cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Almoina
Obra literaria
Durante a súa estadía en Santo Domingo publicou La biblioteca erasmista de Diego Méndez e Rumbos heterodoxos de México ambos libros co auspicio da Universidade de Santo Domingo. Tamén escribiu dous textos Meditaciones Morales e Falsa Amistad, que apareceron coa autoría de María Martínez de Trujillo, esposa do ditador. Publicou en 1946 La Frontera de la República Dominicana con Haití.
Aeroporto Internacional Rafael Núñez
O Aeroporto Internacional Rafael Núñez (código IATA: CTG, código OACI: SKCG) atópase en Cartaxena de Indias, Colombia, capital do departamento de Bolívar. É o máis importante da costa Caribe colombiana e o terceiro a nivel nacional en tráfico de pasaxeiros.
José Almoina
Labor antitrujillista
Durante máis de 10 anos Almoina tratou de combinar os seus labores profesionais e académicos coas súas activades antitrujillistas (charlas, conferencias etc.) ata que o 4 de maio de 1960, un ano antes da morte Trujillo, foi asasinado nas rúas da Cidade de México.
Aeroporto Internacional Rafael Núñez
O aeroporto atópase ó norte da cidade, exactamente no barrio de Crespo. O seu nome, Rafael Núñez, fai referencia ó expresidente homónimo colombiano, quen escribiu as estrofas do himno nacional de Colombia e quen naceu na cidade.
José Almoina
Vida persoal
Casou con Pilar Fidalgo Carasa e foi pai de Pilar, Elena, Ulises e Leticia Almoina Fidalgo.
Aeroporto Internacional Rafael Núñez
Dende 1996 é administrado baixo a figura de concesión pola Sociedade Aeroportuaria da Costa S.A. (SACSA), empresa colombiana que conta coa experiencia e tecnoloxía do seu socio operador de España AENA.
Algunhas aeroliñas como: Avianca, Copa Airlines Colombia, Spirit Airlines, Delta Airlines e KLM teñen voos dende este terminal aéreo cara a cidades de Norte, Centro, Suramérica e Europa.
Hide
Hideto Matsumoto, máis coñecido como hide, nado o 13 de decembro de 1964 en Yokosuka (Xapón) e finado o 2 de maio de 1998, foi un guitarrista de rock, da banda X Japan.
Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña
250px|thumb|Palau de Justícia, sede do Tribunal. O Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña (en catalán: Tribunal Superior de Justícia de Catalunya, TSJC) é o órgano xurisdicional que culmina a organización xudicial en Cataluña. Este organismo está previsto nos artigos 152 da Constitución española, o 95 do Estatuto de Autonomía de Cataluña e tamén nos artigos 70 a 79 da Lei Orgánica do Poder Xudicial, mentres que as súas competencias, composición, organización e funcionamento son definidas no título III, capítulo I do Estatuto.
Historia
O seu antecedente máis directo foron as antigas Audiencias Territoriais nadas en 1812. O actual Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña foi creado en 1985 a partir do artigo 26 da Lei Orgánica do Poder Xudicial, constituíndose o 23 de maio de 1989.
Competencias
O Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña é o órgano xurisdicional en que culmina a organización xudicial en Cataluña e é competente para coñecer dos recursos e dos procedementos nas distintas ordes xurisdicionais.
Tras a entrada en vigor do novo Estatuto de autonomía de 2006 converteuse na última instancia xurisdicional de todos os procesos iniciados en Cataluña, sen prexuízo da competencia reservada ao Tribunal Supremo de España para a unificación de doutrina. Con todo, tras unha sentenza de 2010 do Tribunal Constitucional, este reinterpretou o artigo do Estatuto que regulaba a función xudicial, sempre que a través do mesmo non se limite a función do Tribunal Supremo en relación á unificación de doutrina.
Organización
O alto tribunal catalán divídese en catro salas:
Sede
O TSJC ten a súa sede no Palau de Justícia de Barcelona, situado no Passeig de Lluís Companys. Comparte sede coa Audiencia Provincial de Barcelona.
Presidentes
Tivo varios presidentes dende a súa constitución o 23 de maio de 1989:
Evaristo Casal del Rey González
Evaristo Casal del Rey González foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Baiona en 1944, permanecendo no posto até 1949. Marchou a Cuba nos anos cincoenta, instalandose como empresario na Habana. Retornou a Baiona en 1961.
Vida persoal
Casou con Amparo Barreiro Troncoso.
Hemirámfidos
miniatura|300px|Hemirhamphodon pogonognathus Os Hemirámfidos (Hemiramphidae), paxariños ou mediopicos, son unha familia de peixes teleósteos, pertencentes á orde Beloniformes. A maioría son mariños pero algunhas especies son de auga doce. Están distribuídos por augas do Atlántico, Índico e Pacífico.
Características
A mandíbula superior é moito máis curta que a inferior, que é longa e aguzada, especialmente nos xuvenís (nas familias Belonidae e Scomberesocidae as dúas mandíbulas son de tamaño similar). As aletas pectorais e pelvianas son curtas, e as aletas dorsal e anal, opostas, moi atrasadas. As escamas son moderadamente grandes, con tendencia a desprenderse.
Algunhas especies poñen os ovos en algas flotantes, pero outras son ovovivíparas. Son peixes omnívoros que se alimentan, na superficie, de algas, crustáceos e pequenos peixes.
Poden capturarse como fonte de alimentación pero é máis usual aproveitalos como carnada para pescar outras especies. As especies dos xéneros Dermogenys e Nomorhamphus utilízanse como peixes de acuario.
Clasificación
Divídense en dúas subfamilias e 13 xéneros:
Jesús Rollán
Jesús Miguel Rollán Prada, nado en Madrid o 4 de abril de 1968 e finado en La Garriga, provincia de Barcelona, o 11 de marzo de 2006, foi un xogador de wáter-polo español.
Biografía
Jesús Rollán foi un xogador de wáter-polo español, que xogaba na demarcación de porteiro. O seu primeiro club foi o equipo madrileño Vallermoso. A Jesús dáballe moita preguiza ir aos adestramentos por non se desprazar, polo que se dedicaba a xogar cos seus amigos ao fútbol ou ao baloncesto. Pero unha lesión de ligamentos fixo que se decantase por este deporte.
Condado de Sonoma
O condado de Sonoma (en inglés, Sonoma County), fundado en 1850, é un dos 58 condados do estado de California. A súa capital é a cidade de Santa Rosa.
Jesús Rollán
Biografía
Máis tarde trasladouse a Barcelona para dar un xiro importante ao seu palmarés. Licenciouse en Enxeñaría agrónoma.
Condado de Sonoma
Características
Ocupa unha superficie de 4081,8 km², e forma parte da área da baía de San Francisco. En 2008 tiña 466 741 habitantes, cunha densidade poboacional de 112 persoas por km².
O condado é coñecido por ser un dos que máis viño producen nos Estados Unidos.
Jesús Rollán
Biografía
Amigo da Infanta Cristina, foi el quen, durante os Xogos Olímpicos de Atlanta, presentoulla a Iñaki Urdangarin.
Faleceu o 11 de marzo de 2006, aos 37 anos de idade, nun balneario do municipio de La Garriga (Barcelona). Internado dende outubro de 2005, grazas ao programa Tutoría para Deportistas do Comité Olímpico Español (COE), o deportista intentaba superar os seus problemas de depresión e dependencia. Ao atoparse en fase de rehabilitación, vislumbrando a saída do túnel, a súa morte foi un mazazo moito máis duro se cabe tralo seu suicidio.
O declive de Rollán comezou ao retirarse, tralos Xogos Olímpicos de Atenas. Dende entón, e a pesar de colaborar coa Federación de Natación, separárase da súa muller, tiña problemas para ver a súa filla e xa entrara nunha espiral de autodestrución.
Días despois da súa morte, a Federación Española de Natación outórgalle a Placa de Honor, o máis alto recoñecemento dunha federación. Ademais a partir da tempada 2005-2006, créase o Trofeo Jesús Rollán que se lle outorgará ao gardameta menos goleado da tempada, equivalente ao Trofeo Zamora de fútbol.
Selección nacional
Foi internacional coa selección española de wáter-polo en numerosas ocasións durante 1989-2002. Sendo a época que maiores éxitos deu ao wáter-polo español.
Títulos
2000: 4º - Xogos Olímpicos en Sydney
1999: Medalla de Bronce XI Copa do Mundo Sénior, Sydney.
1998: Medalla de Ouro - VIII Campionato do Mundo, Perth.
1997: Medalla de Bronce - Xogos do Mediterráneo, Bari.
1996: Medalla de Ouro (Croacia, 7-5) - Xogos Olímpicos en Atlanta.
1994: Medalla de Prata - VII Campionato do Mundo, Roma.
1993: Medalla de Bronce - Campionato de Europa, Sheffield.
1992: Medalla de Prata - Xogos Olímpicos en Barcelona.
1991: Medalla de Prata - Campionato do Mundo, Perth. Medalla de Prata - Campionato de Europa, Atenas.
Cálamo
miniatura|300px|dereita|Cálamo de cana. O cálamo, do latín calamum, acusativo de calamus, -i ('cana', 'cana delgada cortada para escribir', e tamén 'frauta'), que á súa vez deriva do grego antigo κάλαμος, kálamos, cos mesmos significados, é unha cana (caule oco de certas plantas), ou unha pluma de ave, ambos obxectos cortados oblicuamente, que se utilizaba para escribir na antigüidade.
Historia
O precedente do cálamo é exipcio, unha especie de pincel, pero a súa orixe é grega.
Para escribir co cálamo introducíase previamente nun recipiente con tinta (tinteiro), e a tinta ascendía polo oco por capilaridade; logo, mediante unha lixeira presión, fluía e servía para escribir sobre un soporte de papiro, pergamiño e, posteriormente, de papel. miniatura|200px|dereita|Cálamo de bambú. miniatura|200px|dereita|Cálamos de cana para a caligrafía árabe.
Os cálamos confeccionados coas plumas remeiras externas das ás de gansos, patos, pavos, cisnes e mesmo corvos, as aves preferidas, xa eran citados por San Isidoro de Sevilla no século VI.
Do uso das plumas das aves para farer cálamos é de onde xurdiu a palabra pluma co significado de instrumento para escribir.
Suponse que os romanos xa usaban plumas de bronce, aínda que as primeiras referencias datan do século XV, sendo moi difundidas a principios do século XIX.
O cálamo, e a pluma de ave, caeron en desuso coa invención da pluma de aceiro, que patentou o enxeñeiro inglés Bryan Donkin en 1803. Os plumíns de aceiro, para engastar nun mango, xurdiron en 1829 e, poucos anos despois, xa eran moi populares. Foron o precedente das estilográficas, ou plumas estilográficas ou, simplemente, plumas, utilizadas nos nosos días.
Na escritura caligráfica árabe aínda se utiliza o cálamo, ou qalam, que en árabe moderno tamén significa lapis.
Varia
miniatura|200px|Estilo. miniatura|200px|[[Escritura cuneiforme.]] miniatura|200px|A pluma o cálamo da lura Sepioleuthis lessoniana.
O estilo
Outro instrumento de escritura, ás veces mal chamado cálamo, era o estilo ou punzón, que se obtiña dun caule ou dunha póla, era macizo (no oco), e remataba en punta (tamén os había biselados).
Na antiga Roma utilizouse o estilo para escribir en soportes encerados.
Lapsus calami
Unha falta na escritura (supostamente invuoluntaria) é, en ocasións, chamada lapsus calami, equivalente, nun texto, ao lapsus linguae oral.
As plumas das luras
O nome italiano calamare, que pasou para o castelán como calamar e para o francés calmar, foille adxudicado a estes moluscos por dúas razóns:
Termais Santa Rosa de Cabal
Os Termais de Santa Rosa de Cabal son unha fonte de augas termais situadas a 10 quilómetros de Santa Rosa de Cabal, en Risaralda, Colombia. É o complexo termal máis concorrido da rexión, así como un dos seus principais atractivos turísticos.
As augas termais ricas en minerais son produto do influxo do sistema volcánico do Parque Nacional Natural Os Nevados, provenientes de augas meteóricas que ingresan até o profundo de terra e son expulsadas cara ó exterior nesta zona, contando con numerosos abrochos que son aproveitadas polas infraestruturas do complexo. Nacen da terra a unha temperatura de 70 °C e baixan polas fervenzas até as piscinas termais a 40 °C.
O complexo termal ten zona de spa e masaxes, hotel, restaurante, e conta con rutas ecolóxicas e outras actividades como descenso en cordas pola fervenza.
A uns 26 km desde os Termais de Santa Rosa de Cabal atópase outro coñecido complexo termal, os Termais de San Vicente.
A Parrocha de Arriba, Nete, Vilalba
A Parrocha de Arriba é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
MDEA
O MDEA (tamén coñecido por MDE), con fórmula química 3,4-methylenedioxy-N-ethylamphetamina, é un psicodélico e un empatóxeno-entactóxeno da familia das Fenetilaminas. É quimicamente moi similar á metilenedioxianfetamina (MDMA), o principio activo da droga éxtase.
Luís Iglesias
Luís Iglesias pode referirse a:
Retroalimentación positiva
A retroalimentación positiva ou realimentación positiva é un tipo de realimentación no que o aumento da variable final fai que aumente a inicial, o cal desequilibra o sistema, ó amplificar os seus efectos, xa que a variable produce un comportamento explosivo no sistema. Os Sistemas abertos (ecolóxicos, biolóxicos, sociais) conteñen moitos tipos de sistemas reguladores, sobre os que están os sistemas que involucran realimentación positiva e a  realimentación negativa. Un sistema está realimentado positivamente se unha variación na súa saída en determinada dirección provoca un desprazamento aínda maior na mesma dirección.
A realimentación é un mecanismo, un proceso cuxo sinal se move dentro dun sistema, e volve ó principio deste sistema ela mesma coma nun bucle. Este bucle chámase bucle de realimentación. Nun sistema de control, este ten entradas e saídas do sistema; cando parte do sinal de saída do sistema, volve de novo ó sistema como parte da súa entrada, chámase a isto realimentación. A realimentación e a autorregulación están intimamente relacionadas.
A Peteira, Nete, Vilalba
A Peteira é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Celote
Os celotes eran grupos radicais no Israel do século I fundados por Xudas o Galileo pouco despois da nacemento de Xesús de Nazaret. O nome, en hebreo קנאים Qannaïm, fai referencia ó celo relixioso gardado polos seus membros. O seu obxectivo era unha Xudea independente do Imperio Romano mediante a loita armada tal como sucedeu na Gran Revolta Xudía do 66-70 durante a cal tomaron o control de Xerusalén e masacraron a gornición romana, ou durante o asedio de Masada.
Os celotes foron a facción máis radical do xudaísmo da súa época, e enfrontouse frecuentemente a outras faccións como os fariseos ou saduceos, razón pola que o termo celote pasou a ser sinónimo en diversas linguas de intransixencia ou radicalismo militante. Para algúns historiadores están considerados como un dos primeiros grupos terroristas da historia, xa que empregaban o secuestro e o homicidio de civís que ó seu entender colaboraban co goberno romano, para disuadir ós outros de facer o mesmo. Unha facción radicalizada coñecida como os sicarii distinguíronse pola súa particular virulencia e sectarismo.
No Novo Testamente é coñecido o capítulo no cal a liberdade de Barrabás, un líder celote preso, é preferida por unha multitude á liberdade de Xesús de Nazaret, testemuñando a popularidade deste movemento na súa época. Especulouse que dous dos apóstolos, Xudas Iscariote e Simón o celote podían ter participaso ou simpatizado con este movemento.
Castro de Orto
O castro de Orto é un castro situado na parroquia de Orto no lugar de Orto de Arriba, no concello coruñés de Abegondo.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado cun único recinto central, de forma ovalada e tamaño considerable. Ten un diámetro máximo de case 180 metros no eixo NO-SL e uns 130 no eixo SO-NL. Está defendido por un muro e un terraplén
Todo o conxunto está moi alterado.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
A Cogula, Fente, Monterroso
A Cogula é un lugar da parroquia de Fente no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (IGE 2019) non ten ningún habitante.
Santuario Nacional de Cristo Rei
250px|miniatura|Monumento ao [[Sagrado Corazón de Xesús, Pragal, Almada.]] O Santuario Nacional de Cristo Rei (ou, sinxelamente, Cristo Rei) é un santuario e monumento relixioso adicado ó Sagrado Corazón de Xesús que se atopa na freguesía do Pragal, no concello de Almada, na Área Metropolitana de Lisboa, en Portugal.
Polimastia
miniatura|dereita|Ártemis, amosando as súas múltipes mamas. A polimastia é a anomalía anatómica que caracteriza os mamíferos que posúen máis mamas das que a súa especie dispón tradicionalmente. No ser humano, designa pois a presenza de máis de dous seos nun individuo.
Na mitoloxía, a polimastia era unha condición frecuentemente atribuída a Artemis.
Vilaia de Biskra
Biskra (en lingua árabe ولاية بسكرة, en lingua bérber Tibeskert) é unha vilaia de Alxeria. A súa capital é a cidade homónima de Biskra.
Divisións administrativas
A vilaia divídese en 12 dairas, dos que se debullan 33 baladías ou concellos.
Black is Beltza (filme)
Black is Beltza é un filme vasco de 2018 dirixido, producido e escrito por Fermin Muguruza. Estreouse no Festival Internacional de Cine de Donostia o 28 de setembro de 2018. Está baseado na novela gráfica homónima de Muguruza e Harkaitz Cano. A banda sonora foi creada polo propio Muguruza e Refree.
Sinopse
Ambientada no ano 1965, conta a historia de Manex Unanue, membro dunha comparsa de xigantes de Pamplona que é convidada a desfilar na Quinta Avenida de Nova York. Porén, por mor da discriminación, as autoridades locais prohiben a participación dos dous xigantes negros. Abocado a unha longa e inesperada viaxe, Manex será testemuña de acontecementos claves da historia: os disturbios raciais derivados do asasinato de Malcolm X, as excentricidades dos personaxes de The Factory, a alianza entre os servizos secretos cubanos e os Black Panthers, e a psicodelia proto-hippie dos primeiros festivais de música.
Myrtaceae
miniatura|262px|Beaufortia orbifolia.
Myrtaceae é unha familia botánica pertencente á orde Myrtales que comprende 130 xéneros e preto de 3.000 especies. Son plantas arbustivas ou arbóreas perennifolias representadas nas Américas principalmente polo Eucalyptus spp. nativo da Australia. Actualmente é cultivado en larga escala nas rexións tropicais (principalmente África e o Brasil) para obtención de materia prima como: madeira serrada, celulosa na fabricación de papel, carbón vexetal para fins enerxéticos etc. Son plantas ricas en óleos esenciais. Especies tan coñecidas coma os eucaliptos, as feixoas, as goiabeiras e mais os mirtos pertencen, por exemplo, a esta familia.
Características
Son árbores ou arbustos, raramente subarbustos; plantas hermafroditas ou ás veces (Eucalyptus) con algunhas flores estaminadas. Follas simples, opostas, raramente subalternas (agás nalgúns dos xéneros introducidos que posúen follas alternas), enteiras (raramente crenadas), pelúcido-punteadas, con glándulas xeralmente resinosas e recendentes; pecioladas, sen estípulas. Inflorescencias racemosas ou cimosas, con frecuencia paniculadas ou modificadas como glomérulos, dicasios ou agrupacións umbeliformes ou as flores solitarias, bracteadas, axilares ou raramente subterminais, flores abrazadas por unha parella de bractéolas; lobos do cáliz comunmente 4–5, libres ou imbricados ou crebándose irregularmente durante a antese, ou o cáliz caliptrado e circuncísil, comunmente persistente; pétalos miúdos a grandes ou ausentes, comunmente brancos; estames comunmente en número indefinido, libres, insertos sobre a marxe do receptáculo, filiformes, anteras ditecas, dehiscentes por aperturas lonxitudinais, pole triquetro; ovario ínfero, con 2–varios lóculos, óvulos 2 ou numerosos, estilo simple, estigma capitado ou peltado. Froitos carnosos en forma de bagas e drupas, ou secos en forma de cápsulas, aquenios ou pixidios nalgunhas especies introducidas; embrión variábel.
The Sound the Speed the Light
The Sound the Speed the Light é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de post-punk Mission of Burma, editado o 6 de outubro do 2009 a través do selo Matador Records.
Mannanafnanefnd
O Mannanafnanefnd ou Comité Islandés para os Nomes é un corpo estabelecido en 1991 que rexe a introdución de nomes propios outogardos en Islandia.
Historia e características
Os membros do comité son renovados cada catro anos, e escollido polo Ministro de Xustiza segundo as recomendacións da Universidade estatal. A súa función é determinar se un nome que non foi utilizado antes no país resulta acaido para a integración na lingua islandesa. Para ser aceptado, o nome só ten que conter as letras atopadas no alfabeto islandés, e ten que ser capaz de ser declinado segundo o caso gramatical. O nome é tamén considerado para a súa compatibilidade contando coas tradicións, e en función de se pode ser motivo de vergoña ou problemas sociais para o individuo.
-1275
Outros
Historia ano a ano
Sisto, Nete, Vilalba
Sisto é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Manuel Requeijo
Manuel Requeijo Arnejo é un político galego do BNG.
Traxectoria
Licenciado en Historia na Universidade de Santiago de Compostela. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do BNG en Muras e foi elixido alcalde despois de acadar tres concelleiros e de que o PPdG perdese a maioría absoluta.
Adolph von Menzel
miniatura|Die Tafelrunde (A mesa redonda) por A. von Menzel Adolph Friedrich Erdmann (posteriormente: von) Menzel é un pintor de etnia alemá nado o 8 de decembro de 1815 en Wrocław e finado o 9 de febreiro de 1905 en Berlín. Notábel polos seus debuxos, gravados e pinturas. Os temas da súa obra son frecuentemente inspirados na historia e é considerado o máis salientábel representante alemán do realismo pictórico do século XIX.
Biografía
Menzel recibiu as súas primeiras leccións artísticas no estudo litográficos de seu pai. No ano de 1833, estudou por seis meses na Real Academia de Berlín, a época coñecida pola súa énfase na arte retratista e perspectiva. Un ano despois, von Menzel xuntouse á Asociación Xoves Artistas. Até entón el estaba a traballar máis en óleos. En 1838 foi admitido na Asociación de Artistas Elder.
Conquistou a súa fama artística aos 25 anos de idade, en 1839, cando ilustrou a obra A vida de Frederico, o Grande do historiador Franz Kugler; para este proxecto Menzel preparou centos de esbozos a fin de reproducir coidadosamente a arquitectura, os traxes e o mobiliario da época. Desde entón a súa preparación exhaustiva e precisa garantiulle o recoñecemento por parte da elite política e social de Berlín - retratada en moitas das súas pinturas.
En 1853 ingresa na Real Academia da Arte. En 1855 viaxa a París para visitar a Exposición Universal e ver o Pavillón do realismo de Gustave Courbet. En 1867 recibe a Cruz da Lexión de Honra Francesa pola pintura histórica de Frederico e as súas tropas na batalla de Hochkirch. En 1875 é nomeado profesor e membro do Senado. En 1884 ten a súa primeira exposición individual.
Menzel obtén en 1885 un doutoramento na Universidade de Berlín. De 1880 e até o seu falecemento en 1905 en Berlín, abandonou a pintura de relevancia pública ou de valor histórico e pasou a retratar rúas, xardíns e fragmentos de paisaxes. Deixou para a posteridade unha abondosa contribución artística, composta por máis de dez mil deseños e outros milleiros de litografías, xilogravados, acuarelas...
Pentium Dual Core
O microprocesador Core 2 Duo de Intel é a continuación dos Pentium D e do Core Duo. A súa distribución comezou o 27 de xullo de 2006.
Características
O acceso á memoria intelixente optimiza o ancho da banda de datos. A súa arquitectura baséase na do Pentium M, pois demostrouse moito máis eficiente que a arquitectura do Pentium 4.
O Core 2 Duo é un procesador cun pipeline de 14 etapas o que lle permite escalar máis en frecuencia que o seu antecesor directo: o Core 1, que ten 12 etapas o igual que o Athlon 64. Ten, ademais, un motor de execución ancho con tres ALUs, catro FPUs, e tres unidades de SSE de 128 bits. Estas dúas características fan que sexa o procesador x86 que máis instrucións por ciclo pode lograr.
-1274
Outros
Historia ano a ano
Mar da China
O Mar da China é o mar que baña as costas da China. Forma parte do Océano Pacífico e subdivídese en:
Fente, Fente, Monterroso
Fente é un lugar da parroquia de Fente no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa. Segundo o padrón municipal (IGE 2019) tiña 16 habitantes, oito homes e oito mulleres.
Andrea Goldsmith
Andrea Goldsmith, nada en Oakland (California) no ano 1964 é unha profesora de enxeñaría eléctrica na Universidade Stanford, ostentando a cátedra do profesor Stephen Harris, con traballo seminal dentro da teoría da información, que permitiu ampliar a capacidade dos sistemas Wi-Fi e LTE durante o período 1990-2008.
Traxectoria
A profesora Goldsmith é filla do, a súa vez, profesor emérito de enxeñaría mecánica da Universidade de California en Berkeley Werner Goldsmith, emigrante nado en Düsseldorf. Os avós paternos da profesora Goldsmith non puideron escapar da represión Nazi e faleceron retidos no campo de concentración de Auschwitz-Birkenau. . Goldsmith criada no Val de San Fernando destaca após estudos en enxeñaría na década do 1990 optimizando a capacidade dos sistemas wi-fi baixo unha análise teórica dos resultados de Claude Elwood Shannon.
Na actualidade Goldsmith leva publicados 160 journals, 320 papers revisados para a súa lectura en conferencias cientíticas e tres libros de texto. Sonlle asignadas 32 patentes. Cofundou as empresas Plume Wi-Fi e Quantenna, así como exerce de asesora para as corporacións Crown Castle Inc., Interdigital Corp., Sequans e Cohere.
Campos de especialización
Goldsmith foi a primeira enxeñeira en propor e desenvolver a teoría da modulación adaptativa en base a variacións temporais en telecomunicación. Así como novos modelos de canles MIMO e técnicas para a súa optimización.
Destaca a súa especialización no deseño de modulación e esquemas de codificación (MCS) así como táboas ou cuadraturas da amplitude de modulación (MQAM) indexada á relación sinal/ruído (SNR), empregadas en múltiples sistemas como o EDGE, Wi-Fi ou 3GPP/LTE.
Xinecomastia
A xinecomastia é o nome dado ao crecemento dos peitos nos homes debido a patoloxías xeralmente asociadas a desequilibrios hormonais. A xinecomastia leve é considerada unha característica normal nos rapaces a comezos da adolescencia.
Humberto Solleiro
Humberto Solleiro Rivera, coñecido tamén como "o Chapapote" nado en Vigo en 1896 e finado na mesma cidade o 30 de outubro de 1936, foi un sindicalista galego. Participou na resistencia á sublevación que deu orixe á guerra civil española en Lavadores, a súa localidade de residencia, tras o cal foi capturado polos sublevados e executado poucos meses despois. Ás veces aparece nomeado tamén como Humberto Solleiros.
Traxectoria
Casou con Urania Mella, activista feminista e de esquerdas, filla do pensador anarquista Ricardo Mella, coa que tivo catro fillos, Humberto, Raúl, Alicia e Concepción (Conchita). Foi traballador de Tranvías Eléctricos de Vigo. Pertenceu desde mozo ao Consello Sindical Ferroviario da UXT en Vigo e á directiva local da Asociación de Amigos da Unión Soviética. Activo sindicalista, combinou a súa militancia coa promoción do deporte.
Moi integrado nos movementos sindicais e culturais do seu pobo (naquel momento Lavadores era un concello independente de Vigo e constituía un suburbio obreiro e fabril, foi presidente da Sociedade Cultural e Deportiva de Lavadores, sociedade sindicalista dedicada a difundir o deporte xuvenil. O grao de mobilización política e sindical da localidade levou a Lavadores a ser denominado "a Pequena Rusia".
Guerra civil española
Tras o estalido da sublevación en distintos puntos de España e o protectorado de Marrocos a partir do 17 de xullo, a cidade de Vigo mantívose en calma até o luns 20 de xullo, cando unha compañía de Infantaría dirixida polo capitán Carreró leu na Porta do Sol o bando declarando o estado de guerra. Na contigua Lavadores, a resistencia contra a sublevación organizouse ao redor de tres barricadas que pretendían impedir o acceso dos militares sublevados. Solleiro, xunto coa súa esposa, participou na defensa dunha delas, a do Calvario.
Ao ser superadas as defensas polos sublevados, Solleiro e a súa muller fuxiron, pero foron detidos na próxima Redondela. Ambos foron condenados á morte polo delito de rebelión, e Solleiro foi executado sumariamente o 30 de outubro de 1936 con Miguel Gómez Pardo, Francisco González Martínez e Gabino González Martínez, mentres que a ela foille conmutada a pena pola de 30 anos de prisión. A causa rexistrada da morte foi unha «profusa hemorraxia interna». De acordo co libro de Hernán Quijano Galicia mártir, ningún dos directivos da Sociedade Deportiva e Cultural de Lavadores sobreviviu aos primeiros meses de conflito, xa fose porque foron executados tras un simulacro de xuízo ou porque foron "sacados" e asasinados.
Tras a execución de Solleiro e o encarceramento de Urania Mella, os seus catro fillos quedaron ao coidado da familia do primeiro, a cal, con todo, era partidaria da sublevación.
The Go-Betweens
The Go-Betweens foi unha banda de indie rock formada en Brisbane, Australia en 1977 polos cantantes, compositores e guitarristas Robert Forster e Grant McLennan. Posteriormente uníronselles Lindy Morrison na batería, Robert Vickers no baixo e Amanda Brown no violín, óboe, guitarra e coros, antes de separarse a finais de 1989. Forster e McLennan reformaron a banda no ano 2000 cunha nova formación. McLennan morrería o 6 de maio do 2006 dun ataque ao corazón e The Go-Betweens desfaríase novamente.
En 1988, "Streets of Your Town", o primeiro sinxelo do álbum 16 Lovers Lane, converteríase no maior éxito da banda nas listas australianas e británicas. O seguinte sinxelo, "Was There Anything I Could Do?", sería número 16 na Billboard Modern Rock Tracks estadounidense. En maio do 2001, "Cattle and Cane", do álbum de 1983 Before Hollywood, foi escollida pola Australasian Performing Right Association (APRA) como unha das 30 mellores cancións australianas de todos os tempos.
Castrillo de Villavega
Castrillo de Villavega é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 210 habitantes (INE 2012).
Louis-Augustin Bosc d’Antic
Louis Augustin Guillaume Bosc, ou Louis-Augustin Bosc d'Antic, nado en París o 29 de xaneiro de 1759 e finado na mesma cidade o 10 de xullo de 1828, foi un botánico, zoólogo (especializado en invertebrados) e entomólogo francés.
Traxectoria
Rexeita embarcarse con Jean-François de La Pérouse (1741-1788) na súa expedición ao redor do mundo. Xunto a André Thouin (1746-1824), Pierre Marie Auguste Broussonet (1761-1807), Aubin-Louis Millin de Grandmaison (1759-1818) e Pierre Willemet (1762-1824), Bosc de Antic participou, en 1787, na fundación da primeira Sociedade linneana do mundo, a Société linnéenne de Paris. Pronto se lles uniron outros eminentes naturalistas. A sociedade disolveuse en 1789. Tamén participou activamente na Société philomatique. miniatura|160px|Pedra mortuoria na súa sepultura.
Roland permitiulle conseguir un traballo nun posto mellor, de administrador de Correos, pero a caída en desgraza do ministro o arrastra, sendo despedido o 14 de setembro de 1793. . Bosc de Antic únese ao Club dos xacobinos. Refuxiouse no Priorado de Sainte Radegonde, no bosque de Montmorency (Val do Oise), que albergaba a unhas poucas persoas perseguidas polo Terror, como Roland, Masuyer e Louis-Marie de La Révellière-Lépeaux (1753-1824), ocupándose sempre da historia natural}. Salva a Louvet, esconde as memorias de Barbaroux, protexe a madame Roland e convértese en titor de Eudora Roland, a filla de Roland. Tamén vive naqueles momentos nas montañas que separan as concas do Marne e o Sena, entre Langres e Châtillon. . Despoois, La Révellière-Lépeaux, convertido en membro do Directorio, lle permite partir para Estados Unidos de América, primeiro como vicecónsul en Wilmington en 1797, e despois como cónsul de Nova York en 1798. Bosc segue a dedicar o seu tempo ao estudo da historia natural, formando grandes coleccións. miniatura|Cemiterio de Bosc, no bosque de Montmorency, [[Val do Oise.]]
Bosc d'Antic debe volver a Francia, en 1800, e chega a ser durante un tempo administrador dos hospicios e prisións, así como do Monte de Piedade. Fixo viaxes a Suíza e Italia, onde realizou observacións científicas, traendo con el unha colección de peixes petrificados, ofrecida pola cidade de Verona ao xefe do Estado para o Museo de historia natural. . Obtén en 1803, grazas a Georges Cuvier (1769-1832), o posto de inspector dos xardíns e viveiros de Versalles, e en 1806 dos viveiros que dependían do Ministerio do Interior.
En 1806 foi elixido membro da Academia de Ciencias na sección de economía rural, introdúcese no Instituto, antes de entrar máis tarde no Consello de Agricultura e na Xunta Directiva da escola de Veterinaria de Alfort. En 1815 foi secretario de Carnot e en 1819 conselleiro de agricultura de Decazes. En 1825 sucedeu a André Thouin (1746-1824) na cátedra de Cultura no Museo Nacional de Historia Natural de París.
Enfermo desde o ano 1820, morreu en 1828. Bosc d'Antic está enterrado nun pequeno cemiterio situado no bosque de Montmorency, bosque aberto ao público, na comuna de Saint-Prix no Val do Oise.
Luís Iglesias Iglesias
Luís Iglesias Iglesias, nado en Teis (Vigo) o 2 de xullo de 1895 e finado en Santiago de Compostela o 29 de decembro de 1977, foi un científico galego.
Traxectoria
miniatura|300px|O [[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1936: Xesús Carro, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Luís Iglesias Iglesias, Sebastián González García-Paz, Felipe Cordero Carrete, Salustiano Portela Pazos, Paulino Pedret, Jaime Vidal Rey, Antón Iglesias Vilarelle, Manuel Díaz Rozas, Alfonso Vázquez Martínez, Xosé Filgueira Valverde, Xulio Francisco Ogando, Ramón Sobrino Buhigas, Anxelo Ramos Colemán, Isidro Parga Pondal, Florentino López Cuevillas e Xoán López Durá]] Estudou bacharelato en Vigo e en Madrid Ciencias Naturais e Medicina. Doutorouse en Ciencias Naturais coa tese Curculiónidos da Península Ibérica e Islas Baleares en 1918. Ao ano seguinte licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Dedicouse á docencia e a súa obra investigadora centrouse, sobre todo, na Entomoloxía. Desempeñou os cargos de decano da Facultade de Ciencias, presidente do Seminario de Estudos Galegos, do que formaba parte desde 1926, e reitor da Universidade. En 1947 ingresou na Real Academia Galega co discurso Las especies del género Carabus en Galicia. Tamén colaborou na Historia de Galiza de Ramón Otero Pedrayo, escribindo a parte de Zooloxía.
Galardóns e homenaxes
O Museo de Historia natural da USC leva o seu nome e, no ano 2014, a Real Academia Galega de Ciencias adicoulle o Día do Científico Galego.
Familia Airbus A320neo
A familia Airbus A320neo é un desenvolvemento dos avións de pasaxeiros de fuselaxe estreita da familia A320, lanzada o 1 de decembro de 2010 por Airbus. É esencialmente unha remotorización; neo vén de new engine option (nova opción de motor), podendo elixir entre o CFM International LEAP-1A ou o Pratt & Whitney PW1000G. A familia orixinal é agora chamada A320ceo, de current engine option (opción de motor presente).
O primeiro voo do A320neo tivo lugar o 25 de setembro de 2014. Foi introducido por Lufthansa o 25 de xaneiro de 2016. En abril de 2018 Airbus tiña 6 084 pedidos en firme da familia de avións, dos que 296 xa estaban entregados.
Desenvolvemento
No ano 2006 Airbus iniciou o programa A320 Enhanced (A320E) como unha serie de melloras co obxectivo de conseguir un 4-5% de eficiencia con grande winglets (2%), refinamentos aerodinámicos (1%), aforro de peso e unha nova cabina. Ao mesmo tempo o xefe de vendas da compañía John Leahy dixo "Quen vai reinvertir nunha frota dun avión de nova xeración un 5% mellor que o A320 hoxe en día? Especialmente se outro 10% de melloras puidese chegar na seguda metade da próxima década debido á nova tecnoloxía de motores".
Airbus lanzou os winglets tipo sharklet durante o Dubai Airshow en novembro de 2009. A súa instalación engadía 200 kg ao avión, pero ofrecía un 3,5% menos de consumo de combustible en voos de máis de 2 800 km.
New Engine Option
miniatura|250px|CFM International LEAP No Singapore Air Show de febreiro de 2010 Airbus dixo que a súa decisión de lanzamento estaba programada para o Farnborough Air Show de xullo dese ano. No mes de agosto aínda non se decidira, pero a elección de motores incluía o CFM International LEAP-1A e o Pratt & Whitney PW1000G, cun 20% menos de custos de mantemento que os motores en uso nese momento nos A320. Os novos motores deberían queimar un 16% menos de combustible aínda que a ganancia real sería lixeiramente menor, xa que o 1-2% normalmente se perde cando se instala nun avión xa existente.
O 1 de decembro de 2010 Airbus lanzou o A320neo "New Engine Option" con 950 km máis de alcance ou 2 toneladas máis de carga, planeando entregar ao redor de 4 000 unidades nuns 15 anos. Os custos de desenvolvemento calculáronse en algo máis de 1 000 millóns de euros. O prezo do neo podería ser de 6 millóns de dólares máis que o ceo, incluídos 3,5 millóns por modificacións da fuselaxe e uns 0,9 para os sharklets. Estimouse que o A320neo entraría en servizo na primavera de 2016, o A321neo seis meses despois e o A319neo outros seis meses máis tarde. miniatura|250px|PW1000G A súa introdución adiantouse posteriormente a outubro de 2015. Airbus anunciou un 15% de aforro de combustible grazas aos motores de última xeración e os grandes sharklets, mantendo ao redor dun 95% da fuselaxe semellante ao A320ceo. As súas compatibilidades axudaron a reducir atrasos asociados cos grandes cambios. En marzo de 2013 a preferencia das aeroliñas entre os dous motores era case igual.
A nova configuración de cabina opcional "Space-Flex" incrementaba a eficiencia de espazo grazas a o deseño dunha nova cociña traseira e ao novo baño modular "Smart-Lav". A nova cabina permitía ata 20 máis pasaxeiros para o A321neo coas novas sídas modificadas da configuración "Cabin-Flex". Isto permite ao redor dun 20% menos de consumo de combustible por asento mentres que a cabina modificada fai que o A320neo poida levar ata 9 pasaxeiros máis.
O primeiro Airbus A320neo presentouse na fábrica de Tolosa o 1 de xullo de 2014 e o seu primeiro voo programouse para setembro dese mesmo ano.
Probas de voo
O seu voo de estrea foi o 25 de setembro de 2014. O seu motor Pratt & Whitney PW1100G-JM foi certificado pola FAA o 19 de decembro dese ano. Despois de 36 meses, o A320neo e o A321neo tiña unhas 4 000 horas de voo para a certificación das dúas motorizacións. Este tempo é duns tres cuartos do tempo que levaría a certificación dun novo deseño.
Desas 4 000 horas, 2 250 foron co PW GTF e 1 770 co CFM LEAP. O programa de probas de voo rematou en 2018 coa finalización das probas do A319neo. Os cambios afectan á cualidades de voo, ao rendemento e á integración do sistema, o que fai necesario afinar novamente os controis fly-by-wire e cumprir cos requisitos de certificación que evolucionaron dende 1988, axudando a diminuír as velocidades V mínimas. O neo é unhas 1,8 toneladas máis pesado que o ceo, pero o rendemento na engalaxe e na aterraxe é o mesmo cunha lei de rotación modificada, ángulos dos flaps e slats axustados, e a deflexión do timón incrementada en 5° para xestionar un maior pulo.
O A320neo é a metade de ruidoso que o A320ceo na engalaxe, cunha pegada de ruído de 85 decibelios. O A321neo equipado co motor LEAP ten 83,3 dB de ruído de sobrevoo, substancialmente menor que cos vellos CFM56 e V2500.
Produción
A primeira entrega foi para Lufthansa o 20 de xaneiro de 2016. Para 2017 agardábanse 200 entregas, pero Pratt & Whitney atopouse con dificultades e 30 aparellos poderían ser fabricados pero terían que agardar polos seus motores. Para xullo de 2017 tamén se agardaba inaugurar unha cuarta liña de producón do A320 en Hamburgo para poder fabricar ata 60 unidades por mes a partir de 2019. A nova liña inauguraríase finalmente en xuño de 2018.
Con 90 A320neos entregados en outubro de 2017, Airbus recoñeceu que non chegaría ao obxectivo dos 200, incluso con máis entregas no derradeiro cuarto do ano: máis de 40 A320neos estaban aparcados sen motores, pero cos problemas de subministración resoltos a comezos de 2018, máis da metade dos A320 entregados nese ano serían neos. Airbus deberá producir 60 avións de fuselaxe estreita por mes a mediados de 2019, e está estudando aumentar esa cantidade. Airbus confirmou plans para chegar aos 63 mensuais e estuda fabricar entre 70 e 75 despois de 2019, pero Safran, a metade do fabricante do motor LEAP, non pode comprometerse a producir volumes maiores.
Lago, Os Ánxeles, Brión
Lago é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 14 eran mulleres.
-1271
Outros
Historia ano a ano
Lina Medina
Lina Vanessa Medina, nada na Región Huancavelica o 27 de setembro de 1933, é unha muller peruana e a nai máis nova confirmada na historia da medicina, posto que con 5 anos 7 meses e 21 días de idade se converteu en nai.
Traxectoria
Alén do feito, a rapaza acadou sona por tamén nunca revelar o nome do pai do neno e mais por pasar a súa vida na pobreza, sen ningún tipo de asistencia do goberno peruano. Casou en 1972 e chegou a ter outro fillo aos 38 anos de idade. En 2010 vivía nun barrio de Lima.
Charles Sibley
Charles Gald Sibley, nado o 7 de agosto de 1917 en Fresno (California) e finado o 12 de abril de 1998 en Santa Rosa (condado de Sonoma, no mesmo estado), foi un biólogo molecular e ornitólogo estadounidense.
Tivo unha grande influencia na clasificación científica das aves e os seus traballos foron moi importantes para a comprensión da evolución das aves.
Traxectoria
Formado en California, na Universidade de California en Berkeley (A.B.. 1940; Ph.D. en zooloxía en 1948), realizou os seus primeiros traballos de campo en México en 1939 e 1941, e despois no arquipélago Bismarck, illas Salomón, Nova Guinea e Filipinas durante a segunda guerra mundial, antes de volver aos Estados Unidos.
O seu primeir traballo despois da universidade foi como instrutor en zooloxía de 1948 a 1949 e conservador de aves na Universidade de Kansas e, a partir de 1949 e até 1953, foi profesor de zooloxía da Universidade Estatal de San José. De 1953 a 1965 foi profesor asociado e despois titular de zooloxía e director do Laboratorio de Ornitoloxía da Universidade Cornell e conservador do Peabody Museum da Universidade Yale. De 1986 a 1992 foi profesor de ciencias e de bioloxía na Universidade Estatal de San Francisco e, desde 1993 até a súa morte, foi profesor adxunto de bioloxía na Universidade Estatal de Sonoma.
A principios dos anos 1970, Sibley foi un pioneiro nos estudos da hibridación de ADN-ADN, co propósito de descubrir as relacións entre as ordes modernas de aves. Durante os anos 70, Sibley foi unha figura controvertida no campo da ornitoloxía, por motivos tanto persoais como profesionais.
A mediados dos 80 a súa revisión da filoxenia das aves actuais de acordo cos estudos de ADN, publicados entre 1986 e 1993, foi á vez moi controvertida e influente.
En 1990 Sibley foi elixido Presidente do Congreso Internacional de Ornitoloxía. As súas obras, Phylogeny and Classification of Birds (escrito xunto con Jon Edward Ahlquist, e onde estableceron a chamada taxonomía de Sibley-Ahlquist), e Distribution and Taxonomy of Birds of the World (con Burt Monroe) encóntranse entre os traballos máis citados no campo da ornitoloxía.
As secuencias de Sibley foron aceptadas en gran medida pola American Ornithologists' Union, e aínda que outros organismos similares doutros países non as adoptaron na súa totalidade si que se foron influídos por estas.
Honores
En 1988, conxuntamente co seu colega, amigo e estreito colaborador Jon Edward Ahlquist, foi galardoado pola National Academy of Sciences dos Estados Unidos coa Medalla Daniel Giraud Elliot, pola aplicación de técnicas de hibridación do ADN para a clasificación das aves, que revolucionou a taxonomía ao mostrar como distinguir as relacións evolutivas das similitudes converxentes.
Abreviatura
A abreviatura Sibley emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
O Taraxal, Nete, Vilalba
O Taraxal é un lugar da parroquia de Nete, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Illas do Rosario
miniatura|230px|Mapa das illas do Rosario. miniatura|230px|Illas do Rosario. As illas do Rosario (ou Corais do Rosario) é un pequeno arquipélago formado por unhas 28 illas, que forma parte da zona insular de Cartaxena de Indias, cunha superficie terrestre de 20 héctareas (0,20 km²) situado fronte ás costas do Departamento de Bolívar, á mesma latitude que a península de Barú. Nelas atópase un dos parques nacionais naturais de Colombia, creado para protexer un dos arrecifes coralinos máis importantes da costa Caribe colombiana.
Características
É un territorio pertencente á rexión atlántica colombiana, e depende do departamento de Bolívar. As illas consisten nunha pequena plataforma composta de sucesivas formacións coralinas a diferentes profundidades.
Mykhailo Levytskyi
Mykhailo Levytskyi (en Михайло Левицький; en Michał Lewicki), nado o 16 de agosto de 1774 en Lanchyn e finado o 14 de xaneiro de 1858 no mosteiro de Univ, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, arcebispo de Lviv e metropolita de Galicia dende 1815 até a súa morte.
Trastorno de personalidade paranoide
Os individuos con trastorno paranoide da personalidade pensan que os demais se van aproveitar deles. Se alguén, por exemplo, saúda a unha persoa con este problema, inmediatamente este pensará que quen o saúda "quere ou argalla algo". Teñen dúbidas inxustificadas sobre a "lealdade" dos seus amigos ou da fidelidade da súa parella, e cústalle aceptar que se equivocan. Aparentan ser fríos, pero realmente só é un intento de evitar que os demais coñezan os seus puntos débiles e poidan aproveitarse deles; son moi rancorosos, e nunca esquecen un insulto ou unha crítica.
As persoas paranoides teñen escasas relacións sociais, en parte, pola súa desconfianza cara ás persoas, pero isto tamén se debe a que adoitan provocar rexeitamento nos demais, debido ao seu comportamento hostil. De todos os xeitos, poden desenvolverse moi ben na vida, xa que non lles gusta que outros se ocupen dos seus asuntos.
Hai que distinguir este trastorno da paranoia, aínda que ambos trastornos comparten características.
Diagnóstico segundo DSM IV
Segundo o famoso Manual diagnóstico e estatístico de trastornos mentais, para diagnosticar este trastorno tense que dar na persoa: