banda  de indie rock Cymbals Eat Guitars, publicado o 20 de xaneiro de 2009. Inicialmente foi autoeditado e posteriormente reeditouse cando o grupo asinou un contrato con Sister's Den Records a finais de 2009. A versión en vinilo no presente só está vispoñible a través de Insound.
Rianxo
Idade Media
O primeiro señor de Rianxo foi o almirante Paio Gómez de Soutomaior, coñecido como Paio Gómez Chariño. Chariño tomou parte na conquista de Sevilla como quinto almirante de Castela ao mando das naves galegas. Era ademais un recoñecido poeta e trobador. Foi asasinado en 1295 e soterrado en San Francisco de Pontevedra. Entre as súas propiedades cabe mencionar o pazo Martelo, hoxe reconvertido na biblioteca municipal, e a torre-fortaleza da desembocadura do río Te, da que só fican os alicerces.
O señorío de Rianxo estivo en mans dos Chariño até despois das Revoltas Irmandiñas do século XV. Tras longos preitos, outorgarase de novo o señorío á Mitra Compostelá en 1532.
Idade Moderna
A Mitra Compostelá exerceu a súa xurisdición en Rianxo dende 1532 até ben entrado 1814. Durante esta época e ao abrigo da Mitra xurdiron as liñaxes máis ilustres de Rianxo: os Torrado e a familia Bastón cuxas posesións a día de hoxe forman parte do patrimonio artístico de Rianxo.
Tamén no século XVI, concretamente entre 1580 e 1590, tivo lugar unha vaga de peste que devastou a rexión, matando a moitos habitantes.
Idade Contemporánea
miniatura|200px|Casa de Castelao en Rianxo, localizada na rúa de Abaixo. A parte final do século XIX e os comezos do XX caracterizáronse en Rianxo pola presenza dun activo movemento cultural e político. Rianxo é o berce de nomes tan importantes para a cultura galega como Castelao, Rafael Dieste, Manuel Antonio, Brea Segade, Eduardo Dieste, Xosé Arcos, entre outros. Todos eles estaban fortemente vencellados ao galeguismo, movemento integrado nas Irmandades da Fala e estreitamente relacionado coa corrente populista As Ligas Agrarias.
Con Castelao á cabeza, fundaron a revista El babero municipal, unha publicación que trataba de fomentar a unión da mocidade rianxeira e que se editou dende 1910 a 1914. Case todos os intelectuais locais deixaron Rianxo por motivos políticos, exiliándose durante a guerra civil ou a posguerra en Suramérica.
Toponimia
O topónimo de Rianxo provén seguramente do latín rivus angulus, «a curvatura do río» (Rivu(m) Ángulu(m) > Riv'ang'lo > Rianxo) dada a forma que describe a ría ao seu paso pola vila. Porén, tamén se especula con que provén de rivus amplus, «río ancho».
Patrimonio
A vila de Rianxo destaca polo seu atractivo turístico e cultural. Na parroquia do Araño atópase o meirande hórreo de toda Galicia, en canto a lonxitude (36,75 metros a cámara e 37,05 m o celeiro) e capacidade (cámara 109,31 m³, celeiro 59,09 m³). No tocante ao seu atractivo paisaxístico a vila destaca polo esteiro do Ulla, as súas praias e os miradoiros do Castro Barbudo, do Monte Pena e do Pico Muralla, dende o que se pode ver as torres da catedral de Santiago de Compostela e incluso as Illas Cíes, na bocana da Ría de Vigo, e aínda máis alá, ata preto da costa portuguesa. Rianxo tamén destaca polo seu patrimonio arqueolóxico e cultural. Na vila atópanse numerosas mámoas como Os Campiños; petróglifos, na actualidade están catalogadas 59 estacións rupestres no concello; castros como o do Castriño, o das Sercas ou o de Traba; ademais de igrexas, capelas, ermidas, pazos, hórreos e os máis de 188 cruceiros catalogados na vila.
Folclore
Ademais de polas súas paisaxes e patrimonio, Rianxo tamén é coñecida por A Rianxeira, canción popular galega, convertida nun dos símbolos culturais de Galicia e particularmente representativa do colectivo dos emigrantes popularizada por emigrantes rianxeiros no exterior.
Economía
Na vila de Rianxo o sector predominante é o primario no que destacan principalmente a pesca de baixura (sobre todo da sardiña e da xouba), o marisqueo (do berberecho e da ameixa), e o cultivo do mexillón, existindo tamén outras actividades como a agricultura, a explotación forestal e a gandería. A maior presenza industrial é a conserveira. Nos últimos anos produciuse un notable incremento do turismo que influíu notable e positivamente na economía da vila, chegando nos meses estivais case a duplicarse a poboación. En Rianxo existe unha grande oferta de festas variadas, actos culturais e actividades deportivas.
Política e goberno
Julián Bustelo (Rianxo en Común) é o alcalde de Rianxo desde xuño de 2023, cando accedeu ao posto tras as eleccións do 28 de maio de 2023. Nas eleccións municipais do 2023, cun 67,7% de participación, Rianxo en Común foi o partido máis votado con 1810 votos (28,98 %), obtendo 5 edís; o PSdeG-PSOE foi a segunda candidatura máis votada con 1790 sufraxios (28,66%) e 5 concelleiros, seguido polo PP con 1767 apoios (28,29%) e tamén 5 representantes, Pola súa banda, o BNG obtivo 814 votos (13,03%) e 2 concelleiros.
Galería de imaxes
miniatura|400px|centro|Vila de Rianxo
When Johnny Comes Marching Home
miniatura|200px
When Johnny Comes Marching Home é unha canción popular da Guerra Civil Estadounidense, que expresa a morriña da xente polos seus amigos e familiares combatentes na guerra.
A canción refírese a un capitán de artillería lixeira, John O`Rourke, do exército da unión.
Letra
When Johnny comes marching home again
Hurrah! Hurrah!
We'll give him a hearty welcome then
The men will cheer and the boys will shout
And we'll all feel gay when Johnny comes marching home.
The old church bell will peal with joy
To welcome home our darling boy,
The village lads and lassies say
With roses they will strew the way,
Get ready for the Jubilee,
We'll give the hero three times three,
The laurel wreath is ready now
Let love and friendship on that day,
Hurrah, hurrah!
Their choicest pleasures then display,
And let each one perform some part,
To fill with joy the warrior's heart,
Tradución
Cando Johnny veña marchando a casa de novo
Hurra! Hurrah!
Entón darémoslle unha calorosa benvida
¡Hurrah, ¡Hurrah!
As mulleres todas acudiran
E todos nos sentiremos alegres cando Johnny veña marchando a casa
A vella campá da igrexa soará con alegría
Hurrah! Hurrah!
Para darlle a benvida a casa ó noso querido mozo
¡Hurrah! ¡Hurrah!
Os mozos e mozas da vila din
Con rosas eles encherán o camiño
Darémoslle ó heroe tres veces tres
A coroa de loureiro esta lista agora
1107
Mortes
Historia ano a ano
Shinzō Abe
Shinzō Abe (en xaponés: 安倍 晋三, Abe Shinzō; AFI : [abe ɕinzoː]), nado en Toquio o 21 de setembro de 1954 e finado o 8 de xullo de 2022 en Nara, foi un político xaponés, primeiro ministro do país nos inicios do século XXI.
Traxectoria
Foi primeiro ministro do Xapón e presidente do Partido Liberal Democrático de 2006 a 2007 e de novo de 2012 a 2020.
Asasinato
O 8 de xullo de 2022, Abe foi asasinado mentres pronunciaba un discurso de campaña en Nara, e morreu pouco despois despois de sufrir, ao parecer, unha parada cardiorrespiratoria. Tiña 67 anos. A policía arrestou o presunto tirador, Yamagami Tetsuya de 41 anos, por intento de asasinato antes de que se anunciase a morte de Abe. O atacante explicou as súas accións como odio ao expolítico. Abe sucumbiu polas súas feridas na tarde do mesmo día.
Voo 241 de Air Vanuatu
O voo 241 de Air Vanuatu era un servizo doméstico regular dende o aeroporto de Whitegrass en Tanna e o aeroporto internacional Bauerfield de Port Vila. O día 28 de xullo de 2018 o ATR 72 que operaba a ruta, con rexistro YJ-AV71, sufriu un incendio nun motor no aire. Na aterraxe en Port Vila o avión saíuse da pista e chocou contra dous Britten-Norman Islander, esnaquizando un e danando gravemente o outro. 13 dos 43 ocupantes do voo recibiron feridas leves.
Avións
Os avións inplicados no accidente eran:
-74
Outros
Historia ano a ano
Magsat
Magsat, tamén coñecido como Explorer 61, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 30 de outubro de 1979 mediante un foguete Scout desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
A misión de Magsat consistiu en medir os campo magnético da Terra a baixa altura e en gran detalle co obxectivo de mellorar e actualizar as cartas magnéticas a nivel mundial e rexional e facer unha recompilación das zonas da codia terrestre con anomalías magnéticas.
O satélite estaba composto de dúas partes: o módulo instrumental (cos instrumentos de medición e o sistema de despregue dos mesmos) e o módulo base (cos sistemas de comunicación, enerxía e propulsión). O instrumento principal, un magnetómetro, foi despregado a unha distancia de 6 metros da nave para facer as medicións.
Magsat foi inxectado nunha órbita inicial de 550 km de apoxeo, 348 km de perixeo, 93,6 graos de inclinación orbital e un período orbital de 93,6 minutos. Reentrou na atmosfera o 11 de xuño de 1980.
Calitroideas
A das calitroideas (Callitroideae) é unha das sete subfamilias en que se divide a familia das cupresáceas (Cupressaceae).
Comprende dez xéneros con numerosas especies.
O seu xénero tipo é Callitris Vent.
Auditoría informática
A auditoría informática é o proceso de recoller, agrupar e avaliar evidencias para determinar se un Sistema de Información salvagarda o activo empresarial, mantén a integridade dos datos, leva a cabo eficazmente os fins da organización, utiliza eficientemente os recursos, e cumpre coas leis e regulacións establecidas.
Os obxectivos da auditoría Informática son:
A auditoría informática serve para mellorar certas características na empresa como:
Xeralmente pódese desenvolver nalgunha ou combinación das seguintes areas:
A necesidade de contar con lineamentos e ferramentas estándar para o exercicio da auditoría informática promoveu a creación e desenvolvemento de mellores prácticas como COBIT, COSO e ITIL.
Actualmente a certificación de ISACA para ser CISA Certified Information Systems Auditor é unha das máis recoñecidas e avaladas polos estándares internacionais xa que o proceso de selección consta dun exame inicial bastante extenso e a necesidade de manterse actualizado acumulando horas (puntos) para non perder a certificación.
Perfil do auditor informático
A un auditor informático presupónselle certa formación informática e experiencia no sector, independencia e obxectividade, madurez, capacidade de síntese e análise e seguridade en si mesmo.
En España existe un baleiro legal pola ausencia de normativas que defina claramente:
Cantores de abril
Nome dado, de xeito xenérico, aos integrantes do chamado "Canto de Intervenção" portugués, é dicir, aqueles músicos que se posicionaron contra a ditadura, e que seguiron cantando durante o devir do país tras a Revolución do 25 de abril de 1974. Entre eles acostúmase a considerar a José Afonso, Fausto, Sérgio Godinho, José Mário Branco, José Jorge Letria, Pedro Barroso ou Júlio Pereira.
Auditoría informática
Perfil do auditor informático
Ningunha destas normas definen quen pode ser auditor informático, aínda que debe de dispor de coñecementos tanto na normativa aplicable, como en informática, como na técnica da auditoría, sendo xa que logo aceptables equipos multidisciplinarios formados por informáticos e licenciados en dereito especializados no mundo da auditoría.
Principais probas e ferramentas para efectuar unha auditoría informática
Na realización dunha auditoría informática o auditor pode realizar as seguintes probas:
As principais ferramentas das que dispón un auditor informático son:
Vía clínica
Definición de Vía Clínica
É unha ferramenta organizativa multidisciplinar que facilita unha relación secuencial óptima para un determinado diagnóstico ou procedemento dos diferentes actividades das profesionais que interveñen na atención ao paciente durante a estadía hospitalaria.
Historia
"Clinical pathway": O concepto de Vía Clínica apareceu por primeira vez no New England Medical Center (Boston) no ano 1985 da man de Karen Zander. Xorde como resultado da adaptación dos documentos utilizados na Xestión da Calidade Industrial, os "PNTs" (Procedementos Normalizados de Traballo), cuxos obxectivos son:
Brausch Niemann
Ambraüsus "Brausch" Niemann, nado en Durban o 7 de xaneiro de 1939, é un expiloto de automobilismo surafricano.
Traxectoria
Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1 en 1963 e 1965, ambos no seu país de orixe, pilotando un Lotus. Conseguiu clasificarse para o primeiro destes, rematando o 14º e sen puntos de campionato.
Logo do éxito en Fórmula Júnior a mediados da década de 1960, Niemann pasou ás carreiras de motos de enduro, gañando o campionato surafricano en 1979.
Resultados na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ramón Montes Ledo
Ramón Montes Ledo, nado en Chantada cara a 1885, foi un político galego.
Traxectoria
Tesoureiro da Sociedad de Agricultores de Santa Mariña afiliada á UGT en 1920. Foi concelleiro de elección popular de Chantada durante a República. A finais de 1935 foi elixido alcalde de Chantada. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu expediente de responsabilidades políticas.
Severino Domínguez
Severino Domínguez Rey, coñecido como Pepillo, nado en Sanxenxo o 5 de marzo de 1915 e finado en Pontevedra o 11 de xaneiro de 2018, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Militante do PCE. Foi vicepresidente da Unión Agraria e Mariñeira de Portonovo afecta á CNT e secretario xeral do PCE en Sanxenxo, tamén era responsable do Socorro Rojo e dirixente das milicias. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de agosto e ingresado no cárcere de Cambados; sen procesamento xudicial pasou por varias cadeas e batallóns de traballadores en Galicia e España até 1940. Foi xulgado en Ferrol por deserción resultando con sobresemento definitivo. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941. En 1948, cando caeu a organización comunista na provincia de Pontevedra, foi novamente detido con Manuel López Esperón, Carlos Crespo Alfaya Jesús Carrera Barreiro e Gonzalo Velasco, e torturado pola súa actividade política clandestina. Foi acusado de difundir propaganda clandestina e exemplares de Mundo Obrero e El Guerrillero. Foi sometido a un novo consello de guerra e condenado a dous anos en prisión por un delito equiparado ao de rebelión militar. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Pontevedra, de onde saíu en liberdade condicional en marzo de 1950.
Rajon Rondo
Rajon Pierre Rondo, nado o 22 de febreiro de 1986 en Louisville, Kentucky, é un xogador de baloncesto estadounidense que xoga nos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA). Mide 1,85 e xoga de base. É coñecido polo seu rápido ritmo ofensivo e as súas habilidades defensivas.
Universidade
Pasou dous anos na Universidade de Kentucky, onde foi peza chave na vitoria de varios partidos nos últimos segundos, coma contra Louisville ou South Carolina, pero o seu equipo non puido alcanzar a Final Four da NCAA en ningunha das dúas tempadas. Foi incluído no mellor equipo de novatos da Southeastern Conference, e conseguiu o récord de roubos de balón nunha tempada da súa universidade. A morte de Spencer Ronson, un dos seus mellores amigos, marcou a súa infancia e a partir de aí centrouse máis na súa traxectoria deportiva e afastouse das rúas (leva unha tatuaxe dedicada a el).
Conseguiu unha media de 11,2 puntos, 6,1 rebotes, 4,9 asistencias e 2,1 roubos de balón, e a pesar de non estar recoñecido coma un gran tirador, conseguiu unhas cifras de 18 de 66 lanzamentos de 3, un 27,2%.
Foi elixido para xogar coa selección dos Estados Unidos o Campionato do Mundo sub-21 disputado na Arxentina, onde a pesar de que só acadaron o quinto posto, tivo unha boa actuación que lle serviu como escaparate para os numerosos observadores da NBA que alí se atopaban.
Profesional
Na tempada 2008-09, Rondo xogou o seu mellor baloncesto des que xoga na NBA, titular indiscutíbel na franquía de Massachusetts, os Celtics volvían a xogar os playoffs, pero coas baixas por lesión de Kevin Garnett e Leon Powe os Celtics non pasaron das semifinais de conferencia, pese a todo na retina dos bos afeccionados ao baloncesto quedará a primeira rolda fronte aos Chicago Bulls onde o "9" dos Celtics obtivo case unha triplo dobre nos 7 partidos que durou a serie.
Certificado dixital
Un Certificado Dixital é un documento dixital mediante o cal un terceiro confiable (unha autoridade de certificación) garante a vinculación entre a identidade dun suxeito ou entidade e a súa clave pública.
Aínda que existen variados formatos para certificados dixitais, os máis comunmente empregados réxense polo estándar UIT-T X.509. O certificado contén usualmente o nome da entidade certificada, número de serie, data de expiración, unha copia da clave pública do titular do certificado (utilizada para a verificación da súa firma dixital) e a firma dixital da autoridade emisora do certificado de forma que o receptor poida verificar que esta última estableceu realmente a asociación.
Formato de certificado dixital
Un certificado emitido por unha entidade de certificación autorizada, ademais de estar asinado dixitalmente por esta, debe conter polo menos o seguinte:
Corazón de Florida
miniatura|300px|Mapa do Corazón de Florida miniatura|300px|Distribución dos condados no Corazón de Florida O Corazón de Florida (Florida Heartland) é unha rexión vernácula de Florida, nos Estados Unidos, localizada ao norte e ao oeste do Lago Okeechobee, composta por seis condados de interior non metropolitanos: DeSoto, Glades, Hardee, Hendry, Highlands e Okeechobee. En 2000, a Oficina do Censo dos Estados Unidos determinou que a poboación da rexión ascendía a 229.509 habitantes. En 2010, o mesmo organismo elevouna a 253.399 habitantes, cunha taxa de crecemento do 11%. O condado máis poboado da rexión é o Condado de Highlands e a maior cidade é Sebring. A diferenza das áreas costeiras limítrofes ao este e ao oeste, a natureza rural do Corazón de Florida achégaa culturalmente máis ao Sur Profundo que o resto da Florida peninsular e ten sido habitada tradicionalmente por americanos con devanceiros de orixe inglesa. Aínda que situadas no Condado de Palm Beach, as próximas comunidades rurais de Belle Glade e Pahokee, localizadas na beira sueste do Lago Okeechobee, adoitan ser asociadas co Corazón de Floriza antes que con Florida do Sur.
Xeografía política
O Corazón de Florida está composta por seis condados:
Cada condado da rexión ten un goberno condal propio. Dentro de cada condado existen tamén cidades e vilas autónomas. A maior parte da terra de cada condado é controlada directamente polo goberno do condado. É común para as municipalidades incorporadas contratar servizos do condado a fin de aforrar gastos e evitar servizos redundantes.
Áreas metropolitanas e micropolitanas
Non hai áreas estatísticas metropolitanas no Corazón de Florida que haxa determinado a Oficina do Censo dos Estados Unidos. Non obstante, a Oficina do Censo identificou cinco áreas estatísticas micropolitanas:
Demografía
A evolución demográfica no Corazón de Florida a través dos seus condados é como segue:
A distribución racial posta en relación cos ingresos medios por fogar no período 2008-2012 (en dólares) e a porcentaxe da poboación maior de 25 anos que ten un grao de "bachelor" ou superior, pódese ver no seguinte cadro :
Desenvolvemento económico
A rexión e fundamentalmente de natureza rural, cunha economía primaria sustentada na agricultura. Producións importantes do sector primario son o cultivo de tomate, cana de azucre, cogombro e cítricos como a laranxa, ademais da comercialización da carne bovina. No Condado de Hardee a minería de fosfatos é unha industria substancial, particularmente na conca do río Peace.
Política educativa
Cada un dos seis condados conta co seu propio consello escolar. En catro dos condados os sistemas escolares conteñen un instituto (high school), unha escola alternativa (alternative school) e non máis de dúas escolas de ensino medio (middle school). Por outra banda, o Condado de Highlands ten tres institutos, mentres que o de Hendry ten dous.
Os seis distritos escolares son membros do Consorcio Educativo do Corazón, localizado en Lake Placid. O Consorcio é un dos tres consorcios educativos existentes no Estado, creados polo corpo lexislativo estatal para proporcionar apoio aos pequenos distritos escolares rurais.
Outros colexios universitarios que contan con campus no Corazón de Florida son o Indian River State College's, co campus Dixon Hendry Campus en Okeechobee, o Edison Community College de Fort Myers, co campus Hendry/Glades Center en LaBelle.
Estradas
Non hai estradas interestatais no Corazón de Florida. A autoestrada de peaxe Florida's Turnpike pasa polo extremo nordés do Condado de Okeechobee e inclúe unha área de servizo en Fort Drum, pero non conta con saídas ao longo dese segmento do percorrido. A Interestatal 75 transcorre brevemente polo extremo suroeste do Condado de DeSoto, pero tampouco conta con saídas.
Aeroportos
Non hai servizo de liñas aéreas regular no Corazón de Florida. Os seguintes aeroportos de aviación xeral operan na rexión:
Portos marítimos
Non hai portos marítimos posto que non hai costa mariña nin ríos navegables, pero o Okeechobee Waterway é unha canle navegable que cruza a rexión, conectando o Golfo de México co Océano Atlántico a través do Lago Okeechobee. Existe unha proposta para crear un "Porto de Interior" que se localizaría no Corazón de Florida. Este porto de interior sería unha extensión dos portos de West Palm Beach, Everglades e Miami, que carecen actualmente de terreos nos que poidan ampliar as súas instalacións.
Ferrocarril
Hai tres liñas de carga operando no Corazón de Florida, con aproximadamente 300 quilómetros de percorrido: CSX Transportation, Seminole Gulf Railway e South Central Florida Express.
O servizo de Amtrak (a rede interurbana de trens de pasaxeiros) opera co sistema de vías de CSX Transportation, con paradas en Sebring and Okeechobee.
Turismo
O turismo é un motor económico da rexión, pero lonxe da importancia que ten no resto do estado. O seu frouxo desenvolvemento e escasos servizos dan como resultado unha minguada cantidade de turistas, ao que non axuda non contar con praias que atraian a público das proximidades.
A maior atracción turística é o Circuíto Internacional de Sebring, ao sueste de Sebring no Condado de Highlands. Aquí ten lugar as 12 Horas de Sebring, unha carreira das American Le Mans Series que adoita celebrarse anualmente na segunda semana de marzo, atraendo a unha multitude de máis de 169.000 espectadores de pago en 2006.
Moitos residentes de temporada viven na área só durante os meses de inverno debido a que as temperaturas no sur de Florida son moi moderadas nesta época do ano. Os lagos Okeechobee e Istokpoga atraen igualmente a moitos pescadores.
Prefixo telefónico
O prefixo telefónico da rexión (area code) é o 863.
Xornais
Hai tres xornais diarios que se publican no Corazón de Florida: o Okeechobee News (Okeechobee), o The DeSoto Sun Herald (Arcadia) e o Highlands Today (Sebring). Outros xornais diarios que se distribúen na rexión son:
Cadeas de televisión
Non existen cadeas locais de televisión no Corazón de Florida. Os servizos de TV máis próximos xéranse en Fort Myers, Miami, Orlando, Tampa e West Palm Beach.
Cadeas de radio
Nesta rexión operan as seguintes cadeas de radio:
Mostraxe
En estatística chámase mostraxe a técnica para a selección dunha mostra a partir dunha poboación estatística.
Para que a mostraxe sexa válida e poida realizarse un estudo axeitado que permita non só facer estimacións da poboación senón tamén estimar as marxes de erro correspondentes a esas estimacións, deben cumprirse algúns requisitos. Nunca poderemos estar completamente seguros de que o resultado sexa unha mostra representativa, pero si podemos actuar de xeito que esta condición sexa alcanzada cunha probabilidade alta.
República da China nos Xogos Olímpicos
A República da China participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1932 baixo o nome de China. Despois da guerra civil chinesa, a República da China retirouse á illa de Taiwán, e soamente os deportistas orixinarios de Taiwán competiron no seu equipo dende entón. A República da China protestou a resolución de Nagoia de 1979 boicoteando os Xogos Olímpicos de 1976. Dende entón, a República da China competiu baixo o nome intencionadamente ambiguo de Taipei chinés. A República da China tamén participou na cerimonia de apertura dos Xogos Olímpicos de 1924, mais os seus catro deportistas, todos eles xogadores de tenis, retiráronse da competición.
Mostraxe
O conxunto de mostras que se poden obter dunha poboación denomínase espazo da mostra e a variable que asocia a cada mostra a súa probabilidade chámase distribución da mostra.
Mostraxe estatística
Forman parte deste tipo de mostraxe todos aqueles métodos para os que é posible calcular a probabilidade de extracción de calquera mostra posible. Este conxunto de técnicas de mostraxe é máis aconsellable, se ben non sempre é posible empregalo. Neste caso fálase de mostras probabilistas pois ao non coñecer as características da poboación non é posible ter por seguro que se conseguise esa característica e polo tanto non se pode falar de mostras representativas.
A mostraxe pode realizarse de dúas formas:
Mostraxe sistemática
Emprégase cando a poboación é de gran tamaño ou vai estenderse no tempo. En primeiro lugar hai que calcular unha constante denominada coeficiente de elevación, K= N/n, onde N é o tamaño da poboación e n o tamaño da mostra.
Para determinar en que momento se producirá a primeira extracción hai que escoller un número aleatorio entre 1 e K e logo tomar un de cada K a intervalos regulares. Ocasionalmente é conveniente ter en conta a periodicidade do fenómeno.
Mostraxe estratificada
Consiste na división previa da poboación de estudo en grupos ou clases que se supoñen homoxéneos con respecto a algunha característica das que se van estudar. A cada un destes estratos asígnaselle unha cota que determina o número de individuos do mesmo que entrarán na mostra. Dentro de cada estrato adóitase empregar a técnica de mostraxe sistemática.
Segundo a cantidade de individuos da mostra que se han escoller de cada estrato existen dúas técnicas de mostraxe estratificada:
Mostraxe por etapas múltiples
Esta técnica é a única opción cando non se dispón da listaxe completa da poboación de referencia ou cando por medio da técnica de mostraxe simple ou estratificada se obtén unha mostra con unidades distribuídas de xeito que resultan de difícil acceso.
Na mostraxe por etapas múltiples subdivídese a poboación en varios niveis ordenados que se extraen sucesivamente por medio dun procedemento de funil. A mostraxe desenvólvese en varias fases ou extraccións sucesivas para cada nivel.
Mostraxe por conglomerados
Emprégase cando a poboación se atopa dividida de xeito natural en grupos que se supón que conteñen toda a variabilidade da poboación, é dicir, que a representan fielmente respecto da característica que se escolle. Poden logo seleccionarse só algúns destes grupo ou conglomerados para a realización do estudo.
Dentro dos grupos seleccionados estarán as unidades elementais e pode aplicárselle o instrumento de medición a todas as unidades ou só a algunhas, seleccionadas ao azar. Cando dentro de cada conglomerado se extraen algúns individuos para integrar a mostra, chámase mostraxe bietápica.
Os conceptos de estratos e conglomerados son opostas. O primeiro método funciona mellor canto máis homoxénea sexa a poboación respecto do estrato, aínda que estes sexan diferentes entre eles. No segundo ocorre o contrario, os conglomerados deben de presentar toda a variabilidade pero deben de ser moi semellantes entre eles.
Mostraxe non probabilística
É aquela para a que non se pode calcular a probabilidade de extracción dunha mostra determinada. Por ese motivo, búscase seleccionar persoas que teñen un coñecemento profundo do tema que se estuda e considérase que a información achegada por elas é vital para tomar as decisións.
Mostraxe por cotas
É a técnica máis difundida en estudos de mercado e sondaxes de opinión. En primeiro lugar divídese a poboación de referencia en varios estratos definidos por algunhas variables de distribución coñecida (como o sexo ou a idade). Posteriormente calcúlase o peso proporcional de cada estrato, é dicir, a parte proporcional da poboación que representan. Finalmente multiplícase cada peso polo tamaño da mostra para determinar a cota de cada estrato. Diferénciase da mostraxe estratificada en que unha vez determinada a cota o investigador é libre de escoller os elementos da mesma dentro de cada estrato.
Mostraxe de bóla de neve
Utilízase para estudos de poboacións clandestinas, minoritarias ou moi dispersas pero en contacto entre elas. Consiste en identificar os individuos que se incluirán na mostra a partir dos propios entrevistados. A partir dunha pequena cantidade de individuos que cumpren os requisitos necesarios localízanse outros con características análogas.
Mostraxe subxectiva
Neste caso os elementos da mostra escóllense en función dalgunha das súas características de maneira racional. Unha variante é a mostraxe compensada ou equilibrada, na que se seleccionan as unidades de xeito que a media da mostra para determinadas variables estea preto da media da poboación.
RADOSE
RADOSE foi un satélite artificial dos Estados Unidos lanzado o 15 de xuño de 1963 mediante un foguete Thor desde a base Vandenberg da Forza Aérea xunto con outros satélites.
Características
A misión de RADOSE foi realizar medidas da radiación no espazo cun dosímetro. Foi inxectado nunha órbita inicial de 885,7 km de apoxeo, 176,1 km de perixeo, unha inclinación orbital de 69,87 graos e un período orbital de 95,16 minutos. Reentrou na atmosfera o 30 de xuño de 1963, tras 45 días en órbita.
Erica
Erica, coñecidas como uces, urces ou carrouchas, é un xénero de fanerógamas que inclúe unhas 700 especies da familia Ericaceae. Son plantas resistentes á seca, á acidez edáfica e aos lumes.
Son moi comúns en Galicia e, en xeral, na Europa atlántica, formando parte da matogueira, mesturándose con toxos e outros matos, e formando as uceiras, unha das paisaxes e ecosistemas máis representativos da zona. Moitas especies son tamén endémicas de Suráfrica (breixos do Cabo). As restantes 70 especies son nativas doutras partes de África, das Illas Canarias ou de Europa. Reciben moitos outros nomes comúns galegos, como torgas, breixos, carrascos, carrascas, queirogas etc., moitos deles comúns a outras especies dos xéneros relacionados Calluna e Daboecia.
Etimoloxía
Crese que Erica deriva do grego ἐρείκειν (ereikein), "quebrar", en alusión ás súas ramas fráxiles.
Descrición
A meirande parte das especies son arbustos de 0,2-1,5 m de altura, aínda que algunha especie é máis alta, como a Erica arborea (uz branca) ou a Erica scoparia (uz das vasoiras), que poden acadar máis de 6–7 m de altura. Todas as especies son de folla perenne, con follas diminutas semellantes a agullas duns 2–15 mm de longura.
As flores, tamén miúdas e de cores abrancazadas ou malvas, poden ser axiais e, ás veces, en umbelas terminais ou en espigas. Hai flores dispostas cara arriba e outras viradas cara abaixo. Atópanse agrupadas de xeito masivo. Cultívanse tamén como plantas de xardíns paisaxistas polo seu efecto floral.
O xénero estreitamente relacionado Calluna, cuxas especies son tamén chamadas uces, adóitase confundir co Erica; diferénciase por teren as súas especies as follas máis pequenas, de menos de 2–3 mm de longura, e presentar unha corola máis dividida en pétalos diferenciados. Ademais, a marxe das follas é serrada en Calluna, mentres que en Erica, de follas lineares, a marxe é enteira.
Lingua xudeoportuguesa
O xudeoportugués é unha lingua morta, que era falada polos xudeus sefardís de Portugal. Esa forma lingüística era vernacular dos xudeus de Portugal antes do século XVI e sobreviviu en moitas comunidades da diáspora dos Judeus da Nação Portuguesa. Os seus textos eran escritos no alfabeto hebreo ou latino. Poderían terse escrito tamén en alxamía.
En relación á lingua materna, o xudeoportugués garda grandes similitudes, o que fixo ser pronto asimilada cando o número de falantes xudeus escaseou na Península Ibérica. O seu léxico é composto basicamente polas palabras portuguesas, agregándose a este conxunto palabras prestadas do hebraico mais tamén do ladino. Existe un pequeno testemuño desa variante lingüística na obra de Gil Vicente, o Auto da Barca do Inferno. Tamén foi influenciada pola lingua dos xudeus españois, o ladino, mais era distinta desa, xa que os xudeus lusos nunca foron expulsados do seu país, senón que foron forzados a conversión.
Jens Peter Knudsen Hjerting
Traxectoria
Desenvolveu a súa actividade científica e académica na Facultade de Ciencias Naturais e Xardín botánico da Universidade de København. É un destacado especialista en solanáceas, con énfase en Solanum de Suramérica, realizando varias expedicións científicas, algunhas co seu colega John Gregory Hawkes.
Erica
Descrición
As plantas deste xénero serven de alimento para as larvas dalgunhas especies de Lepidoptera, incluída a Lycophotia porphyrea.
Lingua xudeoportuguesa
Por mor das súas semellanzas, o xudeoportugués morreu axiña en Portugal, mais sobreviviu na diáspora como lingua do día a día até comezos do século XIX. Tamén sobrevive en forma de substrato no papiamento.
Erica
Usos
Ademais de ter función formadora de solos nos terreos áridos ou degradados nos que adoitan medrar, as uces serven como alimento do gando e dos animais salvaxes. Suxeitan o terreo tras os lumes, pola súa resistencia a el e a súa capacidade para regromar despois dos incendios forestais. Adoitan ser indicadoras de solos acedos con certa humidade.
Estas plantas presentan unha cepa grosa baixo o chan da que agroman as pólas. Estas cepas téñense empregado en zonas rurais como combustíbel polo seu alto poder calorífico. Por seren os breixos de madeira moi dura e sen veas, úsanse tamén para a fabricación de gaitas, pipas de fumadores, cubertos e outros obxectos.
É común o uso dalgunhas especies e variedades en xardinaxe coma cobertoiras, xardíns de rocalla, de coníferas ananas e incluso en vasos. Salientan pola cor das súas folliñas, así como pola súa floración prolongada, que vai da cor branca á púrpura.
En Galicia
En Galicia existen arredor de 12 especies do xénero Erica:
Calluna
Calluna é un pequeno xénero con 8 especies de plantas de flores pertencentes á familia Ericaceae. Natural de Europa, norte de África e América onde medra en terreos estériles e acedos como turbeiras e brañas. Popularmente coñécense coma queiroas, queirogas, ou incluso uces ou breixos, pero cómpre non confundilas coas especies dos xéneros Erica e Daboecia.
Son pequenos arbustos que acadan os 20–50 cm de altura con gran cantidade de pólas erguidas de cor marrón-avermellada. As follas son miúdas e moi numerososas. As flores, tamén moi miúdas son de cor malva dispostas en acios terminais.
Especies
En Galicia só hai unha especie autóctona, a queiroa: Calluna vulgaris.
1108
O ano 1108 foi un ano bisesto, que comezou en mércores, segundo o Calendario Xuliano.
Notas
Historia ano a ano
Hominoidea
Os hominoideos son mamíferos da superfamilia Hominoidea, historicamente definidos como 'simios antropomorfos do Vello Mundo'. Os hominoideos son nativos de África e do sueste asiático. Son os primates máis grandes e, en concreto, o orangután é o actual animal arbóreo máis grande de todos. Ocupan polo habitual espazos forestais, aínda que os chimpancés chegan a ocupar sabanas e os extintos autralopitecinos eran de por si residentes habituais neses espazos. Así mesmo os humanos ocupan espazos terrestres.
Hominoidea abrangue a dúas familias de especies de:
Agás os gorilas e humanos, os hominoideos son áxiles trepadores de árbores. A súa dieta é esencialmente vexetariana ou omnívora, baseándose en follas, froitos secos, sementes e froitas así como sementes herbáceas e fundamentalmente outros animais, tanto recolleitos ou cazados (mesmo criados no caso dos humanos), complementados con alimentos facilmente dixeribles.
Taxonomía e historia evolutiva
miniatura|375px|Esqueletos dos membros dos grandes simios A clasificación taxonómica dos hominoideos tense cambiado varias veces. As análises xenéticas teñen mostrado que os hominoideos diverxeron dos monos do Vello Mundo hai entre 29 e 34.5 millóns de anos. Os xibóns diverxeron do resto hai sobre 18 millóns de anos atrás e os homínidos (Pongo) hai 14 millóns de anos, 7 no caso dos Gorilla e entre 3 e 5 millóns de anos Homo e Pan.
As familias e xéneros existentes actualmente dos hominoides son:
Tabaquismo
miniatura|300px|[[Alfonso Daniel Rodríguez Castelao|Castelao no centro da imaxe, fumando.]] O tabaquismo é a adicción ao tabaco, provocada principalmente por un dos seus compoñentes máis activos: a nicotina. Esta adicción acaba inducindo ao abuso do seu consumo e produce doenzas nocivas para a saúde da persoa consumidora.
Segundo a OMS, o tabaco é a primeira causa de invalidez e de morte prematura no mundo. En Europa o tabaquismo provoca cada ano 1,2 millóns de mortes e está directamente relacionado coa aparición de 29 doenzas, das cales dez son diferentes tipos de cancro, e de máis do 50 % das doenzas cardiovasculares. Fumar é directamente responsable de aproximadamente o 90 % das mortes por cancro de pulmón e aproximadamente o 80 % ou o 90 % dos casos de doenza pulmonar obstrutiva crónica (DPOC) e enfisema. En España cada ano morren máis de 50.000 persoas debido ao consumo de tabaco, máis que polos accidentes de tráfico e o consumo de todas as drogas ilegais xuntas.
O tabaco
O tabaco é aditivo debido principalmente ao seu compoñente activo, a nicotina, que actúa sobre o sistema nervioso central. O fumador sofre unha dependencia física e psicolóxica que xera unha síndrome de abstinencia. A nicotina xera adicción, pero ten efectos antidepresivos e de alivio sintomático da ansiedade. Non se utiliza en farmacia, porque na segunda metade do século XX se descubriron antidepresivos máis eficaces e que non crean adicción. Tampouco se emprega para o alivio sintomático da ansiedade, salvo en casos excepcionais, porque as benzodiacepinas, que son o tipo de tranquilizantes máis utilizado, tamén crean dependencia, pero considéranse máis eficaces.
É factor de risco en doenzas respiratorias e cardiovasculares, e en distintos tipos de cancro, e resulta especialmente prexudicial durante o embarazo. Ademais, non só prexudica as persoas fumadoras, senón tamén as que respiran o mesmo aire (fumadores pasivos). O tabaquismo é a principal causa de mortalidade na maioría dos países desenvolvidos a principios do século XXI, aínda que hai outros estudos que indican que estas doenzas atribuídas ao tabaco son provocadas en realidade pola contaminación industrial e química, os aditivos alimentarios e os pesticidas utilizados na agricultura. Ademais, o tabaco como tal é o que menos se fuma, pois case todo o que se comercializa está adulterado con substancias químicas que lle achegan dubidosas ou preocupantes propiedades, como a de ser máis aditivo ou mellorar o seu sabor, e outras que se descoñecen, porque tamén teñen fórmulas secretas. As industrias agregan aditivos que o tabaco puro xamais tivo, aumentando a toxicidade que de seu xa ten. Con todo, é importante salientar que o tabaco sempre causa dano, por moi puro que sexa (como o comprado a granel), polo que a única opción que reduce o risco de padecer doenzas respiratorias a idades avanzadas é simplemente non fumar.
Debido ás consecuencias (repercusión física, psicolóxica e social que xera nos consumidores), xa desde o último Congreso de Psiquiatría que tivo lugar na Habana foi considerado unha doenza máis, pois require tanto tratamento medicinal como rehabilitación psicolóxica e reeducación social. Estas dependencias son as máis difíciles de corrixir, aínda que a dependencia física é a que con maior facilidade desaparece, despois da abstinencia.