cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fatou Jallow
Reaccións
En setembro de 2019, o líder interino do APRC, Fabakary Jatta, cualificou as acusacións de mentira, dicindo que Jallow "incluso debería estar agradecida ó expresidente Jammeh polo apoio monetario", e denunciou as acusacións como intentos de empañar a imaxe de Jammeh. Jallow rexeitou esta declaración por considerala unha busca de atención infundada, e sinalou que ela non acusara á APRC como partido, senón a Jammeh persoalmente, e que a APRC non debería de falar no seu nome.
O 31 de outubro de 2019, Jallow testificou ante a Comisión da Verdade, a Reconciliación e Reparación para chegar a un acordo co reinado de Jammeh, e repetiu e aclarou as súas acusacións.
Río Bush
O río Bush (en inglés River Bush, do gaélico irlandés an Bhuais) é un río do Condado de Antrim, Irlanda do Norte. A fonte do río atópase nos Antrim Hills a 480 m. Desde alí, flúe cara ao noroeste, torcendo en Armoy cara ao oeste, pasando logo por Stranocum, para logo virar cara ao norte e pasar por Bushmills antes de chegar ao mar en Portballintrae, no litoral norte de Antrim. Discorre por un fértil val. O seu leito está xeoloxicamente composto por basaltos e a auga atópase lixeiramente alcalinizada con magnesio, dando nunha dureza característica. O río posúe reservas autóctonas de salmóns e troitas. Un afluente do río prové a auga que se emprega para destilar o whiskey Old Bushmills.
Pesca
O Río Bush foi tradicionalmente un río salmoneiro, aínda que en retroceso a finais do século XX e principios do XXI, mais aínda ofrece excelente salmón para pescar. Está administrado como río imporante do salmón polo Departamento de Cultura, Artes e Lecer (DCAL). O Departamento tamén controla unha piscifactoría que serve para o Proxecto de Investigación do Salmón do Río Bush, proxecto establecido en 1972, que ten a misión de estudar o ciclo da vida do salmón atlántico tanto na auga doce como na do mar. Este programa de investigación permitiu que o río Bush sexa recoñecido como un río índice para o Consello Internacional para a Exploración do Mar (ICES).
Xérridos
Os xérridos (Gerridae) son unha familia de insectos da orde dos hemípteroos e da suborde dos heterópteros, coñecidos popularmente como zapateiros ou cabras de auga. As súas pezas bucais son de tipo perforador-succionador, e é característica a súa habilidade para deslizarse sobre a auga, distribuíndo o seu peso para aproveitar a tensión superficial da superficie da auga, polo que son comúns en ríos e lagos. Identificáronse máis de 1700 especies de xérridos, dos cales un 10% son especies mariñas.
Malia que o 90% dos xérridos viven en augas continentais, o xénero mariño Halobates converte a esta familia Gerridae nun caso bastante extraordinario. O xénero Halobates foi estudado con detemento por primeira vez entre 1822 e 1883 cando Francis Buchanan White recolleu varios exemplares de distintas especies durante a Expedición Challenger. Por aquel entón, Eschscholtz descubriu tres especies de Gerridae, o que atraeu atención sobre esta familia a pesar do escaso coñecemento sobre a súa bioloxía. Dende entón, os xérridos seguíronse estudando pola súa capacidade de patinar sobre a auga e polas súas interaccións sociais. Algúns Gerridae de pequeno tamaño confundíronse con outro tipo de insectos, os Veliidae; o trazo máis definitorio para distinguilos áchase nas diferenzas internas entre os seus aparellos reprodutores, polo que é practicamente imposible facelo a primeira ollada e precísanse tanto unha formación específica como instrumentos de análises adecuadas. dereita|miniatura|Vídeo de xérridos. A familia Gerridae caracterízase polos seus pelos hidrófobos, as súas garras retráctiles preapicais e o seu corpo e patas esveltos. Os pelos hidrófobos son pelos minúsculos que conteñen máis de mil micropelos por milímetro. Todo o seu corpo está cuberto por estes pelos, o que lles dá resistencia fronte a salpicaduras e pingas de auga.
Furacán Ophelia de 2017
miniatura|Ophelia, o 14 de outubro, preto dos [[Azores, no seu momento de máxima intensidade.]] alt=traxectoria de Ophelia|miniatura|Traxectoria de Ophelia, con indicación de intensidades na escala Saffir-Simpson.
Ophelia é un furacán que en outubro de 2017 percorreu o océano Atlántico, chegando ata Irlanda e Gran Bretaña como tormenta (chamada alí a 'tormenta Ophelia'). En 2005 e 2011 houbo outros furacáns co mesmo nome.
Porco espiño (homónimos)
O termo porco espiño en galego pode designar a diferentes especies animais:
Furacán Ophelia de 2017
Foi o furacán de grande intensidade localizado máis ó leste do Océano Atlántico do que se ten rexistro. O domingo 15 de outubro pasou a uns 500 km de Galicia, continuando camiño cara ó Atlántico Norte para achegarse ás costas de Irlanda xa como tormenta.
Porco espiño (homónimos)
Outros
Porco-espinho
Furacán Ophelia de 2017
Formado o 9 de outubro e disipado o 18, foi considerado extratropical pola súa situación o 16. Acadou ventos de velocidade 51 m·s-1 (185 km/h), cunha presión mínima de 960 mbar. É parte da tempada 2017 de furacáns no Atlántico.
España e Portugal
Nos arredores do 15 de outubro de 2017, os fortes ventos de Ophelia axudaron a facer medrar e estender unha vaga de incendios forestais no noroeste da península ibérica, dende Lisboa a Cantabria (en particular, norte de Portugal, Galicia e Asturias.
O balance de mortos acada os 38 en Portugal e 4 en Galicia, contando ademais decenas de feridos. O número de incendios en Portugal rondou os 150, máis de 80 en Galicia e máis de 30 en Asturias.
Irlanda
Entre o 16 e o 17, Ophelia, xa como tormenta, atravesou Irlanda, de sur a norte, deixando ao menos tres mortos.
Bright (filme)
Bright é un filme estadounidense de 2017 dirixido por David Ayer e escrito por Max Landis. Está protagonizado por Will Smith, que interpreta un policía dos Ánxeles que ten por compañeiro un policía orco (Joel Edgerton). Está ambientado nun mundo actual habitado por humanos e criaturas míticas. No filme tamén aparecen Noomi Rapace, Lucy Fry, Édgar Ramírez e Ike Barinholtz.
A fotografía principal comezou en novembro de 2016 na cidade dos Ánxeles. Foi estreado internacionalmente por Netflix o 22 de decembro de 2017, converténdose nunha das producións da páxina máis vistas en liña, malia que recibiu valoracións negativas por parte da crítica.
Pequenos Irmáns de Xesús
O Instituto dos Pequenos Irmáns de Xesús (en Institutum Parvolorum Fratrum Iesu) son un instituto relixioso masculino de dereito pontificio: os membros desta congregación engaden ao seu nome as siglas P.F.I. ou P.F.J.
Historia
A congregación é obra de René Voillaume e doutros cinco sacerdotes inspirados polo exemplo de vida de Charles de Foucauld: o 8 de setembro de 1933 recibiron na igrexa de Montmartre (París) o hábito relixioso de mans do cardeal Jean Verdier, e no outubro seguinte se trasladaron a África.
Comezaron a vida en común en Al-Abiud Sidi al-Xaikh, en Alxeria, seguindo a regra elaborada por Charles de Foucauld en 1899, que prevía a clausura e a adoración eucarística: querendo imitar máis fortemente a vida de Foucauld, que tiña asistido sobre todo no material ás poboacións do Sáhara, vivindo en estreito contacto e traballando con eles, abandonaron a interpretación máis ríxida da norma.
O instituto foi erixido como instituto de dereito diocesano por Gustave Nouet, prefecto apostólico de Rardaia, o 19 de marzo de 1936, e recibiu o decretum laudis pontificio o 13 de xuño de 1968. Existe tamén unha rama feminina, a Fraternidade das Pequenas Irmás de Xesús.
Gondes, A Armenteira, Meis
Gondes é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 34 habitantes (17 mulleres e 17 homes), os mesmos ca en 2010 e dez menos ca en 2005.
Translación
A translación é un proceso que pode referirse a:
Pión (física)
Pión (abreviatura do vocábulo grego pi meson), é o nome que reciben, conxuntamente, tres partículas subatómicas: π0, π+, π−. O pión foi descuberto en 1947 usando a cámara de burbullas. Ten número de estrañeza igual a 0. Poden formarse como produto de desintegración dos Kaóns, violando a simetría C-P.
Estrutura dos pións
Os pións están formados por quark. No caso do pión positivo (π+), comprende quark arriba e un quark anti-abaixo. A forza forte é mediada por gluóns. A forza forte ten tres tipos de cargas, vermella, verde e azul; o quark arriba ten carga azul, e o anti-abaixo, anti-azul, polo que o pión ten carga forte neutra.
[a] Inexacta debido á ser diferentes de cero as masas dos quark.
Biblioteca Nacional de Francia
miniatura|220px|dereita|Sala de lectura da Biblioteca Richelieu. A Biblioteca nacional de Francia (en Bibliothèque nationale de France), coñecida polo acrónimo BnF e chamada tamén Biblioteca Nacional de París, é unha das bibliotecas máis importantes de Francia e do mundo. Ten o estatuto de estabelecemento público. As súas actividades desenvólvense en diferentes sedes, sendo François Mitterrand a principal, situada no barrio de Tolbiac, na beira sur de París. As outras son a Richelieu-Louvois e a Louvois.
A Biblioteca é moi coñecida pola súa versión dixital, chamada Gallica. Un decreto do ano 1537, que aínda segue en vigor, esixe que a Biblioteca Nacional de Francia garde un exemplar de tódalas obras que se publican en Francia. Actualmente acolle máis de 13 millóns de libros e 350 000 volumes de manuscritos, así como coleccións de mapas, moedas, documentos, selos e rexistros de son.
Mira Rai
Mira Rai (en मीरा राई) nada en Sanu Duma o 31 de decembro de 1988, é unha deportista nepalesa.
Traxectoria
Só os seus irmáns homes puideron estudar e ela non tivo acceso a unha educación formal. Ós 11 anos transportaba sacos de arroz de 28 quilos a tres horas da súa vila para poder revendelos. Ós 14 anos decidiu unirse á guerrilla maoísta durante 7 meses, un grupo de ideoloxía comunista. Pero cando a guerra terminou en 2006, inscribiuse no programa de rehabilitación do goberno e seguiu correndo por diversión. Non contaba con comida, equipamento ou cartos e na súa primeira carreira esborrallouse. Despois mudouse a Katmandú e co adestramento dun profesor de karate, puido seguir adestrando. Correu na montaña até 80 quilómetros e foi patrocinada por Red Bull, quen tras gañar enviouna a competir en Europa. É auspiciada pola marca Salomon, Red Bull, entre outras. Entre os seus logros a carreira de 80 quilómetros Mont Blanc na que ten unha marca.
Converteuse na atleta máis destacada do Nepal, actualmente está especializada en maratóns, ultramaratóns e correr pola montaña. Filmouse un documental sobre os seus logros.
Amstel Gold Race
miniatura|Amstel Gold Race 1969. A Amstel Gold Race é unha proba clásica ciclista neerlandesa que se disputa en Limburgo o terceiro domingo do mes de abril. Está patrocinada pola empresa cervexeira que lle dá nome.
Unha das clásicas das Ardenas xunto coa Flèche Wallonne e a Liexa-Bastogne-Liexa. Jan Raas é o ciclista con máis vitorias na proba cun total de 5.
No 2001 comezou a celebrarse a edición feminina aínda que non se disputou durante trece anos entre o 2003 e o 2017.
Mércores Santo
miniatura|dereita|160px|Trono da Santísima Virxe do Primeiro Dor ([[Californios), Cartagena.]]
O Mércores Santo acaba a primeira parte da Semana Santa cristiá, marcando o final da Coresma e o comezo da Pascua. O Mércores Santo ten lugar a traizón de Xudas Iscariote, que se reúne co Sanedrín, o tribunal relixioso xudeu, para condenar a Xesús.
Liturxia
O Evanxeo do Mércores Santo continúa coa traizón de Xudas Iscariote neste caso en relato de San Mateo:
Viñás, Vilaquinte, Carballedo
Viñas é un lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 4 habitantes, 3 mulleres e 1 home.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, relacionado con vides.
Songkick
Songkick é unha compañía tecnolóxica estadounidense que proporciona servizos de descubrimento de concertos e de vendas de entradas para eventos musicais ao vivo. A web e a app móbil de Songkick permite aos usuarios rastrexar a artistas en xira, recibir alertas de concertos na súa área e mercar entradas para os espectáculos, usando tecnoloxía e servizos que dirixen e xestionan as vendas de entradas en nome de artistas.
Historia
Songkick foi fundada en 2007 por Ian Hogarth, Michelle You e Pete Smith como parte do programa Y Combinator, un acelerador de sementes centrado en start-ups tecnolóxicas. O modelo de negocio inicial de Songkick, baseada no seu servizo de descubrimento de concertos, baseouse nas tarifas de referencia das compañías de venda de entradas. A compañía lanzou a súa primeiro aplicación móbil en 2011. En xuño de 2015 Songkick fusionouse con CrowdSurge, un provedor de servizos de venda de entradas para artistas. CrowdSurge fora fundado por Matt Jones en 2008, e el e Hogarth dixeron que decidiran unir as dúas compañías para corrixir "unha masiva ineficiencia no mercado". Acompañía combinada continúa operando baixo a marca Songkick. Jones e Hogarth traballaron como co-CEOs de Songkick ata que Jones tomou ese rol en solitario en xaneiro de 2016.
O CEO de Songkick CEO Matt Jones anunciou en outubro de 2017 que a compañía deixaría de vender entradas a finais dese mes, un proceso iniciado "a principios deste ano cando Ticketmaster e Live Nation bloquearon efectivamente o noso negocio de venda de entradas nos Estados Unidos". En xaneiro de 2018 Live Nation resolveu a súa demanda con Songkick por 110 millóns de dólares.
Songkick ten sistemas para detectar a revenda, reducindo os incentivos por revender (creando áreas de admisión xeral en vez de asentos asignados) e facendo máis doado aos fans mercar as entradas (realizando varios lanzamentos de entradas, non só un), reducindo a porcentaxe de entradas que rematan no mercado secundario ao 1,5% do total.
Isidro Novo
Isidro Xoán Froilán López Novo, nado en Lugo o 5 de outubro de 1951 e finado o 1 de febreiro de 2018, foi un escritor galego.
Traxectoria
Exerceu varias profesións como vendedor de libros, viaxante de produtos alimentarios, administrativo ou taberneiro. Comezou como autor de literatura infantil e xuvenil coa publicación de Teaza de brétema, que foi finalista no certame O barco de vapor de 1992. En 1997 apareceu Por unha presa de machacantes, un western cómico, ao que seguiron varios libros de relatos. Iniciouse na poesía co libro Dende unha nada núa. Participou en libros colectivos, foi radiofonista facendo en Radio Clavi un programa cultural titulado Gomorritas e novas criaturas, e como xornalista fixo reportaxes para varias revistas.
Varios dos seus relatos foron premiados no certame Modesto R. Figueiredo e no Manuel Murguía. Pertence ao Colectivo Círculos Líticos, integrado, entre outros, por Antón Fortes Torres e Lois Diéguez.
Novo foi membro do consello directivo da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega desde 2007, así como membro da sección de Literatura Oral desta entidade. Dende o ano 2008 e co apoio da AELG impulsou a sección de recuperación do idioma Palabras con memoria. Tamén dende ese ano colaborou no grande invento itinerante do experto en Literatura de Tradición Oral, Antonio Reigosa, denominado Polafías como lector de poetas populares de cada lugar visitado.
Condicións normais de presión e temperatura
Enténdese por condicións normais de presión e temperatura as de 1 atm e 0 °C (=273,16 K)
Κανονικές Συνθήκες Πίεσης και Θερμοκρασίας Atmosphère normalisée Condizioni normali Normāli apstākļi (ķīmijā) Cntp Нормальные условия 标准状态
19521 Chaos
19521 Chaos é un cubewano, un obxecto do cinto de Kuiper que non está en resonancia orbital con ningún planeta. Chaos foi descuberto no ano 1998 polo programa Deep Ecliptic Survey, a través do telescopio de 4 m. do Observatorio Kitt Peak. Asumindo que posúe un albedo de 0.09, a magnitude absoluta sería de 4,9 que lle daría un diámetro duns 460 kms. Recibiu o seu nome en referencia ó Caos da mitoloxía grega, o estado primixenio da existencia, do cal emerxeron os primeiros deuses.
Ligazóns externas
250px|esquerda|miniatura|Comparación de tamaño entre a Terra e varios dos TNOs máis grandes, incluíndo Chaos
Eduardo Torroja Miret
miniatura|250px|Vista das tribunas do [[Hipódromo da Zarzuela (obra do arquitecto Carlos Arniches Moltó).]] miniatura|250px|[[Mercado de Abastos de Alxeciras.]] Eduardo Torroja Miret, nado en Madrid o 27 de agosto de 1899 e finado o 15 de xuño de 1961 na mesma cidade, foi un enxeñeiro de camiños, docente, construtor e investigador español.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Ponte do Pedrido Fillo do matemático Eduardo Torroja Caballé, foi pai do tamén enxeñeiro José Antonio Torroja Cavanillas e avó da cantante Ana Torroja. Francisco Franco outorgoulle o título de Primeiro Marqués de Torroja en recoñecemento ao seu gran labor no campo da enxeñaría civil.
En 1917 ingresou na Escola de Enxeñeiros de Camiños (actualmente integrada na Universidade Politécnica de Madrid). Rematou a carreira o 22 de xaneiro de 1923. Deseguida pasou a traballar na Compañía de Construcciones Hidráulicas Civiles, dirixida polo que fora o seu profesor na Escola de Camiños José Eugenio Ribera, na que permaneceu ata 1927. Nesa compañía levou a cabo importantes proxectos entre os que destacou a cimentación da ponte de Sancti-Petri en San Fernando na provincia de Cádiz, debido ao novidoso do procedemento empregado.
Despois abriu unha oficina de proxectos propia en Madrid, proxectando en 1933 a cuberta do Mercado de Abastos de Alxeciras, obra realmente excepcional para a época. Como novidade do seu estudio pode citarse o emprego de modelos experimentais a pequena escala, que realizou para tódalas estruturas proxectadas nesta época, como foron o anfiteatro do Hospital Clínico na Cidade Universitaria de Madrid, o Frontón Recoletos ou as cubertas e bancadas do Hipódromo da Zarzuela, todos eles en Madrid.
En 1932 proxectou, xunto co arquitecto Manuel Sánchez Arcas, a Central Térmica da Cidade Universitaria de Madrid. Por esa obra recibiron o Premio Nacional de Arquitectura de 1932.
Empeñado na mellora das técnicas de construción creou, xunto a un grupo de arquitectos e enxeñeiros, a empresa ICON, con laboratorios apropiados para a investigación e medición sobre modelos reducidos e aplicables a todo tipo de investigacións para a construción. Desta empresa naceu, en 1934, o Instituto Técnico de la Construcción y la Edificación, do que Torroja foi o primeiro secretario, e a revista Hormigón y Acero.
En 1939, trala paréntese da Guerra Civil Española, o claustro de profesores da Escola Especial de Camiños, Canais e Portos propúxoo como profesor das materias relacionadas co Cálculo de Estruturas e nos anos seguintes as de Resistencia de Materiais e Fundamento do Cálculo e Execución de obras de formigón armado e pretensado, entre outras. Nese mesmo ano o Instituto Técnico de la Construcción y la Edificación (actualmente Instituto de Ciencias de la Construcción Eduardo Torroja) pasou a integrarse no Consello Superior de Investigacións Científicas.
En 1941 encargóuselle a dirección do Laboratorio Central de Ensayo de Materiales de Construcción creado en 1898 e situado na propia escola de Camiños, e á súa vez o proxecto, dirección e construción dun novo edificio para este laboratorio.
Foi presidente da Asociación Internacional do Formigón Pretensado, así como colaborador e membro do Comité Europeo do Formigón.
A última parte da súa vida levouna a cabo, en plena actividade científica, no Instituto Técnico de la Construcción y el Cemento, que na súa honra adoptou o nome de Instituto Eduardo Torroja de la Construcción y el Cemento.
Eduardo Torroja recibiu varias condecoracións, entre elas a Gran Cruz de Afonso X el Sabio, a Gran Cruz do Mérito Civil e os doutoramentos Doutor honoris causa polas universidades de Tolosa, Buenos Aires e Chile entre outras.
Torroja foi quizais o máximo especialista mundial do seu tempo en construción en formigón. Tódalas xeracións posteriores de enxeñeiros estudan as súas formulacións. Algúns dos conceptos que desenvolveu continuáronse por un dos seus alumnos, Félix Candela.
Feás
O topónimo galego Feás é un fitónimo que indica un lugar onde abunda o feo, do latín, de ("feo") + o derivativo de abundancia. Pode referirse a:
Parque Nacional das Grandes Montañas Fumegantes
O Parque Nacional das Grandes Montañas Fumegantes (en Great Smoky Mountains National Park) é un parque nacional e un lugar Patrimonio da Humanidade pola UNESCO que se estende ó longo das Grandes Montañas Fumegantes, parte das Montañas Blue Ridge, que é unha división da cadea montañosa dos Apalaches. É a fronteira entre Tennessee e Carolina do Norte e discorre dende o nordeste até o suroeste. É o parque nacional máis visitado dos Estados Unidos de América con máis de 11,3 millóns de visitantes no ano 2016. Na súa ruta dende Maine até Xeorxia, o Sendeiro dos Apalaches tamén pasa polo centro do parque. O parque foi arrendado polo Congreso dos Estados Unidos en 1934 e foi oficialmente declarado polo presidente Franklin D. Roosevelt en 1940. O parque abrangue 2.114,15 km2, o que o converte nunha das meirandes áreas protexidas do leste dos Estados Unidos.
Ophelia
O antropónimo feminino Ophelia (do grego ὠφέλεια ōpheleia "axuda, socorro"), é o nome dun personaxe da obra de William Shakespeare Hamlet. Pode referirse a:
O Busto, A Armenteira, Meis
O Busto é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 79 habitantes (44 mulleres e 35 homes), dous menos ca en 2010 e nove máis ca en 2005.
Xerardo Estévez
Xerardo Denis Felipe Estévez Fernández, nado o 25 de maio de 1948 en Santiago de Compostela, é un arquitecto e político galego.
Traxectoria
Estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, especializándose en urbanismo. Establecido en 1972 en Compostela, exerceu como arquitecto e urbanista formando con outros profesionais o equipo Oikos, e realizou traballos de investigación sobre arquitectura, planeamento e patrimonio.
Como alcalde de Santiago de Compostela nos períodos 1983-1986 e 1987-1998, aplicou a súa formación a fomentar a conservación e a transformación da cidade a través do planeamento, a arquitectura e a cultura. Promoveu a inclusión da cidade e do Camiño de Santiago na lista do Patrimonio Mundial, e a elección como unha das Cidades Europeas da Cultura no ano 2000.
Durante o seu mandato Compostela recibiu numerosos galardóns, entre os que destaca o Premio Europeo de Urbanismo 1998 polo Plan Especial da Cidade Histórica. Impulsou o Real Padroado de Santiago de Compostela e a creación do Consorcio de Santiago, órgano no que as administracións local, autonómica e estatal cooperan nas políticas urbanas e na conservación do conxunto histórico.
Foi deputado polo PSdeG-PSOE no Parlamento de Galicia entre os anos 1981 e 1983, e membro do Congreso dos Deputados de España entre 1993 e 1995.
En 1999 reincorporouse á práctica da arquitectura, que compaxina coa actividade como conferenciante e escritor, profesor de cursos de urbanismo e patrimonio, e co asesoramento a administracións e institucións. Colabora habitualmente nas páxinas de opinión de La Voz de Galicia.
Entre outras distincións, está en posesión do título de Fillo Predilecto e Medalla de Ouro de Santiago de Compostela, Medalla Castelao da Xunta de Galicia e medalla do Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España.
Edificio El Moderno
O Edificio El Moderno é unha construción civil da cidade de Vigo, situada na número 1 da rúa Policarpo Sanz, facendo esquina coa rúa de Carral. É un dos edificios históricos máis significativos da cidade.
Historia
A súa construción promoveuna Manuel Bárcena Franco, Conde de Torrecedeira, co obxectivo de facer un edificio para vivendas de renda. O arquitecto ao que se encomendou o encargo foi o francés de orixe polaca Michel Pacewicz, que iniciou as obras en 1897 e rematounas en 1902. O edificio recibe o nome de "El Moderno" por un famoso hotel que estivo alí instalado, e que recibía ese nome, creado en 1906 por Jesús Fernández Otero, primeiro tenente de alcalde de Vigo, e empresario que tamén explotaría o Hotel Continental. Foi renovado en 1953 polo produtor de cinema Cesáreo González, que lle deu o nome de Gran Hotel.
Construción e estilo
A fachada a Policarpo Sanz é simétrica e ofrece unha composición de diferentes formas arquitectónicas, distribuídas segundo as plantas, mesturando vans de diferentes alturas e anchuras, illados ou englobados entre grandes columnatas corintias, con frontóns neobarrocos partidos con volutas; tamén combina balcóns corridos e individuais, con petrís pétreos ou forxados, amofadillado con alternancia de perpiaños e dovelas resaltados mediante esgrafiado, arcos escarzanos, semicirculares, elípticos, e linteis fortemente decorados. Inspirado nun barroco rococó francés, pero con forte presenza modernistas nos ventanais e arcos rebaixados, así como a cúpula e os balcóns con pedra novelda. Destaca a perfección do traballo de cantaría, outra mostra máis do nivel de calidade alcanzado pola profesión en Vigo neses anos.
Corpo de Lewy
300px|miniatura|Micrografías de rexións de [[substancia negra dun paciente de Párkinson que mostran corpos de Lewy e neuritas de Lewy en varios aumentos. Os paneis superiores mostran imaxes a aumentos de 60x de inclusións intraneuronais de alfa-sinucleína agregadas para formar corpos de Lewy. Os paneis de abaixo son imaxes a 20x que mostran neuritas de Lewy similares a febras e corpos de Lewy arredondados de varios tamaños. No fondo son visibles células cargadas de neuromelanina da substancia negra. Tinguiduras usadas: anticorpo monoclonal para alfa-sinnucleína de rato; contratinguidos con haematoxilina de Mayer.]] miniatura|Corpos de Lewy.
Identifícanse baixo o microscopio en exames histolóxicos do cerebro. Os corpos de Lewy teñen o aspecto de masas esféricas que desprazan outros compoñentes celulares. Os corpos de Lewy poden encontrarse no tronco cerebral (dentro da substancia negra) ou no córtex cerebral. Un corpo de Lewy clásico é unha inclusión citoplasmática eosinófila que consiste nunha parte central densa rodeada dun halo de 10 nm de largo radiando fibrilas, cuxo principal compoñente estrutural é a alfa-sinucleína. Os corpos de Lewy corticais están tamén compostos de fibrilas de alfa-sinucleína, pero están menos definidos e carecen de halos. En histopatoloxía, os corpos de Lewy corticais son unha característica distintiva da demencia con corpos de Lewy, pero poden verse ocasionalmente en neuronas globo características da enfermidade de Pick e a dexeneración corticobasal, así como en pacientes con outras tauopatías.
Historia
Segundo o Journal of the History of the Neurosciences, o Dr. Lewy interesouse en estudar máis sobre a neuroloxía do cerebro, debido ao descubrimento que fixo Alois Alzheimer en 1906. O artigo menciona que o terceiro caso do que se informou de enfermidade de Alzheimer tiña estruturas histolóxicas que parecían ser similares ás preparacións histolóxicas con corpos de Lewy.
Bioloxía celular
600px|miniatura|Micrografías do núcleo motor dorsal do [[nervio vago (DmX) nunha seccións transversal ao longo da medula superior que mostra estar afectada polo depósito anormal da alfa sinucleína como parte dos corpos de Lewy intraneuronais atopados (á dereita): DmX é un dos primeiros sitios afectados pola deposición de sinucleína na enfermidade de Parkinson. ]] Un corpo de Lewy está composto pola proteína alfa-sinucleína asociada con outras proteínas, como a ubiquitina, proteína do neurofilamento e a alfa B cristalina. As proteínas tau tamén poden estar presentes e os corpos de Lewy poden ás veces estar rodeados de nobelos neurofibrilares. Os corpos de Lewy e os nobelos neurofibrilares poden ocasionalmente aparecer na mesma neurona, especialmente na amígdala.
Os corpos de Lewy crese que representan unha resposta de agresoma na célula.
A alfa-sinucleína modula os procesos de reparación do ADN, incluíndo a reparación de roturas de dobre febra no ADN polo proceso da unión de extremos non homólogos. A función de reparación de alfa-sinucleína parece estar moi reducida nas neuronas que conteñen corpos de Lewy, e esta redución pode desencadear a morte celular.
Neuritas de Lewy
As neuritas de Lewy son neuritas anormais en neuronas enfermas, que conteñen material granular e filamentos anormais de α-sinucleína similares aos que se encontran nos corpos de Lewy. Igual que os corpos de Lewy, as neuritas de Lewy son unha característica das α-sinucleinopatías, como a demencia con corpos de Lewy, a enfermidade de Parkinson, e a atrofia multisistémica. Tamén se encontra na rexión CA2-3 do hipocampo na enfermidade de Alzheimer.
Cleopatra Kambugu Kentaro
Traxectoria
Kentaro medrou con 11 irmáns, e dálle crédito ó seu pai por criar ós seus fillos coa capacidade de "expresarse sen medo e con albedrío".
Kentaro obtivo unha licenciatura en Agricultura (patoloxía de cultivos, biotecnoloxía, e xenética) na Facultade de Ciencias Agrícolas e Medioambientais de Kampala da Universidade de Makerere.
Comezou a cuestionar a súa identidade de xénero durante os seus estudos na universidade, primeiro investigando concepcións de xénero non binario en diferentes culturas a través da biblioteca e Internet. Despois, ao redor dos 23 anos, comezou a descubrir a comunidade de LGBT de Uganda.
Antes de alcanzar o estrelato, viuse obrigada a fuxir da súa Uganda natal após que a homosexualidade fora prohibida alí, atopando refuxio en Kenya. Foi declarada publicamente transxénero en 2013 na portada do tabloide máis grande de Uganda, Red Pepper. Isto ocorreu unha semana após a aprobación da Lei contra a homosexualidade de Uganda o 20 de decembro de 2013 no Parlamento de Uganda.
The Pearl of Africa
Cleo comezou a compartir a súa historia na popular serie web The Pearl of Africa, a cal foi adaptada unha longametraxe documental que se estrenou o 30 de abril de 2016 no Hot Docs Canadian International Documentary Film Festival. En The Pearl of Africa, Kentaro emprende "unha viaxe íntima máis aló das restricións binarias para descubrir a súa identidade", un proceso que atopou difícil debido ás normas africanas de masculinidade. O director Jonny Von Wallström seguiu a Cleopatra Kambugu Kentaro e o seu amante Nelson durante 18 meses, durante os cales Kentaro traballou para mellorar o benestar da comunidade de LGBT de Uganda a pesar da crecente discriminación.
Carreira
Kentaro traballa como administradora de subvencións para East African Sexual Health and Rights Initiative (UHAI EASHRI), apoiando a sexualidade, saúde, e dereitos humanos das minorías. Aboga por unha discusión aberta sobre xénero e sexualidade en África, a pesar da incomodidade que nota con respecto ó sexo.
Kentaro está traballando para obter unha mestría en Bioloxía Molecular e Biotecnoloxía da Facultade de Medicina Veterinaria e Bioseguridade de Recursos Animais da Universidade de Makerere. Traballou en varios proxectos diferentes co Centro Nacional de Biotecnoloxía e o Instituto Nacional de Investigación de Recursos de Cultivos Agrícolas, centrándose principalmente na bioloxía molecular do banano e a mandioca das terras altas de África Oriental, co obxectivo de aliviar a pobreza e a fame.
Khairpur
Khairpur é unha cidade da provincia de Sind, no sur de Paquistán, capital do distrito de Khairpur, foi tamén a capital do principado do Estado de Khairpur. Segundo o censo de 1998 tiña 102.188 habitantes. Destacados edificios son o Palacio Faiz Palace e o Forte Kot Diji.
Sintagma preposicional
O sintagma preposicional (SP) está constituído por unha preposición que funciona como eixo sintáctico e de translación e un sintagma nominal que resulta transferido
O sintagma preposicional desenvolve as funcións sintácticas seguintes:
Deán
Deán é un cargo relixioso, ostentado polo cóengo que preside o cabido dunha catedral. Como topónimo pode referirse a:
Trobisco
O trobisco ou matapulgas (Daphne gnidium) é un arbusto da familia das timeleáceas. É coñecido por ser unha planta velenosa.
Etimoloxía
O nome xenérico deriva do grego Daphn, a mitolóxica moza que perseguida por Apolo tranformouse á beira dun río nun loureiro.
O nome común galego: trobisco, vén directamente a través do latín: turbiscus.
Hábitat
É unha planta propia da rexión mediterránea, medrando en case toda a península ibérica, chegando a Galiza, illas Canarias, Baleares e norte de África.
Medra en todo tipo de terreos, matogueiras, piñeirais e terreos ermos dende o nivel do mar até os 1000 metros de altitude.
En Galiza medra ben nas toxeiras e piñeirais e bosques de sobreiras, en xeral en lugares quentes onde vai moito sol Florea de marzo a outubro e os froitos madurecen dende xuño a novembro.
Descrición
right|thumb|250px|Inflorescencia do trobisco
O trobisco é un arbusto de menos de 2 m de altura, cos talos erectos e coa casca parda. As pólas fican moi ergueitas. Ten moitas follas simples, alternas, lanceoladas, enteiras, de ápice acuminado, de cor verde cinsenta, densamente agrupadas nos extremos das pólas. Son irritantes. As flores agroman nos extremos das pólas en acios. Son miúdas, cos pétalos brancos e con catro lóbulos terminais patentes. Desenvolve as flores brancas a finais do verán e polo outono. Os froitos son bagas verdes inicialmente e vermellas ao chegares. Son moi velenosas.
Usos
É unha boa especie vexetal para facer nós e ligaduras, a casca é unha corda natural pola súa flexibilidade e resistencia.
Empregábase tamén como como insecticida, para matar piollos, formigas, e chinches (de aí o nome vulgar de matapiollos). Nos galiñeiros e poleiros mantíñanse os piollos controlados co uso da planta.
Ínsula (revista)
Ínsula é unha "revista de letras y ciencias humanas" fundada en 1946 por Enrique Canito e José Luis Cano.
Foi creada por Enrique Canito, catedrático de francés expedientado por motivos políticos, como boletín literario complementario da librería que rexentaba en Madrid, que pediu a colaboración de Cano para a publicación. Canito foi director da revista desde a súa fundación ata 1982, cando Cano o sucedeu. En 1987 Víctor García de la Concha converteuse en director da revista.
A revista foi adquirida por Espasa en 1983.
Cidade Libre de Danzig
Danzig deixaba de formar parte de Alemaña (República de Weimar) e quedaba baixo a tutela da Sociedade de Nacións, concedendo a Polonia privilexios diplomáticos e económicos (Polonia exercía un protectorado sobre a cidade).
Orixe
esquerda|miniatura|Cidade Libre de Danzig/Gdańsk 1920-1939. miniatura|esquerda|Mapa de [[Polonia (II República de Polonia).]]
A cidade obtivo a condición de Estado semiautónomo con Napoleón I, en 1807 (República de Danzig).
Despois do Congreso de Viena, en 1815, a cidade volveu ser integrada en Prusia.
En 1920, tras o Tratado de Versalles, Danzig recuperou a súa antiga autonomía, aínda que baixo o control de Polonia e da Sociedade de Nacións.
De acordo coa convención entre Danzig e Polonia, celebrada en 1920:
De conformidade coas disposicións da Convención, Polonia será a nación responsábel da dirección dos asuntos estranxeiros e de protexer os intereses dos cidadáns da Cidade Libre de Dánzig no estranxeiro, celebrar acordos internacionais en nome da Cidade Libre, e acordar as obrigas externas de préstamos pola cidade libre, e un rexistro dos buques que enarboraran pavillón de Danzig.
O territorio da cidade libre pertencía á Segunda República de Polonia para o control aduaneiro, que se levou a cabo por funcionarios de aduanas polacos na fronteira Polonia-Danzig, na de Alemaña-Danzig, e na aduana do mar. Polonia asegurábase o dereito de exportación directa e importación de mercadorías polo porto de Danzig, mantendo o seu propio servizo Postal, de Teléfonos e Telégrafos. Polonia era dona do ferrocarril na cidade libre (excepto os tranvías).
Estableceuse un Consello mixto de Navegación e para o goberno do porto de Danzig (con paridade de ambas as partes, cinco representantes de cada unha delas e o presidente designado de forma conxunta polo goberno polaco e as autoridades da Cidade Libre de Danzig), para a xestión dos portos respectivos, as instalacións portuarias e a liberdade de navegación no Vístula.
Froita silvestre
miniatura|Froita silvestre: amoras, amorodos e arandos.
Cidade Libre de Danzig
Establecemento da Cidade-estado
miniatura|Billete de 20 Gulden de Danzig.
Froita silvestre
Froita silvestre é a denominación popular e gastronómica coa que se coñece un grupo de froitas miúdas e comestíbeis que tradicionalmente non se cultivaban senón que medraban en gamallos, arbustos e incluso árbores bravas nos bosques e fragas. Adoitan ser bagas doces ou un chisco acedas, zumarentas e intensamente coloreadas. Adoitan empregarse para elaborar zumes, marmeladas ou aromatizar bebidas e pratos, especialmente sobremesas coma tortas, iogures e xeados.
A comercialización en Galiza aínda non está xeneralizada, con todo, as froitas bravas forman parte da cultura popular, xa que estes froitos son comúns en valados, bosques e camiños de todo o país: amoras, amorodos bravos, framboesas e arandos principalmente.
A froita silvestre é de especial importancia para a fauna salvaxe, e acostuma ser a máis atractiva polas súas cores intensas, que axudan ao espallamento das sementes das plantas. A meirande parte das bagas bravas é froita silvestre comestíbel, mais cómpre ter en conta que algunha é velenosos.
Cidade Libre de Danzig
Establecemento da Cidade-estado
Ao finalizar a primeira guerra mundial en 1919, a cidade de Danzig convertérase nun centro de disputas territoriais.
Por un lado, Alemaña reclamaba o territorio pola súa numerosa poboación de orixe alemá e, por outro, Polonia reclamaba a cidade por ser a súa única vía de acceso ao mar Báltico.
Froita silvestre
As súas fortes cores son pigmentos sintetizados pola planta. Algunhas pescudas descubriron propiedades medicinais dos polifenois pigmentados, coma flavonoide, antocianina, tanino e outros fitoquímicos localizados principalmente na pel e nas sementes. Por iso, moitas froitas silvestres teñen pigmentos antioxidantes e unha alta capacidade de absorción de radicais de osíxeno ("ORAC") entre alimentos vexetais. Son consideradas alimentos moi saudábeis.
The Whitest Boy Alive
The Whitest Boy Alive foi un grupo xermano-noruegués con base en Berlín. A banda estaba composta polo cantante/guitarrista Erlend Øye de Kings of Convenience, o baixista Marcin Öz, o batería Sebastian Maschat, e Daniel Nentwig no Rhodes e no Crumar (sintetizador).
Cidade Libre de Danzig
Nacionalidades
A poboación da cidade libre creceu desde 357.000 habitantes (1919) a 408.000 en 1929; de acordo co censo oficial, o 95 % eran alemáns, e o resto eran maioritariamente caxubios ou polacos. De acordo con E. Cieślak, os rexistros da poboación da cidade libre amosan que en 1929 a poboación polaca estimábase en 35.000 individuos, un 9,5 % da poboación.
Froita silvestre
A nivel comercial e de cultivo coñécense coma froitas vermellas, froitas do bosque e moi comunmente co anglicismo: berries (bagas).
The Whitest Boy Alive
Historia
The Whitest Boy Alive empezou a súa andaina no ano 2003 en Berlín como un proxecto de música electrónica, e dende entón foi mudando lentamente e empregando menos elementos desta música electrónica. O nome da banda vén da idea dun rapaz europeo do norte, inxenuo e tímido, do que a súa música trata. O selo discográfico alemán do grupo é Bubbles. O seu primeiro disco Dreams foi lanzado o 21 de xuño de 2006 en Alemaña. En xullo de 2007, asinaron con Modular Records o seu lanzamento no Reino Unido e fixeron a súa primeira actuación británica con New Young Pony Club no London Astoria en setembro de 2007. O álbum lanzouse no Reino Unido co sinxelo "Burning" en novembro de 2007.
Froita silvestre
Exemplos
Adoitan considerarse a nivel gastronómico como tales as froitas a seguir:
Outros
Nos montes galegos tamén medran froitos bravos comestíbeis que poderían considerarse froita silvestre, mais que gastronomicamente non se consideran así; é o caso dos froitos secos:
Tanzila Khan
Tanzila Khan é unha activista paquistaní polos dereitos das persoas con discapacidade, autora e fundadora de Girlythings, unha aplicación móbil que distribúe toallas sanitarias a mulleres con discapacidades. Khan céntrase en aumentar a conciencia e o acceso á saúde e educación reprodutiva, especialmente para as persoas con discapacidades. Escribiu varios libros sobre o tema así como deu conferencias públicas e seminarios.
Tanzila naceu e medrou en Paquistán. Está discapacitada desde o seu nacemento e está confinada nunha cadeira de rodas. Khan obtivo a súa licenciatura en dereito internacional na Universidade de Londres.
Traballos
Khan publicou o seu primeiro libro con 16 anos, e utilizou as ganancias para financiar proxectos comunitarios na súa área. Escribiu as seguintes obras:
Premios
Khan gañou os seguintes premios polo seu activismo:
The Whitest Boy Alive
Historia
O grupo sacou o seu segundo álbum Rules en marzo de 2009. Foi gravado nun estudio de nova construción en Punta Burros, Nayarit, México. O seu sinxelo "1517" foi empregado como banda sonora do videoxogo FIFA 10.
A banda empezou a xira The Whitest Boy Alive + The New Wine tour en abril de 2009, visitando Alemaña, Dinamarca, Reino Unido, Suíza, Francia, Países Baixos, Bélxica e Suecia. En 2011 a banda viaxou á China grazas a Split Works.
En xuño de 2014, a grupo anunciaba vía Facebook que "non compoñerían máis nin tocarían xuntos como The Whitest Boy Alive."
Cidade Libre de Danzig
Nacionalidades
Henryk Stępniak estima que en 1929 a poboación polaca era de ao redor de 22.000 persoas, sobre o 6 % da poboación, incrementándose até ao redor do 13 % nos anos 1930. Baseandose en estimacións de voto (de acordo con Stępniak moitos polacos votaton ao católico Zentrumspartei alemán e non a partidos polacos), Stępniak estima o número de polacos na cidade entre o 25 e o 30 % dos católicos que vivían nela, ao redor do 30 ou 36 mil persoas. Incluíndo ao redor dos 4.000 cidadáns polacos que estaban rexistrados na cidade, Stępniak estima que a poboación polaca era do 9,4 ao 11 % da poboación. Porén, Stefan Samerski estima que ao redor do 10 % dos 130.000 católicos eran polacos. Andrzej Drzycimski estima que a poboación polaca a finais dos anos 30 alcanzaba o 20 % (incluíndo os polacos que chegaron despois da guerra).
miniatura|Concatedral Basílica da Asunción da Boaventurada Virxe María en Danzig, coñecida como a Igrexa de Santa María. miniatura|200px|Gran Sinagoga de Danzig.
O Tratado de Versalles requiría que o novo Estado tivera a súa cidadanía, baseada na residencia. Os habitantes alemáns perderon a súa cidadanía cos creación da Cidade Libre, pero conseguiron o dereito a recuperala ao cabo de dous anos de existencia do Estado. Ningún alemán que non renunciara á cidadanía alemá foi privado das súas propiedades nin obrigado a vivir fóra da Cidade Libre de Danzig.
Relixión
En 1924, o 54,7 % da poboación era protestante (220.731 persoas, a maioría luteranos dentro da Igrexa Evanxélica da antiga Prusia), 34,5 % eran católicos (140.797 persoas) e o 2,4 % xudeus (9.239 persoas). Outros protestantes incluían 5.604 mennonitas, 1.934 calvinistas (reformados), 1.093 baptistas, 410 da Relixión Libre (humanistas), así como 2.129 disidentes, 1.394 fieis doutras relixións e denominacións e 664 non relixiosos. A comunidade xudía creceu desde 2.717 individuos en 1910 a 7.282 en 1927, e 10.448 en 1929, a maioría emigrantes de Polonia e Rusia, onde a discriminación era intensa e onde se viron sometidos a pogroms.
Altos Comisionados da Sociedade de Nacións
A diferenza dos Mandatos, que foron confiados aos países membros, a Cidade Libre de Danzig (como o Territorio do Sarre) permaneceu directamente baixo a autoridade da Sociedade de Nacións. Representantes de diversos países asumiron o papel de Alto Comisionado:
A Sociedade de Nacións negouse a permitir que a Cidade-estado utilizara o termo de cidade hanseática como parte do seu nome oficial; esta pretensión refírese a que a cidade fora durante moitísimos anos membro da Liga Hanseática.
Goberno
miniatura|Bandeira do Senado de Danzig.
A cidade libre foi gobernada polo Senado da Cidad Libre de Danzig, que era elixido pol Parlamento (Volkstag) para unha lexislatura de catro anos. O idioma oficial era o alemán, aínda que o uso do polaco foi garantido pola lei. Os partidos políticos na cidade libre correspondíanse cos partidos políticos na Alemaña de Weimar; os partidos máis influentes na década de 1920 foron o conservador Partido Nacional-Popular Alemán (DNVP), o partido Sociademócrata da Cidade Libre de Danzig e o católico Partido do Centro (Zentrum). Un partido comunista foi fundado en 1921 coas súas orixes na Liga Espartaquista e o partido comunista de Prusia oriental (provincia da que a cidade de Danzig era a capital). Varios partidos liberais e asociacións de votantes libres tamén existiron, e corncorreron ás eleccións con éxito variábel. Un partido polaco representou á minoría polaca e recibira entre o 3 % (1933) e o 6 % (1920) dos votos (en total, 4.358 votos en 1933 e 9.321 votos en 1920).[31]
Preposición versus conxunción
Otto Jespersen en The Philosophy of Grammar (Londres, 1951) considera as preposicións, conxuncións, adverbios e interxeccións como unha soa clase de palabra, en base á ausencia de flexión. Segundo este lingüista, non hai razón para separar as preposicións das conxuncións: a única diferenza entre after his arrived (despois da súa chegada) e after he had arrived (despois de que chegase) radica en que o complemento é na primeira secuencia un substantivo e, na segunda, unha oración. A causa disto, as conxuncións poderían ser denominadas preposicións oracionais, que introducen unha oración, pois a diferenza baséase na natureza do complemento. A teoría de Jespersen foi primeiramente cuestionada porque algunhas conxuncións, que el considerou pouco relevantes, coordinan e non poden ser clasificadas como preposicións oracionais:You and I (eu e ti).
Cidade Libre de Danzig
Fin da autonomía
miniatura|280px|Mapa de [[Alemaña en 1925.]] A "crise de Danzig" precedeu inmediatamente á segunda guerra mundial. Foi a última reivindicación irredentista que Adolf Hitler exixiu tras conseguir a remilitarización de Renania e a anexión de Austria (Anschluss) e os Sudetes de Checoslovaquia. A crise comeza en abril de 1939, momento elixido polo Führer para pronunciar un discurso no Reichstag no que exixía a restitución da soberanía alemá sobre Danzig, así como un ferrocarril e unha estrada extraterritoriais que cruzaran o chamado corredor polaco (que separaba a Prusia oriental do resto do territorio alemán desde o final da primeira guerra mundial como consecuencia do Tratado de Versalles).