cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Segunda República Francesa
As dúas Repúblicas
A Segunda República desenvólvese en dúas etapas claramente diferenciadas: De febreiro de 1848 ata o 23 de abril do mesmo ano, data das primeiras eleccións á Asemblea Nacional, o goberno provisional da República componse de republicanos moderados (Alphonse de Lamartine, Garnier-Pagès, Arago, Crémieux, Marie), de radicais (Ledru-Rollin, Marrast, Flocon) e de socialistas (Louis Blanc e Albert). En apenas dous meses, toman unha serie de medidas políticas e sociais sen precedentes: é a chamada «República Social e Democrática».
Nas eleccións xerais, as primeiras con sufraxio universal, o peso do voto campesiño, tradicionalmente dominado polas clases máis conservadoras, imprime á política nacional un franco xiro cara a dereita. Os radicais e máis os socialistas son apartados dun goberno reducido a cinco membros: Arago, Lamartine, Ledru-Rollin, Marie e Garnier-Pagès. Unhas primeiras medidas impopulares adoptadas sen demora provocan manifestacións de protesta en París do 23 ao 26 de xuño 1848. Rapidamente os obreiros toman as rúas e levantan barricadas. Declárase o estado de sitio e a revolta é duramente reprimida polo xeneral Cavaignac. Son coñecidas como as «Xornadas de xuño», e marcan o paso sen transición a unha república conservadora e autoritaria.
Da Segunda República ao Segundo Imperio
O 10 de decembro de 1848, o primeiro Presidente da República Francesa é elixido por sufraxio universal: trátase de Luís Napoleón Bonaparte, o príncipe-presidente, sobriño de Napoleón Bonaparte. A Constitución prevía un mandato presidencial de catro anos sen posibilidade de reelección.
A partir de 1850, Luís Napoléon Bonaparte multiplica as Xiras en provincias con vistas a unha posible reelección. Ante a negativa da Asemblea a modificar a Constitución nese sentido, prepara minuciosamente un golpe de Estado que leva a cabo o 2 de decembro de 1851, tomando militarmente os puntos estratéxicos do país. A represión e aniquilación dos seus opoñentes é fulminante. A súa toma do poder é ratificada por un referendo organizado o 21 de decembro, no que boa parte do electorado se ve privado do dereito a votar. A Constitución é modificada establecendo un mandato presidencial de 10 anos, limitando as prerrogativas da Asemblea Nacional e concentrando os poderes en mans do executivo. O 7 de novembro de 1852, un novo referendo pon fin a Segunda República e instaura o Segundo Imperio. Luís Napoléon Bonaparte convertese oficialmente en «Napoleón Terceiro, Emperador dos franceses», o 2 de decembro de 1852, data recordatoria da coroación de Napoleón I e da batalla de Austerlitz.
Club Social, Deportivo y Cultural Español de la República Argentina
O Club Social, Deportivo y Cultural Español de la República Argentina, ou simplemente Deportivo Español, é un club de fútbol arxentino da cidade de Buenos Aires. Fundouse en 1956 e compite na Primera C Metropolitana, o cuarto nivel do fútbol arxentino.
Estadio
miniatura|250px|Vista do estadio Nueva España. O Deportivo Español xoga de local no estadio Nueva España, modificación en 1996 do estadio orixinal inaugurado o 12 de febreiro de 1981. Ten capacidade para 35.000 espectadores.
American Horse
American Horse (en lakota: Wašíčuŋ Tȟašúŋke) (tamén coñecido como "American Horse the Younger"), nado en 1840 e finado o 16 de decembro de 1908 foi un líder dos oglala lakota, educador e historiador. American Horse é coñecido na historia dos Estados Unidos como membro dos Scout do Exército estadounidense e por promover a amizade cos colonos brancos e a educación para o seu pobo. American Horse opúxose a Cabalo Tolo durante a Gran Guerra Sioux de 1876-1877 e ó movemento da danza dos espíritos de 1890. Foi delegado dos lakota en Washington. American Horse foi un dos primeiros, xunto con Buffalo Bill, en embarcarse no Wild Westing e foi un dos promotores da Carlisle Indian Industrial School.
Melamina
dereita|miniatura|Melamina. A melamina é unha base orgánica e un trímero de cianamida coa fórmula química C3H6N6 co nome sistemático da IUPAC 2,4,6-triamino-1,3,5-triazina. É lixeiramente soluble na auga. De forma natural forma un sólido branco.
O 66% da súa masa é nitróxeno e por este elevado contido en nitróxeno pódese utilizar para adulterar alimentos, semellando ter un maior contido en proteínas co perigo de resultar tóxico. En 2007 detectouse esta adulteración en alimentos para mascotas exportados desde a China aos Estados Unidos. Ao ano seguinte detectouse na China esa alteración en produtos lácteos para bebés.
Campa da Cruz de Edderton
miniatura|Caras oeste (esquerda) e leste (dereita) da laxe.
A Campa da Cruz de Edderton é unha laxe de orixe picta que se atopa no camposanto da igrexa de Edderton, no norte de Escocia.
Características
As laxes pictas son o principal monumento histórico que se conserva na actualidade dese pobo, habitantes de Escocia entre o século VI e o X aproximadamente. Se ben non se sabe con certeza cal era a función das laxes, crese que tiñan un obxectivo memorialístico e que estaban dalgunha forma relacionado coa estrutura clánica da súa sociedade.
A campa da Cruz de Edderton é unha laxe de clase 3, é dicir, non presentan símbolos propiamente pictos e veñen adoito marcadas cunha cruz. Son as máis serodias, e dátanse entre o século VIII e o IX. Está feita de arenita vermella e mide 1,90 m de alto, 69 cm de largo e de 20 a 12 cm de fondo, máis grosa na base ca no cumio. . Na cara que dá ao oeste está esculpida unha cruz celta. A que dá ao leste está dividida en dúas metades. Na superior hai outra cruz céltica, de menor tamaño, sobre un arco, mentres que na metade inferior e baixo o arco está representado un cabaleiro de a cabalo en primeiro plano, co esquema de dous cabaleiros máis no fondo.
Aparentemente o conxunto debeu estar formado por tres campas, das que só se conserva esta. Pedazos das outras dúas, en mal estado de conservación, gárdanse no veciño museo de Tain. A diferenza de cor que se observa na arenita débese a que estivo enterrada máis profundamente ata que de recente se recuperou ata a posición presumiblemente orixinal.
Localización
A campa da Cruz de Edderton áchase no camposanto da igrexa de Edderton, ao pé da estrada que vai cara Ardgay (dirección noroeste), logo de pasar o cruzamento da vila de Edderton, e antes de chegar ao casal de Craigroy.
Lusofobia
A lusofobia é o sentimento de odio cara a Portugal, os portugueses, ou cara á lingua portuguesa e a cultura portuguesa. É o contrario á lusofilia.
Zetaquirá
Zetaquirá é un concello colombiano do departamento de Boyacá. Atópase a 67 quilómetros da cidade de Tunja, capital do departamento.
O concello limita polo norte co concello de Pesca, polo sur con Miraflores, polo leste con Berbeo, San Eduardo e Aquitania e polo oeste con Ramiriquí, Chinavita e Garagoa.
O Mesón de Calvos, Taboadela
Santa María do Mesón de Calvos é unha parroquia do concello ourensán de Taboadela na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 318 habitantes (157 homes e 161 mulleres), 22 menos ca en 2000. Ten sete entidades de poboación.
A parroquia está atravesada pola estrada OU-320.
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Louis Bastien
Louis Bastien, nado en París o 26 de outubro de 1881 e finado en Châteauroux o 13 de agosto de 1963, foi un ciclista e tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Foi campión do mundo en semifondo en 1900 e participou nos Xogos Olímpicos de 1900 en dúas probas. En ciclismo tomou parte na proba de 25 km, conseguindo a medalla de ouro, por diante dos tamén franceses Louis Hildebrand e Auguste Daumain. En esgrima participou na modalidade de espada, quedando eliminado na rolda preliminar.
Pobo zulú
O zulú é un pobo do sur da África. Vive en territorios que na actualidade pertencen administrativamente a Suráfrica, Lesoto, Eswatini, Cimbabue e Mozambique. Aínda que hoxe teña expansión e poder político restritos, o pobo zulú foi, no pasado, unha nación guerreira que resistiu á invasión imperialista británica e boer no século XIX.
A súa lingua principal é denominada isiZulu, un idioma da familia bantú.
A poboación zulú foi estimada nuns 14 millóns 2001, máis de 10 millóns só na República de Suráfrica. Neste país, vive principalmente na provincia de KwaZulu-Natal, da que é orixinaria.
Ramón Rúa Figueroa
Ramón Rúa Figueroa Fraga, nado en Santiago de Compostela en 1825 e finado en Madrid o 17 de decembro de 1874, foi un enxeñeiro de minas galego.
Reporteiros Sen Fronteiras
Reporteiros Sen Fronteiras (RSF, en Reporters sans frontières) é unha organización non gobernamental e sen ánimo de lucro que ten como obxectivo a protección do dereito á liberdade de información. Describe a súa defensa como baseada na crenza de que todo o mundo require acceso ás novas e á información, en liña co artigo 19 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos que recoñece o dereito a recibir e compartir información sen importar as fronteiras, igual que outras cartas de dereitos internacionais. RSF ten status consultivo nas Nacións Unidas, a UNESCO, o Consello de Europa e a Organización Internacional da Francofonía.
Actividades
RSF traballa na defensa de xornalistas individuais en risco e tamén nos niveis altos dos gobernos e dos foros internacionais para defender o dereito á liberdade de expresión e á información. Achega informacións e notas de prensa diarias sobre ameazas á liberdade dos medios de comunicación en francés, inglés, castelán, portugués, árabe, persa e chinés e publica un compendio anual sobre a liberdade de prensa, o índice mundial da liberdade de prensa, que mide o estado da liberdade de prensa en 180 países. A organización proporciona asistencia a xornalistas en risco e adestramento en seguridade física e dixital, ademais de facer campañas para informar o público dos abusos contra os xornalistas e para asegurar a súa seguranza e liberdade. RSF fai presión sobre os gobernos e as organizacións internacionais para adoptar estándares e lexislación de apoio á liberdade dos medios de comunicación e toma accións legais na defensa dos xornalistas ameazados.
Historia
miniatura|Sede central de París RSF foi fundada en Montpellier en 1985 por Robert Ménard, Rémy Loury, Jacques Molénat e Émilien Jubineau. Foi rexistrada como unha organización sen ánimo de lucro en 1995. Ménard foi o primeiro secretario xeral de RSF, sucedido por Jean-Francois Juillard. Christophe Deloire foi nomeado secretario xeral en 2012.
Estrutura
A sede central de RSF está en París. Ten trece oficinas rexionais e nacionais, incluíndo Bruxelas, Londres, Washington, Berlín, Río de Xaneiro e Dakar, e unha rede de 146 correspondentes. Emprega 57 persoas asalariadas en París e internacionalmente. Un cadro directivo, elixido entre os membros de RSF, aproba as políticas da organización. Un consello internacional supervisa as actividades da organización e aprova as contas e o orzamento.
Gran Premio de Alemaña de 1966
miniatura|250px|right|[[Lorenzo Bandini in his Ferrari on his way to sixth place.]] O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (formalmente o  XXVIII Großer Preis von Deutschland) foi unha mestura de coches de carreiras de Fórmula 1 e Fórmula 2 que se celebrou en Nürburgring o 7 de agosto de 1966. A carreira, disputada sobre 15 voltas, foi a sexta rolda da tempada de Fórmula Un de 1966.
Foi o 28º Gran Premio de Alemaña e o 22º que se celebrou en Nordschleife. Levouse a cabo sobre 15 voltas ao circuíto de 22 quilómetros cunha distancia de carreira de 342 quilómetros.
A carreira gañouna o Campión do Mundo de e  Jack Brabham pilotando o seu Brabham BT19, foi a súa cuarta vitoria consecutiva. Brabham gañou por 43 segundos sobre o Cooper T81 pilotado polo Campión do Mundo de John Surtees. O compañeiro de equipo de Surtees o austríaco Jochen Rindt terminou terceiro. O primeiro piloto de Fórmula 2, foi piloto francés Jean-Pierre Beltoise oitavo pilotando un Matra MS5.
A carreira tamén viu a morte do piloto británico John Taylor logo dunha colisión con Jacky Ickx.
Brabham saíu con 39 puntos, máis do dobre que o seu máis próximo rival, o piloto de BRM Graham Hill.
Clasificación
'' Nota: A carreira correuse a vez con coches de Fórmula 1 e Fórmula 2. Os equipos de Fórmula Dous indícanse cun fondo rosado.''
Darbo, Cangas
Santa María de Darbo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Cangas. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 7.407 habitantes (3.677 homes e 3.730 mulleres) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 6.112 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Darbo é de estilo barroco. Preto da praia de Santa Marta atópanse os restos da ermida de Santa Marta. Na parroquia áchanse o IES Monte Carrasco e o IES María Soliño, ambos os dous institutos públicos de ensino secundario obrigatorio. Tamén está na parroquia o colexio público CEIP San Roque de Darbo, e o concertado Eduardo Pondal.
Tradición
Na parroquia realízase o 8 de setembro a danza e contradanza de Darbo, danza ancestral con orixe polo menos no século XVI. Foi recuperada entre os anos 1985 e 1986 despois de anos sen bailala por mor do franquismo. Esta Danza e Contradanza de Darbo enmárcase no conxunto da Romaría de Darbo, que se celebra entre os días 6 e 9 de setembro.
Galicia Solidaria
Historia e características
Apareceu o 29 de xuño de 1907. Heraldo da facción republicana e esquerdista de Solidaridad Gallega, publicábase os luns. O seu xerente era Antonio Santiago Taín, vocal da Junta Solidaria da Coruña, e estaba dirixido por José Rodríguez Martínez (o Médico Rodríguez). O semanario emprendeu iniciativas de carácter político e cultural como a publicación do folleto Catecismo solidario (elaborado sobre o patrón do Catecismo do labrego), do que se realizou unha tirada de 10.000 exemplares en edición bilingüe (galega e castelá), distribuídos en feiras e mitins como unha nova forma de propaganda agraria; e o lanzamento de Conversa entre Xacobe e Farruco por entregas. Desapareceu en decembro de 1908 debido ao abandono do movemento por parte dos seus principais promotores.
Os Vilares, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Os Vilares é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE) en 2012 tiña once habitantes (sete homes e catro mulleres).
A Cigarreira
O topónimo galego A Cigarreira pode referirse a:
Otorrinolaringoloxía
350px|miniatura|National Throat Nose and Ear Hospital en [[Londres.]] A otorrinolaringoloxía (ORL) é a especialidade médica que se encarga da prevención, diagnóstico e tratamento, tanto médico coma cirúrxico, das doenzas do oído, o nariz, os seos paranasais, a farinxe, a larinxe e as estruturas próximas á cara e o colo.
Asemade, as intervencións cirúrxicas da cara e do pescozo poden ser levadas a cabo tanto por otorrinolaringólogos, coma por cirurxiáns maxilofaciais ou cirurxiáns plásticos.
Etimoloxía
O termo resulta da combinación de catro palabras gregas: οὖς ous (gen.: ὠτός otos), "oído", ῥίς rhis, "nariz", λάρυγξ larynx, "larinxe" e -λογία -logia, "estudo".
O Castro, Santalla, Ribeira de Piquín
O Castro é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
A Cigarreira, Cequeliños, Arbo
A Cigarreira é un lugar da parroquia de Cequeliños, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 23 habitantes (13 homes e 10 mulleres).
Constante física
Unha constante física é unha cantidade numérica invariable empregada na física para relacionar determinadas magnitudes en fórmulas. Algunhas son universais como a velocidade da luz no baleiro
A Virxe do Monte, Lesón, A Pobra do Caramiñal
A Virxe do Monte é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 105 habitantes (46 homes e 59 mulleres).
Hurling
miniatura|[[Sliotar (pelota) e hurley (pau).]] thumb|Un partido de hurling O hurling (en irlandés, iomáint o iománaíocht) é un deporte de equipo de orixe celta. É un deporte de equipo xogado ao aire libre con orixe antiga Irlanda. Está rexido pola Asociación Atlética Gaélica (GAA). A orixe do hurling dise que foi hai xa 3000 anos e considérase que é o deporte de campo máis rápido do mundo. Ao ser un deporte gaélico este xogo comparte moitas características co fútbol gaélico, tantas, que o campo, o número de xogadores e o obxectivo son os mesmos. O xogo practícase principalmente en Irlanda e parécese ao shinty, que se xoga en Escocia. Existe unha versión feminina do xogo, que se coñece como camogie. Xógase con paus (hurley/camáin) mediante os cales golpéase unha pelota (sliotar). O obxectivo do xogo é que os xogadores que usan un pau de madeira chamado hurley para golpear unha pequena pelota denominada sliotar entre os postes do opoñente, xa sexa por riba do traveseiro para gañar 1 punto, ou por debaixo do traveseiro nunha rede defendida por un porteiro para conseguir 3 puntos.
O hurling xógase en todo o mundo, e é popular entre os irlandeses emigrados en América do Norte, Europa, Nova Zelandia, Arxentina, Suráfrica e Australia. A final do All-Ireland enumérase en 2º lugar segundo a CNN nos seus "10 eventos deportivos que hai que ver en directo" despois só dos Xogos Olímpicos e por diante da Copa do Mundo da FIFA e da Copa de Europa.
Terreo de xogo
miniatura|175px|Campo de fútbol gaélico e hurling. O terreo de xogo do hurling é igual ao do fútbol gaélico e moi semellante ao de rugby, pero máis grande. O terreo, é un campo de 130 a 145 metros de longo e de 80 a 90 metros de ancho. As portas teñen forma de H e sitúanse nos extremos do campo. As portarías están formadas por dous postes que miden 6-7 metros de alto e que están distanciados a 6,5 m. Estes dous postes conéctanse cun traveseiro que está a 2,5 metros de altura. Detrás da portaría ponse unha rede. As liñas están marcadas a 14 m, 21 m e 65 m da liña de fondo. En campos de mozos utilízanse medidas máis pequenas en todos os aspectos.
Equipos
Os equipos constan de 15 xogadores: un porteiro, tres defensas, tres full backs, dous half backs, tres mediocentros e tres dianteiros. Na bancada poden estar de 24 a 30 xogadores e pódense facer 5 substitucións. Se é necesario pódese facer outro troco máis.
Pelota
A bóla de hurling está formada por un núcleo de cortiza cuberto de dúas pezas de coiro cosidas xuntas. Esta pelota chámase sliotar. Este, é un obxecto con regulacións moi escritas en canto a tamaño, peso e composición.
Cascos
thumb|A standard hurling helmet Dende o 1 de xaneiro do 2010 os uso de cascos con protector de cara son obrigatorios. Con esta medida, a GAA espera reducir significativamente as lesións na cabeza mediante a introdución do uso destes cascos, tanto en partidos coma en adestramentos. En todas as idades, os hurlers deben ter o hurley na mam e deben ter posto o casco e a visera en todo momento. Se un xogador non ten algo disto, o árbitro pode parar o partido.
Faltas técnicas
Considéranse como faltas técnicas:
Puntuación
thumb A puntuación conséguese lanzando o sliotar (pelota) entre os postes da portería do equipo contrario. Os postes, que están nos extremos do campo, son postes con forma de H coma os de rugby, pero cunha rede por debaixo do traveseiro que fai unha portaría semellante á de fútbol. Os postes teñen 6,4 m de separación e o longueiro está a 2,44 m de altura. Se o sliotar pasa por riba do traveseiro, un punto é anotado e o árbitro levanta unha bandeira branca. Se a pelota entra na portaría, anótase un gol, o gol vale tres puntos e o árbitro levanta unha bandeira verde. A portaría está defendida por un porteiro. As puntuacións anótanse en formato goles metidos - puntos feitos. Por exemplo, a 1997 All-Ireland Final rematou: Clare GAA 0-20 - Tipperary GAA 2-13. Así Clare gañou por "vinte puntos a dous trece" (20 a 19). 2-0 sería referido como "2 goles", nunca "dous cero". 0-0 dise "sen puntuación".
Arbitraxe
Un partido de hurling está vixiado por 8 árbitros: Un árbitro. O árbitro é o responsable de iniciar e deter o xogo, da gravación da puntuación e da adxudicación e emisión de tarxetas aos xogadores que non cumpran as normas.
Historia
left|thumb|O presidente americano [[Barack Obama aceptando un hurley do Taoiseach Enda Kenny]] O hurling é máis antigo ca a historia de Irlanda. Crese que este deporte é máis antigo que a cristiandade, logo de ter chegado a Irlanda cos celtas. O hurling leva sendo un pasatempo irlandés dende hai máis 2000 anos. As primeiras referencias escritas do deporte datan do século V na lei de Brehon. O libro do rei Seamus "Unha historia de hurling" é unha referencia da historia verbal irlandesa do hurling xa no 1200 a.C.. O hurling seméllase aos xogos do shinty que se xoga principalmente en Escocia, ao cammag da Illa de Man e ao bandy que se xogou antes en Inglaterra e Gales. O conto do Táin Bó Cuailgne (basándose en lendas anteriores) describe ao heroe Cúchulainn xogando ao hurling en Emain Macha. Referencias ao hurling aparecen en moitos lugares como nos Estatutos do século XIV de Kilkeny e coma nunha lápida do século XV en Inishowen (Condado de Donegal) que aínda sobrevive.
O hurling díxose que na antigüidade os equipos representaban a pobos veciños. As aldeas xogarían partidos nos que se usaban centos de xogadores que duraban horas e incluso días.
Ao século XVIII refíreselle frecuentemente como ao "A idade de ouro do hurling". Un dos primeiros intentos de estandarizar o xogo formalmente, foi intentando poñer por escrito as regras coa fundación da Unión do Hurling irlandesa no Trinity College de Dublín no 1879. O seu obxectivo era "a elaboración dunhas regras pra todos os clubs da unión e fomentar este xogo varonil e nobre de hurling no seu país natal". A fundación da Asociación Atlética Gaélica (GAA) en 1884 no Hayes Hotel, Thurles (Condado de Tipperary) cambiou unha tendencia de declive terminal pola organización en torno a un conxunto común de regras comúns. No 1891 disputouse o primeiro All-Ireland Hurling Final con vitoria do Kerry. Así e todo, Cork, Kilkeny e Tipperary dominaron no século XX o All-Ireland gañando cada un ata máis de 20 veces o campionato. Wexford, Waterford , Clare , Limerick , Offaly , Antrim , Dublín e Galway tamén foron equipos de hurling importantes durante o século XX.
No novo milenio, o hurling mantense como o segundo deporte máis popular de Irlanda. Un sistema de clasificación ampliado deu lugar a un All-Ireland Senior Hurling Championship, pero Cork, Tipperary e Kilkeny dominan o campionato e moitos din que o All-Ireland perde competitividade. O pago aos xogadores segue sendo controvertido e a Asociación de Xogadores Gaélicos segue medrando a pasos axigantados. A creación da Christy Ring Cup e da Nicky Rackard Cup deu novos trofeos e oportunidades de xogar en Croke Park a equipos máis débiles. Continuación da difusión da estrutura do campionato completouse coa adición da Lory Meogher Cup no 2009 un campionato de catro niveis.
O hurling nos xogos olímpicos
O hurling foi un deporte olímpico nas olimpiadas de verán do ano 1904 en St.Louis, Missouri nos Estados Unidos. Na final, o Feniana FC de Chicago venceu ao Innisfails de St.Louis. Esta foi a única ocasión na que o hurling se disputou nos Xogos Olímpicos.
Teodoro Pródromo (monxe)
Obras
Obras que se conservan:
Periplo do Mar Eritreo
miniatura|500x500px|Nomes, rutas e localizacións do Periplo do Mar Eritreo. O Periplo do Mar Eritreo ou Periplo do Mar Vermello (en grego Περίπλους τὴς Ἐρυθράς Θαλάσσης, en latín Periplus Maris Erythraei) é un periplo greco-romano, escrito en grego e que describe a navegación e comercio dos portos romano-exipcios como Berenice ao longo da costa do Mar Vermello, e outros ao longo do nordeste de África e India.
Datación
O texto ten sido datado entre o século I e século III, pero a data que esperta maior consenso é a de mediados do século I. De autor anónimo, é claramente unha descrición persoal de alguén familiarizado coa rexión e é practicamente único na descrición precisa do que era o mundo antigo nesa rexión.
Tradición manuscrita
O texto que chegou ata hoxe deriva dun manuscrito bizantino do século X en letra minúscula, gardado nas coleccións da Universidade de Heidelberg, e dunha copia deste, dos séculos XIV ou XV, hoxe no Museo Británico. No primeiro, o texto é atribuído a Flavio Arriano, probabelmente polo único motivo da súa proximidade temporal co Periplus Ponti Euxini, escrito por el. A primeira edición moderna do texto foi publicada en 1553 por Sigismund Gelenius.
Pierre-Yves Lambert
Pierre-Yves Lambert, nado o 30 de maio de 1949, é un profesor e lingüista francés. É investigador no CNRS e encargado de conferencias na École Pratique des Hautes Études en Ciencias históricas e filolóxicas, na Sorbona, en París.
Traxectoria
Está especializado na historia e na etimoloxía das linguas celtas así como no estudo das literaturas célticas. En particular ten traballado sobre as glosas en antigo irlandés, bretón antigo e galés antigo e sobre as inscricións galas. Colaborou no Recueil des Inscriptions Gauloises.
É o autor dunha importante obra sobre a lingua gala.
En 2015 foi recoñecido co Premio Derek Allen, da Academia Británica.
Bombardier 415
O Bombardier 415 (antigamente Canadair CL-415) é un avión anfibio canadense deseñado especificamente para a loita contra-incencios. Está baseado no avión da mesma compañía CL-215. Nos Estados Unidos comercialízase co nome "Superscooper."
Deseño
En 1987, seguindo as tendencias do mercado cara motores turbohélice máis eficientes, potentes e fiables, Canadair levou a cabo a tarefa de modernizar varios fuselaxes de CL-215 instalando motores Pratt & Whitney Canada PW123AF, conseguindo un incremento de potencia dun 15% con respecto aos motores de pistóns orixinais. O avión foi denominado CL-215T e tamén conta con varias melloras aerodinámicas e de sistemas, que inclúen controis motorizados, aire acondicionado na cabina e tamén melloras nos sistemas eléctricos e de aviónica. As características externas máis notables do novo CL-215T foron engadidos aerodinámicos nas ás e na empenaxe.
Baseado no exitoso CL-215, a compañía presentou o CL-415, unha nova serie de produción que comezou en 1993. O 415 ten unha cabina actualizada, melloras na aerodinámica e cambios no sistema de liberado de auga, creando un moderno avión contra-incendios para ser usado na detección e extinción de incendios forestais.
Comparado co CL-215, o 415 incrementou o peso e a velocidade operacional, producindo unha maior produtividade e rendemento. O 415 pode sacar ata 6.140 litros dunha fonte de auga próxima, mesturada cunha escuma química se se desexa, e arroxala ao lume sen ter que regresar á base para encher os seus tanques. O 415 foi desenvolvido especificamente para proporcionar a capacidade de lanzar grandes cantidades de auga como resposta rápida a un incendio. O avión está construído para que sexa fiable e teña unha vida operacional longa, ao estar feito con materiais resistentes á corrosión.
O primeiro 415 voou o 6 de decembro de 1993 e comezou a ser entregado en novembro de 1994. Pronto lle seguiron pedidos de varios países. En recoñecemento ás súas habilidades nas tarefas de extinción do lume, o avión foi galardoado co prestixioso "Batefuegos de oro".
Dos 76 construídos, sete foron retirados do servizo debido a accidentes.
Anthony Quinn
Antonio Rodolfo Quinn-Oaxaca máis coñecido como Anthony Quinn, nado en Chihuahua o 21 de abril de 1915 e finado en Boston o 3 de xuño de 2001, foi un actor, pintor, escritor e director de cinema mexicano-estadounidense. Protagonizou numerosos filmes aclamados pola crítica e éxitos comerciais, incluíndo La strada, The Guns of Navarone, Zorba the Greek, Os canóns de San Sebastián, Lawrence de Arabia, The Shoes of the Fisherman, The Message, Lion of the Desert, O derradeiro grande heroe e A Walk in the Clouds. Gañou o Oscar ó mellor actor secundario dúas veces: por Viva Zapata! en 1952 e Lust for Life en 1956.
Filmografía
miniatura|200px|dereita|Anthony Quinn en Viva Zapata!, filme polo que recibiria un Oscar.
Soutomaior, Taboadela
Santiago de Soutomaior é unha parroquia do concello ourensán de Taboadela na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 202 habitantes (98 homes e 104 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 18 habitantes en relación ao ano 2000.
Festas
Famosa por ter unhas festas patronais máis caras de toda a comarca que se celebran os primeiros días do mes de setembro. No ano 2009 un veciño da parroquia gastou 160.000 € no evento contratando a artistas do talle de Isabel Pantoja, Camela, David Bustamante, Barón Rojo ou Rosana.
Sociedade Galega de Otorrinolaringoloxía
A Sociedade Galega de Otorrinolaringoloxía e Patoloxía Cervicofacial é unha asociación científica, independente, non lucrativa, dedicada ao estudo e divulgación das doenzas otorrinolóxicas. Reúne aos especialistas de Galiza que se adican á práctica clínica e á investigación no campo da otorrinolaringoloxía. O seu presidence é o doutor Andrés Soto Varela.
Foi fundada 0 13 de marzo de 1971.
O Corral, Santalla, Ribeira de Piquín
O Corral é un lugar da parroquia de Santalla no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
A Angustia, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
A Angustia é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE) en 2012 tiña 329 habitantes (151 homes e 178 mulleres).
Cody Lightning
Cody Lightning, nado o 8 de agosto de 1986 en Edmonton, Alberta, é un actor nativo americano da nación cree. É fillo de Georgina Lightning e irmán de William Lightning e Crystle Lightning.
Mandelos, Cequeliños, Arbo
Mandelos é un lugar da parroquia de Cequeliños, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres).
Xohanesburgo
Xohanesburgo  (en afrikaans e inglés Johannesburg) é a cidade máis importante da República Surafricana aínda que non sexa sede de representación política algunha, é o verdadeiro corazón financeiro, industrial e comercial do país, sendo a súa cidade máis grande e poboada, a cuarta maior do continente africano, tralo Cairo, Lagos e Kinshasa.
Historia e características
miniatura|O centro de Xohanesburgo cos seus rañaceos. De acordo co censo de 2001, a poboación da cidade supera os tres millóns. A área urbana consta de 1644 km², resultando unha densidade de só 1,962 hab/km²; e a poboación da rexión metropolitana do Gran Xohanesburgo chega a oito millóns de persoas. É unha das 40 maiores áreas metropolitanas do mundo e unha das tres cidades globais africanas, xunto a O Cairo e Cidade do Cabo.
En 1886, despois do descubrimento de ouro no Witwatersrand, a administración da pequena República de Transvaal decide enviar ao vicepresidente CH. Johannes Joubert e ao deputado supervisor xeral Johann Rissik para inspeccionar os xacementos e atopar o lugar máis axeitado para establecer un asentamento, xermolo dunha futura cidade. Por eles recibiu o seu nome e xa en 1896 tiña 100.000 habitantes.
Debido á proximidade da cadea de Witwatersrand, ricas en minerais, Xohanesburgo é un centro de ouro e diamante a grande escala. Por algo lle chaman tamén Igoli ("lugar de ouro").
Etimoloxía
A orixe do topónimo é incerta. Crese que o nome de Johannes, nome en afrikaans para Xoán, podéndose referir a Johannes Rissik.
Prehistoria
A rexión que abrangue a cidade de Xohanesburgo é habitada hai millóns de anos. Nas cavernas de Sterkfontein, ao noroeste, foi encontrado un esqueleto completo dun homínido de 3,3 millóns de anos de idade, ademais doutros 700 espécimes de Australopithecus africanus, de entre eles Mrs Ples, que ten entre 2,8 e 2,3 millóns de anos.
Hai cerca de 100 mil anos, a rexión de Xohanesburgo achábase habitada por nómades.
En 1060 a.C., os pobos coñecidos como bantús migraron á rexión. Os bantús eran un pobo da Idade de Ferro que domesticaba animais, cultivaba a terra, traballaba o metal, confeccionaba potes de cerámica e vivía en vilas organizadas.
Colonización
Os primeiros europeos que chegaron á área foi un pequeno grupo de bóers que estabeleceron plantacións. Até a década de 1880 ningún asentamento fora estabelecido. Cando se encontrou ouro en 1886, houbo un cambio. O ouro foi inicialmente encontrado ao leste da actual Xohanesburgo, en Barberton. Logo descubriríase un depósito aínda máis rico en Witwatersrand.
A cidade creceu como un pequeno asentamento de mineiros, mais ían chegan millares de persoas doutras rexión estabelecéndose na área, vindas principalmente de América do Norte, Reino Unido e do resto de Europa. Coa supervalorización das terras, as tensións creceron entre os africáners, que controlaban a rexión durante o século XIX, e os británicos, culminando na Segunda Guerra dos Bóer, conseguiron o control da área.
Apartheid
Coa Unión Surafricana declarada en 1910, o goberno pasou a controlar máis as áreas de extracción. Foi instituído un sistema racial no que negros e indianos serían pesadamente taxados e barrados na contratación de traballos non-brazais.
O goberno tamén instituíu a mudanza forzada das poboacións non-europeas para áreas delimitadas. Foi neste sistema que foi creada a Township de South Western Townships, máis coñecida como Soweto, onde Nelson Mandela viviu varios anos.
Despois de 1990
As regras do apartheid foron abolidas en febreiro de 1990, e desde as eleccións de 1994, Xohanesburgo viuse libre das leis discriminatorias. A township negra foi integrada ao sistema de goberno municipal. A pesar diso, hai unha migración das zonas meridionais e do centro cara ó norte, por ser unha zona máis segura.
Armental, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
Armental é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Xohanesburgo
Educación
Xohanesburgo posúe un sistema de educación superior desenvolvido, tanto para universidades privadas como públicas. Conta coas universidades públicas de Witwatersrand e Xohanesburgo.
A Universidade de Xohanesburgo fundouse o 1 de xaneiro de 2005, cando tres universidades separadas e os seus campus —Rand Afrikaans University, Technikon Witwatersrand e Vista University— se fusionaron. A nova universidade ofrece educación en inglés e afrikaans, ademais de cursos doutras linguas oficiais de Suráfrica.
A Universidade de Witwatersrand é unha das principais universidades do país e é famosa por ser un centro de resistencia ao apartheid.
Entre as universidades privadas figuran a Monash University, que ten un dos seus 8 campus en Xohanesburgo (6 dos outros están en Australia e o outro en Malaisia) e o Midrand Graduate Institute, que se encontra en Midrand.
Asemblea Popular Suprema
A Asemblea Popular Suprema (en 최고인민회의) é o parlamento unicameral da República Popular Democrática de Corea (RPDC), comunmente coñecida como Corea do Norte. Está composta por un deputado de cada unha das 687 circunscricións da RPDC, elixidos para mandatos de 5 anos.
A Constitución recoñece ao Partido dos Traballadores de Corea como o principal partido do Estado. O Partido dos Traballadores, liderado por Kim Jong-un, goberna a RPDC nunha coalición co Partido Socialdemócrata e o Partido Chondoísta Chongu, chamada Fronte Democrática para a Reunificación da Patria. As eleccións celébranse en intervalos de cinco anos, as máis recente en 2019.
Aínda que a Asemblea Popular Suprema é o principal órgano lexislativo da RPDC, normalmente delega a autoridade no pequeno e poderoso Presidium, elixido entre os seus membros.
Historia
En 1990, a composición da APS era de 601 escanos ocupados polo Partido dos Traballadores de Corea, 51 asentos ocupados polo Partido Socialdemócrata de Corea, 22 escanos ocupados polo Partido Chondoísta Chongu e 13 escanos ocupados por políticos independentes.
A última convención durante o goberno de Kim Il-sung tivo lugar en abril de 1994, tres meses antes da súa morte. Logo, durante o período de loito, a asemblea non se reuniu nin se celebraron eleccións. A próxima reunión convocouse en setembro de 1998, catro anos despois da morte de Kim.
Kim Jong-il non fixo un discurso na primeira sesión da 10ª Asemblea en 1998. En lugar diso, os membros escoitaron un discurso gravado en cintas do falecido Kim Il Sung, que se realizou na primeira sesión da 9ª Asemblea, en 1991. O aumento do status Exército Popular de Corea foi anticipado pola elección da Asemblea en xullo de 1998, cando 101 oficiais militares foron elixidos de 687 deputados, polos 57 elixidos en 1990.
Choe Ryong Hae é o presidente do Presidium da Asemblea dende 2019. Pak Thae-song é o presidente da Cámara (portavoz), mentres que Pak Chol-min e Pak Kum-hui son os vicepresidentes.
O 14 de abril de 2012, durante a quinta sesión da XII Asemblea Popular Suprema, Kim Jong Un foi elixido como líder supremo do país. Ao dirixirse á Asemblea, Kim Yong-nam, presidente do Presidium da Asemblea, dixo que a ascensión de Kim ao primeiro posto da RPDC reflectía "o ardente desexo e vontade unánime de todos os membros do partido, os servizos e outras persoas". O seu status de líder foi reafirmado cando foi elixido sen oposición o 9 de marzo de 2014.
Eleccións e afiliación
Segundo a Constitución de Corea do Norte, todos os cidadáns de máis de 17 anos, independentemente da súa afiliación a algún partido, opinións políticas ou relixión, son elixibles para ser elixidos na lexislatura e votar nas eleccións.
Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España
O Premio Nacional de literatura infantil e xuvenil de España é un dos Premios Nacionais de Literatura de España outorgados polo Ministerio de Cultura de España dende 1978 a obras escritas en calquera das linguas oficiais do Estado español.
Asemblea Popular Suprema
Eleccións e afiliación
Todos os candidatos son seleccionados pola Fronte Democrática para a Reunificación da Patria en reunións masivas para decidir que candidatos serán nomeados. A Fronte Democrática para a Reunificación da Patria é unha fronte popular formada polo Partido dos Traballadores de Corea, o Partido Socialdemócrata de Corea e o Partido Chondoísta Chongu, e outras organizacións sociais e xuvenís, como a sección coreana do movemento pioneiro. a Liga da Xuventude Kimilsungist-Kimjongilist, a Unión de Mulleres Socialistas de Corea e a Sociedade da Cruz Vermella da República Popular Democrática de Corea.
Funcións
Segundo a Constitución de Corea do Norte, a Asemblea Popular Suprema é o órgano máis poderoso do Estado. Esta é convocada unha ou dúas veces no ano en sesións regulares de varios días cada unha. No tempo restante, o Presidium actúa no lugar da Asemblea. Tamén se poden celebrar sesións extraordinarias da Asemblea cando as convoca o Presidium ou un terzo dos deputados da Asemblea.
As funcións da Asemblea son:
As modificacións constitucionais requiren a aprobación dos dous terzos dos deputados.
Presidium
O Presidium exerce o poder lexislativo cando a Asemblea está en receso, que ocorre todos os días excepto uns poucos de cada ano. Para todos os efectos, é o órgano máis alto de poder estatal en Corea do Norte.
O Presidium está composto polo presidente, os vicepresidentes, un secretario xeral e outros membros. O Presidium é elixido polos membros da Asemblea.
O secretario xeral, cun papel en gran parte simbólico, é actualmente Jong Yong-guk. As funcións do Presidium son:
Ademais das súas funcións executivas, o Presidium tamén recibe as credenciais de representantes diplomáticos de países estranxeiros.
Moitos dos poderes do Presidium derivan da emenda constitucional de 1998 que aboliu os cargos de presidente de Corea do Norte, do Comité Popular Central e do Comité Permanente da Asemblea Popular Suprema e trasladou os seus poderes ao Presidium.{{idi|m. |{Sfn{{!}}|ha{{!}}H|a=g{{!}}2}} Destes órganos, o Presidium é visto como o sucesor do Comité Permanente.{{nen|e. |{Sfn{{!}}|ha{{!}}H|a=g{{!}}2}}
Presidente
Segundo a Constitución de 1998, o Presidium e o Presidente do Presidium suceden ao Comité Permanente da Asemblea e ao Presidente do Comité Permanente. Actualmente, o Presidente da Asemblea é o portavoz da Asemblea, mentres o presidente do Presidium, como representante do estado en asuntos exteriores e xefe do órgano soberano máis alto, é a miúdo considerado como o xefe de Estado de facto de Corea do Norte. O Presidente tamén convoca sesións da Asemblea.
O presidente, como o resto do Presidium, é elixido polos membros da Asemblea. A Asemblea tamén pode destituír ao presidente. Kim Yong-nam ocupou o cargo desde a súa creación en 1998 ata 2019, cando foi substituído por Choe Ryong-hae.
Costa Rica nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Nacional de Costa Rica foi creado en 1936 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Khoisa
Os khoisas son un dos grupos étnicos que habitan na rexión suroeste de África e que comparten algunhas características físicas e lingüísticas.
Historia
Culturalmente, os khoisas divídense en dous grupos: Os san, antigamente coñecidos como bosquimáns, un pobo dedicado á caza e a recolleita; e os khoi (ou tamén khoikhoi), antigamente coñecidos como hotentotes e que é un dedicado ao pastoreo. Aparentemente, estes pobos teñen unha longa historia, estimada en varios millares, talvez decenas de millares de anos, mais neste momento existen tan só uns poucos grupos, principalmente no deserto do Kalahari, en Namibia.
Os khoisas actuais poden ser descendentes de pobos cazadores-recolectores que habitaban toda África Austral e que desapareceron coa chegada dos bantú a esta rexión, hai preto de 2000 anos. Non é probábel que os bantú exterminasen aos khoisas, pois algunhas das súas características lingüísticas e físicas foron asimiladas por varios grupos bantú, como os xosas e mais os zulús. É máis probábel que a redución do seu territorio de caza, derivado da instalación dos agricultores bantú, fora unha causa da redución do seu número e da súa área de vida.
Ata á instalación dos neerlandeses e franceses hugonotes en Suráfrica, hai preto de 200 anos, estes pobos aínda poboaban grandes extensións da Namibia e da actual Botswana, mais foron practicamente exterminados, ao non aceptar traballar nas condicións que os novos colonos exixían.
Características físicas
Unha outra característica física dos khoisas é a esteatopixía das mulleres (gran desenvolvemento posterior das nádegas), que levou a que unha muller chamada Saartje, ou Sarah Baartman, fose levada para a Europa no século XIX e usada para exhibición en feiras, a famosa Venus Hotentote.
Os khoisas posúen o máis elevado grao de diversidade do ADN mitocondrial de todas as poboacións humanas, o que indica que son unha das comunidades humanas cunha historia máis antiga. O seu cromosoma Y tamén suxire que os khoisas se atopan, do punto de vista evolutivo, moi preto da raíz da especie humana.
Mean Girls
Mean Girls é un filme estadounidense de 2004 dirixido por Mark Waters e escrito por Tina Fey. O filme, que está protagonizado por Lindsay Lohan, Rachel McAdams, Tim Meadows, Ana Gasteyer, Amy Poehler e Fey, está parcialmente baseado na novela de 2002 de Rosalind Wiseman, Queen Bees and Wannabes. Fey tamén se baseou nas súas propias experiencias como inspiración para algúns dos conceptos que se amosan no filme. O filme conta con Amanda Seyfried no seu primeiro papel nunha longametraxe.
Foi producido por Lorne Michaels, creador de Saturday Night Live; Tina Fey, que foi a guionista e tamén actúa no filme, era unha colaboradora adoita en SNL. Malia estar ambientado en Evanston, Illinois (un suburbio de Chicago), foi rodado principalmente en Toronto, no Canadá. Foi a segunda colaboración de Lohan co director Waters, sendo a primeira Freaky Friday, estreado o ano anterior.
Cueiro
miniatura|Cueiros de tea. Un cueiro é unha peza absorbente usada para hixienizar e evitar a contaminación da contorna por mor dos refugallos dun organismo. Adoitan usalo os bebés e adultos que perderon a capacidade de controlar os seus refugallos (feces e ouriños), ou que son incapaces de atopar un lugar onde depositar os mesmos. Isto aplica tanto a persoas que non poden chegar a tempo a un baño ou non é accesible o mesmo, tal é o caso dos astronautas, mergulladores, etc.
Características
O propósito dun cueiro é conter e manter a quen o usa seco e confortable por varias horas. Cando o cueiro é utilizado e alcanza a súa capacidade, hai que cambiar o mesmo por un novo; este proceso adoita facelo outra persoa, aínda que en certos casos tamén o mesmo usuario pode cambiar o cueiro.
O uso do cueiro non é exclusivo de persoas. Por varias razóns os animais poden utilizalos, dende razóns veterinarias (doenzas, etc), até para facilidade do dono do mesmo, como pode ser o dono dun mono ou outro animal ó que debe adestrarse para o uso dun lugar común de depósito de refugallos.
Aínda que non se coñece a data da súa invención, en diversas culturas ancestrais, como a azteca, exipcia e a romana, xa se empregaban diversos materiais, como follas, teas ou peles, para cubrir os nenos.
Illa Medni
miniatura|300px|A illa Medni
A illa Medni (en ruso о́стров Ме́дный óstrov Médny, literalmente: "illa do Cobre") é a máis pequena das dúas principais illas do Comandante (despois da illa de Bering) situadas no norte do océano Pacífico, ao leste de Kamchatka. (As outras quince descríbense mellor como illotes ou rochas).
Estas illas pertencen ao krai de Kamchatka da Federación Rusa.
A illa estivo deshabitada atè finais do século XIX, cando algúns aleutianos chegaron desde a illa de Attu, nas illas Aleutianas.
Xeografía
miniatura|A illa Medni desde o espazo
Historia
miniatura|Mapa que mostra a posición das [[illas do Comandante, ao leste de Kamchatka. A illa máis grande, no oeste, é a illa de Bering, e a pequena é a illa Medni]] A illa foi avistada o 5 de novembro de 1741 por Vitus Bering e a súa tripulación cando regresaba da expedición durante a cal Bering atopou América desde o oeste, pero non aterrou na illa.
O oficial e historiador naval ruso Vasili Berch cría que Iemelian Básov chegara a esta illa en 1745, durante a súa segunda das catro expedicións ás illas do Comandantes entre 1743 e 1749, e que a maioría das peles que trouxo de volta a Kamchatka en 1745 foran cazadas nesta illa.
A finais do século XIX, o asentamento de Preobrazhenskoye foi establecido polos aleutianos que se trasladaron alí desde a illa de Attu.