cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laos nos Xogos Olímpicos
Laos participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1980, e dende entón participou en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1984. O país nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno e tampouco gañou unha medalla olímpica.
Arquieparquía católica maronita de Haifa e Terra Santa
A arquieparquía de Haifa e Terra Santa (Archieparchia Ptolemaidensis Maronitarum in Terra Sancta) é unha sé da Igrexa Católica inmediatamente suxeita ó Patriarcado de Antioquía dos Maronitas. En 2009 contaba con 7.000 bautizados. O seu arcebispo actual é o antoniano Musa al-Hax.
Territorio
A arquieparquía ten xurisdición sobre todos os fieis da Igrexa Maronita que viven en Israel. A sé arcebispal é a cidade de Haifa, onde está a catedral de San Luís Rei. O territorio está organizado en 6 parroquias.
Shingeki no Kyojin (anime)
Shingeki no Kyojin (進撃の巨人) é unha serie anime xaponesa, unha adaptación do manga homónimo creado por Hajime Isayama. Está ambientado nun mundo onde a humanidade vive dentro de cidades arrodeadas por xigantescos muros por mor dos Titáns, enormes seres humanoides que devoran humanos sen unha razón aparente. A historia conta as aventuras de Eren Yeager e os seus amigos Mikasa Ackerman e Armin Arlert, cuxas vidas cambian para sempre despois de que un Titán Colosal rompe o muro da cidade onde viven. Xurando vingarse e querendo recuperar o mundo ocupado polos Titáns, Eren e os seus amigos únense á Unidade de Recoñecemento, un grupo de soldados de elite que loita contra os Titáns.
Arquieparquía católica maronita de Haifa e Terra Santa
Historia
A arquieparquía foi erixida o 8 de xuño de 1996, en territorios da arquieparquía de Tiro, e con xurisdición sobre todo Israel, Palestina, Xordania e a cidade de Xerusalén.
O 5 de outubro do mesmo ano cedeu parte do seu territorio para erixir os exarcados patriarcais de Xerusalén e Palestina e de Xordania, que até agora están unidos in persona episcopi á arquieparquía.
Rábanos
Rábanos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 93 habitantes (INE 2012).
O Piñeiro, Os Freires, Ortigueira
O Piñeiro é un lugar da parroquia dos Freires no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Cowboys & Aliens
Cowsboys & Aliens é un filme estadounidense dirixido por Jon Favreau que foi estreado no 2011. Está baseado na banda deseñada Cowboys & Aliens de Scott Mitchell Rosenberg.
Sinopse
No afastado Oeste, un estraño forasteiro (Daniel Craig), sen lembranzas do seu pasado chega a un pobo do deserto. A única pista da súa historia é un misterioso brazalete que leva no pulso. O que descobre é que a xente do pobo non da a benvida ós forasteiros, e ninguén fai un movemento nas súas rúas a menos que a orde de facelo veña da mano do coronel Dolarhydel (Harrison Ford). É un pobo que vive no medo, pero está a piques de experimentar algo non pode crer, xa que o desolado pobo é atacado por alieníxenas dende o ceo.
Agora, ese descoñecido ó que rexeitaron é a súa única esperanza para a salvación. A medida que este pistoleiro comeza lentamente a lembrar quen é e onde estivo, decátase de que agocha un segredo que podería darlle ó pobo a oportunidade de loitar contra as forzas alieníxenas.
Deborah García Bello
Traxectoria
Licenciouse en Química, e durante oito anos deu clase de materias científicas no ensino medio. Comezou a traballar en divulgación científica ata que este labor se converteu na súa dedicación única. Mantén un blog de divulgación, Dimetilsulfuro, e dirixiu diversas xornadas de divulgación científica, como as de Arte & Ciencia no Museo Guggenheim de Bilbao ou a cátedra de Cultura Científica da Universidade do País Vasco.
O Río Grande, Ribeira, Ribeira
O Río Grande é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Deborah García Bello
Traxectoria
Ademais é membro de Divulgaccion, da Asociación Española de divulgación Científica e colaboradora en Efervesciencia. Está a cursar o doutoramento na Universidade da Coruña en divulgación científica.
En 2018 participou no programa Girl STEM.
Oliveira
A oliveira (Olea europaea) é unha das 35 especies do xénero Olea. A oliveira silvestre está considerada dentro da subespecie sylvestris e as oliveiras cultivadas dentro da subespecie sativa. É unha árbore perennifolia, de tamaño mediano e con tronco nodoso. Encóntrase presente en toda a rexión mediterránea e Oriente Próximo, mais foi estendida a outros países ou zonas con clima semellante como Perú, Chile, Arxentina, California, Suráfrica ou Australia. É un dos cultivos tradicionais máis antigos. É unha planta orixinaria do Oriente Próximo, que desde ha máis de 5.000 anos foi introducida no oeste da conca mediterránea.
En Galicia, a oliveira está pouco espallada, aínda que se poden atopar exemplares illados practicamente por todo o país. Na zona galega con influencia do clima mediterráneo poden atoparse masas arbóreas pequenas, que se crearan basicamente para autoconsumo. Esas masas localízanse, fundamentalmente, no conca do río Sil (comarcas de Quiroga, Valdeorras, Bolo) e no val de Verín.
Descrición botánica
miniatura|dereita|250px|Oliveira en Portugal. A oliveira forma parte da familia das oleáceas, que comprende, entre outras, as lilas (Syringia), os ligustros (Ligustrum) e os freixos (Fraxinus), así como formas arbustivas como as forsythias ou os xasmíns.
Aspecto xeral
Moi ramoso, de toro nodoso e cortiza esburacada e castaña, pode chegar alcanzar de 15 a 20 m de altura e vivir moito tempo. Porén, pola acción de animais cavadores ou vivir en lugares moi venteados ou expostos ás brétemas, xeralmente adopta un aspecto arbustivo, manténdose en bolas compactas e impenetrábeis, tomando a forma dun mato espiñento. Na maioría das formas de cultivo, as oliveiras son mantidas a unha altura de 3 a 7 metros de altura, a fin de facer posíbel o seu cuidado e a recolleita dos froitos.
Raíces
As raíces poderosas e longas da oliveira poden chegar até unha profundidade de 6 metros, característica que lle asegura sempre a posibilidade de obter auga para o seu desenvolvemento.
Follas
miniatura|Olea europea. As follas son opostas, ovais, alongadas, sostidas por un curto pecíolo, coriáceas, enteiras, enroladas sobre os seus bordos, dunha cor verde escura brillante na cara superior e dun verde claro prateado, cunha nervadura medial saínte na cara inferior. A follaxe é persistante, e sempre verde, mais isto non quere dicir que as súas follas sexan inmortais, pois viven, como media, tres anos, logo amarelean e caen, principalmente no verán.
Flores
As flores son brancas cunha corola, dous estames, un cáliz con catro pétalos ovais, e un ovario de forma arredondada que ten un estilo bastante espeso e remata cun estígmata. Este ovario contén dous óvulos. As flores están agrupadas en pequenos acios con entre 10 e 20 exemplares, abrochando na axila das follas a comezo da primavera nas pólas con dous anos de idade.
A maioría das oliveiras son autofértiles, é dicir que o seu propio pole pode fecundar os seus propios ovarios. A fecundación efectúase sobre todo polo vento e non dura máis que apenas unha semana por ano. Se non chove demasiado durante ese período, entre un 5% e un 10% das flores producirán froitos suficientes para unha boa sazón.
Froitos
O froito, a oliva é unha drupa, da que a pel (epicarpio) está recuberta dunha materia cerosa impermeábel á auga, e unha polpa (mesocarpio) carnosa, rica en materia graxa, almacenada durante a época de lipoxénese, que vai entre fins de agosto e o inicio da maduración. En inicio verde, tórnase negra na completa madurez. A coia moi dura, ososa, está formada dun envoltorio (endocarpio) que se esclerosa no verán a partir de finais de xullo e contén unha améndoa con dous ovarios, dos cales un é, polo xeral, estéril e non funcional: ese gran (raramente os dous) produce un embrión, que dará unha oliveira nova se as condicións son favorábeis.
Subespecies
A especie Olea durante moito tempo foi subdividida en dúas subespecies, ''Olea europaea var. europaea para a oliveira doméstica (Europa e Turquía), e Olea europaea var. sylvestris'' (Mill.) Lehr para a oliveira brava. Esta subdivisión está hoxe anticuada. Diversos traballos teñen demostrado a ausencia de límites entre as poboacións salvaxes e as cultivadas, tanto no aspecto xenotípico como fenotípico.
Ciclo vexetativo
A oliveira non produce de modo natural máis que un ano de cada dous a falta de poda, e a produción non se estabiliza máis que de vagar, progresivamente, mais tamén duradeiramente: entre 1 e 7 anos é o período non produtivo, cunha dura que pode dobrar o tempo en caso de seca; até os 35 anos, a árbore desnvólvese e coñece un aumento progresivo da produción; entre 35 anos e 150 anos, a oliveira alcanza a súa madurez plena e a súa produción óptima. Despois dos 150 anos, a árbore envellece e os seus rendementos tórnanse aleatorios, ao chou.
Cultivo
miniatura|Oliveira no cemiterio de [[Ponte, Silleda.]]
Necesidades climáticas
A oliveira é un cultivo propio de climas mediterráneos caracterizados por invernos relativamente suaves e veráns longos, cálidos e secos, con medias anuais de temperatura entre 15 e 20 graos, e de precipitacións entre 500 e 700 mm. Prefire os vales amparados ou as chairas baixas que non estean expostas a fríos intensos. Pode medrar nas ladeiras de montañas orientadas para o sur.
A oliveira é máis sensíbel ao frío que outras árbores froiteiras, como maceiras, pereiras ou pexegueiros, pero é máis resistente que os cítricos. Como outras árbores experimenta un aguante progresivo ás baixas temperaturas a partir do outono.
A oliveira precisa un verán bastante cálido para que poidan madurar as olivas. Na clasificación agroclimática de Papadakis necesita un verán do tipo do que permite o cultivo do arroz.
O mínimo pluviométrico rexístrase na rexión de Sfax, en Tunisia, onde se cultiva a oliveira con non máis de 200 litros de choiva anual. Porén, un clima tan seco leva uns rendementos moi baixos.
As boas prácticas agrarias determinan que, en caso de terreos en pendente, as aradas se fagan seguindo as curvas de nivel para limitar os perigos da erosión.
Na plantación tradicional colocábanse 100 árbores ou menos por hectárea. Actualmente tense comprobado que plantacións máis densas, de até 300 oliveiras por hectárea, son máis produtivas.
Labores habituais
miniatura|Recolleita de olivas nunha cerámica negra da Grecia Antiga, Museo Nacional de Atenas Os labores correntes son: Recentemente estanse a xeneralizar as técnicas de mínimo cultivo, é dicir, que só se fan as aradas indispensables e quítanse as malas herbas con herbicidas. Con esta técnica obtéñense producións similares, pero con menor custo económico.
A agricultura ecolóxica da oliveira está moi espallada, por ser unha árbore rústica, resistente, sendo moi fácil aplicala. Combátense as pragas empregando feromonas e mais insecticida biolóxico, e non se usan produtos sintéticos químicos para cuitar nin herbicidas.
As plantacións "superintensivas", ou de alta densidade, supoñen plantar unhas 2.000 oliveiras por hectárea, utilizándose unha mecanización total para a espurga; a recolección faise con máquinas que pasan por riba das plantes, ao xeito das máquinas de vendimar; así redécese moito o custo da recolleita, pero non hai aínda suficiente experiencia respecto de se estas novas plantacións poderán aguantar bastantes anos con tal sistema.
O cultivo da oliveira, por tradición, é de secano, aínda que actualmente tamén se realiza con rega; así asegúrase unha produción dada, pois se o ano é moi seco pode ser nula.
As olivas para aceite cóllense entre finais de outono e comezo do inverno. Algunhas variedades son recollidas á man cando aínda están verdes, e, cun pouco de adubo, poden seren consumidas como olivas de mesa. Tradicionalmente as destinadas para obtención de aceite cóllense con sacos ou mallas cosidas, estrándoas en terra por embaixo da copa (máis un par de sacos arredor da raíz, para evitar perderen as olivas por esa zona); as olivas fanse caer: sacudindo coas mans as gallas con froito ou ben cunha especie de "pinza" de ferro ou ben a golpes de vara (nas variedades en que se pode, por ter un tipo de oliva que cae facilmente ao vareala). As olivas estendidas sobre os sacos ou mallas recóllense en seiróns ou outros recipientes para levalas ao muíño ou lagar, para moelas e extraerlles o aceite. Antigamente tamén se collían as que xa caeran antes da recolleita, e que andaban ciscadas entre pedras e terróns, mais hoxe considérase unha práctica traballosa e antieconómica. Ademais esas olivas son de calidade ruín porque adoitan ser acedas en demasía.
A oliveira en Galicia
A oliveira cultivouse en Galicia desde, como mínimo, os tempos dos romanos, como demostra o descubrimento de ruínas de instalacións da época para a fabricación de aceite, como a de Teis, en Vigo.
Parece ser que se trataba dun cultivo común en Galicia, canto menos nas provincias de Lugo, Ourense e sur da de Pontevedra ata os tempos dos Reis Católicos, que mandaron cortar as oliveiras galegas para garantir a Andalucía o monopolio da produción de aceite. A tradición engade que aquela orde exceptuaba unha árbore por parroquia, coa fin de permitir obter o aceite necesario para o gasto da igrexa. Esta erradicación das oliveiras galegas pode explicar o feito de que en Portugal, onde non se aplicaría, sexan moito máis abundantes.
No século XVI, o Licenciado Molina, na súa obra Descripcion del Reyno de Galizia y de las cosas notables del, describiu como se colleitaba en abundancia na provincia de Ourense. Porén, no século seguinte, o cultivo volveu esmorecer a causa dos gravames impostos polo conde-duque de Olivares.
Xa no século XIX, na Exposición Rexional de Lugo (1896) presentáronse mostras de aceite de calidade, procedente de Quiroga (Lugo), Valdeorras (Ourense) e Betanzos (A Coruña). No século XX o cultivo de oliveiras quedou reducido ás zonas de Quiroga, Valdeorras e Verín, nunha extensión que non superaba as 23 hectáreas (datos de 1999), cunha produción testemuñal de aceite. A vide veu substituír as oliveiras da conca do Miño e outras zonas ourensás.
Outra explicación da forte regresión das plantacións de oliveiras en Galicia sitúa este feito no século XIX, tras unha máxima expansión nos dous séculos anteriores, motivado polos fortes impostos cos que se gravou este cultivo, o que motivou que se arrincaran a maior parte das árbores e foran substituídas por outras plantacións.
miniatura|300px|Igrexa parroquial de [[Oliveira, Ponteareas|Santiago de Oliveira, en Ponteareas.]] Como posible consecuencia daquela presenza xeral das oliveiras en Galicia está a abundante toponimia derivada: Oliveira é nome de lugares da Arnoia e Poio e parroquia de Ponteareas, A Oliveira é nome de lugares de Corcubión, Gondomar, Ponteareas e Vigo. Tamén Olveira, lugar de Teo e parroquias de Dumbría e Ribeira; A Ponte Olveira é lugar de Mazaricos, e O Alto de Olveira, lugar de Porto do Son. E Olives é nome dunha parroquia da Estrada. En Ribadavia existe unha igrexa do século XII denominada de Santa María de Oliveira. O nome de Cidade olívica que recibe Vigo vén dunha oliveira singular que había na cidade e que forma parte do escudo da cidade; a actual árbore do Paseo de Alfonso XII descende daquela.
Só coñecemos unha festa gastronómica dedicada ó aceite: a Feira do Aceite de Bendilló, en Quiroga, nacida no ano 2000 e na que se elabora aceite puro de oliva nun muíño de aceite restaurado.
Nos primeiros anos do século XXI, a empresa Abril, dedicada ó envasado de aceite andaluz, e a Fundación Desarrollo Producto Ecológico de Galicia promoveron a recuperación do cultivo da oliveira en Galicia, concretamente na zona da Estrada como forma de aproveitamento de superficies agrícolas abandonadas. O obxectivo é a produción dun aceite ecolóxico elaborado integramente a partir de olivas galegas.
Á parte desta distribución, a oliveira está presente en toda Galicia mediante exemplares soltos que medran xunto ás igrexas e algunhas casas nobres e, entres estes, destacan tres exemplares clasificados como árbores senlleiras de Galicia:
Rosalía de Castro escribiu o seguinte en Follas Novas, sobre as oliveiras do cemiterio de Adina, onde sería enterrada ó morrer: O simiterio d'a Adina N'hay duda qu'è encantador, C'os seus olivos escuros De vella recordazon;
A oliveira na cultura popular galega
Por ser usada esta árbore para obter os santos óleos e porque coas súas polas se recibiu a Xesús cando entrou en Xerusalén, considérase posuidora de poderes máxicos e protectores contra o mal de ollo, posesións diabólicas e outros males desta natureza. Así, nalgunhas comarcas galegas recórrese ás pólas de oliveira para asperxer á nai cando se practica o bautismo anticipado como remedio para previr o aborto. E queimar unhas pólas de oliveira que fosen benditas o último Domingo de Ramos crese eficaz para combater a posesión diabólica. No Courel curaban o mal de ollo follas de oliveira (xunto a outros ingredientes), coas que facían tres cruces sobre a auga coa que se lavaba o ameigado.
As follas de oliveira entran tamén na composición dunha mestura de plantas curadoras que se queima e, co fume, cura o mal de aire. Risco recolleu a crenza de queimar follas ou pólas de oliveira bendita o día de San Pedro Mártir ou o Domingo de Ramos para protexerse do raio, alcanzando así as mesmas propiedades protectoras que as ramas de loureiro. Do mesmo xeito, queimalas na lareira afastaba as treboadas e os malos espíritos da casa. Pendurar follas de oliveira no balcón ou trala porta da casa ou das cortes protexía a xente e o gando de tódalas posibles desgrazas. As follas, nunha saqueta pendurada ó pescozo, serven como amuleto protector.
Unha práctica protectora contra a Santa Compaña consiste en trazar un círculo no chan cunha póla de oliveira e resgardarse dentro. Así, as almas en pena non poderán facer dano.
Na igrexa de San Vicente de Augasantas, no concello de Rois (A Coruña), hai unha fonte milagreira. Mollando unha póla de oliveira nesta auga, asperxendo con ela as terras e cravándoa logo no chan, protéxese a colleita contra as pragas ou a casa que se constrúa nela; tamén arreda os perigos que poden representar unha morte ou unha desgraza acaecida na casa. Para que sexa realmente eficaz, cando se colle a auga hai que recitar este ensalmo: "Entre Xesús en Xerusalén, saia o mal e entre o ben".
Por outra banda, a presenza común desta árbore nos adros das igrexas, nos que tamén se localizaba o cemiterio, fixo que se relacionase a oliveira coa vida e a morte, como árbore funeraria protectora da paz dos mortos. Críase que estas oliveiras dos adros das igrexas tiñan poder para salvar do raio, afastar treboadas (queimando algunhas follas), escorrentar os trasnos e curar enfermidades:
Nalgunhas zonas galegas asperxíanse os cadáveres con pólas de oliveira molladas con auga bendita, para procurar a salvación da alma do defunto. Risco di que, en Ribadavia, percibir un forte cheiro a aceite é sinal de mal agoiro, porque lembra as lampadelas que lle poñen ós defuntos.
Hai persoas que son que de agoirar a morte próxima dalgún veciño ou familiar, e crese que esa virtude lles vén de que, no momento do bautismo, o crego utilizou o óleo de defuntos (pensado para dar a extremaunción) en lugar do óleo dos vivos (pensado para o bautismo).
Evidentemente, a oliveira úsase tamén como remedio terapéutico popular contra enfermidades reais ou imaxinarias. Así, para curar as úlceras da boca ou o fogardente (tecnicamente, ergotismo, intoxicación polo cornizó do centeo), fanse cruces sobre o enfermo con pólas de oliveira; e para curar as anxinas é bo mascar unha folla de oliveira e tragar o zume que produce. Tamén se trata o enganido queimando distintas herbas e, entre elas, unha ramiña de oliveira, xunto á pluma dunha galiña e pelos de gato. O uso dunha póla de oliveira para asperxer auga -bendita ou non- sobre o enfermo tamén é habitual, como por exemplo no ritual do bautismo anticipado. Para curar a erisipela envolvíase un pau de oliveira en la de ovella e, mollado en aceite, facíanse cruces sobre as lesións (na Moureira (Pontevedra); ás veces completábase o rito cun ensalmo: "Dille que lle dean/ con aceite de oliva/ e un guedello de pan/ dunha ovella viva" (en Beariz, Ourense)
O aceite forma así mesmo parte dalgunhas supersticións: crese que se se untan con aceite as patas dos gatos da casa non escapan cando están de xaneira. Por iso dise que hai que untarlle os pés con aceite ós amigos que veñen pouco por casa, para que se deixen ver con máis frecuencia.
Outro uso tradicional do aceite é protexer as ferramentas de ferro para que non se oxiden, así como as ferraduras ou outros trebellos de ferro. Por iso disque o aceite é medio ferreiro ou o aceite é armeiro, reloxeiro, cociñeiro e curandeiro.
Julio Ruiz de Alda
Julio Ruiz de Alda Miqueleiz, nado en Estella (Navarra) o 7 de outubro de 1897 e finado en Madrid o 23 de agosto de 1936, foi un militar e aviador español, considerado un pioneiro da aviación, que acadou unha gran popularidade —xunto ao comandante Ramón Franco— co voo do Plus Ultra en 1926.
Nos anos da Segunda República foi cofundador de Falanxe Española e morreu asasinado na matanza do Cárcere Modelo de Madrid, ao mes de iniciada a guerra civil española.
Traxectoria
Fillo de Silvio Ruiz de Alda e Francisca Miqueleiz, foi o maior dos seus irmáns e naceu na localidade navarra de Estella o 7 de outubro de 1897, na rúa de Zapatería, número 1, nunha casa que coa súa monumental escalinata, as súas reixas labradas e o brasón da súa fachada, conserva aínda o carácter de palacio o dezaoito que tiña dende a súa orixe.
Con quince anos ingresou na Academia preparatoria Militar Iriarte. Tras supera-lo exame de ingreso na Academia de Artillaría de Segovia, ingresou o 1 de setembro de 1913, co número 1 da súa promoción.
Carreira militar
Licenciouse da Academia de Artillaría de Segovia co rango de tenente. Inicialmente foi destinado ao Rexemento de Montaña con base en Vitoria e pouco despois será destinado ao Rexemento Mixto con base en Tetuán, por mor da Guerra de África. Destinado a Ceuta, foi chamado en marzo de 1922 ao aeródromo de Cuatro Vientos para segui-lo curso de observador aéreo. A partir daquel momento uniríase á nacente Aviación militar española. En setembro, ascendido a capitán, trasládase a Marrocos como observador en prácticas, terminando o ano na base de Mar Chica.
O 27 de xaneiro de 1923 obtén o título de observador de aeroplano e pasa ao aeródromo de Tetuán, de cuxos talleres se fai cargo en xuño. Durante as campañas militares de Marrocos, tivo unha destacada actuación.
Crese que obtivo o título de piloto pola Escola aérea de Xetafe. É neste momento, cando crea a Compañía Española de Traballos Fotogramétricos Aéreos (CETFA), pero este proxecto vese interrompido polo novo conflito no Protectorado de Marrocos.
Foi ascendido a xefe de grupo, e nomeado presidente da sección española da Federación Aeronáutica Internacional. Asiste como relator e vicepresidente, ao congreso internacional de aviadores transatlánticos, celebrado en Roma, onde recibe de mans de Benito Mussolini a encomenda de San Gregorio o Magno.
Tentou unha nova fazaña, cando empezou a preparar a volta ao mundo, outra vez xunto a Ramón Franco, a bordo dun Dornier 16, pero fracasou en xuño de 1928. E tamén tomou parte, en 1929, noutro intento de voo transatlántico (Madrid-Nova York-Madrid), pero resultou nun novo fracaso.
Actividade política
miniatura|Ruiz de Alda (centro) xunto a [[Alfonso García Valdecasas|Valdecasas e Primo de Rivera, no mitin fundacional de Falanxe no teatro da Comedia, o 29 de outubro de 1933.]] Trala proclamación da Segunda República, viuse cada vez máis atraído polos movementos de extrema dereita e a ideoloxía fascista. Xunto a José Antonio Primo de Rivera e Rafael Sánchez Mazas, fundou o pequeno Movemento Español Sindicalista (MES), de escasa entidade. Posteriormente, en 1933, Ruiz de Alda foi un dos fundadores do movemento fascista Falanxe Española (FE) xunto a Primo de Rivera, Sánchez Mazas e Alfonso García Valdecasas. De feito, foi un dos tres oradores —xunto a Primo de Rivera e Valdecasas— no mitin fundacional de Falanxe o 29 de outubro de 1933 no teatro da Comedia.
Mantivo unha firme amizade co doutor Juan Negrín por mediación da súa esposa Amelia, discípula e admiradora do científico e entón deputado socialista canario. José Antonio Primo de Rivera tentou atraerse politicamente a Negrín por mediación de Ruiz de Alda pero as súas peticións sempre foron rexeitadas.
Tamén estivo moi relacionado co teórico fascista Ramiro Ledesma, o que levaría á unión entre Falanxe e as Xuntas de Ofensiva Nacional Sindicalista (JONS). Tras esta unión Ruiz de Alda formou parte do triunvirato que inicialmente liderou o partido. Nas eleccións de 1936, foi candidato a Cortes republicanas pola circunscrición de Santander, aínda que non obtivo acta de deputado. De feito, Ruiz de Alda obtivo na provincia santanderina uns resultados electorais puramente simbólicos que non chegaron aos 4.000 votos.
O 14 de marzo de 1936, Ruiz de Alda foi detido no seu despacho no marco da operación policial que desmantelou a cúpula de Falanxe e con posterioridade foi recluído no Cárcere Modelo de Madrid.
Asasinato
O 22 de agosto de 1936 a prisión foi invadida por milicianos anarquistas, que se fixeron co control da mesma e decidiron a execución de varios presos significados. Ruiz de Alda formou parte do grupo de 28-30 persoas que foron seleccionadas polos milicianos e fusiladas nos patios do cárcere, durante a coñecida como matanza do Cárcere Modelo. Días antes de ser asasinado, Ruiz de Alda rexeitara unha oferta de traballar para a República que lle fixo chegar a súa esposa, Amelia Azarola —sobriña do almirante Antonio Azarola, quen poucos días antes fora fusilado polos sublevados en Ferrol—.
Recoñecementos
Durante o franquismo, a Escola Superior de Educación Física Feminina, que funcionou entre 1956 e 1977, recibiu o seu nome con carácter honorífico. Así mesmo, durante o período franquista numerosas rúas e prazas de diversas cidades españolas foron renomeadas na súa honra.
En San Javier (Murcia) hai un instituto de educación secundaria chamado IES Ruiz de Alda en honra a este piloto de aviación. Ademais, na mesma zona, hai unha antiga colonia militar pertencente a Santiago de la Ribera chamada Colonia Julio Ruiz de Alda, máis coñecida como Cidade do Aire.
Praia de Montalbo
Situada nun ámbito rural, está limitada, no extremo norte, pola Punta de Montalbo, promontorio e miradoiro natural, e, no extremo sur, pola Punta Paxariñas, menos pronunciada, que separa a praia de Montalbo da de Paxariñas.
Un paseo de madeira comunica polo bordo do mar as praias de Montalbo e Paxariñas.
Ten forma rectilínea, con area branca e fina formando suaves dunas con vexetación dispersa que delimitan a praia do piñeiral próximo que a separa da estrada PO-550. É unha praia aberta, ventosa e con ondada moderada, e dispón de zona de fondeo de embarcacións.
Acceso
Dende Sanxenxo, pola estrada C-550 en dirección ao Grove, debe tomarse o desvío á esquerda á praia, ó chegar ó lugar de Montalbo.
miniatura|esquerda
O Río Pequeno, Ribeira, Ribeira
O Río Pequeno é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
As Aguieiras, Os Freires, Ortigueira
As Aguieiras é un lugar da parroquia dos Freires no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
Montferri
Montferri é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
Receptor de células B
O receptor de células B (BCR) é unha proteína receptora transmembrana situada na superficie dos linfocitos B (células inmunitarias produtoras de anticorpos). O linfocito B contacta co antíxeno estraño por medio do seu receptor, o que é necesario para a súa activación. O residuo do receptor que se une ao antíxeno é un anticorpo integrado na membrana, que expón ao exterior as súas rexións Fab, e que, como todos os anticorpos, ten un sitio de unión específico para un certo antíxeno, determinado aleatoriamente durante a maduración dos clons de linfocitos B (cada clon de células B ten unha especificidade distinta). Cando un linfocito B se une por primeira vez ao seu antíxeno específico, é activado, empeza a proliferar e a diferenciarse, xerando unha poboación de células plasmáticas B de grandes retículos endoplasmáticos rugosos produtoras e secretoras de anticorpos, e células B de memoria, que non actuarán ata que se produza unha resposta secundaria durante a segunda exposición a ese mesmo antíxeno.
O receptor da célula B ou BCR exerce dúas funcións esenciais na súa interacción cos antíxenos. Unha función é a transdución de sinais, que implican cambios na oligomerización do receptor. A segunda función é mediar na internalización e posterior procesamento do antíxeno, péptidos do cal serán despois presentados na superficie celular ás células T colaboradoras ou TH. As funcións do BCR son necesarias para unha produción normal de anticorpos, e os defectos na transdución de sinais desde o BCR poden orixinar inmunodeficiencia, autoinmunidade, e tumores de células B.
Compoñentes do receptor de células B
O receptor de células B está composto por dúas partes :
Vías de sinalización do receptor de células B
Hai varias vías de sinalización por medio das que o BCR pode transducir sinais. As que se coñecen poden transducir sinais intracelularmente a través da vía PLCy/calcio/NFAT, a vía PI3K, a vía IKK/NF-κB, e a vía ERK canónica. (ver imaxe) Estas vías de sinalización finalmente orixinan a expresión inicial de certos xenes que posteriormente activan a outros implicados na proliferación das células B, diferenciación e produción de inmunoglobulinas e outros procesos.
No caso da vía do factor de transcrición IKK/NF-κB o funcionamento é o seguinte:
Dereito positivo
O dereito positivo (Latín: ius positum) é o conxunto de leis humanas que obrigan ou especifican unha acción. Este concepto tamén describe o establecemento de dereitos específicos atribuídos a unha persoa ou a un conxunto de persoas.
O concepto de dereito positivo diferénciase do dereito natural en que este último comprende uns dereitos inherentes non por causa dunha lexislación humana en si mesma, senón que son conferidos por "Deus ou a natureza". O dereito positivo tamén é descrito como o conxunto de leis aplicadas nun momento concreto, presente ou pasado, no instante no que son vinculantes. Máis especificamente, o dereito positivo pode caracterizarse como "Lei concreta e efectiva, promulgada e aprobada por unha autoridade, apropiada para o goberno dunha sociedade organizada xurídicamente".
lex humana contra lex posita
Tomé de Aquino combinou o dereito feito polo home (lex humana) e o dereito positivo (lex posita ou ius positivum). Con todo, hai unha distinción sutil entre eles. Mentres que o dereito feito polo home se refire ás leis comprendidas dende a posición súa orixe, o dereito positivo refírese ás leis comprendidas dende a súa posición de lexitimidade. O dereito positivo é lei pola vontade de quen o fixo, polo que pode compararse ás leis positivas divinas, posto que son leis positivas feitas polo home. No Summa contra Gentiles Tomé de Aquino escribe sobre a lei divina onde di "si autem lex senta divinitus posita, auctoritate divina dispensatio fieri potest." (SCG, lb. 3 cap. 125) Tradución lo latín ao galego: "Se, con todo, a lei foi establecida por causa divina, entón pode ser feita por unha autoridade divina." Martin Luther tamén recoñeceu a idea de lei positiva divina, igual que Juan de Torquemada.
Tomé de Aquino non tiña moitas dificultades coa idea de lei positiva divina e lei positiva humana, posto que non facía diferenzas entre o a natureza do creador da lei, sexa este humano ou divino. De todos os xeitos, para outros filósofos a idea de unión entre dereito positivo humano e divino sempre resultou moi controvertida. Thomas Hobbes e John Austin abrazaron a idea dunha soberanía definitiva. Onde Aquino (e Mackenzie) dividían a soberanía en espiritual (Deus) e temporal ("poder supremo do estado" de Mackenzie), Hobbes e Austin procuraron unha única e indivisible soberanía como fonte última do dereito. O problema que isto cause é que un soberano temporal non pode existir se os humanos están suxeitos a unha lei positiva divina, pero se a lei positiva divina non se aplica a todos os humanos, entón Deus xa non pode considerarse soberano. Hobbes e Austin responden a isto negando a existencia do dereito positivo divino e invertendo a soberanía dos humanos, quedando estes como suxeitos ás leis naturais divinas. Así pois, a autoridade temporal é soberana e é encargada de traducir a lei natural divina en lei positiva humana.<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMurphy2005214_5-1" rel="dc:references" contenteditable="false"> <span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMurphy2005155.26ndash.3B156.2C214_11-0" rel="dc:references" contenteditable="false">
O profesor James Bernard Murphy, da universidade de Dartmouth explica: "Aínda que os nosos filósofos sempre intentaron empregar o termo positivo para demarcar especificamente o dereito humano, o termo e o concepto non concordan totalmente. Todo o dereito divino contén grandes pinceladas de dereito positivo […]."<span class="mw-ref" id="cite_ref-FOOTNOTEMurphy2005214_5-2" rel="dc:references" contenteditable="false">
Positivismo legal
Este termo tamén é empregado ás veces para referirse á filosofía do dereito do positivismo xurídico, en diferenciación das escolas de dereito natural e realismo xurídico.
No que respecta ao sentido máis amplo, varios filósofos propuxeron varias teorías contrastando o valor do dereito positivo con respecto ao dereito natural. A teoría normativa do dereito, presentada pola universidade de Brno, otorgoulle preeminencia ao dereito positivo pola súa natureza racional, mentres que os filósofos liberais clásicos e libertarios adoitan decantarse polo dereito natural por enriba do positivo.
Jim Broadbent
James "Jim" Broadbent, nado en Lincoln (Lincolnshire) o 24 de maio de 1949 é un actor inglés.
Traxectoria
Os seus pais foron actores afeccionados e el estudou na London Academy of Music and Dramatic Art. Traballou no teatro, na televisión e no cinema, gañando o Oscar ao mellor actor secundario en 2001.
Herba becerra
A herba becerra ou herba do can  Antirrhinum majus é unha especie de planta da familia das plantaxináceas de talo ergueito, con follas simples, opostas na base do talo e alternas máis arriba e flores en acios de distintas cores, de forma característica,  nativa do Mediterráneo, desde Marrocos, Portugal e sur de Francia, até o leste de Turquía e Siria.
Descrición
Planta bienal até perenne, de 1,5–2 m de altura, coa base algo leñosa, máis ou menos ramificada, ascendente até recta, desigualmente vilosa e glandulosa. Follas inferiores opostas, as superiores alternas, lineares, de 1–7 cm de longo e 1–25 mm de ancho, sésiles, de marxes enteiras, de base acuñada. Inflorescencias en acios terminais. Cáliz de até 8 mm de longo, con sépalos de igual lonxitude, oblongos até largos. Corola vermello púrpura, de até case 5 cm de longo, cun labio superior bilobado e un inferior dividido en tres partes. Tubo corolino pechado por 2 prominencias avultadas. 4 estames no tubo corolino. Cápsula de até 14 mm de longo, gladulosa até glabra, oblonga, con tres poros.
Distribución
Mediterráneo de España até Turquía e Siria. Cultivada e moi estendida. miniatura|Antirrhinum majus subsp. linkianum. miniatura|Ilustración miniatura|Detalle da flor miniatura|Nun selo postal de Rusia miniatura|Inflorescencia miniatura|Cultivar
Cultivo e usos
As diversas especies son plantadas en xardín s polas súas flores. É tratada como planta anual, especialmente en zonas frías onde non sobrevive ao inverno. Numerosos cultivares están dispoñíbeis, incluíndo plantas con flores de cor lavanda, laranxa, rosa, amarela, ou brancas, e tamén cunha floración simétrica.
Propiedades
Principios activos: contén mucilaxes, ácido gálico, resinas, pectina, rinantina, amargos.
Indicacións: é emoliente tópico. Antifloxístico, resolvente. Adstrinxente, detersivo, antiescorbútico, hepático, diurético. É eficaz contra as inflamacións, úsase para as almorrás. Utilizouse en gargarexo s contra ulceraciones da cavidade bucal. Internamente en colite e pirose. Externamente, como cataplasmas, sobre os eritemas.
Estudos no desenvolvemento da simetría bilateral
O desenvolvemento da monosimetría floral foi investigado mediante o uso de xenética molecular e un dos modelos máis usados neste eido foi a herba becerra (xénero Antirrhinum). Como primeiro modelo foi usada a especie Antirrhinum majus. En termos adaptativos a monosimetría semella evolucionar varias veces de forma independente a partir da simetría radial debido a que é un sistema exitoso en relación ao gran potencial para a precisión dos mecanismos de polinización por animais.
Taxonomía
Antirrhinum majus foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 617. 1753. Antirrhinum: nome xenérico que deriva do grego anti = "como," e rhinon = "nariz," por mor de que as flores semellan teren un nariz.
majus: epíteto latino que significa "maior". Hai 5 subespecies:
Tirotropina
A tirotropina ou hormona estimulante da tiroide (TSH) é unha hormona peptídica sintetizada e segregada polas células tirotropas da adenohipófise ou pituitaria anterior, que regula a función endócrina da glándula tiroide.
Santa Uxía de Ribeira, Ribeira, Ribeira
Santa Uxía de Ribeira é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 13.259 habitantes (6.585 homes e 6.674 mulleres).
Tirotropina
Fisioloxía
miniatura|250px|dereita|O sistema das hormonas tiroides [[triiodotironina (T3) e tiroxina (T4) é regulado polas hormonas TSH e TRH do eixe hipotalámico-hipofisario. ]]
Regulación da liberación de TSH
A produción de TSH é controlada pola hormona liberadora da tirotropina (TRH) segregada polo hipotálamo e transportada ata a adenohipófise polos vasos sanguíneos do sistema portal hipotalámico-hipofisario, e unha vez alí incrementa a produción e liberación de TSH. A hormona tamén hipotalámica somatostatina, ten o efecto contrario, facendo decrecer ou inhibindo a produción de TSH na adenohipófise.
Como a TSH estimula a glándula tiroide para que segregue as hormonas tiroxina (T4) e triiodotironina (T3), os niveis destas hormonas tamén inflúen na produción de TSH. A concentración sanguínea de hormonas tiroides (T3 e T4) regula a liberación de TSH na hipófise por retroalimentación negativa; cando as concentracións de T3 e T4 son baixas, a produción de TSH increméntase, e, inversamente, cando son altas, a produción de TSH decrece.
Efectos da TSH sobre a tiroide
A TSH actúa sobre a glándula tiroide, estimulando que esta produza as hormonas tiroxina e triiodotironina, influíndo en diversas actividades das células da tiroide, como son:
Subunidades
A TSH é unha glicoproteína e consta de dúas subunidades, a alfa e a beta.
O receptor da TSH
O receptror da TSH atópase principalmente nas células foliculares da tiroide. A estimulación do receptor incrementa a produción e secreción de T3 e T4. Os anticorpos que estimulan este receptor producen efectos semellantes aos da TSH e causan a enfermidade de Graves-Basedow. Ademais, a gonadotropina coriónica humana (hCG) mostra algunha reactividade cruzada co receptor da TSH, polo que pode estimular a produción de hormonas tiroides. No embarazo, as concentracións prolongadas de hCG poden producir unha condición transitoria denominada hipertiroidismo xestacional.
Rabé de las Calzadas
Rabé de las Calzadas é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 227 habitantes (INE 2012).
Tirotropina
Diagnósticos
Nos adultos o rango de referencia estándar de TSH está entre 0,4 e 3,0 µIU/mL (equivalente a mIU/L), pero os valores varían lixeiramente segundo os laboratorios. Por exemplo, no Reino Unido, as directrices da Association for Clinical Biochemistry sinalan un rango de referencia de 0,4-4,5 mIU/L. A National Academy of Clinical Biochemistry (NACB) reduce o rango a 0,4–2,5 µIU/mL.
As concentracións de TSH mídense clinicamente como parte dunha proba para comprobar a función tiroide en pacientes nos que se sospeita que teñan un exceso (hipertiroidismo) ou deficiencia (hipotiroidismo) de hormonas tiroides. A interpretación dos resultados depende das concentracións de TSH e de T4. En certas situacións pode ser tamén útil a medición das concentracións de T3.
A proba da TSH tamén se recomenda agora para os recoñecementos de enfermidades tiroides. Os recentes avances que aumentaron a sensibilidade da proba da TSH, fan que esta sexa máis útil que a medición de T4 libre.
Terapéutica
Unha droga sintética chamada TSH humana recombinante alfa (rhTSHα ou rhTSH, comercializada co nome Thyrogen), utilízase para tratar o cáncer de tiroide.
Lombao de Arriba, Os Freires, Ortigueira
Lombao de Arriba é un lugar da parroquia dos Freires no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Queima das Fitas
miniatura|dereita|Cortexo da Queima-das-Fitas no Porto A queima-das-Fitas é unha tradición académica festiva dunha semana de duración que acontece tódolos anos durante o mes de maio en Portugal. Entre as diversas actividades destacan a serenata estudantil, os concertos musicais e o cortexo académico.
Along Came a Spider (filme)
Along Came a Spider é un filme estadounidense de 2001 dirixido por Lee Tamahori. É o segundo título da serie de Alex Cross e é a secuela do filme de 1997 Kiss the Girls, con Morgan Freeman retomando o seu papel como o detective Alex Cross. O guión é obra de Marc Moss e foi adaptado a partir da novela homónima de 1993 de James Patterson, mais moitos dos elementos claves do libro foron eliminados de maneira controvertida. O filme recibiu críticas negativas, mais foi un éxito de recadación.
As Somozas
As Somozas é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ferrol. Segundo o INE en 2014 tiña 1211 habitantes (1382 no 2009, 1392 no 2006, 1411 no 2005, 1403 no 2004, 1407 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Xeografía
Os 71,4 km² polos que se estende este concello son bastante accidentados, aínda que de altitude escasa: as maiores altitudes son as de Vilalbesa (583 m), Pena dos Ladróns (620 m), Naveira (523 m), Lameira (518 m) Barreiros (538 m) e Cortello (484 m), todas elas nas parroquias de Seixas e Recemel. Atravésano o río Mera e o río Grande de Xuvia; o primeiro conforma o límite con Ortigueira e desemboca na ría de Ortigueira e o segundo nace na confluencia dos ríos Ferreiras e Grande.
Historia
Grazas á súa situación estratéxica, arrodeada de vales e montañas, todo o territorio do concello das Somozas foi visitado por numerosas culturas ao longo da súa historia. Da época castrexa consérvase o Castro de Marván (Seixas).
No dominio musulmán, foi imposto un tributo aos seus habitantes, coñecido como Tributo das Cen Doncelas, polo que numerosas mulleres foron apresadas e trasladadas aos seus haréns. Eran despedidas polos seus achegados dende o Monte Marbán. Pénsase que a denominación de 'Somozas' provén dun nobre francés chamado Sumaças, que venceu aos musulmáns e que foi recompensado con terras na zona.
O territorio das Somozas pertenceu a distintos clans señoriais e a varias xurisdicións. Algúns dos nobres máis importantes que dominaron estas terras foron a Duquesa de Lemos, o Conde de Maceda e o Marqués de San Sadurniño.
O concello das Somozas constituíse no ano 1836, intre no que xurdiron os primeiros concellos constitucionais, formando parte da provincia histórica de Betanzos. Posteriormente, no ano 1845, incorporouse a parroquia de Recemel, desvencellándose de Moeche, e, máis tarde, no ano 1895, formáronse as de Enchousas e Seixas, ao se dividir a parroquia principal.
Na actualidade, As Somozas é un concello rural, adicado á agricultura e á gandería e arrodeado de vales e montañas que lle proporcionan un clima oceánico con temperaturas agradables.
O 19 de xaneiro do 2014, falece o actual alcalde Manuel Candocia Ramos, a causa dun infarto mentres presenciaba un partido do equipo do Unión Deportiva Somozas, do que tamén era presidente.
Goberno municipal
Ao longo da democracia, Manuel Candocia non deixou nunca de ser alcalde das Somozas. Inicialmente, coa UCD e, xa na actualidade, co PP. Non só ven revalidando unha ampla maioría absoluta, senón que esta é, cando menos, abafante.
Durante varias lexislaturas, e tamén na que descorre entre 2007 e 2011, o PP conta con 8 concelleiros e existe un só grupo na oposición, o PSdeG-PSOE, cun único concelleiro. Malia superar a barreira do 5% dos votos en 2007, o BNG non foi quen aínda de rachar con ese tradicional bipartidismo e entrar no Concello.
Economía
A economía, aínda que marcadamente agrícola, vai perdendo peso a medida que vai medrando o Polígono industrial das Somozas, onde se localizaron industrias dedicadas ás novas tecnoloxías como a construción de aeroxeradores (Gamesa) e plantas de rexeneración de materiais industriais e reciclaxe (a maioría do chapapote do Prestige será tratado aquí). Tamén conta con explotacións forestais de eucalipto, gando vacún e cultivos de kiwi e autoconsumo, que como moito, son vendidos nos mercados e feiras de Moeche e As Pontes de García Rodríguez, transformación da madeira en serradoiros e a existencia dunha embotelladora de leite.
Case unha cuarta parte dos traballadores viaxan até As Pontes, pois están empregados por Endesa ou as súas empresas auxiliares.
A poboación é moi dispersa e o lugar de maior tamaño, Igrexa, ronda os 100 habitantes.
Deporte
A Unión Deportiva Somozas xoga na Segunda División B Española (tempada 2015-16).