cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moedas conmemorativas de Suíza
O antecedente dos táleros de tiro
Antes de establecerse a Confederación, os diversos cantóns suízos tiñan a tradición de emitir os coñecidos como táleros de tiro (en alemán: Schützentaler; en francés: Écu de tir), en conmemoración dos festivais de tiro (en alemán: schützenfest; en francés: fête de tir), uns torneos moi populares naqueles cantóns.
Estas moedas diferéncianse das medallas tamén emitidas para conmemorar os festivais de tiro por estaren suxeitas ás mesmas especificacións métricas que as demais moedas circulantes naquel momento. Ademais, todas elas amosan o seu valor facial, coa excepción das de Stans e Sankt Gallen, nas que non aparece expreso. Malia recibiren o nome de táleros, por coincidiren nas súas especificacións de diámetro, metal e peso, ningunha delas amosa o seu valor facial nesa antiga moeda, máis propia de Alemaña e de Austria. A primeira emisión dun tálero de tiro foi con motivo do festival de tiro de Coira en 1842, cun valor de catro francos; a segunda, emitida para Glarus, ten un valor facial de corenta batzen, e a terceira, do festival de tiro de Xenebra de 1851, é de dez francos. Ao longo do século XIX cuñáronse 18 deseños e, deles, todos os emitidos de 1855 a 1885 amosan a denominación de 5 francos.
Moeda de 250 francos
En 1991, co gallo da celebración dos 700 anos do Pacto Federal de 1291, emitiuse unha moeda de 250 francos cuñada en ouro de 900 milésimas. Esta moeda, obra do artista Johannes Burla, é a de maior valor facial emitida ata o momento en Suíza.
Dos 800.000 exemplaires previstos, finalmente só se chegaron a cuñar 490.000 espécimes desta moeda, dos cales, consonte as estatísticas da Casa da Moeda de Suía, na fin de 2009 só se conservaban 173.260.
Moeda de 100 francos
Co valor facial de 100 francos en ouro cuñáronse catro modelos, todos eles entre 1998 e 2000.
Moeda de 20 francos
A partir de 1991, a Swissmint comezou a lanzar unha nova serie de moedas conmemorativas de prata, co valor facial de 20 francos. Do mesmo xeito que no caso das moedas de 50 francos, a partir de 2004 adoptouse un reverso común para estas emisións, deseñado polo artista Roland Hirter.
Moeda de 10 francos
Desde 2004, a Swissmint emite unha serie bimetálica anual de moedas conmemorativas de 10 francos, en substitución da serie similar de cinco francos, que deixou de emitirse en 2003. As moedas desta serie están cuñadas en dúas versións, unha con acabamento estándar, sen circular (s/c), que se inclúe nos xogos de presentanción das moedas circulantes anuais, e outras cun acabamento especial de fondo espello e relevo mate coñecido como Proof. O reverso de todas elas é obra do artista Roland Hirter
Moeda de 5 francos
En 1936 comezou a emisión de moedas conmemorativas por parte da Casa da Moeda de Suíza, cuñadas en prata co valor de cinco francos, un formato que se mantivo, con diferentes modelos, ata 1963. Entre 1974 e 1990 as moedas conmemorativas de cinco francos cuñáronse en cuproníquel, e entre 1999 e 2003 este valor pasou a cuñarse en formato bimetálico. A partir dese ano, a serie foi substituída por outra, tamén bimetálica, xa con valor de 10 francos.
Discografía de James Brown
Edicións en Federal
A continuación aparecen enumerados os sinxelos de James Brown que apareceron en listas de éxitos e que foron publicados polo selo discográfico Federal entre 1956 e 1960.
Edicións en King
A continuación aparecen enumerados os sinxelos de James Brown que apareceron en listas de éxitos e que foron publicados polo selo discográfico King entre o 1960 e o 1971.
Edicións en Polydor
A continuación aparecen enumerados os sinxelos de James Brown que apareceron en listas de éxitos e que foron publicados polo selo discográfico Polydor entre 1971 e 1981.
Outras edicións
A continuación aparecen enumerados os sinxelos de James Brown que apareceron en listas de éxitos e que foron publicados por diferentes selos discográficos, entre eles Scotti Bros. Records.
Cota de pantalla
A cota de pantalla (en inglés: share) é a porcentaxe de espectadores dun programa de televisión con respecto á totalidade dos que están vendo a televisión nese período de tempo.
É unha cifra que resulta da multiplicación do alcance (individuos ou fogares) pola fidelidade (tempo investido). A suma das audiencias dan como resultado a cota total, que representa o total de aparellos receptores acesos cara a un programa nun momento dado en diferentes canles. Por tanto, a cota total indica o total de audiencia que se reparte entre as diferentes cadeas de televisión. E a cota de pantalla representa a parte da cota total que cada cadea consegue. Este dato mídese con audímetros.
Dragsphere
Dragsphere foron un par de satélites artificiais dos Estados Unidos.
Características
Os dous satélites Dragsphere eran esferas co mesmo diámetro pero distinta masa (0,9 kg Dragsphere 1 e 9,5 kg Dragsphere 2) construídos polo Laboratorio de Investigación Naval dos Estados Unidos de América. Foron lanzados ao mesmo tempo nun foguete Thor Ablestar o 6 de outubro de 1964 xunto co satélite Transit a unha órbita duns 1000 km de altura. Ambos Dragsphere son satélites pasivos usados para medir os efectos do arrastre atmosférico en órbitas altas.
Ničiji sin
Ničiji sin é un filme croata de 2008 dirixido por Arsen Anton Ostojić. Está baseado na obra de Mate Matišić. O filme gañou o Premio Arena de Ouro ó mellor filme no Festival de Cinema de Pula de 2008. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Limantriinos (tribo)
miniatura|240px|[[Lymantria dispar femia]] A tribo dos limantriinos (Lymantriini) é unha das tribos de insectos lepidópteros da superfamilia dos noctuoideos, familia dos erébidos, unha das incluídas na subfamilia dos limantriinos.
Esta tribo é un grupo de avelaíñas polifáxicas (que teñen grandes dexesos de comeren) que viven principalmente nas rexións tropicais de África e Eurasia, pero tamén en América do Norte.
Características
Dentro da subfamilia dos limantriinos, os Liymantriini distínguense das outras tribos pola presenza de bandas escuras, xeralmente en zig-zag (ás veces en forma de media lúa) nas ás dianteiras, e con marcas en forma de "V" nas ás, así como unha mancha discal e outra rbicular. Tamén se caracterizan pola falta de aréola.
Sinónimo
Ademais de polo nome válido, o tribo coñeceuse tamén polo sinónimo:
Xéneros
A tribo comprende os seguintes xéneros:
Marcos Burgo
Marcos Burgo Vilanova, nado en Lugo o 4 de decembro de 1977, é un copiloto galego de rallys.
Xunto a seu irmán Pedro Burgo foi tres veces campión de Galicia de Rally (en 2008, 2009 e 2012) e dúas veces subcampión de España (en 2016 e 2017). Ademais foi tres veces campión do grupo N do Campionato de España (en 2004, 2006 e 2008).
En 2020 disputou o Rally Dakar xunto a seu irmán, integrados no equipo Galimplant Team, aínda que non conseguiu finalizar a carreira.
Desafío Peugeot Galicia (1997-1998)
É sobriño do piloto lucense dos anos 70 e 80 José Luis Vilanova. En 1997 comezou a competir como copiloto de seu irmán Marcos, que xa levaba uns tres anos correndo rallys. Xunto a el gañou a primeira edición do Desafío Peugeot Galicia, ademais de quedar terceiro na clasificación absoluta e primeiro do grupo N. En 1998 volveron gañar o Desafío Peugeot Galicia, así como o campionato do grupo N e finalizaron segundos o campionato galego por detrás de Germán Castrillón e Estrella Castrillón. miniatura|[[Pedro Burgo|Pedro e Marcos Burgo en 2008.|alt=]]
Trofeo Citroën e Copa Renault (1999-2003)
En 1999 deron o salto ao Campionato de España, competindo cun Citroën Saxo VTS no Trofeo Citroën, onde finalizaron segundos por detrás de Miguel Fuster. No ano 2000 conseguiron de novo o segundo posto en dita copa, esta vez por detrás de Javier Piñeiro, e ademais lograron a vitoria no Rally de los Oscos do Campionato de Asturias. Repetiron subcampionato do Trofeo Citroën no 2001 por detrás de Rantur e finalmente lograron alzarse co trofeo no 2002.
Campión nacional do grupo N e primeiras vitorias (2004-2007)
miniatura|Podio do [[Rally Botafumeiro de 2007 con Víctor Senra e David Vázquez primeiros, Pedro e Marcos Burgo segundos e Luis Vilariño e Moncho López terceiros.]] Na seguinte tempada comezaron co mesmo vehículo, que cambiaron logo por un Evo VIII, co que se proclamaron campións de España do grupo N. En decembro lograron a súa primeira vitoria en Galicia, no Rally de Ferrol, por diante de Bamarti e Fernando Rico e unha semana despois fixo historia con seu irmán ao se converteren nos primeiros lucenses en gañar o Rally San Froilán. Na tempada seguinte tiveron numerosos problemas co seu vehículo, polo que non puideron conseguir bos resultados. Con todo, repetiron vitoria en Lugo, superando a Bamarti de novo e aos irmáns Sergio e Diego Vallejo.
Tricampión de Galicia (2008-2012)
esquerda|miniatura|[[Pedro Burgo|Pedro e Marcos Burgo no Rally Rías Baixas de 2015]] En 2008, xunto a seu irmán Pedro, gañou o seu primeiro Campionato de Galicia de Rally, despois de dominar con absoluta autoridade co Evo VIII, gañando sete dos oito rallys, coa única excepción do Rally do Albariño, onde abandonaron por rotura. Ademais co Evo IX disputaron con bos resultados o Campionato de España, destacando o segundo posto no Rally de Ferrol, e proclamouse campión do grupo N por terceira vez. En 2009 repetiron título no certame galego, de novo con Mitsubishi Lancer Evo VIII, despois de lograr cinco vitorias e rematar con máis de 200 puntos de vantaxe sobre os segundos clasificados, Alberto Meira e Álvaro Bañobre.. En 2010 quedaron segundo no Rally Comarca da Ulloa, por detrás de Meira e Bañobre, centrándose a continuación no Campionato de España, a bordo dun Mistubishi Lancer Evo X. Lograronu gañar na derradeira proba, o Rally Comunidad de Madrid, despois de quedaren segundos en Ferrol, terceiros en Serra Morena e de obter catro cuartos postos. Remataron terceiros absolutos e segundos do grupo N. En 2011 competiron en Galicia, cun Ford Focus. Gañaron os rallys de Narón, San Froilán e Ourense-Baixa Limia e quedaron segundo no Cocido, pero só puideron ser quintos na xeral final, a máis de 800 puntos do campión, Iván Ares. En 2012 gañou o Rally de Noia, o Comarca da Ulloa, o Sur do Condado e a primeira edición do Ribeira Sacra, mentres que quedou segundo no Rally San Froilán, resultados que lle valeron para proclamarse campión galego por terceira vez. En 2013 participou en poucas probas e con numerosos problemas.
Porsche 997 e subcampionatos de España (2014-2017)
En 2014 venderon o Focus e adquiriron un Porsche 997. Debutaron con el no 25º Rally Botafumeiro, pero tiveron que retirarse pola rotura da carcasa da caixa de cambios. A continuación abandonaron tamén no 50º Rally Rías Baixas. En xuño quedaron segundos por detrás de Iván Ares, no Rally Cidade de Narón e terceiros no Rally de Ourense. A continuación abandonaron no Rally do Bierzo, subiron ao podio en segunda posición no Rally de Ferrol, e quedaron terceiro sno San Froilán e no Ourense-Ribeira Sacra. Remataron a tempada como sextos no campionato galego e en 13º lugar no campionato de España (4º entre os GT). esquerda|miniatura|[[Pedro Burgo|Pedro e Marcos Burgo co Porsche 997 no Rally de Ourense de 2016.]] Comezaron a tempada 2015 nas Illas Canarias, onde disputaron tres rallys seguidos: o Rally Villa de Santa Brígida, o Rally Villa de Adeje e o Rally Illas Canarias, os dous últimos puntuables para o Campionato de España. Remataron segundos nos dous primeiros e terceiros no último. A continuación quedaron cuartos no Rally Serra Morena e cuartos tamén no Rías Baixas, nos dous casos por detrás de Miguel Fuster, Iván Ares e Sergio Vallejo nesa orde, e abandonaron no Rally de Ourense por problemas mecánicos. En agosto quedaron terceiro no Rally de Ferrol e non participaron nas tres últimas citas do campionato, polo que remataron na quinta posición final. Na parte final do ano disputaron o Rally Ourense-Ribeira Sacra, rematando en segunda posición tras Iván Ares e Álvaro Bañobre.
No 2016 quedaron terceiros co Porsche nos tres primeiros rallys do campionato español, gañados os tres por Cristian García, mentres que nas seguintes dúas probas levaron un Peugeot 208 T16, quedando quintos en Ferrol e abandonando en Santander logo dunha saída de pista. Volveron ao Porsche no Rally de Ourense, onde volveron subir ao podio en terceira posición, sendo a vitoria para Christian García e o segundo posto para Iván Ares. Na seguinte cita, o Rally Princesa de Asturias, sufriron unha dobre picada de roda, polo que perderon todas as opcións de rematar arriba, quedando finalmente en 36º lugar. A continuación venderon o Porsche 997 e disputaron o Rally Villa de Llanes cun Mitsubishi Lancer Evo X, co que quedaron en sexta posición. Correron o Rally de La Nucía-Mediterráneo, penúltima proba do calendario nacional, de novo co Porsche 997, que lles foi cedido polo equipo ao que llo venderan. Remataron o rally na terceira posición e campionato na segunda. miniatura|[[Porsche 997 de Pedro e Marcos Burgo no Rally Rías Baixas de 2017.|alt=]]
En 2017 correron a bordo dun Škoda Fabia R5, co que quedaron segundos nos rallys Princesa de Asturias e Santander e terceiros nos de Ourense e Ferrol, resultados que sumados a catro cuartos postos noutros tantos rallys e a outro noveno posto, valéronlle para se proclamaren subcampións de España por segundo ano consecutivo, esta vez por detrás do cambrés Iván Ares e o seu copiloto José Antonio Pintor. A principios de 2018 anunciou a súa retirada dos rallys.
Rally Dakar (2020)
A principios de 2019 anunciou que participaría con seu irmán Pedro na seguinte edición do Rally Dakar. Acudiron a Arabia Saudita da man do Galimplant Team, cun vehículo do fabricante canadense BRP co que competiron na categoría dos SSV. Despois de dúas boas primeiras etapas, coas que se colocaron no 15º lugar da clasificación xeral, sufriron unha avaría no turbo na terceira etapa e non puideron pasar polos puntos de control, polo que quedaron descualificados. Con todo, puideron seguir correndo o rally, aínda que sen contaren os seus tempos para a clasificación. Na sexta etapa falloulles o radiador, polo que tiveron que parar no medio da etapa e pasar a noite no deserto, para finalmente abandonar o rally.
Armin (filme)
Armin é un filme croata-bosníaco de 2007 dirixido por Ognjen Sviličić que se estreou no Festival Internacional de Cinema de Berlín de 2007. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Kimmeridxiano
O Kimmeridxiano é unha división da escala temporal xeolóxica, unha das últimas idades ou pisos do período Xurásico. Esténdese desde 155,7 até 150,8 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Kimmeridxiano sucede ao Oxfordiano e precede ao Titoniano do Xurásico Superior.
Os dinosauros saurópodos, que se fixeron xigantes nestos tempos, proliferaron xunto cos terópodos, hipsilofodóntidos e estegosauros. Os pterosauros seguiron sendo pequenos, mentres que os plesiosauros e ictiosauros acadaron grandes tamaños chegando a dominar os océanos. Apareceron as primeiras aves, e os mamíferos aínda eran pequenos e comparativamente raros.
A idade toma o seu nome do val de Kimmeridge na costa de Dorset, Inglaterra, onde a exposición está no seu grao máis grande. A praia na baía de Kimmeridge é un bo lugar para atopar fósiles.
A formación da arxila de Kimmeridge é a razón de cerca do 95% do petróleo que hai no Mar do Norte.
Pero de Bardia
Pero de Bardia ou Berdia foi un xograr galego do século XIII. Compositor de lírica galego-portuguesa.
Traxectoria
Pola colocación nos cancioneros, dentro dos denominados xograres galegos, dedúcese que era un xograr galego. Polo sobrenome crese que procede da parroquia de Berdía, pertencente ao municipio de Santiago de Compostela. A súa actividade poética puido darse na segunda metade do século XIII ou a inicios do século XIV. En varias das súas composicións fai referencia á ermida de Santa Marta, existe unha capela dedicada a esta santa en Santiago de Compostela, con todo o profesor Xosé Antonio Souto Cabo, descarta que sexa a mesma a que cantáballe o xograr, xa que nesa época formaba parte dunha leprosería para mulleres.
Obra
Consérvanse cinco cantigas de amigo, a maioría pertencentes ao subxénero das cantigas de romaría.
Titoniano
O Titoniano é unha división da escala temporal xeolóxica, a última idade ou piso do período Xurásico. Esténdese desde 150,8 até 145,5 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Titoniano sucede ao Kimmeridxiano e precede ao Berriasiano, do Cretáceo inferior.
Os dinosauros, plesiosauros e ictiosauros dominan o planeta.
O nome provén da mitoloxía grega. Titono foi o fillo de Laomedonte de Troia. Namorouse de Eos, a deusa grega do amencer e empregouse na estratigrafía porque esta etapa, o Titoniano, é o albor do Cretáceo.
Taylor Wang
Taylor Gun-Jin Wang, nado en Shanghai (China) o 16 de xuño de 1940, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte da misión STS-51-B.
Traxectoria
Wang graduouse en física pola Universidade de California nos Ánxeles en 1967 e é máster en física cun doutoramente pola mesma universidade en 1968 e 1971 respectivamente. Participou na misión STS-51-B, pasando 7,01 días no espazo.
Oxfordiano
O Oxfordiano é unha división da escala temporal xeolóxica, a primeira idade ou piso do Xurásico Superior, terceira época do período Xurásico. Esta etapa esténdese de 161,2 até 155,7 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Oxfordiano sucede ao Caloviano do Xurásico medio e precede ao Kimmeridxiano.
As margas negras de Oxford conforman o estrato tipo. thumb|left|200px|Debuxo do perfil dun [[guanlong.]]
Caloviano
O Caloviano é unha división da escala temporal xeolóxica, a última idade ou piso do Xurásico Medio, segunda época do período Xurásico. Esta etapa esténdese de 164,7 até 161,2 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Calcoviano sucede o Bathoniano e precede o Oxfordiano do Xurásico Superior.
thumb|270px|left|[[Eustreptospondilo.]] thumb|center|[[Rhomboteuthis lehmani]]
Valdecorvos, Pontevedra
Valdecorvos é un barrio da cidade de Pontevedra na súa zona leste. É un barrio recente que ten unha función residencial.
Localización
O barrio de Valdecorvos está situado ao leste da cidade de Pontevedra. Limita ao norte coa zona da Seca e de Santa Margarida, ao sur coa zona do final da rúa Loureiro Crespo e a avenida de Lugo, ao leste coa avenida de Lugo e a estrada N-541 e ao oeste co barrio do Castañal.
Historia
O polígono residencial de Valdecorvos foi recollido no plan xeral de urbanismo da cidade de 1989 como área reservada para vivenda protexida. Os primeiros trámites para o seu desenvolvemento remóntanse a 1992 pero por distintas vicisitudes o expediente de urbanización non se retomou ata o ano 2001. Con todo, a urbanización dos terreos non se concretou ata o seu impulso definitivo en xaneiro de 2008, cando se aprobou a modificación puntual do plan de urbanismo que desbloqueou o proxecto.
O proxecto de urbanización foi finalmente presentado en setembro de 2008 pola entón Conselleira de Vivenda Teresa Táboas, prevendo a construción de máis de medio milleiro de vivendas no barrio, algunhas de protección oficial.
As obras de urbanización do barrio duraron 20 meses e finalizaron en abril de 2010. A primeira licenza de construción dos tres primeiros edificios outorgouse en xuño de 2010 e o 9 de xuño de 2010 abriuse ao tránsito peonil e circulatorio a rúa central Prado Novo.
En agosto de 2010 empezouse a construción dun paso inferior baixo a vía férrea para conectar o barrio polo oeste coa rúa José Malvar e o centro da cidade. En abril de 2011 comezaron as obras de urbanización da rúa da Sequiña desde o novo paso inferior ata a rúa Prado Novo.
En abril de 2022 completouse unha mellora integral do parque de Valdecorvos.
Descrición
O barrio articúlase ao redor dunha gran zona verde, o parque de Valdecorvos, polo sur do cal discorre o regato de Valdecorvos. É o maior parque do leste da cidade. Á parte do arboledo, inclúe sendas peonís e unha ponte de madeira para cruzar o regato de Valdecorvos, unha pasarela sobre pilotes para conectalo coa zona do Costado e escaleiras de madeira cara a rúa Prado Novo. Ten un miradoiro na parte norte con vistas á zona leste da cidade. Na zona atópase unha carballeira e o miradoiro está concibido como área de descanso con mobiliario urbano. A este parque súmanse as zonas axardinadas vinculadas a cada bloque de edificios e ao leste do barrio o parque das Regas.
Valdecorvos ten unha rúa principal semicircular de 22 metros de ancho, a rúa Prado Novo, e conta con 375 prazas de aparcadoiro en superficie. Esta rúa ten conexión coa avenida de Lugo e a estrada de Ourense a través dunha rotonda e un vial de entrada e outro de saída. Da rúa central Prado Novo tamén saen tres ramais interiores que acaban en senllas glorietas, e unha rúa no oeste de conexión directa coa rúa José Malvar, a rúa da Sequiña, que inclúe un paso subterráneo baixo a vía do tren.
O barrio está presidido no norte pola leira dos Pita, unha propiedade declarada como singular, que conta con varias árbores centenarias, entre eles unha colección de camelias.
Pero de Ver
Pero de Ver (ou Veer) foi un xograr galego do século XIII, compositor de lírica en galego-portugués.
Traxectoria
Foi un xograr activo a mediados do século XIII. Estudiosos sitúan a súa orixe na localidade de San Vicente de Ver pertencente á Terra de Lemos, aparece documentado nunha doazón ao mosteiro de Samos en 1240. Con todo, tamén hai documentado un Pero Perez de Ver en Portugal nunha doazón de 1236, probablemente relacionado coa localidade de São João de Ver.
Obra
Consérvanse oito cantigas: cinco cantigas de amigo e tres cantigas de amor.
Primeiro Concilio de Orange
O Primeiro Concilio de Orange, ou Primeiro Sínodo de Orange, celebrouse na diocese de Orange, entón parte do Imperio Romano de Occidente, no ano 441. A reunión tivo lugar nunha igrexa chamada ecclesia Justinianensis, baixo a presidencia do bispo Hilario de Arlés. Dezasete bispos asistiron á reunión, entre eles o bispo Euquerio de Lión.
O 8 de novembro de 441 tivo lugar a firma dos Canons, que supuxo a culminación do sínodo.
Bathoniano
O Bathoniano é unha división da escala temporal xeolóxica, a terceira idade do Xurásico Medio, segunda época do período Xurásico. Esta etapa esténdese de 167,7 até 164,7 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Bathoniano sucede o Baxociano e precede o Caloviano.
Primeiro Concilio de Orange
Promulgacións
Acordáronse trinta canons (ou "regulacións"), que trataban sobre a extrema unción, o permiso de penitencia, o dereito de santuario, a consagración de igrexas fóra das súas propias xurisdicións e facendo fincapé no deber de celibato para os pertencentes ao estado clerical, especialmente os diáconos e as viúvas, con referencia específica ao canon VIII do Sínodo de Turín no 401.
Debátese a interpretación exacta dos canons: II, III e XVII. Canon IV. presuntamente está en conflito cunha decretal do Papa Siricio. O canon XVI determina que unha persoa que foi posuída por un demo non pode ser ordenada e, se foi ordenada, debe ser deposta. O canon XXVI esixe que os homes casados ​​non sexan ordenados diáconos ata que xuren a castidade. O canon XXVII esixe que se un diácono ordenado mantén relacións sexuais coa súa muller, debe ser deposto. Estes canons foron confirmados nos Sínodos de Arlés arredor do ano 443.
Os canons do primeiro concilio son frecuentemente citados nos debates modernos sobre a ordenación das mulleres ao sacerdocio.
Libertas (filme)
Libertas é un filme croata-italiano de 2006 dirixido por Veljko Bulajić. É un filme biográfico sobre o dramaturgo do século XVI Marin Držić e o seu conflito coas autoridades da República de Ragusa. Foi escollido como candidato de Croacia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O filme marcado o regreso do director veterano Veljko Bulajić após unha pausa de 17 anos. Logo dunha produción longa e problemática, estreouse cunhas expectativas altas, mais non recibiu unha acollido favorábel por parte da crítica ou o público.
High Incident
High Incident é unha serie de televisión estadounidense producida por DreamWorks Television para a canle ABC. A serie foi creada por Steven Spielberg, Michael Pavone, Eric Bogosian e Dave Alan Johnson. Emitiuse orixinalmente dende o 4 de marzo de 1996 até o 8 de maio de 1997, cun total de 32 episodios.
Limantriinos
A dos limantriinos (Lymantriinae) é unha subfamilia de insectos lepidópteros pertencente á familia dos erébidos.
Con ao redor de 3 000 especies, encóntranse en todo o mundo, aínda que están ausentes en Nova Zelandia, Hawai, as Antillas e Nova Caledonia.
Baxociano
O Baxociano é unha división da escala temporal xeolóxica, que corresponde coa segunda idade do Xurásico Medio, segunda época do período Xurásico. Esta etapa esténdese de 171,6 até 167,7 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Baxociano sucede o Aaleniano e precede o Bathoniano.
Limantriinos
Durante moito tempo, o taxon tivo o rango de familia (Lymantriidae) dentro da superfamilia dos noctuoideos, pero foi establecido por Lafontaine e Fibiger (2006), despois dunha revisión das superfamilias da familia dos erébidos.
Baxociano
miniatura|derecha|250px|[[Magnosauro.]]
Limantriinos
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1893 polo entomólogo inglés George Francis Hampson.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válidos, a subfamilia coñeceuse tamén polos sinónimos:
Tribos
A subfamilia actualemente divídese en sete tribos, das que dúas non foron creadas até 2015, como resultado dun estudo de filoxenia molecular.
Características
Estas avelaíñas alcanzan unha envergadura de 25 a 50 mm e son de complexión de media a forte. Os machos adoitan seren máis pequenos que as femias. As ás dianteiras son de 1,5 a 2,3 veces máis longas que anchas, as ás traseiras son igualmente anchos e de forma arredondada. As antenas son curtas e só alcanzan de un terzo a aproximadamente a metade da lonxitude das ás dianteiras. Os machos adoitan estaren cubertos de pelos longos. Estas bolboretas teñen os palpos maxilares en retroceso ou faltantes, a probóscide tamén falta. As ás anteriores teñen 12 veas alares cunha vea anal. As ás traseiras teñen 8 ou 9 veas con dúas veas anais.
As avelaíñas adultas desta subfamilia non se alimentan. Adoitan teren cores apagadas (pardas e grises), aínda que algúns son brancos, e adoitan seren moi peludos. Hai especies nas que as ás das femias están ausentes, polo que non poden voaren, e outras téñenas reducidas. Polo xeral, as femias teñen unha gran guedella ao final do abdome. Os machos, polo menos, teñen órganos timpánicos no metatórax.
Na súa maioría son nocturnos, pero Schaefer enumerou 20 especies diúrnas confirmadas e 20 probábeis (dado o tamaño reducido dos ollos).
As larvas tamén son peludas, a miúdo con pelos agrupados en guedellas, e, en moitas especies, os pelos despréndense moi facilmente e son extremadamente irritantes para a pel, especialmente os membros do xénero Euproctis. Esta defensa altamente eficaz serve á avelaíña durante todo o seu ciclo de vida. Os pelos incorpóranse á pupa. Unha femia adulta emerxente dalgunhas especies recolecta e almacena os pelos na punta do abdome e úsaos para camuflarse e protexer os ovos mentres son depositados. Noutras especies os ovos están cubertos por unha escuma que pronto se endurece ou se camuflan cos materiais que a femia recolle e se adhiren a eles. Nas larvas dalgunhas especies os pelos xúntanse en densas guedellas ao largo da rexión dorsal.
Lymantria significa "destrutor" (véxase etimoloxía en Lymantria, e varias especies de limantriinos son importantes defoliadores de árbores forestais, como Lymantria dispar, Lymantria monacha e Orgyia pseudotsugata. Tenden a ter rangos de plantas hospedeiras máis amplos que a maioría dos lepidópteros. A maioría das larvas das especies dos limantriinos aliméntanse de árbores e arbustos, pero algunhas fano de enredadeiras, herbas, pasteiros e liques.
Amazing Stories (serie de televisión)
Amazing Stories é unha serie de televisión estadounidense creada por Steven Spielberg que se emitiu orixinalmente a través da canle NBC dende o 29 de setembro de 1985 até o 10 de abril de 1987. A serie foi nomeada a 12 Premios Emmy, e gañou cinco premios. O primeiro episodio, "The Amazing Falsworth", valeulle ó guionista Mick Garris un Premio Edgar o mellor episodio dunha serie de televisión. O filme de ciencia ficción de 1987 Os nosos marabillosos aliados estaba concibido orixinalmente como unha historia de Amazing Stories, mais a Spielberg gustoulle tanto a idea que dediciu adaptala ó cinema.
O título da serie provén de Amazing Stories, a primeira revista sobre ciencia ficción, creada por Hugo Gernsback en abril de 1926.
O 6 de marzo de 2020, Amazing Stories foi readaptada e estreada a través de Apple TV+.
Carl E. Walz
Carl Erwin Walz, nado en Cleveland, Ohio, o 6 de setembro de 1955, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-51, STS-65, STS-108, STS-111 e STS-79 e foi membro da Expedición 4 á Estación Espacial Internacional.
George Francis Hampson
Sir George Francis Hampson, 10º Baronet de Hampson, nado o 14 de xaneiro de 1860 en Marylebone, Cidade de Westminster, Gran Londres, e finado o 15 de outubro de 1936 en Maidstone, capital do Condado de Kent, foi un entomólogo inglés.
Traxectoria
George Hampson era fillo de Sir William Seymour Hampson, 9º Baronet de Hampson. Despois de facer os seus estudos primarios e secundarios, estudou no Exeter College, un dos Colleges que constitúen a Universidade de Oxford.
Viaxou á India onde foi o propietario dunha plantación de té ea presidencia de Madrás (actualmente Tamil Nadu), na que se interesou polas bolboretas e as avelaíñas.
Cando regresou a Inglaterra foi un traballador voluntario no Museo de Historia Natural de Londres, onde escribiu "The Lepidoptera of the Nilgiri District" (1891) e "The Lepidoptera Heterocera of Ceylon" (1893) como as partes 8 e 9 de Illustrations of typical Specimens of Lepidoptera Heterocera of the British Museum. ​Posteriormente comezou a traballar en The Fauna of British India, Including Ceylon and Burma: Moths (4 volumes 1892-1896).
Abreviatura
A abreviatura Hampson emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Vida persoal
Hampson casou con Minnie Frances Clark-Kennedy o 1 de xuño de 1893 e tiveron tres fillos, Marjorie Eleanor Hampson, Sir Dennys Francis Hampson, 11º Bt., e Honoria Mary Hampson.
Masacre de Melilla
O masacre de Melilla foi a matanza de varias decenas de migrantes da África subsahariana perpetrada pola xendarmaría de Marrocos co apoio da Garda Civil española no 24 de xuño de 2022 no valado de Melilla, durante un salto masivo de entre 500 e 2.000 persoas na alborada do mesmo día para cruzar a fronteira con España. Na disputa do número de vítimas, segundo as fontes oficiais marroquís o balance foi de 23 migrantes e 2 xendarmes mortos e amais 76 migrantes e 140 xendarmes feridos. En troques, as organizacións non gobernamentais a prol dos dereitos humanos elevaron a cifra de migrantes mortos até 37 e esixiron investigacións contra a acción policial desproporcionada.
Ante o silencio informativo ao longo da xornada do acontecemento e a filtración de vídeos e fotografías de moitos migrantes inconscientes, desatendidos, sanguentos, amoreados e mortos so custodia policial, a situación atraeu unha repercusión nos medios e unha consternación internacionais. O Presidente do Goberno de España daquela, Pedro Sánchez Pérez-Castejón (PSOE) xustificou a intervención e apuntou que «hai que recoñecer o extraordinario traballo que fixo o Goberno marroquí en coordinación coas forzas e corpos de seguridade do Estado de España para probar a evitar un asalto violento e ben resolto por parte de ambas as dúas forzas de seguridade», alén de recoñecer e agradecer «a importancia de termos unhas relacións cun socio estratéxico como é Marrocos» e culpar as mafias como as únicas culpábeis dos feitos.
Este episodio de matanza corresponde a unha serie histórica de acaecementos como a traxedia del Tarajal de 2014 en Ceuta, que sitúan Melilla e, por extensión, toda a fronteira entre España e Marrocos, como un símbolo da traxedia internacional en canto á política migratoria marrada da Unión Europea.
Esternorrincos
miniatura|240px|Dúas [[mosca branca|moscas brancas da especie Trialeurodes vaporariorum (Aleyrodoidea).]] miniatura|240px|[[Dactylopius coccus criados en cladodios ou pencas de chumbeira en Barlovento, La Palma, Canarias. (Coccoidea).]] miniatura|240px|Pachysylla sp. un Psylloidea. miniatura|240px|Aphis glycines ([[Aphidoidea).]]
A dos esternorrincos (Sternorrhyncha) é unha suborde de insectos hemípteros.
Comprende os pulgóns, as moscas brancas e as cochinillas, grupos que tradicionalmente se incluían na suborde dos homópteros, hoxe obsoleto.
Descrición
A suborde foi descrita en 1806 polo zoólogo francés André Marie Constant Duméril.
Etimoloxía
O nome científico Sternorrhyncha está formado polos elementos do latín científico sterno-, e -rhyncha, derivados das voces do grego antigo στέρνον stérnon, "esterno", e ῥύγχος rhýnchos, "fociño", "rostro", respectivamente.
Superfamilias
A suborde comprende as cinco superfamilias seguintes:
Porén, algúns autores recoñecen seis:
Euquerio (bispo de Lión)
Euquerio de Lión (en latín: Eucherius Lugdunensis), nado en Lión no 380 e finado no 449, foi un eclesiástico de clase alta da igrexa cristiá da Galia romana. É lembrado polas súas cartas que defenden a abnegación extrema. Dende 439, serviu como arcebispo de Lión, e Henry Wace clasificouno como "o ocupante máis distinguido desa sé" despois de Ireneo. É venerado como un santo dentro da Igrexa Católica.
Traxectoria
Á morte da súa muller Gala, como era habitual no século V, Euquerio retirouse cos seus fillos, Verano e Salonio, ao mosteiro de Lérins durante un tempo. Alí viviu unha vida de estudo sinxela, dedicándose á educación dos seus fillos. Pouco despois retirouse máis lonxe aínda á illa veciña de Lerona (illa Santa Margarida), onde dedicou o tempo ao estudo e á mortificación da carne. Coa idea de que podería unirse aos anacoretas nos desertos de Oriente, consultou a Xoán Casiano, o famoso eremita que chegara de Oriente a Marsella. Casiano dedicou o segundo conxunto das súas Collationes (11–17) a Euquerio e Honorato, o fundador de Lérins. Estes describen a vida cotiá dos eremitas da Tebaida exipcia e discuten sobre a graza, o libre albedrío e as escrituras.
Esternorrincos
Características
Distribuídos por todo o mundo, os membros deste grupo aliméntanse de plantas, e moitos deles son son graves pragas para os cultivos.
Alén Space
Alén Space é unha empresa galega do sector do NewSpace, localizada en Vigo. Está dedicada ó desenvolvemento en todas as etapas, software e hardware, deseño e construción de satélites artificiais.
Esternorrincos
Características
Moitas especies modificaron a súa morfoloxía e os seus ciclos de vida, incluíndo fenómenos como a partenoxénese, o dimorfismo sexual, e incluso a eusocialidade.
Alén Space
Historia
A historia de Alén Space comeza no 2007 por medio dunha iniciativa do Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial (INTA) para o lanzamento dun nanosatélite. Grazas a isto fundaríase a Agrupación Estratéxica Aeroespacial da Universidade de Vigo, composta por un equipo de varios departamentos e liderada por Fernando Aguado, e daría inicio o deseño e a fabricación de Xatcobeo, que no ano 2012 converteuse no primeiro nanosatélite español.
Euquerio (bispo de Lión)
Traxectoria
Aínda que imitaba o estilo de vida ascético dos eremitas exipcios, Euquerio mantívose en contacto con homes coñecidos pola súa sabedoría e piedade: Casiano, Honorato, Hilario de Arlés, Claudio Mamerto, Agroecio (que lle dedicou un libro) e Sidonio Apolinar. A fama de Euquerio pronto foi tan estendida no sueste da Galia que foi elixido bispo de Lión no 434. Asistiu ao primeiro concilio de Orange como metropolitano de Lión en 441, mantivo este título ata a súa morte. No bispado sucedeuno o seu fillo Verano, mentres que Salonio converteuse en bispo de Xenebra.
Esternorrincos
Filoxenia
A filoxenia dos esternorrincos, baseada na análise da subunidade 18S do ARN ribosómico, está indicada no cladograma seguinte.
Alén Space
Historia
Isto marcaría o inicio de novos proxectos como os satélites Humsat-D lanzado no 2013 e o Serpens lanzado no 2015 en colaboración coa Oficina de Nacións Unidas para Asuntos do Espazo Exterior (UNOOSA) e pola Axencia Espacial Europea (ESA).
No 2017 co financiamento do Programa Ignicia da Axencia Galega de Innovación (GAIN) da Xunta de Galicia fundásese a empresa aeroespacial Alén Space.
Euquerio (bispo de Lión)
Obra
Euquerio escribiu moitas obras en latín. Ao redor de 428, Euquerio escribiu o seu ensaio epistolar "De laude eremi" ("Sobre o eloxio do deserto"), dirixido a Hilario de Arlés. O seu "Liber formularum spiritalis intelligentiae" (Un libro de fórmulas para a intelixencia espiritual), dirixido ao seu fillo Verano, é unha defensa as lecturas alegóricas da Biblia. Entre outras cartas de Euquerio están as súas Institutiones ad Salonium, dirixidas ao seu outro fillo, e unha carta a Fausto de Lérins na que se describe a súa peregrinación a Xerusalén.
A "Epistola paraenetica ad Valerianum cognatum, de contemptu mundi" ("Epístola de exhortación ao seu parente Valeriano, Sobre o desprezo do mundo") é unha expresión da preocupación polo presente e o futuro do mundo, con esperanza no porvir; corrente tratada por varios homes cultos da antigüidade tardía. Erasmo de Rotterdam tíñao en tal alta consideración que o volveu editar e publicouno en 1520 en Basilea.
Alén Space
Historia
No ano 2018 entrou na clasificación das 100 startups máis importantes do 2018 segundo a organización South Summit e gañou o premio Cinco Días á innovación.
No ano 2019 recibiu unha rolda de investimento de 1 millón de euros por parte de CDTI e BeAble Capital.
Neste mesmo ano 2020 Sateliot, operador de telecomunicacións satelital baixo unha arquitectura 5G, anunciou unha alianza con Alén Space para o desenvolvemento da carga útil dos seus primeiros nanosatélites co obxectivo de realizar o primeiro lanzamento a fináis do ano 2020 A tecnoloxía que irá a bordo deste nanosatélite está composta por unha tarxeta SDR (Radio Definida por Software), onde se procesan os sinais recibidos e xéranse a que se transmiten a terra. Ademais dunha placa de acondicionamento de radiofrecuencia e unha antena despregable que permitirá a comunicación cos dispositivos terrestres. .
No 2021 forma parte dunha colaboración coa Universidade de Oviedo e a Universidade de Vigo cun proxecto para a ESA para explorar as covas lunares.
Xogo do pano
O xogo do pano é un xogo popular no que se enfrontan dous equipos, e os membros teñen que coller un pano que ten unha persoa neutral.
Dinámica
Cada participante do equipo ten un número asignado. A persoa que ten o pano di un número, e os participantes con ese número saen correndo para coller o pano. Se o un dun equipo colle o pano primeiro ten que pasar unha liña onde esta o seu equipo para lograr un punto para o seu equipo, pero se o adversario atrapa o que ten o pano sen que chegue á liña onde esta o seu equipo o punto é para o outro equipo.
Busto
miniatura|[[Virxe velada, obra de Giovanni Strazza]] Denomínase busto á parte superior do corpo humano, dende o pescozo ata a cintura. Tamén se chama busto á a representación artística da cabeza e a parte superior do tórax dunha persoa. Pode ser unha escultura, unha pintura, un debuxo ou un gravado. Inclúe a cabeza, os ombreiros, o nacemento dos brazos e o peito, ou parte del. Non se considera un fragmento parcial dunha obra, senón que é, en si mesmo, a obra completa.
Escultura
En escultura, un busto é a representación dunha persoa limitada ao peito, ombreiros e cabeza, e xeralmente acompañada dun pedestal. A arte de representar en busto ven da antigüidade, e aínda que existen exemplares do Antigo Exipto (en realidade, cabezas funerarias ou modelos de taller), e da Grecia antiga, foi no Imperio Romano cando este tipo de escultura acadou a súa maior popularidade. Comunmente, o representado é un individuo de importancia.
Os materiais empregados son diversos, destacando o mármore, o bronce, o granito, a terracota e a madeira.
Pintura
Durante o Renacemento, en pintura , a expresión “en busto” designa unha representación que quere abandonar a representación do suxeito de corpo enteiro.
A diferenza da representación de corpo enteiro, esta forma de representar un personaxe (case siempre as tres cuartas partes) nunha pintura axusta a composición e permite centrar a atención do espectador nos detalles do rostro, con máis intimidade. Moitas Madonnas de Rafael representan así á Virxe en tres cuartos e humanizan aos santos presentes na representación para unha maior devoción.
Invasion America
Invasion America é unha serie de televisión estadounidense de 1998 que se emitiu orixinalmente a través da canle The WB. Producida por DreamWorks Television Animation (daquela parte de DreamWorks e no presente, propiedade de Universal Studios), a serie foi creada por Steven Spielberg e Harve Bennett, quen tamén foron produtores executivos.
A serie conta como os aliens do planeta Tyrus invaden a Terra.
Dólar de comercio (Estados Unidos)
O dólar de comercio estadounidense é unha moeda co valor facial dun dólar emitida en prata pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1873 e 1885 para competir con outros dólares comerciais de métrica similar emitidos por diversos países para o comercio coa Asia Oriental.
Logo de tomar en consideración varios deseños, tomáronse como definitivas a propostas presentadas, tanto para o anverso como para o reverso, polo gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU, William Barber.
A súa cuñaxe iniciouse no propio 1873 e a maioría dos exemplares foron enviados á China. Co tempo, os produtores de prata comezaron a converter grandes cantidades deste metal en dólares de comercio na Casa da Moeda, o que provocou que a moeda chegase a inserirse nas canles comerciais estadounidenses. Tal situación causou insatisfacción entre os que a recibían como medio de pagamento, dada a mala sona acadada polos dólares de comercio, que se negociaban por un valor inferior ao seu valor nominal. En resposta á súa ampla presenza no mercado nos Estados Unidos, este dólar foi oficialmente desmonetizado en 1876, aínda que a súa cuñaxe se mantivo ata 1885 con algúns exemplares de proba anuais.
Antecedentes
miniatura|O alto [[Funcionario, funcionaria|funcionario John Jay Knox popularizou a idea de crear un dólar comercial para competir co peso mexicano no seu uso no Extremo Oriente.]] Logo do estoupido en 1849 da febre do ouro de California, en 1851 xurdiu a febre do ouro Australiana, que provocou a introdución no comercio dunha cantidade de ouro superior á que poderían absorber doadamente as canles comerciais normais. Isto provocou unha diminución do valor do ouro e un aumento do valor relativo da prata. Como resultado, as moedas de prata desapareceron axiña da circulación por mor do seu acaparamento e da súa fundición. A reacción do Congreso foi autorizar que a US Mint reducise a produción de todas as moedas de prata do sistema, agás a de tres centavos e a dun dólar. A partir da década de 1860 a produción de prata aumentou e, xa que logo, o seu prezo diminuíu. Durante este tempo, as moedas de prata desapareceron en gran medida da circulación e foron substituídas pola moeda de cobre divisionaria e polo papel moeda.
Na China, o peso mexicano substituíra o real de oito español como moeda moi apreciada no comercio. No entanto, a poboación chinesa era moi sensible a calquera cambio no deseño das moedas e amosábase reticente a aceptar novas especies, por pequeno que fose o cambio no seu deseño. O dólar de prata estadounidense, que era 0,49 gramos máis lixeiro que o real de oito español e o peso mexicano, non era popular en Asia por esa diferenza de peso, o que obrigaba os comerciantes estadounidenses a mercar pezas españolas ou mexicanas para as utilizar no comercio. A partir de 1866, durante o reinado en México do emperador Maximiliano, cambiouse o deño do peso para amosar o retrato do monarca, o que motivou a súa desaprobación xeneralizada pola poboación chinesa.
Creación do marco lexislativo
No marco dunha investigación levada a cabo na Ceca de San Francisco, John Jay Knox, que ocupaba o cargo de controlador de moeda adxunto, comezou a debater a situación monetaria con Louis A. Garnett, que exercera como tesoureiro e ensaiador daquela ceca. Garnett recomendou que os Estados Unidos cuñasen un dólar comercial para a súa exportación ao Extremo Oriente, co fin de competir coas moedas de comercio de prata emitidas por outros países e que xa eran moi populares na rexión. O razoamento de Garnett baseábase en que a maioría das moedas se atesourarían ou se fundirían en Asia e nunca se chegarían a presentar para o seu troco, o que lle permitiría ao Goberno obter beneficios da señoreaxe —é dicir, na diferenza entre o valor nominal das moedas e o custo da súa produción—. Durante a súa estadía en San Francisco, Knox tamén discutiu a proposta de dólar de comercio con Henry Linderman, que naquel momento traballaba como axente especial do Tesouro dos EEUU. En 1870, Knox redactou un informe para o Tesouro e logo encargouse da redacción do proxecto de lei sobre a creación destas moedas, que foi aprobado por George Boutwell, o secretario do Tesouro. Logo dalgunhas revisións e modificacións, o proxecto de lei foi presentado ao Congreso. miniatura|151x151px|Esta proposta de deseño de [[William Barber para o dólar de comercio estadounidense, que amosa a Columbia cunha aguia, foi rexeitada pola Casa da Moeda por ser excesivamente militarista. ]] O 19 de novembro de 1872, en tanto que o proxecto de lei sobre a cuñaxe de moedas continuaba no Congreso, Linderman presentoulle un informe ao secretario do Tesouro no que argumentaba que o dólar de comercio non precisaría ter curso legal e que podería ser unha simple peza de prata impresa cos datos do seu peso e da fineza da súa lei. Linderman tamén sinalaba que un produto desta natureza podería substituír o peso mexicano e chegar a reportar un beneficio de entre o seis e o oito por cento; naquel momento, a prata estadounidense exportada a Asia vendíase cun desconto do dous por cento. Linderman propuxo que a moeda recibise o nome de Silver Union ("unión de prata", para a distinguir dos dólares para a circulación común que se cuñaban naquela época.