cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terremoto e tsunami de Sendai de 2011
O terremoto e tsunami de Sendai en 2011(東北地方太平洋沖地震, Terremoto da rexión de Tōhoku e da zona costeira do Océano Pacífico) foi un sismo ocorrido ás 14:46:23 (05:46:23 UTC) do venres 11 de marzo de 2011, que alcanzou unha magnitude provisional de 8,9 na escala sismolóxica de magnitude de momento (MW). O domingo 13 de marzo recalificouse pola axencia sismolóxica xaponesa nun 9 na escala sismolóxica de magnitude de momento (MW), o que o fai o cuarto maior terremoto do que se ten constancia na historia. O epicentro do terremoto situouse no mar, fronte á costa de Honshu, 130 km ao leste de Sendai, na prefectura de Miyagi, Xapón. Nun primeiro momento calculouse a súa magnitude en 7,9 graos MW, que foi posteriormente incrementada a 8,8 e finalmente a 8,9 graos polo Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos. A enerxía liberada equivaleu a 200 millóns de toneladas de TNT.
Aínda non se puido establecer unha cifra oficial definitiva de vítimas mortais, pero segundo o Ministerio de Defensa xaponés é moi probable que se supere o milleiro.
Dous días antes, este terremoto fora precedido por outro tremor importante, pero de menor magnitude, ocorrido o mércores 9 de marzo de 2011, ás 02:45:18 UTC na mesma zona da costa oriental de Honshu, Xapón e que tivo unha magnitude de 7,2 graos na escala de Richter, cunha profundidade de 14,1 quilómetros. Tamén ese día as autoridades da Axencia Meteorolóxica do Xapón deron unha alerta de tsunami, pero só local, para a costa leste dese país.
A JAXA solicitou formalmente e ao abeiro da Carta Internacional Espazo e Grandes Desastres, a activación do sistema mundial de satélites para grandes desastres unha hora despois do sismo , polo que todas as axencias espaciais asinantes están a orientar os satélites na area do Xapón para mellorar no posible a capacidade de resposta ante o desastre.
Ás 20:00 hora galega rexistrouse unha nova réplica de 6,6 graos na escala de Richter na costa noroeste, xusto a oposta á que sufriu o primeiro sismo.
O tsunami
miniatura|Simulación da [[NOAA da propagación do tsunami.]] Tras o sismo xerouse unha alerta de tsunami para a costa pacífica do Xapón e outros países, incluídos Nova Zelandia, Australia, Rusia, Guam, Filipinas, Indonesia, Papúa Nova Guinea, Nauru, Hawai, Illas Marianas do Norte, Estados Unidos, Taiwán, América Central, México e as costas de Suramérica, especialmente o Perú e Chile.
Ás 11:33pm (PST), o Servizo Meteorolóxico Nacional emitiu un aviso de tsunami para a costa de Alasca desde a baía de Chignik até a Illa de Attu, e vixilancia de tsunami para toda a costa pacífica do Canadá e Estados Unidos desde a baía de Chignik á fronteira de California con México. Espérase que as primeiras ondas cheguen a Illa Shemya ás 12:13am (AST).
Despois do terremoto, unha das primeiras alertas de tsunami foi para a Illa de Pascua; a onda chegaría ás 17:55 (hora local). Toda a costa de Chile está en alerta.
O presidente Correa de Ecuador recomendou a evacuación de todas as costas do país, emitiu un estado de excepción para as illas Galápagos, para as cales recomendou á poboación ir a terras altas, de polo menos 50m de altura.
O tsunami atinxiu as costas de Hawai ás 3.30am hora local, onde as autoridades ordenaran a evacuación de todas as zonas costeiras 90 minutos antes, mais con escaso impacto. Está declarada a alerta no estados de California e Oregón e na provincia canadense da Columbia Británica
Tamén se atopan en diferentes graos de estado de alarma diversos países centroamericanos coma Guatemala, Costa Rica, O Salvador e Nicaragua. As autoridades panameñas, aínda que non declararon oficialmente ningún estado de alerta, si ordenaron a suspensión das actividades escolares na costa pacífica do país. Agárdase que o tsunami chegue ao istmo centroamericano contra as 16:00 hora local (23:00 hora galega).
Localización de persoas
Google puxo a disposición do público en xeral unha web para localización de persoas na área do sismo.
Crise nuclear
Xapón posúe 17 centrais nucleares con 55 reactores de múltiples modelos. 11 reactores pecharon a súa actividade polo terremoto. Destes 11 os situados na centrais de Fukushima I (con 6 reactores de vapor de auga, unha tecnoloxía dos anos 70) e Fukushima II (da mesma tecnoloxía e con outros 4 reactores), situados a uns 80 quilómetros do epicentro recibiron numerosos danos na súa estrutura. Na central Fukushima I perderon o sistema de refrixeración de emerxencia do primeiro reactor (pola chegada do Tsunami unha hora despois do tremor) e comenzou a fusionarse o núcleo (emitindo cesio), estoupando a cúpula exterior do reactor o sábado 12 de marzo de 2011 ás 6 da tarde (hora local do Xapón). O goberno xaponés ordenou bombear auga de mar para evitar a fusión total do núcleo. Outro reactor da mesma central tamén esta a fallar, e témese outra fusión do núcleo deste reactor. O fallo cualificouse pola Axencia internacional da Enerxía Atómica como de nivel 4. Existe un perímetro de emerxencia de 20 quilómetros na central Fukushima I e outro de 10 quilómetros na central Fukushima II.
Así mesmo, o primeiro ministro xaponés Naoto Kan reclamou o 6 de maio de 2011 o peche da central nuclear xaponesa de Hamaoka, pois está situada nunha zona onde converxen varias placas sísmicas e conta con risco de sufrir un sismo de 8 graos, polo que a empresa eléctrica que a xestiona aceptou tal petición.
Domingo Sanguento (1887)
dereita|miniatura|300px|Domingo Sanguento de [[1887]]
O Domingo Sanguento do 13 de novembro de 1887 en Londres ocorreu por mor dunha manifestación en contra da coacción en Irlanda e para esixir a posta o liberdade de William O'Brien. A manifestación foi organizada pola Radical Federation (Federación Radical).
Sucesos
Ao redor de 10.000 manifestantes achegáronse a Trafalgar Square desde diferentes direccións guiados por (entre outros) John Burns, Annie Besant e Robert Cunninghame-Graham, que eran líderes da SDF (Social Democratic Federation).
Ditas tácticas déronlle unha publicidade excelente á SDF pero non conseguiron moito máis, xa que habían melloras nas condicións económicas e o problema irlandés foi reducido entre finais do mesmo ano e principios de 1888. A axitación desvaneceuse entón.
Virxe María
miniatura|A Virxe María, por [[Alberto Durero.]] A Virxe María, Santa María ou simplemente María (Mariam: Μαριάμ; מרים; مَريَمْ) foi unha muller xudía de Nazaret (Galilea), considerada segundo as tradicións cristiá e musulmá a nai de Xesús de Nazaret e, polo tanto, para a meirande parte dos cristiáns, a nai de Deus. Entre outros dos seus nomes e títulos están o de Benaventurada Virxe María e Nai de Deus nas igrexas occidentais, e o seu equivalente Theotokos no cristianismo oriental, e Maryam, nai de Isa (Xesús) no islam. Os cristiáns manteñen que o seu fillo Xesús é Cristo (é dicir, o mesías prometido ao pobo xudeu) e Deus Fillo encarnado, mentres que para os musulmáns é o mesías e un dos profetas máis importantes enviados por Deus á humanidade.
O Novo Testamento comeza a súa crónica da vida de María coa Anunciación, cando o arcanxo Gabriel se lle apareceu e lle anunciou a súa escolla divina para ser nai de Xesús. A tradición da Igrexa e o Protoevanxeo de Santiago (apócrifo) falan dos seus pais como unha parella de avanzada idade, San Xoaquín e Santa Ana.
Os cristiáns da Igrexa católica, da Igrexa Ortodoxa, da ortodoxia oriental, da Comuñón Anglicana e das igrexas luteranas cren que María, como nai de Xesús, é Nai de Deus (Μήτηρ Θεοῦ) e a Theotokos, "portadora de Deus". María ten recibido veneración dende os comezos do cristianismo, a través de numerosas advocacións (Virxe de Fátima, de Lourdes etc.). Hai unha grande diversidade na marioloxía e prácticas devocionais das diferentes tradicións cristiás. A Igrexa católica ten unha serie de dogmas marianos, como a Inmaculada Concepción, a Virxindade perpetua de María e a súa Asunción ao Ceo.
María nos textos relixiosos cristiáns
Temos dúas fontes principais para achegarnos á primeira visión cristiá sobre María. Os Evanxeos canónicos, sobre todo os relatos da infancia, e os Evanxeos apócrifos, principalmente o Protoevanxeo de Santiago. Non son fontes que se poidan poñer en igualdade en canto a fiabilidade, haberá que telo en conta se queremos achegarnos a un esbozo de biografía de María de Nazaret.
O Protoevanxeo de Santiago
Presenta o nacemento e infancia de María facendo un paralelismo co relato que fan os evanxeos sobre o nacemento e infancia de Xesús de Nazaret. A súa validez histórica é moi pouca, baste dicir que conteñen contradicións cos Evanxeos en puntos importantes (o matrimonio de Xosé e María), ou que está cheo de inexactitudes históricas ou de absoluta ignorancia da cultura xudía (o voto de virxindade de María).
María é filla do matrimonio formado por Xoaquín e Ana. Son un matrimonio xa maior que non ten fillos, pero a súa piedade fai que Deus se apiade deles e lles anuncie o nacemento dun fillo. Eles deciden dedicar o neno que naza ao servizo de Deus. Por iso, cando cumpre tres anos, levan a nena María ao Templo de Xerusalén.
María fai voto de virxindade, e os sacerdotes do Templo, para cumprir coas leis mosaicas, buscan un home bo e ancián que case con ela e que respecte o seu voto. Un sinal divino (a vara florida), designa como candidato ideal a Xosé de Nazaret.
A partir deste punto da narración, o Protoevanxeo segue aos evanxeos da infancia, aínda que enchendo as lagoas con detalles milagreiros e populares, por exemplo:
Evanxeos da infancia
Son os Evanxeos de Mateo e Lucas os que recollen uns relatos sobre o nacemento e os primeiros anos da vida de Xesús. Os relatos difiren en moitos aspectos: Mateo fala dos Magos ou da matanza dos inocentes, Lucas cóntanos a adoración dos pastores ou detense con máis detalle no nacemento de Xoán o Bautista.
Pero aínda coas súas diferenzas, os dous relatos teñen elementos comúns :
O que amosan de María os evanxeos da infancia podemos resumilo no seguinte: é unha moza xudía prometida cun home chamado Xosé, á que se lle anuncia que, pola forza do Espírito Santo, concibirá a un neno que será salvador do mundo e que se chamará Xosé.
María corre un gran risco ao aceptar este anuncio, o matrimonio xudeu celebrábase en dous tempos: primeiro a promesa de matrimonio, que xa tiña valor legal, e despois a celebración do inicio efectivo da convivencia conxugal. A pena por adulterio era a morte por lapidación. Sálvase dese destino porque o seu prometido non quere denunciala.
Durante o seu embarazo vai facer compañía e axudar á súa prima Isabel, embarazada de Xoán o Bautista.
O neno nace en Belén, a cidade da casa de David á que pertence Xosé e o seu nacemento vai acompañado de sinais que auguran unha misión especial para el. Mateo dá por sentado que xa estaban alí, segundo Lucas baixaron desde Galilea por mor do censo ordenado polo César.
Co tempo a familia instálase en Nazaret, onde Xosé exerce de carpinteiro ou artesán.
Vida pública de Xesús
Durante a vida pública de Xesús, María aparece de forma puntual pero nunca co seu marido, o que fai pensar aos estudosos que nese tempo xa era viúva. Si que aparece emparentada con outros seguidores de Xesús, como María Cleofé ou os seus fillos.
No Evanxeo de Xoán, no episodio da Vodas de Caná, María intercede polos noivos para que o seu fillo os axude.
Ten unha destacada presenza no momento da paixón, ao pé da cruz do seu fillo. Xesús encárgalle ao discípulo amado (seguramente Xoán o Evanxelista) que coide da súa nai. Despois do descendemento, Nicodemo pon o cadáver de Xesús no colo de María.
Nos Feitos dos Apóstolos
miniatura|esquerda|250px|Coroación da Virxe, na fachada da igrexa de [[Cuntis, Cuntis|Santa María (Cuntis, Pontevedra).]] María está reunido co resto do grupo de discípulos de Xesús o día da Pentecoste, cando a chegada do Espírito Santo enche de forza aquela primeira comunidade para saír a anunciar de Xesús é o Cristo e que morreu e resucitou.
Esta é a derradeira aparición de María no Novo Testamento.
Últimos anos segundo a tradición cristiá
miniatura|Casa da Virxe María en Éfeso (en realidade, unha construción do século VII) Sobre a súa morte, hai dúas tradicións:
Na evolución que hai dunha tradición a outra (pasar de falar de "morte e sepultura" a "dormición") podemos ver xa unha constante na imaxe que as igrexas católica e ortodoxa, non así as protestantes, transmiten de María. A progresiva espiritualización ou mitificación da súa figura, esquecendo a súa realidade histórica.
Notas para unha biografía
Tendo en conta o recollido ata aquí das fontes dispoñibles, podemos achegar uns elementos cos datos máis seguros que nos poderían achegar á biografía de María:
Os irmáns de Xesús
En dúas ocasións se nos fala nos Evanxeos dos irmáns de Xesús: cando os veciños de Nazaret queren matar a Xesús e cando a súa familia quere levalo canda eles porque o dan por tolo.
Esta expresión é fonte de interpretacións diversas e de controversia, sobre todo no campo da teoloxía católica, pola dificultade de conciliala co dogma da virxindade de María. Tampouco os termos utilizados axudan a aclarar a discusión, segundo o valor que lles deamos podemos chegar a dúas conclusións:
María no islam
miniatura|Ilustración [[Persia|persa de finais do século XVI que representa a Maryam e Isa no deserto canda a palmeira.]] No Corán, María, chamada Maryam, é citada trinta veces, máis que nos Evanxeos e os Feitos dos Apóstolos. No texto sagrado islámico, María é identificada como a nai de Isa, é dicir, Xesús, quen decote é nomeado como "Isa, fillo de Maryam". Este xeito é infrecuente no mundo árabe, pois adoitábase a presentar ás persoas recoñecéndoas como fillos do pai. Mais na sura 19 do Corán, a sura de Maryam, nárrase o embarazo de María asumindo a súa virxindade. Segundo o relato coránico, o arcanxo Gabriel, apareceuse ante María identificándose como enviado de Alá para darlle un rapaz "puro". Ela repuxo que non tivera relacións con homes, mais Gabriel comunicoulle que era decisión de Alá. A sura 19 indica que María estaba temerosa durante o parto e que este tivo lugar no deserto canda unha palmeira que lle proporcionou dátiles. Logo, xa co neno, foi cuestionada pola comunidade mais o Xesús bebé defendeu á súa nai. Segundo estudosos contemporáneos, a visión coránica de María e da natividade está moi influída polo aprócrifo Protoevanxeo de Santiago, un texto popular no cristianismo do Oriente Próximo preislámico.
O Corán tamén aborda, na sura 3, as orixes familiares de María, presentándoa como irmá de Aharón e Moisés e filla de Imrán e a súa dona, identificados como Xoaquín e Ana. Isto levou a algúns a interpretar que o Corán estaba errado na sucesión de figuras bíblicas, aínda que outros defenden que se trata dun xeito de aumentar o prestixio de María entroncándoa coa liñaxe mosaica, pois a verba empregada no orixinal árabe, "uht", pode significar predecesor, non necesariamente irmán.
Cristianización dos cultos precristiáns
A introdución do cristianismo na Gallaecia caracterizouse, como en xeral sucedeu en toda Europa, por un proceso de asimilación dos vellos cultos orixinais dos pobos cristianizados. Os casos máis notables son, con toda seguridade, as festas de Nadal e San Xoán, versións cristianizadas das festas dos solsticios de verán e de inverno (as saturnais).
Este xeito de cristianización, aplicado a Galicia, sobre todo ás zonas rurais, dá como resultado que moitas divindades e lugares de culto relacionadas coa terra ou a fertilidade -divindades normalmente femininas- acabaron convertidas en lugares de culto mariano.
De feito, moitos santuarios marianos actuais atópanse preto de fontes ou olleiros de auga, incluso a carón de xacementos arqueolóxicos. Por exemplo, no santuario da Virxe da Franqueira, hai, chegando ao templo, unha fonte chamada "da Virxe" e, no monte de Paradanta, xusto enriba da parroquia, un dolmen, no que a lenda di que apareceu a imaxe, que ten un gravado en espiral ao que lle chaman a "coroa da Virxe".
Outro exemplo pode ser o da virxe de Aguasantas, no que segundo a lenda: ''Un domingo unha cega do lugar das Boliñas ía a misa acompañada dun familiar, e ó pasar a carón dunha fonte, ó pé da casa, lavouse. Ó pasar a auga polos ollos recuperou a vista, e tralo milagre, impulsada por un presentimento, atopou unha imaxe da Virxe entre a maleza''. Ou tamén a Santuario da Virxe dos Milagres de Amil, Moraña, á que lle cantan: Miña Virxe dos Milagres/ que fas milagres na terra,/ fixeches nace-la auga/ na fonte da Rozavella.
No mesmo senso de unión entre auga, fertilidade e advocación feminina, aínda que situado no litoral, está a Nosa Señora da Lanzada, en Noalla, Sanxenxo. Nesta caso, ademais, está ligada aos cultos propios do solsticio de verán, cristianizados como festa da noite de San Xoán.
Demagoxia
Demagoxia (do grego, dmaggos, líder popular; dmos, pobo) é unha estratexia política que consiste en apelar a emocións (sentimentos, amores, xenreiras, medos, desexos) para gañar o apoio popular, frecuentemente mediante o emprego da retórica e da propaganda.
Definición e características
miniatura|Busto de Aristóteles. O dicionario da Real Academia Galega defíneo como a «política baseada en agradar ao pobo satisfacendo as súas aspiracións e intereses e fomentando as súas paixóns para manexalo mellor» e o dicionario Ir Indo tamén como unha «forma impura de goberno democrático, segundo o concepto aristotélico, na que exercían o poder aqueles individuos que seducían e enganaban ás masas mediante o seu discurso.».
Tamén pode considerarse a demagoxia como un tipo perverso de oratoria, que permite atraer cara aos intereses propios as opinións dos demais empregando falacias ou argumentos aparentemente válidos que, porén, tras unha análise das circunstancias, poden resultar inválidos ou simplistas.
Aristóteles sinalouna como a forma de goberno corrupta contraria á democracia; Polibio definiuna como oclocracia.
A demagoxia apóiase nas masas, favorecendo e estimulando as súas ambicións máis desatinadas, os sentimentos decadentes e elementais, e as desviacións da real e consciente participación activa na vida política. Isto prodúcese mediante fáciles e ilusorias promesas, imposíbeis de manterse, que tenden a indicar como os intereses colectivos da masa popular, ou da parte máis forte e preponderante dela, coinciden, en realidade máis aló de toda verdadeira lóxica de bo goberno, cos da comunidade tomada no seu conxunto.
A demagoxia é exercida polo demagogo, quen, aproveitando particulares situacións histórico-políticas e dirixíndoas para fins propios, excita e guía as masas populares someténdoas grazas a particulares capacidades oratorias e psicolóxicas, a miúdo instintivas, que lle permiten interpretar os seus temperamentos e as súas esixencias máis inmediatas, unindo a isto dotes carismáticos non comúns.
No desenvolvemento da demagoxia non se ten minimamente en conta, máis que en forma extremadamente superficial e basta, os reais intereses do país, nin os resultados últimos aos que pode conducir co tempo a acción demagóxica, dirixida, en cambio, máis que nada á conquista e ao mantemento dun poder persoal ou dun grupo.
Co termo demagoxia podemos pois referirnos a unha situación política correspondente á descrita, pero na que dominan as masas en movemento e imponse sobre o lexítimo poder constituído e sobre a lei, facendo valer as súas propias demandas inmediatas e incontroladas. Neste caso Polibio fala máis propiamente de oclocracia (goberno do xentío).
Na historia das doutrinas políticas considérase que foi Aristóteles quen individualizou e definiu por primeira vez a demagoxia, definíndoa como a forma corrupta ou dexenerada da democracia que leva á institución dun goberno tiránico das clases inferiores ou, máis a miúdo, de moitos ou duns que gobernan en nome do pobo.
Xa que logo, cando nos gobernos populares a lei é subordinada ao capricho de moitos, xorden os demagogos que, louvando e adulando as masas, exacerbando os seus sentimentos destrutivos e desviando o seu empeño político, consideran como inimigos do pobo ou da patria os opositores ao réxime despótico instaurado, consolidando así o seu propio poder a través da eliminación de toda oposición. Aristóteles define polo tanto, o demagogo como adulador do pobo.
A demagoxia, segundo Platón e Aristóteles, pode producir (como crise extrema da democracia), a instauración dun réxime autoritario oligárquico ou tiránico, que máis frecuentemente nace da práctica demagóxica que vai eliminando así a toda oposición. Nestas condicións, os demagogos, arrogándose o dereito de interpretar os intereses das masas como intérpretes de toda a nación, confiscan todo o poder e a representación do pobo e instauran unha tiranía ou ditadura persoal.
Declarouse, xa que logo, a existencia de relacións sadomasoquistas que gobernarían o vínculo entre o demagogo e as masas. O carácter autoritario, tampouco explicado, que como fondo os vincula a ambos, consolida esta correspondencia, polo que hai por parte das masas, unha verdadeira identificación co líder no momento da exaltación individual e colectiva e, en consecuencia, prodúcese unha aceptación dócil da submisión.
O demagogo non necesariamente conduce as masas á revolución senón que as instrumentaliza para os seus propios fins persoais, para proceder, unha vez obtida unha ampla aprobación, non xa a un proceso de democratización ou de trasformación do sistema sociopolítico, senón á instauración dun réxime autoritario, do que o demagogo sexa o indiscutido e despótico xefe (Führer), ou ao acordo coas autoridades e as institucións existentes con tal que estas recoñézanlle unha función carismática indiscutible. Deste xeito os mecanismos represivos acentúan, en lugar de diminuír, as características autoritarias do goberno e da sociedade, e impiden a toma de conciencia por parte das masas.
Formas de demagoxia
Falacias:
Manipulación do significado:
Omisións:
Redefinición da linguaxe:
Tácticas de descoido:
Estatística fóra de contexto:
Demonización:
Falso dilema:
Na antigüidade, era considerada a forma política en que dexeneraba a democracia.
No noso contexto actual, está moi asociada ó mundo da política e ás promesas, que despois na práctica non se concretizan.
Anxo (xudaísmo)
Un anxo (en מַלְאָךְ‎, malakh, "mensaxeiro"), segundo a literatura e o pensamento xudía, é un ente sobrenatural, creado pola divindade única e que ten a función principal de enviar mensaxes aos seres humanos. Hai dous tipos de anxos: os temporais, que teñen a existencia limitada ao cumprimento de determinada tarefa, e os permanentes, cuxa existencia está vinculada a unha estrela e están encargados de executar un determinado tipo de actividade, como son o anxo do sol, o escriba celestial ou o anxo da morte.
Os anxos poden asumir a complexión física, e nesta forma poden actuar de modo similar ao das persoas, poden, por exemplo, falar por medio de palabras audibles ou inxerir alimentos, aínda que non haxa consenso sobre este tema. Tamén é posible que os anxos sirvan de protectores de persoas, de grupos e ata da humanidade enteira. Algúns anxos son chamados polos seus propios nomes e, dentro da liturxia, son convocados para bendicir e, eventualmente, participar dos servizos relixiosos. Segundo a cábala, existen dez clases de anxos e dez deles responsables dunha das dez sefirot, ou emanacións da árbore da vida.
Unha das ensinanzas do xudaísmo é que a limitación natural da mente humana impide entender cales son os designios divinos, por iso o resultado das actividades dos anxos pode parecer bo ou malo, e eles posúen libre albedrío.
Etimoloxía
A palabra "anxo" xa se utilizaba en galego-portugués e procede do vocábulo latino angelus, e este, á súa vez, é un préstamo do termo grego άγγελος, que foi o termo empregado na Septuaxinta, a tradución da Torá para o grego, no significado preciso de mensaxeiro. O acento de intensidade na palabra e a vocalización da letra "a" proceden da idiosincrasia da lingua grega, que ao dobrar a letra "γ" (gamma) provocaba nalguns casos o efecto de nasalización e o fortalecemento da sílaba.
Malia que se trate dunha palabra grega na súa orixe, naquela lingua o vocábulo introduciuse por medio tamén de préstamo dun termo iránico, que, alén de significar mensaxeiro ou enviado, referíase a unha especie ser espectral do zoroastrismo e, quizais antes deste, das relixións e das crenzas mesopotámicas, nas que se refería a unha clase de divindades inferiores con características de seres alíxeros.
Especies e xerarquía
Hai dúas especies de anxos: os permanentes e os temporais. Dise que cada palabra de Deus xera un anxo. Afírmase que para cada anxo existe unha tarefa, e que dous anxos non comparten a mesma tarefa. Ou sexa, un anxo só existe para realizar esa tarefa ou acto e, despois de realizado o acto para o cal foi creado, o anxo perde a razón de existir, polo que se extingue.
Por outra banda, sábese que hai anxos, nomeados na Biblia, que existen indefinidamente e que realizan varios actos, o que, en principio, violaría a regra dun anxo, unha tarefa. Entón, os sabios xudeus concluíron que, se un anxo é encargado dun xénero de tarefas, isto é, cando el é encargado de determinado aspecto da existencia do universo e cando el está vinculado a unha estrela, o anxo.
Os anxos agrúpanse en dez escalas, correspondentes ás dez sefirot. dereita|150px|miniatura|[[Árbore da Vida (Cabala)|Árbore da vida]]
Nostián, Pastoriza, Arteixo
Nostián é un lugar da parroquia de Pastoriza no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
O lugar de Nostián está compartido co concello da Coruña.
Emilio Gutiérrez Caba
Emilio Gutiérrez Caba, nado en Valladolid o 26 de setembro de 1942, é un actor español.
Terremoto de Shaanxi de 1556
miniatura|340x340px|Mapa da China mostrando a provincia de Shaanxi (en vermello) e as outras provincias afectadas polo terremoto (en laranxa). O terremoto de Shaanxi ou o terremoto do Condado de Hua é o terremoto máis mortífero do que se ten constancia, no cal morreron aproximadamente 830.000 persoas. Ocorreu na mañá do 23 de xaneiro de 1556 en Shaanxi, China. Máis de noventa e sete condados nas provincias de Shaanxi, Shanxi, Henan, Gansu, Hebei, Shandong, Hubei, Hunan, Jiangsu e Anhui foron afectados. Unha área de 836 km de ancho foi destruída e nalgúns condados morreu o 60% da poboación. Até ese momento, a poboación vivía maiormente en covas artificiais en cantís de loess, que se derrubaron durante o desastre.
O terremoto
O terremoto ocorreu no reinado do Emperador Jiajing, da dinastía Ming.
Algunhas estimacións actuais, baseadas en datos xeolóxicos, dan unha magnitude aproximada de 8 graos na escala de Richter ao terremoto. Aínda que foi o terremoto máis mortífero e o quinto desastre natural con máis mortes da historia, houbo terremotos con magnitudes maiores. As réplicas continuaron pouco despois entre un mes até medio ano. O epicentro foi no condado de Hua preto do Monte Hua en Shaanxi (latitude 34,5, lonxitude 109,7).
Nos anais da China foi descrito como: O terremoto danou severamente moitas das estelas do Bosque de Pedra. Das 114 Pedras Clásicas Kaicheng, romperon 40 no terremoto.
O erudito Qin Keda sobreviviu ao terremoto e rexistrou detalles deste. As súas conclusións deste terremoto incluíron que «''no comezo do terremoto, a xente que está dentro non pode saír inmediatamente. Só poden agacharse e esperar unha oportunidade. Mesmo se o niño se colapsaba, algúns ovos podían manterse aínda intactos''». Isto pode indicar que moitas persoas morreron tentando fuxir mentres algúns que quedaron quietos puideron sobrevivir.
A sacudida reduciu a altura do Pagode do Pequeno Ganso Silvestre en Xi'an de 45 m a 43,4 m.
As covas de loess
Millóns de persoas vivían nesa época en covas artificiais de loess en altos cantís na área da Meseta de Loess. O loess é o nome do chan sedimentado que as tormentas de vento depositaron na meseta a través dos anos. A branda masilla de loes estivo a formarse por millóns de anos debido a que o vento transportaba sedimentos á área desde o Deserto de Gobi. O loess é un chan altamente propenso á erosión así que é susceptible ao vento e á auga. A Meseta de Loess e o seu poeirento chan cubriron case todas as provincias de Shaanxi, Shanxi e Gansu entre outras. A maioría da poboación vivía en residencias chamadas yaodongs, neses cantís. Esta foi a causa da gran cantidade de persoas mortas, xa que o terremoto causou escorregadas de terra que destruíron as covas.
Custo
O custo dos danos provocados polo terremoto é case imposible de determinar en termos modernos. A cantidade total de mortes, con todo, estimouse tradicionalmente en 830.000. O dano causado nas propiedades debeu ser tan grande que é imposible de calcular, xa que unha rexión enteira do interior da China foi destruída e aproximadamente o 60% da poboación da rexión foi aniquilada. O custo dos danos puido ser o equivalente aos que se causarían por unha destrución absoluta debida á detonación dunha bomba nuclear (sen considerar os efectos posteriores).
Comparacións
O terremoto de Shaanxi, con todo, non foi o peor desastre da historia da China. De feito, decenas de millóns de chineses morreron durante os Tres Anos de Desastres Naturais de 1959 a 1961.
Premios Óscar
miniatura|dereita|300px|Alfombra vermella en Hollywood and Highland, en febreiro de 2009 (81ª cerimonia). Os Premios da Academia, informalmente coñecidos como Premios Óscar, son os galardóns anuais á excelencia das producións cinematográficas. Organizado e supervisado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS), os premios son concedidos cada ano nunha cerimonia formal. O AMPAS foi orixinalmente concibido pola Metro-Goldwyn-Mayer como unha organización profesional honorífica para axudar a mellorar a imaxe da industria cinematográfica e mediar nas disputas laborais. Os premios propiamente ditos foron iniciados despois pola Academia como un "premio de mérito para a realización" na industria.
Os primeiros Premios da Academia celebráronse en 1929 nunha cerimonia no Hotel Roosevelt en Hollywood. Ó longo dos anos, as categorías presentadas foron cambiando, e no presente, os Óscars contan con máis dunha ducia de categorías. Como unha das cerimonias de premios máis importantes do mundo, a cerimonia dos Óscars é transmitida en directo en máis de 100 países anualmente. Así mesmo, é a máis antiga cerimonia de premios nos medios de comunicación; os seus equivalentes, os Premios Grammy (para música), os Premios Emmy (para televisión) e os Premios Tony (para teatro), foron adaptados tralos Premios da Academia.
Primeira cerimonia
miniatura|Primeira cerimonia dos oscars en 1929 Os premios foron unha iniciativa da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas. Esta fora fundada dous anos antes por profesionais preocupados por mellorar a situación da profesión. Unha das súas primeiras iniciativas foi crear un comité de premios ao mérito composto por sete membros, que tras deliberar propuxo á institución a creación duns galardóns anuais en 12 categorías.
A primeira cerimonia celebrouse o 16 de maio de 1929 no Hotel Hollywood Roosevelt dos Anxos e entregáronse quince estatuíllas, cuxos gañadores xa se anunciaron con tres meses de anterioridade. Asistiron 270 convidados, os que tiveron que pagar cinco dólares por gozar da entrega dos premios que recoñecían o mellor de 1927 e 1928 na industria cinematográfica, así como dun gran banquete.
Foi un banquete extenso e cheo de discursos, pero a entrega das figuras foi levada a cabo rapidamente polo Presidente da Academia, Douglas Fairbanks.
Cerimonias
A continuación, unha lista de tódalas cerimonias dos Óscar.
Principais premiados
Os filmes máis galardoados foron Ben-Hur, Titanic e The Lord of the Rings: The Return of the King con cadanseus 11 premios. Outras con máis de oito premios foron:
Categorías actuais
No primeiro ano dos premios, o Mellor director foi dividido en dúas categorías diferentes (drama e comedia). Do mesmo xeito, Mellor banda sonora tamén estaba dividido en dúas categorías (drama e comedia/musical). Dende 1930s ata a década de 1960, as categorías Mellor dirección de arte, Mellor fotografía e Mellor deseño de vestiario estaban separadas en filmes en branco e negro e filmes en color. Ata o ano 2012, o Mellor deseño de produción era chamado Mellor dirección de arte, mentres que Mellor maquillaxe e peiteado era chamado Mellor maquillaxe.
Outro premio, chamado Óscar ó mellor musical orixinal, aínda está nos libros de regras da Academia a pesar de que foi interrompido. Debido á insuficiente capacidade de elixir en cada ano, non foi asignada dende 1984 (cando gañou Purple Rain).
Categorías propostas
O Consello de Gobernadores reúnese cada ano e considera novas categorías de premios. Ata o momento, as seguintes categorías propostas foron rexeitadas:
Categorías especiais
Os Premios Especiais da Academia son votados por comités especiais e non polos membros da Academia como un todo. Non son sempre presentados nunha base consistente anual.
Jesús Franco
Jesús Franco Manera, nado en Madrid o 12 de maio de 1930 e finado en Málaga o 2 de abril de 2013, foi un director de cine, actor, guionista, compositor, produtor e montador de cine.
É coñecido fundamentalmente polo seu labor como director. Rodou unhas 200 películas e declarou que morrería "coa cámara ó lombo". Traballou en multitude de países, como Francia, Alemaña, Suíza, Portugal, Italia, Estados Unidos...
Traxectoria
Interesado pola música desde pequeno, ingresou, trala guerra civil española, no conservatorio de Madrid, onde estudou piano. Licenciouse en dereito, matriculándose despois no "Instituto de Investigaciones y Experiencias Cinematográficas" (IIEC), onde permaneceu dous anos, mentres escribía libros baixo o pseudónimo de David Khunne. Tamén compaxinou os seus traballos como director e actor de teatro durante esta época.
Viaxou a París, onde estudou técnicas de dirección, e adoitaba pasar o tempo vendo películas na filmoteca da universidade. Ó seu regreso a España empezou a súa carreira como compositor e como axudante de dirección, traballando con directores como Juan Antonio Bardem, León Klimovsky, Luis Saslavsky, Julio Bracho, Fernando Soler ou Joaquín Luis Romero Marchent. Tamén traballou en Ágata Films S.A., como escritor e representante. Tío de Javier Marías, colaboraron xuntos na súa xuventude.
Os seus primeiros traballos como director deron como froito películas culturais, normalmente documentais de curta duración sobre diversos temas da esplendorosa España do pasado.
Pronto aplicou a súa experiencia e os seus coñecementos, e así realizou a súa primeira longametraxe: Tenemos 18 años (1959), pero non foi ata 1962, coa famosa Gritos en la noche, cando conseguiu un certo éxito. Outras películas da época son La muerte silba un blues (1962), La mano de un hombre muerto (1962) ou Rififí en la ciudad (1963).
Aclamado polos fans do xénero de terror, que empezou a cultivar con bastante frecuencia, converteuse axiña nun inimigo da ditadura. Porén, as boas críticas recibidas polos seus traballos naquela época, materializáronse en axuda económica para poder continuar co labor. Exiliouse e continuou traballando no estranxeiro.
Non lle faltaron produtores fóra de España, e non só para as súas incursións no xénero de terror, xa que tamén tocou todo tipo de xéneros: comedia, drama, musical e mesmo o porno. En 1965 traballou como director da segunda unidade para Orson Welles en Campanadas a medianoche, co que repetiría nos proxectos inacabados La isla del tesoro e Don Quijote. Pero foi en 1967 cando gañou o clamor do público a nivel internacional, coa súa película Necronomicon, que foi presentada no festival de Berlín.
Salamandrininos
A dos salamandridinos (Salamandridinae) é unha subfamilia de anfibios da orde dos caudados ou urodelos, da familia dos salamándridos.
Día Internacional contra a Homofobia e a Transfobia
300px|miniatura|dereita|Celebración do Día Internacional contra a Homofobia e a Transfobia no ano [[2009 en Rusia, un dos países onde existe máis homofobia.]] O Día Internacional contra a Homofobia e a Transfobia (en inglés, International Day Against Homophobia and Transphobia, IDAHOT) celébrase o 17 de maio para conmemorar a eliminación da homosexualidade da lista de doenzas mentais por parte da Asemble Xerral da Organización Mundial da Saúde (OMS), que tivo lugar o 17 de maio de 1990. O seu obxectivo principal é o de cordinar todo tipo de accións que sirvan para denunciar a discriminación da que son obxecto as persoas homosexuais, lesbianas, bisexuais e transexuais, e así facer avanzar os seus dereitos en todo o mundo.
Jesús Franco
Traxectoria
Porén, as súas películas non sempre eran ben acollidas pola crítica ou o público. De feito, boa parte de crítica e público empezou a rexeitar e desprezar as súas aloucadas ideas. Así, centrouse en realizar películas de baixo presuposto e cunha velocidade asombrosa, chegando a lanzar seis, sete ou incluso máis títulos ó ano, traballando con moitas produtoras en numerosos países, e incluso chegando a crear a súa propia (Manacoa Films). Este feito levouno a estrear moitos dos seus títulos baixo pseudónimos, "por recomendación das produtoras, para non saturar o mercado cinematográfico", segundo explicou. En realidade a razón fundamental do uso de pseudónimos era a busca dunha mellor venda da película, con nomes que soasen ben no mercado internacional e que soasen novidosos. Así, asinou algúns dos seus traballos como David Khunne, John O'Hara, Clifford Brown ou Pablo Villa.
Salamandrininos
Distribución
As dúas especies do único xénero actual son endémicas de Italia.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1843 polo zoólogo austríaco Leopold Fitzinger, na súa obra:
Día Internacional contra a Homofobia e a Transfobia
Celebrouse por vez primeira no ano 2004.
Salamandrininos
Etimoloxía
O nome científico está formado pola raíz do nome do xénero tipo, Salamandrina coa desinencia -inae, propia dos nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
Como quedou dito, a subfamilia só comprende un único xénero actual:
Jesús Franco
Traxectoria
Debido á su enorme capacidade de produción, tamén aproveitaba moitas veces o elenco dunha rodaxe para embarcarse nun novo proxecto, utilizando o mesmo material e os cartos sobrantes do proxecto anterior, o que explica por que a maioría dos seus filmes son de baixo presuposto. Chegou mesmo a aproveitar as mesmas escenas para diferentes películas.
Salamandrininos
Clasificación
Ademais, coñécese un xénero fósil: Archaeotriton Meyer, 1860
Jesús Franco
Traxectoria
Entre os seus actores máis destacados están Howard Vernon, Antonio Mayans, Christopher Lee, Klaus Kinski, Jean Servais, Santiago Segura, Fernando Fernán Gómez e Aldo Sambrell. Entre as súas musas ou actrices fetiche están Diana Lorys, Maria Rohm, Soledad Miranda ou Lina Romay. Esta última é a máis representativa e foi a súa derradeira compañeira sentimental.
Durante os anos 80 moitas das súas películas foron clasificadas como X polos comités de censura de diversos países. Estreáronse versións das súas películas cunha metraxe bastante recortada (ata 40 minutos), algo que el non comprendía. Respondeu con incursións no cine puramente porno, algo que moitos dos seus fans tampouco souberon comprender.
Salamandrininos
Controversia taxonómica
Aínda que non aceptada por todos os autores, que inclúen o seu único xénero na subfamilia dos salamandrinos, o taxon foi confirmado, entre outros, por Amphibian Species of the World, pola AmphiaWeb, polo NCBI,, e por Alain Dubois e J. Raffaelli.
Jesús Franco
Traxectoria
A principios dos 90 foi contactado pola Sociedade Estatal para a Exposición Universal de Sevilla de 1992 para recompilar o material e montar a película que se estrearía co título de Don Quijote de Orson Welles, unha película que o director americano rodara ó longo de décadas e deixara inacabada. Tras moito tempo de traballo e montaxe, estreou finalmente a película, aínda que non recibiu unha moi boa acollida pola crítica.
Tras anos nos que as películas de Franco só se podían ver ocasionalmente en España a través de ediciones en vídeo, en 1996 estrea no cine Killer Barbys, o que coincidiu cunha homenaxe en Nova York (onde recibiu un premio de mans de Roger Corman) e unha reivindicación xeral da súa obra.
Posteriormente a produción de Jess foi descendendo notablemente, aínda que seguiu rodando. Os seus máis recentes traballos foron como actor para películas dos seus colaboradores Pedro Temboury e José Roberto Vila. Tamén traballou como actor en moitas das súas películas e no clásico de Fernando Fernán Gómez El extraño viaje (1964), considerado un dos mellores filmes españois de tódolos tempos.
Pseudónimos
Joan Almirall, Rosa Maria Almirall, Rosa María Almirall, Clifford Brawn, Clifford Brown Jr., Clifford Brown, Juan G. Cabral, Betty Carter, Candy Coster, Terry De Corsia, Rick Deconinck, Raymond Dubois, Chuck Evans, Toni Falt, Dennis Farnon, Jess Franck, J. Franco, Jesse Franco, Jess Franco, Jesus Franco, Jesús Franco, A.M. Frank, Adolf M. Frank, Anton Martin Frank, Jeff Frank, Jess Frank, Wolfgang Frank, James Gardner, Manfred Gregor, Jack Griffin, Robert Griffin, Lennie Hayden, Frank Hollman, Frank Hollmann, Frarik Hollmann, B.F. Johnson, J.P. Johnson, James Lee Johnson, James P. Johnson, David J. Khune, David Khune, D. Khunne Jr., D. Khunne, David J. Khunne, David Khunne, David Kuhne, David Kunne, David Kühne, Lulu Laverne, Lulú Laverne, Franco Manera, J. Franck Manera, J. Frank Manera, Jesus Franco Manera, Jesús Manera, Jeff Manner, Roland Marceignac, A.L. Mariaux, A.L. Marioux, John O´Hara, Cole Polly, Preston Quaid, P. Querut, Dan L. Simon, Dan Simon, Jean-Jacques Tarbes, Dave Tough, Pablo Villa, Joan Vincent e Robert Zinnermann.
Nikola Radičević
Nikola Radičević, nado o 25 de abril de 1994 en Čačak, é un xogador profesional de baloncesto serbio que xoga para o Surne Bilbao Basket da Liga ACB. Cunha estatura de 1,96 metros xoga na posición de base.
Traxectoria
En 2012, Radičević asinou un contrato por cinco tempadas co CB Sevilla da Liga ACB. As dúas primeiras tempadas xogou principalmente no filial sevillista da Liga EBA. O 25 de xuño de 2015, Radičević foi elixido na 57ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Denver Nuggets. Xogou cos Nuggets a Liga de Verán da NBA de 2015. O 22 de xaneiro de 2018, Radičević asinou co CB Gran Canaria da Liga ACB, onde permaneceu até 2020. Após pasar polo UCAM Murcia, Promitheas Patras, Trefl Sopot e Lietkabelis en dúas temporadas, en 2022 regresa á Liga ACB da man do Bilbao Basket.
Pastoriza, Pastoriza, Arteixo
Pastoriza é un lugar da parroquia de Pastoriza no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 3367 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 1696 eran homes e 1671 eran mulleres.
Joachim Neander
Joachim Neander, nado en Bremen cara a 1650 e finado na mesma cidade o 31 de maio de 1680, foi un pastor protestante, poeta e músico alemán.
Traxectoria
Joachim Neander procedía dunha familia de pastores. O seu avó, seguindo unha moda da época, transformara o seu apelido para aproximalo ao grego, de Neumann a Neander. Foi o primeiro fillo do segundo matrimonio do seu pai, Johann Joachim Neander (1614–1666). O seu pai non seguira a tradición familiar: non se fixera pastor senón profesor no Pædagogium, a escola preparatoria para a Universidade. Joachim renovou con ela e, en 1666, o ano da morte do seu pai, inscribiuse na Universidade de Bremen onde estudou teoloxía. Influenciárono as ideas de Johannes Koch (alcumado Cocceius) e da súa teoloxía da salvación; ficou toda a vida fiel a elas e estas déixanse notar nos seus himnos.
De 1674 a 1678 dirixiu a escola latina de Düsseldorf onde se converteu case nunha lenda: sentíase atormentado polas cuestións relixiosas, o seu avó pasara xa do luteranismo ao calvinismo e el mesmo non se entendía ben cos dogmas e a disciplina da súa igrexa. Intentaba buscar a paz na soidade dun apracible val, chamado daquela Hundsklipp, e que na súa honra se rebautizou como Val de Neander (Neandertal en alemán) e que hoxe é coñecido polo home prehistórico que descubriron nel. Alí foi onde escribiu himnos aínda hoxe populares no protestantismo alemán: entre eles o máis famoso foi Lobe den Herren, den mächtigen König der Ehren. En 1678 foi destinado como pastor a Bremen, pero morreu só dous anos máis tarde.
Petite philosophie à l’usage des non philosophes
Petite philosophie à l’usage des non philosophes é unha obra escrita por Albert Jacquard coa colaboración de Huguette Planés que achegou o prólogo. Publicouse por vez primeira en francés en 1997.
Resumo
Trata de explicar moitas das dúbidas que esta sociedade se pode formular, todas elas foron sacadas de diversas charlas, onde a xente preguntou todo o que se lle ocorrera nese intre.
Vela Ovéquiz
Vela Ovéquiz (ás veces escrito Ovéquez e mesmo Ováquiz), morto após xuño de 1085, foi un conde galego no Reino de Galiza durante os reinados de García II (1065-71) e Afonso VI (1072-1109).