cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Invasión de Polonia
Antecedentes
Unha vez finalizada a primeira guerra mundial, Alemaña é forzada a renunciar a calquera tipo de pretensión sobre territorios polacos, aínda que os artigos 87 a 104 do tratado de Versalles establecen excepcións sobre os territorios de Dánzig (que queda como Cidade Libre de Danzig amparada pola Sociedade de Nacións), o Territorio de Memel e Prusia Oriental (pendente dun plebiscito sobre a súa adhesión a Alemaña ou a Polonia).
Tras o abandono da Conferencia de desarmamento e a Sociedade de Nacións, o seguinte paso da política exterior de Adolf Hitler foi a firma dun pacto de non agresión entre Polonia e Alemaña, que tivo lugar en 1934. Tratábase dunha manobra política que debilitaba as relacións franco-polacas a favor dos intereses alemáns.
O 5 de novembro de 1937 celebrouse unha reunión de Hitler co Ministro de Exteriores Konstantin von Neurath, o Ministro de Guerra Werner von Blomberg e os principais xefes militares. Nela, Hitler establece as liñas para seguir na política exterior alemá destinadas a asegurar o espazo vital (Lebensraum) necesario para a supervivencia alemá. Na devandita reunión, Hitler insta á resolución do problema das poboacións xermanas fora do territorio alemán, declarando a Austria e Checoslovaquia como obxectivos inmediatos.
O 12 de marzo de 1938, Alemaña anexiona Austria. Hitler fixa a súa atención en Checoslovaquia e consegue parte do seu territorio mercé ao Pacto de Múnic en setembro.
A Arredoada
O topónimo A Arredoada pode referirse a:
Invasión de Polonia
Antecedentes
O 24 de novembro de 1938, o xefe do Alto Mando Alemán, Wilhelm Keitel, engade un apéndice a unha orde anterior de Hitler sobre a reconstrución do Lebensraum.
La Raza
La Raza é o título de varias publicacións:
Invasión de Polonia
Antecedentes
miniatura|esquerda|Situación europea no final de agosto de 1939, en vésperas da invasión. En marzo de 1939 prodúcese a ocupación de Bohemia, Moravia e o desmembramento do resto de Checoslovaquia, así como a recuperación do Territorio de Memel (cedida polo Goberno lituano). Reino Unido e Francia anuncian a súa intención de socorrer a Polonia no caso de que sexa invadida por Alemaña.
O 23 de agosto asinouse o Pacto de non agresión xermano-soviético. Este acordo foi recibido con hostilidade por parte de Francia e o Reino Unido. Este último asinou á súa vez o Pacto de Axuda Mutua con Polonia o 25 de agosto para o caso no que calquera dos dous países sufrise unha agresión. Hitler, que dera ordes para que Polonia fose atacada o 26 de agosto, encaixou mal a resposta británica. A contraorden do ataque chegou tarde para algunhas unidades, que xa establecera combate cos polacos. Goebbels difundiu a versión dunhas escaramuzas fronteirizas en Gleiwitz das que responsabilizou a Polonia.
O 31 de agosto Hitler asinou a Directiva de guerra 1 na que se detallan as ordes de ataque contra Polonia, así como a data e hora previstas do ataque. As ordes entréganse en man aos seus destinatarios, que as reciben con doce horas de antelación ao ataque.
Alfara de Carles
Alfara de Carles é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Ebre.
Galería de imaxes de Boente, Arzúa
Santiago de Boente é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Arzúa.
Aitzol Iriondo
Aitzol Iriondo Yarza, alias Gurbitz e Barbas, nado en Donostia o 8 de marzo de 1977, é un membro da organización terrorista ETA, xefe militar de devandita organización dende o 17 de novembro de 2008, até a súa detención o 8 de decembro seguinte. Substituíu a Mikel Garikoitz Aspiazu Rubina, Txeroki como líder de ETA.
Está acusado de asasinar o verán de 2000 en Tolosa ó ex gobernador civil de Guipúscoa, o socialista Juan María Jáuregui. E crese que tamén acabou a tiros coas vidas do edil socialista Froilán Elespe en 2001 en Lasarte e do policía municipal Joseba Pagazaurtundúa en 2003 en Andoain.
Segundo as forzas antiterroristas españolas considéraselle "moi esixente, pide atentados importantes [...] Está convencido da vitoria, de seguir coa loita, de dobregar ó Estado español [...] Di que hai que ter o noso sangue preparado para ser derramada por Euskal Herria".
O 8 de decembro de 2008 foi detido en Francia pola Garda Civil e a Policía francesa, xunto a Eneko Zarrabeitia, alias "Sorgin", e Aitor Artetxe, cando o tres acudían a unha cita nunha igrexa da localidade francesa de Gerde.
La Opinión (Pontevedra)
La Opinión foi un xornal editado en Pontevedra entre 1884 e 1899.
Talaiot
Un talaiot (do árabe hispano ṭaláya, en catalán talaiot, é frecuente a forma mixta talayot) é unha construción turriforme prehistórica das illas Gimnesias (Menorca e Mallorca). Ao ser o monumento prehistórico máis abundante nas dúas illas, deu nome a unha das etapas máis estudadas da prehistoria balear: a cultura talaiótica.
Características
thumb|240px|Talaiot circular en [[Mallorca.]] O nome «talaiot» provén do árabe hispano ṭaláya, ‘atalaia’, pois, tanto pola súa forma como pola súa localización, estes monumentos parecen torres de vixilancia ou defensivas. A súa técnica construtiva, a base de grandes pedras encaixadas en seco, sen cemento nin argamasa, denomínase na actualidade técnica ciclópea, en alusión ás construcións micénicas da Antiga Grecia. Este termo debe distinguirse do termo megalítico, que caracteriza as obras das diversas culturas construtoras de dolmens.
250px|left|thumb|Talaiot cadrado en Mallorca. Na illa de Mallorca, a maioría dos talaiots pertencen a dous tipos claramente caracterizados: os talaiots circulares e os talaiots cadrados. Os primeiros son os máis abundantes, son de planta circular, as súas medidas oscilan entre os oito e os dezasete metros de diámetro, e adoitan estar orientados cara a outros monumentos. Os talaiots cadrados son de planta máis ou menos cadrada, case sempre con dúas das súas paredes orientadas cara aos solsticios ou aos seus equivalentes lunares, e cuxas medidas son máis estritas, case sempre entre os dez e once metros de lado. A súa localización espacial tamén os caracteriza: mentres que os talaiots circulares poden atoparse en poboados, illados, ou en centros cerimoniais, os talaiots cadrados atópanse practicamente sempre integrados en centros cerimoniais. Tanto os talaiots circulares como os cadrados teñen unha soa entrada, un corredor que atravesa os grosos muros (de até catro metros de grosor), e unha cámara interior provista dunha columna central.
dereita|miniatura|Talaiot de [[Torellonet Vell (Menorca).]] Na illa de Menorca, en lugar de haber un padrón que defina a forma e o tamaño destes turriformes, atopámonos que poden ser circulares ou ovalados, e até hai algúns con formas máis ou menos rectangulares ou absidais. Hainos moito máis grandes que en Mallorca, chegando até os trinta metros de diámetro. Uns son troncocónicos; outros son en chanzos, ou están rodeados por unha rampla espiral. Uns son macizos, con apenas uns angostos corredores no seu interior; outros teñen amplas cámaras que os asemellan aos de Mallorca. É posible que a cronoloxía dos talaiots menorquinos, e en especial a dos macizos, corresponda ao prototalaiótico, asimilándose aos túmulos de Mallorca. En cambio, os talaiots de cámara son sincrónicos aos talaiots de Mallorca, construídos durante o primeiro cuarto do primeiro milenio antes de Cristo.
Benito Zambrano
Benito Zambrano Tejero, nado en Lebrija o 20 de marzo de 1965, é un guionista e director de cine andaluz.
Traxectoria
En Lebrija, a súa localidade natal, é popular e o seu alcume é Benito "el Gamba". Foi estudante de Arte Dramática en Sevilla e graduouse na Escola Internacional de Cine e Televisión de San Antonio de los Baños, Cuba. A súa película Solas obtivo cinco premios Goya: mellor dirección novel, mellor interpretación feminina secundaria, mellor actor revelación, mellor actriz revelación e mellor guión orixinal.
KK FMP Železnik
O Košarkaški klub FMP (en serbio cirílico: KK ФMП), tamén denominado KK Železnik ou FMP Železnik, foi un club profesional de baloncesto cuxa sede estaba no barrio de Železnik, en Belgrado, Serbia. O FMP xogaba os seus encontros como local no Železnik Hall, un pavillón con capacidade para 3.000 espectadores. No ano 2015 desaparece o equipo, tomando o seu testigo o KK Radnički Basket, que adopta o nome e o escudo do equipo, pasando a denominarse KK FMP Beograd.
Francisco Rodrigues Lobo
Francisco Rodrigues Lobo (Leiría, entre xullo e decembro de 1580 — Lisboa, 4 de novembro de 1622) foi un poeta portugués. Foi un Autor rexionalista como poucos, presentaba o cognome de "cantante do Lis", e foi considerado o iniciador do Barroco na literatura portuguesa.
KK FMP Železnik
Década de 1970
O club estableceuse baixo o nome de KK ILR Železnik o 26 de marzo de 1975 por iniciativa conxunta da compañía de maquinaria local Ivo Lola Ribar (ILR) e o consello de administración local de Železnik. Inicialmente, o club foi parte da Sociedade Deportiva Ivo Lola Ribar, que, ademais de baloncesto, contaba con equipos de fútbol, balonmán, voleibol, boxeo, birlos, tiro con arco e xadrez.
Francisco Rodrigues Lobo
Naceu en Leiría no seo dunha familia de cristiáns-novos, cidade onde a presenza xudaica remonta a inicios do século XIII.
KK FMP Železnik
Década de 1970
Nos seus modestos comezos, o club competiu na liga municipal de Belgrado, xogando os seus partidos como local na cancha descuberta de chan de cemento da escola primaria Braća Jerković. aínda que a liga municipal funcionaba durante o período de primavera-verán, o ILR Železnik tamén disputaba á liga de inverno de Belgrado co fin de manter o nivel de condición física até o comezo da seguinte tempada. O novo club foi ben recibido polos residentes do barrio de Železnik, que a miúdo enchían a pequena cancha, e mesmo facían viaxes para moitos partidos fóra de casa. Co tempo, como o interese no baloncesto creceu en toda a comunidade, e o club comezou a desenvolver un sistema para que puidesen participar mozos de tódalas idades.
Francisco Rodrigues Lobo
Estudou na Universidade de Coímbra, onde se formou en Canónino. Foi precisamente na cidade do Mondego onde iniciou a súa actividade literaria, compondo o Romanceiro, tiña pouco máis de 16 anos.
KK FMP Železnik
Década de 1980
Con máis experiencia no seu haber, o primeiro equipo do Železnik comezou a acadar notables resultados, avanzando o club dende as categorías inferiores. A mediados da década de 1980, chegou á liga provincial serbia. Con todo, o ascenso a un nivel máis alto supoñía tamén uns custos máis altos, e non se podían cubrir os gastos de alugueiro dun pavillón de baloncesto no que competir. Así, o ILR Železnik cesaría as súas actividades de baloncesto en 1986.
Francisco Rodrigues Lobo
Afírmase que se trataba coa nobreza, entre os cales estaba Teodósio II, Duque de Bragança e Duarte de Bragança, señor de Vila do Conde, e que este último lle daba aloxamento. Descoñécese se tería exercido cargos públicos.
KK FMP Železnik
Década de 1990
O club estivo basicamente inactivo até 1991, ano no que conseguiu reactivarse como "FMP Železnik", baixo a iniciativa da compañía siderúrxica "Fabrika metalnih proizvoda AD" (FMP), que se converteu na propietaria do club de facto. Case de inmediato, o club continuou onde o deixara en 1986, e tras unha tempada na Segunda Provincial gañouse o ascenso á Primeira Provincial. Na tempada 1994-95, o FMP chegou á Segunda División da liga Federal de Iugoslavia, o segundo nivel máis alto do baloncesto iugoslavo. Ese ano, nunha tempada memorable, conseguiron o primeiro posto da liga tan só perdendo catro encontros, gañando o ascenso ao máis alto da liga iugoslava.
Celebrando o seu vixésimo aniversario, Železnik comezou a tempada 1995-96 competindo contra equipos como o KK Crvena zvezda, KK Vojvodina, Beobanka, Bobanik, KK Lovćen, Mladost ou Gorstak no nivel máis alto do país. Amosando a madurez conseguida ao longo dos anos, o club terminou a tempada regular no terceiro lugar, gañando así a entrada á YUBA Super Liga onde, fronte os equipos máis potentes do país, arranxáronse para evitar o descenso finalizando en novena posición.
Francisco Rodrigues Lobo
Franscisco afogou no Río Texo durante unha viaxe entre Lisboa e Santarém e acabou morrendo en novembro de 1622.
KK FMP Železnik
Década de 1990
A tempada 1996-97 foi aínda máis exitosa, acabado no terceiro ligar e a primeira aparición nos playoffs na historia do club. Sorprendentemente para moitos, o Železnik chegaron á postempada cando se toparon co KK Partizan. Nunha serie ao mellor de cinco, os xogadores Železnik lograron dar a sorpresa no segundo encontro, gañando 82-76 fóra da casa, mais non conseguiron finalmente pasar a pesar de ter os dous seguintes partidos en casa. O Partizan gañarou a serie 3 xogos a 1. Con todo, ese ano chegou o seu primeiro título, ao gañar a Copa.
Francisco Rodrigues Lobo
Obra
miniatura|"O Pastor Peregrino" (Pedro Anxos Teixeira, 1957). Instalada no Xardín Luís de Camões en Leiría en 1959, é unha alusión ao poeta Leiriense Rodrigues Lobo. Viviu durante a Dinastía Filipina, o que explica as numerosas obras escritas en lingua castelá, escribindo raramente en lingua portuguesa. Foi autor, entre outras, das obras:
KK FMP Železnik
Década de 2000
Aos comezos do milenio o club conseguiu os seus maiores éxitos en toda a súa historia, tras conseguir tres copas máis, en 2003, 2005 e 2007, e dúas Ligas do Adriático, en 2004 e 2006. Entre 2003 e 2005 o club chamouse KK Reflex, para pasar a chamarse finalmente KK FMP. En agosto de 2011 o equipo chega a un acordo co KK Crvena zvezda, de forma que o equipo compite co nome, escudo e cores do equipo de Belgrado durante cinco anos. O acordo estipulaba que todos o resultados do club, incluídos os trofeos, sería atribuídos ao Crvena zvezda. Tras o final do trato, o acordo estipulaba que o Crvena zvezda continuaría onde ficase o KK FMP. Finalmente, o pacto remata un ano antes do agardado. Mentres tanto, o KK Radnički Basket mudou o seu nome a KK FMP, poñendo a súa sede no mesmo enderezo que o FMP orixinal. Este club adoptou o nome e o modificou lixeiramente o escudo do FMP. O antigo club pasou entón a denominarse KK ILR, participando actualmente só en categorías xuvenís.
Pavillón
O Železnik Hall é o pavillón onde xogaba so seus encontros como local o FMP. A cancha de baloncesto ten tres niveis e unha área de 4.500 metros cadrados. Con varias estruturas asociadas, representan un complexo deportivo e de negocios moderno. Á parte dunha cancha con capacidade para 3.000 espectadores, hai un bloque de hidromasaxe, un centro especializado en diagnóstico médico e un moderno ximnasio de 200 metros cadrados. O estadio conta con iluminación escénica e altofalantes de 6 kW. Tamén unha sala de trofeos, sala de prensa con capacidade para 40 persoas e un hotel cunha superficie de 1.000 metros cadrados para o aloxamento dos xogadores de baloncesto.
Francisco Rodrigues Lobo
Obra
Desas, Corte na Aldea é considerada como o primeiro sinal literario do Barroco en Portugal e unha contribución importante no que se refire ao desenvolvemento do Barroco na Península Ibérica. A obra está dedicada ao descendente da Coroa Portuguesa, ou sexa D. Duarte, irmán do Duque de Bragança e marqués de Frechilha e de Malagam. Na dedicatória da obra, Rodrigues Lobo convida D. Duarte de Bragança a preservar e ter orgullo da "língua e da nação Portuguesa" que, no pasado, coñeceu momentos moi máis gloriosos. "Corte na Aldea" está composta por dezaseis diálogos didácticos que describen a vida cortesá da época, reflexionando a frustración da nobreza portuguesa pola desaparición da corte nacional, so a dominación filipina.
Homenaxes
O seu nome foi atribuído á Escola Secundaria de Francisco Rodrigues Lobo, e á Praza Rodrigues Lobo, en Leiría. É tamén nome de rúa en Lisboa, freguesía de Campolide.
Día Internacional dos Traballadores
miniatura|Día Internacional dos Traballadores, [[Santiago de Compostela, 2009.]] O Día Internacional dos Traballadores ou Día Internacional do Traballo ou Primeiro de Maio, é a festa por antonomasia do movemento obreiro mundial.
Desde o seu establecemento na maioría de países (aínda que a consideración de día festivo foi en moitos casos tardía) por acordo do Congreso Obreiro Socialista da Segunda Internacional, celebrado en París en 1889, é unha xornada de loita reivindicativa e de homenaxe ós Mártires de Chicago, sindicalistas anarquistas, que foron axustizados nos Estados Unidos pola súa participación nas xornadas de loita pola consecución da xornada laboral de oito horas que tiveron a súa orixe na folga iniciada o 1 de maio de 1886 e o seu punto álxido tres días máis tarde, o 4 de maio, na Revolta de Haymarket en Chicago. As xornadas foron realizadas seguindo o éxito que tivera o movemento sindical no Canadá, cunha campaña semellante a partir do 1872 a favor do día laboral limitado e dos dereitos sindicais.
Nos Estados Unidos esta celebración é minoritaria. Alí celebran o Labor Day o primeiro luns de setembro desde 1882, nunha parada realizada en Nova York e organizada pola Nobre Orde dos Cabaleiros do Traballo (Knights of Labor, en inglés). O presidente Grover Cleveland, propiciou a celebración en setembro por temor a que a data de maio reforzase o movemento socialista nos Estados Unidos.
dereita|miniatura|222px|Manifestación do Primeiro de Maio en París (ano [[2000).]]
Historia
miniatura|Manifestación do Primeiro de Maio na Avenida 25 de outubro, óleo de Isaak Brodski (1934) Os feitos que deron lugar a esta celebración están contextualizados nos comezos da Revolución Industrial nos Estados Unidos. A finais do século XIX Chicago era a segunda cidade dos Estados Unidos. Do oeste e do sueste chegaban cada ano por ferrocarril miles de gandeiros desocupados, creando as primeiras vilas pobres que albergarían traballadores por centos de miles. Ademais, estes centros urbanos acolleron a emigrantes vidos de todo o mundo ó longo do século XIX.
A reivindicación da xornada laboral de 8 horas
Unha das reivindicacións básicas dos traballadores era a xornada de 8 horas, encadrada en facer valer a máxima oito horas para o traballo, oito horas para o sono e oito horas para a casa. Neste contexto producíronse varios movementos. En 1829 formouse un movemento para solicitar á lexislatura de Nova York a xornada de oito horas. Anteriormente existía unha lei que prohibía traballar máis de 18 horas, salvo caso de necesidade. Se non había tal necesidade, calquera funcionario dunha compañía de ferrocarril que obrigase a un maquinista ou fogueiro a traballar xornadas de 18 horas diarias debía pagar unha multa de 25 dólares.
A maioría dos obreiros estaban afiliados á Nobre Orde dos Cabaleiros do Traballo, pero tiña máis preponderancia a American Federation of Labor (Federación Estadounidense do Traballo), inicialmente socialista (algunhas fontes sinalan a súa orixe anarquista). No seu cuarto congreso, realizado o 17 de outubro de 1884, resolvera que desde o 1 de maio de 1886 a duración legal da xornada de traballo debería ser de oito horas. En caso de non obter resposta a este reclamo, iríase a unha folga. Recomendaba a todas as unións sindicais a tratar de facer promulgar leis con ese contido en todas as súas xurisdicións. Esta resolución espertou o interese de todas as organizacións, que vían que a xornada de oito horas posibilitaría obter maior cantidade de postos de traballo (menos desocupación). Eses dous anos acentuaron o sentimento de solidariedade e acrecentou a combatividade dos traballadores en xeral.
En 1886, o presidente dos Estados Unidos Andrew Johnson promulgou a chamada Lei Ingersoll, establecendo as 8 horas de traballo diarias. Ó pouco tempo, 19 estados sancionaron leis que permitían traballar xornadas máximas de 8 e 10 horas (aínda que sempre con cláusulas que permitían facer traballar ós obreiros entre 14 e 18 horas). As condicións de traballo eran semellantes, e as condicións en que se vivía seguían sendo insoportables.
Como a Lei Ingersoll non se cumpriu, as organizacións laborais e sindicais dos Estados Unidos mobilizáronse. A prensa cualificaba o movemento en demanda das oito horas de traballo como «indignante e irrespectuoso», «delirio de lunáticos pouco patriotas», e manifestando que era «o mesmo que pedir que se pague un salario sen cumprir ningunha hora de traballo». dereita|miniatura|222px|Manifestación do Primeiro de Maio en Santiago de Compostela (ano 2009).
A convocatoria de folga
A Nobre Orde dos Cabaleiros do Traballo (a principal organización de traballadores dos EE.UU. naquel momento) remitiu unha circular a todas as organizacións adheridas onde manifestaba: «Ningún traballador adherido a esta central debe facer folga o 1° de maio xa que non demos ningunha orde respecto diso». Este comunicado foi rexeitado de plano por todos os traballadores dos Estados Unidos e o Canadá, quen repudiaron ós dirixentes da Nobre Orde por traidores ao movemento obreiro.
Na prensa do día anterior á folga, o 29 de abril de 1886, podíase ler: «Ademais das oito horas, os traballadores van esixir todo o que poidan suxerir os máis tolos anarcosocialistas». O New York Times dicía: «As folgas para obrigar ao cumprimento das oito horas poden facer moito para paralizar a nosa industria, diminuír o comercio e frear a renacente prosperidade da nosa nación, pero non lograrán o seu obxectivo». O Filadelfia Telegram dicía: «O elemento laboral foi picado por unha especie de tarántula universal e volveuse tolo de remate: pensa precisamente nestes momentos en iniciar unha folga polo logro do sistema de oito horas». O Indianápolis Journal dicía: «Os desfiles na rúa, as bandeiras vermellas, as fogosas arengas de rufiáns e demagogos que viven dos impostos de homes honestos pero enganados, as folgas e ameazas de violencia, sinalan a iniciación do movemento».
O día 1 de maio, a folga
O 1° de maio de 1886, 200.000 traballadores iniciaron a folga mentres que outros 200.000 obtiñan esa conquista coa simple ameaza de paro.
En Chicago, onde as condicións dos traballadores eran moito peores que noutras cidades do país, as mobilizacións seguiron os días 2 e 3 de maio. A única fábrica que traballaba era a fábrica de maquinaria agrícola McCormik que estaba en folga desde o 16 de febreiro porque querían descontar ós obreiros unha cantidade para a construción dunha igrexa. A produción mantíñase a base de crebafolgas. O día 2 a policía disolvera violentamente unha manifestación de máis de 50.000 persoas e o día 3 celebrábase unha concentración en fronte das súas portas. Cando estaba na tribuna o anarquista August Spies soou a sirena de saída dunha quenda de crebafolgas. Os concentrados lanzáronse sobre os scabs (amarelos) comezando unha pelexa campal. Unha compañía de policías, sen aviso ningún, procedeu a disparar a queimarroupa sobre a xente producindo 6 mortos e varias decenas de feridos.
O Valado, Insua, Ortigueira
O Valado é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Día Internacional dos Traballadores
O día 1 de maio, a folga
O redactor do Diario dos traballadores Fischer correu ao seu xornal onde redactou unha proclama (que logo se utilizaría como principal proba acusatoria no xuízo que o levou á forca) imprimindo 25.000 panfletos. A proclama dicía:
A proclama finalizaba convocando un acto de protesta para o día seguinte, o catro, ás catro da tarde, na praza Haymarket. Conseguiuse un permiso do alcalde Harrison para facer un acto ás 19.30 no parque Haymarket. Os feitos que alí sucederon son coñecidos como Revolta de Haymarket.
A revolta de Haymarket
Concentráronse na praza de Haymarket máis de 20.000 persoas que foron reprimidas por 180 policías uniformados. Un artefacto explosivo estalou entre os policías producindo un morto e varios feridos. A policía abriu fogo contra a multitude matando e ferindo a un número descoñecido de obreiros.
Declarouse o estado de sitio e o toque de queda detendo a centenares de traballadores que foron mallados e torturados, acusados do asasinato do policía. dereita|miniatura|200px|Manifestación do Primeiro de Maio en [[Éibar, Guipúscoa (ano 1978).]]
Estes feitos represivos foron apoiados por unha campaña de prensa con citas como:
A Prensa reclamaba un xuízo sumario por parte da Corte Suprema, responsabilizando a oito anarquistas e a todas as figuras prominentes do movemento obreiro.
O 21 de xuño de 1886, iniciouse a causa contra 31 responsables (que logo quedaron nos 8 anteditos). As irregularidades no xuízo foron moitas, violándose todas as normas procesais de forma e de fondo, tanto que chegou a ser cualificado de xuízo farsa. Os xulgados foron declarados culpables. Tres deles foron condenados a prisión e cinco á forca:
O 11 de novembro de 1887 consumouse a execución de:
Relato da execución por José Martí, correspondente en Chicago do xornal La Nación de Buenos Aires (Arxentina):
O Crime de Chicago custou a vida de moitos traballadores e dirixentes sindicais; non existe un número exacto, pero foron miles os despedidos, detidos, procesados, feridos de bala ou torturados. A maioría eran inmigrantes: italianos, españois, alemáns, rusos, irlandeses, xudeus, polacos e eslavos.
Consecución da xornada laboral de oito horas
A finais de maio de 1886, varios sectores patronais accederon a outorgar a xornada de 8 horas a varios centenares de miles de obreiros. O éxito foi tal, que a Federación de Gremios e Unións Organizadas expresou o seu xúbilo con estas palabras: «Xamais na historia deste país houbo un levantamento tan xeral entre as masas industriais. O desexo dunha diminución da xornada de traballo impulsou a millóns de traballadores a afiliarse ás organizacións existentes, cando ata agora permaneceran indiferentes á axitación sindical».
Na actualidade
Ó longo do século XX, os progresos laborais fóronse acrecentando con leis para os traballadores, para outorgarlles dereitos de respecto, retribución e amparo social, a excepción da última década do século, na que eses progresos retrocederon baixo a influencia do neoliberalismo.
Na actualidade, case todos os países democráticos rememoran o 1º de maio como a orixe do movemento obreiro moderno.
En 1954, o papa católico Pío XII apoiou tacitamente esta xornada de memoria colectiva ó declarala como festividade de San Xosé Obreiro. Ultimamente vénse denominando a este día como Día Internacional do Traballo.
Version 2.0
Version 2.0 é segundo álbum da banda de rock alternativo Garbage.
Track listing
Todos os temas de Garbage, excepto onde se indique o contrario.
Tasende, Rodís, Cerceda
Tasende é un lugar da parroquia de Rodís no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 14 eran homes e 20 eran mulleres.
Serra de Cereixedo
A serra de Cereixedo é un macizo localizado entre os termos municipais de Quiroga e A Rúa, que limita ao norte co río Barreiros, ao oeste polo río Soldón e ao sur co val do río Sil e máis a depresión de Valdeorras. Está conformada por lousas, granitos, guarcita e calcarias.
O cumio de maior altitude é o Lagoa Grande, con 1.246 metros sobre o nivel do mar.
José de Vaquedano
José de Vaquedano, nado en Puente la Reina (Navarra) o 20 de marzo de 1642 e finado en Santiago de Compostela o 17 de febreiro de 1711, foi un sacerdote, compositor e mestre de capela navarro. É considerado un dos meirandes expoñentes da música barroca española.
Traxectoria
José de Vaquedano recibiu a súa educación, como primeiro neno de coro, na súa cidade natal de mans de Simón Huarte Arrizabalaga, mestre da capela en Puente de la Reina ata que foi nomeado para o mesmo cargo en Bilbao o 3 de marzo de 1654. Aos 21 anos xa buscaba colocación como cantor contralto no País Vasco, primeiro en Bilbao e Donostia e logo en Vitoria.
Entre 1663 e 1680 perdéuselle toda pista, e non se sabe nada sobre a súa “formación musical superior”. Pero parece ser que pronto pasou a Madrid. Por sorte, nunha carta atopada no epistolario de Miguel de Irízar, mestre da capela de Segovia (con data en Madrid o 13 de marzo de 1680), dise que Vaquedano rexentaba provisionalmente o maxisterio da capela no Real Mosteiro da Nosa Señora da Encarnación en Madrid tras a morte do mestre Matías Ruiz, un dos músicos máis eminentes de España do cal foi discípulo en composición. Vaquedano era monxe trinitario, obtivo a súa ordenación como sacerdote. Aínda que durante a súa infancia non parecía que quixese ser compositor nin que a súa formación fose por aí, xa que Huarte dicía que só sabía “su poco de contrapunto y concierto”, nas súas cartas de recomendación.
O 31 de agosto 1680 estivo de vacante no maxisterio da capela da Catedral de Santiago de Compostela, e o Cabido elixiuno para ese posto sen oposicións e só polas súas boas referencias. Aínda que tardou varios meses en facerse co cargo, pois era un monxe trinitario e necesitou unha dispensa especial para vivir fóra das casas da súa Orde, xa que en Santiago non había ningún convento dela, polo que tivo que acudir ó Nuncio da Súa Santidade.
O 10 de maio de 1681, tomou posesión do seu cargo e mantivo o seu posto durante 30 anos (1681 – 1710). Foi un fiel cumpridor das súas obrigacións pois non hai nin unha soa queixa do Cabido respecto ó seu servizo, e si moitas testemuñas da estima da que gozaba, tanto por parte dos músicos como das autoridades da catedral. Xubilouse en febreiro de 1710 por motivos de saúde.
Non só se xubila, senón que se lle adxudica a metade do seu soldo ( a outra metade destinábase para o mestre que o substituíra, con dereito a sucesión) e todo “en atención a los muchos años y bien que ha servido a esta santa iglesia”.
Faleceu en Santiago o 17 de febreiro de 1711.
Obra
A maior parte da música que compuxo para a catedral de Santiago, e incluso a que compuxo antes de ir a ela, perdeuse. Pero a que se conserva é de tal importancia, pola súa calidade, variedade, modernidade e interese, que coloca a Vaquedano nunha posición privilexiada no contexto da música española do seu tempo.
López Calo, o seu máximo estudoso, sinalou “Vaquedano es un compositor de tal talla que él sólo bastaría para honrar la historia de la música de una catedral”.
Dos seus traballos cinco son misas, 17 salmos, 2 magníficat, 1 Nunc dimittis, 7 lamentos de Semana Santa, 19 motetes e 49 villancicos en español. Vaquedano dominou un estilo policoral veneciano da composición, nalgunhas das súas obras, empregáronse 16 voces en cinco coros, cada unha das voces que cantaban a miúdo víronse reforzadas por instrumentos.Todo isto na catedral de Santiago. Ademais de 3 villancicos na catedral de Burgos e un na de Valladolid, todas en español.
As súas obras constitúen modelos dos seus respectivos xéneros musicais e representan todos os tipos de composicións usados naquela complexa época barroca. Pois polo xeral, os compositores destacaban nun único xénero ou estilo musical, ou cultivaban con preferencia un ou outro, pero Vaquedano cultivounos todos, e con gran mestría.
Nas súas composicións hai un estilo severo, é dicir, polifonía contrapuntístico – imitativa. Xénero que destacou na polifonía clásica do s.XVI. Mantén a rixidez do contrapunto imitativo pero vivificado coa harmonía de entón e cunha melodía expresiva e de gran variedade rítmica.
Era un contrapuntista formidable, posuía un dominio total da técnica. Tende cara un novo concepto, mantendo o principio fundamental da imitación, incluso coas formalidades clásicas da inversión do tema e outras semellantes. É capaz de escribir contrapunto imitativo sobre frases breves, pasando pos uns cromatismos descoñecidos naquela época.
Cultivou tamén a policoralidade, é dicir, escribir para máis de catro voces, dividindo estas en varios “coros”. Chegou a compoñer ata para 16 voces “en cinco coros”, pero nas obras que chegan ata nos, son frecuentes as composicións a 12 voces en 3 coros. Nas “Lamentación de Semana Santa”, consérvanse dúas a 8 voces, unha a 7 voces “con instrumentos”, unha “ a 6 con vihuelas” e dous a solo, unha a tiple e outra a contralto, estas obras solísticas, algunhas do máis puro estilo do “bel canto”. Nas obras de carácter relixioso empregaba melodías moi expresivas, inspiradas nas ideas ou sentimentos dos textos sacros.
Tiña un gusto polas síncopas tanto en melodías como en acordes. As melodías, sobre todo para solistas, son angulosas ou sincopadas e con frecuencia inestables harmonicamente. Sempre buscaba a falta de linealidade e claridade do arte Barroco.
Instrumentación
Vaquedano non empregou as posibilidades tímbricas e expresivas que ofrecían os instrumentos da capela. As melodías que escribía para os instrumentos non se diferencian das que compoñía para as voces. Adoitaba agrupalas en “coros” e non pedía un instrumento determinado, senón que se limitaba a dicir, nas partituras ou particellas orixinais, “con instrumentos”, e a súa elección dependía do mestre director en cada caso. Todo isto débese ó feito de que os músicos españois concibían a música relixiosa como vocal, e para eles os instrumentos eran como unhas voces máis pero de diferente timbre.
Gran Premio de Alemaña de 1993
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o LIV Grosser Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 25 de xullo de 1993. Foi a décima rolda da tempada de, o 55º Gran Premio de Alemaña e o décimo sétimo que se celebrou no circuíto de Hockenheim. A carreira disputouse sobre 45 voltas do circuíto de sete quilómetros para unha distancia de carreira de 306 quilómetros e foi gañada por Alain Prost, conducindo un Williams - Renault, logo de que ao seu compañeiro de equipo Damon Hill negóuselle unha primeira vitoria por un problema de pneumáticos na penúltima volta. Esta foi a vitoria número 51 e derradeira de Prost nun Gran Premio.
Informe
miniatura|Grella de saída miniatura|O gañador da carreira Alain Prost pilotando o Williams-Renault FW15C miniatura|Michael Schumacher logo de terminar 2° na súa carreira de casa Os dous Williams foron primeiro e segundo na cualificación con Prost na pole por diante de Hill, Schumacher, Senna, Blundell e Brundle. Prost tivo un mal comezo e foi pasado por Hill, Schumacher e Senna. Prost recuperou o terceiro posto a costa de Senna na carreira cara á primeira chicana, na que entraron un á beira do outro. Ao saír da chicana, Senna trompeou e tivo que esperar a que pasasen todos os participantes antes de poder volver a reincorporarse. En cuarto lugar, Brundle tamén trompeou na segunda chicana, o que obrigou a Prost a tomar medidas evasivas e atallar parte da pista. Ambos cumprirían penalizacións de stop & go de 10 segundos máis adiante na carreira. Ao final da primeira volta, Hill lideraba diante de Schumacher, Prost, Blundell, Patrese, Berger e Alesi.
Prost atacou, pasando a Schumacher na volta 6. Acercouse a Hill tres voltas máis tarde. Detrás, na seguinte volta, Berger intentou pasar a Suzuki e chocaron, Suzuki saíuse. Axitáronse bandeiras amarelas e Hill reduciu a velocidade un pouco na seguinte volta. Prost aproveitou a súa oportunidade e pasou a Hill para liderar. A continuación, cumpriu a súa penalización de stop & go (que calificou de escándalo na conferencia de prensa máis tarde ese mesmo día) na seguinte volta e caeu ao sexto posto detrás de Patrese.
Nome de Horus
dereita|miniatura|150px|Ronsel do faraón [[Dyet con Horus e o Serekh.]]
O Nome de Horus foi o símbolo máis antigo utilizado para representar o título de faraón: un falcón (deus Horus) sobre un serekh co nome do rei, en escritura xeroglífica exipcia.
Gran Premio de Alemaña de 1993
Informe
Nas últimas voltas Prost acercouse a Hill, mentres que Schumacher estableceu unha serie de voltas rápidas para achegarse a 17 segundos de Prost. Senna, aínda incapaz de pasar a Blundell, entrou para unha parada non programada na volta 41, reincorporándose de forma segura diante de Patrese. A vantaxe de Hill reduciuse a 8 segundos na penúltima volta, pero parecía estar correndo cara á vitoria cando, ao saír da Ostkurve, o seu pneumático traseiro esquerdo desinflouse, tendo que retirar o seu auto antes de chegar a boxes. En lugar de que Hill obtivese a súa primeira vitoria, Prost levouse a súa deradeira vitoria a número 51 diante dun encantado Schumacher seguido de Blundell, Senna, Patrese e Berger.
Nome de Horus
O serekh xa aparece ao principio da historia exipcia, na Paleta de Narmer. Os reis anteriores á IV dinastía utilizaron principalmente o seu nome de Horus, que aparecía nun serekh (a imitación da fachada dun palacio) co deus Horus situado sobre el.
Sejemib, faraón da dinastía II, cambiou o seu nome por Peribsen, e substituíu a protección do deus Horus pola de Seth, posiblemente por problemas políticos, substituíndo o símbolo de Horus polo do deus Seth. Jasejemuy, o seguinte rei da dinastía II, sitúa sobre a súa serekh a Horus e Seth, xuntos, probablemente para conciliar aos dous grupos enfrontados.
No Imperio Medio de Exipto, as dinastías XI e XII, os faraóns exipcios recibían cinco títulos; engadían ao nome de nacemento outros catro máis cando accedían ao trono. Eran os seguintes: Nome de Horus, Nome de Nebty, Nome de Horus Dourado, Nome de Trono e Nome de nacemento.
7 cajas
7 cajas é unha película paraguaia do ano 2012, dirixida por Juan Carlos Maneglia e Tana Schémbori. É a película con maior número de espectadores de Paraguai, con 270.835. Tamén rexistrou 70.000 espectadores na Arxentina.
Nun comezo a película debía ser lanzada en xuño do 2011, pero a estrea foi adiada cando a película foi aceptada como competidora no Festival Internacional de Cine de San Sebastián en España, onde gañou o premio "Cine en Construción".
A película foi candidata na XXVII edición dos Premios Goya na categoría de Mellor película estranxeira de fala hispana representando a Paraguai. Está rodada en español e guaraní.
Sinopse
A historia transcorre no mes de abril do ano 2005. Víctor, un carreteiro de 17 anos que traballa no famoso Mercado 4 da cidade de Asunción, distráese imaxinando ser famoso e admirado na televisión dun posto de vendas de DVD piratas, o que causa a perda dun cliente a mans doutro carreteiro que se lle adianta. O mundo do mercado é hostil, competitivo e hai miles como el esperando levar as compras dos clientes a cambio dunha pequena remuneración. Víctor entende que necesita moverse para conseguir algo de diñeiro ese día. Entón recibe unha proposta pouco usual, transportar sete caixas cuxo contido descoñece, a cambio da metade dun billete rachado de 100 dólares. A outra metade do diñeiro entregaríaselle cando este termine o seu traballo. Cun teléfono móbil en préstamo, que utiliza o contratista para ir marcando por que rúa trasladarse, Víctor emprende a viaxe. Cruzar as 8 mazás que ocupa o mercado parecía fácil pero as cousas vánselle complicando: róubanlle unha caixa, perde o teléfono e a policía rodea o mercado buscando algo que el ignora por completo. A isto súmase un grupo de carreteiros dispostos a escoltar as caixas por unha suma ínfima das ganancias. Sen sabelo, Víctor e os seus perseguidores vanse involucrando nun crime do que non saben nada. Faise de noite e Víctor entende que agora é cómplice de algo moi delicado e perigoso. A necesidade entón obrígao a correr, a berrar, ou simplemente a calar, e a querer saber o que hai dentro das caixas.
Rodaxe
Juan Carlos Maneglia, sempre foi asiduo visitante do Mercado 4 de Asunción, e dende o 2004, fascinado polo lugar e os seus habitantes empeza a observar aos carreteiros que alí traballan. O Mercado 4 ocupa case 8 mazás no corazón mesmo da cidade, e a simple vista parece que os seus corredores son interminables. Nel viven ao redor de 500 persoas, pero mobiliza comercialmente a unhas 2.000. Alí conviven día a día, coreanos, chineses, árabes, xudeus e paraguaios.
A rodaxe do filme realizouse principalmente en horarios nocturnos, xa que o guión sitúa o 70 % da acción nese momento.
Ficha técnica
Está dirixida por Juan Carlos Maneglia e Tana Schémbori. O guión orixinal é de Maneglia con colaboración de Tito Chamorro. A dirección de fotografía corre a cargo de Richard Careaga e o equipo de Synchro leva adiante a coordinación da parte técnica. A música orixinal foi composta por Fran Villalba, da produción e posprodución encargáronse os integrantes do equipo da produtora Maneglia–Schémbori. A produción executiva é de Vicky Ramírez Jou, Camilo Guanes e Rocío Galiano, en tanto que Oniria é a axencia publicitaria da película.
Recepción e crítica
Logo de meses de traballo, a película foi finalmente estreada o 10 de agosto de 2012, recibindo eloxios de parte da crítica e o público. Foi a película con maior billeteira de todos os tempos en Paraguai, superando localmente á recadación de Titanic, a cal ostentaba o título con máis de 150.000 espectadores.
Premios e participación en festivais internacionais
7 Cajas foi premiada en varios festivais internacionais, e candidata a galardóns de cine de prestixio mundial.
2012
2013
Domingo Sesmero
Domingo Rodríguez Sesmero (nalgunhas ocasións asinaba como Domingo Sesmero), nado en Medina del Campo o 4 de agosto de 1811 e finado na Coruña o 24 de agosto de 1899, foi un arquitecto castelán que traballou en Galicia.
Traxectoria
miniatura|[[Pazo da Deputación de Pontevedra.]] miniatura|Primeiro proxecto para a fachada do [[Teatro Circo Tamberlick de Vigo.]] Estudou na escola dependente da Real Academia de la Purísima Concepción de Valladolid. Deseñou a casa do concello de Mojados, na súa provincia natal.
En Vigo deseñou o Teatro Rosalía de Castro e o Teatro Circo Tamberlick. Tamén dirixiu a restauración da fachada da igrexa de San Marcos de Corcubión. Foi arquitecto da diocese de Tui de 1882 a 1886.
Pacto de Múnic
miniatura|dereita|Adolf Hitler saúda ó primeiro ministro británico [[Neville Chamberlain nas escaleiras do Berghof, o 15 de setembro de 1938]] O Pacto de Múnic (en alemán Münchner Abkommen, en checo Mnichovská dohoda) levouse a cabo en dita cidade de Baviera (Alemaña), en 1938, para resolver a "crise dos Sudetes". Nel estableceuse a incorporación deste territorio de Checoslovaquia ó estado alemán.
Lúas de Haumea
miniatura|dereita|Haumea e as súas dúas lúas Hiʻiaka e Namaka. O planeta anano Haumea ten dúas lúas, Hiʻiaka e Namaka, nomeadas cos nomes das fillas da deidade hawaiana "Haumea". Estas pequenas lúas foron descubertas no 2005, a partir de observacións de Haumea feitas cos telescopios de alcance longo do observatorio Keck en Hawai.
Pacto de Múnic
Os asinantes foron: Adolf Hitler (Alemaña), Edouard Daladier (Francia), Benito Mussolini (Italia) e Neville Chamberlain (Reino Unido). É por iso que o entón presidente checoslovaco, Edvard Beneš proclamou: "Decidiron sobre nós, sen nós".
Lúas de Haumea
As lúas de Haumea son raras en moitos sentidos. Pénsase que son parte dunha extensa familia de colisión, a cal se formou hai miles de millóns de anos dos restos de xeos que quedaron espallados despois dunha colisión que destruíu parcialmente o manto xeado da Haumea primixenia. Hiʻiaka, a máis grande e exterior, ten grandes cantidade de xeo puro de auga na súa superficie, característica moi rara entre os obxectos do cinto de Kuiper. Namaka, con só unha décima parte da masa de Hiʻiaka, ten unha sorprendente dinámica: a súa pouco común excentricidade asemella estar moi influenciada polo satélite de máis tamaño.
Descubrimento e nomeamento
Os dous satélites foron descubertos ó redor de Haumea (o cal por aqueles días era designado 2003 EL61) a partir de observacións feitas no Observatorio Keck polo equipo do Caltech no 2005. O máis exterior e grande dos dous satélites foi descuberto o 26 de xaneiro de 2005, e formalmente designado S/2005 (2003 EL61) 1, e co alcume de Rudolph polo equipo do Caltech. O máis pequeno e interior dos satélites de Haumea foi descuberto o 30 de xuño de 2005, formalmente designado coma S/2005 (2003 EL61) 2, e alcumado "Blitzen". O 7 de setembro de 2006, ambos satélites foron numerados e admitidos no catálogo de planetas menores coma (136108) 2003 EL61 I e II, respectivamente.
Pacto de Múnic
Este tipo de política é xeralmente chamada como "appeasement" ou acougo. A consecuencia foi que Hitler logrou desestabilizar a defensa de Checoslovaquia (que tiña un sistema defensivo militar moi ben preparado) e abriu o camiño para a ocupación de Checoslovaquia poucos meses despois. Checoslovaquia era o segundo produtor de armamentos do mundo e involuntariamente asistiu a Alemaña durante a segunda guerra mundial.
Lúas de Haumea
Descubrimento e nomeamento
Na súa lenda, do corpo de Haumea nacen moitos fillos de diferentes partes do seu corpo. O planeta anano Haumea semella ser enteiramente rochoso, con só un manto superficial de xeo, pénsase que a meirande parte do manto de xeo orixinal foi expulsado da Haumea primixenia tralo impacto que levaría a Haumea á súa actual rápida velocidade de rotación, e o material espallado pola colisión formou os obxectos da familia colisional de Haumea. Podería haber outras lúas máis arredadas de Haumea que Hiʻiaka e máis pequenas que Namaka, pero aínda non foron detectadas. Por outra banda, observacións do Telescopio Espacial Hubble confirmaron que non hai lúas que sobrepasen en brillo o 0,25% do brillo de Haumea dentro da décima parte do radio da esfera de Hill (esfera da influencia gravitacional dun corpo, neste caso de Haumea) máis pechada ó planeta (0.1% do volume), onde unha desta lúas podería ser atrapada pola influencia gravitacional de Haumea. Isto fai que posiblemente non existan máis lúas en Haumea.
Propiedades das superficies
Hiʻiaka é a máis exterior e anda preto dos 300 kms de diámetro, a máis grande e brillantes das dúas lúas de Haumea. Foi observada unha forte liña de absorción a 1,5 e 2 micrómetros no seu espectro infravermello correspondente co xeo puro cristalino de auga, que cobre case toda a súa superficie. O seu infrecuente espectro, e as súas semellantes liñas de absorción cás de Haumea, levou a Brown e ós seus colegas á conclusión de que estas lúas non foron capturas de obxectos do cinto de Kuiper atraídos pola gravidade de Haumea, senón que as lúas eran fragmentos da propia Haumea.