cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neoxeno
Plioceno
Predominan as fanerógamas, aínda que coexisten con bosques de coníferas. Desenvólvense bosques de caducifolias a medida que se acentúan os cambios estacionais. Neste momento detéctase en Eurasia unha importante regresión das masas boscosas e a expansión das pradarías de gramíneas.
Rocambole
miniatura|dereita|Rocambole. Rocambole é un personaxe literario creado polo escritor francés do século XIX Pierre Alexis Ponson du Terrail. A importancia das novelas de Rocambole xace en que representa a transición entre a novela gótica e o heroe moderno de ficción. O termo rocambolesco é unha alusión a este personaxe e indica algo extraordinario ou inverosímil.
Parlamento de Frankfurt
miniatura|Primeira deliberación O Parlamento de Frankfurt foi a Asemblea Nacional alemá creada durante as revolucións de 1848, que tratou de unir Alemaña nunha maneira democrática. Constaba de 831 deputados.
Os 831 membros do parlamento de Frankfurt reuníronse na igrexa de San Pablo, Frankfurt o 18 de maio de 1848, cando o rei Frederico Guillerme IV de Prusia deu o seu consentimento á primeira constitución alemá.
Os dereitos civís
As sesións empezaron en xullo cando os dereitos civís discutíronse. Alcanzouse un acordo acerca dos dereitos civís en outubro, promulgándose en decembro. Estes dereitos civís formarían a base principal de moitas constitucións democráticas nos estados alemáns.
As faccións
Despois da discusión acerca dos dereitos civís, a asemblea fracciounouse. Á dereita apareceron os federalistas conservadores, que propugnaban un estado federal con amplos poderes para os monarcas. Cara ao centro político, estaban os federalistas constitucionais, que favorecían un estado federal cunha monarquía sometida á constitución. Á esquerda estaban os unitaristas moderados, que desexaban un estado centralizado cunha monarquía responsable ante o parlamento. Máis á esquerda, os unitaristas republicanos, partidarios dunha república centralizada. Por suposto, as diferenzas entre as faccións dificultaron o traballo.
A obstrución
Parte do traballo foi obstruido ademais polas rebelións socialistas dos marxistas, a resistencia conservadora de Austria, Prusia e os países estranxeiros e por unha disputa acerca de Schleswig-Holstein. Despois de difíciles debates, os deputados elixiron a solución da pequena Alemaña (Alemaña baixo a dirección de Prusia, sen Austria).
Schleswig-Holstein
Os daneses que vivían en Schleswig querían a unión destes territorios con Dinamarca, xa que sentían ameazada a súa forma de vida en Alemaña. Cando se propuxo adoptar unha constitución para Dinamarca, tiveron unha oportunidade excelente para expor os seus desexos. Frederico VII de Dinamarca escoitou as súas peticións e forzou a anexión de Schleswig a Dinamarca. Os alemáns rebeláronse e Prusia interveu a favor da Confederación Xermánica. Asinouse un armisticio en agosto de 1848 e o Parlamento de Frankfurt amosou por primeira vez a súa debilidade: carecía de verdadeiro poder para impor as leis e tivo que aceptar o armisticio.
As rebelións
En setembro houbo unha rebelión en Frankfurt e o parlamento viuse obrigado a chamar tropas doutros estados alemáns para a súa protección.
O fracaso
Despois de completar a constitución, os deputados ofreceron a coroa de Alemaña a Frederico Guillerme. El negou unha coroa da canle e provocou que os deputados prusianos e austríacos abandonasen o parlamento, que estaba condenado a ser disolto.
Conclusión
O Parlamento de Frankfurt foi a primeira tentativa de crear unha Alemaña unificada. Deuse o espazo para funcionar, pero o parlamento era feble, xa que non tivo poder legal (que estaba nas mans da Confederación Xermánica). As revolucións nas cales o parlamento tiña a súa base, foron esmagadas. A negativa de Federico Guillerme á coroa de Alemaña deu a Prusia e a Austria unha escusa para retirar aos seus deputados, anulando así a derradeira ameaza revolucionaria. Os grandes gañadores foron os conservadores.
Aeroporto de Visakhapatnam
O aeroporto de Visakhapatnam é un aeroporto internacional indio situado en Visakhapatnam. É o aeroporto máis grande e concrrido do estado de Andhra Pradesh. Opera como un enclave civil nunha base aérea da Armada india chamada INS Dega. Está situado entre as localidades de NAD X Road e Gajuwaka. O aeroporto experimentou un significativo crecemento dende os primeiros anos 2000, coa construción dunha nova terminal e pista; e comezou a operar voos internacionais cara Dubai, Singapur, Kuala Lumpur e Colombo.
Poker Face (canción)
miniatura|Logotipo da canción. "Poker Face" é unha canción interpretada pola cantante estadounidense Lady Gaga, escrita por Gaga e RedOne e producida por RedOne. A canción está incluída no seu primeiro álbum de estudio The Fame, e foi lanzada como segundo sinxelo do álbum.
É considerada un dos máis famosos singles da cantante, sendo popularizada en todo o mundo.
Elas Son Artistas
Elas Son Artistas é un festival metropolitano que xorde como un proxecto premiado no Concurso de Ideas pola Igualdade Luísa Villata promovido pola Deputación da Coruña. A súa denominación completa é ''Elas Son Artistas. Festival Metropolitano de Música e Artes pola Igualdade''.
A súa primeira edición realízase en 2018 e participan nela Ele, Rebeca Lane, Berta Bittersweet, Nastasia Zürcher, Billie Holiday's Songbook, A Panadaría, Blues do País, Feminino Plural, Carla Green, Aldaolado, Las Antonias, Elahood Danza e Turma Caipira.
Na segunda edición en 2019 participan Amparanoia, Anarchicks, Rosa Cedrón, Mabel Flores, Estrogenuinas, Andrea Pazos, Niñas de la Risa, Izquierdo Sisters, Carmen Conde, Quinteto Invento, Ejazz, Marina Gundin & The Misters, The Lucilles, Marem Ladson e Lúa Mosquetera.
Eón
Un eón pode referirse a:
Isabel Mociño
Isabel Mociño González, nada en Sarreaus o 2 de marzo de 1974, é unha crítica literaria galega.
Traxectoria
Doutora en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi bolseira de investigación no Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades e predoutoral da Universidade de Santiago de Compostela, na que tamén exerceu labores docentes. Entre o ano 2006 e 2009 foi lectora de lingua, literatura e cultura galegas na Universidade do País Vasco e actualmente é profesora na Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Vigo no Campus de Ourense.
Membro da Rede Temática de Investigación Las Literaturas Infantiles y Juveniles del Marco Ibérico e Iberoamericano/As Literaturas Infantís e Xuvenís do Marco Ibérico e Iberoamericano (LIJMI), dende a súa fundación en 2004, tamén forma parte da directiva da Asociación Nacional de Investigación en Literatura Infantil y Juvenil (ANILIJ), é presidenta da súa sección Elos. Asociación Galego-Portuguesa de Investigación en Literatura Infantil e X/Juvenil e secretaria da Asociación Galega da Crítica (AGC).
Ten presentado diferentes relatorios e comunicacións en encontros científicos nacionais e internacionais, ademais de publicar en libros colectivos, revistas e xornais artigos e recensións sobre literatura infanto-xuvenil galega e tamén sobre literatura galega.
Isabel Mociño foi unha das persoas que sobreviviu ao naufraxio do transatlántico Costa Concordia, do 13 de xaneiro do 2012, na costa de Italia.
Premio Ivor Novello
Os Premios Ivor Novello, chamados así en recordo do animador Ivor Novello, son premios para cantautores e compositores. Os "Ivors" son presentados anualmente en Londres pola Academia Británica de Compositores e Cantautores, e foron presentados por primeira vez en 1955.
Esta é unha listaxe dalgúns dos galardonados anteriormente:
Caldelá
Morfoloxía
Agrupa animais de perfil recto, eumétricos e mediolíneos, de cabeza proporcionada con fronte plana e ancha, cornos xeralmente en gancho, pescozo curto, cruz elevada e liña dorsolumbar algo cóncava, peito amplo, tórax profundo e costelares estendidos. As extremidades son finas, con articulacións rectas e nádegas escasamente desenvolvidas. Os tetos son grandes e simétricos. O talle á cruz oscila entre os 125 e os 155 cm e o peso medio é de 500 kg para as femias e de 700 kg para os machos. miniatura|Boi de raza caldelá
Bulé
miniatura|350x350px|Areópago desde a [[Acrópole.]] Nas cidades de Grecia Antiga a Bulé (en grego Βουλή, tamén transcrito por Boulé) era unha asemblea restrinxida de cidadáns encargados dos asuntos correntes da cidade. O seu nome, a miúdo, foi traducido por «Consello», e máis raramente, por «Senado».
Na Ilíada, relatando a Guerra de Troia suponse desenvolvida na época arcaica, a Bulé é a asemblea dos xefes gregos que debaten, á chamada de Agamenón, sobre cuestións de estratexia e de goberno. Deste tipo de estrutura de nobres aconsellando a un rei máis poderoso, a denominación da Bulé evoluciona para designar diferentes institucións, con poderes variábeis, segundo os réximes políticos e as épocas. Así como nos réximes oligárquicos o cargo de buleuta era hereditario, na Atenas democrática e as súas émulas, era outorgado por sorteo. A maioría das bulái son descoñecidas, só a Bulé ateniense está descrita por abundantes fontes históricas (e especialmente a Constitución dos atenienses atribuída a Aristóteles e aos seus discípulos do Liceo, cuxa redacción sería sobre o -330).
A Bulé de Atenas: unha institución en evolución
miniatura|Ronsel con decreto da Bulé ateniense. c. -440 / –425. O consello orixinal de Atenas foi o Areópago. Estaba composto por ex-arcontes e tiña carácter aristocrático.
Creación por Solón
A bulé ateniense foi establecida por Solón en -594. Estaba composta de 400 homes - 100 de cada unha das clases censatarias atenienses que eran os pentacosiomedimnos, os cabaleiros (hippeis), os zeugitas, e os tetes - e moi pouco se coñece sobre o funcionamento e o papel exacto da bulé ateniense nesta época, a súa existencia, ademais, foi posta en dúbida.
Reforma de Clístenes
Coa reforma de Clístenes fundada especialmente na Ekklesía, asemblea soberana que exercía o esencial do poder lexislativo e onde podía reunirse calquera cidadán, a Bulé evoluciona nunha asemblea de 500 membros renovados cada ano, chamada Consello dos Cincocentos. Por cada unha das dez novas tribos, 50 cidadáns eran designados buleutas por sorteo entre listas de voluntarios redactadas por demos. Despois das reformas de Pericles esta maxistratura foi retribuida polo misthós. Os cidadáns atenienses podían ser buleutas un máximo de dúas veces na súa vida.
O papel da Bulé era recoller as proposicións de lei dos cidadáns, os probuleuma (προβούλευμα), a fin de establecer a orde do día das sesións da Ekklesía que ela convocaba. Non había ningunha concorrencia entre estas dúas institucións. Unha presidencia rotatoria da Bulé, a pritanía dunha duración dun mes ateniense, estaba asegurada polos buleutas dunha mesma tribo. O mandato do buleuta era anual, e o ano ateniense constaba de 10 meses, todo buleuta chega a ser prítane unha vez. Entre os prítanes, sorteábase diariamente un «Presidente do Consello», o epístata. Era responsábel do bo desenvolvemento das sesións da Bulé e da Ekklesía. No caso da promulgación ou a discusión dun decreto contrario ás leis da cidade baixo a súa curta presidencia, podía ser condenado a unha grave sanción polo procedemento da graphè para nomon (ἡ γραφή παρά νόμων).
Na práctica os probuleuma eran tomados en conta polos buleutas que transmitían enseguida un informe aos prítanes en exercicio. O cal discutían entre eles e co conxunto dos buleutas sobre a oportunidade de levantar unha sesión da Ekklesía.
Novas atribucións
Ao cabo dos séculos, a Bulé recibiu novas atribucións, e en particular as da acusación, como a graphè para nomon e a 'eisangelia'. Así, a Bulé codetentaba unha pequena parte do poder xudicial.
Ademais, a Bulé exercía outra gran función: era responsábel da rendición de contas dos maxistrados, é dicir, do control do seu traballo ao final do seu mandato e do control preliminar dos novos buleutas entrantes, a dokimasia. Ocupábase tamén da recepción dos hóspedes estranxeiros no Tholos.
A Bulé na época helenística e romana
Tras a conquista de toda Grecia por Filipo II de Macedonia, as cidades perderon a súa independencia, pero gardaron certa forma de autonomía. Así en Atenas, a Bulé foi a única institución conservada. Xogou entón o papel dun consello municipal. Os buleutas non son xa elixidos por sorteo nin elixidos, senón que son escollidos entre os cidadáns máis ricos. Son responsábeis das finanzas da cidade e dos impostos do rei, logo do emperador durante a dominación romana. Deben asumir as liturxias asegurando o confort e a diversión dos seus concidadáns. A cambio, son honrados con inscricións e estatuas.
A xerusía: Bulé espartana?
En Esparta, as funcións habitualmente desenvolvidas pola Bulé foron desempeñadas pola xerusía (grego, γερουσία guerusía) unha asemblea de 28 homes de máis de 60 anos, elixidos para sempre por aclamación na Apella (Asemblea espartana).
A xerusía tiña as funcións consultivas habituais dunha bulé, sobre todo a supervisión das leis. Xulgaba os asuntos criminais máis importantes, o que correspondía máis ben ás prerrogativas do Areópago, se é válida a comparación co réxime ateniense, e xogou quizais un papel diplomático.
Con todo, a bulé tiña unha diferenza fundamental coa xerusía, e é que nela se recibían as propostas políticas de todos os cidadáns atenienses, mentres que na xerusía tan só se aceptaban as propostas de éforos, reis ou xerontes.
Cassandra Clare
Judith Rumelt, máis coñecida polo seu pseudónimo de escritora Cassandra Clare, nada o 27 de xullo de 1973 en Teherán (Irán), é unha autora estadounidense de ficción adulto-xuvenil coñecida pola súa serie best-séller The Mortal Instruments.
Traxectoria
De pais estadounidenses naceu en Teherán (Irán). É filla do tamén autor Richard Rumelt e neta do produtor de cine Max Rosenberg.
Tras unha infancia na que viaxou moito (Suíza, Inglaterra, Francia...), afincouse nos Ánxeles para cursar a educación secundaria. A partir de entón compaxinou este lugar de residencia con Nova York, onde traballou en diversas revistas de entretemento, como The Hollywood Reporter.
Mentres vivía en California comezou a escribir fan ficion empregando o pseudónimo de Cassandra Clare. The Drako Triology, baseada en Harry Potter, en concreto no personaxe de ficción Drako Malfoy, e The Very Secret Diare baseado no Señor dos Aneis foron moi populares. Con todo, Cassie, retirou de Internet estas obras xusto antes de que saíra publicada a súa primeira novela, City of Bones.
É amiga da escritora Holly Black e, en ocasións, os seus libros sobrepóñense. Cassie fai referencia aos personaxes de Holly e viceversa, como en Valliant cos personaxes Val ou Luis de Holly.
Na actualidade reside en Amherst (Massachusetts) co seu marido Joshua Lewis e tres gatos.
City of Bones
En 2004, Cassie comezou a traballar na súa primeira novela, City of Bones, inspirada na paisaxe urbana de Manhattan. Esta novela foi lanzada por Simon & Schuster en 2007.
En 2009, Cassie tamén anunciou unha nova triloxía, precuela da anterior saga, chamada The Infernal Devices ambientada no mesmo universo ca The Mortal Instruments, pero situada na era vitoriana. Libros que conforman esta triloxía: Clockwork Angel, publicado no 2010, Clockwork Prince, publicado no 2011, e Clockwork Princess, publicado no 2013.
En 2013, City of Bones, foi levado ao cine por Unique Features e Constantin Film. Foi Jessica Postigo quen escribiu o guión e foi protagonizada pola actriz Lily Collins, quen interpretou o papel protagoista con Clary Fray, e Jamie Campbell Bower, quen interpretou o de Jace Wayland.
Like a Rolling Stone
"Like a Rolling Stone" é unha canción de 1965 escrita polo músico e compositor estadounidense Bob Dylan.
Composición
As súas letras xorden dun extenso texto que Dylan escribiu en xuño de 1965 cando retornou esgotado dunha xira de Inglaterra. O tema foi descrito como revolucionario na súa combinación de diferentes elementos musicais, o seu espírito xuvenil, o son da voz cínica de Dylan, e a franqueza da pregunta no coro: How does it feel? ("Como se sente?").
Acollida
O tema de Dylan estivo bloqueado por Columbia Records porque os seus executivos non confiaban no seu éxito Foi desbloqueado pola compañía despois de permitir que o disc-jockey da discoteca Arthur, popular entre músicos e expertos da industria , reproducise unha das tomas gravadas e que os presentes a pedisen repetidamente. Ao día seguinte ducias das radios máis influentes do país estaban a solicitar copias. O 20 de xullo de 1965, "Like a Rolling Stone" foi lanzado como sinxelo, con "Gates of Eden" como cara B. Aínda que moitas emisoras de radio se mostraron reticentes a emitir a canción enteira, a demanda pública obrigou máis tarde a reproducila deste xeito.
A pesar da súa duración, a canción converteuse no maior éxito de Dylan da época e mantívose nas listas estadounidenses durante doce semanas, chegando ao número dous, só superada por "Help!» da banda británica The Beatles. O sinxelo alcanzou a súa posición máxima de segundo lugar varias semanas despois de ser lanzado noutros países, como Canadá, Irlanda, Países Baixos e Reino Unido.
Nunha poxa, a letra da canción, obtivo uns 2 millóns de dólares, un récord mundial. Segundo Acclaimed Music, «Like a Rolling Stone» é a canción máis eloxiada da historia. A revista Rolling Stone nomeouna a mellor canción de todos os tempos.
En 1966, Dylan dixo: "Rolling Stone é a mellor canción que escribín".
Vídeo musical
En novembro de 2013, 48 anos despois do lanzamento da canción, o sitio web de Dylan lanzou un vídeo musical oficial de "Like a Rolling Stone". Creado pola axencia dixital Interlude, o vídeo é interactivo e permite aos espectadores usar os seus teclados para ver 16 canles que emiten imaxes en formato de televisión, incluíndo programas de xogos, redes comerciais e reality shows. A xente de cada canle sincroniza os seus beizos coa letra da canción. Todo o vídeo contén 1 hora e 15 minutos de contido e presenta aparicións de personaxes da industria do entretemento. O vídeo presentouse para dar a coñecer o lanzamento dun conxunto de 35 caixas de álbums, Bob Dylan: The Complete Colection, vol. 1, que contén os 35 álbums de estudo oficiais do músico e 11 álbums en directo. O Guinness World Records citou esta como a espera máis longa para un vídeo musical oficial.
Virxe do Rosario
Nosa Señora do Rosario, referida comunmente como Virxe do Rosario, é unha advocación da Virxe María venerada na Igrexa católica, que celebra o 7 de outubro a súa festa.
Historia
Conta a lenda que a Virxe se apareceu en 1208 a San Domingos de Guzmán nunha capela do mosteiro de Prouilhe (Francia) cun rosario nas mans, que lle aprendeu a rezalo e lle dixo que o predicase entre os homes; ademais, ofreceulle diferentes promesas referentes ao rosario. O santo ensinóullelo aos soldados liderados polo seu amigo Simón IV de Montfort antes da Batalla de Muret, cuxa vitoria sería atribuída á Virxe. Por iso, Montfort erixiu a primeira capela dedicada a esta advocación.
No século XVI, San Pío V instaurou a súa data o 7 de outubro, aniversario da vitoria na Batalla de Lepanto (atribuída á virxe), denominándoa A nosa Señora das Vitorias; ademais, agregou á ladaíña da Virxe o título de Auxilio dos Cristiáns. O seu sucesor, Gregorio XIII, cambiou o nome da súa festividade ao da nosa Señora do Rosario. Por mor da vitoria na batalla de Temesvár en 1716, atribuída por Clemente XI á virxe, o papa ordenou que a súa festa se celebrase pola Igrexa universal. León XIII, cuxa devoción por esta advocación fixo que fose alcumado o Papa do Rosario, escribiu unhas encíclicas referentes ao rosario, consagrou o mes de outubro ao rosario e incluíu o título de Raíña do Santísimo Rosario na ladaíña da Virxe.
É a patroa das batallas, así como de moitas localidades repartidas por todo o mundo, como A Coruña e Cádiz, e da Real Academia Galega de Belas Artes.
Catalina de Erauso
Catalina de Erauso, coñecida como La Monja Alférez, nada en Donostia en 1592 e finada en Cuitlaxtla (México) en 1650, foi unha monxa e soldado vasca.
Xuventú Asturianista
Xuventú Asturianista é a organización xuvenil do Partíu Asturianista. Defínese como "asturianista, interclasista e de progreso" e quere manter a personalidade histórica do pobo asturiano (cos seus sinais de identidade como a lingua asturiana). Tamén pretende mudar a sociedade asturiana facéndoa máis próspera e socialmente máis xusta sen caer en populismo. Por todo isto, colabora para fomentar a ideoloxía asturianista e o coñecemento da cultura asturiana coa Fundación Nova Asturias e outras organizacións culturais.
The Coathangers
The Coathangers é unha banda estadounidense de punk rock/garage procedente de Atlanta, Xeorxia. O grupo está composto pola guitarrista e vocalista Julia Kugel-Montoya (Crook Kid Coathanger), a baixista Meredith Franco (Minnie Coathanger) e a vocalista e batería Stephanie Luke (Rusty Coathanger). A teclista Candice Jones (Bebe Coathanger) deixou a banda amigablemente en 2013.
O nome "Coathangers" refírese a un método auto inducido de aborto e foi elixido pola súa vulgaridade irreverente; todas as compoñentes do grupo están a favor do aborto.
Cádiz (zarzuela)
Cádiz é unha zarzuela (denominada episodio nacional cómico-lírico-dramático) en 2 actos e 9 cadros con música de Federico Chueca e Joaquín Valverde sobre un libreto en castelán de Javier de Burgos. Foi estreada no Teatro Apolo de Madrid o 20 de novembro de 1886 e reflicte o ambiente da cidade en 1812, cando o pobo se defendeu do asedio dos exércitos de Napoleón e as Cortes redactaron a primeira Constitución Española.
Historia
Cádiz foi estreada o 20 de novembro de 1886 no Teatro Apolo. Esta obra constitúe un modelo de zarzuela popular, pintura brillante e expresiva dun momento culminante da historia de España, entresacado dun dos Episodios Nacionais de Benito Pérez Galdós. “Chispero” describe a estrea dicindo que “o éxito foi clamoroso. O libro gustou moito e a música moito máis. O desfile final do primeiro acto coa marcha, que logo foi histórica nos anais españois, puxo ao público en pé, os aplausos cos que se premiou a saída do liberador de Cádiz enardeceu a todos os espectadores, moitos dos cales, segundo algúns cronistas, enronqueceron vitoreando a España, totalmente alleos ao feito de estar asistindo a unha evocación teatral, e como si verdadeiramente tiveran formado parte do pobo de Cádiz que aclamaban aos seus heroes. Todo o acto segundo transcorreu entre ovacións poucas veces superadas no teatro, e os autores foron aclamados durante a representación e ao final dela”. Curiosamente a famosa marcha non fora composta para esta zarzuela, senón que o fora 20 anos antes co nome de “Himno de Prim”, e que logo foi incluída nesta obra.
Deleito y Peña comentou que a “marcha” de Cádiz pasou a todos os rexementos españois e aos pianos de todos os cafés. En 1898, cando a guerra contra os Estados Unidos exaltou a febre españolista, tratouse de converter esa peza no himno español, e polo resultado militarmente adverso, esta marcha pareceu despois un responso fúnebre e foi maldita como exaltadora da tola aventura.
Características
A obra é unha das máis espontaneamente inspiradas de Chueca e os seus números pasaron rapidamente ao dominio público. Na súa música, sendo tan caracteristicamente chuequista, non se dá o ton "chulángano" que cultivou, senón que se adapta ao ambiente andaluz con moita propiedade, como nas sevillanas e caleseras que cantan Curra e El Rubio.
Argumento
A obra comeza cun coro de gaditanos desconcertados ante os preparativos para defender a cidade do ataque do exército francés. Lorenzo e o Rubio, un frade e un "currutaco", de diferente condición social, discuten sobre as posibilidades de éxito. Por outra banda, Carmencita, unha rapaza casadeira namorada dun capitán, sofre os asedios da súa aia Angustias e o seu titor Cleto, que tenta sacarlle da cabeza as ideas de voda co capitán para seducila el mesmo. Na escena seguinte, o Marqués comunica a Cleto que todo o povo está colaborando na construción de fortificacións para protexer a cidade e que arrasará a casa de verán que posúe nas aforas, o que induce ao titor a idear unha fuxida con Carmencita para librarse dos que cre perdedores na batalla. A continuación, a escena presenta un lance de amor entre Curra e o Rubio chea de graza. O titor saíu de Cádiz nunha calesa para organizar a súa fuxida e por iso Carmen vese obrigada a pedir cobixo na casa do Marqués; Lorenzo, sobriño deste, rógalle que non marche. Mentres, o Rubio, condutor da calesa, faina envorcar sospeitando o que tramaba Cleto. Anuncian a chegada de soldados de reforzo e con iso a de Fernando, prometido de Carmen; hai un alboroto popular que se completa coa detención do titor.
O segundo acto comeza cunha festa popular que celebra as dificultades dos franceses para achegarse á cidade, á que asisten as forzas inglesas de apoio, a quen os andaluces cantan o número dos lores. Cleto segue tramando a fuxida mentres Lorenzo e Fernando falan das súas accións de guerra. A desaparición de Carmen e Cleto mobiliza a todos para tentar localizalos. Dáse paso a un cadro titulado “La Constitución” onde o povo canta diversos aires en honor de “la Pepa”, entre eles o famoso tango da negra. Pechado con Carmen, Cleto tenta que esta colabore nos seus plans afirmando que a sorte da cidade está botada, mais aparecen Lorenzo e Fernando gardando ben ao titor. Nos breves cadros oitavo e noveno, o pobo celebra a súa vitoria fronte ao invasor.
Asasino en serie
miniatura|[[Manuel Blanco Romasanta, o primeiro asasino en serie documentado de Galiza e de España.]] Un asasino en serie é polo xeral unha persoa que asasina tres ou máis persoas,gratificación psicolóxica; fontes fiables ó longo dos anos concordan con este razoamento. Véxase, por exemplo:
Malia que a gratificación psicolóxica adoita ser o motivo para os asasinatos en serie, e a maioría dos asasinos en serie teñen contactos sexuais coas súas vítimas, o FBI estabelece que os motivos dos asasinatos en serie poden incluír a rabia, a busca de emoción, a ganancia financeira e a chamada de atención. Os asasinatos poden ser tentados ou completados de xeito similar, e as vítimas poden ter trazos en común: idade, aparencia, xénero ou raza, por exemplo.
O asasinato en serie non é o mesmo que o asasinato masivo (que consiste en matar numerosas persoas nun mesmo incidente); tampouco é asasinato itinerante (na que se cometen asasinatos en dous ou máis lugares, nun curto espazo de tempo). Porén, os casos de asasinatos itinarantes prolongados de xeito secuencial durante períodos de semanas ou meses sen aparente "período de arrefriamento" ou "regreso á normalidade" fixeron que algúns expertos suxerisen unha categoría híbrida de "asasino en serie itinerante".
A2100
A2100 é un tipo de satélite de comunicacións construído por Lockheed Martin Space Systems para telecomunicacións desde a órbita xeosincrónica.
Asasino en serie
Definición
A acuñación do termo serial killer (asasino en serie) atribúese comunmente ó axente especial do FBI Robert Ressler nos anos 1970, pero xa fora descrito moitos anos antes. Tense constancia de que o inspector policial alemán Erns Gennat xa utilizaba este concepto en 1930. A expresión extendeuse ó linguaxe popular en gran parte debido á mediatización dos crimes de Ted Bundy e David Berkowitz ("O fillo de Sam"), a mediados da década de 1970.
A2100
Características
Está deseñado para diferentes necesidades en canto a telecomunicación, incluíndo servizos en banda Ka e de banda larga, servizos en banda C e Ku, servizos de banda larga dirixidos e de alta potencia mediante banda Ku e servizos móbiles mediante UHF e as bandas L e S.
Asasino en serie
Definición
O uso do termo permite ós criminalistas e criminólogos distinguir a aqueles delincuentes que matan a varias persoas nun longo período daqueles que asasinan a moita xente nun único evento (asasinos en masa). Un terceiro tipo de asasino múltiple é o asasino lóstrego.
A2100
Características
O sistema A2100 foi desenvolvido polo equipo Skunk Works nas instalacións de Astro Space East Windsor, en Nova Jersey. Un grupo de deseñadores, incluíndo a Brian Stewart, John Close, Pete Wise e Keith Davies, desenvolveu un bus común flexible con significativamente menos compoñentes, un menor peso e un menor tempo de entrega ó cliente.
Asasino en serie
Definición
Seguidamente, unhas breves definicións destes tres tipos:
A2100
Características
O primeiro satélite A2100, o AMC-1, foi lanzado o 8 de setembro de 1996. Dende entón lanzáronse uns 30 satélites baseados no bus A2100, sumando 200 anos de servizo en órbita.
Asasino en serie
Definición
Todos estes tipos de crimes mencionados son usualmente consumados por unha soa persoa. Pero houbo exemplos nas tres categorías nos que dous ou máis perpetradores actuaron en conxunto, como Os estranguladores do outeiro e Henry Le Lucas e Ottis Toole. O escritor Michael Newton afirma que isto sucede en aproximadamente un terzo dos casos. Existen outros tipos de asasinatos múltiples tamén, aínda que a miúdo están relacionados con grandes organizacións: os xenocidio e os ataques terroristas. Os asasinos múltiples foron na súa maioría homes. As mulleres representan unha minoría nas estatísticas de asasinos en serie. Os asasinos en serie están especificamente motivados por unha multiplicidade de impulsos psicolóxicos, sobre todo por ansias de poder e compulsión sexual. Con frecuencia teñen sentimentos de inadaptabilidade e inutilidade, algunhas veces debido a humillación e abusos na infancia e/ou pola pobreza vivida; tamén se debe ter en conta un baixo status socioeconómico en idade adulta, compensando nos seus crimes isto e outorgándolles unha sensación de potencia e frecuentemente vinganza, durante e despois de cometer os delitos. O coñecemento das súas accións aterroriza a comunidades enteiras e con frecuencia confunden á policía, o que incentiva a súa sensación de poder. Este aspecto motivacional os desliga dos asasinos a soldo e outros asasinos múltiples, quen están motivados polo lucro. Por exemplo, en Escocia durante a década de 1820, William Burke e William Hare asasinaron persoas no que se coñeceu como o "Caso do ladrón de cadáveres". Eles non figuran como asasinos en serie na maioría das definicións de criminólogos, porque os seus motivos foron principalmente económicos.
A2100
Características
A serie A2100 é modular e pode ser configurado para diferentes tamaños:
Asasino en serie
Definición
Os asasinos en serie frecuentemente teñen impulsos extremadamente sádicos. Estes anulan a capacidade de sentir empatía polo sufrimento doutros, desta maneira, son frecuentemente chamados psicópatas ou sociópatas, termos que foron renombrados por psicólogos como trastorno de personalidade antisocial. Algúns asasinos en serie fan uso da luxuria e a tortura, para obter pracer sexual por mutilación da vítima e tamén de matala lentamente por un prolongado lapso de tempo.
A Igrexa, Abanqueiro, Boiro
A Igrexa é un lugar da parroquia de Abanqueiro no concello coruñés de Boiro na comarca do Barbanza. Segundo o IGE en 2010 tiña 368 habitantes (184 homes e 184 mulleres).
Asasino en serie
Psicoloxía e desenvolvemento
O elemento de fantasía no desenvolvemento dos asasinos en serie é extremadamente importante. A miúdo fantasean acerca de asasinar durante e aínda despois da adolescencia. Soñan espertos de maneira compulsiva sobre dominación, sometemento e asasinato, usualmente con elementos moi específicos das súas fantasías que despois aparecen nos seus crimes reais. Outros gozan lendo historias de sadismo, cheas de violación, tortura e homicidio. Pero nalgúns casos, estes trazos non están presentes.
A Igrexa, Abanqueiro, Boiro
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Asasino en serie
Psicoloxía e desenvolvemento
Algúns asasinos en serie, presentan un ou máis signos de alerta na súa nenez do que se coñece como o "Conxunto McDonald" ou " Triada psicopática". Estes son:
Cabería facer unha aclaración: esta triada, desenvolta en 1963, foi recentemente cuestionada por outros investigadores. Moitos expertos afirmaron que, unha vez que o asasino en serie comeza cos seus actos delituosos, non pode parar (ou só en contadas veces). Algúns sosteñen a opinión de que aqueles que non son capaces de controlar os seus impulsos homicidas son máis fáciles de atrapar.
Tipos de asasinos en serie
O FBI, sen demasiada precisión, categorizou ós asasinos en serie dentro de dous tipos diferentes: organizados e desorganizados:
Un número significativo de asasinos en serie mostran simultaneamente certos aspectos dos dous tipos mencionados, aínda que as características dun tipo sempre dominan. O comportamento dalgúns asasinos declina de ser organizado á desorganizado, segundo os seus homicidios continúan. Complementan coidadosa e metodicamente os asasinatos ao principio, pero conforme a súa compulsión sáese de control, deixan de dominarse, volvéndose descoidados e impulsivos. Algúns asasinos sofren de personalidade múltiple (Trastorno de identidade disociativo) o que os leva a cometer asasinatos tanto organizados como desorganizados. Aínda que varios psicólogos citaron á personalidade múltiple como unha das maiores causas de asasinatos, está comprobado que só a minoría dos asasinos en serie sofren este trauma.
Motivacións
Os patróns organizado e desorganizado están relacionados cos métodos dos asasinos. En consideración ós motivos, poden ser situados dentro de cinco categorías diferentes:
Esquizofrenia
Contrariamente á opinión popular, rara vez os asasinos en serie son esquizofrénicos ou están motivados por alucinacións e/ou voces nas súas cabezas. Moitos pretenden ser exculpados pola razón da tolemia, como no caso do Fillo de Sam. Con todo, existen uns cuantos casos xenuínos de asasinos en serie, que foron tratados segundo tal concepción.
Herbert Mullin masacrou a 13 persoas despois de escoitar unhas voces que lle dixeron que os asasinatos eran necesarios para evitar que houbese un terremoto en California.
Ed Gein alegou que ó comer os cadáveres de mulleres que se asemellaban á súa nai defunta podía preservar a alma da súa nai no seu propio corpo. Matou dúas mulleres que lle lembraban á súa nai, coméndose a unha e sendo arrestado mentres se atopaba en proceso de preparar o segundo corpo para consumilo. Tamén usou a carne de cadáveres exhumados para dar forma a un "traxe de muller", e desta maneira poder "converterse" na súa nai, á vez que non deixaba de falar consigo mesmo cunha voz en falsete. Despois do seu arresto foi ingresado nunha institución mental polo resto da súa vida.
Misioneiros
Os chamados asasinos apostólicos cren que os seus actos están xustificados, pois desfanse de certo tipo de persoas que eles consideran indesexables (prostitutas ou membros de certo grupo étnico), facéndolle un favor á sociedade. Robert Pickton, Gary Ridgway, Mark David Chapman, John Bodkin Adams e Aileen Wuornos son a miúdo descritos como asasinos apostólicos. Curiosamente, no caso de Wuornos, as vítimas non eran prostitutas, senón os clientes destas. Os asasinos apostólicos difiren doutros tipos de asasinos en serie en que as súas motivacións non son sexuais.
Hedonismo
Este tipo asasina polo simple pracer de facelo, aínda que as características das que eles gozan poden diferir. Algúns poden deleitarse coa "procura" de perseguir e atopar unha vítima máis, mentres outros poden estar principalmente motivados polos actos de tortura e abuso da vítima mentres siga viva. Usualmente existe un forte trazo sexual nos crimes, aínda que non sexa inmediatamente obvio. Algúns asasinos obteñen unha onda de excitación que non é necesariamente sexual, como David Berkowitz, quen conseguía certa emoción ao disparar a parellas novas, cando estas atopábanse no seu auto, procura que facía ó azar, e despois escapaba sen sequera tocar fisicamente ás vítimas.
Lucro
A maioría dos criminais que cometen asasinatos múltiples por fins materiais (tales como os asasinos a soldo), non son clasificados como asasinos en serie, porque están motivados polo afán de lucro ou algún tipo de ganancia económica, en lugar de estalo por unha compulsión psicopatolóxica. Aínda así, existe unha delgada liña que separa a ámbolos tipos de asasinos. Por exemplo, Marcel Petiot, quen operaba na Francia ocupada polos nazis, podería clasificarse como asasino en serie: facíase pasar como un membro da resistencia francesa e atraía con enganos a opulentos xudeus á súa casa, facéndolles crer que el podía facelos saír clandestinamente do país. En lugar diso, asasinábaos e roubaba as súas pertenzas, matando a 63 persoas antes de que fose finalmente atrapado. Aínda que a principal motivación de Petiot era material, poucos poden negar que un home desexoso de matar a tanta xente, simplemente por adquirir unhas poucas ducias de maletas con roupas e xoiería, foi un asasino compulsivo e un psicópata.
Poder/control
Este é o asasino en serie máis común. O seu principal obxectivo á hora de matar é obter e exercer poder sobre a súa vítima. Tales asasinos algunhas veces foron maltratados de nenos, séntense incriblemente impotentes e a miúdo satisfanse en prácticas que están vinculadas ás formas de abuso que sufriron eles mesmos. Moitos asasinos deste tipo abusan sexualmente das súas vítimas, pero difiren dos asasinos hedonistas en que a violación non é motivada por luxuria, senón por outra forma de dominación.
Algúns asasinos en serie poida que teñan características de máis dun dos tipos mencionados. Por exemplo, o asasino británico Peter Sutcliffe parece ser un asasino esquizofrénico e á vez misioneiro, tendo en conta que afirmou que escoitaba voces que lle ordenaban que limpase as rúas de prostitutas. Alternativamente, outra escola de pensadores clasifica os motivos por: necesidade, afán de lucro ou poder.
Portas do suicidio
miniatura|Portas de abertura inversa. As portas de suicidio ou portas de abertura inversa son un tipo de portas usadas nos automóbiles, caracterizadas por abrírense en dirección contraria ás portas convencionais.
Historia
Noutrora foron empregadas con maior asiduidade, malia que endexamais chegaron a ser maioritarias. Hoxe en día apenas son producidas, por mor entre outros motivos dos numerosos problemas de seguridade que presentan. Así, o propio nome reflicte o aumento do perigo de caída ou succión do pasaxeiro pola parte da porta se esta chega a abrirse namentres o auto está en movemento. O risco potencial é evidente: cando se circula a gran velocidade, o rápido movemento do aire arredor do coche crea unha zona de baixa presión que actúa como unha forza exterior na porta, tentando abrila. O efecto nas portas convencionais é o oposto, facilitando o peche desta.
Bar-le-Duc
Bar-le-Duc é unha cidade e comuna do nordeste de Francia, no departamento de Mosa, rexión do Gran Leste.
Foi, noutros tempos, a sede do Condado, e máis tarde, Ducado de Bar.
É a localidade natal, entre outros, do presidente da República Raymond Poincaré. A Ville Haute (parte alta da cidade), conserva numerosos edificios renacentistas que lle confiren carácter. Na igrexa de St. Étienne (Praza de St. Pierre), está a famosa estatua "Le Transi", de Ligier Richier. No presbiterio e do mesmo autor áchase o gran grupo escultórico do Calvario: Cristo crucificado entre os dous ladróns.
A confitura de grosellas de Bar-le-Duc, na que se eliminaron as sementes dos froios manualmente mediante unha pluma de ganso, é unha famosa especialidade ancestral coñecida como caviar de Bar.
Galicia na Segunda República
A proclamación da II República
Desde fins de xaneiro ata mediados de febreiro de 1931, o goberno de Dámaso Berenguer foise desmembrando a base de dimisións.
Tras unha serie de negativas de importantes figuras políticas (Alba, Sánchez Guerra, Álvarez, ...), formouse o Goberno Aznar. Este goberno non conseguiu calmar a axitación da opinión pública: os disturbios universitarios seguiron e ante eles non se adoptou unha política coherente polas tensións que había entre os membros do Gabinete. Esta axitación é mostra evidente de que o goberno non fora capaz de paliar os males do país, que se lle atribuían ao goberno anterior.
A promesa máis inmediata de Aznar consistía na convocatoria de eleccións municipais e levouna a cabo rapidamente. Isto foi un erro desde o punto de vista da Monarquía, xa que nas eleccións municipais é onde resulta máis visíbel a diferenza de comportamento entre o mundo rural e o urbano: distintamente ao que ocorre nas eleccións lexislativas, o voto rural non compensa os resultados do urbano, e na cidade é máis difícil exercer os métodos caciquís e hai máis elementos populares dispostos a se opor.
A ausencia de eleccións en 1922 provocou incerteza sobre os resultados das que se producirían o 12 de abril de 1931. Foi unha novidade que o poder público non intervise, e tamén foi un dato importante a apatía dos monárquicos, que nin sequera intentaron unirse para levar a cabo unha campaña electoral coherente, que, incluso por separado, foi practicamente inexistente.
Proterozoico
miniatura|250px|[[Estromatólitos dos Andes Orientais en Cochabamba (Bolivia).]]
Galicia na Segunda República
A proclamación da II República
Deste xeito, o único que lle quedaba á Monarquía eran os caciques, que non foron capaces de se enfrontar ao espertar da opinión pública.
Agás en moi poucas cidades (xa fose polo seu conservadorismo ou a súa corrupción electoral), nas capitais de provincia conseguiron a vitoria as esquerdas. En todos os distritos de Barcelona e Madrid a vitoria foi para os republicanos (antimonárquicos). Por primeira vez en España, o goberno era derrotado nunhas eleccións.
Proterozoico
Na escala de tempo xeolóxico, o Proterozoico (do grego πρότερος, próteros, 'o que vai diante', 'o máis vello', e ζῶον zôon, 'animal', 'ser vivo'; é dicir: 'o da primeira vida') é o terceiro e últimno dos eóns en que se dividen os tempos precámbricos. Comprende desde hai uns 2 500 millóns de anos até hai uns 542 millóns de anos, durando, por tanto, 1 958 ± 1,0 millóns de anos. e 542± 1,0 millóns de anos, aproximadamente.
Galicia na Segunda República
A proclamación da II República
Cada sector político monárquico optou pola súa propia actuación. Romanones non vía outra posibilidade que a transmisión de poderes. O resto do Consello de Ministros dubidaba entre declararse dimitido ou agardar ás eleccións lexislativas.
Proterozoico
O eón Proterozoico sucede ao eón Arcaico e precede o eón Fanerozoico. Divídese en tres eras: Paleoproterozoico (2.500 - 1.600 millóns de ahos), Mesoproterozoico (1.600 - 1.000 millóns de anos) e Neoproterozoico (1.000 - 542,0 ±1,0 millóns de anos).
Galicia na Segunda República
A proclamación da II República
A actitude dos republicanos era dubitativa, pero a actitude do director xeral da Garda Civil, José Sanjurjo Sacanell, e a desunión dos dirixentes monárquicos animáronos a tomar o poder. Sanjurjo presentouse ante Maura e aseguroulle que tanto el como o Instituto acataban a vontade popular.
Proterozoico
Os acontecementos mellor identrificados desta época son:
Galicia na Segunda República
A proclamación da II República
O desenvolvemento dos acontecementos induciu o Rei Afonso XIII a optar pola suspensión do exercicio da potestade real e a abandonar España.
Proterozoico
Historia e características
miniatura|250px|Os continentes a finais do Proterozoico, hai 550 millóns de anos.
Galicia na Segunda República
A proclamación da II República
Así, o 14 de abril de 1931, dous días despois das eleccións municipais, foi proclamada a II República Española en medio dun entusiasmo xeneralizado, pero con case todos os problemas importantes sen resolver entre os que estaban algúns que afectaban especialmente ó territorio galego.
Durante a II República
A Constitución Republicana de Decembro de 1931 foi a máis progresista da historia de España, ata o momento. Era liberal con tendencia popularizante, inspirada na da República Alemá de 1918, na mexicana de 1917, ... O texto definía España como unha república democrática de traballadores de toda clase, con sufraxio universal masculino e feminino (por primeira vez na Historia de España) e como un Estado aconfesional, aínda que se respectan todos os cultos e crenzas. Recoñecía os dereitos individuais e estabelecíanse amplas liberdades públicas e privadas. A Constitución facultaba ao goberno para expropiar bens considerados de utilidade pública. Establecía un modelo de economía liberal e o traballo como dereito e obriga. A muller alcanza o dereito ao voto, e non foi o único cambio positivo, xa que tamén se decretaba a igualdade de home e muller no matrimonio, e o dereito ao divorcio, e a igualación de fillos lexítimos e ilexítimos en dereitos.
Proterozoico
Historia e características
Ao principio do Proterozoico os primeiros continentes ou cratóns estaban xa formados, ao igual que a dinámica da codia terrestre representada pola súa división en placas tectónicas nas que se crea, transforma e destrúe a mesma.
Galicia na Segunda República
Durante a II República
Decreta a compatibilidade entre a soberanía nacional e o poder autonómico, desde o punto de vista de que aínda que o Estado se configuraba de forma integral, aceptábase a posibilidade de constituír gobernos autónomos nalgunhas rexións. O poder lexislativo residía nas Cortes (unicamerais), o poder executivo no Consello de Ministros e no Presidente da República, asentándose a independencia do poder xudicial. Porén, o poder lexislativo primaría sobre o executivo.
Proterozoico
Historia e características
Neste eón a Terra sofre cambios importantes rexistrándose un aumento da presión do osíxeno na atmosfera terrestre que deu lugar ao Grande Evento Oxidativo ou Gran Oxidación, e tamén se produciron as primeiras glaciacións.
Galicia na Segunda República
Durante a II República
Tamén se establece a separación efectiva entre Igrexa e Estado (liberdade de culto, prohibición da Igrexa no ensino e nas actividades económicas,...).
Proterozoico
Historia e características
O Proterozoico caracterízase pola presenza de grandes cratóns que darán lugar ás plataformas continentais. As cordilleiras xeradas neste eón sufriron os mesmos procesos que os fanerozoicos. A intensidade do metamorfismo diminuíu neste momento xeolóxico. A Terra sofre as súas primeiras glaciacións, e rexístrase unha gran cantidade de estromatólitos que, sen dúbida, supuxeron un importante cambio na biota terrestre. O período ediacárico de finais do Proterozoico caracterízase pola evolución de abundantes organismos pluricelulares de corpo brando.
Galicia na Segunda República
Forzas Políticas e sindicais
As forzas políticas e sindicais eran moi variadas. Eran de carácter republicano, por norma xeral, a pequena burguesía, a clase media, e no caso galego tamén algúns propietarios de ·"grandes empresas".
Proterozoico
Subdivisións
O Proterozoico está dividido en tres eras:
Galicia na Segunda República
Forzas Políticas republicanas galegas
Eran:
Estes partidos van confluír, a partir de 1934,mediante o método da fusión ao partido estatal Acción Republicana (capitaneado por Manuel Azaña), formando, xunto con outros moitos partidos de esquerda, a Izquierda Republicana e a Unión Republicana.