cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boris III de Bulgaria
Bulgaria tras a súa morte
Tralo final da purga, o Goberno empezou a ocuparse da familia real. O 24 de abril de 1946, as autoridades obrigárona a exhumar o corpo de Boris III, que foi máis tarde sepultado nun lugar secreto. Posteriormente, en setembro de 1946, un plebiscito puxo fin ao réxime monárquico e a familia real viuse obrigada a exiliarse, nun primeiro momento en Exipto e posteriormente en España.
Tras a caída do comunismo, descubriuse unha vasilla de cristal co corazón do tsar no instituto de medicina do Ministerio do Interior, extraído durante o embalsamamento do monarca. En agosto de 1993, para conmemorar o 50 aniversario da súa morte, a súa viúva Xoana depositouno de novo no mosteiro de Rila, aínda que o corpo segue en paradoiro descoñecido.
Devanceiros
Devanceiros de Boris III de Bulgaria
Notas
<references group="Nota"/>
A Valiña, San Vicente de Trigás, Mondoñedo
A Valiña é un lugar da parroquia de San Vicente de Trigás no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Lourdes Moure
María Lourdes Moure Varela, nada na Cañiza, é unha empresaria e política galega.
Traxectoria
Aos 13 anos mudouse coa familia a vivir en Torneiros. Empresaria dunha axencia de seguros, presentouse ás eleccións municipais de 2015 na candidatura do PSdeG polo Porriño, no posto quinto. Só saíron catro concelleiros escollidos por esa formación, pero en novembro, logo da dimisión do concelleiro independente nas listas socialistas e exalcalde, Raúl Francés, Lourdes Moure accedeu ao pleno.
Foi elixida de novo como concelleira en 2019 e ocupou o posto de tenente de alcalde e concelleira de educación no equipo de Eva García de la Torre. O 23 de novembro de 2021 accedeu á alcaldía en funcións en substitución de García de la Torre, dimitida tralas diferenzas cos demais partidos que formaban a coalición de goberno, especialmente EU-Son.
Foi expulsada do partido socialista o 17 de setembro do 2022 por tránsfuga e non acatar os acordos do partido.
Vida persoal
Vive na Relva.
Feminino xenérico
O feminino xenérico é unha convención lingüística, caracterizada polo uso gramatical do xénero feminino para referirse tanto a persoas de sexo masculino como feminino (por exemplo, "as políticas" para referirse en conxunto aos políticos homes e ás políticas mulleres).
Sue Moreno
Traxectoria
Orfa de nai, criárona os avós. Estudou teatro e danza inicialmente na Coruña, e logo proseguiu os seus estudos de danza en Madrid, onde empezou a ter contacto co mundo do circo e da acrobacia. Porén, nunca chegou a facer circo clásico.
Ademais, é a propietaria e directora dunha escola de acrobacias e baile aéreo na Coruña, fundada en 2013.
Bidueiras, Santa María Maior, Mondoñedo
Bidueiras é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Gravador xefe da Royal Mint
miniatura|198x198px| Thomas Wriothesley, gravador xefe da Royal Mint (1536-1544) miniatura|198x198px| [[Richard Yeo, gravador xefe da Royal Mint (1773-1779) ]] miniatura|191x191px| [[Benedetto Pistrucci, gravador xefe da Royal Mint (1821-1828) ]] miniatura|162x162px| [[William Wyon gravador xefe da Royal Mint (1828-1851) nunha medalla obra do seu fillo, Charles Wyon, quen o sucedeu no posto (1851-1891) ]]
O gravador xefe da Royal Mint (en inglés: Chief Engraver of the Royal Mint) é o posto de maior nivel na Real Casa da Moeda do Reino Unido (Royal Mint) responsable da supervisión da preparación dos cuños das moedascuñadas nesta.
Ao longo dos séculos de existencia da ceca londiniense, o posto recibiu diversas denominacións, como "cortador dos cuños", "oficial dos cuños", "sarxento dos cuños", "gravador da Tower Mint" etc.
Lamberto de Chalon
Traxectoria
Lamberto naceu en 930. Era fillo do vizconde Roberto de Dijon e Inxeltruda, e irmán de Roberto, vizconde de Chalon.
Lamberto deixa de ser mencionado o 27 de febreiro de 978 e morrería nos meses seguintes. O seu fillo Hugo I de Chalon sucederao como conde de Chalon e Beaune e os dereitos de Autun. A viúva casou en 980 con Godofredo I de Anjou.
Ferreira, Santa María Maior, Mondoñedo
Ferreira é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Ferrería, Santa María Maior, Mondoñedo
Ferrería é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
A Cruz da Carreira, Santa María Maior, Mondoñedo
A Cruz da Carreira é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Vic Buckingham
Victor Frederick Buckingham, coñecido como Vic Buckingham, nado en Greenwich o 23 de outubro de 1915 e finado en Chichester o 26 de xaneiro de 1995, foi un futbolista e adestrador inglés. Desenvolveu toda a súa carreira como futbolista no Tottenham Hotspur, na segunda división inglesa. Como adestrador gañou a FA Cup de 1954 co West Bromwich Albion, co que ademais acabou subcampión da liga esa mesma tempada. Adestrou durante dous períodos o AFC Ajax, levando o equipo a gañar a Eredivisie de 1960 e facendo debutar en 1964 a Johan Cruyff. En 1971 gañou a Copa do Xeneralísimo co FC Barcelona e foi subcampión de liga. Tamén pasou polos bancos do Fulham FC, o Sheffield Wednesday e de varios equipos gregos. Está considerado como un pioneiro da filosofía futbolística coñecida como fútbol total, que posteriormente desenvolveu o seu pupilo Johan Cruyff.
Traxectoria
Entrou no Tottenham Hotspur en 1934 e xogou a primeira tempada no filial deste, o Northfleet United. Na seguinte campaña debutou co primeiro equipo na Segunda División, onde acumulou durante os seguintes anos 230 partidos, primeiro como centrocampista defensivo e máis tarde como defensa.
Comezou a súa carreira como adestrador na Universidade de Oxford entre 1949 e 1950. A continuación dirixiu o equipo de afeccionados conxunto das universidades de Oxford e Cambridge, o Pegasus. Con este equipo gañou en 1951 a FA Amateur Cup, derrotando ao Bishop Auckland na final por 2-1, ante unha multitude de 100.000 persoas no estadio de Wembley. Entre 1951 e 1953 dirixiu o Bradford Park Avenue.
En 1953 foi contratado polo West Bromwich Albion como substituto de Jesse Carver que regresou a Italia. Gañou a FA Cup en 1954, derrotando na final ao Preston North End de Tom Finney por 3-2, e estivo a piques de sumar un segundo título esa mesma tempada, ao acabar segundo na liga.
En 1959 converteuse no adestrador do Ajax de Ámsterdam, co que gañou a Eredivisie 1959/60. Por motivos persoais deixou o club a finais de maio de 1960, un par de semanas antes de rematar a tempada 1960/61.
Citonema
miniatura|Os citonemas captan e transportan morfóxenos. Esta micrografía mostra tecidos da larva da mosca [[Drosophila cuxas células traqueais están marcadas con proteínas fluorescente mCherry amarradas á membrana. Algúns dos citonemas que se estenden desde a rama traqueal contactan o disco imaxinal alar subxacente e transportan a proteína morfóxena Dpp (marcada con proteína fluorescente verde) ás células trraqueais. ]]
Vic Buckingham
Traxectoria
A continuación fichou polo Sheffield Wednesday, subcampión do campionato inglés 1960/61, onde substituíu a Harry Catterick. Adestrou o Wednesday ata o seu despedimento en 1964, obtendo tres sextos postos consecutivos na liga.
Citonema
Os citonemas son proxeccións celulares delgadas que se especializan no intercambio de proteínas de sinalización entre as células. Os citonemas emanan de células que fabrican proteínas de sinalización, estendéndose directamente ás células que reciben proteínas de sinalización ou tamén directamente entre células que reciben proteínas de sinalización e células que as fabrican.
Vic Buckingham
Traxectoria
Para a tempada 1964/65 regresou ao Ajax, onde o seu único éxito foi facer debutar a Johan Cruyff. Por outra banda, os malos resultados, incluída unha derrota por 4-9 en Rotterdam ante o Feyenoord, fixeron que o Ajax caese preto da zona de descenso. Foi substituído por Rinus Michels.
Citonema
Un citonema é un tipo de filopodio, unha extensión fina tubular da membrana plasmática da célula que ten unha parte central composta de filamentos de actina paralelas estreitamente leados. Os filopodios poden estenderse máis de 100 μm e os máis finos poden ter un grosor de só 0,1 μm e 0,5 μm. Observáronse citonemas cun diámetro de aproximadamente 0,2 μm e lonxitude de 80 μm no disco imaxinal anal de Drosophila.
Vic Buckingham
Traxectoria
De regreso a Inglaterra, uniuse ao Fulham FC de Londres a metade da tempada 1964/65. Adestrou o club ata 1968, cando acabou descendendo.
Citonema
Moitos tipos celulares teñen filopodios. As funcións dos filopodios foron atribuídas á busca de camiño das neuronas en crecemento, na etapa inicial de formación de sinapses, presentación de antíxenos polas células dendríticas do sistema inmunitario, xeración de forza por macrófagos e a transmisión de virus. Foron asociados co peche de feridas, peche dorsal dos embrións de Drosophila, quimiotaxe en Dictyostelium, sinalización de Delta-Notch, vasculoxénese, adhesión celular, migración celular, e metástase do cancro. Os filopodios recibiron varios nomes: microespiculas, pseudópodos, filopodios finos, filopodios grosos, gliopodios, miopodios, invadopodios, podosomas, telópodos, nanotubos de mebrana (ou nanotubos tuneladores, que teñen características propias) e dendritas. O termo citonema indica que conteñen citoplasma e teñen forma de dedo, e distínguense polo seu papel na sinalización celular.
Vic Buckingham
Traxectoria
Despois dunha breve etapa en Grecia foi contratado en 1969 polo FC Barcelona. Co club catalán gañou a Copa do Xeneralísimo 1970/71, tras derrotar por 4-3 na prórroga da final ao Valencia. Esa mesma tempada o Barcelona foi subcampión da liga, por detrás do propio Valencia, despois de rematar empatados a puntos. Foi de novo substituído por Rinus Michels.
Citonema
Os filopodios con comportamentos que suxiren funcións na percepción de información de padróns observáronse primeiramente nos embrións do ourizo de mar, e as caracterizacións que se fixeron despois apoian a idea de que transmiten sinais de padróns entre células. O descubrimento de citonemas nos discos imaxinais de Drosophila correlacionaron por primeira vez a presenza e comportamento dos filopodios cunha proteína de sinalización morfóxena coñecida, a proteína decapentapléxica (Dpp). A decapentapléxica exprésana no disco alar células que funcionan como organizadoras do desenvolvemento, e os citonemas que responden a decapentapléxica oriéntanse cara este organizador do desenvolvemento. Os receptores para as proteínas de sinalización están presentes en vesículas mótiles dos citonemas, e receptores para diferentes proteínas de sinaliación segregan especificamente a diferentes tipos de citonemas. En Drosophila os citonemas atopáronse nos discos imaxinais das ás e ollos, traqueas,  glándulas linfáticas e ovarios. Tamén se describiron en embrións de arañas, ovarios de cadelas de frade, Rhodnius, Calpodes, miñocas de terra, células infectadas por retrovirus, mastocitos, linfocitos B e neutrófilos. Observacións recentes suxiren que os citonemas teñen tamén un importante papel durante o desenvolvemento dos vertebrados. Tamén se observou que poderían ser importantes no desenvolvento da placa neural do peixe cebra, no cal transportan a Wnt8a, e no das extremidades do polo, onde transportan a proteína Sonic hedgehog.
Vic Buckingham
Traxectoria
En febreiro de 1972 foi contratado polo Sevilla FC para tentar evitar o descenso, pero non o conseguiu. Despois volveu a Grecia, onde se converteu no adestrador do Olympiacos, co que acabou terceiro na liga. O seu último traballo como adestrador foi co AS Rodos, equipo tamén da primeira división grega, e co que non puido conseguir a permanencia.
Vida persoal
Era fillo de Annie Elizabeth Jenkins e William George Buckingham. Casou con Lilian Emma King e tivo tres fillos. Morreu aos 79 anos en Chichester.
Palmarés
West Bromwich Albion
Ajax
Mercedes Maroto-Valer
Traxectoria
Mercedes Maroto é Directora Asociada (Sustentabilidade Global) da Universidade Heriot-Watt, onde ocupa a Cátedra Robert Buchan de Enxeñería da Enerxía Sostible. A súa investigación sobre tecnoloxías de enerxía limpa, con énfase na captura e o almacenamento de dióxido de carbono, foi recoñecida con varios premios e galardóns de prestixio, entre eles o Premio Philip  Leverhulme de Enxeñería en 2009.
Mercedes Maroto-Valer foi elixida como fellow da Royal Society de Edimburgo en 2015. Neste ano 2021 recibiu o premio ACES-Margarita Salas.
Francisco Filgueiras Gulías
Francisco Filgueiras Gulías, nado en Castrelo (Forcarei) cara a 1914 e finado no mesmo concello o 12 de xaneiro de 2005, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Obtivo o título de mestre en 1935. Afiliado a Falange. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Forcarei en 1949. Permaneceu no cargo ata 1974. Foi presidente da Cámara Oficial Sindical Agraria de Pontevedra e despois presidente da Unión de Cooperativas do Campo de Galicia. Promoveu a Asociación Amigos do Mosteiro de Aciveiro e Terra de Montes, da que foi o seu primeiro presidente (1974-1996). Finou en Forcarei en xaneiro de 2005.
Vida persoal
Casou con Soledad Cendón Tomé.
A Ferrería, Viloalle, Mondoñedo
A Ferrería é un lugar da parroquia de Viloalle no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
O Fondo da Vila, Santa María Maior, Mondoñedo
O Fondo da Vila é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Sam Altman
Samuel H. Altman, nado o 22 de abril de 1985 é un empresario, investidor, programador e blogueiro estadounidense. É o CEO de OpenAI e o antigo presidente de Y Combinator.
Loopt
En 2005, aos 19 anos, Altman cofundou e converteuse en CEO de Loopt, unha aplicación móbil de redes sociais baseada na localización. Despois de recadar máis de 30 millóns de dólares en capital risco, Loopt foi pechado en 2012 tras non conseguir suficientes usuarios. Finalmente, foi adquirido pola Green Dot Corporation por 43,4 millóns de dólares.
Y Combinator
Altman comezou como socio a tempo parcial en Y Combinator en 2011. En febreiro de 2014, Altman foi nomeado presidente de Y Combinator polo seu cofundador Paul Graham. O seu primeiro lote de investimentos incluíu Loopt. Nunha publicación do blog de 2014, Altman dixo que a valoración total das empresas de Y Combinator superara os 65.000 millóns de dólares, incluíndo empresas coñecidas como Airbnb, Dropbox, Zenefits e Stripe. En setembro de 2016, Altman anunciou que se convertería en presidente de YC Group, que incluía Y Combinator e outras unidades.
Altman dixo que esperaba expandir Y Combinator para financiar 1.000 novas empresas ao ano. Tamén intentou ampliar os tipos de empresas financiadas por YC, especialmente as de "tecnoloxía dura".
En outubro de 2015, Altman anunciou YC Continuity, un fondo de capital de 700 millóns de dólares en fase de crecemento que inviste en empresas de YC. Tamén en outubro de 2015, Altman anunciou Y Combinator Research, un laboratorio de investigación sen ánimo de lucro, e doou 10 millóns de dólares ao grupo. YC Research anunciou ata agora investigacións sobre a renda básica, o futuro da informática, a educación e a construción de novas cidades.
Altman foi nomeado o principal investidor menor de 30 anos por Forbes en 2015, un dos "Mellores mozos emprendedores en tecnoloxía" por BusinessWeek en 2008 e catalogado como un dos cinco fundadores de startups máis interesantes entre 1979 e 2009 polo seu co colega Paul Graham.
Anxo investidor (Angel investing)
É investidor de moitas empresas, incluíndo Airbnb, Change.org, Stripe, Reddit, Asana, Pinterest, Teespring, Zenefits, Shoptiques, Instacart, Optimizely, Verbling, Kami etc.
Foi o CEO de Reddit durante oito días en 2014 despois de que o CEO Yishan Wong dimitise. Anunciou o regreso de Steve Huffman como CEO o 10 de xullo de 2015.
Enerxía nuclear
É presidente do consello de administración de Helion Energy e Oklo, dúas empresas de enerxía nuclear. Dixo que esa enerxía é unha das áreas máis importantes do desenvolvemento tecnolóxico.
OpenAI
Altman é o CEO de OpenAI. OpenAI é unha empresa de investigación sen ánimo de lucro cuxo obxectivo é avanzar na intelixencia dixital dun xeito que sexa máis probable que beneficie á humanidade no seu conxunto, en lugar de causar dano. A organización foi financiada inicialmente por Altman, Brockman, Elon Musk, Jessica Livingston, Peter Thiel, Amazon Web Services, Infosys e YC Research. En total, cando a compañía se lanzou en 2015, recaudaran 1.000 millóns de dólares de financiadores externos.
Worldcoin
Altman cofundou Worldcoin en 2020. Worldcoin ten como obxectivo dar o seu novo diñeiro dixital a todos os humanos da Terra de forma gratuíta mediante o recoñecemento biométrico do iris que preserva a privacidade para garantir que os seus usuarios non reclamen a súa parte gratuíta máis dunha vez. Worldcoin puxo en pausa o seu traballo en varios países despois de que os contratistas locais abandonasen, ou as regulacións imposibilitaran facer ese negocio.
Filantropía
Durante a pandemia de COVID-19, Altman axudou a financiar e crear o proxecto Covalence que tiña como obxectivo axudar aos investigadores a lanzar rapidamente ensaios clínicos en colaboración con TrialSpark, unha startup de ensaios clínicos.
Política
En 2019, Altman realizou unha recadación de fondos na súa casa de San Francisco para o candidato presidencial demócrata Andrew Yang.
En maio de 2020, Altman doou 250.000 dólares a American Bridge 21st century, un Super-PAC que apoiaba ao candidato presidencial demócrata Joe Biden.
Vida persoal
Altman é vexetariano desde a infancia.
O Moural, Santa María Maior, Mondoñedo
O Moural é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Copa Galicia de fútbol 1949/50
A Copa Galicia 1949/50 foi unha competición de fútbol organizada pola Federación Galega de Fútbol na que participaron o Club Deportivo Xuvenil, a Sociedade Ximnástica Lucense, o Racing Club de Ferrol, a Unión Deportiva Orensana, o Real Club Celta de Vigo, o Arosa Sociedad Cultural, o Pontevedra Club de Fútbol e o Club Santiago. O Racing de Ferrol xogou fóra da casa os partidos que lle correspondían como local por se atopar en obras o campo do Inferniño. Os partidos tiveron lugar entre maio e xullo de 1950. Os equipos foron divididos en dous grupos, norte e sur, disputándose cada grupo en forma de liga a dúas voltas, e avanzando cara a final o vencedor de cada cada grupo. Clasificáronse para a final o Deportivo Xuvenil, gañador do grupo norte, e mailo Celta de Vigo, gañador do grupo sur. A final non se disputou polas renuncias do Celta e a Federación Galega de Fútbol proclamou campión ao Deportivo Xuvenil tres anos despois.
Final
(1) ''A final non se disputou polas renuncias do Celta e a Federación Galega de Fútbol proclamou campión ao Deportivo Xuvenil tres anos despois. ''
Ne Zha (filme de 2019)
Ne Zha  (en 哪吒之魔童降世; Nézhā zhī Mótóng Jiàngshì), tamén escrito como Nezha, é un filme chinés de animación de 2019 dirixido e escrito por Jiaozi. A produción da animación foi realizada por Chengdu Coco Cartoon, do propio director. Conta a historia do popular personaxe da mitoloxía chinesa Nezha, e o argumento está vagamente baseado na novela clásica Fengshen Yanyi, atribuída a Xu Zhonglin.
Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, converténdose no primeiro filme animado da China en conseguilo, mais finalmente non foi nomeado. Unha secuela, Jiāng Zǐyá, será estreada a comezos de 2020.
O Souto, Santa María Maior, Mondoñedo
O Souto é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Carmelo Giuliano
Carmelo Héctor Giuliano González, nado en Avellaneda, provincia de Buenos Aires, o 14 de xuño de 1951, é un exfutbolista arxentino. Xogaba de líbero ou central e destacou no Hércules CF, onde foi un dos buques insignia durante a época dourada do club.
Traxectoria
Fichou polo Club Atlético Independiente na novena división e foi ascendendo polos diferentes equipos do club ata a categoría profesional, á que chegou aos 21 anos. Con Independiente proclamouse campión da Copa Intercontinental de 1973, aínda que non chegou a xogar na competición.
Foi cedido ao Club Atlético Atlanta onde xogou o campionato Metropolitano de 1974. Xogaba con regularidade, alternando a posición con Pecoraro. Non xogou o campionato Nacional de 1974, xa que os xogadores reclamaron unha débeda, e os directivos sancionáronos, decidindo que xogarían este torneo os non profesionais. Así, Giuliano foi liberado e fichou polo Hércules CF de Alacant.
Chegou ao club español por recomendación de Miguel Ángel Santoro, porteiro internacional arxentino que xa militaba no club alacantino. O seu debut na Primeira División española produciuse na segunda xornada da tempada 1974/75, nun partido ante o Real Madrid no Santiago Bernabéu (2-1).
O equipo adestrado por Arsenio Iglesias logrou ese ano o quinto posto en liga, o mellor resultado da súa historia. Giuliano foi titular en case todos os partidos, marcando 4 goles.
Mantivo a titularidade durante os seguintes anos, ata que sufriu unha grave lesión na segunda eliminatoria da Copa do Rei 1980/81, rompendo os ligamentos cruzados e o menisco. Foi nun partido contra o Cartagena FC no que marcou dous goles. A lesión supuxo a súa retirada como futbolista, aínda que durante os seguintes dous anos aínda chegou a disputar cinco partidos máis.
Trala súa retirada como futbolista, foi director deportivo do Hércules durante tempada e media, traballou coa canteira do club e foi comentarista de televisión.
Vida persoal
Mentres xogaba no Hércules casou en Bilbao con María Victoria Sancristóbal.
Hidden Man
Hidden Man (en 邪不压正) é un filme chinés de 2018 escrito e dirixido por Jiang Wen e protagonizado por Eddie Peng, Liao Fan, Jiang Wen, Zhou Yun e Xu Qing. O filme é unha adaptación da novela wuxia de Zhang Beihai, Xia Yin. Estreouse o 13 de xullo de 2018 na China. Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Bordura
O bordo, bordura ou bordadura é un termo usado en heráldica para indicar unha franxa ou lista adherida á marxe interior do escudo, da que segue a sinuosidade. Ampla, en teoría, aproximadamente un módulo (1/7 do ancho do escudo).
O termo é usado maiormente para indicar a peza honorábel que consiste nunha franxa que rodea o escudo e ten un sexto do seu ancho. No brasonamento cítase como último elemento. Moitas veces está cargado de figuras, por exemplo no escudo de Portugal, cargado de castelos de ouro.
Barbara Crawford Johnson
Barbara Crawford Johnson, nada en Sandoval (Illinois) en 1925 e finada en 2005, foi unha enxeñeira aeronáutica americana. Formou parte do equipo de enxeñaría da NASA que participou na chegada á Lúa. Dirixiu importantes estudos sobre dinámica de voo, deseño de mísiles, túneles de vento, análise de rendemento e aerodinámica. En 1968, foi nomeada xerente encargada de supervisar os requisitos da misión e a avaliación no Proxecto Apollo.
Traxectoria
A Barbara, coñecida como " Bobbie", fascináballe voar e inspirábase en mulleres como Amelia Earhart. Era coñecida por pasar o tempo vendo engalar e aterrar avións e por entrevistar aos pilotos sobre como pilotar avións.
Barbara matriculouse na Universidade de Illinois en 1943 grazas ás bolsas e á baixa matrícula estatal. Naquela época, a universidade aínda non ofrecía titulacións de enxeñería aeronáutica, polo que Barbara comezou con enxeñería xeral para obter unha sólida comprensión técnica e unha formación en todas as disciplinas de enxeñería xeral. No seu tempo libre mentres estaba na universidade, Barbara participaba na base das Forzas Aéreas en  Rantoul,  Illinois, e acabou aprendendo a voar pola súa conta.
En 1946, en só tres anos, Barbara  Crawford Johnson converteuse na primeira muller en obter unha licenciatura en enxeñería pola Universidade de  Illinois. Inmediatamente tivo tres ofertas de traballo diferentes: quedar a ensinar na Universidade mentres realizaba un traballo de posgrao, trasladarse ao Leste e construír pontes, ou aceptar un traballo en North  American  Aviation en  California (que máis tarde se convertería na División Espacial de  Rockwell  International). miniatura|Barbara Crawford Johnson fala con compañeiros na súa oficina, ao redor de 1970-1974.
Carreira
Co seu amor pola aviación, Barbara elixiu o traballo de  North  American  Aviation e traballou na industria aeroespacial durante trinta e seis anos.
Premios
Durante a súa carreira excepcional, recibiu varios premios dentro do mundo de enxeñaría.
Ademais, recibiu un medallón da NASA para conmemorar a súa contribución á misión Apolo 11.
Soutoxuane, Santa María Maior, Mondoñedo
Soutoxuane é un lugar da parroquia de Santa María Maior no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Alicia Valero Delgado
Alicia Valero Delgado, nada en Zaragoza o 31 de marzo de 1978, é unha enxeñeira química española especializada na exerxía do capital mineral da Terra. Está considerada unha das principais expertas de Europa en minerais críticos.
Traxectoria
Licenciada en Enxeñaría Química pola Universidade de Zaragoza no ano 2002. Durante os últimos anos da carreira realizou tres estancias Erasmus : dúas na Universidade Técnica de Berlín en 4o curso e para o traballo de fin de grao; e na Universidade Paul Sabatier de Tolosa durante o 5º curso. En 2005 obtivo o mestrado en Ecoeficiencia, Aforro e Alternativas Enerxéticas, pola Universidade de Zaragoza.
Carreira profesional
Doutora en Enxeñaría Química pola Universidade de Zaragoza cunha tese de doutoramento defendida en 2008 sobre o Estudo da evolución exerxética do capital mineral da terra. Para estimar a composición mineralóxica media da codia continental superior, tivo que viaxar ao Reino Unido, ao British Geological Survey (BGS), o centro xeolóxico de referencia en Europa, e consultar a especialistas de España, Australia, Francia, Rusia e Polonia. Durante as súas investigacións case non atopou literatura científica e percibiu unha gran opacidade sobre o que se extrae, non se sabe o que se extrae, nin o que queda nas minas existentes, sendo a extracción de minerais en mans dunhas poucas multinacionais que controlan o mercado e a información.
Profesora da Universidade de Zaragoza, é responsable da área de Ecoloxía Industrial do Instituto Universitario de Investigación Mixta 'Centro de Investigación sobre Recursos y Consumo Enerxéticos (CIRCE)'. A súa actividade investigadora centrouse na procura de solucións eficientes no uso dos recursos e na aplicación da termodinámica para avaliar o capital mineral da Terra, polo que recibiu catro premios internacionais. Participou nunha trintena de proxectos nacionais e internacionais, todos eles relacionados co estudo e optimización de enerxía e materiais. É membro de varios grupos internacionais de expertos en materias primas críticas.
É coordinadora da Cátedra CEMEX de Sostibilidade da Universidade de Zaragoza e membro dos Grupos Operativos do EIP de Materias Primas (2017-2020). Tamén é membro do Grupo de Investigación Transdisciplinar en Transicións Socioecolóxicas "GinTRANS2" da Universidade Autónoma de Madrid desde 2013.
Esgotamento dos recursos minerais do planeta
Nas súas investigacións aborda o esgotamento dos recursos minerais do planeta e os límites minerais da terceira revolución industrial. A " Economía Verde " (sostida con enerxías renovables e bioenerxías, con vehículos híbridos e eléctricos e tecnoloxías "intelixentes" e obxectos de consumo) precisa de materiais e minerais de todos os elementos da táboa periódica. Máis que Economía Verde, chámaa “Economía Multicolor” ou “A era da táboa periódica”. Son materias primas denominadas críticas que son escasas como o litio, cobalto, indio, telurio ou terras raras. E poden ser susceptibles de alimentar conflitos armados polo seu control, son explotados xerando fortes danos ambientais e, polo tanto, resistencias lexítimas, e cuxa distribución xeolóxica se concentrou en moi poucos países, algúns socio-politicamente inestables. Atopa un déficit de reciclaxe de minerais, ao considerar que é moi difícil reciclar un obxecto que non foi deseñado para poder facelo. Alicia Valero sinala que a economía descarbonizada e dixital do século XXI dependerá tanto destes grandes produtores de minerais como a economía fosilista do século XX da OPEP. E aínda que a exerxía asociada ao consumo de combustibles fósiles vai diminuír, farao a costa do aumento do consumo de minerais.
A Sexta Angustia
A Sexta Angustia, tamén coñecida como A Piedade e como o Cristo xacente, é un conxunto escultórico realizado en 1616 polo artista Gregorio Fernández, conservado no Museo Nacional de Escultura de Valladolid desde mediados do século XIX. Esta obra constitúe unha das piedades máis coñecidas de Fernández, quen dedicou cinco dos seus traballos a este tema.
Historia
O conxunto formaba parte dun paso procesional que o escultor entregou o 22 de marzo de 1617 á Ilustre Irmandade Penitencial de Nosa Señora das Angustias de Valladolid. Este conxunto estaba formado orixinalmente pola imaxe da Virxe xunto ao Cristo morto; os dous ladróns (Dimas, o bo ladrón e Gestas, o mal ladrón); e outras dúas figuras: San Xoán e María Madalena, que se conservan na confraría e, polo tanto, xa non se exhiben xunto co resto do grupo. Malia a falta de documentos relacionados coa comisión, consérvanse nos libros de conta da confraría, que foron publicados polo historiador Esteban García Chico en 1941, unha carta de pagamento na que hai 28 reais destinados aos homes que realizaron, en 1617, o traslado do grupo escultórico dende o fogar de Fernández até a igrexa á que estaba destinada, ademais dun pago polo ouro adquirido para pelar o pelo de Cristo, San Xoán e A Magdalena, e o gasto asumido polos nervios para poder pegar as xuntas da madeira. Nesta carta tamén se menciona o pagamento de 60 reais a Marcelo Martínez por policromía, así como a cantidade destinada a Hervás García para a fabricación dos ollos de vidro das imaxes.
No novo libro de cabidos da confraría iniciado en 1618, entre outros, están documentadas as procesións relacionadas cos anos 1620, 1623 e 1625, nas que aparece A Piedade, que se menciona como o paso do Descenso. Antonio Ponz tivo a oportunidade de contemplar o complexo na entón Capela da Piedade, situada xunto á cabeceira da igrexa, aínda que as figuras de María Madalena e San Xoán xa estaban situadas en dous nichos laterais da Capela da Virxe das Angustias, inaugurada en 1710.
O conxunto saíu en procesión ata 1924, cando se decidiu non sacalo de novo debido á deteriorización que presentaba. Despois de restaurar a obra en 1991, as figuras de San Xoán e María Madalena volveron á procesión, o resto das imaxes non aparecían por orde do Arcebispado xa que a Confraría da Misericordia xa tiña unha talla na que se representaba a dita escena. Non obstante, desde 2007 as figuras dos dous ladróns saen en procesión xunto coa cruz espida de Cristo. Segundo a hipótese formulada en 1986 polo conservador do museo Luis Luna Moreno, orixinalmente a imaxe da Virxe e Cristo situaríase no paso procesional entre as figuras dos dous ladróns, que se situaría á mesma altura, estando as tallas de San Xoán e María Madalena á dereita e á esquerda respectivamente, con San Xoán mirando á cruz onde Cristo acababa de ser crucificado e a Madalena contemplando a Virxe agarrando o corpo do seu fillo.
Descrición
A primeira descrición da obra achegouna o historiador Manuel Canesi Acevedo que, ao mencionar a procesión das Angustias do Xoves Santo de 1750, refírese a este conxunto como un Cristo no colo de María despois de descender da cruz cos dous ladróns enriba nas súas cruces. A Virxe aparece mirando cara o ceo, mostrando unha leve expresión de desaprobación ou reproche acentuada pola man dereita que se levanta inquisitivamente. Pola súa banda, a imaxe de Cristo, no canto de ser apoiada pola súa nai, crea a tradicional estrutura piramidal imposta pola Pietá de Miguel Anxo, aparece deslizándose polo colo da súa nai a pesar de que o suxeita firmemente coa man esquerda, o que provoca a rotura do estrutura piramidal propia destas representacións e permite que a metade inferior do corpo de Cristo descanse sobre a rocha sobre a que se ergue o conxunto. As principais características da técnica de Fernández están presentes na obra, como a existencia de ángulos profundos nos tecidos de roupa e un marcado naturalismo presente nos corpos, especialmente no de Cristo, no que se perfilan os ósos e os músculos; a figura de María, os pregamentos da súa roupa teñen unha profunda modelaxe que crea un notable efecto clarescuro. Estes pregamentos ríxidos e lixeiramente ríxidos mostran unha clara influencia flamenga. Segundo o historiador da arte Ricardo de Orueta:
Xunto á figura da Virxe e Cristo están as imaxes dos dous ladróns. Estas esculturas, atribuídas tradicionalmente a Pompeo Leoni, foron asignadas a Fernández en 1804 polo historiador Isidoro Bosarte. Co fin de proporcionar claridade á narrativa amosada polo grupo, o escultor impúxolles diferentes posturas e manifestacións corporais: así, o Bo ladrón, co pelo curto e ordenado, ten a cabeza e o corpo, parcialmente cubertos por un pano branco de pureza con raias vermellas, lixeiramente inclinadas na dirección da figura xacente de Cristo, mentres que o mal ladrón, co corpo nun marcada tensión, o pelo revolto, a testa surcada, a boca aberta e a lingua sobresaíndo, aparta a cara da escena, mostrando dous cortes na perna esquerda. Respecto ás figuras de San Xoán e María Madalena, atribuídas a Fernández polo arquitecto Juan Agapito y Revilla, o primeiro, cunha túnica vermella e capa verde escura, sostén a coroa de espiñas na man dereita mentres que a segunda, cunha túnica marrón está suxeito cunha cinta, un manto verde e unha banda sobre o peito, leva un cáliz na man dereita e na esquerda un pano co que seca as bágoas.
En canto aos materiais, as imaxes están feitas en madeira policromada, deixando os defectos das tallas cubertos polo embolado, consistentes nunha mestura de xeso e tecido. Pola súa banda, os ollos das figuras son de vidro, as uñas de corno e os dentes de óso, todo co fin de proporcionar o maior grao de naturalidade posible. En canto á policromía, encargouse a Marcelo Martínez e data de 1617. A figura da Virxe leva unha túnica vermella, un manto azul e un pano branco cubrindo a cabeza, mentres que na imaxe de Cristo predominan os tons que destacan a cor vermella do sangue que emana das súas feridas, presente, ademais da testa, nas mans, pés, xeonllos e pernas.
Copia
En 2015, a Confraría das Angustias, pediu ao Ministerio de Cultura facer unha copia da Piedade conservado no Museo Nacional de Escultura de Valladolid, para poder procesionalo. As imaxes de María Madalena e san Xoán están na igrexa da Confraría e sobre as imaxes dos dous ladróns xa existe unha copia na confraría das Sete Palabras de Valladolid. Deste xeito, podíase recupera-lo paso tal como fora deseñado orixinalmente.
Outros exemplos
Aparecen outros exemplos da Piedade realizadas tamén por Gregorio Fernández, e que se conservan en diferentes lugares:
Ljubov Rebane
Traxectoria
Graduouse na Universidade Estatal de San Petersburgo en 1952 e recibiu un doutoramento en Física e Matemáticas en 1961 desde a mesma universidade.
Recibiu o Premio Estatal da URSS (ruso: Госуда́рственная пре́мия СССР) en 1986, xunto con Renda Avarmaa, Anšel Gorohhovski, Romano Personov, Boris Harlamov, Jevgeni Alšits, Ljudmila Bõkovskaja, Vladimir Maslov, Jaak Kikas e Konstantin Solovjov, polos artigos "Alto-spectral-resolución spectroscopy e para o persistente spectral o buraco que queima de moléculas e sólidos" (ruso: Авармаа, Рейн Арнольдович, зав. сектором, Гороховский, Аншель Александрович, Кикас, Яак Вернерович, ст. н. с., Альшиц, Евгений Иосифович, Быковская, Людмила Анатольевна, мл. н. с. Института физики АН ЭССР; Маслов, Владимир Григорьевич, ст. н. с. ГОИ имени С. И. Вавилова; Ребане, Любовь Александровна, ст. н. с. ИХБФАН ЭССР; Соловьёв, Константин Николаевич, зав. лабораторией Института физики АН БССР, — за цикл работ «Фотовыжигание стабильных спектральных провалов и гелективная спектроскопия сложных молекул» (1972—1984)).
En 1980, foi nomeada catedrática na Universidade de Tartu (Estonia).
Salvelinus alpinus
miniatura|240px|Lámina de 1896 Salvelinus alpinus é unha especie de peixes osteíctios da orde dos salmoniformes, familia dos salmónidos, subfamilia dos salmoninos, unha das numerosas comprendidas no xénero Salvelinus,
Propia dos de lagos alpinos e das augas costeiras das rexións árticas e subárticas, incluíndo as illas do arquipélago ártico do Canadá.
Ningún outro peixe de auga doce se encontra tan ao norte.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Salmo alpinus.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñecuese tamén polos sinónimos:
Subespecies
Na actualidade recoñécense as tres subespecies seguintes:
Distribución
A área de distribución de Salvelinus alpinus e cicumpolar, encontrándose nos lagos alpinos e nas augas costeiras das rexións árticas e subárticas, incluíndo as illas do arquipélago ártico do Canadá. Observouse no Ártico canadense, Groenlandia, Islandia, Escandinavia, Siberia e Alasca.
Ningún outro peixe de auga doce se encontra tan ao norte.
Características
Intimamente relacionado co salmón e a troita, comparte características con ambos os dous.
Pode alcanzar unha lonxitud de 1,10 m e un peso de 15 kg.
A idade máxima publicada é de 40 anos.
En xeral, o dorso é escuro, de cor parda olivácea, e o ventre e os flancos claros. O dorso e os laterais aparecen con característicos puntos vermellos ou rosados, de maior tamaño ao longo da liña lateral, á veces maiores que a pupila. Porén, a cor é mi variábel, dependendo da situación, a época do ano e o grao de madureza sexual. Na época da desova, os adultos de ambos os sexos, pero especialmente os machos, presentan unha brillante coloración vermella ou alaranxada no ventre e as aletas pectorais, pelvianas e na anal. Esta coloración vermella danlla os carotenoides presentes na dieta; os anfípodos son a principal fonte deste pigmento. Os inmaturos presentan 11 manchas escuras en cada costado. As aletas son claras nos xuvenís, e escuras nos adultos.
Bioloxía
É unha especie bentopeláxica que vive en augas frías e ben oxixenadas, que aparece en zonas profundas dos ríos medianos ou grandes, e nos lagos. Poden ser anádromo, semianádromo ou sedentario. Os espécimes que viven ao norte dos 65° N de latitude son xeralmente anádromos.
As formas anádromas pasan gran parte das súas vidas no mar, onde ocupan un rango de profundidades de 30 a 70 m. As poboacións non migratorias permanecen permanentemente nos lagos e ríos.
É unha especie extremadamente sensíbel á contaminación da auga.
A súa dieta varía segundo a estación e o lugar onde se atopa. Adoita ser oportunista. Encontraronse máis de 30 especies no seu estómago. As poboacións de auga doce aliméntanse de crustáceos planctónicos, anfípodos, copépodos, moluscos, insectos e doutros peixes, incluso da súa propia especie.
Os mesmos crustáceos que lles serven de alimento son con frecuencia hospedadores intermediarios de parasitos.
As femias adoitan depositar de 3 000 a 5 000 ovos. Non morren despois da desova, como ocorre no salmóns do Pacífico (xén ero Oncorhynchus, e adoitan desovar varias veces ao longo da súa vida, normalmente cada segundo ou terceiro ano. A ceías emerxen na primavera e permanecen no río de 5 a 7 meses, ou até que miden uns 15-20 cm de lonxitude. A madurez sexual varía de 4 a 10 anos, cando alcanzan os 50 ou 60 cm de lonxitude.
Pesca
A súa pesca non reviste grande interese comercial, pero é unha especie usada en acuicultura e un trofeo moi común en pesca deportiva.
Comercialízase fresco, afumado, enlatado e conxelado. Cómese salgado, cocido, frito e asado.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, considerando que é unha especie moi estendida sen que se coñezan grandes ameazas xeneralizadas, e aínda que varias poboacións diminuíron significativamente, cualifica o seu status como LC (pouco preocupante).
Bourget
O termo francés Bourget (de "bourg" co sufixo diminutivo "-et", "burgo pequeno) pode referirse a:
Manuel Brea Porto
Manuel Brea Porto, nado na Estrada o 21 de marzo de 1942, é un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Brea Vilas. Mestre en Forcarei, foi concelleiro de Forcarei dende 1967, foi primeiro tenente alcalde con Francisco Filgueiras Gulías dende 1970. Foi nomeado alcalde de Forcarei en 1974. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da Agrupación Electoral de Forcarei (AEF) e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura de Converxencia de Independientes de Galicia e volveu ser elixido alcalde por maioría absoluta. Nas municipais de 1987 encabezou a candidatura de Independentes de Galicia e volveu repetir a maioría absoluta. Nas municipais de 1991 e 1995 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Foi deputado provincial (1979-1983).
Recoñecementos
Foi nomeado alcalde honorario de Forcarei en 2000.
Vida persoal
Casou con María Luz Sofía Constenla Garrido.
As Invernegas, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
As Invernegas é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
O Xestoso, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo
O Xestoso é un lugar da parroquia de Santiago de Mondoñedo no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
The One (serie de televisión)
The One é unha serie de televisión británica de ciencia ficción creada por Howard Overman que se estreou en Netflix o 12 de marzo de 2021.
Produción
O 15 de novembro de 2018 anunciouse que Netflix comezara a produción dunha serie consistente en oito episodios. A serie foi creada por Howard Overman.
Captain Fantastic (filme)
Captain Fantastic é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Matt Ross e protagonizado por Viggo Mortensen, Frank Langella, Kathryn Hahn e Steve Zahn. A historia céntrase nunha familia que viviu en illamento na natureza durante máis dunha década e que se ve forzada a integrarse na sociedade logo da morte da nai.
Naisten SM-sarja 1985-1986
A tempada 1985-1986 da Naisten SM-sarja foi a cuarta tempada da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Un total de oito equipos tomaron parte na competición.
Ao final da tempada o Ilves de Tampere revalidou o título conseguido na tempada precedente.
Estrutura da tempada
A competición xogouse por primeira vez na súa historia nun único grupo e só se disputou unha liga regular, co cal o equipo que finalizou primeiro na liga regular proclamouse campión finlandés.
O sistema de puntuación concedeu dous puntos pola vitoria, un polo empate e o equipo perdedor non sumaba ningún punto.
Liga regular
Ao final da liga regular o Ilves de Tampere proclamouse campión logo de gañar os seus 14 partidos e sumar 28 puntos, mentres que a prata foi para o HJK de Helsinqui (21 puntos) e o bronce para o Sport de Vaasa (19 puntos). O Ilves foi ademais o equipo máis goleador (93 goles a favor) e menos goleado (14 goles en contra). Por contra o SaiPa de Lappeenranta foi o equipo que menos goles anotou (17), e o Ilves-Kiekko de Tampere foi o equipo máis goleado (99). O Ilves conseguiu as maiores goleadas da tempada, rexistrando tres partidos con 10 ou máis goles anotados e máis de 10 goles de diferenza.
Ao final da tempada non houbo ningún descenso, xa que o HJK abandonou a competición, permitindo que o Ilves-Kiekko se mantivera unha tempada máis e as Shakers de Kerava ascenderan á máxima categoría.
Anotadoras
Ao finalizar a liga regular, a xogadora do Sport de Vaasa Sari Krooks foi a máxima puntuadora con 53 puntos (46 goles e 7 asistencias). Krooks foi ademais a máxima goleadora, mentres que Päivi Virta (Ilves) e Eija Sorvari (Sport) foron as máximas asistentes con 14 asistencias cada unha.
Ruta suicida
Rura suicida (en The Gauntlet) é un filme estadounidense de 1977 dirixido por Clint Eastwood, quen tamén é o protagonista xunto con Sondra Locke. O resto do elenco está composto por Pat Hingle, William Prince, Bill McKinney e Mara Corday.
O Chao da Aldea, Sasdónigas, Mondoñedo
O Chao da Aldea é un lugar da parroquia de Sasdónigas no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
O Pé do Monte, Sasdónigas, Mondoñedo
O Pé do Monte é un lugar da parroquia de Sasdónigas no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Suaigrexa, Sasdónigas, Mondoñedo
Suaigrexa é un lugar da parroquia de Sasdónigas no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Carl Wilhelm Scheele
Carl Wilhelm Scheele, nado en Stralsund o 9 de decembro de 1742 e finado en Köping o 21 de maio de 1786, foi un químico farmacéutico sueco.
Traxectoria
Scheele naceu en Stralsund, Pomerania (agora Alemaña, daquela entón unha provincia sueca). Foi o descubridor de moitas substancias químicas, xa que descubriu o osíxeno antes que Joseph Priestley.
Scheele traballou como farmacéutico en Estocolmo, de 1770 a 1775 en Uppsala, máis tarde en Köping, tamén en Suecia, onde adquiriu a farmacia (onde instalou o seu laboratorio) da entón viúva Sara Pohl, coa que casou no leito de morte. Os seus estudos levárono ao descubrimento do osíxeno e do nitróxeno, entre 1772 e 1773, cuxa obra publicou no seu libro "Chemische Abhandlung von der Luft und dem Feuer" ("Tratado de química sobre o aire e o lume") en 1777, perdendo parte da súa fama a favor de Joseph Priestley, quen de forma independente (pero máis tarde) descubriu o osíxeno en 1774.
Scheele tamén descubriu outros elementos químicos, como o cloro (1774), o bario (1774), o manganeso (1774), o molibdeno (1778) e o volframio (1781), así como varios compostos químicos, incluíndo ácido nítrico, glicerol e cianuro de hidróxeno (tamén coñecido como ácido prúsico). Ademais, descubriu un proceso similar á pasteurización.