cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gustave Schlumberger
Arqueólogo, historiador e numismático
Mais a verdadeira paixón de Sclumberguer non era a medicina, senón a arqueoloxía. Concluído o seu doutoramento tomou contacto con arqueólogos como Félicien de Sauley e Anatole de Barthélemy e dedicouse a facer viaxes de estudo polo norte de África, Siria, Asia Menor, España, Portugal, Suíza, Italia e Alemaña. De camiño comezou a publicar as súas investigacións centradas na historia dos estados cruzados e do Imperio Bizantino, con particular interese nas súas emisións monetarias bizantinas.
En 1873 publicou a súa primeira monografía, sobre as bracteatas de Alemaña. En 1878 viu a luz a súa obra cumio: Numismatique de L'Orient latin, completada cun volume de actualizaciónen 1882. miniatura| [[Retrato de Gustave Schlumberger, por Henri Gervex (ca. 1887). ]] Paralelamente ao seu labor investigador, en cada unha das súas viaxes enriquecía as súas coleccións particulares de moedas, selos, camafeos e diversos obxectos característicos do Oriente latino e de Bizancio. A partir estudo deses obxectos e da documentación que os acompañaba, Schlumberger cumpuxo outra das súas obras maxistrais, Sigillographie de l'Empire byzantin (1884), que lle abriu as portas para o seu ingreso na Académie des inscriptions et belles-lettres.
Con esta obra, fundou a sixilografía bizantina, aínda que continuou publicando traballos sobre numismática e arqueoloxía. Como historiador das Cruzadas, estudou a relación entre este movemento e Bizancio e, máis alá, o século X, cos tres volumes de L'épopée byzantine (1896-1905), que describen a época de expansión do Imperio baixo Nicéforo Focas, Xoán I Tzimisces e Basilio II.
Entre outras entidades asociativas e académicas, Schlumberger foi membro da Académie des inscriptions et belles-lettres e da Sociedade de Bibliófilos, presidiu a Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia e pertenceu á Sociedade Francesa de Numismática, de cuxa publicación Revue numismatique foi codirector a partir de 1883. Ademais, foi membro das academias de Romanía, Baviera e Rusia. Tamén foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Atenas. miniatura| Selo de [[Constantinopla, publicado por Gustave Schlumberger en Revue des Études Grecques (1891). ]] Cara ao final da súa vida, Schlumberguer cedeu ao Museo do Louvre e ao Gabinete de Medallas de París diferentes obxectos das súas coleccións, entre eles moedas, pedras gravadas, selos, camafeos e pezas de marfil. Do mesmo xeito, logo da publicación do seu traballo Numismatique du Béarn (1893), legou no seu testamento ao pobo de Pau as moedas da súa colección relacionadas coa historia local.
No terreo ideolóxico, Schlumberguer tiña unha ideoloxía profundamente conservadora, e apoiou activamente o movemento contrario a Dreyfus, xunto con Edgar Degas, Jean-Louis Forain e Jules Lemaître.
Igrexa da Milagrosa de Ourense
A Igrexa da Milagrosa é un templo católico do século XX situado no barrio de Cruz Alta, en Ourense (Galiza).
Gustave Schlumberger
Premios Gustave Schlumberger
No seu testamento, Schlumberger encomendoulle á Académie des Inscriptions et Belles Lettres a creación de tres premios, nos seguintes termos:
Por outra parte, Schlumberguer doou fondos a outras institucións para a creación doutros premios e axudas económicas, entre eles ao Colexio de Francia, para a creación dunha cátedra de Arqueoloxía Bizantina e un curso de Numismática, e á Sociedade de Anticuarios de Francia, para financiar as súas publicacións e para cerar outro Premio Gustave Schlumberger.
Igrexa da Milagrosa de Ourense
Historia
En 1967 o sacerdote Domingo García envioulle unha carta con data de 29 de agosto ao bispo de Ourense Ángel Temiño Sáiz. Nela solicitaba a creación da Parroquia da Milagrosa tras servir a comunidade durante décadas na Igrexa de Santa María Nai:
Gustave Schlumberger
Publicacións
miniatura| [[Moeda de Teófilo (S. IX), publicada por Gustave Schlumberger en Revue Numismatique (1892). ]] Ao longo da súa carreira, Schlumberguer publicou máis de 30 artigos en revistas do ámbito da arqueoloxía, a numismática e a sixilografía, e case outras tantas monografías. Esta é unha listaxe non exhaustiva dos seus traballos monográficos:
Igrexa da Milagrosa de Ourense
Historia
O bispo, tras obter un informe favorábel por parte do cabido o 22 de setembro, concedeulle a licenza para o levantamento da parroquia. Foi creada por Decreto Ordinario publicado no Boletín Eclesiástico da diocese de Ourense o 1 de maio de 1971. O templo foi construído nun viñedo propiedade dos Irmáns Paúles coñecido como «Fonte do Monte». Este foi valorado en 11 900 000 pesetas durante a realización dos trámites para edificar a igrexa. O inmoble da rúa Cardeal Quiroga foi taxado en 4 millóns de pesetas.
Independentismo groenlandés
miniatura|dereita|[[Bandeira de Groenlandia.]] miniatura|Celebración do día nacional de Groenlandia en 2010, en [[Sisimiut, exactamente un ano após o estabelecemento do autogoberno en 2009.]] O independentismo groenlandés (en Grønlandsk uafhængighed) é un movemento político independentista cuxo obxectivo é que Groenlandia abandone Dinamarca para converterse nun estado soberano e independente.
Igrexa da Milagrosa de Ourense
Exterior
O templo, ao cal se accede a través dunha escalinata, presenta unha fachada sinxela cun soportal. Os laterais consisten nunha combinación de muros de pedra graduados e paredes lisas con discretos contrafortes. Na cuberta destaca unha colorida cúpula cónica acristalada de seis caras, coroada por unha cruz como principal ornamento exterior.
Independentismo groenlandés
Proceso cara á independencia
En 1979, o goberno dinamarqués concedeu a Groenlandia o goberno autónomo, con Dinamarca mantendo o control de varias áreas, incluíndo as relacións exteriores, a defensa, os asuntos monetarios e o sistema xurídico de Groenlandia.
Igrexa da Milagrosa de Ourense
Interior
esquerda|miniatura|150x150px|Capela maior O interior, cunha superficie de 738 m² e capacidade para unhas 400 persoas, posúe unha única nave de planta hexagonal. No seu muro frontal sitúase unha sinxela capela maior, influenciada pola simplicidade ornamental estabelecida nos principios do Concilio Vaticano II.
O altar, construído en pedra, ten forma de trapecio invertido. Nel resalta unha letra M atravesada por unha cruz, símbolo representativo da Medalla Milagrosa. Na parte posterior ao altar sitúase unha talla de Cristo crucificado no centro, unha imaxe de San Vicente de Paúl á esquerda e outra da Virxe Milagrosa á dereita. Os laterais da capela están compostos por paneis con motivos circulares calados, e o sagrario fica desprazado cara a esquerda, no canto de estar situado no centro.
A nave caracterízase pola luminosidade proporcionada por catro vidreiras cadradas de gran tamaño, divididas en parellas por unha trabe en cada unha das paredes laterais. Outro trazo distintivo é a carencia de ornamentos, só ten dúas tallas amais das da capela maior: unha imaxe pétrea da Virxe Milagrosa, realizada por Carballo no lado da epístola, e unha talla de San Xosé, sobre un pedestal de madeira decorado cun arco oxival, no lado do Evanxeo.
Independentismo groenlandés
Proceso cara á independencia
A mínima representación de Groenlandia no Folketing dinamarqués fixo que, aínda que máis do 70% dos groenlandeses se opuxeran á entrada na Comunidade Económica Europea (CEE), uniuse en 1973 como parte de Dinamarca. Os temores dos groenlandeses de que a unión aduaneira permitise a empresas estranxeiras competir e pescar en exceso nas súas augas fixéronse realidade rapidamente. Despois de asegurarse o goberno autónomo, a escasa maioría (53%) da poboación de Groenlandia votou o 23 de febreiro de 1982 para abandonar a CEE, un proceso que durou ata 1985. Isto deu lugar ao Tratado de Groenlandia de 1985.
Igrexa da Milagrosa de Ourense
Interior
Na entrada sitúanse dous cadros: o da esquerda mostra o martirio de San Francisco Régis Clet e o da dereita, o de San Juan Gabriel Perboyre. O templo alberga unha cripta onde están os salóns de reunións e catequeses, e unha tribuna de planta trapezoidal e balaustrada de madeira. Destaca en particular o falso teito, cun óculo hexagonal situado baixo a cúpula que fornece luz natural á nave.
Independentismo groenlandés
Proceso cara á independencia
En 2008, os cidadáns de Groenlandia aprobaron o referendo de autogoberno de Groenlandia cun 75% dos votos a favor dun maior grao de autonomía. Groenlandia tomou o control das forzas da orde, da garda costeira e do sistema xurídico. O idioma oficial cambiou do dinamarqués ao groenlandés o 21 de xuño de 2009, día nacional de Groenlandia. O acto dá o control das relacións exteriores de Groenlandia á illa no comercio e outras áreas das que é responsable. Groenlandia ten representantes en Copenhague, Bruxelas, Reiquiavik e Washington, D.C.
Como parte da lei de autogoberno de 2009 (sección §21), Groenlandia pode declarar a súa total independencia se quere conseguila, pero tería que ser aprobada mediante un referendo entre o pobo groenlandés. Unha enquisa realizada en 2016 mostrou que había unha clara maioría (64%) para a independencia total entre o pobo groenlandés, mais unha enquisa realizada en 2017 mostrou que había unha clara oposición (78%) se iso significaba unha caída do nivel de vida.
O antigo primeiro ministro de Groenlandia, Kuupik Kleist, expresou repetidamente a necesidade de diversificar a economía de Groenlandia, que depende principalmente da pesca, o turismo e unha importante subvención anual do estado dinamarqués. A subvención en bloque equivale a preto de dous terzos do orzamento do goberno de Groenlandia ou aproximadamente a cuarta parte do PIB total de Groenlandia. A estabilidade económica é vista como unha base para a plena independencia política de Dinamarca. Cando Kim Kielsen foi reelixido cunha forte maioría como líder do maior partido independentista groenlandés Siumut en 2017, os observadores consideraron que era unha vitoria para a facción da "independencia lenta" en lugar da facción "agora independentista". (O seu opoñente, Vittus Qujaukitsoq, defendera a independencia aínda que iso significase perder a gran subvención anual en bloque do estado dinamarqués). Durante un debate no Parlamento dinamarqués (que tamén inclúe membros de Groenlandia) en 2018, o primeiro ministro dinamarqués. O ministro Lars Løkke Rasmussen dixo que Groenlandia ten que deixar claro se queren seguir sendo parte do Reino ou se independizan. Se Groenlandia se convertese nun país independente, a subvención anual en bloque de Dinamarca a Groenlandia cesaría.
En 2008, os defensores da independencia anunciaron o ano 2021 (o 300 aniversario do dominio colonial dinamarqués) como unha data para a posible independencia. En 2023, unha comisión encargada de elaborar unha constitución para unha Groenlandia independente presentou a súa proposta.
Igrexa da Milagrosa de Ourense
Contorna
A carón do templo atópase a residencia dos Irmáns Paúles. Xunto a ela, nun pequeno macizo, áchase un cruceiro, obra de Nicanor Carballo, inaugurado o 27 de outubro de 2001. Este cruceiro mostra, amais das típicas imaxes de Cristo crucificado e a Pietà, tallas da Virxe Milagrosa e San Vicente de Paúl no corpo do monumento.
Ceredigion
Ceredigion é un condado rural do oeste de Gales. Ten unha poboación de 72.884 habitantes, dos cales o 52% son falantes de galés (Censo de 2001). As súas principais cidades son Aberystwyth, Cardigan, Lampeter, Llandysul, Tregaron e Aberaeron. En termos de goberno local, Ceredigion está administrado polo Consello Provincial de Ceredigion e está dividido en 51 concellos.
Cidades e vilas principais
Tref Aberaeron, Aberarth, Aberporth, Tref Aberteifi, Tref Aberystwyth, Beulah, Blaenanerch, Blaenpennal, Blaenporth, Blaenrheidol, Bow Street, Y Borth, Bwlchllan, Bwlchyfadfa, Capel Bangor, Capel Cynnon, Capel Dewi, Capel Seion, Tref Ceinewydd, Ceulanmaesmawr, Ciliau Aeron, Dole, Dyffryn Aeron, Dyffryn Arth, Eglwysfach, Y Faenor, Ffostrasol, Ffwrnais, Glandyfi, Llanfihangel Genau'r Glyn, Henfynyw, Llanarth, Llanbadarn Fawr, Tref Llanbedr Pont Steffan, Llancynfelyn, Llanddewi Brefi, Llandyfriog, Llandysiliogogo, Llandysul, Llanfair Clydogau, Llanfarian, Llanfihangel Ystrad, Llangeitho, Llangoedmor, Llangrannog, Llangwyryfon, Llangybi, Llanilar, Llanrhystud, Llansanffraid, Llanwenog, Llanwnnen, Lledrod, Melindwr, Nantcwnlle, Penbryn, Penrhyn-coch, Plwmp, Pontarfynach, Pontsaeson, Pontsian, Post-bach, Post-mawr, Rhydowen, Talgarreg, Talybont, Tirymynach, Trawscoed, Trefeurig, Tref Tregaron, Troedyraur, Waunfawr, Y Ferwig, Ysbyty Ystwyth, Ystrad Fflur e Ystrad Meurig.
Eisteddfod Nacional
O eisteddfod (en galés /ə(i)ˈstɛðvɔd/; en plural eisteddfodau /-stɛð'vɔdaɨ/) é o festival galés por excelencia, unha mestura de literatura, música e espectáculos de teatro e danza.
Un Eisteddfod nacional celebrouse en Ceredigion en 1976 e 1992. Para máis información consultar:
Urdd Eisteddfod 2010
En 2010, o eisteddfod anual Urdd Gobaith Cymru chegou a Ceredigion. Foi a primeira vez desde o Lampeter eisteddfod en 1999.
O Campo de Anllo, Anllo, Sober
O Campo de Anllo é un lugar da parroquia de Anllo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Castinande, Anllo, Sober
Castinande é un lugar da parroquia de Anllo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Mayor Grom: Chumnoy Doktor
Mayor Grom: Chumnoy Doktor (en Майор Гром: Чумной Доктор) é un filme ruso de 2021 dirixido por Oleg Trofim. Está baseado no personaxe de banda deseñada de Bubble Comics, creado por Artyom Gabrelyanov. É o segundo filme adaptado de Bubble Comics, así como a primeira longametraxe baseada nunha banda deseñada rusa. Antes diso, o estudio lanzou a curtametraxe Mayor Grom. Está protagonizado por Tikhon Zhiznevsky no papel principal, xunto con Lyubov Aksyonova, Aleksei Maklakov, Aleksandr Seteykin, Sergei Goroshko e Dmitry Chebotaryov. O filme está ambientado na cidade de San Petersburgo e conta a historia do policía Igor Grom, un honesto e habelencioso axente con métodos poucos convencionais, que persigue un asasino enmascarado.
Hedd Wyn
Hedd Wyn nado Ellis Humphrey Evans o 13 de xaneiro de 1887 foi un poeta en galés que morreu o 31 de xullo de 1917 en Passchendaele na Primeira guerra mundial. Escribiu gran parte da súa poesía mentres traballaba de granxeiro. O seu estilo, influenciado polo romanticismo trataba temas da natureza e relixión. Tamén escribiu poemas bélicos desde 1914.
Primeiros anos
Naceu en Penlan, unha casa no centro de Trawsfynydd, Meirionydd, Gales. Era o maior de once fillos. En 1887 a familia trasladouse a Cwm Prysor, a poucos km de Trawsfynydd, onde recibiu educación básica, traballou como pastor gandeiro e pasou alí a maior parte da súa vida.
A pesar da súa breve asistencia á escola formal (6-14) tiña talento para a poesía e compuxo o seu primeiro poema aos once anos, "Y Das Fawn" ('A turba'); mostrou interese pola poesía en galés e en inglés, en especial a de Percy Bysshe Shelley.
Eisteddfodau
Desde 1913, Hedd Wyn comezou a ter sona pola súa poesía ao gañar cátedras nos eisteddfodau locais de Pwllheli, Pontardawe e Llanuwchllyn. En 1915 presentou o poema "Eryri" (oda a Snowdonia) no Eisteddfod nacional que se celebrou en Bangor, Gwynedd. Ao ano seguinte ocupou o segundo lugar no Eisteddfod en Aberystwyth con "Ystrad Fflur", un awdl escrito en honor de Strata Florida, as ruínas medievais da abadía cisterciense de Ceredigion.
Primeira guerra mundial
Hedd Wyn era pacifista e inicialmente non se alistou para a guerra, sentindo que nunca podería matar a ninguén. A guerra deixou os inconformistas galeses profundamente divididos. Tradicionalmente, non eran afíns á guerra, e houbo un importante enfrontamento entre os que apoiaban a acción militar e os que adoptaban unha postura pacifista por motivos relixiosos.
Recrutamento
miniatura|284x284px| O cartel de recrutamento "Lord Kitchener Wants You" de [[1914.]] Aínda que o traballo agrícola foi clasificado como unha ocupación reservada estratéxica, en 1916 a familia Evans foi obrigada a enviar un dos seus fillos para unirse ao exército británico. Hedd Wyn, de 29 anos, alistouse en lugar do seu irmán máis novo Robert. En febreiro de 1917, recibiu o seu adestramento en Liverpool, pero en marzo de 1917 o goberno solicitou labregos para arar e moitos soldados foron liberados temporalmente. Hedd Wyn recibiu sete semanas de permiso. Pasou a maior parte deste permiso traballando no awdl Yr Arwr ('O heroe'), a súa presentación para o National Eisteddfod. Segundo o seu sobriño, Gerald Williams,"'1917 foi un ano húmido. Volveu para catorce días de permiso e escribiu o poema 'Yr Arwr' sobre a mesa onda o lume. Sendo un tempo chuvioso, ficou outros sete días. Estes días extra convertérono nun desertor. Así que a policía militar foi buscalo e levouno ao cárcere de Blaenau. Dende alí viaxou á guerra a Bélxica. Debido a que se foi con tanta présa esqueceu o poema sobre a mesa, polo que o volveu escribir na viaxe. Por tanto, hai dúas copias: unha en Aberystwyth e outra en Bangor.'"En xuño de 1917, Hedd Wyn uniuse aos Royal Welsh Fusiliers en Francia. A súa chegada deprimiuno, como se exemplifica na súa cita: "Peso tempo, alma pesada, corazón pesado. Esa é unha trinidade incómoda, non?" Con todo, en Fléchin rematou a súa entrada na National Eisteddfod e asinouna "Fleur de Lis". O 31 de xullo o batallón marchou cara á ofensiva coñecida como batalla de Passchendaele.
Terceira batalla de Ypres e morte
miniatura| A tumba de Hedd Wyn no cemiterio de Artillery Wood, Boezinge, [[Bélxica.]] Hedd Wyn resultou ferido de morte nas primeiras horas da Terceira Batalla de Ypres. Avanzaba cara a un punto forte alemán – nas ruínas da aldea belga de Hagebos – cando foi alcanzado. Nunha entrevista de 1975, Simon Jones, un veterano dos Royal Welsh Fusiliers, recordou:
"'Comezamos por Canal Bank en Ypres, e matárono no medio de Pilckem. Escoitei a moitos dicir que estaban con Hedd Wyn isto e aquilo, ben eu estaba con el... Podo dicir que foi unha casca-nasal (proxectil) no estómago o que o matou. Podería dicir que... El ía diante miña, e vin como caeu de xeonllos e colleu dous puñados de terra... Estaba morrendo, claro... Había padiolas que viñan detrás de nós... Estarías incumprindo as regras se foses axudar a alguén ferido estando nun ataque'."Entre as vítimas mortais dese día tamén se atopaba o poeta de guerra irlandés Francis Ledwidge.
Hedd Wyn foi enterrado no cemiterio de Artillery Wood, preto de Boezinge. A súa lápida recibiu as palabras adicionais Y Prifardd Hedd Wyn ("O bardo xefe, Hedd Wyn").
Eisteddfod Nacional
Recibiu postumamente a cátedra de bardo no Eisteddfod Nacional. O 6 de setembro de 1917 tivo lugar a cerimonia de Presidencia do Bardo en Birkenhead Park, Inglaterra; asistiu o primeiro ministro británico de fala galesa, David Lloyd George. Despois de que os adxudicatarios anunciasen que a entrada presentada co pseudónimo Fleur de Lys resultou gañadora, soaron as trompetas para que o autor se identificase. Despois de tres citacións, o arquidruída Dyfed anunciou que o gañador fora morto en combate seis semanas antes. A cadeira baleira foi entón cuberta nunha saba negra e entregada aos pais de Evans. Aquel festival denomínase Eisteddfod y Gadair Ddu ('O Eisteddfod da cadeira negra').
A cadeira foi feita a man polo artesán flamengo, Eugeen Vanfleteren (1880–1950), un carpinteiro nado en Malinas, Bélxica, que fuxira a Inglaterra ao estalar a guerra, instalándose en Birkenhead.
Manuscritos e publicacións
dereita|miniatura| Estatua de Hedd Wyn na súa aldea natal de Trawsfynydd. Xusto despois do Eisteddfod, formouse un comité en Trawsfynydd para coidar do legado do poeta. Baixo o liderado de JR Jones, o director da escola, todos os manuscritos da man do poeta foron recollidos e conservados coidadosamente. Debido aos esforzos do comité, publicouse en 1918 a primeira antoloxía da obra do bardo, titulada Cerddi'r Bugail ('Os poemas do pastor'). Os manuscritos foron doados á Biblioteca Nacional de Gales en 1934.
Hedd Wyn, Ei Farddoniaeth, unha antoloxía completa das súas obras, foi publicada en 2012.
O poema "Yr Arwr" ("O heroe"), polo que Hedd Wyn gañou o National Eisteddfodd, aínda se considera a súa obra máis grande. A oda estrutúrase en catro partes e presenta dous personaxes principais, Merch e Drycinoedd ('Filla das tempestades') e Arwr. Houbo moito desacordo sobre o significado da oda. Pódese dicir con certeza que Hedd Wyn, como o seu poeta favorito Shelley, desexaba unha humanidade perfecta e un mundo perfecto durante o caos da guerra.
Trawsfynydd
Unha estatua de bronce de Hedd Wyn, vestido de granxeiro, foi inaugurada pola súa nai no centro da vila en 1923. Leva un englyn que Hedd Wyn escribira en memoria dun amigo asasinado, Tommy Morris.
A cadeira barda de Evans está en exposición permanente na granxa da súa familia preto de Trawsfynydd. Yr Ysgwrn foi preservada tal e como estaba en 1917 polo sobriño do poeta, Gerald Williams. En 2012, foi galardoado cun MBE pola súa "contribución excepcional" á conservación do patrimonio do seu tío. A Autoridade do Parque Nacional de Snowdonia anunciou o día de San David de 2012 que adquirira a granxa para a nación galesa. Os obxectivos da Autoridade son protexer e preservar o sitio e mellorar a experiencia do visitante para compartir a historia de Hedd Wyn.
Conmemoracións do centenario
En agosto de 2014, o Welsh Memorial Park, Ypres, foi presentado en Pilckem Ridge. O monumento á guerra atópase preto do lugar onde Hedd Wyn foi ferido mortalmente.
Para conmemorar o 100º aniversario da súa morte, fíxose unha cadeira bárdica, presentada ao goberno galés nun servizo especial de lembranza no parque Birkenhead en setembro de 2017. Tamén se inaugurou un monumento ao poeta no parque, o lugar do Eisteddfod Nacional de 1917.
En novembro de 2017, como parte das conmemoracións anuais do Armisticio británico, emitiuse unha instalación de vídeo que conmemoraba a vida de Hedd Wyn nas paredes exteriores da Biblioteca Nacional de Gales, Aberystwyth. O traballo foi a culminación dun proxecto no que participaron máis de 800 escolares e adultos de escolas primarias e secundarias de Gales que analizaba a vida e o legado do poeta. [
Película
O filme biográfico Hedd Wyn saíu en 1992. A película, que protagonizaba Huw Garmon como o poeta, está baseada nun guión de Alan Llwyd. Representa a Hedd Wyn como un heroe tráxico que non lle gusta moito o ultranacionalismo da guerra que o rodea e a súa loita condenada por evitar o servizo militar.
En 1993 Hedd Wyn gañou o Premio de Televisión da Royal Television Society na categoría Best Single Drama. Converteuse no primeiro filme británico en ser nomeado á mellor película en lingua non inglesa na 66ª edición dos Óscar. En 1994, nos acabados de inaugurar premios BAFTA Cymru, gañou en seis categorías: Mellor director (Paul Turner), Mellor Deseño (Jane Roberts e Martin Morley), Mellor Drama - Gales (Shan Davies e Paul Turner), Mellor Montaxe (Chris Lawrence), Mellor música orixinal (John ER Hardy) e Mellor guionista - galés (Alan Llwyd).
Literatura
The Black Chair, unha novela xuvenil de 2009 de Phil Carradice, está baseada na vida de Hedd Wyn. En xullo de 2017, Y Lolfa publicou An Empty Chair, outra novela xuvenil que conta a historia de Hedd Wyn desde o punto de vista da súa irmá adolescente, Anni (nai de Gerald Williams ). É unha adaptación de Haf Llewelyn da súa premiada novela en lingua galesa, Diffodd Y Sêr.
Música
O tema "Halflife" do álbum de 2015 Everyone Was a Bird do grupo de música electrónica de vangarda Grasscut fai referencia a Hedd Wyn como unha figura da historia de Trawsfynydd, fusionando a súa presenza coa dos reactores da central nuclear de Trawsfynydd.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Manuel Barja Cerdeira
Manuel Barja Cerdeira, nado o 16 de outubro de 1853 en Santiago de Compostela e finado na Coruña o 5 de setembro de 1943, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1877. Foi redactor de El Libredón na súa primeira etapa e o primeiro director de El Diario de Galicia. Foi presidente do Círculo Católico da Coruña, e da Federación Católico-Agraria. Maxistrado suplente da Audiencia da Coruña, foi deputado provincial e vicepresidente da Deputación en 1930. Foi presidente da Cooperativa Eléctrica Coruñesa e vicepresidente da Caixa de Aforros-Monte de Piedade da Coruña.
Vida persoal
Casou con María Dolores de Quiroga Lavalle (que finou o 26 de xaneiro de 1940) e foi pai de Manuel, José Mª María e Juan Barja de Quiroga.
Egas Moniz, o Aio
Egas Moniz IV de Riba Douro, coñecido como O Aio, nado contra 1080 e finado o 3 de agosto de 1146, foi un rico-homem do condado de Portugal, da estirpe dos Riba Douro, unha das cinco grandes familias de Entre Douro e Miño do século XII.
Chamado no nobiliario medieval "o honrado e beato Dom Egas Moniz de Ribadouro" (por ter nacido nesta comarca e posuír a maior parte dos dominios), e coñecido nas Indagacións do século XIII, como meono Dom Egas.
Egas Moniz destacou pola súa actividade política e guerreira que provocou a caída da condesa Teresa e a chegada de Afonso Henriques ao poder, sendo o seu "criado" ou "titor", función da que procede o seu alcume.
Donestech
Donestech é un grupo que investiga e intervén no ámbito da muller e das novas tecnoloxías. Naceu en Barcelona en 2006 e converteuse nunha clave para comprender a investigación e a acción ciberfeminista, especialmente no mundo latino, contornas feministas e activistas.
Donestech levou a cabo diversas investigacións sobre mulleres na tecnoloxía e foron pioneiras na investigación acción ciberfeminista en Cataluña e no resto do Estado español. Entre eles investigaron os procesos de inclusión das mulleres nas TIC e, en concreto, das tecnólogas artísticas e das hackers. Tamén se dedicaron á produción audiovisual e ao desenvolvemento de visualizacións informáticas sobre as relacións das mulleres e as TIC. Por último, traballan intensamente en actividades formativas e elaboraron diversos materiais didácticos, guías e kits sobre xénero e novas tecnoloxías.
Donestech tamén colaborou con diversas entidades e colectivos e mesmo participou en festivais, xornadas e congresos para divulgar e visibilizar as experiencias das mulleres coas tecnoloxías.
Token Vexator Canadiensis
Todas estas pezas presentan unha aparencia moi descoidada e reproducen nos seus anversos un busto vagamente recoñecible como masculino, e unha imaxe feminina no reverso que lembra a de Britannia. A súa lenda do anverso — VEXATOR CANAD(I)ENSIS —, pola que se coñece esta serie, pódese entender como un xeito de protesta satírica contra un gobernador impopular do Canadá ou mesmo como Guillerme IV, como "acosador do Canadá", ou, noutras interpretacións, podería representar simplemente un trampeiro comerciante de peles. Para algúns autores, esta imprecisión sería deliberada para permitir ao seu emisor ser acusado de sedición.
Malia amosaren a data de 1811 —e, probablemente nun só caso, a de 1810— nos seus reversos, considerouse que estas moedas foron emitidas nalgún momento da década de 1830 e que a data anterior serviría para eludir as leis que prohibían a importación de novas emisións de tokens. No entanto, algúns estudos numismáticos recentes cuestionan esta hipótese e sosteñen que serían emitidos máis preto da data que amosan.
Caracterización
Algúns destes to tokens están cuñados en cobre e outros en latón, e o seu rango de pesos é moi amplo, desde os 3,0 gramos aos 6,5 gramos. Coñécese mesmo un exemplar que chega aos 8 gramos. miniatura|Token Vexator Canadiensis catalogado por [[Pierre-Napoléon Breton|Pierre-Napoleon Breton coa referencia Breton-558. ]]
Anverso
O anverso representa un busto dun home ollando cara á esquerda, co cabelo ondulado e cun aspecto descoidado. Tradicionalmente enténdese que a lenda do anverso é a expresión latina VEXATOR CANADIENSIS, aínda que en ocasións tamén se podería entender como VENATOR CANADIENSIS ; e segundo o caso podería traducirse, respectivamente como "acosador do Canadá" ou como "cazador (trampeiro) canadense". A lenda está gravada dunha maneira moi descoidada e co " N " de CANADIENSIS invertido. Ademais, algúns autores, na súa descrición do busto, interpretan que este ten a lingua de fóra. Algunhas variedades do anverso presentan tamén unha estrela debaixo do busto.
Reverso
No reverso reprodúcese unha figura sedente claramente feminina, tamén cun aspecto moi descoidado, que semella a clásica representación da Britannia da moeda de cobre inglesa, rodeada pola lenda NON ILLOS VIS CAPERE, coa a data 1811 ou, moito máis raramente, 1810 no exergo. Unha interpretación desta lenda é: "Non che gustaría atrapalos?". Partindo a lenda aparece adoito unha estrela de cinco puntas, aínda que existe unha variante con tres estrelas.
Primeiros estudos
miniatura|Ilustración dun token Vexator Canadiensis (Breton 558), reproducida en [[Pierre-Napoléon Breton|Breton, P. N. (1894). Popular Illustrated Guide to Canadian Coins, Medals. ]] O primeiro autor en describir os tokens Vexator Canadiensis foi Alfred Sandham, no seu traballo de 1869 titulado Coins, Tokens and Medal of the Dominion of Canada. Sandham non cuestionou a data que figura impresa nestas moedas e, xa que logo, considerounas como as primeiras emitidas en territorio canadense, no canto de ser importada de fóra do país. No seu catálogo describiu tres exemplares, que situou como os números 5, 6 e 7 baixo a epígrafe "Canada", aínda que menciona que tiña coñecemento doutras variedades, que diferían "no xeito de escribir ou na puntuación". Sandham interpretou que a figura feminina dos reversos estaba "bailando". miniatura|227x227px|Retrato do xeneral James Craig, quen para o numismático William Kingsford é o obxecto da sátira dos tokens Vexator Canadiensis. En 1874 publicouse o segundo estudo acerca destas moedas, obra de William Kingsford, titulado A Canadian Political Coin. A maior parte desta monografía céntrase no trasfondo político do Alto Canadá na década de 1810 que, na súa opinión, conduciu á emisión destes tokens, e menciona que na súa maioría foron atopados no Quebec. Kingsford foi o primeiro en interpretar a lenda dos reversos como "Non che gustaría atrapalos?" Baseándose na data que aparecía nas moedas e na lenda VEXATOR CANADIENSIS, o "acosador do Canadá" corresponderíase co xeneral James Craig, que fora gobernador xeral do Canadá ata ese mesmo ano (1811).
Esta tese de Kingsford foi recollida por Pierre-Napoléon Breton no seu catálogo ilustrado de numismática canadense publicado en 1894, quen, ao describir os antecedentes históricos destas moedas, tamén afondou no carácter ditatorial do Goberno colonial de Craig. Breton tamén menciona que todos os exemplares destes tokens aos que el tivera acceso estaban "mal cuñados" e era "imposible atopar algún en bo estado". En tanto que Sandham mencionaba tres variedades, Breton só enumerou dúas, que catalogou cos números 558 e 559, ao tempo que sinala que cada unha ten as súas propias variantes. Utilizando unha escala de dez graos —na que o 10 lle corresponde á máis rara—, Breton atribúelle a estas pezas un grao de rareza de 3, aínda que sinala que "están a converterse raras". miniatura|160x160px|Ilustración de [[Howland Wood dun token Vexator Canadiensis con data 1810 no anverso e sen a característica lenda. ]] En 1910, o numismático estadounidense Howland Wood descubriu unha variante dos tokens Vexator Canadiensis que presentaba nos anversos unha cabeza de maior tamaño, sen lenda ningunha e coa data de 1810 baixo o busto. O reverso, que describiu como "variante co vestido da figura feminina que parece feito de plumas", aproximábase ao catalogado por Bretón co número 558 —aínda que coa data de 1811—. Wood especulou, por tanto, con que estes tokens foran concibidos con anterioridade á marcha de John Craig, ou tamén con que o anverso correspondería a un cuño experimental posto en servizo de xeito improvisado. Non apareceu ningún outro exemplar destes tokens coa data de 1810 desde a descuberta de Wood, polo que se considera como "probablemente único". O espécime coñecido forma parte da Colección Nacional de Moeda, do Museo do Banco do Canadá.
O estudo máis exhaustivo sobre os Vexator Canadiensis foi o levado a cabo polo numismático canadense Robert W. McLachlan, no seu artigo "When Was the Vexator Canadensis Issued?", publicado en 1915. Logo de revisar persoalmente entre 25 e 30 espécimes destas moedas, só puido atopar as dúas variantes principais que coincidían coas descritas por Breton. Xa que logo, consideraba as tres variantes sinaladas por Sandham como un erro, e interpretaba o traballo deste como "preparado ás présas, sen un exame axeitado das pezas descritas". McLachlan consultou a dous expertos en lingua latina, que coincidiron na interpretación de Kingsford da inscrición NON NILOS VISCAPERE como "Non che gustaría atrapalos?".
Dada a lixeireza destes tokens, McLachlan pensa que non deberon de ser aceptadas como moedas de medio penique xa en 1811, e que non hai probas de que se produciran cuñaxes no Canadá nunha data tan temperá. Esta situación tería cambiado, no entanto, na década de 1830, cando xurdiron outros tokens lixeiros —entre eles os tokens Blacksmith, aos que McLachlan considera que se parecen os Vexator Canadiensis—, que tamén se caracterizaban polo confuso das súas lendas. McLachlan tamén sinalou que moitos dos tokens cuñados para seren usados no Baixo Canadá a mediados da década de 1830 portaban datas anteriores, como os tokens de Tiffin, que amosaban a data de 1812, os de Harp, de 1820, e os de medio penique británicos, que se emitiron por vez primeira na década de 1730, durante o reinado de Xurxo II.
Ao atopar exemplares dos tokens Vexator Canadiensis en similar proporción en Montreal e en Quebec, McLachlan consideraba máis probable que estes fosen cuñados en Montreal e non antes de 1835. Este autor chegou tamén á conclusión de que o "acosador" ou "torturador" sinalado podería ser moi probablemente Guillerme IV e de que, aínda que o emisor quería satirizar secretamente a Administración do Baixo Canadá desde a perspectiva franco-canadense, a motivación principal era o lucro mediante a emisión de tokens infravalorados para a circulación.
Unha análise das lendas dos tokens Vexator Canadiensis realizada na década de 1960 concluíu que era probable que quen deseñara estas moedas tivese coñecementos numismáticos, xa que debía estar familiarizado con lendas similares dos coñecidos como "tokens de evasión" dos Estados Unidos e de Inglaterra, e só unha persoa ben formada podería ser quen de "idear unha peza así e compor unha lenda orixinal en latín".
Estudos modernos
O catálogo de 2012 publicado por W. K. Cross sobre os tokens coloniais canadenses recoñece tres variantes dos tokens Vexator Canadiensis, entre elas as cuñaxes en cobre e en latón. Desde entón apareceron novas variantes, entre elas dous espécimes distintos cunha soa cara gravada.
O histórico artigo de McLachlan's acerca destas moedas foi reexaminado en tempos máis recentes, pondo en dúbida aspectos como a súa suposta relación cos tokens Blacksmith, a súa datación na década de 1830, como pensaba McLachlan, e mesmo se estaban destinados á súa posta en circulación. O numismático Wayne Jacobs revisou a historia e os estudos sobre estas moedas nun artigo de 1996, no que propuxo que os "vexators" eran, de feito, un "pase de loxa" utilizado polos membros da Irmandade de Cazadores, polo que nunca estarían destinados á circulación, senón a identificar aos membros desta loxa.
Mediante fluorescencia de raios-X decubriuse que dúas das variedades destes tokens son idénticas na súa composición elemental, o que suxire que se fabricaron ao mesmo tempo ou que, polo menos, procedían do mesmo lote de pranchas de cobre.
A cantidade total de tokens Vexator Canadiensis dispoñibles para os coleccionistas actuais estimouse entre 300 e 400.
Ride the Fader
Ride the Fader é o segundo e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Chavez, publicado o 5 de novembro de 1996 a través do selo Matador Records. O disco está considerado por moitos críticos e seguidores o mellor traballo do grupo.
Blas García Piñeiro
José Blas García Piñeiro, nado en Cespón (Boiro) en 1969, é un político galego do PSdeG.
Traxectoria
Estudou Filoloxía Hispánica na Universidade de Santiago de Compostela. Militante das XSG en Boiro, foi concelleiro nesta localidade de marzo a xuño de 1999. Traballador en excedencia da CENG do PSdeG-PSOE. Foi secretario xeral da Agrupación Socialista de Boiro de 2000 a 2004, así como secretario comarcal do partido no Barbanza dende 2004 ata 2008. Responsable de organización de Actos Públicos, Márketing e Acción Electoral. Foi elixido concelleiro en Ames dende 2014, a pesar de non concorrer na lista, tras a renuncia de todos os membros da candidatura. Nas eleccións municipais de 2015 foi reelixido concelleiro como número tres da candidatura socialista, asumindo responsabilidades de goberno. Nas eleccións municipais de 2019 presentouse de novo como número tres da candidatura do PSdeG-PSOE, sendo elixido de novo concelleiro de Ames e nomeado segundo tenente-alcalde. Neste mandato foi elixido deputado provincial, encargándose da área de Promoción Económica. Coa renuncia de José Miñones para ser nomeado Delegado do Goberno en Galicia, foi nomeado alcalde de Ames o 8 de abril de 2021. En marzo de 2022, asumiu a Secretaría Xeral do PSdeG de Ames. Foi candidato á alcaldía nas municipais de 2023 e foi reelixido alcalde como cabeza da lista máis votada.
Filmes de México propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Alfonso Cuarón dirixiu Roma (2018), primeiro filme mexicano en gañar o premio.]] México presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1957. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, México presentou cincuenta e oito filmes para o Óscar e nove deles foron nomeados pola Academia para o mellor filme internacional. Arturo Ripstein representou a México en cinco ocasión, máis ca ningún outro director mexicano, mais nunca recibiu un nomeamento. Roma converteuse no primeiro filme mexicano en gañar o premio.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou México para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Tódalas propostas mexicanas foron rodadas en castelán, con dúas excepcións: a proposta de 2007, Stellet Licht, que foi rodada exclusivamente no dialecto plautdietsch do baixo alemán, e a proposta de 2018, Roma, que está parte en castelán e parte en mixteco.
Condado de Lake Grace
miniatura|dereita|Localización do condado de Lake Grace en [[Australia Occidental.]]
O condado de Lake Grace (en inglés Shire of Lake Grace) é unha área de goberno local de Australia no sueste do estado de Australia Occidental, en Australia.
Xeografía
O condado, ten unha altitude media de 364 msnm, e está situado aproximadamente a 350 km ao leste-sueste de Perth, a capital do estado. Ocupa unha superficie de 10 379,2 km2, e segundo o censo de 2016 tiña 1268 habitantes, polo que a súa densidade de poboación era de 10 379,2 hab./km2.
O centro administrativo do condado é a cidade de Lake Grace.
Historia
O distrito de Lake Grace Road creouse o 22 de decembro de 1922. O 1 de xullo de 1961 converteuse nunha Comarca (Shire) baixo a Lei de goberno local de 1960, que reformou todos os distritos en condados.
Karina Gibert
Karina Gibert i Oliveras é unha enxeñeira informática catalá e profesora universitaria, especialista en intelixencia artificial e big data.
Traxectoria
Licenciouse en Informática, na especialidade de Estatística Informática e Intelixencia Artificial, e fixo o doutoramento en Informática e un posgrao en Maxisterio Universitario.
Dende 1980, é docente da UPC e dende 2018, é catedrática da Universitat Politècnica de Catalunya - Barcelona Tech (UPC). Imparte diversas materias sobre estatística, análise multivariada, minería de datos, ciencia de datos e sistemas intelixentes de apoio á decisión.
É a cofundadora e actual directora do centro de investigación Intelligent Data Science and Artificisl Intelligence (IDEAI- UPC). É vicedecana da Presidencia da Igualdade e Ética do Colexio Oficial de Enxeñaría en Informática de Cataluña desde 2020 (antiga vicedecana de Big Data, Data Science e Intelixencia Artificial ). Tamén é membro do grupo de traballo Catalonia.AI e participou na elaboración do Plan Estratéxico de IA do goberno catalán.
Tamén asesora á Comisión Europea en temas de ética e intelixencia artificial, e é editora da revista Environmental Modeling and Software.
It's All Around You
It's All Around You é o quinto álbum de estudio da banda estadounidense de post-rock Tortoise, publicado o 6 de abril de 2004 a través do selo Thrill Jockey.
Colón salvadoreño
O colón foi a unidade monetaria do Salvador desde 1892 ata 2001, cando foi substituído progresivamente no uso polo dólar estadounidense, aínda que oficialmente non deixou de ter curso legal.
O 1 de outubro de 1892, o Goberno do presidente Carlos Basilio Ezeta, decidiu que o anterior peso salvadoreño pasase a denominarse "colón", en homenaxe a Cristovo Colón, do mesmo xeito que faría Costa Rica co seu peso catro anos despois, acolléndose a unha tendencia da época co gallo das celebracións do IV centenario da Descuberta de América, aínda que non foi ata a reforma de 1919 cando o colón substituíu formalmente o peso.
As moedas do sistema do colón foron emitidas a partir de 1934 polo Banco Central de Reserva de El Salvador, organismo gobernamental creado o 19 de xuño dese ano para se encargar da política monetaria do país.
O 1 de xaneiro de 2001 entrou en vigor a Lei de Integración Monetaria, baixo o Goberno do presidente Francisco Flores, que autorizaba a libre circulación do dólar estadounidense no país, cun tipo de cambio fixado en 8,75 colóns.
Coproporfirinóxeno I
O coproporfirinóxeno I é un isómero do coproporfirinóxeno III, un intermediario metabólico na biosíntese normal do grupo hemo. O composto non se produce normalmente no corpo humano; a súa produción e acumulación causa un tipo de porfiria.
Colón salvadoreño
No momento en que se deixou de cuñar, circulaban moedas de 1, 5, 10, 25 e 50 centavos (a moeda fraccionaria), e dun colón. Canto ao papel moeda, no momento da súa desaparición circulaban billetes de 5, 10, 25, 50, 100 e 200 colóns, e anteriormente existiran de 1 e de 2 colóns. Aínda que o colón segue a aceptarse legalmente no comercio ao tipo de cambio fixo establecido, en realidade pódese considerar como extinto, xa que nin circula nin se producen emisións con ese valor facial.
Coproporfirinóxeno I
A diferenza entre o coproporfririnóxeno I e III está en como están arranxados os catro carboxietilos (grupos "P") e os catro grupos metilo (grupos "M"). O isómero I ten a secuencia MP-MP-MP-MP, mentres que o III é MP-MP-MP-PM, coas dúas últimas cadeas laterais invertidas.
Biosíntese
O coproporfirinóxeno I non se produce na vía normal da biosíntese da porfirina. Porén, se o encima uroporfirinóxeno-III cosintase está ausente ou inactivo, prodúcese o composto uroporfirinóxeno I en lugar de uroporfirinóxeno III. O encima uroporfirinóxeno III descarboxilase actúa sobre o isómero I, producindo coproporfirinóxeno I:
Colón salvadoreño
Antecedentes
Logo de disolta a federación en 1841, o Goberno Salvadoreño xa como república independente creou como primeira moeda nacional o real salvadoreño. miniatura|20 [[Peso salvadoreño|pesos de 1892]] En 1883, baixo a presidencia de Rafael Zaldívar, promulgouse a primeira lei monetaria, pola que se adoptou o peso salvadoreño como unidade monetaria, inspirado no real de oito español. A nova lei tomou como base o sistema métrico decimal, xa que o peso se dividía en 10 reais (agora como moeda fraccionaria).
Coproporfirinóxeno I
Biosíntese
center|500px
Colón salvadoreño
Antecedentes
A finais do século XIX apareceron os primeiros billetes, cuxa emisión estaba a cargo de bancos privados autorizados polo Goberno. O primeiro banco emisor foi o Banco Internacional, fundado en 1880, e houbo tamén emisións doutros como o Banco Occidental e o Banco Agrícola Comercial.
Nacemento do colón
miniatura|[[Reverso (moedas)|Reverso dun billete dun colón de 1920 (con sobreimpresión de 1925)]] Baixo a presidencia de Carlos Ezeta inaugurouse a Casa da Moeda o 28 de agosto de 1892 e o 1 de outubro do mesmo ano, como homenaxe a Cristovo Colón no IV centenario da Descuberta de América, a Asemblea Lexislativa acordou que o peso pasase a recibir a denominación de "colón".
Gone Glimmering
Gone Glimmering é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Chavez,  publicado o 23 de maio de 1995 a través do selo Matador Records. Segundo o libreto, o disco gravouse as fins de semana de decembro de 1994 e xaneiro de 1995 en varios lugares con varios produtores/enxeñeiros (Bob Weston, Bryce Goggin e John Agnello).
Colón salvadoreño
Nacemento do colón
En 1919 houbo unha nova reforma da lei monetaria, pola que se estipulaba que as moedas gastadas pola circulación fosen retiradas da circulación e as pezas recortadas ou perforadas fosen rexeitadas para o curso legal. Mediante esa reforma, quedou prohibido o uso de fichas privadas e vales en substitución da moeda oficial e, ademais, déuselle ao Ministerio de Facenda a facultade de controlar a circulación da moeda. O colón substituíu entón formalmente o antigo peso como moeda nacional, con valor equivalente e cunha taxa de cambio de dous colóns por cada dólar.
Gone Glimmering
Realizouse un vídeo musical para o tema "Break Up Your Band" que apareceu no programa da MTV Beavis and Butt-Head.