cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Club Polideportivo Ejido
O Club Polideportivo Ejido, máis coñecido como Poli Ejido, foi un club de fútbol español da cidade de El Ejido, na provincia de Almería. Foi fundado en 1969 e durante a tempada 2011–12 o club se atopaba acollido á Lei Concursal debido á paupérrima situación económica da entidade. Nun principio conseguiu evitar o descenso administrativo a Terceira División grazas ao proceso concursal, pero acabou retirándose da competición e descendiendo, despois de chamarse Poli Ejido 2012 SD. No verán de 2012 fundouse o Club Deportivo El Ejido 2012 como sucesor do equipo.
Historia
Na tempada 2011–12 o club atopábase na peor situación económica e deportiva posible xa que encadeaba unha serie de débedas que obrigou a poxar a entidade o 27 de decembro de 2011. O 9 de xaneiro de 2012 o club deu a carta de liberdade a tódolos xogadores ao non facerse efectiva a chegada dun comprador ao club, deixando a este á beira da disolución. Finalmente, o 18 de xaneiro anunciouse a renuncia á súa praza na Segunda División B, respectando os resultados até a data.
Estadio
O estadio do Poli Ejido é o Municipal de Santo Domingo, inaugurado en 2002 e que ten unha capacidade de 7.870 espectadores. As dimensións do campo de xogo son de 105 × 68 metros. O complexo conta con vestiarios, sala antidopaxe, sala médica, sala de prensa, sala de trofeos, iluminación, megafonía, bar e aseos, e o campo está distribuído en tribuna cuberta, preferencia e fondo novo.
Morte de Adolf Hitler
miniatura|upright|250px|Portada do xornal [[Stars and Stripes do 2 de maio de 1945.]] A morte de Adolf Hitler tivo lugar o 30 de abril de 1945 no seu Führerbunker en Berlín. Hitler suicidouse dun disparo de pistola, mentres que a súa muller Eva Braun suicidouse con el por medio da inxestión de cianuro. Esa mesma tarde, seguindo instrucións previas de Hitler, os seus restos foron levados fóra do búnker pola saída de emerxencia, e tras botarlles gasolina foron queimados no xardín da chancelería do Reich. Os rexistros soviéticos indican que os seus restos queimados foron recuperados e enterrados sucesivamente en varios lugares ata 1970, cando foron exhumados de novo, incinerados e as súas cinzas foron espalladas.
Os diversos recontos do feito difiren na causa da morte. Un indica que faleceu só por inxerir un veleno mentres que outro indica que faleceu disparándose a si mesmo mentres inxería unha cápsula de cianuro. Os historiadores contemporáneos rexeitaron estes recontos por ser ou ben propaganda soviética ou un intento de compromiso para reconciliar as distintas conclusións. Segundo unha testemuña o corpo tiña sinais de ter recibido un disparo a través da boca, mais isto probouse como pouco probable. Existe tamén unha controversia con respecto á autenticidade dos fragmentos de mandíbula e cranio que foron recuperados. No ano 2009 investigadores estadounidenses levaron a cabo unha análise de ADN no cranio que os oficiais soviéticos crían que era de Hitler. As probas e o exame dos restos revelaron que o cranio pertencía a unha muller de menos de 40 anos de idade, e os fragmentos de mandíbula recuperados non foron analizados.
Precedentes
A comezos do ano 1945 a situación militar da Alemaña nazi estaba ó bordo do colapso total. Polonia estaba baixo o dominio das forzas da Unión Soviética, que estaban a prepararse para cruzar o río Oder entre Kostrzyn nad Odrą e Frankfurt an der Oder co obxectivo de capturar Berlín, a 82 km ó oeste. As forzas alemás sufriran unha derrota perante os Aliados na ofensiva das Ardenas, coas forzas británicas e canadenses cruzando o Rin cara ó corazón industrial de Alemaña no Ruhr. O exército estadounidense capturara Lorena no sur e estaba avanzando cara a Maguncia, Mannheim e o Rin. En Italia, as forzas xermanas estaban retirándose cara ó norte baixo a presión das forzas americanas e da Commonwealth como parte da ofensiva da primavera a través do río Po cara á base dos Alpes. Paralelamente a estas accións militares, os Aliados reuníronse na Conferencia de Ialta entre o 4 e o 11 de febreiro dese ano para debater a conclusión da guerra en Europa.
miniatura|esquerda|250px|Diagrama do [[Führerbunker.]] Hitler retirouse ó seu Führerbunker en Berlín o 16 de xaneiro de 1945. Para os líderes Nazis estaba claro que a batalla de Berlín sería a última da guerra por Europa. Ó redor duns 325 000 soldados do Grupo B do Exército Alemán foron arrodeados e capturados o 18 de abril polas forzas Aliadas, deixando o camiño libre para que os estadounidenses chegasen a Berlín. Cara ó 11 de abril os americanos cruzaron o Elba, a uns 100 km ó oeste da cidade. O 16 de abril as forzas soviéticas no leste cruzaron o Oder e comezaron a batalla de Seelow, a última liña defensiva que protexía Berlín polo seu lado. Tres días despois, o 19 de abril, os alemáns retiráronse da batalla, sen deixar ningunha fronte. A artillería soviética comezou un bombardeo de Berlín o 20 de abril, día do aniversario de Hitler, e para a noite do 21 os tanques do Exército Vermello chegaron á periferia da cidade.
Nunha reunión á tarde do día 22 cos seus mandos, Hitler sufriu un colapso nervioso cando foi informado de que o xeneral das SS Felix Steiner desobedecera as súas ordes de acudir ó rescate de Berlín co seu destacamento. Hitler lanzou unha diatriba pola traizón e incompetencia dos seus comandantes, culminando nunha declaración, a primeira como tal, de que a guerra estaba perdida. Anunciou que ficaría en Berlín ata o final, e que se dispararía el mesmo. Máis tarde ese mesmo día, preguntoulle ó médico das SS Werner Haase cal era a forma máis fiable de suicidarse. Haase suxeriulle o "método veleno e pistola", combinando unha dose de cianuro cun disparo na cabeza. Hermann Göring envioulle entón un telegrama a Hitler pedíndolle permiso para asumir o liderado do Reich de acordo co decreto de 1941 no que Hitler o nomeara como o seu sucesor. O secretario de Hitler Martin Bormann convenceuno de que Göring estaba ameazándoo cun golpe de Estado, e como resposta Hitler informou a Göring de que sería executado a non ser que renunciase a tódolos seus mandos. Ese mesmo día destituíuno e ordenou o seu arresto.
O 27 de abril Berlín quedou arrodeada e separada do resto de Alemaña. As comunicacións seguras por radio coas unidades defensivas perdéranse e os mandos presentes no búnker dependían de liñas telefónicas para enviarlles instrucións e ordes, así como da radio pública para recibir novas e información. Ó día seguinte conseguiron recoller un informe da BBC fornecido por Reuters, e Hitler recibiu unha copia da mensaxe. O informe afirmaba que o Reichsführer Heinrich Himmler ofrecera a súa rendición ós Aliados occidentais, que rexeitaran a oferta. Himmler déralles a entender ós Aliados que tiña a autoridade para negociar a rendición, e Hitler considerou esta oferta como traizón. Na tarde dese día a súa ira e rancor converteuse nun ataque de rabia contra Himler. Ordenou o arresto de Himmler e o representante deste no cuartel xeral, Hermann Fegelein, foi executado dun disparo.
Para entón o Exército Soviético tiña avanzado ata a Potsdamer Platz, e todo indicaba que estaban preparándose para atacar a chancelería. Este informe, xunto coa traizón de Himler, apurou a Hitler a tomar as últimas decisións da súa vida. Pasada a media noite do 29 de abril, Hitler casou con Eva Braun nunha pequena cerimonia civil nunha sala de mapas do Führerbunker. Tras un modesto almorzo xunto a súa nova muller, Hitler levou a secretaria Traudl Junge a outra habitación e ditoulle a súa última vontade e testamento. Asinou estes documentos ás 4:00 horas e foise á durmir. Segundo algunhas fontes Hitler ditou o testamento inmediatamente despois da voda, pero tódalas fontes concordan na hora en que as asinou.
Suicidio
miniatura|dereita|[[Adolf Hitler|Hitler e Eva Braun xunto a Blondi no 1942.]] Hitler e Braun viviron xuntos no búnker como marido e muller por menos de 40 horas. Cara á 1:00 do 30 de abril, o xeneral Wilhelm Keitel informou de que tódalas forzas das que Hitler dependía para acudir ó rescate de Berlín foran ou ben arrodeadas ou ben forzadas á poñerse á defensiva. Máis tarde esa mañá, cos soviéticos a menos de 500 m do búnker, Hitler reuniuse co xeneral Helmuth Weidling, comandante da Área de Defensa de Berlín, quen lle dixo que con toda probabilidade a gornición quedaría sen munición esa mesma noite e que a batalla por Berlín chegaría ó seu fin inevitable nas seguintes 24 horas. Weidling pediulle permiso a Hitler para intentar unha escapada a través das liñas inimigas, petición que lle denegara anteriormente. Hitler non respondeu e Weidling volveu ó seu cuartel xeral en Bendlerblock. Ó redor das 13:00 horas recibiu o permiso de Hitler para intentar a escapada esa mesma noite. Hitler, dúas secretarias e o seu cociñeiro persoal almorzaron xuntos. Hitler e Braun despedíronse entón do persoal do Führerbunker e dos seus ocupantes, incluíndo a Bormann, Joseph Goebbels e a súa familia, as secretarias e varios oficiais militares. Sobre as 14:30 Adolf e Eva Hitler entraron no estudio persoal deste.
Varias testemuñas declararon posteriormente que escoitaron un forte ruído de disparo ó redor das 15:30. Tras uns poucos minutos, o axudante de cámara de Hitler, Heinz Linge, e máis Bormann abriron a porta do estudio. Linge afirmou que notara inmediatamente un olor a améndoas queimadas, unha observación común na presenza de cianuro de hidróxeno. O asistente de Hitler e SS-Sturmbannführer Otto Günsche entrou no estudio e atopou os corpos sen vida no sofá. Eva estaba desplomada coas pernas cara arriba á esquerda de Hitler. Günsche afirmou que Hitler "... estaba sentado ... afundido, con sangue caéndolle do témpano dereito. Disparárase coa súa propia pistola, unha Walther PPK 7.65". A arma estaba ós seus pés e segundo o SS-Oberscharführer Rochus Misch, a cabeza de Hitler estaba apoiada na mesa que tiña en fronte del. O sanque que lle caía da cabeza deixara unha gran mancha no brazo dereito do sofá e formara unha poza na alfombra. Segundo Linge, o corpo de Eva non tiña feridas visibles, e a súa cara amosaba que falecera por envelenamento con cianuro. Günsche e o SS-Brigadeführer Wilhelm Mohnke afirmaron "inequivocamente" que tódolos de fóra do búnker e os que estaban de garda nel "non tiveron ningún acceso" ó cuarto privado de Hitler no momento da súa morte", entre as 15:00 e as 16:00 horas.
Onegai Miwaku no Target
"Onegai Miwaku no Target" (お願い魅惑のターゲット) é o single número 15 do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 10 de xuño do ano 2006 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Morte de Adolf Hitler
Suicidio
miniatura|esquerda|250px|Exterior do Führerbunker en 1947. Günsche saíu do estudio e aununciou que o Führer estaba morto. Os dous corpos foron levados escaleiras arriba cara ó nivel do chan e sacáronos pola saída de emerxencia do búnker ata o xardín traseiro da chancelería do Reich, onde lles botaron gasolina. Segundo o testemuño de Rochus Misch, alguén gritou "Apurádevos arriba, están queimando o xefe!" Tras uns primeiros intentos infrutuosos de prender a gasolina, Linge volveu dentro do búnker e colleu un rolo de papel que Bormann encendeu e tirou por riba dos corpos. Mentres estes comezaban a arder, o pequeno grupo de persoas que alí se atopaba, incluíndo a Bormann, Günsche, Linge, Goebbels, Erich Kempka, Peter Högl, Ewald Lindloff e Hans Reisser, alzaron os brazos en forma de saúdo.
Aproximadamente ás 16:15, Linge ordenoulle ó SS-Untersturmführer Heinz Krüger e ó SS-Oberscharführer Werner Schwiedel que enrolasen a alfombra do estudio de Hitler para queimala. Schwiedel afirmou posteriormente que ó entrar no estudio viu unha poza de sangue do tamaño dun "prato grande", ó carón do sofá, e recolleu a carcasa do cartucho da pistola. Os dous homes retiraron a alfombra, subírona polas escaleiras e levárona fóra ó xardín, onde foi queimada. Durante aquela tarde os soviéticos bombardearon a zona ó redor da chancelería de forma intermitente. Varios gardas da SS trouxeron latas de gasolina adicionais para queimar máis os corpos. Linge decatouse de que o lume non desfixera os restos por completo, xa que os corpos foron queimados ó aire libre e a distribución da calor era variable. A queima durou dende as 16:00 ata as 18:30, e Lindloff e Reisser deixaron e taparon os restos nun pequeno furado de bomba ó redor das 18:30.
Consecuencias
O primeiro indicio que recibiu ó mundo exterior sobre a morte de Hitler procedeu dos propios alemáns. O 1 de maio a estación de radio Reichssender Hamburg interrompeu a súa programación habitual para anunciar que farían unha emisión importante en breve. Tras unha dramática música funeraria de Wagner e Bruckner, o grande almirante Karl Dönitz, nomeado sucesor de Hitler no seu testamento, anunciou que Hitler estaba morto. Dönitz dirixiuse ó pobo alemán pedíndolles o loito polo seu Führer, que "falecera como un heroe defendendo a capital do Reich". Coa esperanza de salvar o exército e a nación por medio dunha negociación da rendición parcial ós británicos e americanos, Dönitz autorizou ás tropas o cesamento da loita no oeste. Esta táctica tivo certo éxito, xa que permitiu que ó redor duns 1,8 millóns de soldados alemáns evitasen ser capturados polos soviéticos, máis resultou nun alto custo de baixas xa que as loitas continuaron ata o 8 de maio dese ano.
miniatura|esquerda|Imaxe retocada do servizo secreto estadounidense amosando a posible aparencia de Hitler no caso de que escapase. Na mañá do 1 de maio, 13 horas tralo suceso, Stalin recibiu a nova do suicidio de Hitler. O xeneral Hans Krebs déralle esta información ó xeneral soviético Vasily Chuikov nunha reunión ás 04:00 horas, cando os alemáns tentaron negociar uns termos de rendición aceptables. Stalin demandou a rendición incondicional e pediu unha confirmación de que Hitler estaba morto, quería que atopasen o cadáver de Hitler. A primeiras horas da mañá do 2 de maio, os soviéticos capturaron a chancelería, e no Führerbunker o xeneral Krebs e o xeneral Wilhelm Burgdorf suicidáronse por medio dun disparo na cabeza.
Máis tarde ese mesmo día, os restos de Hitler, Braun e dous cans (posiblemente Blondi e a súa cría, Wulf) foron descubertos nun cráter de impacto dun proxectil por unha unidade da axencia de intelixencia soviética SMERSH que tiña a misión de atopar o corpo de Hitler. Stalin desconfiaba da nova da morte de Hitler, e puxo restricións á publicación de información pública ó respecto. Os restos foron soterrados e exhumados en diversas ocasións por esta unidade da SMERSH cando mudaron de localización dende Berlín cara a unha nova sede en Magdeburgo. Os corpos, xunto aos restos queimados de Goebbels, a súa muller Magda e os seus seis fillos, foron soterrados nunha tumba sen nome baixo unha sección pavimentada á fronte do edificio, e a súa localización exacta mantívose en segredo.
miniatura|dereita|Restos do destruído [[Führerbunker no 1947.]] En maio de 1946 axentes da SMERSH recuperaron dous fragmentos queimados de cranio con danos dun disparo do cráter onde Hitler fora soterrado. Estes restos permaneceron aparentemente esquecidos nos Arquivos do Estado Ruso ata 1993, cando foron redescubertos. No 2009 realizáronse probas de ADN e análises forenses nun fragmento de cranio que os oficiais soviéticos crían que pertencera a Hitler. Segundo os investigadores estadounidenses a cargo das probas, o resultado revelou que o cranio era realmente dunha muller menor de 40 anos de idade. Os fragmentos de mandíbula recuperados en maio do 1945 non foron analizados.
En 1969 publicouse en occidente un libro do xornalista soviético Lev Bezymensky sobre a morte de Hitler, que incluía un informe da autopsia practicada pola SMERSH, mais os historiadores occidentais considerárono unha fonte pouco fiable por mor dos anteriores intentos soviéticos de ocultar información. No 1970 o edificio da SMERSH, controlado por aquel entón pola KGB, estaba programado para entregarse ás autoridades do goberno da Alemaña do Leste. Temendo que o lugar do enterro de Hitler podería converterse nun sitio de adoración Neonazi, o director da KGB Yuri Andropov autorizou unha operación para destruír os restos que foran soterrados en Magdeburgo o 21 de febreiro de 1946. Un equipo da KGB recibiu mapas detallados do lugar, e o 4 de abril de 1970 exhumaron en segredo cinco caixas de madeira que contiñan os restos de "10 ou 11 corpos ... nun avanzado estado de descomposición". Estes restos foron queimados e desfeitos, para logo tiralos no río Biederitz, un afluente do Elba. Segundo o autor Ian Kershaw, os cadáveres de Braun e Hitler xa foran queimados por completo cando foron atopados polos soviéticos, que só puideron identificar realmente un anaco de mandíbula inferior como pertencente a Hitler.
Death
Death foi unha banda estadounidense de garage rock e punk rock formada en Detroit, Míchigan no ano 1971 polos irmáns Bobby (baixo, voces), David (guitarra) e Dannis Hackney (batería). O trío afroamericano comezou como un grupo de R&B pero cambiouse ao rock despois de ver un concerto de The Who. A súa asistencia a un concerto de Alice Cooper tamén xogou un papel importante na súa inspiración.
Historia
A principios dos anos 60, uns noviños irmáns Hackney viron a carón de seu pai a primeira aparición dos Beatles no programa The Ed Sullivan Show. Ao día seguinte David atopou unha guitarra nunha calexa e decidiu aprender a tocala. Os seus irmáns Bobby e Dannis pronto seguiron o seu exemplo e comezaron a facer música xuntos.
Os irmáns practicaron e gravaron as súas primeiras demos nunha habitación da casa familiar, realizando o seu primeiro concerto no garaxe. Orixinalmente fixéronse chamar Rock Fire Funk Express, pero David convenceu aos seus irmáns para cambiar o nome da banda a Death.
En 1974, nos United Sound Studios de Detroit, gravaron co enxeñeiro Jim Vitti sete temas compostos por David e Bobby. Segundo a familia Hackney, o presidente de Columbia Records Clive Davis financiou as gravacións, pero pediu á banda que cambiase de nome para facelo máis comercial. Cando os Hackneys se negaron, Davis deixou de apoialos. Finalmente só gravaron eses sete temas en vez dos doce planeados. O ano seguinte auto-editaron 500 copias das sesións no sinxelo de 7" "Politicians in My Eyes" coa cara-B "Keep on Knocking", a través do seu selo Tryangle. Death oficialmente se separou en 1977.
Os irmáns entón mudáronse cara Burlington, Vermont, e editaron dous álbums de gospel rock como The 4th Movement a principios dos anos 80. David volveu a Detroit en 1982, e morreu dun cancro de pulmón en 2000. Bobby e Dannis viven aínda en Vermont e lideran a banda de reggae Lambsbread.
En 2009, Drag City Records lanzou os sete temas da súa sesión de 1974 en United Sound en CD e vinilo co título ...For the Whole World to See. No mes de setembro dese ano reformouse a banda, cos irmáns Bobby e Dannis Hackney, e co guitarrista de Lambsbread Bobbie Duncan substituíndo a David Hackney. Con esta formación realizarían tres concertos.
Deber
O deber é unha obriga moral de facer ou deixar de facer algunha cousa, independentemente do dexexo de realizala. Estar obrigado a facer algo. O deber posúe un carácter obrigatorio. É o que non pode ser doutra forma e que nace dun mandato. É un termo que transmite un sentido de compromiso moral ou obriga de alguén ou algo. O compromiso moral debe determinar unha acción; que non é unha cuestión de sentimento pasivo ou mero recoñecemento. Cando alguén recoñece un deber, esa persoa teoricamente comprométese ao seu cumprimento sen ter en conta o seu propio interese.
Deber moral
O concepto de deber ocupa un dos lugares centrais da linguaxe moral. Referímonos con el aos mandatos e obrigas mediante os cales modificamos a nosa conduta e, en xeral, ao conxunto de esixencias que conforman a nosa vida cotiá.
Engadir a moralidade ao deber implica introducir un factor diferenciador esencial, convértese agora nunha autoobriga, nunha autolimitación, que, a diferenza doutro tipo de coaccións, enfróntase só ás sancións internas derivadas da nosa propia conciencia da responsabilidade da acción. Como todas as formas de obriga, o deber moral limita o ámbito posible de elección e, polo tanto, de actuación.
O significado do termo "deber" é: a necesidade moral de realizar certas accións sen outro motivo que a obediencia a algunha autoridade superior, sen ter en conta ningún obxectivo persoal, motivación, desexo ou interese
Na teoría ética, "deber" refírese á noción de que o home debe obedecer os ditados dunha autoridade sobrenatural. A pesar de que a autoridade da vontade de Deus se atribúe hoxe a entidades terreais como pais de familia, país, estado, humanidade etc.
Deber para Kant
En xeral o deber é, a obriga ou necesidade de actuar moralmente. A noción de deber adquire un especial significación na filosofía kantiana, de carácter formal, na que o deber se converte na fonte da obriga moral e, por iso, na fonte da moralidade. O concepto de deber, que contén o dunha vontade boa é, para Kant, a necesidade dunha acción por respecto á lei moral.
As accións poden facerse por inclinación (mediata ou inmediata), ou por deber. Son feitas por inclinación cando as facemos porque con elas podemos obter un ben relacionado coa nosa felicidade: no caso das que se buscan por inclinación inmediata porque a acción mesma produce inmediatamente satisfacción (ver unha película, por exemplo); no caso das que facemos por inclinación mediata porque coas devanditas accións conseguimos unha situación, feito ou circunstancia que produce satisfacción ou ausencia de dor (ir ao dentista, por exemplo). Non obstante, as accións feitas por deber fanse sen relación coa nosa felicidade ou desdita, e sen relación coa felicidade ou desdita das persoas queridas por nós, fanse porque a conciencia moral dinos que teñen que facerse.
Deber como anti-concepto
Un dos anti-conceptos máis destrutivos na historia da filosofía moral é o termo "deber". Un anti-concepto é un termo artificial, innecesario e racionalmente inútil, creado co fin de substituír e borrar algún concepto que si é lexítimo. O termo "deber" destrúe máis que conceptos individuais; nega todas as cousas esenciais para unha visión racional da vida e fai que se volvan inaplicables ás accións do home.
Quen pode ter o dereito a esixir ese tipo de submisión ou obediencia? Esa é a forma correcta de facer a pregunta, porque nada nin ninguén pode ter tal dereito ou esixencia aquí na Terra. Se un aceptase iso, o anti-concepto de "deber" destrúe o concepto de realidade: hai un poder inexplicable e sobrenatural que ten prioridade sobre os feitos e dita as accións dun, independentemente do contexto ou das consecuencias.
Paz Vega
Paz Campos Trigo, nada en Sevilla o 2 de xaneiro de 1976, é unha actriz española, máis coñecida polo seu nome artístico Paz Vega.
Deber
Deber como anti-concepto
O "deber" destrúe a razón: substitúe o coñecemento e o xuízo dun, facendo que o proceso de pensar e de xulgar sexa irrelevante para as súas accións. O "deber" destrúe os valores: esixe que un traizoe ou sacrifique os seus valores máis altos por orde dun mandato inexplicable, e converte aos valores nunha ameaza para o valor moral dun, posto que a experiencia do pracer ou do desexo pon en dúbida a pureza moral dos propios motivos.
Se un acepta ese pesadelo en nome da moralidade, a ironía é que o "deber" destrúe a moralidade. Unha teoría deontolóxica (centrada no deber) da ética relega os principios morais a unha lista de "deberes" prescritos, deixando ao resto da vida do home sen ningunha guía moral, esgazando a moralidade de calquera aplicación a problemas reais e ás cousas importantes da existencia do home. Asuntos tales como traballo, carreira, ambición, amor, amizade, pracer, felicidade, estes valores son considerados por estas teorías como *amorais*, é dicir: fora do ámbito da moralidade. Se é así, con que criterio vai un home a tomar as súas decisións cotiás, ou a canalizar o curso da súa vida? Nunha teoría deontolóxica, todos os desexos persoais son desterrados do reino da moralidade; un desexo persoal non ten ningún significado moral, sexa o desexo de crear ou o desexo de matar.
Paz Vega
Traxectoria
Paz Campos Trigo toma o seu apelido artístico, Vega, da súa avoa. Comenzou estudos de Ciencias da Información, pero decidiu abandonalos e trasladarse a Madrid para dedicarse á interpretación.
Os seus primeiros traballos conségueos en series de televisión. O seu primeiro papel foi en Más que amigos, para Telecinco, onde deu vida ó personaxe de Olga no ano 1997. Un ano máis tarde entraría a formar parte do elenco de Compañeros, onde interpretou a profesora Luz durante só unha temporada, abandonando esta produción de Antena 3 para volver a Telecinco e ser unha das protagonistas de Siete Vidas, a serie que verdadeiramente a lanzou á fama co papel de Laura.
O seu primeiro papel importante en cine sería o de Lucía, protagonista en Lucía y el sexo (2001) de Julio Medem. No mesmo ano protagoniza xunto a Sergi López Sólo mía de Javier Balaguer, unha cinta que trata o tema do maltrato á muller. Foi candidata ós Premios Goya do ano 2002 por ambas interpretacións, obtendo o premio á mellor actriz revelación polo seu traballo ás ordes de Medem.
En 2002 tivo unha breve participación en Hable con ella de Pedro Almodóvar, ademais de ser unha das protagonistas de El otro lado de la cama de Emilio Martínez Lázaro, a película española de máis éxito dese ano segundo FilmAffinity. Casou con Orson Salazar co que ten tres fillos.
En 2003 protagonizou xunto a Leonardo Sbaraglia Carmen de Vicente Aranda, baseada na novela de Prosper Mérimée. En 2004 rodou en Estados Unidos Spanglish, dirixida por James L. Brooks, e tamén a produción española Di que sí xunto a Santi Millán.
En 2006 aparece nun vídeo musical de Alejandro Sanz titulado A la primera persona. Nese ano interpreta a Caterina Sforza no filme Los Borgia dirixida por Antonio Hernández, e pouco despois protagoniza La masseria delle allodole, dirixida polos irmáns Taviani.
En novembro de 2007 participa no filme de acción estadounidense The Spirit, xunto con Eva Mendes, Samuel L. Jackson e Scarlett Johansson. O 30 de maio de 2008 recibiu a medalla da cidade de Sevilla, e en outubro de 2008 comezou a traballar na serie de televisión LEX, protagonizada polo seu antigo compañeiro en Siete vidas, Javier Cámara.
En 2009 seguiu desenvolvendo a súa traxectoria internacional co filme Triage, onde comparte cartel con Colin Farrell e Christopher Lee. O 23 de maio de 2010 recibiu a Medalla de Ouro da provincia de Sevilla.
En 2012 deu a súa voz para o filme de animación Madagascar 3: Europe's Most Wanted e deu por finalizada a rodaxe de Los amantes pasajeros, de Pedro Almodóvar. Recentemente interpretou a Maria Callas no filme Grace of Monaco xunto a Nicole Kidman, quen encarnou a Grace Kelly.
Francisco Pillado Mayor
Francisco Pillado Mayor, nado na Coruña o 18 de maio de 1941 e finado o 12 de agosto de 2021, foi un escritor e persoeiro do teatro galego.
Traxectoria
Fillo do xornalista Francisco Pillado Rivadulla. Logo de facer o bacharelato e estudos musicais, Francisco Pillado Mayor estudou Maxisterio, Graduado Social, Declamación e Arte Dramática, e foi Técnico Superior en Relacións Industriais pola Universidade de Alcalá de Henares.
Traballou como profesor no Seminario de Estudos Sociais Ramón de la Sagra, do Colexio Universitario da Coruña. Fixo crítica literaria en Radio Nacional de España na Coruña e dirixiu o espazo "A escena e a pantalla" en Radio Coruña da Cadena SER. Publicou, con diferentes pseudónimos, artigos, entrevistas, críticas de libros e espectáculos en La Voz de Galicia. Con posterioridade publicou unha serie de colaboracións no semanario A Nosa Terra, no diario O Correo Galego, e traducións na revista Grial. Foi incluído no International Who's Who of Intellectuals e Men of Achievement do International Biographical Centre (Cambridge) en 1981. miniatura No mundo do teatro foi promotor dos grupos de teatro da Agrupación Cultural O Facho (1965) co que realizou con texto de Castelao e Luis Pimentel o espectáculo Sombra do aire na herba/ Cousas. Nos anos seguintes foi promotor de diferentes grupos de teatro como o da Escola Dramática Galega (1978), Luís Seoane (1980) e Elsinor Teatro (1990). Foi cofundador, xunto con Manuel Lourenzo, e presidente da Escola Dramática Galega, na que impartiu clases de Historia do Teatro Galego e onde exerceu tamén como director de publicacións e responsábel do Departamento de Estudos Teatrais. Participou en diferentes proxectos editoriais ligados á dramaturxia como director dos Cadernos da Escola Dramática Galega, Cadernos do Espectáculo da Compañía Luís Seoane, Colección Castrodouro-Teatro, Libros Elsinor Teatro, Cadernos de Teatro e da Revista de Teatro Casahamlet. Formou parte do Consello de Redacción da Revista monográfica de Cultura da Agrupación Cultural O Facho e de Cen Augas. Dirixiu, desde a súa creación, a colección de teatro A Biblioteca do Arlequín, de Sotelo Blanco Edicións.
En 1990, fundou o Grupo de Teatro de Alumnos da Escola de Estudos Sociais da Coruña, que se presentou publicamente coa obra Panchiño, de Oswaldo Dragún. Tamén, en 1990 foi fundador canda Xosé Manuel Beiras, Pepe Carreiro, Xesús Couceiro, Manuel González Millares e Alfonso Ribas de Edicións Laiovento, da que foi director literario ata 2014.
Ademais, tamén integrou a Xunta Directiva da Asociación de Escritores en Lingua Galega en 1984 e 1988 e da Agrupación Cultural O Facho, así como do Consello Reitor do Instituto Galego das Artes Escénicas e Musicais (IGAEM) entre 1995 e 1997 e do Consello Asesor da Colección Teatro nas Aulas, patrocinada pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega.
En 1997, foi elixido polo Parlamento de Galicia e a proposta do Bloque Nacionalista Galego, membro do Consello de Administración da Compañía de Radio-Televisión de Galicia. Ocupou este cargo durante dúas lexislaturas.
Dende 2011 ata 2021 foi presidente de honra da Fundación Praza Pública, editora do xornal dixital praza.gal. Nos seus derradeiros anos recibiu diferentes distincións como recoñecemento da súa tarefa cultural como o Premio de honra "Roberto Vidal Bolaño" da Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia de 2012.
Vida persoal
Casou con Noli Vega en 1966 e tivo dúas fillas. Faleceu o 12 de agosto de 2021.
Cantes minero-levantinos
Os cantes mineiro-levantinos son un estilo flamenco que se desenvolveu no século XIX na Serra mineira de Cartaxena-La Unión como resultado das grandes migracións de almerienses a esta rexión.
Segundo Manuel Moya, esta acepción toma corpo co nacemento do Festival del Cante de las Minas de La Unión en 1961, aínda que o poeta sevillano Manuel Machado xa a mencionase en 1912 no poema “La Lola”, dentro da súa colección de poemas chamado Cante Hondo.
Trátase dun cante con copla de catro ou cinco versos octosílabos. É unha modalidade moi remarcada de taranta (apenas presenta diferenzas con esta, salvo determinados matices melódicos moi remarcados). O seu creador foi o alacantino Rojo El Alpargatero, quen a legou ao seu fillo para que se perpetuase na historia.
Da malagueña, a granaína e o taranto de Almería, paus herdeiros do fandango, traídos polos obreiros andaluces e o seu contacto cos fandangos locais, xurdiron os denominados cantes mineiro-levantinos:
Desde o ano 1961 celébrase en La Unión todos os meses de agosto o Festival Internacional del Cante de las Minas. Neste festival rememóranse aqueles cantes, que sufridamente alzaban os antepasados mineiros durante o seu longo día de traballo dentro da mina e converteuse nun dos festivais máis importantes do mundo do flamenco en España.
Bandeira de Bélxica
A bandeira de Bélxica (en alemán: Flagge Belgiens, en francés: Drapeau de la Belgique, en neerlandés: Vlag van België) componse de tres bandas verticais iguais de cor negro, amarelo e vermello; o deseño vertical baséase na bandeira de Francia, mentres que as cores foron tomadas do escudo do Ducado de Brabante. As proporcións infrecuentes da bandeira (13:15) son de orixe descoñecida.
A bandeira foi adoptada oficialmente o 23 de xaneiro de 1831, logo da independencia belga do Reino Unido dos Países Baixos en 1830. A mesma xogou un rol importante durante a revolución, servindo as súas cores como lembranza dunha vella insignia con bandas horizontais empregada durante unha revolta anterior en 1789, época na que os Países Baixos estaban baixo dominio austríaco.
Triple H
miniatura|200px|Triple H en 2007 Paul Michael Levesque, nado o 27 de xullo de 1969 en Nashua, Nova Hampshire, é un loitador profesional da World Wrestling Entertainment (WWE), desde o 13 de abril de 2009 loita no programa Raw, máis coñecido como Triple H, unha abreviatura do seu antigo sobrenome, Hunter Hearst Helmsley (HHH).
Traxectoria
Levesque comezou como culturista ós catorce anos, despois de graduarse no instituto en 1987 participou en diversas competicións culturistas, foi campión xuvenil de Nova Hampshire en 1988, nesa época coñeceu ó loitador profesional Ted Arcidia, quen o animou a ingresar en 1992 na escola de Killer Kowalski, uníndose á Independent Wrestling Federation. Iniciou a súa traxectoria como loitador profesional en 1994 na World Championship Wrestling co nome de Terra Ryzing e máis tarde como Jean-Paul Lévesque. Uniuse á WWF en 1995 e comezou a utilizar o nome de Hunter Hearst Helmsley, cambiándoo a Triple H en 1997 cando conformou o grupo D-Generation X con Shawn Michaels. Despois da súa disolución loitou en solitario, gañando varios compionatos e conformando parella ficticia con Stephanie McMahon, filla de Vince McMahon accionista maioritario da WWE, coa que máis tarde casou na vida real. En 2003 formou outro equipo estable con Ric Flair, Randy Orton e Batista coñecido como Evolution. En 2006 e 2009 loitou esporadicamente con Michaels revivindo brevemente D-Generation X.
Triple H foi 13 veces campión do mundo, gañou oito veces o Campionato da WWE e a World Heavyweight Championship cinco veces. Ademais en 1997 gañou o torneo King of the Ring, en 2002 o Royal Rumble, e foi o segundo gañador do Grand Slam.
Samances, A Veiga, Celanova
Samances é un lugar da parroquia da Veiga no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 1 muller. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Onneca Fortúnez
Onneca Fortúnez ou Íñiga Fortúnez (848 - despois do ano 890) foi unha princesa vasca do Reino de Pamplona, posteriormente chamado Reino de Navarra. Foi filla do rei Fortunato Garcés e a súa muller Oria.
Na época na que naceu Onneca, a Península Ibérica atopábase baixo o dominio da dinastía musulmá Omeia. Só os reinos do norte de Asturias e Pamplona eran cristiáns, perpetuando as tradicións hispano-romanas visigodas. Onneca era membro da casa real dos Íñiguez, que facía honra ó seu bisavó Íñigo Arista, quen fundara o Reino de Pamplona contra o ano 824. A información sobre a vida de Onneca é parcial. Os datos biográficos sobre ela proveñen de dúas fontes principais: o Códice de Roda e dos relatos de historiadores musulmáns de Al-Andalus, que fan referencia a Onneca polo nome árabe Durr (در), que significa "perla".
Onneca é principalmente coñecida por casar cun príncipe da dinastía Omeia. Aínda que as unións matrimoniais entre concubinas escravas cristiás e gobernantes musulmáns eran frecuentes, o caso de Onneca é un dos poucos exemplos nos cales unha princesa cristiá contraeu matrimonio coa realeza musulmá. Este matrimonio xerou alianzas familiares entre as familias gobernantes cristiás e musulmás da Península Ibérica conducindo, inicialmente, a unha colaboración estreita entre a Casa de Íñiguez e os musulmáns omeias. Os efectos políticos do casamento de Onneca tiveron repercusión despois da súa morte, que se produciu en data incerta.
Comuna de Manihi
Localización e características
Manihi pertence ao área cultural de Vahitu, que inclúe Ahe e as Illas do Rei Xurxo (îles du Roi Georges): Takaroa, Takapoto e Tikei. Todas elas comparten o dialecto vahitu do paumotu. Administrativamente están divididas en dúas comunas: Manihi, que inclúe Ahe; e Takaroa, que inclúe as illas do Rei Jorge.
Nintedanib
Nintedanib (antigamente BIBF 1120) tamén coñecido cos nomes comerciais Ofev e Vargatef é un medicamente empregado xunto con outros fármacos para o tratamento algúns tipos de carcinoma pulmonar non microcítico e fibrose pulmonar idiopática (FPI).
É unha pequena molécula de inhibidor da tirosina quinase, que afecta ós receptores VEGFR, (FGFR) e (PDGFR) desenvolvido por Boehringer Ingelheim.
Cun custo de 39 300 libras anuais, non semella ser rendible para o IPF do Reino Unido.
Swing (música)
miniatura|dereita|250px|Benny Goodman, un dos primeiros músicos de swing en acadar sona internacional. O swing é unha interpretación do pulso no que a duración dos tempos difire en función de se son fortes ou débiles. Duke Ellington dixo del que It doesn't mean a thing if it ain't got that swing ("Non vale nada se non ten ese swing").
Características
O swing é unha forma de tocar jazz (para moitos a única), que apareceu a mediados dos anos vinte e consiste en leves alteracións do beat que fan que o ritmo, en lugar de ser cadrado e sólido se "abanee". Así, nun tema en 4/4 un músico clásico ou tradicional acentuará no primeiro e terceiro tempo e se o tema é sincopado no segundo e no cuarto, pero se o músico ten swing acentuará un pouco antes ou despois do tempo e fará que o ritmo teña "swing".
A fusión da forma de tocar swing co Jazz de Big Band deu lugar á música que arrasou os Estados Unidos nos anos trinta, os mozos acudían en tropel aos salóns de baile a danzaren ao ritmo das súas orquestras favoritas e acudían como auténticos hooligans a apoialas nas guerras de bandas.
Pradairo campestre
O pradairo campestre (Acer campestre), é unha especie de arboriña pertencente ao xénero Acer, da familia Sapindaceae. Está moi estendida por Europa, chega ás provincias orientais de Galiza.
Hábitat
É unha árbore de sol ou sombra, moi adaptábel, prefire solos ben drenados, aturando os solos secos e compactos, así coma o ar poluído, polo que se axeita ben coma especie nas cidades e beirarrúas. Pódese cultivar facilmente como bonsai.
Descrición
Arboriña de folla caediza de 7–10 m de altura, coa casca cinsenta acastañada, cortizosa, tornándose escamosa e gretada cos anos. As follas son 3-5 palmatilobadas, de 10-12 x 10–12 cm, algo glaucas, co envés lixeiramente tomentoso; marxe enteira, algo ondulada. Pecíolo de 8–10 cm de lonxitude, con látex. Flores de cor verde amarelenta, aparecendo antes que as follas en inflorescencias corimbosas terminais. Froito miúdo, en sámara dupla de 3–5 cm de lonxitude, pubescentes, de ás opostas. miniatura|left|250px|As flores do pradairo campestre saen pola primavera antes das follas e son de cor verde amarelenta miniatura|left|250px|As disámaras opostas de Acer campestre teñen a semente aplanada miniatura|left|250px|As follas deste pradairo son de cor verde escura con cinco puntas, de forma moi característica miniatura|left|250px|A casca [[Cortiza|suberosa do pradairo campestre é de cor cinsenta acastañada]]
Propiedades
É tamén unha especie melífera, usada na apicultura. En cosmética, úsase para as peles arrubiadas. En Alsacia penduran as pólas do pradairo campestre por riba da porta de entrada das vivendas para escorregar os morcegos.
Taxonomía
Acer campestre foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1055–1056, no ano 1753. Número de cromosomas de Acer campestre (Fam. Aceraceae) e táxones infraespecíficos: n=13; 2n=26
Osasco
O topónimo Osasco pode referirse a:
Vitamina
As vitaminas (termo chegado dende o inglés, creación da lingua científica que combina o latín vita ‘vida’ e amine ‘amina’, porque se pensou que as vitaminas contiñan aminoácidos) son compostos heteroxéneos que non poden ser sintetizados polo organismo, polo que este non pode obtelos máis ca a través da inxestión directa. As vitaminas son nutrientes esenciais, imprescindibles para a vida. Actúan como coenzimas e grupos prostéticos dos enzimas. Os seus requirimentos non son moi altos, pero tanto o seu defecto coma o seu exceso poden producir enfermidades (respectivamente, avitaminoses e hipervitaminoses).
As vitaminas adóitanse clasificar segundo a súa solubilidade en auga ou en lípidos:
miniatura|dereita|Nesta táboa móstranse as principais vitaminas e unha explicación de cada unha delas. Hidrosolubles:
Nota: as marcadas cun (*) non se consideran realmente vitaminas.
Liposolubles:
Funcións
Actualmente a vitamina D non se considera de xeito específico unha vitamina, senón que se pode considerar como hormona.
Mitos sobre as vitaminas
Existen crenzas moi estendidas sobre as vitaminas pero que en realidade non sempre son reais.
No caso do beriberi húmido a recuperación pódese cualificar de espectacular. Un enfermo cunha deficiencia de anos pode mostrar unha recuperación asombrosa en poucas horas, ou ata no transcurso de só unha hora. Aínda así, o tratamento deberá continuar ata que se repoñan as súas reservas. En resumo, unha persoa con sobrepeso ou obesa pode ter unha deficiencia de vitaminas ou outros nutrientes. Esta circunstancia pódese deber a que, realmente, un exceso de vitaminas é positivo, ou que sexa debido a unha deficiencia, moi pouco evidente, que se cura ao administrar vitaminas. Por suposto, as doses diarias recomendadas débense superar para cubrir necesidades diarias e repor as reservas dos días en que non se chega ás doses mínimas. Ademais, en situacións de tensión, exercicio intenso ou de competición as necesidades adoitan aumentar.
Avitaminoses
A deficiencia de vitaminas pode producir trastornos máis ou menos graves, segundo o grao de deficiencia, chegando ata a morte. Respecto á posibilidade de que estas deficiencias se produzan no mundo desenvolvido hai posturas moi enfrontadas. Por unha banda están os que aseguran que é practicamente imposible que se produza unha avitaminose, e por outra os que responden que é bastante difícil chegar ás doses de vitaminas mínimas, e xa que logo, é fácil adquirir unha deficiencia, polo menos leve.
Polo lado contrario respóndese que:
Por estes motivos uns recomendan consumir suplementos vitamínicos se se sospeita que non se chega ás doses necesarias, mentres que outros o ven innecesario, e advirten que abusar de suplementos pode ser prexudicial.
Hipervitaminose e toxicidade das vitaminas
As vitaminas, aínda que son esenciais, poden ser tóxicas en grandes cantidades. Unhas son moi tóxicas e outras parece que son inocuas mesmo en cantidades moi altas.
A toxicidade pode variar segundo a forma de aplicar as doses. Como exemplo, a vitamina D adminístrase en cantidades suficientemente altas como para cubrir as necesidades para 6 meses; con todo, non se podería facer o mesmo con vitamina B3 ou B6, porque seria moi tóxica.
Outro exemplo é que a suplementación con vitaminas hidrosolubles a longo prazo tolérase mellor debido a que os excedentes elimínanse máis facilmente pola urina.
As vitaminas máis tóxicas son a D, e a A. Tamén o pode ser a vitamina B3. Outras vitaminas, con todo, son moi pouco tóxicas ou practicamente inocuas.
A B12 non posúe toxicidade ata doses moi altas. Á tiamina ocórrelle algo parecido. Con todo, con doses moi altas e durante moito tempo pode provocar problemas de tiroides. No caso da vitamina E, só é tóxica con suplementos específicos de vitamina E e con doses moi altas. Tamén se coñecen casos de intoxicacións en esquimós ao consumir fígado de mamíferos mariños.
Recomendacións para evitar deficiencias de vitaminas
A principal fonte de vitaminas son os vexetais crus, por iso, hai que igualar ou superar a recomendación de consumir 5 a 9 porcións de vexetais frescos ao día.
Hai que evitar os procesos que produzan perdas elevadas de vitaminas:
Aínda que a maioría dos procesos culinarios ou industriais prexudican o contido vitamínico, algúns procesos biolóxicos poden incrementar o contido ou a dispoñibilidade de vitaminas nos alimentos. Algúns deles son:
Os procesos industriais, normalmente adoitan destruír as vitaminas. Pero algún pode axudar a que se reduzan as perdas:
Figueiredo, A Veiga, Celanova
Figueiredo é un lugar da parroquia da Veiga no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Modelo de Bateson-Dobzhansky-Muller
O modelo de Bateson-Dobzhansky-Muller é un modelo da evolución da incompatibilidade xenética. A teoría foi descrita primeiramente por William Bateson en 1909, e despois descrita independentemente por Theodosius Dobzhansky en 1934, e finalmente elaborada por Herman Muller.
O modelo trata de explicar como se desenvolven as incompatibilidades entre especies estreitamente emparentadas sen que ningunha delas atravese un val adaptativo. Na súa forma máis simple o modelo mostra que cambios cómpre que se produzan en polo menos dous loci para causar unha incompatibilidade de híbridos, ou polo menos unha diminución da fitness entre os individuos de dúas poboacións ancestralmente idénticas, pero alopátricas. Isto está baseado na idea de que un novo alelo que se orixinou nun locus nunha poboación non debería causar diminución da fitness (excepto nun alelo) cando se sitúa nun fondo xenético idéntico da segunda poboación. Por tanto, debeu orixinarse outro alelo nun segundo locus, que é incompatible co primeiro.
Oklahoma City Dodgers
Os Oklahoma City Dodgers son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Oklahoma City, Oklahoma. O club, de clase Triple-A, compite na East Division da Pacific Coast League (PCL). Desde 2015 están afiliados aos Los Angeles Dodgers da Major League Baseball, estando anteriormente vinculados aos Houston Astros (1962–1972, 2011–2014), Cleveland Indians (1973–1975), Philadelphia Phillies (1976–1982) eTexas Rangers (1983–2010). O equipo disputa os seus xogos como local no Chickasaw Bricktown Ballpark, un estadio inaugurado en 1998 con capacidade para 9.000 espectadores.
Inserción (xenética)
miniatura|300px|Ilustración dunha inserción a nivel cromosómico.