cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Redondela
De vila mariñeira a concello industrial
Arredor da ría establecéronse empresas de carga de minerais. En 1925 comezou a operar o cargadoiro da Compañía de Minerales de Hierro de Galicia S.A., desde a que partían cargamentos de volframio para abastecer ao estado alemán nazi durante a segunda guerra mundial. Na década dos 60 construíuse outro cargadoiro pertencente á empresa Minerosiderúrgica de Ponferrada, coñecido popularmente coma Coto Wagner, que transportaba cargamentos de ferro desde as minas bercianas até outros lugares por transporte marítimo. En 1969 partiron 300.000 toneladas de mineral de ferro desde o cargadoiro, segundo la memoria de la MSP.
No século XX establecéronse en Redondela varias industrias conserveiras e de salga, especialmente de empresarios procedentes de Cataluña. A empresa Conservas Bollé, cuxo propietario procedía de Vilanova i la Geltrú, estableceuse en Rande na que posteriormente se coñeceu como Fábrica do Alemán. Na década dos 30 a familia Otero Bilbao iniciou en Cesantes a conserveira Conservas Job, que posteriormente mudou de donos até deriar na conserveira Conserveras La Coca.
Guerra civil e Franquismo
A Guerra Civil Española e a posterior represión franquista tivo consecuencias nefastas para Redondela. Centos de redondeláns foron represaliados, torturados e asasinados por pertenceren a grupos republicanos ou colectivos que non concordaban cos principios falanxistas. En 1937 seis republicanos foron asasinados por integrantes da Garda Civil e por individuos falanxistas en Redondela.
Tras gañaren a guerra, os falanxistas crearon un campo de concentración e prisión na Illa de San Simón. Máis de 6000 presos republicanos foron encarcerados na illa, e estímase que uns 700 foron asasinados ou faleceron froito da desnutrición e das doenzas. En 1938 o cárcere da illa estivo tan saturado que tivo que recalar entre esta e a vila de Redondela un buque que se habilitou como prisión auxiliar. O buque Upo Mendi acolleu a preto de 600 presos. Durante os anos seguintes, presos de toda Galicia eran trasladados a Redondela para seren encerrados na illa de San Simón. Os presos, illados e torturados, só recibían visitas puntuais de familiare, así como a axuda puntual de mulleres anónimas da contorna, que arriscaban a súa vida para lles achegaren alimentos ou roupa limpa. Entre elas destacaba a mestra Ernestina Otero, que confeccionaba roupa para os presos da illa. A prisión deixou de ter actividade no ano 1943.
A Transición e a democracia
Após a morte de Francisco Franco e a proclamación da democracia en 1978, celebráronse en 1979 as primeiras eleccións municipais en Redondela. O alcalde elixido foi Xaime Rei, que encabezou a candidatura de Unidade Galega e fíxose coa alcaldía ao obter o 22.4% dos sufraxios. Desde entón o partido que máis tempo gobernou foi o Partido dos Socialistas de Galicia. 300px|miniatura|dereita|A ordenación urbanística de [[Redondela é desordenada e caótica ao carecer dun Plan Xeral de Ordenación Municipal .]] Nos seguintes anos Redondela experimentou un crecemento poboacional importante. Dos 22.128 habitantes que tiña o concello en 1970 medrou até os 27.202 no ano 1981. A construción da autoestrada AP-9, a ampliación e construción da nova terminal do aeroporto de Vigo e a súa proximidade con urbes como Vigo ou Pontevedra acelerou o seu crecemento.
O aumento poboacional trouxo consigo melloras e construción de novas infraestruturas. Nos anos 70 e 80 contruíronse institutos coma o IES Mendiño ou o IES Pedro Floriani (1983). En 1997 construíuse o Centro de Saúde de Redondela e posteriormente outro na parroquia de Chapela.
O século XXI
Tras o crecemento poboacional e industrial de finais do século XX, a crise económica produciu un estancamento económico e unha perda poboacional. O concello volveu rebaixar a barreira dos 30.000 habitantes que alcanzara a principios dos 2000.
O concello de Redondela enfróntase nos vindeiros anos a un reto demográfico e económico. Existe tamén un reto urbanístico que ordene o crecemento do concello. En febreiro do ano 2002 foi aprobado o Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM). Porén, no ano 2012 a empresa redactora do PXOM rescindiu o seu contrato, producíndose un estancamento do plan Así, á falta da redacción dun novo plan, fica vixente a lexislación das Normas Subsidiarias de Planeamento Municipal desde o ano 1988.
RD-0110
RD-0110 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na última etapa dos foguetes Molniya M e Soiuz entre 1964 e 1969. Tamén é coñecido como 11D55 e RD-461. Os RD-0109 derivan dos motores RD-0107.
Características
Os motores RD-0110 foron deseñados por Kosberg e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e queroseno. Tiñan un pulo de 297,90 kN. Usáronse para poñer en órbita naves tripuladas e non tripuladas.
Abázcaro
O abázcaro, abáboro, abellón ou tártago (Vespa crabro) é un insecto himenóptero. A raíña mide entre 25 e 35 mm, mentres que os machos e as obreiras son máis pequenas. Ten o corpo peludo, e o abdome mestura as cores amarela e negra. A trompa mide tamén entre 20 e 30 mm e as antenas están divididas en segmentos (13 no caso dos machos, 12 no das femias), como tamén está o abdome: sete segmentos os machos, seis as femias.
Distrito de La Neuveville
miniatura|Vista de Diesse. O distrito de La Neuveville é un dos 26 antigos distritos do cantón de Berna, Suíza, é un dos tres francófonos do cantón e con eles constitúe a rexión autónoma do Xura bernés. Ten 63 km² e 6.083 habitantes (2004), a capital é La Neuveville.
O distrito foi disolto o 31 de decembro de 2009, trala reorganización territorial do cantón de Berna, La Neuveville foi absorbida polo Distrito administravo Xura bernés.
Pobo guaraní
Os guaranís son un pobo indíxena de América do Sur. Distínguense do pobo relacionado tupí polo emprego da lingua guaraní. A distribución tradicional do pobo guaraní é o estado actual de Paraguai, entre os ríos Uruguai e Paraguai, a Provincia de Misiones da Arxentina, o sur do Brasil, outrora até Río de Xaneiro, e partes do Uruguai e Bolivia. Malia o seu dominio demográfico da rexión, foi reducido pola colonización europea e o crecemento do número de mestizos, pero aínda existe unha importante poboación nesas áreas. Ademais, a lingua guaraní aínda é amplamente falada nas terras tradicionais guaranís, e é unha das dúas linguas oficiais de Paraguai, sendo a outra o castelán.
A Igrexa, Brión, Brión
A Igrexa é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Tsuruoka
Tsuruoka (鶴岡市, つるおかし, Tsuruoka-shi) é un concello da prefectura de Yamagata no Xapón. Está situado ao sur da rexión de Tōhoku e da prefectura, e ao leste da illa de Honshū. Ten 1.311,51 km² de superficie e unha poboación de 138.464 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 106 h/km².
O concello de Tsuruoka limita cos concellos de Sakata, de Mikawa, de Shōnai, de Nishikawa (son da prefectura de Yamagata); e de Murakami (da prefectura de Niigata).
Encontro das Augas
miniatura|250px|O "Encontro das Augas", preto de [[Manaus, é a confluencia do río Negro, de augas máis escuras, co río Solimões, de augas máis claras.]]
O Encontro das Augas é a confluencia do río Negro, de augas máis escuras case de cor negra, co río Solimões, como é chamado o río Amazonas no Brasil nese tramo, de augas máis claras con tonalidade arxilosa. Durante 6 km as augas dos dous ríos corren lado a lado sen mesturarse, e é unha das principais actividades turística de Manaus.
Este fenómeno é producido polas diferenzas de temperatura, velocidade e densidade da auga dos dous ríos. O río Negro ten unha velocidade próxima a 2 km por hora e unha temperatura de 22 °C, mentres que o río Solimões flúe entre 4 a 6 km por hora a unha temperatura de 28 °C.
José Fernández Bermúdez
José Fernández Bermúdez, nado en Rois cara a 1892 e finado en Ribeira o 6 de febreiro de 1961, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Instalado en Ribeira, era propietario dun almacén de sal. Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 foi elixido concelleiro e posteriormente primeiro tenente de alcalde. En 1933 foi elixido alcalde de Ribeira, permanecendo no cargo até 1936. Foi nomeado membro da xestora da Deputación da Coruña en decembro de 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi deposto como alcalde, detido polo capitán Saavedra e trasladado a Boisaca, onde estivo unha semana. O apoio das súas amizades permitiulle lograr un permiso que aproveitou para marchar a Portugal onde permaneceu durante un ano, ata que as autoridades franquistas decretaron unha amnistía para os republicanos sen delitos de sangue. Inculpado na Causa militar instruída en Santiago de Compostela por rebelión que finalmente foi sobresida. Marchou ao exilio. Retornou a Ribeira, onde seguiu cos seus negocios nos anos cincuenta.
Vida persoal
Casou con Juana Sampedro Vidal e foi pai de Juana, José, Cándido, María Luz, María Teresa e Ángel Fernández Sampedro.
Ricardo Tarrío Calvo
Ricardo Tarrío Calvo, nado en Asados (Rianxo) o 19 de xullo de 1882 e finado no mesmo concello en 1956, foi un político galego.
Traxectoria
En 1907 emigrou a Buenos Aires. Na República foi elixido concelleiro de Rianxo nas elección de maio de 1931 polo Partido Republicano Radical Socialista e nomeado Primeiro Tenente-Alcalde. Foi elixido alcalde o 6 de marzo de 1933. Cesou no cargo en marzo de 1936.
Vodafone
Vodafone é unha empresa británica de telecomunicacións que opera en 30 países directamente e noutros 40 como asociada. É o segundo operador de telecomunicacións mundial, tiña en decembro de 2011 máis de 439 millóns de clientes. En España mercou o operador Airtel para despois empregar o nome de Vodafone.
Historia
miniatura|Oficinas centrais de Vodafone en Madrid. O nome da empresa vén de voice data fone, elixido para reflectir o servizo de voz e datos para telefonía móbil. O logo empregado de icona é unha burbulla tridimensional cunha coma simple, para facer referencia ao concepto de "Falar".
As orixes da empresa están en 1982 coa creación da filial Racal Strategic Radio Ltd de Racal Electronics plc, o maior fabricante británico de tecnoloxía de radio militar. A empresa asociouse con Millicom pasando a chamarse Racal Vodafone, para máis tarde trocar o nome a Vodafone.
Abellón
O termo abellón pódese referir:
Alejo Núñez Pascual
Alejo Núñez Pascual foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Tui o 17 de setembro de 1973, permanecendo no cargo até o 19 de abril de 1979. Foi deputado provincial.
Vaasan Sport
O Vaasan Sport ou simplemente Sport é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Vaasa (Finlandia). Compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo finés, a Liiga, dende a tempada 2014-15. Foi fundado en 1939 e xoga os seus partidos como local no Vaasa Arena, un pavillón con capacidade para 4.448 espectadores.
Historia
O Vaasan Sport foi fundado en 1939, e en 1975 participou na tempada inaugural da máxima categoría do hóckey sobre xeo finés, a SM-liiga, mais descendeu esa mesma tempada, non volvendo ascender á categoría.
Logo do descenso, o Sport competiu na primeira división finesa (actual Mestis), ata que descendeu na tempada 1991-92 á segunda división. Non foi ata 1997 cando o equipo retornou á primeira división, cun gol de ouro anotado por Kari Teräväinen que decidiu o partido fronte ao Kiekko-67.
A tempada 2008-09 foi un grande éxito, conseguindo o campionato da Mestis por primeira vez na súa historia. Porén, o equipo perdeu o último partido (nunha serie disputada ao mellor de sete encontros) fronte ao Porin Ässät na liguiña de cualificación e permaneceu na Mestis. As series de promoción pecháronse e o Sport quedou a 1 gol de ascender á SM-liiga.
O Vaasan Sport loita dende o 2000 contra os problemas económicos que case o levan á ruína. Mais a directiva do club realizou melloras para asegurar o futuro do club reducindo o presuposto e contratando un novo adestrador, o ex-campión do mundo Antti Törmänen, que construíu un equipo novo dende cero.
Talveila
Talveila é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 149 habitantes (INE 2013) e ocupa unha superficie de 52,97 km².
María Giménez
María del Carmen Giménez-López, nada en Valencia en 1978, é Investigadora Principal no CIQUS e “Honorary Associate Professor” na Universidade de Nottingham. Actualmente ten o apoio dunha ERC Starting Grant e un contrato “Ramón y Cajal” na Universidade de Santiago de Compostela onde coordina un grupo internacional de investigación estratéxica sobre Materia Condensada e Materiales Funcionais (MAT2).
Traxectoria
María Giménez é doutora en Química Inorgánica pola Universidade de Valencia. Realizou unha estancia posdoutoral en Nottingham, tras a que obtivo unha axuda Marie Curie de dous anos. Foi beneficiaria dunha das axudas Dorothy Hodgkin Fellowship que concede a Royal Society. En 2015 converteuse en profesora asistente en Química de Materiais na universidade de Nottingham. En 2018 incorporouse a Universidade de Santiago de Compostela onde desenvolve o seu labor investigador.
Realizou estudos punteros en química de materiais que involucran materiais magnéticos conmutables, sistemas supramoleculares baseados en superficies e máis recentemente nanocarbonos híbridos funcionais. A investigación no seu grupo céntrase no desenrolo e a caracterización funcional de nanoestructuras híbridas metal-carbono para espintrónica e aplicacións relacionadas coa enerxía. Recentemente participou no descubremento dun novo tipo de líquido.
Premios e recoñecementos
En 2012 obtivo o Premio al Investigador Emergente 2012 da Real Sociedad Española de Química. En 2016/2017 foi finalista do Premio talento emergente SRUK / CERU e en 2018 foi seleccionada pola Real Sociedad Española de Química para representar a España no Young Investigator 2018 (YIW2018).
Delphinus (xénero)
Delphinus é un xénero de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos que comprende dúas especies coñecidas como golfiños comúns ou delfíns comúms.
Etimoloxía
O xénero Delphinus tomouno Linneo do nome latino do golfiño (ou delfín) común, delphīnus, -i, nome que, á súa vez, deriva do grego δελφίς (delphís), "delfín", ou δελφύς (delphýs).
Taxonomía
Ata 1994, cando se recoñeceu como especie diferente a Delphinus capensis, que definira Gray en 1828, críase que era a única especie do xénero Delphinus. Posteriormente, en 1971, Van Bree definiu unha terceira especie, Delphinus tropicalis, pero na actualidade non é admitida pola comunidade científica, e os ictiólogos considérana como unha subespecie de Delphinus capensis, clasificada hoxe como Delphinus capensis tropicalis Jefferson & Van Waerebeek, 2002.
Características
Teñen unha lonxitude corporal nos adultos que pode oscilar entre os 2 e os 2,6 m, e un peso de entre os 70 e os 135 kg. Os machos son lixeiramente máis grandes que as femias.
O corpo é esvelto, hidrodinámico, delgado, e un fociño longo, máis longo en Delphinus capensis, e de cor gris escura ou negra, aínda que pode ter a punta branca; hai unha pregadura ben marcada entre o bico e a fronte, que descende desde o alto da cabeza en suave declive. Na boca teñen entre 80 e 120 dentes cónicos, pequenos, simliares (homodonte), en cada maxilar.
Diferenzas entre as dúas especies
miniatura|200px|Grupo de Delphinus capensis.
A diferenza máis evidente entre o Delphinus delphis e Delphinus capensis é a lonxitude e a anchura do peteiro. Porén, hai tamén outros trazos distintivos.
D. delphis ten o corpo algo máis repoludo, a cabeza máis arredondada, un debuxo máis complexo no seu bico, o anteface máis chamativo, unha banda máis estreita entre a mandíbula interior e as aletas pectorais e unhas cores máis brillantes, e adoita vivir máis lonxe das costas.
D. capensis ten un perfil máis fino, pouco ou nada de branco entre o ollo e a aleta pectoral, a fronte máis suave, o debuxo do bico moito máis simple e unhas cores máis apagadas, e normalmente vive máis preto da costa. Tamén hai diferenzas de comportamento entre ambas as especies.
The Ting Tings
The Ting Tings son un dúo inglés formado por Katie White (voz, guitarra, baixos, cowbells) e Jules De Martino (batería, guitarra, baixo, coro, piano). Formouse en decembro de 2007 en Islington Mill Studios de Salford, Gran Manchester.
White e De Martino lanzaron catro sinxelos co selo Columbia Records, incluíndo "That's Not My Name", que acadou o número un no Reino Unido en maio de 2008. O álbum We Started Nothing foi lanzado o 19 de maio de 2008 e tamén conseguiu o número un no Reino Unido. O sinxelo "Hands", foi lanzado o 11 de outubro de 2010 e apareceu no videoxogo FIFA 12. O seu segundo álbum de estudio, Sounds from Nowheresville, foi lanzado en febreiro de 2012, e o sinxelo "Hang It Up" estreouse o 16 de xaneiro de 2012. O seu terceiro álbum, Super Critical, foi lanzado en outubro de 2014.
Lodoso, Monterroso
San Xoán de Lodoso é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 76 habitantes, deles 34 eran homes e 42 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Subrexión de Kouvola
miniatura|200px|Localización da subrexión de Kouvola. A subrexión de Kouvola (en finés Kouvolan seutukunta) é unha das dúas subrexións da rexión de Kymenlaakso. En 2017 tiña unha poboación de 91 743 habitantes.
Santa María de Oza
Santa María de Oza pode referirse a:
O Outeiro, Lago, Valdoviño
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Factor reumatoide
O factor reumatoide (FR ou RF polas súas siglas en inglés) é o primeiro autoanticorpo que se encontrou na artrite reumatoide. Defínese como un anticorpo contra a porción Fc da IgG e diferentes factores reumatoides poden recoñecer distintas partes do complexo IgG-Fc. O factor reumatoide e a IgG únense para formar inmunocomplexos que contribúen ao proceso da enfermidade.
O factor reumatoide pode tamén ser unha crioglobulina (anticorpo que precipita ao arrefriar unha mostra de sangue); pode ser unha crioglobulina de tipo 2 (IgM monoclonal a IgG policlonal) ou tipo 3 (IgM policlonal a IgG policlonal).
Aínda que se encontra predominantemente como IgM, o factor reumatoide pode ser de calquera dos isotipos de inmunoglobulinas, é dicir, IgA, IgG, IgM, IgE, e IgD.
Probas diagnósticas
A presenza do factor reumatoide no soro sanguíneo pode tamén indicar a presenza de actividade autoinmune non relacionada coa artrite reumatoide, como a asociada co rexeitamento de tecidos ou órganos trasplantados. Nese casos, o factor reumatoide pode servir como un dos varios marcadores serolóxicos para a autoinmunidade. A sensibilidade do factor reumatoide pola artrite reumatoide establecida é de só o 60-70% cunha especificidade do 78%.
Interpretación
Encóntranse altos niveis de factor reumatoide (en xeral de máis de 20 IU/mL, 1:40, ou máis do percentil do 95, aínda que hai certa variación entre os laboratorios) na artrite reumatoide (presente no 80%) e a síndrome de Sjögren (presente no 70%). Tamén se encontra na infección polo virus de Epstein–Barr ou parvovirus e en do 5 ao 10% de persoas sas, especialmente as vellas.
Hai unha asociación entre o factor reumatoide e a sinovite máis persistentemente activa, e con máis danos articulares, maior discapacidade final e artrite.
Ademais da artrite reumatoide, o factor reumatoide pode tamén ser elevado en:
Historia
O test foi descrito primeiramente polo médico noruegués Erik Waaler en 1940 e redescrito polo doutor Harry M. Rose e coleagas en 1948. Dise que a redescrición se debeu a incertezas debidas á Segunda guerra mundial. Aínda hoxe se denomina test de Waaler-Rose.
Concello de Ohrid
O concello de Ohrid (en macedonio: Општина Охрид) é un do oitenta e catro concellos nos que se subdivide administrativamente Macedonia do Norte.
Xeografía
Este concello atópase localizado no territorio que abrangue a rexión estatística de Suroeste.
Vilas
..
Miguel Rodríguez Segade
Miguel Rodríguez Segade, nado en Chorente (Rianxo) o 9 de xullo de 1895 e finado en Neuquén (Arxentina), foi un médico e político galego.
Traxectoria
Na Segunda República pertenceu ao Centro Republicano Radical Socialista de Rianxo, que triunfou nas eleccións do 31 de maio de 1931 e foi elixido alcalde de Rianxo o 23 de xuño. Cesou no cargo a finais de decembro de 1932 para participar na oposición á praza de médico titular e inspector municipal. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi obrigado polos falanxistas a traballar nas obras da estrada Rianxo-Burés. Exiliouse na Arxentina, instalouse en Buenos Aires e despois en Neuquén, onde morreu.
O Vilar de Lago, Lago, Valdoviño
O Vilar de Lago é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 106 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 57 homes e 49 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 103 habitantes.
Nemocón
Toponimia
O topónimo «Nemocón» significa, en muysc cubun (lingua muisca), «Queixume ou Ruxido do Guerreiro».
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual municipio de Nemocón estivo habitado polos nemzas, da Confederación muisca. Dende tempo inmemorial, os indíxenas explotaban as minas de sal. Nos campos de Nemocón tivo lugar a primeira batalla entre os españois, comandados por Gonzalo Jiménez de Quesada, e os güechas (guerreiros muiscas) do zipa Tisquesusa, ó mando de Zaquesazipa, irmán do zipa.
O 9 de xullo de 1593 chegou de visita o oidor Miguel de Ibarra. O 11 de agosto, Francisco de Rivero fixo descrición dos indios, da que resultaron 302. O 26 de xullo de 1600 chegou de visita o Pedro Gonzales Rioja e proferiu auto desta data e xunto cos indios de Tasgata fundou a vila. Máis tarde, os de Tasgara foron engadidos a Tausa por Joaquín de Aróstequi.
Marzán, Monterroso
Santa María de Marzán é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. En 2007 tiña 69 habitantes (34 homes e 35 mulleres), un máis ca en 2006.
PLCE1
A PLCE1 ou 1-fosfatidilinositol-4,5-bisfosfato fosfodiesterase épsilon-1, tamén chamada fosfoinosítido fosfolipase C épsilon 1, é un encima que nos humanos está codificado no xene PLCE1 do cromosoma 10.
Cataliza a reacción:
Está localizada na membrana do aparato de Golgi. Exprésase amplamente nos diferentes tecidos do corpo humano. É un isocima do encima fosfoinosítido fosfolipase C. A isoforma 1 está ausente nos leucocitos do sangue periférico (mentres que a isoforma 2 se expresa só na placenta, pulmóns e bazo). A PLCE1 sobrexprésase durante os ataques cardíacos.
Os defectos en PLCE1 son causa da síndrome nefrótica tipo 3 (NPHS3), que consiste nun mal funcionamento da filtración glomerular renal que provoca proteinuria, hipoalbuminemia e edema.
Función
A PLCE1 pertence á familia das fosfolipases, as cales catalizan a hidrólise de polifosfoinosítidos como o fosfatidilinositol-4,5-bisfosfato (PtdIns(4,5)P2) para xerar os segundos mensaxeiros Ins(1,4,5)P3 e diacilglicerol. Estes produtos inician unha fervenza de respostas intracelulares que ten como resultado o crecemento celular e diferenciación e expresión xénica.
Características
Utiliza como cofactor o calcio. É activada polas subunidades GNA12, GNA13 e GNB1 a GNG2 da proteína G heterotrimérica. É activada por HRAS, RAP1A, RHOA, RHOB, RHOC, RRAS e RRAS2. Así mesmo é activada polos receptores acoplados á proteína G(s) ADRB2, PTGER1 e CHRM3 por medio da formación de AMP cíclico e RAP2B. É inhibida polos receptores acoplados á proteína G(i). Interacciona con IQGAP1 e RAP2A.
Liñares, Brión, Brión
Liñares é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 139 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 69 eran homes e 70 eran mulleres.
O Penido, Lago, Valdoviño
O Penido é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
The Fool
The Fool é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Warpaint, publicado o 25 de outubro de 2010 a través do selo Rough Trade Records. O disco foi gravado en dous estudios, Curves Studio e The Boat Studio, dos Ánxeles (California), durante o ano 2010 coa produción de Tom Biller, que tamén compartiu tarefas de mestura con Andrew Weatherall e Adam Samuels.
Sakata
Sakata (酒田市, さかたし, Sakata-shi) é un concello da prefectura de Yamagata no Xapón. Está situado no centro-oeste da rexión de Tōhoku e ao norte da prefectura, e ao leste da illa de Honshū. Ten 602,79 km² de superficie e unha poboación de 113.494 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 188 h/km².
Don Hutson
Donald Montgomery Hutson, nado o 31 de xaneiro de 1913 en Pine Bluff (Arcansas) e finado o 26 de xuño de 1997 en Rancho Mirage, California, foi un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xogaba na posición de split end.
Sakata
O concello de Sakata limita cos concellos de Tsuruoka, de Mikawa, de Shōnai, de Tozawa, de Sakegawa, de Mamurogawa, de Yuza (son da prefectura de Yamagata); e de Yurihonjō (da prefectura de Akita).
El Progreso (1865)
El Progreso foi un semanario editado en Pontevedra entre 1865 e 1866.
Traxectoria
Tivo unha segunda época en 1867. Aumentou o seu tamaño e cambiou o subtítulo por Periódico semanal de intereses materiales, ciencias, artes y literatura.
Sancho Afónsez
200px|miniatura|Miniatura medieval onde se representa a [[Afonso VI|Afonso VI o Bravo, rei de Galicia, León e Castela, e pai de Sancho Afónsez, no seu trono. Catedral de Santiago de Compostela.]]
Sancho Afónsez, nado contra 1093 e finado na batalla de Uclés o 30 de maio de 1108, foi un infante herdeiro dos reinos de Galicia, León e Castela.
Era fillo de Afonso VI de León e da súa concubina a mora Zaida quen, despois de ser bautizada, tomou o nome cristián de Isabel, Helysabeth nas crónicas da época. Zaida era era nora de Al-Mu'tamid, rei da Taifa de Sevilla, xa que estaba casada con Fath al-Mamun (fillo de Al-Mu'tamid), que era gobernador de Córdoba cando a tomaron os almorábides o 27 de marzo de 1091.
Nacemento
Zaida chegou a Toledo fuxindo desde Almodóvar del Río (Córdoba) levando consigo parte do tesouro real e unha carta do seu sogro Al-Mu'tamid para solicitar auxilio a Afonso VI. En Toledo infórmase da morte do seu marido Fath al-Mamun, que falecera o 27 de marzo de 1091, e da conquista de Sevilla polos almorábides en setembro do mesmo ano.
O máis probábel é que as relacións entre o rei e Zaida comezaran pronto e, froito delas, naceu Sancho. Atrasar o seu nacemento até 1097, sabendo que naceu en torno ao 12 de setembro, supón que no momento da batalla de Uclés (1108) só tería 10 anos, o cal non é nada probábel, e máis se temos en conta que o seu pai xa lle encomendara o goberno da cidade de Toledo, probabelmente porque xa tivera a idade de 14 anos, segundo o cal nacería en 1094.
Herdeiro do trono leonés
Aínda que naceu da relación extramatrimonial que mantiveron os seus pais, non se sabe se antes ou despois da morte da raíña Constanza, algúns historiadores opinan que non chegaron a contraer matrimonio, mentres que outros, Gonzalo Martínez Diez, por exemplo, opinan que casaron en 1100, quedando así Sancho lexitimado por dito matrimonio e declarado herdeiro dos reinos cristiáns.
O "quirógrafo da moeda" (1107), que é o último diploma onde asina o infante, achega o dato de que o seu pai lle encomendara o goberno de Toledo.
Morte do infante Sancho
As crónicas ofrécenos diversas versións sobre a súa morte na batalla de Uclés o 30 de maio de 1108. Para uns, como Rodrigo Jiménez de Rada, na súa obra De rerum hispaniae, morreu no campo de batalla xunto ao seu aio García Ordóñez. Para a Primera Crónica General de España de Afonso X, faleceu no lugar coñecido como Siete Condes ou Sicuendez, cando escapaba da batalla. Segundo a crónica árabe Nazm al-Yuman de Ibn al-Qatan morreu, despois da batalla, ao pretender refuxiarse no castelo de Belinchón (Cuenca). Gonzalo Martínez Diez sinala que a versión de Jiménez de Rada é xograresca e lendaria, e «de nulo valor histórico», á luz doutra fonte árabe, que confirmaría a versión de Ibn al-Qatan, a Carta oficial de Tamim destinada ao seu irmán, o emir Alí ibn Yusuf, onde non se menciona no reconto in situ das baixas ao infante real, pero si a García Ordóñez, co que o herdeiro Sancho non falecería no campo de batalla. Por outra parte, Rodrigo Jiménez de Rada trata a Sancho como a un neno de curta idade, chamándoo parvulo, parvo e puer, cando o infante xa tería ao redor de quince anos, idade mínima para que lle fora encomendado o dominio de Toledo, como reflicten as fontes coetáneas.
Non se coñece con certeza a idade que tiña cando morreu. Segundo Évariste Levi-Provençal, parece que tiña 14 anos e 8 meses, e que nacera ao redor de 1093, cando os seus pais mantiveron relacións. Menéndez Pidal e outros historiadores din que debeu nacer contra 1097 e que no momento da batalla só tería uns 10 anos.
A súa prematura morte acelerou o fin dos días do seu pai, quen carecía de máis fillos varóns. Afonso VI morreu o 30 de maio de 1108.
Relato novelado da súa morte, segundo Rodrigo Jiménez de Rada
O arcebispo de Toledo, na súa obra De rerum hispaniae, ofrece o seguinte relato novelado sobre a morte de Sancho na batalla de Uclés, relato que copia con lixeiras variantes a Primera Crónica General de España de Afonso X.
Sepultura do infante Sancho Afónsez
Despois do seu falecemiento en 1108, o cadáver do infante Sancho foi conducido á localidade leonesa de Sahagún, onde foi sepultado no Mosteiro de San Bieito.
Homenaxe
En Uclés desde o ano 2008 e con motivo do IX Centenario da batalla de Uclés, hai unha rúa co nome do infante Sancho.
Aviva Premiership 2015-2016
A tempada 2015-2016 da Aviva Premiership foi a vixésimo novena edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga toma o nome de Aviva o seu principal patrocinador, unha importante empresa aseguradora. Os Saracens parten como defensores do seu segundo título conseguido na campaña 2014/2015.
A tempada empezará o 16 de outubro de 2015 e rematará a finais do mes de maio de 2016 coa final dos play-offs. Esta tempada comezará máis tarde que de costume, xa que eeste ano celébrase a Copa do Mundo de Rugby 2015.
Formato da competición
O torneo está composto por 12 equipos, e ten un formato segundo o cal os equipos teñen que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfronte ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación é o seguinte:
Tardelcuende
Tardelcuende é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 471 habitantes (INE 2013) e ocupa unha superficie de 64,14 km².
María de la O Lejárraga
María de la O Lejárraga García ou María Martínez Sierra polo seu pseudónimo, nada en San Millán de la Cogolla o 28 de decembro de 1874 e finada en Buenos Aires o 28 de xuño de 1974, foi unha escritora, dramaturga, feminista e deputada española. Foi a autora orixinal de varias obras do seu marido, o escritor Gregorio Martínez Sierra. Foi deputada por Granada no Congreso español.
Primeiros anos
María naceu en 1874 nunha familia abastada en San Millán de la Cogolla, na provincia española de A Rioxa. Aos 4 anos de idade, mudouse coa súa familia para Carabanchel Bajo, un dos distritos de Madrid. O seu pai, Leandro Lejárraga, era cirurxián e conseguira un emprego na capital. A súa nai, Natividad García-Garay, encargábase da educación dos fillos, seguindo as cartillas francesas.
María estudou na Asociación para la Enseñanza de la Mujer, onde tivo contacto coas ideas pedagóxicas do instituto que xestionaba a escola. Concluíu os estudos na área de comercio en 1891, tornándose profesora de inglés na Escuela de Institutrices y Comercio. Na Escuela Normal de Madrid, concluíu o curso de maxisterio e como estudante, participou do Congreso Pedagóxico Hispano-Americano, onde apoiou as ideas sobre educación de Emilia Pardo Bazán. Traballou como profesora entre 1897 e 1907. Nunha viaxe a Bélxica, en 1905, pode coñecer o sistema educativo do país e onde tivo contacto cos ideais socialistas. No entanto, as súas preocupacións literarias chocaron coa sociedade na que María creceu, contraria á idea de mulleres se dedicaren ás artes e ciencias.
Casamento e o teatro
En 1899 publicou a súa primeira obra, Cuentos breves, que fue acollida pola súa familia con frialdade. Foi forzada a ocultar o seu nome so o nome do seu marido, con quen casou en 1900. En 1901, editaron a revista Vida Moderna, onde escritores modernistas e realistas tamén publicaron.
Con Juan Ramón Jiménez fundou a revista de modernismo poético Helios (1903-1904), onde publicaron outros escritores, poetas e ensaístas, como Emilia Pardo Bazán, Antonio Machado e Jacinto Benavente. María escribiu tamén na revista Renacimiento, que tivo poucas publicacións en 1907. Tales colaboracións renderonlle amizades duradeiras, tal como a que tivo con Juan Ramón Jiménez. Ambas as revistas apuntaban tendencias literarias na Europa. María era políglota e foi a responsábel de case todas as traducións en lingua inglesa e algunhas en francés de Renacimiento.
María acabou deixando a carreira docente en 1908 para se poder dedicar integralmente á escrita. A súa obra, Canción de cuna, publicada en 1911, recibiu o premio da Real Academia Española como a mellor peza da temporada teatral 1910-1911. De todas as obras representadas en Madrid en 1911, polo menos 20 delas eran da súa autoría, o que mostra o seu talento e aclamación de parte do público e crítica. A Compañía cómico-dramática Martínez Sierra, dirixida polo seu marido, presentouse en varias xiras por Francia, Reino Unido, Estados Unidos e América Latina, onde os programas mostraban o nome tanto de María como o do seu marido. Cando el estaba fóra, era María quen se encargaba dos negocios referentes ao teatro.
Colaborou con dramaturgos consagrados, como Eduardo Marquina, na súa obra El pavo real e con Carlos Arniches, en La chica del gato, que máis tarde foi levada ao cinema. En 1914, María publicou Margot, con música de Joaquín Turina, un drama lírico en tres actos. A parella entrou en contacto con Manuel de Falla en París, en 1913, a petición de Joaquín Turina. Despois de retornar para Madrid, comezaron a colaborar en varios proxectos. En 1915, estrearon El amor brujo, que combinaba música e danza con música de Manuel de Falla e texto de María no Teatro Lara, en Madrid. Con este traballo, querían expresar a alma da do pobo xitano. Para crealo, Falla tocou fragmentos da partitura e María describiu o ton emocional. Viaxaron xuntos a Granada, cidade que ela coñecía moi ben, onde deron os toques finais. A protagonista foi Pastora Imperio.
A pesar do seu nome non aparecer como autora nas obras que o marido presentaba, había sospeitas sobre a certa autoría das obras. En 1930, antes de morrer, Gregorio asinou unha carta recoñecendo a coautoría da súa esposa, mais el reivindicou eses dereitos para si mesmo. Recoñeceuse inclusive que obras doutros autores, como El peaco real, de Eduardo Marquina, tamén foran escritas por María e que Marquina contribuíu exclusiva ou primariamente para súa versificación.
En 1906 Gregorio Martínez Sierra coñeceu a actriz Catalina Bárcena, con quen tivo unha filla. Non foi ata o nacemento desta en 1922 que Gregorio se separou de María Lejárraga. Mesmo separados, ela continuou a escribir os libros que asinaba como sendo seus. Coa morte de Gregorio en 1947, a filla de Catalina exixiu os dereitos autorais do pai para si. Xa exiliada e con poucos recursos para se manter, María pasou a asumir as súas obras, e comezou a publicar as obras do marido, desta vez coa autoría correcta. Mais non obtivo o mesmo éxito de antes.
Feminismo e política
miniatura|María de la O (1928), retrato de María de la O Lejárraga, por [[Julio Romero de Torres. Museo Julio Romero de Torres.]] Os seus pensamentos sobre o papel da muller na sociedade xiraban en torno á clase social e do xénero. A maternidade e o traballo doméstico eran temas recorrentes nas súas obras, sempre vinculados coa individualidade feminina como ser de pleno dereito de toda cidadá. En 1914, publicou Cartas a las mujeres de España e en 1917 Feminismo, feminidad y españolismo, alén de varias colaboracións para xornais e revistas. Participou da fundación de varias asociacións feministas. En 1917, participou da creación da Unión de Mujeres de España, que durou só dous anos. En 1920, viaxou para Xenebra, como delegada de España no VIII Congreso Internacional da Alianza polo Sufraxio Feminino (IWSA) onde colaborou coa redacción dunha carta de dereitos das mulleres: recoñecemento de igualdade política, administrativa e civil dos sexos nos ámbitos nacional e internacional.
En 1926, participou da fundación do Lyceum Club Femenino, presidido por María de Maeztu, xunto de Victoria Kent e Zenobia Camprubí, entre outras varias mulleres da época. Afiliouse ao Partido Socialista Obrero Español en 1931 e enfocou a súa campaña nas mulleres nun ciclo de conferencias chamado La mujer ante la República que ocorreron no Ateneo de Madrid de 4 a 18 de maio de 1931. Nestas conferencias ela trataba de derrubar os medos respecto ao novo sistema político, inclusive os medos relixiosos.
Cada conferencia trataba dun tema específico. Realidad, era sobre a nova realidade da patria; Egoísmo, en defensa da república; Religión, sobre a cuestión relixiosa; Federación sobre a autonomía e; Libertad sobre a reivindicación dos dereitos das mulleres. Esta última dividíase en dúas partes: o que a muller era e o que viría a ser. Para tales discursos, María revisou amplamente os códigos penais e civil de España.
Promoveu a Asociación Femenina de Cultura Cívica, cuxas actividades se iniciaron en 1932. As amigas que se coñeceron na asociación non querían que fose só un instrumento de reivindicación feminista, querían que fose tamén un lar espiritual e material para as traballadoras, especialmente da clase media. Para iso había espazos, conferencias, cursos e obradoiros. En seis meses xa tiñan 600 socias. Ela defendeu a alianza de asociacións feministas e, con esa arela, estivo na publicación da revista Cultura integral y Femenina, que tivo moito éxito na época.
En 1933, foi electa deputada no Congreso por Granada e foi nomeada vicepresidenta da Comisión de Instrución Pública. Interveu en cuestións xerais, opóndose aos proxectos de lei para expandir a forza de traballo do Corpo de Seguridade e da Garda Civil, e a revogación da Lei dos termos municipais, pois entendía que eran leis inxustas cun "pobo español famento que pide traballo con urxente necesidade". En 1936, ocupou a representación diplomática da República Española na Suíza como Agregada Comercial do Ministerio da Agricultura, Industria e Comercio. Foi fundadora e participou da dirección do Comité Nacional de Mujeres contra la Guerra y el Fascismo, presidido por Dolores Ibárruri e colaborou coa revista Mujeres, da mesma asociación.
Exilio e morte
En maio de 1937 foi nomeada secretaria da delegación do goberno español para a XXIII conferencia da Repartición Internacional do Traballo. No entanto, coa mudanza do liderado do goberno en 1937 e coa substitución de Francisco Largo Caballero por Juan Negrín, ela foi cesada do seu cargo e obrigada a se mudar para a súa casa preto de Niza.
Volveu a escribir en 1948, un ano tras a morte do marido e despois dunha complicada cirurxía para corrección de catarata. Ao redor desa época, comeza a asinar as súas obras co nome de María Martínez Sierra e pasa a reivindicar a autoría do seu traballo para poder recoller os dereitos de autoría que pasaran para a filla de Catalina Bárcena.
Durante a guerra civil española, María morou na súa casa, preto de Niza, até ser a residencia requisada polos nazis. Exiliada e fuxindo dos conflitos da guerra civil, María exiliouse en Francia, en México e por fin na Arxentina, onde morreu en 28 de xuño de 1974, aos 99 anos, na pobreza.
Big Hero 6 (filme)
Big Hero 6 é un filme estadounidense de animación producido por Walt Disney Animation Studios e estreado por Walt Disney Pictures no 2014. O filme está inspirado polo equipo de superheroes de Marvel Comics. Dirixido por Don Hall e Chris Williams, o filme conta a historia dun prodixio da robótica chamado Hiro Hamada que forma un equipo de superheroes para combater un malvado enmascarado. O filme conta coas voces de Scott Adsit, Ryan Potter, Daniel Henney, T. J. Miller, Jamie Chung, Damon Wayans, Jr., Génesis Rodríguez, Alan Tudyk, James Cromwell e Maya Rudolph.
María de la O Lejárraga
Recoñecemento
Á morte de Gregorio Martínez Sierra en 1947 foi descuberto un documento notarial no que se que indica:
André II de Hungría
André II (en II. András, en Andrija II., en Ondrej II., en Андрій II) nado c. 1177 e finado o 21 de setembro de 1235, foi rei de Hungría e Croacia entre os anos 1205 e 1235, tamén coñecido como André de Xerusalén. Gobernou o Principado de Halych dende 1188 até 1189/1190, e de novo entre 1208/1209 e 1210. Foi o fillo máis novo de Béla III de Hungría, quen lle confiou a administración do Principado de Halych acabado de conquistar en 1188. O goberno de André foi impopular, e os boiardos (ou nobres) expulsárono. Béla III quería as propiedades e cartos de André, obrigánoo a liderar unha cruzada en Terra Santa. Pola contra, André forzou ó seu irmán máis vello, o rei Emerico de Hungría, a ceder Croacia e Dalmacia como unha herdanza para el en 1197. O ano seguinte, André ocupou Hum.
María de la O Lejárraga
Recoñecemento
O estudo de Patricia W. O'Connor baseado na correspondencia entre os esposos e entrevistas da época concluíu en 1987 que María Lejárraga foi a autora da maioría da obra atribuída a seu home.
Aínda que algunha das súas obras xa fora editada anteriormente, en 2018 saíron do prelo novas edicións que rescataban textos inéditos: Viajes de una gota de agua e Tragedia de la perra vida y otras diversiones e en 2019 o Centro Dramático Nacional estrenou  a obra sobre a súa figura Firmado Lejárraga.
Obras literarias
(asinadas como María Martínez Sierra)
Rafael Correa
Rafael Vicente Correa Delgado, nado en Guayaquil o 6 de abril de 1963, é un economista e político esquerdista ecuatoriano. É o presidente da República de Ecuador dende o 15 de xaneiro de 2007.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de clase media no centro de Guayaquil. O seu pai foi Rafael Correa Icaza e a súa nai é Norma Delgado Rendón. Está casado con Anne Malherbe Gosseline, profesora de nacionalidade belga nada en 1969, á que coñeceu en 1990 na Universidade Católica de Lovaina e é nai do seu tres fillos: Sofía, Anne Dominique e Rafael Miguel.
Rafael Correa é un político de ideoloxía de esquerda bolivariana, na liña do denominado Socialismo do século XXI que aplican os seus homólogos o venezolano Hugo Chávez e o boliviano Evo Morales. Defínese a si mesmo como humanista cristián de esquerda.
O Goberno de Correa afirma que recoñeceu aos grupos indíxenas que non queren manter contacto co mundo desenvolvido e estabeleceu unha política de Estado para os pobos en illamento voluntario.
Manuel Pavía
Manuel Pavía y Rodríguez de Alburquerque, nado en Cádiz o 2 de agosto de 1827 e finado en Madrid o 4 de xaneiro de 1895, foi un xeneral español autor do golpe de Estado que acabou coa Primeira República Española en 1874. Non debe ser confundido co xeneral Manuel Pavía y Lacy -como acontece, por exemplo, na novela de Ian Gibson "La berlina de Prim" onde de forma reiterada é cualificado como "o perdedor de Alcolea"-, marqués de Novaliches e xefe das tropas isabelinas derrotadas en Alcolea (1868). .
Traxectoria
miniatura|dereita|150px|Soldados dirixidos por Pavía entran no Congreso dos Deputados. Pavía ingresou na Escola Real de Artillería de Segovia en 1841. Ascendeu a tenente en 1846, a capitán en 1855 e a maior en 1862. Tres anos máis tarde uniuse ó Xeneral Prim e tomou parte nos movementos revolucionarios de 1866, e tras dous anos de exilio, na Gloriosa de 1868 que destronou a raíña Isabel II. Non debe ser confundido este militar -como si acontece, por exemplo, na novela de Ian Gibson, "La berlina de Prim", onde reiteradamente é considerado "el perdedor de Alcolea"- con Manuel Pavía y Lacy, marqués de Novaliches, xefe das tropas fieis a Isabel II, derrotadas polo xeneral Serrano na batalla da ponte de Alcolea (1868). Durante a Primeira República combateu contra os carlistas en Navarra e contra os movementos cantonais en Andalucía. Sendo designado durante a presidencia de Emilio Castelar, Capitán Xeneral de Castela a Nova.
O 3 de xaneiro de 1874, cando Castelar perde unha moción de confianza, o xeneral Pavía enviou unha dotación ás Cortes, disolvéndoas e acabando co réxime parlamentario. Tras o golpe de Estado, Pavía convocou a todos os partidos políticos, coa excepción de cantonalistas e carlistas, para formar un goberno de concentración nacional, que deu o poder ó xeneral Serrano.
Durante o reinado de Afonso XII foi nomeado Capitán Xeneral de Cataluña, cargo que ostentou ata 1881
Lenda
A lenda conta que entrou no Congreso dos Deputados subido no seu cabalo, o cabalo de Pavía.
Basidio
thumb|300px|Esquema dun fungo basidiomycota, estrctura de [[lamela (micoloxía)|lamelas, e dos basidios nas marxes das lamelas.]] Un basidio, latín basidium (pl. en latín, basidia) é un órgano dos fungos do filo dos basidiomicetos, encargado de producir as esporas. É unha estrutura microscópica produtora de esporas atopada nos himenóforos dos corpos frutíferos dos fungos basidiomicetos. O basidio adoita portar catro esporas sexuais chamadas basidiosporas; ocasionalmente o número pode ser dous ou incluso nove. Nun basidio típico, cada basidiospora aparece na punta dunha prolongación ou corno chamada esterigma que é baleirada na madurez.
Montse Farrés
Montse Farrés, nada en Vigo en 1953, é unha poeta catalá.
Traxectoria
Deuse a coñecer en Reus creando un personaxe a medio camiño entre as damas dos salóns do século XVIII e os outsiders actuais. En 2012 deuse a coñecer como publicista coordinando a edición do libro reinvindicativo Jaume Juan Magrinyà, cor de jazz. Interveu en diversas actividades de difusión literaria, como a coordinación dun club de lectura de poesía ou a organización desde 2015 de diversas lecturas poéticas no Terrabastall Poètic de Reus.