cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alex Katunich
Alex Katunich, nado o 18 de agosto de 1976, é un baixista estadounidense coñecido por ter tocado na banda de rok alternativo Incubus. Dende o institituto Alex usou o nome artístico de Dirk Lance, que aparenntemente foi collido dunha película porno dos anos 70. Estivo en Incubus durante 11 anos, abandonando o grupo no ano 2003.
Zoñán, Moncelos, Abadín
Zoñán é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 31 habitantes en 2015 (15 homes e 16 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 37 habitantes (17 homes e 20 mulleres).
Alence
O topónimo galego Alence pode referirse a:
Curbel, Santaballa, Vilalba
Curbel é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
Detroit Tigers
Os Detroit Tigers son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Detroit, Míchigan. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da American League (AL). Desde o ano 2000 xogan os seus partidos como local no Comerica Park, recinto con capacidade para 41.297 espectadores. Os Tigers, fundados no ano 1901, foron un dos membros fundadores da American League, a franquía desta liga máis antiga con sede na mesma cidade e co mesmo nome. O equipo gañou catro Series Mundiais (1935, 1945, 1968 e 1984), once títulos da American League (1907, 1908, 1909, 1934, 1935, 1940, 1945, 1968, 1984, 2006 e 2012), e catro títulos da División Central (2011, 2012, 2013 e 2014). Os Tigers tamén gañaron títulos de división en 1972, 1984 e 1987, cando eran membros da División Leste.
Alence, Requeixo, Chantada
Alence é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 13 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 4 eran homes e 9 eran mulleres.
Lugares de Santiso
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Santiso.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Santiso
Augustin (canción)
«Augustin» é unha canción composta por Harry Sandin e interpretada en sueco por Brita Borg. Lanzouse como sinxelo en febreiro de 1959 mediante Knäppupp. Foi elixida para representar a Suecia no Festival de Eurovisión de 1959 tras gaña-la final nacional sueca, Säg det med musik: Stora Schlagertävlingen.
Festival de Eurovisión 1959
miniatura|esquerda|[[Brita Borg, intérprete da canción, entre 1960 e 1961.]]
Selección
«Augustin» cualificouse para representar a Suecia no Festival de Eurovisión 1959 tras gaña-la final nacional sueca, Säg det med musik: Stora Schlagertävlingen, onde foi interpretada por Siw Malmkvist.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Palacio de Festivais e Congresos de Cannes o 11 de marzo de 1959, sendo interpretada pola cantante sueca Brita Borg. A orquestra foi dirixida por Franck Pourcel.
Foi interpretada en sétimo lugar, seguindo a Alemaña con Alice e Ellen Kessler interpretando «Heute Abend wollen wir tanzen geh'n» e precedendo a Suíza con Christa Williams interpretando «Irgendwoher». Ao final das votacións, a canción recibiu 4 puntos, obtendo o noveno posto de 11 xunto a Austria.
Grupo Neira
Historia e características
O grupo formouse no verán de 1936, cando varios republicanos fuxiron ao monte para escapar da represión. Estaba dirixido polo libertario José Neira Fernández "o Neira". No grupo integráronse os cenetistas Amandino Neira, Amando Carro Pérez, Gregorio Fernández Dopico "o Bolichero", os irmáns Ceferino e José Fernández Formoso, José Antonio Franco Basanta "o Manchego", os irmáns Alberto, Manuel, Remigio e Teodoro Franco Lamela, Francisco Gómez Núñez "Trotski", Eusebio González Pedreira, Jesús Iglesias Escourido "o Tizón", Jesús Lavandeira Pérez "Ladrillo", Antonio Paleo Saavedra, Francisco Pintado Pérez, "Rato" (do que só se coñece o alcume) e Plácido Rivera Cociña "Plácido". Tamén formaron parte do grupo os comunistas Demófilo Pedreira Rumbo "Nene" e Marcelino Rodríguez Fernández "Marrofer". Outros integrantes foron Eugenio Bernal Pérez, Evaristo Candelas "o Evaristo", Leonardo Gómez Pérez "Trancas", Jesús Iglesias Vázquez "o Muros", Vicente Lage Fernández "o Chicharro" e Antonio Molins Valls "o Noi". O grupo pasou de ter uns 15 membros en 1940 a case 50, distribuídos en distintos grupos en 1943.
Columba Calvo
É licenciada en Relacións Internacionais pola Universidade Nacional Autónoma de México. Ingresou ao Servizo Exterior Mexicano en 1980, en 2002 ascendeu ao rango de Ministra e en 2006 foi elevada ao rango de embaixadora.
Grupo Neira
Historia e características
A súa zona de actuación ía desde Ferrol e Ortigueira ata Viveiro e progresivamente aumenta os seus límites cara Pontedeume e incluso Cee, Vimianzo e O Pindo.
Columba Calvo
A embaixadora Calvo ocupou diversos cargos en distintas adscricións da Chancelería, sendo a súa última titularidade a Representación de México ante Nicaragua, de febreiro de 2005 até xaneiro de 2007. Foi Directora Xeral Adxunta da Dirección Xeral de Organismos Económicos Rexionais e Multilaterais. No exterior, estivo adscrita como Encargada de Asuntos Políticos á Embaixada de México na Arxentina; Encargada de Negocios na Embaixada de México en Panamá; e Cónsul Titular no Consulado de México en San Bernardino, California.
Grupo Neira
Historia e características
Nos primeiros tempos só fixeron golpes de supervivencia, e pouco a pouco organizáronse, deixando as tácticas defensivas e pasando ao ataque. Construíron campamentos soterrados no campo ou anexos a casas colaboradoras. Tamén infiltraron xente na administración e entre as forzas vivas reaccionarias.
Entre as accións levadas a cabo polo grupo figuraron a execución en 1942 de José Mosquera Carro, en Xuvia e José Fortúnez Beceiro en Sedes.
Estación de tren de Delft Sur
A  estación de tren de Delft Sur (en neerlandés: Station Delft Zuid) é unha estación de ferrocarril da vila surholandesa de Delft, nos Países Baixos, situada na liña entre A Haia e Rotterdam, que presta servizos ás poboacións dos distritos de Tanthof e Voorhof, no sur da cidade. Ten case 5.000 usuarios diarios.
Columba Calvo
En Panamá foi Encargada de Negocios, a.i. de México durante a chamada operación “Causa Justa” do goberno dos Estados Unidos, en 1989, onde a Embaixada ao seu cargo coordinou a evacuación de máis de trescentos mexicanos e outorgou asilo político a unha ducia de cidadáns panameños.
Alice in Wonderland (filme de 1951)
Alice in Wonderland é un filme de animación estadounidense dos estudios Disney, dirixido por Clyde Geronimi, Wilfred Jackson e Hamilton Luske, e estreado en 1951. Está baseado nos libros Alicia no País das marabillas e Alicia do outro lado do espello do autor inglés Lewis Carroll.
Estación de tren de Delft Sur
A estación, inaugurada o 31 de maio de 1970, está debaixo do viaduto Kruithuisweg, desde o que se pode acceder ás plataformas mediante unhas escaleiras.
Columba Calvo
Recibiu máis de trinta recoñecementos por parte de autoridades civís, académicas, policiais e cámaras de comercio dos Estados de California e Nevada. Destacan os recoñecementos do senador Harry Reid, líder do Senado dos Estados Unidos de América; do exgobernador de Nevada Bob Miller; de Joe Baca, membro da Cámara de Representantes dos Estados Unidos e da Latin Chamber of Commerce das Vegas Nevadas.
Vixésima Sexta Presidenta da Asociación do Servizo Exterior Mexicano (ASEM) para o período 2003-2005.
Estación de tren de Delft Sur
Historia e desenvolvemento
miniatura|esquerda|O antigo edificio sextant da estación de Delft Sur O antigo edificio da estación tiña forma hexagonal, igual que outros moitos edificios de estacións dos Países Baixos entre os anos 1968 e 1979, coñecidos como de tipo "sextante". Logo de quedar en desuso en 2003, finalmente o edificio foi derrubado en 2006.
Entre 2009 e 2011 leváronse a cabo obras de acondicionamento de toda a contorna da estación, co obxectivo de mellorar a seguranza e os accesos, dotar de novos aparcadoiros para automóbiles e bicicletas e deixar prevista calquera operación posterior de desenvolvemento da zona. Ademais, engadiuse unha nova ruta de autobuses para comunicar a estación.
Na contorna da estación hai máis de 600 prazas de aparcadoiro de bicicletas, un medio de desprazamento moi habitual entre os holandeses. No lado leste, ampliouse o carril destinado a elas que vai da estación cara ao campus da Universidade de Tectoloxía de Delft, e instalouse unha nova iluminación pública. No lado oeste, pola súa parte, hai instalados postos para o alugamento destes vehículos.
Columba Calvo
Creou a Fundación Cultural México-Nicaragua, integrada por empresarios mexicanos e importantes intelectuais nicaraguanos como Sergio Ramírez.
Estación de tren de Delft Sur
Proxectos
Houbo diversos plans para a mellora e a expansión da estación de Delft Sur e dos seus servizos, que non chegaron a ver a luz debido á crise económica. En 2016 presentouse un novo plan de ampliación, que previsiblemente dará comezo en 2023.
Seroalbumina bovina
A seroalbumina bovina ou albumina sérica bovina, tamén chamada Fracción V e abreviada como BSA (do inglés bovin serum albumin) é unha proteína do tipo das seroalbuminas producida polas vacas. Encóntrase no plasma sanguíneo das vacas e, en pequenas cantidades, aparece no seu leite, aínda que non se produce na glándula mamaria, senón que se filtra desde o sangue. As súas funcións na vaca son axudar a manter a presión osmótica coloidal, e exercer funcións de transporte, xa que se une a moitos ligandos, como ácidos graxos, hormonas esteroides, bilirrubina e ións metálicos. Ten importantes aplicacións en bioquímica, xa que se utiliza como un estándar para medir a concentración de proteínas nos experimentos de laboratorio.
Xurenzás, Boborás
San Pedro de Xurenzás é unha parroquia do concello de Boborás na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 110 habitantes, deles 55 eran homes e 55 eran mulleres, o que supón un incremento de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
Na igrexa de San Pedro consérvanse dous baldaquinos en pé, a ámbolos lados da nave central. Na parede protexida por estes descubríronse recentemente pinturas góticas representando a San Sebastián e á Virxe.
Xurenzás na cultura popular galega
Unha lenda busca explicar a orixe do nome de Xurenzás. Conta que un mouro chamado Zas, que vivía nesta parroquia, se enamorou da filla doutro mouro, que tamén vivía aquí, pero este non llela quixo dar e, para evitar que aquel a tomase, decidiu encantala. Entón, Zas declaroulle a guerra e venceuno, facéndoo prisioneiro. Cando o vencido quixo restaurar a paz, Zas esixiulle un xuramento de obediencia e sometemento ó seu nome. E o vello tivo que aceptar, dicindo: "Xuro en Zas que estou vencido". Así quedoulle ó lugar o nome de Xurenzás.
Estación de tren de Delft Sur
Trens
Conforme o calendario e os horarios de 2017, na estación de tren de Delft Sur operan os seguintes trens:
Banga, O Carballiño
Santa Baia de Banga é unha parroquia do concello do Carballiño na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 81 habitantes (37 homes e 44 mulleres), dous menos ca no ano anterior.
Seroalbumina bovina
O nome alternativo que recibe, "Fracción V" refírese á albumina que constituía a fracción quinta obtida na metodoloxía de purificación de Edwin Cohn orixinal, que utilizaba as características da solubilidade diferencial das proteínas plasmáticas para separalas. Manipulando as concentracións de solvente, o pH, concentracións de sal, e a temperatura, Cohn extraía sucesivas "fraccións" do plasma sanguíneo. Na quinta fracción ía a seroalbumina bovina. En realidade, o proceso foi comercializado primeiro para a seroalbumina humana para uso médico e despois foi adoptado para a produción de seroalbumina bovina.
Propiedades
O precursor da seroalbumina bovina completo ten 607 aminoácidos. Despois da secreción, córtaselle un péptido sinal N-terminal de 18 residuos, polo que queda con 589 residuos. Clívanse máis aminoácidos ata dar a proteína de 583 aminoácidos.
Propiedades físicas da seroalbumina bovina:
Aplicacións
A seroalbumina bovina ten numerosas aplicacións, como na técnica ELISA (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay), inmunoblots, e inmunohistoquímica. Tamén se utiliza como nutriente en cultivos celulares microbianos. En dixestións con endonucleases de restrición, é utilizada para estabilizar algúns encimas durante a dixestión do ADN e previr a adhesión do encima aos tubos de ensaio, puntas das pipetas, e outros recipientes. Esta proteína non afecta a outros encimas que non a necesiten para a estabilización. A seroalbumina bovina utilízase tamén comunmente para determinar a cantidade doutras proteínas, comparando unha cantidade descoñecida de proteína con cantidades coñecidas de seroalbumina bovina (por exemplo, na proba proteica de Bradford, que é unha análise espectroscópica para medir a concentración dunha proteína nunha solución). A seroalbumina bovina é útil porque grazas á súa estabilidade incrementa o sinal nas probas, e porque non afecta a moitas reaccións bioquímicas, e ten un baixo custo, xa que se pode purificar doadamente en grandes cantidades do sangue bovino, un subproduto da industria cárnica.
Columba Calvo
Impartiu a Cátedra Fernando Solana na UNAM e diversas conferencias e talleres noutras prestixiosas universidades.
Vladimir Menshov
Vladimir Valentinovich Menshov (en Владимир Валентинович Меньшов), nado en Bakú o 17 de setembro de 1939 e finado en Moscova o 5 de xullo de 2021, foi un actor e director de nacionalidade rusa. É coñecido por retratar a sociedade rusa obreira no seus filmes. Do mesmo xeito que moitos cineastas, estudou interpretación e dirección na Escola de Cinematografía VGIK. Aínda que salientou máis pola súa faceta de actor que de director, é quizais máis coñecido polos cinco filmes que dirixiu, entre eles, o melodrama de 1979 Moskva slezam ne verit, gañador dun Premio Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 53ª edición dos premios.
Mala herba
right|miniatura|O [[mexacán ou carrelo (Taraxacum officinale) é unha planta común en todo o mundo, especialmente en Europa, Asia e América. É considerada unha mala herba nalgúns contextos, por exemplo nos céspedes, mais non noutros, xa que pode ser usada como planta medicinal ou comestíbel en ensaladas, por iso tamén recibe o nome galego de leitaruga.]]
Mala herba, herba adventicia ou herba daniña son termos que se refiren a toda planta que medra nunha leira agrícola ou xardín e non é apreciada ou querida nese lugar. A verba mala ten connotacións despectivas e subxectivas, polo que ás veces é preferíbel empregar os sinónimos adventicia ou infestante. As malas herbas forman o que se denomina maleza ou mata e o conxunto espeso de matas forma o mato ou matogueira, tamén chamado breña, coucheira, fraguiza, matagueira, vedramio.
Algunhas plantas coma a avea eran orixinalmente herbas adventicias que medraban bravas nas leiras de trigo até ficaren finalmente domesticadas. Algunhas especies, coma as o xénero Lolium ou do Melilotus son infestantes, mais tamén se lles pode dar uso forraxeiro.
Normalmente o solo agrícola constitúe o denominado banco de sementes onde hai un alto número de sementes e partes vexetativas, moitas delas en estado de repouso e outras prontas a xermolar en canto teñan as condicións axeitadas. As sucesivas labras que adoitan deixan o solo esfarelado tamén favorecen o desenvolvemento das herbas adventicias.
A malherboloxía é a ciencia dedicada ao estudo deste tipo de plantas.
Control
miniatura|O [[trevo branco (Trifolium repens) considérase unha herba daniña nos céspedes, porén é apreciada coma fonte de forraxe.]] O control das malas herbas pódese facer tradicionalmente por medio de técnicas de tipo mecánico ben sexan manuais ou con maquinaria; utilizando rotación de cultivos, labrando uns días antes da sementeira para que saian as primeiras malas herbas e volver a labrar para as eliminar. Tamén se pode cubrir o chan con materiais inertes tipo cobertor térmico (mulching) ou nalgúns casos poden usarse a auga ou os lumes controlados.
O uso de herbicidas é unha técnica máis moderna que require dun coidado moi especial na aplicación (ler ben as instrucións do fabricante do produto para evitar danos ao contorno e ás persoas).
A agricultura ecolóxica non fai uso de herbicidas de síntese e procura empregar as outras técnicas mencionadas.
Malas herbas en Galicia
Innumerábeis especies poden ser consideradas herbas daniñas no agro e na xardinaría galega, dende fentos, silveiras até incluso árbores coma eucaliptos ou carballos.
A Cabana Pallaza, Montouto, Abadín
A Cabana Pallaza é un lugar da parroquia de Montouto no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Fibra de Purkinje
As fibras de Purkinje son células do miocardio especiais situadas nas paredes internas dos ventrículos do corazón, xusto debaixo do endocardio. Trátase de fibras musculares do miocardio especializadas en conducir os impulsos eléctricos, que fan que o corazón se contraia de forma coordinada. As fibras de Purkinje saen do nodo auriculoventricular seguindo o feixe de His (ou feixe auriculoventricular) e penetran nos ventrículos. O feixe de His divídese case inmediatamente en rama esquerda e dereita, as cales discorren por debaixo do endocardio polo tabique que separa os dous ventrículos, chegan ao extremo inferior do tabique e soben, ramificándose pola parede dos ventrículos.
O nome destas fibras débese a que foron descubertas en 1839 polo anatomista checo Jan Evangelista Purkyně (pronunciado en checo "púrkiñe",, e tamén escrito na súa forma alemá como Johannes Evangelista Purkinje ). Non se deben confundir estas fibras musculares coas células de Purkinje, que son neuronas do cerebelo, tamén descubertas por este investigador.
Función
A frecuencia do latexo cardíaco está controlado por diversas influencias procedentes do Sistema nervioso autónomo. As fibras de Purkinje non desenvolven ningunha función coñecida no establecemento da frecuencia cardíaca, pero están influenciadas polas descargas do Sistema nervioso simpático procedentes do nodo sinoauricular e do ganglio espiñal accesorio torácico.
Durante a fase de contracción ventricular do ciclo cardíaco, as fibras de Purkinje levan o impulso de contracción do feixe de His esquerdo e dereito ao miocardio ventricular. Este impulso causa a contracción do tecido muscular do ventrículo, que fará que o sangue sexa impusado fóra do corazón, para realizar a circulación pulmonar saíndo desde o ventrículo dereito, ou a circulación sistémica saíndo desde o ventrículo esquerdo.
A descarga ventricular conducida polas fibras de Purkinje móstrase nos electrocardiogramas estándar como o complexo QRS da gráfica.
As fibras de Purkinje tamén teñen a capacidade de descargar automaticamente, enviando impulsos cunha frecuencia de 15-40 veces por minuto se as deixamos actuar por si soas, sen outras influencias. Polo contrario, o nodo sinoauricular se está fóra do control parasimpático pode descargar case 100 veces por minuto. En resumo, as fibras de Purkinje xeran potenciais de acción, pero cunha frecuencia menor ca a do nodo sinoauricular e a doutros marcapasos ectópicos da aurícula. Deste modo, son o último recurso para manter o latexo cardíaco cando outros marcapasos fallan. Cando unha fibra de Pukinje descarga, denomínase contracción ventricular prematura ou PVC, tamén chamada escape ventricular.
Feiranova, Santaballa, Vilalba
Feiranova é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 47 habitantes (22 homes e 25 mulleres).
A Arca, Montouto, Abadín
A Arca é un lugar da parroquia de Montouto no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes en 2015 (9 homes e 8 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
O Seixo, O Burgo, Muras
O Seixo é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Irgendwoher
«Irgendwoher» (en galego: «Dalgún lugar») é unha canción composta por Lothar Löffler e interpretada en alemán por Christa Williams. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Decca Records. Foi elixida para representar a Suíza no Festival de Eurovisión de 1959 tras gaña-la final nacional suíza, Finale suisse 1959.
Selección
«Irgendwoher» cualificouse para representar a Suíza no Festival de Eurovisión 1959 tras gaña-la final nacional suíza, Finale suisse 1959.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Palacio de Festivais e Congresos de Cannes o 11 de marzo de 1959, sendo interpretada pola cantante alemá Christa Williams. A orquestra foi dirixida por Franck Pourcel.
Foi interpretada en oitavo lugar, seguindo a Suecia con Brita Borg interpretando «Augustin» e precedendo a Austria con Ferry Graf interpretando «Der k. und k. Kalypso aus Wien». Ao final das votacións, a canción recibiu 14 puntos, obtendo o cuarto posto de 11.
O Muíño, Cutián, Oza-Cesuras
O Muíño é un lugar da parroquia de Cutián no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 contaba cun habitante (1 muller).
Francisco Ponte Ces
Traxectoria
Zapateiro en Santiago de Compostela. Militante do Sindicato de construtores de calzado de Compostela da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra o 19 de novembro xunto cos demais membros do Comité de Defensa da República de Compostela, José Germán Fernández, Manuel Maroño Calvo, Modesto Pasín Noya, Luis Rastrollo González, Luís Martínez Nouche, José Maroño Calvo, Jesús Lema Lema, Rafael Pardo Carmona, Fernando Domínguez Caamaño, Rafael Frade Peña e José Carnero Valenzuela, acusados de traizón, foron condenado a pena de morte. Excepto Jesús Lema e José Carnero, foron executados no cemiterio de Boisaca o 3 de decembro de 1936.
Antonio Machado (homónimos)
O nome Antonio Machado pode referirse a tres persoas distintas, familiares entre eles:
Animal (canción)
"Animal" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 4 de abril de 1994 como terceiro sinxelo do seu álbum Vs.. O tema acadou o posto 21 da lista Billboard Mainstream Rock Tracks e foi incluída no recompilatorio de grandes éxitos do ano 2004 rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003).
Lugares de Sobrado
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Sobrado.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Sobrado
O Carboeiro, Montouto, Abadín
O Carboeiro é un lugar da parroquia de Montouto no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes en 2015 (2 homes e 2 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Análise de drogas en pelo
Histoloxía do pelo
O pelo é unha parte moi complexa da anatomía humana. Os pelos son formacións epidérmicas cornificadas e elásticas que teñen a súa orixe en invaxinacións situadas na profundidade da derme e no tecido subcutáneo, chamados folículos pilosos. A parte do pelo contida no folículo chámase raíz ou bulbo. Grazas a este ten lugar o crecemento do pelo. O restante constitúe o talo que termina no extremo periférico.
O bulbo ou raíz ten forma de ensanchamento ovoide no seu extremo profundo. No pelo adulto presenta forma cónica na súa parte inferior, que recorda ó fondo dunha botella e na que se insinúa a papila, excrecencia conxuntivovascular da túnica fibrosa do folículo. A raíz do pelo está implantada nunha especie de bolsa formada polos mesmos compoñentes da pel (epiderme e derme) chamada folículo piloso. Este está fortemente implantado e nalgunhas partes é difícil de arrincar. O pelo cae de xeito espontáneo por formación doutro novo que o empuxa; queratinízase e cae. O bulbo ten interese médico-legal para diferenciar pelos caídos espontaneamente, que son os que teñen o bulbo completo, e pelos arrincados que non teñen bulbo.
O talo consta de tres partes, que dende fóra cara a dentro, nun corte transversal, son cutícula, codia e medula.
Análise de drogas
A análise do cabelo con fins toxicolóxicos acadou un grande alcance nos últimos anos. A principal aplicación ten como obxectivo o diagnóstico do consumo de drogas de abuso.
O cabelo é a terceira mostra biolóxica máis importante, despois do sangue e ouriños, cando se quere documentar un consumo de drogas de abuso. A análise desta mostra, a diferenza das outras dúas, permite establecer o perfil cronolóxico de dito consumo.
Na actualidade o número de drogas que se poden detectar en cabelo vaise incrementando constantemente.
O cabelo medra aproximadamente entre 0,7 e 1,5 cm ó mes, malia que existen importantes diferenzas entre sexos, idades e as distintas etnias. Dado que existe unha grande variacion interindividual na velocidade de crecemento, a recomendación da Society of Hair Testing (SoHT) é aceptar un crecemento de 1 cm o mes, para casos forenses.
Toma de mostra
Recoméndase que a mostra se obteña da zona occipital (pola menor variabilidade xa mencionada), cortando o cabelo con tesoiras moi cerca da pel, e fíxanse sobre un papel (mellor se é de aluminio) cruzándoa cunha tira de papel adhesivo, para sinalar sobre o papel cal é a zona que está máis próxima á raíz (a de máis recente crecemento) e cal é máis afastado ou distal. Para o seu almacenamento recoméndase facelo nunha bolsa de papel convenientemente rotulada. Estas mostras deben ser conservadas a temperatura ambiente. Por último, débese ter en conta que se a mostra se atopa mollada o recomendable é secala.
Procedemento de análise: radioinmunoensaio (RIA), inmunoensaio de polarización fluorescente (FPIA), cromatografía de gases con detector de masas etc.
Mecanismo de incorporación das drogas: Estes mecanismos non están moi ben definidos pero propóñense distintas posibilidades:
Unha vez que as drogas se incorporaron o pelo unense os distintos compoñentes pediculares formando complexos estables e permanecen inalteradas durante períodos de tempo indefinidos. De feito, as drogas permanecen no pelo durante centos de anos, se as condicións ambientaies, de temperatura e humidade son favorables. Así, por exemplo, en momias de Chile e Perú, que databan do ano 2000 a. C., detectóouse benzoilecgonina, poñendo de manifesto que tiñan consumido cocaína.
En xeral, as drogas pódense introducir no cabelo en distintos lugares, a través de múltiples mecanismos e en distintos momentos da fase de crecemento.
Aplicacións da análise de cabelo
O cabelo é a mostra biolóxica de elección cando se quere diagnosticar unha drogadicción crónica ou un perfil cronolóxico do consumo. Este procedemento non permite, non obstante, determinar data exacta deste consumo. Este tipo de mostra é moitas veces requirida para distintos procesos xudiciais tales como demanda para determinar a custodia dos fillos nun proceso de divorcio, entre outros moitos.
Furkan Aldemir
Furkan Aldemir, nado o 24 de xullo de 1997 en Konak, Esmirna, é un xogador turco de baloncesto profesional.
Folgueira, Santaballa, Vilalba
Folgueira é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 34 habitantes (12 homes e 22 mulleres).
Furkan Aldemir
Traxectoria profesional
Aldemir foi elixido na 53ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Los Angeles Clippers. Nesa mesma noite do Draft, foi traspasado ós Houston Rockets nun traspaso entre catro equipos. O 13 de xullo de 2013 os seus dereitos foron traspasados xunto a Royce White ós Philadelphia 76ers.
O 15 de decembro de 2014, Aldemir asinou cos Philadelphia 76ers. Ese mesmo día fixo o seu debut na NBA, facendo 2 puntos, 2 rebotes e 1 asistencia na derrota dos Sixers por 105-87 contra os Boston Celtics. O 26 de outubro de 2015, foi cortado polos Sixers.
O 7 de novembro de 2015, Aldemir regresou a Turquía para asinar un contrato de catro anos co Darüşşafaka SK da Basketbol Süper Ligi.
Cedi Osman
Cedi Osman, nado o 8 de abril de 1995 en Ohrid, é un xogador turco de baloncesto profesional que xoga nos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Osman foi elixido na 31ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Minnesota Timberwolves. Na mesma noite do Draft os seus dereitos foron traspasados xunto os de Rakeem Christmas e unha futura elección do Draft ós Cleveland Cavaliers, a cambio dos dereitos de Tyus Jones.
O 18 de xullo de 2017, Osman asinou cos Cleveland Cavaliers.
A Fonte da Bouza, Santaballa, Vilalba
A Fonte da Bouza é un lugar da parroquia de Santaballa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
BIOS
BIOS é o acrónimo de Basic Input/Output System (Sistema Básico de Entrada e Saída, en inglés). É un firmware (programa informático gravado nun chip) que se encarga de xestionar o acendido dun ordenador mediante a comunicación co hardware e, como mínimo, o teclado e o monitor. As BIOS son específicas de cada placa nai e escríbense en linguaxe ensambladora, que é nativa ao CPU.
Ao acender o computador execútase unha rutina de arranque que está gravada nunha memoria (antigamente en memoria ROM, actualmente en EEPROM ou incluso en memoria flash) e que se coñece como BIOS. A BIOS realiza, entre outras, as seguintes operacións:
Curiosamente, BIOS é un substantivo feminino en galego, aínda que a palabra sistema sexa masculina.
Morfina
miniatura|Molécula de morfina Morfina, chamada así en lembranza de Morfeo, o deus grego dos soños.
Coñecida dende 1688 por estar contida no opio Papaver somniferum, é só en 1804 que a morfina se illou no laboratorio por "de Rosne" e, a partir dese intre, chamoúselle, en Francia, "Sales de Rosne".
Lugares das Somozas
miniatura|dereita|[[Casa do concello das Somozas.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares das Somozas
I Am Mine
"I Am Mine" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 8 de outubro do 2002 e sacado do seu álbum Riot Act. O tema acadou o número seis da lista Billboard Mainstream Rock Tracks e foi incluída no recompilatorio de grandes éxitos do ano 2004 rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003).
Lista de cancións
Todos os temas compostos por Eddie Vedder agás onde se indique.
Aeroporto de Agadir-Al Massira
O aeroporto de Agadir-Al Massira (IATA: AGA, ICAO: GMAD) é un aeroporto internacional que serve á cidade marroquí de Agadir, a capital da rexión de Souss-Massa. Está situado na comuna de Temsia, a 20 quilómetros ao sueste da cidade. Opera principalmente voos de vacacións dende cidades europeas.
A Laxe, Montouto, Abadín
A Laxe é un lugar da parroquia de Montouto no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes en 2015 (7 homes e 2 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 10 habitantes (8 homes e 2 mulleres).
Convair CV-240
O Convair CV-240 é un avión de pasaxeiros estadounidense fabricado por Convair entre 1947 e 1954, inicialmente como un posible substituto para o omnipresente Douglas DC-3. Cun deseño máis moderno con presurización de cabina, a serie 240 fixo algúns avances como avión comercial, e tivo un longo ciclo de desenvolvemento que produciu varias versións civís e militares. Aínda que reducidas en número por desgaste, varias formas dos "Convairliners" continúan voando no século XXI.
Shailene Woodley
O gran salto á fama de Woodley foi The Descendants (2011). A súa interpretación de Alexandra King recibiu eloxios da crítica e recoñecementos, como un Independent Spirit á mellor actriz secundaria e un nomeamento ós Globos de Ouro. No 2013, fixo o papel de Aimee Finecky no filme independente The Spectacular Now, e a súa intepretación valeulle o recoñemento da crítica, gañar un Premio Especial do Xurado e ser nomeada á mellor actriz no Festival de Sundance.
A comezos de 2014, Woodley acadou o recoñecemento internacional por interpretar a Beatrice "Tris" Prior en Divergent, baseado nas novelas da autora Veronica Roth, e a Hazel Grace Lancaster en The Fault in Our Stars, baseado na novela homónima de John Green.
Xendive, Boborás
San Mamede de Xendive é unha parroquia do concello de Boborás na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. Sitúase na confluencia do río de Froufe e o río Viñao. Segundo o INE en 2021 tiña 85 habitantes (39 homes e 46 mulleres), 56 menos que en 2011 e 118 menos que en 2001 cando contaba con 203 veciños, polo que veu reducida a súa poboación case un 60% en dúas décadas.
A parroquia está conformada por catro núcleos de poboación: Meixe, Nogueira, Pereiras, Porto Pereiras e Xendive, atopándose neste último a igrexa de San Mamede, a única da parroquia.
Localización
Atópase a 8,5 km do Carballiño, vila principal da comarca, e a 30 km da capital provincial. Pola parroquia pasa a estrada N-541 que une as cidades de Ourense e Pontevedra. Xendive está conectada coa parroquia de Parada de Labiote, no concello do Irixo pola OU-0416.
Relevo
Xendive sitúase no val do Viñao. Os lugares de Pereiras, Porto Pereiras e Xendive están a unha altitude media de 400 metros xunto ao curso fluvial no centro do val. Meixe e Nogueira atópanse a 450 e 500 metros respectivamente na faldra do monte de Coto Molín.
Hidrografía
O principal río é o río Viñao, afluente do río Avia, que discorre de norte a sur deixando as poboacións da parroquia á súa marxe dereita. Tamén pasan polo lugar outros cursos menores que aportan as súas augas ao Viñao, sendo o de maior caudal o regato que ven da parroquia de Froufre, no Irixo, da que recibe o seu nome. Sobre o regato de Froufe sitúase unha ponte de pedra construída a finais século XVIII.
Historia
Os primeiros indicios de ocupación humana da zona remóntanse ao 4000 a.C, época na que se datou a necrópole tumularia de Meixe, escavada a principios do século XX. Neste xacemento arqueolóxico, conformado por tres mámoas, atopáronse restos cerámicos, sendo un deles o vaso de bordo horizontal de Xendive que se atopa no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.
Nun pergamiño do ano 1249 conservado no arquivo da catedral de Ourense cítase a igrexa de Xendive. O lugar menciónase tamén nunha acta notarial do ano 1484, na que Diego Peres Sarmento cede a favor de Lopo Sanches de Ulloa as freguesías de San Martiño de Cameixa, San Fins de Brués e San Mamede de Xendive. A ponte actual que cruza o regato de Froufe conectando o lugar de Pereiras co resto da parroquia foi construída no ano 1790 substituíndo unha ponte de madeira que cumpría esta función. O mestre canteiro asignado foi Joseph Monteagudo e o custo da obra foi asumido na súa totalidade polo párroco da igrexa. No século XXI a ponte mantense sen maior modificación que a substitución dos peitorís de pedra orixinais por uns metálicos que permiten un maior ancho para facilitar o tráfico.
A igrexa parroquial tivo diversas modificacións, a última delas no ano 1819 a mans do mestre de arquitectura José Nieto. Xendive aparece descrita no Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz, publicado no ano 1847. A parroquia estaba conformada por 120 casas e contaba cunha escola que operaba un veciño para os máis cativos. O principal motor económico era a agricultura e existían catro muíños, un batán e teares. Na súa obra, Madoz estima a poboación da parroquia en 450 persoas. No 1896 o Diccionario enciclopédico hispano-americano de literatura, ciencias y artes indica que ten 465 habitantes.
Poboación
Nas últimas décadas Xendive está a sufrir un proceso de despoboación a causa dos baixos nacementos e á migración, maiormente cara as principais cidades galegas.
Cultura
As festas de Xendive teñen lugar o sábado máis próximo ao 7 de agosto en honra da Virxe de San Mamede.
Der k. u. k. Kalypso
«Der k. u. k. Kalypso» (en galego: «O calipso imperial e real») é unha canción composta por Norbert Pawlicki e interpretada en alemán por Ferry Graf. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Amadeo. Foi elixida para representar a Austria no Festival de Eurovisión de 1959 tras ser seleccionada internamente pola emisora austríaca ORF.
Selección
«Der k. u. k. Kalypso» foi seleccionada para representar a Austria no Festival de Eurovisión 1959 pola emisora austríaca ORF.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Palacio de Festivais e Congresos de Cannes o 11 de marzo de 1959 co título «Der k. und k. Kalypso aus Wien», sendo interpretada polo cantante austríaco Ferry Graf. A orquestra foi dirixida por Franck Pourcel.
Foi interpretada en noveno lugar, seguindo a Suíza con Christa Williams interpretando «Irgendwoher» e precedendo ao Reino Unido con Pearl Carr e Teddy Johnson interpretando «Sing Little Birdie». Ao final das votacións, a canción recibiu 4 puntos, obtendo o noveno posto de 11 xunto a Suecia.
Crack (droga)
O crack é o nome vulgar dun derivado da cocaína. Son os refugallos resultantes de ferver clorhidrato de cocaína nunha solución de bicarbonato de sodio para que se evapore a auga. O crack converteuse nunha droga de abuso a mediados do decenio de 1980.
O termo crack é unha onomatopea que suxire o ruído que fan as pedras desta droga ó queceren pola ebulición da auga que conteñen. Tamén recibe outros nomes, como rocas, rochas, chulas, pedras, entre outros. Ás veces é confundido co bazuco ou o Paco, a costra que queda na ola onde se prepara a cocaína.
O crack, en po, é un estimulante altamente adictivo e poderoso. Produce euforia inmediata, custa pouco producilo e é facilmente accesible.
Produción
Elabórase disolvendo a cocaína en po nunha mestura de auga e amoníaco ou bicarbonato de sodio. Férvese a mestura ata que se forma unha substancia sólida a partir do líquido, logo seca, e pártese en anacos (pedras) que se venden como crack de cocaína.
Historia
Moitísimo antes do descubrimento do crack, nos Estados Unidos os índios das montañas de Santa Marta fumaban follas de coca moída con pedra calcárea.
Consumo
O crack fúmase nunha pipa de vidro, con cinza de cigarro. Tamén nunha lata con buratos, nun goteiro de vidro, nun cigarro como primo (nome que se lle da a un tabaco mesturado coa cocaína) entre outros. Outro instrumento utilizado para o consumo de crack é un tubo metálico similar a unha antena de radio (en moitos casos é) ó que se lle introduce unha sorte de alambrina que se utiliza para fuma-lo crack simulando unha pipa. Este método utilízase principalmente por adictos con moi poucos recursos, que se coñece como "fumar en tubo".
Efectos e sintomatoloxía
Ó fumalo, o alcaloide chega máis rápido ó cerebro, en maiores cantidades e presentando un efecto sinérxico cos outros químicos que se usaron para a elaboración das rochas.
O crack pode producir os seguintes síntomas :
Mephisto (filme de 1981)
Mephisto é un filme húngaro de 1981 dirixido por István Szabó, producido por Manfred Durniok e escrito por Péter Dobai e Szabó. Está baseado na obra homónima de Klaus Mann.
Mephisto estreouse na República Federal Alemá o 29 de abril de 1981 e en Hungría o 8 de outubro de 1981. O filme recibiu valoracións positivas por parte da crítica e converteuse no primeiro filme húngaro en gañar o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa.
Pandinus
Pandinus é un xénero de escorpións coñecidos como escorpións emperadores ou escorpións africanos. Distribúense en África e na Península Arábiga. Este xénero inclúe algúns dos escorpións máis grandes do mundo, cunha lonxitude superior a 20 cm.
Características e hábitat
As especies do xénero atópanse nos desertos, así como nos bosques tropicais de África e da península arábica; miden aproximadamente entre 8 e 21 cm. e son xeralmente negros, marróns, verdes ou grises.
Comportamento e veleno
Son tranquilos, só atacarán cando se senten ameazados ou cando detectan unha presa en movemento. O veleno de Pandinus está composto por dúas partes, unha para paralizar a presa que se alimenta e a outra contra os animais vertebrados como defensa. O seu veleno non é perigoso para o ser humano, pero pode causar alerxias; Pódese tratar cun soro anti-venomoso.
Especies
A continuación amósanse as seguintes especies
Especies en CITES
As seguintes especies están baixo o segundo apéndice da CITES para someterse a coidados e controis de exportación.
Especies extinguidas
A única especie extinta é o Pandinus boshisi descuberta en 1937 por Caporriaco.
Aelia Capitolina
miniatura|dereita|200px|Plano da colonia de Aelia Capitolina. Aelia Capitolina (Latín: ) foi unha colonia romana, construída polo emperador Hadriano no lugar que ocupou a cidade de Xerusalén, que se encontraba en ruínas desde o sitio do ano 70, en parte, como resposta a revolta de Bar Kokhba dos anos 132-136. Aelia Capitolina mantívose como o nome oficial de Xerusalén ata o 638, cando os árabes a conquistaron e pasou a ser coñecida como 'إليا' (Iliyā').
Toponimia
O nome de Aelia vén do nome xentil de Hadriano, Aelius, mentres que Capitolina significa que a cidade estaba adicada ao deus Xúpiter Capitolino, para quen se construíu un templo no lugar que ocupaba o antigo Templo de Xerusalén, no coñecido como Monte do Templo.. Máis adiante, o nome Aelia foi a fonte para o nome árabe Iliyā' (إليا).
Historia
miniatura|200px|Ruínas do cardo da colonia. Xerusalén, que fora reconstruída en tempos de Herodes o Grande, permanecía en ruínas desde tempos do decisivo sitio da cidade, como parte da primeira guerra xudeu-romana no ano 70. Flavio Xosefo, un historiador da época e defensor da causa xudía, que nacera na cidade e loitara contra os romanos naquela guerra, describiu a destrución da cidade do seguinte xeito:
O Talmud (Makkot) conta que o Rabino Akiva e algúns outros sabios visitaron a cidade. Os seus compañeiros quedaron agraviados ao ver un zorro no que antes fora o lugar no que estivera o Templo do Santo dos Santos como símbolo da desolación.
Cando o emperador romano Hadriano decidiu reconstruír a cidade no ano 130, considerou facelo como un agasallo para os xudeus. Os xudeus esperaron con esperanza, pero trala visita do emperador ao lugar no que estivera Xerusalén, un samaritano convenceuno de non o facer. Entón o emperador decidiu reconstruír a cidade como unha colonia romana que sería habitada polos seus lexionarios. A nova cidade de Hadriano foille adicada a el, e algúns deuses romanos, en particular a Xúpiter Capitolino.
A revolta xudía de Bar Kokhba, que tardou tres anos en ser suprimida polos romanos, enfureceu a Hadriano ata o punto de se propor acabar co xudaísmo da provincia. A circuncisión quedou prohibida, a provincia de Xudea foi renomeada como Syria Palaestina e os xudeus foron expulsados da cidade e prohibíuselles a súa entrada nela baixo pena de morte, coa única excepción dun día por ano con motivo da festividade de Tisha B'Av. Existen controversias sobre se os decretos anti-xudeus foron consecuencia da revolta de Bar Kokhba ou a causa desta.
Todas estas medidas, que tamén afectaron aos xudeus cristiáns, axiña "secularizaron" a cidade. A prohibición mantívose en vigor ata o século VII, aínda que os cristiáns puideron regresar antes grazas a que no século IV o emperador Constantino I mandou construír os lugares sagrados cristiáns na cidade, incluída a Igrexa do Santo Sepulcro. Os restos funerarios do período bizantino son principalmente cristiáns, o que suxire que a poboación da cidade durante esta época estaba composta unicamente por cristiáns.
Durante o século V, o Imperio Romano de Oriente, dirixido desde a cidade de Constantinopla, mantivo o control da cidade. No transcurso de varias décadas, a cidade pasou das mans dos bizantinos para as do persas, e de novo para os bizantinos. Trala campaña dos sasánidas do rei Khosrau II a comezos do século VII en Siria, os seus xenerais Shahrbaraz e Shahin atacaron Xerusalén coa axuda dos xudeus de Palestina Prima, que se alzaron contra o poder bizantino.
No Sitio de Xerusalén do ano 614, tras 21 días de asedio, a cidade foi capturada. As crónicas bizantinas relatan que os sasánidas e os xudeus sacrificaron miles de cristiáns na cidade, moitos deles na piscina de Mamilla, e destruíron os seus monumentos e igrexas, incluída a Igrexa do Santo Sepulcro. A cidade permaneceu nas mans dos sasánidas durante quince anos ata que o emperador bizantino Heraclio a reconquistou no 629.
Aelia Capitolina foi conquistada polos exércitos árabes de Omar ibn al-Khattab no 638. Entre os musulmáns da primeira era do islam, a cidade pasou a ser coñecida como Madinat bayt al-Maqdis ("Cidade do Templo") e se restrinxía ao Monte do Templo. O resto da cidade foi rebautizada como "Iliya", reflectindo así o nome romano que recibira a cidade.
Crocodylus
Crocodylus é un dos tres xéneros de crocodilos da subfamilia Crocodylinae da familia Crocodylidae.
Hai polo menos 12 especies vivas deste xénero, que son:
Ademais,
O xénero contén tamén especies antigas fósiles. As especies establecidas inclúen polo menos seis especies extinguidas, que son:
Filoxenia
O seguinte claograma segue a topoloxía dunha análise de 2012 de trazos morfolóxicos feita por Christopher A. Brochu e Glenn W. Storrs. Moitas especies extintas de Crocodylus poderían pertencer a distintos xéneros. C. suchus non foi incluído, porque os seus códigos morfolóxicos eran idénticos aos de C. niloticus. Porén, os autores suxiren que isto podería ser explicado pola súa mostraxe de espécimes e consideran que as dúas especies son distintas. Neste cladograma, os tomistominos, entre os que está o actual falso gavial ou gavial malaio (Tomistoma schlegelii) considéranse incluídos nos crocodílidos debido ás súas semellanzas morfolóxicas con Crocodylus, pero os estudos xenéticos indican que está emparentado cos gaviais e sería un gaviálido.
Evolución
Crese que o xénero Crocodylus se orixinou a partir dun antepasado que vivía na rexión Indo-Pacífica hai entre 9 e 16 millóns de anos. Experimentaron unha radiación en África hai entre 8 e 12 millóns de anos. Isto foi seguido entre hai 4 e 8 millóns de anos dunha migración transatlántica por medio da cal chegaron a América.
Entrenó
miniatura|110px|Xemas nun entrenó de [[Betula.]] En botánica o entrenó é a parte do talo comprendida entre dous nós de onde saen outras ramas (ou follas).
Descrición
O primeiro entrenó da planta é o hipocótilo, situado entre o colo da planta e os cotiledóns. Por riba dos cotiledóns encóntrase o segundo entrenó, denominado epicótilo. No epicótilo nacen as primeiras follas verdadeiras da planta; as que están no segundo entrenó e en todas as demais, levan unha xema axilar. A organización do sistema caulinar das anxiospermas é modular, é dicir, é unha agregación de unidades estruturais repetidas ou módulos. A unidade estrutural normal, o módulo típico, consta dun entrenó, a folla e a xema axilar.
Seine-Maritime
Seine-Maritime (76) é un departamento francés.