cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Demóstenes
Cicerón aclamouno como "o orador perfecto" ao que non lle faltaba nada e Quintiliano loouno, dirixíndose a el como "lex orandi" ("a norma da oratoria") e dicindo del que "inter omnes unus excellat" ("de entre todos, sobresae un").
Familia e educación
Demóstenes naceu no ano -384, durante o último ano da 98.ª Olimpíada ou o primeiro da 99ª. Seu pai, do mesmo nome, pertencía á tribo (phyle) pandionisia e vivía no Demo de Peania, nos arredores de Atenas. Pertencía a unha rica familia mercantil, ou que lle valeu o desprezo das vellas familias aristocráticas. Seu pai, Demóstenes de Peania, posuía unha fábrica de armas.
Esquines, o maior rival político de Demóstenes, mantería máis tarde que a súa nai, Cleóbula, era de orixe escita, aínda que algúns estudosos modernos poñen en dúbida esta afirmación.
Aos sete anos Demóstenes quedou orfo. O seu pai deixoulle unha fortuna en fideicomiso, quedando ao coidado dos seus tíos, Afobo e Demofón, así como dun tal Terípido. Os seus titores dilapidaron a súa fortuna, xa sexa por erro de xestión ou por mala intención, quedando o mozo Demóstenes en extrema pobreza.
Axiña que Demóstenes alcanzou a maioría de idade, esixiu unha auditoría de contas da xestión realizada polos seus titores. Segundo Demóstenes, a revisión das contas demostraba a apropiación indebida do seu patrimonio. Aínda que o seu pai lle deixou un patrimonio de case catorce talentos, que equivalerían de forma aproximada a uns 400.000 dólares estadounidenses de 2008. Demóstenes dixo no xuízo que os seus titores non lle deixaron nada agás a casa, catorce escravos e trinta minas de prata (30 minas equivalían a medio talento).
Aos 20 anos, Demóstenes demandou aos seus titores, intentando recuperar o seu patrimonio. Durante os xuízos pronunciou cinco discursos: tres Contra Afobos, entre o -363 e o -362, e dous Contra Ontenor entre o -362 e o -361. O tribunal fixou os danos e perdas sufridos por Demóstenes en dez talentos (285.000 dólares estadounidenses de 2008). Cando finalizaron todos os preitos, Demóstenes só logrou recuperar unha porción de toda a súa herdanza.
Entre o -366, data na que alcanzou a maioría de idade, e o -364, Demóstenes e os seus extitores buscaron arduamente unha saída negociada ao conflito, aínda que non conseguiron chegar a un arranxo porque ningunha das dúas partes estaba disposta a facer concesións. Ao mesmo tempo, Demóstenes preparouse para os xuízos mediante o adestramento das súas habilidades oratorias.
Aos 16 anos Demóstenes asistira a un proceso de Calístrato de Afidna (-367), quedando sorprendido polo talento do orador. Calístrato estaba entón no momento cúspide da súa carreira e gañou un preito dunha importancia considerábel. Aparentemente, esa experiencia levouno a decidirse por aprender a retórica.
Segundo Friedrich Nietzsche, filólogo e filósofo alemán, e Constantine Paparregopoulus, historiador grego, Demóstenes foi alumno de Isócrates. Segundo Cicerón, Quintiliano e o biógrafo romano Hermipo, foi un alumno de Platón. Luciano, un retórico e satírico romano-sirio, inclúe os filósofos Aristóteles, Teofrasto e Xenócrates entre os seus profesores. Con todo, todas estas afirmacións son hoxe en día postas en dúbida.
De acordo con Plutarco, Demóstenes converteuse en alumno de Iseo, outro orador ático, aínda que nesa época Isócrates tamén daba clases na área, especializándose nos problemas de sucesións. O motivo pode ser ou ben que non puidese pagar os honorarios de Isócrates, ou porque pensaba que o estilo de Iseo encaixaba mellor coa súa forma de ser, máis vigorosa e astuta. Ernst Curtius, un arqueólogo alemán, describía a relación entre alumno e profesor como "unha alianza armada intelectual". Tamén se dixo que Demóstenes pagou ao seu profesor unhas 10.000 dracmas (aproximadamente medio talento) baixo a condición de que deixase a escola de retórica que abrira e se dedicase de maneira total ao ensino de Demóstenes. Outra versión afirma que Iseo non cobrou nada a Demóstenes polo ensino. Con todo, segundo Sir Richard C. Jebb, estudoso británico clásico, "a relación entre Iseo e Demóstenes como profesor e alumno apenas puido ser nin moi íntima nin de moi longa duración". Konstantinos Tsatsos, profesor e académico grego, cre que Iseo axudou a Demóstenes na creación dos seus primeiros discursos xudiciais contra os seus titores.
Tamén tivo unha filla, "a primeira e única que algunha vez lle chamou pai", segundo Esquines, nun comentario acedo. A súa filla morreu nova, antes de casar, poucos días despois da morte de Filipo. O seu sobriño Demócares foi tamén político e orador.
Acusacións concernentes á súa vida persoal
Nos seus discursos, Esquines frecuentemente utilizaba as relacións pederastas de Demóstenes para atacalo. O contido dos ataques non era o feito de que Demóstenes tivese relacións con mozos (algo que naquela época non era raro nin socialmente inaceptábel), senón que o seu comportamento como erastés fora inadecuado, e que a súa forma de actuar non beneficiaba os mozos (como era o esperado) senón que os danaba. No caso de Aristión, un mozo de Platea que viviu durante moito tempo na casa de Demóstenes, Esquines burlábase da súa falta de control sexual e do seu posíbel comportamento efeminado.
No caso de Cnosio, Esquines fai outra acusación de índole sexual, aínda que neste caso acusa a Demóstenes de deitar este coa súa esposa para que a deixase embarazada.
Ateneo, pola súa banda, móstranos outro punto de vista, argumentando que foi a muller a que deitou co mozo nun ataque de celos. miniatura|Demóstenes Esquines tamén acusaba a Demóstenes de conseguir diñeiro a través das súas relacións con mozos adiñeirados. Dicía que enganou a Aristarco, o fillo de Mosco, coa idea de que o podería converter nun grande orador.
En calquera caso, a historia das relacións de Demóstenes con Aristarco é máis que dubidosa, e non se coñece pupilo ningún de Demóstenes con ese nome.
Carreira como logógrafo
Ao finalizar os preitos contra os seus titores e como forma de gañarse a vida, Demóstenes dedicouse a redactar discursos para a súa utilización en preitos privados de terceiras persoas. Destacou moito no seu traballo, e foi conseguindo unha carteira de clientes ricos e poderosos.
Por outra banda, un logógrafo ateniense podía permanecer no anonimato e non figurar como tal en ningures, o cal nalgunhas ocasións podía ocasionar que un profesional deste estilo se dedicase aos seus intereses persoais en prexuízo dos do seu cliente (non se podían examinar os posíbeis conflitos de intereses dunha persoa anónima). Esquines tamén acusou a Demóstenes de comportamento pouco ético no seu traballo, dicindo que transmitira aos opoñentes dos seus clientes algúns dos argumentos que utilizarían no xuízo.
Por exemplo, Esquines acusou a Demóstenes de escribir un discurso para un tal Formión, un rico banqueiro, e logo comunicalo a Apolodoro, que estaba preparando cargos contra Formión. Plutarco apoiaba esta acusación, dicindo que Demóstenes "crese que actuara de forma deshonesta".
Adestramento da oratoria
miniatura|Demóstenes Practicando Oratoria por [[Jean Lecomte du Nouÿ (1842-1923). Demóstenes adoitaba estudar nunha habitación subterránea que construíra el mesmo. Tamén adoitaba falar con pedras na boca e recitar versos mentres corría. Para fortalecer a súa voz, falaba na beira do mar por encima do son das ondas.]] Antes ata de cumprir os 21 anos no -363, Demóstenes demostrara certo interese pola política. No -363, -359 e -357 desempeñou o posto de trierarca, encargándose do mantemento e abastecemento dunha trirreme. No -348 fíxose cargo dunha corexía, e pagaba os gastos dunha produción teatral.
Aínda que Demóstenes dixo que nunca avogaba en ningún caso privado, non está claro aínda cando abandonou Demóstenes a lucrativa (aínda que non tan prestixiosa) profesión de logógrafo, e se é que chegou a facelo.
Segundo Plutarco, durante o primeiro discurso público do mozo Demóstenes, a audiencia burlábase do seu problema de elocución (dificultade en pronunciar o /R/) e o seu estraño e duro estilo, que estaba pragado de longas frases con argumentos formalistas ata un extremo duro e desagradábel. Afirmaba o de Queronea que tiña unha debilidade na voz, unha fala estraña e difícil de entender e unha falta de aire que, ao romper e desenlazar as frases, escurecía moito o sentido e o significado do que dicía.
Demóstenes levou a cabo un estrito programa para superar esas deficiencias e mellorar a súa locución. Traballou a dicción, a súa voz e os seus xestos ata o punto que o seu afán e a súa devoción se volveron proverbiais. Con todo, non se sabe con certeza se estes relatos son verdadeiros feitos da vida de Demóstenes ou meras anécdotas utilizadas para ilustrar a súa perseveranza e determinación.
Incremento da actividade política
Aínda que se cre que continuou coa práctica legal privada como logógrafo, o feito é que a partir do ano -354 Demóstenes interesouse cada vez máis polos asuntos públicos, facéndose famoso polos seus discursos que versaban sobre o restablecemento do espírito público en Atenas e sobre a conservación da cultura grega nun momento en que o modelo de cidade-estado se vía ameazado.
No -355 escribiu Contra Androcio e no -354, Contra Leptino, dous feros ataques contra individuos que pretendían eliminar unhas exencións de impostos. En Contra Timócrates e Contra Aristócrates avogou pola eliminación da corrupción, denunciando medidas que vía como deshonestas ou contrarias das tradicións atenienses. Todos estes discursos ofrecen unhas primeiras mostras sobre as súas ideas de política exterior, como puidesen ser a importancia da frota, as alianzas, ou o honor nacional. Partidario de Eubulo, en -354 Demóstenes pronunciou en favor deste o seu primeiro discurso político, Sobre as symmorías, no que defendía a moderación ao mesmo tempo que propoñía a reforma das symmorías como unha fonte de financiamento para a frota ateniense, defendendo o aumento das obrigacións con respecto ás trierarquías.
Con todo, axiña cortou con Eubulo, ao que atacou no -352 (Sobre a sintaxe), ao mesmo tempo que se pronunciaba contra a política exterior ateniense co discurso Polos megalopolitanos (-353), que chamou a atención dos atenienses sobre o perigo que representaba o poder de Esparta, trala debacle de Tebas. Tamén se opuxo a Eubulo no -351, co discurso Pola liberdade dos rodios.
Eubulo era naquel tempo o político máis influente de Atenas, situación que mantivo no período entre o -355 e o -342, e estaba en contra da intervención nos asuntos internos doutras poles gregas.
Aínda que ningún dos seus primeiros discursos tivo éxito, Demóstenes foi aos poucos facéndose un oco dentro do grupo das personalidades políticas de importancia ao mesmo tempo que, doutra banda, rompía coa facción política de Eubulo (facción á que pertencía Esquines). Nesa época Demóstenes foi plantando os alicerces dos seus futuros éxitos políticos, o que o levaría a se converter no líder do seu propio partido. Os seus argumentos mostraban o seu desexo de articular as necesidades e intereses de Atenas.
No ano -351, Demóstenes sentiuse suficientemente forte como para mostrar a súa visión sobre o asunto de política exterior máis importante ao que se enfrontaba Atenas naquel tempo: a postura que debería tomar a cidade con respecto a Filipo II de Macedonia. Segundo comenta Jacqueline de Romilly, filóloga membro da Academia francesa, a ameaza de Filipo daría a Demóstenes un enfoque e unha razón de ser. A carreira política de Demóstenes é virtualmente a historia da política exterior ateniense.
Primeira Filípica e as Olínticas (-351 - -341)
miniatura|[[Filipo II de Macedonia: medalla da vitoria (niketerion) do século -II (París, Cabinet des médailles da Biblioteca Nacional de Francia). Demóstenes percibía ao rei de Macedonia como unha ameaza para a autonomía de todas as cidades-estado gregas.]] Demóstenes dirixiu as súas enerxías contra o crecente poder do rei Filipo II de Macedonia, a quen vía como unha ameaza non só para Atenas senón para todas as cidades-estado gregas.
Gran parte dos seus mellores discursos dirixíronse contra o poder crecente do rei Filipo II de Macedonia. Desde o ano -357, cando Filipo cercou Anfípolis e Pidna, Atenas e Macedonia estiveran formalmente en guerra.
No -352 Demóstenes describiu a Filipo como o maior e o peor inimigo da súa cidade. O discurso sería un avance dos feros ataques que Demóstenes lanzaría contra o rei macedonio durante os anos que seguiron. Un ano despois criticou a aqueles que subestimaban o poder de Filipo e avisaba de que era tan perigoso como o propio rei de Persia.
No -352 as tropas atenienses lograron con éxito enfrontarse a Filipo nas Termópilas, pero a vitoria macedonia sobre os focios na batalla do Campo de Azafrán supuxo un duro golpe para Demóstenes.
O seu primeiro discurso contra Filipo, coñecido como a Primeira Filípica (-351 - -350), tiña como tema a preparación e a reforma do fondo social de Atenas, o alicerce principal das políticas de Eubulo. Exhortou aos atenienses a que espertasen da súa falsa seguridade e pediu que a guerra se estendese a Tracia, pero non tivo éxito. Desde ese momento e ata o -341, todos os discursos de Demóstenes referíanse ao mesmo asunto: a loita contra Filipo. No -349, para completar o seu dominio do mar Exeo Filipo marchou contra Olinto, aliado de Atenas e a última cidade da Calcídica que lle quedaba por dominar. Olinto pediu axuda a Atenas, e Demóstenes pronunciou con tal motivo as tres Olínticas, nas que solicitou a Atenas axuda para o seu aliado. Nos tres discursos, Demóstenes criticaba os seus compatriotas por non facer nada, e urxía a Atenas a axudar a Olinto contra o "bárbaro" macedonio.
Malia os avisos de Demóstenes, os atenienses enguedelláronse nunha guerra inútil en Eubea e non ofreceron apoio militar a Olinto. O tratado subseguinte, a paz de Filócrates, era insoportábel para el, que non o considerou máis que un respiro entre dúas batallas.
O caso de Meidias (-348).
No -348 ocorreu un caso peculiar: Meidias, un rico ateniense, deulle unha labazada publicamente a Demóstenes, que naquel tempo ocupaba un cargo na Corexía, un gran festival relixioso en honor ao deus Dioniso. Meidias era un amigo de Eubulo e apoiaba a campaña militar en Eubea. Tamén era un vello inimigo de Demóstenes que entrara violentamente na súa casa no -361, xunto co seu irmán Trasíloco, para se apoderar dela.
Demóstenes decidiu presentar unha querela contra o seu rico opoñente e escribiu o discurso xudicial Contra Meidias. O discurso ofrece información moi valiosa sobre a lei ateniense nesa época e especialmente sobre o concepto grego de Hibris ou ambición excesiva, que se trataba nesa cidade como un crime que ía non só contra a cidade senón contra a sociedade en si mesma. Demóstenes defende que o estado democrático perece se o goberno da lei vese socavado polos homes ricos e sen escrúpulos, e que todos os cidadáns adquiren poder e autoridade en todos os asuntos de estado grazas a "a forza das leis".
Segundo o filólogo Henri Weil, Demóstenes retirou finalmente os cargos contra Meidias por razóns políticas, e nunca chegou a pronunciar Contra Meidias, aínda que Esquines mantivo que Demóstenes fora subornado para retiralos.
Paz de Filócrates (-347 - -345).
miniatura|right|300px|Ilustración de 1898, obra de Louis Loeb (1866 - 1909): Demóstenes ante a asemblea principal de Atenas (ekklesía) no ano -346 No ano -348, Filipo II conquistou Olinto e arrasouna ata os seus cimentos. Logo seguiu avanzando e conquistou a Calcídica e todos os Estados da federación calcídica que antes estaban liderados por Olinto. Tras estas vitorias macedónicas, Atenas dirixiuse para ese Estado á busca da paz. Demóstenes atopábase a favor de asinar un tratado con Filipo II. En -347 enviouse unha delegación ateniense a Pella co obxectivo de negociar un tratado de paz e Demóstenes estaba entre os doce embaixadores enviados (-346) para entrevistarse con Filipo, delegación na que tamén se atopaban Esquines e Filócrates. Segundo Esquines, no seu primeiro encontro con Filipo, Demóstenes desmaiaríase do medo.
Valadares, Valadares, Outes
Valadares é un lugar da parroquia de Valadares no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 31 habitantes (12 homes e 19 mulleres).
Demóstenes
Paz de Filócrates (-347 - -345).
A ekklesía aceptou oficialmente os duros termos que Filipo impuxera. Con todo, cando a delegación ateniense chegou a Pella para recibir o xuramento de Filipo necesario para considerar que o tratado fora acordado, este atopábase en plena campaña militar. Filipo estaba atrasando de forma deliberada o momento da negociación e posíbel acordo porque esperaba poder manter baixo a súa soberanía todas aquelas posesións atenienses que puidese conquistar antes de ratificar o tratado. Demóstenes, ansioso ante o atraso, insistía en que a embaixada debería viaxar ao lugar en que se atopase Filipo, e conseguir o xuramento sen demora pero, con todo, os enviados atenienses (incluídos tanto el como Esquines) permaneceron en Pella ata o regreso de Filipo da súa campaña con éxito en Tracia. Finalmente xurouse a paz en Feres, pero Demóstenes acusou ao resto de enviados de actuar neglixentemente por intereses económicos.
Xusto logo da firma da Paz de Filócrates, Filipo atravesou as Termópilas e conquistou Fócida, mentres que Atenas permaneceu inactiva e non enviou axuda ningunha á rexión. Apoiada por Tebas e Tesalia, Macedonia tomou o control sobre os votos de Fócida na Anfictionía, unha organización relixiosa formada para apoiar aos grandes templos de Apolo e Deméter. Malia certa reticencia por parte dos líderes atenienses, Atenas finalmente aceptou a entrada de Filipo no Consello da Liga, estando Demóstenes entre aqueles que apoiaron esta opción, tal como nos indica no seu discurso Sobre a paz.
Segunda e Terceira Filípicas (-344 - -341).
miniatura|Imaxe do Quersoneso e da área circundante tomada desde un satélite. O Queroneso converteuse no foco dunha agre disputa territorial entre Atenas e Macedonia. Foi finalmente cedida a Filipo en [[-338.]] Entre os seus discursos deste período destacan a Segunda Filípica, o discurso coñecido como Sobre a falsa embaixada, contra Esquines, e a Terceira Filípica na que se esixía unha acción resolta contra Filipo (-341). Destes, as Filípicas considéranse discursos políticos, mentres que Sobre a falsa embaixada é un discurso pronunciado no ámbito xudicial.
En -344 Demóstenes viaxou ao Peloponeso, coa finalidade de conseguir alianzas e afastar o maior número posíbel de cidades da influencia macedonia, aínda que os seus esforzos foron xeralmente infrutuosos. A maior parte dos peloponesios vían a Filipo como o garante da súa liberdade, e mesmo enviaron unha embaixada conxunta a Atenas para presentar as súas queixas ante a actividade de Demóstenes. En resposta á devandita embaixada, Demóstenes pronunciou a Segunda Filípica, un vehemente ataque contra a persoa de Filipo. No ano -343 Demóstenes pronunciou Sobre a falsa embaixada, dirixida contra o seu rival político Esquines, que estaba enfrontándose a un cargo de alta traizón. Esquines foi finalmente absolto por unha estreita marxe de trinta votos, nun xurado cuxo número podería ser de ata 1.501.
Cando o exército macedonio se aproximaba ao Quersoneso Tracio, un xeneral ateniense chamado Diopeites arrasou o distrito marítimo de Tracia, incitando a resposta de Filipo. A asemblea ateniense reuniuse para estudar a situación e Demóstenes pronunciou o seu discurso Sobre o Quersoneso, co que convenceu aos atenienses a non chamar a Diopeites de volta a Atenas. Tamén no -342 pronunciou a Terceira Filípica, que se considera como o mellor discurso político de toda a súa carreira. Utilizando todo o poder da súa elocuencia, Demóstenes esixiu á asemblea ateniense unha firme resposta contra Filipo, pedindo ao pobo ateniense unha enérxica demostración de forza. Dicíalles que sería "mellor morrer mil veces que render tributo a Filipo". Tras este discurso Demóstenes tomou o control da política ateniense e foi capaz de debilitar considerabelmente a facción pro-macedonia liderada por Esquines, converténdose no líder político máis influente de Atenas.
Batalla de Queronea (338).
miniatura|200px|A estrela de Vergina, símbolo da monarquía macedonia. A Cuarta Filípica (-340), foi na realidade unha declaración de guerra que conduciu a outra derrota grega ás mans dos macedonios: En gran parte grazas aos esforzos de Demóstenes, o intento de Filipo, no -340, de capturar Bizancio (actual Istambul) atrasouse.
En -341 Demóstenes foi enviado a Bizancio, onde buscou a renovación da alianza con Atenas. Grazas ás súas manobras diplomáticas, Abidos tamén se uniu á causa. Por outra banda, estes acontecementos preocuparon a Filipo e incrementaron a súa animadversión contra Demóstenes. A asemblea ateniense, con todo, non tivo en conta as queixas de Filipo contra a conduta de Demóstenes e denunciou o tratado de paz, o que de feito significaba unha declaración de guerra.
Filipo decidiu actuar de inmediato. O inverno de -339 - -338 atravesou as Termópilas e entrou en Anfisa, onde venceu rapidamente á poboación da cidade. Tras esta significativa vitoria, Filipo entrou na Fócida en -338 e logo dirixiuse ao sueste, baixando o val do río Cefiso, para asediar e capturar a cidade de Elateia, onde restaurou as fortificacións.
Mentres tanto, Atenas dedicouse a forxar unha alianza coas cidades de Eubea, Megara, Acaia, Corinto, Acarnania, así como con outros estados menos importantes do Peloponeso. En calquera caso, a alianza máis desexada para Atenas era coa cidade-estado de Tebas.
Co obxectivo de conseguir dita alianza, Atenas enviou a Demóstenes á cidade de Beocia. Filipo, pola súa banda, tamén enviou a súa propia delegación coa finalidade contraria, pero non logrou evitar que Demóstenes adherise a Tebas á súa causa. Non chegou aos nosos días o discurso completo de Demóstenes diante o pobo tebano, polo que as argumentacións que utilizou para convencer a Tebas para unirse á alianza descoñecémolas. De calquera modo, a alianza produciuse a cambio dun prezo: Politicamente, o control de Beocia por parte de Tebas foi recoñecido de forma oficial. Militarmente, Tebas conseguiu o mando supremo da tropas aliadas de terra, e o mando conxunto con Atenas da armada no mar. Ademais, Atenas pagaría dous terzos do custo militar total da campaña.
Tal era o odio de Filipo contra Demóstenes que, segundo relata Diodoro Sículo, o rei burlouse trala batalla dos infortunios do político ateniense. Con todo, o tamén orador e político ateniense Démades dise que fixo o seguinte comentario ao rei:
Segundo conta Diodoro, Filipo reaccionou ante estas palabras e detivo inmediatamente a súa actitude.
Trala súa vitoria, Filipo foi só severo con Tebas, a cal pasou a controlar directamente mediante o nomeamento de gobernantes macedonios. Atenas foi tratada de forma máis magnánima, obrigándoa só a que disolvese a súa liga naval e a que abandonase as súas posesións en Tracia, mentres que en troco lle garantía a independencia. Malia todo iso, Demóstenes continuou falando contra Macedonia, mesmo trala derrota de Queronea.
Enfrontamento con Alexandre. Discurso "Sobre a Coroa".
miniatura|[[Mosaico de Alexandre Magno, atopado en Pompeia, e copia dunha pintura orixinal grega do século -III que se perdeu. En -336 - -335 o Rei de Macedonia atallou os intentos de resistencia das cidades gregas e acabou coas esperanzas de Demóstenes de recuperar a independencia ateniense.]] Trala batalla de Queronea, Filipo impuxo un severo castigo á cidade de Tebas, aínda que foi bastante transixente á hora de impoñer a Atenas as condicións dun acordo de paz. Demóstenes defendeu a fortificación de Atenas e foi elixido pola ekklesía para pronunciar o discurso fúnebre polos cidadáns mortos na guerra contra Macedonia.
Liga Mexicana de Béisbol
A Liga Mexicana de Béisbol, ou LMB, é o principal campionato de liga de béisbol profesional que se disputa en México. Trátase dunha liga de verán, a diferenza doutras ligas de béisbol mexicanas menos importantes que discorren durante os meses de outono e inverno (como a Liga Mexicana do Pacífico, ou LMP). Así pois, a LMB comeza cada ano en marzo e remata en agosto cos play offs.
Demóstenes
Enfrontamento con Alexandre. Discurso "Sobre a Coroa".
No -336 Filipo foi asasinado durante a voda da súa filla, Cleopatra de Macedonia co rei Alexandre de Epiro. Trala súa morte, o exército proclamou rei ao seu fillo primoxénito, Alexandre. Mentres tanto, cidades como Atenas ou Tebas vían neste cambio de líder unha oportunidade para recuperar a súa total independencia, e Demóstenes estivo entre os atenienses que tomaron un rol máis activo na dirección da revolta de Atenas. Segundo Esquines, "era tan só o sétimo día trala morte da súa filla, e malia que as cerimonias de loito non se completaron, púxose unha coroa de flores na cabeza e roupas brancas polo seu corpo, e estivo aí, facendo ofrendas en agradecemento, violando toda decencia".
Liga Mexicana de Béisbol
Polo número de espectadores que enchen os estadios, a LMB é a cuarta liga de béisbol máis importante do mundo, despois da MLB norteamericana, da NPB xaponesa e da KBO surcoreana.
Liga menor
A Liga Mexicana de Béisbol naceu no ano 1925 e dende 1955 forma parte do béisbol organizado norteamericano. A LMB é unha minor league de nivel AAA, o que quere dicir que ten a máxima categoría dentro da estrutura das ligas menores da MLB norteamericana. As ligas menores son torneos asociados á MLB nas que os equipos traballan cos seus xogadores, con promesas saídas do sistema deportivo universitario norteamericano e con outros xogadores que os equipos da MLB queren poñer a proba. Moitos equipos da Liga Mexicana de Béisbol teñen acordos asinados en exclusiva con equipos da Major League Baseball para a cesión de xogadores. A Liga Mexicana de Béisbol ten a particularidade de ser a única competición pertencente ó béisbol organizado norteamericano que está enteiramente fóra dos Estados Unidos.
Demóstenes
Enfrontamento con Alexandre. Discurso "Sobre a Coroa".
Demóstenes tamén enviou mensaxeiros ao xeneral Átalo, pai da última esposa de Filipo, a quen consideraba un opoñente interno ao trono de Alexandre. En calquera caso, Alexandre marchou axiña para Tebas, que se someteu pouco despois de velo aparecer fronte ás súas portas. Cando os atenienses se decataron de que Alexandre se moveu tan rápido para Beocia rendeu o pánico e suplicaron piedade ao novo rei de Macedonia. Alexandre, pola súa banda, limitouse a amonestalos, e non impuxo castigo ningún pola sublevación. En -335 Alexandre sentiuse con suficiente fortaleza como para se enfrontar con Tracia e Iliria. Mentres estaba loitando no norte, os tebanos e os atenienses rebeláronse unha vez máis, crendo os rumores que se estenderon sobre a posíbel morte de Alexandre. Darío III de Persia financiou as cidades gregas que se levantaron contra Macedonia, e dise que Demóstenes podería recibir uns 300 talentos (uns 8,5 millóns de dólares) en nome de Atenas, motivo polo cal se enfrontou despois a acusacións por apropiación indebida.
Liga Mexicana de Béisbol
Formato
O campionato 2011 xogouse a 40 series, 24 fronte a rivais da mesma zona (catro fronte a cada equipo, dous como local e dous como visitante), e 14 fronte a rivais da outra zona (dous fronte a cada equipo, un como local e un como visitante). Os primeiros 90 encontros se xogáronse en series de tres (30 series), mentres que as series restantes se xogaron a dous partidos (10 series). En total cada equipo xogou 110 encontros. No medio da tempada regular, a finais de maio, xogouse un "encontro das estrelas".
Demóstenes
Enfrontamento con Alexandre. Discurso "Sobre a Coroa".
Alexandre reaccionou de xeito inmediato e arrasou Tebas ata os seus cimentos. Non atacou Atenas, pero esixiu que todos os políticos da facción anti-macedonia fosen exiliados, sendo Demóstenes o primeiro da lista. Segundo Plutarco, unha embaixada especial de Atenas encabezada por Foción, un opositor da facción anti-macedonia, foi capaz de persuadir a Alexandre para que retirase dita esixencia.
Demóstenes, pola súa banda, e malia as súas desventuras que sufrira nos seus enfrontamentos contra Filipo e Alexandre, aínda era respectado polo pobo de Atenas. En -336 o orador Ctesifonte propuxo a Atenas que honrase a Demóstenes polos seus servizos prestados concedéndolle, de acordo coa tradición, a coroa de ouro. Con todo, a existencia en Atenas dun importante partido promacedonio facía que a posición de Demóstenes estivese sempre suxeita a oposición e a proposta converteuse nun controvertido tema político que desembocou, en -330, en que Esquines utilizase un tecnicismo legal para procesar a Ctesifonte. O motivo do procesamento era ofrecer a coroa a Demóstenes tras incorrer nunha serie de irregularidades no ofrecemento.
Liga Mexicana de Béisbol
Campións
Os equipos máis dominadores da historia da LMB son os Diablos Rojos del México, os Tigres de Quintana Roo e os Sultanes de Monterrey, con 16, 12 e 10 títulos respectivamente.
Demóstenes
Enfrontamento con Alexandre. Discurso "Sobre a Coroa".
No seu discurso máis brillante, Sobre a Coroa, Demóstenes defende a Ctesifonte e ataca vehementemente a todos aqueles que preferiron a paz con Macedonia. Non estaba arrepentido polas súas accións pasadas nin polas súas ideas políticas e insistía en que, cando estaba no poder, o obxectivo constante de todas as súas accións foi o enxalzamento do honor e a ascendencia do seu pobo, e que en todas as ocasións e en todo o que fixo preservou a súa lealdade a Atenas. Finalmente venceu a Esquines, malia que as obxeccións legais que opoñía o seu inimigo ao outorgamento da Coroa eran probabelmente válidas.
Manuel Mandianes
Manuel Mandianes Castro, nado en Loureses (Os Blancos, Ourense) o 14 de xaneiro de 1942, é un antropólogo galego.
Traxectoria
Despois de estudar no seminario, marchou como misioneiro a Colombia, onde foi acusado de guerrilleiro e, como consecuencia, expatriado. Estudou teoloxía e antropoloxía en Estrasburgo (Francia)
Demóstenes
O caso de Hárpalo.
No ano -324 a influencia política de Demóstenes comezou a decaer por culpa dun novo caso no que o acusaron de corrupción.
Manuel Mandianes
Traxectoria
É doutor en Etnografía e Antropoloxía, en Ciencias Sociais e Socioloxía , e en Teoloxía.
Demóstenes
O caso de Hárpalo.
En -324 un aristócrata macedonio chamado Hárpalo, a quen Alexandre nomeara gobernador de Babilonia e confiara unha cuantiosa cantidade de tesouros, fuxiu de Macedonia, escapando co botín, e buscando refuxio en Atenas. Demóstenes esixiu que Hárpalo fose capturado e, finalmente, Hárpalo foi encarcerado malia a oposición de Hipérides, un político da facción anti-macedonia que era un antigo aliado de Demóstenes. A ekklesía, tras unha proposta de Demóstenes, decidiu confiscar o diñeiro de Hárpalo, que foi confiado a un comité presidido por Demóstenes. Cando o comité contou o tesouro atopou que só había a metade do diñeiro que Hárpalo declarara que tiña, pero non revelaron publicamente o déficit. Máis tarde, cando Hárpalo escapou, o Areópago realizou unha auditoría, ao final da cal acusou a Demóstenes de malversar 20 talentos (570.000 dólares estadounidenses de 2008).
A Eirexa, Torres, Vilarmaior
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Demóstenes
O caso de Hárpalo.
Demóstenes foi condenado a pagar unha multa de 50 talentos (1,4 millóns de dólares estadounidenses de 2008), que non puido reunir, polo que foi condenado á prisión, aínda que escapou en pouco tempo. Aínda non está claro se as acusacións contra el tiñan ou non fundamento aínda que, en calquera caso, os atenienses axiña revogaron a sentenza. Demóstenes fuxiu para Exina ata a morte de Alexandre. Un ano máis tarde, a morte de Alexandre Magno provocou en toda Grecia unha rebelión contra Antípatro, sucesor a Alexandre como gobernador macedonio de Grecia, feito que Demóstenes aproveitou para terminar o seu exilio e entrar triunfalmente en Atenas, ao mesmo tempo que reclamaba unha nova guerra contra Macedonia. Demóstenes volve insistir aos atenienses na persecución da súa independencia de Macedonia, que se convertería na chamada Guerra Lamíaca. Con todo, Antípatro sufocou a rebelión e acabou coa oposición ao seu poder, tras o cal esixiu que os atenienses entregasen a Demóstenes e a Hipérides, xunto con outros políticos antimacedonios. Démades, xefe entón do partido promacedonio, conseguiu que a ekklesía se pregase ás esixencias de Antípatro e votase e aprobase un decreto coa condena a matar dos axitadores políticos.
Carreira política
A figura histórica de Demóstenes foi obxecto de opinións enfrontadas e de distintas valoracións ao longo dos séculos.
Plutarco, por exemplo, encomia a Demóstenes polo seu carácter. Rebatendo ao historiador Teopompo, o biógrafo insiste en que Demóstenes mantivo "o mesmo partido e dirección política que tiña desde un principio, mantívoos constantes ata o final; e estivo tan lonxe de abandonalos mentres viviu que chegou a preferir dar a súa vida a traizoar os seus principios". Doutra banda, Polibio un historiador grego do mundo mediterráneo, era moi crítico coas políticas defendidas por Demóstenes. Polibio acúsao de lanzar ataques verbais inxustificados contra grandes homes doutras cidades, tratándoos inxustamente de traidores aos gregos. O historiador mantiña que Demóstenes medía todo en función dos intereses da súa propia cidade, imaxinando que os gregos deberían ter as súas visión centrada en Atenas. Con todo, e segundo este historiador, o único que os atenienses chegaron a conseguir grazas á súa oposición a Filipo foi a derrota en Queronea, "e se non fose pola magnanimidade do rei e o seu coidado pola súa propia reputación, os seus infortunios serían aínda maiores, grazas á política de Demóstenes". Paparrigopoulos enxalza o patriotismo de Demóstenes, pero critícao por ser curto de miras. De acordo coa súa crítica, Demóstenes debería entender que os antigos Estados gregos só podían sobrevivir unificados baixo o liderado do reino de Macedonia. Polo tanto, acusa a Demóstenes de non xulgar ben os acontecementos, os opoñentes e as oportunidades, e de ser incapaz de prever o inevitábel triunfo de Filipo. Critícao por sobrevalorar a capacidade de Atenas de revivir e de retar a Macedonia. A súa cidade perdera a maioría de aliados no Exeo, mentres que Filipo consolidara o seu control sobre a rexión de Macedonia e controlaba unha gran riqueza mineral.
Chris Carey, profesor de grego na University College de Londres, conclúe que Demóstenes era mellor orador que estratego e político, aínda que tamén subliña que os "pragmáticos" como Esquines e Foción non tiñan unha visión suficientemente inspiradora como para rivalizar coa de Demóstenes. O orador pedía aos atenienses que elixisen entre o que é xusto e honorábel e o antepuxesen á súa propia seguridade e á preservación da cidade. A xente, pola súa banda, prefería o activismo de Demóstenes ata o punto de que a agre derrota de Queronea foi recibida como un prezo que valía a pena pagar na tentativa de reter a liberdade e a influencia sobre a península.
Por outra banda, segundo o tamén profesor de grego Arthur Wallace Pickard-Cambridge, o éxito é un pobre criterio para xulgar as accións da xente como Demóstenes, que actuaban motivados polo ideal político da liberdade. Filipo pedira a Atenas que sacrificase a súa liberdade e a súa democracia, mentres que Demóstenes intentaba revivir o brillante pasado da cidade. Buscaba revivir eses valores imperecedoiros e, xa que logo, converterse nun "educador da xente" (en palabras de Werner Jaeger).
Habilidade oratoria
miniatura|160px|[[Herma de Demóstenes (Múnic, Glyptothek). Copia dunha estatua póstuma honorífica do político do Ágora de Atenas esculpida orixinalmente por Polieuctos (ca. -280).]] De acordo con Dionisio de Halicarnaso, historiador grego e profesor de retórica, Demóstenes representa a etapa final do desenvolvemento da prosa ática. Este autor afirma que Demóstenes reuniu as mellores características dos estilos básicos; utilizaba habitualmente o estilo de tipo medio ou normal e aplicaba o estilo arcaico e o de elegancia chá cando era necesario. En todos e cada un dos tres estilos era mellor que os seus mestres especializados.
Demóstenes é considerado un orador consumado, adepto de todas as técnicas da oratoria que utiliza de forma conxunta no seu traballo. Nos seus discursos xudiciais iniciais, a influencia dos seus primeiros mestres é obvia, pero non enmascara o seu estilo marcado e orixinal, que tamén aparece.
Segundo Harry Thurston Peck, pertencente á escola clásica, Demóstenes "non incrementa o coñecemento; o seu obxectivo non é a elegancia; non busca brillantes ornamentos; en raras ocasións toca o corazón da xente con suaves apelacións, e cando o fai, produce só un efecto que podería mellorar calquera orador de terceira clase. Non tiña agudeza, graza ou vivacidade, tal como nós entendemos estes termos. O segredo do seu poder é simple, posto que se atopa esencialmente no feito de que os seus principios políticos estaban ligados ao seu propio espírito". No seu xuízo, Peck coincide con Jaeger, que dixo que as decisións políticas inminentes imbuían os discursos de Demóstenes cun poder artístico fascinante.
Demóstenes era capaz de combinar mensaxes curtas con explicacións extensas, harmonizando coa súa función. A súa linguaxe é simple e natural, non utiliza palabras estrañas ou artificiais. Segundo Jebb, Demóstenes era un artista capaz de facer que a súa propia arte o obedecese. Pola súa banda, Esquines estigmatizaba a súa intensidade, atribuíndo aos seus rivais fíos de imaxes absurdas e incoherentes.
Dionisio establece que o único punto débil de Demóstenes era a súa falta de senso do humor, aínda que Quintiliano vía esta deficiencia como unha virtude. Con todo, a principal crítica que se fixo a Demóstenes parece que se apoiou principalmente na súa negativa a falar ex tempore; téndose negado a miúdo a comentar asuntos que non se estudou previamente. En calquera caso, dedicaba unha elaborada preparación a todos os seus discursos e, xa que logo, os seus argumentos son os produtos dun estudo coidadoso de cada asunto. Tamén era famoso pola súa capacidade de sátira.
De acordo con Cicerón, Demóstenes vía a forma de entregar a mensaxe (os xestos, a voz etc.) como algo máis importante que o estilo. Aínda que non tiña a voz de Esquines, ou a capacidade improvisadora de Demades, utilizaba de forma moi eficiente o seu corpo para acentuar as súas palabras, conseguindo proxectar as súas ideas e argumentos cunha maior forza. Con todo, dita posta en escena non era ben acollida por todo o mundo da antigüidade: Demetrio de Falero e os comediantes ridiculizaban a "teatralidade" de Demóstenes, mentres que Esquines opinaba que Leodamas de Acarnas era superior a el.
Legado retórico
miniatura|[[Friné indo para os baños públicos como Venus e Demóstenes tentado por Esquines por J. M. W. Turner (1838), Londres, Tate.]] A fama de Demóstenes perdurou a través dos séculos. Os estudosos da Biblioteca de Alexandría editaron coidadosamente os manuscritos dos seus discursos, e os colexiais da antiga Roma estudaron a súa arte como parte do seu propio adestramento en retórica. Xuvenal aclamouno dicindo que era largus et exundans ingenii fons (unha longa e desbordante fonte de enxeño), Os discursos de Cicerón contra Marco Antonio tamén mencionaban as Filípicas.
Pola súa banda, Plutarco fixo unha mención na súa Vida de Demóstenes recalcando as fortes similitudes entre as personalidades e as carreiras políticas de Demóstenes e de Marco Tulio Cicerón:
Durante a Idade Media e o Renacemento Demóstenes mantivo unha boa reputación pola súa elocuencia. Os seus textos eran os máis estudados e lidos de todos os oradores antigos, con quizais Cicerón como único competidor real. O autor e xurista francés Guillaume du Vair encomia os seus discursos polo seu elegante estilo e artística composición; John Jewel, bispo de Salisbury, e Jacques Amyot, escritor e tradutor renacentista francés, ven a Demóstenes como un magnífico orador, ata "supremo".
Durante a segunda guerra mundial, os loitadores da resistencia francesa identificáronse con Demóstenes, e deron a Adolf Hitler o nome de Filipo. Demóstenes recoñeceuse como o símbolo da independencia e utilizouse como sinónimo da resistencia contra a opresión tiránica. Tamén constituíu unha fonte de inspiración para escritores da literatura moderna tales como Mary Renault ou Orson Scott Card.
Por outra banda, a Demosthenian Literary Society, sociedade pertencente á Universidade de Georgia, recibe a súa nome en honor a Demóstenes, sendo un tributo á súa habilidade retórica e á forma en que mellorou a súa habilidade oratoria.
Traballos
miniatura|200px|Os Logoi, os famosos discursos de Demóstenes, nunha edición de [[1570, en grego, xunto con outras obras do mesmo período.]] Parece que Demóstenes publicou a maioría dos seus discursos, se non todos. Trala súa morte, os textos das súas obras sobrevivírono, sendo gardados en Atenas e na Biblioteca de Alexandría. En Alexandría os textos incorporáronse ao corpo de literatura grega clásica que foi preservado, catalogado e utilizado polos estudosos do período helenístico. Desde entón e ata o século IV multiplicáronse as copias dos seus discursos, polo que estiveron nunha situación relativamente boa para sobrevivir ao escuro período comprendido entre os séculos VI e IX Finalmente, chegaron aos nosos días un total de sesenta e un discursos de Demóstenes. Friedrich Blass, da Escola Clásica alemá, cre que o orador escribiu outros nove discursos máis, pero que non sobreviviron.
As edicións modernas dos discursos baséanse en manuscritos dos séculos X e XI. A autoría de polo menos nove dos sesenta e un discursos discútese.
Tamén chegaron aos nosos días cincuenta e seis prólogos e seis cartas. Os prólogos eran aperturas de discursos de Demóstenes, e foron recompiladas para a Biblioteca de Alexandría por Calímaco, que cría na autoría de Demóstenes. Os estudosos modernos, con todo, están divididos: algúns os rexeitan, mentres que outros, como Blass, opinan que son auténticos. As cartas están escritas co nome de Demóstenes, pero a súa autoría foi duramente discutida.
Bibliografía
Biografías A súa época Miscelánea
Manuel Mandianes
Traxectoria
Científico titular do CSIC, dirixiu o Instituto de Estudios Sociales Avanzados (IESA) en Barcelona (entre 1996-1999). Realizou traballos de investigación sobre temas antropolóxicos de Galicia. Publicou diversos capítulos en obras colectivas e artigos en revistas como Grial, Boletín Auriense e El Museo de Pontevedra. Foi colaborador do programa da TVG Luar. É colaborador asiduo en radio, televisión e diversos medios de prensa xeralistas (El País, El Mundo, La Vanguardia, La Voz de Galicia, Faro de Vigo etc.).
Arañeira
250px|miniatura|Detalle dunha arañeira con [[resío|orballo.]] Unha arañeira ou tea de araña é unha estrutura construída por unha araña coa súa seda proteica. As arañas tecen teas en forma de funil, en forma de folla ou en espirais. As arañeiras poden estar feitas con seda pegañosa ou con seda "peluda" de captura, dependendo do tipo de araña.
Construción
miniatura|250px|Arañeira en forma de funil. As teas de araña fórmanse a partir da seda que as arañas biosintetizan e segregan a través das súas glándulas, na parte posterior do abdome. As especies máis primitivas de araña posúen poucas glándulas e polo tanto sintetizan sedas moi semellantes en tódolos casos. undefined Porén, arañas máis evolucionadas teñen ata 7 glándulas diferentes undefined coas que poden sintetizar diferentes sedas para diferentes funcións.
Eleccións municipais en Pontedeva
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Pontedeva dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Pontedeva]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Pontedeva desde a aprobación da Constitución de 1978.
Lingua achomi
A lingua achomi (en ), tamén chamado larestani, lari ou khodmoni, é unha lingua da familia irania falada no sur de Irán, principalmente na provincia de Fars, onde é falada polo pobo achomi, un grupo étnico persa xiíta e sunnita.
Esta lingua ten unha gramática diferente á gramática actual da lingua persa e ten unha forte conexión coa lingua pahlavi e coa lingua parta.
Dialectos achomi
Rama norte dos dialectos achomi:
Rama meridional dos dialectos achomi:
Ademais do anterior, a lingua achomi inclúe moitos dialectos que reciben o nome de cidades e aldeas da zona.
Célula parafolicular
miniatura|dereita|Folículos tiroides. 1. Coloide. 2. Epitelio do folículo. 3. Endotelio vascular. As células parafoliculares son células que se encontran na glándula tiroide e que producen e segregan a hormona calcitonina. Tamén se chaman células C, células claras ou células ultimobranquiais. Acompañan no tiroide ás células foliculares tiroides, pero son menos numerosas ca elas e están situadas tanto no epitelio folicular coma, principalmente, nos espazos interfoliculares, pero sempre sempre preto da base do epitelio e lonxe do lume folicular, aínda que dentro da membrana basal que rodea o folículo. Coñécense desde o século XIX (Baker, 1877) pero non se soubo a súa función ata o século XX.
Son células grandes e de tinguidura clara comparadas coas células foliculares ou o coloide do tiroide nas preparacións ordinarias, pero poden tinguirse selectivamente con nitrato de prata. Poden distinguirse citoquímicamente das células foliculares porque expresan o encima alfa-glicerofosfato deshidroxenase mitocondrial. Presentan unha serie de gránulos esféricos limitados por membrana secretorios de 0,1 a 0,4 microns que conteñen calcitonina e que se poden tinguir con azul de anilina. A calcitonina é unha hormona que fai diminuír a concentración de calcio no sangue.
Embrioloxicamente, están asociadas nos humanos aos corpos ultimobranquiais, que á súa vez derivan da cuarta (ou quinta) bolsa farínxea. As células parafoliculares derivan das células da crista neural e quedan incluídas no tiroide.
Cando as células parafoliculares se volven cancerosas, orixinan carcinoma medular de tiroide.
Algunhas poboacións de células parafoliculares, debido á súa orixe na crista neural, son utilizadas como modelo para estudar as neuronas serotoninérxicas.