cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mostar
Guerra bosníaca
En 1993 os bosníacos e os croatas enfróntanse polo control da cidade, o 9 de maio os croatas bombardearon o barrio bosníaco, reducíndoo a ruínas. E o 9 de novembro a ponte de Stari Most do século XVI, símbolo da cidade, foi destruído por un morteiro croata. O 25 de febreiro de 1994 asinouse un cesamento do fogo, e a cidade permaneceu dividida en dúas.
Begoña Villacís
Traxectoria
Nas eleccións municipais de maio de 2019 en Madrid, a candidatura de Ciudadanos, encabezada de novo por ela, conseguiu 11 concelleiros (catro máis que en 2015). Posteriormente, pactou un goberno de coalición PP+C's no que se investiu como alcalde a José Luis Martínez-Almeida e, ela, ocupou o cargo de Vicealcaldesa. Unha das súas iniciativas foi o desenvolvemento do Bosque Metropolitano.
Polémica
Até o seu cesamento en marzo de 2018, foi administradora solidaria da empresa Iuriscontencia, despacho de avogados que asesorou legalmente á Unión de Policías de Madrid. Esta circunstancia non quedou reflectida nas ​declaracións de 2015,2016 e 2017, como se pode observar no portal de trasnparencia municipal, a pesar de que, como concelleira electa en 2015 do Concello de Madrid, estaba obrigada a facelo tanto na declaración de bens como nas súas actividades, entre elas os cargos mercatntís, segundo establece o artigo 8.1 h) da Lei de Transparencia e 0 75.7 da Lei Reguladora de Bases de Réxime Local (LBTL).
Vida persoal
Estivo casada co tamén avogado Antonio Suárez-Valdés, con quen tivo tres nenas, e do que se divorciou en 2020.
Leptón
En física de partícula, un leptón é unha partícula elemental de spin medio enteiro (spin ​1⁄2) que non experimenta interacción forte. Existen dúas clases principais de leptóns, leptóns con carga, e leptóns neutros (coñecidos como neutrinos). Os leptóns con carga poden combinarse con outras partículas para formar diversas partículas compostas como átomos e positronio, mentres os neutrinos é moi débil e polo tanto difícil de observar. O leptón máis coñecido é o electrón.
Hai seis tipos de leptóns, coñecidos como sabores, agrupados en tres xeracións. A primeira xeración leptónica (tamén chamada leptóns electrónicos, comprenden o electrón (e−) e o neutrino electrónico (νe); a segundo son os leptóns muónicos, comprendendo o muón (μ−) e o neutrino muónico (νμ); e a terceira son os leptóns tauónicos, comprendendo o tau (τ−) e o neutrino tauónico (ντ). Os electróns teñen a menor masa de todos os leptóns cargados. O máis pesados muóns tauónicos poden cambiar rápido a electróns e neutrinos por un proceso de decaemento: a transformación desde un estado de masa máis alto a un estado de masa máis baixo. Os electróns son estábeis e os leptóns cargados máis comúns no universo, mentres que muóns e taus só poden ser producidos en colisións de alta enerxía (como as que implican raios cósmicos e as levadas a cabo en aceleradores de partículas).
Os leptóns teñen variadas propiedades intrínsecas, incluíndo carga eléctrica, spin, e masa. A diferenza dos quarks, non sofren a interacción forte, pero están suxeitos ás outras tres interaccións fundamentais: gravitación, interacción débil, e electromagnetismo, sendo esta última proporcional á carga, e polo tanto cero para os electricamente neutros neutrinos.
Para cada sabor leptónico, hai un tipo correspondente de antipartícula, coñecida como antileptón, que difire do leptón só en que algunhas das súas propiedades teñen igual magnitude pero con signo oposto. Segundo algunhas teorías, os neutrinos poderían ser as súas propias antipartículas, estando na actualidade sen confirmar.
O primeiro leptón cargado, o electrón, foi teorizado a metade do século XIX por varios científicos e foi descuberto en 1897 por J. J. Thomson. O seguinte leptón en ser observado foi o muón, descuberto por Carl D. Anderson en 1936, e foi clasificado naquel tempo como mesón. Despois de ser investigado, viuse que o muón non tiña as propiedades esperadas dun mesón, senón que se comportaba como un electrón, só que con masa maior. Até 1947 non se propuxo o concepto de "leptóns" como familia de partículas. O primeiro neutrino, o neutrino electrónico, foi proposto por Wolfgang Pauli en 1930 para explicar algunhas características do decaemento beta. O primeiro neutrino foi observado no Cowan–Reines neutrino experiment, dirixido por Clyde Cowan e Frederick Reines en 1956. O neutrino muónico foi descuberto en 1962 por Leon M. Lederman, Melvin Schwartz, e Jack Steinberger, e o tau, entre 1974 e 1977 por Martin Lewis Perl e os seus colegas no SLAC e o Lawrence Berkeley Laboratorio Nacional. O neutrino tauónico eludiu o seu descubrimento até xullo do 2000, cando a colaboración DONUT anunciou o seu descubrimento no Fermilab.
Os leptóns son unha parte importante do Modelo Estándar. Os electróns son un dos compoñentes dos átomos, xunto con protóns e neutróns. Tamén poden ser sintetizados átomos exóticos con muóns e taus en vez dos electróns, así como partículas lepton–antilepton partículas como o positronio.
Etimoloxía
O nome leptón vén do grego λεπτός -"leptós", fino, pequeno, delgado- (neutro nominativo/acusativo singular: λεπτός leptón); a forma comprobada máis temperá da palabra é o e o grego micénico 𐀩𐀡𐀵, re-po-to, escrito en simboloxía silábica Lineal B. Lepton foi primeiro usado por físico Léon Rosenfeld en 1948: "Seguindo unha suxestión do Prof. C. Møller, adopto—de xeito semellante a 'nucleón'—a denominación 'leptón' (de λεπτός, pequeno, delgado, delicado) para denotar unha partícula de masa pequena."A etimoloxía implica de xeito incorrecto que todo leptón é de masa pequena. Cando Rosenfeld lles deu nome, os únicos leptóns coñecidos eran electróns e muóns, cuxas masas son de feito pequeno comparado cos nucleóns—a masa dun electrón (0,511 MeV/c2) e a masa dun muón (cun valor de 105,7 MeV/c2) son fraccións da masa do máis "pesado" protón (938,3 MeV/c2). Con todo, a masa do tau (descuberto a mediados dos 1970) (1777 MeV/c2) é case dúas veces a do protón e sobre 3500 veces a do electrón.
Historia
esquerda|miniatura|200x200px|Un muón muta a un neutrino muónico por emisión dun bosón W−. O W− decae logo a un electrón e un neutrino electrónico. O primeiro lepton identificado foi o electrón, descuberto por J.J. Thomson e o seu equipo de físicos en 1897. No 1930, Wolfgang Pauli postulou o 'electrón neutrino' para preservar conservación de enerxía, conservación da cantiade de movemento, e conservación do momento angular no decaemento beta. Pauli teorizou que unha partícula non detectada levábase a diferenza entre a enerxía, cantidade de movemento e momento angular das partículas iniciais e finais observadas. O electrón neutrino foi chamado sinxelamente neutrino, sen coñecer aíndaque existían diferentes neutrinos (ou xeracións "diferentes").
Case 40 anos tras o descubrimento do electrón, foi descuberto o muón por Carl D. Anderson en 1936. Debido á súa masa, foi inicialmente categorizado como mesón. Máis tarde foi claro que o muón era moito máis semellante ao electrón que ós mesóns, pois non experimenta a interacción forte, e por isto o muón foi reclasificado: electróns, muóns, e o neutrino electrónico foron agrupados nun grupo novo de partículas—os leptons. En 1962, Leon M. Lederman, Melvin Schwartz, e Jack Steinberger amosaron que existe máis que un tipo de neutrinos, coa primeira detección do neutrino muónico, o que lles valeu o Premio Nobel en 1988, aínda que por entón xa se teorizaran os diferentes sabores de neutrinos.
A pesar de que todos os datos actuais son consistentes con tres xeracións de leptóns, algúns físicos de partículas están buscando unha cuarta xeración. O límite máis baixo actual na masa de tal cuarto leptón cargado é 100,8 GeV/c2, mentres o seu neutrino asociado tería unha masa de polo menos 45,0 GeV/c2.
Spin e quiralidade
dereita|miniatura|Helicidades levóxira e destróxira Os leptons son partículas de spin ​1⁄2. Por iso, teorema que asigna unha estatística segundo o spin implica que son fermions e así que están suxeitos ao Principio de exclusión de Pauli: Non pode haber dous leptóns da mesma especie no mesmo estado. Ademais, significa que un leptón pode ter só dous posíbel estados de spin, arriba ou abaixo.
Unha propiedade estreitamente relacionada é a quiralidade, á súa vez é estreitamente relacionada a unha propiedade de visualización máis doada, a helicidade. A helicidade dunha partícula é a dirección do seu spin en relación ao seu momento; as partículas con spin na mesma dirección que o seu momento son chamadas destras e o teñen en sentido contrario son chamadas zurdas. Cando unha partícula non ten masa, a dirección do seu momento é independente en relación ao seu spin, mentres para partículas masivas é posíbel aplicarlle á partícula unha transformación de Lorentz mantendo a helicidade. a quiralidade é unha propiedade técnica (definida polo comportamento da súa transformación baixo o grupo de Poincaré) que está de acordo coa helicidade para as partículas sen masa (aproximadamente) e ben definida para partículas masivas.
En moitas teorías de campo cuánticas, como a electrodinámica cuántica e a cromodinámica cuántica, os fermións destróxiros e levóxiros son idénticos. Non obstante, a interacción débil do Modelo Estándar trata os fermións levóxiros e destróxiros como asimétricos: só os levóxiros (e os anti-fermions destróxiros) participan na interacción débil. Isto é un exemplo de violación da paridade explicitamente escrito no modelo. Na literatura, os campos levóxiros son a miúdo denotados por un L maiúsculo subscrito (así, o electrón: eL−) e os campos destróxiros son denotados por un R maiúsculo subscrito (así, o positrón  eR+).
Os neutrinos destróxiros e levóxiros non teñen non interacción posíbel con outras partículas (neutrinos estériles) e polo tanto non son parte funcional do Modelo Estándar, a pesar de que a súa exclusión non é un requisito estrito; ás veces son listados en táboas de partículas para resaltar que non terían ningunha función activa se fosen incluídos no modelo. Aínda que as partícula electricamente cargadas (electrón, muón, tau) non están asociadas de xeito específico á interacción débil, aínda poden interactuar de xeito eléctrico, e por iso aínda participan na forza combinadao electrodébil, a pesar de que con intensidades diferentes (YW).
Interacción electromagnética
dereita|miniatura|Interacción leptón-fotón Un das propiedades máis prominentes dos leptóns é a súa carga eléctrica, Q. A carga eléctrica determina a forza das súas interaccións electromagnéticas. Determina a forza do campo eléctrico xerado pola partícula (vía lei de Coulomb) e como de intenso reacciona a partícula cun campo eléctrico ou magnético externo (forza de Lorentz). Cada xeración contén un leptón con Q = −e (convención para expresar a carga da partícula en unidades da carga elemental) e un leptón con carga eléctrrica cero. O leptón cargado é chamado en seral así, mentres o leptón neutro é chamado neutrino. Por exemplo, a primeira xeración leptónica consiste dun electrón e− con carga eléctrica negativa e o electricamente neutro neutrino νe.
Na lingua da teoría de campo cuántico, a interacción electromagnética dos leptóns cargados é expresada polo feito de que as partículas interactúan co quanto do campo electromagnético, o fotón. O esquema de Feynman da interacción electrón-fotón é amosada á beira.
Hesitation Marks
Hesitation Marks é o oitavo álbum da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, publicado o 2 de setembro de 2013 no Reino Unido e o día seguinte nos Estados Unidos a través do selo Columbia Records. Trátase do seu primeiro disco dende The Slip, lanzado en 2008, e a súa primeira edición con Columbia. O seu título deriva do termo hesitation wounds, que son as feridas producidas ao probar unha arma branca antes dun intento de suicidio ou de auto-lesionarse.
Leptón
Interacción electromagnética
A causa de que os leptóns posúen unha rotación intrínseca en forma de spin, os leptóns cargados xeran un campo magnético. O momento do seu dipolo magnético μ ven dado por
Hesitation Marks
O primeiro sinxelo, "Came Back Haunted", apareceu o día [[6 de xuño de 2013. O 12 de agosto, Amazon UK lanzou oficialmente o segundo tema, "Copy of A", dispoñible gratuitamente como descarga dixital. O 22 de agosto, unha copia para a radio de "Find My Way" foi subida a YouTube. O día 27 dese mesmo mes o álfum foi posto en streaming en iTunes despois de que fose filtrado en Internet. Hesitation Marks está dispoñible con dúas masterizacións distintas para a súa descarga dixital, unha verión "estándar" e a "Audiophile Mastered Version" (esta última con maior rando dinámico, sen que pretenda competir na guerra do volume).
Leptón
Interacción electromagnética
Onde m é a masa do leptón e g é o chamado factor g para o leptón. A aproximación mecanocuántica de primeiro orde predí que o factor g é 2 para todos os leptóns. Con todo, efectos cuánticos de orde superior causados por bucles nos diagramas de Feynman introducen correccións a este valor. Estas correccións, referidas como o momento dipolar magnético anómalo, son moi sensíbeis aos detalles dun modelo de teoría do campo cuántico, co que proporcionan a oportunidade para probas de precisión do modelo estándar. Os valores teóricos e os medidos para o o momento dipolar magnético anómalo teñen un acordo de oito díxitos significativos. O experimento Muón g-2 tenta establecer a veracidade da discrepancia do valor 2 para o caso dos muóns.
Hesitation Marks
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Trent Reznor, agás "The Eater of Dreams" por Trent Reznor e Alessandro Cortini. "While I'm Still Here" contén unha interpolación lírica de "Weary Blues From Waitin'", composta e interpretada por Hank Williams.
Leptón
Interacción débil
No Modelo Estándar, o leptón levóxiro cargado e o neutrino levóxiro forman un dobrete (νeL, e−L) que se transforma na representación spinor representación (T = ​1⁄2) do isospin débil con simetría gauge SU(2). Isto significa que estas partículas son autowstados da proxección T3 do isospin proxección con autovalores ​1⁄2 e −​1⁄2 respectivamente. Mentres tanto, o leptón destróxiro cargado transfórmase como un isospin escalar débil (T = 0) e así non participa na interacción débil, aínda que non hai evidencia de que exista.
O mecanismo de Higgs recombina os campos gauge do isospin débil de simetría SU(2) e a hipercarga débil de simetría U(1) en tres bosóns vectoriais masivos (W+, W−, Z0) mediadores da interacción débil e un bosón vector sen masa, o fotón, mediador na interacción electromagnética. A carga eléctrica Q pode ser calculada a partir da proxección isospin T3 e a hypercarga débil YW mediante a fórmula Gell-Mann–Nishijima,
Para recuperar as cargas eléctricos observados para todas as partículas, o dobrete isospín débil levóxiro (νeL, e−L) ten que ter YW = −1, mentres o isospín escalar destróxiro e−R ten que ter YW = −2. A interacción débil dos leptóns cos bosóns vectoriais masivos é amosada na figura á destra.
Masa
No Modelo Estándar, cada leptón comeza sen masa intrínseca. Os leptóns cargados (p.ex. o electrón, muón, e tau) obteñen unha masa eficaz por interacción co campo de Higgs, mais os neutrinos ficas sen masa. Por razóns técnicas, a falta de masa dos neutrinos implica que non hai que mesturar as diferentes xeracións de leptóns cargados como ocorre cos quark. Isto está en total acordo coas observacións experimentais actuais.
Con todo, é sabido por experimentos—a maioría da observación das oscilacións dos neutrinos—que osneutrinos teñen de feito unha masa moi pequena, probabelmente menos que 2 eV/c2. Isto implica a existencia de física non reflectida no Modelo Estándar. A extrensión do modelo máis favorable na actualidade é o chamado mecanismo seesaw, o cal explicaría tanto o por que os neutrinos levóxiros son tan lixeiros en comparación cos correspondentes leptóns cargados como o por que ton temos visto aínda neutrinos destróxiros.
Números leptónicos
Os membros de cada xeración do dobrete isospín débil teñen asignados números leptónicos que se conservan baixo o Modelo Estándar. Electróns e neutrinos electrónicos teñen un número electrónico Le = 1, mentres os muóns e os neutrinos muónicos teñen un número muónico Lμ = 1, e as partículas tau e e os neutrinos tauónicos teñen un número tauónico Lτ = 1. Os antileptóns teñen a súa xeración respectiva de números leptónicos igual a −1.
A conservación de números leptónicos significa que o número de leptóns do mesmos tipo permanece constante ó interactuar as partículas. Isto implica que leptóns e antileptóns teñen que ser creado en pares dunha única xeración. Por exemplo, os procesos seguintes son permitidos baixo a conservación dos números leptónicos: miniatura|
Mais non estes:
Con todo, é sabido que as oscilacións dos neutrinos violan a conservación dos números leptónicos individuais. Tal violación é considerada a evidencia de cargo para a física máis aló o Modelo Estándar. Unha lei de conservación moito máis forte a lei de conservación do número total de leptons (L), o que se conserva mesmo no caso de oscilacións dos neutrinos, mais aínda é violada unha pequena cantidade pola anomalía quiral.
Universalidade
Os acoplamentos de leptóns ós bosóns gauge é independente do sabor: as interaccións entre leptóns e bosóns gauge son as mesmas para calquera leptón. Esta propiedade é chamada universalidade leptónica e foi probada en medidas dos tempos de vida do tau e muón e das larguras de decadencia parcial dos bosóns Z particularmente nos experimentos no colisionador linear de Stanford (SLC) e no Gran colisionador electrón-positrón (LEP).
A taxa de desintegración ( \Gamma ) dos muóns polo proceso μ− → e− + νe + νμ é aproximadamente dado por unha expresión da forma
Onde K2 é constante. a universalidade Muón–Tauón implica que K1 = K2. Doutra banda, a universalidade electrón–muón implica
A universalidade tamén conta para a proporción de vidas do muón e tau. A vida \Tau_\ell dun lepton (con ) está relacionado coa taxa de desintegración por
Onde B(x → y) e \Gamma (x → y) denotan as propocións de cada xeito de desintegración e o largo de resonancia do proceso x → y .
A proporción de vidas medias de tau e muón ven entón dada por
Usando os valores de 2008 da Revista de Física de Partículas para as propocións entre xeitos de desintegración de muóns e tau leva a aunha relación entre vidas medias de 1,29×10−7, comparábel á relación medida, de 1.32×10−7. A diferenza é debido a que K1 e K2 non son de feito constantes: dependen da masa dos leptóns.
Probas recentes de da universalidade na desintegración nos mesóns B, levadas a cabo polos experimentos LHCb, BaBar e Belle, amosou desviacións constantes das predicións do Modelo Estándar. Aínda así, a significancia estatística sistemática combinada non é aínda abonda como para afirmar ter observado unha física nova.
Saab Automobile
Saab Automobile foi un fabricante de coches fundado en Suecia no ano 1945 cando a súa compañía matriz, SAAB AB, comezou un proxecto para deseñar un pequeno automóbil. O primeiro modelo producido, o Saab 92, foi lanzado en 1949. En 1968 a compañía nai fusionouse con Scania-Vabis e dez anos despois lanzouse o Saab 9000, que no seu momento foi o coche mellor vendido da marca. A mediados dos 90 apareceu o novo modelo do Saab 9000.
Tras loitar contra a insolvencia ao longo do ano 2011, a compañía solicitou a bancarrota tras non saír adiante a compra da empresa por parte dun consorcio chinés; a adquisición foi bloqueada polo seu antigo propietario General Motors que se opuxo a tranferir a tecnoloxía e os dereitos de produción á compañía chinesa. O 13 de xuño de 2012 anunciouse que unha nova compañía chamada National Electric Vehicle Sweden (NEVS) mercara a propiedade en quebra de Saab Automobile.
Segundo Saab United, o primeiro NEVS Saab 9-3 saíu da liña de preprodución o 19 de setembro de 2013. O proceso de produción iniciouse o 2 de decembro dese ano, inicialmente sendo o mesmo modelo de gasolina 9-3 Aero fabricado antes de que Saab entrase en bancarrota, coa intención de restablecer a cadea de produción antes de desenvolver unha nova liña de produtos NEVS-Saab. NEVS perdeu a súa licenza de fabricación de coches co nome de Saab (que aínda conserva o Saab Group) no verán de 2014 e agora produce coches eléctricos baseados no Saab 9-3 pero a súa propia designacións "NEVS".
Alfonso Quintana Pena
Alfonso Quintana Pena, nado en Viveiro o 14 de xaneiro de 1897 e finado na mesma vila o 17 de decembro de 1986, foi un avogado e dirixente socialista galego.
Traxectoria
Licenciado en dereito e militante do PSOE galego, proclamou a República en Ferrol desde o balcón do concello o 14 de abril de 1931 con Jaime Quintanilla Martínez e Matías Usero Rey. Foi elixido deputado pola provincia de Ourense nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931. Detido polos sucesos de outubro de 1934, foi xulgado por rebelión militar en Ferrol en febreiro de 1936. Foi concelleiro en Ferrol en 1936. Despois da Guerra civil exiliouse en México.
O Cal da Abeleira, O Val de Xestoso, Monfero
O Cal da Abeleira é un lugar da parroquia do Val de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Heptágono
200px|miniatura|dereita|Heptágono regular
En xeometría, un heptágono é un polígono de sete lados e sete ángulos. Nun heptágono regular, no que tódolos seus lados e ángulos son iguais entre si, os ángulos interiores miden 5π/7 rad, aproximadamente 128,571 graos. A área dun heptágono regular de lado a e:
É o polígono regular máis pequeno que non se pode construír con regra e compás.
Pereira, Corvelle, Bande
Pereira á unha aldea da parroquia de Santa María de Corvelle, no concello de Bande. Tiña 61 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 30 eran homes e 31 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 67 habitantes (55 homes e 49 mulleres). Acadou os preto de 500 habitantes na súa etapa de maior poboación. Está formada polos barrios da Touza, O Curro, A Carreira, A Cutiñeira e A Calzada ou Carballo.
Xeografía
Atópase dentro do parque natural da Baixa Limia - Serra do Xurés, que ademais está declarado reserva da biosfera pola UNESCO. É unha aldea apiñada e de camiños estreitos na súa gran maioría, con abundancia de fontes nacidas nos mananciais próximos á localidade. Está enclavada no val da serra do Laboreiro con clima suavizado lixeiramente e terras fértiles. A altitude sobre o nivel do mar é de 800 m mais as cotas máximas superan os 1100 m de altutude na confluencia cos montes en man común da Fraga e Corvelle na Pena das Cruces ou Forno do Mión.
Relixión
En canto á demarcación territorial relixiosa, atópase incluída na parroquia de Santa María, que está formada tamén pola aldea próxima de Corvelle. A patroa de Pereira é Santa María Magdalena, da que se celebra a festa na primeira semana de agosto. Ademais ten santa Bárbara e santo Antón como patróns.
Até o século XIX contou cunha cofraría da Madanela e até o ano 1892 Pereira formaba parte da parroquia de san Pedro de Bande. Ademais en tempos antigos Pereira foi tamén importante por pardieiros asentadas na zona de Casa de Frades e Cacheverga que dependeron do mosteiro de Celanova e cuxa relación coa aldea lindeira de Seoane foi moi importante tamén polo priorato que alí houbo até o século XV, cando este centro de relixiosidade foi trasladado a Bande, onde xa existía un templo primitivo.
Arredor da capela da Madanela en Pereira foron soterradas persoas e no adro existiron dous carballos seculares, talados na década de 1920.
Patrimonio
Sobresaen numerosos conxuntos tumularios no monte comunal de Pereira, como poden ser os da Chan, Fonte da Ra ou Pedrouces, así como o restos de orixe romana de Cachiverga e casa de Frades.
Destaca o retablo da capela de Santa María Magdalena de Pereira, así coma tamén o cruceiro de Santa María e a igrexa, a 1,5 km de Pereira en dirección a Corvelle.
Ten conxuntos importantes de casas de patín de planta circular, antigamente todas de teito de colmo, destacables canastros ou espigueiros, bolos en paramentos e muros de vivendas. Tamén o patrimonio natural e a fauna son de valor salientable, en concreto destaca un conxunto de picaloureiros único na comarca.
Günter Grass
Günter Grass ou Günter Graß, nado en Danzig (actual Gdansk, en Polonia) o 16 de outubro de 1927 e finado en Lübeck o 13 de abril de 2015, foi un autor e intelectual alemán, galardoado co premio Nobel de Literatura en 1999.
Traxectoria
De ideais políticos de esquerda, participou activamente da vida pública do seu país e provocou polémica sobre a súa obra. Renovou a literatura alemá da posguerra por medio de textos de ironía e do grotesco, especialmente satirizando a compracente atmosfera do milagre económico da reconstrución posnazi. No ano 2006 fixo saltar a polémica polas declaracións en que admitiu que ingresara nas SS.
Obra
Está traducido ao galego o seu poemario As galiñas do vento.
Isótopo estable
Un isótopo estable é aquel isótopo que non é radioactivo. So esta definición atópanse 256 isótopos estables coñecidos dos elementos químicos.
Un elemento químico ten un ou varios isótopos, dos cales todos, algúns, ou ningún, poden ser isótopos estables. Os isótopos que non son estables, a diferenza dos estables, desintégranse para daren lugar a outros núclidos emitindo partículas ou radiación electromagnética.
Por exemplo, o tecnecio non ten ningún isótopo estable mentres que o estaño ten dez isótopos estables.
Coñécense uns 2500 núclidos, dos cales son estables menos de 300. A representación do número de neutróns (N) fronte ao número de protóns (número atómico, Z) indicándose os isótopos estables denomínase carta de Segrè (deseñada polo físico Emilio Segrè).
A rexión de estabilidade definida por esta gráfica é estreita, cumpríndose que para números de masa (A) pequenos o número de protóns e de neutróns é similar, mentres que conforme aumenta A, a relación N/Z tamén aumenta (ata un valor de aproximadamente 1,6).
Os núclidos que están á dereita desta franxa de estabilidade son núclidos con demasiados protóns para os neutróns que ten, e os núcleos rómpense por repulsión.
Os núclidos que están á esquerda son núclidos con demasiados neutróns para os protóns que teñen, e prodúcese un proceso de decaemento convertendo neutróns en protóns.
Atópase que para Z=43, Z=61 ou Z>83 non hai ningún núclido estable.
Monte de San Pedro, Visma, A Coruña
miniatura|Situación do Monte de San Pedro no concello da Coruña. En verde, o parque. O Monte de San Pedro é un lugar da parroquia de Visma no concello da Coruña. Dende 1933 albergou unha batería de costa do exército, pero tralo abandono da mesma en 1996, o lugar foi convertido nun parque, aínda que se conservaron moitos elementos da antiga instalación militar, coma os canóns, algúns deles antiaéreos.
A Aldea Vella, Carreira, Ribeira
A Aldea Vella é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Monte de San Pedro, Visma, A Coruña
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Natureza
No monte de San Pedro existe unha duna fósil de 28 000 anos de antigüidade.
Separadas do monte por unha canle de apenas 1 km atópanse as illas de San Pedro.
Parque
Sobre a antiga área militar inaugurouse en 1999 un parque de 78 339 m2. No parque hai un estanque de parrulos, un labirinto vexetal e o Centro de Interpretación da batería. A Cúpula Atlántica é un miradoiro de 360º cuberto, inaugurado en 2010, localizado sobre un antigo depósito de auga.
Pódese acceder ao parque mediante un ascensor panorámico.
Batería de costa
A batería de canóns do Monte de San Pedro forma parte dunha antiga instalación militar de defensa costeira do período de entreguerras.
Os canóns teñen un calibre de 381 mm e unha lonxitude de 17 metros. Eran capaces de disparar proxectís de case unha tonelada de peso cun alcance de 38 km. Cada un dos proxectís pesaba 885 kg.
As instalacións estaban dotadas de estacións telemétricas, unha mesa calculadora que obtiña os datos de tiro e unha mesa trazadora na que se representan as traxectorias do disparo e do obxectivo.
Decágono
miniatura|dereita|150px|Decágono regular. En xeometría, chámase decágono a un polígono de dez lados. Un decágono regular é aquel que ten os dez lados de igual lonxitude. Os ángulos interiores do decágono regular miden 144°.
Un decágono ten 10 * (10 - 3) / 2 = 35 diagonais.
A área dun decágono regular de lado "a" é:
Lars Larsen
Lars Larsen, ás veces chamado polo alcume Dyne-Larsen, nado en Arnborg o 6 de agosto de 1948 e finado en Svejbæk o 19 de agosto de 2019, foi un empresario dinamarqués.
Traxectoria
É o fundador da cadea de roupa e utensilios para o fogar JYSK, presente en Dinamarca e outros países da contorna. É un dos empresarios máis ricos de Escandinavia e a súa fortuna estímase en 16.000 millóns de coroas.
Dende 1984 residiu en Silkeborg. Tivo dous fillos.
Orbital atómico
250px|dereita
No modelo atómico xurdido trala aplicación da mecánica cuántica ao átomo de Bohr, e en xeral en química, denomínase orbital atómico a cada un dos estados estacionarios da función de onda dun electrón nun átomo (funcións propias do Hamiltoniano (H) na ecuación de Schrödinger HΨ = EΨ ; Ψ a función de onda). Non representan a posición concreta dun electrón no espazo, que non poden coñecerse dada a súa natureza mecanocuántica, senón que presentan unha rexión do espazo en torno ao núcleo atómico na que a probabilidade de atopar ao electrón é elevada (polo que en ocasións ao orbital se lle chama rexión espazo enerxética de manifestación probabilística electrónica ou REEMPE).
Átomo de hidróxeno
No caso do átomo de hidróxeno, Schrödinger puido resolver a ecuación anterior de forma exacta, atopando que as funcións de onda están determinadas polos valores de catro números cuánticos: n, l, m e s.
A notación (procedente da espectroscopia) é a seguinte:
A función de onda pódese descompoñer, empregando coordenadas esféricas, da seguinte forma:
Onde:
Para a representación do orbital emprégase a función cadrado, |Θl, m l (θ)|² |Φm l (φ)|², xa que esta é proporcional á densidade de carga e, polo tanto, á densidade de probabilidade. É dicir, o volume que encerra a maior parte da probabilidade de atopar ao electrón ou, se se prefire, o volume ou rexión do espazo na que o electrón pasa a maior parte do tempo.
Outros átomos
En sentido estrito, os orbitais son construcións matemáticas que tratan de describir, de forma coherente coa mecánica cuántica, os estados estacionarios dun electrón nun campo eléctrico central. Pero dado que o núcleo non está descrito de forma explícita, nin sequera describen de forma completa ao átomo de hidróxeno. Estas construcións matemáticas non están preparadas, pola súa orixe monoelectrónica, para ter en conta nin a correlación entre electróns nin a antisimetría esixida pola estatística de Fermi (os electróns son fermións).
Porén, saíndose do seu sentido estrito, demostraron ser de enorme utilidade para os químicos, de forma que se utilizan non só para sistemas polielectrónicos, senón tamén para sistemas polinucleares, como as moléculas. Tamén máis alá do seu sentido estrito, os químicos refírense a eles como entes físicos máis que como construcións matemáticas, con expresións como "nun orbital caben dous electróns".
Formas dos orbitais
Por simplicidade, recóllense as formas da parte angular dos orbitais, obviando os nodos radiais, que sempre teñen forma esférica.
Orbitais
O orbitais teñen simetría esférica arredor do núcleo atómico. Na figura seguinte móstranse dous formas alternativas de representar a nube electrónica dun orbital s: na primeira, a probabilidade de atopar ao electrón (representada pola densidade de puntos) diminúe a medida que nos afastamos do centro; na segunda, represéntase o volume esférico no que o electrón pasa a maior parte do tempo. Principalmente pola simplicidade da representación é esta segunda forma a que usualmente se emprega. Para valores do número cuántico principal maiores que un, a función densidade electrónica presenta n-1 nodos nos que a probabilidade tende a cero. Nestes casos, a probabilidade de atopar ao electrón concéntrase a certa distancia da poboación.
Ficheiro:Es-Orbital_s.png
Orbital p
A forma xeométrica dos orbitais p é a de dúas esferas achatadas para o punto de contacto (o núcleo atómico) e orientadas segundo os eixes de coordenadas. En función dos valores que pode tomar o terceiro número cuántico ml (-1, 0 e 1) obtéñense os tres orbitais p simétricos respecto aos eixes x, z e y. Analogamente ao caso anterior, os orbitais p presentan n-2 nodos radiais na densidade electrónica, de modo que ao incrementarse o valor do número cuántico principal a probabilidade de atopar o electrón se afasta do núcleo atómico. O orbital p representa tamén a enerxía que posúe un electrón e increméntase a medida que se afasta entre a distancia do núcleo e o orbital.
centro
Orbital d
Os orbitais d teñen unha forma máis diversa: catro deles teñen forma de 4 lóbulos de signos alternados (dous planos nodais, en diferentes orientacións do espazo), e o último é un dobre lóbulo rodeado por un anel (un dobre cono nodal). Seguindo a mesma tendencia, presentan n-3 nodos radiais.
centro
Orbital f
Os orbitais f teñen formas aínda máis exóticas, que se poden derivar de engadir un plano nodal ás formas dos orbitais d. Presentan n-4 nodos radiais.
Sahih Muslim
Sahih Muslim (en árabe: صحيح مسلم ): é unha das seis principais coleccións de hadith da escola sunnita do islam. Foron recollidas por Muslim ibn al-Hajjaj( أبو الحسين مسلم بن الحجاج القشيري النيسابوري)
O Pazo, Baamonde, Begonte
O Pazo é un lugar da parroquia de Baamonde no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
As Bouzas, Carreira, Ribeira
As Bouzas é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Aeroporto de Gaziantep-Oğuzeli
O aeroporto internacional de Gaziantep-Oğuzeli é un aeroporto público turco en Gaziantep. Inaugurado en 1976, atópase a 20 quilómetros ao sueste da cidade, ao lado da vila de Oğuzeli. O aeroporto foi ampliado en 1998 e conseguiu o seu status de internacional en 2006.
Kitamoto
Kitamoto (北本市, きたもとし, Kitamoto-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ao noroeste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 19,84 km² e a poboación de 69.610 habitantes (2009), cunha densidade de poboación de 3.510 h/km².
O concello de Kitamoto limita cos concellos de Yoshimi, de Kawajima, de Okegawa e de Kōnosu.
Historia
A cidade de Kitamoto foi fundada ó converterse o concello de vila do Kitamoto en concello de cidade de Kitamoto, o 3 de novembro de 1971.
Riocovo, Baamonde, Begonte
Riocovo é un lugar da parroquia de Baamonde no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Lingua bugi
O bugi é unha lingua malaio-polinesia falada por máis de 5 millóns de persoas na parte sur de Célebes, en Indonesia. Non se conservan escritos antigos, só transcricións a partir da Idade Moderna no alfabeto lontara. No presente, adoita escribirse no alfabeto latino, por mor do alto grao de aculturación dos seus falantes.
O bugi emprega reduplicacións como diminutivo (manu,  'galiña'; manu-manu, 'pardal'). A immensa maioría de verbas son paroxítonas.
Os Buxos, Carreira, Ribeira
Os Buxos é un lugar da parroquia de Carreira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Wikipedia en catalán
A Wikipedia en catalán (en Viquipèdia en català) ou Viquipèdia, é a edición en catalán da Wikipedia, historicamente é a segunda despois da versión en inglés, xa que comezou o 16 de marzo do 2001, poucos minutos despois da alemá, agora ben durante dous meses foi a única con artigos en lingua non inglesa xa que a alemá permanecía latente. En marzo de 2014 contaba con máis de 424.000 artigos.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Monte Mero, Oza, A Coruña
miniatura|Situación do Monte Mero no "barrio-territorio" de Eirís. Monte Mero é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2014 tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres), 43 menos ca no ano anterior.
En 2008 descubríronse uns petróglifos xunto ao camiño real de Eirís.
Salvador Mosteiro Pena
Salvador Mosteiro Pena, nado en Betanzos o 24 de febreiro de 1896 e finado na Coruña o 11 de maio de 1982, foi un médico e lexicógrafo galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Homenaxe a Otero Pedrayo polo seu ingreso na [[RAG en 1929. De pé: César Otero, José Berguer, Pardo, Liste Mourenza, Abelaira, Salvador Mosteiro, Manuel Cabanillas, Calviño Domínguez e A. Villar Ponte. Sentados: Laureano Alonso, Eladio Rodríguez, Otero Pedrayo, Risco, Ángel del Castillo e Rafael González Villar.]] Estudou medicina e odontoloxía en Santiago de Compostela e Madrid. Ampliou estudos en París en 1923. Regresou a Galicia e exerceu a odontoloxía en Lugo e na Coruña.
Formou parte da Irmandade da Fala de Betanzos e, posteriormente, presidiu a da Coruña. Como membro da Irmandade de Betanzos participou na Asemblea Nazonalista de Lugo (1918). Nos anos vinte fundou en Madrid a Mocedade Céltiga con Fermín Penzol. Foi o primeiro director da revista Rexurdimento (1922-1923) e tamén dirixiu A Nosa Terra, ademais de colaborar na revista Alborada de Buenos Aires (1930). Preocupado pola normalización do galego, que consideraba debía achegarse ao portugués, formou parte do comité executivo que organizou a primeira Festa da lingua galega que tivo lugar o 25 de xullo de 1930.
Ventosa (zooloxía)
miniatura|Porción dun raxo de polbo cocido, coa súa dupla fileira de ventosas. A ventosa é un órgano de certos animais acuáticos ou endoparasitos doutros animais. Nalgúns casos, as ventosas son utilizadas apenas para a fixación do animal a un substrato, como nas rémoras, mentres que noutros son unha adaptación da boca e serven non soamente para a fixación, senón tamén para succión dos fluídos do interior do corpo do hospedeiro, como no caso da lamprea ou da samesuga.
Aínda máis coñecidas son as dos cefalópodos, especialmente dos polbos e as luras, nos que as ventosas son órganos musculosos de forma circular constituídas por tecido muscular do mesmo tipo que o do resto do corpo (polo que tamén son comestíbeis). Situadas na superficie dos brazos ou raxos, funcionan á perfección como unha ventosa das que se utilizan, por exemplo, para desatascarmos os vertedoiros, é dicir, ao exerceren presión sobre outra superficie, énchese de baleiro a ventosa, expulsando a auga cara ao exterior, o que permite adherirse fortemente ao polbo ou á lura (ou a calquera outro cefalópodo que as utilice).
Estas ventosas teñen unha función dupla: non só axudan ao animal na locomoción, como no caso dos polbos e outros moluscos bentónicos, que usan os tentáculos para desprazarse, senón que serven tamén para asegurar as súas presas.
JYSK
miniatura|dereita
JYSK, coñecido como Dänisches Bettenlager en Alemaña e Skemman nas illas Feroe, é unha cadea dinamarquesa de utensilios e roupa para o fogar. Vende dende colchóns ou almofadas até mobiliario de todo tipo ou decoración de interiores. JYSK é a compañía dinamarquesa que en máis países opera, con arredor de 1.800 tendas en 35 estados. O seu fundador foi o xutlandés Lars Larsen.
Fonte dos Catro Ríos
miniatura|Fonte dos Catro Ríos A Fonte dos Catro Ríos é unha fonte de Roma obra de Bernini en 1651, realizouna por encargo do papa Inocencio X, está situada na praza Navona.
Galicia Literaria (Ourense)
Traxectoria
Subtitulada Revista de Ciencias, Artes y Literatura, apareceu o 15 de marzo de 1883. Tomou o nome da asociación La Galicia Literaria, un parladoiro que fundou Teodosio Vesteiro Torres en Madrid en 1875. Dirixida por Xoán Neira Cancela, contou coa colaboración de José María Posada, Luís Taboada, Manuel Lago González (Silvio), González Ubiña, José Tresguerras Melo, Leonardo Mármol Fernández, Nicolás Taboada Fernández, Rogelio Civeira, Filomena Dato, Francisco Añón, Benito Vicetto, Emilia Calé, Alberto García Ferreiro e Emilia Pardo Bazán. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Antonio Otero. Cesou a súa edición co número 26 o 15 de xullo de 1884.
José Ramón Curbera Puig
José Ramón Curbera Puig, finado en Vigo o 8 de maio de 1918, foi un empresario galego.
Traxectoria
Capitán da mariña mercante, ao mando do bergantín Nuevo feliz facía viaxes entre Vigo e A Habana transportando pasaxeiros e mercadorías. Estableceuse en Vigo dedicándose ao negocio de coloniais e despois, á fabricación de conservas. A súa fábrica foi unha das de maior produción de Vigo a principios do século XX. Tamén construíu buques para a súa explotación e adquiriu a única fábrica de papel continuo de Vigo (aberta por Antonio López de Neira).
Arena Națională
O Arena Națională é un estadio de fútbol da cidade de Bucarest, en Romanía, construído entre 2008 e 2011, que foi inaugurado o 6 de setembro de 2011, cunha capacidade para acoller a 55.600 seareiros sentados nas bancadas.
Este recinto ven a substituír o anticuado Stadionul Lia Manoliu (derrubado en 2007) como estadio nacional, no cal disputará tódolos seus encontros como local a Selección de fútbol de Romanía dende 2011 en diante. Igualmente será o recinto no que se celebrarán cada ano as finais da Copa de Romanía e da Supercopa de Romanía. Este foi o estadio escollido pola UEFA para que o 9 de maio de 2012 se levase a cabo nel a final da UEFA Europa League 2011-12, na que o Atlético de Madrid bateu ó Athletic Club.
José Ramón Curbera Puig
Traxectoria
Durante a I República foi tenente alcalde do Concello de Vigo (1873) na corporación presidida por Primitivo Blein Costas. Realizou campañas a favor da supresión dos fielatos e loitou pola aplicación da lei de admisión temporal da folla de lata.
Arena Națională
Dous clubs teñen xogado como locais neste estadio dende a súa inauguración. Un deles é o Steaua de Bucarest, que disputa os seus encontros de liga e de competicións europeas. O outro é o FC Oțelul Galați, que xogou alí os seus 3 encontros da Liga de Campións da UEFA 2011-12 como local.
José Ramón Curbera Puig
Vida persoal
Casou con Epifanía Fernández de la Cigoña Conde o 14 de decembro de 1861 e foi pai de José Ramón Curbera Fernández.
Crónica 3.com
Crónica 3.com A Mariña é primeiro medio de comunicación dixital da Mariña de Lugo. Publica información local dos 15 concellos que forman a costa lucense. Foi creado por Manuel Nebril Rego e Emilio González Legaspi no o ano 2008.
O dixital transmite textualmente e con inmediatez a información que lle facilitan cidadáns, colectivos, entidades públicas, empresas e organizacións políticas. Conta con seccións de opinión, política, sociedade e deportes. Os creadores de Cronica3.com deixan o proxecto no ano 2012 e faise cargo do mesmo a empresa FM Publicidade.
Unión Deportiva Ibiza-Eivissa
A Unión Deportiva Ibiza-Eivissa é un club de fútbol español da cidade de Eivissa, nas Illas Baleares. Fundouse en 2015 e compite na Segunda División B de España.
Historia
O equipo foi fundado no verán de 2015 por un grupo de empresarios encabezado por Amadeo Salvo, que depositaron 60.000 euros na Federación Balear de Fútbol para saldar a débeda que deixara a extinta Unión Deportiva Ibiza e así poder usar o seu nome.
Na súa segunda tempada na Rexional Preferente consegue o ascenso a Terceira División, categoría na que só milita un ano xa que, tras quedar terceira no grupo balear, cae derrotada na última eliminatoria de ascenso contra o Atlético Levante. Con todo, a inhabilitación do Lorca FC por parte da RFEF, permite ao equipo adquirir unha praza para xogar por primeira vez en Segunda División B.
Xogadores
Actualizado a 2 de febreiro de 2020
San Xosé, San Cristovo das Viñas, A Coruña
miniatura|Situación de San Xosé no concello da Coruña. San Xosé é un lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas, no concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres), o que non supón ningún cambio en relación ao ano anterior.
Armamar
Armamar é unha vila sede dun municipio portugués no Distrito de Viseu, rexión Norte e subrexión do Douro, con cerca de 1200 habitantes.
Acueduto do Paseo das Pontes
miniatura|Acueduto do Paseo das Pontes. O acueduto do Paseo das Pontes é un antigo acueduto da cidade da Coruña. Formaba parte dunha condución maior coñecida como "Viaxe de Visma".
Armamar
Localización
É sede dun municipio con 112,24 km² de area e 7492 habitantes (2006), subdividido en 19 freguesías. O municipio atópase limitado o norte polo municipio do Peso da Régua, o nordes por Sabrosa, o leste por Tabuaço, o sueste por Moimenta da Beira, o suroeste por Tarouca e o oeste por Lamego.
Acueduto do Paseo das Pontes
Historia
miniatura|left|Detalle do acueduto. A viaxe de Visma levaba auga dende esta localidade ata o centro da cidade. Complementaba a primeira gran condución, a "Viaxe do Vioño", que levaba auga dos mananciais de Nelle e de Vioño ata a Cidade Alta, obra que fora autorizada por Filipe II en 1564 e construída polo mestre de cantaría Tristán Darguis.
O acueduto foi construído entre 1722 e 1726, segundo o proxecto do enxeñeiro Francisco Montaigú de la Perille e coa dirección de Fernando de Casas Novoa e frei Francisco de Velasco. A condución baixaba logo polo camiño de Carballo (Avenida de Fisterra) e entraba na cidade polo Caramanchón, onde había unha fonte e un lavadoiro. A viaxe de Vioño conectaba coa nova condución mediante unha arqueta no Campo de Carballo.
Armamar
Freguesías
As freguesías de Armamar son as seguintes:
Acueduto do Paseo das Pontes
Historia
A infraestrutura permitiu a creación de novas fontes na cidade, unha na praza da Fariña, outra na rúa da Fama e outra na praza de Santa Catarina.
O manancial deixou de empregarse en 1902, o que provocou a deterioración do acueduto.
Descrición
miniatura|Acueduto do Paseo das Pontes. O acueduto de San Pedro, que deu nome ao Paseo das Pontes, chegou a medir 3500 varas de lonxitude, mais a parte final do acueduto foi destruída pola urbanización da área, que se realizou na década de 1990 e que fixo do acueduto o elemento distintivo dun novo parque.
Amais do acueduto consérvanse restos da "viaxe" en Visma e na rúa Almirante Mourelle (no Peruleiro).
Henry Cole
Henry Cole, nado en Bath en 1808, finado en Londres en 1882, foi un deseñador inglés do século XIX. Foi un home polifacético que traballou en diversos oficios e que se considera o autor da primeira tarxeta de Nadal do mundo.