cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Baudelaire
Orfo de pai en 1827 a súa nai casou cun oficial, educado en Lión e París, descontenta a súa familia coa vida que levaba, en 1841 embarcouno nunha viaxe á India, de volta a Francia instalouse en París e proseguiu coa vida desordenada, entrou nos círculos artísticos e literarios da capital, ao tempo que escandalizaba a cidade coas súas relacións con Jeanne Duval, unha mulata que inspiraría algunhas das súas mellores poesías.
En 1857 publica As flores do mal. As autoridades acúsano de ultraxar a moral pública e prohíbese a difusión do libro.
Infancia
Baudelaire naceu en París o 9 de abril de 1821. O seu pai, Joseph François Baudelaire, ex-sacerdote, antigo preceptor, foi tamén profesor de debuxo, pintor e funcionario xefe do Despacho do Senado de Francia (cámara alta do parlamento de Francia). Joseph ensinoulle as primeiras letras. Cando naceu Charles, o seu pai tiña a idade de sesenta anos, e xa tiña outro fillo, Claude Alphonse, froito do seu primeiro matrimonio. A súa nai foi Caroline Archimbaut-Dufays, quen non chegaba aos trinta anos ao nacer Baudelaire. Era filla de emigrantes franceses que emigraran a Londres durante a revolución de 1793. Foi ela a que lle ensinou Inglés de cativo.
Foi criado pola serventa da familia chamada, Mariette, coñécese moi pouco sobre ela pero intúese que debeu ter un gran peso na familia. Baudelaire lémbraa nun poema da súa obra As flores do mal.
Joseph François Baudelaire faleceu en 1827, cando Charles tiña seis anos. Deixou unha pequena herdanza. A súa nai mudou de residencia e, aos vinte meses, Caroline casou por conveniencia con Jacques Aupick, un veciño seu de corenta anos que chegaría a ser xeneral comandante da praza forte de París. É probable que fosen amantes antes de contraeren matrimonio. Baudelaire con iso recibiu un grande impacto emocional, vivíndoo como un abandono. Nunca chegou a ter boas relacións con Aupick.
Tralas xornadas revolucionarias de 1830, Aupick foi ascendido a tenente coronel pola súa participación na campaña de Alxeria. Dous anos máis tarde foi nomeado xefe do Estado Maior e trasládase coa súa familia a Lión; alí permaneceron catro anos, estudando Baudelaire no Collège Royal de Lyon, de cuxo ambiente non gardara bos recordos. Alí o futuro poeta aburríase e tentaba escapar do seu peche.
A súa nai, impregnándose da personalidade de Aupick, fórase volvendo cada vez máis ríxida e puritana. No 1836 o seu marido ascendeu a xeneral do Estado Maior. Daquela voltan a París, onde Baudelaire é internado no Collège Louis-lle-Grand; onde ía permanecer durante dous anos e medio. Nesa época le a Sainte-Beuve, a Chenier e Musset, a quen máis tarde vai criticar. Alí consegue o título de bacharelato superior mais, por unha falta aínda descoñecida, foi expulsado.
Xuventude
Baudelaire leva unha vida en oposición aos valores burgueses encarnados pola nai e o padrasto. Para Aupick a vida de bohemia de Baudelaire era un escándalo, enviouno de viaxe cara as Indias, periplo que rematou nas illas Mascareñas en 1841.
Un dandi díscolo
Na Revolución Francesa de 1848 tomou parte nas barricadas.
A obra
Baudelaire proclama querer liberar a estética de toda consideración moral ou ética e nisto procede unha transformación radical coa estética dominante e renova en profundidade os motivos poéticos. Nos seus poemas intentou tecer e demostrar os lazos entre o mal e a beleza, a felicidade e o ideal inaccesible, a violencia e a voluptuosidade, entre o poeta e o lector, entre os artistas das diferentes épocas. En paralelo escribiu poemas graves ou escandalosos nesa época, expresou a melancolía e o desexo de ir alén. Extirpou a beleza do horror.
Rexeita o realismo e o positivismo dos cales é contemporáneo, Baudelaire sublima a sensibilidade e intenta acadar a verdade esencial, a verdade humana do universo.
O poeta
Como obra romántica, a poesía de Baudelaire testemuña da pasada do horror á éxtase e da éxtase o horror, estas impresións xorden nel do sentimento profundo da maldición que pesa sobre a criatura humana dende a caída orixinal.
Leonid Brezhnev
Traxectoria
Brezhnev morreu o 10 de novembro de 1982 e foi rapidamente substituído no seu posto de Secretario Xeral por Yuri Andropov. Brezhnev fomentara o culto á personalidade, aínda que en menos medida que Stalin. Mikhail Gorbachev, que dirixiu a URSS dende 1985 a 1991, criticou o seu legado e dirixiu o proceso de liberalización da Unión Soviética.
Daniel Barata Quintas
Traxectoria
Estudou ciencias da educación. Exerceu como inspector de educación. Foi membro destacado de Coalición Galega e, tras a escisión desta, impulsada por Victorino Núñez, de Centristas de Galicia. Coa integración desta forza no Partido Popular en 1991, pasa a ser militante desta forza política.
Foi concelleiro en Ourense (1987-1989), deputado no Parlamento de Galicia (1990-2001), conselleiro de cultura e xuventude (1990-1993). Foi o único Conselleiro de Centristas de Galicia no primeiro gabinete de Manuel Fraga Iribarne. Dende ese posto foi o responsable da macroexposición de arte galega Galicia no Tempo dirixida por José Manuel García Iglesias (para a cal Milladoiro compuxo en 1991 unha obra en catro movementos) e da primeira gran restauración do mosteiro de San Martiño Pinario. Impulsou o Instituto Galego de Artes Escénicas e Musicais (IGAEM) dotando de maiores facultades á xerencia do mesmo a través da Lei 2/1991 de 14 de xaneiro
Conselleiro do Consello de Contas desde o 2000. O 7 de agosto de 2009 foi nomeado polo Consello da Xunta membro do Consello Escolar de Galicia. En abril de 2010, demandou que o Goberno de Alberto Núñez Feijóo fixese un "esforzo de aproximación de posturas" en relación á reforma do Decreto que regula o galego no ensino, que o devandito Consello rexeitou.
Finou en Ourense o 31 de maio de 2023.
Recoñecementos
Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1994.
Galería de imaxes do Freixo de Sabardes, Outes
O Freixo de Sabardes é unha parroquia do concello de Outes.
Torre da homenaxe
Tamén pode ter planta circular, hexagonal, octogonal ou en forma de polígono irregular. De feito, moitos castelos son pouco máis que unha torre da homenaxe.
As máis antigas consistían nunha simple torre cadrada con muros anchos e cara o século XI adquiriran xa as características típicas. A súa forma e función mudaron co tempo e variaban coa rexión.
Torre mestra Maschio (architettura)
O Vilar da Corota, Seixosmil, Meira
O Vilar da Corota é un lugar da parroquia de Seixosmil, no concello de Meira, na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Narciso Pascual Pascual
Narciso Pascual Pascual, nado o 11 de agosto de 1917 en Sarreaus (Tioira, Maceda) e finado en Guadalaxara o 6 de decembro de 1936, foi un relixioso católico latino galego, mártir na guerra civil, beatificado polo papa Francisco o 13 de outubro de 2013.
Traxectoria
Aos 14 anos entrou na escola apostólica do santuario da Nosa Señora dos Milagres do Medo, onde cursou dous cursos de humanidades. Porén, a falta de éxito nos estudos levouno a decidir ingresar como irmán na Congregación da Misión; anos despois o seu irmán Pedro seguiría os seus pasos como relixioso.
Completou os seus estudos no colexio central de Guadalaxara, e rematado o postulantado foi enviado ao seminario interno da orde en Madrid, ingresando no mesmo o 26 de novembro de 1933. En 1935 foi enviado a Cuenca para completar os estudos de teoloxía. O 27 de novembro de 1935 emitiu os voto, na festa da Virxe da Medalla Milagrosa. En 1936, antes do estoupido da guerra e logo de varias ameazas, o superior do seminario ordenou aos seminaristas que marcharan, mais o irmán Pascual permaneceu en Cuenca, refuxiándose en casa dunha familia amiga. Alí andou oculto até que, ao pouco, se trasladou a Madrid para maior seguridade.
Logo de recuperarse na capital, foi enviado a Guadalaxara, onde foi feito prisioneiro cos seus compañeiros e foi fusilado o 6 de decembro de 1936, aos 19 anos.
Culto
Está aberta a súa causa de canonización pola vía do martirio como parte do grupo de Fortunato Velasco Tobar e 13 compañeiros da Congregación da Misión. Xunto a Narciso Pascual, a causa inclúe a Tomás Pallarés Ibáñez, Salustiano González Crespo, Luis Aguirre Bilbao, Leoncio Pérez Nebreda, Andrés Avelino Gutiérrez Moral, Antoni Carmaniú Mercader, Fortunato Velasco Tobar, Pelayo José Granado Prieto, Amado García Sánchez, Gregorio Cermeño Barceló, Ireneo Rodríguez González, Vicente Vilumbrales Fuente e Ricardo Atanes Castro.
Os foros competentes da causa (as dioceses onde foron martirizados) son as dioceses de Teruel e Albarracín, Urgell, Sigüenza-Guadalaxara, e a aquidiocese de Oviedo.
A causa de canonización de Narciso Pascual comezou coa apertura do proceso informativo o 12 de outubro de 1960. Dito proceso informativo finalizou o 22 de xaneiro de 1963. O solicitante da causa é a súa sociedade, a Congregación da Misión. A súa causa foi unificada coa do resto de compañeiros o 23 de xaneiro de 1986 e enviada á Congregación para as Causas dos Santos.
O 5 de xullo de 2013 o papa Francisco promulgou o decreto que recoñecía o martirio de Narciso Pascual e compañeiros, e a cerimonia de beatificación tivo lugar o 13 de outubro do mesmo ano en Tarragona, e foi presidida polo cardeal Angelo Amato. A súa festividade é o 6 de novembro. No martiroloxio romano os beatos son lembrados deste xeito:
Breakbot
Thibaut Berland máis coñecido polo seu nome artístico Breakbot é un DJ e produtor francés que traballa co selo Ed Banger Records dende maio de 2009.
Frayre de Joy e Sor de Plaser
Frayre de Joy e Sor de Plaser é un relato anónimo do século XIV, composto en verso en lingua occitana con posibles influencias catalás. A trama do relato prefigura o conto 'A Bela Dormente.
Trama
Sor de Plaser ("irmá de pracer"), filla do emperador de Gint-Senay cae misteriosamente nun estado sobrenatural no que se ben parece morta, o seu corpo non se corrompe. Os seus pais, en vez de sepultala, consérvana nunha torre illada por fosos impenetrables nun ambiente paradisíaco. O príncipe de Florianda, Frayre de Joy ("irmá de ledicia") oe falar da beleza da moza e namórase sen vela. Coa axuda da maxia de Virxilio, o mozo chega á torre, entra e troca aneis coa doncela durmida. Tamén posúe sexualmente seu corpo e déixana encinta. Grazas á axuda dun paxaro que fala cunha enorme elocuencia regalado a Frayre de Joy por Virxilio, a moza é reanimada maxicamente e descobre que non soamente perdeu a súa virxindade senón que agora ten un fillo ilexítimo. O paxaro finalmente convéncea de casar con Frayre de Joy. O fillo de ambos é chamado Joy de Plaser ("ledicia de pracer"). A voda celébrase con fastos e en presenza de reis, emperadores, Virxilio, o Preste Xoán e o papa.
Autoría
Descoñécese a autoría do texto, e ao respecto existen dúas hipóteses enfrontadas. Segundo a primeira sería un catalán que tentou escribir en occitano (lingua literaria prestixiosa na súa época), de acordo coa segunda sería plenamente un occitano, malia as irregularidades lingüísticas do seu texto.
Características da obra
O relato é un claro precedente do da Bela dormente. Non é o único, pois o tópico da doncela dormente espertada por un varón que se converte no seu esposo tamén aparece no episodio de Zellandine e Troilo -no Perceforest- e no de Brianda e Blandín -no Blandín de Cornualla-, mais é o primeiro, na literatura europea, que o presenta de maneira independente, e non o marco dun relato máis amplo.
O relato é a historia dun amor predestinado, o cal se evidencia xa desde os elementos lingüísticos, como a paridade dos nomes dos amantes (que se sintetizan despois no nome do fillo de ambos) e a troca de aneis con inscricións previo á violación do príncipe á princesa. O anelo dela ten inscritas as palabras:
Pola súa parte, o do príncipe reza:
María Valverde Rodríguez
María Valverde Rodríguez, nada en Madrid o 24 de marzo de 1987, é unha actriz española, gañadora do Goya á mellor actriz revelación 2003 polo filme La flaqueza del bolchevique. É coñecida por interpretar o papel de Babi no exitoso filme español Tres metros sobre el cielo, estreado o 3 de decembro de 2010, que protagonizou xunto ao galego Mario Casas.
Traxectoria
Debutou aos 16 anos xunto ao galego Luís Tosar en La flaqueza del bolchevique (2003), dirixida por Manuel Martín Cuenca. Grazas a este papel gañou o Goya á Mellor actriz revelación. Participou en filmes como Fuera del cuerpo (2004), Vorvik (2005) ou o filme película italo-español Melissa P., baseado nun polémico libro titulado 100 colpi di spazzola prima di andare a dormire da escritora italiana Melissa Panarello.
En 2006 interpretou a Lucrecia Borgia en Los Borgia, dirixida por Antonio Hernández e xunto a Paz Vega. Un ano máis tarde promocionou, xunto a Daniel Brühl, a campaña outono-inverno de Purificación García. En 2008 participó no videoclip de The Melocotons, onde ten un papel destacado cunha estética xuvenil e desenfadada.
En decembro de 2010 é a estrea de Tres metros sobre el cielo, dirixida por Fernando González Molina e protagonizada por ela e mailo galego Mario Casas. Converteuse no filme de maior caixa en cinema de todo o ano e en 2012 estreouse a secuela: Tengo ganas de ti. En 2013 grava o filme Broken Horses en Hollywood dirixido por Vidhu Vinod Chopra.
En xaneiro de 2013, fichou por unha miniserie en Telecinco titulada Hermanos onde dá vida a Virginia e que empezou a rodar a mediados de febreiro. Esta serie é o seu segundo proxecto en televisión tralo final da serie La fuga.
En setembro de 2013, María Valverde fichou para a superprodución Exodus: Gods and Kings do director Ridley Scott e na que María interpreta a Séfora, á dona de Moisés (Christian Bale), a súa estrea foi o 4 de decembro de 2014.
Mantivo unha relación co actor galego Mario Casas desde 2009 até 2014, ano no que decidiron dala por rematada tras de cinco anos xuntos.
Trazo distintivo
En lingüística, coñécese como trazo distintivo ou marcado o trazo lingüístico que serve para caracterizar unha unidade lingüística para un falante. O sistema de trazos distintivos dáse en tódolos niveis da análise lingüística (fonética, fonoloxía, morfosintaxe, semántica) e permite que o falante non deba ser consciente de tódalas características da fala cognitivamente.
Exemplo na fonética
En castelán non hai vogais semiabertas e semipechadas, pero en galego si. O trazo distintivo do grao de abertura vocálica existe en galego pero non en castelán, porque un castelánfalante non debe interpretar se a primeira vogal de ven e a de ben ou vén (o til non está estipulado pola norma ortográfica) son distintas ou non: para el son iguais e non fará distincións de significado, pero un galego distinguirá o verbo en imperativo do adverbio ou do indicativo.
Do mesmo xeito hai linguas (como o francés) que diferencian se a vogal medio aberta ou medio pechada, está arredondada ou non e, polo tanto, pode haber parellas de palabras que se distingan só por ese motivo: o trazo do arredondamento é distintivo en francés.
Exemplo na semántica
Mentres que en galego existe un límite léxico entre verde, turquesa, azul, azul marino, azul cobalto etc. noutras linguas non se diferencia do mesmo xeito. O nivel e aplicación de trazo distintivo non se dá só entre linguas (por exemplo, no xaponés).
Está demostrado que dentro das variedades dunha lingua pode haber diferente aparición dos trazos distintivos: iso pasa no chamado discurso feminino para malva, burdeos, berenxena, violeta, lila, rosa etc., que no caso dos homes non é tan doado de identificar (á parte de daltonismo).
Casa de Pimentel
A Casa de Pimentel foi unha casa nobre portuguesa-castelá do Antigo Réxime, establecida no Reino de Castela a partir dunha de orixe portuguesa. As súas orixes máis próximas remóntanse a Vasco Martínez Pimentel (morto en 1283), meiriño maior que interveu a favor de Afonso X na guerra contra o seu fillo Sancho.
Espartza Zaraitzu
Xeografía
A localidade de Espartza Zaraitzu está situada na parte nordeste da Comunidade Foral de Navarra e na central do val pirenaico de Salazar, a unha altitude de 705-900 msnm. O seu termo municipal ten unha superficie de 26,918 km² e limita polo norte cos concellos de Jaurrieta e Orontze, polo leste co de Bidankoze, polo sur co de Sartze e polo oeste co monte Remendia.
O río Zaraitzu atravesa o concello de norte a sur. En inverno as nevaradas son abondosas, sendo o 4º concello navarro no que máis neva, proporcionalmente as temperaturas en inverno acadan os -25cº e no verán supera os 35cº.
Nueva España (revista)
Historia
Dirixírona Antonio Espina, Adolfo Salazar e José Díaz Fernández. Ao primeiro apareceu quincenal e máis tarde fíxose semanal. O seu primeiro número é do 30 de xaneiro de 1930, e apareceu no período comprendido entre a caída da ditadura de Primo de Rivera e o inicio do Ditabranda de Berenguer, e contou con colaboracións de autores como Álvaro de Albornoz, Luis de Araquistáin, Manuel Azaña, Azorín, Marcelino Domingo, Julián Gorkin, Rodolfo Llopis, Ramón J. Sender, María Zambrano, Gregorio Marañón, Julián Zugazagoitia ou Ogier Preteceille entre outros moitos. A súa liña editorial era de  esquerda, defendendo ideas republicanas e socialistas. Tanto Victor Fuentes como Manuel Aznar Soler contextualizaron a súa aparición como unha resposta á dereitización da revista La Gaceta Literaria de Giménez Caballero. Publicou o seu último número en xuño de 1931, uns meses despois de establecerse a Segunda República.
Similih-Managwalah Cordor
Similih-Managwalah Cordor, coñecido tamén co alcume literario de Sumo Lofayatta, nado en Voinjama en 1946, é un xornalista e escritor liberiano. De etnia lorma, estudou en Liberia e nos Estados Unidos.
Georg von Békésy
Georg von Békésy (Békésy György), nado o 3 de xuño de 1899 en Budapest e finado o 13 de xuño de 1972 en Honolulú, foi un biofísico húngaro que recibiu o Premio Nobel de Medicina en 1961 pola súa investigación relativa ós mecanismos físicos de estimulación da cóclea do oído.
Traxectoria
Békésy naceu en Budapest, fillo do diplomático Alexander von Békésy e da súa dona Paula Mazaly, foi á escola en Budapest, Istambul, Múnic e Zúric. Estudou química en Berna e recibiu o doutoramento pola Universidade de Budapest en 1926.
Durante a segunda guerra mundial, Békésy traballou no Correo húngaro, realizando investigacións en telecomunicacións, o que lle levou a se interesar polos mecanismos do oído. En 1946, deixou Hungría e seguiu as súas investigacións no Instituto Karolinska de Suecia. En 1947 marchou ós Estados Unidos, traballando na Universidade Harvard ata 1966 ó ser nomeado profesor da Universidade de Hawaii
Investigacións
Békésy desenvolveu un método para a disección do oído interno dos cadáveres humanos mentres deixaba a cóclea parcialmente intacta. Usando fotografías realizadas por medio dun estroboscopio e unha pequena peza de prata como marcador foi quen de observar como a membrana basilar se movía como unha onda de superficie cando recibía estímulos por medio do son. Segundo a estrutura da cóclea e a membrana basilar, diferentes frecuencias de son causan amplitudes máixmas das ondas en diferentes lugares da membrana basilar ó longo da cóclea. Békésy chegou á conclusión que as súas observacións amosaban que diferentes frecuencia de onda despersabanse localmente antes de excitar diferentes axón que se movían da cóclea ó cerebro. Békésy teorizou que lugar de cada célula sensorial ó longo da espiral da cóclea correspóndes a unha frecuencia específica de son; posteriormente Békésy desenvolveu un modelo mecánico da cóclea, que confirmou o concepto de dispersión da frecuencia pola membrana basilar da cóclea.
Lista dos patriarcados cristiáns
Esta é unha lista dos Patriarcados cristiáns, presentados por orde cronolóxica segundo a súa data de fundación oficial e segundo a súa afiliación.
Ligazóns externas
Patriarca
Biblioteca do Arsenal
A Biblioteca do Arsenal (en francés: bibliothèque de l’Arsenal) é unha biblioteca francesa situada no barrio da Bastilla.
Antigamente era a residencia do "gran mestre da artillaría". Antoine-René d’Argenson, marqués de Paulmy, quen ocupou este cargo a mediados do século XVIII, formou na residencia unha gran colección enciclopédica de libros, manuscritos e estampas, que puixo a disposición dos eruditos. Durante a Revolución a residencia e a súa colección foron confiscadas e convertidas en biblioteca pública (1797). En 1934 finalmente foi unida á Biblioteca Nacional de Francia.
A biblioteca posuí principalmente textos literarios franceses do século XVI ao século XIX.
Liméns, O Hío, Cangas
Liméns é un lugar da parroquia do Hío no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 335 habitantes (164 homes e 171 mulleres).
Destaca por ter unha das mellores praias do concello, a praia de Liméns, e adoita ter a Bandeira Azul.
Kaká Werá
Kaká Werá Jecupé (São Paulo, 1 de febreiro de 1964) é un escritor e político brasileiro (partido verde) Pertence á tribo caiapó.
Yawning Man
Yawning Man é unha banda estadounidense de rock experimental procedente de La Quinta, California. O grupo formouse no ano 1986, aínda que non publicaron ningún álbum de estudio ata 2005. Destacan por ter sido unha das primeiras bandas influentes dentro da escena do desert rock.
Fara I de Baviera
Fara I de Baviera, nada entre os anos 586 e 611 e finada en 641, foi duquesa do primeiro Ducado de Baviera.
Traxectoria
Filla de Garibaldo II de Baviera e da súa primeira esposa Xeila de Friuli, e neta polo tanto de Tasilón I de Baviera, casou con Teodón I de Baviera e gobernou o ducado de Baviera entre 630 - 640. Sucedenna seu fillo Teodón II de Baviera.
Minamata
Minamata (水俣市, みなまたし, Minamata-shi) é un concello da prefectura de Kumamoto no Xapón. Está situado no centro-sur da rexión de Kyūshū e ao extremo sur da prefectura, na illa de Kyūshū. Ten 162,89 km² de superficie e unha poboación de 27.619 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 170 h/km².
Colleu sona porque foi o centro dun envelenamento masivo por vertidos de metilmercurio nos anos 1950. O que se coñeceu como enfermidade de Minamata.
O concello de Minamata limita cos concellos de Tsunagi, de Ashikita, de Kuma (son da prefectura de Kumamoto); de Izumi e de Isa (son da prefectura de Kagoshima).
San Tomé
O nome de San Tomé (ás veces grafado coma Santomé) refírese a varios santos e beatos do cristianismo:
Como topónimo, San Tomé pode referirse a:
Branko Milovanović
Branko Milovanović (en Бранко Миловановић), nado o 13 de xaneiro de 1973 en Osečina, é un exfutbolista iugoslavo. Xogaba de centrocampista e o seu primeiro equipo foi o OFK Beograd. Militou ademais en equipos das ligas española, portuguesa, grega e belga.
O neno de barro
O neno de barro (en El niño de barro) é unha longametraxe dirixida por Jorge Algora, estreada en 2007. É unha coprodución galega na que Maribel Verdú e o galego Chete Lera interpretan os papeis principais.
Branko Milovanović
Traxectoria
Nado na vila serbia de Osečina, formouse como futbolista nas categorías inferiores do Podgorka Osečina, o RFK Budućnost e, dende os 16 anos, o OFK Beograd. Neste último equipo fixo o seu debut como profesional na tempada 1992/93, xogando tres tempadas co club na liga iugoslava. Disputou 71 encontros de liga e marcou 10 goles.
O neno de barro
Argumento
A acción desenvólvese en Buenos Aires en 1912. Unha serie de brutais asasinatos a menores propágase pola cidade. Mateo (Juan Ciancio), un neno de 10 anos, agacha un segredo: ás veces a súa mente condúceo a un escuro lugar da memoria onde é testemuña dos asasinatos. Ó descubrirse o seu segredo moitos cren que é o asasino.
Branko Milovanović
Traxectoria
Na tempada 1995/96, fichou polo Deportivo da Coruña, por petición persoal do adestrador John Benjamin Toshack, que xa tentara a súa contratación na súa etapa anterior na Real Sociedad. Debutou co club coruñés na segunda xornada de liga de Primeira División, na derrota por 4-0 contra o Compostela en San Lázaro, substituíndo na segunda parte do partido ao seu compatriota Miroslav Đukić. Xogou trece encontros ao longo da tempada, a maioría deles como suplente. Sen sitio no equipo na tempada seguinte, foi incluído na operación de traspaso de Nuno, pasando o iugoslavo a xogar no Vitória Sport Clube de Guimarães.
O neno de barro
Argumento
Estela, a súa nai (Maribel Verdú), coa axuda do forense e da policía, o Dr. Soria (Chete Lera), tratan de atopar unha explicación racional das visións e así minar o escepticismo do Comisario Petrie (Daniel Freire).
Branko Milovanović
Traxectoria
Tras dúas tempadas no Vitória, pasou polo fútbol grego, xogando no AEK Atenas e o Ethnikos Asteras, antes de regresar no ano 2000 ao fútbol serbio, para militar no FK Milicionar de Belgrado. A continuación xogou dúas tempadas no Charleroi belga e pechou a súa carreira no FK Vojvodina de Novi Sad.
En xuño de 2012 fíxose cargo da secretaría técnica do UD Las Palmas, cargo que ocupou durante dous anos. Posteriormente pasou a traballar en diferentes áreas do club canario.
Colonización europea de América
dereita|300px|miniatura|Evolución territorial de Norte América entre 1750 e 2008.
A Colonización europea de América comezou no século X, cando os navegantes nórdicos exploraron e se asentaron en áreas limitadas das costas de Groenlandia e o Canadá. Segundo a tradición nórdica, os violentos conflitos coa poboación indíxena provocaron que ós nórdicos abandonasen eses asentamentos.
A colonización extensiva dos europeos comezou en 1492, cando unha expedición española capitaneada por Cristovo Colón navegou cara ao oeste para descubrir unha nova ruta comercial cara ao "Afastado Leste", mais no seu canto atoparon o continente americano. A conquista europea, a exploración a grande escala, a colonización e o desenvolvemento industrial comezaron axiña. As primeiras dúas viaxes de Colón (1492–93) chegaron ata as Bahamas e varias illas do Caribe, incluíndo A Española, Porto Rico e Cuba. En 1497, partindo dende Bristol, Inglaterra, John Cabot chegou ata a costa de Norte América, e un ano despois, a terceira viaxe de Colón chegou ata a costa de América do Sur. Como patrocinador das viaxes de Colón, o Imperio Español foi a primeira potencia europea en ocupar e colonizar grandes áreas. As cidades españolas foron as primeiras en seren fundadas, como a de Santo Domingo (1496), na actual República Dominicana.
Outras potencias como Francia tamén fundaron colonias en América: no leste de América do Norte, nalgunhas illas do Caribe e pequenas zonas de América do Sur. Portugal colonizou Brasil, intentou tamén moi axiña (dende 1499) colonizar as costas da actual Canadá, e asentouse tamén na beira noroeste do río da Prata (incluída na rexión brasileira). Este foi o comezo da dramática expansión territorial de moitos países europeos. Ata daquela, Europa estivera asolada por guerras internas, e estaba a recuperarse lentamente da perda de poboación causada pola peste bubónica; polo que a rapidez coa que se desenvolveu en riqueza e poder era imprevisible a comezos de 1400.
Eventualmente, o hemisferio occidental pasou a estar baixo o control de gobernos europeos, provocando graves cambios na paisaxe, a poboación, a flora e a vida salvaxe. Só no século XIX, 50 millóns de persoas abandonaron Europa cara ás Américas. A eras despois de 1492 é coñecido como intercambio colombiano, un brutal e xeneralizado intercambio de animais, plantas, cultura, poboacións humanas (incluíndo escravos), de enfermidades contaxiosas e ideas entre os hemisferios norteamericanas e afroeuropeo.
-175
Oriente Próximo
miniatura|275px|Xudea nos inicios do levantamento dos Macabeos
Outros
Historia ano a ano
Little Comets
Little Comets é un grupo de indie rock formado en Tyne e Wear, Inglaterra.
Sonic Highways
Sonic Highways é o oitavo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters, publicado o 10 de novembro de 2014 a través do selo RCA Records. Como parte da serie de televisión de HBO que o acompaña, Foo Fighters: Sonic Highways, o grupo gravou oito cancións do disco en oito diferentes cidades estadounidense: Austin, Chicago, Os Ánxeles, Nashville, Nova Orleáns, Nova York, Seattle e Washington, D.C. Está dispoñible en CD, vinilo e como descarga dixital. O seu sinxelo principal "Something from Nothing" foi editado o 16 de outubro de 2014.
Blues para Moraima
Blues para Moraima é unha novela de Miguel Anxo Fernández Fernández publicada en 2017 pola Editorial Galaxia. Foi galardoada co XXXV Premio Blanco Amor.
Trama
A obra comeza cun narrador que relata en 1ª persoa que o van incinerar e que todo obedece a un plan argallado para amolar a algúns poderosos.
O xornalista conta a súa sorpresa cando o director da televisión lle dá o visto e prace á elaboración dun documental sobre Afonso, despois dun ano de negativas. Comeza a facer xestións para localizalo e aínda que nun primeiro momento Afonso se nega a ir, acaba aceptando. Segue logo coa difícil tarefa de reunir material pois non parece existir nada anterior á ditadura, como se fose borrado. Chegado o día vai recibir a Afonso ao aeroporto e máis tarde fan unha viaxe en coche na que el vai comentando os cambios na paisaxe. Cando van de volta, Afonso dille que quere entrevistarse en privado co Presidente, Melitón Troncoso, e máis adiante fará o mesmo co reitor, Ulpiano Fontán. O xornalista intúe que pasaron cousas importantes nesas entrevistas, pero Afonso pouco lle conta, só o día que regresa para Norteamérica, no aeroporto, deixaralle uns papeis nos que relata o acontecido nesas entrevistas, algunhas consecuencias da súa fuxida que ignoraba e que lle provocaron un grande abatemento e mais o que provocou a súa fuxida en 1937 e como decorreu esta.
Ante a gravidade de todo o que Afonso conta, o xornalista –coa axuda dalgúns personaxes- argalla un complicado e elaborado plan para desenmascarar aos culpábeis.
Narración
A focalización varía ao longo da novela. O narrador principal (o xornalista) utiliza a 1ª persoa para contar todo o que el presenciou, mais algúns capítulos están narrados, tamén en 1ª persoa, por Afonso que conta sobre todo episodios do seu pasado e algunhas escenas ás que non asistiu o xornalista. Estes puntos de vista complétanse cun narrador omnisciente en 3ª persoa utilizado cando ningún dos dous personaxes está presente.
Tempo
O tempo no que se desenvolve a trama principal está pouco detallado, apenas algunhas referencias moi xerais considerando que nos moviamos por unha nova constitución democrática, Daquela só dispuñan de tres canles nos seus fogares permiten situala despois de 1985, ano en que comezou a súa emisión a Televisión de Galicia. Os feitos narrados por Afonso sitúanse con algo máis de detalle nos anos 1936-37, durante a guerra civil española.
Ademais, o xornalista foi un frecuente uso da prolepsepara manter a intriga do lector.
Personaxes
A maioría dos personaxes están pouco identificados, do propio protagonista nunca aparece o nome, só se sabe que é xornalista de televisión, cun programa de cine que quere recuperar a memoria cinematográfica do pasado, e cara ao final da obra precisa que estivo casado e tivo unha separación problemática.
Afonso (sen máis filiación) é o segundo protagonista, exiliado despois de ter que fuxir en 1937, octoxenario, cineasta e documentalista que acadou fama internacional en Norteamérica e que aquí foi sistematicamente silenciado.
Antía é a produtora do programa, antiga noiva que o axuda na resolución final.
Pancho é o cámara que os acompaña para gravar o documental sobre Afonso.
Eduardo, o Canelas, é un antigo amigo de Afonso, avogado, que vive na vila deste.
Moraima, xa morta, personaxe ausente pero verdadeiro detonante do conflito.
Yuck (álbum)
Yuck é o álbum de estrea da banda inglesa de indie rock Yuck, publicado o 15 de febreiro de 2011 a través dos selos Fat Possum Records e Mercury Records. O grupo publicou o seu primeiro sinxelo, "Holing Out", o día 20 de febreiro.
Blues para Moraima
Personaxes
Os únicos que figuran con nome e apelido son:
Yuck (álbum)
Daniel Blumberg e Max Bloom deixaran o seu anterior grupo, Cajun Dance Party, en 2008 e formaron Yuck no ano seguinte en Londres. A parella publicou dous sinxelos en vinilo a comezos de 2010, "Rubber" e "Georgia", e recrutaron pouco despois ao batería Jonny Rogoff e á baixista Mariko Doi (que recentemente deixara o grupo Levelload). A banda comezou a gravar Yuck no verán dese mesmo ano na casa dos pais de Max Bloom en Londres.
Blues para Moraima
Personaxes
Melitón Troncoso, actual Presidente do Goberno Autónomo e antigo falanxista que se encargou de ir ocultando o seu pasado.
Ulpiano Fontán, reitor da Universidade, compañeiro de angueiras do anterior nos anos da guerra.
Yuck (álbum)
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Daniel Blumberg e Max Bloom, agás os cortes 9 e 11 compostos por Max Bloom.
Gerhard Wülker
Gerhard Konrad Wülker, nado o 5 de novembro de 1885 en Leipzig, e finado en 1930, foi un zoólogo alemán especializado en malacoloxía e no estudo dos nematodos.
Traxectoria
Gerhard Wülker era fillo do profesor de inglés da Universidade de Leipzig Richard Wülker e da súa muller Gertrude Lagne, filla do filólogo Ludwig Lange.
G. Wülker estudou o bacharelato Leipzig, obtendo o seu titulo en 1904.
Despois estudou ciencias naturais nas Universidades de Leipzig, Heidelberg e Kiel.
Wülker publicou desde 1910 a 1920 traballos sobre os cefalópodos. No deste último ano descibiu no novo xénero Alloteuthis. Máis tarde piublicou outros sobre os insectos e os nematodos.
Abreviatiura
A abreviatura Wülker emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Yatsushiro
Yatsushiro (八代市, やつしろし, Yatsushiro-shi) é un concello da prefectura de Kumamoto no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kyūshū e ao centro-sur da prefectura, na illa de Kyūshū. Ten 680,59 km² de superficie e unha poboación de 133.280 habitantes (2009) unha densidade de poboación de 196 h/km². Yatsushiro é a cidade importante da parte sur da prefectura.
O concello de Yatsushiro limita cos concellos de Hikawa, de Uki, de Misato, de Yamato, de Mizukami, de Itsuki, de Yamae, de Kuma, de Ashikita (son da prefectura de Kumamoto); e de Shība (da prefectura de Miyazaki).
José Luis Vara
José Luis Vara Olveira, nado en Tal (Muros) o 5 de outubro de 1958 e finado na Coruña o 23 de abril de 2009, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de centrocampista.
Como futbolista
José Luis Vara comezou xogando de rapaz no Esteirana, fichando como xuvenil no Deportivo da Coruña en 1973, dende onde pasou ao Fabril Deportivo e en 1979 debutou no cadro titular do Deportivo, en Segunda División. Xogou coa entidade coruñesa nove temporadas, ata que en 1987 foi traspasado ao Betis, que naquela altura xogaba en Primeira División e onde xogou ata 1990. Durante catro temporadas máis continuou xogando en Andalucía, primeiro no Orihuela, co que adestrou unha tempada en Segunda, e logo no Granada, durante tres temporadas de 1991 a 1994. Nese ano fichou polo Xove Lago, pero sen rematar a temporada retirouse da práctica activa do deporte.
Como adestrador
Ao remate da súa carreira como futbolista dedicouse a adestrar. En 1995 fichou polo Ordes, onde estivo dúas tempadas, e logo outras dúas co Malpica (1997-1999), co que conseguiu o ascenso a Terceira, o Atlético Arteixo (1999–00), o Bergantiños (catro temporadas, do 2000 ao 20004) e o Laracha en Terceira (2004–05), co que conseguiu disputar unha fase de ascenso a Segunda B, sen éxito, baixo a dirección deportiva de Pedro Vila.
En 2006 foi fichado como adestrador do Racing de Ferrol de Segunda División por Isidro Silveira Cameselle para substituír a Juan Veiga: co equipo ferrolán rematou a temporada 2005–06 pero non evitou o descenso do club a Segunda B. Vara foi destituído e o seu posto ocupouno Manolo García. Á temporada seguinte marchou para o banco do Laracha de novo, e logo en 2007 para o do Cerceda, que finalmente abandonou en xuño de 2008 por motivos de saúde.
O 23 de abril de 2009 faleceu na súa casa da Coruña como consecuencia dun cancro de páncreas.
2 Paint It Gold
2 Paint It Gold (②ペイント イット ゴールド) é o segundo álbum en solitario da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 28 de xaneiro do ano 2004 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku. O álbum alcanzaría a terceira posición na lista de vendas de Oricon, cunhas 52 040 copias vendidas.
Galería de imaxes da Senra, Oroso
Santa Eulalia da Senra é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Oroso
Xoán Xosé García
Xoán Xosé García, nado en Ferrol en 1970, é un poeta galego.
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, e doutorado na Universidade Autónoma de Madrid.
AJ Auxerre
A Association de la Jeunesse Auxerroise, máis coñecido como AJ Auxerre ou simplemente Auxerre, é un club de fútbol francés da cidade de Auxerre, na Borgoña. Foi fundado en 1905 e actualmente compite na Ligue 2, logo de descender na tempada 2011–12.
Historia
O AJ Auxerre foi fundado o 29 de decembro de 1905 polo Abade Ernest Deschamps. O Auxerre empezou sendo un club polideportivo no que había diferentes seccións. A sección de fútbol creouse en 1906.
En 1980 o equipo debuta na Ligue 1 francesa. En 1994 o Auxerre consegue o seu primeiro título, a Copa de Francia.
Estadio
O Auxerre xoga no Stade de l'Abbé-Deschamps fundado o 13 de outubro de 1918 co nome de Stade de la Route de Vaux. En 1950 o estadio cámbiase o nome polo actual en honra ao fundador do club, que acababa de falecer ese ano. O estadio ten unha capacidade de 23 467 persoas.
Illa de Santo Estefano
Santo Estefano é unha pequena illa de Italia localizada no mar Tirreno fronte á costa entre Lacio e Campania e forma parte das illas Ponziane. Como o resto do arquipélago, a illa ten orixe volcánico e ten unha forma circular de menos de 500 metros de diámetro e unha extensión de preto de 27 hectáreas. Atópase a tan só dous quilómetros da illa de Ventotene da cal depende administrativamente.
No período romano a illa tivo diferentes nomes, entre eles Partenope (do grego Παρθενόπη), Palmosa, Dommo Stephane e Borca, e foi escasamente poboada. Os cantís escarpados, de feito, sempre fixeron o desembarco difícil, só é posible en 4 puntos, accesibles en función dos ventos.
Polo momento a illa está deshabitada e é de propiedade privada, pero pódese visitar cos barcos locais. Atópase a uns 2 km ao leste de Ventotene, da que depende administrativamente. O único edificio na illa é unha prisión ("edificio circular") con 99 celas, construída durante o período borbónico entre 1794 e 1795 por Fernando IV e usada ata 1965.
A maioría dos detido máis ilustres foron opositores ao réxime fascista nos anos 20. Entre eles se recordan ao ex presidente de Italia Sandro Pertini, Giorgio Amendola e Altiero Spinelli.
No interior do cárcere, o director Tinto Brass rodou unha película.
miniatura|Ruiñas do cárcere
Louis Riboulet
Louis Riboulet, nado en Saint-Alban-d'Ay o 15 de xaneiro de 1871 e finado en 1944, foi un pedagogo e profesor de filosofía francés.
Traxectoria
Riboulet fixo os seus primeiros estudos na escola dos Irmáns Maristas na súa terra natal. En 1886 ingresa no seminario da mesma congregación relixiosa en Saint-Genis-Laval, e tres anos despois obtivo o título de profesor de primaria a través do exame do estado. En xaneiro de 1890 marchou a América do Norte. Levou a cabo enquisas e observacións en Iberville (Montérégie, Quebec) e nos Estados Unidos. Diplomouse no Scientific Study Institute da Universidade de Nova York. En 1914 regresou a Francia mobilizado por moir da primeira guerra mundial.
Anos máis tarde retomou a profesión docente, exercendo as súas actividades no Colexio de Notre-Dame de Valbenoite, en Saint-Étienne. Riboulet era contrario aos expedientes tradicionais de educación, vixentes á época, que incluían castigos físicos aos alumnos que non tiñan un bo rendemento escolar.
En 1925 publicouse en cinco volumes a Historie de la Pédagogie, obra premiada pola Academia Francesa no ano seguinte. Louis Riboulet aínda atopou tempo para actuar como articulista en diversas e respectado revistas sobre educación, entre elas Bulletin des Études, Revue Catéchistique e Revue Belge de Pédagogie.
Perceforest
O Perceforest ou Roman de Perceforest é un texto literario francés anónimo composto cara o 1340 en prosa, con irrupciones líricas, desenvolvido en seis tomos. Narra á maneira cabaleiresca a historia ficticia dunha Gran Bretaña colonizada por troianos e posteriormente Alexandre Magno que establece unha dinastía na persoa de Perceforest. Na obra, do mestizaxe entre britanos (troianos) e gregos xorde a xeración artúrica. Perceforest é o alcume do personaxe principal, porén a obra contén numerosos relatos protagonizados por outros personaxes ao longo de varias xeracións.
== Trama == Libro I. Refuxiados troianos ao mando de Bruto chegan a Gran Bretaña e colonízana vencendo os xigantes autóctonos ou desprazándoos cara ás montañas. Chega Alexandre Magno co seu xeral Betis. Antes de partir para Babilonia Alexandre coroa Betis rei de Inglaterra e o irmán del, Gadifer, rei de Escocia. Tamén dá comezo á institución das xustas. Betis derrota Darnant, un feiticeiro dun bosque, e obtén así o seu alcume de Perceforest ("penetra-bosque"). Iníciase o camiño de Gran Bretaña cara o perfeccionamento da civilización. O libro conclúe con coroamentos e matrimonios.
Libro II. Alexandre morre en Babilonia e Perceforest cae nunha longa enfermidade de dezaoito anos. Perceforest funda unha orde de cabalaría, a do Franc-Palais, que anticipa a do rei Artur (suposto descendente de Perceforest e de Alexandre). Gadifer resulta ferido por un xabaril e débese retirar á Illa de Vida (Avalón). Lydoire, a súa esposa, retírase con el. Posteriormente incursionará esporadicamente no mundo como a Raíña Fada, que entre outras cousas profetizará unha catástrofe sobre Gran Bretaña. O libro conclúe coas aventuras dos cabaleiros da segunda xeración.
Libro III. O eremita Pergamon organiza unha serie de doce torneos no "Castelo das Doncelas" para casar as súas doce netas. Intercálanse os relatos de aventuras como a de Troilo e Zellandine (antecedente do conto da Bela Dormente), Neronés e o Cabaleiro Dourado ou a de Gadifer e o mago Aroés.
Libro IV. Prodúcese a catástrofe profetizada pola Raíña Fada: os romanos invaden Gran Bretaña. Diante do Franc-Palais prodúcese unha gran batalla. Morren todos os cabaleiros. Só quedan as mulleres e os nenos da terceira xeración. A Raíña Fada transporta Perceforest ata a Illa de Vida. Alí esperará a chegada do "Deus verdadeiro" e o seu propio bateo. Comeza un longo período de reconstrución a cargo da nova xeración.
Libro V. Prosegue a reconstrución. Ourseau, neto de Gadifer I, adquire protagonismo. Novamente prodúcese unha serie de doce torneos. Organízaos a Raíña Branca para perfeccionar a cabalaría e achar marido para a súa filla Blanchette. Vence O Exilado, un cabaleiro anónimo que resulta ser fillo de Xenebra, unha das doce doncelas do Libro III.
Libro VI. Aventuras de Galafur, descendente de Perceforest, quen casa con Alexandre-Fin-de-Liesse, descendente de Alexandre. Acontece unha nova destrución no reino baixo o poder do invasor Scapiol que se fai coroar rei de toda a Gran Bretaña. Galafur é transportado á Illa de Vida. Olofer, fillo de Galafur, mata o xabaril que ferira a Gadifer I e chega á Illa de Vida para curalo finalmente. Galafur II, fillo de Galafur I é bateado baixo o nome de Arfasen e emprende a conversión do país ao cristianismo. Arfasen, co sacerdote Natanael, vai ata a Illa de Vida para batear os seus devanceiros. Estes antigos reis finalmente poden abandonar a illa e morrer.
Autoría
Descoñécese a identidade do autor da obra mais considérase moi verosímil que fora un clérigo orixinario de Henao quen a escribiría a petición do conde Guillerme I de Henao.
Datación
A data de elaboración do texto comunmente aceptada xira arredor do ano 1340 (sería rematada entre 1337 e 1344). Hai catro manuscritos do Perceforest que datan da segunda metade do século XV. O manuscrito A, da Biblioteca Nacional de Francia, copiado entre 1470 e 1475, que contén os tomos I, II, III e V. Os tres primeiros tomos levan nos seus frontispicios as armas e o emblema de Louis de Bruges, señor de Gruthuyse, conselleiro e camareiro de Filipe o Bo, duque de Borgoña, para quen foi copiado o manuscrito. O manuscrito B, da Biblioteca Nacional de Francia, copiado entre 1471 e 1477 por Jacques d’Armagnac, duque de Nemours, que contén os tomos I e IV. O manuscrito C, da Biblioteca do Arsenal, único que contén a novela completa, explicitamente datada de 1459 a 1460, transcrito por David Aubert por orde de Filipe o Bo. O texto foi explicitamente modernizado. O manuscrito D, da Biblioteca Británica de Londres, que contén os tomos I e III, copiados entre 1471 e 1477.
10.000 km
10.000 km é filme catalán dirixido por Carlos Marqués-Marcet, que foi estreada no 2014. Está protagonizado por Natalia Tena e David Verdaguer.
Sinopse
Historia dunha parella de Barcelona que se ve obrigada a vivir por separado durante un ano cando a ela lle ofrecen unha oferta profesional nos Ánxeles.
Semántica
A semántica é a subdisciplina da lingüística que se encarga de estudar o significado. A súa última revolución foi a da lingüística cognitiva, pois o estruturalismo de Ferdinand de Saussure (que descubriu a súa estrutura na lingua co construto das articulacións lingüísticas), non lle proporcionou demasiado desenvolvemento e o transformacionalismo de Noam Chomsky non lle deu demasiada importancia.
Entre os seus temas de estudo principais están os casos de sinonimia, homonimia, polisemia e campos semánticos. Co desenvolvemento multidisciplinar da lingüística cognitiva por parte de Ronald Langacker na década de 1980, reabríronse temas de traballo coma a metáfora, a metonimia e a categorización. Tamén está moi asociada á lexicoloxía (e polo tanto coa lexicografía), sobre todo mediante a estrutura chamada campo léxico.
Semántica filosófica e semántica lingüística
O signo lingüístico está composto por un significante e un significado, pero o falante que emprega o signo lingüístico pon a este en relación cun referente que non é outra cousa ca realidade.
A semántica filosófica preocuparase por cales son as relacións entre o signo lingüístico e o referente extralingüístico. A semántica lingüística estudará as unidades significativas mínimas diferenciais, 'os lexemas', e as relacións que entre eles se establecen no seo dunha lingua concreta.