cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sistema de información
Aplicación dos sistemas de información
Os sistemas de información tratan o desenvolvemento, uso e administración da infraestrutura da tecnoloxía da información nunha organización.
Na era post-industrial, a era da información, o enfoque das compañías cambiou da orientación cara ao produto á orientación cara ao coñecemento, neste sentido o mercado compite hoxe en día en termos do proceso e a innovación, en lugar do produto. A énfase cambiou da calidade e cantidade de produción cara ao proceso de produción en si mesmo, e os servizos que acompañan este proceso.
O maior dos activos dunha compañía hoxe en día é a súa información, representada no seu persoal, experiencia, coñecemento, innovacións (patentes, dereitos de autor, segredo comercial). Para poder competir, as organizacións deben posuír unha forte infraestrutura de información, en cuxo corazón situar a infraestrutura da tecnoloxía de información. De tal xeito que o sistema de información céntrese en estudar as formas para mellorar o uso da tecnoloxía que soporta o fluxo de información dentro da organización.
Áreas de traballo
O traballo cos sistemas de información pode centrarse en calquera destas tres áreas xerais:
Cada unha destas ramas se subdivide á súa vez en disciplinas que se solapan con outras ciencias e con outras disciplinas da administración tales como ciencias da computación, enxeñerías, ciencias sociais e ciencias do comportamento e a administración de negocios.
Juan Aparicio
Juan Aparicio López, nado en Guadix (provincia de Granada) o 29 de xullo de 1906 e finado en Madrid o 17 de abril de 1987, foi un xornalista e político español.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Granada, onde foi discípulo do socialista Fernando de los Ríos. Neses anos, e ata 1930 estivo próximo ao Partido Comunista de España, e despois participou na fundación das JONS, organización de extrema dereita obreira, grupo que posteriormente converxe coa Falange Española. En 1931 afiliouse a Falange, onde militou ata 1935, se ben volveu a militar a partir de 1937.
Ao estalar a guerra civil española, Aparicio, xa como xornalista, dirixía a publicación local La Gaceta Regional de Salamanca.
Posguerra e censura
Desde 1939 é unha figura clave na reorganización da prensa franquista e en 1941 é nomeado Delegado Nacional de Prensa por Francisco Franco, posto que ten a máxima autoridade no control dos medios de comunicación. Ocupa ese cargo ata 1945, que despois muda a súa denominación polo de Director Xeral de Prensa, e onde se mantén ata finalizar a década dos cincuenta.
Como xornalista, foi director dos xornais El Español, Fantasía, La Estafeta Literaria e Pueblo. En 1941 fundou a Escuela Oficial de Periodismo en Madrid, e en 1952 un centro homónimo en Barcelona.
Vida persoal
Estivo casado e viviu boa parte da súa vida en Torrevieja (Alacant). Nesa cidade foi o impulsor do Certame Nacional de Habaneras. Foi nomeado fillo adoptivo desta vila.
Fento arborescente
Os fentos arborescentes ou arbóreos son fentos que medran con tronco elevando as frondes, e, a diferenza dos fentos comúns, estas non saen a rentes do chan. A maior parte dos fentos arbóreos pertencen ás familias Dicksoniaceae e Cyatheaceae na orde Cyatheales, categoría taxonómica circunscrita deste xeito pola moderna clasificación de Christenhusz et al. 2011 é monofilético.
Os fentos arborescentes atópanse nas áreas subtropicais e tropicais, incluíndo as forestas frías e temperadas de choivas en Australia, Nova Zelandia, e rexións veciñas (ex: Malaisia, Illa de Lord Howe etc). Como todos os fentos, os fentos arbóreos reprodúcense por medio de esporas formadas no lado inferior das frondes.
As frondes dos fentos arbóreos son xeralmente moi grandes e constitúen follas pinnadas multíplices. Outros tipos, no entanto, posúen frondes enteiras, non divididas.
En Galiza non hai fentos arborescentes autóctonos, porén, o uso destes en xardinaxe coma plantas ornamentais, especialmente en parques e arboredos de pazos e mosteiros fixo que algunhas especies, coma a Dicksonia antarctica se teñan naturalizado.
Clasificación sensu Smith et al. 2006
Localización taxonómica:
Clados superiores incluído Monilophyta para texto, Clase Polypodiopsida, Orde Cyatheales.
Sinónimo: "Fentos arborescentes e afíns".
Incluído Dicksoniales, Hymenophyllopsidales, Loxomatales, Metaxyales, Plagiogyriales.
8 familias:
Filoxenia
Monofilético (Hasebe et al. 1995, Wolf et al. 1999, Pryer et al. 2004b).
Cibotiaceae, Dicksoniaceae, Cyatheaceae e Metaxyaceae, forman o clado do "núcleo dos fentos arborescentes" ("core tree ferns").
Caracteres
Posúen esporófitos con megafilos ou "frondes" (Euphyllophyta).
As familias desta orde posúen unha relación moi achegada entre elas, segundo os estudos moleculares xa citados, pola contra a orde non posúe caracteres morfolóxicos conspicuos que o caractericen; algunhas especies teñen talo formando un estípite, outras teñen rizomas rastreiros. Algunhas teñen soamente pelos nos talos e follas, outras teñen escamas. Os soros son abaxiais ou marxinais, indusiados ou sen indusio. As esporas son globosas ou tetraedro-globosas, con marca trilete. Os gametófitos son verdes, cordados.
San Cristovo de Cea
San Cristovo de Cea é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca do Carballiño. Segundo o IGE en 2014 tiña 2.418 habitantes (3.026 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
O nordeste do concello é unha zona montañosa, rama sur da serra do Faro, cos picos da Martiñá (1.039 m) e Alledo (1.011 m). O municipio está atravesado polos ríos Mirela e Oseira (afluentes do Arenteiro) e polo río Barbantiños. Outros cursos menores son o Búbal, Silvaboa, Benito, O Texo ou o Ricovelo. A zona ten clima oceánico temperado nos vales e oceánico de montañas nas zonas altas.
O termo municipal está comunicado a través da estrada N-525 e da AG-53.
Historia
Consérvanse restos megalíticos (mámoas) e os poboados castrexos da Martiñá, Covas e San Fagundo.
En 1137 foi fundado pola orde de San Bieito o mosteiro de Oseira, pertencente dende 1141 á orde do Císter. A partir do século XII e durante o antigo réxime o mosteiro de Oseira exerceu a xurisdición sobre a zona, tendo o seu abade o título de Conde de Cea. As parroquias de Mandrás e Vilaseco pertencían á xurisdición de Xosé Temes, e a parroquia de Castrelo pertencía ao Condado de Ribadavia.
Toponimia
O nome da vila aparece escrito ao longo da súa historia como Cea, Çea, Ceia e Zea, posiblemente é un topónimo de orixe celta. Tería dous posibles significados "muralla" ou "pradeira".
A inicios do século XIX foron creados os concellos de Oseira, Cea e Mandrás, fusionados trala división territorial de España en 1833.
Até 1916 recibía simplemente o nome de Cea, pero nese ano pasou a ser chamado San Cristovo de Cea para distinguilo do concello de Cea (León).
Patrimonio arquitectónico
Amais do mencionado mosteiro de Oseira, entre o patrimonio de San Cristovo de Cea destaca a igrexa parroquial de San Fagundo, de arquitectura románica.
Patrimonio cultural
No concello está o Museo Etnográfico de Liste.
Economía
O concello basea o seu sustento económico no sector primario. As parroquias de Oseira e Vales contan con explotacións leiteiras, e a zona sur do concello ten granxas porcinas, avícolas e de coellos, integradas en COREN. Por outra banda, a agricultura inclúe a recollida do trigo que serve para facer o pan de Cea, con denominación de orixe, habendo máis de 40 fornos de cocción.
A feira local celébrase os días 6 e 22, e o primeiro domingo de xullo celébrase a festa do pan de Cea.
Lugares de San Cristovo de Cea
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de San Cristovo de Cea vexa: Lugares de San Cristovo de Cea.
Ptuj
miniatura Ptuj (en alemán: Pettau ; Pettau latín: Poetovio ) é unha cidade e municipio urbano de Eslovenia. A sede do municipio está na localidade do mesmo nome.
Microchirus variegatus
Microchirus variegatus, (Donovan, 1808) é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos soleidos, coñecida en galego como acedía raiada, ou lirpia raiada.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, ten o corpo aplanado, asimétrico, e os dous ollos situados no mesmo lado, na chamada cara pigmentada (ou ocular).
Trátase dun pequeno linguado de até 35 cm de lonxitude máxima (de aí o nome vulgar de acedía), que habita en fondos mariños areosos ou lamacentos de 20 a 400 m de profundidade, no Atlántico nororiental, desde as illas Británicas até o norte de Mauritania, e no mar Mediterráneo.
Descrición
A especie foi descrita por pimeira vez en 1808 polo zoólogo irlandés Edward Donovan, baixo o nome de Pleuronectes variegatus.
Sinónimos
Ao longo do tempo foi coñecida, ademais de polo nome orixinario de Donovan e polo actualmente válido, polos sinónimos seguintes:
Etimoloxía
O nome específico, variegatus, é a forma masculina do adxectivo do latín científico variegatus, -a,-um, tirado de variegātus, participio pasado de variegāre, "pintar de varias cores". Literalmente, "de diversas cores", "multicolor".
Características
É moi semellante, na forma do corpo, ao linguado común do que se diferencia, ademais de polo seu menor tamaño, polas seguintes características:
O seu tamaño máximo é de 35 cm, aínda que os espécimes capturados rondan os 14 cm.
Nutrición
Microchirus variegatus aliméntas duna ampla gama de pequenos organismos bentónicos, principalmente crustáceos (anfípodos e camaróns), vermes poliquetos e moluscos bivalvos.
Reprodución
A desova prodúcese no Canal da Mancha no mes de abril, e no Mediterráneo máis cedo, en febreiro.
Pesca e usos
Microchirus variegatus é obxecto de pesca comercial, aínda que de non moita importacia, capturándose con artes de arrastre, nas zonas de pesca 27, 34 e 37 (nordeste do Atlántico, Atlántico centro-leste e Mediterráneo e mar Negro, respectivamente).
Consómese fritido. A súa carne é de bo sabor.
Fedora Barbieri
Fedora Barbieri, nada en Trieste en 1920 e finada en Florencia en 2003, foi unha soprano italiana.
Traxectoria
Debutou en Florencia en 1940 como Fidalma da obra de Domenico Cimarosa Il Matrimonio Segreto, en 1943 fixo unha xira por Alemaña, Bélxica e os Países Baixos ata que ao casar retirouse por ata 1945. Obtén os seus primeiros triunfos con obras de Giuseppe Verdi e actuou nas mellores teatros do mundo como La Scala de Milán, ademais de Londres ou Viena. En 1950 fai o papel de Eboli no Don Carlo da Metropolitan Opera de Nova York.
José Antonio Calvo Montero
José Antonio Calvo Montero, nado en Espiñoso (Cartelle) o 28 de abril de 1853 e finado en Ortigueira o 7 de novembro de 1937, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Calvo, agrimensor, e Manuela Montero, que pertencía á fidalguía rural. Estudou no mosteiro dos escolapios de Celanova, e fixo o Bacharelato no Instituto de Ourense. Estudou Dereiro na Universidade de Santiago de Compostela. Unha vez licenciado, practicou a avogacía en Ourense e despois presentouse ás oposicións a notarías. Obtivo praza como notario en Ortigueira en 1880. En Ortigueira combinou as súas actividades de avogado coas de notario. Foi nomeado delegado da Xunta e Arquiveiro de Protocolos do Distrito de Ortigueira en 1889. Foi amigo persoal de Juan Fernández Latorre e o seu representante na comarca do Ortegal, participou con el na sociedade anónima que creou para o sostemento de La Voz de Galicia. Fundou El Eco Ortegano, que dirixiu o seu fillo Dámaso Calvo Moreiras. Deixou de editar o periódico en outubro de 1913 con motivo do falecemento da súa muller Rita Moreiras Pandiello.
A rolda nocturna
A rolda nocturna ou A rolda de noite (en De Nachtwacht) é unha pintura ao óleo sobre tea do pintor Rembrandt, pintada entre 1639 e 1642. A pintura mide 380 cm de altura e 454 cm de largura e mostra a Garda Cívica de Ámsterdam baixo o mando do capitán Frans Banning Cocq. Xeralmente considerada como a magnum opus de Rembrandt, A rolda nocturna é unha das pinturas máis coñecidas do barroco. A peza é propiedade do municipio de Amsterdam e forma parte da exposición permanente do Rijksmuseum, principal museo especializado en pintura neerlandesa.
Parafuso
200px|miniatura|Parafuso con cabeza hexagonal. Denomínase parafuso a un elemento ou operador mecánico cilíndrico dotado de cabeza, xeralmente metálico, aínda que tamén pode ser de madeira ou plástico, utilizado na fixación dunhas pezas con outras, que está dotado dunha cana roscada con rosca triangular que, por medio dunha forza de torsión exercida na súa cabeza cunha chave axeitada ou cun desaparafusador, pódese introducir nun burato roscado á súa medida ou atravesar as pezas e acoplarse a unha porca.
O parafuso deriva directamente da máquina simple coñecida coma plano inclinado e sempre traballa asociado a un orificio roscado. Os parafusos permiten que as pezas suxeitas cos mesmos poidan ser desmontadas cando a ocasión o requira.
Historia
150px|miniatura|Sir Joseph Whitworth. Os primeiros antecedentes do uso de roscas remóntanse ao parafuso de Arquímedes, desenvolvido polo filósofo grego cara ao ano 300 a. C. Nesa época adoitábase usar xa no val do río Nilo para a elevación de auga.
Durante o Renacemento as roscas comezaron a empregarse como elementos de fixación en reloxos, máquinas de guerra e outras construcións mecánicas. Leonardo da Vinci desenvolveu métodos para o tallado de roscas, mais seguiron fabricándose a man e sen ningún tipo de normalización até ben entrada a Revolución industrial.
En 1841 o enxeñeiro inglés Joseph Whitworth definiu a rosca que leva o seu nome, facendo William Sellers outro tanto nos Estados Unidos de América en 1864. Esta situación prolongouse até 1946, cando a Organización Internacional para a Estandarización (ISO) definiu o sistema de rosca métrica, adoptado actualmente en practicamente todos os países. A rosca métrica ten unha sección triangular formando un ángulo de 60º e cabeza un pouco truncada para facilitar o engraxado. Con todo, nos EUA segue a empregarse a norma da Sociedade de Enxeñeiros da Automoción (Society of Automotive Engineers, SAE).
Características dos parafusos
Os parafusos están fabricados en moitos materiais e aliaxes; nos parafusos realizados en metal a súa resistencia está relacionada coa do material empregado. Un parafuso de aluminio será máis lixeiro que un de aceiro (aliaxe de ferro e carbono) pero será menos resistente xa que o aceiro ten mellor capacidade metalúrxica que o aluminio; unha aliaxe de duraluminio mellorará as capacidades de resistencia do aluminio pero diminuirá as de tenacidade, xa que ao endurecer o aluminio con silicio ou metais como o cromo ou titanio, aumentarase a súa dureza pero tamén o seu coeficiente de fraxilidade a partirse. Os metais máis duros son menos tenaces xa que son calidades antagónicas. A maioría das aliaxes especiais de aceiros, bronces e aceiros inoxidables conteñen unha proporción de metais variable para adecuar o seu uso a unha aplicación determinada.
Sempre hai que usar o parafuso adecuado para cada aplicación. Se se usa un parafuso con demasiada resistencia de tensión (dureza) que non está axustado ao valor de deseño, podería romperse, como se rompe un cristal, por ser demasiado duro. Isto é porque os parafusos de alta tensión teñen menor resistencia a fatiga (tenacidade) que os parafusos cun valor de tensión máis baixo. Un parafuso composto por unha aliaxe máis branda poderíase deformar, pero sen chegar a partirse, co cal quizais non podería desmontarse pero seguiría cumprindo a súa misión de unión.
O estándar ISO márcase con dous números sobre a cabeza do parafuso, por exemplo "8.8". O primeiro número indica a resistencia de tensión (a dureza do material); o segundo número significa a resistencia a punto cedente, é dicir a tenacidade do material. Se un parafuso está marcado como 8.8, ten unha dureza (resistencia de tensión) de 800 MPa (megapascales), e unha tenacidade (resistencia de tensión) do 80 %. Unha marca de 10.9 indica un valor de tensión de 1000 MPa cunha resistencia a punto cedente de 900 MPa, 90 % de resistencia de tensión.
Os parafusos poden soportar ata un maior peso ou tracción, pero pasada a súa capacidade fenderanse, podendo crebarse. Os parafusos fabricados con aliaxes máis duras poden soportar un maior peso ou tracción, pero teñen igualmente un límite e menor tenacidade que os parafusos fabricados en aliaxes máis brandas. Se usa un parafuso que foi sobre axustado, sexa cal for a súa dureza, pode crebarse con facilidade xa que a súa resistencia de tensión (tenacidade) é moi baixa.
Tipos de parafusos
O termo parafuso utilízase xeralmente en forma xenérica: son moitas as variedades de materiais, tipos e tamaños que existen. Unha primeira clasificación pode ser a seguinte:
Parafusos para madeira
miniatura|150px|Parafuso con rosca para madeira.
Os parafusos para madeira reciben o nome de tirafondo para madeira. O seu tamaño e calidade está regulado pola norma DIN-97 e teñen unha rosca que ocupa 3/4 da lonxitude da espiga. Poden ser de aceiro doce, inoxidable, latón, cobre, bronce, aluminio e poden estar galvanizados, niquelados, bicromatados, etc.
Este tipo de parafuso estréitase na punta como unha forma de ir abrindo camiño a medida que se insere para facilitar o autorroscado, porque non é necesario facer un buraco previo, e o filete é afiado e cortante. Normalmente enroscanse con desaparafusador eléctrico ou manual.
As súas cabezas poden ser planas, ovais ou redondeadas; cada cal cumprirá unha función específica.
Cabeza plana: úsase en carpintaría, en xeral, onde é necesario deixar a cabeza do parafuso mergullada ou a ras coa superficie.
Cabeza puntiaguda: a porción inferior da cabeza ten unha forma que lle permite afundirse na superficie e deixar sobresaíndo só a parte superior redondeada. Son máis fáciles para sacar e teñen mellor presentación que os de cabeza plana. Úsanse para a fixación de elementos metálicos, como ferramentas ou chapas de picaportes.
Cabeza redondeada: úsase para fixar pezas demasiado delgadas como para permitir que o parafuso se afunda nelas; tamén para unir partes que requirirán arandelas. En xeral empréganse para funcións similares aos de cabeza oval, pero en buracos sen embutir. Este tipo de parafuso resulta moi fácil de remover.
As cabezas poden ser de diferentes clases:
Cabeza fresada (rañura recta): teñen as rañuras rectas tradicionais.
Cabeza Phillips: teñen rañuras en forma de cruz para minimizar a posibilidade de que o desaparafusador se deslice.
Cabeza tipo Allen: cun oco hexagonal, para encaixar unha chave Allen.
Cabeza Torx: cun oco na cabeza en forma de estrela de deseño exclusivo Torx.
As características que definen aos parafusos de madeira son: tipo de cabeza, material constituente, diámetro da cana e lonxitude.
Parafusos tirafondos para paredes e madeira DIN-571
Hai unha variedade de parafusos que son máis grosos que os clásicos de madeira, que se chaman tirafondos e utilízanse moito para aparafusar os soportes de elementos pesados que van colgados nas paredes dos edificios, por exemplo, toldos, aparellos de aire acondicionado, etc. Nestes casos perforase a parede ao diámetro do parafuso elixido, e insérese un taco de plástico, a continuación se aparafusa o parafuso que rosca a presión o taco de plástico e así queda suxeito firmemente o soporte. Tamén se utiliza por exemplo para o aparafusado da madeira de grandes embalaxes. Estes parafusos teñen a cabeza hexagonal e unha gama de M5 a M12. 400px|miniatura|Diferentes tipos de cabeza de parafusos de chapa.
A rolda nocturna
Título
Aínda que A rolda nocturna estea historicamente consolidado como título da tea, orixinalmente foi designada como A Compañía do Capitán Frans Banning Cocq e do tenente Willem van Ruytenburch a prepararse para avanzar, segundo a inscrición que foi encontrada nun esbozo preparatorio:
Contabilidade
A contabilidade é a disciplina que serve para proporcionar información útil na toma de decisións económicas. veu sendo definida como Ciencia do Patrimonio, e iso porque o seu obxecto é o estudo e a representación do patrimonio empresarial, tanto desde un punto de vista estático como dinámico.
O produto final da contabilidade son todos os Estados Contables ou Estados Financeiros que son os que resumen a situación económica e financeira da empresa. Esta información resulta útil para xestores, reguladores e outros tipos de interesados como os accionistas, acredores ou propietarios.
A rolda nocturna
Título
O cadro foi chamado no século XIX Patrouille de Nuit pola crítica francesa, e Night Watch por Joshua Reynolds, de onde vén o seu nome popular. Dito nome xurdiu dun equívoco de interpretación, debido ao feito de que nesa época o cadro estaba bastante deteriorado e obscurecido pola oxidación do verniz, as súas figuras eran case indistinguíbeis e parecía unha escena nocturna. Despois da súa restauración en 1947, cando ese verniz obscurecido foi eliminado, descubriuse que o título non se axustaba á realidade, xa que a acción se desenvolvía durante o día e non á noite, no interior dun espazo teatral semiescuro no momento en que chega un potente raio de luz que ilumina intensamente as personaxes que figuran no cadro.
Contabilidade
A contabilidade como Ciencia e Técnica
Algúns enfoques máis actuais falan tamén da contabilidade como Tecnoloxía social, dado que a tecnoloxía encárgase de conxugar saberes científicos e técnicos para a resolución de problemas concretos. A contabilidade aplica coñecementos científicos (provenientes de campos como a economía, por exemplo) e técnicos (como a súa técnica específica, a da partida dobre) para poder elaborar información útil para a toma de decisións.
Estas caracterizacións da Contabilidade, con altos graos de compoñente científico e tecnolóxico caracterizárona especialmente nos últimos 100 anos, chegando a conformarse ata "escolas" ou tendencias na súa comprensión. Así por exemplo fálase das escolas latina e anglosaxoa da Contabilidade. A escola latina caracterízase, fundamentalmente, pola súa orientación forense e a construción de evidencias do proceso da información, facilitando así os procesos de control organizacional. A escola anglosaxoa, pola súa banda, oriéntase máis aos procesos de revelación de estados financeiros dirixidos aos mercados de valores e outros decisores estratéxicos das organizacións
A rolda nocturna
Representación
A tea mostra a milicia do capitán Frans Banning Cocq no momento en que este dá a orde para marchar ao alférez Willem van Ruytenburch. Atrás deles aparecen os dezaoito integrantes da Compañía, que pagaron de media cen floríns ao pintor para apareceren no cadro, unha suma máis que considerábel para a época. Os dous oficiais probabelmente pagaron máis, polo lugar privilexiado que ocupan na obra. En total, Rembrandt cobrou 1.600 floríns por este cadro. Polo feito da compañía de arcabuceiros ser unha institución municipal, a tea continúa a ser propiedade do municipio de Amsterdam, que a presta ao Rijksmuseum sen contraprestación económica.
Contabilidade
Historia
250px|dereita|miniatura|Retrato de Luca Paccioli, obra do pintor [[Jacopo de'Barbari (ou Jacob Welsh-1440;1515-) exposta no Museo dei Capodimonte (Nápoles)]]
A rolda nocturna
Representación
As personaxes aparecen captadas polo pintor neerlandés de tal xeito que é posíbel contemplalas en numerosas ocasións no momento en que diariamente a compañía se preparaba para formar e saír, e percorrer ordenadamente a cidade na súa misión de vixilancia da orde. Alén diso, no cadro aparecen tres nenos correndo e un can que animan a escena.
Contabilidade
Historia
O estudo da contabilidade sobre unha base científica tivo a súa primeira manifestación escrita coa publicación en Italia (Venecia) en 1494, da famosa obra Summa de arithmetica, geometria, proportioni e proportionalita de Luca Pacioli (1445-1517) o autor, tamén coñecido como Frei Luca de Borgo Sancti Sepulchri que dedicou trinta e seis capítulos da súa obra á descrición dos métodos contables empregados polos principais comerciantes venecianos. O autor dedica ademais parte dos seus traballos á descrición doutros usos mercantís, tales como contratos de sociedade, o cobro de intereses e o emprego das letras de cambio. Dise que na antigüidade usaban ou sabían ler a famosa lingua parda ou "lingua do diaño" que era usada para investigar a contabilidade na época clásica.
A rolda nocturna
Representación
A obra, que debía concluírse o día do banquete de inauguración da sede da compañía foi, xunto con outros retratos corporativos, parte da conmemoración da chegada a Ámsterdam en 1638 da raíña nai María de Médici, viúva de Henrique IV de Francia, exiliada por orde do seu fillo Luís XIII e do seu aliado, o cardeal Richelieu. Esta visita rexia á capital neerlandesa foi celebrada polas autoridades con gran pompa.
Contabilidade
Historia
Segundo Paccioli as anotacións no libro Diario constan de dúas partes claramente diferenciadas: unha comezando coa palabra por (o Debe do asento) e a outra coa palabra a (o haber do asento contable), antecedente do modelo de asento contable tradicional. Dado que naquela época non era costume a utilización do balance de situación só describe os usos na elaboración do balance de comprobación de sumas e saldos, que era utilizado ao esgotarse as páxinas do Maior.
A rolda nocturna
Representación
O pagamento polo traballo atrasouse debido ao feito de que a obra non cubriu as expectativas dos membros da milicia e por non estar perfectamente definida a presenza da maioría deles. A pesar da súa calidade, tamén pasou desapercibida pola crítica da época.
A escena da compañía forma parte fundamental da tradición neerlandesa de retratos colectivos que xurdiu na Idade de Ouro da arte dos Países Baixos. Pintores contemporáneos como Frans Hals dedicáronse case exclusivamente a este tipo de retratos ao óleo por encomenda.
Parafuso
Autorroscantes e autoperforantes para chapas metálicas e madeiras duras
Ambos tipos de parafusos poden abrir o seu propio camiño. Fabrícanse nunha ampla variedade de formas especiais. Selecciónase o adecuado atendendo ao tipo de traballo que realizará e o material no cal se empregara. miniatura|esquerda|Parafuso autorroscante. Os autorroscantes teñen a maior parte da súa cana cilíndrica e o extremo en forma cónica. Poden ser de cabeza plana, oval, redondeada ou chata. A rosca é delgada, co seu fondo plano, para que a prancha se aloxe nel. Úsanse en láminas ou perfís metálicos, porque permiten unir metal con madeira, metal con metal, metal con plástico ou con outros materiais. Estes parafusos son completamente tratados (desde a punta ata a cabeza) e os seus bordos son máis afiados que os dos parafusos para madeira.
A rolda nocturna
Personaxes principais
miniatura|311x311px|A crítica maioritaria considera que a meniña que aparece na Rolda Nocturna é un retrato da súa esposa [[Saskia van Uylenburgh|Saskia, que faleceu o mesmo ano en que a obra foi realizada. A súa morte causoulle unha profunda depresión. Retrato de Saskia como Flora (1634), Museo do Ermitage, San Petersburgo.]]
Estrutura
Mostra os soldados preparados para iniciar unha misión (que tipo de misión, ou se se trataba dunha patrulla ordinaria é motivo de discusión). Este ordenamento é completamente orixinal e constitúe unha nova maneira de concibir o retrato de grupo. O seu estilo causou a contrariedade dalgúns membros da milicia, polo feito de seren dificilmente distinguíbeis pola súa localización no fondo da tea. Ao contrario doutros cadros da mesma temática, en que a posición das personaxes segue unha orde xerárquica precisa, o pintor baseou a localización das personaxes unicamente en razóns artísticas.
Non obstante, a composición aparentemente desordenada está na realidade construída dun modo racional segundo os dous eixes medios do rectángulo que forma a tea:
Análise
O debuxo, só esbozado, fica diminuído pola importancia da cor e da luz, sendo pouco nítidas as contornas das figuras.
A cor está aplicada con pinceladas espontáneas. O cromatismo da tea faise presente polos tons cálidos de terra e ocres, con excepción do vermello do pano do capitán e do arcabuceiro á súa dereita, do branco ocre da meniña atrás del e do amarelo do tenente. Emprega tonalidades opostas para contrastar como o uniforme claro e escuro das dúas personaxes centrais, a roupa negra do capitán resaltando coa súa gola branca ou a roupa dourada do tenente en contraste cos rostros iluminados.
Proveniencia
miniatura|250x250px|Copia da obra antes do recorte da tea, na cal se poden observar as súas dimensións orixinais. O destino orixinal para a tea era o Groote Zaal (Gran Salón) do Kloveniersdoelen, sede municipal da Compañía de Arcabuceiros da capital neerlandesa. Este predio foi demolido e substituído a mediados do século XIX polo hotel Doelen. En 1715, A rolda nocturna foi trasladada á sede do concello de Amsterdam na praza Dam. As súas grandes dimensións fixeron que fose recortado nesa época, cando se cortou unha faixa no lateral esquerdo e superior, eliminando tres personaxes do cadro. As dimensións orixinais do cadro coñécense debido a que hai varias copias anteriores a 1715, entre as que destaca unha copia do cadro da autoría de Gerrit Lundens que se conserva na National Gallery de Londres.
Parafuso
Autorroscantes e autoperforantes para chapas metálicas e madeiras duras
Nos autoperforantes a súa punta é unha broca, o que evita ter que facer perforacións guías para instalalos. Úsanse para metais máis pesados: van cortando unha rosca por diante da peza principal do parafuso.
A rolda nocturna
Vandalismo
No século XX A rolda nocturna foi albo de actos vandálicos. O 13 de febreiro de 1975, un enfermo mental vandalizou a obra cun coitelo facéndolle numerosos cortes en zigzag. Despois do ataque de 1975, a tea foi restaurada con éxito. Dez anos despois, en 1985, un visitante do museo asperxeu a pintura cun aerosol de ácido que levaba oculto. A rápida intervención dos gardas de seguranza e a auga que lle foi pulverizada neutralizaron o ácido que non chegou a tocar a tea e soamente danou o verniz. De novo, a obra foi restaurada por completo.
Legado
miniatura|250x250px|Esculturas das personaxes da Rolda nocturna expostas na praza de Rembrandt de Amsterdam. A obra inspirou numerosas creacións. Un dos exemplos é unha copia do cadro, grazas a cal se coñecen as súas dimensións orixinais.
A comisión do IV centenario do nacemento de Rembrandt colocou estatuas de bronce esculpidas por Alexander Taratynov e Mikhail Dronov, xunto á estatua do pintor na praza Rembrandt de Amsterdam. As estatuas son réplicas das personaxes que figuran no cadro e ficaron na praza nunha exposición permanente.
Parafuso
Parafusos da raia cilíndrica para unións metálicas
Para a unión de pezas metálicas utilízanse parafusos con rosca triangular que poden ir atornillados nun buraco cego ou nunha porca con arandela nun buraco pasante.
A rolda nocturna
Legado
De entre as homenaxes ao seu centenario está tamén un filme dedicado ao cadro titulado Nightwatching, protagonizado por Martin Freeman no papel de Rembrandt e Emily Holmes como súa segunda esposa, Hendrickje; foi dirixido polo cineasta británico Peter Greenaway. O filme foi presentado no Festival Internacional de Cinema de Venecia o 6 de setembro de 2007 e tivo a súa estrea comercial nos cinemas dos Países Baixos en xaneiro de 2008.
Parafuso
Parafusos da raia cilíndrica para unións metálicas
Este tipo de parafusos é o que se utiliza normalmente nas máquinas e o máis importante que se require dos mesmos é que soporten ben os esforzos aos que están sometidos e que non se afrouxen durante o funcionamento da máquina onde están inseridos.
A rolda nocturna
Legado
A música atopou tamén inspiración na tea, como o segundo movemento da Sinfonía n.º 7 de Gustav Mahler e a ópera De Nachtwacht composta polo músico neerlandés Henk Badings en 1942, ademais das cancións "Night Watch" de King Crimson inspirada polo nome da tea ou "The Shooting Company of Captain Frans B. Cocq", con referencias máis explícitas, do grupo Ayreon.
Parafuso
Parafusos da raia cilíndrica para unións metálicas
O destacable destes parafusos é o sistema da raia e o tipo de cabeza que teñan posto que hai variacións duns sistemas a outros. Polo sistema da raia os máis usados son os seguintes
Polo tipo de cabeza que teñan, os parafusos máis utilizados son os seguintes:
Contabilidade
Historia
A tradución en inglés foi publicada en Londres por John Gouge ou Gough en 1543. Descríbese como Un Tratado Proveitoso (A profitable treatyce), tamén denominado O Instrumento ou Libro para aprender a boa orde de levanza do famoso coñecemento chamado en Latin Dare e Habere, é dicir, Debe e Haber.
Parafuso
Parafusos da raia cilíndrica para unións metálicas
100px|thumb|Parafuso fixado en buraco cego.
Contabilidade
Historia
Publicouse un pequeno libro de instrución en 1588 por John Mellis de Southwark, no que di, "Son o renovador e revividor dunha antiga copia publicada aquí en Londres o 14 de agosto de 1543”. John Mellis refírese ao feito de que os principios de contabilidade que explica (que é un sistema simple de partida dobre) segue "a forma de Venecia."
Parafuso
Debuxo de roscas e parafusos
100px|miniatura|Parafuso fixado con porca. De acordo á Iram 4520* (1999), na súa  ítem 2.1.2 “Representación convencional “, normalmente por convención, a representación dos  filetes e das partes  roscadas en todos os tipos de debuxo técnico simplifícanse como o mostra a figura adxunta (representación gráfica dun parafuso). Tanto nos parafusos como nos buracos roscados a crista que representa o  coroamento da rosca represéntase con trazo continuo groso e a raíz con trazo fino. En vistas ocultas, ambas trazanse con trazo fino descontinuo. Nas seccións, o raiado prolóngase ata a coroa. Nunha vista de fronte dun parafuso, a liña que representa a raíz (diámetro ao fondo dunha rosca) abarcará aproximadamente 3/4 de circunferencia para evitar erros de interpretación (preferentemente aberto no cuadrante superior dereito). Nos debuxos de partes roscadas ensambladas (conxuntos), as liñas que representan a rosca externa (parafuso, perno roscado, tubo), mostrarase sempre cubrindo a interna e non estará oculta por ela.
Enténdese por coroamento ao diámetro maior en roscas externas (diámetro nominal da rosca) e ao diámetro menor en roscas internas (diámetro do buraco).
Contabilidade
Historia
A Contabilidade ten un obxectivo: Dar a información necesaria para a toma correcta de decisións.
Patrimonio neto contable
É o resultado da suma dos bens e dereitos expresados en unidades monetarias e restándolle a ese resultado as obrigacións tamén expresadas na mesma unidade de medida. Ese resultado expresa o valor neto ( expresado en unidades monetarias) da empresa nun momento determinado e é ao que se lle chama Patrimonio Neto Contable.
Áchase calculando a diferenza entre o Activo ( así se chaman en contabilidade aos bens e aos dereitos) e o Pasivo ( así se lle chama ás obrigacións).
Elementos dos estados financeiros
Son cada un dos bens, dereitos e obrigacións que forman parte do patrimonio das empresas. O Marco conceptual do IASB (International Accounting Standard Board) define cinco elementos básicos que compón a contabilidade: Activo, Pasivo, Patrimonio, Gastos e Ingresos. Todo eles deben seguir un itinerario lóxico para a súa adecuada contabilización, que son: Definición, Recoñecemento e Medición, os cales quedan reflectidos nos estados financeiros.
Masas patrimoniais
O activo é o conxunto de bens e dereitos que posúe a empresa. O pasivo está formado polas obrigacións cara a terceiros (Pasivo Esixible) e os fondos propios da empresa (Pasivo Non Esixible). Os Fondos Propios, tamén chamados Capital ou Neto Patrimonial, por ser a diferenza entre o Activo e o Pasivo Esixible, son xa que logo o valor contable neto da empresa, xa que representa o valor dos bens e dereitos que a empresa non debe a ninguén.
Paquetes contables
Son software de aplicación que permite realizar os ingresos de datos de comprobadores ligados a unha aplicación de (ingresos e egresos).
Tamén son unha excelente ferramenta que posibilita que o labor do contador sexa máis eficaz e eficiente. Son programas computacionais que permiten levar rexistros de todas as actividades e procesos contables dunha empresa así como a preparación dos diferentes reportes como estados financeiros.
E estes permiten un mellor desenvolvemento na realización dos labores contables dunha formas moito máis rápida, ordenada e unha mellor presentación en repórtelos contables e informes financeiros.
As Contas
Instrumento de representación e medida de cada elemento patrimonial.Utilízase unha palabra e un número, a palabra representa o elemento cualitativo da conta e o número o elemento cuantitativo. Devanditas palabras e números son a representación da realidade dos elementos do patrimonio escritos nun papel. Polo tanto hai tantas contas como elementos patrimoniais teña a empresa. Graficamente debúxanse como unha T, onde á parte esquerda chámase "Débito" ou "Debe" e á parte dereita "crédito"ou "haber", sen que estes termos teñan ningún outro significado máis que o indicar unha mera situación física dentro da conta (o debe é a parte esquerda da conta e o haber é a parte dereita da conta e non outra cousa como o pode indicar a súa palabra). Hai dous tipos de conta: de patrimonio e de xestión ou de resultados. As contas de patrimonio aparecerán no Balance e poden formar parte do Activo ou do Pasivo (e dentro deste, do Pasivo esixible ou do Capital, tamén chamado Fondos propios ou Patrimonio Neto). As contas de xestión ou de resultados son as que reflicten ingresos ou gastos e aparecerán na Conta de Perdas e Ganancias.
Independentemente de se as contas son de Patrimonio ou de Resultados, tamén se di que pola súa natureza son debedoras ou acredoras. As contas son debedoras cando sendo de Patrimonio refírense a un activo ou sendo de Xestión refírense a un gasto e son acredoras cando sendo de Patrimonio refírense a un pasivo ou a unha conta de capital, ou cando sendo de Xestión refírense a un ingreso. Unha conta complementaria de activo ou de pasivo pode investir a lóxica anterior, por exemplo a Estimación para Contas Incobrables ou de Inventarios Obsoletos ou de Lento Movemento que sendo contas de activo a súa natureza é acredora. Tamén podemos ter contas complementarias nas contas de Xestión.
Un tipo moi común de conta son as contas Correntes, é unha conta identificada por unha palabra e un número ( por exemplo Cliente Se JJ e os seus débitos e créditos) estas son contas que en calquera momento poden ser debedoras ou acredoras e a súa natureza defínea soamente o feito de se son contas de Patrimonio ou de Xestión, e máis aínda dentro das clasificacións anteriores é a súa localización específica dentro do estado financeiro o que define a súa natureza, non esquezamos son contas que poden ser debedoras ou acredoras.
Os Criterios de medición
Os activos rexístranse polo monto de efectivo ou equivalentes de efectivo pagos, ou polo valor xusto do activo entregado a cambio no momento da adquisición. Os pasivos rexístranse polo valor do produto recibido a cambio de incorrer na obrigación ou, nalgunhas circunstancias (por exemplo, imposto á renda por pagar) polos montos de efectivo ou equivalentes de efectivo que se espera pagar para extinguir a correspondente obrigación.
Os activos levan contablemente polo monto de efectivo, ou equivalentes de efectivo, que debería pagarse se se adquirise na actualidade o mesmo activo ou outro de similares características. Os pasivos rexístranse ao monto de efectivo ou equivalente de efectivo que se require para liquidar a obrigación ao momento presente.
Os activos rexístranse contablemente polo monto de efectivo ou equivalentes de efectivo que poderían ser obtidos, no momento presente, na venda non forzada dos mesmos. Os pasivos rexístranse aos seus valores de liquidación, isto é, os montos sen descontar de efectivo ou equivalentes de efectivo, que se espera pagar polas obrigacións no curso normal das operacións.
Parafuso
Debuxo de roscas e parafusos
Cando falamos de raíz, refírese normalmente ao diámetro menor en roscas externas (diámetro ao fondo da rosca) e ao diámetro maior en roscas internas (diámetro nominal da rosca). miniatura|esquerda|600px|Representación gráfica dun parafuso.
Cabezas
miniatura|600px|Tipos de cabezas de parafusos.
Así, téñense cabezas de distintas formas:
Parafusos comerciais de cabeza hexagonal
miniatura|Chave de bocas fixas.
A partir de determinados diámetros, o normal é que a cabeza dos parafusos comerciais sexa hexagonal, principalmente os que enroscan en pezas metálicas ou na súa correspondente porca. Hai varios tipos de parafusos comerciais de cabeza hexagonal fabricados segundo normas DIN que difiren uns doutros na lonxitude da rosca que teñen as súas canas.
Sant Pere Pescador
250px|thumb|Igrexa de Sant Pere. Sant Pere Pescador é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Alt Empordà. Atópase no norte da Costa Brava, na zona do golfo de Roses.
Tiña en 2015 unha poboación de 2.143 habitantes agrupados nos núcleos de Sant Pere Pescador, Bon Relax i Mas Sopes.
Os dos motores económicos son a agricultura e o turismo. Entre os seus lugares de interese destacan a Casa Caramany, o castelo de Sant Pere (século XIV e a capela de Sant Sebastià.
Vilanova, Ribela, Coles
Vilanova é un lugar da parroquia de Ribela no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 5 mulleres.
Xosé Domínguez González
Xosé Domínguez González, nado en Casteligo (Chandrexa de Queixa) o 12 de decembro de 1958, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Ourense. Dende 1981 dedicouse ao xornalismo. Foi correspondente de Europa Press, AGN e El Mundo. Colaborou en Faro de Vigo, Diario 16 de Galicia e Radio Ourense, e foi xefe dos servizos informativos da Cadena SER en Ourense. Fundou a primeira publicación dixital de actualidade local en Galicia Dios, que país. Obtivo o premio Vicente Risco do concello de Ourense (1984) e o José Aurelio Carracedo de Xornalismo (1988).
1008
Mortes
Historia ano a ano
Cartelle (homónimos)
O topónimo galego Cartelle pode referirse a:
Cuilapa
Limita polo norte con Barberena, polo leste con Oratorio e Jutiapa, e polo sur con Pueblo Nuevo Viñas e Chiquimulilla.
Entre os accidentes xeográficos máis relevantes están o Volcán Tecuamburro, a montaña das Minas, así como 30 cerros; con 18 ríos, entre os máis importantes, o río Los Esclavos ou o río San Juan, este último empregado para verter drenaxes polo que está contaminado.
David Fojo Díaz
David Fojo Díaz, finado en Ortigueira en marzo de 1930, foi un impresor e xornalista galego.
Traxectoria
Irmán de Jesús Fojo Díaz. En 1892 adquiriu con dous socios a imprenta Armenedo. Dous anos despois convértese en único propietario. Foi administrador e propietario de El Condado de Ortigueira.
Luce Irigaray
Luce Irigaray, nada en Blaton (Bélxica) en 1932, é unha filósofa, lingüista, psicóloga e psicanalista belga. Actualmente reside en París.
Traxectoria
Foi alumna no "High School Secundary" de Bruxelas entre 1956-59. Dende 1962 ata 1964 traballou para a Fundación Nacional de Investigación Científica en Bruxelas.
Posteriormente trasladouse a París onde participará nos seminarios psicanalíticos de Jacques Lacan. Ao mesmo tempo pasa a formar parte do Movemento de Liberación de Mulleres. Tamén toma parte no grupo de esquerdas revolucionario do movemento de mulleres "Politique et Psychanalyse" liderado por Antoinette Fouqué. Participou nas manifestacións para a anticoncepción e o aborto. Comezou o seu traballo de investigación influenciada pola teoría feminista, consistente en representar as categorías fundamentais da psicanálise e da filosofía a partir de temas relacionados coa sexualidade feminina, o inconsciente, o corpo da muller así como a relación desta coa súa nai e que culminou coa publicación da súa tese de doutoramento en 1974 chamada Speculum, que provocou a súa ruptura con Lacan e a súa expulsión da Escola de Vincennes, do departamento de psicanálise de Vincennes, contiguo á Universidade de París VIII. Ao ser expulsada da escola lacaniana recorreu á grande líder do feminismo francés, Simone de Beauvoir, esperando recibir o seu apoio, porén Simone de Beauvoir nunca respondeu. Nas décadas dos setenta e oitenta estivo ferventemente ligada ao movemento de mulleres, e percorreu toda Europa dando seminarios e conferencias, das cales, moitas foron publicadas. Por exemplo, en 1984, publícase Éthique de la Différence Sexuelle, que é unha compilación das conferencias que pronunciou na Universidade Erasmus de Rotterdam durante o segundo semestre de 1982 e, en 1987, Sexes et Parentés, outra escolma de conferencias. Pero é na década dos oitenta cando incrementa os seus vínculos co movemento feminista italiano, principalmente coa comunidade filosófica de mulleres da universidade de Verona e, en concreto con Luisa Muraro, á cal entrevista e publica o artigo no seu segundo libro Eu, ti e nosoutras. Tamén mantén unha estreita relación co movemento comunista italiano como se reflicte no prólogo Amo a ti.
Coa publicación en 1994 de La democrazia comicia a due, demostra que a colaboración política e práctica da autora é máis comprometida. Nesta última obra conta coa achega da conselleira para a Igualdade de Oportunidades para a rexión italiana Emilia-Romaña, rexión que a convidou para que educara á súa cidadanía nos seus ideais políticos. No mesmo ano é coautora con Reno Imbeni dun informe baseado no recoñecemento da diferenza sexual como fundamento privilexiado para a construción de novas formas de convivencia humana chamado Informe sobre a Cidadanía da Unión.
Nos noventa é nomeada directora da Comisión de Filosofía do Centro Nacional de Investigacións Científicas de París, xunto coa docencia no Colexio Internacional de Filosofía de París, onde actualmente é Directora de Investigación, e nas Universidades de Turín e Boloña.