cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skalariak
Historia
Facendo realidade o título do disco e a súa proposta conceptual, o grupo dá os seus primeiros concertos de presentación en actuacións espontáneas nas rúas de Pamplona (tocaron polas rúas en Sanfermines), Barcelona ou Bilbao. Volven virar por España, Francia e Suíza (onde tocaron nos actos preparados para protestar polo cumio do G8) e Italia. Aparecen edicións europeas de Klub Ska (que se edita en Alemaña por Mad Butcher Records) e En la Kalle (editado no mercado italiano por Gridalo Forte Records, a discográfica da Banda Bassotti). As actuacións espontáneas e diferentes reportaxes, entrevistas e tomas en directo aparecerán recollidas no vídeo Skalariak: Street's Ska (Gor, 2002).
A banda presenta o novo disco por toda España, pasando por Madrid, Barcelona, Bilbao, Vigo, Zaragoza ou Alacant. Asentan definitivamente a súa presenza en Europa, en países onde xa tocaron como Suíza (tocan ante 30.000 persoas no "Open Air St. Gallen Festival"), en Francia e outros como a República Checa ou Alemaña (onde tocan no "Gurten Festival" ante 10.000 persoas). Así mesmo, volven a México, onde realizan unha vira na que atraen máis público que na anterior. De feito, desde México é de onde se reciben máis visitas a Radio Ghetto e á súa páxina web.
Unha vez finalizada a triloxía, e con motivo de pechar a etapa protagonizada por esta, a banda pon en marcha en 2005 o "Klub Street Ghetto Tour", unha xira na que presentan unicamente material da súa trilogía. Tocan entre marzo e agosto, momento no que empezan a preparar o seu seguinte traballo.
Con Luz Rebelde (BoaCor, 2005), o grupo abre unha nova etapa. Así aparecen novos sons cos que Skalariak amplía o seu paleta estilística, desde ritmos celtas ("Luz Rebelde"), soul e funk ("Hartu") a ritmos caribeños ("Segapotoen lurraldea" ou "Ale"), pero sen renunciar ao pouso xamaicano que sempre lles acompañou. Por primeira vez aparece unha versión: "Rude control" (de "Total control" de The Clash) e Hiartz canta como solista no tema "Hartu" por primeira vez.
As xiras de presentación lévanos a circuítos xa consolidados como o alemán ou o suízo, pero tamén amplían horizontes tocando en Chile por primeira vez. Tocan no estadio "Víctor Jara" con bandas latinoamericanas nun acto organizado pola ONG chilena "CIASPO".
En agosto de 2006 Hiart comunicou que abandonaba o grupo. O 15 de outubro dese ano celebrouse o Nafarroa Oinez, para o cal Skalariak por primeira vez compuxo o tema principal.
Membros
Membros anteriores
Discografía
Álbums
Sinxelos
Vídeos
Carpazás, Carpazás, Bande
Carpazás é un lugar da parroquia de Carpazás no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 43 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 26 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 44 habitantes (17 homes e 27 mulleres).
Factor sensible á N-etilmaleimida
O factor sensible á N-etilmaleimida, tamén chamado proteína de fusión sensible á N-etilmaleimida, abreviada como NSF (do inglés N-ethylmaleimide sensitive factor ou N-ethylmaleimide sensitive fusion protein), é un encima que nos humanos está codificado no xene NSF do cromosoma 17. Intervén na fusión de membranas de vesículas sinápticas con outras membranas.
O NSF foi descuberto por James Rothman e colegas en 1987 mentres traballaba na Universidade Stanford; estes investigadores identificaron o NSF despois de observar que un factor citplasmático, necesario para a fusión de membranas, era inactivado polo tratamento con N-etilmaleimida. Este ensaio permitiulles purificar o NSF.
Función
O NSF é unha ATPase AAA homohexamérica implicada na fusión de membranas. O NSF atópase no citoplasma das células eucarióticas. É un compoñente central da maquinaria celular na transferencia de vesículas rodeadas de membrana dun compartimento membranoso a outro. Durante este proceso, as proteínas SNARE das dúas membranas que se están unindo (xeralmente unha vesícula e unha membrana diana como a membrana plasmática) forman un complexo apertado. Isto facilita a fusión da vesícula coa membrana diana. Propúxose que o papel do NSF é desfacer os complexos SNARE unha vez que se produciu a fusión de membranas, utilizando a hidrólise do ATP como fonte de enerxía, o que permitiría que os SNAREs disociados sexan reciclados para volver a usarse noutras roldas de fusión de membranas. Porén, esta proposta é controvertida. Traballos recentes indican que a función de ATPase do NSF non funciona na reciclaxe de vesículas senón máis ben actúa na fusión de vesículas coa membrana plasmática.
Hipótese SNARE
Como a función neuronal depende da liberación de neurotransmisores na sinapse (un proceso no cal se fusionan vesículas sinápticas coa membrana presináptica), o NSF é un compoñente sináptico esencial. Así, as mutacións sensibles á temperatura condicionais no xene para o NSF de Drosophila melanogaster orixinan un comportamento comatoso á temperatura restritiva (e por iso o xene se chama comatose), seguramente porque as funcións neuronais están bloqueadas. Na ameba Dictyostelium discoideum, unhas mutacións similares causan o cese do movemento celular á temperatura restritiva, o que indica que exercen un papel no transporte de membranas intracelular durante a migración. Outro papel neuronal do NSF é indicado pola súa unión directa subunidade GluR2 dos receptores de glutamato de tipo AMPA (que detectan o neurotransmisor glutamato). Isto dálle ao NSF un presunto papel na entrega e expresión de receptores AMPA na sinapse.
Interaccións
A NSF presenta interaccións con: NAPA.
Válvula (motor)
Constitución e funcionamento
miniatura|dereita|300px|Figura 2-Identificación de compoñentes A válvula está constituída por unha cabeza en forma de disco -(1) na imaxe da figura 2- fixa a unha hasta cilíndrica (2). A hasta deslízase dentro dunha guía (7) constituída por metal que provoque reducida fricción( por. ex. ferro fundido, bronce).
O cume da hasta está en contacto mecánico cun impulsor (4) que, accionado polo excéntrico(5) da árbore de levas, provoca a súa abertura e a consecuente entrada ou saída dos gases do motor.
Unha mola (3) asegura que a válvula regresa á súa posición cerrada cando deixa de haber presión mecánica para a súa abertura. Nalgúns motores este regreso da válvula á súa posición de repouso sobre o asento, tamén chamado "sede", da válvula (6) é conseguido por comandos pneumáticos e non mecánicos.
Válvulas desmodrómicas
Algúns motores de competición - a mediados dos anos 50 da Mercedes Benz e actualmente os das motos Ducati - teñen un tipo de válvulas en que o movemento de peche tamén é forzado polo excéntrico da árbore de comando de válvulas, non existindo así a mola de retorno. Este sistema é chamado desmodrómico por derivación do grego desmos (controlado, ligado) e dromos (curso, percorrido).Explicación da distribución desmodrómica páx.58
Tipo de válvulas
miniatura|dereita|150px|Figura 3-Animación de válvulas en funcionamento Nun motor de combustión interna existen dous tipos de válvulas:
Nalgúns motores a cabeza da válvula de admisión ten unha dimensión superior á de escape para facilitar a entrada de gases no cilindro.
A cabeza das válvulas de admisión atinxe unha temperatura de cerca de 250 °C e a súa hasta cerca de 100 °C, mentres que as válvulas de escape atinxen temperaturas bastante superiores: 750 °C na cabeza da válvula e 400 °C na respectiva hasta. A elevada temperatura das válvulas de escape fai que algunhas delas sexan covas, tendo no interior sodio que, fundido a cerca de 100 °C e desprazado polo movemento alternado da válvula, permite que a calor xerada se disipe rapidamente e a válvula sexa suxeita a un menor desgaste.
Disposición e número de válvulas por cilindro
As válvulas poden ter dúas disposicións fronte aos cilindros:
Hoxe en día máis do 97% dos motores posúen as válvulas á cabeza.
Número de válvulas
Co fin de aumentar a eficiencia dos motores, cada cilindro pode ter máis de dúas válvulas, sendo frecuentes cilindros con catro válvulas, dúas de admisión e dúas de escape.
Os automóbiles son por veces identificados polo número total de válvulas que os seus motores posúen: un motor de catro cilindros con catro válvulas por cilindro denomínase un "motor de dezaseis válvulas" (16 V), e un motor de 6 cilindros con 4 válvulas denomínase un 24V.
Comportamento das válvulas a alta rotación
300px|dereita|miniatura|Cabeza do motor desmontada, mostrando as válvulas Nun motor a catro tempos cada válvula abre e fecha durante cada dúas voltas da cambota do motor, o que leva a que un motor funcionando a 6.000 rpm necesita que cada válvula abra e feche a un ritmo de cincuenta veces por segundo.
A esta elevada velocidade a propia inercia do resorte pode impedir que feche totalmente e provocar vibracións nas válvulas que impidan o seu peche correcto prexudicando así as prestacións do motor. Para superar esta dificultade, para alén dos comandos hidráulicos ou desmodrómicos xa referidos, utilízanse dous resortes concéntricos que, para alén de protexeren o motor no caso de quebra dun resorte, aseguran un funcionamento máis suave a altas rotacións.
Desgaste das válvulas
Nos motores máis antigos a operación de cambio de válvulas tiña que ser efectuada con regularidade debido ao elevado desgaste provocado polo seu funcionamento. A gasolina con adición de tetraetilchumbo, agora prohibida na UE, reducía este problema pois o chumbo depositábase no asentamento das válvulas.
Romariz, Barallobre, Fene
Romariz é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 109 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 57 eran homes e 52 mulleres.
Chorente, Taragoña, Rianxo
Chorente é un lugar da parroquia de Taragoña no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 145 habitantes (68 homes e 77 mulleres).
Patrimonio
O cruceiro de Brañas ten plataforma e pedestal cuadrangular, rematado en roda con bocel e con paramentos recadrados. O seu fuste é cuadrangular con paramentos recadrados na base. O capitel cuadrangular co ábaco de lados curvos e vértices chafranados, decorado con follas e con cabeza de anxo con ás. A cruz basta cuadrangular. O seu Cristo crucificado, mans abertas e coroa de espiñas. A Virxe atópase orando sobre nubes con dedos das mans entrelazados.
No verán do ano 2006 o cruceiro quedou desfeito por mor dun accidente de tráfico, mais restaurouse no verán de 2007.
Radivoj Korać
Radivoj Korać (en serbio: Радивој Кораћ), nado en Sombor (Iugoslavia, actual Serbia) o 5 de novembro de 1938 e finado en Saraxevo o 2 de xuño de 1969, foi xogador profesional de baloncesto iugoslavo. Cunha altura de 1,96 metros xogaba na posición de ala-pivote.
Considerado un dos mellores xogadores deste deporte da historia de Europa, Korać é lembrado hoxe como "a primeira lenda", xa que foi un dos máximos artífices en lograr que a selección iugoslava pasase de ser un equipo sen importancia no panorama internacional a unha das maiores potencias mundiais en baloncesto. Cando estaba na plenitude da súa carreira, faleceu nun accidente de tráfico uns meses antes de disputar o Mundial de Baloncesto de 1970 en Liubliana.
Como recoñecemento aos seus méritos a FIBA incluíulle, no 2007, na lista de nove xogadores que inauguraban o seu Salón da Fama e a Euroliga fixo o mesmo coa inclusión do xogador na súa lista de trinta e cinco mellores xogadores da historia da competición que realizou no 2008 con motivo do seu cincuenta aniversario. Ademais entre 1971 e 2002, a antecesora da segunda maior competición do baloncesto Europeo, a Eurocup Basketball, levou o nome de Copa Korać.
Gerardo Porto
Gerardo Porto Montoto, nado na Coruña en 1925 e finado en Amsterdam o 26 de xaneiro de 2010, foi un pintor, ceramista e escultor galego.
Radivoj Korać
Comezos
Radivoj Korać naceu na localidade de Sombor do Reino de Iugoslavia, territorio que forma parte hoxe de Serbia. Desde neno destacou en tódolos deportes que practicaba, aínda que os seus pasos encamiñáronse cara ao atletismo na modalidade de salto de altura, na chegou ter unha marca de 1,99 metros. Con todo o seu futuro cambiou cando unha casualidade quixo que mentres se atopaba cumprindo o servizo militar fose descuberto por Borislav Stanković, que por aqueles entón era o adestrador do OKK Belgrado e que co tempo ostentaría o cargo de secretario xeral da FIBA dende 1976 até 2002.
Gerardo Porto
Traxectoria
miniatura|Detalle das vidreiras do obelisco [[Millenium, obra de Porto.]]
Radivoj Korać
Comezos
Isto fixo que á idade de 16 anos "Žućko" (loiro), alcume motivado pola cor do seu cabelo, comezase a xogar para o OKK destacando dende os seus comezos pola súa capacidade anotadora, chegando nunha ocasión a conseguir todos os puntos que o OKK Belgrado logrou durante a disputa dun partido.
Gerardo Porto
Traxectoria
Fillo dun construtor de carruaxes, contactou co mundo da arte na década de 1940. Despois da segunda guerra mundial viviu en París, a onde chegou cunha bolsa da deputación da Coruña, traballando por un tempo no taller de Henri Matisse.
A súa amizade con Xoán de Borbón provocou a súa instalación nos Países Baixos, onde faleceu.
Radivoj Korać
OKK Belgrado
O xogador destacou sempre pola súa facilidade para atacar con éxito o aro rival, como o demostra o feito de que en sete ocasións (1957, 1958, 1960, 1962, 1963, 1964 e 1965) finalizou a liga iugoslava co título de máximo anotador da competición, un récord que ningún outro xogador logrou igualar na historia do torneo. A desintegración da antiga Iugoslavia fai que Korać quedase para a historia como o segundo máximo anotador de tódolos tempos da competición con 5281 puntos, só superado por Dragan Kićanović, aínda que ocupando a primeira praza en media de puntos por partido con 31,2 nas dez tempadas que disputou da mesma.
99 puntos
Na tempada 1964-65 Korać conseguiu un récord que a 2011 segue vixente ao anotar 99 puntos no partido que enfrontou ao OKK e ao Alvik BBK sueco correspondente á Copa de Europa, co que se converteu no xogador que maior número de puntos conseguía anotar en toda a historia da máxima categoría do baloncesto europeo a nivel de clubs. O resultado final do partido foi de 155-57 e, segundo contan as crónicas, ninguén se deu conta de que Korać estabelecera tal marca até unha vez concluído o partido, o que fixo que o xogador vise os últimos minutos do mesmo desde o banco e que quedase a tan só un punto de bater a mítica marca de Wilt Chamberlain que nun partido da NBA alcanzou a cifra de 100 puntos.
Marcha de Iugoslavia
Na tempada 1967-68 deixou a súa Iugoslavia natal para probar fortuna noutras ligas, comezando unha nova etapa no Liège Basket da liga belga. Tras unha brillante tempada na que axudou ao seu equipo a proclamarse campión da competición local, ao ano seguinte marchou a Italia para enrolarse nas filas do Petrarca Padova que competía na máxima categoría do baloncesto transalpino, onde seguiu demostrando a súa gran capacidade anotadora finalizando a tempada como máximo realizador da competición con 581 puntos. Con todo este feito non puido evitar que o Padova perdese a categoría tras vencer en tan só sete dos 22 partidos que disputou aquel ano.
Falecemento
Tal foi a repercusión que mesmo en Estados Unidos onde por aquel entón o baloncesto europeo non concitaba apenas interese fíxose eco da noticia, co New York Post adicándolle unhas liñas nas que se lle alcumaba como o "Jerry West comunista".
Selección iugoslava
Korać disputou 157 partidos coa selección de Iugoslavia nos cales anotou un total de 3.153 puntos (20,8 por encontro). Sempre adestrado por Aleksandar Nikolić, o xogador foi un dos protagonistas que levaron á selección do seu país a pasar de ser unha selección marxinal no escenario internacional a converterse nunha das grandes potencias do baloncesto europeo e mundial. En total logrou facerse con seis medallas en grandes eventos internacionais, a primeira das cales, a conseguida no Europeo de Belgrado en 1961, supuña tamén a primeira que Iugoslavia lograba en toda a súa historia neste tipo de torneos.
Korać ademais fíxose co título de máximo anotador da competición, fito que repetiría nos Europeos de Wrocław 1963 e de Moscova no 1965, nos que ademais foi a peza clave que levou a Iugoslavia a conseguir as medallas de prata (co título de MVP do torneo incluído) e bronce respectivamente. Nos campionatos do mundo tamén logrou facerse con dúas medallas de prata correspondentes ás edicións de Río de Xaneiro 1963 e Montevideo 1967.
O último dos metais que gañou, novamente de prata, foi nas Xogos Olímpicos de México 1968, nas que unha vez máis finalizou como máximo anotador do torneo axudando coa súa actuación á consecución da primeira medalla olímpica da historia do baloncesto iugoslavo. Antes da disputa do Mundial de Liubliana 1970 Korać anunciara que unha vez concluído o mesmo non volvería vestir as cores da súa selección. Lamentablemente o xogador faleceu antes da disputa do torneo nun accidente de tráfico polo que non puido participar na cita na que Iugoslavia se proclamou campioa do mundo por primeira vez na súa historia.
Recoñecementos póstumos
miniatura|125px|A [[Copa Korać.]] En marzo de 2007 no marco das celebracións do 75 aniversario da creación da Federación Internacional de Baloncesto inaugurouse na localidade madrileña de Alcobendas o Salón da Fama da FIBA. Korać tivo a honra de converterse nun dos nove primeiros xogadores incluídos no mesmo xunto a baloncestistas do talle de Dražen Petrović ou Fernando Martín, entre outros, pola súa "contribución dunha maneira preponderante ao desenvolvemento e a difusión deste deporte a escala mundial".
Pouco despois, en maio de 2008 foi á súa vez designado como un dos cincuenta maiores colaboradores da historia da Euroliga no acto que a propia Euroliga celebrou en Madrid con motivo da conmemoración do 50 aniversario da primeira Copa de Europa de Baloncesto. Ademais entre 1971 e 2002, a antecesora da segunda maior competición do baloncesto Europeo, a Eurocup Basketball, levou o nome de Copa Korać.
O 2 de xuño de 2009, con motivo do seu corenta cabodano, reuníronse en Belgrado representantes de tódolos estamentos do baloncesto dos países que conformaron no seu día a antiga Iugoslavia así como representantes do baloncesto actual en Serbia. Entre os moitos actos organizados destacaron a recepción levada a cabo nas dependencias de Federación Serbia de Baloncesto nas que Vlade Divac e Žarko Paspalj, presidente e vicepresidente do Comité Olímpico de Serbia, realizaron senllos discursos en honra ao homenaxeado así como unha emotiva cerimonia aos pés da tumba do xogador.
Trala desaparición do iugoslavo, existen ou existiron polo menos catro clubs de elite que decidiron bautizarse co nome de Korać como homenaxe ao xogador: dous en Serbia (Belgrado e Rumeka), un en Bosnia e Hercegovina (Banja Luka) e un en Suíza (Zúric).
Perfil
A posición natural de Korác era a de ala-pivote, aínda que a súa gran velocidade permitíalle xogar ás veces de aleiro se así o requiría a situación. A súa man "boa" era a esquerda e tiña, ademais, gran habilidade para penetrar a canastra, aspecto que aproveitaba para conseguir anotar con facilidade ante rivais que lle superaban en estatura. Sempre que podía finalizaba as súas accións cun mate, recurso que na época era utilizado por moi poucos xogadores. De feito Korać foi o artífice de que a FIBA adoptase este tipo de canastras como parte do xogo aceptando non anulalas como ocorría ata que el as popularizou. Era coñecido pola súa efectividade ao lanzar os tiros libres á "culler".
Dereitos do neno
dereita|330px Os Dereitos do Neno (ou Dereitos da Infancia) son dereitos que posúen os nenos, nenas e adolescentes polo simple feito de nacer. Son inalienables, irrenunciables, innatos e imprescindibles para unha boa infancia.
Antecedentes
As Nacións Unidas aprobaron en 1948 a Declaración Universal dos Dereitos Humanos que, implicitamente, incluía os dereitos do neno, porén, posteriormente chegouse ó convencimento de que as particulares necesidades dos nenos debían estar especialmente enunciadas e protexidas.
Por iso, a Asemblea Xeral da ONU, aproba en 1959 unha Convención sobre os Dereitos do Neno, que constaba de 10 principios, concretando para os nenos os dereitos contemplados na Declaración Universal dos Dereitos Humanos. Seis anos antes decidira que o Fondo Internacional de Emerxencia das Nacións Unidas para os nenos (UNICEF) continuara os seus labores coma organismo especializado e permanente para a protección da infancia (denominándoo oficialmente Fondo das Nacións Unidas para a Infancia).
Categorías
Os dereitos do neno poden dividirse nas seguintes categorías:
Dereitos do Neno e lexislación interna
Aínda que a lexislación e o sistema xurídico de cada país adoitan ser diferentes, case a totalidade dos países entenden as necesidades dos nenos como sumamente importantes, por iso consagran medidas especiais para a súa protección. Protección da que non só se ocupa unha lei simple senón que, habitualmente, é a mesma Constitución.
O ponche dos desexos
miniatura|Locución do título orixinal en alemán. O ponche dos desexos: infernalcoholeosatanarqueolóxico (título orixinal en alemán, Der satanarchäolügenialkohöllische Wunschpunsch), é unha novela de Michael Ende publicada orixinalmente en 1989. A novela foi galardoada co premio literario suízo "La vache qui lit" no ano 1990.
Foi traducida ao galego por Ramón Lorenzo e Úrsula Heinze, e publicada en 1990 por S.M. No ano 1990, a tradución gañou o Premio Ramón Cabanillas de Tradución.
Trama
Belcebú Sarcasmo, un mago de laboratorio de 187 anos, e maila súa tía Tirania Vampir, unha meiga de máis de 300 anos capaz de multiplicar os cartos, son dúas persoas ávidas de facer o mal no mundo. Asinaron contratos con Belcebú, segundo o cal cada ano deberán realizar un sinfín de maldades de diversa índole a cambio de lograr varios poderes.
Para evitar que leven a cabo as súas atrocidades, todas elas contra a natureza e o medio ambiente, o Consello de Animais mandou espías para descubrir o que pasa. En casa do mago está o gato Félix, un gato lambón con aspiracións artísticas e nobiliarias, que ó cabo é domesticado. Á casa de Madam Vampir foi un corvo calamitoso chamado Xacobe Osadías.
Beatriz de Suabia
Beatriz de Suabia (bautizada como Isabel), nada en 1205 e finada en Toro o 5 de novembro de 1235, foi unha nobre alemá que foi raíña consorte de Castela e de León entre 1220 e 1235 polo seu matrimonio con Fernando III de Castela.
Foi filla de Filipe, duque de Suabia e rei de romanos, e de Irene Anxo, filla de Isaac II Anxo, emperador de Constantinopla.
Traxectoria
Despois da morte do seu pai permaneceu baixo a tutela do seu curmán Frederico II, Sacro Emperador Romano Xermánico. Este deu a súa autorización para o seu casamento con Fernando III, rei de Castela e de León, unión que se concretou a finais de novembro de 1219 no Monasterio de San Zoilo de Carrión de los Condes (Palencia).
Sepultura
miniatura|Sepulcro de Beatriz de Suabia. Capela Real da [[Catedral de Sevilla]]
Á súa morte, o corpo da raíña Beatriz de Suabia recibiu sepultura no mosteiro de Las Huelgas de Burgos, nun sepulcro colocado xunto ao do rei Henrique I de Castela. O seu fillo, Afonso X o Sabio, ordenou que os seus restos mortais fosen trasladados á Catedral de Sevilla en 1279, canda os restos mortais de Fernando III.
A galiña azul (escolas)
miniatura|250px|Escola infantil do Grove, co actual logotipo 200px|dereita|miniatura|Escola infantil de Salceda, co anterior logotipo da Galescola A galiña azul, rede de escolas infantís de Galicia, primeiro coñecida como rede de galescolas, é a rede de escolas de educación infantil dependentes da Xunta de Galicia dirixida a nenos e nenas de 3 meses a 3 anos.
Beatriz de Suabia
Sepultura
En 1948, con motivo do sétimo centenario da conquista da cidade de Sevilla por Fernando III, que capitulou en 1248, construíuse o sepulcro actual, situado no lado da Epístola da Capela Real da Catedral de Sevilla. A estatua orante da raíña, realizada en pedra e alabastro, representa a raíña na súa mocidade, con touca e coroa. No manto aparecen esculpidos castelos e leóns. O resto do mausoleo da raíña é idéntico ao do seu fillo Afonso X o Sabio, situado enfronte del.
O mausoleo está formado por dous corpos superpostos flanqueados por columnas nos extremos. O primeiro corpo contén a urna cos restos mortais da raíña, en cuxa frontal se atopa unha cartela onde se le Beatriz de Suabia. O segundo corpo do mausoleo, rematado por un frontón, ocúpao un medallón circular co escudo do reino de Castela e León.
Na primitiva Capela Real da Catedral de Sevilla estaba colocada unha estatua da raíña en posición sedente, situada ante a imaxe da Virxe dos Reis, á súa esquerda. Tamén se atopaban na capela as imaxes sedentes de Fernando III e de Afonso X, sepultados alí. En 1356 Pedro I de Castela, tataraneto de Afonso X o Sabio, despoxou as imaxes de Afonso X e da súa nai, a raíña Beatriz de Suabia, de todos os metais e pedras preciosas que as adornaban.
A galiña azul (escolas)
A rede de escolas infantís está xestionada polo Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar, e do que forman parte a Vicepresidencia da Xunta de Galicia, e distintos concellos urbanos e rurais, onde se atopan os centros. As galescolas comezaron a funcionar a partir do curso 2007-2008, mais foi a partir do curso 2009-2010 que mudaron o nome.
É necesario nomear que tanto o concepto, como o nome, o proxecto e a iniciativa das galescolas partiu desde a internet por parte da Asociación Vogal (Viveiro e Observatório das Galescolas) xa a finais do ano 2004.
Para o curso 2008-2009 está previsto que funcionen 58 Galescolas cunha oferta de 2733 prazas atendidas por 472 traballadores.
Lingua
As galescolas son un proxecto que potencia a educación en galego e na tolerancia e no respecto, e co obxectivo de superar o concepto de garda e custodia.
Universidade Estatal de San Petersburgo
Está formada por vinte facultades especializadas, trece institutos de investigación, o Canada College, a Facultade de Estudos Militares e unha cátedra de Cultura Física e Deportes. Posúe un cadro docente de 4055 profesores (2004) e uns 39 000 estudantes. A universidade posúe dous campus principais, na illa Vasilievski e Peterhof.
Orixes (1724-1821)
Aínda está en disputa pola administración da universidade se a institución de educación superior máis antiga de Rusia é a Universidade Estatal de San Petersburgo ou a Universidade Estatal de Moscova. Mentres que esta última se estableceu en 1755, a primeira, que estivo en operación continua dende 1819, afirma que é a sucesora da universidade fundada xunto co Gymnasium Académico e a Academia de Ciencias de San Petersburgo o 24 de xaneiro de 1724 por un decreto de Pedro o Grande.
No período comprendido entre 1804 e 1819, a Universidade de San Petersburgo oficialmente non existía, e a institución fundada por Pedro o Grande, a Academia de San Petersburgo, xa fora disolta, xa que a nova carta da Academia de Ciencias de 1803 estipulaba que non debía haber institucións educativas que dependesen dela.
O Instituto Pedagóxico de Petersburgo cambiou o nome polo de Instituto Pedagóxico Principal en 1814, estableceuse en 1804 e ocupou unha parte do edificio dos Doce Colexios. O 8 de febreiro de 1819, Alexandre I de Rusia reorganizou o Instituto Pedagóxico Principal na Universidade de San Petersburgo, que nese momento consistía en tres facultades: a Facultade de Filosofía e Dereito, a Facultade de Historia e Filoloxía e a Facultade de Física e Matemáticas. O Instituto Pedagóxico Principal foi restaurado no ano 1828 como unha institución independente de educación da Universidade de San Petersburgo e formou mestres ata que se pechou definitivamente en 1859.
Universidade Imperial de San Petersburgo (1821-1918)
En 1821 a universidade foi renomeada como Universidade Imperial de San Petersburgo. En 1823 a maior parte da universidade trasladouse dos Doce Colexios á parte sur da cidade alén da Fontanka. En 1824 foi adoptada como a primeira carta da Universidade Imperial de San Petersburgo unha versión modificada da carta da Universidade de Moscova. En 1829 había 19 profesores a tempo completo e 169 estudiantes na universidade. En 1830 o tsar Nicolao devolveu todo o edificio dos Doce Colexios de novo á universidade e os cursos reanudáronse. En 1835 aprobouse unha nova carta das universidades de Rusia que prevía a creación da Facultade de Dereito, a Facultade de Historia e Filoloxía e as Facultades de Física e Matemáticas fusionáronse na Facultade de Filosofía como os Departamentos primeiros e segundos, respectivamente.
Dende 1918
A Asemblea da Universidade Imperial de Petrogrado acolleu abertamente a Revolución de Febreiro de 1917, que puxo fin á monarquía rusa, e a universidade pasou a ser coñecida como Universidade de Petrogrado. Non obstante, despois da Revolución de Outubro de 1917, o persoal e a administración da universidade opuxéronse inicialmente á toma do poder polos bolxeviques e foron reticentes a cooperar co Narkompros. Máis tarde, en 1917-1922, durante a Guerra Civil Rusa, algúns dos empregados sospeitosos de simpatías contrarrevolucionarias sufriron prisión (como Lev Shcherba en 1919), execución ou exilio nos chamados barcos dos filósofos en 1922 (como Nikolai Lossky).
En 1924, a universidade pasou a chamarse Universidade Estatal de Leningrado.
Durante o sitio de Leningrado na segunda guerra mundial (1941-1944), moitos estudantes e persoal morreron de fame, en batallas ou por represións. Non obstante, a universidade continuou a funcionar, sendo evacuada a Saratov en 1942-1944.
En 1949-1950, varios profesores morreron no cárcere durante a investigación do asunto Leningrado fabricado pola dirección central soviética e foi executado o ministro de Educación da RSF de Rusia, o antigo reitor Alexander Voznesensky.
En 1991, a universidade pasou a chamarse de novo Universidade Estatal de San Petersburgo.
José Mário Branco
José Mário Monteiro Guedes Branco, nado no Porto, o 25 de maio de 1942 e finado en Lisboa o 19 de novembro de 2019, foi un músico e compositor portugués.
Iniciou a súa carreira durante o fascismo, tendo sido perseguido e exilado en Francia. Traballou con José Afonso e Sérgio Godinho, entre outros nomes da música portuguesa. Personalidade irascíbel e resistente, de rara coherencia, traballou igualmente no teatro e no cinema. Son obras súas famosas os discos Ser Solidário, Margem de Certa Maneira, A noite e o emblemático FMI, obra síntese do movemento revolucionario portugués cos seus soños e desencantos. Esta última foi polo mesmo prohibida de ser reproducida en calquera radio, televisión ou outro tipo de exhibición pública. A pesar disto FMI foi, probabelmente, a súa obra máis coñecida.
Palco
O termo palco pódese referir:
Doom (filme)
Doom é un filme de ciencia ficción e acción dirixido por Andrzej Bartkowiak que foi estreado no 2005. Esta vagamente baseado na serie de videoxogos Doom creada por id Software. A historia conta como un grupo de marines chegan a unha estación nunha misión de rescate despois de que cesasen as comunicacións con ela, pero que terán que combater con mostros de enxeñaría xenética que infestaron o complexo.
Campionato de España de Afeccionados
O Campionato de España de Afeccionados foi unha competición de clubs de fútbol amador organizada pola Real Federación Española de Fútbol e disputada polos campións territoriais de afeccionados entre 1929 e 1987.
Disputáronse cincuenta e cinco edicións, sendo o Real Madrid Aficionados —chamado Real Madrid Club de Fútbol C dende 1990— o equipo máis laureado cun total de oito campionatos.
Historia
O Campionato de España de Afeccionados foi impulsado durante os anos vinte pola Real Federación Española de Fútbol, como competición de carácter non profesional para promover a competitividade do fútbol afeccionado, especialmente a dos xogadores novos que aínda podían ter oportunidades de se converter en profesionais.
A competición iniciouse finalmente na tempada 1929-30 baixo o nome de Campeonato de España Amateur. Nel participaban os campións de afeccionados de cada federación territorial. Cada federación territorial organizaba un campionato para afeccionados que daba a clasificación para o campionato estatal.
A pesar do carácter afeccionado da competición, os equipos profesionais como o Real Madrid Club de Fútbol, Fútbol Club Barcelona, Real Zaragoza, Sevilla Fútbol Club, Valencia Club de Fútbol, Club Deportivo Castellón, Club Deportivo Alcoyano ou Athletic Club obtiveron cos seus respectivos filiais un total de vinte e dous campionatos nas trinta e oito finais que disputaron. Mesmo os equipos filiais de Club Atlético Osasuna, Real Murcia, Real Betis Balompié, Real Club Deportivo Espanyol ou Real Oviedo acadaron outros tantos subcampionatos, amosando a vantaxe coa que contaban os clubs de Primeira División naquela altura ó teren estruturas de clubs profesionais e poderen dar todo tipo de apoio ós seus clubs afeccionados ou filiais, tanto en medios coma en axudas económicas. Pola contra, os equipos afeccionados atopábanse con moitos problemas, coma os derivados das datas dos encontros ou do custo dos desprazamentos, dificultando aínda máis a súa participación, facendo que ás veces se retirasen do torneo durante o decurso da competición.
Debido ás reformas levadas a cabo pola RFEF, a competición deixou de se disputar en 1987.
Serra do Suído
miniatura|Mapa topográfico Galicia coa situación da serra do Suído. A serra do Suído (ocasionalmente Xuído   ) é un sistema montañoso galego, que fai de fronteira entre as provincias de Pontevedra e Ourense. Nesta provincia sitúase nos concellos de Avión e Beariz, e nela nace o río Avia, na de Pontevedra espállase polos concellos da Lama, Fornelos de Montes e Covelo. miniatura|Mapa dos concellos da serra do Suído indicando os cumes principais.
A serra e o home
Intúense refuxios do paleolítico, e cóntase con presenza de mámoas do período megalítico. A serra do Suído tivo e ten unha grande importancia para os labregos que viven ás súas beiras. Aínda hoxe se poden ver os chozos do Suído, que durante séculos foron usados polos poboadores de case todas as parroquias do concello de Avión. Alá levaban o gando nos veráns, aos sitios que os labregos chaman sesteiros: unhas zonas case que reservadas para o gando de cada aldea. Aínda hoxe existen o sesteiro da Abelenda, do Rodeiro, dos Boeixos, e de case que todas as vilas do arredor. Pódense ver os chozos subindo por unha estrada que se atopa en Neva, ou por outra que hai no lugar de Mangüeiro ou indo do Espiñeiro, na parroquia da Amiudal cara á Hedreira. Existen tamén foxos de lobo. miniatura|[[Chozos do Suído|Chozo de Barcia, no concello de Covelo.]] No alto da serra, vindo de Beariz cara a Pontevedra, está a Portela da Cruz. Nela pódense atopar vestixios dun camiño moi antigo, chamado a Verea, que era unha vía de comunicación moi importante para toda a zona, xa que atravesa todo o Suído e chega ou chegaba cando menos á Graña, xa en Pontevedra. Suponse que foi parte dun camiño real que se enlazaba con outros que unían Castela e o País Vasco, rematando na Coruña.
Xeoloxía
Predominan as rochas de orixe metamórfica, especialmente o granito herciniano ben visible nos afloramentos froito da perda dos sedimentos que os cubrían, aínda que tamén se atopan rochas estratificadas como os xistos. As formas son dondas e suaves con numerosos chans nas elevacións (Chan do Libro, Chan de Valdohome, Campo Largo...). miniatura|Solpor na serra do Suído. Solos ácidos e húmidos onde nacen os ríos Tea, Oitavén e Verdugo cara ao oeste, e o río Avia cara ao Leste. Todos eles baixan en rápidos e fervenzas de gran beleza como a fervenza de Mouriscados ou Abelenda, a freixa do Xesta ou alto Oitavén e a fervenza de Verducido.
O punto máis elevado é a Sesta Cerrada con 1059 metros de altitude. Existen outros puntos que sobardan os mil metros de altitude como o Coto dos Xarotos ou o Portiño Escuro. Albíscanse uns certos efectos periglaciais como as turbeiras e a degradación das rochas por cuña de xeo. Estamos ante unha das zonas máis chuviosas de Galicia xunto con Cuntis e Lousame. miniatura|Cima de Bidueiros (943 m), no concello de Covelo.
Hábitats
A media ladeira consérvanse fragas autóctonas de gran valor con carballos, cerquiños e bidueiros, rascacús, loureiros, sobreiras e acivros. Máis arriba, aparecen interesantes formacións herbosas, pasteiros, matogueiras, poulas, queirugas, uces, piornos e, sobre todo, toxo cuxas chumusas tinguen de amarelo os seus chans e as súas abas. Nas turbeiras encóntranse musgos como o esfagno e tamén as curiosas orballiñas, diminutas plantas carnívoras que nas súas pegañentas follas atrapan pequenos insectos.
Existe unha gran riqueza floral: amarelle, paxariños, xunca de algodón, dente de can, abrótega, xacinto bravo, violeta e quitamerendas (ou tollemerendas, Merendera bulbocodium). Entre os mamíferos ademais da raposa, a lontra, o teixugo, a xeneta, o xabarín e o gato bravo, salienta o dominio do lobo. Existe unha gran variedade de morcegos. A avifauna é dunha enorme variedade (miñatos, tartarañas, falcóns, bubelas, merlo rubio, lavandeiras, aguia albela...) chegando a encontrarse exemplares de aguia real e bufo real. Entre os anfibios e réptiles débese citar o sapiño pinto, a estroza, a ra vermella, a víbora de seoane, o tritón, a píntega, a salamántiga rabilonga ou a cobra viperina.
Os parques eólicos supuxeron unha grave afección aos hábitats do Suído, malia ser un espazo natural que protexer segundo as normas subsidiarias e complementarias de planeamento de 1991.
Copa do Rei de fútbol 2010/11
A Copa do Rei de fútbol 2010/11 foi a 108ª edición da Copa do Rei de España. Disputouse entre o 25 de agosto de 2010 e o 20 de abril de 2011, coa participación de 83 equipos de primeira, segunda, segunda B e terceira división, excepto os equipos filiais doutros clubs aínda que xoguen en devanditas categorías.
O campión foi o Real Madrid, logo de 18 anos, tras gañar ó FC Barcelona na final por 1:0 na prórroga no estadio de Mestalla. Ambos os equipos quedaron clasificados para a Liga de Campións da UEFA polos seus postos na Liga, polo que a praza para xogar a Liga de Europa 2011-12 que correspondería ao campión foi para o sétimo clasificado da liga.
Equipos clasificados
Disputan esta edición 83 equipos, en función da súa clasificación na tempada 2009-10. Participan os 20 equipos de primeira división, 21 equipos de segunda (excluído o Villarreal B como equipo filial), 24 equipos de segunda B clasificados entre os 4 primeiros de cada un dos grupos e os 2 mellores sextos clasificados, e os 18 campións dos grupos de terceira división, excluíndo os equipos filiais de tódalas categorías.
1ª Eliminatoria
A primeira rolda do torneo disputárona 42 equipos de Segunda B e Terceira, dos cales 7 quedaron exentos. A eliminatoria decidiuse a partido único entre os días 21 de agosto, 24 de agosto e 25 de agosto de 2010.
3ª Eliminatoria
A terceira rolda do torneo disputárona 21 vencedores da segunda rolda, exceptuando o Portugalete (exento), e o Orihuela (equipo exento na rolda anterior). Segundo a circular nº 1 da Real Federación Española de Fútbol, o sorteo para esta rolda celebrouse o día 2 de setembro de 2010.
A eliminatoria disputouse a partido único o día 8 de setembro de 2010, excepto o Alcorcón-Ponferradina que se xogou o día 15 de setembro.
Dezaseisavos de final
A cuarta rolda do torneo disputarana os 11 vencedores da terceira rolda, o Portugalete (equipo exento na rolda anterior), e os 20 equipos da Primeira División.
A eliminatoria dispútase a dobre partido. Os partidos de ida xogáronse os días 26, 27 e 28 de outubro. A volta foi os días 9, 10 e 11 de novembro de 2010.
Fase final
A fase final consiste en 3 roldas eliminatorias a dobre partido con sorteo puro entre os sobreviventes da rolda anterior. O sorteo tivo lugar o 18 de novembro de 2010 ás 13.00 horas.
Cuartos de final
A sexta rolda do torneo dispútana os 8 vencedores de oitavos de final. A ida disputouse o 12 e 13 de xaneiro e a volta, o 18, 19 e 20 de 2011.
Semifinais
A sétima rolda do torneo dispútana os 4 vencedores de cuartos de final. A eliminatoria xogouse a dobre partido os días 26 de xaneiro (ida) e 2 de febreiro de 2011 (volta).
Final
A oitava e última rolda do torneo foi disputada polo FC Barcelona e o Real Madrid. A final xogouse a partido único, en campo neutral -o Estadio de Mestalla de Valencia- o día 20 de abril de 2011. O Sevilla consagrouse gañando 1 a 0 na prórroga.
Goleadores
Fonte: marca.com
2019
2019 (MMXIX) é un ano común do calendario gregoriano dentro do século XXI.
Acontecementos
miniatura|[[2014 MU69|2014 MU69]]
Marzo
miniatura|Incendio na [[Catedral de Notre-Dame de París, o 15 de abril de 2019.]]
Setembro
miniatura|Protestas en [[Barcelona en resposta á sentenza do xuízo aos líderes do proceso independentista catalán.]]
Monarquía absoluta
miniatura|[[Salman de Arabia Saudita|Salman bin Abdulaziz, monarca absoluto de Arabia Saudita]] A monarquía absoluta é unha forma de goberno en que o monarca ten o poder absoluto. Nela non existe a división de poderes. Aínda que a administración da xustiza poida ter unha autonomía relativa en relación ao rei ou existan institucións parlamentarias, o monarca absoluto pode cambiar as decisións e os dictames dos tribunais en última instancia ou reformar as leis á súa vontade ("a palabra do rei é lei"). Nomea e retira os seus asistentes no goberno segundo a súa vontade. A unidade de todos os poderes adoita considerarse xustificada por estimar que a fonte do poder é Deus e que os monarcas exercen a soberanía por dereito divino. Non existen mecanismos polos que o soberano (que non recoñece superiores) responda dos seus actos.
A monarquía absoluta desenvolveuse historicamente na Europa occidental a partir das monarquías autoritarias que xurdiron ao final da idade media coa crise das monarquías feudais e o predominio que adquiriu o rei en relación a todos os estamentos.
Historia
miniatura|[[Luís XIV de Francia]] O reino de Inglaterra era unha monarquía absoluta dende a súa fundación no ano 927 ata 1215, cando Xoán I aceptou a carta magna polo acoso dos problemas sociais e as graves dificultades na política exterior, pasando a ser unha monarquía semiconstitucional e constitucional en 1689, coa declaración de dereitos trala Revolución Gloriosa.
Trala caída do Shogunato Kamakura en 1333, o Emperador Go-Daigo intentou restablecer o control Imperial no Xapón, restaurando un goberno civil tras un século e medio de ditadura. Recibiu o nome de Restauración Kenmu, mais fracasou e foi substituído polo Shogunato Ashikaga (1336-1575). A Restauración Meiji de 1868 deu lugar á caída do Shogunato Tokugawa, a creación do Imperio do Xapón, o inicio da era Meiji e a volta do poder absoulto ao emperador Emperador Meiji. Aínda que pasou a ser unha monarquía constitucional coa constitución en 1889, esta nomeábano como un monarca "sagrado" e "superior ao goberno".
Santiago, Barallobre, Fene
Santiago é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 98 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 47 eran homes e 51 mulleres.
Monarquía absoluta
Historia
Un dos exemplos máis claros de monarca absoluto é o rei francés Luís XIV, que gobernou Francia dende 1643 ata 1715. A frase «L'État, c'est moi» ("O Estado son eu") foi pronunciado por el o 13 de abril de 1655 cando tiña dezaseis anos de idade, aínda que podería ser unha retorcedura da cita «O ben do Estado é a Gloria do Rei». Porén, antes de falecer en 1715 dixo «Je m'en vais, mais l'État demeurera toujours» ("Marcho, mais o Estado sempre permanecerá"). O monarca de Francia posuía os poderes executivo, lexislativo e xudicial.
O Reino de Dinamarca e Noruega foi unha monarquía electiva dende os seus comezos en 1524 ata 1660, cando Frederico III declarou un estado de emerxencia para meter presión ao primeiro estamento, que estaba en contra da proposta do segundo e do terceiro estamento de cambiar a monarquía. Tamén se anulou o documento Haandfæstning e en 1665 escribiuse unha lei que apoiaba o absolutismo chamada Lei Real (Kongeloven); esta outorgaba ao rei poderes ilimitados e considerábao "a cabeza máis grande e alta na Terra, superior a todas as leis humanas".
O Imperio Sueco foi unha monarquía constitucional dende a súa fundación. Dende 1634, o rei debía tomar consellos do Consello Privado de Suecia. Durante a Guerra Escanesa, había conflitos internos no consello e o rei gobernou máis ou menos sen atendelos. Nunha asemblea de 1680 preguntoulles aos estados se seguía no consello, ao que estes responderon que el "non dependía de ninguén, senón de si mesmo", o que deu lugar á monarquía absoluta. O Riksdag proclamouno como o único gobernante do país. Continuou cos seus fillos Carlos XII e Ulrica Leonor; esta última tivo que abolir o absolutismo en 1718.
No Imperio Ruso o tsar foi o rei absoluto ata 1905 cando pasou a ser unha monarquía constitucional trala revolución dese ano ata que na Revolución de Febreiro se aboliu e foi declarado un goberno provisional. O tsar gobernaba por dereito divino.
Nepal foi unha monarquía absoluta ata 1990, mais debido ás protestas pasou a ser unha monarquía constitucional ao dar o rei varios dos seus poderes ao primeiro ministro Krishna Prasad Bhattarai. A monarquía foi abolida o 28 de maio de 2008 e o país converteuse en república.
Arabia Saudita
De acordo á lei básica aprobada por orde real en 1992, o rei debe obedecer a xaría e o Corán. Este e a Sunna son a constitución do país, sen ningunha modificación, e é o único estado árabe que non tivo eleccións nacionais dende a súa fundación. Os partidos políticos e as eleccións nacionais están prohibidas e segundo o índice de democracia de 2010 publicado na revista británica The Economist, o goberno saudita é o réxime máis autoritario entre os 167 países clasificados.
Brunei
O país é gobernado por un sultán e posúe o cargo de primeiro ministro, ministro de Defensa e ministro de Economía. Posúe unha constitución escrita de 1959.