cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fábula de Schleicher
Diferenzas notábeis
Algunhas das diferenzas entre os textos son só distintas convencións de grafía: w e u e.g. son só diferentes maneiras de indicar o mesmo son, un u consonántico. Porén, outras moitas diferenzas deben ser explicadas como puntos de vista moi diverxentes sobre os sistemas fonolóxicos e morfolóxicos do indoeuropeo. A reconstrución de Schleicher asumía que o vocalismo o/e era secundario,e o seu PIE está baseado moito máis próximo ao sánscrito do que a reconstrución moderna. Hirt introduciu o vocalismo o/e, soantes silábicas, labiovelares e velares palatais. Lehmann e Zgusta introduciron algúns lexemas alternativos (o pronome relativo kʷesjo; a palabra nēr 'home'), e deron algúns primeiros pasos cara á dirección da aceptación das teoría das laringais. O seu texto amosa un h (wl̥hnā) polo que parecen aceptar como unha única laringal do PIE. Adams foi o primeiro que reflectiu plenamente a teoría laringal na súa versión da fábula. A xulgar polo texto, parece asumir catro laringais diferentes. En consecuencia o texto de Adam xa non amosa ā longo en ningures. A versión de Kortlandt é unha desviación radical dos textos anteriores en moitos aspectos. En primeiro lugar, seguiu a teoría glotálica, escribindo as oclusivas glotais cun apóstrofe prefixado ('d) e omitindo as oclusivas sonoras aspiradas. En segundo lugar, substitúe os signos abstractos para as laringais polos seus supostos valores fonéticos: h1 = ʔ (ataque glotal), h2 = ʕ (fricativa faringal), h3 = ʕʷ (fricativa faringal con redondeamento de labios). En terceiro lugar, omite as velares palatais, reducindo a serie das oclusivas a velares e labiovelares. Kortlandt tamén ten unha opinión diferente sobre os graos de Ablaut en moitas formas verbais e nominais, en comparación cos outros autores.
Mirza Bulic
Mirza Bulic, nado o 27 de xuño de 1992 en Celje, é un xogador esloveno de baloncesto profesional que xoga no ICG Força Lleida da Liga LEB Ouro.
Traxectoria profesional
O 23 de xullo de 2018, anunciouse a súa fichaxe polo Leyma Coruña da Liga LEB Ouro. O 17 de xuño de 2019, Bulic e o Básquet Coruña acordaron a súa renovación por unha tempada máis. O 3 de decembro de 2019, o Básquet Coruña e Bulic acordaron a rescisión do contrato do xogador.
O 6 de decembro de 2019, Bulic asinou co Club Melilla Baloncesto da Liga LEB Ouro ata o final da tempada.
O 14 de agosto de 2020, Bulic asinou unha tempada co Força Lleida CE da Liga LEB Ouro.
Número figurado
Os antigos pitagóricos consideraban os números como puntos materiais que podían ser agrupados formando figuras xeométricas. Esta forma de representar os números coñécese como números figurados, que se poden agrupar en infinitas familias, aquí danse só algúns exemplos:
Números rectangulares
Aqueles que poden ser representados con forma de rectángulos. Dentro desta familia tamén se atopan os oblongos, que xorden da multiplicación de dous números naturais consecutivos.
Números triangulares
Aqueles que se agrupan formando triángulos.
Números cadrados
Aqueles que forman cadrados ao agruparse.
Números pentagonales
Os números desta familia agrúpanse formando pentágonos.
Club Deportivo Xil
O Club Deportivo Xil é un equipo de fútbol da parroquia de Xil, no concello de Meaño, fundado en 1973. Na tempada 2015/16 xogou en Terceira Autonómica de Galicia e rematou en cuarta posición.
Historia
Na década de 1930 o equipo local xogaba no campo do Pazo e no da Cagallona, nunha competición local contra equipos como o Libertad e o Xuventú de Sanxenxo, O Empalme de Sisán, O Racha de Vilalonga, o Xa Virán de Castrelo, o Anduriña ou o Pontearnelas. O equipo desapareceu na década de 1940. O mestre José Durán Medaniche intentou recuperar o equipo co nome de Deportivo Gilense, mais a proposta non prosperou.
Pedro Morenés
Pedro de Morenés y Álvarez de Eulate, nado en Areeta (Getxo, Biscaia) o 17 de setembro de 1948, é un empresario, alto executivo e político español, ministro de Defensa do Goberno de España dende o 22 de decembro de 2011 ata o 4 de novembro de 2016.
Club Deportivo Xil
Historia
A rapazada seguiu xogando no campo do Pazo. Horacio Castro -primeiro presidente do club- e Miguel de Quinteiro propuxeron crear un equipo federado e acondicionar un campo. Creouse o campo de Boavista, coas achegas e o traballo da veciñanza. A idea inicial era vestir camiseta vermella e pantalón branco, mais a empresa patrocinadora Celso Míguez enviou por erro unhas camisetas con raias verticais vermellas e negras, que quedou como vestimenta oficial. O campo de Boavista inaugurouse o 23 de xuño de 1973 ante unha selección galega. O equipo local, adestrado por Leonardo Martínez, caeu derrotado 1-4.
Na temporada 1973-74 comezaron a xogar na liga federada, se ben remataron no último posto con sete puntos. O primeiro gol oficial foi do meañés Luis Rodríguez ante o Céltiga, nun partido que rematou con derrota para o Xil por 2-3. A primeira vitoria chegou o 13 de xaneiro de 1974, na terceira xornada, ante o Unión Dena por 0-2, con dous goles de Sueiro.
Na temporada 1976-77 descendeu a terceira rexional, un ano despois de que se crease esta categoría.
Pedro Morenés
Traxectoria
En 1978 licencíase en Dereito pola Universidade de Navarra. Seguidamente diplómase en Dirección de Empresas pola Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Deusto. Entre 1984 e 1988 traballou nun bufete de avogados, para pasar, en 1988, á Empresa Astilleros Españoles S. A., e de aí, en 1991, ao Instituto Nacional de Industria.
En 1996, tras a vitoria electoral do Partido Popular, nas eleccións xerais, o novo Ministro de Defensa Eduardo Serra Rexach, nomeouno Secretario de Estado de Defensa. Permaneceu no cargo toda a Lexislatura.
En 2000 é nomeado Secretario de Estado de Seguridade no Ministerio do Interior, e finalmente, entre 2002 e 2004 foi Secretario de Estado de Política Científica e Tecnolóxica no Ministerio de Ciencia e Tecnoloxía.
En 2011, tras a vitoria do Partido Popular nas eleccións xerais, foi nomeado ministro de Defensa por Mariano Rajoy.
Michael Wiwchar
Michael Wiwchar, nado o 9 de maio de 1932 en Komarno (Canadá), é un relixioso católico ucraíno, bispo de Chicago entre 1993 e 2000, e bispo de Saskatoon entre 2000 e 2008.
Traxectoria
Naceu nunha familia grecocatólica o 9 de maio de 1932 en Komarno, unha aldea hoxe parte do concello rural de Armstrong, en Manitoba. O 27 de setembro de 1953 profesou como membro da Congregación do Santísimo Redentor, facendo os votos solemnes o 27 de setembro de 1957.
Profeta
miniatura|[[Moisés, considerado un profeta do cristianismo, xudaísmo e islam.]] Un profeta é unha persoa que tivo un encontro coa divindade, que lle ordenou revelar á humanidade unha mensaxe, usualmente sobre aquilo que ha de chegar nun tempo futuro. Os oráculos grecolatinos eran proféticos pero a figura emprégase decote no sentido das relixións de libro (cristianismo, xudaísmo e islam). A miúdo os profetas fundan ou cambian o xeito de entender a relixión, pola relevancia da súa mensaxe. Estritamente falando, un profeta é alguén que sostén haber ter unha experiencia persoal con Deus, recibindo del a misión de comunicar as súas revelacións e, como consecuencia diso, fala no seu nome aos seres humanos. Posúe o profeta calidades de intercesor polo pobo ante Deus e á súa vez é mensaxeiro da súa palabra. O seu carisma de interpretar a historia desde a perspectiva de Deus recibe o nome de don de profecía.
Michael Wiwchar
Traxectoria
O 28 de xuño de 1959 foi ordenado sacerdote	polo tamén redentorista Maksym Hermaniuk, entón arcebispo de Winnipeg.
O 2 de xullo de 1993 foi nomeado bispo de San Nicolao de Chicago. Recibiu a consagración episcopal o 28 de setembro de mans do metropolita de Filadelfia Stefan Sulyk.
O 20 de novembro de 2000 foi nomeado bispo de Saskatoon, aínda que permaneceu tamén como administrador apostólico de Chicago até o 25 de marzo de 2003. Retirouse o 2 de maio de 2008.
Esteban Chaves
Jhoan Esteban Chaves Rubio, nado en Bogotá o 17 de xaneiro de 1990, é un ciclista profesional colombiano, máis coñecido como El Chavito. Corre para o equipo ProTeam Orica GreenEDGE.
Traxectoria
Iniciouse moi cedo no ciclocross e practicaba no parque El Salitre, en Bogotá. Como afeccionado correu para o equipo Trek Bike House, destacando especialmente na montaña. No 2011, defendendo a Selección de Colombia, gañou o Tour do Porvir, ademais de rematar segundo na clasificación da montaña, cuarto na clasificación por puntos e segundo na clasificación por equipos. Posteriormente creou o seu propio club ciclista, Esteban Chaves Formación Ciclista.
En 2012 fichou polo Colombia, de categoría profesional continental, e venceu no Gran Premio Cidade de Camaiore e na última etapa da Volta a Burgos, carreira na que rematou terceiro. O 16 de febreiro de 2013 no Trofeo Laigueglia fracturou a clavícula, impedíndolle competir o resto da tempada.
Na Volta a España 2015 comeza con bo pé, logrando unha gran vitoria na segunda etapa, tras un espectacular ataque no último quilómetro de ascenso, obtendo ademais o maillot vermello de líder da competición. Conseguiu defender o liderado dúas etapas máis, mais na quinta foi superado polo holandés Tom Dumoulin. Con todo, na sexta etapa conseguiu unha nova vitoria e novamente o liderado da xeral. Tras estar outros tres días co maillot vermello, perdeuno definitivamente na novena etapa, camiño a Cima del Sol, aínda que continuou nun gran posto na clasificación. Finalmente, rematou 5.º, o que supuxo un fito para Colombia, xa que Nairo Quintana, estrela colombiana con maior recoñecemento que Chaves, tamén acabou no Top 5 tras ser 4.º
Palmarés
2011 2012 2014 2015 2016
Resultados nas Grandes Voltas e nos Campionatos do Mundo
Durante a súa traxectoria deportiva logrou os seguintes postos nas Grandes Voltas e nos Campionatos do Mundo:
1452
Outros
Historia ano a ano
A Pena, Xinzo de Limia
San Pedro da Pena é unha parroquia do concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 154 habitantes, dos cales 79 eran homes e 75 mulleres. Ten tres entidades de poboación.
Patrimonio
Na parroquia localízase a Torre da Pena e o mosteiro do Bon Xesús de Trandeiras.
598
Outros
Historia ano a ano
Nate Archibald
Nathaniel "Tiny" Archibald, nado o 2 de setembro de 1948 no Bronx, Nova York, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu a súa carreira profesional na liga NBA. O seu alcume (Tiny) débese á súa baixa estatura para un xogador profesional (1,85 m.).
Universidade
Formouse como xogador na Universidade de Texas El Paso, onde xogou entre 1967 e 1970, e nos que fixo 23,2 puntos por partido, incluíndo unha sensacional tempada intermedia, na cal levou o seu récord até os 37,3 puntos.
Profesional
Foi elixido na segunda posición da segunda rolda do Draft de 1970 por Cincinnati Royals, franquía coa que se trasladou de cidade até Kansas City, e na que xogou as súas 6 primeiras tempadas na NBA. Xogou nos New York Nets media tempada, e acabou recalando en Boston Celtics, onde logrou o seu maior éxito, un título da NBA na tempada 1980-81 xunto á entón emerxente estrela da liga, Larry Bird. Acabou a súa carreira en Milwaukee Bucks.
William Mapother
William Reibert Mapother, Jr., nado o 17 de abril de 1965 en Louisville, Kentucky, é un actor e ex mestre estadounidense. É coñecido por interpretar a Ethan Rom na serie de televisión da ABC Lost.
Bailey Howell
Bailey E. Howell, nado o 20 de xaneiro de 1937 en Middleton, Tennessee, é un antigo xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria
Procedente da Universidade de Mississippi State, xogou doce tempadas na NBA, de 1959 a 1971, como membro de Detroit Pistons, Baltimore Bullets, Boston Celtics e Philadelphia 76ers. En toda a súa carreira no baloncesto profesional gañou dous aneis de campión, en 1968e 1969, ambos cos Celtics.
Ademais, disputou seis All-Stars, anotando en toda a súa carreira un total de 17 770 puntos (18,7 por partido), collendo 9 383 rebotes (9,9 por partido) e repartindo 1 853 asistencias. Foi seleccionado en 1997 para o Basketball Hall of Fame.
If You're Feeling Sinister
If You're Feeling Sinister é o segundo álbum da banda escocesa de indie pop Belle & Sebastian, publicado o 18 de novembro de 1996 a través do selo Jeepster Records no Reino Unido e de Matador Records nos Estados Unidos.
O líder da banda, Stuart Murdoch, ten afirmado en entrevistas que este é probablemente a súa mellor colección de cancións. En 2005 Belle & Sebastian editou unha versión ao vivo do álbum, titulada If You're Feeling Sinister: Live at the Barbican, a través de iTunes Music Store.
En novembro de 2003 a publicación en liña Pitchfork Media situou a If You're Feeling Sinister no número 14 da súa lista dos mellores álbums dos anos 90.
1519
Notas
Historia ano a ano
Vicente Gómez Paratcha
Vicente Segundo Eliseo Fernando Gómez Paratcha, nado en Vilagarcía de Arousa o 8 de abril de 1893 e finado en Río Ceballos (Arxentina) o 8 de xullo de 1961, foi un avogado, xornalista e diplomático galego.
Traxectoria
Irmán de Laureano Gómez Paratcha. Alumno de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela, titulado en 1917 foi presidente da da Juventud Maurista de Vilagarcía, e implicouse na Junta de Defensa desta cidade na que tamén militaba seu irmán Laureano. Fundou en Vilagarcía de Arousa a Agencia Arosa, colaborou en Galicia Nueva e foi redactor-xefe e despois director de Heraldo de Arosa. Foi membro fundador das Irmandades da Fala e participou nas campañas agraristas. Emigrou a Cuba nos anos vinte, onde se fixo famoso como letrado e asesor de varios consorcios azucreiros. Despois pasou a Perú, onde colaborou en El Tiempo, Ecuador, Panamá, Venezuela e, logo dun retorno fugaz a España, coincidindo coa proclamación da República foi director da revista de cinematografía ''Sparta. Revista Técnica de la cinematografía'' (1934) con Pedro Lagrava Laplaza de xerente. Despois foi nomeado agregado da embaixada no Perú.
Cando estalou a guerra civil foi expulsado de Lima, acusado de comunista. Instalouse na Arxentina, onde casou con Nelly Casco, viúva doutro matrimonio, adoptando as súas fillas, Delia e Susana Casale. Neste matrimonio tivo os seus fillos Vicente, María Mercedes e María Cristina. Traballou na compañía de seguros La Franco Argentina. Fundou e dirixiu a revista Franco Viva. Formou parte da Asociación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas (AGUEA) e da Agrupación de Intelectuales Demócratas Españoles. Pronunciou un discurso na Federación de Sociedades Galegas de Buenos Aires en 1956 no acto en conmemoración do Estatuto de Galicia de 1936. Formou parte da organización do I Congreso da Emigración Galega en xullo de 1956 e impartiu conferencias sobre a obra do Padre Feijoo e Sebastián Martínez Risco.
Klaus Ebner
Klaus Ebner, nado en Viena o 8 de agosto de 1964, é un escritor austríaco en lingua alemá e, tamén, un poeta en catalán. A súa obra consta de narrativa, ensaio e poesía.
Traxectoria
Durante a década de 1980 publicou libros especializados sobre software e algúns primeiros textos literarios en revistas. Traduciu obras literàrias do francés e do catalán ó alemán. É socio de asociacións austríacas de escritores, como por exemplo a Grazer Autorinnen Autorenversammlung, e da Associació d'Escriptors en Llengua Catalana. A súa obra inclúe ensaios culturais sobre o eido catalán e narracións que tratan de tradicións xudeas. A súa primeira colección de contos (en alemán) apareceu no 2007. No 2008 publicou a novela curta Hominide e no ano seguinte o seu primeiro poemario en catalán. Ebner recibiu diversos premios de literatura en Austria, por exemplo o Premio de Xuvendade Erster Österreichischer Jugendpreis de 1982 e o premio Wiener Werkstattpreis de 2007.
Torre de Guimarei
A Torre de Guimarei é unha torre do século XII, situada en Guimarei (A Estrada). Ten dez metros de altura. O seu primeiro propietario foi Vilar de Payo Muñiz. Foi utilizada nas guerras irmandiñas, e no século XVII foille engadido un pazo anexo, actualmente en ruínas. Pertenceu tamén a Antonio de Mosquera Nóvoa.
Arquitectura
É un conxunto arquitectónico de torre e pazo. A torre é de planta cadrada baixa, de dez metros de altura. Está feita con perpiaños de granito e asentada nun saínte de cinco metros de alto. Orixinalmente tiña ameas e teitos abovedados. Na parte superior de cada ángulo hai un canón a modo de gárgola. A porta, dun metro e medio está situada no lado leste e o seu arco, de medio punto, está formado por grandes doelas. Nos lados leste e sur hai unhas pequenas ventás na parte superior. Na parte superior da porta principal aparece o escudo da familia Villar. O recinto está amurallado e a entrada ten un arco oxival. Era unha vivenda con carácter defensivo.
Este pazo está composto por unha soa planta que se divide en tres corpos, un grande no centro e dúas ás situadas nos extremos. O pazo alcanza os trinta e catro metros de lonxitude e vinte e seis de ancho (dez metros do corpo central e dezaseis metros das dúas ás).
No interior da construción pódese distinguir as cociñas, os servizos e os cuartos. Por outra parte podemos atopar unha parte dedicada ao gando e algunhas pequenas construcións como o palleiro.
O escudo de armas do pazo está situado encima da porta principal, enmarcado cun lintel semicircular. Este símbolo contén o nome de Villar dúas veces e elementos de catro familias nobres, a familia Villar (representada por tres bandas), a familia Sarmiento (tres roeis), e a familia dos Mosquera (cinco cabezas de lobo) e a familia Aranda (unha cabeza de león).
Literatura fenicio-púnica
miniatura|Viaxe de [[Periplo de Hannón|Hannón o Navegante, a tradución de cuxo periplo é un dos poucos relatos fenicios que conservan.]] A literatura fenicio-púnica é aquela escrita en fenicio, a lingua das antigas civilizaciones de Fenicia e Cartago. Toda ela está rodeada dun nimbo de misterio polos poucos vestixios que se conservaron: todo o que resta é unha serie de inscricións, poucas das cales teñen carácter netamente literario (só algunha narración histórica, poemas, etc.), moedas, anacos da Historia de Sancuniatón e do Tratado de Magón, a tradución ó grego da viaxe de Hannón o Navegante e o texto do Poenulus de Plauto. Porén, é un feito probado que tanto en Fenicia como en Cartago houbo bibliotecas e quelos fenicios tiveron unha rica produción literaria herdeira do pasado cananeo, da que obras como as redactadas por Filón de Biblos ou Menandro de Éfeso son unha parte ínfima.
Alicia Fernández Rodríguez
Alicia Fernández Rodríguez, nada en Escairón (O Saviñao) o 15 de novembro de 1987, é unha poeta galega.
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Galega pola USC. Ten publicados poemas en revistas literarias como A Caramuxa, A ciegas, Dorna e Xistral. Impartiu obradoiros de escrita creativa. Foi fundadora e directora durante dous anos da libraría Chan da Pólvora, en Compostela, que forma parte dun proxecto máis amplo canda Antón Lopo, Gonzalo Hermo, Manolo Martínez e Eduard Velasco.
Piñeira Seca, Xinzo de Limia
Santo André de Piñeira Seca é unha parroquia do concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 113 habitantes, dos cales 61 eran homes e 52 mulleres.
O Burgo, Baíña, Baiona
Inclúe o casal de Santa Marta, xunto cos camiños da Gandarela, do Castro, da Ermida, do Porto e do Muíño.
Fidxi nos Xogos Olímpicos
Fidxi participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1956, competindo nun total de catorce Xogos de Verán e tres Xogos de Inverno. Os seus atletas participaron en tiro con arco, atletismo, boxeo, fútbol, judo, vela, tiro, natación, halterofilia e rugby a 7.
Nos Xogos Olímpicos de 2016 en Río de Xaneiro, Fidxi gañou a súa primeira medalla cando o equipo de rugby a 7 masculino acadou a medalla de ouro.
Catarina de Lancaster
Orixes familiares
Catarina foi filla de Xoán de Gante, primeiro duque de Lancaster e da súa segunda esposa, Constanza de Castela, filla do rei Pedro I de Castela.
Por parte paterna foron os seus avós o rei Eduardo III de Inglaterra e a súa esposa Filipa de Hainaut. Por parte materna foron os seus avós o rei Pedro I de Castela a a súa esposa María de Padilla.
Matt Stainbrook
Matthew Harrison "Matt" Stainbrook, nado o 5 de marzo de 1992 en Dayton, Ohio, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado nas universidades de Western Michigan e Xavier, onde foi un dos líderes de anotación e rebotes do equipo. Actualmente xoga para o TAU Castellò da Liga LEB Ouro, no que se desenvolve na posición de pivote cunha altura de 2,08 metros.
Catarina de Lancaster
Orixes familiares
Fue irmá do rei Henrique IV de Inglaterra, e avoa de Isabel a Católica.
Matt Stainbrook
Traxectoria
Nado en Dayton, Ohio, Stainbrook é fillo de Dave Stainbrook, destacado xogador de fútbol americano universitario na década de 1980 e posteriormente enxeñeiro de sofware para a NASA. Criado nas aforas de Cleveland, nunha entrevista en 2015 co New York Times admitiu que durante a súa época no instituto pasou desapercibido, non conseguindo ser xogador do equipo de baloncesto até o seu último ano no mesmo. Ao acabar no intituto tiña planificado xogar na Case Western Reserve University da terceira división da NCAA, aínda que finalmente recibe unha oferta da Western Michigan University da primeira división.
Catarina de Lancaster
Matrimonio
Como neta do deposto rei de Castela Pedro I, Catarina foi educada na súa propia casa como herdeira, e entrou na política castelá cando seu pai, Xoán de Gante, reclamou o trono en nome da súa esposa Constanza e da súa filla, organizando unha expedición, co apoio de Ricardo II de Inglaterra. Xoán, Constanza e a súa filla desembarcaron na Coruña en 1386.
Matt Stainbrook
Traxectoria
A pesar de ser ignorado no instituto, na universidade gañouse moi pronto o posto de pivote titular no equipo, debutando na competición ante Xavier con 10 puntos e 7 rebotes. O adestrador de Xavier comentou despois do encontro que como se puidera escapar do reclutamento un xogador co cabelo alborotado, protectores en xeonllos e cotobelos, e lentes protectoras. Curiosamente, Stainbrook terminaría por ser transferido á universidade de Xavier. Con todo, pedíronlle antes de xogar que se cortase o cabelo, que deixase de usar os protectores e que perdese 23 kg (50 lb). Tamén tentaron que deixase as lentes, mais o xogador declarou que estaban baixo prescripción e as necesitaba. En Xavier foi nomeado no segundo mellor equipo da Conferencia Big-East con 12 puntos e 7 rebotes, axudando ao seu equipo a chegar aos oitavos de final (Sweet 16) da NCAA. Ao acabar a temporada participou co equipo universitario de lanzamento de disco e peso.
Catarina de Lancaster
Matrimonio
Para resolver o conflito, en virtude do tratado de Baiona, Catarina de Lancaster contraeu esponsais en marzo de 1388, na catedral de Palencia, co seu primo Henrique. Henrique era membro da Casa de Trastámara, rama bastarda da Casa de Borgoña. Ao seu esposo Henrique outorgóuselle o título de Príncipe de Asturias, sendo desde entón dicho título usado polos herdeiros da coroa castelá e, posteriormente, polos herdeiros da Coroa española.
Matt Stainbrook
Traxectoria
Tras final a súa etapa universitaria, xogou nas ligas de verán da NBA cos Indiana Pacers e os Golden State Warriors. O 28 de agosto de 2015 asina o seu primeiro contrato profesional cos Crailsheim Merlins da Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto alemán, onde fixo unha media de 7,83 puntos, 4,59 rebotes e 1,34 asistencias por partido. Tras finalizar a temporada en alemaña, o 20 de outubro de 2016 anúnciase a súa incorporación ao Club Baloncesto Breogán de Lugo, equipo que xa o quixera contratar a anterior temporada para substituír a Gary McGhee.
Catarina de Lancaster
Matrimonio
miniatura|200px|O castelo de Hertford. miniatura|200px|O rei Henrique III, por José Mª Rodríguez de Losada (1826-1896). Casa do Concello de [[León.]] Este enlace puxo fin ao conflito dinástico entre os descendentes de Pedro I de Castela e Henrique II de Castela, afianzándose a Casa de Trastámara, e establecendo a paz entre Inglaterra e a Coroa de Castela.
O matrimonio formal entre Catarina de Lancaster e o seu esposo consumouse na vila de Madrid en 1393, sendo xa Henrique III, rei de Castela e León.
Rexencia durante a minoría de idade de Xoán II
Ao morrer Henrique III aos 18 anos do casamento, o día 25 de decembro de 1406, aos 27 anos de idade, Catarina de Lancaster, xunto co seu cuñado Fernando de Antequera, futuro rei de Aragón, exerceu a rexencia do reino castelán-leonés durante a minoría de idade do seu fillo Xoán (o futuro Xoán II), de apenas un ano de idade.
Matt Stainbrook
Vida persoal
Stainbrook é fillo de Nancy e Dave Stainbrook, e ten dous irmáns. O seu pai, Dave, xogou ao fútbol americano para a Universidade de Ohio desde 1980 até 1985. O seu irmán máis vello Andy mide 2,06 m e acudiu a United States Air Force Academy, e o seu irmán máis novo Tim (1.98 m), asiste a Xavier, sendo un episodio relacionado con este irmán o que levou a Matt a gañar moita notoriedade a nivel estadounidense, xa que traballou a tempo parcial como condutor para Uber para axudar a pagar os estudos en Xavier ao seu irmán Tim.
Catarina de Lancaster
Rexencia durante a minoría de idade de Xoán II
Catarina coordinou, xunto cun consello de nobres, eclesiásticos e autoridades municipais dalgunhas cidades, a administración dos actuais territorios de Galicia, Asturias, Cantabria, País Vasco, Castela a Vella, León e partes de Castela a Nova, mentres que Fernando de Antequera, o irmán de Henrique III, administraba as zonas de Estremadura e os tres reinos cristiáns dos chamados Catro reinos de Andalucía: Xaén, Córdoba e Sevilla. As terras de Almería, Granada e Málaga aínda formaban parte do Reino nazarí de Granada.
En 1412, o infante castelán Fernando de Trastámara converteuse no rei Fernando I de Aragón, segundo o acordado polos magnates aragoneses no Compromiso de Caspe). Para iso, recibiu o apoio formal e económico de Castela, que subvencionou a súa candidatura ao trono aragonés, e incluso á coroa. Para facer fronte á co-rexencia castelá desde Aragón, Fernando utilizou aos seus conselleiros máis próximos, entre eles ao arcebispo Sancho de Rojas, así como a influencia da súa esposa, Leonor de Alburquerque, gran propietaria en Castela, e dos seus fillos, os Infantes de Aragón. Cando faleceu o de Antequera, en 1416, Catarina puido asumir outros aspectos do goberno castelán, como a diplomacia co Reino de Granada ou os tratos coas Ordes militares que até entón foran unha prerrogativa de Fernando.
Baixo o influxo do bispo Pablo de Santa María, que se encargara da educación do futuro rei Xoán II de Castela, así como das ideas do predicador Vicente Ferrer, publicouse o ordenamento de Valladolid, no que se estableceron as primeiras leis de apartamento de xudeus e mudéxares nas cidades do reino, así como outras medidas destinadas a diminuír a súa participación na vida social do reino. Este ordenamento só se puido aplicar nalgunhas cidades, ante as queixas dos afectados, que recorreron aos seus foros antigos para rebatelo.
Morte e sepultura
A raíña Catarina de Lancaster faleceu na cidade de Valladolid o día 2 de xuño de 1418, a causa dun derramo cerebral, aos 45 anos de idade, segundo as fontes. O seu fillo Xoán tomou inmediatamente o poder, sen continuarse a rexencia.
miniatura|Sepulcro de Catarina de Lancaster
Despois da súa defunción, o cadáver da raíña foi trasladado á cidade de Toledo, onde recibiu sepultura na Capela dos Reis Novos da Catedral de Toledo, na que os seus restos mortais repousan na actualidade.
É un sepulcro acaroado de estilo plateresco. A raíña aparece vestida con túnica e manto, adornado este último con flores. As súas mans están colocadas sobre o peito, e a esquerda suxeita un devocionario. A cabeza da raíña, que descansa sobre tres almofadas recamadas, está cuberta por unha touca, e cingue a súa fronte unha coroa real.
Descendencia
Froito do seu matrimonio con Henrique III de Castela naceron tres fillos:
Apollo 14
O Apollo 14 foi a oitava misión tripulada do programa Apollo (denominada oficialmente AS-509), lanzado en dirección á Lúa o 31 de xaneiro de 1971 mediante un foguete do tipo Saturn 5. Conseguiu aluar co módulo de descenso (LM) bautizado «Antares» na zona de Fra Mauro a 3,7º S 17,5º W levando como tripulantes a Alan B. Shephard e Edgar D. Mitchell, mentres Stuart A. Roosa permanecía no módulo de mando e servizo (CSM), chamado «*Kitti Hawk». Durante os seus dous EVAs, ou paseos pola superficie da Lúa, (de 4,8 e 4,6 horas de duración, dun total de 33 horas e media de aluaxe), Shepard e Mitchell instalaron unha estación científica, chamada ALSEP, e recolleron 43 kg de rochas e po lunar, empregando o vehículo manual MET, e deixando sobre a superficie lunar un paquete contendo a Biblia en microfilm, así como o primeiro versículo do Xénese en 16 linguas. Para estudar as características do interior da Lúa, fíxose chocar contra ela a terceira fase do foguete Saturn, para que o impacto fose rexistrado polos Sismógrafos deixados alí polas diferentes misións Apollo, ademais de facer estourar sobre a súa superficie 13 cartuchos de explosivo dun total de 21 previstos. Do estudo das ondas producidas por estas explosións, logrouse coñecer mellor o interior da Lúa. Durante o regreso efectuaron varios experimentos de mesturas no baleiro, conseguindo novos compostos inexistentes anteriormente. A misión finalizou o día 9 de febreiro tras efectuar un total de 34 órbitas lunares e 216 horas, 1 minuto e 56 segundos de voo.
La Mampara
La Mampara foi un semanario editado en Viveiro entre 1911 e 1914.
Historia e características
Apareceu en 1911. Periódico satírico. Cesou a súa publicación en 1914.
Campaña da Caprecórneca
Campaña da Caprecórneca: novela gallega hestóreca, fantásteca e poéteca é unha novela en lingua galega de Luis Otero y Pimentel, publicada orixinalmente por entregas na revista Follas Novas da Habana entre outubro e decembro de 1898, e como volume de seu, ese mesmo ano.
Características
Trátase dunha novela "de escaso valor literario ou lingüístico" mais de grande interese dada a súa temática onírica e paranormal, que a converten en precursora da narrativa fantástica nas letras galegas.
A obra foi reimpresa en 1994 pola editorial Galaxia e incluída na colección Narrativa de Onte.
Lista de monarcas de Francia
100px|dereita Os monarcas de Francia gobernaron desde o establecemento do Reino dos Francos no 486 ata a caída do Segundo Imperio Francés en 1870. A primeira dinastía de reis foi a merovinxia, que estivo no poder ata o 751, seguida da dinastía carolinxia, que gobernou ata o 987 (con algunhas interrupcións). A terceira das dinastías gobernantes foi a capetiana, procedente dos descendentes directos por vía masculina de Hugo Capeto, que gobernou entre o 987 ata 1792 e de novo entre 1814 e 1848. As ramas desta dinastía que gobernaron desde 1328, reciben xeralmente nomes específicos, como Valois (ata 1589) e Borbón (ata 1848).
Coa Casa de Bonaparte e a Restauración dos Borbóns no século XIX, o título pasou a ser coñecido como Rei dos Franceses e Emperador dos Franceses, entre 1814 e 1870.
Ademais dos monarcas indicados máis abaixo, a lista de monarcas británicos desde 1340-60 e 1369-1801 tamén foron pretendentes ao trono de Francia.
Durante un breve período de tempo, isto tivo a súa base nos termos do Tratado de Troyes en 1420, cando Carlos VI de Francia recoñeceu ao seu xenro Henrique V de Inglaterra como rexente e herdeiro. Henrique V finou antes que Carlos VI e polo tanto, Henrique VI de Inglaterra, sucedeu ao seu avó Carlos VI como Rei de Francia. A maior parte do norte de Francia estivo en mans inglesas ata 1435, pero en 1453 os ingleses xa foran expulsados de case toda a zona salvo de Calais, que acabaría volvendo a Francia en 1558. Porén, os monarcas ingleses, e máis tarde os británicos, continuaron reclamando o seu dereito ao trono de Francia ata a creación do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda en 1801.
Dinastía merovinxia (486-751)
Os Merovinxios foron unha dinastía Franco-Salia que gobernou aos Francos arredor de 300 anos na rexión coñecida como Francia en latín, desde mediados do século V. O seu territorio correspondía ao da Galia, así como ao das Provincias romanas de Raetia, Xermania Superior e a parte sur de Xermania. A dinastía merovinxia acadou relevancia histórica con Khilderico I (457-481), fillo de Meroveo, líder dos salios, pero foi Clodoveo I (481-511) o que unificou a Galia baixo o mandato dos merovinxios.
Dinastía carolinxia (751-888)
A dinastía carolinxia foi unha familia da nobreza franca con orixes nos clans dos Pipínidos e Arnúlfidos do século VII. A familia consolidou o seu poder a finais do século VIII, exercendo cargos como o de mordomo de palacio e dux et princeps Francorum de xeito hereditario e converténdose no verdadeiro poder detrás dos reis merovinxios. No 751, Pipino o Breve, destronou aos merovinxios co consentimento do Papado e a aristocracia e converteuse no Rei dos Francos.
Dinastía robertina (888-898)
Os Robertinos eran unha familia da nobreza franca que debían lealdade aos Carolinxios, e antepasados da Dinastía capetiana. Eudes, Conde de París, foi escollido polos Francos occidentais para ser o seu rei logo de derrocar a Carlos III o Gordo. Foi coroado en Compiègne en febreiro do 888 polo arcebispo de Sens.
Dinastía carolinxia (893–922)
Carlos, o fillo póstumo de Luís II, foi coroado por unha facción oposta a Eudes na Catedral de Reims. Porén, só se converteu en monarca trala morte deste no 898.
Dinastía bosónida (923–936)
Os Bosónidas foron unha familia nobre descendente de Bosón o Vello. Un membro da dinastía foi elixido Rei dos Francos no 923.
Casa de Valois (1328-1589)
A morte do último descendente directo de Hugo Capeto foi a causa da guerra dos Cen Anos entre a Casa de Valois e a Casa de Plantagenet polo control do trono de Francia. Os Valois reclamaban o dereito de sucesión por liña masculina de primoxenitura tendo eles o descendente directo máis próximo ao último rei francés, sendo este descendente do cuarto fillo de Filipe III. Os Plantagenet basearon as súas reclamacións en que eran descendentes dun rei máis recente, Filipe IV a través de Isabel de Francia e o seu fillo Eduardo III. As dúas casas reais combateron na guerra dos Cen Anos para reforzar as súas reclamacións, resultando finalmente vitoriosos os Valois. Un Plantagenet, Henrique VI de Inglaterra, exerceu o control de jure do trono francés grazas ao Tratado de Troyes, que foi a base da reclamación dos monarcas ingleses do trono francés ata 1801. A rama dos Valois viu extinta a súa rama principal en 1422, durante as guerras de relixión de Francia.
Casa de Borbón (1589-1792)
A Casa de Valois parecía forte trala morte de Henrique II, quen deixou tres herdeiros varóns. O primeiro deles, Francisco, morreu sendo menor de idade. O segundo, Carlos IX non tivo herdeiros lexítimos para herdar. Tralo asasinato de Henrique III, Francia volveu a sumirse nunha crise sucesoria na que un curmán distante do rei herdaría o trono. O pretendente mellor situado foi o rei Henrique de Navarra, mais era protestante, un feito inaceptable para a maior parte da nobreza francesa. Tras gañar numerosas batallas na defensa dos seus dereitos, Henrique converteuse ao catolicismo e foi coroado rei, nacendo así a Casa de Borbón.
Primeira República Francesa (1792-1804)
A Primeira República Francesa estivo vixente desde 1792 ata 1802, cando o Primeiro Cónsul Napoleón Bonaparte, foi proclamado Emperador dos Franceses.
Dinastía capetiana (1814–1815)
Trala derrota de Napoleón e o seu exilio na Illa de Elba, a monarquía dos Borbóns foi restaurada. O irmán do destronado Luís XVI, foi coroado rei baixo o nome de Luís XVIII de Francia. O fillo de Luís XVI foi considerado por moitos monárquicos como Luís XVII, aínda que nunca foi coroado e nunca gobernou antes da súa morte. Napoleón regresaría ao poder durante o período coñecido como os Cen Días en 1815. Trala súa derrota definitiva na Batalla de Waterloo, os Borbóns volveron a ascender ao trono e continuaron gobernando Francia ata a Revolución de Xullo de 1830 na que foron substituídos por unha rama menor, a Casa de Orleáns.
Casa de Orleáns (1830–1848)
A Restauración dos Borbóns chegou ao seu fin coa Revolución de Xullo de 1830, na que se depuxo a Carlos X e ascendeu ao trono Luís Filipe de Orleáns. A monarquía cambiou as costumes do Antigo Réxime, substituíndoas por costumes máis populistas (o título de Rei de Francia pasou a ser de novo Rei dos Franceses). Luís Filipe mantívose no poder ata a Revolución de 1848, na que se instaurou a Segunda República Francesa.
Segunda República Francesa (1848-1852)
A Segunda República Francesa estivo vixente desde 1848 ata 1852, cando o seu presidente Luís Napoleón Bonaparte, foi proclamado Emperador dos Franceses.
Casa de Bonaparte, Segundo Imperio (1852-1870)
Cando foi proclamado emperador, Luís Napoleón Bonaparte tomou o nome de Napoleón III de Francia. Anos máis tarde foi derrocado durante a guerra franco-prusiana. Foi o último monarca que gobernou en Francia, desde entón sucedéronse no país varios Gobernos republicanos.
Pretendentes ao trono de Francia
Varios pretendentes descendentes dos monarcas franceses reclamaron o seu dereito a ser o lexítimo monarca de Francia, rexeitando as reclamacións do Presidente de Francia, e as dos outros. Estes grupos son:
Vigo, Callobre, Miño
Vigo é un lugar da parroquia de Callobre no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 29 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 16 eran homes e 13 eran mulleres.
Gil Birmingham
Gil Birmingham, nado o 13 de xullo de 1953 en San Antonio, Texas, é un actor nativo americano de orixe comanche. É coñecido por interpretar o papel de Billy Black na saga de filmes Twilight.
Maldición da novena sinfonía
A maldición da novena sinfonía é unha superstición segundo a cal calquera compositor de sinfonías, a partir de Ludwig van Beethoven, morrería pouco tempo despois de escribir a súa novena sinfonía.
Exemplos e contraexemplos
Os casos máis notorios que avalan esta crenza de mal agoiro son os de compositores como Franz Schubert, Antonín Dvořák, Anton Bruckner, Gustav Mahler e mais o británico Ralph Vaughan Williams.
Non obstante, o fundamento desta superstición é feble, posto que a listaxe de contraexemplos é marcadamente máis longa: Andrzej Panufnik (con 10, e de incluír dúas sinfonías perdidas serían 12), Hans Werner Henze (10, a novena sinfonía era de feito unha coral), Eduard Tubin (10, finou escribindo a undécima), William Schuman (10), Alun Hoddinott (10), David Diamond (11), Edmund Rubbra (11, a novena foi coral), Robert Simpson (11), Heitor Villa-Lobos e Darius Milhaud (con 12 cadaquén), Vagn Holmboe (13), Roy Harris (13), Glenn Branca (14), Gloria Coates (15), Rued Langgaard (16 máis un bo número de sinfonía corais), Henry Cowell (17), Allan Pettersson (17), Lev Knipper (20), Jānis Ivanovs (21), Moisei Vainberg (22), Nikolai Myaskovsky (27), Havergal Brian (32), Alan Hovhaness (67), e Leif Segerstam (230).
Economía do Xapón
A economía do Xapón é a cuarta máis grande do mundo, tras Estados Unidos, Unión Europea e a República Popular da China. Os sectores estratéxicos da economía son os de produtos manufacturados e tecnoloxía, sobre todo os vehículos, artigos electrónicos e industria do aceiro. O país é moi eficiente nos sectores voltados á exportación, especialmente os de alta tecnoloxía, pero a produtividade é reducida en áreas protexidas, como a agricultura, que recibe moitos subsidios do estado. O sector das finanzas está desenvolvéndose moito na actualidade debido en gran parte á súa moeda, o ien que é a terceira máis negociada tralo dólar estadounidense e o euro.
Historia
O crecemento da economía moderna do Xapón comezou no período Edo, e algúns elementos sobreviventes desta época son as rutas de transporte por terra e mar, así como instrumentos financeiros como os contratos de futuros, banca e seguros dos negociantes de arroz de Osaca. Durante o período Meiji, dende o ano 1868, o Xapón expandiuse economicamente coa adopción da economía de mercado. Moitas das empresas actuais fundáronse nesa época, e o Xapón pasou a ser unha das nacións máis desenvolvidas de Asia. O período de crecemento económico xeral que tivo lugar dende os anos 1960 ata os anos 1980 foi denominado o "Milagre xaponés", cunha media de crecemento económico dun 7,5% nos anos 1960 e 1970, e dun 3,2% nos anos 1980 e comezos dos anos 1990.
Este crecemento freouse nos anos 1990 durante a denominada "Década perdida" por mor dos efectos da burbulla financeira e inmobiliaria no Xapón e as políticas gobernamentais dirixidas a reducir os excesos especulativos dos mercados inmobiliarios e de valores. Os esforzos para revivir o crecemento económico non tiveron éxito e víronse prexudicados aínda máis polo efecto da burbulla de internet do 2000. A economía do país comezou a recuperarse a partir do ano 2005, cun crecemento do PIB dun 2,8%, por riba dos índices de crecemento dos Estados Unidos e da Unión Europea durante o mesmo período.
Sectores e forza de traballo
A agricultura xaponesa abrangue o 13% do seu territorio e o país é o segundo con maior volume de capturas de peixe cun 15% do total global, só por detrás da China, mentres que no conxunto da economía global do país, o sector de servizos representa uns tres cuartos do PIB total do país. A data de 2010, a forza de traballo do país nipón era duns 65,9 millóns de traballadores. Malia que o Xapón ten unha taxa de desemprego baixa, dun 3,2%, ó redor duns 20 millóns de persoas, un 17% da poboación, atopábase baixo a liña de pobreza no ano 2007. A vivenda no país nipón é limitada por mor da pouca dispoñibilidade de terreo nas áreas urbanas.
Comparación con outros países
No 2015 o Xapón era a terceira maior potencia económica do mundo en termos de PIB nominal, só por detrás dos Estados Unidos e a República Popular da China, e a cuarta potencia económica mundial en termos de PPA, tralos Estados Unidos, a China e a India. A data de 2014, a débeda pública do Xapón estaba estimada en máis do 200% do seu PIB anual, sendo a maior débeda pública de tódolos paísses do mundo. En agosto de 2011, a axencia de cualificación Moody's rebaixou a clasificación da débeda pública do Xapón dende o "Aa3" ata o "Aa2" por mor do nivel de déficit e débeda do país dende a recesión global de 2009, agravados tamén polos efectos do terremoto e tsunami de Sendai de 2011.
O Xapón estaba no posto número 34 da lista do Ease of doing business index de 2015. O sistema capitalista xaponés presenta características con variacións distintivas: as empresas "keiretsu" teñen unha grande influencia, e o emprego de por vida xunto ós ascensos baseados na experiencia laboral son relativamente comúns no mundo laboral xaponés. As compañías xaponesas son coñecidas por empregar métodos de xestión como a "The Toyota Way", e o activismo do accionariado é escaso. Posúe unha gran capacidade industrial, sendo fogar dalgunhas das maiores e máis tecnolóxicamente avanzadas produtoras de vehículos a motor, electrónica, ferramentas, aceiro e outros metais non ferrosos, barcos, substancias químicas, téxtiles e alimentos procesados. Algunhas das maiores empresas do Xapón son, entre outras, Toyota, Nintendo, NTT DoCoMo, Canon, Honda, Takeda Pharmaceutical, Sony, Panasonic, Toshiba, Sharp, Nippon Steel, Nippon Oil e Seven & I Holdings Co.. O Xapón ten algúns dos maiores bancos do mundo, e a Bolsa de Toquio, coñecida polos índices Nikkei 225 e TOPIX, é a segunda maior do mundo en canto a capitalización de mercado. No 2006 326 empresas da lista Forbes Global 2000 tiñan a súa orixe no Xapón.
Exportacións e importacións
As exportacións do Xapón chegaron ós 4 210 per cápita no ano 2005. A data de 2012 os principais mercados para as exportacións xaponesas eran a China (18,1%), os Estados Unidos (17,8%), Corea do Sur (7,7%), Tailandia (5,5%) e Hong Kong (5,1%). Estas exportacións consisten principalmente en equipamento, vehículos de motor, produtos de ferro e aceiro, semicondutores e pezas de automóbiles. Nese mesmo ano as importacións do Xapón tiveron como principais mercados de orixe a China (21,3%), os Estados Unidos (8,8%), Australia (6,4%), Arabia Saudita (6,2%), Emiratos Árabes Unidos (5,0%), Corea do Sur (4,6%) e Qatar (4,0%). Os principais produtos importados son maquinaria e equipamento industrial, combustibles fósiles, alimentos, químicos, téxiles e materia prima para a industria. En termos de participación no mercado, os mercados domésticos do Xapón son os máis pechados de tódolos países pertencentes á OCDE. A comezos do século XXI baixo o goberno de Junichirō Koizumi, o país levou a cabo diversas reformas a prol da competitividade nos mercados, e os investimentos estranxeiros no país experimentaron un aumento notable.
O Cruceiro, Baíña, Baiona
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Baíña, no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 178 habitantes (84 homes e 94 mulleres).
Inclúe os camiños da Ponte do Arroio, da Fonte de Touro, das Lavandas e da Siereira.
Das erste Wiener Gemüseorchester
miniatura|The Vegetable Orchestra (2015) Das erste Wiener Gemüseorchester, tamén coñecida internacionalmente como The Vegetable Orchestra, é unha orquestra de Austria que usa legumes frescos como instrumentos musicais. A orquestra, fundada en 1998 en Viena, está composta por catorce persoas (once músicos, un cociñeiro, un técnico de son e outro de vídeo) e fai espectáculos por Europa e Asia.
Revolution Revolución
Revolution Revolución é o álbum de estrea da banda estadounidense de nu metal Ill Niño, publicado o 18 de setembro de 2001 a través do selo Roadrunner Records. O disco vendeu ao redor de 375.000 copias nos Estados Unidos. A meirande parte dos temas que o grupo toca en directo proceden deste traballo.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Cristian Machado, Marc Rizzo e Dave Chavarri.
Joyce Hatto
Joyce Hatto, nada en Londres o 5 de setembro de 1928 e finada o 29 de xuño de 2006, foi unha pianista británica.
Fraude
Viviu recluída durante os dez últimos anos da súa vida debido a unha enfermidade grave, e foi daquela cando o seu home publicou co nome dela numerosas pezas musicais gravadas por outras pianistas. A fraude non sería destapada até despois do seu pasamento, e o seu home pretendeu facer que a opinión pública crese que ela non estaba ao corrente do mencionado engano, mais a realidade que é ela foi cómplice.
Mathieu van der Poel
miniatura|right|250px|Mathieu defendendo o maillot arco da vella nun ciclocrós. Mathieu van der Poel, nado en Kapellen,Bélxica o 19 de xaneiro de 1995, é un ciclista profesional holandés que compite nas modalidades de ciclocrós, bicicleta de montaña e ruta militando nas filas do Corendon-Alpecin.