cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Axénico
Historia
Algunhas das primeiras técnicas para obter cultivos puros púxoas a punto O. Brefeld con fungos en medios sólidos. Para as bacterias propúxose o método das dilucións sucesivas, e Joseph Lister en 1878 obtivo por primeira vez un cultivo bacteriano puro do microorganismo láctico descrito por Pasteur. Posteriormente Koch e a súa escola obterían cultivos puros en medio sólido e idearían moitos métodos de cultivo bacteriano que aínda se usan hoxe. Usouse primeiro xelatina e despois ágar, e ideáronse os métodos de sementeira por estrías, cultivos en tubo inclinado, e sementeira en masa.
Preparación
Os cultivos axénicos de microorganismos prepáranse normalmente realizando unha dilución en serie dun cultivo mixto xa existente. Este cultivo dilúese sucesivamente ata o punto no que as mostras que se extraian del conteñan só unhas poucas células do microorganismo, idealmente só unha (no caso das especies con reprodución asexual). Estes subcultivos fanse crecer ata que se poida comprobar a identidade dos organismos que o constitúen. A selección dos cultivos que conteñan só o organismo procurado producirá un cultivo axénico.
Os cultivos axénicos normalmente compróbanse rutineiramente para asegurarse que permanecen axénicos. Unha estratexia estándar aplicada cos microorganismos é estender a mostra de cultivo nunha placa de ágar, e incubala durante un determinado período de tempo. O ágar debería ser un medio de cultivo enriquecido que permita o crecemento dos organismos "contaminantes" comúns. Ditos organismos "contaminantes" crecen na placa durante ese período, o que identificará os cultivos que non son axénicos.
Usos experimentais
Como os cultivos axénicos derivan de moi poucos individuos ou mesmo dun só individuo, son moi útiles porque os organismos presentes neles comparten unha poza xenética estreita, e no caso das especies que se reproducen asexualmente os cultivos derivados dun só individuo dan lugar a unha colonia de organismos clónicos (aínda que hai procesos como a mutación ou ás veces a transferencia horizontal de xenes entre individuos con diferenzas, que poden introducir un certo grao de variabilidade). En consecuencia, responderán aos experimentos dun modo uniforme e reproducible, o que simplificará a interpretación do experimento.
Problemas
O cultivo axénico dalgúns patóxenos é complicado porque normalmente só prosperan nos tecidos do hóspede, os cales teñen propiedades que son difíciles de replicar in vitro. Isto é especialmente así no caso de patóxenos intracelulares. Porén, unha replicación coidadosa das características fundamentais do ambiente do hóspede pode resolver estas dificultades (por exemplo, incluír metabolitos do hóspede, oxíxeno disolvido), como se fai co patóxeno da febre Q, Coxiella burnetii.
Galería de imaxes de Boiro
Galería de imaxes do concello de Boiro na provincia da Coruña. miniatura|333px|Solpor en Boiro
Puçol
Puçol é un concello valenciano que se atopa na comarca da Horta Nord, preto da Cap i Casal. Limita con El Puig ao sur, e con Sagunt no (Camp de Morvedre).
Xeografía
miniatura|esquerda|[[Carta poboa de Puçol (1317).]] O termo municipal está situado no extremo setentrional da Horta de València en contacto coa comarca do Camp de Morvedre. Esténdese dende unha zona montañosa, pasando por unha franxa cha, onde se atopa a meirande parte do termo municipal, até arribar á zona costeira.
En Puçol comeza o Grande Percorrido GR-10 (Sender de Gran Recorregut), que une o municipio valenciano coa capital portuguesa.
Praia
Obtívose a Bandeira Azul despois de ter varios anos o certificado de Qualitur de calidade da auga e ofrecendo servizos á comunidade turística. Tamén se creou a oficina de atención ao turista de Tourist info Puçol. Na praia durante o verán ofrécense varias actividades lúdicas e servizos, dende ludoteca, atención sanitaria, mercado ambulante, antucas gratuítas, socorristas, aeróbic etc. Actualmente a praia ten máis de 1000 habitantes, dos cales máis de 300 son de primeira residencia ou de segunda en tempo parcial de polo menos 5 meses do ano.
Demografía
Puçol ten 18.482 habitantes (INE 2008).
Economía
A súa riqueza económica, principalmente agrícola até 1950 viuse posteriormente transformada por unha serie de industrias de todo tipo, desde a confección de materiais de construción e fornos de barro, até a industria electrodoméstica, representada pola fabrica de Cointra, na que se empregou gran parte da poboación dos anos 50. Este auxe industrial, propiciou a emigración das xentes de Andalucía e Castela-A Mancha, principalmente, ao núcleo urbano da poboación, creando os barrios máis novos da poboación, desde o barrio de Ildefonso Fierro, o máis próximo á fábrica e construído en leiras para traballadores, até o barrio de Hostalets, un barrio de casas máis baixas e unifamiliares de traballadores que chegaron con posterioridade e instaláronse fóra do núcleo urbano, debido á máis barata adquisición destes terreos ao ser rurais.
Dentro da horta atopábanse en secaño amendoeiras, oliveiras, alfarrobeiras e viñedos. A vide foi en séculos pasados o principal dos seus cultivos. Na actualidade os cítricos ocupan a maior parte do terreo que hai de regadío, o que lle sitúa no primeiro lugar dos cultivos, tanto por extensión como por significación económica. O resto da horta dedícase a froiteiras, hortalizas varias, tomate e cebolas, e millo e patacas en proporcións máis pequenas. Existe gandaría lanar.
O sector industrial conta cunha gran planta de fabricación de electrodomésticos e outras máis diversas que van desde as metalúrxicas até a exportación de cítricos, pasando por panadaría, bolaría, lúas para coches, caixas abatibles para camión ou aceites de motor.
Albert Paris Gütersloh
Albert Paris Gütersloh, nado como Albert Conrad Kiehtreiber o 5 de febreiro de 1887 en Viena, e finado o 16 de maio de 1973 en Baden bei Wien (Baixa Austria), foi un pintor e escritor austríaco.
Gütersloh traballou como actor, director, e deseñador de escenarios antes de concentrarse na pintura en 1921.
Como mestre de Arik Brauer, Ernst Fuchs, Wolfgang Hutter e Anton Lehmden, é considerado unha das maiores influencias da Escola de Viena de Realismo Fantástico.
Segunda división española 1928/29
A tempada 1929 da Segunda División de España de fútbol corresponde á 1ª edición do campionato. Iniciouse o 10 de febreiro e finalizou o 30 de xuño de 1929. O Sevilla FC foi o campión, pero non ascendeu ao perder a promoción co Racing de Santander, último clasificado da Primeira División. O Celta de Vigo e o Racing de Madrid descenderon a Terceira División, renunciando a xogar nesa categoría. Esta campaña, xunto coa 1983−84, foi a única na que o club vencedor de Segunda non ascendeu a Primeira División.
Barba
dereita|250px|miniatura|Diferentes tipos de barba. dereita|200px|miniatura|O [[Noruega|noruegués Hans Langseth gañou o récord da barba máis longa do mundo en 1927.]] A barba é o conxunto de pelos faciais que medran no queixo, no beizo superior, nas fazulas e no pescozo dos seres humanos e tamén nalgúns animais. En humanos, normalmente só se presenta en homes trala puberdade, aínda que as mulleres con hirsutismo tamén poden desenvolver barba. Cando falamos do pelo superior e inferior da face, a barba exclúe especificamente o bigote.
Ó longo da historia, ós homes que deixaban medrar a barba fóiselles atribuíndo diversos atributos, tales como a sabedoría, a virilidade sexual, masculinidade ou unha posición social máis elevada. Con todo, a barba tamén pode ser asociada coa falta de limpeza xeral e unha perda de refinamento, especialmente na actualidade.
Carlton Cuse
250px|miniatura|Carlton Cuse na Comic-con 2007 Carlton Cuse (Cidade de México, México, 22 de marzo de 1959) é un guionista e produtor de televisión. Aínda que é orixinario de México, Carlton Cuse creceu en Boston e Orange County, California. Foi á Universidade Harvard, onde se graduou coma historiador americano. Comezou a súa carreira en películas como executivo de desenvolvemento, despois formou unha sociedade co escritor Jeffrey Boam. Traballando con Boam, Cuse axudou a desenvolver películas como Arma letal 2, Arma letal 3 e Indiana Jones e a última cruzada.
Na televisión, Cuse comezou a súa carreira de escritor na serie de Michael Mann, Crime Story. É o co-crador e o produtor executivo da serie aclamada pola crítica da Fox, The Adventures of Brisco County, Jr., tamén creou e produciu as seis tempadas de Nash Bridges e Martial Law da CBS.
Carlton Cuse e o seu compañeiro Damon Lindelof escriben case todos os seus episodios xuntos. Cuse escribiu catro episodios con outros escritores: "Corazóns e Mentes" (tempada 1), "Outras Instrucións" (tempada 3), "Non en Portland" (tempada 3) e "Un de Nós" (tempada 3).
Covela, Saavedra, Begonte
Covela é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Luís Eyré
Luís Eyré Diéguez, nado en Chantada, é un político galego.
Traxectoria
Procedente do PSG, foi un dos fundadores do BNG en 1982, formando parte do Colectivo Socialista. Nas eleccións municipais de 1983 foi elixido concelleiro de Chantada polo BNG. Volveu ser elixido concelleiro nas municipais de 1987. Pertenceu ao colectivo Encontro Irmandiño. En 2012 integrouse en Anova-Irmandade Nacionalista. En febreiro de 2014 dimitiu da executiva de Anova con outros nove membros da dirección, tras a escisión de Cerna.
Bravú
O Bravú é un movemento musical e cultural que agroma en Galiza a principios dos noventa.
Historia
Na década de 1990 xorden en Galiza numerosos grupos musicais de gustos heteroxéneos que comparten tanto a fachenda pola súa cúltura como a admiración por figuras dos movementos antiglobalización, liderados entón no ámbito artístico por personaxes como Manu Chao ou Fermin Muguruza. Porén, aínda que encadrado ideoloxicamente na esquerda, a maior parte do movemento nunca chegou a estar implicado politicamente ao mesmo grao cás súas influencias, posibelmente pola dependencia de axudas e estruturas culturais do goberno galego, nese momento nas mans da dereita.
Coa axuda de experimentos anteriores coma Os Resentidos, Fuxan os ventos, The Pogues, The Clash, Mano Negra ou Negu Gorriak as novas xeracións de roqueiros galegos ademais de amosar unha ampla cultura musical deixan acantoados vellos complexos como utilizar o galego para o rock. Canalizan deste xeito unha rebeldía inherente ao sector máis creativo da mocidade contra un ambiente socio-político que consideraban paifoco e alasante. Introducen nas súas cancións os problemas cotiáns da mocidade da época: paro, obxección ao servizo militar, o sexo, os problemas da aldea e os caciques (p.e: a canción "Tratorada" do grupo Rastreros converteuse en exitosa crónica musical das loitas labregas).
miniatura|[[Xurxo Souto]] Liderados por artistas como Xurxo Souto ou Antón Reixa, agrupáronse no chamado Rock Bravú, cuxos principios chegou a formular o escritor Xavier Valiño no libro A paixón que queima o peito. En esencia, o bravú é un rock "sen capar" (en palabras dos seus membros) que comezou a xerarse «cando as guitarras chegaron ás aldeas» e serviu para que grupos con similares referentes musicais se coñecesen e colaborasen en diversos proxectos.
Formulado dende a periferia de Galiza, o mundo rural, este movemento é a expresión propia dos fillos de campesiños e pescadores, así como da mocidade das barriadas urbanas: insurxente, marcado por un son bravío e sen aditivos, non ten reparos en facerlle as beiras ó heavy. E ós latexos caribeños. Unha identidade que mira, así mesmo, as tradicións populares máis auténticas: sexan orquestra de verbena, gaitas de romaría, pandeireteiras, charangas, cantos de traballo, lemas sindicais ou slogans futbolísticos. Non en van, os seareiros do Dépor acostuman levar nas súas saídas ó exterior música de grupos senlleiros do bravú, como Os Diplomáticos de Monte-Alto, Heredeiros da Crus e Os Skornabois. Outros grupos destacados desta época son Xenreira, Skárnio, Os Papaqueixos, Túzaros, O Caimán do río Tea, Kaos, Ruín Bois, Os Impresentables...
Aínda que o bravú foi un movemento maiormente musical, tamén tivo apoios por parte de escritores e xornalistas, algunha mesmo tan importante como a creación da etiqueta. Autores como o propio Xurxo Souto e Santiago Jaureguizar contribuíron á apoiar o movemento en determinadas da súas obras. Tamén Manuel Rivas se identificou en determinados aspectos coa xeración dos novos, e o xornalista Xosé Manuel Pereiro creou e dirixiu a revista Bravú, unha publicación sen periodicidade fixa que serviu como punto de expresión artística a moita xente vinculada co fenómeno. A revista Bravú serviu como unha plataforma para dalos a coñecer, ó acompañar varias veces as súas entregas con discos recompilatorios dos grupos, como Selección Xa!. Tamén serve de mostra o recompilatorio Unión Bravú.
Benigno Fernández Salgado
Benigno Fernández Salgado, nado en Ferreiravella (Riotorto) en 1962, é un escritor, profesor e tradutor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela (1985) e Doutor en Filosofía pola Universidade de Oxford (1996). Foi asesor lingüístico da TVG (1985-88) e lector nas universidades de Birmingham (1989-91) e Oxford (1991-94). É profesor nas Facultades de Ciencias Sociais e da Comunicación e de Ciencias da Educación da Universidade de Vigo, onde imparte as materias de Lingua Galega e Linguaxe Publicitaria nos Graos en Comunicación Audiovisual, Publicidade e Relacións Públicas e en Educación Primaria e Infantil. Compilou o Dicionario Elemental Galego-Inglés Inglés-Galego da Editorial Xerais e coordinou o Dicionario de Dúbidas e o Dicionario de Usos e Dificultades para a Editorial Galaxia.
Trofeo Santiago Bernabéu
O Trofeo Santiago Bernabéu é un torneo futbolístico de verán, de carácter amigábel que organiza o Real Madrid todos os anos desde 1979, dedicado á memoria do presidente merengue Santiago Bernabéu falecido un ano antes da súa primeira edición. Dispútase ao principio da tempada, a finais de agosto ou a principios de setembro. Habitualmente é o primeiro partido que disputa o equipo en casa cada tempada, salvo que xogue a Supercopa de España.
Eminescu (cráter)
O material espelido e as cadeas concéntricas ó redor do cráter esténdense cara a fora nunha lonxitude igual ó radio deste, partindo dende o propio bordo do cráter, e sendo esta área de maior altitude cás chairas de cráteres circundantes. As paredes interiores do cráter están degradadas polos derrubes, formando bloques ben definidos de material. O chan do cráter está composto por estruturas complexas, incluíndo depósitos de material espelido, materiais fundidos e posiblemente rochas colocadas polo vulcanismo efusivo.
Os picos centrais de azul brillante (en cores falsas) do interior do cráter están dispostos en círculo, formando un pico en anel. Os cumes presentan propiedades de cor pouco comúns, semellantes ás dos depósitos brillantes que se poden ver nos chans doutros cráteres de Mercurio. O chan do cráter, tanto dentro como fóra do pico en anel, está cuberto por suaves chairas escuras, que parecen cercalo. Estas chairas son probablemente de orixe volcánica. Ademais dende o pico en anel ata preto das paredes do cráter, hai áreas cubertas por un material brillante. Estas á súa vez están subdivididas en chairas suaves brillantes no ángulo nordeste de Eminescu, cubrindo esa área de manchas e terreos accidentados. Estas manchas brillantes poderían estar producidas por pequenos impactos que fundiron o material adxacente.
O cráter recibiu o seu nome en honra a Mihai Eminescu, poeta romanés (1850–1889).
Uridín difosfato
O uridín difosfato ou difosfato de uridina, abreviadamente UDP, é un nucleósido difosfato formado polo nucleósido uridina esterificado con dous fosfatos en forma de pirofosfato. Os seus compoñentes son a base nitroxenada uracilo unida por enlace N-glicosídico co azucre ribosa, que se establece entre o carbono 1 da ribosa e o nitróxeno 1 da base, e dous fosfatos esterificados no carbono 5' da ribosa, que están unidos entre si por enlace anhidro.
Pode sintetizarse a timina a partir de UDP. A transformación final a dTMP é catalizada polo encima timidilato sintetase.
Nos animais, poden incorporarse á glicólise outros azucres distintos da glicosa. Nestas reaccións o UDP funciona como coencima transportador de grupos hexosa. No fígado a galactosa pode converterse en glicosa por medio de dúas reaccións. A primeira é unha reacción catalizada por unha transferase entre a UDP-glicosa e a galactosa-1-fosfato, que rende glicosa-1-fosfato e UDP-galactosa. Na segunda reacción, o encima UDP-glicosa 4 epimerase transforma a UDP-galactosa en UDP-glicosa. Despois a glicosa pode liberarse do UDP.
Na síntese de sacarosa e glicóxeno, os residuos de azucre necesarios chegan en forma de UDP-glicosa. O papel da UDP-glicosa na síntese do glicóxeno foi descuberto polo premio Nobel arxentino Luis Federico Leloir. O UDP-glicosa e UDP-glicuronato interveñen na ruta de transformación da glicosa en ácido glicurónico e ácido ascórbico.
Falla transformante
miniatura|Fallas transformantes (liñas vermellas). Falla transformante ou bordo transformante é o bordo de desprazamento lateral dunha placa tectónica respecto da outra. A súa presenza é notable grazas ás descontinuidades do terreo.
Nas fallas ou bordos transformantes que forman os bordos pasivos entre placas tectónicas, as placas desprázanse unha á beira da outra horizontalmente, sen producir nin destruír litosfera. A falla transformante máis coñecida deste tipo é a falla de San Andrés, en California (EUA).
Pocket Revolution
Pocket Revolution é o cuarto álbum da banda belga de rock alternativo dEUS, editado o 12 de setembro do 2005. Foi o primeiro álbum da banda en seis anos, dende que en 1999 aparecese The Ideal Crash.
Durante a gravación Craig Ward e Danny Mommens deixaron a banda sendo substituídos por Mauro Pawlowski e Alan Gevaert, os cales remataron as gravacións. Tamén contribuíron ao álbum Stef Kamil Carlens facendo coros en "Pocket Revolution" e "Sun Ra", CJ Bolland e Tim Vanhamel da banda Millionaire. Despois do lanzamento a banda realizou unha xira dun ano permitíndolle á banda tocar en Europa, Estados Unidos, Canadá, Israel e Tailandia, sendo a xira máis longa feita por dEUS.
Pocket Revolution converteuse no disco máis vendido da banda en Bélxica, chegando ás 50.000 copias. En todo o mundo vendéronse 200.000 unidades do traballo.
En decembro do 2006 Pocket Revolution foi re-editado como Pocket Revolution Burnt. Esta edición contén un CD extra con sete cancións do álbum remesturadas por Jagz Kooner, tituladas The Jagz Kooner Excursions. En febreiro do 2007 apareceu un libro coas letras e os acordes das 12 cancións do disco editado por Beriato Group.
Renault
Renault (IPA:, pronunciado: tamén coñecido como Grupo Renault, legalmente Renault S.A.) é unha multinacional fabricante de automóbiles fundada en 1899. A compañía produce unha gama de coches, vehículos comerciais e automóbiles de carreira, e no pasado, fabricou camións, tractores, tanques, autobuses/autocares, motores de avións e avións e vehículos autorail.)
O grupo ten unha ampla carteira de marcas de automóbiles: Alpine, Lada, Dacia, a propia Renault e Samsung.
Non se debe confundir con Renault Trucks, unha empresa dedicada á fabricación de vehículos industriais, lixeiros e pesados e autobuses.
Historia
Renault foi fundada en 1898 por Louis Renault (1877–1944), pioneiro da industria automobilista e do taylorismo en Francia, xunto cos seus irmáns Marcel e Fernand, baixo o nome de Renault Frères. A morte de Marcel Renault en 1903 na carreira París-Madrid, e a de Fernand Renault en 1907, deixou a sociedade en mans de Louis Renault, e o seu nome cambiou a "Société des Automobiles Renault".
Entre as dúas guerras mundiais, Louis Renault mantivo a flote a empresa diversificando a produción. Ademais de automóbiles, producía camións, maquinaria agrícola e industrial, e motores de aviación. A fábrica de Billancourt, que crecera ata abranguer 67 hectáreas (invadindo terreos en Boulogne-Billancourt, e a totalidade da Illa Séguin) chegou a contar 30 000 empregados antes da crise do 29.
Renault foi un escenario primordial nas revoltas obreiras de 1936, nas que, ademais dun aumento salarial, chegouse ó recoñecemento das organizacións sindicais, o dereito ás vacacións pagadas, a sinatura dun convenio colectivo e a redución da xornada laboral como forma de loitar contra o paro.
Durante a segunda guerra mundial, as factorías de Renault produciron material para o exército nazi alemán, polo que, posteriormente, Louis foi detido trala liberación de Francia en 1944 e morreu en prisión antes de preparar a súa defensa. Toda a empresa pasou a ser propiedade do goberno francés, polo que Renault converteuse nunha empresa pública denominada Régie Nationale des Usines Renault.
De 1979 a 1987, Renault posuíu a maior parte de American Motors Corporation (AMC), que posteriormente foi vendida a Chrysler Corporation en marzal de 1987.
En 1986 o goberno francés consoiderou a posibilidade da súa privatización, e en 1996 Renault xa estaba parcialmente privatizada.
En xaneiro de 2001, Renault vendeu a súa división industrial (Renault Véhicules Industriels) a Volvo, que a renomeou como Renault Trucks (camións Renault) en 2002.
Competicións deportivas
Ademais de nos campionatos mundiais de rallyes, Renault competiu como construtor na Fórmula 1 desde 1977 a 1985 (período no que desenvolveu e introduciu os motores equipados con turbo en dita disciplina) e desde 2002 ata a actualidade. Durante os anos en que Renault non competiu como construtor adicouse a subministrar motores a varios equipos, conseguindo notables éxitos con Benetton e Williams F1. Nos anos noventa gañou catro títulos do mundial de construtores con Williams, e en 2005 e 2006 gañou xa como Renault F1 Team.
Situación actual
Actualmente o goberno francés posúe o 15,7% da empresa. Renault é unha empresa privada que foi dirixida por Louis Schweitzer entre 1992 e 2005, momento en que foi relevado polo brasileiro Carlos Ghosn, anteriormente director de Nissan. Unha pequena porcentaxe (~ 1.2 %) segue pertencendo á familia Pefaure (principalmente radicada na Arxentina).
Renault é propietaria ademais de Samsung Motors e Dacia, formando entre as tres o "Grupo Renault".
Renault posúe tamén o 20% do holding Volvo AB, que é á súa vez propietario ó 100% de Renault Trucks. A división de automóbiles de Volvo foi vendida á multinacional americana Ford.
Fábricas
Renault ten fábricas:
A estas fábricas habería que engadir as doutras marcas do grupo como a de Pitesti en Romanía, que fabrica vehículos da marca Dacia, ou as de Nissan, xa que algunhas fabrican algúns vehículos de Renault para determinados mercados.
Fernando Riera
Fernando Riera Bauzá, nado en Santiago de Chile o 27 de xuño de 1920 e finado na mesma cidade o 23 de setembro de 2010. foi un futbolista e adestrador de fútbol chileno. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección chilena.
Gordon E. Moore
Gordon Earle Moore, nado o 3 de xaneiro de 1929 e finado en 24 de marzo de 2023 en Hawai, foi un informático estadounidense co-fundador de Intel e autor da Lei de Moore.
Fernando Riera
Traxectoria
Na tempada 1973–74 fichou polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. Permaneceu no club coruñés 8 xornadas, sendo cesado logo dunha vitoria, dous empates e cinco derrotas. Foi substituído por Carlos Torres Barallobre. Ese ano o club coruñés descendeu a Terceira División.
Gordon E. Moore
Traxectoria
Moore naceu en San Francisco, California. Recibiu un grao de bacharelato en ciencias na especialidade de química da Universidade de California en Berkeley no 1950 e un doutoramento en química e en física do Instituto Tecnolóxico de California (Caltech polas súas siglas no inglés) en 1954. Antes de estudar en Berkeley, pasou a súa xuventude na Universidade Estatal de San Xosé, onde coñeceu a súa futura esposa.
Bolsa de valores
200px|dereita|miniatura|A Bolsa de Valores de Nova York ou New York Stock Exchange. miniatura|Bolsa de [[Madrid.]] A bolsa de valores, ás veces simplemente bolsa, é un mercado onde se venden ou compran activos financeiros, como accións, obrigacións etc. Tamén se pode dicir que estas compravendas se realizan sobre a lei da oferta e a demanda.
A bolsa de valores é un estabelecemento privado onde os seus membros realizan negociacións de compravenda de accións de sociedades ou compañías anónimas, así como títulos ou bonos públicos e privados, certificados, títulos de participación e unha variedade de instrumentos de investimento. As bolsas de valores fomentan o aforro e o investimento a longo prazo, fortalecendo o mercado de capitais e impulsando o desenvolvemento económico e social dun país.
Os participantes nas operacións das bolsas, son especialmente os demandantes de capital (empresas, organismos), os oferentes de capital (aforradores, investidores) e os intermediarios. A negociación nas bolsas de valores efectúase a través de intermediarios que son membros da bolsa, coñecidos usualmente con o nome de corretores, sociedades de corretaxe de valores, casas de bolsa, axentes de bolsa ou comisionistas, consonte ás denominacións que lles asignan as leis de cada país.
Historia
A primeira bolsa moderna foi creada en Ámsterdam a comezos do século XVII, en 1602, aínda que se citan precedentes anteriores. A comezos do século XIII, comerciantes de Bruxas reuníanse na casa dun tal Van der Burse. En 1309 estas xuntanzas informais institucionalizaronse e o lugar converteuse na "Bolsa de Bruxas" (en francés burse é bolsa). A idea espallouse con rapidez por Flandres e outras terras próximas, de xeito que logo foron abertas "Bolsas" en Gante e Amsterdam.
Actualmente estas institucións existen en innúmeros países, sendo a máis importante do mundo, ata agora, a Bolsa de Nova York, que recentemente iniciou a súa transformación para se converter nunha rede electrónica de negociación similar ao mercado Nasdaq, tamén norteamericano, que se atopa nun proceso para obter a autorización necesaria para transformarse nunha bolsa de valores. A Bolsa de Madrid data de 1831, a de Bilbao de 1881 e a de Barcelona de 1915, mentres moito máis recente é a de Valencia (1981) Salvo países excesivamente pequenos, ou de réxime comunista, como Cuba ou Corea do Norte, a maioría dos países teñen unha bolsa.
Kincardineshire
miniatura|250px|Kincardineshire en Escocia. Kincardineshire, tamén coñecido como the Mearns (en A' Mhaoirne), é un condado histórico, situado na costa nordeste de Escocia. Limita con Aberdeenshire polo norte e oeste, e con Angus polo sur.
Iquique
miniatura|Panorama miniatura|160px|O teatro municipal da cidade.
Iquique é un porto, unha cidade e comuna chilena capital da I rexión de Tarapacá. Segundo o censo INE de 2012, en termos de poboación, a comuna tiña un total de 184.953 habitantes, unha superficie de 2.262,4 km2 e unha densidade de poboación de 70,8 hab/km². A cidade foi fundada no ano 1866. Sitúase na altitude de 1 metro sobre o nivel do mar. O xentilicio da comuna é iquiqueño/a.
Aplastodiscus
Aplastodiscus é un xénero da orde dos anuros, dentro da familia dos hílidos.
Especies
En total coñécense 16 especies deste xénero:
Xoan Díaz de Ourense
Xoan Díaz foi un bispo galego que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1249 e 1276.
Escola dos Annales
A chamada escola dos Annales é un movemento historiográfico do século XX que se constitúe en torno ao periódico académico francés Annales d'histoire économique et sociale, tendo se destacado por incorporar métodos das Ciencias Sociais á Historia. Fundada por Lucien Febvre e Marc Bloch en 1929, propúñase a ir alén da visión positivista da historia como crónica de acontecementos (histoire événementielle), substituíndo o tempo breve da historia dos acontecementos polos procesos de longa duración, co obxectivo de tornar intelixíbeis a civilización e as mentalidades. Bloch foi asasinado pola Gestapo durante a ocupación alemá da Francia, na Segunda guerra mundial, e Febvre seguiu coa abordaxe dos Annales nas décadas de 1940 e 1950. Nese período, orientou Fernand Braudel, que se tornou nun dos expoñentes máis coñecidos desa escola. A obra de Braudel definiu unha segunda xeración na historiografía dos Annales e foi moi influente os anos 1960 e 1970, especialmente pola súa obra de 1949, La Méditerranée et le monde méditerranéen à l'époque de Philippe II. A terceira xeración dos Annales é conducida por Jacques Le Goff e é máis coñecida como a Nova historia, segundo a cal, toda actividade humana é considerada historia. Alén de Le Goff, nese período destácase Pierre Nora.
A escola dos Annales renovou e ampliou o cadro das pescudas históricas ao abrir o campo da Historia para o estudo de actividades humanas até entón pouco investigadas, rompendo coa compartimentación das Ciencias Sociais (Historia, Socioloxía, Psicoloxía, Economía, Xeografía Humana etc.) e privilexiando os métodos pluridisciplinares.
Lista de Presidentes de Benín
Esta é unha lista de Presidentes de Benín (anteriormente Dahomey) dende a creación do cargo de Presidente, en 1960, ata o presente.
Escola dos Annales
Historia e características
Os fundadores do periódico (1929) e do movemento foron os historiadores Marc Bloch e Lucien Febvre, entón docentes na Universidade de Estrasburgo. Rapidamente foron asociados á abordaxe innovadora dos Annales, que combinaba a Xeografía, a Historia e as abordaxes sociolóxicas da Année Sociologique. Moitos dos seus colaboradores eran coñecidos en Estrasburgo e reuníanse para producir unha análise que rexeitaba a énfase predominante en política, diplomacia e guerras, característica de moitos historiadores dos séculos XIX e XX, liderados polos sorbonnistas - designación dada por Febvre.
Lista de Presidentes de Benín
Un total de sete persoas exerceron o cargo de Presidente (sen contar dous presidentes en funcións, varios militares e unha presidencia colectiva). Ademais, unha persoa, Mathieu Kérékou, exerceu en dúas ocasións non consecutivas.
Elección
O Presidente da República será elixido por sufraxio universal directo para un mandato de cinco anos, renovábel unha soa vez.
Escola dos Annales
Historia e características
Notabelmente, os Annales trouxeron innovacións ao campo historiográfico en varios aspectos, como no concepto de historia-problema e na ampliación das fontes. As xeracións dos Annales viñeron a reflexionar sobre cuestións relevantes para o avance historiográfico e ampliando as posibilidades de análise histórica pensando unha historia total ou global. A Escola dos Annales elaboran unha nova forma de pensar a construción histórica a partir dunha problemática. Inauguran a chamada historia-problema. A pesar de ser divulgado amplamente como unha innovación, o concepto de historia-problema, Jacques Revel afirma que os Annales viñeron a retomar ideas xa existente na obra de Simiand. Así como con respecto á converxencia das ciencias humanas, mais con sentido e implicacións distintas. Unha aproximación entre as ciencias humanas, acabando co illamento en que a historia se mantiña, veu a ser importante para a abertura de novas interrogacións e a utilización doutros métodos de análise. A cuestión da interdisciplinariedade presente na Escola dos Annales é apuntada por historiadores como Peter Burke como unha grande innovación da Escola dos Annales. A pesar de ser unha innovación dos Annales, Jacques Revel afirma que os metódicos xa viñan buscando aproximación da historia con outras ciencias sociais. Algo que xa era feito por Henri Berr. Braudel foi notorio na cuestión da interdisciplinaridade, produciu publicacións que uniron nas súas análises diversas ciencias sociais. Especialmente, con relación á historia e a xeografía. Destacándose o 'Méditerranée e o artigo la longue durée. Os Annales conseguiron efectivar a idea de interdisciplinaridade que xa estaba presente en Simiand. Mais sen ser unha normativa metodolóxica, un aliñamento científico, a interdisciplinaridade é utilizada para a obtención dun coñecemento máis amplo.
Lista de Presidentes de Benín
Elección
En calquera caso, ninguén poderá exercer máis de dous mandatos presidenciais.
A elección do Presidente da República terá lugar cunha votación de maioría uninominal en dúas roldas.
Ninguén pode ser candidato para o cargo de Presidente da República a non ser que:
Escola dos Annales
Historia e características
Os historiadores dos "Annales" foron os pioneiros na abordaxe do estudo de estruturas históricas de longa duración (la longue durée) para explicar eventos e transformacións políticas. Xeografía, cultura material e o que posteriormente os annalistas chamaron mentalidades (ou a psicoloxía da época) tamén eran áreas características de estudo.
Un eminente membro desta escola, Georges Duby, no prefacio de seu libro Le dimanche de Bouvines, escribiu que a Historia que el ensina, "rexeitada na fronteira do sensacionalismo, era relutante á simple enumeración dos eventos, esforzándose, pola contra, por expor e resolver problemas e, neglixenciando as trepidacións da superficie, procuraba situar no longo e medio prazos a evolución da economía, da sociedade e da civilización."
Lista de Presidentes de Benín
Elección
O Presidente da República será elixido por unha maioría absoluta de votos emitidos. Se iso non se obtén na primeira rolda de votacións, celebrarase, despois dun prazo de quince días, unha segunda rolda.
Escola dos Annales
Historia e características
Mentres autores como Emmanuel Le Roy Ladurie e Jacques Le Goff continúan a cargar a bandeira dos Annales, hoxe en día a súa abordaxe tornouse menos distintiva mentres máis e máis historiadores traballan a historia cultural e a historia económica.
Lista de Presidentes de Benín
Elección
Os únicos que se poden presentar na segunda rolda de votacións serán os dous candidatos que recibiron o maior número de votos na primeira rolda. En caso de retirada dun ou ambos dos dous candidatos, os próximos candidatos serán presentados segundo a orde da clasificación da primeira votación.
O candidato que recibe a maioría relativa dos votos emitidos na segunda rolda será declarado elixido.
Escola dos Annales
Historia e características
Vale lembrar que, mentres algúns autores, como Peter Burke, consideran a xeración de historiadores franceses da xeración de Jacques Le Goff nunha perspectiva de continuidade en relación co movemento dos Annales (e os propios historiadores deste grupo tamén se ven desta maneira), xa outros autores - como François Dosse da L’'Histoire en miettes (a Historia en migallas) - procuran salientar a ruptura entre a Nova Historia e o movemento dos Annales de Bloch a Braudel. Para Dosse, por exemplo, o principio de Historia Total - tan celosamente cultivado por Bloch, Febvre e Braudel - sería traizoado por unha perspectiva historiográfica fragmentada, que xa sería típica dos historiadores ligados á Nova Historia.
Lista de Presidentes de Benín
Elección
A convocatoria dos electores debe ser feita por un decreto emitido no Consello de Ministros.
A primeira rolda de votacións para a elección do Presidente da República debe ter lugar entre trinta e corenta días días antes da data de expiración dos poderes do Presidente no cargo.
O mandato do novo Presidente da República tomará efecto a contar dende a data de expiración do mandato do seu predecesor.
Escola dos Annales
Primeira xeración (1929-1949)
A primeira xeración dos Annales está composta polos seus fundadores, Marc Bloch e Lucien Febvre que van inaugurar no campo historiográfico o concepto de historia-problema. Contestaban a chamada historia política, narrativa e dos acontecementos. A partir de múltiples abordaxes no campo social, os Annales van estabelecer unha renovación historiográfica. Bloch pasou a relativizar o aprecio aos documentos e fontes e a valorizar a problemática, as interrogación feitas á fonte, de modo moito máis a comprender o presente do que só organizar e sistematizar cronoloxicamente o pasado.
Lista de Presidentes de Benín
Xuramento do cargo
Antes de tomar posesión, o Presidente da República tomará o seguinte xuramento: "Ante Deus, os Manes [espíritos] dos antepasados, a Nación e ante o pobo beninés, o único posuidor da soberanía; eu, o presidente da República, elixido de acordo coas leis da República, xuro solemnemente:
- Respectar e defender a Constitución que o pobo beninés se deu libremente.
- Cumprir lealmente o alto cargo que a Nación me confiou.
Escola dos Annales
Segunda xeración (1946-1968)
Na segunda xeración dos Annales, é Braudel o que dá seguimento na dirección da revista Annales d’historie économique et sociale. Braudel tivo grande importancia para a innovación no concepto de tempo e da xeohistoria. Como afirma Braudel, a historia é filla do seu tempo. E por esa razón, súas ideas relaciónanse con pescudas que ocorreron e viñan ocorrendo no seu tempo. A influencia de Ranke na disciplina é entendida de forma negativa, a historia producida so a súa percepción é vista por Braudel como unha historia sen contexto, vinculada á filosofía da historia e a idea de eterno retorno.
Angus, Escocia
miniatura|250px|Angus en Escocia. Angus (en gaélico escocés: Aonghas) é un concello de Escocia (Reino Unido). Limita cos concellos de Aberdeenshire, Perth and Kinross e Dundee. A capital administrativa é Forfar e a localidade máis poboada, Arbroath.
Escola dos Annales
Terceira xeración (1968-1989)
A terceira xeración dos Annales está composta por diversos historiadores, entre eles, Jacques Le Goff e Pierre Nora. Le Goff foi alumno de Febvre, Bloch e Braudel e afirma que os intereses de Bloch e Febvre coa revista Annales d’historie économique et sociale era construír unha nova historia de esfera internacional. Mesmo recoñecendo que os Annales tiveron inspiración en diversas revistas como Revue Historique, a Revue de Synthèse, e a Vierteljahrschrift fur Sozial-und Wirtschaftsgeschichte, Le Goff afirma que o traballo de Bloch e Febvre na construción dos Annales é de grande orixinalidade e produciu unha ruptura historiográfica. Eles estabelecerían un novo paradigma historiográfico. Diverxindo en partes con Le Goff, Peter Burke afirma que este novo facer historiográfico xa viña sendo pensado e producido en traballos en Alemaña con Gustav Schmoller e Karl Lamprecht, e en Francia con Henri Sée, Henri Hauser e Paul Mantoux. Segundo Peter Burke, revista dos Annales foi pensada coa intención de exercer liderado intelectual no campo da historia e a súa principal innovación está na abordaxe interdisciplinar. Le Goff e Pierre Chaunu afirman que a historia en canto ciencia é froito do traballo dos Annales e que se inicia en 1929.
Lista de Presidentes de Benín
Xuramento do cargo
- Permitirme ser guiado só polo interese xeral e polo respecto aos dereitos humanos para dedicar todas as miñas forzas á investigación e á promoción do ben común, a paz e a unidade nacional.
Angus, Escocia
Angus, chamado até 1928 Forfarshire, foi un dos condados históricos de Escocia até 1975 en que foi convertido nun dos distritos da rexión de Tayside. Esta división administrativa durou até 1996 en que foi dividida en tres concellos, un dos cales foi Angus. Os límites actuais son os mesmos que tiña o antigo condado agás a cidade de Dundee que foi segregada para formar un concello propio.
Xeograficamente, Angus pódese dividir en tres áreas: ó norte e oeste, a área dos chamados cinco Vales de Angus (Angus Glens) de topografía montañosa. Está escasamente poboada e a economía é predominantemente rural. Ó sur e leste a topografía é de suaves outeiros bordeando o mar. Está máis densamente poboada, contén as maiores poboacións do concello e a cidade de Dundee na costa. Entre ambas as zonas atópase o val de Strathmore, palabra gaélica que significa o Gran Val, moi fértil e onde pasta o gando vacún autóctono chamado angus.
Escola dos Annales
Cuarta xeración
A partir de 1989 iníciase a cuarta xeración da escola dos Annales, destacándose entre seus membros Bernard Lepetit.
Lista de Presidentes de Benín
Xuramento do cargo
- Conservar a integridade do territorio nacional.
- Conducirme a todas partes como fiel e servo fiel do pobo.
En caso de perxuro, sometereime á severidade da lei." Este xuramento debe ser recibido polo Presidente do Tribunal Constitucional ante a Asemblea Nacional e o Tribunal Supremo.
Vacante
En caso de vacante da Presidencia da República por morte, dimisión ou impedimento permanente, a Asemblea Nacional debe volverse a convocar para resolver o caso cunha maioría absoluta dos seus membros. O Presidente da Asemblea Nacional referirá o asunto ao Tribunal Constitucional que certificará e declarará a vacante da Presidencia da República. Os deberes de Presidente da República, coa excepción daqueles mencionado nos artigos 54 parágrafo 3, 50, 60, 101, e 154 serán temporalmente exercitados polo Presidente da Asemblea Nacional.
A elección dun novo Presidente da República terá lugar entre trinta e corenta días despois de que sexa declarada a natureza permanente da vacante.
En caso de ausencia do territorio, de enfermidade e de vacacións do Presidente da República, o cargo interino será asumido por un membro do Goberno que debe ser designado coa limitación de poderes que delegue nel.
Ligazóns externas
Àkójọ àwọn Ààrẹ ilẹ̀ Benin
Maurice Filion
Maurice Filion, nado en Montreal (Quebec, Canadá) o 12 de febreiro de 1932 e finado en Quebec (Canadá) 28 de xullo de 2017, foi un adestrador canadense de hóckey sobre xeo.
Traxectoria
En 1972, deixou os Remparts para unirse á nova franquía profesional da cidade nunha liga maior: os Quebec Nordiques da World Hockey Association. Filion asinou cos Quebec Nordiques durante a súa primeira tempada na (WHA) en 1972-73. Inicialmente estaba previsto que exercera como director de scouting mais, despois de que a antiga estrela da NHL e adestrador inicial do Quebec, Maurice Richard, renunciase por motivos de saúde, asumindo nese momento o seu posto Filion. O carácter interino de Filion foi retirado despois do seu exitoso comezo con 5 vitorias e 2 derrotas na súa carreira na WHA. Despois da tempada, Fillion asumiu o papel de director xeral do equipo.
Filion exerceu como director xeral do equipo ata 1988, cando foi substituído por Martin Madden; entón Filion moveuse ao posto de vicepresidente de operacións de hóckey, mais regresou ao papel de director xeral interino en 1990. Tamén exerceu como adestrador durante parte da tempada 1977-78 da WHA, e da tempada 1980-81 da NHL, cando se fíxo cargo do banco do equipo logo da marcha de Jacques Demers, mais non permaneceu moito tempo no cargo, xa que Michel Bergeron ocupou o seu posto despois de tan só seis partidos. Nestas dúas tempadas tomou o relevo de adestradores despedidos.
Andadeiro
miniatura|Corredor
Maurice Filion
Traxectoria
Dende que deixou o seu posto nos Nordiques exerceu de vicepresidente do equipo de fútbol da Universidade de Laval e logo como prefecto de disciplina da LHJMQ.
Dende a tempada 2005-06, o Trophée Maurice Filion premia ao mellor director xeral da LHJMQ.
Andadeiro
Chámase andadeiro ou corredor ao espazo estreito e longo que comunica as distintas pezas dunha casa ou dun edificio, cuxa función principal é a circulación. Cando a proporción entre longo e largo non é tan acusada, o corredor pasa a se denominar ástrago ou vestíbulo (hall), e pode acoller outros usos específicos, habitualmente como zona de espera.
miniatura|left|Corredor
Os corredores atópanse en tendas, almacéns e fábricas, onde teñen andeis a ambos os lados. En almacéns e fábricas, os corredores poden consistir en pallets de almacenamento e en fábricas os corredores poden separar áreas de traballo. Nos ximnasios, os equipos de exercicio dipóñense normalmente en corredores.
A casa galega
A casa tradicional galega adoitaba contar con andadeiros no sobrado que levaban dende a sala de respecto ou dende o exterior (patín, solaina) aos diferentes cuartos. Tamén na planta terrea podían existir andadeiros que comunicaban a entrada coa cociña, a adega etc. Téñase en conta que o termo corredor tamén designa un tipo de balcón ou patín desenvolvido que acostuma percorrer a fachada da casa e estar cerrado en madeira.
Figueiras, Erbecedo, Coristanco
Figueiras é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres.
Beoning
Beoning (en 버닝) é un filme surcoreano de 2018 co-escrito, co-producido e dirixido por Lee Chang-dong. Está baseado na historia curta "Barn Burning" de The Elephant Vanishes, do autor Haruki Murakami. Está protagonizado por Yoo Ah-in, Steven Yeun e Jeon Jong-seo.
É o primeiro filme dirixido por Lee en oito anos, e estreouse o 16 de maio de 2018 no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2018, onde competiu pola Palma de Ouro; acabou recibindo o Premio FIPRESCI do festival. Estreouse o día seguinte nos cinemas de Corea do Sur.
Recibiu a aclamación universal da crítica, particularmente pola sensación de inquietude e as narracións e interpretacións ambiguas. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Aínda así converteuse no primeiro filme surcoreano en clasificarse na lista curta de decembro. Entre os numerosos galardóns e recoñecementos, foi incluído en moitas listas dos "dez mellores" filmes de 2018, como a de The New York Times, LA Times e Associated Press.
Sinopse
Un mozo aspirante a novelista, Lee Jong-su ten traballos ocasionais en Paju. Un día atópase con Shin Hae-mi, unha veciña da infancia e compañeira de infancia, que inicialmente non lembra. Porén, ela dille que se someteu a cirurxía plástica. Jong-su recórdaa e dálle un reloxo que gañara nun sorteo. Ela fálalle da súa próxima viaxe a África e pídelle que alimente o seu gato mentres ela non está.
Manuela Varela
Manuela Varela Quintas, nada en Donostia (Guipúscoa) o 25 de setembro de 1978 é unha actriz galega.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira no ano 1997 coa compañía de monicreques Falcatrúa. Dende entón traballou con destacadas compañías teatrais galegas coma Teatro do Atlántico, Teatro do Noroeste, A internacional Teatro, Títeres Cachirulo, Centro Dramático Galego, La Tuerka 27, Galileo Teatro e Espello Cóncavo, interpretando personaxes principais.
Representou a obra de teatro Palabras malditas de Eduardo Alonso xunto a Luma Gómez e Miguel Insua, a adaptación teatral da novela de Manuel Rivas Bala Perdida con Lino Braxe, e Estado de Graza tamén baixo a dirección de Eduardo Alonso e a actriz Luma Gómez e Imma António.
Formada coma Técnico Superior de Realización de Proxectos Audiovisuais e Espectáculos pola Escola de Imaxe e Son da Coruña, tamén exerceu como axudante de dirección en varias producións teatrais.
Expansión do fondo oceánico
miniatura|250x250px|Idade do fondo oceánico. En vermello o máis novo, xunto ás dorsais, por exemplo na centroatlántica. En azul o máis antigo, por exemplo, xunto ás costas norteafricana e norteamericana. miniatura|250x250px|Placas nas que se divide a superficie terrestre, segundo a teoría da tectónica de placas. A expansión dos fondos oceánicos ocorre nas dorsais oceánicas, onde se forma unha nova cortiza oceánica mediante a actividade volcánica e o movemento gradual do fondo afastándose da dorsal. Este feito axuda a entender a deríva continental explicada pola teoría da tectónica de placas.