Gran_Premio_de_Alemaña
Nürburgring e o Campionato Mundial
Pero, foi o inicio da desaparición de Nordschleife para o automobilismo internacional. Logo da morte de Piers Courage en Zandvoort uns meses antes, a Asociación de Pilotos de Gran Premio tivo unha reunión nun hotel en Londres. Pese á considerable presión dos partidarios externos, decidiron non correr no tristemente soado circuíto alemán. As velocidades dos coches de Fórmula Un aumentaran de xeito espectacular do mesmo xeito que a tecnoloxía. Quedou claro que o circuíto de Nürburgring, era esencialmente brutal, a estrada non protexida a través dos bosques e os vales situados nas montañas, era demasiado perigoso e anticuado para as carreiras de Gran Premio. A carreira de 1970 cambiouse a fume de carozo ao circuíto de Hockenheim, que xa fora mellorado con sistemas de seguridade. A carreira en se resultou ser moi emocionante, xa que foi gañada polo austríaco Jochen Rindt, resistindo o ataque de Ickx nun Ferrari. miniatura|[[Emerson Fittipaldi en 1971, o ano no que a carreira volveu a Nürburgring.]] En 1971 a carreira volveu a un modificado circuíto de Nürburgring. Fíxose máis suave, máis recto e estaba equipado con barreiras Armco e zonas de seguridade onde era posible. Pero, o trazado era practicamente o mesmo que antes, o circuíto seguía sendo perigosamente irregular e estreito en moitas zonas. Malia que algúns dos peores badenes e rectas con moitísimo vento (particularmente en Brünnchen e a Ponte de Antonius) foran suavizadas ou enderezadas, aínda había algúns grandes saltos na pista, sobre todo en Flugplatz e Pflanzgarten. Ademais, aínda quedaban algunhas partes da pista que non tiñan barreiras Armco, pero que engadíronse a través dos anos. A primeira carreira no Nordschleife reconstruído viu a Jackie Stewart gañar ao seu compañeiro de equipo François Cevert. A carreira de 1972 viu a Jacky Ickx dominar no seu Ferrari e Stewart estrelouse na última volta despois de que se enganchara co suízo Clay Regazzoni. A carreira de 1973 foi dominado polos pilotos do equipo Tyrrell de Stewart e Cevert, ía ser a vitoria 27 e última de Stewart. 1974 viu o neozelandés Howden Ganley estrelarse en Hatzenbach, resultando ferido gravemente. Ganley xa se estrelara fortemente en Nürburgring o ano anterior e decidiu poñer fin á súa carreira na F1 logo do seu accidente de. A carreira viu gañar a Regazzoni despois de que o austríaco Niki Lauda (que se estrelara e rompera a boneca no Gran Premio de Alemaña do ano anterior) e o surafricano Jody Scheckter engancharanse na primeira volta; Lauda quedou fora pero Scheckter foi capaz de terminar segundo. O británico e múltiple campión do mundo de motociclismo Mike Hailwood estrelouse con forza nun McLaren en Pflanzgarten e rompeuse unha perna, a súa carreira como piloto de automóbiles finalizou con este accidente. En 1975 Lauda converterse no único piloto en dar a volta ao vello Nürburgring en menos de sete minutos, o austríaco percorreu o circuíto no seu Ferrari en 6 minutos, 58.6 segundos a unha velocidade media de 196 km/h, que foi o suficientemente bo para lograr a pole position. Pero como noutros tantos anos pasados, o fin de semana viu outro accidente grave. O británico Ian Ashley estrelouse co seu Williams FW durante práctica en Pflanzgarten e resultou gravemente ferido, tanto que non competiu na Fórmula Un durante polo menos dous anos. O arxentino Carlos Reutemann logrou a vitoria, mentres que Lauda sufriu unha picada nunha roda logo de liderar durante nove voltas. O británico Tom Pryce acadou o segundo posto logo de comezar 17º nun Shadow insuficientemente financiado, pero terminou cuarto a pesar de que o combustible moi quente comezara a filtrarse na súa cabina. O francés Jacques Laffite e Lauda pasaron a Pryce. Laffite terminou en segundo lugar, que era un fito para o equipo británico de Frank Williams, foi a primeira vez que o inglés Williams probou o verdadeiro sabor do éxito na Fórmula Un. Pryce recibiu unha medalla polos seus esforzos. O Gran Premio de 1975 foi a carreira máis rápida xamais disputada no vello Nürburgring. O compañeiro de Lauda Clay Regazzoni rexistrou a volta máis rápida en 7:06.4, que é o récord de volta do vello circuíto.