cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Camuflaxe
miniatura|dereita|O [[Bothus mancus pode cambiar o patrón e as cores para camuflarse coa súa contorna.]] miniatura|dereita|Un soldado poñendo pintura de camuflaxe na cara. A camuflaxe é o emprego de combinacións de materiais, cores ou iluminacións co obxectivo de agochar ou querer facer que obxectos e animais sexan difíciles de ver (cripse), ou aparentando ser algo diferente (mimetismo). Entre os exemplos máis destacados están a pelaxe de manchas do leopardo, o equipamento dun soldado moderno e os insectos con formas da natureza, como follas e paus. A maioría dos métodos de camuflaxe perseguen a cripse, moitas veces a través dunha semellanza xeral co fondo, unha cor disruptiva de alto contraste, eliminando a sombra, e a contracoloración. En océanos abertos, onde non hai fondo co que camuflarse, os principais métodos de camuflaxe son a transparencia e as cores prateadas, mentres que a bioluminescencia está entre as habilidades de contrailuminación de cefalópodos como os téutidos. Algúns animais, como os camaleóns e os polbos, son quen de cambiar activamente o patrón da súa pel e as cores, ben para camuflaxe ou sinalización.
A camuflaxe militar foi estimulada polo aumento do alcance e precisión de armas de fogo no século XIX. Máis concretamente, a substitución do impreciso mosquete polo fusil fixo da ocultación en batalla unha habilidade de supervivencia. No século XX, a camuflaxe militar desenvolveuse axiña, especialmente durante a primeira guerra mundial. Artistas como André Mare deseñaron esquemas de camuflaxe e postos de observación que semellaban árbores.
Anne Conway
Anne Finch (Conway despois do seu matrimonio), tamén coñecida como Anne Conway, nada o 14 de decembro de 1631 e finada o 18 de febreiro de 1679, foi unha filósofa inglesa do século XVII da escola platónica de Cambridge. Destaca pola súa obra “Principios da máis Antiga e Moderna Filosofía” (1690), publicada de forma anónima e póstuma, onde analiza o espírito e a súa orixe. Introduciu o concepto de mónada, influenciada pola Escola de Cambridge.
Traxectoria
En 1651, Anne casou con Edward, o Terceiro Vizconde de Conway, herdeiro de grandes terras no Reino Unido. Ambos tiveron un fillo, chamado Heneage, que morreu sendo neno.
No intento de curar a súa enfermidade, viaxou a Francia onde foi operada. Grazas a estes intentos de recuperación coñeceu a Franciscus Mercurius van Helmont, un físico e filósofo, que a tratou e que influíu na introdución de Anne no pensamento cabalístico e o cuaquerismo.
Anne Finch Conway morreu o 18 de febreiro de 1679 debido a súa enfermidade crónica. Franciscus Mercurius Van Helmont recolleu os seus escritos e dous anos máis tarde viaxou a Hanóver, onde presentou a súa obra a Leibniz e á súa colaboradora científica e política Sofía de Hanover. Leibniz incorporou as ideas de Anne Conway ao seu sistema filosófico, dando orixe ao Vitalismo. Aínda que Leibniz reiterou as referencias á "Condesa de Conway" como fonte das súas ideas, a obra desta muller foi atribuída a Van Helmont. Van Helmont publicou estes ensaios en forma de libro en 1690 en Holanda e en latín baixo o nome de "Opuscula Philosophica Quibus Continentur Principia Philosophiæ Antiquissimæ & Recentissimæ ac Philosophia Vulgaris Refutata Quibus Subjuncta Sunt CC. Problemata de Revolutione Animarum Humanarum". Dous anos despois, en 1692, o libro chegou a Inglaterra, traducido (co seu título actual: Os principios da filosofía máis antiga e moderna) e baixo a autoría de lady Conway.
Monte Louro, Louro, Muros
A estrada pasa entre o monte e a praia de Louro, situada entre as puntas Carreiro e Lens. Forma parte do zona especial de conservación (ZEC) Monte e lagoa de Louro e ten un interese xeolóxico especial por ser un inselberg granítico, ou monte que destaca nunha chaira, rodeado dunha plataforma de abrasión.
Anne Conway
Temas tratados na súa obra
A obra de Conway estivo moi influída polas súas vivencias, en especial as negativas: a morte do seu pai (o feito de non chegar a coñecelo), a do seu fillo, cando era aínda moi novo, ou a xaqueca crónica son feitos que se relacionan na súa obra cos intentos da autora de ampararse nunha fe que lle explique o porqué de todos os seus males e como remedialos. É por iso que realiza un extenso traballo sobre a xustificación da existencia dun deus benevolente coa existencia do sufrimento e outros males no mundo. Tamén o mencionado tema da mónada, pois a partir deste elemento trata de explicar a formación do universo e os seres que habitan nel, todo a partir da creación de Deus. Isto foi unha influencia para Leibniz, o cal se inspirou no concepto da mónada da autora para dar a súa propia versión.
Tamén trata temas sobre a moralidade, que está determinada pola fe e segundo os valores relixiosos. Trata outros temas como son o dualismo (doutrina filosófica ou relixiosa que explica unha orde de cousas ou todo o universo como o resultado da acción combinada de dous principios opostos e irredutibles, no seu caso o ben e o mal), materialismo (sistema filosófico, oposto ao espiritualismo, que considera que soamente existe a materia e que reduce o espírito a unha consecuencia dela), os estudos da Cábala e o cuaquerismo.
Monte Louro, Louro, Muros
Galería de imaxes
esquerda|500px|miniatura|Camiño cara o Monte Louro.
Anne Conway
Criaturas
Son o conxunto de seres naturais e forman unha única substancia, a criatura; estes proceden da emanación de Deus e son espíritos, todos eles diferentes os uns dos outros. A súa esencia vén ser a súa mutabilidad. O corpo é a exteriorización do espírito,en función do grao de espiritualidade ou sutilidad, estaremos máis próximos a Deus.
O grao mínimo de densidade é Deus, e aínda que non podamos chegar a el como ser totalmente bo, podemos chegar a ser infinitamente sutís, é dicir, completamente bos pero non ao nivel de Deus. As criaturas forman o seu corpo a partir do seu grao moral. As criaturas non poden chegar á completa densidade, polo que, como consecuencia disto, estas tenderán sempre cara ao ben. Así, todas as criaturas de Deus, finalmente, tenderán infinitamente cara ao ben. Cada partícula de materia ten unha forza interior que permite a súa transformación.
Conway, a partir destas formulacións, fálanos sobre o castigo divino: calquera pecado ten as súas consecuencias, o seu castigo, do cal aprenderemos e acabaranos levando, como toda criatura en constante transformación, cara ao ben.
Deus
É totalmente inmutable, omnisciente, omnipresente e omnipotente,  mostra os valores da eterna bondade, sabedoría, xustiza e fortaleza, á parte de ser alleo ao tempo. Está separado das súas propias creacións  e non se pode converter nelas nin viceversa.
Deus en cuestión é para Conway visto baixo a visión positiva, alguén benevolente e xusto. Si as criaturas actúan de forma correcta serán recompensados, si actúan mal serán castigados. As criaturas tenderán cara ao ben, pois este é infinito e pola contra o mal ten límites.cada partícula de materia, por pequena que sexa, ten unha forza interior que permite a súa transformación.
Cristo
Visto como un termo medio entre as criaturas e Deus. Non sería un mediador, pois calquera pode ter relación con leste. Non é completamente inmutable con Deus pero tampouco mutable como as criaturas: este só muta cara ao ben aínda que sen chegar ao nivel de Deus.
Mónada
É o elemento polo que se compón todo, a materia, é unha substancia única, creada por Deus, xa que só se inicia a partir da creación e só pode ser destruídas por el mesmo. É un elemento suxeito á transformación e ten un principio interno que provoca a súa alteración, é elemento plástico suxeito á deformación.
Nel os cambios son graduais, é dicir, non é un cambio rápido ou automático, é un cambio por fases, onde aos poucos vaise notando a transformación. Esta transformación é consecuencia dos feitos anteriores, do seu estado precedente. Para Conway Deus é o motor do mundo e atemporal, por tanto entende que o futuro xa está marcado, a pesar disto considera que os suxeitos das Mónadas son activos, dependen parcialmente dos seus actos para irse transformando.
Conway non fai distinción natural entre humanos, animais ou seres vivos, para ela, no mundo das criaturas as diferenzas son modais. Os espíritos son todos iguais en tanto a que non hai un superior a outro: todos teñen a mesma esencia, e son diferentes en cuestión de identidade. Ben, pois cada espírito, coa forza plástica, pode ser infinitas cousas.
Leibniz
Autor alemán, que coñeceu a Van Helmont quen lle mostrou os ensaios de Conway. Leibniz, aínda que entende a mónada baixo os mesmos termos que ela, hai certas variacións como son: A noción de apetito en Leibniz, que é o que fai que o principio interno realice o paso dunha percepción a outra - aquilo que envolve e representa a multitude nunha substancia simple. Esta maneira de cambiar é o que fai ás substancias simples ser o que son, diferentes das demais. Todo cambio é gradual, polo que sempre hai algo anterior en cada cambio. Leibniz dá nome de entelequias a todas as mónadas creadas, a todas as substancias simples; e estas son fonte das súas accións internas, do mesmo xeito que di Conway.
Para Leibniz o concepto de alma vén ser aquel conxunto de mónadas que teñen memoria. Máis adiante Leibniz céntrase en diferenciar aos seres humanos dos animais: tantos humanos como animais funcionamos de maneira empírica, con "memoria". Pero os humanos temos un coñecemento que os animais non teñen: o das verdades necesarias e eternas, ás que chegamos mediante a razón.
Todas as substancias simples adáptanse as unhas ás outras, acomódanse; así, cada substancia simple ten relacións que expresan a todas as demais. Esta expresión ten un carácter analóxico e recíproco. Cada mónada sería un espello, e cada mónada mostraría a realidade dunha maneira diferente, pero a mesma realidade. Así, cada mónada adaptaríase únha á outra, mostrando unha perfecta homoxeneidade no universo. Para Leibniz, cada criatura ten unha mónada dominante (que marca en que se vai convertendo e a súa forma de ser) e en relación ás outras, pois o seu cambio tamén dependerá das outras mónadas para realizar o seu cambio.
Dreux de Vexin
Traxectoria
Á morte do seu pai, para preservar o patrimonio familiar, compartiu os condados co seu irmán Raúl III de Vexin.
Dreux recibiu os condados de Vexin e Amiens e seguiu sendo fiel aos capetos, mentres que Raúl obtivo o de Valois e achegouse ao conde de Blois e de Troyes e de Meaux na Champaña. O terceiro irmán, Folque, xa era bispo de Amiens.
Ademais da alianza capeta, Dreux II mantivo boas relacións con Normandía, en liña cos seus predecesores. Os fillos de Aethelred II e de Emma de Normandía refuxiáronse en Rouen e, para reforzar unha alianza con Normandía, Dreux II casou en 1013 con Godgifu, filla de Aethelred e Emma. Tiveron a:
En 1035, acompañou ao duque de Normandía Roberto o Magnífico na peregrinación a Xerusalén, pero morreu ao seu regreso a Nicea en xuño de 1035. .
Alexander Graham Bell
Alexander Graham Bell, nado en Edimburgo o 3 de marzo de 1847 e finado en Baddeck, Canadá, o 2 de agosto de 1922, foi un científico e inventor escocés. Está considerado, non sen polémica, o primeiro inventor do teléfono. Bell foi tamén responsable de avances importantes na tecnoloxía da aviación.
Traxectoria
Profesor na Universidade de Bostón, e coa axuda do seu colaborador Thomas Watson, e o patrocinio dos pais de George Sanders e Mabel Hubbard (con quen casaría o 11 de xullo de 1877), inventou o teléfono, un aparello para transmitir o son a longas distancias, grazas á transformación do son en impulsos eléctricos, patentado o 7 de marzo de 1876.
En 1880, Bell recibiu o premio Volta da Academia Francesa de Ciencias. Investiu o diñeiro obtido con este premio (50 mil francos) no desenvolvemento dun novo proxecto, o fotófono, en colaboración con Charles Sumner Tainter. O invento intentaba transmitir o son utilizando un raio de luz, un precursor da fibra óptica. Tamén traballou nun dos primeiros sistemas de gravación de sons coñecido, baseado en imprimir un campo magnético para reproducir sons. A idea foi abandonada ao non poderse construír un prototipo; con todo, os principios básicos atoparían aplicacións prácticas case un século máis tarde, nas cintas magnéticas e as computadoras.
En 1882, Bell obtivo a cidadanía dos Estados Unidos por naturalización. Foi fundador, en 1888, da National Geographic Society, da que foi o seu segundo presidente.
Iros todos a tomar por culo
Iros todos a tomar por culo é o título do primeiro e, até o de hoxe, único álbum en directo do grupo estremeño Extremoduro, gravado, producido por Iñaki "Uoho" Antón e publicado por DRO en 1997.
Fora gravado no transcurso da xira de promoción do seu anterior traballo, Agíla, sacado no 1996. O álbum contén catorce temas da calidade propia do grupo, interpretadas en directo.
Santa María de Traseirexa, Vilardevós
Santa María de Traseirexa é unha parroquia do concello de Vilardevós na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 237 habitantes, deles 114 eran homes e 123 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Coea, Alba, Vilalba
Coea é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 20 habitantes, dos cales 10 eran homes e 10 eran mulleres.
Eumenio Rodríguez Rodríguez
Eumenio Rodríguez Rodríguez, nado en Lugo o 2 de abril de 1872 e finado na Coruña o 4 de agosto de 1949, foi un profesor, avogado e político galego.
Traxectoria
Tivo unha academia en Lugo. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Zaragoza en 1897. Colaborou en El Regional, dirixiu La Ciudad del Cabe de Monforte de Lemos en 1902 e durante un tempo El Combate da Coruña. Aprobou as oposicións a cátedras de lingua francesa de institutos provinciais de segunda ensinanza en 1907. Foi catedrático de lingua francesa do Instituto de Ourense, do de Huesca (1908) e despois no Instituto da Coruña dende 1913, e secretario do centro coruñés en 1925. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela en 1915. Colaborou en La Voz de Galicia, e impartiu conferencias no Casino Republicano coruñés. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi declarado excedente forzoso como profesor en agosto, e suspendido de emprego e soldo en novembro. Incoáronlle expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Vida persoal
Casou na Coruña con Josefa Zapata Fernández en 1907, e foi pai de Antonio, María de la Asunción, Aurora e Margarita Rodríguez Zapata.
Silkworm
Silkworm foi unha banda estadounidense de indie rock activa entre os anos 1987 e 2005. Os seus membros principais foron Tim Midyett, Andy Cohen e Michael Dahlquist.
En febreiro de 2013 editouse o documental ''Couldn't You Wait? The Story of Silkworm'',con entrevistas a Jeff Tweedy (Wilco), Steve Albini (Big Black, Electrical Audio), Stephen Malkmus (Pavement), Gerard Cosloy (Matador Records), Clint Conley (Mission of Burma) e outros notables admiradores da banda.
A banda disolveuse no ano 2005 despois da morte de Michael Dahlquist.
Jorge Varela Rial
Jorge Varela Rial, coñecido como Xorxe de Andregalla, nado en Zas en 1901, foi un político galego.
Marisol Gómez
Marisol Gómez Domínguez, nada en 1965 no Freixo (Crecente), é unha política galega, do PPdeG, que foi alcaldesa de Crecente entre 2014 e 2015.
Traxectoria
Concelleira na corporación municipal, entrou no concello nas eleccións de 2007, como número 5 da lista popular. Catro anos despois xa figuraba de número 2, e formou parte do equipo de goberno de Julio César García-Luengo Pérez coas responsabilidades de Asuntos Sociais, Educación, Cultura e Turismo. Cando o alcalde foi condenado a un ano de inhabilitación, propúxose o nome do concelleiro Servando Rodríguez Carpintero para a alcaldía. Mais discrepancias sobre o salario frustraron a operación, e foi escollida alcaldesa Marisol Gómez co apoio da maioría absoluta do PP.
Rematada a condena, García-Luengo volveu encabezar a candidatura popular ao concello nas eleccións de 2015, nunha lista onde Marisol Gómez figuraba de novo de número dous.
.
O club da calceta (novela)
Trama
Seis mulleres de diferentes idades e procedencias xúntanse nun local dunha asociación veciñal para aprender calceta. Alí conversan sobre as súas vidas e os seus problemas, que logran superar ben sexa coa axuda das demais ou mediante a toma de conciencia propia.
Deciden tomar a xustiza pola man e acabar cos homes que lles fan a vida imposible: un avogado que fai entrevistas de traballo, un condutor de autobús groseiro, un cliente do prostíbulo, un dependente dunha tenda de moda, un obreiro da construción e un sacerdote.
Narración
A novela está estruturada en sete capítulos. Os seis primeiros, "Elástico", "Dianteira", "Mangas", "Colo", "Traseira" e "Puños", céntranse nos seis personaxes principais, todas elas arquetipos dunha categoría sociolóxica, que buscan a pluralidade de clase social, nivel cultural, idade... O derradeiro, "Xersei", é a narración do seu futuro, moito mellor desde que tomaron as rendas da súa vida.
A trama está ambientada en Vigo.
A acción principal dura varios meses, con numerosas analepses para rememorar as vidas das protagonistas e o capítulo final ten lugar tres anos despois.
Adaptacións
A novela foi adaptada ao teatro por Teatro do Morcego e ao cinema por Antón Dobao (2009).
Palomares, Almería
Características
Con 1.563 habitantes en 2009, a zona ten como principais actividades económicas o turismo, a actividade agropecuaria e a pesca. Posúe unha altura media de 20 metros sobre o nivel do mar.
Palomares é coñecida internacionalmente polo suceso do 17 de xaneiro de 1966, cando dous avións da Forza Aérea dos Estados Unidos, colisionaron e perderon catro bombas nucleares nas súas costas, tres en terra e unha no mar. Este accidente é coñecido como Incidente de Palomares.
Louis Chiron
Louis Alexandre Chiron, nado o 3 de agosto de 1899 e finado o 22 de xuño de 1979, foi un piloto de carreiras de Mónaco.
Andaina
Cando era adolescente, Louis Chiron namorouse dos coches e as carreiras. Aprendeu a conducir moi novo e uniuse ao circuíto do Gran Premio logo da Primeira guerra mundial onde fora recrutado pola sección de artillería para servir como chofer. Competía en Francia, onde en 1926 gañou a súa primeira carreira local, o Gran Premio de Comminges en Saint-Gaudens preto da cidade de Tolosa. A partir de aí, Chiron logrou con Bugatti e un Alfa Romeo P3 importantes vitorias no Gran Premio de Marsella, no Circuíto de Masaryk, e no Gran Premio de España. Ademais, asociouse co piloto campión de maratón Luigi Chinetti para gañar a carreira de resistencia das 24 Horas de Spa de 1933 en Bélxica. Tamén conduciu un Delage ao sétimo lugar nas 500 Millas de Indianápolis de 1929. Gañou o Gran Premio de Mónaco de 1931, e é o único piloto nado en Mónaco en facelo.
Galicia (homónimos)
Prensa
E tamén:
Louis Chiron
Andaina
A carreira de Louis Chiron chegou ao seu fin coa súa retirada en 1938 e das carreiras de autos un ano máis tarde co estalido da Segunda guerra mundial. Cando reiniciáronse as carreiras logo da guerra, Chiron reapareceu pilotando un Talbot-Lago logrando a vitoria en dúas carreiras do Gran Premio de Francia. En 1949, no primeiro Rally de Montecarlo logo da Segunda guerra mundial tivo lugar unha gran festa de celebración en Mónaco. No que agora é considerado como un dos momentos máis negros da vida de Chiron, na festa, diante de numerosos organizadores da carreira, pilotos e celebridades, Chiron acusou a muller piloto Hellé Nice de ser unha axente da Gestapo durante a guerra. (Isto ten un aspecto irónico, no que o atractivo dun coche superior, levou a Chiron a prestar a súa habilidade ao equipo Mercedes-Benz, que os nazis utilizaban como obxecto de propaganda para a súa filosofía da superioridade racial, en momentos en que o seu colega e rival xudeu René Dreyfus non podería). A súa acusación sen fundamento destruíu a vida de Nice que sería rexeitada por todos, morrendo na extrema pobreza.
No momento en que se organizou a nova competición da Fórmula 1 para a tempada 1950, a idade empezaba a pasarlle factura, pero aínda así gañou o Rally de Monte Carlo de 1954 emparellado co piloto suízo Ciro Basadonna. Nas carreiras de F1, Chiron conseguiu un podio nas súas quince carreiras e en, fronte unha multitude na súa cidade natal de Monte Carlo, unhas semanas antes do seu 56 aniversario converteuse no piloto de maior idade en competir nunha carreira de Fórmula 1. Co aplauso do príncipe Rainiero e os seus moitos fans levou o seu Lancia D50 ao sexto lugar no Gran Premio de Mónaco de 1955.
Logo duns notables 35 anos nas carreiras, no seu retiro Chiron aínda permaneceu activo como executivo da organización que executa o Gran Premio de Mónaco, que o honrou cunha estatua erixida na pista de carreiras do Gran Premio e poñéndolle o seu nome á curva da piscina. Louis Chiron logrou a maioría de podios en coches de Bugatti, e a empresa Bugatti lémbrao co Bugatti 18/3 Chiron nomeado na súa honra.
Louis Chiron é tamén o piloto de maior idade que participou nun Gran Premio de Fórmula Un. Na súa última carreira de F1, o Gran Premio de Mónaco de 1958 tiña 58 anos de idade.
Resultados completos no Campionato Europeo
(Carreiras en negra indican pole position)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Legado
Louis Chiron foi tan popular en Checoslovaquia, cuxo Gran Premio gañou tres veces consecutivas que logo de 75 anos, o seu nome aínda vive nun dito popular "Conduce como Chiron", que se utiliza principalmente cando se refire aos condutores que se exceden na velocidade ou en xeral ás persoas que conducen moi rápido.
Panteón (arquitectura)
miniatura|Fachada e vista lateral do [[Panteón de Roma.]] miniatura|O [[Panteón de París.]] miniatura|Sepulcro de [[Alfredo Brañas, no Panteón de Galegos Ilustres.]] miniatura|Sepulcro de [[Castelao, no Panteón de Galegos Ilustres.]]
Panteón (do grego παν, pan, 'todo' e θεών, theon, 'dos deuses'), no seu sentido primixenio era o conxunto de todos os deuses dunha relixión ou mitoloxía politeísta particular, como os deuses do Olimpo da Grecia antiga.
Evolución do termo
Desde o século XVI a palabra tamén se usou, nun sentido secular, para referirse a un grupo de xente exaltada. Noutro sentido, refírese a un templo ou edificio sagrado dedicado a todos os deuses dunha relixión politeísta particular (como os da mitoloxía hindú).
Salvo no caso de grandes monumentos, o seu significado actual é o de edificación funeraria, normalmente nun cemiterio, onde repousan os restos dos defuntos dunha familia ou dun grupo determinado.
Outra versión indica que a súa orixe estaría en que o célebre artista Rafael (Rafaello) pediu (e foi) soterrado no Panteón de Roma (Panteón de Agripa).
Panteóns famosos na actualidade
Na actualidade a palabra úsase principalmente, a nivel mundial, para describir tres edificios:
Panteóns famosos en Galicia
En Galicia son de destacar o Panteón Real, na Capela das Reliquias da Catedral de Santiago, onde xacen os restos de varios Reis de Galicia e León, e o Panteón de Galegos Ilustres, na igrexa do antigo Convento de San Domingos de Bonaval, tamén en Santiago de Compostela.
Sepulcros do Panteón Real
Charanga
Unha charanga, murga ou fanfarra, é unha agrupación musical formada por instrumentos de percusión, vento-metal e vento-madeira que adoita realizar actuacións ao aire libre.
Características
As charangas xurdiron en Galiza a comezos do século XX influenciadas pola aparición das bandas de música. As bandas substituíron nas preferencias do público á tradicional figura do gaiteiro acompañado de tambor, o seu éxito introduciu na música popular galega novos instrumentos como: o bombo, o clarinete, o requinto ou o saxofón. A mestizaxe entre as novas tendencias musicais e as xa presentes orixinou a creación de novedosas agrupacións de músicos. Naceron así, entre outros, o moi popular cuarteto de gaita, clarinete, caixa e bombo, e a charanga, onde os gaiteiros tocaban xunto a saxofonistas e clarinetistas.
A composición da charanga varía en función dos músicos. Normalmente están constituídas por bombo e caixa como instrumentos de percusión e diferentes instrumentos de vento: saxofón, trompeta, trombón, clarinete, gaita,etc. O número de músicos e menor que nas bandas, o que lles concede unha maior versatilidade e uns requirimentos económicos máis reducidos. Por estes motivos as charangas acostuman ser contratadas polas comisións de festas para a animación de todo tipo de seráns, marchas, festas patronais ou procesións relixiosas.
Levantamento Kerenskii-Krasnov
O Levantamento Kerenskii-Krasnov (en Выступление Керенского — Краснова) foi un intento frustrado do primeiro ministro do Goberno Provisional Ruso, Aleksandr Kerenskii de recuperar o poder e esmagar o levantamento bolxevique que acabou co seu Goberno en novembro de 1917. Tivo lugar entre o e  de 1917.
Logo de abandonar a capital rusa en busca de reforzos cos que recuperar o seu control, xa entón en mans do Soviet de Petrogrado controlado polos bolxeviques, Kerenskii chegou a Pskov, sede do mando da fronte norte. Non logrou o apoio do seu comandante, o xeneral Cheremísov, que estorbou os seus intentos de reunir unidades para marchar sobre Petrogrado, pero si o do xeneral Krasnov, que avanzou cara á capital con ao redor de setecentos cosacos. En Petrogrado, os adversarios da Revolución de Outubro preparaban un levantamento que debía coincidir co asalto da cidade pola forzas de Kerenskii.
Os soviéticos tiveron que improvisar a defensa dos outeiros ao sur da urbe e esperar o asalto das tropas de Kerenskii que, malia os esforzos do alto mando, non recibiron reforzos. O choque nos outeiros de Púlkovo acabou coa retirada dos cosacos despois de que o motín junker fracasase prematuramente e non recibisen o apoio necesario doutras unidades para forzar as defensas. As conversacións entre os bandos terminou coa fuxida de Kerenskii, medorento de ser entregado polos seus propios soldados aos soviéticos, o que constituíu o fin efectivo dos intentos de restauración do derrocado Goberno Provisional Ruso.
Antecedentes
O xeral Vladimir Cheremisov, comandante da fronte norte. Inimizado con [[Aleksandr Kerenskii|Kerenskii e cunhas tropas favorables aos bolxeviques, estorbou as medidas deste para recuperar o poder.|miniatura|dereita]] Kerenskii, que abandonara Petrogrado durante a Revolución de Outubro, buscou tropas que puidesen acudir á capital, pero non as achou ata alcanzar Pskov, onde chegou ao redor das 21:00 do. Na primeira cidade con tropas próximas á capital, Gatchina, os soldados eran favorables aos bolxeviques e Kerenskii librouse por pouco de ser arrestado.
Operacións militares
A noite do, Kerenskii achábase de novo nos arredores da capital con algo máis de seiscentos cosacos –doce escuadróns e medio de sesenta homes–, algúns canóns, un tren blindado e un carro blindado. A dispersión do III Corpo e a falta de favor de Kerenskii entre as tropas impediron reunir maiores forzas e unicamente marcharon cara á capital as acantonadas en Ostrov. Krasnov, de todos os xeitos, confiaba en que as súas tropas cosacas recibirían reforzos. Os escasos cosacos atravesaron Pskov en tren a toda velocidade para evitar o enfrontamento coas tropas que ocupaban a estación e continuaron cara a Gatchina.
Á mañá seguinte, as tropas tomaron Gatchina sen atopar resistencia e preparáronse para o asalto das posicións bolxeviques mentres esperaban reforzos. Diversas circunstancias, con todo, evitaron a chegada de novas forzas a Kerenskii: a neutralidade de moitos oficiais como o comandante da fronte norte, xeneral Cheremísov, o rexeitamento da maior parte do Exército a combater, a influencia crecente dos bolxeviques sobre as tropas ou a renuencia a colaborar na operación dos ferroviarios. Cheremísov, en malas relacións con Kerenskii por unha ofensa persoal anterior, ordenara que non se enviasen tropas á capital o día anterior, declarando que o Exército non debía mesturarse en política. Kerenskii só recibiu o reforzo dun tren blindado e un rexemento proveniente de Luga. En Gatchina só uns poucos oficiais da escola de aviación uníronse aos cosacos de Krasnov; contribuíron cun par de avións e un carro blindado e lanzaron panfletos sobre a capital.
O derrocado presidente do [[Goberno Provisional ruso, Aleksandr Kerenskii, que tratou en balde de recuperar o control de Petrogrado coas escasas tropas cosacas que aceptaron marchar contra a cidade. Paradóxicamente, eran as mesmas que protagonizaran o golpe de Estado de Kornilov na súa contra semanas antes.|miniatura|esquerda]]
Pasada a medianoite do, as súas escasas forzas, esaxeradas polo Goberno de Lenin que as cría moito maiores, tomaron Tsarskoe Selo. Nesta localidade producíronse os primeiros combates; Krasnov, mentres, rexeitou aos gardas vermellos grazas á súa artillería lixeira. O seu avance, con todo, era lento pola falta de reforzos, especialmente de infantería. En Tsarskoe Selo, a gran gornición –dezaseis mil homes–, que superaba en vinte a un ás forzas do Krasnov, declarou o seu neutralidade no enfrontamento. Pola súa banda, o comité militar revolucionario bolxevique estábase preparando para defender a capital e enviou á fronte ás mellores tropas coas que contaba en Petrogrado. Gardas vermellos, civís e mariños uníronse ás unidades da gornición que partiron cara ao sur da cidade para establecer as defensas. O mando quedou en mans do coronel Muraviov, ao que Chudnovski quedou agregado como comisario; Lev Trotski e Pavel Dibenko acompañáronlles para supervisar a operación.
Mentres, en Petrogrado os exministros menxeviques animaban aos funcionarios a opoñerse ao novo Goberno bolxevique, o Sovnarkom, mediante folgas e os partidarios do antigo Goberno, coordinados polo Comité de Salvación da Patria e a Revolución controlado polos socialrevolucionarios (PSR), planeaban un alzamento simultáneo ao inminente asalto de Kerenskii. A presidencia do disolto Preparlamento fixo un chamamento ao levantamento contra o Goberno de Lenin. O principal comisario militar do deposto Goberno provisional, Stankevich, partiu a atoparse con Kerenskii en Gatchina para coordinar o levantamento na cidade e o avance das tropas deste.
Tralo fracaso do motín junker en Petrogrado, que houbo de precipitarse ao ser descuberto, algúns membros do comité central PSR uníronse a Kerenskii tras fuxir da capital. As tropas de Krasnov non realizaran intento algún de axudar aos sublevados na capital. Abraham Gotz apoiou a procura de infantería para reforzar aos cosacos na súa marcha sobre a capital, tanto na fronte como nas guarnicións dos arredores da cidade, nas que se contaban miles de soldados. Na fronte, predominaban os menxeviques e socialrevolucionarios nos comités das unidades, pero non entre os soldados, cada vez máis próximos aos bolxeviques. O exército máis próximo á capital, o 12.º, pertencente á fronte norte e con dúas divisións letonas selectas e favorables aos bolxeviques, achábase elixindo o seu consello, que acabou por formarse por favorables e opostos á Revolución de Outubro; as escasas unidades enviadas cara á capital negáronse a avanzar máis aló de Valk. Os outros dous exércitos da fronte norte, o 1.º e o 5.º, eran aínda máis favorables aos bolxeviques e opostos a apoiar a Kerenskii. Pola súa banda, as guarnicións de Gatchina e Tsarskoe Selo declaráronse neutrais e non apoiaron o ataque de Kerenskii contra a capital. Finalmente constatouse o fracaso dos distintos esforzos para obter máis tropas ben da fronte ou das guarnicións próximas.
O, ante as noticias de excesos na capital tralo esmagamento do alzamento dos cadetes, tratou de avanzar desde Tsarskoe Selo enfrontándose ás forzas bolxeviques, atrincheiradas e vinte veces máis numerosas. Malia avanzar con facilidade contra os gardas vermellos, os cosacos atopáronse en perigo de ser atacados nos seus flancos polos mariños mandados por Dybenko. Os cosacos foron rexeitados nos outeiros do Pulkovo e tiveron que evacuar Tsarskoe Selo e regresar a Gatchina para evitar ser rodeados. O choque fora confuso e cruento. As forzas de Kerenskii comezaron a dispersarse na retirada e parte delas confraternizaron coas bolxeviques coa esperanza de regresar aos seus fogares. A falta de apoio había minado a moral das escasas tropas cosacas de Kerenskii.
O, a situación deteriorouse tanto que Kerenskii achábase en perigo de ser detido polos seus propios homes e entregado aos bolxeviques; os dirixentes socialrevolucionarios fixéronlle fuxir vestido de mariño. A fuga de Kerenskii puxo fin ás esperanzas de restaurar o Goberno provisional; a partir de entón os opostos á Revolución de Outubro non trataron de resucitalo, senón de crear un novo Goberno alternativo ao bolxevique. A derrota de Kerenskii, xunto coa vitoria bolxevique nos duros combates de Moscova, aseguraron temporalmente o poder de Lenin e os seus partidarios; a capital atopouse temporalmente a salvo de posibles asaltos militares.
Pola súa banda, Krasnov foi capturado pero pronto liberado tras prometer non combater ás autoridades soviéticas, o cal non tardou en incumprir xa foi un dos dirixentes dun movemento antibolxevique á fronte dos cosacos do Don.
Moloko
Discografía
Aínda que para o grande público a banda só é coñecida por éxitos como "Sing it back" ou "Time is now", Moloko conta cunha extensa discografía.
Chaín, Frades, A Estrada
Chaín é un lugar da parroquia de Frades no concello pontevedrés da Estrada na Comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 22 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 11 mulleres.
Suxeito
O termo suxeito pode referirse a:
Elspeth Huxley
Elspeth Jouceline Huxley, nada o 23 de xullo de 1907 en Londres e finada o 10 de xaneiro de 1997 en Tetbury (Gloucestershire), foi unha escritora, xornalista e oficial colonial británica.
Traxectoria
Nada en Londres, chegou en 1912 cos seus pais a Thika, na actual Kenya, para abrir unha plantación de café. En 1925 marcha a Inglaterra e aos Estados Unidos para estudar, aínda que retorna periodicamente cos seus pais. en 1929 converteuse en axudante da oficina de prensa de Empire Marketing Board, en 1932 deixa o seu traballo e viaxa por toda a zona, e publica os seus primeiros libros, entre eles Lord Delamere and the making of Kenya, unha biografía do famoso colono. Formou parte da Comisión para a revisión da Constitución da Federación de Rhodesia, e aínda que comezou avogando polo colonialismo, máis tarde apoiou a independencia dos países africanos.
Escribiu máis de 30 libros, entre eles descatan The Flame Trees of Thika e The Mottled Lizard nos que conta as súas experiencias nos seus primeiros anos en África.
Palomares
O topónimo castelán Palomares (pombais) pode referirse a:
O apelido Palomares é levado por:
Mesoplodon bowdoini
Mesoplodon bowdoini, coñecido na bibliografía internacional como zifio de Andrew é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos e subfamilia dos zifioideos, unha das quince integradas hoxe no xénero Mesoplodon.
Descrición
A especie foi descrita en 1908 polo zoólogo estadounidense Roy Chapman Andrews.
Nomes
O nome vulgar é na honra do seu descritor.
Donald James Cram
Donald James Cram, nado o 22 de abril de 1919 en Chester (Vermont, Estados Unidos) e finado o 17 de xuño de 2001 en Palm Desert (California), foi un químico e profesor universitario estadounidense que compartiu o Premio Nobel de Química de 1987 por "sintetizar moléculas tridimensionales que poden mimetizar o funcionamento das molécular naturais". Tamén gañou o Premio da Academia Nacional Estadounidense de Ciencias na área de ciencias químicas.
Traxectoria
Cram educouse no Rollins College, Florida e na Universidade de Nebraska onde se licenciou en 1942 e recibiu o seu doutoramento en química orgánica da Universidade Harvard en 1947. Empezou a dar clase na Universidade de California en 1947 e pasou a ser profesor a tempo completo en 1956. En 1956 obtivo a cátedra de química na Universidade de Los Ángeles.
Campo de estudo
Cram expandiu, baseándose no traballo de Charles J. Pedersen, o campo da síntese dos éteres de coroa, compostos bidimensionales orgánicos capaces de recoñecer e combinarse selectivamente cos ións de certos elementos metálicos. Sintetizou moléculas que transformaban a súa química en tridimensional, creando un abanico de moléculas de diferentes formas que podían interactuar selectivamente con outros elementos químicos por mor das súas estruturas tridimensionales complementarias. A súa obra representou un gran paso cara á síntese de encimas en laboratorios e outras moléculas naturais cuxo especial comportamento químico é debido á súa estrutura característica. Tamén traballou no campo da estereoquímica e nomeouse á Regra de Cram da indución asimétrica na súa honra.
Como profesor
Ademais de investigador, Cram foi tamén un popular profesor que instruíu a preto de 8.000 estudantes e guiou a obra académica doutros 200 estudantes graduados. Durante as clases tocaba a guitarra e cantaba cancións folk. tamén afacía rirse de si mesmo:
Soutochao, Vilardevós
Santa María de Soutochao é unha parroquia do concello de Vilardevós na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 152 habitantes (84 homes e 68 mulleres), un máis ca en 2006.
Débeda pública
A débeda pública ou débeda soberana é aquela emitida polo goberno, xeralmente cun compromiso de realizar liquidacións periódicas de intereses e de devolver o valor nominal no prazo de vencemento. A débeda pública acostúmase expresar na propia moeda do país. Calquera emisión de bonos realizada por unha entidade pública é débeda pública, pero ás veces o termo emprégase para referirse á emisión de bonos nunha moeda diferente da do Estado. O termo crise de débeda pública foi acuñado pola prensa para facer referencia aos casos nos que un goberno está en risco de non poder asumir os pagamentos da súa débeda pública.
As condicións nas que un goberno pode vender débeda dependen da solvencia que os mercados estiman que ten. Aínda que as axencias internacionais de cualificación crediticia avalían a súa débeda, son os participantes no mercado os que toman a decisión de adquirila.
Historia
miniatura|[[Bono do Estado de EEUU: 1976 8% Nota do Tesouro]] A primeira emisión de débeda pública en forma de bonos produciuse no que hoxe son os Países Baixos no ano 1517. Os Países Baixos non existían naquel momento, os bonos emitidos pola cidade de Ámsterdam considéranse os seus predecesores, que posteriormente se fusionaron coa débeda pública do país. O tipo de xuro medio naquel momento flutuaba arredor do 20%.
A primeira emisión de bonos de débeda pública realizada polo goberno dun Estado realizouna o Banco de Inglaterra en 1693 por medio da tontina (operación de lucro na que un fondo económico achegado por varias persoas se reparte entre os superviventes nunha data fixada de antemán) para financiar unha guerra contra Francia. Guillerme III de Inglaterra, o Príncipe de Orange, creou o Banco de Inglaterra e copiou da República dos Sete Países Baixos Unidos o sistema de emisión de bonos para así aumentar a débeda pública nos territorios nos que gobernaba como estatúder co obxectivo de financiar os esforzos de Inglaterra na guerra.
Máis tarde, os gobernos europeos empezaron a emitir bonos perpetuos (bonos sen data de vencemento) para financiar guerras e outros gastos do goberno. A utilización de débeda perpetua cesou no século XX e agora os gobernos emiten débeda con data límite de vencemento.
Risco de crédito
A emisión de bonos de débeda pública na moeda do país tómase ás veces como unha aproximación da débeda de risco cero teórica, dado que se supón que o goberno pode elevar os impostos ou emitir máis moeda para amortizar o bono ao seu vencemento. Déronse casos nos que un goberno incumpriu a súa débeda interna, por exemplo en Rusia no 1998 (a «crise do rublo»).
Risco de cambio
O risco de cambio é a perda potencial como consecuencia das variacións do tipo de cambio, é dicir, aquel no que o valor da divisa na que se paga o bono de débeda diminúe con respecto da divisa de referencia do comprador do bono. Por exemplo, un investidor alemán pode considerar que a débeda dos Estados Unidos ten un maior risco de cambio cá débeda alemá, dado que o dólar pode baixar con relación ao euro. De igual forma, un investidor estadounidense pode considerar que a débeda alemá ten máis risco de cambio cá débeda estadounidense, xa que o euro pode baixar con respecto ao dólar. Mercar débeda nunha moeda que historicamente non mantén o seu valor pode non ser unha boa decisión, mesmo se o tipo de xuro que se ofrece é elevado.
Risco de inflación
O risco de inflación é a incerteza que provoca a existencia de inflación sobre a taxa de rendemento real dun investimento, é dicir, o valor da moeda na que se paga un bono de débeda pública diminúe ao longo do tempo. Os investidores esperan certa inflación, polo que o risco está en que a taxa de inflación sexa maior cá esperada. Moitos gobernos emiten bonos indexados á inflación que protexen aos investidores contra este risco por medio da vinculación das liquidacións de xuros e do pagamento ao vencemento cun índice de prezos ao consumidor.
Oferta monetaria
Se un banco central, por exemplo o Banco Central Europeo (BCE) merca débeda soberana, como bonos ou letras do Tesouro, aumenta a oferta monetaria e, en consecuencia, créase diñeiro. No caso de Europa e o BCE, a mutualización da débeda consiste na emisión común de débeda europea, titulizada e negociábel nos mercados, emitida por unha única entidade –na actualidade, ante a falta dun “Tesouro Europeo” é o Mecanismo Europeo de Estabilidade. Durante a crise da COVD-19 formulouse a mutualización da débeda en Europa. Iso favorece os países máis endebedados e economicamente fráxiles, pois a responsabilidade de pagar esta débeda recaería en todos os países membros. Significa que, se, por exemplo, Portugal non tivese fondos para transferir ao “Tesouro Europeo” para facer fronte á súa parte da débeda europea mutualizada, os restantes países membros estarían obrigados a transferir máis fondos, de forma que a Tesouraría da Unión Europea non podería predeterminar.
Crises de débeda pública
miniatura|Animación coa evolución da débeda pública e o déficit dos países europeos entre 1980 e 2013 A situación de tensións e dificultades que se presentan no financiamento do erario dun país. Os problemas poden manifestarse na imposibilidade de pagar os compromisos asumidos polo Estado, na dificultade para atopar investidores para facer novos créditos ou na suba do tipo de xuro que deben pagar os Estados pola emisión de nova débeda.
A orixe destas crises vén producida por unha crecente acumulación de débeda pública emitida para financiar os déficits orzamentarios acumulados dun país. A crise desencadea cando o importe total da débeda é dun importe no que o Estado non pode facer fronte ao pagamento de xuros ou á amortización do capital prestado, porque estes alcanzan unha porcentaxe considerable dos recursos públicos. Fálase de crise de débeda externa nos casos nos que o erario público ten unha débeda excesiva co resto do mundo, e non dispón de moeda estranxeira para satisfacer os seus intereses e amortizacións.
Crise das subprime e influencia nas débedas europeas
As crises de débeda privada poden influír de diversos xeitos na débeda pública. Entre 2006 e 2008 comezou nos Estados Unidos unha crise por causa das hipotecas de alto risco (subprime) asociada á falta de regulación do mercado de derivados financeiros. Tres das principais globais axencias de cualificación (Moody's, Standard & Poors e Fitch) falseaban a cualificación crediticia de produtos derivados simplemente para gañar máis diñeiro. Ao darlles as mellores notas -ás veces triplo A, a mesma que os bonos do Tesouro de EE. UU.-, as axencias enviaban ao mercado a mensaxe de que eses activos eran seguros e pagaba a pena investir neles.
A crise das subprime derivou na crise do euro en varios Estados de Europa. Sendo a política monetaria dictada pola Unión Europea, non se mutualizou a débeda nin se puido recorrer á desvalorización da moeda para o manexo da inflación e a débeda. A crise tivo un grande impacto na política da UE, provocando cambios políticos en 8 países dos 17 que forman a eurozona, conducindo a cambios de goberno en Grecia, Irlanda, España, Eslovenia, Eslovaquia e os Países Baixos. A débeda pública ascendeu en 2013 en España ao 93,4% do PIB (Produto Interior Bruto). Varios países do oeste e do sur de Europa, como Portugal, España, Irlanda ou Grecia foron resgatados ou estiveron en risco de selo. Nese contexto varios medios acuñaron o termo despectivo PIGS e variantes.
PIGS, PIIGS, PIIIGS, PIGGS e PIIGGS
thumb|Acrónimos pexorativos PIGS, PIIGS e PIIGGS. PIGS é un acrónimo pexorativo en inglés (de pig = porco) co que varios medios financeiros anglosaxóns facían referencia aos países da Europa meridional, onde se abordaban os problemas de déficit e balanza de pagamentos dos devanditos países. Despois da Gran Recesión, o termo a miúdo inclúe Irlanda (co acrónimo PIIGS ou o tamén despectivo ou racista GIPSI = xitano) e Islandia (co acrónimo 'PIIIGS) para referirse aos países, algúns coñecidos anteriormente como "exemplares", que sufriron un aumento da crise en comparación co resto de Europa. Tamén se engadía ás veces a Gran Bretaña formando o acrónimo PIGGS ou PIIGGS. En 2012, CNBC press suxeriu que Francia tamén se debería engadir ao acrónimo.
A Costa, Alba, Vilalba
A Costa é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 15 habitantes, dos cales 6 eran homes e 9 eran mulleres.
Sidney Magal
Sidney Magal, nome artístico de Sidney Magalhães, nado no Río de Xaneiro o 19 de xuño de 1953), é un cantante e actor brasileiro.
Biografía
Nado nunha familia de artistas, comezou a cantar en programas infantís de televisión, comezando mais tarde a traballar pola noite en casas nocturnas. O sobrenome artístico xurdiu nun tour por Europa.