cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dexter Pittman
NBA
Pittman foi seleccionado na 32ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Miami Heat. O 16 de xullo de 2010 asinou un contrato por 3 anos. O 26 de novembro, Pittman foi enviado á D-League a xogar cos Sioux Falls Skyforce para desenvolver as súas habilidades. O 18 de decembro, foi chamado outra vez por Miami. O 6 de xaneiro, volveu aos Skyforce.
Atarrabia
Denominación
Existiu un debate entre os historiadores navarros respecto da denominación do asentamento poboacional previo á fundación de Villava por Sancho VI o Sabio. Para algúns, o nome antigo da localidade era Atarrabia, pero isto só é unha hipótese que non puido ser demostrada con probas arqueolóxicas e/ou documentais. Non se sabe ben o significado ou orixe deste nome, aínda que parece que provén do éuscaro.
Dexter Pittman
NBA
Pittman xogou o seu primeiro partido na NBA o 1 de abril de 2011, na vitoria dos Miami Heat por 111-92 ante os Minnesota Timberwolves. Xogou 2 minutos, onde non anotou ningún punto, e capturou 2 rebotes.
Atarrabia
Denominación
Algúns lingüistas afirman que o nome podería provir de "ate" (portillo, foz), Arre (nome dunha localidade veciña) e "ibia" (o vao). Preto de Villava e para chegar ao veciño pobo de Arre existe un estreito paso onde o río Ultzama se encajona e ao que podería facer alusión o nome Atarrabia, que sería traducible "o vao da foz de Arre". Non existe unanimidade respecto diso, polo que queda no campo da especulación o significado de Atarrabia. Xa o Foro Xeral de Navarra (escrito a mediados do século XII) denomina á ponte da Trindade como "Ponte de Atarrabia".
Dexter Pittman
NBA
O 21 de febreiro de 2013, Pittman foi traspasado ós Memphis Grizzlies xunto a unha elección de segunda rolda do Draft a cambio dos dereitos de Ricky Sanchez. O 14 de abril de 2013, foi cortado polos Grizzlies.
Atarrabia
Denominación
No século XII o rei Sancho VI o Sabio funda xunto á aldea de Atarrabia unha vila á que concede os foros do burgo novo de Pamplona. Como era costume na época, o rei bautiza á vila cun nome e concédelle o de Vila noua (Vila Nova). Trátase xa que logo dun nome romance similar ao que teñen outras moitas localidades de Europa, aínda que a fundación se realizase nunha zona vascófona de Navarra. O actual nome de Villava é froito dunha evolución deste nome orixinal ( Villanova -> Villaova -> Villava ) Ao falar en éuscaro o nome da localidade adoitaba ser tamén "Billeba" ou "Billaba".
A finais do século XX recuperouse para Villava o antigo nome de "Atarrabia" e comezou a utilizarse como nome en éuscaro da poboación, formando parte da denominación cooficial do municipio.
Localidades limítrofes
Pamplona e Burlada ao sur - suroeste, Ezcabarte ao norte e Huarte ao este - sueste.
Historia
Refundación no ano 1184 polo o rei navarro Sancho VI.
A vila sufriu tanto as guerras napoleónicas como as guerras carlistas e a mediados de devandito século XIX iniciou a súa industrialización coa implantación da industria papeleira que posteriormente atraería fábricas de madeira, de cartón e de licores.
Tralo alzamento nacional de 1936, a pesar de que a localidade non foi zona de guerra, 18 veciños foron fusilados posiblemente na localidade próxima de Ripa.
O camiño de Santiago
O Camiño de Santiago pola súa vía francesa marcou a historia da vila. Situada a escasos 35 quilómetros de Roncesvalles, o que suporía unha xornada a pé, a propia Atarrabia e especialmente o "Albergue da Trindade de Arre", convertíanse no segundo punto de descanso dos peregrinos antes de ascender a costa da próxima Pamplona.
O núcleo histórico de Villava formado pola súa "Rúa Maior", discorre ao longo de devandito camiño de peregrinación e conserva o sabor medieval da ruta.
Economía
Conta cun polígono industrial no que se aloxan distintas empresas, destacando as súas tendas dedicadas a mobiliario de fogar.
O crecemento da cidade esgotando o seu chan urbanizable, integrou no seu núcleo diversas empresas, habéndose proxectado a medio prazo a súa saída.
Política
Peio J. Monteano, alcalde de EA-Atarrabia en 1999, presentou a súa dimisión ao non apoiar Euskal Herritarrok, os seus socios daquel Goberno municipal, unha moción que instaba a condenar un ataque contra un concelleiro da oposición de UPN, rompéndose así o pacto de goberno entre EA-Atarrabia-IUN-NEB-HB e dando a alcaldía a UPN.
A última actuación municipal realizada pola anterior corporación foi o empedrado e semipeatonalización da rúa Maior e a adecuación da praza principal da vila integrándoa no parque Ribed. Dentro dos labores a realizar polo novo Goberno estará a ampliación do centro de Saúde, a construción dunha nova "Casa de Cultura" e a construción dun novo Instituto comarcal de ensino secundario, debido a que o crecemento demográfico diminuíu a oferta de servizos públicos, existindo un amplo consenso na realización das anteriores accións.
Demografía
Villava é a oitava localidade de maior poboación de Navarra, precedida por Pamplona, Tudela, Barañain, Burlada, Zizur Mayor, Estella e Tafalla.
Lugares de interese
Levantado no século XV ou XVI probablemente na localización que actualmente ocupa, esta columna toscana de 2,24 metros é un símbolo xurisdicional e de liberdade comunal da vila de Villava. É posible tamén, aínda que non hai testemuños, que fose utilizada como picota ou lugar de execución.
A mediados da pasada centuria, convertido en calvario ou cruz de termo, foi trasladada cerca da Ponte de San Andrés.
En 1990 este monumento foi recuperado e, desprovisto de engadidos posteriores, devolto á súa localización orixinaria onde contribúe a ornamentar un dos puntos neurálxicos da vila.
Nestas rúas podemos observar varios palacetes e edificios de principios do século XX, sobreviventes da especulación. Outros edificios interesantes, tamén de principios do século XX, son o Besta Retallo belo edificio construído en 1911 por iniciativa das familias burguesas de Pamplona que desexaban ter un moderno casino-restaurante como lugar de esparexemento, que en 1915 foi adquirido polos Dominicos. Ou a Escola de Peritos Agrícolas. A Deputación Foral de Navarra encargou en 1912 ao arquitecto José Yárnoz a súa construción, destinado inicialmente ao Palacio do Congreso Nacional de Viticultura que para conmemorar o VII Centenario da batalla das Navas de Tolosa desenvolveuse no mes de xullo dese ano.
Xunto a unha ponte medieval de seis arcos sobre o río Ulzama, atópase o actual "Albergue de peregrinos" O Albergue dispón de camas con mantas, duchas de auga quente e cociña xestionado polos Irmáns Maristas, que no seu día se destinase a Ermida en devoción á "Santísima Trindade", convento e hospital. Trátase dun conxunto que conserva a ábsida románico dunha igrexa do século XIII aínda que non existe documentación escrita deste edificio ata o século XVI, dependente de Roncesvalles, período no que tiña 622 clérigos. sobre o conxunto da Trindade, que recolle unha afirmación de M. Núñez de Cepeda: «puxemos un interese especial na investigación documental referente a este antiquísimo Hospital, pero non tivemos soe no achado de datos ou noticias que se remonten máis aló do século XVI», o cal considérase algo estraño, pois non aparece citado nos documentos da época.
Iniciada en estilo renacentista a mediados do século XVI, o moderno edificio católico actual, situado xunto ao Concello, data da segunda metade do século XX e conserva daquela primitiva construción a "Capela da Soidade", de planta circular e realizada a finais do século XVIII.
Dentro do referido paseo fluvial e aproveitando os saltos naturais da auga do río, fai máis dez séculos xurdiron en devandita contorna diversos muíños de auga que eran utilizados para distintos usos segundo as necesidades dos habitantes. Na actualidade un deles, que anteriormente desempeño a súa función como como muíño fariñeiro, batán de teas e panos, taberna, fábrica, muíño de regalicia, curtiduría-tenería-adobería e fábrica de pastas de madeira para papel, foi restaurado e convertido en museo aberto ao público e sede do citado paseo fluvial do río Arga xestionado pola Mancomunidade da Comarca de Pamplona.
Palacio renacentista do século XVI, anteriormente coñecido como "Palacio de Andosilla", pois o seu construtor foi o nobre local, Pedro de Andosilla.
Atarrabia rende homenaxe a un dos personaxes máis soados da vila cunha escultura que representa a esta figura do ciclismo.
O Concello permite, solicitando permiso previo, a elaboración de graffitis en distintos muros da cidade. Así mesmo adoita organizar talleres e celebrar un festival de devandita arte rueira, convertendo algúns muros da vila en espazo de denuncia social contra o sexismo ou o consumismo.
Educación
Villava dispón dunha ampla oferta educativa multilingüe tanto público como concertado. No seu termo municipal aprobouse a construción dun Instituto comarcal.
Festas
As festas máis importantes, tradicionalmente en honra da virxe do Rosario, comezan o sábado anterior ao primeiro domingo de outubro e alárganse ata o segundo domingo. Durante as festividades hai unha gran variedade de actos en grao sumo diversos, que van desde actividades infantís ata concertos de Rock.
O martes celébrase a costillada popular , na que os veciños do pobo reúnense para un xantar comunitario no Parque de Ribed (se o tempo permíteo), que xeralmente se basea en costelas de cordeiro e porco, pero no que é posible atopar calquera outro prato máis elaborado. O concello encárgase de prover os asadores necesarios, así como o pan e o viño, e son os propios villaveses os que teñen que levar as súas costelas e utensilios para preparalas.
Habitualmente acode moita xente doutras localidades, debido a que estas festas teñen unha gran fama e a que son unha das últimas do calendario estival.
O "Atarrabiako Eguna" ou "Día de Villava" celébrase o primeiro domingo do mes de setembro.
San Andrés é o patrón da vila e celébrase o día 30 de novembro.
Guatemala
Guatemala é un país da América Central, limitado ó oeste e ó norte por México, ó leste por Belize, polo Golfo de Honduras e por Honduras, e ó sur polo Salvador e polo océano Pacífico. A súa capital é Cidade de Guatemala.
Bettie Page
Betty Mae Page, nada en Nashville (Tennessee) o 22 de abril do 1923 e finada nos Ánxeles (California) o 11 de decembro de 2008, foi unha modelo e pin-up girl estadounidense.
Partido Animalista co Medio Ambiente
miniatura|Manifestación antitaurina cun cartel do PACMA. O Partido Animalista co Medio Ambiente (PACMA, en castelán: Partido Animalista con el Medio Ambiente) e coñecido ata o 15 de novembro de 2022 como Partido Animalista Contra o Maltrato Animal é un partido político español que loita polos dereitos dos animais, o medio ambiente e a xustiza social. Así mesmo, rexeita o especismo e defende a promoción do vexetarianismo e veganismo. Fundouse en Bilbao o 24 de febreiro de 2003 e a súa sede central atópase en Madrid.
Bettie Page
Foi unha das "Playmates do ano" para a revista Playboy.
Guatemala
Época precolombiana
miniatura|225px|dereita|Templo das Máscaras en Tikal.
Partido Animalista co Medio Ambiente
Historia
Xurdiu orixinalmente co nome de Partido Antitaurino Contra el Maltrato Animal a partir da unión de diversos colectivos antitaurinos e de defensa dos animais. O 25 de xuño de 2011, na Asemblea Estatal do partido, cambiouse o nome ao actual.
Bettie Page
Os últimos anos da súa vida estiveron marcados pola depresión e por violentos cambios de humor pasando algúns anos nunha institución psiquiátrica. Nos anos 60 converteuse ao cristianismo e serviu nunha misión baptista en Angola. Tras anos de esquecemento, a súa popularidade experimentou un rexurdimento nos anos 1980 mantendo un significativo número de seguidores.
Guatemala
Época precolombiana
Guatemala está situada dentro do núcleo da área xeográfica coñecida como Mesoamérica. Dentro dos seus límites territoriais existiron varias culturas, destacando a civilización maia. Guatemala é o berce desta antiga civilización, que logrou un complexo desenvolvemento social e científico, en distintos eidos, como a arquitectura, a escritura, un avanzado cálculo do tempo por medio das súas propias matemáticas e a astronomía. Destacaron tamén no campo da arte, como na pintura, na escultura e na enxeñaría monumental, chegando a construír grandes metrópoles dende o período preclásico tales como os lugares de San Bartolo, Cival, Nakbé, El Mirador, na Conca de El Mirador; Uaxactún, Tikal, Ceibal, Río Azul, Yaxhá, Dos Pilas, Cancuén, Machaquilá, Aguateca, nas terras baixas do Norte, situadas no departamento de Petén; e Kaminal Juyú, nas terras altas do altiplano central, así como Abaj Takalik no departamento de Retalhuleu, situado na zona costeira do Océano Pacífico na área sur.
Partido Animalista co Medio Ambiente
Programa
O programa político do Partido Animalista ten por obxectivo a defensa dos dereitos dos animais e avanzar cara a unha sociedade máis xusta para todos, reconsiderando o trato que se dá aos animais. Para iso deféndense medidas para fomentar as adopcións de animais, o endurecemento das penas do Código penal por malos tratos animais, a legalización do acceso dos animais aos transportes públicos e o fin dos espectáculos con animais (circos, corridas de touros e festexos taurinos, festexos populares, zoolóxicos, acuarios...). Outras das medidas defendidas son a prohibición da caza e a pesca deportiva, o peche das granxas peleteiras e fábricas de foie-gras e o desenvolvemento de alternativas á experimentación con animais. Así mesmo, promove a liberdade de elección e o acceso á alimentación vegana mediante unha opción de menú sen alimentos de orixe animal nos comedores dos centros públicos.
Guatemala
Época precolombiana
Á chegada dos españois en 1524, os maias como tal xa desapareceran, mais os indíxenas (provenientes de Tula) encontrábanse divididos en señoríos e cidades-estado como Utatlán ou Gu'marcaj, capital dos ki'che'; Iximché, capital dos kakchikel; Zaculeu, capital dos mames; Mixco Viejo, capital dos pokomames; Chuitinamit, capital dos tzu'tuhiles. Todas estas tribos loitaban entre elas, polo que a conquista foi relativamente sinxela, aínda que Tayasal, capital dos maia itzá, e Zacpetén, capital dos ko'woj, ambas en Petén non foron conquistadas até 1697, debido a que se atopaban moi ben defendidas e Hernán Cortés desistiu en atacalas no seu camiño cara Honduras, sendo as últimas culturas de América en ser conquistadas.
Partido Animalista co Medio Ambiente
Eleccións municipais
Nas eleccións municipais de 2007, o PACMA presentouse en 12 concellos (Amposta, Barcelona, Camarles, Guadalaxara, León, Madrid, Málaga, Sevilla, Tordesillas, Valladolid, Vitoria e Zaragoza), non conseguindo ningún concelleiro pero obtendo 10.601 votos. Naquelas eleccións, o músico Elliott Murphy realizou un concerto gratuíto en Barcelona como apoio ao PACMA.
Guatemala
Colonización
O 22 de novembro de 1527 foi trasladada a cidade ao Val de Almolonga (hoxe San Miguel Escobar, Sacatepéquez), debido ao constante asedio que sufría por parte dos nativos. Esta foi destruída na madrugada do 11 de setembro de 1541 por un alude de lodo e pedras que proviña do do Volcán de Agua (Volcán Hunahpú lle chamaban os indíxenas), sepultando a entón capital da rexión; enterrando a cidade coa maioría dos seus habitantes. Entre eles estaba a gobernadora Beatriz de la Cueva, viúva de Pedro de Alvarado. Isto obrigou a que de novo fose trasladada para o Val de Panchoy, uns 6 km ao sur, no que actualmente é hoxe en día a cidade de Antigua Guatemala. Neste sitio estivo asentado Santiago de Guatemala, capital do «Reyno de Guatemala», até 1775, cando se move a cidade para o Val de la Ermita, actual localización da capital. O rei Filipe II de España e Portugal e Indias outorgoulle o nome de «Muy noble y muy leal Ciudad de Santiago de los Caballeros de Goathemala».
Durante a dominación española, que durou case 300 anos, Guatemala foi un reino de carácter estratéxico (Capitanía xeneral do Reino de Guatemala) que á súa vez dependía do Vicerreinado da Nova España (México). Guatemala estendíase dende a rexión de Chiapas (agora estado mexicano) até Costa Rica. A súa división política variou con frecuencia, tal como as fronteiras entre as diversas provincias. A mediados do século XVII, o reino no seu conxunto tiña 32 provincias, das cales 12 atopábanse no territorio que actualmente constitúe a República de Guatemala: o val de Guatemala, onde se encontraba a cidade de Santiago, sede da Real Audiencia; as Alcaldías Maiores de Amatique, Suchitepéquez e Verapaz, os rexementos de Acasaguastlán, Atitlán, Chiquimula, Escuintla, Guazacapán, Quetzaltenango, Sololá (Tecpanatitlán) e Totonicapán.
Partido Animalista co Medio Ambiente
Eleccións municipais
Nas eleccións municipais de 2011, o PACMA presentouse en 34 municipios obtendo 26.384 votos (0,12%). Nas eleccións municipais de 2015 duplicou os resultados dos seus anteriores comicios (55.228 votos) a pesar de presentarse tan só en 29 municipios.
Guatemala
Colonización
Esta rexión era tan rica en minerais e metais como México, Bolivia e o Perú. Mais destacouse principalmente pola súa produción agrícola. Os seus principais recursos foron a cana de azucre, o cacao, as madeiras preciosas e tinta de anil para tinxir téxtiles. A cidade de Santiago de Guatemala chegou a desenvolver un nivel notable na arquitectura, caracterizada como «barroco sísmico», na imaxinaría relixiosa, a pintura e a música. As festividades do ano litúrxico e do santoral definían a vida dos seus habitantes, a cal xiraba esencialmente arredor da relixión. A Catedral era o centro de toda a actividade relixiosa, e polo seu rango catedralicio posuía unha vida musical intensa.
O 21 de xullo de 1775 foi necesario o traslado de Antigua Guatemala, sempre vulnerábel a erupcións volcánicas, inundacións e terremotos; tras ser destruída por dous terremotos, cuxos remanentes consérvanse como un monumento nacional. A Cidade de Guatemala foi fundada oficialmente o 2 de xaneiro de 1776, converténdose cos anos na cidade máis grande e populosa de todo o istmo.
No final do século XVIII, cando se implantou o réxime da Intendencia nalgunhas rexións do reino, o número de provincias reduciuse a 15, das cales 9 estaban no actual territorio de Guatemala: as Alcaldías Maiores de Chimaltenango, Escuintla, Sacatepéquez, Sololá, Suchitepéquez, Totonicapán e Verapaz, e os rexementos de Chiquimula e Quetzaltenango.
Partido Animalista co Medio Ambiente
Eleccións autonómicas
Nas eleccións autonómicas de 2007, o PACMA presentouse só en dúas autonomías (Comunidade de Madrid e Cantabria) obtendo un apoio de 7.089 votos entre ambas. Nas eleccións autonómicas de 2011, o PACMA obtivo 36.926 votos.
Guatemala
Colonización
Ao emitirse en 1812 a Constitución de Cádiz, o reino de Guatemala desapareceu como unidade, e foi substituído por dúas provincias, sen subordinación entre si: a Provincia de Guatemala, que comprendía o territorio de Chiapas, O Salvador, Guatemala e Honduras, e a Provincia de Nicaragua e Costa Rica. En 1821, durante a segunda etapa de vixencia desa Constitución, segregáronse da Provincia de Guatemala as Provincias de Comayagua (Honduras), Chiapas e O Salvador.
Independencia
Na rexión seguiron medrando industrias como as do índigo, o cacao e a cana de azucre, creando grandes riquezas e permitindo a creación doutras industrias como a dos tecidos, cuxo auxe durou até o final do século XVIII. Desexando crear relacións comerciais con outras nacións, ademais de España, a elite gobernante daquela época decidiu declarar a súa independencia, tanto política como económica da coroa, o 15 de setembro de 1821.
Anexión ao Imperio Mexicano
Tras un breve período de incerteza política, o 5 de xaneiro de 1822, as provincias centroamericanas anexionáronse a México co fin de unirse politicamente, como unha estratexia para contrarrestar á coroa española. Un ano máis tarde Guatemala e as súas provincias (Provincias Unidas do Centro de América), separáronse. As rexións de Guatemala, O Salvador, Honduras, Nicaragua, República de los Altos e Costa Rica, formaron unha república de corte federal, con sede en Guatemala.
As República Centroamericana (1823-1839) tivo unha Constitución que avogaba por unha forma de goberno liberal, pluralista e republicana; mais vellas estruturas socioeconómicas conservadoras da época opuxéronse aos ditos cambios, pois eran lesivos para os seus intereses particulares, polo que xestaron revoltas internas en cada provincia, o que desembocou na súa posterior desintegración e nunha guerra civil na zona (1838-1840) que acabaría coa confederación de Guatemala como un estado independente, así como os estados centroamericanos que actualmente se coñecen. Dentro da separación que se tivo das Provincias Unidas de Centroamérica, Guatemala cedeu o territorio de Santa Ana ao Salvador.
Punto e coma
O punto e coma (;) é un signo de puntuación composto por un punto situado sobre unha coma.
Partido Animalista co Medio Ambiente
Eleccións autonómicas
Destacan así mesmo os resultados electorais en Cataluña, onde o Partido Animalista pasou de obter 14.238 votos en 2010 a obter 20.861 votos en 2012 e en Andalucía, onde pasou de 8.781 votos en 2012 a 31.735 votos en 2015, triplicando os seus resultados nesta última comunidade.
Guatemala
Finais do século XIX e comezos do XX
Após a desintegración centroamericana, Rafael Carrera y Turcios gobernaría como presidente de Guatemala (desde 1851 ata 1865), apoiado por conservadores. Entre os seus logros como presidente cabe salientar o feito de defender o país de diversas invasións estranxeiras. Entre as cales se atopa a coalición invasora do Salvador e Honduras, a cal foi derrotada na Batalla de la Arada. Tamén no goberno de Carrera tivo lugar a expedición de conquista estadounidense por parte de William Walker ao territorio centroamericano, a cal orixinou a Guerra Nacional contra los Filibusteros. Co mandato de Carrera comezaría unha longa lista de Presidentes de Guatemala con ditaduras. Un relativamente importante nesta lista foi o Xeneral Justo Rufino Barrios que impulsou a chamada Reforma Liberal de 1871 a fin de cambiar o país, mellorar o seu comercio, e introducir novos cultivos e manufacturas, tamén introduciu o ferrocarril e por todo isto é lembrado como o reformador. Durante esta era o café fíxose un cultivo importante para Guatemala. Pero ao final de contas era un ditador, creou o traballo forzoso para os indíxenas e autoproclamouse dirixente das forzas armadas de Centroamérica. Barrios tiña ambicións de reunificar América Central e levou o país á guerra nun intento infrutuoso de alcanzar este fin; morreu na Batalla de Chalchuapa en 1885.
Punto e coma
Historia
O primeiro uso do punto e coma aparece en 1494 nos traballos de Aldo Manuzio, que empregaba este símbolo para separar palabras de significado oposto.
Guatemala
Finais do século XIX e comezos do XX
Para 1901 a United Fruit Company comezou a volverse a forza principal en Guatemala (tanto política, como económica), durante a longa presidencia ditatorial de Manuel Estrada Cabrera. O goberno subordinábase a miúdo a intereses da Compañía (unha das principais de Centroamérica e que con axuda dos Estados Unidos tiña poder para cambiar gobernos democráticos por monicreques ao seu servizo). Mentres que a compañía axudaba coa construción dalgunhas escolas, tamén obstaculizaba o comercio local; así, opúxose á construción de estradas porque isto competiría co seu monopolio do ferrocarril. A UFC controlou máis do 40% da terra do país e as instalacións dos portos. O período de ditadura liberal acabaría en 1944.
A revolución de 1944
En 1944, un grupo de xente, tales como oficiais militares disidentes, estudantes, profesionais liberais; chamados os "Revolucionarios de Outubro", derrocaron o goberno de Federico Ponce Vaides, substituíndoo por unha xunta composta por o Maior Francisco Javier Arana, o Capitán Jacobo Arbenz e Jorge Torriello, que pouco despois convocou eleccións libres e democráticas que foron gañadas polo profesor e escritor Juan José Arévalo Bermejo, que acababa de regresar da Arxentina onde se encontraba exiliado. Foi o primeiro presidente elixido democraticamente en Guatemala que completou o seu mandato. O seu "socialismo cristián" inspirado no New Deal americano, foi moi criticado pola clase alta e os terratenentes.
Partido Animalista co Medio Ambiente
Eleccións autonómicas
Nas eleccións autonómicas de 2015, o PACMA concorreu en 13 autonomías e triplicou os seus resultados, obtendo 102.700 votos. En Cataluña as eleccións celebráronse meses despois, en setembro, e a formación obtivo 28.897 votos.
Guatemala
A revolución de 1944
As reformas iniciadas por Arévalo foron continuadas polo seu sucesor, Jacobo Arbenz Guzmán, gañador das eleccións seguintes. Ao chegar ao poder, Arbenz declarou así as súas intencións:
Partido Animalista co Medio Ambiente
Eleccións xerais
Nas eleccións xerais de 2004, o PACMA presentou candidaturas ao Senado en 16 provincias españolas, obtendo un total de 64.947 votos, sendo a segunda forza extraparlamentaria máis votada. Para as eleccións xerais de 2008, o PACMA presentou candidaturas para o 90% das circunscricións, tanto no Congreso como no Senado. O PACMA obtivo 44.795 votos ao Congreso, sendo a cuarta forza extraparlamentaria; no Senado obtivo 132.077 votos.
Guatemala
A revolución de 1944
Proxectaba unha reforma agraria para aumentar a produtividade das terras e o nivel de vida dos campesiños, propoñía a expropiación das terras improdutivas e a súa cesión en usufruto a labregos necesitados. O plan chocou cos terratenentes, entre os que destacaba a United Fruit Company, dando lugar a un ambiente de república bananeira. O presidente propuxo expropiar as terras da United Fruit Company ao prezo de valoración que a compañía usaba para liquidar os seus impostos.
A United Fruit Company pediu axuda ao presidente Eisenhower, utilizando como pretexto, entre outras cousas, o feito de que Arbenz legalizase o Partido Guatemalteco do Traballo, tachado de forma non obxectiva de comunista, chegando a denominarse como comunista perigoso en 1952. Logo a CIA organizou a "operación PBSUCCESS", que consistía no adestramento e pagamento dun exército rebelde paramilitar (Movemento de Liberación), que cometeu o Golpe de Estado de 1954 e derrocou o presidente, substituíndoo por un militar ás ordes dos Estados Unidos, o coronel Carlos Castillo Armas.
Ditadura e guerra civil
O coronel golpista Carlos Castillo Armas reverteu moitos dos cambios realizados por Arbenz con anterioridade. Foi asasinado en 1957, sendo substituído polo xeneral Miguel Ydígoras Fuentes, anterior Ministro de Obras Públicas na ditadura ubiquista e detractor das políticas de Arévalo e Arbenz. Ydigoras formou en Guatemala os activistas que intentaron a Invasión de Baía de Cochinos. Os boinas verdes (United States Army Special Forces) instaláronse no país, e adestraron alí o seu exército. Dese tempo datan a creación dos escuadróns da morte, e de organizacións paramilitares como a Mano Blanca ou o Exército Secreto Anticomunista, especializados na tortura e asasinato de intelectuais, periodistas, estudantes e campesiños sospeitosos de manter posicións esquerdistas.
Partido Animalista co Medio Ambiente
Eleccións xerais
Nas eleccións xerais de 2015, o PACMA presentouse por primeira vez en todas as circunscricións,16 e duplicou os seus resultados ao recibir máis de 220.369 votos (0.87%) para o Congreso, superando a formacións con presenza previa no Congreso como UPyD e Unió, e converténdose na principal forza extraparlamentaria en España. Entre todos os seus candidatos ao Senado acumularon máis dun millón de votos, pero non obtiveron representación na cámara.
Guatemala
Ditadura e guerra civil
O goberno de Miguel Ydígoras Fuentes acabaría en marzo de 1963 bruscamente a súa presidencia, para pasar ás mans do coronel Enrique Peralta Azurdia.
36 anos de conflito armado (1960-1996)
Pouco despois houbo eleccións democráticas o resultou Presidente electo Julio César Méndez Montenegro en 1966. Aínda que inicialmente parecía unha democracia transparente, axiña se albiscou a farsa, cunha eleccións amañadas entre o goberno e o exército, existindo, ao final, un xenocidio entre as masas opositoras e as respostas guerrilleiras.
O xeneral Carlos Manuel Arana Osorio (1970-1974) foi o primeiro dunha serie de presidentes militares.
Partido Animalista co Medio Ambiente
Eleccións europeas
O PACMA presentouse por primeira vez aos comicios europeos nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2009, nas cales obtivo 41.913 votos (0,27%), sendo a novena forza máis votada e a terceira entre as que non obtiveron representación. Obtivo os seus mellores resultados en Cataluña, co 0,56% dos votos.
Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2014, o Partido Animalista cuadriplicou os seus resultados cun total de 177.499 votos (1,13%) sendo a 12ª forza máis votada e a segunda sen representación parlamentaria.
Samir Hadji
Samir Hadji, nado o 2 de setembro de 1989 en Creutzwald, Mosela (Lorena) é un futbolista profesional franco-marroquí que xoga na posición de dianteiro no CS Fola Esch da BGL Ligue, máxima categoría do fútbol luxemburgués. É fillo do exfutbolista internacional Mustapha Hadji.
Traxectoria
Hadji comezou a súa carreira xogando para o club da súa cidade natal: o SR Creutzwald. En 2007 marchou cara Alemaña asinando co 1. FC Saarbrücken da Oberliga, a quinta categoría do fútbol alemán. Despois de dous anos Hadji volveu a Francia asinando cun dos ex-equipos do seu pai, o AS Nancy. Alí pasou dos anos xogando no equipo do Campionato de Francia afeccionado, onde xogou 59 partidos para marcar 18 goles, antes de asinar polo RC Strasbourg en xullo de 2010. Hadji debutou como profesional o 30 de xullo de 2010 en encontro da Coupe de la Ligue contra o Évian, saíndo de titular e xogando os 120 minutos do encontro, no que o seu equipo foi eliminado por 5-4 na rolda de penaltis. En 2012 asinaría polo CS Fola Esch de Luxemburgo, con quen gañaría a liga na tempada 2012-13. Desde o 7 de xaneiro de 2015 está adestrando co Club Deportivo Lugo da Liga Adelante.
Guatemala
36 anos de conflito armado (1960-1996)
En 1972 un novo grupo guerrilleiro infiltrouse dende México. En 1974, o Xeneral Kjell Lauguerud García derrotou ao Xeneral Efraín Ríos Montt, o candidato do Partido Cristiano Democrático, que afirmou que se lle furtara a vitoria. En 1978, tras outras elección fraudulentas, o Xeneral Romeo Lucas García asumiu o poder. En 1970 dous novos grupos guerrilleiros, o EGP e a ORPA intensificaron o levantamento contra os gobernos militares. En 1979, Jimmy Carter, prohibiu calquera axuda militar ao exército guatemalteco, a causa dos sistemáticos abusos deste contra a poboación.
Un dos incidentes graves durante este período foi o que ocorreu na embaixada española. O 31 de xaneiro de 1980, un grupo de indíxenas e campesiños de varias aldeas do departamento noroccidental de El Quiché, apoiados por estudantes, ocupou a embaixada de España na capital para denunciar a represión nas súas comunidades, o goberno afirmou que os asaltantes se autoinmolaran, mais os diplomáticos españois explicaron que a policía executara os participantes e incendiaran o lugar para ocultar os seus crimes. Entre as vítimas mortais figuraron o cónsul español Jaime Ruiz del Árbol, o ex vicepresidente de Guatemala Eduardo Cáceres, o ex chanceler guatemalteco Adolfo Molina e o pai de Rigoberta Menchú.
Nas eleccións de 1974 comezábase a ver claramente a tendencia de eleccións fraudulentas, cunha forte campaña contra os rebelde dende o "Partido Revolucionario" gobernante. Nos seguintes comicios do 78 e 82 seguiron gañando xenerais militares, até que os militares deron un golpe de Estado o 23 de marzo de 1982, para evitar a toma de posesión dun novo electo presidente militar Ángel Aníbal Guevara tras unhas constatadas eleccións fraudulentas.
Ríos Montt, co apoio da administración estadounidense de Ronald Reagan, formou unha xunta militar de tres membros, anulando a constitución do 65, disolvendo o congreso, anulando a lei electoral e aos partidos. Logo duns meses, asumiría el mesmo a presidencia da república, gobernando en solitario.
O Presidente procurou derrotar os guerrilleiros con accións militares e reformas económicas. Os guerrilleiros esquerdistas e as brigadas de morte dereitistas tamén se adicaron a realizar masacres, desaparicións forzadas, e torturas de non combatentes, mais as PAC e os militares foron os que fixeron a maior parte das 200.000 mortes neste tempo, até que o 8 de agosto de 1983, Ríos Montt foi deposto polo seu propio Ministro de Defensa, xeneral Óscar Mejía Víctores, quen permitiu un regreso controlado á democracia en Guatemala. En xaneiro de 1986, Vinicio Cerezo, un político civil e o candidato a presidente pola Democracia Cristiá, gañou a primeira elección, sostida baixo unha nova constitución democrática con moito apoio popular.
O exército e as Patrullas de Autodefensa Civil (PAC) recobraron esencialmente todo o territorio guerrilleiro; a actividade guerrilleira diminuíu e foi en gran parte limitada a operacións de golpear e fuxir. Ríos Montt causou un enorme número de mortes civís.
A breve presidencia de Ríos Montt foi probablemente o período máis violento do conflito de 36 anos, que resultou en aproximadamente 200.000 muertes de civís, na súa maioría indíxenas desarmados. Aínda que os guerrilleiros esquerdistas e as brigadas de morte tamén se dedicaron a realizar masacres, desaparicións forzadas, e torturas de non combatentes, a maioría das violacións de dereitos humanos foron realizadas polos militares guatemaltecos e as PAC que eles controlaban.
O 8 de agosto de 1983, Ríos Montt foi deposto polo seu propio Ministro de Defensa, xeneral Óscar Mejía Víctores (Ríos Montt acabará fundando un partido político). O xeneral Mejía permitiu un regreso controlado da democracia en Guatemala, comenzando cunha elección o 1 de xullo de 1984 para unha Asemblea Constituínte para redactar unha constitución democrática. O 30 de maio de 1985, despois de 9 meses de debate, a Asemblea Constituínte acabou de redactar unha nova constitución, que entrou en vigor inmediatamente. Vinicio Cerezo, un político civil e o candidato a presidente pola Democracia Cristiana, ganou a primeira elección sostida baixo a nova constitución con case o 70% do voto, e tomou posesión en 1986.
Democracia e inestabilidade (1986- 2001)
Despois da súa toma de posesión, en xaneiro de 1986, o Presidente Vinicio Cerezo creou, entre outras cousas, un comité lexislativo de dereitos humanos, e o estabelecemento en 1987 da oficina do procudador dos dereitos humanos. A corte suprema tamén emprendeu unha serie de reformas para loitar contra a corrupción e mellorar a eficiencia do sistema legal.
Coa chegade de Cerezo, os militares afastáronse do goberno e regresaron ao papel máis tradicional de proporcionar seguridade interna, especificamente conbatendo contra insurrectos armados.
Os últimos dous anos do goberno de Cerezo foron marcados por unha economía en declive, folgas, marchas de protesta e acusacións de corrupción estendida. A incapacidade do goberno de tratar con moitos dos problemas nacionais -como mortalidade infantil, analfabetismo, saúde e asistencia social deficientes, e niveis crecentes de violencia- contribuíu ao descontento popular.
O 11 de novembro de 1990 celebráronse eleccións parlamentarias e presidenciais. Despois dunha votación de desempate, o enxeñeiro Jorge Serrano Elías, do partido Movemento de Acción Solidaria (MAS), asumiu a presidencia o 14 de xaneiro de 1991, completando así a primeira transición dun goberno civil electo democraticamente a outro. Creárase unha alianza entre o dito partido e os Demócratas Cristiáns e a Unión do Centro Nacional (UCN).
Serrano acabou fuxindo do país tras iniciar unha restrición de liberdades civís coa idea de controlar a corrupción; e o 5 de xuño de 1993, o Congreso, de acordo coa constitución de 1985, elixiu ao Procurador de Dereitos Humanos, para completar o período presidencial de Serrano Elías. Este cargo ocupábao De León, que non era membro de ningún partido político e que, ademais, gozaba de apoio popular. Lanzou unha campaña anticorrupción para “purificar” o Congreso e a Corte Suprema, esixindo as renuncias de todos os membros de ámbolos dous corpos.
A pesar da resistencia considerábel do Congreso, a presión presidencial conduciu a un acordo en novembro de 1993, entre a administración e o Congreso, intermediado pola Igrexa Católica. Este paquete de reformas constitucionais foi aprobado polo referendo popular o 30 de xaneiro de 1994. En agosto de 1994, un novo Congreso foi electo para completar o período non vencido. Controlado polos partidos anti-corrupción o populista Frente Republicano Guatemalteco (FRG) encabezado polo ex-xeneral Ríos Montt, e o Partido de Avanzada Nacional (PAN)- o novo Congreso comenzou a afastarse da corrupción que caracterizou os seus precursores.
Baixo o goberno de De León, o proceso de paz, agora coa participación das Nacións Unidas, comezou o seu camiño. O goberno e a URNG asinaron acordos sobre dereitos humanos (marzo de 1994), o restablecemento de persoas desprazadas (xuño de 1994), esclarecemento histórico (xuño de 1994), e dereitos indíxenas (marzo de 1995). Tamén se desenvolveu un progreso significativo sobre un acordo socioeconómico e agrario.
As eleccións nacionais para presidente, o Congreso, e oficinas municipais producíronse en novembro de 1995. Con case vinte partidos que competiron na primeira volta, a elección presidencial chegou até un desempate o 7 de xaneiro de 1996 no cal o candidato do PAN, Álvaro Arzú Irigoyen derrotou a Alfonso Portillo Cabrera do FRG por un 2% dos votos. Arzú ganou debido á súa forza na Cidade de Guatemala, onde servira antes como alcalde, ademais da área circundante urbana. Portillo gañou en todos os departamentos rurais excepto Petén. Baixo a administración de Arzú, concluíronse as negociacións e, en decembro de 1996, o goberno firmou os Acordos de Paz, que resolvía un conflito de 36 anos. A situación dos dereitos humanos tamén mellorou durante o goberno de Arzú, e tomáronse medidas para reducir a influencia dos militares nos asuntos nacionais.
Século XXI
En 1999 Alfonso Portillo (FRG) ganou a Óscar Berger (PAN). Ganou en 22 departamentos e na Cidade de Guatemala, que era considerada a fortaleza do PAN. Portillo, á parte de ter relacións co ex-xeneral Ríos Montt, o Presidente de feito de Guatemala no 1982-83, acabou cometendo varios furtos polos que está con orde de captura de Guatemala e da Interpol; por desvíos millonarios de diñeiro.
No 2004 foi electo como Presidente de Guatemala o avogado Óscar Berger Perdomo, apoiado pola Grande Alianza Nacional (GANA). O seu goberno foi ineficaz contra a delincuencia organizada, pandillas denominadas maras, a consolidación do narcotráfico (enraizada durante o goberno anterior, e a forte migración da súa poboación (maiormente pobre e acosada pola criminalidade).
As seguintes eleccións realizadas no outono de 2007, os partidos políticos Unidade Nacional da Esperanza (UNE), liderado polo enxeñeiro Álvaro Colom; Partido Patriota (PP), liderado polo xeneral retirado, Otto Pérez Molina, ganaron os dous primeiros lugares, pasando a unha segunda volta, na que gañou Colom, que se converteu no Presidente da República de Guatemala o 14 de xaneiro de 2008.
En maio de 2010, a tempestade Agatha e da erupción do volcán Pacaya causou danos na costa e na rexión central do país, cun resultado de 30 000 vítimas. .
Demografía
Dos 13 millóns de habitantes, case a metade da poboación é urbana (onde 3 millóns viven na capital), 76% da poboación está entre 14 e 45 anos de idade. Desde 1950, a poboación está crecendo moi rápido, pero actualmente se está abrandado, Existe unha pequena comunidade crecente de Coreanos, d'O Salvador, mexicanos, europeos e outros países de América; porén, moitos guatemaltecos viven en México ou nos Estados Unidos. A lingua oficial é o español.
Poboación: A maior parte da composición étnica do país son indíxenas (58%), seguido por os mestizos (35%), inferior a 10% da poboación é caucásica.
Relixión: os católicos representan o 51%, O protestantismo é seguido polo 39% da poboación.
Xeografía
O cumio máis elevada do país é o volcán Tajumulco (4.220 msnm); destacan tamén o Santa María (3.772 msnm), o Agua (3.766 msnm), o Fuego (3.763 msnm), o volcán Atitlán (3.537 msnm), situado xunto ao lago homónimo, e o Pacaya (2.552 msnm) achando canda ao Lago de Amatitlán, no Departamento de Guatemala. Os terremotos son frecuentes nas proximidades do cinto volcánico do sur, onde destruíron numerosos asentamentos. No litoral atlántico, principal saída comercial neste océano, atópase o maior lago do país, o Izabal.
Os ríos de Guatemala de maior lonxitude son: Río Motagua, Río Usumacinta, Río Polochic, Río Dulce e Río Sarstún.
Departamentos
Guatemala está dividida en 22 departamentos, que se reparten por 8 rexións administrativas, e posúen 333 concellos.
Economía
Agricultura: Representa máis de metade do PIB e 51% das exportacións, onde predominan o café, cardamomo, azucre, bananas, etc. Guatemala é un dos maiores exportadores de café do mundo, e o maior en América Central, iso é debido á chegada de inmigrantes alemáns que desenvolveu o café do país (especialmente nas terras altas).
Industria: Representa o 20% do PIB, está utilizada principalmente en produtos téxtiles, procesamento de alimentos, montaxe de vehículos, electrodomésticos, pinturas, farmacéutica, de bebidas, de publicación, entre outros.
Turismo: Turismo e investimento estranxeiro está a medrar desde 2007, os países que realizan actividades turísticas en Guatemala son europeos, e nortemaericanos
Volta a Portugal 2015
A 77ª edición da Volta a Portugal disputouse entre os días 29 de xullo e 9 de agosto de 2015.
A carreira fíxose en 11 tiradas: 9 etapas en liña das cales 2 foron de alta montaña, 1 prólogo e 1 contra reloxo individual longa. A volta comezou cun prólogo de 6 quilómetros en Viseu e finou como é habitual na capital, Lisboa, logo de que os ciclistas fixeran 1.551,7 km.
O gañador foi por segunda vez consecutiva o galego Gustavo César Veloso que tamén logrou o maillot vermello dos puntos. Na segunda posición final rematou o local Joni Brandão e na terceira o galego Alejandro Marque.
Nas clasificacións secundarias, Bruno Silva levou a clasificación da montaña, o W52-Quinta da Lixa proclamouse como o mellor equipo e o ruso Aleksey Rybalkin foi o mellor ciclista novo.
Equipos
Na carreira participaron 16 conxuntos, dos cales 1 era de categoría Profesional Continental e o resto de categoría Continental.
Alfredo Ramos
Alfredo Ramos González, nado na Coruña en 1972, é un enxeñeiro e empresario galego, dende 2016 director xeral de R.
Traxectoria
Enxeñeiro de telecomunicacións pola Universidade de Vigo, posteriormente formouse como empresario na Escola de Organización Industrial, no IESIDE (daquela Escola de Negocios Caixanova) e no IESE da Universidade de Navarra, Comezou a traballar como enxeñeiro na Armada Española e posteriormente en Indra (daquela Norsistemas), antes de entrar en 1998 en R onde acabou por ser o director para o mercado residencial. En decembro de 2016 foi nomeado director xeral de R. Nesta etapa impulsou a aceleradora de empresas baseada en retos Startups R DiCo Challenge en colaboración coa AMTEGA e CRTVG e a primeira cátedra interuniversitaria de Galicia: a cátedra R en ciberseguridade coas Universidade da Coruña e a Universidade de Vigo.
PCR con transcriptase inversa
miniatura|Esquema simple da RT-PCR.
A reacción en cadea da polimerase con transcriptase inversa (ou PCR tras transcriptase inversa), abreviada como RT-PCR (do inglés reverse transcriptase PCR) é unha das moitas variantes da reacción en cadea da polimerase (PCR) na que previamente se realiza unha reversotranscrición. Esta técnica úsase comunmente en bioloxía molecular para detectar a expresión do ARN. A PCR con transcriptase inversa (RT-PCR) confúndese a miúdo coa PCR en tempo real ou cuantitativa (qPCR), que ás veces tamén se ve abreviada como RT-PCR (real time). Porén, son técnicas distintas. A PCR con reversotranscriptase (RT-PCR) utilízase para detectar cualitativamente a expresión xénica por medio da creación dun ADN complementario (ADNc) reversotranscrito a partir dun ARN, mentres que, ao contrario, a qPCR úsase para medir cuantitativamente a amplificación dun ADN usando sondas fluorescentes en tempo real.
Tamén hai que distinguir entre a RT-PCR e a PCR tradicional. Aínda que a PCR con transcriptase inversa (RT-PCR) e a PCR tradicional producen ambas moitas copias dun ADN particular illado por amplificación, as aplicacións das dúas técnicas son moi distintas. A PCR tradicional utilízase para amplificar exponencialmente secuencias de ADN dianas. A RT-PCR utilízase para clonar xenes expresados por reversotranscrición do ARN de interese a un ADN complementario por medio do uso do encima transcriptase inversa. Seguidamente, o que se fai é que ese ADNc sintetizado novamente é amplificado usando a PCR tradicional.
Tamén é posible combinar a RT-PCR coa qPCR. Ademais do estudo cualitativo da expresión xénica, tamén se pode, facendo uso neste caso da PCR cuantitativa (qPCR), cuantificar o ARN, tanto en termos absolutos coma relativos, técnica que se utilizaría conxuntamente coa RT-PCR. A técnica combinada (RT-PCR + qPCR) denomínase "RT-PCR cuantitativa" ou "RT-PCR en tempo real"  ), que a miúdo se abrevia como qRT-PCR, ou RT-qPCR, ou RRT-PCR. Comparado con outros métodos de cuantificación do ARN, como o northern blot, a qRT-PCR considérase que é a proba cuantitativa máis potente e sensible para a detección dos niveis do ARN. Utilízase frecuentemente na análise de expresión dun ou moitos xenes, e os patróns de expresión para a identificación de infeccións e doenzas.
Para evitar calquera tipo de confusión, na seguinte táboa figuran as abreviacións que se utilizarán neste artigo de agora en adiante e a técnica á que se refiren:
Historia
Desde a súa introdución en 1977, o northern blot utilizouse amplamente para a cuantificación do ARN malia as súas limitacións: (a) é unha técnica lenta que necesita moito tempo, (b) require unha gran cantidade de ARN para a detección, e (c) é cuantitativamente inexacta cando o cantido de ARN é pouco abundante. Porén, o descubrimento da transcriptase inversa durante o estudo da replicación do material xenético de certos virus levou ao desenvolvemento da RT-PCR, que desde entón desprazou á northern blot como método de elección para a detección e cuantificación de ARN.