cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución Belga
Sentimento nacional
miniatura|[[Jodocus Hondius: Leo Belgicus (1611). No Renacemento era un símbolo de Bélxica e do conxunto dos Países Baixos. No século XIX o seu uso como símbolo da rexión do sur intensificouse (mapa orientado ao oeste, o norte está á dereita).]]
Antes da revolución de 1830 desenvolveuse un sentimento nacional, aínda que o concepto de «Nación Belga» é problemático. Tres ideas entran en conflito dende a fundación do estado belga: A nación belga, a orientación cara Francia ou rattachisme ou a orientación cara os Países Baixos ou orangisme. A revolución belga tivo fortes lazos coa Revolución de Xullo e outros acontecementos da década de 1830. Os conflitos en Polonia, Grecia, Italia e a Vormärz alemá estiveron caracterizados por un forte sentimento romántico. O mesmo que definiu a Italia ou Alemaña como nacións culturais cunha mesma lingua, conduciu a fortes problemas para a unidade belga e á división lingüística entre flamengos e valóns.
A tendencia do orangisme inicial desembocou na denominación Vlaamse Beweging, e a tendencia afrancesada denominouse rattachisme. Así como Napoleón III tratou de anexionar Bélxica, en 1860 produciuse un acercamento cara os Países Baixos, e incluso o primeiro ministro rattachista Charles Rogier declarou que os antigos Países Baixos debían volver a reunirse como confederación en dúas rexións separadas. Por esa razón adaptou o himno nacional, Brabançonne, cuxo texto atacaba ao Príncipe de Orange. Na década de 1920 a idea dunha reunificación de Bélxica e os Países Baixos volveu gañar atractivo.
A pesar de todo, Bélxica conseguiu consolidarse como un estado estábel que conserva na actualidade os fundamentos da súa fundación en 1830. As únicas modificacións importantes foron a transición dun estado central a un federal, e o cambio da política lingüística, que dende a década de 1960, lle dá un status equivalente ao neerlandés e ao francés.
Neutralidade belga
A neutralidade de Bélxica, estipulada en 1830/39, foi violada en 1914 por Alemaña na operación coñecida como Plan Schlieffen. O tratado de Londres establecía que Gran Bretaña era garante da neutralidade belga, o que supuxo a súa entrada na guerra. O feito de que Bélxica estivera ao marxe de calquera guerra durante 84 anos está considerado un dos maiores éxitos da diplomacia do século XIX.
Avenida de América
Avenida de América foi unha serie de televisión emitida na TVG en 2002, sendo a primeira producida integramente por esta canle. Contou con dúas temporadas de 40 episodios cada unha (80 episodios en total).
Está gravada nas instalacións da Facultade de Xornalismo de Santiago, onde foron montados os decorados da escola de hostalería.
Sinopse
Fala da vida dun grupo de mozos e mozas que estudan na escola de Hostalería e as súas relacións con pais e profesores.
Mercagalicia
Mercagalicia é unha sociedade cuxo obxectivo é a distribución alimentaria que ten as súas instalacións en Santiago de Compostela, e que comezou a súa actividade en 1993 concentrándose principalmente no sector de froitas e hortalizas.
Instalacións
As súas instalacións están no Polígono Industrial do Tambre, no concello de Santiago de Compostela, e contan cunha superfice de 63.000 m2.
As actividades principais realízanse nunha nave de 11.500 m2, e dende o 2004 conta tamén cunha cetaria de marisco.
Tamén hai un edificio administrativo e zona comercial para dar servizos a todos os usuarios do mercado.
No seu recinto tamén se atopa a Plataforma de Distribución da Empresa DIA e a empresa de transportes por estrada Transportes Martínez Souto.
Facturación
No ano 2013 comercializáronse en Mercagalicia 14.000 toneladas de froitas, hortalizas e patacas, e 203.000 kg de mariscos.
Avenida de Castelao (Vigo)
A avenida de Castelao é unha avenida da cidade galega de Vigo. Ás beiras de toda a avenida estrutúrase o barrio de Coia.
ETB 4
ETB 4 é a cuarta canle de Euskal Telebista, a televisión pública do País Vasco. A canle inicialmente sería lanzada en 2009, pero debido ás restricións orzamentarias que impuxo a crise económica producida na Eurozona, decidiuse postergar o seu lanzamento ata finais de 2011 sen que se chegase a concretar. No seu lugar creouse en setembro de 2011 ETBK Sat, unha canle que baseándose na programación de ETB Sat incorpora programas deportivos específicos. O 29 de outubro de 2014, poucos días despois do Dividendo Dixital a canle ETBK Sat foi substituída por ETB 4 sen previo aviso.
Historia
En decembro de 2007, o Goberno Vasco, presidido por Juan José Ibarretxe, aprobou o orzamento co que contaría a Euskal Irrati Telebista polos próximos catro anos, no cal se destinarían 589 millóns de euros para a dixitalización das dúas canles xa existentes (ETB 1 e ETB 2) e a creación de dúas canles máis: ETB 3, que estaría destinado a un público novo (sendo lanzado en 2008), e ETB 4, que inicialmente se enfocaría cara a unha programación cultural e á emisión de informativos en castelán e éuscaro. Con todo, en febreiro de 2010 decídese cambiar a liña programática da canle, deixándoo como un sinal encargado de transmitir soamente programación deportiva baixo o nome de ETBK Sat, comezando para iso os estudos de factibilidade respecto diso. Este cambio significaría a reestruturación das canles que xa posúe o ente, como é o caso de ETB 1, encargado de transmitir actualmente gran parte desta programación. Esperábase que a nova canle funcionara en 2011.
O 16 de xuño de 2011 a conselleira de Cultura, Blanca Urgell, anunciou que o Goberno Vasco "renunciaba a poñer en marcha" ETB 4 dada a actual situación de crise económica, non está "disposto" a afrontar o custo de 7,2 millóns de euros que supoñería o lanzamento da nova canle. Urgell compareceu, xunto ao entón director xeral de EITB, Alberto Surio, ante a Comisión de Control da radiotelevisión pública vasca do Parlamento autonómico, na que deron a coñecer a súa avaliación do contrato-programa do ente.
Finalmente, o 29 de outubro de 2014, a canle ETBK Sat modificou o seu nome a ETB 4 sen previo aviso, mantendo inicialmente a programación que tiña previamente.
Miguel Maura
Miguel Maura Gamazo, nado en Madrid o 13 de decembro de 1887 e finado en Zaragoza o 3 de xuño de 1971, foi un político español.
Club Natació Sabadell
Historia
O Club Natación Sabadell foi fundado en 1916 por Joan Valls i Vidal. A primeira sede social foi o bar Imperial da Rambla de Sabadell.
Miguel Maura
Traxectoria
Miguel Maura, que era fillo do político monárquico Antonio Maura foi elixido deputado en 1916. Partidario primeiro e logo detractor da ditadura de Primo de Rivera evolucionou desde posicións monárquicas cara a un republicanismo sempre moderado.
Club Natació Sabadell
Historia
No ano 1918, o club construíu a que sería a primeira piscina de auga doce da España e que estaba situada na rúa de Lacy da cidade. A partir de entón, o club non parou de medrar e no ano 1959 inaugurou a piscina cuberta, que aínda funciona activamente na actualidade. No 2001 o club inaugurou novas piscinas de Can Llong.
Miguel Maura
Traxectoria
Pertenceu, xunto a Niceto Alcalá-Zamora á Derecha Liberal Republicana, un dos partidos republicanos asinantes do Pacto de San Sebastián. Cando en agosto de 1931, Derecha Liberal troca o nome polo de Partido Republicano Progresista, Maura non estivo moi de acordo e, en xaneiro de 1932, abandona o novo partido xunto con trece deputados, para crear o Partido Republicano Conservador.
Club Natació Sabadell
Historia
O Club Natación Sabadell organizou múltiples competicións deportivas ao longo da súa historia, entre as que destacan o campionato de España de wáter-polo do 1946, a copa de Europa de natación do 1989 e as eliminatorias de wáter-polo dos Xogos Olímpicos de Barcelona de 1992.
Miguel Maura
Traxectoria
Foi un dos máis distinguidos políticos dos inicios da II República Española, na que chegou a ser Ministro da Gobernación durante o Goberno Provisional (abril-outubro 1931), producíndose durante o seu mandato os episodios da "queima dos conventos" e a proclamación da Primeira República Galega. Ao formarse en outubro de 1931 o novo goberno, presidido por Manuel Azaña, Maura xa non figurou nel.
Na primavera de 1936 alcanzaron forte eco, aínda que ningunha consecuencia práctica, os seus artigos xornalísticos reclamando a instauración dunha "ditadura republicana" como medida para saír da caótica situación político-social reinante desde a chegada ao poder da Fronte Popular.
Club Natació Sabadell
Seccións
O club conta con equipos de natación, wáter-polo, atletismo, baloncesto, squash, frontón, futbito, fútbol sala, voleibol, petanca, tenis, tenis mesa, tríatlon e másters.
Miguel Maura
Traxectoria
Ao iniciarse a guerra civil atopábase de veraneo en La Granja. O Presidente da República, Manuel Azaña, ofreceulle a Presidencia dun Goberno "de unión nacional" para enfrontarse coa sublevación, oferta que Maura rexeitou (e que Azaña pasou a presentar a Martínez Barrio, quen aceptou).
Club Natació Sabadell
Ligazóns externas
Páxina oficial do club
Baixa Carniola
miniatura|A Baixa Carniola na Eslovenia A Baixa Carniola (esloveno: Dolenjska; alemán: Unterkrain) é unha rexión tradicional da Eslovenia. Forma parte do territorio histórico da coroa dos Habsburgo na Carniola. A rexión da Carniola Branca tamén é considerada parte da Baixa Carniola. O centro tradicional da rexión é Novo Mesto, outros centros urbanos son Kočevje, Grosuplje, Krško, Brežice, Trebnje, Črnomelj, Semič, e Metlika.
Miguel Maura
Traxectoria
De novo en Madrid e sabedor de que as milicias anarquistas buscábano para executalo, pediu axuda a Indalecio Prieto quen lle procurou un avión militar co que se trasladou a Tolosa (Francia), conseguindo así salvar a vida, a diferenza do seu irmán Honorio Maura, executado polas milicias anarquistas e comunistas no forte de Guadalupe en Irún no verán de 1936. Miguel Maura regresou a España en 1953 e alí permaneceu ata a súa morte en 1971.
Divisións rexionais de fútbol en España
As Divisións rexionais de fútbol, tamén coñecidas como categorías rexionais ou territoriais, son as divisións de máis baixo nivel da Liga española de fútbol, por baixo da Terceira División.
A súa organización corre a cargo das 19 Federacións Territoriais (de ámbito autonómico) que integran a Real Federación Española de Fútbol. O número de divisións, grupos e equipos participantes varía en cada comunidade autónoma e provincia.
Melquíades Lestón
Traxectoria
Emigrado nos Estados Unidos, retornou e afiliouse ao sindicato Protección Obrera de Porto do Son. Traballou na frota do Gran Sol radicada no porto de Xixón. Alí foi un dos fundadores da Unión Pesquera, que se integrou na UGT en maio de 1931, e un dos que contribuíu á integración do sindicato na CNT. Foi propagandista da Federación Regional de Industria Pesquera. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Xixón, onde foi delegado de Frota Mayor no Comité de Industrias Pesquera e participou na Confederación Regional Galaica en Asturias. Cando caeu a fronte norte, conseguiu escapar a Valencia onde foi secretario da Federación de Agrupaciones de Gallegos Libertarios. Detido no campo de Albaterra ao rematar a guerra, foi xulgado en Valencia por auxilio á rebelión e condenado a cadea perpetua. Pasou seis anos no Penal de San Miguel de los Reyes. Liberado en 1945, marchou ao exilio en Tunisia, onde foi asesor do presidente Habib Bourguiba en materia de pesca. A mediados dos anos cincuenta perdeu a razón e foi repatriado.
Berkeley (homónimos)
O topónimo inglés Berkeley pode referirse a:
Amais como apelido pode referirse a:
Algoritmo evolutivo
Un algoritmo evolutivo (tamén EA, evolución artificial) indica un subconxunto da computación evolutiva que, á súa vez, é parte da intelixencia artificial.
Características
Úsase o termo xenérico algoritmo evolutivo para indicar calquera algoritmo de optimización meta-heurística baseada en poboacións que utiliza mecanismos inspirados na evolución biolóxica, como reprodución, mutación, recombinación (vexa operadores xenéticos), selección natural e sobrevivencia do máis apto. Assolucións candidatas ao problema da optimización xogan o papel dos individuos nunha poboación, e a función de custo (grao de axeitamento) determina as necesidades de adaptación ao ambiente dentro do que "viven" as solucións (os individuos da poboación). Coa aplicación repetida dos operadores indicados máis enriba, ocorre entón a evolución da poboación.
Técnicas
A maioría das técnicas son similares no espírito, mais difiren nos detalles da súa execución e da natureza dos problemas nos que se aplican en particular. Entre estas técnicas salientan:
Vantaxes
Pois que non fan ningunha suposición sobre a paisaxe da aptitude subxacente, xeralmente considérase que os algoritmos evolutivos corren consistentemente ben a través de todos os tipos de problemas. Noutras palabras: mentres que un algoritmo de optimización ad hoc para un problema en concreto soamente é válido para tal problema, un algoritmo evolutivo ten un uso máis amplo e non depende tanto das condicións específicas dese problema. Deste xeito, aínda que as condicións do problema cambien (o que ocorre en moitos problemas), o algoritmo de solución segue a ser válido.
Xa se ten probado o seu éxito en campos tan diversos como enxeñaría, arte, bioloxía, economía, xenética, investigación de operacións, robótica, ciencias sociais, física, química, e outras.
Á parte do seu uso como optimizadores matemáticos, os algoritmos evolutivos son usados tamén como estrutura experimental para validar aproximadamente teorías de evolución biolóxica e selección natural, particularmente a través do traballo no campo da vida artificial. As técnicas dos algoritmos evolutivos aplicados para modelar a evolución biolóxica están limitadas xeralmente ás exploracións de procesos microevolutivos. De calquera xeito, danse algunhas simulacións de computador, como ' ' Tierra ' ' e ' ' tentativa de Avida'', para modelar dinámicas macroevolutivas.
Unha limitación dos algoritmos evolutivos, con respecto da evolución natural, é a súa falta de distinción entre xenotipo e fenotipo. Na natureza, o ovo fertilizado sométese a un proceso complexo coñecido como embrión para se transformarse nun fenotipo maduro. Este codificando indirecto é considerado para facer a busca xenética máis robusta (isto é, reducindo a probabilidade de mutacións fatais), e tamén para mellorar a capacidade evolutiva dun organismo. O traballo recente no campo do sistemas de desenvolvemento embrionario, ou artificiais, procura dirixirse a estes intereses.
Mercamadrid
miniatura|220x220px|Mercamadrid. miniatura|Plano. miniatura|CTM. Mercamadrid é unha sociedade cuxo obxectivo é a distribución alimentaria. É, xunto con Mercabarna, unha das maiores empresas que existen en España dedicadas á distribución alimentaria de produtos perecedoiros (carne, peixe, froitas e hortalizas). Esta empresa ten rango internacional e está xestionada pola empresa mixta Mercamadrid S.A.
Os accionistas de Mercamadrid son o concello de Madrid (51,13%, en usufruto pola empresa municipal Espazos e Congresos), a empresa pública estatal Mercasa (48,63%), dependente da Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI) e do Ministerio de Agricultura de España e accionistas minoritarios pertencentes a gremios e usuarios (0,2%).
Isabel de Villena
Elionor Manuel de Villena, coñecida como Isabel de Villena ou Sor Isabel Manuel de Villena, nada en Valencia cara a 1430 e finada na mesma cidade o 2 de xullo de 1490, foi unha poeta e prosista do reino de Aragón, considerada a primeira escritora coñecida en valenciano. A súa obra Vita Christi, a única que se conservou, está enmarcada no protofeminismo español do século XV. Durante a súa vida relixiosa Isabel rodeouse dun nutrido grupo de escritores que a respectaron especialmente pola súa altura intelectual, considerando a súa obra como indispensable no Século de Ouro valenciano.
Mercamadrid
Historia
En 1973 o concello de Madrid e a empresa nacional Mercasa acordaron crear unha sociedade que xestionase os mercados centrais da capital. Froito daquel convenio xurdiu Mercamadrid, S.A. Dous anos máis tarde comezaron as obras. A medida que se ían desmantelando as funcións do antigo Matadoiro Municipal de Legazpi e do Mercado de Froitas e Hortalizas (ambos na praza de Legazpi), así como o Mercado Central de Peixes de Toledo.
Isabel de Villena
Traxectoria
Naceu probablemente en Valencia en 1430. Filla de Enrique de Villena foi froito dos amoríos do marqués Enrique de Villena (1384-1434) cunha muller da que non se coñece o seu nome. O seu pai era un poeta pertencente á alta nobreza e estaba emparentado coas casas reais de Castela e Aragón. A raíña María, que non tivo descendencia, fíxose cargo dela dende que tiña 4 anos e instruíuna coma se se tratáse dunha princesa, a pesar da súa condición de bastarda. Viviu dende pequena na corte de María de Castela, educándose nos ambientes aventureiros e abertos que rodearon a Afonso V, coñecido como o Magnánimo.
Mercamadrid
Historia
En 1982 inaugurouse o Mercado Central de Peixes dentro do recinto. Progresivamente fóronse realizando outras inauguracións das infraestruturas terminadas: en 1983 abriuse o Mercado Central de Froitas e Hortalizas dentro do recinto; en 1986 a Nave de Plátanos, en 1987 a Nave de Polivalencia e en 1990 un frigorífico xeral. En 1999 inaugurouse o Centro Cárnico de Mercamadrid, constituíndo o maior mercado de carnes de Europa e un dos máis modernos do mundo cunha superficie próxima aos 40.000 m².
Isabel de Villena
De Leonor a Isabel
Aos 15 anos, en 1445, ingresou por vontade propia no convento da Santísima Trindade das Clarisas de Valencia, fundado por dona María. Alí cambiou o seu nome polo de Isabel. Recluída como monxa clarisa, continuou a súa estreita relación coa raíña María, quen, na construción do cenobio previra un espazo privado dentro do convento para pasar as súas horas de retiro como unha relixiosa máis. Foi nomeada abadesa en 1463, unha responsabilidade que tivo até a súa morte, acaecida por mor da epidemia de peste que arrasou Valencia en 1490.
Isabel de Villena seguiu unha vida de contemplación e espiritualidade (que a levou a escribir, segundo transcendeu nas crónicas da época, diversos tratados sobre a vida relixiosa). De todos eles, só se conservou unha única obra que lle valeu un recoñecemento universal, a Vita Christi (Vida de Cristo), grazas á intervención póstuma da súa sucesora, sor Aldonça de Montsoriu, que publicou a primeira edición en Valencia en 1497. Pouco se sabe doutras obras, pero parece que escribiu diversos tratados e unha obra mística, o Speculum Animae (Espello da alma), do que a última noticia data de 1761, pero que hoxe permanece perdida.
Mercamadrid
Instalacións e relevancia
miniatura|220x220px|Vista interior de Mercamadrid. Conta desde 1982 cun polígono parcelado, onde se producen as transferencias diarias dos produtos que se comercializan. En Mercamadrid conviven numerosos ámbitos sociais: empresarial, laboral, sindical, asistencial, institucional, formativo, cultural e promocional.
Isabel de Villena
De Leonor a Isabel
Outros escritores e tradutores contemporáneos noméana ou lle dedican as súas obras, como Miquel Pérez, que lle dedica a tradución da Imitació de Jesucrist (que segundo ela vive no noso tempo aínda, visitando os conventos), o que dá idea do seu prestixio entre os autores que a rodearon.
Sobre a obra
Artigo principal: Vita Christi
Mercamadrid
Instalacións e relevancia
Dentro está o hotel Diana Plus, e xunto a este o CTM (Centro de Transportes) que é un bloque de oficinas de empresas.
Superficie
Ocupa un terreo de 176 hectáreas, onde hai instaladas 700 empresas comercializadoras de produtos perecedoiros e de servizos xerais. Nas súas instalacións hai unha afluencia media de 15.000 vehículos diarios e 18.000 compradores dun radio de influencia maior a 400 km.
Isabel de Villena
Sobre a obra
Vita Christi é unha narración sobre a vida de Xesucristo escrita co propósito de ilustrar ás monxas do seu convento. A súa orixinalidade estriba no feito de que a autora é capaz de enchela coa súa prodixiosa imaxinación e o seu punto de vista feminino. Así, a que tiña que ser a vida de Cristo é narrada en referencia á vida da Virxe María: o libro empeza co nacemento da Virxe e acaba coa súa asunción ao ceo. Moi probablemente, coñecería a Vita Christi de Ludolfo de Sajónia, que tivo un amplo éxito e difusión, pero marcou a súa obra con trazos orixinais, entre outros elementos inspirándose nos evanxeos apócrifos e nos evanxeos gnósticos, que se escribiron nos dous primeiros séculos do cristianismo para prohibirse pouco despois.
A obra céntrase nas mulleres que rodearon a vida de Cristo: Santa Ana, a Virxe María e María Madalena preséntanse como mulleres, avoas, nais. Viven a vida de Cristo como mulleres normais, con sentimentos humanos.
Vita Christi, escrita en primeira instancia co obxectivo de fomentar a devoción relixiosa, é aproveitada para realizar unha defensa das mulleres, tan amplamente argumentada como dificilmente refutable. A súa análise permite demostrar que esta autora rebatía directamente os tópicos da literatura misóxina, moi abundante durante décadas na coroa de Aragón.
A Vita Christi nace como un libro de doutrina e convértese nunha das pezas importantes da literatura en valenciano e universal do século XV, dentro do que se chama como o Século de Ouro valenciano.
Os críticos e estudiosos vírona como un referente extraordinario, e tamén como un caso peculiar, aténdose ás escasas publicacións que se conservan escritas por mulleres. Libro biográfico e de contemplación, que non exclúe os soños como unha maneira de explicar a espiritualidade, fálanos das mulleres en relación directa con Cristo, un punto de vista que non debía gustar moito á igrexa de entón.
A intención doutrinal da Vita Christi, libro que non foi asinado pola autora, non quita que sexa un gran traballo literario que non se fundamentou só nas fontes consideradas lexítimas. Lonxe diso, Isabel de Villena escribe prestando atención a outras fontes chamadas “extra-canónicas”: libros apócrifos ou traducións procedentes dos evanxeos gnósticos.
Neste último poderiamos entender que tamén estivo influenciada polo seu pai, xa que como gran mestre dunha orde, a cal dá como válidos certos textos non recoñecidos pola igrexa, así como o ensalzamento da muller.
Isabel de Villena foi fonte de inspiración doutros autores, como Jaime Pérez de Valencia, que lle dedicou a súa Expositio super cantica evangelica, Bernat Fenollar ou de Miguel Pérez., tradutor da Imitatio Christi de Jean Gerson
Homenaxes póstumas
Na súa honra na poboación de Esplugues de Llobregat, Barcelona, hai unha escola co seu nome, fundada durante o franquismo. En 2007, o Ministerio de Fomento bautizou ao Sasemar 101, un dos seus avións de patrulla marítima co seu nome, operado pola Sociedade de Salvamento e Seguridade Marítima. En València, a súa cidade natal, un instituto de educación secundaria, na Malvarrosa, leva o seu nome, IES Isabel de Villena, unha biblioteca municipal da cidade de València, no barrio de Torrefiel, leva por nome Isabel de Villena e unha das principais rúas do barrio do Cabanyal, paralela á praia da Malvarrosa, chámase Isabel de Villena. Igualmente, en 2003, o concello do municipio valenciano de Quart de Poblet instituíu os premios anuais Isabel de Villena pola igualdade.
Neopaganismo
miniatura|250px|dereita|Símbolos dos movementos pagáns contemporáneos. De esquerda a dereita: [[Rodismo|eslavo • celta • xermánico • letón • helénico • armenio • romano • kemético • Wicca • finés • húngaro • lituano • estoniano • Adyghe Habze • semítico • Movemento da deusa.]]
O neopaganismo, tamén coñecido como paganismo contemporáneo, é un conxunto de movementos relixiosos modernos inspirados en formas de relixiosidade anteriores ó cristianismo, a miúdo emparellado cunha interpretación relixiosa da ecoloxía moderna Malia compartir semellanzas entre eles, os movementos relixiosos contemporáneos son diversos.
O paganismo contemporáneo foi caracterizado por Dennis Carpenter como "unha síntese de inspiración histórica e creatividade actual", nunha mestura de influencias pre-cristiás, folclóricas e fontes etnográficas, coa fin de formar novos movementos. A medida en que os pagáns contemporáneos usan esas fontes é diferente, moitos seguen unha espiritualidade que é totalmente moderna, mentres que outros intentan reconstruír ou revivir as relixións étnicas indíxenas coa maior precisión posible. O politeísmo, o animismo, e o panteísmo son comúns na teoloxía pagá. Entre as celebracións máis comúns entre os neopagáns están os festivais da Roda do Ano.
Teoloxía
Practicamente todas as relixións neopagás son panteístas: recoñecen a existencia dunha realidade última unitaria, un principio divino que enche todo o existente. Na relixión wiccana, por exemplo, os principios creativos son dous e da unión e alternancia desta bipolaridade xérase a vida.
A cosmoloxía é un dos puntos de coincidencia entre as distintas relixións neopagás. A creación pagá é un proceso de desenvolvemento natural, troco e evolución da existencia; entenden que ese proceso está causado por Deus, pero non orixinado por el, porque a creación é un mecanismo derivado da emancipación da divindade no mundo e a súa manifestación. O motor que causa o nacemento, crecemento e morte das cousas, así coma os ciclos da vida, sería o espírito divino presente no cosmos.
Ética e moral
Todas as relixións neopagás teñen en común un sentido ético similar, que pon o acento sobre o respecto á natureza. A natureza no referente ao sagrado, porque é xerada pola divindade, é respectada hoxe na súa forma e expresión. Respecto pola natureza é un respecto ecolóxico xa que en moitas tradicións a Deusa Nai é identificada coa propia natureza. O neopaganismo en cada unha das súas formas recoñece o rol central da natureza no proceso que portou o home a envolverse, a coñecer o mundo, a desenvolver as súas peculiaridades, a descubrir cal é a beleza da existencia. Ademais do respecto ao ecoloxismo, respecto á natureza significa respecto dos seres naturais de cada home e de cada criatura: cada un é respectado e valorizado por iso que é, polo seu eu; cada un é divino na súa particularidade. Isto está baixo a liña da natureza múltiple e multicolor da vida. O neopaganismo ofrece, xa que logo, unha significativa ética social, que permite ao home vivir respectando totalmente ao próximo, este respecto tradúcese en respecto a calquera diferenza. O ensino pagán se fundamenta, xa que logo, en preceptos que poden ser facilmente traducidos como regras de vida cotiá e particular e o campo ecolóxico e no campo social; simples regras éticas de aproximación á cotidianidade que permite a realización dunha harmonía que subliña o legado do home co mundo, co próximo e coa terra.
Star Wars: The Clone Wars (filme)
Star Wars: The Clone Wars é un filme de animación 3D dirixido por Dave Filoni que foi estreado no 2008. É unha serie derivada da saga cinematográfica de George Lucas Star Wars.
Sinopse
Cada vez máis Sistemas caen baixo o poder do Lado Escuro. Anakin Skywalker e a súa Padawan Ahsoka Tano son enviados a unha perigosa misión. O Conde Dooku e os seus sinistros axentes intentarán detelos.
Primorska
300px|dereita|Litoral da Eslovenia O Litoral esloveno (esloveno Primorska; italiano Litorale; alemán Küstenland) é unha rexión tradicional da Eslovenia que consta da rexión de Goriška xunto co anaco da Istria eslovena (Slovenska Istra). O nome proven do territorio da coroa dos Habsburgo do Litoral austríaco do cal Eslovenia fora parte. Os principais centros urbanos son Nova Gorica na Goriška, algo ao interior, e Koper na Istria, que é o porto comercial de Eslovenia.
Na costa, indo desde Italia, a 12 km desta, sitúase a primeira localidade eslovena, Skofije, e pouco despois Ankaran, cunha longa praia, e xa despois Koper. Xa no sur, lindando con Croacia, érguese nun cabo, Piran, e no seu mesmo concello Portoroz, a localidade máis turística da costa eslovena. O río Dragonia marca a fronteira coa Istria croata.
Francisco Noguerol
Francisco Noguerol Freijedo, nado en San Cristovo de Cea o 9 de xullo de 1976, é un futbolista galego. Xoga de defensa central e o seu actual equipo é o Albacete Balompié.
Condado de Mayo
miniatura|esquerda|255px|Cantís na costa do Condado de Mayo, preto de Ballycastle
Xifosuros
A dos xifosuros (Xiphosura) é unha orde de quelicerados mariños da clase dos merostomados.
Francisco Noguerol
Traxectoria
Formado na canteira do Celta pronto se ten que buscar a vida os modestos clubs galegos de Segunda B e na tempada 1997/98 vaise ao Pontevedra CF e ao ano seguinte ao Racing de Ferrol. O seu bo facer en Ferrol danlle unha segunda oportunidade en Vigo, pero o Celta de Vigo está nun momento cume e os internacionais Goran Đorović e Cáceres péchanlle o paso, co que se ten que buscar a vida na Segunda división. Márchase ao Elche CF na tempada 2001/02, logo á UD Salamanca, de novo un bienio no Elche e despois ao Albacete Balompié, sempre en segunda división e sendo titular indiscutible e capitán dos seus equipos. Na tempada 2008/09, ao finalizar o seu contrato co Albacete, decide asinar polo club no que se formou, o Celta de Vigo. O 20 de agosto de 2010 asina polo Girona FC.
Xifosuros
A súa especie máis coñecida é Limulus polyphemus o chamado cangrexo de ferradura, aínda que son todas moi semellantes entre si.
Condado de Mayo
O condado está situado na costa oeste de Irlanda, e limita, ao sur co condado de Galway, ao leste con Roscommon, e ao nordeste con Sligo. Castlebar e Ballina son as vilas que albergan maior poboación, con 10,729 e 10,146 habitantes respectivamente no 2006, tendo Ballina maior área territorial. As seguintes vilas segundo o número de habitantes son Westport, con 5,140 residentes e Claremorris, con 3,170 habitantes. Outras poboacións: Ballinrobe, Ballyhaunis, Belmullet, Swinford.
Francisco Noguerol
Selección galega
Noguerol participou en 3 partidos da era moderna da selección galega.
Xifosuros
Os xifosuros considéranse como fósiles viventes porque evolucionaron moi pouco nos seus máis de 475 millóns de anos de existencia (apareceron por primeira vez no rexistro fósil no ordovícico inferior).
Francisco Noguerol
Copas internacionais
Subcampión da Copa do Rei 2001 Celta de Vigo
Xifosuros
Descrición
A orde foi descrita en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille, no volume primeiro da súa monumental obra Histoire naturelle générale et particulière des crustacés et insectes, publicada en 14 volumes entre 1802 e 1805.
Etimoloxía
O nome Xiphosura está formado polos elementos do latín científico xipho- e -ura, tirados do grego antigo ξίφος xíphos 'espada' e οὐρά ourá 'cola', respectivamente; e coa desinencia -a, indicando substantivo neutro plural. Literalmente: 'os de cola en (forma de) espada'.
Clasificación
A orde dos xifosuros, segundo Lamsdell (2013) e Fossilworks, subdivídese en dúas subordes, a dos belinurinos (Bellinurina), extinta, e a dos limulinos (Limulina), esta última a única con especies actuais, todas elas reunidas na familia dos limúlidos (Limulidae), que conta con tres xéneros e catro especies:
Condado de Sligo
O condado de Sligo (en gaélico irlandés Sligeach) é un condado da provincia de Connacht (República de Irlanda). O nome do condado, en gaélico, quere dicir "lugar onde abundan cunchas". No 2006 contaba cunha poboación de 60 894 persoas espalladas por 1.836 km². A súa capital é Sligo.
Daniel Carter Beard
Daniel Carter (Uncle Dan) Beard, nado en Cincinnati o 21 de xuño de 1850 e finado en Suffern o 11 de xuño de 1941, foi un ilustrador, escritor e reformador social norteamericano.
Traxectoria
Fillo do pintor James H. Beard, medrou en Covington, Kentucky. En 1878 estableceu con dous irmáns o seu propio estudo en Nova York, no que realizaron ilustracións para xornais e libros, entre eles as ilustracións da primeira edición de Un ianqui de Connecticut na corte do rei Artur de Mark Twain. En 1905 fundou a organización Sons of Daniel Boone, precursora dos Boy Scouts. Cando se fundaron os Boy Scouts of América en 1910 integrou a súa organización nesta e converteuse nun dos seus líderes.
Pilar D’Ocon Navaza
Pilar D’Ocon Navaza, nada en Betanzos o 1 de febreiro de 1957, é unha catedrática galega de farmacoloxía da Universidade de Valencia.
Traxectoria
É doutora en Farmacia pola Universidade de Valencia, catedrática de farmacoloxía e directora do mestrado “Investigación e Uso Racional do Medicamento” (2006-presente) integrado no programa de doutoramento de biomedicina e farmacia con mención de calidade.
Foi secretaria (1987-1988) e vicedecana (1988-1990) da Facultade de Farmacia da Universidade de Valencia, membro da Comisión de Investigación (1986-1991, 2001-2003) e da Comisión Técnica de elaboración dos novos Plans de Estudos da mesma universidade (1991-1993). Tamén formou parte de diversas comisións do Departamento de Farmacoloxía e pertence á Xunta de Centro desta facultade.
Vida persoal
É irmá do farmacéutico Joaquín Javier, da bioquímica María del Carmen e da directora da Fundación Bancaria Caja de Ahorros de Asturias María Inmaculada d'Ocón Navaza.
Fenotipo
En bioloxía denomínase fenotipo á manifestación visíbel do xenotipo nun determinado ambiente.
O fenotipo dun organismo individual está definido pola aparencia física e mais a constitución. Especificamente maniféstase como trazas que varían entre os diferentes individuos tales como o tamaño ou a cor dos ollos.
O fenotipo está determinado, en certa medida polo xenotipo, ou pola identidade dos alelos, os cales, individualmente, ocupan unha ou máis posicións nos cromosomas. Algúns fenotipos están determinados polos múltiples xenes, influenciados ademais por factores do medio. Desta maneira, a identidade dun, ou duns poucos alelos coñecidos, non sempre permite unha predición do fenotipo.
Así e todo, como os fenotipos son moito máis doados de observar do que os xenotipos (non se necesita ningún tipo de exame químico para determinar a cor de ollos dunha persoa), a xenética clásica usa os fenotipos para determinar as funcións dos xenes. Os experimentos de reprodución poden probar estas interferencias. Desta forma, estudos xenéticos temperáns son capaces de rastrexar os padróns hereditarios sen ningún tipo de coñecemento da bioloxía molecular.
En conclusión, o fenotipo é calquera característica detectábel dun organismo (por exemplo, estrutural, bioquímico, fisiolóxico e as relativas á conduta) determinado por unha interacción entre o seu xenotipo e o seu medio.
A idea de fenotipo como o produto do xenotipo foi xeneralizada por Richard Dawkins no seu libro O fenotipo estendido de 1982.
Johannes de Limburgia
Johannes de Limburgia, coñecido tamén cos apelidos de Lymburgia e Vinandi (fl. 1408-1430) foi un compositor da época do Renacemento, membro da escola francoflamenga.
Traxectoria
O seu nome fai referencia á súa proveniencia do Ducado de Limburgo ou da propia cidade de Limburo, na actual provincia belga de Liexa. Traballou en diversas igrexas de liexa entre 1408 e 1419, e tivo o cargo de succentor na igrexa de San Xoán Evanxelista en 1426. Cara a 1430 marchou a Italia, quizais a Venecia, ou a Vicenza e Padua, onde escribiu motetes.
Do mesmo xeito que Arnold e Hugo de Lantins, distínguese dos seus contemporáneos polo importante número de traballos conservados: arredor de 50 no manuscrito Q15 (Museo Internazionale e Biblioteca della Musica de Boloña) e parte dunha misa (un ordinario), nos códices de Trento.
Mykola Pidhornyi
Mykola Viktorovych Pidhornyi (en Микола Вікторович Підгорний, "Mykola Viktorovych Pidhornyi"; en Николай Викторович Подгорный, "Nikolai Viktorovich Podgornyi"), nado o en Karlivka (uezd de Konstantingrad, gobernación de Poltava, Imperio Ruso) e finado o 12 de xaneiro de 1983 en Moscova (Unión Soviética), foi un político ucraíno soviético, primeiro secretario do Comité Central do Partido Comunista de Ucraína entre 1957 e 1963, e presidente do Presidium do Soviet Supremo da Unión Soviética entre 1965 e 1977. Foi substituído como presidente por Leonid Brezhnev en 1977 e no mesmo ano perdeu o seu asento no politburó da URSS e foi forzado a retirarse da política activa.
Frankenweenie (filme de 1984)
Frankenweenie é unha curtametraxe dirixida por Tim Burton que foi estreado en 1984. Está producida por Buena Vista Distribution e foi co-escrita por Burton e Leonard Ripps. É unha homenaxe do filme de 1931 Frankenstein baseado na novela Frankenstein ou o moderno Prometeo de Mary Shelley. Burton tamén dirixiu a longametraxe remake de 2012.
Sinopse
Victor Frankenstein é un neno que fai curtas na que o seu can Sparky é o protagonista, ata que este é atropelado por un camión. Na súa escola, Víctor aprende sobre o impulso eléctrico dos músculos e decide empregar esa técnica para revivir a súa mascota. Para iso, crea un complexo aparello que devolve a vida a Sparky. Se ben Victor e a súa familia aceptan ó revivido animal, os seus veciños están arrepiados.
Xurx Riaxi
Xurx Riaxi (en جورج رياشي), nado o 25 de novembro de 1933 en Kaa al Rim, preto de Sahla (gobernación de Al-Biqa, Líbano) e finado o 28 de outubro de 2012, foi un eclesiástico católico greco-melquita, dende 1995 até 2010 arcebispo de Trípoli.
Frankenweenie (filme de 1984)
Remake
Disney e Tim Burton produciron unha longametraxe en animación stop motion, que foi estreada o 5 de outubro de 2012 en Disney Digital 3D e IMAX 3D. O fimle orixinal está incluído como un contido extra no formato Blu-ray.
Xurx Riaxi
Traxectoria
Xurx Riaxi naceu o 25 de novembro de 1933 en Kaa al Rim, preto de Sahla (na gobernación de Al-Biqa, Líbano). Ingresou na Orde Basiliana de San Xoán Bautista, facendo os votos perpetuos o 28 de agosto de 1955, e logo de pasar polo seminario completou os seus estudos de Filosofía e Teoloxía na Universidade San Xosé de Beirut; estudou tamén Física e Matemáticas na Universidade Americana de Beirut e fixo un posgrao no Instituto Católico de París para especializarse no ensino da lingua francesa.
Foi ordenado sacerdote o 4 de abril de 1965 polo arcebispo de Beirut e Biblos Filib Naba. Dedicou o seu traballo pastoral á mocidade, sendo un dos dirixentes do movemento scout, administrando o seminario menor da súa orde, e dirixindo a escola secundaria de Santo Antón en Kfarxima. En 1971 foi trasladado aos Estados Unidos de América, como auxiliar da parroquia de Detroit, e a partir de 1978 como párroco. En 1982 foi nomeado arquimandrita.
O 26 de marzo de 1987 foi nomeado bispo de San Miguel de Sidney, ao aceptar a Santa Sé o seu nomeamento polo Santo Sínodo da Igrexa greco-melquita. Recibiu a consagración episcopal o 19 de xullo de mans do patriarca de Antioquía Máximo V Hakim.
O 28 de xullo de 1995 foi nomeado arcebispo de Trípoli. Retirouse o 3 de marzo de 2010. Finou o 28 de outubro de 2012 nun hospital de Biblos.
Partido Republicano Radical e Radical Socialista
O Partido Republicano Radical e Radical Socialista (en francés Parti Républicain Radical et Radical-Socialiste), foi un partido político de centro francés fundado en 1901. Chamado indiferentemente partido radical ou radical-socialista. Foi o principal partido da Terceira República Francesa (1871-1940) e Cuarta República Francesa (1945-1958).
O seu antecedentes están nos grupos reformistas republicanos do século XIX coñecidos como radicais que a partir de 1879 en diante organízanse electoralmente como grupo independente. Coa promulgación da Lei de Asociacións de xullo de 1901, realízase un congreso dos diversos grupos radicais entre o 21 e 23 de xuño de 1901 que crea formalmente o Partido Republicano Radical e Radical Socialista. A designación do partido recoñecía explicadamente a existencia de radicais de esquerda, centro e dereita nunha mesma organización política formal. A diferenza dos partidos republicanos da época o radicalismo contaba con estruturas formais e efectivas de funcionamento, moitas das decisións en canto a ingreso a coalicións ministeriais ou electorais así como definicións políticas importantes realízanse en debates e votacións nos seus congresos anuais.
As bases comúns do seu programa están no Programa de Belleville (1869) proposto por Léon Gambetta e en posteriores eventos partidarios a partir de 1901. Estas son:
Outros trazos eran un anticlericalismo e profunda fe nos avances científicos (positivismo)
As súas principais figuras foron: Léon Bourgeois, Ferdinand Buisson, Joseph Caillaux, Camille Chautemps, Georges Clemenceau, Émile Combes, Gaston Doumergue, Edouard Daladier, Edouard Herriot e Albert Sarraut.
En 1972 as dúas principais faccións do radicalismo organízanse formalmente no Partido Radical propiamente tal e o Partido Radical de Esquerda (PRG) (ex Movemento Radical de Esquerda —MRG—).
Ligazóns externas
Republikánská, radikální a radikálně socialistická strana Parti républicain, radical et radical-socialiste Partido Radical y Radical Socialista Parti républicain, radical et radical-socialiste Républicains Radicaux et Radicaux-Socialistes
Hixinio Ameixeiras
Higinio Víctor Ameijeiras Varela, nado en Ferrol, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Inspector xeral do Norte de La Ganadera Española. Masón. Presidente do Grupo esperantista do Barco de Valdeorras (1906) e posteriormente secretario do de Ourense. Creou a festa dos nenos pobres nos Reis de 1907, revitalizou a Festa dos Maios convocando un concurso en 1909, e dirixiu Ecos de Orense (1910-1911). Foi o principal promotor das Festas do Corpus, a través da Liga de Amigos. Foi presidente da Irmandade da Fala de Ourense e o primeiro director de O Tio Marcos d'a Portela, cesando como director en xuño de 1917. En 1918 participou en mitins rexionalistas con Otero Pedrayo, Arturo Noguerol e Antón Losada Diéguez.
Vida persoal
Casou na Coruña con Adela Ferrer Lacaba en 1902.
Fight Club (homónimos)
Fight Club pode referirse a:
Mioceno
O Mioceno é unha división da escala temporal xeolóxica, a cuarta época xeolóxica da era cenozoica e a primeira época do período neóxeno. miniatura|Sedimentos do mioceno en [[Nebrasca (EE.UU.).]]
Comezou hai 23,03 millóns de anos e terminou hai 5,332 millóns de anos. Neste período continuou a elevación de cordilleiras como os Pireneos, os Alpes e o Himalaia. A erosión favorecida por estas oroxéneses orixinou sedimentos e depósitos de petróleo en zonas que eran concas mariñas de pouca profundidade. A temperatura era máis baixa que a actual, e se orixinaron as masas de xeo na Antártida.
As plantas e os animais do mioceno eran bastante modernos. O nome de mioceno procede das palabras gregas μείων meiōn 'menos', e καινός kainós 'novo', é dicir, 'menos novo', aludindo a que presenta un 18 % menos de invertebrados mariños modernos que o Plioceno. Os mamíferos e as aves estaban ben establecidos. Proliferaron as especies de mamíferos, entre eles os rinocerontes, o gato, o camelo e o cabalo coas súa formas máis primitivas; entre estes están incluídos os grandes simios, que ademais de África, vivían en Asia e no sur de Europa. Nos mares, proliferaron baleas e focas.
José Blanco Núñez
Traxectoria
Zapateiro de Elviña. En 1944 tiña a responsabilidade política dun pequeno grupo de homes baixo a dirección de Manuel Ponte Pedreira. Foi detido en maio de 1945 con Manuel Bello Parga, José Soto Pombo e Francisco Cousillas Pombo, que ingresaron na Prisión Provincial, mentres José ingresou no calabozo do seu Rexemento de Artillería número 48, por ser nese momento soldado de recrutamento. Foi ferido nunha perna nun enfrontamento coa Garda Civil en Parada (Ordes) o 26 de xuño de 1946, que lle custou a vida ao enlace Antonio Recouso Boquete. Foi integrante do Destacamento Enrique Líster xunto a Francisco Rey Balbís. En 1948 asumiu con Manuel Pena Camino a dirección do destacamento Eduardo Xaneiro. O 4 de marzo de 1948 en Carres a Garda Civil atacou as dúas casas onde se refuxiaba Ferreirín cos seus homes, mataron o guerrilleiro Antonio Nouche Costa, conseguindo Ferreirín escapar; pero en represalia a familia que ocupaba as casas foi executada. O Xulgado Especial de Accidentes Ferroviarios da Oitava Rexión Militar publicou en outubro de 1948 unha requisitoria contra el e José María Díaz Pan, Emilio Claudio Díaz, Francisco Rey Balbís, José Remuiñán Barreiro, José Pedreira de la Iglesia, Enrique Ferreirós Candamo, Jesús Valeiro Gómez, José Antonio Cortiñas Blas e Antonio López Arias. O 8 de xaneiro de 1949 participou con Benigno Andrade García, José Remuiñán Barreiro, Antonio López Arias e Manuel Bastida Franco na morte de José Couceiro Taboada, subcabo de Somatén, xefe de Falange e mestre e da súa muller María Constela en Soutelo de Montes. Ese ano pasou a ser responsable da prensa do PCE e en xaneiro de 1950 foi nomeado secretario de organización.
Arrestado en marzo de 1952 na súa cidade natal e trasladado a Madrid, colaborou coa policía e a información que proporcionou permitiu desmantelar a rede de enlaces da guerrilla. Malia iso foi executado preto de Sada en xullo de 1952.
ETBK Sat
ETBK Sat foi unha canle de Euskal Telebista, a televisión pública do País Vasco, de contido maioritariamente deportivo. O 29 de outubro de 2014, poucos días despois do Dividendo Dixital a canle ETBK Sat foi substituída por ETB 4 sen previo aviso.
Historia
O 16 de xuño de 2011 a conselleira de Cultura, Blanca Urgell, anunciou que o Goberno Vasco "renunciaba a poñer en marcha" ETB 4 dada a actual situación de crise económica, non está "disposto" a afrontar o custo de 7,2 millóns de euros que supoñería o lanzamento da nova canle. Urgell compareceu, xunto ao entón director xeral de EITB, Alberto Surio, ante a Comisión de Control da radiotelevisión pública vasca do Parlamento autonómico, na que deron a coñecer a súa avaliación do contrato-programa do ente.
Finalmente, o 29 de outubro de 2014, a canle ETBK Sat modificou o seu nome a ETB 4 sen previo aviso, mantendo inicialmente a programación que tiña previamente.
Emiliania huxleyi
Emiliania huxleyi é unha especie de haptófita cocolitófora que forma parte do fitoplancto e encóntrase en case todos os ecosistemas oceánicos desde o ecuador ás rexións subpolares, e desde zonas de afloramento ricas en nutrientes a augas oligotróficas máis pobres. É un dos milleiros de organismos planctónicos fotosintéticos que flotan libremente na zona eufótica do océano, formando a base de virtualmente todas as cadeas tróficas mariñas. É estudada polas amplas floracións que produce en augas escasas en nutrientes despois de que se volve a formar a termoclina de verán. Como outros cocolitóforos, E. huxleyi é un organismo fitoplanctónico unicelular cuberto cunha especie de discos de calcita distintivamente ornamentados, chamados cocólitos. Os cocólitos separados son abundantes en sedimentos mariños, aínda que as cocosferas completas son menos usuais. No caso de E. huxleyi, non só a cuncha, senón tamén a parte branda do organismo pode quedar rexistrado nos sedimentos. Produce un grupo de compostos químicos que son moi resistentes á descomposición. Estes compostos químicos, coñecidos como alquenonas, poden encontrarse en sedimentos mariños moito tempo despois de que outras partes brandas do organismo se descompuxesen. As alquenonas son utilizadas principalmente en ciencias da Terra como un medio para estimar as temperaturas da superficie mariña do pasado.