cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroporto Internacional Logan
O aeroporto serve como centro de conexións para Delta Air Lines e como cidade focal para JetBlue, sendo as compañías con máis operacións. As aeroliñas rexionais regional Cape Air  e PenAir realizan todas as súas operacións dende Boston. American Airlines tamén realiza moitas das súas operacións dende o aeroporto. Todas as grandes aeroliñas estadounidenses ofrecen voos dende ou cara Boston aos seus principais centros de conexións. Tamén é un destino para case todas as grandes aeroliñas europeas.
O aeroporto ten servizos frecuentes a destinos de toda Norteamérica, Suramérica, o Caribe, o Atlántico Norte, Oriente Medio, Europa e Asia. Recentemente Logan está tendo un rápido crecemento en tráfico internacional, con novas rutas engadidas por aeroliñas como Aeroméxico, Air Europa, Avianca, Cathay Pacific, Copa Airlines, El Al, Emirates, Hainan Airlines, Japan Airlines, LATAM Airlines, Norwegian Air Shuttle, Primera Air, Qatar Airways, Scandinavian Airlines, TAP Portugal, Thomas Cook Airlines, Turkish Airlines, WestJet Encore e WOW air, ademais de incrementar o tráfico de rutas previas cara Canadá. Europa, Asia e Oriente Medio. Este feito está convertendo a Boston nun dos aeroportos que máis medra nos Estados Unidos.
Cremalleira de leucina
miniatura|Vista superior dunha cremalleira de leucina, onde d representa o [[aminoácido leucina, disposto con outros dous aminoácidos en dúas hélices alfa paralelas.]]
Unha cremalleira de leucina ou tesoira de leucina é un motivo estrutural supersecundario de proteínas que crean forzas de adhesión por medio de hélices alfa dispostas en paralelo . É un dominio de dimerización común en proteínas implicadas na expresión xénica, xa que forma parte do dominio de unión ao ADN de varios factores de transcrición. As cremelleiras de leucina atópanse tanto en proteínas regulatorias procariotas coma eucariotas, pero son principalmente características destas últimas.
Unha cremalleira de leucina consta de múltiples residuos de leucina situados en intervalos de aproximadamente 7 residuos, que forman unha hélice alfa anfipática cunha rexión hidrofóbica ao longo dun dos seus lados. Esta rexión hidrofóbica proporciona unha área para a dimerización, que permite que se unan os motivos como unha "cremalleira". Ademais, a rexión hidrofóbica da leucina requírese necesariamente para a unión ao ADN.
Estrutura
miniatura|Cremalleira de leucina (azul) unida ao ADN. Os residuos de leucina representan s "dentes" da cremalleira, e están coloreados de vermello. A principal característica do dominio de cremalleira de leucina é a predominancia do aminoácido leucina na posición "d" do grupo repetido de sete aminoácidos (héptada repetitiva). As cremalleiras de leucina identificáronse primeiro como aliñamentos de secuencia presentes en certos factores de transcrición nos que se identificaba un patrón común de leucinas cada sete aminoácidos. Posteriormente descubriuse que estas leucinas formaban o núcleo hidrofóbico dunha hélice superenrolada.
Cada metade da cremalleira de leucina é unha curta hélice alfa cun residuo de leucina cada sete posicións. A conformación estándar de 3,6 residuos por xiro da estrutura en hélice alfa cambia lixeiramente a 3,5 residuos por xiro de hélice. Cada leucina está en contacto coa leucina da outra hélice cada dous xiros.
A familia de factores de transcrición bZip contén unha rexión básica que interacciona co suco maior da molécula de ADN por medio de enlaces de hidróxeno, e unha rexión hidrofóbica de peche, que é a responsable da dimerización.
Bioloxía
Entre as proteínas reguladoras co motivo cremalleira de leucina están c-fos e c-jun (o factor de transcrición AP1), importantes reguladores do desenvolvemento, e os membros da familia myc, como myc, max, e mdx1. Cando se producen en exceso ou mutan nunha área vital, poden xerar cancro. Estas proteínas interaccionan co ADN como dímeros (homo- ou hetero-) e denomínanse cremalleiras de leucina básicas ou bZips polas súas siglas en inglés.
Ligazóns externas
Leucin-Zipper Leucine zipper Cremallera de leucina ロイシンジッパー Лейциновая застёжка-молния Levcinska zadrga
Ken Leung
Kenneth "Ken" Leung nado o 21 de xaneiro de 1970 en Nova York, é un actor estadounidense. É coñecido polo seu papel de Miles Straume na serie de televisión estadounidense Lost e aparicións nos filmes Shanghai Kiss, Hora punta, X-Men: The Last Stand, e Saw.
Günther Seiffert
Günther Seiffert, nado en Oldenburg o 18 de outubro de 1937, é un expiloto de carreiras alemán.
Traxectoria
Participou nunha carreira do Mundial de Fórmula 1, no Gran Premio de Alemaña de 1962 cun Lotus para o equipo de Wolfgang Seidel. O coche foi compartido co propio Seidel, pero non conseguiron cualificalo.
Seiffert tamén participou en varias carreiras de Fórmula Un non puntuables para o campionato durante 1962 e 1963, principalmente para o equipo de Seidel. En xeral, clasificouse na parte traseira da grella e, cando rematou as carreiras, normalmente tamén estaba na parte de atrás da pista. Acadou repercusión na Lavant Cup de 1962 cando bateu a John Surtees na carreira, pero o seu mellor resultado foi no seu último evento na Fórmula Un, onde terminou sétimo, aínda que fora a 12 voltas do vencedor, no Gran Premio de Austria de 1963.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Chris Copeland
Christopher Stephen "Chris" Copeland, nado o 17 de marzo de 1984 en Orange, Nova Jersey, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga no MoraBanc Andorra da Liga ACB.
Traxectoria
Tras graduarse na Universidade de Colorado en 2006, Copeland asinou cos Fort Worth Flyers da NBA Development League o 29 de marzo de 2007. Despois foise a Europa para a tempada 2007-08. Alí xogou cinco tempadas, en equipos de España, Holanda, Alemaña e Bélxica.
O 16 de xullo de 2012, Copeland asinou un contrato cos New York Knicks. Fixo o seu debut na NBA o 2 de novembro de 2012 contra os Miami Heat. O 17 de decembro de 2012, anotou 29 puntos, o máximo da súa carreira, na derrota dos Knicks por 109-86 contra os Houston Rockets.
Kamelot
Kamelot é un grupo de power metal orixinario de Tampa, Florida, formado por Thomas Youngblood e Richard Warner en 1991. O vocalista noruegués Roy Khan uniuse a eles para o álbum Siége Perilous e compartíu créditos de composición xunto a Youngblood ata a súa saída do grupo en abril de 2011. O 22 de xuño de 2012 Youngblood anunciou na páxina web do grupo que o novo vocalista do grupo sería o sueco Tommy Karevik, cuxo primeiro disco co grupo foi Silverthorn como vocalista, co-compositor e autor das letras.
A data de 2018 Kamelot levaba publicados doce álbums de estudio, dous álbums de directo, un DVD de directo e dezanove vídeos musicais. O seu último álbum de estudio foi The Shadow Theory, publicado en abril de 2018 baixo o selo Napalm Records.
Nariz
O nariz é unha protuberancia que forma parte do sistema respiratorio nos vertebrados. Trátase dun órgano do olfacto, sendo a entrada do tracto respiratorio. De conformación moi diversa pódese indicar que consta basicamente de dúas bolsas ou cavidades, unha no caso dos ciclóstomos, situadas na parte anterior da cabeza e abertas ao exterior por un número de orificios que oscila entre os dous pares por cavidade, no caso dos peixes e un nos outros vertebrados.
En todos os vertebrados, agás os ciclóstomos e os peixes non crosopterixios, as cavidades nasais comunícanse a través do teito da boca coa farinxe e formas as coanas, o que permite que, ademais de cumprir a función olfactiva, sirvan como vías respiratorias. No interior destas bolsas hai células olfactivas. Nas aves, o nariz está moi pouco desenvolvido. Nos mamíferos está ben desenvolvido, agás nos mariños e nos primates superiores, e, como nos crocodilos, existe un conduto nasofarínxeo que leva o aire por riba do padal secundario até a farinxe.
Partes
O nariz divídese en dous compartimentos separados polo tabique nasal, os cales teñen dous buracos de saída. Por outra banda, as fosas nasais rematan nunhas aberturas que comunican coa farinxe.
Nas paredes laterais das fosas nasais atópanse uns ósos esponxosos que se encargan de quentar e limpar o aire que vai cara aos pulmóns. Debaixo de cada un destes existen uns espazos denominados meatos, que son os que comunican o nariz cos seos paranasais.
A armazón ósea do nariz está constituída por ósos, cartilaxes duras e cartilaxes brandas. Os ósos duros forman a parte superior e os laterais da ponte, as cartilaxes forman os laterais das fosas nasais e o propio tabique nasal.
As paredes das fosas nasais están revestidas por mucosas que teñen como función esencial o acondicionamento do aire inhalado. Ademais, a mucosa atrapa o po e os xermes do aire, cando este se introduce polo nariz.
Peixes
Nos peixes ágnatos (sen mandíbulas) hai unha estraña fosa nasal situada na liña media da cabeza. Esta fosa comunícase a través dun conduto cunha dilatación en forma de saco onde se atopa o epitelio sensorial olfactivo que, á súa vez, está conectado por medio de dous nervios co cerebro anterior.
Os peixes gnatóstomos xa presentan fosas bilaterais, polo que os condrocitos presentan, a ambos os dous lados da cabeza, dúas fosas olfactivas, iguais á dos agnatos, ao estaren cubertas de epitelio sensorial e comunicadas co saco olfativo, tamén presentan outra abertura posterior que permite a saída do caudal acuoso. Nos osteoctios a fosa nasal é xa unha canle completa cunha abertura anterior e posterior.
Os dipnoos ou peixes pulmonados teñen a capacidade de respirar osíxeno a través dun pulmón rudimentario; as súas fosas nasais presentan unha abertura anterior preto do beizo superior e unha canle olfactiva que atravesa o padal, presentando un burato posterior no fondo da cavidade oral, formando unha primitiva coana. En tempos de desecamento, a abertura anterior permanece pechada pola mucosidade que rodea o peixe, polo que estas fosas seguen a ser un órgano puramente olfactorio.
Anfibios
Nos anfibios, a cavidade nasal comunícase coa farinxe e, polo tanto, co sistema respiratorio. As coanas están presentes e con elas a función ventilatoria do órgano nasal. O aparello olfactivo gaña en profundidade, presentando aberturas externas, canles olfactivas e un fondo con epitelio sensorial que se conecta co telencéfalo. As glándulas mucosas parecen humidificar o aire e a parte anterior da fosa desemboca na canle lagrimal, actuando como complemento humidificador. Ao adquirir función respiratoria, a anatomía nasal complícase, xa que obriga á aparición de estruturas para condicionar o aire, aumentando a súa complexidade e superficie e, de rebote, diminúe a importancia dos elementos olfactivos.
Os urodelos (caudados) son ras coas fosas nasais que se abren nos lados do fociño; a súa cavidade nasal ten unha estreita extensión lateral ou cavidade nasal accesoria, que constitúe o comezo do órgano de Jacobson (órgano auxiliar da olfacción).
Os anfibios anuros teñen unha abertura externa reducida e poden ter unha ou máis cavidades nasais. Estas comunícanse coa boca exercendo a función respiratoria. Bufo viridis ten un saínte chamado eminencia olfativa, asentado sobre unha base cartilaxinosa, que se interpreta como un principio de turbinado, que posúe tamén un órgano Jacobson primitivo.
Réptiles
Os réptiles son os primeiros vertebrados independentes do medio acuático, que requiren un nariz con poder olfactivo e, sobre todo, respiratorio. Tamén requiren un dispositivo que acondicione mellor o aire, aparecendo así os primeiros dispositivos turbinais. O epitelio sensorial concéntrase no chamado órgano de Jacobson que está situado en dúas fosas situadas entre os ollos e o nariz, e que lles permite detectar as presas a través da calor que emiten.
Os quelonios teñen as cavidades máis simples. As tartarugas teñen un vestíbulo moi curto, que remata nunha estreita cavidade nasal. No medio presentan unha en particular en forma de cornete que divide a cavidade nasal en dúas partes; a superior exerce a función olfativa, estando conectada co cerebro, mentres que a inferior realiza as funcións respiratorias, abríndose na cavidade oral. Non teñen o órgano de Jacobson.
Os lacertilios e as cobras (camaleóns, lagartos, serpes etc.) teñen unha fosa máis ancha, estando abertos cara ao exterior e cara á cavidade oral, cun turbinado na parede exterior da cara inferior onde se atopa o epitelio respiratorio. O superior é o olfactivo. Nestes réptiles, o órgano de Jacobson está moi desenvolvido, atópase no chan da fosa e está rodeado pola súa propia cápsula cartilaxinosa, que está cuberta por tecido respiratorio no exterior e tecido olfactorio no interior, que desemboca na cavidade oral por unha canle diferenciada.
Os crocodilos teñen grandes trincheiras e un sistema turbinal desenvolvido. A parte dianteira é respiratoria e a parte traseira é olfactiva, non tendo ningún órgano de Jacobson. Durante a inmersión, poden pechar as fosas nasais e así manter a respiración.
Aves
As aves presentan unhas características anatómicas nasais que as achegan á morfoloxía dos mamíferos superiores. As súas fosas nasais conteñen varios cornetes, se ben o seu sentido do olfacto é escaso. Durante o seu desenvolvemento teñen un órgano de Jacobson incipiente que se atrofia na ave adulta.
Mamíferos
Nos mamíferos a función respiratoria cobra importancia e nalgunhas especies, como no ser humano, o órgano de Jacobson atópase nun estado rudimentario. A función respiratoria nasal desenvólvese proporcionalmente á superficie do corpo.
O ulido desenvólvese a medida que ascende a escala filoxenética, ata acadar o máximo desenvolvemento en certos mamíferos, sendo proporcional á cantidade de superficie da mucosa cun epitelio específico. Non obstante, ao subir a escala dos mamíferos, a función olfactiva dexenera a costa da función respiratoria, especialmente en primates superiores e nos humanos. Como predomina a función respiratoria, as fosas nasais xa non rematan na cavidade oral, senón na farinxe, formando así un padal completo.
Función
Nos vertebrados terrestres, o nariz, e as estruturas asociadas, tamén fai, habitualmente, funcións de acondicionamento do aire que entre no organismo, quecéndoo e/ou humidificándoo, aínda que hai casos como o do camelo en que o nariz presenta unha función de reter a humidade antes de ser exhalado.
Evolución
En novembro de 2004, a revista Nature publicou os resultados do estudo realizado sobre un fósil Kenichthys campbell duns 395 millóns de anos de antigüidade. Este primitivo pez foi atopado na provincia chinesa de Yunan e presenta un "nariz" a medio camiño da que presentan os vertebrados actuais. O fósil presenta uns orificios nasais situados no medio dos seus dentes superiores, parecendo un padal partido. Este estadio medio proba que os condutos nasais internos evolucionaron a partir destes orificios nasais, os cales, ao longo do tempo, estendéronse até a gorxa, a través da boca.
Diferenzas entre mamíferos
miniatura|Trompa dun elefante Nos cetáceos, o nariz reduciuse aos orificios nasais e moveuse cara á parte de arriba da cabeza, co que obtiveron unha forma do corpo máis hidrodinámica e a posibilidade de respirar nun medio en que están sempre somerxidos. Polo contrario, o nariz do elefante, denominada trompa, desenvolveuse facéndose longa e musculosa, até o punto de converterse nun órgano manipulador.
Percepción da dirección
O nariz húmido dos cans resúltalles útil para percibir a dirección. Os sensibles receptores de frío da pel detectan o punto en que o nariz se arrefría máis, mostrando ao can a dirección de onde provén o olor que acaba de percibir.
Rinoplastia
miniatura|Un paciente de rinoplastia tres días despois da operación. Os procedementos incluíron a redución do óso dorsal e o restablecemento e perfeccionamento da [[cartilaxe da punta nasal. A coloración típica orbital tamén está presente a causa dun trauma e os trastornos dos vasos sanguíneos arredor dos ollos. Tamén hai unha férula]] Xa antigamente eran coñecidas as intervencións de rinoplastia (cirurxía nasal): na India e Exipto xa se realizaban operacións de nariz contra o 2500 a.C., se ben eran de orde reparadora, debido, principalmente ao costume de amputar este órgano a inimigos e malfeitores. A finais do século XX multiplicáronse exponencialmente as intervencións de rinoplastia nun sentido estético, converténdoa nunha das operacións máis realizadas neste aspecto. Dende a década de 1980 as técnicas de rinoplastia evolucionaron enormemente: a rinoplastia aberta permite unha exposición e visualización completa do esqueleto nasal, o que permite que a corrección sexa moito máis precisa.
A rinoplastia secundaria ou rinoplastia revisional é aquela que se realiza en pacientes que tiveron cirurxía nasal previa e deben someterse a unha nova intervención para resolveren problemas que non se solucionaron na primeira cirurxía ou complicacións da mesma.
Shalom aleikhem
Shalom aleikhem ou shalom aleichem (do hebraico שלום עליכם) é unha expresión de cumprimento en hebraico que significa "A paz sobre vós", ao que se responde "Aleikhem shalom".
Este cumprimento é común no Oriente Medio, e é cognato do árabe assalamu alaikum. O cumprimento é empregado no plural, mesmo cando se refire á un único individuo, o que de acordo coa visión relixiosa pode ser interpretado como un cumprimento "ao corpo e á alma do individuo".
Shalom Aleikhem como canción da vinda do Shabat
Shalom Aleikhem tamén é o nome dunha tradicional canción xudaica cantada no inicio do Shabat, onde se cumprimentan os anxos mensaxeiros de Deus que acompañan a xente da sinagoga até súas casas.
Texto en hebraico
שָלוֹם עֲלֵיכֶם מַלְאֲכֵי הַשָרֵת מַלְאֲכֵי עֶלְיוֹן מִמֶלֶךְ מַלְכֵי הַמְלָכִים הַקָדוֹשׁ בָרוּךְ הוּא בּוֹאֲכֶם לְשָׁלוֹם מַלְאֲכֵי הַשָרֵת מַלְאֲכֵי עֶלְיוֹן מִמֶלֶךְ מַלְכֵי הַמְלָכִים הַקָדוֹשׁ בָרוּךְ הוּא בָרְכוּנִי לְשָלוֹם מַלְאֲכֵי הַשָרֵת מַלְאָכִי עֶלְיוֹן מִמֶלֶךְ מַלְכֵי הַמְלָכִים הַקָדוֹשׁ בָרוּךְ הוּא צֵאתְכֶם לְשָלוֹם מַלְאֲכֵי הַשָרֵת מַלְאָכִי עֶלְיוֹן מִמֶלֶךְ מַלְכֵי הַמְלָכִים הַקָדוֹשׁ בָרוּךְ הוּא
Transliteración
Shalom aleikhêm malakhê hasharet malakhê el-yon mimêlekh malkhê hamelakhim haqadosh baruch hu. Boakhêm leshalom malakhê hashalom malakhê el-yon, mimêlekh malkhê hamelakhim haqadosh baruch hu. Barekhúni leshalom malakhê hashalom malakhê el-yon, mimêlekh malkhê hamelakhim haqadosh baruch hu. Tsetekhêm leshalom malakhê hasharet malakhê el-yon, mimêlekh malkhê hamelakhim haqadosh baruch hu.
Tradución
Paz sobre vós, anxos servidores, anxos do Altísimo, Do supremo rei dos reis, o Santo, bendito é el. Que súa vinda iso sexa en paz, anxos da paz, anxos do Altísimo, Do supremo rei dos reis, o Santo, bendito é el. Abenzóame coa paz, anxos da paz, mensaxeiros do Altísimo, Do supremo rei dos reis, o Santo, bendito é el. Que súa partida iso sexa en paz, anxos da paz, anxos do Altísimo, Do supremo rei dos reis, o Santo, bendito é el.
Mulleres e poder
'Mulleres e poder. Un manifesto' (título orixinal en Women & Power: A Manifesto) é un ensaio de Mary Beard no que reflexiona sobre "o lugar das mulleres nas diferentes dimensións do poder e rastrexa as oríxes grecorromanas dos discursos que silencian as voces femininas na vida pública".
Kindertotenlieder
Kindertotenlieder (en galego Canción á morte dos nenos) é un ciclo de cancións composta por Gustav Mahler, baseándose no ciclo poético do mesmo título de Friedrich Rückert. A composición musical realizouse entre os anos 1900 e 1902. A estrea do ciclo aconteceu no 1905 en Viena.
Estilo
As cancións forman un ciclo coma tal, xa que hai ligazóns musicais, motívicas, harmónicas e de carácter entre cada unha das cancións. Musicalmente aparece moi relacionada coa sexta sinfonía. Sorprende a utilización da sonoridade da celesta. Este instrumento empregouno por primeira vez o compositor Gustave Charpentier no ano 1900, na ópera Louise. Mahler dirixiu a estrea desta obra no 1905, e dende entón empregou o instrumento nos Kindertotenlieder, na sexta sinfonía e na súa obra Das Lied von der Erde.
Ornitholestes
Ornitholestes (que quere dicir "paxaro ladrón") é un pequeno dinosauro terópodo do Xurásico serodio (Formación de Morrison, no Kimmeridgiano, hai uns 154 millóns de anos) no oeste de Laurasia (a área que es convertería en América do Norte).
Até a data, Ornitholestes é coñecido por un único esqueleto parcial cun cranio esmagado que foi atopado en Bone Cabin Quarry, preto de Medicine Bow, Wyoming, en 1900. Foi descrito por Henry Fairfield Osborn en 1903. Unha man incompleta foi posteriormente atribuída a Ornitholestes, malia que no presente semella que pertence a Tanycolagreus. A especie tipo (e a única coñecida) é O. hermanni. O nome específico foille concedido na honra do preparador do Museo Americano de Historia Natural Adam Hermann.
Cicloescamados
Os cicloescamados (Cyclosquamata) son unha superorde de peixes teleósteos, habitantes de augas profundas. Conteñen só unha orde: a dos Aulopiformes.
A Rúa do Pozo, Óutara, A Pobra do Brollón
A Rúa do Pozo é un lugar e rúa da parroquia de Óutara, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 614 metros de altitude, preto dos límites co concello do Incio.
Filmes de Exipto propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Exipto para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
A Arcoia, Fornelas, A Pobra do Brollón
A Arcoia é un lugar da parroquia de Fornelas, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 348 metros de altitude.
Souto, A Piteira, O Carballiño
Souto é un lugar da parroquia da Piteira no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 29 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 13 mulleres. Iso supón un amntemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 29 habitantes (16 homes e 13 mulleres).
Gobernadores civís da Coruña
Esta é unha lista dos gobernadores civís da Coruña, tomando como punto de arranque a reforma territorial implementada por Javier de Burgos no Real Decreto do 30 de novembro de 1833. O posto de Gobernador civil inicialmente recibiu os nome de Subdelegado de Fomento, Xefe Superior Político, Xefe Político e mesmo Gobernador Civil durante os primeiros anos. A partir de 1836 empregouse unicamente a denominación de Xefe político, ata que quedou fixado en 1847 co nome de Gobernador Civil. Non obstante, aínda se mantivo a denominación de xefe político da provincia durante un par de anos, ata que o Real Decreto de 28 de decembro de 1849 (publicado o día 30) determinou que os xefes políticos provinciais (os gobernadores civís de provincia) e intendentes subdelegados de rendas provinciais pasaban a integrarse nunha única autoridade civil chamada gobernador civil provincial.
Reinado de Isabel II
Rexencia de María Cristina de Borbón (29/09/1833 - 17/10/1840)
Rexencia de Espartero (17/10/1840 - 23/07/1843)
Maioría de Idade (23/07/1843 - 03/05/1844)
Década Moderada (03/05/1844 - 18/07/1854)
Bienio Progresista (18/07/1854 - 14/07/1856)
Bienio Moderado (14/07/1856 - 30/06/1858)
Goberno da Unión Liberal (30/06/1858 - 02/03/1863)
Crise Final (02/03/1863 - 19/09/1868)
Goberno Provisional
Período que se estende entre o 19 de setembro de 1868 e o 2 de xaneiro de 1871.
Reinado de Amadeu I
Período que se estende entre o 2 de xaneiro de 1871 e o 11 de febreiro de 1873.
Primeira República
Período que se estende entre o 11 de febreiro de 1873 e o 29 de decembro de 1874.
Restauración borbónica
Rexencia de María Cristina (26/11/1885 - 17/05/1902)
Reinado de Alfonso XIII (17/05/1902 - 13/09/1923)
Ditadura de Miguel Primo de Rivera (13/09/1923 - 14/04/1931)
Segunda República
Período que, na provincia da Coruña, se estende entre o 14 de abril de 1931 e o 20 de xullo de 1936.
Ditadura do xeneral Franco
Período que, na provincia da Coruña, se estende entre o 20 de xullo de 1936 e o 15 de xuño de 1977.
Transición e período constitucional actual
Período que, na provincia da Coruña, se estende entre o 15 de xuño de 1977 e o 30 de maio de 1997, data na que desaparecen os Gobernos civís para transformarse en subdelegacións do Goberno.
Utupua
Utupua é unha illa das Illas Santa Cruz, situada 66 km ao sueste do grupo principal das Illas, entre Vanikolo e Santa Cruz. Pertence administrativamente á provincia de Temotu, nas Illas Salomón.
Utupua é unha illa elevada rodeada dun arrecife de coral. Ten unha área de 69 km² e o seu punto máis alto é de 380 m.
Utupua posuía unha poboación de 848 habitantes en 1999, esparexida en pequenas poboacións. As principais poboacións da illa son Avita, Malombo, Tanimbili, Apakho e Nembao.
Loto
O termo loto pódese referir a:
Véxase tamén
Lotus
Club de Golf de Miño
miniatura|Vista do campo de golf de Miño. O Campo de Golf de Miño é un campo de golf de 18 buracos, situado na urbanización de Miño, no concello de Miño.
Amadora
Demografía
A Amadora mantén unha grande densidade de poboación.
Historia
Amadora constituíuse ao redor do lugar da Porcalhota, coa Capela Nosa Señora da Concepción da Lapa, sede de irmandade propia que dispuña de bastantes bens.
En 1907, a poboación local pideulle ao rei Carlos I de Portugal que permitise o cambio de nome, polo cal o Ministerio do Reino nomeou a poboación de Amadora en 1907. Foi elevada a freguesía dentro do concello de Oeiras en 1916, e feita vila en 1936. O concello de Amadora foi creado o 11 de setembro de 1979, por separación de Amadora e de Venteira, no nordeste do municipio de Oeiras. Días despois, o 17 de setembro de 1979, foi declarada cidade dividíndose nas freguesías de Alfraxide, Brandoa, Buraca, Damaia, Falagueria-Venda Nova, Mina e Reboleira. Nesa ocasión agregouse tamén partes das freguesías de Queluz e de Belas, pertencentes ao concello veciño de Sintra; e perde a localidade de Presa que pasou a formar parte da freguesía de Odivelas, actualmente concello.
Entre os seus símbolos máis importantes é o Acueduto das Augas Libres. A outra icona do sitio son os campos de aviación que foron o xermolo da aviación en Portugal. Por iso o escudo presenta os debuxos que posúe.
Freguesías
miniatura|200px|esquerda|Freguesías de Amadora Amadora distribúese nas seguintes freguesías ou parroquias:
Cultura
Deste concello é o grupo de música electrónica Buraka Som Sistema.
O Campo, Fornelas, A Pobra do Brollón
O Campo é un lugar da parroquia de Fornelas, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado a 339 metros de altitude.
Eric Schweig
Eric Schweig, nado como Ray Dean Thrasher o 19 de xuño de 1967 en Inuvik, Territorios do Noroeste, Canadá, é un actor coñecido polo seu papel de fillo de Chingachgook, Uncas, en O derradeiro dos mohicanos (1992).
Traxectoria
Fillo dunha muller inuit e dun alemán, é o maior de sete irmáns que foron todos adoptados como parte dun programa de asimilación. A súa nai morreu de alcoholismo en 1989 e el nunca chegou a coñecela. Foi adoptado por unha parella inglesa, dos cales recibiu malos tratos.
Eric fuxiu a Toronto, Ontario e en 1987, ós vinte anos de idade, un produtor de cine suxeriulle que fixera unha audición para o filme The Shaman's Source. A pesar de non ter formación no mundo do teatro, gañou o papel. Ese primeiro filme foi o que o lanzou á industria cinematográfica.
Os seus papeis máis memorables son o de Uncas, no filme O derradeiro dos mohicanos, e o de Pike Dexter, no filme Big Eden.
Autoestradas de Italia
Autoestradas
dereita|400px Estas son as autoestradas (autostrade) de Italia:
Valeiras, A Piteira, O Carballiño
Valeiras é un lugar da parroquia da Piteira no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
Agrís, Alborés, Mazaricos
Agrís é un lugar da parroquia de Alborés no concello coruñés de Mazaricos na comarca do Xallas. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 10 eran mulleres.
Complexo Deportivo das Travesas
O Complexo Deportivo das Travesas é un recinto polideportivo situado na parroquia viguesa de Freixeiro, construído en 1968 e con capacidade para 3.500 persoas.
Instalacións
O complexo deportivo alberga as oficinas do Instituto Municipal dos Deportes de Vigo e diversos pavillóns e pistas. Dispón dun campo de fútbol de céspede artificial, tres pavillóns polideportivos de 500, 300 e 100 prazas, cinco pistas exteriores de frontón e unha pista exterior de asfalto para a práctica de atletismo e ciclismo.
O pavillón central ten capacidade para 3.500 persoas. Conta cunha tarima de madeira flotante de 46,22 x 25,31 m de superficie.
A superficie total do complexo deportivo é de 13.400 m². Foi remodelado por última vez en 1999.
Lago Vänern
O Vänern é o lago máis grande de Suecia, o máis grande da Unión Europea e o terceiro máis grande de toda Europa despois dos lagos Ladoga e Onega en Rusia. Está situado nas provincias de Västergötland, Dalsland e Värmland, no suroeste do país.
Historia
Xeoloxicamente o lago formouse despois da derradeira glaciación, hai uns 10.000 anos; cando o xeo se fundiu toda a anchura de Suecia cubríuse de auga, creando un estreito entre Kattegat e o golfo de Botnia. Debido ao conseguinte axuste isostático, lagos como o Vänern e o Vättern quedaron atrapados. Como resultado, aínda quedan especies da era glacial que non adoitan a atoparse en lagos de auga doce, como o anfípodo Monoporeia affinis. O 6 de maio de 2009 atopouse un barco viquingo no fondo do lago.
Unha historia contada polo mitógrafo islandés do século XIII Snorri Sturluson na súa obra Prose Edda sobre a orixe do lago Mälaren foi probablemente sobre o Vänern na súa orixe: o rei sueco Gylfi prometeu a unha muller, Gefjun, tanta terra como catro bois puidesen arar nun día e nunha noite, pero ela usou bois da terra dos xigantes, e ademais arrincou a terra e arrastrouna cara ao mar, onde se converteu na illa de Selandia. Snorra Edda di que "as entradas no lago se corresponden cos promontorios en Selandia"; xa que este feito é máis certo no Vänern, o mito probablemente na súa orixe falase deste lago e non do Mälaren.
A Batalla no lago xeado de Vänern foi unha batalla do século VI rexistrada nas sagas Norse e aparece referido no poema épico anglosaxón Beowulf. En Beowulf o Vänern dise que está preto da localización do "montículo dos Dragóns" en Earnanæs.
Xeografía
Xeograficamente está situado na fronteira entre as rexións suecas de Götaland e Svealand, dividido entre varias provincias: o corpo occidental do lago coñécese como Dalbosjön, coa súa parte principal pertencendo a Dalsland; o corpo oriental coñécese como Värmlandsjön, a parte do norte pertence a Värmland e a do sur a Västergötland.
O seu principal tributario é o río Klarälven, que desemboca no lago na cidade de Karlstad, na ribeira norte. Outros tributarios son o Gullspångsälven, o Byälven e o Norsälven. É drenado ao suroeste polo Göta älv, que forma parte da Canle Göta, unha canle de navegación construída no século XIX que une Gotemburgo co mar Báltico pasando a través do Vänern e do lago Vättern.
As oportunidades económicas que ofrece o Vänern están ilustradas polas cidades que o rodean, que durante séculos viviron da pesca e de permitir un trasporte doado ao mar de Kattegat a través do Göta älv. Entre estas cidades están Karlstad (con título de codade dende 1584), Kristinehamn (1642), Mariestad (1583), Lidköping (1446) Vänersborg (1644), Åmål (1643), Säffle (1951), e indirectamente Trollhättan (1916).
O arquipélago de Djurö rodea a illa do mesmo nome no medio do lago, e hoxe en día ten o status de parque nacional, sendo coñecido como o Parque nacional de Djurö.
DeMarcus Cousins
DeMarcus Cousins, nado o 13 de agosto de 1990 en Mobile, Alabama, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria profesional
O 7 de abril de 2010, Cousins anunciou a súa intención de presentarse ó Draft da NBA de 2010, onde foi seleccionado polos Sacramento Kings na 5ª posición. O 7 de xullo de 2010, Cousins asinou o seu contrato de rookie cos Kings, cun valor de 7 millóns de dólares os dous primeiros anos, e cunha opción do equipo para o terceiro e o cuarto ano. Cousins foi elixido no primeiro equipo de Rookies da NBA ó remate da tempada 2010-11.
O 8 de febreiro de 2012, foi elixido para xogar o Rising Stars Challenge, onde xogou para o Team Chuck.
Heaven
Información
O lanzamento do single anunciouse só días despois do lanzamento do single anterior, en parte porque sería a primeira canción de Ayumi Hamasaki que aparecería nunha produción cinematográfica, a película xaponesa Shinobi -Heart Under Blade-. "HEAVEN" é a primeira canción de Hamasaki que é utilizada como tema principal nunha película.
O single tamén contén o lado B chamado "Will", que tamén foi promocionado dentro da televisión o ser a canción imaxe dun dos produtos de Panasonic. Dentro do comercial no que se estreou esta canción é unha das poucas veces nas que Ayumi aparece vestindo un kimono tradicional. O DVD, o igual no que se estreou do DVD de "Fairyland", contén unha versión con imaxes de detrás das cámaras sobre como se fixo o vídeo musical para a canción. Esta versión (acústica en piano e sen voz) está exclusivamente neste lanzamento. O DVD tamén é o primeiro da artista que contén un comercial feito orixinalmente para a promoción a través da televisión.
Dentro das listas de Oricon nun momento se dubidou que logrará o primeiro lugar. O seu primeiro día alcanzou só o segundo lugar, e xa o segundo día estaba no terceiro. Porén, pouco a pouco tomou forza, ata que o final da súa primeira semana alcanzou o primeiro lugar, vendendo inicialmente 169 mil copias.
Barei
Bárbara Reyzábal González-Aller, nada en Madrid o 28 de marzo de 1982, máis coñecida como Barei, é unha cantante española. Foi a representante de España no Festival de Eurovisión 2016 coa canción "Say Yay!".
2013-2015: Segundo álbum de estudio 'Throw The Dice'
Fortemente influenciada polo pop británico e estadounidense, o funk e soul, Barei comezou a forxar novas composicións. Partindo desde os seus novos ángulos musicais e perspectivas, o seu segundo single "Another´s Life" significou a continuidade dos fitos que unen a vida dunha persoa. O desafío "Single a Single" permitiu que o seu público tivese unha relación máis próxima ás súas loitas, e compartir con ela os seus triunfos e aprendizaxe. “Another’s Life” alcanzou o Top 30 da lista de iTunes das cancións máis populares, e o seu videoclip en Youtube (que chegou a máis de 600.000 reproducións) foi titulado como un dos lanzamentos máis importantes da escena musical española.
2016-presente: Candidata a representar a España en Eurovisión 2016
O 29 de decembro de 2015, RTVE anuncia que Barei é unha dos 6 candidatos para representar a España no Festival de Eurovisión 2016 que terá lugar en Estocolmo en maio de 2016. O 19 de xaneiro de 2016, déronse a coñecer fragmentos das 6 cancións candidatas a representar a España. A canción de Barei é Say Yay!, composta por ela mesma, Rubén Villanueva e Víctor Púa. Say Yay! é un up tempo en inglés e que presenta unha tendencia cara ao soul. O 1 de febreiro de 2016 ás 22:30 en La 1, tivo lugar a gala de selección do representante, chamada Objetivo Eurovisión e presentada por Anne Igartiburu, que contou con xurado nacional, internacional e televoto. Barei gañou a gala Objetivo Eurovisión con 114 puntos.
Barei acabou no posto 22 no Festival de Eurovisión 2016 celebrado o 14 de maio, cun total de 77 puntos, 67 do xurado e 10 de televoto.
Espada de Mouruás
A espada de Mouruás é unha espada da idade de bronce atopada na aldea de Mouruás (San Xoán de Río), e conservada actualmente no museo de Ourense. A espada foi achada en novembro de 1967, nunha escavación na canteira da Pena dos Castros, nos penedos da Pastora, preto das rochas da Raíña e A Moura, un conxunto granítico no medio dunha fraga no val do río Navea.
Características
A espada, de 820 g de peso, está feita en bronce, e atópase partida en dous anacos. Mide 68,5 cm de longo e 4,5 de ancho máximo na folla e 5,7 cm na garda. Ten unha folla longa de dobre gume e unha empuñadura calada tripartita. No seu momento supuxo unha grande innovación tecnolóxica o feito de ser fundida nunha mesma peza a folla e empuñadura en molde bivalvo, Traballando a folla mediante forxa e os orificios con perforación.
Orquestra Sinfónica de Galicia
A Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG) foi creada en 1992 polo concello da Coruña e ten a súa sede no Palacio da Ópera. Dende a tempada 2013-14, o director español Roberto González-Monjas ocupa o cargo de director musical da orquestra coruñesa, mentres que o burgalés Víctor Pablo Pérez ocupa o posto de director honorario logo de vinte anos á fronte da orquestra herculina. A OSG ofrece unha tempada sinfónica de concertos anual e adoita participar na Tempada Lírica da Coruña, tamén ten participado nos principais festivais de música clásica da cidade herculina, como os desaparecidos Festival Mozart e o Festival de Ópera da Coruña, foi a orquestra residente do Festival Rossini de Pesaro (Italia) entre 2003 e 2005, e ten sido a orquestra acompañante no Concurso Internacional de Piano Cidade de Ferrol en varias ocasións.
Espada de Mouruás
Características
A folla ten sección lenticular, cunha suave nervadura ou crista axial de reforzo, máis acusada no extremo proximal, e mantén zonas co fío biselado. É máis ancha cara á punta, e na zona de unión coa empuñadura está decorada nun dos cantos coa imaxe dunha espiga.
Orquestra Sinfónica de Galicia
Levou a cabo xiras por Alemaña e Austria, e ofreceu concertos nas mellores salas e ciclos de concertos de España. En 2007 realizou a súa primeira xira por Suramérica, que a levou a escenarios de Chile, a Arxentina, o Brasil e o Uruguai, mentres que a finais de 2009 se presentou no famoso Musikverein de Viena. En 2007 foi nomeada para os Premios Grammy.
A Orquestra Sinfónica de Galicia creou, á súa vez, o Coro da OSG, a Orquestra de Cámara, a OSG Camerata, a Orquestra Nova da OSG, os Nenos Cantores da OSG, o Coro Novo da OSG e o proxecto social ABANCA ReSuena.
Antecedentes e inicios
miniatura|esquerda|250px|A Orquestra Sinfónica de Galicia ofreceu o seu primeiro concerto no Palacio da Ópera da Coruña, escenario que se converteu na súa sede principal. A cidade da Coruña contou coa primeira orquestra sinfónica en Galicia no século XIX cando en 1847 a Reunión Recreativa e Instructiva de Artesanos creou a súa propia orquestra. A esta orquestra seguírona diversas agrupacións orquestrais, como a Agrupación de Instrumentos de Arco, creada en 1916 co apoio da Sociedade Filharmónica da Coruña e que se converteu na Orquestra Filharmónica Coruñesa en 1934. A actual Orquestra Sinfónica de Galicia ocupou o espazo que ata a súa creación cubriran a Orquestra da Coruña dirixida por Rogelio Groba en 1972 primeiro, e a súa sucesora, a Orquesta de Cámara Municipal, fundada tan só dez anos despois da anterior.
Espada de Mouruás
Características
A empuñadura, composta por garda, fuso e pomo, levaría fixadas mediante cravos as cachas, de óso ou de madeira. O fuso, rectangular e con rebordes laterais, conserva tres orificios lonxitudinais, se ben é posible que tivese algún máis. A garda ten contorno en V pechado, con rebordes e tres orificios para remaches en cada lado.
Orquestra Sinfónica de Galicia
Antecedentes e inicios
A Sinfónica de Galicia xurdiu por iniciativa do daquela alcalde da Coruña Francisco Vázquez logo da súa visita á cidade estadounidense de Baltimore no ano no que a Baltimore Symphony Orchestra celebraba o seu 50 aniversario, xurdindo deste xeito a idea de crear unha grande orquestra seguindo o modelo doutras cidades europeas para facer da Coruña un referente musical. O primeiro paso na creación da orquestra foi a construción da súa sede actual, o Palacio da Ópera da Coruña. Logo dun proceso selectivo no que participaron 968 músicos de todo o mundo, foron seleccionados 75 profesores (37 mulleres e 38 homes) procedentes de Alemaña, Irlanda, Estados Unidos, China, Canadá, Francia, República Checa, Rusia, Islandia, Romanía, Polonia, Bélxica e Reino Unido. Sabas Calvillo foi nomeado director titular da nova orquestra, mentres que o compostelán Maximino Zumalave foi o principal director convidado e Rogelio Groba o compositor asociado da agrupación coruñesa.
O 4 de maio de 1992 a orquestra realizou o seu primeiro ensaio no Palacio da Ópera, e o día 15 dese mesmo mes ofreceu o seu primeiro concerto nun Palacio da Ópera cheo e coa presenza no palco de autoridades de, entre outros, o alcalde herculino Francisco Vázquez e o daquela presidente da Xunta de Galicia Manuel Fraga. Neste primeiro concerto, baixo a dirección de Sabas Calvillo, a OSG interpretou na primeira parte Ultreia de Rogelio Groba e o Concerto para violonchelo de Dvořák interpretado por Mischa Maisky, e na segunda Espacio de espejo de Tomás Marco e Cadros dunha exposición de Musorgskii, ás que seguiron varias propinas de Mozart, Vives, Giménez, Soutullo e Vert.
Etapa con Víctor Pablo
300px|miniatura|A OSG con [[Ainhoa Arteta baixo a dirección de Víctor Pablo Pérez en 2013.]] miniatura|300px|Tráiler da OSG. Víctor Pablo Pérez foi o seu director titular dende 1993 logo de diversos problemas xurdidos na institución e que levaron a un cambio de director despois de menos dun ano da súa creación. O director burgalés estivo á fronte da orquestra ata a tempada 2012-13.
Espada de Mouruás
Datación
A espada de Mouruás dátase entre os séculos X e IX ANE, no bronce final II. Considérase pola forma da folla unha espada pistiliforme. As armas desde tipo teñen a súa orixe nas espadas de tipo Hemigkofen, documentadas no val do río Rihn.
Cabaleiros da Táboa Redonda
miniatura|dereita|A Mesa Redonda de Winchester ([[século XIII)]] Os cabaleiros da Táboa Redonda foron os homes premiados coa máis alta orde da Cabalaría, na corte do Rei Artur, no Ciclo Artúrico. A Táboa Redonda ou Mesa redonda, ao redor da cal eles se reunían, foi creada con este formato para que non tivese cabeceira, representando a igualdade de todos os seus membros. En diferentes historias, varía o número de cabaleiros, indo de 12 a 150 ou máis. A Winchester Round Table, que data de 1270, é unha lista con 25 nomes de cabaleiros.
Espada de Mouruás
Datación
Os primeiros modelos servirían de base aos obradoiros locais, que as adaptarían ás características metalúrxicas da súa zona, creando novas variedades que se difundiron polo espazo europeo do denominado Bronce Atlántico. Así, modelos similares foron atopados na península Ibérica, San Briec-des-Iffs (Bretaña), Wilburton (Inglaterra) e Irlanda.
En moitos casos as armas eran atopadas en cursos fluviais de pouca profundidade, casos do río Ulla, Miño ou Sil (espada de Forcas). Esta situación, xunto á ausencia de necrópoles desa época, dá a entender que o depósito era intencionado e de carácter funerario, sendo a espada un obxecto ritual.
Orquestra Sinfónica de Galicia
Etapa con Víctor Pablo
En 1998 a OSG creou o Coro da OSG, que debutou nun concerto coa daquela denominada Escola de Práctica Orquestral da OSG (na actualidade Orquestra Nova da OSG) o 21 de marzo dese mesmo ano baixo a dirección de James Ross.
En 2003, a OSG foi convidada a participar como orquestra residente do Festival Rossini en Pesaro (Italia) da man do director artístico do festival, o director italiano Alberto Zedda. A orquestra coruñesa debutou coa representación de Semiramide de Gioachino Rossini no programa inicial no que participaron Darina Takova, Daniela Barcellona, Gregory Kunde e Ildar Abrazakov, e participou tamén na produción de Il viaggio a Reims, na que participaron cantantes noveis.
En 2007 realizou unha xira por América do Sur, visitando entre outros países a Arxentina, onde recibiu o Premio da Crítica Arxentina polos dous concertos que ofreceu en Buenos Aires, ademais na xira que comezou no Teatro Municipal de Santiago de Chile o 30 de setembro, a OSG visitou a cidade brasileira de São Paulo, onde ademais de ofrecer tres concertos, varios instrumentistas da orquestra coruñesa deron clases maxistrais ao alumnado do Instituto Baccarelli, que atende mozas e mozos sen recursos económicos na favela de Heliópolis, unha das máis perigosas do Brasil na época. Ese mesmo ano foi nomeada para os Premios Grammy pola súa gravación Concierto barroco xunto co guitarrista cubano Manuel Barrueco para o selo EMI Classics. En decembro do ano seguinte a OSG abriu a súa canle na plataforma YouTube, que en 2018 contaba con preto de 20 000 subscritores, e cuxo vídeo da interpretación de Scheherezade de Nikolai Rimskii-Korsakov baixo a dirección de Leif Segerstam en 2015, na que se incluíron berros da orquestra e do propio Segerstam no movemento final, tiña en 2018 case medio millón de visualizacións. En 2009 unha nova xira por Europa central levou á OSG ao escenario da Musikverein de Viena.
En 2010 recibiu o Premio da Cultura Galega de Música na súa primeira edición «pola súa traxectoria vencellada á creación, consolidación e expansión da música galega, dentro da comunidade e no exterior», logo de ser proposta pola Real Academia de Belas Artes Nosa Señora do Rosario e membros do xurado. Ese mesmo ano, o 11 de setembro acompañou, baixo a batuta do irlandés David Brophy, o gaiteiro galego Carlos Núñez xunto co grupo irlandés The Chieftains na Praza do Obradoiro de Santiago de Compostela no marco do festival Camiño da Música do Xacobeo 2010, no que foi o primeiro concerto sinfónico do gaiteiro en Galicia.
No inicio da tempada 2011-12 a orquestra realizou unha pequena xira de dous concertos coa violinista alemá Anne-Sophie Mutter nas cidades de Madrid e Oviedo coincidindo co 35º aniversario do seu debut no Festival de Lucerna, tocando o concerto para violín de Dvorák e a Sexta Sinfonía de Bruckner baixo a dirección de Víctor Pablo Pérez.