cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Day Shift (filme)
Day Shift estreouse en Netflix o 12 de agosto de 2022, onde conta con versión subtitulada en galego. Recibiu valoracións mixtas por parte da crítica.
Capsicum frutescens
thumb|240px|Cultivar «Hidalgo», en floración Capsicum frutescens é un arbusto da familia das solanáceas, unha das catro especies cultivadas do xénero Capsicum, que subministra varios dos cultivares máis picantes de pementos.
Descrición
A especie foi descrita en 1753 por Linneo na páxina 189 do volume 1º da súa obra Species Plantarum.
Sinónimos
Ademais de polo nome Capsicum frutescens, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Nota taxonómica
Actualmente, febreiro de 2022, esta especie e todos os seus taxons infraespecíficos son considerados sinónimos de Capsicum annuum ou de Capsicum baccatum, e o presente artigo debe ser considerado como unha descrición das características e propiedades de simples cultivares de ditas especies.
Características
Os cultivares da pementeira Capsicum frutescens poden ser plantas perennes, anuais ou de curta duración. Son habitualmente bienais, aínda que poden sobrevivir até seis anos, pero a produción de froitos diminúe abruptamente coa idade, e se conserva só polo seu valor decorativo. As plantas poden alcanzar 1 m de altura, aínda que o seu tamaño varía de acordo a riqueza do solo e á temperatura, desenvolvéndose en maior grao en climas máis cálidos. Presentan un follaxe máis denso e compacto que outras especies de Capsicum. As follas son ovoides, lisas, de cor verde bastante claro e miden uns 8 cm de longo. As flores son de hábito vertical, e preséntanse individualmente; a corola é branca verdosa ou amarela verdosa. Son polinizadas por insectos ou son autopolinizadas. Os froitos son bagas, que adoitan creceren erectas; a súa forma vai de elipsoide-cónica a lanceoloide. Adoitan seren moi pequenos e picantes, de 10 a 20 mm de longo e de 3 a 7 mm de diámetro. Os froitos normalmente nacen de cor amarela pálida e maduran até ter unha cor vermella brillante, pero tamén poden ser doutras cores. C. frutescens ten unha variedade de formas menor en comparación con outras especies de Capsicum. Cultivares de C. frutescens foron criados para produciren cepas ornamentais debido ás súas grandes cantidades de pementos erectos que crecen en coloridos patróns de maduración. Os froitos despréndense facilmente do pedúnculo, e así facilitan a súa dispersión polas aves, que son insensíbeis á capsaicina (un irritante químico para os mamíferos, incluídos os humanos, que produce unha sensación de ardor en calquera tecido co que entre en contacto). Unha planta vigorosa pode producir máis de 120 froitos.
Distribución
A diferenza das outras formas domésticas de Capsicum, non se conta con evidencia fósil da súa existencia nos sitios arqueolóxicos americanos, pero suponse que se desernolveu en Norteamérica sobre todo en México, Centroamérica, probabelmente en Panamá, difundíndose paulatinamente pola área do Caribe e o norte de Suramérica.
Distribúese en Centro e Suramérica: Belize, Bolivia, Brasil, Chile, Colombia, Costa Rica, Ecuador. O Salvador, Honduras, Guatemala, Güiana, Güiana Francesa, México, Perú, Suriname e Venezuela.
Usos
O uso máis frecuente dos froitos é na elaboración de aderezos picantes. Consómense secos e moídos, macerados en vinagre ou fermentados en salmoira, ou simplemente frescos.
Museo de Moedas e Medallas Joseph Puig
O Museo de Moedas e Medallas Joseph Puig é un museo numismático situado en Perpiñán, Francia. É de xestión municipal e, xunto co Museo de Historia Natural e o Museo Casa Pairal, forma parte do Centro Museístico do Departamento de Cultura.
Historia
O museo ten a súa orixe na colección numismática do industrial dos tecidos Joseph Puig (1859-1929), quen grazas á fortuna nos seus negocios, construíu en 1907 a propiedade Les Tilleuls, en Perpiñán, deseñada polo arquitecto dinamarqués Viggo Dorph-Petersen.
Para evitar a dispersión da súa colección, Puig fixo a cidade de Perpiñán legataria universal de todo o seu patrimonio, sinaladamente as súas propiedades inmobiliarias, a súa biblioteca e as súas diversas coleccións, coa condición de que a colección de moedas e medallas se expuxese permanentemente na vila Les Tilleuls. Esta colección abranguía daquela unhas 30.000 pezas, entre moedas, medallas e outros obxectos afíns.
De 1954 a 1984 estivo aberto no edificio un gabinete numismático para os investigadores e os interesados, e en 1984 creouse formalmente o museo, con máis de 45.000 pezas.
Moedas
As moedas da colección corresponden a todas as épocas e a unha gran diversidade de países e culturas, desde a Antigüidade ata o euro. Ademais das pezas individuais, o museo foi o depositario de diversos tesouros monetarios achados na zona de Perpiñán, entre eles o tesouro de Bompas —de moedas romanas e galas—, o tesouro de Saint-Estève —de moedas de Afonso I de Aragón— e o tesouro de Villeneuve de la Raho —composto por moedas de Pedro I de Aragón—.
Tamén forman parte da colección unha boa representación de moedas cuñadas no obradoiro monetario de Perpiñán, e un gran número de moedas de necesidade e de fichas e pseudomoedas vinculadas ás institucións eclesiásticas, coñecidas como pallofes na tradición catalá.
Medallas
A colección abrangue tamén medallas de ouro, de prata e de bronce, algunhas delas de alto valor histórico. Abundan as de temas relacionados con Cataluña e con personaxes ilustres do Rosellón, pezas de gravadores dos séculos XIX e XX e tamén condecoracións militares.
A biblioteca
A biblioteca de Joseph Puig, que ten a súa sede no terceiro andar do edificio, está especializada en numismática, historia e arqueoloxía, e conta con máis de 5.000 referencias, entre libros e publicacións periódicas, que poden ser consultados mediante unha cita.
Fotosistema II
miniatura|400px|Fotosistema II de cianobacterias, dímero, O fotosistema II (FSII ou PSII polas súas siglas en inglés) ou auga-plastoquinona oxidorredutase é o primeiro complexo proteico das reaccións luminosas da fotosíntese oxixénica. Está localizado na membrana dos tilacoides de plantas, algas e cianobacterias. Neste fotosistema uns encimas capturan fotóns de luz para enerxizar electróns que son transferidos a través de diversos coencimas e cofactores para reducir a plastoquinona a plastoquinol. Os electróns enerxizados son recuperados a partir da oxidación da auga, na que se forman ditos electróns xunto con ións hidróxeno e oxíxeno molecular.
Ao repoñer os electróns perdidos con electróns procedentes da escisión da auga, o fotosistema II proporciona os electróns para que toda a fotosíntese poida ter lugar. Os ións hidróxeno (protóns) xerados pola oxidación da auga axudan a crear un gradiente de protóns que se utiliza para a síntese de ATP, na que se xera a molécula enerxética ATP. Os electróns enerxizados transferidos á plastoquinona son finalmente utilizados para reducir o a NADPH ou son utilizados no fluxo electrónico non cíclico. Unha substancia química chamada DCMU utilízase con frecuencia nos laboratorios para inhibir a fotosíntese. Cando está presente, a DCMU inhibe o fluxo de electróns desde o fotosistema II á plastoquinona.
Estrutura do complexo
miniatura|400px|Fotosistema II cianobacteriano, monómero,. miniatura|Esquema do fotosistema II salientando a transferencia de electróns. O núcleo central do fotosistema II consiste nun heterodímero pseudosimétrico de dúas proteínas homólogas, D1 e D2. A diferenza dos centros de reacción de todos os outros fotosistemas, nos cales a carga positiva situada no dímero de clorofila que sofre a separación de cargas fotoinducida inicial é compartida por igual polos dous monómeros, no fotosistema II intacto a carga está principalmente localizada nun dos centros de clorofila (cunha probabilidade do 70−80%). Debido a isto, o P680+ é moi oxidante e pode tomar parte na escisión da auga.
O fotosistema II de cianobacterias e plantas verdes está composto dunhas 20 subunidades (dependendo do organismo) así como outras proteínas captadoras de luz accesorias. Cada fotosistema II contén polo menos 99 cofactores: 35 moléculas de clorofila a, 12 de beta-caroteno, dúas de feofitina, dúas de plastoquinona, dous hemos, un bicarbonato, 20 lípidos, o grupo  (incluíndo dous ións cloruro), un  non hémico e dous posibles ións  por monómero. Obtivéronse varias estruturas cristalinas do fotosistema II. Os códigos de acceso de PDB para esta proteína son, , (3BZ1 e 3BZ2 son estruturas monómeras do dímero do fotosistema II), , , , , ,.
Complexo evolucionador do oxíxeno (OEC)
miniatura|200px|esquerda|Estrutura proposta do centro de manganeso
O complexo evolucionador do oxíxeno (OEC, oxygen-evolving complex), tamén chamado complexo escindidior da auga ou complexo liberador de oxíxeno, é o sitio onde ten lugar a oxidación da auga. É un agrupamento metalo-oxo que contén catro ións manganeso (en estados de oxidación de +3 a +4) e un ión de calcio divalente. Cando oxida a auga, producindo gas oxíxeno e protóns, cede secuencialmente catro electróns da auga á cadea lateral da tirosina (D1-Y161) e despois ao propio P680. Está composto de tres subunidades proteicas, OEE1 (PsbO), OEE2 (PsbP) e OEE3 (PsbQ); un cuarto péptido PsbR está asociado nas proximidades.
O primeiro modelo estrutural do complexo evolucionador do oxíxeno foi resolto usando cristalografía de raios X de cristais proteicos conxelados cunha resolución de 3,8 Å en 2001. Nos seguintes anos a resolución do modelo foi gradualmente incrementándose ata os 2,9 Å. Aínda que a obtención destas estruturas foi unha gran fazaña, non mostraban o complexo con todos os detalles. En 2011 conseguiuse resolvela a un nivel de 1,9 Å, revelando que cinco átomos de oxíxeno funcionaban como pontes oxo que ligaban cinco átomos metálicos e catro moléculas de auga unidas ao agrupamento ; atopáronse máis de 1.300 moléculas de auga en cada monómero do fotosistema II, algunhas formando amplas redes para a unión do hidróxeno, que podían sevir como canles para os protóns, a auga ou o oxíxeno. Nese estadio da investigación, suxeriuse que as estruturas obtidas por cristalografía de raios X estaban nesgadas, xa que había probas de que os átomos de manganeso eran reducidos pola alta intensidade dos raios X utilizados, alterando a estrutura observada do OEC. Isto incentivou aos investigadores a levar os seus cristais a diferentes dispositivos de raios X, chamados láseres de electróns libres de raios X, como o SLAC nos EUA. En 2014 confirmouse a estrutura observada en 2011. Coñecer a estrutura do fotosistema II non é dabondo para revelar como funciona exactamente. Así que agora empezou a carreira para resolver a estrutura do fotosistema II en diferentes etapas do seu ciclo de funcionamento (explicado máis abaixo). As estruturas actuais dos estados S1 e S3 publicáronse case simultaneamente por dous grupos diferentes, mostrando a adición dunha molécula de oxíxeno designada O6 entre Mn1 e Mn4, suxerindo que este debe ser o sitio do OEC onde se produce o oxíxeno.
Escisión da molécula de auga
miniatura|200px|esquerda|Proceso da escisión da auga: Transporte de electróns e regulación. O primeiro nivel (A) mostra o modelo orixinal de Kok do ciclo de estados S, o segundo nivel (B) mostra a ligazón entre o transporte de electróns (avance dos estados S) e o proceso de relaxación dos estados S intermedios (formación de [YzSn], n=0,1,2,3). A escisión fotosintética da auga (ou evolución do oxíxeno) é unha das reaccións máis importantes do noso planeta, xa que é a fonte de case todo o oxíxeno atmosférico. Ademais, a escisión da auga fotosintética artificial pode contribuír a un uso efectivo da luz solar como unha fonte de enerxía alternativa.
Oenothera longiflora
Oenothera longiflora é unha especie de planta con flores da familia das Onagraceae.
Fotosistema II
Escisión da molécula de auga
O mecanismo da oxidación da auga compréndese en substancial detalle. Para a oxidación da auga a oxíxeno molecular cómpre a extracción de catro electróns e catro protóns de dúas moléculas de auga. As evidencias experimentais de que se libera oxíxeno por medio dunha reacción cíclica que ten lugar no complexo evolucionador do oxíxeno (OEC) no fotosistema II proporcionáronas Pierre Joliot et al. Eles demostraron que se o material fotosintético adaptado á escuridade (en plantas superiores, algas e cianobacterias) se expón a unha serie de flashes de luz, detéctase a evolución do oxíxeno cunha oscilación amortecida de período catro típica con máximos no terceiro e sétimo flashes e con mínimos no primeiro e quinto flashes (para unha "revisión" sobre o tema ver ). Baseándolse neste experimento, Bessel Kok e colegas introduciron un ciclo de cinco transicións inducidas por flashes de luz que comprendía os denominados estados S, describindo os catro estados redox do OEC. Cando se almacenaron os catro equivalentes de oxidación (no estado S4), o OEC volve ao seu estado básico S0. En ausencia de luz, o OEC vaise "relaxar" ao estado S1; o estado S1 adoita describirse como "estable na escuridade". O estado S1 considérase que consiste en ións manganeso cuns estados de oxidación de Mn3+, Mn3+, Mn4+, Mn4+. Finalmente, os estados S intermedios foron propostos por Jablonsky e Lazar como mecanismos regulatorios e ligazóns entre os estados S e a tirosina Z.
Oenothera longiflora
A autoridade científica para a especie é Linné., publicada en Mantissa Plantarum 227. 1771.
Fotosistema II
Escisión da molécula de auga
En 2012 Renger expresou a idea de que había cambios internos nas moléculas de auga en óxidos típicos en diferentes estados S durante a escisión da auga.
Oenothera longiflora
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
Fotosistema II
Inhibidores
Os inhibidores do PSII utilízanse como herbicidas. Hai dúas familias químicas principais, as triazinas derivadas do cloruro cianúrico das cales a atrazina e a simazina son os que máis se usan, e as aril ureas, que inclúen o chlortoluron e o diuron (DCMU).
Marina Vargas
Marina Rodríguez Vargas, nada en Granada o 28 de outubro de 1980, coñecida como Marina Vargas, é unha artista multidisciplinar española. A súa linguaxe artística céntrase na iconografía clásica, o sacro, a mitoloxía, creando unhas réplicas realizadas en formatos monumentais baixo unha mirada comprometida feminista, a cal impregna toda a súa obra.
Traxectoria artística
A realización dos seus proxectos vai precedida de longos períodos de estudo, de investigación sobre os temas da historia que aborda, de lecturas especializadas, inviste moitas horas previas á realización de cada unha das súas esculturas. O traballo desta artista inserido no neobarroco, realízao cunha coidada posta en escena. Nas súas obras prodúcense diálogos constantes ao redor das ideas das idolatrías xudeocristiás relixiosas de Occidente, a sexualidade, a feminidade, a violencia, o amor e o desexo, unha obra cargada de dramatismo, de brutalidade e beleza combinada; son obras nas que reina o simbolismo revisionista das identidades contemporáneas, crea un novo modelo de beleza híbrido e monstruoso que esqueceu por completo o silencio do canon clásico.
A súa obra presentouse en varias feiras internacionais de arte contemporánea como Arco España, Zona Maco (México DF), Cosmoscow Art fair ou Artinternational Estambul, a Feria Internacional Arte Santander, entre outras.
Bolsas, residencias e premios
No ano 2020 recibe o premio de Artes Plásticas na XIII edición do Concurso de Artes Plásticas “La Rural”, organizado pola Fundación Caja Rural de Jaén.
2012 Centre d’Art Contemporain Essaouira, Ifitry, Marrocos, La mujer en las industrias culturales y creativas del área africano - mediterránea, Foro Casablanca, II edición; dirixido por Víctor del Campo Yllera de la Mora
2011 I Encontro de artistas novos, Cidade da Cultura de Galicia, Santiago de Compostela; dirixido por Rafael Doctor
2009 Bolsa Iniciarte para a produción do proxecto ‘La Vigilia del Agotamiento’
2008 Primeiro premio Injuve de Artes Visuales, Madrid
Premio Instituto Andaluz de la Juventud, Málaga
Bolsa de Creación IAJ ‘08, Málaga - Nova York (estudio do artista Ray Smith)
Bolsa Iniciarte para a produción do proxecto ‘Idolatrías’
I Accésit en Premio Internacional de Pintura Focus Abengoa, Sevilla
2007 X Convocatoria Manuel Rivera, Granada - Caracas. Centro José Guerreiro, Deputación de Granada
2º Premio XV Certame de Debuxo Gregorio Prieto, Caja Madrid
2005 Bolsa para Jóvenes Creadores, Fundación Antonio Gala, Córdoba
2º Premio V Concurso de Pintura, Galería Rprsntación, Granada
2004 Adquisición de obra no XXVI Salón de Otoño de Pintura de Plasencia
Accésit III Concurso de Pintura, Galería Rprsntación, Granada
2001 Bolsa para Estudiantes de Arte Al Raso 2001, Valle de Lecrín, Granada
Exposicións individuais
2018 L’estetica della vertigine, Constantini Art Gallery, Milán; XXS aperto al contemporaneo, Palermo
2016 Ni animal ni tampoco ángel, GE Galería - VOLTA NY, Nova York. Las líneas del destino, Museo ABC de Dibujo e Ilustración, Madrid;
2015 Ni animal ni tampoco ángel, CAC Málaga - Centro de Arte Contemporáneo, Málaga.
2013 La muerte por las manos, Galería Javier López, Madrid
2012 Nadie es inmune, CAAM - Centro Atlántico de Arte Moderno, Las Palmas de Gran Canaria; comisariada por Omar - Pascual Castillo
2011 El Culto a Diana, GE Galería, Monterrey, México. El Culto a Diana, Galería May Moré, Madrid. Raw War, Galería Sandunga, Granada. Homeless Cosmogony, Galería May Moré, project room xunto a Diego Fajardo, ArtMadrid. Prótesis, Saja Caja Sur, Bienal de Fotografía de Jaén
2010 Materia Prima, Opening Studio de Ray Smith, Brooklyn, Nova York. Tiro de Gracia, Galería Sandunga, Granada. Thinking about my body (prótese), La Nave Spacial, Sevilla.
2008 Jardín de suplicio, Galería May Moré, Madrid. Noli me tangere, Galería May Moré, project room na feria Estampa, Madrid. Noli me tangere, La Noche en Blanco, Córdoba; comisariada por Miguel Moreno Carretero
2006 Psicoideos, Palacio de los Condes de Gabia, Centro José Guerrero, Granada. The Honey Games, Studio Abierto, Granada.
2003 Sacrificio, Carmen de la Victoria, Granada.
Eucharia Oluchi Nwaichi
Traxectoria
A súa investigación céntrase na xestión de residuos, a prevención da contaminación e a fitorremediación, que implica o tratamento dos problemas ambientais (biorremediación) a través do uso de plantas locais que mitiguen o problema ambiental sen a necesidade de escavar o material contaminante e desfacerse del noutro lugar. É unha experta en eliminación de metais pesados tóxicos como o cadmio, cobre, mercurio, chumbo e o arsénico da terra contaminada. É doutora en Bioquímica pola Universidade de Port Harcourt, onde é profesora titular. Antes de unirse aos servizos da Universidade de Port Harcourt, traballou  na compaía Dangote (2003-2004) e a Shell Petroleum Company de 2009 a 2010.
Premios e recoñecementos
No ano 2013 foi recoñecida nos premios L'Oréal-UNESCO de Ciencias Físicas na categoría "Membros internacionais". É membro de varias organizacións académicas, como a Organization for Women in Science for the Developing World (OWSD), a American Chemical Association, a Sociedade Internacional para a Tecnoloxía Ambiental, e o Instituto Nixeriano de Administración.
Amígdala cerebelosa
miniatura|Vista anterior do [[cerebelo coa amígdala visible no centro dereita.]] miniatura|Sección sexital do cerebelo, preto da unión ente o vermis e o hemisferio. (a amígdala é visible abaixo no centro.) miniatura|Superficie inferior do cerebelo coa amígdala sinalada como tonsil. A amígdala cerebelosa (en latín tonsilla cerebelli) é un lobo redondeado da superficie inferior de cada hemisferio cerebeloso, que se continúa medialmente coa úvula do vermis cerebeloso e superiormente co lóbulo floculonodular. Por tanto, hai dúas destas amígdalas, unha en cada hemisferio.
O lobo flocculonodular do cerebelo, que tamén pode confundirse coa amígdala cerebelosa, é un dos tres lobos que constitúen a composición total do cerebelo. O cerebelo consta de tres lobos anatómicos e funcionais: anterior, posterior e floculonodular.
A amígdala cerebelosa forma parte do lobo posterior, tamén chamado neocerebelo, que é responsable de coordinar o movemento voluntario das partes distais das extremidades.
Patoloxía
Unha mlformación de Chiari de tipo I é unha anomalía conxénita do encéfalo no que as amígdalas cerebelosas están alongadas e empurradas a través da abertura da base do cranio (foramen magnum), bloqueando o líquido cefalorraquídeo que sae polas aberturas medial e lateral do cuarto ventrículo. Tamén se chama ectopia tonsilar cerebelosa ou hernia tonsilar. Aínda que adoita ser conxénita, os síntomas da malformación de Chiari poden tamén ser inducidos por traumas fisicos na cabeza, normalmente pola elevación da presión intracranial despois dun hematoma, ou un incremento da tensión dural que empurra o cerebro en dirección caudal cara ao foramen magnum. O trauma cranial incrementa o risco de ectopia tonsilar cerebelosa, multiplicándoo por catro. A ectopia pode estar presente pero ser asintomática ata que un latigazo cervical causa que se faga sintomática.
Linguas cuxitas
As linguas cuxitas son unha póla da familia de linguas afroasiáticas. Son faladas principalmente no Corno de África, mais tamén existen minorías que falan linguas cuxitas máis ao norte, en Exipto e o Sudán, e máis ao sur en Kenya e Tanzania. No ano 2012, as linguas cuxitas con máis dun millón de falantes eran o oromo, o somalí, o bexa, o afar, o hadiyya, o kambaata, o saho e o sidamo.
Amígdala cerebelosa
Notas
Este artigo incorpora texto en dominio público da páxina 791 da 20ª edición de Gray's Anatomy (1918)
Linguas cuxitas
Status oficial
300px|miniatura|Mapa das linguas cuxitas. No 2021, as linguas cuxitas con maior número total de falantes son o oromo (37 millóns), o somalí (22 millóns), o bexa (3,2 millóns), o sidamo (3 millóns), e o afar (2 millóns).
O oromo é unha das linguas oficiais de Etiopía e é tamén a lingua habitual de varios dos estados do sistema federal etíope, incluíndo os estados rexionais de Oromia, Harari e Dire Dawa, así a Zona de Oromia dentro da Rexión de Amhara.
O somalí é a primeira das dúas linguas oficias de Somalia e a terceira das linguas oficiais da autodeclarada república de Somalilandia. Tamén é lingua de ensino en Djibuti, e lingua habitual da Rexión de Somali en Etiopía.
O bexa, o afar, o blin e o saho son as linguas cuxitas faladas en Eritrea, sendo linguas de ensino no currículo da escola elemental de Eritrea. A constitución de Eritrea tamén recoñece a igualdade de todas as linguas nativas faladas. Ademais, o afar é lingua no ensino en Djibuti, e lingua habitual na Rexión de Afar, en Etiopía.
London School of Medicine for Women
A London School of Medicine for Women, creada en 1874, foi a primeira escola de medicina de Gran Bretaña en formar a mulleres doutoras.
Historia
A escola foi fundada por unha asociación de médicas pioneiros Sophia Jex-Blake, Elizabeth Garrett Anderson, Emily Blackwell e Elizabeth Blackwell con Thomas Henry Huxley. A fundación estivo motivada en parte polos intentos frustrados de Jex-Blake de cursar un título de medicina nun momento no que as mulleres non eran admitidas nas escolas de medicina británicas, e foi expulsada da Universidade de Edimburgo por este motivo. Outras mulleres que estudaran con Jex-Blake en Edimburgo uníronse a ela na escola de Londres, entre elas Isabel Thorne, que a sucedeu como secretaria honoraria en 1877. miniatura| Royal Free Hospital - Escola de Medicina para Mulleres, Hunter Street. A UK Medical Act of 1876 foi unha lei que derrogaba a Lei Médica anterior no Reino Unido e permitía a todas as autoridades médicas do Reino Unido autorizar a todos os solicitantes cualificados independentemente do sexo. En 1877 chegouse a un acordo co Royal Free Hospital que permitiu que as estudantes da London School of Medicine for Women completasen alí os seus estudos clínicos. O Royal Free Hospital foi o primeiro hospital docente de Londres en admitir mulleres para a súa formación.
En 1894, unha coñecida feminista hindú Rukhmabai graduouse en medicina despois de asistir á London School of Medicine for Women. O número de estudantes hindús creceu tanto que ao redor de 1920 a escola, en cooperación coa Oficina da India, abriu un albergue para estudantes de medicina hindús.
En 1914, a escola amplíase aínda máis debido ao número de mulleres que querían estudar medicina, o que fixo necesario duplicar o número de laboratorios e salas de conferencias. No momento da expansión, a escola tiña máis de 300 estudantes matriculados, o que o convertía no maior centro universitario para mulleres de Gran Bretaña.
Moeda de 50 francos Hércules
A moeda de 50 francos Hércules é a moeda de prata máis grande das emitidas en Francia baixo o sistema do franco francés, caracterizada pola figura de Hércules no seu anverso.
A moeda foi creada mediante o Decreto 74-797, do 23 de setembro de 1974, asinado polo presidente da República Francesa, Valéry Giscard D'Estaign.
Tratábase dunha moeda de curso legal, aínda que a súa presenza na circulación foi practicamente nula, por mor do seu peso e o seu diámetro excesivos. Comezouse a emitir en 1974 e retirouse da circulación en 1980 debido ao crecemento dos prezos da prata, que provocou que o valor intrínseco do metal superase o seu valor facial.
Deseño
O seu deseño responde ao tipo Hércules, creado por Agustin Dupré inicialmente para a moeda de 5 francos da I República, cuñada por vez primeira en 1795, e que foi retomado posteriromente para diversas moedas francesas.
Alba De Evan
Alba De Evan Freijedo, nada en Vigo en 1987, é unha docente e escritora galega.
Moeda de 50 francos Hércules
Anverso
miniatura|[[Deseño de Augustin Dupré para a moeda de 5 francos de 1795, retomado para os 50 francos Hércules.]] O anverso está caracterizado pola figura espida de Hércules, cunha pel de león ás súas costas, reconciliando a Liberdade coa Igualdade, que están en pé aos seus lados. A Liberdade está á súa dereita e sostén unha pica coroada por un barrete frixio, en tanto que a Igualdade está á súa esquerda, e sostén un perpendículo. O anverso complétase co lema LIBERTÉ ÉGALITÉ FRATERNITÉ na parte superior e a sinatura do deseñador no exergo.
Alba De Evan
Traxectoria
Estudou a Primaria na cidade onde naceu, mais a Secundaria fíxoa no IES Blanco Amor de Ourense, onde comezou a interesarse pola escrita, participando en varios certames literarios. Realizou a licenciatura de Historia e o Mestrado de Profesorado en Ourense. Exerce a docencia desde que se gradou.
Moeda de 50 francos Hércules
Reverso
Pola súa banda, no reverso amósase o valor facial 50 FRANCS como motivo principal, no interior dunha coroa composta por pólas de oliveira, rodeada pola lenda RÉPUBLIQUE FRANÇAISE a ambos os lados e coa data no exergo.
Alba De Evan
Traxectoria
Estreouse na literatura infantil ilustrada co relato A Superavoa de Antón, escrito co seu compañeiro Xabier Domínguez Pérez, e editado tanto en galego coma en castelán pola organización Meu Rei.
Moeda de 10 francos Hércules
A moeda foi creada mediante o Decreto 65-15, do 9 de xaneiro de 1965, asinado polo presidente da República Francesa, Charles de Gaulle.
Alba De Evan
Traxectoria
Tamén creou con Xabier Domínguez a serie Naturizo con temática medioambiental, que transcorre na Serra de San Mamede, dos que hai, ata o de agora, nove títulos publicados.
No ano 2020 fundouse Antela Editorial, dedicada á literatura infantil e xuvenil, da que é cofundadora e onde tamén exerce o papel de editora.
Continuando no eido do público infantil, ese mesmo ano publicou Fronteiras de papel (Antela Editorial), no que trata a problemática á que se enfrontan os migrantes na súa procura dun futuro mellor. Antela Editorial ten publicados sete títulos: Fronteiras de papel, Soños de Cajamarca, Sueños de Cajamarca (en castelán), Xa non son malo, O xigante de Magarelos, Elvira e O país da choiva.
Moeda de 10 francos Hércules
Tratábase dunha moeda de curso legal, aínda que a súa presenza na circulación foi practicamente nula, por mor do seu peso e o seu diámetro excesivos. Comezouse a emitir en 1964 e deixouse de cuñar en 1973, aínda que non foi ata 1980 cando foi retirada da circulación, debido ao crecemento dos prezos da prata, que provocou que o valor intrínseco do metal superase o seu valor facial.
Deseño
O seu deseño responde ao tipo Hércules, creado por Agustin Dupré inicialmente para a moeda de 5 francos da I República, cuñada por vez primeira en 1795, e que foi retomado posteriromente para diversas moedas francesas.
Reverso
Pola súa banda, no reverso amósase o valor facial 10 FRANCS como motivo principal, no interior dunha coroa composta por pólas de oliveira e de carballo, rodeada pola lenda RÉPUBLIQUE FRANÇAISE a ambos os lados e coa data no exergo.
Canto
O canto, creado polo Gravador Xeral de Moedas Raymond Joly, reproduce en relevo diversos motivos, separados por estrelas e rombos, de temática agropecuaria (acio de uvas, galo e mada de trigo), do comercio (caduceo, corno da abundancia e balanza) e da industria (compás, engrenaxe e martelo).
Tiraxes
Estas son as tiraxes anuais da moeda de 10 francos franceses tipo Hércules. Ademais das cantidades da emisións ordinaria, que figuran na táboa, con data 1964 cuñáronse a maiores 3.500 exemplares a modo de proba con deseño idéntico, aínda que no seu reverso se engadiu a palabra ESSAI na parte inferior, baixo a cinta que une ambas as pólas; outras 131 pezas datadas en 1964 a modo de proba carecen da palabra ESSAI.
Moeda de 50 francos Hércules
Canto
O canto, creado polo Gravador Xeral de Moedas Raymond Joly, reproduce en relevo diversos motivos, separados por estrelas e rombos, de temática agropecuaria (acio de uvas, galo e mada de trigo), do comercio (caduceo, corno da abundancia e balanza) e da industria (compás, engrenaxe e martelo).
Tiraxes
Estas son as tiraxes anuais da moeda de 50 francos franceses tipo Hércules. Ademais das cantidades da emisións ordinaria, que figuran na táboa, en 1974 cuñáronse a maiores 13.800 exemplares a modo de proba con deseño idéntico, aínda que no seu anverso se engadiu a palabra ESSAI baixo os pés da figura da Igualdade.
Freweini Mebrahtu
Freweini Mebrahtu, nada na rexión de Tigray en 1965, é unha inventora e enxeñeira química que gañou o premio do Heroe da CNN do ano 2019 polo seu activismo na mellora do acceso das mozas á educación.
Traxectoria
Freweini naceu nunha vila rural do Norte de Etiopía e foi educada nos Estados Unidos. Estudou enxeñaría química na Prairie View A&M University. Á fin dos seus estudos, coincidente coa do réxime Derg volveu a Etiopía en 1992.
Na busca de proxectos nos que axudar na súa vila nativa e inspirada pola súa propia experiencia persoal, que se vira afectada polos tabús culturais sobre a menstruación, dialogou coas mozas e mulleres da rexión sobre como xestionaban os seus períodos. O método máis estendido era a adaptación das teas usadas para cubrir a cabeza, as netalah, envolvéndose nelas para lidar co sangrado. Os métodos máis tradicionais pasaban polo uso dun burato cavado na terra sobre o que as mulleres sentarían ata a fin dos seus períodos.
En 2005, patentou unha compresa menstrual reutilizable que podía fixarse á roupa interior cun velcro. Logo dunha primeira fase de prototipos que foron probados polas mozas da súa rexión, Tigray, abriu en 2019 a fábrica Mariam Seba alí mesmo, na vila de Mekele, coa axuda dun préstamo do Banco Etíope de Desenvolvemento.
Mariam Seba empregaba en 2019 a máis de noventa persoas da rexión de Tigray en Etiopía, do que un 90% eran mulleres e fabricaba  750 000 compresas ao ano. reutilizables que son doaadas principalmente a organizacións non gobernamentais.
O seu produto menstrual sumado á súa campaña educativa axudaron en eliminar o estigma que rodea a menstruacion e evitou o abandono escolar por parte das mozas relacionado con el. A organización sen ánimo de lucro Dignity Period distribuíu máis de 150 000 produtos menstruais de balde que foran producidos na fábrica de Freweni. Os datos indaron que a asistencia á escola entre as mozas mellorara nun 24% logo deste esforzo.
Antonio Rueda Muñiz
Antonio Rueda Muñiz, nado en Asturias en 1901 e finado en San Fernando (provincia de Cádiz) o 27 de xullo de 1983, foi un enxeñeiro agrícola español.
Traxectoria
Fillo de Domingo Rueda Mesanza e Oliva Muñiz González. Estudou na Escola Especial de Enxeñeiros Agrónomos de Madrid, rematando en 1931. Ingresou no corpo de enxeñeiros agrícolas do Estado en 1933 e foi destinado á sección agronómica de Xaén, e en xaneiro do ano seguinte ao Instituto de Reforma Agraria. En xullo de 1936 era xefe do servizo provincial de Agricultura de Xaén. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado polo goberno da República Delegado do Ministerio de Agricultura para a presidencia da Xunta provincial de expropiación de propiedades rústicas da provincia de Xaén. Partidario da entrega das propiedades ás sociedades de campesiños legalmente autorizadas, colaborou coas colectividades rurais. Continuou como xefe do servizo provincial de Agricultura até 1939. Foi investigado ao rematar a guerra. Foi presidente do Xerez Club Deportivo de 1949 a 1951. Foi enxeñeiro delegado do Servizo de Colonización de Pontevedra nos anos cincuenta e foi nomeado enxeñeiro xefe da Xefatura Agronómica de Pontevedra en febreiro de 1959. Foi Delegado provincial de Pontevedra do Ministerio de Agricultura. Foi fundador e primeiro presidente do grupo filatélico de Pontevedra.
Recoñecementos
Encomenda ao Mérito Agrícola, 1962.
Dólar de prata American Silver Eagle
O dólar de prata American Silver Eagle é a moeda de prata de investimento oficial dos Estados Unidos.
Foi emitida por primeira vez pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en novembro de 1986, co valor facial dun dólar, un peso dunha onza troy e unha pureza do 99,9 % de prata. Esta moeda dun dólar de prata foi autorizada polo título II da Lei 99-61, aprobada o 9 de xullo de 1985.
Ademais da moeda de investimento, a US Mint levou a cabo unha emisión para coleccionistas en acabamento estándar e outra con acabamento especial proof (fondo espello).
O dólar de prata American Silver Eagle foi cuñado en tres das filiais da Casa da Moeda dos Estados Unidos: a Ceca de Filadelfia, a Ceca de San Francisco e a Ceca de West Point.
Esta moeda pódese utilizar legalmente para financiar investimentos de contas de xubilación individuais.
Anverso
O deseño do anverso deste dólar tomouse do preexistente utilizado para a moeda de medio dólar do tipo coñecido como "Liberdade camiñando", cuñado entre 1916 e 1947, obra de Adolph A. Weinman. Neste anverso figuran tamén a data de cuñaxe e os lemas LIBERTY ("Liberdade") e IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), tradicionais da moeda estadounidense.
Reversos
O reverso dos dólares da serie American Silver Eagle emitidos entre 1986 e 2021 foron deseñados e gravados por John Mercanti, e están caracterizados pola representación dunha aguia heráldica detrás dun escudo. A aguia sostén unha póla de oliveira na súa gadoupa dereita e un feixe de frechas na esquerda, o que lle dá unha semellanza ao Gran Selo dos Estados Unidos. Sobre a aguia hai trece estrelas de cinco puntas que representan as Trece Colonias. Tamén se amosan neste reverso a marca de ceca e as lendas UNITED STATES OF AMERICA, na parte superior, e 1 OZ. FINE SILVER~ONE DOLLAR, na parte inferior, así como E PLURIBUS UNUM, esta última no estandarte que a aguia sostén co peteiro.
O novo deseño do dólar American Silver Eagle introducido en 2021 é obra de Emily Damstra e nel a aguia xa non é heráldica, senón que ten trazos realistas e aparece pousándose na póla dunha árbore, con certa semellanza coa do reverso do dólar Eisenhower, emitido a partir de 1971. Completan o reverso as lendas UNITED STATES OF AMERICA e 1 OZ. FINE SILVER~ONE DOLLAR, e neste caso o lema E PLURIBUS UNUM amósase explícito no campo da moeda, á dereita da aguia.
Antecedentes: venda de prata das reservas nacionais de defensa
A idea do programa de comercialización da serie American Silver Eagle procede, en última instancia, dos plans do Goberno dos Estados Unidos levados a cabo na década de 1970 e no inicio da de 1980 para vender a prata das Reservas Nacionais de Defensa. Tal e como explicaba o The Wall Street Journal:
Nese período, as vendas que chegaron a producirse e os anuncios das vendas previstas provocaron un descenso inmediato do prezo da prata. The Wall Street Journal informou disto en setembro de 1976 nestes termos: "Cando o Goberno dos Estados Unidos fai ruído sobre a venda de prata das reservas federais, os operadores de futuros comezan a descargar os seus contratos de futuros na especulación de que tal venda faga baixar os prezos".
Malia a oposición do Congreso á venda da prata almacenada ata principios de xuño de 1981,  o Comité das Forzas Armadas da Cámara de Representantes decidiu o 10 de xuño aprobar a solicitude da Administración Reagan de vender a prata propiedade do Goberno a partir do ano fiscal 1982, para axudar a equilibrar os orzamentos federais. En xullo de 1981, a Cámara de Representantes e o Senado acordaron permitir a venda do 75 % das existencias de prata (105,1 millóns de onzas troy) durante un período de tres anos, e en setembro o prezo da prata caeu, en consecuencia, un 11 %.
Xusto antes da primeira venda en outubro de 1981, un grupo de políticos de Idaho —un Estado gran produtor de prata— intentou bloquear a poxa alegando que a venda podería ter un "efecto desastroso" na industria mineira da prata dos Estados Unidos en xeral e en varias empresas mineiras de Idaho en particular. O 3 de decembro de 1981, o senador republicano por Idaho James A. McClure propuxo unha emenda ao proxecto de lei de asignacións do Ministerio de Defensa, para lle pór fin á venda de prata por parte do Goberno "ata que o presidente, a máis tardar o 1 de xullo de 1982, volva determinar que a prata autorizada para a súa disposición é excesiva para as necesidades das reservas". O proxecto de lei de asignacións converteuse en lei (Lei pública 97-114) coa emenda intacta, co que se detivo en efecto a venda de prata almacenada.
Lexislación monetaria
miniatura|O senador por Idaho James A. McClure, un dos promotores da creación do dólar American Silver Eagle. O 27 de maio de 1982, o senador McClure presentou un proxecto de lei "para dispor da prata das reservas da defensa nacional mediante a emisión de moedas de prata", para "reorientar a venda de prata das nosas reservas nun esforzo por minimizar o seu efecto no xa deprimido prezo da prata". O 22 de xuño, o representante republicano por Idaho Larry E. Craig presentou un proxecto de lei idéntico; amos os proxectos foron remitidos aos comités encargados, mais non chegaron a promulgarse. O Wall Street Journal informou de que o prezo da prata se disparara "logo de que o secretario do Interior, James Watt, anunciara que a venda das reservas de prata do Goberno se posporía indefinidamente", xa que se adiara o estudo legalmente esixido sobre os posibles métodos de venda da prata.
O proxecto de lei remitiuse á Comisión de Banca, Vivenda e Asuntos Urbanos, que celebrou unha sesión o 15 de abril de 1983, aínda que non chegou a promulgarse como lei.
Dous anos despois, coas vendas de prata aínda suspendidas, o senador McClure presentou unha nova proposta encamiñada a esixir que as hipotéticas vendas se realizasen mediante a emisión de moedas cuñadas coa devandita prata. Esta vez, a súa proposta adoptou a forma de emenda á "Lei de moedas conmemorativas da Estatua da Liberdade e a Illa Ellis". O contido da emenda de McClure pódese resumir nos seguintes puntos:
O Senado aceptou esta emenda o 21 de xuño de 1985 e a cámara aprobou o proxecto de lei modificado tres días despois e foi asinado polo presidente Ronald Reagan o 9 de xullo de 1985. Xa que logo, o programa American Silver Eagle quedou autorizado polo título II da Lei pública 99-61 (coñecida como Liberty Coin Act).
Extensión do programa en 2002
A lei que autoriza a emisión da serie de investimento American Silver Eagle estipula que a prata utilizada para a cuñaxe das moedas se adquira das reservas nacionais da defensa, coa intención de esgotar as existencias paseniño ao longo de varios anos. En 2002 evidenciouse que as reservas se esgotarían axiña e que cumpriría un novo marco lexislativo para garantir a continuidade do programa. O 6 de xuño de 2002, o senador demócrata por Nevada Harry Reid presentou un proxecto de lei "de apoio ao programa de moedas de prata de investimento American Eagle Silver", encamiñado a "autorizar o secretario do Tesouro para a adquisición de prata no mercado aberto cando se esgoten as existencias de prata". Este proxecto de lei foi aprobado polo Senado o 21 de xuño de 2002 e pola Cámara de Representantes o 27 de xuño, e o presidente George W. Bush asinouno o 23 de xullo para o converter na Lei Pública 107-201.
Historia da produción
O primeiro dólar American Silver Eagle foi cuñado na Casa da Moeda de San Francisco o 29 de outubro de 1986. O secretario do Tesouro James A. Baker presidiu a cerimonia de cuñaxe celebrada na Oficina de Ensaios de San Francisco. Segundo un artigo do Chicago Sun-Times, cando Baker "premeu o botón electrónico da prensa número 105, dirixiuse ao público e dixo: 'non preciso un pico e unha pa para iniciar a febre da prata de San Francisco de 1986'".
Para investimento
Os dólares da serie American Silver Eagle destinados ao investimento carecen de marcas de ceca. Os cuñados entre 1986 e 1998 foron producidos na Casa da Moeda de San Francisco, en tanto que a partir de 1999 saíron das prensas da Casa da Moeda de Filadelfia e da Casa da Moeda de West Point.
En marzo de 2011, a Ceca de San Francisco levou a cabo unha proba de cuñaxe destas moedas en preparación da volta á súa cuñaxe ordinaria, o que se produciu nesa mesma primavera. A capacidade de produción adicional da Casa da Moeda de San Francisco comezou a completar, a partir dese momento, a produción das outras dúas cecas.
Acabamento proof
miniatura|170x170px|[[Reverso (moedas)|Reverso do exemplar de 2006 coa marca de ceca da Ceca de West Point ("W") e con acabamento de "fondo espello" (proof).]] Entre 1986 e 1992 o dólar American Silver Eagle emitiuse tamén en versión para o coleccionismo cun acabamento especial ("fondo espello" ou proof) na Casa da Moeda de San Francisco, e neste aso amosan a marca de ceca "S" no seu reverso. De 1993 a 2000, esta tiraxe proof levouse a cabo na Casa de Filadelfia e a súa marca de ceca é "P". Entre 2001 e 2008, a casa de moeda encargada da súa produción foi a de West Point, á que lle corresponde a marca de ceca "W". En 2009 non se cuñaron moedas en versión proof e a partir de 2010 retomouse esta emisión na ceca de West Point, coa característica marca de ceca "W".
Acabamento estándar
Entre 2006 e 2008 e despois novamente a partir de 2011, a Casa da Moeda dos Estados Unidos emitiu tamén o dólar American Silver Eagle como moeda de colección na Casa da Moeda de West Point (marca "W"), cun acabamento estándar aínda que particularmente brillante. Ademais, con motivo da celebración do 25 aniversario do dólar American Silver Eagle, a US Mint comercializou un xogo de moedas que, entre outras, incluía tamén unha moeda cuñada na Casa da Moeda de San Francisco (marca "S") con este acabamento estándar brillante.
Década de 2000
miniatura|Portada da presentación conxunta Legacies of Freedom United States and United Kingdom, que amosa o [[anverso do dólar American Silver Eagle e o reverso da Britannia xuntos. ]]
Década de 2010
Década de 2020
Variantes
A primeira variante salientable entre os dólares da serie American Silver Eagle deuse en 2008. Nese ano introducíronse uns pequenos retoques de deseño no reverso con respecto ao ano precedente, que afectan á forma da letra "U" de UNITED STATES e ao guión entre SILVER e ONE. A variante consiste en que algunhas das moedas cuñadas en 2008 en West Point —marca de ceca "W"— utilizaron, por erro, os cuños correspondentes a 2007, que non reflectían esas lixeiras modificacións.