cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meder, Salvaterra de Miño
Santo Adrián de Meder é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 510 habitantes (263 homes e 247 mulleres), distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 557 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 480 habitantes, sendo 245 homes e 235 mulleres.
Karl Bühler
Karl Bühler, nado en Meckesheim (Baden) o 27 de maio de 1879 e finado nos Ánxeles o 24 de outubro de 1963, foi un pedagogo, psicólogo, lingüista e filósofo alemán.
O Pazo, Mondariz-Balneario, Mondariz-Balneario
O Pazo é un lugar da parroquia de Mondariz-Balneario, no concello pontevedrés de Mondariz-Balneario na comarca do Condado. Tiña 29 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 17 eran mulleres.
La Tierra (1930)
La Tierra foi un periódico publicado en Madrid entre 1930 e 1935, dirixido por Salvador Cánovas Cervantes.
Historia e características
Foi fundado polo historiador, político e xornalista Salvador Cánovas e o avogado José Gallo de Renovales. Subtitulouse Economía—Agricultura—Política debido a que nos seus inicios, segundo o historiador Enric Ucelay-Da Cal, pretendía ser voceiro da Confederación Nacional Católico-Agraria, coa que Gallo simpatizaba. Tras uns inicios ideoloxicamente indecisos, pasou a mostrarse abertamente antimonárquico e prorepublicano, ata o punto de ser considerado unha das cabeceiras que propiciaron a chegada da Segunda República Española, e acabou manifestando unha tendencia filoanarquista ao abandonar Gallo o proxecto.
Publicou o seu primeiro número o 16 de decembro de 1930 e o derradeiro o 8 de xuño de 1935.
Isolacionismo
Por isolacionismo compréndese, en xeral, a práctica oficial dun Estado ou Nación en fecharse para os demais, quer económica, quer politicamente.
Práctica isolacionista
En determinados momentos históricos algúns países adoptan unha postura de maior ou menor Isolacionismo, en determinados aspectos da súa política externa. Nos Estados Unidos, por exemplo, hai posturas como a que levaran o país a retardar seu ingreso na segunda guerra mundial - levadas en xeral pola opinión pública americana, con tendencia a ocuparse dos asuntos internos (algo indicado en pescudas de opinión - como durante a Guerra de Vietnam e a Invasión do Irak).
No Brasil, durante a Ditadura Militar (1964-1985), o país viviu na práctica o isolacionismo económico, coa economía practicamente pechada para o mercado externo.
Xapón
Por cerca de 200 anos o Xapón mantivo en voga un sistema chamado Sakoku, onde non era admitida sequera a entrada de estranxeiros no país, ben como a saída de nativos para outro. O obxectivo era manter inalterada a vida interna, e consecuentemente o seu equilibrio.
O sistema de sakoku durou ata 1853, ano en que o comodoro Matthew Perry se presentou cunha frota de buques de guerra dos Estados Unidos de América para esixir a apertura sen restricións do comercio e forzou posteriormente a firma por parte do Xapón do tratado de Kanagawa. O termo sakoku, con todo, non foi utilizado ata o século XIX. Porén a apertura iniciada en 1853, aínda era ilegal para os xaponeses abandonar o territorio do seu país ata a restauración Meiji.
Carlos Penela
Carlos Penela Martín, nado en Vigo o 16 de maio de 1975, é un poeta galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, dedicouse a tradución e á docencia. Reside en Viena.
Ten colaborado con revistas e xornais como Grial, A Trabe de Ouro, Revista da AELG e Nós Diario. Tamén publicou ensaios e artigos literarios e culturais desde os seus blogs, dedicados, a dar a coñecer a cultura de Europa central.
Adelshofen
O topónimo alemán Adelshofen pode referirse a:
Fernando Almansa
José Fernando de Almansa Moreno-Barreda, vizconde do Castelo de Almansa, nado o 4 de novembro de 1948 en Granada, é un diplomático de orixe andaluza.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade de Deusto, ingresou na carreira diplomática en 1974 estivo destinado en Bruxelas, México e Moscova. Foi o xefe da Casa Real española (1993-2002) en substitución de Sabino Fernández Campo, actualmente é conselleiro privado de Xoán Carlos I e membro de varios consellos de administración de empresas privadas como Telefónica e do Padroado dos Premios Príncipe de Asturias.
Aguilares
O topónimo castelán Aguilares pode referirse a:
O Aguiúncho
O topónimo galego O Aguiúncho pode referirse a:
Aguillón
O termo aguillón pode referirse a:
miniatura|Ferrete dunha [[avespa.]]
Gamba branca
A gamba branca, ou gamba propiamente dita, Parapenaeus longirostris (Lucas, 1846), é un crustáceo decápodo da familia dos peneidos que ten o seu hábitat nas costas do Atlántico, tanto occidental, desde Massachusetts á Güiana Francesa, como oriental (incluíndo o Mediterráneo) desde Galicia até Angola. Abunda na zona do Golfo de Cádiz, concretamente na costa da Provincia de Huelva.
Características
Presenta un rostro convexo na súa metade basal, cóncavo, aplanado polo lateral e lixeiramente dirixido cara arriba.
O rostro continúa nunha carena que chega até o bordo posterior da casca, nesta se encontra un dente característico.
Aos lados da casca apréciase unha sutura lonxitudinal.
1665
Outros
Historia ano a ano
Arufe, Cela, Mos
Arufe é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Mos na comarca de Vigo. Tiña 143 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 71 eran homes e 73 eran mulleres.
Gamba branca
Características
O telson é estreito e de forma apuntada con tres dentes fixos.
É de tonalidade rosa pálida excepto na rexión gástrica onde, debido á súa translucidez, parece violeta.
Pode alcanzar até os 20 cm de lonxitude.
Habita en solos areosos de entre os 180 e os 450 m de profundidade.
Produto alimenticio
Adoita capturarse na costa de Huelva (España), na de Marrocos e nalgunhas zonas do Mediterráneo de maneira artesanal. Tamén se captura en Galicia.
Pola súa predilección especial na cociña é común encontrar nos mercados interiores outro tipo de gamba baixo outra denominación.
Adoita prepararse cocida e agregándolle sal gordo, ou pelada en tortillas e en ensalada rusa.
OK Go
OK Go é unha banda de rock alternativo orixinaria de Chicago, pero residente no Ánxeles. A banda está formada por Damian Kulash (voz e guitarra), Tim Nordwind (baixo e coros), Dan Konopka (percusión) e Andy Ross (guitarra, teclado e coros), que se uniu no 2005, substituíndo a Andy Duncan. Son especialmente coñecidos polos seus elaborados vídeos musicais.
A banda cos membros orixinais formouse como OK Go en 1998 e lanzou dous álbums antes da saída de Duncan. O seu vídeo "Here It Goes Again" gañou "Premio Grammy ó mellor vídeo musical" no 2007.
Oleiros, Salvaterra de Miño
Santa María de Oleiros é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 443 habitantes (246 homes e 197 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 485 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 432 habitantes, sendo 205 homes e 227 mulleres.
Abu
Abu pódese referir a:
Muxía (homónimos)
O topónimo galego Muxía pode referirse a:
Santa Comba, Bande
San Trocado de Santa Comba é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 201 habitantes, dos cales 93 eran homes e 108 mulleres.
Patrimonio
Nesta parroquia atópase a igrexa de Santa Comba de Bande, da segunda metade do século VII.
Piollo do corpo
miniatura|dereita|Fases do desenvolvemento de P. h. humanus. O piollo do corpo humano, que pertence á subespecie Pediculus humanus humanus (tamén chamada Pediculus humanus corporis), é un piollo (insecto da orde Phthiraptera ou Psocodea) que infesta aos humanos e vive no seu corpo. Tamén se lle chama ás veces piollo da roupa. A infestación por piollos (piollos da cabeza, o do corpo ou o púbico) chámase en xeral pediculose e a infestación polo piollo do corpo denomínase pediculose do corpo ou pediculosis corporis. A secuencia do xenoma do piollo do corpo foi publicada en 2010. A diferenza do piollo da cabeza, que é inofensivo, o piollo do corpo pode transmitir efermidades infecciosas (de orixe bacteriana) como o tifo exantemático, (causado por Rickettsia prowazekii) febre das trincheiras (por Bartonella quintana) e febres recorrentes (por Borrelia recurrentis).
Ciclo vital e morfoloxía
Pediculus humanus humanus é indistinguible en aspecto da subespecie Pediculus humanus capitis (o piollo da cabeza) pero non se hibridan normalmente en condicións naturais (só se observou en condicións de laboratorio). No seu estado natural viven en diferentes hábitats, xa que o da cabeza se especializou en vivir entre os pelos do coiro cabeludo, sobre os cales pon os ovos, mentres que o piollo do corpo evolucionou para adherir os seus ovos á roupa e vive polo corpo. Crese que as dúas subespecies empezaron a diferenciarse cando o seu humano empezou a utilizar frecuentemente roupa hai entre 100.000 e 30.000 anos. O piollo corporal aliméntase de sangue humano.
Sinus Meridiani
Sinus Meridiani é un accidente xeolóxico de Marte que se estende de leste para oeste xusto o sur do ecuador do planeta. Deulle nome o astrónomo francés Camille Flammarion a finais da década do 1870.
Observacións
O nome de Sinus Meridiani foille outorgado por Camille Flammarion a finais da década do 1870. Con anterioridade, o destacado equipo xermano composto principalmente por Wilhelm Beer, Johann Heinrich Mädler e o italiano Giovanni Schiaparelli, escolleron un punto en particular de Marte coma punto de partida para o meridiano cero (o meridiano que pasaba polo centro de Sinus Meridiani), para así poder cartografia-las súas observacións. Aceptando as suxestións de que as áreas escuras eran mares ou océanos, Flammarion nomeou área escura coma "Sinus Meridiani", literalmente "Baía Meridiana", cando estaba a traballar na compilación e análise de tódalas observacións feitas con anterioridade sobre Marte.
Dende a existencia de imaxes tomadas dende orbitas e sobrevoos feitas polas sondas enviadas a Marte que comezaron a partir da década do ano 1960, os accidentes xeolóxicos de albedo de Marte foron tomando novos nomes que reflectían a súa real natureza xeolóxica, e Sinus Meridiani recibiu unha nova designación, Terra Meridiani. Aínda que tanto as novas designacións coma as vellas están en uso. Por ex. o U.S. Geological Survey aínda usa o vello nome de "Sinus Meridiani"
Meridiani Planum
Aínda que en moitos mapas o nome de Terra Meridiani é substítuido polo de Meridiani Planum, o nome Meridiani Planum é usado para facer referencia especificamente ó lugar onde aterrou a Mars Exploration Rover Opportunity, na parte occidental de Sinus Meridiani. Este lugar foi escollido polo equipo da Mars Exploration Rover debido ó plano da súa superficie, a carencia de rochas (polo tanto un lugar seguro para a aterraxe), e ademais o lugar amosaba unha marca no espectro de hematita, a cal aparece moi a miúdo en ambiente húmidos.
Carl Christian Rafn
Carl Christian Rafn, nado en Schloss Brahesborg (Füneno) 16 de xaneiro de 1795 e finado en Copenhague o 20 de outubro de 1864, foi un anticuario e erudito dinamarqués interesado na historia e literatura nórdicas.
120 capadores
120 capadores é un CD duplo lanzado no ano 2007 por Falcatruada, Lonxa Cultural, Komunicando.net e o Centro Social Atreu como tributo ós Diplomáticos de Monte-Alto. Reúne 21 grupos do panorama musical galego de diversos estilos.
O libreto do disco, deseñado por Óscar Donsión, vén con textos de Mangüi (baixista da banda), do escritor Xosé Manuel Pereiro, e doutros amigos da banda.
Disco 1 (nakra)
miniatura|333px|[[Festicultores]]
Carl Christian Rafn
Foi experto en literatura antiga de Escandinavia. A meirande parte da súa obra relevante foi publicada en 1837 como parte de Antiquitates Americanæ.
División de Honra da LNFS 1994-95
A liga estivo composta por tres partes, a primeira fase con dous grupos (par e impar), a segunda fase con 3 grupos (2 grupos polo título e 1 grupo pola permanencia) e a última fase de eliminatorias. A tempada regular contou con 20 equipos.
Primeira fase
Pts = Puntos; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; E = Encontros empatados; P = Encontros perdidos; G+ = Goles a prol; G- = Goles encaixados; Dif = Diferenza de goles
{|
Segunda fase
Ó Egasa Coruña fóronlle descontados 6 puntos. (D) = Descendidos
Eliminatorias polo título
O Pinturas Lepanto Zaragoza proclamouse campión desta edición 1994-95 da División de Honra da LNFS.
O Coto, Cela, Mos
O Coto é un lugar da parroquia de Cela, no concello pontevedrés de Mos na comarca de Vigo. Tiña 173 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 78 eran homes e 95 eran mulleres.
Happiness ~Kofuku Kangei!~
"Happiness ~Kofuku Kangei!~" (ハピネス　～幸福歓迎！～) é o cuarto single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 25 de agosto de 2004 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Vilar, Bande
San Pedro Fiz de Vilar é unha parroquia do concello de Bande, na comarca da Baixa Limia, provincia de Ourense. En 2007 tiña 46 habitantes (19 homes e 27 mulleres).
Céline Dion
Céline Marie Claudette Dion (nada o 30 de marzo de 1968 en Charlemagne, Quebec, Canadá) máis coñecida como Céline Dion, é unha cantante, empresaria, compositora e actriz ocasional. Logrou o recoñecemento internacional na década de 1980 ao gañar o festival da canción popular de Yamaha de 1982 e o festival da canción de Eurovisión de 1988.
Anos máis tarde, xurdiu como unha estrela adolescente no mundo de fala francesa despois de que seu empresario e futuro esposo, René Angélil, hipotecara a súa casa para financiar o seu primeiro álbum. En 1990 lanzou ao mercado Unison, a súa primeira produción en inglés que a estableceu como unha artista pop prometedora en América do Norte e noutras partes do mundo anglosaxónico.
Un dos seus principais éxitos foi a banda sonora do filme Titanic, gañadora do Óscar. Na súa carreira xa superou os 200 millóns de copias vendidas das súas obras.
Koi no Jubaku
"Koi no Jubaku" (恋の呪縛) é o quinto single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 10 de novembro de 2004 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Pseudomonas
Pseudomonas é un xénero de bacterias aerobias gramnegativas, que contén 191 especies descritas validamente.
A especie Pseudomonas aeruginosa considérase hoxe un patóxeno oportunista de importancia clínica. Varios estudos epidemiolóxicos diferentes indican que a resistencia a antibióticos está incrementándose nos illados clínicos desta especie.
Os membros do xénero presentan unha gran diversidade de metabolismos, e en consecuencia poden colonizar unha gran cantidade de nichos. A facilidade con que se cultivan in vitro e a dispoñibilidade dun número crecente de secuencias de xenomas de cepas de Pseudomonas fixo que moitas investigacións científicas se enfoquen cara a este xénero. Entre as especies mellor estudadas están P. aeruginosa polo seu papel como patóxeno humano oportunista, o patóxeno das plantas P. syringae, a bacteria do solo P. putida, e a bacteria promotora do crecemento das plantas P. fluorescens.
Debido á súa ampla distribución nos medios acuáticos e nas sementes de plantas como as dicotiledóneas, as pseudomónadas foron observadas xa nas primeiras épocas da historia da microbioloxía. O nome xenérico Pseudomonas creado para estes organismos foi definido dun modo bastante vago por Walter Migula en 1894 e 1900 como un xénero de bacterias gramnegativas, bacilares con flaxelos polares con algunhas especies esporulantes, pero o último punto probouse que era incorrecto, xa que o que parecían esporas eran gránulos refractivos de materiais de reserva almacenados. Malia esta vaga descrición, a especie tipo, Pseudomonas pyocyanea (basónimo de Pseudomonas aeruginosa), demostrou ser o seu mellor descritor.
Historia da clasificación
O nome común que se utiliza para Pseudomonas é "pseudomonas" ou "pseudomónadas" (variante dalgúns dos casos non nominativos da declinación en grego de monas, monada ), aínda que co cambio sufrido nas clasificacións, pseudomónadas pode nalgúns textos referirse, ademais de a Pseudomonas, a outros xéneros da familia Pseudomonadaceae, que antes estaban incluídos no anterior. As pseudomónadas foron clasificadas inicialmente a finais do século XIX cando foron identificadas por Walter Migula. A etimoloxía do nome non foi especificada naquel tempo e apareceu por primeira vez na 7ª edición do Manual de bacterioloxía sistemática de Bergey (a principal autoridade en nomenclatura bacteriana) como procedente do grego pseudes (ψευδες) 'falso' e -monas (μονάς / μονάδα) 'unha unidade simple', que se pode traducir por falsa unidade; porén, tamén é posible que Migula pretendese denominalas "falsa Monas" (Monas é un xénero de protista nanoflaxelado ). Posteriormente, o termo "mónada" utilizouse nos inicios da microbioloxía para significar organismo dunha soa célula, e "monas" aparece como terminación de moitos nomes científicos. Axiña empezaron a atoparse outras especies que cadraban coa descrición xeral un pouco vaga dada por Migula en nichos moi diversos e, naquel tempo, moitas delas foron asignadas ao xénero Pseudomonas. Porén, moitas cepas foron despois reclasificadas utilizando metodoloxías máis modernas e os datos comparativos dos estudos de macromoléculas conservadas.
Recentemente, as análises das secuencias do ARNr 16S obrigaron a redefinir a taxonomía de moitas especies bacterianas. Como resultado, o xénero Pseudomonas inclúe cepas antes clasificadas no xénero Chryseomonas e Flavimonas. Polo contrario, outras cepas antes clasificadas no xénero Pseudomonas están agora clasificadas no xénero Burkholderia e Ralstonia.
No ano 2000, determinouse a secuencia xenómica completa dunha especie de Pseudomonas; máis recentemente, foron secuenciadas outras cepas, incluíndo P. aeruginosa cepa PAO1 (2000), P. putida KT2440 (2002), P. protegens Pf-5 (2005), P. syringae patovar tomato DC3000 (2003), P. syringae patovar syringae B728a (2005), P. syringae patovar phaseolica 1448A (2005), P. fluorescens PfO-1 e P. entomophila L48.
Recarei
O topónimo Recarei pode referirse a:
Pseudomonas
Características
Actualmente considérase que os membros do xénero mostran as seguintes características definitorias: Outras característricas que tenden a estar asociadas coas especies do xénero Pseudomonas (con algunhas excepcións) son a secreción de pioverdina, un sideróforo fluorescente amarelo verdoso en condicións limitantes para o ferro. Certas especies de Pseudomonas poden tamén producir tipos adicionais de sideróforos, como a piocianina de Pseudomonas aeruginosa ou a tioquinolobactina de Pseudomonas fluorescens. As especies de Pseudomonas tamén dan tipicamente un resultado positivo na proba da oxidase, presentan ausencia de formación de gas a partir de glicosa, a glicosa oxídase na proba de oxidación/fermentación usando a proba de Hugh e Leifson O/F, son beta hemolíticos (en ágar sangue), dan negativo na proba do indol, son vermello de metilo negativas, negativas na proba de Voges–Proskauer, e positivas na proba do citrato.
Formación de biopelículas
Todas as especies e cepas de Pseudomonas son bacilos gramnegativos, e foron clasificados historicamente como aerobios estritos. Recentemente descubríronse excepcións a esta clasificación en biofilmes ou biopelículas de Pseudomonas. Un número significativo de células poden producir exopolisacáridos que están asociados coa formación dos biofilmes. A secreción de exopolisacáridos como alxinatos, fai difícil que as pseudomónadas sexan fagocitadas polos glóbulos brancos dos mamíferos. A produción de exopolisacáridos tamén contribúe á formación de biofilmes que colonizan superficies, que son difíciles de eliminar das superficies onde se preparan alimentos. O crecemento de pseudomónadas en alimentos deteriorados pode xerar un cheiro a froita.
As especies de Pseudomonas teñen a capacidade de metabolizar unha gran variedade de nutrientes. Isto, combinado coa capacidade de formar biofilmes, fai que sexan capaces de sobrevivir en diversos e inesperados ambientes. Por exemplo, encontráronse en áreas onde se preparan produtos farmacéuticos. Unha fonte simple de carbono, como os residuos de xabón ou os adhesivos dos revestimentos de tapas de recipientes son lugares axeitados para que estas bacterias prosperen. Outros sitios en principio improbables nos que se atopan son os antisépticos, como os compostos de amonio cuaternario, e auga mineral embotellada.
Resistencia a antibióticos
Como son bacterias gramnegativas, a maioría das especies de Pseudomonas son resistentes naturalmente á penicilina e a maioría dos antibióticos relacionados beta-lactámicos, pero varias son sensibles á piperacilina, imipenem, ticarcilina, tobramicina, ou ciprofloxacina.
Pseudomonas aeruginosa é un patóxeno oportunista humano moi importante. Unha das características máis preocupantes de P. aeruginosa é a súa baixa susceptibilidade aos antibióticos. Esta baixa susceptibilidade é atribuíble a unha acción concertada de bombas de fluxo multidrogas con xenes para a resistencia a antibióticos codificados no cromosoma (por exemplo, mexAB-oprM, mexXY etc., ) e a baixa permeabilidade das envolturas celulares da bacteria. Ademais da resistencia intrínseca, P. aeruginosa desenvolve facilmente unha resistencia adquirida. Para o desenvolvemento de multirresistencia por parte de illamentos bacterianos de P. aeruginosa cómpre que teñan lugar varios eventos xenéticos, que inclúen a adquisición de diferentes mutacións e/ou transferencia horizontal de xenes. A hipermutación favorece a selección de resistencia aos antibióticos impulsada polas mutacións en cepas de P. aeruginosa producindo infeccións crónicas, na que o agrupamento de varios xenes de resistencia a antibióticos en integróns favorece a adquisición concertada de determinantes de resistencia a antibióticos. Algúns estudos recentes mostraron que a resistencia fenotípica asociada á formación de biofilmes ou á emerxencia de variantes de pequenas colonias pode ser importante na resposta das poboacións de P. aeruginosa ao tratamento con antibióticos.
Taxonomía
Os estudos na taxonomía deste complicado xénero tiveron que procurar o seu camiño case ás cegas mentres se dispoñía só dos procedementos clásicos para a descrición e identificación dos organismos que se usaban na bacterioloxía sanitaria durante as primeiras décadas do século XX. Esta situación cambiou drasticamente cando se empezaron a introducir como criterio central as similitudes na composición e secuencia de compoñentes macromoleculares do ARN ribosómico. A nova metodoloxía mostrou claramente que o xénero Pseudomonas, tal como se definía clasicamente, consistía de feito nun conglomerado de xéneros que podían ser separados claramente en cinco grandes grupos denominados grupos de homoloxía de ARNr. Ademais, os estudos taxonómicos suxeririon unha aproximación que podía ser útil en estudos taxonómicos de todos os outros grupos procariotas.
Unhas poucas décadas despois de que Migula propuxese o novo xénero Pseudomonas en 1894, a acumulación de nomes de especies asignadas a ese xénero chegou a acadar proporcións alarmantes. Actualmente, o número de especies na lista vixente reduciuse en máis do 90%. De feito, esta redución podería ser aínda máis grande se se considera que a lista actual contén moitos nomes novos, é dicir, neste proceso da lista orixinal sobreviviron relativamente poucos nomes. A nova metodoloxía e a inclusión de aproximacións baseadas en estudos de macromoléculas conservadas distintas do ARNr, constituíron unha estratexia efectiva que axudou a reducir a hipertrofia nomenclatural de Pseudomonas a un tamaño manexable.
Patóxenos animais
As especies infecciosas inclúen P. aeruginosa, P. oryzihabitans, e P. plecoglossicida. P. aeruginosa prospera nos ambientes hospitalarios, e chegou a ser un problema importante neses ambientes, xa que é a segunda infección máis común en pacientes hospitalizados (ver infección nosocomial). Esta patoxénese pode en parte deberse ás proteínas que segrega P. aeruginosa. A bacteria posúe un amplo rango de sistemas de secreción, que exportan numerosas proteínas relevantes para a patoxénese das cepas clínicas.
Patóxenos de plantas
P. syringae é un patóxeno de plantas prolífico. Del existen 50 patovares (cepas con patoxenidade distintiva), moitas das cales demostran un alto grao de especificidade de planta hóspede. Hai outras moitas especies de Pseudomonas que poden actuar como patóxenos de plantas, especialmente todos os outros membros do subgrupo P. syringae, pero P. syringae é o máis estendido e mellor estudado.
Aínda que non é estritamente un patóxeno de plantas, P. tolaasii pode ser un problema importante para a agricultura, xa que pode causar manchas bcterianas en cogomelos cultivados. De xeito similar, P. agarici tamén pode causar enfermidades en cogomelos cultivados.
Uso como axentes de biocontrol
Desde mediados da década de 1980, certos membros do xénero Pseudomonas foron aplicados ás sementes de cereais ou aplicados directamente aos solos como unha forma de previr o crecemento ou establecemento de organismos patóxenos para a agricultura. Esta práctica denomínase xenericamente biocontrol. As propiedades para o biocontrol que mostran P. fluorescens e P. protegens cepas (CHA0 ou Pf-5 por exemplo) compréndense agora mellor, aínda que non se sabe claramente como se orixinan as propiedades que promoven o crecemento da planta de P. fluorescens. As teorías formuladas son: (1) a bacteria podería inducir a resistencia sistémica na planta hóspede, polo que esta pode resistir mellor o ataque de patóxenos; (2) a bacteria podería competir con outros microbios do solo (patóxenos), por exemplo cos seus compoñentes sideróforos, que lle darían unha vantaxe competitiva para captar ferro; (3) a bacteria podería producir compostos antagonistas doutros microbios do solo, como os antibióticos do tipo da fenazina ou cianuro de hidróxeno. Cada unha destas teorías ten evidencias experimentais que a apoian.
Outras especies notables de Pseudomonas con propiedades axeitadas para o biocontrol inclúen P. chlororaphis, que produce un antibiótico de tipo fenazina, que é axente activo contra certos fungos patóxenos de plantas, e a especie estreitamente emparentada P. aurantiaca, que produce di-2,4-diacetilfluoroglucilmetano, un composto activo como antibiótico contra organismos grampositivos.
Uso como axentes de biorremediación
Algúns membros do xénero Pseudomonas poden metabolizar contaminantes químicos vertidos no medio ambiente, polo que poden usarse para a biorremediación. As especies máis importantes que demostraron ser axeitadas para o seu uso en biorremediación son as seguintes:
Especies previamente clasificadas no xénero
Recentemente, as análises das secuencias de ARNr 16S redefiniron a taxonomía de moitas especies bacterianas que antes eran clasificadas no xénero Pseudomonas. As especies que foron movidas de Pseudomonas para outros xéneros están listadas debaixo; poñendo o rato sobre cada nome aparece a nova clasificación que lles foi asignada. Como xa se dixo máis arriba, téñase en conta que con frecuiencia o termo común "pseudomónada" non se aplica estritamente só ao actual xénero Pseudomonas, e pode usarse incluíndo a antigos membros dese xénero, hoxe en xéneros como Burkholderia e Ralstonia.
β proteobacteria: P. acidovorans, P. alliicola, P. antimicrobica, P. avenae, P. butanovorae, P. caryophylli, P. cattleyae, P. cepacia, P. cocovenenans, P. delafieldii, P. facilis, P. flava, P. gladioli, P. glathei, P. glumae, P. graminis, P. huttiensis, P. indigofera, P. lanceolata, P. lemoignei, P. mallei, P. mephitica, P. mixta, P. palleronii, P. phenazinium, P. pickettii, P. plantarii, P. pseudoflava, P. pseudomallei, P. pyrrocinia, P. rubrilineans, P. rubrisubalbicans, P. saccharophila, P. solanacearum, P. spinosa, P. syzygii, P. taeniospiralis, P. terrigena, P. testosteroni.
γ-β proteobacteria: P. beteli, P. boreopolis, P. cissicola, P. geniculata, P. hibiscicola, P. maltophilia, P. pictorum.
γ proteobacteria: P. beijerinckii, P. diminuta, P. doudoroffii, P. elongata, P. flectens, P. halodurans, P. halophila, P. iners, P. marina, P. nautica, P. nigrifaciens, P. pavonacea, P. piscicida, P. stanieri.
Bacteriófagos
Coñécense varios virus bacteriófagos que infectan ao xénero Pseudomonas, como por exemplo:
Debido á resistencia a antibióticos que mostran algunhas especies como P. aeruginosa ensaiouse a terapia de fagos. A terapia de fagos é efectiva no tratamento de infeccións por P. aeruginosa en modelos de ratos.
The Piper at the Gates of Dawn
The Piper at the Gates of Dawn é o álbum de estrea da banda inglesa de rock progresivo Pink Floyd, e o único realizado baixo o liderado de Syd Barrett. O disco foi gravado dende febreiro a maio de 1967 coa produción do enxeñeiro dos Beatles Norman Smith, e foi publicado o 5 de agosto de 1967 a través do selo EMI Columbia no Reino Unido. Nos Estados Unidos foi editado por Tower Records no mes de outubro, coincidindo coa xira da banda por ese país No Reino Unido non se publicou ningún sinxelo do álbum, porén, nos Estados Unidos foi lanzado o tema "Flaming". A versión estadounidense do disco ten unha listaxe da cancións reordeada, e contén o sinxelo británico non aparecido no álbum "See Emily Play". Dúas das cancións, "Astronomy Domine" e "Interstellar Overdrive", foron fundamentais nos concertos desa época, mentres que outros temas só foron interpretados un feixe de veces.
Dende a súa publicación o álbum foi aclamado como un dos mellores discos de rock psicodélico dos anos 60. En 1973, The Piper at the Gates of Dawn foi editado conxuntamente co segundo álbum da banda, A Saucerful of Secrets, nun paquete chamado A Nice Pair para itroducir aos novos seareiros aos primeiros traballos do grupo tras o éxito de The Dark Side of the Moon. Edicións especiais limitadas foron lanzadas nos seus 30 e 40 aniversarios en 1997 e 2007, contendo o último deles cancións extra. No ano 2012 foi colocado no posto 347 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Syd Barrett, agás onde se indique.
Johann Joachim Becher
Johann Joachim Becher, nado en Speyer o 6 de maio de 1635 e finado en outubro de 1682, foi un médico, alquimista, economista e aventureiro alemán, coñecido por ser o pai da teoría do floxisto.
Traxectoria
Seu pai, pastor da luterano, morreu mentres el era neno, deixando á súa nai viúva con tres nenos. Becher tivo que se dedicar a procurar sustento para a súa familia, traballando nos máis variados oficios desde os trece anos e estudando polas noites. En 1654, ós dezanove anos, publicou unha edición do Tractatus de lapide trismegisto de Salzthal. En 1600 publicou Metallurgia, nos anos seguintes seguiron Character pro notitia linguarum universali, na que establecía un corpus de 10.000 palabras que se podían usar como lingua universal. En 1663 publicou Oedipum Chemicum e un libro sobre animais, plantas e minerais (Thier- Kräuter- und Bergbuch).
Becher foi o pai da teoría do floxisto, baseada na crenza de que cando unha substancia arde, outra, a terra pinguis. Este concepto sentou as bases para que Georg Stahl deducira a teoría do floxisto.
A Maceira, Grandal, Vilarmaior
A Maceira é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Estaba habitado por unha muller no ano 2010 segundo datos do INE.
Sito Miñanco
José Ramón Prado Bugallo, máis coñecido como Sito Miñanco, nado en San Tomé do Mar (Cambados) o 23 de setembro de 1955, é un empresario e, no seu momento, contrabandista galego.
Traxectoria
En 1986 accedeu á presidencia do Club Juventud Cambados, o equipo de fútbol local, que daquela xogaba en Preferente. Deixou o cargo do club tres anos despois, logo de conseguir o ascenso á Segunda División B Española, en 1989.
Quedou á marxe da operación Nécora, e en 1994 foi detido en Pozuelo de Alarcón por introducir en España 2,5 toneladas de cocaína en 1990. Foi condenado pola Audiencia Nacional a 20 anos de prisión por tráfico de drogas, evasión de divisas e falsidade de documentos. O 8 de xullo de 1997 foi detido en Vigo, preto do Estadio de Balaídos, polo desembarco de 6 toneladas de haxix. De novo foi detido en Madrid o 16 de agosto de 2001 logo do apresamento dun alixo de 5 toneladas de cocaína en mar a fóra, preto da Güiana Francesa. Nese momento estaba en liberdade condicional logo de cumprir 7 dos 20 anos aos que fora condenado.
En febreiro de 2010 foi trasladado á prisión de Huelva. O 10 de xuño de 2011 concedéuselle un permiso penitenciario de tres días. Dito permiso fora inicialmente denegado por alto risco de fuga, amais de que continuaba levando a cabo actividades delictuosas dende o cárcere. Con todo, acabou por serlle concedido, con base no informe favorábel emitido pola prisión de Huelva. Alí tampouco se interviran as súas conversas telefónicas, malia a súa condición de preso FIES (Ficheiro de Internos de Especial Seguimento). O director da prisión onubense, Francisco Sanz, foi destituído do cargo o 21 de decembro dese ano por "perda de confianza". Segundo Instituciones Penitenciarias, Sanz recibiría agasallos, entre eles dous vehículos Mercedes-Benz por parte de narcotraficantes, a cambio de melloras nas súas condicións na prisión.
En febreiro de 2018 foi detido en Alxeciras, cidade onde residía en réxime de terceiro grao penitenciario, e enviado a prisión acusado de ser o máximo responsábel dunha rede que distribuía cocaína a Italia, Albania e Holanda. Con el foron encarceradas outras 20 persoas que presuntamente formaban parte da organización. Os axentes da Policía Nacional atoparon durante o rexistro un informe plastificado co guión da serie de televisión Fariña, de Antena 3, antes da súa emisión. Posteriormente, Miñanco foi descuberto intentando introducir 6.000 euros na prisión para "deixar claro o seu status" entre o resto de presidiarios.
A finais dese mesmo mes foi levado ao centro penitenciario da Lama para a vista oral nun xuízo por branqueo de capitais na Audiencia Provincial de Pontevedra, e declarouse en folga de fame.
Vida persoal
Prado Bugallo tivo dúas fillas do seu primeiro matrimonio. Tras a separación, casou coa panameña Odalys Rivera, sobriña dun ministro do goberno do xeneral Noriega, con quen tivo outra filla.
Dora Carrington
Dora de Houghton Carrington, coñecida como Carrington, nada en Hereford o 29 de marzo 1893 e finada en Newbury, Berkshire o 11 de marzo 1932, foi unha pintora e decoradora inglesa, adociada con membros do círculo de Bloomsbury, especialmente co escritor Lytton Strachey.
Infancia e mocidade
Filla dun mercador, Carrington naceu en Hereford, Inglaterra, e asistiu á escola feminina Bedford High School que promovía a arte; ademais, os seus pais pagáronlle clases particulares de debuxo. Logrou unha bolsa para a Slade School of Art de Londres onde os seus compañeiros artistas foron Dorothy Brett, Paul Nash, Christopher R. W. Nevinson e Mark Gertler. Todos nalgún tempo estiveron namorados dela, igual que o irmán máis novo de Nash, John Nash, que esperaba casar con ela. Gertler pretendeu a Carrington durante varios anos e tiveron unha breve relación sexual durante os anos da primeira guerra mundial.
Carreira e vida persoal
miniatura|220px|Cordilleira dende Yegen, Andalucía, 1924, por Dora Carrington Non foi membro do círculo de Bloomsbury, aínda que está asociada indirectamente co mesmo, xeralmente debido ao seu "estilo de vida bohemio", a súa longa relación co escritor Lytton Strachey e as súas ocasionais relacións homosexuais.
Dúas das súas relacións documentadas foron con Mark Gertler, un coñecido pintor inglés da época, e co escritor Gerald Brenan. Casou con Ralph Partridge, mais viviu a maior parte da súa vida con Strachey.
Lytton Strachey faleceu de cancro de estómago en Ham Spray en xaneiro de 1932. Carrington, que non vía propósito na súa vida sen Strachey, cometeu suicidio dous meses despois da súa morte disparándose cunha arma prestada polo un amigo. Partridge puido intervir no primeiro intento suicida mais non logrou salvala do segundo. O seu corpo foi incinerado e as súas cinzas enterradas baixo os loureiros no xardín de Ham Spray House.
Legado
Dora Carrington foi unha experimentada retratista e paisaxista e tamén traballou nas artes aplicadas e decorativas, pintando sobre calquera superficie que tivese preto, como letreiros, tellas ou mobles, así como na decoración de vaixelas. Carrington deseñou a biblioteca da casa en Ham, Wiltshire, onde viviu con Strachey e Partridge.
Dende 1970 medrou o interese pola súa obra, que comezou a obter críticas e valoracións positivas.
Ceferino Maestú Novoa
Ceferino Maestú Novoa, finado en San Roque (Cádiz) o 27 de xullo de 1936, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Republicano convencido, foi o primeiro en ondear a bandeira tricolor en San Roque o 14 de abril de 1931. Pertencía Izquierda Republicana e nomeárono gobernador civil de Huelva o 3 de xuño de 1936, pero dimitiu o 4 de xullo e volveu ás súas ocupacións en San Roque.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido polas tropas de Regulares que o utilizaron como escudo humano para chegar á fronteira de Xibraltar e despois o deixaron en liberdade. Tratou de poñer a salvo a súa familia sen éxito e viviu a pasada represiva que os republicanos vidos de Málaga fixeron por San Roque e que deixou un regueiro de cadáveres entre os que se contaban algúns amigos. Finalmente chegaron as tropas de Regulares que o detiveron e fusilaron.
Eleccións municipais en Vilar de Santos
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Vilar de Santos desde a aprobación da Constitución de 1978.
Corga
O topónimo galego Corga pode referirse a:
UKUSA
O propósito principal de UKUSA é servir ao sistema de monitorización de ECHELON.
José Luis Alonso Riego
José Luis Alonso Riego, nado na Guarda o 15 de xaneiro de 1945, é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Industrial propietario de Terrazos M. Riego en Porriño. Foi parlamentario autonómico desde 1981 por Alianza Popular e o seu sucesor o Partido Popular ata 2005. Apoiou a Alberto Núñez Feijóo para suceder a Manuel Fraga como presidente do Partido Popular de Galicia. Foi alcalde da Guarda desde 2000 ata 2007.
O Porto, Grandal, Vilarmaior
O Porto é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 7 eran homes e 6 eran mulleres.
John Guidetti
John Alberto Guidetti, nado o 15 de abril de 1992 en Estocolmo, é un futbolita sueco que xoga na demarcación de dianteiro, e que actualmente xoga no Hannover 96 da 2. Bundesliga, cedido polo Deportivo Alavés.
Traxectoria
Formado na canteira do e en diversos equipos de Kenya, onde seu pai foi profesor entre 2002 e 2006, fichou polo Manchester City FC no ano 2008. Porén non tivo moito peso no equipo a causa da súa curta idade, polo que saíu en sucesivas cesións, sempre mantendo un bo nivel goleador. En xullo de 2015 fichou polo Celta de Vigo despois de rescindir o seu contrato co Manchester City.
O 17 de xaneiro de 2020 anunciouse a súa cesión ata final de tempada ó Hannover 96 da 2. Bundesliga.
.bh
.bh é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Bahrain. Está administrado pola BATELCO.
Dominios de segundo nivel
Posúe oito dominios de segundo nivel:
Ligazóns externas
Toppdomän
.sl
.sl é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Serra Leoa.
.bg
.bg é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Bulgaria. Está operado por Register.bg.
As pautas para o rexistro de nomes no dominio impoñen que estes teñen que ser rexistrados por compañías e organizacións búlgaras, ou compañías de fóra que teñan presenza representativa en Bulgaria. O nome do dominio ten que representar o nome da compañía ou unha abreviación del. En xeral, calquera nome pode ser rexistrado se primeiramente é rexistrado no Rexistro búlgaro.
O prezo do rexistro é de 30 euros por ano (36 € incluíndo o IVE).
Até mediados de 2006, o prezo era de 50 USD para o rexistro e logo 50 USD por ano (dando un total de 120 USD incluíndo o IVE para o primeiro ano). Para o nivel local, isto era un prezo moi alto e moitas páxinas web búlgaras rexistráronse baixo dominios .com, .org, ou .net, pois os custos de rexistro son significativamente máis baixos (de 8 a 12 USD por ano) e con menos dificultades burocráticas.
Desde o 25 de agosto de 2008, Register.BG simplificou os procedementos, permitindo o rexistro co .bg sen prover documentación (marca, nome da empresa) para o nome. As disputas que se poidan dar serán resolvidas a través dunha comisión de arbitraxe de recente creación.
Desde o 18 de setembro de 2006, Register.bg propón novos subdominios de terceiro nivel baixo a.bg, b.bg etc, (unha letra latina ou un díxito máis o .bg) a un baixo prezo (12€/ano incl. IVE), con menos restricións. Está principalmente feito para persoas individuais.
O 5 de setembro de 2009, Register.bg comezou a aceptar nomes de segundo e terceiro nivel en cirílico con letras que só hai na lingua búlgara.
Penalonga
O topónimo galego Penalonga pode referirse a:
Agrupación de Juventudes Tradicionalistas
A Agrupación de Juventudes Tradicionalistas foi un partido carlista español legalizado en 1977. O seu primeiro xefe nacional foi Santiago Martínez de Campos.
Durante a transición española estivo vencellado a Blas Piñar e a Fuerza Nueva e sempre mantivo o que a extrema dereita denomina principios do 18 de xullo fronte a outras forzas do carlismo tradicional que manteñen diferenzas co franquismo. O partido disolveuse en 1986.
.sm
.sm é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para San Marino.
Peter Agre
Peter Agre, nado o 30 de xaneiro de 1949 en Northfield, Minnesota (Estados Unidos), é un biólogo e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2003.
Traxectoria
Estudou bioloxía no Augsburg College de Minneapolis, realizando un máster en 1974 na Universidade Johns Hopkins de Baltimore, onde foi profesor desde 1981. Desde 2005 é ademais vicerector da Universidade de Duke.
Investigacións científicas
Interesado nas características da membrana celular, traballou no descubrimento da acuaporina, unha proteína integral que forma parte dos poros da membrana e que é permeable á auga, mediante a técnica da "canle de auga".
Valentín Martín Pérez
Traxectoria
Foi elixido alcalde de Calvos de Randín o 25 de marzo de 1936, logo de tomar posesión como concelleiro xestor nomeado polo Gobernador civil.
A Ribeira, Grandal, Vilarmaior
A Ribeira é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Estaba habitado por unha muller no ano 2010 segundo datos do INE.
Porto, Salvaterra de Miño
San Paulo de Porto é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 219 habitantes (112 homes e 107 mulleres), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 224 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 224 habitantes, sendo 115 homes e 109 mulleres.
Pesqueiras, Salvaterra de Miño
Santa Mariña de Pesqueiras é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 570 habitantes (306 mulleres e 264 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 611 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 513 habitantes, sendo 242 homes e 271 mulleres.
Patrimonio
No lugar do Rial e da Fontarcade hai un peto de ánimas. Está situado nun cruzamento de camiños e consiste nun pequeno pedestal no que descansa unha fornela enmarcada por columnas, no interior das cales se fai unha representación iconográfica das ánimas do purgatorio en actitude suplicante envolvidas nun purificador lume. Na parte inferior e superior a imaxe da Virxe co Neno semella interceder por elas. Unha inscrición presente no propio peto de ánimas parece relacionar a súa construción coa devoción dun fregués "Felipe Álvarez", invitando a rezar pola súa alma todo viaxeiro que por alí pasase.
.sn
.sn é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Senegal.
A praia dos afogados (filme)
A praia dos afogados é un filme galego de drama e suspense dirixido por Gerardo Herrero, adaptación da obra A praia dos afogados de Domingo Villar. Foi estreado o 10 de outubro de 2015 en 110 salas de España, 20 delas en Galicia, nunha versión dobre, en galego e en castelán. Está protagonizado por Carmelo Gómez, que interpreta o detective Leo Caldas, Pedro Alonso no papel de Valverde, e Luis Zahera como Arias. A rodaxe fíxose en Nigrán e Vigo, con exteriores na praia da Madorra, Panxón e o casco urbano da cidade olívica.
Sinopse
miniatura|250px|[[Praia da Madorra, un dos escenarios do filme.]] Unha mañá, o cadáver dun mariñeiro é arrastrado pola marea ata a costa. Se non tivese as mans atadas ás costas, Xusto Castelo sería outro dos fillos do mar que atopou a morte entre as augas mentres faenaba. Sen testemuñas nin pistas da embarcación do finado, o lacónico inspector Leo Caldas mergullarase no ambiente mariñeiro da vila, tratando de poñer en claro o crime.
.sr
.sr é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Suriname.
Alpaca (homónimos)
O termo alpaca pode referirse a:
Galería de imaxes de escudos de concellos da provincia de Pontevedra
Imaxes de escudos de concellos da provincia de Pontevedra. Por orde alfabética para toda Galicia, véxase a galería de escudos dos concellos de Galicia.
.st
.st é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para San Tomé e Príncipe.
Pteridospermatophyta
O termo "fieitos con semente" foi aplicado a unha ampla variedade de espermatófitas (plantas con semente) ancestrais, hoxe conservadas no rexistro fósil, que se caracterizaban por ter follas grandes, semellantes ás frondes dos fieitos, mais portadoras de sementes verdadeiras (Stewart e Rothwell 1993, Taylor e Taylor 1993).
Hoxe está claro que todos estes fósiles non necesariamente están relacionados entre si, e que unha serie de fieitos con semente do Paleozoico forman un grupo parafilético na base da árbore filoxenética das plantas con semente.
O Campo, Burgueira, Oia
O Campo é un lugar da parroquia de Burgueira, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
John Hendley Barnhart
John Hendley Barnhart, nado o 4 de outubro de 1871 en Brooklyn (Nova York) e finado en 1949, foi un botánico estadounidense. Pertenceu ó equipo editor de Addisonia.