cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bret Hart
Comezos
Na súa adolescencia xogaba nun equipo de hóckey xuvenil chamado Calgary Sun e posteriormente uniuse ás filas dos Calgary Hitmen na Western Hockey League. Os seus comezos na loita libre foron a principios da década de 1980, cando comezou a traballar para o seu pai en Stampede Wrestling como árbitro. Todo cambiou cando un loitador non puido entrar ó ring e el substituíuno a petición do seu pai. Así Bret ingresou por primeira vez como loitador nun ring. Pouco tempo despois uniuse ó seu irmán Keith para gañar 4 veces o campionato en parellas.
Coa experiencia que gañou no Xapón, onde coñeceu ó seu adestrador o Sr. Sakurada, foise facendo famoso e, aínda que reticente a conceder entrevistas e falar en público, Hart gañou o aprecio da xente, gañando títulos británicos como os Campionatos de peso semipesado da Commonwealth, 5 Campionatos Internacionais en Parella e 6 Campionatos Norteamericanos de peso semipesado.
1984-1991
Hart saltou á fama na WWF a mediados dos 80, e Hart Foundation gañou o WWF Tag Team Championship dúas veces. Finalmente convertéronse en "malos" e adoptaron o alcume de "The Pink and Black Attack". Os seus combates máis notables foron con British Bulldogs, The Fabulous Rougeaus, Strike Force, The Rockers e Demolition. O seu primeiro reinado foi o 26 de xaneiro de 1987 ó vencer ós Bulldogs británicos. Tempo despois perdéronno ante Strike Force. En Summerslam 1990, Hart Foundation iniciou o seu segundo reinado ó derrotar a Demolition coa axuda de The Legion of Doom. O 30 de outubro Hart Foundation perdeu o título fronte a The Rockers (Marty Jannetty e Shawn Michaels) nunha loita moi polémica. Poucos días despois o presidente Jack Tunney cambiou de opinión e devolveu os títulos a Jim e Bret. O seu reinado durou ata o 24 de marzo de 1991.
A raíz dunha derrota que tiveron fronte a The Nasty Boys en WrestleMania VII, os membros de Hart Foundation tiveron que seguir a súa carreira individualmente, o que se transformou nun grande éxito para Bret, xa que en SummerSlam 1991 gañou o seu primeiro Campionato Intercontinental WWF ó derrotar a Mr. Perfect. Bret tivo despois un combate con The Mountie. Esta inimizade produciuse cando o preparador de Mountie, Jimmy Hart, botou auga sobre Bret, e Mountie fíxolle un cattle prod.
1992-1993
miniatura|Bret enfrontándose nun combate ó seu irmán Owen, con quen tivo un feudo en 1994. Bret, despois de perder o Campionato Intercontinental WWF fronte a The Mountie, sufriu supostamente unha febre, pero só o fixo para protexer ao seu personaxe despois de perder o título. Logo da derrota ante The Mountie, en Royal Rumble 1992 o campionato pasou a mans de Roddy Piper, pero máis tarde Bret recuperaría o título en WrestleMania VIII.
En xullo de 1992, Bret derrotou a Shawn Michaels no que foi a primeira Ladder Match. Aínda que moitos lembran a Michaels como o principal innovador de Ladder Match, debido ao éxito que tivo máis tarde neste tipo de loita, en realidade era Bret quen gañou por primeira vez.
Despois gañou o Campionato Intercontinental vencendo ao seu curmán Davey Boy Smith en Summerslam 1992, celebrado ante máis de 80.000 afeccionados no Estadio de Wembley. O 12 de outubro gañou o Campionato WWF ante Ric Flair, nunha loita que non se emitiu en televisión. Nesa loita, Bret dislocouse un dos dedos da man dereita, pero non lle afectou moito e seguiu coa loita. Bret converteuse así no décimo sexto home e o primeiro canadense en alcanzar o campionato da WWF.
Bret tivo que defender o título contra Papa Shango, Shawn Michaels e Razor Ramon antes de perdelo en WrestleMania IX fronte a Yokozuna coa axuda de Mr. Fuji. É entón cando aparece Hulk Hogan para defender a Bret e competir polo título que gañou por quinta vez.
Pouco despois Bret gañou o primeiro Pay-Per-View King Of The Ring en 1993, derrotando a Razor Ramon, Mr. Perfect e Bam Bam Bigelow. Despois de ser coroado como Rei do Ring, Bret foi atacado por Jerry The King Lawler quen alegou ser o verdadeiro rei, e así empezou a inimizade por parte de Jerry contra Bret e a súa familia. Esta rematou cun enfrontamento en Summerslam 1993 que, orixinalmente gañou Bret a través da Sharpshooter. Hart, porén, non deixou de lado o suspenso e a decisión inverteuse a unha vitoria de Lawler por descualificación.
Nese tempo a empresa tivo a idea de crear un feudo entre familias, feito que foi moi ben recibido polo público. É por ese éxito que a Bret se lle agrega un novo enfrontamento, pero esta vez contra Owen Hart, o seu irmán máis novo. A historia comezou en Survivor Series 1993, cando a familia Hart (Bret, Owen, Bruce Keith) se enfrontou a Shawn Michaels e os seus compañeiros. Na loita ningún dos irmáns saíu eliminado, a excepción de Owen, quen culpou de dita eliminación a Bret e o retou a unha loita, a cal Bret rexeitou. A historia di que Bret xunto aos seus pais traballaron nas vacacións de Nadal para xuntar a toda a súa familia e arranxar as súas rivalidades.
1994-1996
miniatura|200px|Bret Hart nun evento da WWF, cunha bandeira do Canadá, onde é considerado un heroe. No evento Royal Rumble 1994, Owen e Bret perderon a oportunidade de obter o Campionato en parellas da WWF ó enfrontarse a The Quebecers, xa que Bret sufriu unha lesión no xeonllo durante esta loita. O árbitro Tim White detivo o encontro porque considerou que Bret era incapaz de continuar. Ó termo desta loita Owen recriminou ao seu irmán por quitarlle a oportunidade de obter o título e golpeouno no xeonllo ferido. Aínda así, Bret puido participar e gañar o Royal Rumble xunto a Lex Luger, caso que causou controversia xa que foron os últimos en quedar no ring e caer ao mesmo tempo sobre a terceira corda, polo tanto, ambos foron co-gañadores e ambos recibiron a oportunidade de ir polo campionato WWF en Wrestlemania X.
Mentres tanto, Hart centrouse no seu irmán, xa que Owen esixía repetidamente a posibilidade de loitar contra Bret, o cal refusou en tódalas ocasións. Esta situación estaba complicando a Bret, polo que Jack Tunney decidiu que Hart e Luger terían a oportunidade polo título en Wrestlemania X, pero vironse enfrontados á posibilidade de que houbese dúas loitas con Yokozuna (nese tempo campión de WWF) nunha mesma noite. O máis xusto foi facer un sorteo televisado e o que gañara tería a posibilidade de enfrontarse a Yokozuna primeiro. O sorteo gañouno Luger. Baixo o mando de Tunney, Bret estaba obrigado a enfrontarse con Owen na apertura de Wrestlemania X. Nesa ocasión gañou Owen.
Segundo as regras, se Luger triunfaba fronte a Yokozuna, loitaría con Bret esa mesma noite, pero Luger perdeu por descualificación. É así como Yokozuna e Bret loitaron polo título, enfrontamento que gañou Bret conseguindo o seu segundo campionato WWF. Bret seguiu a rivalidade co seu irmán Owen e á vez con Diesel, nese tempo Jim Neidhart tornouse a unir a Bret. En King Of The Ring 1994, Bret defendeu o seu campionato contra Diesel, e cando Bret estaba por gañar o partido Shawn Michaels interfiriu a favor de Diesel, Diesel apareceu preto da vitoria aplicándolle a Bret un Jackknife Powerbomb, antes de que puidese facer a contaxe, interfere Neidhart. Diesel gañou por descualificación, pero Bret conserva o título.
En Summerslam 1994, Bret defendeu o título esta vez fronte a Owen nun Steel Cage Match. Hitman saíu vitorioso esta vez. Bret, acompañado de Davey Boy Smith finalmente perdeu o título en Survivor Series 1994 nunha Submission match fronte a Bob Backlund acompañado de Owen Hart. O feudo entre Bret Hart e Bob Backlund continuaría en Wrestlemania XI nunha "I Quit" Match co seu árbitro especial: Roddy Pipper. Bret Hart gaña esta loita, xa que Bob mentres aplicaba unha Crossface Chickenwing, di unha palabra inintelixible e Roddy Pipper interpretouna como rendición, galardoando así a Bret como triunfador do combate.
miniatura|esquerda|190px|Hart en 1995. Esta última loita que tivo con Bob, arrefriou un pouco as cousas entre Bret e Owen. Pero esta vez Bret centrouse en onde comezou todo: a loita con Jerry “The King” Lawler. Despois da batalla en In Your House onde gañou Lawler, con interferencia de Hakushi e Shinja, reuníronse novamente en King Of The Ring 1995, onde Lawler, despois de perder, veuse obrigado a bicar o pé de Bret. Jerry avisou disto ao seu dentista Dr. Isaac Yankem (máis tarde Kane), a noticia non lle agradou a Yankem, polo que se creou unha loita entre o dentista de Lawler e Bret en Summerslam 1995. Hart, despois disto, empezou a tomar atención no campionato da WWF, que neses momentos tíñao Diesel. Finalmente consegue o título en Survivor Series 1995 nunha loita sen descualificación.
Despois da súa vitoria fronte a Diesel, tivo unha pequena riña, que só durou un mes, co seu antigo aliado The British BullDog. Enfrontáronse en In Your House 5. Shawn Michaels gaña Royal Rumble 1996 e enfróntase a Bret Hart nun Iron Man Match no evento Wrestlemania XII. A loita tivo algunhas complicacións, xa que o marcador, ós 60 minutos, iba 0-0, por tanto, o presidente Gorilla Monsoon deu tempo extra. Nesta loita Shawn Michaels levouse o ouro, despois de inserir dúas superkicks na cara de Bret.
Bret ese ano decidiu tomar un descanso. Durante ese verán Stone Cold foi o novo King Of The Ring 1996 e retou a Bret Hart a unha loita. Despois de 8 meses de ausencia, Bret Hart enfrontaríase a Stone Cold en Survivor Series 1996. Na loita Stone Cold ten a Hart nun Million Dollar Dream, pero Bret invérteo e gaña o combate. Esta sería a primeira loita entre os dous, unha loita entre a vella escola "Baby Face" Bret Hart e a nova escola "Anti-heroe" Austin.
1997
miniatura|Hart facendo a súa entrada nun evento da WWF en Inglaterra. O feudo continuou en Royal Rumble 1997, onde Bret se esforzou por ser o primeiro contendente ao campionato, cando logrou eliminar ao seu adversario, Austin, pero este último sobe de novo ó ring, xa que a súa eliminación non foi vista polos árbitros, para gañar o Royal Rumble sacando a Bret do combate. O feito xerou controversia, pero para arranxalo, decidiron facer unha Fatal Four Way en febreiro no PPV In Your House entre Bret Hart, Austin e os outros dous individuos eliminados ó final, Undertaker e Vader.
A loita converteuse en titular, xa que Shawn Michaels, o campión nese momento, deixou vacante o título WWF. Os catro homes loitaron durante bastantes minutos, e aínda ningún deles era eliminado, ata que Bret cobre a Austin e, máis tarde, Undertaker elimina a Vader. Bret sacude as cousas e triunfa nesa oportunidade, para así converterse por cuarta vez no campión WWF. Aínda así, ese reinado só durou 1 día, xa que Bret perdeu o título a siguinte noite fronte a Sycho Sid, despois de ser golpeado por Stone Cold cunha cadeira.
Bret Hart tornou a formar un grupo, no que estaban Brian Pillman, Jim Neidhart, Owen Hart e The British Bulldog. Denomináronse “The New Hart Foundation” e destacaban po-lo seu ámbito antiamericano, sendo moi popular dentro do Canadá e os Estados Unidos.
En Wrestlemania XIII enfróntanse Bret e Steve Austin nunha Submission Match, con Ken Shamrock como árbitro especial. Despois de 22 minutos, Bret Hart aplica a Sharpshooter e deixa a Austin esvaecido na lona e con abundante sange na fronte. A loita termina con Bret Hart como gañador. Aínda despois de haber gañado, Bret golpea a Austin. Así invértense os papeis, Bret convértese en Heel e Austin pasa a ser Face.
Scapegoat: The Jews, Israel, and Women's Liberation
Scapegoat: The Jews, Israel, and Women's Liberation é un libro escrito pola feminista radical e activista estadounidense de orixe xudía Andrea Dworkin.
Tese
Dworkin comeza cunha análise sobre o antisemitismo e a misoxinia na historia mundial, facendo unha comparación entre a opresión das mulleres coa persecución da comunidade xudía. Trata as políticas sexuais do xudaísmo e o antisemitismo, e pide o establecemento dunha patria de mulleres como resposta á opresión do sexo feminino, do mesmo xeito que o movemento sionista estableceu un estado de xudeus.
Damián Villalaín
Damián Álvarez Villalaín, nado en Vigo o 18 de abril de 1958, é un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi redactor-xefe da revista Tintimán, redactor de La Voz de Galicia (1985-1986), xefe de Cultura de Atlántico Diario e xefe de prensa do concello de Santiago de Compostela (1988). Foi director do Centro Dramático Galego (1989-1991), subdirector de Editorial Galaxia (1991-2002), co-director da Biblioteca Básica de Teatro, director da Fundación Carlos Casares (2003-). Foi asesor de Emilio Pérez Touriño para asuntos culturais (2005-2009). É profesor da Escola Superior de Arte Dramática de Galicia.
A Troncosa, San Tomé de Piñeiro, Marín
A Troncosa é un lugar da parroquia de San Tomé de Piñeiro no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 78 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 42 eran homes e 36 mulleres.
Loyola de Palacio
Ignacia de Loyola de Palacio y del Valle Lersundi, nada en Madrid o 16 de setembro de 1950 e finada na mesma cidade o 13 de decembro de 2006, foi unha política española. Foi a primeira muller Ministra de Agricultura de España e a primeira española en ser vicepresidenta da Comisión Europea. A súa irmá é a tamén exministra Ana Palacio.
Honras
No ano 2003 recibiu a Medalla de Galicia.
Castildelgado
Castildelgado é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 49 habitantes (INE 2012).
PSY
Park Jae-Sang (박재상 en coreano), coñecido artísticamente como PSY (싸이), nado en Seúl o 31 de decembro de 1977, é un artista surcoreano coñecido polos seus videoclips humorísticos e actuacións, entre as que destaca un dúo coa cantante de K-Pop Lee Hyori.
Traxectoria
Ao longo da súa carreira profesional, apareceu en varios programas televisivos como Good Sunday: X-Man e The Golden Fishery. Durante a súa estancia nos Estados Unidos, estudou música na Universidade de Boston e na Escola de Música Berklee. Actualmente ten asinado un contrato coa discográfica YG Entertainment.
Infinity eighteen vol. 2
Infinity Eighteen Vol. 2 é o terceiro álbum da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado ó mercado o día 26 de abril do ano 2000, baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro. O álbum alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon e vendeu 427.000 copias ata hoxe.
Santiago Segura
Santiago Segura, nado en Madrid o 17 de xullo de 1965, é un actor, guionista, produtor e director de cine español.
Traxectoria
Intérprete de extensa traxectoria profesional, é coñecido por todos grazas ó seu personaxe de Torrente, ó que interpretou ata o de agora en 5 películas dirixidas por el que se converteron en auténticos éxtitos de caixa.
Tamén colaborou con pequenos papeis secundarias nas producións americanas Two Match (coprodución española dirixida por Fernando Trueba en 1992) e Blade II (2002), de Guillermo del Toro. No filme Astérix y los Juegos Olímpicos, participou a canda os actores Fernando Tejero e Elsa Pataky.
En televisión destacan as súas intervencións nas series Canguros (Antena 3, 1995) con Maribel Verdú e Petra Delicado (Telecinco, 1999), que protagonizou xunto con Ana Belén. Ten participado así mesmo en numerosos espazos televisivos como invitado para promocionar as súas películas.
Ten no seu haber, entre outros galardóns, tres Premios Goya á mellor dirección Nobel, mellor actor e mellor curtametraxe de fición.
Paramaribo
Paramaribo (coloquialmente Par'bo) é a capital de Suriname. Está situada no distrito homónimo ás beiras do río Suriname, a uns 15 km da costa. A súa poboación é de arredor de 250.000 habitantes, o que representa a metade da poboación do país. En 2002 foi declarada Patrimonio da Humanidade.
Historia
A cidade, fundada polos holandeses, foi conquistada polos británicos en 1630, tornándose en 1650 na capital da nova colonia inglesa. Porén, en anos sucesivos houbo cambios na posesión da cidade entre holandeses e británicos, mais Paramaribo ficou finalmente baixo poder holandés desde 1815 até a independecia de Suriname en 1975.
A maioría dos seus habitantes son indios asiáticos inmigrados, xunto con amerindios, descendentes de africanos, de procedencia indonesia (illa de Xava) e mais descendantes dos holandeses.
No mes de xaneiro de 1821, un furioso incendio arrasou a cidade, destruíndo máis de 400 casas e outras edificacións. Un segundo incendio en 1832, destruíu 46 vivendas.
Economía
As actividades económicas principais móvense arredor da exportación de materias primas e produtos semielaborados, principalmente ouro, bauxita, cana de azucre, azucre, arroz, cacao, café, ron e madeira tropical.
Cultura
Paramaribo é a sede da única universidade de Suriname, a Anton de Kom, que ten 3 facultades e 16 escolas. miniatura|esquerda|250px|Catedral, edificada totalmente de madeira
Néstor Kirchner
Néstor Carlos Kirchner Ostoić, nado en Río Gallegos (Santa Cruz) o 25 de febreiro de 1950 e finado en El Calafate o 27 de outubro de 2010, foi un político e avogado arxentino, pertencente ao Partido Xusticialista e á Fronte para a Vitoria, que foi o 54º presidente da Arxentina.
Traxectoria
Foi elixido presidente do Goberno do seu país o 25 de maio de 2003, logo de derrotar o expresidente Carlos Menem na segunda volta das eleccións dese ano; até o 10 de decembro de 2007, cando foi sucedido pola súa dona, Cristina Fernández.
Verbasco
O verbasco ou chopo Verbascum thapsus, é unha especie da familia Scrophulariaceae natural de Europa, Asia occidental, África, América do Norte e o Himalaia, medra en terreos incultos, noiros e pradeiras secas.
Néstor Kirchner
Traxectoria
Tamén actuou como presidente do Partido Xusticialista, cargo ao que renunciou o 29 de xuño de 2009 e volveu ocupar o 11 de novembro de 2009, asumíndoo oficialmente o 10 de marzo de 2010.
Verbasco
miniatura|240px|Detalle da flor. miniatura|240px|Ilustración.
Descrición
É unha planta herbácea bienal que acada 2 m de altura. Talo erecto ramificado e con lanuxe. As follas de até 50 cm de longo son ovais lanceoladas, alternas, aveludadas cunha peluxe branca ou prateada, formando unha roseta basal o primeiro ano. Durante o segundo ano érguese un único talo floral de 1 a 2 m de altura, este remata nunha inflorescencia, constituída por un acio mesto con numerosas flores de cor amarelo clara. As flores son pentámeras, case sésiles e con pedículos moi curtos (2 mm). Posúen cinco estames de dous tipos: tres superiores máis curtos con filamentos cubertos de vilosidades amarelas ou abrancazadas e anteras pequenas, mentres que os dous inferiores teñen filamentos glabros e anteras maiores, todos eles están fundidos aos pétalos. O cáliz é tubular de cinco lóbulos e unha corola de cinco pétalos, o último dos cales é de cor amarela clara e 2,5 cm máis estreito. O chopo produce pequenas cápsulas ovoides (6 mm) que se parten en dúas metades. Cada cápsula ten gran número de sementes miúdas de cor marrón (menos de 1 mm).
Taxonomía
Verbascum thapsus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 177. 1753. Número de cromosomas de Verbascum thapsus (Fam. Scrophulariaceae) e táxones infraespecíficos: 2n=36
Verbascum: nome xenérico que deriva do vocábulo latino Barbascum (barba), refiríndose á vilosidade que cobre a planta.
Comité Internacional de Taxonomía de Virus
O Comité Internacional de Taxonomía de Virus (International Committee on Taxonomy of Viruses) ou ICTV é un comité que autoriza e organiza a clasificación taxonómica dos virus. O Comité elaborou un esquema taxonómico universal para os virus no que se pretende describir todos os virus dos organismos vivos. Os membros deste comité son considerados expertos no eido da viroloxía. O comité está formado e dirixido pola División de Viroloxía da Unión Intrernacional de Sociedades Microbiolóxicas (International Union of Microbiological Societies). Os traballos detallados, como poden ser delimitar os límites entre as especies dunha familia, realízanos grupos de estudo, que están formados por expertos nesas familias.
Verbasco
Taxonomía
thapsus: epíteto xeográfico que alude á súa localización en (Tapso, Italia) Sicilia.
Comité Internacional de Taxonomía de Virus
O Comité tamén prepara unha base de datos autorizada (a ICTVdB) que en 2005 (ano da referencia) contiña información taxonómica de 1.950 especies de virus.
Obxectivos
Os obxectivos oficiais do ICTV son:
Principios de nomenclatura
Os principios esenciais do ICTV para a nomenclatura vírica son:
O sistema de clasificación de virus universal do ICTV utiliza unha versión lixeiramente modificada do sistema de clasificación biolóxica estándar. Só recoñece os taxons orde, familia, subfamilia, xénero, e especie. Cando é inseguro clasificar unha especie nun xénero pero a súa clasificación nunha familia está clara, deberá clasificarse como unha especie non asignada pertencente a esa familia. Moitos taxons permanecen non clasificados. En 2005 (ano da referencia) había tamén secuencias de GenBank asignadas a 3.142 "especies", que non aparecen no informe do ICTV (pero debido ao modo en que traballa GenBank, o número de verdadeiras especies dentro desa cifra é probablemente significativamente menor). Espérase que o número de secuencias de virus non identificados se incremente, xa que a rapidez con que se secuencian virus está aumentando drasticamente.
O ICTV foi sorprendentemente exitoso en conseguir estabilidade, desde os seus comezos en 1962. Todos os xéneros e familias que foron recoñecidos na década de 1980, por exemplo, continuaban en uso en 2005.
Por debaixo do nivel de especie o ICTV non establece subdivisións obrigatorias, pero os virólogos especialistas de cada grupo agrupan as cepas establecendo subagrupacións dentro das especies, que, segundo os casos, se chaman "subgrupos", "grupos", "virus" ou "subespecies". Por exemplo, a especie Marburgvirus Marburg contén dous virus: virus Marburg e virus Ravn.
Nomeamento e cambio de taxon
As propostas de novos nomes, os cambios de nomes, e o establecemento e situación taxonómica dos novos taxons son manexados polo Comité Executivo do ICTV en forma de propostas. Antes de tomar unha decisión consúltase a todos os subcomités relevantes do ICTV e grupos de estudo.
Especies
O nome dunha especie deberá constar das menos palabras posibles pero non pode constar soamente do nome do hóspede seguido da palabra virus. O nome dunha especie debe proporcionar unha identificación non ambigua apropiada para a especie. Poden usarse números, letras, ou combinacións delas como epítetos das especies cando ditos números e letras son xa de uso xeral. Porén, os números de serie, letras ou combinacións delas de nova designación non son aceptados por si sos como epítetos de especie. Se un número ou letra de serie existe xa, pode continuarse a serie.
Xéneros
O xénero dun virus é un grupo de especies relacionadas que comparten algunhas propiedades significativas e a miúdo difiren só no rango de hóspedes aos que infectan e na súa virulencia. Un nome de xénero debe ser unha soa palabra que acabe en virus. A aprobación de novos xéneros debe ir acompañada da aprobación dunha especie tipo dese xénero.
Subfamilias
Unha subfamilia é un grupo de xéneros que comparten certas características comúns. Este taxón usarase só cando é necesario para resolver un complexo problema xerárquico. O nome dunha subfamilia debe ser unha soa palabra que acabe en virinae.
Familias
Unha familia é un grupo de xéneros, organizados ou non en subfamilias, que comparten certos caracteres comúns. O nome dunha familia debe ser unha soa palabra que acaba en viridae.
Ordes
Unha orde é un grupo de familias que comparten certas características. O nome das ordes debe ser unha soa palabra que acabe en virales.
Base de datos do ICTV (ICTVdb)
A ICTVdb é unha base de datos de especies e illados de virus que pretendía servir de complemento á base de datos de taxonomía da ICTV. A ICTV mantivo o desenvolvemento da ICTVdB desde 1991 e pretendíase inicialmente que fose unha axuda para a investigación taxonómica. A base de datos clasifica os virus baseándose principalmente nas súas características químicas, tipo de xenoma, modo de replicación do ácido nucleico, enfermidades que produce, vectores, e distribución xeográfica, entre outras características.
A base de datos foi desenvolvida pola Universidae Nacional Australiana co apoio da Fundación da Ciencia Nacional dos EEUU, e patrocinada pola Colección de Cultivos Tipo Americana (ATCC). Utiliza o sistema Description Language for Taxonomy (DELTA), que é un estándar mundial para o intercambio de datos taxonómicos desenvolvido pola Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation (CSIRO) de Australia. O DELTA pode almacenar unha ampla variedade de datos e traducilos a unha linguaxe axeitada para os informes tradicionais e publicación de webs. Por exemplo, a ICTVdB non contén como tal información sobre secuencias xenómicas pero pode converter os datos DELTA a formato NEXUS. Foi pensada para manexar grandes entradas de datos e para compilar longas listas de propiedades de virus, textos con comentarios e imaxes.
A ICTVdB creceu en concepto e capacidade ata converterse nunha fonte de referencia principal e ferramenta de investigación, que en 1999 recibiu uns 30.000 accesos online combinados por día desde o seu sitio web principal na Universidade Nacional de Australia, e dos seus dous sitios espello baseados en Reino Unido e EEUU. Porén, as cousas cambiarían en 2011.
En 2011, o ICTV decidiu suspender o proxecto da ICTVdb e do sitio web da mesma. Esta decisión tomouse despois de que se fixese evidente que a taxonomía proporcionada na páxina estaba desactualizada en varios anos, e de que parte da información da páxina era inexacta debido a problemas no modo en como se procesaban os datos, que era complicado e lento. O ICTV empezou a discutir o modo en que se podían corrixir estes problemas, pero finalmente decidiu que o marco de tempo para facer as actualizacións e corrección de erros era demasiado longo e que era mellor pechar a páxina antes que perpetuar o envío de información inexacta.
Informes do ICTV
O informe do ano 2012 do ICTV, o noveno, estaba formado pola construción taxonómica acumulada dos oito informes previos feitos desde 1971 e rexistraba os procedementos do Comité desde a publicación do último informe en 2005. O informe representaba o traballo de máis de 500 virólogos de todo o mundo, e é unha referencia autorizada para a organización, distinción e estrutura dos virus. Pode atoparse máis información en:Taxonomía dos Virus: Noveno Informe. En 2018 a ICTV presentou unha nova publicación na que se fixeron varios cambios na taxonomía.
Galería de imaxes da comarca do Sar
miniatura|dereita|250px|Comarca do Sar
P. T. Barnum
Phineas Taylor Barnum, nado en Bethel (Connecticut) o 5 de xullo de 1810 e finado en Bridgeport o 7 de abril de 1891, foi un empresario e artista circense estadounidense.
Traxectoria
É recordado polos seus enganos no mundo do entretemento e por fundar o Ringling Brothers and Barnum & Bailey Circus. Os seus éxitos quizais o converteron no primeiro show business millonario. Aínda que Barnum era tamén un autor, editor, filántropo e mesmo político, aínda que afirmou: «Son un showman por vocación... e o diñeiro non me converterá en nada mellor», e o seu único obxectivo persoal foi «encher os seus petos». Barnum é coñecido por unha frase que se lle atribuíu erroneamente «Cada segundo nace un idiota».
Alotipo
miniatura|O alotipo depende dos distintos segmentos C das cadeas lixeiras e pesadas das inmunoglobulinas. En inmunoloxía, os alotipos son determinantes antixénicos especificados polas distintas formas alélicas dos xenes das inmunoglobulinas (anticorpos). Están situados nas rexións constantes (C) das cadeas pesadas e lixeiras das inmunoglobulinas e supoñen pequenas diferenzas na secuencia de aminoácidos.
O exame dos alotipos é moi importante para evitar o rexeitamento de transplantes procurando que o doante e receptor teñan alotipos o máis similares posible, e en medicina forense e probas de paternidade.
Poden formarse anticorpos contra os determinantes antixénicos dos anticorpos dos alotipos. Inxectando nunha persoa un anticorpo dun alotipo distinto ao seu, esta formará anticorpos contra o anticorpo alleo recibido. Isto pode ocorrer de forma natural en mulleres despois de múltiples embarazos ou despois de transfusións ou en casos de artrite reumatoide. Tradicionalmente os alotipos definíronse seroloxicamente e son detectados por antisoros homólogos (da mesma especie).
Os alotipos denomínanse como G1m se están na cadea gamma 1 pesada da inmunoglobulina (IgG1), G2m se están na IgG2, G3m se están na IgG3, A2m se están na IgA ou como Km se están na cadea kappa lixeira. Estas denominacións van acompañadas do número do alotipo concreto, por exemplo, G3m5. Antigamente, en vez de números os alotipos eran designados por letras, por exemplo G1m1 (denominación moderna) é o mesmo que G1m(a) (denominación antiga).
A existencia de alotipos nas inmunoglobulinas humanas foi descrita por primeira vez por R. Grubb, que demostrou que ceros soros humanos aglutinaban eritrocitos sensibilizados con anticorpos anti-Rh incompletos humanos. Os alotipos varían entre os individuos dunha poboación e as súas frecuencias varían dunhas poboacións a outras.
Os xenes dos alotipos teñen unha herdanza autosómica codominante.
Zooloxía
O termo alotipo tamén se usa en zooloxía cun significado completamente diferente. Nese contexto zoolóxico alotipo significa un espécime do sexo oposto ao do holotipo.
Scream
O nome Scream pode facer referencia:
Jetze Doorman
Jetze Doorman, nado en Balk o 2 de xullo de 1881 e finado en Breda o 28 de febreiro de 1931, foi un militar, patinador, tirador de esgrima e pentatleta neerlandés, gañador de catro medallas olímpicas
Traxectoria
Estudou na Academia militar, licenciándose como subtenente. En 1906 participou nos Xogos Intercalados e en 1907 era campión europeo de sabre. En 1908 competiu nos Xogos Olímpicos de Londres sen lograr medalla. En 1909 foi campión neerlandés de sabre. Meritorio patinador en 1912 participou no segundo Alvestêdetocht que non completou ao parar para salvar dous participantes que caeran no xeo. En 1913 pouco antes do comezo da primeira guerra mundial foi destinado a Albania como membro da Xendarmería Internacional volvendo aos Países Baixos durante a guerra, en 1918 ascendeu a capitán de artillería. Tras a fin da guerra, volveu á competición, foi medalla de bronce en sabre por equipos nos Xogos Olímpicos de 1920 e 1924
Isabel II do Reino Unido
Isabel II ou Elizabeth Alexandra Mary of Windsor, nada en Londres o 21 de abril de 1926, e finada o 8 de setembro de 2022 en Balmoral, Escocia, foi unha monarca inglesa. Foi raíña do Reino Unido, de Antiga e Barbuda, Australia, Bahamas, Belize, Canadá, Granada, Nova Zelandia, Papúa Nova Guinea, Saint Kitts e Nevis, Santa Lucía, San Vicente e as Granadinas, Illas Salomón, Tuvalu e Xamaica.
miniatura|160px|Busto de Isabel II no [[anverso dun soberano]]
Tamén foi a Cabeza da Commonwealth, Gobernadora Suprema da Igrexa de Inglaterra, Comandante en xefe das forzas armadas do Reino Unido e Señora da illa de Man.
Primeiros anos
thumb|left|A princesa Isabel aos 3 anos, 1929. Isabel foi a primeira filla do príncipe Alberte, duque de York (máis tarde rei Xurxo VI) e a súa esposa Isabel, duquesa de York (máis tarde raíña Isabel). O seu pai era o segundo fillo do rei Xurxo V e da raíña María, e súa nai era a filla máis nova do aristócrata escocés Claude Bowes-Lyon, XIV conde de Strathmore e Kinghorne. Isabel naceu por cesárea ás 2:40 GMT o 21 de abril de 1926 na casa londiniense do seu avó materno no número 17 de Bruton Street, Mayfair. Logo, residiu brevemente nunha vivenda adquirida polos seus pais pouco despois do seu nacemento no número 145 de Piccadilly en Londres e na residencia White Lodge en Parque Richmond. O 29 de maio de 1926, o arcebispo de York, Cosmo Lang, bautizouna baixo a relixión anglicana na capela privada do Palacio de Buckingham (destruída durante os bombardeos de Londres na segunda guerra mundial). Foi nomeada «Isabel» en honra a súa nai, «Alexandra» pola nai de Xurxo V (súa bisavoa paterna), que falecera seis meses antes e «Mary» pola súa avoa paterna. Na intimidade, era chamada «Lilibet». Xurxo V apreciou moito á súa neta e durante a súa grave enfermidade en 1929, as súas visitas periódicas eleváronlle o ánimo e favorecéronlle na súa recuperación, segundo acreditaron a prensa pública e os seus biógrafos posteriores.
A única irmá de Isabel foi a princesa Margarita, nacida en 1930. Ambas foron educadas na súa casa a supervisión de súa nai e Marion Crawford, a súa institutriz chamada informalmente «Crawfie». As clases concentrábanse principalmente en historia, lenguaxe, literatura e música. Para consternación da familia real, Crawford máis tarde publicou un libro biográfico sobre os primeiros anos de Isabel e Margarita titulado The Little Princesses. O libro describe o amor de Isabel polos cabalos e os cans, a súa disciplina e a súa actitude de responsabilidade. Outros fixeron eco de tales observacións: Winston Churchill describiu a Isabel cando tiña dous anos como «un personaxe. Ten un aire de autoridade e reflexión sorprendentes para un neno». Súa prima Margaret Rhodes describiúna como «unha nena alegre pero, fundamentalmente, sensible e de bo comportamento».
Familia
Xunto ao seu esposo, o duque de Edimburgo, a raíña tivo catro fillos. Ademais, o matrimonio ten oito netos e oito bisnetos.
Revolta de Kronstadt
A Revolta de Kronstadt foi un alzamento fracasado dos mariños soviéticos contra o goberno da República Socialista Soviética Federativa de Rusia. Foi a última gran revolta en contra do dominio bolxevique dentro do territorio ruso. Representou tamén outra tentativa de involucrar na revolución ás forzas de esquerda que tras a súa participación nas primeiras fases foran desenganchadas pola hexemonía bolxevique.
A revolta tivo lugar nas primeiras semanas de marzo de 1921 en Kronstadt, unha fortaleza naval na illa Kotlin no Golfo de Finlandia. Tradicionalmente, Kronstadt serviu como base da frota báltica rusa e como unha vía de alcance a 35 millas de San Petersburgo (posteriormente Petrogrado, Leningrado e trala disolución da Unión Soviética, novamente San Petersburgo).
Causas da revolta
miniatura|Tropas do Exército vermello atacando Kronstadt. Cando rematou a guerra civil rusa, Rusia estaba arruinada. As secas de 1920 e 1921 e a espantosa fame negra durante os últimos anos foron o capítulo final do desastre. Nos anos anteriores á Revolución de Outubro, epidemias, fames negras, loitas, execucións, e a crise xeral económica e social remataron con algo máis de 20 millóns de vidas. Outro millón de persoas deixaran Rusia, uníndose ao exército branco ao mando do xeneral Wrangel, para poder así escapar das ruínas da guerra ou da persecución dunha ou máis faccións bélicas.
Esta insostible situación económica provocou levantamentos no campo (como a Revolución de Tambov) así como folgas e violentos malestares nas fábricas. Nas áreas urbanas, xurdiu unha serie de folgas espontáneas, e cara fins de febreiro Petrogrado encontrábase ao bordo dunha folga xeral. Foi así como o 26 de febreiro e en resposta aos eventos sucedidos en Petrogrado, a tripulación dos barcos Petropavlovsk e Sevastopol mantiveron un encontro de emerxencia e aceptaron enviar unha delegación á cidade para investigar e informar acerca dos movementos folguistas. Ao regreso da delegación, dous días despois, esta informou ao resto da tripulación acerca das folgas, as cales contaron xa có consentimento dos mariños. Estes, mostráronse ademais opostos á represión do goberno dirixida en contra dos folguistas. Aqueles que estiveron presentes decidiron aprobar unha resolución con 15 demandas as cales se enviaron a Petrogrado.
Demandas
Estas son as demandas tal como figuraron na resolución do Petropavlovsk:
Entre as demandas máis importantes esixidas polos rebeldes encontrábanse a reelección do soviet, soviets sen bolxeviques, o dereito de libre expresión e a total liberdade de acción e comercio.
Tras fracasar na petición das demandas, e pola busca da igualdade de salarios para os traballadores e o fin dos bloqueos de camiños para o ingreso de alimentos á cidade, os mariños de Kronstadt alzáronse en revolta en contra do goberno bolxevique en marzo de 1921.
Eses mariñeiros e outros rebeldes demandaron a posibilidade de soviets libres. O goberno Bolxevique opúxose e respondeu cun ultimato o 2 de marzo. Este afirmaba que a sublevación respondía a un plan da intelixencia francesa e que a resolución do Petropavlovsk fora tomada por un centenar de Social-Revolucionarios (un partido socialista, o maioritario, sobre todo entre o campesiñado, nos días anteriores á revolución de outubro, cuxa ala dereita se negara a apoiar aos bolxeviques). Tamén argumentaron que a revolta fora organizada polos oficiais ex tsaristas liderados polo ex xeneral Kozlovsky (quen, ironicamente, fora colocado na fortaleza como un especialista militar por Trotski). Incluso un ex oficial tsarista, o ex tenente coronel Solviakov, foi nomeado comandante da fortaleza polos amotinados.
Outra das razóns que utilizaban os comunistas para demostrar que o motín fora froito dunha conspiración contrarrevolucionaria foi a aparición na prensa da noticia (en Obschye Dyelo, Le Matin, L'Echo de Paris e New York Times) dúas semanas antes de que se producise o acontecemento. Esta foi a liña oficial tomada polo goberno en contra da revolta.
Represión
Os traballadores de Petrogrado estaban baixo a lei marcial e nin puideron nin quixeron ofrecer demasiado apoio a Kronstadt. O goberno bolxevique comenzou o seu ataque en Kronstadt o 7 de marzo. Despois de 10 días de continuos ataques, durante os cales moitas unidades do Exército Vermello foron forzadas a atacar a matar e durante o cal tamén algúns membros do exército se uniron á volta, esta foi sufocada polo Exército Vermello, que contaba con algo máis de 50.000 soldados baixo a dirección de Mikhaíl Tujachevsky. O 17 de marzo, as forzas Bolxeviques finalmente entraron á cidade de Kronstadt despois de sufrir cerca de 10.000 baixas. Aínda que non existen datos certeiros acerca dos rebeldes caídos na acción, os historiadores estiman que miles foron executados nos días posteriores e moitos máis enviados a campos de traballo en Siberia. Outro gran número de rebeldes lograron escapar a Finlandia.
As unidades do Exército Vermello acabaron co alzamento, que encontrara eco en sectores populares pola grave situación social que se vivía. En contra deste descontento, Lenin, quen tamén concluíu que a revolución mundial non era inminente, procedeu na primavera do mesmo ano a substituír o Comunismo de guerra pola Nova Política Económica, a cal terminaría por sacar ao país da ruína.
Legado
Anos máis tarde, en novembro de 1975, o descontento polas aparentes contradicións da sociedade soviética provocou un motín a bordo da fragata Storozhevoy. Recordou á revolta de Kronstadt, cunha tripulación votando unanimemente a favor da acción e co polo menos a metade dos seus oficiais apoiando ao comandante Valeri Sablin, de 30 anos, na súa revolta contra as autoridades. Realizáronse infrutuosos intentos por emitir propaganda e incitar á revolta entre a poboación civil. Porén, a nave foi asaltada e Sablin finalmente executado polos actos.
Gangnam Style
"Gangnam Style" (en coreano: 강남스타일) é unha canción do cantante surcoreano de pop PSY, cuxo son combina música dance/electrónica e rap. A canción foi lanzada o 15 de xullo de 2012 e debutou no posto número un en Gaon Chart, a lista musical nacional de Corea do Sur.
miniatura|Grupo bailando a coreografía do "Gangnam Style".
Parlamento de Galicia
O Parlamento de Galicia é a institución na que reside o poder lexislativo da Comunidade Autónoma de Galicia e é o máximo órgano representativo do pobo galego. Instaurouse con anterioridade ás primeiras eleccións autonómicas de 1981 formado polos deputados elixidos para o Congreso dos Deputados de España polas circunscricións galegas. Segundo o Estatuto de Autonomía de Galicia debe estar formado por entre 60 e 80 deputados, así e todo desde a primeira lexislatura fixouse o seu número en 75, que se elixen por sufraxio universal, igual, libre, directo e secreto por un prazo de catro anos. Destes 75, son elixidos 25 pola provincia da Coruña, 22 pola de Pontevedra, 14 pola de Lugo e 14 pola de Ourense (Decreto 92/2016).
Asignación de escanos
De acuerdo co artigo 9.1 do Título III da Lei 8/1985, de 13 de agosto, de eleccións ao Parlamento de Galicia, o Parlamento de Galicia está composto por 75 deputados. Estes son elixidos polas catro circunscripcións electorais galegas que, á súa vez, corresponden coas catro provincias da comunidade autónoma. Cada unha delas elixe a un número diferente de deputados, tal e como marcan os artigos 9.2 e 9.3 da citada lei: a cada unha das catro provincias de Galicia correspóndelle un mínimo inicial de 10 Deputados e os 35 deputados restantes distribúense entre as provincias en proporción á súa poboación. Actualmente, esta é a distribución de escanos que se segue:
O mandato dos deputados remata catro anos despois da súa elección ou o día da disolución da Cámara, dereito correspondente ao presidente da Xunta de Galicia.
Funcións
O Parlamento representa o pobo de Galicia e constitúe a primeira das institucións da Comunidade Autónoma da que derivan todas as outras, e é inviolable.
Historia
Ao igual ca os parlamentos de País Vasco, Cataluña e Andalucía, o Parlamento de Galicia foi constituído tralas primeiras eleccións autonómicas, celebradas en 1981, a partir da redacción do Estatuto de Autonomía polo procedemento marcado ni artigo 151.2 da Constitución, polos membros das Cortes Xerais elixidos nas provincias correspondentes na primeira lexislatura da monarquía, presidida por Adolfo Suárez.
A primeira sesión constitutiva do Parlamento de Galicia tivo lugar o 19 de decembro de 1981 (I Lexislatura) no Pazo de Xelmírez, unha vez celebradas as primeiras eleccións autonómicasda historia de España, o 20 de outubro de 1981.
Previamente, o 18 de maio de 1981, entrara en vigor o Estatuto de Autonomía de Galicia, aprobado no referendo celebrado o 21 de decembro de 1980.
Sede
miniatura|esquerda|[[Pazo do Hórreo.]]
miniatura|[[Pazo do Hórreo|Sede do Parlamento de Galicia, en Santiago de Compostela.]] O pazo de Xelmírez foi a sede provisional do Parlamento de Galicia desde a súa constitución o 19 de decembro de 1981 ata que se trasladou ó pazo de Fonseca no verán de 1982 e, finalmente, á actual sede no pazo do Hórreo en marzo de 1989. Para conmemorar os 30 anos da institución, o 19 de decembro de 2011 celebrouse no pazo de Xelmírez unha sesión extraordinaria do Parlamento.
O Pazo do Hórreo conta con todas as dotacións necesarias para que os deputados e deputadas poidan desenvolver o seu traballo: salón de plenos, salas de comisións, de prensa e outras dependencias de uso polivalente, tanto para as reunións de carácter interno como para a actividade pública e encontros con colectivos. Así mesmo, un completo equipamento tecnolóxico permite ofrecer en directo, a través da web, as sesións do Pleno e das comisións.
O salón de plenos é o lugar habitual onde teñen lugar as sesións do Pleno do Parlamento de Galicia, e os deputados ocupan os asentos arranxados en forma de hemiciclo ante a Mesa presidencial. O presidente da Xunta de Galicia e o seu Goberno ocupan a primeira ringleira de escanos, e o resto de deputados, agrupados en grupos parlamentarios, ocupan os restantes, previamente asignados pola Mesa do Parlamento.
O Parlamento alberga tamén unha variada e valiosa colección de arte galega contemporánea, pintura e escultura fundamentalmente, e conta cunha nutrida biblioteca. Desde 1997 a biblioteca do Parlamento acolle o arquivo bibliográfico e persoal de Ricardo Carvalho Calero, unha colección formada por 4.872 volumes de monografías e coleccións de 197 títulos de revistas, documentos persoais e docentes, correspondencia, expedientes e recortes de prensa, obra propia e allea, así como material gráfico (láminas, mapas, planos e carteis).
Grupos parlamentarios
O Parlamento de Galicia está formado por 75 deputados. Destes, son elixidos 25 pola provincia da Coruña, 22 pola de Pontevedra, 14 pola de Lugo e 14 pola de Ourense (Decreto 92/2016). Tralas eleccións do 12 de xullo de 2020 o resultado para a súa configuración durante a XI lexislatura foi:
Os deputados electos foron convocados á sesión constitutiva que se celebrou o 7 de agosto de 2019, ás 11:00 h. En dita sesión constitutiva tamén foron elixidos os membros da Mesa.
Senadores designados polo Parlamento de Galicia
Unha das funcións que desempeña o Parlamento de Galicia é a designación dos senadores que deben representar a Galicia, conforme ao previsto na Constitución e na forma que determine a Lei de Designación de Senadores en representación de Galicia.
A designación dos senadores galegos produciuse o día 19 de novembro de 2021 no Parlamento de Galicia. Así, elixíronse dous representantes do Partido Popular de Galicia e un do Partido dos Socialistas de Galicia. Polo tanto, a lista de senadores designados polo Parlamento de Galicia quedou da seguinte forma:
Presidencia do Parlamento de Galicia
miniatura|dereita|220px|Miguel Ángel Santalices, actual presidente do Parlamento de Galicia. O presidente do Parlamento ostenta a representación da Cámara, asegura a boa marcha dos traballos, dirixe os debates, mantén a orde dos mesmos e ordena os pagos, sen prexuízo das delegacións que poida conferir. !Lexislatura ! colspan="2" |Presidente/a !Partido ! Comezo de mandato ! Fin de mandato
Actividade
A actividade do Parlamento de Galicia desenvólvese en dous períodos de sesións: un que abrangue os meses de setembro a decembro e outro que vai do 15 de xaneiro ao 15 de xullo. Durante estes períodos, os deputados pódense reunir en sesións ordinarias de Comisión que, habitualmente, teñen lugar de martes a venres de cada semana.
Fóra destes períodos de sesións, pódense realizar sesións extraordinarias de cumprirse determinados requisitos.
Quen exerce a Presidencia do Parlamento fixa a Orde do día das Sesións Plenarias, de acordo coa Mesa e a Xunta de Voceiros e tendo en conta o calendario de actividades. A orde do día das Comisións vén determinada pola súa Mesa, de acordo co calendario establecido pola Mesa do Parlamento.