cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tratado de Paz entre Israel e Exipto de 1979
Cumprimento do tratado
O 18 de maio de 1981 o presidente do Consello de Seguridade das Nacións Unidas informou que as Nacións Unidas non estarían en condicións de proporcionar unha forza de observación debido á ameaza de veto da moción por parte da URSS. Como resultado, o Consello de Seguridade das Nacións Unidas atopouse nun canellón sen saída. Por mor da situación, Exipto, Israel e os Estados Unidos abriron negociacións para crear unha organización para a manutención da paz, independentemente da ONU. O 3 de agosto de 1981, foi asinado o Protocolo para o Tratado de Paz, establecendo a Multinational Force & Observers (MFO), para monitorear ás partes en canto ao cumprimento dos termos do tratado.
Consecuencias
Este tratado foi recibido con gran controversia, provocando que varios países árabes rompesen as súas relacións diplomáticas con Exipto. As nacións árabes e especialmente os palestinos, condenárono e considerouno como unha puñalada por detrás. o líder da OLP, Yasser Arafat dixo: "Que asinen o que lles plazca. A falsa paz non durará." Doutra banda, o tratado levou tanto ao presidente exipcio Anwar el-Sadat como ao primeiro ministro israelí Menachem Begin, para compartir o Premio Nobel da Paz en 1978, por lograr a paz entre as dúas nacións. Con todo, Anwar el-Sadat fíxose impopular tanto en círculos árabes como no seu propio país.
O 6 de outubro de 1981, Anwar el-Sadat foi asasinado durante un desfile militar por membros da Xihad Islámica exipcia e militares radicais, contrarios, entre outras cousas, ao establecemento da paz con Israel.
Faramundo
Algúns historiadores consideran que Faramundo foi o primeiro rei de Francia, pero a extensión dos seus dominios era moito máis limitada: os actuais Bélxica, Países Baixos e noroeste de Alemaña. Cara ao ano 420, reinando os emperadores Honorio no Imperio Romano de Occidente e Teodosio "o Mozo" en Oriente, foi alzado sobre un escudo, presentado a todo os exércitos, e recoñecido como Xefe das tribos. Non se saben con certeza as súas obras, a súa morte, o lugar onde foi sepultado e o nome da súa esposa. Dise que tamén foi pai de Cleno, cuxo destino se descoñece. Faramundo morreu no ano 428, logo de oito anos de reinado.
Fundou a familia dos merovinxios.
Bustillo del Páramo de Carrión
Bustillo del Páramo de Carrión é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 64 habitantes (INE 2012).
Beyne-Heusay
miniatura|Igrexa de Beyne-Heusay Beyne-Heusay é unha comuna da provincia de Liexa, en Valonia, Bélxica. A súa superficie é 7.45 km², a poboación de 11.711 habitantes (2006) e a súa densidade de 1.604 h/km². Forma parte da aglomeración urbana de Liexa e reagrupa desde 1977 as antigas comunas de Bellaire, Beyne-Heusay, Queue-du-Bois e máis a vila de Moulins-sous-Fléron (antigamente parte da comuna de Fléron). miniatura|Escudo de Beyne-Heusay, coas cunchas de Santiago
Constantino VIII
Constantino VIII (en grego Konstantinos VIII, escrito Κωνσταντίνος Η') (960 - 15 de novembro de 1028), emperador bizantino (15 de decembro de 1025 - 15 de novembro de 1028) era fillo do emperador Romano II e irmán máis novo do gran Basilio II, que morreu sen fillos, deixando o goberno do Imperio bizantino en mans de Constantino.
En teoría, Constantino foi nomeado coemperador xunto ao seu irmán Basilio cando este asumiu o trono imperial en 976 con 18 anos de idade, pero durante os 49 anos de reinado de Basilio, Constantino apenas participou nos asuntos de estado, mesmo cando Basilio estaba moi a miúdo fóra de Constantinopla nas súas campañas militares. Segundo as fontes, Constantino pasou a maior parte da súa vida vivindo luxosamente e exercendo poucas responsabilidades.
Cando morreu Basilio en decembro de 1025, Constantino pasou a ser o único emperador, aínda que só reinou durante menos de tres anos, ata a súa morte o 15 de novembro de 1028.
Constantino era alto, delgado e de boa planta, por contraste con Basilio que era baixo e ancho. Era tamén un magnífico xinete. Pero cando chegou a ser emperador único, sufría de gota crónica e case non podía andar. O seu reinado foi desastroso pola súa falta de coraxe. Reaccionaba ante calquera desafío con crueldade: así, ordenou a execución ou mutilación de centos de homes inocentes. Constantino seguiu levando a vida que sempre levara: caza, festexos..., e apartouse dos asuntos do goberno todo o que puido. Nomeou oficiais e funcionarios incapaces. Aos poucos meses do comezo do seu reinado, as leis sobre a terra ditadas por Basilio foron derrogadas pola presión da aristocracia de Anatolia.
Do mesmo xeito que o seu irmán, Constantino morreu sen herdeiros homes. O Imperio pasou entón á súa filla Zoe e aos maridos e fillos desta, ningún dos cales se distinguiu especialmente.
Eva Forest
Genoveva Forest i Tarrat, máis coñecida como Eva Forest, nada en Barcelona en 1928 e finada en Hondarribia (Guipúscoa) o 19 de maio de 2007, foi unha novelista, ensaísta e escritora de contos.
Traxectoria
Naceu nunha familia anarquista barcelonesa, e trasladouse en 1948 a Madrid para estudar medicina. Casou en 1956 co dramaturgo Alfonso Sastre, co que tivo tres fillos. Coñecida polas súas obras de denuncia e a súa proximidade ó mundo proetarra, dedicou a súa vida desde moi nova á defensa dos Dereitos Humanos, á loita feminista, e contra a tortura, motivos polos que estivo presa en máis dunha ocasión. Pasou case tres anos en prisión preventiva, no cárcere de Yeserías, como autora intelectual do atentado que ETA cometeu contra o almirante Carrero Blanco estando en prisión ata a amnistía xeral de 1977.
Group Sounds
Group Sounds é un álbum da banda estadounidense de rock Rocket from the Crypt, publicado o 6 de marzo de 2001 a través do selo Vagrant Records. Foi o primeiro disco do grupo para esta discográfica e tamén o primeiro co novo batería Ruby Mars.
Cancións extra da edición europea
14. "Chariots on Fire" 15. "I Won't Stare" 16. "Alone"
Cinema do mar
Cinema do mar é o sétimo álbum do artista galego Carlos Núñez. Foi publicado no 2005 na versión francesa, e en febreiro de 2007 na española.
Fútbol tenis
O fútbol tenis (da unión de fútbol e tenis) é un xogo ou exercicio deportivo que combina aspectos dos dous deportes que forman o seu nome. miniatura
Características
Xógase cunha pelota de fútbol, utilizando calquera parte do corpo fóra das mans e brazos, do mesmo xeito que no fútbol. O xogo practícase nunha cancha de dimensións reducidas, cunha rede que divide en dúas o campo de xogo.
Existen dúas variantes principais; a individual, na que participa un xogador por cada lado, ou a colectiva, na que xeralmente participan dúas ou tres xogadores por equipo. Pódense realizar pases entre os compañeiros do equipo.
O obxectivo é pasar o balón ao área contraria ata que o rival non poida devolvelo correctamente, obtendo un punto favorable. O balón pode dar un bote no campo contrario antes de tocalo un xogador.
As regras son fixadas pola Federación Internacional de Fútbol-Tenis (FIFTA), aínda que na práctica existen varias variantes, xa que o xogo é practicado principalmente de xeito informal ou como exercicio práctico en clubs de fútbol.
Ligazóns externas
족구
Roma, cidade aberta
Roma, cidade aberta (título orixinal en italiano Roma, città aperta) é unha película italiana dirixida por Roberto Rossellini en 1945. Está considerada a película manifesto do neorrealismo italiano. A película sitúase en Roma, nos últimos momentos da ocupación nazi de 1944.
Produción
Rosellini comezou a traballar no guión en agosto de 1944, a só dous meses de terminar a ocupación alemá, coa colaboración de Federico Fellini e de Sergio Amadei. Segundo as súas propias palabras, estaba movido por unha forte necesidade de narrar os acontecementos recentes, e literalmente saíu á rúa a buscar historias (o argumento está baseado en parte en sucesos reais). Comezou a rodarse en xaneiro de 1945, tanto en estudios como en localizacións da cidade devastada, sendo isto último algo que se caracterizaría no neorrealismo. Tamén o sería a participación de actores non profesionais, a excepción de Anna Magnani e Aldo Fabrizi.
Estrea
No seu lanzamento a película foi vítima da censura. Nos Estados Unidos recortouse, reducindo a súa duración nun cuarto de hora. Na Arxentina foi quitada de exhibición por unha orde anónima do goberno en 1947. En Alemaña Occidental foi prohibida desde 1951 ata 1960.
Emitiuse subtitulado en galego na TVG o 11 de agosto de 2001.
Abrolhos, Australia
miniatura|250px|Unha baía nas illas Abrolhos miniatura|250px|Vista satelital das illas Abrolhos As illas Abrolhos, denominadas oficialmente Houtman Abrolhos, son unha cadea de 122 illas e de arrecifes de coral asociados, situadas no océano Índico, fronte á costa oeste de Australia, a uns 80 km ao oeste da cidade de Geraldton, Australia Occidental.
É o verdadeiro arrecife de coral do sur do océano Índico, e un dos sistemas de arrecifes de latitude mái alta do mundo. É un dos lugares de reprodución de aves mariñas máis importante do mundo, e o centro da maior pescaría de Australia Occidental, a única da lagosta australiana (Palinurus cygnus). Conta cunha pequena poboación estacional de pescadores e está permitido un número limitado de turistas en excursións dun día, pero a maior parte daa súas terras está fóra dos límites como hábitat de conservación.
É coñecido como o lugar de numerosos naufraxios, sendo os máis famosos os dos barcos meerlandeses Batavia e Zeewijk, que naufragaron en 1629 e 1727, respectivamente.
En xullo de 2019 Houtman Abrolhos foi declarado parque nacional polo goberno de Australia Occidental.
Xeografía
O arquipélago dos Abrolhos está formado por tres grupos insulares, o Grupo Wallabi, o Grupo Easter e o Grupo Pelsaert.
O grupo máis ao norte, o grupo Wallabi, está composto por unha illa duns 17 por 10 km e inclúe tamén na periferia a illa do Norte, situada a 14 km ao noroeste. As principais illas do Grupo Wallabi son a illa West Wallabi, a illa East Wallabi e a illa Beacon. Este grupo é ben coñecido polo naufraxio do barco Batavia no arreccife Morning, cerca da illa Beacon, en 1629, e o posterior motín e masacre que tivo lugar entre os sobreviventes abandonados.
Máis ao sueste, a través do Canal Zeewijk, encóntrase o Grupo Pelsaert, o arrecife de coral máis ao sur do océano Índico. As principais illas deste grupo son a illa Middle, a illa Square, a illa Long, a illa Pelsaert, a illa Basile e o Grupo Mangrove. Moitos barcos naufragaron neste grupo, o máis famoso o Zeewijk, que naufragou no arrecife da Media Lúa en 1727, e os superviventes permaneceron na illa de Gun por algún tempo.
Historia
Aborixes australianos visitaron as illas durante o Holoceno, segundo indica o achado na illa Beacon dun artefacto de pedra feito a partir dun sílex fosilífero do Eoceno.
Segundo os rexistros históricos, o primeiro avistamento de Houtman Abrolhos por parte dos europeos foi polos barcos neerlandeses COV Dordrecht e Amsterdam, en 1619, só tres anos despois de que Dirk Hartog realizase o primeiro avistamento autenticado do que agora é Australia Occidental, e só 13 anos despois da primeira viaxe a Australia, a de Duyfken en 1606. O descubrimento das illas foi imputado a Frederick de Houtman, capitán xeneral do Dordrecht, xa que foi Houtman quen máis tarde escribiu do descubrimento nunha carta aos directores da Compañía Holandesa das Indias Orientais.
A palabra "Abrolhos" é de orixe portuguesa, convertendo o Houtman Abrolhos nun dos dous lugares australianos con nome portugués, sendo o outro "Pedra Branca" en Tasmania. Tense dito que o termo é unha contracción da expresión portuguesa "abre os olhos" ou "abran os vossos olhos" (mantén os ollos abertos), pero demostrouse que esta é unha falsa etimoloxía. Na lingua portuguesa da época, "abrolhos" significaba "obstrucións picadas" e servía non só como palabra para os arrecifes, senón tamén como palabra para "abrollo" (unha arma) e "cabalo de frisa" (un tipo de obstáculo defensivo). Porén, aos oídos españois, a palabra soaba como "abre los ojos" ("abre os ollos"), polo que lle imputaban este significado, e esta falsa etimoloxía foi tomada en prestado por escritores ingleses, holandeses e franceses. O motivo polo que Houtman nomeou as illas usando unha palabra portuguesa segue sendo motivo de debate. John Forsyth afirma que as illas teñen o nome do arquipélago dos Abrolhos, na costa leste do Brasil, que foi descuberto e nomeado por navegantes portugueses a principios do século XVI. Esta suposición está apoiada polo feito de que Houtman estivo familiarizado co [arquipélago dos Abrolhos, navegando por el en 1598.
José María Gabriel y Galán
José María Gabriel y Galán, nado en Frades de la Sierra (Salamanca) o 28 de xuño de 1870 e finado en Guijo de Granadilla (Cáceres) o 6 de xaneiro de 1905, foi un poeta que escribiu en castelán e estremeño.
Traxectoria
Fillo de campesiños propietarios das súas terras, pasou a infancia na súa localidade natal, asistindo á escola. Aos 15 anos trasladouse a Salamanca para continuar os seus estudos, sendo nesta época cando escribe os primeiros versos. Ao tempo traballa nun almacén de tecidos. En 1888 obtén o título de mestre de escola, sendo destinado a Guijuelo, a uns 20 quilómetros do seu lugar natal.
Ao pouco tempo vaise para Madrid a fin de continuar estudos na "Escola Normal Central". Non ficou alí moito, pois a cidade producíulle noxo (dío nalgunhas cartas de Modernópolis ).
É logo destinado para Piedrahita (Ávila). O seu estado de ánimo é baixo, asinando as cartas aos seus irmáns como O Solitario.
O xove mestre está a se perfilar xa como un mozo triste, melancólico, moi sensíbel e de profundas convicións relixiosas (recibidas da súa mai, Bernarda), que se translocen nos seus poemas. Coñece á que será súa dona, Desideria, e a que chama cariñosamente mi vaquerilla, en 1893. Desde entón sofre un cambio radical. Casan o 26 de xaneiro de 1898 en Plasencia. Abandona o seu posto de mestre, para trasladarse a Guijo de Granadilla, onde pasa a administrar a dehesa "El Tejar", propiedade dun seu tío e a súa esposa. Aló encontra o tempo e sosego que precisa para madurar a súa poesía. miniatura|Estatua de José María Gabriel y Galán. Cando nace seu primeiro fillo (Jesús, 1898) compón El Cristu benditu, a primeira das súas famosas Estremeñas.
Falece o 6 de xaneiro de 1905, a consecuencia dunha pulmonía mal curada.
O concello de Guijo de Granadilla mantén a casa que habitou, como museo, no que se mostran obxectos persoais do poeta, doados polos seus herdeiros.
Obra
A súa obra poética apártase do modernismo, pois é conservadora en estrutura e temática: defende a tradición, a familia, a estirpe, o dogma católico ou a descansada vida campestre.
Poemarios:
Influxos
A obra de Gabriel y Galán influíu noutros poetas estremeños especialmente en Luis Chamizo Trigueros e Mario Simón Arias-Camisón.
Granada, Nicaragua
miniatura|dereita|150px miniatura|250px|Praza da independencia, coa catedral ao fondo.
Granada é unha cidade de Nicaragua. Actualmente conta con 110.536 habitantes, na súa maioría descendentes europeos e mestizos. É a cabeceira do Departamento de Granada.
Situada na ribeira do Lago Cocibolca, foi fundada en 1524 por Francisco Hernández de Córdoba e unha das primeiras cidades fundadas en territorio continental americano.
Tamén é coñecida como "La Gran Sultana", pola súa aparencia mourisca e andaluza, a diferenza de León, a súa cidade rival histórica, a cal ten tendencias máis castelanistas.
Faro de cabo Silleiro
O faro de cabo Silleiro atópase no cabo do mesmo nome, na parroquia de Baredo, concello de Baiona.
Historia e características
O faro vello inaugurouse no ano 1866 pegado ó mar. E en 1924, o novo a 85 metros sobre o nivel do mar e a uns 250 do mar.
O seu primeiro combustible foi unha lámpada de mecha que empregaba aceite vexetal. En 1909 foi substituído por unha lámpada de petróleo. Máis tarde instalóuselle unha sirena, unhas lentes de 25 quilómetros e un emisor eléctrico con alcance de 200 millas. Dende 1960 ten unha lámpada de 3.000 watios que se poden ver a 40 millas.
Na Casa da Navegación de Baiona hai expostas antigas lámpadas do faro. miniatura|200px|Panel da [[Autoridade Portuaria de Vigo|Autoridade Portuaria.]]
Abra nitida
Abra nitida é unha especie de bivalvo descrita por O. F. Müller en 1776. Abra nitida forma parte do xénero Abra e da familia Semelidae. Non hai ningunha subespecie listada no Catalogue of Life.
Características
A cuncha é branca e brillante de nácar, e é de parede fina e fráxil. A superficie está ornada con liñas concéntricas finas. O perióstraco é só un revestimento moi fino. O bordo interior da cuncha é liso.
Distribución xeográfica e hábitat
Vive en solos lamacentos entre uns metros e 4600 metros de profundidade, normalmente ata uns 200 metros de profundidade.
Taxonomía
O taxón foi introducido na literatura por Otto Friedrich Müller en 1776 como Mya nitida. Hoxe en xeral sitúase no xénero Abra (Lamarck, 1818). A especie tamén aparece na literatura máis antiga baixo o sinónimo Abra intermedia (Thompson, 1845).
Calahorra de Boedo
Calahorra de Boedo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 115 habitantes (INE 2012).
Helmut Marko
dereita|miniatura|Marko en 1970. Helmut Marko, nado en Graz o 27 de abril de 1943 é un expiloto de automobilismo austríaco, actual conselleiro de Red Bull GmbH de Fórmula 1 e xefe do programa de desenvolvemento de pilotos de Red Bull.
Traxectoria
Marko era amigo de escola de Jochen Rindt, que se convertería no campionato mundial de Fórmula 1 en. Marko competiu en varias series de carreira, incluíndo 10 Grandes Premios de Fórmula Un en e, pero non conseguiu puntos no Campionato do Mundo.
Tivo máis éxito nas competicións de resistencia, gañando as 24 Horas de Le Mans de 1971, pilotando un Martini - Porsche 917 K con Gijs van Lennep. Durante ese ano fixeron unha marca de distancia que permanecía invicta ata as 24 Horas de Le Mans de 2010 (5.335.313 km, cunha media de 222´304 km/h). (Os cambios na pista reduciron a velocidade media.)
A pesar de estar preocupado pola mala seguridade na Targa Florio, fixo as voltas máis rápidas ao redor do circuíto de montaña de 72 km en Sicilia na carreira de 1972, reducindo máis de dous minutos ao líder en dúas voltas para terminar segundo a so 17 segundos. A súa volta rápida no Alfa Romeo 33 foi de 33 minutos e 41 segundos, cunha media de 128´253 km/h.
Algunhas semanas despois, o 2 de xullo, durante o Gran Premio de Francia de 1972 en Clermont-Ferrand, unha pedra lanzada polo Lotus de Emerson Fittipaldi perforou a viseira do casco de Marko, cegandolle o ollo esquerdo permanentemente e rematando a súa andaina nas carreiras.
Marko converteuse en doutor en Dereito en 1967. Posúe dous hoteis en Graz: o Schlossberghotel e Augartenhotel. Foi representante dos pilotos de carreiras austríacos Gerhard Berger e Karl Wendlinger durante algúns anos antes de fundar e dirixir RSM Marko en 1989, un equipo de carreiras que competiu na Fórmula 3 e na Fórmula 3000, correndo baixo o nome de Red Bull Junior Team a partir de 1999. Desde 1999 tamén supervisou o programa de desenvolvemento de pilotos de Red Bull, que dirixiu pilotos como Sebastian Vettel, Daniel Ricciardo e Max Verstappen na Fórmula Un. Desde 2005 foi conselleiro do equipo de Red Bull Racing Formula One.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Fáridos
A dos fáridos (Pharidae) é unha familia de moluscos bivalvos da orde dos veneroides, coñecidos como navallas ou longueiróns (ao igual que as especies da familia dos solénidos, estreitamente emparentada).
Taxonomía
Sengundo o World Register of Marine Species, a familia comprende os seguintes quince xéneros:
José Gregorio Monagas
José Gregorio Monagas Burgos, nado en Aragua de Barcelona (Anzoátegui) o 4 de maio de 1795 e finado en Maracaibo (Zulia) o 15 de xullo de 1858, foi un militar e político venezolano. Xeneral da Independencia, presidente da República (1851−1855) e libertador dos escravos en Venezuela.
Traxectoria
Foi o cuarto fillo de Francisco José Monagas e Perfecta Burgos Villasana. O seu pai era un granadeiro da rexión barcelonesa. Cos seus outros irmáns, entre eles José Tadeo, o maior (quen lle levaba 10 anos), axudou o seu pai no manexo das propiedades de creación de gando que posuía ou administraba. Cando se iniciou en 1810 a Guerra de Independencia, alistouse como soldado nas forzas armadas republicanas, seguindo os pasos do seu irmán máis vello. Ao reiniciar o xeneral Santiago Mariño a loita no oriente do país a comezos de 1813, José Gregorio Monagas uniuse ao seu exército baixo as ordes de Manuel Piar participando no sitio de Maturín (marzo de 1813) e nas batallas efectuadas nesa poboación contra as forzas realistas de Lorenzo Fernández da Hoz e Domingo Monteverde, os cales foron derrotados. O 11 de setembro dese mesmo ano, pelexou so as ordes do seu irmán José Tadeo no combate de Cachipo (rexión de Barcelona), onde lograron rexeitar e facer retroceder o caudillo realista José Tomás Boves. Após isto, actuou na campaña do Centro, emprendida polo xeneral Mariño en auxilio de Simón Bolívar.
José Gregorio destacouse nas batallas de Bocachica, El Arao e na primeira de Batalla de Carabobo, todas elas vitorias, ás ordes do xeneral Mariño e logo ás do Libertador; xa para este tempo ascendera a capitán. Neste mesmo ano participou na derrota sufrida polas forzas patriotas na Porta e sen deixar de combater, estivo involucrado na retirada a oriente onde se achou presente nas accións de Aragua de Barcelona, Os Magüeyez e Urica. Todas elas desfavorables aos republicanos na última das cales morreu Boves. Alén de loitar xunto a Santiago Mariño, José Gregorio combateu ás ordes do xeneral José Félix Ribas, no último intento por defender Maturín, pero ao resultaren derrotados alí por Francisco Tomás Morais o 11 de decembro de 1814, pereceu definitivamente a Segunda República. Porén, ao pouco tempo os irmáns Monagas renovaron a loita, combatendo José Gregorio so as ordes de José Tadeo en San Diego de Cabrutica, en Penas Negras e no Palmar, o 4 de abril dese ano esta última, accións que resultaron exitosas. É a partir deste momento, cando ambos os irmáns comezan a perfilarse como os caudillos principais da rexión barcelonesa.
Waldheim
Waldheim é unha cidade pertencente ao Distrito de Chemnitz, en Saxonia (Alemaña). (Ver a localización deste distrito, no Land de Saxonia, no mapa adxunto, á derita do escudo da cidade).
Xeografía
Encóntrase situada a 266 msm, xunto ao río Zschopau, a 9 km ao suroeste da cidade de Döbeln, e a 28 km ao norte de Chemnitz.
Historia
miniatura|230px|A cidade en [[1900.]] En 1198 o bosque (Wald) que dá nome á cidade aparece mencionado por primeira vez e, xa en 1271, apareceu a primeira mención documental do seu castelo.
Recibiu o título de cidade en 1286.
Kyle Korver
Kyle Elliot Korver, nado o 17 de marzo de 1981 en Paramount (California), é un ex xogador americano de baloncesto profesional. Korver foi seleccionado para o NBA All-Star por vez primeira en 2015. Posúe o récord da NBA de máis partidos consecutivos anotando unha canatra tripla (con 127), e a maior porcentaxe de acerto en triplas nunha soa campaña da historia (co 53,6%).
Waldheim
Historia
Nesta localidade naceu, o 13 de outubro de 1771 (daquela pertencía ao Electorado de Saxonia, do Sacro Imperio Romano Xermánico), o anatomista, entomólogo e paleontólogo Johann Fischer von Waldheim.
Kyle Korver
Traxectoria
Antes de ser o quinto máximo anotador da historia da Universidade de Creighton, Korver foi ao Pella High School en Iowa, onde máis tarde sería retirado o seu dorsal. Korver foi elixido na 51ª posición do Draft da NBA de 2003 polos New Jersey Nets, e os seus dereitos foron traspasados na noite do Draft aos Philadelphia 76ers a cambio dunha compensación económica.
Competiu en 2004 e 2005 no concurso de triplas do All Star Weekend, quedando tercero e segundo nos concursos respectivamente. Na tempada 2004-05, Korver quedou empatado na primeira praza da liga en triplas con Quentin Richardson, ambos con 226, tamén récord na franquía dos 76ers. Korver conseguiu a maior marca de anotación da súa carreira contra os Milwaukee Bucks o 24 de febreiro de 2006, con 31 puntos, algo que repetiría o 21 de febreiro de 2007 contra os New York Knicks. O 12 de xaneiro de 2006, anotou unha canastra no último segundo contra os Boston Celtics que mandou o partido á tripla prórroga, onde finalmente gañarían os 76ers. O 26 de decembro de 2007, Korver foi traspasado dos Philadelphia 76ers aos Utah Jazz a cambio de Gordan Giriček e unha futura elección de primeira rolda do Draft.
O 13 de xullo de 2010, Korver asinou polos Chicago Bulls coma axente libre. Foi considerado un xogador para anotar triplas cando o partido está chegando ao seu final. O 16 de xullo de 2012, Korver foi traspasado ós Atlanta Hawks a cambio dun trade exception e diñeiro.
O 25 de xullo de 2019, Korver asinou cos Milwaukee Bucks.
Waldheim
Historia
Durante a segunda guerra mundial, a súa prisión recibiu algúns deportados políticos ("Nacht und Nebel") de Bélxica e do departamento francés de Nord-Pas-de-Calais, despois da súa condena.
Coprosma repens
Coprosma repens é unha especie de arbusto con flor ou árbore pequena do xénero Coprosma, na familia Rubiaceae, nativa de Nova Zelandia. O seu nome común en maorí é taupata e en inglés ademais do nome maorí tamén se coñece como mirror bush e looking-glass bush e en Australia, onde se naturalizou, tamén como New Zealand laurel.
Descrición
A especie varía grandemente dependendo da súa situación, os exemplares que medran en hábitats expostos aos elementos, como rochas ou cantís, quedan prostrados, a pouca altura da rocha base, pola contra en zonas máis gorecidas poden converterse en pequenas árbores de ata 8 metros de altura. As súas follas son grosas e moi relucentes variando considerablemente en tamaño, cos bordos recurvados, ata o punto que ocasionalmente a folla pode ser cilíndrica. . Rosea na primavera e no inverno, aparecendo as flores macho en cachos compostos e densos mentres as femias fano en cachos máis pequenos. As plantas femia producen drupas ovadas de cor laranxa-vermella de duns 8 mm de diámetro e 10 mm de longo.
Distribución
A especie é nativa da Illa Norte, Illa Sur, Illas Kermadec e as Illas dos Tres Reis en Nova Zelandia. En Australia naturalizouse en zonas costeiras dos estados de Victoria, Nova Gales do Sur, Australia Meridional e Tasmania. Existen varios cultivares da planta en uso sobre todo en xardíns costeiros.
miniatura|'Picturata', cultivar de xardín.
Castro de Orra
O Castro de Orra e un castro de cumio fotificado situado en Fene. .
Javier Coronas
Javier Coronas Aguilar, nado o 27 de xuño de 1969 en Barcelona, é un humorista, presentador de televisión e escritor catalán.
Yrsa Sigurðardóttir
Vilborg Yrsa Sigurðardóttir, nada o 24 de agosto de 1963 en Reiquiavik, é unha escritora islandesa.
Traxectoria
Estudou enxeñaría civil na Universidade de Islandia, completando en 1997 os seus estudos na Universidade Concordia en Montreal, traballou durante varios anos na empresa Fjarhitun e logo foi enxeñeira na construción do encoro de Kárahnjúkar. En 1998 publicou o seu primeiro libro, unha obra infantil, Þar lágu Danir í því. Ao que lle seguiu o ano seguinte Við viljum jól í júlí e que logrou o recoñecemento do consello do libro infantil de Islandia, a sección islandesa do IBBY. Nos anos seguintes publicou máis libros dirixidos ao público infantil  Barnapíubófinn, Búkolla og bókarránið (2000), B 10 (2001) e Bíóbörn (2003), gañador do premio Íslensku barnabókaverðlaunin. As súas historias infantís están moi marcadas por un característico ton humorístico.
Gran Premio de Francia de 1960
O Gran Premio de Francia de 1960 foi unha carreira de Fórmula Un, celebrada en Reims-Gueux, o 3 de xullo de 1960. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de.
Lista de illas por poboación
Esta é unha lista de illas ordenada pola súa poboación. Inclúense nesta lista tódalas illas do mundo cunha poboación maior de 100 000 habitantes. A poboación das illas do mundo é de máis de 730 millóns de habitantes, aproximadamente o 11% da poboación total do mundo. Deles, só Xava e Honshu son o fogar de máis do 1% da poboación do planeta.
Illas ordenadas por poboación
Descargo de responsabilidade: Debido á natureza complicada de determinar exactamente o que constitúe unha illa, fronte a unha rexión administrativa, por favor vexa os comentarios que se inclúen nas cifras, xa que algunhas illas inclúen as próximas.
Calzada de los Molinos
Calzada de los Molinos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 347 habitantes (INE 2012).
Illas Granadinas
300px|miniatura|dereita|Illa Unión. miniatura|dereita|Mapa das Granadinas.
As illas Granadinas son unha cadea dunhas 600 illas situadas no mar Caribe, dentro do grupo das Illas de Barlovento. Áchanse politicamente divididas entre as nacións insulares de San Vicente e as Granadinas e Granada, que se reparten o norte e o sur da cadea insular respectivamente. As illas principais das Granadinas son:
Mitoloxía celta
esquerda|miniatura|O tríscele é un dos símbolos máis característicos da cultura celta, espallado en moitas e diversas formas ó longo de Europa.
En contraste, a comunidade celta que mantivo as súas identidades políticas ou lingüísticas (tales coma as tribos de escotos e bretóns das Illas Británicas) transmitiu xeralmente vestixios remanentes das mitoloxías da idade de ferro, as cales foron rexistradas a miúdo de forma escrita na Idade Media.
Francisco Souza Fernández
Francisco Souza Fernández, coñecido como Paco Mayo, nado na Coruña o 12 de agosto de 1911 e finado en México o 26 de setembro de 1949, foi un fotógrafo galego.
Traxectoria
Fillo de Rodrigo Souza Losada, dono do taller de estuco e escultura Talleres Souza. En 1928 a familia Souza trasládase a Madrid. Francisco alístase como fotógrafo en aviación. Estuda fotografía aérea en Xetafe e se destínano a Cabo Jubi como sarxento fotógrafo. Coa proclamación de República volve a Madrid e traballa para os periódicos Estampa, Diario de Información, Diario de Madrid e Claridades. En 1934 creou en Madrid a axencia gráfica Foto Mayo, tendo como asistente ao seu irmán Julio Souza Fernández. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 integráronse na axencia o fotógrafo Castillo Cubillo e Cándido Souza Fernández. Coa derrota da República exiliáronse en México. Francisco chegou a Veracruz no Sinaia o 13 de xuño de 1939. En México continuaron a súa actividade nos xornais El Popular e La Prensa. Francisco foi nomeado fotógrafo oficial do presidente Lázaro Cárdenas. Dedicouse á fotogrametría aérea e faleceu cando o avión no que viaxaba se estrelou no volcán Popocatépetl en setembro de 1949.
Galicia Unida
Galicia Unida (GU) é un partido político de ámbito nacional galego de ideoloxía de dereitas. Xurdiu en Sada baixo o liderado de Antón Vilariño e formou parte do Partido Galeguista en 2005, abandonándoo despois. O seu secretario xeral é Xan Carreira Gómez.
Participou nas Eleccións Autonómicas de Galicia 2009, con resultados testemuñais: 369 votos (0,02%).
Selección de rugby de Francia
A Selección de rugby de Francia representa a Francia en rugby. Compiten anualmente contra Escocia, Gales, Inglaterra, Irlanda e Wales no Torneo das Seis Nacións, gañando este torneo en catorce ocasións de pleno dereito, oito compartíndoo e completando oito Grand Slams.
Francia está considerada como unha das grandes potencias potencias do rubgy europeo, e están actualmente no oitavo posto da listaxe mundial de seleccións da IRB. Seis antigos xogadores franceses foron incluídos no Salón da Fama Internacional do Rugby (IRHOF), sendo un deles, Philippe Sella, tamén incluído no IRB Hall of Fame.
O rugby foi introducido en Francia en 1872 polos británicos en 1872 xogando, máis de trinta anos despois en 1906, a selección francesa o seu primeiro partido. Foi un día de aninovo en París contra Nova Zelandia nun partido amigábel. O Bleus, como son popularmente coñecidos, xogaron esporadicamente contra os equipos das Home Nations até que en 1910 pasaron a formar parte do torneo das Cinco Nacións (o hoxe coñecido coma torneo das Seis Nacións). Os galos tamén comezaron a competir noutras competicións internacionais dende os seus primeiros anos, coma nos Xogos Olímpicos, conseguindo a medalla de ouro no ano 1900 en París e dúas medallas de prata respectivamente en 1920 (en Antuerpen) e en 1924 (de novo en París). En 1959 gañaron o seu primeiro Cinco Nacións de pleno dereito, gañando o seu primeiro Grand Slam no ve anos despois, en 1968. Dende a primeira Copa do Mundo de Rugby de 1987, Francia cualificouse para tódalas fases finais do torneo, chegando dúas veces até a final, perdendo contras os All Blacks en 1987 e contra Australia en 1999. Francia acolleu ademais o Mundial de 2007, onde, como en 2003, foron derrotados en semifinais contra Inglaterra.
Francia xoga tradicionalmente con camisola azul, pantalóns brancos é medias vermellas, e son coñecidos popularmente coma les tricolores ou les bleus. Porén, actualmente o seu equipamento é un conxunto totalmente azul mariño de Nike, estreado en 2007 para a Copa do Mundo. O emblema dos franceses é o Galo Dourado con crista vermella. O equipamento suplente é totalmente branco. Os partidos internacionais de rugby do XV de Francia adóitanse xogar por toda a xeografía gala, pero o súa sede máis habitual é o Stade de France no suburbio parisiense de Saint-Denis, utilizado nos partidos do Seis Nacións. É preciso subliñar que xogando no Stade Vélodrome de Marsella a selección só perdeu un partido na súa historia, en 2004 contra Arxentina.
Historia
O Rugby foi introducido en Francia por comerciantes e estudantes en 1872. Aínda que nos Xogos Olímpicos de 1900 a representación francesa logrou a medalla de ouro (ante os equipos do Reino Unido e do Imperio Alemán), o seu primeiro partido internacional non tivo lugar até o día de aninovo de 1906, cando se enfrontou á selección de Nova Zelandia.
En 1910 tivo lugar a súa inclusión no Torneo das Cinco Nacións. En 1913 enfrontouse á selección de Suráfrica (os Springboks) por primeira vez, perdendo 38 a 5. Ao longo da década dos anos 20 Francia lograría dúas medallas de prata olímpicas ao perder as finais dos Xogos de 1924 e 1928 fronte á selección dos Estados Unidos.
En 1932 Francia foi expulsada do Torneo das Cinco Nacións, dado que se acusaba á liga Francesa de contar con xogadores profesionais nun momento no que o rugby era estritamente afeccionado. En 1939 volveu ser convidada a formar parte do Torneo 5 Nacións, pero non competiu até 1947 debido á segunda guerra mundial.
O rugby francés sufriu un espectacular desenvolvemento nas décadas de 1950 e 1960. En 1954 logrou o seu primeiro título do Cinco Nacións empatada con Inglaterra e Gales, logrando o seu primeiro título en solitario en 1959 ao vencer tres partidos e empatar o restante fronte a Inglaterra.
Francia acolleu algúns partidos da Copa do Mundo de 1991, mais foi eliminada ao perder en cuartos de final fronte a Inglaterra. Na Copa do Mundo de 1995, e tras partir como unha das favoritas tras a súa xira por Nova Zelandia en 1993 (dúas vitorias por cero derrotas) acadou as semifinais onde foi derrotada pola selección anfitrioa e finalmente campioa, Suráfrica. No partido polo terceiro posto vencería a Inglaterra. En 1998 e 1999 conseguiron dous Grand Slam consecutivos no Cinco Nacións e na Copa do Mundo de 1999 caeron na final fronte a Australia.
No ano 2000 o Torneo Cinco Nacións pasou a chamarse das Seis Nacións tras a inclusión de Italia. En 2002, 2006 e 2007 lograron o Grand Slam e na Copa do Mundo de 2003 perderon fronte a Inglaterra en semifinais.
Os símbolos
250px|miniatura|O Galo sobre a camisola azul do XV de Francia
O Galo
Antes de 1912 a camisola do XV de Francia non era azul e aínda non levaba o símbolo do galo, esta era branca é levaba unha especie de emblema con dous aneis, un vermello e outro azul. Tratábase do emblema da Union des sociétés françaises de sports athlétiques ou USFSA (Unión das sociedades francesas de deportes atléticos).
Despois da primeira vitoria dos franceses contra Escocia en 1911, Marcel Communeau, entón capitán do equipo, requiriu aos seus compañeiros que levasen ao Galo Dourado como emblema de Francia. Porén, a orixe da utilización do Galo coma símbolo do equipo é máis antiga, xa que Jean Rigal, un antigo xogador de fútbol, levou ese emblema en maio de 1910 nun partido contra Italia, máis tarde doando o seu símbolo ao Museo Nacional do Deporte de Francia. O galo foi elixido xa que era un símbolo de Francia dende fai moito tempo, despois de que os romanos, na Antigüidade, se deran conta de que na súa lingua coq (galo) e Gaulois (dourado) se designaban coa mesma verba, gallus. A identificación perdurou co tempo, sen que os franceses se sentisen ofendidos, xa que o galo é un animal orgulloso, combativo e ás veces agresivo. Como anécdota dicir que a uns minutos do final dun partido Francia - Inglaterra dos anos sesenta no que, aínda que o resultado favorecía aos galos por 13 a 12, estaban pasando por uns intres finais moi difíciles e entón, o pilier Aldo Gruarin, chamou ao orgullo dos seus compañeiros dicindo:
O emblema é inicialmente branco e vermello, e pasa a ser con bordados multicolores a partir de 1945 e dourado dende os anos setenta do século XX. A representación do galo inicialmente é realista e detallada, pero a imaxe foise simplificando e estilizando cos anos.
O equipamento
A selección de Francia xogou dende despois dos comezos do século XX cunha camisola azul, pantalón albo e medias vermellas. Por está razón os seus xogadores son alcumados les Bleus (os Azuis). Esta elección da cor supuxo un problema inicialmente cos escoceses xa que tiñan que abandonar á súa cor tradicional, o azul mariño, nos partidos disputados en Escocia. Hoxe en día, cando sexa preciso (partidos a domicilio contra outros equipos que que vistan de azul, coma Escocia e Italia por exemplo), os xogadores franceses levan a camisola de cor branca.
Estadios representativos dos Bleus
miniatura|250px|esquerda|Francia fronte aos [[All Blacks no Stade de France situado en Saint-Denis, (París).]] Os primeiros anos nos que a Selección francesa disputou partidos internacionais, estes xogáronse en lugares coma o Parc des Princes ou o Stade Olympique du Colombes (hoxe Stade Olympuque Yves du Manoir) ambos en París. Actualmente a selección adoita xogar os seuspartidos de gala no Stade de France, con capacidade para 80.000 persoas, e que acolle os partidos do Torneo das Seis Nacións. Mais os Bleus xogan noutros moitos estadios repartidos por toda a xeografía gala, por exemplo durante as tempadas de 2005 e 2006 Francia xogou partidos internacionais en estadios como o Stade Gerland de Lión, Stade Vélodrome de Marsella, Stade da Beaujoire de Nantes e o Stadium Municipal de Tolosa.
En canto a partidos da Copa do Mundo de Rugby, até en tres ocasión xogáronse partidos en Francia. En 1991, mundial organizado por Inglaterra, celebráronse partidos correspondentes ao Grupo D (no que se atopaba incluída Francia) en distintas localidades francesas como Béziers, Baiona, Grenoble, Tolosa, Brive-la-Gaillarde e Agen. O Parc des Princes (París) e o Estadio Metropolitano (Lille) acolleron un partido de cuartos de final cada un.
Na Copa do Mundo de 1999 organizada por Gales, Francia volveu acoller algúns partidos, en concreto os correspondentes ao grupo C, que se celebraron en diversas localidades como Béziers, Bordeos e Tolosa, ademais un partido da segunda rolda xogouse no Stade Félix Bollaert de Lens e de cuartos de final no Stade de France.
No Mundial de 2007, organizado por Francia, os partidos disputáronse en dez cidades francesas distintas Bordeos (Estadio Chaban-Delmas), Lens (Estadio Félix Bollaert), Lión (Estadio Gerland), Marsella (Estadio Vélodrome), Montpellier (Estadio da Mosson), Nantes (Estadio da Beaujoire), París (Stade de France e Parc des Princes), Saint-Étienne (Estadio Geoffroy-Guichard) e Tolosa (Estadio de Tolosa). Disputándose a final no Stade de France.
Otto Jespersen
Jens Otto Harry Jespersen ou Otto Jespersen (danés: [ˈʌd̥o ˈjɛsb̥ɐsn̩]), nado en Randers, Xutlandia o 16 de xullo de 1860 e finado o 30 de abril de 1943, foi un lingüista danés que se especializou na gramática da lingua inglesa.
Secundino Rodríguez Eiras
Secundino Rodríguez Eiras, Cotexo, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 8 de setembro de 1905, foi un sindicalista e guerrilleiro antifranquista galego.
Otto Jespersen
Traxectoria
Otto Jespersen naceu en Randers, Xutlandia. De neno, inspirouno o traballo do filólogo danés Rasmus Rask, e coa axuda das gramáticas de Rask aprendeu de maneira autodidacta un pouco de islandés, italiano e castelán. Ingresou na Universidade de Copenhague en 1877 aos 17 anos, inicialmente estudou dereito mais sen esquecer os seus estudos de idiomas. No ano 1881 centrouse completamente nos idiomas, e en 1887 obtivo o seu mestrado en francés, co inglés e o latín como idiomas secundarios. Mentres estudaba, mantívose grazas ao seu traballo a tempo parcial como mestre e como reporteiro taquígrafo no parlamento danés. En 1887–1888 viaxou a Inglaterra, Alemaña e Francia, onde se xuntou con lingüistas como Henry Sweet e Paul Passy e asistiu a clases en institucións como a Universidade de Oxford. Seguindo o consello do seu mentor Vilhelm Thomsen, volveu a Copenhague en agosto de 1888 e comezou a traballar na súa tese de doutoramento sobre o sistema de caso gramatical do inglés. Defendeu con éxito a súa tese no ano 1891.
Vida académica e laboral
Jespersen foi profesor de inglés na Universidade de Copenhague de 1893 a 1925, e foi reitor da universidade entre 1920 e 1921. Os seus primeiros traballos centráronse principalmente na reforma do ensino de idiomas e na fonética, mais é máis coñecido polo seu traballo posterior sobre sintaxe e desenvolvemento da linguaxe.
Propuxo as teorías de Rango e Nexo en danés en dous artigos: Sprogets logik (1913) e De to hovedarter af grammatiske forbindelser (1921). Jespersen, nesta teoría dos rangos, elimina as categorías gramaticais da sintaxe, e clasifícaos en primarios, secundarios e terciarios; por exemplo, en "frase ben expresada," "frase" é un primario que é definido por un secundario, "expresada", que á súa vez é definido por un terciario "ben". O termo nexo aplícase a frases, estruturas similares a frases e frases en formación nas que os conceptos se expresan nunha unidade; por exemplo, "chovía, el correu para a casa". Este termo é cualificado por outro concepto nomeado xuntura, que representa unha idea, expresada a través de dous ou máis elementos, mentres que un nexo combina dúas ideas. Os conceptos de xuntura e nexo resultaron valiosos para chamar a atención do mundo da lingüística sobre o concepto de contexto.
Secundino Rodríguez Eiras
Traxectoria
Fogueiro. Pertencía ao Sindicato da Industria Pesqueira de Carril adscrito á CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse nos montes de Vilagarcía. En xullo de 1937 foi arrestado na Coruña. Xulgado en consello de guerra por rebelión con Luís Costa García e Lino Carrión o 9 de outubro, foi condenado a pena de morte. A pena foi conmutada por cadea perpetua. Posto en liberdade condicional en 1938, foi arrestado novamente en 1942. Fuxiu con Luís Costa García. Integrouse na CNT de Vilagarcía e foi arrestado co seu irmán José María en marzo de 1947. Xulgado en consello de guerra en Vigo en 1948, foi condenado a tres anos de prisión.
Otto Jespersen
Vida académica e laboral
Jespersen visitou dúas veces os Estados Unidos: deu unha conferencia no Congreso de Artes e Ciencias en Saint Louis no ano 1904, e entre 1909 e 1910 visitou a Universidade de California e a Universidade de Columbia. Mentres estivo nos Estados Unidos, aproveitou para estudar o sistema educativo do país. A súa autobiografía traduciuse ao inglés no ano 1995.
Jespersen era un partidario da fonosemántica e escribiu: “Hai realmente moita máis lóxica no extremo oposto que recusa calquera tipo de simbolismo fonético (á parte da pequena clase de ecoísmos evidentes e ‘onomatopeas’) e ve as nosas palabras só como unha colección de asociacións accidentais e irracionais de son e significado? ... Non se pode negar que hai palabras que instintivamente sentimos que son adecuadas para expresar as ideas que representan.” Despois de se xubilar no ano 1925, Jespersen permaneceu activo dentro da comunidade lingüística internacional. Ademais de continuar escribindo, convocou e presidiu a primeira Xuntanza Internacional sobre Investigación Lingüística en Xenebra en 1930, e presidiu o Cuarto Congreso Internacional de Lingüística en Copenhague en 1936.
Jespersen foi unha figura importante dentro do movemento da linguaxe universal. Foi un defensor temperán da linguaxe Ido, descendente do Esperanto e no ano 1927 publicou o seu propio proxecto, Novial. Tamén traballou coa International Auxiliary Language Association.
Jespersen recibiu os doutoramento honoris causa da Universidade de Columbia en Nova York (1910), da Universidade de St Andrews de Escocia (1925), e de La Sorbona de París (1927). Foi un dos primeiros seis eruditos internacionais en ser escollidos membros de honor da Sociedade Lingüística de América.
Miscelánea
Aparece como un personaxe na novela de 2010 A Curable Romantic de Joseph Skibell. Na novela de ciencia ficción de C.S.Lewis Out of the Silent Planet, dise del que é para a filoloxía o que Einstein e Schroedinger son para a física.
Selección de rugby de Francia
Copa do Mundo de Rugby
Participacións de Francia na Copa do Mundo.
Máis partidos coa selección
miniatura|dereita|Fabien Pelous A listaxe seguinte recoller os rexistros máis notábeis de partidos xogados coa selección francesa. A lista inclúe xogadores dos últimos 25 anos, é preciso sinalas que unha clasificación por número de selección non depende só da calidade do xogador senón só do número de partido disputados internacionalmente. Co nacemento da copa do mundo en 1987 a periodicidade dos partidos variou de xeito destacábel. O xogador que máis partidos xogou até o momento cos Bleus é Fabien Pelous con 118 convocatorias, o que o converten no segundo xogador con máis partidos coa súa selección da historia. En negra xogadores en activo coa selección francesa.