cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valquiria
Etimoloxía
O cognado en anglosaxón é "wælcyrige" e en alemán é "Walküre". Esta última foi inmortalizada na ópera de Richard Wagner Die Walküre (A Valquiria), a segunda ópera do seu ciclo Der Ring des Nibelungen (O anel do Nibelungo).
Orixes
A orixe das valquirias non se atopa documentada nos textos existentes, pero moitas das valquirias máis coñecidas tiñan pais mortais. Hoxe en día crese que as valquirias orixinais eran as sacerdotisas de Odín que oficiaban os sacrificios rituais nos que os prisioneiros eran executados ("levados a Odín"). Para cando foi compilada a Edda poética, a finais do século XII ou principios do XIII, estes rituais deran inicio a lendas sobre doncelas guerreiras sobrenaturais que tomaban parte activa nos conflitos humanos, decidindo quen debía vivir e quen morrer.
Nos poemas mitolóxicos da Edda poética as valquirias eran deidades sobrenaturais de descendencia descoñecida, descritas como doncelas escudeiras que cabalgan nas filas dos deuses ou serven os tragos no Valhalla; dánselles nomes significativos, como Skgul/Skögul ("loita, furia"), Hlkk/Hlökk ("balbordo de batalla") ou Gjll''/Göll ("grito de batalla").
Porén, nos cantos heroicos, eran descritas como bandas de mulleres guerreiras, entre as que só se nomeaba á líder. Esta era invariablemente unha muller humana, a fermosa filla dun gran rei, a pesar de compartir algunhas das habilidades sobrenaturais das súas compañeiras anónimas. No primeiro dos tres cantos de Helgi, Helgi Hjörvarðsson é abordado por unha banda de nove valquirias lideradas por Sváva, a filla do rei Eylimi. No segundo e terceiro cantos, as valquirias son guiadas por Sigrún, filla do rei Hogni. Posteriormente, casa co heroe Helgi Hundingsbane e dá a luz aos seus fillos. A máis famosa das valquirias, Brynhildr, é tamén unha princesa humana. Na Sigrdrífumál (A balada da que trae vitoria) nunca é nomeada, sendo chamada simplemente Sigrdrífa ("a que trae vitoria"), e só hai indicios de que non era unha deidade; máis aínda, non se fala da súa descendencia. Porén, na pasaxe correspondente da Saga Volsunga, é identificada como Brynhildr, filla do rei Budli. Tamén se identifica a Sigrdrífa con Brynhildr noutro canto heroico, Helreið Brynhildar (A cabalgata de Bryndhildr a Hel).
Representacións
Na arte moderna as valquirias ás veces son representadas como fermosas Skjaldmö (doncelas escudeiras) sobre cabalos con ás, armadas con helmos e lanzas. Porén, o termo "cabalo de valquiria" era unha das kenningar (un tipo de perífrase escandinava) para lobo. Por exemplo, a Pedra de Rök (Rökstenen de Rök, Östergötland) fala de "...onde o cabalo de Gunnar ve prea no campo de batalla, onde xacen doce reis" ("...hwar hæstʀ sē Gunnaʀ etu vēttvąngi á, kunungaʀ twæiʀ tigiʀ swāð á liggja.") Aquí GunnaR (o Gunnr) é presumiblemente unha valquiria. Noutras palabras, é probable que as valquirias non cabalgasen cabalos con ás, contrariamente ao estereotipo, senón que as súas monturas fosen mandas de lobos espantosos e belixerantes que buscaban os corpos dos guerreiros mortos.
Mentres que os lobos eran as súas monturas, as valquirias parecen ser similares aos corvos, voando sobre o campo de batalla e "elixindo" corpos. Deste xeito, as mandas de lobos e bandadas de corvos que escudriñaban entre os resultados da batalla poderían estar servindo a un propósito maior.
De acordo co traballo de grande influencia de Thomas Bulfinch, Bulfinch's Mythology (1855), a armadura das valquirias "despide unha estraña luz, que destella sobre os ceos setentrionais, creando o que os homes chaman Aurora Boreal, ou Luces do norte". Porén, non hai nada noutras fontes que apoie esta afirmación, agás pola chegada das valquirias na Helgakviða Hundingsbana I.
Valquirias destacadas
miniatura|250px|A valquiria Brunhilda vai visitar a Sigmund. Ilustración de [[Arthur Rackham para a ópera Die Walküre de Richard Wagner.]] Varias valquirias son mencionadas individualmente en numerosas formas da literatura xermánica.
Valquirias principais
Moitas valquirias aparecen como personaxes principais ou importantes nalgúns mitos existentes.
Outras fontes indican que algunhas outras valquirias tamén eran personaxes principais dentro da mitoloxía nórdica, como Gunnr, que aparece na Pedra de Rök, e Skögul que ademais aparece nunha inscrición rúnica do século XIII en Bergen.
Outras valquirias
miniatura|esquerda|250px|Unha estatua de [[1908 por Stephan Sinding en Copenhague, presentando unha imaxe activa dunha valquiria.]]
Ademais das valquirias máis coñecidas nomeadas anteriormente, moitas máis aparecen nas fontes literarias, como no agregado nafnaþulur á Edda de Snorri, na Grímnismál (onde aparece Odín recitando), ou na Völuspá.
Louis van Gaal
Aloysius Paulus Maria "Louis" van Gaal, nado o 8 de agosto de 1951 en Ámsterdam, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol neerlandés. Xogaba de centrocampista e actualmente adestra a selección dos Países Baixos.
Traxectoria
En maio de 2014 foi anunciado como novo adestrador polo Manchester United en substitución de Ryan Giggs, cun contrato por 3 tempadas.
Campións de Wimbledon (dobres mixtos)
O torneo de dobres mixtos de Wimbledon dispútase dende 1913, o mesmo ano en que comenzou tamén a modalidade de dobres femininos.
O torneo non se disputou nos períodos de 1915 a 1918 e de 1940 a 1945 debido ás dúas guerras mundiais.
Periferias de Grecia
As rexións administrativas de Grecia, denominadas periferias (en περιφέρειες), son trece (nove no Continente e catro grupos de illas), entidades administrativas de primeiro nivel do país, cada unha composto por varias unidades de segundo nivel, orixinalmente prefecturas e desde 2011, unidades rexionais.
Historia
As rexións actuais establecéronse en xullo de 1986 (o Decreto Presidencial que as establece oficialmente foi asinado en 1987), por decisión do entón ministro do Interior Menios Koutsogiorgas como entidades administrativas un segundo nivel, como complemento das prefecturas (Lei 1622/1986). Antes de 1986, existía unha división tradicional en amplas rexións xeográficas rexións xeográficas históricas (γεωγραφικά διαμερίσματα), que, con todo, a miúdo era arbitraria; non todas as rexións histórico-xeográficos tradicionais pre-1986 tiñan órganos administrativos oficiais. Aínda que as rexións posteriores a 1986 baséanse principalmente nas divisións anteriores, que son xeralmente máis pequenas e, nalgúns casos, non se solapan coas definicións tradicionais: por exemplo, a rexión de Grecia Occidental, que non tiña precedente analóxico, comprende o territorio pertencente á península do Peloponeso e a rexión tradicional de Grecia Central.
Como parte dun proceso descentralización inspirada polo entón ministro do Interior Alekos Papadopoulos ("Proxecto Kapodistrias"), se lles outorgou máis poderes na reforma Kapodistrias de 1997 aos gobernos locais e rexionais. Eles transformáronse en entidades totalmente separadas polo Programa Kallikratis de 2010 (Lei 3852/2010), que entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2011. Nos cambios de 2011, o secretario xeral designado polo goberno (γενικός γραμματέας) foi substituído por un gobernador rexional elixido polo pobo (περιφερειάρχης) e un consello rexional (περιφερειακό συμβούλιο) con mandato de 5 anos. Moitos poderes das prefecturas, que tamén foron abolidas ou reformadas en unidades rexionais, transferíronse a nivel rexión. Os órganos rexionais do goberno central foron á súa vez substituídos por sete administracións descentralizadas, agrupadas dunha a tres rexións en virtude dun secretario xeral nomeado polo goberno.
Lista de rexións administrativas
Ademais das trece periferias, ao bordo da rexión de Macedonia centralexiste unha pequena rexión autónoma, o Monte Athos (Ayion Oros, Montaña Sagrada), un estado monástico baixo a soberanía grega. Atópase na máis oriental das tres grandes penínsulas que sobresaen no Exeo na península Calcídica.
Antonio Landeira
Antonio Manuel Landeira Gallardo, nado en 1971, é un empresario e político galego, que durante un tempo foi alcalde de Santa Comba polo PPdeG.
Traxectoria
Empresario, foi presidente da asociación de empresarios de Santa Comba.
Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Santa Comba e foi elixido alcalde grazas ao apoio dos concelleiros de Independentes por Santa Comba. Dimitiu en novembro de 2014 e aínda que alegou motivos persoais, días despois coñeceuse que dera positivo nun control de alcolemia mentres conducía. Substituíuno na alcaldía a primeira tenente de alcalde, María Pose Rodríguez.
Ramón Caamaño Paz
Ramón Caamaño Paz foi un mestre e xornalista galego.
Traxectoria
Foi mestre en Mondoñedo e despois en Santiago de Compostela, onde presidiu a Asociación de mestres do distrito universitario e dirixiu o periódico pedagóxico El Entusiasta (1893-1900). Xubilouse como mestre en 1910.
Vida persoal
Casou coa tamén mestra Carolina López Domínguez.
Modjo
Modjo foi un dúo francés de house, electrónica e pop, fundado no ano 1998 e disolto en 2002. O dúo estaba formado por Romain Tranchart e Yann Destagnol.
A Reboleira, Córneas, Baleira
A Reboleira é un lugar da parroquia da Córneas no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 só tiña un habitante, un home.
O Cabaneiro, A Pedra, Cariño
O Cabaneiro é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Vilanova, A Pedra, Cariño
Vilanova é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Naveen Andrews
Naveen William Sidney Andrews nado o 17 de xaneiro de 1969 en Lambeth, é un actor inglés-americano. É coñecido polo seu papel de Kip no filme The English Patient e de Sayid Jarrah na serie de televisión americana Lost.
Fornos, A Pedra, Cariño
Fornos é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística. Aínda que non vive ninguén ao longo do ano, si está moi concorrido durante o verán e fins de semana.
Metamónadas
As metamónadas ou Metamonada son un amplo grupo de protistas flaxelados. Os grupos principais que inclúe son Retortamonadida, Diplomonadida e posiblemente tamén Parabasalia e Oxymonadida. Estes catro grupos son todos anaerobios e na súa maioría simbiontes de animais. Certas especies de Parabasalia e Oxymonadida viven no tracto dixestivo das térmites, desempeñando un papel importante na degradación da celulosa. Algúns outros membros de Metamonada son parasitos, como Giardia intestinalis.
Morfoloxía
Estes flaxelados son infrecuentes por careceren de mitocondrias. No pasado eran considerados os Eukarya máis primitivos, e coidábase que diverxeran do resto antes de que aparecesen as mitocondrias. Porén, agora sábese que perderon as mitocondrias secundariamente e que conservan os orgánulos e xenes nucleares derivados delas. Os vestixios mitocondriais inclúen orgánulos especiais como os hidroxenosomas e os mitosomas e, nalgunhas especies, tamén se descubriron xenes mitocondriais no xenoma nuclear.
Todos os subgrupos comparten a posesión de flaxelos en grupos característicos de catro, que a miúdo se asocian ao núcleo, formando unha estrutura chamada cariomastigonte. Ademais, os xéneros Carpediemonas e Trimastix son parentes próximos ás liñas Retortamonadida-Diplomonadida e Oxymonadida, respectivamente. Ambos os dous son formas de vida libre e amitocondriais.
Retortamonas é un Retortamonadida e ten un único núcleo, dous flaxelos emerxentes e unha fenda de alimentación ventral. Hexamita e Giardia son Diplomonadida que presentan dous núcleos e oito flaxelos dispostos en dous grupos iguais de catro flaxelos. Cada núcleo está asociado a un grupo de flaxelos e cun conxunto de cinetosomas asociados. Hexamita ten dous citostomas que se abren na parte posterior da célula. Giardia ten un corpo aplanado ventralmente e dispón dun disco adhesivo soportado por un complexo citoesqueleto; non presenta citostomas; os dous grupos de flaxelos están dispostos xuntos no centro da célula, entre os dous núcleos.
Clasificación
Metamonada forma parte de Excavata, un supergrupo de Eukarya que inclúe flaxelados cunha "boca" ou fenda de alimentación ventral e os seus parentes próximos. As relacións entre os subgrupos son incertas e non sempre aparecen xuntos nas árbores moleculares. É posible que Metamonada tal como se describiu aquí non forme un grupo monofilético.
Grunge
O desaparecido grupo Nirvana foi o máximo representante deste estilo. Outras formacións sobranceiras foron Pearl Jam, Soundgarden, Alice in Chains, Mudhoney -considerados os fundadores do movemento- e Dinosaur Jr. Entre as bandas que marcaron o grunge poden citarse a bandas dos setenta coma Iggy Pop & the Stooges ou Neil Young coa súa banda Crazy Horse, así como os Beatles, que influenciaron notablemente nas melodías características de Nirvana.
Kurt Cobain foi un dos creadores do grunge. Integrante de Nirvana, morreu no 1994 dun tiro na cabeza. Tras a súa morte a forza vital do movemento foise esvaecendo ata ser substituída como movemento musical destacado polo britpop na segunda metade dos noventa.
Orixe do termo
Arm dixo anos despois, "Obviamente, eu non inventei o grunge. Collino doutra persoa. O termo xa estaba sendo usado por toda Australia a mediados dos 80 para describir a bandas como King Snake Roost, The Scientists, Salamander Jim e Beasts of Bourbon". Arm usou grunge como un termo descritivo en vez de como un termo para o xénero, pero este finalmente acabaría por describir o son híbrido punk/metal da escena musical de Seattle.
Características
A música grunge está xeralmente caracterizada por guitarras "sucias", fortes riffs e percusión pesada. O son "sucio" é resultado tanto polo uso común de pesada distorsión e de guitarra, como dun cambio estilístico á hora de tocar punk rock. O grunge implica tempos máis lentos e harmonías disonantes que xeralmente non se atopan no punk.
As letras falan de temas semellantes como illamento social, apatía ou un desexo de liberdade. Están normalmente cheas de angustia e temas como a cólera, frustración, medo, depresión e adición a drogas son acotío explorados nas cancións grunge. O lirismo ten semellanza ao do punk e a percepción da xeración X. Un gran número de factores poden influenciar a estas letras. Moitos músicos do grunge e fans amosaban un xeral desencanto co estado da sociedade e desconformidade cos prexuízos sociais. Eles foron a miúdo identificados como slackers (a tradución literal podería ser calaceiro, e refírese a un mozo con falta de motivación) e o uso das drogas estaba estendido entre eles. Tamén moitos músicos grunge comezaron as súas carreiras na súa adolescencia ou mocidade, entón os sentimentos de angustia eran comúns. Porén, non todas as cancións grunge trataron eses temas: o tema satírico de Nirvana "In Bloom" é un claro exemplo dunha composición en clave humorística. De feito, moitos temas grunge están cheos dun escuro ou divertido sentido do humor tamén (por exemplo, os temas de Mudhoney Touch Me, I'm Sick ou de Tad Stumblin' Man), aínda que a miúdo pasaba inadvertido polo gran público. O humor no grunge adoitaba satirizar ao glam metal (por exemplo, "Big Dumb Sex" de Soundgarden) e outras formas do rock que eran populares durante os anos 80.
Lista de atentados terroristas en 2020
Isto é unha lista sobre os atentados terroristas que aconteceron no 2020
Atentados por países
Aquí recóllense o número total de vítimas (incluíndo os terroristas mortos), número total de terroristas mortos e por último o número total de feridos. O mínimo para aparecer nesta táboa son un total 30 vítimas mortais.
Na segunda táboa estará o resto dos países.
Xaneiro
4 de xaneiro 7 de xaneiro
9 de xaneiro
10 de xaneiro
25 de xaneiro
Febreiro
2 de febreiro 9 de febreiro 10 de febreiro 11 de febreiro 16 de febreiro 17 de febreiro 19 de febreiro
Marzo
1 de marzo 6 de marzo 9 de marzo
Xuño
20 de xuño 23 de xuño
Xullo
18 de xullo
Agosto
16 de agosto
Outubro
16 de outubro
Novembro
2 de novembro
Valinfolgueiro, Córneas, Baleira
Valinfolgueiro é un lugar da parroquia da Córneas no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Gabinete de Medallas da Biblioteca Real de Bélxica
O Gabinete de Medallas da Biblioteca Real de Bélxica (en francés: Cabinet des Médailles de la Bibliothèque Royale de Belgique; en neerlandés: Koninklijke Bibliotheek van België Penningkabinet) é un gabinete numismático dependente desa institución belga, que ten a súa orixe no antigo Gabinete de Medallas da Bruxelas, unha colección pública de numismática estabelecida o 8 de agosto 1835 como parte do Museo de Armas Antigas, Armaduras, Obxectos de Arte e Numismática.
A colección numismática do Gabinete componse de máis de 220.000 obxectos, entre moedas, medallas, billetes, fichas comerciais, pesos monetarios, balanzas, condecoracións e outras pezas.
Historia
Polo Real decreto do 8 de agosto de 1835, instituíase en Bruxelas o Museo de Armas Antigas, Armaduras, Obxectos de Arte e Numismática. Naquela época, o Estado belga non posuía aínda colección ningunha de moedas nin medallas, polo que se concedeu un crédito para a adquisición de dúas coleccións. A compra encomendóuselle ao gravador da Casa da Moeda Real de Bélxica Joseph-P. Braemt, quen se encargou de mercar as pezas en varias poxas numismáticas. Braemt adquiriu 3.570 pezas e entregoullas en 1840 á Biblioteca Real, á que finalmente se lle adxudicara a colección de medallas do Estado, polo Real decreto do 2 de agosto de 1838.
Miguel Ríos
Miguel Ríos Campaña, nado en Granada o 7 de xuño de 1944, é un cantante e compositor andaluz de rock, en activo desde os anos 1960 ata 2011.
Gabinete de Medallas da Biblioteca Real de Bélxica
Historia
A partir de 1851 o Gabinete de Medallas abriuse ao público e en 1875 pasou a ser unha sección propia dentro da Biblioteca Real, que tivo a Camille Picqué como primeiro conservador.
A primeira intención era construír unha colección importante de moedas dos Países Baixos, aínda que se foi enriquecendo tamén con moitas moedas clásicas e de diferentes países europeos. O seu número de pezas medrou axiña grazas á sucesiva adquisición de diversas coleccións especializadas, por iniciativa do propio Picqué e de Frédéric Alvin, quen o sucedeu como conservador en 1902. Neste sentido, en 1889 producíronse a adquisición e a doazón máis importantes de todas as que enriqueceron os fondos do Gabinete de Medallas: a colección Albéric du Chastel e a colección Lucien de Hirsch. Esta última, doada ao Estado belga pola nai do coleccionista á súa morte (1899), entrou na colección da Biblioteca Real en 1900 e destaca sobre todo polo exemplar único do tetradracma de Etna, cuñado por Hiéron de Siracusa (476-461 a. de C.), a peza máis senlleira da colección do Gabinete.
Ademais, en 1971 o Banco Nacional de Bélxica encomendoulle ao Gabinete Numismático da Biblioteca Real a custodia do "tesouro de Liberchies", consistente en varios centenares de áureos romanos.
Adquisicións de coleccións salientables
miniatura|Grupo de [[estateros do Gabinete de Medallas da Biblioteca Real de Bélxica, procedente dun achado monetario]] Á parte das periódicas adquisicións de moedas concretas e de pequenos lotes, ao longo da súa historia o Gabinete foise nutrindo mediante a adquisición de importantes coleccións numismáticas, procedentes tanto de particulares como de tesouros aparecidos en Bélxica. Estas son algunhas das coleccións máis salientables das adquiridas polo Gabinete de Medallas:
Doazóns de coleccións salientables
miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso do tetradracma de Etna, peza única incorporada ao Gabinete de Medallas da Biblioteca Real de Bélxica, procedente da doazón da colección Lucien de Hirsch]] miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso da moeda.]] Entre as doazóns de coleccións de particulares cabe salientar as sguintes:
Entre 1914 e 1954, os orzamentos do Gabinete de Medallas reducíronse notablemente, e os conservadores que o administraron neste período centraron os seus esforzos en completar os fondos relativos ao obxectivo orixinario da colección: as moedas e medallas dos Países Baixos. De feito, o Gabinete de Medallas da Biblioteca Real de Bélxica alberga a colección máis completa do mundo deste xénero.
Logo da segunda guerra mundial, o Gabinete de Medallas comezou a adaptarse á evolución sufrida pola numismática moderna, do mesmo xeito que outras institucións similares en distintos países (Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, etc.). Á medida que a numismática se foi desenvolvendo como ciencia auxiliar da historiografía, os gabinetes numismáticos nacionais deixaron de ser unicamente conservadores de moedas e medallas fermosas ou escasas e convertéronse en centros orientados á posta dos seus fondos ao dispor dos investigadores. Esta nova orientación plasmouse na publicación de estudos en profundidade dos achados de moedas efectuados en Bélxica e, desde o punto de vista das coleccións, na adquisición de series que lles faciliten o traballo aos investigadores, en contacto directo coas pezas do seu interese. O persoal científico do Gabinete de Medallas desenvolve investigacións relativas aos fondos da colección e colabora con especialistas doutras institucións en proxectos de investigación e en coloquios que o Gabinete organiza con regularidade.
Viggo Mortensen
Viggo Peter Mortensen, Jr., nado en Manhattan (Nova York) o 20 de outubro de 1958, é un actor estadounidense.
É fillo de nai estadounidense e pai danés. Viviu a súa infancia coa súa familia en diversos países iberoamericanos, entre eles a Arxentina e Venezuela, polo que entende e fala español á perfección, o que lle permitiu rodar en España varias películas, como Gimlet de José Luis Acosta ou La pistola de mi hermano de Ray Loriga, ou o filme baseado na novela homónima de Arturo Pérez Reverte, Alatriste polo que mesmo foi candidato aos premios Goya de 2006 como mellor actor.
Vilagarcía, Córneas, Baleira
Vilagarcía é un lugar da parroquia da Córneas no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (trece homes e dez mulleres).
George Albert Boulenger
George Albert Boulenger, nado en Bruxelas o 19 de outubro de 1858 e finado en Saint-Malo (Ille e Vilaine, Francia) o 23 de novembro de 1937, foi un destacado biólogo belga, nacionalizado británico, coñecido polo descubrimento, descrición e clasificación de numerosas especies animais e vexetais.
Traxectoria
Boulenger naceu en Bruxelas o 19 de outubro de 1858, fillo de Gustave Boulenger, un notario público belga, e de Juliette Piérart, orixinaria de Valenciennes (Norte, Francia).
En 1876 graduouse en ciencias naturais na Universidade Libre de Bruxelas, e durante un tempo traballou no Museo de Historia Natural desa cidade como naturalista asistente, especializándose no estudo de anfibios, réptiles e peixes, para o que efectuou frecuentes visitas ao Museo Nacional de Historia Natural de París e ao Museo Británico de Londres.
En 1880, invitado por Albert Günther, pasou a traballar no Museo de Historia Natural dependente do Museo Británico coa finalidade de catalogar a súa colección de anfibios. O seu traballo na administración civil do imperio Británico obrigouno a obter esa nacionalidade.
En 1882 foi ascendido a asistente de primeira clase no departamento de Zooloxía.
Retirado en 1920, Boulenger dedicouse ao estudo das rosas, publicando 34 artigos sobre temas de botánica e dous volumes sobre as rosas de Europa.
Polo seu oficio coñecía o idioma grego e o latín, e falaba tamén francés, alemán e inglés, e lía en español, italiano e un pouco en ruso.
En 1921 Boulenger publicara 877 artigos científicos. Describiu 1.096 especies de peixes, 556 especies de anfibios e 872 especies de réptiles. Foi especialmente famoso polas súas monografías sobre anfibios, réptiles e peixes, sobre cuxas especies africanas era considerado o maior experto do mundo.
Dodecaneso
O Dodecaneso (en lingua grega Δωδεκάνησα, que significa "doce illas") é un grupo de illas gregas na extremidade leste do Mar Exeo, xunto á costa suroeste da Turquía. Teñen unha rica historia e mesmo parte das illas máis pequenas e deshabitadas ostentan varias igrexas bizantinas e castelos medievais.
A rexión administrativa do Dodecaneso consiste en 163 illas, das que 26 están permanentemente habitadas. As doce maiores, que dan ao grupo o seu nome, están resaltadas.
esquerda|400px|Dodecaneso
Prehistoria e o Período Arcaico
O Dodecaneso foi habitado desde tempos prehistóricos. No [Historia [civilización minoica|período Neopalatial]] en Creta, as illas foron en gran medida Minoicizadas (a partir dos contactos no segundo milenio aC). Logo da caída dos minoicos, as illas foron gobernadas polos aqueos ao redor de 1400, ata a chegada dos dorios ao redor de -1100. É no período Dórico, que empezaron a prosperar como unha entidade independente, o desenvolvemento dunha economía próspera e cultural a través dos séculos seguintes. A principios do Período arcaico Rodas e Cos emerxeron como as principais illas do grupo, e no século -VI os dorios fundaron as tres principais cidades de Rodas (Lindos, Camiros e Ialyssos). Xunto coa illa de Kos e as cidades de Cnido e Halicarnaso na parte continental de Asia Menor, e formaron a Hexápole Dórica.
Período Clásico
Este desenvolvemento foi interrompido sobre o 499 a.C. polas guerras médicas, durante o cal as illas foron capturadas polos persas durante un breve período. Logo da derrota dos persas por Atenas no 478 a.C., as cidades sumáronse aos atenienses na Liga de Delos. Cando a guerra do Peloponeso estalou no ano 431 a.C., mantivéronse neutrais, aínda que eran membros da Liga.
Na época do fin da Guerra do Peloponeso no 404 a.C., o Dodecaneso estaba retirado dos grandes conflitos do Exeo, e comezara un período de relativa calma e prosperidade. No 408 aC, as tres cidades de Rodas uníronse para formar un só Estado, que construíu unha nova capital no extremo norte da illa, tamén chamada Rodas; esta Rodas unida dominou a rexión durante os próximos milenios. As outras illas do Dodecaneso, tamén se desenvolveron como centros económicos e culturais, sobre todo, Cos foi a sede da escola de medicina fundada por Hipócrates.
Con todo, a Guerra do Peloponeso debilitara tanto o poder militar da civilización grega que estaba aberta a calquera invasión. No 357 a.C., as illas foron conquistadas polo rei Mausolo de Caria, no -340 polos persas. Pero este segundo período de goberno persa foi case tan curto como o primeiro, e as illas convertéronse en parte do rápido crecemento do Imperio Macedonio de Alexandre o Grande varreu e derrotou aos persas no 332 a.C., para gran alivio dos habitantes das illas.
Tras a morte de Alexandre, as illas, e Rodas mesma, foron repartidas entre os moitos xenerais que se disputaban para sucedelo. As illas forman fortes vínculos comerciais cos tolomeos en Exipto, e xuntos formaron a alianza Rodo-Exípcia, que controlaba o comercio en todo o Exeo no século 3 a,C.. Liderados por Rodas, as illas convertéronse en centros culturais marítimos e comerciais: moedas de Rodas circulaban por todo o Mediterráneo, e as escolas das illas de filosofía, literatura e retórica eran famosas. O Coloso de Rodas, construído no ano 304 a.C., era talvez o mellor símbolo da súa riqueza e poder.
No 164 a.C., Rodas asinou un tratado con Roma, e as illas convertéronse en aliadas en maior ou menor medida do Imperio Romano, mentres que na súa maioría o mantiñan a súa autonomía. Rodas converteuse rapidamente no principal centro escolar para as familias nobres romanas, e, como as illas (principalmente Rodas) foron importantes aliadas de Roma, gozaron de numerosos privilexios e de relacións amigables. Estas perdéronse no 42 aC, na confusión tras o asasinato de Xulio César no -44, despois de que Casio invadiu e saqueou as illas. A partir de entón, convertéronse en parte do Imperio Romano. Tito fixo de Rodas capital da Provincia Insularum e, finalmente, as illas uníronse con Creta como parte da provincia 18 do Imperio Romano.
No século I, San Paulo visitou as illas dúas veces, e San Xoán en numerosas ocasións, conseguiu converter ao cristianismo ás illas, colocándoos entre as primeiras rexións cristiás. San Xoán finalmente residiu entre eles, estando exiliado en Patmos, onde escribiu a súa famosa Apocalipse.
Idade Media
Cando no 395 se dividiu o Imperio Romano en dúas metades, oriental e occidental, as illas pasaron a formar parte da parte oriental, que máis tarde se converteu no Imperio bizantino. Formaron parte del durante case mil anos, aínda que foron interrompidos por numerosas invasións. Foi durante este período que comezaron a rexurdir como unha entidade independente, e o termo Dodecaneso en si data de cara a o século 8. Moitas evidencias do período bizantino queda nas illas hoxe en día, sobre todo en centos de igrexas da época que se poden ver en varios estados de preservación.
No século XIII, coa cuarta cruzada, os italianos empezaron a invadir partes do Dodecaneso, que permanecerá baixo o poder nominal do Imperio de Nicea; as familias venecianas (Querini, Cornaro) e a xenovesa (Vignoli) rexentaron algunhas das illas durante breves períodos, mentres que os monxes Basilianos mandaron sobre Patmos e Leros. Para rematar, no século XIV, a época bizantina, chegou ao seu fin cando as illas foron tomadas polas forzas da Orde de Malta (Cabaleiros de San Xoán): Rodas foi conquistada en 1309, e o resto das illas caeron gradualmente nos seguintes decenios. Os Cabaleiros fixeron de Rodas a súa fortaleza, e converteron a súa capital nunha grandiosa cidade medieval dominada por unha impoñente fortaleza, tamén construíron fortificacións e cidadelas esparexidas polo resto das illas.
Dominio otomán
Así comezou un período de varios centos de anos no Imperio Otomán. O Dodecaneso formou o vilaiete (provincia ou gobernación) das illas (en turco otomán, vilâyet). A poboación tivo unha serie de privilexios. Polo edito de Suleiman, pagaban un imposto especial a cambio dun estatuto de autonomía que prohibía aos xenerais otománs interferir nos seus asuntos civís ou maltratar á poboación. Estas garantías, combinadas cunha localización estratéxica na encrucillada da navegación mediterránea, permitiu ás illas prosperar. Aínda que as simpatías da poboación maioritariamente grega (só en Rodas e Cos había comunidades turcas) inclinábanse fortemente cara a Grecia na súa declaración de independencia en 1822, os insulares non se uniron á guerra de Independencia grega, continuando cunha existencia semiautónoma como un arquipélago de comerciantes gregos dentro do Imperio Otomán. De feito, o século 19 resultou ser un dos máis prósperos para as illas, unha serie de mansións datan desta época.
O dominio italiano
Tras o estalido da guerra ítalo-turca en Libia, as illas finalmente declararon a súa independencia do Imperio Otomán en 1912, proclamaron un Estado independente como a Federación das illas do Dodecaneso. Este estado nacente foi anulado case inmediatamente pola invasión de Italia, que desexaba as illas, e especialmente a fortaleza de Rodas, para controlar a comunicación entre Turquía e Libia. Os italianos ocuparon todo o Dodecaneso, fóra de Kastellorizo, que posteriormente foi temporalmente ocupada por Francia.
Despois do fin da guerra, de acordo co Primeiro Tratado de Lausana, Italia mantén a ocupación das illas, como garantía da execución do tratado. Tras a declaración de guerra de Italia contra o Imperio Otomán (21 de agosto de 1915), a guerra de ocupación das illas comezou de novo.
Durante a primeira guerra mundial, con Italia, aliada a Francia e Gran Bretaña, as illas convertéronse nunha importante base naval británica e francesa, utilizada como punto de apoio loxístico para numerosas campañas, a máis famosa a de Gallipoli. Durante a guerra, algunhas das illas máis pequenas foron ocupadas polos franceses e británicos, Rodas continúa ocupada polos italianos.
Logo da guerra, co Tratado de Lausana o Dodecaneso foi formalmente anexionado por Italia, como Possedimenti Italiani dell'Egeo.
miniatura|O Palacio do Gran Mestre (dos Cabaleiros de San Xoán) na cidade de Rodas, reconstruído polos italianos na década de 1930
O programa fascista ten algúns efectos positivos nos seus intentos de modernización das illas, o que resulta na erradicación da malaria, a construción de hospitais, acuedutos, a central para proporcionar luz eléctrica á capital de Rodas e o establecemento do Catastro no Dodecaneso. O castelo principal dos Cabaleiros de San Xoán tamén foi reconstruído.
Durante a segunda guerra mundial, Italia uniuse ás Potencias do Eixo, o Dodecaneso e utilizado como base loxística, para a invasión de Creta en 1940. Logo da rendición de Italia en setembro de 1943, as illas convértense brevemente nun campo de batalla entre os alemáns e as forzas aliadas, incluídos os italianos, (ver Batalla de Leros). Os alemáns aguantaron na Campaña do Dodecaneso, a pesar de que foron expulsados da Grecia continental, en 1944, o Dodecaneso estivo ocupado ata o final da guerra en 1945, tempo durante o cal case toda a poboación xudía que era de 6.000 habitantes foron deportados e asasinados. Só 1.200 destes xudeus de fala ladina sobreviviron grazas á sorte de escapar á próxima costa de Turquía.
Post-Segunda Guerra Mundial
miniatura|160x160px|[[Moeda de 2 euros (2018) conmemorativa do 70 aniversario da unión do Dodecaneso. Gravador: G. Stamatopoulos). ]] Tras a guerra, as illas convertéronse nun protectorado militar británico, e foilles permitido dirixiren os seus propios asuntos civís, polo que as illas informalmente estaban unidas a Grecia, aínda que baixo soberanía separada e control militar. A pesar das obxeccións de Turquía, que desexaba as illas, foron formalmente unidas a Grecia polo Tratado de paz con Italia de 1947, poñendo fin a 740 anos de dominio estranxeiro sobre as illas.
Hoxe en día, de Rodas e o Dodecaneso son populares destinos turísticos.
Lesbos
330px|right|Vista satélite miniatura|330px|Vista da capital Lesbos é un illa de Grecia, tamén chamada de Mitilene. Localízase no mar Exeo, próximo a Turquía. En grego moderno, o nome da illa é Lesvos, e os seus habitantes son chamados de lesvianos ou lesvianotas. As principais cidades da illa son Mitilíni, Kalloni, Mithyma, Plomarion, Axiasos e Petra, e localízase no concello grego do mesmo nome.
A illa leva sido habitada desde a Idade de Bronce. A primeira mención a ela é feita en rexistros hititas como Lazpa. Outros nomes antigos son Lassia, Imerti, Aegira, Isa, Mythonis e Les-Ba.
Lesbos foi o centro dunha civilización no VI século a.C, tendo sido o lar dos poetas Safo e Alceo de Mitilene. En 428 a.C., Lesbos xuntouse á Liga de Delos nunha revolta sen éxito contra Atenas. Aristóteles e Epicuro tamén moraron aquí.
Na mitoloxía grega, Lesbos tamén era o nome do deus padroeiro da illa. Lesbos era fillo de Lafita e casou con Metima.
A palabra lésbica vén do nome desta illa. A súa orixe está nos poemas de Safo de Lesbos, onde se describe o amor entre mulleres. Debido a isto, Lesbos é frecuentemente destino turístico de cruceiros e outros paseos para lesbianas. Mentres, as autoridades lesbovitas non aproban enteiramente isto, e a algúns navíos de cruceiro xa lles foi negado o permiso para atracaren na illa.
Xeografía
Lesbos atópase no extremo oriental do mar Exeo, fronte á costa de Turquía (Golfo de Edremit), no punto máis estreito, só hai 5´5 km de distancia á costa turca continental. A forma da illa é máis ou menos triangular, pero con dous profundos golfos, o de Kalloni, cunha entrada na costa sur, e o de Gera, no sueste.
A illa é boscosa e montañosa, con dous grandes picos, o Monte Lepetymnos de 968 m e o Monte Olympos de 967 m, que dominan o norte e o centro da illa. A súa orixe volcánico maniféstase nas súas augas termais e os dous golfos.
Lesbos é verde, acertadamente chamado Illa Esmeralda, cunha maior variedade de flora do esperado para o tamaño da illa. As oliveiras cobren o 40% da illa, sumando un total de 11 millóns de unidades, xunto con outras árbores froiteiras. Os bosques mediterráneos de piñeiros, castiñeiros e algúns carballos ocupan o 20%, e o resto é terra de cultivo e chan urbano. Ao oeste da illa atópase o segundo bosque do mundo de sequoias petrificado.
A súa economía baséase na agricultura. O turismo en Mitilene, grazas ao seu aeroporto internacional, e as praias de Plomari, Molyvos e Ereso contribúen de xeito substancial á riqueza da súa economía.
Historia
A illa aparece mencionada como Lazpas nas inscricións hititas. Homero chámaa Macaros, e Macar é o suposto quinto rei da illa; Macaros era a sede do culto ao deus Lesbos.
Outras cinco cidades tiveron reis, pero igualmente foron progresivamente expulsados nos séculos -VII e -VI e establecéronse gobernos oligárquicos ou tiranías. Todas as cidades foron colonizadas por tesalios cos que se impuxo a colonización eólica e a poetisa Safo aínda escribía no dialecto eólico do grego. As cidades da illa eran tributarias do rei Creso de Lida polos seus posesións na costa (Creso non dominou nunca a illa), pero cando este foi derrotado polos persas en -546, a illa pasou a dominio persa e houbo de pactar o pago dun tributo e o envío de soldados cando o rei pedíseo.
No século -V, a cidade de Arisbe (Arisvi) foi destruída per Metimna e o número de cidades independentes quedou reducido a cinco: (Mitilene, Metimna, Antisa, Ereso e Pirra). Contribuíron a fundar Naucratis en Exipto e aliáronse con Mileto contra o tirano Polícrates de Samos que os derrotou.
Permaneceron tributarias do rei de Persia ata -499, cando foi derrocado o tirano Coes de Axandros, favorable a Persia, e a illa uniuse á revolta xonia pronto sufocada (-494). A vitoria ateniense en Salamina en -480 supuxo o fin do dominio persa en Lesbos.
A illa tivo sempre tendencia oligárquica, pero elementos próximos á democracia acabáronse impondo e as cinco cidades baixo a hexemonía de Mitilene (-477), ingresaron na confederación de Delos (-471) e excepto por unha breve revolta (Metimna non tomou parte); as demais cidades fosen castigadas e repartiuse as terras entre cidadáns atenienses) e permaneceron alí ata o final da guerra do Peloponeso cando caeron en mans de Esparta (-405) e da oligarquía local aliada a Esparta.
En -392, Atenas reconquistou as cinco cidades; pero pola paz de Antálcidas restableceuse a súa independencia en -387.
En -369 ingresou na segunda liga ateniense, pero caeu baixo dominio persa en -357. Cando Alexandre Magno gañou a batalla de Gránico, as cidades declaráronse ao seu favor, pero foron sometidas pola frota persa dirixida por Memnón de Rodas.
O xeneral macedonio Hexéloco conquistou a illa cara ao -331 (Memnón morreu) e pasou a Macedonia, dentro da que permaneceu ata o -167 en que houbo de asinar un tratado cos romanos. Nesta guerra, Labeo destruíu Antisa por axudar aos macedonios e incorporou aos seus habitantes aos de Metimna.
En -89, as cidades da illa aliáronse a Mitrídates VI Eupátor, rei do Ponto, e os romanos desembarcaron en -88 e establecéronse permanentemente alí, destruíndo Mitilene, acusada de encabezar a alianza póntica por liberar o rei a M. Aquilio; Mitilene. A última cidade leal a Mitrídates foi conquistada por M. Minucio Termo, e na batalla distinguíronse Xulio César que recibiu unha coroa por salvar a un soldado.
Cneo Pompeio, a petición de Teófanes, recoñeceulle poucos anos despois unha certa autonomía como cidade libre baixo dominio romano (-79); a muller e o fillo de Pompeio estiveron en Mitilene ata o final da campaña que acabou en Farsalia.
Nesta época, Mitilene foi de feito a capital da provincia romana de Asia. En 70 o emperador Vespasiano suprimiulle os privilexios, que, no entanto, foron restaurados por Hadriano en 117. A cidade emitiu moeda baixo diversos emperadores.
Coa división provincial de Constantino I o Grande, a illa foi incluída na Provincia Insularum (Hierocles p. 686).
Durante a época cristiá construíronse numerosas igrexas e basílicas (máis de 50).
No 801 foi o lugar de exilio da emperatriz bizantina Irene, que morreu alí o 15 de agosto de 802. Cara ao 1090, Tzashas, emir de Esmirna, conquistou Mitilene, pero fracasou ante Metimna. Aleixo I Comneno enviou unha expedición que recuperou Mitilene.
En 1204 foi parte dos dominios directos do emperador latino e no 1224 foi ocupada polo emperador de Nicea. A partir do 1270 concedeuse privilexios comerciais aos xenoveses, pero a soberanía permaneceu bizantina.
Os xenoveses quixérona ocupar en 1346, pero o ataque imperial a Quíos impediuno, pero pouco despois Francesco I Gattiluso, un patricio xenovés que puxo ao servizo do bizantino Xoán V Paleólogo naves e homes para axudalo a recuperar o trono do que fora desposuído (1354), recibiu a cambio a señoría de Lesbos e a man da súa filla María (17 de xullo de 1355), aínda que, cómpre dicir que os Gattiluso foron aliados fieis do imperio e aceptaron a cultura bizantina.
Os otománs atacaron a illa o día 25 de decembro de 1455 e ocupárona excepto Metimna, e os otománs só se retiraron no 1456 a cambio da cesión de Tasos (outra illa dos Gattilusio) e o aumento do tributo; pero en 1462, acusaron ao señor local Nicolo II Gattiluso de depor e matar ao seu irmán Domenicco I Gattiluso, tributario dos turcos. Mitilene foi destruída e logo de 15 días de resistencia Nicolo rendeuse e foi levado a Constantinopla xunto con outros membros da familia, e foi executado, e a súa irmá María (esposa do ex emperador Alexandre Comneno de Trebisonda), muller moi bela, crese que foi incluída no harén do sultán.
Na guerra dos Balcáns de 1912 os gregos ocuparon a illa, que permanece no seu poder.
miniatura|A cidade Petra
Umbo (micoloxía)
miniatura| A [[Cantharellula umbonata é un cogumelo umbonado.]] miniatura|O sombreiro de [[Psilocybe makarorae é papilado.]] O umbo, ou umbón é unha prominencia mamiliforme (en forma de mamila), localizada no centro do píleo ou sombreiro dun cogumelo da familia das agaricáceas. Os sombreiros (e os fungos) que posúen esta característica denomínanse umbonados.
Etimoloxía
Os termos umbo e umbón derivan do latín umbus, -onis, "a parte central prominente do escudo dos lexionarios".
Microscopio de forza atómica
miniatura|250px|Diagrama dun microscopio de forza atómica. miniatura|dereita|Microscopio de forza atómica á esquerda, e computadores que o controlan á dereita. miniatura|dereita|Imaxe de AFM dun escaneado da superficie dun vidro. Aínda que os vidros parecen lisos, a escala micro e nanométrica presentan toda clase de rugosidades. O microscopio de forza atómica (AFM, nas súas siglas en inglés, de Atomic Force Microscope) é un instrumento mecano-óptico con capacidade para detectar forzas da orde dos nanonewtons. Ao escanear unha mostra pasando unha sonda de punta afiada detectora pola súa superficie, este microscopio pode rexistrar continuamente a súa topografía. A punta da sonda pode ser de forma piramidal ou cónica. A sonda vai acoplada a un brazo ou panca microscópica moi flexible de só uns 200 µm. O microscopio de forza atómica foi esencial para o desenvolvemento da nanotecnoloxía, para a caracterización e visualización de mostras a dimensións nanométricas (10-9 m = 1 nm). Ten unha resolución de ata fraccións de nanómetro, o que mellora en máis de 1000 veces o límite de difracción óptico.
O AFM é un tipo de microscopia de sonda de varrido (SPM: Scanning probing microscopy), que inclúe tamén ao STM (microscopio de efecto túnel). O STM permite visualizar rexións de alta ou baixa densidade electrónica superficial, e de aí inferir a posición de átomos individuais ou moléculas na superficie dunha rede. A microscopia de sonda de varrido utilízase en áreas da ciencia que van desde a bioloxía ata a física do estado sólido.
Historia
Gerd Binnig e Heinrich Rohrer foron galardoados co Premio Nobel de Física de 1986 polo seu traballo en microscopia de varrido de túnel. Binnig e Rohrer foron recoñecidos polo desenvolvemento da poderosa técnica de microscopia que pode formar unha imaxe de cada un dos átomos sobre unha superficie de metal ou de semicondutores por medio do escaneo realizado pola punta dunha agulla sobre a superficie a unha altitude de só uns poucos diámetros atómicos. Compartiron o premio co científico alemán Ernst Ruska, o deseñador do primeiro microscopio electrónico.
En 2007 un equipo liderado polo Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) español perfeccionou a técnica empregada polos microscopios atómicos. A nova técnica, denominada Phase Imaging AFM, está baseada na microscopia de forzas, e permite realizar medidas tanto en aire coma en medios líquidos ou fisiolóxicos. O desenvolvemento desta técnica podería ter aplicacións en áreas diferenciadas, como a biomedicina, a nanotecnoloxía, a ciencia de materiais ou estudos medioambientais.
Instrumentación
miniatura|esquerda|Diagrama dun microscopio de forza atómica. Os compoñentes dun AFM son:
Micropancas
miniatura|250px|Micropanca.
Historicamente as primeiras pancas tiñan un tamaño de varios mm e adoitaban fabricarse de metal, por exemplo a partir dun fío de volframio cun extremo afiado e dobrado en ángulo recto para formar a punta. Máis tard, para mellorar a velocidade de varrido sen perder resolución, foi necesario que as pancas tivesen masas cada vez menores e simultaneamente frecuencias de resonancia maiores. A solución a este problema atopouse na microfabricación das pancas.