cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Giovinazzi
Traxectoria profesional
† Como Giovinazzi era un piloto invitado, non puido puntuar.
Resultados completos no Campionato de Europa da FIA de Fórmula 3
(key) † O piloto non terminou a carreira, pero clasificou porque completou máis do 90% da distancia de carreira.
Resultados completos na DTM
(key) (races in bold indicate pole position) (races in italics indicate fastest lap)
Resultados completos nas GP2 Series
(key) (Carreiras en grosa indican pole position) (carreiras en cursiva indican volta rápida)
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Iogur
miniatura|dereita|220px|Iogur [[Bulgaria|búlgaro]] O iogur é un derivado lácteo, de cor branca, sabor ácido e consistencia semilíquida, obtido da fermentación do leite pola acción de microorganismos acidófilos: estreptococos e lactobacilos. A este método de obtención débelle o nome de leite fermentado ou leite acidificado.
Pode elaborarse a partir de calquera tipo de leite, se ben resulta absolutamente predominante o elaborado con leite de vaca.
Outros derivados lácteos semellantes ó iogur, obtidos tamén por fermentación do leite, son o lassi, da India, o kumis e o quefir.
Etimoloxía
A palabra iogur procede do termo turco yoğurt (pronunciado [jɔˈurt]), que á súa vez deriva do verbo yoğurmak, ‘espesar’, en referencia ó método de preparación.
Historia
Resulta difícil establecer unha historia dun alimento que, coma este, non deixa restos históricos permanentes, pero hai evidencias de que a elaboración de produtos lácteos comezou hai 4.500-5.000 anos, en Mesopotamia. Tamén de que en Grecia e Roma xa coñecían e tomaban iogur como dixestivo. En textos de Galeno, médico grego do século II, aparece citado o seu efecto beneficioso contra as afeccións do estómago. Dioscórides recomendaba o seu consumo como depurativo e conveniente contra as enfermidades do fígado e a tuberculose.
Probablemente, o iogur xurdiu accidentalmente como consecuencia da fermentación do leite baixo a acción de microorganismos presentes nos odres de pel de cabra utilizados como recipiente no transporte do leite.
O iogur foi consumido tradicionalmente na India, Asia Central, Sueste Asiático, Europa Central e do leste. Desde aquí pasou a Europa, con posterioridade a 1500, a través de Turquía e os Balcáns. O seu consumo estivo limitado ás zonas descritas ata que nos primeiros anos do século XIX o microbiólogo ruso Ilya Ilyich Mechnikov (1845-1916), director entón do Instituto Pasteur, propuxo a teoría de que a causa da lonxevidade e boa saúde dos campesiños búlgaros se debía ó elevado consumo de iogur. Segundo os seus estudos, en Bulgaria 1.600 habitantes por millón chegaban a supera-los 100 anos de idade, fronte ós 11 norteamericanos que o conseguían nese mesmo momento.
A difusión destas teorías representou o nacemento da produción industrial deste produto. En España, debémo-la introdución do iogur ó empresario Isaac Carasso (1874-1939). A partir das teorías de Mechnikov, en 1919 creou en Barcelona a empresa Danone e a primeira fábrica de iogur en España. Inicialmente, o iogur vendíase nas farmacias, como regulador da flora intestinal, pero pronto pasou ás tendas de alimentación. Parece ser que escolleu a marca comercial pensando no seu fillo Daniel: Dan-one: acrónimo de Daniel máis one, número un.
Os fermentos lácticos
Os microorganismos utilizados son fundamentalmente o Streptococcus thermophilus (Streptococcus salivarius subsp. thermophilus) e o Lactobacillus bulgaricus (Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus), pero desde hai uns anos para acá utilízanse tamén outras cepas como Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus casei imunitass, Lactobacillus casei shirota ou Bifidobacterium bifidus.
O bífidus activo é unha cepa de bífidobacterias. O Lactobacillus casei immunitass é un lactobacilo habitante habitual da flora intestinal humana.
Elaboración
A tecnoloxía utilizada na actualidade para a elaboración do iogur conserva os mesmos principios que se aplicaban desde a aparición desta industria. Só houbo cambios significativos na selección e manexo dos fermentos lácticos sementados.
O proceso de elaboración consiste nas seguintes fases:
A orde destas fases pode cambiar, segundo a tecnoloxía utilizada na industria. Así, por exemplo, a fermentación pode realizarse antes ou despois do envasado.
A lactosa (azucre do leite) é metabolizada a ácido láctico, o que provoca o descenso do pH e, como consecuencia, a coagulación das proteínas do leite. As graxas e proteínas presentes no leite tamén sofren un proceso de degradación pola acción microbiana, transformándose en unidades moleculares máis simples, o que facilita a súa dixestión. Ademais do ácido láctico, outros produtos resultantes da fermentación bacteriana son o acetaldehido, acetona, diacetil, glucanos etc.
Todos estas transformacións, ademais de provoca-la coagulación das proteínas, son as responsables do sabor e consistencia característicos do iogur.
Iogur pasteurizado despois da fermentación
Buscando abrir novos mercados, o grupo lácteo Pascual desenvolveu unha nova presentación a base de someter o iogur, unha vez rematada a fermentación e alcanzadas as características organolépticas propias, a un proceso de pasteurización que inactivaba os fermentos lácticos presentes. Coa creación deste novo produto comercial pretendía ofrecer ó consumidor un iogur cunha vida útil moito máis longa cá do tradicional sen necesidade de conservación en frío. O problema era que a lexislación vixente daquela (Orden de 16 de setembro de 1994) restrinxía o uso do nome de iogur só a aqueles produtos fermentados que presentaran un mínimo de 10 millóns de colonias viables por gramo, reservando o nome de sobremesa láctea para outras presentacións similares que non cumpriran ese requisito.
Tras moitas polémicas entre Leche Pascual e a Administración, para conseguir un cambio da norma e poder utiliza-lo nome de iogur e non o de sobremesa láctea, polémica na que interviñeron tamén activamente outras empresas elaboradoras de iogures tradicionais –como Danone e Yoplait- e asociacións de consumidores, que vían nese proxecto posibles confusións nos consumidores, o Goberno aprobou en 2002 un Real decreto que sancionaba definitivamente a denominación hoxe utilizada: iogur pasteurizado despois da fermentación.
Aínda así, o Codex Alimentarius, organismo da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) e maila Organización Mundial da Saúde (OMS), aprobou en xuño de 2003 un ditame no que rexeitaba esa nova denominación e propoñía mante-lo nome de iogur para os leites fermentados que mantivesen os fermentos vivos, e o de leite fermentado tratado termicamente para os outros. En calquera caso, ó non ser vinculantes os acordos do Codex, isto non afectou á situación destes produtos en España. Outros países que utilizan a denominación de iogur pasteurizado son EEUU, Reino Unido, Alemaña, Canadá e Australia.
Composición e valor nutritivo
Como ingredientes permitidos, segundo o tipo de iogur, están o azucre ou azucres comestibles, edulcorantes autorizados, distintos ingredientes naturais tales como froitas e hortalizas (frescas, conxeladas, en conserva, liofilizadas ou en po), en puré, polpa, compota, marmelada, confeitura, xaropes, zumes, mel, chocolate, cacao, froitos secos, coco, café, especias e outros ingredientes naturais.
No caso dos iogures con froita ou aromatizados permítese a adición de xelatina, a unha dose máxima de 3 g/kg de iogur; e de amidóns comestibles, á mesma dose máxima. Admítese tamén a adición de aditivos colorantes, edulcorantes e outros, sempre que estean autorizados neste produto e ás doses máximas autorizadas en cada caso.
O valor nutritivo do iogur é equivalente ó do leite do que procede, expresado en substancia seca. Non obstante, a coagulación das proteínas aumenta a súa dixestibilidade. Por outra banda, a acidez do iogur favorece a absorción do calcio. Tamén se produce un descenso significativo da proporción de lactosa ó transformarse en ácido láctico durante a fermentación, o que o fai apto para persoas que padezan intolerancia á lactosa.
As vitaminas diminúen, respecto ó leite, nun 20-30%, se ben mantén concentracións interesantes de vitaminas do grupo B e vitaminas liposolubles (A e D). Os iogures descremados non achegan cantidades apreciables destas últimas.
Na composición nutritiva do iogur e no seu contido enerxético inflúe considerablemente a presenza doutros ingredientes engadidos (azucre, nata, froitos, cereais etc.), así como o feito de que se faga con leite enteiro ou descremado.
Tomando como referencia un iogur natural no seu envase habitual de 125 g, unha ración achega 81 Kcal, 4,4 g de proteínas, 4,2 g de graxa e 6,9 g de glícidos.
A Norma de Calidade para o iogur esixe un mínimo de materia graxa do 2% nos denominados enteiros; unha concentración entre o 2% e o 0,5% nos denominados semidesnatados; e menos do 0,5% para os desnatados.
Para os iogures con froitas, zumes e/ou outros produtos naturaies, a cantidade mínima de iogur no produto terminado será do 70%. Para os iogures aromatizados, este mínimo será do 80%.
¿Alimento probiótico?
Tradicionalmente, considerouse o iogur como alimento probiótico. Xa vimos como os médicos da antigüidade (Galeno, Dioscórides) recomendaban comer iogur. Distintos autores afirman que posúe distintos efectos beneficiosos para a saúde e mesmo existen estudos que lle atribúen propiedades anticanceríxenas e, como non, redutoras do colesterol.
Dábase por feito que as bacterias que inxerimos co iogur eran quen de sobrevivir e coloniza-lo noso intestino, contribuíndo eficazmente a acidifica-lo medio e ó equilibrio da flora intestinal. Tamén, que aumentaban as defensas naturais fronte ás infeccións. Por todas estas razóns, recoméndase para persoas con trastornos dixestivos, tras episodios de diarrea ou tras tratamentos prolongados con antibióticos (que puideron altera-la flora intestinal).
Desde hai uns anos, sobre todo a partir da aparición no mercado dos iogures pasteurizados despois da fermentación, diversos estudos demostraron que non se atopaban diferenzas significativas entre os recontos microbianos en feces de individuos que consumían iogures tradicionais (con bacilos vivos) ou iogures fermentados (con bacilos mortos), nin entre estes e os que non consumiron ningún iogur. Na actualidade, as únicas propiedades do iogur admitidas unanimemente son as derivadas do leite utilizado na súa elaboración, potenciadas polo propio tratamento de fermentación.
Denominacións, presentación e conservación
A presentación e comercialización do iogur en España está regulado polo Real decreto 179/2003, de 14 de febreiro, polo que se aproba a Norma de Calidade para o iogur (BOE nº 42, de 18 de febreiro de 2003).
Permítese o uso de diferentes formas e materiais no envase, pero a partir dun contido neto mínimo de 125 gramos.
Denominacións comerciais
A norma establece seis tipos de iogur, clasificados segundo os ingredientes engadidos e tratamentos utilizados. Segundo esta clasificación a denominación do produto na etiqueta poderá ser:
En tódolos casos, engadindo a continuación da indicación semidesnatado o desnatado, segundo proceda.
Conservación
A conservación do iogur, desde o momento da súa fabricación e ata o consumo, farase sempre baixo refrixeración, a temperaturas comprendidas entre 1 °C e 8 °C. Debe prestarse especial atención á integridade do envase, rexeitando os que presenten deformacións, golpes ou, sobre todo, poros na tapa ou perdas de contido.
Na etiquetaxe deberá indicarse claramente a data de caducidade, indicada con día, mes e, eventualmente, ano, establecida nun máximo de 28 días contados a partir da data de fabricación.
Estas dúas esixencias non serán aplicables ós iogures pasteurizados despois da fermentación, nos que deberá indicarse a data de consumo preferente que especifique o fabricante.
The Adventures of Tintin (filme)
The Adventures of Tintin (tamén coñecido como The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn) é un filme estadounidense dirixido e producido por Steven Spielberg que foi estreado no 2011. Está baseado na serie As aventuras de Tintín de Hergé.
Sinopse
Tintín, un xornalista dotado dunha curiosidade insaciábel, e o seu leal cadelo Milú, descobren que a maqueta dun barco contén un enigmático e secular segredo que deben investigar. A partir dese intre, Tintín verase acosado por Ivan Ivanovitch Sakharine, un malvado que cre que o rapaz ten a chave para atopar o valioso tesouro vinculado a un cruel pirata chamado Rackham o Roxo. Mais, coa axuda de Milú, do bébedo capitán Haddock e dos zoupóns detectives Hernández e Fernández, viaxará por medio mundo, servíndose da súa intelixencia para burlar ós seus perseguidores e atopar antes que eles o Unicornio e o tesouro.
Bono lixo
Son (bono de grao non-investimento, bono de grao especulativo) bonos de baixa cualificación crediticia que están clasificados por baixo do denominado grao de investimento. Estes bonos teñen un alto risco de suspensión de pagos ou outros eventos crediticios adversos, pero tipicamente pagan máis dividendos cós bonos de mellor calidade para facelos atractivos aos investidores.
Risco
miniatura|dereita|As débedas ocasionan riscos. O propietario de calquera débeda está suxeito a un risco de xuro, un risco de crédito, un risco de inflación, un risco de divisa, un risco de duración, un risco de convexidade, un risco de repago do principal, un risco de liquidez, un risco de madurez, un risco de reinversión, un risco de mercado, un risco político e un risco de axuste fiscal.
O risco de tipo de xuro refírese a que o risco do valor de mercado dun bono cambie debido a cambios na estrutura ou no nivel das taxas de xuro ou expansións de crédito. O risco de crédito dun bono lixo refírese á probabilidade ou a probable perda sobre un evento crediticio (p.e., as perdas do obrigante sobre pagos calendarizados ou se declara en bancarrota, ou reestruturación do bono), ou un cambio na calidade do crédito expedido por unha axencia de clasificación incluíndo a Fitch, Moody's ou Standard & Poors.
Unha axencia de clasificación de créditos busca describir o risco cunha clasificación como AAA. En América do Norte, as cinco principais axencias son Standard & Poor's, Moody's, Fitch Ratings, Dominion Bond Rating Service e A.M. Best. Os bonos noutros países poden ser clasificados por axencias estadounidenses ou por axencias de clasificación de créditos locais. As escalas de clasificación cambian; a escala máis popular usa (en orde de incremento no risco) as clasificacións AAA, AA, A, BBB, BB, B, CCC, CC, C, coa clasificación adicional D para débedas que xa presentan atrasos. Os bonos de Estado e os bonos emitidos por empresas patrocinadas polo goberno (GSE's) son usualmente considerados nunha categoría de cero-risco sobre a AAA; e categorías como AA e A algunhas veces divídense en categorías máis específicas como "AA-" ou "AA ".
As débedas clasificadas moi baixas ofrecen mellores rendementos, facendo os bonos especulativos vehículos de investimento atractivos para algúns tipos de portafolios e estratexias financeiras. Algúns fondos de pensión e outros investidores (bancos, compañías aseguradoras), con todo, polos seus estatutos teñen prohibido investir en bonos que estean clasificados por baixo dun certo nivel de risco. Como resultado, as seguridades con clasificacións baixas teñen unha base de investidores diferentes cós bonos de grao de investimento.
O valor dos bonos especulativos é afectado en maior medida cós bonos de grao de investimento pola posibilidade da suspensión de pagos. Por exemplo, nunha recesión as taxas de xuro poden caer, e a caída nas taxas de xuro tende a incrementar o valor dos bonos de grao de investimento; con todo, unha recesión tende a incrementar a posibilidade da suspensión de pagos dos bonos de grao especulativo.
Usos
Os bonos de grao especulativo orixinais eran bonos que foran de grao de investimento no momento de seren emitidos, pero dos que o emisor caeu en canto á súa clasificación e a posibilidade de suspensión de pagos aumentou significativamente. Eses bonos son chamados "Anxos Caídos".
On the Road (filme)
On the Road (Sur la route), é unha película de aventuras dirixida por Walter Salles e baseada na novela de Jack Kerouac On the Road.
Bono lixo
Usos
O banqueiro de investimentos deuse conta de que os anxos caídos foran menos valorados do que en realidade valían. O seu tempo con bonos de grao especulativo comezou co seu investimento neles. Foi máis tarde cando el e outros banqueiros investidores en Drexel Burnham Lambert, seguidos por aqueles de firmas competidoras, comezaron a organizar a emisión de bonos que estivesen en grao especulativo desde o inicio. Bonos de grao especulativo, xa que logo, volvéronse ubicuos nos anos 1980 como un mecanismo financeiro en fusions e adquisicións. Nunha compra con diñeiro prestado, o adquirente emitirá bonos de grao especulativo para axudar a pagar pola adquisición e logo empregar o fluxo de caixa do obxectivo para axudar a pagar a débeda. No 2005, máis do 80% da suma principal de débeda emitida por compañías dos Estados Unidos foron usadas para propósitos corporativos en lugar de adquisicións e compras.
On the Road (filme)
O filme contou coa participación dos actores Garrett Hedlund, Sam Riley, Kristen Stewart, Alice Braga, Amy Adams, Tom Sturridge, Danny Morgan, Elisabeth Moss, Kirsten Dunst, e Viggo Mortensen. O produtor executivo foi Francis Ford Coppola. A rodaxe comezou o 4 de agosto de 2010 en Montreal, Quebec, cun orzamento de 25 millóns de dólares.
Bono lixo
Usos
Os bonos lixo tamén poden ser reempaquetados en obrigacións colateralizadas de débeda, aumentando a clasificación de crédito das partes do investimento máis importantes sobre a clasificación da débeda orixinal. As partes máis importantes poden cumprir os requirimentos da clasificación de crédito dos fondos de pensión e doutros investidores institucionais a pesar do risco significante da débeda orixinal.
Índices de bonos lixo
Os índices dos bonos lixo existen para investidores dedicados no mercado. Os índices para o amplo mercado dos bonos lixo inclúen o CSFB High Yield II Index (CSHY), o Merrill Lynch High Yield Master II (H0A0), e o Bear Stearns High Yield Index (BSIX). Algúns investidores, preferindo dedicarse a investimentos mellor clasificados e menos arriscados, usan o índice para incluír soamente seguridades BB e B, tales como o Merrill Lynch BB/B Index. Outros investidores céntranse na débeda de menor calidade, CCC, ou en seguridades xa en débeda e protexidas pola bancarrota, usualmente definidas como as que renden 1000 puntos base sobre os bonos gobernamentais equivalentes.
On the Road (filme)
A historia está baseada nos anos nos que Kerouac viaxou polos Estados Unidos a finais da década de 1940 co seu amigo Neal Cassady e outras figuras da xeración Beat coma William S. Burroughs ou Allen Ginsberg.
Bono lixo
Empresas cualificadas como bono lixo
Algunhas das principais empresas mundiais cualificadas como bono lixo son (2012): Xerox, Motorola, Royal Caribbean, Time Warner, Seagate Technology.
Algunhas das empresas españolas máis importantes cualificadas como bono lixo son (2012): OHL, Abengoa, Banco Popular, Bankinter e Banco Sabadell.
On the Road (filme)
O 23 de maio de 2012 a película foi galardoada coa Palma de Ouro no Festival de Cannes dese ano. Tamén foi premiada no Toronto International Film Festival en setembro de 2012.
Bono lixo
Cualificación crediticia galega
En outubro de 2012, a axencia de cualificación Standard & Poor's (S&P) anunciou unha nova rebaixa da nota de Galicia e doutras seis comunidades, despois de ter recortado outros dous niveis a España ata situala a carón do bono lixo. No caso galego esta decisión supón que pase de BBB+ a BBB-, o penúltimo chanzo. A axencia achacou a rebaixa a que as rexións españolas de réxime común non poden superar a nota do país soberano.
A cualificación crediticia das dúas principais cidades galegas, A Coruña e Vigo, é segundo Ficht de AA-, con perspectivas negativas cara ao futuro.
Dentro das empresas galegas, Nova Galicia Banco ten as seguintes cualificacións: Fitch: BB+, Moody´s: B1, Standar & Poor´s: NR.
Mesquita de Córdoba
A mesquita de Córdoba, catedral de Córdoba, ou mesquita-catedral de Córdoba é o monumento máis senlleiro da arte andalusí que se atopa na cidade española de Córdoba. Foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 1984. O seu arquitecto é descoñecido, pero sábese que a mesquita foi construída entre o 785 e o 788 baixo o reinado de Abd al-Rahman I.
Comezou a construírse como mesquita no ano 785, coa apropiación e reutilización dos materiais da basílica hispanorromana de San Vicente Mártir, que se atopaba no seu lugar, polos conquistadores musulmáns. O edificio resultante foi obxecto de ampliacións durante o emirato de Córdoba e o califato de Córdoba. Con 23 400 metros cadrados, foi a segunda mesquita meirande do mundo en superficie, por detrás da mesquita da Meca, sendo só alcanzada posteriormente pola mesquita Azul (Istambul, 1588). Unha das súas principais características é que o seu muro da quibla non foi orientado cara a Meca, senón 51º graos máis cara o sur, algo adoito nas mesquitas de al-Andalus.
En 1238, logo da Reconquista cristiá da cidade, levouse a cabo a súa consagración como catedral da diocese coa ordenación episcopal do seu primeiro bispo, Lope de Fitero. O edificio contiña o cabido catedralicio da diocese de Córdoba, estando prohibido calquera culto colectivo ou rezo organizado non católico. En 1523, baixo a dirección dos arquitectos Hernán Ruiz, o vello e o seu fillo, construíuse a súa basílica cruciforme renacentista de estilo plateresco.
Hoxe, todo o conxunto constitúe o monumento máis importante de Córdoba, e tamén de toda a arquitectura andalusí, xunto coa Alhambra, así como o máis emblemático da arte omeia hispanomusulmá. Declarada como Ben de Interese Cultural e Patrimonio da Humanidade como parte do centro histórico da cidade, incluíuse polo público entre os 12 Tesouros de España no 2007 e foi premiada como o mellor sitio de interese turístico de Europa e sexto do mundo segundo un concurso de TripAdvisor. No 2015, tivo 1,67 millóns de visitas, o que a converte nun dos monumentos máis visitados de España.
Soberanía alimentaria
miniatura|300px|Mulleres da Vía Campesina, durante o 7º Forum Social Mundial en Kenya A soberanía alimentaria é un concepto que foi introducido con maior relevancia en 1996 pola Vía Campesina en Roma, con motivo do Cumio Mundial da Alimentación da Organización para a Alimentación e a Agricultura (FAO).
Defínese como a facultade de cada Estado para definir as súas propias políticas agrarias e alimentarias de acordo con obxectivos de desenvolvemento sostible e seguridade alimentaria. Isto implica a protección do mercado doméstico contra os produtos excedentarios que se venden máis baratos no mercado internacional, e contra a práctica do dumping (venda por debaixo dos custos de produción).
Este novo concepto constitúe unha ruptura en relación á organización actual dos mercados agrícolas posta en práctica pola OMC. En contraste á seguridad alimentaria definida pola FAO, que se centra na dispoñibilidade de alimentos, a soberanía alimentaria incide tamén na importancia do modo de produción dos alimentos e a súa orixe. Resalta a relación que ten a importación de alimentos baratos no debilitamento de produción e poboación agraria locais.
Historia
A sociedade civil foi chamada a contribuír no Cumio Mundial da Alimentación nun foro paralelo, o Foro Mundial pola Seguridade Alimentaria, durante o cal, a Via Campesina lanzou este principio da Soberanía Alimentaria. O Plan de Acción do Foro de Roma de 1996 – Alimentos para Todos, Non Beneficios para uns Poucos - xa fixo fincapé no papel crucial que a sociedade civil podía e debía xogar para aplicar os compromisos dos gobernos asinantes da declaración do Cumio Mundial da Alimentación. Posteriormente tres eventos mundiais reuniron os movementos sociais e a sociedade civil no seu conxunto para avanzar no concepto de Soberanía Alimentaria: agosto de 2001, o Foro Mundial pola Soberanía Alimentaria da Habana; xuño de 2002, o Foro de ONG/OSC para a Soberanía Alimentaria de Roma, paralelo ao Cumio Mundial da Alimentación: cinco anos despois; febreiro de 2007, Nyéléni 2007 – Foro Internacional sobre Soberanía Alimentaria, Sélingué, Malí.
Políticas
miniatura|300px Os partidarios do concepto de soberanía alimentaria propoñen un marco para o goberno das políticas agrícolas e alimentarias que incorpora unha ampla serie de temas, como a reforma agraria, o control do territorio, os mercados locais, a biodiversidade, a autonomía, a cooperación, a débeda, a saúde e outros relacionados coa capacidade de producir alimentos localmente.
Abrangue políticas referidas non só a localizar o control da produción e dos mercados, senón tamén a promover o dereito á alimentación, o acceso e o control dos pobos á terra, auga, recursos xenéticos e á promoción dun uso ambientalmente sostible da produción.
En febreiro de 2007 tivo lugar o Foro pola Soberanía Alimentaria en Nyeleni (Kenya) organizado pola Vía Campesina e a Marcha Mundial das Mulleres. O seu obxectivo, en palabras da activista e participante no Foro Esther Vivas era: “levar a cabo un debate estratéxico sobre o que se entende dende os movimientos sociais por soberanía alimentaria, que propostas concretas se reivindican e como levalas a cabo”.
No Foro de Nyeleni enfatizáronse tamén os vínculos entre o movemento pola soberanía alimentaria e o movemento feminista, debido ao papel central que xogan as mulleres no mundo rural. Esther Vivas sinalou que “''as mulleres tiveron un papel central como dinamizadoras e participantes no evento. Un día antes do inicio do foro celebrouse, no mesmo recinto, un encontro promovido pola Marcha Mundial das Mulleres con dous obxectivos concretos: pór en común as opinións das mulleres sobre a soberanía alimentaria e estabelecer achegas conxuntas ao foro. As mulleres reunidas reclamaron o mito de Nyéléni, unha muller campesina maliense que loitou por afirmarse como muller nun contorno desfavorable. De feito, o Foro pola Soberanía Alimentaria recibiu o sobrenome de Nyéléni en homenaxe a esta lenda''.”.
Disolventes volátiles (inhalantes)
Os disolventes volátiles son unhas substancias inhalantes líquidas que se vaporizan a temperaturas ambientais. Atópanse nunha variedade de produtos económicos e fáciles de obter, de uso común doméstico e industrial.
Características
Os disolventes volátiles pódense atopar en diferentes produtos industriais. A clasificación química dos inhalantes é: colas, pegamentos, pinturas, vernices, lacas, quitamanchas, quitaesmaltes, gasolinas, anestésicos, disolventes, desodorizantes, aerosois, deterxentes, tinturas, vasodilatadores. En ocasións estas substancias empréganse para fins distintos do previsto orixinalmente, xa que se usan como drogas que se consomen nifrándoas ou quentándoas.
Historia
Na Grecia antiga, a Sacerdotisa do Oráculo de Delfos adoitaba inhalar gases (probablemente anhídrido carbónico) dende as fendas das rochas, para ter as súas "visións" e realizar as súas profecías. Tamén foi común inhalar os vapores de perfumes, pocións e especias queimadas como parte das súas cerimonias relixiosas. O gas hilarante (oxido nitroso) que se fabricou a finais do século XIX, rapidamente utilizouse como droga recreativa debido ós seus efectos eufóricos. Máis tarde usouse cloroformo e éter para producir intoxicación.
Efectos
Aínda que a súa composición varía, na maioría dos casos o abuso de inhalantes produce efectos a curto prazo similares a dos anestésicos, diminuíndo as funcións do corpo. Cando se inhalan a través do nariz ou a boca e pasa aos pulmóns en cantidade suficiente, os inhalantes poden causar efectos intoxicantes. A intoxicación usualmente só dura uns minutos. Así e todo, ás veces os usuarios prolongan este efecto por varias horas, ó respirar os inhalantes repetidamente. Ao principio pódense sentir pouco estimulados, pero con inhalacións sucesivas pódense sentir menos inhibidos e con menos control e, se o uso continúa, poden perder o sentido.
Patoloxías
A aspiración de cantidades moi concentradas das substancias químicas nos disolventes ou nos aerosois pode inducir nun fallo cardíaco e a morte aos poucos minutos dunha sesión de uso prolongado. Esta síndrome, coñecida como "morte súbita por inhalación", pode resultar dunha soa sesión do uso de inhalantes por unha persoa nova. A morte súbita por inhalación está particularmente asociada co abuso do butano, do propano e dos químicos nos aerosois. As concentracións altas de inhalantes tamén poden causar a morte por asfixia ao desprazar o osíxeno dos pulmóns e, a continuación, do sistema nervioso central, de maneira que se detén a respiración. Cando se inhala deliberadamente dunha bolsa ou nunha área cerrada, auméntase enormemente a probabilidade de asfixia.
Moitas mortes polo abuso de disolvente poderían previrse se os individuos fosen resucitados rapidamente cando deixan de respirar e se se deixa o conduto do aire libre cando vomitan. Porén, moitos abusos no consumo dos inhalantes teñen lugar cando a xente inhala disolventes por eles mesmos ou en grupos de xente que tamén está intoxicada. Certos disolventes supoñen máis riscos debidos ao azar, como a gasolina ou os gases refrixerantes.
A hipoxia pode acontecer cando os usuarios de inhalantes se poñen unha bolsa de plástico sobre a súa faciana, co cal eles non poden respirar suficiente aire fresco. Emporiso, algúns inhalantes son máis densos que os gases do aire ou vapores, e, se unha respiración regular non se mantén, poderían quedar restos nos pulmóns en lugar do aire que é naturalmente expelido. Ademais algúns disolventes son altamente inflamables (exemplo: gasolina, disolventes de pintura etc.) e algúns usuarios sufriron queimaduras ou a morte durante o consumo ao producirse lume.
O uso de inhalantes pode producir trastornos gastrointestinais (náuseas, vómitos...), trastornos renais e hepáticos, arritmias, alteracións respiratorias (bronquite crónica, edema pulmonar...), conxuntivite crónica, morte súbita por fallo cardíaco, morte por aspiración de vómitos, morte por arritmia ventricular. A nivel psicolóxico aparición de alucinacións visuais, irritabilidade, diminución da concentración, deterioración do rendemento e absentismo escolar.
Aínda cando se empregan aerosois ou produtos volátiles para os usos lexítimos (por exemplo, a pintura ou a limpeza), aconsellase que se faga nun cuarto ben ventilado ou no exterior.
Secuelas
O uso destes inhalantes pode causar problemas no cerebro, fígado, nos nervios e outros danos no corpo. A morte por abuso dos disolventes ocorre polo miúdo pola aspiración do vómito mentres a persoa está inconsciente, o pola combinación dunha depresión respiratoria e hipoxia; a segunda causa é especialmente arriscada con vapores de butano ou gasolina.
O abuso crónico dos disolventes pode causar danos serios de larga duración no cerebro, no fígado e nos riles. Algúns dos efectos daniños e irreversibles que poden resultar do abuso de disolventes específicos son perda de audición, neuropatías periféricas ou espasmos das extremidades, dano ao sistema nervioso central ou ao cerebro e dano á medula ósea. Os efectos graves pero posiblemente reversibles son dano ao fígado e ós riles e o esgotamento de osíxeno no sangue.
As mulleres embarazadas que empregan inhalantes poden sufrir graves danos no feto. O bebé podería ser máis pequeno ou precisar coidados sanitarios adicionais. Existen evidencias de bebes nacidos con defectos e incapacidades de mulleres que nifraran gasolina. Manexar o coche mentres se está consumindo inhalantes causa trastornos na condución similares ós do alcohol.
Adicción
O uso inicial de inhalantes a miúdo comeza a unha idade temperán. Algúns mozos poden usalos como un substituto do alcohol fácil de obter. As investigacións suxiren que as persoas que abusan dos inhalantes cronicamente, ou por períodos prolongados, están entre os toxicómanos máis difíciles de tratar. Moitos sofren de deterioración cognitivo e doutras disfuncións neurolóxicas e poden padecer de diversos problemas psicolóxicos e sociais.
Os inhalantes poden ser moi adictivos. Os adolescentes que os usan pódense volver psicoloxicamente dependentes deles para sentirse ben e para enfrontarse á vida e ao estrés. No consumo de inhalantes hai o perigo da sobredose, que ocorre rapidamente e case sen advertilo, polo que se converte nun dos perigos máis serios dos inhalantes.
Iria Flavia, Padrón
Santa María de Iria Flavia é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 1.996 habitantes (947 homes e 1.049 mulleres) distribuídos en 29 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 2.356 habitantes.
Historia
Situada na confluencia dos ríos Sar e Ulla, Iria foi unha cidade portuaria, poboación principal da tribo celta Capori. Os romanos nomearon o porto celtíbero como Iria Flavia para eloxiar ao emperador romano Vespasiano, primoxénito da dinastía Flavia.
Non máis tarde do ano 561, quizais a partir do 400, Iria foi a sé dun bispado, tamén coñecido en latín como Locus Sancti Iacobi ('lugar de Santiago'), que se converteu en sufragáneo do metropolitano da Arquidiocese de Braga e, máis tarde, compartiu a súa sé con Compostela, que se converteu no principal destino de peregrinación de Iberia (rivalizando con Roma e Xerusalén) ao ser completamente trasladado alí en 1095.
Historia eclesiástica
Durante o Reino Suevo, para restaurar a ortodoxia católica establecéronse en Galiza nove dioceses, entre elas Iria Flavia, mencionadas no Parochiale suevorum. A lista dos bispos de Iria presentes nos concilios e sinalados noutras fontes comeza no século VI con Andreas. Non parece haber ningunha razón comercial ou política para situar un bispo en Iria Flavia, aínda que as escavacións identificaron un santuario que data tamén da segunda metade do século VI. As reliquias que foron identificadas con Santiago o Maior e que foron trasladadas a Compostela puideron determinar orixinalmente a localización da diocese en Iria, para controlar un xacemento xa santificado. De tódolos xeitos, tamén se ten sostido que viría a substituír o antigo bispado de Aquae Celenae (actual Caldas de Reis) que, no seu momento, foi un municipium romano e un centro administrativo con máis importancia que Iria.
Baixo Adaulfus II, a cidade foi destruída polos piratas viquingos, o bispo refuxiouse tras as murallas de Compostela. Pronto solicitaron a Ordoño II e ao Papa Nicolao I que lles permitise trasladar a sé de Iria a Compostela (c. 860), preto da igrexa de Santiago (fundada c. 835). Tanto o papa como o rei consentiron, a condición de que a honra da sé fose repartida entre os dous lugares. A partir da segunda metade do século IX os bispos desta sé son coñecidos como Irienses ou Sancti Jacobi, mesmo ecclesiae apostolicae sancti Jacobi e finalmente como Compostellani.
No 1024 gañou territorio da suprimida Diocese de Tui, só para perdelo en 1069 para (re)establecer a Diocese de Tui.
No 1095, por reverencia ao corpo e ao sepulcro de Santiago, Urbano II, mediante unha bula no 5 de decembro, retirou a Iria ao seu rango episcopal e trasladou a sé na súa totalidade a Compostela, en favor do bispo cluniacense Dalmacio, presente no Concilio de Clermont ese mesmo ano. Ao mesmo tempo Urbano eximíao da autoridade de metropolitano e fíxoo inmediatamente sometido á Santa Sé.
Sobre o ano 1100 Diego Xelmírez, bispo de Compostela, reconstruíu a antiga igrexa catedralicia de Santa María Adina, que fora destruída por Almanzor. As escavacións revelaron que o xacemento foi construído sobre cimentos romanos e atopouse unha figura votiva romana dun touro.
Necrópole
A igrexa, o adro e parte do contiguo cemiterio ocupan unha extensa necrópole datada a partir do século V. No templo está un dos órganos máis valiosos de Galicia. Amais de lápidas e sartegos contemporáneos (como o de Camilo José Cela, nomeado marqués de Iria Flavia por Xoán Carlos I), á beira da igrexa de Santa María consérvase unha ampla colección de sartegos e laudas, en distinto estado de conservación. Son sartegos monolíticos, escavados con forma antropomorfa e tampa tamén monolítica lisa ou en dobre estola. Nalgunhas das laudas aprécianse signos gremiais como nas de Noia. Atopáronse tamén outros construídos con laxes, perpiaños ou ladrillos. Nalgúns casos consta que se trata de elementos construtivos de antigas obras romanas. A documentación histórica do século XII indica que na igrexa existiu un panteón no que estaban sepultados até vinte e oito bispos da diocese.
Iria Flavia na literatura e na cultura popular
miniatura|Lápida que mostra o lugar onde estivo soterrada Rosalía. Iria Flavia coñécese popularmente co nome de Adina. Rosalía de Castro referiuse nos seus versos ó cemiterio anexo:
Ou
e foi enterrada no mesmo á súa morte en 1885, onde permaneceu ata que en 1891 os seus restos foron trasladados ó Panteón de Galegos Ilustres, en Santiago.
Latakia
Latakia (en اللاذقية, Al-Lādhiqīyah [el.laːdˈʔɪjje, -aːðˈqɪjja]) é unha localidade costeira de Siria, situada ao norte do Líbano, capital da provincia homónima.
Ten moitos motivos para ser famosa, entre eles o de dar nome a un tipo de tabaco, quizais o tabaco turco máis coñecido, que entra na composición de mesturas para fumar en pipa, é un tabaco de aroma forte e seco, que lembra a alimentos salgados e afumados.
A súa poboación estímase en 554.000 habitantes. Deles, aproximadamente, o 50% son alauís, o 30% cristiáns e o 20% musulmáns sunnitas. É o lugar natal do expresidente Hafez al-Assad.
É sede da Arquidiocese Metropolitana de Latakia do Patriarcado de Antioquía.
Foi fundada no século IV a. C. co nome de Laodicea (en Λαοδικεία o) por Seleuco I Nicátor en honra á súa nai Laodice. En latín foi coñecida como Laodicea ad Mare. O nome orixinal sobrevive na forma árabe como al-Ladhiqiyyah (en árabe: اللاذقية), do que procede do francés Lattaquié e do inglés Latakia.
Xesús Rodríguez López
Xesús Rodríguez López, nado en Lugo o 28 de xullo de 1859 e finado o 24 de marzo de 1917, foi un médico e escritor en galego e castelán. Foi escritor de temas variados, pois ademais de obra literaria estrita —novela, teatro e poesía—, acometeu tamén o ensaio.
Traxectoria
Rodríguez López, de nome oficial Jesús, naceu no seo dunha familia procedente de San Mamede de Lousada, en Guntín. En 1874 obtivo o título de bacharel, e a continuación trasladouse para Santiago de Compostela, onde realizou estudos de Medicina, que acabou en 1881. Volveu entón para Lugo, exercendo alí a profesión até o seu pasamento o 24 de marzo de 1917. Colaborou prolificamente na prensa galega e de ultramar
Concelleiro municipal
Rodríguez López participou no goberno municipal como concelleiro polo Partido Liberal. Desa segunda actividade parece que naceu o alcuño "Gambetta", co que era coñecido entre os seus veciños pola semellanza física co político francés. Polo demais participaba na vida diaria lucense frecuentando o Círculo das Artes, o Orfeón Galego e a "Juventud Antoniana". Era católico practicante, o que valerá para encadrar mellor o incidente xurdido a raíz da publicación de Supersticiones de Galicia.
Xadrecista relevante
Faceta menos divulgada é a súa condición de excelente xogador de xadrez, até chegar a figurar como campión de Galicia. .
Liorta coa Igrexa
En 1895 tivo un choque coa Igrexa católica a raíz da publicación de Supersticiones de Galicia. Rodríguez López presentou a obra a un concurso literario-musical convocado en Monforte de Lemos polos escolapios. Aínda que o traballo non foi admitido por un xurado mediatizado polo bispado, que debía velar pola ortodoxia das obras que se presentasen ao certame, o médico lucense fíxoo publicar no verán dese mesmo ano. O bispado lucense prohibiu a obra aos tres meses de vir a lume, en outubro, mesmo a pesar de contar co informe favorábel do cóengo Antolín López Peláez, home de gran peso intelectual nos medios católicos que había de chegar a arcebispo. Porén, Rodríguez López non se acañou e conseguiu unha entrevista co bispo, Benito Murúa, por quen ficou convencido de que os ritos católicos non constituían supersticións. Logrou así obter a autorización eclesial para unha segunda edición, á vez que o médico reformaba as súas informacións sobre a calidade supersticiosa de certas prácticas relixiosas.
Membro da RAG
Nos avatares da creación da Real Academia Galega, Xesús Rodríguez López foi elixido como un dos dous representantes por Lugo (o outro era Indalecio Varela Lenzano) para formar parte da comisión organizativa, que presidía Murguía, e que redactou os estatutos en 1904. O médico lucense foi un dos corenta académicos numerarios fundadores da institución, da que foi membro ata a súa morte. Nos anos seguintes seguiría a colaborar activamente, viaxando á Coruña en compaña dos restantes membros lucenses, como Manuel Amor Meilán, Aureliano J. Pereira ou Xoán Montes Capón. Este, compositor, puxo música a un poema de Rodríguez López ("Ai, Maruxiña, por Dios dáme un bico").
Obra
page=2|miniatura|Artigo de Rodríguez: "A Rosalía Castro de Murguía", [[Revista Gallega 27 (16.07.1899).]] Da súa obra permanece inédita a comedia El zorro.
En castelán
Publicou nesta lingua algunha obra profesional de tipo divulgativo e ensaios:
Malaui
Malaui ou Malawi (oficialmente República de Malaui, en inglés: Republic of Malawi, en chichewa, Dziko la Malawi) é un país situado en África Oriental, limita polo norte e polo leste con Tanzania, polo leste, sur e oeste con Mozambique e polo oeste con Zambia. Non ten costas e está separado de Tanzania e Mozambique polo lago Malaui. A capital é Lilongwe e a cidade máis poboada Blantyre.
Características
Durante o século X o seu territorio foi poboado por inmigrantes e permaneceu rexido por un goberno nativo até 1891, cando foi colonizado polos británicos, que o gobernaron até 1964. Tras obter a súa independencia converteuse nun estado unipartidista baixo a presidencia de Hastings Banda, quen gobernou até 1994. Bingu Mutharika, re-elixido no 2009, é o actual presidente. Ten un goberno democrático e multipartidista; e ademais conta cun pequeno exército que inclúen as forzas armadas, unha mariña de guerra e unha forza aérea. A súa política exterior é pro-occidente e inclúe relacións diplomáticas positivas coa maioría dos países e participa en varias organizacións internacionais.
Atópase entre os países menos desenvolvidos e máis densamente poboados do mundo. A economía está baseada na agricultura, cunha poboación altamente rural. O goberno malaui depende moito do apoio exterior para cubrir as súas necesidades económicas. O goberno afronta grandes retos no crecemento da economía, educación, saúde e protección do medio ambiente, e estase convertendo financeiramente independente. Conta con varios programas de desenvolvemento desde 2005 que se concentran nos puntos anteriores, e o país parece estar mellorando, con grandes avances vistos no 2007 e 2008. Ten un baixo índice de esperanza de vida e unha taxa alta de mortalidade infantil, ademais de contar coa existencia de miles de casos de SIDA.
Existe unha grande diversidade cultural na poboación entre nativos, asiáticos e europeos, con múltiples idiomas e diferentes crenzas. Aínda que existieron conflitos tribais no pasado, no século XXI diminuíron considerablemente e o concepto da nacionalidade malaui comezou a reformarse. Posúe unha cultura que combina aspectos locais e coloniais, incluíndo deportes, arte, bailes e música.
Historia
Os habitantes históricos orixinarios, khoisánidos (bosquimanos), foron expulsados do país coa chegada dos pobos bantos provenientes do norte. O país foi coñecido polos occidentais a través das exploracións dos portugueses desde o século XVIII.
O seu goberno acabou por converterse nunha ditadura, autoproclamándose presidente vitalicio no ano 1971.
As primeiras eleccións do 17 de maio de 1994 déronlle a vitoria á Fronte Democrática Unida (United Democratic Front ou UDF) de Bakili Muluzi, que se unira coa Alianza para a Democracia (Alliance for Democracy AFORD). Muluzi foi elixido presidente.
Muluzi impulsou unha nova constitución, que derrogou os privilexios residuais do MCP. O 15 de xuño de 1999, Muluzi foi reelixido fronte a unha coalición formada polo MCP e o AFORD.
En maio de 2004, o candidato á UDF, Bingu wa Mutharika, venceu ao candidato do MCP. Con todo a UDF non logrou a maioría parlamentaria precisa, polo que formou un Goberno de Unidade Nacional. Bingu wa Mutharika abandonou en tanto a UDF.
Política
Desde o ano 1994 Malaui está dotado dun sistema democrático.
Consonte a constitución de 1995, o Président é elixido por sufraxio universal cada 5 anos. O Presidente pode nomear un Vicepresidente pertencente a un partido político. Os membros do gabinete presidencial poden ser escollidos polo Presidente.
A Asemblea Nacional está composta por 193 deputados electos tamén por cinco anos.
A Constitución prevé tamén un Senado de 80 escanos, que representa a todas as rexións así como os grupos con intereses específicos, como, por exemplo, as mulleres, a mocidade ou os discapacitados, mais tal institución non existe polo de agora.
A Constitución prevé un sistema xudicial independente, baseado no modelo inglés, cunha Corte de primeira instancia, unha Alta Corte e unha Corte Suprema de apelación.
A administración local está dividida en distritos baixo a responsabilidade dun gobernador nomeado polo goberno central.
Subdivisións
O territorio malauiano está dividido en tres rexións, Central, Norte e Sur. Estas, á súa vez, están subdivididas en 29 distritos, que á súa vez se dividen en 137 xefaturas tradicionais e 68 subxefaturas. Os distritos son:
Xeografía
miniatura|dereita|120px|Mapa de Malaui. País de elevados planaltos, os Shire Highlands no sur e os Nyka Uplands ao norte, Malaui ten o seu cume a 3.048 m no monte Mulanje.