cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de puntos máis altos por país
Esta é unha lista de países ordenada polo punto máis alto. A lista indica cal é a montaña máis alta de cada país. A lista inclúe os estados soberanos e tamén, en itálica, as colonias e territorios autónomos ou non independentes e que non son estados soberanos, e que habitualmente xorden individualizados nas listas de territorios.
Nalgúns casos, o punto máis alto dun país pode estar mesmo fóra da metrópole ou territorio principal (casos de Dinamarca, Reino dos Países Baixos ou Australia).
Para certas montañas, a medición rigorosa da altitude é extremamente difícil. Modernas técnicas como o GPS diferencial ou o recurso a datos da emisión SRTM permiten corrixir ou, polo menos, estimar, algúns dos erros máis comúns na avaliación das altitudes ortométricas.
Loureza
O topónimo galego Loureza pode referirse a:
John Gower
miniatura|200px|John Gower disparando sobre o mundo, unha esfera de terra, aire e auga.
John Gower, nado cara ao 1330 e finado en outubro de 1408, foi un poeta inglés, contemporáneo e amigo persoal de Geoffrey Chaucer.
John Gower é coñecido fundamentalmente por tres obras principais, o Mirour de l'Omme, a Vox Clamantis e a Confessio Amantis, tres longos poemas escritos respectivamente en anglonormando, latín e inglés, que tratan de temas políticos e morais comúns. Está considerado como o primeiro poeta inglés por ser o primeiro en escribir nesa lingua.
Biografía
En Londres, relaciónase moito coa nobreza da época. Parece ser que coñecía persoalmente a Ricardo II xa que no prólogo da primeira edición da Confessio Amantis, conta como ao encontrarse casualmente co rei onda o Támese (probablemente polo 1385), este invitouno a subir bordo da nave real e que a súa conversación tivo como consecuencia o encargo dunha obra, que é a que máis adiante se convertería na Confessio Amantis. Logo aliouse co futuro Henrique IV ao que lle dedica as posteriores edicións da Confessio Amantis.
Tamén está documentada a súa amizade con Chaucer. Cando este último foi destinado en misión diplomática a Italia en 1378, Gower é unha das persoas ás que Chaucer lle asinou unha procuración para os seus negocios en Inglaterra. Os dous poetas tamén se loaron mutuamente nos seus versos: Chaucer dedicou en parte a súa Troilus and Criseyde a "Gower o moral", quen á súa vez lle devolveu o favor situando un eloxio de Chaucer en boca de Venus ao final da súa Confessio Amantis.
Obra
miniatura|250px|Tumba de John Gower na catedral de Southwark. A pesar de que Gower foi definido como poeta "moral" desde que Chaucer lle atribuíra ese epíteto, os seus versos son tanto relixiosos, como políticos, históricos e morais. O seu modo de expresión maior é a alegoría, a pesar de que prefire o estilo prosaico marcado pola forza e a claridade do narrador nas abstraccións complexas.
As súas primeiras obras eran probablemente baladas en anglonormando das que non queda rastro. A primeira das súas obras que chegou aos nosos días estaba escrita tamén nesa lingua: é o Mirour de l'Omme, tamén coñecido polo seu título latino de Speculum Meditantis ("Espello do pensador"), poema de case 30.000 versos cunha explicación compacta acerca da relixión e da moral.
A segunda obra maior de Gower, Vox Clamantis ("Voz do Profeta"), está redactada en latín e o seu tema é a situación de Inglaterra. Inclúe un comentario sobre a gran revolta labrega de 1381 que se produciu no momento no que se redactaba o poema. Gower apoia á aristocracia e ao parecer quedou impresionado polo modo no que Ricardo II reprimiu a rebelión.
A súa terceira obra é a Confessio Amantis ("Confesión dos namorados"), un poema de 30.000 versos en inglés medio, que utiliza a estrutura dunha confesión cristiá (presentada alegoricamente como unha confesión dos pecados contra o amor) dentro dunha historia sobre a que se intercalan moitos contos distintos. Ao igual que nas súas obras anteriores, o obxecto desta confesión é a moralidade, incluso cando as historias parecen describir comportamentos máis ben inmorais.
Nos seus últimos anos, Gower escribiu algunhas obras menores nas tres linguas: as Cinkante Ballades, unha serie de baladas en anglonormando para un público de nobres e ricos sobre temas románticos e varios poemas dirixidos ao novo rei Henrique IV que lle servirían para obter unha pensión en forma dunha doazón anual de viño.
A recepción da crítica cara á poesía de Gower foi diminuíndo. Durante a Idade Media considerábase en xeral, xunto a Chaucer, o pai da poesía inglesa: o seu epitafio leva por iso a inscrición "Anglorum Poeta celeberrimus". Non obstante, a súa fama foi decaendo ao longo do tempo, en gran parte porque a súa obra se cualificaba de demasiado didáctica ou aburrida. Obtivo maior recoñecemento durante o século XX aínda que no foi tan lido nin tan aceptado pola crítica como outros poetas principais dese período.
Fondo de Vila, Seoane do Courel, Folgoso do Courel
Fondo de Vila é un lugar da parroquia de Seoane de Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga.
Vadim Meller
Vadim Meller (en ruso: Вадим Георгиевич Меллер; en ucraíno: Вадим Георгійович Меллер), nado en San Petersburgo o 26 de abril de 1884 e finado en Kíiv o 4 de maio de 1962, foi un pintor ruso-ucraíno, artista vangardista (Cubismo, Constructivismo), deseñador e escenógrafo.
Traxectoria
Vadim Meller naceu en San Petersburgo. Era o fillo dun funcionario superior no Ministerio da Xustiza da Rusia Imperial. O seu pai, George Meller, era un nobre nado sueco, a súa nai, Helen Caruso, medio italiana e medio grega, procedía tamén dunha familia nobre.
Despois de graduarse en Dereito pola Universidade de Kíiv, adquiriu unha educación artística na Academia de Belas Artes de Múnic. Estivo en estreito contacto co grupo Der Blaue Reiter. Fíxose amigo de Wassily Kandinsky.
Comezou a expor as súas obras despois de trasladarse a París, onde formou parte da Sociedade de Artistas Independentes. Meller estudou tamén con Antoine Bourdelle.
En 1912-1914 participou en exposicións xunto con Kasimir Malevich, Sonia Delaunay, Alexander Archipenko e Aleksandra Ekster: Salón dos Independentes, Salón do resorte e Salón de Outono xunto a Pablo Picasso, Georges Braque e André Derain.
Despois de regresar a Kíiv en 1917, traballou en pintura monumental, deseño gráfico, e deseño de vestiario. A súa transición á escenografía como o campo principal da súa actividade artística ocorreu nos primeiros anos despois da revolución.
A partir de 1919 - 1920, traballou coa bailarina Bronislava Nizhinska, irmá de Vatslav Nizhinskii, no seu estudo do ballet clásico. En 1922 Meller foi convidado ao recentemente fundado Teatro Berezil '.
En 1925 Meller participou na exposición Exposición de Artes Decorativas de 1925 (art déco) en París, onde lle concederon unha medalla de ouro polo deseño interior do Teatro de Berezil '. Traballou no deseño para teatro en Ucraína até 1945.
A partir de 1925 tamén ensinou na Academia da arte de Kíiv (KKHI) xunto con Vladímir Tatlin e Aleksandr Bogomázov. No mesmo ano fíxose membro da unión da Asociación dos Artistas Revolucionarios de Ucraína xunto con David Burliuk (cofundador), Aleksandr Bogomázov (cofundador), Vasili Yermílov, Víctor Pálmov e Aleksandr Jvostenko-Jvostov.
Meller traballou como director temporal do Instituto Monumental da Pintura e da Escultura da Academia de Arquitectura da República Socialista Soviética de Ucraína (1946-1948), sendo un artista principal da comedia teatro (1948 - 1953) da Música de Kíiv e do Teatro Académico de Iv. Franko Kíiv (1953-1959).
Casou con Nina Genke-Meller.
Vadim Meller morreu en Kíiv en 1962.
Let Me Dance With You
"Let Me Dance With You" é unha canción do grupo TDK e o cantante sueco Robin Stjernberg. Foi lanzada o 3 de marzo de 2015 na plataforma de streaming musical Spotify.
Está composta por Simen Auke, Mikkel Christiansen, Oscar Holter e Karl-Ola Kjellholm.
Olivier Beretta
Olivier Beretta, nado en Monte Carlo o 23 de novembro de 1969, é un piloto de automobilismo monegasco.
Traxectoria
Correu na Fórmula Un en para o equipo de Larrousse, xunto a Érik Comas. Participou en 10 grandes premios, debutando o 27 de marzo de 1994. Non logrou puntos de campionato e foi substituído cando acabou o seu diñeiro de patrocinio. Durante 2003 e 2004, probou para o equipo Williams.
Logrou vitorias de clase nas 24 Horas de Le Mans cun Viper GTS-R en 1999 (décimo na xeral) e 2000 (7º na xeral), con Corvettes en 2004 (C5-R, 6º na xeral), 2005 (C5-R, 5º na xeral) e 2006 C6-R, 4º na xeral) e pilotando un coche da clase LMP 900 finalizou 6º (2001), 4º (2002) e 3º (2003).
Resultados Completos da Fórmula 3000 Internacional
(key) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
NASCAR
(key) ( Bold – Pole position awarded by qualifying time. Italics – Pole position earned by points standings or practice time. * – Most laps led. )
Disneyland Paris
miniatura| Disneyland Paris (chamado noutrora Eurodisney) é un monumento, parque de divertimento temático, e complexo turístico da The Walt Disney Company localizado en Marne-la-Vallée, a 32 km de París. É a atracción turística máis visitada de Europa, atraendo 12.8 millóns de visitantes en 2006 e 15.3 millóns en 2008.
O resort consiste en dous parques temáticos, un dedicado aos Estudios Disney e sete hoteis do conglomerado Disney. O parque foi inaugurado en 1992 e é o segundo parque da Disney fóra dos Estados Unidos (despois do Tokyo Disney Resort).
O complexo foi obxecto de controversia durante a súa construción nas décadas dos e 80 e 90, cando un número significativo da poboación local, sindicatos e até algunhas celebridades francesas protestaron contra a súa inauguración.
Creación e desenvolvemento
En medio do éxito da tradicional Disneyland en Anaheim (California) e do Walt Disney World en Florida, xurdiron planos para construír un parque semellante en Europa xa na década de 1970. Baixo o liderado de Card Walker Tokyo Disney Resort inaugurouse en 1983 cun gran número de visitantes, motivando á Disney a considerar a construción. Xa en 1984 os directores do proxecto presentaron unha suxestión de 1.200 lugares en toda a Europa, onde podería construírse o parque da Disney. Pouco despois as ideas de lugares para a construción diminuíron a só cinco lugares, dous en Francia, outros dous en España, e un en Portugal. A Disney xa expresara un certo interese na cidade de Toulon, preto de Marsella, mais a empresa acabou por escoller a pequena cidade de Marne-la-Vallée por esta estar preto de París. Michael Eisner, director executivo da Disney, fechou o acordo co Goberno francés e adquiriu unha área de 20 km² (4.940 acres) en decembro de 1985. A construción comezou en agosto de 1988 e en decembro de 1990, un centro de visitas chamado Espace Euro Disney xa informaba sobre a conclusión do complexo. O primeiro parque temático foi inaugurado en 1992.
Nomes
"Disneyland Resort Paris" é soamente un dos nomes que o complexo ten recibido desde o seu proxecto na década de 80.
Nun principio o parque coñeceuse coma EuroDisney; mais aínda que a palabra "Euro" para os americanos ten un significado de glamour, para os europeos tornouse nun termo asociado cos negocios e o comercio exteriou; por iso o parque rebautizouse coma "Disneyland Paris", un xeito de relacionalo cunha das cidades máis románticas e lindas do mundo. }} Michael Eisner
Parques
miniatura|right|250px|Vista xeral do Disneyland Park dende o [[Castelo da Bela Dormente, París.]]
Disneyland Park
É o principal parque temático inspirado en Disneyland de California. Ocupa unha área de máis de 560 mil m², sendo pouco maior que a Disneyland de Anaheim. Recibe anualmente cerca de 10 millóns de visitantes. Foi inaugurado en abril de 1992.
Walt Disney Studios Park
É o segundo parque inaugurado en Disneyland Resort Paris, é o corazón do complexo recibindo mais de 2 millóns de visitantes anualmente.
Disney Village
É a área do complexo destinada a recibir os visitantes durante a súa estada na Disneyland Resort. Acolle varios bares, tendas, restaurantes e un show de bucinas. Incribelmente, este parque temático só se abre cando os outros dous primeiros fechan as súas actividades.
Golf Disneyland
Destinado aos adultos, é unha característica rara dos parques Disney que son concibidos para o medio infantil. Consiste nun campo de golf para mozos e adultos.
Hoteis
O complexo inclúe sete hoteis do conglomerado Disney localizados preto da Disney Village. O máis famoso é o Disneyland Hotel (París). Os tres maiores hoteis atópanse en torno dunha lagoa coñecida como Lago Disney: Hotel New York (Disney), Disny's Newport Bay Club e o maior Disney's Sequoia Lodge. E os outros catro hoteis:Disney's Hotel Cheyenne, Disney's Hotel Santa Fe e Disney's Davy Crockett Ranch.
O resort inclúe tamén outros seis hoteis non operados pola Disney: Marriott's Village d'lle-de-France,  Radisson BLU Hotel, Vienna International Magic Circus Hotel , Vienna International Dream Castle Hotel, MyTravel's Explorers e Kyriad Hotel.
Transportes
No centro do parque está situada a Estación ferroviaria Gare de Marne-la-Vallée - Chessy que forma parte do RER (tipo de metro parisién). Tamén circulan os TGVs e Thalys que conectan os parques temáticos.
FK Dynamo Kyiv
O Futbolnyi Klub Dynamo Kyiv (en Футбольний Клуб Динамо Київ), coñecido coma Dinamo de Kíiv, é un club de fútbol ucraíno da cidade de Kíiv. Foi fundado en 1927 e compite na Premier Liha, da que é o máximo campión. O seu campo é o NSC Olimpiyskiy, con capacidade para 70.050 espectadores.
Erinnerungen an die Zukunft (filme)
Erinnerungen an die Zukunft é un filme documental de 1970 producido na República Federal Alemá e dirixido por Harald Reinl. Está baseado no libro homónimo de Erich von Däniken, un libro que teoriza sobre o impacto dos extraterrestres na vida dos seres humanos. O filme foi nomeado ós Oscar ó mellor documental na 43ª edición dos premios.
Outras versións
O filme foi editado e dobrado ó inglés en 1973 para o documental de televisión, In Search of Ancient Astronauts, narrado por Rod Serling.
Taco
Un taco pode ser:
Stavros Theodorakis
Stavros Theodorakis (en grego:Σταύρος Θεοδωράκης), nado en Drapanias en 1963, é un xornalista e político, deputado e líder do partido To Potami.
Traxectoria
Natural da illa de Creta, non obstante criouse en Agia Varvara, un arrabalde de Atenas. Comezou a súa carreira xornalística en 1984, traballou nas estacións de radio 902 FM e Skai 100.3, así como no xornal Eleftherotypia. Entre 1985 e 1987 estivo comprometido na educación da poboación romaní. Tamén escribiu tres libros.
O 26 de febreiro de 2014, anunciou a súa decisión para deixar tanto o espectáculo de televisión como a súa columna para lanzar un novo partido, aseverando que a supervivencia dun país non pode depender da bondade dos seus acredores."
Mougás
O topónimo galego Mougás pode referirse a:
Fitoiro, Chandrexa de Queixa
San Paio de Fitoiro é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 33 habitantes, deles 22 eran homes e 11 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Joseph Pulitzer
József Pulitzer (nome coa grafía húngara orixinal) ou Joseph "Joe" Pulitzer, nado o 10 de abril de 1847 en (Makó, Hungría) e finado o 29 de outubro de 1911 en Carolina do Sur, foi un editor estadounidense lembrado hoxe polos premios xornalísticos que levan o seu nome, os Premios Pulitzer. Así mesmo, foi un dos iniciadores da chamada prensa amarela, xunto con William Randolph Hearst.
Jebel Toubkal
miniatura|250px|dereita|O Toubkal miniatura|250px|dereita|O Toubkal localízase ao sur do Alto Atlas O Jebel Toubkal (tamén Djebel Toubkal ou  Macizo do Toubkal) é a montaña máis elevada da cadea do Atlas en Marrocos. Jebel é unha palabra do árabe vulgar que significa "monte, montaña".
Con 4165 metros sobre o nivel do mar é tamén o punto máis elevado do Noroeste de África. Está situado a cerca de 60 km ao Sur da cidade de Marrakesch, no hómonimo parque nacional do Toubkal.
A primeira ascensión ao Toubkal foi levada a cabo polo Marqués de Segonzac e máis V. Berger e H. Dolbeau.
Viladesuso
O topónimo Viladesuso pode referirse a varios lugares de Galicia:
Tim Harford
Tim Harford, nado en 1973, é un escritor e xornalista inglés.
Traxectoria
Licenciado en Económicas pola Universidade de Oxford é autor de varios libros de economía. É membro do consello de redacción do Financial Times, onde escribe dúas columnas : na primeira delas, The Undercover Economist, tenta explica-las bases económicas que se agochan tralas experiencias cotiás e na segunda delas, Dear Economist, tenta resolve-los problemas persoais dos seus lectores a partir das teorías económicas máis recentes.
Globo de Ouro ó mellor filme dramático
Os Globos de Ouro son uns premios cinematográficos celebrados a principios de cada ano nos Ánxeles. A data dos filmes corresponden coa data de estrea nos Estados Unidos.
Tim Harford
Traxectoria
Foi presentador da serie da BBC Trust me, I'm an Economist e na actualidade presenta o programa de radio da mesma canle, More or Less. A súa primeira obra, The Undercover Economist, foi traducida a máis de trinta linguas e vendeu preto dun millón de copias en todo o mundo. En 2006 recibiu o Premio Bastiat á mellor labor en xornalismo económico.
Prensa amarela
miniatura|dereita|Portada do New York World pondo de relevo a magnitude dunha explosión. A prensa amarela é un tipo de prensa sensacionalista que inclúe titulares de catástrofes e gran número de fotografías con información detallada verbo dos accidentes, crimes, adulterios e ensarillados políticos.
O termo orixinouse durante a "batalla xornalística" entre o diario New York World, de Joseph Pulitzer, e o New York Journal, de William Randolph Hearst, entre 1895 e 1898. Ambos os dous xornais foron acusados, por outras publicacións máis serias, de magnificar certa clase de novas para aumentar as vendas así como de teren pagado aos implicados para conseguir exclusivas.
Anastasio III, antipapa
Anastasio III, chamado Anastasio o Bibliotecario, nado cara a 815 e finado en 879, foi un antipapa da Igrexa católica en 855.
Traxectoria
Enfrontado a Bieito III, o sucesor deste, Nicolao I, nomeou a Anastasio chanceler pontificio, posto que desempeñou como un dos máis brillantes redactores. Atribúeselle parte da redacción do Liber Pontificalis. É un dos personaxes relacionados coa suposta suplantación da papisa Xoana.
Columba (homónimos)
Columba pode facer referencia a:
Jairo Salgueiro
Jairo Salgueiro Montero, nado en Monforte de Lemos o 20 de novembro de 2000, é un atleta paralímpico galego, campión de España en 100 metros lisos e en salto de lonxitude. En febreiro de 2018, foi considerado o mellor atleta español sub-20.
Traxectoria
Padece albinismo ocular e nistagmus e compite na categoría T12 do deporte paralímpico. Iníciase no atletismo en setembro de 2016 na Escola Atlética Lucense. Anteriormente xogaba ao fútbol, no Calasancio e no CF Monforte.
No torneo nacional de inverno da ONCE disputado en Alacant consegue dúas medallas de bronce, en 100 metros lisos e salto de lonxitude. En maio de 2017, Jairo conquista tres medallas no campionato de España de verán da ONCE disputado en Segovia: unha de ouro en salto de altura e dúas pratas, en 100 metros e lonxitude. En xuño do mesmo ano, acaba cuarto en 100 metros e quinto en salto de lonxitude no campionato de España absoluto adaptado.
En febreiro de 2018, proclámase campión de España de promesas paralímpicas na proba de 100 metros lisos e subcampión na de salto de lonxitude en Torrent (Valencia), mellorando as súas marcas nas dúas disciplinas. As medallas válenlle para ser considerado o mellor atleta sub-20 de España. En abril de 2018 foi convocado pola Federación Española de Deportes para Cegos para participar no Meeting Internacional de Marrakech (Marrocos), no que obtivo a medalla de ouro en salto de lonxitude e dúas medallas de prata nas probas de 100 e 200 metros lisos.
thumb|250px|Jairo Salgueiro en competición. En marzo de 2019 proclámase campión de España sub-20 de 100 metros lisos e de salto de lonxitude en Collado Villalba (Madrid), cun salto de 5,74 m, acadando a marca mínima para o campionato do mundo júnior. Ademais tamén superou a súa mellor marca persoal, cun salto de 6,06 m, aínda que esa marca só era válida para a competición. No campionato de España sub-20 disputado en Segovia en xuño proclámase campión en salto de lonxitude e bate a súa marca persoal, con 5,97 m. Tamén acada a medalla de prata en 100 metros lisos. O 1 de agosto de 2019 debuta nun Campionato do Mundo en Nottwil (Suíza), no que conquista a medalla de bronce na proba de salto de altura, con 5,75 m. En 100 metros lisos é duodécimo.
En xaneiro de 2020 debuta no campionato galego de xoves promesas en Ourense, no que mellora a súa marca persoal en salto de lonxitude. En 60 metros lisos é noveno e en 200 metros lisos, sétimo.
En marzo de 2021 acadou a súa mellor marca persoal en salto de lonxitude no control de marcas de Gandia, con 6,07 m. En abril do mesmo ano é convocado para o Grand Prix de Jesolo, en Italia, coa selección absoluta. Nese campionato cambia de categoría T-12 a T-13. En salto de lonxitude logrou unha marca de 6,06 m, mentres que nos 100 metros lisos invertiu 12,35 s.
En xuño de 2021 debuta no campionato de Europa absoluto de atletismo celebrado na cidade de Bydgoszcz, en Polonia. En salto de lonxitude foi sétimo, batendo a súa marca persoal, cun salto de 6,25 m. Nos 100 metros lisos tamén bateu a súa marca con 12,12 s. Uns días despois participou no Campionato de España absoluto en Sevilla, no que logrou dúas medallas de bronce. Nos 100 metros lisos bateu o seu récord persoal, baixando a súa marca a 11,80 s. En lonxitude conseguiu un salto de 6,17 m.
Campionato Mundial de Piragüismo en Augas Tranquilas
Campionatos
Campionatos Mundiais de Paracanoe
Táboa de medallas
Esta táboa de medallas inclúe todos os eventos, excepto o paracanoe e os eventos de exhibición. O actual reconto histórico de medallas dos Campionatos do Mundo de Piragüismo en Augas Tranquilas tras o Campionato de 2019 é o seguinte:
Moreda, Seoane do Courel, Folgoso do Courel
Moreda é un lugar da parroquia de Seoane de Courel, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 35 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 21 eran homes e 14 eran mulleres.
Sysmä
Sysmä é un municipio de Finlandia situada na rexión de Päijänne Tavastia. En 2018 a súa poboación era de 3 823 habitantes. A superficie do termo municipal é de 936,18 km2, dos cales 269,88 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,74 hab./km².
Limita cos concellos de Asikkala, Hartola, Heinola, Padasjoki, Kuhmoinen e Luhanka, estes dous últimos pertencentes á rexión veciña de Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Batalla de Otford
A Batalla de Otford tivo lugar en 776 entre Mercia, dirixida por Offa de Mercia, e os xutos de Kent. A batalla tivo lugar en Otford, no actual condado inglés de Kent.
A Crónica anglosaxoa rexistrou que os mercianos e o pobo de Kent se enfrontaron en Otford, sen dar o resultado, a pesar de que se considera significativo que Kent se converteu novamente nun reino independente tras a batalla. Os reis de Kent continuaron emitindo diplomas despois de 776, sen referencias a Offa, polo que os historiadores deduciron que Otford foi unha vitoria para Kent. Os diplomas S 35 (778), S 36 (779) e S 37  (765 x 785) están emitidos en nome de Ecgberht II, mentres que S 38  (datado 784) está emitido en nome de Ealhmund. O cambio entre Ecgberht e Ealhmund non pode ser datado máis precisamente que entre 779–784.
Fonteita, Chandrexa de Queixa
Santo André de Fonteita é unha parroquia do concello de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 24 habitantes (14 homes e 10 mulleres), o mesmo número ca en 2006.
Ceol de Wessex
Ceol de Wessex (tamén chamado Ceola ou Ceolric) foi un rei de Wessex.
Bayeux
Bayeux é unha vila situada en Normandía, no departamento de Calvados, no norte de Francia. A cidade é famosa polo tapiz de Bayeux.
Ceol de Wessex
A liña de Ceol
Ceol foi fundador dunha sub-familia real de Wessex, que gobernou en diferentes períodos até o século VII: 591-645, 648-674 e 676-685, abarcando os seguintes monarcas: Ceol, Ceolwulf, Cynegils, Cenwalh, Seaxburh e Centwine. Doutra banda, Coenwulf de Mercia e Ceolwulf I de Mercia considerábanse descendentes de Ceol, o que significaría que tres séculos despois da súa morte a liña de Ceol seguía presente.
Amoedo
O topónimo galego Amoedo podería ser un hidrónimo ou un fitónimo relacionado coa presenza de amieiros. . Pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Ceolwulf de Wessex
Ceolwulf de Wessex, finado en 611, foi un monarca do Reino anglosaxón de Wessex.
William Randolph Hearst
William Randolph Hearst, nado en San Francisco o 29 de abril de 1863 e finado en Beverly Hills o 14 de agosto de 1951, foi un xornalista e magnate da prensa estadounidense. A súa vida foi reflectida (baixo outro nome ficticio) no filme Cidadán Kane de Orson Welles. Foi, por outra banda, un dos iniciadores da denominada prensa amarela.
Ceolwulf de Wessex
Traxectoria
Fillo de Cutha (quen á súa vez era fillo de Cynric), e irmán de Ceol, reinou desde 597 até 611. Ceolwulf chegou ao trono en substitución do seu sobriño, o fillo de Ceol, Cynegils, xa que esta era aínda demasiado novo para gobernar.
Non existen moitos datos acerca do seu reinado, que durou catorce anos. Na Crónica Anglosaxoa establécese que estivo constantemente en guerra, e a súa fazaña mellor rexistrada é unha batalla contra o Reino de Sussex en 607.
Tras a súa morte, o trono pasou finalmente ao seu sobriño, Cynegils.
Herriko taberna
miniatura|Herriko taberna. Unha herriko taberna ("taberna do pobo" en galego) é un bar ou centro social onde acostuman reunirse os simpatizantes da esquerda abertzale vasca. Moitas delas foron intervidas pola xustiza española por financiar as actividades do grupo terrorista ETA.
Waterpolo Pla-Za Zaragoza
O Waterpolo Pla-Za Zaragoza foi un club de wáter-polo español da cidade de Zaragoza, na Comunidade Autónoma de Aragón, que participou na División de Honor de Wáter-polo, máxima categoría nacional deste deporte. O derradeiro adestrador do seu cadro de xogadores foi Ignacio Lobera.
Historia
O club Waterpolo Pla-Za Zaragoza naceu en 2000, ano no que o Stadium Miralbueno El Olivar ascendeu á División de Honor de Wáter-polo, ao que se lle cambiou o nome por mor de patrocinios e intereses comerciais. O club contou dende un primeiro momento co apoio de tódalas institucións aragonesas, dende o concello ata o goberno autonómico, facendo do club un equipo que representase a toda a comunidade. Ademais, a permanencia na elite do club durante todo este tempo deu lugar á promoción do wáter-polo en categorías infantís e xuvenís, así como á creación de escolas ou á promoción do deporte.
Malia mater a categoría ao gañar na promoción ao Horta, o club presentou as úa renuncia ao finalizar a tempada de 2008,​ por problemas financeiros.
Román García Blanes
Román García Blanes, finado en Lugo o 23 de abril de 1900, foi un xornalista e político galego.
Ancient Aliens
Ancient Aliens é unha serie televisiva estadounidense que foi estreada o 20 de abril de 2010, na canle History. Producida por Prometheus Entertainment nun estilo de documental, o programa presenta hipóteses de astronautas antigos e propón que textos históricos, a arqueoloxía e as lendas conteñen probas de contacto extraterrestre cos humanos da antigüidade. O programa foi amplamente criticado por historiadores, cosmólogos e outros círculos científicos por presentar e promover a pseudociencia e a pseudohistoria.
A serie comezou cun especial de televisión homónimo que se estreou o 8 de marzo de 2009, na canle History. As tempadas 1–3 emitíronse na mesma canle até o ano 2011. Dende a tempada 4 até a metade da tempada 7, a serie emitiuse a través de H2. O 10 de abril de 2015, os episodios volvéronse emitir en History.
A tempada 13 estreouse o 27 de abril de 2018 cun especial de dúas horas.
Nueve
Nueve foi unha canle de televisión española privada da TDT, de ámbito nacional, que emitía en dixital e operada por Mediaset España. Comezou as súas emisións o 31 de decembro do 2012 e cesounas o 5 de maio do 2014.
Cambio de temática
O 15 de xaneiro do 2014 Mediaset España anunciou que cambiaría a temática da canle o 14 de febreiro, emitindo reposicións de programas e eventos do grupo audiovisual, as cales se emitían ata o momento en LaSiete. Esta última canle pasou a emitir telenovelas.
Fin das emisións
A canle cesou as súas emisión o 5 de maio do 2014, como consecuencia dunha sentenza xudicial do Tribunal Supremo que anulou a concesión de nove canles da TDT, debido a que foron outorgadas sen o preceptivo concurso público que rexe a Lei Audiovisual.
Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaborados en España por TNS. Están en letra grosa e azul os meses en que foi líder de audiencia.
* Máximo histórico | ** Mínimo histórico
Illa Graham
A illa Graham (en inglés, Graham Island, tamén coñecida en lingua haida como Haida Gwaii, «terra dos haida») é unha grande illa próxima á costa oeste do Canadá (2.608 km²), a maior das dúas grandes illas do arquipélago da Haida Gwaii, pertencente á provincia da Columbia Británica.
A illa está separada do continente polo estreito de Hecate e, ao sur, unha estreita canle, o Canal Skidegate, sepáraa da outra grande illa do arquipélago da Haida Gwaii, a illa Moresby -ou Gwaii Haanas, na lingua dos haida- e da máis pequena illa Chaatl. Ao norte, o Dixon Entrance sepáraa da Illa Príncipe de Gales, unha illa pertencente xa ao estado de Alasca.
Na parte nororiental da illa estableceuse o parque provincial Naikoon. Na parte setentrional, hai un profundo e estreito entrante, o Masset Inlet, que dá acceso a un case lago interior, na parte central da illa, onde están os asentamentos de Port Clements e Juskatla. Na costa occidental, a que abre ao Pacifico, están a baía de Beresford e, máis ao sur, o Rennell Sound.
A costa occidental é máis accidentada e nese lado da illa están as cordilleira da raíña Carlota (Queen Charlotte Ranges)
Taco de billar
miniatura|dereita|150px|Partes dun taco de billar. O taco de billar ou pau de billar é o instrumento co cal os xogadores de billar golpean as bólas para tratar de facer carambolas ou entronar as bólas, dependendo do xogo. Os tacos de mellor calidade adoitan ser desmontables en 2, 3 e ata 4 pezas. Sendo unha das pezas a frecha que é a metade superior do taco, cun peso lixeiro e que debe coidarse para producir a menor fricción posible coa man do xogador e así non realizar movementos inesperados.
A frecha á súa vez ten unha punta de cor branca, que ten un coiro, co cal golpéanse as bólas de marfil. Este debe ser utilizado con xiz, para evitar o deslizamiento, o coiro se necesita ter o suficiente rozamento para golpear a bóla sen cometer unha pifia ao tratar de realizar tiros con efecto, apuntando aos extremos da mesma.
As medidas do taco habitualmente roldan os 140-145 centímetros e a punta entre os 10-15 milímetros, dependendo se o xogo é o snooker, o bóla 8 ou o billar francés.
Wrangel
Administrativamente, pertence ao distrito autónomo de Chukotka da Federación de Rusia.
No ano 2004 a illa de Wrangel foi inscrita como integrante do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
A illa leva o nome do barón Ferdinand von Wrangel (1797-1870), que emprendeu en 1.820 unha viaxe de investigación á illa tras observar os voos de partida das aves do Norte e interrogou á poboación nativa tchouktche. Nunca atopou a illa, pero leva o nome na súa honra.
Xeografía
A illa está cuberta, na súa parte central e meridional, por dous macizos montañosos erosionados, de orientación leste-oeste. O punto máis alto da illa, o monte Sovetskaïa (1.093 m), está situado ao sur da illa. As montañas do centro están percorridas por numerosos vales protexidos, que se benefician dunhas condicións meteorolóxicas comparativamente máis leves durante o breve verán ártico. A metade norte da illa consiste en grandes chairas baixas, salpicadas de numerosos lagos e ríos (5 deles con máis de 50 km de longo). As chairas de tundra menos extensa cobren a costa sueste. As costas son variadas, con altos cantís, lagoas costeiras, zonas húmidas e praias de area, rochas ou croios.
Ecosistema
miniatura|esquerda|250px|Paisaxe de tundra da illa de Wrangel
O Sistema natural da Reserva da illa de Wrangel, inscrito no Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2004, inclúe a illa de Wrangel, a illa Herald, un illote rochoso situado a 60 km ao leste da illa de Wrangel, e unha zona marítima de 12 millas mariñas ao redor de cada illa, cun total da unidade 19.163 km².
Columba
Columba ou Pomba, é unha pequena constelación xusto ó sur de Canis Major e Lepus. Foi sacada da constelación Canis Major por Augustin Royer, en 1679.
Wrangel
Ecosistema
A Reserva da illa de Wrangel ten o máis alto nivel de biodiversidade no alto Ártico. A illa é unha zona de aniñación para a única poboación asiática de ganso nival, que aos poucos está recuperándose duns niveis sumamente baixos. O medio mariño é un sitio de alimentación cada vez máis importante para a balea gris, que migra desde México (algunhas procedentes doutro lugar Patrimonio Mundial, o santuario de baleas de Vizcaíno, en México). As illas son o fogar das maiores colonias de aves mariñas do mar de Chukchi e son os sitios de aniñación máis setentrionais de máis de 100 especies de aves migratorias, incluíndo varias en perigo como o falcón peregrino. Eles teñen importantes poboacións de especies de paxaros residentes na tundra, mesturadas con especies migratorias do Ártico e outros lugares, e teñen a maior densidade de goridas ancestrais do oso polar. A illa de Wrangel conta coa maior poboación de morsas do Pacífico, con preto de 100.000 exemplares que se congregan en calquera tempo, nunha das grandes colonias costeiras da illa. Dado que a illa de Wrangel ten unha alta diversidade de hábitats e climas e que as condicións varían considerablemente dun lugar a outro, practicamente nunca houbo unha desaparición total da reprodución dunha especie, o que dado o tamaño relativamente pequeno da rexión é extremadamente infrecuente no alto Ártico.
Columba
Estrelas principais
A constelación chama moi pouco a atención pola súa baixa luminosidade, a estrela máis brillante é α Columbae que ten unha magnitude de 2.65m e é do tipo espectral B7. α Columbae é chamada Phact, que ven do árabe Al-Fakhita (o pombo). A outra estrela con nome propio é Beta, β, Columbae, que ten o nome de Wazn ou Wezn, ven do árabe é significa peso, ten unha magnitude aparente de 3,12 e é do tipo espectral K2.
A constelación contén unha estrela fuxitiva, μ Columbae, a cal probablemente foi exectada dende o sistema ι Orionis.
Wrangel
Clima
A illa de Wrangel goza dun clima de tipo polar. Os invernos son moi fríos e os veráns son moi frescos. En febreiro, o mes máis frío, a temperatura media diaria aproxímase a -25 °C. En xullo, o mes máis caloroso, a temperatura media diaria supera lixeiramente os 0 °C. As augas frías do océano Ártico desempeñan un papel moderador e axudan a manter baixas temperaturas ao longo do ano. A precipitación é baixa e teñen lugar principalmente no verán. A neve non cobre o chan máis que uns 79 días por ano de media. O vento sopra con forza a maior parte do ano (media anual de velocidade do vento: 5 m/s). A néboa é frecuente.
Columba
Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 2090. AR: 05h 47m 00.0s Dec: -34°14'00" (Época 2000). Galaxia espiral a 1º ó leste de alfa Col.
Wrangel
Historia
miniatura|dereita|250px|Fotografía en cor verdadeira [[MODIS de illa Wrangel (2001)]] A principios de 1820, o explorador ruso Ferdinand von Wrangel intentou en balde atopar a illa. Foi descuberta en 1867 polo baleeiro americano Thomas Long, que a nomeou en honra de Wrangel. Unha expedición rusa foi enviado á illa en 1911, e a illa foi reclamada por Rusia en 1916. O explorador canadense de orixe islandés Vilhjalmur Stefansson enviou un equipo de colonos á illa en 1921, coa intención de reclamar a illa para o Canadá, pero salvo unha dos membros, todos os integrantes do equipo pereceron. En 1924, un buque soviético expulsou pola forza a unha pequena colonia de Inuit establecidos alí polos EE.UU. en 1923. En 1926, a URSS estableceu unha colonia permanente na illa, onde hoxe en día hai unha estación comercial e meteorolóxica (Ouchakovskoïe).
Columba
Obxectos Notables do espazo profundo
NGC 1851. AR: 05h 14m 06.0s Dec: -40°03'00" (Época 2000). Cúmulo globular a 8º ó suroeste de alpha Col.
Mitoloxía
Dado que foi creada no século XVII, pola separación dunha constelación xa existente, non ten mitoloxía relacionada, de forma independente.
Wrangel
Prehistoria
Unha lenda frecuente entre os chukchi siberianos conta que un xefe Krachai ou Krahay fuxiu co seu pobo (os krachaianos ou krahays) a través do xeo para asentarse nas terras do norte. Aínda que a historia é mítica, deuse crédito á existencia dunha illa ou continente cara ao norte pola migración anual de renos a través do xeo, así como pola aparición de puntas de lanza de lousa lavada nas costas do Ártico, feitas dun xeito descoñecido polos chukchi.
Columba
Mitoloxía
Pode referirse a pomba que os Argonautas envían para determinar se poden pasar polo estreito do mar negro. Tamén, é a pomba que Nóe utilizou na súa arca.
Wrangel
Primeiras noticias
En 1764 o sarxento cosaco Andrejew afirmou avistar a illa, chamándoa "terra Tikegen" e atopou probas dos seus habitantes, os Krahay. A illa leva o nome do barón Ferdinand von Wrangel (1797-1870), que, logo de ler o informe de Andrejew e de escoitar as historias que contaban os chukchi de terras e illas, e tras observar a dirección que tomaban as bandas de aves, realizou unha expedición (1820-24) para descubrir a illa, aínda que non logrou ter éxito.
Columba
Mitoloxía
dereita|380px|miniatura|Columba, a Pomba, xunto ó Can Major.
Wrangel
Expedicións británicas e americanas
En 1849, Henry Kellett, capitán do HMS Herald, puxo pé e nomeou a illa de Herald, e dixo ver outra illa ao oeste; posteriormente, foi indicada nas cartas do Almirantado británico como «Terra de Kellett».
En agosto de 1867, Thomas Long, un capitán baleeiro americano, «achegouse a ela a unhas quince millas. chamei a esta terra do norte Terra Wrangell [sic]... como un tributo apropiado á memoria dun home que pasou tres anos consecutivos ao norte do paralelo 68°, e demostrou a cuestión deste mar polar aberto hai corenta e cinco anos, aínda que outros, moito máis tarde trataron de reclamar o mérito dese descubrimento».
George W. DeLong, comandante do USS Jeanette, conduciu unha expedición en 1879 tratando de chegar ao Polo Norte, esperando ir polo «lado oriental da terra Kellett», que ao seu xuízo estendíase moito no Ártico. O seu barco quedou atrapado na banquisa (no xeo movible) e seguiu á deriva cara ao leste, á vista de Wrangel, antes de ser esmagado e afundido. Os primeiros que puxeron pé na illa de Wrangel, o 12 de agosto de 1881, foron os membros dunha partida do USRC Thomas Corwin, que reclamaron a illa para os Estados Unidos.
A expedición, baixo o mando de Calvin L. Hooper, foi á procura da Jeannette e de dous baleeiros desaparecidos, ademais de realizar unha campaña de recoñecemento xeral. Incluía ao naturalista John Muir, que publicou a primeira descrición da illa de Wrangel.
Expedición Hidrográfica ao Océano Ártico
En 1911, unha expedición científica rusa, a Expedición Hidrográfica ao Océano Ártico, dirixida por Boris Vilkitsky cos quebraxeos Vaygach e Taymyr, fixo terra na illa.
O fracaso da segunda Expedición de Stefansson (1921)
En 1921 a illa de Wrangel converteríase no escenario dunha das traxedias da historia ártica cando Stefansson enviou cinco colonos (un canadense, tres estadounidenses, e un inuit) nun intento especulativo para reclamar a soberanía da illa para Canadá. Os exploradores foron seleccionados por Stefansson sobre a base da súa anterior experiencia e credenciais académicas. Steffanson considerou que tiñan coñecementos avanzados en xeografía e ciencia suficientes para esta expedición. O primeiro grupo estaba integrado polo canadense Allan Crawford, e os norteamericanos Fred Maurer, Lorne Knight e Milton Galle. En 1923, o único sobrevivente desta expedición, a muller inuit Ada Blackjack, foi rescatada por un barco que deixou outro grupo de 13 (o americano Charles Wells e outros 12 inuits). En 1924, a Unión Soviética desaloxou aos membros deste asentamento e estableceu o asentamento que sobrevive ata o día de hoxe na illa.
Dominio soviético
En 1926, un equipo de exploradores soviéticos, equipado con tres anos de subministracións, desembarcou na illa de Wrangel. As augas estaban libres de xeo, o que facilitou a súa chegada en 1926, pero os seguintes anos a illa permaneceu bloqueada. Os intentos de chegar á illa por mar foron infrutuosos e temíase que o equipo non sobreviviría ao seu cuarto inverno.
En 1929, o quebraxeos Fyodor Litke foi elixido para unha operación de rescate. Navegou a partir de Sebastopol co capitán Konstantin Dublitsky ao mando, chegando a Vladivostok o 4 de xullo de 1929; aí todos os mariñeiros do mar Negro foron relevados e substituídos por persoal local. Dez días máis tarde, o Fyodor Litke navegou cara ao Norte, pasando sen complicacións o estreito de Bering, pondo rumbo cara ao estreito de Long para intentar achegarse á illa desde o sur. O 8 de agosto un voo de recoñecemento informou de que o xeo no estreito era infranqueable, e o Fyodor Litke dirixiuse ao norte, en dirección á illa Herald. Non puido escapar ao xeo: o 12 de agosto o capitán apagou os motores para aforrar carbón e tivo que esperar dúas semanas ata que o xeo aliviou a presión. Facendo uns poucos centos de metros ao día, o Fyodor Litke alcanzou o asentamento o 28 de agosto. O 5 de setembro emprenderon o regreso con todos os exploradores a salvo. Esta operación supúxolle ao Fyodor Litke a orde da Bandeira Vermella do Traballo (20 de xaneiro de 1930), así como placas conmemorativas para a tripulación.
Na década de 1930, a illa de Wrangel converteuse no escenario dunha estraña historia, cando caeu baixo a cada vez máis arbitraria autoridade de Konstantin Semenchuk, designado o seu gobernador, que controlaba a poboación local e o seu propio persoal, por medio da extorsión e o asasinato. Prohibiu aos nativos cazar morsas, o que os puxo en perigo de inanición. Posteriormente, foi implicado na misteriosa morte dalgúns dos seus opositores, incluído o médico local. O posterior xuízo en Moscova en xuño de 1936 condenou á morte Semenchuk acusado de "bandidaxe" e da violación da lei soviética.
Durante e logo da segunda guerra mundial moitos prisioneiros de guerra alemáns da SS Schutzstaffel e membros do Exército Ruso de Liberación de Andrey Vlasov foron encarcerados e morreron na illa de Wrangel. Un preso que máis tarde emigrou a Israel, Efim Moshinsky, afirma ver a Raoul Wallenberg alí en 1962.
Segundo algúns norteamericanos, oito illas árticas actualmente controladas por Rusia, incluída a illa de Wrangel, son reclamadas polos Estados Unidos. Con todo, segundo o Departamento de Estado dos Estados Unidosa devandita reclamación non existe.
Gran Premio do Brasil de 1997
O Gran Premio do Brasil de 1997 foi unha carreira de Fórmula 1 disputada o 30 de marzo de 1997 no Autódromo José Carlos Pace, São Paulo, Brasil. Foi a segunda carreira da tempada da Fórmula Un. A carreira de 72 voltas gañouna o piloto Jacques Villeneuve de Williams despois de que comezase desde a pole position. Gerhard Berger terminou segundo para o equipo Benetton e o piloto de Prost Olivier Panis foi terceiro.
Pre-carreira
O equipo Lola chegou a Brasil aínda sen recibir diñeiro do principal patrocinador MasterCard. Con varios millóns de dólares en débedas, o equipo volveu á base sen completar unha volta ao circuíto. Algúns días despois, o equipo retirouse oficialmente do campionato.
Clasificación
Jacques Villeneuve logrou a súa terceira pole position consecutiva, e a quinta da súa carreira, despois de facer un tempo de 1:16.004, máis de medio segundo máis rápido que Michael Schumacher, segundo. Gerhard Berger e Mika Häkkinen completaron a segunda liña.
Carreira
A carreira viu unha bandeira vermella despois de varios incidentes na primeira saída. Como en Australia, Jacques Villeneuve saíuse da pista na primeira curva. Logo, un incidente implicou varios pilotos como Damon Hill, Eddie Irvine, Giancarlo Fisichella e Jan Magnussen. Irvine levou a culpa do incidente. Adicionalmente, o coche de Rubens Barrichello fallou na liña de saída, e o bloqueo da pista foi o que finalmente causou a bandeira vermella. Na seguinte saída Barrichello reiniciou no Stewart de reposto, facendo que Magnussen perdérase a carreira.
Notas
Notas da carreira Fitos: Eddie Irvine 50ª participación nun Gran Premio; Damon Hill 75ª participación nun Gran Premio; Rothmans Williams - Renault 100ª participación nun Gran Premio e 25ª vitoria.
Ligazóns externas
Detalles da carreira:
Benito Hermida Cebreiro
Traxectoria
Empregado de banca, traballou no Banco Gallego e Fidecaya. Profesor do colexio San Narciso. No franquismo foi nomeado alcalde de Marín en 1973, tomando posesión o 11 de abril. Cesou como alcalde en 1977. Moi implicado no Club de Atletismo San Miguel, do que foi presidente, e no impulso da Danza das Espadas. Finou en Pontevedra aos 80 anos.
Voo 20 de Aeroflot
O voo 20 de Aeroflot era un servizo regular doméstico de pasaxeiros dende Moscova ata Alma-Ata cunha escala en Omsk. O día 4 de xaneiro de 1965 o Ilyushin Il-18B que operaba a ruta esnafrouse en condicións de baixa visibilidade, matando 64 das 103 persoas a bordo.
Avión
O aparello implicado no accidente era un Ilyushin Il-18B con rexistro CCCP-75685 da Dirección de Aviación Civil de Casaquistán de Aeroflot. O avión tiña 6 802 horas de voo.
Tripulación
Había 8 tripulantes a bordo do avión. A tripulación de voo estaba formada por:
Os asistentes de voo na cabina de pasaxeiros eran Stanislav Valentinovich Port e Augustina Yakovlevna Kuzmenykh.