cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carolina Casanova
Últimos concertos e profesora
Arredor de 1895 Carolina Casanova casou por segunda vez, desta volta cun tenor trece anos menor ca ela chamado Miguel Campo Herbella e que nacera na Rúa de Valdeorras, no concello ourensán da Rúa, o 27 de decembro de 1860. Se ben hai certos paralelismos á inversa entre a primeira relación de Carolina con Luis de Cepeda e a que mantivo con Miguel Campo, non se pode afirmar que se repetise, aínda que eran igualmente unha mestra consagrada e unha promesa da arte, a diferenza de idade non era tan grande, e Miguel non era tan novo nin tiña tanto talento; de feito, non se coñece nada sobre a súa carreira antes do seu matrimonio coa soprano ferrolá nin tampouco despois do mesmo, xa que morreu novo e Carolina quedou viúva por segunda vez.
Últimos anos e morte
Non se teñen moitos datos da súa vida logo do seu segundo matrimonio, hai que remontarse a unha carta dirixida ao seu «xefe e amigo» Tomás Bretón en xaneiro de 1910. Nesta misiva a soprano pide permiso para dar clases na casa, xa que non pode subir escaleiras debido a un ataque de reúma, engadindo: «prometo que ninguén o saberá».
Carolina Casanova faleceu o 8 de febreiro de 1910 en Madrid, sendo aínda profesora de canto no Conservatorio. O día seguinte á súa morte instalouse no Conservatorio unha capela ardente para que profesorado e alumnado da institución puidesen renderlle a súa derradeira homenaxe e unirse ao cortexo fúnebre animados por Tomás Bretón, a pesar de non haber clases con motivo das festas do Entroido. O xornal madrileño La Correspondencia de España publicou sobre a morte da soprano ferrolá que «a arte española, coa morte de Carolina Cepeda, sufriu unha perda irreparable».
Foi enterrada na Sacramental de San Xusto, en Madrid, nunha tumba sinxela na que tan só figura o seu nome e data de nacemento, acompañada polos restos doutras persoas da súa familia. A súa sepultura está localizada no chamado Patio de Santa Xertrude, onde tamén se encontran os compositores Federico Chueca e Ruperto Chapí, así como Jorge Ronconi, a quen substituíra Carolina Casanova no conservatorio.
Características
Pódense atopar descricións do canto de Carolina Casanova na prensa do seu tempo. A constancia, os dotes musicais, a flexibilidade e extensión da súa voz, así como as súas cualidades físicas e a súa presenza foron algunhas das características que se destacaron da voz de Carolina Casanova xa dende os seus inicios.. En 1869 o xornal La Iberia definía o canto da soprano ferrolá do seguinte xeito: «A señora Cepeda posúe unha magnífica voz, de grande extensión e moi simpática; o seu canto é correcto e o seu estilo de boa escola», e logo do seu debut no Teatro Real o xornal La Época destacaba a súa «fermosa e potente voz e a súa boa figura», augurándolle «un porvir feliz».
No seu tempo Carolina Casanova foi comparada con Giulia Grisi, unha das grandes sopranos do século XIX, e falecida en 1869, no tempo no que a soprano ferrolá iniciaba a súa carreira. Coincidindo co seu debut na capital británica, o 13 de xullo de 1878, The New York Times referíase a Carolina Casanova do seguinte xeito:
Tamén a prensa italiana salientou tanto a súa voz como os dotes escénicos de Carolina Casanova, como recolleu o xornal Sferza de Nápoles en 1881:
Carolina Casanova foi tamén comparada con Giuditta Pasta, outra das grandes sopranos do seu tempo nunha das súas visitas ao Teatro Imperial de San Petersburgo.
Repertorio
Se ben Carolina Casanova representou principalmente ópera italiana, tamén se encontran no seu repertorio ópera francesa, alemá e española. Posiblemente algunhas das óperas que interpretou nunha lingua distinta da italiana fosen versións nesa lingua, xa que as fontes mencionan moitas veces estas óperas co título en italiano. Entre as óperas que estaban no repertorio da soprano ferrolá atópanse: La sonnambula e Norma de Billini; Les Huguenots, Robert le diable (aparece como Roberto il diavolo) e L’Africaine de Meyerbeer; La traviata, Aida, Il trovatore, Ernani, Rigoletto e Un ballo in maschera de Verdi; Ruy Blas de Marchetti; Faust de Charles Gounod; Le nozze di Figaro e Don Giovanni de Mozart; Lohengrin e Tannhäuser de Wagner; Il barbiere di Siviglia e Semiramide de Rossini; Le duc d’Albe (aparece como Il duca d’Alba), Maria di Rohan, Linda di Chamounix, Poliuto, Don Pasquale e Lucrezia Borgia de Donizetti; Il re Manfredi de Montuoro; La Juive (aparece tamén como L’Ebrea) de Halévy; Mefistofele de Boito; ou as óperas españolas de Tomás Bretón Guzmán el Bueno e Los amantes de Teruel. miniatura|175px|A escritora [[A Coruña|coruñesa Emilia Calé adicoulle un poema á soprano ferrolá.]]
Homenaxes
No seu tempo, Carolina Casanova recibiu o recoñecemento do público nos teatros nos que actuou. Atópanse homenaxes escritas á soprano ferrolá, como o escrito en Baía (Brasil) o 15 de xullo de 1868, durante as primeiras xiras que realizou por Latinoamérica, pola escritora, pintora e melómana Joaquina Navarro de Cunha e Menezes, filla do coronel e barón de Rio Vermelho, que lle adicou «á distinguida ''prima donna ... intérprete sublime camiño da gloria».
A escritora coruñesa Emilia Calé, que sería nai da pianista de sona Emilia Quintero Calé, e que mantiña unha relación de amizade coa diva ferrolá, adicoulle un poema titulado «Á la célebre diva Carolina Casanova de Cepeda», escrito en 1885. Este poema foi escrito con ocasión dunha festa que a soprano celebrou na súa casa-quinta de Vilaboa (Culleredo), e na que a filla de Emilia Calé interpretou algunhas pezas ao piano e a súa nai leu o poema, que publicaría ese mesmo ano en Madrid El Correo de la Moda.
Con todo, a pesar da súa traxectoria e de que foi célebre no seu tempo, a figura de Carolina Casanova caeu no esquecemento tanto no mundo da ópera como na súa cidade natal, e boa parte da súa traxectoria vital e profesional seguen a ser descoñecidos.
As Foxas, Corneira, A Baña
As Foxas é un lugar da parroquia de Corneira no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Segundo o INE en 2016 tiña catro habitantes (tres mulleres e un home), un menos ca en 2010 (catro mulleres e un home).
David García
David García Dapena, nado en Marín o 30 de setembro de 1977, é un ciclista galego que na actualidade corre co equipo Xacobeo Galicia.
Traxectoria
Como moitos outros ciclistas galegos comezou a súa andaina profesional en pequenas voltas e equipos de Portugal. No caso de David García o seu primeiro club foi o LaPecol, en 1999, ao que regresaría en 2004 logo de militar tres anos no Cantanhede. É precisamente con este último cando en 2001 consegue o seu primeiro resultado de renome, ao vencer nunha tirada da Volta a Portugal, feito que repetiría en 2002. No 2005 ficha polo tamén portugués Liberty Seguros, onde se mantén dúas tempadas.
En 2007 integra o Karpin Galicia. Con este conxunto disputa a súa primeira Vuelta a España, que remata na posición 23ª. Tamén nese ano queda sétimo no campionato de España de fondo en estrada. O ano da súa consagración foi o 2008. Nel conseguiu a vitoria na xeral da Volta a Turquía (o primeiro título dunha rolda por tiradas do seu equipo) e posteriormente a vitoria na décimo quinta tirada da Vuelta a España, con chegada en Ponferrada.
Dopaxe
O 30 de setembro de 2010 a Unión Ciclista Internacional fixo público os resultados positivos dunha análise antidopaxe realizada a Ezequiel Mosquera e a David García o día 16 de setembro, durante unha tirada da Vuelta a España. A substancia presuntamente detectada é hidroxietilo, un encubridor doutras substancias. Uns días máis tarde, a mesma entidade fixo público un segundo positivo, neste caso por EPO, durante unha tirada da mesma proba española. Este segundo positivo, a diferenza do primeiro, levaba aparellada unha suspensión con carácter provisional.
O Porto da Valiña, Luaces, Pol
O Porto da Valiña é un lugar da parroquia de Luaces no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Nariño, Cundinamarca
Nariño é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Alto Magdalena, a 149 km ó suroeste de Bogotá.
Historia
A orixe de Nariño foi unha aldea de pescadores e cultivadores de tabaco no sitio da Alquería, a beiras do río Magdalena, e en parte da facenda o Remolino. En 1833, por escritura do 13 de xullo deste ano da Notaría de Tocaima, fíxose a doazón dos terreos de Remolino para a nova parroquia de Nariño. O 31 de marzo de 1833 constatouse que había unha poboación de 1.235 habitantes; nomeouse como párroco Manuel Vega.
A parroquia xurdiu a raíz do enfrontamento entre os sacerdotes e alcaldes de Guataquí e Coello (Tolima) polo cobro dos décimos e tributos de Remolino, que aínda que está na banda oriental do río Magdalena, era xurisdición de Coello. A área de poboación de Nariño foi obxecto de varios preitos a través da súa historia entre os poboadores e os donos das facendas lindeiras. A acta que definiu os límites foi aprobada por acordo de concello No. 3 do día 30 de setembro de 1923.
Orixe da auga na Terra
miniatura|300px|A auga cobre un 71% da superficie da Terra.
A orixe da auga na Terra, así como a razón de que haxa moita máis auga líquida na Terra que noutros corpos do Sistema Solar (onde non escasea o xeo) non se comprende totalmente. Existen numerosas hipóteses máis ou menos compatibles entre si sobre como se puido acumular a auga sobre a superficie da Terra nos pasados 4.500 millóns de anos en cantidades suficientes para formar océanos.
Fontes extraplanetarias
Os cometas, obxectos transneptunianos ou meteoroides ricos en auga (protoplanetas) situados alén do cinto de asteroides que colisionaron coa Terra puideron traer moita auga aos océanos do mundo. As medidas da proporción dos isótopos de hidróxeno deuterio e protio apuntan como responsables aos asteroides, xa que se atoparon porcentaxes similares de impurezas na auga oceánica e nas condritas carbonáceas, mentres que as medidas previas da concentración de isótopos en cometas e obxectos transneptunianos só se corresponden lixeiramente cos valores atopados na auga da Terra.
Os planetesimais sufriron un quentamento pola descomposición dos isótopos do aluminio. Isto puido causar que a auga ascendese á súa superficie. Os estudos recentes suxiren que xa había auga cunha proporción similar de deuterio-hidóxeno nos tempos da formación da Terra, como se evidencia en estudos dos antigos meteoritos "eucritas" orixinados no asteroide Vesta.
É improbable que a auga da Terra se orixinase exclusivamente a partir de auga dos cometas, xa que un resultado da medición das proporcións isotópicas deuterio/protio (proporción D/H) nos seguintes catro cometas: Halley, Hyakutake, Hale-Bopp, e 67P/Churyumov–Gerasimenko, feita por investigadores como David Jewitt, é aproximadamente o dobre do que se atopa na auga oceánica. Porén, non está claro se estes cometas son representativos dos procedentes do cinto de Kuiper. Segundo opina Alessandro Morbidelli, a maior parte da auga actual procede de protoplanetas formados no cinto de asteroides externo que se precipitaron contra a Terra, como indican as proporcións D/H nas condritas ricas en carbono, que son similares ás da auga oceánica. Non obstante, propuxéronse mecanismos que suxiren que a proporción D/H da auga oceánica puido terse incrementado significativamente ao longo da historia da Terra. Esta proposta é consistente coa posibilidade de que unha cantidade significativa da auga da Terra estivese xa presente durante a evolución inicial do planeta.
Fontes internas
A auga puido orixinarse polo volcanismo: o vapor de auga emitido á atmosfera polas erupcións volcánicas puido condensarse e formar chuvia, que foi de vagar enchendo as cuncas oceánicas.
A auga durante o desenvolvemento da Terra
Unha cantidade considerable de auga puido estar presente xa nos materiais que formaron a Terra. As moléculas de auga puideron ter escapado da gravidade terrestre máis facilmente cando a Terra tiña menos masa durante o seu proceso de formación. O hidróxeno e helio, como son átomos moi lixeiros, escapan da atmosfera ao espazo continuamente, pero a falta de cantidades maiores das presentes de gases nobres máis pesados na atmosfera moderna suxire que algo desastroso lle tivo que ocorrer á atmosfera inicial.
Teorízase que parte do planeta xove quedou fortemente alterada por mor dun enorme impacto que creou a Lúa, que debeu causar a fusión dunha ou dúas grandes áreas. A composición actual non concorda cunha fusión completa e non é nada doado fundir e mesturar enormes masas rochosas totalmente. Porén, unha boa fracción do material debeuse vaporizar por causa deste impacto, creando unha atmosfera de vapor de rocha que rodeaba o xove planeta. O vapor de rocha teríase condensado despois nun período duns dous mil anos, deixando volátiles quentes que probablemente orixinarían unha atmosfera con abundante e pesado dióxido de carbono e con hidróxeno e vapor de auga. Existirían océanos de auga líquida malia que a temperatura superficial era de 230 °C debido á presión atmosférica elevada da pesada atmosfera de CO2. A medida que continuou o arrefriamento, a subdución e a disolución na auga dos océanos foron retirando a maioría do CO2 da atmosfera, pero os niveis oscilaron tremendamente conforme aparecía unha nova superfice e ciclos do manto.
O estudo dos circóns atopou que debeu de existir auga líquida xa hai 4.400 millóns de anos, moi pouco despois da formación da Terra. Isto require a presenza dunha atmosfera. A teoría da Terra primitiva fría comprende un período entre hai 4.400 e 4.000 millóns de anos.
Augustus De Morgan
Augustus De Morgan, nado en Madurai (India) o 27 de xuño de 1806 e finado en Londres o 18 de marzo de 1871, foi un matemático e lóxico británico. Foi profesor de matemáticas no University College de Londres entre 1828 e 1866 e o primeiro presidente da Sociedade Matemática de Londres.
É coñecido por formular as chamadas leis de De Morgan e por establecer un concepto rigoroso do procedemento, a indución matemática.
Primeiros anos
Augustus De Morgan naceu en Madurai (India), en 1806. O seu pai era o tenente coronel John De Morgan (1772-1816), quen ocupou varios cargos ao servizo da Compañía das Indias Orientais. A súa nai, Elizabeth Dodson (1776-1856) era descendente de James Dodson (coñecido por ser o autor dunhas táboas de antilogaritmos). De Morgan quedou cego dun ollo aos dous meses do seu nacemento. A familia trasladouse a Inglaterra cando Augustus tiña sete meses de idade. Como tanto o seu pai e como o seu avó naceran na India, De Morgan adoitaba dicir que el "non era nin inglés, nin escocés, nin irlandés, pero si un británico sen ataduras".
Recibiu a educación secundaria por parte do señor Parsons, membro do Oriel College de Oxford, que apreciaba máis os autores clásicos que as matemáticas. A súa nai era membro activo e ardente da Igrexa de Inglaterra, e desexaba que o seu fillo se convertese en clérigo; mais xa entón De Morgan comezara a mostrar a súa firme desconformidade cos plans da súa nai. Converteuse en ateo.
Educación universitaria
En 1823, á idade de dezaseis anos, ingresou no Trinity College de Cambridge, onde estudou baixo a influencia de George Peacock e William Whewell, que se converteron nos seus amigos para toda a vida; do primeiro derivouse o seu interese pola renovación da álxebra, e do segundo a súa dedicación á formalización da lóxica, os dous temas principais da súa futura vida laboral. O seu titor na universidade foi John Philips Higman (1793-1855).
Na universidade aprendeu a tocar a frauta, e foi unha personaxe destacada nos clubs musicais. O seu amor polo coñecemento interferiu coa formación necesaria para comezar unha gran carreira académica nas matemáticas; como consecuencia diso, obtivo o grao de cuarto wrangler. Isto dáballe dereito ao título de Bachelor of Arts; mais para obter o grao superior de Master of Arts e dese modo ser elixible para unha bolsa, naquela época era necesario pasar unha proba teolóxica. As súas conviccións levárono a rexeitar estas probas, a pesar de que fora criado na Igrexa de Inglaterra. Arredor de 1875 as probas teolóxicas para a obtención de graos académicos foron abolidas nas Universidades de Oxford e de Cambridge.
Universidade de Londres
A Universidade de Londres era unha institución nova, e as relacións do Consello de administración, o Senado dos profesores e o corpo dos estudantes non estaban ben definidas. Xurdiu unha controversia entre o profesor de anatomía e os seus estudantes, e como consecuencia das medidas adoptadas polo Consello, varios profesores, encabezados por De Morgan, renunciaron. Foi nomeado un profesor de matemáticas substituto, que faleceu afogado un par de anos máis tarde. De Morgan, que se mostrou como un líder dos mestres, foi convidado a regresar ao seu cargo, que se converteu a partir de entón no centro permanente dos seus traballos durante trinta anos.
O mesmo grupo de personalidades reformistas encabezadas por Lord Brougham, un eminente escocés tanto na ciencia como na política que instituíra a Universidade de Londres, fundaron case ao mesmo tempo a Sociedade para a Difusión do Coñecemento Útil. O seu obxectivo era difundir todo tipo de coñecementos (especialmente o coñecemento científico) por medio de tratados económicos e claramente escritos polos mellores autores da época. Un dos seus escritores máis prolíficos e eficaces era De Morgan. Escribiu unha grande obra sobre o cálculo diferencial e integral que foi publicada pola Sociedade; e escribiu unha sexta parte dos artigos na Penny Cyclopedia, tamén publicada pola Sociedade, así como noutras publicacións. Cando De Morgan se trasladou a vivir en Londres, atopou un amigo afín en William Frend, a pesar da súa "herexía matemática" sobre cantidades negativas. Ambos tiñan amplos coñecementos aritméticos, e os seus puntos de vista relixiosos eran bastante similares. Frend vivía nun suburbio de Londres, nunha casa de campo que antes fora ocupada por Daniel Defoe e Isaac Watts. De Morgan, acompañado da súa frauta, era un visitante benvido.
The London University, da que De Morgan era profesor, é unha institución distinta da Universidade de Londres, que foi fundada preto de dez anos máis tarde polo Goberno do Reino Unido, co fin de outorgar graos despois do exame, sen ningún tipo de cualificación previa como o período de residencia. The London University estaba afiliada como un colexio de ensino á Universidade de Londres, e o seu nome foi cambiado a University College. A Universidade de Londres fracasou como organismo unicamente examinador e converteuse nunha institución de ensino tradicional. De Morgan era un mestre de grande éxito na docencia das matemáticas. Daba clases dunha hora de duración, e ao final de cada clase expuña unha serie de problemas e exemplos ilustrativos do tema sobre o que disertara. Convidaba os seus estudantes a sentar con el e a mostrarlle os seus resultados, que traía revisados antes da seguinte clase. En opinión de De Morgan, a comprensión profunda e a asimilación de grandes principios era moito máis importante que a destreza simplemente analítica na aplicación de principios e medios para manexar casos particulares. miniatura|Augustus De Morgan. Durante este período, tamén promoveu a obra do matemático indio autodidacta Ramchundra. Supervisou a publicación en Londres do libro de Ramchundra Máximos e mínimos en 1859. Na introdución ao libro, recoñeceu ser consciente da tradición india da lóxica, aínda que non se sabe se isto tivo algunha influencia sobre o seu propio traballo.
Así mesmo, foi titor de Ada Lovelace, coa que mantivo posteriormente correspondencia escrita.
Familia
Augustus foi un do sete irmáns De Morgan, catro dos cales sobreviviron ata a idade adulta.
De Morgan tivo tres fillos e catro fillas, incluída a autora de contos de fadas Mary De Morgan. O seu fillo máis vello foi o ceramista William De Morgan. O seu segundo fillo, George De Morgan adquiriu gran prestixio matemático no University College e na Universidade de Londres. Con outro exalumno de ideas afíns concibiu a idea de fundar a Sociedade Matemática de Londres, onde os artigos matemáticos non só serían arquivados (como na Royal Society), senón que serían realmente lidos e debatidos. A primeira reunión celebrouse no University College; De Morgan foi o primeiro presidente e o seu fillo o primeiro secretario. Foi o comezo da Sociedade Matemática de Londres.
Principais publicacións
Os escritos de De Morgan publicados en forma de obras completas, forman unha pequena biblioteca, como é o caso dos seus escritos para a Sociedade do Coñecemento Útil. A mellor presentación da súa visión da álxebra atópase no volume titulado Trigonometría e Álxebra Dupla, publicado en 1849. A súa obra máis peculiar foi o seu estudo dos que el denominaba "paradoxers" (A Budget of Paradoxes); que orixinalmente apareceu publicado en forma de cartas nas columnas da revista do Athenæum; foi revisada e ampliada por De Morgan nos últimos anos da súa vida, e publicada postumamente pola súa viúva. Dende o punto de vista estritamente académico, a súa obra máis recoñecida é A lóxica formal ou o cálculo de inferencias necesarias e probables (1847).
Earle Page
Earle Christmas Grafton Page, nado en 1880 e finado en 1961, foi un médico e político australiano que chegou a primeiro ministro de Australia entre o 7 de abril e o 26 de abril de 1939. Actuou como parlamentario durante 41 anos e 361 días da súa vida, o segundo máis longo mandato parlamentar do país.
Traxectoria
Nado en Grafton, Nova Gales do Sur, Page foi educado na Sydney Boys High School e na Universidade de Sydney, onde se graduou en medicina o 1901. El traballou no Hospital Real Prince Alfred, en Sydney, onde coñeceu Ethel Blunt, enfermeira, coa cal casou en 1906.
O 1903 el comezou a traballar como médico particular en Grafton e o 1904 tornouse unha das primeiras persoas do país a posuír un coche. El practicou en Sydney e Grafton antes de alistarse no exército australiano como médico durante a primeira guerra mundial. El serviu en Exipto. Logo da guerra, el volveu á súa facenda, e comezou a súa carreira política como alcalde de Grafton.
Pismo do Amerika
Pismo do Amerika (en Писмо до Америка) é un filme búlgaro de 2001 dirixido por Iglika Trifonova. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Primeira división española 2000/01
A tempada 2000/01 da Primeira división española foi a edición número 70 da mesma. Comezou o 9 de setembro do 2000 e rematou o 17 de xuño do 2001.
O Real Madrid logrou a 28ª liga da súa historia.
Equipos e estadios
Vinte equipos tomaron parte este ano na Primeira División, destacando o regreso de dous clubs históricos: o CA Osasuna e a UD Las Palmas, tras sete e trece anos de ausencia, respectivamente. Por contra, por primeira vez nos últimos 66 anos, o Atlético de Madrid non participou na máxima categoría.
Trofeo Pichichi
Con 24 goles, Raúl, do Real Madrid, foi o máximo goleador do campionato, por segunda vez na súa historia.
miniatura|220px|[[Raúl González Blanco|Raúl contribuíu cos seus goles ó título do Real Madrid.]]
Trofeo Zamora
Santiago Cañizares conseguiu o seu segundo Trofeo Zamora, o primeiro defendendo a porteria do Valencia CF. Para optar ao premio como porteiro menos goleado foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
miniatura|150px|dereita|[[Santiago Cañizares|Cañizares gañou o seu segundo Zamora.]]
Sally Field
Traxectoria
En 1979 protagonizou Norma Rae, que lle valeu multitude de premios coma o oscar á mellor actriz e o premio á mellor actriz en Cannes. Cinco anos despois chegoulle o seu segundo oscar, con Places in the Heart.
Ten traballado tamén na televisión nas últimas décadas, con papeis en series coma ER e Brothers & Sisters.
En 2005 foille diagnosticada osteoporose.
Keōua
Keōua Kalanikupuapaʻikalaninui Ahilapalapa, tamén coñecido como Keōua ou Keōua Nui (Keōua o Grande en lingua hawaiana), foi un nobre hawaiano, proxenitor da Dinastía Keōua e pai de Kamehameha I, primeiro monarca do reino unificado de Hawai.
Keōua morreu entre os anos 1767 e 1768. Os seus restos foron guindados ós cantís da Baía de Kealakekua, á cal os nativos hawaianos alcuman como pali kapu o Keōua, que significa «os cantís esquecidos de Keōua».
Fernando de Vega
Fernando de Vega Sr. de Granjal, Comendador Maior de Castela, foi un militar castelán que tomou posesión do cargo de Gobernador e Capitán Xeneral do Reino de Galicia no ano 1499.
Trend TV
Trend TV é unha estación de televisión local de Croacia con sede en Karlovac. Comezou as súas emisións en 2005 co nome de TV 4 rijeke (TV4R) e emite como televisión local para as cidades de Zagreb, Samobor, Zaprešić, Velika Gorica, Karlovac e Ogulin. En 2017 cambiou ao seu nome actual.
Historia
Durante a primeira época funcionou como unha estación local de Karlovac. O 5 de outubro de 2010, coa implantación da televisión dixital en Croacia, a canle pódese sintonizar na rexión 4 que cobre máis dun millón de peroas. Dende 2014 a canle forma parte de KA-VISION, propiedade de Marko Vuković, e virou para unha programación máis rexional. Presente en varias compañías de televisión por cable, pódese sintonizar así por toda Croacia.
Cobertura do sinal
d44 - Zagreb, Velika Gorica, Sveta Nedelja, Stupnik e parte do concello de Samobor
d46 - Karlovac, Lasinja, Ozalj, Zakanje, Draganic, Netretic, Duga Resa, Generalski Stol, Barilovici, Krnjak, e parte dos concellos de Vojnic e Bosiljevo.
Programación
Tradicionalmente, a programación estrutúrase en varias franxas: programa matinal ata 12 horas, programa de mediodía e tarde de 12 a 20 horas, programa vespertino de 20 a media noite e o programa nocturno de 24 a 6 horas da mañá.
O elemento central do programa vespertino era o noticiario local Karlovački obzornik, con novas dos acontecementos diarios na cidade e rexión. Os espectáculos orientados rexionalmente eran Iver, Pokupska kronika e Žumberak zov. Trend TV segue tamén a actividade das organizacións da sociedade civil, así como institucións con sede en Zagreb, Kordun e Karlovac e conta con programas para as minorías relixiosas e étnicas con temas específicos como o patrimonio étnico, especialidades culturais e similares.
Conta cunha produción propia de contido divulgativo, informativo, deportivo e musical. A produción independente está presente con programas como Trend putovanja ou Moja Istra. O programaDomaći zvuci céntrase nas sociedades culturais e artísticas do condado de Karlovac e vídeos de artistas populares.
Coa conversión nunha canle con maior enfoque no ámbito rexional, o telexornal pasou a se denominar Dnevnik, diversificouse a programación coa emisión de programas como Europa u fokusu, revista de actualidade e divulgación europea producida pola Deutsche Welle en lingua croata Život piše priče, programa que visita localidades da rexión de Eslavonia e Baranja e no que se adoita empregar a variedade local do croata, Privredni.hr programa de carácter económico, Novi milenij, dedicado ás novidades tecnolóxicas, o programa de entrevistas Intervju tjedna.
Anyone (single de Roxette)
Anyone é o segundo sinxelo do álbum do dúo de pop sueco Roxette Have a Nice Day. Foi lanzado o mercado en maio de 1999, baixo o selo EMI e producido por Clarence Öfwerman.
Vídeo musical
O vídeo de "Anyone", dirixido por Jonas Åkerlund, foi censurado por algunhas emisoras de televisión (incluíndo MTV), debido a que nunha escena do mesmo Marie intenta suicidarse afundíndose no mar. O vídeo foi gravado en Portugal na península de Tróia. O vídeo foi emitido despois das 10 da noite en moitos países, porque críase que incitaba os xovés a suicidarse.
Greta Garbo
Greta Garbo, nada en Estocolmo en 1905 e finada en Nova York en 1990, era o pseudónimo de Greta Lovissa Gustafson, actriz norteamericana, de orixe sueca. Está considerada como un dos grandes mitos da cinematografía mundial, pola súa beleza e a súa enigmática personalidade. Foi coñecida como "A Divina".
Logo de obter un clamoroso éxito en Suecia con Gösta Berlings saga, trasladouse aos Estados Unidos en 1925, onde realizou unha intensa carreira como actriz ata 1941, no que realiza o seu último filme, e colle a nacionalidade norteamericana.
Fallout (serie)
Fallout é unha serie de videoxogos de rol publicados orixinalmente por Interplay e, posteriormente, por Bethesda Softworks. Aínda que as tramas dos videoxogos se desenvolven nos séculos 22 e 23, prevalece unha grande influencia da cultura de posguerra desenvolvida nos anos 50 en Norteamérica, así como da combinación de esperanza de progreso tecnolóxico e o medo á aniquilación nuclear. Esta saga adóitase considerar como a secuela non oficial do videoxogo Wasteland, aínda que non tomou ese nome debido a que Electronic Arts posuía os dereitos sobre el e, aínda que con algunhas referencias comúns, os videoxogos situábanse en universos diferentes.
Os dous primeiros títulos da serie (Fallout e Fallout 2) foron desenvolvidos por Black Isle Studios. Fallout Tactics foi desenvolvido en 2001 por Micro Forté e 14 Degrees East. Tratase dun videoxogo de rol táctico. En 2004, Interplay pechou os Estudios Black Isle e continuou producindo un videoxogo de acción con elementos RPG para PlayStation 2 e Xbox, Fallout: Brotherhood of Steel sen "Black Isle Studios". A terceira entrega da saga foi o exitoso Fallout 3, publicado en 2008 por Bethesda Softworks. Fallout: New Vegas foi desenvolvido por Obsidian Entertainment con moitos antigos empregados de Black Isle que traballaron no desenvolvemento de Fallout e Fallout 2.
Bethesda Softworks posúe os dereitos para facer calquera videoxogo novo da serie e cedeu dereitos a Interplay para que desenvolva unha versión de Fallout en forma de videoxogo de rol.
Os protagonistas da historia van variando nos distintos títulos. En cada entrega o xogador toma o papel dun personaxe (personalizable) distinto ao dos videoxogos anteriores, cunha historia de fondo totalmente novo.
Videoxogos
A saga está composta das seguintes entregas:
A Frieira, Quintela, Crecente
A Frieira é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE en 2009 tiña de 42 habitantes (24 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 102 habitantes. É unha poboación da ribeira do río Miño, fronte a Cevide, a localidade máis setentrional de Portugal, e fronte ao lugar da Frieira, na parroquia de Desteriz (Padrenda). Tivo un aumento de poboación durante a construción do encoro da Frieira, e tamén pola proximidade da estación da Frieira, na liña Monforte de Lemos - Vigo. Entre 1913 e 1923 editouse na aldea o periódico Tierra Libre, fundado e dirixido por Marcelino Gómez Arias.
Real Club Náutico da Coruña
150px|miniatura|Bandeira do Real Club Náutico. O Real Club Náutico da Coruña é un club náutico da cidade da Coruña. Pertence á Asociación Española de Clubs Náuticos.
Ten instalacións na Dársena da Mariña e no Peirao das Ánimas.
Limón
miniatura|dereita|Limón: froito e flor. O limón é o froito do limoeiro (Citrus limon), arbusto de 5 a 10 metros de altura, da familia das Rutáceas.
Real Club Náutico da Coruña
Historia
miniatura|Sede social, na dársena da Mariña. Foi fundado en 1926 para o fomento e a promoción dos deportes náuticos, segundo se recolle na súa acta fundacional. O seu primeiro presidente foi Miguel Feijóo Pardiñas. En 1968 creou a escola de vela, para o ensino deste deporte.
Limón
Os limóns existentes son de dous tipos: o limón doce, froito decorativo cuxo zume é pouco ou nada acedo, con todo clasificado Citrus limon (L.) Burm. f. (clasificación de Tanaka); e o máis común limón acedo, cuxo zume ten un pH de aproximadamente 2,5.
Real Club Náutico da Coruña
Actividade deportiva
Entre as regatas que organiza o RCNC destaca o Trofeo SAR Infanta Doña Elena de Borbón y Grecia para cruceiros.
Limón
Esta froita madura ten unha casca que varía de verde suave a amarelo brillante baixo a acción do frío. No hemisferio norte madura a finais do outono e principios do inverno. A súa carne é suculenta e o seu zume rico en vitamina C (un litro de zume contén aproximadamente 500 miligramos de vitamina C e 50 gramos de ácido cítrico). Ao ser de fácil conservación e dada a súa riqueza en vitamina C, os navíos comezaron a transportalo a bordo e usalo como dieta para combater o escorbuto, ao tempo que o espallaban por todo o planeta. As súas aplicacións na vida doméstica son innúmeras. Co zume da froita, prepáranse refrixerantes, sorbetes, mollos e aperitivos, así como remedios, xaropes e produtos de limpeza. Da casca extráese un aceite esencial, usado en perfumaría e na preparación de licores e xabóns, que contén entre outras substancias o limoneno e o citral.
Real Club Náutico da Coruña
Actividade deportiva
Roberto e Carlos Bermúdez de Castro gañaron coa súa frota Snipe, a edición 168 da SCIRA, un campionato de España e o Trofeo Su Majestad el Rey en 1991. Roberto Bermúdez de Castro gañou tamén a Volvo Ocean Race 2014–15 a bordo do "Azzam".
Limón
Historia
A orixe do limón é descoñecida en particular por mor do seu polimorfismo e a súa diversidade. Os investigadores consideraban que procedía da rexión de Assam, da rexión indo-birmana ou da China.
Real Club Náutico da Coruña
Actividade deportiva
En 2012 a deportista do RCNC Sofía Toro, gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Londres 2012 na clase Elliott 6m.
Limón
Historia
Aínda que se cría que era descoñecido para os antigos gregos e romanos, estudos de 2016 mostran que naceu no Mediterráneo como un híbrido entre a laranxeira amarga e a cidreira arredor do V milenio a.C. A primeira referencia sobre este citrino atópase no libro de Nabathae sobre agricultura, datando do século III ou IV.
As invasións bárbaras do século III destruíron gran parte das plantacións de limóns europeas, aínda que a finais do século IV permanecían no sur de Italia, Sicilia e España. Entre os anos 1000 e 1200, o limón volveu a aparecer en Europa introducido polos árabes a través da rexión mediterránea. Hai relatos de limoeiros cultivados en Xénova a mediados do século XV, así como referencias á súa existencia nos Azores en 1494.
A árbore do limón foi empregada orixinariamente como planta ornamental en xardíns de pracer na Idade Media, especialmente nos xardíns islámicos. O limón foi introducido gradualmente na dieta medieval, usándose como fondo ácido para gardar vexetais crus igual que o vinagre ou o zume de laranxa. Con todo, é probable que se utilizase tamén como técnica de conservación da carne dende os tempos antigos. .
Actualmente é unha das froitas máis coñecidas e utilizadas no mundo.
Características
Híbrido cultivado, as árbores son pequenas (non atinxe máis de 6 metros de altura), espinescentes, moi ramificadas, de caule e ramos castaño claros; as follas son alternas, oblóngoelípticas, con puntuacións translúcidas; as inflorescencias son de flores axilares, albas ou violetas, en cacho. Reprodúcese por estacas de gallos, en solo areoso e ben estercado, de preferencia en rexións de clima quente ou temperado. Propágase tamén por sementes, que requiren solo leve e fértil, en lugar soleado e protexido dos ventos.
Frutifica principalmente a partir de mediados de outubro, pero pode facelo durante todo o ano, en innúmeras variedades, que aínda que muden no tamaño e na textura da casca, que pode ser lisa ou enrugada, canto á cor, varían do verde escuro ao amarelo claro, excepto unha das especies, que se asemella a unha tanxerina.
Fisicamente o limón caracterízase por ser de forma ovalada con picos nos extremos da diagonal superior e ter unha pel de grosor moi variable (duns poucos milímetros a case un centímetro). Cando está madura, a pel é de cor marela polo exterior e case branca polo interior.
miniatura|dereita|Limón, froito do limoeiro. miniatura|dereita|Molécula do ácido cítrico. Contén ácido cítrico, hesperidina e entre as vitaminas: a vitamina C (ácido ascórbico) -uns 30 mg en 100g-, e as vitaminas A, B1 (tiamina), B2 (riboflavina), B3 (ácido nicotínico), B5 (ácido pantoténico) e B6. Minerais: calcio, cobre, cloro, ferro, fósforo, magnesio, manganeso, potasio, sodio e xofre.
Utilización
Úsanse as follas, a casca do froito e mais o zume do froito. Aínda que é comestíbel, non é habitual comelo tal como se colle da árbore por ter un sabor moi ácido. Os que teñen cor amarela ou amarelo-verdeada, cultívanse sobre todo polo zume, aínda que a polpa e a casca tamén se utilicen en culinaria. Os limóns conteñen unha gran cantidade de ácido cítrico, o que lles confire un gusto ácido.
Os limóns e as limas sérvense regularmente como limoada (zume de limón natural con auga e azucre), ou con bebidas refrecantes de cola e combinados, cunha rodela dentro ou no bordo da copa.
É moi prezado en repostería por potenciar o sabor e o seu zume por ser refrescante. Ademais, é amplamente utilizado como desinfectante e desengraxante, tanto só como combinado con outros produtos de limpeza.
As variedades mais abundantes no mercado son: Lisbon, Eureka, Primofiori e Verna.
Produción e exportacións
No ano 2016, España era o maior produtor e exportador de Europa, a India o maior produtor do mundo e México o maior exportador mundial en número de toneladas, porén España foi o maior exportador mundial en valor monetario (case 820 millóns de dólares).
Ribadauga, Luaces, Pol
Ribadauga é un lugar da parroquia de Luaces no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 non tiña habitante algún.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Antonio Pizzuto
Traxectoria
Naceu nunha familia rica, fillo do avogado Giovanni Pizzuto e de Maria, poeta. Estudou na escola Vittorino da Feltre e no instituto Vittorio Emanuele II, onde coñeceu a Salvatore Spinelli. Logo de licenciarse en xurisprudencia en 1915 e en filosofía en 1922 na Universidade de Palermo, fixo carreira na administración pública, comezando na Scuola di Polizia Scientifica, subinspector de Trento, inspector en Bolzano e Arezzo, e finalmente vicepresidente da Comisión internacional de policía criminal (Interpol) con sede a Viena e despacho en Francia, Inglaterra e Alemaña. Xubilouse en 1950, pasando a residir en Roma.
Tradutor do grego e latín, Pizzuto foi tamén un gran coñecedor do inglés, francés e alemán, da que traduciu unha obra de Immanuel Kant.
Escribiu numerosas novelas, comezando en 1912 co relato Rosalia. En 1938, co pseudónimo de Heis, publicou a súa primeira novela autobiográfica, Sul ponte di Avignone. Trala súa xubilación comezou a súa época máis frutífera coa serie Memorie di un questore e as colaboracións co periódico Polizia Moderna, para o que escribe relatos, e coa revista filosófica Sophia, onde publica recensións e traducións. En 1959 publica Signorina Rosina grazas ao apoio de Romano Bilenchi e Mario Luzi. Os seus escritos, inicialmente de carácter en certa medida autobiográficos, adoitan ter citas cultas e novidades léxicas, liberándose progresivamente das normas temporais, sintácticas e gramaticais que caracterizan a documentación histórica.
No ano 2007 estreouse o filme de Nosrat Panahi Nejad Antonio Pizzuto 1993-1976.
Cabalar
O topónimo galego Cabalar pode referirse a:
The Bangles
The Bangles é unha banda estadounidense de pop rock formada nos Ánxeles, California, en 1981. O grupo gravou varios sinxelos que entraron no top 10 dos Estados Unidos durante os anos 80, incluídos "Manic Monday" (1986), "Walk Like an Egyptian" (1986), "A Hazy Shade of Winter" (1987), "In Your Room" (1989), e "Eternal Flame" (1989).
A formación clásica da banda consistía nas membros fundadoras Susanna Hoffs (voces e guitarra rítmica), Debbi Peterson (batería e voces), e Vicki Peterson (guitarra solista e voces), xunto con Michael Steele (baixo e voces). En xuño de 2018 a banda estaba composta por Hoffs, Debbi, Peterson e a baixista Annette Zilinskas.
Yellapragada Subbarao
Yellapragada Subbarao, tamén escrito como Subba Raw, nado o 12 de xaneiro de 1895 e finado o 8 de agosto de 1948, foi un científico indio que fixo importantes aportes no tratamento do cáncer. Desenvolveu a maior parte da súa carreira nos Estados Unidos.
Orixe e educación
Naceu nunha familia humilde da casta sacerdotal no departamento de Godavary, na actualidade no estado de Andhra Pradesh. Estudou na Escola de Medicina de Madrás grazas á axuda económica dalgúns amigos.
Subbarao intentou traballar para o servizo sanitario de Madrás pero non o conseguiu. Encontrou un emprego como profesor de anatomía na escola ayurvédica do Dr. Lakshmipathi's. Estaba fascinado polas posibilidades terapéuticas da medicina tradicional india e propúxose investigalas desde unha perspectiva moderna.
Un encontro fortuíto cun médico estadounidense, que estaba de visita cunha bolsa da fundación Rockefeller, cambiou a súa vida e emigrou aos Estados Unidos.
Carreira nos Estados Unidos
Despois de obter un diploma da Harvard School of Tropical Medicine foi contratado polo centro como profesor axudante. Con Cyrus Fiske, desenvolveu un método para determinar o contido en fósforo en tecidos e fluídos corporais. Descubriu o papel da fosfocreatina e o ATP na actividade muscular. Obtivo o seu doutoramento en 1930.
Tras non lograr unha praza permanente en Harvard, foi contratado polos laboratorios Lederle (na actualidade, unha división de Wyeth). En Lederle, desenvolveu un método para sintetizar o ácido fólico, vitamina B9, baseándose nos traballos de Lucy Wills no papel do ácido fólico contra a anemia. Tras este traballo, e a petición do Dr. Sidney Farber, desenvolveu o anticanceríxeno metotrexato, un dos primeiros medicamentos da quimioterapia oncolóxica, que aínda se segue usando. Tamén descubriu a dietilcarbamazina que foi empregada pola OMS contra a filariose. Baixo a dirección de Subbarao, Benjamin Duggar descubriu a primeira variedade da tetraciclina, chamada Aureomycin
Recoñecemento tardío
O legado de Subbaro foi escurecido por outros logros e a súa falta de "autopromoción". Un avogado especialista en patentes asombrouse ao coñecer que nunca fixera o menor esforzo por protexer a propiedade intelectual dos seus descubrimentos. Xamais concedeu entrevistas, participou en congresos ou deu conferencias.
O seu colega George Hitchings, que compartillou o Premio Nobel de Medicina con Gertrude Elion, dixo, "Algúns dos nucleótidos illados por Subbarao tiveron que ser redescubertos anos máis tarde por outros investigadores porque Fiske, aparentemente por celos, non permitiu que os traballos de Subbaro saíran á luz."
Álvare, A Pastoriza
miniatura|Igrexa de Santa María de Álvare. Santa María de Álvare é unha parroquia do concello da Pastoriza na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 167 habitantes, deles 82 eran homes e 85 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Momo (novela)
Momo (título orixinal en alemán MOMO oder Die seltsame Geschichte von den Zeit-Dieben und von dem Kind, das den Menschen die gestohlene Zeit zurückbrachte, "MOMO ou a estraña historia dos ladróns de tempo e da nena que lles devolveu o tempo aos homes"), é unha novela de Michael Ende, publicada en 1973.
Sinopse
Nas ruínas dun anfiteatro, situado preto dunha cidade italiana vive Momo, unha nena coa habilidade extraordinaria de saber escoitar á xente. Axuda a quen se acerca a falarlle, non só atopando respostas aos problemas, senón tamén facendo amizades e inventando xogos. No barrio, é común a frase Vai ver a Momo. Ademais dos nenos da veciñanza, lévase moi ben con Beppo o Varredor e con Gigi, que fai de guía turístico e a quen lle gusta cantar.
Mais esa atmosfera pracenteira remata coa chegada dos Homes Grises, estraños individuos que representan ao Banco de Tempo e difunden entre a poboación a idea de aforrar tempo (tempo que poden depositar no Banco e reclamalo despois, con intereses). Pero en realidade, fan que a xente esqueza todo agás a obsesión por aforraren todo o tempo posible para un hipotético uso posterior. Gradualmente, a sinistra influencia dos Homes Grises afecta a toda a cidade: a vida muda por completo: déixase de facer todo o que se considera perder o tempo, coma a arte, a imaxinación ou mesmo durmir. Os edificios e as roupas fanse exactamente iguais para todos e o ritmo de vida faise atarefado. E o tempo que as persoas invisten, é consumido polos Homes Grises en forma de cigarros, feitos de flores do tempo, sen os que non poden existir.
Momo, pola súa especial personalidade, convértese nun obstáculo para os planos do Banco de Tempo. Os Homes Grises intentan infrutuosamente desfacérense dela, pero Momo, xunto coa tartaruga Casiopea (que se comunica con ela mediante mensaxes luminosas no seu cacho) enfróntase á ditadura dos Homes Grises e termina con eles, contando coa axuda do señor Hora, quen concede o tempo a todos os homes.
Idea principal
A obra pode interpretarse coma unha crítica ao consumismo. Amosa o perigo de verse seducido polos intereses ocultos de empresas que contan co suficiente poder como para influír no estilo de vida da xente. No mesmo sentido, é tamén unha profunda crítica ao modelo racional de concibir o tempo, un modelo economicista que olvida os pequenos momentos e sensacións que, sen ter valor económico, e polo tanto poden parecer superfluas, son realmente importantes na vida humana.
Glenda Jackson
Glenda May Jackson, nada en Birkenhead (Merseyside) o 9 de maio de 1936 e finada en Blackheath (Londres) o 15 de xuño de 2023, foi unha actriz británica que chegou ademais a ser deputada laborista.
Traxectoria
Debutou profesionalmente como actriz en 1957 mentres estudaba na Royal Academy of Dramatic Art.
A súa participación en Mulleres namoradas, levouna a gañar o seu primeiro oscar á mellor actriz, ao que seguiu o obtido por A Touch of Class tres anos despois.
Apartouse da interpretación en 1992 para dedicarse á política, e foi elixida repetidamente membro da Cámara dos Comúns polo Partido Laborista no norte de Londres, entre 1992 e 2015.
Alfar (1945)
Historia e características
Subtitulada Revista Gráfica de Galicia, apareceu a finais de decembro de 1945. Publicación mensual, estaba dirixida por Luís Conde Rivera. Contiña reportaxes, fotografías de actualidade, curiosidades e pasatempos. Cesou a súa publicación en 1947.
Entre os seus colaboradores estaban Luis Villardefrancos, Enrique Larios, Luis Cano, Juan F. Piñeiro, Carlos René e Enrique Mariñas.