cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filmes de Bolivia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Bolivia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Friends Will Be Friends
"Friends Will Be Friends" (en galego, "Os amigos serán os amigos") é unha canción escrita por Freddie Mercury e John Deacon e realizada en 1986 polo grupo británico Queen como parte do seu álbum A Kind of Magic.
A canción foi lanzada como single o 9 de xuño de 1986 e foi o tema #30 de Queen no Reino Unido. Ademais, a data coincidiou co inicio da xira Magic Tour.
A canción alcanzou a posición #14 no Reino Unido.
Filmes de Taxiquistán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Taxiquistán presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 1999. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2020, Taxiquistán presentou dous filmes na categoría mais finalmente ningún deles foi nomeado.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Taxiquistán para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Vitória Sport Clube
O Vitória Sport Clube, tamén coñecido como Vitória de Guimarães, é un club de fútbol portugués, da cidade de Guimarães, no Distrito de Braga. Foi fundado en 1922 e xoga na Primeira Liga.
Historia
O Vitória de Guimarães logrou unha gran tempada 2007–08 e clasificouse para a Liga de Campións da UEFA, vindo de xogar a tempada anterior na Liga de Honra, a Segunda División portuguesa.
Inchada
O equipo conta cunha das mellores inchadas da liga. Xa que logo dos "tres grandes" (FC Porto, SL Benfica e Sporting) foi o que conseguiu un maior seguimento por parte dos seus afeccionados durante toda a tempada 2007-2008, ata a súa media por xornada supera á do SL Benfica e Sporting, vendendo 19.000 abonos por tempada.
Sporting Clube de Braga
O Sporting Clube de Braga é un equipo de fútbol da cidade de Braga, en Portugal. Fundouse en 1921 e compite na Primeira Liga.
Historia
Actualmente o Sporting Clube de Braga está considerado entre os mellores equipos do fútbol portugués, a pesar de que o equipo non gañou unha soa liga, e que ten unicamente como títulos importantes unha Copa de Portugal e unha Copa Intertoto da UEFA. O Braga sempre se mete entre os 5 mellores equipos da tempada (fóra da 2007/2008 que quedaron en 7º lugar) e complícalle moito aos "Grandes de Portugal", ademais de lograr ultimamente boas actuacións na Copa da UEFA.
Fringilla
Os pimpíns son un grupo de aves pertencentes ao xénero Fringilla, únicas especies na subfamilia Fringillinae.
As tres especies alimentan aos seus pitos con insectos máis que con sementes, e son:
Os pimpíns son paxaros sementeiros restrinxidos ao Viello Mundo. Estas aves teñen un voo intermitente: alternan aleteos con planeos; comen no chan.
En Galicia
En Galicia existen 2 especies pertencentes á familia dos frixílidos (Fringillidae), delas, unha pódense atopar en Galicia durante todo o ano e a outra é invernante no país.
Apertador
miniatura|Wonderbra Un apertador, axustador, sostén, ou suxeitador, é unha peza de roupa interior feminina que serve para soster e cubrir os peitos e darlles forma.
Pode servir unha serie doutros propósitos prácticos e estéticos, incluíndo mellorar ou reducir a aparencia do tamaño do peito e crear escote. Os suxeitadores tamén poden cumprir funcións específicas, como os suxeitadores de lactación para facilitar a lactación materna ou os suxeitadores deportivos para minimizar as molestias durante o exercicio.
Un suxeitador típico consiste en dúas copas que cobren total ou parcialmente os peitos, ademais da conexión das copas, ten en xeral catro tiras, dúas nos laterais, horizontalmente, que se suxeitan unha á outra por detrás ou por diante no peito e dúas verticais nos ombreiros, que se unen as outras dúas nas costas. Os suxeitadores adoitan pecharse nas costas mediante un gancho e ollo. Non obstante, os suxeitadores están dispoñibles nunha gran variedade de estilos, cuxos deseños poden variar moito. Inicialmente, o suxeitador era exclusivamente unha roupa interior, pero o suxeitador deportivo gañou aceptación como roupa de abrigo, así como as modas que exponen deliberadamente as tiras do suxeitador.
O suxeitador gañou unha ampla adopción a principios do século XX, cando substituíu en gran parte ao corsé. O primeiro suxeitador moderno atribúese a Caresse Crosby, unha editora e activista de Nova York que creou a peza en 1910 usando dous panos e unha cinta. Despois de patentar o seu deseño en 1914, fabricou brevemente suxeitadores nunha fábrica de dúas mulleres en Boston antes de vender a súa patente á Warner Brothers Corset Company, que comezou a producir en masa a peza.
Os suxeitadores gañaron un significado simbólico máis aló da súa mera funcionalidade. Dado que os suxeitadores de adestramento se converten en estándar durante a puberdade, a peza pode simbolizar un rito de paso á idade adulta. Porén, algunhas feministas argumentaron que os suxeitadores sexualizan e obxectivan os peitos das mulleres para que se axusten á mirada masculina. As enquisas suxiren que un número crecente de mulleres van sen suxeitador ou adoptan suxeitadores sen costuras para conseguir máis comodidade.
Historia
Despois dos antigos 'mamillare' latinos ou 'apodésmos' gregos, e a partir destes, na historia vese o desenvolvemento do sistema de sostén. Patentes incluídas, como a da norteamericana Elisabeth Adams, que no 1825 obtivo unha patente de suxeitador, ou a francesa Herminie Cadolle, que patentou en 1889 un modelo que diferenciaba o corsé e usaba asentamentos anatómicos separados para os dous seos. Non só o inventou, senón que o comercializou, durando a casa comercial ata os nosos días, impulsada por outras incorporacións novedosas dela e outras mulleres da súa familia.
Pouco máis tarde, en 1914 e nos EUA, Caresse Crosby patentou un sostén máis lixeiro, basicamente dous panos unidos por unha cinta, xa sen relación algunha cun corpiño.
No 1956, Marie Rose Lebigot deu un paso máis, o inventar o chamado 'balconnet', apertador sen tirantes pero con baleas verticais flexibles.
Non todas as novidades inventivas acreditadas desta peza de roupa foron de autoría feminina, como a armadura metálica, pero parece lóxico supor que multitude de melloras neste e noutros temas relacionados coa vida diaria das mulleres si o foron.
Talles e copas
thumb|190px|Vista dianteira dun sostén. thumb|190px|Vista traseira. Comercialmente, as letras utilízanse para designar tamaños de copas e números para a banda ou o dorso. As copas poden ir desde AA, A, B, C en diante e hai pouca estandarización entre fabricantes e países en copas superiores a D. As copas inglesas non son as mesmas que as europeas.
Talles baseadas en centímetros (talles española e francesa)
En España, o talle utilizada como referencia na etiquetaxe é a francesa, que nas etiquetas está marcada como "ESP" ou "FRA". Calcúlase en función da medida debaixo do peito (perímetro do peito medido xusto debaixo dos peitos) e engádense 15cm a esta medida. Despois ten que ser normalizado por aproximación. Por exemplo, se medimos 74cm por debaixo dos peitos, o tamaño é 74+15=89, o tamaño por aproximación sería 90, mentres que se medimos 79, 79+15=94 o tamaño por aproximación sería ser 95. Consulta as táboas de talles e copas recomendadas dalgúns dos principais fabricantes.
O sistema de medición europeo non engade 15cm ao contorno do peito, de tal xeito que un talle europea 75 é igual a unha 90 francesa ou española. É do mesmo tamaño cun nome diferente, o que non ocorre co tamaño inglés.
As copas de ambos os sistemas son iguais e calcúlanse igual. As copas calcúlanse polo contorno do peito (a circunferencia do peito mide a nivel da mamila). Para saber a copa hai que restar da medida á altura da mamila, a medida do tórax por debaixo do peito (sen engadir neste caso os 15cm). Esta medida resultante daranos entre 12cm, para as copas "A", e 38cm para a copa "J", como se detalla nesta táboa:
Filmes de Níxer propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Níxer presentou un filme para o Óscar ó mellor filme internacional por vez primeira no ano 2018. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Níxer para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Roger Field
Roger C. Field, nado en Londres o 31 de xullo de 1945, é un deseñador industrial, músico e inventor inglés, con máis de 100 patentes rexistradas.
Traxectoria
Roger Field criouse en Londres, Canterbury e Suíza. Foi alumno interno en The King's School, Canterbury e Aiglon College en Villars-sur-Ollon. En 1965 trasladouse a California onde estudou deseño industrial e obtivo un título do California College of the Arts. En 1972 foi a Alemaña.
Field tamén é coñecido como guitarrista, e tocou, entre outros, co seu amigo Chet Atkins e con Merle Travis. O seu invento máis coñecido é a Foldaxe, unha guitarra eléctrica plegable que fixo construír para Chet Atkins. Esta guitarra pode verse no libro de Atkins Me and My Guitars. Field levouse consigo unha das súas guitarras plegables nun Concorde e tocou a canción "Mr. Sandman" o 30 de setembro de 1987 para acompañar a promoción “a través da barreira do son”. Field gañou coa súa guitarra un importante premio de deseño (Designer's Choice Award) os Estados Unidos. Recibiu por iso a felicitación escrita de Raymond Loewy.
Field fotografou a numerosos famosos coa Foldaxe, tales como Paco de Lucía, Keith Richards, Mick Jagger, Paul McCartney, Hank Marvin, David Copperfield e Eric Clapton. Grazas á acción de Roger Field fixeron as paces Hank Marvin e Bruce Welch tras unha disputa que durou máis de dez anos, emprendendo estes unha vira de despedida co seu antigo grupo The Shadows por Gran Bretaña (2004) e por Europa (2005). Marcel Dadi compuxo a súa canción "Roger Chesterfield" para Roger Field (CD Guitar Legend Volume 1).
Sporting Clube de Portugal
O Sporting Clube de Portugal é un club polideportivo da cidade de Lisboa, en Portugal. Fundado o 1 de xullo de 1906, o seu equipo de fútbol xoga na Primeira Liga.
Estadio
O Estadio José Alvalade é un estadio de fútbol situado no complexo deportivo «Alvalade XXI» situado en Lisboa, capital de Portugal. O nome de José Alvalade é en honra ao Vizconde de Alvalade, un dos fundadores do Sporting Clube de Portugal, club dono do estadio.
A súa clasificación como "estadio de 5 estrelas" por parte da UEFA permítelle albergar as finais dos principais torneos de fútbol en Europa.
Pavillón
O Pavilhão João Rocha é o pavillón polideportivo do club, situado en Lisboa, capital de Portugal. O nome do pavillón é en honra a João Rocha, expresidente do club, que estivo no cargo desde setembro de 1973 ata outubro de 1986.
Museo
O Sporting Clube de Portugal ten máis de 16.000 Copas no seu Museo.
Filmes do Iemen propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
O Iemen presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2016. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou o Iemen para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
José Pose Miguens
José Pose Miguens, nado en Padrón e finado en Santiago de Compostela o 12 de setembro de 1936, foi un carpinteiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Membro do Sindicato de Oficios Varios de Padrón (CNT). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Compostela por rebelión o 7 de setembro con Faustino Liste Forján, José Tourís Castro, Serafín Mariño Santos, Daniel Caamaño Eiras e Luis García Abella, acusados de ser os autores do asalto ao tren en Osebe nas datas do golpe de Estado, foi condenado a pena de morte e executado en Compostela con Faustino Liste, José Tourís e Serafín Mariño o 12 de setembro de 1936.
Wattpad
300px|dereita Wattpad é unha plataforma para lectores e escritores que pode ser empregada por medio dun sitio web, un ordenador ou dende unha aplicación para móbiles que se pode atopar en Play Store. Os usuarios desta plataforma poden ler e publicar artigos, relatos, poemas, contos, blogs, fanfictions (ou fanfics), historias de ciencia ficción, romance, suspense etc., xa sexa en liña ou a través da aplicación de Wattpad (para iOs e Android). O contido inclúe obras tanto de autores descoñecidos coma coñecidos. Os usuarios poden comentar e votar polas historias ou unirse a grupos asociados co sitio web. Ó redor do 50% da demanda desta rede social procede dos Estados Unidos de América, e en menor medida do Reino Unido, o Canadá, Colombia, Venezuela, a Arxentina, España, Australia, Chile, Ecuador, o Perú, México, a República Dominicana, Bolivia e o Uruguai. ​
Axel Paulsen
Traxectoria
miniatura|esquerda|250px|Paulsen na década de 1860 Axel Paulsen naceu en Aker, unha localidade de Noruega próxima a Oslo, en 1855. Os seus pais eran Johan Peter Paulsen (1820–1887), un comerciante de café, e Haagine Olsen (1822–1918). Paulsen creceu na cidade de Oslo, onde o seu pai tiña o seu negocio. Destacou axiña na patinaxe sobre xeo e embarcouse nunha carreira deportiva de éxito, participando en competicións e exhibicións en Europa, nos Estados Unidos e no Canadá.
Paulsen casou coa galesa Kathryn Williams en 1885 ou 1886, mais o matrimonio disolveuse en 1890. Contraeu segundas nupcias en 1893 con Anna Elise Nicolaisen (1865–1935). O seu fillo, Harry, continuou os seus pasos e foi campión noruegués de patinaxe artística en cinco ocasión. Trala súa retirada deportiva, tomou as rendas do negocio paterno xunto co seu irmán Edvin. Foi director ata 1936, dous anos antes da súa muerte con 83 anos.
Carreira deportiva
Johan Paulsen era un ávido patinador sobre xeo e levaba todos os seus fillos a patinar as fins de semana a Østensjøvannet, un lago da capital norueguesa. Axel entusiasmouse rapidamente polo deporte e practicaba mesmo os días de diario, antes da escola. Co tempo chegou a ser o mellor patinador noruegués en patinaxe de velocidade e patinaxe artística.
O 8 de febreiro de 1883 participou nunha competición de velocidade no parque Washington, en Brooklyn, Nova York, onde derrotou os dezasete patinadores máis veloces de Noruega, Inglaterra, os Estados Unidos e o Canadá. Ese mesmo ano sufriu unha derrota en Halifax (Canadá), nunha pista con curvas moi pechadas que non podía tomar a moita velocidade. En 1884 regresou a América e gañou todas as carreiras grazas a un cambio de deseño dos seus patíns para adaptalos ás curvas pronunciadas, polo que recibiu o título de «campión afeccionado do mundo». Segundo o autor Brian Flood, as marcas de velocidade que estableceu durante as carreiras e exhibicións nos Estados Unidos e o Canadá durante as súas visitas a estes países inspiraron afeccionados e profesionais, que ata ese momento raramente tomaban nota dos tempos empregados en cubrir as distancias e contribuíron a unha renovada afección polo deporte da patinaxe de velocidade en América.
Paulsen tivo o título de campión do mundo de patinaxe de velocidade entre 1882 e 1890, perdéndoo o 1 de febreiro de 1890 contra Hugh J. McCormick nunha reunión de tres carreiras en Minneapolis, Minnesota.
Marcas
Paulsen estableceu as seguintes marcas mundiais durante a súa carreira:
Influencia no deporte e honores
miniatura|Esquema do axel, salto inventado por Axel Paulsen Ademais de inventar o famoso salto que leva o seu nome, e de introducir un novo deseño para os patíns sobre xeo, Axel Paulsen influíu no desenvolvemento da patinaxe artística como deporte. O seu estilo «nórdico» de patinaxe, caracterizado pola velocidade, movementos amplos e atleticismo atraeu grande atención polo seu contraste co estilo «vienés», de modo ata ese momento, que primaba o trazado de figuras complicadas sobre o xeo a costa do aspecto físico; da fusión de ambas as escolas xurdiu o «estilo internacional», máis similar á patinaxe artística de competición moderna. Tamén se lle atribúe a introdución da postura típica da patinaxe de velocidad, cos brazos cruzados por detrás das costas.
En 1910, no vixésimo quinto aniversario da súa vitoria sobre van der Zee, o Club de Patinaxe de Oslo nomeouno membro honorario. En 1976, foi incluído no Salón da Fama da Patinaxe Artística, como recoñecemento ás súas contribucións neste deporte.
Filmes de Nixeria propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Nixeria presentou un filme para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2019. Porén, o 4 de novembro de 2019, a Academia descualificou a proposta de Nixeria por estar a maioría do diálogo en inglés, aínda que o ano seguinte o comité nixeriano anunciou que a Academia permitiría escoller filmes que estivesen falados en pidgin.
O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Nixeria para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Filmes de Bosnia e Hercegovina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Danis Tanović foi o director do primeiro filme de Bosnia e Hercegovina nomeado e gañador do premio.]] Bosnia e Hercegovina presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 1994. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, Bosnia e Hercegovina presentou vinte e dous filmes para a súa consideración por parte da Academia dos Óscar. Só un deles, Ničija zemlja de Danis Tanović (2001), foi nomeado para o premio e finalmente conseguiu o galardón na 74ª edición dos premios. Outros tres filmes de Tanović foron presentados como candidatos de Bosnia e Hercegovina. Moitos actores e directores bosníacos traballaron en filme presentados por Iugoslavia antes da disolución do país no ano 1991.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Bosnia e Hercegovina para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Carrusel (novela)
Carrusel é unha novela en lingua galega escrita por Berta Dávila e publicada por Editorial Galaxia en 2019. Nese mesmo ano gañou o XXXI Premio García Barros de novela, outorgado polo concello da Estrada. A revista dixital Fervenzas literarias, especializada en literatura galega, nomeouna a mellor novela galega do ano 2019.
Narración
Como xa sucedera en O derradeiro libro de Emma Olsen, a anterior novela da autora, son numerosas as referencias á música pop. De feito, unha das primeiras fontes de inspiración para a novela foi a canción "The Circle Game", de Joni Mitchell.
Traducións
A novela publicouse tamén en castelán, na editorial Barrett, en versión da propia autora.
José Santos Zelaya
José Santos Zelaya López, nado en Managua o 1 de novembro de 1853 e finado en Nova York o 17 de maio de 1919, foi un político nicaraguano, presidente do seu país entre 1893 e 1909. Era membro do Partido Liberal vinculado coa política progresista aínda que non libre de ambicións persoais. Realizou importantes reformas públicas no campo da educación e as infraestruturas, e recoñéceselle como o construtor do Estado nicaraguano actual.
A Revolución Liberal de 1893
O día 11 de xullo de 1893, na cidade de León, sublévase apoiado por Anastacio Ortiz. Descoñécese a xunta de goberno de don Joaquín Zavala Solís e fórmase outra integrada polo Xeneral José Santos Zelaya López, Francisco Baca, Anastasio Ortiz e Pedro Balladares. Entran á capital Managua derrotando aos exércitos conservadores o 25 de xullo e entrando a esta ese mesmo día pola Rúa do Triunfo aínda existente.
O seu goberno
En 1894 tomou pola forza a Costa dos Mosquitos, unha disputada rexión baixo protectorado británico. A lonxanía do territorio permitiu que o Reino Unido, non querendo embarcarse nunha aventura colonial tan afastada e de tan pouco valor, recoñecese a soberanía nicaraguana.
En 1902 foi reelixido Presidente. A posibilidade de construír un canle a través do istmo de Centroamérica era unha cuestión controvertida desde tempo atrás. Cando os Estados Unidos decidiu facelo en territorio panameño, Zelaya intentou chegar a un acordo con Alemaña e o Xapón para que construísen o proxecto en Nicaragua.
A súa xestión gobernamental provocou gran desenvolvemento no país de Nicaragua. Modernizou ao Estado introducindo modernas leis, creou novas institucións, promulgou códigos, regulamentos, introduciu o Habeas Corpus. O Xeneral Zelaya converteu a Nicaragua na máis próspera e rica nación de Centroamérica. Instaurou a educación gratuíta e obrigatoria, construíu escolas, trouxo os correos, vapores, o ferrocarril, telégrafos, estradas, entre moitos avances máis.
Era partidario da creación duns Estados Unidos de América Central, o que lle levou a apoiar a outros partidos liberais de distintos países centroamericanos que puidesen defender o mesmo proxecto, e a promover diversas conferencias unionistas centroamericanos, especialmente os cumes presidenciais celebradas en Corinto e o Pacto de Corinto.
A administración de Zelaya mantivo tensas relacións e desacordos cos Estados Unidos, o que levou a este a dar axuda aos opositores conservadores de Zelaya en Nicaragua. En 1907, buques de guerra estadounidenses ocuparon diversos portos de Nicaragua. A situación chego ao momento de existir un conflito interno entre os liberais nicaraguanos por unha banda, e os conservadores e os Estados Unidos por outro (que os financiaba). En 1909 algúns mercenarios norteamericanos foron capturados e executados polo goberno de Zelaya, o que serviu para que os Estados Unidos considerase a acción como unha provocación para a guerra, e derrocamento ilegal de Zelaya por medio da Nota Knox, do secretario de Estado de Estados Unidos, Philander Chase Knox.
Pimpín real
O pimpín real (Fringilla montifringilla) é unha ave da familia Fringillidae.
José Santos Zelaya
Derrocamento e morte
A principios de decembro, infantes de mariña estadounidenses ocuparon diversos puntos da costa caribeña nicaraguana. O 17 de decembro de 1909 Zelaya viuse obrigado a dimitir, exiliándose en México para terminar en Nova York, onde morreu anos despois. En Nicaragua estableceuse un goberno favorable aos Estados Unidos baixo a presidencia de José Madriz Rodríguez. Mentres tanto, os militares estadounidenses permaneceron ilegalmente e represivamente no país ata 1933,
Pimpín real
Morfoloxía e Hábitos
A especie caracterízase por posuír un ventre branco, unhas ás escuras cunha franxa alar inferior esbrancuxada e unha superior laranxa, unha cabeza parda e un peteiro amarelo. A súa lonxitude oscila entre uns 14 e 16 centímetros. É menos común có pimpín, máis pódese verse reunido en amplos flocos en Centroeuropa, sobre todo no inverno.
O seu reclamo é duro, nasal; o chío, zumbante, tamén nasal.
José Santos Zelaya
Derrocamento e morte
A súa efigie aparece nos billetes de 20 córdobas desde 1997 ata hoxe día, cando era presidente Arnoldo Alemán Lacayo liberal do mesmo xeito que Zelaya.
Ligazóns externas
Biografía en www.manfut.org.
Pimpín real
Morfoloxía e Hábitos
O seu niño ten forma de cunca, forrado de liques, codias, raíces e talos, pelo e plumas; alberga de cinco a sete ovos, postos nunha niñada, de maio a xuño.
Aliméntase de insectos e sementes, que captura no chan.
Distribución
Aniña na Escandinavia, nordés de Europa e en gran parte da Rusia occidental, sendo o seu hábitat predilecto os bosques caducifolios de bidueiros ou os bosques de coníferas. En inverno, realiza migracións masivas do leste cara o oeste, chegando ata o extremo sur da Península Ibérica. Durante o inverno prefire os bosques de faias, bidueiros e abetos; pode formar grupos, bandadas, enormes: de ducias a millóns de exemplares. Estes grupos buscan lugares illados do vento ou con temperaturas algo máis suaves. Ademais estes grandes grupos melloran a eficiencia á hora de buscar alimento e reducen os riscos ante posibles depredadores. Descoñécense as súas dinámicas migratorias, mais tense observado que adoitan migrar máis cara ó sur en invernos moi fríos, e que as femias e os xuvenís teñen tendencia a chegar a rexións máis meridionais cós machos. Na península Ibérica chega entre os meses de outubro e marzo. En Galicia, trátase dunha especie regular nos invernos, mais de número escaso. Sendo frecuente que estes individuos se agrupen entre eles ou con outras especies de Frinxílidos, especialmente liñaceiros e pimpíns. Tense observado que en Galicia, a especie conta con máis efectivos nos meses de novembro a decembro, e que prefiren as comarcas agrícolas máis interiores.
Carreira de montaña (motor)
miniatura|Un monopraza na carreira de montaña de Prescott, Inglaterra. miniatura| Un fórmula competindo na subida ao Fito, [[Campionato Europeo de Montaña. ]] A carreira de montaña é unha disciplina de automobilismo e motociclismo que se disputa sobre percorridos curtos de portos de montaña con pendentes elevadas. Cando a chegada está a unha altitude maior que a saída fálase dunha subida ou ascenso de montaña, mentres que cando a meta está por debaixo do inicio dise que a carreira é un descenso ou baixada de montaña.
A Federación Internacional do Automóbil organiza o Campionato Europeo de Montaña e en varios países europeos hai torneos nacionais e rexionais, en particular os alpinos. Algunhas carreiras de montaña formaron parte do Campionato Mundial de Resistencia. En Europa, este tipo de carreiras realízanse en superficies asfaltadas, mentres que nos Estados Unidos tamén se usan estradas de grava, como o Pikes Peak.
A Real Federación Española de Automobilismo organiza o Campionato de España de Montaña, contando algunhas das súas citas tamén para campionatos internacionais. Pola súa banda, a Federación Galega de Automobilismo organiza o Campionato de Galicia de Montaña.
Hamilton, Bermudas
Hamilton é a capital do territorio británico de ultramar das Bermudas. É o centro financeiro e un dos portos principais e destino turístico. 200px|miniatura|dereita|A Catedral da Santísima Trindade en Hamilton.
Xeografía
Hamilton atópase no lado norte de Hamilton Harbour, e é o principal porto das Bermudas. A pesar de existir unha parroquia (parish) co mesmo nome, a cidade de Hamilton fica situada na parish de Pembrokea. A cidade leva o nome de Sir Henry Hamilton, gobernador entre 1778 a 1794. 200px|miniatura|esquerda|Concello de Hamilton.
A pesar de ser a capital administrativa das Bermudas, Hamilton só ten unha poboación permanente de aproximadamente 969 habitantes, aínda que algunhas estimacións chegan ata 1.500. Hamilton é oficialmente a única cidade das Bermudas, pero en realidade é menor que a histórica cidade de St. George. A parroquia (Parish) é a división administrativa do territorio.
Un gran número de importantes empresas internacionais de seguros teñen sede en Hamilton, polo que é un centro mundial de reaseguros. Moitos operadores de negocios internacionais teñen a súa sede física nas Bermudas - dos cales uns catrocentos - están representados pola Asociación Internacional de Empresas das Bermudas (ABIC). En total, máis de 1.500 compañías internacionais están actualmente inscritas no Rexistro de Empresas nas Bermudas.
A cidade é a sede social de Accenture (antes Andersen Consulting), empresas de consultoría, servizos de tecnoloxía e empresas de bubcontatación, e do fabricante de espíritos Bacardí. Pola mesma razón Hamilton mantén a sede de moitas empresas de transporte marítimo internacional, como DryShips Inc., Frontline Ltd. e Dockwise, entre outras.
Historia
A historia de Hamilton comezou en 1790 cando o Goberno das Bermudas reservou 58´7 ha para a súa futura sede, e foi outorgada oficialmente en 1793 por unha lei do Parlamento. A capital da Colonia trasladouse a Hamilton desde St. George's en 1815. A cidade foi o centro político e militar das Bermudas nos últimos dous séculos. Ademais do parlamento, no seu interior atópase a Casa de Goberno no norte, a antiga Casa do Almirantado da Royal Navy ao oeste (ambos en Pembroke), e a sede da gornición de Exército británico en Prospect Camp ao leste.
A cidade de Hamilton converteuse nunha cidade coa construción da Catedral da Santísima Trindade (Igrexa de Inglaterra) en 1897. Máis tarde construíuse unha catedral católica. Hoxe en día, a cidade con vistas a Hamilton Harbour é principalmente un distrito de negocios, con poucas estruturas que non sexan edificios de oficinas e tendas. A cidade de Hamilton mantivo durante moito tempo un límite de construción, que establece que ningún edificio pode escurecer a Catedral, pero os edificios construídos nos últimos tempos teñen ata 10 pisos. O xornal local das Bermudas A Gaceta Real informa "Se vostede non recoñece a cidade, desde fai 15 anos, non o culpo, xa que cambiou moito". As tendas de Trimingham foron eliminados logo de máis de 50 anos de servizo nas Bermudas.
Parques
A cidade de Hamilton ten moitos parques para o seu tamaño. Probablemente, o parque máis notable da cidade é o Parque Vitoria. Este parque ocupa un bloque enteiro e foi nomeado en honra da ex reina Vitoria. Outros parques da cidade son La Ville Park, Barr's Park, All Buoy's Point Park, e o agochado Cedar Park.
Falcóns
Os falcónidos (Falconidae) son un clado de aves rapaces diúrnas que inclúe aproximadamente 60 especies como os falcóns e caracaras ou caranchos. A diferenza doutros Falconiformes, como os Accipitridae, ademais das poutas, empregan o peteiro para matar ás súas presas, para o que dispoñen dunha protuberancia córnea no peteiro superior, preto da comisura, coñecida como dente de falcón.
Cladograma baseado en Griffiths et al. (2004).
Robert Archibald
Robert Michael Archibald, nado o 29 de marzo de 1980 en Paisley e finado o 23 de xaneiro de 2020, foi un xogador de baloncesto profesional. Xogaba nas posicións de ala-pivote ou de pivote.
Traxectoria
Archibald foi elixido na 32ª posición do Draft da NBA de 2002 polos Memphis Grizzlies, e asinou un contrato por dous anos. Tras unha tempada en Memphis, na que xogou tan só 12 partidos, Archibald foi traspasado xunto a Brevin Knight e Cezary Trybański ós Phoenix Suns a cambio de Bo Outlaw e Jake Tsakalidis.
O 26 de decembro de 2003, Archibald foi traspasado ós Orlando Magic. Unha semana máis tarde foi traspasado de novo, desta vez ós Toronto Raptors a cambio de Mengke Bateer e Remon van de Hare.
Xustillo
miniatura|Anuncio dun xustillo (en inglés úsase o [[galicismo corset) en 1889.]] miniatura|dereita|Imaxe do xustillo La Reine.
O xustillo é unha peza de vestir feminina que se emprega como un corpiño interior para cinguir o corpo. Emprégase para estilizar e moldear a figura humana do xeito desexado por razóns estéticas ou médicas, pode ser mentres se leva ou por un tempo posterior. Non debe confundirse cun xustillo ortopédico que se usa por motivos médicos. Tanto os homes como mulleres usan corsés, aínda que este artigo foi durante moitos anos parte integrante do garda-roupa das mulleres
thumb|Un debuxo dun luxoso [[corsé de reloxo de area de 1878, que presenta un peche busk na parte dianteira e cordón na parte traseira]]
Os xustillos auténticos adoitan estar feitos por un corsetmaker e adoitan colocarse ao usuario individual.
thumb|Anuncio de corsés para nenos, 1886
Moda
O uso máis común e coñecido dos xustillos é adelgazar o corpo e facer que se axuste a unha silueta de moda. Para as mulleres, isto enfatiza con máis frecuencia unha figura curvilínea ao reducir a cintura e, así, esaxerar o peito e cadeiras. Non obstante, nalgúns períodos, os xustillos (corsés da era dos tudor) usáronse ​​para conseguir unha forma tubular recta de arriba e abaixo, o que implicaba minimizar o busto.
thumb|upright|Anuncio de xustillos para homes, 1893 Para os homes, os xustillos úsanse máis habitualmente para adelgazar a figura. Non obstante, houbo un período entre 1820 e 1835, e ata finais da década de 1840 nalgúns casos, no que unha figura de cintura de avespa (unha mirada pequena e cortada na cintura) tamén era desexable para os homes, levar un xustillo ás veces conseguía isto.
Un "xustillo sobre busto" encerra o torso, estendéndose desde debaixo dos brazos ata as cadeiras. Un "xustillo debaixo do busto" comeza xusto debaixo dos peitos e esténdese cara ás cadeiras. Un "xustillo de longo", sexa sobre o peito ou baixo o peito, esténdese máis alá da crista ilíaca, ou do óso da cadeira. Un xustillo de longo é ideal para aquelas que queren unha maior estabilidade, teñen torsos máis longos ou queren suavizar as cadeiras. Un xustillo de lonxitude "estándar" parará antes da crista ilíaca e é ideal para aqueles que queren unha maior flexibilidade ou teñen un torso máis curto. Algúns xustillos, en casos moi raros, chegan aos xeonllos. Un tipo de xustillo máis curto que cobre a zona da cintura (desde a parte baixa das costelas ata xusto por riba das cadeiras), chámase faixa de cintura. Un xustillo tamén pode incluír ligas para soster as medias, alternativamente, pódese usar un ligueiro separado.
Tradicionalmente, un xustillo sostén o vestido visible e espalla a presión dos vestidos grandes, como a crinolina e o bulicio. Ás veces, úsase unha funda de xustillo para protexer a roupa exterior do xustillo e para suavizar as liñas do xustillo. A funda do xustillo orixinal foi usada debaixo do xustillo para proporcionar unha capa entre este e o corpo. Os xustillos non se levaban xunto á pel, posiblemente debido ás dificultades para lavar estes artigos durante o século XIX, xa que tiñan varillas de aceiro e ollais metálicos que se oxidarían. Debaixo dos xustillos levábanse camisolas lixeiras de liño ou algodón (tamén chamadas camisas) para absorber a suor e protexer o xustillo e o portador uns dos outros, e tamén para funcionar como roupa interior e protexer outras pezas do portador e da súa suor. A funda do xustillo era xeralmente en forma de camisón lixeiro, feito de céspede de algodón ou seda. Os usuarios modernos do xustillo poden usar forros de xustillo por moitos dos mesmos motivos. Aqueles que atan os xustillos con forza usan os forros para evitar queimaduras na pel dos cordóns.
As persoas con problemas na columna vertebral, como escoliose, ou con lesións internas, poden levar un soporte para o lombo, que é semellante a un xustillo. Non obstante, un soporte para o lombo non é o mesmo que un xustillo. Normalmente está feito de plástico e/ou metal. Utilízase un tirante para empurrar as curvas para que non avancen, e ás veces baixan as curvas. Os brackets úsanse principalmente en nenos e adolescentes, xa que teñen unha maior probabilidade de que as curvas empeoren. O artista Andy Warhol foi fusilado en 1968 e nunca se recuperou completamente, levou un xustillo o resto da súa vida.
thumb|vertical|Unha muller cun xustillo inspirado no vestido tradicional bávaro.
Fetichismo
Ademais da moda e dos usos médicos, os xustillos tamén se usan no fetichismo sexual, sobre todo nas actividades de BDSM. En BDSM, un submiso pode ser obrigado a levar un xustillo, que estaría moi axustado e restrinxiría o usuario ata certo punto. Un dominante tamén pode levar un xustillo, moitas veces negro, pero por razóns completamente diferentes, como a estética. Durante as actividades de sexo vainilla ou BDSM.
A Bell Is a Cup... Until It Is Struck
A Bell Is a Cup... Until It Is Struck é o quinto álbum de estudio da banda inglesa de rock Wire, publicado en maio de 1988 a través do selo Mute Records.
Alcaldes de Vilasantar
Esta é unha lista incompleta dos alcaldes de Vilasantar, dende o reinado de Isabel II ata a actualidade.
The Drill
The Drill é o oitavo álbum de estudio da banda inglesa de rock Wire, publicado en abril de 1991 a través do selo Mute Records. Allmusic escribe que o disco realmente está formado por remesturas da mesma canción, "Drill", e aparece oficialmente listado como un EP en vez de como un álbum a pesar da súa lonxitude de case unha hora.
Diario 1921
Baixo o título de Diario 1921, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao escribiu as impresións que lle produciu unha viaxe de estudos que realizou por Francia, Bélxica e Alemaña durante ese ano para coñece-las últimas tendencias artísticas que se manifestaban ó longo de Europa. A viaxe ocupoulle desde o 26 de xaneiro ata o 10 de outubro (datas da primeira e última anotación). Algúns fragmentos apareceron na revista Nós nos anos 1922 e 1923. Os textos foron incluídos en libro por vez primeira formando parte de Escolma posible (Galaxia, 1964), prologados e seleccionados por Marino Dónega. Como texto independente non se publicou ata 1977 (Museo de Pontevedra e Galaxia) con limiar de Xosé Filgueira Valverde.
Organización da viaxe
A viaxe puido realizarse mediante unha axuda concedida pola Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, grazas ó seu amigo e contertulio Sánchez Cantón. O obxectivo desta axuda era estudar, durante un período de nove meses, as novas técnicas europeas en augaforte, litografía e gravado, visitando museos e escolas de arte de Francia, Bélxica, Alemaña e Gran Bretaña, malia que non chegou a visitar este último país, probablemente porque demorou cinco meses en París.
Francia
O Diario de Castelao comeza o 26 de xaneiro de 1921, data na que chega a París. Nesta cidade visitou, como fará nas outras que irá percorrendo ó longo da viaxe, os museos (Louvre, museo de Luxemburgo, museo de Cluny, museo Guimet, Petit Palais, museo de Rodin), os monumentos máis coñecidos (o Panteón, Notre Dame, a Sainte-Chapelle, a Sacré Cœur), as exposicións que coincidían coa súa estancia (como a Exposición do Salón dos Humoristas, que describe con minuciosidade) e, naturalmente, os lugares máis característicos da cidade, coma calquera turista, como o Sena ou a Torre Eiffel.
miniatura|200px|Hoxe tiven ocasión de ademirar a Venus de Milo... A probe está feita un freganduxo. Ten berrugas e carafunchos na cara. Ten o coiro coma o dunha gitana que endexamais se lavase. É grandona, sosona, porcona, comellona, graxenta etc. Quen queira conservá-la ilusión, que non a vexa. As opinións que vai vertendo no diario son desde o primeiro momento críticas coa pintura moderna que ve ("Da esposición dos humoristas falo mal e do Cubismo digo que me é simpática a intención intelectual", escribe nun dos seus informes mensuais), ó contrario do que escribe cando fala dos debuxos chineses e xaponeses, as estatuas e momias exipcias ou as gárgolas de Notre Dame. Tamén escribe do noxo que lle produce o que que cualifica de uso abusivo do nu nas novas pintura e escultura ("No Luxembourg farteime de ver mulleres de marbre encoiras. Tanta teta e tanto cu amoláronme" ). Sobre Pablo Picasso escribe o seguinte: "Con todo, eu penso que Picasso é un farsante... A min pareceume que Picasso é un home de gosto refinado se se quer, pero que non sabe dibuxar... Eu teño a Picasso nada máis que por un 'amateur' da arte".
Queda claro que París non lle gustou: "Non, ho. París non entrará en min nin eu nil. Axiña que vexa ben todo o que debo ver, pillo o tren e fuxo". E tamén escribe o seguinte: "Da vida de París... ¡non sei que dicir! Se a civilización, se o progreso pode traer tanta inmoralidade, eu prefiro que non chegue endexamáis á nosa Terra". Aínda así, na última anotación do Diario escrita en París o 21 de xuño, di: "Deprendín moito en París sen perder unha migalla tan siquera das miñas ideas. O esquelete do meu arte ganará moito con iste viaxe", opinión que contrasta coa expresada no colofón da viaxe.
Bélxica
Na segunda fase da viaxe percorreu Bélxica, país no que se queda case dous meses. Á chegada a Bruxelas, o 22 de xuño, escribe: "A primeira impresión é a seguinte: os primitivos flamengos son o mellor que hai en pintura". Isto explica que pase os días 27 ó 29 completos no Museo Nacional de Arte Antiga, admirando as obras do Bosco, de Brueghel e de Pieter Huys, entre outros. Do cadro As tentacións de San Antón, do primeiro, di que está cheo de humor e copia diferentes detalles. Tamén debuxa detalles dos cadros de Brueghel. Conclúe dicindo que "Eu non sei saír do Museo antigo... Non é posíbel que poida eispresar o meu entusiasmo polo museo antigo. Sería capaz de ir tódolos días da miña vida a iste museo sen fatiga".
miniatura|300px|A adoración do Año místico, dos irmáns Van Eyck (1432). Visita tamén Gante, onde estuda durante varios días o políptico de Hubert van Eyck, A adoración do Año místico, que conserva a catedral de San Bavón: "É unha obra que mete medo. Superior ó que eu pensaba. Pasei alí toda a mañán. Volverei outras veces até levalo na memoria gravado pra sempre. É a obra definitiva dun Arte, dunha época e dunha persoalidade"; "En suma, non sei decir por qué este cadro doume tan fonda emoción, pero non espero ver cousa mellor nin máis definitiva".
Tamén visitou Bruxas. O 26 de xullo, descansando nun café desta cidade debuxa varios esbozos –pensando en Brueghel e no Bosch- para desenvolver nun futuro cadro seu. Cómpre destacar un, que describe así: "Un paisano (que pode non sere paisano e si recaudador) está zugando o derradeiro sangue dunha vaca que ten a cabeza de caliveira". Esta imaxe será a base dunha das Cousas de Castelao e tamén do deseño dun dos carteis que debuxará en 1936 para a campaña a favor do Estatuto de Galicia.
Desde Bruxas foi a Antuerpen (2 de agosto), onde queda decepcionado ante os cadros de Rubens ("Óllase que Rubens era un fabricante de cadros pintados a man") e Rembrandt ("Rembrandt é indiscutíbel, un enorme artista; pero vistas catro ou cinco obras súas paréceme a min que abondan pra decatarse un do seu arte e da súa técnica"). Pola contra, recunca nos comentarios eloxiosos sobre Brueghel o Vello.
Alemaña
miniatura|300px|Patrimonio galego no exterior. A Adoración dos Magos, de Van der Goes. A terceira e última etapa da viaxe é Alemaña, onde chega o 16 de agosto, para coñece-lo expresionismo. En Berlín bate coa dificultade do idioma, xa que el non sabe alemán e non atopa ninguén que fale francés ou castelán ("Sigo sen entenderme con ninguén" ). Visita o museo Kaiser Friedrich e a Nationalgalerie, onde segue dedicándose fundamentalmente á pintura flamenga, sen esquece-la nova pintura impresionista e cubista. O 21 de agosto, fronte ó cadro Adoración dos Magos, de Van der Goes, escribe: "Ó pasar dediante do Van der Goes de Monforte sentín verdadeiro estremecemento. ¡Viva España! din sempre os españolistas, pero todos iles non son homes pra castiga-la súa bulsa polo honor disa España que tanto louban, e deixan saír de España unha xoia semellante".