cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pereiro, San Xurxo de Moeche, Moeche
Pereiro é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 8 habitantes.
Far Cry
Far Cry é un videoxogo de acción en primeira persoa desenvolvido por Crytek Studios e publicado por Ubisoft o 23 de marzo de 2004. A trama do xogo comeza cun ex-militar, Jack Carver, dedicado a levar turistas por unhas illas do pacífico. Unha xornalista pídelle que a leve a unha illa. Ao aproximarse a ela a xornalista salta fóra, mentres Jack espera no barco, pasados uns minutos o barco no que viaxaban e destruído por mercenarios e Jack vese a nadar ata a illa.
Manuel Lechuga Boado
Era irmán do tamén futbolista Lechuga I.
Traxectoria
Tras comezar a xogar ao fútbol en varios equipos coruñeses como o Atlético Olmos, o María Pita ou o Español, fichou en 1947 polo Deportivo Xuvenil, no que tamén xogaba seu irmán Lechuga I.
Na tempada 1955–56 logrou o seu mellor rexistro goleador no Deportivo, anotando 7 dianas. Esa foi unha campaña moi convulsa, na que o conxunto coruñés evitou o descenso a Segunda División por un punto.
Na tempada 1956–57 xogou cedido no Real Oviedo, en Segunda División, volvendo ao Deportivo nos últimos partidos da campaña e desvinculándose do Deportivo ao remate desta.
A continuación xogou unha tempada no Xerez CD, antes da súa retirada.
Zenón de Citio
Zenón de Citio, nado en Citio (Chipre) en -340 e finado o - 264, foi un filósofo helenista, fundador do estoicismo.
Traxectoria
Zenón naceu en Citio, na illa de Chipre. Mudouse para Atenas por volta de 312 ou 311 a.C., atraído pola filosofía (ou, segundo outros, após perder a súa fortuna nun naufraxio na costa da Ática). En Atenas, Zenón foi discípulo de Crates de Tebas e estudou os antigos filósofos (entre estes, Heráclito de Éfeso, que moito o influenciou). Aos 42 anos, fundou a escola estoica, reunindo os seus alumnos baixo os pórticos (en grego, stoá) de templos, mercados e ximnasios.
Zenón propuña unha tripartición na filosofía: lóxica, física e ética. A lóxica fornece un criterio de verdade. A física constitúe un materialismo monista e panteísta. A ética regula as accións humanas, cuxo obxectivo é a conquista da felicidade e esta debe ser perseguida segundo a natureza.
Igrexa de Santo André da Coruña
A igrexa de Santo André é un templo relixioso de estilo neorrománico situado na rúa homónima da Coruña.
Historia
A primitiva capela de Santo André foi construída no século XIII pola confraría de mareantes no barrio da Pescadería para honrar ao apóstolo pescador. Posteriormente construíuse tamén un hospital, que desapareceu por mor do sitio de Drake (1589). No século XVII tiveron lugar na igrexa as actividades pastorais da Compañía de Xesús mentres non tivo convento propio na cidade e no hospital funcionou durante uns anos a partir de 1621 a Escola de Navegación.
Porto serie
Un porto serie é unha interface de comunicacións entre ordenadores e periféricos onde a información se transmite bit a bit, enviando un só bit ó mesmo tempo. Diferenciase así do porto paralelo, no que se envían varios bits á vez.
Zenón de Citio
Traxectoria
A doutrina filosófica de Zenón de Citio afirma que o ser humano atinxe a plenitude e a felicidade cando abandona todas as paixóns terreas, contrariedades, aborrecementos e desasosegos. Para Zenón a única forma de vivir sen esas contrariedades é vivir en ataraxia ou apatía, ou sexa, abandonado ao destino, impasivamente, nada receando e nada esperando.
A pesar de compartir diversos conceptos básicos da filosofía de Epicuro de Samos, Zenón e o estoicismo en xeral diverxen do epicureísmo por entender que a virtude, e non o pracer, constitúe o ben supremo. Alén diso, consideran que o principio chave do universo é a lei racional da natureza, e non o movemento aleatorio dos átomos.
Porto serie
miniatura|200px|Porto serie RS-232 macho miniatura|200px|Porto serie RS-232 femia
Igrexa de Santo André da Coruña
Historia
En 1937 foi cedida aos militares, converténdose en igrexa castrense.
O Obre, Noia
Santa Mariña do Obre é unha parroquia situada no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 678 habitantes (328 homes e 350 mulleres), distribuídos en 20 entidades de poboación.
Igrexa de Santo André da Coruña
Descrición
O edificio ten unha única nave e ábsida semicircular, cunha sancristía rectangular. O altar maior ten esculturas de César López e na súa parte traseira atópanse os sepulcros de Eusebio da Guarda e Modesta Goicouría, tallados en mármore por Pietro Nicoli.
Porto serie
Porto serie tradicional
O porto serie por excelencia é o RS-232(tamén coñecido como COM) que utiliza cablaxe sinxela dende 3 fíos ata 25, e que conecta ordenadores e microcontroladores a todo tipo de periféricos, dende terminais a impresoras e módems, pasando por ratos e teclados.
Igrexa de Santo André da Coruña
Descrición
O exterior, de estilo historicista mestura o neorrománico co protogótico. A fachada ten dous corpos con arcos de medio punto e unha inscrición conmemorativa no tímpano. Coróase cunha torre con agulla piramidal.
No adro existe un cruceiro.
Porto serie
Porto serie tradicional
miniatura|200px|Portos PS/2 femias do teclado (violeta) e do rato (verde) O RS-232 orixinal tiña un conector tipo D de 25 pins, porén, a maioría deses pins non se utilizaba, polo que IBM incorporou tralo seu PS/2 un conector máis pequeno de tan só 9 pins, que é o que se utiliza na actualidade.
En Europa, a norma RS-422 de orixe alemá é tamén un estándar moi utilizado no ámbito industrial.
O Obre, Noia
Patrimonio
A súa igrexa parroquial é un templo románico do século XII. Outro templo da parroquia é a capela de Santa Mariña.
Porto serie
Portos serie modernos
Un dos defectos dos portos serie iniciais era a súa lentitude en comparación cos portos paralelos. Non obstante, co paso do tempo están a aparecer multitude de portos serie de alta velocidade que resultan moi interesantes debido ás vantaxes da menor cablaxe. Estes novos portos serie solucionan o problema da velocidade cunha maior cobertura dos cables e resultan máis baratos utilizando a técnica de par trenzado. Por esta razón, o porto RS-232 e mesmo multitude de portos paralelos están a ser substituídos por novos portos serie como o USB, o FireWire ou o Serial ATA.
Un porto de rede pode ser serie ou paralelo.
Pérez Torres
Pérez Torres é unha empresa galega de servizos portuarios fundada no porto de Marín en 1962. Opera en portos galegos e de Portugal dando servizos de estiba e desestiba de cargas en buques.
O Obre, Noia
Patrimonio
A praia de Testal ten 1.300 m de lonxitude, con forma de enseada. Está situada na boca da ría de Muros, e ten area branca.
Batalla de Ceriñola
miniatura|Batalla de Ceriñola A Batalla de Ceriñola aconteceu o 21 de abril de 1503, entre os exércitos españois e os franceses, durante a segunda guerra de Italia, en Ceriñola, Apulia, na Italia meridional. As forzas españolas, baixo Gonzalo Fernández de Córdoba, o Gran Capitán, formaban un total de por 8000 homes, con máis de 1000 arcabuceiros, e 20 canóns, derrotaron ós franceses, 32000 homes, principalmente cabalería pesada e piqueiros suízos, con preto de 40 pezas de artillería, e conducido por Louis de Armagnac, duque de Nemours, que atopou a morte nesta batalla.
Gonzalo Fernández de Córdoba enfrontábase a un exército catro veces superior, pero tiña moitas vantaxes estratéxicas, pois ocupara as alturas de Ceriñola, e atrincheirara os seus soldados con empalizadas, fosos e estacas, e a súa artillería foi colocada mellor que a francesa. A maioría das súas forzas eran de infantería (á que el formara nas novas unidades chamadas coronelías, que eran a semente dos terzos) armado cunha mestura de picas, arcabuces e espadas, revolucionaran o exército español, centrado tamén na cabalería durante os séculos X-XV, debido á Reconquista contra os musulmáns.
Este exército facía fronte a outro francés case feudal, coa preponderancia da cabalería pesada, e cun alto número de mercenarios (neste caso suízos), pero, ó mesmo tempo, este exército tiña máis artillería que a española. Este paradoxo sería constante na primeira metade do século XVI nos exércitos franceses.
A batalla comezou cunha carga da cabalería francesa, contra o centro do exército español, pero foi disolta polo fogo de artillería dúas veces. O asalto seguinte intentou acabar co flanco dereito español, mais a cabalería francesa foi esnaquizada polo fogo dos arcabuceiros españois, morrendo neste momento o duque de Nemours. Dado o comando ó suízo Chandieu, a infantería helvética foi derrotada por un contraataque en conxunto da infantería e cabalería española (esta última atacando polos flancos), sendo obrigado a fuxir. O resultado foi unha derrota francesa total, que permitiu a España consolidar a súa posición en Italia.
Fornela
O termo fornela pode referirse a:
Amais como topónimo pode referirse a:
Xarope
miniatura|200px|Unha botella de [[xarope de pradairo.]] Un xarope ou xaropada (do árabe شراب xarab a través do latín: sirupus) é un líquido de consistencia viscosa, que polo xeral contén solucións concentradas de azucres, como a sacarosa, en auga ou noutro líquido ás que se lles adoita engadir zume de froitas, herbas, ou un aromatizante.
Se se emprega auga purificada soamente para preparar unha solución de sacarosa, a preparación coñécese co nome de xarope simple.
Pola contra, se a preparación contén algún principio activo engadido emprégase o nome de xarope medicado. miniatura|Unha culler con xarope medicado ([[prometazina/codeína) coa súa cor púrpura característica.]]
Historia
Os xaropes úsanse dende hai moito tempo e antes de se descubrir o azucre preparábanse con mel. Os líquidos que habitualmente integran o xarope son a auga destilada, solucións extractivas, zumes e outros.
O seu emprego xeneralizouse amplamente porque enmascaran o sabor desagradábel dos fármacos e se conservan por máis tempo.
Bougainville
Bougainville é unha illa do arquipélago de Salomón pero pertencente a Papúa Nova Guinea dentro da Rexión Autónoma de Bougainville, con 10.000 quilómetros cadrados e máis de 100.000 habitantes. De orixe volcánica, o seu punto culminante é o Monte Balbi con 2.715 metros. A cidade principal é Arawa. A illa está habitada polo pobo nasioi.
Barricada (grupo musical)
Barricada foi un grupo de rock de Pamplona (España) formado en 1982 no barrio da Txantrea e disolto en 2013. Con 15 álbums de estudio e máis de mil concertos ás súas costas foi un dos grupos máis importantes do panorama roqueiro español.
Historia
O grupo foi creado orixinalmente por Enrique Villareal (O Drogas), voz e baixo; José, batería; Sergio Osés como segundo guitarrista (os tres procedentes de Kafarnaún); e Javier Hernández (Boni), voz e guitarra.
Xuntos deron o primeiro concerto en abril de 1982 na praza da Txantrea, en Pamplona.
A eles uníuselles para a gravación do seu primeiro disco Mikel Astrain á batería. O seu primeiro disco, Noche de Rock and Roll, foi lanzado pola discográfica independente Soñua e contou coa produción de Ramoncín. En palabras do Drogas, o disco pódese definir como «o carajillo feito disco».
Bougainville
Descubrimento e colonización
Nova Guinea converteuse nunha colonia administrada pola Compañía de Nova Guinea do 1885 ao 1889. O 1 de abril de 1889, Nova Guinea quedou constituída en colonia alemá e, por tratado cos ingleses, delimitouse a illa.
Barricada (grupo musical)
Historia
Despois do lanzamento do disco, Sergio tivo que realizar o servizo militar, e para non frear a progresión do grupo foi substituído por Alfredo Piedrafita. En 1984 Mikel morreu dun derramo cerebral e Fernando Coronado pasou a ser o novo batería. A gravación do segundo disco, Barrio conflictivo, e en especial a canción Pon esa música de nuevo, serviron de sentida homenaxe a Mikel.
Bougainville
Descubrimento e colonización
Ocupada polos australianos en 1915, foi colocada baixo administración australiana, por encargo da Sociedade de Nacións, o 9 de maio de 1921.
Barricada (grupo musical)
Historia
En 1986, para a gravación do terceiro disco (No hay tregua), Barricada asinou un contrato coa multinacional RCA. Pero as diferenzas entre o grupo e a discográfica fixeron que este contrato se rompese tralo lanzamento do disco, producido por Rosendo Mercado.
Bougainville
Mandato australiano
En 1942 foi ocupada polos xaponeses e recuperada por Australia en 1945, sendo confirmado o mandato que xa tiñan en 1946. O 1 de xullo de 1949 incorporouse ao territorio australiano de Papúa-Nova Guinea formado pola antiga colonia británica de Nova Guinea (transferida a Australia o 1 de setembro de 1906 co nome de Papúa) e a Nova Guinea ex alemá.
Barricada (grupo musical)
Historia
Foi entón cando se uniron á discográfica Polygram Iberia, no lanzamento de No sé que hacer contigo, en 1987. Malia a presión do grupo, a discográfica censurou a canción Bahía de Pasaia, que recorda as controvertidas mortes de catro integrantes dos Comandos Autónomos Anticapitalistas, sendo un deles amigo do barrio do Drogas.
Bougainville
Mandato australiano
A loita coas compañías mineiras australianas (a CRA, unha subsidiaria de Conzinc RioTinto, unha grande empresa mineira multinacional, que era a dona do 53% da Bougainville Copper Ltd-BCL) comezou en 1969 e converteuse en dramática en 1972, con manifestacións e mobilizacións xerais da poboación.
Barricada (grupo musical)
Historia
Tamén foi censurado o tema En nombre de Dios, en 1989, do disco Pasión por el ruído, e ao cal ía darlle nome. A canción é unha crítica ao Opus Dei.
O contrato con Polygram Iberia terminou en 2000, fichando así o grupo coa discográfica independente DRO, para sacar ao mercado o álbum Besame, unha volta ao máis puro rock das orixes do grupo. Despois do lanzamento deste disco, Fernando Coroado abandonou o grupo e foi substituído por Ibi, que fora compañeiro de Piedrafita en In vitro. É así como deuse orixe á formación actual.
Bougainville
Independencia
O 1 de setembro de 1975 as autoridades provinciais da illa Bougainville (incluíndo a illa de Buka) proclamaron a independencia co nome de República de Salomón do Norte. A nova República adoptou unha bandeira nacional elixida nun concurso. O 16 de setembro de 1975 Papúa Nova Guinea conseguiu a independencia, incluíndo formalmente á República de Salomón do Norte. Froito dun acordo político (1976) a república disolveuse en 1977 e a lei 1/1977 estableceu un virtual estado federal (sen darlle este nome), con asembleas provinciais, e con dereito a bandeira para todas as provincias. A bandeira republicana foi recoñecida como bandeira provincial de Bougainville-Buka (Provincia de Salomón do Norte).
Barricada (grupo musical)
Historia
En 2003 saíu ao mercado o disco homenaxe ao grupo Un camino de piedras, formado por 13 temas de Barricada versionados por vellos amigos do rocanrol.
Bougainville
Independencia
A pesar do anterior, os dereitos sobre a terra e as minas conduciron a unha segunda secesión e o 17 de maio de 1990 proclamouse a República de Bougainville. Francis Ona, xefe do Exército Republicano de Bougainville, foi proclamado presidente provisional. Non houbo cambio de bandeira. Pouco despois adoptouse un nome nativo para a República, que foi o de República de Meekamui. Logo de anos de loita, en 1995 o exército de Papúa Nova Guinea actuou sen mesura e as propias forzas armadas opuxéronse á represión.
Cara a un estado autónomo
En 1996 comezaron conversacións e o 23 de xaneiro de 1998 chegouse a unha tregua que levou a un acordo de paz en 2001, avalado por Australia, e un estatuto de autonomía provisional o 27 de marzo do 2002. Tras tres anos de negociacións, celebráronse eleccións e estableceuse un definitivo estatuto de ampla autonomía para a illa con dereito á autodeterminación para o cabo de entre dez e quince anos, que entrou en vigor o 15 de xuño do 2005. A bandeira de sempre foi recoñecida como bandeira do estado autónomo.
Barricada (grupo musical)
Historia
O 18 de abril de 2007 celebraron o 25 aniversario do seu primeiro concerto, tocando no mesmo lugar e á mesma hora: na praza da Txantrea, ás 12 do mediodía, e a ras de chan, sen escenario, efectos de luz nin valas. O concerto fora anunciado con só 2 días de antelación na súa páxina web e aínda así reuniu a numerosas persoas.
O director de cine vasco Juanma Bajo Ulloa foi o encargado de dirixir algúns dos seus vídeos musicais. Ata participaron como extras na película deste director Airbag.
Orografía
miniatura|300px|Catalogación segundo o criterio orográfico. miniatura|300px|Catalogación segundo Strahler. A orografía (do grego όρος, montaña, e γραφία, descrición) é a parte da xeografía física, e tamén da xeomorfoloxía, que estuda o relevo terrestre e a súa estrutura nunha rexión determinada.
En modelos xeocientíficos, coma os modelos xerais de circulación, a orografía define o límite inferior (agás onde houber océano). Coma a representación orográfica faise dende o espazo segundo a media das altitudes da célula considerada (por exemplo, a representación das coras das montañas do Himalaia) haberá depender da resolución horizontal coa que se traballa. Canto máis alta sexa a resolución horizontal, mellor representará a orografía do terreo real.
Cando os tributarios dun río ou a estrutura dunha cunca son catalogados en secuencia orográfica, os que teñen unha orde máis elevada son os que se atopan próximas aos nacementos do río, mentres que as de orde menor atópanse próximas á desembocadura. Este método de catalogar tributarios é inverso á Orde de Corrente de Strahler, onde os tributarios situados na cabeceira son catalogados na categoría 1.
Rodeiro, Rodeiro, Oza-Cesuras
Rodeiro é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 42 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 18 homes e 24 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 46 habitantes.
Topónimo
Rodeiro é un topónimo latino que se refire aos cumes circulares, como poden ser os outeiros ou as localizacións de castros.
José Arias Uría
José Arias Uría, nado en Ferrol en 1799 e finado na Coruña o 3 de xaneiro de 1873, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ángel Arias de Cal e de Francisca Uría, ao pouco de nacer a familia trasládase a Betanzos. Licenciado en leis pola Universidade de Santiago de Compostela en 1825, onde militou en organizacións liberais. Casou con Josefa Sande. Foi avogado en Betanzos. Deputado a Cortes en 1839 polo Partido Progresista, presidiu a Xunta Revolucionaria de Betanzos despois do pronunciamento de Espartero de 1840. Volveu ser deputado ao ano seguinte, e denunciou en 1842 actos de corrupción no Goberno do Rexente. En 1844 foi deputado provincial da Coruña e tivo que exiliarse un tempo en Portugal durante a década moderada. Despois do seu regreso do exilio cando os progresistas conseguiron o poder, ingresou na carreira xudicial e foi nomeado Fiscal na Audiencia de Mallorca en 1854. O 15 de xaneiro de 1856 foi nomeado ministro de Graza e Xustiza cesando o 14 de xullo dese mesmo ano. Intentou a resolución do problema da Lei orgánica do poder Xudicial e os problemas en torno á relación coa Igleaia católica. Foi protagonista de todos os movementos revolucionarios de Betanzos entre 1820 e 1873.
Vida persoal
Foi avó de Víctor Montoto Arias.
Héitor Picallo
Héitor Picallo Fuentes, nado na vila do Baño (Cuntis) o 18 de outubro de 1974, é un escritor e ilustrador galego, coñecido tamén cos pseudónimos de "Carrapucho" e "K-Rapucho".
Traxectoria
Estudou a EXB no Colexio Público Don Aurelio Rey, o bacharelato no Seminario Menor A Asunción (Santiago de Compostela) e rematou os estudos de Enxeñería Técnica Naval na Universidade da Coruña (Campus de Ferrol).
Foi un dos fundadores da Asociación O Fervedoiro e da sección Acude Alí (Acción CUltural na DEfensa d'A LIngua).
Ten desenvolvido numerosas actividades culturais en diversos recunchos de Galiza, así como campañas en defensa do patrimonio público (Burgas de Cuntis), do patrimonio histórico-artístico (mámoas, aras romanas, petróglifos, edificios senlleiros de determinadas vilas da contorna caldense), e na defensa de diversos intelectuais galegos como Isaac Díaz Pardo.
Realizou diversas conferencias sobre Historia e Lingua Galegas, sobre Pedro Cerviño,... Colabora en proxectos de Recuperación da Memoria Histórica e investiga sobre a orixe e evolución do Escudo de Galiza.
Foi cofundador da revista cultural A Taboada (das asociacións O Meigallo, de Cuntis, e A Cabana, de Moraña) e foi membro do seu consello de redacción.
1854
Outros
Historia ano a ano
Héitor Picallo
Traxectoria
Publica en revistas de investigación como El Museo de Pontevedra, Raigame, Murguía, Tapa, Anuario Descubrindo, Miscelania do Pobo Estradense, Boletín de Xenealoxía, Heráldica e Nobiliaria de Galicia, Ficheiro Epigráfico - Suplemento da Revista Conimbriga (Universidade de Coimbra), Románico: Revista de Arte de Amigos del Románico e Compostellanum. Ten colaborado en xornais e publicacións periódicas como Galicia Hoxe, El Correo Gallego, Vieiros, Diario de Arousa, Diario de Pontevedra, A Nosa Terra, Sermos Galiza, Galicia Confidencial, Terra e Tempo, Nós Diario, Luzes e La Voz de Galicia. Publica críticas literarias en xornais como Diario de Arousa e Diario de Pontevedra.
Participou na recompilación de información sobre a historia marítima galega para o Museo do Mar de Galicia (Vigo) e dende 2023 é patrón numerario do Museo do Pobo Galego.
Literatura infantil
Ten tirado do prelo a colección de libros infantís Tilirín: o meu primeiro dicionario (do que xa van publicados 8 volumes na Editorial Fervenza):
Ilustración
Ilustrou numerosos libros das Editoriais Fervenza, fundamentalmente, Xermolos-Irmandade Manuel María e Toxosoutos, pero tamén se ven as súas obras plásticas en xornais, revistas, publicacións divulgativas varias (como Aunius, ¡Que crisis!...), revistas de investigación (Tapa, Raigame, Murguía,...).
Casa reitoral do Viso
A casa reitoral do Viso é unha casa reitoral galega situada no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia do Viso.
Descrición
O edificio está construído sobre unha planta rectangular, cun tellado a dúas augas.
Ademais da propia casa, na contorna existen un gran número de lápidas e tampas, un reloxo solar e unha fonte.
Reis dos Belgas
Ningún destes foi "Rei de Bélxica": o seu título é Rei dos Belgas, co que se quixo indicar unha monarquía popular e non unha monarquía constitucional ou absoluta.
Крал на белгийците Liste der belgischen Regenten Monarchy of Belgium Listo de belgaj reĝoj Lista de reyes de los belgas Monarchie en Belgique Belgium uralkodóinak listája ベルギーの国王 Reges Belgiae Belgische monarchie Królowie Belgii Lista de reis da Bélgica Короли Бельгии 比利时君主列表
A Corredoira, Paizás, Ramirás
A Corredoira é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2020 tiña 38 habitantes dos que 18 eran homes e 20 eran mulleres.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Miguel Sánchez Rus
Miguel Sánchez Rus, nado en Cádiz o 10 de marzo de 1937, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.
Peste (homónimos)
Co nome de peste podemos referirnos a:
Xogos Olímpicos de 1948
Os Xogos Olímpicos de 1948, coñecidos oficialmente como Xogos da XIV Olimpíada, foron realizados por segunda vez en Londres do 29 de xullo ó 14 de agosto daquel ano. Así como os Xogos Olímpicos de 1920 se realizaran en Antuerpen como homenaxe do Comité Olímpico Internacional ó sufrimento do pobo belga durante a I Guerra Mundial, Londres tivo a honra de celebrar os xogos por segunda vez en virtude do martirio que a cidade sufrira durante a guerra, especialmente cos bombardeos perpetrados pola forza aérea nazi durante o período de 1940-41, que devastaron a capital inglesa.
Despois de seis anos dun conflito con millóns de vítimas e un custo financeiro imposible de calcular, Europa, e polo tanto Gran Bretaña estaban arrasadas economicamente, o que tornou extremadamente ardua a tarefa de organizar os Xogos. De calquera modo, os organizadores conseguiron facer un evento digno, restaurando o famoso Estadio de Wembley para servir como palco central dos Xogos Olímpicos, que contou coa participación de 59 estados, coa presenza de 4.104 atletas, 370 deles mulleres, en 17 modalidades e foron abertos polo Rei Xurxo VI en persoa.
Modalidades disputadas
miniatura|240px|Participantes
Métopa
miniatura|240px|Fachada dianteira do [[Partenón]]
Orixes
As métopas e os tríglifos do friso dórico eran, orixinalmente, placas de terracota pintadas de xeito brillante que protexían o marco de madeira da humidade. Os templos fóronse construíndo gradualmente en mármore (nas Cícladas) ou en pedra calcaria agrisada (no Peloponeso), acadando así unha dimensión monumental. Nesta nova arquitectura, feita enteiramente en pedra, os elementos funcionais como as métopas e os tríglifos do friso dórico pasan a ter un valor puramente decorativo. Os tríglifos facíanse corresponder coas columnas, e as métopas cos intercolumnios, simulando ser, respectivamente, o extremo das trabes de madeira e o espazo baleiro que quedaba entre as trabes.
Marlon Wayans
Marlon L. Wayans, nado o 23 de xullo de 1972 en Nova York, estado de Nova York, é un actor, produtor, guionista, humorista e director de cine estadounidense.
Métopa
Orixes
miniatura|200px|Loita dun [[centauro e un lápita (métopa 31, Partenón, hoxe no Museo Británico)]]
Evolución
Na época arcaica as métopas adoitaban ser lisas. Na época clásica incorpórase ás métopas decoración a base de relevos policromados, ou pinturas. Os seus temas eran variados e caracterizáronse polo feito de relatar sucesos históricos ou mitolóxicos. A súa función era, sobre todo, decorativa.
Os estilos renacentista e, por suposto, o neoclasicista utilizarán adoito estes elementos decorativos.
Peste negra
miniatura|300px|Avance da Peste Negra por Europa (1346–1353). dereita|miniatura|Progresión anual da Peste Negra na Europa no século XIV. A cor verde indica zonas pouco alcanzadas.
A peste negra foi unha epidemia concreta de peste que chegou a Europa, a China, o Medio Oriente e outras rexións do Mundo durante o século XIV (1347-1350), matando un terzo da poboación de Europa e proporcións probabelmente semellantes noutras rexións.
A peste non só decimou a poboación senón que destruíu a brillante civilización europea da baixa Idade Media, da construción das catedrais e do Feudalismo e Mercantilismo, que foi substituída pola bastante diferente civilización dos Descubrimentos e do Renacemento, logo que a poboación volveu medrar.
Durante o período de revolución que causou, cuestionáronse institucións como a Igrexa católica, prosperaron novas formas de relixión místicas e de pensar e minorías inocentes como os leprosos e os xudeus foron perseguidas e acusadas de seren a causa da peste.
Infección inicial
dereita|miniatura|"Danza da Morte", deseño de [[Hans Holbein o Novo (1491)]] A condición inicial para o establecemento da peste foi a invasión de Europa pola rata negra Rattus rattus (hoxe en día rara). A rata negra non trouxo a peste a Europa, mais os seus hábitos máis domesticados e máis próximos das persoas crearon condicións para a rápida transmisión da doenza. A súa substitución pola rata gris Rattus norvegicus, de cor cincenta e moito máis tímida, foi certamente importante no declive das epidemias de peste na Europa a partir do século XVIII.
A peste foi case certamente diseminada polos mongois, que crearon un imperio na estepa no final do século XIII. Xenxis Kan coas súas hordas de nómades mongois conquistou toda a estepa da Eurasia setentrional, da Ucraína ata a Manchuria. Foron os mongois os que se infectaron pola peste, despois da súa conquista da China, na rexión ao sur do Himalaia, xa que esa rexión alberga unha das máis antigas poboacións de roedores infectados endemicamente. Os guerreiros mongois entón infectaron as poboacións de roedores das chairas da Eurasia, Manchuria á Ucraína, onde persisten ata hoxe poboacións de roedores infectados endemicamente. Os ratos negros das cidades e do campo da Europa occidental non son suficientemente numerosos ou aglomerados en grandes comunidades para seren afectados endemicamente, e terán sido afectados pola epidemia do mesmo xeito que as persoas, morrendo en grandes cantidades ata acabaren os individuos susceptibles, ocorrendo unha nova epidemia cando xurdía unha nova xeración. Logo terán sido soamente os mediadores da infección entre por un lado os mongois e os roedores infectados da súa estepa, e os europeos. Deste xeito explícase que, ao contrario de épocas precedentes, a peste xurdira en case todas as xeracións na Europa despois do século XIV: establecérase unha poboación portadora ás súas portas, na Ucraína (onde de feito foron as epidemias máis frecuentes, ata á última que aí se limitou). Tamén se explica por esta razón o feito de que a peste chegara simultaneamente a Europa, a China e o Medio oriente, xa que as caravanas da ruta da Seda estenderon facilmente a doenza a estas rexións limítrofes da estepa.
A Peste en Europa
dereita|miniatura|Sartego en Noia de Álvaro Paz, finado pola peste A peste responsable da epidemia do século XIV xorde durante o cerco á colonia de Xénova, Caffa, na Crimea (Ucraína), en outubro de 1347 polos Tatares (un pobo mongol ou turco) auxiliados polos venecianos. A peste matou tantos tatares que foron obrigados a retirarse, mais non sen contaminar a cidade. Nesta morreron tantos habitantes que tiveron de ser queimados en piras, xa que non había man de obra suficiente para os soterrar. Constantinopla fora infectada na mesma altura. Varios navíos xenoveses fuxiron da peste, indo atracar aos portos de Messina, Xénova, Marsella e Venecia, coas adegas cheas dos cadáveres dos mariñeiros. A transmisión sería feita polos ratos negros de Caffa, que transmitiron as súas pulgas infectadas aos ratos destas cidades. Así se explica que a pesar de que algunhas cidades rexeitaran os navíos, foran infectadas igualmente, xa que os ratos escapaban polas cordas de atraque. As cidades máis populosas foron especialmente afectadas, así Florencia pasou de 120.000 habitantes a comezos do século XIV a 37.000 en 1427, Pisa de 50.000 a 7.000
Da Italia a doenza espallouse polo resto de Europa, atinxindo a Gran Bretaña e Portugal en 1348 e finalmente a Escandinavia en 1350. Algunhas zonas zafaron inexplicabelmente, como Milán e Polonia.
A Peste en Galiza
A peste entrou en Galiza pola costa (en Baiona, por exemplo, entrou a finais do ano 1348) e espallouse cara ao interior. Na Igrexa de Santa María a Nova de Noia, o sartego de Alvaro Paz Carneiro lembra a súa morte por causa da Mortalda, o día 15 de agosto da era 1386, é dicir, o 15 de agosto do ano 1348.
Efectos culturais e Pogroms
Os efectos demográficos, culturais e relixiosos foron inestimables. A poboación descendeu en máis dun terzo. Os sobreviventes do pobo e da pequena nobreza e burguesía probabelmente se enriqueceron, por aumento dos salarios debido á diminución da man de obra e descenso dos prezos de terras e rendas. Os grandes propietarios rurais, dependentes totalmente do traballo alleo, sufriron algún declive económico. De aí se explica a proclamación das leis do suntuario, que prohibiron aos viláns usar roupas caras como os nobres. Non estando as divisións sociais tan claras como antes a nivel de propiedade, insistiuse máis nos títulos.
As persecucións ás minorías aumentaron drasticamente, e especialmente os pogroms contra os xudeus. O feito de que a maioría dos médicos fosen xudeus, e do fanatismo relixioso que se apousou das poboacións aterrorizadas, terá contribuído para a acusación e persecución a esa minoría. Alén diso os xudeus ficaron sospeitosos cando, debido ás súas leis talmúdicas de hixiene, as súas vítimas foron en menor número que as de comunidades cristiás. Houbo máis de 150 masacres e decenas de comunidades xudaicas máis pequenas foron exterminadas polos motíns dos cristiáns, facilmente incitados polos priores locais, a pesar das condenas polos altos cregos. A persecución dos xudeus na Alemaña levou á súa emigración en masa a Polonia e Rusia, onde mantiveron a lingua alemá no seu dialecto hebraico, o Yiddish.
Os leprosos tamén foron perseguidos, culpados como os xudeus de diseminar a doenza (a Lepra naturalmente non ten relación coa peste).
dereita|miniatura|Médico da Idade Media con feito "protector" anti-peste dereita|miniatura|Flaxelantes: movemento relixioso místico que xurdiu como reacción á Peste
Varios movementos relixiosos xurdiron do terror que alimentaba o misticismo e descredibilizaba as formas relixiosas máis racionais. Os flaxelantes que consideraban na liberación polo auto-martirio e pola dor medraron radicalmente, e foron no Sacro Imperio Romano-Xermánico e outros estados os principais responsables da persecución fanática aos xudeus.
A Peste na China
As primeiras descricións da peste na China relataron os casos ocorridos en 1334 na provincia de Hubei, aparentemente casos limitados. Entre 1353 e 1354, coa China baixo dominio dos mongois, unha epidemia moito máis extensa ocorreu, nas provincias de Hubei, Xianggi, Shanxi, Hunan, Guangdong (Cantan), Guanggi, Henan e Suiyuan. Os autores da época estimaron, talvez esaxeradamente, que dun terzo a dous terzos da poboación da China sucumbira, nalgunhas rexións máis do 90% da poboación.
A Peste no Medio Oriente
A doenza entrou na rexión polo sur da estepa, actual Rusia, en 1347, coas tropas do xeneral Malik Asraf que regresaba a Bagdad despois de campaña militar na estepa do Acerbaixán. A fins de 1348 xa estaba no Exipto, Palestina e Antioquía, espallando a morte. Meca foi infectada en 1349, sendo a doenza traída polos peregrinos para o Haxx, e despois o Iemen en 1351. Morreu cerca dun cuarto da poboación da área.
Dallol
miniatura|250px|Dallol. Dallol é un volcán da depresión de Danakil, no nordeste de Erta Ale en Etiopía. Formouse pola intrusión de magma basáltico en depósitos de sal do Mioceno e a subsecuente actividade hidrotermal. As erupcións freáticas produciuse no ano 1926, formando o volcán Dallol e outros cráteres nos arredores do deserto de sal. Estes cráteres son os respiradoiros volcánicos subaéreos máis baixos do mundo, a 45 m ou máis por debaixo do nivel do mar. En outubro de 2004, a cámara de magma pouco profunda debaixo de Dallol desinflouse e produciu unha intrusión de magma cara ó sur debaixo da fenda. En xaneiro de 2011 produciuse unha erupción freática na zona.
Joe McNaull
Joseph Allan McNaull, nado o 23 de xuño de 1972 en Miami, Florida, é un ex xogador de baloncesto profesional polaco-estadounidense. Cunha altura de 2,08 metros, xogaba na posición de pivote.
Napalm Records
Napalm Records é un selo discográfico independente austríaco centrado no heavy metal e no hard rock. Orixinalmente Napalm centrouse principalmente en bandas de black metal como Abigor e Summoning, e de folk metal como Falkenbach e Vintersorg. Posteriormente o selo ampliou a súa nómina engadindo bandas de metal gótico, metal sinfónico, power metal, doom metal, metalcore e nu metal, ademais dos artistas de stoner rock Monster Magnet, Karma to Burn e Brant Bjork. Napalm ten a súa propia editorial chamada Iron Avantgarde Publishing.
Tríglifo
miniatura|250px|[[Métopas do Partenón onde se poden ver os tríglifos.]] Un tríglifo é un elemento arquitectónico do friso propio da orde dórica. De forma cadrada, debe a súa denominación ás tres acanaladuras (glifos) que o percorren en vertical. Altérnase coas métopas.
Covelas, Paizás, Ramirás
Covelas é un lugar da parroquia de Paizás, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 40 habitantes dos que 15 eran homes e 25 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Ánxeles Cuña
Ánxeles Cuña Bóveda, nada en Pontevedra o 16 de febreiro de 1957, é unha dramaturga e política galega.
Traxectoria
É Licenciada en Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela, así como diplomada pola Escola de Expresión de Barcelona. Traballou como Profesora de Actividades e impartiu clases de Lingua e Literatura no IES Universidade Laboral.
Foi a fundadora do grupo teatral Sarabela.
En agosto de 2016 acadou o primeiro posto nas primarias de En Marea pola provincia de Ourense para optar a deputada do Parlamento de Galicia, e foi elixida deputada nas eleccións ao Parlamento de Galicia 2016.
Manuel Quintana Martelo
Manuel Quintana Martelo, nado en Roxos (Villestro, Santiago de Compostela) o 9 de decembro de 1946, é un pintor e escultor galego.
Traxectoria
Quintana Martelo, nado en Roxos, ós 10 anos, trasladouse a Santiago de Compostela para realizar os seus estudos de bacharelato. Pese a demostrar unha gran afección polo debuxo, por desexo familiar, ingresou na Escola de Peritos Industriais de Vigo na especialidade de electricidade pero abandonous os estudos ao pouco tempo. A seguir, matriculouse na Escola de Belas Artes de Barcelona, e obtivo bolsas para estudar en San Cugat de Vallés, Granada, París, Amsterdam ou Londres.
Na década de 1970 comeza coas súas primeiras exposicións individuais, na Caixa de Aforros de Vigo e no Hostal dos Reis Católicos de Santiago de Compostela. Con Jaume Muxart do "Grup dels Set", comezou as súas primeiras experiencias en colectivo e a súa relación co mundo galerístico do momento.
No ano 1978, obtivo unha Cátedra de Debuxo no Instituto de Bacharelato "Joaquin Rubio i Ors" de Barcelona e, posteriormente, ó "Matí i Franqués" en Tarragona.
No ano 1979, participa na reivindicación de medidas de protección dos artistas converténdose en Vicepresidente da Federación de Artistas Plásticos de Cataluña.
A finais de 1981, regresa a Galicia, ocupando a cátedra de debuxo do Instituto "Arcebispo Xelmirez" en Santiago de Compostela e non tarda en conectar co ambiente artístico galego e presentar exposicións as "Imaxes dos Oitenta", "Atlántica". Neses anos iniciou a súa actividade como gravador, que continuou ó longo da súa carreira con máis de 40 edicións gráficas para entidades públicas e privadas.
No 1983, comezou unha etapa de ilustrador na revista Dorna, na revista Luzes de Galicia, e tamén en libros de Uxío Novoneira, e na editorial Xerais con obras de Méndez Ferrín, Rábade Paredes, Villar Janeiro, Luz Fandiño, Alfredo Conde, Salvador García Bodaño, Luis Mariño, Albino Mallo, etc...
Alqueno
En química orgánica, un alqueno é un hidrocarburo insaturado que contén polo menos un dobre enlace carbono–carbono. Os termos alqueno e olefina úsanse xeralmente como sinónimos (ver a sección de máis abaixo de Nomenclatura). Os alquenos acíclicos, con só un dobre enlace e ningún outro grupo funcional, coñecidos como monoenos, forman unha serie homóloga de hidrocarburos coa fórmula xeral CnH2n. Os alquenos teñen dous átomos de hidróxeno menos que os alcanos correspondentes (co mesmo número de átomos de carbono) e dous máis que os alquinos. O alqueno máis simple é o etileno (C2H4), chamado eteno na nomenclatura da IUPAC, que é o composto orgánico producido a maior escala industrialmente. Os compostos aromáticos debúxanse a miúdo como alquenos cíclicos, pero as súas estruturas e propiedades son diferentes e non se considera que sexan alquenos.
Manuel Quintana Martelo
Traxectoria
No ano 1982, participa na fundación da Galería Hidea que posteriormente pasará a ser Galería Trinta e, en 1985, accede a ARCO, a Feira Internacional de Arte madrileña. Galería Trinta convirtese nun referente da arte galega, dando un xiro do que ata entón era a Galicia artística.
Alqueno
Enlaces
200px|miniatura|Etileno (eteno), co enlace pi indicado en verde.
Manuel Quintana Martelo
Traxectoria
No ano 1992, abandona a cátedra de debuxo e trasládase a Nova York. De volta en Galiza no ano 2000, entrou a formar parte da Asociación Galega de Artistas Visuais (integrada na Unión de Asociacións do Estado Español e no EVAN -Unión de Asociacións da Comunidade Europea-), da cal é nomeado presidente, cargo que ocupou ata 2003.
Tiranía
Denomínase tiranía ao goberno exercido por un tirano. A orixe desta forma de goberno está na antiga Grecia, onde os tiranos realizaron reformas sociais en favor dos máis desfavorecidos e impulsaron as obras públicas.
Alqueno
Enlaces
Igual que os enlaces covalentes simples, os enlaces dobres poden describirse como solapamentos de orbitais atómicos, coa diferenza que o enlace simple consiste nun só enlace sigma, e un enlace dobre carbono-carbono consta dun enlace sigma e un enlace pi. Este dobre enlace é máis forte que o simple (611 kJ/mol para o C=C fronte a 347 kJ/mol para o C–C) e tamén máis curto, cunha lonxitude de enlace media de 1,33 ángstroms (133 pm).
Cada carbono do dobre enlace utiliza os seus tres orbitais híbridos sp2 para formar enlaces sigma con tres átomos (o outro carbono e dous átomos de hidróxeno). Os orbitais atómicos 2p non hibridados, que son perpendiculares ao plano creado polos eixes dos tres orbitais híbridos sp², combínanse para formar o enlace pi. Este enlace está fóra do eixe C–C principal, cunha metade do enlace a un lado da molécula e a outra metade no outro.
Tiranía
Con todo a longo prazo o sistema fracasou porque se baseaba no prestixio persoal dun individuo cuxos sucesores adoitaban recorrer á violencia para manterse no seu poder.
Manuel Quintana Martelo
Traxectoria
No ano 2004, cuns compañeiros, fundou a revista Art Notes. Tamén nese mesmo ano, é elixido e nomeado Académico de Número da Real Academía Galega de Belas Artes.
Seo (anatomía)
O seo (termo que provén do latín sinus co significado de «curvatura, sinuosidade, pregamento»), peito ou mama é cada unha das glándulas das femias dos animais mamíferos que producen o leite, alimento necesario para a lactación das crías desde o parto. Están situados na parte ventral do corpo, na rexión anterosuperior lateral do tronco na muller e nas femias dos primates, e na rexión anterocaudal sobreexposta á pelve nas femias dos mamíferos inferiores. Nas femias dos animais mamíferos recibe o nome de ubre. Tanto nos mamíferos superiores como nos inferiores, o seo abrangue a glándula mamaria e os condutos galactóforos, empregados para a lactanción.
Manuel Quintana Martelo
Traxectoria
No 2008, entra a formar parte da Colección Grandes Pintores Gallegos. No 2012, recibiu o Premio da Cultura Galega en Artes Plásticas, patrocinado pola Xunta De Galicia.
Alqueno
Enlaces
A rotación no dobe enlace carbono–carbono está estrinxida porque romper o aliñamento dos orbitais p dos dous átomos de carbono ten un custo enerxético. Como consecuencia, os alquenos substituídos poden existir como dous isómeros, chamados cis ou trans. Os alquenos máis complexos poden nomearse coa notación E–Z para moléculas con tres ou catro substituíntes distintos (grupos laterais). Por exemplo, dos isómeros do buteno, os dous grupos metilo do (Z)-but-2-eno (tamén chamado cis-2-buteno) aparecen no mesmo lado do dobre enlace, e no (E)-but-2-eno (tamén chamado trans-2-buteno) os grupos metilo están situados en lados opostos. Estes dous isómeros do buteno son lixeiramente diferentes nas súas propiedades químicas e físicas.
Benny Goodman
Benny Goodman (nado Benjamin David Goodman, 1909-1986) foi un clarinetista, líder de banda e compositor norteamericano. Ficou coñecido como o Rei do Swing, o Patriarca da Clarineta e O Professor. Ademais do Swing, tamén gravou nos xéneros bebop e cool jazz.
Alqueno
Enlaces
Un xiro de 90° do enlace C=C (que pode ser determinado polas posicións dos grupos unidos aos carbonos) require menos enerxía que a forza que ten un enlace pi, e o enlace pode resistilo. Isto contradí unha afirmación común en libros de texto de que os orbitais pi non poderían soportar ese tipo de enlace. O certo é que a mala aliñación dos orbitais p é menor da esperada porque ten lugar a piramidalización (alqueno piramidal). O trans-cicloocteno é un alqueno tensionado estable e o mal aliñamento do orbital é de só 19° cun ángulo diedro de 137° (normal 120°) e un grao de piramidalización de 18°. O isómero trans do ciclohepteno só é estable a baixas temperaturas.
Seo (anatomía)
Os mamíferos machos tamén posúen mamas, aínda que estas non están completamente desenvolvidas. Porén poden desenvolverse como consecuencia de distintas enfermidades conxénitas, como o pseudohermafroditismo.
Alqueno
Forma
Como predixo o modelo VSEPR da repulsión de pares de electróns, a xeometría molecular dos alquenos inclúe ángulos de enlace de cada carbono dun enlace dobre duns 120°. O ángulo pode variar debido á tensión estérica introducida por interaccións non enlazadas entre grupos funcionais unidos aos carbonos do dobre enlace. Por exemplo, o ángulo de enlace C–C–C no propileno é de 123,9°.
Benny Goodman
Biografía
Goodman naceu en Chicago, a nona de 12 nenos de pobres inmigrantes xudeus da Polonia que vivían na veciñanza da Maxwell Street. Seu pai, David Goodman, era un alfaiate de Varsovia. Súa nai, Dora Rezinski, era de Kaunas. Seus pais coñecéronse en Baltimore en Maryland e mudáronse para Chicago antes de Benny nacer.
Manuel Quintana Martelo
Traxectoria
En 2014, foi electo XV Presidente da Real Academia Galega de Belas Artes. Baixo o seu mandato púxose en marcha o Día das Artes Galegas, conseguindo levar a arte galega, por primeira vez, ó Museo do Prado de Madrid, na personificación do Mestre Mateo. En 2018, foi reelexido coma presidente.
Kevin Lowe
Kevin Lowe, nado o 15 de abril de 1959 en Lachute, Quebec, foi un defensa da National Hockey League (NHL). Xogou para os Edmonton Oilers e os New York Rangers. Foi o director xeral dos Oilers (2000-2009) e desde o 31 de xullo de 2009 é o presidente de operacións do equipo.
Manuel Quintana Martelo
Pintura
A Quintana Martelo, xúrdelle a primeira idea, xeralmente, a través dun impacto visual, pode dicirse co obxecto, a luz e o seu valor como contido, son as súas primeiras liñas de traballo.
Seo (anatomía)
Estrutura da mama
215px|miniatura|upright|Diagrama esquemático dun seo (sección dunha muller adulta humana) - Lenda: 1. [[Caixa torácica; 2. Músculo peitoral; 3. Lóbulos; 4. Mamila; 5. Aréola; 6. Ductos; 7. Tecido adiposo; 8. Pel]] Os seos están constituídos por tres tipos de tecido: tecido adiposo, tecidos conectivos e glándulas mamarias, que producen o leite que é conducido a través de ductos ás mamilas. As glándulas mamarias distribúense por todo o seo, aínda que dous terzos do tecido glandular se encontran nos 30 mm máis próximos á base da mamila. O resto das mamas está composto por tecido conxuntivo (coláxeno e elastina), tecido adiposo (graxa) e unha aponeurose chamada ligamento de Cooper. A proporción de glándula e tecido adiposo parte de 1:1 en mulleres non lactantes, até 2:1 en mulleres lactantes.
Manuel Quintana Martelo
Pintura
Comeza por un desenrolo puramente xeométrico, onde busca liñas espaciais que invadan e dominen o campo de traballo. Pensa sempre no valor do plano, entendeo coma a superficie bidimensional do traballo. O obxecto, vai ter o seu asentamento, coa base na forma e na luz, dentro do plano, un xogo de fondo e superficie.