cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bilurico maculado
Descrición
Os adultos teñen as patas, máis axiña curtas, de cor amarelada e o bico laranxa coa punta negra. O corpo é castaño pola parte superior e branco con manchas negras por embaixo. Os exemplares adultos fora da época de cría non teñen manchas negras na parte inferior, e son moi semellantes ós do bilurico bailón, dos que se diferencian polo debuxo das alas, visible cando voan, que é menos definido, e pola cor das patas, que na especie europea son. As especies do xénero Acititis teñen un xeito característico de voar, a pouca distancia da tona da auga.
Distribución
miniatura|esquerda Á súa zona de cría está situada en zonas preto de augas doces na maior parte do Canadá e nos Estados Unidos. Pasan o inverno no sur dos estados Unidos e en Suramérica. Coma a especie irmá non son aves gregarias e é raro velos formar grandes bandos.
Costumes
Os biluricos maculados aliméntanse na auga ou na terra, localizando as presas pola vista e apañándoas co bico. Comen insectos (que en ocasións capturan en voo), pequenos crustáceos e outros invertebrados. Mentres se alimentan poden identificarse polos seus movementos característicos da cabeza, unha especie de reverencias, e polo aspecto bailópn do corpo.
Federación Mundial de Capoeira
A Federación Mundial de Capoeira (en inglés: World Capoeira Federation; en portugués: Federação Mundial de Capoeira) é a organización mundial de Capoeira.
Historia
A primeira idea da creación da WCF tivo lugar durante a 3º Forum Mundial de Capoeira, organizado o 18 de xuño de 2011 en Bakú, Acerbaixán. Autor de idea é Jamil Huseyn. O obxectivo principal da creación da federación é promover a capoeira para que poida competir nos xogos olímpicos.
A Federación Mundial de Capoeira organiza un mundial e un campionato europeo cada 2 anos. O primeiro torneo internacional de WCF foi organizado o 19 de xuño de 2011.
O Nogueirido, Bamio, Vilagarcía de Arousa
O Nogueirido é un lugar da parroquia de Bamio no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 113 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 58 eran mulleres e 55 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 120 veciños, e 2005, cando eran 119.
O Igrexario, Vilapedre, Vilalba
O Igrexario é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Cervás, Ares
San Pedro de Cervás é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Ares. Segundo o Instituto Galego de Estatística do ano 2007 tiña 608 habitantes (319 mulleres e 289 homes) distribuídos en 38 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 582 habitantes.
Patrimonio
Tanto a igrexa parroquial de San Pedro, do século XII, como a ermida da Nosa Señora da Mercé de Chanteiro foron restauradas na década de 1940, cando foi sacerdote da parroquia Antonio Rodríguez Fraiz.
Cirurxián
miniatura|300px|Cirurxiáns traballando no [[quirófano.]] En medicina, un cirurxián, feminino cirurxiá, é un especialista en cirurxía. É dicir un médico que é capaz de previr, diagnosticar e curar enfermidades exercendo a cirurxía. A cirurxía é unha ampla categoría de tratamentos médicos invasivos que implican a abertura dun corpo, humano ou animal, para extraer un órgano enfermo ou para reparar algunha ruptura.
Os cirurxiáns poden ser médicos, dentistas ou veterinarios.
Historia
Na Idade Media a medicina era practicada por diversos personaxes, un dos cales era cirurxián-barbeiro, o que brindaba, entre outras funcións, asistencia médica aos soldados feridos. Era, efectivamente, un barbeiro, pero ademais ofrecía a súa asistencia principalmente nas amputacións.
Jōetsu
Jōetsu (上越市, じょうえつし, Jōetsu-shi) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Chūbu, e ó oeste da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 973,32 km² e a poboación de 204 225 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 210 hab./km². Jōetsu é a terceira cidade máis poboada na prefectura e como centro da parte oeste da prefectura (zona Jōetsu)
Cirurxián
Historia
Co descubrimento destas, a finais do século XIX, a cirurxía converteuse nun complicado coñecemento que exixiu a cualificación profesional en medicina.
Jōetsu
O concello de Jōetsu limita cos concellos de Itoigawa, de Myōkō, de Tōkamachi, de Kashiwazaki (son da prefectura de Niigata); de Iiyama e de Sakae (son da prefectura de Nagano).
Cirurxián
Formación
Actualmente en España o cirurxián debe ter o título de doutor en Medicina e Cirurxía e realizar polo menos unha especialización en cirurxía xeral (entre 4 e 5 anos, ademais da formación básica en medicina). Existe a posibilidade de que logo realice subespecializacións tales como:
Samanunu Cakobau-Talakuli
Adi Litia Samanunu Cakobau-Talakuli, nada en 1940 e finada en 2012, foi unha xefa, política e diplomática de Fidxi. A filla máis vella de Ratu Sir George Cakobau (o defunto Vunivalu de Bau e gobernador xeral), Talakuli, ocupou varios postos importantes no goberno de Fidxi. Foi Ministra de Asuntos de iTaukei en 1994 e 1995, e foi considerada candidata á Vicepresidencia en 1997. Converteuse en Alta Comisionada de Fidxi en Malaisia e Embaixadora en Tailandia e na Comisión Económica e Social para Asia e o Pacífico en 1999.
Lista de reis da taifa de Valencia
Lista de reis musulmáns da Taifa de Valencia, dende a caída do Califato de Córdoba até a conquista de Xaime I:
Samanunu Cakobau-Talakuli
Vida persoal
Talakuli era a filla máis vella de Ratu Sir George Cakobau (o último undécimo Vunivalu de Bau e gobernador xeral). Os seus irmáns inclúen Ratu Epenisa Seru Cakobau (medio-irmán), Ratu George Cakobau, Jr e Adi Litia Qalirea Cakobau. Casou con Manasa Talakuli, quen foi o primeiro fidxiano en ser comisionado no Exército británico.
El Pirulí
El Pirulí foi un periódico editado na Coruña entre 1915 e 1916.
Historia e características
Subtitulado Periódico sustancioso, higiénico y chupable según el dictamen de un alcalde accidental, apareceu o 31 de outubro de 1915. Semanario de ton satírico e de tendencia republicana e galeguista, contou coas colaboracións de Ramón Cabanillas, Banet Fontenla, Antón Villar Ponte e Aurelio Ribalta. Cesou a súa publicación en 1916.
Teramo Calcio
As cores do equipo son vermello e branco.
Historia
Tras varias tempadas na Serie C1, o equipo tivo dificultades no 2006–07, rematando en 15 lugar e forzado a xogar unha eliminatoria de promoción. O equipo perdeu (4–2) co AC Ancona, que ocupou a súa 15ª posición, polo que o Teramo Calcio foi descendido á Serie C2.
Na tempada 2007–08, o equipo finalizou 8º na Serie C2/B, pero foi forzado a declararse en quebra ao final da tempada. O equipo foi refundado para a tempada 2008–09, e foi inscrito na Promozione - Abruzzo - Girone A, o sétimo nivel do fútbol italiano, substituíndo o clásico nome de Teramo Calcio por Società Sportiva Dilettantistica Real Teramo. Nesta tempada o equipo resultou campión, ascendendo a Eccellenza Abruzzese. Na campaña 2009–10 resultou campión da categoría, ascendendo a Serie D, división no que quedou segundo clasificado na tempada 2010–11, quedando citado para o playoff de ascenso. Tras pasar a primeira eliminatoria contra o Jesina Calcio (1–0), caeu na final ante o AC Rimini 1912 (1–3).
Na tempada 2011–12 resultou campión da Serie D, logrando o ascenso a Lega Pro Seconda Divisione.
A Insua, Vilapedre, Vilalba
A Insua é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 0 habitantes.
O Pereiro, Alfoz
Santa María do Pereiro é unha parroquia do concello de Alfoz. É a parroquia máis extensa do concello, e abrangue preto dun terzo da superficie de Alfoz. Segundo o IGE en 2014 tiña 143 habitantes (73 homes e 70 mulleres), mentres que en 2004 tiña 188 habitantes, cunha densidade de 8 hab./km². Ten 29 entidades de poboación.
Ten unha superficie de 23,4 km². Limita ao norte coa freguesía de Frexulfe (do concello do Valadouro), ao sur con Labrada (concello de Abadín), ao leste con Lagoa e As Oiras (concello de Alfoz), e ao oeste co Cadramón (no concello do Valadouro).
Patrimonio e historia
miniatura|esquerda|Pena Abaladoira en Antigüedades prehistóricas y célticas de Galicia de [[José Villa-amil y Castro|José Villa-amil, 1873.]] A Pena Abaladoira é un monumento megalítico de orixe e data aínda incerta. Está sita no Monte da Cabalar, a uns 400 metros da estrada O Pereiro - Abadín.
A aldea de Bustelo aparece citada nunha doazón do rei Ordoño II.
Hai numerosas cruces e cruceiros espallados pola parroquia. Cabe destacar o Cruceiro das Candorcas (Acivro), o Cruceiro da Arnela (A Arnela), o Cruceiro da Caxigueira (A Caxigueira) ou o Cruceiro do Outeiro (O Outeiro).
Dende a estrada O Pereiro - Cadramón tamén se pode chegar á Fervenza do Río de Ouro (fervenza do Escouridal), de gran riqueza visual e natural.
Maxilípedo
miniatura|200px|[[Isópodo: o maxilípodo está sinalado coa sigla Mxp.]] miniatura|200px|[[Anfípodo: o maxilípodo esdtá sinalado co nome maxillipède.]]
En zooloxía, chámamse maxilípedos, maxilípedes ou patas maxilas aos apéndices torácicos de moitos artrópodos (crustáceos e miriápodos), que serven para auxilialos na alimentación.
Encóntranse próximos á boca e poden teren pequenas quelas para aseguraren os alimentos.
Etimoloxía
O termo maxilípedo entrou nas liguas modern as a través do francés maxillipède, construído polos elementos maxilli-, tirado do latín maxilla, 'mandíubula', e -pède, derivado do latín pēs, pedis, 'pé', 'pata'.
Crustáceos
Nos crustáceos das clases dos malacostráceos, maxilópodos e ramipedios, os maxilípedos son apéndices dos primeiros segmentos torácicos ou toracómeros (do 1º ao 3º), anteriores e fusionados co céfalon, que están incorporados á cabeza como pezas bucais adicionais para a manipulación do alimento.
Miriápodos
Nos miriápodos, os maxilípedos son cada un dos apéndices do tronco dalgús destes animais que asumen funcións tróficas (prensión ou mastigación dos alimentos) propias dos apéndices cefálicos. Concretamente nos quilópodos son cada un dos apéndices do primeiro par do tronco, modificados como garras dirixidas para adiante (forcípulas) e adpatados para a captura das presas, e coas que lles ixenctan veleno.
Isomería estrutural
A isomería estrutural, ou isomería constitucional (para a IUPAC), é unha forma de isomería na cal moléculas coa mesma fórmula molecular presentan unha diferente distribución dos seus enlaces, o que os diferencia da estereoisomería. Hai moitos sinónimos de isómeros constitucionais.
Tres categorías de isómeros constitucionais son: esqueléticos, posicionais e funcionais. Os isómeros posicionais tamén se chaman rexioisómeros. Os tautómeros son unha subcategoría de isómeros funcionais.
Isomería de cadea
Na isomería de cadea, ou isomería esquelética, os compoñentes do esqueleto (xeralmente carbonado) da molécula están claramente reordenados, formando diferentes estruturas. O pentano pode aparecer en forma de tres isómeros de cadea: n-pentano (a miúdo chamado simplemente "pentano"), isopentano (2-metilbutano) e neopentano (dimetilpropano).
Isomería de posición
Na isomería de posición, posicional ou rexioisomería un grupo funcional ou outro substituínte cambia a súa posición con respecto a unha estrutura parental. Na táboa que segue o grupo hidroxilo pode ocupar tres posicións diferentes nunha cadea de n-pentano, formando tres compostos distintos.
Moitos isómeros aromáticos orixínanse porque os substituíntes poden situarse en diferentes partes do anel de benceno. Só existe un isómero do fenol ou hidroxibenceno, pero o cresol ou metilfenol ten tres isómeros nos que o grupo metilo adicional pode estar situado en tres posicións distintas do anel. O xilenol ten un grupo hidroxilo e dous grupos metilo e un total de 6 isómeros.
Isomería de grupo funcional
Os isómeros funcionais son isómeros estruturais que teñen a mesma fórmula molecular (é dicir, o mesmo número de átomos dos mesmos elementos), pero eses átomos están conectados de diferente maneira de modo que as agrupacións que forman son diferentes. Estas agrupacións de átomos denomínanse grupos funcionais, funcionalidades, ou residuos. Outro modo de expresar isto é dicir que dous compostos coa mesma fórmula molecular pero con diferentes grupos funcionais son isómeros funcionais.
Por exemplo, o ciclohexano e o 1-hexeno teñen ambos os dous a fórmula C6H12. Considéranse isómeros de grupo funcional porque o ciclohexano é un cicloalcano e o hex-1-eno é un alqueno.
Para que dúas moléculas sexan isómeros funcionais, deben conter grupos de átomos chave dispostos dun modo determinado. Algúns dos mellores exemplos danse na química orgánica. A fórmula molecular C2H6O, dependendo de como se coloquen os seus átomos, pode representar dous diferentes compostos, o dimetil éter, CH3-O-CH3, ou o etanol, CH3CH2-O-H. O dimetil éter e o etanol son isómeros funcionais. O primeiro é un éter (coa funcionalidade cadea carbonada-osíxeno-cadea carbonada). O segundo é un alcohol (coa funcionalidade cadea carbonada-osíxeno-hidróxeno).
Aínda que en certos contextos algúns químicos utilizan os termos isómero estrutural e isómero funcional de forma intercambiable, non todos os isómeros estruturais son isómeros funcionais.
Os isómeros funcionais identifícanse xeralmente en química utilizando espectroscopía infravermella. A radiación infravermella corresponde ás enerxías asociadas principalmente á vibración molecular. A funcionalidade alcohol ten unha vibración característica chamada tramo OH (OH-stretch) que se debe aos enlaces de hidróxeno. Todos os alcohois en forma líquida e sólida absorben radiación infravermella a certas lonxitudes de onda.
Os compostos co mesmo grupo funcional absorberán certas lonxitudes de onda da luz infravermella debido ás vibracións asociadas con eses grupos. De feito, o espectro infravermello está dividido en dúas rexións. A primeira parte chámase rexión do grupo funcional. O dimetil éter e o etanol terán distinto espectro infravermello na rexión do grupo funcional.
A segunda parte do espectro infravermello denomínase a rexión da pegada dactilar; está asociada con certos tipos de movemento permitidos pola simetría da molécula e influídos polas enerxías de enlace. A rexión pegada dactilar é máis específica para un composto determinado. Aínda que o 1-propanol e o 2-propanol teñen un espectro infravermello similar na rexión do grupo funcional, diferirán na rexión pegada dactilar.
Resumindo, os isómeros funcionais son isómeros estruturais que teñen grupos funcionais diferentes, como poden ser o alcohol ou o éter.
Exemplo
Como un exemplo de conteo de isómeros veremos os nove isómeros estruturais coa fórmula molecular C3H6O, que teñen distintas conectividades de enlace. Sete deles son estables no aire a temperatura ambiente moderada, e aparecen na táboa de abaixo. Existen dous isómeros estruturais adicionais con esa fórmula, que son tautómeros enol dos isómeros carbonilo, pero non son estables.
Aaron Lennon
Aaron Justin Lennon, nado Chapeltown (Leeds) o 16 de abril de 1987, é un xogador de fútbol que xoga no Everton e na selección inglesa.
Aeroporto de Paphos
O aeroporto internacional de Paphos (IATA: PFO, ICAO: LCPH) é un aeroporto situado a 6,5 km ao sueste da cidade de Paphos, Chipre. É o segundo aeroporto máis grande do país, despois do de Larnaca. É comunmente usado por turistas que pasan as súas vacacións no oeste de Chipre, tendo acceso a populares zonas de veraneo como Coral Bay, Limassol (a uns 50 km ao suroeste) e a propia Paphos. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 2 336 471 pasaxeiros.
Armentón, Arteixo
San Pedro de Armentón é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o IGE de 2016 tiña 424 habitantes (190 homes e 224 mulleres) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 429 habitantes.
Patrimonio
miniatura|esquerda|Igrexa de San Pedro.
Festas
Na parroquia de Armentón celébranse dúas festas parroquiais: o 29 de xuño celébrase a festa patronal de San Pedro de Armentón, con comida e música ao carón da igrexa parroquial, e o primeiro sábado de agosto celébrase a Romaría dos Remedios.
Parroquias de Arteixo
miniatura|esquerda|As trece parroquias que conforman o concello de Arteixo.
Copa de baloncesto de Francia
A Copa de baloncesto de Francia (en francés: Coupe de France de basket-ball) é competición de copa do baloncesto profesional masculino en Francia. Organizada pola Federación Francesa de Baloncesto (FFBB) desde 1953, é tamén coñecida como Trofeo Robert Busnel.
O Outeiro, Bamio, Vilagarcía de Arousa
O Outeiro é un lugar da parroquia de Bamio no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 74 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 35 eran mulleres e 39 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando eran 70 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 82.
Making a Door Less Open
Making a Door Less Open é o décimo segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Car Seat Headrest, publicado o 1 de maio de 2020 a través do selo Matador Records. Trátase do seu cuarto traballo con esta discográfico e está formado por cancións novas.
Making a Door Less Open marca un cambio de estilo con respecto ao material anterior da banda. A pesar de que Car Seat Headrest é principalmente coñecida polo seu son indie rock e o uso de estética "lo-fi", o estilo do álbum está moi influenciado pola experimentación con 1 Trait Danger, o proxecto paralelo electrónico de Will Toledo e Andrew Katz.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Will Toledo agás "Hollywood", escrito por Toledo e Andrew Katz.
Ensaio
O termo ensaio pode referirse a varias cousas:
Estafilínidos
Os estafilínidos (Staphylinidae) son unha familia de escaravellos, que se distinguen principalmente polos seus curtos élitros (primeiro par de ás cobertoras) que deixan máis da metade do abdome sen cubrir. O grupo ten unhas 63 000 especies en miles de xéneros, e actualmente considérase a familia máis grande existente de escaravellos. É un grupo antigo, con fósiles coñecidos desde o Triásico, hai 200 millóns de anos, e posiblemente incluso anteriores se o xénero Leehermania se confirma que era membro desta familia. Son un grupo de escaravellos diverso ecolóxica e morfoloxicamente, e son comúns nos ecosistemas terrestres.
Anatomía
Como era de esperar nunha familia tan grande, hai unha considerable variación entre as especies. O seu tamaño vai de <1 a 35 mm, coa maioría entre 2 e 8 mm, de forma é xeralmente alongada, e a maioría son ovoides. As cores van do amarelo e vermello ao marrón e castaño ous negro ou ao azul e verde iridescentes. As antenas xeralmente teñen 11 segmentos e son filiformes, cunha forma moderada de maza nalgúns xéneros. O abdome pode ser moi longo e flexible e algúns semellan superficialmente cadelas de frade.
Ensaio
Assay Essay (disambiguation)
Yurii Vynnytskyi
Yurii Vynnytskyi (en Юрій Винницький; en Jerzy Winnicki; en Юрый Вінніцкі), nado o 24 de xullo de 1660 en Przemyśl (Rutenia, Coroa do Reino de Polonia) e finado o 22 de setembro de 1713 en Strashevychi, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, metropolita de Kíiv e Galicia e toda a Rus dende 1710 até a súa morte.
Estafilínidos
Ecoloxía
Os estafilínidos poden aparecer en calquera tipo de hábitat en que poidaen aparecer escaravellos, e as súas dietas inclúen case de todo menos tecidos vivos de plantas superiores, pero incluso unha especie,Himalusa thailandensis, descubriuse recentemente que come tamén plantas superiores. A maioría dos estafilínidos son predadores de insectos e outros invertebrados, vivindo nas follas secas caídas de bosques e materia vexetal similar en descomposición. Son tamén comúns baixo pedras e arredor das beiras de ríos e lagos. Case 400 especies viven nas costas do mar que quedan mergulladas ao subir a marea, incluíndo Thinopinus pictus, aínda que estes son moito menos do 1% do total mundial de especies da familia. Outras especies adaptáronse a vivir como inquilinos nas colonias de formigas e térmites, e algúns viven en relacións mutualistas con mamíferos nas que comen pulgas e outros parasitos, beneficiando ao hóspede. Unhas poucas especies, notablemente as do xénero Aleochara, son preeiras, ou son ]]parasitoide]]s doutros insectos, particularmente de certas pupas de moscas.
Yurii Vynnytskyi
Traxectoria
En 1691 aceptou a unión de Brest, pasando a estar en comuñón coa Igrexa Católica.
Estafilínidos
Ecoloxía
Aínda que o apetito dos estafilínidos por outros insectos parecería facelos candidatos obvios a ser axentes para o control biolóxico de pragas, e empiricamente crese que son controis importantes na natureza silvestre, o feito é que os experimentos realizados usándoos non foron moi exitosos. Obtívose maior éxito con especies parasitoides (xénero Aleochara).
Os estafilínidos do xénero Stenus son insectos moi interesantes. Son predadores especialistas de pequenos invertebrados como os colémbolos. O seu labio pode sobresaír da cabeza utilizando a presión da hemolinfa. O pequeno bastón do labio acaba nunha almofadiña de pelos rasposos e ganchos e entre estes pelos hai pequenos poros que exsudan unha substancia adhesiva parecida ao pegamento, que se pega á presa.
Yurii Vynnytskyi
Traxectoria
O 12 de abril de 1700 foi elixido bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok, e no mesmo mes profesou na Orde de San Basilio Magno.
Estafilínidos
Sistemática
A clasificación das 63 000 especies de estafilínidos (en 2015) está en construción e é controvertida. Algúns autores propoñen unha organización do grupo en 10 familias separadas, pero o sistema actual máis aceptado é dividilos en 31 subfamilias, unhas 100 tribos (algunhas agrupadas en supertribos) e uns 3 200 xéneros. Cada ano descríbense unhas 400 especies novas, e algunhas estimacións suxiren que tres cuartas partes das especies tropicais están aínda sen describir.
Yurii Vynnytskyi
Traxectoria
O 2 de maio de 1700 foi ordenado sacerdote polo bispo de Chełm Hedeon Voina-Oranskyi, e o 6 de xuño recibiu a consagración episcopal de mans do metropolita Lev Zalenskyi.
Estafilínidos
Bibliografía
Para a fauna paleártica, as obras máis actualizadas son:
Yurii Vynnytskyi
Traxectoria
En 1707 foi nomeado administrador da eparquía de Mukacheve, o 14 de agosto de 1708 foi nomeado administrador das eparquías de Kíiv e de Volodymyr e Brest, e o 28 de agosto da de Lviv.
En 1710 renunciou como administrador de Mukacheve e de Lviv. O 7 de maio de 1710 foi elixido metropolita de Kíiv, Galicia e toda a Rus. En 1711 renunciou como administrador de Volodymyr e Brest.
Finou no cargo o 22 de setembro de 1713.
Manizha Bakhtari
Manizha Bakhtari (Persa: منیژه باختری) é unha diplomática, autora e xornalista afgá. Actualmente serve como embaixadora afgá en Austria. Foi a anterior embaixadora afgá nos Países nórdicos (Noruega, Suecia, Dinamarca, Islandia, e Finlandia). Bakhtari anteriormente serviu como Xefa de Gabinete do Ministerio afgán de Asuntos Exteriores e como conferenciante a tempo parcial na Universidade de Cabul.
Traxectoria
Bakhtari é a filla do poeta afgán Wasef Bakhtari. Bakhtari ten un B.A. en xornalismo e unha mestría en Literatura e Lingua persas da Universidade de Cabul. En 2002 foi acreditada como conferenciante na Facultade de Xornalismo da Universidade de Cabul.
Con anterioridade aos seus postos diplomáticos, Bakhtari traballou co Centro de Cooperación para Afganistán (CCA), unha organización non gobernamental. É a autora de dous libros xornalísticos: The interesting World of News e Ethics e Law in Journalism, os cales son actualmente utilizados como libros de texto na Facultade de Xornalismo da Universidade de Cabul. É a autora de Angabin Neshkhand wa Sharang Noshkhand, un libro sobre a historia contemporánea do xénero satírico en Afganistán. Publicou unha colección de historias titulada Three Angels, que destaca os desafíos das mulleres afgás. Foi editora en xefe de Parnian Magazine (unha revista trimestral de cultura e literatura).
Bakhtari está casada con Naser Hotaki, un empresario e executivo deportivo afgán. Teñen catro fillos xuntos: Mariam Hotaki, Mustafa Hotaki, Nosheen Hotaki e Parnian Hotaki.
Itoigawa
Itoigawa (糸魚川市, いといがわし, Itoigawa-shi) é un concello xaponés da prefectura de Niigata. Está situada ó norte da rexión de Chūbu, e ó oeste da prefectura, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 746,24 km² e a poboación de 47.923 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 64,2 hab./km².
O concello de Itoigawa limita cos concellos de Jōetsu, de Myōkō (son da prefectura de Niigata); de Hakuba, de Otari (son da prefectura de Nagano); e de Asahi (da prefectura de Toyama).
Nicodemus Tessin o Novo
miniatura|dereita|Castelo Drottningholm miniatura|dereita|Castelo de Estocolmo miniatura|dereita|Igrexa de Federico en Karlskrona
Nicodemus Tessin o Novo, nado en Estocolmo o 23 de maio de 1654 e finado o 10 de abril de 1728 na mesma cidade, foi un dos máis importantes arquitectos de Suecia arredor de 1700.
Traxectoria
Era fillo do arquitecto da corte Nicodemus Tessin o Vello. Nicodemus Tessin foi tamén arquitecto da corte desde 1676, é arquitecto municipal de Estocolmo entre 1682–1715 e conselleiro real desde 1712. O seu fillo, o conde Carl Gustaf Tessin, foi un influente político sueco da súa época.
A súa principal realización foi o vasto pazo real de Estocolmo que iniciou en 1697. A morte do seu pai, proseguirá e completará o Castelo Drottningholm.
Andy Partridge
Andrew John "Andy" Partridge, nado o 11 de novembro de 1953 en Mtarfa, Malta, é un cantante, letrista e guitarrista inglés membro fundador da banda de pop/new wave, XTC.
Traxectoria
Ademais do seu traballo con XTC, Partridge gravou un álbum con Virgin Records en 1980,Take Away/the Lure of Salvage. Tamén editou demos das súas cancións baixo o seu propio nome na serie de oito álbums The Official Fuzzy Warbles Collector's Album e en Fuzzy Warbles con APE House. Colaborou con artistas como Martin Newell, co que gravou e produciu un álbum en 1993 co título de The Greatest Living Englishmanou entre outros conPeter Blegvad, Harold Budd, Jamie Cullum, Stephen Duffy, Terry Hall, The Heads, Charlotte Hatherley, Robyn Hitchcock, Jen Olive, The Residents, Thomas Dolby, David Yazbek, Miles Kane, The Nines, Pugwash e Meat Beat Manifesto. En 2010, Partridge lanzou un CD en edición limitada con música inspirada polo ilustrador de ciencia ficción Richard M. Powers titulado Powers. En 2012, Partridge traballou con Mike Keneally no álbum Wing Beat Fantastic.
Partridge foi produtor da banda inglesa Blur durante a gravación de Modern Life Is Rubbish, aínda que despois substituíuno Stephen Street por insistencia do selo musical, Food, segundo Partridge non lle pagaron polas sesións e só tivo gastos. Partridge tamén escribiu catro cancións para a versión de Disney' de James and the Giant Peach, non obstante Randy Newman substituíuno ao non chegar finalmente a un acordo aceptable. En 2004, Partridge escribiu "I Wonder Why the Wonder Falls" como o tema musical para comedia de televisión Wonderfalls.
Radio e televisión
Partridge participou regularmente en BBC Radio 1 a mediados da década de 1980, salientando o carácter de "Agony Andy", unha parodia no programa de Janice Long, e tamén contribuíu con sketches en Saturday Live e Studio B15, e estivo no elenco regular de Roundtable e The Great Rock'n'Roll Trivia Quiz, e presentou o piloto dun concurso infantil na ITV, Matchmakers.
Lavapés, Vilapedre, Vilalba
Lavapés é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 0 habitantes.
A Parada do Rei, Bamio, Vilagarcía de Arousa
A Parada do Rei é un lugar da parroquia de Bamio no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Percebe do Canadá
miniatura|240px|Colonia de P. polymerus en [[Friday Harbor na costa noroeste dos Estados Unidos.]]
O percebe do Canadá ou percebe do noroeste do Pacífico, Pollicipes polymerus é unha especie de artrópodo pertencente á familia dos policipédidos da orde dos pedunculados e infraclase dos cirrípedes, do subfilo dos crustáceos, mariño con pedúnculo carnoso e curto, que vive fixado ás rochas batidas polas ondas.
A súa área de dispersión limítase á zona intertidal ao longo da costa pacífica de Norteamérica. .
É un parente próximo do percebe do Atlántico NE, Pollicipes pollicipes, e a súa aparencia e gusto son similares.
A partir de 1970 a súa explotación comercial no Canadá experimentou un importante auxe debido á demanda do mercado español xa que os stocks locais de Pollicipes pollicipes diminuíran gravemente. Porén, as exportacións de percebe do Canadá cesaron a partir de 1999, data na que se pecha a súa pesca comercial debido á preocupante baixa das súas poboaciós. .
-1380
Outros
Historia ano a ano
El regreso (filme de 2013)
El regreso é un filme venezolano de 2013 dirixido por Patricia Ortega. Estreouse nos cinemas comerciais de Venezuela o 30 de agosto de 2013. Está baseado nos eventos reais do masacre de Baía Portete, ocorrido o 16 de abril de 2004, no cal un grupo paramilitar colombiano irrumpiu nun campamento wayuu e asasinou 12 persoas, provocando o desprazamento de máis de 600 persoas.
Blesa
O topónimo Blesa pode referirse a:
O Reirado, Alfoz
Santa María do Reirado é unha parroquia do concello de Alfoz. En 2004 tiña 64 habitantes, distribuídos en 4 entidades de poboación, cunha densidade de 237 hab./km². Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 51 habitantes, sendo 25 homes e 26 mulleres.
El regreso (filme de 2013)
Sinopse
Un grupo armado irrompe nunha vila wayuu en Baía Portete, na Alta Guajira colombiana. No medio do horror e o sangue, as mulleres arriscan as súas vidas para axudar ós seus fillos a fuxir. Shüliwala, unha nena de só 10 anos, logra fuxir a unha cidade fronteiriza, mais unha vez que se atopa neste estraño territorio, debe lograr sobrevivir e non perder a esperanza de regresar a casa.
Blesa
Amais, como apelido pode referirse a:
O Reirado, Alfoz
Hai numerosos cruceiros e cruces.
Bambú
O nome bambú provén probablemente dunha adaptación da palabra samambu, orixinaria de Malaisia, e introducida en Europa polos portugueses no século XVI. Os bambús son orixinarios de Asia, América, África e Oceanía; poden adaptarse a numerosos climas (tropicais, subtropicais e temperados). En Europa existen fósiles pero ningunha especie endémica, datando as primeiras plantacións de 1855 en Inglaterra e en Anduze (Francia).
Son plantas moi antigas (datan do Mioceno), rústicas e, sobre todo, moi atípicas. Inspiraron mitoloxías e simboloxías. É unha planta extraordinariamente útil, téndose descrito máis de 1 500 usos e utilidades, moi válida no pasado e con moitas posibilidades no futuro. Pola súa alta resistencia e flexibilidade chámaselle "o aceiro vexetal".
O bambú, a nivel económico, pode representar un recurso renovable e sostible. miniatura|esquerda|200px|Bambús en [[Lijiang, na China]]
Baldassare Longhena
miniatura|dereita|275px|Basílica de Santa María della Salute desde o [[Canal Grande, obra mestra de B. Longhena]]
Baldassare Longhena, nado en Venecia en 1598 e finado no mesmo lugar en 1682, foi un arquitecto italiano do século XVII, un dos máis célebre e representativos do seu tempo.
Vida e obra
Nado en Venecia nunha humilde familia orixinaria da provincia de Brescia (seu pai era pedreiro), Longhena tivo como mestre a Vincenzo Scamozzi. Introducido desde novo en relación coa poderosa familia Contarini, comezou pouco despois, xa na vintena de idade a lucirse coas obras de renovación do pazo Malipiero (1621-1622) e coa radical reestruturación do pazo Giustinian-Lolin (1623).
Santa María della Salute
Varios anos despois, en 1631 foi encargado de proxectar e erguer a Basílica de Santa María della Salute, a súa creación máis significativa e unha das grandes xoias do barroco véneto e italiano. A Basílica foi construída a causa dun ex voto realizado pola cidadanía logo de sufriren unha terríbel epidemia de peste que danou, en 1630, Venecia e gran parte da Italia setentrional. O corpo central, de planta octagonal, e coroado por unha cúpola que destaca impoñente na Punta do Mar e é perfectamente visíbel ora desde o Canal Grande ora desde a praza de San Marcos. O severo clasicismo do seu interior contrasta nidiamente coas atrevidas concepcións escenográficas da parte externa articulada en formas ricas de movemento propias da inspiración barroca. A construción da Basílica de Santa María della Salute precisou medio século: o edificio non foi inaugurado de feito até 1687, cinco anos despois da morte do seu creador.
Outras obras
A actividade de Longhena concentrouse sobre todo en Venecia e nas veciñanzas inmediatas da cidade das canles. Entre as súas maiores realizacións, ademais de Santa Maria della Salute, cómpre sinalarmos:
Influencia e carácter
Longhena estivo profundamente influenciado por dous grandes mestres do Cinquecento italiano, Jacopo Sansovino e Andrea Palladio. Plenamente inserto nas correntes barrocas do seu tempo, este grande arquitecto foi quen de dotar a algunhas das súas obras dunha suntuosidade e duns efectos de chiaroscuro, cargados de profundo dramatismo, como podemos observar, especialmente, na que foi a súa obra mestra indiscutíbel: a Basílica de Santa María della Salute.
Discípulos
Aprendices, e posteriormente colaboradores de Longhena, foran Giuseppe Sardi (1630-1699) e Antonio Gaspari (1670-1738). O primeiro, orixinario de Lugano, traballou ao lado do grande mestre na execución da igrexa do Ospedaletto, mentres o segundo continuou, como xa foi sinalado arriba, as obras da edificación da Ca' Pesaro logo da morte de Longhena.
Álvaro Fernández Fiuza
Álvaro Fernández Fiuza, nado en Pontevedra o 2 de agosto de 1982, é un policía e deportista galego que compite en piragüismo na modalidade de maratón.
Coímbra (homónimos)
O topónimo Coimbra pode referirse a:
20 de abril (canción)
Descrición
Escrita a modo de carta do autor a unha vella amiga, rememorando con nostalxia os bos momentos vividos noutrora con seu grupo de amigos da mocidade. A canción fala dunha fin de semana do pasado que transcorreu na Cabana do Turmo e que se identificou cun albergue existente na localidade de Benasque (Provincia de Huesca). Porén, o autor, Jesús Cifuentes, desvelou que a letra non está baseada nunha historia real. Foi composta namentres que exercía como asistente social na localidade de El Tiemblo.
O título da canción alude á primeira estrofa da canción, que reproduce o que se supón que é o encabezado da carta: 20 de abril del 90 (1990). Con todo, a canción escribiuse en 1991.
Álvaro Fernández Fiuza
Foi tres veces campión do mundo en maratón e unha de Europa, gañando en total sete medallas no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón entre os anos 2009 e 2015, e cinco medallas no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón entre os anos 2009 e 2017. Ademais, formando parella con Walter Bouzán, gañou oito edicións consecutivas do Descenso Internacional do Sella entre 2010 e 2017.
Traxectoria
Comezou a adestrarse como piragüista no Club Naval de Pontevedra, co que gañou algúns títulos nacionais e pasou a formar parte do equipo nacional júnior. Máis tarde pasou polo Club Piragüismo Poio antes de recalar no ADZ Zamora. Participou no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón de 2007, en Eslovaquia, rematando en décima posición en K1. Ao ano seguinte participou no Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón, esta vez no K2 formando parella con Emilio Merchán, pero non puideron rematar a carreira.
20 de abril (canción)
Descrición
O tema foi número un na lista elaborada pola cadea de radiofórmula Los 40 Principales a semana do 18 de abril de 1992. A repercusión foi tal que o Grupo Municipal de Izquierda Unida no Concello de Valladolid, presentou unha proposta -que non foi adiante- para que o nome da rúa José Antonio Primo de Rivera, pasara a chamarse 20 de abril.
Álvaro Fernández Fiuza
Traxectoria
Os seus primeiros éxitos internacionais chegaron en 2009 ao proclamarse campión do mundo e de Europa en K2, en ambas ocasións xunto a Emilio Merchán. Ao ano seguinte pasou a formar parte do Club Feve Oviedo Kayak e comezou a competir formando parella con Walter Bouzán. Con el gañou ese ano o Descenso Internacional do Sella en K2, a primeira das oito edicións que gañarían consecutivamente. Conseguiu logo o título de campión do mundo nas edicións de 2010 e 2011,  así como o subcampionato de Europa de 2011, no que chegaron á meta a só dous segundos da embarcación francesa de Edwin Lucas e Romain Marcaud.
20 de abril (canción)
Versións
O tema foi versionado polos grupos Amaral, Nomadi -en lingua italiana- ou o galego Siniestro Total.
Álvaro Fernández Fiuza
Traxectoria
En 2012 non puido revalidar o título de campión do mundo no Mundial de Roma, pois el e Bouzán chegaron segundos á meta, a pouco máis dun segundo da embarcación gañadora, formada polo tamén galego Iván Alonso e Emilio Marchán. Ao ano seguinte repetíronse os mesmos dous primeiros postos do podio mentres que no Mundial de 2014 obtiveron outra prata, mais esta vez por diante de Alonso e Merchán e por detrás dos surafricanos Hank McGregor e Jasper Mocke. Tamén participaron no Europeo de 2014, volvendo lograr unha prata por detrás de Alonso e Merchán. Nese mesmo ano Fiuza competiu tamén no Campionato de Europa de kaiak de mar, celebrado en Portugal, onde finalizou en 11ª posición da súa categoría. No ano 2015 gañou a medalla de bronce tanto no Mundial celebrado en Győr como no Europeo en Bohinj (Eslovenia). Finalmente conseguiu unha medalla de prata no último campionato internacional que disputou, o Campionato de Europa de 2017, en Ponte de Lima.
-344
Outros
Historia ano a ano
Arteixo, Arteixo
Santiago de Arteixo é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2016 tiña 12.772 habitantes (6.341 homes e 6.431 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 6.941 habitantes.
Festas
O 25 de xullo celébranse as festas patronais do Apóstolo Santiago.
Na terceira fin de semana de setembro celébrase a Festa Histórica de Arteixo, ambientada a comezos do século XX.
En abril celébrase no Centro Cívico Cultural o concurso de música tradicional organizado pola asociación xuvenil Xiradella.
A última fin de semana de maio realízase a Festa das Flores; antes tiña lugar en zonas privadas e agora realízase polas rúas e vías de Arteixo.
Parroquias de Arteixo
miniatura|dereita|As trece parroquias que conforman o concello de Arteixo.
Lombo do Río, Vilapedre, Vilalba
Lombo do Río é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
Santa Cruz, Santa Cruz de Viana, Chantada
Toponimia
O topónimo vén do latín que fai referencia á invención da Vera Cruz nos tempos de Constantino.
Castro da Torre
É un Ben de Interese Cultural (BIC) catalogado.
Morfoloxía
O castro está localizado na ladeira do monte da Golada orientado cara ao sueste, mirando cara o val do río Lor. É un castro fortificado con 16 vivendas no seu interior, en socalcos. O castro está dentro dun foxo defensivo de 120 metros de longo, de 5 a 20 metros de ancho e cunha profundidade de ata 17 metros.
Na súa cabeceira, en dirección ao noroeste, atópanse os restos dunha torre. Esta torre dálle nome ao castro.
Arqueoloxía
O castro é da idade de ferro e consérvase en bo estado de conservación. As zonas máis alteradas son por esvaementos na pendente do monte onde se empraza.
Carlos Pérez Rial
Carlos Pérez Rial tamén coñecido como Perucho, nado o 12 de abril de 1979 en Aldán, Cangas, é un deportista e policía galego, que compite en piragüismo na modalidade de augas tranquilas. A súa especialidade é o caiac sobre as distancias de 200 e 500 metros.
Foi campión olímpico en Pekín 2008, catro veces campión do mundo de piragüismo en augas tranquilas e dúas veces campión de Europa. Suma en total oito medallas no Campionato Mundial e sete no Campionato Europeo.
Inicios
Iniciouse no piragüismo sendo neno, nunha familia de piragüistas. De seu irmán Jesús Pérez Rial, tamén piragüista, herdou o alcume de "Perucho". Aos 14 anos entrou no Centro Galego de Tecnificación Deportiva, onde comezou a se preparar con Carlos Brage, que sería o seu adestrador durante dez anos.
Foi internacional por primeira vez en 1999, no europeo de Zagreb, onde participou en tres clases, sendo o seu mellor posto un quinto lugar logrado no K2 200m, formando parella con Rodrigo Tiebo. Tamén competiu no Campionato Mundial celebrado en Milán, en K4, quedando en sétima posición. Ao ano seguinte quedou noveno no europeo de Poznan en K2 500. En 2001 quedou cerca de lograr ás súas primeiras medallas no Europeo, en Milán, quedando en quinta e cuarta posición no K2 200 e K2 500 respectivamente, en ambas distancias con Emilio Merchán como compañeiro de kaiak. No Mundial dese ano, en Poznan quedaron sétimos no K2 200m. No 2002, a súa mellor clasificación foi un quinto lugar no Europeo de Szeged na categoría K2 200m.
Campión europeo e mundial
miniatura|Monumento homenaxe aos padexeiros olímpicos de [[Aldán, Cangas|Aldán]] En 2005 proclamouse campión do mundo na distancia non olímpica de K1 200 m, nos Mundiais de Zagreb, cun tempo de 35"289; así como campión de Europa da mesma clase, nos campionatos celebrados en Poznań, cun tempo de 36"098. Ao ano seguinte entrou na Academia de Policía de Ávila e non puido revalidar ningún deses dous títulos, perdendo nas dúas ocasións diante do alemán Ronald Rauhe e obtendo a prata do mundo en Szeged cun tempo de 35"396 e a de Europa en Račice con 34"644.
Campión olímpico
Ao ano seguinte proclamouse campión de Europa por segunda vez, desta volta no K2 200 m, ao lograr o ouro con Saúl Craviotto en Brandeburgo. Ademais, tamén xunto a Craviotto, quedou cuarto no K2 500 m. Nas mesmas dúas clases competiu no Mundial dese ano, celebrado no Canadá, logrando o subcampionato nos 200 metros e un cuarto posto nos 500. Nese mesmo campionato coroouse tamén por primeira vez como campión do mundo da clase K1 4x200m, formando equipo con Saúl Craviotto, Francisco Llera e Ekaitz Saies.
Década de 2010
No 2011 non logrou subir ao podio europeo nin mundial en K2, pero proclamouse por terceira vez campión do mundo no K1 4x200 m en Szeged.
En 2012, no preolímpico celebrado en Polonia, non puido conseguir o billete para os Xogos Olímpicos de 2012, despois de que unhas ondas lle arruinasen a carreira de K2 200 m que ía liderando xunto a Craviotto. En 2013 participou no Mundial de Duisburgo cunha nova parella no K2, Diego Cosgaya, non logrando meterse na final nos 1000 metros e quedando novenos nos 500. No K1 4x100, o equipo formado por Perucho, Craviotto, Carlos Arévalo e Carlos Garrote finalizou en quinta posición.
Nos seguintes anos adicou cada vez máis tempo ao surfski ou kaiak de mar, gañando a liga galega e o campionato galego, así como A Lanzada Ocean Race de 2016, e participando en 2018 no Campionato de Europa celebrado en Villajoyosa, quedando en 26ª posición.
Recoñecementos
En 2004 recibiu a medalla de bronce da Real Orde do Mérito Deportivo, xunto a David Cal e Teresa Portela entre outros. En 2010 púxoselle o seu nome ao paseo marítimo de Aldán, agora chamado "Paseo Carlos Pérez". Así mesmo, o concello de Ribadumia, onde pasou dous anos no club Náutico O Muíño, nomeouno "Fillo Adoptivo".
Anaǵa aparar jol
Anaǵa aparar jol (en Анаға апарар жол) é un filme casaco de 2016 dirixido por Akan Satayev. Foi escollido como candidato de Casaquistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Aaron Paul
Aaron Paul Sturtevant, nado en Emmett (Idaho) o 27 de agosto de 1979 é un actor estadounidense.
Traxectoria
Aaron Paul realizou anuncios e pequenas aparicións en vídeos musicais, filmes e televisión, en 2007 tivo un papel recorrente na serie Big Love, saíndo en 14 episodios, pero foi o papel de Jesse Pinkman en Breaking Bad o que lle deu fama e polo que gañou dous Emmy.
En 2014 fai o papel de Xosué no filme de Ridley Scott: Exodus: Gods and Kings.
Maitê Proença
Maitê Proença Gallo, nada en São Paulo o 28 de xaneiro de 1958, é unha actriz brasileira.
Elvira Méndez (864 - 921)
Elvira Méndez, ou Elvira Menéndez ou Elvira Menendiz, nada no ano 864 e finada en 921, foi unha nobre e raíña consorte galega.
Traxectoria
Filla dos magnates galegos Hermenexildo Guterrez (conde de Tui e do Porto e conquistador de Coímbra) e de Hermesinda, que viviu no século IX.
Casou no ano 900 con Ordoño (o futuro Ordoño II), fillo de Afonso III o Magno e Ximena Garcés, como enlace entre a nobreza galega e a monarquía.
Raíña de Galicia
No ano 910 recibiu o recoñecemento de todos os magnates galegos xunto ao seu marido, Ordoño II. A súa importante condición aristocrática foi imprescindible para que os grandes magnates galegos recoñeceran a Ordoño II como o seu rex ou señor. Algúns autores ven neste momento o nacemento dun reino de Galicia de seu, outros, porén, consideran tal recoñecemento como un pacto feudal entendendo que o reino de Galicia era moito maior que as territorio estritamente galego.
Tras a morte do seu cuñado, o rei García I, foi coroada como raíña consorte. Asinou co seu home numerosos documentos a prol da nobreza e da Igrexa Galega. A diocese de Iria Flavia-Santiago de Compostela beneficiouse das súas doazóns en vilas, servos e alfaias, sobresaíndo as doazóns á catedral de Santiago de Compostela, ao mosteiro de san Martiño Pinario, ao mosteiro de san Isidro de Dueñas e ao mosteiro de san Pedro de Montes.
Fundadora dunha estirpe
Foi nai dos reis Sancho Ordóñez (o primoxénito e rei privativo de Galicia), Afonso IV e Ramiro II. Dela agromou unha estirpe de monarcas de Galicia e León.
Nupcias e descendencia
Froito do seu matrimonio co rei Ordoño II naceron cinco fillos que aparecen na documentación cos seus pais na seguinte orde:
Morte e sepultura
A raíña Elvira faleceu entre o 20 de febreiro e o 12 de outubro do ano 921. Segundo a Crónica de Sampiro, cando o rei Ordoño II recibiu a nova da morte de Elvira ao seu regreso a Zamora dunha campaña contra os musulmáns, «foi tanto a dor que tivo polo seu pasamento canto fora o seu fozo do seu triunfo».