cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O soño da cámara vermella
Características
Por causa da censura literaria imperante na China das dinastías Ming e Quing, o libro publicouse primeiro anonimamente e só despois se lle atribuíu a Cao Xueqin a súa autoría.
Historia
A complexa historia textual d novela continúa a ser obxecto de crítica, debate e conxectura. Cao Xueqin, membro dunha eminente familia que servira a dinastía Qing pero cunha fortuna que comezara a declinar, escribiuna durante a década de 1740. No tempo da súa morte en 1763 ou 1764, Cao completara os primeiros oitenta capítulos da novela e posiblemente bosquexara os principais capítulos. Estes primeiros oitenta capítulos circularon durante a vida de Cao en manuscritos. A primeira versión impresa, publicada por Cheng Weiyuan e Gao E en 1791, contén edicións e revisións non autorizadas polo autor. É posible que Cao destruíse os últimos capítulos ou que polo menos algunhas partes do final orixinal de Cao se incorporase nas versións de 120 capítulos de Cheng-Gao, co "emendas" de Gao E do bosquexo de Cao.
Argumento
miniatura|esquerda|300px|Peza dunha serie de pinturas do artista da dinastía Qing Sun Wen (1818–1904), que mostra unha escena da novela. A novela é unha relación detallada en episodios da vida de dúas ramas do aristocrático clan Jia (賈), a casa Rongguo (榮國府) e a casa Ningguo (寧國府), que residen en dous recintos familiares adxacentes na capital. Os seus antergos foron feitos duques e recibiron títulos imperiais; o comezo da novela as dúas casas están entre as máis ilustres familias da cidade. Un membro da prole do clan é convertida en consorte real, e constrúese un xardin exuberante para recibir a súa visita. A novela describe a riqueza e a influencia de Jia con gran naturalismo e conta a caída de Jia dende o máis alto prestixio, seguindo trinta personaxes principais e máis de catrocentos secundarios. O clan Jia perde o favor do emperador e as súas mansións son atacadas e confiscadas.
Na historia enmarcada da novela, unha pedra consciente, abandonada pola deusa Nüwa cando arranxou os ceos, roga a un sacerdote taoísta e un monxe budista que a leven con eles para ver o mundo. A pedra ten a ocasión de aprender sobre a existencia humana e entra no reino mortal.
A principal personaxe da novela é un despreocupante adolescente herdeiro da súa familia, Jia Baoyu, que naceu cunha peza de xade na súa boca. Na súa vida ten un importante vínculo que seu enfermizo primo, Lin Daiyu, que comparte o seu amor pola música e a poesía. Non obstante, Baoyu está predestinado a casar con outra prima, Xue Baochai, posuidora de graza e intelixencia e exemplo da muller ideal, pero sen conexión emocional con el. A rivalidade romántica e a amizade entre as tres personaxes contra o fondo da fortuna en declive da familia forma o argumento principal da novela.
Linguaxe
A novela está escrita en chinés vernáculo máis do que en chinés clásico e axudou a establecer a lexitimidade do idioma vernáculo. O seu autor, Cao Xueqin, tamén estaba versado en poesía chinesa e chinés clásico, e escribiu tratados no estilo erudito semi-wenyan. As conversacións da novela están escritas no dialecto de Beijing do mandarín, que se converteu na base do chinés falado moderno, con influencias do mandarín da zona de Nanjing (onde vivía a súa familia a principios do século XVIII). A partir do século XX, os lexicógrafos empregaron o texto para establecer o vocabulario da nova lingua estándar e os reformadores usaron a novela para promover a escritura vernácula.
Adaptacións
Realizáronse polo menos catorce adaptacións cinematográficas da novela, incluíndo o filme de 1944 dirixido por Bu Wancang, a adaptación polo Shaw Brothers Studio en Hong Kong, protagonizada por Sylvia Chang e Brigitte Lin, e o filme de 1988 dirixido por Xie Tieli (谢铁骊) e Zhao Yuan (赵元). Este último tivo unha preparación de dous anos e unha rodaxe de tres. Con 765 minutos, é o filme chinés máis longo.
A novela adaptouse polo menos dez veces á televisión (á parte das adaptacións da ópera chinesa), incluíndo a célebre serie de 1987, que é considerada na China a case definitiva adaptación da novela. Outras versión televisivas foron unha serie taiwanesa de 1996 e unha versión de 2010 dirixida por Li Shaohong.
O compositor chinés-americano Bright Sheng compuxo unha ópera en dous actos en lingua inglesa baseada na novela, con libreto del xunto con David Henry Hwang. A ópera, de tres horas de duración estreouse o 10 de setembro de 2016 na San Francisco Opera.
Club Joventut Badalona
O Club Joventut Badalona S.A.D. é un club de baloncesto profesional da cidade de Badalona, Cataluña. Fundado en 1930, é coñecido popularmente como La Penya. Actualmente compite na Liga ACB, sendo, xunto co Real Madrid, o único club que participou sempre na máxima categoría do baloncesto español. Entre os trofeos conquistados, destacan unha Euroliga, dúas Copa Korać, oito Copas do Rei e catro Ligas, dúas delas logradas desde a fundación da actual ACB.
Historia
Badalona ten equipo de baloncesto dende o 30 de marzo de 1930, cando o Joventut foi fundado como "Penya Spirit of Badalona", na honra do Spirit of Saint Louis, primeiro avión en cruzar o Atlántico. Ademais de baloncesto, o club formábano inicialmente equipos que participan en varios deportes, como ciclismo, tenis de mesa e fútbol. En 1932, o club cambiou o seu nome polo de "Centre Esportiu Badaloní". Finalmente, en 1939, converteuse no Club Joventut de Badalona. En 1940, o baloncesto foi establecido como deporte principal do club e o verde e o negro foron adoptados como as cores do equipo.
O Joventut de Badalona é un dos tres únicos tres, xunto co CB Estudiantes e Real Madrid que xogou tódolos anos na máxima categoría da liga española. Ademais, o Joventut está considerado un dos equipos con mellor canteira de Europa, a "Escola de Bàsquet", fundada en 1973 e considerada a máis prestixiosa xunto de Europa á do Partizan. É quizais tamén o club de baloncesto máis importante de España, xa que o FC Barcelona e Real Madrid son os equipos que dependen en gran medida das súas seccións de fútbol, a diferenza dos de Badalona. Xogadores como os irmáns Jofresa, Jordi Villacampa, Rudy Fernández ou Ricky Rubio proveñen das categoría inferiores do Joventut.
O Joventut de Badalona tamén foi o primeiro equipo catalán que conseguiu gañar un título da Euroliga. Isto sucedeu en 1994, tras gañar por tan só dous puntos (59-57) ao Olympiacos grego en Tel Aviv (Israel). En 2006, gañou o campionato da FIBA EuroChallenge, e en 2008 a Copa ULEB. O Joventut tamén gañou dous campionatos da Copa Korać, nos anos 1981 e 1990. Dende o ano 1992 xoga no Pavelló Olímpic de Badalona.
Patrocinios
miniatura|O Joventut en [[2009.]] O Club Joventut de Badalona recibiu diversos nomes comerciais ao longo da súa historia, en función do interese do patrocinador de cada momento. Estas son as denominacións que tivo o equipo verdinegro:
Pavillón
O Joventut xoga so seus encontros como local no "Pavilló Olímpic de Badalona" (do catalán: Pavillón Olímpico de Badalona), coñecido tamén como "Palau Municipal d'Esports de Badalona" (do catalán: Pazo Municipal dos Deportes de Badalona). Foi construída como instalación nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 para albergar a competición de baloncesto. Foi obra dos arquitectos Esteve Bonell e Francesc Rius, que gañaron en 1992 o Premio de Arquitectura Contemporánea Mies van der Rohe polo recinto e ten capacidade para 12.500 espectadores.
Dorsais retirados
miniatura|280px|Dorsais retirados polo Joventut. O Joventut retirou tres dorsais na honra dalgúns dos seus xogadores ao longo da súa historia. O 5 foi retirado por mor de Rafa Jofresa, un base que chegou a xogar vinte e un anos na máxima categoría do baloncesto español, con todo, este número tamén foi levado entre 2001–2008 por Rudy Fernández. O número 7 foi retirado na honra de Josep Maria Margall, un ala alcumado "Matraco" que xogou dezaoito temporadas cos verdinegros. Finalmente, o número 8, retirouse en homenaxe a Jordi Villacampa, un dos xogadores máis emblemáticos da historia do club.
Héctor Manzano
Héctor Manzano Alcaraz, nado en Barcelona o 8 de agosto de 1980, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Cunha estatura de 2,07 metros xogaba na posición de ala-pivote.
Club Joventut Badalona
Presidentes
A seguinte é unha lista dos presidentes do Joventut desde a fundación da Asociación de Clubs de Baloncesto en 1982.
Palmarés
miniatura|Pere Tomàs.
Nacional
Liga Copa do Rei Copa Príncipe Supercopa Lliga Catalana
Internacional
Euroliga EuroCup Copa Korać EuroChallenge
Historial
miniatura|[[Ricky Rubio.]] miniatura|[[Eduardo Hernández-Sonseca.]]
Finais da Euroliga
O "Montigalà Joventut" presentouse na Final Four de Istanbul 1992 como un dos mellores equipos europeos do momento. No partido de semifinais desfíxose do Estudiantes con facilidade. Na gran final esperaba o belgradino Partizan, dirixido por Željko Obradović e liderado polo talento de Predrag Danilović e Aleksandar Đorđević. A poucos segundos do final, o base Tomás Jofresa logrou unha canastra que puña dous puntos arriba ao conxunto verdinegro. A vitoria final estaba moi cerca para os de Badalona, mais apareceu Đorđević. O base rival cruzou toda a cancha e anotou unha decisiva tripla. O Partizan colocábase cun punto de vantaxe e xa non houbo tempo para que o Joventut puidese contraatacar dunha forma organizada.
Despois da Liga Europea, dous anos despois conseguiron mudar o final. En 1994, o Joventut de Obradović, o mesmo adestrador que lles arrebatou a copa en Istanbul, fíxose co título en Tel Aviv cunha tripla de Corny Thompson nos últimos instantes da final. Os badaloneses venceron en semifinais ao Barcelona e na final ao Olympiacos e, deste xeito, o Joventut logrou converterse no primeiro club catalán en conseguilo.
Uniforme
O camiseta de xogo do Joventut sempre foi verde cunha banda horizontal negra ao redor do peito e os pantalóns tradicionalmente negros, coa excepción dalgúns anos que tamén foron de cor verde. Tradicionalmente a roupa de visitante foi de cor branca, e ademais na tempada 2008-09 foi estreada unha camiseta alternativa de cor prata. Como curiosidade, as cores que viste o equipo débense a que era a única indumentaria que quedaba na tenda de deportes cando se fundou o club a comezos do século XX.
Inmunidade
O termo inmunidade pode referirse a:
Mabel Lozano
María Isabel López García, nada en Villaluenga de la Sagra (Toledo) en 1967, é unha modelo e actriz de cine e televisión española máis coñecida como Mabel Lozano.
Traxectoria
Foi a presentadora do espazo de TVE Noche de Fiesta o ano 2000, xunto a Miguel Ángel Tobías, ata a súa substitución en 2001 por Juncal Rivero.
Así mesmo, empezou a presentar os especiais de TVE de Noitevella substituíndo a Norma Duval en 1999 ata o 2003. Compartiu labores de presentación con Ramón García, Juncal Rivero, María José Suárez, Nuria Roca, Andoni Ferreño, Mar Saura e Juan e Medio.
Vida persoal
Está casada desde hai anos co produtor Eduardo Campoy e son pais de xemelgos.
Stade Malherbe Caen
O Stade Malherbe Caen Calvados Basse-Normandie, normalmente coñecido como SM Caen ou simplemente Caen, é un club de fútbol francés da cidade de Caen, en Normandía. Foi fundado en 1913 e actualmente compite na Ligue 2, logo de descender na tempada 2011–12.
Medalla Presidencial da Liberdade
miniatura|100px|Medalla da Liberdade. A Medalla Presidencial da Liberdade (en inglés: Presidential Medal of Freedom) é unha condecoración outorgada polo Presidente dos Estados Unidos, equivalente á Medalla de Ouro outorgada polo Congreso, é a concesión civil máis alta nos Estados Unidos. Está deseñado para recoñecer as persoas que fixeron "unha contribución especialmente meritoria á seguridade ou aos intereses nacionais dos Estados Unidos, a paz mundial, cultural ou outras importantes iniciativas públicas ou privadas." Porén ser unha condecoración civil outorgada por orde executiva (e non por unha decisión da Xunta de Xefes de Estado Maior), a Medalla tamén pode ser concedida a militares para levala no uniforme.
A Medalla Presidencial da Liberdade é diferente da Medalla da Liberdade, galardón anterior que honraba as contribucións dos civís na segunda guerra mundial.
Características
Habitualmente a medalla é concedida ao destinatario polo presidente que o escolleu. Porén, os primeiros destinatarios seleccionados polo presidente John F. Kennedy antes do seu asasinato foron concedidos formalmente polo seu sucesor, Lyndon B. Johnson.
O presidente Barack Obama concedeu 123 medallas, o maior número, seguido polo presidente Ronald Reagan con 100 medallas. Dúas persoas, Ellsworth Bunker e Colin Powell, recibírona en dúas ocasións. Powell recibiu a segunda con Distinción, mentres que Bunker recibiu ambas con Distinción.
En 2015, Barack Obama afirmou que non había precedente para revogar unha medalla, falando sobre a que se outorgou ao cómico e actor Bill Cosby tras ser acusado de múltiples casos de ataques sexuais.
Rexeitamentos
Bill Belichick, adestrador dos New England Patriots, devolveu a medalla tralo asalto ao Capitolio de 2021.
Personalidades condecoradas
miniatura|upright| Medalla de [[Muhammad Ali no Muhammad Ali Center.]]
Concedidas por Richard Nixon
miniatura|[[Richard Nixon con Duke Ellington, 1969]]
Concedidas por Jimmy Carter
[[Arthur Goldberg con Jimmy Carter, 1978|miniatura]]
Concedidas por Bill Clinton
miniatura|[[Rosa Parks con Bill Clinton, 1996]]
Concedidas por Barack Obama
miniatura|[[Joe Medicine Crow, con Barack Obama, 2009]] miniatura|Donald Trump con [[Tiger Woods, 2019]]
Kenneth D. Cameron
Kenneth Donald Cameron é un astronauta estadounidense que participou nas misións STS-37, STS-56 e STS-74. Pasou un total de 23,42 días no espazo.
Traxectoria
Cameron naceu o 29 de novembro de 1949 en Cleveland, Ohio. É graduado en ciencia aeronáutica e astronáutica polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1978, e máster polas mesmas materias en 1979. Graduouse na Escola de Pilotos de Proba da Armada dos Estados Unidos en 1983. Fixo varios cursos de idioma ruso e sistemas espaciais rusos no MIT, o JSC e o Centro de Adestramento Cosmonauta Gagarin en Moscova. Ten un máster en administración de empresas pola Universidade do Estado de Míchigan en 2002. Está casado e ten dous fillos. Entre as súas afeccións están o atletismo, a carpintería e o motociclismo.
Foi seleccionado como candidato pola NASA en maio de 1984, converténdose oficialmente en astronauta en xuño de 1985. Formou parte da tripulación das misións STS-37 como piloto e das STS-56 e STS-74 como comandante.
Carmen Iglesias Sueiro
Carmen Iglesias Sueiro, nada en Ourense en 1952, é unha mestra e política galega.
Traxectoria
Carmen Iglesias naceu no seo dunha familia de represaliados de esquerdas que rexentaban unha escola privada na cidade de Ourense. Estudou Maxisterio e traballou de docente, ao tempo que militaba no PCG e na súa coalición electoral Esquerda Unida.
Nas eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012, Carmen Iglesias presentouse de número dous na coalición electoral AGE pola circunscrición de Ourense, que conformaban varios partidos, entre eles Anova e Esquerda Unida. Non saíu escollida deputada en primeira instancia, pero a renuncia posterior de David Fernández, deputado de Anova, permitiulle a Carmen Iglesias ocupar un escano. Tanto Esquerda Unida como Anova acordaran, supostamente, que o escano pasaría ao seguinte deputado de Anova (neste caso, Iolanda Pérez Docampo), pero Carmen Iglesias negou a existencia dese acordo e prometeu o seu cargo como deputada. Despois de tensións en Esquerda Unida e en Anova, Carmen Iglesias incorporouse como deputada ao grupo parlamentario de AGE. Despois formou parte do Grupo Mixto do Parlamento Galego, como única deputada do mesmo.
Vida persoal
É irmá de Gonzalo Iglesias Sueiro, quen fora alcalde de Xinzo de Limia polo PSdeG-PSOE.
A Pereira, Abrence, A Pobra do Brollón
A Pereira é lugar da parroquia de Abrence, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Está situada a 483 m. de altitude, ao sur da estrada nacional N-120.
Sobreira, Gándara, Zas
Sobreira é un lugar da parroquia da Gándara no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 32 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 17 homes e 15 mulleres.
Manuel Trigo Díaz
Manuel Trigo Díaz, nado en Caleiro (Vilanova de Arousa) en 1907 e finado en Vilagarcía de Arousa o 16 de xaneiro de 1992, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de José Trigo Gómez. Iniciou os estudos de Maxisterio por libre e ao rematar a carreira foi mestre en Moaña. Pasou despois á escola de Vilanoviña patrocinada polos emigrantes que acollía alumnos procedentes de Baión, Mosteiro e Vilanoviña. Foi mariño de guerra durante a Guerra Civil e cando rematou foi destinado a Aralde e pouco tempo despois a Vilagarcía de Arousa. Participou nos certames poéticos Perla de Arosa organizados polo Concello, obtendo varios galardóns. Foi moi celebrada a "Cántigas da Queimada". Foi delegado do Patronato Rosalía de Castro na comarca do Salnés, redactor do Plan Marisqueiro de Galicia e colaborou na organización de Fexdega.
Nuria Roca
Nuria Roca Granell, nada en Montcada (Valencia) o 23 de marzo de 1972, é unha presentadora de televisión española.
Estudos
Naceu o 23 de marzo de 1972. Estudou Arquitectura Técnica na Universidade Politécnica de Valencia, titulándose en decembro de 2003. Empezou no mundo da televisión de xeito casual, adoitaba acudir a un programa da televisión valenciana para recadar fondos para a viaxe de fin de carreira. Presentouse a un casting, animada polos seus amigos, e foi elixida para porse fronte ás cámaras.
Canal 9
Debutou en televisión en 1994 na cadea autonómica valenciana, Canal 9 co concurso La Sort de Cara. Nesa mesma cadea presentou Fem tele (1998-2000).
Televisión española
O 31 de decembro de 1999 tivo o gran privilexio de abrir as portas do novo ano a toda España nas badaladas en TVE, xunto a Ramón García. Ambos presentarían a posterior gala de benvida ao 2000 xunto a Andoni Ferreño e Mabel Lozano.
Ese mesmo ano conduciu o show de parellas La casa de tus sueños, para a cadea pública en horario estelar.
Telecinco
Telecinco fichouna para presentar Buenas Tardes (2000) e Nada personal (2001), xunto a Maribel Casany e Llum Barrera. En 2002-2003 debuta como actriz na serie de Emilio Aragón Javier ya no vive solo.
Antena 3
Entre 2003 e 2005 presentou La isla de los famosos en Antena 3 e en 2004 UHF na mesma cadea.
Cuatro
En abril de 2006 foi fichada pola nova canle de televisión Cuatro, onde presentou o programa Nos pierde la fama. Unha vez cancelado ese espazo, e desde o 3 de febreiro de 2007, fíxose cargo do concurso Gran Slam na mesma cadea, aínda que foi relevada por Nico Abad.
Desde o 13 de maio de 2007, fíxose cargo do concurso Factor X, do cal emitíronse dúas edicións.
En decembro de 2007 copresenta dous especiais sobre sexo titulados El sexómetro xunto con Josep Lobató no cal analizábanse os hábitos dos españois grazas a unha macroencuesta realizada pola empresa de sondaxes Opina.
En xaneiro de 2008 presentou Tienes talento, programa no que se intenta buscar a unha estrela en calquera campo artístico de España e a partir de maio do mesmo ano presentou o concurso El Gran Quiz.
A principios de 2009 estreou o Reality Show Perdidos en la tribu, que tivo unha segunda tempada en 2010.
O último trimestre de 2009 presenta o programa Reforma Sorpresa unha adaptación de 60 Minutes Makeover e un ano máis tarde Tu vista favorita. En abril de 2011 estreou con éxito o programa Perdidos en la ciudad, a continuación de Perdidos en la tribu.
Divinity
En 2011 e tras a fusión de Telecinco e Cuatro Nuria é escollida como imaxe da canle feminina Divinity no que presentará programas de entrevistas e reportaxes, ademais Nuria será o rostro encargado de enlazar o contido multimedia da web coa cadea, ademais de converterse na protagonista das autopromocións.
O 14 de setembro de 2011, Nuria Roca rompe o seu contrato con Mediaset España, a pesar de ter varios proxectos con este grupo.
Radio
Colaborou desde 2002 ata 2007, en No somos nadie, o espazo matinal de Pablo Motos en M80 Radio.
Foi a invitada na cadea de radio Los 40 Principales no espazo matinal ¡Anda ya! o 26 de abril de 2011 presentando os seus libros e contando un pouco a historia da súa vida.
Desde que o presentador Óscar Martínez presenta Atrévete, en Cadena Dial, Nuria Roca, ten unha sección na que comparte con todos os oíntes reflexións da vida real.
Escritora
É tamén autora, incluíndo o seu último libro Sexual-mente: El libro que tu chic@ no querrá que leas editado por Espasa-Calpe.
En 2009 publica a súa primeira novela: Los caracoles no saben que son caracoles.
Vida persoal
Casou o 6 de outubro de 2000 na localidade valenciana de El Puig con Juan del Val. O matrimonio ten 3 fillos: Joan, Pau e Olivia.
Metabolómica
Defínese tamén como o estudo científico dos procesos químicos que integran metabolitos.
Stormers
O Stormers (ou DHL Stormers por razóns de patrocinio) é un equipo de rugby da Cidade do Cabo, en Suráfrica, que ten competido dende 1998 até 2020 na liga profesional de franquías do hemisferio sur, o Super Rugby, con outras franquías de Suráfrica, Australia, Nova Zelandia, Xapón e Arxentina. Trala pandemia do Covid os Stormers e o resto de franquías surafricanas deixaron o Super Rugby e despoís dun par de torneos de transición pasou a integrarse no novo United Rugby Championship para competir cos equipos profesionais mais potentes de Suráfrica, Irlanda, Gales, Escocia e Italia. En 2022 debutou na máxima competición continental, a European Rugby Champions Cup.
Metabolómica
Orixe
A idea de que os fluídos biolóxicos reflicten a saúde dun individuo existe desde hai moito tempo. Médicos antigos chineses usaban formigas para a avaliación da urina de doentes para detectar se a urina contiña elevados niveis de glicosa e, consecuentemente, para detectar diabetes. Na Idade Media usábanse "gráficos de urina" que reunían varias características tales como cor, sabor e cheiro e as relacionaban con varias condicións médicas que son metabólicas na súa orixe.
Roger Williams introduciu a fins da década de 1940 a noción de que os individuos poden ter un "perfil metabólico" deducíbel a partir das características dos fluídos biolóxicos. Williams usou cromatografía en papel para suxerir que padróns metabólicos característicos na urina e saliva podían ser asociados con doenzas tales como a esquizofrenía. Con todo, só foi a través de avances tecnolóxicos nas décadas de 1960 e 1970 que foi posíbel medir en termos cuantitativos (e non cualitativos) perfís metabólicos. O termo "perfil metabólico" foi introducido por Horning en 1971 despois de que o seu equipo demostrou que a GC-MS (cromatografía gasosa acoplada a espectrometría de masas) podería ser usada para medir compostos presentes na urina e en extractos de tecido. O grupo de Horning en conxunto cos grupos de Linus Pauling e de Arthur Robinson levou ao desenvolvemento de métodos de GC-MS para monitorizar os metabolitos presentes na urina ao longo dos anos setenta.
Concorrentemente, a espectroscopía NMR (inglés para resonancia magnética nuclear), que foi descuberta nos anos 1940, tamén pasou por rápidos avances na tecnoloxía, e polos anos de 1980 era unha técnica xa suficiente sensíbel para identificar metabolitos en mostras biolóxicas non modificadas. A metabolómica baseada en NMR foi sobre todo desenvolvida no laboratorio de Jeremy Nicholson no Birkbeck College, da Universidade de Londres, e máis tarde no Imperial College London. En 1984 Nicholson demostrou que a espectroscopía NMR de 1H encontraba potencial no dianóstico e tratamento da diabetes mellitus, e máis tarde foi pioneiro na aplicación de métodos de recoñecemento de padróns dos datos de espectroscopía NMR.
O 23 de xaneiro de 2007, o proxecto do metaboloma humano, liderado por David Wishart, da Universidade de Alberta (Canadá), completou o primeiro esbozo do metaboloma humano. Este esbozo consistiu nunha base de datos de aproximadamente 2.500 metabolitos, 1.200 drogas e 3.500 compoñentes alimenticios. Proxectos idénticos foron levados a cabo en varias especies de plantas, por exemplo Medicago truncatula e Arabidopsis thaliana.
Metabolitos
Os metabolitos son os compostos intermedios e finais do metabolismo. Dentro do contexto da metabolómica, defínese xeralmente un metabolito como calquera molécula de peso molecular inferior a 1 kDa. Existen, con todo, excepcións a esta regra, dependendo da mostra e método de detección usado. Por exemplo, macromoléculas tales como lipoproteínas e albumina son detectadas en estudos metabolómicos do plasma sanguíneo baseados en NMR. En metabolómica vexetal é frecuente o uso dos termos metabolitos "primarios" e "secundarios". Un metabolito primario encóntrase directamente implicado no crecemento normal, no desenvolvemento e na reprodución. Un metabolito secundario, polo contrario, non se encontra directamente implicado neses procesos, pero pode ter unha función ecolóxica moi relevante. Como exemplos de metabolitos secundarios temos os antibióticos e os pigmentos. En contraste, na metabolómica humana é máis común describir os metabolitos como endóxenos (producidos polo organismo) ou exóxenos. Algúns metabolitos, tales como drogas, desígnanse xenometabolitos.
O metaboloma forma unha larga rede de reaccións metabólicas, onde os produtos dunha reacción química enzimática son reaxentes para outras reaccións químicas. Tales sistemas son desginados hiperciclos.
Bibliografía
http://dbkgroup.org/dave_files/AnalystMetabolicFingerprinting2006.pdf
Stand by Me Doraemon
Stand by Me Doraemon (STAND BY ME ドラえもん ) é un filme de animación xaponés dirixido por Takashi Yamazaki e escrito por Fujiko F. Fujio que foi estreado o 8 de agosto de 2014. . É o terceiro filme baseado no anime e manga Doraemon.
Alnus
miniatura|right|250px|Os amieirais ocupan brañas e lameiros, lugares moi húmidos. Amieiral de [[Amieiro|A. glutinosa no río Landro, Galicia.]] 150px|miniatura|Amieiral en [[Helsinqui.]]
Intihuatana
miniatura|275px|Intihuatana en [[Machu Picchu.]]
O Intihuatana é o centro de cada construción relixiosa do imperio inca. É na súa maioría unha pedra (dun bloque) ben labrada, a un tamaño de entre 1 e 2 metros de altura e un diámetro de 2 metros. Ten a forma dunha base (50% da súa altura) con varios pequenos niveis (en distancia de decímetros entre cada un) e no seu centro elévase un "torreón" de catro ángulos. Cada ángulo indica unha das principais direccións xeográficas: norte, leste, sur e oeste.
Alnus
En Galicia só atopamos unha especie propia, o Alnus glutinosa (amieiro común), que é propio das ribeiras, lameiros e brañas.
Clasificación
O xénero divídese en tres subxéneros:
Intihuatana
A palabra ten, segundo algúns científicos, o significado "onde se ata (ou amarra) o sol (inti)", e crese que servía como calendario, para definir as estacións, segundo a sombra que daba o sol á base desa pedra.
Intihuatanas ou Intiwatanas en bo estado atópanse nas ruínas de Pisac e en Machu Picchu.
Alnus
Clasificación
Subgénero Alnus. Árbores. Amentos masculinos e femininos producidos no outono, mais fican pechados durante o inverno, polinizando a finais do inverno ou principios da primavera. Arredor de 15-25 especies, entre elas:
Subgénero Clethropsis. Árbores ou arbustos. Amentos masculinos e femininos producidos no outono, espallándose e polinizando logo. Tres especies:
Subgénero Alnobetula. Arbustos. Amentos masculinos e femininos producidos a finais da primavera (despois de agromaren as follas) espállanse e polinizan logo. Unha especie, catro subespecies:
Usos
Un dos seus usos máis coñecidos é a fabricación dos corpos de guitarras, sobre todo as Fender Stratocaster e Fender Telecaster, por mor á súa tensión e ton balanceados, substituíndo así á caoba, que si se mantén nalgúns modelos de Gibson Les Paul.
En Galicia o amieiro empregábase para tinturas e a súa madeira para fabricar zocas.
Oído interno
225px|miniatura|Oído interno
O oído interno é a parte do oído máis interna, que contén a cóclea e o aparello vestibular composto por tres canles semicirculares e polo vestíbulo.
O oído externo focaliza, dirixe e amplifica as ondas sonoras. No oído medio, a enerxía destas ondas transfórmase en vibracións mecánicas da estrutura ósea do oído medio, un dos seus tres ósos menores, o estribo, movéndose fóra e dentro na fiestra oval da cóclea transmite o impulso cinético ao líquido da cóclea, a perilinfa e por medio da endolinfa presente na scala media transmítese á scala tympani, entrando tamén en vibración a membrana que separan as scalas da cóclea. No Órgano de Corti, que é a estrutura celular composta por case 20.000 células acústicas que están en contacto coas células nerviosas que fan parte do nervio acústico e de alí o sinal chega á área acústica do córtex cerebral e logo ao lobo temporal do cerebro que posibilita a percepción do son.
Outros artigos
250px|miniatura|Localización do oído interno nos seres humanos miniatura|dereita|Corte da cóclea.
Andrea Nunes Brións
dereita|miniatura|Andrea Nunes Brións no II Congreso LGBTIQ+, 2023. Andrea Núñez Briones, coñecida tamén como Andrea Nunes Brións, nada en Marín o 13 de abril de 1984 , é unha escritora galega.
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela no ano 2009. É unha activista política e feminista. A súa obra céntrase no xénero poético, está escrita na súa maior parte en lingua galega e é de carácter marcadamente feminista. Colabora de maneira activa en publicacións e proxectos relacionados co xénero e a lingua. Pertence ao grupo As Candongas do Quirombo.
O seu primeiro poemario Corrente do esquecemento apareceu en 2007 editado por Aturuxo (Federación Galega de Asociacións Lésbicas, Gais, Bisexuais e Transexuais). En 2011 publicou Todas as mulleres que fun, un poemario ilustrado por Annet Borrás de temática erótica e de crítica contra o capitalismo, o patriarcado e a falta de consciencia ecolóxica.
Transliteración do taxico cirílico
Transliteración dos estándares para o alfabeto taxico do cirílico ao alfabeto latino. As siglas significan o seguinte:
Véxase tamén
Tajik alphabet
Salgueiros
O topónimo Salgueiros pode referirse a:
Charles Nkaloulou
Charles Nkaloulou Milandou, coñecido como Charles, nado o 17 de abril de 1994 en Brazzaville, é un xogador profesional de baloncesto congolés. Formado nas categorías inferiores do Club Baloncesto Breogán de Lugo, dende o 2013 forma parte do primeiro equipo, no que se desempeña na posición de ala-pivote cunha alzada de 2,02 metros.
Coencima Q-citocromo c redutase
miniatura|250px|Esquema das reaccións do complexo III. miniatura|250px|Cadea de transporte de electróns. A coencima Q-citocromo c redutase, tamén chamada ubiquinol-citocromo c redutase, complexo do citocromo bc1 ou Complexo III respiratorio (número EC 1.10.2.2, ver máis nomes máis abaixo) é o complexo encimático que forma o terceiro complexo da cadea de transporte de electróns respiratoria, que é fundamental para que funcione o transporte de electróns que posibilita a xeración posterior de ATP (molécula que almacena enerxía) durante a fosforilación oxidativa. O complexo consta de moitas subunidades proteicas transmembrana. O Complexo III está presente na mitocondria de todos os animais e todos os eucariotas aeróbicos e na membrana plasmática da maioría das eubacterias. As mutacións no Complexo III causan intolerancia ao exercicio e trastornos multisistema. O complexo do bc1 consta de 11 subunidades, 3 subunidades respiratorias (citocromo B, citocromo C1, proteína de Rieske), 2 proteínas do core e 6 proteínas de baixo peso molecular.
Os dous substratos deste encima son a dihidroquinona (QH2) e o ferri- (Fe3+) citocromo c, e os seus tres produtos son: quinona (Q), ferro- (Fe2+) citocromo c, e H+.
Este encima pertence á familia das oxidorredutases, concretamente ás que actúan sobre os difenois e substrancias relacionadas como doantes cun citocromo como aceptor. Este encima forma parte da cadea de transporte electrónico, polo que participa na fosforilación oxidativa. Ten catro cofactores, que son: citocromo C1, citocromo b-562, citocromo b-566 e unha ferredoxina con dous átomos de ferro.
Nomenclatura
O nome sistemático desta clase de encimas é ubiquinol:ferricitocromo-c oxidorredutase. Entre os outros nomes que se lle teñen dado están:
Xenes humanos
O Complexo III é un complexo proteico de moitas subunidades codificadas tanto no xenoma mitocondrial (caso do seu compoñente o citocromo b) coma no xenoma nuclear (o resto das subunidades). Os xenes humanos que as codifican son:
MTCYB: citocromo b codificado no ADNmt; mutacións asociadas coa intolerancia ao exercicio
CYCS: citocromo c
UQCRFS1: proteína ferro-sulfurada de Rieske
UQCRH: proteína bisagra
UQCRC1: Core 1
UQCR: subunidade de 6,4KD
UQCR10: subunidade de 7,2KD
Estrutura
miniatura|400px|Estrutura do complexo III. Comparado con outras subunidades que bombean protóns da cadea de transporte de electróns, o número de subunidades encontradas pode ser nalgunhas especies pequeno, de tan só tres cadeas de polipéptidos, pero este número aumenta nos animais superiores, nos que se encontran 11 subunidades. Tres das subunidades teñen grupos prostéticos. A subunidade do citocromo b ten dous hemos B (bL e bH), a subunidade do citocromo c ten un hemo C (c1), e a subunidade da proteína ferro-sulfurada de Rieske (ISP) ten un cluster de ferro-xofre con dous átomos de ferro e dous de xofre (2Fe•2S).
Estruturas do Complexo III: ,
Reacción
No proceso chamado ciclo Q, consómense dous protóns da matriz, libéranse catro protóns ao espazo intermembrana, e pasan dous electróns ao citocromo c.
Mecanismo de reacción
miniatura|400px|O ciclo Q. O mecanismo de reacción do Complexo III (citocromo bc1, coencima Q-citocromo C redutase) coñécese como o ciclo da ubiquinona ou ciclo Q. Neste ciclo son liberados catro protóns no lado "P" positivo (espazo intermembrana), pero só se captan dous protóns desde o lado "N" negativo (matriz). Como resultado créase un gradiente de protóns a través da membrana. Na reacción global, oxídanse dúas moléculas de ubiquinol a ubiquinona e redúcese unha ubiquinona a ubiquinol. No mecanismo completo, transfírense dous electróns desde o ubiquinol á ubiquinona, por medio de dous intermediatos citocromo c.
Reacción global:
A reacción precede seguindo as seguintes etapas:
Rolda 1: Rolda 2:
Inhibidores do complexo III
Hai tres grupos distintos de inhibidores do Complexo III.
Algúns inhibidores foron comercializados como funxicidas (os derivados da estrobilurina, o máis coñecido dos cales é a azoxistrobina; inhibidores QoI) e como axentes antimaláricos (atovaquone).
Ademais, a propilhexedrina inhibe a citocromo c redutase.
Radicais libres do oxíxeno
Unha pequena fracción dos electróns saen da cadea de transporte de electróns antes de chegaren ao complexo IV. Unha fuga prematura de electróns cara ao oxíxeno dá lugar á formación de superóxidos. A relevancia desta reacción colateral menor é que o superóxido e outras especies reactivas do oxíxeno son moi tóxicas e crese que xogan un papel en varias patoloxías, e no envellecemento (teoría do envellecemento por radicais libres). A fuga de electróns ocorre principalmente no sitio Qo e é estimulada pola antimicina A. A antimicina A pecha os hemos B no seu estado reducido ao impedir a súa reoxidación no sitio Qi, o cal, á súa vez, causa que aumenten as concentracións no estado estable de semiquinona Qo, e esta última reacciona co oxíxeno para formar superóxido. O efecto dos altos potenciais de membrana pénsase que son similares. O superóxido producido no sitio Qo pode ser liberado na matriz mitocondrial e no espazo intermembrana (desde onde pode pasar ao citosol). Isto pode explicarse polo feito de que o Complexo III podería producir superóxido como HOO• permeable nas membranas en vez de O2-. para o cal as membranas son impermeable.
Mutacións nos xenes do Complexo III en enfermidades humanas
As mutacións nos xenes relacionados co Complexo III maniféstanse tipicamente como unha intolerancia ao exercicio. Outras mutacións nestes xenes causan displasia septo-óptica e trastornos multisistema. Porén, as mutacións en BCS1L, un xene responsable da correcta maduración do Complexo III, poden orixinar a síndrome de Björnstad e a síndrome GRACILE, as cales en neonatos son condicións mortais que teñen manifestacións multisistema e neurolóxicas que tipifican trastornos mitocondriais graves. A patoxenicidade de varias mutacións foi verificada en sistemas modelo como os lévedos.
No se coñece o grao en que estas diversas patoloxías son debidas a déficit bioenerxético ou a sobreprodución de superóxido.
O Souto, Abrence, A Pobra do Brollón
O Souto é lugar da parroquia de Abrence, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Cimanes del Tejar
Cimanes del Tejar é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 822 habitantes (INE 2011).
1066
miniatura|O [[Cometa Halley representado no Tapiz de Bayeux.]]
Outros
Historia ano a ano
Batalla de Maratón
Coñécese como batalla de Maratón á que libraron a liga grega e os persas preto de Maratón, Grecia, na que se impediu a invasión de Grecia polo Imperio Persa. Nela, 10 000 soldados atenienses venceron a 26 000 persas. A nova da vitoria foi levada por un soldado ateniense, Fidípides, que morreu de esgotamento ao chegar a Atenas, dando así orixe á proba olímpica do maratón, na que se percorre a distancia que separaba as dúas cidades.
Gallaecia (homónimos)
Gallaecia pode referirse a:
Batalla de Maratón
Milcíades, avisado do desembarque persa, incumbiu os atenienses a facérenlles fronte. Enviaron a Fidípides a Esparta para solicitar axuda, correndo 220 quilómetros nun día a cabalo. Os espartanos prometeron enviar axuda, mais argumentaron que, por razóns relixiosas (xa que se encontraban no nono día do mes lunar), non poderían facelo antes de seis días. Milcíades non podía esperar tanto tempo e lanzouse ao ataque contra os persas cos efectivos de que dispuña.
miniatura|esquerda|200px|A batalla de Maratón - posicións iniciais das tropas gregas ([[azul) e persas (vermello).]]
O número de atenienses flutuaba probabelmente entre dez e quince mil combatentes, e as forzas persas eran uns vinte mil. Heródoto di que os persas tiñan seiscentos barcos, se ben outros autores gregos aumentan as forzas enimigas até un millón de efectivos, dato esaxerado e inverosímil. Os gregos cercaron os persas, que responderon cunha choiva de frechas, levando os gregos a precipitárense contra o inimigo e forzando a disposición en formacións fechadas, impedindo o uso da cabalaría.
miniatura|200px|Batalla de Maratón - O asedio duplo dos gregos.
Esta acción foi determinante, pois os persas non podían facer moito contra as largas lanzas das forzas gregas preparadas para un combate corpo a corpo, xa que os seus arcos non lles servían, e as espadas, puñais e espadas curtas non podían facer grande dano aos gregos protexidos con couraza. Os persas ofereceron grande resistencia, conseguindo romper en determinado momento o cerco grego, mais logo foi reagrupado, e estes fixéronos recuar até o lugar do desembarque, onde se deu a última parte do combate.
Os atenienses capturaron sete barcos, mais eran insuficientes para impedir a retirada do exército inimigo, que foi totalmente masacrado. As tropas persas, derrotadas, regresaron a Asia, mais isto non significou que o problema se solucionase entre persas e gregos, pois logo ocorrería unha nova guerra.
Fidípides, segundo conta a lenda, foi mandado por Milcíades a correr os 42 quilômetros que separaban a Maratón de Atenas para anunciar a vitoria grega. Após anunciala coa frase "Alegrádevos, atenienses, nós vencemos!", caeu morto debido ao esforzo.
Agrupación Cultural Abrente
A Agrupación Cultural Abrente constitúese o 8 de novembro de 1969 en Ribadavia da man de José Luis Chao, Ernesto Chao, Carmen Escudero, Lucinda Rodríguez, Luisa del Carmen Escudero, Alejandro Álvarez, Francisco Javier Chao, Rita María García, Margarita Dávila e Manuel Lourenzo.
A asociación
A constitución de Abrente foi aceptada polo gobernador civil de Ourense, o cal recibira unha carta de parte dun colectivo do pobo de Ribadavia -nomeados anteriormente-. Abrente tivo como presidentes a José Luis Chao, Alejandro Álvarez, Ernesto Chao, Rosa Álvarez, María del Pilar García e Laura Barea. A agrupación estaba formada por distintas seccións cada unha ao cargo dun vocal quen nomeaba os sete membros da correspondente comisión, que eran responsables das actividades de cada unha desas seccións (Conferencias, Literaria, Teatral, Cine- club, Artístico- musical e Deportes), as cales foron variando segundo os intereses e a dispoñibilidade dos socios. Neste momento a lingua non gozaba dun bo auxe, ao igual que a cultura, polo que esta agrupación pretendía que o teatro galego funcionase como obxecto normalizador da lingua. Este é un dos principais obxectivos xunto coa promoción de toda clase de actividades culturais, primordialmente entre a xuventude e sen fins lucrativos, mediante a organización de conferencias, representacións teatrais, audicións musicais, proxeccións cinematográficas de cine- club, así como a práctica de deportes e en xeral a difusión da cultura na súas distintas manifestacións; tal e como se manifestaba no escrito dirixido ao gobernador.
A agrupación decidiu centrarse na promoción do teatro tras unha etapa de desánimo e desorientación; finalmente isto deu un obxectivo claro e un sinal de identidade a Abrente. Esta promoción viña dada pola creación das Mostras que comezaron no ano 1973 e foron consecutivas até 1980. Dende a I Mostra compróbase a variedade das representacións de teatro comezando polos autores máis clásicos, como Rafael Dieste, até os máis actuais, como Carlos Casares. As causas que motivaron o remate das Mostras de Abrente foron sen dúbida os cambios políticos do Estado e as novas actitudes que deste derivaron, a pesar de que anos máis tarde distintos protagonistas desta andaina deron diferentes versións deste cesamento.
Debates e cesamento
Os debates foron outro dos puntos fortes da agrupación cultural que eran levados a cabo ao remate de cada representación. A eles acudía xente de toda Galiza procurando un lugar no que expresarse libremente; mais a pesar disto Abrente estivo moi sometido á opresión e á censura daquela época. Isto déixase ver por exemplo na aprobación do xantar enxebre ou da celebración da fogueira de San Xoán. Así mesmo, isto tamén ocorría con algunhas das diferentes obras representadas nos diferentes guións de conferencias e incluso nas cancións.
Expresionismo musical
miniatura|Arnold Schoenberg, figura clave do movemento expresionista. O expresionismo musical probablemente aplicouse por primeira vez en 1918, especialmente a Schoenberg, porque do mesmo xeito que o pintor Vasili Kandinski (1866–1944) evitou as "formas tradicionais de beleza" para transmitir sentimentos poderosos na súa música. Theodor Adorno ve o movemento expresionista na música, como buscando "eliminar todos os elementos convencionais da música tradicional, todo o que é ríxido". El ve isto como análogo "ao ideal literario do 'berro'". Adorno tamén ve a música expresionista, como buscando "a verdade do sentimento subxectivo sen ilusións, disfraces ou eufemismos". Adorno tamén considera á música expresionista como preocupada polo inconsciente, e afirma que "a representación do medo atópase no corazón" da música expresionista, onde predomina a disonancia, de modo que "o elemento harmónico e afirmativo da arte é desterrado".
A miúdo a música expresionista presenta un alto nivel de disonancia, contrastes extremos de dinámica, cambios constantes de texturas, melodías e harmonías "distorsionadas" e melodías angulares con grandes saltos.
Figuras relevantes
As tres figuras centrais do expresionismo musical son Arnold Schoenberg (1874–1951) e os seus alumnos, Anton Webern (1883–1945) e Alban Berg (1885–1935), a chamada Segunda Escola de Viena. Outros compositores que se asociaron co expresionismo son Ernst Krenek (1900–1991) (a Segunda Sinfonía, 1922), Paul Hindemith (1895–1963) (Die junge Magd, Op. 23b, 1922, ambientando seis poemas de Georg Trakl), Igor Stravinskii (1882–1971) (Tres letras xaponesas, 1913), Aleksandr Skriabin (1872–1915) (Sonatas para piano tardías). Outro expresionista importante foi Béla Bartók (1881–1945) nas súas primeiras obras, escritas na segunda década do século XX, como Bluebeard's Castle (1911), The Wooden Prince (1917), e The Miraculous Mandarin (1919). Os compositores estadounidenses que "simpatizaron de tal intensificación da expresión" e que estiveron activos no mesmo período que as composicións atonais libres expresionistas de Schoenberg (entre 1908 e 1921) inclúen a Carl Ruggles, Dane Rudhyar e en certa medida, Charles Ives, cuxa canción Walt Whitman é un exemplo particularmente claro. Os precursores importantes do expresionismo son Richard Wagner (1813–1883), Gustav Mahler (1860–1911) e Richard Strauss (1864–1949). Os compositores posteriores, como Peter Maxwell Davies (1934-2016), "ás veces foron vistos perpetuando o expresionismo de Schoenberg, Berg e Webern", e o trazo máis distintivo de Heinz Holliger (n. 1939) "é evocación intensamente comprometida de ... o expresionismo esencialmente lírico atopado en Schoenberg, Berg e, especialmente, Webern".
Maria Cristina Cavalcanti de Albuquerque
María Cristina Cavalcanti de Albuquerque, nada en Vertentes en febreiro de 1943, é unha novelista, historiadora e psiquiatra brasileira.