cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hush (filme de 2016)
Hush é un filme estadounidense de suspense psicolóxico dirixido por Mike Flanagan que foi estreado en 2016. Está protagonizado por Kate Siegel e foi escrito po Flanagan e Siegel. O filme está coprotagonizado por John Gallagher Jr., Michael Trucco, Samantha Sloyan e Emilia "Emma" Graves. Foi producido por Trevor Macy, a través de Intrepid Pictures, e Jason Blum a través de Blumhouse Productions.
Rafael Pombo
Escolla de obras
dereita|miniatura|230x230px|Biblioteca infantil da fundación Pombo na súa casa natal. Da súa obra infantil hai que mencionar El renacuajo paseador, tamén coñecida como Rinrin Renacuajo, Mirringa mirronga, La pobre viejecita , Simón el bobito, El  Mosquito Feliz e El gato bandido.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1924
Nacións participantes
Participaron 240 tiradores, 25 deles mulleres, de 23 nacións diferentes:
Rexión de Mara
miniatura|250px|Localización da rexión de Mara en Tanzania. Mara é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida Tanzania. O nome vén do río Mara. A capital rexional é Musoma.
Thibaut Courtois
Thibaut Nicolas Marc Courtois ( AFI : [tibo kuʁtwa]), nado en Bree, Limburgo, o 11 de maio de 1992, é un futbolista belga que xoga como gardameta para o Real Madrid CF da Liga Santander e para a.
Rexión de Mara
Limita polo sur coas rexións de Mwanza e Shinyanga, polo sueste coa rexión de Arusha, polo nordeste coa República de Kenya, e a oeste ten o Lago Vitoria
Thibaut Courtois
KRC Genk
Courtois comezou a súa carreira futbolística aos 5 anos de idade no Bilzerse VV. Neste equipo permaneceu durante tres anos, antes de marchar ao KRC Genk aos 8 anos de idade, onde nun principio xogou como lateral esquerdo antes de desempeñarse como gardameta, a súa posición actual. O seu debut con este equipo foi o 17 de abril de 2009 ante o KAA Gent cando só contaba con 16 anos de idade. Debido á crise de gardametas non dispoñibles pola que pasaba o Genk, foi como se produciu o debut de Courtois. Courtois comezara a tempada 2008-09 como o sexto gardameta na orde xerárquica do Genk, estando por detrás de Logan Bailly, Sinan Bolat, Davino Verhulst, Sem Franssen e Koen Casteels. Con todo, logo da venda de Bailly ao Borussia Mönchengladbach e de Bolat ao Standard de Liège en xaneiro de 2009, o terceiro gardameta Verhulst quedou coa titularidade, mentres que Franssen e Casteels foron nomeados segundo e terceiro gardameta respectivamente. No entanto, Verhulst foi suspendido durante dous encontros pola Real Federación Belga de Fútbol debido a unha falta que cometeu sobre Wilfried Dalmat durante un encontro ante o Standard de Liège o 15 de marzo de 2009, mentres que Franssen sufriu unha rotura de ligamentos no seu nocello e Casteels acababa de recuperarse dunha fractura no seu dedo e atopábase fóra de ritmo. Desta forma, Courtois recibiu a súa oportunidade e puido debutar en Primeira División.
Rexión de Mara
O Parque Nacional do Serengeti atópase nesta rexión.
Thibaut Courtois
KRC Genk
Para a tempada 2009-10, Courtois disputou toda a campaña co equipo de reservas do Genk, mais na seguinte tempada, o adestrador Franky Vercauteren elixiuno como gardameta titular do primeiro equipo. Debido a que Verhulst atopábase lesionado e a que había problemas na transferencia do gardameta húngaro László Köteles, Courtois foi seleccionado para disputar a fase previa da UEFA Europa League ante o Inter Turku de Finlandia, ante o cal tivo unha participación destacada na vitoria do Genk por 5-1 no partido de ida e por 3-2 no de volta. Despois de disputar os 3 primeiros encontros na liga, Courtois asinou o seu primeiro contrato profesional co Genk o 18 de agosto de 2010 cunha duración de 3 anos. Ao día seguinte, foi titular na derrota por 3-0 ante o FC Porto na Europa League. Courtois tamén logrou facer o seu debut na Copa de Bélxica o 9 de novembro de 2010 na derrota do seu equipo por 2-1 fronte ao Standard de Liège. Con todo, no último encontro da tempada ante o Liège, o Genk necesitaba polo menos un empate para levar o título de liga ante un Standard que tamén buscaba levar o campionato. Nun encontro onde o Standard sufocou a unha dura defensa do Genk, Courtois logrou salvar o empate a 1-1 con tres atalladas vitais nos últimos minutos do encontro En total, Courtois logrou disputar 44 partidos co Genk durante a tempada. Tamén foi elixido como o Gardameta do Ano no fútbol belga e como o Mellor Xogador do Genk ao finalizar a tempada.
Rexión de Mara
Posúe unha superficie de 19.566 km² e no 2002 tiña unha poboación de 1.368.602 habitantes.
Distritos
Ten cinco distritos:
Thibaut Courtois
Chelsea
O 16 de xullo de 2011, o Genk fixo público na súa páxina web que Courtois decidiu marchar ao Chelsea FC de Inglaterra, pero que trataron de facer "todo o posíbel" para convencelo de quedar no club, o cal non funcionou. Dez días despois, Courtois completou o seu traspaso ao Chelsea, asinando un contrato de 5 anos por un monto de 7,9 millóns de libras. No entanto, o mesmo día en que asinou co Chelsea, Courtois foi cedido ao Atlético de Madrid de España até o final da tempada 2011-12.
Atlético de Madrid
O seu debut co Atlético sería o 25 de agosto de 2011 nun encontro de clasificación á Europa League fronte ao Vitória SC, ante o cal tivo un bo papel na vitoria do seu equipo por 4-0. Tres días despois, Courtois fixo o seu debut na Primeira División nun encontro fronte ao CA Osasuna, no que ambos os equipos empataron 0-0. O 9 de maio de 2012, conseguiu o seu primeiro título internacional disputando e gañando a final da Europa League por 3 goles a 0 ao Athletic Club. Durante o verán de 2012 chegouse a un acordo entre o Chelsea e o Atlético de Madrid para que Courtois permanecese, de novo, cedido durante a tempada 2012-13 no club madrileño. O 31 de agosto de 2012 Courtois e o Atlético de Madrid coroáronse campións da Supercopa de Europa, gañando por 4-1 ao Chelsea. Courtois xogou os 90 minutos do que foi o centésimo partido da súa carreira como profesional. Nestes primeiros 100 partidos, Courtois encaixou 101 goles.
Durante a Liga 2012-13 Courtois converteuse no porteiro menos goleado, obtendo así o Trofeo Zamora que se lle outorga ao porteiro menos goleado durante a competición. Estas actuacións axudaron ao equipo a acabar terceiro e conseguir a clasificación para a Liga de Campións 2013-14. A tempada serviu a nivel persoal a Courtois para superar as marcas de imbatibilidade de Abel tanto en casa como fose. Así, o 10 de marzo de 2013 superou a marca no estadio Vicente Calderón permanecendo durante 820 minutos sen encaixar un gol e o 8 de maio fóra de casa, deixando o rexistro en 680 minutos. Na Copa do Rei, o 17 de maio de 2013 proclamouse campión ao vencer na final ao Real Madrid por dous goles a un. O partido chegou ao final dos 90 minutos con empate a un e na prórroga, tras adiantarse o Atlético, Courtois realizou unha serie de paradas que evitaron o empate a dous.
De cara á tempada 2013-14 Courtois expresou o seu desexo de permanecer no Atlético un ano máis cedido e de disputar a liga de Campións co club branquivermello. Finalmente o 22 de xuño de 2013, o Atlético de Madrid e o Chelsea chegaron a un acordo para prorrogar a cesión unha tempada máis. A principios de tempada proclamouse subcampión da Supercopa de España tras perder ante o FC Barcelona debido á regra do gol visitante (1-1 na ida e 0-0 na volta). Na eliminatoria de cuartos de final da Liga de Campións ante o FC Barcelona, é clave para que o Atlético volva a semifinais 40 anos despois. O 17 de maio de 2014 proclamouse campión da Liga 2013-14 na última xornada tras un empate 1-1 fronte ao FC Barcelona no Camp Nou.
Agrupación Estudiantil
O Agrupación Estudiantil é un club de fútbol galego, fundado en 1982 na parroquia de Loimil, no concello da Estrada, e que dende 2020 ten a súa sede en Santiago de Compostela.
Compite na Preferente Norte e dende o seu traslado a Santiago xoga os seus partidos como local no Campo Municipal de Santa Isabel (ata entón facíao no Campo dos Casares da Estrada).
Historia
Na tempada 2016/17 o Estudiantil quedou a tres puntos de ser campión de Preferente, o que lle daría o ascenso directo a Terceira División. O club acudiu ao Comité de Competición da Federación Galega de Fútbol para impugnar o partido contra o CSD Arzúa, por aliñación indebida deste, ao considerar que un dos xogadores non podía xogar por estar sancionado. O comité non lle deu a razón, polo cal o club foi ao Comité de Apelación que si lle deu a razón e adxudicoulle ao Estudiantil os tres puntos daquel partido que gañara o Arzúa no campo. Nese punto o Arzúa acudiu ao Comité Galego de Xustiza Deportiva, que lle volveu dar a razón quitándolle de novo os puntos ao Estudiantil. Entón o Estudiantil denunciou o caso ante a xustiza ordinaria, quen fallou na súa contra a finais de 2018. O Estudiantil non se deu por vencido e presentou un recurso perante o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, quen esta vez fallou definitivamente a favor, outorgándolle o dereito a xogar na Terceira División. Finalmente, o club aceptou a proposta da Federación de xogar a tempada 2019/20 na última categoría do fútbol galego, Terceira Autonómica, e ascender a Terceira española na 2020/21.
En xuño de 2020 o club cambiou a súa sede a Santiago de Compostela, tras chegar a un acordo co Vista Alegre Sociedad Deportiva de dita cidade, que pasará a ser o seu equipo filial. O acordo foi aprobado polos socios nunha asemblea na que se elixiu tamén unha nova directiva presidida por Manuel Varela Pereiro. O seu terreo de xogo pasou a ser o Campo Municipal de Santa Isabel.
Club Deportivo Dorneda
O Club Deportivo Dorneda foi un equipo galego de fútbol da parroquia de Dorneda, no concello de Oleiros (A Coruña). Fundouse en 1943 e desapareceu en 2015. En 2010 tiña uns 400 socios.
Historia
O Dorneda pasou a maior parte da súa traxectoria como entidade deportiva en categorías comarcais. A partir de 2005 comeza unha progresión que o leva de Terceira Autonómica a xogar a promoción de ascenso a Terceira en só catro temporadas (promoción onde caeu derrotado polo Choco). Posteriormente, e nese mesmo 2010, a sanción administrativa á SD Compostela deulle a oportunidade de ascender, pero non puido reunir o diñeiro esixido pola Federación Galega de Fútbol para a adquisición da praza.
Na tempada 2010–11 ascendeu a Terceira División por primeira vez na súa historia e conseguiu manter a categoría.
Asharpaya
Asharpaya era unha montaña do país dos kaskas, desde a cal os guerreiros kaskas dominaban os camiños que levaban á rexión de Pa e, polo tanto, tamén de Tummanna, ambas situadas ao Occidente. O rei hitita Mursilis II foi a estas rexións e expulsou aos kaskas que controlaban os camiños e perseguiunos cara ao leste ata a terra de Samuha.
1498
Outros
Historia ano a ano
Baixo cifrado
O baixo cifrado é un sistema de cifrado musical, orixinado no Barroco, a partir dun xénero e estilo musical determinado: o baixo continuo. Consiste nun sistema de representación mixto en que baixo unha liña convencional de baixo escríbense cifras que representan os acordes que deben realizarse simultaneamente con esa liña grave. É dicir, é unha linguaxe de abreviaturas harmónicas. A realización exacta de melodías intermedias proporcionadas por estes acordes apuntados, deixábase á execución ou inspiración do instrumentista (en moitas ocasións, o director da orquestra, á clave; ou o mestre de capela, ao órgano). centro|600x600px
Historia
No período barroco, cando ten o seu florecemento, e debido ao propio estilo do baixo continuo, e a súa procura de claridade e sinxeleza, vaise logrando un hábil e efectivo esquematismo que elimina datos innecesarios (e aclara o camiño para a posterior síntese da teoría).
Unha vez superada a época do baixo continuo como textura musical (en época clásica escríbense xa todos os sons implicados) o valor do baixo cifrado pasa a ser eminentemente analítico e teórico (sobre todo, en pedagoxía) e é entón cando os dialectos latino e anglosaxón do baixo cifrado comezan un proceso de separación, xa que o anglosaxón continúa mantendo o vocabulario básico (nos seus exercicios de coral), mentres que o latino (sobre todo, francés) procura incorporar os avances que en materia de teoría harmónica se van sucedendo e, en concreto, concede un protagonismo especial á chamada función tonal de sensible (principios de análise funcional, non só gramatical).
Interpretación e realización dun baixo cifrado
A súa realización práctica defínese nunha primeira regra xeral: a partir do grao definido polo baixo (expresado polo pentagrama da voz real), debaixo dalgunhas ou de todas as notas escríbense pequenos números (cifras) que indican os intervalos que forman as voces superiores coa nota do baixo, simultaneamente (por exemplo, do-mi-sol exprésase cun 3 e un 5 debaixo da nota do no baixo; do-mi-la, cun 3 e un 6;do-fa-la, cun 4 e un 6,etc.)
Convencións do sistema
A esquematización profunda do sistema de escritura do baixo cifrado depende de dar por sentado unha serie de convencionalismos:
Cifrados básicos do sistema
centro|830x830px|táboa de baixo cifrado Non son os únicos cifrados posibles, nin moito menos: hai cifrados especiais para acordes “estraños”, de sobretónica, con notas engadidas, etc., pero estes presentados na táboa son a base de todos os demais. No modo menor as convencións son análogas, aínda que xorden acordes cunha interválica moito máis rica (diversas anotacións de notas alteradas nun sentido ou outro, segundo os graos, incluída a quinta aumentada, pouco frecuente en modo maior). En calquera dos casos, a ligazón dos acordes debeu (e debe) facerse segundo as regras do contrapunto.
Fernando Guillén
Fernando Guillén Gallego, nado en Barcelona o 22 de novembro de 1932 e finado en Madrid o 17 de xaneiro de 2013, foi un actor de cine, teatro e televisión español.
Marta Etura
Marta Etura Palenzuela, nada en Donostia (Guipúscoa) o 5 de xullo de 1978, é unha actriz vasca.
A Pontenova, A Pontenova
O Sagrado Corazón da Pontenova é unha parroquia do concello lucense da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 1 027 habitantes (491 homes e 536 mulleres).
Historia
A parroquia creouse en 1961, segregándose os seus lugares de Vilameá e Vilaoudriz.
Conforto, A Pontenova
San María de Conforto é unha parroquia do concello lucense da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 263 habitantes (131 homes e 132 mulleres).
Orixe
Coméntase dende sempre ''“Que a igrexa querían facela nun lugar diferente ó actual. Sen embargo, todo canto construían ó día era destruido á noite. E así, dun xeito sucesivo, ata que os fregueses decidiron quedar en vela, por turnos, para averiguaren quen levaba a cabo tal tropelía. Mais malia esta vixilancia non viron aninguén, polo que consideraron que se trataba dun milagre.''
''Por tal motivo, decidiron edificar a igrexa onde estaba o antigo recinto sacro, que daquela era un lugar cheo de silvas e toxos. Entón, puxéronse a rozar e limpar o lugar ata que apareceu unha santa cun brazo roto, e unha fonte ó seu carón. Isto deu lugar a que os fieis da parroquia decidisen construir a igrexa nese lugar. E foi aí, onde sucedeu un suceso prodixioso consistente en que a obra que facían durante o día, aumentaba á noite, sen que intervise ninguen, e foi así, tódolos días ata que rematou a construcción. Logo construíron unha fonte nese mesmo lugar e puxéronlle unha nova imaxe, mentres que a que encontraran na silveira levárona para o interior do templo”''.
Descrición
A súa construción comezou no ano 1662 tomando como base os planos do arquitecto D. Diego Ibáñez Pacheco. Trátase dun templo, que amosa os seus muros de pedra; o seu pavimento de laxas; e o seu tellado de lousa. A portada principal, de estilo renacentista, está enmarcada por pilastras de estrías, un friso ornamentado e un frontón recto rematado en acróteras emboladas. Este recinto sacro consta dunha nave, dividida en tres tramos por arcos de medio punto e con bóvedas de lunetas. Ademais, posúe un cruceiro de brazos curtos, provisto de catro arcos torais e dunha cúpula sobre pendentes moi rebaixada. Así mesmo, hai unha capela maior na parte dianteira, que amosa arcos de descarga nos muros e unha bóveda de canón con lunetas. Tamén ten unha tribuna, que é do ano 1713; e unha torre, de catro corpos, que se rematou case a mediados do XVIII. A fonte situada ao carón do templo parroquial foi construída polo crego D. Fernando Miranda no ano 1772
Rituais
Os devotos levan para as súas casas pólas dos teixos que están no adro da igrexa como símbolo protector da casa. Outros dan unha ou varias voltas arredor da igrexa cunha pequena imaxe da Virxe.
Tamén é habitual que os devotos se laven aquelas partes do corpo doentes, posteriormente eses panos cólganse das árbores, aínda hai a crenza de que axiña que os panos van podrecendo as doenzas das persoas van desaparecendo. Outros devotos beben a auga da fonte e lévana para as súas casas, usándoa como medio preventivo perante calquera circunstacia adversa.
Gina Lollobrigida
Gina Lollobrigida, de nome real Luigina Lollobrigida, nada en Subiaco o 4 de xullo de 1927 e finada en Roma o 16 de xaneiro de 2023, foi unha actriz italiana.
Traxectoria
Segundo as súas propias declaracións, fíxose actriz por unha serie de casualidades, pois a súa vocación inicial era artística e de feito segue traballando a escultura e a fotografía. En 1947 logrou a terceira posición no concurso de Miss Italia.
Extreme (videoxogo)
Extreme foi un videoxogo futurista desenvolvido por Digital Integration en 1991. Publicáronse versións para Amstrad CPC, Commodore 64 e ZX Spectrum.
Características
Semellante a Dan Dare, o argumento lévanos a un mundo interespacial no que uns piratas interestelares roubaron a nave Pioneer 10 e tras levar as mostras puxeron en marcha o mecanismo de autodestrución que tiña a nave. Ó longo de tres fases temos que investigar e parar o proceso de autodestrución. O xogo pretendía levar ata as últimas consecuencias os gráficos e efectos dos ordenadores de 8 bits: Spectrum, Amstrad e Commodore.
Xares, A Veiga
Santa María de Xares é unha parroquia que se localiza no concello da Veiga. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 82 habitantes (43 mulleres e 39 homes), nunha entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 65 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 55 habitantes, sendo 23 homes e 32 mulleres.
Historia
Era a parroquia de presentación do marquesado de Figueiredo, sendo o lar propio coñecido como Casa de Lamela. A principios da guerra civil española converteuse na última aldea en resistir o avance dos fascistas ao recibiren nela aos que fuxían da Veiga dun ataque de falanxistas e gardas civís, reunidos aquí preparáronse fronte ao envite nesta poboación amiga, pero vendo que seguían en condicións inferiores decidiron botarse ao monte, mais produciuse a represión cando chegaron aquí os falanxistas e civís conservadores destruíndo as casas daqueles que votaran a candidaturas progresistas.
Patrimonio
A igrexa parroquial ten a súa orixe a comezos do século XI, en 1010, sendo reformada no século XVI. Ten planta de cruz patriarcal, propia do románico, e fachada neoclásica. Na cúpula hai catro esculturas, representando a dous mestres e dous peóns, con inscricións nun deles. Hai unha cruz de 1624, doada por Alonso Ponce de León, familiar do Santo Oficio. No templo consérvanse libros de rexistro de 1583. A parroquia aínda conserva moitos muíños, algúns de orixe medieval, aproveitando cantidade de cursos fluviais : O Campo, A Eirexa, As Olgas, O Valadal, A Peneda e Corzos.
Turismo
Ademais de diversas casas de turismo rural, en Xares había un hotel de 3 estrelas que contaba con heliporto. Entre os atractivos, pódese practicar o sendeirismo,, a astronomía, a pesca, principalmente no río Xares, e a caza. Desde Xares, saen camiños para diversos puntos de interese como Morteira (alt. 1.299 m; dist. 7,26 km), as lagoas e o pico de Ocelo (alt. 1.759 m; dist. 16,52 km) e Pena Trevinca por Ponte (2.127 m; 31 km). Desde 2015, Trevinca é un Destino Turístico Starlight, por tanto un lugar recomendado para a observación nocturna do ceo.
A festa parroquial é a Natividade da Virxe, o 8 de setembro. Desde 1977, celébrase o 18 de agosto.
Camiños
A rede de camiños sae para os lugares de: Morteira, O Valadal, A Ribeira de Ponte, As Murias, Lamazais, A Algara, A Escrita, e A Lama de Enfranco.
Lugares singulares
Algúns lugares singulares de Xares: O Pozo dos Mouros, O Porto do Río, O Campo de Xogo de Birlos, Picotes, A Fraga, O Pico do Ocelo, As Portas do Ocelo, As Lagoas e A Fervenza.
Toponimia
Os principais topónimos de Xares son: Acevedos, Aguzadoira, A Algara, Areeiro, A Bardanca, As Barreiras, A Barronca, O Bidual, A Brolla, Bruñeiros, Os Cabrillos, As Calerillas, Cales, O Campo, A Cancela, Os Carballos, Carreiras, O Cevral Negro, Os Chairos, Chao Dardonas, Os Chaos dos Biduis, Clavillas, Cobarcas, Colmear, Corga do Prado, Covallán, A Cruz de Hedreira, As Cuncas, A Eireixa, Encrucillada, Entrambos Ríos, A Escrita, Espiñeiro, A Fervenza, As Fervenzadas, A Fonte da Uceira, A Fonte Fría, O Fontenlo, As Forcadas, Os Foxos, A Fraga, Freitoso, A Frieira, A Granxa, As Ladeiras, A Lama da Loba, A Lama da Ribeira, A Lama da Veiga, A Lama de Abedul, A Lama de en Franco, Lamazais, Lameiros de Veiga, A Mallada de Adán, Os Malladais, Manga Dazor, O Mazairo, Miforcos, O Mioto, A Misarela, Morteira, Morteiroá, Mourinallo, Mourinolla, As Murias, O Navío, O Ocelo, As Pedras, A Pena de Barreiro, O Pendón, Picotes, Piñeiros, A Pinguela, O Pombar, As Pombeiras, A Portela, O Porto do Río, A Porvida, A Poula, Os Poulos da Pala, As Pozas, Preidone, Raposeira, O Rebolo, Reconcos, Os Reconcos, A Ribeira de Ponte, Rozadas, O Salar, Salgueiro, Santiago, A Tapada, O Teso, A Touza Longa, As Tres Marras, Val de Migoboi, O Valadal, Valbón, A Valigota, A Veiga de Fula, A Veiga do Corgo, As Vincelas, Vindancais e Zalamagal.
Rosca
O termo rosca pódese referir a:
Historia de Xosé o carpinteiro
A Historia de Xosé o Carpinteiro é un texto orixinariamente escrito en copto no século III ou IV considerado polo seu contido como un dos evanxeos apócrifos da infancia de Xesús de Nazaret. Apareceu no século XVIII
Contido
Presenta unha revelación de Xesús que narra no monte das Oliveiras a historia de Xosé de Nazaret dende a súa viuvez ata a súa morte, pasando polo casamento con María de Nazaret, o nacemento de Xesús, a fuxida a Exipto, a súa enfermidade e morte. Xesús chámao meu pai segundo a carne, e descríbeo como un carpinteiro xa maior, humilde, agarimoso e xusto.
Resulta significativo que tente explicar porque María era coñecida tamén como a nai de Santiago o Xusto, amosando como o agarimou cando se encontrou a este como un neno orfo e desvalido e como o acariñou e coidou.
Recolle tamén o nome das fillas de Xosé: Lisia e Lidia.
Agrafoxo
O topónimo Agrafoxo pode referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Harry Houdini
miniatura|Houdini en 1918.
Harry Houdini, nado en Budapest o 24 de marzo de 1874 e finado o 31 de outubro de 1926 foi un ilusionista e acróbata húngaro-estadounidense, coñecido especialmente polas súas fantásticas fuxidas.
Traxectoria
Harri Houdini naceu co nome de Erik Weisz, que máis tarde mudou a Ehrich Weiss ou Harry Weiss. Ao comezo gañou fama baixo o alcume de Harry "esposado" Houdini tras unha viaxe a Europa na que retou ás forzas da lei a intentar mantelo recluso. Non tardou en aumenta-lo seu repertorio de trucos, ao que lle engadiu cadeas, cordas penduradas de rañaceos e camisas de forza baixo a auga; incluso chegou a pecharse nun cántaro cheo de auga no que debía garda-lo alento.
En 1904, desafiado polo xornal Daily Mirror de Londres, centos de persoas foron testemuñas de como fuxiu dunhas esposas especiais despois dunha hora na que mantivo á audiencia en suspense. Outra das súas acrobacias consistiu en ser soterrado vivo, coa única posibilidade de chegar á superficie coas súas mans. Cando o fixo, o artista parecía a piques de colapsar. Malia que moita xente considera que as súas fuxidas eran falsas, Houdini presentábase como o azoute de falsos magos e espiritistas. Como presidente da Sociedade Estadounidense de Magos, era o primeiro en cumprir cos estándares profesionais do gremio e en denunciar aos artistas fraudulentos. Tampouco dubidaba en denunciar aos que copiaban os seus trucos de fuxida.
Houdini realizou varias películas, pero abandonou a carreira de actor cando viu que non lle aportaba ingresos. Tamén era un apaixonado da aviación e desexaba converterse no primeiro home en pilotar un avión en Australia.
Fuxidas destacadas
miniatura|Houdini en 1899.
O desafío do Daily Mirror
En 1904, o xornal londiniense Daily Mirror retou a Houdini a fuxir dunhas esposas especiais que, segundo dicían, o cerralleiro Nathaniel Hart tardara cinco anos en facer. Houdini aceptou o desafío e propúxose superalo o serán do 17 de marzo no teatro Hippodrome de Londres. Unhas 4000 persoas e máis de 100 xornalistas reuníronse no lugar para presenzar o grande evento. O intento de fuxida demorouse unha hora e dez minutos, durante os que Houdini emerxeu en varias ocasións da súa “casa fantasma”, unha pantalla que usaba para agacha-lo método de fuxida. Nunha delas preguntou se lle poderían quita-las esposas un momento para saca-lo abrigo, rogo que foi denegado polo representante do Mirror, Frank Parker, quen argüíu que o escapista podería entón ver como se abrían as esposas. Ante esta resposta, Houdini aferrou entre os dentes unha navalla e utilizouna para racha-lo abrigo e podelo quitar. A muller de Houdini presentouse no escenario 56 minutos despois e lle deu un bico ao seu home. Disque, durante o bico, Bess introduciu a chave das esposas na boca de seu home. Emporiso, algúns consideran que a dona do ilusionista nunca subiu ao escenario e, malia que así fora, o tamaño da chave era demasiado grande para que a puidera gardar na boca. Unha hora e dez minutos despois, Houdini saíu de detrás da pantalla sen as esposas. A multitude frenética elevouno no ar e o artista rompeu a chorar mentres o paseaban. Máis tarde cofesou que fora a fuxida máis difícil da súa carreira.
Ziulila
Ziulila foi unha cidade do Imperio Hitita, situada ao leste de Hattusa e próxima á cidade de Samuha. Aparece citada nun documento en hitita que fala dunha expedición de Mursilis II: 2.BoTU.48 = VAT.6165 = KBo.III.4, reverso, columna 46.
Harry Houdini
O desafío do Daily Mirror
Trala morte de Houdini, Will Goldston recolleu no seu libro Sensational Tales of Mystery Men a declaración de Martin Beck, un amigo do artista, na que recoñecía que Houdini sentíase superado e pedíralle axuda á súa muller. A partir desta declaración, Goldston suxestiona que Bess lle pregara pola chave ao representante do Daily Mirror e despois a deixara nun vaso de auga. Na obra The Secret Life of Houdini desbótase esta afirmación ao argüír que o tamaño da chave, 15 cm, era demasiado grande para introducila nun vaso de auga. Goldston non puido encontrar probas para soste-los seus argumentos. Porén, moitos biógrafos modernos atoparon probas que suxestionan que o reto do Mirror estaba amañado polo propio Houdini e que a dificultade que amosou para escapar foi puro teatro para entreter o público. O deseño das esposas é unha das probas principais que sosteñen esta afirmación. Por se isto fose pouco, as fontes aseguran que Houdini vira unha réplica de prata de lei das esposas do Mirror un ano antes de levar a cabo a súa fuxida.
Ziulila
Segundo Forlanini estaría situada en Bitik, preto de Ancara.
Harry Houdini
O desafío do Daily Mirror
Este descubrimento foi tratado en profundidade nun episodio de Mysteries at the Museum da canle Travel Channel, no que se entrevista á maga e escapista Dorothy Dietrich, quen actúa regularmente no Houdini Museum. Neste museo, situado en Scranton, Pensilvania, atópase unha réplica a tamaño real das esposas, así como da chave de tipo Bramah. Esta exposición é a única do mundo que amosa estas esposas ao público.
Fuxida do cántaro de leite
En 1901, Houdini presentou unha nova actuación: a fuxida do cántaro de leite, ideada polo propio artista. Nesta actuación, Houdini foi esposado e fechado nun cántaro de leite de grandes dimensións cheo de auga, do que o artista, agochado pola súa cortina, conseguiu escapar. O escapista invitou á audiencia a garda-lo alento canda el mentres se atopaba dentro do cántaro, como parte do efecto. Os carteis do espectáculo o anunciaban con dramatismo: “o fracaso supón morrer afogado”. A fuxida foi todo un éxito. Houdini non tardou en modifica-la actuación, de xeito que o cántaro quedara pechado nun cofre de madeira cuberto por cadeas e cadeados, ou incluso dentro doutro cántaro. Esta actuación foi un habitual no repertorio do artista soamente durante 4 anos, pero é unha das máis recoñecidas cando se fala del. O irmán de Houdini, Theodore Hardeen, continuou a realiza-lo truco na variante co cofre de madeira ata 1940.
Jean d'Orbais
Jean d'Orbais, nado en 1175 e finado en 1231, foi un arquitecto do Gótico, francés.
Harry Houdini
Fuxida do cántaro de leite
O cántaro usado por Houdini e a caixa atópanse no American Museum of Magic.
Jean d'Orbais
O primeiro arquitecto da catedral de Reims proviña das obras que se realizaban na igrexa abacial de Orbais. Tiña coñecemento das catedrais de Laon, Chartres e Soissons, o que lle permitiu realizar unha síntese admirable.
Harry Houdini
A tortura do tanque de auga
En 1912, debido ao gran número de imitadores do escapista, Houdini apresurouse a substitui-lo número do cántaro polo do tanque de auga. Nesta actuación, Houdini sumerxíase nun tanque cheo de auga cos pés encadeados. O tanque de caoba e metal contaba cun cristal na parte dianteira, de forma que o público podía ver claramente o artista. As cadeas estaban conectadas co teito do tanque e unha curtina impedía ve-la fuxida do artista. O tanque orixinal foi construído en Inglaterra, onde a actuación tivo lugar por primeira vez ante unha única persoa, como parte da xira apelada polo artista "Houdini Upside Down", na que realizaba un único truco de vada vez. Deste xeito, Houdini posuía os dereitos das súas fuxidas e podía demandar aos seus imitadores, cousa que fixo. Malia que o acto se fixera coñecido co nome de “a tortura china con auga” ou “a tortura do tanque de auga”, a Houdini gustáballe chamalo “á inversa”, ou “USD” polas súas siglas en inglés (the Upside Down). A primeira actuación do USD para o público tivo lugar no Circo Busch en Berlín, o 21 de setembro de 1912. Houdini realizou este espectáculo ata a súa morte en 1926.
Jean d'Orbais
Os traballos da catedral comenzaron do lado do arcebispado, partindo do costado meridional do transepto e do coro. Elévase a construción da ábsida, do transepto e do coro e execútase gran parte da nave, os seis grandes piares do lado norte partindo do cruzamento e, dous do lado sur, os que separan a quinta trabe. As partes do coro parecen desprazar o nivel do triforio e comprenden as xambas das ventás altas até a carga por encima dos capiteis das bóvedas.
Harry Houdini
A camisa de forza no ar
Un dos trucos máis aclamados do artista era aquel no que quedaba pendurado dun edificio ou dun guindastre polos nocellos, embutido nunha camisa de forza. Daquela a súa fuxida estaba á vista de todo o mundo. Ás veces o escapista captaba a atención de tanta xente que se paraba o tráfico debido á multitude. Houdini tamén sabía como asegura-la atención da prensa: para iso colgouse en varias ocasión do edificio que acollía as oficinas dalgún xornal local. En Nova York pendurouse do guindastre utilizado para construi-lo metro da cidade. Primeiro sacudía o corpo para saca-la camisa de forza e, unha vez que estaba fóra por completo, soamente lle levaba 2 minutos e 37 segundos baixar do guindastre e po-los pés no chan. Na biblioteca do Congreso dos Estados Unidos hai unhas secuencias que amosan a Houdini efectuando a fuxida. Nunha delas, Houdini recibiu varias sacudidas e bateu contra un edificio debido o forte vento, polo que, dende entón, realizou o acto cun cabo de seguridade atado aos nocellos que estaba ben á vista, de modo que, se fose necesario, alguén o puidese axudar a baixar. Houdini sacou a idea para o truco dun mozo chamado Randolph Osborne Douglas (31 de marzo de 1895 – 5 de decembro de 1956) ao que coneceu nunha das súas actuación no teatro Sheffield's Empire Theatre.
A fuxida da caixa de madeira
Outro dos trucos máis populares do artista consistía en escapar dunha caixa pechada con cordas e parafusos e mergullada na auga. A primeira vez que realizou esta fazaña foi no East River de Nova York o 7 de xullo de 1912. A policía prohibiulle actuar no peirao, polo que o escapista arrendou un remolcador e invitou á prensa a unirse. Houdini, apresado con esposas en pés e mans, introduciuse na caixa que logo foi pechada con parafusos e arrodeada por cordas. Tamén lle engadiron uns 90 quilogramos de chumbo antes de somerxi-la caixa baixo a auga. Tomoulle 57 segundos para fuxir. Cando sacaron a caixa á superficie, estaba intacta e as esposas seguían dentro. Houdini repetiu esta actuación en moitas ocasións, incluso chegou a facelo en escena, primeiro no Hamerstein's Roof Garden, nun tanque especialmente construído para a ocasión e cunha capacidade de 20.820 litros de auga e, máis tarde, no Hippodrome de Nova York.
Jean d'Orbais
D’Orbais construíu gran parte da nave, até a cuarta trabe e levantou os muros exteriores, a excepción da cornixa. Realizou os traballos até o ano 1228, no que foi despedido polo arcebispo Henri de Braisne.
Harry Houdini
Soterrado vivo
Houdini realizou polo menos tres variantes desta fuxida ó longo da súa carreira. A primeira vez que a levou a cabo foi preto de Santa Ana en California, en 1915, e case lle custa a vida ao artista. Houdini foi soterrado sen cadaleito a case dous metros de profundidade. Mentres intentaba saír escarvando sentiuse exhausto e entrou en pánico, polo que acabou pedindo auxilio. Unha vez deu chedado á superficie, caeu inconsciente e os seus axudantes tiveron que sacalo da tumba. No seu diario, Houdini escribiu que fora "moi perigoso" e que "o peso da terra era criminal".
A segunda variante do truco consistiu nunha proba de resistencia ideada para desenmascarar ao artista exipcio místico Rahman Bey, quen dicía ter usado poderes sobrenaturais para permanecer nun cadaleito pechado durante unha hora. Houdini superou o artista o 5 de agosto de 1926 no hotel Shelton de Nova York, ao ficar pechado nun cadaleito somerxido na piscina do hotel durante unha hora e media. Houdini afirmou que non utilizara ningún truco ou poder sobrenatural, logrouno soamente controlando a respiración. O 28 de setembro de 1926 repetiu a actuación no YMCA de Worcester, Massachusetts, onde resitiu pechado unha hora e once minutos.
A última actuación na que foi soterrado vivo consistía nunha posta en escena elaborada que realizou nun show nocturno. Despois de pór unha camisa de forza, ser encerrado nun cadaleito e soterrado nun tanque grande cheo de area, Houdini conseguía escapar. Os carteis anunciaban a fuxida como "O faquir exipcio está acabado", referíndose a Bey, pero non está claro que Houdini realizara este truco no escenario. A actuación estaba programada para 1927, pero Houdini faleceu antes dese ano, o 31 de outubro de 1926. O cadaleito de bronce que Houdini fixera construír para a actuación foi utilizado no seu lugar para transporta-lo corpo do escapista de Detroit a Nova York o día de Halloween.
Carreira cinematográfica
En 1906, Houdini comezou a ensinar gravacións das súas fuxidas como parte da actuación. En Boston presentou unha curtametraxe chamada Houdini Defeats Hackenschmidt (Houdini vence a Hackenschmidt), Hackenschmidt era un famso loitador da época. Desconécense os motivos que levaron a facer esta película, agora perdida. En 1909 actuou en Merveilleux Exploits du Célébre Houdini à Paris (Fanstásticos trucos do afamado Houdini en París), na que se narraban moitas das famosas fuxidas do escapista con fin de promocionalas.
En 1918 Houdini asinou un contrato co produtor B. A. Rolfe para protagonizar unha serie chamada Master Mystery que se emitiría de forma simultánea á novela, costume típico da época. Debido a problemas financeiros, a produción non se chegou a emitir, pero abriulle as portas ao artista para traballar en Grim Game (1919) e Terror Island (1920). Durante a rodaxe de Grim Game produciuse unha colisión de dous biplanos na que o dobre de Houdini quedou pendurado dun dos avións por unha corda. Este momento quedou gravado no filme e recibiu moita publicidade, crendo que era o propio Houdini o que quedara pendurado.
Mario (homónimos)
Mario pode facer referencia a:
Harry Houdini
Carreira cinematográfica
Houdini iniciou a súa propia compañía cinematográfica, "Houdini Picture Corporation". Produciu e protagonizou dous filmes: The Man From Beyond (1921) e Haldane of the Secret Service (1923). Tamén fundou a Film Development Corporation (FDC), da que seu irmán era director.
Aviación
A partir de 1909 Houdini converteuse nun apaixonado da aviación. Mercou un Vosin, un biplano francés, por valor de 5 000$ e contratou un mécanico a tempo completo. O primeiro voo que realizou con éxito tivo lugar o 26 de novembro en Hamburgo, Alemaña. Ao ano seguinte viaxou a Australia coa intención de se converter na primeira persoa que realizase un voo en Australia.
Porén, un escrito de 1938 afirma que o primeiro aeroplano que percorreu o país foi un construído por Wilbur Wright e pilotado polo londiniense Colin Defries o 9 de decembro de 1909 en Sydney.
A axencia de correos de Australia creou selos co rostro de Colin Defries para conmemora-la súa fazaña. O papel de Houdini tamén foi recoñecido en todo o país, considerando que o escapista “sempre formaría parte da historia de Australia”, pero non se lle atribuíu maior mérito.
Tras finaliza-la súa viaxe por Australia, o ilusionista gardou o avión en Inglaterra e anunciou que o usaría para voar de cidade en cidade no seu próximo tour, incluso prometeu saltar del coas mans esposadas, pero Houdini nunca máis volveu voar.
Morte
Houdini faleceu o 31 de outubro por mor dunha a unha peritonite causada pola rotura do apéndice. As súas últimas palabras foron: “estou canso de loitar”.
As testemuñas consideran que a causa da súa enfermidade foi durante unha actuación de Houdini en Montreal, na que o escapista fora golpeado por un universitario no abdome varias veces. Por todos era sabido que Houdini podía aturar golpes no abdome e permanecer inmutable, polo que o estudante, Whitehead, preguntoulle se o podía comprobar, ao que o artista accedeu. Aquela noite durante a actuación, Houdini sentía unha intensa dor. Ademais dos golpes recibidos, romperá un nocello uns días antes. Días despois, vendo que non melloraba, acudiu a un médico e foi diagnosticado de apendicite aguda que requiría cirurxía, pero Houdini non quixo operarse.
Despois dunha actuación, a derradeira da súa carreira, na que se desmaiou, o artista foi hospitalizado en Detroit o 24 de outubro. Uns días despois faleceu.
Tronco do encéfalo
Tipos
A substancia gris forma núcleos dentro da substancia branca, que se poden subdividir en tres tipos:
Centros segmentarios
Representan a orixe real dos nervios craniais e correspóndense coa actividade somatomotora, somatosensitiva, visceromotora e viscerosensitiva.
Os núcleos somatomotores divídense en dúas columnas:
Os núcleos somatosensitivos, que do mesmo xeito que nos anteriores tamén se poden describir dúas columnas, Os núcleos visceromotores forman unha columna que se atopa cara a fóra das columnas previas e engloba a: E, para rematar, os núcleos vescerosensivos, dos cales o único ben diferenciado é o núcleo dorsal do vago que se corresponde coa á gris do piso do cuarto ventrículo.
Vías de asociación do tronco do encéfalo
Son febras que conectan diferentes núcleos entre si dentro do tronco cerebral, aínda que algunhas delas poden chegar ata a medula ou ata o cerebelo. Existen vías que interconectan os centros dereitos e esquerdos que son transversais:
Negrelos, Rodeiro
San Cibrao de Negrelos é unha parroquia que se localiza no concello de Rodeiro. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 150 habitantes (77 homes e 73 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 195 habitantes.
Nesta parroquia naceu o guerrilleiro antifranquista Benjamín García Diéguez, O Largo.
Mar Xónico
O Mar Xónico (Ιόνιο Πέλαγος, Iónio Pélagos, Mar Ionio, albanés Deti Ion) é unha baía alongada do Mar Mediterráneo, ao sur do Mar Adriático. Está limitado a oeste pola Italia meridional, incluíndo a Calabria e máis Sicilia, e a leste polo sur de Albania e polo noroeste de Grecia, en especial as Illas Xónicas.
Todas as illas principais no mar pertencen a Grecia. Son denominadas colectivamente as Illas Xónicas, as principais son Corfú, Cefalonia, Zakynthos, Lefkada e Ítaca. Hai rutas de transbordadores entre Patras e Igoumenitsa en Grecia e Brindisi e Ancona en Italia, que cruzan o leste e norte do mar Xónico e desde O Pireo cara ao oeste. A fosa Calypso, o punto máis profundo do Mediterráneo con 5.267 m. de profundidade, está situado no Mar Xónico, en 36.56667°N, 21.13333°W. O mar é unha das áreas máis sismicamente activas do mundo.
Etimoloxía
miniatura|280px | Límites do mar Xónico. As liñas vermellas definen os bordos I.H.O. O nome "Ionian" provén do idioma grego Ἰόνιον (πέλαγος). A súa etimoloxía é descoñecida. Antigos escritores gregos, especialmente Esquilo, ligárono co mito de Io. No grego antigo, o adxectivo "Ionios" (Ἰόνιος) usouse como un epíteto para o mar porque Io nadou a través del. De acordo co "Oxford Classical Dictionary", o nome pode derivarse dos Ionians que navegaron cara ao oeste. Tamén había relatos sobre outras figuras epónimas lendarias, segundo unha versión, Ionius era fillo de Adrias (epónimo para o Mar Adriático). Segundo outra, "Ionius" era un fillo de Dyrrhachus. Cando Dyrrhachus foi atacado polos seus propios irmáns, Hércules, que estaba pasando pola zona, acudiu na súa axuda, pero na loita o heroe matou o fillo do seu aliado por erro. O corpo foi botado á auga, e posteriormente chamouse Mar Xónico.
Xeografía
O mar Xónico separa a península italiana e Sicilia a oeste de Albania e de Grecia ao leste. Xúntase ao mar Tirreno polo Estreito de Messina e ao mar Adriático polo canal de Otrante.
Deu o seu nome ás Illas Xónicas, arquipélago ao largo de Albania do Sur e de Grecia. Engloba o golfo de Tarento na Italia do Sur.
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional define os límites do Mar Xónico como segue:
Lugares
miniatura| 230px | [[Gjipe Canyon|Gjipe no sur de Albania onde o Mar Adriático atopa o mar Xónico]] miniatura| 230px | O mar Xónico, vista desde a illa [[Lefkada, Grecia]]
De sur a norte no oeste, entón de norte a sur no leste:
Historia
Na Antigüidade, os colonos gregos pasaban polo mar Xónico de camiño da Magna Grecia (a península italiana).
Era o principal mar onde se comerciaba entre Grecia e Antiga Roma na antigüidade.
Supercopa de España
A Supercopa de España pode referirse a varias competicións deportivas de España como:
Síndrome de Churg-Strauss
200px|miniatura|Infiltrado [[eosinófilo|eosinofílico nun pulmón dun paciente con Síndrome de Churg-Strauss.]] A síndrome de Churg-Strauss, tamén coñecida como granulomatose alérxica, é unha doenza pertencente ao grupo das eosinofilias pulmonares é un tipo de vasculite autoinmune que afecta aos pequenos e medianos vasos sanguíneos, provocando un infiltrado de eosinófilos, sobre todo no pulmón. Este infiltrado pulmonar é causante de asma severa. Ademais, os posíbeis infiltrados noutras partes do corpo poden provocar problemas no sistema gastrointestinal, nervios periféricos, corazón, pel ou riles. Por algúns autores, a síndrome de Churg-Strauss é considerada un tipo de poliarterite nodosa, polas súas semellanzas morfolóxicas.
Non é unha enfermidade contaxiosa nin herdada, e pode moitas veces ser confundida coa asma, moito máis frecuente que a síndrome de Churg-Strauss, que resulta ser unha doenza rara, cunha incidencia de 0.9/millón habitantes e lixeiramente máis frecuente entre os homes
Foi por primeira vez claramente definida en 1939, e o seu nome procede dos doutores Jacob Churg e Lotte Strauss que describiron o trastorno en 1951.
Síntomas
A sintomatoloxía da síndrome depende da gravidade e tamén do etapa da enfermidade no que se atope o paciente. Basicamente, podemos diferenciar tres fases na doenza.
Probas diagnósticas
No caso de houber dúbidas, a biopsia dun pulmón ou doutro tecido afecto pode proporcionar o diagnóstico se se atopan vasculites necrotizantes en pequenas arterias e veas, granulomas extravasculares ou infiltración de eosinófilos nos alvéolos e no intesticio.
Criterios diagnósticos
Poderemos afirmar que existe nun 99.7% dos casos unha síndrome de Churg-Strauss se se cumpren, coma mínimo, 4 ou máis destes criterios :
Tratamento
O tratamento da síndrome adoitan ser os corticoides (prednisolona) combinados con outros inmunosupresores, como poden ser azatioprina ou ciclofosfamida. Tamén hai estudos de tratamentos con montelukast.
Pico de Malpaso
miniatura|Pico de Malpaso O Pico de Malpaso é o monte máis alto da illa de El Hierro (Canarias, España) con 1.501 metros de altura. Atópase no centro da illa, no municipio de El Pinar de El Hierro.
Agramonte
O topónimo Agramonte pode referirse a:
Oggatonama
Oggatonama (en অজ্ঞাতনামা) é un filme bangladeshí de 2016 dirixido e escrito por Tauquir Ahmed. Foi escollido como candidato de Bangladesh para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Jonas Salk
Jonas Edward Salk, nado en Nova York o 28 de outubro de 1914 e finado no barrio de La Jolla (San Diego) o 23 de xuño de 1995, foi un investigador, médico e virólogo estadounidense, principalmente recoñecido polo seu descubrimento e desenvolvemento da primeira vacina contra a poliomielite segura e efectiva. Na Universidade de Nova York destacou non só pola súa destreza académica, senón porque tamén decidiu realizar investigacións médicas no canto de converterse en médico.
Salk é tamén famoso por desenvolver unha vacina libre de patentes. Cando lle preguntaron nunha entrevista televisiva quen posuía a patente da vacina, Salk respondeu: «Non hai patente. Pódese patentar o sol?».
Claudio Bravo
Claudio Andrés Bravo Muñoz, nado en Viluco o 13 de abril de 1983, é un futbolista profesional chileno. Xoga de gardameta e o seu club actual é o Manchester City F.C. Ademais, é internacional coa selección de Chile.
Kasiya
Kasiya foi unha cidade hitita da parte oriental do reino, de situación non coñecida pero, sen dúbida, próxima á fronteira co reino vasalo de Arawanna, cuxos habitantes atacaron a comarca en tempo de Mursilis II sobre -1320 / -1310.
Claudio Bravo
Traxectoria
Bravo comezou nas categorías inferiores do Colo-Colo, e debutou co primeiro equipo no ano 2002. Para a tempada 2006-07, Bravo fichou pola Real Sociedad a cambio de 1.2 millóns de euros, e asinou un contrato por cinco anos.
O 18 de xuño de 2014, Bravo asinou un acordo de catro anos co FC Barcelona, quen pagou 12 millóns de euros polo seu traspaso.