cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oroxenia alleghaniana
A oroxenia alleghaniana ocorreu aproximadamente desde hai 325 a 260 millóns de anos en polo menos cinco episodios de deformación do Carbonífero ao Permiano. A oroxenia foi causada polo choque de África contra Norteamérica. Naquel momento, estes continentes non existían na súa forma actual: Norteamérica formaba parte do supercontinente de Laurusia (Euramérica), mentres que África formaba parte de Gondwana. Esta colisión formou o supercontinente Panxea, que contiña todas as principais masas continentais que había daquela. A colisión provocou a oroxenia: exerceu unha enorme tensión no que hoxe é a costa leste dos Estados Unidos de Norteamérica, formando unha ampla cadea montañosa. As probas da oroxenia alleghaniana esténdense centos de quilómetros pola superficie desde Alabama a Nova Jersey e poden ser trazadas na subsuperficie cara ao suroeste. No norte, a derformación alleghaniana esténdese ao noroeste ata a illa de Terra Nova. A posterior erosión desgastou a cadea montañosa e os sedimentos se espallaron ao leste e oeste da cadea.
Choque continental
miniatura|upright=1.4|A oroxenia alleghaniana como resultado de tres choques continentais distintos. USGS A inmensa rexión implicada no choque continental, a ampla duración temporal da oroxenia e o grosor da pía de sedimentos e rochas ígneas son probas do proceso de creación de montañas, os Apalaches probablemente chegaron a alcanzar alturas similares ás dos Alpes e as Montañas Rochosas antes de que fosen erosionadas.
A medida que chocaban os continentes, o material rochoso atrapado entre eles foi esmagado e forzado a elevarse. As rochas que estaban ao longo da beira leste de Norteamérica foron empurradas moi terra adentro (o mesmo ocorreu na dirección oposta ao longo da beira africana, formando os montes Atlas de Marrocos e o oeste do Sáhara). Preto da fronteira entre as placas en colisión, as tensións tectónicas contribuíron ao metamorfismo das rochas.
As rochas sedimentarias do leste da rexión da cunca dos Apalaches foron exprimidas orixinando grandes dobramentos que discorrían perpendicularmente á dirección das forzas. A maior cantidade de deformación asociada coa oroxenia alleghaniana tivo lugar nos Apalaches do sur (Carolina do Norte, Tennessee, Virxinia e Virxinia Occidental). Nesa rexión, orixináronse unha serie de grandes fallas ademais dos dobramentos. A medida que chocaban os dous continentes amoreábanse grandes cintos de rochas limitados por acabalgamentos uns sobre os outros, acurtando a codia ao longo do bordo leste de Norteamérica na rexión de Carolina do Norte e Tennessee nuns 320 km. A cantidade relativa de deformación diminúe gradualmente a medida que nos desprazamos cara ao norte. O cinto de dobramento esténdese cara ao norte a través de Pennsilvania e gradualmente vai desaparecendo na veciñanza da fronteira co estado de Nova York. As montañas Kittatinny no noroeste de Nova Jersey marcan a extensión máis ao nordeste dos altos cumes da Provincia de Valley and Ridge. A influencia da deformación alleghaniana sobre a rexión leste da Provincia de Valley and Ridge debeu de ter sido aínda máis intensa; porén, hai poucas probas que se conservasen. As rochas do Mississippiano, Pennsilvaniano e Permiano desapareceron na costa leste.
Indicatóridos
Os indicatóridos (Indicatoridae) son unha familia de aves case paserinas da orde Piciformes, xeralmente coñecidos como paxaros indicadores e, nalgúns idiomas, guías do mel. Viven no Vello Mundo tropical, co maior número das especies en África e dúas en Asia. Estas aves son coñecidas porque dúas das especies interaccionan cos humanos guiándoos a onde hai colmeas de abellas para que os homes recollan o mel e despois elas comen as larvas das abellas e a cera que quedan na colmea destruída. Na súa reprodución algúns funcionan como parasitos, xa que poñen ovos en niños alleos ao estilo dos cucos.
Descrición
A maioría dos indicatóridos son de cores apagadas, aínda que algúns teñen cores amarelos brillantes. Todos teñen plumas externas das colas claras, que son brancas en todas as especies africanas.
Oroxenia alleghaniana
Etapa erosiva
Os sedimentos que foron transportados ao oeste formaron a meseta de Allegheny e a meseta de Cumberland, que nalgunhas áreas son denominadas popularmente montañas, pero que realmente son simplemente mesetas erosionadas e elevadas.
Unha porción do sistema de montañas alleghanianas quedou en África cando se fragmentou a Panxea e se empezou a formar o océano Atlántico. Hoxe, esta forma as montañas do Anti-Atlas de Marrocos. O Anti-Atlas foi elevado xeoloxicamente en tempos relativamente recentes, e as súas montañas están hoxe moito máis robustas e esgrevias que os seus parentes que quedaron en América.
Indicatóridos
Paxaros guías
Os indicadores son famosos polo hábito observado nunha ou dúas das súas especies de guiar os humanos ás colmeas de abellas. Unha vez que os homes abren a colmea e recollen o mel, a ave aliméntase das larvas de abella e cera dos restos rotos da colmea. Este comportamento foi moi ben estudado no Indicator indicator; algunhas autoridades (seguindo a Friedmann, 1955) consideran que tamén ten este hábito a especie Indicator variegatus, mentres que outros non están de acordo con isto (Short e Horne, 2002). Estes indicadores silvestres demostraron que teñen a capacidade de comprender a chamada humana para que os axude a localizar o mel. Malia a cerenza popular, non hai probas de que estas aves guíen tamén cara ao mel ao ratel, aínda que hai vídeos que aparentemente mostran polo menos algún tipo de relación.
Porén, a maioría dos membros desta familia non guían os humanos ao mel.
Reprodución
miniatura|dereita|[[Protodiscus regulus xuvenil (cría parasita) alimentado por un Cisticola aberrans (pai hóspede).]] O comportamento reprodutor de oito das especies dos xéneros Indicator e Prodotiscus coñécese ben. Son todos parasitos de crianza, xa que poñen os ovos nun niño doutra especie, depositando os ovos nunha serie duns cinco durante un período de sete días. A maioría prefire facer isto en especies que aniñan en buratos, como os Lybiidae e Picidae, pero os do xénero Prodotiscus parasitan especies como Zosteropidae e Sylvidae. As crías do paxaro indicador ao eclosionaren tiran fóra do niño os pitiños dos seus hóspedes teñen peteiros ganchudos cos que perforan os ovos do hóspede ou matan con eles as crías.
Especies
Os Indicatoridae conteñen dezasete especies en catro xéneros:
O Pumar, Fornelas, A Pobra do Brollón
O Pumar é un lugar da parroquia de Fornelas, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 341 metros de altitude, aos pés do Montecelo, onde atopamos un antigo castro. Neste lugar está a igrexa parroquial de Santa Comba.
Pinkwashing
Pinkwashing (lavado rosa ou lavado de imaxe rosa) é un préstamo lingüístico (do inglés pink, rosa, e whitewash, blanquear ou encubrir) para referirse, no contexto dos dereitos LGTB, á variedade de estratexias políticas e de mercadotecnia dirixidas á fomento de produtos, empresas ou institucións apelando á súa amabilidade cara aos gais.
Abelenda, Avión
miniatura|Inscrición na igrexa parroquial. miniatura|Abelenda no mapa da xurisdición de Avión de [[Rosendo Amoedo, 1789.]] Santa Mariña de Abelenda é unha parroquia do concello de Avión. Segundo o IGE en 2017 tiña 483 habitantes, 160 menos ca en 2010 e 234 menos ca en 2005.
Vilameán, Nigrán, Nigrán
Vilameán é un lugar da parroquia de San Fiz de Nigrán no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2022 tiña 1.472 habitantes (736 mulleres e 736 homes), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 865 habitantes. É o maior núcleo de poboación do concello.
Pinkwashing
O termo foi orixinalmente proposto pola Breast Cancer Action para identificar ás empresas que aseguraban apoiar ás mulleres con cancro de mama, mentres que en realidade pretendían obter maiores beneficios e mellorar a súa imaxe de marca ao incorporar á súa publicidade unha causa caritativa.
Vilameán, Nigrán, Nigrán
Linda cos seguintes lugares da parroquia: Coa Angustia ao norte, coas Telleiras ao leste e con Canido ao suroeste; co lugar de Rans da parroquia de San Pedro da Ramallosa ao sur e coa Area Alta e co Carregal da parroquia de Panxón ao oeste e ó noroeste respectivamente.
En Vilameán atópase a casa do concello de Nigrán, como tamén o colexio público de primaria, CEIP Humberto Juanes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, un composto do substantivo villa (en galego vila) cun adxectivo derivado de medium (en galego medio).
O adxectivo meán, meá é o resultado galego do latín medianus –a, –um, derivado á súa vez do substativo medium ou do adxectivo medius, –a, –um. Segundo podemos observar nos textos medievais, as formas patrimoniais galegas meán, meao, meá, o mesmo ca meo e mea, tiveron competencia dende moi cedo cos cultismos mediano, mediana e medio~médeo, media~médea.
Gran Premio do Reino Unido de 2009
O Gran Premio do Reino Unido de 2009 (formalmente o LX Gran Premio do Reino Unido) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 21 de xuño de 2009 no Circuíto de Silverstone, Northamptonshire, Reino Unido. Foi a oitava carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2009. Está programado que sexa o derradeiro Gran Premio do Reino Unido celebrado en Silverstone, antes de que o evento se traslade ata o Circuíto de Donington Park na temporada. A carreira foi gañada por Sebastian Vettel, que saía desde a pole, co líder do Campionato Jenson Button rematando na sexta posición.
Teatro Estatal de Praga
miniatura|200px|Teatro Estatal de Praga.
O Teatro Estatal de Praga (checo: Stavovské divadlo) é o teatro localizado en Praga, capital da República Checa, preto do Ovocný trh (Mercado de Froitas). Nel leváronse a cabo importantes estreas de obras teatrais e óperas, como o Don Giovanni de Wolfgang Amadeus Mozart en 1787.
Historia
miniatura|esquerda|Outra foto do Teatro Estatal de Praga.
O edificio foi construído entre 1781 e 1783 por orde de Franz Anton conde de Nostitz-Rieneck. Foi inaugurado en 1783 cunha presentación de Emilia Galotti de Gotthold Ephraim Lessing. Tamén é coñecido como Teatro Nacional Graeflich Nostitz (Hraběcí Nosticovo národní divad) polo nome do seu arquitecto.
O Böhmischen Stände (o parlamento dos propietarios de terras) mercou o edificio en 1798 e chamárono en diante Královské Stavovské Divadlo (Teatro de Condición Real). En 1859 ampliárono construíndo un andar máis. A partir de 1862 foi usado exclusivamente para as representacións en alemán e por tanto foi renomeado como Teatro Real Alemán (Königlich Deutsches Stadttheater).
En 1920 foi redeseñado e retomou o seu antigo nome Stavovské Divadlo (Teatro Estatal) e funcionou principalmente como sala para as representacións teatrais en checo dos elencos do Teatro Nacional de Praga (Národní divadlo). En 1948 foi redeseñado polo dramaturgo checo Josef Kajetán Tyl e chamado até 1990 Tylovo divadlo, para volver chamarse novamente Stavovské Divadlo.
O edificio foi restaurado entre 1982 e 1990. O teatro é usado para as presentacións de ballet e teatro do Teatro Nacional (Národní divadlo). Tradicionalmente, en recordo das estreas, tamén se presentan óperas de Wolgang Amadeus Mozart.
San Xulián de Vigo, Paderne
San Xulián de Vigo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Paderne. Segundo o IGE en 2013 tiña 232 habitantes (115 mulleres e 117 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 274 habitantes.
Sacramento
Co termo relixioso sacramento podemos referirnos a:
San Xulián de Vigo, Paderne
Topónimo
Vigo é un topónimo latino que fai referencia a un pequeno poboado. A súa orixe está entre o século III e VIII.
Sacramento
...e noutros países:
Ligue Savoisienne
A Ligue Savoisienne foi unha organización política separatista de Francia que tiña como obxectivo a independencia de Savoia. O partido foi fundado por Jean de Pingon en 1995. Nas eleccións presidenciais francesas de 2007, o partido apoiou a candidatura de Jean-Philippe Allenbach. A Ligue Savoisienne disolveuse en outubro de 2012.
San Pantaleón das Viñas, Paderne
San Pantaleón das Viñas é unha parroquia do concello de Paderne, na comarca de Betanzos (provincia da Coruña). Segundo o IGE en 2011 tiña 656 habitantes (342 mulleres e 314 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento respecto do ano 1999, cando tiña 655 habitantes.
Está situada ao norte do concello, e linda coas parroquias de Souto e Vilouzás.
Patrimonio
miniatura|dereita|325px|Pazo de Montecelo O pazo de Montecelo está situado fronte á igrexa parroquial, xunto á vía inglesa do camiño de Santiago. O edificio actual data do século XVII ou XVIII, aparecendo xa nun inventario familiar feito en 1771.
A casa de San Pantaleón das Viñas ten a súa orixe a mediados do século XV, mercede á concesión dun foro do abade do mosteiro de San Martiño Pinario ao couto de San Pantaleón coa súa xurisdición civil e criminal á familia Díaz de Andrade. Os primeiros señores de San Pantaleón das Viñas foron o capitán Rodrigo Díaz de Andrade, que participou na reconquista de Granada, e a súa muller, Constanza de Castro, enterrada no convento de San Francisco de Viveiro, ao seren tamén señores do couto de Silán (actual concello de Muras). A mediados do século XVII o pazo comezou a ser coñecido como pazo ou casa da Misericordia, ao casar un dos herdeiros coa titular do pazo da Misericordia de Viveiro. A sucesión no foro e no morgado pasou á familia López de Andrade e posteriormente á Fajardo de Andrade. A comezos do século XVIII Gertrudis Fajardo de Andrade casou co seu curmán Juan Antonio Bermúdez de Castro y Fajardo de Andrade.
O período de maior esplendor é baixo o señorío de José María Bermúdez de Castro y Pardo, nado en Viveiro en 1799. Reformou e modernizou a explotación das súas propiedades, aumentando a produción dos muíños de Ponte Lambre, introduciu o cultivo de especies novas, e reformou e cercou o pazo. En 1816 casou con María del Carmen Mosquera Ribera, coa que ten un fillo, Francisco, que crearía o gran xardín do pazo. Trala morte deste e da súa muller Aurelia, o pazo pasa ao seu fillo Ricardo, que morre sen descendencia. O pazo pasa a mans dunha sobriña da muller de Ricardo, a Amparo Quiroga Navia. Esta muller casou con Jorge Quiroga García del Hoyo, herdando o pazo a súa filla Amparo Quiroga Quiroga, que casou con Gonzalo de Vargas Fernández de Córdoba.
Amparo Quiroga vendeu o pazo á entidade Lambre S.A., que o rehabilitou coa axuda da Fundación Montecelo, constituída para ese fin. As instalacións están alugadas á Asociación Cultural Montecelo, vencellada ao Opus Dei.
Alejandro García Durán
Alejandro García Durán, finado nas Neves en 1935, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel García Golmar. Foi correspondente de La Correspondencia Gallega nas Neves e redactor de La Era. Foi alcalde das Neves en 1922, cesando coa ditadura de Primo de Rivera. Volveu ser alcalde das Neves en abril de 1930. Recibiu a insignia de Cabaleiro de Sabela a Católica en 1922.
CNN
Desde o seu lanzamento o 1 de xuño de 1980, a cadea expandiuse notablemente, incluíndo na actualidade 15 cadeas de televisión de cable e satélite, doce sitios web e dúas cadeas de radio. CNN lanzou tamén varias cadeas noutros idiomas, como español e turco.
Actualmente CNN é a canle de noticias máis visto nos Estados Unidos, seguíndolle Fox News Channel. As cadeas en español son: CNN en Español, CNN Latino e CNN Chile; CNN distribúe tamén programas de radio en español.
En 1997 foi galardoada co Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades.
Cadeas especializadas
miniatura|250px|Reporteros da CNN preparándose para emitir desde [[Washington DC.]] miniatura|250px|Debate televisado por CNN en Español e [[Canal 13 (Chile)|Canle 13 de Chile, cos candidatos á elección presidencial de 2005 dese país.]]
Sedes e oficinas
miniatura|Localizacións das corresponderías e oficinas de CNN dereita|miniatura|The [[CNN Center en Atlanta]] dereita|miniatura|CNN en [[Nova York]] miniatura|Estudos no CNN Center
Mundial
Nota: Moitas das axencias seguintes pecháronse debido á crise financeira ou recortes presupostarios.
Gran Premio de Suíza de 1982
O Gran Premio de Suíza de 1982 foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada o 29 de agosto de 1982 no Circuíto de Dijon-Prenois en Francia. Esta foi a única vitoria da tempada do eventual Campión do Mundo Keke Rosberg.
Esta foi a última carreira do Gran Premio de Suíza ata a data, a anterior carreira foi unha carreira fóra de campionato celebrada en 1975. A anterior carreira de campionato, tivo lugar en 1954.
Notes
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Silverio Rivas
Silverio Rivas Alonso, nado en Ponteareas o 24 de novembro de 1942, é un escultor galego con obradoiro en San Xoán de Paramos (Tui).
Traxectoria
Pioneiro da abstracción escultórica en Galicia e cun traballo que despuntou nos anos setenta. Domina un construtivismo orgánico que sempre ten en conta o xogo das formas e o espazo intrínseco e cambiable. Traballa con materiais diversos: granito, bronce, ferro, aceiro, chumbo, mármore, madeira, barro, fibra de poliéster, gres... miniatura|175px|Capela Solis.
Obras
Rivas, presente no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo, a Colección Afundación e no Museo de Belas Artes da Coruña, ten obra en espazos públicos en varias vilas de Galicia: En 2012 participou, coa peza Barca solar, na exposición Gallaecia Petrea, na Cidade da Cultura de Galicia.
Recoñecemento
En 1992 recibiu o Premio da Crítica Galicia de Ciencias e Artes da Representación e en 2015 o Premio Laxeiro.
Freituxe, Freituxe, Bóveda
Freituxe é un lugar da parroquia de Freituxe, no concello lugués de Bóveda. Está situado a 405 metros de altitude.
En 2008 tiña unha poboación de 27 habitantes (17 homes e 10 mulleres), incluíndo os habitantes do lugar anexo da Vila.
La Lucha (Ourense)
La Lucha foi un semanario publicado en Ourense entre 1931 e 1932.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Agrupación Socialista y de la Federación Agraria de la Provincia, apareceu o 21 de agosto de 1931. De tendencia socialista moderada, foi voceiro da Agrupación Socialista. Dirixido por José Marcos Naval e impreso nos obradoiros tipográficos La Popular, ofreceu información e opinión política. Foi contrario aos comunistas, anarcosindicalistas, conservadores e galeguistas. Entre os seus colaboradores estiveron Edmundo Lorenzo Santiago, Alfonso Quintana Pena, Manuel Suárez Castro e Enrique Heraclio Botana, ademais das figuras do socialismo español Julián Besteiro e Manuel Cordero Pérez. Cesou a súa publicación o 2 de abril de 1932.
Foxa das Marianas
miniatura|A Foxa das Marianas no mapa.
A foxa das Marianas ou fosa das Marianas é a máis profunda foxa mariña coñecida, e é o lugar máis profundo da codia terrestre. Localízase no fondo do Pacífico norte-occidental, ao leste e sur das Illas Marianas, preto de Guam.
Exploración
A foxa foi visitada por primeira vez en 1951 pola fragata da Mariña Real Británica o Challenger, que dá o nome á parte máis profunda da foxa, o Abismo de Challenger. Usando ecolocalización, mediuse unha profundidade de 10.902 m nos.
En 1957, a nave soviética Vityaz reportou unha profundidade de 10934 metros. En 1962, o M.V. Spencer F. Baird rexistrou unha profundidade de 10.902 metros.
miniatura|O [[batiscafo Trieste antes da inmersión, 23 de xaneiro de 1960.]]
Pero non foi senón ata o 23 de xaneiro de 1960, que se descendeu por primeira e única vez, usando un batiscafo chamado Trieste invención de Auguste Piccard, o cal era capitaneado por Jacques Piccard, fillo do primeiro, para dese xeito superar os efectos da gran presión que existe a devanditas profundidades. Os sistemas de a bordo indicaban unha profundidade de 11.521 m, que despois foi revisada e resultou ser de 10.902 metros.
Na foxa atopáronse unha lura xigante e varias especies descoñecidas entón.
A presión no fondo da foxa é de 1.086 bares.
La Autonomía de Galicia
La Autonomía de Galicia foi un periódico editado en Ferrol en 1894.
Historia e características
Apareceu en xuño de 1894 como órgano do Partido Republicano Democrático. Veu substituír a El Pueblo Gallego. Estaba dirixido por Federico Díaz Palafox, que cesou na dirección en xullo para ser substituído por Norberto Tellado.
Ácido pristánico
Os sales e ésteres de ácido pristánico denomínanse pristanatos.
Carolina Cerezuela
Biografía
En 2001 gañou o premio de beleza Linda de España. Estudou Relacións Laborais na Universidade Miguel Hernández de Elx (Alacant). A súa carreira interpretativa comezou no teatro aos 15 anos, e a pesar de non estudar nunca arte dramática, aos 20 anos empezou a traballar en televisión.
Realizou distintos traballos no mundo da moda, tanto como modelo de pasarela para deseñadores como Paco Teruel, como de modelo fotográfica para catálogos ou anuncios publicitarios. As súas afeccións favoritas son o deporte (especialmente a hípica e a natación) e a música.
Vida persoal
A súa parella é o tenista Carlos Moyá co que iniciou unha relación a mediados de 2007 e con quen ten dous fillos, Carla, que naceu en Palma o 18 de agosto de 2010 ás 9.20 horas e cuxo peso foi de 2.860 gramos; e Carlos.
How to Train Your Dragon 2
How to Train Your Dragon 2 é un filme estadounidense de animación estreado en 2014 e escrito e dirixido por Dean DeBlois. Producido por DreamWorks Animation e distribuído por 20th Century Fox, está vagamente na serie de libros homónima de Cressida Cowell. É a secuela do filme de 2010 How to Train Your Dragon e é o segundo título da triloxía. Está protagonizado polas voces de Jay Baruchel, Gerard Butler, Craig Ferguson, America Ferrera, Jonah Hill, Christopher Mintz-Plasse, T. J. Miller e Kristen Wiig, xunto con Cate Blanchett, Djimon Hounsou e Kit Harington que se uniron ó elenco. A historia do filme ten lugar cinco anos despois dos acontecementos do primeiro, protagonizada por Hiccup e os seus amigos que coñecen a Valka, a nai durante moito tempo perdida de Hiccup, e a Drago Bludvist, un tolo que quere conquistar o mundo.
Sandra Bullock
Sandra Annette Bullock, nada o 26 de xullo de 1964 no Condado de Arlington, é unha actriz estadounidense.
Asociación Oriental
[[Ficheiro:European Union Eastern Partnership.svg|miniatura|350px|
]]
A Associación Oriental (coñecida pola sigla e inglés EaP, Eastern Partnership) é un proxecto iniciado pola Unión Europea (UE). e presentado polo ministro de Asuntos Exteriores de Polonia co apoio de Suecia no Consello de Relacións Exteriores da UE en Bruxelas o. A Asociación Oriental inaugurouse en Praga, o.
A primeira reunión de ministros de Exteriores no ámbito da Asociación Oriental realizouse o, en Bruxelas.
Membros
A Asociación Oriental está composta por Estados postsoviéticos: Belarús, Ucraína, Moldavia, Acerbaixán, Armenia e Xeorxia, ademais da Unión Europea. Houbo moito debate sobre a inclusión de Belarús, xa que a UE a considera unha ditadura autoritaria. O país acabou sendo convidado a participar debido á preocupación da UE sobre un exceso de influencia rusa na rexión.
O Belarús, aparentemente, retirouse da iniciativa a causa dunha "discriminación sen precedentes" e un "cambio" dos principios polos que fora construída dous anos antes. Pero tres días despois o ministro de Asuntos Exteriores do país, Sergei Martynov, refutou iso.
Ligazóns externas
Nota: Todas en inglés, e todas consultadas o 23/12/2011.
Souto, Paderne
Santa María de Souto é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Paderne. Segundo o IGE en 2011 tiña 393 habitantes (200 mulleres e 193 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 441 habitantes.
Gran Nebulosa de Magalhães
A Gran Nebulosa de Magalhães (abreviada como LMC, do inglés Large Magellanic Cloud) és unha galaxia anana, satélite da Vía Láctea e membro do Grupo Local.
Encóntrase a 136 000 anos luz (uns 41 700 pársecs) de distancia, sendo a terceira galaxia máis próxima á Vía Láctea despois da galaxia Anana do Can Maior e a galaxia Anana Elíptica de Saxitario (SagDEG).
Historia
A peculiar posición da Gran Nube de Magalláns, exactamente en dirección ao polo sur da eclíptica, fai que desde latitudes mediterráneas non sexa visíbel en ningunha época, polo que permaneceu descoñecida na Antigüidade clásica.
A primeira mención da Gran Nube de Magalláns aparece no Libro das Estrelas Fixas, texto escrito polo astrónomo persa Abd Al-Rahman Al Sufí en torno ao ano 964. Nese linbro menciónase como Al Bakr, o Boi Branco dos árabes do sur, xa que a Gran Nube de Magalláns é visíbel desde o sur de Arabia.
A seguinte observación rexistrada foi feita en 1503-1504 por Amerigo Vespucci nunha carta sobre a súa terceira viaze.
Fernão de Magalhães, na súa viaxe de circunnavegación ao redor da Terra, foi o primeiro en poñer en coñecemento de occidente a existencia desta galaxia, que hoxe leva o seu nome.
O primeiro en estudar detalladamente a Gran Nube de Magalláns foi John Herschel, quen se estableceu en Cidade do Cabo entre 1834 e 1838, analizando 278 obxectos diversos comprendidos dentro dela.
No 1987 foi detectada a supernova SN 1987A na Gran Nebulosa de Magalhães.
Até o descubrimento da galaxia Anana Elíptica de Saxitario en 1994, a Gran Nube de Magalláns era considerada a galaxia máis achegada á Vía Láctea. Co descubrimento en 2003 da galaxia Anana do Can Maior, o título de galaxia máis próxima recaeu sobre esta última.
Andrea Carid
Andrea Carid Cao, nada o 8 de abril de 1993 en Santiago de Compostela, é unha xogadora galega de fútbol sala. Formou parte da selección Española Sub-17, coa que conseguiu un subcampionato de Europa. Dende 2017 xoga no Ourense Envialia, equipo co que se proclamou campioa de España nese mesmo ano.
Teatro de cámara
Antes do comezo do teatro independente en Galicia, durante os anos de 1950 e o primeiro lustro da década de 1960, os espectadores de teatro en Galiza contaban con dúas opcións perfectamente compatíbeis, as cales consistían en asistir ás representacións das compañías de repertorio chegadas desde Madrid ou en ir ás postas en escena dos grupos de Teatro de Cámara. Isto era debido a que os grupos desde tipo de dramática, dado o seu carácter elitista e a súa ausencia de reivindicación social, non supoñían ningún tipo de perigo para o réxime ditatorial do xeneral Francisco Franco, polo que non só non eran prohibidos senón que incluso contaban un certo fomento por parte das institucións públicas. A isto habería que engadirlle a cuestión lingüística, posto as obras que poñían sobre o taboado estaban escritas en lingua española.
De todos os xeitos, o valor do Teatro de Cámara para a dramática galega non pode ser nunca negado. Alén de ofrecerlle ao espectador galego un tipo de dramática diferente, valeu este tipo de teatro de resorte e/ou período formativo para moitas das personalidades da escena galega. As orixes teatrais de nomes como Agustín Magán, Euloxio R. Ruibal ou Dorotea Bárcena residen precisamente no Teatro de Cámara.
Dos moitos grupos de cámara que coñeceu Galiza, destacan (entre outros) o compostelán Ditea e os vigueses Teatro Popular (de Maximino Queizán) e Esperpento (de Xulio Lago e Dorotea Bárcena) ou o ourensán Valle Inclán.
Vallter 2000
Vallter 2000 é unha pequena estación de esquí do Pireneo Catalán, situada no val de Camprodon, na comarca do Ripollès, na provincia de Xirona.
Descrición
Coas cotas que chegan aos 2.535 metros, a estación ten bos espesores durante toda a tempada. Ofrece un dominio esquiable de máis de 10 km, con 4 pistas verdes, 3 azuis, 4 vermellas e 1 negra.
Servizos
Dispón de parque infantil, escola de esquí, cafeterías, restaurantes, servizo médico, zorras, esquí de montaña, raquetas, parapente, tirolina, tiro con arco e hípica etc.
Miranda (satélite)
Miranda, tamén coñecido como X-4, foi un satélite artificial do Reino Unido usado para facer diversos experimentos no espazo. Foi lanzado o 9 de marzo de 1974 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Scout D1, aínda que orixinalmente planeouse lanzalo mediante un foguete Black Arrow.
Características
Miranda foi un satélite estabilizado por xiro lanzado entre outras cousas para probar un sistema de xiroscopios para control de actitude e doutro sistema de xiroscopios para o control da velocidade de rotación.
O satélite tiña forma de caixa de 83,5 cm de altura cunha base cadrada de 66,5 cm de lado. A alimentación eléctrica corre a cargo de paneis solares que despregados medían 250 cm de lonxitude e que alimentaban varias baterías.
Miranda foi inxectado nunha órbita inicial de 710 km de perixeo e 913 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 97,8 graos e un período orbital de 101 minutos.
Experimentos
Miranda levaba cinco experimentos a bordo:
Eimer, San Fiz de Rubián, Bóveda
Eimer é unha aldea da parroquia de San Fiz de Rubián, no concello lugués de Bóveda. Segundo o IGE, en 2017 tiña 53 habitantes, o que supón un leve aumento con respecto ao ano 2008, cando tiña 52 habitantes.
Terry Wogan
Sir Michael Terence Wogan, nado en Limerick (Irlanda) o 3 de agosto de 1938 e finado en Taplow (Reino Unido) o 31 de xaneiro de 2016, foi un dos máis afamados presentadores e locutores de radio e televisión do Reino Unido, converténdose nun dos símbolos da BBC.
Antes de retirarse do seu programa matinal na BBC Radio 2, Wake Up to Wogan no 2009, tiña oito millóns de público regular, converténdoo no locutor de radio máis escoitado en Europa. Comezou a súa carreira na televisión pública irlandesa RTÉ na década dos 60.
Desde a década de 1960 foi unha das personalidades máis importantes da televisión no Reino Unido e era habitualmente referido como un tesouro nacional. Ademais do seu programa diario, era coñecido no Reino Unido polo seu traballo na televisión, presentado entre outros programas o talk-show Wogan na BBC One e o programa de recadación de fondos para os nenos Children in Need. Foi ademais o comentarista para a BBC do Festival de Eurovisión entre 1971 e 2008, chegando incluso a presentar o certame no Festival de Eurovisión 1998 celebrado en Birmingham.
Adquiriu a dobre nacionalidade irlandesa e británica en 2005. Foi galardoado como Cabaleiro da Orde do Imperio Británico ese mesmo ano, podendo levar desde entón o título de Sir diante do seu nome.
Finou a causa dun cancro o 31 de xaneiro de 2016 na súa casa en Buckinghamshire.
Elopomorfos
miniatura|300px|Anguía americana Os elopomorfos (Elopomorpha) son unha superorde de peixes teleósteos, case todos mariños coa excepción das anguías de río. Presentan unha metamorfose na que as larvas (leptocéfalas) se converten en adultos morfoloxicamente moi distintos.
Clasificación
Clasifícanse en catro ordes:
Zumarraga
miniatura|Vista da vila Zumarraga é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. A súa poboación era de 10.104 habitantes en 2009, que residían nos 19,42 km² de superficie do concello.
Está enclavado no estreito val guipuscoano do Alto Urola. Polo oeste, o río Urola sepáraa da súa veciña Urretxu, coa que forma un mesmo centro urbano. Polo sur delimita con Legazpia e Gaviria, polo oeste con Ezquioga-Ichaso e polo norte con Azpeitia e Azcoitia.
A Ruta dos Tres Templos permite visitar os tres monumentos máis representativos da vila: o Santuario de Loiola, a Ermida da Antiga e o Santuario de Arantzazu.
Terre-de-Bas
Pertence á comuna (municipio) de Terre-de-Bas no departamento francés de Guadalupe.
Descrición
Terre-de-Bas é a illa máis occidental do arquipélago de Les Saintes. Do mesmo xeito que a súa veciña Terre-de-Haut, que debe o seu nome a fala marítima que chama as illas expostas ao vento terras altas e as protexidas do vento terras baixas. É unha illa de 9 km² dominada por un macizo montañoso pque aloxa un bosque protexido no seu centro (outeiroMorne à Coq, outeiro Morne Paquette, outeiro Morne Madis, outeiro Morne Abymes) e unha costa chea de cantils e picos (en francés: Pointe) (pico Pointe à Nègre, cantil Gros cap, pico Pointe à Vache, pico Pointe Noire, pico Pointe Sud). O punto máis alto da illa é o outeiro Abymes cunha altura de 293 m. Terre-de-Bas está separada de Terre-de-Haut por unha estreita canle de 890 m. Ademais de Terre-de-Haut, varias pequenas illas rodean Terre-de-Bas:
Zonas poboadas
Unhas poucas vilas distribuense polos outeiros no interior. Petite-Anse, a vila máis importante da illa atópase nun val rodeado de montañas e sen vista sobre o mar. Petite-Anse é a vila onde están os edificios administrativos da municipalidade (concello, oficina de correos, escolas), no lado oposto do porto principal. O asentamentos máis antigos que aínda permanecen son as localidades de Grande-Anse e Petite-Anse. A poboación repártese en 5 barrios (distritos), máis ou menos ben delimitados. Agrúpanse en dúas metades:
Igrexa vella de Santa Comba de Louro
A igrexa vella de Santa Comba de Louro foi un templo relixioso de orixe tardorromana situado na parroquia de Cordeiro (Valga).
Situación
A actual igrexa parroquial está cara ao norte, a uns 300 m.
Historia
dereita|miniatura|Necrópole desde o oeste. miniatura|Vista desde o sur, co altar e o sartego na capela moderna á fronte.
Na idade media reconstruíuse o templo, facéndoo de cruz latina e incluíndo un pequeno cenobio. No século XIV converteuse na igrexa parroquial. Xa na idade moderna construíuse a sancristía ao norte da ábsida e unha capela no lado norte da igrexa. Nesta hai un sartego de pedra desorientado, pois está colocado en posición norte-sur.
No século XVIII o recinto foi desmantelado, utilizándose a pedra para construír a actual igrexa. Posteriormente seguiuse sacando a pedra para ser utilizada de novo en construcións recentes.
Escavacións
A existencia do recinto estaba presente na memoria popular da xente da parroquia, así como en documentación escrita. No lugar consérvase un cruceiro, coñecido como cruceiro da Igrexa Vella.
No ano 2010 realizáronse as primeiras prospeccións, financiadas polo concello de Valga e a Dirección Xeral de Patrimonio da Consellería de Cultura e Turismo, e realizadas pola área de Arqueoloxía do departamento de Historia da Universidade de Santiago de Compostela e por unha empresa privada. No ano 2012 a Xunta de Galicia financiou unha escavación, dirixida por Emilio Romil.
Mercedes Bará
María de las Mercedes González Bará, nada en Portonovo (Sanxenxo) en 1927 e finada en Pontevedra o 2 de xaneiro de 2017, foi unha artista e pintora galega, coñecida no eido artístico coma Mercedes Bará.
Traxectoria
Tanto Mercedes coma a súa irmá máis vella, a tamén pintora Alicia Bará, tiveron unha formación autodidacta. Ámbalas dúas foron quen de alimentar a súa creatividade mutuamente e, ao mesmo tempo, crear estilos moi diferentes e obras de gran e recoñecida calidade. Reservadas, procuraron sempre estar afastadas -no posible- do foco dos media, da ditadura dos ambientes artísticos e dos purismos. Iniciaron a súa carreira artística nunha sociedade moi pechada, que non acollía con normalidade nin prestaba axuda ás mulleres que decidían adicarse de xeito vocacional ás artes.
Mercedes, o mesmo que Alicia, presentou ó longo da súa carreira artística os seus traballos en numerosas exposicións individuais ao longo da xeografía galega, aínda que foi máis activa nas mostras colectivas, sobre todo a partir da década de 1970, e principalmente en Pontevedra, cidade na que residía e na que acadou gran consideración.
Así mesmo ensinou os seus cadros en multitude de ocasións nas salas da Caixa de Aforros de Pontevedra, o referente cultural pontevedrés. Un dos últimos eventos nos que se puideron ver obras de Mercedes Bará antes do seu pasamento, foi na exposición de Nadal da Galería Soho de Vigo, en decembro do 2015, na que compartiu sala con outros 25 artistas galegos coma Xurxo Alonso, Miguel Lubiáns, Ramón García "Almuiña" ou Miguel Sánchez Lareo.
En canto aos medios de expresión artística, Mercedes preferiu sobre todo a acuarela, a pintura ao pastel e o debuxo. Afastábase aquí tamén de Alicia, que gustaba máis das posibilidades plásticas do óleo, aínda que as dúas percorreron nalgún momento case que tódalas técnicas.
O tema que se atopa máis a miúdo na obra de Mercedes Bará é o das maternidades. Sempre quixo afondar nas figuras maternas, plasmar o agarimo sinxelo e profundo das nais. Tamén as paisaxes galegas, campo e natureza, foron tema predominante. En canto ao estilo, mostra sempre a pegada do vangardismo galego máis enxebre.
Tanto Mercedes como Alicia prescindiron na rúbrica artística do seu primeiro apelido, inda que en ocasións aparecen citadas tamén como "G. Bará". Hoxe, moitas das súas obras pertencen a coleccións privadas ou corporativas, e nalgúns casos atópanse fóra de España.
La Riba de Escalote
La Riba de Escalote é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 33 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 20,44 km².
O Gruñedo, San Fiz de Rubián, Bóveda
O Gruñedo é unha aldea da parroquia de San Fiz de Rubián, no concello lugués de Bóveda. Segundo o IGE, en 2017 estaba deshabitado, o que contrasta co ano 2008, cando tiña 4 habitantes.
Roger de Flor (músico)
Rogelio Arias Sanmartín,  nado en Limodre (Fene) en 1977, é un músico, cantante, compositor e produtor galego, coñecido artisticamente como Roger de Flor. A súa obra encádrase dentro dunha nova fornada de creadores galegos do s. XXI.
Solitario
Logo de participar en múltiples proxectos musicais, entre os que destacan a participación no grupo de rock'n'roll ferrolán Bang 74, ou o dúo La Sociedad Protectora del Hombre Mono, onde homenaxea xunto a Cris Veiga o repertorio do grupo de culto británico The Kinks, comeza a súa andaina en solitario co nome de Roger de Flor a comezos de 2007 coa presentación da súa primeira maqueta Canciones de amor y tranca.
Percorreu boa parte de Galicia presentando o seu traballo, con boa acollida de crítica e público, para logo retirarse temporalmente dos directos e centrarse na composición e posterior gravación de novas creacións incluídas no disco Naturalidad Silvestre (Felipop Discos, 2009), no que se poden atopar estilos como o swing, pop, country e balada, sempre co toque persoal e humorístico que imprime nas súas cancións, que beben de influencias como Rodrigo García, Ray Davies, Monty Python ou Vainica Doble. Este disco levaríao a percorrer as capitais galegas, ademais de Portugal, Madrid, Euskadi, León etc.
Ao longo de 2010 leva a cabo a xira de presentación do documental Roger de Flor: Naturalidad Silvestre, dirixido por Carlos Alberto Alonso, que protagoniza xunto a outros artistas do panorama musical galego, como Magín Blanco, O Neno Elliot e O Marqués das Vinhas, no que coa escusa de facer un seguimento da xira do seu último disco tenta analizar e dar a coñecer a situación actual de tantos artistas de locais de pequena capacidade de público en Galicia e profundar nas súas creacións como creador bohemio, autodidacta e independente.
Esta xira levouno a actuar en varios festivais de cine como o Festival de Cine Internacional de Ourense e o Festival de Cans. Ademais, o traballo estivo nomeado aos Premios Mestre Mateo do audiovisual galego (abril 2011).
En xuño do 2011 presentou o seu terceiro traballo discográfico titulado El mundo está loco, loco, loco..., que inclúe doce novas cancións, ademais da realización de dous videoclips promocionais: Voy a cambiar de vida e Non penso volver ver a televisión; encargado polo programa da TVG Xabarín Club para celebrar seu décimo oitavo aniversario. Con este último acadou o terceiro premio do concurso Correlingua, que trata de promocionar e difundir a música en galego.
Lamelófono
dereita|miniatura|Kalimba Un lamelófono é unha familia de instrumentos musicais formada por aqueles que posúen lingüetas vibratorias suxeitas por un extremo. O seu nome deriva da forma na que se produce oson, o instrumento ten unha serie de laminiñas, ou "linguas", e cada unha se fixa nun dos extremos mentres o outro queda libre. A música prodúcese por vibración ao premer e logo soltar o extremo libre da lámina. Os lamelófonos constitúen a categoría 12 do sistema Hornbostel-Sachs de clasificación dos instrumentos musicais.
Lamelófonos africanos
dereita|miniatura|200x200px|Kouxian Un gran número de lamelófonos son orixinarios de África, onde se coñecen por diferentes nomes comombira, sanza, kisanji, likembe, kalimba oukongoma. Coñécese a súa existencia desde o século XVI. O instrumento caribeño marímbula pertence tamén a esta familia.
David Crystal
David Crystal, nado en Lisburn (Irlanda do Norte) o 6 de xullo do 1941, é un lingüista irlandés.
Traxectoria
Pasou parte da súa infancia en Holyhead (Gales) antes de estudar en Liverpool a secundaria. Realizou os estudos superiores na University College de Londres (UCL), especializándose en lingua inglesa. Foi profesor de Lingüística na Universidade de Reading, responsable de The Cambridge Encyclopedia of Language (1987) e escritor, autor de Language Play (1998), obra na cal investiga sobre o xogo lingüístico, A morte das linguas (2000), onde aborda a desaparición xeneralizada de linguas en tempos recentes e ofrece argumentos a prol dunha ecoloxía lingüística, ou Language and the Internet (2001), entre moitos outros. Desenvolve o seu labor sobre todo na tipoloxía lingüística, pero tamén ten un traballo moi logrado en psicolingüística: Pathologies of the language (1998).
Aeroporto de Jersey
O aeroporto de Jersey é un aeroporto menor británico situado na parroquia de Saint Peter, a 7,4 quilómetros ao oeste de Saint Helier en Jersey, nas illas da Canle.
Historia
Os servizos aéreos a Jersey antes de 1937 consistían en avións de pasaxeiros biplanos e algúns hidroavións que amaraban na praia da baía de Saint Aubin. Jersey Airways e Imperial Airways estaban entre as aeroliñas que operaban na illa antes da segunda guerra mundial, pero as condicións eran difíciles e os horarios dependían das mareas. Tamén era difícil previr aos habitantes para que non cruzasen a zona de aterraxe, e calquera avión cun problema mecánico tiña que ser arrastrado ás bancadas ata que a marea retrocedese.
O Estados de Jersey decidiron construír un aeroporto que se inauguraría o 10 de marzo de 1937 con catro pistas de herba, tendo a máis grande delas 896 metros cunha liña central de formigón. Durante a ocupación por parte da Luftwaffe durante a guerra, engadíronse pistas de rodadura de formigón. A Luftwaffe tamén construíu hangares e un deles, o hangar de Jersey Airlines, aínda existe a día de hoxe aínda que sen uso. No ano 1952 inaugurouse unha pista de tarmac de 1 280 metros e pecháronse as pistas de herba. Unha característica do aeroporto nos anos 50 foi o sistema de control de tráfico; colocáronse semáforos para evitar que os coches usasen a estrada de Les Quennevais ao aeroporto cando os avións se trasladaban dende ou cara o hangar usado por B.E.A.
San Fiz, San Fiz de Rubián, Bóveda
San Fiz é unha aldea da parroquia de San Fiz de Rubián, no concello lugués de Bóveda. Segundo o IGE, en 2017 tiña 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2008, cando tiña 50 habitantes. Nela atopamos a igrexa parroquial de San Fiz.
Din Matamoro
Eduardo Manuel Matamoro Irago, comunmente citado como Din Matamoro, nado en Vigo no 1958, é un pintor galego.
Traxectoria
Na primeira metade dos anos 80 chamaba a atención pola facilidade dos seus debuxos, dominados por un carácter expresivo e un gran sentido do ritmo. Despois foron cadros onde a materia amoreábase creando diferentes capas que se superpoñían. Estancias en Nova York e Roma introduciron conceptos novos: unha visión irónica do seu oficio, unha valoración do fragmentario e iconas próximas á banda deseñada.
Tamén ten realizado serigrafías, coma no conto Carmiña de Manuel Rivas ou ilustracións para diversos libros, coma por exemplo Feliz idade da poeta Olga Novo.
Instituto de Estudos Políticos de París
Esta institución, fundada en 1872, é famosa polos seus graos en ciencia política, administración, economía, xeopolítica, ciencias sociais e humanas.
François Hollande, presidente da República Francesa gradouse nesta institución. En canto aos docentes de sona, cabe destacar a Pierre George, xeógrafo.
José Marcos Naval
José Marcos Naval, finado en Ourense o 17 de xaneiro de 1955, foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Durante a República foi concelleiro socialista de Ourense e dirixiu o semanario La Lucha. Casou con Julia Alonso Díaz.
A Song of Ice and Fire
A historia ten lugar nun mundo de ficción, principalmente nun continente chamado Westeros, unha terra dividida en sete reines diferentes. As casas nobres enfróntanse en guerras e traizóns por conseguir dominar ós seus inimigos, nunha era semellante á Idade Media. A pesar de que a historia principal ten lugar neste continente, tamén se narran os sucesos que ocorren alén do mar, noutra parte do mundo. A maior parte dos personaxes son humanos, pero mentres a serie avanza vanse introducindo novas criaturas, como os Outros (unha especie de non-mortos) do norte e os dragóns do leste, as cales todo o mundo daba por extintas. Hai tres puntos argumentais principais na serie: a crónica dunha guerra civil dinástica entre as diferentes familias polo control de Westeros; ameaza crecente dos Outros que comezan a reunirse ó outro lado do gran valado de xeo que forma a fronteira norte de Westeros; e a viaxe de Daenerys Targaryen, a filla exiliada do rei que foi asasinado noutra guerra civil fai quince anos (Guerra do Usurpador) e busca tornar a Westeros para reclamar o seu dereito ó trono.
Apréciase a influencia de universos como o de J. R. R. Tolkien, se ben nestes libros hai unha grande influencia da historia (moitos dos sucesos inspíranse na chamada guerra das dúas rosas en Inglaterra) e aparece menos maxia. A serie recibiu eloxios polo seu realismo, xa que somete a aparición da maxia en favor das batallas e intrigas políticas. A violencia, a sexualidade e a ambigüidade moral amósanse con frecuencia entre un conxunto de máis de mil personaxes con nome. Algúns dos principais personaxes son repentinamente eliminados para que os lectores non poidan confiar en protagonistas invulnerables. A estrutura narrativa do punto de vista de múltiple permite ós lectores explorar o mundo dende moitas perspectivas, e isto permite ademais que os supostos malvados poidan ofrecer o seu punto de vista. A Song of Ice and Fire tamén recibiu comentarios críticos pola súa interpretación diversa do feminismo e a relixión.