cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mark Rothko
Emigración aos Estados Unidos
Con todo, Mark, coa súa nai Anna e a súa irmá Sonia permaneceron en Rusia, e viaxaron en 1913 aos Estados Unidos para reunirse co seu pai Jacob e cos seus irmáns Albert e Moise, que viaxaran en 1912. Finalmente chegaron aos Estados Unidos, o 17 de agosto, nun barco chamado SS Czar, despois dunha travesía de doce días que iniciaron na cidade de Liepāja. O 27 de marzo de 1914, o seu pai faleceu por mor dun cancro de colon, deixando a súa familia sen un soporte económico. A familia viuse obrigada a traballar no negocio familiar dos Weinstein, mentres que Rothko dedicouse a vender xornais na rúa.
En 1913, foi inscrito na escola Failing School, onde non había titoría do idioma inglés para os fillos dos inmigrantes. Finalmente, en 1915, ingresou na escola Shattuck Elementary School e no lapso dun ano logrou completar e acelerar a súa educación de terceiro a quinto grao. En 1918 ingresou na secundaria en Lincoln High School, situada en Portland, e graduouse con dezasete anos en xuño de 1921. Durante o seu período de educación non recibiu clases formais de arte, pero realizou bosquexos e debuxos. Ademais converteuse en membro do centro da comunidade xudía, onde demostrou ser un experto orador en discusións sobre política. Do mesmo xeito que o seu pai, Rothko era liberal e apaixonábanlle os temas sobre os dereitos dos traballadores e o dereito das mulleres á anticoncepción. Xeralmente os xudeus liberais apoiaban a Revolución Rusa, a pesar de que a súa convicción política podería ser descrita como decorativa no sentido de que nunca estivo comprometido con actividades políticas. Entre algúns dos pasatempos da súa mocidade estaban a súa afección por tocar o piano e a mandolina, e así mesmo dedicaba parte do seu tempo libre a escribir poemas.
En 1921 ingresou na Universidade de Yale cunha bolsa, pero abandonou os seus estudos antes de graduarse. A intención inicial de Rothko era estudar as carreiras de Dereito e Enxeñaría, e por esta razón tomou clases de física, filosofía e economía. Comezou os seus estudos universitarios en compañía de dous dos seus amigos provenientes de Portland, Aaron Director e Max Naimark. Con todo, a súa bolsa e as bolsas dos seus amigos foron canceladas ao final do primeiro ano de estudos. Esta situación obrigouno a realizar traballos de media xornada, como axudante de lavandaría e mensaxeiro, para poder pagar os seus estudos.
Durante os seus estudos en Yale, dise que sufriu ataques antisemitas de diversos membros da facultade. Isto impulsou a Rothko, xunto cos seus amigos, a crear unha revista clandestina titulada The Yale Saturday Evening Pest na que se facía sátira do sentimento elitista dalgúns membros da comunidade. No ano 1923, Rothko abandonou os seus estudos en Yale, sen recibir clases de arte aínda que regresou 46 anos máis tarde para recibir un título honorario.
Carreira artística
En 1923, tras abandonar os seus estudos en Yale, decidiu mudarse a Nova York. Nesta cidade, tivo o seu primeiro encontro coa arte no Art Students League de Nova York, e describiu a súa experiencia da seguinte forma:
Desta maneira demostrouse que a súa afección á arte foi tardía, cando contaba con vinte anos de idade. Esta nova afección impulsouno a matricularse no Art Students League de Nova York, pero aos dous meses decidiu regresar a Portland a visitar a súa familia, e durante a súa viaxe resolveu unirse a un grupo de teatro dirixido por Josephin Dillon, esposa de Clark Gable. Con todo, Rothko fracasou debido a que non tiña a aparencia necesaria para ser actor de cine.
En 1925, Rothko regresou a Nova York e iniciou a súa formación artística no instituto New School of Design, onde un dos seus profesores foi o artista Arshile Gorky, quen era membro do movemento vangardista. No outono do mesmo ano recibiu clases no Art Students League de Nova York, impartidas polo artista de bodegóns Max Weber, de orixe rusa. A través de Weber, empezou a visualizar a arte como unha ferramenta de expresión emocional e relixiosa e consecuentemente as súas pinturas deste período demostran a influencia do seu instrutor.
Círculo de Rothko
A mudanza a Nova York mergullouno nunha atmosfera fértil para experimentar coa arte proveniente de todas as culturas e todos os períodos. Os pintores modernos realizaban as súas exposicións nas galerías de arte da cidade, e os museos de devandita cidade eran recursos impagables de desenvolvemento do coñecemento artístico, a experiencia e as habilidades. Entre as súas influencias temperás estaban as obras dos expresionistas alemáns, os traballos do surrealista Paul Klee, e as pinturas de Georges Rouault. En 1928, Rothko tivo a súa propia exposición conxuntamente cun grupo de novos artistas na Galería Oportunidade (en inglés, Opportunity Gallery). As súas pinturas incluían interiores escuros, expresionistas e temperamentais, así como escenas urbanas, e foron amplamente aceptados polos críticos e os seus colegas. A pesar da súa crecente fama, aínda necesitaba complementar os seus ingresos, así que en 1929 empezou a dar clases de pintura e escultura en arxila na academia Center Academy en Brooklyn, onde permaneceu como profesor até 1952. miniatura|348x348px|In the Tower Nesta época coñeceu a Adolph Gottlieb, quen conxuntamente con Barnett Newman, Joseph Solman e John Graham formaban parte dun grupo de novos artistas seguidores do pintor Milton Avery. Avery estilizou as pinturas relacionadas con escenarios naturais por medio dun vasto coñecemento da forma e a cor, converténdose nunha importante influencia na arte de Rothko, como pode apreciarse na obra titulada Bañistas, ou escena de praia (en inglés, Bathers, or Beach Scene), de 1933.
Rothko, o seu mentor Avery e os seus colegas pasaban longas tempadas de vacacións nas localidades de Lake George e Gloucester, en Massachusetts. Xeralmente, de día dedicábanse a pintar e de noite a discutir sobre arte. Nunha visita a Lake George en 1932, coñeceu a Edith Sachar, unha deseñadora de xoias que se convertería na súa esposa o 12 de novembro do mesmo ano. Nun principio mantiveron unha estreita relación baseaba no apoio mutuo.
O seguinte verán, Rothko tivo a súa primeira exposición individual no museo de arte de Portland, onde exhibiu maioritariamente debuxos e acuarelas, e tamén algúns traballos dos seus estudantes preadolescentes do instituto Center Academy. A súa familia nunca comprendeu a súa decisión de ser artista, especialmente, nunha época na que a economía estaba en crise debido á Gran Depresión. Despois de sufrir varios contratempos financeiros, os seus familiares, os Rothkovich, estaban desconcertados pola súa aparente indiferenza polas necesidades económicas; sentían que estaba a prexudicar a súa nai, por non atopar unha carreira máis lucrativa e realista.
Primeira exposición
Cando regresou a Nova York, sen o apoio da súa familia, realizou a primeira exposición individual dos seus traballos artísticos na Contemporary Arts Gallery, do 21 de novembro ao 9 de decembro de 1933, onde presentou quince pinturas ao óleo, na súa maioría retratos, con algunhas acuarelas e debuxos. Con todo, foron os óleos os que captaron a atención dos críticos de arte pola riqueza da cor e o seu dominio artístico, excedendo a influencia exercida por Avery. A finais de 1935, uniuse a un grupo de artistas formado por Ilya Bolotowsky, Ben-Zion, Adolph Gottlieb, Lou Harris, Ralph Rosenborg, Louis Schanker e Joseph Solmon. O conxunto de artistas recibiu o nome de Os dez ou O dez disidentes de Whitney (en inglés, The Ten ou Whitney Ten Dissenters), e a súa misión, segundo o catálogo de 1937 da galería Mercury Gallery, era protestar contra a presunta equivalencia entre a pintura estadounidense e a pintura literal.
Carreira posterior
dereita|miniatura|Capela Mark Rothko en [[Houston, Texas|Houston, Texas.]] En 1940 adoptou o nome anglicizado "Mark Rothko", dous anos despois de obter a nacionalidade estadounidense.
De acordo cos seus amigos, tiña unha natureza difícil. Profundamente ansioso e irascible, podeía ser tamén extremamente afectuoso. Foi na década de 1950 que a súa carreira verdadeiramente destacou, grazas sobre todo ao coleccionista Duncan Philips que lle comprou varios cadros e, tras unha longa viaxe a Europa, consagrou unha sala enteira á súa colección (un soño de Rothko, que desexaba que os visitantes non fosen perturbados por outras obras).
A década de 1960 foi para Rothko un período de grandes encomendas públicas (Universidade Harvard, a Marlborought Gallery de Londres, a capela en Houston) e de desenvolvemento das súas ideas sobre a pintura. Porén, este impulso creador e de recoñecemento foi interrompido por un aneurisma de aorta, doenza que o incapacitaba para pintar en grandes formatos.
Almanaque Agrícola ZZ
O Almanaque Agrícola ZZ é un almanaque agrícola de periodicidade anual editado no Porriño orixinalmente por iniciativa da empresa Zeltia Agraria e desde 2001 pola súa sucesora Syngenta Agro.
Características
O primeiro número apareceu en 1953, a iniciativa de Fidel Isla Couto e de Ismael Sierra Franco. Ao igual ca os números seguintes, foi integramente en galego. A publicación informa sobre os ciclos da Lúa, as datas para os labores da terra, feiras e festas, coñecementos agronómicos, cultura popular, refraneiro e contos e información da propia empresa. Nos primeiros números as viñetas debuxábana ilustradores recoñecidos e logo apareceron as fotografías a toda cor. Nos primeiros anos do comezo do século XXI distribuíanse anualmente 100.000 exemplares de balde entre os distribuidores oficiais.
O bufón don Diego de Acedo, o curmán
O bufón don Diego de Acedo, o curmán (en El bufón don Diego de Acedo, el Primo) é unha obra pintada por Velázquez e conservada no Museo do Prado de Madrid dende a súa apertura en 1819. Pertence ó grupo de retratos de bufóns e «homes de pracer» pintados por Velázquez para decorar os pazos reais, nos que, dado o seu carácter informal, o pintor puido ensaiar novos recursos expresivos con maior liberdade que nos retratos oficiais da familia real, coa súa carga representativa.
Grey's Anatomy
Grey's Anatomy é unha serie de televisión estadounidense que se estreou orixinalmente o 27 de marzo de 2005 a través de American Broadcasting Company (ABC). A serie con historia ficticia sobre as vidas de cirurxiáns internos, médicos residentes e asistentes dun hospital que tentan facer carreira como doutores ó tempo que deben manter en equilibrio as súas relacións profesionais e personais. O título é unha alusión a Gray's Anatomy, un libro clásico de anatomía humana que foi publicado orixinalmente en Londres en 1858 e foi escrito por Henry Gray. Shonda Rhimes desenvolveu o piloto e escribiu a serie até o ano 2017. Krista Vernoff, que anteriormente traballara con Rhimes, é agora a principal creadora. Rhimes tamén foi un dos produtores executivos xunto con Betsy Beers, Mark Gordon, Krista Vernoff, Rob Corn, Mark Wilding e Allan Heinberg, e recentemente Ellen Pompeo. Malia que a serie está ambientada na cidade de Seattle, foi rodada principalmente nos Ánxeles, California.
Dicionario
miniatura|dereita|Vocabulario Castellano-Gallego das Irmandades da Fala (1933).
Un dicionario é un lista de termos ou palabras coas súas definicións. Tamén se consideran dicionarios as compilacións de caracteres, iconas, símbolos coa súa representación gráfica. Moitos dicionarios inclúen información adicional: pronuncia, etimoloxía, exemplos de uso, ilustracións e a maior parte dos dicionarios están en formato libro. As palabras ordénanse alfabeticamente.
A diferenza entre entre dicionario e unha enciclopedia está en que un dicionario céntrase no significado e uso das palabras, mentres unha enciclopedia intenta recompilar e organizar o coñecemento sobre temas moi variados.
miniatura|Diccionario galego da rima e galego-castelán.
Harry Partch
miniatura|Quadrangularus Reversum (Harry Partch). Harry Partch, nado en 1901 en Oakland (California) e finado en 1974, foi un compositor e instrumentista estadounidense.
Xa na década dos 50 comezou os seus primeiros traballos demostrando talento para invencións como o seu sistema de 43 tons. Durante os últimos anos desta década Partch inventou o harmonic canons.
Tesis
Tesis é o filme español dirixido por Alejandro Amenábar que foi estreado no ano 1996. Está protagonizada por Ana Torrent, Fele Martínez e Eduardo Noriega. É a primeira longametraxe de Amenábar. A súa distribuidora é United Universal Pictures e CIA.S.R.C e está baseado no guión orixinal de Amenábar sobre un asasinato nunha universidade. Tesis estreouse na sección Panorama do Festival de Berlín e gañou o Premio do Público do Festival de Annecy.
Sinopse
Ángela (Ana Torrent) é unha estudante de imaxe que prepara a súa tese sobre a violencia audiovisual, cara á que non pode evitar sentir certa atracción. A partir de aí, chegará a descubrir o mundo das snuff movies e ata a involucrarse nel máis do que ela desexara.
Produción
Está rodada, en parte, na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid na que estudou Amenábar. A rodaxe tivo que facerse no mes de agosto, cando estas instalacións quedaban baleiras.
(523639) 2010 RE64
2010 RE64, tamén escrito coma 2010 RE64, é un obxecto trans-neptuniano cunha magnitude absoluta de 4,2. Este feito fai del un candidato a planeta anano.
O Pacio, Poboeiros, Castro Caldelas
O Pacio é un lugar da parroquia de Poboeiros no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Estaba deshabitado no 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba no 2010.
Galgáns, Sumio, Carral
Galgáns é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 34 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 16 eran homes e 18 eran mulleres.
O Igrexario, O Ermo, Ortigueira
O Igrexario é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 57 habitantes (31 homes e 26 mulleres).
O deserto dos tártaros
O deserto dos tártaros (en Il deserto dei Tartari) é unha novela do autor italiano Dino Buzzati publicada en 1940. A novela conta a historia dun oficial novo, Giovanni Drogo, e a súa vida como gardián da fortaleza Bastiani, unha vella e mal mantida fortaleza fronteiriza. A novela foi clasificada no posto 29 dos 100 libros do século segundo Le Monde.
Foi traducido ó galego por Xavier Rodríguez Baixeras e foi publicado por Edicións Xerais no ano 1991, na colección Grandes do noso tempo. No ano 1992, a tradución gañou o Premio Ramón Cabanillas de Tradución.
Adaptación
En 1976, a novela foi adaptado no filme Il deserto dei Tartari, dirixido por Valerio Zurlini e protagonizado por Jacques Perrin no papel de Drogo, xunto con Max von Sydow como Ortiz e Vittorio Gassman como Filimore. O filme omite certas partes da novela, especialmente aquelas relacionas coas vidas dos amigos de Drogo na súa vila natal.
Hatsukaichi
Hatsukaichi (廿日市市, はつかいちし, Hatsukaichi-shi) é un concello da prefectura de Hiroshima no Xapón. Está situado na parte oeste da prefecura e centro da rexión de Chūgoku, parte oeste da illa de Honshū. Ten 489,36 km² de superficie e unha poboación de 115.103 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 235 h/km².
O concello de Hatsukaichi limita cos concellos de Ōtake, de Akiōta, de Hiroshima (son da prefectura de Hiroshima); de Iwakuni (da prefectura de Yamaguchi); e de Masuda (da prefectura de Shimane).
Satisfacción
miniatura|Satisfaccións humanas (cara a 1938), de [[Edgard Farasyn.]] A satisfacción (do latín "satisfactio") refírese ao estado mental producido pola sensación de plenitude no cerebro, debido á correcta realización dunha determinada acción a que se fixo con esforzo.
A satisfacción referida á filosofía
Cando un ser humano ten un obxectivo, o seu propósito e cumprilo, e tras a súa correcta realización, o funcionamento mental do ser humano encóntrase en harmonía, o que contribúe a unha sensación de ledicia, coñecida como satisfacción. Aínda así, no se debe confundir satisfacción con ledicia.
Así e todo, o grao de satisfacción depende, entre outros factores, da optimización do consumo enerxético levada a cabo polo cerebro, isto é, canto maior sexa a capacidade de neurotransmitisión do cerebro, maior será a posibilidade de sentir satisfacción. Se nos sentimos insatisfeitos, o que sentiremos será desacougo, e incluso pode chegar a producir sufrimento.
A falta de estímulos poderíase asociar coa insatisfacción, pois sen un estímulo as ganas de realizar unha acción, cuxa correcta execución che proporcionaría satisfacción, veríanse reducidas considerablemente, o que causaría unha mala realización ou non realizar dita acción, privándonos de sentir satisfacción, o que nos provocaría xusto o contrario, a insatisfacción.
Outros significados da satisfacción
A satisfacción pódese referir a cousas que non sexa filosóficas:
Placa celular
miniatura|300px|dereita|Esquema da placa celular en proceso de formación. PC= placa celular en formación, F= fragmoplasto, AG= aparato de Golgi, V= vesículas, N= núcleo. miniatura|300px|Formación do fragmoplasto e da placa celular durante a citocinese da célula das plantas. Esquerda: Fórmase o fragmoplasto e a placa celular empeza a ensamblarse no centro da célula. Cara á dereita: O fragmoplasto aumenta de tamaño tomando forma de donut cara á periferia da célula, deixando detrás no centro a placa celular madura incompleta. A placa celular transfórmase na nova parede celular ao completarse a citocinese.
A placa celular é unha estrutura que se forma ao final da división celular das células das plantas e algunhas algas, propia da citocinese, que é a precursora da parede divisoria que separará as dúas células fillas.
A citocinese nas plantas ten lugar por medio da formación dun fragmoplasto, que é un conxunto de microtúbulos e vesículas que se sitúan no centro da célula, e a construción nese lugar dunha placa celular. Os microtúbulos do fragmoplasto axudan a dirixir as vesículas cara ao centro e alí estas fusiónanse, vertendo o seu contido e formando a unha estrutura discoidal rodeada de membrana, que é a parede celular precoz. As vesículas evaxináranse do aparato de Golgi ou eran vesículas endosómicas e van cargadas dos precursores dos compoñentes da parede celular. Cando se liberan estes compoñentes, polimerízanse formando pectinas e hemicelulosas e outros compoñentes da parede celular primaria. A dependencia que ten a formación da placa celular do material que traen as vesículas procedentes do aparato de Golgi fan que este se manteña secretoriamente activo durante a división celular, a diferenza do que ocorre na célula animal. Porén, algúns estudos atoparon que nalgunhas especies, ademais do material das vesículas de Golgi, utilízase na formación da placa celular tamén material de vesículas endocíticas que traen material da superfice celular, como material da parede ou da membrana plasmática.
A inicialmente lábil placa celular consolídase despois formando unha rede tubular e finalmente unha lámina fenestrada. Unha vez que xa hai placa celular formada no centro da célula, o fragmoplasto móvese cara á periferia e engade nova placa aos bordos, que desta maneira van crecendo cara á parede celular parental, á que finalmente chegará e se fusionará con ela, orixinando unha parede divisoria completa e finalizando a citocinese.
Unha vez que a placa celular atingue e se fusiona coa parede celular parental, desaparece o fragmoplasto. Este evento non só significa a separación definitiva das células fillas, senón tamén a transformación bioquímica da placa, inicialmente flexible e rica en calosa, nunha placa máis ríxida na que se depositan microfibrilas de celulosa, que son propias da parede celular primaria.
A placa celular está perforada xa desde o momento da súa formación e esas perforacións son as que orixinan os plasmodesmos que conectarán a célula da planta coa súa veciña. Nos plasmodesmos quedan atrapados túbulos do retículo endoplasmático, que pasan dunha célula á outra.
A placa celular fórmase nun plano perpendicular ao fuso mitótico, que nas células vacuoladas está marcado polo fragmosoma. Os puntos de fusión da placa celular coa parede son os marcados pola banda da preprofase, formada por microtúbulos pegados á membrana plasmática que se forman ao inicio da división e que despois desaparecen.
Historia
O termo placa celular foi utilizado por Strasburger en 1875, o cal tamén se deu conta que se orixinaba dentro dun sistema de fibrilas, que máis tarde Errera, en 1888, chamaría fragmoplasto. A idea de que a placa se formaba por fusión de vesículas xa a formulou Becker en 1932. Os detalles do proceso non se coñeceron ata que se empezou a utilizar o microscopio electrónico.
Juan Perón
Juan Domingo Perón, nado en Lobos o 8 de outubro de 1895 e finado en Buenos Aires o 1 de xullo de 1974, foi un militar e político arxentino. Foi presidente do seu país en dúas ocasións, de 1946 a 1955 e de 1973 a 1974.
Traxectoria
Perón casou con Aurelia Tizón, falecida de cancro en 1938, e en segundas nupcias con Eva Perón, máis coñecida como Evita que tamén faleceu de cáncer de útero. Nos anos 60, casou unha terceira vez, agora con María Estela Martínez, máis coñecida como Isabel Perón, a súa sucesora na presidencia da Arxentina en 1974.
O seu goberno populista era apoiado pola Igrexa, polo Exército e polo Movemento sindical, e baseábase nun forte nacionalismo, centralizado no poder do Estado.
Perón aínda contaba co carisma da primeira-dama, Evita Perón, a través de campañas sociais, o que daba ao Estado un carácter paternalista. A pesar diso, o goberno mostrábase con autoritarismo, castigando de forma severa a quen fixese críticas ao goberno.
MSH4
A proteína MSH4 ou proteína MutS homólogo 4 é unha proteína que en humanos está codificada no xene MSH4 do cromosoma 1.
Función
As proteínas MSH4 e MSH5 forman unha estrutura heterooligomérica (heterodímero) en lévedos e humanos. No lévedo Saccharomyces cerevisiae MSH4 e MSH5 actúan especificamente para facilitar sobrecruzamentos entre cromosomas homólogos durante a meiose. O complexo MSH4/MSH5 únese a unións de Holliday dobres e estabilízaas, e promociona a súa resolución en produtos de sobrecruzamento. Un mutante hipomórfico (parcialmente funcional) de MSH4 en S. cerevisiae mostrou un 30% de redución en todo o xenoma no número de sobrecruzamentos, e un gran número de meioses sen intercambio de cromosomas. Non obstante, este mutante dá lugar a patróns de viabilidade de esporas que suxiren que a segregación de cromosomas sen intercambio ocorría eficazmente. Así, en S. cerevisiae, unha segregación cromosómica correcta aparentemente non depende enteiramente dos sobrecruzamentos cos seus pares homólogos.
O xene him-14 do verme Caenorhabditis elegans codifica un ortólogo de MSH4. A formación de sobrecruzamentos durante a meiose de C. elegans require o xene him-14(MSH4). A perda da función de him-14(MSH-4) reduce drasticamente o sobrecruzamento, o que ten como resultado a falta de quiasmas entre os homólogos e unha segregación anormal. Así, en C. elegans, a segregación aparentemente depende dos sobrecruzamentos entre os pares homologos. O xene him-14(MSH4) funciona durante a fase de paquiteno da meiose, o que indica que non é necesario para estabilizar as fases precedentes de apareamento e sinapse dos cromosomas homólogos.
Nun mutante para MSH4 do arroz, a frecuencia de quiasmas decrecía drasticamente nun 10% con respecto á frecuencia do tipo salvaxe, aínda que o complexo sinaptonémico se instalaba normalmente. É probable que a MSH4 interaccione con MSH5 para promover a maioría dos sobrecruzamentos durante a meiose do arroz.
En xeral parece que MSH4 actúa durante a meiose para dirixir a reparación recombinacional dalgunhas roturas de dobre febra do ADN cara á opción do sobrecruzamento en vez de cara á opción de non sobrecruzamento (ver recombinación homóloga).
Interaccións
MSH4 presenta interaccións con MLH1, MSH5 e MLH3.
A Barreira, San Xurxo de Piquín, Ribeira de Piquín
A Barreira é un lugar da parroquia de San Xurxo de Piquín no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
Piano preparado
miniatura|300px|[[Christian Wolff e un piano preparado, 2007.]] Un piano preparado é un instrumento musical.
Durante os últimos anos desta década John Cage inventou o piano preparado, ao cal lle inseriu no encordado unha serie de parafusos, porcas e anacos de goma e madeira que dotaban ao instrumento dunha variedade nova de posibilidades sonoras. Seguramente a composición máis innovadora de entre as que compuxo para este piano preparado é unha suite que dura 69 minutos chamada Sonatas and Interludes (1946-1948).
Crestelle, Manduas, Silleda
Crestelle é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 0 habitantes, deles 0 eran homes e 0 eran mulleres. Isto supón unha perda no número de habitantes.
Parroquias de Silleda
Manduas, Silleda
Laverne Cox
Laverne Cox, nada en Mobile (Alabama) o 29 de maio de 1972, é unha actriz estadounidense, estrela de reality shows, produtora de televisión e defensora dos dereitos da comunidade LGBT. Fíxose coñecida polo papel de Sophia Burset na serie de Netflix Orange Is the New Black, serie con que se converteu na primeira persoa transxénero nomeada a un Emmy na categoría de actriz, e a primeira en ir de candidata a un Emmy desde a designación da compositora Angela Morley en 1990.
Tamén é coñecida pola súa aparición como concursante no programa de VH1 I Want to Work for Diddy, e por producir e copresentar o programa sobre cambio de imaxe TRANSform Me, tamén de VH1. En abril de 2014, a Cox galardoárona co premio GLAAD polo seu traballo como defensora dos dereitos da comunidade transexual. O 9 de xuño de 2014, Cox converteuse na primeira persoa transexual en aparecer na portada da revista Time.
Primeiros anos
Cox naceu en Mobile, unha cidade de Alabama, e ten un irmán xemelgo, M. Lamar. O irmán fixo o papel de Sophia antes da operación de mudanza de sexo (co nome de Marcus) en Orange Is the New Black. Cox recoñeceu nunha entrevista que se tentara suicidar ós 11 anos, cando se decatou de que desenvolvera sentimentos polos seus compañeiros e por sufrir bullying por non actuar "da forma en que alguén asignado home ó nacer debería comportarse". Graduouse na Alabama School of Fine Arts en Birmingham, a capital do estado, onde se especializou en danza, e no Marymount Manhattan College en Nova York, onde mudou a danza pola interpretación.
Carreira artística
Cox é coñecida principalmente polo seu papel en Orange Is the New Black facendo de Sophia Burset, unha muller transexual que está no cárcere por unha fraude de tarxetas de crédito. Previamente apareceu como concursante en I Want to Work for Diddy, e produciu e co-presentou o reality de VH1 TRANSform Me, o que a converteu na primeira persoa transexual afroamericana en producir e protagonizar o seu programa de televisión. Ambos os programas foron nomeados ós premios GLAAD como reality shows destacados. Tamén apareceu nalgunhas series de televisión como Law & Order, Bored to Death ou Musical Chairs.
Ademais de traballar como actriz, fala publicamente e escribe artigos sobre os dereitos da comunidade LGTB e outros asuntos de actualidade en distintos medios, como o Huffington Post. O seu papel en Orange Is the New Black deulle un poleiro desde o que falar sobre os dereitos da comunidade transexual. Nunha entrevista Cox dicía "Sophia é unha personaxe multi-dimensional co que a xente pode empatizar de verdade... e chás, están empatizando cunha persoa transexual real. E para a xente transexual aí fóra, que necesitan ver representación nos medios de xente coma eles e das súas experiencias, iso convértese en algo realmente importante."
Cox apareceu na portada da revista Time do 9 de xuño de 2014, e foi entrevistada para o artigo "The Transgender Tipping Point" por Katy Steinmetz, do mesmo número, que era ademais o titular que aparecía na portada; isto converteu a Laverne Cox na primeira persoa transexual en aparecer na portada de Time.
Tamén en 2014, Cox apareceu no videoclip da canción de John Legend "You & I (Nobody In The World)".
O 17 de outubro de 2014, estreouse en MTV e Logo o documental Laverne Cox Presents: The T Word, dunha hora de duración, producido e narrado pola propia Cox.
Diario de Eva
Diario de Eva (en Eve's Diary) é un novela curta humorística obra de Mark Twain. Foi publicada por vez primeira en 1905, no número de Nadal da revista Harper's Bazaar, e en formato libro en xuño de 1906 por Harper and Brothers.
Epsilon Andromedae
Epsilon Andromedae (ε And, 30 And) é unha estrela da constelación de Andrómeda de magnitude aparente 4,37. Atópase a 169 anos luz da Terra.
Epsilon Andromedae é unha xigante amarela de tipo espectral G6 III cunha temperatura de 4930 K. De cor e temperatura semellante a estrelas coma Vindemiatrix (ε Virginis), Nekkar (β Bootis) ou ζ Cygni, a súa luminosidade é inferior a calquera delas, aínda que é 52 veces máis luminosa co Sol. A medida do seu diámetro angular lévanos a un radio case dez veces maior co radio solar. a súa idade é de tan só 650 millóns de anos, pero cunha masa de 2,4 masas solares, evoluciona con moita máis rapidez co Sol. A diferenza deste, que no seu núcleo o hidróxeno transformase en helio, en Epsilon Andromedae é o helio o que, mediante fusión nuclear, se transforma en carbono e osíxeno.
Afastándose moi a presa da Terra a unha velocidade relativa de 118 km/s, Épsilon Andromedae movese nunha órbita moi excéntrica ó redor do centro da galaxia. É unha visitante ocasional que dende o centro da galaxia atravesa a área onde se atopa o sistema solar para dirixirse cara ás aforas da Vía Láctea.
Nome
En chinés, 奎宿 (Kuí Sù), significa pernas (asterismo), refírese ó asterismo composto por ε Andromedae, η Andromedae, 65 Piscium, ζ Andromedae, δ Andromedae, π Andromedae, ν Andromedae, μ Andromedae, β Andromedae, σ Piscium, τ Piscium, 91 Piscium, υ Piscium, φ Piscium, χ Piscium e ψ¹ Piscium. Consecuentemente, ε Andromedae é coñecida coma 奎宿四 (Kuí Sù sì, Galego: a Cuarta Estrela das Pernas.)
Ramón Gómez de la Serna
miniatura|dereita|Monumento a Ramón Gómez de la Serna Ramón Gómez de la Serna, nado en Madrid o 3 de xullo de 1888 e finado en Buenos Aires o 13 de xaneiro de 1963, foi un escritor vangardista, xeralmente adscrito á Xeración de 1914 de literatura española ou ao Novecentismo, e inventor do recurso narrativo coñecido como greguería.
Traxectoria
Fillo dun notable xurista, publicou o seu primeiro libro con catorce anos, e era xa avogado con dezasete, se ben non chegou a exercer a profesión: o afán literario absorbeuno. Viaxou por Europa e América e empezou a súa carreira literaria no xornalismo, onde destacou polo seu carácter orixinal, exercendo unha rebelión imaxinativa e nihilista contra unha sociedade anquilosada, burguesa e sen expectativas; procurou, en efecto, renovar o panorama literario español importando as literaturas de vangarda, que foi a coñecer a Francia; ó respecto escribiu o seu libro Ismos. El, e Guillermo de Torre nun plano máis erudito, foron os principais divulgadores das literaturas de vangarda en España. Escribiu en El Sol, La Voz, Revista de Occidente e El Liberal. Entre as súas excentricidades cóntanse dar unha conferencia montado sobre o trapecio dun circo en Madrid, desde o lombo dun elefante en París, subido a un farol de gas en Xixón e nun tugurio de xitanos e chulos de Granada (un deles ameazouno cunha pistola mentres preguntaba ó auditorio: «¿Le mato ya?». Foi un dos tres membros estranxeiros da Academia Francesa do Humor xunto con Charles Chaplin e Pitigrilli. Estivo ligado sentimentalmente á tamén escritora e xornalista Carmen de Burgos, Colombine.
Creou unha celebérrima fórmula de literatura de vangarda, oposta ó transcendentalismo da máxima, a greguería, que definiu como «humorismo + metáfora = greguería». Un exemplo: «La Zeta es un siete que oye misa»; escribiu miles delas, e tamén cultivou a novela (La quinta de Palmyra, El torero Caracho, Gran Hotel, Seis falsas novelas, Cinelandia, La Nardo, El novelista, La mujer de ámbar, Las tres gracias, Piso bajo, El chalet de las rosas...), a biografía (Goya, Azorín, El Greco, Mi tía Carolina Coronado, Efigies, Retratos contemporáneos, Nuevos retratos contemporáneos, Solana, Quevedo, Lope viviente, Valle-Inclán...), o teatro (Los medios seres, El doctor inverosímil), o ensaio (Lo cursi y otros ensayos, El Rastro, Cartas a las golondrinas, Morbideces, Pombo, Entrando en fuego, El libro mudo, Tapices, El teatro en soledad, Senos, Variaciones, Ramonismo, Ismos, Elucidario de Madrid, Cartas a mi mismo, Los muertos e las muertas, Libro Nuevo...), coleccións de greguerías (Greguerías, Flor de greguerías, Total de greguerías), e a autobiografía (Automoribundia), todos eles xéneros nos que deixou pegada do seu particular xenio inclasificable.
Con Azorín fundou o PEN Club español e foi ademais secretario do Ateneo de Madrid. Tivo unha frecuentada tertulia no Café de Pombo, á que asistiron algúns dos seus amigos, como o pintor José Gutiérrez Solana, que o retratou varias veces. O estalido da guerra civil española, sorprendeu a Gómez de la Serna en Madrid. Figura entre os fundadores da Alianza de Intelectuais Antifascistas para a Defensa da Cultura. Pese a iso, en agosto decide marchar con Luisa Sofovich a Bos Aires, co pretexto de asistir ó congreso internacional do PEN Club. Terminou decantándose polo bando «nacional», manifestando o seu apoio á sublevación mediante un documento xunto con outros escritores, ademais de entregar unha suma cuantiosa de diñeiro para financiar armas ó servizo dos nacionais. A súa casa madrileña foi saqueada, desaparecendo tódalas súas pertenzas. La tertulia de Pombo de Solana é trasladado ó Museo do Prado, que en 1939 o devolvería ó café.
Morreu en 1963 en Bos Aires, despois de pasar varios anos nun hospital gravemente enfermo. O 23 de xaneiro os seus restos chegaron a Madrid, onde permanece enterrado no Panteón de homes ilustres da Sacramental de San Xusto, xunto á tumba de Mariano José de Larra. En Bos Aires, unha placa recorda o lugar onde habitou, na rúa Hipólito Yrigoyen 1900, no barrio de Balvanera.
A súa casa natal consérvase na rúa Guillermo Roland, unha rúa do Madrid vello, próxima ó Palacio Real, ó Senado, ó Teatro Real ou á Porta del Sol.
Obra
miniatura|right|Ramón Gómez de la Serna (1928) «Ramón», como lle gustaba que o chamaran, escribiu un centenar de libros, a gran maioría traducidos en tódolos idiomas principais. Divulgou as vangardas europeas desde a súa concorrida tertulia, no café de Pombo, inmortalizada polo seu amigo o pintor e escritor expresionista José Gutiérrez Solana. Escribiu especialmente biografías onde a personaxe destacada era en realidade unha escusa para a divagación e a acumulación de anécdotas verdadeiras ou inventadas.
Cultivou un teatro moi innovador, próximo á estética surrealista, sendo a obra que mellor a expón Los medios seres, que chegou a representarse pero non foi entendida polo público madrileño, pouco habituado ás extravagancias vangardistas. Tamén sentiu interese polo madrileñismo castizo e encontrou unha forma de renovar o costumismo que se utilizara na súa descrición na metáfora do Rastro de Madrid, ó que dedicou o seu libro El Rastro, onde os obxectos infortunados e abandonados son salvados pola súa evocación lírica.
O Gandarón, Sumio, Carral
O Gandarón é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 8 eran homes e 5 eran mulleres.
Ramón Gómez de la Serna
Obra
Da súa extensa produción literaria, máis de cen títulos entre novelas, ensaios, biografías e teatro, o máis destacable é a introdución das vangardas europeas en España (o seu libro Ismos, por exemplo, que introduciu un novo vocábulo no dicionario castelán) e a invención dun xénero literario novo: as greguerías. Esta é unha sentenza enxeñosa e en xeral breve que xorde dun choque casual entre o pensamento e a realidade. O propio inventor a define esquematicamente do seguinte modo: «Humorismo + metáfora = Greguería».
O Gandarón, Sumio, Carral
Toponimia
Gandarón debe estar relacionado con gándara, voz prerromana.
Ramón Gómez de la Serna
Obra
A imaxe na que se basea a greguería pode xurdir de forma espontánea, pero a súa formulación lingüística é moi elaborada, pois debe recoller sintética, enxeñosa e humoristicamente a idea que se quere transmitir.
O efecto sorpresivo obtense a través de:
Gómez de la Serna dedicou ó longo da súa vida numerosos libros a este novo xénero, que cultivaba asiduamente en seccións fixas dos xornais e o consagraría como un dos escritores máis coñecidos das letras españolas: Greguerías (1917), Flor de greguerías (1933), Total de greguerías (1955) etc. Este xénero, de feito, serviu para renovar a anquilosada idea da metáfora e da imaxe poética que posuía a estética literaria española e anticipou o Surrealismo. O seu carácter crítico e sarcástico vese reflectido nas novelas e relatos breves, en especial en obras como El Chalet de las rosas (1923), análise da psicoloxía criminal; El torero Caracho (1926), visión grotesca do ambiente taurino, e El caballero del hongo gris (1928), descrición do mundo da va aparencia e a superficialidade. Destacables son tamén as súas novelas eróticas, Senos (1918), La viuda blanca y negra (1918), La mujer de ámbar (1927) e La Nardo (1930). En La quinta de Palmira, por outra parte, trata o tema da homosexualidade feminina.
Herba aromática
Para ver a lista de especies de herbas aromáticas e especias véxase o artigo Lista de especies de herbas aromáticas. miniatura|O [[fiúncho é unha das herbas aromáticas empregadas en Galiza, especialmente para cocer coas castañas e axeitar a súa dixestión.]]
As herbas aromáticas, herbas de cheiro ou finas herbas, son plantas que nacen bravas nos campos ou son cultivadas nas hortas ou explotacións agrarias polas súas cualidades aromáticas, recendentes, condimentarias ou, incluso, medicinais. Úsanse moito na cociña ademais de teren outros usos domésticos e industriais. A palabra condimento, do latín condimentum, significa: adubar, aderezar. de todos os xeitos non se deben confundir coas especias, empregadas como condimento seco ou en po.
Xeralmente se utilizan as follas das mesmas, xa sexan frescas, secas, ou deshidratadas, tanto para adubar os guisados coma para realzar os diversos recendos dos pratos culinarios, xa sexan en cru ou cociñados.
Durante moito tempo, e polo xeral, as herbas foron ignoradas, agás a menta, o pirixel e mais o allo. Algunhas só eran localmente coñecidas. De feito a cociña galega caracterízase pola case ausencia de uso de herbas recendentes (agás allo, pirixel, fiúncho, loureiro e algunha especie coma pemento).
Pertencen, en termos xerais, a tres familias botánicas:
As herbas aromáticas secas teñen un recendo moi forte e deben ser utilizadas con mesura. miniatura|[[Herba luísa.]] miniatura|[[Herba cidreira ou melisa.]] miniatura|[[Herba da espinela ou pimpinela menor (Sanguisorba minor).]]
As flores aromáticas utilízanse para facer medicamentos e perfumes.
As mentas, especialmente a menta común emprégase para aromatizar o té e o seu extracto é usado na fabricación de caramelos, cremas dentais, entre outros produtos.
O Couso, San Xurxo de Piquín, Ribeira de Piquín
O Couso é un lugar da parroquia de San Xurxo de Piquín no concello lugués da Ribeira de Piquín na comarca de Meira.
Herba aromática
As aromáticas son utilizadas desde tempos inmemoriais e, segundo algúns investigadores, acompañaron as migracións e a evolución dos pobos que as utilizaban, inclusivamente protexendo a súa saúde, por mor ás súas propiedades antimicrobianas que, non só evitan algunhas infección, como a propia deterioración dos alimentos frescos. Alén diso, moitas destas plantas teñen propiedades medicinais, principalmente na facilitación dos procesos dixestivos.
No entanto, para manteren as súas propiedades, as herbas só deben ser engadidos aos alimentos no fin da súa preparación, xa que a calor prexudícaas.
A maioría das herbas verdes que aínda hoxe se utilizan son orixinarias da rexión do Mediterráneo.
A Devesa, Manduas, Silleda
A Devesa é un lugar da parroquia de Manduas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 33 habitantes, deles 18 eran homes e 15 eran mulleres. Isto supón unha perda no número de habitantes.
Teorema do número primo
En teoría de números o teorema do número primo é un enunciado que describe a distribución asintótica dos números primos. Este teorema achega unha descrición xeral de como están distribuídos os números primos no conxunto dos números naturais. Isto formaliza a idea intuitiva de que os primos son menos comúns canto máis grandes son. É un dos teoremas máis importantes da historia das matemáticas, non só pola súa beleza senón pola súa influencia no desenvolvemento posterior da investigación dos números primos.
Expresión do teorema
miniatura|300px|Gráfico comparativo de π(x) (vermello), x / ln x (verde) e Li(x) (azul). Sexa \pi(x)\, a función contador de números primos, que denota a cantidade de primos que non exceden a x\,. O teorema establece que:
Esta expresión non implica que a diferenza das dúas partes da mesma para valores de x moi grandes sexa cero; só implica que o cociente destas para valores de x\, moi grandes é case igual a 1.
Unha mellor aproximación que a anterior vén dada pola integral logarítmica desprazada:
Historia
En 1792 ou 1793, estando aínda no Collegium Carolinum, e sempre segundo o propio Gauss («ins Jahr 1792 oder 1793»), este anotou no seu caderno de notas:
O teorema dos números primos tamén foi conxecturado por Adrien-Marie Legendre en 1798, indicando que π(x) parecía ter a forma a/(A ln(a) + B), onde A e B son constantes non especificadas. Na segunda edición do seu libro de teoría de números (1808) fixo unha conxectura máis precisa, indicando que A = 1 e B = −1.08366. a conxectura foi posteriormente refinada por Gauss coa expresión que se asocia máis frecuentemente ao teorema. Prestaron contribucións significativas sobre esta proposición Legendre, Gauss, Dirichlet, Chebyshev e Riemann.
Siricio, papa
Siricio (Roma, ca 334 - 26 de novembro de 399) foi o 38° papa da Igrexa católica, que o venera como santo. Desde o 17 de decembro de 384 até a súa morte, foi o sucesor do Dámaso I e foi sucedido por Anastasio I. Foi autor de dous decretos sobre o celibato clerical.
Teorema do número primo
Historia
A demostración formal do teorema fixérona de forma independente tanto Jacques Hadamard como Charles-Jean da Vallée Poussin no ano 1896. Ambas as demostracións baseábanse no resultado de que a función zeta de Riemann \zeta(z)\, non ten ceros da forma 1 + it con t > 0. En realidade a demostración fíxose sobre unha expresión algo máis estrita do que se indica na definición anterior do teorema, sendo a expresión demostrada por Hadamard e Poussin a seguinte:
Siricio, papa
Notas biográficas
Siricio era fillo dun tal Tiburcio. Entrou ao servizo da Igrexa aínda de tenra idade e, segundo a inscrición posta na súa tumba, durante o pontificado do papa Liberio (352-366) foi primeiro lector e despois diácono. Despois da morte do papa Dámaso I, Siricio, cardeal de "San Pastore", foi elixido o seu sucesor por unanimidade e, probabelmente, foi consagrado bispo o 17 de decembro. O antipapa Ursino, que fora rival de Dámaso (366), estaba aínda vivo e continuou coas súas pretensións. O emperador Valentiniano III, nunha carta a Piniano (23 de febreiro de 385), deu o seu beneplácito á elección de Siricio.
Teorema do número primo
Historia
onde .
Siricio, papa
Lexislador
O seu primeiro acto oficial revelouse importante. Himerio, bispo de Tarragona, dirixira ao papa Dámaso unha lista de quince cuestións relativas ao bautismo, a penitencia, a ordenación sacerdotal, e mesmo o matrimonio. Aínda recentemente elixido, Siricio respondeulle o 23 de febreiro de 385: as súas indicacións retoman as disposicións do primeiro Concilio de Nicea (325) e aínda do Sardica (343). Mais Siricio axuntou posíbeis sancións. A carta mostra tamén que Siricio era consciente da súa autoridade na Igrexa. De feito, a súa epístola constitúe a primeira decretal pontificia, é dicir, unha carta papal sobre asuntos de disciplina ou de dereito canónico. Esta carta decretal foi continuada con outras misivas, que incitaban aos bispos de África a que aplicasen os canons dos dous concilios romanos (o que convocara o seu antecesor Dámaso I, e máis o reunido por el mesmo). O primeiro canon concernía á consagración dos bispos e mais a obriga de castidade para os clérigos. O segundo esixía un inquérito adecuado sobre os candidatos a recibir as ordes eclesiais.
Teorema do número primo
Historia
Dende 1896 a expresión asociada ao teorema dos números primos foi mellorada sucesivamente, sendo a mellor aproximación actual a dada por:
onde O(f(x))\, defínese como a función asintótica a f(x)\, e A\, é unha constante indeterminada.
Para valores de x\, pequenos demostrárase que, o que levou a conxecturar a varios matemáticos da época de Gauss que era unha cota superior estrita de \pi(x)\, (isto é que a ecuación  non ten solucións reais). Non obstante, en 1912 J. E. Littlewood demostrou que esa cota é cruzada para valores de x\, suficientemente grandes. O primeiro deles coñécese como primeiro número de Skewes, e sábese que é inferior a, aínda que se pensa que pode ser inferior incluso a. En 1914 Littlewood ampliou a súa demostración coa inclusión de múltiples solucións á ecuación. Moitos destes valores e descubrimentos están asociados á validez da hipótese de Riemann.
Siricio, papa
Contra a herexía
Seguindo a postura de Dámaso, interveu na controversia acerca dos priscilianistas. Despois da morte do emperador Magno Máximo (388), sancionou os bispos que libraran a Prisciliano e os seus compañeiros ao brazo secular. Foi o caso de Itacio, bispo de Tréveris, cidade onde fora executado o herexe. Siricio condenou tamén ao bispo Félix, que apoiara a Itacio. Finalmente, autorizou o retorno ao seo da Igrexa dos priscilianistas.
Teorema do número primo
Relación coa hipótese de Riemann
Dada a conexión que hai entre a función zeta de Riemann ζ(s) e π(x), a hipótese de Riemann é moi importante na teoría de números, e por suposto, no teorema dos números primos.
Se a hipótese de Riemann se cumpre, entón o termo erro que aparece no teorema dos números primos pode limitarse do mellor xeito posible. Concretamente, Helge von Koch demostrou en 1901 que
se e só se a hipótese de Riemann se cumpre.
Unha variante refinada do resultado de Koch, dada por Lowel Schoenfeld en 1976, afirma que a hipótese de Riemann é equivalente ao resultado:
Aproximacións para o n-ésimo número primo
Unha aproximación mellor é:
Teorema dos números primos para progresións aritméticas
Sexa a función que denota o número de primos nunha progresión aritmética a, a + n, a + 2n, a + 3n, … menor que x. Dirichlet e Legendre conxecturaron, e Vallée-Poussin demostrou, que, se a e n son coprimos, entón