cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kotkan Titaanit
O Kotkan Titaanit é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Kotka (Finlandia). Actualmente compite na terceira categoría do hóckey sobre xeo finés, a Suomi-sarja. Xoga os seus partidos como local no Ilona Areena, un pavillón con capacidade para 1.958 espectadores.
Historia
O equipo foi fundado o 28 de marzo de 1974. No 2007 conseguiu o ascenso á Mestis, segunda categoría do hóckey sobre xeo finés, categoría na que permaneceu dúas tempadas consecutivas, descendendo posteriormente ata a II-divisioona (cuarta categoría). Na tempada 2011-12 conseguiu novamente o ascenso á terceira categoría, a Suomi-sarja.
Hush
"Hush" é un sinxelo da banda estadounidense Tool do seu EP do ano 1992 Opiate. A canción foi gravada pola produtora Sylvia Massy nos Sound City Studios.
Antecedentes
"Hush" é a primeira canción que axudou a establecer a reputación da banda. A súa letra protesta contra Tipper Gore e a censura, un tema recorrente nas cancións de Tool.
A canción apareceu primeiro nunha cinta demo autotitulada coñecida como Toolshed e 72826, sendo gravada a mediados de 1991. Esta versión demo non é a mesma que a gravación de estudio que aparece en Opiate.
Primeiro ministro de Estonia
O primeiro ministro de Estonia (en estoniano : peaminister) é o xefe de goberno da República de Estonia. O primeiro ministro é nomeado polo presidente tras as debidas consultas coas forzas parlamentarias e confirmado polo parlamento. En caso de desacordo, o Parlamento pode rexeitar a candidatura do presidente e elixir o seu propio candidato. Na práctica, dado que o primeiro ministro debe manter a confianza do Parlamento para permanecer no cargo, normalmente é o líder do principal partido da coalición de goberno. O actual primeiro ministro é Jüri Ratas do Partido do Centro.
O primeiro ministro non dirixe ningún ministerio específico, pero é, de acordo coa constitución, o supervisor do traballo do goberno. A importancia e o papel do primeiro ministro no goberno e as súas relacións con outros ministros dependen a miúdo da posición do partido liderado polo primeiro ministro fronte aos socios da coalición e da cantidade de influencia que ten o primeiro ministro dentro do seu partido. Se o primeiro ministro ten unha posición forte dentro do seu partido e o goberno está composto só por representantes dese partido, pode gozar dunha autoridade considerable. Non obstante, en todas as cuestións cruciais nacionais, a palabra final recae no Riigikogu como poder lexislativo.
Ao contrario dos seus homólogos noutras repúblicas parlamentarias, o primeiro ministro é o xefe executivo de facto e de iure. Isto é debido a que a Constitución atribúe explicitamente ao goberno o poder executivo, do que o primeiro ministro é o líder. Na maioría das demais repúblicas parlamentarias, o presidente é cando menos un xefe executivo nominal, estando obrigado por convención a actuar aconsellado polo gabinete.
Historia
Estonia estivo gobernada por un primeiro ministro durante os dous primeiros anos (1918-1920) da súa independencia despois do colapso do Imperio ruso.
Baixo a constitución de Estonia, en 1920, o xefe de goberno chamábase Ancián do Estado (riigivanem), que tamén era xefe de Estado. Este sistema era un sistema radicalmente parlamentario porque o Ancián do Estado podería ser destituído polo Parlamento con maioría simple. Ademais, o Ancián do Estado non era o comandante en xefe das forzas armadas nin podía ratificar as leis nin disolver o Parlamento. A disolución do Parlamento só era posible mediante un referendo. Segundo unha nova constitución aprobada por plebiscito en 1933, o cargo do primeiro ministro foi reconvertido como xefe do goberno en 1934 nun sistema máis presidencialista. Segundo esta constitución, o presidente podería nomear e destituír o primeiro ministro e o gabinete, vetar leis, emitir decretos (estatutos) e disolver o Parlamento. O Ancián do Estado naquel momento, Konstantin Päts, nomeouse a si mesmo como primeiro ministro e nesta posición conseguiu suspender as eleccións para o Ancián de Estado e para o Parlamento de Estonia. Permaneceu como primeiro ministro, declarándose "presidente-rexente", ata 1938, cando se celebraron eleccións baixo unha nova constitución e foi elixido presidente.
Baruj Benacerraf
O galardón foilles concedido polos seus descubrimentos relacionados con estruturas determinadas pola xenética na superficie da célula que regulan as reaccións inmunolóxicas, máis concretamente os xenes denominados xenes do complexo maior de histocompatibilidade e que regulan a resposta inmune fronte un determinado antíxeno soluble. É dicir, demostra que a resposta inmune fronte un antíxeno é distinta para cada individuo e é herdada segundo as leis de Mendel. Todos os individuos poden responder fronte un mesmo antíxeno soluble pero cada individuo recoñece distintos determinantes antixénicos. Ese patrón de recoñecemento individual é herdanza dos proxenitores.
Traxectoria
Fillo de xudeus sefardís orixinarios do Magrebe, irmán do filósofo Paul Benacerraf.
Baruj Benacerraf é egresado da Universidade Columbia e da Escola Médica de Virxinia en Richmond. Naturalizouse estadounidense en 1943. Practicou a medicina no exército dos Estados Unidos cara ao final da Segunda guerra mundial.
En 1948 inicia a súa carreira de investigador. En 1970, ingresa como profesor de patoloxía na Escola de Medicina da Universidade Harvard. É elixido membro da Academia norteamericana de Artes e Ciencias en 1972 e da Academia de Ciencias dos Estados Unidos en 1973. Recibe o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina en 1980. En 1990 recibiu a National Medal of Science polas súas contribucións médicas.
Generación del 36
A chamada Generación del 36 foi un grupo de escritores en lingua castelá.
Compoñentes
Entre os seus membros estaban, entre outros, os poetas Miguel Hernández, Leopoldo Panero, Dionisio Ridruejo, Luis Rosales, Arturo Serrano Plaja, Luis Felipe Vivanco, Rafael Duyos, Gabriel Celaya e José María Luelmo.
Entre os prosistas inclúese a María Zambrano, Antonio Rodríguez Moñino, José Antonio Maravall, Antonio Sánchez Barbudo, Enrique Azcoaga, Eusebio Garci Luengo, José Ferrater Mora, Ricardo Gullón etc.
Richard Dreyfuss
Richard Dreyfuss, nado en Brooklyn, Nova York o 29 de outubro de 1947, é un actor estadounidense.
Traxectoria
Fillo dun avogado, os primeiros anos da súa vida transcorreron en Nova York, ata que, á idade de nove anos, trasladouse coa súa familia aos Os Ánxeles (California), onde comezou a súa carreira como actor. Participaba en obras teatrais no centro xudeu de Beverly Hills. Aos 15 anos de idade foi seleccionado para actuar en televisión. Matriculouse na universidade, pero ao ano foi chamado a filas para ir á guerra de Vietnam. Declarouse obxector de conciencia e absolveu un servizo alternativo como auxiliar nun hospital. Ao mesmo tempo interveu en pequenos papeis de series de televisión. Durante os anos seguintes actuou en varios teatros de Nova York, tanto en Broadway, como noutros teatros.
A primeira participación de Dreyfuss nunha película de cine foi moi curta, no graduado, na que tivo que dicir unha soa frase. Pouco despois interveu en Dillinger e,sobre todo, en American Graffiti, en 1973, película que tivo un considerable éxito, e na que participou tamén Harrison Ford.
O seu primeiro papel protagonista tívoo Dreyfuss nun filme canadense, e despois xa foi contratado por Steven Spielberg para Tiburón, película coa que Dreyfuss deuse a coñecer ás grandes audiencias. Dous anos despois Spielberg contou con el de novo para Encontros na terceira fase, que tivo un éxito comparable á anterior. A partir de entón a carreira de Dreyfuss seguiu unha traxectoria ascendente. En 1977 interpretou The Goodbye Girl, película pola que gañou un Oscar ó mellor actor. Foi o actor máis novo en recibir este galardón na historia dos Oscar.
Durante os seguintes anos, Dreyfuss interveu en varias películas, pero ningunha delas tivo un éxito significativo de portelo. Isto contribuíu posiblemente a que tomase drogas en doses crecentes, ata que sufriu un accidente de coche. A raíz diso ingresou nun centro de desintoxicación e conseguiu librarse das drogas. Volveu entón ao cine e actuou en varias películas, nas que demostrou que seguía sendo o mesmo gran actor. Desde entón foi aparecendo de forma regular non só no cine, senón tamén en televisión e no teatro, e é considerado como un dos actores máis sólidos e apreciados do momento actual.
Dreyfuss estivo casado por primeira vez entre 1983 e 1995, de cuxo matrimonio ten tres fillos. En 1999 casou por segunda vez.
Dreyfuss padece de trastorno bipolar. En 2006, apareceu no documental de Stephen Fry, Stephen Fry: The Secret Life of the Manic Depressive, onde Fry (quen tamén padece desta desorde) entrevistouno en relación á súa vida coa enfermidade.
Ata que te encontrei
Ata que te encontrei (en 'Til There Was You) é un filme de 1997 dirixido por Scott Winant. O guión, escrito por Winnie Holzman, conta as vidas paralelas de dúas persoas ata que finalmente converxen. Está protagonizado por Jeanne Tripplehorn, Dylan McDermott, Sarah Jessica Parker e Jennifer Aniston.
Estreouse en galego o 18 de febreiro de 1989 a través da TVG.
Tito Gobbi
Tito Gobbi, nado en Bassano del Grappa o 24 de outubro de 1915 e finado en Roma o 5 de marzo de 1984, foi un dos máis grandes barítonos italianos.
Traxectoria
Naceu en Bassano del Grappa e estudou leis na universidade de Padua antes de iniciar a súa preparación como cantante en Roma con Giulio Crimi.
O seu debut operístico foi en Gubbio (Umbría) en 1935 como Rodolfo en La sonnambula de Vincenzo Bellini. No 1936 acadou o primeiro premio no concurso internacional de Viena e no 1937 é o laureado do concurso da escola de La Scala de Milán. Nese mesmo ano, estrea o papel de Germont en La Traviata de Verdi en Roma.
No ano 1942, canta Wozzeck de Alban Berg, na primeira representación italiana da ópera de Berg. Debutó en La Scala de Milán co rol de Belcore en L'elisir d'amore de Donizetti.
Cantou o papel do Barón Scarpia na produción de Franco Zeffirelli (1964) da ópera de Puccini Tosca no Covent Garden con Maria Callas no rol protagonista. O acto II desta produción retransmitiuse pola televisión británica, e hoxe consérvase en vídeo e DVD. Esta gravación volveuse histórica, por tratarse dun dos poucos rexistros en vídeo dispoñibles da cantante e terminou contribuíndo de forma significativa á popularidade do barítono. Gobbi e Callas interpretaran estes papeis na gravación clásica de EMI, de 1953, con Giuseppe Di Stefano como Mario Cavaradossi e con Victor de Sabata dirixindo a orquestra. Este disco de 1953 foi editado tanto en LP como en CD e está considerada por moitos como a mellor gravación nunca feita dunha ópera completa.
Tivo unha filla que é a que se encarga da Associazione Musicale Tito Gobbi, unha organización dedicada a conservar e celebrar o rexistro das contribucións de Gobbi á ópera.
Retirouse no ano 1979 e publicou a súa autobiografía Tito Gobbi: A miña vida (1979) e Tito Gobbi e o seu mundo da ópera italiana (1984).
Voz e papeis destacados
Está entre os máis destacados barítonos italianos da súa xeración, destacable polo sutil xeito en que actuaba coa súa voz e polo cortante acento de barítono. Dedicouse intensamente á súa formación musical, dominando con seguridade as técnicas vocais requiridas para unha carreira lírica de nivel internacional. O seu timbre non era particularmente agradable, nin a súa voz tiña un alcance infrecuente, pero compensaba estas limitacións cun espectacular traballo na escena. É un dos grandes barítonos do século XX polas súas habilidades dramáticas, que poden comprobarse, por exemplo, no referido vídeo do segundo acto de Tosca.
Gravacións audiovisuais
Apareceu en 25 películas, tanto como cantante como actor. A maior parte delas eran versións cinematográficas de óperas de compositores como Verdi, Puccini e Rossini. Entre elas, destacan:
Eleni de Etiopía
Eleni (ou Helena) de Etiopía, morta en abril de 1522, foi a muller do emperador Zara Yaqob Etiopía. Despeñou un papel significativo no goberno de Etiopía durante a súa vida, actuando como rexente ou asesora dalgúns emperadores; un testemuño disto é o manuscrito Bruce 88 que expón que estivera no pazo de tres ilustres emperadores: Zara Yaqob; o seu fillo doutra muller, Baeda Maryam I, e Na'od.
Filla do rei de Hadiya, converteuse ao cristianismo cando casou con Zara Yaqob. Malia que o historiador portugués Baltazar Téllez escribiu que non tivo fillos, nalgúns manuscritos de O preste Xoán das Indias de Francisco Álvares, un parente varón de Lebna Dengel que fuxiu de Amba Geshen é mencionado como o seu fillo, segundo o tradutor, mais non o texto orixinal
Coa súa propia nai Tsion Mogasa morta, o emperador Baeda Maryam deu a Eleni o título de Raíña Nai. Probou ser un membro eficaz da familia real; Paul B. Henze comenta que "foi practicamente co-monarca" durante o reinado daquel. Cando Eskender sucedeu o seu pai o emperador Baeda Maryam I, ao principio a emperatriz Eleni foi expulsada do poder polo Bitwoded Amda Mikael. Con todo, arredor de 1486 participou dun golpe de estado que levou á deposicón e execución do Bitwoded, e a raíña Eleni despois desempeñou un papel importante no goberno do emperador, a cal continuou no reinado do emperador Na'od.
O Abuna Marqos contou a Álvares que cando morreu o emperador Na'od en combate "el e a raíña Eleni fixeron rei [Lebna Dengel], porque tiñan todos os grandes homes nas súas mans". Isto demostra o poder que tiña Eleni. Así mesmo Eleni, entendendo a ameaza crecente que Etiopía afrontaba desde a crecente influencia otomá na rexión, co consello de Pero da Covilhã, enviou Mateus (tamén coñecido como Mateo o armenio) como embaixador ao rei de Portugal e ao papa, un feito que os portugueses só entenderon despois de chegaren a Etiopía, e que complicou a misión de Rodrigo da Lima ao emperador etíope. Eleni serviu como a rexente principal pola minoría de idade de Lebna Dengel, xunto coa nai deste, a emperatriz viúva Na'od Mogassa, e Ras Degelhan de Gojjam, o parente varón maior do emperador.
100 mozas
100 mozas (en 100 Girls) é un filme estadounidense de comedia dirixido por Michale Davis que foi estreado no ano 2000.
Hoplita
miniatura|dereita|220px|Hoplita grego. O hoplita era un cidadán-soldado das cidades-estado da Antiga Grecia. O seu nome (do grego antigo ὁπλίτης, hoplitēs) deriva de hoplon (ὅπλον, plural hopla, ὅπλα), que significa «artigo de armamento» ou «equipamento». Era un soldado de infantería pesada, en contraposición ao gimneta (grego antigo γυμνής, gymnếs, “espido”) e ao psilós (grego antigo ψιλός, psilós, “espido” tamén), soldados de infantería lixeira.
Estes soldados apareceron probablemente a finais do século VII a. C. Formaban parte dunha milicia cidadá, armada como lanceiros. Eran relativamente fáciles de armar e manter, e ademais podían pagar o custo do armamento. Case todos os gregos coñecidos da Antigüidade clásica loitaron como hoplitas, incluso filósofos e dramaturgos. Dende a formación dos hoplitas como milicia, non recibiron permanentes ataques e as campañas eran curtas. A excepción eran os guerreiros espartanos, que eran soldados especializados, e que tiñan nos seus estados terras asignadas ás clases baixas, que eran quen se encargaban delas. Os exércitos marchaban dereitamente cara ao seu obxectivo. Alí, os defensores podían esconderse tras as murallas da cidade; nese caso os atacantes debían contentarse con facer estragos no agro, aínda que os primeiros tamén podían decidir encontrarse con eles no campo de batalla. As batallas entón tendían a ser decisivas. Eran curtas, sanguentas e brutais, polo que se necesitaba un alto grao de disciplina. Ambas as forzas aliñábanse nunha chaira, cunha formación rectangular aproximada, arredor de oito filas, aínda que isto variaba. Outras forzas eran menos importantes; coma os hippeis (cabalaría), que se situaba nos flancos, e tanto a infantería lixeira como as tropas que lanzaban proxectís eran insignificantes.
Os hoplitas máis coñecidos eran os espartanos, adestrados dende a súa nenez no combate e na guerra, para convertelos nunha forza de ataque superior e excepcionalmente disciplinada.
Luis Zubeldía
Luis Francisco Zubeldía, nado en Santa Rosa o 13 de xaneiro de 1981, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
O 17 de xuño de 2017 fíxose oficial a súa contratación como adestrador do Deportivo Alavés, en substitución de Mauricio Pellegrino. O 17 de setembro de 2017 foi cesado como adestrador do Alavés, logo de encaixar catro derrotas nas primeiras catro xornadas. O seu substituto foi Gianni De Biasi.
Kiira Korpi
Kiira Linda Katriina Korpi-Borges, nada o 26 de setembro de1988 en Tampere, é unha patinadora artística sobre xeo finlandesa retirada. Foi cinco veces campioa finlandesa e tres veces medallista no Campionato de Europa. Korpi comezou a estudar psicoloxía en The New School de Nova York no outono de 2018.
Traxectoria
Filla de Brita Korpi e do adestrador de hóckey sobre xeo Rauno Korpi, que dirixiu a Tappara na conquista de catro campionatos finlandeses e que en 1998 conseguiu o bronce olímpico coa selección feminina, comezou a súa carreira como patinadora na escola de patinaxe de Tappara en 1993.
Escola de Delft (microbioloxía)
Historia
A idea dunha Escola de Delft no ámbito da microbioloxía foi formulada por primeira vez por Cornelis van Niel en 1949. miniatura|Fotografía dos [[Década de 1920|anos 20 do fundador da escola, Martinus Beijerinck]] Considérase a Martinus Beijerinck como o fundador da escola, e entre os seus membros máis coñecidos cópre salientar o de Antoni van Leeuwenhoek.
A Escola de Delft  contribuíu a facer da microbioloxía un eido específico de investigación no seo das ciencias da vida e desenvolveu dentro dela diversas áreas, como a fisioloxía miocrobiana, a ecoloxía microbiana, a utilización de microorganismos como ferramentas da bioloxía molecular e da biotecnoloxía, e aplicacións agrícolas, industriais e microbioloxía ambiental. Caracterízase igualmente polo uso do traballo práctico como método de ensino.
Charles Messier
Charles Messier, nado en Badonviller (Meurthe-et-Moselle) o 26 de xuño de 1730 e finado en París o 12 de abril de 1817, foi un astrónomo francés coñecido por ser o creador do catálogo de 110 obxectos do espazo profundo (nebulosas, galaxias e cúmulos de estrelas) (os obxectos Messier) que levan o seu nome. Este catálogo publicouse por primeira vez en 1774. Os obxectos Messier numéranse do M1 ao M110, e aínda hoxe en día os afeccionados os coñecen por ese nome.
Traxectoria
Messier traballara moitos anos como asistente no Observatorio Mariño, instalado no Hôtel de Cluny, en pleno París, desde onde realizou todos os seus descubrimentos. Ao parecer, Messier, grande afeccionado á caza de cometas, inaugurou o seu catálogo con M1 (a Nebulosa do Cangrexo) a noite do 28 de agosto de 1758, cando buscaba no ceo o cometa 1P/Halley na súa primeira visita predita polo astrónomo inglés.
Messier non descubriu todos os obxectos do seu catálogo xa que moitos foron observados polo tamén francés Pierre Méchain e, anos antes, por outros astrónomos como Edmond Halley. O primeiro verdadeiro descubrimento de Messier foi o Cúmulo globular M3 en Canes Venaciti en 1764. Curiosamente Messier é máis famoso polo seu catalogo de non-cometas que polos cometas que descubriu. O interese de Messier de catalogar aqueles obxectos fixos tiña como fin distinguir os errantes, o que lle facilitaría a tarefa de buscar cometas. Grazas á publicación do seu catálogo, William Herschel viuse estimulado para iniciar (1783) un ambicioso proxecto que, ao longo de 20 anos de investigación, lle permitiu catalogar un gran número de nebulosas e cúmulos no hemisferio norte,
O cráter Messier da Lúa e o asteroide 7359 Messier foron bautizados na súa honra.
Río Ter
O río Ter é un curso fluvial catalán, que desemboca no mar Mediterráneo despois dun curso de 208 km.
Percorrido
O Ter nace en Ulldeter, nos Pireneos, a uns 2.300 metros de altitude, ao pé dun antigo circo glaciar que delimitan cimas relativamente próximas aos 3.000 metros, como o Bastiments, o Gra de Fajol ou o Pic de la Dona. As súas augas transcorren polas comarcas do Ripollès, Osona, a Selva, o Gironès e o Baix Empordà, até desembocar no mar Mediterráneo en L'Estartit. O seu curso totaliza 208 km, cunha conca de drenaxe de cerca de 3.010 km², descrita como unha conca exorreica cunha distribución claramente dendrítica. A súa achega media anual atinxe un volume de 840 hm³, con valores medios de descarga na desembocadura de 25 m³/s.
Réxime hidrolóxico
A pesar de nacer nos Pireneos, o río Ter recibe unha forte influencia dos regueiros das chairas do curso medio e baixo e, por este motivo, compórtase como un río de réxime intermedio, é dicir, presenta crecidas tanto na primavera como en outono.
Afluentes
Entre os principais tributarios do Ter cóntanse:
Encoros
Na conca do Ter hai varias presas:
Robert La Caze
Robert La Caze nado en París o 26 de febreiro de 1917 e finado en Le Cannet o 1 de xullo de 2015 foi un piloto de carreiras franco-marroquí. Naceu en París, Francia, pero correu baixo a bandeira de Marrocos, o único piloto que o fixo na historia da F1. Participou nun só Gran Premio do Campionato Mundial de Fórmula 1, o Gran Premio de Marrocos de 1958, pilotando un Cooper privado de Fórmula 2. Terminou 14º, cinco voltas detrás do gañador, non anotou ningún punto de campionato. Clasificouse terceiro na clase F2. Era o piloto vivo máis vello da Fórmula 1 logo da morte de Paul Pietsch en maio de 2012 ata a súa propia morte en xullo de 2015.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Trompeta dos mortos
A trompeta dos mortos ou cantarela moura (Craterellus cornucopioides, anteriormente Cantharellus cornucopioides, (do grego cornucopia: corno da abundancia), é un cogomelo comestible apreciado pero moi descoñecido para moitos recolectores. O seu aspecto gris-negruzco fai que sexa rexeitado por moita xente, cando é un cogomelo tanto ou mellor comestible que o seu parente a trompeta amarela.
Descrición
De cor gris escuro ou moreno negruzco, en forma de corno ou de funil profundo (deiquí o seu nome) que chega case até a base do pé, de marxe estendida, carne tenaz e aromática, coa superficie himenial simplemente engurrada. A súa carne delgada e fibrosa dificilmente podrece.
Hábitat
Atópase en bosques caducifolios con chans silícicos húmidos.
Gastronomía
Ten moitas aplicacións culinarias e pode conservarse seco en feixes ou ben en po como condimento. Desprende un cheiro que lembra á ameixa e o seu gusto é parecido ó da trufa.
Perigo de confusión
É moi parecida, pero máis escura, á trompeta gris (Cantharellus Cinereus), tamén comestible. Non se pode confundir con ningunha especie velenosa.
Estevo Fernández de Castro
Orixes familiares
Descoñécese a data do seu nacemento. Estevo foi fillo de Fernando Gutiérrez de Castro e de Milia Íñiguez de Mendoza, neto por parte paterna de Gutierre Rodríguez de Castro e Elvira Osorio, e por parte materna de Íñigo López de Mendoza, señor de Llodio. Tivo varios irmáns, entre outros, Andrés Fernández de Castro, pertegueiro maior de Santiago e adiantado maior de Galicia, e de Urraca Fernández de Castro.
Traxectoria
En 1272 tomou parte, xunto ao infante Felipe e outros magnates, na revolta nobiliaria contra Afonso X de Castela. Antes de que a rebelión estalase, comezou a manifestarse no desacato que algúns ricohomes, entre os que se atopaba o infante Felipe, manifestaron cara ao rei, pois se negaron a acudir a Sevilla coas súas tropas para socorrer ao infante Fernando de la Cerda, que combatía aos musulmáns. O rei de Granada, así como o sultán dos benimerines, achábanse implicados na caonxura, a fin de debilitar ao soberano castelán. Nas Cortes de Burgos de 1272 Afonso X, que se aveu a negociar cos nobres, autorizou o matrimonio de Estevo Fernández de Castro con Aldonza, filla de Rodrigo Alfonso e neta do rei Afonso IX de León, que era ademais curmá do rei.
Tralas Cortes de Burgos de 1272, nas que parecía que o soberano castelán alcanzaría un acordo cos magnates sublevados, rompéronse as negociacións e os magnates sublevados contra o rei de Castela, entre os que se contaba Estevo Fernández de Castro, partiron cara ao reino de Granada, onde foron acollidos con todos os honores polo rei Muhammad I de Granada, logo de asinar un acordo con el en Sabiote no que os nobres asinantes comprometéronse co soberano granadino a prestarse axuda mutuamente contra Afonso X, ata que o rei accedese ás súas demandas. Antes de dirixirse a Granada, os magnates saquearon o territorio, roubando gando e devastando algúns territorios, malia que o rei lles enviou mensaxeiros, portando cartas nas que se recordaba aos sublevados os favores que recibiran do rei, así como a súa traizón ao incumprir os seus compromisos como vasalos co soberano.
A finais de 1272, o rei Afonso X tivo coñecemento de que o seu irmán o infante Felipe, negociaba secretamente co rei de Navarra a fin de que este se involucrase nunha guerra contra o reino de Castela e León. Entre os involucrados nas negociacións co soberano navarro achábase Estevo Pérez de Castro, que reprochaba ao rei a súa negativa a entregarlle á súa esposa, Aldonza que se achaba retida polo rei, e que reclamaba o cargo de adiantado maior de Galicia, que desempeñara desde o ano 1266.
A comezos de 1273 achándose na cidade de Toledo, Afonso X o Sabio renovou as negociacións cos magnates sublevados e accedeu á maioría das súas demandas, entre as que se contaba a que facía Estevo Fernández de Castro, que reclamaba os 3000 marabedís da soldada de Martín Alfonso de León, fillo ilexítimo de Afonso IX.
En 1273 desapareceu o cargo de adiantado maior de Galicia, que desempeñaba Estevo Fernández de Castro, quen en 1276 foi nomeado pertegueiro maior de Santiago e, dous anos despois, meiriño maior de Galicia.
En 1282, Estevo Fernández de Castro, que durante a guerra civil castelá apoiou ao bando do infante Sancho, que loitaba contra o seu pai Afonso X, foi recompensado polo infante Sancho, o cal fíxolle entrega das rendas derivadas do arrendamento de tres anos das terzas dos bispados de Zamora, Salamanca, Ciudad Rodrigo e Coria.
Faleceu logo de xuño de 1291, pois nese ano outorgou unha carta de arras, en nome do seu fillo Fernando, a favor de Violante Sánchez de Castela, filla ilexítima do rei Sancho IV o Bravo e esposa do seu fillo.
Matrimonio e descendencia
Casou con Aldonza, filla de Rodrigo Alfonso de León e neta do rei Afonso IX. Froito do seu matrimonio naceu un fillo:
Economía de Acerbaixán
A economía do Acerbaixán segue nun proceso de transición, na que o estado segue a desempeñar un papel importante. Posúe grandes reservas de petróleo e un gran potencial agrícola, grazas aos seus variados climas. Desde 1995 o Acerbaixán coopera co FMI, e conseguiu éxito co seu programa económico de estabilización, que reduciu a súa inflación a 1,8% anual en 2000, contra 1800% anual en 1994. En 2000, o PIB creceu máis do 11 % ao ano, a quinta alta consecutiva. A moeda nacional, o manat, quedou estable en 2000, depreciado-se 3,8 % en relación ao dólar. O elevado crecemento da economía de Acerbaixán no período 2006-2008 foi asignado ao aumento das exportacións de petróleo, pero algúns sectores non exportadores presentaron significativo crecemento, tales como a construción, o sector financeiro e de inmobles, a pesar da enorme importancia do sector petroleiro.
Campeva
dereita|miniatura|Malladora Campeva en Bouza (Pexeiros, Viana do Bolo). Campeva (acrónimo de Campolongo Pérez Varela) foi unha marca galega de maquinaria agrícola. Estivo activa entre 1950 e 1996, e tiña a súa sede en Campo Longo (Vilar, Pontedeume).
Historia
A empresa ten os seus antecedentes no obradoiro de ebanistaría e carpintaría aberto por Robustiano Varela Allegue en 1939. En 1947 xunto con José Juan Pérez Medín inventou unha máquina de mallar e limpar cereal, que comezaron a producir en 1950 co nome de “trilladora-aventadora Campeva”. Comezaron producindo entre seis e oito máquinas ao ano, e despois fixeron adaptación para distintos cereais (avea, centeo e trigo) e para as condicións de humidade dos lugares onde fosen operar.
En 1956 constituíuse a empresa Talleres Breamo SL, da man de Robustiano Varela, José Juan Pérez, Antonio Bouza Ameneiro, Eugenio Coira García e Jerónimo Barro Lage, xerente da empresa. Amais do obradoiro que fundara Robustiano Varela, a sociedade contaba cunha ferraxería, despois segregada e adxudicada a Antonio Bouza Ameneiro, quen foi substituído na compañía por Juan Ares Feal, xefe de vendas.
En 1960 construíron novas naves industriais, e en 1964 asinaron un convenio coa compañía John Deere para a distribución dos seus vehículos. En 1969 acadaron o maior nivel de produción con 150 máquinas. Amais de distribuírse por Galicia e O Bierzo, vendéronse tamén na Mancha e Valencia, e mesmo se exportaron algunhas unidades a Marrocos e a México.
As máquinas malladoras comezaron a quedar obsoletas coa aparición a finais da década de 1970 das máquinas colleitadoras, polo que a empresa comezou a fabricar este tipo de máquinas, e outras adaptadas para ser acopladas a tractores, como remolques autocargadores, segadoras rotativas de dous tambores (con acoplo frontal ou con acoplo traseiro), colleitadoras de forraxe e trilladoras-empacadoras.
A empresa pechou en setembro de 1996, aínda que algúns dos socios e dos traballadores quixeron mantela activa, se ben non foi posible acadar un plan de viabilidade.
Selim Palmgren
Selim Gustaf Adolf Palmgren ou simplemete Selim Palmgren, nado en Pori o 16 de febreiro de 1878 e finado en Helsinqui o 13 de decembro de 1951, foi un compositor e pianista finlandés que axudou a establecer o movemento nacionalista na música finlandesa.
O conservatorio da súa cidade natal leva o seu nome.
Obra
Entre a súa produción salientan as súas composicións para piano, podendo percibirse na súa obra a presenza de elementos impresionistas como o emprego de escalas de tons enteiros ou construcións de acordes paralelos.
Assassin's Creed (videoxogo)
Assassin's Creed é un videoxogo lanzado para PS3, Xbox360 e PC, ambientado na Terceira Cruzada e no ano 2012. No 2012 controlamos a Desmond Miles, que se atopa secuestrado pola corporación Abstergo. Durante a Terceira Cruzada manexamos a Altair, un xove pertencente a un grupo de asasinos, cuxa misión é a de salvagardar Terra Santa da intrusión dos cruzados.
Cidades que aparecen
Aparecen tres cidades: Xerusalén, Damasco e Acre. As tres están recreadas con gran detalle e nelas Altair debe asasinar certos obxectivos. Tamén pode axudar a diversos cidadáns e enfrontarse ao soldados de ambos bandos: cruzados e musulmáns. As tres cidades están conectadas por camiños, que constitúen o maior escenario do xogo: o reino. Nel áchanse batallóns de soldados, poboados e construcións defensivas.
Habilidades de Altair
Como asasino, Altair posúe unha espada, unha daga agochada e coitelos que pode lanzar. Ademais, tamén pode escalar e saltar. Nalgúns sitios elevados pode saltar e caer nun montón de palla (saltos de fe).
Misións secundarias
Ademais das misións de asasinatos, no xogo poden realizarse misións secundarias, coma axudar a algúns cidadáns, atopar numerosos estandartes e eliminar a 60 templarios distribuídos por toda Terra Santa.
Crítica
As revistas e páxinas web especializadas déronlle boas notas a Assassin's Creed: 90 en GameSpot, 77 en IGN acadando finalmente un 81 en Metacritic para Xbox360, un 80 para PS3 e un 79 para PC.
Vendas
Desde a súa saída ao mercado, Assassin's Creed vendeu 3,38 millóns segundo Vgchartz.
Illa Southampton
A illa de Southampton (en inuktitut: Shugliaq) é unha illa do norte do Canadá. Áchase na entrada da baía de Hudson, dentro da rexión de Kivalliq en Nunavut, o Canadá. Ten unha superficie de 41214 km² e unha poboación de 834 persoas. É a 34ª na lista de illas máis grande do mundo por superficie e a novena na lista de illas canadenses por superficie. O único asentamento na illa de Southampton é Coral Harbour (pob. 834, Canadá censo 2011), chamado en Inuit Salliq.
A illa Southampton é unha das poucas zonas canadenses, e a única zona en Nunavut, que non usa o horario de verán.
Historia
Historicamente falando, a illa de Southampton é famosa polos seus habitantes agora-extintos, os Sadlermiut (en Inuktitut moderno Sallirmiut "Habitantes de Salliq"), que foron o último vestixio dos Tuniit. a Tuniit, unha cultura pre - Inuit, oficialmente extinguiuse etnicamente e culturalmente en 1902-03 cando unha enfermidade infecciosa matou a todos os Sallirmiut en cuestión de semanas.
A primeira visita rexistrada da illa polos europeos foi en 1613 polo explorador galés Thomas Button.
O sitio arqueolóxico de Native Point na boca de Native Bay é o sitio máis grande de Sadlermiut na illa.
Xeoloxía
A illa de Southampton ten recursos xeolóxicos que son de interese científico e industrial.
Con todo, segundo o goberno de Nunavut, aínda falta un coñecemento completo da illa.
Xeografía
miniatura|200px| George Comer, mapa de 1910 de Southampton Está separada da península de Melville polo Estreito de Frozen. Outras vías navegables que rodean a illa inclúen Roes Welcome Sound ao oeste, Bay of Gods Mercy no suroeste, Fisher Strait no sur, Evans Strait no sueste, e Foxe Channel no leste.
Hansine Lake atópase no extremo norte, a Península de Bell localízase na parte suroriental da illa. A montaña Mathiasen, que forma parte das montañas Porsild, é o pico máis alto da illa. A forma da illa é vagamente similar á de Terra Nova.
José Queiruga Allegue
José Queiruga Allegue, nado en Porto do Son o 8 de outubro de 1908 e finado en Pasaia o 6 de xaneiro de 1983, foi un mariñeiro, miliciano e anarcosindicalista galego.
Traxectoria
Mariñeiro de Porto do Son afiliado á CNT. En 1931 comezou a traballar en Pesquerías e Secaderos de Bacalao de España (PYSBE), no porto de Pasaia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 incorporouse a fronte en Trintxerpe (Pasaia) para defender á República o 18 de xullo. En Porto de Son o seu pai José Queiruga Carou foi aldraxado e zorrado, obrigado a ir en procesión co cartel ”Muera Rusia, Arriba España” con outros veciños. A súa nai Carmen Allegue Pérez foi vítima de represalias e tivo que fuxir ao monte para evitar que a raparan e lle deran aceite de rícino. Despois da caída de Donostia, José Queiruga incorporouse a fronte republicana de Asturias en setembro de 1936 na Agrupación Confederal Galaica pertencente á Federación de Grupos do Batallón 207, na 3ª Compañía, ata que caeu a fronte en outubro de 1937. Agochouse en Xixón. Foi detido xunto a nove máis en xaneiro de 1938 cando intentaban fuxir en barco á zona republicana. Estivo preso no penal asturiano de Cerillero e tamén no Castelo de San Filipe de Ferrol. Xulgado en Ferrol por rebelión, foi condenado a cadea perpetua. Ingresou no cárcere da Coruña onde estivo preso ata que, logo de varias reducións de pena, lle concederon a liberdade condicional en decembro de 1942. Na prisión da Coruña coincidiu co seu irmán Francisco, condenado por berrar cando levaban aos seus amigos ao exército franquista e con Xerardo Díaz Fernández, amigo que despois escribiu sobre os horrores vividos. Ao saír da cadea volveu a Porto do Son onde casou. En 1955 a familia trasladouse a Trintxerpe (Pasaia). Durante a ditadura escondeu na súa casa a un vello amigo, ao que axudou a fuxir a Francia.
Vida persoal
Casou con Ana María Fernández García e foi pai de José, Mari Carmen, Abelardo e Venancio Queiruga Fernández.
MightySat-1
MightySat-1 foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos usado para facer diversos experimentos no espazo. Foi lanzado o 15 de decembro de 1998 desde o transbordador espacial Endeavour na misión STS-88.
Características
MightySat-1 foi un satélite adicado á experimentación no espazo que foi exectado desde o transbordador Endeavour o 15 de decembro de 1998, no duodécimo día de voo da misión STS-88, a unha órbita de 380 km de perixeo e 394 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 51,7 graos e un período orbital de 92,3 minutos. O seu obxectivo principal foi realizar diversos experimentos de demostración de novas tecnoloxías.
O satélite usou o bus do satélite da NASA XSAT, cancelado no seu momento. Non era recuperable e reentrou na atmosfera o 21 de novembro de 1999.
Experimentos
MightySat-1 levaba cinco experimentos a bordo:
A súa misión foi continuada por MightySat-2.
Eleccións municipais en Barro
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Barro dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Barro]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Barro desde a aprobación da Constitución de 1978.
Briga
Briga pode facer referencia a:
Amais, como topónimo, é a orixe do nome destes lugares:
1810 Epimeteo
(1810) Epimeteo é un asteroide pertencente ao cinto de asteroides que orbita entre Marte e Xúpiter. O seu nome fai referencia ao personaxe da mitoloxía grega Epimeteo.
Foi descuberto o 24 de setembro de 1960 por Cornelis Johannes van Houten e Ingrid van Houten-Groeneveld da Universidade de Leiden, Países Baixos, en placas expostas por Tom Gehrels no telescopio Schmidt de 122 mm do Observatorio Monte Palomar, en California, Estados Unidos.
Raymond Kopa
Raymond Kopa, nado o 13 de outubro de 1931 en Nœux-les-Mines (Paso de Calais, Francia) e finado o 3 de marzo de 2017 en Angers, foi un futbolista francés de pais polacos, e unha das figuras do fútbol europeo dos anos 50.
Kamaishi
Kamaishi (釜石市, かまいしし, Kamaishi-shi) é un concello da prefectura de Iwate no Xapón. Está situado na rexión de Tōhoku e ó sueste da prefectura, nordeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 441,42 km² e a poboación de 40.209 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 91,1 h/km².
O concello de Kamaishi limita cos concellos de Ōtsuchi, de Tōno, de Sumita e de Ōfunato.
Raymond Kopa
Traxectoria
Kopa volveu a Francia na tempada 1959-60 para remata-la súa carreira co Reims. Aquí conseguiu o campionato en 1960 e 1962.
Coa Francia anotou 18 goles en 45 encontros entre 1952 e 1962. Disputou o Mundial de Fútbol Suecia 1958 onde remataron terceiros tras perde-las semifinais contra o Brasil de Pelé, Garrincha e Didi entre outras figuras.
Foi nomeado por Pelé coma un dos 125 mellores xogadores que aínda está vivos en marzo de 2004.
CubeSat
thumb|256px|Un CubeSat ([[AAUSAT3-FM).]]
CubeSat é un tipo de bus estándar para Satélites. O concepto foi ideado en 1999 polos profesores Jordi Puig-Suari, da Universidade Politécnica do Estado de California (Cal Poly) e Bob Twiggs, do Laboratorio de Desenvolvemento de Sistemas Espaciais da Universidade de Stanford (SSDL).
Características
A finalidade do estándar é permitir o lanzamento de picosatélites (satélites artificias cunha masa da orde de kg) funcionais e de baixo custo, cun baixo tempo de desenvolvemento e facilitando o acceso ao espazo a organizacións modestas. O proxecto CubeSat abrangue máis de cen universidades, institutos e empresas privadas que desenvolven picosatélites con finalidades científicas, comerciais e gobernamentais.
Algúns CubeSats son:
Franz Bopp
dereita|miniatura|250px|Franz Bopp
Franz Bopp, nado en Maguncia o 14 de setembro de 1791 e finado o 23 de outubro de 1867, foi un filólogo e lingüista alemán.
A obra de Bopp
Foi Franz Bopp quen, polos seus traballos sobre o indoeuropeo, xustificou a lingüística comparada e quen fundou, por medio do ensino e polas súas publicacións, unha nova disciplina científica: a gramática comparada. Franz Bopp ademais probou a pertenza das linguas célticas ao indoeuropeo. Houbo que agardar aos primeiros anos do século XIX para que alemáns como Franz Bopp ou os irmáns Jacob e Wilhelm Grimm, e paralelamente, unha figura máis illada e menos coñecida, o danés Rasmus Rask, abordasen un dominio até entón case inexplorado, que aproveitan os datos que ofrecen ao observador atento as semellanzas entre as linguas denominadas clásicas (grego, latín), as linguas xermánicas, as linguas eslavas, o persa e, sobre todo, o idioma antigo da India, o sánscrito, cuxo coñecemento agora se difunde. A este conxunto engádenselle, progresivamente, as linguas célticas, as linguas bálticas, o armenio e o albanés, e logo, son coñecidas, xa no século XX, o hitita e o tocario.
Bopp foi autor dunha obra titánica, plena dun saber que pasma á maioría da xente común: a súa "Gramática comparada das linguas indoeuropeas que comprende o sánscrito, o zendo, o armenio, o grego, o latín, o lituano, o antigo eslavo, o gótico e o alemán" (1833-1849).
Rexeitou a idea de que todas as linguas procedesen do sánscrito, pensando máis ben nunha lingua común máis antiga. Prescindiu do misticismo nacionalista que pexaba en ocasións a investigación filolóxica alemá, estudando de forma moderna as linguas, por si mesmas, como obxecto e como medio de coñecemento. Por outra banda, Bopp, xuntamente con Schlegel, é autor do concepto moderno de flexión.
Entre 1821 e 1864, Franz Bopp foi profesor en Berlín de sánscrito, de literatura oriental e de lingüística xeral. Era membro correspondente do Instituto de Francia en Berlín.
Colexio de San Clemente
miniatura|dereita|250px|Portada O Colexio de San Clemente de Pasantes é un edificio civil de inicios do século XVII, localizado en Santiago de Compostela, nas inmediacións da Porta Faxeira e do lado norte do Parque da Ferradura. Actualmente acolle o IES Rosalía de Castro, e anteriormente foi o instituto feminino.
Historia
A obra debeu ser encargada a Ginés Martínez, segundo aduciu Bonet Correa, e foi executada entre 1607 e 1609 por Xácome Fernández e mais Leonel de Avalle, estando Martínez xa ausente de Santiago, en estilo maneirista. O lugar onde se ergueu formaba parte naquela altura da carballeira de Santa Susana, estando por iso fóra do casco urbano compostelán. A porta máis próxima sería a devandita Faxeira.
Descrición
Martínez adoptou un plano rectangular, con patio central, levantando unha edificación, de dous corpos en altura, sobria de liñas rectas, que só rompe na portada, artellada de xeito similar á do Colexio de Fonseca -o que debeu constituír un consello do comitente-, mais con menos elementos decorativos, seguido unha organización de tipo arco de triunfo, máis con uso de elementos clasicistas: nichos coroados por frontonciños, ou con semibóvedas; columnas clasicistas nos laterais; frontón triangular que remata o conxunto. Porén o uso de pedestais e zapatas, arquitrabes e cornixas salientes, outorga certa mobilidade e xogos de sombras, que son máis característicos do maneirismo.
Home Alone 2: Lost in New York
Home Alone 2: Lost in New York é un filme estadounidense dirixido por Chris Columbus que foi estreado en 1992. Está protagonizado por Macaulay Culkin.
Sinopse
En plenas festas do Nadal, o pequeno Kevin e a súa familia están a piques de coller un avión para desfrutar dunhas pequenas vacacións, pero Kevin trabúcase e embarca nun avión que o leva á cidade de Nova York, onde volve a estar só e desprotexido.
L'Enfant (filme)
L'Enfant é un filme belga de 2005 dirixido polos irmáns Dardenne. Está protagonizado por Jérémie Renier e Déborah François. Recibiu a aclamación da crítica e gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cine de Cannes de 2005, entre outros premios. No ano 2017, foi nomeado o décimo cuarto mellor filme do século XXI por The New York Times.
Sinopse
Bruno e Sonia son unha parella nova que vive nos suburbios dunha cidade belga. Os seus ingresos redúcense a un subsidio que recibe ela e ao que el e a súa banda gaña cos seus roubos. Nesta precaria situación, Sonia dá a luz a Jimmy, fillo de ambos. O seu inmaturo e despreocupado pai amosa escaso interese polo neno ata que recibe unha oferta económica pola súa venda no mercado negro.
Limonita
A limonita (do latín limus que significa prado) é un mineraloide da clase dos hidróxidos cuxa fórmula química é 2Fe2O3·3H2O. É un material amorfo.
Aspecto
Non presenta cristais (á excepción da pirita limonitizada). Aparece de forma masiva con cores pardas. A súa estrutura interna non está ordenada en celas unidade, por iso, neste caso en concreto, non estamos a falar exactamente dun mineral senón dun mineraloide amorfo.
Lugares onde se atopa
En zonas de oxidación nas que a presenza de ferro é vital. A limonita é un mineraloide procedente da alteración de vexetais nas augas ricas en ferro. É frecuete tamén que certos minerais coma a pirita, dexeneren por meteorización e se convertan en limonita.
Atópase en abundancia en Riotinto (Huelva).
Usos da limonita
A limonita utilízase coma fonte para obter ferro.
É utilizada tamén para fabricar abonos e fertilizantes.
Outros hidróxidos
Outro hidróxido a destacar é a bauxita.
Amazona aestiva
O Amazona aestiva é unha especie de aves psittaciformes da familia Psittacidae que habita en Suramérica. É unha das especies de papagaios máis estendidos por Suramérica, xa que o seu territorio abrangue as selvas de galería dende o Centro de Bolivia e o Brasil, e partes do norte de Paraguai e a Arxentina. Son aves moi lonxevas, e téñense rexistrado casos de exemplares que chegaron a vivir 70 ou 90 anos.
Provincia marítima de Ferrol
dereita|200px|miniatura|Contrasinal da [[provincia marítima de Ferrol.]] A provincia marítima de Ferrol, é unha das 5 provincias coas que o Ministerio de Fomento divide as costas galegas.
O seu porto máis importante é o Porto de Ferrol. De norte a sur consta dos seguintes distritos marítimos:
José de Torres Valderrama
José de Torres Valderrama, nado en Málaga, foi un político español.
Traxectoria
Foi secretario do Goberno civil de Granada, gobernador civil de Granada e Badaxoz e secretario do Goberno civil de Madrid. Na Restauración foi oficial do Ministerio da Gobernación e foi elixido deputado polo distrito de Xinzo de Limia nas eleccións de 1876 e volveu ser elixido deputado polo mesmo distrito nas eleccións de 1879.
Ramón Rubido
Traxectoria
Rubido xa xogaba no Real Vigo Sporting Club antes da fusión deste para dar lugar ao Celta de Vigo en agosto de 1923, pasando a formar parte do equipo deste. No equipo celeste compatiría a meta cos porteiros Isidro e Lilo. Pese ao ben cuberta que estaba a portería do Celta, ao pouco do nacemento o porteiro titular, Isidro, xunto a outros tres xogadores sería primado polo Deportivo da Coruña para fichar polo equipo herculino contra as normas do momento.