cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Igrexas católicas orientais
O termo Igrexas católicas orientais, tamén coñecidas como uniatas, refírese colectivamente ás 22 igrexas particulares autónomas en comuñón coa Santa Sé que, xunto coa Igrexa Latina, forman a Igrexa Católica universal. Conservan moitas antigas tradicións teolóxicas, litúrxicas e devocionais que, en moitos casos, comparten co resto das igrexas cristiás orientais coas que estiveron unidas no pasado, como a Igrexa Ortodoxa ou as igrexas ortodoxas orientais.
Aínda que comparten tradicións similares con estas igrexas ortodoxas, afástanse delas en temas doutrinais e teolóxicos, polo que non admiten a participación de membros destas outras igrexas nos sacramentos, agás baixo as circunstancias previstas polo dereito canónico. No caso da Igrexa Ortodoxa isto é consecuencia, de xeito principal mais non exclusivo, de diferenzas conceptuais en canto ao papel e á autoridade do Bispo de Roma.
Historicamente, estás igrexas tiñan o seu ámbito de actuación en Europa do Leste, Oriente Medio, o Norte de África e a India. Por mor da emigración, teñen presenza tamén en Europa Occidental, América e Oceanía, onde teñen creado eparquías de xeito paralelo ás dioceses latinas.
Situación canónica
Co termo igrexas católicas orientais abránguese a 23 das 24 igrexas particulares autónomas en comuñón co Papa. Pertencen a diferentes tradicións litúrxicas: alexandrina, antioquense, armenia, bizantina e caldea. Canonicamente, cada unha delas é autónoma respecto do resto de igrexas católicas, aínda que comparte con elas o sometemento á autoridade espiritual e xurídica do papa. Así, un fiel maronita, por exemplo, responde ante un bispo maronita, non ante un bispo latino, agás cando sexa determinado o contrario. Porén, se nunha determinada rexión os membros dunha destas igrexas particulares son moi poucos e, xa que logo, non teñen xerarquía propia, o seu coidado espiritual confíase a un bispo doutra igrexa particular. Isto sucede, por exemplo, cos católicos latinos de Eritrea que están a cargo da Igrexa Católica Eritrea, de rito alexandrino.
Teoloxicamente, todas as igrexas particulares poden ser vistas como "Igrexas irmás". Segundo o Concilio Vaticano Segundo, estas igrexas orientais, xunto coa moito máis grande Igrexa Latina, comparten "igual dignidade, de tal xeito que ningunha delas está por diante das demais por razón do seu rito, e disfrutan dos mesmos dereitos e están suxeitas ás mesmas obrigas, incluso no tocante á predicación do Evanxeo por todo o mundo (cf. Mc 16,15), baixo a dirección do Romano Pontífice."
Papel do Papa
Segundo o Código dos Canons das Igrexas Orientais, o Papa é a autoridade suprema da Igrexa Católica e pode exercer dita autoridade cando considere axeitado:
Patriarcas e Arcebispos Maiores
Os patriarcas e arcebispos maiores católicos reciben os seus títulos das sés de Alexandría (coptos), Antioquía (siríacos, melquitas, maronitas), Babilonia (caldeos), Cilicia (armenios), Kíiv-Galicia (ucraínos), Ernakulam-Angamaly (siro-malabares), Trivandrum (siro-malankaras), e Făgăraş-Alba Iulia (romaneses). As igrexas orientais gobérnanse polo Código dos Canons das Igrexas Orientais.
Dentro de cada unha destas igrexas non hai diferenza entre un patriarca e un arcebispo maior. Porén, existen diferenzas en canto á precedencia e en canto ao acceso ao cargo: os arcebispos maiores elixidos teñen que ser confirmados no seu posto polo Papa antes de tomar posesión, mentres que os patriarcas non precisan confirmación papal, senón que se lles require que pidan ao papa no menor tempo a chamada ecclesiastica communio (comuñón eclesiástica).
Contexto histórico
miniatura|dereita|300px|Camposanto católico oriental en [[Pensilvania, onde moitos católicos orientais se estableceron nos séculos XIX e XX.]] miniatura|200px|[[Sviatoslav Shevchuk, Arcebispo Maior da Igrexa Greco-Católica Ucraína dende o 25 de marzo de 2011.]]
A comuñón entre as igrexas cristiás crebouse por diferenzas en materias doutrinais, cando as diferentes partes se acusaban entre si de herexía ou de apartarse da ortodoxia. Noutros casos a comuñón rompeuse por desacordos no tocante á autoridade, e as partes acusáronse de cisma, mais non de herexía. As principais divisións no tocante ás Igrexas orientais foron as seguintes:
Dentro destas Igrexas, fóra da comuñón co Papa, xurdiron grupos que consideraban importante a volta á unidade. A Igrexa Católica aceptounos permitíndolles manter o seu "patrimonio litúrxico, teolóxico, espiritual e disciplinar".
Lista de igrexas
O Annuario Pontificio da Santa Sé da a seguinte lista de Igrexas, coa sé principal de cada unha e os países onde ten xurisdición eclesiástica. Amósase tamén a data de unión ou de fundación entre parénteses e o número de membros entre corchetes, sendo o seu número total de aproximadamente 16 336 000 fieis.
Nota 1: Os católicos xeorxianos de rito bizantino, segundo o canon 27 do CCEO, non constitúen unha igrexa particular, e a maioría deles en Xeorxia empregan a liturxia armenia.
Alba Flores
Alba González Villa, nada en Madrid o 27 de outubro de 1986, é unha actriz española, máis coñecida polo seu nome artístico Alba Flores. É coñecida por interpretar os personaxes de Saray en Vis a vis e Nairobi en La casa de papel.
Traxectoria
Estudou interpretación dende os trece anos de idade, deixando nun segundo plano a faceta musical dos seus ascendentes. Na súa curta vida coma actriz realizou numerosas obras, aínda que as máis trascendentes a nivel dos medios son Luna de miel en Hiroshima (2005) e a versión xitana de Sueño de una noche de verano (2007).
Debutou no cine coa película El Calentito (2005), de Chus Gutiérrez, con Verónica Sánchez, Ruth Díaz, Macarena Gómez, Estíbaliz Gabilondo e Lluvia Rojo entre outros intérpretes.
En televisión participou nun episodio da serie El comisario, no ano 2006. En 2008, conseguiu un papel na serie de Antena 3 TV El síndrome de Ulises. A finais dese mesmo ano comenzou o musical Enamorados anónimos.
En 2009 gravou o tema do seu pai No puedo enamorarme de ti, para a banda sonora da película de Roberto Santiago Al final del camino, protagonizada por Malena Alterio e Fernando Tejero.
En 2013 estrenou na cadea Antena 3 a serie El tiempo entre costuras, na que dá vida á personaxe de Jámila. En 2014 participou nun capítulo da serie de TVE Cuéntame cómo pasó coma Chelo, unha importante testigo dunha trama de policías corruptos. En 2015 pasou a formar parte da nova serie de Antena 3 Vis a vis, onde interpreta a Saray Vargas, unha xove de etnia xitana que se enfronta a unha pena de 4 anos de cárcere por asalto con violencia.
O 25 de abril de 2017 apareceu xunto a Úrsula Corberó no programa de televisión El hormiguero para promocionar o seu último proxecto, La casa de papel, que se estreou o 2 de maio de 2017.
Emulsión fotográfica
Unha emulsión fotográfica é unha fina capa sensible á luz sobre un soporte como cristal, celulosa ou poliéster. A emulsión fotográfica é a base dunha película ou placa fotográfica.
Tras a exposición á luz os cristais suficientemente iluminados transfórmanse en prata metálica, e os demais aínda en forma de sales serán lavados (eliminados) durante o proceso de fixación quedando así a emulsión estabilizada. Este é o principio do negativo.
Aínda que os cristais de prata son sensibles á luz, non o son a toda a gama cromática senón só á de onda máis curta, é dicir ós tons azuis. Para facer unha emulsión sensible a todo o espectro electromagnético visible, recóbrense as partículas cunhas tinguiduras moleculares que captan fotóns e envíanos ós cristais.
En película de cor e diapositiva emprégase un proceso máis complexo de distintas capas de emulsións sensibles a distintas lonxitudes de onda separadas por filtros de cores. De modo que a primeira capa recibe a luz azul, debaixo atópase un filtro amarelo que permite o paso das restantes lonxitudes de ondas e a seguinte emulsión que ó non ser sensible ó vermello só recollerá os tons verdes, logo outro filtro vermello para a terceira emulsión que é sensible a esta cor.
Ponte de Adán
miniatura|Vista desde un satélite da Ponte de Adán A Ponte de Adán (en ஆதாம் பாலம், ātām pālam) é unha cadea arrecifes e bancos de area calcarios entre a Illa de Pamban no estado indio de Tamil Nadu e a de Mannar en Sri Lanka, formando na antigüidade un tómbolo.
miniatura|300px
A Igrexa, Salto, Oza-Cesuras
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Matra
Mécanique Aviation Traction ou Matra ( M écanique A viation TRA ction) era unha empresa francesa que cubría unha ampla gama de actividades, principalmente relacionadas con automóbiles, bicicletas, aeronáutica e armamento. En 1994, converteuse nunha filial do Grupo Lagardère e agora opera baixo ese nome.
Matra era propiedade da familia Floirat. O nome de Matra fíxose famoso na década de 1960 cando entrou na produción de automóbiles mediante a compra de Automobiles René Bonnet. Automóbiles Matra producía coches de carreiras e coches deportivos, e tivo moito éxito nas carreiras.
Automóbiles Matra de turismo
A empresa foi creada tras a adquisición da marca Automobiles René Bonnet en 1965 por Jean-Luc Lagardere e desapareceu en 2003.
O nome de Matra foi utilizado por primeira vez para os coches de estrada co motor Renault Matra Djet (pronúnciase "Jet"), que foi unha actualización do Jet Bonnet, o Djet foi substituído polo Matra 530, o Bagheera, o Murena e Rancho, son un tipo temperán de SUV.
En 1984 Renault puxo en marcha a construción do Matra Espace minivan, o coche converteuse nun grande éxito.
Tras o fracaso do Renault Avantime (deseñado e construído por Matra), o 27 de febreiro de 2003 Matra anunciou a súa intención de pechar a súa fábrica de automóbiles de Romorantin-Lanthenay, pechando a empresa, un mes despois.
En setembro de 2003, Pininfarina SPA adquiriu a empresa de enxeñería Matra Automobile, as probas e os prototipos. A compañía foi nomeada posteriormente Matra Automobile Engineering. O 13 de xaneiro de 2009, Pininfarina vende a súa participación a Segula Technologies. thumb|right | Matra 530 thumb|Matra Bagheera
Matra historia nas carreiras
Matra foi durante un tempo o único fabricante francés que logrou obter o primeiro recoñecemento mundial na Fórmula 1, a que posteriormente, uniríaselle a escuadra Renault F1.
A mediados de 1960 Matra tivo un éxito considerable na Fórmula 3 e F2 co seu MS5 baseado nun coche monocasco, gañando campionatos franceses e europeos. Na tempada de Fórmula 1 de, Jacky Ickx fixo historia ao establecer o 3º tempo máis rápido de cualificación con 8:14 no circuíto alemán de Nürburgring co seu MS5 de F2 de 1600 cc, o que lle permitiu entrar xunto aos coches de Fórmula Un de 3000 cc na carreira, non puido terminar debido a unha rotura na suspensión.
thumb | 300px | [[Jackie Stewart en 1969, cun Matra-Ford en Nürburgring. O coche leva o azul cor de carreiras de Francia]] thumb | 300px | [[François Cevert pilotando o prototipo do Matra 670 na carreira dos 1000 quilómetros Nürburgring de 1973.]] Matra entrou na Fórmula Un na tempada de con Jackie Stewart gañando varios Grandes Premios co Tyrrell Matra MS10. O equipo de F1 estableceuse en Vélizy-Villacoublay no suroeste dos suburbios de París, Francia. A característica máis innovadora do coche foi o uso de tanques de combustible estruturais inspirados na aviación. Isto permitiu alixeirar o chasis preto de 15 kg, sen deixar de ser máis forte que os dos seus competidores. A FIA considerou que esta tecnoloxía podía ser perigosa e decidiu a súa prohibición na tempada de.
O Presidente de Matra Jean-Luc Lagardère tomou unha decisión estratéxica radical para a tempada de Fórmula Un de. O equipo oficial Matra non ía competir na Fórmula Un. Matra centraría os seus esforzos no equipo de Ken Tyrrell(chamado Matra Internacional) e a construción dun novo vehículo propulsado por un DFV con combustible nos tanques estruturais, a pesar de que só serían validos para unha soa tempada. A decisión foi aínda máis radical, xa que Matra estaba buscando unha alianza con Simca, que impedía a utilización dos motores Ford para o ano seguinte. Stewart gañou o título de 1969 facilmente co novo motor Cosworth no Matra MS80, que foi deseñado por Gérard Ducarouge e Bernard Boyer, e corrixía a maior parte das debilidades do MS10. Foi un logro espectacular para un construtor que entrara na Fórmula Un o ano anterior. Francia converteuse no terceiro país (logo do Reino Unido e Italia) que contou cun construtor gañador.
Como Cosworth, Lotus e McLaren, Matra experimentou coa tracción ás catro rodas (4WD) durante a tempada de 1969. Johnny Servoz-Gavin converteuse no primeiro e único piloto en sumar un punto cun coche 4WD, acabando en sexto lugar co Matra MS84 no Gran Premio do Canadá. O MS84, xunto co Brabham BT26A, foi un dos últimos coches con malla espacial en competir na Fórmula Un.
A Carballeira, Vilarraso, Aranga
A Carballeira é un lugar da parroquia de Vilarraso no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Matra
Matra historia nas carreiras
Na tempada, tras o acordo con Simca, Matra pediu a Tyrrell usar o seu V12 en lugar dos Cosworth. Stewart chegou a probar o Matra V12, pero como gran parte do orzamento de Tyrrell era proporcionado por Ford, e o outro patrocinador importante era a empresa petroleira francesa de propiedade estatal Elf, que tiña un acordo con Renault que impedía o apoio a un socio de Simca, a asociación entre Matra e Tyrrell rematou.
O motor Matra V12 propulsou ao equipo Ligier de Fórmula 1 das tempadas de a, e de novo de  a.
A firma tamén tivo éxito nas carreiras de resistencia con vehículos propulsados polo motor V12. O Matra MS670 gañou as 24 Horas de Le Mans de 1972, 1973 e 1974. Tamén gañou o Campionato Mundial de Resistencia para Matra, tanto en 1973 e 1974.
Éxitos
thumb | O Matra MS80 de [[Fórmula 1|F1 gañador en ]]
Resultados completos na Fórmula Un
Resultados en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Matra na Fórmula 1.
center| miniatura| [[Matra MS5 (-)]]
Sautor
miniatura|220px|Bandeira do concello de [[Nigrán (Pontevedra, Galiza), cunha cruz de Santo André.]] 120px|miniatura|Martirio de Santo André.
Sautor en vexiloloxía e heráldica é a peza dos escudos e bandeiras en forma de aspa, composta por unha banda e unha barra cruzadas. Denomínase comunmente Cruz de Santo André, xa que é unha cruz con dous ángulos agudos e dous ángulos obtusos que representa a cruz do martirio de Santo André Apóstolo, crucificado en Patras, capital da provincia de Acaia, en Grecia. Santo André foi amarrado a unha cruz a xeito de X e alí estivo a padecer por tres días, os que aproveitou para predicar e instruír no cristianismo aos que se achegaban.
Aparece na bandeira naval de numerosas nacións. A franxa azul da bandeira de Galicia crese que podería ter orixe nunha variante da cruz de Santo André.
Televisión Canaria
A Televisión Canaria é a canle de televisión autonómica das Illas Canarias, pertencente ao ente público Radio Televisión Canaria. Comezou as súas emisións en 1999 baixo o nome de Televisión Autonómica de Canarias. A súa sede principal está en Santa Cruz de Tenerife.
Historia
O proxecto de creación deste canal xorde nos anos 80 coa promulgación da lei 8/1984 da Comunidade Autónoma das Canarias relativa á Radiodifusión e Televisión Canaria. A primeira emisión prodúcese o 21 de agosto de 1999 co nome de Televisión Autonómica de Canarias (TVAC). Dous anos máis tarde pasou a denominarse "Televisión Canaria" utilizándose o eslogan "La Nuestra" para darlle publicidad entre os canarios. A súa sede está en Santa Cruz de Tenerife.
Emite para toda Canarias en formato analóxico e dixital (TDT). Ademais pode ser vista polo resto de España a través das plataformas dixitais. A canle internacional da Televisión Canaria emite para toda América, desde Canadá a Arxentina cunha serie de contidos especiais que intentan achegar ós de alén do Atlántico. En 1998 a través dun concurso público concédese á Produtora Canaria de Televisión a xestión da programación e publicidade da canle.
Entre outros servizos, como o subtitulaxe para xordos, a Televisión Canaria ten teletexto, o primeiro dentro do ámbito autonómico do arquipélago.
En abril de 2012 acadou un 8,6& de Share FormulaTV
Creatina quinase
A creatina quinase (CK), tamén chamada creatina fosfoquinase (CPK) ou fosfocreatina quinase, é un encima expresado en varios trcidos e tipos celulares. A CK cataliza a conversión de creatina e utiliza adenosín trifosfato (ATP) para crear fosfocreatina (PCr) e adenosín difosfato (ADP). Esta reacción encimática da CK é reversible, polo que pode xerarse ATP a partir de fosfocreatina e ADP.
En tecidos e células que consomen ATP rapidamente, especialmente o músculo esquelético, pero tamén o cerebro, células fotorreceptoras da retina, células ciliadas do oído interno, espermatozoides e músculo liso, a fosfocreatina (PCr) serve como reservorio de enerxía para un rápido tamponamento e rexeneración do ATP in situ, así como para o transporte de enerxía intracelular pola lanzadeira ou circuíto da fosfocreatina. Así, a creatina quinase é un importante encima en ditos tecidos.
500px
Tipos
Nas células, os encimas CK "citosólicos" consta de dúas subunidades, que poden ser de tipo B (tipo cerebral, brain en inglés) ou M (tipo muscular). Porén, existen tres isoencimas: CK-MM, CK-BB e CK-MB. Os xenes destas subunidades están localizados en diferentes cromosomas: B en 14q32 e M en 19q13. Ademais destas tres isoformas de CK citosólicas, hai dous isoencimas CK mitocondriais, as formas ubicua e sarcomérica. A entidade funcional destas dúas isoformas de CK mitocondrial é un octámero que catro dímeros.
Mentres que a creatina quinase mitocondrial está directamente implicada na formación de fosfocreatina a partir de ATP mitocondrial, a CK citosólica rexenera o ATP a partir de ADP, usando a fosfocreatina. Isto acontece en sitios intracelulares onde se usa o ATP na célula, nos que a CK actúa como un rexenerador de ATP in situ.
Os padróns dos isoencimas difiren nos distintos tecidos. O músculo esquelético expresa CK-MM (98%) e baixos niveis de CK-MB (1%). O miocardio (músculo sanguíneo), ao contrario, expresa CK-MM ao 70% e CK-MB ao 25–30%. A CK-BB exprésase predominantemente no cerebro e músculo liso, incluíndo o tecido vascular e uterino.
Estruturas atómicas dos membros da familia da creatina quinase citosólicos e mitocondriais
Resolvéronse varias estruturas de CK xenuínas por microscoppía electrónica de alta resolución e cristalografía de raios X de proteínas por dous grupos de investigadores liderados polo Dr. Theo Wallimann no Departamento de Bioloxía de ETH Zúric e o Dr. Wolfgang Kabsch na MPI de Heidelberg. A primeira estrutura de raios X resolta dun membro da familia da creatina quinase (CK) foi a CK mitocondrial de tipo muscular sarcomérico (s-mtCK, en 1996, Fritz-Wolf et al. 1996 ), seguida pola estrutura da u-mtCK ubicua en 2000. (Eder et al. 2000 ). Ambas as isoformas de CK mitocondriais están construídas como estruturas octaméricas moi simétricas cunha simetría cuaternaria. (Schnyder et al. 1990 ; Schnyder et al. 1991 ). A estrutura atómica da BB-CK de tipo cerebral citosólica resolveuse a 1,4 ángstroms en 1999. (Eder et al. 1999 ). A BB-CK citosólica, e a MM-CK de tipo muscular teñen ambas estrutura de dímeros simétricos con forma de banana, cun sitio activo en cada subunidade. (Hornemann et al. 2000 ).
Probas de laboratorio
A CK é medida con frecuencia nos laboratorios médicos. Adoita determinarse especificamente en pacientes de dor torácica, pero esta proba foi substituída pola da troponina. Os valores normais en repouso están xeralmente entre 60 e 174 IU/L, onde unha unidade é a actividade encimática, máis especificamente a cantidade de encimas que catalizará 1 μmol de substrato por minuto baixo condicións específicas (temperatura, pH, concentracións de substrato e activadores. ) Esta proba non é específica para o tipo de CK que está elevado.
O nivel de creatina quinase no sangue pode ser alto en estados saudables e de enfermidade. O exercicio incrementa o fluxo de saída de creatina quinase á corrente sanguínea durante ata unha semana, e isto é a causa máis común de ter un alto nivel de CK no sangue. Ademais, unha alta CK sanguínea pode ser relacionada cunha alta CK intracelular como en persoas de descendencia africana.
Finalmente, unha CK alta no sangue pode ser unha indicación de danos en tecidos ricos en CK, como na rabdomiolise, infarto de miocardio, miosite e miocardite. Isto significa que a creatina quinase no sangue pode estar elevada nunha ampla gama de condicións clínicas, inclíndo o uso de medicamentos como estatinas; trastornos endócrinos como o hipotiroidismo; e enfermidades do músculo esquelético e outros trastornos como a hipertermia maligna, e a síndrome maligna neuroléptica.
Ademais, a determinación de isoencimas foi amplamente utilizada como indicación de danos no miocardio en ataques ao corazón. A medición da troponina subtutíu en gran medida á proba da CK en moitos hospitais, aínda que algúns centros aínda seguen preferindo a CK-MB.
Pazo de Petán
O pazo de Petán, tamén coñecido coma Pazo de Santa Teresa, é un pazo galego situado no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia de homónima.
Creatina quinase
Probas de laboratorio
miniatura|550px|esquerda|[[Rangos de referencia para análises de sangue, comparando o contido sanguíneo de creatina quinase (mostrado en amarelo preto do centro) con outros constituíntes.]]
Pazo de Petán
Descrición
miniatura|esquerda|Placa na fachada do pazo na honra de [[José Regojo, propietario da casa e onde residiu. Por cortesía dos seus antigos empregados.]] A súa construción data do século XVII, por García Prego de Montaos e Soutomaior.
No século XVIII o pazo pasou a ser propiedade de Francisco Borxa Sarmiento, fidalgo e señor de varias parroquias do concello da Cañiza, entre elas a parroquia de Petán. Así, ese semellaría a orixe do nome do pazo.
Homosexualidade en Marrocos
A homosexualidade feminina, o sihaq, non se menciona no Corán, pero se mantén oculta de igual maneira, e apenas foi tratada ou estudada.
Historia
Marrocos foi conquistada por Roma no ano 40, converténdose en parte integrante do Imperio Romano, aínda que a súa autoridade non se estendeu máis alá das cidades portuarias e as chairas costeiras, deixando o interior ás tribos bérberes. As cidades romanas adoptaron o estilo de vida romano, no que a homosexualidade máis ou menos aceptada como unha relación de poder, na que a penetración de escravos ou xoves non estaba mal vista, pero na que un cidadán que se deixaba penetrar debía soportar o desprezo dos seus concidadáns. A cristianización do Imperio cambiou esta situación cara o século III e IV. Aínda que o Marrocos romano era pequeno na época, as leis romanas contra a homosexualidade tamén tiveron alí a súa aplicación.
No 681 os árabes alcanzaron Marrocos, conquistándoa e converténdose as tribos bérberes ao islam. A pesar da condena expresa da homosexualidade que existen no Corán, o Hadiz e a Sunna, o Fiqh e a Sharía, na sociedade medieval islámica floreceu a poesía homoerótica, como mostran os versos de Abu Nuwas. En poemas e prosa loábase a beleza de raparigos e expresábase o desexo por eles, e mesmo se dan consellos sexuais. Esta literatura tivo o seu momento cume no século XII, aínda que se pode seguir o rastro ata o século XVI.
A partir de mediados do século XIII a sociedade islámica sufriu unha transformación que levou á decadencia cultural e a un seguimento máis estrito do Corán; as mulleres comezaron a ter que levar veo e a homosexualidade era condenada. A isto se uniron as influencias occidentais vitorianas no século XIX, que estenderon unha moralidade moi estrita e hipócrita.
No século XIX estendeuse o turismo homosexual cara o Magreb, Exipto e Turquía. Tánxer converteuse nunha cidade cosmopolita e libre nos anos cincuenta, na que se movían todo tipo de persoas, desde millonarios, contrabandistas e espías, ata intelectuais e diplomáticos. Paul Bowles escribiu sobre as súas experiencias na cidade no seu libro The sheltering sky (1949), o que atraeu a outros intelectuais como o fotógrafo Cecil Beaton e os escritores Rupert Croft-Cooke, Truman Capote e Gore Vidal, para acabar seducindo a todos os demais autores importantes pertencentes á Xeración Beat: Allen Ginsberg, William Burroughs e Tennessee Williams. Esta situación terminou abruptamente en 1956 coa volta da cidade a Marrocos, aínda que o país enteiro se converteu entón en destino preferido de homosexuais ricos ou sonados: Roland Barthes, Julian Beck, Joe Orton, Michel Focault, Yves Saint Laurent, Francis Bacon ou Jean Genet.
Lexislación
O artigo 489 do código penal de Marrocos, introducido o 26 de novembro de 1962, criminaliza "actos licenciosos ou contra natura cun individuo do mesmo sexo". As penas poden ir de 3 meses a 6 anos de prisión e multas de 120 a 1200 dirhams. En xeral, a policía adoita facer a vista gorda, mentres os homosexuais sexan discretos, aínda que a situación cambiou nos últimos anos e as autoridades marroquís aumentaron a presión sobre a comunidade LGTB. Non adoita haber xuízos polo artigo 489, posiblemente debido ás presións internacionais que provoca. En cambio, prefírense as acusacións de "escándalo público". Segundo Kifkif, desde a independencia de Marrocos en 1956, máis de 5000 homosexuais pasaron polos tribunais por delitos relacionados co artigo 489, sendo na súa maioría homes.
Como consecuencia, non existe ningún tipo de protección contra discriminación ou abusos para os homosexuais, nin recoñecemento de ningún tipo nin individual, nin para parellas, nin para asociacións. A lei tamén foi empregada contra turistas e residentes estranxeiros.
En 2004 foron detenidas 43 persoas, 30 homes e 10 mulleres, en Tetuán acusados de «incitar á depravación e transgredir a moral pública». Tratábase dunha festa de aniversario, na que os organizadores chamaron á policía porque xoves intentaban colarse sen estar invitados. Os islamistas acusaron ás persoas detenidas de querer formar unha asociación gay: «Hai grupos que intentan colocar ao noso país ante a política dos feitos consumados, incrustar e defender ás células de homosexuais a través do balbordo». Finalmente as 43 persoas foron liberadas tras 48 horas no calabozo, por orde do Ministerio de Xustiza, sen que estea moi clara a razón. En 2007 detivéronse 6 persoas en Alcazarquivir, que cumpriron entre catro e dez meses de cárcere. En 2008 foron 21 persoas as detenidas por homosexualidade en Meknes.
Tras unha noticia sobre un "matrimonio gay" da revista Al Michaal de Casablanca en marzo de 2009, as autoridades marroquís afirmaron "que xorden voces, a través dos medios de comunicación que intentan facer a apoloxía de comportamentos innobles que constitúen unha provocación para a opinión pública nacional e non teñen en conta os valores morais e doutrinais da nosa sociedade", ademais da súa "firme determinación a facer fronte, no marco das leis en vigor, a todas as actuacións contrarias aos nosos valores [...] relixiosos ou morais". As declaracións xorden no ambiente creado tras os disturbios de Alcázarquivir, a aparición dunha entrevista con Samir Bargachi, presidente de Kifkif desde 2007, na revista TelQuel e dunhas fotografías do embaixador de España en Rabat, Luis Planas, con Bargachi e Paco Ramírez, secretario da asociación LGTB COLEGAS, que levou a diversos xornais marroquís a acusar a España de inxerencia.
En 2014 saltou aos xornais o caso dun cidadán británico de 69 anos condenado a 4 meses por homosexualidade. Ray Cole, que coñecera a un xove marroquí por Internet e visitábao por segunda vez, foi finalmente liberado tras unha campaña internacional ao su favor, liderada polo seu fillo, Adrian Cole. Do seu amigo marroquí non se tiveron máis noticias. En 2016 houbo un caso similar cun turista español de 70 anos detenido en Marrakech. O español non foi encarcerado e, tras presentarse ante o xuíz, foi posto en liberaded «con posibilidade de regresar a España cando o desexe», aínda que non está claro se se presentaron cargos. Entre 2013 e 2014 varios homes foron condenados pola xustiza marroquí; por exemplo, en maio de 2013 condenouse a 3 anos de cárcere a dous homes que levaban 10 anos nunha relación extramatrimonial; ese mesmo mes, dos xoves foron condenados a catro meses de cárcere tras ser pillados in fraganti nun coche; en maio de 2014 seis homes foron condenados a entre 1 e 3 anos de cárcere por «homosexualidade, incitación á prostitución, embriaguez en público e conducir en estado de embriaguez». En xuño de 2015, máis de 20 homes foron detenidos por homosexualidade en Agadir.
Aceptación social
A visión da homosexualidade en Marrocos está intimamente relacionada co islam. O nome da homosexualidade, liwat, provén do nome do Lot bíblico, que puido fuxir coas súas fillas da destrución de Sodoma. Tanto o Corán como os hadices condenan a homosexualidade. Tamén a sahria, a lei musulmá, considera a homosexualidade un acto punible, aínda que non se mencione unha pena concreta. Aínda en 2003 o gran ulema de Rabat-Salé declaraba á prensa que aos gais había que entregalos ao carniceiro. Nos últimos anos os sectores máis conservadores insistiron que a homosexualidade é "allea aos costumes e tradicións locais" e puxérona ao mesmo nivel que a delincuencia e o terrorismo (ambos "reaccionan co seu corpo a problemas morais").
En xeral o homosexual "activo" é aceptado e considerado viril, en cambio o "pasivo" é considerado feminino e débil. Todos insultos e expresións que falan da homosexualidade refírense ao pasivo, considerado un enfermo ou un erro da natureza. Por outra parte, o efeminado é tolerado porque non representa unha ameaza á virilidade dos homes.
En 2006 un estudante de Ciencias Económicas da Universidade de Fez foi sacado da súa habitación no colexio maior Dar el Mahraz e obrigado a ir ata o campus, onde uns 400 islamistas, entre os que se atopaban membros dos partidos Partido da Xustiza e do Desenvolvemento e Xustiza e Caridade, lle someteron a un xuízo paralelo. "Expulsáronlle" do colexio maior e "condenáronlle" a que só estivese no campus o menor tempo posible, entrando por unha porta traseira. O maior dano producíronllo ao facer pública a homosexualidade do alumno, que en consecuencia foi desafiuzado pola súa familia e teme polo seu posto de traballo.
Especialmente grave foi o caso dunha muller transxénero que foi perseguida e violentamente agredida na rúa por unha multitude en Fez en xullo de 2015. A muller foi finalmente salvada pola policía, que puido evacuala nun coche policial. Outro caso moi grave aconteceu en Beni Mellal, cando un grupo de homes irrompeu nunha vivenda onde sorprenderon a unha parella gay espidos na cama. Os dous homes foron brutalmente agredidos e logo, ensanguentados e espidos, son sacados á rúa para unha humillación pública. Ambos casos déronse a coñecer grazas a gravacións que se publicaron en Internet.
Homoerotismo
Algúns comportamentos considerados en Occidente como homoeróticos, non son vistos como tales polos marroquís. O pasear collidos da man, os baños turcos, mesmo as masturbacións en grupo etc., sobre todo en áreas rurais, non son considerados actos sexuais, senón culturais.
Disturbios de Alcazarquivir
Un dos maiores escándalos en relación coa comunidade LGTB deuse en Alcazarquivir, unha pequena cidade 120 km ao sur de Tánxer, a raíz dun vídeo que circulaba en YouTube e que aparentemente mostraba imaxes dunha festa privada realizada o 17 de novembro de 2007. Parece que se trataba dun ritual tradicional dos gnauas, descendentes de escravos negros que forman unha irmandade sufí; aínda que outros afirmaban que se trataba dunha voda entre homosexuais.
O 21 de novembro produciuse unha petición de investigación por parte do Partido da Xustiza e o Desenvolvemento, numerosas asociacións locais e polo capítulo local da Asociación Marroquí de Dereitos Humanos. A petición foi publicada nos xornais e, sobre todo naqueles de lingua árabe, con títulos e comentarios amarelistas, destacando o columnista Rachid Nini no xornal Al Massae. O venres seguinte, os sermóns das mesquitas ruborizaron aos crentes, provocando disturbios nos que participaron entre 6000 e 13000 persoas, algúns con rifles, e que se dirixiron á casa na que tivera lugar a festa. De camiño, intentaron saquear unha xoiaría que pertencía a un home que aparantemente apoiaba aos homosexuais.
Entre o 23 e o 25 de novembro, a policía detivo a 6 homes acusados de infrinxir o artigo 489. O 28 de novembro, o xornal Atajdid informaba dunha «Intifada anti-homosexual en Alcazarquivir». O xoves seguinte organizouse outra manifestación en contra dos homosexuais liderada polo Partido da Xustiza e o Desenvolvemento á que asistiron unhas 1000 persoas. Os seis detenidos foron declarados culpables e condenados a penas de cárcere de entre catro e dez meses, a pesar de que a única proba era o vídeo, no que non se aprecia ningún tipo de actividade sexual. O xulgado de apelación de Tánxer mantivo as condenas, aínda que reducindo lixeiramente as penas.
Os disturbios tiveron como consecuencia que a homosexualidade sexa discutida abertamente por primeira vez no país, chegándose a tratar por vez primeira nun programa da televisión. En xaneiro de 2008, 150 intelectuais, políticos e xornalistas marroquís asinaron un manifesto en contra dos feitos acontecidos en Alcazarquivir. Entre eles atopábanse figuras do talle de Tahar Benjelloun, Abdellatif Laabi, Mohamed Chafik, Fouzia Assouli, o exministro Mohamed el Gahs ou Laarbi Messari do partido nacionalista Istiqlal. Os asinantes protestaban polo ataque ás liberdades individuais, pero tamén pola forza mostrada polos "integristas".
Loita polos dereitos civís
thumb|300px|right|Bandeira gay marroquí. Kifkif («de igual a igual» en árabe) é a única base asociativa da comunidade LGTB en Marrocos. Estabelecida en 2004 por activistas homosexuais marroquís tras as detencións de Tetuán. En setembro de 2006, Kifkif solicitou ao Ministerio do Interior marroquí o seu recoñecemento legal como asociación, sendo rexeitados todos os intentos. Aínda que non está legalizada, mantén unha certa actividade. O colectivo lanzou a revista Mithly e o grupo Menna w Fena, dedicado especificamente aos colectivos de mulleres lesbianas, as persoas bisexuais, transexuais ou queer.
O Colectivo Aswat, relacionado coa revista LGTB Aswat, é outro grupo que defende os dereitos LGBT en Marrocos.
Desde 2007, o 20 de outubro, os homosexuais marroquís celebran o seu día nacional, unha especie de orgullo gai, pero con moita discreción e segredismo ou no estranxeiro. A data conmemora o suicidio de Leila Amrouche, unha lesbiana que preferiu a morte a un matrimonio forzado co que a súa familia pretendía curar a súa homosexualidade.
O 2 de xuño, o baxista de Placebo, Stefan Olsdal, durante o festival de música Mawazine, mostrou no seu torso espido o número 489 riscado, en referencia ao artigo 489 do código penal, en protesta pola ilegalidade da homosexualidade. En xuño de 2015, Lara Alcázar, voceira española de Femen, foi detida e expulsada de Marrocos. Semella ser que Alcázar ía formar parte da protesta realizada por dúas militantes de Femen francesas, que o 3 de xuño se mostraron en topless e bicándose, con mensaxes a favor dos dereitos LGBT escritos sobre o seu torso, na Torre Hasán. Ambas tamén foron expulsadas. Ao día seguinte, dos homes achegáronse ao mesmo lugar, a Torre Hasán, para bicarse. Ambos foron detenidos e enfróntanse a penas de ata tres anos de cárcere. Lahcen e Mohsine, a pesar do apoio de máis de 74.000 persoas que recibiron nunha petición internacional organizada polo Colectivo Aswat, recibiron unha condena de catro meses.
Subcultura LGTB
O rexeitamento social e legal provocou que a homosexualidade masculina se viva de xeito oculto. Moitos homes homosexuais casan e teñen fillos, mentres que, detrás da fachada de respectabilidade social, continúan mantendo encontros sexuais clandestinos con outros homes en cafés, cines, clubs nocturnos, hammams etc. Tamén existen lugares de encontro en parques públicos.
Nas grandes cidades, Tánxer, Casablanca e sobre todo Marrakech, existen algúns lugares de encontro para homosexuais, coñecidos no ambiente, pero nos que o público está mesturado, homo, bi e heterosexuais, e que son practicamente indistinguibles dos demais bares, cafés e discotecas. Nalgúns, os homosexuais reciben mesmo algunha protección de agresións externas.
Internet cambiou bastante o panorama LGTB en Marrocos. Empréganse páxinas árabes e francesas, como Gaymaroc.net, para facer amizades e saír do illamento.
Cultura LGTB
O escritor homosexual máis coñecido é Abdellah Taia, que saíu do armario en xaneiro de 2006 nunha entrevista na revista TelQuel, o primeiro en facelo desta maneira. Taia vive autoexiliado en París onde traballa como xornalista. A obra de Taia reflicte, aínda que non exclusivamente, o feito de crecer como homosexual en Marrocos durante os anos oitenta e os anos noventa, cun fondo autobiográfico.
Claudia Wallin
Autora do libro Um país sem excelências e mordomias, sobre a Suecia. Segundo Claudia Wallin, Suecia, hai menos de 100 anos, era un país pobre, pero habitado por un pobo determinado que conseguiu saír da pobreza e do atraso con investimento en educación, ciencia, tecnoloxía, xustiza e proxectos nacionais integrados. Segundo Claudia Wallin, é posible, con pequenos e grandes actos, rescatar unha cultura de respecto ás regras, ás leis e ao pobo e mellorar as condicións de vida para todos.
Montelongo, Vilantime, Arzúa
Montelongo é un lugar da parroquia de Vilantime no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Montelongo
O topónimo galego Montelongo pode referirse a:
Les Franqueses del Vallès
Les Franqueses del Vallès é un concello español da provincia de Barcelona, Cataluña. Está situado a 42 quilómetros de Barcelona e pertence á comarca do Vallès Oriental.
Xeografía
Situado no centro da comarca, limita ao norte cos municipios de La Garriga e Cànoves, ao leste cos municipios de Cardedeu e La Roca del Vallès, ao sur co de Granollers e ao oeste cos de Canovelles e L'Ametlla del Vallès.
Alburquerque
O topónimo castelán Alburquerque pode referirse a:
Don Beauman
Donald Bentley Beauman nado en Farnborough, Hampshire, Inglaterra o 26 de xullo de 1928 e finado en Wicklow, Irlanda o 9 de xullo de 1955, foi un piloto británico de Fórmula 1 que participou nun Gran Premio do Campionato Mundial.
Beauman naceu en Farnborough, Hampshire, fillo único do Xeneral de Brigada Archibald Bentley Beauman CBE, DSO e Bar (30 de novembro de 1888 - 22 de marzo de 1977). Era xerente de hotel, pero comezou a competir nas carreiras de motor en 1950. Beauman correu cun Cooper 500 durante dous anos na Fórmula 3 antes de cambiar ás carreiras de coches deportivos e participou na Fórmula 1 en cun Connaught Tipo A, patrocinado polo rico privado Sir Jeremy Boles. Terminou undécimo no Gran Premio do Reino Unido en Silverstone. Alcanzou un certo éxito en Fórmula 2, con varios terceiros e cuartos postos e un segundo lugar na copa Madgwick en Goodwood. En 1955, a fin de semana antes do Gran Premio do Reino Unido, morreu cando se estrelou co seu Connaught durante a carreira do Trofeo Leinster en Wicklow. Lograra o tempo máis rápido de 133´45 km/h na súa primeira volta pero estrelouse preto do pub Beehive na segunda volta e morreu instantaneamente. A morte de Beauman máis outros accidentes mortais nas carreiras ese ano puxo fin ás carreiras de automóbiles no Curragh.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Adán
miniaturadaimagem|A creación de Adán segundo [[Michelangelo]] Adán segundo o relato bíblico foi a primeira persoa creada por Deus, representando o primeiro ser humano no mito da creación das relixións abrahámicas, aínda que as diferentes crenzas diferen no relato do seu comportamento e nas consecuencias que esas accións tiveron para a humanidade. para os xudeus e cristiáns Adán e Eva (a primeira muller) tiveron un nivel de responsabilidade diferentes mentres segundo o pensamento islámico a súa responsabilidade foi igual sendo Adán perdoado mentres que para o cristianismo a redención só aconteceu co sacrificio do fillo de Deus, Xesús Cristo. O islam e algunhas denominacións cristiás considérano o primeiro profeta. miniaturadaimagem|Adán de [[Jan van Eyck]]
Creación
Segundo o libro da Xénese "Deus formou un home do po da terra, soproulle no nariz o alento da vida e tornouse o home persoa viva" (Xénese 2, 7) e estableceuno no xardín do Edén como o amo absoluto, coa única condición de non comer o froito da árbore do ben e do mal. Para que non estivese só, Deus formou os animais e Adán deulles nome pero ao home faltáballe unha axuda ao seu xeito, así que Deus adormeceuno e tiroulle unha costela, e dela formou unha muller, Eva.
Caída
miniaturadaimagem|Expulsión do xardín do Edén, [[Michelangelo]] Mais unha serpe convenceu a Eva que comer da árbore prohibida non levaría á morte, senón a que " que se vos abrirán os ollos e seredes coma Deus, sabedores do ben e do mal" (Xénese 3:4), Eva come da árbore e dálle logo a Adán para que tamén comera. Ao se decatar Deus que perdera a inocencia por comer da árbore prohibida díxolle ao home "por culpa túa será maldita a terra: con traballos tirarás dela a túa mantenza mentres vivas" (Xénese 3, 17)... "comerás o pan coa túa suor, ata que volvas á terra da que fuches tirado. De feito ti es po e ao po tes que volver" (Xénese 3, 19). E expulsounos do Edén.
Vida posterior
Logo da súa expulsión, Adán tivo que traballar duro para comer por vez primeira. Segundo o Libro da Xénese tivo tres nenos, Caín, Abel e Xet e consonte a xenealoxía da Xénese morreu á idade de 930 anos.
Xudaísmo
Nos escritos rabínicos e nos rolos do Mar Morto, Adán foi creado na forma dun home con atributos fantásticos e gloriosos, mais perdeu todos eses atributos ao ser expulsado do Edén. Segundo unha crenza tradicional xudía soterrouse na Tumba dos Patriarcas en Hebrón; segundo outra, que gañou máis forza durante a Idade Media, cando o estudo da cábala tornouse ben prestixioso, Adán tivo unha primeira muller, identificada polo nome Lilit, que Deus creou á vez ca el.
Cristianismo
Segundo Agostiño de Hipona o pecado orixinal de Adán e Eva foi un acto de necidade seguido de orgullo e desobediencia a Deus. A árbore era o símbolo da orde da creación, polo que se fallou no recoñecemento e respecto ao mundo tal como o creara Deus, coa súa xerarquía, pero eles non caerían se Satán, representado pola serpe, non introducise neles a raíz do demo. A súa natureza alterouse cola concupiscencia ou libido, que afectou á intelixencia, á vontade, os afectos e os desexos, incluído a aparición do desexo sexual.
Islamismo
miniaturadaimagem|150px|Miniatura persa de fins do [[século XIII representando a Adán e Eva]] Segundo o islam, Adán construíu o primeiro altar a Deus, e uns dous mil anos despois o seu descendente Abraham, coa axuda do seu fillo Ismael, reconstruíuno, coñecéndose hoxe en día como a Kaaba, situada na Meca, a mesquita máis importante do islam.
Presentador, presentadora
Un presentador é unha persoa que presenta ou conduce un programa de radio ou televisión (informativos ou concursos), así como algúns eventos públicos ou privados (entregas de premios, entregas de diplomas, funcións de cine ou de teatro, etc.).
Habitualmente, o presentador é un comunicador, un xornalista, un locutor ou alguén con algunha profesión afín, escollido por certas calidades (boa dicción, carisma, coñecementos, aparencia física).
Lisardo Freixo
Lisardo Freijo López, coñecido como Tenente Freixo, nado en Doncos (As Nogais) e finado en Aranga o 26 de xuño de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Loitou durante a Guerra civil co exército republicano na fronte de Asturias, onde acadou o grao de tenente. Trala guerra organizou en 1943 un grupo guerrilleiro que actuaba nas bisbarras de Curtis e Ordes. Ao ano seguinte integrouse, co nome de Destacamento Santiago Álvarez, na IV Agrupación Guerrilleira baixo as ordes de Marrofer actuando entre Arzúa e Melide. Do seu grupo fixo parte Foucellas. Morreu o 26 de xuño de 1946 xunto a Marrofer e outros guerrilleiros nun enfrontamento coa Garda Civil en Milreu. Foi substituído á fronte do destacamento por Samuel Mayo Méndez.
Illa Melville, Australia
A illa Melville atópase no leste do Mar de Timor, na costa do Territorio do Norte en Australia. É ao oeste da península de Cobourg na Terra de Arnhem e ao norte de Darwin.
A maior comunidade da illa é Milikapiti, cunha poboación de 559 habitantes. A segunda aldea é Pirlangimpi (Pularumpi, antigo Garden Point), cunha poboación de 440, a 27 km ao oeste de Milipakpiti, na costa oeste da illa de Melville. Ao redor de 30 persoas máis viven en cinco asentamentos aborixes.
Con 5.786 km² é a segunda illa máis grande de Australia, logo de Tasmania (e con exclusión da masa continental). Tamén é coñecida no idioma Tiwi como Yermalner. Só a 55 m. ao sur do seu extremo meridional está a illa Irrititu, cunha superficie de 1´7 km².
Xuntas, a Illa Melville e a illa Bathurst son coñecidas como as Illas Tiwi.
Dise que o primeiro europeo en avistar a illa foi Abel Tasman en 1644, aínda que isto é discutible. O máis probable é que a illa Melville fora descuberta polos portugueses, xa que os aborixes atopados polo explorador Phillip Parker King (fillo do gobernador de Nova Gales do Sur Philip Gidley King) en 1818, sabían algunhas palabras en portugués.
Foi chamada así en honra a Robert Dundas, 2º Vizconde de Melville, Primeiro Lord do Almirantado entre 1812-27, tamén leva o seu nome a máis grande Illa Melville no Canadá, no Ártico. Pouco despois, os británicos fixeron o primeiro intento de establecerse na costa norte de Australia, en Fort Dundas, que fracasou ao pouco tempo.
O clima é tropical.