cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comunidade de Madrid
Clima
miniatura|250px|[[Peñalara no inverno. A neve é moi común no inverno nas zonas de montaña da rexión.]] miniatura|200px|Neve nunha praza de [[Madrid. As nevadas por baixo dos 800 metros de altitude son ocasionais.]]
A pesar da súa reducida superficie (8.021,80 km²), a Comunidade de Madrid presenta dous climas diferenciados, consecuencia da súa localización entre o Sistema Central e o val do Texo:
En canto a marcas meteorolóxicos (datos do INM), a temperatura máxima absoluta alcanzada na Comunidade de Madrid deuse o 31 de xullo de 1878 no Observatorio Astronómico de Madrid, cando se chegou aos 44,3 °C. A temperatura mínima absoluta da rexión (rexistrada nunha estación meteorolóxica homologada) deuse o 25 de decembro de 1962 no Porto de Navacerrada (1.858 m) cando se alcanzaron os -20,3 °C. A precipitación máxima en 24 horas produciuse neste mesmo porto de montaña o 21 de xaneiro de 1996, cando caeron 150,0 mm.
Símbolos
A Lei 2/1983, de 23 de decembro, da bandeira, escudo e himno da Comunidade de Madrid define e regula os símbolos da Comunidade de Madrid:
Bandeira
As sete estrelas da bandeira madrileña están presentes nos escudos de distintos municipios que pertenceron ao antigo concello da Tierra de Madrid (caso do propio Madrid e de Las Rozas de Madrid) e noutros da súa zona de influencia (Fresno de Torote e Valdemorillo). Tres Cantos, cuxo concello foi constituído en 1991, tamén toma esta simboloxía.
Organización territorial
miniatura|[[Moralzarzal, municipio situado na comarca da Cuenca del Guadarrama.]] miniatura|[[Encoro de El Atazar, no municipio do mesmo nome, na comarca da Serra Norte.]]
Comarcas
A diferenza doutras comunidades autónomas, a Comunidade de Madrid carece dunha comarcalización que teña relevancia administrativa. No entanto, algunhas institucións autonómicas delimitaron diferentes áreas a partir de criterios de homoxeneidade xeográfica e sociodemográfica, que toman o seu nome dos puntos cardinais e dos principais ríos da rexión. A súa validez limítase a promocións turísticas ou a divisións agrícolas.
Nin sequera se atopa definida legalmente a área metropolitana de Madrid, a pesar da súa importancia social, demográfica e económica e as necesidades que, en termos de infraestruturas, urbanismo ou transportes, comparten os municipios situados baixo a zona de influencia da capital.
A clasificación que conseguiu un maior nivel de implantación, elaborada pola Dirección Xeral de Turismo, establece oito grandes comarcas e deixa á marxe á área metropolitana de Madrid:
Popularmente, os madrileños clasifican a súa rexión a partir das áreas de influencia das seis autovías radiais que asucan a provincia. A que se articula ao redor da A-2 recibe o nome oficioso do Corredor del Henares.
A ausencia dunha comarcalización administrativa é consecuencia da conformación do área metropolitana de Madrid ao longo do século XX e, especialmente, na súa segunda metade. A progresiva implantación desta nova realidade desdebuxou o perfil das comarcas históricas madrileñas, que se relacionan a continuación:
miniatura|[[Torrejón de Ardoz, municipio pertencente ao Corredor del Henares.]]
Municipios
A Comunidade de Madrid organízase territorialmente en 179 municipios e en 801 localidades e entidades menores de poboación. Posúe o 2,2% dos municipios totais que integran o territorio español (8.110). É a vixésimo terceira provincia española en número de concellos e sitúase lixeiramente por riba da media, cifrada en 165 municipios por provincia (Burgos conta co maior número de termos municipais con 371 concellos, e As Palmas é a provincia que ten menos con 34). 200px|esquerda|miniatura|Mapa municipal da Comunidade de Madrid.
A superficie media dos municipios madrileños é de 44,8 km², unha media baixo o que se esconden grandes oscilacións. O máis extenso de todos eles é Madrid, concello que anexionou, entre 1948 e 1954, os municipios limítrofes de Chamartín de la Rosa, Fuencarral, Hortaleza, Canillas, Canillejas, Moratalaz, Vallecas, Villaverde, Carabanchel e Aravaca, convertidos hoxe en distritos ou barrios.
Os de menor superficie superficie son Casarrubuelos, con 5,3 km²; La Serna del Monte, con 5,4 km²; Pelayos de la Presa, con 7,6 km²; Madarcos, con 8,5 km²; e Torrejón de la Calzada, con 9,0 km².
Demografía
miniatura|dereita|200px|Mapa dos municipios da Comunidade de Madrid segundo a súa densidade de poboación ([[2002).]] Madrid é a provincia máis poboada de España, con 6 661 949 habitantes, a 1 de xaneiro de 2019 (INE). Por autonomías, esta comunidade uniprovincial é a terceira de maior poboación do país, por detrás de Andalucía (nas súas oito provincias residen máis 8,4 millóns de persoas) e de Cataluña (con 7,5 millóns en catro provincias).
Lacerta (homónimos)
Lacerta pode referirse a:
Comunidade de Madrid
Demografía
A densidade de poboación da rexión é de 829,84 hab/km² (INE 2019), moi superior á do conxunto español (92,77 hab/km²). Con todo, este indicador esconde enormes oscilacións, conforme se considere a zona central da provincia ou os límites da mesma. Mentres que o municipio de Madrid ten unha densidade de 5265,91 hab/km², na comarca da Serra Norte redúcese a menos de 10 hab/km².
A gran maioría da poboación da comunidade autónoma concéntrase na capital e nos seus arredores, que conforman a área metropolitana máis importante de España, onde reside aproximadamente o 90% dos habitantes da Comunidade de Madrid. A medida que aumenta a distancia da capital, máis se reducen as cifras demográficas, principalmente no que respecta ao norte e ao suroeste da rexión.
Economía
A pesar destes datos, a rexión só ocupa o posto 34º na clasificación das rexións europeas máis prósperas (ano 2002) e a posición 50º na lista de cidades-rexión máis competitivas do planeta (ano 2007), elaborada a partir do indicador do Produto Interior Bruto (PIB) por habitante. Nesta clasificación, encabezada por San Francisco (Estados Unidos), figuran por diante de Madrid dezasete metrópole europeas, entre elas Dublín (Irlanda), Milán (Italia), Lión (Francia) e Roma (Italia), ademais de Londres (Reino Unido) e París (Francia). A rexión madrileña colócase por diante de Barcelona, no lugar 58º, e de Valencia, no 64º, as outras dúas grandes áreas metropolitanas españolas que aparecen no estudo.
No Informe Plataforma de seguimiento de la Estrategia de Lisboa, promovido pola Unión Europea en 2007, sinálase que os puntos fortes da economía madrileña son o seu escaso desemprego, o seu gasto en investigación, o seu desenvolvemento relativamente elevado e os seus servizos de alto valor engadido. Entre os seus puntos débiles aparecen a falta de conexións de banda larga (novas tecnoloxías da información e a comunicación) e a súa taxa de actividade relativamente baixa entre as mulleres. Neste estudo, destácase á Comunidade de Madrid como unha rexión-municipio preferentemente asentada no sector dos servizos.
Política
miniatura|150px|[[Asemblea de Madrid.]] O Estatuto de Autonomía da Comunidade de Madrid, norma fundamental da comunidade, establece que a Asemblea de Madrid, o Goberno e o Presidente da Comunidade son os órganos que exercen os poderes da Comunidade de Madrid:
Transporte
miniatura|200px|Vista da autovía [[A-1.]] miniatura|200px|[[Aeroporto de Madrid-Barajas. Terminal 4.]] A Comunidade de Madrid é o centro da rede de comunicacións españolas, dada a estrutura radial das estradas do Estado, que ten a súa orixe no século XVIII. Aínda que, nos últimos tempos, a articulación radial das estradas españolas foise desdibujando mediante a apertura de eixos transversais, Madrid segue sendo paso obrigado nas comunicacións interprovinciales por estrada.
Extremo que se subliña aínda máis no transporte por tren, que aínda mantén a configuración radial deseñada no século XIX, e nos desprazamentos por avión, co Aeroporto de Madrid-Barajas como punto de referencia de todos os aeroportos españois para as conexións internacionais.
A isto engádense os desprazamentos internos dos propios madrileños, que tamén teñen o seu epicentro na cidade de Madrid, como punto de destino e saída preferente. Estes resultan especialmente intensos no área metropolitana, na que residen aproximadamente 5,3 millóns de habitantes, nunha superficie de apenas 1.900 km².
A partir da creación do Consorcio Rexional de Transportes de Madrid en 1985, as citadas administracións coordínanse no establecemento de servizos e tarifas nos medios de transporte público de toda a rexión. Entre as súas iniciativas máis destacadas, figura a creación do Abono Transportes e dos billetes combinados.
Patrimonio cultural
miniatura|230px|esquerda|[[Palacio Real de Madrid.]] O sector do turismo converteuse nunha das actividades máis puxantes da economía madrileña. A comunidade recibiu a visita de 8 651 891 turistas en 2006, un 9,41% máis que o ano anterior. Con esta cifra, a máis alta na historia do turismo madrileño, a rexión superou en número de visitantes a países como Brasil, Croacia, Suíza ou Exipto.
A Comunidade de Madrid engade ao seu relevante patrimonio histórico-artístico unha variada oferta cultural, museística e de lecer. Esta base turística complétase con diferentes infraestruturas dirixidas a captar o chamado turismo de negocios, un dos subsectores que experimentaron un maior crecemento en número de visitantes.
miniatura|230px|Vista do [[Mosteiro de El Escorial, un dos tres Patrimonios da Humanidade cos que conta a Comunidade de Madrid.]] A rexión conta con tres Patrimonios da Humanidade: o Mosteiro e Real Sitio de San Lorenzo de El Escorial, a Paisaxe Cultural de Aranjuez e a Universidade e recinto histórico de Alcalá de Henares. Xunto coa Barcelona, Madrid é a provincia española que posúe un maior número de Patrimonios da Humanidade.
O valor turístico da Comunidade de Madrid increméntase pola súa proximidade cos Patrimonios da Humanidade de Cuenca, Toledo, Ávila e Segovia, que se atopan nun raio de aproximadamente 150 quilómetros; de Salamanca, a uns 200 quilómetros; e de Cáceres, a uns 300 quilómetros da Porta do Sol.
Deporte
miniatura|[[Madrid Arena, sede do Masters de Madrid e de diferentes torneos de baloncesto.]] miniatura|[[Estadio Santiago Bernabéu, do Real Madrid.]] miniatura|[[Estadio Vicente Calderón, do Atlético de Madrid.]]
O fútbol acapara o interese deportivo dos madrileños, do mesmo xeito que ocorre no resto de España. A rexión conta con tres equipos de gran tradición, o Real Madrid, equipo máis laureado de España, o Atlético de Madrid, con varios títulos a nivel nacional e internacional, e o Rayo Vallecano. Cabe destacar tamén o Getafe Club de Fútbol, que chegou a disputar competicións europeas, o Club Deportivo Leganés, que tamén xoga en Primeira e fundado en 1928, a Agrupación Deportiva Alcorcón, o Club de Fútbol Rayo Majadahonda e a Real Sociedad Deportiva Alcalá, fundada en 1929.
Outro deporte moi popular na comunidade autónoma é o baloncesto. Clubs como o Real Madrid, o Estudiantes ou o Fuenlabrada atópanse na primeira liña do baloncesto español.
O ciclismo reúne tamén a un gran número de afeccionados. Na rexión dispútanse tradicionalmente as etapas finais da Volta ciclista a España, que discorre polos pobos e portos de montaña da comunidade ata a súa conclusión no Paseo da Castellana, na capital.
A Serra de Guadarrama é un punto de referencia para os numerosos clubs ciclistas cos que conta a rexión, á que se suman os diferentes carrís e circuítos urbanos de uso ciclista e peonil. En maio de 2007 púxose en marcha o Anel verde ciclista, que circunvala o termo municipal de Madrid cun trazado de máis de 64 km; e nas Eleccións Autonómicas, celebradas no mesmo mes, a presidenta rexional, Esperanza Aguirre, anunciou a creación de 1.400 km de carril-bici.
Pola súa parte, os encoros, estanques e ríos da rexión permiten a práctica de diferentes deportes náuticos. Aquí destacan o Encoro de San Juan, en San Martín de Valdeiglesias e Pelayos de la Presa, o Lago da Casa de Campo e a ría do Parque Juan Carlos I, ambos en Madrid, así como o río Texo, á altura de Aranjuez.
Álbum de Mulleres
dereita|170px O Álbum de Mulleres é un centro de documentación dixital en liña do Consello da Cultura Galega, que botou a andar en decembro do ano 2005.
Listaxe das personalidades con entrada de seu no álbum
Galegas con artigo de seu no Álbum de Mulleres do Consello da Cultura Galega.
Escambrón
Co termo escambrón coñécense diferentes especies botánicas:
B&H Airlines
B&H Airlines foi a aeroliña nacional de Bosnia e Hercegovina. Tiña a súa sede na cidade de Saraxevo e realizaba voos regulares e chárter de pasaxeiros, ademais de pequenos servizos de carga dende a súa base no Aeroporto Internacional de Saraxevo.
Actual
No momento do seu peche a frota de B&H Airlines estaba formada polo seguinte avión:
Histórica
Anteriormente, B&H Airlines operou os seguintes modelos:
.tg
.tg é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Togo.
Ligazón externa
Toppdomän
Pedro Rielo
Pedro Rielo Lamela, nado en Pontevedra o 3 de decembro de 1972, é un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou no IES Sánchez Cantón e licenciouse en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid, realizou estudos de Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela.
.gi
.gi é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Xibraltar.
Pedro Rielo
Traxectoria
Como xornalista ten colaborado, entre outros medios, no Diario de Pontevedra, El Progreso, A Nosa Terra, La Voz de Galicia, O Correo Galego, Antena 3 TV e Galicia Hoxe.
Como escritor colaborou con poemas en revistas como Dorna, Microfisuras, Bravú e Barataria.
.gi
Ligazón externa
Toppdomän
Pedro Rielo
Traxectoria
É empregado de Servicios Audiovisuales Overon e dende o 17 de setembro de 2012 é xornalista de directos para os programas informativos da Televisión de Galicia como os Telexornal, A Revista e o Bos Días.
Pedro Rielo é fillo de Paz Lamela Vilariño e sobriño dos cregos escritores Isaac Rielo Carballo e Nicanor Rielo Carballo.
Hold My Hand (canción de Michael Jackson e Akon)
"Hold My Hand" é un dúo entre Michael Jackson e Akon, incluído no álbum póstumo de Jackson Michael. A canción foi gravada orixinalmente por Akon e Jackson no 2008. Acadou o Top 20 en países como Alemaña, Canadá, Nova Zelandia e o Reino Unido.
Peter Stormare
Peter Stormare nado como Rolf Peter Ingvar Storm o 27 de agosto de 1953 en Kumla, é un actor sueco de cine, teatro e televisión.
Guillerme I de Sicilia
Primeiros anos
Guillerme era o cuarto fillo do rei Roxerio II de Sicilia e de Elvira de Castela, e neto, por tranto, de Afonso VI de León.
Foi alcumado Guillerme o Mao, debido a como relataou as crónica do seu reinado Hugo Falcandus, e en comparación co seu fillo e sucesor Guillerme II, o Bo.
Debido a que os seus irmáns máis vellos morreran foi, desde 1151 correxente co seu pai e, á morte deste en 1154, Rei de Sicilia.
Conflitos co papa, os bizantinos e a nobreza
Ao principio do seu reinado Guillerme debeu enfrontar unha difícil situación política, debido a que a súa autoridade non foi recoñecida polo emperador bizantino Manuel I Comneno, nin polo do Sacro Imperio Romano Xermánico, Frederico I Barbarroxa, nin polo papa Hadrián IV. E no plano interno, polos nobres, contrarios ao absolutismo establecido por Roxerio II, e quer foro apoiados e estimulados polo papa Hadrián.
A revolta filobizantina (1155-1158)
esquerda|miniatura|240px|O Reino de Sicilia en 1154. miniatura|310px|O sur de Italia en 1156, cos territorios de Guillerme o Mao (en amarelo), despois das conquistas de Hadrián IV e Miguel I.
A principios de 1155 chegáronlle noticias a Manuel Comneno de que os baróns da Puglia, que nunca viran con bos ollos aos Hauteville, estaban planeando rebelarse contra o rei normando.
Entón o emperador enviou a Italia aos seus dous mellores xenerais Miguel Paleólogo e Xoán Ducas coa misión de tomar contacto cos baróns da Puglia e con Frederico Barbarroxa: este estaba en Ancona e estaba disposto a tomar partido cos bizantinos, pero os seus baróns negáronse a continuar a campaña en Italia debido ao seu clima demasiado cálido e a varias enfermidades que esgotaran ás tropas. Pero Manuel non desesperou. A revolta contra os Hauteville estábase expandindo en toda a Italia meridional. Contra a fin do verán de 1155, o conde Roberto di Loritello, o líder da revolta, reuniuse en Vieste con Miguel Paleólogo. Os dous alcanzaron un acordo rápido: os nobres que se rebelaran contra os Hauteville gozaran de vantaxes económicas e de poder en tempos do poder de Constantinopla, e desexaban que o Reino de Sicilia volvera a ser parte do imperio bizantino. Despois deste acordo os bizantinos uníronse aos exércitos dos nobres de Puglia, e estaban listos para atacar. A primeira acción foi en Bari, que se rendeu rapidamente: o castelo real foi destruído polos baritanos, e comezaron a sitiar Brindisi. O exército do rei Guillerme foi decimado nos arredores de Andria.
Guillerme, porén, non estaba desprovisto de forza militar. Á súa chegada á península Itálica destruíu a frota e o exército gregos no sitio de Brindisi o 28 de maio de 1156 e recuperou Bari.
O papa Hadrián debeu pactar, no tratado de Benevento (18 de xuño de 1156), confirmando a Guillerme como rei lexítimo, e en 1158 asinouse a paz cos bizantinos.
Estes éxitos diplomáticos foron probabelmente debidos a Maio; por outra parte, os dominios africanos logrados polo seu pai perdéronse en favor dos almohades (1156-1160), e é posíbel que fora unha táctica de abandono debido aos perigos do Reino polo norte.
Útimos anos
A política de Maio conduciu a unha conspiración xeral e, en novembro de 1160 foi asasinado por Mateo Bonello, líder dos nobres sicilianos. Durante algún tempo o rei estivo en mans dos conspiradores, que tramaban asesinalo ou depoñelo, pero Guillerme contaba con apoio da poboación xeral e do exército, que se reuniron en torno á súa defensa. Así, nunha curta campaña, reduciu aos sublevados.
miniatura|180px|Tumba de Guillerme I.
Liberado das presións, Guillerme confiou o goberno aos homes que se formaran na escola de Maio, creando un triunvirato co protonotario, Mateo de Ajello, o conde Silvestre de Marsico e o arcebispo de Mesina, Ricardo Palmer.
Morte
Guillerme morreu o 7 de maio de 1166 en Palermo, e foi soterrado na catedral de Monreale.
Matrimonio e descendencia
Coa súa esposa, Margarida de Navarra, tivo catro fillos:
Barcia, Barcia, Navia de Suarna
Barcia é un lugar da parroquia de Barcia no concello lugués de Navia de Suarna na comarca dos Ancares. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 8 eran mulleres.
Poliplacóforos
A dos poliplacóforos (Polyplacophora) é unha clase de moluscos de simetría bilateral caracterizados por teren o corpo aplanado dorsoventralmente, de forma oval e duns 3 cm de lonxitude (aínda que se observou un de 30 cm no noroeste do Pacífico), cun ancho pé reptador estendido por toda a cara ventral. A cara dorsal está cuberta por unha cuncha composta de oito placas calcarias móbiles. A cabeza, que non se distingue do resto do corpo, e o tronco están cubertos polo manto, que segrega as placas.
Estas placas están imbricadas tanto na fronte como nos bordos do lombo, e polo tanto, artéllanse ben unhas coas outras. Deste xeito as placas proporcionan unha boa protección para impactos dende enriba e ao mesmo tempo permiten flexionar o manto cara a arriba cando é mester para a locomoción sobre superficies irregulares, e tamén poden enrolarse nunha bóla.
Coñécense popularmente polo nome de quitóns, xeralizando o nome dun dos xéneros máis coñecidos, Chiton.
Na actualidade coñécense entre 900 e 1000 especies vivas pertencentes a este grupo.
Hai bos rexitros fósiles que datan de hai 400 millóns de anos, no Devoniano. Porén, antes disto, algúns organismos foron interpretados como un grupo-nai dos poliplacóforos, polo que o seu rexistro estenderíase até o ordovícico.
Características xerais
miniatura|250px|Elementos da cuncha articulada dun quitón. miniatura|250px|Cara ventral do quitón [[Cryptochiton stelleri, mostrando o pé no centro, rodeado das branquias e do manto (coa boca visíbel á esquerda da imaxe).]]
As características máis destacadas deste grupos son:
Hábitat, distribución e modo de vida
Todos os quitóns son mariños, sobre todo litorais, incluída a zona intermareal. Existen en todos os mares e a todas profundidades.
Viven sobre as rochas, ás que se fixan solidamente mediante a sola pedia, moi desenvolvida. A súa ecoloxía é semelante á das lapas; na súa maioría son herbívoros, alimentándose de algas.
Porén, tamén se coñecen especies de augas profundas, sobre todo nas latitudes máis frías.
Son animais pouco conspicuos, crípticos polas súas cores e a súa actitude, que é a de permaneceren moito tempo inmóbiles, encaixados nun recuncho propio da rocha, ao que volven regularmente e ao que terminan incluso axustando a súa anatomía. Son gregarios e de hábitos nocturnos, cunha taxa fotonegativa marcada, así que buscan o lado inferior das rochas.
Nutrición
A boca conduce a unha cavidade na que desembocan as glándulas salivares. O fondo da cavidade prolóngase cara a atrás e por riba do esófago e ten un longo saco cego segregado pola rádula, que está formada por numerosas liñas compostas por dezasete "dentes". O esófago presenta dúas glándulas do azucre, do tipo das salivares, que segregan unha subatancia verdosa que desdobra o amidón en glicosa. O estómago é unha bolsa arredondada onde desemboca a glándula dixestiva. A continuación encóntrase o intestino, moi longo e tapizado por un epitelio ciliado; o seu gran desenvolvemento está ligado ao réxime herbívoro destes animais. Finalmente, a continuación encóntrase o recto, que desemboca no ano, situado no plano medio, entre o pé e o manto.
Circulación do sangue
O corazón está composto por un ventrículo e dúas aurículas. O sangue oxixenado é transportado desde as branquias por varios troncos que desembocan na aurícula, que comunica co ventrículo a través de catro orificios. Do ventrículo sae a aorta, que na parte anterior do animal termina nun seo cefálicodo que sae o sangue cara a outros seos.
Respiración
O aparato respiratorio está formado por de 14 a 75 pares de branquias (segundo as especies) que están situadas na cavidade paleal, a ambos os lados do pé. Son mnoi parecidas a ás dos gasterópodos acuáticos. Están dispostas sobre un eixe no que se insiren, a pares, laminiñas de peredes moi finas polas que entran, por un lado, un vaso sanguíneo aferente e, polo outro, sae o vaso eferente. As laminiñas posúen cilios na súa parte media e nunha parte do seu bordo externo; os movementos dos cilios provocan correntes dirixidas de diante a atrás que renovan a auga da cavidade paleal e arrastran a urina e as feces sólidas cara ao exterior.
Excreción
O aparato excretor está represnetado polos nefridios, que están compostpos por un longo tubo provisto de numerosos cegos glandulares.
Sistema nervioso e órganos dos sentidos
O sistema nervioso é parecido ao dos aplacóforos. Está formado por ganglios cerebroides de gran tamaño e forma de ferradura, dos que parten catro cordóns, dous pedios e dous pleuroviscerais, con mútiplas comisuras. Ademais presentan ganglios bucais e dous ganglios subdurais. Os principais órganos sensoriais son:
Reprodución e desenvolvemento
miniatura|Desdenvolvemento dun poliplacóforo. De esquerda a dereita: estadio de larva trocófora, larva en metamorfose, poliplacóforp xuvenil.
Os pooliplacóforos son dioicos, aínda que os órganos xenitais sobn moi parecidos entre si. A gónada é unha longa masa impar da que poarten lateralmente dous gonodutos simétricos que se abren ao extrerior entre dúas branquias. Nas femias estes tubos presentan un ensanchamento cuxa parede é glandular. Os óvulos están rodeados por células foliculares. Os ovos poiden desenvolverse dentro do canal branquial. A segmentación é total, e a gastrulación realízase por invaxinación. A gástrula dá lugas a unha larva trocófora, provista dun pincel apical de cilios moi longos. A coroa ciliada preoral ou protótroca está formada por dúas fleiras de grandes células que foman unha especie de cornixa. Moi precozmente, e en posición dorsal, a trocófora presemnta unha división, mentres que ventralmente ínchase debido a unha estreita bolsa que anuncia o pé. Máis tarde, a rexión dorsal presenta o esbozo das oito placas calcarias. O pé muscuilízase e forma a sola sobre a que reptará o animal. Neste estadio, a larva abandona a vida peláxica, desprazándose ao fondo.
Descrición
A clase foi descrita en 1821 polo naturalista inglés John Edward Gray, no seu traballo "A natural arrangement of Mollusca, according to their internal structure". London Medical Repository 15: 229–239.
Porén, algúns autores atribúenlle a desdecrición ao naturalista e zoólogo francés Henri Marie Ducrotay de Blainville, en 1816, na súa obra Prodrome d'une nouvelle distribution systématique du règne animal.
Etimoloxía
O termo Polyplachophora está construído polos elementos do latín científico poly-, calco do grego antigo πολυ- poly-, de πολύς polýs, 'moito'; placho-, tirado do grego antigo πλάξ pláx, 'lámina', 'placa', e -phora, forma plural de -phoro, derivada do grego antigo φορός phorós, 'o que leva'. Literalmente: 'os que teñen moitas placas'.
Clasificación
A clasificación dos poliplacóforos esta suxeita a discusión. As que actualmente son máis aceptadas son a do ITIS e a do WoRMS:
§ Segundo o ITIS: miniatura|Acanthochitona fascicularis [[Acanthochitonidae.]] miniatura|Chaetopleura papilio [[Chaetopleuridae.]] miniatura|Chiton glaucus [[Chitonidae.]]
PJ Harvey
Polly Jean Harvey, nada en Yeovil o 9 de outubro de 1969, é unha cantautora inglesa, máis coñecida co nome artístico de PJ Harvey. Dende o principio da súa carreira demostrou co seu rock cru, directo e visceral ser unha das compositoras máis influentes dos noventa, compoñendo cancións cuxos temas van dende o sexo ao amor, á relixión, ó humor negro ou á sensibilidade na feminidade.
Antonio González González
Antonio González González, nado en Realejo Alto (Tenerife) o 27 de outubro de 1917 e finado o 11 de outubro de 2002, foi un químico español.
PJ Harvey
Traxectoria
Alcumada como "a Patti Smith dos 90", Polly Jean naceu nunha granxa de Yeovil, e dende moi xove aprendeu a tocar o saxo e a guitarra. Cando era unha adolescente participou en varias agrupacións ata 1991, ano no que formou o seu grupo PJ Harvey, xunto ao baxista Steve Vaughn e ó batería Robert Ellis. Tanto o seu primeiro single, Dress, coma o segundo, Sheela-Na-Gig, foron un grande éxito; pouco a pouco, o grupo foise consolidando como unha nova banda de rock alternativa cuxa notoriedade aumentaba cada vez máis dentro do panorama musical.
Antonio González González
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Químicas pola Universidade de La Laguna e doutorouse pola de Madrid. En 1945 nomeouno o Consello Superior de Investigacións Científicas xefe da sección de Química orgánica. Entre 1946 e 1986 foi catedrático de Química Orgánica e Bioquímica na Universidade de La Laguna, sendo cinco anos decano da Facultade de Ciencias desa universidade, outros cinco reitor, e despois reitor de honra. En 1963 foi designado director do Instituto de Investigacións Químicas de Tenerife, centro precursor do Instituto de Produtos Naturais Orgánicos. Obtivo, entre outros, o premio de investigación do C.S.I.C. en 1959, en 1961 obtivo unha axuda da Fundación March e en 1967 unha axuda Manuel Aguilar para a Investigación.
Ademais do seu labor científico, en 1977 foi designado Senador polo rei Xoán Carlos I. Na Cámara Alta integrouse no grupo de independentes máis aperturista denominado Agrupación Independente.
Foi membro de diversas sociedades científicas nacionais e estranxeiras, e da Real Academia das Ciencias Exactas, Físicas e Naturais.
PJ Harvey
Traxectoria
En 1992 lanzaron o seu primeiro disco, Dry; un ano despois, e logo dunha longa e aclamada xira, PJ Harvey volveu a Londres para gravar o seu segundo traballo, Rid of me, cun son que estaba preto do noise e do punk nas guitarras; foi este disco o que converteu esta banda nun grupo de culto. Ao final de ano, sacaron á luz 4-Track Demos, un disco no que aparecían versión orixinais das cancións da placa anterior.
Despois da xira de Rid of me, Polly Jean emprendeu a súa carreira en solitario, lanzando o seu terceiro traballo en 1995, To Bring You My Love, xunto co baxista Mick Harvey e os guitarristas John Parish e Joe Gore. Este disco, cuxo single era a controvertida Down by the water, tivo unha grandiosa aceptación, tanto por parte da crítica coma do público en xeral.
A partir de 1996, a cantante estivo case inactiva, gravando soamente un tema a dúo con Nick Cave no disco deste último, Murder Ballads e cantando xunto ó seu socio John Parish en Dance Hall at Louse Point.
No 1998 lanza o seu quinto disco Is This Desire?, un disco ao que seguirían Stories from the City, Stories from the Sea no 2000, un álbum cun estilo máis pop; Uh Huh Her no 2004, que inclúe temas máis íntimos e apaixonados; e White Chalk no 2007, un álbum no que deixa de lado as guitarras eléctricas, as baterías potentes e unha voz desgarradora, para dar paso ao piano, á arpa, ao mellotron e a unha voz aguda e fráxil.
En marzo de 2009 publicouse A Woman a Man Walked By, un álbum gravado en colaboración con John Parish, no que se decantaba polo rock experimental e o folk. Ao igual que Dance Hall at Louse Point, o álbum tivo recensións positivas pero tamén un éxito comercial moderado, chegando ao número 25 da lista británica de álbums.
Discografía
Álbums principais Compilacións
Gran Somalia
miniatura|280px|En rosa, territorio estimado dunha nación pansomalí en relación cos países veciños, no [[Corno de África.]]
Adrán, Montemaior, A Laracha
Adrán é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 14 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 11 homes e 3 mulleres.
Gran Somalia
Gran Somalia é unha expresión que se refire ás rexións do Corno de África onde viven etnias somalís.
A Gran Somalia abarca Somalia (unión das antigas Somalia italiana e Somalia británica), o leste de Etiopía (Ogadén), o leste de Djibuti e o nordeste de Kenya.
Orixe do termo
miniatura|280px|A "Gran Somalia" do [[Reino de Italia (1861-1946)|Reino de Italia que unía a todos os somalís nun único territorio.]] 280px|miniatura|[[Bandeira de Somalia, na que a estrela de cinco puntas simboliza as cinco partes da Gran Somalia: o nordeste de Kenya, a rexión etiópica de Ogadén, a antiga Somalia italiana, a antiga Somalia británica, e a parte oriental de Djibuti.]]
Historicamente foron os italianos os primeiros que falaron da "Gran Somalia" na primeira metade do século XX.
Primeira guerra mundial
O Reino de Italia ampliou as súas posesións na colonia da Somalia italiana, no curso da primeira guerra mundial, co territorio do nordeste de Kenya, poboado por somalís, ao que chamaron Oltre Giuba (Ultra Xuba, coñecida na bibliografía internacional como Xubalandia).
Conquista italiana de Etiopía
En 1936, despois da conquista de Etiopía polos italianos, a Somalia italiana foi aumentada coa inclusión de 200 000 km2 de territorio etíope: o Ogadén, poboado por somalís.
Segunda Guerra Mundial
Posteriormente, no verán de 1941, na Somalia italiana foi incluída a Somalia británica e algunhas zonas poboadas por somalís da Kenya oriental, conquistadas polos italianos ao inicio da segunda guerra mundial.
Deste xeito, todos os somalís quedaron unificados baixo o mando italiano na Somalia italiana. A única excepción era a parte oriental da pequena Somalia francesa, centrada ao redor da cidade de Djibuti.
Este territorio, de 702 000 km2 e con capital en Mogadixo, foi chamado por Mussolini a Gran Somalia, e existiu entre agosto de 1940 e abril de 1941, cando exército italiano foi derrotado polos británicos.
Despois da Segunda Guerra Mundial
Despois da segunda guerra mundial esta unión política foi rota polos británicos, e agora a "Gran Somalia" refírese soamente a unha rexión xeográfica e étnica de África.
Wesley Sneijder
Ajax
miniatura|esquerda|Sneijder nun partido co Ajax. Sneijder comezou a súa carreira deportiva no filial do DOS, hoxe en día FC Utrecht, equipo da súa cidade natal que chegou a gañar unha Eredivisie en 1958. Con sete anos, foi convidado a realizar unhas probas no Ajax de Ámsterdan xunto ao seu irmán Jeffrey e rapidamente comezou a despuntar no club. No segundo equipo do Ajax estivo ás ordes do ex xogador Danny Blind, quen recomendou a Ronald Koeman que lle levará ao primeiro equipo.
Debutou na máxima categoría do fútbol neerlandés co Ajax o 2 de febreiro de 2003, nunha partida fronte ao Willem II onde o Ajax venceu por 0-6. O seu debut no Amsterdam Arena produciuse ante o Feyenoord Rotterdam. Ademais, nesa mesma tempada 2002/03, disputou o seu primeiro partido na Liga de Campións da UEFA ante o Arsenal FC, que finalizou con empate a cero, entrando na recta final do partido en substitución do surafricano Steven Pienaar. O Ajax caeu en cuartos de final ante o AC Milan no último minuto, nunha boa actuación do equipo ajaccied, que contaba cun equipo de novos futbolistas como Rafael Van der Vaart, Christian Chivu, Zlatan Ibrahimović ou Andy van der Meyde. O seu primeiro tanto co Ajax chegou o 13 de abril de 2003, nun partido disputado ante o NAC Breda, finalizando con 4 goles en 17 encontros. O equipo terminou en segundo lugar na liga cun punto menos que o PSV Eindhoven. Na Copa alcanzaron as semifinais, pero foron eliminados polo Feyenoord.
Na seguinte tempada, gañou a que é até agora a súa única liga neerlandesa. Naquela campaña, xogou un papel máis relevante no equipo, disputando un total de 30 partidos e anotando 9 goles. Foron eliminados, con todo, na cuarta rolda da Copa ante o NAC Breda. Na Liga de Campións alcanzaron a fase de grupos tras derrotar ao Grazer AK, pero foron eliminados tras quedar últimos tras a AC Milan, o Celta de Vigo e o Club Bruxas. Disputou 7 encontros e anotou o seu primeiro gol en competicións europeas. O 8 de agosto de 2004 disputou a Supercopa dos Países Baixos e perderon ante o FC Utrecht por 4 goles a 2, a pesar dun gol seu que volveu adiantar ao seu equipo no minuto 80. Na tempada 2004/05 disputou 30 encontros nos que anotou 7 goles, pero foron segundos a 10 puntos do PSV Eindhoven. Na Copa chegaron até as semifinais, pero foron eliminados ante o Willem II. Na Liga de Campións disputaron a fase de grupos ante a Juventus, o Bayern München e o Maccabi Tel Aviv, sendo terceiros, polo que disputaron a Copa da UEFA, na que foron eliminados en dezaseisavos de final polo AJ Auxerre. Disputou 7 encontros, mais non anotou ningún gol. miniatura|dereita|Sneijder tras un partido co Ajax. En agosto non puido disputar o encontro da Supercopa xunto aos seus compañeiros que, con todo, gañaron o título ante o PSV Eindhoven. Na tempada 2005/06 foron cuartos na liga a 24 puntos do líder, o PSV Eindhoven. Anotou 5 goles e só puido disputar 19 encontros. A pesar da mala posición na liga disputaron un playoff de acceso á liga de Campións do seguinte ano e adxudicouse a praza ante o AZ Alkmaar, o Feyenoord e o FC Groningen. Na Copa conseguiron chegar á final, e grazas a dous goles de Huntelaar obtiveron o título, 4 anos despois. Sneijder anotou en 2 ocasións, nos 3 partidos que disputou. Na Liga de Campións chegaron á fase de grupos tras eliminar ao Brøndby IF e foron segundos tras o Arsenal FC, con todo foron derrotados polo Inter de Milán nos oitavos de final por un global de 3 a 2. Disputou 7 encontros e anotou 4 goles.
O 13 de agosto de 2006 gañou a Supercopa despois de bater ao PSV Eindhoven no Amsterdam Arena, por 3 goles a 1, anotando ademais o terceiro no minuto 81. Mención especial mereceu a tempada 2006/07, a súa última como ajaccied, onde o novo mediocentro asinou a súa mellor campaña, anotando 18 goles. Nesa mesma tempada logrou a súa segunda Copa ante o AZ Alkmaar na quenda de penaltis. Na Liga de Campións sufriron unha gran decepción ao ser derrotados na rolda previa ante o F.C. København, polo que tiveron que disputar a Copa da UEFA. Na primeira rolda derrotaron ao IK Start e na fase de grupos foron segundos tras o RCD Espanyol. Disputou un total de 9 partidos nas competicións europeas e anotou un gol, con todo, nos dezaseisavos de final foron derrotados polo Werder Bremen, por un global de 4 a 3.
Real Madrid
En agosto de 2007, tras asinar a ampliación do seu contrato co Ajax de Ámsterdan, foi dado a coñecer o seu traspaso ao Real Madrid CF da Primeira División de España, club que pagou uns 27 millóns de euros polos servizos do internacional neerlandés, asinándoo por cinco tempadas, isto converteuno no segundo traspaso máis caro da liga dos Países Baixos; foi o primeiro do tres neerlandeses que o Real Madrid fichou para a tempada 2007/08, o seguinte foi Royston Drenthe, proveniente do Feyenoord, co que foi presentado oficialmente o 13 de agosto no estadio Santiago Bernabéu. O club deulle o dorsal 23, número que por catro tempadas completas levara o tamén mediocampista inglés David Beckham que se marchara recentemente ao Los Ángeles Galaxy da Major League Soccer. miniatura|150px|No [[Real Madrid.]] Disputou o seu primeiro partido oficial co Real Madrid o 19 de agosto no partido de volta da Supercopa de España 2007 ante o Sevilla no Santiago Bernabéu, onde o equipo visitante gañou por 3-5, adxudicándose o torneo. O seu debut na Primeira división española produciuse o 27 de agosto na primeira data da tempada, ante o Atlético de Madrid. Venceron no Santiago Bernabéu ao Atlético por 2-1, o gol da vitoria marcouno o propio neerlandés no minuto 79. Durante os primeiros partidos da tempada foi titular e foi unha das pezas claves nas vitorias do Madrid, destacando principalmente o partido que xogou ante o Villarreal, correspondente á segunda xornada, no que o Real Madrid impúxose por 0-5; no citado encontro colaborou con dous goles. No seu primeiro ano igualou o seu segundo mellor rexistro co Ajax (nove goles en trinta partidos), axudando ao Madrid a adxudicarse o seu trixésimo primeiro título de liga, segundo consecutivo do equipo madrileño por diante do Vilarreal CF, ao que sacou 8 puntos. Na Liga de Campións disputou cinco encontros, pero foron eliminados nos oitavos de final ante o AS Roma. Na Copa do Rei disputou dous partidos, pero foron eliminados en oitavos de final ante o RCD Mallorca.
O 3 de agosto de 2008 sufriu unha grave lesión no seu xeonllo esquerdo tras recibir unha dura entrada do xogador do mediocampista francés Abou Diaby durante a derrota do Real por 1-0 fronte ao equipo inglés Arsenal F. C. nun partido correspondente á Copa Emirates. Nun principio pensouse que o internacional neerlandés lesionouse o ligamento cruzado, polo que debía perderse preto de media tempada, pero os estudos que lle realizaron posteriormente descartaron esa posibilidade, só se lesionou o ligamento lateral interno, polo que só estaría fóra dos campos de xogo ao redor de tres meses. Entre os partidos que se perdeu estiveron os da Supercopa de España 2008, nos cales o seu equipo se adxudicou o título ante o Valencia CF. Na tempada 2008/09 disputou 22 partidos, sendo titular en 18 deles, aínda que só puido anotar en dúas ocasións e o seu equipo foi segundo a 9 puntos do FC Barcelona. Na Copa do Rei disputou un partido e foron eliminados nos dezaseisavos de final polo Real Unión de Irún. Na Liga de Campións disputou catro encontros, e foron eliminados claramente por un global de 5 goles a 0 ante o Liverpool FC.
A pesar da chegada de figuras internacionais como Cristiano Ronaldo ou Kaká ao Real Madrid en 2009, o futuro de Sneijder no equipo non perigaba, especialmente despois de que o técnico do club, Manuel Pellegrini, confirmase que contaba co neerlandés. Con todo, tras o importante desembolso realizado en fichaxes, a finais de agosto comezaron os rumores sobre un eventual traspaso para amortizar o investimento, do mesmo xeito que ocorreu cos seus compatriotas Rafael van der Vaart e Arjen Robben. Reiterou en varias ocasións a súa intención de permanecer no Real Madrid pero a directiva do club decidiu traspasalo. O 27 de agosto de 2009 confirmou na súa páxina web que aceptou ser traspasado ao Inter de Milán por 16 millóns de euros, asinando un contrato por catro anos e recibindo un salario neto de catro millóns de euros anuais. Ese mesmo día, o xa novo xogador neroazzurro asegurou, tras organizar unha cea de despedida, que "o que pasou comigo é unha cousa moi rara. O míster di que conta comigo pero hai xente no club que non conta. É algo moi forte o deste equipo". O xogador neerlandés dixo que foi tratado moi mal durante os últimos días, pero "voume coa cabeza moi alta. Estou moi contento de xogar no Inter".
Inter de Milán
miniatura|180px|left|Sneijder nun partido do [[Inter de Milán contra o CSKA Moscova.]] Do mesmo xeito que no Real, na tempada 2009/10 luciu o dorsal 10, substituíndo a Adriano que marchou ao Brasil. Debutou o día seguinte de asinar o seu contrato no derbi contra o AC Milan, anotando o seu primeiro gol o 3 de outubro de 2009 ante o Udinese na sétima xornada. Dúas xornadas despois volveu anotar ante o Catania e despois outros dous goles máis ante o AC Siena na xornada 19. Na Copa de Italia disputaron os oitavos de final ante o AS Livorno, ao que gañaron cun gol seu. Nos cuartos venceron á Juventus de Turín, en semifinais ao AC Fiorentina e na final do 5 de maio ao AS Roma, adxudicándose desta forma o primeiro título da tempada. En liga, e a pesar de perder o liderado na xornada 33 adxudicouse o título na última xornada ante o Siena.
Na Liga de Campións disputou 4 partidos da fase de grupos, nos que anotou un gol ante o FC Dynamo Kyiv. Nos oitavos de final axudou no tres goles do seu equipo para pasar de rolda ante o Chelsea FC, e nos cuartos deu o pase a Diego Milito no gol da ida e anotou na volta para gañar ante o CSKA Moscova. En semifinais, no partido de ida, anotou un gol contra o FC Barcelona, e habilitou a Diego Milito, para derrotar ao equipo catalán por 3-1. Na volta perderon por 1-0, pero accederon á final ante o FC Bayern München, ante o que se enfrontaron o 22 de maio. Disputou os 90 minutos da final e deu un pase de gol a Milito no minuto 35, que tamén marcou no 70, adxudicándose o seu primeiro título da liga de Campións e o terceiro da tempada. Tamén se converteu no máximo asistente da tempada na devandita competición e mellor centrocampista.
O 26 de outubro do 2010, a FIFA e os xornalistas da revista France Football deron a coñecer a lista dos 23 nomeados para gañar o Balón de Ouro. Sneijder era un dos favoritos, xa que gañara varios títulos co seu equipo (Copa Italia, Serie A, Supercopa de Italia e Liga de Campións da UEFA). O 6 de decembro anunciáronse os 3 finalistas do galardón: Iniesta, Xavi e Messi. Tras coñecerse o gañador do premio do 2010, a revista France Football dixo que Sneijder gañara o antigo Balón de Ouro, xa que os xornalistas de todo o mundo da revista elixiran en primeiro lugar, segundo a Iniesta e terceiro a Xavi. Foi incluído no "Once Ideal" da FIFA do 2010. Nos oitavos de final da liga de Campións enfrontouse ao Bayern München e no partido de volta anotou un gol para axudar ao seu equipo a pasar de rolda. Nos cuartos de final volvéronse a atopar cun equipo alemán, pero nesta ocasión perderon claramente por 7-3 no conxunto de ambos os encontros. Durante o primeiros quince partidos da liga o adestrador do equipo foi Rafael Benítez, pero tras os resultados obtidos nesta (sétimo clasificado) foi substituído por Leonardo que conseguiu situar ao equipo en segundo lugar a 6 da AC Milán. Na Copa de Italia non disputou ningún encontro pero o seu equipo gañou a competición ante o Palermo por 3 goles a 1.
Na tempada 2011-12 o equipo comezou con Gian Piero Gasperini como adestrador, pero foi substituído por Claudio Ranieri o 22 de setembro, que á súa vez foi reemplazdo o 26 de marzo de 2012 por Andrea Stramaccioni. Na terceira xornada chegaron a estar na 18ª posición e finalmente terminaron a Serie A en 6º lugar. Perderon a Supercopa de Italia ante o Milan, foron eliminados da Copa en cuartos de final e da liga de Campións en dezaseisavos ante o Olympique de Marsella. Sneijder lesionouse dous meses a final do ano 2011 e perdeuse varios partidos máis por molestias na coxa. O comezo da seguinte tempada non foi bo, disputou só cinco partidos de Liga e tres da UEFA Europa League. Lesionouse durante dous meses máis na coxa e comezaron os rumores sobre un posible traspaso.
Galatasaray
En xaneiro de 2013, o Galatasaray Spor Kulübü realizou un das grandes fichaxes do mercado invernal fichándoo por 7,5 millóns de euros.
Distincións individuais
miniatura|Sneijder xunto con Didier Drogba.
Célula principal
miniatura|dereita|Células principais humanas. miniatura|dereita|Esquema simplificado dunha célula principal gástrica.
Unha célula principal ou célula principal gástrica, tamén chamada célula cimoxénica gástrica ou célula péptica, é unha célula da parede estomacal que libera encimas dixestivos como o pepsinóxeno ou a lipase gástrica. Estas células localízanse no terzo ou metade inferior das glándulas gástricas da parede do estómago, fundamentalmente da zona do corpo do estómago.
Liberan o pepsinóxeno cando son estimuladas por unha variedade de factoroes, como a actividade colinérxica do nervio vago, a acidez do estómago, as hormonas gastrina e secretina, que son secretagogas (promoven a secreción).
Nomenclatura
Os termos "célula principal" ou "célula cimoxénica" utilízanse para referirse a estas células gástricas, pero tamén se denominan así outras células doutros tecidos con outras características. Tamén se denominan "células principais" certas células da glándula paratiroide (célula principal paratiroide), dos paraganglios e dos túbulos colectores dos riles.