cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Pérez Figueiras
Traxectoria
Na seguinte tempada pasou polo San Lorenzo de Almagro e en 1938 marchou a Francia, onde fichou polo Racing Club de París. Co equipo parisiense quedou terceiro na liga francesa e conquistou a Copa de Francia de 1939, anotando un dos goles da final contra o Olympique Lillois. Co estalido da Segunda Guerra Mundial decidiu regresar ao seu país, pero antes de saír foi detido polas autoridades francesas xunto á súa esposa, sospeitosos de seren espías. Foron liberados despois da intervención do cónsul arxentino e conseguiron volver a Buenos Aires.
De volta na capital arxentina xogou no Ferro Carril Oeste ata 1946. Ademais exerceu como adestrador das divisións inferiores do club, e en 1945 substituíu a Guillermo Stábile como adestrador do primeiro equipo, formando parte do primeiro descenso da historia do club en 1946.
En 1947 viaxou a Chile, onde exerceu tamén como xogador-adestrador en Bádminton, que naqueles anos acostumaba a ocupar as últimas posicións da táboa. Pérez conseguiu acabar a tempada na sétima posición, o que propiciou que o contratase Santiago Wanderers. Co equipo verde conseguiu o subcampionato en 1949, o primeiro na historia do club. En 1951 regresou á Arxentina, onde adestrou o Platense primeiro e o San Lorenzo de Almagro despois.
En 1955 regresou a Valparaíso, comezando a súa segunda etapa no Santiago Wanderers. Comezou a construír un equipo competitivo, no que destacaba a forza dos seus xogadores, que eran na súa maioría dos outeiros de Valparaíso e arredores. En 1958 o traballou deu os seus froitos e o equipo conquistou o seu primeiro título de liga. Neses anos sumou ademais dous subcampionatos de liga e dúas Copas Chile.
Despois de seis anos de éxito en Santiago Wanderers, decide cambiar de club e tomar as rendas do O'Higgins de Rancagua, onde a pesar de ter grandes figuras como o internacional arxentino Federico Vairo, acabou descendendo a Segunda División. Tras este fracaso, permaneceu no cargo e na seguinte campaña logrou o ascenso coroándose campión de Segunda a falta de catro xornadas. Continuou no club ata 1967, manténdose no medio da táboa, e a continuación regresou a Santiago Wanderers.
No seu retorno a Valparaíso, atopou un equipo ben armado, ao que sumou a Mario Griguol, Elvio Porcel de Peralta e Roberto Bonano como reforzos. Estes xogadores, xunto con outros como Reynaldo Hoffmann, Juan Álvarez ou Vicente Cantatore, formaron o denominado equipo dos "Panzers", que destacaba por xogar un fútbol feroz e agresivo a diferenza do que se xogaba en Chile neses anos. O equipo gañou o campionato dese ano, por diante de Universidad Católica e Universidad de Chile. Con todo, deixou o equipo por problemas coa directiva, e fichou polo Universidad Católica, onde substituíu a Fernando Riera.
Co Universidad Católica chegou ás semifinais da Copa Libertadores de 1969, onde caeu contra o Estudiantes de La Plata, pero despois diso non materializou boas tempadas. Posteriormente adestrou durante unha tempada ao Everton de Viña del Mar antes de volver de novo a Santiago Wanderers. Na súa cuarta etapa no club de Valparaíso non logrou reeditar os éxitos de campañas anteriores, poñendo punto e final á súa traxectoria en 1977, despois de descender a Segunda por primeira vez na historia do club verde.
Vida familiar
Tivo tres fillas coa súa esposa: Mirta, Leticia e Ana María.
Como futbolista
Racing Club de París
Como adestrador
Santiago Wanderers
O'Higgins
Patrimonio da Humanidade en Suriname
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Suriname, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Suriname ratificou a convención o 23 de outubro de 1997, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Suicideboys
Suicideboys (estilizado como $uicideboy$) é un dúo estadounidense de hip hop de Nova Orleáns, Luisiana, fundado en 2014 polos curmáns Ruby da Cherry e Scrim (estilizado como $crim). A través do servizo de streaming de música SoundCloud, o dúo alcanzou a súa popularidade polos seus ritmos abrasivos e autoproducidos, así como o seu contido lírico duro e os temas que destacan o abuso de substancias e as ideas suicidas. Posúen e operan o seu propio selo, G*59 Records, baixo o cal toda a súa música é distribuída por Virgin Music Label & Artist Services.
O dúo é considerado un dos factores máis populares na escena do rap underground e teñen un gran número de seguidores de culto. Despois de varios anos de lanzar unicamente EPs e mixtapes, o álbum de estudo de debut de Suicideboys I Want to Die in New Orleans foi lanzado o 7 de setembro de 2018. Saíu moi ben comercialmente, converténdose no seu primeiro álbum no top ten do Billboard 200 dos Estados Unidos. En maio de 2019, lanzaron o seu EP colaborativo de seis pistas co batería de Blink-182 Travis Barker titulado Live Fast, Die Whenever, que tamén contou co guitarrista de Korn James Shaffer.
Adoración dos pastores (O Greco, Bucarest)
A adoración dos pastores é unha obra de El Greco, realizada entre 1612 e 1614 durante o seu último período toledano. Exhíbese nunha das salas do Museo Nacional de Arte de Romanía, en Bucarest, Romanía. Pertencía ao conxunto pintado para o retablo de dona María de Aragón.
Historia
En 1596, O Greco comprometeuse a realizar o retablo da igrexa do colexio de dona María de Aragón, un seminario da orde agostiña. O nome popular alude a dona María de Aragón, a mecenas que pagou as obras. O Greco recibiu o encargo do Consello de Castela, que se fixo cargo das obras despois da morte de dona María. Existen documentos que testemuñan que debía realizarse en tres anos e valorouse o traballo en algo máis de sesenta e tres mil reais, o prezo máis alto que conseguiu na súa vida. Con todo, non hai referencias do número de cadros que o formaban, nin da estrutura do retablo, nin da temática tratada.
Caxide, Gondomar, Gondomar
Caxide é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Adoración dos pastores (O Greco, Bucarest)
Análise
Esta obra atopábase no corpo baixo do retablo. O pintor repite os esquemas aprendidos na súa estancia en Roma e nas obras realizadas para o Mosteiro de Santo Domingo o Antigo de Toledo. A figura do Neno Xesús emite un foco de luz que ilumina toda a escena e congrega ó seu arredor a Virxe María, san Xosé, un anxo e un pastor que sostén un año —símbolo do Agnus Dei—. No fondo conversan dúas persoas, característica da pintura do Renacemento.
Caxide, Gondomar, Gondomar
Toponimia
O topónimo galego Caxide fai referencia a unha antiga (Villa) Cagiti, posesión ou dominio de Cagitus, nome xermánico común en Galicia até o século XII.
A Raposeira, Gondomar, Gondomar
A Raposeira é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Rasas, Gondomar, Gondomar
Rasas é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Habroscelimorpha dorsalis
Descrición
A súa lonxitude corporal é de 13 a 15 mm. A cabeza e o tórax son de cor verde bronce, as patas son longas e delgadas e os élitros son brancos ou pardos claros con marcas cor bronce estreitas. A cabeza ten antenas longas, ollos compostos grandes e mandíbulas poderosas. O pronoto e os lados do abdome teñen pelos brancos. A coloración clara proporciona camuflaxe cando o escaravello está sobre areas claras. As larvas teñen corpos longos segmentados e grandes mandíbulas similares ás dos adultos.
Habroscelimorpha dorsalis dorsalis é a subespecie máis grande. A subespecie atópase na costa noroeste dos Estados Unidos e vive en pequenos buratos na area. É moi susceptible á abundante actividade humana e á erosión das praias e en 1990 foi incluído na lista de especies ameazadas baixo a Lei de Especies Ameazadas dos Estados Unidos. É a única subespecie nesa lista.
A larva da subespecie C. d. media é notable pola súa capacidade de choutar no aire, voltear o corpo nunha roda rotante e rodar pola area a alta velocidade usando o vento para impulsarse. Se o vento é forte dabondo, a larva pode percorrer ata 60 m desta maneira. Esta salientable capacidade puido ter evolucionado para axudar a que a larva escape ds predadores como a avespa tínida Methocha. A locomoción facéndose unha roda na natureza é extremadamente rara e soamente se observou nuns poucos animais en todo o mundo.
FC Ilves (feminino)
O FC Ilves ou simplemente Ilves é un equipo de fútbol da cidade de Tampere, Pirkanmaa (Finlandia). Forma parte do club polideportivo do mesmo nome. Foi fundado o 10 de abril de 1931 e na tempada 2022 compite na Kansallinen liiga, a máxima categoría do fútbol finlandés. Xoga os seus partidos como local no Tammelan stadion, un estadio con capacidade para 5 050 espectadores. O seu uniforme titular é camiseta amarela e pantalón verde, mentres que a reserva é integramente verde.
Habroscelimorpha dorsalis
Subespecies
A especie ten o nome sinónimo de Cicindela dorsalis porque antes se clasificaba no xénero Cicindela e nalgunhas clasificacións aínda segue así. En 2012, o subxénero Habroscelimorpa de Cicindela foi reclasificado a nivel de xénero.
Estas catro subespecies pertencen á especie Habroscelimorpha dorsalis:
Distribución e hábitat
miniatura|esquerda|Habroscelimorpha dorsalis dorsalis
H. d. media encóntrase ao longo da costa sueste dos Estados Unidos, incluíndo Carolina do Sur. H. d. dorsalis atópase na costa noroeste. C. d. saulcyi e C. d. venusta nas costas de Florida, o Golfo de México, e México. En xeral, C. dorsalis é máis abundante en praias anchas de area fina que están moi expostas á acción das mareas e relativamente non alteradas pola presenza humana. Para que os escaravellos se reproduzan as praias deben ser polo menos de 100 m de longo e 2 m de ancho, aínda que o ancho óptimo é de 5 a 8 m. Prefire un clima cunha temperatura media que pase de 15 °C e totais de precipitacións de moderadas a áridas.
Bioloxía
O ciclo vital completo dura dous anos. Os adultos saen entre a metade de xuño e a metade de agosto, xeralmente chegando ao seu pico de abundancia a metade de xullo e declinando en setembro. Pasan o día buscando comida na zona intermareal cando o tempo é cálido e solleiro. Aliméntanse de pequenos invertebrados como moscas, formigas e anfípodos, pero tamén comen prea de peixes e cangexos mortos.
O apareamento ten lugar entre a metade de xullo e principios de agosto cando o tempo é cálido e húmido. As femias poñen os ovos na zona intermareal. Usan pelos sensitivos que teñen no abdome para determinar se o contido de humidade do solo é axeitado para a supervivencia das larvas e o seu desenvolvemento. A oviposición ten lugar de noite. A femia usa o ovipositor para crear un buraco na area onde deposita os ovos individualmente.
Os ovos fan eclosión a metade de agosto e as larvas cavan buratos verticais onde se aseguran usando os ganchos do seu abdome. Son predadoras e depredan os insectos que pasan por alí e outros pequenos invertebrados. As larvas pasan por tres estadios ou ínstares antes de pupar. Xeralmente chegan ao segundo ínstar en setembro. A medida que se aproxima o inverno as larvas cavan novos buracos en zonas máis altas da praia para protexerse contra as tormentas e a actividade das ondas. Despois de pasaren o inverno, emerxen a finais de maio e xuño. Unha vez que chegan ao terceiro ínstar e pasan o inverno outra vez. A seguinte primavera pupan nos seus buracos e emerxen como adultos. miniatura|Habroscelimorpha dorsalis media
Status
A subespecie C. d. dorsalis sufriu un importante declive nos últimos 20 anos. Adoitaba encontrarse por toda a costa atlántica dos Estados Unidos desde Massachusetts a Virxinia. Hoxe só se encontra na baía de Chesapeake en Maryland, na illa Martha's Vineyard na costa de Massachusetts e en Virxinia. Este declive foi causado pola destrución e a alteración das praias naturais que usaba o escaravello como hábitat por mor da actividade humana. Unha das maiores ameazas é o endurecemento da liña de costa pola colocación de proteccións rochosas (recubrimentos de rochas ou escolleiras, chamadas rip-rap en Noreamérica). Outras ameazas son a polución e os pesticidas, así como o uso de vehículos todo terreo que esmagan os adultos e as larvas, e tamén danan os buracos en que se refuxian as lavas. En 2009 o United States Fish and Wildlife Service recomendou que C. d. dorsalis se inclúa na lista de especies en perigo.
Randufe, Gondomar, Gondomar
Randufe é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Sílvia Orriols
Sílvia Orriols Serra, nada en Vic en 1984, é unha política catalá, presidenta do partido político independentista e islamófabo Aliança Catalana. Foi candidata á alcaldía de Ripoll nas eleccións municipais de 2019 e 2023, e é alcaldesa dende o 17 de xuño de 2023.
Traxectoria
Diplomouse en biblioteconomía e documentación pola Universidade de Vic. Dende 2006, traballa como administrativa nunha empresa privada.
Como política, foi militante de diversos partidos políticos. No ano 2004 formou parte das listas de Estat Català para as eleccións europeas. Despois do 1 de outubro, comezou a participar activamente nas protestas contra o 155 de Ripoll, e progresivamente foi collendo protagonismo neste tipo de actos.
O carnaval das almas
O carnaval das almas (en Carnival of Souls) é un filme estadounidense de 1962 producido e dirixido por Herk Harvey e escrito por John Clifford a partir dunha historia de Clifford e Harvey, e protagonizado por Candace Hilligoss.
Mil Mi-24
O Mil Mi-24 (ruso: Миль Ми-24; designación OTAN: Hind) é un gran helicóptero artillado de ataque cunha pequena capacidade de transporte de tropas con espazo para oito pasaxeiros. Está producido pola Fábrica de helicópteros Mil de Moscova e vén sendo operado dende 1972 pola Forza Aérea Soviética e as súas sucesoras, xunto con outras 48 nacións.
O carnaval das almas
Filmado en Lawrence, Kansas, e Salt Lake City, tivo un orzamento de 33 000 dólares, e Harvey empregou técnicas de cinema de guerrilla para rematar a produción. Foi o único filme que dirixiu e non gozou de grande atención cando se estreou orixinariamente como un programa duplo con The Devil's Messenger en 1962. Ambientado cunha banda sonora de órgano de Gene Moore, o filme foi destacado posteriormente por críticos e estudosos do cinema pola súa fotografía e atmosfera. O carnaval das almas está considerado un filme de culto e foi citado como unha grande influencia por numerosos cineastas.
Sinopse
miniatura|thumbtime=130|Carnival of Souls O filme narra a historia de Mary Henry, vítima dun accidente automobilístico. Despois de competir con outro vehículo, o automóbil en que viaxaba con outras dúas pasaxeiras cae ao río. Mary escapa da traxedia un pouco desorientada e moi diferente emocionalmente.
Para deixar atrás a traxedia, Mary decide aceptar un traballo na igrexa doutra cidade como organista. Porén, atopa todo ao seu arredor bastante estraño, o que inclúe unhas personaxes fantasmais que a perseguen durante toda a súa viaxe e a súa estadía na nova cidade á que se mudou.
Nesa mesma cidade hai un lugar onde anteriormente había unha feira. Sen saber por que, Mary séntese atraída polo lugar e decide investigar a zona.
Desenvolvemento
Harvey era director e produtor de filme industriais e educativos baseado en Lawrence, Kansas, onde traballaba para a Centron Corporation. Mentres regresaba a Kansas despois de rodar un filme da Centron en California, Harvey desenvolveu a idea de O carnaval das almas despois de pasar por diante do abandonado Saltair Pavilion de Salt Lake City. "Cando volvín a Lawrence, pregunteille ao meu amigo e compañeiro de traballo de Centron Films, John Clifford, que era escritor alí, como lle gustaría escribir unha longametraxe", lembrou Harvey. "A última escena, díxenlle, tiña que ser unha chea de fantasmas bailando nese salón de baile; o resto era cousa del. Escribiuno en tres semanas".
Elenco
Na cidade de Nova York, Harvey descubriu a actriz Candace Hilligoss, entón de vinte anos, que estudara con Lee Strasberg, e escolleuna para o papel principal de Mary Henry. A Hilligoss ofrecéranlle un papel no filme de terror Violent Midnight (1963) dirixido por Richard Hilliard, mais optou polo papel de O carnaval das almas. Ela afirmou que nese momento asumiu o papel por unha situación de "leva o diñeiro e corre", recibindo aproximadamente 2000 dólares polo seu traballo no filme.
Rodaxe
Harvey rodou O carnaval das almas en tres semanas en Lawrence e Salt Lake City. Para facelo tomou tres semanas de baixa no seu traballo en Centron, comezando cun orzamento inicial de produción de 17 000 dólares. O orzamento en efectivo de 17 000 dólares foi recadado por Harvey preguntando aos empresarios locais se estaban dispostos a investir 500 dólares na súa produción. Os outros 13 000 dólares do orzamento total de 30 000 dólares foron diferidos. Harvey conseguiu alugar o pavillón Saltair por 50 dólares, e varias outras escenas, como a de Mary nos grandes almacéns, rodáronse ao estilo de guerrilla, con Harvey pagando aos locais para permitir que o equipo filmase rapidamente. Hilligoss describiu o proceso de rodaxe como rápido, co elenco e a tripulación traballando sete días á semana.
Harvey empregou técnicas que aprendera no seu traballo en filmes industriais para limitar os custos de produción. Non había cartos suficientes para que unha pantalla de proceso crease un efecto de proxección traseira, que era o método que se usaba normalmente nese momento para dar a impresión de que se producía unha escena dentro dun coche en movemento, combinando imaxes tomadas dentro dun coche estático con imaxes dun fondo en movemento. En vez diso, Harvey utilizou unha cámara Arriflex de man alimentada por batería para filmar os planos dentro dos coches en movemento, eliminando a necesidade de facer a composición. A Arriflex, que naquela época era máis empregada polos camarógrafos para filmar imaxes de noticias, tamén lles permitiu usar unha cámara en movemento noutras escenas sen necesidade de equipos como dollies ou guindastres. O axudante de dirección de Harvey foi Reza Badiyi, unha mozo inmigrante iraniano que comezaba o seu traballo cinematográfico nos Estados Unidos. Ata entón, Badiyi fora o segundo director de unidade doutro filme, o debut de Robert Altman The Delinquents, e continuou a realizar (entre outros traballos notables) algunhas das cabeceiras e montaxes máis coñecidas e emblemáticas de series de televisión, incluídas Hawaii Five-O, Get Smart e The Mary Tyler Moore Show. A toma en que aparece o rostro de The Man na xanela do coche completouse mediante o uso dun espello en ángulo situado no outro lado da xanela. A escena do comezo do filme en que o coche sae da ponte e cae ao río rodouse en Lecompton, Kansas. A cidade non cobrou ningunha taxa polo uso da ponte, só requiriu que o equipo de rodaxe substituíse os raís danados da ponte unha vez que rematase a rodaxe. Isto fíxose cun custo de 12 dólares pola reparación.
Legado
O carnaval das almas gañou graduamente un status de filme de culto dende a súa estrea, e agora considérase un clásico. O filme foi incluído en varias listas como un dos mellores filmes de terror da historia. A revista Complex considerou O carnaval das ánimas como o 39 na súa lista dos 50 filmes máis aterrorizadores. Slant Magazine considerouno o 32 na súa lista dos 100 mellores filmes de terror de todos os tempos. A revista Paste colocouno no posto 85 dos 100 mellores filmes de terror.
En 2012, a Academy Film Archive restaurou Carnival of Souls. O filme foi considerado como un precursor da súa obra por parte de cineastas como David Lynch, George A. Romero, Lucrecia Martel e James Wan.
Na cultura popular
Cando Mary fala co director da fábrica de órganos ao principio do filme, este dille: "It takes more than intellect to be a musician. Put your soul into it. OK?" (en galego: "Precísase máis que intelecto para ser músico. Pon a túa alma nel, de acordo?") Esta frase foi empregada na canción de 1998 "Church of Noise" pola banda de rock norteirlandesa Therapy?.
Cara ao final do filme Mary lamenta: "I don't belong in the world, that's what it is. Something separates me from other people. Everywhere I turn, there's something blocking my escape" (en galego: "Non pertenzo ao mundo, é o que é. Algo sepárame das outras persoas. En calquera sitio en que xire hai algo que bloquea a miña fuxida"). Un sample da liña aparece ao principio da canción de Lana Del Rey "13 Beaches".
As Meáns, Gondomar, Gondomar
As Meáns é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Equipos participantes na Copa Mundial de Fútbol de 2010
Equipos
Previamente, 204 equipos inscribíronse para o proceso clasificatorio de cada continente, clasificándose finalmente 13 equipos de Europa, 3 de Norteamérica, 5 de Suramérica (incluíndo un a través da eliminatoria intercontinental con Norteamérica), 4 de Asia, 6 de África (incluíndo ao anfitrión), e un de Oceanía (a través da eliminatoria intercontinental con Asia). Destes todos, dous países participarían por primeira vez nestas instancias, aínda que cómpre menionar que xa participara, como sucesor legal do seleccionado de Iugoslavia.
Kermes roboris
Kermes roboris é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes.
Equipos participantes na Copa Mundial de Fútbol de 2010
Equipos
Os equipos participantes no devandito torneo son:
Lista de xogadores
Cada selección estivo na obriga de presentar para a Copa Mundial de 2010 a 23 xogadores (3 dos cales deben ser porteiros). Cada federación participante ten que confirmar aos seus 23 xogadores con 10 días de anterioridade con respecto ao inicio do torneo.
Kermes roboris
Descrición
A especie foi descrita en 1785 polo químico, político e entomólogo francés Antoine François de Fourcroy, baixo o nome de Chermes roboris.
Equipos participantes na Copa Mundial de Fútbol de 2010
Lista de xogadores
Os equipos están autorizados para efectuar trocos por lesións considerábeis dos xogadores até 24 horas antes do seu partido inicial.
Kermes roboris
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Kermes.
O epíteto específico, roboris é o xenitivo do nome do latín clásico rōbur, rōboris, "carballo". Literalmente: "do carballo".
Sinónimos
Ademais de polo seu nome válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Distribución
Esta especie encóntrase en Europa e en África do Norte ao sur dos 60°, en Alemaña, Austria, Belarús, Bulgaria, Croacia, Francia, España, Grecia, Hungría, Italia (incluída Sicilia), Marrocos, Moldavia, os Países Baixos, Polonia, Portugal, o Reino Unido, a República Checa, Turquía, Rusia, Ucraína e Xeorxia, e en Asia, na China.
Especies parasitadas
Kermes roboris desenvólvese nas pólas dalgunhas especies do xénero Quercus, téndose rexistrado nas seguintes: Quercus ilex, Q. petraea, Q. pubescens e Q. robur.
Características
Kermes roboris é unha grande e colorida cochinillas. As femias adultas presentan un corpo globoso, case esférico, de 8,5 mm de ancho, de cor amarelo con bandas transversais e manchas ovaladas de cor parda. Os machos aínda non se coñecen.
Patrimonio da Humanidade en Taxiquistán
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Taxiquistán, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Taxiquistán ratificou a convención o 28 de agosto de 1992, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Ripote, Gondomar, Gondomar
Ripote é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Sequeirós, Gondomar, Gondomar
Sequeirós é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Efecto Jennifer e John
O efecto Jennifer e John fai referencia a un experimento realizado pola Universidade Yale en 2012, onde se pedía a docentes cualificados dos departamentos de ciencias (física, química e bioloxía) de seis universidades norteamericanas, que valorasen a solicitude presentada por un estudante (John) ou unha estudante (Jennifer) ficticios, para ocupar, nos seus departamentos, o cargo lab manager. Unha das peculiaridades do experimento era que a documentación que avaliaban era a mesma e só se diferenciaba o nome e o sexo da persoa solicitante.
Estudo
A cada responsable pedíuselles a valoración da documentación enviada, en función de tres aspectos (nunha escala de 1 a 7): competencia, contratabilidade e nivel de titorización; tamén se lles pediu que remuneración consideraban que se tiña que asignar ao estudante en cuestión, en función dos seus méritos. Como é lóxico, o sexo do responsable tamén se rexistrou como posible factor de valoración.
Nos datos obtidos aplicóuselles, en primeiro lugar, unha análise da varianza de dous factores: sexo do estudante e sexo do responsable. En todos os casos, os factores aplicados en cada unha das variables medidas, o único que resultou significativo, foi o sexo do estudante.
Tamén realizaron unha análise denominada «de moderación», para avaliar a incidencia de factores que diminúan ou aumenten o efecto demostrado. Por este motivo, aplicaron aos responsables da avaliación das solicitudes un «test de sexismo» (Modern sexism scale) para determinar se o grao de «negatividade non intencionada cara ás mulleres» (é dicir, de menosprezo inconsciente das mulleres) incidía na percepción da súa competencia.
Resultados
O test de efectos simples puxeron de manifesto que Jennifer era menos competente (p<0,001) e menos contratable (p<0,001) que John, e o/a responsable estaba disposto a dedicarlle menos tempo de titoría (p<0,001). No aspecto relativo ao salario, estaba disposto/á pagar 26 508 USD a Jennifer, mentres que a John pagáronlle 30 238 USD. A diferenza é superior ao 10 % e é estatisticamente significativa (p<0,01).
A maior contratabilidade de John débese a, simplemente, que é percibido como máis competente que Jennifer.
Isto quere dicir que Jennifer non foi mellor valorada polas responsables que polos responsables; e tampouco exerceu ningún efecto o rango académico, o campo científico ou a idade das persoas avaliadoras. Así pois, John foi mellor valorado para todos os efectos.
Os e as responsables da avaliación cun nesgo sutil contra as mulleres máis intenso, foron os que percibiron a Jennifer como menos competente e menos contratable; tamén foron quen menos tempo lle dedicasen á titorización. Aínda así, non valoraron peor a John en ningunha destas formas.
Toucido, Gondomar, Gondomar
Toucido é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Rally de Terra do Carballiño de 1990
O Rally de Terra do Carballiño de 1990 foi a terceira edición de dito rally. Celebrouse o 9 de setembro de 1990 e foi puntuable para a tempada 1990 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o portugués João Enes conducindo un Renault 11 Turbo.
Resumo
Ana Barbero dominou a proba durante os treitos iniciais e mantivo unha loita con João Enes e Manuel González ata que abandonou por avaría cando restaban dous treitos. Con ela fóra da carreira Enes impuxo a maior velocidade punta do seu Renault 11 Turbo sobre a do Citroën Visa GTI de González e chegou o primeiro á meta. Tito Fernández completou o podio. Dos corenta pilotos que tomaron a saída chegaron 27 á meta.
Nawrūz
miniatura|250px|Unha moza [[Pobo kurdo|kurda en Irán preparándose para o Nawrūz.]]
O Nawrūz (en, pero tamén, debido ás diferenzas de pronuncia entre as variedades lingüísticas, Novruz, Nowruz ou Norouz), é unha festa tradicional persa que celebra o Aninovo. É seguida en Irán, Kurdistán, Acerbaixán, Afganistán, Albania, Bosnia, países de Asia Central como Turkmenistán, Taxiquistán, Uzbekistán, Kirguizistán e Casaquistán, así como nas comunidades iranianas en Iraq, Paquistán, Turquía e noutros moitos países. Ocorre o 21 de marzo, aínda que nalgúns lugares celébrase o 20 ou 22, coincidindo co equinoccio de primavera.
Nada no ámbito persa preislámico, e inicialmente unha festa sagrada zoroastriana, o Nowruz é celebrado por moitas outras relixións, incluída a relixión bahá'í. Nos países iranianos que calculan o tempo baseado nun calendario lunar-solar (chamada Hijrī-Shamsī, isto é "calendario Héxira") considérase unha festa ('Īd) popular mais non relixiosa, similar ao Aninovo nos países cristiáns occidentais. Nowrūz, ademais de representar a data de inicio do calendario persa, tamén se celebra como a data de inicio da primavera. Tamén os sufís celebran esta festa, que chaman "Sultán Nevruz", xa que cren que nesta data o profeta Mahoma recibiu a orde de Alá de difundir a súa mensaxe a todos, ademais para os sufís é o día no que o mundo comezou a xirar por vontade divina.
O 21 de marzo foi proclamado Día Internacional do Nawrūz pola Asemblea Xeral das Nacións Unidos en 2010 e foi incluída como Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade pola UNESCO en 2009 ao recoñecer que era unha tradición cultural compartida por moitos pobos que promove valores de paz, achegamento, reconciliación e amizade.
Etimoloxía
O termo Nowruz deriva da unión de dúas palabras do persa antigo: nava (novo) e rəzaŋh (día), e polo tanto significa "novo día". Tamén no persa moderno mantén o mesmo significado, xa que no significa "novo" e rouz é "día".
O termo xa era empregado na época do Imperio Parto e Sasánida, segundo fontes que se remontan ao século II d.C., pero a festa xa se celebraba durante o período aqueménida (século VII - IV a.C.), sendo o día no que os pobos das nacións sometidas levaban agasallos ao emperador. De feito, nos textos en persa medio recóllese a expresión nōg rōz para indicar o "novo día".
Historia e tradición
miniatura|Un [[baixorrelevo da antiga Persépole, que representa un dos símbolos zoroastrianos do equinoccio: un león atacando un touro.]] Segundo a tradición mitolóxica iraniana, o Nowruz remóntase a hai uns 15.000 anos, na época do lendario rei persa Jamshid quen, segundo o Shahnameh, fundou esta festa para celebrar a chegada da primavera. Máis tarde Zoroastro, o profeta da relixión homónima, reorganizou o festival na honra de Ahura Mazdā, a suprema divindade preislámica iraniana.
Investigacións recentes testemuñan que, doce séculos despois, no 487 a.C., o emperador persa Darío fixo celebrar o Nowruz, con grandes preparativos, no seu palacio real de Persépole. Sinálase que nese ano o Sol caeu exactamente no centro do observatorio astronómico construído no palacio. Este excepcional acontecemento, previsto polos astrónomos persas, foi visto como un bo presaxio para o reino. esquerda|miniatura|Distribución dos regalos co gallo do Aninovo polo Xa Sultan Husayn (século XVIII). Posteriormente, Nowruz converteuse nunha festa imperial baixo a dinastía parta (248 a. C.)- 224 d.C. ). A documentación máis extensa das celebracións do Nowruz nos tempos antigos, provén da época de Ardashir I, fundador da dinastía sasánida (224 - 651). De feito, durante esta dinastía, o Nowruz converteuse na festa máis importante do ano e, nesta época, introducíronse tradicións como a audiencia pública do soberano, a amnistía para os prisioneiros e o intercambio de agasallos. Nowruz foi unha das poucas festividades na antiga Persia.
O Nowruz en diferentes culturas
O Nowruz leva máis de 3000 anos celebrándose e foi asimilado por todos os pobos e culturas que antes formaban parte do Imperio Persa. Hoxe en día, celébrase en moitos países do Oriente Próximo, Asia Central, Turquía, Albania e algunhas repúblicas exsoviéticas como Taxiquistán, Uzbekistán, Acerbaixán, Turkmenistán, Casaquistán e Kirguizistán. Tamén é unha importante festa do pobo kurdo, que a considera un momento importante de unidade nacional, e é considerada unha festa relixiosa para a fe bahaí. Non obstante, en cada cultura desenvolvéronse algunhas particularidades na festa e o seu nome tamén tivo variacións segundo os idiomas locais. Ademais de por Nowruz, algunhas das denominacións polas que se coñece son: Newroz (especialmente entre os kurdos), Nauruz, Nauryz, Noe-Rooz, Nawroz, Norooz, Noruz, Novruz, Noh Ruz, Nauroz, Nav-roze, Navroz, Naw Rúz (entre o bahaí), Nevruz, Sultan Nevruz (destacadamente en Albania), Наврӯз, Navruz (particularmente en Turquía) ou Nowrouz.
O Nowrūz en Irán
Irán (a antiga Persia) é o país onde naceu Nowrūz e onde a tradición probablemente é máis sentida. O período de preparación para o festival comeza xa no mes de Esfand, o último do ano no calendario persa e o último mes de inverno. As celebracións inclúen varios rituais; destas as máis importantes son: o Khane Tekani (limpeza da casa), o Chaharshanbe Suri (a festa do lume) e especialmente a preparación do Haft Sîn. miniatura|Khane Tekani de 2018: bogada dunha vivenda en Shar-e Kord (Irán)
Khane Tekani
Khane Tekani é o rito tradicional que abre as celebracións de Nowrūz e consiste na limpeza completa da casa. Probablemente é unha referencia á renovación da natureza que se produce na primavera: a tradición inclúe tamén a compra de roupa nova e a decoración das casas con flores, especialmente xacinto e tulipán. O Khane Tekani comeza normalmente doce días antes de Nawrūz, durante o cal cada familia dedícase a limpar a casa e visitar a familiares e amigos. Estas visitas recíprocas a familiares e amigos íntimos son un compoñente fundamental do Nawrūz iraniano e alcanzan o seu cénit o día no que se reúnen as persoas para un xantar tradicional, o Haft Sîn, e intercambian agasallos.
Chahârshanbe Sûrî
miniatura|Cadro do azarí Azim Azimzade de 1937 que representa o salto das cacharelas Chahârshanbe Sûrî é un ritual celebrado o último mércores do ano: a festa do lume. Constitúe unha representación alegórica da luz (lume) que derrota a escuridade, unha tradición que se vencella ao dualismo zoroastriano. Durante a noite de Chahârshanbe Sûrî é tradicional saír ás rúas e poñer pequenas e grandes fogueiras sobre as que saltan os mozos cantando os versos tradicionais Zardî-ye man az to, sorkhî-ye to az man, literalmente "a miña cor amarela para ti, a túa cor vermella para min", que significa simbolicamente "a miña debilidade (amarelo) para ti, a túa forza (vermella) para min". Hai moitas outras tradicións relacionadas co Chahârshanbe Sûrî; unha delas cre que esa noite os espíritos dos mortos poden volver visitar aos seus descendentes vivos, outras fanse para atraer a boa sorte: escachar ánforas de terracota para atraer boa sorte (Kûzeh Shekastân), e atar un nó no canto dun pano e logo pedir a alguén que o desate (Gereh-goshâ 'î).
Haft Sîn
miniatura|Mesa do Haft Sîn disposta polo Departamento de Estado dos [[Estados Unidos de América en 2021.]] O Haft Sîn (en "os sete "S") consiste na preparación dunha mesa para xantar con sete elementos cuxos nomes comezan coa letra sīn ("s" no persa). O sete é un número sagrado e simboliza os sete arcanxos cos que, hai case tres mil anos, Zoroastro fundou a súa relixión. O Haft Sin trae sorte, saúde, prosperidade, pureza espiritual e longa vida aos habitantes da casa. Para a celebración organízase a mesa de xeito particular: debe estar decorada da forma máis bonita posible. Para isto colócanse flores, o libro sagrado, a bandeira tricolor iraniana, candeas acesas, unha cunca de auga para simbolizar a transparencia da vida e unha folla na auga para a fugacidade da vida, así como o espello sexa visible como somos.
Outros elementos simbólicos poden ser:
O segundo grupo de elementos da mesa son para ofrecer aos hóspedes a comer e poden incluír:
A mesa do Haft Sin fica preparada durante trece días. O día trece de Farvardin, o primeiro mes do ano persa, recóllese a mesa.
O Nowrūz kurdo
miniatura| Mulleres kurdas celebrando o Newroz, vestidas con cores tradicionais. Os kurdos celebran Nowrūz, chamado newroz, no período do 18 ao 21 de marzo.
As festas inclúen a saída das vilas, para celebrar a chegada da primavera e danzas e cancións populares; durante a noite acéndense cacharelas no campo e as festas continúan ata tarde. As mulleres adoitan vestir de cores brillantes, mentres que os homes adoitan levar bandeiras pintadas de vermello, verde e amarelo, as cores do pobo kurdo. As frases típicas pronunciadas nesta ocasión son: "Newroz píroz be! " (Feliz Newroz!) e "Bijí Newroz! " (Que o Newroz dure moito!).
É considerado polos kurdos como unha afirmación cultural e un momento de unidade nacional, razón pola que estivo prohibida en Turquía ata o 2000. Antes dese ano, o Nawrūz foi obxecto de represión e moitos kurdos foron arrestados polas forzas policiais turcas porque foron sorprendidos celebrándoo: en 1992 tamén houbo a morte dunhas 70 persoas nos enfrontamentos coa policía tras os festexos. Actualmente, o estado turco celebra Nawrūz como unha festa propia conmemorando o nacemento do "pobo turco". Por outra banda, case todas as organizacións políticas e culturais kurdas presentes en Turquía seguen organizando as festas de Nawrūz cada ano, insistindo constantemente na importancia que estas teñen como vehículo para a identidade nacional dos kurdos de Turquía. Algunhas estimacións falan de celebracións que alcanzaron máis dun millón de participantes na cidade de Diyarbakır, no Kurdistán turco. Dado que as celebracións están en calquera caso impregnadas de mensaxes políticas, o goberno de Ancara criticou a miúdo o feito de que estas sexan realmente celebracións políticas e non culturais.
O Nowrūz noutros países
En xeral, o Nowrūz é celebrado polas comunidades iranianas en todos os países nos que están. Tamén se celebra como festa en moitos países do Cáucaso e Asia Central, incluíndo Acerbaixán, Turkmenistán, Taxiquistán, Uzbekistán, Casaquistán, Kirguizistán  e Paquistán.
En Paquistán, na rexión norte, Gilgit-Baltistan celébrase fervorosamente do 1 ao 21 de marzo.
En Albania a variante local, chamada Sultán Nevruz, celébrase entre a poboación musulmá, en particular entre os Bektashi.
Outras celebracións teñen lugar en países occidentais onde hai unha importante minoría iraniana: inclúen cidades dos Estados Unidos como Os Ánxeles ou cidades canadenses como Toronto e do Reino Unido, principalmente Londres.
Os Eidos de Abaixo, Morgadáns, Gondomar
Os Eidos de Abaixo é un lugar da parroquia de Morgadáns, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
A Area, Peitieiros, Gondomar
A Area é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Antoine François de Fourcroy
Antoine François de Fourcroy, nado o 15 de xuño de 1755 en París e finado o 16 de decembro de 1809 na mesma cidade, foi un químico, entomólogo e político francés. Foi deputado na Convención Nacional da Revolución Francesa, e conde imperial desde 1808.
Traxectoria
Procedente dunha rama dunha antiga familia boloñesa (de Boulogne-sur-Mer) que perdeu a súa calidade de nobreza cando o seu antepasado converteuse nun comerciante de comestíbeis, era fillo dun boticario do duque de Orleáns, estudos no Collège d'Harcourt da Universidade de París. As dificultades financeiras no negocio do seu pai obrigárono a abandonar a Universidade en Harcourt en 1770, traballando como "raspador de papel" para un secretario do Selo e aprendeu a escribir aos nenos. Estudou medicina co anatomista Félix Vicq d’Azir. En 1780 obtivo o título de doutor pola Facultade de Medicina. A súa atención volcouse especialmente na química pola acción de Jean-Baptiste Bucquet, o seu profesor de química na Escola Médica de París, e en 1784 foi escollido por Pierre-Joseph Macquer como disertante en química no "Colexio do Xardín do Rei", onde os seus relatorios alcanzaron a gran popularidade.
Pola súa conduta como membro da Convención acusárono de contribuír á morte de Lavoisier. O barón Cuvier no seu Eloge de Fourcroy rexeitou o cargo.
O Catálogo da Sociedade Real de Papeis Científicos enumera 59 memorias de Fourcroy, e 58 escritos en coautoría, segundo L. N. Vauquelin.
En 1785 publicou Entomologia Parisiensis, sive, Catalogus insectorum quae in agro Parisiensi reperiuntur..., en coautoría con Étienne Louis Geoffroy, que foi unha importante achega á entomoloxía.
En 1787 publicou, xunto a Louis-Bernard Guyton de Morveau, Antoine Lavoisier e Claude Louis Berthollet o Méthode de nomenclature chimique, base da moderna nomenclatura química.
Abreviatura
A abreviatura Fourcroy emprégase para recoñeces a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Tayloria tenuis
Tayloria tenuis é unha especie de briófita da familia Splachnaceae. Esta especie foi descrita por vez primeira por (Dicks. Ex With. ) Schimp. en 1876.
Teófilo Cubillas
Teófilo Juan Cubillas Arizaga, alcumado El Nene, nado o 8 de marzo de 1949 en Lima, é un exfutbolista profesional peruano. Foi escollido como o mellor xogador da historia do Perú nunha enquisa da IFFHS, a cal o incluíu entre os mellores 50 do mundo. Ademais, en 2004, Pelé escolleuno como un dos FIFA 100, unha lista cos 125 mellores futbolistas. Cubillas axudou á a conseguir a súa segunda Copa América en 1975 e a chegar aos cuartos de final do Mundial de 1970, onde foi nomeado mellor xogador promesa.
Os Amados, Peitieiros, Gondomar
Os Amados é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Símbolo nacional
miniatura|Bandeira nacional da [[India]] miniatura|O monte [[Kriváň (monte)|Kriváň, símbolo non oficial de Eslovaquia]] Un símbolo nacional é un símbolo dunha entidade que se considera e se manifesta ante o mundo como unha comunidade nacional: estados soberanos mais tamén nacións e países en estado de dependencia colonial ou doutro tipo, integración federal ou mesmo comunidades etnoculturais consideradas "nacionalidade" aínda que non teñan autonomía política.
Telaranea nematodes
Telaranea nematodes é unha especie de hepática da familia Lepidoziaceae. Esta especie foi descrita por primeira vez (Austin) M. Howe en 1902.
Símbolo nacional
Os símbolos nacionais pretenden unir o pobo creando representacións visuais, verbais ou icónicas do pobo, dos valores, dos obxectivos ou da historia nacionais. Estes símbolos adoitan reunirse como parte de celebracións de patriotismo ou nacionalismo e están deseñados para ser inclusivos e representativos de todas as persoas da comunidade nacional.
Símbolos nacionais oficiais
Os símbolos oficiais máis habituais son:
Símbolos non oficiais
En moitos sentidos, os lugares coñecidos dun país tamén poden verse como símbolos nacionais, así como os artigos tradicionais de artesanía, os traxes populares, os monumentos naturais, as epopeas e os mitos nacionais, así como símbolos utilizados polas seleccións deportivas nacionais e os seus seareiros.
A Fonte, Peitieiros, Gondomar
A Fonte é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Ladróns de trens
Ladróns de trens (en The Train Robbers) é un filme estadounidense de 1973 escrito e dirixido por Burt Kennedy e protagonizado por John Wayne, Ann-Margret, Rod Taylor, Ben Johnson e Ricardo Montalbán. A rodaxe tivo lugar no Parque Nacional Sierra de Órganos na vila de Sombrerete, México.
A Gándara, Peitieiros, Gondomar
A Gándara é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Escudo (bioloxía)
miniatura|Escudos no pé dun [[aligátor.]] En zooloxía de vertebrados, un escudo é unha placa externa ósea ou escama cuberta de material córneo que recobre a superficie de moitos vertebrados como tartarugas (formando a súa coiraza), os crocodilianos e os pés das aves. En zooloxía de invertebrados, o termo utilízase para describir a porción anterior do mesonoto de insectos e algúns arácnidos (por exemplo, as carrachas da familia Ixodidae).
Propiedades
alt=|miniatura|Detalle dun [[Glyptodon mostrando os seus escudos. Da colección do Museo dos Nenos de Indianapolis.]] miniatura|Detalle dos escudos dunha tartaruga [[Stigmochelys pardalis.]] Os escudos son similares a escamas e exercen a mesma función. A diferenza das escamas dos lagartos e serpes, que están formadas de compoñentes da epiderme, os escudos orixinanse na capa inferior vascular da pel e o elemento epidérmico está só na superficie superior. Unha vez que se forman no derma vivo, os escudos producen unha capa externa córnea que é superficialmente similar á das escamas. Os escudos normalmente non se solapan como as escamas das serpes (pero ver o pangolín). A capa externa da proteína queratina deposítase fragmentariamente e non nunha capa continua da pel como nas serpes e lagartos. A base dérmica pode conter óso e produce unha armadura dérmica. Os escudos con base ósea denomínanse osteodermos. Os escudos dérmicos tamén se encontran nos pés das aves e nas colas dalgúns mamíferos e crese que son a forma primitiva da armadura dos réptiles.
O termo tamén se usa para describir a pesada armadura do armadillo e do extinto Glyptodon, e é ocasionalmente usado como unha alternativa a "escama" á hora de describir as serpes ou certos peixes, como o esturión, arenque e os alosinos.