cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barbara Fölscher
Escritora
En 2007, publicou a novela en lingua inglesa Blind faith, onde confronta o pasado de apartheid do país e as cicatrices que deixou cun complot político que afonda na busca emocional da verdade e a comprensión.
Galgao, Abadín
San Martiño de Galgao é unha parroquia do concello lugués de Abadín. Tiña 76 habitantes en 2015 (40 homes e 36 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2014 cando tiña 75 habitantes (40 homes e 35 mulleres).
Xeografía
Ten unha superficie de 11,6 km². Limita coas parroquias de Quende, Fanoi e Romariz, xunto cos concellos da Pastoriza e Mondoñedo. A parroquia pertencente o arciprestado de Mondoñedo. Ten 7 entidades de poboación e 2 lugares con 76 veciños, sendo a densidade media de poboación de 6,55 hab/km² no 2015.
As entidades de poboación son Bicos (8), Os Currás (11), A Maramiga (10), A Piegueira (10), O Rego do Cal (11), Os Samordás (8), e O Someiro (18). Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades) son: A Carreira e Os Liñares.
Dentro da súa orografía destacan Rego de Bidueira (700 m), Alto do Seixal (678 m) e Pena Grande (664 m).
Patrimonio
Galgao conta cun cruceiro de granito con cruz florenzada coa figura de Cristo no anverso e Piedade no reverso; fuste con trísceles no remate superior, culebra, corazón, cáliz con cabeza de anxo e os atributos da Paixón; base cúbica, con inscricións, sobor plataforma con dous chanzos cuadrangulares.
Parroquias de Abadín
miniatura|dereita|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abadín.
Kingdom Hearts
Kingdom Hearts é unha saga de videoxogos pertencente ó xénero dos RPG de acción. Xurdiu da unión de Square e Disney.
O xogo mestura personaxes e lugares de Disney e da saga Final Fantasy con outros, coma os protagonistas, deseñados exclusivamente para o xogo por Tetsuya Nomura.
Argumento
A acción xira en torno a Sora, un rapaz de 14 anos que vive nas Illas do Destino xunto cos seus amigos Riku e Kairi. Os tres soñan con fuxir das illas e visitar outros mundos, polo que deciden construír unha balsa. Mais a noite anterior ó día previsto para partir, unha tormenta escurece as illas e aparecen unhas criaturas chamadas sencorazón. Os tres amigos quedan separados e, cando Sora atopa por fin a Riku, este último é absorbido por unha sombra.
É entón cando aparece un xigantesco ser chamado Lado escuro. Sora vese sen escapatoria e sen poder loitar pero, nese intre, aparece na súa man a Chave espada, coa que se enfrontará ós sencorazón.
O seu mundo é absorbido pola escuridade e Sora esperta en Cidade de Paso. Alí coñece a León (que realmente se chama Squall Leonhart), a Yuffie Kisaragi e a Aerith Gainsborough. Máis tarde atópase cos que serán os seus compañeiros de aventuras, Donald e Goofy. Estes teñen a misión de atopar ó portador da Chave espada e reunirse despois co seu rei, Mickey.
Así comeza unha aventura a través dunha gran variedade de mundos baseados en películas de Disney. Ó longo da viaxe, Sora irá selando as pechaduras dos mundos para salvalos da destrución.
Por outro lado, Riku, crendo que a Sora non lle preocupa o destino da súa amiga Kairi, aliarase con Maléfica, a cal lidera unha organización formada por viláns de Disney, cuxo fin é capturar a sete mozas cun corazón puro, as Princesas do Corazón, para poder abrir a porta ó Reino dos Corazóns(Kingdom Hearts), fonte de poder e sabedoría.
Finalmente, Sora e os demais chegan a Bastión Oco, o cuartel xeral dos viláns. Alí Sora enfróntase a Riku e revélase que este último tamén é un portador da Chave espada. Riku quítalle a Sora a súa Chave espada e entrégalle unha espada de madeira a modo de burla.Sora consegue recuperala ó demostrar que o seu corazón é máis forte que o de Riku. Riku, ó ser derrotado, acepta a oferta dun encapuchado que lle ofrece un gran poder para derrotar a Sora. Entón Riku aparece ante Sora despois de que este derrotara a Maléfica e usa unha Chave espada escura contra esta, facendo así que obteña un maior poder da escuridade e se converta nun enorme dragón.
Tras derrotar a Maléfica en forma de dragón, Sora volve a enfrontarse a Riku. Pero esta vez non é Riku, senón Ansem, o científico que investigara ós sencorazón (aínda que en Kingdom Hearts II revélase que se trata do sencorazón de Xehanort), que posuíra a Riku. Ansem desexa ser parte da escuridade, e cre que o Reino dos Corazóns está formado de escuridade. Kairi resulta ser unha das Princesas do Corazón, e o seu corazón está unido ó de Sora. Sora derrota a Ansem e para liberar o corazón de Kairi crávase a si mesmo a Chave espada, perdendo o seu corazón, pero liberando a Kairi e ó resto das Princesas do Corazón.
Sora transfórmase nun sencorazón que intenta protexer a Kairi, e esta recoñéceo e sálvao da escuridade. Sora, Kairi, Donald e Goofy foxen de Bastión Oco para escapar dos sencorazón. Máis tarde, Sora, Donald e Goofy regresan para selar a pechadura e viaxar á Fin do Mundo, onde se atopa o Kingdom Hearts e ten lugar a derradeira batalla contar Ansem.
Cando Ansem é derrotado pola luz do Kingdom Hearts, a porta deste ameaza con soltar milleiros de sencorazón. Sora, Donald e Goofy intentan pechar a porta pero a súa forza non é suficiente. Riku, que recuperara o seu corpo, lles axuda dende dentro xunto co rei Mickey, pero quedan dentro. Sora e Mickey Mouse combinan entón as súas chaves espada para pechar a porta do Kingdom Hearts. Antes de que se peche a porta, Riku lle pide a Sora que coide de Kairi. O reencontro de Sora con Kairi é moi curto, xa que son separados pola reconstrución das Illas do Destino.
Sora lle promete a Kairi que volverá e vai buscar a Riku e ó Rei. Así chegarán ó Castelo do Esquecemento, onde se desenvolve Kingdom Hearts: Chain of Memories.
Provincia de Shimōsa
300px|miniatura|Antiga provincia de Shimōsa Shimōsa (下総国, しもうさのくに, Shimōsa-no-kuni ou 下総, しもうさ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a maior parte de norte da prefectura de Chiba e a parte suroeste da prefectura de Ibaraki e as pequenas partes de leste da prefectura de Saitama e da prefectura de Toquio, historicamente na parte Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Kantō, na illa de Honshū.
Shimōsa limitaba coas provincias de Musashi (武蔵), Shimotsuke (下野), Hitachi (常陸) e Kazusa (上総).
Aldea, Milleirós, Pol
Aldea é un lugar da parroquia de Milleirós no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Provincia de Kazusa
300px|miniatura|Antiga provincia de Kazusa Kazusa (上総国, かずさのくに, Kazusa-no-kuni ou 上総, かずさ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte central da prefectura de Chiba, historicamente na parte Tōkaidō (東海道), actualmente na rexión de Kantō, na illa de Honshū.
Javier Gómez de Liaño
Francisco Javier Gómez de Liaño y Botella, nado en Ourense o 2 de agosto de 1948, é un xurista galego. Actualmente exerce como avogado, se ben é coñecido pola súa anterior carreira como xuíz.
Provincia de Kazusa
Kazusa limitaba coas provincias de Shimōsa (下総) e Awa (安房).
Javier Gómez de Liaño
Traxectoria
É fillo do fiscal e maxistrado Mariano Gómez de Liaño y Cobaleda, e licenciouse en Dereito pola Universidade de Salamanca. Foi secretario xudicial e xuíz de vixilancia penitenciaria antes de pasar á Audiencia Nacional. Neste tribunal asumiu casos relacionados cos GAL, como o caso Lasa e Zabala. Entre 1990 e 1995 foi vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial de España.
Armathia
Armathia (grego: Αρμάθια) é unha pequena illa volcánica do arquipélago do Dodecaneso no sueste do Mar Exeo, podendo ser considerado un illote da veciña illa de Kasos, de cuxa costa noroeste dista só 3 km e a cuxa municipalidade pertence administrativamente. Con só 3´2 km de. lonxitude, 1´6 km de largura máxima e unha superficie de 2´567 km², a illa está actualmente deshabitada. A illa contén importantes depósitos de xeso que no pasado foron escavados a ceo aberto, o que deu lugar á formación dun lago salgado na parte leste da illa. No período en que a explotación de xeso estivo activa, a illa tiña cerca de 100 habitantes permanentes. Na actualidade a illa é visitada por turistas, en visitas diarias que parten da veciña illa de Kasos, existindo nela un observatorio da vida salvaxe.
Javier Gómez de Liaño
Traxectoria
En 1997 asumiu unha denuncia contra o grupo PRISA. Gómez de Liaño procesou a Jesús de Polanco, Juan Luis Cebrián e a todo o Consello de Administración de Sogecable por un presunto delito de apropiación indebida. Ditou sete resolucións, que foron revogadas en instancias superiores. En 1998 foi denunciado por Jesús de Polanco por prevaricación na instrución do caso, e foi condenado por ese delito e apartado da carreira xudicial. Recorreu en diversas instancias (incluídos o Tribunal Supremo e o Tribunal Constitucional), que rexeitaron os recursos. En 2000 recibiu un indulto do goberno presidido por José María Aznar para volver á carreira xudicial, coa condición de non se incorporar á Audiencia Nacional durante 25 anos.
Armathia
Xeografía
A illa de Armathia constitúe a parte emerxida principal dun conxunto de illotes e arrecifes que se estende no sentido leste-oeste, paralelo á costa da illa de Kasos, da cal dista cerca de 3 km.
Javier Gómez de Liaño
Traxectoria
En xullo de 2008 o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, malia estimar o seu recurso ao considerar que os xuíces que o xulgaran non ofreceran a suficiente «aparencia de imparcialidade», confirmou as sentenzas do Tribunal Supremo e do Constitucional, ao carecer de competencias para absolvelo. O Tribunal Europeo impuxo ao Estado español unha multa de 5.000 euros en concepto de "danos morais".
Armathia
Xeografía
A illa ten só 3,2 km de lonxitude, 1,6 km de anchura e unha superficie de 2,567 km². O punto máis alto da illa está a só 111 m por enriba do nivel do mar. Como resultado da explotación de xeso, na parte noroeste da illa existe un lago salgado ocupando unha escavación que descendeu por debaixo do nivel do mar.
Javier Gómez de Liaño
Traxectoria
Na súa nova etapa como avogado asumiu a defensa de Isabel García Marcos, imputada no caso Malaya de corrupción urbanística, pero renunciou a defendela alegando "incompatibilidade total na liña de defensa", dadas as constantes declaracións da acusada ante os medios. Tamén foi representante legal de Pablo Vioque. Actualmente (xullo de 2013) é o avogado de Luis Bárcenas.
Armathia
Xeografía
A illa e os illotes veciños forman parte do territorio da municipalidade de Kasos, o cal se integra administrativamente no distrito administrativo (Periferia) de Karpathos e illas do sur do Exeo (grego: Περιφερειακή Ενότητα Καρπάθου).
Javier Gómez de Liaño
Traxectoria
Amais de exercer a avogacía, Gómez de Liaño colabora esporadicamente no diario El Mundo e publicou dous libros sobre a xustiza española: Desde el banquillo (2000) e Pasos Perdidos. Tamén escribiu unha novela de ficción, baseada nun erro xudicial: La Casa de los Momos.
Armathia
Xeografía
A pesar de non estar habitada permanentemente, a illa ten numerosas ruínas e algúns edificios que continúan a ser mantidos, entre eles a igrexa de Ipapantí (grego: Υπαπαντή) na cal se organiza anualmente un festival o día 2 de febreiro, conmemorando a festa da Presentación do Señor do rito bizantino (o Υπαπαντή ou Hypapante), o encontro no Templo de Xerusalén de Xesús co profeta Simeón e a profetisa Ana.
Javier Gómez de Liaño
Traxectoria
Actualmente vive en Pozuelo de Alarcón.
Armathia
Xeografía
O territorio da illa integrase na Rede Natura 2000, formando en conxunto cos illotes e arrecifes adxacentes unha área natural protexida con 15´73 km², boa parte da cal é mariña. A zona especial de conservación recibe a designación comunitaria GR 4210001 - Kasos e Kasonisia (Κάσος και Κασονήσια).).
A vexetación natural da illa é esencialmente a frigana, a cal ven a reocupando as antigas explotacións agrícolas. A pesar diso a rexión costeira continúa esencialmente desértica, con dunas degradadas. A frigana da illa está dominada por especies como o Limonium graecum e o Teucrium gracile.
Historia
No censo de poboación de 1951, a illa aínda tiña oito habitantes. Hoxe a illa está deshabitada, mais son frecuentes os turistas, xa que durante o verán a illa está comunicada por unha conexión diaria por barco a partir de Kasos, a illa máis próxima. O número de visitantes é tal que ameaza o equilibrio ambiental da illa.
A illa tivo un papel importante na Guerra da Independencia de Grecia, sendo utilizada polas forzas otomás como base para o seu ataque de maio e xuño de 1824 que levou ao Masacre de Kasos.
30 de marzo
Nacementos
miniatura|100px|Francisco José de Goya.
Mortes
miniatura|100px|Rudolf Steiner.
Notas
Os 366 días do ano
Prefectura de Ehime
A Prefectura de Ehime (愛媛県, えひめけん; Ehime-ken) é unha prefectura do noroeste de Shikoku, no Xapón. A capital é Matsuiama-shi. A prefectura cobre 5.677,73 km², nos que viven 1.441.829 habitantes.
Ata a revolución Meiji coñeciase á prefectura como a provincia de Iyo (伊予国). Dende antes do período Heian a área estaba dominada por mariñeiros que xogaron un importante papel na súa defensa do Xapón contra os piratas e as invasións mongois.
Despois da batalla de Sekigahara, o shogún Tokugawa deu a área aos seus aliados, entre os que destaca Kato Yoshiakira que consstruiu o castelo de Matsuyama, que se converteu na base da moderna cidade de Matsuyama.
Xeografía
Na prefectura hai 35 concellos.
Santa Cruz, Santa Cruz, O Bolo
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Santa Cruz no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 65 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 31 eran homes e 34 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 68 habitantes (30 homes e 38 mulleres).
Novedades Carminha
Novedades Carminha é un grupo galego de punk e garage rock fundado en Madrid no 2007. Está composto por Jarri (baixo e voces), Carlangas (guitarras e voces) e Xavi (batería e voces).
En setembro de 2016 estrean o primeiro videoclip pornográfico de España para o seu tema Ritmo en la sangre, protagonizado polos actores Sylvan e Amarna Miller.
Imperio Romano de Occidente
miniatura|200px|Extensión do Imperio Romano de Occidente sobre o 395. O Imperio Romano de Occidente é o nome que se lle deu á parte occidental do Imperio Romano despois da súa división por Diocleciano no ano 286. Tivo unha existencia política separada tras a morte de Teodosio I (395), quen deixou a parte occidental do seu imperio a Honorio, e finalizou oficialmente coa abdicación de Rómulo Augústulo o 4 de setembro de 476 polas presións do xefe xermánico Odoacro.
Decadencia Occidental, Prosperidade Oriental
Sendo xa notoria a decadencia no Imperio Romano (395), o emperador Teodosio decidiu dividir o imperio entre os seus dous fillos, Arcadio e Honorio, para facilitar o manexo de tan vastas terras.
Sestao
500px|miniatura|dereita|Sestao visto desde o paseo a [[Portugalete, Biscaia|Portugalete, coa ACB á esquerda e no centro un antigo alto forno.]]
Imperio Romano de Occidente
Decadencia Occidental, Prosperidade Oriental
Os bárbaros penetraron o territorio do imperio romano despois da súa disolución.
División do Imperio Romano e principais pobos veciños
A metade Occidental coas penínsulas península Itálica e a Península Ibérica, as Galias, a illa de Gran Bretaña, o Magreb e as costas de Libia correspondeu ao seu fillo Honorio, mentres que a parte oriental (os Balcáns, Anatolia, Oriente Próximo e Exipto) pasou ao seu fillo Arcadio, converténdose co tempo no Imperio Bizantino, nome tomado de Bizancio, denominación grega da súa capital, Constantinopla.
Sestao
Xeografía
No seu centro xeográfico elévase o nivel pronunciadamente ata os 83,95 m, creando unha meseta onde se sitúa o centro urbano e o concello. Nel reside unha placa coa inscrición de 67,62 m de altura. Devandita meseta acaba no seu punto sur repentinamente, debido á existencia dunhas antigas canteiras que crean un barranco de 50 a 60 m de altura.
Imperio Romano de Occidente
Os Xermanos
A crise apoderouse de forma irreversíbel de Occidente cando os visigodos baixo o mando de Alarico I se dirixiron a Italia no ano 402. Ao principio, o xeneral romano de orixe vándala Estilicón, unha das últimas grandes figuras militares de Occidente, logrou pararlle os pés na Batalla de Pollentia. Para desgraza dos romanos, as tropas xa non abundaban tanto como antes e Estilicón só puido reunir homes suficientes retirando boa parte dos que vixiaban a fronteira do río Rin. Como consecuencia diso, no Nadal do 406 os vándalos, suevos, francos e, en menor medida, os xépidos, alanos, sármatas e hérulos, cruzaron de forma masiva o río xeado e se estenderon como unha praga por toda a Galia e logo por Hispania, saqueando todas as cidades ao seu paso. Pouco despois Alarico volveu a ameazar a Roma esixindo o pagamento de importantes tributos, mentres en Britania un novo usurpador se coroaba a si mesmo como Constancio III. Estilicón mostrárase incapaz de atallar a crise e foi executado en 408.
Os Hunos
250px|miniatura|Atila dirixindo as súas hordas contra Italia Reducido á Galia, Italia e parte de Hispania, o decadente Imperio viviu unha nova ameaza, peor aínda que as dos pobos xermánicos. Coa chegada dos hunos de Atila en 451, os romanos coñeceron a destrución total, os saqueos sistemáticos e o xenocidio de poboacións enteiras. O exército huno só puido ser expulsado da Galia grazas ao xenio militar do último gran xeneral romano, Aecio, que aliado cos visigodos de Teodorico, os francos e os alanos, logrou derrotar na Batalla dos Campos Cataláunicos aos hunos e os seus vasalos ostrogodos. Porén, Atila recuperouse e invadiu Italia en 452, deténdose só diante das portas de Roma cando o papa León I Magno se entrevistou con el. Dous anos máis tarde, a envexa e os celos moveron ao emperador Valentiniano III a se desfacer do seu mellor xeneral, Aecio, condenando ao Imperio para sempre.
O Final
250px|miniatura|Situación política de Europa no ano 476 A Valentiniano sucedérono emperadores cada vez máis febles e ficticios, ata que en 476, Rómulo Augusto, chamado despectivamente "Augústulo" por ser só un neno, foi deposto por Odoacro, xefe dos hérulos (tribo ostrogoda). Porén, Odoacro quixo gañarse o favor do Imperio de Oriente enviando as insignias imperiais a Constantinopla, coroándose só como rei de Italia e polo tanto asumindo o goberno de forma simbólica en nome do Emperador de Bizancio. Xa que logo, considérase o 476 como o fin do Imperio Romano e a Idade Antiga, e a Rómulo Augústulo como o último emperador, a pesar de que a autoridade de Occidente había tempo que era historia e que Oriente, en cambio, sobreviviu 1000 anos máis baixo o goberno dos bizantinos.
A Galia quedou dividida entre os novos reinos franco, burgundio e visigodo. Este último asumiu tamén o mando en Hispania tras a destrución do reino suevo, e posteriormente transplantaría a súa base a esta rexión, fundando nela o Reino visigodo de Toledo.
Gyali
miniatura|dereita|250px|Mapa de Cos coa illa de Gyali.
Gyali (en Grego moderno: Γυαλί "cristal", tamén chamada Yiali ou Yali, pronunciado ʝaˈli) é unha illa grega volcánica do arquipélago do Dodecaneso localizada a medio camiño entre a costa meridional de Cos e Nísiros. Componse de outeiros de lava de obsidiana riolítica e de depósitos de pedra pómez. A illa ten dous segmentos distintos, coa parte nordés case na súa totalidade de obsidiana e a parte suroeste de pedra pómez. Estes segmentos están conectados por un estreito istmo e a praia está formada por sedimentos de moderno arrecife.
Xeografía
miniatura|esquerda|En sentido contrario ás agullas do reloxo: Stroggyli, Gyali, Pergoussa, Pachia e Nissyros.
A illa ten 6 km de longo e entre 500 m e 4 km de ancho. Ten unha cova de 180 m de profundidade. Está desprovista de vexetación. O censo de 2001 achegou unha poboación de 10 habitantes. Administrativamente, forma parte do municipio de Nisiros.
Vilas
O termo Vilas pode referirse a:
Biblioteca mitolóxica
A Biblioteca mitolóxica (Βιβλιοθήκη) é un libro elaborado no século I ou no II, que recompila, de maneira detallada pero incompleta, a mitoloxía grega tradicional, desde as orixes do universo até a guerra de Troia.
Contido
A Biblioteca foi usada como referencia polos clasicistas desde a época da súa compilación até a actualidade, e influíu na literatura sobre o mundo clásico desde a Antigüidade até Robert Graves. A Biblioteca proporciona unha historia dos mitos gregos, contando a historia de todas as grandes dinastías da mitoloxía heroica e os episodios relacionados cos principais heroes e heroínas, desde Xasón e Perseo até Heracles e Helena de Troia. Como fonte primaria para os mitos gregos, como obra de referencia e como indicio de como os propios escritores gregos antigos vían as súas tradicións míticas, a Biblioteca é indispensable para calquera que teña interese pola mitoloxía clásica.
Autor
Nos manuscritos conservados sinálase como autor a un certo «Apolodoro». Este Apolodoro foi erroneamente identificado con Apolodoro de Atenas (n. c. -180), un discípulo de Aristarco de Samotracia, principalmente porque se sabe —por referencias no escolio menor sobre Homero- que este elaborou un exhaustivo repertorio sobre mitoloxía parecido, en forma de crónica en verso. O texto que temos cita un autor romano, Cástor de Rodas, que foi contemporáneo de Cicerón no século -I. A atribución errónea realízase polos eruditos desde o patriarca Focio de Constantinopla en diante. Dado que por razóns cronolóxicas Apolodoro non puido escribir o libro, como demostrou en 1873 Carlos Robert en Berlín (De Apollodori bibliotheca. Disertatio Berolini, 1873), o Scriptor Bibliothecae (‘escritor da Biblioteca’) adoita ser chamado «Pseudo-Apolodoro» polos que desexan ser escrupulosamente correctos. As referencias tradicionais simplemente indican «Biblioteca e Epítome».
Edicións
A editio princeps ou edición primeira en imprenta da obra foi feita en Roma a cargo de Benedictus Aegius, en 1555. Logo seguiron moitas, algunhas delas excelentes, como a de Carl Müller, París, 1841, que se acompaña de tradución latina, até a considerada clásica de Richard Wagner en 1894, dentro da colección Mytographi graeci I, Lipsiae (Teubner). Ao inglés traduciuna James George Frazer (Londres, 1921); ao español Sara Isabel do Mundo (Buenos Aires, 1950) e, máis recentemente, M. Rodríguez de Sepúlveda (Madrid, 1985) e José Calderón Felices (Madrid, 1987).
IKEA
IKEA é unha corporación multinacional de orixe sueca, fundada en 1943 en Småland, adicada á venda retallista de mobles e obxectos para o fogar e decoración a baixo prezo e deseño contemporáneo. A estrutura organizativa da empresa é opaca e confusa. A marca IKEA pertence a unha fundación con sede nos Países Baixos, baixo o control da familia Kamprad, e que cobra un canon a cada tenda pola súa operación. Á súa vez, as tendas e algunhas fábricas son propiedade de distintas empresas e fundacións interrelacionadas entre si e supostamente tamén controladas pola familia Kamprad, pero cuxa estrutura societaria real non se desvelou completamente.
É unha das principais empresas en fabricación de mobles. En 2007 contaba con 238 tendas en 34 países e emprega a 104.000 traballadores en 44 países. A súa casa matriz está na cidade de Älmhult, Suecia.
A empresa é considerada unha icona do deseño contemporáneo e unha das máis prestixiosas e innovadoras. O seu exitoso modelo é motivo de estudo nas escolas de negocios.
Orixe do nome
A palabra IKEA está formada polas iniciais do seu fundador, Ingvar Kamprad (I.K.), máis a primeira letra de Elmtaryd e Agunnaryd, que son a granxa e a aldea onde creceu, respectivamente.
Historia
miniatura|IKEA na Coruña miniatura|IKEA en Minnesota miniatura|IKEA en Madrid
En 1943, Ingvar Kamprad -un xove granxeiro sueco- comezou un negocio de venda de artigos por correo nunha aldea do sur de Suecia. A idea era vender artigos que cubrisen diversas necesidades a prezos accesibles. É así como comezou vendendo bolígrafos, billeteiras, marcos, reloxos, xoiería e medias de nailon.
No ano 1947 expandiu o seu negocio á venda de mobles e en 1951 publicou o primeiro catálogo IKEA de mobles. Daquela tomou a decisión histórica de concentrarse exclusivamente en mobiliario para o fogar, abandonando os demais artigos. O catálogo converteuse nun símbolo da compañía e na súa principal canle de mercadotecnia.
Cara 1953 IKEA só vendía por catálogo, pero a competencia co seu máis próximo rival lévao a unha guerra de prezos que baixou as marxes e puxo en risco a calidade. Coa idea de lograr un maior achegamento entre os seus produtos e os seus clientes, Ingvar Kamprad decidiuse a inaugurar ese ano o seu primeiro salón de exhibición en Älmhult, unha cidade do sur de Suecia.
O éxito do local non pasou inadvertido para o cártel do moble que dominaba a industria sueca nese momento. Os competidores premeron aos provedores para que terminaran os seus contratos de abastecemento con IKEA, nun intento por sacala do mercado. Tamén foi excluída das principais feiras. O boicot contra IKEA obrigouna en 1955 a comezar o deseño dos seus propios mobles.
A idea de realizar mobles armables para facilitar o seu transporte levou a pensar en embalaxes planos, que reduciron aínda máis o prezo final ao cliente. O novo sistema de embalaxe reduciu o espazo de almacenaxe, reduciu os custos laborais e evitou danos de transporte.
En 1963 abriuse a primeira tenda IKEA fóra de Suecia, na veciña Noruega, nas proximidades da súa capital Oslo.
En 1965 inaugurouse unha tenda IKEA de 45.800 m² na capital de Suecia, Estocolmo, de forma circular inspirada no deseño do Museo Guggenheim de Nova York. O éxito xerou enormes problemas de capacidade para atender aos clientes, polo que se permitiu que os propios clientes se atenderan. Xurdiu entón unha característica importante da firma.
En 1969 abriuse unha nova tenda no país veciño de Dinamarca, e en 1973, a primeira tenda fóra de Escandinavia foi inaugurada en Zürich, Suíza. Esta tenda foi clave para a rápida expansión de IKEA en Alemaña, que é hoxe en día o seu maior mercado.
miniatura|IKEA no mundo. Países en azul conteñen tendas IKEA, en amarelo futuras aperturas e en vermello antigas tendas
Despois viron tendas no Xapón (1974), Australia (1975), Hong Kong (1975), o Canadá (1976) e Singapur (1978). Xa na década dos oitenta abriuse a primeira tenda en España, en Telde, na illa de Gran Canaria, no ano 1981. En 1985 inauguráronse as primeiras tendas nos Estados Unidos de América e unha en Tenerife. En 1992 ábrese unha en Mallorca e en 1996 chega á Península Ibérica, coa súa tenda en Badalona. Máis tarde chegou a China (en 1998), Israel (en 1999) e Rusia (en 2000).
O 27 de agosto de 2007 inaugurouse a súa tenda número 17 en Suecia, na localidade de Karlstad.
O 20 de xullo de 2010 a multinacional inaugurou o seu primeiro establecemento en Galicia na cidade da Coruña.
En novembro de 2012 Ikea recoñeceu e pediu desculpas polo uso de presos políticos da República Democrática Alemá (RDA) nas súas fábricas a finais dos anos 1980.
Modelo de negocio
IKEA reformulou e bastante o modelo de fabricación e comercialización de mobles de maneira que a maioría dos produtos que vende son desarmables, poden almacenarse e transportarse en embalaxes planas e uniformes, co fin de abaratar os custos e os prezos. A este tipo de mobiliario chámaselle "RTA" (Ready To Assembly) e abarca a todo produto que necesita un armado previo para o seu uso. A maioría dos produtos que se comercializan na actualidade veñen cunha guía de armado e as ferramentas necesarias para armalo, co fin de levar a cabo o concepto "fágao vostede mesmo" (do it yourself).
A súa liña de produtos pretende cubrir tódalas necesidades do fogar e as distintas idades. Ofrece mobles funcionais e de deseño a un prezo relativamente baixo, pero afirma non renunciar ao compromiso e responsabilidade social co medio ambiente, os procesos de produción (como a prohibición do traballo infantil nos seus produtos) e a administración (afirma manexar unha política de equidade entre empregados, outorgando a homes e mulleres un mesmo salario a quen teñen o mesmo cargo). Este enfoque ecoloxista e progresista forma parte da súa estratexia de mercadotecnia e da súa imaxe de marca.
As franquías permitíronlle medrar a baixo custo -22 tendas son administradas baixo este concepto- pero requiriron dun maior control.
Os seus maiores mercados son Alemaña (20% das vendas), Inglaterra (12%), Estados Unidos (11%), Francia (9%) e Suecia (8%). Tamén realiza vendas por correo ou por Internet.
Mergullón pequeno
thumb |Tachybaptus ruficollis O mergullón pequeno (Tachybaptus ruficollis) é unha ave acuática da familia dos podicipédidos. O nome do xénero procede do grego antigo takhus, 'rápido' e bapto, 'afundirse debaixo'. O nome específico ruficollis procede do latín rufus, 'vermello' e -collis, derivado de collum, 'pescozo'.
Dioscórides
miniatura|220px|Representación de Dioscórides. Pedanio Dioscórides (en latín Pedanius Dioscorides, en grego antigo Πεδάνιος Διοσκορίδης Pedánios Dioskorídēs), naceu contra o ano 40 en Anazarbus, Cilicia, Asia Menor e morreu contra o ano 90.
Mergullón pequeno
Cos seus 23 a 29 cm de lonxitude é o membro europeo menor da súa familia. Atópase xeralmente en corpos de auga da maior parte da súa área de distribución.
Dioscórides
Foi un médico, farmacólogo e botánico grego, cuxa obra De Materia Medica alcanzou unha ampla difusión, converténdose no principal manual de farmacopea durante toda a Idade Media e o Renacemento.
Mergullón pequeno
Taxonomía
O mergullón pequeno foi descrito polo naturalista alemán Peter Simon Pallas en 1764, que lle deu o nome binomial de Colymbus ruficollis. O tricolored grebe foi considerado conespecífico, e algunhas autoridades taxonómicas aínda o consideran así. Hai seis subespecies recoñecidas actualmente, distinguidas principalmente polo tamaño e coloración.
Descrición
O mergullón pequeno é unha pequena ave acuática con bico agudo. O adulto é inconfundible en verán, predominantemente escuro na parte superior co seu pescozo, meixelas e flancos de intensa cor marrón avermellada e interior da boca amarelo brillante. A cor marrón avermellada é substituída por un gris amarronado escuro en aves que non teñen a plumaxe non reprodutora e os xuvenís.
Dioscórides
Biografía
Pouco se sabe da súa vida. Practicou a medicina en Roma na época dos emperadores Claudio I e Nerón. Segundo a propia testemuña que figura na carta que serve de prólogo á súa obra, foi cirurxián militar no exército romano, co que tivo a oportunidade de viaxar en busca de substancias medicinais por todo o mundo coñecido.
Mergullón pequeno
Descrición
As aves xuvenís teñen un bico amarelo cunha pequena punta negra, e raias negras e brancas nas meixelas e laterais do pescozo vistas desde abaixo. Este bico amarelo escurécese a medida que van tendo máis idade, e chega a ser negro na idade adulta.
Dioscórides
A súa obra: De Materia Medica
Entre os anos 50 e 70 Dioscórides escribiu, en cinco volumes, a súa magna obra Περὶ ὕλης ἰατρικῆς Perì hýles iatrikês (Sobre a materia da medicina) máis coñecida posteriormente polo nome da súa tradución latina De Materia Medica, precursora da moderna farmacopea.
No texto describe unhas 600 plantas medicinais, incluíndo a mandrágora, uns 90 minerais e ao redor de 30 substancias de orixe animal. A diferenza doutras obras clásicas, este libro tivo unha enorme difusión na Idade Media tanto no seu orixinal grego como en outras linguas, tales como o latín e o árabe. miniatura|350px|Tradución árabe de De Materia Medica de Dioscórides. Cumin & dill. c. [[1334. Museo Británico de Londres.]]
O códice máis antigo que se conserva da obra data de comezos do século VI, e foi copiado para uso da patricia romana Anicia Juliana, filla do emperador Anicio Olibrio. Este manuscrito ten un total de 491 folios, e case 400 ilustracións a páxina completa. En 1569 foi adquirido polo emperador Maximiliano I, conservándose na Biblioteca Nacional de Austria (Österreichische Nationalbibliothek). É coñecido como ''Codex Vindobonensis Med. Gr. 1.'' (Vindobona é o nome latino de Viena) ou, simplemente, como o "Dioscórides de Viena".
Mergullón pequeno
Comportamento
O mergullón pequeno é un nadador e mergullador excelente que persegue os peixes e invertebrados acuáticos baixo a auga. Aproveita a vexetación para agocharse eficazmente.
Antóceros
Os antóceros ou antocerotas (Anthocerotophyta) son un grupo de plantas non vasculares. O esporófito, que é a fase dominante do ciclo de vida, é alongado e en forma de trompeta. O seu esporanxio madura continuamente desde o ápice cara a abaixo, ao seu talo. A planta gametófica é, ao igual que no caso dos musgos e hepáticas, talosa. Nesta fase os órganos sexuais están completamente insertos dentro do talo.
Dioscórides
A súa obra: De Materia Medica
A obra foi traducida por primeira vez ao árabe no século IX, no Bagdad abasí.
Mergullón pequeno
Comportamento
Como todos os mergullóns pequenos aniña na beira da auga, xa que as súas patas están situadas moi atrás no corpo e non pode camiñar ben. Xeralmente poñen de 4 a 7 ovos. Cando os adultos abandonan provisionalmente o niño adoitan ter coidado de cubrir os ovos con vexetción para que sexa menos probable que os detecten os predadores. Os xoves deixan o niño e poden nadar pouco despois da eclosión, e os polos adoitan ser acarrexados sobre as costas dos adultos durante a natación. Na India a especie reprodúcese durante a estación das chuvias.
Antóceros
Os antóceros distribúense por todo o planeta inda que predominan en zonas algo ou ben húmidas. Namentres que algunhas especies aparecen bastas en zonas cultivadas ou xardíns outras especies, como Dendroceros, aparecen nas cortizas das árbores de trópicos e sub-trópicos.
A súa diversidade estímase que está entre 200-240 especies de 14 xéneros, sendo dos grupos menos diversos das plantas terrestres.
Dioscórides
A súa obra: De Materia Medica
No século seguinte, o emperador bizantino Constantino Porfiroxéneta enviou o libro como presente ao califa cordobés Abderramán III un exemplar en grego, que foi traducido ao árabe por un monxe chamado Nicolás, coa axuda do xudeu Hasdai ibn Shaprut.
Antóceros
Os antóceros son o grupo taxonómico que persiste que máis preto está das traqueófitas, e co cal revela a primeira diversificación das plantas terrestres. Os primeiros xacementos fósiles destes son esporas e esporanxios do cretáceo, inda que a súa aparición debeu ser previo á aparición das traqueófitas, e que se deu no silúrico.
Dioscórides
A súa obra: De Materia Medica
Imprimiuse por primeira vez, en latín, en 1478, en Colle (Toscana) por Pedro Paduano. A primeira edición ibérica de Dioscórides foi a castelá de Andrés Laguna (1511 - 1559), feita a partir da de Jean de Ruelle, titulada Pedacio Dioscorides... Materia medicinal (Antuerpen, 1555).
Antóceros
Descrición
O corpo principal dos antóceros é o estado haploide gametofítico. Neste estado polo xeral medran como unha roseta fina ou como un talo semellante a unha cinta, e chegan ata os cinco centímetros de diámetro. Cada célula do talo adoita conter máis dun cloroplasto. En máis da metade de especies dos antóceros eses cloroplastos están fusionados con outros orgánulos, co cal forman un longo pirenoide que permite unha mellor eficiencia fotosintetizadora e acumuladora de alimento. O pirenoide contén esencialmente RuBisCO, que é o encima clave da fixación do carbono. Neste punto, empregan transportadores de carbono inorgánico e anhidrasas carbónicas que lles permiten aumentar ata 50 veces a capacidade de fixación de CO 2. Esta característica, que é común nas algas, é case excepcional en plantas terrestres e característica dos antóceros.
Moitos antóceros segregan mucílago en cavidades internas ou canles despois da rotura ou perda de células. Nese proceso segregan factores indutores de hormogonio (HIF) que estimulan a invasión desas cavidades co mucílago por parte das cianobacterias, especies fotosintetizadoras. Esta relación dáse en particular coa especie Nostoc. Esas colonias de cianobacterias medran dentro do talo dos antóceros e danlle unha cor azul verdosa característica. Polo fondo do talo daranse aperturas porais que se lle parecen aos estomas doutras plantas.
O esporófito, que adopta unha forma semellante a unha trompeta, medra desde o arquegonio desde dentro do gametófito. O esporófito dos antóceros diferéncianse porque medran desde o meristemo preto da base, no canto de facelo desde a súa punta, como se produce noutras plantas. A contra que as hepáticas, os antóceros teñen teñen un estómata verdadeiro no seu esporófito como se dá nos musgos. Iso é así agás para os xéneros Notothylas e Megaceros xa que carecen de estómatas. Os esporófitos de case todos os antíceros son tamén fotosintetizadores, algo que non pasa no caso das hepáticas.
Cando os esporófitos maduran teñen xa unha capa superficial multicelular, unha columnela central circular e unha capa de tecido entre ambas e que produce esporas e pseudo-eláters. Estes pseudo-eláters son tecidos que se adaptan ao solo, e que á contra os eláters das hepáticas, son multicelulares. Teñen estruturas helicoidais que segundo se produce a súa seca, reviran e abran permitindo a liberación das esporas. As esporas dos antóceros son relativamente grandes en comparanza cos mugos, pois van dos 30 a 80 micrómetros de diámetro. As esporas son polares, polo xeral cunha forma distintiva de "Y", cuns bordos tri-radiados na superficie distal e cunah superficie ornamentada con ocos e espiñas.
Ciclo vital
miniatura|300px|esquerda|Ciclo de vida duna especie típica de antóceros, a Phaeoceros. No ciclo dos antóceros hai unha fase de espora haploide, que en case todas as especies son esporas unicelulares. O común é que desta espora xermole unha extensión, un tubo xermolar, próxima ao lateral da espora. A cabeza dese tubo divídese formando un octante de células e desde unha das células iníciase o primeiro rizoide. A división das células pola parte superior inicia a formación do protonema taloide. No caso das especies da familia Dendrocerotaceae pódese iniciar o a división celular dentro da espora, converténdose en multicelular e fontosintetizador incluso antes da xerminación da espora. En calquera caso, o protonema é un estado transitorio do ciclo de vida dos antóceros.
Desde o protonema medra a fase adulta gametofítica, que é o estado do ciclo de vida máis persistente e o estado independente deste. Neste estado os antéceros medran formando unha estreita roseta ou un talo semellante a unha trompeta e chegan a tamaños de 1–5 cm de diámetro e a varias capas celulares de grosor. A cor adoita ser verde ou verde algo amarelado grazas ao tipo de clorofila que teñen, inda que ás veces consegue cores verde-azuladas por mor das colonias de cianobacterias que poden medrar no seu interior.
Os espermas biflaxelados destes teñen que desprazarse nadando desde o anteridio, ou desde onde caia, ao arquegonio para fusionarse iniciar o desenvolvemento do cigoto. Este cigoto inicia o estado de esporófito dos antóceros. Ao contrario do que acontece nos demais grupos dos briófitos, a primeira división celular do cigoto prodúcese cunha rotura lonxitudinal.
A posterior división forma un esporófito cun pé, que se ubicua o máis preto do interior do gametófito. Ese pé é un grupo de células globulares que reciben nutrientes do gametófito parental, e que polo tanto sustentan durante toda a súa vida ao esporófito. Por riba deste pé no esporófito existe un meristema que se divide continuamente e que forma a cápsula do esporanxio. As células centrais e superficiais da cápsula son estériles. É na metade da cápsula onde se dividen células que formarán os pseudo-eláters e as esporas. A rotura da cápsula e a liberación das esporas, dáse ao longo desde a súa cabeceira.
Evolución
Malia que os primeiros restos fósiles dos antóceros son esporas e esporanxios do cretáceo superior, a súa aparición debeu ser previa á aparición das traqueófitas, a cal aconteceu no silúrico. Ademais, a presenza dos esporanxios cunha columnela central non ancorada ao "teito" para algúns autores suxire que os antocéros son un grupo basal no clado dos briófitos. Outros autores entenden que esta forma de columnelas son propias de todos os grupos basais de musgos, co cal debería ser un carácter propio das primeiras plantas con estómatas.
Clasificación
Os antóceros clasificáronse tradicionalmente como unha clase de Bryophyta (briófitos). Porén, a división Bryophyta é parafilética, co cal aos antóceros outorgóuselle a súa división propia, a Anthocerotophyta.
Inicialmente clasificáronse os antóceros dentro dunha única clase, a Anthocerotopsida, ou a antes Anthocerotae. Mais a Leiosporocertotopsida déuselle a súa propia clase polas particularidades da súa única especie, a Leiosporoceros dussii. As dúas clases de antóceros divídense en cinco ordes, nas cales só existe unha única familia.
Os antóceros son a primeira liña evolutiva que xurdiu para as plantas terrestres e iso asúmese nas clasificacións cladísticas. Con todo, non existe un consenso na súa clasificación xa que se continúan a se descubrir especies e novos xéneros de antóceros.
As características fenotípicas que se empregan nas clasificacións dos antóceros son a anatomía dos cloroplastos e a cantidade destes por célula, a presenza de pirenoides, o número de anteridios dentro dos androécios e a ordenación de células dentro dos anteridios.
Filoxenia
Os últimos estudos, empregando datos moleculares e morfolóxicos, suxiren a seguinte clasificación para antóceros:
Cerdal, Poulo, Gomesende
Cerdal é un lugar da parroquia do Poulo no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 43 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 22 mulleres.
Kampala
Kampala é a capital de Uganda, en África central e cunha poboación de 1 208 544 habitantes, segundo o censo de 2002, é a maior aglomeración urbana do país. Está situada no distrito homónimo, a unha altura de 1.189 metros sobre o nivel do mar. A cidade goza dun clima amornado pola súa altitude, a pesar da súa proximidade ao ecuador terrestre.
As súas actividades económicas máis destacables son a industria, en especial a mobiliaria e a maquinaria, así como a exportación de produtos agrícolas como café, algodón, té e azucre.
Existe un aeroporto internacional en Entebbe, a uns 35 quilómetros de distancia, así como un porto sobre a beira do Lago Vitoria a 10 quilómetros, Port Bell.
No sector de Makarere Hill pode acharse o campus principal da Universidade de Makarere, un dos principais centros de estudos superiores de África central e oriental. Kampala é tamén a sede do Banco de Desenvolvemento da África Oriental.
De acordo coa enquisa do bienio 2004-05 realizada polo Ministerio de Saúde, Kampala posúe o maior índice de infección por VIH. O 9´2% dos adultos áchase infectado, taxa que se dispara ao 47% en canto aos traballadores sexuais refírese.
Orixe do nome
A lingua dos baganda, o luganda, adoptou moitas palabras do inglés debido á interacción dos seus falantes cos británicos. Desta forma, os baganda traduciron "os Outeiros dos Impala" como Kasozi ka Empala -"Kasozi" significa "outeiro", "ka" significa "de" e "empala" significa "impala". Ao falar en lugandés, as palabras ka e empala pronúncianse xuntas, como unha soa palabra, Kaampala. Pronto, cando o kabaka ía cazar os baganda dicían Kabaka agenze e "ka Empala", que significa, "O kabaka foi a Ka'mpala". O nome Kampala axiña foi adoptado.
Historia
Kampala expandiuse ao redor dun forte construído por Frederick Lugard en 1890 para a Compañía Británica da África Oriental. En 1962, Kampala substituíu a Entebbe como capital nacional. Gran parte da cidade foi destruída en 1979 tras o derrocamento do goberno ditatorial de Idi Amin e a subseguinte guerra civil.
Elastase
miniatura|dereita|Modelo da elastase.. miniatura|200px|Cristais de elastase porcina. En bioloxía molecular, a elastase é un encima da clase das proteases (peptidases) que corta determinadas proteínas ao romper enlaces peptídicos por hidrólise.
Formas e clasificación
Hai varias elastases, como a pancreática e as de neutrófilo e macrófago, con varios isocimas. En total, hai oito xenes humanos que codifican elastases, que son:
Algunhas bacterias (por exemplo, Pseudomonas aeruginosa) tamén producen elastases. Nas bacterias, a elastase considérase un factor de virulencia.
A1AT
A elastase é inhibida pola proteína da fase aguda α1-antitripsina (A1AT), que se une case irreversiblemente ao sitio activo da elastase e a tripsina. A A1AT é normalmente segregada polas células do fígado ao soro sanguíneo. A deficiencia de α1-antitrispsina (A1AD) fai que se desinhiba a destrución das fibras elásticas pola elastase; o principal resultado é o desenvolvemento dun enfisema pulmonar.
Hematopoese cíclica
A rara doenza hematopoese cíclica (tamén chamada "neutropenia cíclica") é un trastorno xenético autosómico dominante caracterizado por recontos flutuantes de neutrófilos en períodos de 21 días. Durante a neutropenia (diminución de neutrófilos) os pacientes están en maior risco de sufrir infeccións. En 1999, esta doenza foi ligada a trastornos na ELA-2 / xene ELANE.
Outras enfermidades
A elastase de neutrófilo é responsable das ampolas que se forman no penfigoide bulloso (unha condición da pel) en presenza de anticorpos.
Papel da elastase bacteriana en enfermidades
A elastase distorsiona as unións herméticas, causa danos proteolíticos aos tecidos, destrúe as citocinas e o inhibidor da alfa proteinase, cliva as inmunoglobulinas A e G (IgA, IgG), e cliva o C3bi, un compolente do sistema do complemento, e o CR1, un receptor que teñen os neutrófilos para outra molécula do complemento implicada na fagocitose. A clivaxe de IgA, IgG, C3bi, e CR1 contribúe á diminución da capacidade dos neutrófilos de matar bacterias por fagocitose. En conxunto, todos estes factores contribúen a patoloxías humanas.
San Xiao do Camiño, Palas de Rei
San Xiao do Camiño é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 20 habitantes.
Patrimonio
Posúe unha igrexa románica do século XII en cuxo interior se atopa a imaxe de San Xián (patrón dos peregrinos), unha talla policromada de orixe probablemente francesa e un cruceiro.
Cadagunde, Milleirós, Pol
Cadagunde é un lugar da parroquia de Milleirós no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
A Esperanza, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
A Esperanza é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres).
Cadagunde, Milleirós, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Xente de aquí e de acolá
Xente de aquí e de acolá é un libro de relatos de Álvaro Cunqueiro publicado por Galaxia en 1971. A 3ª edición de Galaxia foi patrocinada pola Caixa de Aforros de Galicia en 1981. En 2011 Galaxia reeditouno na Biblioteca Álvaro Cunqueiro.