cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diane di Prima
Carreira
As obras de di Prima estúdanse nas Universidades de Louisville, Indiana, Southern Illinois e Carolina do Norte. A súa poesía presenta a miúdo unha loita contra os disturbios sociais e políticos que ocorreron na década de 1960 e 1970. Aínda que moitos dos seus poemas tiveron un punto de vista social ou político, gran parte dos seus escritos tamén incluíron problemas de relacións persoais e aspectos da súa vida. A maior parte da súa obra máis recente trata sobre temas especificamente femininos e outros sobre prácticas relixiosas, especificamente orientadas á filosofía oriental. O poema de di Prima Brass Furnace Going out é un dos seus poemas máis famosos e está baseado nun aborto que tivo, en contra da súa vontade e a pesar da súa convicción de que o aborto era algo erróneo. Durante varias décadas rexeitou a súa publicación tras as malinterpretacións que del facía a dereita conservadora norteamericana.
Vida persoal
Di Prima tivo cinco fillos: Jeanne di Prima, Dominique di Prima, Alex Marlowe, Tara Marlowe e Rudi di Prima. Casou con Alan Marlowe en 1962 (divorciouse en 1969) e con Grant Fisher en 1972 (divorciouse en 1975).
Era unha budista convencida. En California fundou o Instituto de Artes Máxicas e Curativas.
Gravata de lazo
dereita|miniatura|Un lazo anoado dereita|miniatura|Caricatura de Castelao na Rúa Laranxo en Pontevedra Unha gravata de lazo, ou unicamente lazo, ás veces gravata bolboreta, é un accesorio de moda tipicamente masculino alternativo á mais difundida gravata. Pode ser de diversos materiais, como seda, algodón, la, e até madeira, entre outros.
Na cultura popular
Esta peza de roupa é de uso moi esporádico. Úsase en fracs e traxes de gala maiormente, tamén en hostalaría e espectáculos diversos. Como peza exaxerada é común no vestiario dos pallasos. É parte do vestiario de James Bond. Era unha peza habitual levada por Castelao, quen adoita ser representado en debuxos e estatuas con ela, tamén por el mesmo.
CB Ciudad de Huelva
O Club Baloncesto Ciudad de Huelva foi un club profesional de baloncesto español con sede na cidade de Huelva, Andalucía. Herdeiro do Huelva 76, o club foi fundado como Sociedade Anónima Deportiva en 1996, a primeira da provincia de Huelva. Desde a conversión en SAD, o club competiu principalmente na Liga LEB. O seu maior éxito foi o ascenso á Liga ACB despois de gañar a LEB en 1997. Desapareceu no verán de 2008 ao non poder inscribirse na Liga LEB por mor de problemas económicos.
O Caja Huelva
O CB Cidade de Huelva foi o herdeiro natural do Huelva 76, fundado en 1976 e que competiu na Terceira División (cuarta categoría do baloncesto nacional). En 1984 deu paso ao Caja Huelva, que logrou ascender na temporada do seu debut (1984−85) cun elenco composto netamente por xogadores onubenses. O Caja Huelva logrou a permanencia o primeiro ano na 2ª División (o que hoxe sería a LEB Prata) e, ao ano seguinte, disputou o playoff polo ascenso á 1ª División B (actual LEB Ouro) que conseguiu un ano despois.
Coa estrea onubense na segunda categoría chegou o primeiro estranxeiro da historia do club, o ala-pivote estadounidense Voise Winters. Após un primeiro ano complicado, o Caja Huelva descende de novo tras perder (3-2) nun axustado playoff pola permanencia ante o Obradoiro. Porén, o club recibe a invitación para continuar en 1ª B na seguinte temporada, conseguindo facer esta vez unha mellor campaña e mesmo clasficándose ao playoff polo ascenso á Liga ACB. Na seguinte temporada, o Caja Huelva volve meterse nos playoffs polo ascenso á máxima categoría, de novo sen éxito.
O Monte Huelva
Para a temporada 1991−92, o club adopta unha nova denominación: El Monte Huelva, que sería utilizado até a fundación do CB Ciudad de Huelva e que resultou moi popular entre os afeccionados. Tanto é así que moitos seguidores continuaron referíndose ao club con ese nome até a súa desaparición. Con xogadores como o onubense Miguel Anxo Vilchez ou o estadounidense Tom Gneiting e o técnico Juan Llaneza, o Monte Huelva disputa os seus terceiros playoffs consecutivos buscando a liga ACB, sendo eliminados polo Prohaci Mallorca.
Na 1992/93, o Monte Huelva de Manuel Fernández Rei, "Pirulo", cadra a mellor tempada da súa historia e chega á última fase do playoff de ascenso, quedándose ás portas da liga ACB fronte ao CB Cornellà. Na temporada 1993−94, o Monte Huelva confíalle o banco ao recentemente retirado Quino Salvo con Sergio Valdeolmillos como o seu segundo; o técnico vigués guía ao equipo aos seus quintos playoffs de ascenso consecutivos, sendo eliminados polo Sant Josep de Badalona. No extradeportivo, comezaron os problemas económicos para a entidade e os atrasos nos pagos aos xogadores, que estiveron a piques de encerrarse como medida de protesta para esixir a súa nómina. Esa foi a última tempada da 1ª División "B".
A Federación Española de Baloncesto reestruturou as cetegorías do baloncesto español e creou a liga EBA, que pasaría a ser a segunda categoría, cuxa primeira edición sería a 1994−95. O Monte Huelva debutou nesta competición da man de Sergio Valdeolmillos, que afrontaba a súa primeira experiencia como primeiro adestrador. Tras unha campaña irregular, o Monte Huelva venceu nos playoffs pola permanencia ao Caja San Fernando, eludindo así o descenso de categoría. A temporada 1995−96 foi a última do club como Monte Huelva. Coa chegada de Ray Smith e unha masa social cada vez máis importante, o cadro onubense completa unha boa temporada e clasifícase para disputar a fase de ascenso en Lugo sen premio.
O Ciudad de Huelva
O CB Huelva estreou denominación na temporada 1997−98, pasando a chamarse Ciudad de Huelva. O equipo de Sergio Valdeolmillos debuta na liga ACB no Pazo dos Deportes Paco Paz ante o Xacobeo 99 Ourense, perdendo por un 87-84. Granger Hall debutou coa camiseta onubense neste partido e sumou un dobre-dobre con 25 puntos, 12 rebotes e 38 de valoración. O debut como local tivo lugar na segunda xornada ante o Pamesa Valencia no Palacio de Deportes de Sevilla, pavillón do Caja San Fernando, xa que o Polideportivo Andrés Estrada non cumpría coas condicións para acoller partidos da ACB. No encontro, o Cidade de Huelva volveu caer por un igualado 67-71. A dinámica negativa do CB Cidade de Huelva prolongouse até o mes de novembro, con 11 derrotas en 12 partidos.
Na décimo terceira xornada, o Ciudad de Huelva impúxose no Nou Congost ao TDK Manresa, que ao cabo sería o campión daquela tempada. Con todo, o Ciudad de Huelva perdeu os catro seguintes partidos, finalizando a primeira volta na última posición co paupérrimo bagaxe de 2 vitorias e 15 derrotas. Isto o que propiciou a destitución do técnico Sergio Valdeolmillos, pasando José María Oleart a encabezar o banco onubense. Unha lixeira mellora leva ao club a finalizar en penúltima posición, ao que supoñía, en principio, uns playoffs pola permanencia máis sinxelos. Na eliminatoria tocoulles enfrontarse co factor cancha encontra ao CB Granada. No primeiro partido o Ciudad de Huelva consegue gañar da man de Devin Davis, que finalizou o partido con 28 puntos e 15 rebotes. Pese ao bo comezo, o club perde a eliminatoria e descende após un só ano na categoría.
Após o descenso, o Huelva mantense durante dez temporadas na liga LEB. Na décima temporada, a 2007−08, o equipo onubense finalizou a primeira volta cun balance de 10 vitorias por 7 derrotas. Porén, o equipo viuse obrigado a dar a carta de liberdade a numerosos xogadores pola imposibilidade de facer fronte ás súas nóminas polos graves problemas económicos que sufría a entidade. O Ciudad de Huelva acabou a temporada en duodécima posición, lonxe dos postos de descenso, a pesar de presentarse nas últimas xornadas con só seis xogadores (varios deles xuvenís). O 4 de xullo de 2008 o club anuncia a súa desaparición. Para substituír ao club, naceu o CB Huelva la Luz coa idea de ocupar o baleiro deixado. Cómpre sinalar que se tratan de dous clubs completamente desligados.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club recibiu diferentes denominacións ao longo da súa historia.
Palmarés
LEB Oro
Currach
miniatura|dereita|240px|Currach Un currach é un tipo de barco irlandés cunha estrutura de madeira sobre a cal se adoitaba estirar peles ou coiros de animais, aínda que agora é máis habitual o uso da lona. A súa construción e deseño son únicos da costa occidental de Irlanda. Nos condados de Cork, Waterford e Kerry coñécese como naomhóg, mentres que no oeste do condado de Clare chámaselle canoe (canoa). É semellante ao coracle galés, aínda que os dous teñen orixes distintas. Na costa occidental de Connacht atopamos un barco feito con tablóns, tamén coñecido co nome de currach ou currach adhmaid (“currach de madeira”), construído dunha maneira moi parecida ao seu familiar cuberto con lona. A etimoloxía popular di que naomhóg significa “o pequeno sagrado” ou “a pequena santa”, aínda que outra explicación pode ser que veña do latín navis ou que derive do irlandés nae, que significa barco.
Unha versión máis grande desta é coñecida simplemente como bád iomartha (bote de remos). Estes botes de madeira foron suplantando progresivamente á currach de lona como barco de traballo na costa de Connemara.
Por tradición, foi tanto un barco de mar como unha embarcación para augas continentais. A currach de río era especialmente recoñecida polo seu pouco calado e boa capacidade de manobra. A súa estrutura estaba constituída por varas de abeleira e pólas de salgueiro cubertas por unha única capa de pel de boi, que ademais de illar á currach tamén axudaba a determinar a súa forma. Estas eran comúns nos ríos do sur de Gales e en Irlanda coñecíanse como currachs de Boyne. Porén, cando en 1948 Irlanda declarou ilegal a pesca con rede de salmón e outros peixes de auga doce, esta pronto caeu en desuso.
Historia
No neolítico, os avances nos procesos de ensamblaxe da madeira fixeron posible construír o que hoxe en día coñecemos como currach a cal, representa unha das dúas tradicións da artesanía naval irlandesa: o bote de madeira e o de madeira cuberta por coiro. Esta estrutura tan feble fai que sexa moi difícil para os arqueólogos mariños atopar restos delas. Afortunadamente, a súa antigüidade está demostrada por diversas fontes escritas. Unha destas é a lenda latina que conta a viaxe de San Brandán (Navigatio sancti Brendani abbatis), na cal se describe a creación dun barco capaz de navegar polo océano.
No ano 1976, Tim Severin construíu unha reprodución desta embarcación tal e como a describía a lenda. Unha vez feita, demostrou as capacidades da súa currach nunha viaxe que durou máis de 13 meses e que o levou dende Irlanda até as costas de Canadá.
Outra importante referencia á currach ven da man do historiador Gerard de Gales (Giraldus Cambrensis) na súa Topographia Hibernica (1187). Aquí recolle o testemuño duns mariñeiros que, refuxiándose dunha tormenta, viron a dous homes de fala irlandesa aproximándose nun navío alongado e cuberto en peles. Resalta o abraio dos mariñeiros, pois nunca presenciaran unha embarcación de semellante tamaño.
A sistematicidade das referencias a esta barca dende a Alta Idade Media até a actualidade indican as altas probabilidades de que non sufrise importantes cambios estruturais ou de deseño.
Currach irlandesa moderna
En xeral, as currach adhírense a un plan deseñado para producir un baixel robusto, lixeiro e versátil. O bastidor consiste nun entramado de costelas e palmexares (reforzamentos lonxitudinais), coroado por unha regala. Atópanse tamén rodas e codastes, pero ningunha quilla. Encáixanse bancadas con cartabón subministrado, como é requirido. Instálanse cornamusas ou pasadores a medida para os remos e incluso pode haber un mastro cunha vela, inda que cun mínimo de aparello. O exterior do casco está recuberto por velame ou calicó, un substituto para a pel de animal, alcatranado.
Hai sete tipos distintos de currachs, todos con nomes de rexións ou condados irlandeses: Oldbridge, Donegal, Mayo, Connemara, Clare, Shannon e Kerry. As currachs usábanse na idade moderna para pescar e para transportar pasaxeiros, mercancías e gando, incluído o ovino e vacún. O uso das currachs non foi continuo nin universal ao longo da costa atlántica, de feito, hoxe en día hai moi poucos construtores de currachs.
Uso actual como barco de carreiras
As currachs perviven na actualidade como barcos de carreiras, a miúdo estando a altura de modelos moito máis modernos. Na regata anual londinense de barcos (a Great River Race), as currachs obtiveron resultados destacables na clasificación xeral (barco máis rápido tendo en conta o hándicap), especialmente en 2007, 2008 e 2010.
Dunvegan
Dunvegan (en Dùn Bheagain) é unha aldea da illa de Skye en Escocia. É famosa polo castelo de Dunvegan, sede do xefe do clan MacLeod. Dunvegan está dentro da parroquia de Duirinish, e a igrexa parroquial de Duirinish está en Dunvegan. En 2011 tiña unha poboación de 386 habitantes.
Nome
En The Norse Influence on Gaelic Scotland (1910), George Henderson suxire que o nome Dùn Bheagain deriva do gaélico antigo Dùn Bheccáin ([o] forte de Beccán), sendo Beccán un nome persoal gaélico. Dùn Bheagain non significaría "pequeno forte", xa que sería Dùn Beag en gaélico.
Xeografía
esquerda|miniatura| Castelo de Dunvegan Dunvegan atópase ás beiras do gran lago Dunvegan, Está situado no cruzamento da A850 e a A863. A estrada B884 tamén ten un cruzamento coa A863, no extremo leste de Dunvegan.
Demografía
A poboación permanente de Dunvegan está a diminuír. Non obstante, o número de aloxados na zona durante as vacacións aumentou drasticamente ao longo dos anos desde 2001.
Economía
A información turística adoitaba estar situada na rúa de tendas de Lochside, pero agora está de forma estacional na tenda de St Kilda do castelo de Dunvegan. O Giant MacAskill Museum, que celebra a vida de Angus Mòr MacAskill foi creado en 1989 e está xestionado por Peter MacAskill, pai do ciclista de trial Danny MacAskill.
Wikipedia en hawaiano
A Wikipedia en hawaiano (en Hawaiʻi Wikipikia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua hawaiana.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
The Lightning Thief
The Lightning Thief é un libro de Rick Riordan. É o primeiro libro da serie Percy Jackson e os deuses olímpicos, que conta as aventuras dun rapaz actual de doce anos, Percy Jackson, cando descobre que é un semideus ; o fillo dun mortal, Sally Jackson, e do deus grego, Poseidón. Percy e os seus amigos fan unha procura para evitar unha guerra apocalíptica entre os deuses gregos Zeus e Poseidón.
Gran Premio de Bélxica de 2023
O Gran Premio de Bélxica 2023 (oficialmente Formula 1 MSC Cruises Belgian Grand Prix 2023) foi unha carreira de Fórmula 1 que que se celebrou o 30 de xullo de 2023, no Circuíto de Spa-Francorchamps de Spa, Bélxica. Foi a décimo segunda rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2023 e o 79º Gran Premio de Bélxica e a sexaxésima sexta vez que se disputou a carreira en Spa-Francorchamps.
The Lightning Thief
Rick Riordan rematou de escribir o manuscrito en 1994. The Lightning Thief foi inicialmente aceptado por Bantam Books en 1997 e posteriormente vendido nunha poxa de Miramax Books, antes de ser lanzado o 28 de xullo de 2005. O libro vendeu máis de 1,2 millóns de exemplares nos seguintes catro anos, aparecendo na lista de libros máis vendidos para nenos do New York Times e figurando nun dos mellores libros para adultos novos da Asociación de Servizos de Bibliotecas para Adultos Novos (Young Adult Library Services), entre outros premios.
Gran Premio de Bélxica de 2023
Antecedentes
O evento celebrouse durante a fin de semana do 28 ao 30 de xullo. Foi a duodécima proba do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2023 e a 79ª carreira do Gran Premio de Bélxica. A fin de semana foi a terceira das seis da tempada en seguir o formato de sprint.
The Lightning Thief
Adaptouse a unha película chamada Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief, que se estreou nos Estados Unidos o 12 de febreiro de 2010. A continuación deste libro vai The Sea of Monsters.
Gran Premio de Bélxica de 2023
Antecedentes
Esta foi a última carreira do director do equipo Alpine Otmar Szafnauer e do seu director deportivo Alan Permane, ambos os dous marcharon despois da carreira.
La Radiolina
La Radiolina é o cuarto álbum de estudio por Manu Chao. Lanzouse o 4 de setembro de 2007. Italia tivo unha estrea anticipada do álbum o 30 de agosto dese mesmo ano.
Gran Premio de Bélxica de 2023
Práctica
A única sesión de adestramentos libres celebrouse o 28 de xullo de 2023, ás 13:30 hora local (UTC+2). A sesión, que se viu afectada pola forte choiva, víu a bandeira vermella despois de que Logan Sargeant perdese o control do seu coche e chocase contra as barreiras. A sesión rematou con Carlos Sainz Vázquez de Castro encabezando a sesión detrás dos McLaren de Oscar Piastri e Lando Norris, con Lance Stroll, Pierre Gasly, Esteban Ocon e Max Verstappen incapaces de establecer tempos antes de que rematara a sesión.
The Lightning Thief
Argumento
The Lightning Thief utiliza conceptos da mitoloxía grega nun ambiente moderno. O libro tamén está escrito cun estilo humorístico de ritmo rápido; do mesmo xeito, baséase ambiguamente no mito de Perseo.
La Radiolina
"Rainin in Paradize", o primeiro sinxelo do álbum, estivo dispoñíbel antes da súa estrea oficial para descargalo na súa páxina web. O sinxelo conta cun vídeo musical dirixido polo cineasta serbio Emir Kusturica. Tamén ten un vídeo para a canción "Me Llaman Calle", co propio Manu Chao actuando nun bar local.
Linguas e estilo
O título do álbum La Radiolina significa a pequena radio en italiano, e fai referencia a un pequeno transistor de radio. O álbum ten como lingua principal o castelán. "Politik Kills", "Rainin In Paradize", "The Bleedin Clown" e as primeiras dúas liñas de "Siberia" están en inglés; "Besoin de la Lune" e "Panik Panik" están en francés; "A Cosa" está en italiano, sendo a primeira canción de Manu Chao nesta lingua; "Amalucada Vida" está en portugués brasileiro.
The Lightning Thief
Profecía
O Oráculo de Delfos dille a Percy Jackson:
La Radiolina
Linguas e estilo
Musicalmente, o álbum presenta un marcado estilo de Manu Chao no cal se reutilizan bases instrumentais con diferentes letras e melodías:
The Lightning Thief
Profecía
Irás cara ao oeste, onde te enfrontarás ao deus que se rebelou.
Atoparás o roubado e devolveralo.
Serás traizoado por quen di ser o teu amigo.
Wikipedia en occitano
A Wikipedia en occitano (en Wikipèdia en occitan) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua occitana. O 15 de febreiro de 2018, tiña 84 231 artigos, 34 389 usuarios rexistrados, 84 usuarios activos, e 4 administradores.
Gran Premio de Bélxica de 2023
Cualificación
A cualificación celebrouse o 28 de xullo de 2023 e estaba programada ás 17:00 hora local (UTC+2), pero atrasouse dez minutos debido á choiva.
Wordle
Wordle é un xogo de palabras en liña gratuíto inventado en 2021 por Josh Wardle. Grazas á súa popularidade en Twitter, o xogo tivo un éxito inmediato na súa versión en inglés. Foi rapidamente ofrecido noutros idiomas e imitado noutras versións.
Wikipedia en occitano
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Gran Premio de Bélxica de 2023
Informe de cualificación
Na primeira quenda (Q1), Lando Norris rompeu o chan cando o seu coche rompeu e estaba en camiño de golpear o muro, pero salvou o coche e entrou na grava. Mentres tanto, o seu compañeiro de equipo Oscar Piastri tivo mellor fortuna ao marcar momentaneamente a volta rápida. Max Verstappen supostamente obstaculizou a Alexander Albon, pero non se tomaron máis medidas, polo que asumiu o lugar de Piastri sendo o coche máis rápido da pista. Albon, Guanyu Zhou, Logan Sargeant, Daniel Ricciardo, na súa segunda clasificación para o equipo AlphaTauri, e Nico Hülkenberg quedaron eliminados. A retirada de Hülkenberg provocouna o seu propio coche, que sufriu fugas hidráulicas durante a sesión. As reparacións fixeron que non puidese marcar outra volta.
Os intermedios seguiron sendo a goma escollida na segunda quenda (Q2) antes de que Norris os substituíse por pneumáticos brandos. Mentres tanto, Esteban Ocon arrincou o lado dereito do seu alerón dianteiro e acabou uníndose a Yuki Tsunoda, compañeiro de equipo Pierre Gasly, Kevin Magnussen, que tamén recibíu unha penalización na grella por obstaculizar a Charles Leclerc e o outro Alfa Romeo de Valtteri Bottas quedaran eliminados da sesión.
O DRS entrou a disposición de todos os pilotos para a quenda final (Q3). Verstappen conseguiu a pole position pero recibíu unha penalización de cinco postos na grella, o que significaba que Charles Leclerc logrou a segunda pole position en para Ferrari por diante de Sergio Pérez e Lewis Hamilton.
Cualificación da carreira ao Sprint
A cualificación da carreira ao sprint celebrouse o 29 de xullo de 2023, ás 12:00 hora local (UTC+2), pero atrasouse 35 minutos debido á choiva.
The Lightning Thief
Continuación
The Lightning Thief é o primeiro libro da saga "Percy Jackson e os deuses do Olimpo", que continúa con The Sea of Monsters. Alí, Percy e Annabeth rescatan a Grover que foi preso por Polifemo, o Ciclope, e recuperan o vélaro de ouro para salvar o campamento Mestizo. Están acompañados polo medio irmán de Percy, Tyson, un ciclope e Clarisse La Rue, nesta misión.
Gran Premio de Bélxica de 2023
Informe da cualificación ao sprint
a primeira quenda, SQ1, comezou ás 12:35 hora local (UTC+2) con todos os coches montando o composto intermedio. A pista mollada ofreceu fortunas moi diferentes para os equipos. O novo equipo Aston Martin, que mostrou éxitos anteriores na tempada, estaba en moito peor estado de forma pero Fernando Alonso era o segundo coche máis rápido ao final da quenda. Lance Stroll estivo a piques de ser eliminado, pero pasou. Os McLaren de Lando Norris e Oscar Piastri tamén se atoparon de novo sen ritmo, Norris só foi o décimo terceiro máis rápido. Yuki Tsunoda, Valtteri Bottas, Kevin Magnussen, Zhou Guanyu e Nico Hülkenberg, este último non se aproveitou das condicións cambiantes e sufriu inconvenientes dun problema co gato dianteiro do equipo de boxes de Haas, todos quedaron fóra da sesión. Mentres tanto, Max Verstappen encabezou a sesión.
a segunda quenda, SQ2, vía a bandeira vermella debido á viaxe de Stroll cara ás barreiras e o posterior accidente. Non foi capaz de fixar un tempo. Cambiara a pneumáticos medios nunha pista mollada e sufríu falta de adherencia. Aínda que Daniel Ricciardo puido marcar unha volta, a bandeira vermella afectou moito ao compañeiro de equipo de Stroll, Alonso, Alexander Albon e Logan Sargeant, que quedaron todos eliminados ao non poder facer un tempo de volta, foi a primeira vez que Alonso nesta tempada non puido pasar á terceira quenda dunha clasificación. Mentres tanto, George Russell apenas volveu a pasar a quenda.
A confusión xurdiu despois de que se revelara que a FIA non declarou que a pista estivese mollada durante o SQ2, o que levou a que Stroll cambiase a medios a pesar da pista mollada e, posteriormente, estrelase e destruíse a sección dianteira do seu coche durante a súa saída. Segundo o regulamento da clasificación ao sprint, os equipos deben usar un composto de pneumáticos específico durante cada quenda, medios na SQ1 e SQ2, e brandos na SQ3. A pista estivo mollada durante a sesión polo que non se aplicaba o regulamento. Quince minutos antes de que comezase a sesión, o director deportivo da FIA Steve Nielsen anunciou que a pista non sería declarada mollada. Un exemplo anterior de tales cambios de condicións mostrouse no Gran Premio de Austria a principios de ano.ref>
A terceira quenda, SQ3, viu a todos poñer pneumáticos brandos mentres se secaba a pista. Verstappen foi só segundo por detrás de Lewis Hamilton, pero mellorou o seu tempo e logrou a pole position para o sprint, co seu compañeiro de equipo Sergio Pérez Mendoza oitavo. Piastri viuse a se mesmo mellorando o seu resultado na clasificación do Gran Premio do Reino Unido ao clasificarse segundo, a 0,011 de Verstappen.
Wordle
Descrición do xogo
O obxecto do xogo é adiviñar unha palabra específica de cinco letras en até seis intentos, escribindo letras nunha pantalla de seis liñas de cinco cadrados cada unha. O xogador escribe unha palabra de cinco letras da súa elección na primeira liña e introduce a súa proposta. Despois de cada proposición, as letras aparecen en cor: o fondo gris representa as letras que non están na palabra buscada, o fondo amarelo representa as letras que están noutras partes da palabra e o fondo verde representa as letras que están no lugar correcto na palabra atopar.
Historia
Josh Wardle é un programador de software que colaborou no desenvolvemento de dúas experiencias sociais para Reddit. Nun período de confinamento debido á pandemia de Covid-19, inventou o xogo para a súa parella, un entusiasta dos puzzles e crebacabezas. Vendo o entusiasmo dela e da súa familia, decidiu poñer o xogo en liña. En decembro de 2021, engadiu a posibilidade de compartir os seus resultados nas redes sociais mediante emojis. O éxito foi inmediato: o 1 de novembro de 2021 xogaron 90 persoas, e en poucas semanas, máis de dous millóns.
Gran Premio de Bélxica de 2023
Sprint
O sprint celebrouse o 29 de xullo de 2023 e estaba programado ás 16:30 hora local (UTC+2), pero atrasouse unha hora e cinco minutos debido ao atraso da clasificación ao sprint e á choiva.<ref. nome="Cal"/>
Informe do sprint
O sprint comezou con todos os coches en mollado tras catro voltas detrás do Safety Car. Cando o Safety Car entrou nos boxes, coa carreira agora a 11 voltas, Oscar Piastri, Carlos Sainz, Pierre Gasly, Lewis Hamilton, Sergio Pérez, Daniel Ricciardo, Alex Albon, Lance Stroll, Valtteri Bottas e Nico Hulkenberg entraron en boxes para cambiar a pneumáticos intermedios. Max Verstappen liderou entón ata a segunda volta, cando el e todos os demais que optaron por non entrar en boxes despois da volta de formación cambiaron a intermedias. Isto significaba que Piastri lideraba unha carreira por primeira vez na súa carreira na Fórmula Un.
Wordle
Versión en galego
O 11 de xaneiro de 2022 Abraham Martínez Gracia adaptou o xogo á lingua galega e subiuno a appspot.com coa indicación en Twitter ''Adaptado por @mg_abraham. Baseado no traballo de Daniel Rodriguez @danielfrg.''
No momento da tradución Martínez traballaba no Centro de Supercomputación de Galicia. Comparte a teoría de que a simplicidade e a opción de compartir os resultados son algunhas das razóns do éxito de Wordle.
Susi Sánchez
Asunción Sánchez Abellán, nada en Valencia o 21 de marzo de 1955, é unha actriz española que participou en numerosas producións de teatro, cinema e televisión.
Traxectoria
Actriz de vocación teatral, en 2019 recibiu o premio Goya á mellor actriz pola súa interpretación de Anabel no filme La enfermedad del domingo, de Ramon Salazar. Ademais, foromou parte do elenco de varios filmes do director Pedro Almodóvar (Dolor y gloria, Julieta, Los amantes pasajeros e La piel que habito) e participou nas tres entregas de Fernando González Molina sobre a triloxía do Baztan de Dolores Redondo.
Vida persoal
Susi Sánchez é parella da actriz e directora Consuelo Trujillo. Ambas asistiron a numerosos eventos do orgullo e falaron a favor dos dereitos LGBT.
Gran Premio de Bélxica de 2023
Informe do sprint
Na volta 4, Fernando Alonso perdeu o control do seu coche na beiravía da curva 12 (Pouhon) e trompeou na grava, o que provocou a súa primeira retirada da tempada e un Safety Car. O Safety Car entrou pouco antes de comezar a volta 6, e Verstappen finalmente pasou a Piastri pola recta Kemmel despois da curva 6.
Hamilton e Pérez golpearonse as rodas na curva 17 (Blanchimont) mentres loitaban pola cuarta posición, deixando a Hamilton por diante despois de que Pérez sufrise danos no seu sidepod. Despois de que Pérez fose superado por Sainz e Charles Leclerc, topouse coa grava na seguinte volta na curva 15 (Stavelot) e perdeu posicións antes de retirarse.
Max Verstappen, Oscar Piastri e Pierre Gasly completaron os 3 primeiros postos. Lewis Hamilton cruzou no cuarto posto pero caeu ao sétimo tras unha penalización de tempo por provocar unha colisión con Pérez, ascendendo Sainz a cuarto, Leclerc a quinto e Norris a sexto. Russell acadou a posición final de puntuación.
Carreira
A carreira celebrouse o 30 de xullo de 2023 ás 15:00 hora local (UTC+2).
Posicións logo da carreira
* Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.
Notas
<references group="N"/>
Mission: Impossible – Fallout
Mission: Impossible – Fallout é un filme estadounidense de 2018 escrito, producido e dirixido por Christopher McQuarrie. É o sexto título da serie de filmes de Mission Impossible, sendo o segundo dirixido por McQuarrie seguindo a Rogue Nation en 2015, convertendo a McQuarrie no primeiro director en dirixir máis dun filme da franquía. O elenco está composto por Tom Cruise, Ving Rhames, Simon Pegg, Rebecca Ferguson, Sean Harris, Michelle Monaghan e Alec Baldwin, tódolos cales tamén apareceron nos anteriores filmes, xunto con Henry Cavill, Vanessa Kirby e Angela Bassett, que se uniron á franquía. No filme, Ethan Hunt e o seu equipo deben rastrexar un cargamento de plutonio desaparecido ó tempo que son supervisados por un axente da CIA.
Adryas bochica
Adryas bochica é unha especie de abella do xénero Adryas da familia Trichogrammatidae. Foi descrita por vez primeira por Pinto e Owen no ano 2004. Os holotipos da especie están almacenados na colección do Departamento de Entomoloxía de Riverside da Universidade de California.
Etimoloxía
Adryas bochica recibe o seu nome do mitolóxico Bochica, deus mensaxeiro na relixión do pobo muisca.
Hábitat
Adryas bochica foi descuberta a unha altitude de 50 metros no Parque Nacional Natural Tayrona. A especie tamén foi encontrada en Belize, Costa Rica e Ecuador.
Wikipedia en tibetano
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Gymnocarpium dryopteris
Gymnocarpium dryopteris é un fento da familia Polypodiaceae.
Descrición
G. dryopteris ten frondes pequenas e delicadas de ata 40 cm de lonxitude, con pinnas (follas) ternadamente compostas. As frondas preséntanse solitarias. No envés das pinnas maduras atópanse os soros nús.
Distribución
É común nos bosques do Canadá e o noroeste dos Estados Unidos. Tamén se atopa en Escocia e Escandinavia, Finlandia e Rusia.
Esta especie é unha planta de sotobosque, non se atopa en asociación con carballos.
Selección de fútbol de Myanmar
A selección de fútbol de Myanmar (en မြန်မာ့လက်ရွေးစင်အမျိုးသားအသင်) é o equipo representativo de Myanmar nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación de Fútbol de Myanmar (မြန်မာနိုင်ငံ ဘောလုံး အဖွဲ့ချုပ်), pertencente á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á FIFA. Antes de 1989, cando o equipo rebcibía o nome de selección de fútbol de Birmania. Alcumados os Leóns asiáticos, aínda que nunca conseguiron participar na fase final dunha Copa do Mundo, conseguiron clasificarse para unha Copa Asiática. Nesta edición na que participaron, en 1968, conseguiron ser subcampións.
Música muisca
miniatura|dereita|205px|Cando os muiscas construían as súas casas (bohíos) cantaban e danzaban mentres construían seguindo o ritmo da música. miniatura|dereita|205px|A [[ocarina era un dos instrumentos empregados polos muiscas na súa música.]] miniatura|dereita|205px|O [[xaguar era considerado un animal sagrado, polo que os muiscas imitaban a súa aparencia durante as danzas para obter o agrado dos deuses.]] Este artigo describe o uso da música polo pobo muisca. Os muiscas foron unha civilización precolombiana organizada na Confederación muisca antes da conquista española das terras altas centrais (Altiplano Cundiboyacense) da actual Colombia. A música era empregada polos muiscas nos seus rituais relixiosos, para dar a benvida o novo cacique e durante colleita, a sementeira e a construción das casas.
Música muisca
A música dos muiscas era producida nun sentido máxico-relixioso; a música era interpretada durante rituais relixiosos onde os muiscas se reunían para adorar o Sol (Sué), a Lúa (Chía) e outras deidades. A música servía como fonte de esperanza para os guerreiros güechas e para aliviar a dor causada pola morte.
Segundo os cronistas españois, a música dos muiscas era triste e monótona. A xente podía tocar música durante eventos que tomaban un mes completo para compracer aos seus deuses, onde cantaban sobre as guerras libradas e rogaban aos deuses pola vitoria en guerras futuras. Cada vez que se libraba unha guerra, os muiscas bailaban e cantaban.
Durante as épocas de colleita e sementeira na súa agricultura, a xente cantaba e bailaba continuamente. Mentres cantaban, quitaban as rochas soltas dos campos de cultivo. Os sacrificios, ás veces de carácter humano, ían acompañados de música, bailes e cantos. Tamén se facían cando era instaurado un novo caciques como gobernante.
Cando os muiscas construían as súas casas (bohíos), cantaban e bailaban levando a madeira e outros materiais ao ritmo da música. Vestían con diademas de ouro e bebían moita chicha. Durante estes rituais estaban acompañados polo deus da construción e da embriaguez, Nencatacoa.
Instrumentos
Para a súa música, os muiscas empregaban principalmente frautas, tambores e fotutos, instrumentos feitos de caracolas de mar. Tamén usaban ocarinas, así como sikus e copas que facían soar cun seixo no interior.
José Niebla García
José Niebla García, nado en Ferrol cara a 1902 e finado en Vigo o 11 de abril de 1937, foi un fogueiro asasinado durante a Guerra Civil Española. miniatura|  NA MEMORIA DOS HOMES E MULLERES DE TEIS ASASINADOS E REPRESALIADOS DURANTE A DITADURA FASCISTA (1936-1975) POLA DEFENSA DA DEMOCRACIA E DOS INTERESES POPULARES NESTE LUGAR FORON ASASINADOS ÁNGELA IGLESIAS REBOLLAR E JOSÉ NIEBLA GARCÍA   11-04-1937  TEIS, 25 DE DECEMBRO DE 2008
Música muisca
Danza
As danzas realizábanse durante os períodos de colleita e sementeira seguindo o calendario muisca, e eran realizadas con plumas e disfraces que imitaban a aparencia de animais como o oso de anteollos ou o xaguar. As danzas realizadas durante a construción de casas era danzas mixtas nas cales os homes e as mulleres bailaban collidos das mans.
José Niebla García
Traxectoria
Fogueiro, traballaba nunha draga no porto de Vigo. Veciño de Toural-Teis. Casado con Ángela Iglesias Rebollar, con quen tiña dous fillos, José e Eliseo. Evanxélicos e acusados de dar refuxio aos fuxidos do réxime, o 11 de abril de 1937 asaltaron e saquearon a súa casa do Toural, Teis, queimando os seus bens e incautando unha máquina de coser. Os fillos foron separados do matrimonio, que foi paseado ata o cumio do monte da Guía, onde os executaron a tiros.
Lochmaddy
Lochmaddy (Loch nam Madadh) é o centro administrativo da illa North Uist nas Hébridas en Escocia.
Étimo
O nome Loch nam Madadh pode ser traducido como "Lago de cans /lobos" ou "Mar/lago de mexillóns"
Primeira mención
A primeira vez na historia en que Lochmaddy é nomeada foi nunha denuncia sobre a piratería e o asasinato nun relato de 1616: "Lochmaldie na costa de Uist é un refugio de piratas". As covas e calas que caracterizan a contorna da vila eran excelentes escondedoiros desde os que atacar barcos que transportaban valiosos bens destinados aos xefes de clan da época. Aquí realizáronse actividades de contrabando até os tempos modernos.
Prehistoria
esquerda|miniatura|Hut of the Shadows (Sombreiro das sombras)
Brochs
Dun Torcuill situado no lado oeste do Lago un Duin, no noroeste de Lochmaddy. Ao sur está o Duns no Lago Hundair (Na h-Eileanan un Iar), incluíndo Dun Ban.
Localización
Lochmaddy atópase ao final dunha enseada e é o único asentamento significativo na costa leste de North Uist debido á costa rochosa deste lado da illa. esquerda|miniatura|Duns no Lago Hundair
Sanidade
O hospital de Lochmaddy pechou en marzo de 2001 e foi substituído polo recentemente inaugurado Ospadal Uibhist agus Bharraigh ("Hospital de Uist e Barra") en Baile a'Mhanaich.
Porto
Hoxe o mesmo porto da mención aos piratas fai de terminal de transbordador de Lochmaddy para North Uist. O MV Hebrides fai desprazamentos na ruta a Skye. O porto de ferris atraeu empresas e obras públicas, dando á cidade o único banco, xulgado, oficina de turismo e albergue xuvenil en North Uist.
Pesca
Lochmaddy era unha importante cidade pesqueira antes do declive comercial da pesca do arenque. Durante o reinado de Carlos I situouse aquí unha estación de pesca real.
Polystichum aculeatum
Polystichum aculeatum é unha especie da familia Dryopteridaceae.
Descrición
Esta especie europea ten curtos talos marróns e escamosos, e frondes ríxidas, algo arqueadas, dun verde escuro lustroso e 30-75 cm de longo. Os brotes novos son algo amarelos. Soros xeralmente na parte superior da lámina, situados na parte media das veas secundarias. Forma unha mata duns 60 cm de alto e é unha planta robusta e nada esixente para bosques ou xunto á auga. Madura ao longo do verán.
Hábitat
En zonas rochosas e sombrías, bosques, muros, etc., preferindo os sitios ricos en materia orgánica e ácidos.
Adeus á música
Adeus á música (en Slán Leis An gCeol; en Farewell to Music) é un filme documental irlandés dirixido por Cathal Ó Cuaig. O filme conta a historia do músico Tony MacMahon, a a súa loita contra a enfermidade de Parkinson.
Estreouse subtitulado en galego o 15 de xuño de 2021 a través da tvG2.
Protandrena bachue
Protandrena bachue é unha especie tipo de abella mineira do subxénero Andinopanurgus, do xénero Protandrena. Foi descrita orixinalmente por Victor H. González e Luisa Ruz en 2007.
Etimoloxía e hábitat
O nome do xénero provén dos Andes, referíndose á distribución andina deste grupo de abellas. O epíteto da especie provén da deusa muisca Bachué. O pobo muisca habitou outrora a área onde foi descuberta a especie, nos departamentos de Cundinamarca e Boyacá.
Descrición
O corpo é predominantemente marrón escuro a negro con maculacións amarelas reducidas; a anterior con dúas células submarxinais. As femias son abellas de tamaño pequeno a moderado (4-12 mm de lonxitude). Os machos son máis longos que as femias e teñen unha pubescencia corporal máis escasa.
Antonio López García
Antonio López García, nado en Tomelloso (Cidade Real) o 6 de xaneiro de 1936, é un pintor e escultor español.
Traxectoria
Antonio López foi o fillo máis vello dun matrimonio de labregos acomodados que tiñan unha casa na rúa Domecq. A súa vocación temperá polo debuxo, así como a influencia do seu tío, o pintor Antonio López Torres, conformaron a súa decisión de dedicarse á pintura.
En 1949 trasladouse a Madrid para preparar o seu ingreso na Academia de Belas Artes de San Fernando, onde coincidiu con diversos artistas, como Enrique Gran, Amalia Avia e Lucio Muñoz, cos que conformou o que se chamou "escola madrileña". Permaneceu na Academia entre 1950 e 1955. En 1955, cunha bolsa do Ministerio de Educación, viaxou a Italia, onde coñeceu de primeira man a pintura italiana do Renacemento. Sufriu entón unha pequena decepción ao contemplar en vivo as obras mestras que só coñecía por reproducións e que ata ese momento veneraba. A partir dese momento, comezou a revalorizar a pintura clásica española, que tan ben coñeceu, grazas ás frecuentes visitas ao Museo do Prado, especialmente polas obras de Diego Velázquez.
Wikipedia en corso
A Wikipedia en corso (en Wikipedia in corsu) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua corsa. A maioría dos artigos da Wikipedia en corso están relacionados con Córsega, a súa historia, a súa xeografía e a súa cultura. En febreiro de 2018, tiña máis de 5 000 artigos.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Antonio López García
Traxectoria
Tras rematar os seus estudos, realizou as súas primeiras exposicións individuais en 1957 e 1961 en Madrid, mentres traballaba tanto nesa cidade como na súa localidade natal. En 1961 casou coa tamén pintora María Moreno, matrimonio do que naceron dúas fillas, María en 1962 e Carmen en 1965, que herdou o seu amor pola pintura. Desde ese último ano e ata 1969 foi profesor encargado da Cátedra de Preparatorio de Colorido na Escola de Belas Artes de San Fernando.
En 1990, o director de cinema Víctor Erice rodou El sol del membrillo, onde se recolleu o proceso creativo do artista mentres pintaba un marmeleiro do patio da súa casa. En xaneiro de 1993 foi nomeado membro da Real Academia de San Fernando, e ese mesmo ano o Museo Raíña Sofía dedicoulle unha exposición antolóxica.
En 2008, o Museo de Belas Artes de Boston dedicoulle unha exposición monográfica. Ademais, a súa obra Madrid desde Torres Blancas alcanzou nunha poxa de Christie's de Londres a cantidade de 1 918 000 libras esterlinas, a maior cantidade pagada ata ese momento por unha obra dun artista español vivo.
En 2011, o Museo Thyssen-Bornemisza e o Museo de Belas Artes de Bilbao dedicáronlle senllas exposicións temporais con obras de todas as súas etapas, aínda que maioritariamente da súa última produción.
En 2014 creou unha grande expectación a entrega e presentación do seu cadro A familia de Xoán Carlos I, en que estivo a traballar durante vinte anos.
Método de traballo
Con estas palabras López resumiu o seu particular modo de achegamento ao obxecto que vai pintar. Os seus cadros desenvólvense ao longo de varios anos, décadas en ocasións, cunha realización lenta e meditada, ata que o artista consegue plasmar a esencia do mesmo no lenzo.
O pintor busca entre a realidade que o rodea aqueles aspectos cotiáns que recolle cun tratamento cheo de detalle, rozando o fotográfico. As súas preferencias van desde as vistas de Madrid ata os retratos dos seus familiares, pasando polos obxectos máis cotiáns e próximos. Emprega o escáner e a impresión en 3D para as esculturas de gran volume.
Durante a maior parte da súa carreira artística, López desenvolveu unha obra independente en medio dun panorama artístico estruturado sobre o informalismo e a abstracción. Tampouco resulta doado vincular a súa obra coas tendencias realistas europeas máis recentes, ou co hiperrealismo estadounidense, corrente á que non se considera achegado.
Mordechai Vanunu
Mordechai Vanunu (en מרדכי ואנונו), tamén coñecido como John Crossman, nado en Marrakech o 14 de outubro de 1952, é un activista pola paz e antigo técnico nuclear israelí, que en 1986 revelou á prensa a existencia en Israel dun programa de fabricación de armas nucleares. Posteriormente o Mossad, a axencia de intelixencia israelí, atraeuno a Italia, onde foi drogado e secuestrado. Foi trasladado en segredo a Israel e finalmente condenado a prisión nun xuízo que se celebrou a porta pechada.
Pasou 18 anos en prisión, deles máis de 11 en illamento, aínda que tal restrición non se contempla no código penal de Israel, nin no seu veredicto. Tras saír do cárcere en 2004, foi sometido ademais a unha ampla gama de restricións no seu discurso e nos seus movementos, e foi arrestado varias veces por violar as súas condicións de liberdade condicional, conceder entrevistas a xornalistas estranxeiros e tentar saír de Israel. Afirma ter sufrido "un trato cruel e bárbaro" por parte das autoridades penitenciarias, e suxire que estes serían diferentes se non se tivese convertido ao cristianismo.
En 2007 foi condenado a seis meses de prisión por violar as condicións da súa liberdade condicional. A condena foi considerada infrecuentemente severa incluso pola fiscalía, que esperaba unha condena suspendida. En maio de 2010 foi detido de novo e condenado a tres meses de cárcere por se ter reunido con estranxeiros, en violación das condicións da súa saída do cárcere en 2004. En resposta, Amnistía Internacional emitiu un comunicado de prensa en xullo de 2007 no que afirmaba: "A organización considera que Mordechai Vanunu é un preso de conciencia e pide a súa liberación inmediata e incondicional".
A Insua, Santo Estevo de Rececende, A Pontenova
A Insua é un lugar da parroquia de Santo Estevo de Rececende no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Mordechai Vanunu
Infancia, estudos e servizo militar
Naceu en Marrakech, Marrocos, sendo o segundo dos 11 fillos dunha familia xudía ortodoxa que vivía no mellah, ou barrio xudeu da cidade. O seu pai, Shlomo, rexentaba unha tenda de comestibles e a súa nai, Mazal, era ama de casa. Vanunu estudou nunha escola da Alliance française e nunha escola primaria relixiosa xudía, ou cheder. En 1963, tras un aumento do sentimento antisemita en Marrocos, o pai de Vanunu vendeu o seu negocio e a familia emigrou a Israel. Vanunu tiña daquela dez anos. A familia transitou por Francia, pasando un mes nun campamento en Marsella antes de ser levada a Israel por mar. Ao chegar a Israel, a familia foi enviada pola Axencia Xudía a Bersebá, para se asentar no que naquel momento era unha cidade empobrecida e deserta. Durante o seu primeiro ano en Israel, a familia viviu nunha pequena cabana de madeira sen electricidade.
Máis tarde o pai de Vanunu comprou un pequeno supermercado na zona do mercado da cidade e a familia mudouse a un apartamento. O pai de Vanunu dedicou o seu tempo libre aos estudos relixiosos. Chegou a ser considerado como un rabino, gañando o respecto no mercado. Vanunu foi enviado a unha Yeshiva Tichonit, unha escola primaria relixiosa nas aforas da cidade, que mesturaba estudos relixiosos e convencionais.
Rematou o bacharelato de xeito parcial. Seus pais querían que asistise a unha ieshiva superior. Aceptou inicialmente pero deixouna despois dunha semana. Atopou un traballo temporal no arquivo dun xulgado. En outubro de 1971, foi recrutado polas Forzas Armadas de Israel para realizar o servizo militar. Intentou unirse á Forza Aérea como piloto, pero despois de ser rexeitado polos examinadores, enviárono ao Corpo de Enxeñería de Combate, onde se converteu en zapador. Despois do adestramento básico, completou un curso de comandantes subalternos, despois un curso de suboficiais e recibiu o grao de sarxento maior.