cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sputnik
A palabra rusa Sputnik (en cirílico: Спутник, que quere dicir "satélite" ou "acompañante") pode referirse a varios conceptos, entre eles:
Thoirbheartan
Co topónimo gaélico de Thoirbheartan podemos facer referencia a distintos accidentes xeográficos do oeste de Escocia:
Gaël Kakuta
Gaël Kakuta, nado en Lille o 21 de xuño de 1991, é un futbolista francés. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Hebei China Fortune.
Forzas armadas
As forzas armadas dun país son o conxunto de institucións oficiais e permanentes encargadas de aplicar as políticas de defensa nacional, así como a política exterior pola vía militar. Adoitan estar divididas nunha serie de ramas que agrupan os recursos militares do Estado en terra (Exército), mar (Armada) e aire (Forza aérea).
Gaël Kakuta
Traxectoria
O 17 de xaneiro de 2017 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña, cedido até o remate da tempada 2016–17 polo Hebei China Fortune F.C.
Forzas armadas
A organización das forzas armadas baséase na xerarquía e na disciplina. Polo xeral, as forzas armadas son exclusivamente militares, aínda que en certos países considérase como parte delas a un corpo de xendarmería. Algúns países posúen forzas armadas irregulares, coñecidos como grupos paramilitares.
Historia
miniatura|Recreación do aspecto dun lexionario romano con [[pilum, lorica e escudo (s. II).]]
Considérase con frecuencia a historia militar coma a historia da guerra, pero non son a mesma. Mentres que a primeira se centra na historia das xentes e institucións que fan ou preveñen a guerra, a segunda focalízase na evolución dos conflitos bélicos en si, considerando aspectos coma a tecnoloxía cambiante, os mandos e a influencia da xeografía.
A historia militar ten múltiples facetas. A principal é aprender dos logros e erros do pasado para facer a guerra máis eficaz no futuro. Outros aspectos importantes son o de crear un sentido de tradición militar, que se usa para producir unhas forzas armadas cohesionadas, e aprender a previr guerras dun xeito máis efectivo.
O coñecemento humano sobre a historia militar está baseado principalmente tanto nos rexistros coma na historia oral de conflitos militares, así como nos exércitos, armadas e, máis recentemente, forzas aéreas participantes.
O primeiro exército profesional estable foi o exército romano, que se constituíu na Antiga Roma. Até aquel momento, os exércitos eran inestables, formábanse para campañas particulares, e non había militares profesionais, senón persoas recrutadas voluntariamente ou á forza, que despois do final da campaña eran retidas ou eran soltadas. Daquela época provén o termo castrense, do latín "castrum" (campamento). O seu plural castra orum significaba "campamento fortificado do exército", e co paso do tempo o singular adoptou o significado do plural, derivando desta maneira o termo castrense para referirse a todo o relacionado co exército.
Organización
En cada rama das forzas armadas existen corpos que dividen aos seus membros segundo a súa especialización. Así, atopamos corpos de infantaría, cabalaría, artillaría, enxeñaría militar, sanidade, loxística, intendencia ou música.
Cada rama divídese, ademais, en unidades organizativas menores. Por exemplo, o exército de terra divide aos seus efectivos en divisións, brigadas, rexementos etc. Estas unidades poden incluír persoal dunha única especialidade ou ben ser unidades conxuntas, agrupando ás diversas especialidades que precisa para levar a cabo a súa misión.
Compoñente humano
miniatura|Soldados romaneses facendo o servizo militar obrigatorio. Segundo as circunstancias históricas e a contorna cultural e social, cada estado organiza o compoñente humano das súas forzas armadas, e entre elas o exército, de diferente forma:
Na maioría de estados componse a partir dos cidadáns que son alistados en base dun servizo militar obrigatorio de diferente duración; aínda así, na maioría dos estados occidentais actualmente a participación no exército é voluntaria. En moitos estados onde está en vigor, o servizo militar obrigatorio pode ser substituído por un servizo civil por razóns de conciencia.
Os exércitos teñen unha estrutura xerárquica estrita, baseada en unidades militares baixo un mando. O comandando supremo adoita ser a cabeza do Estado ou a persoa en quen delegue; a partir del os mandos son responsables de unidades de entidade cada vez menor, e con menor número de persoas.
Os militares profesionais fórmanse en diferentes academias militares; sáese co grao de subtenente ou equivalente, en caso de tratarse dunha academia de oficiais, ou de cabo no caso de que se trate dunha academia de suboficiais. As academias navais militares xeralmente inclúen un periplo nun barco escola, e sáese coa gradación de alférez de navío ou gardamariña.
Clasificación e tipos
Segundo o grao de profesionalización dos membros que compoñen as forzas armadas, estas pódense dividir en tres tipos:
Unidades
O exército articúlase operativamente nunha estrutura xerárquica de unidades militares. Por exemplo, hai unidades como os rexementos que se agrupan en brigadas, e estas en divisións, e así sucesivamente. As unidades poden pertencer a unha arma, corpo ou servizo, e así hai unidades de infantaría, de artillaría, de sanidade etc.; tamén hai unidades que combinan varias armas.
Cada unidade, polo menos dunha certa envergadura (por exemplo, de rexemento arriba), conta con emblema propio; xeralmente os membros da unidade levan este emblema na parte superior do brazo.
Países sen exército
Por diferentes razóns, algúns países carecen de exército permanente, é dicir, non teñen exército, limitándose a ter unha forza de policía con armas lixeiras que, en caso necesario, pode aumentarse con armas pesadas. Algúns deses países son Andorra, Costa Rica e Liechtenstein. En Haití, os tres exércitos foron desmovilizados polo seu prezo, aínda que constitucionalmente, e sobre o papel, aínda existen. Ao contrario do que se pensa, Suíza si ten un exército permanente, aínda que hai moito tempo que non o utilizou durante unha guerra, preferindo manterse neutral.
Panamá é outra nación que non posúe exército, debido á súa abolición no ano 1990, cando se crea a entidade de seguridade "la Fuerza Pública" como ente regulatorio da seguridade e protección despois de case 13 anos de ditadura do xeneral Manuel Antonio Noriega, con todo, conta cun servizo especializado denominado SENAFRONT, altamente militarizado e armado, que cumpre a función de defender a fronteira con Colombia de incursións das FARC e delincuentes comúns, este á súa vez ten forzas especiais chamadas Unidad de reconocimiento y combate (RECOM) encargadas de coordinar accións militares nas fronteiras de Panamá e ademais tamén conta co SENAN, que conta con helicópteros e avións militares para combater o crime organizado e tamén conta con varias bases aeronavais equipadas con radares e outros equipos militares. Islandia carece de exército dende o século XIII. A defensa de Islandia foi proporcionada por forzas dos Estados Unidos asentadas nas instalacións militares de Keflavík, porén ditas forzas retiráronse o 30 de setembro de 2006.
Políptico do Convento de San Francisco de Évora
dereita|miniatura|Reconstitución do Políptico do Convento de San Francisco de Évora (1508-1511, 552 cm x 530 cm), de Francisco Henriques e outros, que decorou o altar mor do Convento de San Francisco de Évora, coas imaxes de doce paneis existentes no Museo Nacional de Arte Antiga e na Casa dos Patudos, faltando as imaxes dos tres paneis que están na Casa dos Patudos, e téndose perdido un dos paneis.
O políptico do convento de San Francisco de Évora (en Políptico do Convento de São Francisco de Évora) era un políptico de dezaseis pinturas ó óleo sobre madeira de carballo feito de 1508 a 1511, e trátase probabelmente dunha obra colectiva con participación prominente do artista flamengo Francisco Henriques. Do Políptico, que decorou o altar da Igrexa do Convento de San Francisco, en Évora, restan actualmente once paneis no Museo Nacional de Arte Antiga de Lisboa, catro paneis na Casa dos Patudos, en Alpiarça, e un panel atópase desaparecido.
Características
O conxunto dos dezaseis paneis do políptico do convento de San Francisco de Évora estaría organizado en catro secuencias horizontais que posibilitarían unha lectura horizontal, pero tamén vertical. Na fileira superior estarían as catro pinturas do ciclo da Paixón de Cristo, ó redor dun Calvario en relevo coa imaxe de San Francisco. Inmediatamente abaixo, ao lado da escultura da Virxe María, atopábase a fila dedicada á Natividade de Xesús. Abaixo desta, atopábase o ciclo dos santos da Orde dos Frades Menores (onde falta un dos cadros) e que tería como referencia central unha escultura do fundador da Orde, Francisco de Asís, e finalmente, a predela constituída por pinturas alusivas a temas eucarísticos e co Sagrario ó centro.
Ría de Thoirbheartan
miniatura|dereita|250px|Vista da ribeira sur da ría de Thoirbheartan, preto de [[Shieldaig.]] A ría de Thoirbheartan (en loch Thoirbheartan, en loch Torridon) é unha pequena ría formada na desembocadura do río Thoirbheartan, no oeste de Escocia.
Políptico do Convento de San Francisco de Évora
Características
O Políptico do Convento de San Francisco de Évora apoiábase nunha estrutura de talla da autoría de Olivier de Gand datada de 1508-9 cuxo deseño foi aprobado polo propio rei Manuel I. A estrutura de talla foi avaliada en 1509 polos mestres carpinteiros reais Garcia Leal e José Leal, estando practicamente completada e pronta a recibir as pinturas. Cando esta avaliación foi elaborada, foi indicado o conxunto de esculturas que serían colocadas na fronte das pinturas. Así, de baixo para cima, estarían primeiro o Sagrario, e despois a representación de Estigmatización de San Francisco de Asís, a Virxe María, e por último o Calvario.
Ría de Thoirbheartan
Descrición
A ría de Thoirbheartan é unha pequena ría do noroeste de Escocia, que abre as súas augas ao Minch, o mar que separa a plataforma terrestre de Escocia das Hébridas Exteriores. Orientada de leste a oeste, os dous cabos que lle fan porta son o Red Point na súa ribeira setentrional e Fearnmore na ribeira sur. Adoita a dividirse interiormente en tres anacos, chamados tamén loch: o Thoirbheartan, o Shieldaig e o Thoirbheartan de Dentro, ademais das pequenas baías que a súa recortada costa forma nas dúas orelas.
Políptico do Convento de San Francisco de Évora
Características
Non obstante a escaseza de documentos sobre a configuración do retablo, non hai dúbidas de que esta obra -asemade de ebanistería, escultura e pintura- ben encadrada na ábsida da capela mor da Igrexa de San Francisco e moi beneficiada pola iluminación das xanelas laterais, conseguiu alcanzar un impacto visual impresionante. E a presenza de Francisco Henriques durante case dous anos en Évora non debe ter pasado desapercibida ós mellores pintores alí residentes, sendo de admitir que a calidade do autor ou dos autores, asociada a unha das máis importantes encomendas rexias da época, congregase a atención dos artistas que entón facían carreira na cidade como Afonso Álvares, Pedro Vaz, Sebastião Lopes, Afonso Lopes e Diogo Fernandes.
Ría de Thoirbheartan
Descrición
Ao norte da ría esténdense algunhas das máis importantes montañas Thoirbheartan, entre elas algúns munros.
Economía
Ademais do turismo, que chega á ría á procura de puntos de aparcadoiro para acadar as montañas circundantes, as augas da ría son ricas en gambas e outros mariscos. Ademais, acollen plantas de produción de salmón e bateas para o mexillón.
Tomioka, Gunma
Tomioka (富岡市, とみおかし, Tomioka-shi) é un concello da prefectura de Gunma no Xapón. Está situada ó noroeste da rexión de Kantō e ó sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 122,90 km² e a poboación de 52.724 habitantes (2009) cunha densidade de poboación de 429 hab./km².
O concello de Tomioka limita cos concellos de Shimonita, de Kanra, de Takasaki e de Annaka.
Calipso
Calipso pode referirse a:
Matanzas de Paracuellos
miniatura|Cemiterio de Paracuellos. As chamadas matanzas de Paracuellos foron unha serie de episodios de execucións masivas organizadas durante a batalla de Madrid, no transcurso da guerra civil española, que levaron á morte de algo máis de dous mil prisioneiros considerados opostos ao bando republicano. Os feitos desenvolvéronse en dous lugares próximos á cidade de Madrid: os parajes do regato de San José, en Paracuellos de Jarama, e no soto de Aldovea, no termo municipal de Torrejón de Ardoz.
As execucións realizáronse aproveitando os traslados de presos de diversos cárceres madrileños, coñecidos popularmente como sacas, levados a cabo entre o 7 de novembro e o 4 de decembro de 1936, mentres se enfrontaban as tropas gobernamentais e franquistas polo control da cidade. Do total de 33 sacas de presos que tiveron lugar nas datas citadas, 23 delas terminaron en asasinatos: as dos días 7, 8, 9, 18, 24, 25, 26, 27, 28, 29 e 30 de novembro e as do 1 e o 3 de decembro. Entre o 10 e o 17 de novembro non houbo extracción algunha, e desde o 4 de decembro cesaron.
Os convois mencionados foron desviados cara aos lugares do regato de San José, na veiga do río Jarama, e a un caz ou canle de irrigación fóra de uso, na veiga do río do Henares onde miles de prisioneiros foron asasinados. Entre eles atopábanse militares que participaran na sublevación ou que non se incorporaron á defensa da República, falanxistas, relixiosos, militantes da dereita, burgueses e outras persoas que na súa inmensa maioría foran detidas por ser consideradas como partidarias da sublevación, e encarceradas sen amparo legal nin acusación formal.
Os presos extraídos das prisións fórono con listas elaboradas e notificacións de traslado ou liberdade con cabeceira da Dirección Xeral de Seguridade e, en ocasións, asinadas por Segundo Serrano Poncela, o delegado de Orde Pública da Consellería de Orde Pública da Xunta de Defensa de Madrid. A Presidencia da Xunta de Defensa ocupábaa o xeneral José Miaja Menant, e a Consellería de Orde Pública estaba encabezada por Santiago Carrillo Solares. Posteriormente, como se dixo, os presos que figuraban nas 23 sacas citadas foron fusilados de xeito sumaria por milicias pertencentes ás organizacións obreiras.
Antes do 7 de novembro xa habían ter lugar algunhas sacas, especialmente durante o mes de outubro, froito do cambio de mans do control das prisións, que pasou das dos funcionarios de prisións ás das milicias a raíz do asalto ao cárcere Modelo, que tivo lugar o 22 de agosto de 1936, aínda que o número de asasinados foi moito menor e careceron do carácter sistemático e organizado que tiveron as de novembro e decembro.
As matanzas de Paracuellos son consideradas as de maior dimensión que tiveron lugar na retagarda da zona republicana. O número de asasinados ascendeu a unhas 2500 persoas, aínda que a cifra exacta segue sendo obxecto de discrepancia e controversia. Tamén son obxecto de fortes discusións aspectos como quen deu a orde de executar aos evacuados dos cárceres, por que unhas sacas terminaron en asasinatos masivos en tanto que noutras os prisioneiros chegaban sans e salvos ao seu destino e, en definitiva, as responsabilidades directas e indirectas dos fusilamentos.
Galicia Agrícola, Comercial e Industrial
Galicia Agrícola, Comercial e Industrial foi un semanario publicado en Vigo en 1895.
Historia e características
Apareceu o 2 de febreiro de 1895. Dirixido por Adolfo Lahorra. Estaba "consagrado al estudio y defensa de la agricultura, la industria y el comercio en Galicia, y muy especialmente al fomento de la viticultura y reconstitución de los viñedos atacados por la filoxera". Entre os seus colaboradores figurou Cosme Fernández Soler. Tivo unha existencia efémera desaparecendo a finais de 1895.
A Poupariña, Momán, Xermade
A Poupariña é un lugar da parroquia de Momán no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
Escudo de Dominica
O escudo de armas de Dominica foi adoptado o 21 de xullo de 1961. Consiste nun escudo con dous Amazona imperialis termando del e na crista un león dourado rampante. Os cuadrantes do escudo representan unha canoa, un bananeiro, unha palmeira e unha ra da especie nativa Leptodactylus fallax. Debaixo do escudo está o lema nacional: Apres Bondie C'est La Ter (Despois de Deus está a Terra).
Rob Walker Racing Team
Rob Walker Racing Team foi un equipo privado de Fórmula Un durante a década de 1950 e 1960. Fundado polo herdeiro de Johnnie Walker, Rob Walker (1917-2002) en 1953, o equipo converteuse no equipo privado máis exitoso da historia de F1, sendo o primeiro e (xunto co equipo de Giancarlo Baghetti FISA) único participante en gañar un Gran Premio de Fórmula Un do Campionato do Mundo sen construír o seu propio automóbil.
Comezos
miniatura|left| Rob Walker Racing A Type Connaught, o primeiro coche RWR, sendo posto a punto nos boxes.
Walker, que pintou os seus automóbiles coas cores nacionais de Escocia (azul cunha franxa branca, no canto do máis común verde inglés), continuou correndo nos eventos de club británicos os seguintes anos. De 1954 a 1956, Walker fixo algunhas aparicións esporádicas, gañando só unha carreira de Fórmula 2 en Brands Hatch en 1956 con Tony Brooks. Walker regresou a tempo completo en cun Cooper - Climax de F2. Tony Brooks, que compartiu tarefas de condución durante a tempada con Jack Brabham e Noel Cunningham-Reid, gañou a Copa Lavant, pero o equipo non terminou a maioría das súas carreiras.
Internacionalización
Moss e Trintignant permaneceron co equipo en, con o condutor británico gañando no Glover Trophy en Goodwood, pero para as carreiras do Gran Premio de Francia e o Gran Premio do Reino Unido, abandonou a Walker polo equipo do seu pai British Racing Partnership, onde non puido puntuar. Moss volveu no Gran Premio de Alemaña de 1959, onde retirouse, pero regresou gañando no Gran Premio de Portugal de 1959, o Gran Premio de Italia de 1959 e a International Gold Cup. O mellor posto de Trintignant foi o segundo lugar no Gran Premio dos Estados Unidos de 1959.
miniatura| dereita | O [[Lotus 18 co que Stirling Moss logrou a vitoria no Gran Premio de Mónaco de 1961]]. Walker decidiu concentrarse exclusivamente en Moss e cambiou a Lotus en, a partir de Mónaco, no que gañou Moss, a primeira vez que Lotus gañou unha carreira de Fórmula 1. Moss gañou só na International Gold Cup unha carreira fóra de campionato en Oulton Park e no Gran Premio dos Estados Unidos de 1960 no Circuíto Riverside International, pero aínda así logrou terminar a tempada en terceiro lugar na xeral, como sucedera o ano anterior. Despois do final da tempada, en decembro, Walker levou a Moss a dúas carreiras surafricanas, que gañou.
En, a F1 adoptou as novas regulacións do motor de 1.5 Litros, e Walker coqueteou coa idea de construír o seu propio chasis, , pero mantivo o Lotus 18 para a tempada. Moss gañou as carreiras fóra de campionato en Goodwood na Fórmula Intercontinental 2´5 litros e en Viena, así como o Gran Premio de Mónaco de 1961 e o Gran Premio de Alemaña de 1961. No Gran Premio do Reino Unido de 1961, Rob Walker Racing converteuse no primeiro equipo en participar cun coche con tracción nas catro rodas nun Gran Premio do Campionato do Mundo, cando participaron cun Ferguson P99 de Ferguson Research. Moss máis tarde gañou a carreira de Oulton Park International Gold Cup no mesmo coche; ata a data, esta é a única vitoria rexistrada por un coche de catro rodas motrices nun evento de Fórmula Un.
A era post-Moss
A tempada de comezou bastante ben, coa vitoria de Trintignant que regresou en Pau, pero os plans de Walker foron ao garete cando Moss tivo un accidente na reunión do Goodwood Glover Trophy pilotando un BRP, terminando a súa carreira. Walker planeara participar cun Ferrari para o piloto británico no Campionato Mundial, pero viuse forzado a reter a Trintignant, o vello piloto francés cada vez menos competitivo, sen lograr un único punto de campionato. As desgrazas do ano continuaron en México e Suráfrica, onde Walker viu morrer aos pilotos Ricardo Rodríguez e Gary Hocking ao volante dos seus coches.
Rob Walker cambiou a estratexia para, contratando a Jo Bonnier e volvendo ao chasis Cooper (o sueco correra con Walker en Oulton Park o ano anterior), pero unha vez máis os resultados foron pobres e os fallos mecánicos frecuentes. Aínda así, o equipo reforzou as súas operacións para, primeiro cun novo Cooper (co que Bonnier foi o segundo en Snetterton) e logo cun Brabham-BRM, con Bonnier e outros pilotos invitados a conducir en varios eventos do Campionato do Mundo. Dende o Gran Premio italiano, Walker decidiu correr con dous coches, un chasis BT11 con motor BRM e un chasis BT7 con motor Climax. En 1965, Jo Siffert uniuse a Bonnier e, aínda que o experimentado sueco era o máis rápido, foi o suízo quen conseguiu 5 puntos de campionato. Cun fracaso mecánico constante, o mellor resultado de Bonnier foi un terceiro lugar na carreira fóra de campionato, Carreira de Campións.
Coa nova normativa de 3.0 litros a partir de, Bonnier deixou Walker para reiniciar a Ecurie Bonnier, e Siffert permaneceu só con Walker, co Cooper T81 con motor Maserati. O coche non foi competitivo en, e en Walker, agora asociado co emprendedor Jack Durlacher, comprou un Lotus 49 con motor Cosworth. Ese ano, Siffert gañou o Gran Premio do Reino Unido de 1968 nunha carreir de desgaste, despois de que os Lotus de fábrica retiráranse, e Siffert dominara a Chris Amon para lograr a última vitoria de Rob Walker.
Siffert saíu do equipo a finais de, logo de rematar o ano no 9º posto, e Rob Walker Racing Team competiu por última vez en , presentando un Lotus 72 para o piloto Graham Hill, quen tiña nese intre 40 anos de idade, e rexeitara retirarse logo dun grande accidente o ano anterior con Lotus. A mellor marca de Hill foi a 4ª posición no Gran Premio de España de 1969, pero saíu para unirse a Brabham ao final do ano.
Retirada das carreiras
miniatura| right | O Rob Walker [[Surtees TS9 B de 1974; o derradeiro coche de Rob Walker na Fórmula Un.]] En lugar de continuar co equipo, Rob Walker levou o seu patrocinio de Brooke Bond Oxo a Surtees para a tempada de  e pasou a xestionar a carreira de Mike Hailwood. Os últimos vestixios de Rob Walker Racing Team terminaron en 1974 cando se retirou da participación activa no automobilismo aos 57 anos.
A morte e legado de Walker
Considerado un dos principais estadistas das carreiras de Grand Prix, Walker morreu aos 84 anos de idade en 2002, de pneumonía.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
£ Coche de Fórmula 2
‡ Os coches de Fórmula 2 ocuparon da quinta a décima posición na meta no Gran Premio de Alemaña de 1969. Non obstante, como os coches de Fórmula 2 competían tecnicamente nunha carreira separada, os pilotos destes coches non puntuaban no campionato. Os puntos do quinto e sexto foron concedidos aos pilotos dos coches do undécimo e do duodécimo colocados.
Charles Savarin
Charles Angelo Savarin, nado en Portsmouth, Dominica en 1943, é un político de Dominica. Licenciado pola Ruskin College, posteriormente entrou na política sendo membro do Partido Laborista de Dominica (PLD). No goberno de Dominica, pertence como deputado ó Parlamento Nacional, tamén exercendo como Ministro de Seguridade Nacional, Inmigración, Traballo e da Función Pública e a partir do día 2 de outubro de 2013 foi investido como novo Presidente de Dominica.
IEC 61131-3
IEC 61131-3 é a terceira parte (de 10) da norma estándar internacional IEC 61131 para controladores lóxicos programables, primeiramente publicada en decembro de 1993 pola Comisión Electrotécnica Internacional. A actual (e terceira) edición foi publicada en febreiro de 2013).
Parte 3 de IEC 61131 ocúpase da arquitectura básica do software e das linguaxes de programación do programa de control no PLC. Define dous estándares gráficos e dous estándares de programación textual:
Variables
Atributos das Variables: RETAIN, CONSTANT, AT
Copa de Europa de rugby 2001-2002
A tempada 2001-2002 da Heineken Cup foi a 7ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. Nesta edición participaron novamente 24 equipos, divididos en 6 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 6 xornadas correspondentes a esta primeira fase, os primeiros de cada grupo e os 2 mellores segundos clasificáronse para disputar os cuartos de final, a partidos único, as semifinais e a final.
Nesta 7ª edición do torneo participaron 6 equipos franceses, 6 ingleses, 5 galeses, 3 irlandeses, 2 italianos e 2 escoceses, exactamente igual que na tempada 2000/01.
Playoffs
Os 6 equipos que remataron primeiros de grupo clasificáronse para os cuartos de final, ademais dos 2 equipos que remataron en segunda posición con máis puntos. Os equipos que xogaron como locais foron os que máis puntos conseguiron, ou en caso de empate aplicouse o criterio de ensaios a prol ou diferenza entre puntos obtidos e encaixados. Nas semifinais aplicouse o mesmo criterio para decidir que equipo xogaba como local. A final xogóuse o día 25 de maio do ano 2002 no Millennium Stadium de Cardiff diante 74.600 persoas. Leicester Tigers coroóuse por segunda vez como Campión de Europa.
Enzo Ferrari
Enzo Anselmo Ferrari, nado en Módena o 18 de febreiro de 1898 [rexistrado o 20 de febreiro] e finado na mesma localidade o 14 de agosto de 1988, foi o fundador da Scuderia Ferrari e máis tarde da marca de automóbiles que leva o seu nome, Ferrari. Foi coñecido polos seguidores de Ferrari como Il nel.
Traxectoria
Enzo Ferrari creceu no val do Po, ao norte de Italia. O pai de Enzo, Alfredo Ferrari, traballaba nunha empresa de estruturas metálicas. Alfredo desexaba que os seus fillos Enzo e Dino se dedicaran a continuar co negocio familiar, mais Enzo afirmaba que quería ser xornalista ou cantante de ópera. En 1908, Alfredo levou os seus fillos a ver unha carreira de coches preto de Módena. Enzo tivo a oportunidade de ver a Vincenzo Lancia e dende ese momento a súa vida quedou marcada polas carreiras de automóbiles.
Alfredo enviou os seus dous fillos a unha escola de enxeñaría mecánica. Dino foi enviado á fronte cando Italia entrou na primeira guerra mundial. Alfredo faleceu en 1916, co que a empresa familiar crebou case de inmediato. miniatura|250px|Alfa Romeo 8C 2300 da Scuderia Ferrari Enzo Ferrari quedou practicamente só e saltou dun traballo a outro durante máis dun ano. En 1917 foi recrutado polo exército e aínda que intentou demostrar os seus dotes como mecánico, os seus superiores non o tiveron en conta e destinárono a ferrar mulas. Enzo contraeu pleuresía, unha doenza que pode ser mortal, mais que logrou superar.
Aos 20 anos rematou o seu servizo no exército, mais atopouse cunha Italia de posguerra totalmente en crise. Conseguiu unha carta de recomendación do coronel do seu rexemento e dirixiuse a Turín, capital automobilística italiana, para buscar sorte. Solicitou traballo en Fiat, mais non foi tido en conta.
Un ano despois, logrou conseguir traballo nunha pequena empresa de fabricación de coches chamada CMN, en Milán. Alí Ferrari comprou un Alfa Romeo usado para competir en carreiras, chamando a atención dos directivos de Alfa Romeo, quen o invitaron a traballar na marca e competir cos seus coches de carreiras. Ferrari competiu en varias pequenas carreiras de 1920 a 1924, mais os seus resultados non foron destacados. Ferrari pediu a Alfa Romeo que lle permitise converterse nun vendedor da marca. Nesta actividade Ferrari coñeceu a Laura Dominica Garello, coa que casou en 1923.
Alfa Romeo tiña pensado competir cun coche denominado P1 no Gran Premio de Italia celebrado no circuíto de Monza. Ferrari, xunto con varios mecánicos que logrou convencer para que deixasen Fiat e comezasen a traballar con el, chegou a Monza un día antes da carreira. Ugo Sivocci foi o piloto escollido, mais na volta de recoñecemento saíuse do circuíto e faleceu. Ferrari sufriu unha forte crise emocional. miniatura|250px|Pilotos de Alfa Romeo xunto con Enzo Ferrari
O P1 fracasara, e Ferrari precisaba redeseñalo, polo que logrou traer de Fiat o enxeñeiro Vittorio Jano, xenio da mecánica. Xuntos redeseñaron o vehículo, rebautizándoo como P2. Ao volante puxeron a Antonio Ascari e o P2 gañou a carreira, logrou o récord de volta e a velocidade máis alta na pista. Ferrari propúxolle a Alfa Romeo que o deixase ao cargo das actividades de competición da compañía, o que Alfa Romeo aceptou. O 1 de decembro de 1929, Ferrari abriu as portas do que se convertería na Scuderia Ferrari.
En 1939 comezou a segunda guerra mundial e Mussolini xunto con Alemaña lánzanse á invasión. Alfa Romeo rompeu lazos coa Scuderia de Enzo, polo que este viuse obrigado a traballar co goberno fascista para sobrevivir financeiramente tanto el como a Scuderia. Así, en 1940 naceu Auto Avio Costruzioni Ferrari, que traballaba coa compañía nacional de aviación en Roma, para Piaggio e para RIV. En 1943, a fábrica Ferrari trasladouse de Módena a Maranello por orde do goberno, para protexela dos bombardeos aliados. Aínda así, a fábrica foi bombardeada en 1944 e reconstruída en 1946, ano en que comezou o deseño e fabricación do primeiro Ferrari.
Nas súas constantes viaxes a Maranello coñeceu a Lina Lardi, unha secretaria coa que tivo un romance. Con ela tivo dous fillos chamados Piero Ferrari e Gustavo Pompa.
A guerra rematou e en 1947, Ferrari e o público estaban preparados para volver ás carreiras de coches. Ese ano culminou o desenvolvemento do Ferrari 125 con motor de litro e medio. A primeira carreira en que competiu un Ferrari foi en Piacenza o 11 de maio de 1947, unha proba menor. As expectativas eran altas tanto para Enzo Ferrari como para a prensa italiana. Na carreira, cando faltaban só tres voltas para o final e o vehículo estaba en cabeza, rompéuselle a bomba de combustible. Enzo chegou a describir o 125 entón como un "fracaso prometedor". Enzo nunca viu a competición e dende ese momento non volveu asistir a unha carreira na que competise un dos seus vehículos. miniatura|250px|Ferrari 125, Scuderia Ferrari Ferrari comezou o desenvolvemento de varios vehículos sen precedentes, de velocidades non vistas antes. Comezou a gañar case todas as competicións, mais os custos das carreiras eran enormes e a Ferrari estábanselle a acabar os cartos. Por iso, a pesar da súa total falta de interese na idea, comezou a vender versións de turismos dos seus coches.
Porén, as velocidades tamén trouxeron consecuencias. As carreiras automobilísticas eran un negocio perigoso e comezaron a morrer pilotos nos circuítos nunha proporción maior. En 1957 na celebración da Mille Miglia, unha popular carreira da época, participaban cinco Ferrari entre máis de 250 participantes. Cinco millóns de persoas achegábanse a ver pasar os automóbiles ao longo do circuíto. Pola súa extensión era case imposible controlar todo o público. O Ferrari máis potente, o 335 de 4,1 litros ao mando do piloto español Alfonso de Portago, perdeu o control e foise cara ao público. Morreron once persoas, incluído o piloto, e moitas máis quedaron feridas. Enzo Ferrari foi acusado de homicidio non premeditado, mais catro anos despois retiráronse os cargos.
En 1961 Ford decidiu competir con Ferrari, obtendo resultados diversos. Ferrari comezou a perder e o custo de manter a Scuderia aumentaba vertixinosamente. A pesar da venda de turismos o diñeiro esgotábase. En 1967, a Scuderia Ferrari estaba ao bordo da creba. Entón chegou o grupo Fiat por axuda económica. O acordo con Fiat contemplaba que Enzo se encargaría da división de automóbiles de carreira e Fiat fabricaría os turismos de Ferrari. Contra o 1969 cada parte conta co 50 % das accións de Ferrari (en 1988 o Grupo Fiat converteuse no accionista maioritario). miniatura|250px|Oficina de Enzo Ferrari en Maranello. En 1963, Ferrari construíu o Instituto Professionale per l'Industria e Artigianato, escola de aprendizaxe en Maranello. En 1972 construíu a pista de probas de Fiorano.
Enzo enfermou gravemente do ril en 1978, tralo que permaneceu moito tempo na cama. Morreu o 14 de agosto de 1988 arredor da unha da tarde, rodeado da súa familia.
Recoñecementos
Enzo Ferrari recibiu o galardón de Cavalieri polos seus méritos deportivos en 1924 e ademais foi nomeado Commendatore en 1927 e Cavaliere di Lavoro en 1952. En 1960 recibiu o título honorífico en enxeñaría mecánica por parte da Universidade de Boloña. En 1988, a Universidade de Módena e Reggio Emilia concedeulle o de física.
Baixo a súa dirección (1947-1988), Ferrari gañou máis de 5000 carreiras en todas as categorías e obtivo vinte e cinco títulos de Campionatos Mundiais.
-1906
-1907 > -1906 > -1905
Outros
Historia ano a ano
CALIPSO (satélite)
CALIPSO (acrónimo de Cloud-Aerosol Lidar and Infrared Pathfinder Satellite Observation) é un satélite artificial conxunto da NASA e o CNES lanzado o 28 de abril de 2006 mediante un foguete Delta II 7420 desde a base Vandenberg da Forza Aérea xunto co satélite CloudSat.
Microsoft Minesweeper
Minesweeper é un videoxogo de computador creado por Curt Johnson, orixinalmente para OS/2, e adaptado para Microsoft Windows por Robert Donner, ámbolos dous empregados de Microsoft naquela época. Estreado por primeira vez como parte do pack 1 de Microsoft Entertainment en 1990, foi incluído na versión de Windows 3.1 en 1992, substituíndo a Reversi dende Windows 3.0. Microsoft Minesweeper foi incluído nos seguintes lanzamento de Windows até Windows 8. Unha versión actualizada para Windows Vista e Windows 7 foi desenvolvida por Oberon Games. Outra versión actualizada foi desenvolvida para Windows 8 e Windows 10 por Arkadium. En Windows 8 e 10 non está dispoñible por defecto, pero está dispoñible en Windows Store.
CALIPSO (satélite)
Características
CALIPSO, xunto cos satélites CloudSat, Aqua, PARASOL e Aura, forman o chamado A-train, unha serie de satélites de observación terrestre que traballan conxuntamente para estudar os océanos, as terras e a atmosfera terrestres e que comparten órbita.
Never Ever
"Never Ever" é o single nº21 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o 7 de marzo do ano 2001 baixo o selo avex trax.
CALIPSO (satélite)
Características
O satélite está adicado á observación e determinación das propiedades das nubes e aerosois presentes na atmosfera.
Never Ever
Información
Este e o terceiro single consecutivo composto por ela mesma. A mediados de outubro do ano 2007, a terceira canción deste single “Seasons (H-H Remix)”, seis anos e medio despois do seu lanzamento, aparece como a terceira canción máis descargada no Xapón de tódolos tempos, segundo mu-mo.
CALIPSO (satélite)
Instrumentación
CALIPSO leva tres instrumentos a bordo:
Never Ever
Información
O single foi lanzado unicamente tres semanas antes que o seu primeiro álbum recompilatorio, A BEST. Tanto como có álbum, como có single, foi forzada pola súa casa discográfica, avex, a lanzalos o mercado. Aínda que xa incorporara en traballos anteriores elementos de Pop/Rock, a canción que da titulo o single é considerada o seu primeiro intento real de acercarse a música Pop/Rock.
Por último, indicar que a canción “Never Ever” utilizouse nun comercial das bebidas Kirin Supli, aparecendo a propia Ayumi no anuncio de televisión.
Primeira Liga 2006/07
A tempada 2006–07 da Primeira Liga, por motivos de patrocinio bwinLIGA, foi a 73ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Portugal. Empezou o 26 de agosto de 2006 e finalizou o 15 de maio de 2007. O defensor do título era o FC Porto, quen á súa vez acadou a vitoria final no torneo, por 22ª vez na súa historia.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Ahora Madrid
Ahora Madrid é un partido político español, autodefinido como «candidatura cidadá de unidade popular» e constituído en «partido instrumental sen vida orgánica», co obxectivo de presentarse ás eleccións municipais de 2015 no Concello de Madrid.
No proxecto conflúen Podemos e Ganemos Madrid, plataforma electoral cidadá inspirada por Guanyem Barcelona e na que participan cidadáns a nivel particular e membros de Equo e de Por Un Mundo Más Justo. Tamén integráronse na candidatura antigos membros de Izquierda Unida Comunidad de Madrid e mesmo recibiu o apoio de cargos públicos desta e do Partido Comunista de Madrid. Así mesmo conta co apoio de Convocatoria por Madrid.
Obtivo 20 dos 57 concelleiros nas eleccións, encabezados por Manuela Carmena, actual alcaldesa da cidade. Foi investida o 13 de xuño de 2015 co apoio do PSOE.
Brigitte Bierlein
Brigitte Bierlein, nada en Viena o 25 de xuño de 1949, é unha xurista e política austríaca, que foi chanceler de Austria durante algo máis de medio ano a partir do 3 de xuño de 2019.
Foi avogada xeral da Oficina do Procurador, equivalente a fiscal xefe do país, de 1990 a 2002, e membro do taboleiro executivo da Asociación Internacional de Fiscais de 2001 a 2003. En 2003, Bierlein foi elixida membro do Tribunal Constitucional. Entre xaneiro de 2018 e xuño de 2019, exerceu como presidente do tribunal, a primeira muller en ostentar este cargo.
Tras o Caso Ibiza, o presidente de Austria, Alexander Van der Bellen nomeou a Bierlein chanceler interina o 30 de maio de 2019, despois de que unha moción de censura destituíse o goberno de Sebastian Kurz. Era a primeira muller que ocupaba ese cargo en Austria e exerceu até que o seguinte goberno, de novo liderado por Kurz, tomou posesión tralas seguintes eleccións nacionais.
Traxectoria
Brigitte Bierlein naceu o 25 de xuño de 1949 en Viena durante a ocupación aliada. Seu pai era funcionario e súa nai, adestrada para artista, era ama de casa. Foi educada no Ximnasio Kundmanngasse, no que se graduou en 1967.
Carreira xudicial
Matriculouse na Universidade de Viena, obtendo o seu doutoramento en dereito en 1971.
Tras catro anos como candidata a xuíz, Bierlein foi oficialmente elevada á maxistratura en 1975. Estivo case dous anos presidindo xuízos, primeiro no Tribunal do Distrito de Innere Stadt (Bezirksgericht Innere Stadt Wien) e logo no Tribunal do Distrito de Viena (Strafbezirksgericht Wien), un tribunal criminal que logo foi disolto.
En 1990, foi nomeada avogada xeral da Oficina do Procurador, a sección da fiscalía ligada directamente ao Tribunal Supremo. Foi a primeira muller que ocupou este cargo. O mesmo ano, Bierlein ingresou na xunta de examinadores para xuíces e fiscais no Tribunal Rexional Supremo de Viena, cargo que mantivo até 2010.
En 1995, Bierlein foi nomeado para a xunta executiva da Asociación de Fiscais austríacos. De 2001 a 2003, foi presidenta da asociación. Tamén de 2001 a 2003, ocupou un asento na xunta executiva da Asociación Internacional de Fiscais.
En 2002, o primeiro goberno de Wolfgang Schüssel recomendou o nomeamento de Bierlein como vicepresidenta do Tribunal Constitucional. O movemento foi polémico pois Bierlein perseguía delitos con gran fervor mais non se distinguía como erudita legal.De feito está considerada indiferente como teórica a día de hoxe. Algúns políticos de oposición como Josef Cap acusaron o goberno de ignorar múltiples candidatos máis competentes en prol dunha elección partidista. Os seguidores de Bierlein como Maria Fekter contestaron que o nomeamento de Bierlein sería un paso importante cara a igualdade de xénero en Austria.
Segundo o coñecido profesor de Dereito austríaco Werner Doralt, Bierlein debía a súa carreira no Tribunal Constitucional ao político austríaco Jörg Haider e á súa parella, o xuíz austríaco Ernest Maurer, amigo próximo de Jörg Haider.
Facendo caso á recomendación do goberno, o presidente Thomas Klestil nomeou a Bierlein o 21 de novembro de 2002, nomeamento que se fixo efectivo o 1 de xaneiro de 2003.Unha vez máis, Bierlein foi a primeira muller en exercer o cargo para o que foi nomeada. De feito, non houbo ningunha muller no Tribunal Constitucional até 1995.
15 anos máis tarde, Bierlein tomou posesión do cargo de presidenta interia do Tribunal Constitucional cando Gerhart Holzinger, deixou o posto o 31 de decembro de 2017. Por iniciativa do Partido de Liberdade, o goberno de coalición de Sebastian Kurz fixo os trámites para converter o seu posto interino en permanente.
Alexander Van der Bellen confirmou a Bierlein como nova presidenta do Tribunal Constitucional o 23 de febreiro de 2018.
Carreira política
Comentaristas de ambos os dous lados do espectro político destacaron os lazos de Bierlein co Partido Popular e o Partido da Liberdade, así como o feito de que a súa carreira debe o seu grande ascenso aos dous gobernos de coalición de centro dereita.
En decembro de 2017 o Tribunal Constitucional austríaco con Bierlein como presidenta fallou a prol de introducir o matrimonio entre persoas do mesmo sexo o 1 de xaneiro de 2019.
Despois de que o goberno de Kurz perdese unha moción de censura o 27 de maio de 2019 tras o Caso Ibiza, Alexander Van der Bellen, o Presidente de Austria, nomeou a Bierlein como sucesora de Kurz (tras un breve período interino de Hartwig Löger). É a primeira chanceler muller de Austria e espérase que ocupe o cargo até as próximas eleccións ao Consello Nacional, que están programadas setembro de 2019. O nomeamento de Bierlein foi aprobado cos votos a favor de todos os partidos políticos do Consello Nacional.
Vida persoal
Bierlein está solteira e non ten fillos. A súa parella, Ernest Maurer é un xuíz retirado que, en 2006, recibiu críticas en todo o mundo por absolver a David Irving, notorio negador británico do Holocausto. Os seus seguintes xuízos recibiron grande atención internacional e foron criticados, entre outros, polos científicos sociais austríacos Ruth Wodak e Alexander Pollak nun libro en 2002 no que sostiñan que os seus vereditos trivializaban as ideoloxías racistas. Así, nun dos vereditos argumentaba:
Igualmente, en novembro de 2006, o Tribunal Europeo de Xustiza revocou tres dos vereditos de Maurer contra o diario austríaco liberal Der Standart
Miniature Card
miniatura|Miniature Card. Miniature Card (Tarxeta Miniatura en galego) ou Mini Card (Tarxeta Mini en galego) é un estándar de tarxeta de memoria flash ou SRAM (RAM síncrona), promovido por Intel no ano 1995 e apoiado por Fujitsu, Advanced Micro Devices e Sharp Electronics. Hoxe en día, ningunha das compañías mencionadas anteriormente a fabrican.
Usos
A Miniature Card Card Implementers Forum (MCIF) promoveu este tipo de tarxeta para certos dispositivos concretos, tales como: PDA's, ordenadores de bolso, gravadoras de son dixitais, cámaras dixitais e nos primeiros teléfonos intelixentes. Úsase en dispositivos tales como Philips Velo 500 e CISCO 800 e 1700.
Dimensións
A Miniature Card, como o seu nome indica, ten unhas dimensións reducidas 37 × 45 × 3,5 mm de espesor, e pode ter dispositivos en ámbolos dous lados do seu substrato.
Características
O formato Miniature Card foi competidor das tarxetas SmartMedia e CompactFlash. Tamén se crean durante a década de 1990, e o anterior un tipo máis grande ca as tarxetas de PC. Esta batalla entre ambas as tarxetas foi vencida por CompactFlash e SmartMedia, que tiveron moito máis éxito no mercado da electrónica de consumo, provocando así un déficit nas Mini Card's, o cal terminou coa finalización da súa fabricación.
A Peregrina, Santiago de Compostela
Santa María da Peregrina é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 552 habitantes (276 homes e 276 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 524 habitantes.
Cultura
Neste lugar nace o río Sarela, que lle dá nome ao grupo de danza e música da aldea. Este mantén unha tradición antiga que consiste en xuntarse na carballeira ao lado da igrexa, nas festas da parroquia, para bailar e tocar pezas populares con gaita, pandeireta, tamboril e bombo. Tamén acompaña a Virxe no primeiro domingo de setembro, na procesión que vai dende a Algalia de Abaixo, na zona antiga de Santiago de Compostela, até a igrexa da Peregrina. Ao chegar, tócanlle e báilanlle á Virxe na carballeira, antes de que entre na igrexa.
Ademais, na parroquia situouse o Furancho de Arte Contemporánea.
Anittas
Anittas, fillo de Pithanas, foi un rei semilexendario dos hititas en Kusar (Kuššar) ou Kushara (Kuššara), unha cidade que aínda non foi identificada. Tiña o título de rei de Kusar e despois de grande rubaum. O seu rabi simmiltim (xefe da corte) foi Peruwa-kammaliya, que aparece tamén mencionado simplemente como Peruwa pero que seguramente eran a mesma persoa, e foi probabelmente o seu fillo e sucesor. Foi contemporáneo de Samsiadad I de Asiria (sobre -1800).
Anittas reinou a finais do século -XVIII e crese que foi ascendente de Hattusilis I, o primeiro gran rei hitita de Hattusa, no chamado texto Anittas (CTH 1.A, editado en StBoT 18, 1974), o texto máis antigo coñecido da lingua hitita ao mesmo tempo que o texto indoeuropeo máis antigo coñecido. O texto alenta a especulación de que tanto Anittas como Pithanas, eran de orixe hatti e ofrece unha lista de cidades saqueadas por Pithanas, e detalla os seus feitos. No seu tempo os indoeuropeos aínda se estaban establecendo na rexión e un nativo, Piyusti de Kanis, apoderouse de Nesa ou Neša (hitita Hattusa).
No seu primeiro ano como rei atacou Hattusa ou Hattuša (probabelmente para reconquistar a cidade ocupada polos hatti nativos, diferentes dos hititas indoeuropeos) que estaba agora gobernada por Piyusti de Kanish pero se ben gañou a batalla, non foi suficiente para acabar con Piyusti. Naquel momento a cidade non se chamaba Hattuša senón que o seu nome era Nesa (Neša) e é a moderna Bogazköy (agora Bogazkale).
O segundo ano chegou na costa do mar Negro (Zalpuwa). Refuxiados os restos dos inimigos en Hattusas, Anittas preferiu cortar as liñas de abastecemento da cidade e rendela por fame. Logo de informarse por espías que xa non quedaban guerreiros en Hattusas que puidesen empuñar as armas, tomouna de noite. Como mostra do seu poderío, Anittas encheu a cidade de maldicións sagradas, e sementouna con zahheli, unha planta espiñenta. As riquezas que Anittas saqueou en Hattusas servíronlle para construírse un gran palacio en Nesa. Ao mesmo tempo, foi o primeiro monarca hitita en tomar o título de Gran Rei.