cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montreal Canadiens
Adestradores
O primeiro adestrador do equipo foi «Jack» Laviolette, quen dirixiu o equipo na súa primeira tempada na NHA. Na etapa dos Canadiens anterior ao seu ingreso na NHL estiveron ao cargo do banco cinco adestradores (contando po propio Laviolette). O último adestrador dos Canadiens na NHA foi Newsy Lalonde, que se converteu no primeiro adestrador do equipo na NHL. Os Canadiens chegaron por primeira vez aos play-offs da NHA na tempada 1913-14 baixo a dirección de Jimmy Garner, mais foi con Lalonde con quen o equipo conseguiu o primeiro título da súa historia dúas tempadas despois. A continuación os adestradores que dirixiron o equipo na NHA:
Presidentes
Dende a fundación da franquía en 1909, 14 persoas sucedéronse no posto de presidente do Canadiens. O primeiro presidente foi John Ambrose O'Brien, fundador da National Hockey Association e da propia franquía. O 30 de xuño de 2011, Pierre Boivin anunciou que deixaría o posto de presidente, sendo sucedido polo daquela copropietario maioritario do club Geoff Molson. Os presidentes dos Canadiens ao longo da súa historia foron os seguintes:
Directores xerais
Dende a súa creación, os Canadiens tiveron 17 directores xerais. O primeiro director xeral foi Jack Laviolette, que foi ademais xogador do equipo entre 1909 (cos Canadiens na NHA) e 1918 (co equipo de Montreal xa na NHL), compartindo o cargo con Joseph Cattarinich. Os directores xerais da franquía foron:
Membros do Hall of Fame
63 persoas relacionadas cos Canadiens foron introducidas no Hockey Hall of Fame. 36 destes xogadores son de tres dinastías destacadas separadas: 12 entre 1955 e 1960, 11 entre 1964 e 1969, e 13 entre 1975 e 1979. Howie Morenz e Georges Vezina foron os primeiros xogadores dos Canadiens en recibir o honor en 1945, mentres que Chris Chelios foi o máis recentemente introducido, en 2013.
Xogadores
51 xogadores dos Canadiens forman parte do Hall of Fame:
Outras personalidades no Hall of Fame
As seguintes personalidades son membros do Hockey Hall of Fame na categoría de Builders, que inclúen presidentes, propietarios de franquías, adestradores ou membros dos medios de comunicación. O primeiro introducido foi o vicepresidente William Northy en 1945. O máis recentemente introducido foi o adestrador Pat Burns en 2014.
Trofeos colectivos
Os Canadiens ostentan actualmente o récord da NHL en número de campionatos conseguidos cun total de 24 Stanley Cups. A seguinte táboa amosa os anos nos que os Canadiens conseguiron o trofeo, o resultado da serie final, o adversario na final, e os nomes do adestrador e do capitán do equipo esa tempada.
O Presidents' Trophy é entregado ao equipo que máis puntos sumou na clasificación xeral da NHL durante a liga regular. O trofeo é outorgado dende a tempada 1985-86. Dende que se creou o trofeo, os Canadiens non o gañaron en ningunha ocasión, mais se tivese existido dende a creación da NHL, os Canadiens terían un total de 22 títulos.
O O'Brien Trophy foi un trofeo retirado de hóckey sobre xeo que era entregado na National Hockey Association (NHA) e na National Hockey League (NHL) dende 1910 ata 1950. A Copa ten sido entregada baixo catro definicións. Os Canadiens son o equipo que máis veces conquistou o trofeo cun total de 11 veces, dúas delas (1915-1916 e 1916-1917) recibiuno comocampión da NHA, xa na NHL o equipo de Montreal conquistou 9 veces o galardón baixo as seguintes denominacións:
miniatura|80px|O [[Prince of Wales Trophy.]] Dende a tempada 1993-1994, entrégase o Prince of Wales Trophy ao equipo gañador da final da Conferencia Leste durante os play-offs. O Prince of Wales Trophy é o trofeo que máis veces mudou o seu significado ao longo da historia da NHL. Os Canadiens son o equipo que ten gañado máis veces o trofeo cun total de 25, moi por riba dos Boston Bruins, que contan con 15 trofeos.
Trofeos individuais
O trofeo Art Ross é outorgado ao xogador que máis puntos conseguiu na liga regular. Foi entregado por primeira vez na tempada 1947-48, e cinco xogadores dos Canadiens teñen recibido este trofeo:
Eduardo Rosón López
Eduardo Rosón López, nado en Cervantes en 1880, foi un avogado e político galego.
Montreal Canadiens
Trofeos individuais
O trofeo Bill Masterton é un premio outorgado ao xogador que mellor exemplifica os valores de perseveranza e espírito de equipo. O trofeo é decidido por votación dos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional. Cinco xogadores dos Canadiens conseguiron este galardón:
Eduardo Rosón López
Traxectoria
Exerceu a avogacía en Lugo en foi decano do Colexio de Avogados. Foi gobernador civil de León, Ourense (1921-1922), Burgos e Oviedo (1930). Presidiu a Federación Católica Agraria de Lugo a principios dos anos vinte. Foi deputado provincial. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Lugo en xaneiro de 1925, e elixido alcalde o 13 de xaneiro. Foi vicepresidente do Comité Provincial da Unión Patriótica. Permaneceu na alcaldía até que foi destituído a finais de marzo de 1927. Foi iniciativa súa a celebración en Lugo do Congreso de Economía Gallega os días 7 e 8 de outubro do 1925. Foi decano do Colexio de Avogados de Lugo dende 1947.
Montreal Canadiens
Trofeos individuais
O trofeo Calder premia o mellor rookie da tempada. Para ser elixible, un xogador non debe ter xogado máis de 25 partidos na tempada regular anterior á cal foi elixido e non máis de seis partidos durante as dúas tempadas anteriores en calquera liga profesional. O xogador non pode ter máis de 26 anos. Ao longo da súa historia seis xogadores dos Canadiens teñen conseguido este galardón:
Eduardo Rosón López
Traxectoria
Escribiu artigos dedicados á agricultura e varios folletos, entre eles El ferrocarril de Ribadeo a El Bierzo (1928).
Montreal Canadiens
Trofeos individuais
O trofeo Conn Smythe é outorgado dende 1964 ao mellor xogador dos play-offs (MVP). Ao longo da súa historia oito xogadores dos Canadiens conseguiron este galardón:
Eduardo Rosón López
Vida persoal
Casou en Vilafranca do Bierzo con Lucía Espinosa de la Iglesia en 1917. Foi tío de Antonio, Eduardo e Juan José Rosón Pérez.
Montreal Canadiens
Trofeos individuais
O trofeo Frank J. Selke é outorgado pola NHL ao mellor atacante que demostrara máis competencias defensivas dende a tempada 1977-1978. Os xogadores dos Canadiens son os que máis títulos conseguiron na historia do trofeo, cun total de sete veces, mais tan só dous xogadores galardoados:
Eduardo Rosón López
Recoñecementos
Cruz distinguida de San Raimundo de Peñafort en 1968.
Montreal Canadiens
Trofeos individuais
Creado en 1923, o trofeo Hart é entregado anualmente ao xogador considerado polos membros da asociación de xornalistas de hóckey profesional como o máis valioso para o seu equipo. En total, os xogadores dos Canadiens teñen gañado este trofeo en 17 ocasións:
Outorgado dende a tempada 1973-74, o trofeo Jack Adams premia anualmente o adestrador que máis contribuíu ao éxito do seu equipo. O gañador é elixido por votación dos membros da NHL Broadcasters' Association. Dous adestradores dos Canadiens conseguiron o galardón:
Cada ano dende 1954, os membros da Professional Hockey Writers' Association votan o mellor defensor da liga. Os defensores dos Canadiens que teñen conseguido o título son:
O trofeo King Clancy premia cada ano o xogador que demostrou o mellor exemplo de liderado dentro e fóra da pista e teña contribuído á sociedade. Tan só un xogador do equipo, o finlandés Saku Koivu, gañou o trofeo:
O trofeo Lady Byng é outorgado ao xogador que se considera que ten o mellor espírito deportivo, mantendo un rendemento excepcional no xeo; a Professional Hockey Writers' Association outorga os votos para atribuír o trofeo tendo en conta tanto o rendemento no xeo como o número de minutos de penalización acumulados. Os seguintes xogadores teñen conseguido o galardón cando xogaban na franquía de Montreal:
Entregado por primeira vez en 1971 baixo o nome de trofeo Lester B. Pearson, o trofeo Ted Lindsay é outorgado cada ano ao mellor xogador da NHL por votación dos membros da National Hockey League Players' Association:
O trofeo Maurice Richard premia o xogador que marcou máis goles durante a liga regular. O trofeo leva o nome da antiga estrela do equipo, mais nunca foi gañado por un xogador dos Canadiens dende que se entregou por primeira vez na tempada 1998-99.
O Trofeo Roger Crozier foi entregado cada ano ao porteiro que conseguiu a mellor porcentaxe de efectividade na liga regular. Inicialmente foi coñecico polo nome de Prix Trico:
O trofeo Vézina é un trofeo concedido aos porteiros da NHL. De 1927 a 1982, o trofeo premiaba o mellor porteiro da liga regular. Dende 1982 o gañador é elixido polos directores xerais das franquías da NHL. O trofeo leva o nome do ex-porteiro dos Canadiens Georges Vézina, que xogou no equipo de Montreal entre 1910 e 1926. Os seguintes xogadores da franquía gañaron o título:
O trofeo Willian M. Jennings premia o porteiro que conseguiu a mellor media de goles en contra por partido durante a tempada. É entregado dende 1982, mais antes desta data, os porteiros que conseguían a mellor media de goles en contra recibían o trofeo Vézina.
Trofeos internos
Como outros moitos equipos da NHL, os Montreal Canadiens outorgan cada ano a finais da liga regular trofeos aos xogadores máis destacados do equipo.
O Trofeo Memorial Joseph Cattarinich foi entregado por primeira vez ao mellor atleta franco-canadense do ano en 1941, sendo galardoado Gérard Côté. A principios dos anos 1960 o trofeo foi recuperado e restaurado polos Canadiens para premiar ao final de cada tempada ao xogador máis valioso do equipo. A primeira vez que a franquía entregou este premio foi en 1964, recoñecendo a tempada realizada por Jean Béliveau, e foi entregado durante doce tempadas. Na curta historia do trofeo tan só dous xogadores o gañaron en máis dunha ocasión, estes foron Guy Lafleur (3) Henri Richard (2). A continuación todos os xogadores que recibiron o galardón:
A Copa Molson é entregada anualmente dende a tempada 1972-73 ao xogador que consegue máis puntos durante as seleccións three stars da liga regular. Os xogadores que máis veces foron recoñecidos con este galardón son Guy Lafleur cun total de 7, Carey Price con 6, e Patrick Roy e José Théodore con catro. Este galardón non é exclusivo dos Canadiens, senón que é entregado por outros equipos da NHL coma os Vancouver Canucks, os Ottawa Senators, ou os Calgary Flames. A continuación os xogadores que teñen gañado a Copa Molson algunha vez:
O 18 de outubro de 2013 os Canadiens anunciaron a creación do Trofeo Jean Béliveau ao xogador do equipo que mellor exemplifica as cualidades de liderado na comunidade. O primeiro xogador galardoado foi o finlandés Saku Koivu, que gañou o premio en 2004. En 2005 non foi entregado a causa do lockout da NHL. A continuación os xogadores galardoados co trofeo:
Victor Sjöström
Victor David Sjöström, nado en Silbodal (Suecia) o 20 de setembro de 1879 e finado en Estocolmo o 3 de xaneiro de 1960 foi un director de cinema sueco, coñecido especialmente polos seus filmes mudos.
Traxectoria
Cando tiña tan só un ano de idade mudouse coa súa familia a Nova York. En 1886 morreu a súa nai e volveu a Suecia para vivir cuns parentes. Comezou a actuar con 17 anos, como membro dunha compañía teatral. En 1912 pasou a dirixir cinema, coa axuda de Mauritz Stiller. Ata 1923 dirixiu uns corenta filmes, algúns deles perdidos.
Carlos Casas Couto
Carlos Casas Couto, nado en Ribadeo e finado en Madrid o 29 de maio de 1926, foi un avogado e político galego.
Victor Sjöström
Traxectoria
Algúns dos seus filmes son adaptacións de novelas da premio Nobel de Literatura Selma Lagerlöf, como Körkarlen. Unha característica dos seus filmes é que habitualmente están rodados en paisaxes naturais, especialmente en zonas rurais.
Carlos Casas Couto
Traxectoria
Membro do Partido Liberal pertencente a facción monterista, foi elixido deputado polo distrito de Lugo nas eleccións de 1905. Volveu ser elixido deputado polo distrito de Chantada nas eleccións de 1923.
Victor Sjöström
Traxectoria
Na década de 1920 aceptou unha oferta de Louis B. Mayer para traballar nos Estados Unios, debutando en 1924 co nome de Victor Seastrom. Volveu a Suecia pola súa incomodidade coa dirección de filmes falados. A partir de 1937 volveu á interpretación, especialmente no teatro. No cinema é lembrada especialmente a súa interpretación en Amorodos salvaxes.
Filmografía
Sjöström actuou ademais nos seguintes filmes: Terje Vigen (1917), como Terje Vigen; Thomas Graals bästa barn (1918) como Thomas Graal; Körkarlen (1921), como David Holm; Till glädje (1950), como profesor Sönderby e Amorodos salvaxes (1957), como profesor Isak Borg. Estes dous últimos filmes foron dirixidos por Ingmar Bergman.
Lamadarcos
O topónimo galego-portugués Lamadarcos, Lama d'Arcos ou Lama de Arcos pódese referir a:
Alfa Romeo 158/159 Alfetta
Visión xeral
A primeira versión deste exitoso coche de carreiras, o 158, fíxose durante 1937/1938. A principal responsabilidade da enxeñaría foi de Gioacchino Colombo. A clase voiturette era para coches de carreiras con motores de 1,5 litros, situándose na mesma relación coa fórmula superior do Gran Premio (normalmente para motores de 3 litros) que a Fórmula Dous fai hoxe coa Fórmula Un. Os coches de carreiras de 3 litros de Alfa en 1938 e 1939 eran o Tipo 308,  312 e  316.
O 158 debutou co equipo oficial Alfa Corse na Coppa Ciano Júnior en agosto de 1938 en Livorno, Italia, onde Emilio Villoresi logrou a primeira vitoria do coche. Nese momento o motor de 1479,56 cc (58,0 x 70,0 mm) producía ao redor de a 7000 rpm. coa axuda dunha compresor Roots dunha sóa etapa. Máis éxito obtivo na Coppa Acerbo, Coppa Ciano e Gran Premio de Trípoli en maio de 1940. Pronto a Segunda Guerra Mundial parou o desenvolvemento do coche durante seis anos. Despois da guerra, o motor desenvolveuse aínda máis para empurrar en 1946.
Ao final da tempada de Fórmula 1, produciuse unha versión máis actualizada, coñecida como 159, que se usou para a tempada. Esta versión tiña a suspensión traseira remodelada, o vello eixo abatible substituíuse por un eixo De-Dion e o motor produciu ao redor de a 9600 rpm. O 159 tiña unha velocidade máxima de 305 km/h e pesaba 710 kg. Con todo, para conseguir esta potencia, o motor de deseño simplista foi equipado con supercargadores máis grandes ao longo do tempo. Este feito, combinado coa rica mestura necesaria para queimar metanol no motor deu lugar a unha economía de combustible extremadamente pobre: ​​os 159 consumian 190 litros cada 100 km.1.5 mpgimp, en comparación cos Talbot-Lagos da época, que consumian 31 litros cada 100 km.. O Gran Premio do Reino Unido de 1951 en Silverstone foi o primeiro Gran Premio de Fórmula Un que non gañou un Alfa principalmente porque Fangio e Farina tiveron que parar dúas veces simplemente para repostar os seus coches, e o Ferrari de José Froilán González ao consumir menos combustible gañou a carreira, con Fangio segundo. Aínda así, o Alfa tivo vantaxes no rendemento e con vitorias en Suíza, Francia e España, Fangio gañou o primeiro dos seus cinco grandes premios ese ano. Para a súa penúltima carreira no Campionato Mundial (ata 1979), o Gran Premio de Italia no  Monza, Alfa Romeo introduciu unha nova versión evolucionada coñecida como 159M, a "M" que significa Maggiorata ("ampliada").
Despois dunha proposta sen éxito de Alfa Romeo para obter axuda do goberno para facer fronte aos custos de desenvolvemento, o equipo anunciou a súa retirada das carreiras de Gran Premio a finais de 1951 (deixando o desenvolvemento do Alfa Romeo 160 de 2´5 litros). Isto, combinado con problemas para outros equipos de Fórmula Un levou a un decreto da FIA que todas as carreiras do Gran Premio para o Campionato Mundial de Pilotos de 1952 e 1953 serían para coches que cumprisen a regulamentación da Fórmula 2 en lugar de Fórmula Un.
A última vitoria do Gran Premio do coche produciuse en 1953 no Gran Premio de Merano, Italia.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* O Campionato de Construtores non celebrouse ata 1958.
Legado
O 158/159 Alfetta segue sendo un dos coches máis exitosos da historia da Fórmula Un, gañando todas as carreiras nas que participou en e gañando 4 das 7 carreiras (cun podio en todas as outras 3) en.
Vaso Highball
miniatura|upright|Un vaso highball.
O vaso highball, ou vaso alto é un vaso de vidro, contén de 240 a 350 ml. utilízase para servir cócteis highball e outros combinados.
Este vaso é máis alto que un Vaso Old Fashioned, e máis curto e máis ancho que un Vaso Collins.
Vilvestre
miniatura|300px|Vilvestre visita do seu castelo.
Vilvestre é un concello castelán, pertencente á provincia de Salamanca. Está situado na comarca da Ribera, xunto ao río Douro. Dista 96 km de Salamanca.
Mestres cantores
miniatura|[[Hans Sachs, retrato en xilografía atribuído a Hans Brosamer e a Michael Ostendorfer, foi un destacado mestre cantor.]] Os mestres cantores (do alemán Meistersänger ou Meistersinger) foron certos músicos e poetas alemáns, principalmente pertencentes aos gremios de artesáns e comerciantes de clase media que prosperaron entre os séculos XIV e XVI. Continuaron as tradicións dos Minnesänger pertencentes á nobreza.
Vilvestre
En 2008 contaba cunha poboación de 512 habitantes, dos cales 255 homes e 257 mulleres, nunha superficie de 46,52 km².
A súa altitude é de 592 m sobre o nivel do mar.
Mestres cantores
Cada gremio estaba organizado de modo xerárquico, desde o aprendiz (en alemán Schüler) e os Schulfreunde (que estaban pouco familiarizados coas regras da composición), pasando polos oficiais cantores (Sänger) e poetas (Dichter), até os Meister, que eran os que creaban as novas melodías.
Por mor das súas aspiracións educativas de arduo fomento da moralidade e as crenzas relixiosas, volvéronse un instrumento na proclama da mensaxe protestante durante a Reforma Protestante, aínda que a súa música non alcanzou a reputación de "distinguida". Aínda que o movemento dos mestres cantores desempeñou un papel importante na vida dos alemáns da clase media, tivo finalmente pouco valor literario e musical, dada a arbitrariedade das regras e a rixidez mecánica dos requisitos para a composición.
A forma poética que utilizaban coñécese tecnicamente como un Bar ou Gesetz, a melodía como Ton ou Weis. Todas as súas cancións interpretábanse sen acompañamento.
Na ópera Die Meistersinger von Nürnberg de Richard Wagner reflíctese fielmente o modo de vida deste colectivo.
Aeroporto Gregorio Luperón
O aeroporto internacional Gregorio Luperón, tamén coñecido como aeroporto de Puerto Plata, é un aeroporto da República Dominicana situado en Puerto Plata. É o cuarto aeroporto máis concorrido do país, despois dos de Punta Cana, Santo Domingo e Santiago de los Caballeros. Recibe o seu nome na honra do xeneral Gregorio Luperón, un militar e líder dominicano.
A Casa do Monte, Frixe, Muxía
A Casa do Monte é un lugar da parroquia do Frixe no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 estaba despoboado.
Prepárate
Prepárate é o primeiro álbum de estudio do grupo de hard rock español Obús, publicado en 1981.
The Thermals
The Thermals foi unha banda estadounidense de indie rock baseada en Portland, Oregon. O grupo formouse no ano 2002. Con fortes influencias tanto do lo-fi como do rock stándar, as cancións da banda son tamén coñecidas pola súa imaxinería política e relixiosa.
Historia
No ano 2002 os antigos compañeiros de banda Hutch Harris e Kathy Foster xuntáronse novamente para formar The Thermals, tras traballar xuntos no dúo folk Hutch & Kathy. O seu primeiro álbum, More Parts per Million, foi editado en 2003 por Sub Pop Records. O disco foi gravado e interpretado enteiramente por Hutch Harris, que se encargou de todos os instrumentos. A primeira formación ao vivo estaba composta por Harris con Kathy Foster no baixo, Jordan Hudson (tamén en M. Ward e The Operacycle) na batería, e Ben Barnett na guitarra. O seu seguinte disco, Fuckin A (2004), foi mesturado polo membro de Death Cab For Cutie Chris Walla. Nese período Ben Barnett deixou o grupo e Hutch Harris encargouse da guitarra.
O seu terceiro álbum, The Body, The Blood, The Machine, foi producido por Brendan Canty de Fugazi e gañou gran parte do recoñecemento do grupo, aparcendo en múltiples listas de mellores álbums de 2006 como as de NPR, The AV Club e Pitchfork. A canción "A Pillar of Salt" tamén apareceu no videoxogo de Electronic Arts Skate 3. Jordan Hudson deixou a banda durante a gravación deste terceiro álbum. Kathy Foster encargouse das tarefas de percusión no estudio e Lorin Coleman na xira.
O cuarto álbum de The Thermals, Now We Can See, foi editado en 2009 a través do selo Kill Rock Stars coa produción de John Congleton. Kathy Foster encargaríase novamente da percusión no traballo. Westin Glass uniríase á banda como batería tras finalizar o disco.
O seu quinto traballo, Personal Life, apareceu o 7 de setembro de 2010. Dous anos despois o súa versión da cabnción "Little Boxes" usouse como tema de apertura do capítulo 8 da oitava temporada de Weeds, "Five Miles From Yetzer Hara"; a súa canción "Here's Your Future" de The Body, The Blood, The Machine xa aparecera no capítulo "A Pool and his Money" en 2007.
En outubro de 2012 o antigo guitarrista Joel Burrows morreu por complicacións debidas a un atropelo que sofrera meses antes. miniatura|250x250px|The Thermals ao vivo en 2009 O 31 de xaneiro de 2013 The Thermals fichou por Saddle Creek Records e en abril dese ano lanzou o seu primeiro traballo co selo, o álbum Desperate Ground.
O en xaneiro de 2016 a banda anunciou o lanzamenro do seu sétimo álbum de estudio, titulado We Disappear. O disco apareceu o 25 de marzo dese ano a través de Saddle Creek Records.
O día 9 de abril de 2018 a anda anunciou a través da súa conta de Twitter a súa disolución tras 16 anos de carreira.
Antoni van Leeuwenhoek
Antoni van Leeuwenhoek, nado en Delft o 24 de outubro de 1632 e finado o 26 de agosto de 1723, foi un neerlandés destacado como mercador, agrimensor, tratante de viño, vidreiro e microbiólogo. Van Leeuwenhoek é sobre todo coñecido polo microscopio inventado por el mesmo e mais polo seu traballo pioneiro nas áreas da bioloxía celular e da microbioloxía. Está considerado como un dos primeiros microscopistas e microbiólogos. Foi o primeiro en conseguir observar e describir organismos unicelulares. Foi un dos membros da Escola de Delft de microbioloxía.
Premios Tony
O Antoinette Perry Awards for Excellence in Theatre ou máis comunmente Premio Tony, é o nome do premio que recoñece ás obras do teatro de Broadway. Entrégao a American Theatre Wing nunha cerimonia anual na cidade de Nova York.
Antoni van Leeuwenhoek
Continuou os traballos de Jan Swammerdam (1637-1680), e foi tamén o primeiro a rexistrar observacións microscópicas de fibras musculares, bacterias, espermatozoides e fluxo sanguíneo en capilares.
1015
Mortes
Historia ano a ano
Antoni van Leeuwenhoek
A partir de 1674 fixo un bo número de achados que foron divulgados grazas á Royal Society de Londres.
Premios Tony
As regras para os premios Tony establécense en "Rules and Regulations of The American Theatre Wing's Tony Awards" e son considerados o maior premio dado no teatro dos Estados Unidos, equivalente ao Oscar no cinema, o Grammy na música e o Emmy na televisión. O premio vótao un grupo de aproximadamente 700 xuíces das distintas áreas da industria do entretemento e da prensa.
Antoni van Leeuwenhoek
Traxectoria
miniatura|esquerda|250px|[[Vista de Delft, de Johannes Vermeer, 1661. Van Leeuwenhoek pasou toda a súa vida adulta na cidade de Delft.]] miniatura|esquerda|250px|O xeógrafo, de [[Johannes Vermeer. Dise que van Leeuwenhoek fixo de modelo para este retrato, xa que, segundo parece, eran moi amigos.]] Era fillo dos comerciantes de cestas Philips Teunisz Leeuwenhoeck e Margriete Jacobsdr van den Berch, casados en Delft o 30 de xaneiro de 1622, e que vivían nunha casa acomodada da rúa Leeuwenpoort. Foi batizado na igrexa reformada protestante. Antes de cumprir os seis aos, o seu pai e dúas das súas irmás máis novas xa faleceran. A súa nai volve casar en 1640, metendo a van Leeuwenhoek nun internado na vila de Warmond, preto de Leiden. Pouco despois foi a vivir á casa dun tío en Benthuizen, vila situada ao nordeste de Delft. Cando tiña 16 anos o seu padrastro faleceu e a súa nai enviouno, como aprendiz de fabricante e tratante de panos, a Ámsterdan, para que ingresara no mundo laboral. Despois da súa aprendizaxe ocupou as funcións de contable e de caixeiro na casa do seu mestre.
Máis tarde regresou a Delft, onde residiría o resto da súa vida, e abriu a súa propia tenda de panos e mercería. Sábese moi pouco sobre as súas actividades comerciais. O 11 de xullo de 1654 casou con Berber (Bárbara) de Mey, filla dun comerciante de teas. Catro dos seus cinco fillos morreron novos. En 1660 obtivo o cargo de chambelán do Lord Rexente de Delft. En 1669 converteuse en agrimensor, e a partir de 1679 desempeña o posto de inspector e controlador de viños; todo isto indica que van Leeuwenhoek ocupaba unha posición próspera na cidade. Crese que deixou o seu negocio de teas pouco despois de 1660, porque na súa correspondencia non o menciona.
Premios Tony
Historia
O premio creouse en 1947 por un comité da American Theatre Wing encabezado por Brock Pemberton. O nome do premio lembra a actriz e directora Antoinette "Tony" Perry, fundadora da American Theatre Wing falecida en 1946.
Antoni van Leeuwenhoek
Traxectoria
Carente dunha formación científica ortodoxa, en 1653 van Leeuwenhoek viu o seu primeiro microscopio simple, unha lupa montada nun pequeno soporte que era utilizado polos comerciantes téxtiles, cunha capacidade de ampliación de 3 aumentos, e que el adquiriu para o seu propio uso. Entusiasmado cos múltiples usos do microscopio, Leewenhoeck prefería os de lente pequena e única (biconvexa e con foco moi curto), isto é, microscopios simples ou lupas, a pesar de que os microscopios compostos xa eran comúns antes de 1650. Cos seus microscopios montados entre placas de metal conseguiu aumentos da orde da centena.
Segundo parece os seus postos de traballo municipais permitíanlle dedicar un tiempo considerábel á súa paixón, a microscopía. . En 1666 a súa muller morre, e en 1671 casa con Cornelia Swalmius; van Leeuwenhoek sobreviviu á súa segunda esposa, que morreu en 1694, deixándoo ao cargo de María, única supervivente dos seus cinco fillos.
Premios Tony
Historia
A primeira cerimonia de entrega tivo lugar o 6 de abril de 1947, no hotel Waldorf Astoria de Nova York. Desde 1967 a entrega é retransmitida por televisión.
Críticas
Polas características especiais dos Tony, moitos críticos suxeriron que estes premios son principalmente un vehículo de promoción para un reducido número de grandes empresas de produción e donos de teatros da cidade de Nova York.
Antoni van Leeuwenhoek
Traxectoria
Constantijn Huygens (1596-1687) escribiu:
Premios Tony
Críticas
Ao limitarse os premios ao circuíto de Broadway a maioría das obras de teatro profesionais dos Estados Unidos non poden ser candidatas, independentemente da súa calidade. A única excepción á regra é o Premio Tony ao Mellor Teatro Rexional, que pode recibir calquera teatro profesional do país.
Antoni van Leeuwenhoek
Traxectoria
"Pódese ver como o bo Leeuwenhoeck non se cansa de remexer por todas as partes até onde o seu microscopio pode chegar, e se boa parte doutros moito máis sabios tiveran dedicado o mesmo esforzo, o descubrimento de cousas belas iría moito máis lonxe".
Ora ben, observacións coma estas suscitaban a admiración dos científicos do seu tempo, aínda que posteriormente se lle criticara a súa falta de coñecementos científicos, acentuada a crítica polo feito de que non coñecía ningunha lingua estranxeira.
Porén, esta ausencia de coñecementos científicos permitiulle realizar as súas observacións desde un punto de vista novo, sen os prexuízos dos anatomistas da súa época.
Deixou unha inmensa obra unicamente constituída por cartas (algunhas publicadas en Philosophical Transactions of the Royal Society), máis de 300, totalmente redactadas en neerlandés e a maioría enviadas á Royal Society. miniatura|esquerda|250 px|[[Igrexa vella de Delft|Igrexa vella de Delft, onde está enterrado A. van Leeuwenhoek.]]
Nunha carta dirixida a Henry Oldenburg, datada o 30 de outubro de 1676, escríbelle que espera recibir dos seus correspondentes as obxecións ás súas observacións, e que se compromete a corrixir os seus erros.
As súas observacións foron o suficientemente famosas como para que tivera que recibir a numerosos visitantes, algúns da altura da raíña María II de Inglaterra (1662-1694), do tsar Pedro o Grande (1672-1725) ou de Federico I de Prusia (1657-1713), ademais de filósofos e sabios, médicos e eclesiásticos. Van Leeuwenhoek realizou ante eles numerosas demostracións; por exemplo, mostroulle a Pedro o Grande a circulación sanguínea na cola dunha anguía.
Morreu o 26 de agosto de 1723 en Delft, á idade de 90 anos.
O 31 de agosto foi enterrado na Oude Kerk (Igrexa Vella) da cidade. Durante a súa vida fabricou máis de 500 lentes. O seu desenvolvemento do microscopio foi utilizado e mellorado por Christiaan Huygens para a súa propia investigación sobre microscopía. Tense destacado tamén a influencia que exerceu sobre a Monadoloxía de Gottfried Wilhelm Leibniz.
Obra científica
miniatura|esquerda|200px|Réplica dun microscopio de van Leeuwenhoek.
Microscopios
O desenvolvemento do microscopio máis antigo deuse por volta do século XVII por dous fabricantes de lentes: Hans Lippershey (1570– 1619) e Sacharias Jansen (ca. 1585 – ca. 1632), que están asociados ó descubrimento do microscopio e do telescopio. Grazas a lentes e lupas, Van Leeuwenhoek podía verificar a calidade dos tecidos fabricados: unha lupa de tres aumentos, coñecida como "contador de fíos". O neerlandés Jan Swammerdam (1637-1680) e o inglés Robert Hooke (1635-1703) utilizaron un microscopio composto por ocular e obxectivo, mais o poder de aumento non era tan elevado como o inventado por Van Leeuwenhoek. Mentres que o microscopio de Hooke tiña 30 aumentos, o de Leeuwenhoek chegaba até os 480. O museo universitario de Utrecht aínda posúe un exemplar de 270 aumentos. A investigación microscópica por Hooke levou en setembro de 1664 ao libro Micrographia: or Some Physiological Descriptions of Miniature Bodies Made by Magnifying Glasses. Neste libro Hooke describe minuciosamente unha célula vexetal, un ollo composto de mosca e unha pulga. Foi probabelmente esta publicación que levou Leeuwenhoek a apuntar as súas lentes a algo mais que os seus tecidos. Van Leeuwenhoek era un autodidacta: sen ningunha formación de ámbito científico e sen coñecemento de linguas estranxeiras conseguiu observar e describir os seus descubrimentos. En contraste co microscopio de Hooke, o de Van den Leeuwenhoek posuía invariabelmente unha lente entre dúas placas metálicas, a peza a estudar encontrábase sempre fixa con parafusos e nunha posición tal que puidese ser claramente observada.
Mentres desenvolvía o seu traballo como comerciante de tecidos, construíu para a observación da calidade das teas lupas moito mellores que as que se podían conseguir nese momento, tras aprender pola súa conta o soprado e o pulimento do vidro.
A maior parte dos resultados das súas observacións microscópicas foron enviados á Royal Society en cartas ilustradas por el mesmo. O encargado de facelas chegar a esta prestixiosa sociedade foi o médico e anatomista neerlandés Regnier de Graaf (1641-1673), que presenta as primeiras observacións de van Leeuwenhoek en 1673. Nelas describe a estrutura do mofo e do aguillón das abellas. Comeza entón un intenso intercambio de cartas entre van Leeuwenhoek e os membros da sociedade científica londiniense, correspondencia que proseguirá durante case 40 anos, até a súa morte en 1723.
A Royal Society admíteo como membro en 1680, e a Academia das Ciencias de París noméao membro correspondente en 1699.
Á súa morte legou 26 microscopios á Royal Society que nunca se usaron e que, un século máis tarde, xa se perderan. O 29 de maio de 1747, dous anos despois da morte da súa filla María, véndese un lote de máis de 350 dos seus microscopios. Deles, 247 estaban completos, moitos conservando aínda o último espécime observado. Dous destes instrumentos tiñan dúas lentes e un contaba con tres. miniatura|esquerda|250px|Debuxo dos microscopios de van Leeuwenhoek realizado por [[Henry Baker.]]
Os seus mellores aparellos conseguían máis de 200 aumentos. Non deixou ningunha indicación sobre os seus métodos de fabricación das lentes, e houbo que esperar varias décadas para dispoñer de novo de aparellos tan potentes. Ignórase como iluminaba os obxectos observados, así como a súa potencia. O máis potente dos seus instrumentos conservados hoxe en día ten unha taxa de ampliación de 275 veces e un poder de resolución de 1,4 μm.
Aínda que regalou moitos dos seus microscopios aos seus achegados, nunca vendeu ningún. Calcúlase que só unha decena dos microscopios que construíu se conservan no presente.
Van Leeuwenhoek mantivo durante toda a súa vida que había aspectos da construción dos seus microscopios "que só gardo para min", en particular, o seu secreto máis importante era a forma en que creaba as lentes. Durante moitos anos ninguén foi capaz de reconstruír as súas técnicas de deseño. Finalmente, nos anos 1950 C. Stong usou un delgado fío de cristal fundido en vez do puído, e creou con éxito algunhas mostras funcionais dun microscopio do deseño de van Leeuwenhoek.
O descubrimento dos protozoos
miniatura|250px|dereita|Microscopio de [[Robert Hooke, desenvolvido a partir dos de Leeuwenhoek.]] miniatura|250px|dereita|Debuxo dunha [[Siphonaptera|pulga realizado por Robert Hooke para a súa Micrographia.]]
Van Leeuwenhoek foi, probabelmente, a primeira persoa en observar bacterias e outros microorganismos. Nunha carta datada o 7 de setembro de 1674, evoca por primeira vez as minúsculas formas de vida que observou nas augas dun lago preto de Delft.
Despois de mencionar de novo estas criaturas en dúas cartas, unha do 20 de decembro de 1675 e outra do 22 de xaneiro de 1676, e nunha moi extensa, de dezasete follas, datada o 9 de outubro de 1676, describe o que hoxe denominamos protozoos, especialmente os ciliados os que se alimentan das algas (Euglena e Volvox).
Describe numerosos organismos cuxa determinación é máis ou menos posíbel hoxe: Vorticella campanula, Oicomonas termo, Oxytricha sp., Stylonychia sp., Enchelys, Vaginicola, Coleps.
Nunha carta do 1 de xuño de 1674 enviada a Henry Oldenburg, secretario da Royal Society, van Leeuwenhoek acompaña unhas mostras dos organismos que observara.
Pero estas observacións son recibidas con escepticismo polos científicos da época e, por iso, adxunta a unha carta do 5 de outubro de 1677 o testemuño de oito persoas (pastores, xuristas, médicos), que afirman ter visto eses numerosos e variados seres vivos.
Tamén recibe o apoio de Robert Hooke (1635-1703) que, na súa Micrographia, ofrece a primeira descrición publicada dun microorganismo e que, na sesión do 15 de novembro de 1677 da Royal Society, afirma a realidade das observacións de van Leeuwenhoek.
O tradutor das cartas que aparecen en Philosophical Transactions, a publicación da Royal Society, denomina a estes organismos animálculos.
O descubrimento dos espermatozoides
En 1677 Leeuwenhoek menciona por primeira vez os espermatozoides nunha carta enviada á Royal Society, na que fala de animálculos moi numerosos no esperma do can.
Leeuwenhoek foi consciente de que as súas observacións, que mostraban que na semente contida nos testículos estaba o principio da reprodución dos mamíferos, ían chocar co paradigma da súa época, porque as súas observacións estaban en contra das teses desenvolvidas por grandes sabios, como William Harvey (1578-1657) ou Regnier de Graaf (1641-1673).
Leeuwenhoek e a xeración espontánea
Van Leeuwenhoek tamén é coñecido por opoñerse á teoría, por aquel entón en vigor, da xeración espontánea. Como o italiano Francesco Redi (1626-1697) e outro neerlandés, Jan Swammerdam (1637-1680), fai numerosas observacións sobre os insectos e sobre a súa reprodución.
Aínda que ao principio das súas observacións non parece estar en contra desta teoría, realizando uns estudos a mediados dos anos 1670 diseca piollos e observa pequenas crías destes insectos nos ovos que se encontran no corpo das femias. Realiza experiencias similares con pulgas e os seus ovos, aínda que non logra recoñecer ás pulgas ao ver as súas larvas, a pesar das observacións publicadas por Swammerdam uns anos antes. Anos máis tarde volvería a estudar estes animais.
Outras observacións
miniatura|upright|Debuxo realizado por van Leeuwenhoek dunha sección de madeira de [[Fraxinus|freixo vista ao microscopio.]] O interese de van Leeuwenhoek diríxese cara a obxectos moi variados, e aparentemente non segue un plano predefinido. As súas observacións no campo da zooloxía son numerosas, pero tamén en botánica, química, microbioloxía, física, fisioloxía e medicina.
Leeuwenhoek observa que o verme do vinagre (Anguillula aceti) é vivíparo, outra proba que confirma a súa oposición á teoría da xeración espontánea.
Describe a estrutura de diversas faneras: plumas de varias especies de aves, pelos e pel de osos ou escamas de peixes.
Como outros microscopistas da súa época, estuda a anatomía de numerosos insectos, como as abellas, moscas pequenas, pulgas, chinches ou vermes da seda. É o primeiro en observar as diferentes posturas das larvas dos mosquitos (Culex e Anopheles).
En botánica, estuda a estrutura das follas e da madeira de diversas especies. Interésase pola relación entre a estrutura de diversas especies e o seu gusto (café, pementa, té, noz moscada, xenxibre, salvia etc).
Non todas as observacións de van Leeuwenhoek se dirixen cara aos seres vivos. Estuda e describe a pólvora antes e despois da súa combustión, ou a estrutura de diversos metais, así como de rochas, cristais, sales e outros obxectos.
Van Leeuwenhoek, nunha carta datada o 25 de abril de 1679, ofrece a que probabelmente sexa a primeira estimación da poboación máxima que podería alcanzar a Terra. Baséase na densidade da poboación de Holanda na súa época (120 persoas por quilómetro cadrado), e considera que a Terra podería acoller até 13,4 mil millóns de seres humanos.
Método secreto
O seus resultados como científico dependían en gran medida dos seus coñecementos na fabricación de lentes, e por este motivo Van Leeuwenhoek escondeu sempre o seu método escrupulosamente. É posíbel que as súas lentes fosen feitas a partir dos restos de vidro que permanecían no tubo de soprado. Van Leeuwenhoek expuxo as súas observacións e conclusións en cartas que escribía a coñecidos, entre os cales estaba o médico de Delft e patólogo Reinier de Graaf, o cal o presentou á Royal Society en Londres. A partir de 1674 as súas descubertas foron publicadas nas Philosophical Transactions, pero debido ao descrédito co que foron recibidas, organizouse unha comisión para comprobar e admirar os inimaxinábeis seres microscópicos. En 1680 foi nomeado membro da Society e as súas descubertas foron consideradas produción científica. Van Leeuwenhoek enviou a Londres moitas mostras preparadas. En 1981 o microscopista británico Brian J. Ford descubriu que había aínda mostras orixinais de Van Leeuwenhoek en excelente estado de conservación e elevada calidade na colección da Royal Society.
Teoría dos glóbulos
De acordo coa teoría da xeración espontánea, a vida pode ser xerada a partir de material sen vida (como a carne en putrefacción ou os fluídos en sabas sucias). Debido ás unidades fundamentais descubertas por Van Leeuwenhoek, tales como os gametos (células sexuais) animais e vexetais, a teoría da xeración espontánea puido ser descartada. Deste modo, todos os tecidos vivos ou mortos son constituídos por partículas globulares: glóbulos.
Opinión dos historiadores da ciencia
"Todos estes traballos de botánica están marcados por un carácter superficial que testemuña ocupacións puramente accidentais e pasaxeiras; o interese que manifestaba cara aos problemas da filosofía da natureza que reinaba na época da que falamos, en particular os que tocan ao dominio da teoría da evolución, a curiosidade pura e o desexo de abordar cuestións misteriosas e inaccesíbeis para a maioría, levaron a Leeuwenhoek a emprender os estudos dos que falamos. Pero non soubo coordinar os resultados das súas observacións para facerse unha idea exacta da estrutura vexetal en conxunto".
Porén, Sachs recoñece a calidade das observacións de van Leeuwenhoek que demostran, segundo el, a gran potencia das lentes realizadas polo sabio neerlandés.
E Julius Victor Carus (1823-1903), na súa Historia da zooloxía, afirma:
Para Carus,
"Non fixemos apenas progresos desde el até O. F. Muller".
Aínda que existía a crenza de que van Leeuwenhoek traballaba dunha maneira que era esencialmente indisciplinada, utilizando métodos pouco ortodoxos e faltos de refinamento e obxectividade, ou mesmo poñendo en dúbida a atribución dalgunhas das súas observacions, as investigacións actuais amosan que, pola contra, realizaba os seus traballos a conciencia, rexistraba as súas observacións con meticulosa dilixencia e tiña unha capacidade clara para establecer procedementos experimentais racionais para a súa época, e contaba ademais cunha boa vontade para elevarse sobre as opinións existentes e abandonar crenzas anteriores á vista das evidencias.
Medalla Leeuwenhoek
Desde 1877 a Real Academia Neerlandesa das Artes e as Ciencias (Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, KNAW) outorga na súa honra a Medalla Leeuwenhoek. Concédese cada dez anos ao científico que realizara a contribución máis significativa á microbioloxía durante a década precedente.
Conan o bárbaro (filme)
A idea dun filme de Conan propúxose a comezos da década de 1970; Pressman e o produtor asociado Edward Summer comezaron a sumar esforzos para sacar adiante o filme en 1975. Levoulles dous anos obter os dereitos do filme, despois do cal contactaron con Schwarzenegger para o papel principal e con Oliver Stone para crear o guión. Pressman carecía do capital preciso para levar a cabo o proxecto, e en 1979, logo de que as súas propostas para obter financiamento fosen rexeitadas polos grandes estudios, vendeu o proxecto a Dino De Laurentiis. Milius foi nomeado como director e reescribiu o guión de Stone. O guión definitivo integrou escenas das historias de Howard e de filmes como Kwaidan e Os sete samurais. A rodaxe fíxose en España durante cinco meses en localizacións de Madrid e Almería. Os escenarios, deseñados por Ron Cobb, estaban baseados nas culturas dos anos escuros e nos debuxos de Frank Frazetta sobre Conan. Milius evitou os efectos ópticos, preferindo realizar as súas ideas con construcións mecánicas e ilusións ópticas. Schwarzenegger realizou a maioría das súas escenas de acción, e dous tipos de espadas, cun valor de 10 000$ cada unha, foron forxadas para o seu personaxe. O proceso de montaxe demorouse máis dun ano e moitas escenas violentas foron eliminadas.
Herman Van Rompuy
Herman Van Rompuy, nado o 31 de outubro de 1947 en Etterbeek, é un político belga flamengo, presidente do Consello Europeo desde o 1 de decembro de 2009, foi primeiro ministro de Bélxica desde o 30 de decembro de 2008 ata o 25 de novembro de 2009, pertence ó partido Cristiáns Demócratas e Flamengos (CDV) e foi presidente da Cámara dos Representantes de Bélxica do 12 de xullo de 2007 ó 30 de decembro de 2008.
Conan o bárbaro (filme)
Conan o bárbaro foi un éxito comercial para os seus impulsores, recadando máis de 100$ millóns en todo o mundo, aínda que os ingresos estiveron por debaixo do nivel que cualificaría o filme como blockbuster. O filme supuxo o recoñecemento internacional de Schwarzenegger. Conan foi estreado tamén en formato de vídeo, cuxas vendas incrementaron a súa recadación total até máis de 300$ millóns no ano 2007. O éxito permitiu a creación dunha secuela en 1984, Conan o destrutor.
Herman Van Rompuy
Biografía
Herman Van Rompuy é fillo do profesor de economía Vic Van Rompuy, Herman realizou estudos secundarios no instituto Sint-Jan-Berchmans de Bruxelas, especializándose en humanidades grecolatinas. Licenciouse en ciencias económicas pola Katholieke Universiteit Leuven. Ingresou no servizo de estudos do Banco Nacional (1972-1975). Entre 1973 e 1975 foi vicepresidente das mocidades do Partido Popular Cristián (CVP) e desde 1978 é membro do Consello Nacional da CVP (desde 2001 CDV). Foi conselleiro do primeiro ministro Leo Tindemans (1947-1978) e do ministro de finanzas, Gaston Geens (1978-1980). Desde 1980 a 1988 foi director do centro de estudos do seu partido, o CEPESS. Participou nas negociacións para a formación dos gobernosde Wilfried Martens (III e VIII) (1982-1988) e de Jean-Luc Dehaene (I e II). De 1982 a 1988 ensinou na Vlekho (Vlaamse Ekonomische Hogeschool van Brussel ) e foi presidente da CVP en Bruxelas-Halle-Vilvoorde. Entre 1988 e 1993 foi o presidente nacional do seu partido e senador (1988-1995).
Conan o bárbaro (filme)
Estreouse en galego o 18 de febreiro de 1989 a través da TVG.