cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dolmen de La Pastora
Características
Descuberto en 1860, trátase dun tholos cun longo corredor que termina cunha cámara circular ó fondo. A cuberta e o chan están construídos con grandes laxas; as súas paredes son de laxas de lousa que na cámara conforman unha falsa cúpula por aproximación de fiadas. O corredor divídese en tres tramos separados entre si por laxas sobresaíntes a modo de portas e chanzo. O tramo inicial conservouse moi mal co que desapareceu a cuberta e parte dos muros laterais. A orientación da súa entrada mirando cara a poñente é distinta ó resto de megálitos andaluces con acceso desde levante. Este dolmen pode visitarse.
Omoplata
O óso escápula ou omoplata é un óso do ombreiro, par, plano e compacto, de forma triangular, con dúas caras, anterior e posterior; tres bordos, superior, interior e exterior, e tres ángulos, superior, anterior e inferior
Atópase na parte posterior e superior do tórax; forma coa clavícula o esqueleto do ombreiro. Artéllase coa clavícula e co úmero
Anterior
A superficie anterior, volar ou frontal presenta unha gran cavidade, denominada fosa subescapular, que abrangue case toda a superficie. Serve para a inserción do músculo subescapular. Na zona máis superior e interno hai unha zona moito máis reforzada, que forma un ángulo de óso, denominado ángulo superior. Este ángulo serve de reforzo para soportar o peso do acromion
Posterior
esquerda|250px|miniatura|Escápula esquerda, superficie dorsal dereita|250px|miniatura|Escápula esquerda, superficie costal A superficie posterior ou dorsal ten unha espiña oblicua, ascendente de dentro a fóra. A espiña divide a superficie posterior en dúas porcións:
No bordo lateral ou axilar atópase unha tuberosidade ou crista ósea na que se insire un tabique osteofibrótico, que separa o músculo infraespiñal do músculo redondo maior e do músculo redondo menor. Preto desta crista discorre a arteria circunflexa da escápula.
Ao longo deste bordo axilar insírese cranialmente o músculo redondo menor e na parte inferior, dando a volta ao ángulo inferior, o músculo redondo maior. Na parte máis distal do óso, na parte inferior do ángulo inferior, insírese o músculo dorsal ancho.
Bordos
A escápula ten tres bordos.
Bordo superior
É o bordo máis pequeno, cóncavo, que se estende ata o proceso coracoide escapular.
Bordo axilar ou lateral
É o máis groso dos tres. Comeza por debaixo da cavidade glenoide escapular e discorre en sentido oblicuo descendente, ata o ángulo inferior. Nos animais é o bordo inferior.
Bordo medial
O bordo medial ou vertebral é o máis longo dos tres. Describe unha traxectoria curvilínea moi aberta e se estende dende o ángulo superior ata o ángulo inferior. En animais refírese a el coma bordo dorsal.
Acromion
O acromion é unha apófise ósea situada na parte superior da escápula. Forma parte da articulación acromioclavicular e se artella coa clavícula na articulación acromioclavicular.
Coracoide
A coracoide é outra apófise ósea da escápula, tamén da parte cranial do óso. Artéllase co acromion.
Día das Illas Baleares
O Día das Illas Baleares, denominado Diada de les Illes Balears ou Dia de ses Illes Balears en catalán, é a festa oficial da comunidade autónoma das Illas Baleares, que se celebra cada ano o 1 de marzo, en conmemoración da data na que se publicou no BOE o Estatuto de Autonomía de 1983, que é tamén a mesma que a do novo Estatuto de Autonomía de 2007.
Historia
A Lei 9/1984, de 30 de outubro, declarou á festa o 1 de marzo como "Día das Illas Baleares", con carácter de festa oficial en toda a comunidade autónoma, pero laborable; e sen prexuízo que cada illa puidese ter a súa propia festa por acordo do seu consello insular respectivo.
O 1 de marzo considerouse por primeira vez como día non laborable en 1999 (Resolución da Consellería de Traballo e Formación de 20 de novembro de 1998). Actualmente, o artigo 6.3 do Estatuto de Autonomía das Illas Baleares de 2007 consagra o 1 de marzo como festa das Illas Baleares.
Exipto, Abanqueiro, Boiro
Exipto é un lugar da parroquia de Abanqueiro no concello coruñés de Boiro, na comarca do Barbanza.
Porto comercial de Ribadeo
dereita|miniatura|Madeira esperando ser cargada no porto ribadense de Mirasol. Vista dende o Parador de Turismo de Ribadeo. dereita|miniatura|Movemento anual de mercadorías do porto de Ribadeo.
O porto comercial de Ribadeo, sobre a ría do mesmo nome,coñecido como Porto de Mirasol, é un dos de movemento principal dependentes de Portos de Galicia. Os principais produtos embarcados son madeira e pasta de papel procedente da factoría de ENCE de Navia. Move preto de medio millón de toneladas anuais de mercadorías.
A finais da década de 2000, a aposta de ENCE polo Musel (porto de Xixón) para o embarque da pasta, causou alarma e produciu o comezo de obras para o seu traslado por ferrocarril a dito porto. A comezo de 2019, o goberno do Principado de Asturias, que puxera 2,8 millóns de euros, reclámaos a FEVE ante o abandono do proxecto.
A canle de acceso ó porto necesita ser dragado periodicamente: en 2019 presupóstanse medio millón de euros para facer o dragado, coa retirada duns 43 000 m3 de area.
Leucocito
Os leucocitos son células móbiles que se atopan no sangue transitoriamente. Forman a fracción celular dos elementos figurados do sangue. A diferenza dos eritrocitos (ou glóbulos vermellos), non conteñen pigmento, polo que se coñecen como glóbulos brancos.
Son células con núcleo, mitocondrias e outros orgánulos celulares. Son capaces de se mover libremente mediante pseudópodos. O seu tamaño oscila entre os 8 e 20 microns. O seu tempo de vida varía dende algunhas horas, meses e ata anos. Estas células poden saír dos vasos sanguíneos a través dun mecanismo chamado diapédese (prolongan o seu contido citoplasmático), o que lles permite desprazarse fóra do vaso sanguíneo e poder ter contacto cos tecidos do interior do corpo.
Clasificación
Segundo a forma do núcleo clasifícanse en:
A observación a través do microscopio permitiu clasificalos segundo as súas características en:
Golden State Warriors
Os Golden State Warriors son un equipo profesional de baloncesto estadounidense con sede en Oakland (California). Forman parte da División Pacífico da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA) e xogan os seus partidos como local no Oracle Arena, un pavillón con capacidade para 19.596 espectadores.
O equipo foi fundado foi en 1946 na cidade de Filadelfia, no estado Pensilvania, xa co nome de Warriors. Durante esa época o equipo gañou o campionato da tempada inaugural da Basketball Association of America (BAA), torneo que acabaría derivando na actual NBA. En 1962, a franquía trasladouse a San Francisco, en California, pasando o equipo a chamarse San Francisco Warriors. Finalmente, en 1971 cambia o seu nome foi polo actual de Golden State Warriors, en referencia ao alcume do Estado califoniano: o "Estado Dourado" (en inglés: Golden State).
Os Warriors xogan no Oracle Arena de Oakland desde 1966, con algunha excepción durante os primeiros anos e ininterrompidamente desde 1971. Porén, en abril de 2014, a franquía anuncia que se trasladará a un novo pavillón situado na cidade de San Francisco para a tempada 2018-19. Ademais do seu título na tempada inaugural da BAA, os Warriors acadaron o título de campións noutras catro ocasións, na tempada 1955-1956 como Philadelphia Warriors, onde venceron na final aos Fort Wayne Pistons; en 1974-1975, xa como Golden State Warriors, onde venceron aos Washington Bullets; e nas tempadas 2014-15 e 2016-17, onde se impuxeron aos Cleveland Cavaliers. Por mor disto son o quinto equipo en canto a palmarés da NBA. Os Warriors retiraron o dorsal a algúns dos seus xogadores máis destacados ao longo da historia: Wilt Chamberlain, Tom Meschery, Al Attles, Chris Mullin, Rick Barry e Nate Thurmond.
Os Philadelphia Warriors
Os Warriors foron fundados en 1946 en Filadelfia, Pensilvania, co nome de Philadelphia Warriors, sendo un dos membros fundadores da Basketball Association of America (BAA). O seu primeiro propietario foi Peter A. Tyrrell, un empresario do entretemento que tamén era dono dos Philadelphia Rockets da American Hockey League. Para dirixir e adestrar ao equipo, Tyrell contratou a Eddie Gottlieb, un promotor de baloncesto da área de Filadelfia. O nome do equipo foi escollido debido a un antigo equipo profesional que xa existira na cidade. Liderados polo sensacional anotador Joe Fulks, os Warriors gañaron o campionato na tempada inaugural da competición, a 1946-47, batendo a Chicago Stags en cinco partidos. En 1949 a BAA convertese na National Basketball Association, e dous anos despois, en 1951, Gottlieb compra a franquía.
Os Warriors gañaron o seu outro campionato en Filadelfia na temporada 1955-56, derrotando aos Fort Wayne Pistons por catro partidos a un na final. As estrelas deses primeiros Warrios eran Paul Arizin e Neil Johnston. En 1959, o equipo elixe no Draft ao pivote Wilt Chamberlain. Coñecido como "Wilt the Stilt", Chamberlain liderou ao equipo en anotación seis veces e bateu incontábeis récords da NBA, cambiando mesmo o rumbo da liga para sempre. O 2 de marzo de 1962, nun partido no que os Warriors exercían como locais nun pavillón neutral en Hershey, Pensilvania, anotou 100 puntos ante New York Knicks, o que aínda hoxe supón a maior marca de puntos conseguidos nun só partido da historia da liga.
Os San Francisco Warriors
En 1962, Franklin Mieuli adquiriu unha parte maioritaria das accións do equipo e trasladouno ao área da Baía de San Francisco, cambiando ao nome a "San Francisco Warriors". Os novos Warriors xogaron a maior parte dos seus partidos como local da temporada 1962–64 no Cow Palace en Daly City, xusto ao sur dos límites da cidade de San Francisco, e no San Francisco Civic Auditorium durante a temporada 1964–66. Con todo, ás veces xogaban os seus partidos en grandes cidades próximas como Oakland ou San José.
Antes da temporada 1963-64, os Warriors draftearon ao xigante Nate Thurmond para acompañar a Chamberlain. Os Warriors gañaron a coroa da División Oeste desa tempada, mais perderon as Finais ante os Boston Celtics por catro xogos a un. Na temporadada 1964-65, os Warriors traspasaron a Chamberlain aos Philadelphia 76ers a cambio de Connie Dierking, Lee Shaffer, Paul Neumann e 150.000 dólares, pasando a gañar tan só 17 partidos. En 1965, o equipo draftea a Rick Barry na primeira rolda. O xogador, que sería nomeado Rookie do Ano, lidera aos Warriors ás finais da NBA na tempada 1966-67, onde perderían outra vez. Esta vez a derrota sería por catro xogos a dous ante o novo equipo de Chamberlain, os 76ers.
Irado polo fracaso da xestión ao pagarlle certas bonificacións de incentivo que sentía que lle debían, Barry marcha do equipo na tempada 1967-68 e asina para a temporada seguinte cos Oakland Oaks da competición rival: a American Basketball Association. Porén, despois de catro tempadas na ABA volvería aos Warriors en 1972. Durante a ausencia de Barry, a franquía non volveu ser candidata para o título, caendo o mando do equipo en Thurmond, Jeff Mullins e Rudy LaRusso. Coa apertura do Oakland Coliseum Arena en 1966, os Warriors comezaron a xogar un número crecente de partidos como local alí, sendo a temporada 1970-71 a última do equipo co nome de San Francisco Warriors.
Primeiro campionato en California
Na te mporada 1971-72 o equipo cambia o seu nome ao actual "Golden State Warriors", en referencia ao alcume de California: o "Estado Dourado" (en inglés: Golden State), xogando a meirande parte dos seus encontros como local en Oakland. Alén diso, os Warriors xogan seis encontros como local en San Diego, aínda que xa non voltarían nin a San Francisco nin a Daly City. Despois deste cambio de nome, os Warriors convertéronse no único equipo da competición que non inclúe no seu nome o nome da súa cidade ou do Estado.
Entre 1971 e 1977, os Warriors conseguiron chegar aos Playoffs todos os anos menos en 1974, gañando o seu único campionato da NBA desde que están na costa oeste norteamericana na temporada 1974-75. No que moitos consideran a maior sorpresa da historia da NBA, os Golden State non só derrotaron aos Washington Bullets na final, claros favoritos ao título, senón que os varreron en tan só catro partidos. Ese equipo estaba adestrado polo ex-Warrior Al Attles, e liderado na pista por Rick Barry, Jamaal Wilkes e Phil Smith. Barry foi nomeado MVP das Finais.
A partir de 1978, debido á perda de xogadores clave como Barry, Wilkes e Thurmond por mor de traspasos e retiradas, os Warriors experimentaron unha profunda muda. Despois de ser un dos equipos dominantes da NBA na década de 1960 e da maior parte da década de 1970, tiveron que loitar para poder conseguir ter un equipo competitivo desde 1978 até 1987. A través do Draft da NBA adquiriron algúns xogadores como o ala-pivote anotador Purvis Short (1978) ou o pivote da Universidade de Purdue Joe Barry Carroll (1980). Este último chegou aos Warriors, tras traspasar en 1980 ao pivote Robert Parish (drafteado en 1976) aos Boston Celtics, e xunto cunha futura elección de Draft que lles depararía a Kevin McHale. Parish e McHale serían pezas clave nos Boston Celtics tetracampións da NBA.
En 1983, os Warriors igualan oferta dos New York Knicks para asinar ao axente libre Bernard King, mais, incapaces de pagar o seu alto salario, traspasárono rapidamente ao equipo neoiorquino a cambio do escolta Michael Ray Richardson, quen pronto sería enviado aos New Jersey Nets a cambio do base de Georgetown Eric "Sleepy" Floyd, e ao ala Mickey Johnson. Floyd chegaría a anotar 29 puntos para os Warriors no último cuarto dun partido de playoffs contra os Lakers, aínda que sería posteriormente traspasado aos Houston Rockets. A saída destes xogadores simbolizou por diversas razóns a vacuidade da franquía durante este período. Proba disto son os numerosos cambios de adestrador que fixo o equipo despois de que Attles deixase o posto para converterse no director xeral en 1980. Os novos propietarios, Jim Fitzgerald e Dan Finane, finalmente lograron devolver o equipo ao seu antigo prestixio mediante a contratación de exadestrador dos Cleveland Cavaliers George Karl en 1986, xunto coa selección no Draft do ala da Universidade de St. John Chris Mullin en 1985.
A era Run T-M-C
Despois do mediocre período de finais de 1970 e principios de 1980, o equipo tivo un breve rexurdimento baixo o mando de George Karl, chegando ás semifinais da Conferencia Oeste de 1987 contra os Lakers de Earvin "Magic" Johnson e Kareem Abdul-Jabbar. O cuarto partido desta eliminatoria aínda é emitido na actualidade por televisión como un dos mellores encontros da historia da NBA. Neste partido destacou por riba de todo o rendemento do base All-Star Sleepy Floyd o segundo período, onde bateu os récord dos Playoffs da NBA de puntos nun cuarto (29) e nun medio (39). As súas seis canastras consecutivas ao final do partido levárono a acadar a marca de 51 puntos para el e unha vitoria para os Warriors. Porén, a eliminatoria remataría cunha derrota por 4-1 para os Warriors.
O "partido de Sleepy Floyd" foi un catalizador para incrementar o interese pola NBA na área da Baía, impulsado ademais polo novo adestrador Don Nelson, quen chegara aos Warriors desde os Milwaukee Bucks dan man de Jim Fitzgerald, quen con Dan Finnane, foi o propietario do equipo entre 1986 e 1995. Co novo adestrador conseguiuse outra exitosa serie de vitorias entre finais da década 1980 e comezos de 1990. Na pista destacaba a achega do trío de anotadores exteriores Tim Hardaway, Mitch Richmond e Chris Mullin, coñecidos colectivamente como "Run TMC" debido ao grupo de rap "Run-DMC". Con todo, os "Run TMC" duraron só dúas tempadas, nas que tan só conseguiron superar unha rolda dos playoffs. O motivo da disolución foi a tentativa do adestrador Nelson de conseguir unha nova promesa que xogase en posicións interiores, podendo así complementar o seu sistema "run-and-gun". Finalmente Richmond é enviado aos Sacramento Kings a cambio do ala-pivote novato Billy Owens. En 1993-94, grazas a Chris Webber, elección de primeira rolda do Draft e posteriormente Rookie do Ano, xunto co escolta Latrell Sprewell, os Warriors chegan de novo ás eliminatorias polo título.
Ao comezo da seguinte tempada, con todo, formouse un abismo entre Webber e Sprewell por unha banda e Nelson pola outra. Os tres pronto deixaron o equipo e a franquía foise a pique. A temporada 1994-95 foi a primeira baixo a rexencia do novo dono do equipo, Chris Cohan, que o comprara a Fitzgerald e Finnane. No Draft de 1995 os Warriors tiveron a súa primeira oportunidade na historia de ter unha primeira elección, a cal utilizaron para seleccionar a o ala-pivote Joe Smith. Alén diso, contratouse a Rick Adelman como o novo adestrador. A mediados de competición houbo máis movementos, ao enviar a Tim Hardaway e a Chris Gatling aos Miami Heat a cambio de Kevin Willis e Bimbo Coles. Finalmente o equipo acabaría cunha marca de 36-46, a tan só tres vitorias de entrar nos playoffs. Ao ano seguinte os Warriors reformarían o seu pavillón, o Oakland Coliseum Area, polo que ese ano xogaron os seus partidos como local no San Jose Arena. Finalmente o ano acabaría cun rexistro de 30-52.
Pavillón
miniatura|350px|O [[Oracle Arena.]] miniatura|350px|Interior do [[Oracle Arena.]] Os Golden State Warriors xogan os seus partidos como local no Oracle Arena de Oakland (California). Este pavillón é o fogar permanente dos Warriors desde a temporada, exceptuando unha parada dun ano mentres se estaba a renovar. Con todo, xa o tiñan utilizado previamente na temporada. Antes de trasladarse ao seu fogar definitivo o equipo xogou en diferentes cidades e pavillóns. O primeiro de todos foi o Philadelphia Arena, en Filadelfia, Pensilvania, o cal foi utilizado durante os primeiros dezaseis anos da historia da entidade. Ademais, tamén utilizaron, de forma compartida co anterior, o Philadelphia Convention Hall. Xa en California, o club moveuse entre diferentes pavillóns das cidades de Daly City, no Condado de San Mateo, San Francisco, San Diego e San Jose.
En 2018, o intención do club é de mudarse a novo pavillón situado en San Francisco. Os plans para a construción desta nova instalación foron anunciado o 22 de maio de 2012 nunha rolda de prensa na que estaban Ed Lee, alcalde de San Francisco, David Stern, comisionado da NBA, Gavin Newsom, vicegobernador de California, así como os donos e algúns empregados dos Warriors. O pavillón terá un custo de aproximadamente 500 millóns de dólares e terá capacidade para entre 17.000 e 19.000 espectadores. Nun principio, a idea era que o pavillón estivese situado á beira da Baía de San Francisco no Peirao 30-32, porén, o 19 de abril de 2014 os Warriors mudaron de plan, adquirindo uns terreos no barrio de Mission Bay.
Temporadas
Nota: As estatísticas están actualizadas até a temporada .
Líderes históricos
Negra indica que ao xogador segue en activo na franquía. Cursiva indica que ao xogador segue en activo, mais non na franquía.
'''Puntos anotados (temporada regular) (a finais da temporada )
Outras estatísticas (temporada regular) (a finais da temporada )
Minutos xogados Rebotes Asistencias Roubos Tapóns
Dorsais retirados
300px|miniatura|right|Dorsais retirados no [[Oracle Arena.]]
Basketball Hall of Fame
Os seguintes xogadores, adestradores e contribuidores dos Golden State Warriors, e das súas anteriores denominacións Philadelphia Warriors e San Francisco Warriors, foron incluídos no Basketball Hall of Fame.
Galardóns individuais
MVP da Tempada MVP das Finais Rookie do Ano Mellor Defensor da NBA Adestrador do Ano Primeiro equipo All-NBA
Segundo equipo All-NBA Terceiro equipo All-NBA Primeiro Equipo Defensivo
Segundo Equipo Defensivo Primeiro Equipo All-Rookie NBA Segundo Equipo All-Rookie NBA
All-Star da NBA
All-Star
MVP do All-Star Game
Adestradores
miniatura|border|[[Al Attles (Campión en 1975)]] miniatura|border|[[Steve Kerr (Campión en catro ocasións)]]
Redecilla del Campo
Redecilla del Campo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 78 habitantes (INE 2012).
Amancio Landín Jaraiz
Amancio Landín Jaraiz, nado en Pontevedra o 27 de xaneiro de 1947, é un biólogo e político galego.
Traxectoria
Fillo de Amancio Landín Carrasco. Licenciado en Ciencias pola Universidade Complutense de Madrid, en 1972 incorporouse ao Plan de Explotación Marisqueira de Galicia, onde foi asesor das confrarías de pescadores. En 1976 foi nomeado encargado da ría de Pontevedra. En 1980 foi nomeado director do Centro Experimental de Vilaxoán e en 1981 xefe do departamento de Crustáceos. En 1994 asumiu a delegación territorial en Pontevedra da Consellería de Pesca, Marisqueo e Acuicultura da Xunta de Galicia e en 1995 director xeral de Marisqueo e Acuicultura. En decembro de 1997 foi nomeado Conselleiro de Pesca, Marisqueo e Acuicultura, posto no que permaneceu ata 2001. Despois foi director do Centro Tecnolóxico do Mar de Vigo (CETMAR).
Vila do Monte, Cumbraos, Sobrado
Vila do Monte é un lugar da parroquia de Cumbraos, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Babsk
miniatura|250px|[[Igrexa (arquitectura)|Igrexa (1806)]] Babsk é unha vila de Polonia, situada no centro do país. A súa poboación en 2004 era de 690 habitantes.
A vila fundouse probablemente no século XIV.
Francisco de la Torre
Francisco de la Torre Prados, coñecido popularmente como Paco de la Torre, nado na cidade de Málaga o 21 de decembro de 1942, é un político andaluz que leva desempeñando cargos públicos durante máis de cinco décadas en Málaga e na súa provincia. Na actualidade é o alcalde de Málaga.
Inicios políticos
É licenciado en Socioloxía e doutor Enxeñeiro Agrónomo. Especialista en Desenvolvemento Rexional pola Universidade de Rennes (Francia).
Traballou no Instituto Nacional de Investigacións Agronómicas (1967). Asesor enviado polo goberno español a gobernos latinoamericanos en temas de reforma e desenvolvemento agrario (1968-1969).Os seus inicios na vida pública local malagueña remóntanse ao seu labor na Asociación de Amigos da Universidade de Málaga, entidade que xogou un destacado papel na consecución da creación desa universidade. Con 28 anos, en 1971, é designado polo franquismo presidente da Deputación de Málaga, feito que foi interpretado pola sociedade malagueña como un signo de apertura cara a unha etapa reformista no marco da cerrada política española da época. As súas posicións de claro compromiso liberal, e dunha España para todos, deron como resultado que cesara no cargo en 1975.
Etapa en UCD
Como militante de UCD foi Presidente provincial en Málaga e Secretario Rexional de Andalucía nos anos 1979 e 1980, así como deputado no Congreso en representación da provincia de Málaga entre 1977 e 1982. Entre maio de 1978 e xuño de 1979 foi Conselleiro de Economía, Facenda e Turismo da primeira Xunta Preautonómica de Andalucía, que presidiu Plácido Fernández Viagas, do PSOE.
Ao disolverse a UCD en 1982, volve exercer como enxeñeiro agrónomo na súa praza da administración pública, como xefe de servizo na Delegación de Agricultura de Málaga. Durante o resto da década dos 80 colabora no proxecto do Partido Reformista Democrático (PRD) liderado por Miquel Roca Junyent, do que foi responsable provincial en Málaga, e co Centro Democrático y Social (CDS) de Adolfo Suárez. Nesta época foi a primeira voz da sociedade civil malagueña que defendeu publicamente a inclusión de Málaga na rede española de trens de alta velocidade, nun momento no que o goberno español non contemplaba a chegada da alta velocidade a Málaga, mentres que os estudos e ditames da Comisión de Transportes do Parlamento Europeo si o facían.
Etapa no Partido Popular
Posteriormente, nos anos 90, o seu acercamento ao Partido Popular (xa refundado como tal) tradúcese publicamente na súa presenza apoiando a candidatura do PP nas eleccións andaluzas de 1994, concorrendo ao ano seguinte, aínda como independente, ás eleccións municipais na lista de dito partido ao Concello de Málaga.
Tenente de alcalde do goberno encabezado por Celia Villalobos, foi concelleiro Delegado de Urbanismo, simultaneando esta responsabilidade coa doutras áreas como Vivenda, Obras, Desenvolvemento Territorial ou Transporte, entre 1995 e 2000.
Desde o ano 2000 é o alcalde de Málaga. Debeu afrontar ao mes de chegar ao cargo o asasinato de José María Martín Carpena, concelleiro do seu equipo de goberno matado por ETA, atentado ao que a cidade de Málaga respondeu coa manifestación máis multitudinaria da súa historia. Poucos meses despois asasinaban o seu cuñado Luis Portero García -Fiscal Xefe do Tribunal Superior de Xustiza de Andalucía- no portal da súa casa, o 9 de outubro dese mesmo ano, cun tiro na caluga.
De 2001 a 2003 foi presidente de Facendas Locais e membro da Comisión Executiva da Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP). En 2003 gaña as eleccións municipais por maioría absoluta. Foi así mesmo presidente da Comisión de Mobilidade e Accesibilidade da Federación Española de Municipios e Provincias e vicepresidente primeiro da Federación Andaluza de Municipios e Provincias.
Nas eleccións municipais de maio de 2007 renovou a súa maioría absoluta no Concello de Málaga.
Actualmente é Membro da Comisión Executiva e Presidente da Comisión de Accesibilidade e Mobilidade da FEMP, Vocal da Comisión Executiva de Federación Andaluza de Municipios e Provincias (FAMP), Vocal do Consello Municipalista Andaluz e Presidente do Spain Convention Bureau.
O 22 de maio de 2011 volve ser elixido alcalde de Málaga por maioría absoluta para os próximos catro anos de lexislatura. O 20 de novembro dese mesmo ano é elixido senador nas eleccións xerais, sendo o candidato máis votado da provincia.
A Pedra da Bouza, Abanqueiro, Boiro
A Pedra da Bouza é un lugar da parroquia de Abanqueiro no concello coruñés de Boiro, na comarca do Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Amazonas (mitoloxía)
miniatura|Amazona ferida. O Capitolio, Roma. miniatura|Amazona preparándose para a batalla (Raíña Antíope ou Venus armada), por [[Pierre-Eugène-Emile Hébert 1860 (National Gallery of Art, Washington, D.C.).]]
As amazonas (Ἀμαζόνες, Amazónes, singular Ἀμαζών, Amazōn), eran unha nación de mulleres guerreiras na mitoloxía grega e na Antigüidade clásica. Heródoto situounas na rexión de Escitia, en Sarmatia (territorio moderno de Ucraína). Outros historiadores sitúanas en Asia Menor, ou tamén en Libia.
Consello Xeral Interinsular
O Consello Xeral Interinsular (en catalán: Consell General Interinsular) foi un órgano preautonómico das Illas Baleares precedente do Parlamento das Illas Baleares que foi creado en 1978 e desapareceu en 1983 coa aprobación do Estatuto de Autonomía das Illas Baleares.
Presidentes
Os seus presidentes foron Jeroni Albertí (1978-1982) e Francesc Tutzó (setembro de 1982 - maio de 1983), os dous membros da Unión de Centro Democrático.
María Dolores Fernández-Posse
María Dolores Fernández-Posse y de Arnáiz, nada en Ferrol en 1945 e finada en Madrid en 2007, foi unha arqueóloga galega, dedicada á investigación da Prehistoria recente na Meseta.
Traxectoria
Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Navarra e realizou estudos de Doutoramento en Arqueoloxía na Universidade de Granada. En 1975 incorporouse como técnico á Comisaría de Escavacións do Ministerio de Cultura. Colaborou na década de 1970 con Antonio Blanco Freijeiro e Beno Rothenberg nos proxectos de Río Tinto (provincia de Huelva) e do val de Timna (Israel).
A súa tese doutoral, lida en 1980, centrouse no sitio arqueolóxico de Arevalillo de Cega (Provincia de Segovia), e supuxo un grande avance no coñecemento da Cultura de Cogotas. Tras isto, e tamén centrada no estudo deste período da Prehistoria, desenvolveu un programa de investigación para o estudo da Idade de Bronce na Mancha oriental, formando equipo cos arqueólogos Antonio Gilman Guillén, Manuel Fernández-Miranda e Concepción Martín. Os avances logrados grazas a este proxecto permitiron coñecer mellor o modelo de ocupación e explotación do territorio da Prehistoria Recente na Meseta. Realizou importantes estudos sobre cerámica Protocogotas e Cogotas I e sobre as actividades metalúrxicas neste período.
Desde mediados dos 1980 dirixiu escavacións no sitio do Acequión (Provincia de Albacete), sobre o que publicou diferentes estudos sobre aspectos como a configuración das unidades domésticas, sistemas de produción ou precisións cronolóxicas sobre o Bronce Manchego.
É fundamental a publicación póstuma sobre as comunidades agrarias na Idade de Bronce na Mancha Oriental, que viu a luz tras en 2008, meses despois do seu falecemento.
Desenvolveu diferentes proxectos de investigación nas Medulas (Provincia de León), a través do Consello Superior de Investigacións Científicas, xunto ao tamén arqueólogo Javier Sánchez Palencia. Co seu traballo, contribuíu á valorización deste sitio como Paisaxe Cultural da Humanidade. Así mesmo foi directora desde a súa creación da revista Bienes Culturales: revista del Instituto del Patrimonio Histórico Español.
Zipaquirá
Zipaquirá é un concello de Colombia que se atopa no departamento de Cundinamarca, na provincia de Sabana Centro, da que é a capital e sede da súa diocese. Atópase a 42 quilómetros de Bogotá. Cunha poboación de 126.409 habitantes, é o segundo meirande concello da provincia. É un dos centros de explotación de sal máis importantes en Colombia, razón pola cal tamén é coñecida como a "Cidade do Sal".
Zipaquirá é recoñecida a nivel internacional pola súa Catedral de Sal, a cal recibiu o recoñecemento como “Primeira marabilla de Colombia” o 4 de febreiro do 2007, ademais do seu centro urbano, o cal foi declarado patrimonio histórico e cultural de Colombia.
De fundación prehispánica, os seus poboadores asentábanse no sector hoxe coñecido como "Pueblo viejo" a case 200 metros da súa actual localización. Foi erixida como vila o 18 de xullo de 1600 por auto de poboamento proferido polo oidor español Luis Henríquez. Foi sucesivamente capital da Provincia de Cundinamarca (1851), da Provincia de Zipaquirá (1852-1855), do Estado Soberano de Cundinamarca (1861-1864), do Departamento de Quesada (1905-1908) e do Departamento de Zipaquirá (1908-1910).
Toponimia
Do topónimo «Zipaquirá» hai tres posibles orixes en lingua muisca; a primeira, é extraído do pobo indíxena que habitou ao pé do Cerro do Zipa - Chicaquicha, que traduce «ó pé do cume» ou simplemente «pé de cume»". O segundo, segundo outras fontes, significa «Cidade do noso pai», e o último remóntase a unha historia sobre unha unión entre o Zipa e unha muller chamada Quira. Até o Século XIX, a ortografía máis usada era a que comezaba con «C» (Cipaquirá).
Historia
esquerda|miniatura|[[Petróglifo atopado en val do Abra.]]
Período pre-muisca
No val do Abra, nos límites entre Zipaquirá e Tocancipá, atopáronse uns dos restos humanos máis antigos de Colombia. A secuencia estratificada de instrumentos líticos alí presente con ósos de animais e fragmentos de carbón vexetal foron datados mediante C14 en 12.400 anos ± 160 AP.
A partir de 1969 realizáronse escavacións máis amplas coa colaboración da Universidade de Indiana e en 1970 co patrocinio da Fundación Neerlandesa de Estudos Tropicais (Wotro) e o apoio do Instituto Colombiano de Antropoloxía. Foron localizados na rexión outro catro sitios precerámicos estratificados. Sedimentos lacustres depositados permitiron precisas reconstrucións do clima e a vexetación baseados en estudos palinolóxicos.
Hai 15.000 a 12.500 anos, un período coñecido como estadial Fúquene, o clima era frío e seco e a vexetación era de páramo. Cortadores de pedra e refugallos de talla testemuñan a presenza humana, nunha unidade estratigráfica para a que se estiman 13.000 anos a.C.
Período muisca
esquerda|miniatura|221x221px|O [[Zipa Nemequene, quen derrotou a rebelión do Cacique de Zipaquirá.]] O poboado indíxena situábanse na parte alta da mina chamada "Pueblo Viejo", a uns 200 metros por enriba do sitio que hoxe ocupa a cidade, onde á chegada dos españois «alzábanse un centenar de vivendas, cunha poboación de 1.200 persoas».
Estas terras pertencían ós dominios do Zipa de Bacatá, supremo gobernante do Zipazgo (rexión ó sur da Confederación Muisca). Esta zona da sabana de Bogotá era asucada naquela época por unha sucesión de pequenos lagos e arroios, que permitían o transporte dos seus habitantes en canoas, medio polo cal os habitantes de Nemocón, Gachancipá e Tocancipá chegaban a Chicaquicha para abastecerse do prezado sal, que intercambiaban por vasillas e tecidos. O sal era tamén intercambiado con pobos de toda a rexión andina de Colombia, incluíndo os panches, tolimas, pantágoras e muzos.
En tempos do Zipa Nemequene, o Cacique de Zipaquirá, alentado polos de Guatavita e Ubaté, decidiu aproveitar as difíciles condicións do comezo do reinado do Zipa para declararlle a guerra. Entre tanto Nemequene, decatado da rebelión, decidiu adiantarse ó seu inimigo e saírlle ó encontro, ó mando de dezaseis mil güechas (guerreiros muiscas). Os dous exércitos atopáronse entre Chía e Cajicá, onde as tropas de Bacatá venceron ás de Zipaquirá. De inmediato Nemequene regresou a Funza, capital do Zipazgo, onde entrou ó tempo co seu sobriño Tisquesusa, quen volvía triunfante logo de vencer e sometido ós sutagaos en Fusagasugá.
Mary Higgins Clark
Mary Theresa Eleanor Higgins Clark Conheeney (de solteira Higgins), nada en Nova York o 24 de decembro de 1927 e finada en Naples o 31 de xaneiro de 2020, foi unha escritora estadounidense, autora de novelas de suspense. Cada un dos seus libros converteuse nun best-séller nos Estados Unidos e varios países europeos, e todas continúan a ser editadas. A súa primeira novela de suspense, Where Are the Children, vai pola súa setenta e cinco impresión.
KTDU 425
KTDU 425, código GRAU 11D425, foi un motor foguete desenvolvido por Isayev e usado como motor de manobra das sondas marcianas Mars 2 e Mars 3.
Mary Higgins Clark
Traxectoria
Mary Higgins Clark naceu no Bronx, Nova York. O seu pai morreu cando ela tiña dez anos, deixando a familia nunha situación económica difícil. Despois de terminar os estudos do ensino secundario, fixo un curso de secretariado e traballou como secretaria nunha axencia de publicidade durante tres anos. Abandonou a axencia para traballar como auxiliar de voo na Pan American Airlines, onde ficou ata o seu matrimonio con Warren Clark. En 1956 comezou a escribir contos para xornais e revistas e obras de teatro para a radio. O primeiro libro que publicou foi unha biografía de George Washington, Aspire to the Heavens.
Warren faleceu vítima dun ataque ao corazón en 1964, e Mary quedou con cinco fillos ao seu cargo. Foi entón cando decidiu dedicarse á escritura. Erguíase todos os días ás cinco da mañá e escribía ata as sete, hora en que preparaba os fillos para a escola.
O seu primeiro libro policial, Where Are the Children?, publicado en 1975, converteuse nun best-séller. Mary decidiu continuar os seus estudos e inscribiuse na Fordham University, onde, en 1979, se doutorou summa cum lauda en filosofía. Dende entón foi distinguida con 16 doutoramentos honoris causa e recibiu numerosos premios literarios. Os seus libros foron traducidos a varias linguas.
En 1996 Mary casou con John J. Coheeney e ese mesmo ano, lanzou a Mary Higgins Clark Mystery Magazine.
Ficción
Centrada en Alvirah Meehan, gañadora da lotería e o seu home Willy, fontaneiro, mentres resolven crimes.
Radamel Falcao
Radamel Falcao García Zárate, nado en Santa Marta (Magdalena) o 10 de febreiro de 1986, é un futbolista colombiano. Xoga de dianteiro e o seu actual club é o Rayo Vallecano da Liga Santander.
É fillo do exfutbolista Radamel García.
Traxectoria
Falcao xogou os primeiros anos da súa carreira no River Plate. Despois, foi un dos xogadores principais no Porto que se proclamou campión da UEFA Europa League da tempada 2010-11, e que rematou a Primeira Liga 2010/11 sen perder ningún partido. En xullo de 2011, foi nomeado quinto mellor xogador en Europa na tempada 2010-11.
Falcao é coñecido polo seu olfacto goleador e polo seu poderoso remate de cabeza, ademais da súa habilidade para rematar coas dúas pernas.
Isabelle Rapin
Isabelle Juliette Martha Rapin, nada en Lausana o 4 de decembro de 1927-Rhinebeck e finada o 24 de maio de 2017, foi unha profesora de Neuroloxía e Pediatría na Escola de Medicina Albert Einstein, na cidade de Nova York. Durante décadas foi unha dos principais referentes no ámbito do autismo e socia da Academia Americana de Neuroloxía.
Ofelia Uribe
Ofelia Uribe Durán, tamén coñecida como Ofelia Uribe de Acosta, nada en Oiba (Santander) o 22 de decembro de 1900 e finada en Bogotá o 4 de agosto de 1988, foi unha xornalista colombiana, mestra, política e feminista sufraxista. Tivo unha destacada participación na loita polos dereitos da muller no seu país, «expoñente dunha xeración de mulleres que interromperon na vida nacional para loitar polo respecto á súa dignidade humana e o recoñecemento dos dereitos civís e políticos das mulleres colombianas».
Isabelle Rapin
Traxectoria
Rapin naceu en Lausana, Suíza. A súa nai era de Connecticut e o seu pai era suízo. Desde nena foi unha ávida lectora e unha nena scout; asistiu a colexios de nenas entre os 9 e os 19 anos. Rodeada por unha familia científica, decidiu converterse en médico antes de cumprir os 10 anos.
Ofelia Uribe
Traxectoria
Foi a filla máis vella e única muller nun fogar de cinco irmáns. O seu pai Juan Bautista Uribe Durán e a súa nai Josefa Durán Gómez eran educadores de raizame liberal.
A relación na súa nenez co seu pai e os seus irmáns influíu no seu carácter e posición respecto dos dereitos da muller. Con eles participou de actividades pouco habituais naquela época para as nenas como o tiro ó branco e, sobre todo, a participación en pé de igualdade no mundo intelectual.
Isabelle Rapin
Traxectoria
Comezou os seus estudos na facultade de medicina da Universidade de Lausana en 1946, nunha clase de 100 estudantes dos cales só unha ducia eran mulleres. Decidiu converterse en neuróloga pediátrica en 1951 despois de pasar 12 semanas no Hospital da Pitié-Salpêtrière e no Hôpital deas Enfants Malades en París. Cando se graduou na facultade de medicina en Lausana en 1952 había pouco traballo remunerados en Suíza, polo que postulou á Universidade de Harvard, Universidade de Yale, Universidade Johns Hopkins e o Hospital Bellevue nos Estados Unidos. Emigrou aos Estados Unidos en 1953 despois de que lle ofrecesen un posto de pediatría no Hospital Bellevue. En 1955 recibiu o seu título de doutora cando a súa tese foi publicada nos Arquivos suízos de Neuroloxía e Psiquiatría.
Ofelia Uribe
Traxectoria
Sendo aínda moi pequena, a súa familia trasladouse a vivir ao Socorro (Santander), onde efectuou os seus primeiros estudos nunha escola pública para seguir logo maxisterio na Escola Normal de San Gil.
Isabelle Rapin
Traxectoria
Coñeceu ao seu marido Harold Oaklander en 1958 e contraeu matrimonio en 1959. O seu marido acabou o seu doutoramento na Universidade de Columbia, pero sabendo que ela non deixaría a Escola de Medicina de Albert Einstein, aceptou un traballo menos prestixioso para permanecer preto dela.
Perianto
150px|dereita|miniatura|Perianto co cáliz e a corola ben diferenciados O perianto ou periantio (do grego perí, ao redor e anthós, flor) é unha estrutura floral que corresponde á envoltura que rodea aos órganos sexuais; constitúe a parte non reprodutiva da flor.
Isabelle Rapin
Carreira
Rapin ingresou na especialidade de pediatría no Hospital Bellevue en Nova York e completou a súa residencia en neuroloxía no Instituto de Neuroloxía do Hospital Presbiteriano de Columbia, onde tamén tivo unha bolsa de investigación durante un ano. Ingresou na Universidade de Albert Einstein en 1958 e xubilouse en 2012 aos 84 anos de idade.
Rapin afirmou que o seu interese nos trastornos da linguaxe e o autismo aumentou coa incorporación de Dr. Doris A. Allen ao Hospital Einstein, xa que acumulaba experiencia no campo da Psicolingüística, a Psicoloxía e os trastornos da linguaxe. Despois de avaliar a centenares de nenos autistas, detectou que un terzo das consultas de proxenitores con nenos autistas que presentan regresións conductuais e lingüísticas merecen unha investigación biolóxica."
Participou nos consellos da Sociedade de Neuroloxía Infantil, a Academia Americana de Neuroloxía e a Sociedade Internacional de Neuropsicoloxía.
Premios e recoñecementos
The Boston Globe dixo en1992 que Rapin era "unha especialista en enfermidades neurolóxicas infantís, que descubriu enfermidades e ademais foi unha autoridade no ámbito do autismo. The New York Times dixo: "considerada por moitos como a dama do autismo, a Dra. Rapin investiu décadas na investigación desta discapacidade."
Os premios e recoñecementos a Rapin inclúen:
Ofelia Uribe
Traxectoria
En 1917 rematou os seus estudos na Normal, e tras algunhas dificultades por razóns políticas obtivo traballo como mestra de primaria en Simacota. Un ano despois abriu un colexio coa súa nai, pero falta de apoio oficial e de recursos propios fixo que pechase. Finalmente, a familia trasladouse primeiro a Chiquinquirá e en 1924 a Miraflores.
Nesa cidade de Boyacá coñeceu ó avogado Guillermo Acosta, fillo de Mílciades Acosta Castelo e de Emilia Acosta Gutiérrez, sobriño do expresidente liberal xeneral Santos Acosta, con quen contraeu matrimonio en 1926.
SARSr-CoV
O SARSr-CoV (do inglés Severe acute respiratory syndrome-related coronavirus ou coronavirus relacionado coa síndrome respiratoria aguda grave é unha especie de coronavirus que infecta os humanos, morcegos e algúns outros mamíferos. É un virus con envoltura de ARN monocatenario de sentido positivo, que entra nas células hóspede uníndose ao receptor da superficie celular ACE2. É un membro do xénero Betacoronavirus e do subxénero Sarbecoronavirus.
Esta especie viral ten varias cepas. Dúas cepas deste virus causaron importantes gromos de enfermidades respiratorias graves en humanos: o SARS-CoV (ou SARS-CoV-1), que causou o gromo de 2002-2004 de síndrome respiratoria aguda grave (SARS), e o SARS-CoV-2, causante da pandemia por coronavirus de 2019–2021 da COVID-19. Existen centos de cepas máis do SARSr-CoV, ningunha das cales infecta os humanos, senón outros mamíferos. Os morcegos son o seu principal reservorio, e varias cepas foron identificadas nas civetas Paradoxurus; ditas cepas probablemente son as antepasadas da cepa SARS-CoV.
O coronavirus relacionado coa SARS foi un dos varios virus identificados pola Organización Mundial da Saúde (OMS) en 2016 como unha causa probable dunha epidemia futura nun novo plan desenvolvido despois da epidemia do virus Ébola para que se fixese unha investigación urxente e desenvolvementos sobre el antes e durante unha posible epidemia para conseguir tests de diagnóstico, vacinas e medicinas. A predición fíxose realidade co desencadeamento da pandemia por coronavirus de 2019–2021, que estendeu a COVID-19 por todo o mundo.
Clasificación
O coronavirus relaconado coa SARS é membro do xénero Betacoronavirus (grupo 2) e do subxénero Sarbecovirus (subgrupo B). Os sarbecovirus, a diferenza dos embecovirus ou alfacoronavirus, só teñen unha proteinase de tipo papaína (PLpro) en vez de dúas no marco de lectura aberto ORF1. Determinouse que o SARSr-CoV era unha ramificación temperá dos betacoronavirus baseándose nun conxunto conservado de dominios que comparte con este grupo.
Os morcegos son o principal hóspede reservorio dos coronavirus relacionados coa SARS. O virus coevolucionou nos morcegos reservorios durante un longo período de tempo. Non foi ata tempos recentes que evolcionaron as cepas de coronavirus relacionados coa SARS e fixeron o salto entre especies desde os morcegos aos humanos, como no caso das cepas SARS-CoV e SARS-CoV-2. Ambas as cepas descenderon dun único antepasado, pero fixeron o paso entre especies ata os humanos separadamente. O SARS-CoV-2 non é un descendente directo do SARS-CoV. O 17 de marzo de 2020, os científicos informaron que o novo virus SARS-CoV-2 se orixinou de forma natural, e non doutro modo.
Xenoma
miniatura|Organización xenómica do SARS-CoV
O coronavirus relacionado coa SARS é un virus con envoltura de ARN monocatenario de sentido positivo. O seu xenoma é dunhas 30 kb, que é un dos maiores entre os virus de ARN. O virus ten 14 marcos de lectura abertos que se solapan nalgúns casos. O xenoma ten unha caparuza 5′ metilada e unha cola 3′ poliadenilada. Hai 265 nucleótidos na rexión non traducida 5' (5'UTR) e 342 nucleótidos na rexión non traducida 3' (3'UTR).
A caparuza 5' metilada e a cola 3' poliadenilada permiten que o xenoma de ARN de sentido positivo sexa traducido directamente polos ribosomas da célula hóspede na entrada viral. O SARSr-CoV é similar a outros coronavirus en canto ao comezo da expresión do seu xenoma, que se inicia coa tradución polos ribosomas da célula hóspede dos seus dous grandes marcos de lectura abertos iniciais (ORFs), 1a e 1b, que producen ambos poliproteínas.
Coñécense as funcións de varias proteínas virais. Os ORFs 1a e 1b codifican a poliproteína replicase/transcriptase, e os posteriores ORFs 2, 4, 5 e 9a codifican, respectivamente, as catro proteínas estruturais principais: espícula, envoltura, membrana e nucleocápside. Os ORFs posteriores tamén codifican oito proteínas únicas (de orf3a a orf9b), coñecidas como proteínas accesorias, moitas sen ningún homólogo coñecido. As diferentes funcións das proteínas accesorias non se coñecen.
Morfoloxía
miniatura|Ilustración do virión SARSr-CoV
A morfoloxía do coronavirus relacionado coa SARS é a característica da familia dos coronavirus. Estes virus son grandes partículas esféricas pleomórficas con proxeccións superficiais bulbosas que forman unha especie de coroa arredor das partículas víricas nas micrografías electrónicas. O tamaño das partículas víricas está entre 80–90 nm. A envoltura do virus en micrografías electrónicas aparece como un definido par de cubertas densas aos electróns.