cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agricultura ecolóxica
A agricultura ecolóxica, tamén chamada orgánica ou biolóxica, é unha forma de agricultura na cal non se empregan produtos químicos de síntese (funxicidas químicos de síntese, fertilizantes químicos de síntese, herbicidas, conservantes e aditivos artificiais) nin tampouco organismos modificados xeneticamente (GMOs). A agricultura ecolóxica pretende respectar o ambiente e ao ser humano, intentando lograr un desenvolvemento sustentable.
Fertilización
A fertilización das terras cultivadas ecoloxicamente é un dos piares desta forma de cultivo. É moi práctico que o fertilizante sexa de produción propia, e un dos máis utilizados é a compostaxe. Na agricultura ecolóxica non se pretende nutrir directamente a planta, senón estimular o conxunto, isto é, o solo e a planta, mantendo ou mellorando a fertilidade do solo «favorecendo o complexo arxilo-húmico e o desenvolvemento dos microorganismos do solo».
A materia orgánica é unha das bases da fertilización dos solos. O cultivo de plantas, e o posterior enterro e a súa descomposición no solo, mellora a fertilidade dos solos. En particular, as leguminosas, cereales ou briófitos enriquecen os solos en nitróxeno grazas a súa interacción con bacterias e arqueas diazotrofas. Estes microorganismos diazotrofos, como rhizobia ou Frankia, asócianse, como simbiontes ou endosimbiontes, ás raíces ou residen arredor delas e fixan nitróxeno. As bacterias rizhobias forman simbioses coas raíces de legumes, e algunhas anxiospermas con Frankia. Algunhas plantas asócianse tamén a cianobacterias que lles fixan nitróxeno atmosférico, N2.
Iago Falque
Iago Falque Silva, nado en Vigo o 4 de abril de 1990, é un futbolista galego que xoga na demarcación de centrocampista para o América de Cali, da Primeira A de Colombia. É un xogador zurdo, que ten ocupado as posicións de medio e sobre todo media punta ou medio ofensivo. Desenvolveu a maior parte da súa carreira no fútbol italiano, sendo o terceiro futbolista español con máis goles na Serie A, só por de Callejón e do tamén galego Luis Suárez.
Agricultura ecolóxica
Fertilización
Manter cobertura vexetal axuda a conservalo e mellora o aproveitamento da agua e os nutrientes. Empréganse cubertas vexetais vivas ou acolchado, entre outros.
Iago Falque
É fillo da política do PSdeG, Carmela Silva.
Subsidio agrícola
miniatura|250px|Cultivo de viñedo en [[Ribadavia.]]
Agricultura ecolóxica
Fertilización
Na agricultura ecolóxica, os fertilizantes minerais que se poden utilizar son os procedentes de fontes naturais e extraídos por medio de procesos físicos.
Subsidio agrícola
O subsidio agrícola é a axuda dada ás producións agrícolas por parte das instituións. As axudas poden ser de distintos tipos, pero poderían resumirse en dous grupos fundamentais:
Iago Falque
Comezos
Comezou a xogar ao fútbol no Cristo de la Victoria de Vigo, e con 11 anos foi posto a proba polo Real Madrid, co que disputou dous torneos e foi elixido mellor xogador do Torneo Internacional de Maspalomas. Ao remate deste, aceptou unha oferta do FC Barcelona, onde se foi formando como xogador nas categorías inferiores.
Agricultura ecolóxica
Asociación de cultivos
miniatura|esquerda|Exemplo de asociación benéfica: a [[calendula|caléndula protexe os tomates dos ataques parasitarios.]] A asociación de cultivos consiste en cultivar no mesmo eito varias especies distintas, de forma que se obteña unha sinerxía entre elas. Esta práctica, moi estendida no cultivo ecolóxico, pode ofrecer diversos tipos de melloras: podemos pór dúas especies que se complementan no seu sistema radicular (por exemplo, un é profundo -como o melón- e outro é superficial -como a leituga-), ou ben unha planta defende a outra co seu aroma (como exemplo temos a cebola entre cenorias, o cal evita a mosca da cenoria).
Política
miniatura|Logo "Bio [[Alemaña".]] Nalgúns países, incluíndo a Unión Europea e EUA, a agricultura ecolóxica está definida polo Dereito. Así, na Unión Europea (UE), a agricultura ecolóxica está regulada desde o 1 de xaneiro de 2009 polo Regulamento (CE) 834/2007 do Consello, de 28 de xuño de 2007, sobre produción e etiquetaxe dos produtos ecolóxicos, que derroga o antigo Regulamento (CEE) 2092/91. Nel especifícanse claramente as técnicas autorizadas neste tipo de cultivo. Os produtos ecolóxicos deben levar obrigatoriamente o selo oficial da agricultura ecolóxica da Unión Europea, permitíndose engadir, ademais, os logotipos do país ou rexión de orixe.
Consellos reguladores
En España hai un consello regulador de agricultura ecolóxica en cada comunidade autónoma. O de Galiza chámase CRAEGA. En xaneiro de 2016 había en Galiza 732 produtores ecolóxicos. A agricultura ecolóxica ten selo de Denominacións de Orixe de Galicia.
Subsidio agrícola
Dentro da Unión Europea, a agricultura está subvencionada ou subsidiada, tendo un gran peso nas rendas dos agricultores en certos produtos. A Unión Europea a través da PAC (Política Agraria Común) e das OCM (Organizacións Comúns de Mercados), regula e subvenciona de distintos modos as producións agrícolas. Isto faino principalmente a través de 3 mecanismos:
Iago Falque
Juventus
Logo de sete anos en Barcelona, en agosto de 2008 fichou pola Juventus por un período de catro anos, sendo asignado ao equipo xuvenil ou "Primavera". O 5 de decembro de 2008 foi convocado por primeira vez polo adestrador do primeiro equipo, Ciro Ferrara, para un partido da Serie A, contra o Lecce, pero non chegou a xogar. Continuou o resto da tempada no xuvenil, co que gañou o Torneo de Viareggio.
Cesión ao Bari
En agosto de 2009 saíu cedido ao Bari, club no que permaneceu cinco meses sen chegar a debutar co primeiro equipo na Serie A, xogando no canto diso co xuvenil. En xaneiro regresou a Turín e volveu vestir a camiseta do equipo "Primavera", co que gañou de novo o Torneo de Viareggio, marcando un dos goles da final ante o Empoli.
Cesión ao Villarreal B
O 29 de xullo o Villareal e a Juventus chegaron a un acordo para a cesión por unha tempada do futbolista ao filial do equipo castellonenco, o Villarreal B, que militaba na Segunda División. Titular indiscutible no ataque amarelo, foi o máximo goleador do equipo, con 11 tantos.
Tottenham Hotspur
Na tempada 2011/12 volveu ser cedido pola Juventus, desta vez ao Tottenham Hotspur. O 15 de setembro debutou co equipo na Europa League, nun partido ante o PAOK FC en Tesalónica. Despois de disputar catro partidos máis da competición europea e un da FA CUP, en xaneiro de 2012, o equipo inglés decidiu fichalo en propiedade e cedelo ao Southampton, que ocupaba o liderado da Championship, a segunda liga inglesa. Debutou esa mesma semana ante o Leicester, pero non volveu disputar ningún minuto co equipo.
Cesións ao Almería e Rayo Vallecano
Comezou a tempada 2012/13 no Tottenham, co que debutou na Premier League nun partido contra o Everton, pero en xaneiro foi cedido ao Almería, da Segunda División. No equipo andaluz fíxose coa titularidade e logrou o ascenso despois de derrotar na promoción o Las Palmas e o Girona. Para a campaña 2013/14 foi cedido ao Rayo Vallecano, da Primeira División. Debutou na máxima categoría nun encontro fronte ao Levante, e disputou un total de 31 partidos co equipo, marcando tres goles.
Genoa
En agosto de 2014 fichou polo Genoa, regresando así ao fútbol italiano. Co equipo xenovés estreouse na Serie A, na derrota da primeira xornada ante o Napoli. Titular durante a maior parte da tempada, foi o máximo anotador do equipo de Gasperini, que rematou sexto na táboa, sumando un total de 13 goles en liga e un na Copa de Italia.
Roma
No verán de 2015 foi traspasado á Roma, que pagou por el uns oito millóns de euros. No equipo da capital italiana, comezou xogando como titular con Rudi Garcia como adestrador, pero foi relegado á suplencia trala chegada de Luciano Spalletti ao banco. Coa camiseta da Roma fixo o seu debut na Liga de Campións, nun partido contra o FC Barcelona no Stadio Olimpico. Xogou cinco encontros da máxima competición europea e marcou un gol, nun empate a catro goles ante o Bayer Leverkusen.
Torino
En xullo de 2016 anunciouse a súa cesión ao Torino, tamén da Serie A. Marcou 12 goles e repartiu 8 asistencias no equipo adestrado por Siniša Mihajlović. O seu bo rendemento propiciou que o equipo piemontés exercese a súa opción de compra sobre o xogador. Repetiu os 12 goles na tempada 2017/18 e marcou 6 na seguinte.
Cesión ao Genoa
Con todo, perdeu protagonismo no inicio da tempada 2019/20 e no mercado invernal saíu cedido ao Genoa, equipo no que debutara na Serie A uns anos antes. Alí tivo como técnico a Davide Nicola e xogou 10 encontros ata o remate da competición, anotando dous goles.
Cesión ao Benevento
Na tempada 2020/21 foi cedido por novena vez na súa carreira, desta volta ao Benevento, da Serie A. No equipo adestrado por Filippo Inzaghi apenas contou con minutos, disputando só 11 partidos, só 4 deles como titular, e marcando un gol ante o Crotone. O equipo acabou a tempada descendendo á Serie B. Ao remate da súa cesión deixou o Torino e o fútbol italiano, sendo o terceiro futbolista español con máis goles marcados na historia da Serie A (48), só por detrás de Callejón e do tamén galego Luis Suárez.
América de Cali
Despois de estar uns meses sen equipo, en xaneiro de 2022 asinou como novo xogador do América de Cali, da Primeira A de Colombia. Debutou co equipo adestrado por Juan Carlos Osorio o 28 de febreiro, nunha vitoria por 2-0 sobre o Once Caldas. Uns días despois xogou o seu primeiro partido na Copa Suramericana, ante o Independiente Medellín.
Selección nacional
Internacional coas categorías inferiores da selección española, en 2007 participou coa sub-17 na Eurocopa sub-17 e na Copa do Mundo sub-17. Na primeira delas, disputada en Bélxica, marcou dous goles e foi titular na final ante Inglaterra, na que España se proclamou campioa grazas a un solitario gol de Bojan Krkić. No Mundial, celebrado en Corea do Sur, marcou un gol contra Corea do Norte e disputou unha nova final, na que España caeu ante Nixeria na quenda de penaltis, sendo el un dos que fallaron o seu lanzamento.
En 2008 foi convocado por Arsenio Iglesias e Fernando Vázquez para xogar coa selección galega nun amigable contra Irán. Foi titular en dito partido, disputado no estadio de Riazor, no que Galicia venceu por 3-2. Foi convocado tamén para o encontro da Irmandiña contra Venezuela en 2016, pero a última hora foi baixa por lesión.
Datos persoais
Súa nai é a política do PSdeG Carmela Silva, que ostentou entre outros cargos o de senadora, deputada no Congreso e presidenta da Deputación de Pontevedra. É ademais sobriño de Gustavo Falque, presidente do Coruxo dende 2001. Froito da súa relación coa modelo venezolana Carolina Araque, en 2021 naceu o seu fillo Liam.
-481
Outros
Historia ano a ano
Cruz de San Xurxo
miniatura|250px|[[Bandeira de Inglaterra]]
A cruz de San Xurxo é unha cruz grega de goles (vermella) sobre fondo prata (branco).
Foi enarborada nun principio pola república de Xénova, que mantiña a hexemonía do comercio marítimo mediterráneo arredor do século XI. Inglaterra solicitou permiso para enarborala nos seus barcos e quedar así protexidos para navegar polo Mediterráneo e o mar Negro. Máis tarde foi feita insignia da Royal Navy, potencia marítima que chegaría a ser a máis potente do mundo. Quedou así incorporada á bandeira británica que máis tarde colonizaría territorios dos cinco continentes.
Tamén formou parte do emblema do Imperio Bizantino e do rei Ramiro I de Asturias.
Arsène Wenger
Arsène Wenger, OBE, nado en Estrasburgo o 22 de outubro de 1949, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol francés.
James Harris Simons
James Harris Simons, nado en Newton, Massachusetts, en 1938 é un matemático, académico, financeiro, axente de fondos, corretor de bolsa, investidor, especulador e filántropo estadounidense.
En 1982, despois da súa carreira académica como matemático, Simons fundou Renaissance Technologies Corporation, unha firma de investimentos privada con sede en Nova York, con máis de 15 000 millóns de dólares en activos. Simons continúa a ser o seu presidente executivo, do que é un dos fondos de alto risco con máis éxito do mundo.
Traxectoria
James Simons é neto do propietario dunha fábrica de zapatos en Massachusetts. Obtivo o grao de Bachelor of Science (BS) en matemáticas no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) en 1958, e o grao de Doctor of Philosophy (Ph.D.), tamén en matemáticas na Universidade de California, Berkeley en 1961 aos 23 anos.
Entre 1964 e 1968, traballou na Communications Research Division do Institute for Defense Analyses (IDA). Simons foi profesor de matemáticas no MIT e na Universidade Harvard. En 1968, foi nomeado presidente do departamento de matemáticas na Universidade de Stony Brook.
Manxarín
O topónimo galego Manxarín pode referirse a:
James Harris Simons
Traxectoria
En 1976, Simons gañou o Premio Oswald Veblen en xeometría da Sociedade Estadounidense de Matemáticas polo seu traballo no que revisaba as formas características das superficies mínimas, o que deu lugar á súa proba sobre a conxectura Bernstein e unha mellora dunha certa regularidade dos resultados de Wendell H. Fleming nunha xeneralización do problema de Plateau.
Entre as investigacións máis influentes nas que participou Simons inclúese o descubrimento e a aplicación de determinadas medicións xeométricas, as formas de Chern-Simons, tamén coñecidas como invariantes de Chern-Simons. En 1974, a súa teoría foi publicada en 'Characteristic Forms and Geometric Invariants xunto con Shiing-Shen Chern. A teoría emprégase na física teórica e en particular na teoría de cordas.
En 1978, deixou a carreira académica para fundar Renaissance Technologies, un fondo de investimento constituído con fondos de investimento libre (hedge funds), materias primas e outros derivados financeiros.
O Outeiro, Valonga, Pol
O Outeiro é un lugar da parroquia de Valonga no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Carson City (filme)
Carson City é un filme estadounidense de 1952 dirixido por Andre DeToth e protagonizado por Randolph Scott, Lucille Norman e Raymond Massey.
Risso
Risso pode referirse a:
Xoán I
Soberanos ou nobres co nome de Xoán I foron:
Liste der Herrscher namens Johann Johano (regantoj)
Pazo de Rubiáns
O Pazo de Rubiáns é unha casa señorial situada na rúa do Pazo do lugar de Rubiáns de Arriba, na parroquia de Rubiáns, no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, moi achegado á vila de Vilagarcía. A súa orixe é unha torre-fortaleza do século XII, convertida en pazo no século XV e reformada no século XVIII, conserva os escudos de García de Caamaño e Mendoza, Señor da Casa de Rubiáns e fundador de Vilagarcía. Posúe unha leira de 70 hectáreas, cun importante viñedo de albariño (D.O. Rías Baixas) e un fermoso xardín onde salientan exemplares centenarios de camelias, que admiten visitas. Destacan os valores botánico, enolóxico e histórico-artístico do conxunto.
Historia
A orixe da construción é unha torre-fortaleza ergueita no século XII pertencente á familia Caamaño (Rui García de Caamaño, nobre do Reino de Galicia). En 1390 Rui Fernández de Caamaño recibe en feudo Santa María de Rubiáns, de mans do arcebispo de Santiago de Compostela, Frei Berenguel de Landoira (xunto a Santa Baia de Arealonga -actual Vilagarcía-, San Pedro de Cornazo, Santo Estevo de Saiar e Santa Baia de Nantes) reconstruíndo esta torre. O seu fillo, García de Caamaño “O fermoso”, constrúe en 1414 a súa residencia na quinta (como reza unha inscrición no arco da entrada) e funda o 12 de maio de 1441 “Vila-García" (actualmente Vilagarcía de Arousa). No século XIV érguense a adega, e as cortes do gando e os cabalos, aínda en pé e co eu estado orixinal, mais convertidas hoxe en día en salón de té e tendas. En 1598, o Señor de Rubbiáns daquela: Josepe Caamaño e Mendoza, constrúe a capela da casa, dedicada a San Xosé e onde salienta o retablo do século XVI e varias imaxes. No século XVIII Xacobe Ozores, señor de Rubiáns desterrado a Francia, reconstrúe o pazo coa axuda dun arquitecto galo que lle dá un ar de pazo francés..
Turismo
miniatura|Entrada. O pazo é unha propiedade privada, pero totalmente visitábel. Conta cun importante viñedo e unha adega onde se poden mercar e degustar viño albariño. Ofrécense visitas guiadas ao pazo, ás adegas e aos xardíns, ademais realízanse celebracións de todo tipo de eventos.
Xardinaxe
O primeiro xardín do pazo data de finais do século XVII nas contornas do edificio, incluído o encoro das ras. Porén o axardinamento principal data do século XVIII e continuou nos séculos XIX e XX, coa introdución de innumerábeis especies exóticas como camelias, eucaliptos, canforeiras, araucarias, magnolias, cedros de California, criptomerias...e autóctonas: como freixos, carballos, sobreiras, etc.
Salienta o número de variedades de camelias que posúe (oitocentas variedades), de feito o pazo inclúese na ruta da Camelia e Galicia. Dolores Urcola Zuloaga, señora do pazo no século XX, foi a responsábel da conservación do xardín e do gran número de exemplares de camelia que hai. Paloma Rey Fernández-Latorre, actual Señora de Rubiáns, traballa hoxe en día pola conservación e recuperación da propiedade.
O xardín do pazo foi nomeado Xardín de Excelencia Internacional da Camelia en 2014. As canforeiras, un magnolio, o piñeiro de Norfolk e o conxunto de eucaliptos do Pazo de Rubiáns figuran no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.
Viñedo
miniatura|[[Videiras.]] As videiras do pazo remóntanse á primeira época do pazo. A adega e o lagar datan do século XV. As condicións son óptimas para o cultivo do albariño: solos graníticos, abondosas precipitacións e abas de media pendente e orientación suroeste. A filoxera da vide (Dactylosphaera vitifoliae) estragou aos poucos a plantación, até que Gonzalo Ozores de Urcola recuperou o plantío a finais do século XX, pasando das 6 hectáreas iniciais ás 25 hectáreas actuais. Na aldea dise que Aos viñedos do marqués, dálle o sol ata de noite.
O Buriz, O Buriz, Guitiriz
O Buriz é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2012 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres), o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
John Love
John Maxwell Lineham Love, nado en Bulawayo (Cimbabue) o 7 de decembro de 1924 e finado na mesma cidade o 5 de abril de 2005, foi un piloto de carreiras de Rhodesia. Participou en 10 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutando o 29 de decembro de 1962. Alcanzou un podio e anotou un total de seis puntos de campionato.
Traxectoria
Comezou a súa andaina nas carreiras de automóbiles nun monopraza Cooper F3 cun motor Manx Norton de 500 cc despois de competir cunha motocicleta Triumph Grand Prix, coa que Love permitiu montar a Jim Redman para comezar a súa andaina nas carreiras, como recoñecemento da súa axuda Redman axudoulle na preparación e no mantemento do Cooper de Love.
Foi seis veces campión da Fórmula Un de Suráfrica na década de 1960, orixinalmente brillara na Fórmula Júnior europea en 1961-62 ao volante dun Cooper-Austin de do equipo Tyrrell Racing de Ken Tyrrell. Nun desafortunado accidente en Albi resultou cun brazo moi e frustrou as súas posibilidades de pasar a tempo completo á Fórmula Un, pero achegouse cando foi nomeado como substituto de Phil Hill no equipo Cooper oficial para o Gran Premio de Italia de 1964 en Monza.
Foi un competidor habitual no Gran Premio de Suráfrica de a. Lideraba o Gran Premio surafricano de 1967 en Kyalami no seu Cooper con motor Climax de 2.7 L, cando un fallo no encendido incitouno a facer unha parada de precaución para repostar combustible adicional, para terminar segundo detrás do Cooper-Maserati oficial de Pedro Rodríguez.
love dominaría a competición no sur de África nos anos 60, gañando o campionato do Fórmula un surafricano seis veces seguidas de 1964 a 1969. Tamén gañou a súa carreira de casa, o Gran Premio de Rhodesia, seis veces.
Era dono do concesionario Jaguar en Bulawayo e tiña o seu propio equipo de carreiras na década de 1980. Morreu en 2005, aos 80 anos, de cancro, en Bulawayo.
A Tarroeira, Tabeaio, Carral
A Tarroeira é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 119 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 58 eran homes e 61 eran mulleres.
Xoán II
Xoán II pode referirse a:
A Mera, Silleda, Silleda
A Mera é un lugar da parroquia de Silleda no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 46 habitantes, deles 21 eran homes e 25 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Situado na parte oriental da parroquia, dá nome ao río que baña o lugar, tamén chamado río da Gouxa. A carón deste lugar foi construído o polígono industrial Área 33 de Silleda, ocupando tamén terreos das veciñas parroquias de Vilar e Taboada.
Condado dos Ánxeles
O condado dos Ánxeles é un condado dos Estados Unidos de América, pertencente ó estado de California. A súa capital, da que toma o nome, é a cidade dos Ánxeles. Conta con 12.308 km² de superficie e a súa poboación é de 10.137.915 habitantes (estimación de 2016), o máis poboado do seu estado e de todo o país.
O Corral Vello, O Buriz, Guitiriz
O Corral Vello é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2012 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
A raíña das neves
A raíña das neves (no dinamarqués orixinal: Snedronningen) é un conto de fadas escrito por Hans Christian Andersen e publicado por vez primeira no ano 1845; céntrase na loita entre o ben e o mal vivida por dous nenos, Kay e Gerda.
Inclúese regularmente nos contos seleccionados e escolmas do seu traballo, ademais der ser reimpreso con frecuencia en edicións de libros de contos ilustrados para cativos. Malia ser un dos seus contos máis longos, a Andersen lle levou só cinco días para escribilo.
A historia ten sido adaptada en diversos medios de comunicación, incluíndo dramas televisivos, videoxogos e filmes de animación, sendo o máis popular o da Disney, de 2013, chamado Frozen.
Vilamouro, Tabeaio, Carral
Vilamouro é un lugar da parroquia de Tabeaio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 55 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 27 eran homes e 28 eran mulleres.
División de Honra B de Rugby 2008-2009
A tempada 2008-2009 da División de Honra B foi a undécima edición da segunda división da liga de rugby de España, categoría creada en 1998 pola Federación Española de Rugby.
Formato de competición
Nesta edición o número de participantes mantívose en dezaseis, e o formato de competición non tivo trocos. O torneo contou con dous grupos de oito equipos cada un. O "Grupo 1" estivo formado por oito equipos da metade norte de España, mentres que o "Grupo 2" estivo formado por oito equipos da metade sur de España e Madrid.
Cada grupo funcionou como unha competición independente cunha única fase de liga regular, trala cal os dous primeiros equipos da táboa acadaron o dereito a disputar unha fase de ascenso á División de Honra cos dous primeiros equipos do outro grupo na que o campión acadou o ascenso directo e o finalista xogou a promoción contra o penúltimo equipo da máxima categoría. Por outra banda, os dous últimos tiveron unha eliminatoria de promoción pola permanencia entre si e os perdedores outra contra equipos da Primeira Nacional.
A liga regular contou con 14 xornadas divididas en dúas voltas nas que cada equipo xogou dúas veces contra cada rival do seu grupo, unha vez como local e outra como visitante, usando o seguinte sistema de puntuación: catro puntos por vitoria, dous por empate, e puntos "bonus" adicionais no caso de anotar catro ensaios ou máis e no caso de perder por sete puntos ou menos.
Grupo 2
Posicións de promoción de ascenso (1º e 2º). Posición de promoción de permanencia (7º e 8º).
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra B - Puntos bonus
Fase de ascenso
O campión da categoría foi o Gernika Rugby Taldea, que acadou o ascenso directo á División de Honra. O finalista At.Portuense caeu na promoción contra o Les Abelles nos dous encontros de ida (20-24) e volta (8-0), de xeito que o equipo valenciano acadou a permanencia. CAU Valencia e Málaga acadaron a permanencia batendo nas eliminatorias de promoción ó Belenos e ó CAR Cáceres no caso do CAU Valencia, e ó At.San Sebastián e ó Hercesa no caso do Málaga.
Ruperto Chapí
Ruperto Chapí Lorente, nado en Villena, Provincia de Alacant, o 27 de marzo de 1851 e finado en Madrid o 25 de marzo de 1909, foi un destacado compositor valenciano de zarzuelas.
Jane Joseph
Jane Marian Joseph, nada o 31 de maio de 1894 en Londres (Inglaterra) e finada na mesma cidade o 9 de marzo de 1929, foi unha compositora, arranxadora e profesora de música inglesa. Foi alumna e posteriormente compositora asociada de Gustav Holst, e estivo estreitamente implicada na organización e na xestión de varios festivais de música que Holst patrocinou. Moitas das súas obras foron compostas para ser interpretadas nestes festivais e en ocasións similares. A súa morte prematura, que impediu a plena realización do seu talento, foi considerada polos seus contemporáneos como unha perda considerable para a música inglesa.
Holst foi o primeiro en observar o potencial de Joseph cando estaba a ensinarlle composición na St Paul's Girls' School. Comezou a actuar como a súa copista en 1914, cando estaba a compoñer The Planets, a súa especial responsabilidade era a preparación da partitura do movemento "Neptune". Continuou a asistir a Holst con transcricións, arranxos e traducións, e foi a súa libretista para o ballet coral The Golden Goose. Durante a súa breve vida profesional converteuse en membro activo da Society of Women Musicians, foi a principal promotora do primeiro Kensington Musical Competition Festival, e axudou a fundar a Kensington Choral Society. Tamén ensinou música en escolas femininas, onde a filla de Holst, Imogen, foi unha das súas alumnas, e converteuse nunha das figuras máis importantes na vida musical do Morley College.
A maioría da obra musical de Joseph nunca foi publicada e perdeuse. Das súas obras publicadas, dúas das súas primeiras pequenas pezas para orquestra, Morris Dance e Bergamask conseguiron eloxios considerables por parte da crítica, aínda que nunca chegaron a formar parte do repertorio orquestral habitual. Dúas obras corais, A Festival Venite e A Hymn for Whitsuntide foron admiradas durante a súa vida, mais raras veces foron interpretadas dende aquela. A súa panxoliña A Little Childe There is Ibore foi considerada por Holst como unha das mellores no seu xénero. Nas oito décadas posteriores á súa morte non se realizaron gravacións comerciais da música de Joseph, mais houbo interpretacións radiofónicas ocasionais.
St Paul's Girls' School e Gustav Holst
miniatura|esquerda|Holst contra o ano 1921. En 1909 Joseph gañou unha bolsa de estudos na St Paul's Girls' School (SPGS) en Hammersmith. A escola abrira en 1904, como unha rama da St Paul's School para nenos establecida tempo atrás. A súa directora, Frances Ralph Gray, foi unha figura formidable con visións tradicionais sobre a educación feminina, que aínda así proporcionou un contorno de aprendizaxe dinámico e variado no que Joseph sobresaíu. Á parte do seu éxito académico, Joseph tocaba o contrabaixo na orquestra da escola, ofrecendo unha interpretación aclamada do concerto para clave en re menor de Bach, comezou a compoñer, e gañou un premio de lectura a primeira vista. Mentres estaba na escola compuxo The Carrion Crow, unha canción que, en 1914, converteuse na súa primeira obra publicada. Fóra da música apoiou a Literary Society da escola, onde presentou documentos sobre Charlotte Brontë e Samuel Taylor Coleridge. Jane Joseph tamén conseguiu honores nos exames da Royal Drawing Society.
Entre os profesores de música no SPGS, o máis importante no que se refire ao seu desenvolvemento musical, Joseph encontrouse co compositor emerxente Gustav Holst, daquela pouco coñecido, que lle ensinou composición. Logo de deixar o Royal College of Music en 1898 Holst gañárase a vida como organista, e como trombón en varias orquestras, mentres esperaba recoñecemento crítico como compositor. En 1903 Holst renunciou os seus compromisos orquestrais para compoñer, mais decatouse de que precisaba de ingresos regulares. Converteuse en profesor de música, inicialmente no James Allen's Girls' School en Dulwich; en 1905 foi recomendado a Frances Gray por Adine O'Neill, unha antiga alumna de Clara Schumann, que ensinou piano no SPGS. Primeiro foi contratado a tempo parcial para ensinar canto, e posteriormente ampliou as súas actividades para cubrir o máis amplo programa musical da escola, incluíndo dirección e composición. Segundo o compositor Alan Gibbs, Joseph pronto caeu baixo o feitizo de Holst, e adoptou os seus principios como propios. Holst posteriormente describiuna como a mellor alumna que tivera nunca:
Girton
miniatura|O Girton College, Cambridge, a principios do século XX. No outono de 1913, aos 19 anos, Joseph comezou a estudar estudos clásicos no Girton College de Cambridge. Daquela, debido ós regulamentos da Universidade de Cambridge que non foron derogados por completo ata 1948, as mulleres non podían obter títulos académicos, aínda que si podían realizar os exames para diploma, no caso de Joseph, os de Classical Tripos. Pronto encontrou na vida universitaria distraccións dos seus estudos: debates, teatro e, sobre todo, música. No seu primeiro curso converteuse en contrabaixista da orquestra da Cambridge University Musical Society, baixo a dirección de Cyril Rootham. Tamén cantou de alto no coro da sociedade, e pode que participase na interpretación de La damnation de Faust de Berlioz que foi eloxiada no Cambridge Review do 17 de xuño de 1914. Durante as súas vacacións continuou os seus estudos de composición con Holst; en 1916 foi publicada a súa Wassail Song, unha peza complementaria a The Carrion Crow. En Girton escribiu música incidental para unha interpretación da obra en verso de W. B. Yeats The Countess Cathleen, na que ela interpretou o First Dragon.
A partir de 1915 a asociación de Joseph con Holst volveuse máis próxima. Superado polas súas tarefas de ensino e outros compromisos, Holst requiriu axuda para a organización da súa música para ser publicada ou interpretada, para o que empregou un grupo de mozas voluntarias —as súas "scribes" (copistas)— para facer copias en limpo das súas partituras, escribir as partes instrumentais ou vocais, ou preparar arranxos para piano. En 1915 o compositor estaba a traballar na súa composición máis longa e coñecida, a suite orquestral The Planets, e invitou a Joseph, nas súas vacacións, a unirse ás súas copistas. Entre elas estaba Vally Lasker, unha profesora de piano do SPGS, e Nora Day, que fora alumna xunto a Joseph na escola e dende 1913 estivera a ensinar alí. A principal tarefa de Joseph para The Planets foi copiar o movemento Neptune, do cal case todo o manuscrito orixinal está escrito pola súa man. Durante o resto da súa carreira seguiu a ser unha das copistas máis regulares de Holst, e chegou a confiar nela máis que en ningunha outra. Os seus compromisos coas actividades musicais de Girton, combinados co seu traballo con Holst, tiveron un efecto adverso nos seus estudos. No exame de Classical Tripos de 1916 recibiu só un Class III pass, un resultado desalentador na súa despedida da universidade.
Inicios da súa carreira
Cando Joseph deixou Girton, a primeira guerra mundial estaba nun estado crítico; a batalla de Somme comezara o 1 de xullo de 1916. Joseph quería axudar ao esforzo da guerra, e logo de considerar traballar no campo ou nunha fábrica de munición, tomou un traballo de asistente social a tempo parcial en Islington. No outono de 1916 comezou a dar clases en Eothen, unha pequena escola privada para nenas en Caterham, fundada e dirixida polas señoritas Catharine e Winifred Pye. En 1917 a filla de 10 anos de Holst, Imogen, comezou na escola; e pronto, baixo a guía de Joseph, a nova alumna estaba a compoñer a súa propia música. Joseph ampliou as súas propias actividades musicais uníndose á orquestra do Morley College, onde Holst era o director musical e estaba o seu irmán Edwin tocando o violonchelo antes da guerra. Ao principio tocaba o contrabaixo, mais posteriormente tomou clases de trompa, posiblemente con Adolph Borsdorf; máis tarde aínda, nun prazo moi curto, aprendeu por si mesma a parte de timbais para un concerto de verán. En 1918 foi membro do comité de Morley que o 9 de marzo organizou e produciu unha ópera burlesca, English Opera as She is Wrote, na que os estilos de ópera inglesa, italiana, alemá, francesa e rusa eran parodiados en sucesivas escenas. A representación foi un grande éxito e repetiuse en varios lugares. Puido ter inspirado a Holst para empregar a parodia na súa propia ópera, The Perfect Fool, que comezou a compoñer en 1918. No seu tempo libre, Joseph fundou e dirixiu un coro de neneiras de Kensington, que participou en concursos de canto locais como as "Linden Singers". miniatura|esquerda|Thaxted, Essex, escenario dos festivais de música de Whitsun entre 1916 e 1918. Joseph aumentou os seus compromisos docentes suplindo frecuentemente a Holst, tanto en James Allen's como en SPGS. Tamén continuou no seu papel de copista, e foi invitada a asistir á estrea privada de The Planets, o 29 de setembro de 1918 no Queen's Hall, onde Adrian Boult dirixiu a orquestra do Queen's Hall. Máis tarde escribiu:
Aproveitou a súa educación clásica en Girton cando axudou a traducir a obra apócrifa Os Actos de Xoán do grego orixinal, para proporcionar o texto para o Hymn of Jesus (1917) de Holst. Para a mesma obra preparou unha partitura vocal e un arranxo para piano, cordas e órgano. Ela e Holst realizaron unha versión para voces femininas (dúas sopranos e unha alto) da Misa para tres voces de William Byrd, e Joseph traballou soa nun acompañamento orquestral para a obra de Samuel Wesley Sing Aloud with Gladness. Esta última obra foi preparada para o festival de música de Whitsun de 1917, un da serie de festivais anuais que organizou Holst, primeiro na súa vila natal de Thaxted, en anos posteriores en diferentes lugares como Dulwich, Chichester e Canterbury. Joseph converteuse nunha figura chave neses festivais, como organizadora, intérprete e compositora. En 1918 en Thaxted tocáronse dúas composicións súas: Hymn para voces femininas (hoxe perdida), e unha peza orquestral, Barbara Noel's Morris, que Joseph escribiu con motivo da súa amizade coa filla de Conrad Noel, o vicario de Thaxted.
Os anos 1917 e 1918 tamén levaron tristeza persoal. O 22 de outubro de 1917 o pai de Joseph morría vítima dun ataque ao corazón. O 27 de maio do ano seguinte, xusto despois do festival de Whitsun, o seu irmán William morreu en combate na fronte occidental; en setembro, Edwin foi gravemente ferido na ofensiva final dos aliados na guerra. No seu monográfico sobre a vida e a música de Joseph, o compositor Alan Gibbs escribe:
Gibbs cita a Duff Cooper, que escribiu na época:
Anos da posguerra
miniatura|Ralph Vaughan Williams, un crítico agradecido das primeiras composicións de Jane Joseph. En 1919, buscando consolidar a súa carreira musical, Joseph uniuse á Society of Women Musicians (SWM), fundada en 1911 pola violinista e musicóloga Marion Scott e outras para promocionar o interese das mulleres na música. Scott coñecera a Joseph sendo concertino da orquestra de Morley. Joseph converteuse en membro do Comité Sectorial de Compositoras da SWM, e ocasionalmente daba conferencias á sociedade sobre temas como "The Necessity of Practical Experience for Composers" ("A necesidade da experiencia práctica para as compositoras"), e "The Composer as Pupil" ("A compositora como alumna"). No verán de 1919 recibiu clases de dirección da man de Adrian Boult, ao que describiu como "o home máis efectivo que nunca coñecín". O propósito das clases era o de poder dirixir a súa obra orquestral Bergamask, que foi interpretada no Coliseum Theatre baixo un esquema ideado por sir Oswald Stoll para amosar a nova música británica. Nese verán coñeceu a Ralph Vaughan Williams, un amigo próximo de Holst. Joseph tocou para el algo da súa música, probablemente unha redución para piano de Bergamask, e describiuno como "un crítico moi agradecido".
Cara a finais de 1918 Holst pedíralle a Joseph que lle proporcionase un libreto para a súa ópera The Perfect Fool, considerando que ela podía dar o toque de luz requirida que el cría que non tiña a súa propia escritura. Non está claro se ela non aceptou, ou se Holst cambiou de idea, mais finalmente foi o propio compositor quen escribiu o texto. Con todo, Joseph escribiu a historia para un ballet baseado na música de Holst The Sneezing Charm; o ballet, titulado A Magic Hour, foi representado en Morley en outubro de 1920. Mentres tanto, as obras de Joseph foron interpretadas nos concertos da SWM: dúas cancións, probablemente do seu ciclo Mirage, en xaneiro de 1920, e algúns dos seus arranxos dos poemas de Walter de la Mare en decembro.
En Eothen, Joseph seguiu a supervisar a educación musical de Imogen Holst, aspectos que anteriormente causaran certa preocupación en Holst. Nunha carta á súa muller datada en febreiro de 1919, escrita cando el estaba traballando como organizador musical do YMCA para as tropas británicas destinadas no Mediterráneo oriental, Holst comunicou que "recibín unha carta moi amable e sabia de Jane sobre Imogen". Calquera que fosen os problemas que preocupaban a Holst resolvéronse satisfactoriamente, e Joseph converteuse na profesora de teoría de Imogen: "A teoría con Jane é "estupenda", entusiasmábase a xove alumna. No verán de 1920, coa axuda de Joseph, Imogen ideou e compuxo a Dance of Nymphs and Shepherds que foi interpretada na escola o 9 de xullo. A principios de 1921 Imogen comezou no SPGS; antes de converterse en residente da Bute House (unha das residencias para estudantes da escola), quedou na casa da familia de Joseph.
Os festivais de Whitsun, suspendidos durante a ausencia de Holst, reanudáronse en Dulwich en 1920. A contribución de Joseph a este evento non está rexistrada, mais realizou unha importante contribución para os festivais dos anos seguintes, que comezou ao lado do Támese en Isleworth e concluíu o luns de Pentecoste no SPGS nos xardíns de Bute House. Para as celebracións do luns Jane ideou unha representación da semiópera de Purcell de 1690, Dioclesian. Nun escrito con motivo da morte de Joseph, Holst lembrou que ela tecera a música de Purcell e o texto Thomas Betterton, ambos abandonados durante moito tempo, "nun precioso espectáculo ao aire libre baseado nun conto de fadas, coa princesa perdida, dragón e heroe principesco". Non satisfeita con planear todos os aspectos da representación ao aire libre, Joseph preparou versións do entretemento no interior, por se o tempo o requiría. A produción foi un grande éxito, e foi repetida ese verán en Hyde Park e, en outubro de 1921, no teatro Old Vic. Ao longo desta considerable tarefa organizativa, Holst escribiu:
Cumio da súa carreira
miniatura|upright|left|All Saints, Blackheath, venue for the 1922 Whitsun festival (2007 photograph) En novembro de 1921 Joseph organizou os efectivos de Morley para realizar unha gran recreación histórica, celebrando o bicentenario da igrexa de St Martin-in-the-Fields. O texto era de Laurence Housman e a música, dirixida por Holst, foi tomada do repertorio de Morley. Ao ano seguinte o recoñecemento crecente de Joseph como compositora confirmouse cando os seus Seven Two-Part Songs foron interpretados nun concerto da SWM (Society of Women Musicians) que incluíu obras de Ethel Smyth e outras compositoras. Dúas das obras de Joseph, A Hymn for Whitsuntide e A Festival Venite foron incluídas no festival de Whitsun de 1922 na igrexa de All Saints, Blackheath, coa dirección de Holst. Logo da estrea de Venite Joseph escribiulle amigablemente a Holst: "Supós por un momento que algún outro director ten problemas como ese? Se o fas, estás moi enganado". Venite foi interpretado o 13 de xuño de 1923 no Queen's Hall, polo Philharmonic Choir baixo a dirección de Charles Kennedy Scott; o crítico de The Spectator considerouna unha "notable adición á música moderna británica". No medio das súas actividades na composición e noutros campos, Joseph encontrou tempo, en 1922, para organizar o primeiro Kensington Musical Competition Festival, e para orquestrar moitas das cancións da competición. Co tempo este festival converteuse nun importante evento anual en Kensington; Vaughan Williams estaba entre os xuíces. O 12 de outubro de 1922, o 50º aniversario de Vaughan Williams, Joseph organizou un coro que realizou pola mañá cedo no xardín da casa do compositor unha interpretación sorpresa dunha canción que ela escribira especialmente para a ocasión.
Xa en 1919, Joseph escribira a seu irmán Edwin expresando a súa preocupación polo estado de saúde de Holst. Cando logo dun empeoramento físico en 1923 Holst abandonou as súas funcións no Morley College, Joseph escribiulle unha carta de apoio felicitándoo pola súa decisión que lle permitiría concentrarse na composición. Os anos seguintes foron especialmente frutíferos para Holst, e Joseph axudouno en moitas das obras que produciu entre 1924 e 1928. Axudouno a preparar a partitura da súa Choral Symphony, para a cal axudouno nos seus bosquexos iniciais, como xesto de gratitude. Xunto con Lasker de Day traballou para preparar as partes vocais e orquestrais para a ópera At the Boar's Head, e asistiu aos ensaios en marzo de 1925. Logo da estrea da ópera o 3 de abril escribiulle a Holst con comentarios lixeiramente críticos sobre algúns dos cantantes, aínda que eloxiou o director, o novo Malcolm Sargent. Cando Holst compuxo unha pequena peza coral para celebrar o 21º aniversario da Oriana Madrigal Society, Joseph proporcionou textos que reflectían con humor os métodos de traballo do director Kennedy Scott; o traballo foi altamente apreciado polo coro. Nese mesmo ano, 1925, axudou na fundación da Kensington Choral Society. Nesta época a casa de Joseph en Kensington, onde Jane viviu toda a súa vida, estaba a converterse nun recoñecido lugar de reunión musical; un visitante lembrou a reunión alí de Vaughan Williams, Boult, e a arpista Sidonie Goossens, entre outros.
En 1926 Joseph proporcionoulle a Holst o libreto para o seu ballet coral The Golden Goose, baseado nunha historia dos irmáns Grimm, e arranxou a súa primeira representación no festival de Whitsun de 1926, celebrado na escola James Allen. Joseph tamén axudou a Hoslt e o libretista Steuart Wilson na produción dun segundo ballet coral, The Morning of the Year —a primeira obra encargada polo recentemente formado departamento musical da BBC— que foi representado no Royal Albert Hall en marzo de 1927. O Morley College Annual Report de 1927 rexistrou a formación dun club de baile popular, e observou a "dirección habilidosa" de Joseph sobre o grupo. O seu crecente interese na danza levouna, ese ano, a ingresar na English Folk Dance Society e no Kensington Dance Club.
Enfermidade, morte e homenaxes
A obra principal do festival de Whitsun de 1928, celebrado en Canterbury, foi un drama relixioso, The Coming of Christ, encargado por George Bell, daquela deán de Canterbury, e escrito por John Masefield. Holst proporcionou a música incidental. Nunha fotografía descrita por Gibbs, tomada dos organizadores e intérpretes do festival, Joseph está sentada entre Holst e Mrs Bell, "máis alta que calquera, unha muller de trinta anos de aparencia eficiente, claramente de importancia para o festival". Esta foi a última aparición de Joseph en Whitsun. Cara a finais do ano o seu estado de saúde comezou a empeorar; hai unha mención no diario de Holst do 29 de novembro de 1928, "o concerto de Jane 8.15", mais non se indica se Joseph era unha intérprete nese concerto. En febreiro de 1929 pagou a cantidade final que debía ao fabricante de pianos C. Bechstein, polo novo piano de Morley para o que estivera recadando fondos dende 1926. O 9 de marzo de 1929 Joseph morreu na súa casa, en Kensington, dunha insuficiencia renal. Logo dunha cerimonia privada foi enterrada no cemiterio xudeu de Willesden.
Holst estaba en Venecia cando chegaron aos seus oídos as noticias da morte de Joseph; aínda que Imogen rexistrou que as recibiu estoicamente, el estaba no fondo devastado. Joseph, escribiu Imogen, "achégase máis ao seu ideal de pensamento e sentimento claro". No seu propio tributo, Holst chamou a atención sobre a "infinita capacidade para realizar esforzos que equivalen ao xenio". En 1929 non se celebrou ningún festival de Whitsun, mais a principios de xullo, nunha produción ao aire libre de The Golden Goose de Holst no castelo de Warwick, tocouse na súa memoria unha interpretación especial da súa St Paul's Suite. O 5 de decembro de 1929, nun concurso musical, Vaughan Williams dirixiu un coro cantando o Hymn for Whitsuntide de Joseph mentres a audiencia lle rendía homenaxe. O mesmo himno foi interpretado na primeira edición do festival de Whitsun despois da súa morte, en Chichester en maio de 1930. En xullo de 1931 Holst incluíu a súa música nun concerto que dirixiu na catedral de Chichester, xunto con obras de William Byrd, Thomas Weelkes e Vaughan Williams. Durante os anos seguintes as obras de Joseph foron interpretadas en concertos e eventos organizados polo Morley College, a SWM, SPGS e a English Folk Dance Society. En Eothen creouse o "Jane Joseph Memorial Prize", no que se outorgan bolsas de estudos musicais no seu nome en Eothen e SPGS.
Un amigo que expresou a súa tristeza ao ter coñecemento da morte de Joseph revelou outro aspecto da súa personalidade: "Inglaterra non será a mesma sen Jane. Ela era terriblemente difícil de coñecer, e terriblemente solitaria, pensei, a pesar de todos os seus amigos —non cres?— mais non podo imaxinar a Música sen ela".
Música
Moita da música de Joseph foi escrita para interpretacións en eventos modestos realizadas por músicos afeccionados. Como tal nunca foi publicada e co paso dos anos moitas obras perdéronse. As obras publicadas e outras poucas que sobreviviron, considera Gibbs, sitúan a Joseph na categoría de compositores ingleses "progresivos". Aínda que as súas primeiras composicións foron principalmente cancións, demostrou habilidades temperás como compositora orquestral. Gibbs encontra nas súas dúas pezas curtas, Morris Dance (1917) (orixinalmente Barbara Noel's Morris) e Bergamask (1919), tres e cinco minutos respectivamente, un "bo sentimento para o son orquestral". A Morris Dance engade brillo dun glockenspiel, mentres que Bergamask ten un sentimento italianizante festivo. O escritor musical Philip Scowcroft eloxia o manexo confiado de Joseph para a grande orquestra que require Morris Dance, mentres que o compositor Havergal Brian, contemporáneo de Holst, encontra Bergamask "emocionante" e "prometedora". Gibbs suxire que estas dúas obras presaxian os últimos ballets corais de Holst, e comenta: "Que estas pezas despreocupadas non encontrasen un lugar permanente no repertorio é lamentable".