cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aptenia cordifolia
Aptenia cordifolia (L.f.) Schwantes, é unha especie de planta ornamental pertencente á familia das aizoáceas.
Descrición
Aptenia cordifolia é unha planta rastreira que forma unha alfombra de herbas perennes de formación plana en grupos sobre o terreo a partir dunha base. Os talos poden alcanzar uns 3 metros de longo. As follas de cor verde brillante, carnosas, teñen xeralmente forma de corazón duns 3 centímetros de longo ou máis. Ten brillantes flores de cor rosa a púrpura que aparecen nas axilas da folla e están abertas durante o día. Estes verticilos colorados non son pétalos, senón estaminodios non funcionais, como en todos os Aizoaceae. Ten 4 tépalos (2+2) acrescentes na fructificación. O froito é unha cápsula de pouco máis dun centímetro de longo con sementes tuberculadas milimétricas de cor pardo. Aptenia x "Red Apple" é a máis difundida en cultivo e é a miúdo confundida coa verdadeira Aptenia cordifolia. Trátase dun híbrido entre a propia Aptenia cordifolia e Aptenia haeckeliana, de crecemento máis vigoroso, flores que tenden a ter unha cor máis avermellada (a diferenza da auténtica A. cordifolia na que son moradas) e follas cunha forma menos acorazonada e de cor verde máis brillante. Existe unha forma variegada.
Distribución xeográfica
A. cordifolia é nativa de África meridional, pero é coñecida amplamente como planta ornamental. Nalgunhas áreas crece silvestre como unha especie introducida, a miúdo despois de escapar de cultivo.
Cultivo
Esta planta é ideal para cubrir muros, rocallas e zonas peladas de céspede. Debido ao seu extenso desenvolvemento, é útil para evitar o crecemento de malas herbas no terreo onde se planta. Tamén pode subsistir sen problemas en maceta. A Aptenia cordiflora é moi fácil de cultivar. Necesita moita luz para vivir, mellor a pleno sol. Con respecto aos riscos, é moi resistente á seca, pero coa terra húmida crece rapidamente. Convén que a terra de cultivo teña boa drenaxe. Non soporta as xeadas. Reprodúcese facilmente a partir gallos dos talos desenvolvidos, raíces, sementes do seu froito capsular, mesmo das súas propias follas enterradas.
Taxonomía
Aptenia cordifolia foi descrita por (L.f.) Schwantes e publicado en Gartenflora 77: 69, 1928, e, orixinalmente, como Mesembryanthemum cordifolium por Carl Von Linné fillo, Suppl. Pl., 260, 1782.
Aptenia: nome xenérico que procede do grego apten, apters, que significa "sen ás", facendo referencia a que as cápsulas carecen de filamentos alados.
cordifolia: epíteto que procede do latín cordis, que significa "corazón" e folius, que significa "follaxe", aludindo ás follas acorazonadas desta especie.
CBERS
Características
Os satélites CBERS son satélites deseñados para a observación terrestre na busca e documentación de recursos e o estudo e observación do medio ambiente. Son operados polo CRESDA chinés e o INPE brasileiro. Os satélites usan o bus Phoenix-Eye-1 e levan a bordo cámaras gran angular e de alta resolución e sensores infravermellos. Usan dous módulos: un módulo de carga útil cos sensores e cámaras e o módulo de servizo, cos equipos de enerxía, control e comunicacións. Os satélites CBERS inxéctanse na órbita heliosincrónica, a alturas duns 770 km.
Lanzáronse seis satélites CBERS entre 1999 e 2019, cun fallo, e todos a bordo de lanzadores CZ-4B chineses.
Anna Veiga
Traxectoria
Estudou ciencias biolóxicas na Universidade Autónoma da cidade Condal, onde se licenciou en 1979 e doutorouse en 1991. Interesada pola docencia é membro da cátedra de investigación en obstetricia e xinecología no Instituto Universitario Dexeus. En 1997 obtivo a praza de profesora na Universidade Autónoma de Barcelona e na actualidade (2018) é profesora na Universidade Pompeu Fabra e conselleira da multinacional Grifols.
Interesada na reprodución asistida humana, especialmente na fecundación in vitro, en 1982 converteuse en directora da sección de bioloxía do servizo de medicamento para a reprodución do Instituto Dexeus, cargo que ocupou até 2005.
Foi a "nai científica" da primeira nena nada por fecundación in vitro en España, Vitoria Anna Perea, o 12 de xullo de 1984.
Coñecedora da grande utilidade para a medicina das células nai, foi unha das científicas líderes en iniciar o seu estudo en España xunto con Bernat Soria e Juan Carlos Izpisúa.
Ángel Puerto
Ángel Puerto Pineda, nado en El Viso del Alcor o 13 de novembro de 2002, é un futbolista español, que xoga como defensa central no Fabril, da Terceira División RFEF.
Traxectoria
Nado na localidade sevillana de El Viso del Alcor, ingresou aos seis anos na canteira do Sevilla, club no que permaneceu durante os seguintes trece anos. Na tempada 2020/21 compaxinou o equipo xuvenil co segundo filial do club, o Sevilla C, da Terceira División, no que se integrou plenamente na seguinte campaña.
En xullo de 2022 trasladouse a Galicia, onde fichou polo Deportivo da Coruña para xogar no seu filial, o Fabril, da Terceira División RFEF. O 12 de novembro de 2022 debutou co primeiro equipo do Deportivo, da man de Óscar Cano, na primeira rolda da Copa do Rei ante o Guijuelo, na que integrou a defensa titular xunto a Trilli, Dani Barcia e Retu.
Doenza de Kawasaki
A enfermidade de Kawasaki ou síndrome de Kawasaki é unha doenza multisistémica, idiopática, caracterizada por unha vasculite que afecta a vasos de pequeno e mediano calibre, especialmente as arterias coronarias, provocando clasicamente aneurismas nestas, ademais, adoita asociarse con algunha síndrome mucocutánea. Esta síndrome recibe o nome do médico xaponés Tomisaku Kawasaki que na década de 1960 describiu esta enfermidade recentemente recoñecida principalmente en nenos.
Epidemioloxía
A doenza de Kawasaki ocorre con máis frecuencia en nenos, con 80 % de pacientes afectados menores de 5 anos. Afecta máis aos nenos que ás nenas e máis a outras etnias que a caucásicos, nos que era unha doenza rara até décadas recentes; aproximadamente 2 000 a 4 000 casos son diagnosticados nos Estados Unidos cada ano (aproximadamente 1 por 100 000 persoas).
Anatomía patolóxica
É semellante á poliarterite nodosa (PAN) aínda que, neste caso, a necrose fibrinoide adoita ser menos destacada.
Manifestacións clínicas
A enfermidade aguda presenta febre, eritema, erosión conjuntival, erosión oral, edema dos membros, eritema das plantas e das mans, erupcións cutáneas e hiperplasia dos ganglios linfáticos cervicais e, ocasionalmente, inflamación do corazón e das principais articulacións.
Diagnóstico
Require a presenza dunha febre alta de 5 días ou máis, xunto con polo menos catro dos seguintes cinco criterios clínicos:
Algoritmo do pintor
Exemplo
esquerda|miniatura|700x700px| Para unha paisaxe, primeiro pintas as montañas ao fondo, despois o prado e só despois os obxectos máis próximos, como árbores. O nome de algoritmo refírese a un pintor que primeiro pinta as partes distantes dunha escena e despois as cobre coas partes máis próximas. Do mesmo xeito, o algoritmo do pintor ordena todos os polígonos pola súa profundidade e despois píntaos nesa orde. Superpón as partes normalmente non visibles e así resolve o problema de invisibilidade. dereita|conmarco|Polígonos sobrepostos poden causar un fallo no algoritmo O algoritmo pode fallar en certos casos. Neste exemplo, os polígonos A, B e C superpóñense. Non é posible definir que polígono está enriba dos outros ou cando dous polígonos se cruzan en tres dimensións.
Nas implementacións básicas, o algoritmo do pintor pode ser ineficiente. Forza ao sistema a renderizar cada punto de cada polígono no campo visual, aínda que o polígono estea oculto na escena final. Isto significa que para escenas detalladas, o algoritmo do pintor é unha solución ineficiente.
Este e outros defectos do algoritmo levaron ao desenvolvemento de técnicas de Z-buffering, que se poden ver como un desenvolvemento do algoritmo do pintor para resolver conflitos de profundidade píxel por píxel, reducindo a necesidade de renderización baseada en profundidade. Mesmo en tales sistemas, ás veces úsase unha variante do algoritmo do pintor. Como as implementacións do Z-buffer a miúdo dependen de rexistros de buffer de profundidade de precisión fixa no hardware, hai posibilidades de problemas de visibilidade debido a erros de redondeo. Estes erros son superposicións ou espazos nas unións entre polígonos. Para evitalos, algunhas implementacións do motor gráfico "overrender" - debuxando os bordos afectados de ambos polígonos en orde polo algoritmo do pintor. Isto significa que algúns píxeles son debuxados dúas veces (como no algoritmo de pintor completo), pero isto só ocorre en pequenas partes da imaxe e ten un efecto insignificante no rendemento.
Un problema particular na aplicación do algoritmo do pintor é o de obxectos translúcidos ou transparentes.
Antoine Pevsner
Antoine Pevsner, nado Anton Pevsnert, en Klímavichy, Imperio Ruso, (hoxe Belarús), en 1888, e finado en 1962, foi un escultor de orixe rusa. dereita|miniatura|Escultura de Pevsner na Cidade Universitaria de Caracas.
Traxectoria
Fillo de enxeñeiro de orixes asquenacís, recibe, xunto co seu irmán Naum Gabo, unha primeira formación científica que lle achega o espírito de investigación no que basea toda a súa obra. O seu irmán Naum, tamés escultor, mudou o apelido para evitar ser confundido con el.
Nunha segunda visita a París en 1913, coñece a Modigliani e a Oleksandr Arjípenko, que estimulan o seu interese cara ao cubismo. Nese mesmo ano ve a exposición de Umberto Boccioni sobre construcións arquitectónicas, que lle interesa profundamente.
Pasa os anos da guerra co seu irmán en Oslo, alí durante dous anos dixiren xuntos todas as súas experiencias e desenvolven a arte que máis tarde chamarían Construtivismo. Pódese supor que Pevsner achegou o seu coñecemento sobre técnicas artísticas e Naum a súa aproximación científica aos materiais e á forma. Durante a súa formación como médico, Naum aprendera a facer construcións tridimensionales para ilustrar fórmulas matemáticas, de modo que o que xurdiu foi a fusión dunha visión artística e un método científico.
Volve a Rusia en 1917 para ensinar, con Kandinsky e Malévich, na Academia de Belas Artes de Moscova.
En 1920, Pevsner e Gabo publican o Manifesto Realista, onde afirman que a arte ten un valor absolutamente independente e unha función que desempeñar na sociedade, xa sexa capitalista, socialista ou comunista, deixando clara a súa postura fronte ao suprematismo; enuncian neste manifesto a súa idea do constructivismo e tratan de traducir os seus conceptos dunha realidade absoluta e esencial, na realización das súas percepcións do mundo, nas formas de espazo e tempo. Dan forma ao espazo por medio da profundidade máis que polo volume e rexeitan a masa como base da escultura.
"As construcións plásticas de Pevsner e de Gabo, non son exactamente esculturas, porque implican a intención de anular o concepto de escultura como disciplina tradicionalmente definida por uns procedementos, finalidades e materiais. Aínda máis, négase a escultura como forma pechada que interrompe a continuidade do espazo e defíneo en relación a si mesma, como baleiro oposto á plenitude" (Argan).
As súas obras están presentes na exposición Erste russische Kunst Ausstellung, na galería Van Diemen de Berlín, en 1922. Ao ano seguinte visita Berlín onde coñece a Marcel Duchamp e a Catherine Dreier. A partir do seu encontro con Duchamp, abandona a pintura e envórcase na escultura construtivista. miniatura|282x282px|Escultura de Antoine Pevsner na [[A Haia|Haia, Países Baixos.]] En 1923, instálase en París, obtendo a cidadanía francesa en 1930.
En 1926, as súas obras están incluídas nunha exposición na Little Review Gallery de Nova York. Xunto con Gabo, deseña a escenografía para o ballet  'La Chatte' (A gata) de Georges Balanchine con música de Henri Sauguet, producido por Serguéi Diáguilev. En París, os dous irmáns están á cabeza do grupo construtivista Abstracción-Creación, un grupo de artistas que representan diversas correntes da arte abstracta. Nos anos trinta, as obras de Pevsner móstranse en Ámsterdam, Basilea, Londres, Nova York e Chicago.
No mesmo ano, a galería René Drouin de París organiza a súa primeira exposición individual. En 1948 o Museo de Arte Moderna de Nova York presenta a exposición Gabo-Pevsner e en 1952 o artista participa na Chef-d'ouvres du XX Siècle, promovida polo Museo Nacional de Arte Moderna de París.
Universidade de Syracuse
A Universidade de Syracuse (Syracuse University) é unha universidade privada estadounidense cuxa sede central está na cidade de Syracuse, Nova York, con campus nesa cidade, cunha extensión de 276,4 ha, e outros en Atlanta, Chicago, Nova York, Providence, Sherman, Oaks, Washington, D.C. e Florencia.
Antoine Pevsner
Traxectoria
En 1957, o mesmo museo dedícalle unha exposición individual.
Universidade de Syracuse
Foi fundada o 24 de marzo de 1870.
Antoine Pevsner
Traxectoria
En 1958, está presente na Bienal de Venecia, no pavillón francés.
Morre en París o 12 de abril de 1962.
Universidade de Syracuse
No ano 2021 contaba con 21 772 estudantes, 14 778 de grao, e 6 921 de posgrao.
O seu orzamento para o curso 2023-24 é de 1 637 millóns de $|dólares.
Establecida en 1870 con raíces na Igrexa Episcopal Metodista, a universidade non é relixiosa desde 1920.
Situada no barrio da University Hill da cidade, ao leste e ao sueste do centro de Syracuse, o seu gran campus presenta unha mestura ecléctica de arquitecturas, que van desde o renacemento románico do século XIX até edificios contemporáneos.
A Unversidade de Syracuse está organizada en 13 Escolas e Facultades, con programas recoñecidos a nivel nacional en arquitectura, administración pública, xornalismo e comunicacións, administración de empresas, estudos da información, educación inclusiva, xestión deportiva, enxeñaría, dereito e artes. A universidade clasifícase entre as R1 (Universidades de doutoramento: actividade investigadora moi alta.
miniatura|esquerda|A "Ernie Davis Hall", unha residencia e comedor inaugurada en 2009
Sociedade Internacional para a Música Contemporánea
miniatura|Dende a esquerda: [[György Ligeti, Lukas Ligeti e Beira Ligeti, Conlon Nancarrow e Michael Daugherty, en Graz, no ISCM de 1982]] A Sociedade Internacional para a Música Contemporánea (ISCM) (en International Society for Contemporary Music) é unha organización musical que promove a música contemporánea. Estableceuse en Salzburgo en 1922, como Internationale Gesellschaft für Neue Musik (IGNM) fixándose o obxectivo de organizar un festival anual nun dos 14 países membros. O primeiro festival celebrouse en Londres en 1923. Tiña 27 países membros en 1976 e 50 en 2010. A súa principal actividade é o World Music Days Festival, realizado todos os anos nun lugar diferente. Celebráronse xa un total de 86, sendo o máis recente o que tivo lugar en Vancouver, Canadá en novembro de 2017.
Universidade de Syracuse
Os equipos atléticos da Universidade de Syracuse, coñecidos como "Orange", participan en 20 deportes interuniversitarios. A Universidade de Syracuse (US) é membro da Atlantic Coast Conference, ou ACC para todos os atletas da División I da NCAA, excepto os equipos de remo masculino e feminino de hockey sobre xeo.
A SU tamén é membro da Eastern College Athletic Conference.
Sociedade Internacional para a Música Contemporánea
A filiación da organización faise a través de seccións nacionais que promoven a música contemporánea en cada país. Estas seccións son xeralmente organizacións independentes da ISCM, que envían representantes para a Asemblea Xeral da ISCM. Cada sección nacional ten dereito a enviar seis obras para se avaliar e participar en cada edición do World Music Days Festival.
A ISCM inclúe tamén organizacións nacionais que promoven a música contemporánea, pero que non se designaron sección de nación, é o caso, por exemplo, dos membros asociados. E algúns profesionais individuais recoñécense como "membro honorario". A ISCM tamén publica a World New Music Magazine.
== ISCM - España == España incorporouse á ISCM xa en 1923, figurando entre os seus impulsores Manuel de Falla, se ben a andadura de España nesta organización foi bastante descontinua por circunstancias diversas. Soamente en dúas ocasións España albergou o World Music Days: na Barcelona do 36 (durante o que se estreou o célebre Concerto para violín de Alban Berg -tres meses antes do fatídico golpe de estado-), e no Madrid do 65. Entre os varios presidentes da sección española figuran Óscar Esplá, Enrique Fernández Arbós, Cristóbal Halffter, Luis de Pablo ou Alfredo Aracil.
En 2021, a ISCM escolleu a plataforma cultural e ensemble galego, Vertixe Sonora, para a recuperación da sección española, co obxectivo de dar un novo pulo á presenza da música española no contexto internacional. Dende entón Vertixe Sonora representa anualmente a España nas asembleas xerais, comisións e calquera das diferentes iniciativas que se organizan no eido da ISCM contribuíndo activamente á promoción dos compositores españois e dos seus traballos.
Membros do xurado
== Actuacións destacadas nos ISCM World Music Days (1923–80) ==
O Muíño, Camposancos, A Guarda
O Muíño é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Kendrick Nunn
Kendrick Melvin Nunn, nado o 3 de agosto de 1995 en Chicago, Illinois, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2018, Nunn asinou cos Golden State Warriors, cos que xogou a Liga de Verán da NBA de 2018 e participou nos adestramentos de pretempada. O 12 de outubro de 2018, os Warriors cortaron a Nunn sen chegar a debutar en partido oficial. O 22 de outubro de 2018, Nunn asinou cos Santa Cruz Warriors, afiliado de Golden State na NBA G League.
O 6 de agosto de 2021, Nunn asinou cos Los Angeles Lakers.
Moeda de ocupación do Imperio do Xapón
miniatura|380x380px|Un [[Fotografía|fotógrafo de guerra nunha rúa inzada de diñeiro xaponés de ocupación, en Yangón, Myanmar, 1945.]] A moeda de ocupación do Imperio Xaponés, coñecidos tamén como billetes do Banco de Desenvolvemento do Sur (oficialmente "billetes militares da guerra do Sueste Asiático", pola súa tradución do xaponés 大東亜戦争軍票, Dai Tō-A Sensō gunpyō), foi a moeda emitida entre 1942 e 1945 pola autoridade militar xaponesa, en substitución da moeda local, logo da conquista de colonias e a ocupación doutros estados durante a segunda guerra mundial.
Historia
En febreiro de 1942 aprobáronse no Xapón as leis polas que se creaban o Banco de Financiamento en Tempo de Guerra e o Banco de Desenvolvemento do Sur. Ambas as institucións emitiron bonos para recadar fondos. O Banco de Financiamento de Tempo de Guerra prestaba diñeiro principalmente ás industrias militares, mais tamén a unha ampla gama doutras empresas, como as compañías de enerxía eléctrica, de construción naval e do petróleo.
Pola súa banda, o Banco de Desenvolvemento do Sur prestaba servizos financeiros nas zonas ocupadas polo exército xaponés. Os billetes do Banco de Desenvolvemento do Sur utilizábanse de facto como diñeiro militar de emerxencia. En decembro de 1942, o saldo dos billetes do Banco de Desenvolvemento do Sur ascendía a máis de 470 millóns de iens e en marzo de 1945 superaba xa os 13.000 millóns.
miniatura|260x260px|Milleiros de billetes da ocupación xaponesa foron queimados en 1945 logo da liberación dos territorios por parte das tropas aliadas, neste caso nas [[Indias Orientais Neerlandesas.]]
Os xaponeses, que xa estaban en guerra coa China, ampliaron en 1940 o alcance das súas operacións militares en Asia e entraron na segunda guerra mundial a finais de 1941 co ataque a Pearl Harbor. Durante esa contenda, o Xapón invadiu varios países asiáticos e ocupou vastos territorios, nos que estableceu administracións militares.
A partir da toma das illas Filipinas, os militares xaponeses confiscaron toda a moeda forte, tanto a que estaba en mans públicas como a dos particulares, e substituíuna por papel moeda impreso localmente, que levaba unha proclamación de emisión militar. Todos os billetes levaban unha alusión ao Goberno imperial xaponés e algúns amosaban tamén a "promesa de pagar ao portador á vista". Este diñeiro militar ficou sen valor logo do derrocamento da Administración xaponesa. Nese momento queimáronse varias toneladas de billetes, xa que a tropas xaponesas recibiron a orde de destruír os rexistros bancarios e calquera resto de moeda antes da capitulación.
Coa fin da segunda guerra mundial, a moeda que circulaba en nome do poder xaponés perdeu inmediatamente o seu valor e foi rexeitada na súa totalidade. Ademais da emitida nas Filipinas, oubo tamén emisións de moeda militar xaponesa en Birmania (o actual Myanmar); na Malaisia británica, Borneo do Norte e Sarawak (a actual Malaisia); en Singapur; en Brunei; nas Indias Orientais Neerlandesas (a actual Indonesia) e nalgunhas zonas de Oceanía (Nova Guinea e as illas Salomón e Gilbert).
Filipinas
En 1943 apareceron os "billetes de substitución" de 1, 5 e 10 pesos. En 1944 púxose en circulación o billete de 100 pesos e pouco despois o de 500 pesos, que trouxo consigo a inflación. Preto da fin da guerra, en 1945, os xaponeses emitiron un billete de 1.000 pesos. As pranchas para este billete completáronse en Manila pouco antes de que as tropas estadounidenses entrasen na cidade o 3 de febreiro de 1945, e os xaponeses imprimiron o billete de 1.000 pesos mentres se retiraban de Manila a Baguio.
Esta é unha mostra dalgúns dos billetes emitidos polos xaponeses en Filipinas:
Anos despois de finalizar a segunda guerra mundial, o 8 de xaneiro de 1953 fundouse unha organización chamada The Japanese War Notes Claimants Association of the Philippines —JAPWANCAP— ("Asociación de Reclamantes de Billetes de Guerra Xaponeses de Filipinas"). miniatura|259x259px|Billete do dominio xaponés en Filipinas co selo da JAPWANCAP. O obxectivo desta enitidade era exercer presión sobre os gobernos estadounidense e filipino para trocaren ou pagaren unha fracción do valor das emisións militares xaponesas de moeda para Filipinas. A asociación custodiaba os billetes e emitía certificados de afiliación, tarxetas de identificación oficiais e cartillas de depósito, a cambio dunha cota.
O Goberno filipino non amosou interese sobre este asunto e os esforzos da asociación foron infrutuosos. En 1967, JAPWANCAP demandou o Goberno dos Estados Unidos por reciprocidade e perdeu a demanda. As batallas xudiciais contra o Xapón prolongáronse durante décadas, con casos que chegaron ata as máis altas instancias xudiciais xaponesas.
Malaisia, Singapur, Borneo do Norte, Sarawak e Brunei
Os xaponeses comezaron o seu ataque contra os territorios británicos da península Malaia o mesmo día que en Pearl Harbor, entrado por terra desde o norte. A base fortificada de Singapur caeu o 15 de febreiro de 1942, e foi retida co resto da Malaisia británica polos xaponeses ata agosto de 1945. O diñeiro de guerra creado polos xaponeses para estes territorios está expresado en dólares, do mesmo xeito que aquel ao que substitúe: o dólar malaio.
En 1942, os xaponeses emitiron papel moeda con valores de 1, 5, 10 e 50 centavos, e de 1, 5 e 10 dólares. Ao principio, os billetes de 1, 5 e 10 dólares portaban números de serie, e posteriormente omitíronse.
En 1944, a inflación levou á emisión dun billete de 100 dólares e en 1945 este billete substituíuse por un novo, e ademais engadiuse un billete hiperinflacionario de 1.000 dólares. A primeira serie de billetes, de 1942, así como o primeiro billete de 100 dólares, amosaban a inscrición THE JAPANESE GOVERNMENT PROMISES TO PAY THE BEARER ON DEMAND ("O Goberno xaponés comprométese a pagar ao portador cando o solicite"). Na emisión de 1945 esta mensaxe foi retirada dos billetes.
Dado que os metais eran un material de guerra necesario, os xaponeses non emitiron moeda metálica durante as súas ocupacións. O diñeiro de ocupación, incluídos os valores máis pequenos, imprimíanse en papel. Así e todo, no Museo do Diñeiro do Banco Central de Malaisia, en Kuala Lumpur, exponse a cuñaxe dunha proba para unha moeda que demostra que se pensou en emitir tamén moeda metálica durante a ocupación. Trátase dunha peza de aluminio con valor de 20 centavos, co nome MALAYSIA no anverso e a data 2602, do calendario xaponés, equivalente a 1942, e un deseño tipicamente xaponés no reverso, cun Sol radiante e flores de sakura.
O topónimo Malaysia utilizouse por vez primeira nunha moeda nesa proba de 1942, aínda que o nome oficial do país non cambiou de Malaya a Malaysia —adaptado en galego como Malaisia— ata o 16 de setembro de 1963. No entanto, Malaysia xa fora de uso común desde o século XIX, e o Ministerio de Finanzas de Osaca, no Xapón, verificou que a proba de 20 cents de 1942 fora cuñada na Casa da Moeda de Osaca, e que a inscrición MALAYSIA respondía á denominación xaponesa para esa rexión, naquel momento.
Esta é unha mostra dos billetes emitidos polos xaponeses para os territorios de Malaisia, Singapur, Borneo do Norte, Sarawak e Brunei:
Birmania
Os xaponeses comezaron a invasión de Birmania —actual Myanmar— en decembro de 1941, e conquistaron Mandalay o 21 de maio de 1942, obrigando os británicos a retirarse á India. Birmania estivo retida polas tropas xaponesas ata a segunda campaña aliada de 1944, aínda que a rendición oficial non se produciu ata agosto de 1945.
En 1942, o Goberno xaponés comezou a emitir unha serie de billetes para a Birmania ocupada con valores de 1, 5 e 10 centavos, e de ¼, ½, 1, 5, 10 e 100 rupias, que concluíu en 1944.
Esta é unha mostra dalgúns dos billetes emitidos para a Birmania ocupada:
miniatura|259x259px|Billete de 5 kyat do [[estado monicreque de Birmania, cunha sobreimpresión posterior en caracteres xaponeses. ]] Á parte da alusión ao Goberno xaponés como autoridade emisora e ao valor facial, expresadas en inglés, estes billetes amosan tamén a inscrición "Goberno do Gran Xapón Imperial" en caracteres xaponeses, así como o símbolo do Ministerio de Finanzas do Xapón.
En 1943, os xaponeses, logo da conmutación da condena a Ba Maw, un aberto defensor do autogoberno birmano, instalárono como xefe dun estado monicreque. O ano seguinte, o Banco Estatal de Birmania, do novo Estado, emitiu billetes de 1, 5 e 10 kyat, e en 1944 un billete de 100 kyat. En ningún destes billetes hai xa alusións ao poder imperial xaponés e as únicas inscricións están escritas exclusivamente en lingua birmana.
Indias Orientais Neerlandesas
En 1944 emitíronse senllos billetes cos valores de 100 e 1.000 rupias (roepiah), coa inscrición en lingua indonesia PEMERINTAH DAI NIPPON ("Goberno do Xapón"). No mesmo ano completouse a serie cos billetes de ½, 1, 5, 10 e 100 rupias, coa lenda xaponesa transliterada DAI NIPPON TEIKOKU SEIHU ("Goberno Imperial do Xapón").
Tanto os billetes da serie de 1942 como os de 1944 amosan ademais, do mesmo xeito que os demais territorios, unha cartela na parte inferior do anverso cunha lenda "Goberno do Gran Xapón Imperial" escrita en caracteres xaponeses.
Esta é unha escolma dos billetes emitidos para a ocupación das Indias Orientais Neerlandesas, correspondentes tanto ao sistema do florín (1942) como ao da rupia (1944):
Oceanía
En Oceanía emitiuse papel moeda de ocupación para o seu uso na Nova Guinea británica, nas illas Salomón e Gilbert e noutros pequenos postos insulares avanzados controlados polo Goberno xaponés que foran capturados para defender as illas da chamada Esfera da Coprosperidade.
En 1942, o Goberno xaponés emitiu billetes de ½ xilin (shilling), un xilin, 10 xilins e unha libra (pound) para o seu uso nestas zonas. En ocasións entendeuse erroneamente que este diñeiro se imprimiu como preparación para unha posterior invasión de Australia, aínda que na realidade nunca se planeou tal invasión e estes billetes nunca foron utilizados en territorio australiano.
Unión Soviética
O Ministerio de Finanzas do Xapón deseñou e produciu billetes especiais con valores faciais de 10 e 50 kopeks, de 1 e 5 rublos, e dun chervonets, para a súa futura posta en circulación nos territorios orientais da Unión Soviética, no caso de que se chagase a producir a súa ocupación. Todos estes billetes levan a inscrición en lingua rusa ИМПЕРАТОРСКОЕ ЯПОНСКОЕ ПРАВИТЕЛЬСТВО ("O Goberno imperial do Xapón"), así como a designación do seu valor facial en cifras e en palabras, e un número de serie.
Os acontecementos históricos fixeron que estes billetes nunca chegasen a ser necesarios, polo que non chegaron a ser producidos masivamente nin a entrar en circulación. Durante os derradeiros momentos da guerra foron destruídos e só un pequeno número deles sobreviviu, polo que agora son obxectos de colección dunha gran rareza.
Billetes de propaganda
Como parte da guerra psicolóxica, a forza aérea británica lanzou en ocasións desde avións diversos panfletos propagandísticos para sementar o pánico entre a poboación baixo ocupación xaponesa. Para algunhas destas mensaxes utilizáronse parodias dos billetes de ocupación emitidos polo Goberno do Xapón. Un destes casos foi o dos billetes de 10 dólares da ocupación dos territorios da península Malaia, cuxa versión propagandística se produciu en imprentas de Calcuta, cunha faixa diagonal no anverso co texto en malaio Wang Jepun Akan Mati Bersama Jepun ("O Xapón e o seu diñeiro han desaparecer axiña"), en tanto que o reverso estaba ocupado por un texto en tres liñas, en malaio, en árabe e en chinés, co seguinte texto: Unha estratexia similar foi a seguida polas forzas armadas dos Estados Unidos en Birmania, coa impresión en 1944 de billetes de propaganda similares aos emitidos polo Xapón con valor de 5 rupias para a súa circulación nese territorio. O anverso destes billetes de propaganda era moi similar ao orixinal, mais o seu reverso levaba mensaxes, unhas veces en lingua birmana e outras en lingua kachin.
A tradución da mensaxe en lingua birmana é a seguinte:
E esta é a tradución da mensaxe en lingua kachin:
Falsificacións
Os Estados Unidos falsificaron os billetes de ocupación xaponeses durante toda a guerra, en parte para intentar desestabilizar a economía local, desmoralizando así os xaponeses, e tamén para abastecer as guerrillas que loitaban contra os xaponeses. O xeneral MacArthur pediu á Oficina de Servizos Estratéxicos (OSS) que replicase os billetes xaponeses para Filipinas, aproveitando, ademais, a casualidade de que nos Estados Unidos se descubrira un almacenamento do mesmo papel que o Xapón utilizaba para a fabricación destes billetes. As réplicas foron lanzadas en paquetes con paracaídas desde avións militares.
Cando se esgotaron as existencias, a operación de falsificación trasladouse a Australia. En 1943 MacArthur solicitou e recibiu os seguintes billetes falsos: cinco millóns de billetes de 10 pesos, tres millóns de 5 pesos, un millón e medio dun peso e medio millón de 50 centavos. As falsificacións estadounidenses distínguense por levar impresos os seguintes códigos: PA, PB, PE, PF, PG, PH, PI (50 centavos); PH (1 peso); PD (5 pesos) e PA, PB, PC (10 pesos).
A Oficina de Servizos Estratéxicos e a Dirección de Operacións especiais tamén falsificaron o billete birmano de 10 rupias.
O Commonwealth Bank of Australia, que daquela era o banco central do país, encargouse de producir o diñeiro falso de ocupación do Xapón. A correspondencia, descuberta décadas despois, da Comisión das Indias Neerlandesas ao gobernador do devandito banco o 5 de outubro de 1942 amosa unha solicitude e case 70.000 exemplares de billetes falsos de diferentes valores faciais. Tres meses máis tarde, noutra carta solicitábanse outros 70.000 exemplares de billetes falsos, xa que a subministración anterior "demostrara ser moi útil" e estaba xa esgotada.
Bulbbul
Bulbbul é un filme indio de 2020 escrito e dirixido por Anvita Dutt. Producido por Anushka Sharma e Karnesh Sharma, está protagonizado por Tripti Dimri, Avinash Tiwary, Paoli Dam, Rahul Bose e Parambrata Chattopadhyay. Bulbbul está ambientado en Bengala en 1880 e estreouse en Netflix o 24 de xuño de 2020.
Sa, Camposancos, A Guarda
Sa é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
O Outeiro, Camposancos, A Guarda
O Outeiro é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Salgueiró, Camposancos, A Guarda
Salgueiró é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Palomar, Camposancos, A Guarda
Palomar é un lugar da parroquia de Camposancos, no concello pontevedrés da Guarda na comarca do Baixo Miño.
Penagateira
O topónimo galego Penagateira pode referirse a:
Selección de fútbol das Illas Feroe
A selección de fútbol das Illas Feroe (en Føroyska fótbóltsmanslandsliðið, en Færøernes fodboldlandshold) é o equipo que representa ás Illas Feroe nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol das Illas Feroe (Fótbóltssamband Føroya, Færøernes fodboldforbund), pertencente á UEFA.
José Hipólito Rodríguez Presas
Traxectoria
No franquismo foi nomeado alcalde en 1960. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura de UCD á alcaldía de San Cristovo de Cea e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas eleccións municipais de 1983 foi o candidato de Coalición Galega e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1987 foi o candidato de Alianza Popular e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. O 19 de agosto de 1991 renunciou aos cargos de Alcalde e concelleiro.
Vida persoal
Casou con Teresa Fernández Rodríguez e foi pai de Hilda, Blanca e Víctor Rodríguez Fernández.
Tripti Dimri
Tripti Dimri, nada o 23 de febreiro de 1994, é unha actriz india que traballa na industria de cinema hindi. Debutou no ano de 2017 co filme Poster Boys. Ademais, protagonizou os filmes Laila Majnu e Bulbbul. Pola súa interpretación en ámbolos dous filmes conseguiu boas críticas por parte da crítica e do público.
Penadaguia
O topónimo galego Penadaguia pode referirse a:
Corda
miniatura|Camiño valado con cordas e troncos. miniatura|267x267px|Detalle dun cabo ou corda. miniatura|200x200px|Cordel enrolado. A corda é unha ferramenta empregada en certas actividades como a construción, navegación (denominándose cabo ), exploración, deportes e comunicacións. Cando son grosas reciben tamén os nomes de soga e maroma. As cordas foron usadas desde a idade prehistórica. Grazas ao desenvolvemento da corda inventáronse gran cantidade de cabos (nós) con diversas utilidades. As poleas empregáronse desde hai moito tempo para redirixir a forza noutras direccións, e poden ser empregadas como unha vantaxe mecánica, permitindo que múltiples forzas se apliquen ao momento de apoio final da mesma. Os guindastres, os polispastos e os cabrestantes son máquinas deseñadas para ser accionadas por cordas e cables.
Aos extremos da corda denomínaselles chicotes mentres que á súa parte media seo.
As cordas poden facerse de distintos tipos de fibras téxtiles: naturais, artificiais, sintéticas ou combinacións entre eles. Entre as naturais están o cáñamo, esparto, algodón, xute, seda, la, e pelo. Entre as artificiais está o raión, que se emprega na elaboración de cordas decorativas. Entre as sintéticas atópanse o polipropileno, nailon, poliéster (por exemplo PET, vectran), o polietileno (como o spectra) e as fibras aramidas (por exemplo twaron, technora e o kevlar). Algunhas cordas elabóranse con mesturas para aumentar a resistencia. As cordas pódense elaborar tamén de fibras metálicas.
A corda tamén se usou en traballos de cantaría como elemento decorativo. Coñécese co nome de sogueado. É propio do estilo románico.
Historia
miniatura|Demostración pública sobre confección antiga de cabos. O emprego das cordas para a caza, o pulo, o estirado, atado, a suspensión e ascensión a cimas de montañas data desde a época prehistórica e sempre foi esencial nas actividades humanas básicas, así como no progreso da humanidade. As primeiras cordas eran tan longas como poderían ser as fibras dunha planta, o seu intento de alargalas deu lugar ás primeiras cordas retortas. Os fragmentos case-fosilizadas do que probablemente é unha "corda enrolada de case 65 mm de diámetro" que foi atopada na cova de Lascaux, data de aproximadamente 17.000 a.C..
O Antigo Exipto foi probablemente a primeira civilización que desenvolveu unha ferramenta especial para facer cordas. Os exipcios fixeron cordas que datan do 4000 ao 3500 a. C. e elaborábanse principalmente de xuncos. Outras cordas elaboradas na antigüidade fixéronse doutras fibras como a palmeira real, liño, herbas, papiro, seda ou mesmo pelo animal. O emprego destas cordas empuxou por centos de traballadores doutras terras a ser escravizados polos exipcios co obxecto de mover grandes pedras e construír os seus monumentos. Comezando aproximadamente desde o 2800 a. C., as cordas fixéronse de fibras en China. A elaboración de cordas expandiuse por toda Asia, India e Europa durante case varios séculos.
Leonardo da Vinci debuxou certos esbozos dun concepto para unha máquina que facía cordas, foi unha das súas moitas invencións que nunca chegou a construír. Con todo a súa construción non podía ser levada a cabo sen o desenvolvemento dunha tecnoloxía avanzada: En 1586, Domenico Fontana erixiu un obelisco de 327 toneladas na praza de San Pedro de Roma cunha forza concertada de 900 homes, 75 cabalos e unha cantidade inxente de cordas. Non foi até pasado o século XVIII cando diversos inventos fixeron posible a invención dunha máquina capaz de construír corda. Na década de 1950 as fibras sintéticas como o nailon fóronse popularizando, substituíndo en proporción considerable ás naturais.
Corda torta
miniatura|Máquina para a elaboración de cordas tortas cun método que data do ano [[1928.]] A corda torta, ou tamén denominada impropiamente corda enrolada, é, desde o punto de vista histórico, a forma máis común de corda, polo menos na cultura de Occidente. A maioría das cordas tortas consisten en tres fibras que se enrolan para aumentar a fortaleza e resistencia da corda; existen versións con maior cantidade de fibras tortas.
Corda trenzada
dereita|miniatura|220x220px|Vista ampliada dunha corda. As cordas trenzadas son xeralmente de fibras sintéticas como o nailon, poliéster ou o polipropileno. Elíxese o nailon debido ás súas características de fortaleza e tenacidade, ademais de posuír unha boa resistencia ás inclemencias do tempo, así como á radiación ultravioleta. O poliéster é preto dun 90% máis forte en estiramento que en carga, é moito máis resistente á abrasión e posúe unha maior resistencia aos UV, sufrindo cambios pequenos en lonxitude cando se humedece. Por regra xeral prefírese o polipropileno por mor do seu baixo custo e baixa densidade (pode flotar na auga).
Notas
miniatura
Rudolph Bergh
miniatura|270px|Busto de R. Bergh Ludvig Sophus Rudolph Bergh, nado en Copenhague o 15 de outubro de 1824, e finado na mesma cidade o 20 de xullo de 1909, foi un médico e malacólogo danés.
Como médico a súa especialidade eran as enfermidades de transmisión sexual. En Copenhague levan o seu nome un hospital e unha rúa. Ademais de médico, foi tamén un importante malacólogo, é dicir, un zoólogo que estudaba os moluscos, en particular os nudibranquios; publicouo máis de 90 traballos neste campo, e participou nunha expedición científica a Indonesia. Nomeou e describiu numerosas especies de nudibranquios.
Breve biografía
Rudolph Bergh naceu en Copenhague. O seu pai foi o médico xefe do exército Ludvig Anton Berg. A súa nai era Anne Sophie Kirstine (apelido de solteira Pedersen).
Bergh formouse no Det von Westenske Institut en 1842, e recibiu o seu título de médico en 1849. O doutor Rudolph Bergh foi médico asistente no que daquela era o hospital Almindeligt, e do hospital xeral de Amaliegade, en Copenhague, en 1863. Traballou no departamento de enfermidades da pel e enfermidades venéreas. En 1886 trasladouse ao hospital de Vestre, onde traballou até 1903.
Bergh morreu en 1909. Un ano despois da súa morte, o Hospital de Vestre pasou a chamarse Hospital Rudolph Bergh en honra á súa memoria. . Nese hospital calquera persoa que o desexase podía facerse unha proba de enfermidades de transmisión sexual e obter consellos sobre sexo seguro e o control da natalidade mantendo o seu anonimato. En 2000, algunhas destas funcións foron transferidas ao Hospital Bispebjerg.
Bergh foi galardoado co título de cabaleiro da Orde de Terceira Clase (Ridder af Dannebrog) da Orde do Dannebrog e tamén da Dannebrogordenens Hæderstegn (Cruz de Honra da Orde do Dannebrog).
En Copenhague hai unha rúa que leva o seu nome: Rudolph Berghs Gade (en galego: rúa de Rudolph Bergh) en Ydre Østerbro.
O seu fillo Rudolph Sophus Bergh (22 de setembro de 1859 - 7 de decembro de 1924) foi zoólogo e compositor musical.
Traballos como médico
A súa especialización médica foron as enfermidades de transmisión sexual. Entre os moitos textos que Rudolph Bergh escribiu estaba "Sobre as tatuaxes nas mulleres públicas", que foi publicado no Hospital Journal en 1891. O traballo trata sobre as conexións entre a prostitución, o crime e as tatuaxes. O artigo parece anticuado hoxe en día, e non debe ser tomado como a única expresión dos grandes esforzos de Rudolph Bergh por mellorar a saúde pública e, en particular, reducir os efectos nocivos das enfermidades de transmisión sexual.
Bergh tamén foi un dos editores da revista hospitalaria Hospitalstidende, onde publicou case todos os seus máis de 50 artigos médicos.
Traballos como zoólogo
Bergh comezou a estudar os moluscos cando tiña case 30 anos, probabelmente baixo a influencia de Japetus Steenstrup, un biólogo danés que era 11 anos maior ca el e que era profesor de zooloxía na Universidade de Copenhague.
Escribiu informes da expedición Challenger (1884) e da expedición Albatros (1894). Participou no exame das especies que foron recollidas durante a expedición Siboga.
Bergh chewgou a ser o principal experto mundial en nudibranquios. Escribiu os seus principais traballos malacolóxicos, así como máis de 90 artigos sobre malacoloxía.
Os seus debuxos malacolóxico considérase "excelentes". ]
Foi principalmente anatomista, e alcanzou grandes progresos na sistemática baseada na anatomía do sistema nervioso e do sistema reprodutor dos gasterópodos.
Bergh foi moi activo nomeando e describindo especies de nudibranquios e outras lesmas mariñas.
Algunhas especies descritas por Bergh
Entre moitas outras especies, á súa autoría débense:
Eponimia
O xénero de nudibranquios Berghia, descito e nomeado por Salvatore Trinchese en 1877, recibiu o seu nome na súa honra.
Abreviatura
A abreviatura Bergh emprégase para recoñecer a Rudolph Bergh como autoridade na descriión e taxonomía en zooloxía.
Isabel Veiga López
María Isabel Veiga López, nada na Coruña, é unha mestra e escritora galega.
Traxectoria
Pasou a infancia en Portugalete. Logo duns anos vivindo en Pontevedra e na Coruña, en 2013 marchou a Inglaterra, primeiro a Bath e logo a Bristol.
En Bristol de traballa como mestra axudante para nenos con necesidades especiais. Comezou a escribir tarde na súa vida (2007), mantendo un blog.
Vida persoal
Casou.
Dani Barcia
Daniel Barcia Rama, nado na Costa da Tapia (O Temple, Cambre) o 19 de xaneiro de 2003, é un futbolista galego que xoga como defensa central no Fabril, da Terceira División RFEF.
Traxectoria
Naceu o 19 de xaneiro de 2003 na Costa da Tapia, onde se instalaran antes de el nacer seus pais Sandra e Toni. Seu pai, orixinario de Cabana de Bergantiños, fora futbolista de varios equipos da Liga da Costa, e militou tamén no Bergantiños de Xulio Díaz a finais da década de 1980.
Socio do Deportivo da Coruña dende o seu nacemento, comezou a xogar ao fútbol no equipo prebenxamín do Atlético San Pedro, co que marcou numerosos goles xogando no centro do campo. Aos oito anos incorporouse ao equipo benxamín do Deportivo e durante os seguintes anos foi subindo polas diferentes categorías inferiores do club. Na tempada 2020/21 formou parte do equipo xuvenil que con Óscar Gilsanz como adestrador conquistou a División de Honra Xuvenil e tamén a Copa de Campións, despois de derrotar na final ao FC Barcelona. Na seguinte campaña disputou a Liga Xuvenil da UEFA, xa ás ordes de Manuel Pablo, sendo titular en todos os partidos, e xogou os 120 minutos do encontro fronte ao Dynamo de Kíiv, caendo xunto ao seu equipo na quenda de penaltis, nun Riazor con máis de 20.000 seareiros nas bancadas.
Na tempada 2021/22 subiu ao Fabril, onde tivo como adestrador de novo a Gilsanz, e afianzouse na defensa titular do equipo. O 12 de novembro de 2022 debutou co primeiro equipo do Deportivo da Coruña, da man de Óscar Cano, na primeira rolda da Copa do Rei ante o Guijuelo, na que integrou a defensa titular xunto a Trilli, Puerto e Retu.
Selección española
O seu alto rendemento co Deportivo da Coruña Xuvenil levouno a debutar coa selección española sub-19 en setembro de 2021, nun amigable diante de México.