cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República Soviética Húngara
Política agraria
Unha última medida, o uso da forza e en ocasións do terror para suprimir actividades contrarrevolucionarias no campo, acabou por eliminar calquera simpatía polo réxime soviético no agro húngaro e aumentaron o descontento dos campesiños. Ante a falta de abastecemento de alimentos nas cidades, o Goberno ordenou requisas masivas de colleitas nas zonas rurais, usando para iso bandas de militantes comunistas moi novos organizados nos centros urbanos, os chamados «Mozos de Lenin». As bandas de Szamuely, en ocasións incontroladas a pesar do celo deste, causaron pavor e hostilidade coas súas exaccións en rexións onde se detectou oposición. Os intentos do Goberno e do Exército por eliminar os desmandos destas bandas terroristas foron infrutuosos.
O campesiñado
A comezos do século XX, Hungría era unha rexión fundamentalmente agrícola e subdesenvolvida, na que o 60% da poboación era campesiña. Ao redor do 15% da poboación tiña terras aínda que non vivise delas e outro 20% eran traballadores urbanos, preto da metade mineiros e obreiros fabrís, mentres que a outra metade traballaba no sector dos servizos, incluíndo o servizo doméstico e os xornaleiros.
A relación do campesiñado coa república dependeu da cuestión da terra. Un decreto do 3 de abril nacionalizou as grandes e medianas propiedades (parcelas de setenta e cinco acres ou máis). Estas terras convertéronse en cooperativas ou granxas estatais e non se repartiron entre os campesiños. A reacción a esta medida foi diversa: os escasos propietarios de leiras afectadas pola expropiación, entre un 2 e un 3 % da poboación rural, opuxéronse á república; o terzo de pequenos e medianos propietarios, aínda que non resultou afectado pola reforma, temeu posibles medidas posteriores e viu con malos ollos o anticlericalismo oficial que conduciu á secularización das escolas, a disolución das ordes relixiosas ou a supresión da educación relixiosa nos colexios, pero uniuse ás organizacións revolucionarias locais para moderar as súas medidas; os dous terzos de campesiños pobres ou xornaleiros, preto dun terzo da poboación do país, estaban divididos entre propietarios de exiguas facendas –dous quintos–, traballadores das facendas dos terratenentes –un quinto– e xornaleiros –os dous quintos restantes. Deste último grupo os poucos organizados e próximos aos socialistas apoiaron a república e participaron activamente nas institucións revolucionarias no campo e no exército. Neste tamén se contaron numerosos campesiños das zonas transilvanas ocupadas por Romanía. Para moitos outros, con todo, a decisión de non repartir as terras expropiadas provocou a desilusión co réxime soviético.
Esta desilusión e hostilidade medrou co tempo, e a falta de produtos industriais trouxo a crise do comercio de produtos agrícolas durante o verán. A necesidade de abastecemento das cidades e das tropas obrigou ó Goberno a aplicar requisicións de alimentos, que chocaron coa resistencia campesiña. Entre os campesiños máis acomodados creceu o apoio á contrarrevolución, en parte pola súa expulsión dos órganos de Goberno local en maio.
Os traballadores urbanos
[[Budapest durante as celebracións do Primeiro de maio, no que tiveron lugar grandes manifestacións.|miniatura]] Os traballadores das cidades supuxeron o principal sostén da república. A súa concentración nas cidades e a súa relativa organización conferíanlles unha forza maior da simplemente numérica. O número de traballadores sindicados creceu sen parar desde finais de 1918, e mentres que os socialistas atraían principalmente os obreiros cualificados, os comunistas facíano cos non cualificados e máis marxinais. A unión dos partidos reforzou o movemento obreiro e aparcou temporalmente as disputas entre as dúas formacións.
A pequena burguesía
Aínda que legalmente só as empresas de máis de vinte traballadores foran nacionalizadas, en numerosas ocasións non se respectou este límite e nacionalizaronse tamén pequenas empresas con poucos traballadores. Isto, unido á nacionalización de bancos, fábricas, hoteis, farmacias ou cines e ó control estatal das tendas, aumentou a hostilidade dos pequenos e medianos propietarios cara á república. A estas medidas uníronse outras como a confiscación de xoias ou o aloxamento de familias obreiras en casas de clase media, o que reforzou a animosidade desta última cara ao novo réxime.
Pola contra, no campo, en rexións onde se respectaron as leis de nacionalización, algúns pequenos propietarios, artesáns e comerciantes mostráronse favorables á república. A intelectualidade progresista, artistas ou científicos, os profesores rurais e os funcionarios de sindicatos e seguros sanitarios mostráronse polo xeral favorables tamén.
Pola contra, os funcionarios veteranos, policías e xendarmes, así como os sacerdotes das diversas relixións, apoiaron a contrarrevolución desde o comezo. Os oficiais foron un grupo especialmente destacado na oposición ao réxime comunista e á vez nas súas forzas armadas. Decididos a defender as antigas fronteiras húngaras, moitos serviron nas unidades republicanas malia a súa oposición ideolóxica ao Goberno.
Terratenentes e capitalistas
A antiga elite dirixente, formada por terratenentes e capitalistas industriais e comerciais, opúxose desde un primeiro momento á república soviética. Os seus principais representantes abandonaron o país nos primeiros días da república e a mediados de abril fundaron o Comité Antibolxevique en Viena, tamén coñecido como Comité Nacional Húngaro. A organización agrupaba a representantes dos partidos políticos tradicionais, incluíndo o do dimitido Mihály Károlyi, e máis do 80% dos seus dirixentes eran aristócratas. Doutra banda, primeiro en Arade e máis tarde en Szeged, o tamén aristócrata e gran terratenente Gyula Károlyi formou a comezos de maio un Goberno rival do de Budapest. Ámbolos dous centros contrarrevolucionarios trataron de gañarse o favor da Entente.
Oposición e represión
József Cserny e algúns dos seus «mozos de Lenin», unha banda de case douscentos homes armados, sen control do Goberno, que estenderon o terror polo país, causando o desprestixio da república soviética entre parte da poboación.|miniatura Ao considerar a toda a poboación –menos á minoría radical– inimiga de clase, o Goberno puxo en marcha unha serie de medidas para sometela: a toma de reféns; a formación da «Oficina de Investigación Política» encabezada por Ottó Korvin, que levou a cabo numerosos arrestos, descubriu algunhas tramas contra o Goberno e executou a algúns conspiradores; a vixilancia en lugares públicos; ou a tolerancia de bandas armadas descontroladas como a do mariño József Cerny, formada por criminais, oportunistas e partidarios do Goberno, dedicada á extorsión e ao asasinato. O Goberno formou unidades terroristas, que percorreron o país en trens blindados para opoñerse aos elementos opositores, cada vez máis activos. As medidas de coerción, con todo, non serviron para fortalecer o Goberno senón que, pola contra, priváronlle do apoio da clase media e de parte do proletariado. Tres días despois da proclamación da república proclamouse a lei marcial e a pena de morte para os opositores aos consellos. Estableceuse un sistema de tribunais revolucionarios de competencias vagas, presuntamente formado para xulgar a oposición á república. Unha lei posterior de mediados de maio permitía os xuízos sumarios nas zonas de combate, na práctica todo o país, o que permitiu a acción das bandas de Szamuely no campo.
Os elementos máis hostís á república soviética abandonaron o territorio controlado por ela, trasladándose a Austria ou á zona baixo control militar francés ao sur do país, mudaron ás súas facendas (no caso da nobreza) ou pasaron á clandestinidade. Foron incapaces, porén, de solicitar un apoio o suficientemente forte para enfrontarse ao Goberno de Kun. En Viena formouse o Comité Antibolxevique, que solicitou repetidamente, pero en balde, a invasión de Hungría por parte das tropas da Entente. O 5 de maio formouse no sur un Goberno contrarrevolucionario en Arade, que pronto se trasladou a Szeged –baixo protección francesa– por esixencia das autoridades romanesas, que vían con malos ollos o seu irredentismo.
As revoltas sucedéronse en abril e comezos de maio, coincidindo con varias vitorias romanesas na fronte e unha folga de ferroviarios, que solicitaban que se lles librase do servizo militar e que se formase un Goberno exclusivamente socialista, desbaratando as comunicacións e illando a capital. Desde mediados de maio a mediados de xuño o número de revoltas contrarrevolucionarias duplicouse respecto aos meses anteriores e o seu tamaño creceu notablemente. O Goberno, con todo, logrou sobrevivir e deter a ofensiva romanesa o 27 de abril pasando ao ataque, malia os alzamentos campesiños nuns setenta pobos nos que os labradores trataron de facerse co poder e acabar coas requisicións. Tropas fieis ao Goberno enfrontándose aos rebeldes durante o intento de golpe de Estado do, esmagado en poucas horas.|miniatura|esquerda O 21 de abril creouse o «Tribunal de Xustiza Sumaria», presidido por Szamuely que, xunto con destacamentos armados, percorreu o territorio sufocando as revoltas, en moitas ocasións sen atopar resistencia dos campesiños alzados agás alí onde os oficiais tomaran o mando das rebelións. Das cincocentas ou seiscentas persoas asasinadas ou executadas durante o período soviético en Hungría, o 73% foron campesiños, o 9,9% oficiais, o 8,2% burgueses e o 7,8% terratenentes, sen contarse aristócratas entre as vítimas.
O 5 de xuño catro mil campesiños marcharon sobre Sopron, pero foron rexeitados con notables baixas pola gornición da cidade. O 24 de xuño producíronse levantamentos contra o Goberno tanto na capital, por parte de cadetes dunha academia militar, coma nas provincias, que foron rapidamente sufocados. Estes apenas contaron con apoio obreiro ou do campesiñado máis pobre. O do 24 de xuño foi o único intento serio de derrocar o Goberno de Kun desde o interior. Mal planeada, mal coordinada e cunha falta de apoios, a tentativa fracasou. Orixinalmente o golpe debía contar co apoio dos socialdemócratas e da gornición da capital que controlaban, e que os contrarrevolucionarios desexaban utilizar contra o Goberno para máis tarde levar a cabo unha contrarrevolución completa. No último momento, faltou o concurso socialista e a maioría dos conxurados negouse a alzarse sen este. As exiguas unidades que finalmente se puxeron en marcha non puideron cumprir os seus obxectivos e foron avasaladas en poucas horas. Como consecuencia do levantamento varios socialistas abandonaron o Goberno, que se reduciu de trinta e seis comisarios a once.
Mentres tanto os representantes Aliados en Viena, sen o apoio dos seus respectivos Gobernos, trataron de derrocar a Kun e substituílo por un novo gabinete socialista con Gyula Peidl á fronte.
Derrota e fin da república soviética
Uníndose á derrota militar no leste, había tempo que o Goberno perdera o apoio dos sindicatos. O 31 de xullo, unha reunión da Xunta de Sindicatos con corenta e seis dirixentes sindicais presentes votou de xeito abafador en contra de manter o sistema soviético –só houbo tres votos favorables. O resultado comunicouse de inmediato a Kun, que o día anterior negárase a dimitir e afirmara que o Exército podería soster a fronte. O Consello de Goberno convocou entón unha reunión extraordinaria do Consello de Obreiros e Soldados de Budapest para o día seguinte. Tropas romanesas entrando en Budapest a comezos de agosto, poucos días despois da abolición da república soviética.|miniatura O 1 de agosto o gabinete cedeu o poder a un novo Goberno formado por dirixentes sindicais moderados durante a sesión do consello central de traballadores. Gyula Peidl, o novo primeiro ministro, negouse a aparecer ante o consello, sinal do seu rexeitamento ao sistema soviético no que non participara activamente. Inmediatamente despois da dimisión, algúns dos dirixentes comunistas máis destacados pasaron á clandestinidade. Esa mesma noite, Kun recibiu confirmación de que o Goberno austríaco estaba disposto a concederlle asilo a el e a algúns dos seus seguidores. Xunto con algúns dos antigos comisarios abandonou Budapest en dous trens, chegando a Viena a primeiras horas do 2 de agosto tras ser acosados por multitudes anticomunistas camiño da estación na capital húngara.
O novo Goberno de Gyula Peidl, controlado por socialdemócratas, herdou catro comisarios do anterior gabinete de Kun, que volveron transformarse oficialmente en socialistas. O 2 de agosto, na primeira reunión do gabinete, aboliuse oficialmente a república soviética e restaurouse a república popular, entre outras medidas que comezaron a desmantelar a herdanza soviética. A noite do día 2 as forzas romanesas atopábanse xa a só 20 km da capital e a tarde seguinte as primeiras unidades entraron en Budapest. Privado do control efectivo das poucas unidades que quedaban en pé, o novo Goberno non puido impedir a entrada do groso das tropas romanesas na capital o día 4, sen que tivesen lugar combates. Romanía tratou de solicitar en balde o beneplácito de Iugoslavia e Checoslovaquia para formar un Goberno satélite en Budapest trala derrota dos comunistas.
Véxase tamén
dereita|100px
Camilo Flores
Camilo Flores Varela, nado en Lugo o 13 de marzo de 1949 e finado en Santiago de Compostela o 19 de xuño de 1997, foi un profesor de lingua e literatura francesas medievais na Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Logo de facer os seus primeiros estudos na súa cidade natal, trasladouse a Santiago de Compostela, onde se licenciou en Filoloxía francesa en 1971. Foi bolseiro do goberno francés, para unha estadía de investigación no C.E.S.C.M. de Poitiers, para traballar co Profesor Pierre Bec, ó que admiraba e consideraba o seu mestre. Neste centro francés realizou varias estadías. Galicia foi un constante referente na súa obra. Os seus profundos coñecementos da lírica medieval mostráronse en numerosos artigos. Colaborou coa redacción da Gran Enciclopedia Galega.
Con motivo do seu prematuro falecemento a Universidade de Santiago de Compostela publicou na súa honra Homenaxe ao profesor Camilo Flores, en dous tomos. A edición foi coordenada por Mª Teresa García Sabell Tormo, Manuel Míguez Ben, Emilio Montero Cartelle, Manuel Vázquez Buján e José Mª Viña Liste, en Publicacións da Universidade de Santiago, 1999. Tamén a Editorial Galaxia lle rendeu unha homenaxe publicando un minilibro co seu artigo sobre Martín Codax na Enciclopedia Galega.
Artigos
etc.
A xungla do asfalto
A xungla do asfalto (en inglés The Asphalt Jungle) é un filme estadounidense de 1950 dirixido por John Huston e protagonizado por Sterling Hayden e Jean Hagen. Está considerado un clásico do cinema negro.
Argumento
Un ladrón de fama lendaria como planificador, Erwin "Doc" Riedenschneider (Sam Jaffe), deixa a prisión baixo liberdade condicional. Para o seu próximo roubo busca a complicidade nun avogado corrupto, Alonzo Emmerich (Louis Calhern), quen comprará en efectivo o total do roubo. O botín pode chegar ao millón de dólares. Doc reúne un grupo de criminais experimentados composto por un corretor de apostas, Cobby (Marc Lawrence) que fará de coordinador; Louis Ciavelli (Anthony Caruso), dinamiteiro de caixas fortes; Gus Minissi (James Whitmore), dono dun pequeno bar que fará de condutor; e Dix Handley (Sterling Hayden), granxeiro arruinado pola Gran Depresión, que actuará de escolta.
O plan consiste en roubar pola noite unha xoiaría. O grupo de delicuentes comeza o roubo planeado meticulosamente, mais finalmente a explosión provoca que varias alarmas de negocios próximos comecen a funcionar, atraendo a presenza da policía antes do esperado. Un garde de seguridade decide revisar todos os locais, e cando entra na xoiaría é golpeado por Dix. O garda, esvaecido, deixa caer a súa arma, que se dispara ferindo a Ciavelli. Os bandidos foxen levando con eles o botín e a Ciavelli.
Doc e Dix chegan co botín onde Emmerich, mais néganse a entregarllo porque xa sospeitaban que o avogado pensaba traizoalos, quedando con todo e fuxindo coa súa amante Angela Phinlay (Marilyn Monroe) a Europa.
Ponteceso de Cabana, Cesullas, Cabana de Bergantiños
Ponteceso de Cabana tamén coñecida como Outrabanda é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Xunto co lugar da Outra Banda tiña 100 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 50 eran homes e 50 mulleres.
Por este lugar pasa a 3º etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Herdanza dos caracteres adquiridos
miniatura|Jean-Baptiste Lamarck
A herdanza dos caracteres adquiridos é unha hipótese biolóxica que afirma que os cambios fenotípicos adquiridos durante a vida dun organismo (como o agrandamento dun músculo polo seu repetido uso) poden ser transmitidos á descendencia. Tamén se denomina teoría da adaptación e foi o punto central da teoría evolutiva do naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck (1744-1829) coñecida como lamarckismo. Esta teoría foi rexeitada a inicios do século XX, pero recentemente algúns experimentos epixenéticos reavivaron o debate.
Historia
A idea xa foi proposta na época antiga por Hipócrates e Aristóteles, e era comunmente aceptada en tempos de Lamarck. Erasmus Darwin describira a herdanza dos caracteres adquiridos na súa obra Zoonomia, 1794. Segundo o historiador da ciencia Conway Zirkle:
"Lamarck non foi o primeiro nin o máis distinguido biólogo que cría na herdanza dos caracteres adquiridos. El simplemente promocionou unha crenza que fora xeralmente aceptada durante polo menos os 2 200 anos anteriores para explicar como podía ter lugar a evolución. A herdanz dos caracteres adquiridos fora aceptada previamente por Hipócrates, Aristóteles, Galeno (?), Roger Bacon, Jerome Cardan, Levinus Lemnius, John Ray, Michael Adanson, Johann Friedrich Blumenbach e Erasmus Darwin entre outros."
Lamarck publicou a súa teoría en 1809, o ano en que naceu Charles Darwin. Sinalou varias liñas de organismos que descendían doutros anteriores ao comparar as especies actuais coas fósiles. Lamarck incorporou dúas ideas á teoría evolutiva. A primeira foi a teoría do uso e desuso de órganos, que é a idea de que as partes do corpo máis usadas polo animal xeralmente se fan máis fortes e grandes, mentres que as partes non usadas dexeneran lentamente e desaparecen. A segunda idea que introduciu foi a teoría da herdanza dos caracteres adquiridos, que é o concepto de que as modificacións que ocorren durante a vida dun organismo transmítense aos seus descendentes. Un exemplo que tradicionalmente se pon para ilustrar esta idea é o crecemento do pescozo na liña evolutiva das xirafas, que se orixinaría polo esforzo dos antepasados da xirafa de estirar o pescozo para chegar ás pólas altas das árbores; deste modo o pescozo faríase máis longo en cada xderación e ese carácter herdaríase na seguinte xeración. O conde de Buffon, anterior a Lamarck, propuxo ideas sobre a evolución que implicaban este concepto, e incluso Charles Darwin, posterior a Lamarck, desenvolveu unha teoría propia sobre a herdanza de caracteres adquiridos chamada panxénese. O concepto básico de herdanza dos caracteres adquiridos foi finalmente rexeitada a inicios do século XX.
Durante o goberno de Joseph Stalin na URSS na década de 1930, a teoría da herdanza das características adquiridas foi unha das propostas presentadas por Trofim Lysenko, presidente da Academia Soviética de Ciencias Agrícolas. O lisenkismo foi aplicado principalmente en servizo da agricultura soviética. Nas investigacións de Lysenko obtíñanse mellores colleitas pero no fondo estaba errado ante a xenética mendeliana.
Rexeitamento da teoría
A idea de que as células xerminais conteñen información que se transmite a cada xeración sen verse afectada polas experiencias do individuo e é independente das células somáticas do corpo, o que se denomina barreira de Weismann, e cítase frecuentemente que puxo o punto final á teoría da herdanza dos caracteres adquiridos. Así, a crenza xeral durante as últimas décadas foi que a única forma real de herdanza era a chamada herdanza dura e calquera idea de herdanza branda estaba errada.
August Weismann realizou no século XIX un experimento consistente en cortar o rabo ae 68 ratos brancos, repetidamente durante 5 xeracións, e informou que non nacera ningún rato na descendencia sen rabo ou nin sequera cun rabo máis curto. Informou que "se produciran 901 crías en cinco xeracións de pais mutilados artificialmente, e nin sequera houbo un só exemplo de rabo rudimentario ou calquera outra anormalidade neste órgano."
Herdanza epixenética transxeneracional
Recentemente, os investigadores reexaminaron este concepto á luz dos descubrimentos de epixenética e da epixenética transxeneracional. O estudo de Heijmans et al. (2008) estudaron persoas nacidas durante a fame holandesa de 1944. Os adultos que foran concibidos durante a fame tiña marcas epixenéticas distintivas que non tiñan os seus irmáns nacidos antes ou despois do ano da fame. Estas marcas reduciron a produción do factor de crecemento similar á insulina 2 (IGF2), afectando o crecemento dos nenos. Aínda que a herdana epixenética transxeneracional era unha posible explicación, isto podía tamén ser explicado por modificacións in utero debidas á fame, en vez dunha herdanza de liña xerminal. Ademais, noutro experimento en ratos os estreses ambientais que causaban un comportamento agresivo en machos causaron o mesmo comportamento nos seus descendentes, que tiñan cambios nos padróns de metilación do ADN en determinados xenes.
O mecanismo da herdanza epixenética transxeneracional parece implicar un ARN non codificante longo (lncRNA), que son transcritos xeralmente expresados en rexións que se pensa que non codifican proteínas. Algúns lncRNA únense a transcritos de xenes que codifican proteínas. Proteínas que remodelan a cromatina asociadas modifican despois a cromatina local e o ADN por medio de mecanismos como a metilación do ADN, suprimindo a expresión xénica. Un artigo de Kevin Morris de 2012 en The Scientist discute a herdabilidade dos cambios epixenéticos en profundidade.
Lázara
Lázara pode referirse a:
O topónimo Lázara pode referirse a:
Declaración dos Dereitos do Neno
miniatura|Nenos xogando. A Declaración dos Dereitos do Neno foi deseñada por Eglantyne Jebb e adoptada pola International Save the Children Union, Xenebra, o 23 de febreiro en 1923 e apoiada pola Asemblea Xeral da Sociedade das Nacións o 26 de novembro de 1924.
Historia
A través desta declaración, coñecida comunmente como Declaración de Xenebra, homes e mulleres de todas as nacións, recoñecendo que os nenos son o mellor que a humanidade ten, declara e acepta como o seu deber, máis alá de toda consideración de raza, nacionalidade ou credo, que:
O documento orixinal, nos arquivos da cidade de Xenebra, leva a firma de varios delegados internacionais, entre eles Eglantyne Jebb, Janusz Korczak, e Gustave Ador, expresidente da Confederación Suíza.
As Organización das Nacións Unidas adoptou unha versión lixeiramente emendada en 1946 e o 20 de novembro de 1959 a Asemblea Xeral das Nacións Unidas adoptou unha versión expandida como a súa propia Declaración dos Dereitos do Neno.
Texto de 1959
A Declaración aprobada en 1959 consta de 10 artigos sendo o seu contido fundamentalmente o seguinte:
Fallout 3
Fallout 3 é un videoxogo, un RPG de acción, o terceiro da serie Fallout e o primeiro desenvolvido por Bethesda Game Studios, publicado nos Estados Unidos o 28 de outubro de 2008, en Europa e Australia o 30 de outubro para Microsoft Windows, PlayStation 3 e Xbox 360. Tras o seu lanzamento, Fallout 3 recibiu moi boas críticas en particular polo seu final aberto e o seu carácter flexible. NPD Group estima que o xogo vendeu 610.000 unidades no seu primeiro mes.
Características
O xogo ten un sistema de combate típico e os atributos típicos dos xogos RPG de acción pero tamén incorpora elementos dos xogos de acción de primeira persoa e dos xogos de supervivencia. Unha característica importante é que Fallout 3 a diferenza dos xogos anteriores da serie, que tiñan un 3D isométrico, é un auténtico 3D en primeira persoa grazas ó motor de Oblivion.
Argumento
Fallout 3 ten lugar no ano 2277, 36 anos despois de Fallout 2 e 200 anos despois da guerra nuclear entre os Estados Unidos e a China que devastou o mundo nunha Guerra fría alternativa. O xogo pon ó xogador no papel dun habitante de Vault 101, un refuxio subterráneo designado para protexer da chuvia radioactiva un pequeno número de humanos superviventes. Cando o pai do xogador despararece en circunstancias misteriosas, o xogador debe escapar de Vault e viaxar ás ruínas de Washington, D.C. na súa busca. Ó xogador asísteno un certo número de humanos superviventes da catástrofe e debe loitar contra un amplo número de mutantes inimigos que agora habitan ese páramo.
Interestatal 70
A Interestatal 70 (abreviada I-70) é unha autoestrada interestatal de trazado este-oeste situada nos Estados Unidos cruza os estados de Utah, Colorado, Kansas, Missouri, Illinois, Indiana, Ohio, Virxinia Occidental, Pensilvania e Maryland. A autoestrada inicia no Oeste desde a Interestatal 15 preto de Cove Fort, Utah e finaliza na MD 122 en Baltimore, Maryland. A construción do I-70 en Colorado e Utah considérase unha marabilla da enxeñaría, a ruta pasa polo túnel Eisenhower, Glenwood Canyon , e o San Rafael Swell. O túnel Eisenhower é o punto máis alto ao longo do sistema de autoestrada interestatais, cunha altura de 11.158 pés (3.401 m). A autoestrada ten unha lonxitude de 3497,33 km (2153.13 mi).
Guión (Lugo)
Guión foi periódico semanal editado en Lugo entre 1930 e 1931.
Historia e características
Subtitulado Semanario republicano de Política-Cultura-Información, saíu na terceira semana de marzo de 1930 como substituto do semanario ¡Ahora!, ao que se lle cambiou o título para non coincidir coa cabeceira madrileña do mesmo nome. Periódico de tendencia progresista, estaba dirixido por Avelino López Otero e contou coa colaboración de importantes políticos republicanos de Lugo e intelectuais, que logo participaron na edición de Yunque. Foise radicalizando progresivamente ata chegar ao último número, no que cambiou o subtítulo polo de Semanario de izquierdas. Cesou a súa edición en maio de 1931.
Atol Namorik
Namdrik atópase a uns 145 km ao oeste-suroeste de Jaluit, e a 117 km ao noroeste de Ebon. O atol está formado por dúas illas boscosas de gran tamaño. A máis grande (tamén chamada Namorik) envolve a lagoa central desde o suroeste cara ao nordés, mentres que a illa máis pequena pecha a esquina noroeste da lagoa. Un illote de coral interponse entre eles no arrecife, con numerosos cantos rodados negros. A lagoa pouco profunda está separada do mar por un arrecife de coral seco. Os barcos poden cruzar o arrecife con dificultade, coa marea alta no lado oeste do atol. Hai unha tenda ao oeste do Illote Namorik.
Existe unha pista de aterraxe no lado oeste do Illote Namorik, moi difícil de utilizar. Non hai refuxio para os ventos do nordés e é perigoso con fortes ventos do suroeste cando hai un mar groso. Hai un arrecife costeiro que se estende uns 135 metros nas proximidades da pista de aterraxe. Dous pecios afundidos están a 90 metros da costa sur ao longo da liña de arrecifes.
Historia
Namorik foi reclamado polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.
Rebordelo, Cesullas, Cabana de Bergantiños
Rebordelo é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 46 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 23 eran homes e 23 mulleres.
Sobrado, Cira, Silleda
Sobrado é un lugar dentro da parroquia de Cira no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 21 habitantes, 8 homes e 13 mulleres.
Illa Byam Martin
A illa Byam Martin é unha illa das Illas Árticas do Canadá situada no lado norte do estreito Viscount Melville no territorio de Nunavut.
Xeografía
As illas máis próximas son: ao oeste, Illa Melville, da que a separan as augas da canle Byam Martin (27 km de anchura); ao leste, separadas pola canle Austin, a illa Bathurst (a 35 km) e illa Alexander (a 42 km); ao sur, as augas abertas do Estreito Viscount Melville. A illa Byam Martin mide 46 km de longo, e 37 km de largo e ten 1.150 km² de superficie.
O terreo é bastante baixo, cunha media de 100 m. de altitude na maior parte da illa, aínda que chega aos 153 m na súa parte sur. O relevo está moi fracturado por numerosos vales fluviais estacionais.
Historia
A illa Byam Martin foi descuberta por vez primeira polo explorador británico e capitán da Mariña Real Británica, William Edward Parry, na súa segunda expedición de 1819-20 ao ártico en procura do Paso do Noroeste. Parry, que xa estivera no ártico con John Ross, logrou o mando dunha nova expedición ártica formada por dous barcos, o HMS Hecla, de 375 ton., ao seu mando, e o HMS Griper, de 180 ton., ao mando do tenente Liddon. Partiron de Inglaterra en maio de 1819 e o 4 de agosto chegaron ao Estreito Lancaster, que libre de xeo, permitiulles avanzar rapidamente cara ao oeste. Nesa travesía descubriron moitas illas totalmente descoñecidas no arquipélago que durante moito tempo chamouse arquipélago Parry (e que desde 1953 chámase Illas da Raíña Isabel), entre elas a illa Byam Martin. Leva o nome na honra de Sir Thomas Byam Martin, almirante da Mariña Real Británica (1773-1854).
Abenostre, Lestedo, Palas de Rei
Abenostre é un lugar da parroquia de Lestedo, no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Meira, Moaña
Santa Eulalia de Meira é unha parroquia que se localiza no concello de Moaña. Segundo o IGE en 2022 tiña 3 927 habitantes (1 986 mulleres e 1 941 homes). Ten oito entidades de poboación.
Patrimonio
Entre o seu patrimonio, cabe destacar a presenza de petróglifos: as dez estacións da parroquia son o petróglifo da Chan do Caeiro, petróglifo da Devesa do Rei, petróglifo da Torre de Meira, petróglifo da Xesteira, petróglifo das Meáns, petróglifo de Bronlle, petróglifo de Meira, petróglifo do Pozo Garrido, petróglifo do Viveiro e os petróglifos da Borna.
Santa Eulalia de Meira está representada pola igrexa de Santa Eulalia, na zona denominada "Meira de arriba"; pero a parroquia ten outras pezas de arquitectura como a capela da Virxe Peregrina, ou a ermida de San Bartolomeu, no centro da antiga illa de mesmo nome.
Festas
No ano 2011 recuperouse o entroido de Meira, baseado na danza de madamas e galáns e desaparecido nos comezos da guerra civil española.
Krzysztof Piątek
Krzysztof Piątek ( pronuncia en polaco : [ˈkʂɨʂtɔf ˈpjɔntɛk]), coñecido habitualmente como Piątek, nado en Dzierżoniów, en Polonia, o 1 de xullo de 1995, é un futbolista polaco que desempeña o seu xogo na posición de dianteiro centro. Actualmente xoga na AC Milan da Serie A de Italia e para a Selección de fútbol de Polonia.
Traxectoria
Formouse na canteira do Dziewiątka Dzierżoniów e do Lechia Dzierżoniów, e debutou neste último en 2012. En 2013 fichou polo Zagłębie Lubin da Ekstraklasa. Tras disputar 85 partidos ao longo de tres tempadas, nos que marcou 18 tantos, fichou polo KS Cracovia en 2016. Na tempada 2017-18 anotou 21 goles, e foi o terceiro máximo goleador da competición tras os españois Carlitos e Igor Angulo.
En xuño de 2018 asinou polo Genoa FC da Serie A italiana, que pagou 4'5 millóns de euros polo dianteiro polaco. O 11 de agosto, no seu debut, marcou catro goles na vitoria por 4 a 0 ante o Lecce en Coppa Italia. En Serie A arrincou cunha serie goleadora de nove tantos en sete encontros, dos que destacaron as dobradas que lles fixo a Sassuolo e Frosinone. Naquela altura díxose que o seu inicio goleador fora o mellor realizado por un debutante desde Karl Aage Hansen en 1949.
Tras uns dias de frecuentes ruxerruxes, o 23 de xaneiro de 2019, Piątek foi contratado pola AC Milan por 35 millóns de euros. O 26 de xaneiro fixo o seu debut co club rossonero nun encontro ante o SSC Napoli. Tres días máis tarde, ante o mesmo rival, logrou dous tantos nos cuartos de final da Coppa Italia en San Siro. O 3 de febreiro marcou o seu primeiro tanto co club en Serie A nun empate ante o AS Roma no Olimpico de Roma, estadio onde xa marcara co Genoa. O 16 de febreiro logrou un dobrete no triunfo por 1 a 3 ante o Atalanta.
Selección nacional
Foi internacional en categoría sub-20 e sub-21 con Polonia. Debutou coa selección absoluta de, o 11 de setembro de 2018, nun amigable ante que terminou con empate a 1. Un mes despois, no seu segundo encontro, anotou o seu primeiro tanto oficial coa selección nunha derrota por 2 a 3 ante Portugal.
Estatísticas
Actualizado ao último partido xogado o 10 de marzo de 2019.20x20px
Love is Beautiful
Love is Beautiful é o décimo álbum do grupo xaponés de pop/rock chamado GLAY, lanzado ó mercado o 31 de xaneiro do ano 2007 baixo o selo Toshiba EMI e producido por eles mesmos. O álbum alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon, con 193.530 copias vendidas. O álbum sería certificado como platino (máis de 250.000 copias) pola RIAJ (Recording Industry Association of Japan).
Edición limitada
Engade un DVD
Sociedad Editora Universal
Sociedad Editora Universal (ás veces chamada «El Trust») foi unha importante empresa editorial e xornalística española que existiu durante as décadas de 1920 e 1930. Esta empresa foi a sucesora da Sociedad Editorial de España, propietaria dun grupo de xornais na España da restauración. O grupo estaba formado por Heraldo de Madrid, El Liberal de Madrid, El Liberal de Sevilla, El Defensor de Granada, El Liberal de Murcia, a revista Royal e o semanario La Moda Práctica.
Historia
A Sociedad Editora Universal foi un grupo editorial de grande éxito durante os seus anos de actividade, especialmente na etapa republicana, cando repartía dividendos do 11% do capital ós seus accionistas e emprendía fortes investimentos en maquinaria, como a rotativa Wifag encargada en Suíza en 1936. A estabilidade na propiedade foi a chave do crecemento dos xornais da sociedade que, no caso de Heraldo de Madrid, rompeu todas as marcas e tivo nestes anos unha traxectoria ascendente —en contraste co Liberal, que entrou nunha etapa de decadencia—. Isto supuxo que a empresa fose economicamente rendible, a diferenza dalgúns dos seus rivais como La Papelera Española, e permitise acometer —entre 1934 e 1936— unha forte expansión do capital social, que aumentou desde 1,8 millóns de pesetas até os 5 millóns.
Tras o estalido da Guerra Civil Española en xullo de 1936, a empresa sufriu as vicisitudes da contenda. Os xornais da sociedade foron incautados pola Falanxe Española a medida que as tropas franquistas entraban nas cidades españolas. O director do Defensor de Granada, Constantino Ruiz Carnero, morreu durante a represión na súa cidade, mentres que El Liberal de Sevilla foi arrasado polas tropas de Queipo de Llano cando este advertiu que se tentaban imprimir panfletos contrarios á sublevación militar. As publicacións que quedaron en zona republicana continuaron editándose baixo a xestión de comités obreiros. As instalacións de Heraldo de Madrid e El Liberal de Madrid na rúa do Marqués de Cubas foron ocupadas por un grupo de falanxistas o 27 de marzo de 1939, coincidindo co final da contenda.
Os bens de produción da sociedade foron incautados por FET e das JONS, e nunca foron devoltos nin indemnizados os seus propietarios a pesar das innumerables xestións realizadas desde data tan temperá como 1947 e até a máis recente iniciativa, tratada no Congreso dos Deputados en novembro de 2009.
Eleccións municipais en Ramirás
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Ramirás dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ramirás]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Ramirás desde a aprobación da Constitución de 1978.
Iosif Kobzon
miniatura|Kobzon en 2007 Iosif Davidovich Kobzon (en ruso Иосиф Давыдович Кобзон) nado en Chasiv Yar o 11 de setembro de 1937, é un cantante ruso.
Traxectoria
Kobzon naceu nunha familia xudía nunha cidade mineira da rexión de Donbass, en Ucraína, xa de neno demostrou habilidades para cantar, gañando concursos rexionais de cancións e aparecendo en concertos dedicados a Iosif Stalin - o que era unha honra na época -, máis tarde estudou xeoloxía e minería, porén en 1956 durante a súa época de servizo no Exército soviético decidiu dedicarse á música, comezando a súa carreira en 1958 en Moscova mentres estudaba no Instituto Gnessin, o compositor Arkadi Ostrovski permitiulle interpretar algunha da súa música, e comezou a se facer coñecido, inicialmente actuaba nun dueto co tenor Viktor Kokhno, pero gradualmente foi ofrecendo concertos en solitario con repertorio de Mark Fradkin, Alexander Dolukhanian e Yan Frenkel. En 1962 gravou o seu primeiro LP con cancións de Aleksandra Pakhmutova, en 1964 participou nun festival internacional da canción en Sopot (Polonia), a súa popularidade foi en aumento e a súa canción máis popular foi "A u nas vo dvore". Durante a época de Leonid Brezhnev (1964–82), participou en case todos os concertos oficiais da URSS e en 1980 recibiu o título honorario de Artista do Pobo da URSS. Membro do Partido Comunista da URSS desde 1973 foi expulsado en 1983 por cantar cancións xudías en apoio de Israel pero ao ano seguinte viu como se restituía a súa honra, e recibía o Premio Estatal da URSS.
En 1989 foi elixido como membro da Duma e entre 2005 e 2005 estivo á fronte do comité de cultura do parlamento.
Avifauna (núcleo zoolóxico)
Avifauna é un parque zoolóxico adicado a diferentes especies de aves, tanto autóctonas coma exóticas, localizado no municipio lucense de Outeiro de Rei.
Metro de Madrid
miniatura|dereita|250px|Logo da Rede de Metro de Madrid á saída da estación de [[Delicias (Metro de Madrid)|Delicias]] O Metro de Madrid é un sistema de metro que serve á cidade de Madrid, en España. Foi inaugurado o 17 de outubro de 1919 polo rei Afonso XIII.
A rede conta con 238 estacións, das que 200 son sinxelas, en 27 trasbordan dúas liñas, en 10 teñen parada tres liñas e a estación de Avenida de América que serve de transbordo a catro liñas. En tres desas estacións (Tres Olivos, Estadio Olímpico e Puerta de Arganda), faise cambio de tren dentro dunha mesma liña, e en 21 paradas hai correspondencia coa rede de Cercanías Madrid de Renfe. Se se teñen en conta as liñas que pasan por cada estación a cifra de estacións en total asciende a 300 estacións en liña.
A rede de Metro de Madrid compóñena 12 liñas convencionais con 238 estacións, o ramal que une Ópera e Príncipe Pío e as tres liñas existentes de metro lixeiro que suman un total de 27,78 km e contan con 38 estacións, das que Metro de Madrid opera as 9 paradas da liña ML1 de 5,4 km; a lonxitude total da rede é de 293 quilómetros.
Actualmente a rede estendeuse máis alá da cidade de Madrid para prestar servizo a varios concellos da súa área metropolitana. Estes son: Alcobendas, San Sebastián de los Reyes, Coslada, San Fernando de Henares, Rivas-Vaciamadrid, Arganda del Rey, Alcorcón, Leganés, Xetafe, Móstoles, Fuenlabrada, Pozuelo de Alarcón e Boadilla del Monte (os dous últimos están conectados por liñas de metro lixeiro).
Historia
No centro da cidade, concretamente nos arredores da Puerta del Sol (véxase: Historia da Puerta del Sol) había xa a finais do século XIX un tráfico tal de tranvías e de carruaxes que, desde 1892, propúxose a construción do metro. Pedro García Faria proxectaba levar a cabo unha rede de cinco liñas, que debían tamén poder transportar mercancías. Aínda que Faria obtivo a concesión ao proxecto, as obras non chegaron a executarse.
miniatura|Imaxe do interior da Nave de motores de Metro de Madrid, mostrando un dos 3 motores diésel (centro) así como os 3 transformadores (primeiro plano)
En 1913, cando Madrid contaba uns 600.000 habitantes, os enxeñeiros Miguel Otamendi, Carlos Mendoza, Sáez de Argandoña e Antonio González Botarche presentaron un novo proxecto de rede de metro. Provería á cidade de catro liñas cunha lonxitude total de 154 km. O seu traxecto comprendía exactamente o mesmo percorrido das liñas 1, 2, 3 e 4 do metro actual. As obras empezaron o 19 de setembro de 1916. Antonio Palacios foi o arquitecto que deseñou as principais estacións e bocas do metro madrileño ata a súa morte en 1945.
O 17 de outubro de 1919 o rei Afonso XIII inaugura a primeira liña entre a Puerta del Sol e Cuatro Camiños. A liña tiña 3,48 km e 8 estacións. É tal o éxito do novo medio de transporte que no primeiro ano é usado por máis de 14 millóns de usuarios. En 1926 xa hai 14,8 km de vías.
Entre 1981 e 1982 cámbiase a totalidade da sinalización ao viaxeiro do Metro de Madrid, créase o primeiro plano esquemático e se redeseña a imaxe do rombo, máis acorde coa nova sinalización, a diferenza doutras sinalizacións de metros que han evolucionado no tempo, o deseñador Arcadi Moradell Bosch crea unha sinalización totalmente diferente á anterior con grande éxito segundo os estudos do propio Metro, deseña o primeiro plano esquemático a 45º e 90º do Metro e modifica o rombo/logotipo con cambios de cor e tipografía similares á nova sinalización. No ano 2009 Metro de Madrid encarga ao mesmo deseñador, Arcadi Moradell, a actualización da Normativa de Sinalización ao Viaxeiro da Rede de Metro de Madrid.
Debido a problemas económicos da compañía, o Estado intervén a compañía a través do Real Decreto-Lei de 7 de xuño de 1978. Durante os primeiros anos de democracia inaugúranse novas liñas, superando o tamaño da rede ata os 100 km. En 1986, a Comunidade de Madrid e o Concello de Madrid asumen o control do metro.
En 1995 inícianse os plans quinquenales para as ampliacións. No plan 1995-1999 creáronse as liñas 8 e 11 e ampliáronse outras, de forma que foron superados os 170 km e renovouse o parque móbil coa adquisición de novos trens. No de 1999-2003 tivo como actuación máis importante construír MetroSur e o plan de 2003-2007, a introdución do metro lixeiro e as prolongaciones a varios municipios da coroa metropolitana. Cabo destacar que, trala inauguración de MetroSur en 2003, a rede de metro de Madrid é, desde entón e aínda agora, a única rede de ferrocarril metropolitano do mundo que conta con dúas liñas circulares (a Liña 6 e MetroSur, que é a Liña 12).
Liñas do metro de Madrid
miniatura|dereita|200px|Billete do Metro de Madrid dereita|miniatura|300px|Plano do Metro actual
Adrián Castiñeiras
Adrián Castiñeiras, nado na Coruña en 1982, é un actor galego coñecido por interpretar a Víctor na serie O Faro e a César Longueira en A estiba.
Vilacalva, Cira, Silleda
Vilacalva é un lugar dentro da parroquia de Cira no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 5 habitantes, 3 homes e 2 mulleres.
Día D
Día D (en francés chámase Jour J) foi o nome en clave que recibiu na segunda guerra mundial o Desembarco de Normandía, que finalmente tería lugar o 6 de xuño de 1944. O termo día D (tradución do inglés D-Day) utilízano xenericamente os militares para indicar o día en que se debe iniciar un ataque ou unha operación de combate. A letra D non ten ningún significado e usualmente representa unha variable, sinalando o día en que algún evento significativo tivo ou terá lugar. A fins dos '40, había outra versión do significado de día D, este era "Doomsday", "Día do Xuízo Final". miniatura|300px Historicamente, utilízase o termo día D para referirse ao 6 de xuño de 1944, día no comezou a executarse a denominada Operación Overlord. Devandita operación consistía en levar a cabo o desembarco de Normandía, aínda que comezou de madrugada, co lanzamento de membros das divisións aerotransportadas estadounidenses 101ª e 82ª, que trataron de neutralizar parte da barreira defensiva alemá para facilitar o desembarco. Este día, en que as tropas aliadas penetraron na costa francesa, marcou o inicio da liberación da Europa continental ocupada pola Alemaña nazi durante a segunda guerra mundial.
Os termos Día D e Hora H úsanse para sinalar o día e a hora en que se iniciará un ataque ou operación, en circunstancias en que o día e a hora aínda non foron determinados ou é absolutamente secreto. O Día D e a Hora H son únicos para todas as unidades que participan nunha operación determinada.
Ao ser combinados con figuras e signos máis ou menos, estes termos indican un punto no tempo que precede ou é posterior a unha acción específica. Polo tanto H-3 significa tres horas antes da hora H e D+3 significa tres días despois do día D. H+75 minutos significa a hora H máis 1 hora e 15 minutos.
A planificación de operacións a grande escala elabóranse en detalle moito antes de que se definan datas específicas. Polo que, as ordes son emitidas para os distintos pasos a realizar no día D ou a hora H máis ou menos un determinado número de días, horas ou minutos. No momento apropiado, emítese unha orde subsecuente que establece a hora e día reais.
O día D da invasión de Normandía polos aliados, estaba definido orixinalmente para o 5 de xuño de 1944, pero as malas condicións climáticas e marítimas, fixeron que o xeneral Dwight David Eisenhower aprazásea ata o 6 de xuño, debido a iso esta última data coñécese popularmente como o pequeno día D.
O Reguengo, Cesullas, Cabana de Bergantiños
O Reguengo é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 41 habitantes no ano 2018 dos cales 21 eran homes e 20 mulleres.
Instituto de Biodiversidade Agraria e Desenvolvemento Rural
O Instituto de Biodiversidade Agraria e Desenvolvemento Rural (IBADER) é un Instituto Universitario de Investigación de Carácter Mixto, creado no ano 2001, cuxa sede se atopa na cidade de Lugo. Esta Institución pertence á Universidade de Santiago de Compostela no seu Campus de Lugo. En 2011 estaba conformada, ademais de pola USC, pola Xunta de Galicia (Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio e Consellería do Medio Rural) e mais a Deputación de Lugo.
Obxectivos
Os obxectivos xerais da Institución son:
A investigación e innovación en cuestións de planificación e desenvolvemento rural en Galicia profundando nos campos da conservación e xestión da biodiversidade e do medio rural.
O convenio de creación da Institución aborda catro Unidades de Actuación: