cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato do mundo de hóckey sobre xeo 2022
Sistema de puntuación
En todos os partidos os puntos foron repartidos do seguinte xeito:
Rolda preliminar
Os grupos da rolda preliminar publicáronse o 6 de xuño de 2021. O 18 de agosto dese mesmo ano anunciouse o calendario de competición.
Clasificación final
A final e o partido polo bronce determinaron a clasificación dos catro mellores equipos, mentres que os restantes clasificáronse en función da súa clasificación nos grupos durante a fase preliminar, de acordo cos seguintes criterios:
A clasificación ao finalizar o torneo foi a seguinte:
Máximos anotadores
A lista amosa os dez patinadores por puntos conseguidos goles marcados.
PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; +/− = Plus/Minus; PIM = Minutos de penalización; POS = Posición
Porteiros
Só os cinco mellores porteiros, baseado na porcentaxe de paradas, tendo xogado canto menos o 40% dos minutos do seu equipo.
TNO = tempo no xeo (minuts:segundos); DC = disparos en contra; GC = goles en contra; PGC = porcentaxe de goles en contra; P% = porcentaxe de paradas; SO = shutouts
Equipos
A selección alemá foi o equipo máis eficaz de cara ao gol cun 14,14% de acerto, convertendo ten gol 27 dos 191 disparos á portería nos oito partidos que o cadro xermano disputou no campionato. Francia pola súa banda foi o equipo menos acertado con tan só un 7,24% de efectividade, superando aos porteiros rivais en 11 das 152 ocasións nas que os franceses dispararon á portería contraria.
Media All-Star Team
Os medios de comunicación seleccionaron os seis mellores xogadores do torneo para o equipo das estrelas, que estivo integrado por tres xogadores finlandeses, un canadense, un checo e un estadounidense.
Asistencia
miniatura|Seareiros finlandeses accedendo ao Nokia Arena. As estimacións iniciais sinalaron que se esperaba a asistencia de medio millón de persoas ao evento. Con todo, o torneo rexistrou malos datos de asistencia, que algúns sinalaron como consecuencia da expulsión de Rusia do campionato, xa que na edición de 2013, celebrada nas cidades de Estocolmo e Helsinqui, a presenza de persoas procedentes de Rusia fora numerosa; ademais a substitución do equipo ruso por equipos de menor nivel que non podían prover dunha base ampla de público.
Logo da finalización do torneo a IIHF fixo públicos os datos totais de asistencia, así como os datos de asistencia en cada unha das sedes. En total vendéronse 379 720 e asistiron 347 628 persoas. Atendendo ás sedes por separado, vendéronse un total de 99 796 entradas para os partidos disputados en Helsinqui, aos que asistiron 96 505 persoas, mentres que en Tampere vendéronse 279 924 entradas para unha asistencia total de 251 123.
O partido que rexistrou a peor entrada do campionato foi o que enfrontou ás seleccións de Francia e Italia en Helsinqui o 18 de maio, e ao que asistiron tan só 1 543 persoas. Por outra banda, o partido entre Finlandia e Suecia disputado o 18 de maio foi o que máis persoas reuniu no Nokia Arena de Tampere, así como no torneo, cun total de 11 695 persoas. miniatura|Fans de Noruega no Nokia Arena. miniatura|Fans de Austria no Nokia Arena. Por equipos, Finlandia foi o equipo que rexistrou os mellores rexistros de entrada, cun total de 114 777 nos dez partidos que disputou no Nokia Arena de Tampere cunha media de 11 477 persoas por partido, mentres que Casaquistán tivo os peores rexistros de entrada cun total de 18 168 persoas cunha media 2 595 por partido nos sete partidos que disputou no Helsingin jäähalli.
Medios de comunicación
En Finlandia todos os partidos do campionato foron retransmitidos en directo pola canle de televisión de pago C More, mentres que todos os partidos da selección finlandesa, así como as semifinais e os partidos polas medallas, foron retransmitidos en directo por MTV3.
Na seguinte táboa amósanse os países nos que foi retransmitido e as canles de televisión que o emitiron:
Impacto
miniatura|A denominada "kisakatu" decorada coas cores do campionato. Antes do inicio da competición estimáronse os ingresos derivados da mesma para a cidade de Tampere entre os 30 e os 40 millóns de euros, se ben non se sinalou a cantidade que a cidade investira no evento, que correspondeu principalmente á construción da denominada "kisakatu" (en galego "rúa do campionato"), as Fan Zones, reorganización do tráfico e sinalización, así como á compra de 7 500 entradas para entregar a asociacións, organizacións e persoas involucradas en actividades de voluntariado.
O campionato fixo tamén da capital de Pirkanmaa unha cidade máis coñecida, cun público televisivo potencial de 1 600 millóns de persoas en todo o mundo segundo as estimacións previas Tres días antes do inicio do evento, o xornal Aamulehti sinalaba que xa se venderan en torno a 350 000 entradas e que os hoteis de Tampere e os seus municipios circundantes.
Expulsión de Belarús e Rusia
O 24 de febreiro de 2022 o exército de Rusia entrou en territorio ucraíno a través da súa propia fronteira e dende Belarús, unha acción que foi condenada por numerosos países e polas Nacións Unidas. Do mesmo xeito, a Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo (IIHF) emitiu un comunicado o día seguinte á invasión no que condenaba o emprego da forza militar e chamou á vía diplomática para a resolución do conflito, sinalando así mesmo que "os nosos pensamentos están coa xente de Ucraína e a familia do hóckey sobre xeo ucraína". No comunicado a IIHF sinalou que estudarían as implicacións que o conflito podería ter nos eventos que organizara e anunciou a convocatoria dunha reunión do seu consello para o a tarde do luns 28 de febreiro.
O 27 de febreiro de 2022 as federacións de hóckey sobre xeo de oito países membros — Estonia, Letonia, Lituania, Polonia, Noruega, o Reino Unido, Suíza e Alemaña — enviaron unha petición á IIHF para que prohibira aos equipos, atletas e delegacións rusas e belarusas a súa participación en todos os niveles do hóckey sobre xeo internacional, así como a deter a spa colaboración coa Kontinental Hockey League (KHL) rusa. O día seguinte a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo (Suomen Jääkiekkoliitto) emitiu un comunicado de prensa no que afirmaba que non aceptaría a participación de Rusia e Belarús no Campionato do Mundo dese ano, que se realizaría en Finlandia, e esixiu a exclusión de ambos países do hóckey sobre xeo internacional, sinalando que Finlandia non xogaría encontros contra as súas seleccións nacionais. Máis tarde ese mesmo día, a Federación Checa de Hóckey sobre Xeo (Český svaz ledního hokeje) anunciou que tamén boicotearía todos os partidos internacionais contra Rusia e Belarús. As federacións de hóckey sobre xeo de Finlandia, a República Checa e Suecia anunciaron tamén que Rusia non podería participar no resto de torneos da tempada no Euro Hockey Tour. Segundo o presidente da Federación Finlandesa, Harri Nummela, o obxectivo sería substituír a Rusia polo equipo europeo mellor clasificado para a tempada 2022-23. miniatura|[[Luc Tardif, presidente da IIHF.]] Na noite do 28 de febreiro a IIHF decidiu excluír de xeito indefinido aos clubs e equipos nacionais belarusos e rusos participar nas súas conpeticións, o que significaba que ambos países non poderían disputar o Campionato do Mundo. Ademais, retiraron a Rusia como sede do Campionato do Mundo júnior de hóckey sobre xeo 2023, que se debía ter disputado nas cidades de Novosibirsk e Omsk. Rusia fora elixida como sede do Campionato do mundo de hóckey sobre xeo 2023, que se debía disputar na cidade de San Petersburgo, mais sinalouse que o futuro dese torneo se decidiría nunha data posterior. No comunicado de prensa da IIHF, o seu presidente Luc Tardif sinalou:
O 18 de marzo o consello da IIHF anunciou que Francia e Austria, que descenderan ao grupo A da Primeira División en 2019, substituirían a Rusia (ROC) e Belarús respectivamente no campionato.
Papel da muller
miniatura|Cerimonia de entrega de premios logo do partido entre Noruega e Austria, á dereita as mulleres encargadas de soster os premios. Durante o campionato foron entregados premios aos mellores xogadores de cada partido. Os premios aos xogadores, así como a bandexa das medallas foron sostidas por mulleres a xeito de "expositor de medallas", o que motivou un debate posterior en torno ao papel da muller no evento. O debate centrouse na utilización de mulleres como obxectos, permanecendo en segundo plano e sorrindo, e sendo empregadas como "mitaliteline, palkintoteline ja pöytä" ("expositor para medallas, expositor de premios e mesa"). Suxeriuse que, do mesmo xeito que ocorreu nesta edición na cermonia de izado das bandeiras, foran xogadores júniors os encargados de entregar os premios ee as medallas, mais a maior parte dos discursos nesta dirección falaban precisamente de nenos menores que xogaran ao hóckey sobre xeo, invisibilizando ás nenas que tamén o fan.
Dende a organización do campionato sinalaron que lles tería gustado ter feito a entrega de premios doutro xeito, incluíndo a persoas sen ter en conta o seu sexo, mais que non fora posible, xa que a compañía que ten os dereitos de márketing da Federación Internacional de Hóckey sobre Xeo (IIHF) establece expecificamente que ten que ser unha muller a que ocupe este posto.
Nanoquímica
miniatura|210px|[[Nanopartícula de cobalto]] A nanoquímica é unha rama da nanociencia relacionada coa produción e reaccións de nanopartículas e os seus compostos.
Está relacionada coas propiedades e características asociadas con ensamblaxes de átomos ou moléculas sobre unha escala que varía de tamaño dos bloques individuais até as do material aglomerado.
O profesor Geoffrey Ozin, da Universidade de Toronto, está considerado como o pai da nanoquímica. O seu visionario artigo "Nanochemistry - Synthesis in Diminishing Dimensions". estimulou a todo un novo campo: propoñía que os principios da química poderían aplicarse á síntese de materiais de "abaixo cara a arriba" "sobre calquera escala de lonxitude" mediante os "principios de construción de bloques xerárquicos", isto é, utilizando bloques de construción de escala nano/molecular "programados" con información química que os autoensamblaría espontaneamente, dunha maneira controlada, en estruturas que abarcan un amplo intervalo de escalas de lonxitude.
A nanoquímica é unha das tantas aproximacións que a nanociencia ten cara ao deseño, caracterización e racionalización das propiedades e estrutura dun material nanoestruturado.
Consello de Todas as Terras
O Consello de Todas as Terras ou Aukiñ Wallmapu Ngulam en lingua mapuche (AWNg) é unha organización indixenista que persegue a autodeterminación do pobo mapuche, nación "preexistente" ao estado chileno. O seu líder é o werkén Aucán Huilcamán.
Historia
O Consello ten a súa orixe na «Comisión 500 anos de resistencia», formada en 1989 como unha escisión de Admapu, a principal organización mapuche de oposición á ditadura militar durante a década de 1980. A Comisión compúxose en parte de exmembros do conxunto político de Admapu, que rexeitaban o achegamento desta organización cara aos partidos da Concertación de Partidos pola Democracia. En particular, rexeitouse a participación de Admapu no Acordo de Nova Imperial de 1989, e en xeral o proceso de negociación institucional que desembocou na promulgación da Lei Indíxena de 1993.
A Comisión pasou a chamarse Consello de Todas as Terras en 1990.
Apoideos
A dos apoideos (Apoidea) é unha superfamilia de insectos da orde dos himenópteros, suborde dos apócritos, cuxas especies son vulgarmente coñecidas como abellas e abesouros, xa que a máis coñecida das súas familias é a dos ápidos, entre cuxos membros áchanse a abella común e os abesouros.
A superfamilia abarca especies solitarias, semisociais e eusociais, que subministran alimentos ás súas larvas, fan os seus niños nunha variedade de substratos, como o solo, a talos ocos, buratos de troncos, etc. Ao igual que notros himenópteros, en moitas especies o ovipositor ou apéndice do abdome das femias transformouse nun aguillón ou ferrete utilizado para a defensa.
As abellas de certos grupos recolectan pole dunha gran variedade de flores, e denomínanse polilécticas; outras, en cambio, están máis especializadas e recolectan pole dun só grupo limitado de especies, en xeral membros dun só xénero, e son denominadas oligolécticas.
As abellas son os polinizadores máis importantes das magnoliófitas (as plantas con flores). Posúen unha lingua larga, ou glosa, que utilizan para obteren o néctar. Moitas presentan un órgano adaptado para recolectar o pole, denominado escopa ou corbícula, no terceiro par de patas; outras teñen a escopa no abdome, ou carecen deste órgano por completo; úsano para transportar o pole á colmea para alimentaren ás súas larvas.
Os poideos subdivídense en dos subgrupos, o dos esfeciformes (parafilético), que comprende especies coñecidas como avespas esfecoides ou avespas apoides, e o dos antófilos (monofilético), que comprende as abellas (sensu lato). A maior diferenza entre os dous subgrupos, á parta da filoxenia, é que as avespas esfecoides usan presas para alimentaren ás sús larvas, e as abellas recorren ao pole e ao néctar das flores e, ademais, o corpo das esfecoides está cuberto de vilosidades simples, e o das abellas por pelos plumosos ou ramificados.
Hai ao redor de 10 000 especies descritas de avespas esfecoides e cerca de 20 000 de abellas, e calcúlase que hai outras tantas por identificar e describir.
En concreto, están descritas na actualidade 28 740 especies de apoideos, repartidas en 11 familias que comprenden 754 xéneros.
A filoxenia molecular demostra que as abellas xurdiron a partir da familia tradicional dos Crabronidae, polo que o agrupamento é parafilético, o que o levou a unha reclasificación para constituír familias monofiléticas.
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille.
Etimoloxía
O nome científico Apoidea, está formado polos elementos do latín científico ap- e -oidea. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Apis, e o segundo é o sufixo empregado para formar os nomes das subfamilias de animais.
Familias
A superfamilia comprende as seguintes familias: Grupo Spheciformes Grupo Anthophila
Filoxenia
Posición filoxenética dos apoideos nos aculeados.
Esta árbore filoxenética está baseada en Sann et al., 2018, que utilizaron a filoxenómica para demostrar que tanto as abellas (Anthophila) como as Sphecidae xurdiron da antiga familia dos Crabronidae, que e parafilética, polo que suxeriron que deberían dividirse en varias familias; a antiga familia Heterogynaidae inclúese dentro da dos Bembicidae, como se mostra aquí. Estes achados difiren en varios detalles dos estudos publicados por outros dous grupos de autores en 2017, aínda que os tres estudos demostran un grupo "Crabronidae" parafilético.
Grandes gatos británicos
dereita|miniatura| Un cartel que solicita información sobre os grandes felinos en [[West Sussex.]] No folclore británico, os grandes gatos británicos ou grandes felinos británicos, tamén coñecidos como ABCs (Alien ou Anomalous, Big Cats), os gatos fantasmas e os gatos misteriosos, aparecen nos avistamentos de grandes felinos no campo británico. Estas criaturas foron descritas como "panteras", "pumas" ou "gatos negros".
Unha teoría marginal suxire que os animais poden estar sobrevivindo á fauna da Idade de Xeo onde se atoparan leopardos, gatos de dentes de cimitarra, leóns e linces nas illas británicas. No seu libro Feral de 2013, George Monbiot argumenta que os humanos están programados para notar cousas que poden ser grandes felinos debido á ameaza que representaban nos tempos prehistóricos.
Documentación
O grupo de investigación Big Cats in Britain publica os avistamentos informados anualmente por condado. Os "dez principais" condados ou rexións de Gran Bretaña entre abril de 2004 e xullo de 2005 foron:
Primeiros avistamentos rexistrados
William Cobbett recordou no seu Rural Rides como, cando era un neno na década de 1760, vira un gato "tan grande coma un can de tamaño medio" subirse a un olmo oco nos terreos da abadía de Waverley en ruínas preto de Farnham en Surrey. Máis tarde, en Novo Brunswick, viu un "lucifee" (lince norteamericano) "e pareceume un gato como o que vira en Waverley". Outro informe apareceu no Daily Express o 14 de xaneiro de 1927 de que se viu un "lince".
Oligoléctico
Pero tamén pode estenderse aos xéneros dunha soa familia, ou estar limitado a unha soa especie, en cuxo caso é máis correcto chamalas monolécticas.
Grandes gatos británicos
Primeiros avistamentos rexistrados
Máis atrás hai un poema medieval galés Pa Gwr no Libro Negro de Carmarthen que menciona un Cath Palug, que significa "gato de Palug" ou "gato de garras", que percorreu Anglesey até que foi asasinado por Cei. Nas tríadas galesas, era a descendencia da monstruosa porca Henwen.
Aldeguer, Vilaboa, A Pontenova
Aldeguer é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Oligoléctico
As especies das familias dos andrénidos e os halíctidos son predominantemente oligolécticas.
Joan Tuset i Suau
Joan Tuset i Suau, nado en L'Arboç (provincia de Tarragona) o 19 de decembro de 1957, é un pintor e escultor catalán. dos séculos XX e XXI. As súas figuras son características do seu estilo. Creou o seu propio estilo dentro da arte figurativa, caracterizado polas deformacións do corpo e a súa ambigüidade no plano intencional.
Traxectoria
Estudou Belas Artes en Tarragona e Barcelona. En 1976 presentou a súa primeira exposición en Tarragona. Durante a década de 1980 estableceuse en Canadá, onde permanece 6 anos. Alí expuxo nas galerías Edimage, Joyce Yahouda Gallery, e Cultart con quen tamén exporá despois no Art Institute of Chicago, e FIAC 87. Foire Internationale de Arte au Grand Palais de París. En 1989 volve a París onde vive 6 meses e expón na Galerie Vision Quai.
Estas estancias produciron un xiro fundamental na súa vida e obra, xa que a partir de entón as súas composicións figurativas adquiriron maior forza e tensión formal, os seus personaxes unha base máis clásica, e o seu estilo enriqueceuse con deformacións máis persoais e expresivas. Cando regresa a Cataluña instálase entre L'Arboç e Barcelona. Ten varias exposicións dentro e fóra de España, Tarragona, Xirona, Barcelona, Valladolid, Salamanca, Düsseldorf, Roma, Portugal e París.
Pintura
É un artista fiel aos seus principios figurativos que creou o seu propio estilo dentro da arte contemporánea na figura humana. Joan Tuset foi definindo unha proposta rigorosa e persoal, asumindo os valores da vangarda e do clasicismo, lonxe de fórmulas estereotipadas, pero fiel a constantes temáticas, elaboración e un estilo inconfundible. Buscando sempre elementos que poidan enriquecer o que xa dixo noutras obras ou o que pensa que aínda non dixo. Utiliza a pintura para potenciar a paixón e ás veces a ironía cunha carga simbólica que lle confire á súa obra unha forza dramática inusual, dando lugar a múltiples interpretacións e un fluxo de ideas. O teu universo conseguiu unha autoexpresión continua. A súa procura esténdese dende unha conciencia da contemporaneidade, que moitas veces non dubida en inspirarse nas fontes máis primitivas. Máis recentemente, introduciu reflexións máis complexas e intelectualizadas na súa obra, sobre o seu entorno, as cousas que o rodean, o seu taller, a súa espiritualidade, o seu día a día do que toma ideas para crear a súa arte.
Joan Tuset fálanos de conectar cun mundo que lle permite “expresar as súas ideas e pensamentos”, a arte serve “para expresar e comunicar os nosos sentimentos, emocións, pensamentos e vivencias máis íntimos”. O noso intercambio, o poder da arte para comunicar ideas e sentimentos complexos, transmitido polo forte impulso que pode proporcionar ao ser humano, co obxectivo de “crear e transmitir libremente algo que só se pode entender dende a necesidade de pensar e vivir”. como artista". Conceptos atopados, segundo Tuset, na esencia da arte, xa que consiste en "aprender a ver, a darnos conta de que estamos aquí, de que estamos vivos" e a arte axuda a vincular o noso mundo interior co mundo exterior. Segundo Josep Maresme i Pedregosa, membro do ICOM, "o seu estilo persoal, que dá máis forza e personalidade a toda a súa obra, faino comprensible, dándolle unha visión moi persoal da sensación de beleza. Creo que hai é admirar coidadosamente o seu traballo e saber saborealo como se merece”.
Grandes gatos británicos
Avistamentos recentes
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Liger_cat_2_mainecoon.jpg/220px-Liger_cat_2_mainecoon.jpg|miniatura| Un Maine Coon totalmente adulto, a raza máis grande de [[Gato|gato doméstico. Nunha lonxitude máxima rexistrada de 120 cm incluíndo a cola, os gatos Maine coon poden alcanzar a lonxitude dos linces euroasiáticos, aínda que cunha complexión moito máis lixeira e unha altura máis baixa, o seu corpo lixeiro algo oculto pola súa pelaxe pesada. ]]
Na cultura popular e no cine
En 1967, a novelista infantil Monica Edwards retomou a historia na súa serie Punch Bowl Farm, como The Wild One.
Un intento ficticio de 'atrapar a Besta' é o tema da película Young Hunters: The Beast of Bevendean (2015).
As historias dos grandes felinos británicos inspiraron unha serie de bebidas, incluíndo a Exmoor Beast, Beast of Bodmin, e a Dartmoor Beast Gin.
Capturas e restos
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/43/Felicity_Inverness_Museum.JPG/220px-Felicity_Inverness_Museum.JPG|dereita|miniatura| Este [[puma (Puma concolor) foi capturado en estado salvaxe, en Inverness-shire, Escocia, en 1980. Crese que foi unha mascota abandonada. Viviu o resto da súa vida nun zoolóxico. Despois de morrer, foi recheado e colocado no Museo de Inverness.]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/31/Hayling_Island_jungle_cat.JPG/220px-Hayling_Island_jungle_cat.JPG|dereita|miniatura| Os restos taxidérmicos do gato da selva que foi morto por un coche na illa Hayling Un lince canadense fusilado en Devon en 1903 está agora na colección do Museo de Bristol. A análise dos seus dentes suxire que antes da súa morte pasara unha cantidade significativa de tempo en catividade.
En 1980 un puma foi capturado en Inverness-shire, Escocia. A captura foi despois de anos de avistamentos na zona dun gran felino que coincide coa descrición do capturado, o que levara ao granxeiro local Ted Noble a erguer unha trampa de gaiola. O puma foi posteriormente colocado no zoolóxico de Highland Wildlife Park e recibiu o nome de "Felicity". Cando morreu foi recheo e foi colocado no Museo de Inverness. O director do zoo, Eddie Orbell, concluíu que o animal fora domesticado e quizais non fose liberado por moito tempo, e sinalou que lle gustaba facerlle cóxegas.
En 1988 un morreu tras ser atropelado por un coche na illa Hayling. Os restos taxidermiados acabaron na colección dos servizos do museo de Hampshire. Un ano despois, 1989, un gato da xungla que fora atropelado por un coche foi atopado na beira da estrada en Shropshire.
En 1991 un lince común foi abatido preto de Norwich, Norfolk. Matara unhas 15 ovellas en dúas semanas. A historia só se informou en 2003, e supostamente o corpo desecado do lince está agora en poder dun coleccionista. Durante moitos anos, este incidente foi considerado un engano, pero en marzo de 2006 un informe policial confirmou que o caso era certo. Probabelmente fose un escapado dunha instalación da zona que criaba animais, incluídos linces euroasiáticos.
Houbo informes de que en 1993 un puma foi capturado en Escocia, esta vez na zona de Aviemore.
En 1994 informouse de que un gran gato con pelaxe de leopardo fora baleado na Illa de Wight, despois de comer galiñas e patos. Segundo os informes, a policía concluíu que o animal era un ocelote ou un serval.
En 1996, a policía de Fintona, no condado de Tyrone, Irlanda do Norte, disparou a un gato. Segundo informes, era un caracal, unha especie de gato bravo de tamaño mediano de África e Asia.
Nun caso ben informado de 2001 ("a besta de Barnet"), unha nova femia de lince foi capturada viva pola policía e os veterinarios en Cricklewood, ao norte de Londres, despois dunha persecución polos campos de xogo da escola e nun bloque de pisos. Foi colocado no zoolóxico de Londres e recibiu o nome de "Lara" antes de ser trasladado a un zoolóxico de Francia para reproducirse. Atopouse que o lince capturado tiña só 18 meses de idade, aínda que considerabelmente maior que un gato doméstico medio.
En novembro de 2017, un camioneiro afirmou ver a tres traballadores das estradas que loitaban por levantar o cadáver dun morto 4 ft pantera negra na parte traseira dun camión nun descanso na A1 preto de Harworth. Porén, Highways England respondeu dicindo que se trataba dun can negro morto que cargaran no camión.
Vídeo e evidencia fotográfica
dereita|miniatura| Un [[Felis silvestris|gato montés europeo, cuxa poboación escocesa é a única especie de gato salvaxe coñecida que vive en Gran Bretaña.]] Ao redor de 1993, realizáronse unha serie de informes sobre un gran gato negro arredor de Bodmin Moor, alcumado a "Besta de Bodmin", con polo menos dous vídeos feitos. Científicos do goberno examinaron algún vídeo e concluíron pola posición da cámara e do animal que os avistamentos eran de gatos negros de non máis de 30 cm de alto do chan ao ombreiro.
Vinte e un anos despois gravouse un vídeo a cor en Winkworth Arboretum ( NT ), Busbridge xunto a Godalming. Un Surrey Wildlife Trust publicou que dubidaban de calquera forma de "puma" como pensaba o gravador, senón que pensaban que podía tratarse dun lince ibérico, comparando outros informes feitos ese ano no municipio de Guildford, en Surrey. Relatos semellantes menos coñecidos foron reportados esporádicamente desde 1959, pero tenden a ser vagos ou anónimos.
En 1994 graváronse imaxes dun gran gato negro en Cambridgeshire e foron nomeados nos medios como o "tigre Fen".
En xuño de 2006 rexistrouse un gran gato negro no campo de Banff, Aberdeenshire. A imaxe do gato foi transmitida pola BBC o 24 de maio de 2007.
En xullo de 2009, fotografías e vídeos dun gran gato negro foron tomadas por un axente da Policía do Ministerio de Defensa fóra de servizo. O animal camiñaba por unha vía de ferrocarril en Helensburgh, Argyll. Na zona xa se informou de gatos grandes, negros ou morenos.
A finais de 2009 foi gravado en Herefordshire un vídeo do que se afirma que é un gran gato negro. O avistamento e as imaxes de vídeo do suposto felino coincidiron cunha onda de matanzas de ovellas nesa zona.
En 2010 graváronse en Stroud, Gloucestershire, un vídeo do que se afirma que é un felino negro. "Expertos" estimaron que a criatura tiña polo menos 5 feet de lonxitude dende o morro até o rabo.
En 2011, unha familia que paseaba por Fochabers Wood, Moray, fotografou un gran gato negro que coincidía coa descrición dun xaguar do bosque.
En 2017 houbo cinco avistamentos de grandes felinos en Gloucestershire, algúns con evidencias fotográficas.
En abril de 2017, unha nai e a súa filla adolescente tomaron varias fotos do que parece ser un gran felino negro en Quantock Hills, Somerset, o que especulou BeastWatch UK, unha organización sen ánimo de lucro que reúne e informa sobre a fauna exótica, podería ser unha pantera ou un xaguar.
Un documental de 2017 incluía imaxes tomadas por un policía fóra de servizo en West Midlands dun gran gato negro que foi analizado por un experto en grandes felinos de Suráfrica que concluíu que tiña as características dun leopardo negro. Tamén analizou as imaxes tomadas dun gran gato negro na aldea de Maiden Newton, Dorset, e dixo que era a "proba máis concluínte até agora de que un leopardo negro está solto no Reino Unido".
En 2020 moitos espazos públicos foron fechados polas restricións da Covid durante gran parte do ano. Coa xente confinada nas súas casas, houbo un gran número de avistamentos en todo o país. En Cambridgeshire fotografouse un gran felino similar a un leopardo, o que levou a comparacións co lendario "tigre fen". Gloucestershire tivo numerosos avistamentos. O norte de Gales, un coñecido punto de acceso para os grandes felinos, onde "Parece que é de coñecemento común entre moitas comunidades locais que existe unha pequena poboación de grandes felinos como os pumas no norte de Gales" tivo a súa parte aínda que só foi captado pola cámara unha vez. En Somerset, un animal que se axustaba á descrición dun leopardo melanístico foi visto por varias testemuñas en varios lugares. "Unha persoa cre que ten imaxes dun gran felino e achegouse a un experto en grandes felinos para revisar as súas evidencias". En Leicestershire un animal foi captado pola cámara. Un gato parecido a un serval foi fotografado no norte de Londres.
En 2021 foi filmado en Flintshire un felino grande de cor escura.
Ataques
En 2000, un neno de 11 anos en Monmouthshire foi atacado polo que el di que era un gran gato negro. Deixoulle cinco marcas de garras longas na súa meixela esquerda. A policía chamou a un experto en gatos grandes para investigar o suceso.
En 2005, un home que vivía en Sydenham Park, no sueste de Londres, foi atacado no seu xardín traseiro. O home describiu o gato como unha gran figura negra que se abalanzou sobre el e que era considerablemente máis forte ca el. Segundo a BBC, un policía viu un gato do tamaño dun can Labrador. O home sufriu arañazos na cara e o suposto gran felino foi chamado a "Besta de Sydenham".
En 2008, informouse de que unha muller de 74 anos foi atacada en dúas ocasións por un gato grande en Alness, nas Highlands escocesas, deixándoa con feridas. Un experto en gatos monteses escocés concluíu que o máis probable era que se tratase dun gato doméstico salvaxe de gran tamaño, posiblemente un híbrido cun gato montés escocés.
En 2019, un home en Cornualla informou que un gato negro de case seis pés (case 2 metros) atacouno por unha xanela aberta. Describiuno como 'cruzado entre un gato doméstico e unha pantera'. Dixo que o denunciou á policía pero que non mostraron interese.
Probas de ADN
Houbo informes contradictorios de probas de ADN sobre a existencia de grandes felinos en Gran Bretaña: en 2011 o Center for Fortean Zoology anunciou que as probas de ADN, realizadas pola Universidade de Durham en pelos atopados no norte de Devon, mostraron que un leopardo vivía na zona. En 2012 anunciouse que as probas de ADN en dous cadáveres de corzo atopados en Gloucestershire eran só ADN de raposo, a pesar de que moitos veciños informaron de avistamentos e creron que o corzo fora asasinado por un gran felino.
O gato grande dos Cotswolds
O "gato grande de Cotswolds" era un suposto gran felino (ou varios) en liberdade na rexión de Cotswolds de Inglaterra.
Implicación do goberno
En 1988, o Ministerio de Agricultura deu o infrecuente paso de enviar a Royal Marines para levar a cabo unha busca masiva da rumoreada Besta de Exmoor tras un aumento no número de gando misteriosamente asasinado e as queixas dos agricultores pola perda de diñeiro posterior. Varios marines afirmaron que viron o gran felino fugazmente, pero nunca se atopou outra cousa que un raposo. O Departamento de Medio Ambiente, Alimentación e Medio Rural (Department for Environment, Food and Rural Affairs) publicou unha lista de felinos depredadores dos que sabe que escaparon no Reino Unido, aínda que a maioría deles foron recapturados.
Explicación mitolóxica
Durante moitos centos de anos, o mito do can negro espectral persiste en Gran Bretaña – unha suposta criatura mítica que aparece como un gran animal negro en remotas páramos sen probas firmes da súa existencia, máis aló dos oídos. Suxeriuse que as historias de "Gatos negros" son só unha continuación moderna de tales mitos e historias, que comparten os mesmos elementos pero coa idea de que unha causa sobrenatural se perdeu de credibilidade e a idea moderna, máis plausible, dunha escapou ou soltou o gato montés suplantándoo. Ademais, as historias dos grandes felinos comparten moitos trazos axeitados para a prensa sensacionalista – como tal, levando a unha ampla exposición de calquera "gato" potencial e a unha maior e rápida difusión de calquera especulación ou suposta evidencia para iso, contribuíndo a construír unha lenda urbana xeneralizada.
Comisión Internacional da Iluminación
A Comisión Internacional da Iluminación (coñecida pola sigla CIE, do seu nome en francés Commission internationale de l'éclairage) é a autoridade internacional en luz, iluminación, cor e espazos de cor. Foi fundada en 1931, con sede en Viena (Austria).
Organización
O CIE ten sete divisións, cada unha das cales establece comités técnicos para desenvolver os seus programas baixo a supervisión do director da división:
Sasvim lično
Sasvim lično é un filme documental bosníaco de 2005 dirixido por Nedžad Begović. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para o Óscar ó mellor filme internacional na 78ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Čuvari noći
Čuvari noći é un filme bosníaco de 2008 dirixido por Namik Kabil. Foi escollido como candidato de Bosnia e Hercegovina para Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Mahir leva tres anos casado con Geraldine e aínda non teñen fillos. Entón, Mahir convéncese a si mesmo de que está embarazado.
Williot Theo Swedberg
Williot Theo Swedberg, nado en Estocolmo o 1 de febreiro de 2004, é un futbolista sueco que xoga como mediocentro no Celta de Vigo da Primeira División de España.
Hammarby IF
Tras varias cesións en equipos da terceira categoría sueca, debutou no Hammarby IF o 11 de xullo de 2021, nunha vitoria por 5-1 fronte o Degerfors IF. Entrou no minuto 79 e anotou un gol dous minutos despois.
O 23 de febreiro de 2022, Williot estivo a piques de fichar polo Lokomotiv de Moscova. Porén, a fichaxe foi truncada pola invasión rusa en Ucraína, que provocou a cancelación do fútbol no país.
Celta de Vigo
O 17 de xuño de 2022 fíxose oficial a súa incorporación ao Celta de Vigo, por 4,7 millóns de € e cun contrato até 2027.
Selección
Swedberg anotou no seu debut coa Selección de fútbol sub-17 de Suecia nunha vitoria por 3-1 fronte a Noruega o 17 de setembro de 2019.
Estatísticas
20x20px Actualizado co último partido disputado o .
Cedro (foguete)
Cedro foi unha familia de foguetes espaciais líbaneses desenvolvidos ao principios dos anos 1960, ao principio de forma afeccionada e posteriormente co apoio do exército do país.
Historia
A orixe dos foguetes Cedro está na fundación por parte do profesor armenio-libanés Manoug Manougian dun club de foguetería na Universidade Haigazian en novembro de 1960. Manougian viña de obter un grao en física e matemáticas pola Universidade de Texas, volvendo ao Líbano para exercer de profesor na universidade.
Afeccionado á foguetería, Manougian atopou que o club de foguetes comezou a ter popularidade, proporcionando algúns materiais básicos aos estudantes para comezar con probas rudimentarias e mellorando mediante o sistema de proba e erro. En abril de 1961 o club construíu un foguete que chegou aos 1000 m de altura, co seguinte chegando aos 2000 m. Nese punto o grupo atrouxo a atención dos militares, quen lles ofreceron os servizos do tenente Ioussef Wehebe, especializado en balística, e poder facer os lanzamentos nunha área segura, un antigo campo de tiro sen risco para edificios civís. Baixo a axuda dos militares o grupo tivo acceso a materiais máis adecuados para construír foguetes, con Manougian sempre declarando que a súa finalidade era puramente científica e educativa.
Despois dunha recepción na que o presidente Fuad Chehab asegurou fondos limitados para o proxecto, o club foi renomeado Sociedade de Foguetes Libanesa, e os foguetes comezaron a usar o nome de Cedro. En abril de 1963 o foguete Cedro IV chegou a unha altura de 145 km, rebasando a fronteira do espazo. Nese punto o exército tiña un interese máis práctico nos foguetes de Manougian, quen comezou a recibir algunhas ofertas doutros países veciños, declinando sempre ao sospeitar unha intención militar tras os intentos de contratalo. O proxecto comezou a declinar en xullo de 1964, tras un accidente no que dous estudantes resultaron feridos ao tratar un deles de preparar un foguete sen a supervisión de Manougian. O último lanzamento dun Cedro tivo lugar en 1966 e case acaba en accidente ao estar a punto de impactar nun buque británico que monitorizaba o lanzamento.
Coa Guerra dos Seis Días de 1967 e a posterior guerra civil no Líbano o proxecto finalizou e caeu no esquecemento, sen ter ningún tipo de continuidade.
CIE 1931 XYZ
miniatura| Diagrama cromático do modelo de cor CIE 1931 XYZ con lonxitudes de onda en nanómetros. O modelo de cor CIE 1931 XYZ é un modelo de cor creado en 1931 pola Comisión Internacional de Iluminación (CIE, en inglés: International Commission on Illumination; en francès: Commission Internationale de l'Éclairage, CIE). Define un modelo de cor que inclúe todos os matices visibles para o ollo humano, independentemente da iluminación. De feito, calquera destas cores dentro deste espazo bidimensional pode ter unha luminancia que varía do branco ao negro e se se ten en conta este factor ( luminancia ) o espazo definido vólvese tridimensional e represéntase mediante coordenadas XYZ. O modelo CIE 1931 baséase, como outras codificacións mencionadas, no uso de tres cores primarias que, mesturadas oportunamente entre si na síntese de cor aditiva, permiten obter todas as cores que o ollo humano pode percibir. A comisión CIE definiu varios modelos matemáticos de percepción da cor designados como modelo de cor e representados por símbolos como XYZ (CIE é o modelo de 1931), XYY, Lab, luv.
A diferenza dos métodos RGB ou CMYK (empregados na síntese aditiva e na síntese subtractiva, respectivamente), o diagrama de cromaticidade proposto polo CIE non depende do comportamento deste ou aquel dispositivo de visualización ou impresión senón que está baseado no concepto de observador estándar, que se define a partir da propiedade do sistema visual humano e baséase na análise sistemática realizada nun amplo campo de observación humana. E baseándose en numerosos estudos realizados na primeira guerra mundial, afirmouse que era imposible reproducir todas as cores mediante síntese aditiva aínda que se escollese a tríada de primarias reais para mesturar.
Dado que se poden representar todos os tons perceptibles, o modelo de cor CIE tómase como referencia para todos os demais, aínda que na práctica non se usa moito debido á súa complexidade.
Eduart
Eduart é un filme grego de 2006 dirixido por Angeliki Antoniou. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Tamén participou na competición da 29ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova].
Neipín, Vilaboa, A Pontenova
Neipín é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Sois belle et tais-toi (filme de 1981)
Sois belle et tais-toi é un filme documental francés dirixido por Delphine Seyrig, rodado en 1976 e estreado en 1981. Está dispoñíbel no Centro audiovisual Simone de Beauvoir, en París.
Ápidos
A dos ápidos (Apidae) é unha familia de insectos da orde dos himenópteros, suborde dos apócritos, unha das numerosas comprendidas na superfamilia dos apoideos.
Sois belle et tais-toi (filme de 1981)
Estreouse subtitulado en galego o 3 de setembro de 2020 no Centro Galego de Artes da Imaxe.
Ápidos
Descrición
A familia foi descrita en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille.
Etimoloxía
O nome científico Apidae está formado polos elementos do latín científico ap- e -ĭdea. O primeiro é a raíz do nome do seu xénero tipo, Apis, e o segundo é o sufixo empregado para formar os nomes das familias de animais.
Subfamilias
A familia comprende tres subfamilias:
A Panturreira, Vilaboa, A Pontenova
A Panturreira é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
I horodia tou haritona
I horodia tou haritona (en Η χορωδία του Χαρίτωνα) é un filme grego de 2005 dirixido por Grigoris Karantinakis. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estaba na casa, pero...
Estaba na casa, pero... (en Ich war zuhause, aber…) é un filme alemán de 2019 dirixido por Angela Schanelec. Foi escollido para competir polo Oso de Ouro na 69ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. En Berlín, Schanelec gañou o Oso de Prata ó mellor director. Tamén competiu na 34ª edición do Festival Internacional de Cinema de Mar del Plata, onde Schanelec foi galardoada co Ástor de Prata ó mellor director.
Estreouse subtitulado en galego o 4 de setembro de 2020 en NUMAX (Santiago de Compostela). Foi traducido por Samuel Solleiro.
San Paio, Vilaboa, A Pontenova
San Paio é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Experimento Muón g-2
alt=O anel g-2 chega ó seu destino final, a sala de experimentos do Fermilab, o 30 de xullo de 2014.|miniatura|O anel g-2 chega ó seu destino final, a sala de experimentos do Fermilab, o 30 de xullo de 2014. Levado a cabo no Fermilab, o Experimento Muón g-2 tenta determinar o factor g e outras propiedades dos muóns. A produción de muóns faise por aceleración de protóns que se aceleran ata velocidades superiores a 0,99 c e se fan chocar contra unha aliaxe de níquel, producíndose pións que na súa desintegración producen muóns, entre outros produtos. Os muóns son recollidos e separados mediante campos magnéticos, dirixíndoos ó experimento.
Asplenium billotii
Descrición
Alcanzan os seus frondes até 35 cm, aínda que de ordinario son duns 20 cm. A súa cor é verde brillante e xorden en grupos densos dunha especie de raíz horizontal (rizoma). O seu pecíolo, marrón na súa parte inferior e brillante, é algo máis curto que o resto da fronde, que aparece dividida por dúas veces, en senllas series de pequenas follas menores, dentadas. Reprodúcense mediante esporas, que crecen e maduran en grupos (soros), que adquiren unha cor marrón, cubertos por unha lámina (indusio) protectora, no dorso das frondes e son liberadas (esporulación) cara ao inverno. Hemicriptófito.
Distribución e hábitat
Esténdese pola conca mediterránea, as illas de Macaronesia e a franxa occidental de Europa. Aparece disperso baixo as rochas, en lugares frescos de rochedos e bosques, en sitios umbrosos xeralmente silíceos.
Taxonomía
Asplenium billotii foi descrita por Friedrich Wilhelm Schultz e publicada en Flora 28: 738. 1845
Ver: Asplenium
billotii: epíteto outorgado en honra do botánico francés Paul Constant Billot (1796-1863).
Número de cromosomas de Asplenium billotii (Fam. Aspleniaceae) e taxóns infraespecíficos: n=72.
Vilargondurfe, Vilaboa, A Pontenova
Vilargondurfe é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.
Os desbravadores
Os desbravadores (en The Rounders) é un filme estadounidense de 1965 dirixido por Burt Kennedy e protagonizado por Glenn Ford e Henry Fonda. Está baseado na novela homónima de 1960 escrita por Max Evans.
María Dolores Juliano Corregido
María Dolores Juliano Corregido nada en Necochea na provincia de Buenos Aires da Arxentina no ano 1932 e finada en Barcelona o 26 de novembro de 2022 foi unha antropóloga social arxentina.
Traxectoria
María Dores Juliano formouse como mestra, estudou pedagoxía e estudou antropoloxía na Universidade de Mar da Prata, onde se licenciou en 1975. Despois do golpe de estado de 1976 que desembocou na ditadura cívico-militar de Videla viuse obrigada a exiliarse.
Estableceuse entón en Barcelona, onde realizou o seu doutoramento e a súa tese Integración e marxinación na cultura rural catalá. Análise de endoculturación. Desde 1977 foi profesora de antropoloxía na Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Barcelona, cargo que ocupou ata que se xubilou o 2001.
Publicou numerosos estudos sobre a antropoloxía da educación, os movementos migratorios, as minorías étnicas, os estudos de xénero e a exclusión social. A súa produción científica sempre estivo acompañada por un compromiso social e feminista relevante.
En 2002, compareceu na Comisión do Senado sobre a prostitución como colaboradora na redacción do informe final da Comisión.
En 2010, recibiu a Creu de Sant Jordi pola súa traxectoria académica e valiosos resultados de investigación.
En 2021, obtivo o premio de LASA/Oxfam America pola súa traxectoria activista a prol dos sectores marginados.
Vileimil, Vilaboa, A Pontenova
Vileimil é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental.