cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Allonca, A Allonca, A Fonsagrada
A Allonca é un lugar da parroquia da Allonca, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Campionato Portugués de Rugby 2007-2008
A tempada 2007-2008 do Campionato Nacional foi a edición número 50 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Patróns de arquitectura
Os patróns arquitectónicos, ou patróns de arquitectura ofrecen solucións a problemas de arquitectura software na enxeñaría de software. Un patrón arquitectónico proporciona unha descrición dos elementos que compoñen un sistema e o tipo de relación que teñen, xunto cun conxunto de restricións sobre as súas responsabilidades e interaccións. O esquema de organización estrutural e de comportamento expresado por un patrón arquitectural presenta unha solución aplicable a diferentes sistemas, en relación normalmente aos seus requerimentos funcionais ou non funcionais mais abstractos. Dise a miúdo que os patróns de arquitectura son solucións organizacionais estritamente descritas e comunmente dispoñibles. En comparación cos patróns de deseño, os patróns arquitectónicos teñen un nivel de abstracción maior.
Un dos aspectos máis importantes dos patróns arquitectónicos é que encarnan diferentes atributos de calidade. Por exemplo, algúns patróns representan solucións a problemas de rendemento e outros poden ser utilizados con éxito en sistemas de alta dispoñibilidade. Durante as fases mais temperás do deseño, a persoa ou persoas co rol de arquitectas de software escollen que patróns arquitectónicos ofrecen de mellor maneira as calidades desexadas para o sistema.
Exemplos de patróns arquitectónicos inclúen os seguintes:
Gavia
O termo gavia pode referirse a:
Berres
O topónimo galego Berres pode referirse a:
Premio Cultura Galega de Proxección Exterior
O Premio Cultura Galega á Promoción Cultural de Galicia é un galardón concedido como parte dos Premios da Cultura Galega pola Xunta de Galicia a persoas físicas ou xurídicas con "traxectoria vencellada á expansión cultural de Galicia, á promoción da nosa cultura fóra da comunidade autónoma e á súa difusión no exterior". Os premiados son seleccionados por un xurado único formado por doce persoas. Desde o 2013 denomínase Premio Cultura Galega de Proxección Exterior.
Os premios convocáronse por primeira vez no ano 2010, aínda que naceron como continuación dos Premios Nacionais da Cultura Galega, creados en 2008 e que tiveron unha única edición. A diferenza do anterior, concedido ao Laboratorio de Formas, este premio non ten dotación económica.
Mono Paco
miniatura|250px|Mono Paco, na súa gaiola en [[Redondela.]]
Premio Cultura Galega de Proxección Exterior
Premiados
300px|miniatura|Entrega dos [[Premios da Cultura Galega 2018.]]
Mono Paco
O Mono Paco, nado en África e finado en Vigo o 19 de decembro de 1991, foi un simio pertencente á especie Chlorocebus sabaeus que se fixo famoso polo seu comportamento sexual na localidade de Redondela e posteriormente en Vigozoo.
Premio Cultura Galega de Proxección Exterior
Premiados
Desde o 2013 levou o nome de Premio Cultura Galega de Proxección Exterior
Mono Paco
Historia
No ano 1986, após dunha estadía en África embarcado, un mariñeiro redondelán tornou a Galicia cunha parella de simios (Paco e Coco). Ditos simios foron cedidos ao concello de Redondela e colocados nunha gaiola a carón do parque da Alameda, como xeito de contribuír ao reclamo turístico da vila.
A comezos do ano 1991 Coco, unha das dúas monas, faleceu, deixando a Paco só na gaiola. Desde aquel momento, comezou a adquirir comportamentos masturbatorios e onanistas de xeito compulsivo, feito que xerou gran polémica e foi recollido por diversos medios de comunicación da época.
Por mor da excesiva actividade sexual de Paco, o alcalde de Redondela, Xaime Rei, contactou co concelleiro de Vigo e responsábel do zoo da cidade (Vigozoo), Antonio Nieto Figueroa, para que se lle puidese atopar unha parella sexual a Paco. Así, acordouse o seu traslado a Vigozoo cunha parella chamada Vigo.
O 26 de marzo de 1991, Paco foi finalmente trasladado a Vigozoo para convivir coa súa compañeira. No verán dese mesmo ano, a súa parella Vigo apareceu morta na súa gaiola. O 19 de decembro de 1991, Paco tamén foi atopado morto. A causa da morte foi unha perforación do estómago, probábelmente porque alguén o alimentara con comida que contivese un imperdíbel, atopado no estómago do mono.
A historia do mono Paco foi moi polémica, e moitos grupos ecoloxistas e feministas protestaron por mor do encerro que sufriron os animais nos seus recintos, e polo feito de que as monas do zoo de Vigo fosen tratadas coma prostitutas.
Documental
A historia do mono Paco foi levada ao cinema mediante un documental, titulado O mono Paco. Foi estreado no ano 2010 no Festival de Cans, na parroquia homónima do concello do Porriño, e foi un dos documentais finalistas aos premios Mestre Mateo.
No documental, repásase a vida do animal en Galicia, e o seu argumento serve para retratar diversos aspectos das sociedade viguesa, como por exemplo a movida viguesa e a moralidade da época. Diversos persoeiros formaron parte do documental, como o ex xogador do Celta de Vigo, Míchel Salgado, Antón Reixa, Julián Hernández, Manuel Soto, Iván Ferreiro, Silvia Superstar ou Manuel Manquiña, entre outros.
Pseudomonas syringae
Pseudomonas syringae é unha bacteria en forma de bacilo, gram-negativa, con flaxelos polares. É membro do xénero microbiológico de Pseudomonas, e baseado na análise do rRNA 16S, P. syringae foi colocado no grupo P. syringae. É un patóxeno vexetal que pode infectar un amplo rango de especies de plantas,  existindo máis de 50 diferentes patovares. Moitos destes patovares foron no seu momento consideradas especies individuais dentro do Gro. Pseudomonas, mais as técnicas de bioloxía molecular tales como hibridación de ADN mostraron que todos son parte da sp. P. syringae.
O test en P. syringae dan negativo para actividades arxinina dihidrolasa e oxidasa, e forma o polímero levan en nutriente agar sucrosa. Coñécese por secretar a toxina vexetal lipodepsinonapéptido siringomicina, e porta a súa aparencia amarela fluorescente ao cultivala in vitro no medio King B  e producindo a pioverdina  siderofora.
Epidemioloxía
A doenza por P. syringae favorécese con condicións de humidade, e temperaturas frescas - óptimos entre 12–25 °C, aínda quepode variar segundo o patovar involucrado. As bacterias adoitan estar nas sementes, e dispérsanse entre plantas vía choiva.
Malia ser un patóxeno vexetal, pode vivir como saprófito na filósfera cando as condicións non son favorábeis para a enfermidade. Algunhas razas saprófitas de P. syringae usáronse como axentes de biocontrol contra a putrefacción postcolleita.
Patovares
Seguindo a análise ribotípica varios patovares de Pseudomonas syringae incorporáronse noutras especies (ver P. amygdali,  'P. tomato' , P. coronafaciens, P. avellanae,  'P. helianthi', P. tremae, P. cannabina, and P. viridiflava). Os restantes patovares son como segue:
Pseudomonas syringae pv. aceris ataca especies de pradairo s xénero: Acer (botánica).
Pseudomonas syringae pv. aptata atacaa beterraba Beta vulgaris.
Pseudomonas syringae pv. atrofaciens ataca o trigo Triticum aestivum.
Pseudomonas syringae pv. dysoxylis ataca a o kiwi Dysoxylum spectabile.
Pseudomonas syringae pv. japonica ataca o orxo Hordeum vulgare.
Pseudomonas syringae pv. lapsa ataca o trigo Triticum aestivum.
Pseudomonas syringae pv. panici ataca especies de pasto Panicum.
Pseudomonas syringae pv. papulans ataca especies de maceiras bravas Malus sylvestris.
Pseudomonas syringae pv. pisi ataca legumes tipo chícharo: Pisum sativum.
Pseudomonas syringae pv. syringae ataca especies de Syringa  e de Phaseolus.
Note que Pseudomonas savastanoi foi unha vez considerado un patovar ou subespecie de P. syringae,  e en moitos lugares continúa referido como Pseudomonas syringae pv. savastanoi, aínda que como resultado de estudos  de relacións ADN sitúase como nova especie. De por si ten tres patovares hospedantes específicos, fraxini que causa cancro aos freixo s (Fraxinus), nerii ataca o loendro (Nerium oleander);   e oleae que causa o nó da oliveira.
Proxectos de secuenciamiento de xenomas
Os xenomas de varias razas de P. syringae foron secuenciadas, incluíndo a P. syringae pv. tomato DC3000, P. syringae pv. syringae B728a e  P. syringae pv. phaseolicola 1448A.
A Allonquiña, A Allonca, A Fonsagrada
A Allonquiña é un lugar da parroquia da Allonca, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 estaba deshabitado.
Helena Juntunen
Helena Juntunen, nada en Kiiminki (Oulu) o 9 de marzo de 1976, é unha soprano finesa.
Traxectoria
Helena Juntunen naceu na pequena localidade de Kiiminki (daquela un concello independente e actualmente integrado no concello de Oulu). Aos 15 anos comezou os seus estudos no Conservatorio de Oulu, onde estudou con Airi Tokola. En 1996 ingresou na Sibelius-Akatemia de Helsinqui, onde se graduou tras estudar con Anita Välkki. Entre os seus mestres destacan Anita Välkki, Jeffrey Goldberg, Renata Scotto e Hartmut Höll.
En 2002 gañou o Lappeenrannan valtakunnalliset laulukilpailut (Concurso Nacional de Canto de Lappeenranta), e ese mesmo ano cantou o papel de Marguerite en Faust de Gounod durante o Savonlinnan Oopperajuhlat (Festival de Ópera de Savonlinna), o que se pode considerar como o inicio da súa carreira solista profesional. Logo de ter debutado na tempada 2003-04 na Connecticut Opera e en Xénova encarnando a Marguerite (Faust, Gounod) e a Madame Coretese (Il viaggio a Reims, Rossini), realizou o seu debut na Sächsische Staatsoper de Dresden encarnando a Pamina en Die Zauberflöte de Mozart. Tamén en 2003 ofreceu o seu primeiro concerto no Carnegie Hall de Nova York e posteriormente en Toquio. En 2006 debutou no Wiener Festwochen co papel de Pamina (Die Zauberflöte, Mozart).
Ten cantado coa maioría das grandes orquestras finlandesas e algúns dos directores máis destacados do seu país como Esa-Pekka Salonen, Jukka-Pekka Saraste, Leif Segerstam, Mikko Franck ou Osmo Vänskä.
La Galerna
La Galerna foi un periódico editado en Ourense entre 1900 e 1901.
Historia e características
Subtitulado Revista semanal e católica, apostólica e clerical, apareceu en agosto de 1900. Saía todos os domingos. Estaba dirixida por Basilio Álvarez (que figuraba cun pseudónimo, como Silvio Alba Reza) e o seu único redactor era Antonio Rey Soto. Imprimíase nos talleres de El Eco de Orense, baixo a supervisión de Valentín Lamas Carvajal. Recibiu frecuentes críticas de El Socialista. Non se conserva máis que o nº 3, do 2 de setembro de 1900.
MobyGames
MobyGames é un sitio web dedicado a catalogar videoxogos, tanto do pasado como do presente. O sitio contén unha extensa base de datos de información de videoxogos. O obxectivo do sitio web defínese así na propia páxina: "Catalogar polo miúdo toda a información relevante acerca de xogos electrónicos (computadora, consola, e arcade) nunha maneira de xogo-por-xogo, e logo ofrecer esa información a través de preguntas flexibles e minaría de datos. En termos comúns, esta é unha base de datos sobre xogos enorme". A partir de 2009, ese catalogo inclúe máis de 87 plataformas de xogos separadas (consolas, computadoras e artefactos de man incluíndo teléfonos móbiles) e máis de 30 000 xogos únicos.
KulturNav
KulturNav é un servizo dixital de almacenamento en nube orixinario de Noruega. O seu principal fin é que os seus usuarios poidan utilizar dita plataforma para crear e administrar un sistema de control de autoridades focalizado nas necesidades de museos e centros culturais. O proxecto foi creado e é dirixido polo Consello das Artes de Noruega. O proxecto iniciouse no 2013 e a páxina estivo completamente operativa o 20 de xaneiro de 2015. É utilizado por arredor de 130 museos de Noruega e Suecia.
Segundo o seu propio sitio web, KulturNav está deseñado para mellorar o acceso á información sobre o patrimonio cultural en arquivos, bibliotecas e museos, traballando con metadatos comúns. Así, distintas institucións poden colaborar para construír unha base de datos e terminoloxía estándar. Segundo o Centro de Arquitectura e Deseño Skeppsholmen, KulturNav posúe un rexistro bastante completo de arquitectos suecos.
Software
KulturNav emprega a tecnoloxía KulturIT, un software desenvolvido e mantido en conxunto entre o Museo de Cultura Popular de Noruega e o Museo Lillehammer, un proxecto sen fins de lucro. KulturIT baséase no sistema de datos con ligazóns, o que o fai compatible con outras fontes que utilicen a mesma tecnoloxía.
A API soporta consultas con HTTP GET, as cales non teñen un sistema de autentificación e autorización, o que significa que só se pode consultar contido que sexa público. O sistema foi desenvolvido baseándose en Play Framework, xunto con Solr e jQuery.
Proxectos
En marzo de 2015, o rexistro nacional de fotografía de Suecia iniciou o proceso de migración a KulturNav.
O proxecto de dixitalización do Museo de Historia Natural de Estocolmo, iniciado no 2016 e que se espera finalice no 2020, prevé subir o material obtido a KulturNav ou unha plataforma similar.
Callobre
O topónimo galego Callobre pode referirse a:
Abuso sexual infantil
Abuso sexual de menores, abuso sexual infantil ou abuso sexual de nenos é unha forma de abuso infantil na que un adulto ou adolescente máis vello usa un neno para a estimulación sexual. Formas de abuso sexual infantil inclúen pedir ou forzar o neno a participar en actividades sexuais (independentemente do resultado), exposición indecente (dos órganos xenitais, mamilas femininas, etc) a un neno coa intención de satisfacer os seus propios desexos sexuais, ou para intimidar o neno, ter contacto físico sexual cun neno, ou usar un neno para producir pornografía infantil.
Os efectos do abuso sexual de nenos pode incluír depresión,  ansiedade, trastorno de estrés postraumático complexo, propensión de máis vitimización na idade adulta, e lesión física no neno, entre outros problemas. O abuso sexual por parte dun membro da familia é unha forma de incesto e pode resultar en trauma psicolóxico máis serio e de longo prazo, especialmente no caso de incesto parental.
Alice Liddell
Alice Pleasance Liddell Hargreaves Taylor, nada en Westminster o 4 de maio de 1852 e finada en Kent o15 de novembro de 1934, foi durante a súa infancia amiga de Lewis Carroll, e a súa inspiración para o personaxe protagonista dos libros Alicia no país das marabillas e Alicia do outro lado do espello.
Traxectoria
Alice Liddell foi a cuarta filla do matrimonio formado por Henry Liddell, que foi durante 36 anos decano do college Christ Church de Oxford, e a súa esposa, cuxo nome de solteira era Lorina Hannah, filla máis nova duns terratenentes da pequena nobreza. O matrimonio tivo varios fillos: maiores que Alice, Harry (nado en 1847) e Arthur (1850-1853), e unha irmá máis vella, Lorina, coñecida como "Ina" (nada en 1849); despois dela naceron outras seis nenas, cunha das cales, Edith (nada en 1854) tivo Alice unha relación bastante íntima.
Cando naceu Alice, o seu pai era o decano de Westminster School, pero pouco despois foi designado para o decanato de Christ Church de Oxford. A familia Liddell mudouse a esta cidade en 1856. Pouco despois do traslado, os Liddell trabaron amizade con Charles Lutwidge Dodgson, máis coñecido polo seu pseudónimo literario de Lewis Carroll, profesor en Christ Church. Dodgson e Alice Liddell coñecéronse o 25 de abril de 1856, cando a nena non cumprira aínda os catro anos.
A relación de amizade de Charles Dodgson coa familia Liddell, e especialmente con Alice e as súas irmás Lorina e Edith, prolongouse durante varios anos. As tres pousaron en numerosas ocasións para ser fotografadas por Dodgson, gran afeccionado á fotografía, e adoitaban ir con el de excursión polos arredores de Oxford. A verdadeira Alicia deixou testemuño destes longos paseos:
«Moitos dos contos do Sr. Dodgson fóronnos contados nas nosas excursións polo río, preto de Oxford. Paréceme que o principio de Alicia foinos relatado nunha tarde de verán na que o sol era tan ardente, que desembarcaramos nunhas pradarías situadas corrente abaixo do río e abandonaramos o bote para refuxiarnos á sombra dun palleiro recentemente formado. Alí, as tres repetimos a nosa vella frase: cóntenos unha historia, e así comezou o seu relato, sempre delicioso. Algunhas veces para mortificarnos ou porque realmente estaba canso, o Sr. Dodgson detíñase repentinamente dicíndonos: isto é todo, até a próxima vez: ah, pero esta é a próxima vez!, exclamabamos as tres ao mesmo tempo, e despois de varias tentativas para persuadilo, a narración renovábase novamente».
Durante unha destas excursións, Dodgson, a petición de Alice, inventou unha primeira versión do que logo se convertería no soado libro As aventuras de Alicia no país das marabillas, e posteriormente escribiu o conto para regalarllo a Alice no Nadal de 1863. Pouco antes (no verán dese mesmo ano), con todo, un misterioso episodio provocara o arrefriado das relacións entre Dodgson e os Liddell. A partir de entón, Alice e Dodgson só mantiveron algúns encontros esporádicos. Hai constancia de correspondencia entre ambos polo menos até 1892.
Durante a infancia de Alice, ela e a súa familia adoitaban pasar as vacacións nunha casa de campo chamada "Penmorfa" (posteriormente convertida no Gogarth Abbey Hotel e finalmente demolida en 2008), na costa occidental de Llandudno, no norte de Gales. esquerda|miniatura|295x295px|Alice Liddell en 1872, fotografada por [[Julia Margaret Cameron.]] Lorina ("Ina") Liddell contraeu matrimonio en febreiro de 1874. Dous anos despois, o 30 de xuño de 1876, morreu Edith, a menor das irmás, de peritonite como secuela do xarampón.
Segundo refire Morton N. Cohen na súa biografía de Lewis Carroll, Alice foi obxecto da atención romántica do príncipe Leopoldo, duque de Albany, fillo máis novo da raíña Vitoria, durante o tempo en que este foi estudante en Christ Church. Este romance, se chegou a existir, non prosperou, xa que o príncipe terminaría por casar cunha princesa alemá. No entanto, Leopoldo daría á súa filla primoxénita o nome de Alice, e sería máis tarde o padriño do fillo de Alice Liddell, Leopold Reginald Hargreaves. Existiu, en calquera caso, unha relación de amizade entre Alice Liddell e o seu esposo e os duques de Albany.
A Universidade de Columbia convidou a Alice Liddell a esta conmemoración. Alice, que tiña xa oitenta anos, viaxou aos Estados Unidos en compañía da súa irmá Rhoda e do seu fillo Caryl, e participou nos actos conmemorativos, que incluíron un doutoramento honoris causa para ela outorgado pola Universidade de Columbia. É probable que durante esa visita aos Estados Unidos coñecese a Peter Llewelyn-Davies, un dos irmáns que inspiraron o personaxe Peter Pan a J. M. Barrie, aínda que con seguridade este encontro sucedeu en Londres, na libraría Bumpus Store. Faleceu dous anos despois, o 16 de novembro de 1934, nunha casa que alugara en Westerham, próxima á da súa irmá Rhoda. Nunha ocasión confesoulle que estaba "cansa de ser Alicia no País das Marabillas". A súa residencia familiar, Cuffnells, convertida en hotel trala súa morte, foi demolida despois da Segunda guerra mundial.
O manuscrito orixinal de Carroll foi adquirido, á morte do seu propietario, Eldridge R. Johnson, por un consorcio de bibliófilos estadounidenses e regalado ao pobo británico "en sinal de agradecemento a un pobo nobre que mantivo baixo control a Hitler sen axuda durante un longo período". Actualmente consérvase na Biblioteca do Museo Británico.
Relación con Lewis Carroll
dereita|miniatura|289x289px|Alice, disfrazada de esmoleira. Fotografía de Charles Dodgson, nome real de [[Lewis Carroll (1858).]] A relación entre Alice Liddell e Charles Dodgson foi fonte de controversia. Moitos biógrafos pensaron que Dodgson sentía por ela unha atracción de índole romántica ou sexual pero non hai probas de que sexa así.
Dodgson coñeceu á familia Liddell en 1856. Segundo as anotacións dos seus diarios, coñeceu primeiro á señora Liddell e aos seus fillos Harry e Lorina o 25 de febreiro dese ano. Máis tarde fixo amizade co pequeno Harry Liddell. O seu primeiro encontro con Alice tivo lugar o 6 de marzo, cando acudiu á casa do decano para fotografar a catedral. Segundo el mesmo indica no seu diario, sinalou ese día cunha pedra branca.
Primeiro fixo amizade con Harry, o irmán máis vello, ao que levou coa súa irmá Lorina ("Ina") a varias excursións en barca e merendas campestres nos arredores de Oxford. Máis adiante, cando Harry comezou a ir á escola, Alice e a súa irmá Edith empezaron a acudir a esas excursións. Dodgson adoitaba entreter ás nenas narrándolles contos fantásticos, e elas pousaron a miúdo para el como modelos de fotografía, a gran afección de Dodgson. Afirmouse que Alice foi a modelo favorita de Dodgson, pero non hai ningunha evidencia de que sexa así. Os diarios de Dodgson entre o 18 de abril de 1858 e o 8 de maio de 1862, que poderían achegar luz sobre a súa relación coas irmás Liddell, perdéronse, probablemente destruídos polos herdeiros do autor.
A relación entre Dodgson e a familia Liddell terminou bruscamente en xuño de 1863. Até hai pouco non había información algunha sobre o que motivou esta ruptura, xa que os Liddell nunca falaron abertamente diso, e a páxina dos diarios do autor correspondente aos días 27, 28 e 29 de xuño de 1863, datas nas que supostamente ocorreu a ruptura, perdeuse (foi arrincada por unha sobriña do autor, Menella Dodgson, segundo recoñeceu varios anos despois).
Especulouse coa idea de que a nai de Alice, a señora Liddell, desaprobara a relación da súa filla, que xa tiña once anos, con Dodgson. Morton N. Cohen suxire a idea de que Dodgson puido pedir a man de Alice, ou polo menos facer algún tipo de insinuación nese sentido. Até hai pouco, a única fonte para coñecer o que puido ocorrer nesas datas eran as especulacións, todas elas centradas na idea de que a ruptura tivo algún tipo de relación con Alice Liddell.
En 1996, Karoline Leach atopou o que desde entón se coñece como o documento  "Cut Pages in Diary"  ("Páxinas cortadas no diario") — unha nota supostamente escrita pola sobriña de Charles Dodgson, Violet Dodgson, que resume a páxina perdida dos diarios correspondente aos días 27, 28 e 29 de xuño de 1863, escrita aparentemente antes de que ela (ou a súa irmá Menella) arrincasen a páxina. A nota di así:
Non está claro quen foi o autor desta nota. Para Leach, a escritura pode ser a dunha das dúas sobriñas de Carroll, Menella ou Violet Dodgson. No entanto, Morton N. Cohen afirma, nun artigo publicado no Times Literary Supplement que, durante os anos sesenta, Philip Dodgson Jacques reveloulle que el mesmo era o autor da nota, para a que se baseou en conversacións escoitadas ás súas tías. Actualmente non existen probas que permitan decantarse por ningunha das dúas posibilidades.
O sentido exacto desta nota tampouco foi determinado. Con todo, parece implicar que a ruptura entre Dodgson e a familia Liddell produciuse por mor dun suposto rumor que relacionaba a Dodgson coa institutriz das nenas e con "Ina", a irmá máis vella de Alice. A natureza destes rumores, e se tiñan ou non fundamento, son asuntos que non puideron ser aclarados até o momento.
En calquera caso, as relacións arrefriáronse. Dodgson evitou a casa dos Liddell durante uns seis meses, pero finalmente regresou para visitar á familia en decembro de 1863, ocasión na que regalou a Alice o manuscrito de As aventuras de Alicia baixo terra. Pero a antiga cordialidade parece desaparecer, e a amizade terminaría por desvanecerse por completo, talvez porque Dogson mantiña discrepancias co pai de Alice, o decano Liddell, en canto á política do college. Déronse outras explicacións, que fan referencia en xeral a enredos amorosos e corazóns rotos, pero non hai probas que permitan confirmalas.
Dodgson, con todo, viu aínda a Alice nalgunhas ocasións. En 1870, por exemplo, a señora Liddell levou ás súas fillas Lorina e Alice ao estudo do escritor para facerlles senllos retratos fotográficos (as últimas fotografías que Dodgson fixo das irmás). O autor escribiu aínda a Alice en varias ocasións, nunha delas para pedirlle prestado o manuscrito que lle regalara anos atrás para publicar unha edición facsímile, que apareceu en 1886. A última carta coñecida de Dodgson a Alice data de 1892. A partir desa data, que se saiba, non mantiveron ningún contacto máis. Dodgson faleceu en 1898.
Orixe de Alicia no país das marabillas
miniatura|225x225px|Ilustración de [[John Tenniel para a primeira edición de Alicia no país das marabillas.]] O 4 de xullo de 1862, nunha viaxe en bote polo Támese, de Oxford a Godstow, para unha festa campestre, Alice, que contaba dez anos, pediu a Charles Dodgson que lles contase unha historia a ela e ás súas irmás (Edith, de oito anos, e Lorina, de 13). Mentres o reverendo Robinson Duckworth remaba, Dodgson narrou ás nenas as fantásticas aventuras dunha nena chamada Alice (Alicia), que caía no tobo dun coello. Fascinada pola historia, que lle pareceu mellor que de costume, Alice pediu a Dodgson que lla escribise.
Dodgson tardou aproximadamente uns dous anos e medio en completar o manuscrito, que ilustrou con debuxos da súa propia man, e regaloullo a Alice no Nadal de 1864. Xa antes disto, o autor mostrara o conto ao tamén escritor George MacDonald, quen o animou a publicalo, segundo anotou Dodgson no seu diario o 9 de maio de 1863. Aos fillos de McDonald gustoulles moito a historia, e isto levou probablemente a Dodgson a crer que podería ter éxito. En outubro de 1863, Dodgson mostrou o manuscrito, titulado As aventuras de Alicia baixo terra (Alice's Adventures Under Ground) ao editor londiniense Alexander Macmillan, que aceptou publicalo, e suxeriu a colaboración de John Tenniel nas ilustracións. O libro, ilustrado por Tenniel, apareceu finalmente en 1865, co título cambiado: Dodgson preferiu titulalo As aventuras de Alicia no país das marabillas (Alice's Adventures in Wonderland), e asinouno co pseudónimo de Lewis Carroll, co que se faría famoso na historia da literatura. Máis adiante, grazas ao éxito da obra, Carroll publicou unha segunda parte, A través do espello e o que Alicia atopou alí (Through the Looking-Glass and What Alice Found There, 1871). En 1886 apareceu unha edición facsímile do manuscrito que o autor regalara a Alice, co seu título orixinal das aventuras de Alicia baixo terra (Alice's Adventures Under Ground)
Alice Liddell e o personaxe de Alicia
Existe controversia acerca de até que punto é posible identificar a Alicia do libro de Carroll con Alice Liddell. Está claro que as dúas Alicias non son absolutamente idénticas, e, aínda que a opinión tradicional é que a Alicia de ficción estaba inspirada de forma próxima na Alice real, as investigacións recentes contradin esta suposición. O propio Dodgson explicou en anos posteriores que o seu personaxe era enteiramente imaxinario e que non estaba en absoluto baseado en neno algún; e é evidente que a imaxe de Alicia, tal e como aparece nas ilustracións de Tenniel, non ten parecido físico con Alice Liddell.
De feito, existe o rumor de que Dodgson enviou a Tenniel unha fotografía doutra das súas amigas infantís, Mary Hilton Badcock, suxerindo que a usase como modelo, pero tampouco este rumor puido ser confirmado de forma satisfactoria. En realidade, ninguén sabe cal foi a referencia de Tenniel á hora de crear a imaxe do personaxe nas ilustracións, si é que tivo algunha. Incluso os debuxos do propio Dodgson, no manuscrito orixinal, mostran un parecido máis ben escaso con Alice Liddell.
Anne Clark, biógrafa de Alice, suxeriu que o modelo para estes debuxos puido ser Edith, a irmá máis nova de Alice, pero tampouco hai forma de probar esta suposición.
Sexa cal for o papel que Alice xogou como inspiradora do personaxe, o feito é que os libros están dedicados a Alice Pleasance Liddell. Ao final de A través do espello e o que Alicia atopou alí hai un poema acróstico que, tomando a primeira letra de cada verso, permite ler o nome completo da nena. Ese poema non ten título en Alicia a través do espello, pero adoita tomarse como título o primeiro verso, "A Boat Beneath a Sunny Sky" ("Baixo un solleiro ceo, unha barca"):
Alice Liddell na ficción contemporánea
A poetisa canadense Stephanie Bolster compuxo tamén unha colección de poemas, White Stone, inspirada en Alice.
O libro Splintered (en galego, Susurros) da autora americana A. G. Howard conta a historia de Alyssa, inspirada na historia de Alicia Liddell, en que a protagonista viaxa ao País das Marabillas para arranxar os erros que a súa antepasada (Alicia Liddell) provocou cando descendeu polo tobo do coello.
Katie Roiphe é a autora dun relato de ficción, supostamente baseado en feitos reais, acerca da relación entre Alice e Carroll, titulado Still She Haunts Me.
A película de 1985 Dreamchild relata a viaxe a América para a conmemoración na Universidade de Columbia antes mencionada: a través dunha serie de flashbacks, promove a estendida idea de que Dodgson sentiuse románticamente atraído pola nena.
No episodio 9 da serie Warehouse 13 explícase a suposta orixe dos escritos de Lewis Carroll.
Nos videoxogos American McGee's Alice e Alice: Madness Returns, Alice é a protagonista dunha historia que relata os sucesos ocorridos despois dos libros Alicia no País das marabillas e Alicia do outro lado do espello.
O encontro entre Alice Liddell e Peter Llewelyn-Davies foi recreado, de moi diferente forma, na novela infantil Prohibido leer a Lewis Carroll de Diego Arboleda e na obra de teatro Peter and Alice de John Logan.
Pokémon Platinum
En Platinum, controla un personaxe masculino ou feminino e comeza cun dos tres Pokémon iniciais que lle ofrece o Profesor Rowan. O Pokémon de portada é Giratina, que xoga un papel central no argumento do xogo. Mentres que este Pokémon só tiña unha forma en Diamond e Pearl, en Platinum ten unha nova forma alternativa e unha nova área para explorar chamada "Distortion World", que presenta unha física alterada respecto da rexión normal de Sinnoh, na cal está ambientado o xogo. O modo de xogo permanece fiel á mecánica tradicional de Pokémon. Os xogadores exploran unha grande area, que abrangue dende as montañas a corpos de auga, pradeiras, cidades e extensións nevaas. Ó igual que nos títulos anteriores, os xogadores capturan Pokémon para loitar en batallas por quendas contra outros Pokémon.
Pokémon Platinum conseguiu valoracións positivas por parte da crítica, conseguindo puntuacións de 84 e 83,14% en Metacritic e GameRankings respectivamente. Foi eloxiado como o mellor xogo de Pokémon xamais feito e recibiu boas críticas polos engadidos respecto de Diamond e Pearl en publicacións como IGN, Nintendo Power e GamePro, malia que tamén houbo voces que o consideraron semellante demais en relación ós títulos anteriores. IGN clasificouno no noveno posto de mellores xogos creados para Nintendo DS, e conseguiu un nomeamento ó mellor xogo de rol de DS do ano 2009. Foi o xogo máis vendido no Xapón nese momento e vendeu 7,06 millóns de copias en todo o mundo até o 31 de marzo de 2010.
Algemesí
Algemesí é un concello da Comunidade Valenciana. Pertencente á provincia de Valencia, na comarca da Ribera Alta.
Xeografía
O concello de Algemesí limita coas localidades de Alzira, Alginet, Guadassuar da mesma comarca e Albalat de la Ribera, Polinyà de Xúquer e Sollana (da Ribera Baixa).
O río Magre, afluente do Xúcar, abraza o centro urbano e conflúe con aquel dentro do termo, na paraxe natural municipal da "Xopera", o único parque natural pertencente a Algemesí, posto que o resto do termo é unha enorme alfombra verde dedicada ao cultivo da laranxeira, arroz, albaricoqueiros etc. No extremo nordés do termo municipal, concretamente na partida do Barranco, está situada a Reserva do Samaruc (pequeno peixe autóctono valenciano), superficie de 11.800 m² que antes se utilizaba para o cultivo do arroz e agora, por estar incluída no Parque Natural da Albufera, dedícase á recuperación desta especie que se atopa en perigo de extinción. Tamén se traballa con flora e fauna autóctona que necesita protección por exemplo o "fartet", o "mossegadoret", o "petxinot", a "gambeta", a "gamba gavatxa" etc.
O clima é mediterráneo; veráns calorosos con temperaturas que oscilan entre 30 °C e 38 °C, con tormentas estivais finais agosto, invernos suaves que varían entre 14 °C e 4 °C, no outono choivas intensas tipicamente chamadas "gota fría".
Accédese a Algemesí dende Valencia, a través da V-31 tomando logo a CV-42. Conta tamén con estación de ferrocarril da liña de Proximidades Valencia e pola AP-7 E-15, saída Algemesí.
Núcleos de poboación
No concello de Algemesí atópanse tamén os seguintes núcleos de poboación:
E os históricos poboados de:
Economía
De economía basicamente agraria, o aproveitamento das augas da Quenlla Real do Xúcar introduciu o cultivo da moreira e o arroz que deron un bo pulo ao crecemento da vila. As terras dedicadas ao cultivo aumentan, sobre todo as dedicadas ao arroz, unhas 14.000 anegadas e outras 16.000 de moreira, trigo, millo, cebada, fabas e outros cultivos de regadío. Posteriormente o cultivo dos cítricos foi gañando terreo ao do arroz.
Nas últimas décadas a industria desenvolveuse de forma considerábel en detrimento da agricultura. Os novos parques empresariais da cidade atraeron a numerosas empresas de toda a rexión, fomentando así, o desenvolvemento económico de Algemesí, grazas á competitividade dos terreos para uso industrial. Algemesí é, despois de Alzira, a cidade con máis número de empresas da comarca da Ribeira Alta.
Tony Richardson
Cecil Antonio “Tony” Richardson, nado en Shipley (Yorkshire) o 5 de xuño de 1928 e finado nos Ánxeles (California) o 14 de novembro de 1991, foi un director de cinema e teatro inglés.
Traxectoria
Comezou no teatro durante os seus anos de universidade, sendo tanto produtor como crítico. En 1955 fixo o seu debut como director de teatro cunha obra estreada na televisión. Ao mesmo tempo dirixía as súas primeiras curtametraxes. Considérase dentro da New Wave británica, dirixindo obras paradigmáticas do movemento como Mirando cara a atrás con ira, de John Osborne. A adaptación cinematográfica desta obra foi a súa primeira película dirixida en solitario.
Entre 1962 e 1967 estivo casado coa actriz Vanessa Redgrave, coa que tivo dúas fillas, as tamén actrices Natasha Richardson e Joely Richardson.
En 1963 dirixiu Tom Jones, coas que gañou o Óscar ó mellor filme e ao mellor director. O seu último filme, As cousas que nunca morren, co que Jessica Lange gañou o Óscar á mellor actriz foi estreado tres anos despois da morte de Richardson, acontecida en 1991 por complicacións derivadas da SIDA.
Tambor (homónimos)
Tambor pode referirse a:
Gaviformes
Os gaviformes (Gaviiformes), chamados movellas ou mobellas, son unha orde de aves acuáticas mergulladoras, cos pés situados moi atrás no corpo. Esta característica fainas moi torpes en terra. Viven no hemisferio norte en altas latitudes. Todas as especies de movella son membros do xénero Gavia, familia Gaviidae e orde Gaviiformes. Reciben tamén o nome de patoulas.
Características
miniatura|esquerda|[[Movella grande (Gavia immer) co pito no lombo.]] miniatura|esquerda|Silueta da movella en voo.
Son aves de tamaño bastante grande. Nadan afundidos (coma os corvos mariños, non coma os patos). Cando descansan sobre a auga a súa liña de flotación é máis alta cá dos corvos mariños. Ao mergullarse non dan o chimpo característico sacando o corpo fóra da auga, como adoitan facer os corvos mariños. Diferéncianse destes, ademais, por silueta, forma do peteiro (que non é ganchudo) e rabo máis curto, o que lles dá un aspecto como de ausencia da mesma. Cando voan, a parte inferior da á é clara, non escura coma a do corvo mariño. Teñen distintas plumaxes, tanto os novos coma os adultos. Estes últimos teñen unha plumaxe estival, na época de cría, moi colorista e que diferencia as especies claramente, e unha plumaxe invernal máis sinxela, onde todas as especies se asemellan bastante a primeira vista. Aniñan principalmente en charcas e lagos, en terreos arborados ou tundra, de latitudes norteñas (non máis ao sur de Escocia ou Suecia no referido a Europa).
O niño da movella non é máis ca un burato en forma de cunca. Está situado sempre preto da auga. Necesítase un nivel de auga estable en torno ao niño. Invernan nas costas, baías ou, ás veces, en lagos, xeralmente en solitario ou en pequenos grupos. Raramente en grandes bandadas. Migran cara ao sur en primavera, de abril a xuño e cara ao norte no outono, de setembro a novembro, xeralmente sobre o mar. Cando voan fano máis alto sobre a auga cós corvos mariños, con batidos de ás rápidos e continuos. O corpo, ao voar, forma unha especie de carrumba.
Aliméntanse principalmente de peixe, que atrapan mergullándose. Son grandes mergulladoras, desprazándose a grandes distancias baixo a auga.
Especies
Hai catro especies coñecidas:
Existe unha subespecie do movella ártica (Gavia arctica), chamada movella do Pacífico (Gavia arctica pacifica), que é considerada coma especie por algúns autores.
Forzas Democráticas para a Liberación de Ruanda
As Forzas Democráticas para a Liberación de Ruanda (en francés: Forces Démocratiques de la Libération du Rwanda) son o principal grupo rebelde anti-Ruanda que operou nas últimas etapas da Segunda Guerra do Congo. Composto case na súa totalidade por membros hutus, foi formado no ano 2000 cos seus comandos de Kinshasa e Kivu, coa unión dos membros do Exército para a Liberación de Ruanda. Operan no territorio da República Democrática do Congo, desde onde lanzan ataques contra o goberno de Kigali.
Gran parte das súas forzas está composta polos chamados interahamwe que levaron a cabo o xenocidio ruandés de 1994. A súa principal fonte de apoio está no presidente da RDC Joseph Kabila, que os utiliza como o seu brazo armado contra os seus inimigos. En xullo de 2002, as FDLR transladáronse desde a capital cara ás provincias de Kivu do Norte e Sur, cando os seus membros eran calculados entre 15 000 e 20 000 soldados.
Despois do remate oficial da guerra no Congo, ao asinarse o Acordo Global e Inclusivo de Pretoria, as súas forzas continuaron atacando a membros da etnia tutsi ao longo da fronteira entre a RDC e Ruanda, transformándose nun dos principais elementos desestabilizadores da rexión. A mediados do ano 2004 os seus ataques perpetrados en contra da poboación civil provocaron unha avalancha de máis de 25 000 congoleses refuxiados.
En marzo do ano 2005, despois de longos debates e conversacións entre representantes do goberno da RDC e os xefes das FDLR, chegouse o día 31 ao acordo de abandonar a loita armada e de volver a Ruanda como un partido político máis. Este acordo, alcanzado na cidade de Roma, en Italia, implica que os responsables do xenocidio de 1994 terán que enfrontarse á xustiza unha vez regresen ao seu país de orixe. Se se chega a cumprir, este acordo podería significar o desarmamento de máis de 10 000 homes comandados por diferentes xefes das FDLR, un feito imperioso para poder estabilizar e traer a calma á maltratada zona.
O 4 de outubro do 2005 o Consello de Seguridade das Nacións Unidas emitiu unha declaración esixindo ás FDLR desarmarse e abandonar a República Democrática do Congo. Despois dun novo acordo, as forzas comprometéronse a abandonar o país o 30 de setembro. O líder das FDLR Ignace Murwanashyaka foi detido na cidade de Mannheim en Alemaña por violar as leis de inmigración. Ruanda anunciou que buscará extraditalo para enfrontar cargos polo xenocidio ruandés.
O 23 de febreiro de 2021, as FDLR foron acusadas polas autoridades locais do Congo de estar detrás do asasinato de Luca Attanasio, embaixador italiano no país, nun ataque a un dos convois da MONUSCO da Organización das Nacións Unidas. Con todo, negaron calquera responsabilidade e condenaron o ocorrido, calificándoo como "innoble".
En outubro de 2021, como parte do proceso de normalización entre Burundi e Ruanda. Burundi entrega a Ruanda once rebeldes do FLN.
Longa Marcha 1
Longa Marcha 1 (Chang Zheng 1 en pinyin, abreviadamente CZ-1) foi o nome do primeiro modelo da familia de foguetes Longa Marcha.
Características
O Longa Marcha 1 foi o primeiro lanzador orbital chinés. Comezouse a desenvolver na segunda metade de 1965 coa finalidade de lanzar o primeiro satélite artificial chinés, o Dong Fang Hong 1, tamén coñecido como DFH-1.
As dúas primeiras etapas estaban baseadas no mísil DF-3 e a terceira era unha etapa de propelente sólido desenvolvida a propósito para o lanzador espacial. O desenvolvemento desta terceira etapa foi un logro tecnolóxico chinés da época. Tiña un diámetro de 770 mm, unha lonxitude duns 4 metros e usaba 1,8 toneladas de propelente. Acendíase 200 segundos despois de voar en solitario tras a separación coa segunda etapa mentres un mecanismo o facía xirar a 180 revolucións por minuto sobre si mesma para estabilizarse. Entre maio de 1969 e xaneiro de 1970 fixéronse catro probas exitosas de encendido estático baixo diferentes condicións e unha proba en voo mediante un DF-3 modificado.
O 24 de abril de 1970 o primeiro Longa Marcha 1 puxo en órbita o DFH-1 ao primeiro intento, facendo da China o quinto país capaz de chegar á órbita polos seus propios medios despois da Unión Soviética, os Estados Unidos, Francia e o Xapón. Menos dun ano despois outro Longa Marcha 1 puxo en órbita o satélite científico SJ-1.
Longa Marcha 1D
A partir do Longa Marcha 1 creouse unha versión, denominada Longa Marcha 1D, simplemente usando unha nova segunda etapa alimentada con tetróxido de nitróxeno en lugar de ácido nítrico como no orixinal e unha terceira etapa modificada. O Longa Marcha 1D foi utilizado para probar vehículos de reentrada atmosférica mediante tres lanzamentos suborbitais. Nunca foi usado para lanzamentos orbitais.
A Braña, A Allonca, A Fonsagrada
A Braña é un lugar da parroquia da Allonca, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 estaba deshabitado.
Douglas 1211-J
O Douglas 1211-J foi un deseño de bombardeiro desenvolvido polo fabricante estadounidense Douglas para competir co Boeing B-52 para un gran contrato da USAF entre 1946 e 1954. O deseño do Model 1211-J tiña 48,7 metros de longo e unha envergadura de 69 metros, e estaba impulsado por catro motores turbohélice. O aparello deseñouse ao redor dunha nova bomba convencional de 20 toneladas, pero tamén podía transportar armas nucleares. Tamén podía levar os seus propios cazas de escolta como parasitos baixo as súas ás. Os motores deses cazas a reacción deberían ser alimentados para axudar ao bombardeiro durante a englaxe; o reabastecemento de combustible dos mesmos tería lugar mentres se atopaban nos píons baixo as ás. O Douglas 1211-J non pasaría da fase de deseño e non chegou a construírse ningún exemplar.
Retrónimo
Retrónimo é un tipo de neoloxismo xerado pola modificación do nome orixinal dun obxecto ou concepto para diferencialo dunha versión máis recente del. Boa parte dos retrónimos son creados en función dun adianto da tecnoloxía, que adiciona un adxectivo ou modificador ao nome do novo obxecto ou concepto creado, xerando a necesidade dun adxectivo contrario retrónimo complementario para ser adicionado ao orixinal.
O termo retrónimo (en inglés, retronym) foi creado por Frank Mankiewicz en 1980, e popularizado por William Safire en The New York Times.
Codeseda
O topónimo galego Codeseda é un fitónimo que indica a existencia de codesos. Pode referirse a:
Milicianos
Milicianos é o título do terceiro dos tres álbums da guerra que publicou Castelao, en 1938, no seu labor na defensa da República e como homenaxe ó valor e xenerosidade dos soldados.
O álbum foi editado en Nova York, en agosto de 1938 pola Fronte Popular Antifascista Galego, e está formado por once estampas debuxadas a tinta chinesa. En cada unha delas hai un breve título en galego, manuscrito polo autor, ampliado polo editor co mesmo texto en castelán e en inglés. Foi reeditado por Akal en 1976, nun facsímile que popularizou o álbum en España.
Geographic Names Information System
O Geographic Names Information System (GNIS) é unha base de datos que contén nomes e información sobre localidades xeográficas. Alberga máis de 2 millóns de localidades xeográficas e culturais dos Estados Unidos. É un tipo de gazetteer (dicionario xeográfico). O GNIS foi desenvolvido polo Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos en cooperación coa Xunta dos Estados Unidos sobre Nomes Xeográficos (BGN) para promover a estadarización de nomes xeográficos. A base de datos é parte dun sistema que inclúe nomes en mapas topográficos e fontes bibliográficas. As variantes de nomes e as alternativas ós nomes oficiais federais para un lugar tamén son rexistrados. A base de datos nunca elimina unha entrada, "salvo nos casos de duplicación obvia".
Aphex Twin
Richard David James, nado en Limerick o 18 de agosto de 1971, máis coñecido polo pseudónimo de Aphex Twin, é un músico electrónico e compositor irlandés nacionalizado británico.
Foi descrito polo xornal The Guardian como "a figura máis innovadora e influente na música electrónica contemporánea".
Traxectoria
Fundou o selo discográfico Rephlex Records en 1991 con Grant Wilson-Claridge.
Aphex Twin é coñecido tamén polos alias AFX, Blue Calx, Bradley Strider, Caustic Window, DJ Smojphace, GAK, Martin Tressider, Polygon Window, Power-Pill, Prichard D. Jams, Q-Chastic, Tahnaiya Russell, The Dice Man, Soit P.P., e, especulativamente, The Tuss.
Aphex Twin ten editado álbums con Rephlex, Warp, R&S, Sire, Mighty Force, Rabbit City e Men Records.
Goran Đorović
Goran Đorović (Гopaн Ђopoвић, en alfabeto cirílico serbio), nado en Pristina o 11 de novembro de 1971, é un exfutbolista serbio. Xogaba de defensa central e foi internacional coa selección iugoslava.
Traxectoria
Djorovic debutou coa Selección de fútbol de Iugoslavia o 23 de decembro de 1994, ante a selección de fútbol do Brasil en Porto Alegre. Chegando a disputar 46 partidos co combinado nacional, participando no Mundial de Fútbol Francia 1998 e a Eurocopa de Fútbol Bélxica/Países Baixos 2000.