cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Compás de amálgama
Características
Na música popular as amálgamas son moito menos frecuentes, aínda que tamén hai coñecidos exemplos. Boas mostras son All you need is love ou Happiness is a warm gun de Os Beatles, ou Solsbury Hill de Peter Gabriel, onde se emprega a amálgama 4/4 3/4, nesta última en toda a canción. Outra posibilidade é poñer primeiro o compás de 3: 3/4 4/4, deste xeito xérase unha diferenza no lugar onde se apoian os tempos fortes.
A suma de 3/4 e 4/4 dá un compás de 7/4, pero os musicólogos prefiren falar de compases de amálgama e non directamente de compás de 7/4, xa que ao músico executante fáiselle máis doado ter presente onde "caen" os tempos fortes (1-2-3-1-2-3-4, 1-2-3-1-2-3-4, cousa que non se pode dilucidar co mero nome de 7.
O Carrabouxo
As súas historias recóllense en varios libros e no 2000 Lhosca Arias realizou unha serie de animación de 26 capítulos de 1 minuto de duración sobre a personaxe.
O Cruce, Carreira, Ribeira
O Cruce é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Naceu a mediados do século XX, no cruzamento das estradas de Ribeira ao Vilar e de Frións a Aguiño (actuais DP-7305, CP-7301 e CP-7302).
Paganismo nórdico
miniatura|250px|Mapa que amosa as diferenzas rexionais do culto (arredor do [[900), determinadas a través de datos arqueolóxicos e toponímicos. En azul, as áreas onde os deuses Vanir eran máis venerados; o vermello indica o culto a Thor, Odín e outros Æsir, e o violeta, amosa as áreas onde ambos cultos coexistían.]] O paganismo nórdico ou escandinavo é un termo empregado para describir as tradicións relixiosas comúns entre as tribos xermánicas que habitaban nos países nórdicos antes e durante a cristianización da Europa do norte. O paganismo nórdico é un subconxunto do paganismo xermánico, practicado nas terras deshabitadas polas tribos xermánicas en case toda Europa central e setentrional, durante a era viquinga. O coñecemento actual sobre o paganismo nórdico foi inferido polos resultados arqueolóxicos, etimolóxicos e polos materiais escritos da época.
Algúns expertos como Georges Dumézil, suxiren que diversos elementos estruturais e temáticos dentro das certificadas ideas relixiosas escandinavas, sitúan ó paganismo escandinavo dentro da estrutura básica da expresión pan-Indo-europea das ideas espirituais coma un todo.
Terminoloxía
A relixión escandinava foi un fenómeno cultural, e, como a maioría das crenzas folclóricas anteriores á alfabetización, os seus practicantes, probablemente non tiñan un nome para a súa relixión, ata que entraron en contacto con forasteiros ou competidores. Polo tanto, os únicos títulos que eran dados eran aqueles utilizados para describir a relixión dun xeito competitivo, usualmente nun contexto moi antagónico. Algúns destes termos foron hedendom (nórdico antigo), heidentum (alemán), heathenry (inglés) ou pagan (latín). Un nome interpretado máis romanticamente para a relixión nórdica é o termo islandés medieval forn siðr ("vello costume")
Fontes
O que se coñece respecto ó paganismo escandinavo foi reunido e compilado a partir dos descubrimentos arqueolóxicos e da literatura producida despois da cristianización.
Fontes literarias
miniatura|dereita|Copia do [[século XVIII da Edda prosaica, unha das principais fontes literarias para a mitoloxía escandinava.]] As fontes literarias escritas sobre o paganismo escandinavo veñen despois da decadencia da relixión, cando o cristianismo xa estaba establecido. A inmensa maioría disto veu da Islandia do século XIII, onde o cristianismo se demorou máis para gañar aceptación, debido á súa illada localización. Os principais textos para o estudo do paganismo nórdico son: a Edda prosaica, de Snorri Sturluson, a Gesta Danorum de Saxo Grammaticus, e a Edda poetica de autor descoñecido. Por ter sido escritos xa en contexto cristián, os deuses nórdicos non son tratados nestas fontes como tales, senón como heroes históricos.
Fontes arqueolóxicas
Moitos lugares arqueolóxicos en Escandinavia renden información valiosa sobre a antiga cultura escandinava. Un dos exemplos culturais máis antigos existentes é o petróglifo, ou helleristninger, que acostuman estar divididos en dúas categorías segundo a súa idade: "glifos de caza" e "glifos de agricultura". Os glifos de caza son os máis antigos ( 9000 - 6000 antes de Cristo) e son atopados frecuentemente no norte de Escandinavia (Jämtland, Nord - Trøndelag e Nordland). Estes descubrimentos parecen indicar unha existencia baseada primordialmente na cacería e a pesca; estes motivos foron gradualmente subsumidos en glifos con temas máis zoomórficos, ou se cadra, relixiosos.
Os glifos da rexión de Bohuslän foron posteriormente complementados con "glifos de agricultura" máis recentes (2300 - 500 antes de Cristo), que parecen retratar unha existencia baseada máis na agricultura. Estes motivos consisten polo xeral, en retratar navíos, temas solares e lunares, espirais xeométricas e seres antropomorfos, que parecen indicar de xeito ideográfico, o comezo da relixión escandinava.
Outros descubrimentos arqueolóxicos destacados que poden retratar a relixión nórdica arcaica, son os corpos do pantano, tales como o Home de Tollund, quen puido ter sido ritualmente sacrificado nun aparente contexto relixioso.
Casabranca, Oza, A Coruña
miniatura|Situación de Casabranca no concello da Coruña. Casabranca é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 26 habitantes (15 homes e 11 mulleres), o que supón un aumento en tres habitantes en relación ao ano anterior.
Paganismo nórdico
Fontes arqueolóxicas
Posteriormente, durante a era viquinga e o período que o antecede, existen evidencias materiais que parecen indicar unha crecente sofisticación na relixión nórdica, como artefactos retratando motivos de gripdjur ("monstros que agarran"), arte e xoiería entrelazada, colgantes Mjolnir e diversas armas e artefactos con caracteres rúnicos inscritos ou acoplados.
Moitos outros motivos ideográficos e iconográficos que parecen retratar as crenzas relixiosas dos viquingos nórdicos (e pre-viquingos) son vistos nas pedras rúnicas, que acostumaban ser erixidas como marcos ou pedras memoriais. Estas pedras memoriais contiñan epitafios, escritos en runas, en memoria dun parente morto, pero non eran colocadas xunto ó cadáver. Esta práctica sobreviviu por moito tempo logo do proceso de cristianización. Como a maioría dos pobos antigos e medievais, a sociedade escandinava estaba divida en diversas clases, e os antigos nórdicos practicaban a escravitude en calquera cerimonia. A maioría dos enterros realizados no período pagán parecen ter sido realizados polas clases altas, aínda que moitas escavacións recentes nos patios das igrexas medievais proporcionaron unha visión máis ampla da vida das clases populares.
Rituais nórdicos
esquerda|miniatura|[[Gamla Uppsala ("Vella Uppsala"), centro de culto en Suecia, destruído a finais do século XI.]]
Sacrificios humanos
Os sacrificios abranguían a humanos, animais e obxectos simbólicos. Entre os escandinavos, habían dous tipos de sacrificios humanos; aqueles realizados para os deuses nos festivais relixiosos, e os sacrificios de serventes, realizados nos funerais. Un testemuño de tal sacrificio, sobrevive na descrición dun enterro dun barco funerario, dada polo autor árabe Ahmad ibn Fadlan, construído polos Rus' (antergos dos rusos), no cal unha escrava ofreceuse a acompañar ó seu señor ó outro mundo. Relatos de sacrificios relixiosos entre os xermánicos foron dados por diversas fontes, como Tácito, Saxo Grammaticus e Adán de Bremen.
Odín, principal deus da mitoloxía nórdica, era asociado coa morte na forca, e unha posible práctica de sacrificios de Odín por estrangulamento, ten apoio arqueolóxico nos cadáveres perfectamente preservados grazas ós ácidos dos pantanos de turba de Xutlandia, no cal estas vítimas foran guindadas logo de seren executadas. Un dos máis notables exemplos é o Home de Tollund da Idade de Bronce. Porén, non existen escritos que interpreten de maneira explícita a causa destes estrangulamentos, que ben puideron ter outras explicacións, como unha forma de pena capital.
Influencia
Pegadas e influencias do paganismo escandinavo aínda se poden atopar na cultura e as tradicións dos actuais países nórdicos: Dinamarca, Suecia, Noruega, Illas Feroe, Illas Åland, Islandia e Groenlandia; así como en tódolos países que recibiron inmigrantes destas nacións nórdicas.
Días da semana
Os nomes dos días da semana nas linguas xermánicas están baseados nos nomes dos deuses nórdico.
Festivais
Diversas celebracións modernas realizadas nos países nórdicos teñen as súas orixes en tradicións que xurdiron nas festas dos antigos pagáns. Para a celebración cristiá do Nadal, tal como se practicaba nos países escandinavos e noutros lugares, aínda se recorren a diversas prácticas pagás, como o tronco de Yule, o acivro, o muérdago e o intercambio de agasallos. A celebración do solsticio de verán, é unha práctica escandinava aínda celebrada en Dinamarca e Suecia, e ata certo punto, en Noruega.
Neopaganismo
O paganismo escandinavo foi a inspiración detrás da relixión neopagás de Ásatrú ou Odinismo, que xurdiu no século XX. Ambos termos son subconxuntos do neopaganismo xermánico, o cal ten influencias nas crenzas dos pobos xermánicos.
Rosaura López
Rosaura López Lorenzo, nada en Pontevedra o 16 de marzo de 1932 e finada ibídem o 19 de setembro de 2005, foi unha criada galega que serviu a John Lennon e Yoko Ono no seu apartamento do edificio Dakota (Nova York) entre 1973 e 1980.
Traxectoria
En 2005, escribiu un libro en castelán reflectindo este período: En casa de John Lennon, publicado por Hércules Ediciones. O libro contén fotos de John, Yoko e Sean xunto con algunhas postais que John e Yoko lle enviaron, xunto con algunhas anécdotas.
Rosaura chegou a Queens (Nova York) en 1962 co seu marido Secundino e en 1970, empezou traballo como limpador no Dakota. Cando Lennon chegou en 1973, os seus servizos foron incluídos como parte do paquete de alugueiro.
Celestino Pardo Castiñeiras
Celestino Pardo Castiñeiras, nado en Friol e finado na Coruña o 1 de novembro de 2012 foi un xuíz e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Celestino Pardo Pardo e Carmen Castiñeiras, foi propietario da Torre e Casa do Río. Foi Xuíz de Palas de Rei (1952-1958) e despois da Coruña, onde estaba activo en 1990. Foi membro da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación.
Lista de ósos do esqueleto humano
miniatura|Ósos do [[esqueleto humano.]] O esqueleto humano adulto está constituído por 202 ósos (206 se se consideran por separado as 5 vértebras sacras, que realmente están fundidas nun único óso; e até 209 ou máis se se inclúen ademais as vértebras coccíxeas, que tamén están fundidas nun único óso), a maioría deles pares, cun membro de cada par en cada lado do corpo. Os ósos impares son: as vértebras, o esterno, o frontal, o occipital, a mandíbula, o esfenoide, o etmoide, o vómer e o hioide. O esqueleto dos lactantes e nenos presenta máis de 202 ósos xa que algúns destes se fusionarán máis tarde na vida adulta.
Entre paréntese móstrase o número total de ósos de cada tipo no esqueleto humano.
Ósos do tórax (25)
miniatura|250px|Tórax: esterno (impar) e costelas (pares). Está cerrado posteriormente pola columna dorsal.
Ósos da pelve (2)
miniatura|250px| Pelve ósea [[home|masculina, vista frontal.]]
Man: dedos (falanxes) (28)
=== Membro ou extremidade inferior (60) ===
Pé: dedas (falanxes) (28)
Nas mans e nos pés existen tamén en número variable os ósos sesamoides. As rótulas son ósos sesamoides.
Esqueleto nos nenos
Os nenos teñen algúns ósos máis, que se van fusionando:
The Raven (filme de 2012)
The Raven é un filme estadounidense dirixido por James McTeigue que foi estreado no 2012.
Sinopse
Trata dos últimos días de vida de Edgar Allan Poe. O escritor colabora na busca dun asasino cuxos crimes se inspiran nas súas obras. A morte de Poe sempre estivo rodeada de misterio, xa que foi atopado nas rúas de Baltimore, nun estado deplorable, vestindo a roupa doutra persoa, e repetindo o nome de Reynols, un explorador polar protagonista das súas novelas.
A Silvosa, Baamonde, Begonte
A Silvosa é un lugar da parroquia de Baamonde no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Concursante
Concursante é unha produción galega estreada en 2007 e rodada o ano anterior. Está dirixida e protagonizada polos ourensáns Rodrigo Cortés e Miryam Gallego respectivamente.
Sinopse
Esta película conta a historia dun profesor universitario, Martín (Leonardo Sbaraglia), que se converte no gañador do galardón máis cuantioso da historia da televisión: un total de tres millóns de euros traducidos en todo tipo de premios. A moza de Martín, Laura (Miryam Gallego) verá nisto unha oportunidade de ouro para cambiar a súa vida e cumprir os seus desexos inmediatos sen pensar nas consecuencias que pode ter a longo prazo.
O que semellaba ser un golpe de sorte e un soño feito realidade pasa a ser un auténtico pesadelo: Facenda queda coa metade dos cartos e ser rico resulta máis caro do que imaxinaba. O protagonista intentará desfacerse de todo o obtido e contará coa axuda dun economista chamado Edmundo (Chete Lera).
Cumbria
miniatura|200px|Localización do condado de Cumbria. Cumbria é un condado administrativo situado na zona noroeste de Inglaterra, no Reino Unido. Os seus límites están no mar de Irlanda ao oeste e o cordal dos Peninos ao leste. A súa capital é Carlisle. Ocupa unha área de 6.768 Km² e a súa poboación aproximada é de 489.829 habitantes. A segunda cidade maior de Cumbria é Barrow-in-Furness cunha poboación de 71.980 habitantes.
Cumbria limita cos condados de Northumberland, Durham, North Yorkshire, Lancashire e as zonas administrativas escocesas de Dumfries and Roxburgh, Ettrick e Lauderdale.
Componse de seis distritos: Allerdale, Barrow-in-Furness, Carlisle, Copeland, Eden e South Lakeland.
Cumbria creouse en 1974 e cobre os condados tradicionais de Cumberland e Westmorland, máis a zona dos Furness do condado de Lancashire e unha zona de Yorkshire. O nome "Cumbria" utilizouse para designar a rexión durante séculos.
A cultura da zona foi céltica e o seu nome deriva do nome da área en lingua cúmbrica. Está conectado etimoloxicamente co termo galés Cymru que significa Gales. Cumbria é unha das zonas máis celtas de toda Inglaterra. miniatura|A abadía de Furness. En Cumbria encóntrase o Parque Nacional Lake District, considerado unha das zonas máis fermosas de toda Gran Bretaña. O punto máis alto do condado (e de toda Inglaterra) sitúase en Scafell Pike cunha altura de 978 metros sobre o nivel do mar.
Demografía
Poboación: 496.200 habitantes, densidade: 73 hab./km².
Cáceres
A cidade vella de Cáceres foi declarada Terceiro Conxunto Monumental de Europa en 1968 e Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1986.
Historia
A máis remota presenza humana no territorio do que hoxe é Càceres remóntase á Prehistoria. Na área de El Calerizo existen diversas covas (Maltravieso, El Conejar), nas que se atoparon vestixios pictóricos de mans humanas.
No século I a.C. os romanos asentaron aquí o campamento de Castra Cecilia de maneira permanente, no contorno do outeiro en que se situaría a colonia Norba Caesarina, moi próxima á importante vía de comunicacións que, máis tarde, sería coñecida como a Vía da Prata. Cara o século V d.C., os visigodos arrasan o asentamento, de xeito que ata o século VIII-IX non se sabe nada da cidade.
Serán musulmáns, procedentes do Norte de África, os que aproveitarán o lugar estratéxico sobre o que se asentara a primitiva colonia romana, para utilizala como base militar para loitar contra os reinos cristiáns do Norte, durante os primeiros séculos da conquista cristiá. O nome árabe da cidade é aínda incerto, manexándose varias posibilidades, entre elas as de Hizn Qazrix ou Al Qazrix, das que probabelmente provén a denominación actual da cidade (Nieto Ballester defende que procede do ablativo plural Castris > Cazres, e posterior epéntese dun -e-).
A partir deste momento, Cáceres comeza a transformase, construíndo igrexas no mesmo sitio onde se levantaran mesquitas, e palacios cristiáns sobre os primitivos palacios musulmáns. Porén serán as fortunas procedentes de América as que farán aumentar a monumentalidade da cidade. Con lixeiros retoques a fins do XVIII, esa versión urbana é a que chegou ata os nosos días. Por iso se trata dunha das cidades monumentais mellor conservadas do mundo.
Conxunto monumental
miniatura|dereita|Ruela no centro de Cáceres. Ademais de Patrimonio da Humanidade, Cáceres é tamén membro das Redes Caminos de Sefarad, da Ruta da Prata, sendo elixida pola Comunidade Autónoma como Capital Cultural de Estremadura Enclave 92, e co esforzo solidario das administracións públicas, empresas privadas, entidades oficiais e cidadáns particulares, aspira a ser Capital Europea da Cultura no ano 2016.
Entre outros monumentos e lugares salientábeis cabe destacar:
Economía
É o principal centro comercial, administrativo e eixo económico da provincia e o primeiro centro turístico de Estremadura. A súa economía está baseada principalmente no sector terciario (servizos), no turismo e na construción, cunha pequena contribución do sector industrial, que se centra en industrias alimentarias, téxtiles, cerámicas e produtos derivados do caucho.
Chesapeake
Chesapeake pode referirse a:
Río Garona
miniatura|dereita|260px|Braña onde nace o Garona
O río Garona (en occitano: Garona, en francés: Garonne, en latín: Garumna) é un río que flúe por España e Francia, e que ten unha lonxitude de 647 km.
Percorrido
Nace na Pla de Beret, no Val de Arán, Lleida, España, a uns 1.870 m de altitude, para dirixirse decontado cara a occidente e logo ao norte atravesando todo o Val de Arán. Posteriormente incúrvase en arco, tomando dirección noroeste que o levará a desembocar no océano Atlántico, formando o amplo estuario, 75 km, da Xironda (Gironde).
Galería de imaxes de Graba, Silleda
Santa María de Graba é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda.
A Estrada, Carreira, Ribeira
A Estrada é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Futura supresión
Na próxima edición do Nomenclátor de Galicia este topónimo será suprimido por ser descoñecido para os habitantes da aldea de Liboi, en cuxas proximidades estaría supostamente o devandito topónimo.
Río Garona
Cidades que atravesa
Durante o seu percorrido baña as cidades francesas de Agen, Tolosa (Toulouse) e Bordeos
Furafollas
O termo galego furafollas pode referirse a:
Jim Varney
James Albert "Jim" Varney, Jr., nado o 15 de xuño de 1949 en Lexington (Kentucky) e finado o 10 de febreiro do 2000, foi un actor, cómico e escritor estadounidense. É especialmente coñecido polo seu papel cómico como Ernest P. Worrell, polo cal gañou un Premio Emmy Daytime, así como por aparecer en numerosos filmes e campañas de publicidade na televisión dos Estados Unidos. Tamén interpretou o papel de Jed Clampett na adaptación cinematográfica The Beverly Hillbillies (1993) e puxo a voz de Slinky Dog en Toy Story (1995) e Toy Story 2 (1999). Morreu de cancro de pulmón no ano 2000, estreándose postumamente os filmes Daddy and Them e Atlantis: The Lost Empire.
Faisalabad
Faisalabad (en urdú, فیصل آباد ) é unha importante cidade de Paquistán enclavada no centro das Chairas do Punjab. Centro comercial e industrial da rexión agrícola circundante, así mesmo nó de comunicacións, conta cunha poboación de entre tres e catro millóns de habitantes (segundo as fontes).
Fundada en 1880, durante a ocupación británica, co nome de Lyallpur (epónimo do entón gobernador do Punjab) nun plan de colonización do que era unha terra baldía pola falla de auga. A construción dunha canle dende o río Chenab ao norte permitiu o asentamento de poboación. A súa unión en 1895 á rede de ferrocarrís foi o espaldarazo definitivo para un gran crecemento.
Basilio III de Rusia
Basilio III Ivánovich ou Basilio III de Moscova (en ruso: Василий III Иванович), nado o 25 de marzo de 1479 e finado o 3 de decembro de 1533, foi Gran Príncipe de Moscova entre 1505 e 1533. Fillo de Iván III de Moscova e Sofía Paleóloga, foi cristianizado co nome de Gavriil ou Gabriel (Гавриил en ruso).
Política exterior
Basilio III continuou a política do seu pai Iván III e a maior parte do seu reinado empregouno en consolidar os logros obtidos polo seu predecesor. Basilio anexionou ao principado de Moscova as últimas provincias autónomas: Pskov en 1510, Volokolamsk en 1513, o principado de Riazán en 1521 e o Principado de Nóvgorod-Síverski en 1522.
Basilio aproveitou a difícil situación de Sexismundo I Jagellón o Vello, gran duque de Lituania e rei de Polonia, para capturar a cidade de Smolensk, a gran fortaleza oriental de Lituania en 1512, principalmente grazas á axuda do rebelde lituano, o príncipe Miguel Glisnki, quen proporcionou a Basilio artillaría e enxeñeiros para o asalto. A perda de Smolensk foi un importante golpe dado por Moscova en Lituania no contexto das Guerras moscovita-lituanas e só as esixencias de Sexismundo levárono a aceptar a súa rendición en 1522.
Basilio tamén tivo éxito nas accións emprendidas contra o khanato de Crimea. A pesar de que en 1519 viuse obrigado a subornar ao Khan de Crimea, Mehmed I Giray, en fronte mesmo das murallas de Moscova, cara ao final do seu reinado logrou impor a influencia rusa na zona do Volga. En 1531-1532 colocou ao pretendente Cagali no trono do khanato de Kazán.
Política interna
left|thumb|250x250px|A Igrexa da Ascensión de Kolómenskoye foi construída por Basilio III para conmemorar o nacemento do seu herdeiro. En canto á súa política interna, Basilio III gozou o apoio da igrexa no seu pulso coa nobreza. En 1521 o bispo metropolitano de Moscova, Varlaam, foi desterrado por rexeitar participar na loita de Basilio contra o príncipe Basilio Ivanovich Shemiachich. Os príncipes ruríkidas Basilio Shúiski e Iván Vorotynski foron obrigados a exiliarse. O diplomático e home de estado, Iván Bersen-Beklemíshev, foi executado en 1525 por criticar as políticas de Basilio. Máximo o Grego, Vasián Patrikeyev e outros críticos coas súas políticas correron a mesma sorte entre 1525 e 1531. Durante o reinado de Basilio III, a baixa e media nobreza aumentou e as autoridades tentaron limitar o límite da inmunidade e privilexios dos boiardos e a nobreza.
O principal problema de Basilio III foi a falta de herdeiro. En 1526, a pesar da forte oposición do clero, divorciouse da súa esposa Solomonia Iurievna Saburova, que era estéril, e casou coa princesa Helena Vasilievna Glinskaia, filla dunha princesa serbia e sobriña de Miguel Glinski. Finalmente, a nova esposa de Basilio deulle un fillo, que reinaría como Iván IV, o Terrible. Segundo unha lenda, Solomonia Sabúrova tivo un fillo tras ser internada nun convento poucos meses despois do controvertido divorcio.
A Fieiteira, Carreira, Ribeira
A Fieiteira é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Etnobioloxía
A etnolobioloxía é unha disciplina da antropoloxía que estuda as relacións culturais entre os seres humanos e o resto dos seres vivos e tamén cos ecosistemas no seu conxunto. O termo etnobioloxía é recente, do século XX, anteriormente tratábase dentro da antropoloxía biolóxica.
Chuck Daigh
Chuck Daigh, nado en Long Beach (California) o 29 de novembro de 1923 e finado en Newport Beach o 29 de abril de 2008, foi un piloto de automóbiles estadounidense.
Casanova de Eirís, Oza, A Coruña
miniatura|Situación de Casanova de Eirís no "barrio-territorio" de Eirís. Casanova de Eirís é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 2.720 habitantes (1.275 homes e 1.445 mulleres), o que supón un aumento en 648 habitantes en relación ao ano anterior.
Chuck Daigh
Traxectoria
Participou nas carreiras de Gran Premio co equipo Scarab de Lance Reventlow, grazas a ser un dos enxeñeiros residentes. Participou en seis carreiras do Mundial de Fórmula 1, debutando o 29 de maio de 1960 e non logrou puntos de campionato. Tamén participou nunha carreira de Fórmula Un fora do campionato.
Logo da tempada de, Chuck Daigh pasou a participar nas carreiras da liga de Fórmula Internacional en Europa, pilotndo un Scarab do ano anterior. Terminou oitavo en Goodwood disputando a Copa Lavant e terminou sétimo nun intento no Trofeo Internacional. Logo chocou no Trofeo do Imperio Británico en Silverstone.
Tamén foi un exitoso piloto de autos deportivos nos Estados Unidos, gañando o clásico de resistencia de Sebring e tamén intentou clasificarse dúas veces nas 500 Millas de Indianápolis, pero sen éxito. Tamén gañou o Gran Premio de Sports Cars dos Estados Unidos de 1958 en Riverside, California, pilotando un Scarab. Este evento considérase en gran medida o inicio das carreiras de automóbiles deportivos profesionais nos Estados Unidos.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Etnobioloxía
Divídese en diferentes ramas:
El Rubius
Rubén Doblas Gundersen, máis coñecido como «El Rubius» ou «Rubius», nado en Mijas o 13 de febreiro de 1990, é un videoprodutor na plataforma YouTube de orixe española. Na actualidade, é o youtuber máis seguido do seu país, a 4° canle máis seguida en lingua española e a 18° máis popular de YouTube a nivel global. A temática principal dos seus vídeos son os videoxogos comentados, tratados dun xeito humorístico.
Traxectoria
Cando se estableceu definitivamente en España, decidiu estudar Animación e Modelaxe 3D. Rubius subiu o seu primeiro vídeo a YouTube en 2006 e dende ese ano até 2011, cando decidiu dedicarse en exclusiva á súa canle, subía contidos ao portal de maneira esporádica.
Durante os anos 2012 e 2013 traballou xunto a outros usuarios da plataforma como MangelRogel, Panda, Lokillo ou Maximus en BGames, a sección de videoxogos de Boomerang Live (actualmente chamada BLive), network con canle de YouTube do Grupo Boomerang TV.
No ano 2014, fixo un cameo en Torrente 5, unha comedia española protagonizada e dirixida por Santiago Segura.
No verán de 2016, o youtuber participou na campaña publicitaria que a bebida Fanta realizou en España.
No verán de 2018 decidiu coller unhas vacacións polos problemas psicolóxicos que lle estaba a causar a presión social.
En xaneiro de 2021 cambiou o seu lugar de residencia de España a Andorra.
Canle de YouTube
O Rubius conta con dúas canles, elrubius e elrubiusOMG, sendo este último o único que utiliza actualmente. O primeiro deles foi creado, segundo a propia canle, o 3 de abril de 2006 e foi substituído polo actual, creado o 19 de decembro de 2011, xa que debido a unha denuncia de contidos por infrinxir normas da comunidade de YouTube, non se lle permitía ser partner e obter ingresos por subir contido. Aínda que a maioría do seu contido está baseado en gameplays, nos que se comenta un videoxogo ao mesmo tempo que se xoga, na súa canle conta con outro tipo de vídeos, como videoblogs das viaxes que realiza, directos, respostas a preguntas dos seus seguidores, sketches ou challenges (retos viralizados na rede) entre outros. Todo iso na clave de humor que o caracteriza.
A finais de 2011 subiu un vídeo de tipo gameplay no que comentaba situacións do videoxogo The Elder Scrolls V: Skyrim, o cal remataría por volverse viral en Internet e conseguiu atraer subscritores á súa canle de YouTube. Máis tarde fixo unha parodia do videoxogo Minecraft, cuxo título era Minecraft en 1 minuto, que volveu a viralizarse e fíxose un oco entre os máis destacados do momento en YouTube en español. En 2012 comezou a subir vídeos nos que participaba en chats do portal Chatroulette como un trol de Internet. A súa canle logrou ser a primeira de España en número de subscritores en novembro de 2012, cando superou ao videoprodutor Willyrex, e logrou o millón de seguidores en febreiro de 2013. En febreiro de 2015, converteuse na primeira canle española en alcanzar os 10 millóns de subscritores.
En outubro de 2015 YouTube organizou unha gala para conmemorar o seu décimo aniversario, onde Rubius e tamén un youtuber español Vegetta777 recibiu o premio "Botón de diamante" concedido a canles con máis de dez millóns de subscritores.
A data de decembro de 2016, El Rubius conta con máis de 21 900 000 subscritores e os seus vídeos foron reproducidos máis de 4 650 millóns de veces. Na rede social Twitter ten máis de 7,88 millóns de seguidores e en Facebook máis de 7 millóns.
Publicacións
En 2014 publicou El libro troll, un libro interactivo con retos que os lectores deben completar. A obra, que nas súas primeiras seis semanas nas librarías vendeu 40.300 exemplares e foi o número un en vendas en España durante oito semanas, converteuse nun grande éxito de vendas da Feira do Libro de Madrid dese ano.
En setembro de 2015 a editorial Planeta publicou o seu primeiro cómic, El Rubius: Virtual Hero. Nel, o propio Rubius penetra no mundo da realidade virtual, onde xunto a algúns compañeiros vive aventuras e enfróntase a diversos obstáculos. En xuño de 2016, publicou a segunda parte deste último: Virtual Hero 2: A torre imposible.
Lega Pro Seconda Divisione 2012/13
A tempada 2012–13 da Lega Pro Seconda Divisione é a 35ª edición do cuarto nivel do fútbol en Italia, establecido en 1978, e o 5º desde que se lle cambiou o nome á Serie C. A categoría está composta por 36 equipos dividos en 2 grupos.
Os campións, os subcampións e os campións da eliminatoria de promoción de cada grupo ascenden á Lega Pro Prima Divisione. Os tres últimos clasificados, así como os perdedores da promoción de permanencia de cada grupo descenden á Serie D.
Grupo A
Equipos de Emilia-Romagna, Liguria, Lombardía, Piemonte, Sicilia, Val de Aosta e Véneto.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda. 1 Ao Monza descontáronselle 6 puntos debido ao escándalo do fútbol italiano de 2011. 2 Ao Forlì descontóuselle 1 punto debido á violación do Sistema Nacional de Licenzas. 3 Ao Vallée d’Aoste descontóuselle 1 punto debido a irregularidades financeiras. 4 Ao Fano descontóuselle 1 punto debido a irregularidades financeiras. 5 Ao Casale descontáronselle 5 puntos debido a irregularidades financeiras.
Grupo B
Equipos dos Abruzos, Basilicata, Calabria, Campania, o Lacio, Molise, Puglia, Toscana e a Umbría.
Ramón Pais Romero
Ramón Pais Romero, nado en Corcubión en 1906 e finado en Santiago de Compostela o 8 de marzo de 2001, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
En 1936 foi sancionado polos franquistas por haber repartido propaganda en favor do Si no Referendo de autonomía de Galicia. Mestre, exerceu en Asturias nos anos corenta, ata que en 1951 obtivo a praza da escola de Orientación Marítima en Corcubión. Máis tarde foi director do Colexio "José Carrera" da mesma vila. Foi nomeado alcalde de Corcubión en 1959. Pertenceu ao Partido Gallego Independiente e o 18 de abril de 1978 foi nomeado conselleiro de Educación no primeiro goberno preautonómico presidido por Antonio Rosón. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a lista de UCD en Corcubión, pero perdeu a alcaldía fronte Rafael Mouzo, do PTG. Nun principio foi elixido deputado provincial, pero trala anulación dos resultados por parte da Audiencia Territorial (tras un recurso dos centristas) e a non concorrencia da UCD á repetición electoral dada en outubro, supuxo que se retirase tanto do concello como da deputación.
Vilasuso, Baamonde, Begonte
Vilasuso é un lugar da parroquia de Baamonde no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Romboide
framed|Estas figuras son romboides En xeometría chámase romboide ao cuadrilátero cos lados paralelos dous a dous. Un romboide cos 4 ángulos rectos é un rectángulo, e un cos 4 lados iguais, un rombo.
Inveravante
Inveravante é unha corporación de ámbito privado e familiar, fundada en 2007 na Coruña por Manuel Jove, despois de que este empresario vendese a a súa empresa FADESA a Fernando Martín e abandoase —momentaneamente, e por lei— os negocios inmobiliarios.
A corporación é un grupo integrado por 60 sociedades, está presidida por Manuel Jove, que posúe a totalidade do capitsl e o dirixe persoalmente, e os seus fillos Manuel Ángel e Felipa son os vicepresientes.
Sedes e persoal
A corporación ten a súa sede central na avenida Linares Rivas, nº 1, baixo - 15005 A Coruña, e delegacións en Madrid, Casablanca (Marrocos), Cidade de México (México), Bucarest (Romanía), Santo Domingo (República Dominicana) e Fortaleza (Brasil), e dá emprego a máis de 800 traballadores directos.
Actividades
Desde que a corporación botou a andar, en 2008, o conglomerado de empresas medrou de maneira exponencial no sector agroalimentario, especialmente no subsector vitivinícola, e no inmobiliario pero, sobre todo, no enerxético onde, a pesar de que en 2013 Jove vendeu a petroleira colombiana Vetra, mantén aínda unha participación importante, concretamente, o 44 %, en PMG Metro (na práctica, Vetra México). As principais plataformas de crecemento de Avantegenera (unha das cinco 'patas' da corporación) encóntranse en Suramérica, Norteamérica, Centroamérica, Europa Oriental e España. En Romanía ten catro centrais de biomasa e catro parques eólicos, o maior dos cales ten unha potencia instalada de 54 MW.
A través de Avantespacia vertébrase a área inmobiliaria, na que se constata a atracción especial que Manuel Jove sempre tivo por Marrocos. Levou a cabo dous proxectos, un en Casablanca e outro en Tánxer, no que desenvolveu un proxecto en 236 000 m2 nun complexo que inclúe apartamentos, dous hoteis, un edificio de oficinas e un centro comercial e de ocio.
Porén, dimunuíron as participacións directas empresariais. No 2008 a coproración participaba en Cetsa, Crecentia Galicia, Take a Wok e Blusens. Pero só mantén o 15 % do seu investimento en Medios Audiovisuales Gallegos (hoxe Medios Audiovisuales de Galicia, creada pola Corporación Voz de Galicia, que é o socio maioritario, cun 67 % do capital) e en Caramelo, onde foi incrementando a súa presenza até posuír o 92,5 % das accións (o outro 7,5 % está en mans da Xunta de Galicia). Entre as participacións financeiras destacadas figura o 2,75 % do BBVA do que chegou a ter o 5 %.
A Fundación María José Jove
Se algo ten relevancia para Jove é unha institución que está fóra do conglomerado societario da corporación, a Fundación María José Jove, que fundouo en 2003 na memoria da súa filla falecida prermaturamente. A súa irmá Felipa é a que dirixe a fundación, cuxa actividade principal está centrada no ámbito da infancia e a discapacidade. Entre outras accións, a fundación financiou desde investigacións até foros recoñecidos no ámbito internacional.
Charles François de Cisternay du Fay
Charles François de Cisternay du Fay nado en París o 14 de setembro de 1698 e finado o 16 de xullo 1739 foi un físico francés, coñecido en electrostática por diferenciar entre a electricidade positiva e a negativa e tamén por ser o primeiro mordomo do Jardin du Roy (Xardín do rei). De familia prominente con influencia en ambientes militares e eclesiásticos, o seu pai conseguiulle o nomeamento de químico adxunto na Academie des Sciences.
Traxectoria
Aínda sen ter unha formación científica Du Fay pronto destacou nos seus experimentos sobre a electricidade ao decatarse dos traballos de Stephen Gray (quen había descuberto o fenómeno da condutividade eléctrica), dedicou a súa vida ao estudo dos fenómenos eléctricos. Publicou os seus traballos en 1733 sendo o primeiro en identificar a existencia de dous tipos de cargas eléctricas (as denominadas hoxe en día positiva e negativa), que el denominou carga vítrea e carga resinosa, debido a que ambas se manifestaban: dunha forma ao fregar, cun pano de seda, o vidro (carga positiva) e de forma distinta ao fregar, cunha pel, algunhas substancias resinosas como o ámbar ou a goma, (carga negativa). Tamén distinguiu entre condutores e illantes e puxo de manifesto a repulsión entre corpos con igual carga eléctrica.
As observacións de Du Fay en electricidade foron escritas en decembro de 1733 e logo impresas no Volume 38 da "Philosophical Transaction of the Royal Society" en 1734.
En xullo de 1739 infectouse de varíola e morreu os poucos días.
Te Deum (Charpentier)
A obra
Charpentier escribiu ata seis configuracións distintas para o seu Te Deum, aínda que só se conservan catro delas. Crese que a composición interpretouse por primeira vez durante as festas de celebración da vitoria na batalla de Steinkirk en agosto do 1692. O preludio á obra é moi coñecido por ser a sintonía empregada pola Unión Europea de Radiodifusión. O tema tamén aparece na introdución do filme A Olimpíada de Bud Greenspan.
Estrutura
A obra consta das seguintes partes:
Charpentier consideraba a tonalidade de re maior como "brillante e moi marcial". A introdución instrumental, composta en forma de rondó, precede ó primeiro verso, a cargo do baixo solista. O coro e o resto de solistas van incorporándose gradualtmente. Charpentier aparentemente tratou de orquestar a obra de acordo á exégesis tradicional do texto en Latín. O coro por tanto predomina na primeira parte (versos 1-10, alabanza a Deus, dimensión celestial), e os solistas individuais na segunda parte (versos 10-20, sección Cristolóxica, dimensión segrar). Nos segintes versos, 21-25, alternanse tanto os solistas como o coro, e o verso final é unha fuga a grande escala escrita para o coro, cun pequeno trío no medio. .
Orquestración
A composición está orquestrada para oito solistas e un coro, acompañados dun conxunto instrumental dun violín, dúas violas, contrabaixo, frauta, óboe, e fagot. O baixo continuo déixase a cargo dun órgano e pode usarse de apoio unha viola da gamba. .
Collocalia esculenta
miniatura|250px|Parella de Collocalia esculenta descansando debaixo dun balcón. miniatura|250px|Individuo de Collocalia esculenta descansando nunha cova. miniatura|250px|Ovos de Collocalia esculenta.
Tur (animal)
Tur é un xénero de ácaros pertencente á familia Laelapidae.
Collocalia esculenta
Collocalia esculenta, é unha especie de ave da subclase das neornites, infraclase dos neognatos, orde dos apodiformes, familia dos apódidos e tribo dos colocaliinos, unha das catro integradas no xénero Collocalia.
Propia da illa indonesia de Sulawesi, estendéndose cara ao leste até Nova Guinea, o arquipélago de Bismarck e as illas Salomón; como todas as salanganas, refúxiase pola noite e nidifica en covas.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Carl von Linné (Linnaeus), na 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Hirundo esculenta (debido a que, pola súa morfoloxía, semellaba ser unha anduriña).
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Collocalia.
O epíteto específico, esculenta, é o feminino do adxectivo latino ''ēsculentus. -a, -um'', "comestíbel", "bo como para comer".
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a especié coñécese tamén polo protónimo que lle deu Linneo:
Nomes vulgares
Debido á brillantez da súa plumaxe, que contrasta coa doutras salanganes, que a teñen mate, na maioría dos idimoas coñécese co nome de salangana lustrosa (coas adaptacións propias de cada lingua).
Subespecies
Segundo o Congreso Ornitolóxico Internacional (IOC), organización cuxas decisións seguen a maioría dos ornitólogos, recoñece na actualidade (2019) as 17 subespecies seguintes:
Características
Collocalia esculenta mide de 9 a 11,5 cm de lonxitude. A súa plumaxe é brillante, de cor negra azulada polas partes superiores, incluíndo o píleo; ás veces se ve negra e cunha carapucha. A peituga é negra; o ventre e os flancos son brancos con finas moutas negras nas marxes. As puntas das ás son arredondadas, e as partes inferiores delas, negras. A cola é arredondada cunha fendedura pouco profunda e pequenas bandas brancas. É tan semellante a Aerodramus spodiopygius que deben observarse tanto as súas partes superiores como as inferiores de ambas as aves para distinguilas.
Comportamento
Esta especie nidifica dentro de covas e edificios, contruíndo os niños en superficies verticais ou debaixo de estruturas ou superficies horizontais, segregando un xel pegañento e unindo unha especie de herba en forma de corda á súa superficie. Pode verse voando sobre bosques, ríos, regatos e camiños, cazando insectos en voo.
Distribución
Collocalia esculenta distribúese pola India, Myanmar, Tailandia, Malaisia, Singapur, Indonesia, Timor, Brunei, Illas Christmas, Filipinas, Papúa Nova Guinea, Illas Salomón, Vanuatu e Nova Caledonia. E é divagante en Australia. Non é migrante.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e, a pesar de que a tendencia poboacional parece diminuír, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para aproximarse aos limiares de "vulnerábel", polo que a especie é avaliada como LC (pouco preocupante).
Salmón real
O salmón real, ou salmón chinook, Oncorhynchus tshawytscha, é un peixe osteíctio da familia dos salmónidos, subfamilia dos salmoninos, que se atopa nas áreas costeiras do océano Pacífico, entre California e o Xapón.
Animal eurihalino, vive no mar e migra remontando os ríos para reproducirse (anádromo).
É moi valorado pola súa relativa escaseza.
Descrición
miniatura|esquerda|240px|[[Cardume de salmón real.]] O adulto mide entre 84 e 147 cm de lonxitude e pesa entre 25 e 60 kg.
A marca de captura en pesca deportiva é de 44,1 kg, rexistrada polo pescador Les Anderson no río Kenai, Alasca, en 1985. Na pesca comercial o récord é de 57 kg, rexistrado preto de Petersburg, Alasca nunha captura en 1949.
Reprodución
Pode pasar entre tres e cinco anos no océano antes de retornar polos ríos para procrear e desovar nas augas doces onde naceron. Prefire correntes máis grandes e profundas que outras especies de salmón; a desova ocorre entre setembro e decembro.
Unha vez nas partes altas da corrente de auga doce, a femia elixe o macho co cal se reproducirá. A súa selección baséase nas dimensións físicas do macho. A femia elixe unha zona da cama do río na cal haxa grava en abundancia e alí cava un burato pouco profundo coa cola, mentres que o macho danza fronte ela e fai vibrar o seu corpo. O número de ovos de oscilan entre os 3 mil e 14 mil segundo o tamaño da femia, e o macho fertilízaos subitamente cando ela os deposita.
Ambos os pais morren tras reproducírense. De acordo coa temperatura da auga, os ovos incúbanse entre 90 e 150 días antes de nacer as crías. Despois de 12 a 18 meses os exemplares xuvenís comezan a súa migración cara ao mar.
Cambios no corpo
Durante o período da reprodución sofre algunhas transformacións morfolóxicas. Ambos os dous sexos adquiren durante este tempo unha tonalidade avermellada rechamante sobre os flancos, máis intensa nos machos, que sofren mesmo a modificación nas costas, que se elevan, e da mandíbula inferior, que curva cara a arriba e impide que a boca se peche. Este crecemento da mandíbula volve practicamente imposible que os adultos poidan alimentarse durante a fase da reprodución, de xeito que dende que empezan a súa migración estacional cara ás fontes dos ríos para reproducírense manteñen un xaxún absoluto.
Distribución
miniatura|Pesca deportiva de salmón. Distribúese dende a baía de San Francisco en California cara ao norte seguindo a costa pacífica dos Estados Unidos, Canadá e Alasca, o estreito de Bering e o mar de Chukchi, o nororiente de Siberia, Rusia, a península de Kamchatka, as Illas Kuriles e as illas do Xapón.
En 1967 o Departamento de Recursos Naturais de Míchigan soltou salmóns reais no lago Michigan e no lago Huron para controlar a Alosa pseudoharengus unha especie invasora procedente do océano Atlántico. Despois de culminar con éxito esta implantación os salmóns reais foron levados a outros dos Grandes Lagos, onde son apreciados para a pesca deportiva.
A especie introduciuse nas costas da Patagonia chilena e a Arxentina, onde colonizou ríos e estableceu lugares estables de desova. Tamén foi levada con éxito a Nova Zelandia.
O río Yukón rexistra a máis longa ruta de migración do salmón, de máis de 3.000 km, dende o mar de Bering até as fontes preto de Whitehorse. Construíuse unha canle na presa hidroeléctrica do lago Schwatka para garantir o paso e a reprodución do salmón real en Whitehorse.
Ecoloxía
O salmón real necesita para sobrevivir:
As augas limpas son esenciais para a desova. A vexetación ribeirega axuda a manter as condicións das augas para a reprodución e a vida xuvenil do salmón real.
Algunhas poboacións de salmón dos Estados Unidos están na lista de especies ameazadas, por exemplo a do Val Central de California. En abril de 2008 tanto en Oregón como en California debeu cancelarse a tempada de pesca debido á baixa poboación rexistrada. No río Sacramento a poboación da especie está ao bordo do colapso.
Na cultura
O salmón real é espiritual e culturalmente moi prezado polos pobos indíxenas amerindios das rexións onde habita orixinalmente, que celebran «cerimonias do salmón» na primavera. Foi descrito e ademais consumido con entusiasmo pola expedición de Lewis e Clark (1804-06). A importancia económica para as comunidades indíxenas e para outras poboacións é moi grande. É apreciado pola súa cor, sabor, textura e alto contido de aceites Omega-3.
José Luis Bastos
José Luis Bastos Carballo, nado en Bouzas en 1938, é un empresario galego nacionalizado namibio.
Traxectoria profesional
Despois de dedicarse a varios traballos en Galicia e no estranxeiro (Londres, gardacostas en Escocia, Francia, Alemaña...) accede a unha bolsa para estudar hostalaría en Suíza. Ao rematar os seus estudos incorpórase de director dun hotel nas Palmas. Foi xogador afeccionado do Rápido de Bouzas na década dos cincuenta.
En 1966 falécelle en accidente de circulación en Angola un irmán empresario que tiña negocios de pesca en Namibia e viaxa a ese país para liquidalos. Este proceso durou catro anos e ao remate, Bastos decidiu quedar en Namibia e emprender os seus propios negocios.