cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nathy Peluso
2017-2019: Esmeralda e La sandunguera
En 2017 edita o primeiro recompilatorio, Esmeralda, e compón a canción «Corashe». Tras o lanzamento de La Sandunguera en 2018, un EP de seis cancións, actuou ese ano en festivais como Bilbao BBK Live, Sonorama, Sónar ou FIB, e completou unha xira de máis de 100 concertos por Europa, España e Latinoamérica. En gran parte das actuacións contou coa súa banda, Big Menu. miniatura|Peluso nun concerto en 2018 En 2019 foi nomeada nos Premios Música Independente (MIN) nas categorías de «canción do ano» e «mellor videoclip» por La Sandunguera. O 30 de abril de 2019 anunciou o lanzamento do seu primeiro libro Deja que te combata, unha recompilación das súas reflexións, proxectos e historias. Ao mesmo tempo lanza un novo single, «Natikillah». Ese mesmo ano, actuou en festivais como Primavera Sound e recibiu o premio Discovery Artist na Latin Alternative Music Conference (LAMC) de Nova York. En decembro asina coa filial española de Sony Music e lanza o sinxelo «Copa Glasé», unha homenaxe ás cancións do Nadal de Nina Simone ou as Big Band de jazz.
2020-presente: Calambre
En 2020 lanzou o primeiro sinxelo como adianto do seu álbum «Business Woman». Máis adiante publica unha colaboración con Rels B, «No se perdona», e o sinxelo «Buenos Aires», que retrata o espellismo vivido durante o confinamento de 2020. Este segundo sinxelo foi gravado en La Diosa Salvaje, o estudio do famosísimo músico arxentino «El Flaco» Spinetta, e producido por Rafa Arcaute, gañador de varios premios Latin Grammy.
En xullo obtivo o seu primeiro nomeamento nos Premios Gardel, na categoría de «mellor novo artista». Tamén obtivo dous nomeamentos nos Latin Grammy a «mellor artista novo» e a «mellor canción alternativa» por «Buenos Aires». En setembro presentou en YouTube o videoclip dun novo tema, «Sa sa», que integraría o seu primeiro disco de estudio, Calambre, publicado un mes despois. O álbum inclúe unha fusión de sons: hip hop, trap, R&B, reguetón, salsa e tango.
En novembro dese ano actuou na gala dos Latin Grammys coa canción «Buenos Aires», acompañada polo cantautor arxentino Fito Páez. O 27 dese mes uniuse co produtor musical arxentino Bizarrap no seu Music Sessions. A canción logrou debutar no Arxentina Billboard Hot 100 en 90º posición. Peluso logrou así o primeiro ingreso a dita lista. Un mes despois do lanzamento, o tema alcanzou o posto 74 na clasificación global de Spotify e recibiu a certificación de ouro, tanto na Arxentina como en España. Posteriormente recibiu o triplo disco de platino en España, con 120 000 copias vendidas.
En abril, Peluso participou no festival South by Southwest, en Austin, Texas (EUA). Nesta edición, que foi virtual, interpretou «Delito» e «Buenos Aires». Ese mesmo mes participou nunha nova versión do «Himno á alegría», canción orixinal de Ludwig van Beethoven e Waldo de los Ríos. Foi unha iniciativa da asociación española "La Carbonería Siglo XXI", impulsada polos principais selos discográficos do país en prol do sector da música. Na versión tamén participaron Aitana, Lali Espósito, David Bisbal, Pablo Alborán e Andrés Calamaro, entre outros cantantes, e o guitarrista Brian May, exintegrante de Queen. O vídeo tamén contou coa participación de varias figuras do deporte como Lionel Messi, Rafael Nadal, Marc Márquez ou Diego Simeone.
Tamén en abril, a cantante anunciou o inicio da xira do seu primeiro álbum de estudo, Calambre Tour. O mes seguinte, con nove nomeamentos nos premios Carlos Gardel, Peluso foi a artista máis nomeada da edición.
En xuño recibiu unha certificación de dobre platino en España polo sinxelo «Delito», logo dun dos seus shows previstos no país. En xullo publicou un novo sinxelo, «Mafiosa». Na 23ª entrega anual dos Premios Gardel obtivo catro galardóns: mellor álbum pop alternativo e mellor novo artista por Calambre, mellor álbum/canción de música urbana/trap por «Nathy Peluso: Bzrp Music Sessions, Vol. 36» xunto a Bizarrap, e gravación do ano por «Buenos Aires».
En agosto protagonizou un mini documental de Spotify en que compartiu recordos da infancia xunto á súa familia e fragmentos gravados detrás do escenario durante os seus shows, e tamén relata a súa inclinación por fusionar sons e xéneros. O mes seguinte publicou a versión acústica de «Mafiosa» xunto cunha versión de «La despedida», canción de Daddy Yankee, con mestura de hip-hop e pop. Formou parte das gravacións inaugurais de Spotify Singles, o programa que lles dá aos artistas a oportunidade de gravar novas versións das súas propias cancións e das cancións dos colegas. Tamén recibiu un nomeamento nos Premios Quiero.
Fompedriña, Farnadeiros, O Corgo
Fompedriña é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Timothy Kopra
Timothy Lennart "Tim" Kopra, nado en Austin, Texas, o 9 de abril de 1963, é un astronauta estadounidense que formou partes da misións STS-128, STS-127 e Soiuz TMA-19M e foi membro das expedicións 20, 46 e 47 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xullo de 2000, participando nas misións STS-128, STS-127 e Soiuz TMA-19M e sendo membro das expedicións Expedición 20, Expedición 46 e Expedición 47 á Estación Espacial Internacional e pasando un total de 244,04 días no espazo.
Wikipedia en mazanderani
A Wikipedia en mazanderani (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua mazanderani.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
En febreiro de 2009, contaba con 1 300 artigos e 700 usuarios rexistrados.
Bridget Jones's Baby
Bridget Jones's Baby é un filme de 2016 dirixido por Sharon Maguire e escrito por Helen Fielding, Dan Mazer e Emma Thompson. Está baseado nos personaxes creados por Fielding. É o terceiro e derradeiro filme da franquía de "Bridget Jones" e a secuela do filme de 2004 Bridget Jones: The Edge of Reason. Está protagonizado por Renée Zellweger no papel de Bridget Jones, que descobre que está embarazada. Porén, Bridget debe deducir cal dos seus dous amores recentes é en realidade o pai, o reservado avogado Mark Darcy (Colin Firth, que tamén repite o seu papel) ou o encantador empresario Jack Qwant (Patrick Dempsey ). O filme marcou a volta de Zellweger á gran pantalla logo dun hiato de seis anos.
A rodaxe comezou o 2 de outubro de 2015 en Londres. Estreouse nos cinemas o 16 de setembro de 2016 no Reino Unido e nos Estados Unidos. Un éxito comercial e da crítica, o filme recadou máis de 211 millóns de dólares en todo o mundo sobre un orzamento de 35 millóns.
Outeiro, Farnadeiros, O Corgo
Outeiro é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Oleg Kononenko
Oleg Dmitriievich Kononenko, nado en Chardzhou (Turkmenistán) o 21 de xuño de 1964, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TMA-12, Soiuz TMA-03M, Soiuz TMA-17M e Soiuz MS-11 e formando parte das expedicións 17, 30, 31, 44, 45, 57, 58 e 59 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Kononenko graduouse no Instituto de Aviación N.E. Zhukovksi Kharkov en 1988 como enxeñeiro mecánico. Entrou no corpo de cosmonautas en 1996, adestrándose para ser cosmonauta entre xuño de 1996 e marzo de 1998. Participou nas misións Soiuz TMA-12, Soiuz TMA-03M, Soiuz TMA-17M e Soiuz MS-11 e formando parte das expedicións 17, 30, 31, 44, 45, 57, 58 e 59 á Estación Espacial Internacional, acumulando un total de 533,14 días no espazo.
Heliopora coerulea
Debido á súa coloración, coñécese vulgarmente na bibliografía internaciobal como coral azul. O seu esqueleto é macizo e está composto de carbonato cálcico. Tras a morte do coral, o seu esqueleto contribúe á xeración de novos arrecifes coralinos.
Orde
A orde foi descrita en 1938 polo zoólogo sueco Sixten Bock.
Xénero
O xénero foi descrito en 1830 polo naturalista, zoólogo e anatomista francés Henri Marie Ducrotay de Blainville.
Especie
A especie foi descrita en 1766 polo médico, zoólogo e botánico alemán Peter Simon Pallas, baixo o nome de Madrepora coerulea.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
O esqueleto das colonias deste animal, ou corallum, é azul, o que o distingue do resto dos corais. É de tipo masivo e adquire formas laminares, ramificadas, columnares ou incrustantes.​ No interior do esqueleto hai cristais dun pigmento biolóxico azul escuro, do tipo da biliverdina; para producir este pigmento, o coral ten a propiedade de extraer da auga ferro, e oxidalo, converténdoo nun sal azul que se fixa no esqueleto.
Os pólipos autozoides son bastante longos e delgados, e habitan nun sistema de tubos canalizado por todo o esqueleto. Os seus oito tentáculos presentan unhas células urticantes (os nematocistes), empregadas na caza de presas microscópicas do plancto. Ao igual que os corais de lume do xénero Millepora, posúe pólipos dactilozoides, que son defensivos e, ao tempo, a súa principal ferramenta para captar alimento; teñen entre 0,1 e 0,3 mm de diámetro, permanecen en cavidades baixo a superficie do coral e emerxen pola noite a través dos poros. Posúen tentáculos finos, como pelos, que presentan nematocistes.​
Heliopora coerulea presenta o tecido común da colonia, ou cenénquima, en tonalidades parda clara ou gris verdosa. Os pólipos autozoides son de cor azul, branca ou gris verdosa.5​ As colonias poden alcanzar os 2 m de altura.
Hábitat
Esta especie adoita vivir en arrecifes de coral, en zonas pouco profundas, ben iluminadas e próximas ás costas, entre 0 e 9 m, usualmente por riba dos 2 m, aínda que poden localizarse até os 51 m de profundidade, e nun rango de temperaturas entre os 26,47 e os 28,95 °C. Pero tamén se encontran en zonas intermareais, lagoas e zonas protexidas do arrecife, onde desenvolven formas ramificadas, mentres que en zonas expostas con forte oleaxe conforman estruturas máis robustas.
Distribución
Distribúese por ambos os océanos Índico e Pacífico, máis frecuentemente en zonas ecuatoriais de augas cálidas cerca de 29 °C.
(Ver a relación de todos os países onde esta especie é nativa aquí).
Nutrición
Os pólipos de Heliopora coeurlea conteñen algas simbióticas mutualistas (ambos os organismos beneficíanse da relación) chamadas zooxantelas. As algas realizan a fotosíntese producindo oxíxeno e glícidos, que son aproveitados polos pólipos, e aliméntanse dos catabólitos do coral (especialmente fósforo e nitróxeno). Isto achega entre o 75 e o 95 % das súas necesidades alimenticias. O resto obtéñeno atrapando plancto microscópico e materia orgánica dispersa na auga.
Reprodución
Reprodúcese asexualmente mediante xemación e sexualmente mediante fecundación interna, na que se producen ovos que ao eclosionaren dan lugar a larvas. As larvas maduras, unha vez no exterior, están preparadas para fixarse rapidamente ao substrato. De feito, comprobouse que as larvas de H. coerulea non nadan, polo que se adhiren ao redor da colonia nai, garantindo deste modo que crecerán en condicións favorábeis. Unha vez adheridas, evolucionan a pólipo e comezan a súa su vida sésil, segregando un esqueleto de aragonita, e formando a colonia mediante a división dos pólipos por xemación.
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UINC), esta especie está moi estendida na rexión Indo-Pacífica e é localmente común dentro da súa área de distribución. Porén, dado o seu rango de profundidade extremadamente baixo, é particularmente susceptíbel á recolección para o comercio de acuarios; por outra parte, sofre unha extensa redución do seu hábitat debido a unha combinación de varios factores. Descoñécense as tendencias específicas da poboación, pero a súa redución pode inferirse da diminución da calidade do hábitat baseándose nas estimaciones combinadas dos arrecifes destruídos e os que están na etapa crítica de degradación dentro da súa área de distribución. Por todo isto, cualifícase o seu status como VU (vulnerábel). Será importante reavaliar o status desta especie dentro de 10 anos debido ás ameazas previstas debidas ao cambio climático e á acidificación dos océanos.
Bērze (homónimos)
O topónimo Bērze pode referirse a:
Pelamio, Farnadeiros, O Corgo
Pelamio é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Wikipedia en emiliano-romañolo
A Wikipedia en emiliano-romañolo é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua emiliano-romañola.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
En febreiro de 2009, contaba con 640 artigos e 1 000 usuarios rexistrados. O 31 de maio de 2016, a edición posuía 6 829 artigos.
Kuopion Palloseura
O Kuopion Palloseura ou KuPS é un equipo de fútbol da cidade de Kuopio, Savonia do Norte (Finlandia). Foi fundado o 16 de marzo de 1923 e actualmente compite na Veikkausliiga, a máxima categoría do fútbol finlandés. Xoga os seus partidos como local no Savon Sanomat Areena, un estadio con capacidade para 4 778 espectadores. O seu uniforme titular é camiseta amarela e pantalón negro, mentres que a reserva é unha camiseta negra con pantalón branco.
O KuPS gañou o campionato finlandés en seis ocasións, a Suomen Cup en dúas, así como a Liigacup unha vez. O KuPS tamén posúe o récord como o club finlandés que máis tempadas consecutivas disputou na máxima categoría, dende 1949 ata 1992. En 2019 equipo ocupaba a cuarta posición na clasificación histórica da liga.
Sandro Mazzola
Alessandro "Sandro" Mazzola, nado en Turín o 8 de novembro de 1942, é un exfutbolista italiano, que xogaba como dianteiro ou centrocampista ofensivo. Desenvolveu a totalidade da súa carreira no Inter de Milán, co que marcou 161 goles en 568 partidos oficiais, e foi 70 veces internacional coa selección italiana.
Está considerado como un dos mellores futbolistas italianos de todos os tempos, e como un dos mellores xogadores da súa xeración, debido á súa velocidade, ritmo, creatividade, técnica e visión de gol. Quedou segundo nas votacións para o Balón de Ouro de 1971. Militou durante 17 tempadas no Inter, co que gañou catro títulos da Serie A (1963, 1965, 1966 e 1971), dúas Copas de Europa (1964 e 1965) e dúas Copas Intercontinentais (1964 e 1965), e foi o máximo goleador da Serie A na tempada 1964/65, na que tamén chegou á final da Coppa Italia, quedando preto de acadar un triplete de títulos co club. Coa selección italiana gañou a Eurocopa de 1968, sendo elixido no Equipo Ideal do Torneo, e chegou á final do Mundial de 1970. Disputou con Italia outros dous Mundiais, en 1966 e 1974.
Comezos
esquerda|miniatura| Sandro Mazzola en 1949 co seu pai [[Valentino Mazzola|Valentino]] Sandro Mazzola naceu en Turín poucas semanas despois de que seu pai, o futbolista lombardo Valentino Mazzola, fichase polo Torino, procedente do Venezia. O seu irmán máis novo, Ferruccio, que recibiu o nome do presidente do Torino, naceu dous anos despois. Os seus pais divorciáronse en 1946, pero seu pai conseguiu a custodia de Sandro, que tiña seis anos cando Valentino morreu na traxedia de Superga.
Inter de Milán
Aínda que seu pai xogara no Torino FC, Sandro e o seu irmán Ferruccio comezaron a súa carreira no Inter de Milán. A diferenza do seu irmán máis novo, Sandro pasou toda a súa carreira no Inter, marcando 116 goles na Serie A en 417 partidos de liga. Tras xogar nos xuvenís do club, onde tivo como adestrador a Giuseppe Meazza, debutou co primeiro equipo da man do adestrador arxentino Helenio Herrera durante a tempada 1960/61 nun célebre partido contra a Juventus que era a repetición dun encontro que fora suspendido por invasión do terreo de xogo por parte dos seareiros. O Inter, descontento coa decisión de repetir o partido, acudiu a Turín cun equipo formado por futbolistas xuvenís, e o resultado foi unha goleada da Juventus por 9-1, con 6 goles de Omar Sívori. Mazzola foi o autor do único gol interista. miniatura| Mazzola (agachado, segundo pola dereita) co Grande Inter na tempada 1963–64 O Inter de Herrera dese período contaba con Tarcisio Burgnich e Giacinto Facchetti como laterais, o brasileiro Jair como extremo, Mario Corso como centrocampista esquerdo, Armando Picchi como líbero, e Mazzola, que finalmente pasaría a xogar como interior dereito. O cerebro do equipo era o galego Luis Suárez, que chegara ao club un ano despois de Herrera. Xuntos, transformaron o Inter no mellor equipo de Italia, de Europa e do mundo durante os anos 60, pasando a ser coñecido como Grande Inter. O equipo era coñecido pola súa infame táctica defensiva, o catenaccio, e a súa capacidade de marcar a partir de contraataques rápidos e repentinos. Mazzola gañou catro títulos da Serie A co Inter, rematando como máximo goleador da liga na tempada 1964/65, con 17 goles, quedando preto de gañar un triplete de títulos esa campaña.
En 1964 tivo un destacado papel na final da Copa de Europa disputada no Praterstadion de Viena, marcando dous goles para que o equipo italiano derrotase ao Real Madrid e gañase o seu primeiro título europeo. Rematou o torneo como máximo goleador con sete goles, empatado co iugoslavo Vladica Kovačević do Partizan e o húngaro Ferenc Puskás do Real Madrid. Repetiu título europeo na tempada seguinte ao vencer na final ao Benfica de Eusébio e Mário Coluna. Xa na tempada 1965/66 foi eliminado nas semifinais polo Real Madrid, mentres que na tempada 1966/67 alcanzou a súa terceira final da Copa de Europa. Marcou un gol no Estadio Nacional de Lisboa, pero a vitoria foi para os Lisbon Lions do Celtic de Glasgow por 2-1. Mazzola gañou tamén dúas Copas Intercontinentais consecutivas co Inter en 1964 e 1965, e chegou á final da Coppa Italia 1964/65, ademais de conseguir un terceiro posto na Copa Italia durante a tempada 1967/68; chegou a outra final da Copa de Europa co Inter en 1972, onde perdeu 2-0 ante o Ajax.
En 1971, tras o seu último título da Serie A e as súas actuacións en Europa, quedou segundo nas votacións ao Balón de Ouro, só por detrás de Johan Cruyff. Deixou o fútbol no verán de 1977, despois de ser capitán do Inter desde 1970 ata a súa retirada. Disputou un total de 568 partidos oficiais coa camiseta do Inter, marcando 161 goles.
Selección nacional
miniatura| Mazzola coa camiseta de Italia xunto a [[Gianni Rivera. Ambos xogadores protagonizaron a política da staffetta do adestrador Ferruccio Valcareggi na Copa do Mundo de 1970.]] Foi 70 veces internacional con Italia entre 1963 e 1974, marcando 22 goles. O seu debut coa selección foi ante o Brasil o 12 de maio de 1963, cando só tiña 20 anos, nun partido no que estreou a súa conta goleadora ao marcar un penalti. Disputou co seu país a Copa do Mundo de 1966 baixo a dirección de Edmondo Fabbri, aparecendo nos tres partidos do grupo de Italia e marcando no partido inaugural do seu país, unha vitoria por 2-0 sobre Chile. Con todo, Italia foi eliminada na primeira rolda. Máis tarde participou nas dúas seguintes edicións do torneo con Italia. No entanto, o seu maior logro coa selección produciuse en 1968, cando Italia gañou o Eurocopa de 1968 na súa casa, con Ferruccio Valcareggi como adestrador. Mazzola foi elixido no Equipo Ideal do Torneo pola súa actuación.
Dous anos despois, Italia chegou ao Mundial de México como campioa de Europa. O adestrador da selección italiana, Valcareggi, cría que Mazzola non podía xogar xunto á outra estrela creativa italiana, Gianni Rivera, que xogaba nunha posición similar no Milan. Polo tanto, Mazzola foi elixido para comezar de titular nos tres partidos da primeira rolda, debido ao seu superior fondo físico. Como os italianos tiñan dificultades para marcar durante a fase de grupos e Mazzola tiña dificultades para recuperar a forma física despois de sufrir unha gripe estomacal, Valcareggi ideou unha solución controvertida para a segunda rolda do torneo, que chamou a staffetta (remuda), para poder xogar cos dous futbolistas. esquerda|miniatura| Mazzola relaxado coa selección en 1974 xunto ao adestrador Valcareggi e ao seu compañeiro [[Fabio Capello.]] Mazzola, que era máis rápido, máis forte, estaba máis en forma, e era máis propenso ao gol, e que tiña unha intelixencia táctica e ritmo superiores, comezaría de titular na primeira metade, mentres que Rivera entraría no descanso, unha vez que os xogadores contrarios comezaban a cansar. Isto permitiríalle a Rivera, xogador máis creativo, ter máis tempo o balón para establecer o ritmo de xogo do equipo. Con esta estratexia, Italia derrotou ao anfitrión México nos cuartos de final e, posteriormente, a Alemaña Occidental na prórroga das semifinais para chegar a unha final do Mundial por primeira vez en 32 anos. O seu rival na final foi o Brasil, liderado no campo por Pelé, e o partido foi anunciado como a batalla entre o fútbol ofensivo e defensivo. Con todo, o día do partido, Valcareggi abandonou a súa política de staffetta ao descanso, co marcador empatado a 1-1, e decidiu manter a Mazzola ata o final do encontro, debido ao precario estado físico de varios dos seus xogadores titulares tras a contundente vitoria de Italia en semifinais. Rivera finalmente entrou no partido cando restaban só seis minutos para o final, substituíndo a Roberto Boninsegna, e co Brasil gañando por 3-1. Dúas das maiores estrelas técnicas de Italia uníronse finalmente no terreo de xogo, cousa que moitos crían que debería ter ocorrido dende o principio, pero xa era demasiado tarde e o Brasil gañou o partido por 4-1, facéndose co seu terceiro Mundial.
Retirada
miniatura| Mazzola en 2008 Despois de colgar as botas, tivo un cargo executivo no Inter entre 1977 e 1984, e máis tarde no Genoa.
De 1995 a 1999, volveu traballar no Inter como director deportivo, antes de ser substituído polo exfutbolista e antigo compañeiro seu Gabriele Oriali. De 2000 a 2003, traballou como director deportivo do Torino.
Tamén traballou como comentarista de Rai Sport. Foi comentarista nas finais do Mundial de 1982 xunto a Luigi Colombo para Telemontecarlo (a primeira final retransmitida na televisión privada) e da final do Mundial de 2006 xunto a Marco Civoli para a RAI, ambas gañadas por Italia.
Estilo de xogo
esquerda|miniatura| Mazzola xogando coa [[Selección de fútbol de Italia|selección italiana nos anos 60.]] Mazzola está considerado como un dos mellores futbolistas italianos de todos os tempos e un dos mellores xogadores da súa xeración. Rápido, talentoso, hábil, enérxico, tacticamente intelixente e versátil, era capaz de xogar en varias posicións avanzadas. Coñecido polo seu físico, o seu ritmo de traballo defensivo e a súa habilidade acrobática no aire, xogou inicialmente como centrocampista central de corte ofensivo, rol coñecido en Italia como "mezzala", pero máis tarde, con Helenio Herrera, xogou principalmente como interior dereito, posición na que saltou á fama, consolidándose como un dos mellores xogadores do mundo no seu posto. Tamén xogou como dianteiro centro, extremo, dianteiro principal e segundo dianteiro nalgunhas ocasións. Nos seus últimos anos de futbolista perdeu algo da súa velocidade e mobilidade, e adoitaba ser despregado nun papel máis creativo como mediocampista ofensivo, grazas ao seus pases en profundidade, a súa visión, a súa técnica, e as súas habilidades co balón. Tamén era capaz de xogar nun posto de mediocampo con máis profundidade, como creador de xogo.
A pesar de ocupar un papel máis atrasado e creativo durante gran parte da súa carreira, Mazzola tamén foi un prolífico goleador, grazas a unha gran visión de gol e á súa poderosa e precisa capacidade de ataque tanto dentro como fóra da área, o que lle permitiu proclamarse máximo goleador da Serie A na tempada 1964/65. Non obstante, Mazzola foi moi apreciado durante o seu mellor momento polo seu ritmo, aceleración e resistencia, así como a súa habilidade de caneo, axilidade, técnica e equilibrio, en particular cando corría co balón. O seu ritmo, combinado co seu excelente control do balón e a súa habilidade técnica, permitíalle superar con frecuencia aos defensores durante os partidos, tanto en situacións de un contra un como na realización de carreiras individuais. Ademais das súas habilidades como futbolista, tamén destacou pola súa personalidade, forte carácter, mentalidade, determinación e liderado.
Fóra do fútbol
O 3 de xullo de 1968, Mazzola fundou en Milán a Asociación de Futbolistas Italianos (AIC), xunto con varios futbolistas, como Giacomo Bulgarelli, Gianni Rivera, Ernesto Castano, Giancarlo De Sisti e Giacomo Losi, así como o recentemente retirado Sergio Campana, que era tamén avogado e que foi nomeado presidente da asociación.
Palmarés
miniatura| Sandro Mazzola no seu debut coa [[Selección de fútbol de Italia|selección italiana, xunto a Pelé.]] Inter de Milán
Italia
Individual
Macizo etíope
miniatura| Macizo etíope co [[Ras Dashan ao fondo ]] O macizo etíope é unha masa de montañas en Etiopía, Eritrea e o norte de Somalia no leste de África. O macizo etíope é a maior área continua desta altitude en todo o continente, con pouca superficie inferior aos 1500 metros de altitude; os picos alcanzan os 4550 metros. A miúdo chámase o "teito de África".
Xeografía
O macizo está dividido nas partes do noroeste e do sueste polo Val do Gran Rift, que contén un gran número de lagos salgados. A parte noroeste cobre a rexión de Tigray e a rexión de Amhara e inclúe as montañas Semien, parte delas dentro dun parque nacional. O seu pico máis alto é o Ras Dashan (4550 m), que é o punto máis alto de Etiopía. O lago Tana, fonte do Nilo Azul, tamén se atopa na parte noroeste da meseta.
A parte sueste atópase na zona de Bale de Etiopía, rexión de Oromia. As montañas de Bale son tamén un parque nacional con altitudes duns 4000 metros como o monte Tullu Demtu (4337 m), segundo punto máis alto de Etiopía.
Ecoloxía
Debido á súa grande altitude, esta parte de Etiopía ten un clima temperado, a pesar de estar preto do ecuador; ademais, as montañas capturan as choivas monzónicas do océano Índico cunha estación húmida que vai dende xuño ata mediados de setembro. Grazas a estas choivas o Nilo ten augas altas no verán, o que sorprendeu aos antigos gregos.
O macizo ten unha flora e fauna similares a outras rexións de montaña africana; coñecida como Afromontana, mais no momento da última glaciación tiña algunha flora paleártica euroasiática. Divídese en tres ecorrexións diferentes segundo a altitude. A ecorrexión do bosque montañoso etíope entre 1100 e 1800 metros, en pradeiras e sabanas de monte baixo. O Kolla é un bosque aberto dominado por especies de Terminalia, Commiphora, Boswellia e Acacia. O Weyna Dega é un bosque de zonas máis altas e húmidas dominadas por coníferas Afrocarpus gracilior e Juniperus procedra. No bosque de Harenna hai bosques con Warburgia ugandensis, Croton macrostachyus , Syzygium guineese e Afrocarpus gracilior, coa Coffea arabica silvestre como arbusto dominante.
O prado e a matogueira de montaña é o máis extenso dos biomas do macizo; ocupa unha superficie comprendida entre os 1800 e os 3000 metros sobre o nivel do mar. A vexetación natural é un bosque denso nas zonas máis húmidas e pradeiras e matogueiras en seco. Non obstante, esta área ten bos solos e está moi poboada con poucas zonas non agrícolas, incluída a capital, Adís Abeba. Os bosques restantes teñen especies de Podocarpus e Juniperus procera, a miúdo con Hagenia abyssinica. No bosque de Harenna hai áreas de Pouteria e Olea con lianas e epífitos. Por riba dos 2400 metros hai unha zona arbustiva con Hagenia, Schefflera e lobelias xigantes (Lobelia gibberroa). O bosque perenne das montañas de Semien entre os 2300 e os 2700 metros está dominado por Syzygium guineense, Juniperus procedra e Olea africana.
Hai moitos réptiles, aves e animais endémicos como a Capra walie. O Tragelaphus buxtoni está restrinxido ao sur. Tamén hai Colobus guereza, Papio anubis, o chacal dourado, o leopardo, Crocuta crocuta, o caracal, o serval, Sylvicapra grimmia e Potamochoerus porcus.
Por riba dos 3000 metros atópanse as turbeiras de Etiopía, que están sobre a liña das árbores ou da liña de crecemento das árbores, e son pradeiras e turbeiras con moitas gramíneas e algúns arbustos; hai animais endémicos como Canis simensis e Tachyoryctes macrocephalus.
Wikipedia en aceh
A Wikipedia en aceh (en Wikipèdia bahsa Acèh) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua achinesa.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Wikipedia en hausa
A Wikipedia en hausa (en Wikipedia a harshen Hausa) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua hausa. É a única edición de Wikipedia nunha lingua chadiana.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
San Pedro, Farnadeiros, O Corgo
San Pedro é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Sernande, Farnadeiros, O Corgo
Sernande é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Elena del Rivero
Elena del Rivero, nada en Valencia en 1949, é unha artista española que dedicou os últimos 15 anos ao traballo con papel. Vive en Nova York desde 1991.
Formación
Despois de terminar estudos de grao medio, matriculouse na Facultade de Filosofía na Universidade de Valencia en 1971. En 1974 trasladouse a Madrid onde retomou a súa inclinación pola pintura e concluíu os seus estudos en Filoloxía Inglesa. A principios os anos 80, viuse influída polo traballo de Anselm Kiefer, expoñente do neoexpresionismo, movemento artístico que pretende retomar o primitivismo da figuración mediante a pincelada longa e o contraste de cores e que está relacionado co Minimal Art. En 1988 entrou en contacto coa obra de Agnes Martin, de quen tomou as formas xeométricas e o seu interese pola abstracción. Despois de mudarse a Nova York en 1991 empezou coa produción de series minimalistas de grafito e a pintura ao óleo.
Obra
A súa obra concéntrase en tres temas fundamentais: o literario (tanto o formato físico como o puramente escrito), a escultura e o "feminino". O seu traballo vira ao redor do práctico, onde dá cabida a varios tipos de materiais (papel, farrapos, vimes). Na pintura ao óleo adoita utilizar aceite de oliva, mentres que, de forma máis autónoma, utiliza teas como compoñente artístico. Participou en varias exposicións tanto temporais como permanentes,como a celebrada en 2001 no The Drawing Center de Nova York, onde segue achegando máis obras de forma periódica e en 2016 no The Christodora Building en East Village, onde a obra se inclúe no exterior do edificio.
A súa obra fundamental é Cartas a la Madre, sobre a que empezou a traballar cando acababa de chegar a Nova York, inspirada na posibilidade de analizar máis de cerca o rol da muller artista. A obra recolle en forma de revista a vida enteira da artista tanto como filla e como nai xuntando vida e arte nunha soa manifestación plástica. A partir de 1992 as cartas inspíranse no traballo de Kafka e, sucesivamente, expándese con traballos en serie. Unha selección destas Cartas estivo exposta no Instituto de Arte Moderna IVAM de Valencia, vinte anos despois da súa última aparición en España.
En La perfecta casada, instalación que realiza por primeira vez no ano 2000 e no marco dun taller de costura, aparecen cosidas as páxinas da obra homónima de Frei Luís de León sobre un xigantesco tule. No ano 2016 expúxoa na Biblioteca Pública Municipal de Madrid Eugenio Trías, como artista convidada á Feira do Libro de Artista.
En 2018 a súa obra Letters to the Mother III (Cartas á Nai III,1993) formou parte da exposición El poder del arte, organizada con motivo da conmemoración do 40 aniversario da Constitución española. As obras procedentes do Museo Nacional Centro de arte Reina Sofía situáronse nas sedes do Congreso dos Deputados e do Senado. Ese mesmo ano participou na exposición colectiva La NO comunidad en CentroCentro, Madrid. A mostra ofrecía unha mirada poliédrica á idea da soidade desde o cuestionamento da comunidade.
As súas obras atópanse en coleccións de diferentes institucións de Europa e Estados Unidos, por exemplo, Colby College Museum of Art en Waterville, Museum of Modern Art en Nova York, National Gallery of Art en Washington, Pollock Gallery at Southern Methodist University en Dallas, Fundación La Caixa, ou o Museo Nacional Centro Arte Raíña Sofía, entre outros.
Recoñecementos
Del Rivero recibiu diferentes bolsas e premios durante o transcurso da súa carreira: Premio Joan Mitchell de pintura en 2015, Residencia da Fundación Rockefeller en Bellagio (Italia), Premio da New York Foundation for the Arts, Bolsa da Fundación Pollock-Krasner, Premio da Fundación Creative Capital, Premio Navarra de Pintura, Bolsa para novos artistas do Ministerio de Cultura de España e o Premio de Roma do Goberno Francés, entre outros.
Trasfontao, Farnadeiros, O Corgo
Trasfontao é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Fernando Pavón
Fernando Pavón Losada, nado en Monforte de Lemos o 3 de marzo de 1928 e finado o 17 de marzo de 1985, foi un futbolista galego, que xogaba de defensa.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol en equipos modestos de Monforte, pasando logo ao Lemos, co que debutou en decembro de 1945. Posteriormente residiu en Barcelona, onde xogou no Centro Aragonés de Sarrià e no Bonanova. Destinado na Coruña para realizar o servizo militar, ingresou nas filas do Fabril, onde coincidiu entre outros con Carlos Torres e Arsenio. Xogou a continuación no Xuvenil e en 1952 fichou polo Deportivo da Coruña.
Debutou co Deportivo na primeira xornada da tempada 1952/53 da Primeira División, contra o FC Barcelona no campo de Les Corts, formando no medio do campo xunto con Cuenca. Disputou un total de catro encontros esa tempada, saíndo cedido na seguinte ao Caudal de Mieres, da Segunda División, xunto ao gardameta Alonso. Disputou 16 encontros co club asturiano, onde tivo como adestrador a Cuqui Bienzobas e onde coincidiu con outros futbolistas galegos como Seijas, Regueira e Fernández. Regresou ao Deportivo para a tempada 1954/55 pero non contou con minutos no equipo adestrado por Toba, deixando o club en xuño de 1955.
Hugo Gernsback
Hugo Gernsback, nado en Luxemburgo no 16 de agosto de 1884 e finado en Nova York, 19 de agosto de 1967 foi un escritor pioneiro de ciencia ficción e novas tecnoloxías (entre outras cousas, deseñou dous novos instrumentos musicais electrónicos: o pianorad e o staccatone). As súas contribucións ao xénero da ciencia ficción como editor foron tan significativas que, xunto cos novelistas HG Wells e Jules Verne, foi considerado "O pai da ciencia ficción".
Manuel Moreda Outeiral
Manuel Moreda Outeiral, nado en Vigo cara a 1857 e finado no Monte do Castro de Vigo o 10 de decembro de 1936, foi un polítco galego.
Hugo Gernsback
Traxectoria
esquerda|miniatura|170x170px|Retrato de Hugo Gernsback por W. E. Blythe, publicado na SWS en [[1929]] Aos vinte anos, en 1904, Hugo Gernsback emigrou aos Estados Unidos. En 1925, Hugo Gernsback fundou a estación de radio WRNY.
Antes de entrar no mundo da escritura, Gernsback era un empresario que traballaba na industria electrónica, importando pezas de radio de Europa aos Estados Unidos. En abril de 1908 fundou Modern Electrics, a primeira revista de electrónica. En 1913 fundou Amazing Stories, unha revista similar na que comezou a incluír historias de ciencia ficción, incluída a súa propia novela, Ralph 124C 41+. En 1919 creou a revista de tecnoloxía Radio News.
Morreu en Nova York o 19 de agosto de 1967 aos 83 anos.
Vida persoal
Casou tres veces: con Rose Harvey en 1906, con Dorothy Kantrowitz en 1921 e con Mary Hancher en 1951.
Mikhail Kornienko
Mikhail Borisovich Kornienko, nado en Syzran (Samara) o 15 de abril de 1960, é un cosmonauta ruso retirado que formou parte das misións Soiuz TMA-18, Soiuz TMA-16M, Soiuz TMA-18M e das expedicións 18, 23, 24, 43, 44, 45 e 46 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Kornienko graduouse no Instituto de Aviación de Moscova en 1987 como enxeñeiro mecánico. Entrou no corpo de cosmonautas en 1998, participando nas misións Soiuz TMA-18, Soiuz TMA-16M, Soiuz TMA-18M e nas expedicións 18, 23, 24, 43, 44, 45 e 46 á Estación Espacial Internacional, acumulando un total de 516,42 días no espazo.
João Fonseca
Traxectoria
Formouse como porteiro de fútbol na canteira do Leixões, debutando co primeiro equipo na Primeira Liga na tempada 1967/68. Na seguinte campaña estreouse en competición europea, nun partido da Copa de Feiras contra o Argeș Pitești romanés no estadio das Antas.
En 1969 fichou polo Benfica, onde apenas dispuxo de minutos, sendo o gardameta titular naquela época José Henrique. Formou parte do equipo que gañou dúas ligas consecutivas nas tempadas 1970/71 e 1971/72, así como dúas Copas de Portugal. Na tempada 1972/73 regresou ao Leixões, cedido polo Benfica, e alí recuperou a titularidade.
Entre 1973 e 1975 xogou cedido no Ourense, que militaba na Segunda División española. Na súa primeira tempada en Galicia disputou 36 partidos e o equipo, adestrado primeiro por León Lasa e despois por Naya, logrou a permanencia ao rematar 12º. Con todo, na seguinte campaña acabou descendendo. Fonseca deixou o club ourensán con 71 partidos disputados e 79 goles encaixados.
Posteriormente xogou no Varzim, da Segunda División, co que logrou o ascenso a Primeira, antes de fichar en 1977 polo Porto. Militou seis anos neste club, gañando outras dúas ligas, pero desta vez xogando como titular. Na tempada 1983/84 xogou no Famalicão e pechou a súa carreira co Chaves, onde xogou ata 1988.
Selección portuguesa
Foi internacional coa selección portuguesa nunha ocasión, nun partido contra Dinamarca en 1976, correspondente á fase de clasificación para o Mundial de 1978.
Palmarés
Benfica
Varzim
Vilar, Farnadeiros, O Corgo
Vilar é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Juan Carlos Francisco Rivera
Juan Carlos Francisco Rivera, nado en Verín en 1968, é un avogado e político galego do PSdG-PSOE, senador nas XIII e XIV lexislaturas do Senado de España e deputado autonómico nas VIII e XI lexislaturas do Parlamento de Galicia. miniatura|Papeleta das [[Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020.]]
Traxectoria
Foi concelleiro de Verín. Figuróu como cabeza de lista para o Senado pola Provincia de Ourense para as Eleccións xerais de abril de 2019 e as novembro do mesmo ano. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 levou o número dous na lista do PSdG-PSOE pola Circunscrición electoral de Ourense, obtendo acta de deputado autonómico.
Wikipedia en paxto
Historia
En febreiro de 2009, contaba con 5 400 artigos e 1 340 usuarios rexistrados.
Baldomiro, Fonteita, O Corgo
Baldomiro é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Bērze
Bērze é unha aldea da unidade administrativa de Bērze do municipio de Dobele, na rexión histórica de Zemgale de Letonia.
A parroquia ocupa unha extensión de 80,62 km2, e ten unha poboación de 2 087 habitantes.
É o lugar de nacemento de Kārlis Ulmanis. Nesta vila encóntrase o seu museo.
Ricardo Solla Lemos
Ricardo Solla Lemos, nado en Portugal cara a 1913 e finado en Vigo o 17 de abril de 1937, foi un zapateiro e político galego.
Traxectoria
Irmán de Antonio Solla Lemos. Veciño de Canedo (Ponteareas). Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en consello de guerra sumarísimo en Vigo por rebelión militar. Foi condenado a pena de morte e executado ás 11 horas do 17 de abril de 1937 con Rafael Lareo Mallo, Rogelio Arjones e Moisés Pereira Figueras, nas inmediacións do Castelo do Castro.
At Mount Zoomer
At Mount Zoomer é o segundo álbum de estudio da banda canadense de indie rock Wolf Parade, publicado o 17 de xuño de 2008 a través do selo Sub Pop Records.
Vilasusao, Farnadeiros, O Corgo
Vilasusao é un lugar da parroquia de Farnadeiros no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
O Barrio, Fonteita, O Corgo
O Barrio é un lugar da parroquia de Fonteita no concello lucense do Corgo na comarca de Lugo.
Àlex Rodríguez
Àlex Rodríguez Dalmau, nado en Sant Hipòlit de Voltregà o 10 de setembro de 1993, é un xogador de hóckey a patíns español, que xoga de dianteiro no Deportivo Liceo, da OK Liga.
Traxectoria
Fillo dun galego orixinario da provincia de Ourense que se instalara en Cataluña durante a infancia, naceu en Sant Hipòlit de Voltregà, onde aprendeu a xogar ao hóckey a patíns seguindo os pasos de seus irmáns Carles e Dani. Ingresou de pequeno no club de hóckey a patíns da súa vila, o CP Voltregà, e pasou por tódalas categorías da canteira ata chegar ao primeiro equipo, co que debutou na OK Liga con 17 anos. Xogou cinco anos na máxima categoría co Voltregà, ata que en 2016 deixou o club barcelonés, despois de 20 anos na súa disciplina.
Fichou entón polo Reus, club no que militou durante as seguintes cinco campañas, gañando unha Supercopa de España e a Liga Europea 2016/17. Marcou máis de 150 goles no club tarraconense e na súa última tempada (2020/21) proclamouse máximo goleador da OK Liga, con 52 tantos, 10 máis que o portugués João Rodrigues, segundo clasificado.
En xullo de 2021 anunciouse a súa fichaxe polo Liceo. Na súa primeira campaña na Coruña marcou 21 goles e repartiu 13 asistencias na liga regular, na que o equipo dirixido por Juan Copa acabou segundo. Xa na pelexa polo título, Àlex Rodríguez tivo un papel fundamental, sendo o máximo goleador dos play-offs con 10 dianas, contribuíndo así a que o Liceo conquistase a oitava liga da súa historia.
Ludwig Guttmann
miniatura|Ludwig Guttmann nun selo de Rusia de 2013 Ludwig Guttmann, nado en Tost (Alta Silesia, entón parte do Imperio alemán, hoxe parte de Polonia) o 3 de xullo de 1899 e finado en Aylesbury o 18 de marzo de 1980, foi un neurólogo británico, que fundou os Xogos Paralímpicos en Inglaterra. Médico xudeu, tivo que fuxir da Alemaña nazi xusto antes do inicio da Segunda Guerra Mundial. Considéraselle un dos fundadores das actividades físicas para persoas con discapacidade.
Foi comandante da Orde do Imperio Británico e membro da Royal Society.
Asasinato de Rocío Wanninkhof
miniatura|Vista de [[Mijas dende Benalmádena.]] Rocío Wanninkhof Hornos, nada o 9 de novembro de 1979 e finada o 9 de outubro de 1999, foi unha moza adolescente española que foi asasinada na súa vila natal, en Mijas, Málaga, localizada no Costa do Sol. En 2001, en medio da presión popular e o circo dos medios de comunicación (definido en ocasións como un "linchamento público" do acusado), un xuízo con xurado condenou a María Dolores "Loli" Vázquez, de 52 anos, polo asasinato, aínda que non existían probas que a relacionasen co crime. Vázquez era a amante separada da nai de Wanninkhof, Alicia Hornos. Este erro xudicial foi atribuído aos prexuízos sobre a homosexualidade de Vázquez e a fabricación dunha narrativa sen fundamento sobre a súa condición de lesbiana "dominante" e "depredadora". Tamén se citaron falsas interpretacións do comportamento de Vázquez debido á súa orixe galega e a educación tradicional británica en disonancia coas normas, actitudes e expectativas sociais locais.
Ludwig Guttmann
Da infancia aos primeiros anos da carreira
Ludwig era o maior dos seus irmáns. Naceu nunha pequena poboación altosilesiana de Tost (actualmente Toszek, Polonia). Aos tres anos trasladouse coa súa familia a Königshütte, unha importante cidade mineira próxima.
Asasinato de Rocío Wanninkhof
Tres meses despois da condena de Vázquez, o Tribunal Superior de Xustiza de Andalucía anulou a sentenza e ordenou un novo xuízo. Porén, tódolos cargos contra Vázquez foron retirados cando o ADN atopado preto do corpo de Wanninkhof se comparou con Tony Alexander King, un delincuente sexual británico de 32 anos cun longo historial criminal no Reino Unido, e quen tamén foi identificado mediante ADN como o autor do asasinato de Sonia Carabantes, de 17 anos, en Coín, en 2003. King foi condenado por ámbolos dous asasinatos e condenado a 55 anos de prisión.
Ludwig Guttmann
Da infancia aos primeiros anos da carreira
En 1917 comezou a traballar no hospital de Königshütte, onde Ludwig se atopou por primeira vez con pacientes parapléxicos por lesións medulares. O primeiro deles foi un mineiro do carbón que faleceu de septicemia aos cinco días.
En abril de 1918 iniciou os seus estudos de Medicina na Universidade de Breslau. Guttmann deixou a facultade na primavera de 1919 para continuar os seus estudos na Universidade de Friburgo, onde se doutorou en Medicina en 1924. Nese ano regresou a Breslau para traballar no Departamento de Neuroloxía do profesor Otfrid Foester. En 1928 marchou a traballar como neurocirurxián nunha clínica psiquiátrica de 300 camas da Universidade de Hamburgo, onde estivo un ano. En 1929 Foester ofreceulle un posto de axudante, que Guttman aceptou. En 1930 publicou un texto que o converteu en profesor da Universidade de Breslau.
Alemaña nazi
Aínda que en 1933 Guttmann era considerado o neurocirurxián máis importante de Alemaña, coa chegada dos nazis ao poder prohibiuse aos xudeus o exercicio profesional da profesión médica. Guttmann foi despedido e inmediatamente pasou a ser director dos departamentos de Neuroloxía e Neurociruxía do Hospital Xudeu de Breslau. En 1937 foi elixido director médico da institución. Desde o inicio da represión nazi contra os xudeus, Guttmann recibiu diversas ofertas para que emigrase. Con todo rexeitounas porque consideraba que aquel réxime non ía durar. Chegou á presidencia da Comunidade Médica Xudía. En setembro de 1938, a Gestapo ordenoulle deixar de atender persoas non xudías no hospital. Tras os ataques antisemitas da Noite dos Cristais Rotos, o 9 de novembro de 1938 Guttmann ordenou ao persoal do hospital, do que xa era director, que admitise calquera persoa sen preguntas. Ao día seguinte tivo que xustificar a súa decisión, caso a caso, ante a Gestapo. De 64 persoas ingresadas, 60 salváronse do arresto e a deportación a campos de concentración. Foi por mor destes feitos que Guttmann admitiu a necesidade de abandonar Alemaña.
Establecemento en Gran Bretaña
Como a todos os xudeus, a Guttmann confiscáraselle o pasaporte e non tiña autorización para viaxar. Con todo, recibiu a orde do ministro de Asuntos Exteriores, Ribbentrop, de viaxar a Portugal para tratar un amigo do ditador Salazar, en decembro de 1938. Para a súa viaxe de regreso autorizóuselle a facer escala en Inglaterra. Aproveitou esta circunstancia para solicitar axuda ao Council for Assisting Refugee Academics (CARA).
O CARA conseguiu visados para Ludwig, a súa muller e os seus dous fillos, e unha bolsa de 250 libras para manter a familia. Tamén se lle proporcionou un posto de investigación na enfermería Radcliffe, en Oxford, e continuou o seu traballo no hospital da facultade militar de St Hugh para feridas na cabeza.