cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tuberculose
Tratamento de tuberculose activa
Os tratamentos máis recentes para a tuberculose activa inclúen unha combinación de drogas, ás veces nun total de catro, que son reducidas despois de certo tempo, a criterio médico. E por que varias drogas e non unha só? Porque se for usada só unha, todas as bacterias sensíbeis á droga morren, e, tres meses despois, o paciente sufrirá a reinfección de bacterias que conseguiron resistir á primeira droga. Algúns medicamentos matan a bacteria, outros chegan ás bacterias infiltradas nas células, e outros, aínda, impiden a súa multiplicación. Resáltese que o tratamento debe seguir unha continuidade con acompañamento médico, e non suspendido polo paciente despois dunha simple mellora. Con isto evítase que cepas da bacteria máis resistentes sobrevivan no organismo, e retornen posteriormente cunha infección máis difícil de curar.
Prevención
A inmunización con vacina BCG dá entre 50% a 80% de resistencia á doenza. En áreas tropicais onde a incidencia de micobacterias atípicas é elevada (a exposición a algunhas "mycobactería" non transmisoras de tuberculose dá algunha protección contra a TB), a eficacia da BCG é ben menor.
Vacinas
A única vacina dispoñible actualmente (2011) é a BCG (bacilo de Calmette–Guérin), que, aínda que é efectiva contra a enfermidade diseminada na nenez, confire pouca protección contra a tuberculose pulmonar. Non obstante, é a vacina máis usada en todo o mundo, e máis do 90% de todos os nenos foron vacinados. A inmunidade que induce decrece despois de pasados uns dez anos. En países nos que o risco de tuberculose é baixo, a vacina só se administra ás persoas con maior risco de contraela. Un dos argumentos en contra dunha vacinación masiva, é que esta fai que a proba da tuberculina dea positivo, o que a fai pouco útil como medio de diagnóstico. Estanse a desenvolver varias vacinas novas.
Saúde pública
A Organización Mundial da Saúde declarou en 1993 que a tuberculose era unha "emerxencia de saúde global", e en 2006, o Stop TB Partnership desenvolveu un "Plan Global para Parar a Tuberculose" co obxectivo de salvar 14 millóns de vidas ata 2015. Varios dos obxectivos marcados é posible que non se consigan en 2015, principalmente debido ao incremento de casos de tuberculose asociados co VIH e a emerxencia de cepas de bacterias da tuberculose resistentes a múltiples fármacos.
Historia
O bacilo causante da doenza, Mycobacterium tuberculosis foi descrito en 24 de marzo de 1882 por Robert Koch. El recibiu en 1905 o Premio Nobel de Medicina pola súa descoberta. Koch non consideraba que as tuberculoses bovina e humana fosen similares, o que impediu o recoñecemento do leite infectado como fonte da doenza. Máis tarde, esta fonte foi eliminada grazas á pasteurización. Koch presentou un extracto de glicerina co bacilo da tuberculose como un "remedio" para a doenza en 1890, chamándoo tuberculina. O extracto non tivo eficacia, porén, foi máis tarde adaptado por von Pirquet para crear un test para tuberculose presintomática.
O primeiro suceso xenuíno de vacinación contra a tuberculose foi desenvolvido a partir de liñaxes atenuadas da tuberculose bovina, e criado por Albert Calmette e Camille Guerin en 1906. Era a vacina BCG (Bacilo de Calmette e Guerin). Ela foi usada pola primeira vez en humanos en 18 de xullo de 1921 na Francia, a pesar de arrogancias nacionais teren impedido a diseminación do seu uso, sexa nos EUA, Reino Unido ou Alemaña ata o final da segunda guerra mundial.
A tuberculose causou enorme preocupación pública no século XIX e no inicio do século XX, como a doenza endémica entre as clases pobres das cidades. Na Inglaterra de 1815, unha entre catro mortes eran debido á tísica pulmonar; por volta de 1918, unha de entre seis mortes en Francia aínda era causada pola TB. Despois de ter ficado claro, por volta de 1880, que a doenza era contaxiosa, a tuberculose se tornou unha doenza de notificación obrigatoria na Gran Bretaña; foron feitas campañas para que non se escarrase en locais públicos, e as persoas coa infección eran "encoraxadas" a iren para sanatorios que chegaban a lembrar prisións. A pesar dos "beneficios" do ar fresco e do traballo apregoados nos sanatorios, 75% dos que neles entraban morrían nun prazo de 5 anos (dados de 1908).
A preocupación coa diseminación foi tanta nalgúns países, como os EUA, que chegou a xurdir un movemento contrario a que se esgarrase en público, excepto en lugares con esgarradeiras.
Na Europa, as mortes por TB caíran de 500 por 100 000 persoas en 1850 para 50 en 100 000 por volta de 1950. Mellorías na saúde pública xa viñan reducindo a incidencia de tuberculose mesmo antes do surximento dos antibióticos, a pesar da importancia da doenza aínda ser grande cando o chamado Medical Research Council da Gran-Bretaña lanzou seus primeiros proxectos para a doenza en 1913.
Só despois de 1946, co desenvolvemento do antibiótico estreptomicina o tratamento, e non só a prevención, se tornaron posíbeis. Antes diso, só a intervención cirúrxica era posíbel como tratamento (alén dos sanatorios), incluíndo a técnica do pneumotórax: provocar o colapso dun pulmón infectado para deixalo "descansar" e permitir a cicatrización das lesións, técnica moito habitual mais pouco benéfica, e que foi posta de lado despois de 1946.
Esperanzas de que a doenza puidese ser completamente eliminada foron frustradas desde o surximento de cepas de bacilos resistentes aos antibióticos nos anos 80. Por exemplo, os casos de TB no Reino Unido, por volta de 50 000 en 1955, caeran para preto de 5 500 en 1987, mais en 2001 había máis de 7 000 casos confirmados. Por conta da eliminación de instalacións de tratamento públicas en Nova York nos anos 70, houbo unha resurxencia da doenza nos anos 80. O número daqueles que interrompen seu tratamento é moito alto. Nova York tivo que lidar con máis de 20 000 pacientes "desnecesarios" con moitas cepas resistentes a moitas das drogas normalmente usadas. O rexurdimento da tuberculose resultou na declaración dunha emerxencia médica global pola Organización Mundial da Saúde (OMS) en 1993.
En 2003, uns investigadores criaron accidentalmente, en laboratorio, unha cepa máis letal e de reprodución máis rápida de bacterias da tuberculose.
A tuberculose na arte e na literatura
A tuberculose influenciou algúns artistas do movemento literario coñecido como Romanticismo, como Lord Byron (na Inglaterra). A aparencia pálida, "asombrada" dos que sufrían de tuberculose é vista como influencia nos traballos de Edgar Allan Poe e nas historias sobre vampiros. Nun período recente, esta estética foi revivida pola subcultura "gótica".
Mimi, a heroína da ópera de Puccini, La Bohème, sofre de tuberculose (un tema transportado para a moderna adaptación para o cinema Moulin Rouge!) - o mesmo acontece con Violeta, de "La Traviata" de Verdi, inspirada na obra de Alexandre Dunhas, fillo, "A Dama das Camelias".
Na novela da escritora norteamericana Sylvia Plath The Bell Jar, o protagonista Buddy Willard sofre de tuberculose.
A Montaña Máxica de Thomas Mann, relata unha visita dun rapaz, Hans Castorp, a un sanatorio en Davos na Suíza, onde está un primo seu. No sanatorio, Hans descobre estar tamén coa doenza e prolongará aí a súa estadía.
Eneco Tour
O Eneco Tour ou Tour do Benelux (actualmente BinckBank Tour) é unha carreira ciclista por etapas que se celebra no Benelux (Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo) todos os anos a comezos de agosto. O nome da carreira está patrocinado pola empresa holandesa, BinckBank.
A competición foi creada no ano 2005 para substituír a Volta aos Países Baixos. Xa dende o seu inicio a volta formou parte do calendario UCI ProTour. Actualmente, a proba forma parte do UCI WorldTour.
Maillots
As cores do maillot do líder de cada clasificación foi trocando ao longo dos anos.
Portocelo, Xove
San Tirso de Portocelo é unha parroquia do concello lugués de Xove. Ten cinco núcleos de poboación. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 265 habitantes (140 homes e 125 mulleres).
Territorio
Na súa costa está a enseada de Portocelo, que serve de abrigo ao portiño, e onde tamén se sitúan tres praias que quedan comunicadas coa marea baixa. Máis ao oeste a costa é máis accidentada. Os accidentes máis importantes son a Punta de Roncadoira, onde se sitúa o faro de Punta Roncadoira, sendo o extremo máis setentrional deste tramo de costa, Punta da Mansa e Punta Saíñas. Así mesmo, a escasa distancia da costa hai un conxunto de pequenas illas coñecidas como Os Netos e situado entre Punta da Mansa e Punta Saíñas.
Economía
Os sectores económicos principais son a pesca e a agricultura. O marisqueo foi tradicionalmente un recurso auxiliar para as familias labregas e na actualidade o percebe e ourizo son explotados profesionalmente. Canto á pesca, a frota que ten como base o porto de Portocelo redúcese a un pequeno número de embarcacións tradicionais. A agricultura é outro dos sectores económicos máis importantes da parroquia. Destacan o cultivo do millo, grelos e pataca. A explotación dos montes de eucalipto constitúen unha importante fonte de ingresos para os habitantes da zona.
Patrimonio
A igrexa de San Tirso, cuxas ruínas aínda se poden ver en Portocelo, e a igrexa de Vilachá, construída no século XX en substitución da primeira.
Historia
Na década de 1970 Fenosa promoveu a construción dunha central nuclear no lugar de Regodela. Este proxecto encontrou unha forte oposición tanto na sociedade galega da época como nos habitantes da zona, e o 10 de abril de 1977 tivo lugar unha manifestación histórica, na que 8.000 persoas marcharon desde Viveiro até Xove.
Langueirón, Ponteceso
San Xián de Langueirón é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE de 2018 tiña 144 habitantes (70 homes e 74 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 188 habitantes.
Corme Porto, Ponteceso
Nosa Señora dos Remedios de Corme Porto é unha parroquia que se localiza no oeste do concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 1.077 habitantes (588 homes e 509 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.434 habitantes.
Historia
Na zona hai varios petróglifos, así como un poboado castrexo, o castro da Illa da Estrela.
O topónimo de Corme aparece nun documento do Mosteiro de Caaveiro datado en 1105. Posteriormente aparecerá noutros documentos como no Mapamundi de Gresques de 1375 ou de forma destacada na Cosmographia de Sebastián Münster de Basilea no ano 1544.
A actividade pesqueira de Corme prosperou, aumentando a poboación de Corme Porto en detrimento da parroquia orixinal de Corme Aldea. Esta actividade pesqueira trouxo a prosperidade a Corme a principios do século XX. Nestes anos atópanse a pleno rendemento oito fábricas de conservas, unha cetaria de lagostas, numerosos mercantes, tarrafas e outras embarcacións menores. Corme convértese no primeiro porto de España de exportación de madeira e a poboación de Corme Porto pasou a ser de 2.978 habitantes segundo o censo de 1920. Posteriormente, coa chegada da guerra civil española e a posguerra, e coa escaseza de especies como a sardiña, virá unha crise da industria pesqueira e do crecemento da mesma vila.
Desde a década de 1990 Corme vivirá un novo empuxón coa explotación racional e sostible do percebe, que ten o seu punto álxido coa celebración desde 1992 da festa do percebe do Roncudo e coa instalación de bateas na ría para o cultivo do mexillón. Tamén contribúe a este desenvolvemento a ampliación e actualización das estruturas do peirao pesqueiro e o paseo marítimo á praia do Osmo (2004) e a actual mellora nas estradas que van cara a Ponteceso. Este desenvolvemento só se viu parcialmente paralizado polo tráxico afundimento do Prestige en novembro de 2002 e a conseguinte marea negra que se produciu.
A finais de agosto de 2006 retomouse a vella idea da segregación do concello de Ponteceso, apoiada pola maioría das asociacións veciñais, culturais e deportivas, así como por preto da totalidade da poboación.
Comunicacións
Desde Carballo, capital da comarca de Bergantiños, chégase a través da AC-414 cara a Malpica de Bergantiños. En Buño cóllese un desvío cara a Ponteceso pola AC-422, e antes de cruzar o río Anllóns, tómase a estrada AC-424.
Patrimonio
O monumento máis famoso de Corme é a Pedra da Serpe, unha gran rocha situada na estrada de acceso á aldea de Gondomil e á praia da Ermida e en cuxo lateral dereito hai unha figura dunha serpe alada. A autoría da escultura é discutida pero asóciase aos cultos precristiáns ás serpes, relacionado, segundo algúns historiadores, coa chegada dos celtas, que tiñan como símbolo heráldico a serpe.
A lenda conta que esta zona era inhabitable debido a unha praga de serpes. San Adrián, que se atopaba predicando por alí, golpeou fortemente co pé no chan, desaparecendo aquela terrible praga. Todas as serpes foron a acubillarse debaixo daquela pedra, quedando unha delas petrificada en sinal deste feito. Como símbolo da cristianización deste lugar púxoselle unha cruz enriba.
Ademais do núcleo urbano os turistas adoitan dirixirse á Punta do Roncudo, dende unha estrada que sae do mesmo porto de Corme. A estrada bordea o mar e permite fermosas vistas sobre a ría e o acceso a pequenas calas con praias pouco frecuentadas. Ao final da estrada atopamos a punta e o faro do Roncudo, denominados así polo ronquido que produce o mar neste lugar ao golpear con forza nos acantilados. Por toda a costa, especialmente naquelas zonas máis batidas, podemos atopar os famosos percebes do Roncudo, cuxa festa gastronómica se celebra o primeiro sábado do mes de xullo. Tamén na punta do Roncudo podemos contemplar as cruces que recordan as traxedias vividas preto desta costa denominada, non sen razón, da morte.
Praias
No interior da ría, na zona próxima a Corme existen varias praias aptas para o baño entre as que destacamos as seguintes:
Festas locais
Corme Porto é unha das localidades da Costa da Morte que máis número de festas ten. Unha vez chega a época estival comezan as celebracións que duran ata finais de setembro.
Copa CERS 2010
A trixésima edición da Copa CERS 2010 iniciouse o 21 de novembro de 2009 e finalizou o 16 de maio de 2010 coa disputa da final a catro na localidade de Torres Novas (Portugal). O campión desta edición foi o equipo galego do H.C. Liceo, que derrotou na final ao Blanes HC por 7 a 2, conseguindo así o seu terceiro título nesta competición.
Camille Paglia
Camille Paglia (nada en Endicott, estado de Nova York, o 2 de abril de 1947) é unha humanista estadounidense, coñecida como unha sobranceira pensadora do feminismo actual.
Traxectoria
Criada nunha familia italiana emigrada aos Estados Unidos, seu pai transmitiulle o interese pola arte e as linguas romances. Estudou en Binghamton University e en Yale, onde alardeou dun aberto lesbianismo infrecuente nos medios universitarios nos anos sesenta. Influenciada e encirrada pola súa paixón por Susan Sontag, optou por abranguer un feminismo culto e afastado do que consideraba lugares comúns dese pensamento pouco fundados culturalmente. Tras ser quen de traer a Sontag a falar á súa universidade, acabou decepcionada e encetou o seu propio traballo intelectual enfrontado a un confortable feminismo propio do mundo académico. Isto fíxolle rachar coa universidade e enfrontar unha vida propia de librepensadora publicando artigos en revistas especializadas como "Aron" e buscando, con dificultades iniciais, editoriais para os seus ensaios.
Os seus duros debates con outras figuras do feminismo marxinárona do movemento organizado. A Kate Millett acusouna de defender ideas totalitarias e a Judith Butler de inventar artificialmente unha teoría de xénero desconectada da realidade biolóxica e antropolóxica das mulleres.
Foi considerada unha das pensadoras máis influentes por publicacións de prestixio como "Foreing Policy" e "Prospect".
Pensamento
Camiglie Paglia defende a bisexualidade como expresión da liberación e o apoderamento da muller. Nas súas investigacións sobre a muller na expresión artística, amosa a subordinación e manipulación da muller e o seu corpo debido a unha cultura propia do patriarcado e o machismo. Entende que na natureza humana existen forzas primarias dionisíacas e caóticas, especialmente no que atinxe á sexualidade, que a cultura patriarcal pretende reprimir subordinando o poder inherente á muller. A diferenza da ideoloxía de xénero, Paglia cre na especificidade e a forza da sexualidade feminina e defende a súa liberación dende posicións libertarias. Acusa a determinadas correntes femininas de pretender anular a masculinidade e dun puritanismo inimigo da liberdade afectiva, da pornografía e da liberdade dos corpos.
Insta as mulleres a que desenvolvan a súa enerxía e o seu potencial creativo e solidario do seu sexo, pero critica o fondo individualista burgués e o falso vitimismo de certas correntes feministas actuais. Isto fixo que se autocualificase como a feminista que as demais feministas odian.
Na súa análise da cultura popular actual, manifesta críticas duras contra as artistas e mulleres do mundo do espectáculo que asumen un feminismo estereotipado e superficial, ao tempo que asemade utilizan expresións corporais e estratexias publicitarias que potencian o sexismo e o exhibicionismo feminino concibido para agradar o varón consumista, mol e tépedo da postmodernidade.
Nos seus artigos, ensaios e entrevistas, non foxe de posicións paradoxais como a crítica do apoucamento politicamente correcto dos intelectuais varóns, ata o punto de afirmar sentirse cómoda nos derradeiros redutos masculinos como os talleres e os estadais.
Pipino o Breve
Pipino III dos Francos, máis coñecido como Pipino o Breve (o seu alias de "O Breve" débese á súa baixa estatura) naceu sobre o 715 en Jupille (preto de Liexa, Bélxica, de onde arrinca unha gran parte da dinastía Merovinxia e Carolinxia) e morreu o 24 de setembro de 768 en Saint-Denis (no norte de Francia). Fillo máis novo de Carlos Martel e de Rotrude de Tréveris. Os seus cargos foron:
Historia
Á morte de Carlos Martel repartiu, á usanza da época, os seus títulos entre os seus dous fillos, Carlomán herdou o cargo de mordomo, semellante ao cargo de Xefe de Goberno ou Primeiro Ministro, do palacio de Austrasia e Pipino, o do palacio de Neustria. miniatura|250px|Pintura do século XIX representando a Pipino o Breve. É o período da decadencia da dinastía merovinxia, cando os novos "reis folgazáns" non teñen xa autoridade ningunha e os mordomos de palacio son os verdadeiros gobernantes do Estado. Carlomán e Pipino repártense entón o poder do reino franco, que gobernarán entre os dous, loitando, en primeiro lugar, por devolveren a estabilidade ás fronteiras do reino.
Caída do último merovinxio
No ano 747 Carlomán retírase á vida monástica e cede a maioría de Austrasia ao seu irmán máis novo, e Pipino convértese no dirixente efectivo de todo o reino franco. Desde ese momento, comeza un duro enfrontamento para se desfacer de Khilderico III, o soberano merovinxio do que depende oficialmente. Para demostrar a inutilidade dos reis merovinxios, Carlos Martel deixara vacante o trono trala morte de Teodorico IV en 737 (durante os sete anos de baleiro real, todos os documentos oficiais levarán a data de 737). En 743, Pipino libera a Khilderico do mosteiro no que o encerrara o seu pai e permítelle ocupar o trono do que fora desposuído. O seu retorno propicia a coalición formada, entre outros, polo duque dos alemáns e Hunaldo, de Aquitania, que reaccionan mal diante da eliminación política de Grifón (medio irmán de Pipino e Carlomán) pero, ao repoñer a Khilderico no trono, Pipino consegue un medio para os acalmar durante un tempo.
Sobre 744, contrae nupcias con Bertrada de Laon, chamada a do pé grande, filla de Cariberto, conde de Laon (este alias provén do feito de que ela tiña un pé máis grande có outro).
En 750, Pipino envía unha delegación franca a se entrevistar co Papa Zacarías, en solicitude dunha autorización para poñer fin ao decadente reino merovinxio e ocupar o trono de Khilderico. Zacarías acepta e declara que debe ser rei o que exerce a realidade do poder.
Pero aínda que Pipino consiga o título de rei e o seu poder, este non lle pertence, e esta ruptura da dinastía merovinxia precisa dunha nova que deberá substituír a sucesión natural de pais a fillos. Esta continuidade queda asegurada pola consagración real seguida da unción, simbolizada no bautismo de Clodoveo I e a alianza particular entre a Igrexa e os reis francos. É en Soissons, onde o bispo Bonifacio, o seu conselleiro diplomático, o unxirá marcando a súa fronte co aceite santo —o Saint-Chrême— como xa se facía ao longo dunha cerimonia na que se consagraba aos reis visigodos de Toledo. Por medio desta unción, o rei dos francos, a partir dese momento investido dunha misión de guía militar e relixiosa, ostenta a forza moral do "dereito divino'', é dicir, de "dirixir os pobos que Deus lle confía"; pero esta lexitimidade ten un custo: o da fidelidade á Igrexa e a quen a dirixe, a Papa Zacarías que, desde Roma, deu o seu consentimento para a mudanza de dinastía.
Pipino será consagrado por segunda vez, por Bonifacio, en decembro dese mesmo ano, en Maguncia, como señor de Austrasia.
Apoio de Roma e loita contra os longobardos
O cisma de Bizancio obrigou ao Papado a aliarse co rei dos francos. O novo Papa, Estevo III (sucesor de Zacarías, morto en 752) pide axuda militar para loitar contra os longobardos e o seu rei Aistolfo (ou Astolf), que ameazan a Roma. Se o Papa Estevo se decide a atravesar os Alpes para solicitar a axuda do rei dos francos (é a primeira vez que un Papa emprende semellante viaxe), é porque non ten outra elección. O protector habitual da Igrexa é o Emperador bizantino que goberna en Constantinopla baixo o Imperio romano de Oriente, pero este atópase en precarias condicións e non ten posibilidade de concorrer en auxilio do papado.
O 6 de xaneiro, no palacio de Ponthion, no sur de Champaña, o rei Pipino inclínase perante o Papa Estevo III e, con suma deferencia, toma a brida do seu cabalo, reproducindo o mesmo xesto elegante do emperador Constantino I o Grande perante o Papa Silvestre I. Foi un acto político moi hábil. Estevo III proponlle a Pipino unha alianza asegurándolle unha segunda consagración, realizada por el mesmo, a "graza divina" para o rei dos francos e para os seus fillos. O acordo definitivo páctase o 14 de abril en Quierzy-sur-Oise, no norte de París, é a coñecida como Promissio Carisiaca ou Tratado de Quierzy. Mentres que o Papa proporciona o seu apoio espiritual a Pipino, este último comprométese a ofrecer á Santa Sé un dominio o suficientemente grande como para que poida preservase de toda agresión.
O domingo 28 de xullo de 754, na basílica de Saint Dennis, o Papa Estevo III consagra a Pipino e confírelle os títulos de Rei dos Francos e Patricio dos romanos (Patricius Romanorum). Os fillos e herdeiros de Pipino, Carlomán e Carlos, tamén son consagrados na mesma cerimonia, ao igual que a súa nai Berta. O Papa establece, por medio deste acto, un estreito lazo de continuidade entre a unción realizada aos reis do Antigo Testamento e os reis da nova dinastía. Esta consagración pon fin, oficialmente, á dinastía merovinxia e legaliza a chegada dos Carolinxios ao poder.
Asegurando o reinado de Pipino III sobre os francos e consagrando o mesmo como tal, o Papa marcou as distancias co emperador de Bizancio. A Santa Sé sométese, a partir de agora e para a súa seguridade, aos soberanos francos. É o principio dunha longa colaboración, aínda que a miúdo tormentosa, cos Carolinxios e os seus distantes herdeiros do Sacro Imperio Romano Xermánico. E como consecuencia desta consagración, a lexitimidade do rei dos francos, ás veces de "dereito divino", non dependerá exclusivamente das señores francos electores do rei. Pipino considérase, porén, o primeiro rei pola vontade de Deus e o principio deste reinado de "dereito divino" durará en Francia sen interrupción durante cento once anos.
Pipino non pode, polo tanto, refusar a petición da Papa. Novo "David" e primeiro rei cristián, pola "graza de Deus", está obrigado a cumprir co Papa Estevo III (en tanto que fillo amado da Igrexa, tomando a defensa da súa Santa Nai) e a romper a súa alianza cos longobardos. O envío dunha delegación o 14 de outubro de 754 para calmar os longobardos nas súas reivindicacións, non terá efecto; e en 755 Pipino lanza contra eles unha primeira expedición da que sae vitorioso. Pero ao ano seguinte, os longobardos poñen sitio a Roma. Xa que logo, de 756 a 758 deberá lanzar Pipino tres campañas contra eles ata conseguir botalos ata as inmediacións de Rávena.
Ao final destas expedicións, Pipino o Breve acode a entregar ao Papa os territorios conquistados: vinte e dúas cidades da Italia central, Rávena, Perusa e as provincias de Emilia-Romagna e da Pentápole únense a Roma, formándose así o novo Estado Pontificio. Non obstante, Pipino, tras esta vitoria, multiplicará os seus esforzos diplomáticos para intentar restablecer a concordia entre os longobardos e Roma.
Consolidación do reino
Durante o seu reinado, Pipino conseguiu devolver a orde ao seu reino:
Así e todo, deberá continuar loitando para asegurar a súa autoridade nas fronteiras, especialmente en Xermania onde, despois da abdicación de Carlomán en 747, tivo que se enfrontar con seu medio irmán Grifón, fillo ilexítimo de Carlos Martel, que se fixera recoñecer como duque de Baviera. Unha vez vencido, foi nomeado duque do Meno, marca creada por el; foi a maneira de afastalo dos bávaros e disuadilo de calquera revolta. Pero, por desgraza, enfrontouse aos longobardos e foi asasinado.
A morte de Pipino o Breve
Morreu o 24 de setembro de 768 en Saint-Denis, tras repartir o reino, seguindo o vello costume franco, entre os seus dous fillos Carlos I (o futuro Carlomagno) e Carlomán. Foi enterrado na abadía de Saint Denis, onde tamén repousan o seu fillo Carlomán, morto en 771, e a súa esposa Berthe, falecida en 783.
Rede temática de investigadores de Literatura Infantil e Xuvenil do Marco Ibérico e Iberoamericano
A Rede temática de investigadores de Literatura Infantil e Xuvenil do Marco Ibérico e Iberoamericano ou LIXMI, é unha rede que se creou en 2004 e está vinculada á Universidade de Santiago de Compostela, á que pertence a súa investigadora principal, Blanca-Ana Roig Rechou.
Historia e características
Os membros de LIXMI celebran anualmente reunións científicas nas que debaten e reflexionan sobre múltiples aspectos da literatura para os máis novos, como os xéneros, os clásicos, as reescrituras, fenómenos como o multiculturalismo, a presenza de temáticas como a guerra civil española, os estereotipos, arquetipos e prototipos, modalidades como o álbum etc. No marco destas reunións tamén se reúnen con especialistas pertencentes ás institucións colaboradoras da Rede.
Entre as actividades conxuntas que desenvolven os membros de LIXMI figura a docencia e a elección das temáticas do Curso de Formación continua “As Literaturas infantís e xuvenís ibéricas. A súa influencia na formación lectora”, que se iniciou en setembro de 2004 en Santiago de Compostela, ao amparo da Universidade, da Biblioteca Nova 33, actualmente Biblioteca Fundación Nova Caixa Galicia, e Gálix (Asociación Galega do Libro Infantil e Xuvenil). Estes cursos, dirixidos a estudantes, docentes, bibliotecarios e mediadores en xeral, estrutúranse dende o inicio en dúas modalidades: unha virtual que se celebra ao longo do mes de xullo e unha presencial que ten lugar no mes de setembro.
Na parte virtual ofrécense panorámicas das Literaturas escritas nas distintas linguas de España, da portuguesa, da inglesa, da alemá e dalgunhas iberoamericanas; tamén elaboran unha seleccións de obras cara á educación literaria e comentarios sobre algunha delas coa mesma finalidade. Obras escritas en todas as linguas do marco ibérico ou traducidas a elas. Por veces mesmo se propoñen traducións e se analizan os procesos tradutolóxicos. Na parte presencial, máis práctica, estabelécese o contacto cos escritores e escritoras seleccionados por medio de encontros de investigadores con eles, recitais, talleres para traballar coas obras cara á educación literaria e artística e unha mesa de investigación para informar dos materiais máis salientábeis en cada ámbito lingüístico para a preparación do mediador.
Outras actividades que desenvolve LIXMI é a coorganización dos Encontros Luso-Galaico-Franceses do Livro Infantil e Juvenil do Porto.
O Coto de Francos, Bretoña, A Pastoriza
Toponimia
Segundo Nicandro Ares de Francos di J.M. Piel que ten un dobre significado, o de individuos procedentes da Francia ou o de homes libres, alén de descendentes dun home chamado Franco.
Lubricated Goat
Historia
Lubricated Goat formouna en Sydney o músico Stu Spasm (Stuart Grey). Cando regresaba dunha viaxe a Inglaterra, Spasm pasou por Perth para visitar ao antigo batería de Singing Dog Brett Ford, que entaba entón tocando en The Kryptonics con Peter Hartley.
No seu tempo en Perth, Stu gravou o que posteriormente se convertería na cara A do EP Plays The Devil’s Music EP nos No Sweat Studios con Ford e Hartley. A cara B gravouse en Adelaide nun catro pistas co batería Martin Bland (Bloodloss/Salamander Jim).
Lubricated Goat asinou un contrato con Red Eye Records, pertenciçente a Black Eye Records. Ao pouco tempo a banda trasladouse a Sydney, onde anteriormente Stu coñecera a Guy Maddison da banda Greenhouse Effect (actualmente está en Mudhoney), e ofreceulle a oportunidade de tocar o baixo en Lubricated Goat. A meirande parte dos membros vivían en Cleveland Street, nunha vella mansión destartalada que foi bautizada como "Gracelands", e que era un refuxio para músicos e artistas.
En 1988, Lubricated Goat editou o seu álbum de estrea, Paddock Of Love, que contaba co tema "In The Raw". A banda posteriormente interpretou ese tema en playback no programa Blah Blah Blah da Australian Broadcasting Corporation, onde tocaron nus, causando bastante indignación nos medios australianos. Realizouse un documental sobre este feito titulado In The Raw, onde se explica como e porque a banda saíu a tocar ser roupa.
Nesas datas a formación cambiou; despediron a Hartley e Ford deixou o grupo sendo substituídos polo guitarrista Sir Charles Tolnay Esquire, de Grong Grong e King Snake Roost, e por Gene Revet, batería de The Space Juniors. En 1989 a nova formación gravou o EP Schadenfreude. Charlie e Gene non xiraron polos Estados Unidos, no seu lugar a Stu e Guy uníronselles Renastair EJ e Martin Bland para a súa primeira xira por ese país. Posteriormente, despois da marcha de Guy, esa formación gravou o álbum Psychedelicatessen con Lachlan McLeod no baixo.
Lubricated Goat reeditou o seu fondo de catálogo a través de Amphetamine Reptile Records nos Estados Unidos, e de Normal en Europa antes da súa primeira xira estadounidense a mediados de 1989. En 1990 a banda comezou a súa primeira xira europea, marcada pola traxedia debido ao apuñalamento de Spasm en Berlín. O incidente fixo que a banda entrase nun período de hiato.
Despois do hiato
Varias encarnacións de Lubricated Goat, a miúdo só contando con Stu Spasm, existiron dende entón, gravanco material para Sub Pop, PCP, Sympathy for the Record Industry e REPTILIAN. Spasm tamén tocou en Crunt, onde tamén estaba a súa muller Kat Bjelland, de Babes in Toyland e o batería de Jon Spencer Blues Explosion Russell Simins.
En 2007, unha nova formación de Lubricated Goat comezou a compoñer novas cancións e a interpretalas ao vivo, xunto cunha selección de temas clásicos do grupo. Desta volta a banda incluía tamén a Anne Mette Rasmussen nos teclados, efectos de son e coros, Creighton Chamberlain (antigo membro de Heroine Sheiks) no baixo, e 'Bloody' Rich Hutchins (membro de Live Skull, Of Cabbages and Kings, Sugartime, Phideaux, Hungry March Band) na batería.
Mar Caldas
Mar Caldas, nada en Vigo o 25 de abril de 1964, é unha artista galega.
Lubricated Goat
Despois do hiato
No 2009 a banda volveu cambiar de compoñentes, sendo Creighton Chamberlain substituído por Jack Natz, que tocara o baixo co grupo de cando en vez a finais dos 90 e durante os 2000. Anne Mette Rasmussen abandonou para formar LoveStruck, onde tamén están Stu Spasm e Rich Hutchins. Esta nova formación de Lubricated Goat atópase na actualidade compoñendo e gravando novo material.
Mar Caldas
Traxectoria
Doutora pola Universidade de Vigo, obtivo o premio extraordinario pola súa tese "El valor y el significado de los productos culturales. Desplazamientos y fricciones en las transacciones artísticas contemporáneas". Formou parte do Comité Científico do I Congreso de Xénero, Museos e Arte (2013).
Participou en diversos obradoiros na Habana, Donostia, Mallorca e o Brasil. Traballa coa imaxe fotográfica, a partir de instalacións, fotos en branco e negro, e cadros utilizados como obxecto narrativo. En 1999 recibiu a Bolsa de Creación Artística no Estranxeiro Unión Fenosa.
André Citroën
André Citroën, nado en París o 5 de febreiro de 1878 e finado o 3 de xullo de 1935 na mesma cidade, foi un enxeñeiro e industrial francés. Fundou a «Société Anonyme André Citroën» (coñecida coma Citroën) en 1919. Foi o primeiro en Europa en empregar métodos de traballo en cadea. Algunhas das súas innovacións foron o acendido eléctrico, a carrozaría monopraza e a tracción dianteira.
Traxectoria
O seu primeiro traballo foi nunha empresa de fabricación de rodas propiedade duns amigos da familia, onde viu o sistema de engrenaxe que lle serviu de inspiración para a dobre frecha ou chevron que empregou como logotipo nos seus coches. No ano 1912 Citroën visitou os Estados Unidos e a nova fábrica de Henry Ford onde observou os métodos de traballo en cadea empregados na produción do Model T e que permitían maior eficiencia na fabricación dos automóbiles. Durante a I Guerra Mundial Citroën fabricou armas e ao seu remate fundou en 1919 a «Société Anonyme André Citroën» dedicada á fabricación de automóbiles. O ano seguinte da súa inauguración fabricou 20.000 automóbiles. A principios dos anos trinta Citroën era o cuarto maior fabricante de automóbiles do mundo, pero en 1934 amoreaba débedas multitudinarias dos anos anteriores e, o maior acredor da compañía, o fabricante de pneumáticos Michelin tomou o control da fábrica, reducindo os gastos.
André Citroën faleceu dun cancro de estómago o 3 de xullo de 1935 en París.
San Fernando Club Deportivo
O San Fernando Club Deportivo Isleño é un club de fútbol de España, da cidade de San Fernando, na provincia de Cádiz. Foi fundado o 30 de xuño de 2009 como sucesor do histórico desaparecido CD San Fernando. Actualmente xoga na Segunda División B Española por primeira vez na súa historia.
Historia
Na súa primeira tempada (2009/10), o San Fernando logrou subir a Terceira. Na tempada 2010/11 consegue a segunda posición no grupo X de Terceira División clasificándonse para os play-off de ascenso a Segunda B dos que caeu na última eliminatoria fronte ao La Roda.
Estadio
O San Fernando Club Deportivo xoga os seus partidos como local no Estadio Iberoamericano 2010, na Cidade Deportiva Bahía Sur, que ten capacidade para 12.000 espectadores. O ano pasado disputaba os seus partidos no Campo de Deportes Bazán, debido ás reformas no Estadio de Bahía Sur.
O Arise, All You Sons
"O Arise, All You Sons" é o himno nacional de Papúa Nova Guinea. Promoveuse como himno nacional cando Papua New Guinea se tornou independente o 16 de setembro de 1975. Foi composto por Thomas Shacklady.
Chand metre moka'ab eshgh
Chand metre moka'ab eshgh (en ) é un filme afgán-iraniano de 2014 dirixido por Jamshid Mahmoudi. Foi escollido como candidato de Afganistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Abdul Salam é un inmigrante afgán que está traballando e vivindo coa súa filla Morona nun obradoiro.
Século -XI
século XII adC < século XI adC > século X adC
O século XI antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 1100 a. C. e terminou o 31 de decembro de 1001 a. C.
O século XI a.C. en Europa forma parte do período da Idade de Ferro onde continúan os cambios postos en marcha no século anterior, de modo que as antigas civilizacións da Idade de Bronce ceden o control a novos pobos.
Antonio Garrido Fernández
Antonio Garrido Fernández, nado en Ponferrada, é un ex piloto español de rallys.
Século -XI
Acontecementos
[[Ficheiro:World in 1000 BCE.png|300px|miniatura|Estado social e tecnolóxico do mundo, cara o século XI a,C.
Antonio Garrido Fernández
Competiu durante anos no Campionato de España de Rallys e na Copa de España, proclamándose campión desta última en 1992. Competiu tamén no Campionato de Galicia de Rally, logrando unha vitoria e o subcampionato da tempada 1990.
Traxectoria
Comezou nos rallys nos anos 80. En 1990 disputou co seu Ford Sierra RS Cosworth o Campionato de Galicia de Rally, gañando o 24º Rally do Lacón e rematando o campionato como subcampión, por detrás de Germán Castrillón e por diante de Peitos. Na tempada seguinte logrou varios podios pero ningunha vitoria e disputou tamén varias probas da Copa de España de Rally, rematando co cuarto posto final. En 1992 logrou varios podios na da Copa de España e proclamouse campión por diante de Castrillón e Arturo Rial.
Século -XI
Galicia
O pobo celta dos Saefes invaden Galicia, someterá os Oestrimnios, pero este influirá no primeiro sobre todo no eido da relixión, da organización política e das relacións marítimas con Bretaña e Inglaterra.
Antonio Garrido Fernández
Traxectoria
Disputou o Campionato de España durante os seguintes 15 anos, utilizando primeiro o Sierra Cosworth, e despois Subaru Impreza e Mitsubishi Lancer Evo. Obtivo como mellores resultados o cuarto posto no grupo N do ano 2002, os quintos postos de dito grupo nos anos 1997, 1998 e 2006, e o terceiro lugar na Mitsubishi Evo Cup en 2007.
Século -XI
Política
miniatura|esquerda| Pedra de Michaux, un ronsel con inscricións en [[lingua acadia|acadio atopada preto de Bagdad datada de principios do século XI a.C.]]
Antonio Garrido Fernández
Traxectoria
Os seus principais copilotos foron Fernando López Carvajal, o ferrolán Humberto González, José Alfredo Álvarez e o alcalde de Ponferrada Samuel Folgueral.
Festival de Türkvizyon 2017
O Festival de Türkvizyon 2017 (en turco: Türkvizyon Şarkı Yarışması 2017) será a cuarta edición do Festival de Türkvizyon, que terá lugar en Astaná, Casaquistán, durante a EXPO 2017. Polo de agora vinte rexíons confirmaron a súa participación no concurso.
Localización
miniatura|Yahya Kemal Beyatlı Gösteri Merkezi (dış görünüm)|300px|esquerda En maio de 2016 foi anunciado por Subhane Isgenderova, a cabeza da delegación de Acerbaixán que Antalya ía acoller a sede da cuarta edición. Aínda así, o 11 de xullo de 2016, foi confirmado que as declaracións feitas por Isgenderova foi incorrecta, e a sede oficial será Istambul. Por mor dos atentados en Istambul e a situación na que está Turquía, a edición farase en Astaná, Casaquistán no verán de 2017.
Formato
A diferenza da edición do 2015 que non tivo semi-finais polas retiradas dalgunhas repúblicas rusas polas malas relacións entre Rusia e Turquía, agardase que este ano volva o preceso de semi-finais.
O Covelo, Bretoña, A Pastoriza
O Covelo é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá.
Drácula de Bram Stoker
Drácula de Bram Stoker (en Bram Stoker's Dracula) é un filme de horror e romance, estreada en 1992 e dirixida por Francis Ford Coppola. A historia baséase no libro Drácula de Bram Stoker. Actúan entre outros Gary Oldman, Keanu Reeves, Anthony Hopkins e Winona Ryder. Estreouse en galego na TVG o 10 de marzo de 2009.
Como en moitas outras ocasións a película viu como resultado dun longuísimo proceso de preparación, e respondía a fins creativos de Coppola, non comerciais. O seu obxectivo principal era revitalizar o personaxe de Drácula adaptándoo ó gusto contemporáneo, o que Coppola procurou mediante dúas novidades: recuperar boa parte da novela de Bram Stoker, eliminando engadidos doutros filmes, e por outro lado presentar o lado humano e sentimental do protagonista, máis alá do morbo sexual suxerido en versións anteriores. Para iso, Coppola reconstrúe o pasado do conde Drácula "antes de" ser Drácula, e o presenta como un condenado, un maldito.
Ó contrario que noutras versións, Coppola ambienta a acción na época vitoriana, a de Bram Stoker, cando a súa novela foi publicada asentando o mito do vampiro fusionando personaxes e tradicións de orixe dispar. Coppola amosa o Londres anterior a 1900 dun xeito moi orixinal. Fronte á Romanía rural, oponse a cidade ilustrada con estética mestiza, entre europea e asiática. A ambientación do cabaleiro Drácula, no século XV, é moi elocuente, así como certos atuendos de Drácula maior (como un quimono vermello de longa cola). Esta visión do protagonista choca coa tradicional, de aristócrata con chaqué.
A banda sonora foi composta por Wojciech Kilar, e o seu tema principal foi interpretado por Annie Lennox.
Foi a novena película con maior recadación en 1992 con máis de 200 millóns de dólares. Gañou 3 Premios Oscar en 1992 (deseño de vestiario, maquillaxe e edición de son).
Sinopse
No ano 1890, o avogado Jonathan Harker viaxa a un castelo perdido de Transilvania, onde coñece ó Conde Drácula, que en 1462 perdeu ó seu amor Elisabeta durante a guerra contra os turcos, e por ese motivo renega de Deus e convértese nunha criatura maldita. O Conde, fascinado por unha fotografía de Mina Murray, a prometida de Harker, que lle lembra á súa Elisabeta, viaxa ata Londres "cruzando océanos de tempo" para coñecela. Xa en Inglaterra, intentará conquistar e seducir a Lucy, a mellor amiga de Mina.
Simplesiomorfía
miniatura|400px|Cinco dedos na extremidade anterior dun lagarto. En cladística, unha simplesiomorfía (algúns escriben sinapomorfia) ou estado de carácter simplesiomórfico, é un trazo ou carácter compartido por dous taxons emparentados, cando este coincide co carácter presente no antepasado común de ambos. É dicir, cando o carácter representa o estado ancestral.
Etimoloxía
Está formado polos elementos sim-, -plesio- e -morfía, tirados das voces do grego antigo σύν, sýn, 'xuntos'; πλησίος, plēsíos, 'veciño', e μορφή morphḗ, 'forma'.
Exemplo
Un exemplo de simplesiomorfía é a posesión de cinco dedos por moitos vertebrados tetrápodos (pentadactilia), para os que representa o estado ancestral. En moitos grupos adaptacións específicas reduciron o seu número, pero a man humana comparte este carácter con, por exemplo, os lagartos.
Simplesiomorfía e monofiletismo
Porén, as simplesiomorfías non son unha indicación de que os taxons sexan considerados máis estreitamente relacionados entre si que cos taxons máis distantes, aínda que todos compartan o estado do carácter máis ancestral.
Na sistemática cladística deféndese que os grupos ou taxons non poden basearse en simplesiomorfías, senón que deben facelo en sinapomorfías. Pero na sistemática evolutiva clásica admítense tamén grupos parafiléticos, que non cumpren estritamente esta condición.
Polo tanto, a presenza de cinco dedos nas extremidades non permite funbdamentar a monofilia dun grupo constituído, por exemplo, polos primates e os crocodilos, por tratarse dunha mera simplesiomorfía, igual que a posesión dunha epiderme ciliada en todos os platihelmintos de vida libre, non fundamenta a monofilia do taxon dos turbelarios cos platihelmintos parasitos.
The Hawthorns
The Hawthorns é un estadio de fútbol da cidade de West Bromwich (Sandwell), en Inglaterra. Foi inaugurado en 1900 e ten capacidade para 26.445 espectadores. Serve de localía ao West Bromwich Albion.
Wajma
Wajma (en ) é un filme afgán de 2013 escrito e dirixido por Barmak Akram. Foi escollido como candidato de Afganistán para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Carballal, Vilamor, Folgoso do Courel
Carballal é unha aldea da parroquia de Vilamor, no concello lugués de Folgoso do Courel. Está situada a 940 metros de altitude, na serra do Courel. En 2008 tiña unha poboación de 28 habitantes (14 homes e 14 mulleres).
O Piñeiro, Pesqueiras, Chantada
O Piñeiro é un lugar na parroquia de Pesqueiras, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
A Igrexa, Bretoña, A Pastoriza
A Igrexa é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Eduardo Casanova
Eduardo Casanova Valdehita, nado en Madrid o 24 de marzo de 1991, é un actor, guionista e director español. É coñecido polo público grazas ó seu papel como Fidel Martínez na serie de televisión Aída.
Traxectoria
Empezou a traballar como actor ós doce anos. En 2005, con tan só quince anos, formou parte da serie de comedia Aída, emitida en Telecinco até 2014. Casanova interpretou a Fidel Martínez, o fillo de Chema (Pepe Viyuela) e a súa primeira esposa Marisa (Lola Dueñas). Na primeira tempada da serie vemos como o mozo se instala no ficticio barrio de Esperanza Sur co seu pai. Pola súa intelixencia e as súas afeccións, non acaba de encaixar no barrio. Na quinta tempada, o personaxe declárase abertamente gai diante da súa familia e amigos.
En 2007 participou na obra Diario de una pulga e en El Principito, montaxe na que estivo a traballar até 2008. En 2011 volveu ó teatro para participar na montaxe The Hole, un espectáculo que recibiu críticas moi positivas por parte da crítica e o público.
L'ultima orgia del III Reich
L'ultima orgia del III Reich é un filme italiano dirixido, producido e co-escrito por Cesare Canevari que foi estreado en 1977. Está protagonizado por Adriano Micantoni e Daniela Poggi.