cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clonación molecular
A clonación molecular ou clonación de xenes é un conxunto de métodos experimentais de bioloxía molecular que se usan para ensamblar moléculas de ADN recombinante e para dirixir a súa replicación dentro dun organismo hóspede. Utilízase o termo clonación para indicar que o método implica a replicación dunha molécula por un método no que se vai producir unha poboación de células que teñen moléculas de ADN idénticas. Outros tipos de clonación son a clonación celular e a clonación de organismos. A clonación molecular usa xeralmente secuencias de ADN procedentes de dous organismos distintos: a especie que é a fonte do ADN que se vai clonar, e a especie que servirá como hóspede vivo para a replicación do ADN recombinante. Os métodos de clonación molecular son básicos en moitas áreas da bioloxía molecular e medicina contemporáneas.
Nun experimento convencional de clonación molecular, o ADN que se vai clonar obtense dun orgnismo de interese, despois trátase con encimas no tubo de ensaio para xerar fragmentos de ADN máis pequenos. Despois, estes fragmentos combínanse cun vector de ADN para xerar moléculas de ADN recombinantes. O ADN recombinante introdúcese segidamente nun organismo hóspede (normalmente unha cepa de laboratorio de Escherichia coli fácil de cultivar e benigna). Isto xerará unha poboación de organismos na cal as moléculas de ADN recombinante se replican ao mesmo tempo que se replica o ADN do hóspede. Como estes organismos conteñen fragmentos de ADN alleos son microorganismos transxénicos ou modificados xeneticamente (OMX). Este proceso aproveita o feito de que unha soa célula bacteriana pode ser inducida a captar e replicar unha soa molécula de ADN recombinante. Esta única célula pode despois ser expandida expoñencialmente para xerar unha gran cantidade de bacterias, cada unha das cales contén copias da molécula recombinante orixinal. Así, tanto a poboación bacteriana resultante, coma a molécula de ADN recombinante, denomínanse comunmente "clons". Falando estritamente, o ADN recombinante refírese a moléculas de ADN, mentres que clonación molecular refírese aos métodos usados para ensamblalas e introducilas nas células.
Introdución
A clonación molecular aprovéitase de que a estrutura química do ADN é fundamentalmente a mesma en todos os organismos vivos. Por tanto, se calquera segmento de ADN de calquera organismo se insire nun segmento de ADN que contén as secuencias moleculares que son necesarias para a replicación do ADN, e o ADN recombinante resultante se introduce no organismo no cal se obtiveran ditas secuencias, o ADN alleo replicarase á vez que o ADN da célula hóspede no organismo transxénico.
A clonación molecular é similar á reacción en cadea da polimerase (PCR) en que permite a replicación da secuencia de ADN. A diferenza fundamental entre estes dous métodos é que a clonación molecular implica a replicación do ADN nun organismo vivo, mentres que a PCR replica o ADN nunha solución in vitro, sen células vivas.
Pasos a seguir nunha clonación molecular
En experimentos de clonación convencionais, a clonación de calquera fragmento de ADN implica esencialmente seguir sete pasos: (1) elixir un organismo hóspede e o vector de clonación, (2) preparación do vector de ADN, (3) preparación do ADN que se vai clonar, (4) creación do ADN recombinante, (5) introdución do ADN recombinante no organismo hóspede, (6) selección de organismos que conteñen ADN recombinante, (7) detección e selección dos clons coa inserción do ADN desexado e propiedades biolóxicas procuradas.
Aínda que se pode facer a planificación dunha clonación en calquera editor de texto, e usar ferramentas on line para, por exemplo, o deseño de cebadores de PCR, existe tamén software específico para ese mester. Ese software inclúe por exemplo ApE (de código aberto), DNAStrider  (de código aberto), Serial Cloner  (gratuíto) e Collagene   (de código aberto).
Elección do organismo hóspede e o vector de clonación
Aínda que se usan unha gran variedade de organismos hóspedes e vectores de clonación molecular, a gran maioría dos experimentos de clonación molecular empezan usando unha cepa de laboratorio da bacteria Escherichia coli e un vector de clonación plásmido. Escherichia coli e os vectores plásmidos teñen un uso tan común porque son tecnicamente sofisticados, versátiles, están doadamente dispoñibles, e facilitan un crecemento rápido dos organismos recombinantes requirindo un mínimo equipamento. Se o ADN que hai que clonar é excepcionalmente grande (de miles a millóns de pares de bases), entón a miúdo o que se elixe é usar un cromosoma artificial bacteriano ou un cromosoma artificial de lévedo.
Certas aplicacións especializadas poden necesitar sistemas hóspede-vector especializadas. Por exemplo, se os experimentadores queren colleitar unha determinada proteína a partir do organismo recombinante, entón elíxese un vector de expresión que contén sinais apropiados para a transcrición e a tradución no organismo hóspede desexado. Alternativamente, se o que se pretende é a replicación do ADN en diferentes especies (por exemplo, a transferencia de ADN desde bacerias a plantas), pode seleccionarse un vector cun rango de múltiples hóspedes (tamén chamado vector lanzadeira). Porén, na práctica, os experimentos de clonación molecular especializados xeralmente empezan cunha clonación nun plásmido bacteriano, seguida da subclonación no vector especializado.
Sexa cal for a combinación do hóspede e o vector utilizada, o vector case sempre contén catro segmentos de ADN que teñen unha importancia esencial para a súa función e utilidade experimental, que son os seguintes: (1) unha orixe de replicación do ADN, que cómpre para que se replique o vector (e as secuencias recombinantes ligadas a el) dentro do organismo hóspede, (2) un ou máis sitios de recoñecemento de endonuclease de restrición únicos que funcionan como sitios nos que se pode introducir o ADN alleo, (3) un xene que sirva de marcador xenético seleccionable que pode utilizarse para permitir a supervivencia das células que captaron as secuencias vectoras, e (4) un xene adicional que pode usarse para detectar cales células conteñen o ADN alleo.
Preparación do ADN vector
O vector de clonación trátase cunha endonuclease de restrición para clivar o ADN no sitio no que se inserirá o ADN alleo. O encima de restrición elíxese para que xere unha configuración no sitio de clivaxe que é compatible coa que hai nos extremos do ADN alleo. Tipicamente, isto faise clivando o ADN vector e o ADN alleo co mesmo encima de restrición, por exemplo EcoRI. A maioría dos vectores modernos conteñen unha variedade de sitios de clivaxe convenientes que son únicos dentro da molécula vector (de modo que o vector só pode ser clivado nun só sitio) e están localizados dentro dun xene (frecuentemente o da beta-galactosidase) cuxa inactivación pode utilizarse para distinguir os organismos recombinantes dos non recombinantes nun paso final do proceso. Para mellorar a proporción de organismos recombinantes e non recombinantes, o vector clivado pode ser tratado cun encima (fosfatase alcalina) que desfosforila os extremos do vector. As moléclas vector con extremos desfosforilados non poden replicarse, e a capacidade de replicación só pode recuperarse se o ADN alleo se integra no sitio de clivaxe.
GranPurismo
Carlos Abad Garrido, coñecido musicalmente por GranPurismo, é un cantante e mc de hip hop galego, nado en Schaffhausen (Suíza) en 1979.
Clonación molecular
Preparación do ADN que se vai clonar
Para clonar ADN xenómico, extráese o ADN que se quere clonar do organismo de interese. Pode usarse virtualmene calquera fonte de tecido (mesmo tecidos de animais extintos ), con tal de que o ADN non estea moi degradado. O ADN é despois purificado usando métodos simples para eliminar as proteínas contaminantes (extracción con fenol), ARN (ribonuclease) e moléculas máis pequenas (precipitación e/ou cromatografía). Tamén se usan a miúdo métodos con reacción en cadea da polimerase (PCR) para a amplificación de secuencias de ADN ou ARN específico (RT-PCR) antes da clonación molecular.
GranPurismo
Traxectoria profesional
Aínda que en contacto co hip hop dende adolescencia, non empeza a cantar ata os 17 anos cando ingresa na crew ZEST, e coa que rapea durante dous anos. Despois participa nunha antoloxía de hiphop feito en Suíza pola comunidade de emigrantes galegos e españois (Switzerland Tchorissos), onde coñece o tamén o galego Carlos Leal, de Sens Unik, e co que fai a primeira gravación, un maxi titulado Más y más, que vende un milleiro de copias. En 2001 xuntáse co grupo español Violadores del verso co que grava un tema ('Suizaragoza'), para o disco "Vicios y virtudes".
Clonación molecular
Preparación do ADN que se vai clonar
O ADN para os experimentos de clonación pode obterse tamén a partir dun ARN usando o encima transcriptase inversa (é ADN complementario ou clonación de ADNc), ou en forma de ADN sintético (síntese de xenes artificial). A clonación do ADNc utilízase xeralmente para obeter clons representativos da poboación de ARNm das células de interese, mentres que se usa o ADN sintético para obter calquera secuencia precisa definida polo deseñador.
GranPurismo
Traxectoria profesional
En 2007 presentou o seu primeiro álbum, The Mixtape. Na actualidade forma parte da crew SHS Crew.
Clonación molecular
Preparación do ADN que se vai clonar
O ADN purificado é despois tratado cun encima de restrición para xerar fragmentos con extremos que poden ser ligados aos do vector. Se é necesario, poden engadirse segmentos de ADN curtos de dobre cadea (linkers) que conteñen os sitios de restrición desexados para crear estruturas nos extremos que sexan compatibles co vector.
Creación do ADN recombinante cunha ADN ligase
A creación doADN recombinante é en moitos aspectos o paso máis simple do proceso de clonación molecular. O ADN preparado a partir do vector e a fonte allea de ADN simplemente se mesturan ás concentracións axeitadas e son expostas a un encima (ADN ligase) que liga covalentemente os extremos. Esta reacción de unión denomínase xeralmente ligación. A mestura de ADN resultante que contén extremos unidos aleatoriamente está lista pra a súa introdución no organismo hóspede.
GranPurismo
Traxectoria profesional
Canta en español e en galego.
Clonación molecular
Creación do ADN recombinante cunha ADN ligase
A ADN ligase só recoñece e actúa sobre os extremos de moléculas de ADN lineares, o que normalmente ten como resultado unha complexa mestura de moléculas de ADN con extremos unidos aleatoriamente. Estarán presentes os produtos desexados (ADN vector ligado covalentemente a un ADN alleo), pero tamén aparecerán outras secuencias que non interesan (por exemplo, ADN ligado consigo mesmo, ADN vector ligado consigo mesmo e combinacións de orde superior dos ADN alleo e vector). Nesta mestura complexa faise unha selección nos pasos seguintes do proceso de clonación, despois de que a mestura do ADN se introduce nas células.
Eladio y los seres queridos
Eladio y los seres queridos é unha banda de indie pop galega formada no ano 2005. Está composta por Eladio Santos (voz e guitarra), David Outumuro (batería), Oscar Durán "Uka"(baixo) e Marcos Vázquez (sintetizadores e piano).
Clonación molecular
Introdución do ADN recombinante no organismo hóspede
A mestura de ADN, previamente manipulada in vitro, será agora introducida de novo nunha célula viva, chamada organismo hóspede. Os métodos usados para introducir o ADN nas células son variados, e o nome que se aplica a este paso depende do métod experimental elixido; por exemplo, transformación, transdución, transfección, electroporación.
Eladio y los seres queridos
Traxectoria
Dende 2005 que comezaron a súa andaina como cuarteto, con piano (Manuel Santamaría) e batería dixital (Marcos Vázquez, que facía tamén de teclista), realizaron varias xiras por España e en 2007 presentaron o seu primeiro traballo, Esto que Tienes Delante, (editado en Grabaciones en el Mar) en case tódalas tendas Fnac, tocando en festivais como Monkey Week e Cultura Quente, e abrindo os concertos de grupos como Deluxe, Amaral ou Vetusta Morla.
Clonación molecular
Introdución do ADN recombinante no organismo hóspede
Cando o microorganismo capta e replica o ADN do seu ambiente local, o proceso chámase transformación, e as células que están nun estado fisiolóxico no que poden captar o ADN denomínanse competentes. En cultivos celulares de mamíferos, o proceso análogo de introducir o ADN nas células denomínase normalmente transfección. Tanto a transformación coma a transfección adoitan requirir a preparación das células por medio dun réxime de crecemento especial e un proceso de tratamento químico que variará coa especie concreta e os tipos celulares que se usen.
GranPurismo
Discografía
Aínda que ten realizados diversos traballos de colaboración don artistas da escena hiphopeira suíza e española, o seu único álbum en solitario é
Vida persoal
A súa familia é de Pardeconde (Esgos), onde pasou boa parte dos veráns da súa infancia, como relata na súa canción Pardeconde (2007).
Clonación molecular
Introdución do ADN recombinante no organismo hóspede
A electroporación utiliza pulsos eléctricos de alta voltaxe para translocar o ADN a través da membrana plasmática (e da parede celular se está presente). A diferenza disto, a transdución implica o empaquetamento do ADN en partículas derivadas de virus, e a utilización destas partículas similares a virus para introducir na célula o ADN encapsulado por medio dun proceso que lembra as infecciós virais. Aínda que a electroporación e a transdución son métodos moi especializados, poden ser os métodos máis eficaces para introducir o ADN nas células.
Eladio y los seres queridos
Traxectoria
A partir de 2009 a formación reduciuse a tres integrantes, quedando Marcos, Eladio e Uka como "núcleo duro" do proxecto. Con esta formación realizaron unha extensa xira por toda España, e ao final desa xira comezaron a gravación do seu segundo disco, cos estudios Sonobox de Madrid como produtores e incorporando un batería ao seu directo. Inicialmente Jose Manuel García tocou durante un verán, incluíndo concertos no Festival Vigo Transforma, ou abrindo o concerto de Ben Harper. A finais de 2010 incorporouse definitivamente David Outumuro.
Clonación molecular
Selección de organismos que conteñan as secuencias vector
Calquera que sexa o método que se utilice, a introdución do ADN recombinante no organismo hóspede elixido é xeralmente un proceso de baixa eficacia; é dicir, só unha pequena fracción das células captarán realmente o ADN. Os científicos experimentais enfróntanse a este problema realizando unha selección xenética artificial, na cal as células que non captaron o ADN son matadas selectivamente, e só sobreviven aquelas células que poden replicar o ADN activamente que conteñen un xene marcador seleccionable codificado polo vector.
Cando se utilizan células bacterianas como organismos hóspedes, o marcador seleccionable é xeralmente un xene que dá resistencia a un antibiótico, o cal, de non existir ese xene, mataría a célula, que normalmente é a ampicilina. As células que albergan o plásmido sobrevivirán cando se expoñan ao antibiótico, mentres que aquelas que non conseguiron captar as secuencias do plásmido, morren. Cando se usan células de mamífero (por exemplo, células humanas ou de rato), utilízase unha estratexia similar, coa diferenza de que o xene marcador (neste caso codificado tipicamente como parte do casete kanMX) proporciona ás células resistencia ao antibiótico xeneticina.
Busca dos clons co ADN inserido e as propiedades biolóxicas desexadas
Os vectores de clonación bacteriana modernos (por exemplo, pUC19 e posteriores derivados como os vectores pGEM) usan o sistema de chequeo azul-branco para distinguir as colonias (clons) de células transxénicas das que conteñen o vector parental (é dicir, o ADN vector que non ten inserida a secuencia recombinante). Nestes vectores, o ADN alleo é inserido nunha secuencia que codifica unha parte esencial da beta-galactosidase, un encima cuxa actividade orixina a formación dunha colonia de cor azul no medio de cultivo que se usa neste proceso. A inserción do ADN alleo na secuencia codificacnte da beta-galactosidase impide o funcionamento deste encima, polo que as colonias que conteñen o ADN transformado permanecen incoloras (brancas). Por tanto, os experimentadores poden identificar doadamente e realizar estudos posteriores sobre os clons bacterianos transxénicos, á vez que desbotan aqueles que non conteñen ADN recombinante.
A poboación total de clons individuiais obtidos nun experimento de clonación molecular denomínase a miúdo libraría de ADN. As librarías poden ser moi complexas (como cando se fai a clonación do ADN xenómico completo dun organismo) ou relativamente simples (como cando se pasa un fragmento de ADN previamente clonado a un plásmido diferente), pero é case sempre necesario examinar varios clons diferentes para asegurarase de que se obtén o constructo de ADN desexado. Isto pode conseguirse por medio dunha ampla gama de métodos experimentais, como o uso de hibridacións de ácidos nucleicos, sondas de anticorpos, reacción en cadea da polimerase, análise de fragmentos de restrición e/ou secuenciación do ADN.
Aplicacións da clonación molecular
A clonación molecular pode proporcionarlle aos científicos unha cantidade practicamente ilimitada de calquera segmento de ADN individual derivado de calquera xenoma. Este material pode utilizarse para unha gran variedade de propósitos, tanto en ciencia biolóxica básica coma aplicada. Algunhas das aplicacións máis importantes son as seguintes:
Organización do xenoma e expresión xénica
A clonación molecular levou directamente á dilucidación das secuencias de ADN completas dos xenomas dun número xa grande de especies e á exploración da diversidade xenética dentro dunha especie, traballo que se realizou principalmente determinando as secuencias de ADN de gran cantidade de fragmentos clonados aleatoriamente do xenoma, e a ensamblaxe das secuencias que se solapan.
Ao nivel dos xenes, os clons moleculares úsanse para xerar sondas que se utilizan para examinar como se expresan os xenes, e como esa expresión está relacionada con outros procesos biolóxicos, como o ambiente metabólico, sinais extracelulares, desenvolvemento, aprendizaxe, senescencia e morte celular. Os xenes clonados poden tamén proporcionar ferramentas para examinar a función biolóxica e a importancia de xenes determinados, ao permitiren que os investigadores incactiven os xenes (ver knockout), ou produzan mutacións máis sutís usando mutaxénese rexional ou mutaxénese dirixida a sitio.
Produción de proteínas recombinantes
A obtención dun clon molecular dun xene pode levar ao desenvolvemento de organismos que producen o produto proteico dos xenes clonados, denominado proteína recombinante. Na práctica, frecuentemente é máis difícil desenvolver un organismo que produza unha forma activa da proteína recombinante en cantidades desexables que clonar o xene. Isto débese a que os sinais moleculares para a expresión dun xene son complexos e variables, e a que o pregamento da proteína, a súa estabilidade e transporte poden ser unha importante complicación.
Moitas proteínas útiles están dispoñibles actualmente como produtos recombinantes. Entre eles están: (1) proteínas útiles medicamente cuxa administración pode corrixir a expresión escasa ou defectuosa (por exemplo, o factor VIII recombinante, que é un factor de coagulación sanguínea deficiente nalgunhas formas de hemofilia, e a insulina recombinante, usada para tratar algunhas formas de diabetes ), (2) proteínas que poden administrarse como axuda para resolver unha urxencia médica potencialmente mortal (por exemplo, o activador do plasminóxeno dos tecidos, usado para tratar os accidentes cerebrovasculares ), (3) vacinas de subunidades recombinantes, nas cales unha proteína purificada pode utilizarse para inmunizar os pacientes contra doenzas infecciosas, sen expoñelos ao axente infeccioso (por exemplo, a vacina da hepatite B ), e (4) proteínas recombinantes usadas como material estándar para probas de diagnóstico de laboratorio.
Terapia xénica
A terapia xénica consiste en subministrar un xene funcional a células que carecen desa función, co obxectivo de corrixir un trastorno xenético ou unha doenza adquirida. A terapia xénica pode ser grosso modo dividida en dúas categorías. A primeira é a alteración de células xerminais, que son o espermatozoide e o óvulo, o que ten como resultado un cambio xenético permanente en todo o organismo e nas xeracións que descendan del. Moitos consideran esta “terapia xénica de liña terminal” pouco ética se é aplicada aos seres humanos. O segundo tipo de terapia xénica é a “terapia xénica de células somáticas”, que é substancialmente análoga a un transplante de órganos. Neste caso, diríxise o tratamento sobre un ou máis tecidos específicos ou extráese o tecido, engádese o xene ou xenes terapéuticos no laboratorio, e devólvense as células tratadas ao paciente. As probas clínicas da terapia xénica de células somáticas empezaron a finais da década de 1990, principalmente para o tratamento de cancros e trastornos do sangue, fígado e pulmóns.
Malia a moita publicidade que tivo e o prometedora que é a técnica, a historia da terapia xénica humana caracterizouse por ter un éxito relativamente limitado. O efecto de introducir un xene nas células a miúdo promove só un alivio parcial ou transitorio dos síntomas da doenza que se quere tratar. Algúns pacientes de ensaios de terapia xénica sufriron consecuencias adversas polo propio tratamento, e houbo casos de mortes. Nalgúns casos, os efectos adversos orixínanse da alteración de xenes esenciais do xenoma do paciente por inactivación insercional. Noutros, os vectores virais usados para a terapia xénica foran contaminados con virus infecciosos. Non obstante, a terapia xénica aínda se considera unha futura área prometedora da medicina, e é unha área na que se está a realizar un significativo esforzo de investigación e desenvolvemento.
El Diario del Pueblo
El Diario del Pueblo foi un xornal editado en Monforte de Lemos en 1887.
Historia e características
Xornal republicano que apareceu en setembro de 1887. Imprimíase na imprenta de El Valle de Lemos. Cesou a súa publicación a finais de outubro de 1887.
Ceyzériat
Ceyzériat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Clive Puzey
Traxectoria
Comezou a participar no Campionato Surafricano de Fórmula Un en 1963 cun Lotus 18/21, terminando sétimo no Rand Grand Prix o ano seguinte.
O único intento de Puzey nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un foi cando ingresou no Gran Premio de Suráfrica de 1965 co seu Lotus-Climax, pero non conseguiu cualificar. Foi un dos só tres pilotos de Rhodesia (actual Zimbabwe) en participar nunha carreira no Campionato Mundial de Fórmula Un.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Edificio da Equitativa
O Edificio da Equitativa (La Equitativa) é un inmoble senlleiro que se atopa no chafrán das rúas Marqués de Valladares e Reconquista, no centro da cidade de Vigo. O edificio proxectouno en 1948 o arquitecto asturiano Manuel Cabanyes Mata nun estilo academicista monumentalista, con toques clasicistas, mantendo unha linguaxe característica desta etapa de posguerra con ornamentación que lembra o eclecticismo. O edificio foi deseñado para acoller a sede dunha compañía aseguradora (hoxe integrada en AXA ) e vivendas.
esquerda|130px|miniatura|Detalle da deusa da xustiza, figura feminina que representa a compañía aseguradora. La Equitativa era unha filial española da compañía de seguros estadounidense The Equitable Life Assurance Society of the United States. No século XIX a compañía coñecíase en España co nome La Equitativa de los Estados Unidos, porén o nome veuse acurtado a La Equitativa logo de que en 1898 o pobo arrincase o escudo dos EUA que decoraba o pazo madrileño da empresa por mor da guerra de Cuba.
Trátase dun edificio simétrico no cruzamento das rúas Marqués de Valladares e Reconquista, que forman un chafrán arredondado, onde o edificio ten a súa entrada principal. A fachada é de cantaría de granito galego, e conta con soto na baixada da rúa, planta terrea, un elevado entresollado, cinco andares e un andar adicional no chafrán a xeito de corpo torreado de decoración clasicista e rematado cun pavillón circular con columnas toscanas pareadas e unha fornela da deusa da xustiza, coa balanza na man e a verba Equitas gravada na peaña, símbolo da compañía aseguradora. Cómpre salientar as cornixas sobrevoadas,a primeira separa o entresollado do resto dos andares e a segunda rematando os andares antes de se elevar a torre. O segundo andar do chafrán ten un balcón corrido sustentado sobre canzorros. O entresollado ten unhas pilastras decorativas e grandes columnas par da porta principal que resaltan o uso comercial desta parte do edificio.
Rebordechau
O topónimo Rebordechau pode referirse a:
Alexander (filme)
Alexander é un filme dirixido por Oliver Stone que foi estreado no 2004.
Sinopse
Alexandre o Grande (336-323 a. C.), rei de Macedonia, comezou a reinar ós vinte anos. Apoderouse primeiro de Grecia e, despois de conquistar o inmenso Imperio Persa, seguiu avanzando cara a India. Foi un grande estratego que nunca perdeu unha batalla, un visionario cuxos soños, fazañas e destino deixaron pegada na Historia. Cando morreu, ós 33 anos, forxara un imperio sen precedentes na historia.
Ribatexo
As provincias de 1936 practicamente nunca tiveron ningunha atribución práctica, e desapareceron do vocabulario administrativo (aínda que non do vocabulario habitual dos seus habitantes) coa entrada en vigor da Constitución de 1976.
Facía fronteira ao noroeste coa Beira Litoral, ao oeste e ao sur coa Estremadura, ao sueste co Alto Alentexo e ao norte e nordeste coa Beira Baixa.
Cando foi creada estaba constituída por 21 concellos, integrando case a totalidade do distrito de Santarém e tamén dous concellos do distrito de Lisboa e un do distrito de Portalegre. Tiña a súa sede na cidade de Santarém.
A provincia pasou posteriormente a contar con 22 municipios, posto que se creou, na área do distrito de Santarém, o concello do Entroncamento (1945, por división do de Vila Nova da Barquinha).
O seu antigo territorio actualmente está repartido nas rexións do Alentexo, Centro e de Lisboa, sendo até 2002 o núcleo central da rexión de Lisboa e Val do Texo. En termos de subrexións, está repartida pola Grande Lisboa (concello de Vila Franca de Xira), Alto Alentexo (concello de Ponte de Sor) e tamén pola totalidade da subrexión da Lezíria do Tejo e case todo o Medio Texo (exceptuando o concello de Ourém).
Vilaia de Chlef
Chlef (en lingua árabe ولاية الشلف) é unha vilaia de Alxeria, e posúe arredor dun millón de habitantes. A súa capital é Chlef.
Subdivisións administrativas
A vilaia divídese en 13 dairas dos que se debullan 35 concellos ou baladías.
Sublimación (psicoloxía)
A sublimación, en psicanálise é un termo descrito por Sigmund Freud como un dos destinos posibles da pulsión. Trátase dun proceso psíquico mediante o cal áreas da actividade humana que aparentemente no gardan relación coa sexualidade convértense en depositarias de enerxía libidinal (pulsional). O proceso consiste nun desvío cara a un novo fin. Entre os exemplos de Freud como novos destinos da pulsión sexual está o artístico e o intelectual: Sublimar consistiría en mudar o fin pulsional cara a unha actividade desexualizada, intentando a súa realización, por exemplo mediante tarefas creativas ou de prestixio social: arte, relixión, ciencia, política, tecnoloxía.
Neste anaco de 'A moral sexual "cultural" e a nerviosidade moderna' de Freud dáse unha definición de sublimación:
Santa Maria de Palautordera
Santa Maria de Palautordera é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.
Xeografía
O concello atópase na zona leste da comarca do Vallès Oriental, ó pé do macizo do Montseny. Ó sur limita coas cordilleiras montañosas do litoral: o Montnegre e Corredor. O clima é de tipo mediterráneo moderado, con invernos suaves e choivas máximas na primavera e outono.
Historia e Patrimonio
A primeira referencia escrita da vila data do 19 de agosto do 863, nunha concesión do rei Carlos o Calvo ós señores feudais da zona. Os edificios máis salientábeis son a casa consistorial, El Pont Trencat (ponte de orixe romana da que apenas se conserva un dos arcos), a ermida do remedio (inaugurada no 1803 e de estilo barroco-neoclásico) e a igrexa de Santa María (rematada ó redor do 1563 e de estilo gótico tardío). O patrimonio ambiental é tamén de gran relevancia. Situada entre dous parques naturais, o concello ten amplos bosques que fan de paso natural entre as dúas reservas.
Capital Cities (grupo musical)
Capital Cities é un dúo estadounidense de indie pop orixinario dos Os Ánxeles (California), que se formou no 2008. Os membros son Ryan Merchant (voz, teclado e guitarra) e Sebu Simonian (voz e teclado). O seu primeiro EP foi lanzado o 7 de xuño de 2011, co sinxelo "Safe and Sound" que se converteu no seu primeiro éxito "top ten". Os músicos habituais da banda son Manny Quintero no baixo, Spencer Ludwig na trompeta, Nick Merwin na guitarra e Channing Holmes na batería.
Discografía
Álbums
Extended Plays (EP)
Sinxelos
Sono
miniatura|right|250px|Bebé de sono O sono é o proceso polo que os seres humanos e outros animais descansan periodicamente. O ciclo do sono fórmase por catro estadios e dura preto de noventa minutos (pode chegar a 120 minutos). Este ciclo repítese catro ou cinco veces durante o sono.
Cando se dorme, pérdense os sentidos na seguinte orde: visión, padal, olfacto, audición e tacto. O tacto é o sentido que esperta máis doadamente, é o vixía do corpo adormecido. Á hora de acordar, os sentidos retornan coa seguinte orde: tacto, audición, visión, padal e olfacto.
O período máis longo que unha persoa conseguiu ficar sen durmir foi de, aproximadamente, doce días. Napoleón Bonaparte durmía catro horas por noite, e en troques, Albert Einstein precisaba de dez horas de sono.
Introdución
Pode definirse sono como "un período de repouso para o corpo e a mente, durante o cal a volición e a consciencia están en inactividade parcial ou completa" (Dorland citado por Roper; Logan; Tierney, 1993, 466). Xa Friedman (1995, 1827), define sono como "o desencadear deliberado dunha alteración ou redución do estado consciente, que dura, de media 8 horas (...) tendo o seu inicio normalmente tódolos días á mesma hora, e (...) resultando del, xeralmente, unha sensación de enerxía física, psíquica e intelectual restablecida". Existen varias definicións de sono presentadas por diferentes autores, e no xeral compleméntanse unhas ás outras.
De acordo con Fontaine, Briggs e Pope-Smith (2001), o sono é importante para a recuperación da doenza, en canto que a privación deste pode afectar a rexeneración celular así como a total recuperación da función inmunitaria.
O sono divídese en dous estadios fisioloxicamente distintos, REM (Rapid Eye Movement ou Movemento Rápido dos Ollos) e NREM (Non Rapid Eye Movement ou Movemento Non Rápido dos Ollos).
O sono REM
miniatura|250px|Un cativo durmindo O sono REM, caracterízase por unha intensa actividade rexistrada no electroencefalograma (EEG) seguida por flaccidez, parálise funcional, dos músculos esqueléticos. Nesta fase a actividade cerebral é semellante ao estado de vixilia. Deste modo, o sono REM é tamén denominado por varios autores como sono paradoxal podendo mesmo falarse de estado disociativo.
Nesta fase do sono, a actividade onírica é intensa, sendo sobre todo soños coloridos acerca de situacións emocionalmente moi fortes.
É durante esta fase cando facemos integración da actividade cotiá, isto é, a separación do trivial do importante. Este representa o 20 a 25% do tempo total de sono e xorde en intervalos de 60 a 90 minutos. Esta fase é esencial para o benestar físico e psicolóxico do individuo.
O sono NREM
A fase NREM ocupa cerca do 75% do tempo do sono e divídese en catro períodos distintos coñecidos como estadios 1, 2, 3 e 4.
Estadio 1
O estadio 1 comeza cunha somnolencia. Dura aproximadamente cinco minutos. A persoa adormece. É caracterizado por un EEG semellante ao estado de vixilia. Este estadio ten unha duración de 1 a 2 minutos, estando o individuo facilmente espertable. Durante este estadio predominan sensacións de vagueo, pensamentos incertos, mioclonías das mans e dos pés, lenta contracción e dilatación pupilar. Nesta fase, a actividade onírica está sempre relacionada con acontecementos vividos recentemente.
Estadio 2
A persoa xa dorme, mais aínda non profundamente. Dura en torno a quince minutos. O estadio 2 ten unha duración aproximada de 5 a 15 minutos. Caracterízase por un EEG con frecuencias de ondas máis lenta, aparecendo o "complexo K". Nesta fase, os espertares por estimulación táctil, fala ou movementos corporais son máis difíciles do que no anterior estadio. Aquí a actividade onírica xa pode xurdir baixo a forma de soños cunha historia integrada.
Estadio 3
O estadio 3 e 4 teñen moitas semellanzas entre si, de aí o seren case sempre asociados en termos bibliográficos cando se caracterizan. Nestas fases, os estímulos necesarios para acordar son maiores. Do estadio 3 ao estadio 4 vai aumentando a dificultade de espertar. Este estadio ten unha duración de aproximadamente 15 a 20 minutos.
Estadio 4
Son corenta minutos de sono profundo. É moi difícil espelir a alguén nesa fase de sono. Despois, a persoa retorna ao terceiro estadio (cinco minutos) e ao segundo estadio (máis quince minutos). Entra, entón, no sono REM.
Este estadio NREM do sono caracterízase pola secreción da hormona do crecemento en grandes cantidades promovendo a síntese proteica, o crecemento e reparación tecidular, inhibindo, así, o catabolismo (cf. Bolander, 1998). O sono NREM desempeña, así, un papel anabólico, sendo esencialmente un período de conservación e recuperación de enerxía física.
O ciclo do sono
Segundo Lavie (1998, 45), o número de ciclos por noite depende do tempo do sono, engadindo, aínda, que "o sono dunha persoa nova está, habitualmente, composto por catro ou cinco deses ciclos, en canto que o dunha persoa máis vella terá menos". De aí podemos deducir que o número de ciclos por noite nun individuo depende de factores como a idade. Nos primeiros ciclos do sono, os períodos de NREM (máis concretamente o estadio 3 e 4) teñen unha duración maior có REM. Á medida que o sono vai progresando, os estadios 3 e 4 comezan a acurtarse e o período REM comeza a aumentar.
Factores do ambiente que interferen no sono
Segundo Phipps (1995) o sono é unha das moitas ocorrencias biolóxicas que ten lugar á mesma hora, cada 24 horas. Este márcase por unha intensa actividade cerebral e pola ocorrencia de determinadas funcións que son moi importantes para o organismo.
A necesidade diaria de sono varía, non só de individuo para individuo (variación inter-individual), senón tamén no mesmo individuo (variación intra-individual) de día para día. Existen varios factores que contribúen á alteración do padrón de sono, considerados factores físicos, socio-culturais, psicolóxicos, ambientais etc. Segundo un estudo efectuado por DLIN e colaboradores (citados por Thelan, 1996), dentro dos factores ambientais temos:
Ruído
O ruído pode ser visto como un perigo ambiental que crea desconforto e pode interferir co sono e repouso do doente, unha vez que activa o sistema nervioso simpático cuxa estimulación é responsable do estado de vixilia ou alerta do individuo.
Luz
Moitas son as persoas que presentan un nivel de sensibilidade elevado á luz, sendo por iso facilmente perturbadas durante o sono mesmo que sexa unha luz de pouca intensidade.
Temperatura
É importante que poida existir un maior control sobre a temperatura do ambiente exterior, e que este control se realice de forma coidadosa. Tendo en conta que a temperatura corporal atinxe o seu pico ao final da tarde ou principio da noite e despois vai baixando progresivamente atinxindo o punto máis baixo ao inicio da mañá, unha diminución ou un aumento da temperatura ambiente fai, xeralmente, acordar a persoa ou créalle un certo desconforto que o imposibilita de durmir.
Patrick Nève
Patrick Marie Ghislain Pierre Simon Stanislas Nève de Mévergnies, nado en Liexa o 13 de outubro de 1949, é un expiloto de carreiras de Bélxica. Participou en 14 Grandes Premios de Fórmula Un, debutando o 16 de maio de 1976. Non anotou ningúns punto do campionato. O seu irmán máis novo, Guy, tamén foi un piloto de carreiras.
Carreira
Logo dun certo éxito en Fórmula Ford e Fórmula 3, Nève moveuse inicialmente á Fórmula Un con RAM, pilotando un Brabham. Logo dunha única carreira co equipo Ensign, firmou en pola nova formación Williams Grand Prix Engineering, pilotando un March con moi poucos resultados no camiño. O ano seguinte intentou participar co seu propio March no Gran Premio do seu país, o Gran Premio de Bélxica de 1978, pero non puido cualificar para a práctica oficial.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula Dúas
(key) (As carreiras en  negra  'indican a pole position, as carreiras en cursivas indican a volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
David Ogden Stiers
David Allen Ogden Stiers, nado en Peoria (Illinois) o 31 de outubro de 1942 e finado en Newport (Oregón) o 3 de marzo de 2018, foi un comediante e actor estadounidense.
Microsoft Word
A súa última versión para Windows é Word 2017 e para macOS Word 2016.
Río Tamuxe
miniatura|260px|Ponte sobre o Tamuxe en [[Loureza, Oia.]] O río Tamuxe, tamén coñecido como río Carballo ou río Carballas, é un afluente pola dereita do río Miño no seu treito final, morrendo neste a poucos quilómetros da súa desembocadura no mar. Nace no concello de Oia, rega o val do Rosal e desemboca en Pías, no concello do Rosal.
É un río curto, duns 14 quilómetros, pero que chega a ter un caudal abondoso. Posúe numerosos muíños e pesqueiras que ademais da pesca deportiva ofrecen a posibilidade de se bañar con zonas amplas de profundidades maiores dos dous metros no verán.
Na súa cabeceira atópanse as pozas de Loureza, no lugar do mesmo nome dentro do concello de Oia. Nelas é posible nadar, tirarse á auga desde diferentes alturas e tomar o sol; ademais é habitual a práctica do nudismo.
Etimoloxía
O nome do río é pre-romano, dunha raíz indoeuropea *tam- "de cor escura", que aparece noutros hidrónimos galegos: Tambre, Támoga, Támega, e tamén noutros países europeos, baste lembrar o británico Támese, en inglés Thames.
Las Riberas del Mendo
Traxectoria
Subtitulado Periódico de intereses generales apareceu a finais de 1888. Publicábase os sábados. Dirixido por Fernando García Acuña, entre os seus colaboradores figuraron José García Acuña, Roque Ponte Peña, Adolfo Vázquez Gómez, Severo Ares Mancera, S. Cernuda, Eladio Fernández Diéguez e Aureliano J. Pereira. O último número conservado é o 67, publicado o 12 de maio de 1889.
Xiringa
miniatura|Unha xiringa estándar. miniatura|Xiringa de vidro. Unha xiringa (do grego syrinx, "tubo") é un produto sanitario que está composto por un émbolo inserido nun tubo, que ten unha pequena abertura nun dos seus extremos. As xiringas son empregadas para introducir pequenas cantidades de gases ou líquidos en áreas que son inaccesibles. Polo xeral, énchese introducindo a agulla no líquido e estirando o émbolo. A continuación, coa agulla cara arriba, prémese o émbolo para expulsar as burbullas de aire que quedaran, e a continuación, introdúcese a agulla e expúlsase o líquido premendo o émbolo. O proceso de administración dunha substancia cunha xiringa chámase inxección.
Suso López Gaioso
Suso López Gaioso, coñecido como Suso do Páramo, nado en Friolfe (O Páramo) en 1962 e finado en Vigo (O Páramo) o 1 de marzo de 2015, foi un escritor e político galego.
Traxectoria
Encabezou a candidatura do BNG para as eleccións municipais no seu concello do Páramo.
Sólo los estúpidos tienen la conciencia tranquila
"Sólo los estúpidos tienen la conciencia tranquila" é unha canción da banda viguesa de rock Siniestro Total, editada como segundo sinxelo do seu álbum Policlínico miserable en 1995. Trátase dun sinxelo promocional formado por unha única canción.
O debuxo da capa do sinxelo foi realizado polo debuxante de Ribeira Das Pastoras.
Listaxe de cancións
A letra foi escrita por Julián Hernández e a música por Julián Hernández, Javier Soto, Segundo Grandío e Ángel González.
Tratado de paz de Moscova
miniatura|300px|Zonas cedidas por Finlandia á Unión Soviética O Tratado de Paz de Moscova foi asinado por Finlandia e a Unión Soviética o 12 de marzo de 1940, e as ratificacións foron canxeadas o día 21 de marzo. Marcou o final da Guerra de Inverno, que durou 105 días. Segundo o tratado, Finlandia cedeu territorios á Unión Soviética. Porén, preservouse a independencia dos fineses, rematando co intento soviético de anexionarse o país. O tratado foi asinado por Vyacheslav Molotov, Andrey Zhdanov e Aleksandr Vasilevsky pola Unión Soviética, e por Risto Ryti, Juho Kusti Paasikivi, Rudolf Walden e Väinö Voionmaa por Finlandia.
Antecedentes
Finlandia rexeitou estas demandas e intensificou as súas peticións a Suecia, Francia e o Reino Unido de apoio militar con tropas regulares. Aínda que a longo prazo Finlandia non tiña posibilidades contra un país cincuenta veces máis grande, os informes da fronte mantiñan a súa esperanza, anticipando unha intervención da Liga de Nacións. Sinais positivos, aínda que inconstantes, dende Francia e o Reino Unido, e máis reais dende Suecia, coa cal fixera plans e preparativos ao longo dos anos 30, eran boas razóns para que Finlandia non se precipitase coas negociacións de paz.
En febreiro de 1940, o comandante en xefe finés, o mariscal Mannerheim, expresou o seu pesimismo sobre a situación militar, o que levou ao goberno a comezar negociacións de paz o 29 de febreiro, o mesmo día que o Exército Vermello comezou a atacar Viipuri (actualmente Vyborg).
Tratado
O 6 de marzo, unha delegación finesa liderada polo primeiro ministro Risto Ryti viaxou a Moscova. Durante as negociacións, o Exército Vermello atravesou as liñas de defensa finesas ao redor de Tali e estaban a piques de rodear Viipuri.
O tratado de paz foi asinado na tarde do 12 de marzo. O protocolo anexo ao mesmo estipulaba que a loita debería rematar ao mediodía segundo o horario de Leningrado, polo que os combates continuaron durante ese día.
Finlandia foi forzada a ceder case toda a Carelia finesa (co centro industrial finés, incluídos Viipuri, a segunda cidade máis grande do país, Käkisalmi, Sortavala e Suojärvi, e o conxunto da baía de Viipuri coas súas illas; en total, preto do 10% do territorio), a pesar de que grandes partes desa zona aínda estaban en poder do exército finés. As tropas e os civís que aínda se atopaban neses lugares foron evacuados ás présas cara á nova fronteira. Uns 422.000 carelianos, o 12% da poboación finesa, perderon os seus fogares.
Curiosamente, tamén había unha zona que os rusos capturaran durante a guerra que quedou en mans finesas segundo o tratado: Petsamo. Porén, o mesmo tratado estipulaba que Finlandia debía garantir libre paso para os civís soviéticos a través de Petsamo cara Noruega.
Finlandia tamén tivo que ceder unha parte da área de Salla, a zona finesa da península de Kalastajansaarento no mar de Barents, e no golfo de Finlandia as illas de Suursaari, Tytärsaari, Lavansaari, Peninsaari, e Seiskari. Finalmente, a península de Hanko foi arrendada á Unión Soviética como base naval durante 30 anos cun custo de 8 millóns de marcos anuais.
Demandas adicionais foron que todos os equipamentos e instalacións dos territorios cedidos debían ser entregados. Debido a isto, Finlandia tivo que entregar 75 locomotoras, 2.000 vagóns de tren, e un bo número de coches, camións e barcos. A área industrial de Enso, que estaba claramente no lado finés da fronteira segundo os planos do tratado, sumouse ao pouco tempo ás perdas de territorio e equipo.
A nova fronteira non foi arbitraria dende o punto de vista soviético. Antes da guerra, Finlandia era líder de produción de polpa de alta calidade, sendo esta unha importante materia prima para explosivos. Incluídas as fábricas de Enso, a Unión Soviética capturou o 80% da súa capacidade de produción.
Finlandia tivo que ceder un terzo da súa enerxía hidroeléctrica, principalmente na forma de plantas xeradoras de enerxía no río Vuoksi, que era moi necesaria en Leningrado onde a industria tiña unha escaseza dun 20% de enerxía.
A localización da nova fronteira era compatible coa doutrina de defensa soviética, que prevía levar os combates a territorio inimigo a base de contraataques e ataques preventivos. Baixo esta doutrina, a fronteira ideal non debía permitir ao inimigo ter barreiras defensivas naturais; polo que en vez de transcorrer a través de límites naturais como a baía de Viipuri ou a rexión pantanosa do istmo entre o lago Saimaa e o lago Ladoga, a nova fronteira transcorría pola cara oeste destas barreiras. Pero esas posicións eran tamén doadas de rodear por un inimigo que atacase ao Exército Vermello, como se descubriría pouco despois.
Os fineses sorprendéronse polas duras condicións do tratado. Parecía como que se perdera máis territorio na paz que na guerra, e as perdas eran dalgunhas das partes con máis valor do país:
Para ben ou para mal, os duros termos impostos aos fineses levaron a que tendesen a buscar o apoio dos Nazis, facendo que moitos habitantes do país o considerasen como unha vinganza xustificada. Ao final, isto podería ter sido unha condición necesaria para a supervivencia de Finlandia na segunda guerra mundial.
Só un ano despois, en xuño de 1941, reiniciáronse as hostilidades coa Guerra de Continuación.
Vallgorguina
Vallgorguina é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.
Historia
O nome de Vallgorguina noméase por vez primeira no século X mais os asentamentos humanos son moi anteriores. Así o testemuñan os restos arqueolóxicos atopados na zona. O núcleo de poboación actual data de finais do século XVIII. O ano 1848 construíuse a actual igrexa, pasando a vella a ser a capela do cemiterio.
A actividade económica habitual durante séculos foi a agricultura, a explotación do bosque e en menor medida a gandería. Co século XIX e XX chegou a industrialización, e tamén a construción de segundas vivendas destinadas o veraneo.
Patrimonio
Existen diversos elementos de interese:
Olga Iglesias
María Olga Iglesias Fontal, nada en Vilavella (Triacastela) o 15 de abril de 1971, é unha veterinaria e política galega do PPdeG.