cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Artur III da Bretaña
A elección das armas francesas
Vinculado á causa francesa, aínda que sempre de desgraza, Richemont foi a loitar en Normandía, obrigando aos ingleses a dividiren as súas forzas. Finalmente, a caída de George de La Trémoille, en 1433, favorito do rei Carlos VII, abriu a Richemont novas perspectivas politicomilitares.
As campañas vitoriosas
miniatura|Estatua de Artur III da Bretaña no Concello de [[Vannes. |alt=]] De 1429 a 1457, sacou os ingleses de Normandía e unha parte de Guiena. Foi el quen restaurou a disciplina do exército e creou as compañías de ordenanza (agora xendarmes).
En 1432, no momento do cerco de Pouancé polo seu irmán Xoán V o anglófilo, duque da Bretaña, aceptou loitar ao lado dos ingleses, pero logrou negociar un tratado para acabar co cerco antes de que a cidade caese.
A partir de agora, os bretóns do condestábel fixéronse ilustres en Ile de France e en Normandía. A principios de 1434, con forzas impoñentes enfrontáronse aos ingleses, non moi lonxe de Sillé-le-Guillaume. En xullo de 1434, Richemont logrou levantar os cercos de Laon e Beauvais. Despois gañou a Champaña e a Lorena. Consciente do xiro dos acontecementos, o duque de Borgoña, Filipe o Bo, iniciou, pola súa banda, un achegamento a Francia. Na primavera de 1435, capitáns bretóns, baixo a orde do condestábel, sorprenderon a gornición inglesa de Saint-Denis e puideron instalarse aí provisionalmente. Non obstante, para botar fóra aos inglese de París, era preciso manterse alí dun xeito duradeiro.
O 8 de marzo de 1436, Carlos VII nomeou a Richemont tenente xeneral de Ile-de-France, Normandía, Champaña e Brie, coa tarefa de retomar París. Recibido o reforzo de tropas borgoñoas, os ingleses foron rexeitados ás portas da capital. O 13 de abril de 1436, Richemont presentouse baixo as murallas da cidade. A cidade estaba en plena efervescencia. Vítimas do furor popular dos parisienses, os ingleses tiveron que refuxiarse na fortaleza de Saint-Antoine. O 15 de abril, a gornición capitulou. A toma de París reforzou aínda máis a posición de Richemont ante Carlos VII, xa que os bretóns do condestábel se distiguiron na Illa de Francia xunto aos grandes capitáns franceses, Jean de Dunois, Étienne de Vignolles (La Hire) e Jean Poton de Chaintrailles.
Apareceron algúns receos ás veces como no cerco de Montereau en 1437, onde un cronista refírese ao medo dos franceses a ver os bretóns apoderarse da cidade diante deles.
En 1437, en concerto con Pierre de Rieux, apoderouse do Pays de Caux. En xullo de 1439, Richemont e os seus capitáns, Pierre de Rostrenen, Tugdual de Kermoysan e Jean Budes, iniciaron o cerco de Meaux, unha das fortalezas máis sólidas do reino. Meaux caeu o 12 de agosto tras unha irresistíbel ofensiva. Olivier de Coëtivy recibiu a garda do lugar da man do condestábel de Richemont, que volveu a París para atopar ao rei. Nos meses seguintes, Richemont intentou reorganizar o exército inaugurando unha longa serie de regras. En 1441, a conquista de Pontoise puxo fin á reconquista da Ille de France.
En 1440, a revolta chamada da peste tratou de desfacerse del. En 1442, a expedición de Tartas brindoulle ao condestábel a oportunidade dunha verdadeira demostración de forza en Guiena e Gascuña.
No aspecto persoal, Richemont contraeu un segundo matrimonio con Xoana de Albret antes de chegar á Bretaña, en decembro, para ver a Francisco I da Bretaña, o novo duque, o seu sobriño, e facer a súa entrada na cidade de Rennes.
As treguas de Tours, concluídas en 1443, permitiron ao condestábel a afastar aos combatentes perigosos do reino e continuar as súas reformas militares en nome de Carlos VII.
Por este motivo, a reconquista de Guiena, que marca o final das operacións militares da Guerra dos Cen Anos, tivo lugar sen el. En 1453, os bretóns que servían a Castillon, fóra das ordes do condestábel que estaba separado, foron enviados polo xove Francisco II da Bretaña, conde de Étampes.
O caso Gil na Bretaña
O 24 de abril de 1450, Olivier de Méel, antigo escudeiro de Artur en 1442, asasinou a Gil da Bretaña, fillo de Xoán V o Anglófilo e señor de Champtocé, representante do partido proinglés no ducado. Gil era sobriño de Artur e irmán do duque Francisco I da Bretaña. O seu homicidio consagrado, Olivier de Méel fuxiu a Francia onde atopou asilo no castelo de Marcoussis en chan francés. Alí foi levado por dous escudeiros de Artur, para levalo a ser executado en Vannes o 8 de xuño de 1451, o que creou un conflito co rei de Francia.
Artur III, duque da Bretaña
O 22 de setembro de 1457, Artur de Richemont viu morrer á súa vez o seu segundo sobriño, Pedro II da Bretaña, sucesor de Francisco I da Bretaña. Esta desaparición converteuno no novo duque da Bretaña. Despois dun curto principado de trece meses, morreu á súa vez, deixando o ducado a seu sobriño, Francisco II da Bretaña, o fillo máis vello de Ricardo da Bretaña (Richard d'Étampes). Dise que estaba preparando a invasión de Inglaterra.
Artur III e a homenaxe
Fixo unha homenaxe non ligada pola Bretaña. En ocasión dunha invitación do rei a regresar, como par de Francia, a Montargis para o proceso do duque de Alençon, declara por unha carta do 11 de maio de 1458:
Matrimonios
Non tivo máis que unha filla natural: Jaquette da Bretaña, a "bastarda de Richemont", lexitimada por cartas do rei entregadas en Saumur sen finanzas, no mes de setembro de 1443, casou o 15 de xaneiro de 1438 con Artus Brecart, escudeiro. O seu pai Artur III deulle un dote para casar con cen libras de ingresos que rescatou polo don da señoría de Brehat o 9 de xaneiro de 1451. Artus foi convertido en capitán de Mervant, despois de Saint Aubin du Cormier e Coudray-Salbart, mediante cartas do 8 de outubro de 1457 ás que o duque, o seu sogro, uniu unha pensión anual de sesenta escudos. O 1 de novembro, e por outras cartas do 15 de decembro do mesmo ano, confirmouno en posesión e propiedade da terra de Brehat. O seu fillo, François Brecart, señor da illa de Brehat, foi enviado a Inglaterra en xullo de 1491 pola duquesa Ana, para instar ao rei Henrique VII a enviar auxilio
O Outeiro, Igrexafeita, San Sadurniño
O Outeiro é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
John Houseman
Jacques Haussmann, nado en Bucarest (Romanía) o 22 de setembro de 1902 e finado en Malibú (California) o 31 de outubro de 1988 foi un actor e produtor británico-estadounidense, coñecido como John Houseman.
Traxectoria
Houseman naceu en Bucarest. A súa nai era británica e o seu pai un xudeu nado en Alsacia. Estudou en Inglaterra e traballo no comercio de cereais antes de emigrar aos Estados Unidos en 1925, conseguindo a nacionalidade estadounidense en 1943.
Houseman entrou no mundo do teatro tralo crac do 29. A súa primeira oportunidade importante chegou cando foi contratado polo músico Virgil Thomson para dirixir Four Saints in Three Acts, colaboración de Thomson con Gertrude Stein.
A ruptura entre ambos os dous chegou coa escritura do guión de Cidadán Kane (1941), que Houseman afirmaba que correspondía a Herman J. Mankiewicz máis ca a Welles.
Trala ruptura, Houseman seguiu dirixindo (The Devil and Daniel Webster, 1939) e producindo obras teatrais e chegou a ser o vicepresidente de David O. Selznick Productions. Durante a segunda guerra mundial converteuse no xefe da división de ultramar da oficina de información.
Entre 1945 e 1962 produciu dezaoito filmes para Paramount, Universal e Metro-Goldwyn-Mayer, incluíndo The Blue Dahlia (1946) e Julius Caesar (1953) (for which he received an Academy Award nomination for "Best Picture"). Porén a súa popularidade para o público chegou coa súa interpretación do profesor Charles Kingsfield no filme The Paper Chase (1973), polo que gañou o Oscar ao mellor actor secundario e que repetiu na serie homónima.
Representacións de Houseman no cinema
Houseman foi interpretado por Cary Elwes no filme de Tim Robbins Cradle Will Rock (1999) e por Eddie Marsan no filme de Richard Linklater Me & Orson Welles (2009).
Canaán
miniatura|200px|Mapa da rexión de Canaán. Canaán (en fenicio 𐤊‏𐤍‏𐤏‏𐤍‏, knʕn; en, kanaʕan; en árabe کنعان, kanaʕān; en grego Χαναάν, Khanaán) é a denominación antiga dunha rexión de Asia Occidental, situada entre o mar Mediterráneo e o río Xordán e que abrangue parte da franxa sirio-fenicia coñecida tamén coma o Crecente fértil. En 2016 correspóndese co Estado de Israel, a Franxa de Gaza e Cisxordania, xunto coa zona occidental de Xordania e algúns puntos de Siria e o Líbano. As súas estremas comportarían dende a antiga Gaza ao Sur, deica a foz do río Orontes ao Norte, englobando todas as terras non desérticas do interior, até unha profundidade duns 150 km dende a beiramar Mediterránea, deica algúns quilómetros máis aló da ribeira oriental do río Xordán.
Uso do termo
O marco temporal para a utilización do termo Canaán adoita estar comprendido dende o ano 3000 a. C. até que os romanos, durante a súa extensa dominación, mudáronlle o nome polo de Palestina como represalia inmediata contra os hebreos tras sufocar a súa rebelión dos anos 132 a 135.
Canaán era o nome do fillo de Cam, e neto de Noé. Canaán recibiría a maldición de seu avó cando Cam, seu pai, viu a Noé bébedo e espido.
O pobo cananeo era adorador de deuses tales como El (Dagan), Baal e Asera, e iso implicaba un xeito de vida repudiada polos hebreos, o que pode verse nas prohibicións do Antigo Testamento sobre render culto a ditos deuses, especialmente a Asera.
Existen outras denominacións para se referir á mesma rexión, ou partes dela, porén asociadas ás mesmas entidades xeográficas e históricas, tales como Terra de Israel, Xudá, Fenicia, Aram, Siria, etcétera. Tamén eran cananeos os fenicios e importantes cidades que fundaron no Mediterráneo occidental, como o caso de Cartago.
A Biblia, nos evanxeos de Mateo e Marcos, salienta a Simón o Cananeo, refiríndose ao apóstolo Simón (tamén coñecido coma «o celote»), un dos 12 discípulos directos de Xesús Cisto.
Historia e cultura
Canaán é unha zona cunha longa historia, que remonta a súa ocupación ás fases neolíticas máis cedas, con importantes asentamentos ao longo do tempo, coma Xericó, Ugarit, Xerusalén, iro, Sidón, Biblos, Damasco ou Gaza. Foi habitada por pobos moi diversos, como amorreos, xebuseos, hicsos, filisteos, fenicios, arameos, hebreos que por último, conquistaron a varios destes pobos para tomar posesión desta terra.
Canaán salienta pola súa cultura escrita e maila súa literatura. Nas escavacións téñense achado documentos, practicamente contemporáneos, escritos en exipcio, acadio, e dialectos semitas cananeos en distintos sistemas de escritura. Estes últimos procedementos caracterízanse por simplificar os complexos métodos estranxeiros, o xeroglífico exipcio e o silábico cuneiforme que teñen un e dous milleiros de signos, respectivamente, e con frecuencia diversas lecturas para un signo. A primeira simplificación no silabario de Biblos, que totaliza un centenar aproximado de signos diferentes.
Benzodiacepina
miniatura|dereita|250px|Estrutura química das benzodiacepinas. "R" sinala as localizacións comúns dos grupos sustitutorios, que orixinan as diferentes benzodiacepinas.miniatura|dereita|250px|Estrutura química do diacepam, unha das benzodiacepinas máis coñecidas.
As benzodiacepinas (BZD) son unha clase de fármacos con efectos hipnóticos, ansiolíticos, anticonvulsivos, amnésicos e miorrelaxantes (relaxantes musculares).
Desde o punto de vista químico son bases orgánicas e todas comparten unha estrutura composta por un anel de benceno con seis elementos, o cal está unido a un anel de diacepina de sete elementos. Cada benzodiacepina específica fórmase pola substitución de diversos radicais, en diferentes posicións da estrutura anteriormente comentada.
Trátase de medicamentos deseñados para tratar a ansiedade e tamén o insomnio. Tamén serven e se utilizan para desintoxicar a pacientes alcohólicos. De feito son uns dos medicamentos máis prescritos polos médicos en case todo o mundo.
Nomes comerciais máis frecuentes
Trankimazin, Valium, Tranxilium, Rohipnol, Rivotril, Loramet, Noctamid, Lexatim, Orfidal, Idalprem etc.
Indicacións terapéuticas
Son prescritas principalmente a persoas con problemas de ansiedade e insomnio, pero tamén como tratamento de certas patoloxías que poden cursar con rixidez muscular ou convulsións (as benzodiacepinas tamén teñen efecto relaxante muscular e anticonvulsionante). Deben ser prescritas con coidado, durante tempos curtos e sempre baixo supervisión médica, xa que se demostrou o seu potencial de adicción. Trátate de grandes fármacos se son ben empregados, xa que son eficaces e seguros, pero o seu uso sempre se debe facer baixo control médico.
Farmacocinética
Trala administración por vía oral a concentración máxima no sangue prodúcese ás tres horas, sendo a absorción intramuscular moi irregular. A duración da súa acción depende da liposolubilidade de cada composto, de xeito que os compostos máis lipofílicos teñen unha acción máis curta, xa que tenden a repartirse rapidamente entre o sangue e o cerebro, diminuíndo así os seus efectos sobre o SNC. As benzodiacepinas e os seus metabolitos activos fíxanse ás proteínas plasmáticas nunha porcentaxe moi alta (85-99%). O seu volume de distribución dependerá da liposolubilidade e pode variar amplamente, desde o clordiacepóxido (0,26-0,58 L/kg) ó diacepam (0,95-2 L/kg).
Proceso Siemens-Martin
250px|miniatura|Forno Martin-Siemens Os fornos Martin-Siemens son fornos de reverbero e utilízanse principalmente para a fusión e afino do aceiro destinado á fabricación de lingotes, e representaron a forma de fabricación de aceiro máis estendido en Gran Bretaña e Estados Unidos até a introdución do conversor de oxíxeno. A súa capacidade pode variar entre 25 e 500 toneladas. Fai anos empregábanse fornos máis pequenos, de 15 a 30 toneladas, pero estes foron substituídos case completamente polos fornos eléctricos. 250px|miniatura|Esquema dun forno Martin-Siemens de 1895 Con todo existen aínda en funcionamento algúns fornos para fabricar pezas coadas grandes, con pesos de 50 toneladas ou máis. O forno Martin-Siemens é quentado con aceite, gas de coquería, gas de gasóxenos ou unha mestura dá gas de alto forno e de coquería, se se dispón dela.
Cando se emprega un gas de pouco poder calorífico, como o gas de gasógeno ou a mestura citada, é fundamental preaquecer o gas nun rexenerador. O ar se reaquecese sempre para conseguir a máxima economía térmica e lograr unha elevada temperatura de chama. 250px|miniatura|Rexenerador dun forno Martin-Siemens de 1895, onde se ve a disposición dos ladrillos O forno é un recipiente rectangular con portas para combustible e gases en ambos os extremos. Estas portas poden responder a diversos deseños, pero en todo caso deben dirixir os gases cara abaixo, cara á carga ou baño do metal. A chama e os gases quentes pasan por encima do baño e saen polo extremo oposto do forno. Os gases da combustión atravesan un ou dúas rexeneradores antes de perderse na cheminea; frecuentemente colócanse caldeiras logo dos rexeneradores para recuperar a calor perdida e conseguir a mellor recuperación posible dos produtos da combustión mediante válvulas refrixeradas con auga e entón ao forno quéntaselle desde o extremo oposto. Se se emprega combustibles de alto poder calorífico, como os aceites ou alcatráns de cerosota e aínda o gas de coquería, non adoita preaquécese o combustible e só hai que preaquecer o ar en cada un dos extremos do forno.
Benzodiacepina
Mecanismo de acción
Actúan sobre uns receptores específicos localizados a nivel do Sistema Nervioso Central, os cales forman parte do complexo macromolecular do receptor do ácido gamma-aminobutírico (CMRGB). O GABA é un neurotransmisor inhibidor, xa que cando se une o seu receptor produce unha alteración na permeabilidade das canles de cloro. Como consecuencia desa alteración aumenta o fluxo de cloro ó interior da célula, producindo a súa hiperpolarización, e polo tanto, estabilizando a súa membrana. O receptor da benzodiacepina está próximo ó do GABA, de modo que cando a benzodiacepina se une ó seu receptor, facilita a unión do GABA ó seu, e deste xeito é como ten os seus efectos sedativos (a activación do CMRGB por unha benzodiacepina potencia a acción inhibitoria da sinapse mediada polo GABA). Os receptores das benzodiacepinas atópanse distribuídos por todo o cerebro e a medula espiñal; ademais atópanse receptores noutros órganos como as glándulas adrenais, riles, glándula pineal e plaquetas.
Proceso Siemens-Martin
Procedemento Martin-Siemens
Cárgase con gusa, procedente do alto forno. Esta gusa contén até un 4% de carbono, máis certos elementos químicos considerados impurezas, algúns dos cales como o fósforo ou o xofre son altamente prexudiciais para o aceiro, e outros como o silicio ou o manganeso, non son desexables nas cantidades contidas na gusa. Xunto á gusa engádense materiais ricos en oxíxeno (como óxidos de ferro) e ata ferralla, ademais de materiais fundentes como a calcaria, que facilita a formación de escouras, regulando desa forma o contido de xofre na carga. Nestes fornos prodúcense aceiros comúns ou pouco aliados.
Benzodiacepina
Sobredose
Debido a que son fármacos moi prescritos e están dispoñibles na maiorías dos fogares constitúen a intoxicación medicamentosa máis frecuente no noso medio. Xeralmente, prodúcese pola inxesta do fármaco con fins autolíticos (suicidas), con frecuencia acompañado de alcohol etílico (en máis do 75% dos casos) e outras substancias; tamén adoitan ir acompañados por sobredoses por drogas de abuso xa que son empregadas polos drogadictos para diminuír os síntomas da síndrome de abstinencia.
Proceso Siemens-Martin
Procedemento Martin-Siemens
Os fornos Martin-Siemens poden ser fixos ou basculantes, preferíndose os últimos para o afino de gusas altas en fósforo. Para fabricar aceiros de calidade empréganse xeralmente os fornos Martin-Siemens con revestimento básico, aínda que aínda se utilizan nalgúns lugares os con revestimento acedo para obter aceiros de moi boa calidade partindo de materias primas moi selectas
Benzodiacepina
Sobredose
O mecanismo da acción tóxica é o mesmo có da acción terapéutica, é dicir, actúan como activadores do receptor do GABA. En caso de dose excesiva producen a depresión do SNC, polos efectos inhibidores de neurotransmisor GABA. Causan fundamentalmente ataxia, letargo e fala farfullante. A toxicidade máis temida é a depresión respiratoria. A depresión grave do SNC, é dicir, o coma, é rara, e acostuma a aparecer con inxestas simultáneas doutras substancias, especialmente o alcohol. Os fármacos de curta duración de acción, como o temazepam, alprazolam e triazolam producen cadros tóxicos máis graves. Isto é así porque ten maior capacidade de producir depresión respiratoria pero tamén se usan con máis frecuencia como substancias de abuso e se asocian ó alcohol.
Proceso Siemens-Martin
Procedemento Martin-Siemens
A capacidade destes fornos oscila de 15 a 200 t de metal. Quéntase con gas, fuelóleo ou brea, e as chamas saen primeiro por un extremo do forno e logo polo outro. Os gases producidos pasan por recuperadores equivalentes aos empregados nos fornos altos. Cando se inviste a marcha dos gases, os recuperadores a través dos cales estiveron pasando os gases quentes quentan ao aire e o gas que entra no forno, mentres que os situados no outro extremo comezan a quentarse polo paso a través dos mesmos gases queimados.
Benzodiacepina
Sobredose
Outras manfestacións clínicas de sobredose inclúen hipotermia, hipotensión e bradicardia (ritmo cardiaco lento).
Proceso Siemens-Martin
Forno Martin-Siemens básico
O forno Siemens básico ten paredes e fondo de gran espesor, de magnesita ou dolomita sinterizada, cunha bóveda en arcos construída con ladrillo silicioso. A soleira dos fornos acedos faise con area. O frontis do forno situado na plataforma de carga, ten de 3 a 7 portas, refrixeradas con auga e accionadas hidraulicamente, a través das cales cárgase o forno e obsérvase o proceso de fusión e afino. No centro da parte posterior do forno háxase o orificio de sangrado, taponado firmemente nos fornos fixos e pechado lixeiramente nos basculantes. Os fornos básicos teñen outro orificio ao nivel da escoira, a cuxo través se evacúa parte da escoura formada. Ordinariamente para fabricar os aceiros Siemens emprégase unha gran cantidade de ferralla de aceiro. Nas grandes acerías onde se fabrican perfís de construción, raís etc. Gástase case o 50% de ferralla, e o resto da carga está constituído por ferro líquido. Inmediatamente logo de efectuada a coada, todas trázalas de aceiro son rascadas do forno e, a continuación, bótase dolomita calcinada sobre o fondo e paredes laterais para substituír as perdas ocasionadas na operación anterior. Despois cárgase o forno, castina sobre fondo, a continuación mineral e, finalmente a ferralla de aceiro. Todos os grandes fornos Siemens cárganse na actualidade mecanicamente.
Logo dunhas dúas horas, a ferralla de aceiro empeza a fundirse e ao chegar a este punto engádese o ferro fundido. A acción do material sobre o lingote orixina a ebulición do baño, formándose unha escoira clara, parte da cal retírase. Despois que a ferralla está completamente fundida, a castina empeza a descomporse en anhídrido carbónico, o cal ascende a través do metal e escoira, e tamén en óxido cálcico, que vai á superficie e contribúe a formar unha escoira mais espesa. A acción do mineral, xunto coa da escoira, fai baixar o contido de carbono do baño, de tal sorte que nunha operación ben conducida queda ao redor dun 1% de carbono cando a castina descompúxose totalmente. A operación subseguinte consiste en eliminar mais carbono ata deixalo en valor desexado, o cal depende do tipo de aceiro que se trata de fabricar, e de quentar o baño ata a temperatura conveniente para poder facer a coada e encher as lingoteiras. O contido de carbono báixase gradualmente mediante un arrequecemento continuado, pero se por ensaios atópase que é demasiado elevado, engádese material; se é demasiado baixo, engádese ferro, xa sexa fundido ou sólido.
Benzodiacepina
Sobredose
As benzodiacepinas teñen un antídoto específico, que é o Flumazenil. Trátase dun antagonista específico que actúa no mesmo receptor, impedindo que actúen as benzodiacepinas. A súa vida media é curta, de modo que a reversión dos efectos dura uns 45-60 minutos, pasados os cales pode volver a sedación. É un fármaco útil pero debe usarse con cautela, xa que ten moitas contraindicacións (en xeral, sempre que exista risco de convulsións).
Proceso Siemens-Martin
Forno Martin-Siemens básico
O contido de carbono xúlgase polas fractura das probetas que se coan en pequenos moldes, as cales arrefríanse e rompen. Se se fabrica un aceiro brando ou de baixo contido de carbono, axiña que como o contido de carbono do aceiro que se está fabricando chega á porcentaxe desexada e o metal está suficientemente quente, cóase nunha culler, e engádense a esta o ferromanganeso e ferrosilicio necesarios para desoxidar e regular a composición química final do aceiro.
Benzodiacepina
Táboa de medicamentos e posoloxía
* Non figuran todas as marcas rexistradas. Listaxe non exhaustiva.
Proceso Siemens-Martin
Forno Martin-Siemens básico
Se se fabrica un aceiro de máis porcentaxe de carbono, como o empregado para raís, o contido de carbono redúcese a un valor comprendido entre 0,15 e 0,25% e engádese suficiente cantidade de ferro fundido un momento antes de facer a coada, para que o contido de carbono alcance o valor desexado. O manganeso e silicio engádense entón en forma de ferroaliaxes, xa sexa no forno ou ao aceiro no momento de encher a culler. As culleres das cales cóase o aceiro nas lingoteiras son do tipo vaciábel polo fondo, co fin de separar o aceiro da escoira, a cal flota na superficie. Nos aceiros de baixo contido de carbono engádense a miúdo pequenas cantidades de aluminio o coalo nos moldes para desgasificalo, impedindo desta xeito que parte do mesmo ferva sobre os moldes ao solidificarse.
Fornos Martin-Siemens acedos
Nos fornos Siemens ácidos non se emprega castina, e a escoira está formada polas impurezas do ferro, xunto con parte do revestimento do forno. Cando se fabrican aceiros de alto contido de carbono, o aceiro non se adoita carburar como se explicou antes, senón que se coa cando se alcanza o contido de carbono desexado, o cal determínase mediante análises químicas rápidos.
Olga Díaz
Co nome de Olga Díaz podemos referirnos a:
Lingua lepcha
O lepcha é unha lingua sino-tibetana falada en Sikkim na India.
Jean Kapata
Jean Kapata, nada o 25 de decembro de 1960, é unha enfermeira e política zambiana, Presidenta da Fronte Patriótica durante as eleccións e Ministra de Terras e Recursos Naturais de Zambia desde setembro de 2016.
Traxectoria
Kapata ten un diploma en enfermaría e traballou como enfermeira no quirófano antes de ser elixida para representar ao distrito electoral de Mandevu nas eleccións de 2006 pola Fronte Patriótica. Traballou como Ministra de Turismo e Artes, e logo traballou como Viceministra de Desenvolvemento Comunitario e Saúde Materno-infantil. Kapata ocupouse de prestar servizos sociais nun distrito electoral densamente poboado, onde as cuestións de seguridade, saneamento e saúde eran un reto. Foi reelixida en 2011 e en 2016 e foi nomeada Ministra de Terras e Recursos Naturais.
Kapata expresara preocupación polo aumento da degradación forestal e o aumento da taxa de deforestación producida pola recolección ilegal de madeira, as malas prácticas agrícolas e os incendios. A Axencia de Investigación Ambiental acusouna de facilitar operacións de tráfico ilegal de árbores de palisandro de mukula, que están ao bordo da extinción e de devastar recursos naturais, os bosques vulnerables e ameazar os medios de subsistencia das comunidades nativas.
Como Ministra, expresou que os investidores e os líderes tradicionais deben buscar a orientación do Ministerio de Terras antes de que se poidan comprar, vender ou asignar grandes extensións de terra.
Está casada, é nai e avoa.
Abreu
Abreu é un topónimo galego e portugués. Segundo Edelmiro Bascuas é un hidrónimo relacionable co fitotopónimo abellana nux. Gonzalo Navaza asóciao cos topónimos Vila-Pouca de Guillabreu e O Sillabreu. Pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Lingua dura
O dura é unha lingua sino-tibetana do Nepal, recentemente extinta.
Olga Díaz Fernández
Olga Díaz Fernández, nada en Meira en 1951, é unha profesora e escritora galega.
Traxectoria
Doutora en Psicoloxía. É profesora da Universidade de Santiago de Compostela.
Ernie Dingo
Ernest Ashley Dingo, nado o 31 de xullo de 1956 Bullardoo, Australia Occidental, é un actor e presentador de televisión aborixe australiano.
A Pallota, Igrexafeita, San Sadurniño
A Pallota é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Factor de risco
En epidemioloxía, un factor de risco é toda circunstancia ou situación que aumenta as probabilidades dunha persoa de contraer unha doenza ou calquera outro problema de saúde. Os factores de risco implican que as persoas afectadas por devandito factor de risco, presentan un risco sanitario maior ó das persoas sen este factor.
No caso dos diferentes tipos de cancro, cada un ten diferentes factores de risco. Por exemplo, a exposición sen protección ós raios solares é un factor de risco para o cancro de pel, e o fumar é un factor de risco para o cancro de pulmón, larinxe, boca, farinxe, esófago, riles, vexiga urinaria e outros órganos.
Hai que diferenciar os factores de risco dos factores prognóstico, que son aqueles que predín o curso dunha enfermidade unha vez que xa está presente. Existe tamén marcadores de risco, que son características da persoa que non poden modificarse (idade, sexo, estado socio-económico, etc.). Hai factores de risco (idade, hipertensión arterial, etc.) que cando aparece a doenza son á súa vez factores prognóstico (maior probabilidade de que se desenvolva un evento).
En epidemioloxía, os factores de risco son aquelas características e atributos (variables) que se presentan asociados diversamente coa doenza ou o evento estudado. Os factores de risco non son necesariamente as causas, só sucede que están asociadas co evento. Como constitúen unha probabilidade medible, teñen valor predictivo e poden usarse con vantaxes tanto en prevención individual como na comunidade.
O termo "factor de risco" foi utilizado por primeira vez polo investigador de enfermidades cardíacas Thomas Dawber nun estudo publicado en 1961, onde atribuíu á cardiopatía isquémica determinadas situacións como son a presión arterial, o colesterol ou o hábito de fumar.
O Outeiro, Quende, Abadín
O Outeiro é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Deportienda
250px|miniatura|Vista da Deportienda do [[estadio de Riazor.]] A Deportienda é a tenda oficial do Deportivo da Coruña, onde se venden os seus produtos oficiais. Actualmente hai tres tendas, na cidade da Coruña, ademais da tenda en liña.
Historia
O 5 de maio de 2000 estreouse a páxina web da Deportienda, dende a que se podían comprar os seus produtos de maneira online.
A primeira Deportienda inaugurouse o 7 de agosto de 2001 nos novos locais comerciais resultantes das obras de ampliación na bancada de Tribuna do Estadio Municipal de Riazor. Accédese a ela dende a rúa de Manuel Murguía, na cidade da Coruña.
O 21 de agosto de 2014 inaugurouse a segunda tenda, no centro comercial Marineda City, tamén na cidade da Coruña. Ten unha superficie de máis de 100 metros cadrados.
Beatriz Fernández Herrero
Traxectoria
Licenciada en Pedagoxía e doutora en Filosofía e Letras. É profesora da Escola Universitaria de Maxisterio de Lugo da Universidade de Santiago de Compostela.
Deportienda
Historia
O 31 de maio de 2019 o club abriu a súa terceira tenda, na céntrica rúa Real da Coruña, dun tamaño menor que as outras dúas tendas oficiais.
Meirama, Cerceda
Santo André de Meirama é unha parroquia que se localiza no nordés do concello de Cerceda. Segundo o IGE en 2013 tiña 412 habitantes (206 mulleres e 206 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 502 habitantes.
Nesta parroquia non está situada a central térmica de Meirama (está na parroquia das Encrobas).
Patrimonio
A igrexa de Santo André de Meirama foi construída no século XII e reformada en 1720.
San Martiño, Abanqueiro, Boiro
San Martiño é un lugar da parroquia de Abanqueiro no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Tiña 174 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 79 eran homes e 95 eran mulleres.
Begoña Vila
Begoña Vila Costas, nada en 1963 en Vigo, é unha astrofísica galega especializada no estudo de galaxias espirais.
Traxectoria
Traballou para a Axencia Espacial Canadense no deseño e construción do Fine Guidance Sensor (FGS), o sensor do telescopio espacial James Webb. O FGS foi entregado á NASA en 2012, momento no que decidiron contratala no departamento de enxeñería de sistemas da NASA do GSFC (Programa Xeofísico, Xeodinámica e de Espazo Xeodésico) ​ do Fine Guidance Sensor (FGS), sensor que levará o telescopio espacial James Webb ademais de ser a encargada da proba fría final do grupo de instrumentos antes da súa integración co telescopio.
É membro da ECUSA-DC, asociación que engloba á comunidade científica española das áreas de Washington DC, Maryland e Virxinia.
Pedramaior, Igrexafeita, San Sadurniño
Pedramaior é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Jacinto Romualdo López
Jacinto Romualdo López López-Bolaño, nado en Ribadeo o 7 de febreiro de 1808 e finado en Mondoñedo o 30 de xuño de 1895, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
Trasladouse moi novo a Mondoñedo e entre 1829 e 1832 cursou estudos teolóxicos no seminario de Mondoñedo. Abandonou a carreira eclesiástica para dedicarse ao maxisterio, obtendo o título de mestre en 1833. Exerceu a docencia na escola de primeiras letras do Seminario. En 1843 foi designado alcalde de Mondoñedo, deixando o cargo ao ano seguinte.
Publicou Curso elemental de Gramática (1841), e colaborou en El Mensajero, o periódico fundado e dirixido por Pascual Madoz, e no Diccionario geográfico-histórico-estadístico do mesmo Madoz. Escribiu dúas panxoliñas en galego, continuando a tradición de Nadal da escola mindoniense. Tamén escribiu poemas en latín e castelán.
José María Fonseca Moretón
José María Fonseca Moretón, nado en Ourense o 9 de marzo de 1950, é un economista e empresario galego.
A Ribeira, Quende, Abadín
A Ribeira é un lugar da parroquia de Quende no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
José María Fonseca Moretón
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela. En 1989 participou na fundación de Viñedos do Rosal e Adegas das Eiras, fusionadas posteriormente en Bodegas Terras Gauda, empresa que preside xunto con Viñedos e Bodegas Pittacum. Foi presidente da Fundación Galicia-Empresa (1996-1998) e membro do consello de administración da Editorial Galaxia, da Irmandade dos Viños Galegos e do Capítulo Serenísimo do Viño Albariño. Foi galardoado co Premio San Martiño (1995) e Centro Galego de Barcelona (2001). Pertence ao consello rexedor da Fundación Carlos Casares. En 2010 foi nomeado presidente da Fundación para la Cultura del Vino.
Teixeiro
Co topónimo Teixeiro podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Símbolo sexual
miniatura|160px|[[Marilyn Monroe é, segundo a BBC, probablemente o símbolo sexual máis perdurable de Hollywood. ]] Un símbolo sexual, tamén coñecida pola denominación inglesa sex symbol, é unha persoa famosa que o público, sexa home, muller, seguidor, críticos ou fans en xeral, crea e atopa sexualmente atractiva. Aínda que este termo se usa para os persoeiros catalogados como iconas, tamén pode ser usada para persoas non famosas, estas que non son precisamente catalogadas como ídolos pero si famosas dentro dunha comunidade pequena. O termo foi usado por primeira vez ao redor de 1950 pola popularidade de certas estrelas de cine como Brigitte Bardot, Marilyn Monroe e Raquel Welch.
Lingua ole
O ole é unha lingua sino-tibetana falada en Bután.
Queixas, Cerceda
Santa María de Queixas é unha parroquia que se localiza no concello de Cerceda. Segundo o IGE en 2018 tiña 809 habitantes (419 mulleres e 390 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 998 habitantes.
Os Anellos, Romariz, Abadín
Os Anellos é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Fletán
O termo fletán pode referirse a estes tres peixes planos da familia dos pleuronéctidos:
David Lee
David Lee pódese referir a:
Terapia hormonal substitutiva
A terapia de substitución hormonal (TSH) ou terapia hormonal substitutiva é un sistema de tratamento médico para a menopausa cirúrxica, a perimenopausia e, en menor medida, para mulleres na menopausa. Baséase na idea de que o tratamento pode previr as molestias causadas pola menor cantidade de hormonas (estróxenos e proxesterona) presentes no sangue. Supón o emprego dun ou máis fármacos pertencentes a un grupo deseñado para elevar artificialmente os niveis hormonais. Os principais tipos de hormonas que se usan neste tratamento son: estróxenos, proxesterona ou proxestinas, e ás veces testosterona. A miúdo tamén se lle chama tratamento no canto de terapia. dereita|miniatura|200x200px|Parche transdérmico de estradiol, para terapia con estróxenos.
Visión xeral
A terapia de substitución hormonal está dispoñible de varias formas. Xeralmente fornécense doses baixas dun ou máis estróxenos, e a miúdo tamén se fornece proxesterona ou un análogo químico chamado proxestina. Tamén se pode incluír testosterona. Ás mulleres que sufriron unha histerectomía, fornéceselles habitualmente un composto estroxénico que contén algunha clase de proxesterona, unha terapia chamada "terapia de estróxenos sen oposición". As terapias de substitución hormonal adminístranse mediante parches transdérmicos, comprimidos, cremas, pílulas, dispositivos intrauterinos (DIU), aneis vaxinais e, máis raramente, mediante inxeccións. As doses adoitan ser variadas ciclicamente, con tomas diarias de estróxenos, e proxesterona (ou proxestina) durante dúas semanas cada mes ou dous meses; un método chamado "TRH combinada secuencial". Un método alternativo de máis recente aparición é chamado "TRH combinado continuo" e consiste nunha dose constante de ambos os tipos de hormonas tomadas diariamente. Ás veces, engádese un andróxeno, xeralmente testosterona, para tratar a libido diminuída. Tamén pode tratarse a diminución de enerxía e axudar a diminuír a osteoporose que adoita aparecer trala menopausa.
As Cabeceiras, Romariz, Abadín
As Cabeceiras é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
O Xuncal, Irixoa, Muras
O Xuncal é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Laxedo, Covelo, A Lama
Laxedo é un lugar da parroquia de Covelo, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2018 tiña 69 habitantes (35 homes e 34 mulleres).
Teixeiro, Curtis, Curtis
Teixeiro é un lugar da parroquia de Santa Eulalia de Curtis e é capital do concello de Curtis. Segundo o INE en 2018 tiña 1115 habitantes (555 homes e 560 mulleres).
Toponimia
O topónimo «Teixeiro» é un fitónimo que fai referencia a un lugar ou bosque de teixos (do latín taxu), unha árbore que debeu ser en tempos antigos abondosa en Galiza. Do mesmo xeito acontecería co resto de topónimos «Teixeiro» e «Teixeira» espallados pola xeografía galega. Alén disto, non se considera probábel que teña que ver co tobo do porco teixo, significado co cal o vocábulo «teixeiro» ―tamén «teixeira»― aparece en varios dicionarios galegos.
Esta estendida relación do topónimo coa árbore semella que non deu convencido os estudosos da historia local, os cales teñen proposto diferentes hipóteses alternativas. Deste xeito, segundo Cabanas López o nome procedería das telleiras, dada a presenza de arxila na zona e a posibilidade desta ser traballada para o campamento romano da Ciadella, así como a referencia a dúas telleiras no Catastro de Ensenada de 1752. Desde outra perspectiva, para Vázquez Rouco podería provir de testeiro, xa que Teixeiro era cabeza do couto do Rincón e testaba co couto de Santaia e coa provincia de Santiago.
Por outra banda, tendo sido Teixeiro cabeza do couto do Rincón primeiro, e do barrio do Rincón despois, os seus habitantes reciben, segundo as fichas recolleitas para a redacción do Diccionario geográfico popular de España de Camilo José Cela, o xentilicio de rinconenses. Recóllese tamén nesa fonte estoutro xentilicio: Teixeirón.
Características
Polo lugar pasa a vía férrea, que ten parada na estación de Teixeiro, inaugurada en 1875. A comezos do século XX instalouse na zona unha fábrica de elaboración de compoñentes do arsénico, LLOFAR. Creouse un polígono industrial, sobre os antigos terreos da siderúrxica Sidegasa, que pechou en 1988. No ano 2000 inaugurouse o Centro penitenciario de Teixeiro.
Ao acoller a capitalidade municipal ten servizos públicos sanitarios, deportivos e culturais. A nivel educativo a localidade conta cunha gardería pública da rede da Xunta, A galiña azul e o CEIP de Teixeiro. Rematada dita etapa o alumnado cursa a educación secundaria no IES de Curtis.
Teixeiro na cultura popular
miniatura|Cabalos polas rúas de Teixeiro (2016).
Xardín botánico de Padrón
O xardín botánico de Padrón é un xardín de pequeno tamaño situado na vila de Padrón, á beira da estrada nacional N-550. Conta cun elevado número de especies vexetais, algunhas delas moi senlleiras ou de gran rareza en Galicia. Varios exemplares arbóreos deste xardín aparecen, pois, no Catálogo de Árbores Senlleiras da Xunta de Galiza.
Historia
miniatura|Busto de [[Castelao no xardín botánico de Padrón.]] A súa orixe remóntase ás primeiras décadas do século XIX, construído nunha leira da Calzada Romana pertencente ós condes de San Xoán. Foi construído seguindo os modelos característicos da época, mesturando estilos italiano, inglés e francés.
O 11 de xaneiro de 1946 foi declarado monumento artístico nacional, grazas sobre todo ó labor de Manuel Chamoso Lamas, naqueles tempos Comisario do Servizo da defensa do patrimonio nacional. Debido a isto, pouco despois as distintas especies botánicas presentes no xardín foron clasificadas e inventariadas cientificamente por primeira vez na súa historia polo Inspector Xeral de Montes Rafael Areses Vidal. Ademais levouse a cabo a primeira rotulación das árbores e especies máis salientables.
Acolle diversos monumentos, como un busto de Castelao e unha estatua de Macías o Namorado.
Actualmente o xardín está irmandándose coa cidade francesa de Noirmoutier e coa comunidade Canaria.
Botánica
O xardín botánico presenta un gran número de especies vexetais achegándose ás trescentas. Traídas de diversas partes do mundo pódense nomear coma as máis salientables a árbore do Coral (Erythrina crista-galli, especie autóctona da Arxentina e o Uruguai), a palmeira do Senegal, a sequoia vermella (Sequoia sempervirens, salientable pola súa altura), o carballo cupresiforme (quercus robur fastigiata), unha árbore drago (Dracaena draco, árbore doada pola Comunidade Canaria) ou os pradairos (Acer pseudoplatanus. L. que conforma o paseo central do xardín).
Actividades
O xardín botánico de Padrón acolle numerosos actos sociais e culturais da vila. En 1992, 1993, 1994 e 2002 celebráronse os Trimestres Educativo-Culturais sobre o Xardín botánico de Padrón, tendo coma principais beneficiarios os centros escolares de Galicia e doutras zonas de España. Estes Trimestres acadaron un grande éxito e chegouse a contabilizar un número de asistentes próximos os 50.000
Así mesmo celebráronse diversos cursos recoñecidos, patrocinados e impulsados dende a Consellería de Educación da Xunta de Galicia e mailo concello de Padrón que xustifican a importancia deste xardín dentro do contexto científico galego:
Lingua gongduk
O gongduk é unha lingua sino-tibetana falada en Bután.
Rodís, Cerceda
San Martiño de Rodís é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Cerceda. Segundo o IGE en 2013 tiña 1.277 habitantes (685 mulleres e 592 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.418 habitantes.
Eventos
O concello de Cerceda construíu en Rodís unha pista de aeromodelismo de 200 metros de longo e 20 de largo, xestionada desde o ano 2008 polo Club de aeromodelismo As Gaivotas, quen organiza anualmente unha exhibición de aeromodelismo acrobático denominada Centollo meeting, considerada a máis importante do noroeste peninsular.
Gran Premio de Australia de 1999
O Gran Premio de Australia de 1999 (oficialmente LXIV Qantas Australian Grand Prix) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 7 de marzo de 1999 en Melbourne, Australia. Foi a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula Un de e a 64ª carreira na historia combinada do Gran Premio de Australia que data do 100 Miles Road Race de 1928. A carreira disputada en 57 voltas ao circuíto de 5´3 quilómetros foi a sétima vez que se celebrarou no Albert Park, usado por primeira vez en 1953 e a cuarta desde que o novo circuíto acolleu a carreira en 1996.
Mika Häkkinen e David Coulthard dominaron na práctica e na fase inicial da carreira, pero retiráronse con problemas técnicos: o novo McLaren MP4 / 14 demostrou ser moi rápido pero aínda pouco fiable, un trazo compartido cos coches deseñados por Adrian Newey. Michael Schumacher tamén tivo problemas durante esta axitada carreira, que deu ao seu compañeiro de Ferrari Eddie Irvine a oportunidade de acadar a súa primeira vitoria nun Gran Premio. Non cometeu ningún erro e venceu a Heinz-Harald Frentzen e Ralf Schumacher por uns segundos.
Cualificación
Os resultados da sesión clasificatoria foron basicamente os mesmos que o ano anterior: Häkkinen derrotou a Coulthard, mentres que Michael Schumacher lideraba o resto da pista. Marc Gené, quedou fora da cualificación ao final da sesión, porque o tempo do 107% xa era 1 minuto e 36.974 segundos e con 1 minuto 37.013 segundos o español estaba 0.039 segundos fóra o límite. O equipo Minardi emitiu unha solicitude oficial para que Gené poidese tamar a saída, o que posteriormente foi concedido polos comisarios da carreira.
Carreira
Mika Häkkinen e David Coulthard dominaron todas as sesións ao longo da fin de semana con tempos de volta máis dun segundo máis rápido que calquera outro, e ambos partiron da primeira fila da grella, a carreira parecía ser unha vitoria fácil para o equipo de McLaren. Con todo, os primeiros sinais de problemas chegaron antes de que comezase a carreira: mentres os outros pilotos fixeron o seu camiño cara á grella ficticia, o pole Häkkinen seguía nos boxes cun problema. No último momento, o equipo decidiu que tería que empregar o coche de reposto, e pouco antes do peche dos boxes, Häkkinen estaba camiño. A volta de formación comezou sen incidentes, pero cando os últimos coches aliñábanse para o inicio, había fume procedente dos coches Stewart de Rubens Barrichello e Johnny Herbert. Ambos tiveron unha fuga de aceite que iniciara un pequeno incendio debaixo da carrozaría. A saída cancelouse e os lumes foron apagados. Barrichello conseguiu o coche de reposto e tivo que comezar desde o pit lane, mentres Herbert non tivo opcións e converteuse na primeira retirada da carreira. Logo dalgún atraso, anunciouse que tería unha nova carreira de 57 voltas, unha menos que as 58 programadas orixinalmente. Cando a nova volta de formación estaba a piques de comezar, houbo máis confusión en McLaren cando o coche de Häkkinen quedou cunha marcha engrenada. Michael Schumacher tiña cualificado terceiro, detrás de Häkkinen na grella, e mentres os membros do equipo de McLaren traballaban freneticamente para que Häkkinen estivese en marcha, Schumacher tivo que esperar, e o seu motor parouse cando a caixa de cambios saíu do neutro. Máis abaixo da pista, o motor de Takagi tamén calou. A pesar do estado de pánico visible en McLaren, Häkkinen conseguiu poñerse en marcha antes de que o último coche saíse da grella, polo que se lle permitiu retomar a súa pole orixinal na grella de saída. Schumacher, por outra banda, non foi tan afortunado e tivo que comezar na parte de atrás da grella xunto con Takagi.