cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mondoi, Oza-Cesuras
Santa Cruz de Mondoi é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o padrón municipal de 2017 tiña 234 habitantes (126 mulleres e 108 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 240 habitantes.
Topónimo
Mondoi é un antropónimo xermánico que aparece entre o século VII e X.
João Guisan
João Carlos Guisan Seixas, nado na Coruña o 3 de marzo de 1957, é un escritor galego.
Traxectoria
Realizou estudos de arte dramática, escenografía e medios audiovisuais. Foi membro fundador da Escola Dramática Galega e da Associaçom Galega da Língua e actor en diversos grupos teatrais. Traballou tamén como escritor e locutor para RNE en Galicia e realizador na Televisión Española e na Televisión de Galicia.
Actualmente é profesor de portugués na Escola Oficial de Idiomas da Coruña.
El Eco de Redondela
El Eco de Redondela foi un periódico publicado en Redondela en 1883.
Historia e características
Subtitulado Semanario de intereses generales, apareceu o 6 de setembro de 1883. Saía todos os xoves. Entre os seus redactores figuraban José Jacinto Mos Táboas, Manuel Mos Táboas e Juan Manuel Otero Milleiro. O administrador era Pedro Otero Milleiro.
Istmo de Tehuantepec
miniatura|Localización do istmo de Tehuantepec miniatura|Mapa da rexión do istmo O istmo de Tehuantepec é unha rexión comprendida entre os estados de Oaxaca, Chiapas, Tabasco e Veracruz en México. Trátase da zona máis angosta entre os dous océanos (océano Pacífico e océano Atlántico) que posúe México. É unha zona rica en petróleo e recursos forestais. Tamén é unha das rexións con maior presenza indíxena do país. Nela conviven huaves, zapotecos e zoques.
Os principais centros de poboación do istmo de Tehuantepec son Coatzacoalcos, Minatitlán e Acayucan en Veracruz; e Juchitán de Zaragoza, Matias Romero, Salina Cruz e Santo Domingo Tehuantepec, no estado de Oaxaca. Esta última poboación confírelle o nome á rexión. Aínda que se trata dun pobo fundado por zapotecos, o nome é náhuatl, e significa Cerro do xaguar (de tecuani = xaguar; tépetl = cerro; e -co = sufixo de lugar).
As Cabanas, Verís, Irixoa
As Cabanas é un lugar da parroquia de Verís no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Istmo de Tehuantepec
Xeografía física
miniatura|200px|Relevo do istmo de Tehuantepec
Pedra
miniatura|222px|[[Pedra dos cadrís, Muxía]] O termo pedra (do grego πέτρα, "pedra") emprégase na linguaxe común e tamén na cantería, arquitectura e enxeñaría para facer referencia a calquera material de orixe natural caracterizado por unha elevada consistencia.
Como materia prima, a pedra extráese xeralmente de canteiras, explotacións mineiras a ceo aberto, que derivaría en topónimos como Pedreira, Pedreiras, A Pedreira, As Pedreiras, Canteira, A Canteira ou A Canteirada.
Istmo de Tehuantepec
Xeografía física
O istmo de Tehuantepec é unha rexión de México onde os océanos Atlántico e Pacífico se localizan a unha curta distancia, e por esta razón é a fronteira natural entre Norteamérica e Centroamérica. Aproximadamente corresponde ás rexións Olmeca, do estado de Veracruz, e aos distritos de Tehuantepec e Juchitán, que conforman a rexión do Istmo de Tehuantepec no estado de Oaxaca.
Pedra
O mesmo material pode recibir distinto nome se se considera rocha ou se se considera pedra. Así, por exemplo, en España os canteiros chamaron tradicionalmente pedra berroqueña ó que os xeólogos chaman granito.
Istmo de Tehuantepec
Xeografía física
O istmo abrangue unha parte de México localizada entre os meridianos 94° e 96° Oeste. No seu punto máis angosto, o istmo alcanza os 200 km de distancia entre o océano Pacífico (ou máis precisamente, o golfo de Tehuantepec) e o golfo de México; ou ben, alcanza os 192 km entre o golfo e a cabeceira do lago Superior, que desemboca no golfo de Tehuantepec. En Tehuantepec, a serra Madre del Sur convértese nun paso de pouca altura e plano, apenas ondulado por algúns outeiros que se levantan na chaira.
Relevo
O istmo de Tehuantepec é unha rexión localizada no sueste de México. É unha zona practicamente chá, salvo pola presenza das lombas e cerros que compoñen a serra Atravesada. Esta ten uns 250 km de lonxitude, e ten o seu punto máis elevado no paso de Chivela, a uns 2.500 msnm. Máis ao oriente, preto do límite entre os estados de Oaxaca e Chiapas, atópase o cerro Azul, que alcanza unha altitude de 2.300 msnm.
Ao oriente da chaira do istmo de Tehuantepec, no territorio chiapaneco, érguense as serras do Norte de Chiapas e a serra Madre de Chiapas. Ao poñente, no estado de Oaxaca, atópase a serra Madre del Sur e a serra Madre de Oaxaca, coñecida tamén como serra de Juárez. Ao norte, na costa veracruzana, a serra dos Tuxtlas rompe a planicie costeira meridional do golfo de México.
Xeoloxía
O istmo de Tehuantepec está repartido entre tres das quince provincias fisiográficas nas que o Instituto Nacional de Xeografía, Estatística e Informática de México (Inegi) dividiu a República Mexicana.
A parte norte do istmo corresponde ás subprovincias da Chaira Costeira Veracruzana e dos Pantanos Tabasqueños, correspondentes ambas as dúas á provincia da Chaira Costeira do Golfo Sur. Esta zona caracterízase por posuír solos profundos, de orixe aluvial, debido sobre todo á presenza dalgúns dos ríos máis caudalosos de México, como o Coatzacoalcos ou o Papaloapan.
Unha pequena fracción, localizada no punto onde se unen os límites dos estados de Chiapas, Oaxaca e Veracruz corresponde á subprovincia da Serra do Norte de Chiapas, da provincia das Serras de Chiapas e Guatemala. Esta provincia esténdese cara Guatemala, e corresponde aproximadamente coa zona que se coñece como Los Altos. Trátase dunha zona de serras baixas, que van elevándose cara ao oriente.
A metade sur do istmo sinala o comezo da provincia fisiográfica da cordilleira Centroamericana. Abarca a zona costeira do golfo de Tehuantepec, así como a chaira do istmo. A metade norte do territorio oaxaqueño correspondente ao istmo de Tehuantepec está ocupada pola subprovincia de Serras do Sur de Chiapas, que é equivalente á serra Atravesada. A subprovincia prolóngase cara ao sueste no territorio chiapaneco. A metade sur corresponde a unha descontinuidade fisiográfica das Chairas do Istmo. A provincia da Cordilleira Centroamericana emerxeu na zona de subdución da placa de Cocos, e trátase dun conxunto de serras de rochas graníticas, unha paisaxe ben diferente á chaira istmeña.
En xeral, a superficie do istmo de Tehuantepec é bastante recente en termos de tempo xeolóxico. Tanto a chaira veracruzana, que penetra cara ao norte de Oaxaca, como a chaira do istmo, son terreos que emerxeron durante o período cuaternario. Unha parte importante dos terreos deste tempo xeolóxico no istmo corresponden á unidade de topoformas chamadas solos. Outra parte, non menos importante, aínda que concentrada na metade veracruzada do istmo, corresponde á unidade de rochas ígneas. A rexión da serra Atravesada é unha representación do período precámbrico da historia xeolóxica da terra. Predominan as rochas ígneas extrusivas, aínda que hai unha importante zona con predominio de rochas metamórficas na rexión de Los Chimalapas. Zonas máis pequenas da rexión corresponden á era mesozoica, e correspóndense á rexión onde se unen as provincias fisiográficas Serra Madre del Sur con Coordilleira Centroamericana.
Hidrografía
Os ríos do istmo de Tehuantepec poden ser agrupados en dúas vertentes. No norte, no territorio veracruzano, atópase a vertente do golfo de México. Nesta vertente desembocan os ríos que forman parte da Rexión Hidrolóxica 29 de Coatzacoalcos. Pertence a esta rexión a cunca do río Coatzacoalcos, na que se encontran numerosos afluentes deste, que é un dos ríos máis caudalosos de México. Case todos eles baixan das ladeiras norteñas da serra Madre de Oaxaca. Destaca o río Uxpanapa en territorio veracruzano, e os ríos Alana, Puxmetacán-Trinidad, El Corte e Aguacatenango-Jaltepec, en Oaxaca. A cunca do río Coatzacoalcos ten unha superficie de case 18 mil km² e o curso que lle dá o nome alcanza unha lonxitude de 325 km. Desauga no golfo de México un total 32 mil 752 hm³/s. Con estes números, o Coatzacoalcos é o cuarto río máis caudaloso da vertente do golfo mexicano, despois do río Grijalva, o río Papaloapan e o río Pánuco.
Outra cunca pertencente a esta rexión hidrolóxica é a do río Tonalá, río que sinala o límite entre os estados de Veracruz e Tabasco, e que ademais comprende os pantanos tabasqueños nos que se localiza La Venta. Aínda que de dimensións máis modestas, a cunca do Tonalá desauga máis de 11 mil hm3/s, tamén no golfo de México.
Practicamente toda a rexión das chairas istmeñas forma parte da Rexión Hidrolóxica 22 de Tehuantepec. A rexión comprende dúas cuncas: a do río Tehuantepec propiamente dito, río que nace na serra Madre del Sur no noroeste do istmo; e a da Laguna Superior.
Dirección de cine
A dirección de cine é o posto profesional encargado de dirixir a filmación dunha película, dando instrucións ós actores e actrices, decidindo o ángulo da cámara e o desprazamento desta, supervisando o decorado e o vestiario, e todas as demais funcións necesarias para levar a cabo a rodaxe.
Xosé María Alonso Cortón
Xosé María Alonso Cortón, nado en Lugo 19 de marzo de 1874 e finado na Habana o 29 de novembro de 1923, foi un sacerdote e profesor galego.
Istmo de Tehuantepec
Hidrografía
A cunca do río Tehuantepec ocupa máis da novena parte da superficie do estado de Oaxaca. É dicir, máis de 10 mil km². O principal río da cunca é o río Tehuantepec, de 240 km de lonxitude. Desauga 950 hm3/s no golfo de Tehuantepec. Pouco antes da súa desembocadura recibe as augas do río Tequisistlán. Na confluencia de ambas correntes localízase a presa Benito Juárez. A outra cunca que conforma a rexión hidrolóxica 22, a da Lagoa Superior, comprende case toda a rexión da chaira ístmica. A lagoa Superior recibe as augas de pequenos ríos que baixan principalmente da serra Atravesada. Entre eles están os ríos Perros, Espíritu Santo e Ostuta. A lagoa Superior desemboca na lagoa Inferior, que á súa vez desauga no golfo de Tehuantepec.
Xosé María Alonso Cortón
Traxectoria
Estudou no Seminario de Lugo e ingresou na Compañía de Xesús con dezaoito anos e cursou o noviciado en Carrión de los Condes (Palencia). Foi profesor de Química, Historia Natural e Matemáticas no Colexio de Belén na Habana. Foi un gran defensor do labor civilizador e relixioso de España en América.
Istmo de Tehuantepec
Hidrografía
A cunca do mar Muerto, na Rexión Hidrolóxica 23 da Costa de Chiapas comprende o oriente da chaira istmeña, nos límites de Oaxaca e Chiapas. Caracterízase pola presenza do lago chamado mar Muerto, paralelo á costa do golfo de Tehuantepec. A cunca deste lago abrangue case 900 km de superficie do estado de Oaxaca.
Climatoloxía
A rexión enteira pertence a unha zona de clima tropical cálido, excepto as elevacións da serra Atravesada, onde os ventos provenientes do Pacífico proporcionan un clima comparativamente máis cálido. A media anual de pluviosidade na vertente atlántica do istmo de Tehuantepec (a costa do golfo de México) é de 3.960 mm, en tanto que as temperaturas alcanzan os 35 °C. A vertente do Pacífico ten un clima máis seco e menos cálido.
Galería de imaxes de illas de Galicia
Galería de imaxes de illas de Galicia.
Istmo de Tehuantepec
Xeografía humana
miniatura|200px|Mercado en Santo Domingo Tehuantepec. miniatura|200px|Transportes no istmo de Tehuantepec.
Demografía
A metade oaxaqueña do istmo ten unha forte presenza indíxena. Os zapotecos son maioría no núcleo urbano máis importante do oriente de Oaxaca, que é Santo Domingo Tehuantepec, como tamén en Juchitán de Zaragoza. Ademais dos zapotecos (binigulaza), no istmo habita unha comunidade importante de huaves ou mareños, en poboados como San Mateo del Mar, ou ben, zoques, na rexión de Los Chimalapas.
Economía
esquerda|miniatura|400px|[[parque eólico|Parque Eólico La Venta achantado en Oaxaca, México.]] A propia xeografía do istmo de Tehuantepec converteuno nunha zona estratéxica para o paso comercial. Posúe dous importantes portos: o de Coatzacoalcos, no golfo de México, e o de Salina Cruz, no golfo de Tehuantepec. Tamén alberga importantes instalacións relacionadas coa industria petroleira, como a refinería de Salina Cruz ou a de Minatitlán. A zona istmeña veracruzana posúe un importante corredor industrial entre Minatitlán e o porto de Coatzacoalcos. No sur, na parte oaxaqueña, existen parques industriais pequenos, pero importantes, como a Cooperativa La Cruz Azul en Lagunas e a Refinería en Salina Cruz, pero basicamente a economía segue sendo principalmente agrícola e comercial. Juchitán de Zaragoza constitúe o principal centro comercial da chaira meridional do istmo. Por outro lado, na serra Atravesada e no extremo sueste de Veracruz existen recursos forestais importantes, que son explotados aínda en zonas naturais protexidas —como é o caso da Reserva da Biosfera de Los Chimalapas.
Transportes
As principais cidades do istmo están comunicadas entre si por unha rede de estradas, case todas elas de orde federal. A única autoestrada que atravesa a rexión é a que provén de México e que conclúe no estado de Tabasco. Esta autoestrada comunica a cidades como Acayucan e Minatitlán co centro da república. De Minatitlán parte un ramal cara ao nordeste, que une esta cidade co porto de Coatzacoalcos. Cara ao sur existe unha estrada federal de 308 km de lonxitude que comunica Coatzacoalcos con Juchitán. Tanto esta cidade como Tehuantepec comunícanse con Oaxaca de Juárez a través da Estrada Panamericana, que atravesa as serras orientais do estado e prosegue até Tapachula, na fronteira de Chiapas e Guatemala. Tehuantepec comunícase co poñente, co centro turístico de Huatulco, a través dunha estrada federal que discorre entre a costa e a serra Madre del Sur.
Existe o aeroporto internacional de Minatitlán, ademais de existir tamén os aeroportos de Salina Cruz e Ixtepec Oaxaca. Estes reciben 200 mil pasaxeiros ao ano. Tamén existen dous portos marítimos de grande importancia comercial: Salina Cruz no Pacífico e Coatzacoalcos no Golfo. Un carril de ferro comunica ambos os dous portos atravesando o istmo de norte a sur, co seu punto intermedio en Matías Romero Avendaño, aínda que esquivando a serra Atravesada, que é a zona peor comunicada da rexión. Esta liña de ferrocarrís só presta servizo de transporte de mercancías.
Tremp
300px|miniatura|Vista de Tremp Tremp é un municipio español, capital da comarca denominada Pallars Jussà, situada na provincia de Lleida, e pertencente á Comunidade Autónoma de Cataluña.
É o municipio con maior extensión de toda Cataluña, 309,97 Km² e en 2007 contaba con 6.022 habitantes. En 1884 recibiu o título de cidade.
Xeografía
O municipio esténdese na zona do prepireneo catalán, polo oeste da conca do río Noguera Ribagorzana, e ao leste do río Noguera Pallaresa. O núcleo central do municipio está situado sobre unha pequena meseta dentro da conca da súa mesmo nome, a 468 msnm. A Cuenca de Tremp constitúe unha comarca natural, delimitada polas serras e montañas de Montllobar (1.125 m), Lleràs (1.678 m), Comiols (1.356 m), Sant Gervàs (1.834 m), Boumort (2.070 m) e Montsec (1.678 m). Os núcleos habitados do municipio áchanse situados a altitudes comprendidas entre os 400 e os 800 metros.
Climatoloxía
A pesar da súa proximidade ás comarcas pirenaicas, a súa estratéxica situación permítelle gozar dun clima mediterráneo, con temperaturas medias similares ás do prelitoral catalán, aínda que as temperaturas máximas e mínimas son máis extremas.
Comunicacións
O núcleo principal do municipio áchase situado sobre a estrada C-13, que o atravesa en dirección norte-sur. Tamén se pode acceder por medio do ferrocarril da liña entre Lleida e La Pobla de Segur, que ten estación no propio núcleo. Ademais, existe a posibilidade de acceder facendo uso da liña regular de autobús.
Macedo
O topónimo galego Macedo pode referirse a:
Esquerda e dereita
A expresión esquerda e dereita pode referirse a:
Doutores honoris causa pola Universidade de Santiago de Compostela
Esta é unha lista de doutores honoris causa pola Universidade de Santiago de Compostela
Xavier Constenla
Xavier Constenla é un pianista ourensán de jazz.
Adoita tocar en formato trío, acompañado de Quique Alvarado ao baixo e Miguel Cabana á batería.
Orbiting Vehicle 4
Orbiting Vehicle 4 ou OV4 foi unha serie de satélites de investigación da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzados en 1966.
Características
Os satélites OV4 foron deseñados para probar a viabilidade do uso da capa F da ionosfera como guía de ondas para transmisións en HF e VHF entre satélites fora da liña de visión entre eles. Lanzáronse dous satélites OV4: o OV4 1R (receptor), de 136 kg de masa, e o OV4 1T (transmisor), con transmisores en 20 MHz, 34 MHz e 46 MHz. Outros dous satélites da mesma serie foron cancelados.
Santo Adrián, A Pobra do Brollón, A Pobra do Brollón
Santo Adrián é unha aldea da parroquia da Pobra do Brollón, no concello lugués da Pobra do Brollón, situada a 399 m de altitude e a 1 km escaso da capital municipal. En 2008 tiña unha poboación de 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
Bonnie e Clyde (filme)
Bonnie e Clyde (en Bonnie and Clyde) é un filme estadounidense de 1967 dirixido por Arthur Penn. Está protagonizado por Warren Beatty e Faye Dunaway que intepretan os papeis de Clyde Barrow e Bonnie Parker. O filme tamén conta coas interpretacións de Michael J. Pollard, Gene Hackman e Estelle Parsons, xunto con Denver Pyle, Dub Taylor, Gene Wilder (no seu primeiro papel), Evans Evans e Mabel Cavitt. O guión foi escrito por David Newman e Robert Benton. A banda sonora orixinal foi composta por Charles Strouse.
Sinopse
Clyde Barrow (Warren Beatty), un atracador de bancos e negocios pequenos, saíu da prisión. En plena Gran Depresión dos anos 30 volve asaltar bancos. Coñece a Bonnie Parker (Faye Dunaway), unha rapaza de aldea que se sente aburrida e decide acompañalo.
Mentres se desenvolven os sentimentos, protagonizan xuntos unha serie de atracos e crimes cada vez máis brutais, deixando nas súas fuxidas unha estela de violencia e sangue.
Paul England
Paul England nado en Melbourne o 28 de marzo de 1929 e finado na mesma cidade o 17 de xuño de 2014 foi un piloto australiano.
Traxectoria
Traballou para a empresa Repco e pilotou o seu propio motor Holden 138 gris, motor Ausca de competición que usaba unha carrozaría de fibra de vidro baseada no Maserati A6GCS. O AUSCA tamén gañou o Trofeo Tom Sulman no Amaroo Park en 1980 co novo propietario e piloto Bruce Polain que restaurou o coche coa axuda de Dave Mawer.
Logo de retirarse das carreiras, England posuía unha compañía de enxeñería xeral chamada Paul England & Staff en Essendon (Victoria, Australia). Paul England & Staff é dirixido pola súa filla máis vella, Lisa Mary Coulton e o seu marido Steven Coulton. Paul tiña nove netos.
Na década de 1970, a compañía de England construíu motores Ford de 1.6 litros para motos que se coñecían comunmente como motores England.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Margalida Caimari Vila
Margalida Caimari i Vila, nada en Cuba en 1839 e finada en Palma en 1921, foi unha poetisa da Renaixença e benfeitora social vinculada a Mallorca, Cataluña e Cuba.
Traxectoria
Margalida Caimari i Vila naceu en Cuba no seo dunha familia menorquina acomodada que había emigrada ao Caribe por cuestións de negocios e casou cun Miquel Bauló i Oliver, pertencente á burguesía comercial liberal, o que lle axudou a ter máis instrución e liberdade que as mulleres da súa contorna. Amparada polo renacentista Josep Lluís Pons i Gallarza, de moi novo non só escribiu poesía senón que as recitou en público en diferentes momentos e entidades, novo nunha muller cara a 1869. Formou parte dun grupo de novas escritoras que se moveron dentro do Ateneo Balear e o faladoiro de Pons e Gallarza.
A súa poesía máis innovadora é a realista de inspiración popular e a patriótica; na primeira sobresae explicando os sentimentos de soidade e de impotencia da muller que espera o marido emigrado a Cuba. Na segunda, ten moi clara a idea de patria catalá e admira a industrialización. Puido levar unha importante actividade literaria, co propio faladoiro, e de beneficencia social porque só tivo unha filla, ao contrario que outras escritoras, como Manuela dos Ferreiros Sorà, coa que estableceu amizade, que viron a súa obra colapsada por mor da maternidade. Publicou tanto en revistas de Mallorca como de Cataluña.
Abordou a cuestión social desde o catolicismo segundo as directrices de León XIII, coñeceu de primeira man o traballo das obreiras do téxtil pola empresa do seu marido, A Alfombrera, e foi moi activa fundando para os fillos das obreiras os Bressols do Minyó Jesús, a imitación dos de Cataluña. Con 71 anos inauguraba dentro do Padroado Obreiro as escolas diúrnas graduadas para nenos obreiros. Reflectiu, no entanto, o seu conservadorismo social nalgúns poemas.
Foi valorada como poeta por Jeroni Rosselló, Miquel dels Sants Oliver, Sanchis Guarner, o Arquiduque Luís Salvador de Austria pero, apremados polo estereotipo, só valoráronlle e reproduciron os poemas maternais. Pola súa banda, ten unha rúa ao seu nome en Palma, cidade onde se educou.
Jordi Borràs i Abelló
Traxectoria
É graduado superior en Ilustración pola Escola Massana. Está especializado en cuestións sociais no campo do fotoxornalismo. É membro do Grup de Periodistes Ramon Barnils.
Traballa como reporteiro gráfico independente para diferentes medios de comunicación de ámbito catalán, tales que Nació Digital, La Directa, Crític ou El Singular Digital. Centra o seu interese informativo nas formacións de extrema dereita presentes en Cataluña.
A nivel internacional, ten publicado fotografías en The Guardian, na revista Hope Not Hate e de maneira regular na axencia Demotix, así como en medio estatais españois.
Unidad Nacional Castellana
Foi fundado en Motilla del Palancar a finais de outubro de 1987 polos ex-militantes do PANCAL Clemente de los Santos Benito, que foi o seu vicepresidente, Jesús María Rodríguez Sánchez, que foi presidente do partido, e o valisoletano Amador Álvarez Mateo, quen anteriormente chegou a ser candidato ao Senado pola provincia de Segovia co PANCAL. UNC estaba integrado por antigos militantes do PANCAL, por persoas de Castela a Nova, sobre todo de Madrid, de Guadalaxara e de Cuenca, e por algúns emigrantes casteláns en Valencia. Foi inscrito no Rexistro de Partidos Políticos o 4 de xaneiro de 1988.
Unidad Nacional Castellana era un partido centrista que buscaba o recoñecemento de Castela. Aínda que defendía unha Castela de 17 provincias composta por Castela a Vella (con Cantabria e La Rioja), Castela a Nova (incluíndo a Madrid) e León (rexión formada por Salamanca, Zamora e León), deixaba aberta a posibilidade de integrarse en Castela a aquelas rexións españolas que sen ser castelás teñen certas afinidades con Castela, como son Andalucía, Asturias, Estremadura, Murcia e Canarias. Era polo tanto, un partido "pancastelanista", por pretender territorios que nunca pertenceron ao reino medieval de Castela.
Ao igual que outros partidos afíns como Unidad Comunera Castellana (UNCC), co que compartía a maior parte do seu ideario, Unidad Nacional Castellana reflectía nos seus estatutos a loita contra a emigración, ademais da preocupación polo medio rural castelán. Así mesmo defendía o "ideal comuneiro", facendo do día 23 de abril o Día Nacional de Castela.
Dada a súa curta esistencia, nunca se presentou a ningunhas eleccións.
Kamov Ka-27
O Kamov Ka-27 (designación OTAN: 'Helix') é un helicóptero militar desenvolvido para a Armada Soviética. No presente está en servizo en varios países como Rusia, Ucraína, Vietnam, a China, Corea do Sur e a India. Entre as súas variantes están o transporte de asalto Ka-29, a versión de exportación Ka-28, e o Ka-32 para uso civil.
Deseño e desenvolvemento
O helicóptero foi desenvolvido para tarefas de transporte e guerra antisubmarina. Os traballos de deseño comezaron no ano 1969 e o seu primeiro prototipo voou o 24 de decembro de 1973. Estaba destinado a substituír o vello Kamov Ka-25, e é semellante ao seu predecesor debido aos requerimentos para que entrase no mesmo espazo de hangar. Ao igual que outros helicópteros militares de Kamov ten rotores coaxiais, eliminando a necesidade dun rotor de cola. Entre as súas variantes, o Ka-32A11BC con motor Klimov conseguiu a certificación para operacións comerciais en distintas partes do mundo, destacando Canadá e Europa.
The Police
The Police foi un grupo británico formado en 1976 por Sting (Gordon Matthew Sumner, voz, baixo e principal compositor), Andy Summers (guitarra) e Stewart Copeland (batería). The Police fíxose mundialmente coñecido a finais dos anos 70 e adoita a ser considerado un dos primeiros grupos de New Wave en acadar o éxito entre o gran público, tocando un estilo de rock influenciado polo punk, o reggae e o jazz.
Biografía
Algo xurdiu no momento axeitado para que estes mozos deixaran a súa vida acomodada e se botaran o equipo ás costas para triunfar no mundo da música. Dende logo tiñan cousas que dicir. A primeira formación do grupo estivo composta por Sting, Stewart (que proviña de grupos de rock alternativo) e un guitarrista corso chamado Henri Padovani, moi amante da festa.
Cultura de La Tène
miniatura|dereita|300px|Mapa mostrando a distribución da cultura [[Cultura de Hallstatt|Hallstatt e La Tène. {{legend|#f6bc0a|O centro do territorio Hallstatt (sobre o 800 AdC) móstrase en amarelo escuro, }} {{legend|#d5c089|a eventual área de influencia da cultura Hallstatt (sobre o 500 AdC) en amarelo claro.}} {{legend|#80da34|O centro do territorio da cultura La Tène (450 AdC) móstrase en verde escuro, }} {{legend|#9bce9b|a eventual área de influencia da cultura La Tène (sobre o 50 AdC) móstrase en verde claro. }} ]] A cultura de La Tène foi unha cultura da Idade de Ferro europea. Desenvolveuse e prosperou durante a Idade de Ferro serodia (dende o -450 até a conquista romana no século -I), sucedendo a Idade de Ferro temperá da cultura de Hallstatt sen unha rotura cultural definitiva, baixo o pulo dunha influencia mediterránea considerábel por parte dos gregos na Galia prerromana, dos etruscos e da cultura de Golasecca.
The Police
Biografía
Como tantos outros, Police xurdiu nos últimos estertores da época punk, momento no cal xurdiron outros moitos grupos moi dispares no Reino Unido e en Irlanda que, partindo desa orixe común, achegaron unha grande creatividade á música de hoxe. Sen ir máis lonxe, The Cure ou U2 creáronse un ano máis tarde.
Cultura de La Tène
A extensión territorial da cultura de La Tène correspóndese co que hoxe é Francia, Bélxica, Suíza, Austria, o sur de Alemaña, a República Checa, partes do norte de Italia, Eslovenia e Hungría, así como partes adxacentes dos Países Baixos, Eslovaquia, Croacia, Transilvania (oeste de Romanía), e Transcarpatia (oeste de Ucraína). Os celtiberos do oeste de Iberia compartían moitos trazos desta cultura, aínda que non así o estilo artístico. Polo norte estendíase a contemporánea Idade de Ferro prerromana do norte de Europa, que incluía a cultura de Jartorf do norte de Alemaña.
The Police
Biografía
O nome do grupo tamén está influenciado polo tema punk; púxoo Stewart buscando unha clara intención provocadora. Os primeiros sinxelos do grupo (Fall Out, Nothing Achieving...) son temas punk enérxicos nos que xa se aprecia a calidade e versatilidade da voz de Sting. Pero nisto tamén sería un grupo atípico. The Police pronto abandonou o estilo punk (aínda que progresivamente) para iniciar outras aventuras. As razóns da súa reorientación musical e da súa orixinalidade: a calidade dos membros como músicos, o feito de que Sting tomara o mando como compositor en lugar de Stewart Copeland, a chegada de Andy, un guitarrista extraordinario, e posiblemente o menos excesivo que ten habido nunca nun trío, a visión de mercado do seu novo axente.
O grupo separouse en 1984 por tensións persoais e artísticas. En 2007 os integrantes anunciaron un novo reencontro e unha nova xira, aínda que a animadversión entre Sting e Copeland segue a ser patente e continua.
Estilo
Se algo hai que recoñecer a The Police é a súa capacidade para reinventarse na súa curta vida (7 ou 8 anos). Pronto acuñaron un estilo alcumado "white reggae". A influencia da música reggae nas composicións dos tres primeiros discos é enorme, pero sempre cun selo propio. Un estilo que a mesturaba con sons do rock e o novo pop. Así xurdiron temas como Message in a Bottle, So Lonely, Roxanne ou Walking on the Moon. Sting ten dito que The Police era un grupo de éxitos, non de bos discos. Poida que teña razón... ou poida que o diga en gran parte porque os seus primeiros discos, quizais os máis talentosos combinaban grandes composición súas con algunha de Stewart que, na opinión do osixenado loiro, desmerecían o conxunto. Esa mestura crea un estilo e un conxunto xenial, e os dous primeiros discos sen dúbida son enormes. O tempo parece dar a razón neste último sentido.
Héctor Cajaraville
Héctor Cajaraville Araújo, nado en Santiago de Compostela o 5 de outubro de 1974, é un xornalista, profesor e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela (1996), desenvolveu a súa actividade profesional como responsable de prensa da Asociación Galega de Cooperativas Agrarias, a Universidade de Santiago de Compostela (campus de Lugo) e o Concello de Santiago, así como nos diarios galegos La Voz de Galicia ou De Luns a Venres.
Nos anos académicos 2009/2010 e 2010/2011, respectivamente, cursou os másters en Lingüística Galega e Edición da Universidade de Santiago de Compostela e reorientou a súa actividade cara ao ámbito editorial.
É profesor de secundaria na materia de Lingua e Literatura Galega.
Obra
miniatura|Presentación de Héctor Cajaraville do libro Denébola a Roxa na feira do libro da Coruña en 2017.
Biografías
miniatura|Entrevista a Héctor Cajaraville en 2017.
Caixa (instrumento musical)
A caixa, caixa orquestral, caixa clara, tarola ou redobrante é un instrumento de percusión de son indeterminado. Segundo a clasificación Hornbostel-Sachs pertence á familia dos membranófonos. É un tambor, habitualmente de pouca altura, cuns fíos chamadas bordóns dispostos diametralmente na membrana inferior, que lle proporcionan o seu característico timbre, máis estridente e metálico que o tamboril común. Ao músico que toca a caixa chámaselle á súa vez por asociación caixa, tendo formación de percusionista. Este instrumento é usado en orquestra, en bandas de música, e é unha parte fundamental da batería.
Etimoloxía
O nome caixa deriva probablemente do occitano caissa ou do catalán caixa, procedentes do latín capsa. A terminoloxía é habitualmente confusa, e difumínase a miúdo tamén con outros termos como redobrante ou tambor militar.
Na orquestra, a tradución das diferenzas de significado en cada idioma é tamén problemática, o que dificulta a miúdo identificar os diferentes tipos de caixa indicados nas partituras.
Esta profusión de termos débese á variada gama de instrumentos parecidos existentes, segundo o ambiente no que evolucionase desde outro tambor máis primitivo.
Casco
A caixa está composta en primeiro lugar por un cilindro recto chamado casco. Pode ser de madeira, metal ou outros materiais. Cada madeira proporciona un timbre distinto á caixa, sendo as madeiras de pradairo e bidueiro as máis utilizadas. Respecto ao metal, os máis empregados son o latón, o bronce e o aceiro.
As bases do casco son dúas membranas, chamadas parches. Estes están suxeitos a uns aros interiores aos bordos e ténsanse mediante outros aros exteriores e uns tensores. Os aros son xeralmente metálicos, aínda que tamén existen variedades en madeira. A tensión nas membranas conséguese mediante varillas metálicas con parafusos que actúan independentemente en cada parche. Para apertar estes parafusos utilízase un tipo de chaves especiais.
Nas caixas usadas para orquestra ou batería as medidas máis usuais do casco son 14" de diámetro e 6" de profundidade. Tamén poden empregarse caixas auxiliares doutros diámetros ou altura, destacando por exemplo as denominadas piccolo, cun diámetro convencional (14", 13") pero pouca profundidade (3", 3,5"). Así mesmo, as caixas soprano constan de profundidade convencional (5", 7") pero diámetro pequeno (10", 12"). Por outra banda, é usual que nas caixas usadas para a marcha utilícense alturas maiores para así poder conseguir un son máis profundo e potente, necesario para o uso exterior.
Parches
Antigamente, os parches construíanse con peles de animais. Este tipo de material produce que os parches varíen sensiblemente coa presión, humidade e temperatura, e que teñan que ser afinados ou cambiados con certa asiduidade. Desde a introdución dos parches de plástico a finais da década de 1950, estes problemas víronse minimizados, ademais de que se puido reducir o custo de cada parche. Con todo, hai quen defende que o son máis suave do parche de pel é preferible para tocar matices moi pianos. Actualmente, os parches están compostos por unha ou varias capas de plástico ou poliéster, xeralmente mylar.
O espesor dun parche é medido en 1/1000 de polgada ou 0,001 polgadas, variable que afecta á durabilidade e á sensibilidade do parche. A durabilidade dun parche é directamente proporcional ao grosor, é dicir, a máis grosor máis durabilidade terá un parche. En canto á súa sensibilidade, o grosor xoga un papel importante: un parche delgado responderá a golpes suaves, ao mesmo tempo que se pode danar ao imprimirlle demasiada forza. Hai que engadir que, como regra xeral, o parche inferior, chamado tamén de resonancia ou de bordóns, debe de ser máis fino que o superior, tamén denominado batedor ou de redobre, para que responda rapidamente ante a vibración do bordoneiro.
No parche inflúen tamén outras variables. Cada deseño consegue un son lixeiramente diferente, afectando aos harmónicos do parche:
Comuner@s
Comuner@s é un partido político nacionalista castelán de esquerda e soberanista que foi inscrito no 17 de xaneiro de 2008. Apenas conta cuns poucos militantes e con escasos recursos económicos e materiais.
Caixa (instrumento musical)
Parches
Así mesmo, existe máis variedade de modelos de parches desenvolvidos polos fabricantes, como son os parches hidráulicos ou con orificios de ventilación. Algunhas das marcas máis coñecidas de parches son Remo, Évans, Aquarian e Attack.
Comuner@s
Cobrou relevancia por ser un dos integrantes da candidatura Iniciativa Internacionalista-A Solidariedade entre os Pobos nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2009.
miniatura|Distintivo do partido Comuner@s.
Eleccións xerais españolas de 2008
En solitario só se presentou a un proceso electoral, as eleccións xerais españolas de 2008. Nestas eleccións presentaron candidaturas ao Senado en 16 provincias das 17 provincias que segundo a formación compoñerían Castela. Os resultados foron testemuñais: en Soria, 91 votos (0'16%); Salamanca, 146 (0'06%); Valladolid, 1.440 (0'42%); Madrid, 960 (0'03%); A Rioxa, 602 (0'32%); Ávila, 100 (0'09%); Segovia, 259 (0'27%); Palencia, 209 (0'18%); Burgos, 257 (0'11%); Zamora, 85 (0'06%); León, 66 (0'02%); Cuenca, 416 (0'31%); Cidade Real, 107 (0'03%); Guadalaxara, 107 (0'08%); Cantabria, 108 (0'03%); Palencia, 209 (0'07%); Toledo, 196 (0'05%). En total 4.845 votos.
Caixa (instrumento musical)
Bordóns
miniatura|200px|dereita|Vista dos bordóns e parche inferior transparente. En contacto co parche inferior atópase o bordoneiro, tamén denominado bordoneira ou cordón, que non é máis que o conxunto de bordóns que percorren de lado a lado o casco. Estes vibran conxuntamente co parche inferior ao bater o superior, o cal lle confire ao instrumento o seu timbre e son distintivos, cunha especie de zunido. Para a fabricación dos bordóns poden utilizarse diversos materiais, aínda que comunmente fabrícanse en arame rizado, cable metálico, tripa ou nailon.
Os bordóns poden vibrar por simpatía ao entrar en resonancia con outros instrumentos. Este fenómeno prodúcese cando outro instrumento emite un son cunha frecuencia determinada, sen golpear o parche batedor da caixa, polo que se debe procurar anular os bordóns se o efecto non é desexado. Un truco estendido é usar unha cinta adhesiva preto dos bordos no bordoeiro, ou unha cuña entre os bordóns e o parche, co fin de reducir esta vibración.
Existe tamén variedade de bordoneiros, con diferente número de filas de bordóns, lonxitude, así como diversos mecanismos para a súa acción e suxeición. Os bordóns poden anularse tipicamente mediante unha panca solidaria e articulada no lateral que separa os bordóns do parche. Para a súa suxeición e tensión adóitanse utilizar, entre outros, parafusos ou un mecanismo da raia axustable, no extremo oposto do casco. Algunhas caixas, sobre todo militares, a miúdo constan mesmo dun segundo conxunto de bordóns no lado inferior do parche batedor.
Son
miniatura|250px|esquerda|Afinación en estrela de caixas de 8 e 10 parafusos respectivamente.
O son da caixa vén determinado principalmente polo parche e o diámetro e altura do casco, así como tamén pola afinación, ángulo dos aros, e materiais dos que estea composta. O uso de bordóns é o que lle proporciona o seu característico timbre similar a un zunido. Pola súa banda, os parches máis grosos producen debilmente os harmónicos altos, polo que o seu son resultante é máis groso que cos parches finos a unha mesma tensión. Os parches finos, ao contrario, producen un son máis brillante e cun ataque máis definido. Pódese conseguir atenuar determinados harmónicos (e con iso reducir o volume sonoro) mediante unha sordina. Se non se dispón dunha sordina é moi común utilizar para atenuar o son cinta adhesiva ou un pano, trapo ou similar no parche superior.
A caixa pode afinarse modificando a tensión dos seus parches. Adóitase utilizar unha afinación en estrela, é dicir, apertando alternativamente os parafusos opostos, para así tentar tensar de igual maneira todas as partes do parche e conseguir unha afinación homoxénea .
Baquetas
Para facer soar a caixa golpéase xeralmente cunhas baquetas. As usadas normalmente para caixa están fabricadas en madeira, aínda que tamén existen modelos en fibra de carbono e plástico. Centrándonos na madeira, as máis usadas son carballo, nogueira e pradairo. Para a construción da punta disponse tamén de versións coa punta de nailon en lugar de madeira, o que as fai máis durables e que a caixa teña un son máis agudo ou brillante. As baquetas diferéncianse polo seu material, pola súa lonxitude, polo seu grosor e pola forma da súa punta. Estes factores variarán a resposta, a duración, a absorción de impactos e o son que emitirá o parche.
De xeito orientativo, as baquetas utilizadas para orquestra son máis finas, para conseguir precisión no toque, mentres que as utilizadas para marcha no exterior adoitan ser máis grosas, facilitando máis volume no son e resistencia da baqueta. Con respecto ao seu uso en batería, as baquetas usadas para jazz adoitan ser xeralmente máis lixeiras e finas que as usadas para rock.
Por outra banda, sobre todo no jazz, é normal atopar escobiñas (brushes en inglés), que proporcionan unha suave vibración dos bordóns. Son baquetas compostas de multitude de variñas metálicas, ou ben de 7, 9, 12 ou máis variñas de madeira enfundadas en láminas de nailon. Por último, nalgunhas ocasións faise uso mesmo das mans para determinados efectos, por exemplo para interpretar matices pianos.
Historia
A construción de tambores con bordóns pode remontarse até as civilizacións exipcia, arábiga e asiria. Usualmente, en Exipto, os bordóns estaban situados en ambos os parches, e eran fabricados con tripa de gato.
150px|miniatura|Caixa en [[A ronda de noite, de Rembrandt.]]
Versións máis grandes do tabor desembocaron nun tambor denominado side drum (tambor de lado). No século XV os rexementos de infantaría suíza adoptaron o seu uso colgando o tabor no lado esquerdo (de aí o seu nome) mediante unha correa de ombreiro ou cinto, o cal se expandiu por toda Europa. A diferenza do tabor, o tambor de lado tocábase normalmente con dous baquetas e, ao redor do século XVI, o bordón trasladouse debaixo do parche inferior. Neste contexto produciuse un avance significativo en canto ao desenvolvemento da técnica empregada para tocar a caixa, principalmente mediante a introdución do uso de rudimentos. Polo xeral, as baquetas utilizadas neste período eran máis pesadas e frecuentemente máis curtas que as usadas hoxe en día.
140px|esquerda|miniatura|Mecanismo para habilitar os bordóns.
Máis tarde, no século XVII, desenvolvéronse novos métodos de tensión que permitiron aos bordóns ser apertados con parafusos, cambiando o ruído dos bordóns de tripa por un máis semellante a un estralo. Sobre 1837, os parafusos tamén comezaron a substituír a tensión por cordas, permitindo un incremento na tensión dos parches e a posibilidade tanto dunha execución máis rápida como de ritmos máis complexos. Ao redor de 1850, as caixas comezáronse a fabricar en metal e reduciuse o seu tamaño novamente, conseguíndose así un son máis brillante.
Música orquestral
Coa intención de dotar de ritmo e sonoridade ás composicións tentáronse introducir na orquestra tambores de todo tipo. A caixa aceptouse de maneira clara, como podemos observar en calquera orquestra actual, pasando a complementar ao timbal. Con todo, mentres que se estableceu a figura do timbalista de orquestra como percusionista especializado na execución do timbal, non se estableceu como tal a figura da "caixa", xa que a técnica da súa execución é paralela á maioría de membranófonos que un percusionista debe tocar. No seu uso orquestral, a caixa é comunmente apoiada de forma horizontal nun trípode, tamén chamado pé. Tipicamente a notación da caixa adóitase representar nun pentagrama no terceiro espazo (comezando desde abaixo), aínda que tamén se pode escribir nunha soa liña.
O primeiro uso da caixa do cal se ten constancia foi no Barroco polo compositor francés Marin Marais nunha escena de tormenta da súa ópera Alcyone (1706). Rossini incluíu a primeira escritura do redobre nun só da La gazza ladra (1817), tras o que erroneamente foi considerado o iniciador no emprego da caixa, como se desprende do seu sobrenome "Tamburossini". Berlioz chegou a usar até 6 caixas na súa Marcha Fúnebre de Hamlet, utilizando tamén caixas sen bordón, característica que máis tarde se converteu en habitual.
Lago Lomond
miniatura|300px|O lago Lomond O lago Lomond (en gaélico escocés, Loch Lamoainn) é un lago (loch en gaélico escocés) situado 23 quilómetros ao norte de Glasgow, Escocia, constituído como Parque Nacional baixo a denominación de Loch Lomond & The Trossachs National Park. É o lago de auga doce máis grande de Gran Bretaña.
Xeografía
As dimensións do lago son de 39 quilómetros de longo e entre 0,8 e 1,2 de ancho. Abrangue unha superficie de 71 quilómetros cadrados e posúe unha profundidade media de 37 metros, chegando a acadar os 190.
A ribeira norte presenta unha orografía estreita e profunda configurada polo espazo existente entre o propio lago e as montañas circundantes. Cara o sur anchea, converténdose nunha piscina natural, ampla e plana, ateigada de illas (máis de 30) recubertas de bosques. A ribeira sur é o lugar do Castelo de Balloch, así como do punto de información principal do Parque Nacional.
Na costa oeste atópase a pintoresca vila de Luss, mentres que o leste está dominado polo Ben Lomond que cos seus 974 metros de altura é un dos montes máis característicos das Terras Altas de Escocia, as Highlands en inglés.
Xeoloxicamente cómpre citar a presenza da Highland Boundary Fault, falla que exerce de estrema entre as Terras Altas (Highlands) e as Terras Baixas (Lowlands) escocesas e que transcorre a través da marxe sur do lago.
Flora e fauna
miniatura|esquerda|200px|Bosque nas inmediacións do lago A contorna do Loch Lomond acolle un dos mellores exemplos de carballeiras centenarias do Reino Unido. Na rexión montañesa adxacente, xa no territorio dos Trossachs, salientan exemplos de vexetación alpina, amplos bosques de coníferas e plantas da familia das saxifragáceas. Esta flora contrasta con algunhas especies de orixe subtropical que se poden atopar na área máis suroccidental.
En canto á fauna, arredor de 200 especies de aves foron descritas, entre as que salientan o falcón peregrino, a aguia peixeira o miñato e a pita do monte. Entre os mamíferos destacan o cervo escocés, o gamo e a xoia do Parque, o gato montés escocés. Outros mamíferos máis comúns, coma o raposo, o coello, o esquío, a lontra, o tourón, a garduña ou a doniña pódense ver con relativa facilidade nas inmediacións do lago.
Actividades
A navegación é unha das actividades de lecer máis practicadas no lago Lomond, existindo á disposición dos visitantes a posibilidade de percorrer parte da marxe sur do mesmo en embarcacións ao efecto. Segundo se afirma nos trípticos de información turística, é o lugar favorito dos escoceses para a práctica do esquí acuático e a vela.
O sendeirismo e o ciclismo son outros deportes moi practicados, aproveitando o feito de transcorrer polas ribeiras do lago a West Highland Way, ruta de 156 quilómetros de lonxitude que conecta Glasgow con Fort William.
Caixa (instrumento musical)
Música orquestral
Pódense citar algúns usos notables da caixa, en obras de Rimsky-Korsakoff (Capricho español, Scherezade), Prokofieff (Pedro e o lobo) ou Ravel, co seu famoso Bolero.
En España
miniatura|esquerda|Tambores na [[Semana Santa de Huesca.]]
Algúns descendentes do tabor utilizáronse tradicionalmente en España como instrumento acompañante da dozaina ou dalgún outro instrumento de vento popular (como a frauta). Tal e como se indicou anteriormente, a terminoloxía dista moito de ser uniforme e existen moitos termos e variantes para este tipo de instrumentos, como o tabalet ou o tamboril. Por outra banda, nas comedias españolas, principalmente dos séculos XVI e XVII, a caixa era un dos instrumentos máis usados nas elementais intervencións instrumentais.
Música popular
Desde a invención da batería a principios do século XX, a caixa foi unha parte integrante vital na súa composición. Polo tanto, está presente na maioría de xéneros musicais máis populares, como son o rock ou o pop, pasando polo jazz ou a música latina.