cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harry Potter e as reliquias da morte
Campañas de mercadotecnia
miniatura|250px|Ó redor do mundo moitas librarías decoraron os seus establecementos con motivos do libro para promocionar o seu lanzamento.
O lanzamento foi celebrado cunha lectura e asinado de libros no Museo de Historia Natural de Londres, á que asistiu Rowling xunto con 1700 convidados escollidos por sorteo. Rowling planea viaxar polos Estados Unidos en outubro, onde se celebrará outro evento no Carnegie Hall en Nova York.
A editorial Scholastic, o editor estadounidense da serie de Harry Potter, lanzou unha campaña de mercadotecnia de varios millóns de dólares titulada There will soon be 7 ("Axiña serán 7") cun "Autobús nocturno" viaxando por corenta librarías a través dos Estados Unidos, foros e competencias en liña, marcapáxinas coleccionables, tatuaxes e o lanzamento das sete preguntas sobre As reliquias da morte máis debatidas entre os fans:
Finalización do libro
Rowling completou o libro mentres se hospedaba no Balmoral Hotel, en Edimburgo, en xaneiro de 2007, e deixou un grafitti nun busto de mármore de Hermes no seu cuarto que dicía:
En declaracións no seu sitio web, ela dixo: Comparou os seus sentimentos mixtos con aquilos expresados por Charles Dickens no prefacio da súa edición de 1850 da novela David Copperfield:  Acabou a súa mensaxe con:
Cando se lle preguntou acerca da publicación do libro próximo a vir, Rowling declarou que non podería mudar o final mesmo aínda que o quixese. Tamén comentou que o último volume se relacionaba co libro anterior da serie «case como se fosen dúas metades da mesma novela». Dixo que o último capítulo do libro foi escrito "ao redor do 1990" como parte dun traballo moi preliminar da serie.
Embargo
miniatura|250px|Caixas de libros d'As reliquias da morte que foran [[embargo|embargadas ata a data de abertura estipulada.]]
Rowling fixo unha petición pública a calquera que conseguise información sobre o contenido do último libro, dicíndolles que gardasen a devandita información para si mesmo, co obxectivo de evitar botar a perder a experiencia a outros lectores. Para este fin, Bloomsbury investiu 10 millóns de libras esterlinas nun intento de manter o contenido dos libros seguros ata o 21 de xullo, data da publicación. Arthur Levine, editor estadounidense da serie, negou distribuír copias adiantadas para críticas de prensa, non obstante dous xornais dese país publicaron críticas de todas as maneiras.
Filtracións e distribución temperá
Na semana anterior ao lanzamento, un número de textos afirmando ser filtracións xenuínas apareceron en distintos formatos. O 16 de xullo, un conxunto de fotografías representando todas as 759 páxinas da edición estadounidense filtrouse en Internet e foi transcrita completamente antes da publicación oficial do libro. As fotografías apareceron máis tarde en sitios web e en redes p2p, levando a Scholastic a solicitar unha orde de comparecencia co obxectivo de identificar unha fonte. Isto representou o fallo de seguridade máis serio na historia da serie. Rowling e o seu avogado admitiron que houbo filtracións en liña que eran xenuínas.
Críticas publicadas tanto en The Baltimore Sun como en The New York Times o 18 de xullo de 2007 corroboraron moitos dos elementos da trama destas filtracións, e un día antes da publicación, The New York Times confirmou que a filtración principal que circulaba era real.
Scholastic anunciou que o 0,01% da mercancía estadounidense (ao redor de 1.200 copias) foran distribuídas antes do previsto. Un lector en Maryland recibiu unha copia do libro por correo do sitio web deepdiscuont.com catro días antes de que fose publicado, o que provocou respostas incrédulas por parte de Scholastic e Deepdiscount. Scholastic declarou inicialmente que se tratara dun "erro humano" e que non ían discutir posibles multas. Porén, ao día seguinte, Scholastic anunciou que iniciaría accións legais contra deepdiscount.com e ao seu distribuidor, Levy Home Entertainment. Algúns dos libros lanzados cedamente apareceron rapidamente en eBay, e ata nun caso pedían por unha copia ata 250 dólares estadounidenses, cando o prezo inicial eran 18 da mesma moeda.
Vendas
miniatura|250px|Cola para mercar o libro en [[California, cinco minutos antes da súa publicación.]]
O 21 de xullo de 2007 todas as edicións en inglés, foron publicadas un minuto pasada a medianoite (00:01), (UTC+1). Foi globalmente lanzado en 93 países. O libro alcanzou o cume das listas de best-séllers en Amazon.com e en Barns and Nobre só unhas poucas horas despois de que se anunciase a súa publicación, o 1 de febreiro de 2007. En xullo de 2007, o diario Daily Telegraph, reportou que o libro fora mercado por máis do 10% da poboación británica nos cinco días posteriores á publicación.
-443
Outros
Historia ano a ano
Harry Potter e as reliquias da morte
Vendas
Tendas como Amazon.com, Barns & Nobre e Borders Group dixeron que se fixeran máis pedidos para este libro que para ningún outro na historia, e mesmo en Amazon.com se rexistaron 2,2 millóns de pedidos anticipados en todo o mundo, rompendo o récord do sexto libro, de 1,5 millóns. Scholastic anunciou unha impresión inicial de algo máis de 12 millóns de copias, unha cantidade sen precedentes.
No seu primeiro día de vendas, o libro vendeu 11 millóns de copias no Reino Unido e nos Estados Unidos, rompendo o récord de 9 millóns batido por o seu predecesor na serie. Nos Estados Unidos vendéronse 8,3 millóns de libros de tapa dura nas primeiras 24 horas, rompendo novamente unha marca do misterio do príncipe , de 6,9 millóns. Pola súa parte se venderon, no primeiro día, 400.000 copias na Alemaña, todas as 250.000 copias dispoñibles nos Países Baixos e en Bélxica, 170.000 na India, e algo máis de 573.000 en Australia; mentres que no Canadá se venderon 800.000 copias nas primeiras 48 horas. Barns & Nobre, a cadea de librarías máis grande dos EE.UU., declarou ter vendido 560.000 copias na primeira hora, unha media de máis de 150 copias por segundo. O audiolibro tamén rompeu récords, con 225.000 copias vendidas nos seus primeiros dous días.
Despois do lanzamento de Harry Potter e as reliquias da morte, as accións de Bloomsbury Publishing devaluáronse por máis de £151 millóns. Os investidores reaccionaron ao fin do produto clave da editora. No último ano financeiro no cal non se lanzou ningún libro de Harry Potter, os beneficios de Bloomsbury caeran un 75%.
A recepción da crítica
Na crítica do The Baltimore Sun, Mary Carole McCauley, gabou a totalidade da serie, como un «clásico bildungsroman». Ademais engadiu que ''«a este sétimo libro lle falta moito do encanto e do humor que distinguiu aos romances anteriores. Mesmo a escritura é mais prosaica», pero entón observou que dada a natureza máis seria do libro, «¿como podería ser doutra maneira?».''
Alice Fordham de The Times escribiu que «o xenio de Rowling non é soamente a súa total invención dun mundo de fantasía, máis o seu xeito de crear personaxes que saltan das páxinas, reais, valentes e adorables». Fordham conclui: «esperamos un longo tempo, pero nin Rowling nin Harry nos decepcionaron ao final».
Por outro lado, Jenny Sawyer do Christian Science Monitor dixo que «hai moito que gusta da serie de Harry Potter, desde o seu brillante mundo máxico á súa narrativa de capas múltiples», porén, ''«unha historia é sobre alguén que cambia, e, apartando a puberdade, Harry non cambia moito. Segundo o ve Rowling, Harry camiña polo camiño do ben tan previsiblemente, que a súa vitoria final sobre Voldemort se sente non só inevitable, senón tamén chá»''.
Stephen King criticou as reaccións dalgúns revisores dos libros por facer conclusións precipitadas do traballo. El sente que isto era inevitable, dado o extremo misterio antes do lanzamento, que non deu tempo aos críticos para ler e considerar o libro, e que a moitas das primeiras críticas lles faltaba profundidade. Máis que atopar o estilo de escritura decepcionante, sentiu que madurara e mellorara. Cre que o tema dos libros volveuse máis adulto, e que Rowling claramente estivo a escribir coa audiencia adulta en mente desde a metade da serie. Comparou os traballos con Huckleberry Finn e Alicia no país das marabillas os cales tamén alcanzaron éxito e volveron clásicos, en parte por se dirixir tanto a un público adulto coma infantil. As súas críticas ao libro inclúen a tendencia de Rowling a permanecer moito tempo nalgúns elementos, como o extenso período do campamento a través do libro, e unha certa tendencia a producir solucións máxicas do nada nunha situación difícil. Isto é, se cadra, inevitable nun mundo máxico.
Traducións non oficiais
Logo da publicación do libro, moitos sitios web ofereceron descargas en formato PDF de traducións non autorizadas do contenido noutras linguas, como o chinés, cuxa tradución estaba dispoñible só algunhas horas despois da publicación. Copias ilegais do libro eran vendidas nas rúas da China por 40 yuans, en comparación cos 270 que custa a versión en inglés nas librarías. Pola súa parte, o día 24 de xullo xa había dous blogs ofrecendo a tradución ao español, os cales se estima que recibiron catro millóns de visitas.
Fruíme
O topónimo galego Fruíme pode referirse a:
Lugares de Lourenzá
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Lourenzá.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Lourenzá
Coroa (moeda)
Coroa é a denominación que reciben distintos tipos de moeda de estados europeos, algunhas delas vixentes e outras correspondentes a outras épocas históricas, que orixinariamente foron creadas en períodos monárquicos, asociadas á simboloxía da coroa real.
Manuel Turizo
Manuel Turizo Zapata, coñecido como Manuel Turizo e polo acrónimo MTZ, é un cantante colombiano de reguetón. É coñecido polo seu sinxelo "Una Lady Como Tú" (2016), co que obtivo a popularidade en Latinoamérica, e en xuño de 2017 o vídeo oficial da canción acadou os mil millóns de visitas en YouTube.
Cataratas de Kegon
250px|miniatura|Cataratas de Kegon e [[Lago Chuzenji.]]
As cataratas de Kegon (華厳滝) localízanse no Lago Chuzenji (fonte do río Oshiri) no Parque Nacional de Nikko, preto da cidade de Nikkō, Prefectura de Tochigi, Xapón. As cataratas foron formadas cando o Río Daiya cambiou o seu curso polo fluxo de lava. Preto de doce fervenzas menores sitúanse detrás e dos lados das cataratas de Kegon, filtrándose a través de moitas fendas entre a montaña e fluxo de lava.
Con 97 m de altura, son unha das tres maiores fervenzas do Xapón. No outono, o tráfico na estrada de Nikko para Chuzenji pode ás veces aumentar cos visitantes que acoden a ver as cores do outono.
En 1927, as cataratas de Kegon foron recoñecidas como unha das "Oito Vistas" que mellor mostraban o Xapón e a súa cultura no período Showa.
As cataratas de Kegon son famosas polos suicidios, especialmente entre os mozos xaponeses.
Suicidios
miniatura|left|170px|[[Poema de morte de Misao Fujimura.]] Misao Fujimura (1886 – 22 de maio de 1903), un estudante xaponés de filosofía e poeta, é moi recordado polo seu poema de despedida escrito directamente sobre o tronco dunha árbore antes de cometer suicidio pulando polas cataratas de Kegon.
A historia pronto foi explotada de xeito sensacionalista en xornais da época e foi comentada polo famoso escritor Natsume Soseki. Isto levou a famosa fervenza a converterse nun lugar notorio onde mozos desesperados acaban coas súas propias vidas (Efecto Werther).
ZPL
ZPL é unha linguaxe de programación con paralelismo implícito orientada a operacións con vectores ou arranxos, creado por Lawrence Snyder da Universidade de Washington en 1993 (o primeiro compilador dispoñible para uso xeral foi liberado en 1997). O obxectivo de ZPL é facilitar a programación de executables que corran eficientemente nunha gran variedade de arquitecturas secuenciais e paralelas.
Os programas de ZPL non conteñen directivas ou instrucións explicitamente paralelas, dado que é o compilador da linguaxe o único responsable de extraer o paralelismo inherente ás operacións presentes nun programa. ZPL explota exclusivamente o modelo de paralelismo de datos.
Skate punk
Skate punk (ás veces chamado skate core ou skate rock) é un subxénero do punk rock, orixinalmente derivado da escena hardcore punk da costa oeste estadounidense, chamado así pola súa popularidade entre patinadores e pola súa relación coa cultura skate. O skate punk principalmente describe ás bandas de hardcore melódico dos anos 90 cun son agresivo, e a bandas de son semellante modernas. Os vídeos do xénero tradicionalmente ofreceron o estilo agresivo do punk rock en paralelo coa sensación de patinar. Isto tivo un papel importante na creación do termo "skate punk". Porén, moitas bandas que comunmente son referidas como skate punk non aceptan esta etiqueta, xa que non asocian co skate.
Estilo
O estilo musical do skate punk combina a intensidade do hardcore punk e o thrashcore con composicións máis melódicas. Porén, as primeiras bandas de skate punk tiñan un son máis cru que foi facéndose máis melódico co tempo. O skate punk adoita a ser máis técnico que outras formas do punk, contando habitualmente con riff de guitarra principais, solos e harmonías vocais. Os toques de batería son normalmente extremadamente rápidos, prestados da tradición hardcore punk e thrashcore. Hai unha considerable cantidade de son do skate punk que se superpón ás outras formas de punk, polo que moitas bandas clasificadas neste estilo tamén entran dentro doutras categorías como poden ser pop punk, hardcore melódico ou thrashcore. Os membros das bandas moitas veces son patinadores, e algúns grupos ocasionalmente céntranse, ou polo menos fan referencia, na cultura skate nas súas letras, ademais de usar outras temáticas comúns ao punk.
Historia
O skate punk iniciouse a mediados dos anos 80 en California, onde o skate medraba en popularidade e era considerado unha forma de rebelión. Entre as bandas que influíron no xénero están Black Flag, JFA, Agent Orange e Minor Threat. The Big Boys de Texas e JFA de Arizona son amplamente considerados os primeiros grupos deste xénero. Ámbolos dous grupos estaban compostos enteiramente por patinadores e tocaban música alta e rápida feita para que coincidise coa intensidade da patinaxe. Bandas como RKL, NOFX, Stalag 13, Hogan's Heroes e Suicidal Tendencies estiveron tamén entre as primeiras do xénero.
Nos 90 a popularidade do skate punk medrou e evolucionou para facerse máis melódico. Durante este tempo as bandas do xénero experimentaron un aumento de éxito comercial e foron presentadas en eventos como a Warped Tour.
Mínimo común múltiplo
En matemáticas, o mínimo común múltiplo (abreviado m.c.m.) ou mínimo múltiplo común de dous ou máis números naturais é o menor número natural que é múltiplo común de todos eles (ou o ínfimo do conxunto dos múltiplos comúns). Este concepto estivo ligado historicamente cos números naturais, pero pódese empregar para enteiros negativos ou enteiros gaussianos.
Cálculo do mínimo múltiplo común
Partindo de dous ou máis números e por descomposición en factores primos, expresados como produto de factores primos, o seu mínimo múltiplo común será o resultado de multiplicar todos os factores comúns e non comúns elevados á maior potencia, por exemplo o mcm de 72 e 50 será: dereita|200x200px
Tomando os factores comúns e non comúns co seu maior expoñente, tense que:
Coñecendo o máximo divisor común de dous números, pódese calcular o mínimo múltiplo común deles, que será o produto de ambos os dous dividido entre o seu máximo común divisor.
Propiedades básicas
Outras propiedades son:
Suma de fraccións
O mcm pódese empregar para sumar ou restar fraccións de distinto denominador, tomando o mcm dos denominadores das fraccións, e converténdoas en fraccións equivalentes que poidan ser sumadas. Por exemplo: Para poder efectuar a suma, primeiro débese buscar o mínimo múltiplo común dos denominadores (6 e 33) dereita|200x200px daquela o mínimo común múltiplo de 6 e 33 é: que corresponde ao número 66; ambas as fraccións terán como denominador 66; agora só hai que achar a cada fracción a súa fracción equivalente, con denominador 66 e será posible a suma:
operando as fraccións, pódese realizar a suma:
Expresións alxébricas
O m.c.m. para dúas expresións alxébricas, corresponde á expresión alxébricas de menor coeficiente numérico e de menor grao que é divisible exactamente por cada unha das expresións dadas. Esta teoría é de suma importancia para as fraccións e ecuacións.
Desta form e \ 6a^2 é \ 12a^2 igualmente para e \ 9x^4 é \ 18x^4.
Algoritmo de cálculo
Para máis de dous números, un algoritmo para calcular o mínimo múltiplo común é:
Por exemplo, calculando o mcm(324,16,7,5). A descomposición de 324 é 22·34.; a descomposición de 16 é: 24; a descomposición de 7 é 7 e a descomposición de 5 é 5.
Xeneralización do concepto de m.c.m. e m.c.d.
O concepto de m.c.m. e de m.c.d. pódese estender ás fraccións ou números racionais positivos. Estritamente falando calquera número racional divide outro racional e non existe un racional maior ou menor que todos. No entanto, a extensión aquí descrita ten interese nalgúns problemas e está relacionada coa teoría de aneis, ideais, identidade de Bézout, teorema de Krull etc.
Sexan dúas fraccións \frac{a}{b} e \frac{c}{d} irreducibles
a descomposición en factores primos de a, b, c, d. Entón é unha fracción que é múltiplo común de \frac{a}{b} e \frac{c}{d} e é o mínimo polas propiedades do m.c.m. e m.c.d. de dous enteiros non negativos xa que e o m.c.m. dos numeradores e  é o m.c.d. dos denominadores de xeito que se pode concluír que
Analogamente ou tendo en conta que o produto de dous números é igual ao do seu m.c.m. polo seu m.c.d. obtense:
As fórmulas anteriores son válidas para unha cantidade finita de fraccións. Ademais o cociente do mcm entre cada fracción é un enteiro e o conxunto dos cocientes forman un sistema de primos entre si. De igual maneira, o cociente de cada fracción entre o mcd é enteiro, os cocientes son primos entre si.
Vasco Martinz de Resende
Vasco Martinz de Resende foi un trobador portugués de finais do século XIII. É devanceiro do humanista André de Resende. Só se coñece del un texto: unha tenzón de amor que mantén con Afonso Sanches.
Mínimo común múltiplo
Xeneralización do concepto de m.c.m. e m.c.d.
De maneira máis xeral, o concepto de m.c.m. ten sentido en calquera dominio enteiro.
Saint-Christophe-de-Valains
Saint-Christophe-de-Valains (en Sant-Kristol-Gwalen) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Lugares
As aldeas principais son:
Mosè in Egitto
Mosè in Egitto (en galego, Moisés en Exipto) é unha ópera en tres actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Andrea Leone Tottola, baseado nunha obra de Francesco Ringhieri, L'Osiride, de 1760. Foi estreada o 5 de marzo de 1818 no recentemente reconstruído Teatro San Carlo de Nápoles.
Mosè in Egitto é considerada unha azione tragico-sacra, o drama sagrado con algúns trazos do oratorio permitiu eludir proscripcións de interpretacións dramáticas seculares durante a Coresma. Rossini revisou a ópera para Nápoles en 1819, cando introduciu a aria de oración de Moisés "Dal tuo stellato soglio", que se converteu nunha das pezas de ópera máis populares da época, inspirou unha serie de variacións para violín e piano a Niccolò Paganini, e sobrevive en forma de concerto. Rossini ampliou a obra en 1827, desta vez cun libreto en francés: Moïse et Pharaon, ou Le passage de la Mer Rouge (en galego ''Moisés e o Faraón, ou O cruce do Mar Vermello), en catro actos e cun ballet, que foi estreada en París o 26 de marzo dese mesmo ano.
Esta ópera rara vez é representada na actualidade, nas estatísticas de Operabase aparece con só 5 representacións no período 2005-2010.
Acto I
miniatura|Escenario da obra orixinal de 1827. Exipto se envolve na súa penúltima praga: as tebras. O Faraón decide chamar a Moisés para poñer fin ao castigo. Deus fai que a luz volva a Exipto a través da vara de Moisés. Mentres tanto, Osiride expresa o seu pesar pola partida dos xudeus, entre eles a súa amada Elcia. Polo ordena a Mamre que revela ao povo exipcio contra o Faraón.
De feito, a xente reúnese no pazo para esixir que se revogue a licenza aos hebreos. Osiride dixo que a súa saída se cancelaba e calquera intento de escape sería afogado en sangue. Daquela Moisés, enfadado envía a choiva, a saraiba e os raios (a sétima praga foi posta aquí só para dar un efecto teatral ao final do acto).
Acto II
O Faraón anuncia a súa decisión de deixar ceives aos xudeus, e dille a seu fillo que a princesa de Armenia está disposta a casar con el. Osiride prefire fuxir con Elcia. Aaron, porén, os ve e de inmediato advirte a Moisés e á nai de Osiride, Amaltea, que se preocupa polos xudeus. Os dous mozos dubidan, mais cren que a decisión é a correcta.
Nese momento chega o Faraón, dicindo que, a causa do ataque dos madianitas e os filisteos, a saída se atrasa. Moisés, enfadado, ameaza coa morte de tódolos primoxénitos de Exipto, e é arrestado. Daquela Elcia revela o seu amor con Osiride, e pide ao Príncipe liberar ao seu pobo, e converterse en rei. Osiride négase a matar a Moisés, mais é alcanzado por un raio e morre.
Acto III
Os xudeus están orando á beira do Mar Vermello. Chega a noticia de que o exército do Faraón se acerca. Moisés tranquiliza a todos, e ​​se abre unha fenda na auga. O Faraón vén, e ao seu paso, o mar volve pecharse de repente, acabando co exército.
Orquestración
A partitura de Rossini prevé a utilización de:
Da suonare sul palco:
-447
Outros
Historia ano a ano
Lost in Translation
Lost in Translation é un filme dirixido por Sofia Coppola que foi estreado no 2003. É o seu segundo filme dirixido despois de The Virgin Suicides (1999) e está protagonizado por Bill Murray e Scarlett Johansson.
Sinopse
Bob Harris, un actor norteamericano en decadencia, acepta unha oferta para facer un anuncio de whisky xaponés en Toquio. Está atravesando unha aguda crise e pasa gran parte do tempo libre no bar do hotel. Precisamente alí, coñece a Charlotte, unha rapaza casada cun fotógrafo que foi a Toquio a facer unha reportaxe; pero mentres el traballa, a súa muller abúrrese mortalmente. Ademais do abraiados que quedan coas imaxes e os sons da inmensa cidade, Bob e Charlotte comparten tamén o baleiro das súas vidas. Pouco a pouco fanse amigos e, a medida que exploran a cidade xuntos, comezan a preguntarse se a súa amizade podería transformarse en algo máis.
Liga Galega de Rugby 2019-20
300px Ferrol 12px|Ferrol 10px|A Coruña CRAT Zalaeta 10px|Arteixo Santiago 12px|Santiago de Compostela 12px|As Pontes Fendetestas 12px|Lalín Lalín 12px|Lugo Muralla 12px|Vilagarcía Ingleses 12px|Rianxo Barbanza 12px|Vigo Vigo 12px|Pontevedra Mareantes Pontevedra 12px|Pontevedra 12px|Ourense Ourense Equipos da LGR: A edición 2019-2020 da LGR foi a 37ª edición da liga de rugby organizada pola actual Federación Galega de Rugby. Nesta edición o torneo contou con 13 equipos participantes trala unificación da primeira e a segunda división nun grupo único. A competición comezou o 5 de outubro de 2019 e tiña que rematar coa final o 25 ou 26 de maio de 2020, pero a pandemia por COVID-19 detivo a competición en marzo trala última xornada da liga regular e non se puideron disputar as eliminatorias polo título.
Formato de competición
Os trece equipos disputaron unha liga regular a unha volta na que tódolos equipos se enfrontaron entre eles unha vez, completando doce encontros. Se non se tivese detido a competición, tralo remate da primeira fase os oito mellores equipos da táboa pasarían a disputar as eliminatorias polo campionato, partindo dos cuartos de final do seguinte xeito: 1º contra 8º, 2º contra 7º, 3º contra 6º e 4º contra 5º; xogando na casa do equipo que xogou de visitante na primeira fase. As semifinais tamén se xogarían no campo do equipo que xogou de visitante na fase de liga regular. A final tería lugar na casa do equipo que rematou a primeira fase mellor clasificado. Por outra banda os equipos clasificados entre o 9º e o 12º posto tamén disputarían entre eles unhas eliminatorias que definirían a súa posición definitiva na competición: 9º contra 10º e 11º contra 12º.
O campión e subcampión acadan o dereito a participar na fase de ascenso á División de Honra B, a segunda división do rugby español.
As Pitas, Corrubedo, Ribeira
As Pitas é un lugar da parroquia de Corrubedo no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) conta non con ningún habitante.
Liga Galega de Rugby 2019-20
Equipos participantes
A edición 2019/20 da LGR (Liga Galega de Rugby) contou con 13 equipos participantes, polo tanto, tódolos clubs galegos con equipo sénior masculino estiveron presentes, 11 deles co seu primeiro equipo e 2 que o fixeron co seu equipo B (Ourense e Vigo) por mor da súa participación na División de Honra B.
Eliminatorias
Por mor da pandemia por COVID-19 tódalas competicións deportivas do país se detiveron en marzo trala última xornada da liga regular e non se puideron disputar as eliminatorias polo título, que xa quedaran definidas do seguinte xeito:
Liga feminina
Como subcampión do torneo o Muralla acadou o dereito a participar na segunda categoría nacional na tempada seguinte, dereito que cedeu ó Pontevedra Rugby Club. Este dereito lle corresponde ó subcampión polo feito de competir o CRAT na División de Honra Feminina de Rugby.
Reporteiro de guerra en Iugoslavia
Reporteiro de guerra en Iugoslavia é unha obra narrativa do fotoxornalista galego Delmi Álvarez, publicada por Edicións Xerais en xuño de 1994 co subtítulo de Fotografías, vivencias e horrores dun xornalista galego nas guerras de Croacia e Bosnia. A obra é un relato autobiográfico das vivencias do autor en varias viaxes feitas entre 1991 e 1994 a Croacia e Bosnia e Hercegovina, no contexto das guerras iugoslavas, ao tempo que enviaba crónicas a La Voz de Galicia e El ideal Gallego.
Trama
A primeira viaxe tivo lugar durante a guerra croata de independencia, entre o 30 de agosto e setembro de 1991. Aterra en Belgrado (daquela capital de Iugoslavia) e contacta con xornalistas doutros medios. Logo de coñecer a fronte de guerra en Vinkovci e Vukovar, diríxese a Zagreb. Alí aluga un coche coa intención de ir a Osijek, tendo que atravesar numerosos puntos de control militares. Xa na vila únese a outros xornalistas de medios españois, como Julio Fuentes Serrano (El Mundo), Hertmann Terscth (El País) e Arturo Pérez-Reverte (TVE). Desde ese lugar fai pequenas viaxes a lugares como Servas, onde as tropas serbias atacan as igrexas católicas pero non as ortodoxas. Logo de ver os cadáveres da matanza de Cetekovca e de parar nunha voda en Miholac, o 7 de setembro decide regresar a Zagreb ante as ameazas das tropas serbias aos xornalistas internacionais. De camiño de volta cara a Belgrado, pasa pola costa do mar Adriático, por Petrinja, Karlobag, Gospic (na montaña) e Dubrovnik.
Nas dúas viaxes visitou o hospital de Vukovar, que máis tarde sería destruído polos militares serbios. O 18 de novembro de 1991 as forzas croatas ríndense ante o cruel asedio de 1200 bombas por día sobre a cidade. Os serbios levaron aos feridos e outras persoas a unha granxa de porcos en Ovcara onde mataron a 264 civís, onde coñece de primeira man soldados e vítimas inocentes, tendo unha especial atención polo soldado croata Marko Karaula a quen coñecera na primeira viaxe e co que estivera na fronte en varias ocasións. Karaula resultou ferido pola metralla dun disparo dun tanque.
Traducións
En 2020 comezou un crowfunding para a publicación da traducido ao castelán co título de Érase una vez en Europa.
Lesende
O topónimo galego Lesende pode referirse a:
Organización territorial de Suráfrica
miniatura|As provincias de Suráfrica. A organización territorial de Suráfrica baséase en nove provincias, divididas en municipalidades metropolitanas e distritos compostos por varias municipalidades. Os distritos divídense á súa vez en municipalidades locais. Tanto os primeiros como os segundos divídense en circunscricións electorais.
Provincias
Dende 1994, Suráfrica está dividida en nove provincias: o Cabo Oriental, o Estado Libre, Gauteng, KwaZulu-Natal, Limpopo, Mpumalanga, Noroeste, o Cabo Setentrional e o Cabo Occidental. Os límites das provincias, especificados na constitución, foron alterados dúas veces por emenda constitucional.
Cada provincia é gobernada por un parlamento unicameral, que á súa vez elixe a un primeiro ministro por lexislatura. Os parlamentos provinciais teñen representación no parlamento nacional por medio das súas delegacións ao Consello Nacional de Provincias. miniatura|As oito municipalidades metropolitanas.
Municipalidades metropolitanas
Oito das maiores cidades de Suráfrica son gobernados como municipalidades metropolitanas, que exercen as funcións municipais nas súas áreas, en contraste coas responsabilidades divididas en áreas co sistema de distritos. As municipalidades metropolitanas son rexidas por concellos nos que a metade dos concelleiros son elixidos directamente nas circunscricións electorais e a outra metade son elixidos en listas electorais pechadas.
As oito municipalidades metropolitanas son: Buffalo City, Cidade do Cabo, Ekurhuleni, eThekwini, Xohanesburgo, Mangaung, Baía Nelson Mandela e Tshwane. miniatura|esquerda|Fronteiras dos distritos e municipalidades metropolitanas.
Distritos
Fóra dos municipios metropolitanos, o resto de Suráfrica está dividida en 44 distritos. Estes abranguen grandes rexións das provincias, e divídense á súa vez en municipalidades locais. Os distritos son responsables de funcións municipais de ámbito supramunicipal, como a subministración de servizos públicos, transporte público etc. Nos distritos, o 60% dos conselleiros son nomeados polos concellos dos municipios constituíntes, mentres que os 40% restantes son elixidos pola poboación en listas electorais. miniatura|Fronteiras dos municipios.
Municipalidades locais
Os distritos están divididos nun total de 226 concellos. En xeral, un municipio local inclúe un ou máis cidades e das aldeas veciñas, e zonas rurais. O concello local exerce todas as funcións municipais non realizadas polo distrito no que se atopa. Os concelleiros dos municipios locais son elixidos do mesmo xeito que os dos municipios metropolitanos. miniatura|esquerda|Circunscricións electorais.
Circunscricións electorais (wards)
As municipalidades metropolitanas e os municipios locais divídense en circunscricións electorais. En cada unha elíxese a un concelleiro para o concello. Hai un total de 4.277 delas en Suráfrica.
Gran Premio de Turquía
O Gran Premio de Turquía (Türkiye Grand Prix'si) é unha carreira de automobilismo de velocidade válida para o campionato mundial de Fórmula 1, que se disputou por primeira vez o 21 de agosto de 2005 en Istambul, Turquía. Para este gran premio construíuse un novo circuíto, deseñado por Hermann Tilke, o Circuíto de Istambul na parte asiática de Istambul, cunha lonxitude de 5´340 m e un trazado que comprende seis curvas á dereita e oito á esquerda. O circuíto córrese en sentido contrario ás agullas do reloxo; sendo o único circuíto, xunto co de Interlagos, no que se dá tal circunstancia. A carreira formou parte do Campionato Mundial de Fórmula Un entre e, e  a , este último dous débense á Pandemia de COVID-19. Felipe Massa e Ferrari son ​​o piloto e o construtor máis exitosos respectivamente, ao gañar a carreira tres veces cada un.
Historia
Debido á natureza do circuíto, a fin de semana do Gran Premio de Turquía de 2005 viu unha emocionante acción en pista, con moitos pilotos trompeando durante toda a fin de semana debido a un forte pulo, particularmente na curva 8 onde Juan Pablo Montoya corría á par a flata de dúas voltas para ofin cando se enganchou co Jordan de Tiago Monteiro. Isto permitiu que Fernando Alonso fixésese co segundo posto detrás de Kimi Räikkönen, un evento que tivo unha grande influencia na súa batalla polo Campionato Mundial que se dirixía cara ao seu fin.
Un ano despois, Felipe Massa obtivo a súa primeira pole position e vitoria en Istambul. Os Ferrari foron 1-2 nas primeiras voltas da carreira, con Massa por diante de Michael Schumacher. Vitantonio Liuzzi trompeou e fixo saír o coche de seguridade e os Ferrari tiveron que entrar en boxes na mesma volta. Alonso puido superar a Schumacher e a orde mantívose ata o final da carreira. Massa repetiu en 2007 por diante do seu novo compañeiro de equipo Räikkönen.
En, a carreira celebrouse en maio. Massa, con dúas paradas, gañou a carreira diante de Lewis Hamilton, con tres paradas, aínda que Hamilton superouno durante a carreira.
Para, a carreira púxose en dúbida porque Bernie Ecclestone quería duplicar as tarifas para organizar a carreira. Con todo, Ecclestone confirmou que 2011 tería un calendario de 20 carreiras; non se quitarían carreiras e agregaríase o Gran Premio da India (aínda que a cancelación do  Gran Premio de Bahrain significou que só se celebraron dezanove Grandes Premios).
O 30 de xullo de 2011 anunciouse que o Gran Premio de Turquía non estaría no calendario a partir de debido á falta de acordo sobre o custo anual. O 9 de xaneiro de 2013, o goberno decidiu non aprobar o acordo para celebrar a carreira de Fórmula 1 en Istambul en.
O proxecto, que custou a Turquía ao redor de 20 millóns de dólares en total, necesitaba recibir 13 millóns de dólares de fondos estatais. O goberno, con todo, non deu a súa aprobación e o proxecto fracasou.
Debido á pandemia de COVID-19 en canceláronse varias carreiras programadas orixinalmente. O Gran Premio de Turquía engadiuse ao calendario revisado en agosto de 2020 e a fin de semana de carreira celebrouse entre o 13 e o 15 de novembro de 2020. Lance Stroll de BWT Racing Point F1 Team acadou a pole position en condicións de mollado. Foi Lewis Hamilton de Mercedes, a partir do sexto posto, quen tomou o liderado nas fases medias da carreira e levouno a gañar a carreira e acadar o seu sétimo título mundial, igualando o rexistro de Michael Schumacher.
O Gran Premio de Turquía presentouse como substituto do Gran Premio do Canadá para o Campionato Mundial de Fórmula Un de debido á restricións de entrada no Canadá. O evento pospúxose debido ás restricións de viaxe a Turquía imposto polo goberno británico, oocupando o seu lugar o Gran Premio de Estiria. A carreira volveuse engadir ao calendario para substituír ao Gran Premio de Singapur. A carreira gañouna Valtteri Bottas con Mercedes AMG Petronas, que partiu da pole position e liderou a maior parte da carreira.
Gañadores
O Autódromo de Istambul, tamén coñecido como Circuíto de Istambul ou Parque de Istambul (en turco: İstanbul Park), é un autódromo localizado no lado asiático de Istambul,Turquía. Foi construído para ser sede do Gran Premio de Turquía de Fórmula 1. Rodeado por bosques e parques, áchase localizado cerca da intersección de Kurtköy, no norte da autoestrada TEM, que comunica Istambul con Ancara. Xunto ao circuíto, encóntrase o Aeroporto Internacional Sabiha Gökçen.
Por ano
Todos os Grandes Premios de Turquía celebráronse no Circuíto de Istambul.
Gañadores múltiples (construtores)
Os construtores en letra 'grosa aínda compiten no campionato de Fórmula Un.
Gañadores múltiples (fabricantes de motores)
Os babricantes en letra 'grosa aínda compiten no campionato de Fórmula Un. * Construído por Ilmor en 2005
Vicente Uribe
Vicente Uribe Galdeano, nado en Bilbao o 30 de decembro de 1902, e finado en Praga o 11 de xullo de 1961, foi un político vasco, dirixente do Partido Comunista de España (PCE) e Ministro de Agricultura durante a guerra civil española. Obreiro metalúrxico de profesión, chegou a ser membro do Comité Central do PCE. Tras o final da guerra civil houbo de marchar ao exilio, instalándose primeiro en México e posteriormente en Francia e Checoslovaquia. En 1956, durante as loitas de poder que seguiron á morte de Stalin, Uribe foi apartado do seu posto no partido.
Active Server Pages
Active Server Pages (ASP) é unha tecnoloxía ao lado servidor de Microsoft para páxinas web xeradas dinámicamente, que foi comercializada como un anexo a Internet Information Server (IIS). A tecnoloxía ASP está estreitamente relacionada co modelo tecnolóxico do seu fabricante. Intenta ser solución para un modelo de programación rápida xa que programar en ASP é como programar en Visual Basic, por suposto con moitas limitacións xa que é unha plataforma que non se desenvolveu como o esperaba Microsoft.
O interesante deste modelo tecnolóxico é poder utilizar diversos compoñentes xa desenvolvidos como algúns controis ActiveX. Outros problemas que fixeron evolucionar esta tecnoloxía é o non dispor de información "que oriente a quen desexan aprendela e resulta moi custosa en tempo descubrir aquí e alá toda a información para volvela altamente útil".
ASP pasou por catro iteraciones maiores, ASP 1.0 (distribuído con IIS 3.0), ASP 2.0 (distribuído con IIS 4.0), ASP 3.0 (distribuído con IIS 5.0) e ASP.NET (parte da plataforma .NET de Microsoft). As versións pre-.NET denomínanse actualmente (desde 2002) como ASP clásico.
No último ASP clásico, ASP 3.0, hai seis obxectos integrados dispoñibles para o programador, Application, ASPError, Request, Response, Server e Session. Cada obxecto ten un grupo de funcionalidades frecuentemente usadas e útiles para crear páxinas web dinámicas.
<%if x=1 then%> X igual a un <%else%> X diferente a un <%end if%>
Este código trae como resultado en html X igual a un  cando se establece a variable ao lado do servidor a X=1.
Facilítase a programación de sitios web mediante varios obxectos integrados, por exemplo un obxecto de sesión baseada en cookies, que mantén as variables mentres se pasa de páxina a páxina.
Desde 2002, o ASP clásico está sendo substituído por ASP.NET, que, entre outras cousas, substitúe as linguaxes interpretados como VBScript ou JScript por linguaxes compilados a código intermedio (chamado MSIL ou Microsoft Intermediate Language) como Visual Basic, C#, ou calquera outro linguaxe que soporte a plataforma .NET. O código MSIL se compila con posterioridade a código nativo.
Outros artigos
ASP
Cerqueda
O topónimo galego Cerqueda pode referirse a:
-487
Outros
Historia ano a ano
Fernanda Tabarés
María Fernanda Tabarés Domínguez, nada en Ourense o 27 de febreiro de 1968, é unha xornalista galega.
Traxectoria
É licenciada en Ciencias da información pola Universidade Complutense de Madrid. Tabarés leva máis de cinco lustros vinculada ao Grupo Voz, onde desenvolveu diversas tarefas xornalísticas e de xestión.
Entre os anos 2009 e 2010 participou como comentarista en 13 dos programas de Foro Aberto que emitiu a Televisión de Galicia.
Desde 2010 até a súa desaparición en decembro de 2017, dirixiu e presentou o programa Vía V, de V Televisión, con 1 128 emisións. Polo seu traballo neste desaparecido programa de debate e faladoiro gañou o premio Mestre Mateo á mellor comunicadora de televisión en 2012.
Presentou as Galas dos Premios Mestre Mateo nos anos 2013 e 2014.
Despois da suspensión das emisións de Via V, desde os comezos do ano 2018 —coa conclusión da serie O final do camiño— a produtora Voz Audiovisual, da Corporación Voz de Galicia, renovou a súa estrutura. Fernanda Tabarés, até esta data directora de V Televisión, foi nomeada directora de Voz Audiovisual, sucedendo a Carlos Carballo.
Mens
O topónimo Mens pode referirse a:
Te
Te ou té pódese referir a:
Boaventura, Brión, Brión
Boaventura é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 12 eran mulleres.
Estevan Travanca
Estevan Travanca foi un trobador portugués, activo desde finais do século XIII até principios do XIV. É autor de 4 cantigas de amigo, moi uniformes tematicamente, onde a amiga manifesta a súa mágoa pola ausencia do namorado.
-448
Outros
Historia ano a ano
A Silva, San Cristovo das Viñas, A Coruña
miniatura|Situación da Silva no concello da Coruña. A Silva é un lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas, no concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 205 habitantes (97 homes e 108 mulleres), o que supón un aumento en oito habitantes en relación ao ano anterior.
O Porto, Corrubedo, Ribeira
O Porto é un lugar da parroquia de Corrubedo no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Arquidiocese católica latina de Riga
A arquidiocese de Riga é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Latina. En 2010 tiña 220.000 bautizados sobre unha poboación total de 1 230 000 habitantes. O seu arcebispo dende 2010 é Zbigņev Stankevičs.
A Silva, San Cristovo das Viñas, A Coruña
Está formado polos núcleos da Silva de Arriba e A Silva de Abaixo e conta cun centro cívico municipal.
Arquidiocese católica latina de Riga
Territorio
A arquidiocese abrangue a parte nororiental de Letonia, que corresponde coa rexión histórica da Livonia. A sé arcebispal é a cidade de Riga, onde está a Catedral de Santiago.
O territorio está organizado en 73 parroquias.
A Silva, San Cristovo das Viñas, A Coruña
O club de fútbol Silva SD pertence a esta localidade.
Arquidiocese católica latina de Riga
Sé medieval
miniatura|300px|Mapa do principado eclesiástico de Riga en [[1260 (en marelo).]] En 1186 foi erixida a diocese de Üxküll (en letón, Ikšķile), onde san Meinardo construíra a primeira igrexa da Livonia; e orixinariamente a diocese era sufragánea da arquidiocese de Hamburgo-Bremen. O segundo bispo de Üxküll, o cisterciense Bertoldo, trasladou a sé episcopal a Riga, e a diocese mudou o seu nome polo de diocese de Riga en 1202. No mesmo ano, Albrecht von Buxthoeven fundou a orde de cabalaría da Milicia de Cristo de Livonia co propósito de cristianizar a rexión, daquela terra de fronteira entre pobos cristiáns e pagáns.
O 20 de xaneiro de 1255, coa bula Primatuum cathedras, o papa Alexandre IV elevou a Riga ao rango de arquidiocese metropolitana.
Logo da Reforma protestante, Letonia adoptou o luteranismo en 1561, o principado eclesiástico foi secularizado e a arquidiocese foi suprimida. No momento da súa supresión, a metrópole de Riga tiña as seguintes sés sufragáneas: Chełmno, Curlandia, Ösel-Wiek, Pomesania, Sambia, Dorpat, Reval e Varmia.
Sé restaurada
A diocese foi restaurada o 22 de setembro de 1918, en territorios até entón parte da arquidiocese de Mahilioŭ. Inicialmente, a súa xurisdición abranguía case a totalidade do territorio da república de Letonia.
En 1920 ampliou a súa xurisdición aos territorios da diocese de Samoxicia que estaban en territorio letón.
Logo dun referendum celebrado nos días 1 e 2 de setembro de 1923, a igrexa luterana de Santiago foi cedida á Igrexa Católica, e pasou a ser a nova catedral da arquidiocese.
O 1 de novembro de 1924 cedeu parte do seu territorio para erixir a administración apostólica de Estonia.
Numeración arábiga
Dado que en occidente existen dúas versións principais coñecidas en función de se cando se usan combinadas co alfabeto latino ou co alifato árabe, é habitual ver usada a expresión números árabes só para o segundo caso (numerais arábigos orientais ou arábigo-índicos). A versión persa ou urdu só se diferencia da segunda nos números 4, 5 e 6.
Arquidiocese católica latina de Riga
Sé restaurada
O 8 de maio de 1937 cedeu outra parte do seu territorio para erixir a diocese de Liepāja, e pola bula Plurimum sane do papa Pío XI foi elevada ao rango de arquidiocese metropolitana.
Numeración arábiga
Historia
miniatura|esquerda|300px|[[Manuscrito Bakhshali|Manuscrito Bakhshali (India, século II a.C.)]] miniatura|esquerda|300px|Números [[brahmi (India, século I)]] O sistema de numeración arábigo considérase un dos avances máis significativos das matemáticas. A maioría dos historiadores coinciden en afirmar que tivo a súa orixe na India (os árabes refírense a este sistema de numeración como "números indios"), expandiuse polo mundo islámico e de aí, a través de Al-Andalus, ao resto de Europa.
Esgonzo común
O esgonzo común ou escáncer de patas común (Chalcides striatus), é unha especie de lagarto da familia dos escíncidos. É o esgonzo máis abundante e estendido en Galicia. Ten tres dedos nas patas, polo que se diferencia do outro esgonzo presente en Galicia (Chalcides bedriagai), que ten cinco dedos e patas menores. Antes considerábase dentro da especie Chalcides chalcides como unha subespecie (Chalcides chalcides striatus) pero agora é unha especie de seu.
Descrición
É un lagarto de pequeno tamaño, cunha cabeza pequena, triangular, alargada e con fociño arredondado. Orificio auditivo ben visible. O corpo é curto e groso de sección arredondada ou cuadrangular, recuberto de escamas lisas e brillantes. As extremidades son pequenas, o rabo é de sección circular e de menor lonxitude ca o corpo. A especie ten dimorfismo sexual, xa que as femias son de maior tamaño. A coloración pode ser de pardo-amarelada a olivácea con liñas de cor castaño e o ventre de cor branquecha ou con tons amarelos. Os exemplares galegos teñen un fondo pardo ou ocre con de 9 a 11 liñas castañsas delimitadas por marcas negras, e o ventre é claro, de ton griseiro ou branco.