cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ober-Ramstadt
Historia
Desde o século XIX, Ober-Ramstadt comezou a industrializarse. En 1895, Eduard Murjahn fundou a Deutsche Amphibolin-Werke (Fabrías alemás de anfibolitas), hoxe líder do mercado de pinturas e esmaltes en Alemaña e noutros países. En 1901 instalouse un abastecemento centralizado de auga, seguido da electricidade en 1907.
Relacións internacionais
Ober-Ramstadt está irmandado con:
Célula alfa
miniatura|[[Illote de Langerhans|Illotes pancreáticos ou de Langerhans.]]
As células alfa (células α) do páncreas son células endócrinas que se encontran nos illotes pancreáticos ou de Langerhans. Son un dos cinco tipos de células produtoras de hormonas (células alfa, beta, delta, épsilon e PP) dos illotes pancreáticos. Constitúen o 20% das células dos illotes humanos e segregan a hormona peptídica glicagón, que fai que se eleve o nivel de glicosa no sangue.
Características
En roedores, as células alfa están localizadas na periferia dos illotes pancreáticos, pero en humanos, a arquitectura dos illotes está xeralmente menos organizada e, aínda que predominan na periferia, poden observarse frecuentemente dentro dos illotes tamén. Cando se ollan utilizando un microscopio electrónico, as células alfa poden identificarse pola posesión duns gránulos característicos cunha parte central densa grande e un halo branco pequeno. O citoplasma das células alfa contén algunhas cisternas de retículo endoplasmático e un aparato de Golgi adxacente xustanuclear con gránulos secretorios nacentes.
Función
As células alfa segregan a hormona glicagón. Esta hormona, para elevar os niveis de glicosa, únese a receptores situados nos hepatocitos (células hepáticas) e nalgunhas outras células (por exemplo, células renais). Isto activa un encima, a glicóxeno fosforilase, que se encontra dentro do hepatocito para hidrolizar o polisacárido glicóxeno dando glicosa. Este proceso denomínase glicoxenólise.
As células alfa tamén xeran o GLP-1 (péptido similar ao glicagón 1) e poden ter un efecto protector e rexenerador sobre as células beta. Posiblemente poden transdiferenciarse en células beta para substituír as células beta que se perden.
Payares, Ḷḷena
miniatura|dereita|250px|Vista da vila de Payares. miniatura|dereita|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Payares é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena.
Situación
Atópase na aba das montañas da cordilleira Cantábrica, a unha altitude duns 970 metros. Dá nome ao val onde se atopa, ao río que discorre pola vila e ao porto de montaña de Payares (1378 m), que durante séculos foi a principal vía de comunicación enre Asturias e o resto da península.
Ocupa o extremo suroriental do concello e linda ao sur e ao leste coa provincia de León, ao oeste coas parroquias de Samiguel del Río e Chanos de Somerón e ao norte e nordés coa parroquia de Cabezón. Ten unha extensión de 43,62 km² e unha poboación de 111 habitantes (segundo datos de 2018). A meirande parte deles vive na vila homónima, e os outros repártense entre os lugares de El Brañiḷḷin, La Campa, Floracebos, La Malvea, El Nocíu, La Estación, La Pedrosa, Santa Marina e Viḷḷar. Os seus habitantes reciben o alcume de bainas.
Estación de esquí
miniatura|esquerda|Valgrande-Pajares.
Destaca nesta parroquia a estación invernal e de montaña Valgrande-Pajares, principal motor económico da zona.
A estación de esquí comezou a súa actividade no porto de Payares, xunto ao Parador de turismo do porto, onde Jesús Suárez Valgrande construíu o primeiro telesquí (La Cerra) en 1954, sendo unha das primeiras estacións de esquí españolas. Actualmente, as instalacións deportivas atópanse nas abas de Cueto Negro (1890 m), a un par de quilómetros do porto de Payares, xunto á urbanización de El Brañiḷḷin, onde comezan os dominios da estación de esquí.
Payares na cultura popular
A vila de Payares, pola súa condición de lugar de paso obrigado no camiño que leva a Castela dende o centro de Asturias, é nomeado en multitude de ditos e cantares. Dous que recolle Luciano Castañón son os seguintes:
(Orixinal en lingua asturiana):
O Mollarrabo, Lagartóns, A Estrada
O Mollarrabo é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Colombianos en España
A inmigración colombiana en España refírese ao asentamento de cidadáns de Colombia en España. Segundo o INE (Instituto Nacional de Estatística de España) o número de persoas con nacionalidade colombiana residentes en situación regular é de 135.954 en 2016. En 2019, a cifra total era 513.585 colombianos e colombo-españois.
Características
En 2016, España é o país de Europa con maior número de residentes colombianos e o terceiro país do mundo seguido dos Estados Unidos e Venezuela con maior número de cidadáns de nacionalidade colombiana.
Salientables migracións cara a España, datan dende o ano 1989 a 1995, aínda que en cifras moi tímidas, neste caso, comparadas coa producida a causa do terremoto do eixo cafeteiro de 1999. O bo momento económico de España propiciou a posibilidade de traballar a inmigrantes sobre todo nos sectores da construción, agricultores, sector servizos, hostalaría e turismo.
Despois do ano 2008, a economía española sufriu unha das súas peores crises, traendo consigo a inestabilidade laboral e o desemprego, xerando unha notoria diminución da emigración colombiana cara a este país dende o ano 2010, e un retorno fluído de colombianos ao seu país de orixe.
Visado
En decembro de 2015 comezou a exención de visa a cidadáns colombianos para ingresar en todo o Espazo de Schengen por un prazo máximo de 90 días dentro de 180 días, ao cal España é estado membro.
Comunidades con maior e menor afluencia de colombianos
Entre 2000 e 2006 as cinco comunidades autónomas con maior presenza de persoas orixinarias de Colombia foron Madrid, Cataluña, Andalucía, Valencia e as Canarias. En 2008, a comunidade colombiana era a máis numerosa en relación á poboación estranxeira nas Canarias.
Poboación
O Instituto Nacional de Estatística cifra en 135.954 os colombianos residentes en España no ano 2016. As persoas nadas en Colombia son, segundo o mesmo organismo, 354.461, independentemente da súa nacionalidade. Isto débese a que o convenio de dobre nacionalidade entre ambos os países permite que os inmigrantes colombianos obteñan a nacionalidade española aos 2 anos de residencia en España. Estes inmigrantes nacionalizados non contan como colombianos para as autoridades españolas.
Montecelo, Lodoso, Monterroso
Montecelo é un lugar da parroquia de Lodoso no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Os Dolomitas
Os Dolomitas (Dolomiti, Ladino: Dolomites; Dolomiten, Dołomiti, Dolomitis), tamén coñecidos como Montañas Dolomitas, os Alpes dolomíticos ou Alpes dolomíticos, son unha cordilleira situada no nordés de Italia. Forman parte dos Alpes surorientais e esténdense desde o Río Adige no oeste ata o Val de Piave (Pieve di Cadore) no leste. As fronteiras norte e sur están definidas polo Val Puster e o Val Sugana (en italiano: Valsugana). Os Dolomitas están situados nas rexións de Véneto, Trentino-Tirol do Sur e Friúl-Venecia Xulia, que abrangue un área compartida entre as provincias de Belluno, Vicenza, Verona, Trentino, Tirol do Sur, Udine e Pordenone.
María Sánchez Arbós
María Sánchez Arbós, nada en Huesca o 31 de outubro de 1889 e finada en Madrid o 15 de agosto de 1976, foi unha mestra e pedagoga española vencellada á Institución Libre de Enseñanza.
Traxectoria
Foi filla de Manuel Sánchez Montestruc, secretario do Concello de Huesca, e de Paciencia Arbós Campaña. En 1920 casou con Manuel Ontañón, cuxo pai, José Ontañón Arias, era xestor e profesor da Institución Libre de Enseñanza. O matrimonio tivo cinco fillos, entre eles a arquitecta María Juana Ontañón.
Realizou estudos de maxisterio na Escola Normal de Huesca e na Escola Superior de Mestras de Zaragoza, na que obtivo o título superior de mestra en 1911.
Os Dolomitas
Historia
Durante milenios, cazadores e recolectores avanzaran cara ás rexións rochosas máis altas e probablemente tamén subiran algúns picos. Hai evidencias de que o sacerdote xesuíta Franz von Wulfen de Klagenfurt subiu ao Lungkofel e ao Dürrenstein na década de 1790. En 1857 o británico John Ball foi o primeiro en escalar o Monte Pelmo. Paul Grohmann posteriormente subiu numerosos cumes como o Antelao, a Marmolata, a Tofana, o Monte Cristallo e o Boè. Ao redor de 1860 o alpinista agordino Simone de Silvestro foi a primeira persoa en erguerse conscientemente na Civetta. Michael Innerkofler foi un dos escaladores do Tre Cime di Lavaredo. Máis tarde montañeiros locais moi importantes, coñecidos por moitas primeiras ascensións, foron Angelo Dibona e Giovanni Piaz.
María Sánchez Arbós
Traxectoria
En 1912 superou as oposicións convocadas polo Reitorado de Madrid e obtivo praza na escola de San Ildefonso (Segovia). Ao ser unha localidade próxima a Madrid puido asistir a conferencias e exposicións. Durante unha visita ao Museo Pedagóxico Nacional tivo ocasión de escoitar a Manuel Bartolomé Cossío e comungou pronto cos ideais da Institución Libre de Ensino. Entre 1915 e 1919 cursou a Especialidade de Letras na Escola de Estudos Superiores de Maxisterio de Madrid. Durante eses anos Sánchez aloxouse na Residencia de Señoritas dirixida por María de Maeztu. Dende alí puido colaborar máis directamente coa ILE. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/Tumba_de_Manuel_Onta%C3%B1%C3%B3n_Valiente_y_Mar%C3%ADa_S%C3%A1nchez_Arb%C3%B3s%2C_cementerio_civil_de_Madrid.jpg/175px-Tumba_de_Manuel_Onta%C3%B1%C3%B3n_Valiente_y_Mar%C3%ADa_S%C3%A1nchez_Arb%C3%B3s%2C_cementerio_civil_de_Madrid.jpg|esquerda|miniatura|Tumba de María Sánchez Arbós e Manuel Ontañón no cemiterio civil de Madrid Entre 1920 e 1925 Sánchez Arbós traballou en La Laguna (Tenerife) na Escola Normal e no Instituto de Bacharelato. En 1926 incorporouse á Escola Normal de Huesca onde permaneceu até 1930. Ese ano trasladouse a Madrid ao colexio Menéndez Pelayo e tres anos despois, como directora, ao Grupo Escolar Francisco Giner, onde ficou até 1936.
Os Dolomitas
Historia
Durante a primeira guerra mundial, a primeira liña entre o exército italiano e o Austro-Húngaro atravesaba os Dolomitas, onde ambos os bandos utilizaron minas extensivamente. Os museos bélicos ao aire libre están situados en Cinque Torri (Cinco Torres), Monte Piana e Monte Lagazuoi. Moita xente visita os Dolomitas para escalar as vie ferrate, camiños protexidos polas paredes rochosas que se crearon durante a guerra.
María Sánchez Arbós
Traxectoria
Ao finalizar a Guerra Civil Española Sánchez, coma outros mestres da República, foi vítima das depuracións e encarcerada durante tres meses en 1939 no cárcere de Ventas. Durante este período conseguiu que na sección de menores se crease unha escola para as presas máis novas, bautizada como Escola de Santa María. Tamén axudou á súa amiga Matilde Landa na creación dunha "oficina de penadas" que daba apoio legal ás reclusas. O único mobiliario con que contaban eran uns caixóns de madeira e unha máquina de escribir.
Os Dolomitas
Historia
Varios camiños de longo percorrido atravesan os Dolomitas. Chámanse alte vie (en alemán: Dolomiten Höhenwege - camiños altos), e están numerados do 1 ao 10. Os camiños tardan aproximadamente unha semana en camiñar e son servidos por numerosos rifugi (cabanas). A primeira e a máis coñecida é a Alta Vía 1. A datación por radiocarbono utilizouse na rexión da Alta Badia para demostrar unha conexión entre a actividade dos desprendementos de terra e o cambio climático.
María Sánchez Arbós
Traxectoria
En 1941, tras ser xulgada por un tribunal militar, foi expulsada do corpo de mestras. Non foi rehabilitada até 1952.
Os Dolomitas
Xeografía
A rexión divídese habitualmente nos Dolomitas occidentais e orientais, separados por unha liña que segue o eixe Val Badia – Paso de Campolongo – Val de Cordevole (Agordino).
Clasificación actual
Os Dolomitas pódense dividir nos seguintes rangos:
Patrimonio e deportes
thumb|upright|Esquiadores en Cortina en 1903
Os Dolomitas son coñecidos polo esquí nos meses de inverno e a escalada de montaña, sendeirismo, ciclismo e saltos BASE, así como parapente e á delta no verán e finais da primavera/principios do outono. Escalada libre é unha tradición nos Dolomitas desde 1887, cando Georg Winkler, de 17 anos, fixo en solitario. a primeira ascensión ao pináculo do Vajolettürme. Os principais centros inclúen: Rocca Pietore xunto ao glaciar Marmolada, que se atopa na fronteira de Trentino e Véneto, as pequenas cidades de Alleghe, Falcade, Auronzo, Cortina d'Ampezzo e as aldeas de Arabba, Urtijëi e San Martino di Castrozza, así como o conxunto dos vales de Fassa, Gardena e Badia.
A Maratón dos Dolomitas, unha carreira anual de bicicletas de estrada dun só día que abrangue sete pasos de montaña dos Dolomitas, ten lugar na primeira semana de xullo.
Outros lugares característicos son:
Picos principais
thumb|Macizo de Tofana con [[Cortina d'Ampezzo en primeiro plano]] thumb|[[Sella group]] thumb|[[Vajolet Towers]] thumb|Cristallo
thumb|centre|700px|Vista panorámica de 360° desde Marmolada, o pico máis alto dos Dolomitas
Pasos principais
thumb|[[Langkofel|Langkofel/Sassolungo]] thumb|[[Paso de Falzarego]] thumb|[[Paso de Gardena]]
Parques principais
thumb|right|Cabalos no pasto do [[Parco Naturale Tre Cime, Tirol do Sur. Cadini di Misurina ao fondo   .]]
Gustavo de Maeztu
Gustavo de Maeztu y Whitney, nado en Gasteiz o 30 de agosto de 1887 e finado en Estella o 9 de febreiro de 1947, foi un pintor e escritor español, membro fundador da Asociación de Artistas Vascos. Era irmán do escritor Ramiro de Maeztu e da pedagoga María de Maeztu.
Traxectoria
Nado no número 48 da rúa de la Florida, recibiu o nome civil de Gustavo de Maeztu e Whitney. Foi bautizado o 2 de setembro na igrexa de San Miguel co nome bautismal de Gustavo Jorge Pelayo Maeztu y Whitney.
O seu pai foi o enxeñeiro Manuel de Maeztu y Rodríguez, hacendado cubano nado en Cienfuegos, de ascendencia rioxana. Fillo de Francisco Maeztu y Eraso, nado na vila de Alcanadre, emigrou a Cuba de mozo, onde casou con Ana Rodríguez, cubana de Villa Clara. A súa nai, Juana Whitney Boné, nada en Niza, era filla do cónsul británico en Niza, Fernando Whitney, natural de Milán e Sara Boné, natural de Londres. Esta diversidade xeográfica na súa xenealoxía foi a raíz do seu carácter cosmopolita.
A parella, que nunca chegou a casar, tivo cinco fillos: Ramiro, Ángela, Miguel, María e Gustavo. Porén, a morte do pai en Santa Clara (Cuba) en 1898 deixou a Juana Whitney e os seus fillos nunha situación precaria. Isto veu causado por mor dos confusos problemas administrativos ao redor da súa herdanza. Amais, o pai, Manuel, tiña dous enxeños de azucre, negocios derivados da pertenza de Cuba a España. A independencia de Cuba acabou con esas actividades, co afundimento en 1894 dos negocios familiares na illa.
A familia mandou a Ramiro, o irmán máis vello, a París, coa familia materna, a traballar nunha situación precaria. O resto da familia tívose que trasladar a Bilbao. Alí, Juana montou a Academia Anglo-Francesa (logo Academia Maeztu), onde Juana impartía inglés e Ángela francés.
Viaxe a Francia, "El Coitao", Sevilla e volta
Tras un primeiro paso formativo por Biscaia, entre abril e xuño de 1907 alternou con Paco Durrio, Ignacio Zuloaga ou Tomás Meabe por París, onde coñeceu a Pablo Picasso. Descubriu neses meses, nas súas visitas ao Museo do Louvre, a pintura española de Francisco Herrera el Viejo, Francisco de Zurbarán, El Greco, Diego Velázquez e José de Ribera.
En 1908, de regreso a España, instalouse en Bilbao co seu amigo José Arrue, tamén pintor. Ambos implicáronse na creación do xornal El Coitao, un grupo de mozos de entre vinte e trinta anos, coa axuda de Miguel de Unamuno, Ramón Basterra, Juan de la Encina, Tomás Meabe e José María Salaverría.
Tras esta experiencia, pasaron a Semana Santa e a Feira de Abril en Sevilla, onde o espectáculo taurino influíu neles. Alí xuntáronse con outro pintor, o arxentino Pablo Arriarán, a quen coñeceran en París, e coincidiron cos irmáns José e Manuel Gutiérrez Solana ou con Ricardo Baroja. Xuntos percorreron Sevilla até finalizar a feira. Máis tarde, Arriarán, Maeztu e Arrue alugaron un cuarto en Triana, fronte á Torre del Oro. Alí viviron e traballaron uns meses até o verán. Nalgunha ocasión visitaron gandarías como a de Miura.
En 1909, nunha España convulsa, Maeztu e o seu amigo Tomás Moabe foron desterrados a Francia. Alí aloxáronse no casarío Lutchienea, en Saint Jean le Vieux. Aproveitou para continuar pintando e gañando experiencia. Tamén desenvolveu máis a fondo a súa faceta literaria, a cal deu lugar, nos anos seguintes, a tres novelas.
David Solans
David Solans, nado en Vilassar de Mar o 3 de agosto de 1996, é un actor catalán, coñecido polos seus papeis de Nico na serie Fill de Caín e Bruno Bergeron en Merlí.
Gustavo de Maeztu
Actividade literaria e a Asociación de Artistas Vascos
En 1910 naceu a Asociación de Artistas Vascos que, durante vinte e cinco anos, impulsou a súa imaxe artística no estranxeiro. Organizou unha exposición en que participaron varios artistas. Aproveitando a mostra organizada en setembro ao artista Nemesio Mogrobejo, varios artistas, á vez que escribían nos medios (como o mesmo Gustavo, Tomás Meabe ou Juan de la Encina), desenvolveron reunións e encontros co fin de tratar a fundación dun Círculo de Belas Artes.
Estes anos, amais dos seus frecuentes artigos en prensa, publicou as súas primeiras novelas. En 1910 publica “Andanzas y episodios del Sr. Doro” e o ano seguinte, “El gato azul”, cualificada polo autor como novela de acción.
A Lucencia, Lodoso, Monterroso
A Lucencia é un lugar da parroquia de Lodoso no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Gustavo de Maeztu
Actividade literaria e a Asociación de Artistas Vascos
O 29 de outubro xurdiu o proxecto asociativo. Formaban parte da xunta directiva Alberto Arrue, como presidente, e Gustavo de Maeztu como un dos seus membros.
No nacemento do cinema español
En 1913, por vencellos familiares, participou como actor no primeiro filme ben documentado de Benito Perojo, “Fulano de tal se enamora de Manón”, xunto a Consuelo Torres, cupletista coñecida como Manón.
Xira de Exposicións (1914-1933)
O 15 de maio de 1914 realizou en Barcelona, nas Galerías Dalmau, a súa primeira exposición individual. Foi a primeira dun ciclo que o levou por varias cidades españolas durante os anos seguintes, como Madrid, Donosti, Bilbao, Salamanca ou Gasteiz. Alternando con estas e outras cidades, durante os anos seguintes resaltaron algunhas exposicións internacionacionales:
En Navarra, últimos anos (1933-1947)
Nunha das súas numerosas viaxes, entre o 1 e o 15 de xullo de 1933, co apoio do doutor Juaristi, expuxo nunha exposición organizada pola Escola de Artes e Oficios de Pamplona. Por primeira vez puidéronse ver en Navarra os seus «óleos orixinais, unhas estampas ou gravados que chama autolitografías e despois, unhas mostras dun procedemento de pintar sobre o cemento (encaústicas)». Aproveitou esa primeira estancia para visitar Navarra, especialmente os mosteiros de Iratxe e de La Oliva.
O 17 de maio de 1935 a Deputación Foral de Navarra encargoulle a decoración mural do novo Salón de Sesións do Palacio de Navarra en Iruñea, traballo que finalizou en maio de 1936. En xuño instalouse coa nai na cidade de Estella. Alí pensaban pasar o verán de 1936, mais vense sorprendidos polo inicio da Guerra Civil española. O seu irmán Ramiro, quen os visitou en Estella, regresou a Madrid o 12 de xullo. Co golpe de Estado foi apresado e fusilado o 11 de novembro.
Estes anos, amais de percorrer Navarra, realizou varios murais en edificios construídos polo seu amigo Víctor Eusa, como o Hospital de San Juan de Dios. Tamén realizou cadros para a familia Baleztena (do Xeneral Zumalacárregui) ou para a nova parroquia de San Francisco Javier, cun cadro sobre o santo misioneiro.
Finou con 59 anos o 9 de febreiro de 1947 en Estella.
Legado artístico
Os tres centros onde se conservan a maioría das súas obras son:
A súa obra transcorre entre o costumismo (tanto vasco como castelán), a paisaxe, o modernismo e outras influencias.
Asperarca nodulosa
Asperarca nodulosa é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por O. F. Müller en 1776.
Tuíza, Ḷḷena
miniatura|dereita|350px|Vista do [[macizo de Ubiña.]] miniatura|dereita|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Tuíza é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. De 23,32 km² de extensión, ocupa o extremo suroccidental do concello. Linda ao sur e ao oeste coa provincia de León, ao norte co concello de Quirós, ao nordés coa parroquia de Xomezana e ao leste e sueste coa de Teyeo. Ten unha poboación (INE, 2010) de 53 habitantes, que están repartidos entre os lugares de El Quempu, Tuíza Baxo e Tuíza Riba.
Actividades de montaña
En Tuíza atópase a vertente asturiana do macizo de Ubiña. Sendo Pena Ubiña, de 2417 metros, a maior altitude dentro do concello. Neste macizo practícanse toda clase de actividades de alta montaña, dende sendeirismo até a escalada invernal. Na veiga do Meicín, a 1560 metros, hai un refuxio de montaña.
Flexopecten flexuosus
Flexopecten flexuosus é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Giuseppe Saverio Poli en 1795.
A Penela, Lodoso, Monterroso
A Penela é un lugar da parroquia de Lodoso no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Tralo Fontao, Lodoso, Monterroso
Tralo Fontao é un lugar da parroquia de Lodoso no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
O Monte, Lagartóns, A Estrada
O Monte é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Sestelo, Lodoso, Monterroso
Sestelo é un lugar da parroquia de Lodoso no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Topónimo
O topónimo galego Sestelo é a variante vulgar de Sextullus, diminutivo do antropónimo latino Sextus.
Ramón Ferreiro López
Ramón Ferreiro López, nado en Becerreá cara a 1898 e finado no mesmo concello o 18 de setembro de 1956, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Procurador no xulgado de Becerreá. Na Segunda República foi alcalde de Becerreá en 1931. Finou en Becerreá o 18 de setembro de 1956.
Boeing F/A-18E/F Super Hornet
Os Boeing F/A-18E/F Super Hornet son cazas multirrol embarcados baseados no McDonnell Douglas F/A-18 Hornet. As variantes F/A-18E monopraza e F/A-18F bipraza sonderivados máis grandes e avanzados dos F/A-18C e D Hornet.
O Super Hornet ten un canón rotatorio interno de 20 mm M61 e pode levar mísiles aire-aire e armas aire-superficie. Pode levar combustible adicional en ata cinco tanques externos e pode ser configurado como unavi´n de repostaxe en voo engadíndolle un sistema externo de reabastecemento aire-aire.
Deseñado e producido inicialmente por McDonnell Douglas, o Super Hornet voou por vez primeira en 1995. A principios de 1997 iniciouse a súa produción a pequena escala, acadándose a fabricación a grande escala en setembro dese mesmo ano, tras a fusión de McDonnell Douglas e Boeing o mes anterior. O Super Hornet entrou en servizo coa frota da Armada dos Estados Unidos en 1999, substituíndo ao Grumman F-14 Tomcat, que foi retirado en 2006; o Super Hornet serviu xunto co Hornet orixinal. A Real Forza Aérea de Australia, que operou o F/A-18A como o seu principal caza dende 1984, pediu o F/A-18F en 2007 para substituír aus seus vellos General Dynamics F-111C. Os Super Hornets australianos entraron en servizo en decembro de 2010.
Orixes
O Super Hornet é un redeseño do McDonnell Douglas F/A-18 Hornet. A configuración das ás e da cola ten a súa orixe nun prototipo de Northrop, o P-530, que naceu como unha revisión do lixeiro Northrop F-5E (cunha á máis grande, dúas derivas e unha distintiva extensión da raíz do bordo de ataque, ou LERX). Posteriormente chamado Northrop YF-17 "Cobra", competiu no programa Lightweight Fighter (LWF) da USAF para producir un caza máis pequeno e sinxelo para complementar ao máis grande McDonnell Douglas F-15 Eagle; o YF-17 perdeu a competición contra o YF-16.
A Armada ordenou que o YF-17 fose redeseñado para chegar ao máis grande F/A-18 Hornet para cumprir cun requisito para un caza multirrol que complementase ao máis grande e caro Grumman F-14 Tomcat servindo nos roles de interceptor e superioridade aérea. O Hornet demostrou ser efectivo pero cun limitado radio de combate. O concepto dun Hornet agrandado propúxose por vez primeira anos anos 80, o cal foi comercializado por McDonnell Douglas como Hornet 2000. O concepto do Hornet 2000 era o dun F/A-18 avanzado cunha á máis grande e unha fuselaxe máis longa para levar máis combustible e motores máis potentes.
O final da guerra fría levou a un período de recortes no orzamento militar e a unha considerable reestruturación. Ao mesmo tempo a aviación naval estadounidense enfrontábase a varios problemas. O McDonnell Douglas A-12 Avenger II fora cancelado en 1991 despois de que o programa pasase por problemas serios; este tería que ser o substituto do obsoleto Grumman A-6 Intruder. A Armada considerou actualizar un deseño xa existente como un enfoque máis atractivo en vez dun deseño totalmente novo. Como alternativa ao A-12, McDonnell Douglas propuxo o "Super Hornet" (inicialmente "Hornet II" nos 80), unha mellora dos anteriores exitosos modelos F/A-18, que podería servir como substituto alternativo para o A-6 Intruder. O deseño do Hornet de nova xeración demostrou ser máis atractivo que a actualización Quick Strike de Grumman para o F-14 Tomcat, xa que se considerou un salto tecnolóxico insuficiente en comparación aos F-14 existentes.
Bathyarca pectunculoides
Bathyarca pectunculoides é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Scacchi en 1835.
Boeing F/A-18E/F Super Hornet
Orixes
At the time, o Grumman F-14 Tomcat era o principal caza de superioridade aérea e interceptor da Armada. O entón Secretario de Defensa Dick Cheney describiu o F-14 como tecnoloxía dos 60, e reduciu drasticamente a adquisición do F-14D en 1989 antes de cancelar totalmente a súa produción en 1991, en favor do actualizado F/A-18E/F. A decisión de substituír o Tomcat polos Hornet foi controvertida; o as da guerra de Vietnam e congresista Duke Cunningham criticou o Super Hornet como un deseño non probado que comprometía a superioridade aérea. En 1992 a Armada cancelou o programa Navy Advanced Tactical Fighter (NATF), que tería sido unha variante embarcada do Lockheed Martin F-22 Raptor da USAF. Como unha alternativa máis barata ao NATF, Grumman propuxo melloras substanciais ao F-14 máis aló do Quick Strike, pero o Congreso rexeitounas por ser demasiado caras e reafirmou o seu compromiso co máis barato F/A-18E/F.
Probas e produción
O primeiro voo do Super Hornet foi o 29 de novembro de 1995. A produción inicial do F/A-18E/F comezou en 1995. As probas de voo comezaron en 1996 aterrando por primeira vez nun portaavións en 1997. A produción a baixo ritmo iniciouse en marzo de 1997, acadándose a produción a ritmo completo en setembro dese ano. Os voos de proba continuaron durante o ano 1999, rematando con probas no mar e de repostaxe en voo. No programa realizáronse 3 100 voos cunha duración de 4 600 horas. O Super Hornet underwent U.S. Navy operational tests and evaluations en 1999, e foi aprobado en febreiro de 2000.
Coa retirada do F-14 en 2006, todos os reactores de combate da Armada serían variantes do Hornet ata a entrada en servizo do F-35C Lightning II. O F/A-18E monopraza e o F/A-18F bipraza tomaron o lugar do F-14 Tomcat, o A-6 Intruder, o Lockheed S-3 Viking, e o KA-6D. Unha variante de guerra electrónica, o EA-18G Growler, substitúe ao EA-6B Prowler. Durante a época da guere de Vietnam, os roles dos Super Hornet eran realizados por unha combinación de avións A-1/A-4/A-7 (ataque lixeiro), A-6 (ataque medio), F-8/F-4 (caza), RA-5C (recon.), KA-3/KA-6 (repostaxe), e EA-6 (guerra electrónica). Anticipoiuse que se aforrarían 1 000 millóns de dólares anuais ao substituír todos os modelos polo Super Hornet. A Armada considera a compra do Super Hornet un éxito, cumprindo os requerimentos de custo, calendario e peso.
Terremoto do eixo cafeteiro de 1999
miniatura|250px|Áreas afectadas polo terremoto. O terremoto do eixo cafeteiro de 1999 foi un sismo que afectou enormemente os departamentos de Quindío e Risaralda, en Colombia. O terremoto ocorreu o día luns, 25 de xaneiro de 1999 ás 13:19 (18:19:17 UTC) cunha magnitude de 6.2 na escala de Richter. Foi o maior terremoto que golpeou Colombia en 16 anos.
Causas
Esta área ten un alto risco sísmico debido á tripla unión que ocorre na esquina da placa suramericana, onde as placas de Naza e Placa do Caribe converxen entre elas.
Réplicas
Foron detectadas 14 réplicas do terremoto, a primeira ás 17:40 de magnitude 5,4 na escala de ritcher (MS). Outras réplicas que causaron pánico entre os habitantes ocorreron o día 29 de xaneiro ás 23:33 hora local, de magnitude 4,2 (MS) e o día 31 de xaneiro ás 03:03 hora local, de magnitude 3,5 (MS).
Reconto de vítimas fatais
Como o desastre destruíu as principais estruturas de control e axuda na cidade de Armenia (o cuartel da policía colapsou inmediatamente, tamén a estación de bombeiros, a oficina de medicina legal e a defensa civil) non houbo medios para un axeitado informe nin un bo reconto de vítimas.
O terremoto inicial produciu unha cifra estimada de mortes de preto de 1 000 persoas. A primeira réplica do terremoto (17:40) produciu un indeterminado número de vítimas entre as persoas que tentaban remover os seus bens das estruturas semidestruídas. Os subsecuentes vándalos, roubos ás vítimas feridas, ataques ás tendas e casas, e pelexas por comida, auga e aloxamento incrementaron o número total de mortes a preto de 1 185.
Feridos
As estruturas de moitos hospitais foron afectadas, e os recursos dispoñibles para o coidado da saúde foron insuficientes mesmo antes do evento. Ademais, a área tiña plans de reacción en caso de emerxencia limitados e pouca experiencia con triaxe. Como consecuencia, a atención das vítimas foi caótica. Preto de 4 000 persoas con varios graos de lesións.
Impacto económico
A principal actividade económica da rexión, a industria do café de Colombia, foi altamente afectada. Preto de 8 000 leiras cafeteras foron completa ou parcialmente destruídas, tamén 13 000 estruturas de moitos tipos de empresas e industrias foron afectadas e estiveron fóra de servizo de maneira temporal ou permanente. Os bancos e as entidades financeiras non puideron entregar diñeiro por varias semanas.
Irixe, Marzán, Monterroso
Irixe é un lugar da parroquia de Marzán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Marzán, Marzán, Monterroso
Marzán é un lugar da parroquia de Marzán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
As Medorras, Marzán, Monterroso
As Medorras é un lugar da parroquia de Marzán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Ermeloíta
Ermeloíta é un mineral descuberto en Moaña en 2022. O seu nome vén do monte Ermelo onde foi identificado. Descubriuno persoal técnico de investigación da Área de Infraestruturas de Investigación da Universidade de Santiago de Compostela. É o cuarto mineral descuberto en Galicia ao longo da historia, despois da morenosita, a cervantita e a bolivarita, todos eles descubertos na metade do século XIX.
Montecalvo, Marzán, Monterroso
Montecalvo é un lugar da parroquia de Marzán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Irus irus
Irus irus é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Kathy Vivas
Anna Katherina Vivas, nada en Tovar (Venezuela) en 1972, é unha astrofísica recoñecida polas súas investigacións sobre as estrelas RR Lyrae, consideradas como as máis antigas da Vía Láctea.
Traxectoria
Vivas é licenciada en Física pola Universidade dos Andes e doutora en astrofísica pola Universidade Yale.
Traballou como investigadora do Centro de Investigacións de Astronomía "Francisco J. Duarte" (Observatorio Astronómico Nacional de Chairo do Hato) en Apartaderos, Estado Mérida, Venezuela (2002-2013).
Recibiu o Premio Lorenzo Mendoza Fleury da Fundación Empresas Polar en 2009.
A Ramalleira, Lagartóns, A Estrada
A Ramalleira é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Sisto, Lagartóns, A Estrada
O Sisto é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Kellia suborbicularis
Kellia suborbicularis é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1803.
O Sabugueiro, Lagartóns, A Estrada
O Sabugueiro é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Travesía de Montecalvo, Marzán, Monterroso
A Travesía de Montecalvo é un lugar da parroquia de Marzán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Pena Parda, Marzán, Monterroso
Pena Parda é un lugar da parroquia de Marzán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Laevicardium oblongum
Laevicardium oblongum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Gmelin en 1791.
O Sisto, Oca, A Estrada
O Sisto é un lugar da parroquia de Oca no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Os Tatos, Lagartóns, A Estrada
Os Tatos é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Volteira, Marzán, Monterroso
A Volteira é un lugar da parroquia de Marzán no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Lasaea rubra
Lasaea rubra é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1803.
Bandeira de Tlaxcala
A bandeira do estado de Tlaxcala é dos símbolos do estado mexicano. Consiste nun rectángulo dividido en dúas franxas diagonais de medidas idénticas, coas cores na seguinte orde a partir do mastro: vermello e branco. Entre as dúas franxas diagonais ten o Escudo do Estado, cun diámetro de tres cuartas partes do ancho de devandita franxa. A proporción entre anchura e lonxitude da bandeira é de catro a sete.
O 30 de setembro de 2016, Tlaxcala foi o terceiro estado mexicano en recoñecer oficialmente unha bandeira propia detrás de Xalisco, e é o segundo estado cunha bandeira legalmente aceptada en cores distintas ás da bandeira de México.
Cores e o seu significado
As cores da bandeira teñen a súa orixe na Bandeira de Castela e León, xa que durante moito tempo empregáronse estandartes coas cores goles e branco do primeiro escudo que lle foi outorgado á Cidade de Tlaxcala; antes de facerse oficial o seu uso e deseño (vermello e branco).
As tonalidades oficiais exactas da bandeira aínda non foron definidas polas leis da entidade, pero suxírese usar as seguintes de acordo co sistema pantone.
Kiekko-Espoo Naiset
Kiekko-Espoo Naiset, ou simplemente Kiekko-Espoo ou K-Espoo, é un equipo feminino de hóckey sobre xeo da cidade de Espoo (Finlandia). Actualmente compite na Naisten Liiga, a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Xoga os seus partidos como local no Tapiolan urheilupuisto.
Antecedentes
Os inicios do hóckey sobre xeo feminino en Espoo remóntanse á tempada 1974-75, cando Sabina Ainetdin fundou a organización de Honka. Coa marcha de Sabina a Canadá, Riita Kärävä fíxose cargo da asociación. Kärävä familiarizárase co hóckey sobre xeo no HJK de Helsinqui.
Nesta década o campionato de Finlandia feminino non se disputaba de xeito oficial. O mesmo pasaba co torneo Lipstick, no que participaron os cinco equipos finlandeses rexistrados, así como equipos norteamericanos.
En 1977 Kari Nyman, que xogaba no equipo masculino de Jäähonka, fíxose cargo da dirección do equipo feminino, que en 1979 se alzaría como campión do torneo. O mesmo equipo participou na primeira edición do campionato finlandés feminino na tempada 1982-83, aínda que non conseguiría clasificarse entre os catro mellores equipos e loitar así polo título.
Espoon Kiekkoseura (1988-92)
Espoon Kiekkoseura (abreviado "EKS") conseguiu o ascenso á SM-sarja na tempada 1989-90, e dende aquela o equipo de Espoo non descendeu de categoría.
Na tempada debut de EKS na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia o equipo clasificouse para os play-offs, onde finalmente conseguiría a medalla de bronce logo de derrotar a Ässät de Pori no partido pola medalla de bronce, o mesmo resultado que na seguinte tempada, se ben desta vez o partido polo bronce enfrontou ás xogadoras de Espoo fronte a KalPa de Kuopio.
En 1992 varias das xogadoras que conseguiron a medalla de bronce no campionato nacional participaron no Campionato do Mundo que se disputou en Tampere e no que Finlandia conseguiu a medalla de bronce. Entre as xogadoras de Espoo salientou especialmente Hanna Teerijoki, novena máxima anotadora do torneo, tamén estaban no equipo Katri-Helena Luomajoki e Liisa Karikoski.
Kiekko-Espoo (1992–1998)
En 1992 o equipo mudou o seu nome a Kiekko-Espoo, o mesmo nome que tiña o equipo masculino que daquela tamén competía na máxima categoría, a SM-liiga. O segundo equipo, que disputaba a segunda categoría baixo o nome EKS 2 pasou a denominarse simplemente EKS.
Espoo Blues, á época dourada (1998-2016)
miniatura|250px|Camisola das Espoo Blues pertencente a [[Emma Laaksonen.]] Entre 1999 e 2016 o equipo competiu baixo a denominación de Espoo Blues. Entre o ano no que o equipo mudou a súa denominación, e 2005, os Blues conquistou sete campionatos consecutivos. Os títulos de campinas nacionais posibilitaron que o equipo disputara a Copa de Europa, competición na que as de Espoo chegaron á final en 2005 e 2008.
Espoo United (2016–17)
En marzo de 2016 Jääkiekko Espoo Oy, o club matriz de Espoo Blues Naiset da SM-sarja e Espoo Blues da Liiga, declarouse en bancarrota cunha débeda estimada de 3 millóns de euros. Como resposta, Jussi Salonoja, un millonario e director de cine finlandés que fora anteriormente propietario dos Espoo Blues entre 2002 e 2012, creou un novo club e organización chamado Espoo United Oy, afirmando que estaba "comprometido a apoiar o hóckey en Espoo." Os equipos de Espoo Blues masculinos e femininos de baloncesto e hóckey sobre xeocomezaron a xogar para Espoo United.
O futuro do equipo feminino de hóckey sobre xeo mantívose incerto e propuxéronse moias solucións posibles, incluída a adquisición do equipo por parte de HIFK ou a fusión con Espoo Blues Juniorit (un club júnior con fortes vínculos coa franquía).
Espoo Blues, segunda parte (2017-19)
miniatura|Partido das finais da [[Naisten Liiga 2018-2019|tempada 2018-19 entre o Ilves e as Espoo Blues.]] En setembro de 2017 a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo anunciou que apoiara a creación dunha asociación inidependente, Ysikoppi ry, para supervisar o equipo, e que dera a súa aprobación para que competira na tempada 2017–18 baixo a denominación de Espoo Blues.
Kiekko-Espoo, segunda parte (2019- )
Dende a tempadas 2019-20 o equipo adoptou novamente a denominación de Kiekko-Espoo.
Pavillón
O Kiekko-Espoo Naiset xoga os seus partidos como local no Tapiola 2, unha pista de xeo situada no distrito de Tapiola da cidade de Espoo. Construída en 2015, ten capacidade para 750 persoas.
Capitás
miniatura|250px|[[Emma Terho (de solteira Laaksonen) exerceu como capitá do equipo de Espoo en dúas etapas distintas.]] Ao longo da súa historia o equipo tivo seis capitás, todas elas de nacionalidade finlandesa. Katri-Helena Luomajoki foi a primeira capitá do equipo, desempeñando esta función na tempada 1997-98. Emma Terho e Minttu Tuominen, con catro tempadas cada unha, son as xogadoras que máis tempo desempeñaron este papel. Na seguinte táboa poden verse as distintas capitás do equipo e os períodos nos que desempeñaron a capitanía:
Líderes históricas
miniatura|[[Karoliina Rantamäki é a xogadora que máis veces vestiu a camisola do equipo de Espoo, así como a súa líder histórica en goles e puntos.]] Ao longo da súa historia dúas xogadoras de Kiekko-Espoo Naiset superaron a barreira dos 600 puntos, e tres máis a barreira dos 300 puntos. Nas estatísticas de xogo salientan as figuras de Karoliina Rantamäki e Petra Vaarakallio. Rantamäki é a máxima goleadora da historia do equipo con 355 goles en 338 encontros disputados, ademais é a líder histórica en puntos, cun total de 639. Pola súa banda Vaarakallio é a xogadora que máis asistencias sumou no equipo de Espoo cun total de 351. A continuación os rexistros das cinco máximas puntuadoras históricas do equipo:
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Números retirados
En 2008, durante a primeira etapa do equipo baixo a denominación de Espoo Blues, a entidade retirou o número 33 en honor a Päivi Virta. A xogadora nada en Tampere competiu durante 20 anos na máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, nove dos cales foron nas filas do equipo de Espoo. O número de Virta foi o segundo número feminino retirado na historia do hóckey sobre xeo finlandés. Con todo, na actualidade o Kiekko-Espoo volveu empregar o seu número, que na tempada 2022-23 era empregado por Heta Paasilinna.
Adestradoras e adestradores
Dende a tempada 2013–14 Sami Haapanen exerce como adestrador do equipo. Trátase da segunda etapa de Haapanen á fronte do banco do equipo, ao que dirixiu anteriormente entre 2007 e 2011 baixo a denominación de Espoo Blues Naiset. Co técnico de Espoo o equipo gañou sete dos seus 16 campionatos, así como dúas pratas e un bronce, o que o converte no adestrador máis laureado da historia do equipo. O equipo tivo as seguintes adestradoras e adestradores ao longo da súa historia:
Categorías inferiores
Espoo é considerado o berce do hóckey sobre xeo feminino en Finlandia. Os clubs femininos da cidade teñen formado numerosas xogadoras destacadas que convirten ao club no máis exitoso do hóckey sobre xeo feminino do país nórdico.
Trofeos colectivos
miniatura|A [[Aurora Borealis Malja.]]
Trofeos individuais
Todos os galardóns individuais inclúen ás xogadoras de Kiekko-Espoo, Espoo Blues e Espoo United.
Trasdomuro, Lagartóns, A Estrada
Trasdomuro é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Merilin Kotta
Merilin Kotta, nada en Haapsalu o 7 de agosto de 1982, é unha lingüista e tradutora estoniana.
A Areosa, Novelúa, Monterroso
A Areosa é un lugar da parroquia de Novelúa no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Merilin Kotta
Traxectoria
Xunto con Francisco Javier López Arias, en 2020 está a coordinar un dicionario bilingüe estoniano-galego.
Traducións
Kotta traduciu ao estoniano obras en lingua castelá, lingua catalá e lingua éuscara.
Fulquerio de Chartres
Fulquerio de Chartres, nado contra 1059 en Chartres, e finado contra 1059 en Xerusalén (Reino de Xerusalén), foi un clérigo francés, cronista da Primeira cruzada.
Traxectoria
O seu nomeamento como capelán de Balduíno de Boulogne en 1097 suxire que tiña formación de clérigo, posibelmente na escola de Chartres, aínda que seguramente non era membro do capítulo da Catedral de Chartres, pois non aparece nos listados da mesma.
Os detalles que dá na súa historia sobre o concilio de Clermont suxiren que estivo presente nel, ou quizais alguén a quen coñecía, como o bispo Ivo de Chartres.
Fulquerio formou parte da expedición do conde Esteban de Blois e Roberto de Normandía, que viaxou polo sur de Francia e Italia en 1096, pasando ao Imperio bizantino desde Bari. Chegaron a Constantinopla en 1097, onde se uniron aos demais exércitos da Primeira Cruzada. Viaxou por Asia Menor até Maraş ou Marash (hoxe Kahramanmaraş), pouco antes da chegada do exército a Antioquía en 1097, onde foi nomeado capelán de Balduíno. Seguiu ao seu novo señor cando este se separou do corpo principal camiño de Edesa, onde Balduíno fundou o condado de Edesa.
Tras o sitio e toma de Xerusalén en 1099, Fulquerio e Balduíno viaxaron á cidade para cumprir o su voto de peregrinación. Cando Balduíno pasou a ser o primeiro rei de Xerusalén en 1100, Fulquerio trasladouse con el á capital, e seguiu sendo seu capelán até 1115. Despois desta data foi cóengo da igrexa do Santo Sepulcro e, probabelmente, responsábel das reliquias alí conservadas. Morreu, a causa da peste, posibelmente na primavera de 1127.
Como moi pronto, empezou a escribir a súa crónica a finais do outono de 1100, pero non máis tarde da primavera de 1101, nunha versión que non chegou aos nosos días, pero que pasou a Europa durante a súa vida. Esta versión rematouna contra 1106. Entre as súas fontes están a Historia Francorum de Raimundo de Aguilers e a Gesta Francorum, para aqueles asuntos dos que non foi testemuña presencial.
Dividiu a súa crónica en tres libros. No primeiro describe desde a preparación da Primeira Cruzada en Clermont en 1095 até a toma de Xerusalén e o establecemento do reino por Godofredo de Bouillon. No segundo (escrito ca. 1109-1115), os feitos de Balduíno I. E no terceiro (escrito ca. 1118-1127), a vida de Balduíno II até 1127, cando tivo lugar unha peste na cidade, na que aparentemente morreu o propio Fulquerio.
A súa obra foi moi utilizada por outros cronistas posteriores. Guillerme de Tiro e Guillerme de Malmesbury usárona como fonte. Foi publicada no Recueil des historiens des croisades e na Patrologia Latina. Existe unha edición crítica da versión latina publicada por Heinrich Hagenmeyer en 1913.
O Batán, Novelúa, Monterroso
O Batán é un lugar da parroquia de Novelúa no concello lucense de Monterroso, na comarca da Ulloa.
Lepton squamosum
Lepton squamosum é unha especie de molusco bivalvo. Foi descrita por primeira vez por Montagu en 1803.
Xermánico (homónimos)
Xermánico é o nome dun xeneral do Imperio romano, mais tamén pode referirse a:
O Viso, Lagartóns, A Estrada
O Viso é un lugar da parroquia de Lagartóns no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.