cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toxicidade do paracetamol
Descontaminación
O uso de carbón activado está indicado en tódolos pacientes que se presentan nas primeiras 4 horas postinxestión (o carbón activado absorbe o paracetamol, diminuíndo a súa absorción nun 90%). Tamén está indicado se existe inxestión de preparados de liberación prolongada ou inxestión simultánea de drogas que retarden o baleirado gástrico. O carbón activado débese administrar nunha dose única de 1 g/Kg. O carbón activado pódese unir ó NAC cando se administra conxuntamente, mais a súa absorción é maior que a requirida para reverter a toxicidade por paracetamol, polo que non se recomenda aumentar a dose.
N-acetilcisteína (NAC)
É un precursor do glutación que serve para previr a toxicidade por paracetamol ó limitar a acumulación de NAPQI. Ademais, pódese unir directamente á NAPQI como substituto do glutación e aumenta a vía non tóxica de sulfatación do paracetamol. En etapas máis tardías da intoxicación, a NAC é beneficiosa a través de mecanismos antiinflamatorios e antioxidantes amais de ter propiedades inotrópicas e vasodilatadores. As indicacións de tratamento con NAC son:
Whirimako Black
Traxectoria
No New Year Honours de 2006, Black foi nomeada membro da Orde do Mérito de Nova Zelandia polas súas achegas á música maorí.
Toxicidade do paracetamol
N-acetilcisteína (NAC)
Outras medidas: se o emprego de cimetidina coa fin de inhibi-lo citocromo P450 non tivo o efecto agardado, a hemodiálise e a hemoperfusión son alternativas de manexo que tampouco demostraron un beneficio claro. O emprego de sistemas de diálise hepática (por exemplo MARS) podería ser de utilidade en casos que se presentan con máis de 10 horas de evolución.
Whirimako Black
Traxectoria
Black fixo o seu debut como actriz no filme de 2013 White Lies. Pola súa interpretación, foi nomeada na categoría de mellor actriz nos Premios Asia Pacific Screen.
Toxicidade do paracetamol
N-acetilcisteína (NAC)
A máxima eficacia da NAC acádase cando se usa dentro das primeiras 10 horas despois da inxestión, reducindo a hepatotoxicidade de 50 a 5% e a mortalidade global dun 8 ó 0%. Porén, o uso máis tardío tamén é beneficioso nestes pacientes.
Prognóstico
Se a administración do antídoto é o rápida abondo, os problemas hepáticos non son clinicamente relevantes. En caso contrario (ou en pacientes malnutridos, con hepatite, alcohólicos etc.) pode ser preciso o transplante hepático. A hepatotoxicidade severa defínese como un aumento de transaminases por enriba de 1000 U/L. En conxunto, a mortalidade global non supera o 2%, aínda que pode acadar o 47% se ocorre un fallo hepático.
Gramiano de controlabilidade
En control de procesos, o Gramiano de controlabilidade é un Gramiano que se usa para determinar se un sistema lineal é controlábel. Para un sistema lineal e constante:
o Gramiano de controlabilidade defínese como:
Se a matriz W_c é non singular, é dicir W_c ten rango n (sendo n menor de entre o número de columnas ou filas), para todo t > 0, dise entón que o par (A,B) é controlábel.
Sistemas lineais invariantes no tempo de forma
son controlabeis no intervalo [t_0,t_1] se as filas da matriz produto, onde \Phi é a matriz de transmisión de estado, son linealmente independentes. O Gramiano úsase para demostrar a independencia linear de. Para ser linealmente independente, a matriz Gramiana W_c ten que ser invertíbel.
Himno nacional de Mongolia
O Himno nacional de Mongolia foi creado en 1950. A música é unha composición de Bilegiin Damdinsüren (1919 - 1991) e Luvsanjambyn Mördorj (1919 - 1996), e a letra foi escrita por Tsendiin Damdinsüren (1908 - 1988).
Durante o século XX, Mongolia tivo numerosos himnos. O primeiro foi usado entre 1924 e 1950. O segundo entre 1950 e 1962, e o terceiro entre 1961 e 1991. Dende 1991, o de 1950 foi empregado outra vez, pero o segundo verso (que aludía a Lenin, Stalin, Sükhbaatar e Choibalsan) foi eliminado. O 6 de xullo de 2006, a letra foi revisada polo Parlamento Mongol para conmemorar a Xenxis Kan.
Modus operandi
Modus operandi é unha locución latina que significa literalmente "modo de operar". Refírese ao xeito de proceder dunha persoa ou dun grupo de persoas. É unha expresión latina de uso frecuente tanto en galego como noutras linguas occidentais. O plural é modi operandi ("modos de funcionamento"). Na linguaxe común, esta expresión refírese ao xeito habitual ou característica de actuar dunha persoa ou dun grupo, e pode ser utilizada en numerosos contextos: organizacional, loxístico, profesional e científico.
En criminalística, úsase para referirse a como actuou o delincuente nunha ou diversas ocasións, así como para establecer unha pauta de comportamento en diversos crimes dunha mesma persoa; en concreto, refírese ao modo de funcionamento típico dun criminal, e aos xeitos de reaccionar fronte ás situacións.
A expresión utilízase a miúdo no traballo da policía cando se fala dun delito e de facer fronte aos métodos empregados polos delincuentes. Tamén se utiliza en perfís criminais, onde pode axudar na procura de pistas sobre a psicoloxía do delincuente. Consiste, basicamente, no exame das accións utilizadas polo individuo para executar o crime, evitar a súa detección e/ou facilitar o escape. O modus operandi dun sospeitoso pode axudar á súa identificación, aprehensión, ou represión, e tamén pode utilizarse para determinar os vínculos entre os crimes.
No mundo empresarial, o modus operandi utilízase para describir o medio preferido dunha empresa para facer negocios e a interacción con outras empresas.
O Cebreiro, O Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro
O Cebreiro é un lugar da parroquia do Cebreiro, no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres).
Carballido, Carballido, A Fonsagrada
Carballido é un lugar da parroquia de Carballido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 41 habitantes (23 homes e 18 mulleres). É o lugar máis poboado da parroquia.
Cantón de Schaffhausen
O cantón de Schaffhausen, oficialmente en alemán Kanton Schaffhausen (en alemán suízo: Kanton Schafuuse, en francés: Canton de Schaffhouse, en italiano: Canton Sciaffusa, en romanche: Chantun Schaffusa), é o cantón máis setentrional de Suíza e atópase case na súa totalidade ao norte do río Rin. Malia que o seu único idioma oficial sexa o alemán, a lingua coloquial é o dialecto alemánico do alemán suízo oriental, o chamado Schaffhauserdeutsch. O cantón recibe o nome da súa capital e vila máis poboada, Schaffhausen.
Xeografía
Situado ao norte da Confederación Suíza, bordeando Alemaña e apenas enteiramente á beira dereita do Rin, o cantón componse de tres partes: a central, onde se atopa a capital cantonal, Schaffhausen, e que posúe no interior das súas fronteiras o enclave alemán de Büsingen am Hochrhein, a oriental, que contén as comunas de Stein am Rhein e Ramsen e a occidental, formada polas comunas de Buchberg e Rüdlingen. Linda cos cantóns de Zúric e de Turgovia.
O cantón de Schaffhausen culmina no Hagen, unha montaña da cordilleira de Randen, a 912 metros de altitude. O punto máis baixo atópase ás beiras do Rin, en Buchberg, con 344 metros de altitude. Abrangue un territorio de 298,42 km2, o que o converte no sétimo cantón máis pequeno de Suíza.
China Eastern Airlines
China Eastern Airlines Corporation Limited (chinés simplificado: 中国东方航空公司; chinés tradicional: 中國東方航空公司, coloquialmente coñecida como 东航/東航) é unha aeroliña baseada no China Eastern Airlines Building, nos sotos do aeroporto Internacional Hongqiao en Shanghai, China. É unha gran aeroliña chinesa que opera voos internacionais, domésticos e rexionais. Os seus principais centros de operacións son o aeroporto Internacional Pudong e o aeroporto Internacional Hongqiao, ámbolos dous en Shanghai, e ten centros secundarios no aeroporto Internacional de Kunming Changshui e no aeroporto Internacional Xianyang. China Eastern Airlines é a segunda aeroliña chinesa en número de pasaxeiros. A compañía e a súa subsidiaria Shanghai Airlines convertéronse no 14º membro da alianza SkyTeam o 21 de xuño de 2011. No ano 2012 China Eastern Airlines transportou 73,08 millóns de pasaxeiros cunha media de ocupación do 73%.
A Xesteira, Almofrei, Cerdedo-Cotobade
A Xesteira é unha aldea da parroquia de Almofrei, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade, se ben unha parte do seu núcleo (Rascadería), pertence á parroquia de Tenorio. Segundo o IGE en 2010 tiña 67 habitantes (32 homes e 35 mulleres), os mesmos ca en 2007. Xunto coa Rascadería, as outras entidades de poboación son A Xesteira e as Cachopeiras.
Neste lugar atópase o cruceiro da Xesteira, de 1701.
María Dolores Villanueva Gesteira escribiu Lingua en Sociedade; A aldea da Xesteira, un estudo sociolingüístico que acadou o premio de investigación Antonio Fraguas no ano 2006. Amais, neste lugar desenvolveuse o traballo da mesma autora que deu lugar ao artigo "O campo semántico das cores visto por tres xeracións" (Estudos de Lingüística Galega, 2009).
O seu topónimo fai mención a unha xesteira, un lugar onde abundan as xestas.
Bardulia
miniatura|Torre medieval dos Velasco en Lezana de Mena, plena Bardulia. Bardulia é o nome antigo dos territorios que compuñan a primitiva Castela no norte da provincia de Burgos. O termo procede da tribo prerromana dos bárdulos (ou várdulos) que en época prerromana e romana poboaban a parte oriental da costa cantábrica.
Sandamil, Santa Locaia, Castro de Rei
Sandamil é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).
Historia da lingua inglesa
A lingua inglesa é un idioma da rama Xermánica occidental da rama anglofrisia falado por máis de 300 millóns de persoas como lingua materna en todos os continentes e varios centos de millóns máis como lingua secundaria.
A súa historia pasa por varias etapas ao longo de máis de 1500 anos. Antes de chegar á posición de lingua franca mundial da que desfruta hoxe, o inglés evolucionou desde as linguas dos invasores xermanos de Britannia no século V D.C., que con substrato latín, escandinavo e celta foron conformando o inglés antigo. Posteriores invasións, como a Normanda de 1066 e adiantos tecnolóxicos como a introdución da imprenta permitiron forxar a lingua inglesa falada hoxe.
Semellanzas coa historia da lingua galega
O programa da CRTVG Ben falado! estabeleceu semellanzas entre a historia da lingua inglesa e a historia da lingua galega, falando dos "séculos escuros do inglés".
Ciropedia
Ciropedia (do grego Κύρου παιδεία, Kýru paidéia, "Educación de Ciro"), é unha obra de ficción biográfica que abarca a mocidade, ascenso e goberno de Ciro, escrita por Xenofonte posibelmente entre os anos -365 e -380.
Esta obra consta de oito libros, os cales teñen o obxectivo de representar o ideal de soberano e cabaleiro a partir da figura exemplar de Ciro. O libro I presenta o devir do seu personaxe, en cambio os libros do II ao VIII narran o seu modo de actuar, produto dese devir.
Libros
Ana Vegas Sansalvador, na introdución da obra "Ciropedia", escribe :
O libro I empeza coa reflexión sobre as dificultades que implica gobernar, logo fai referencia a un home que fai caso omiso a estas dificultades e en cambio faise respectar e amar polo seu vasto imperio: o persa Ciro. Relata as orixes deste gobernador, sobre os seus pais e a educación persa que tivo. Seguido conta as ocorrencias, cando Ciro era neno, da estancia e volta na corte xunto ao seu avó Astiaxes, quen foi o último rei medo. Á súa volta a Persia narra a vida de Ciro cando era príncipe, os deberes que cumpría en contraste aos demais mozos e o ensino que tivo de parte do seu pai, Cambises, sobre cuestións militares con relación á súa persoa, aos seus homes e aos seus inimigos.
Os libros II e III narran os preparativos previos á contenda e as campañas de Armenia e Caldea. Ciro, agora con máis carácter, gaña estas dúas contendas, grazas ao bo desempeño que tivo cos seus soldados ao fomentarlles o ánimo con diversos concursos e recompensas, ademais do bo armamento que levaban.
Os libros IV até VII contan a campaña de Asiria. Empeza cos preparativos, as tácticas que se habían utulizar nesta campaña, logo a marcha contra o inimigo e a primeira vitoria. Logo do abandono de Ciaxares, tío de Ciro, este segue o seu rumbo co seu exército e algúns voluntarios medos, quen logo reciben a axuda dos hircanios, quen eran aliados dos asirios. Tamén relata sobre o espía que mandou Ciro aos asirios, quen se facía pasar por un desterrado persa polo seu vulgar comportamento por namorarse de Pantea, muller de Ciro. Xa no libro VII, fala sobre os pobos sometidos por Ciro no seu paso a Babilonia e termina coa captura desta cidade.
Arwen
miniatura|dereita|250px|Representación de Arwen Arwen (traducido do sindarin como «doncela nobre»), tamén chamada Undómiel («estrela da tarde»), é un personaxe ficticio que forma parte do legendarium creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece na súa novela O Señor dos Aneis. É unha peredhil ou medio elfa, filla de Elrond e Celebrían, irmá de Elladan e Elrohir e tataraneta de Lúthien Tinúviel.
Aberdeen F.C.
O Aberdeen Football Club é un club de fútbol escocés da cidade de Aberdeen. Foi fundado en 1903 e compite na Scottish Premier League.
Arwen
Durante séculos viviu entre Valfendido, o refuxio e fogar do seu pai, e Lothlórien, a terra natal da súa nai. Uns anos antes de que rematase a Terceira Idade do Sol, época na que se desenvolve a novela, coñeceu ó dúnedain Aragorn nos bosques de Valfendido e namoráronse o un do outro. Por el renunciou á inmortalidade propia da súa metade élfica para converterse na súa esposa e na raíña consorte do Reino Unificado de Gondor e Arnor trala Guerra do Anel.
Aberdeen F.C.
Historia
O club actual naceu da unión de 3 equipos da cidade, o Aberdeen, o Victoria United e o Orion. Nunha asemblea pública o 20 de marzo de 1903, á que asistiron máis de 1600 persoas, decidiuse a unión. O 14 de abril dese mesmo ano fíxose oficial a creación de Aberdeen Football Club. Sir Alex Ferguson foi un exitoso adestrador do equipo nos anos 80, guiándoo a conquistar 3 ligas e a Recopa de Europa en 1983.
Arwen
Adaptacións a outros medios
miniatura|150px|[[Liv Tyler, a actriz que interpreta a Arwen na triloxía cinematográfica de O Señor dos Aneis]] Nos filmes de Peter Jackson The Fellowship of the Ring, The Two Towers e The Return of the King, o personaxe de Arwen toma un gran protagonismo, superior ó que ten na novela, pois ós autores do guión parecíalles necesario «feminizar» un tanto o argumento, demasiado cargado de personaxes masculinos. En particular, resultou controvertido que substituíse ó personaxe de Glorfindel na escena do vao de Bruinen.
O papel de Arwen nestes filmes é interpretado pola actriz Liv Tyler.
Pobo twa
dereita|miniatura|Baile tradicional dos Batwa.
Os twa ou batwa son un pobo pigmeo que vive na rexión africana dos Grandes Lagos, actualmente nos estados de Ruanda, Burundi e República Democrática do Congo. Representa aproximadamente unha poboación de 80.000 persoas.
Cando os hutus, un pobo bantú, chegou á rexión subxugaron ós twa. No século XV os tutsi, outro pobo bantú, chegaron e subxugaron a ámbolos dous pobos, twa e hutu. Os twa falan a mesma lingua que os hutu e os tutsi, o ruanda. Durante moitos anos os twa foron unha pequena minoría da rexión (aproximadamente o 1 % en Ruanda e Burundi) e xogan un papel político escaso. Hoxe son ignorados ás discusións sobre o conflito entre hutus e tutsis, que provocou o Xenocidio de Ruanda de 1994.
Hilda Guerrero de Molina
Hilda Natalia Guerrero de Molina, finada o 12 de xaneiro de 1967 en Bella Vista, Tucumán, foi unha militante arxentina do sindicato de traballadores da industria do azucre FOTIA (CGT), asasinada durante as manifestacións contrarias ao peche dos azucreiros disposto pola ditadura militar dirixida polo xeneral Juan Carlos Onganía.
Circunstancias e impacto da súa morte
En 1962 comezou unha crise azucreira no noroeste arxentino (NOA) que produciu o endebedamento xeneralizado dos pequenos azucreiros. En Tucumán había por entón 18.602 explotacións de cana de azucre en 17.341 minifundios, 20 mil cañeros e 80 mil zafreros. En 1965 comezaron os conflitos e folgas. Atilio Santillán, o secretario xeral do sindicato de traballadores do azucre (FOTIA), con 40.000 membros e 82 gremios, chamou a ocupar os enxeños.
Unha das primeiras medidas do goberno militar que tomou o poder en 1966 co xeneral Juan Carlos Onganía foi intervir varios enxeños tucumanos e pechar outros cinco. Produciuse entón un desemprego masivo na rexión e o éxodo da poboación rural dedicada á produción de cana de azucre Contraledesma, CTA.
A FOTIA organizou entón un Plan de Loita Azucreira Nacional, que contemplaba a organización de potas populares e concentracións nas cidades do interior da provincia. Hilda Guerrero, nai de catro fillos, era unha das mulleres que organizaban as potas populares en Bella Vista (Tucumán).
O 12 de xaneiro de 1967 a FOTIA convocou a concentrarse en Bella Vista (Tucumán), no enxeño de Santa Lucía pechado ese ano, aos traballadores dos enxeños de San Pablo, San José, Amalia, e Santa Lucía.
Peire Vidal
dereita|miniatura|Representación de Peire Vidal (o seu nome está escrito enriba) nun cancioneiro do [[século XIII; Biblioteca nacional de Francia ms. 12473 fol. 27; cancioneiro K.]] Peire Vidal, nado a finais do século XII e finado a comezos do XII, foi un trobador occitano. Fillo dun peleteiro, foi protexido do conde Raimundo V de Tolosa e máis tarde de Barral de Marsella e tamén de Afonso II de Aragón. Viaxou por Palestina, Italia, Europa central e Malta. Foi conselleiro dos grandes personaxes do seu tempo porque posuída unha personalidade poética inconfundíbel e orixinal, chea de enseño e de augudeza. Presumía de ser o mellor dos cabaleiros e o máis namorado, mais na súa poesía tamén amosaba nostalxia pola ausencia do seu país. Considérase un dos máximos representantes do trobar leu.
É citado por Uc de Lescura no sirventés De mots ricos no tem Peire Vidal en que, xustamente no verso inicial, caracteriza a poesía de Peire Vidal polos mots rics 'palabras orgullosas, altivas'.
Obra
Consérvase 50 poemas seus, doce dos cales con música.
Manuel Gestoso Costas
Manuel Gestoso Costas, máis coñecido como Chicha, nado en Bouzas, Vigo en 1902, e finado na mesma cidade o 27 de xullo de 1983, foi un futbolista e armador de pesca galego.
Xogaba na demarcación de dianteiro e era irmán do tamén futbolista do Celta de Vigo Antonio, ao que se coñeceu como Chicha II.
Traxectoria
Fichou polo recentemente creado Celta de Vigo, froito da fusión do Fortuna de Vigo e o Vigo Sporting, en 1924 procedente do Rápido de Bouzas.
Comezou a despuntar xa na súa primeira tempada no club celeste, destacando un encontro amigábel ante o Sporting de Gijón que remataría con vitoria viguesa por 8-1, con tres goles de Chicha e catro de Ramón Polo. Ese primeiro ano o club gañaría o seu primeiro trofeo, o Campionato de Galicia de fútbol. Ao longo da súa carreira no Celta gañaría este trofeo catro veces (1924, 1925, 1926 e 1930).
O 30 de decembro de 1928 tivo tamén a honra de participar e anotar no encontro de inauguración do Estadio Municipal de Balaídos ante o Real Unión de Irún, que rematou con vitoria celeste por 7-0.
Finalmente retiraríase do fútbol profesional ao remate da tempada 1929/30, primeira do fútbol profesional moderno e na que o Celta se viu encadrado na Segunda División, pese aos bos resultados que lle daban dereito a facelo na máxima categoría. Entre estes méritos están o subcampionato da Copa do Rei acadado no ano 1908 polo Vigo Foot-ball Club, antecesor do Real Vigo Sporting Club.
1930 rematou non só co non ascenso a Primeira División senón co descenso a Terceira.
Unha vez retirado do fútbol converteuse en armador de buques de pesca en Bouzas.
Receptor activado polo proliferador do peroxisoma alfa
O receptor activado polo proliferador do peroxisoma alfa (PPAR-α, PPAR-alfa), tamén chamado NR1C1 (receptor nuclear subfamilia 1, grupo C, membro 1), é unha proteína receptora nuclear que nos humanos está codificada no xene PPARA do cromosoma 22. Xunto co receptor activado polo proliferador do peroxisoma delta e o receptor activado polo proliferador do peroxisoma gamma, o PPAR-alfa forma parte da subfamilia de receptores activados polo proliferador do peroxisoma. Foi o primeiro membro da familia do PPAR que se colonou en 1990 grazas aos traballos de Stephen Green e foi identificado como o receptor nuclear de diversas clases de carcinóxenos de roedores, que causa a proliferación dos peroxisomas.
Función
O PPAR-alfa é un factor de transcrición e un importante regulador do metabolismo lipídico no fígado. O PPAR-alfa actívase en condicións de privación de enerxía e cómpre para o proceso da cetoxénese, unha resposta adaptativa clave ao xaxún prolongado. A activación do PPAR-alfa promove a captación, utilización e catabolismo de ácidos graxos por regulación á alza de xenes implicados no transporte de ácidos graxos, unión e activacion de ácidos graxos e a β-oxidación de ácidos graxoa nas mitocondrias e peroxisomas.
Distribución nos tecidos
A expresión de PPAR-alfa é máxima en tecidos que oxidan ácidos graxos a rápida velocidade. En roedores, os niveis de expresión máis altos do ARNm de PPAR-alfa encóntranse no fígado e tecido adiposo pardo, seguido do corazón e riles. Os niveis de expresión menores de PPAR-alfa encóntranse no intestino delgado e groso, músculo esquelético e glándulas adrenais. O PPAR-alfa humano parece expresarse de forma máis ou menos igual en varios tecidos coa súa expresión máxima en fígado, intestino, corazón e ril.
Estudos de knockout
Os estudos feitos con ratos que carecen de PPAR-alfa funcional (ratos knockout) indican que o PPAR-alfa é esencial para que se produza a indución da proliferación do peroxisoma por un diverso conxunto de compostos sintéticos denominados proliferadores do peroxisoma. Os ratos que carecen de PPAR-alfa tamén teñen alteracións á resposta ao xaxún, caracterizadas por perturbacións metabólicas importantes como baixos niveis en plasma de corpos cetóncos, hipoglicemia e fígado graxo.
Farmacoloxía
O PPAR-alfa é a diana farmacéutica dos fibratos, unha clase de fármacos usada no tratamento da dislipidemia. Os fibratos fan diminuír eficazmente os triglicéridos séricos e elevan os niveis séricos de colesterol-HDL. Aínda que se observaron beneficios clínicos do tratamento con fibrato, os resultados globais son variados e formuláronse obxeccións sobre unha aplicación ampla dos fibratos para o tratamento da enfermidade coronaria, a diferenza das estatinas. Os agonistas do PPAR-alfa poden ter valor terapéutico para o tratamento da enfermidade do fígado graxo non alcohólica. O PPAR-alfa pode tamén ser un sitio de actuación de certos antiepilépticos.
Xenes diana
O PPAR-alfa goberna diversos procesos biolóxicos ao alterar a expresión dun gran número de xenes diana. En consecuencia, o papel funcional do PPAR-alfa está directamente relacionado coa función biolóxica dos seus xenes diana. Os estudos de perfil de expresión xénica indicaron que o número de xenes diana do PPAR-alfa pode ser de centos. Entre os xenes diana clásicos do PPAR-alfa están: PDK4, ACOX1 e CPT1. As análises de expresión de xenes de baixo e alto rendemento permitiron a creación de mapas completos que ilustran o papel do PPAR-alfa como regulador mestre do metabolismo de lípidos por medio da regulación de numerosos xenes implicados en varios aspectos do metabolismo lipídico. Os mapas, construídos para o fígado de rato e o humano, poñen o PPAR-alfa no centro dun nodo regulatorio que afecta á captación de ácidos graxos e á súa unión intracelular, a β-oxidación mitocondrial e a oxidación de ácidos graxos peroxisómica, a cetoxénese, a recambio de triglicéridos, a gliconeoxénese e a síntese/secreción de bile.
Interaccións
O receptor activado polo proliferador do peroxisoma alfa presenta interaccións con:
Partícula beta
miniatura|Partícula β As partículas beta (Partícula β) son produtos das desintegracións chamadas beta, como a que ten lugar a partir do potasio 40.
Historia
Henri Becquerel, experimentando con fluorescencia, atopou de xeito accidental que o uranio exposto a unha placa fotográfica, envolta nunha protección de papel negro, emitía sobre aquela unha radiación descoñecida que non podía suprimirse ó xeito de como se facía cos raios X.
Ernest Rutherford continuou os experimentos e descubriu dous tipos diferentes de radiación:
No 1900, Becquerel mediu a relación masa-carga (m/e) para as partículas beta polo método de J.J. Thomson, usado para estudar os raios catódicos e identificar o electrón. Atopou que e/m para unha partícula beta é o mesmo que para un electrón de Thomson, e polo tanto suxeriu que de feito son o mesmo.
Uso
A Radioactividade β inducida por estas partículas presenta características facendo que se usen dende hai tempo en autoradiografía para o marcado radioactivo e o trazado radioactivo de moléculas en organismos o mecanismos biolóxicos (bioloxía molecular, secuenciación xenética e fisiopatoloxía no que concirne por exemplo ás ligazóns, hibridación in situ ou inmunohistoquímica).
Linua
Linua é unha illa deshabitada da cadea das Illas Torres na provincia de Torba en Vanuatu no Océano Pacífico. Está situada a seis quilómetros ao sur de Tegua.
Linua esta separada de Lo por unha barreira de area de aproximadamente 100 m. de ancho. Fóra das inundacións é posible pasar a pé.
Linua é a base do pequeno aeroporto das Illas Torres.
Feast (filme de 2014)
Feast é unha curtametraxe de animación de The Walt Disney Company que foi estreada no 2014. Foi dirixido por Patrick Osborne, e producido por Walt Disney Animation Studios. Foi estreado o 10 de xuño de 2014 debutando nos cines con Big Hero 6 o 7 de novembro de 2014.
Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 87ª edición dos premios.
O Coto, Bamonde, Teo
O Coto é un lugar da parroquia de Bamonde no concello coruñes de Teo na Comarca de Ferrol. Tiña 29 habitantes no ano 2018 segundo datos do IGE dos cales 16 eran homes e 13 eran mulleres.
Aspiradora
miniatura|370x370px|Aspiradora Lux. Unha aspiradora é un dispositivo que utiliza unha bomba de aire para aspirar o po e outras partículas pequenas de sucidade, xeralmente do chan. A maioría de fogares con chan lousado teñen un modelo doméstico para a limpeza. O po recóllese mediante o sistema de filtrado un “ciclón” para unha posterior disposición.
Historia
Até finais do século XIX, os cepillos para alfombras eran as únicas ferramentas coas que se contaba para tratar de manter limpo o ambiente destes lugares. miniatura|300x300px|Esquema da viaxe do aire nunha aspiradora. Posteriormente foron creados varios artefactos para limpar alfombras, e en 1901 foi patentada a primeira aspiradora. Ideada polo enxeñeiro inglés Hubert Cecil Booth, Puffing Billy era unha enorme máquina, cun motor eléctrico, que aspiraba o po. Tamén creou unha aspiradora que a chamou Trolleyvack que funcionaba cun motor máis pequeno, despois Booth instalou unha empresa de aseo. A súa primeira tarefa importante foi limpar a alfombra da Abadía de Westminster; tamén houbo outro creador, James Murray Spangler (de Ohio), quen creou unha aspiradora portátil que funcionaba cun ventilador eléctrico. miniatura|Variante para a limpeza de vehículos. No entanto, non sería até 1908 (ano no que Spangler vendeu os dereitos do seu invento a un parente e industrial do coiro, William H. Hoover) que se crease a aspiradora de zorra de hoxe en día. Hoover deseñou o modelo "O", que tiña rodas, un mango longo e unha bolsa para conter o po. Aínda que nun principio o mercado era para fábricas, máis tarde realizou unha liña de aparellos domésticos, popularizándose o seu uso rapidamente por todo Estados Unidos.
Actualidade
Hoxe en día é un equipo indispensable para o mantemento e limpeza tanto para o fogar, como para oficina, goberno, universidades e colexios. Os modelos utilizados por persoal de limpeza son máis robustos e moitas veces non utilizan bolsa para reter o po, senón que o depositan nun colector para logo baleirar este colector ao lixo.
Ultimamente están a aparecer aspiradoras robotizadas, que limpan sen intervención humana o chan. Un exemplo delas é Roomba e en Asia Mamirobot.
A Graña, Carballido, A Fonsagrada
A Graña é un lugar da parroquia de Carballido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
As Teixoeiras, Santa Locaia, Castro de Rei
As Teixoeiras é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Quedlinburg
miniatura|dereita|Vista da praza do mercado, coa Casa do Concello.
Quedlinburg é unha cidade de Alemaña do Land de Saxonia-Anhalt. En 2011 tiña 22 137 habitantes. Quedlinburg é o principal conxunto de casas de vigas entramadas de Alemaña, polo que o conxunto formado pola colexiata, o castelo a a cidade vella de Quedlinburg foi declarado pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade no ano 1994. A cidade conta cun conxunto, único no mundo, de mil duascentas casas con trabes entramadas, que foron construídas ao longo de seis séculos, ao redor da praza do mercado, coa Casa Consistorial (barroca), o castelo e a igrexa diocesana, co tesouro catedralicio.
Patrimonio da Humanidade
A cidade de Quedlinburgo foi unha das capitais do Sacro Imperio Romano Xermánico en tempos da dinastía saxoa ou dos otónidas. Desde a Idade Media converteuse nunha próspera cidade de mercadores. O número, a calidade e o estado de conservación dos seus edificios de trabes entramadas fan dela un exemplo excepcional de cidade europea medieval. A colexiata de San Servasio é unha obra mestra da arquitectura románica.
Chicha
thumb|250px|Chicha servida durante a festa do Huán, unha celebración [[Pobo muisca|muisca do solsticio de inverno no Templo do Sol en Sogamoso, Boyacá, Colombia.]] A chicha é unha bebida fermentada (alcohólica) ou non fermentada de América Latina, orixinaria da rexión dos Andes e da Amazonia. Tanto no período anterior e posterior á conquista española, a bebida de millo (chicha de jora) feita a partir dunha variedade domesticada de millo, é a forma máis común de chicha. Porén, a chicha tamén é realizada cunha gran variedade doutras plantas silvestres e de cultivo, incluíndo, entre outras, a quinoa (Chenopodium quinia), a kañiwa (Chenopodium pallidicaule), o cacahuete, a mandioca, a froita de palma, a pataca, a Oxalis tuberosa e a chañar (Geoffroea decorticans). Existen multitude de variedades rexionais da chicha. No Imperio Inca, a chicha tiña usos cerimoniais e rituais.
Facultade de Ciencias da Coruña
A Facultade de Ciencias da Coruña é un centro de ensino da Universidade da Coruña, situado no campus da Zapateira.
Titulacións
No curso 2020-2021 na Facultade impártense as seguintes titulacións:
Madrid, Cundinamarca
Madrid, cuxo nome indíxena é Sagasuca, chamado Serrezuela dende a colonia até 1875, é un dos 116 concellos do departamento de Cundinamarca, Colombia. Atópase na provincia de Sabana Occidente, a 21 km de Bogotá. Forma parte da área metropolitana de Bogotá, segundo o censo do DANE do 2005. É un dos concellos de Cundinamarca que contan con Base Aérea e Escola de Suboficiais.
Historia
No sitio actual da vila de Madrid viviu un cacique muisca chamado Sagasuca, de onde tomou o seu nome a vila, sendo chamado polos primeiros españois, "Vila de indios de Sagasuca". O seu primeiro encomendeiro foi Alonso Díaz, quen formaba parte da tropa de Gonzalo Jiménez de Quesada. esquerda|miniatura|[[Gonzalo Jiménez de Quesada.]] Segundo o historiador Eduardo Pousada, «a palabra Serrezuela é diminutivo de serra, así como serranía é unha especie de aumentativo. Explícase o nome polo elevado outeiro a cuxo pé está a vila, o cal se usou dende os primeiros días da conquista». En monografías parroquiais corre a especulación de que Jiménez de Quesada, admirado pola beleza da chaira, mandou a un capitán Vargas dicíndolle: «Ide e fundade unha poboación ó pé da serranía», o cal fixo dándolle o nome de Serrezuela.
En desenvolvemento da Real Cédula de 3 de agosto de 1774 sobre reorganización de vilas de indios e correxementos, e do disposto pola xunta de tribunais en 1775, o fiscal Francisco Antonio Moreno y Escandón, vista a pobreza e escaso número de habitantes en Serrezuela, decretou a extinción da vila.
Esta vila levou o nome de Serrezuela até a Lei 14 de 17 de novembro de 1875, pola cal a Asemblea Lexislativa do Estado de Cundinamarca deulle en substitución daquel o de Madrid, en memoria de Pedro Fernández Madrid, literato nado na Habana (Cuba) en 1817, quen en busca de saúde e de repouso veu residir alí, dedicándose a escribir artigos literarios. Á súa morte, o 7 de febreiro de 1875, as persoas de Serrezuela, sentíndose honradas de que entre elas vivise, propuxeron darlle o seu apelido á poboación.
Mr Hublot
Feast é unha curtametraxe luxemburguesa-francesa de animación, obra de Laurent Witz e Alexandre Espigares. Gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 86ª edición dos premios.
O Touredal, Santa Locaia, Castro de Rei
O Touredal é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Kalasy pad siarpom tvaim
A novela traduciuse ao ucraíno e ao ruso.
Características artísticas
A novela describe a formación da nación belarusa, que representa por medio de tres xeracións da familia nobre Zagorski. O personaxe principal é Alés Zagorsky, que aparece trazado na súa etapa de formación e desenvolvemento, entre os 14 e os 20 anos. Tamén se describen familias nobres de Raŭbichov e Kliejn, os terratenentes Krojer, Tarkaila e outros, a familia campesiña de Kohut, os rebeldes Chorny Bojna e Korczak, e os amigos do instituto de Vilna e da Universidade de San Petersburgo de Alés: Kastuś e Victor Kalinoŭski, Usiaslaŭ Hryma e Mscislaŭ Majeŭski. Dos personaxes históricos están presentes, ademais de Kastuś Kalinoŭski, Izmail Sraznevsky, Taras Schevchenko e Piotr Valuyev, e tamén aparece como acontecemetno histórico a abolición da servidume. A historia preséntase por orde cronolóxica con poucas rupturas temporais e na composición da novela hai tres fragmentos de carácter metanarrativo e poemas que conforman o protagonista principal.
Na novela hai abondosas descricións de ritos, costumes e moito material folclórico belaruso, en particular a lenda do poldro branco convértese nunha clave simbólica da obra.
Ferrari FF
A denominación «FF» é o acrónimo de Ferrari Four -catro'' en inglés-, que fai referencia ás catro prazas e a tracción ás catro rodas.
miniatura|200px|Vista traseira
A Little Bit of Heaven (filme de 2011)
A Little Bit of Heaven é un filme estadounidense dirixido por Nicole Kassell que foi estreado no 2011. Está protagonizado por Kate Hudson e Gael García Bernal.
Foxos, O Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro
Foxos é un lugar da parroquia do Cebreiro, no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Lois Xosé Pereira
Lois Xosé Pereira Arias, nado en Lugo o 4 de novembro de 1965, é un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, estudou tamén na Universidade de Lisboa. Na actualidade é profesor de Lingua e literatura galega en Rábade.
Chaka Khan
Chaka Khan, cantante estadounidense nacida en Great Lakes, Illinois o 23 de marzo de 1953 co nome de Yvette Marie Stevens. Na súa mocidade colabora co programa de almorzos gratuítos para nenos dos Panteras Negras. É nesa época cando toma o nome de Chaka, en homenaxe a figuras históricas da negritude como Chaka Bey ou Shaka dos zulús. Despois de abandonar a escola en 1969 pasará por distintos grupos até que coñece a Kevin Murphy e André Fisher e deciden formar o grupo Rufus. Nese anos casa co baixista Hassam Khan, adoptando o seu apelido.
A partir de 1978 Chaka Khan comeza a súa carreira en solitario co hit "I'm Every Woman". Dende entón a súa carreira atinxiu multitude de estilos como o funk, disco, jazz, hip hop, pop e blues.
Jeremy Irvine
Jeremy William Fredric Smith, nado o 1 de xullo de 1990 en Cambridgeshire, é un actor inglés de cinema, televisión e teatro máis coñecido polo seu nome artístico Jeremy Irvine.
Traxectoria
Fixo o seu debut como actor en 2011 no filme War Horse, co que se deu a coñecer. En 2012, interpretou a Philip "Pip" Pirrip na adaptación cinematográfica de Great Expectations.
Irvine acadou reputación como actor de método despois de adelgazar 13 kg para o filme The Railway Man (2013) e incluso interpretar el mesmo as escenas de tortura. Dende entón destacan os seus papeis como actor protagonista nos filmes The Woman in Black: Angel of Death (2015) e Fallen (2016).
Dundee F.C.
O Dundee Football Club é un club de fútbol escocés da cidade de Dundee, que actualmente compite na Scottish First Division. Os seus alcumes son The Dee ou The Dark Blues e xogan os seus partidos coma locais no Dens Park.
A cidade de Dundee conta con dous equipos de fútbol profesionais o Dundee e o Dundee United. Os seus estadios están separados por apenas uns metros.
Rudolf Christoph Eucken
Rudolf Christoph Eucken, nado en Aurich o 5 de xaneiro de 1846 e finado en Jena o 15 de setembro de 1926, foi un filósofo alemán, premio Nobel de Literatura en 1908.
Traxectoria
Estudou nas universidades de Gotinga e Berlín. Logo de traballar cinco anos como mestre nunha escola, en 1871 foi nomeado profesor de filosofía da Universidade de Basilea (Suíza), onde permaneceu ata 1874, ano en que foi nomeado profesor da Universidade de Jena (Alemaña), lugar no que permanecería ata a súa xubilación en 1920. En 1911 explicou filosofía en Inglaterra e entre 1912 e 1913 na Universidade Harvard.
Na súa doutrina mostrouse idealista: a alma do seu sistema foi a vida espiritual, cuxa manifestación absoluta é Dívos. O individuo alcanza a vida espiritual polo vencemento das forzas opoñentes do mal e revive o pasado no presente, tomando libremente daquel todo o que pode serlle útil na loita. Eucken chamou «activismo ético» a esta vida espiritual activa, non contemplativa.
Xunto con William James, Henri Bergson e outros pensadores do seu tempo, declarou a guerra ao «intelectualismo». A súa filosofía foi unha interpretación da vida como un todo, en que a relixión desempeña un papel predominante, aínda que nunca menosprezou o traballo intelectual e lóxico.
Obras
Foi un escritor prolífico. Entre as súas obras máis coñecidas atópanse:
A Lagúa, O Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro
A Lagúa é un lugar da parroquia do Cebreiro, no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Ferrari 612 Scaglietti
O Ferrari 612 Scaglietti é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 2004 e 2011. Pertence ó segmento de deportivos de luxo con catro asentos e motor dianteiro V12. O motor de 5'75 litros ten 540 cabalos de potencia.
Septimania
300px|dereita|miniatura|O mapa da Hispania visigótica, no s. VII, mostra a Septimania no nordeste.
Septimania é unha rexión histórica que corresponde, aproximadamente, á actual rexión de Languedoc-Rosellón no sueste de Francia. En época romana era a parte occidental da provincia da Narbonense.
A denominación de "Septimania" comezou a utilizarse a partir da conquista visigótica en 462, máis pasaría a ser de uso máis frecuente a partir da ocupación carolinxia no 759. Dise que se chamou así porque posuía sete bispados ou cidades principais: Elna, Narbona, Carcassona, Béziers, Agde, Lodeva e Magalona. Outra posíbel orixe proviría dunha extensión do nome da cidade de Béziers, que en tempos romanos se denominaba Colonia Iulia Septimanorum Beaterrae, que aludía ao estabelecemento nela de veteranos da Sétima lexión romana.
Durante a época carolinxia, a Septimania foi erixida en ducado (gobernada por condes e duques) que xeralmente eran os titulares dos diversos condados que a integraban: Usès, Nimes, Melguelh (Magalona), Lodeva, Agde, Béziers, Narbona, Carcasona, Rasès, Conflent e Rosellón. dado que boa parte destes condados foran, con frecuencia, gobernados por vicecondes, moitos deles acabaron por se converter en vicecondados: Narbona, Béziers, Agde, Nîmes, e máis tarde Carcasona.
Amorín, Triabá, Castro de Rei
Amorín é un lugar da parroquia de Triabá no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Septimania
Recentemente, o topónimo Septimania foi proposto para designar a rexión francesa do Languedoc-Rosellón. Mais o goberno rexional tivo de renunciar a facer tal cambio a causa do rexeitamento que provocou na Cataluña do Norte, onde se consideraba que era un termo que esquecía o carácter diferenciado que ten esta zona a respecto do Languedoc na rexión.
Camiño Inglés
O camiño inglés é a vía do camiño de Santiago usada polos peregrinos procedentes das Illas Británicas e doutros portos do norte de Europa, que chegaban ós portos da Coruña e Ferrol para emprende-lo camiño rumbo sur cara a Santiago de Compostela. miniatura|dereita|295px|O camiño inglés ao seu paso pol[[A Ponte Baxoi, Castro, Miño|a Ponte Baxoi, no concello de Miño.]]
Ruta dende Ferrol
miniatura|200px|Albergue de peregrinos de Betanzos na Casa da Pescadería. A ruta dende Ferrol pode dividirse en cinco etapas:
Ruta dende A Coruña
miniatura|Igrexa de Santiago na Coruña miniatura|Igrexa de Santiago de Sigrás A ruta dende A Coruña pode dividirse en tres etapas:
A pesar de que a ruta entre A Coruña e Compostela é menor de 100 km, o cabido compostelán concedeu en decembro de 2016 a posibilidade de recibir a Compostela aos peregrinos que realicen este percorrido.
O camiño parte da igrexa de Santiago na Cidade Vella e atravesa logo A Pescadería pola rúa Real e Os Cantóns. Atravesa logo cara a Catro Camiños e abandona a cidade por Eirís de Arriba, Pedralonga e a estrada N-550.
A continuación atravesa o concello de Culleredo polo paseo marítimo do Burgo, pasando polos muíños de Acea de Ama ata a igrexa de Santiago, preto da ponte do Burgo. Bordea logo o castro de Alvedro e cruza o río Valiñas pola ponte da Xira. Segue logo ata o antigo cruceiro de Sigrás e diríxese ao peto de ánimas de santo Antón e á igrexa de Santiago, onde existía un hospital de peregrinos, hoxe casa reitoral.
Continúa bordeando os pazos de Loriga, Drozo e Anceis para entrar no concello de Carral, onde se atopa o albergue de Sergude, inaugurado no 2014. Despois de cruzar Sarandós únese ao camiño que procede de Ferrol nas Travesas.
Caixa HMG
En bioloxía molecular, a caixa HMG ou HMG-box (do inglés high mobility group box, caixa do grupo de alta mobilidade) é un dominio proteico que está implicado na unión ao ADN.
Función
As proteínas que conteñen a caixa HMG só se unen a ADN que non está na conformación de tipo B (retrocido ou desenroscado) con alta afinidade. Os dominios de caixa HMG encóntranse en proteínas do grupo de alta mobilidade, que están implicadas en procesos de regulación dependentes do ADN como a transcrición, replicación do ADN e reparación do ADN, para todos os cales cómpre un cambio de conformación da cromatina. As proteínas de caixa HMG simple ou dobre alteran a arquitectura do ADN ao induciren nel curvaturas unha vez que se unen.
Ad kalendas graecas
miniatura|Augusto. Estatua de César Augusto no [[Museos Vaticanos#Museo Chiaramonti|Museo Chiaramonti da Cidade do Vaticano.]]
Ad kalendas graecas é unha locución latina de uso actual que significa literalmente "até as quendas gregas". Indícase con ela que unha cousa non se vai realizar xamais, xa que en Grecia non existían as quendas (ou calendas, división do mes romano). Conta Suetonio que a empregaba moito Augusto nas conversas familiares para dar a entender que alguén non pagaría nunca as súas débedas, os préstamos, as apostas etc. Unha expresión galega de significado semellante é: "Cando os peixes boten a voar" ou "Cando mexen as galiñas".
Celta (tren)
miniatura|250px|Tren Celta. O Celta, coñecido anteriormente como Tren Internacional Porto-Vigo, é un servizo ferroviario prestado polas operadoras Comboios de Portugal e Renfe Operadora, que une as cidades do Porto, en Portugal, e de Vigo, en Galicia. O 2 de xullo de 2013, o servizo toma o nome de "Celta" e sofre cambios importantes ó suprimirse todas as paradas comerciais intermedias, o cal reduciu o tempo de viaxe a dúas horas e quince minutos. Case un ano despois, o 1 de xullo de 2014, foron reintroducidas as paradas nas estacións de Valença, Viana do Castelo e Nine (posibilitando o enlace cos trens urbanos con destino a Braga), e mantendo o tempo de viaxe en dúas horas e quince minutos.
Servizo
O tren Celta, anteriormente coñecido como tren internacional Porto-Vigo, realiza 2 viaxes en cada dirección por día, empregando as Liñas do Miño e Coruña-Vigo e o Ramal Internacional de Valença, entre as estacións de Vigo-Guixar e Porto-Campanhã. Fai paradas nas estacións de Valença, Viana do Castelo e Nine, todas en Portugal. Permite enlaces con cidades como Pontevedra, Santiago de Compostela, A Coruña e Ourense (na estación de Vigo-Guixar), Braga (na estación de Nine), Aveiro, Coímbra, Santarém, Lisboa e o val do Douro (na estación de Porto-Campanhã). Opera con automotoras das series 592 e 592.2, alugadas por RENFE á compañía ferroviaria portuguesa CP.
Lentomil, Carballido, A Fonsagrada
Lentomil é un lugar da parroquia de Carballido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña nove habitantes (dous homes e sete mulleres).
Conrad Son
Conrad Son, nado en Barcelona en 1966, é un director e intérprete catalán de cinema porno.
Traxectoria
Foi candidato nos festivais de cinema de Berlín, Bruxelas, Cannes e Barcelona ao premio de mellor director cos filme Nikitax (1998), Les excursionistes calentes (1999), X Runners (2000), Khatar (2001) e Kovac (2002). Este último filme, Kovac, acadou 6 candidaturas no Festival Internacional de cinema erótico de Barcelona.
É coñecido pola súa defensa da creación dunha industria pornográfica en lingua catalá.
Paradise Lost (grupo musical)
Paradise Lost é unha banda inglesa de doom metal formada en 1988 en Halifax. Compatriota de grupos similares como Anathema e My Dying Bride, formou a base do metal gótico e foi unha das bandas responsables do xurdimento do subxénero death/doom tras a edición do seu segundo álbum Gothic. O grupo foi pulindo o seu son a mediados dos anos 90 e incorporou instrumentos electrónicos a partir do seu disco de 1997 One Second.