cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bloque Repubricán Nazonal Galego
Historia e características
Enviáronlle unha carta a Castelao, presidente do Consello de Galiza conminando ao Consello e máis ás Alianzas Nazonais Galegas de México e o Uruguai a ingresaren nun Consello Xeral de Galicia que se constituiría en Europa.
Bernard Collomb
Bernard Marie François Alexandre Collomb-Clerc nado en Annecy, Alta Savoia o 7 de outubro de 1930 e finado en La Colle-sur-Loup, Alpes Marítimos o 19 de setembro de 2011 ) foi un piloto de Fórmula 1 de Francia. Participou en seis Grandes Premios do Campionato Mundial, debutou o 2 de xullo de 1961, sen lograr puntos de campionato. Case sempre manexaba automóbiles preparados por si mesmo, primeiro competiu con Coopers, cambiando a Lotus en . O seu mellor resultado de Fórmula Un foi cuarto posto en Viena nunha carreira fóra de campionato en 1961, ao volante dun Cooper-Climax.
Matanza da Escola Santa María de Iquique
miniatura|Escola Domingo Santa María de Iquique, en 1907A Matanza da Escola Santa María de Iquique foi un masacre cometido en Chile o 21 de decembro de 1907. Nestes eventos foron asasinados un número indeterminado de traballadores do salitre de diversas nacionalidades que se encontraban en folga, mentres se aloxaban na Escola Domingo Santa María do porto de Iquique. Os eventos que configuran os feitos suceden durante o auxe da produción salitreira en Antofagasta e Tarapacá, baixo os gobernos parlamentarios. A folga, provocada polas míseras condiciones de traballo e explotación dos traballadores, foi reprimida por medio do indiscriminado uso da forza armada por parte do goberno do presidente Pedro Montt.
Bloque Repubricán Nazonal Galego
Historia e características
A creación do Bloque espertou en Castelao serios receos, pois viuno como unha ameaza para o galeguismo, diluído nun grupo que se situaba na órbita do PCE, e temía que erosionara a autoridade do Consello de Galiza, disputándolle a súa representatividade. Tentou desacreditar ao Bloque ante Diego Martínez Barrio lembrándolle que este non se adherira ao goberno Giral e desmentindo a adscrición de Portela Valladares. Tamén dubidaba da participación doutros membros.
Festa do pemento de Oímbra
Características
O maior atractivo da festa é a comida popular, nunha carpa. Nesta comida pódese degustar o pemento de diversas formas, xa sexa recheo por exemplo ou de forma tradicional frito. Na comida non só triunfa o pemento, tamén podemos desfrutar de carnes e polbo. Esta comida está amenizada cun acompañamento de música tradicional en directo (gaiteiros, pandeireteiros etc.)
Matanza da Escola Santa María de Iquique
O xeneral Roberto Silva Renard, comandando as unidades militares baixo instrucións do ministro do interior Rafael Sotomayor Gaete, ordenou reprimir as protestas, matando os traballadores xunto cos seus familias e dando un trato especialmente duro aos sobreviventes.
Bloque Repubricán Nazonal Galego
Historia e características
Editou o periódico Galiza que apareceu en Tolosa o 25 de xullo de 1945 e despois editouse en París.
Festa do pemento de Oímbra
Características
Outro dos momentos máis significativos da feira é o concurso. Nel particípase cun prato onde o ingrediente principal é o pemento. Os pratos expóñense ó público para poder observar a creatividade de cada un deles. Ó final do día exponse o gañador.
Bernard Collomb
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Matanza da Escola Santa María de Iquique
Serían matadas entre 2.200 e 3.600 persoas, onde se estima que un alto número non determinado, eran peruanos e bolivianos quen a pesar da chamada dos seus cónsules se negaron a abandonar o movemento.
Antecedentes
Os antecedentes históricos destes feitos atópanse no nacemento do movemento obreiro en xeral, e o sindicalismo en particular. Ambos xermolaron entre os mineiros do salitre, en tempos de profunda decadencia institucional. Dita matanza provocou o aquietamento do movemento durante uns dez anos, ante a violencia exercida por axentes do estado. Esta folga e o seu tráxico corolario foron a fin dun ciclo de folgas iniciado en 1902 e que tiveron como principais protagonistas a folga de Valparaíso de 1903 e a de Santiago, de 1905. ­
miniatura|left|300px|Traballadores do salitre. Xeograficamente toda a zona do salitre en Chile está constituída polo Deserto de Atacama. Os territorios de Tarapacá e Antofagasta foron obtidos por Chile tras a Guerra do Pacífico (1879-1883), significando para Chile acceder a unha zona de riqueza mineral, composta principalmente por grandes xacementos de cobre e salitre. Este último converteríase a finais do século XIX no principal puntal da súa economía, sendo o seu exclusivo produtor a nivel mundial. As tensións provocadas polo dominio das minas fora unha das grandes causas da guerra civil chilena de 1891, cando o bando do Congreso, protexendo os intereses chilenos e británicos da zona, venceron na contenda.
Os xacementos atopábanse na metade da pampa, é dicir, a planicie existente entre o Océano Pacífico e as faldras da Cordilleira dos Andes. Segundo o censo do 28 de novembro de 1907, a Provincia de Tarapacá tiña 110.000 habitantes. Nesta provincia e na de Antofagasta traballaban preto de 40.000 operarios, dos cales preto de 13.000 proviñan principalmente de Bolivia e o Perú. A vida nas minas era moi dura. As empresas exercían un duro control sobre a vida dentro dos xacementos, o que provocaba un alto grao de vulnerabilidade dos traballadores ante as arbitrariedades cometidas polos donos, xa que este control desbordaba claramente o mero ámbito laboral dos traballadores. A concentración de poderes era inmensa. Fóra de ser donos das vivendas obreiras, as empresas contaban cun sistema policial propio, controlaban as pulperías e a todos aqueles que se dirixían a realizar negocios nas oficinas, estableceron un sistema exclusivo de pago por medio de fichas as cales eran exclusivamente canxeables nas oficinas e negocios da súa propiedade, e non dubidaban en atrasar os pagos até por prazos de dous ou tres meses.
A principios do século XX, a cuestión social na rexión de Tarapacá empezou a manifestarse no malestar dos obreiros das Oficinas salitreiras, que en distintas peticións lle reclamaban ao Goberno de Santiago atención e melloras nas súas condicións de vida e laborais, as cales eran deplorables. Pese ao anterior, os gobernos parlamentarios eran remisos a intervir nas negociacións entre empresarios e traballadores e tenderon a considerar os movementos de grande escala (especialmente se ían acompañados de demostracións masivas) como rebelións incipientes.
A folga e a matanza
miniatura|250px|Marcha polas rúas de Iquique de obreiros que chegan desde a pampa. miniatura|250px|Marcha dos obreiros en folga en Iquique antes de ser aloxados na escola. O 10 de decembro de 1907 unha folga xeral desatouse na salitreira San Lorenzo e o paro contaxiou a da do Alto San Antonio, iniciándose a Folga dos 18 peniques. Este nome débese a que os xornaleiros pedían o pago de salarios a este tipo de cambio xa que o salitre era comercializado en libras esterlinas. A numerosa columna de folguistas de Alto San Antonio chegou ao porto de Iquique, sede do goberno rexional, portando bandeiras de Chile, o Perú, Bolivia e a Arxentina, aloxándose no hipódromo do porto. A este movemento sumáronse outras oficinas salitreiras, entrando en folga tamén case todo o comercio e industria do norte do país. As demandas publicadas o 16 de decembro nun memorial polos pampinos eran:
O 16 de decembro, miles de traballadores en paro chegaron á cidade de Iquique, apoiando as demandas dos salitreiros á autoridade provincial, co fin de obter a súa intervención. As solicitudes anteriores, é dicir, enviar comisións cos petitorios á autoridade, fracasaran en 1901, 1903 e 1904.
O goberno de Santiago, dera xa a orde de traslado de tres rexementos para reforzar os dous que habían en Iquique e enviou desde Valparaíso un cruceiro con tropas de desembarco: o 17 chegou desde Arica o cruceiro Blanco Encalada transportando o rexemento Rancagua; o 18, ancoraba na baía o cruceiro Esmeralda que traía tropas do Rexemento de Artillaría de Mariña.
O intendente interino Julio Guzmán García, mediaba nas negociacións cos representantes pampinos, até que o 19 de decembro chegaron ao porto o Intendente titular Carlos Eastman Quiroga e o xeneral Roberto Silva Renard, xefe da Primeira Zona Militar do Exército, acompañados do coronel Sinforoso Ledesma. Todos eles foron recibidos con aclamacións polos obreiros, quen creron que viñan comisionados para trasladalos e solucionar os seus problemas.
A medida que avanzaba a folga, máis e máis pampinos uníanse a ela, chegándose a estimar que para o 21 de decembro eran entre 10.000 e 12.000 os obreiros en folga en Iquique. Aos poucos días de chegar, este gran conglomerado de traballadores estaban reunidos na praza Manuel Montt e na Escola Domingo Santa María, pedíndolle ao goberno que actuase de mediador cos patróns das firmas salitreiras estranxeiras (ingleses) para solucionar as súas demandas. Pola súa banda, os patróns negábanse a negociar mentres os obreiros non volvesen as súas actividades.
Ordes oficiais desde Santiago determinaban que os folguistas abandonasen a praza e a escola e se situasen no Hipódromo, para logo regresar en tren ás salitreiras e renovar as súas faenas. Os pampinos negáronse, pois intuían que se regresaban aos seus labores, as súas peticións serían ignoradas.
miniatura|left|250px|Recepción das autoridades. 19 de decembro de 1907. miniatura|200px|[[Roberto Silva Renard, Xeneral que ordenou a matanza.]] Fronte á crecente tensión que había xa entre os grupos, o 20 de decembro de 1907 os dirixentes efectuaron unha reunión co intendente Eastman. Neses mesmos momentos era declarado o estado de sitio, facendo que as liberdades constitucionais foran suspendidas, todo isto por medio dun decreto publicado na prensa. Mentres a reunión se efectuaba na oficina salitreira Buenaventura, un grupo de obreiros coas súas familias trataron de abandonar o lugar e foron cribados na liña férrea. Como resultado desta acción 6 obreiros morreron e os demais foron feridos.
O 21 de decembro de 1907 efectuáronse os funerais dos obreiros, e inmediatamente despois de concluír as cerimonias ordenóuselles a todos os traballadores que abandonasen as dependencias da escola e os seus arredores e se trasladasen ás casuchas do Club Hípico. Os obreiros negáronse a ir, temendo ser canoneados polos barcos que apuntaban o camiño que deberían percorrer cara ao devandito lugar.
O xeneral Roberto Silva Renard, xunto ao coronel Ledesma, tiñan a misión de desaloxar os traballadores en folga. Sinalóuselle ás 14.30, aos dirixentes do comité de traballadores, que se non saían do edificio abrirían fogo contra eles. Ante a negativa destes, o xefe militar reiterou que abriría fogo sobre os folguistas ás 15.30. A pesar das ameazas reiteradas, só un pequeno grupo de traballadores abandonou a praza.
Á hora sinalada por Silva Renard, este ordenoulle aos soldados dispararlle aos membros do comité que se atopaban na azotea da escola, que caeron mortos coa primeira descarga. A multitude, desesperada e buscando escapar, arroxouse sobre a tropa e esta repetiu a descarga á que se lle engadiu a das metralladoras. A tropa, despois de disparar desde a praza, entrou ametrallando polos patios e as salas de clase, matando mulleres e nenos sen clemencia. Os sobreviventes da matanza con posterioridade foron escoltados con sabres até o Club Hípico, e desde alí á pampa.
Vítimas
miniatura|200px|Relación do xeneral [[Roberto Silva Renard acerca do masacre. Colección do Arquivo Nacional de Chile. ]] O número de vítimas que deixou a matanza é discutible. En primeira instancia, o informe oficial do Xeneral Silva Renard fala nun primeiro momento de 140 mortos, para posteriormente ascender a 195. Non obstante, esta cifra é considerada irreal, dada a cantidade de obreiros que se achaban no lugar. O número máis alto conxecturado foi de 3.600, aínda que é considerado especulativo. A cifra máis aceptada é de preto de 2.200.
Calquera que fose o número de vítimas, o goberno da época ordenou non expedir detalladamente certificados de defunción dos falecidos, ao cal o parte de defunción sinalaba "morte por ferida de bala" (ver rexistros do museo rexional) enterrándoos todos nunha fosa común no cemiterio da cidade. En 1940 exhumáronse os seus restos, os cales foron enterrados novamente, esta vez no patio do Servizo Médico Legal da devandita cidade.
Con motivo da conmemoración dos cen anos da matanza, o goberno da presidenta Michelle Bachelet ordenou que se exhumaran novamente os restos e que foran depositados nun monumento especialmente dedicado para eles no lugar do crime.
Consecuencias
A presidenta Michelle Bachelet accedeu a que se decretase dolo nacional para o 21 de decembro de 2007, con motivo da conmemoración dos cen anos da matanza. Para dita ocasión creouse un monumento en recordo das vítimas, ademais de realizar exposicións e informacións públicas acerca dos feitos.
Influencia cultural
Os feitos da matanza foron intencionalmente omitidos polos gobernos da época. Co paso do tempo, os seus tráxicos feitos serviron de inspiración para cantantes e poetas, mentres que os seus efectos sociais foron investigados desde mediados do século XX. As principais obras que tratan este evento son:
Hythe
Hythe pode facer referencia a:
Xardín Yuyuan
miniatura|Xardín Yuyuan, setembro de 2018. Ponte de acceso.
O Xardín Yuyuan (豫園 en caracteres tradicionais chineses) é un modelo da arquitectura clásica da República Popular da China en cidades xardín en excelente estado de preservación. Atópase en condicións de apertura a visitas no centro da cidade de Shanghai, no barrio de Anren Jie.
Historia
Contruíuse durante o reinado do Emperador da dinastía Ming Jiajing no ano 1559, como xardín privado dun funcionario público, Pan Yunduan, comisionado no traballo da administración da provincia de Sichuan. Documentouse que a súa construción buscaba o conforto de seu pai, en idade avanzada.
Estrutura do parque
Cunha superficie de aproximadamente dúas hectáreas o xardín é internacionalmente coñecido polos seus grandes enfeites de pedra, que poden acadar os tres metros de altura. Túneis escarvados en xade chinés, o salón da primavera, a antiga sala da ópera e ducias de despachos, estudos e oficinas que conservan reliquias da arte da dinastía Ming. O xardín está poboado por diversas árbores senlleiras que acadan os 400 anos de idade. Hai diversos lagos espallados por toda a área do xardín. A madeira está presente nas construcións, alén dos constantes enfeites de plantas. O lume aparece no seu abundante uso da cor vermella como pintura para as columnas, portas, xanelas e detalles entallados nesas construcións típicas da dinastía Ming e Qin. Así mesmo no tipo de peixe que foi escollido para poboar os lagos, a especie Koi.
Santa Catarina
O nome de Santa Catarina pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Savonlinnan Pallokerho
O Savonlinnan Pallokerho ou SaPKo é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Savonlinna (Finlandia). O club foi fundado en 1929 e dende a tempada 2006-07 ata a 2021-22 competiu na segunda categoría do hóckey sobre xeo finés, a Mestis, ata que se declarou en bancarrota logo de finalizar a tempada. Xogaba os seus partidos como local no Talvisalon Gigantti-areena, un pavillón con capacidade para 2 833 espectadores.
Historia
En 1929 fundouse o club deportivo Savonlinnan Pallokerho. Inicialmente estaba formado por dúas seccións: fútbol e bandy, mais dende os anos '60 o hóckey sobre xeo converteuse no principal deporte.
Nos anos sesenta, o SaPKo xogou durante catro tempadas na máxima categoría do hóckey sobre xeo finés, a SM-sarja, mais en 1971 descendeu á Suomi-sarja. En 1974 creouse a nova Primeira División e o SaPKo foi un dos equipos que participou na tempada inaugural. O SaPKo asentouse como equipo da I-divisioona excepto por algunha visita pola Segunda División. En 1968 o equipo conseguiu chegar ata a final da Suomen Cup, mais caeu fronte ao Koo-Vee por 10-2.
O seguinte grande éxito do club chegou na tempada 1994-95, cando realizou unha gran tempada regular con equipos como o capitán da selección canadense Brian Tutt e conseguiu disputar a promoción de ascenso á máxima categoría, a SM-liiga. Xogou o play-off de ascenso fronte ao Ilves de Tampere, mais non puido acadar o ascenso. Logo deste éxito comezou unha caída que culminou co descenso á Suomi-sarja. A finais da tempada 2005-06, o SaPKo conseguiu finalmente a promoción á segunda categoría, a Mestis.
Durante anos o club loitou coas dificultades financeiras, que durante a tempada 2021-22 tentáronse solventar con medidas como a venda de bufandas a 50 euros ou cunha subvención de 50 000 euros da propia cidade de Savonlinna, que por motivos xudiciais nunca chegou ao club. O 21 de xuño de 2022, logo da xunta xeral da entidade, revelouse que esta tiña unha débeda total algo inferior aos 230 000 euros e tomouse a decisión de declarar o equipo en bancarrota. Finalmente, o 22 de xuño a directiva de Savonlinnan Pallokerho Oy fixo oficial que o equipo se declaraba en bancarrota ao considerar que as súas operacións non eran viables a causa dos recursos financeiros insuficientes. Tamén se sinalou que probablemente o equipo representativo comezaría nos niveis inferiores nalgún momento.
La Novedad
La Novedad foi unha revista editada en Tui en 1890.
Historia e características
Revista quincenal que apareceu en 1890. Entre os seus colaboradores figurou Camilo Bargiela. Cesou a súa publicación ese mesmo ano.
Galería de imaxes de Malpica de Bergantiños
Galería de imaxes do concello de Malpica de Bergantiños na provincia da Coruña.
The Casualties
The Casualties é unha banda estadounidense de hardcore punk procedente da cidade de Nova York e formada no ano 1990. Foi fundada polos vocalistas Jorge Herrera e Colin Wolf, o guitarrista Hank (o seu apelido descoñécese), o baixista Mark Yoshitomi e o batería Yureesh Hooker. Jorge Herrera é o único membro que continua da formación orixinal. Durante os primeiros anos do grupo os seus compoñentes cambiaron continuamente.
Rugby Club L'Hospitalet
O Rugby Club L'Hospitalet é unha entidade deportiva adicada ó rugby fundado no ano 1973 na cidade de L'Hospitalet, en Cataluña.
Historia
O club foi fundado no ano 1973, aínda que non tivo unha sección sénior ata o ano 1983. A súa primeira participación en Primeira División Nacional foi no ano 1988. En 1998 ascendeu á División de Honra B, e na tempada 2001-02 á División de Honra, na que competiu durante 2 anos, acadando un 8º posto e un 9º, posto co cal descendeu. En 2006 descendeu de novo a Primeira División Nacional.
Na tempada 2010-11 acadou o campionato da Primeira División Nacional de xeito que na tempada 2011-12 competirá en División de Honra B.
Palmarés
''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''.
Candoia carinata
Candoia carinata é unha especie de cobra da familia Boidae.
Distribución e hábitat
A especie C. carinata é orixinaria de Indonesia, Nova Guinea e o arquipélago Bismarck.
Atizapán de Zaragoza
Atizapán de Zaragoza é un concello que se atopa ao noroeste do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Naucalpan de Juárez, Nicolás Romero, Cuautitlán Izcalli e Jilotzingo. A súa área é de 91.07 km² e a súa poboación no ano 2010 era de 489 937 habitantes. A cabeceira municipal é Ciudad López Mateos.
Topónimo
Atizapán identifícase co nome na lingua náhuatl de Atizapan (cfr. náhuatl actual atl (auga), tizatl (arxila branca) e o sufixo de lugar -pan). O seu actual nome provén do náhuatl que significa "lugar sobre as augas de arxila branca".
Manifesto dos persas
miniatura|282x282px| Portada do libro publicado co título de Manifesto dos persas. Manifesto dos persas é o nome que tomou un documento asinado o 12 de abril de 1814, en Madrid, por sesenta e nove deputados das Cortes españolas, á fronte dos cales asinou o deputado por Sevilla, Bernardo Mozo de Rosales. Nel pedíase ao rei Fernando VII, que retornaba do exilio francés e se atopaba en Puçol (Valencia), o retorno ao Antigo Réxime e o derrogamento da lexislación creada polas Cortes de Cádiz dende 1812.
Características
O manifesto tomou o seu nome a partir dunha cita, no mesmo documento, no que se refire ao costume dos antigos persas para gozar de cinco días de anarquía despois da morte do rei. Os autores identificaban esa anarquía co período do liberalismo vixente dende a Constitución de Cádiz até ese momento. O documento equiparaba á constitución gaditana á Revolución francesa e reclamaba a restauración dos estamentos e os privilexios tradicionais do Antigo Réxime.
O documento foi empregado polo rei para elaborar o decreto do 4 de maio no que se leva a cabo o restablecemento do absolutismo.
Lee Nak-yon
Lee Nak-yon (en coreano 이낙연), nado o 20 de decembro de 1951, é un político surcoreano, que foi o 41º primeiro ministro de Corea do Sur entre 2017 e 2020.
Anteriormente ocupou o cargo de gobernador da provincia de Jeollanam-do. Antes de ser gobernador, traballou como xornalista para o Dong-un Ilbo e foi membro da Asemblea Nacional durante catro lexislaturas.
Traxectoria
Lee naceu o 20 de decembro de 1951 no condado de Yeonggwang na provincia de Jeolla Sur. Despois de licenciarse en dereito na Universidade Nacional de Seúl, traballou como xornalista no xornal Dong-a Ilbo ata o ano 2000.
Carreira política
Entrou na política no 2000 "en base aos seus lazos co ex presidente Kim Dae-jung". Despois da súa saída do Dong-a Ilbo, foi elixido deputado da Asemblea Nacional en 2000 e cumpriu catro lexislaturas. Tamén actuou como portavoz do expresidente Roh Moo-hyun cando foi o presidente electo en 2002.
Deixou o cargo de deputado no medio do seu cuarto mandato en 2014 para rexistrarse con éxito para gobernador da provincia de Jeolla Sur.
Primeiro ministro
O 10 de maio de 2017, foi nomeado polo presidente Moon Jae-in para ser o próximo primeiro ministro de Corea do Sur, sucedendo a Hwang Kyo-ahn. O mesmo día deixou o cargo de gobernador da provincia de Jeolla Sur. É visto como póximo aos políticos xaponeses clave, servindo moitos anos como oficial superior na Unión de parlamentarios Corea-Xapón. Lee e fala fluidamente en xaponés. O 25 de xuño, o primeiro ministro Lee instou a Corea do Norte a liberar aos seus prisioneiros. O 16 de agosto, Lee reaccionou negativamente ás acusacións de que Corea do Sur posuía armas nucleares, dicindo que o movemento socavaría as chamadas de Seúl a Corea do Norte para se desnuclearizar, e que desencadearía unha carreira de armas nucleares que poñería o país baixo sancións internacionais. Reflexionando sobre este tipo de chamadas, a principal oposición do Partido da Liberdade de Corea adoptou unha demanda para a redistribución de armas nucleares tácticas dos Estados Unidos como liña oficial do partido durante unha reunión xeral dos seus lexisladores. O 13 de decembro, Lee visitou Pyeongchang, onde se ían celebrar os Xogos Olímpicos de Inverno en febreiro.
De Havilland Dove
O de Havilland DH.104 Dove é un avión de pasaxeiros británico de curto alcance desenvolvido e fabricado por de Havilland. O deseño, un monoplano sucesor do biplano de preguerra Dragon Rapide, xurdiu do informe do Comité Brabazon que, entre outros tipos de avións, solicitaba un deseño británico para un alimentador de curto alcance.
O Dove foi un avión popular e está considerado un dos deseños civís británicos de posguerra máis exitosos, sendo fabricados máis de 500 aparellos entre 1946 e 1967. Operáronse varias versións militares, como o Devon da Royal Air Force e o Sea Devon da Royal Navy, e o tipo tamén operou en forzas militares de varios países.
O Heron foi un desenvolvemento catrimotor do Dove destinado para ser usado en áreas menos desenvolvidas do mundo. En Australia realizouse un redeseño considerable do Devon para desenvolver o trimotor de Havilland Australia DHA-3 Drover.
Desenvolvemento e deseño
En 1946 a revista Flight loou as cualidades do novo Dove, destacando a súa "modernidade", ademais da súa capacidade de carga, o seu rendemento seguro en caso de fallo dun motor, e as súas boas características de mantemento. Prestouse moita atención a aspectos como que fose doado de manter e moitos dos seu compoñentes foron deseñados para que fosen intercambiables e doados de retirar e substituír, como a deriva, o elevador e as unidades de potencia. Outras áreas eran a montaxe do motor en catro puntos de liberación rápida, o enrutado de cables e tubaxes, e as ás e cono de cola desmontables. O extensivo uso de adhesivo especial Redux para unir metais reduciu a necesidade de remachar durante a fabricación, reducindo o peso total e a resistencia do aire.
Aínda que as versións de pasaxeiros estándar d Dove podían levar entre 8 e 11 pasaxeiros, a cabina deseñouse para permitir operacións con maior ou menor densidade de pasaxe. Podíase retirar un baño e un compartimento de equipaxe en popa para engadir máis asentos. Fabricáronse varios modelos especializados para outros roles, como recoñecemento aéreo, ambulancia e aula de voo. Usouse unha estrutura reforzada do chan da cabina para permitir que o avión puidese transportar cargas concentradas. O Dove podía servir tamén como transporte executivo cunha configuración para cinco pasaxeiros; o modelo executivo demostrou ser moi popular con varios clientes en países estranxeiros, sobre todo nos Estados Unidos.
A tripulación normalmente estaba formada por un piloto e por un operador de radio, aínda que se podían instalar rapidamente controis de voo duais para un segundo piloto. Unha combinación de grandes fiestras e un teito de metacrilato transparente proporcionaban un alto novel de visibilidade dende a cabina de mando. Dende a perspectiva da pilotaxe, observouse que o Dove era doado de voar. O avión tiña dispoñible un sistema anti conxelamento TKS cunha xelatina a base de alcohol que se distribuía a través de tiras de metal porosas polo bordo de ataque das ás e da cola.
Servizo operacional
O Dove voou por vez primeira o día 25 de setembro de 1945, e en decembro de 1946 entrou en servizo con Central African Airways. Inicialmente o Dove fabricouse na fábrica de de Havilland en Hatfield, pero a partir de 1951 o avión construíuse nas súas instalacións de Broughton, preto de Chester. A derradeira unidade do tipo entregouse no ano 1967. A produción do Dove e as súas variantes foi de 544 avións, incluídos dous prototipos, 127 Devon e 13 Sea Devon militares.
O distribuidor Jack Riley vendeu máis de 50 Dove a varios operadores dos Estados Unidos. Posteriormente de Havilland asumiu o control directo das vendas nese país, pero non conseguiu o mesmo éxito que acadara Riley inicialmente.
Un grupo de 30 Devon entregouse ao principio á Royal Air Force e foron usados como transportes VIP e lixeiros durante máis de 30 anos. A Royal New Zealand Air Force mercou 30 Devon entre 1948 e 1954 que permaneceron en servizo como transporte VIP,adestradores de tripulacións e transportes lixeiros ata a década dos 70.
A Forza Aérea de Biafra operou un único Dove durante a guerra civil de Nixeria; o avión perdeuse e foi atopado en 1970 nas instalacións dunha escola en Uli. Un segundo Riley Dove, con rexistro estadounidense N477PM, entregado en 1967 a Port Harcourt dende Suíza nunca chegou a Biafra porque foi retido polas autoridades alxerianas.
Un feixe de Doves e Devon civís seguían en uso no ano 2011 no Reino Unido, Canadá e Alemaña en mans de pequenas firmas e pilotos privados.
Alecrín
O termo galego alecrín pode referirse a:
Bandeira de Siria
A bandeira de Siria (en علم سوريا) foi re adoptada en 1980. A bandeira foi tamén a bandeira da República Árabe Unida.
Raio (descarga eléctrica)
miniatura|dereita|230px|Unha treboada con descargas eléctricas. miniatura|dereita|230px|Descarga eléctrica. Un raio é unha descarga eléctrica que se produce entre as nubes de chuvia ou entre unha destas nubes e a terra. A descarga é visíbel con traxectorias sinuosas e ramificacións irregulares que teñen ás veces moitos quilómetros de distancia, fenómeno coñecido como lóstrego ou relampo. Tamén se produce unha onda sonora chamada trono.
Como se produce o raio
En xeral, os raios caen para restabelecer o equilibrio das masas electrónicas entre as nubes entre si, entre as nubes e o solo ou entre o solo e as nubes.
O raio cae no momento en que as cargas eléctricas acadan a enerxía suficiente para superar a resistencia eléctrica do ar, ocorrendo entón a descarga de forma explosiva, luminosa e violenta. O raio tende a caer por norma en lugares altos que o conduzan ata a terra, lugar onde debe ir a parar para perder por completo toda a súa carga eléctrica.
Raio intra-nubrado e inter-nubrado
miniatura|dereita|270px|Raios intra-nubrados no ceo de [[Tolosa, Francia|Tolosa.]] miniatura|esquerda|270px|Raios inter-nubrados en Marrocos. A disposición das cargas eléctricas na tormenta, tal como se explica anteriormente, crea as diferenzas de potencial entre o cumio, o centro e a base da tormenta. Cando a potencia eléctrica é o suficientemente grande, o aire entre os diferentes niveis non basta como illante e prodúcese unha descarga. O raio xerado entón pode producirse entre as diferentes partes das nubes ou entre nubes veciñas.
Como estas capas están en xeral máis cerca entre elas que entre elas e o chan, este tipo de raios será o primeiro en producirse. A medida que a tormenta colle altura, estendéndose verticalmente e que a potencia eléctrica aumenta, o raio nube-chan predominará, pero sen estar nunca só por completo. O cambio de proporción entre o tipo inter ou intra-nubrado e nube-chan resulta ser por conseguinte unha indicación do estadio de desenvolvemento do cúmulonimbo.
Prevención do impacto dun raio
miniatura|dereita|Raio caendo sobre a torre Eiffel.
Existen situacións nas que o perigo de recibir o impacto dun raio xérase en poucos minutos. Coñecer o dato da velocidade de propagación do son (que é de 340 m/s), podería impedir un accidente mortal, pois serve para calcular a que distancia caerá o raio. Para determinar se caen cerca os raios, só é necesario contar os segundos entre relampo e trono, e dividir este número entre tres. O resultado estará dado en quilómetros.
Só se deben abandonar as medidas de precaución se a tormenta se encontra a máis de dez quilómetros de distancia (30 segundos entre relampo e trono).
Outro elemento para saber se o raio pode "dispararse" en fraccións de segundo, é o campo electrostático, que erguenos o vello, aviso dunha descarga electromagnética mortal.
Os lugares máis seguros durante unha tormenta eléctrica son os edificios e os vehículos, xa que conducen a electricidade ata o chan pola súa parte exterior, sen danar aos seus ocupantes.
Dentro dun edificio deben tomarse as seguintes precaucións:
Dentro dun vehículo deben tomarse as seguintes precaucións:
En caso de que o individuo sexa sorprendido pola tormenta eléctrica mentres está ao aire libre, recoméndase o seguinte:
miniatura|dereita|240px|[[Juniperus thurifera|Sabina fendida por un raio.]]
En caso de sufrir a caída dun raio, a probabilidade de morte non é tan grande como poida parecer, xa que o 94% dos afectados sobreviven. Non obstante, hai que ter presente que se ben o impacto non resulta mortal, as secuelas poden ser permanentes. Algunhas das consecuencias son as seguintes:
Historia
Foi no século XVIII practicamente que comezou o estudo sistemático da electricidade. Naquela época non se coñecía unha teoría que explicase o fenómeno das tempestades e os raios que nelas se manifestaban. Benjamin Franklin comprobou a hipótese da orixe eléctrica dos raios, concibindo ademais os pararraios coa finalidade de protexer as edificacións da acción dos mesmos.
Corno (molusco)
miniatura|Corno ou bucina miniatura| Corno é a denominación común de certos moluscos gasterópodos mariños caracterizados por posuír unha cuncha helicoidal e apuntada de gran tamaño. Pertencen á familia Ranellidae, da orde dos Sorbeoconcha.
Hai varias especies que reciben este nome, pero a especie tipo é a Charonia lampas (Linnaeus 1758), antes Charonia rubicunda (Perry 1811).
STS-38
STS-38 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 15 de novembro de 1990 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Corno (molusco)
Morfoloxía
A cuncha é aberta, redonda e en espiral, de tamaños que superan facilmente os 20 cm e poden chegar ós 40 cm. Nas espiras sobresaen avultamentos nodosos regularmente dispostos. A superficie está marcada normalmente por incrustacións irregulares de poliquetos e outros organismos mariños.
A boca é ampla e está pechada por un forte opérculo córneo. É ampla e ovalada, cunha marxe grosa e de cor marrón.
A cor varía desde un branco agrisado ata castaño claro, sempre con debuxos máis marcados. O interior é de cor branca porcelana con manchas marróns nas marxes da boca.
STS-38
Características
STS-38, con cinco astronautas a bordo (Richard Covey, Robert Springer, Carl Meade, Frank Culbertson e Charles Gemar), foi lanzada para poñer en órbita un satélite militar clasificado na sétima misión adicada ao Departamento de Defensa.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 20 de novembro de 1990, a primeira aterraxe neste centro tras o accidente do transbordador espacial Challenger.
Corno (molusco)
Hábitat e bioloxía
O seu hábitat propio é a zona intermareal inferior, sobre fondos areosos ou pedregosos, habitualmente a pouca profundidade, entre os 8 e os 50 m.
É un animal depredador que se alimenta de equinodermos, moluscos bivalvos e pequenos gasterópodos.
Importancia pesqueira e comercial
Péscase con trasmallos e ó espello, accidentalmente con redes de arrastre, pero como non ten aproveitamento comercial tampouco é obxecto de pesca. Consómese no Xapón, ata onde se exporta unha vez extraída a vianda da cuncha. Antes de comelo cómpre abrandar a carne mediante a conxelación previa, como se fai co polbo.
O corno en Galicia
Por extensión, chámase corno ou corna á bucina feita cunha destas cunchas, furada pola punta, utilizada tradicionalmente polos mariñeiros para indicar a súa presenza a outros barcos nos néboa. Aínda hoxe é utilizada polos pescantíns ambulantes para pregoar a súa chegada. Este instrumento recibe os mesmos nomes populares que o propio molusco.
Ecualizador
Un ecualizador é un control de ganancia que incrementa ou diminúe a ganancia de frecuencias específicas sen afectar á ganancia doutros rangos de frecuencias. Este dispositivo é o máis importante de todos os elementos que compoñen a cadea de son, xa que a súa función é a de balancear a través de filtros electrónicos a enerxía do son a través de todo o espectro de son da voz.
Con propiedade podemos dicir que o ecualizador é o corazón da cadea do procesamento de son. Basicamente, está compostos dunha serie de filtros sintonizados a determinadas frecuencias comunmente chamados “bandas”. Estes filtros electrónicos poden ser de tipo analóxico ou dixital, sendo estes últimos máis precisos e prácticos.
Cada un destes filtros ten a tarefa de amplificar ou reducir a ganancia da frecuencia determinada para a que foi deseñado.
Tipos de ecualizadores
miniatura|200px|dereita|Ecualizador gráfico
Gráficos
Os ecualizadores gráficos son os máis comúns debido á sinxeleza do seu manexo e á relativa simplicidade do seu deseño. Grazas á súa ampla popularidade dentro da industria do son pola alta demanda do público consumidor, propiciaron unha redución sorprendente nos prezos do mesmo.
Constan dunha serie de resistencias variables a forma de controis deslizantes (un por frecuencia), os cales serven para variar a ganancia da frecuencia en cuestión.
Como cabe esperarse, a súa ganancia mídese en decibelios e estableceuse como rango común de operación limitalos desde –16 dB ata +16 dB.
Volta a Cataluña 2018
A 98ª edición da Volta a Cataluña disputouse en Cataluña entre os días 19 e 25 de marzo de 2018. Foi a novena proba do UCI WorldTour 2018. Como ven sendo habitual nos últimos anos, tivo comezo na vila de Calella e acabou no clásico circuíto que se realiza en Montjuïc, Barcelona.
Ecualizador
Gráficos
Na práctica, estes controis, deslízanse de arriba a abaixo para producir o axuste individual de cada banda. Como son relativamente moitas bandas e por ende moitos controis, así como pola posición física dos controis, danos a sensación de estar vendo unha gráfica. De aí o seu nome.
Volta a Cataluña 2018
A rolda catalá venceuna por terceira vez na súa carreira deportiva e segunda de maneira consecutiva o murciano do Movistar Team, Alejandro Valverde. Ademais, o exitoso ciclista español tamén volveu vencer na clasificación da montaña, ademais de 2 etapas. Detrás del na clasificación remataron o seu compañeiro de equipo colombiano Nairo Quintana e o francés Pierre Latour que tamén se levou a clasificación dos xoves.
Ecualizador
Paramétricos
Poden ser análogos ou dixitais pero a diferenza dos ecualizadores gráficos, os paramétricos constan de controis adicionais para un axuste máis fino e preciso. Grazas a estes controis de sintonía fina lógrase un maior control do sinal de son en proceso, acoplándose con exactitude aos variados tons da voz humana ou diversos instrumentos musicais.
Volta a Cataluña 2018
No resto de clasificacións complementarias, o balear Lluís Mas levou as metas volantes e o Movistar Team a dos equipos. Marc Soler foi o mellor dos catalás.
Ecualizador
Paramétricos
Estes controis permiten o axuste dos filtros, en variacións de frecuencia máis pequenas dos mesmos tons coñecidos como “oitavas” e tamén a largura de banda das mesmas.
Volta a Cataluña 2018
Equipos
Esta proba iniciárona 25 conxuntos procedentes dos 5 continentes con 7 corredores cada un: os 18 do UCI WorldTour (de participación obrigada), máis 7 convidados de categoría Profesional Continental.
Ecualizador
Paramétricos
Unha gran vantaxe dos modelos dixitais é que polo xeral ofrecen máis precisión no manexo dos seus parámetros pois, ao mostrar a lectura dos seus valores, non dan cabida ao erro humano de falsa estimación. Noutras palabras, a baixa resolución permite o axuste de ganancia en incrementos de decibelio en decibelio e de fraccións de frecuencia dos filtros.
Vela (constelación)
Vela é unha constelación austral, unha das catro partes na que foi dividida a constelación de Argo Navis (o navío Argos), sendo as outras Carina (a quilla), Puppis (a popa) e Pyxis (o compás marítimo).
Características notables
Vela comparte a designación de Bayer das súas estrelas coas outras tres constelacións que formaban parte da Argo Navis, polo que non ten estrelas α o β. a súa estrela máis brillante é γ Velorum, de magnitude 1.75, un sistema estelar quíntuplo cunha compoñente principal que é a estrela de Wolf-Rayet máis brillante do firmamento. Nesta constelación atópase AI Velorum, prototipo dun grupo de estrelas púlsantes denominadas variables AI Velorum.
A identificación óptica do Pulsar de Vela, asociado ó Resto da Supernova de Vela, foi a proba directa da relación entre supernovas e pulsares.
Historia
Vela é unha das catro constelacións que formaban parte da vella constelación de Argo Navis, o barco dos Argonautas, evidentemente esta constelación fai referencia á vela do citado navío.
Falsa Cruz
δ Velorum e κ Velorum, xunto con Avior (ε Carinae) e Aspidiske (ι Carinae) forman o asterismo da Falsa Cruz, versión aumentada pero máis feble da Cruz do Sur, a confusión entre ambas as dúas ás veces dá lugar a erros ó usa-las estrelas para a orientación e a navegación.
Raúl García Lozano
Javier Otero Torres, nado en Oviedo o 19 de marzo de 1989, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Marino de Luanco.
Tuy Humorístico
Tuy Humorístico foi un semanario editado en Tui en 1898.
Historia e características
Apareceu en decembro de 1898. Dirixido por Manuel Cela, entre os seus colaboradores figurou Camilo Bargiela. Cesou a súa publicación a fianis dese ano.
Illas de Sotavento
miniatura|330px|dereita|Localización da illa. miniatura|330px|dereita|Illas de sotavento. As illas de Sotavento son un grupo de illas situadas ao nordés do Mar Caribe atópase no oeste do Océano Atlántico. Empezando polas Illas Virxes ao leste de Porto Rico, esténdense ao sueste ata a Guadalupe e as súas dependencias. En inglés, o termo Illas Leeward refírese ás illas do norte da cadea Antillas Menores. A parte máis ao sur desta cadea, a partir de Dominica, chámanse Illas de Barlovento. Dominica foi orixinalmente considerada como parte das Illas Leeward, pero foi transferida das Illas de sotavento británicas ás Illas de barlovento británicas en 1940.
Orixe do nome
thumb | [[Charlotte Amalie, San Tomé, nas  Illas Virxes estadounidenses]] thumb | Vista de [[Sandy Ground, Anguila | Sandy Ground, Anguilla]]
O nome deste grupo insular, Illas de sotavento, data de séculos anteriores, cando os barco de vela eran a única forma de transporte a través do Océano Atlántico. En terminoloxía de vela, "barlovento" significa cara á fonte do vento, mentres que "sotavento" é o sentido contrario. Nas Indias Occidentais, os ventos dominantes, coñecidos como os ventos alisios, sopran desde o nordés. Polo tanto, unha illa ao noroeste, como Porto Rico, normalmente estaría a sotavento dunha illa ao sueste, como Antigua e, pola contra, Antigua estaría a barlovento de Porto Rico, pero a sotavento de Guadalupe e Martinica.
As illas de sotavento foron nomeadas así porque estaban máis por baixo das correntes de vento predominantes (por baixo de onde sopra o vento) e polo tanto eran as máis afastadas para os barcos que viñan de Europa, primeiro atoparían as Illas de barlovento.
Galaicos
miniatura|dereita|175px|[[Cabeza de guerreiro de Rubiás|Cabeza de Rubiás, Bande, s. I d.C., Museo de Ourense.]] miniatura|175px|[[Estatuas de guerreiros galaicos|Guerreiro de Armeá, Allariz, Museo de Ourense.]]
Illas de Sotavento
Diferenzas xeográficas segundo o ámbito lingüístico
Existe unha importante diferenza na consideración de que illas pertencen aos grupos de Barlovento ou Sotavento, segundo sexa o ámbito lingüístico, dun lado o inglés e doutro o español, francés e neerlandés.
Galaicos
Os galaicos (termo actual derivado do latino gallaeci ou callaeci e do grego Καλλαϊκοί) eran un conxunto de pobos de cultura e lingua celtas ou celtizadas -sen que exista consenso entre os investigadores- do noroeste da Península Ibérica antes e durante o Imperio Romano. O termo gallaecus/gallaeco tamén designou, desde finais do Imperio de Occidente ata entrada a Idade Media, os habitantes de Gallaecia e Galicia, evolucionando lingüisticamente ata o xentilicio actual galego.
Illas de Sotavento
Xeografía
As illas de Sotavento é un arquipélago das Pequenas Antillas. Está integrado polas illas de Aruba, arquipélago de Las Aves, Bonaire, Curaçao, Illa de Margarita, A Orchila, Arquipélago Os Roques e La Tortuga, situadas fronte ás costas venezolanas, e Anguila, Antiga, Barbados, Montserrat, Saint Kitts e Nevis, Redonda, San Eustaquio e San Martiño.
Galaicos
Aínda que poidamos falar dos galaicos durante a Idade Media, tradicionalmente o termo aplícase ao período previo á integración destes pobos no Imperio romano, servindo tamén como xentilicio culto para os habitantes da actual Galicia, do mesmo xeito que se empregan os cultismos galo, xermánico, anglosaxón ou luso, aos habitantes de Francia, Alemaña, Inglaterra e Portugal respectivamente.
Illas de Sotavento
Xeografía
As illas de Sotavento son, de occidente a oriente, as siguintes:
Administración política
900px|Illas do Caribe
Galaicos
Etimoloxía
O historiador romano Plinio noméaos como un dos pobos do convento bracarense.
William Buford
William Terrell Buford, nado o 10 de xaneiro de 1990, é un xogador profesional de baloncesto americano que xoga no Darüşşafaka Tekfen da Basketbol Süper Ligi. Cunha estatura de 1,98 metros xoga na posición de escolta.
Traxectoria deportiva
Buford non foi elixido no Draft da NBA de 2012. Participou nunha pequena concentración cos Minnesota Timberwolves antes do comezo da Summer League da NBA, na que xogou cos Timberwolves. En dous partidos con Minnesota, Buford acadou un total de 5 rebotes e 2 asistencias.
Galaicos
Orixe
Tras séculos de convivencia nun mesmo marco xeográfico, a finais da Idade de Ferro, estas poboacións do extremo noroccidental da Península Ibérica acadaran xa un alto grao de homoxeneidade cultural, conformando finalmente unha unidade étnica propia e orixinal que as diferenciaba do resto.
William Buford
Traxectoria deportiva
En agosto de 2012, asinou o seu primeiro contrato profesional co Blu:sens Monbús da Liga ACB.
Galaicos
Orixe
Como tal foron percibidos polos primeiros autores greco-latinos tales como Estrabón ou Plinio, que os denominaron co nome de Gallaeci (en latín) ou Καλλαϊκοί (en grego), se cadra pola aparente similitude cos xa coñecidos Galli (galos) e Gallati (gálatas).
Historia
O feito de que os galaicos non adoptaran a escritura ata os primeiros contactos co Imperio romano, imposibilita o estudo dunha historia con perspectiva propia e longa no tempo. Non obstante, as alusións que sobre estes pobos se atopan en determinados autores greco-latinos permiten reconstruír eventos históricos deste pobo desde o século II a.C.
Así, grazas de Silio Itálico, sabemos que entre os anos 218 e 201 a.C, durante a segunda guerra púnica, algunhas tropas galaicas acudiron a loitar nas filas do cartaxinés Aníbal contra o exército romano de Escipión. Tamén engadiu Silio Itálico unha pequena descrición do continxente galaico e da súa particular actitude militar.