cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emma Perry Carr
Carreira
Despois de doutorarse, Carr continuou ensinando química en Mount Holyoke. En 1913 obtivo o cargo de directora do departamento de química. Estabeleceu un programa de investigación baseado no uso da espectroscopia ultravioleta para estudar hidrocarburos; no transcurso do seu traballo de investigación, determinou a existencia dunha relación entre as frecuencias de absorción e o cambio de entalpía de combustión dos compostos. Participou na elaboración de International Critical Tables, un traballo de referencia do National Research Council dos Estados Unidos, en colaboración con Victor Henri da Universidade de Zúric. Carr foi pioneira na análise do espectro ultravioleta de moléculas orgánicas para investigar a súa estrutura electrónica. Dirixiu un dos primeiros grupos nos que profesores, estudantes de doutoramento e estudantes colaboraron en proxectos de investigación.
Carr retirouse en 1946. Cando a súa saúde comezou a fallar, trasladouse a unha residencia en Evanston, Illinois, preto do seu sobriño, James Carr, e do resto da súa familia.
Premios e recoñcementos
Carr foi a primeira destinataria en 1937 da Medalla Garvan-Olin da American Chemical Society (ACS), un premio establecido para recoñecer "un servizo excepcional á química por parte das mulleres químicas". Tamén recibiu xunto á súa colega Mary Lura Sherrill o premio James Flack Norris por logros destacados na ensinanza de química da sección nordeste da ACS na primavera de 1957.
Mount Holyoke chamou a un laboratorio da universidade en honor del en 1955. O edificio foi renovado e reconstruído de acordo cos criterios de Liderado en Enerxía e Deseño Ambiental para edificios ecolóxicos e reabriuse en 2002.
Koneru Humpy
Koneru Humpy, nada en Vijayawada o 31 de marzo de 1987, é unha xadrecista india. En 2002 converteuse na oitava muller en conseguir o título de Gran Mestra Feminina e a máis nova (15 anos, 1 mes e 27 días), co que superou o récord previo de Judit Polgár por tres meses. A chinesa Hou Yifan superou esa marca en 2008. En outubro de 2007 Humpy converteuse na segunda muller, após Polgár, en superar a barreira de 2600 puntos Elo, con 2606 puntos.
Traxectoria
Humpy gañou tres medallas de ouro no Mundial Xuvenil de Xadrez: en 1997 (sub-10 feminino), 1998 (sub-12 feminino) e 2000 (sub-14 feminino). No Campionato Asiático Xuvenil de Xadrez de 1999 en Ahmedabad gañou na categoría sub-12, competindo cos mozos. En 2001 gañou o Mundial Júnior Feminino. Na edición do ano seguinte en Goa empatou con Zhao Xue no primeiro lugar, mais ficou segunda tralo desempate. Humpy competiu cos mozos no Mundial Júnior de 2004 en Kochi, o cal gañou Pentala Harikrishna. Empatou no quinto posto, mais acabou décima tralo reconto cunha puntuación de 8,5/13 puntos.
En 2004 participou por primeira vez no Mundial Feminino. Desde entón, competiu en todas as edicións co formato de knockout ou de eliminación directa. Humpy chegou ás semifinais en 2004, 2008 e 2010.
En 2009 empatou no 1º posto con Alexander Areshchenko, Magesh Panchanathan e Evgenii Miroshnichenko na Mayor Cup de Mumbai. Finalmente, foi Areshchenko quen se fixo co triunfo.
En 2009 Humpy acusou a All India Chess Federation de prohibirlle participar na 37ª Olimpíada de Xadrez en Turín. Previamente denunciara acoso psicolóxico por parte do secretario da entidade. O seu pai e adestrador, Humpy Ashok, non foi autorizado para viaxar con ela aos torneos.
Gañou o bronce individual no Mundial Feminino por equipos de 2015 en Chengdu. O equipo indio quedou cuarto na competición, a só un punto do chinés, que gañou a medalla de bronce.
En 2019 converteuse en campioa mundial feminina de xadrez rápido despois de dous anos sabáticos debido á súa maternidade.
Representou á India nas Olimpíadas de Xadrez de 2022 en Mahabalipuram.
Vida persoal
Os seus pais, Koneru Ashok e Latha Ashok, chamárona nun principio «Hampi», nome derivado de champion («campioa»). O pai mudou máis adiante a ortografía a Humpy, para que tivese unha sonoridade máis próxima ao ruso.
En agosto de 2014 casou con Dasari Anvesh. Na actualidade traballa en ONGC Ltd., a empresa pública india de petróleo e gas natural. miniatura|O Presidente [[Abdul Kalam entrégalle o premio Padma Shri a Koneru Humpy na Cerimonia de Investidura no pazo presidencial Rashtrapati Bhavan (Nova Deli) o 23 de marzo de 2007]]
Deu a luz unha nena, Ahana, en 2017.
Premios e recoñecementos
dereita|miniatura|En Wijk aan Zee en [[2006]]
Aethridae
Aethridae é unha familia de cangrexos coa súa propia superfamilia, Aethroidea. Contén tres xéneros (os extintos marcados cun †):
O Pibidal, Trabada, Trabada
O Pibidal é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Happy New Year (filme de 2014)
Happy New Year (en हैप्पी न्यू ईयर; ás veces abreviado como HNY) é un filme indio de 2014 dirixido por Farah Khan e producido por Gauri Khan baixo o selo Red Chillies Entertainment. O filme está protagonizado por Shah Rukh Khan, Deepika Padukone, Abhishek Bachchan, Sonu Sood, Boman Irani, Vivaan Shah e Jackie Shroff. Foi distribuído internacionalmente por Yash Raj Films. Conta a historia dun grupo de perdedores que se transforma nun equipo que conquista o corazón da xente da cidade e de todo o mundo, todo como parte da súa procura por conseguir o maior atraco de diamantes xamais visto.
Elminster – The Making of a Mage
Elminster – The Making of a Mage é o primeiro libro da serie "Elminster" escrita por Ed Greenwood. Foi publicado en 1994.
Publicación
Ed Greenwood escribiu Elminster: The Making of a Mage como unha novela de tapa dura en só 16 días, e en 1994 a novela esgotou as súas 75.000 tiradas entre o Boxing Day e Noitevella.
A Penela, Trabada, Trabada
A Penela é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Xerardo Rodríguez
O nome Xerardo Rodríguez pode referirse a:
Ponte Gorda, Trabada, Trabada
Ponte Gorda é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
O Coto, Bravos, Ourol
O Coto é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Greenback
Estas emisións de diñeiro fiduciario tiveron curso legal para a maioría dos propósitos e contaban con diversas promesas de pagamento posterior en moeda, aínda que non estaban sustentadas nas reservas de ouro nin de prata existentes.
Existiron en dúas das formas dos billetes do dólar estadounidense: os Demand Notes, emitidos entre 1861 e 1862, e os United States Notes, emitidas en 1862 e 1863.
Antecedentes
Antes da guerra civil, os Estados Unidos utilizaban moeda de ouro e de prata como moeda oficial, cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos. Os bancos privados emitían tamén papel moeda en forma de billetes, que podían trocarse por diñeiro en efectivo nas oficinas deses bancos. Estes billetes só tiñan valor se o banco emisor os trocaba, polo que se este caía en creba, os billetes perdían o seu valor. O Goberno federal tamén emitía, ás veces, billetes do Tesouro, para pedir diñeiro prestado á poboación durante as etapas de dificultades económicas, aínda que as propostas dun papel moeda federal resultaban politicamente polémicas, xa que lembraban as emisións de "moeda continental" emitida durante a Revolución Americana. Estes eran, nominalmente, pagadoiros en prata, aínda que se depreciaron axiña por mor da falsificación británica e a dificultade do Congreso Continental para recadar diñeiro dos estados.
O período da presidencia de James Buchanan caracterizárase por un déficit crónico, en tanto que o país caía no Pánico de 1857. O movemento de secesión do Sur empeorou a situación, xa que o Goberno perdeu importantes ingresos fiscais. Durante a transición presidencial seguiuse funcionando con préstamos bancarios privados a tipos de xuros de ata o 12 por cento e algúns bancos chegaron a pedir ata o 36 por cento. Salmon P. Chase, como secretario do Tesouro da Administración entrante de Abraham Lincoln, atopou os bancos máis receptivos, aínda que tivo problemas para manter suficientes moedas no Tesouro para facer fronte aos gastos xerados pola guerra civil.
Demand Notes
O último papel moeda do tipo coñecido como United States Note, tamén chamado Legal Tender Note, non podía utilizarse para pagar os dereitos de alfándega nin os xuros da débeda pública, que só se podían pagar con ouro ou con Demand Notes. Xa que logo, os importadores seguiron utilizando os Demand Notes no canto do ouro. En marzo de 1862, os Demand Notes pasaron a ter curso legal. Á medida que se utilizaban para pagar as taxas alfandegueiras, íanse retirando da circulación, ata o punto de que a mediados de 1863 xa desaparecera o 95 %.
United States Notes
A cantidade de Demand Notes emitidos resultara moi insuficiente para facer fronte aos gastos que a guerra lle supuña ao Goberno. A solución veu da man de Edmund Dick Taylor (1804-1891), un político e empresario de Illinois que servía como oficial voluntario. Taylor reuniuse con Lincoln en xaneiro de 1862 e suxeriu a emisión de papel moeda sen apoio. Esta idea non foi inicialmente do agrado do presidente, aínda que había unha presión crecente no Congreso por facer algo. O Goberno podía imprimir o seu propio diñeiro ou endebedarse a perpetuidade cos seus acredores estranxeiros. Isto fixo que Lincoln acabase por apoiar axiña a proposta de Taylor e o 25 de febreiro de 1862 o Congreso aprobou a primeira Lei do Curso Legal (Legal Tender Act), pola que se autorizaba a emisión de 150 millóns de dólares en papel moeda do tipo United States Notes, tamén coñecido como Legal Tender Notes.
Como o reverso destes billetes estaba tamén impreso en tinta de cor verde, recibiron igualmente o apelativo de greenbacks por parte da poboación, que os consideraba equivalentes aos anteriores Demand Notes, tamén coñecidos con tal alcume. Os United States Notes foron emitidos polo Goberno dos Estados Unidos para o pagamento do traballo e dos bens.
California e Oregón desafiaron a Lei do Curso Legal. Había máis dispoñibilidade de ouro na costa occidental e os comerciantes deses estados non querían aceptar os United States Notes ao seu valor nominal. Mesmo fixeron unha lista negra das persoas que intentaban utilizalos. Pola súa banda, os bancos de California non aceptaban depósitos en greenbacks e ese Estado non os aceptaba para o pagamento de impostos. Finalmente, tanto California como Oregón determinaron que os greenbacks supuñan unha violación ás súas constitucións estatais.
Á medida que o Goberno emitía centos de millóns de dólares en greenbacks, o seu valor fronte ao do ouro diminuía. En 1862, o descenso foi tal que o ouro chegou a ter unha prima do 29 % e na primavera de 1863 os greenbacks baixaron máis, ata 152 dólares contra 100 dólares en ouro. Non obstante, logo da vitoria da Unión na batalla de Gettysburg, recuperouse ata os 131 dólares fronte aos 100 dólares en ouro. En 1864 o seu valor volveu ascender, xa que Grant estaba a facer poucos progresos contra Lee, que se mantivo forte en Richmond durante a maior parte da guerra. O punto máis baixo dos greenbacks produciuse en xullo dese ano, con 258 dólares en papel fronte a 100 dólares en ouro. A recuperación do valor comezou a partir da fin da guerra en abril de 1865, chegando a unha paridade de 150 contra 100. Os greenbcks aumentaron o seu valor ata decembro de 1878, cando chegaron a pórse á par co ouro. Nese momento, pasaron a ser libremente convertibles en ouro.
O Coxuxo, Bravos, Ourol
O Coxuxo é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Nobody (filme de 2021)
Nobody é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Ilya Naishuller e escrito por Derek Kolstad. Está protagonizado por Bob Odenkirk, Connie Nielsen, Aleksey Serebryakov, RZA e Christopher Lloyd, e conta a historia dun home de familia, que despois de sufrir un roubo na súa casa volve á súa perigosa vida anterior, converténdose no obxectivo dun señor do crime vingativo. Odenkirk e David Leitch están entre os produtores do filme.
O Porto do Malle, Trabada, Trabada
O Porto do Malle é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
O Pontigal, Trabada, Trabada
O Pontigal é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Gustavo Contreras Cerdeiriña
Gustavo Contreras Cerdeiriña, nado en Verín en 1909 e finado en Vigo en 1975, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Comenzou os estudos de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e rematounos na Universidade de Granada acollido polo seu tío político Alejandro Otero Fernández. Finalizados os estudos en 1932 permaneceu un tempo en Granada especializándose en Xinecoloxía e Obstetricia con Alejandro Otero. Simpatizante do PSOE. Regresou a Verín onde exerceu a medicina. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou pasar desapercibido traballando na Enfermería Militar de Cabreiroá. Foi detido o 27 de marzo de 1937 durante un breve período de tempo sen procesamento xudicial e finalmente alistouse no Exército franquista e foi nomeado alférez médico en maio de 1937. Dende 1941 exerceu como médico de Asistencia Pública Domiciliaria primeiro en Lleida e despois en Monterrei. En 1963 trasladouse como médico municipal ao Incio, de onde pasou a Baiona e despois a Vigo como médico de Citroën. Finou en Vigo en 1975.
A Ribela, Trabada, Trabada
A Ribela é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Domecelle, Bravos, Ourol
Domecelle é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Redondo, Trabada, Trabada
Redondo é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
As Quintas, San Miguel de Barcala, A Estrada
As Quintas é un lugar da parroquia de San Miguel de Barcala no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Dornas, Bravos, Ourol
Dornas é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Coutado, Bravos, Ourol
O Coutado é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Eoudong
Eoudong (en 어우동) é un filme surcoreano de 1985 dirixido por Lee Jang-ho. Está protagonizado por Ahn Sung-ki e Lee Bo-hee. Lee Bo-hee gañou o galardón á mellor actriz nos Premios Grand Bell en 1986. O filme foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 58ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
As Quintas, Tabeirós, A Estrada
As Quintas é un lugar da parroquia de Tabeirós no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Río, Trabada, Trabada
O Río é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Ferreira, Bravos, Ourol
Ferreira é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Santo Estevo, Trabada, Trabada
Santo Estevo é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Cámara magmática
miniatura|11 – cámara magmática Unha cámara magmática é unha gran masa de rocha líquida situada baixo a superficie da Terra. A rocha fundida ou magma que se encontra na cámara é menos densa que as rochas que a rodean, o cal produce forzas de flotación no magma que tenden a dirixilo cara arriba. Se o magma logra abrirse camiño ata a superficie, o resultado é unha erupción volcánica; en consecuencia, moitos volcáns están situados sobre cámaras de magma. Estas cámaras son difíciles de detectar en zonas profundas da Terra, e, por tanto, a maioría das coñecidas están próximas á superficie, xeralmente a entre 1 km e 10 km de profundidade.
Dinámica das cámaras magmáticas
esquerda|miniatura|upright=1.8|Cámaras magmáticas sobre unha placa subducente.
O magma ascende a través de gretas desde abaixo e transversalmente pola codia terrestre porque é menos denso que as rochas que o rodean. Cando o magma non pode encontrar un camiño para ascender acumúlase formando unha cámara de magma. Estas cámaras vanse formando normalmente co paso do tempo, por medio de sucesivas inxeccións de magma horizontais ou verticais. O influxo de novo magma causa a reacción dos cristais preexistentes e a presión na cámara increméntase.
O magma que reside na cámara magmática empeza a arrefriar pouco a pouco e os compoñentes de maior punto de fusión como a olivina cristalizan fóra da solución, especialmente preto das paredes máis frías da cámara, e forman un conglomerado máis denso de minerais, que se afunde nas profundidades da cámara (rocha acumulativa). Despois de arrefriaren, as novas fases minerais satúranse e o tipo de rocha cambia (por exemplo, a cristalización fraccionada), formando normalmente (1) gabro, diorita, tonalita e granito ou (2) gabro, diorita, sienita e granito. Se o magma estivo na cámara durante un longo período de tempo, entón pode quedar estratificado e os compoñentes de menor densidade ascenden ata a parte superior e os materiais máis densos afúndense máis profundamente. As rochas acumúlanse en capas formando unha intrusión estratificada. Calquera erupción posterior pode producir depósitos estratificados; por exemplo, os depósitos da erupción do Vesubio do ano 79 d.C. comprenden unha grosa capa de pumita branca procedente da porción superior da cámara magmática, que está cuberta por unha capa similar de pumita gris producida a partir de material que foi expulsado máis tarde desde a parte inferior da cámara magmética.
Outro efecto do arrefriamento da cámara é que os cristais que solidifican liberarán gas (principalmente vapor de auga) que previamente estaba disolto cando eran líquidos, causando que a presión na cámara de magma aumente, posiblemente o suficiente como para producir unha erupción. Ademais, a eliminación dos compoñentes de punto de fusión máis baixo fará que o magma se volva máis viscoso (ao incrementarse a concentración de silicatos). Así, a estratificación dunha cámara magmática pode ter como resultado un incremento na cantidade de gas no magma que está na parte superior da cámara, e tamén facer o magma máis viscoso, o que potencialmente pode orixinar unha erupción máis explosiva que a que se produciría no caso dunha cámara que non sufriu estratificación.
As erupcións de supervolcáns soamente son posibles cando se forma unha cámara de magma extraordinariamente grande a un nivel relativamente pouco profundo da codia. Porén, a freceuncia de produción de magma en zonas tectónicas que orixina supervolcáns é bastante baixa, de arredor de 0,002 km3 ano−1, así que a acumlación de magma suficiente para unha supererupción tarda de 105 a 106 anos. Isto formula a cuestión de por que o magma silícico flotante non se abre paso ata a superficie máis frecuentemente en erupcións relativamente pequenas. A combinación da extensión rexional, que rebaixa a sobrepresión alcanzable máxima no teito da cámara, e unha gran cámara de magma con paredes quentes, que ten unha alta viscoelasticidade, pode suprimir a formación de diques de riolita e permitir que cámaras de magma tan grandes se enchan de magma.
Se o magma non é expulsado á superficie nunha erupción volcánica, irá arrefriando de vagariño e cristalizará en zonas profundas formando un corpo ígneo intrusivo, como, por exemplo, un formado por granito ou gabro (ver tamén plutón).
A miúdo, un volcán pode ter unha cámara de magma profunda a moitos quilómetros da superficie, que subministra magma a outra cámara máis superficial, máis preto do cume. A localización das cámaras de magma pode maparse usando métodos sismolóxicos: as ondas sísmicas dos terremotos móvense máis lentamente a través de rocha líquida que de rocha sólida, o que permite facer medidas para detectar as rexións con movemento lento, que identifican as cámaras de magma.
A medida que un volcán fai erupción, as rochas que o rodean colápsanse sobre a cámara de magma que se está baleirando. Se o tamaño da cámara se reduce considerabemente, a depresión resultante na superficie pode formar unha caldeira volcánica.
Cimadevila, San Miguel de Barcala, A Estrada
Cimadevila é un lugar da parroquia de San Miguel de Barcala no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Ferreira, Miñotos, Ourol
Ferreira é un lugar da parroquia de Miñotos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Folgoso, Bravos, Ourol
Folgoso é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Soenlle, Trabada, Trabada
Soenlle é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Buscapolo
O buscapolos é unha ferramenta que permite verificar se un determinado cable ou condutor ten unha diferenza de potencial (tensión) con respecto á terra física (por exemplo, en tomas eléctricas domiciliarias, individualiza que cable é a "fase" e cal é o "vivo"). Consiste nun circuíto aberto formado por unha ou máis lámpadas con puntos de contacto axeitados para a busca. Está formado por unha punta metálica nun dos extremos e un mango de plástico, totalmente illado.
Utilización
A forma correcta de utilizar esta ferramenta é facendo contacto coa punta metálica no condutor que se quere analizar, tocando ao mesmo tempo co dedo a outra punta do buscapolo.
No caso de que a persoa ande a tocar calquera superficie que actúe coma terra (de calquera maneira, é dicir, por andar descalzo ou estando calzado pola reactancia capacitativa do noso corpo e a terra), péchase desa forma o circuíto, a través do noso corpo e consecuentemente acenderase a lámpada. Pódese comprobar que non é estritamente necesario ter contacto coa terra para que se acenda o buscapolos; no caso de que a persoa que estea medindo sube é evidente que a circulación da corrente se produce tamén a través da lámpada mentres se carga e descarga altivamente o condensador formado polo noso corpo e a terra física.
Non existe risco de recibir unha descarga perigosa a través do buscapolo, debido a que a resistencia das lámpadas internas é moi alta, e desa maneira circula unha corrente moi pequena, inocua polo noso corpo, pero suficiente como para xerar luminosidade.
Concepto de polo eléctrico
Non hai que confundir os conceptos: o buscapolo non individualiza o polo positivo, xa que este non existe como tal nun circuíto de corrente alterna. A polaridade dun circuíto de corrente alterna de 50/60 Hz (dependendo da rexión), como é a rede eléctrica domiciliaria, cambia xustamente unhas 100/120 veces por segundo, de modo que nunca un cable pode ser o positivo e o outro o negativo continuamente. O que sucede é que o buscapolo identifica o cable denominado "fase", que posúe unha diferenza de potencial oscilante con respecto á terra física. Diferéncianse así do outro cable (nas instalacións monofásicas) denominado "neutro", o cal por encontrarse aterrado (conectado a terra) polas empresas de enerxía eléctrica, posúe case o mesmo potencial eléctrico que a terra física (en realidade, por mor da circulación de corrente e a resistencia propia da terra ata o punto onde está aterrado o neutro, adoita haber pequenas tensións entre o cable neutro e a terra, pero non adoita superar os 5 V no peor dos casos).
A individualización da fase resulta moi útil cando se realizan novas instalacións eléctricas ou derivacións dos circuítos existentes, xa que as normas permiten previr que os condutores da fase se diferencien dos da terra e do neutro. Ademais, esta busca serve para individualizar avarías ou mal funcionamento nos equipos e os seus gabinetes metálicos.
Trabada, Trabada, Trabada
Trabada é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Fornos, Bravos, Ourol
Fornos é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
O Cotro, San Miguel de Barcala, A Estrada
O Cotro é un lugar da parroquia de San Miguel de Barcala no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Casa do Frade, San Miguel de Barcala, A Estrada
Casa do Frade é un lugar da parroquia de San Miguel de Barcala no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Itäinenkatu
Itäinenkatu (en galego rúa Oriental) é unha rúa peonil da cidade de Tampere, en Finlandia. Está localizada no centro da cidade, na área da antiga fábrica de Finlayson. A rúa discorre de norte a sur dende Finlaysoninkadun ao norte ata Satakunnankatu ao sur. Cruzando Sataknnankatu a ruta prolóngase pola rúa Aleksis Kivi.
Itäinenkatu forma arte da paisaxe industrial do Tammerkoski, clasificado por Museovirastoo dende o 2009 como Sitio Cultural Construído de Interese Nacional. Actualmente no edificio Plevna opera un cine e ao longo da rúa hai restaurantes e outros negocios.
Historia e nome
miniatura|Katuvapriikki. Itäinenkatu foi parte anterirmente da rúa Aleksis Kivi. Itäinenkatu era o antigo nome da rúa Aleksis Kivi, que foi eliminado do plano urbanístico da cidade ná década de 1930, cando a rúa mudou o seu nome en honor ao escritor Aleksis Kivi. Na década de 1990 mudou o plano da cidade para a área de Finlayson e reintroduciuse o antigo nome da rúa. O nome Itäinenkatu é unha abreviatura do aínda máis antigo nome da rúa Itäinen pitkäkatu.
Construcións
miniatura|Näkymä Finlaysonin portilta kohti Aleksis Kiven katua. Itäiselläkadulla posúe unha serie de lugares de valor arquitectónico, cultural e de paisaxe urbana que están protexidos polo plano urbanístico.
A sobremesa da alegría
Estreouse en lingua galega a través da TVG o 12 de maio de 2023.
A Trapa, Trabada, Trabada
A Trapa é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
A Furada, Bravos, Ourol
A Furada é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
2022 EB5
2022 EB5 foi un asteroide que chocou coa Terra en 2022. Foi o quinto obxecto impactador na terra descuberto antes do impacto.
Ás 19:24 UTC do 11 de marzo de 2022, o astrónomo Krisztián Sárneczky descubriu un obxecto brillante movéndose rápido usando o telescopio de 60 cm Schmidt telescope do observatorio Piszkéstető, en Hungría, informando ó Centro de Planetas Menores (MPC), que designou o obxecto como Sar2593 (remataría co nome definitivo de 2022 EB5). Análises posteriores determinaron que caería a 140 km ó sur da illa Jan Mayen ás 21:22:42 UTC, menos de dúas horas despois da súa descuberta. Tería cousa de só 1 m de diámetro, co que non sería problema por queimarse na atmosfera na entrada.
A vixilancia do espazo arredor da Terra para procurar asteroides que poidan impactar e tentar evitar o impacto ou diminuír as súas consecuencias vén mellorando dende 2008, cando se localizou o primeiro asteroide de impacto certo.
A Garita, Bravos, Ourol
A Garita é un lugar da parroquia de Bravos no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Carabus
miniatura|240px|[[Carabus arcadicus]] miniatura|240px|[[Carabus auronitens]] miniatura|240px|[[Carabus baronii]] miniatura|240px|[[Carabus cancellatus]] miniatura|240px|[[Carabus convexus]] miniatura|240px|[[Carabus favieri]] miniatura|240px|[[Carabus glabratus]] miniatura|240px|[[Carabus nemoralis]] miniatura|240px|[[Carabus problematicus]] miniatura|240px|[[Carabus rutilans]] miniatura|240px|[[Carabus rutilans]] miniatura|240px|[[Carabus scheidleri]] miniatura|240px|[[Carabus violaceus]]
Carabus é un xénero de coleópteros adéfagos, o tipo da familia dos carábidos. É o único membro da subtribo dos carabinos. As aúas especies son propias do Novo e do Vello Mundo.
Características
Son depredadores nocturnos que se alimentan de caracois, miñocas de terra e eirugas.
A maioría das especies encóntranse no Paleártico, e xa que no Neártico hai tan só ao redor de 17.
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linneo da 10ª edición do seu Systema Naturae.
A Veiga, Trabada, Trabada
A Veiga é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Carabus
Etimoloxía
O nome científico Carabus deriva do latín vulgar carabus, "escaravello", á súa vez derivado do grego antigo κάραβος kárabos, "un escaravello cornudo".
2. Basketball Bundesliga
A '''2. Basketball Bundesliga''', é a segunda categoría do baloncesto profesional de Alemaña. Antes da temporada 2007–08, a 2. Basketball Bundesliga consistía en dúas divisións xeográficas (Norte e Sur). Desde o ano 2007, a competición consiste en ligas xerárquicas, a ProA e a ProB. Ao final de cada temporada, os dous mellores equipos da ProA ascenden á máxima categoría, a Basketball Bundesliga, mentres que os dous últimos descnden á ProB.
Museo Lenin
O Museo Lenin é un museo da cidade de Tampere, Finlandia. Trátase do único museo de occidente adicado á figura do revolucionario ruso Vladimir Lenin.
Está situado na Casa dos Traballadores de Tampere, onde en 1905 Lenin e Stalin reuníronse por primeira vez con motivo dunha conferencia do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso. Foi inaugurado o 20 de xaneiro de 1946 para conmemorar a morte de Lenin, e en 2014 foi transferido ao Museo dos Traballadores Werstas, despois do cal foi renovado, reabrindo as súas portas en 2016. O museo está situado na sala onde tivo lugar a reunión entre ambos revolucionarios.
O museo foi galardoado coa Orde da Amizade dos Pobos en 1986 polo consello do Sóviet Supremo da Unión Soviética. Dende a disolución da Unión Soviética, o museo desenvolveu unha visión máis crítica do traballo de Lenin e a Unión Soviética.
Julien Nkoghe Bekale
Julien Nkoghe Bekale, nado o 9 de xaneiro de 1962, é un político gabonés, que foi primeiro ministro de Gabón entre 2019 e 2020.
A Garita, Xerdiz, Ourol
A Garita é un lugar da parroquia de Xerdiz no concello lugués de Ourol na comarca da Mariña Occidental.
Julien Nkoghe Bekale
Foi nomeado para o cargo polo presidente Ali Bongo Ondimba en xaneiro de 2019, tras o intento de golpe de Estado ocorrido uns días antes.
Primeiro ministro de Gabón
Despois de tomar posesión como primeiro ministro o 12 de xaneiro de 2019, Bekale anunciou a composición do novo goberno, na que mantivo á maioría de ministros, aínda que nomeando a Emmanuel Norbert Tony Ondo Mba como novo ministro de Enerxía. Anunciou o novo goberno dende Rabat, Marrocos.
O Vilar, Trabada, Trabada
O Vilar é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Julien Nkoghe Bekale
Primeiro ministro de Gabón
Dimitiu o 16 de xullo de 2020, sendo nomeada no seu lugar Rose Christiane Raponda.
The Weekend Away
The Weekend Away é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Kim Farrant a partir dun guión de Sarah Alderson, e baseado na novela homónima de Alderson publicada en 2020. Conta a historia dunha muller chamada Beth (Leighton Meester), que viaxa a Croacia para pasar unha fin de semana coa súa mellor amiga Kate. Porén, Kate pérdese e Beth vese na obriga de quedar para descubrir que lle sucedeu. O filme estreouse a través de Netflix o 3 de marzo de 2022.
Biryeonui beongeori samyong
Biryeonui beongeori samyong (en 비련의 벙어리 삼용) é un filme surcoreano de 1973 dirixido por Byun Jang-ho. O filme foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 46ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Xuga, Trabada, Trabada
Xuga é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Cortiñas, San Miguel de Barcala, A Estrada
Cortiñas é un lugar da parroquia de San Miguel de Barcala no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Negreira, San Miguel de Barcala, A Estrada
A Negreira é un lugar da parroquia de San Miguel de Barcala no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Yeo-in Janhoksa Mulle-ya Mulle-ya
Yeo-in Janhoksa Mulle-ya Mulle-ya (en 여인 잔혹사 물레야 물레야) é un filme surcoreano de 1984 dirixido por Lee Doo-yong. Foi escollido como mellor filme nos Premios Grand Bell. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1984. O filme foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 57ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Dólar da Liberdade sentada
O dólar da Liberdade sentada (en inglés: Seated Liberty dollar) foi unha moeda dun dólar de prata cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1840 e 1873, deseñada polo seu gravador xefe, Christian Gobrecht.
Foi a derradeira moeda de prata deste valor cuñada antes da aprobación da Lei da Moeda de 1873, que supuxo unha interrupción temporal da emisión do dólar de prata.
Inicialmente os dólares da Liberdade sentada producíronse na Ceca de Filadelfia, e en 1846 a cuñaxe estendeuse á Ceca de Nova Orleáns. A finais da década de 1840 o prezo da prata aumentou en relación ao do ouro por mor do incremento da oferta deste último provocado pola febre do ouro de California. Isto levou ao acaparamento, á exportación e á fundición de moedas dun dólar de prata.
A Lei da Moeda de 1853 reduciu o peso de todas as moedas de prata, a partir da de cinco centavos, coa excepción da dun dólar, mais tamén esixiu un pagamento complementario ás persoas que quixesen que a súa prata fose convertida en moedas dun dólar na casa de moeda. Dado que nesa época non abundaban os depositantes de prata na ceca, a produción seguiu a ser moi baixa. Nos derradeiros anos da serie, no entanto, produciuse máis cantidade de prata nos Estados Unidos, co conseguinte aumento das cuñaxes.
En 1866 introduciuse a inscrición IN GOD WE TRUST no reverso do dólar da Liberdade sentada, dado que a principios desa década se fixera preceptiva a inclusión deste lema nacional en toda a moeda do país.
A produción do dólar da Liberdade sentada detívose logo da aprobación da Lei da Moeda de 1873, que autorizou a emisión do dólar de comercio para o seu uso no comercio exterior. Finalmente, coa aprobación da Lei Bland-Allison en 1878, a produción do dólar de prata retomouse, mais xa cun novo modelo, que se coñeceu como "dólar Morgan".
Antecedentes
A Lei da Moeda de 1792 determinou que tanto a prata como o ouro terían curso legal e especificaba os pesos que, en cada un destes metais, equivalían a un dólar como unidade monetaria. A Casa da Moeda dos Estados Unidos cuñaba o ouro e a prata unicamente cando os depositantes lle proporcionaban ese metal, que logo se lles devolvía convertido en moeda. A flutuación dos prezos dos produtos básicos no mercado significaba que calquera dos dous metais podía estar sobrevalorado con respecto ao outro, o que levaba a poboación ao seu acaparamento ou á súa fundición, e nas décadas posteriores a 1792 eran adoito as moedas de prata as que corrían esa sorte.
En 1806, o presidente Thomas Jefferson ordenou oficialmente que se detivese a produción de moedas dun dólar de prata, aínda que de facto xa estaba paralizada desde 1804. Isto levouse a cabo, en parte, para evitar que as moedas fosen exportadas ao estranxeiro para a súa fundición, o que suporía unha carga para a incipiente Casa da Moeda, a cambio de escasos beneficios. Durante o seguinte cuarto de século, a moeda de prata que se cuñaba normalmente para os depositantes de metal era a de medio dólar. En 1831, o daquela director da US Mint, Samuel Moore, solicitoulle ao presidente Andrew Jackson que levantase a restrición contra a cuñaxe de moedas dun dólar, e o presidente accedeu en abril dese mesmo ano. Malia a aprobación para retomar a cuñaxe destas moedas, non se cuñou ningún novo dólar ata 1836.
A Casa da Moeda atravesou unha serie de cambios importantes na década de 1830, á medida que se ían adoptando novas tecnoloxías. En 1828, a ceca, cuxa autorización estivera ata aquel momento suxeita a renovacións periódicas por parte do Congreso desde a súa creación en 1792, recibiu un status xa permanente. O Congreso autorizou a construción dun novo edificio para a ceca en Filadelfia, que se inaugurou en 1832, e tamén axustou o contido do metal precioso das moedas estadounidenses en 1834 e en 1837, co que logrou un equilibrio para que estas moedas puidesen coexistir na circulación xunto con outras moedas estranxeiras —principalmente moeda colonial española—. En 1836 introduciuse a primeira máquina de vapor na Casa da Moeda dos EEUU, e en 1835 o Congreso autorizou a creación dunha serie de cecas sucursais da US Mint en Xeorxia —Ceca de Dahlonega—, en Carolina do Norte —Ceca de Charlotte— e en Luisiana —Ceca de Nova Orleáns". As cecas de Charlotte e de Dahlonega só cuñaron ouro, para atender as necesidades dos mineiros do Sur, que lle subministraban ese metal, en tanto que a de Nova Orleáns tamén cuñou moedas de prata, entre elas, o "dólar da Liberdade sentada".
O dólar Gobrecht
O gravador xefe da Casa da Moeda dos EEUU, William Kneass, preparou un esbozo concibido consonte as indicacións de Patterson, mais sufriu un ataque de apoplexía que o deixou parcialmente paralizado. Máis tarde, en 1835, contratouse a Christian Gobrecht como debuxante e gravador de cuños na Casa da Moeda, como axudante de Kneass; aínda que nominalmente era un subordinado seu, Gobrecht realizou realmente unha gran parte do traballo para a Casa da Moeda ata o falecemento de Kneass en 1840, cando foi nomeado formalmente como novo gravador xefe.
Sully preparou os esbozos para a obra, que Gobrecht utilizou como guía para gravar as pranchas, que logo foron aprobadas polos funcionarios encargados do Goberno e, a partir de aí creáronse os primeiros cuños e cuñáronse as primeiras moedas de proba. O deseño non estivo exento de polémica; o antigo director da ceca, Samuel Moore, desaprobara o uso do pileus. Citando o expresidente Thomas Jefferson, Moore escribiulle ao secretario do Tesouro, Levi Woodbury, para lle dicir: "non somos escravos emancipados".
Logo dunha serie de probas e modificacións ao longo de 1836, en decembro dese ano cuñouse o primeiro dos que se coñecerían como dólares Gobrecht, cunha lei de 892 milésimas de prata, unha especificación determinada pola Lei da Moeda de 1792. A nova Lei da Moeda do 18 de xaneiro de 1837 cambiou a lei da prata das moedas estadounidenses a 900 milésimas, e os dólares Gobrecht adoptaron ese novo padrón. A partir de 1837 utilizouse unha variante do anverso deste dólar, que representaba a liberdade sentada, nas moedas de prata de valor inferior ao dólar; excepto na moeda de cinco centavos, suprimida en 1873, este deseño permaneceu nestas moedas durante máis de 50 anos.
A cuñaxe do dólar Gobrecht mantívose, con tiraxes pequenas, ata 1839, cando cesou definitivamente a súa produción. As moedas emitíranse a modo de proba para comprobar o seu grao de aceptación pola poboación.
A casa da Moeda adquiriu en 1837 uns novos equipamentos para o gravado de retratos, o que lle permitiu a Gobrecht traballar con modelos de gran tamaño para súas posteriores versións da moeda dun dólar de prata. Este equipamento, similar a un pantógrafo, reducía mecanicamente o deseño do modelo a un cubo de aceiro no que posteriormente se podía producir o cuño, operación que anteriormente cumpría facer á man.
Deseño
miniatura|O [[Gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos|gravador xefe da US Mint, Christian Gobrecht, creador do dólar da Liberdade sentada.]] Antes da produción dunha nova moeda dun dólar en 1840, Patterson revisou o modelo que ata entón estaba en uso e optou por substituír a aguia en voo do reverso deseñada por Gobrecht por unha aguia calva ollando á esquerda, baseada nun deseño dun antigo gravador da casa da moeda, John Reich, un deseño que xa se utilizara por vez primeira en moedas de prata e de ouro en 1807. Canto ás causas deste cambio, co que se acadou un reverso común coas moedas de medio dólar e dun cuarto de dólar, o historiador numismático Walter Breen especula con que tería sido un funcionario do Tesouro o que se decantara polo deseño de Reich.
O anverso do dólar Gobrecht tiña un relevo alto, pero os funcionarios da Casa da Moeda dos EEUU consideraron que este debería rebaixarse algo para a nova moeda, que se produciría xa en cantidades moi superiores. O director Patterson contratou a Robert Ball Hughes, un artista de Filadelfia, para estas lixeiras modificacións do deseño. Como parte destes cambios, ampliouse tamén o tamaño da cabeza da Liberdade, engrosouse o pano e reduciuse o relevo xeral, ademais do engadido das trece estrelas. No anterior "dólar Gobrecht", co seu maior relevo, a representación da Liberdade semella unha estatua nun zócolo, en tanto que no "dólar da liberdade sentada" aparece como máis plana, semellando máis ben un gravado.
O historiador da arte Cornelius Vermeule vinculou o aspecto do anverso co Neoclasicismo, salientando as semellanzas da Liberdade de Gobrecht coas antigas estatuas romanas de mármore. A escola neoclásica era popular nos Estados Unidos na primeira metade do século XIX e non só nos artistas oficiais; Vermeule indicou que "resulta case dolorosamente evidente que consultaron fontes tanto os gravadores das moedas dos Estados Unidos como os cortadores de lápidas desde Maine ata Illinois".
O reverso retomou o motivo do escudo sobre o peito da aguia, que Vermeule describiu como "a mesma aguia antinatural e pouco artística co escudo no peito que a dun protector dun árbitro de béisbol". Pola súa banda, segundo o numismático David Lange, o novo reverso de Reich e Gobrecht é coñecido entre os coleccionistas como a aguia da "sadwicheira". Breen, na súa obra exhaustiva sobre as moedas dos Estados Unidos, quéixase das supostas "melloras" inflixidas por Robert Ball Hughes na representación da Liberdade e di que "se trata dun desastre lamentable, en comparación coa concepción orixinal de Sully-Gobrecht de 1836-1839".
Lanzamento
En xullo de 1840 cuñouse unha pequena tiraxe de 12.500 unidades, que se distribuíron entre os depositantes para írense afacendo a elas. O proceso de posta en circulación das novas moedas viuse facilitado por unha autorización do Congreso en 1837 dun fondo de reserva para a Casa da Moeda, que permitía dar aos depositantes o pagamento en moeda sen esperar a que o seu metal pasase polo proceso de cuñaxe. Os produtores de prata comezaron a depositar o metal necesario para iniciar unha produción máis numerosa a finais de 1840: cuñáronse 41.000 pezas en novembro e outras 7.505 en decembro. E os depósitos aumentaron o ano seguinte, cando chegaron a cuñarse 173.000 exemplares. Todas estas moedas foron cuñadas na Ceca de Filadelfia ata 1846, ano en que se fabricaron 59.000 moedas na Ceca de Nova Orleáns.
A partir da descuberta de ouro en California, este metal comezou a facerse moi presente no ámbito comercial estadounidense, o que provocou que o prezo do ouro diminuíse con respecto ao da prata, facendo que as moedas de prata valesen máis polo seu metal que polo seu valor facial. Por tal motivo comezaron a exportarse ao estranxeiro e tamén a fundirse. Ao resultar rendible exportar a prata, era pouca a que se lle proporcionaba á Casa da Moeda, o que deu lugar a un baixo número de cuñaxes do dólar de prata: 1.300 exemplares en 1851 e 1.100 en 1852. A rareza dos espécimes con estas datas recoñeceuse a finais da década de 1850 e algúns empregados da Casa da Moeda fixeron recuñaxes extraoficiais para llas vender directamente aos coleccionistas.
O congreso aprobou unha nova Lei da Moeda en febreiro de 1853, pola que se reduciu nun 6,9 % o peso da prata de todas as moedas do sistema desde os cinco centavos ata o medio dólar, polo que o dólar non se viu afectado. Esta nova lei aboliu tamén a práctica de depositar o metal na Casa da Moeda para o cuñar e converter en moeda, tamén coa excepción das moedas dun dólar, ás que se lles impuxo un cargo pola cuñaxe dun 0,5 %. Consonte un informe do Senado, presentado xunto co proxecto de lei do que logo se converteu na Lei da Moeda de 1853, estes cambios foron concibidos como un recurso transitorio, coa idea de que a libre cuñaxe da prata se restablecería cando o prezo deste metal se estabilizase. As fontes diverxen canto á explicación de por que o Congreso decidiu eximir o dólar da revisión da cuñaxe da prata; o historiador numismático Robert W. Julian suxire que se fixo por mor da súa condición de "buque insignia" das moedas estadounidenses. Pola súa banda, Don Taxay, na súa historia da ceca e da moeda dos EEUU, sinala que "o dólar de prata, que a lei deixou sen cambios para preservar un circulante bimetálico, seguiu exportándose e raramente se utilizou no comercio; sen se decatar, o país entrou no padrón ouro". Julian concordou con isto e sinalou que a lei instituíu un padrón ouro de facto no país, xa que esixía que a moeda de prata se pagase en ouro. O dólar de prata da Liberdade sentada seguiu en circulación, aínda que cunha escasa presenza. A partir de 1854 enviáronse grandes cantidades a California ante a necesidade de moeda miúda naquel Estado. Os prezos da prata mantivéronse altos na década de 1860 e houbo poucas achegas de metal á Casa da Moeda para a cuñaxe de novos dólares. Para satisfacer a demanda dos coleccionistas, a ceca chegou a vender exemplares soltos sen circular por 1,08 dólares.
Derradeiros anos
O numismático e comerciante de moedas Q. David Bowers considerou que a maioría dos dólares da Liberdade sentada cuñados despois de 1853 foron enviados á China para pagar té, seda e bens de luxo. No entanto, R. W. Julian sostivo que a produción continua do dólar tivo pouco que ver co comercio con Oriente —onde os bens se aboaban en prata—, e suxeriu, pola contra, que as moedas se enviaban ao Oeste do país para seren utilizadas alí. Porén, aínda que o Departamento de Gravado da US Mint enviou cuños ás instalacións da Ceca de California en repetidas ocasións a partir de 1858, esta só os utilizou nunha ocasión antes de 1870; cuñou 20.000 dólares en 1859, o mesmo ano en que se cuñaron 255.700 en Filadelfia e 360.000 en Nova Orleáns. A produción en Nova Orleáns viuse interrompida logo de 1860 pola Guerra Civil e non cuñou máis dólares de prata ata 1879, xa finalizada a serie da Liberdade sentada.
Logo do estoupido da guerra de 1861 introducíronse na circulación os billetes verdes inflacionistas e desapareceron dela as moedas de prata e de ouro. En abril de 1863, o novo director da Casa da Moeda dos EEUU, James Pollock, avogou pola eliminación do dólar de prata sinalando nunha carta que esta moeda "xa non entra no noso sistema monetario; as poucas pezas que se fabrican destínanse ao comercio asiático e a outros mercados estranxeiros, e non se ven na circulación".