cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Himno nacional alemán
República Federal
Logo do presidente federal perder o apoio de Adenauer e mais do CDU/CSU a primeiros de 1952 aceptou o pulo que o goberno federal lle dera á terceira estrofa do Lied der Deutschen como himno nacional. No entanto, desbotou unha proclamación solemne e en troques propuxo unha formulación para a carta de Adenauer e para a súa resposta, e así o chancheler había dirixir a Heuss a solicitude do goberno federal de recoñecer a terceira estrofa da canción de Hoffmann-Hadyn como himno nacional e Heuss adminitiría na súa resposta que subestimara a necesidade de preservar a tradición e continuar coa aseveración que cumprir co goberno federal era en recoñecemento dos feitos. O goberno federal mudou o borrador e na carta Adenauer expresou a solicitude do goberno federal de recoñecer a canción de Hoffmann-Hadyn como himno nacional e engadiu nos "eventos do Estado hase cantar a terceira estrofa". Heuss aceptou esta desviación da súa proposta e as dúas cartas con data do 29 de abril e 2 de maio de 1952 publicáronse no Bulletin der Bundesregierung o 6 de maio. Convertíase así en himno nacional da República Federal de Alemaña o Lied der Deutschen con realce da terceira estrofa.
Con este consentimento reticente o presidente federal Heuss como titular da soberanía honorífica da federación fixo uso da súa capacidade para determinar os símbolos estatais, incluído o himno, sempre que non entrar en contradición co artigo 22 da Lei fundamental nin outras disposicións legais. Este é un dereito non escrito inherente ao cargo de xefe de Estado.
A elección da terceira estrofa tivo inicialmente pouco efecto na práctica, na maioría das ocasións a música interpretábaa unha banda ou era unha gravación da música sen a letra. Maior repercusión tivo nos acontecementos deportivos onde o público cantaba ao unísono a letra. Na final do Mundial de Fútbol de 1954 no Wankdorfstadion de Berna tras a vitoria de Alemaña os seareiros alemáns cantaron de xeito claramente audible o primeiro verso, aínda coñecido por todos os alemáns adultos. Ata a década de 1980 o himno adoitábase tocar só instrumentalmente en ocasións oficiais, ao percibirse o texto como desapropiado politicamente. Isto cambiou co fin do comunismo na República Democrática Alemá. Segundo Helmut Berschin, o himno tivo a súa "hora histórica" ​​o 9 de novembro de 1989, tras coñecerse a apertura do Muro, os deputados do Bundestag, que participaban nunha sesión regular, erguéronse e cantaron espontaneamente o terceiro verso do himno nacional
República Democrática
Na República Democrática Alemá designouse o 5 de novembro de 1949 o Auferstanden aus Ruinen de Johannes R. Becher con música de Hanns Eisler. Consta de nove versos, cunha única estrofa por verso; os oito primeiros versos seguen a versificación do himno imperial austríaco. As letras dos dous himnos, xa que logo, harmonízanse en parte pero polo diferente final non se poden cantar alternativamente.
Sarre
No autónomo Sarre en 1950 con motivo do primeiro partido da súa selección nacional de fútbol presentouse a canción Saarlandlied como o seu propio himno nacional e ao se incorporar a Alemaña en 1957 permaneceu como himno do estado federado de Sarre ata que se decidiu en 2003 mudarlle a letra pola gañadora dun concurso que ten como primeiro verso "Ich rühm’ dich, du freundliches Land an der Saar" aínda que segue a manter o nome de Saarlandlied.
Unificación alemá
miniatura|Partitura do himno nacional
Durante o proceso de unificación algunhas iniciativas cidadás e medios fixeron campaña para a escolla como himno nacional do Kinderhymne de Bertold Brecht como o himno nacional. Tamén houbo outras propostas como a que realizou, durante as negociacións do tratado de unificación de 1990, o primeiro ministro da RDA Lothar de Maizière para combinar a terceira estrofa do himno da RFA co himno da RDA
O Tribunal Constitucional Federal de Alemaña nunha sentenza do 7 de marzo de 1990 determinou que na correspondencia entre Adenauer e Heuss non había indicación expresa que só se pretendía declarar a terceira estrofa como himno nacional pero que estaba claramente estipulado que esta se había cantar nos actos estatais, o que se correspondía coa práctica xeral que xa se aplicaba dende había décadas e que penalmente, no que concirne ao artigo 90a sobre denigración do himno da República Federal de Alemaña, o Tribunal sinalou que "o significado literal recoñecible da expresión "himno da República Federal de Alemaña" queda circunscrita á terceira estrofa". O ministro federal de xustiza, en nome do goberno federal, declarara neste proceso que o Lied der Deutschen, composto de tres estrofas constituía o himno nacional malia cantarse só a terceira estrofa nos actos estatais pero o Tribunal Constitucional non confirmou esta opinión.
Logo da reunificación o presidente federal Richard von Weizsäcker nunha carta ao chanceler federal Helmut Kohl con data do 19 de agosto de 1991 declarou á terceira estrofa como himno nacional oficial Kohl concordou na súa resposta do 23 de agosto. A devandita correspondencia publicouse no Bulletin der Bundesregierung 0 27 de agosto de 1991 e de novo o 19 de novembro de 1991 no Bundesgesetzblatt.
De cando en cando xorde o debate no seo da sociedade alemá para mudar de himno nacional, ou para modificar o actual, así en 2018 a responsable de igualdade do ministerio federal de familia Kristin Rose-Möhring, do SPD, pediu a modificación do texto para respectar a igualdade de xénero e en 2019 Bodo Ramelow ministro presidente de Turinxia, da esquerdista Die Linke pediu a procura dun novo himno nacioal, ao considerar que o oficial carecía de tradición no territorio da antiga República Democrática Alemá e que para el estaba vencellado coa etapa nazi.
Protección legal
A diferenza con outros himnos nacionais, como os de Francia, Polonia ou Hungría a constitución alemá non o establece nin ningunha outra lei. Asúmese que se aplica neste caso o dereito consuetudinario.
Como símbolo do Estado e valor constituicional, a terceira estrofa do Lied der Deutschen está protexida contra da denigración en tanto que himno nacional consoante o artigo 90a do código penal. É unha protección limitada xa que os autores de adaptacións e parodias poden invocar a liberdade artística conforme o artigo 5 parágrafo 3 da Lei fundamental.
Suasbarras, Valcarría, Viveiro
Suasbarras é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Valado, Valcarría, Viveiro
O Valado é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Imaxe corporal
A idea corporal é a idea do propio corpo en termos da súa extensión espacial e posición no espazo. Polo tanto, tamén se pode describir como "orientación sobre o propio corpo", como a describiu por primeira vez Arnold Pick en 1908. Xa en 1905, Pierre Bonnier propuxo o termo "Aschématie" para determinados trastornos cenestésicos. A orientación cara ao propio corpo varía segundo a información do corpo e do medio. Esta información prodúcese a través dunha gran variedade de estímulos sensibles e sensoriais da periferia do corpo (propiocepción), porén, en última instancia ten un carácter imaxinativo independente dos estímulos sensibles ou sensoriais, é dicir, en contraste coas percepcións, moitas veces non teñen conciencia de obxectos nítidos. Fenomenoloxicamente, o esquema corporal pódese así asignar ao grupo das ideas máis que ao das percepcións. Por suposto, a orientación física tamén se transmite a través da información social, como o nome das partes do corpo ou o recoñecemento e atribución. Tamén son determinantes os factores sociais ou biográficos ( trastornos agnósticos e amnésicos do esquema corporal).
Esquema corporal
O termo esquema corporal deriva do grego antigo schèma (σχήμα) = a) postura; Posición; Xesto; expresión facial, forma de comportarse; decencia; b) fóra; Forma; Forma; Ascensor; traxe; Plan; c) calidade; Localización; Relación; Condición; Posición; d) constitución do Estado; e) forma da palabra; figura de estilo.
Definicións
Segundo Karl Jaspers, o esquema corporal forma parte da conciencia corporal interpretada en termos de filosofía da existencia. O esquema corporal pódese describir mirando a imaxe espacial que temos de nós mesmos. Jaspers distingue as percepcións sensoriais das ideas
O esquema corporal foi descrito cientificamente por Arnold Pick (1908), Henry Head (1926) e Paul Schilder.
Trastornos do esquema corporal
Se a información periférica falla, p. ex. debido á parálise ou a amputación de membros, os trastornos do esquema corporal son comúns e tamén están asociados a outros trastornos, como trastornos agnósticos como anosognosia ou dor fantasma. Os trastornos do esquema corporal tamén se denominan autotopagnosia ou, para abreviar, autopagnosia. Estes trastornos tamén poden darse como síntomas focais no caso de danos nas áreas de asociación. Os trastornos do esquema corporal adoitan asociarse con fracasos da linguaxe practico e acostuman estar baseados en danos no hemisferio dominante que é máis ou menos responsable exclusivamente do rendemento lingüístico-gnóstico e práctico da linguaxe. O esquema corporal é probado clinicamente mediante a asignación lingüística dos nomes das seccións do corpo e como habilidades de movemento.
O caso de Ian Waterman exemplifica a interrupción do esquema corporal mediante a perda de propioceptores: Ian Waterman tiña 19 anos cando caeu enfermo dunha infección viral que provocou a produción de anticorpos endóxenos. Estes anticorpos atacaron as células nerviosas propioceptivas, o que provocou a destrución irreversible dos propioceptores, que se denomina síndrome de neuropatía sensorial aguda. Esta síndrome fíxoo sentir sen corpo, pero a súa sensibilidade á dor e á temperatura non se viu afectada. Xa non era capaz de automatizar os procesos de movemento, tiña que controlar todos os procesos de movemento de forma consciente e controlada a través da súa entrada visual. Só se coñecen un puñado de casos desta síndrome en todo o mundo, destacando Ian Waterman en que é o único que conseguiu levar unha vida moi independente.
Debido a unha consideración análoga, o concepto de esquema corporal utilízase para ilustrar trastornos mentais como a hipocondría ou a despersonalización. Este uso do termo remóntase a unha suxestión de Paul Schilder (1923). Neste sentido, o comportamento autolesivo tamén é un síntoma común de alteracións na percepción do propio corpo. Nestes casos, ofrécense varias formas de psicoterapia, que poden ser apoiadas con medicamentos.
Anatomía, Fisioloxía, Psicoloxía
A interacción entre a percepción do mundo exterior e o corporal é un campo de tensión humano fundamental (Fig. 1), que non só é importante en anatomía e fisioloxía, senón tamén en psicoloxía, na extraversión e a introversión.
Ambos hemisferios do cerebro están implicados no proceso de recoñecemento preverbal obxectivo. Por este motivo, o dano nun hemisferio do cerebro tamén pode provocar trastornos gnósticos tanto para o medio físico como para partes do propio corpo. Co desenvolvemento da linguaxe e da comunicación a través de símbolos falados e escritos, un hemisferio faise dominante. Recoñecer e expresar símbolos resérvase exclusivamente a este hemisferio de predominio lingüístico. O esquema corporal que desenvolveu permanece no seu conxunto mesmo despois da perda dun membro.
Debido á estrutura somatotópica anatomicamente demostrable das áreas corticais sensoriomotoras do cerebro, xorde a pregunta de se o rendemento da integración cerebral, que debe asumirse como un requisito previo para un esquema corporal intacto, tamén se denomina homúnculo autotópico (Fig. 2) e pódese probar por analoxía co rendemento sensoriomotor. Este rendemento de integración adoita estar ligado aos centros máis altos da cortiza cerebral. Xa os campos corticais receptivos (sensibles) primarios (campos primarios, campos corticais primarios) nos que se proxectan os estímulos sensorio-motores da periferia e que alí se procesan primeiro representan "en certa medida un modelo reducido de determinadas rexións corporais periféricas que consiste da materia cerebral". Porén, esta tarefa de integración e coordinación ten lugar ao parecer en tres etapas diferentes dende os campos primarios ata os campos de asociación terciarios do hemisferio dominante (áreas 39 e 40 e probabelmente tamén a área 37). Á hora de aclarar a cuestión de se existe tamén un substrato somatotópico estruturado para o esquema corporal, caben certas dúbidas. Hai razóns para asumir que se trata dunha interacción puramente funcional entre os distintos campos cerebrais non estruturados topicamente, xa que esta función xa se pode interromper cando estamos cansados. O desenvolvemento biográfico tardío das áreas 37, 39 e 40 tamén apoia esta suposición. O Léxico Médico de La Roche describe a esfera sensorial do corpo (córtex sensible) como parcialmente estruturada de forma somatotópica, xa que tamén se deben ter en conta as conexións co campo cortical (primario) estruturado de forma somatotópica e segmentaria do xiro poscentral. Non obstante, as lesións na rexión parietal dominante (dereita) levan á neglixencia da metade esquerda do corpo (neglixencia neurolóxica); o paciente entón, por exemplo, non recoñece a paralise dos seus membros esquerdos ou a cegueira (anosognosia, síndrome de Anton-Babinski). Mesmo sen parálise, poden producirse trastornos neuropsicolóxicos pronunciados. Tamén se poden facer observacións similares no caso dos trastornos do ego (p. ex. despersonalización). Obviamente hai indicacións neuronais localizadas para a representación dun ego que demanda a psicoloxía, pero ningún centro cerebral especial, xa que estas tarefas son evidentemente demasiado diferenciadas e variadas. centro|miniatura|520x520px| Fig. 2. Homúnculo: división da codia motora/sensorial
Lago das Encrobas
O lago das Encrobas, ou lago de Meirama é un encoro situado no val das Encrobas, no concello de Cerceda.
No seu interior alberga unha antiga mina de lignito, carbón mineral que abasteceu á central térmica de Meirama.
Antecedentes
En 1976 Fenosa iniciou a construción da central térmica de Meirama, no concello de Cerceda. O proxecto implicou a expropiación das leiras de centos de campesiños para permitir a apertura da mina de lignito nas Encrobas, que alimentaría a central.
A mina explotou o lignito deste fértil val desde 1980, extraendo 94 millóns de toneladas. Esa intensa actividade «que contribuíu á riqueza da rexión pero que tamén comportou inconvenientes propios dunha mina», como dixo un exmineiro, orixinou un gran oco de 300 m de profundidade.
En 1985 a compañía explotadora (Unión Fenosa) lanzou o primeiro proxecto de rehabilitación medioambiental. «Unha mina ten que ser sustentábel e pode selo como o demostra esta paisaxe, pero para iso fai falta unha actuación planificada desde o primeiro momento», explicou Roberto González, subdirector de Operacións de Recursos Naturais de Gas Natural Fenosa.
Noutras palabras: en paralelo á explotación da mina comezouse a traballar na súa futura restauración. Así, mentres as máquinas extraían eo lignito, planificábase a reconversión ambiental das zonas exteriores onde se almacenaban os refugallos, é dicir, as zonas onde se depositaban a terra e as cinzas. As árbores que rodean o lago das Encrobas, con vinte anos de vida, constatan como natureza e industria creceron xuntas desde o principio no val das Encrobas.
El 2007 a mina cesou a explotación tras esgotárense as reservas do mineral.
Datos
O lago mide 2,2 km de longo, 1 km de largo, e ten unha profundidade máxima de 205 m. O volume de auga é de 148 hm³. A súa superficie é de 171 ha de lámina de auga e ten unha beira-praia de 400 m. As áreas rehabilitadas (que inclúen a aldea de Santo André) suman 730 ha. A rehabilitación custou 60 millóns de euros.
Contorno natural
Hai xabarís, aves rapaces, lebres... Tamén hai lobos, raposos, coellos, troitas de gran tamaño, aves migratorias cando é a súa época, e gaivotas.
Corredor ecolóxico do río Barcés
A Reserva da biosfera Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo e a Universidade da Coruña colaboran nun estudo financiado pola Cátedra de Desenvolvemento Sostíbel Hijos de Rivera-UDC, que ten como obxectivo que o río Barcés e o seu bosque de ribeira funcionen como un corredor ecolóxico que conecte o encoro de Abegondo - Cecebre co lago das Encrobas, contribuíndo á calidade da auga que se consuma na área da Coruña. Neste traballo, dirixido polos doutores da UDC María José Servia e Jaima Fagúndez, propóñense medidas de mellora do bosque, incluíndo a restauración pasiva por rexeneración natural nas áreas cun nivel medio de degradación, e medidas de reforestación nas áreas moi degradadas. No traballo avalíase o estado ecolóxico do bosque de riberia do Barcés sobre a base de que existe unha relación directa entre o estado do bosque e o do medio fluvial, a calidade da auga e as comunidades faunísticas, empregando o concepto «o bosque como indicador da saúde do río», establecendo indicadores específicos, así como unha clasificación dos impactos sobre o ecosistema do bosque, definindo medidas para a súa conservación. Os autores, ademais, indican que «a colaboración cos propietarios, a educación e a implicación da sociedade serán indispensábeis nas seguintes fases do proxecto».
A Torre, Valcarría, Viveiro
A Torre é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Fórmula tarsal
miniatura|Diagrama dunha pata de insecto típica. Neste caso o tarso (azul escuro) ten 5 segmentos.
A fórmula tarsal é o número de segmentos dos tarsos da pata dos insectos. O tarso é a parte da pata que está ao final (parte distal), despois da tibia, e cada segmento de que consta denomínase tarsómero. A fórmula tarsal consta de tres números, a-b-c, empezando polo número de segmentos no tarso da pata anterior (a), seguindo pola pata media (b) e rematando coa pata posterior (c). Por exemplo, unha fórmula tarsal de "5-5-4", como a que teñen os escaravellos Trictenotomidae, significa que teñen tarsos de 5 segmentos na pata anterior, de 5 segmentos na media e de 4 na posterior. Este carácter é especialmente útil na categoría taxonómica de familia e nas superiores. Os Protura e Diplura e as larvas de certos insectos teñen tarsos cun só segmento e crese que esa era a condición ancestral nos primeiros insectos. Na parte final do tarso está o pretarso, que adoita levar garras.
O Xuncal, Valcarría, Viveiro
O Xuncal é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Vasoiral, Valcarría, Viveiro
O Vasoiral é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Cambria
Cambria é un nome tradicional de Gales, sendo a forma latinizada do nome galés para o país, Cymru. O termo non estaba en uso durante o período romano (cando Gales non existía como entidade diferenciada). Xurdiu máis tarde, no período medieval, despois de que o asentamento anglosaxón de gran parte de Gran Bretaña levase a unha distinción territorial entre os novos reinos anglosaxóns (que se converterían en Inglaterra e o sur de Escocia) e os restantes reinos celtas británicos (que se converterían en Gales e, antes da súa absorción en Inglaterra, Cornualla ao sur e Strathclyde ou Hen Ogledd ao norte). Sendo o latín a lingua principal de estudos na cristiandade occidental, os escritores necesitaban un termo para referirse ao territorio celta británico e acuñaron Cambria, baseándose no seu nome galés.
Etimoloxía
A palabra galesa Cymru (Gales), xunto con Cymry (pobo galés), os celtistas do século XVII supoñían erróneamente que estaban relacionados co Gomer bíblico, ou cos cimbrios ou os cimerios da antigüidade. En realidade, descendente da palabra britónica combrogi, que significa "compatriotas". O nome transmitía así algo así como '[Terra dos] compatriotas'. O uso de Cymry como unha autodenominación parece que xurdiu na era posrromana, para referirse colectivamente aos pobos de linguas britónicas. Entrouse en uso como autodescrición probablemente antes do século VII e está testemuñado (como Kymry) nun poema de eloxio a Cadwallon ap Cadfan (Moliant Cadwallon, por Afan Ferddig) c. 633. Na literatura galesa, a palabra Cymry foi usado durante toda a Idade Media para describir o galés, aínda que o termo máis antigo e xenérico Brythoniaid continuou usándose para describir calquera dos pobos británicos (incluídos os galeses) e foi o termo literario máis común até c. 1100. Despois, Cymry prevaleceu como referencia ao galés. Até c. 1560, a palabra escribiuse Kymry ou Cymry, independentemente de se se refería ao pobo ou ao país; Cymru para o país evolucionou máis tarde. A forma latinizada Cambria foi acuñada na Idade Media, e foi usada regularmente por Godofredo de Monmouth.
Cambria na lenda
Segundo Godofredo de Monmouth na primeira parte da súa pseudohistoria Historia Regum Britanniae ("Historia dos reis de Bretaña"), o troiano Bruto tivo tres fillos, entre os que dividiu as súas terras despois de desembarcar en Gran Bretaña e someter a Gogmagog. O seu fillo máis vello, Locrinus, recibiu a terra entre os ríos Humber e Severn, á que chamou Loegria (unha latinización do nome galés medieval Lloegyr (galés moderno: Lloegr), que máis tarde sería a maior parte de Inglaterra). O seu segundo fillo, Albanactus, conseguiu as terras máis aló do Humber, que lle tomou o nome de Albany (latín Albania), que non hai que confundir con outros lugares deste nome; Yr Alban en galés; máis tarde Escocia ). Ao fillo máis novo, Camber, legoulle todo máis aló do Severn, que lle chamaba Cambria (máis tarde Gales e entón áreas británicas inmediatamente ao norte e ao sur dela).
Esta lenda estivo moi estendida ao longo dos séculos XII-XVI, aínda que non se parece á historia política, demográfica ou lingüística real.
Legado
Tamén é un infrecuente nome feminino.
Tamén se atopa no nome de varios colexios que se estenden polo nordeste de Gales, colectivamente o Coleg Cambria.
Tamén se fai referencia na coñecida canción "Men of Harlech", que regala un evento de excepcional resistencia e valor no País de Gales do século XV. Esta canción é popular entre os seguidores do Cardiff City Football Club e tamén da Selección nacional de fútbol de Gales. A popular canción "Wrexham is the Name" é cantada polos fans de Wrexham AFC e segue a mesma melodía.
O diálogo en Cymbeline de Shakespeare usa "Cambria" en lugar de "Gales" en todas partes.
Antes o nome usado para a maior parte das terras altas de Gales, o termo Montañas Cámbricas agora está máis localizado e inclúe a área desde Pumlumon até Mynydd Mallaen.
En horticultura, as orquídeas Cambria son aquelas que son híbridas entre os xéneros Odontoglossum, Oncidium, Brassia e Miltonia, todos eles membros da subtribo Oncidiinae.
Pedrosa, Valcarría, Viveiro
Pedrosa é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Derbi de Tampere
Ilves e Tappara téñense enfrontado un total de 296 veces na liga regular ata a tempada 2019-20. O primeiro enfrontamento entre ambos equipos tivo lugar na tempada 1942–43, cando Ilves derrotou ao daquela TBK por 0-6. O 14 de decembro de 2013 ambos equipos protagonizaron un partido ao aire libre no Estadio de Ratina dentro da tempada 2013-14, ao que asistiron 15 000 persoas.
Liceo Español Cervantes
O Liceo Español Cervantes de Roma, é una escola pública española no Gianicolo, Roma, Italia, dependente do Ministerio de Educación español. Ten categoría de escola internacional, sendo propiedade do Goberno de España. Foi establecida como tal no ano 1973.
Localización
O outeiro onde se sitúa o Liceo, o Gianicolo, está identificado pola tradición cristiá como o lugar do martirio de San Pedro.
O Liceo Cervantes comparte praza coa Real Academia de España en Roma e con villa Vaini, residencia do embaixador español no Estado italiano.
Atópase moi preto do templo construído polo arquitecto Donato Bramante en 1502 para conmemorar o lugar onde, segundo a tradición, foi crucificado San Pedro.
O Liceo
En 1964 unha orde do Ministerio de Facenda dispuxo que os locais pertencentes ó Estado español en Via di Porta San Pancrazio pasasen a depender do Ministerio de Educación Nacional, que cedeu o seu uso á institución relixiosa das tereixanas. Así, nese mesmo ano, recoñeceuse a aprobación definitiva do colexio superior mixto Liceo Español Cervantes. Mais foi en 1973 cando o Liceo queda constituido como centro público.
O Liceo Español Cervantes é un centro integrado de titularidade do Estado español. Nel impártense ensinanzas de Educación Infantil, Primaria e Secundaria (ESO e Bacharelato) conforme ó sistema educativo español, de modo que a lingua vehicular dos estudos é o castelán, ainda que tamén se imparten as áreas de Literatura, Lingua, Xeografía e historia Italianas, de acordo co convenio bilateral entre España e Italia.
50 aniversario
Durante o curso 2022-2023, o Liceo Cervantes está a realizar diversos actos para conmemorar o seu 50 aniversario
A Paxariña, Valcarría, Viveiro
A Paxariña é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Po, Valcarría, Viveiro
Po é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Sandie Shaw
Sandra Ann Goodrich, nada en Dagenham (Essex) o 26 de febreiro de 1947, é unha cantante inglesa coñecida como Sandie Shaw.
Considerada unha musa mod, en 1967 gañou o festival de Eurovisión coa canción "Puppet on a String", que foi número un no Reino Unido e un grande éxito en toda Europa. Comezou a súa carreira musical con dezasete anos, gravando éxitos como "Always Something There to Remind Me".
Traxectoria
Ao rematar os seus estudos, Shaw traballou como mecanógrafa no departamento de contabilidade da fábrica de automóbiles Ford Anglia de Dagenham e complementou os seus ingresos traballando como modelo publicitaria. Gañou o segundo premio nun concurso local para cantantes afeccionados e chamou a atención dun cazatalentos local.
Descuberta por Adam Faith, Sandie Shaw foi presentada á xerente Eve Taylor. O seu segundo sinxelo, "(There's) Always Something There to Remind Me", unha versión dunha canción de Lou Johnson escrita por Burt Bacharach e Hal David, foi o seu primeiro éxito en 1964. Despois chegaron moitos outros éxitos, compostos por Chris Andrews, como "Girl Don't Come", o seu maior éxito nos Estados Unidos, e "I’ll stop at nothing".
A artista tamén gravou as súas cancións en italiano, francés, alemán e castelán. Tivo moito éxito na Europa continental, Suramérica e actuou en Europa do Leste e Irán antes da revolución. Os problemas do permiso de traballo impedíronlle a entrada nos Estados Unidos. Un dos seus trazos característicos era actuar descalza, o que dicía que a facía sentir máis cómoda e se sentía mellor o ambiente dunha canción. Os títulos eran producidos por Eve Taylor e Chris Andrews, mais tamén pola propia cantante (sen acreditar). Os arranxos eran de Ken Woodman.
En 1967, as vendas discográficas da artista diminuíron e a súa representante fixo que gravase cancións ao estilo de cabaré en contra da súa vontade. Logo representou o Reino Unido no Festival de Eurovisión con "Puppet on a String", unha composición de Bill Martin e Phil Coulter. Declarou que odiaba a canción, que con todo gañou o Festival de 1967 cunha marxe de votos case récord, e converteuse nun éxito mundial. Sandie Shaw casou con Jeff Banks en 1971 e tiveron unha filla, Gracie, que naceu en 1971.
O seu último éxito no top 10 británico foi "Monsieur Dupont", lanzado en 1969. No mesmo ano, a cantante produciu o seu propio álbum Reviewing the Situation. que contiña versións de cancións de artistas coñecidos como Bob Dylan e The Rolling Stones e converteu a Shaw na primeira artista coñecida que versionou unha canción de Led Zeppelin.
En 1972, co éxito en declive, deixou de gravar e embarcouse noutros proxectos. Escribiu un musical de rock, compuxo, actuou como actriz, escribiu e ilustrou libros infantís. Volveu tamén o seu interese cara ao budismo. Comezou entón un período de vacas fracas despois de divorciarse de Jeff Banks e mesmo aceptou un traballo de camareira.
Finalmente lanzou un disco, Hello Angel, en 1988, en colaboración con Stephen Street, Kevin Armstrong, Jim e William Reid de The Jesus and Mary Chain e Chris Andrews. Tres anos despois publicouse a súa autobiografía The World at My Feet. Estudou nas universidades de Oxford e Londres e converteuse en psicoterapeuta en 1994.
En 2002 gañou unha batalla legal por recuperar o seu catálogo de gravacións e publicou The Very Best of Sandie Shaw en 2005. Tamén falou das súas declaracións negativas pasadas sobre Eurovisión e admitiu estar orgulloso da súa vitoria en 1967.
Shaw anunciou a súa retirada da industria musical en 2013.
Prosopography of the Later Roman Empire
Prosopography of the Later Roman Empire, abreviado como PLRE (en galego, Prosoprografía do Imperio Romano Tardío) é un conxunto de tres volumes colectivos, publicados entre 1971 e 1992, no que se describe a biografía e datos da vida de moitos persoeiros importantes que viviron no Imperio Romano desde o 260, data en que principiou o reinado de Galieno e o 641, data da morte do emperador bizantino, Heraclio.
Historia
O principal proxecto prosopográfico sobre o Imperio Romano, ou Prosopographia Imperii Romani (PIR) dirixido por Theodor Mommsen, completouse a finais do século XIX e abranguía o período que vai dende Augusto até o comezo do reinado de Diocleciano. A principios do século XX, a proposta do propio Mommsen, Adolf Harnack propuxo a continuación do PIR desde o comezo do reinado de Diocleciano até a morte de Xustiniano I (565). Esta Prosopographie des Spätrömischen Reiches debería incluír figuras tanto laicas como eclesiásticas. O proxecto, que comezara antes da Primeira guerra mundial, foise atrasando pola guerra e, posteriormente, pola propia morte de Harnack en 1933, xa contaba cunhas 75.000 citas. A maiores, todo o material existente foi destruído, en gran medida, durante a Segunda guerra mundial, cando un bombardeo aliado impactou no arquivo de Berlín que gardaba esta primeira "Prosopography of the Later Roman Empire".
No 1948, Arnold Hugh Martin Jones e Idris Bell solicitaron á Academia Británica unha subvención para crear un corpus de "tódalas persoas que tiñan un título civil ou militar". O 4 de outubro de 1949 reuniuse o primeiro comité, presidido por Jones, con John Morris como secretario e Bell, Norman H. Baynes e Edward Arthur Thompson como membros. No 1950 celebrouse en París o Primeiro Congreso Internacional de Estudos Clásicos no que un grupo de eruditos ingleses encabezados por Jones se reuniu con colegas franceses dirixidos por Henri-Irénée Marrou e determinouse que os británicos traballarían na elaboración dunha prosopografía de figuras civís e militares, a Prosopography of the Later Roman Empire, mentres que os franceses terían dedicada á dos relixiosos, a Prosopographie chrétienne du Bas-Empire (PCBE).
No 1951, a Academia de Berlín concedeu aos británicos e franceses o acceso a material confeccionado. No 1953, existiu un Comité de Supervisión de PLRE que incluía a Jones, Baynes, Thompson, Bell, Morris e Colin Henderson Roberts. Unha das primeiras decisións do comité foi avanzar a data de inicio da prosopografía até o 260, ano do comezo do reinado de Galieno, para permitir unha mellor visión da evolución da estrutura civil e militar baixo o reinado de Diocleciano. Tamén se decidiu ampliar o intervalo cuberto até o 641, ano da morte de Heraclio e unha serie de acontecementos no oeste de Europa. Estas datas posteriormente pasaron a ser tradicionalmente aceptadas ata a antigüidade tardía.
Contido
O traballo anunciouse na edición de 1950 do Journal of Roman Studies como un proyecto no que a Academia Británica, tiña como obxectivo:
A maioría das entradas proceden de persoeiros que formaron parte das clases gobernantes do Imperio xunto coas súas familias e o traballo non incluíu a cargos relixiosos, agás que tivesen outros cargos ou pertencesen ás clases relevantes. Os volumes foron publicados por Cambridge University Press, e implicou a varios autores principais e participantes. Os editores principais son Arnold Hugh Martin Jones, John Robert Martindale, e John Morris.
Entre as fontes que se citan aparecen libros histroriográficos modernos, textos literarios antigos, inscricións e outras fontes escritas heteroxéneas. Inclúe tanto persoas que son coñecidas a partir de fontes dubidosas (por exemplo a Historia Augusta), así como outras cuxos nomes se perderon; en tódolos casos, aparecen con indicacións que acreditan a súa fiabilidade.
Tamén existe unha Prosopography of the Byzantine World, que pretende estender os contidos até o ano 1265 e unha Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit, que abrangue a derradeira fase do imperio bizantino, entre 1261 a 1453.
Valoración
O traballo foi considerado un logro monumental e un fito importante nos estudos prosopográficos. Aínda que algunhas revisións fixeron correccións a certos defectos e omisións, a súa recepción foi extraordinariamente positiva e, en xeral, estes problemas consideráronse de pouca importancia en relación co valor do conxunto, ademais de ser inevitables nun traballo de tales proporcións. Converteuse nunha obra de referencia obrigatoria e a información recollida favoreceu a realización dun feixe de novas obras.
Cunegunda de Luxemburgo
Cunegunda de Luxemburgo, nada en Luxemburgo ou no castelo de Gleiberg ca. 975 e finada na Abadía de Kaufungen o 3 de marzo de circa 1040, foi a esposa do emperador Henrique II do Sacro Imperio Romano Xermánico, que, como ela, foi canonizado. É venerada como santa pola igrexa católica.
Traxectoria
Os seus pais foron Siegfried I, primeiro conde de Luxemburgo (922-998) e Eduvixis de Nordgau (ca. 935-992). En 998 casou con Henrique IV, duque de Baviera, que se converteu en emperador como Henrique II do Sacro Imperio Xermánico. Á morte de Otón III sen herdeiros, Henrique foi coroado rei de Alemaña en 1002 e dous meses despois Cunegunda foi coroada raíña en Paderborn. Segundo unha tradición non confirmada, de acordo co seu marido, fixeron votos de virxindade, polo que non tiveron descendencia. Probabelmente Henrique, ao notar a esterilidade de Cunegunda, non quixo repudiala polo amor que lle tiña e renunciou a ter fillos para vivir con ela. De aí naceu a crenza de que a falta de descendencia fora voluntaria, facendo unha especie de "matrimonio espiritual".
Porto do Río, Valcarría, Viveiro
Porto do Río é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Cunegunda de Luxemburgo
Traxectoria
Foi moi activa en política, asesorando ao seu marido e participando nos consellos do Imperio. En 1014, foi con Henrique II a Roma, onde foron coroados emperadores polo papa Bieito VIII. Cando Henrique morreu en 1024, Cunegunda foi rexente, xunto ao seu irmán, ata que Conrado II foi elixido sucesor.
Xa retirada do goberno, en 1025 retirouse á abadía de Kaufungen, un convento de monxas beneditinas que ela mesma fundara en Kaufungen (Hessen). Morreu alí sobre 1040, sendo enterrada co seu marido na catedral de Bamberg.
Foi canonizada por Inocencio III o 29 de marzo de 1200.
Lendas
Cunegunda adormecera mentres lía a Biblia unha noite; cando espertou estaba rodeada de lapas, xa que a candea prendera nalgunha roupa da habitación. Entón fixo o sinal da cruz e as lapas desapareceron.
Uns cortesáns calumniadores acusárona de conduta escandalosa; ao negalo, quixo someterse a unha ordalía ou xuízo de Deus: pasou camiñando, descalza, sobre uns ferros ardentes, sen sufrir dano ningún, con gran ledicia por parte do seu marido, o emperador.
Órgano timpánico
miniatura|Órgano timpánico na tibia do [[ortóptero Zabalius aridus]] miniatura|Órgano timpánico de dúas especies de [[avelaíñas, vista ventral do abdome (Tineidae e Pyralidae)]] Un órgano timpánico é un tipo de órgano auditivo que se encontra en insectos que consta dunha membrana estendida nun marco formado por algunha estrutura anatómica que ten detrás un saco de aire e está asociada con neuronas sensoriais. Os sons fan vibrar a membrana e as vibracións son percibidas por un órgano cordotonal. Os Hymenoptera (abellas, avespas, formigas, etc.) non teñen órgano timpánico, senón un órgano de Johnston, que detecta as vibracións doutra maneira.
Os órganos timpánicos poden estar situados en case calquera parte do insecto: no tórax, a base das ás, o abdome, as patas, etc., dependendo do grupo de insectos. Pénsase que esta estrutura evolucionou independentemente moitas veces en distintas liñaxes. Como resultado, a súa posición e estruturas úsanse a miúdo para axudar a determinar a taxonomía das especies. Por exemplo, todos os membros dos lepidópteros Geometridae teñen uns distitntivos órganos timpánicos abdominais pares que se abren cara á parte frontal do primeiro segmento abdominal. Dentro do órgano, as estruturas concretas varían en forma e úsanse para indicar se as subfamilias comparten un antepasado común. Noutras familias de Lepidoptera con órganos timpánicos abdominais, a apertura pode ter unha diferente orientación e a estrutura unha distinta forma.
Os órganos timpánicos evolucionaron en Lepidoptera para permitirlles detectar as chamadas de ecolocación de morcegos predadores. O intervalo de frecuencias á que unha avelaíña é máis sensible está xeralmente asociado coas frecuencias usadas na ecolocación pola comunidade de morcegos simpátrica. En presenza de morcegos predadores, observouse que a especie de lepidópteros Mythimna unipuncta detén os seus comportamentos de apareamento, como son as chamadas buscando parella e o aleteo. Ademais, a audición é importante para os comportamentos relacionados coa busca de parella nesta especie porque as femias incrementan a súa frecuencia de aleteo arredor dos machos e os machos producen un ruído trémulo como resposta.
O Areal, Vieiro, Viveiro
O Areal é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Ameixoa, Vieiro, Viveiro
Ameixoa é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Javier Waterproof
Javier Pérez Gómara, nado en Santander no 1995, coñecido polo seu nome artístico Javier Waterproof é un músico e produtor musical galego que reside en Barcelona.
Traxectoria
Aínda que naceu en Santander pasou a súa vida en Pontevedra. Durante o instituto formou parte do grupo Aerials (guitarra) cos que entrou en contacto co Local de Música de Pontevedra. Formouse como técnico de son na Coruña e marchou a continuar a súa formación en Barcelona.
Planidia
Planidia é un xénero de escaravellos da familia Buprestidae. Son nativos do sur e leste de África.
Entre as especies que comprende están:
Ácido piroglutámico
O ácido piroglutámico (tamén chamado 5-oxoprolina e ácido pidólico) é unha molécula moi común pero pouco estudada, que é un derivado de aminoácido natural no cal os grupos amino libres do ácido glutámico ou glutamina cíclanse para formar unha lactama. Os nomes da base conxugada deste ácido, o seu anión, os seus sales e ésteres denomínanse piroglutamatos, 5-oxoprolinatos ou pidolatos. miniatura|esquerda|250px|Formación do ácido piroglutámico a partir de glutamina N-terminal.
Metabolismo
Tal como se descubriu por primeira vez en 1882, o ácido piroglutámico pode formarse quentando ácido glutámico a 180 °C, o cal ten como resultado a perda dunha molécula de auga. Nas células vivas deriva do glutatión pola acción do encima γ-glutamil ciclotransferase. O ácido piroglutámico pode funcionar no almacenamento de glutamato e actúa opoñéndose á acción do glutamato, mesmo no cerebro. Tamén actúa no sistema colinérxico do cerebro; O amiloide β que contén ácido piroglutámico está incrementado na enfermidade de Alzheimer; isto pode formar parte do proceso da enfermidade. O incremento dos niveis de ácido piroglutámico no sangue, que causa un exceso na urina (5-oxoprolinuria), pode ocorrer despois dunha sobredose de paracetamol, así como en certas trastornos conxénitos do metabolismo, causando acidose metabólica de intervalo aniónico elevado.
Usos
O sal de sodio do ácido piroglutámico, chamado piroglutamato de sodio ou pidolato de sodio, utilízase para tratar a pel seca e en produtos para o cabelo, xa que é un humectante. Ten unha baixa toxicidade e non é irritante para a pel, pero o seu uso en produtos é limitado polo seu alto prezo.
O ácido L -piroglutámico véndese on line como suplemento dietético nootrópico.
Robots.txt
O estándar de exclusión de robots (tamén chamado protocolo de exclusión de robots ou protocolo robots.txt ) é unha forma de indicar aos exploradores web e a outros robots web que partes dun sitio web poden ver.
Para darlle aos robots instrucións sobre a que páxinas dun sitio web poden acceder, os propietarios do sitio colocan un ficheiro de texto chamado <tt>robots.txt</tt> no directorio principal do seu sitio web, por exemplo <tt>http://www.example.com/robots.txt .</tt> Este ficheiro de texto indica aos robots a que partes do sitio poden acceder ou non. Non obstante, os robots poden ignorar os ficheiros <tt>robots.txt</tt>, especialmente os robots maliciosos. Se o ficheiro <tt>robots.txt</tt> non existe, os robots web asumen que poden ver todas as partes do sitio.
A Boca da Fraga, Vieiro, Viveiro
A Boca da Fraga é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Borralleiros, Vieiro, Viveiro
Borralleiros é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Elena Piñeiro Castro
Elena Piñeiro Castro, nada en Carnota en 1907 e finada no mesmo concello o 27 de marzo de 1997, foi unha farmacéutica galega.
Traxectoria
Fixo o bacharelato no Instituto de Santiago de Compostela, rematando en 1925. Licenciouse en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela en 1930. Despois de rematar a carreira tomou posesión da botica na parroquia de Santa Comba de Carnota. De ideario republicano, estaba separada do seu marido e vivía acompañada da súa empregada do fogar. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou audicións da “Pirenaica” na casa onde se atopaba a botica. Foi delatada e xunto coa empregada foron acosadas e agredidas de forma continuada polos falanxistas. Cortáronlle o pelo ao cero pola forza na principal praza de Carnota. A radio foille incautada. Finou en Carnota o 27 de marzo de 1997.
A Cabeceira, Vieiro, Viveiro
A Cabeceira é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Mauricio Monteserín
Mauricio Monteserín Gómez, nado en Ribadeo o 23 de marzo de 1976, é un ex-remeiro galego. Competiu nos Xogos Olímpicos de Sydney 2000, na proba de dobre scull.
Traxectoria
Iniciouse no remo aos 14 anos no Club de Remo Ribadeo, pasando logo ao Club de Mar de Castropol. En 1997 foi subcampión de España en dobre scull e participou nos Xogos Mediterráneos en Bari, rematando na quinta posición do cúadruplo scull. Ao ano seguinte volveu ser subcampión de España, esta vez no scull individual, e nesta modalidade proclamouse campión en 1999 en Sevilla.
Participou xunto ao asturiano Jaime Ríos. nos Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney, na proba de dobre scull, rematando na derradeira posición tanto na primeira serie como na repesca. Ao ano seguinte obtivo un novo quinto posto nos Xogos Mediterráneos de Tunes e conseguiu o seu segundo título de campión de España en scull individual, revalidando o título en 2002. No 2003 en Banyoles, gañou un novo título nacional, esta vez na modalidade de oito con temoneiro, na que participou xunto aos seus compañeiros do Club de Mar de Castropol.
En 2003 pasou a remar en traiñeiras, disputando a Liga ACT. Militou cinco anos en Astillero e un en Arkote, e no 2010 fichou por Pedreña, equipo ao que pasou a adestrar a finais de 2011. Uns anos despois regresou a Ribadeo, onde xunto a outros compañeiros volveu poñer en marcha o Club de Remo, que levaba dez anos sen actividade.
Roberto Castro Rocamonde
Roberto Castro Rocamonde, nado en Touro, é un político galego.
Traxectoria
Enxeñeiro Técnico Forestal pola Universidade de Santiago de Compostela (1996). Nas eleccións municipais de 2015 foi elixido concelleiro do BNG en Vedra. Porén, comezou a mostrar progresivamente máis proximidade con En Marea e nas municipais de 2019 encabezou no concello veciño de Touro a candidatura da Marea Veciñal de Touro (MVT), ó calor da polémica dunha mina nese municipio, e obtivo 3 concelleiros. Nas municipais de 2023 volveu a presentarse, nesta ocasión coa denominación de Movemento Veciñal de Touro, obtendo 4 concelleiros e sendo elixido alcalde co apoio do Partido Galego e do BNG.
Alejandro Castro Espín
Alejandro Castro Espín, nado na Habana o 29 de xullo de 1965, é un político e militar cubano. Ostenta o rango de coronel no Ministerio do Interior de Cuba. É o único fillo varón de Raúl Castro, antigo primeiro secretario do Partido Comunista de Cuba, e de Vilma Espín, unha das principais líderes da Revolución cubana. É polo tanto sobriño do líder da Revolución, Fidel Castro.
Traxectoria
Naceu na Habana o 29 de xullo de 1965, como o único fillo varón do matrimonio entre Raúl Castro e Vilma Espín. Ten tres irmás: Deborah, Mariela e Nilsa. A súa irmá Mariela é unha das sexólogas máis destacadas do país e directora do Centro Nacional de Educación Sexual de Cuba.
Formouse como enxeñeiro e como militar nas Forzas Armadas Revolucionarias e foi enviado como parte do continxente cubano á guerra civil angolana onde, aínda que non loitou na primeira liña, sufriu unha lesión accidental nun ollo durante un exercicio militar en Luanda. Tamén fixo un mestrado en relacións internacionais e é un destacado investigador en cuestións relacionadas coa defensa e a seguridade nacional.
Escribiu regularmente artigos na prensa cubana e en 2009 presentou o seu primeiro libro, El Imperio del Terror, publicado pola editorial do Ministerio do Interior cubano, que explica a súa particular visión dos intereses de poder dos Estados Unidos nos séculos XIX e XX.
Trala elección de Raúl Castro como primeiro secretario do Partido Comunista de Cuba en 2011, Alejandro converteuse en axudante persoal deste e estivo involucrado en diversos actos políticos e visitas oficiais.
Cal do Sapo, Vieiro, Viveiro
Cal do Sapo é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A Cabana, Vieiro, Viveiro
A Cabana é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.