cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Europa
Os nacionalismos
A dinámica política de Europa cambiou en dúas ocasións durante o século XIX. A primeira, tras o Congreso de Viena, e a segunda, despois da guerra de Crimea. En 1815, durante o Congreso de Viena, as principais potencias de Europa trataron de establecer un balance pacífico do poder entre os Imperios despois das guerras napoleónicas (a pesar de que ocorreran movementos revolucionarios internos). Pero a paz só duraría até que o imperio Otomán declinara o suficiente como para converterse en albo dos demais. Isto provocou a guerra de Crimea en 1854, iniciándose así un tenso período de choques menores dentro dos Imperios de Europa que prepararon o estalido da primeira guerra mundial.
Desde 1870, a hexemonía que Bismarck exerceu ao longo de Europa puxo a Francia nunha situación crítica, obrigando ao país galo a reconstruír as súas relacións internacionais, buscando alianzas con Rusia e Inglaterra para controlar o crecente poderío de Alemaña. Deste xeito, Europa dividiuse en dúas zonas, que trataron de incrementar e mellorar as súas forzas militares.
Fin da hexemonía europea
miniatura|150px|Alianzas militares europeas en 1910. Os aliados da [[Tripla Entente en verde folla e as Potencias Centrais da Tripla Alianza en verde oliva.]] miniatura|150px|Expansión de Alemaña de 1935 a 1939. miniatura|150px|Fotografía aérea de [[Colonia, Alemaña|Colonia, destruída por bombardeos aliados durante a II guerra mundial.]]
Despois dunha relativa paz durante o século XIX, a rivalidade entre as grandes potencias europeas estalou en 1914, cando se iniciou a primeira guerra mundial. Dun lado estaban o Imperio Alemán, o Imperio Austrohúngaro e o Imperio Otomán (as chamadas Potencias Centrais), mentres que do outro estaba Serbia, aliada de Rusia, e a Tripla Entente, vaga coalición de Francia, Inglaterra e Rusia, á que se uniría Italia en 1915 e os Estados Unidos en 1917. A pesar da derrota de Rusia en 1917 (a guerra foi unha das principais causas da Revolución rusa, que culminou na formación da Unión Soviética), a Entente finalmente conseguiu o triunfo no outono de 1918.
No Tratado de Versalles de 1919 os vencedores impuxéronlle duras condicións a Alemaña e recoñeceron os novos estados, como Polonia, Checoslovaquia e Iugoslavia, creados en Europa central con territorios que pertenceron a Alemaña, Austria-Hungría e Rusia, tomando como base a suposta autodeterminación dos pobos.
Nas seguintes décadas o temor ao comunismo e a Depresión económica de 1929-33 provocaron o auxe de gobernos extremistas -fascistas ou nazis- en Italia (1922), Alemaña (1933), España (logo dunha guerra civil que finalizou en 1939) e noutros países como Hungría.
Desde 1936 os futuros belixerantes de Europa na segunda guerra mundial comenzan a enfrontarse directa ou indirectamente no marco da guerra civil española. O 25 de outubro o Ministro de Asuntos Exteriores italiano Galeazzo Ciano visitou a Alemaña nazi, visita que deu lugar ao Pacto do Eixe Roma-Berlín. O acordo consolidou as posicións de Alemaña e Italia contra Gran Bretaña e Francia. O 25 de novembro seguinte, Xapón e Alemaña asinaron o Pacto Anti-Komintern. E en 1939 Alemaña e a URSS asinaron o Pacto Molotov-Ribbentrop, no protocolo secreto do cal se dispoñía a repartición da Europa central e do leste baixo influencia alemá e rusa, respectivamente, e establecía unha cuarta partición de Polonia.
Despois da fulminante conquista de Polonia, Alemaña invadiu Dinamarca e Noruega, esperando a intervención de Francia e o Reino Unido, pero como estes dous países non tomaron a iniciativa de atacar, non se produciu ningunha acción bélica en varios meses (tempo coñecido co termo francés Drôle de guerre (guerra graciosa ou, mellor guerra parva), até a invasión dos Países Baixos, Bélxica e Francia por parte de Alemaña, en maio e xuño de 1940 (Blitzkrieg ou guerra relampo). miniatura|150px|Xudeus húngaros chegando ao campo de concentración de [[Auschwitz.]]
Desde a guerra contra Finlandia, Stalin estivera realizando esforzos apurados para modernizar o Exército Vermello, xa que tanto el como Hitler sabían que o tratado de amizade que firmaran non duraría moito tempo. Porén, Hitler adiantouse aos plans de Stalin e, en xuño de 1941, Alemaña lanzou a Operación Barbarroxa contra a Unión Soviética, cuxo obxectivo final era a derrota do enorme país eslavo en só tres meses, co que desta maneira Alemaña deixaría os ingleses sen un posíbel aliado (ademais de conseguir o ansiado territorio para a súa expansión territorial cara ao leste para levar a cabo a súa política de "espazo vital" (Lebensraum en alemán).
Italia, despois de ser invadida polos aliados, derrocou a Mussolini, cambiou ao bando aliado en 1943, facendo o mesmo Romanía en 1944, ao ser invadida polos rusos. Alemaña capitulou o 7 de maio de 1945, despois de que caera Berlín o 2 de maio ante as forzas soviéticas. O 8 de maio firmouse o armisticio que puxo fin á guerra en Europa.
Guerra fría
miniatura|150px|[[Conferencia de Ialta: de esquerda a dereita, Churchill, Roosevelt e Stalin.]] miniatura|150px|Influenzaa militares na Europa da guerra fría. A [[OTAN en azul e o Pacto de Varsovia en vermello.]] miniatura|150px|[[Francisco Franco xunto ao presidente estadounidense Eisenhower, en 1959.]] miniatura|150px|[[Mikhail Gorbachev|Gorbachev e Ronald Reagan asinando o Tratado INF na Casa Branca, 1987.]] miniatura|150px|Derribando o [[Muro de Berlín, 1989.]] miniatura|150px|Bandeira da [[CEE e, despois da súa transformación, da UE.]]
O mapa de Europa foi redebuxado na Conferencia de Ialta e foi dividido, como a principal zona de contención na guerra fría, entre as dúas novas potencias emerxentes, a capitalista Estados Unidos e a comunista Unión Soviética. Os Estados Unidos puxeron a Europa occidental (Inglaterra, Francia, Italia, Alemaña Occidental etc.) dentro da súa esfera de influencia, establecendo a OTAN como unha medida precautoria en contra dunha posíbel invasión soviética; a Unión Soviética fixo o mesmo coa Europa centro-oriental (Polonia, Checoslovaquia, Hungría, Romanía, Bulgaria, Alemaña Oriental), reaccionando contra o establecemento da OTAN coa fundación do Pacto de Varsovia. A liña de separación da Europa occidental e a oriental coñeceuse coa expresión metafórica de "Pano de aceiro".
A situación de España foi, en certo modo, anómala. No famoso encontro de Hendaia, Franco adquirira o compromiso de adherirse ao Eixe, pero deixaba en mans de España a data desa unión, que non chegou a materializarse. Os requirimentos de Hitler nunca foron atendidos. Alemaña pediu a intermediación de Italia, e Franco entrevistouse con Mussolini en Bordighera o 12 de febreiro de 1941; Mussolini entendeu os argumentos españois para a dilación da súa incorporación ao Eixe, e saíu da entrevista coa certeza de que Franco non podía, nin quería, ir á guerra. España dependía das subministracións de Gran Bretaña e negociou outros con EEUU. O Reino Unido, que establecera un bloqueo marítimo internacional contra Alemaña, utilizou a arma da concesión de permisos de circulación de buques con trigo e gasolina destinados a España para facer presión sobre esta e forzala a preservar a súa neutralidade; Estados Unidos usou a arma do petróleo co mesmo fin.
Porén, Franco, sen alterar a súa declaración de non belixerancia, consecuentemete seguiu prestando apoio a Alemaña. Os submarinos alemáns utilizaron os portos españois, especialmente os galegos, como base para as súas reparacións e avituallamento, o que lles permitía estender o seu raio de acción. Tamén os avións da Luftwaffe utilizaron os aeroportos españois cos mesmos fins, quedando demostrado polo Consello de Seguridade das Nacións Unidas que operaron desde eles en misións contra a frota aliada. E en xuño de 1941, tras unha belixerante campaña de prensa, creouse a División Azul, que loitaría canda Alemaña na fronte rusa até 1944.
Coa evolución da guerra, ante a inminente derrota do Eixe, a primeira evolución do franquismo foi a súa "desfascistización". En 1943 a Delegación Nacional de Propaganda daba instrucións moi concretas: "Como norma xeral deberá terse en cota a seguinte: en ningún caso, baixo ningún pretexto, tanto en artigos de colaboración coma en editoriais e comentarios [...], farase referencia a textos, idearios ou exemplos estranxeiros ao referirse ás características e fundamentos políticos do noso movemento. O Estado español aséntase exclusivamente sobre principios, normas políticas e bases filosóficas estritamente nacionais". Aínda que non cesou a colaboración, o Réxime foi afastándose paulatinamente do Eixe e, coa caída do Terceiro Reich, enviáronse directrices para que a derrota se vise como un triunfo do Réxime xa que España, segundo ditas directrices, se mantivera afastada da guerra e sempre estivera preocupada pola paz. No plano internacional, Franco iniciaría en outono de 1944 unha operación de cosmética política que daría ao Réxime unha fachada máis aceptábel, e o 3 de novembro Franco declararía á axencia United Press que España nunca fora nazi ou fascista.
En 1945, a ONU, acabada de crear, rexeitou o ingreso de España e recomendou aos seus membros a retirada dos embaixadores en 1946: "Non hai lugar nas Nacións Unidas para un goberno fundado sobre principios fascistas". Só a Arxentina de Perón firmou un tratado de relacións comerciais en xaneiro de 1947, ratificado coa visita de Evita, a Primeira Dama, en xuño do mesmo ano. Pero esta situación terminou, en parte, durante a guerra fría, cando as necesidades xeoestratéxicas dos Estados Unidos fixéronlle colaborar con España. Estados Unidos intentou incluír a España na OTAN, pero ante a oposición dos países europeos, principalmente do Reino Unido, reconduciu a súa estratexia, que acabaría coa firma dun tratado bilateral. En 1950 a ONU revoga a súa resolución de 1946 para a retirada de embaixadores, pero é especialmente a partir da firma do pacto de 1953 con EE.UU., o ingreso na ONU en 1955 e a posterior visita do presidente Dwight D. Eisenhower a Franco en 1959, para establecer bases militares estadounidenses en España, cando se produce unha maior apertura internacional do réxime franquista.
A situación de enfrontamento leste-oeste durou até 1989, cando o debilitamento da Unión Soviética (e das democracias populares europeas) conduciron a Mikhail Gorbachev a poñer en marcha as súas reformas estruturais políticas e económicas na URSS, coñecidas polos seus nomes rusos glásnost e perestroika, que minaron o monopolio exercido polo comunismo nos países do leste e puxeron fin á guerra fría e, como consecuencia, tamén á división de Europa. Os gobernos dos aliados europeos da URSS, presionados pola poboación, que desexaba cambios cara á democracia e á occidentalización, víronse libres para disolver os réximes comunistas, sendo o fito máis emblemático a caída do muro de Berlín, que fixo que as dúas Alemañas puidesen reunificarse. En 1991 a mesma Unión Soviética colapsou, dividíndose en varios estados (o principal quedou como a Federación Rusa), e disolvéronse a maioría dos gobernos comunistas.
Despois do fin da segunda guerra mundial, Europa occidental iniciou lentamente un proceso de integración política e económica, co desexo de unir Europa e así previr outra guerra no futuro. Este proceso deu como resultado o desenvolvemento de organizacións como o Benelux (Unión Económica do Benelux) fundado en 1944 e que entrou en vigor en 1948, legalizando o libre paso de persoas, bens de consumo e de capitais, favorecendo así unha rápida recuperación económica, ou a Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro (CECA) en 1951, que foi un organismo que regulaba os sectores do carbón e do aceiro dos Estados membros. O éxito destas institucións foi tal que, en 1957, o Benelux, Italia, Francia e Alemaña occidental asinaron o Tratado de Roma nacendo así a CEE que, máis tarde, se convertería na actual Unión Europea.
Unificación en Europa e rexurdimento de Rusia
miniatura|150px|[[Billetes de euro.]] miniatura|150px|[[Durão Barroso, Tony Blair, George W. Bush e José María Aznar nos Azores, preparando a guerra de Iraq.]] miniatura|150px|[[Dmitrii Medvedev e José Manuel Durão Barroso.]] miniatura|150px|[[Vladimir Putin.]]
O 9 de maio de 1950, Robert Schuman pronunciou o célebre discurso coñecido como Declaración Schuman o que, tal como o recoñece oficialmente a Unión Europea, significou o primeiro paso para a formación desta organización.
O que sería a UE iniciouse como unha vaga alianza económica entre nacións europeas, pero se requiría un maior esforzo para integrar estreitamente os estados membros e converter a Unión nunha organización supranacional. O proceso de integración de Europa foi lento debido á negativa da maioría dos estados membros a ceder parte da súa soberanía.
De calquera xeito, o proceso empezou a acelerarse a principios dos anos 1990. As nacións integrantes crearon unha zona de libre comercio e eliminaron a maioría das barreiras aduaneiras ao longo das súas fronteiras.
Pese ao fortalecmento da unidade continental, Europa non soubo, e non puido, evitar conflitos tan graves como as guerras iugoslavas. Por outra parte, en 2003 algúns países europeos, encabezados por Alemaña, Francia e Rusia, opuxéronse ao novo concepto estadounidense de guerra preventiva e rexeitaron participar na invasión de Iraq, mentres que outros, encabezados pola Gran Bretaña, España, Italia, e Polonia, apoiaron a guerra de Iraq e enviaron efectivos militares.
O 19 de marzo de 2004 representantes de todos os estados membros da Unión asinaron un novo tratado para establecer a Constitución Europea, suxeito a ratificación por todos os estados membros. Cando estaba en proceso de ratificación, en 2005, os votantes de Francia (29 de maio) e dos Países Baixos (1 de xuño) rexeitaron o tratado en referendo. A falta de apoio popular da constitución nestes estados fixo que outros países pospuxesen ou detivesen os seus procesos de ratificación.
Despois do rexeitamento da Constitución Europea nos referendos francés e neerlandés, así como o posíbel rexeitamento noutros estados membros, obrigou os países europeos a deixar a un lado o texto. Dous anos despois, a presidencia alemá do Consello da Unión promoveu a redacción dun novo documento, que viñese substituír parcialmente o texto constitucional, que acadase un maior consenso entre os gobernos e que completase o proceso de reforma institucional iniciado tras a ampliación a 25 membros. Este texto presentouse o 19 de maio de 2007 e, publicamente, no cumio do 18 de outubro dese ano, no mosteiro dos Xerónimos de Lisboa, sendo asinado este Tratado de Lisboa por todos os presidentes de goberno dos 27 países o 13 de decembro, agás polo británico Gordon Brown, que foi substituído polo seu ministro de Exteriores David Miliband.
O tratado debería ser ratificado polos estados membros ao longo do ano 2008, e se fose así, entraría en vigor o 1 de xaneiro de 2009. Esa ratificación sería unicamente parlamentaria en 25 estados, mentres que necesitaría un referendo en Irlanda. Despois de superar o problema do referendo irlandés, e do caso checo, onde as cousas non estaban moi claras: o Goberno checo asinara o Tratado e as dúas cámaras do Parlemento ratificárano, pero esta ratificación debía ser promulgada polo Presidente Vaclav Klaus, reputado euroescéptico, o Tratado de Lisboa quedou en condicións de entrar en vigor.
Por outra parte a UE é a primeira potencia comercial, representando o 20 % das importacións e exportacións mundiais,
Rusia reafirmou o seu poderío tras o final da Era Eltsin.
Tras a crise financeira de 1998 Eltsin encontrábase no ocaso da súa traxectoria. Só uns minutos antes do primeiro día do ano 2000, dimitiu por sorpresa deixando o goberno en mans do seu primeiro ministro, Vladimir Putin, un antigo funcionario do KGB e xefe da súa axencia sucesora tras a caída do comunismo.
En 2000, o novo presidente derrotou con facilidade os seus contrincantes nas eleccións presidenciais do 26 de marzo, gañando en primeira volta. En 2004 foi reelixido co 71 % dos votos e os seus aliados gañaron as lexislativas, pese ás reticencias de observadores nacionais e estranxeiros sobre a limpeza dos comicios. Pero a economía do país recuperouse e continuou en crecemento.
Galería
Galería de mapas
La Graciosa
La Graciosa é unha illa que pertence á provincia das Palmas, nas Canarias (España). Forma parte do arquipélago Chinijo, xunto cos illotes de Montaña Clara, Roque del Este, Roque del Oeste e Alegranza, que pertence ao concello de Teguise, en Lanzarote. A economía insular está baseada principalmente no turismo.
Está situada ao noroeste de Lanzarote, illa da que depende administrativamente e da que a separa un brazo de mar coñecido como El Río. Tamén está relativamente próxima á costa continental africana.
Status
O 26 de xuño de 2018 a Comisión Xeral das Comunidades Autónomas do Senado aprobou por unanimidade unha moción que recoñece a La Graciosa como a oitava illa habitada das Canarias ​ deixando de ser considerada como un illote. ​ Con todo, esta medida non a equipara ao resto das illas do arquipélago, pois La Graciosa continúa pertencendo ao municipio lanzaroteño de Teguise e tampouco conta con cabido insular propio (órgano político imprescindible para a súa equiparación ao resto de illas do arquipélago).
Con esta medida, o status de La Graciosa é de illa con pedanía, é dicir, de entidade local menor con personalidade xurídica. Conta cun orzamento propio que se inviste directamente nos servizos públicos necesarios para os veciños. Esta medida recoñece a La Graciosa como a oitava illa habitada do arquipélago canario, pero continúa dependendo administrativamente de Lanzarote.
Historia
Foi conquistada en 1402 polo explorador normando Jean de Béthencourt, baixo o vasallaxe de Henrique III de Castela.
A orixe da poboación remóntase ao século XIX. En 1861 o Goberno permite á empresa anglo-española Cappa y Maqueda o establecemento dunha factoría de salgadura de peixe. Este establecemento implicou a construción dos almacéns e as primeiras casas da illa. A finais do século XIX, co afán por establecer as pesqueiras canario-africanas na illa, formouse a aldea de Caleta de Sebo. ​
Xeografía
La Graciosa é a maior das illas e illotes que compoñen o Arquipélago Chinijo, cunha superficie duns 29 km². Ao sur predominan largas praias de areas claras, como as da Cocina e a dos Franceses. Tamén no litoral atópanse os seus dous asentamentos urbanos: Caleta de Sebo, núcleo de poboación orixinario e capital da illa, e Pedro Barba, unha pequena urbanización turística. Igual que o resto das illas Canarias, a súa orixe é volcánica.
Demografía
Segundo datos do INE, en 2019 tiña unha poboación de 737 habitantes, distribuídos da seguinte maneira:
Administración e política
A diferenza das outras sete illas das Canarias, La Graciosa non conta con cabido insular propio. A illa depende administrativamente do concello lanzaroteño de Teguise, no que posúe un concelleiro.
Comunicacións
A illa é accesible unicamente por mar, a través do porto de Caleta de Sebo, que comunica La Graciosa coa localidade lanzaroteña de Órzola, no concello de Haría. Tamén posúe un heliporto situado moi preto de Caleta de Sebo.
Malvina Garrigues
Eugénia Malvina Garrigues (máis tarde Malvina Schnorr von Carolsfeld), nada o 7 de decembro de 1825 en Copenhague (Dinamarca) e finada o 8 de febreiro de 1904 en Karlsruhe (daquela no Gran Ducado de Baden e actualmente en Alemaña), foi unha soprano dinamarquesa de orixe portugués que desenvolveu a súa carreira en Alemaña. Ela e o seu home Ludwig Schnorr von Carolsfeld interpretaron os papeis principais da ópera de Richard Wagner Tristan und Isolde en 1865.
Narodnik
Narodniks foi o nome dado aos revolucionarios rusos das décadas de 1860 e 1870. Eran membros das elites cultivadas da Rusia, alfabetizadas e procedentes das cidades que idealizaban o regreso á vida no campo, inspirados no Romanticismo e nas ideas de Rousseau. O seu movemento é coñecido como Narodnichestvo (ou Narodismo). O termo deriva da expresión rusa "Khozhdenie v narod" (Хождение в народ), "Ir co pobo". Os narodniks xurdiron en resposta aos conflitos entre os campesiños e os kulaks. Kulaks era un termo despectivo para designar os campesiños ricos donos de grandes extensións de terras. Os narodniks apoiaban o campesiñado crendo firmemente que estes eran a clase revolucionaria, a única con poder real para derrocar á monarquía. Porén, os Narodniks tamén pensaban que o campesiñado precisaba dunha organización para guialos, crían no heroe romántico que levaría o pobo ao triunfo da revolución.
Malvina Garrigues
Primeiros anos e estudos
miniatura|right|Malvina Garrigues Schnorr von Carolsfeld. Malvina Garrigues foi filla do cónsul portugués na capital dinamarquesa, João António Henriques Garrigues, e a súa muller alemá de ascendencia francesa (Nanette Palmier). A raíña María II de Portugal asignou a seu pai como cónsul de Dinamarca por decreto o 17 de novembro de 1852, xa que logo non ten ascendencia brasileira, xa que foi bautizada no consulado portugués. Malvina estudou en París co célebre Manuel Patricio Rodríguez García.
Narodnik
Este movemento terminou fracasando. Os Narodniks serían confrontados cunha realidade rural moi diferente á que eles pensaban. Os Narodniks non eran moi ben recibidos polos campesiños debido á súa procedencia de clase media-alta. De feito moitos deles tiveron que aprender ruso xa que eran criados coa lingua francesa, lingua das clases altas rusas, ou con alemán, tamén tiñan que aprender os costumes e vestir coma eles.
Despois do fracaso do movemento Narodnik, parte destes intelectuais iniciarían outro chamado Terra e liberdade (Semlja i Wolja) en 1876. A alfabetización de Rusia, ironicamente, foi unha axuda para a causa dos revolucionarios. Neste contexto foi publicado no 1872, en Rusia, O Capital, (Das Kapital) de Karl Marx.
As conclusións: novas estratexias
Un líder Narodnik, Stepnjak, escribiu en 1876 ao seu amigo Lavrov: "Non conseguimos nin sequera cambiar o pensamento dun entre 600 campesiños, menos aínda dun en 60"... "Todos recoñeceron a necesidade dunha organización... Unha revolución precisa de ser organizada".
Orlando Figes, o historiador inglés, escribe n' A traxedia dun pobo:
Segundo Orlando Figes, nos últimos 20 anos do réxime dos Tsares, mais de 17.000 persoas foron matadas ou feridas por terroristas.
Malvina Garrigues
Carreira
Tras 70 ensaios do seu Tristan und Isolde en Viena e aínda procurando cantantes para realizala, Richard Wagner propúxolles os papeis principais a Malvina e Ludwig Schnorr von Carolsfeld. A estrea ía ter lugar o 15 de maio de 1865 en Múnic, mais foi posposta ao 10 de xuño a causa da rouquen de Malvina.
A Barquiña
O topónimo galego A Barquiña pode referirse a:
Malvina Garrigues
Carreira
Posteriormente impartiu clases de canto en Frankfurt; entre os seus alumnos salientaron Heinrich Gudehus e Rosalie Miller.
Malvina Garrigues tamén escribiu un pequeno número de cancións adicadas a Jenny Lind, con textos de Heinrich Heine e Lord Byron. Tamén publicou algúns poemas dela e seu home.
Morreu en Karlsruhe en 1904 aos 78 anos de idade e foi incinerada en Heidelberg. As súas cinzas se encontran en Dresde.
Foi obxecto dun espectáculo escénica dunha soa muller, O, Malvina!, creado por Gwyneth Jones, que tamén a encarnou no filme de 1983 Wagner.
Lacunosus
miniatura|250px|Stratocumulus lacunosus Lacunosus é unha variedade de nubes caracterizadas pola presenza de ocos limpos repartidos máis ou menos regularmente, e dos cales moitos teñen as beiras esfiañadas. A súa disposición lembra a unha malla ou a un panal de mel.
AgustaWestland Apache
O AgustaWestland Apache é unha verión fabricada baixo licenza do helicóptero de ataque Boeing AH-64D Apache Longbow para o corpo aéreo do exército británico. Os primeiros oito aparello foron construídos por Boeing e os 59 restantes por Westland Helicopters (agora parte de Leonardo) e Yeovil, Somerset, a partir de kits proporcionados por Boeing. Entre os cambios con respecto ao AH-64D están os motores Rolls-Royce Turbomeca, unha nova suite electrónica de apoio defensivo e un mecasismo para pregar as palas que lle permite á versión británica operar en buques. O helicóptero foi designado inicialmente WAH-64 por Westland Helicopters e despois recibiu o nome de Apache AH Mk 1 polo Ministerio de Defensa.
O Apache usouse de forma valiosa como apoio aéreo próximo na guerra de Afganistán, sendo despregado na rexión en 2006. O Apache foi obxecto de controversia debido á intalación dalgunhas armas, como municións de acio. Os ensaios navais e os depregamentos temporais no mar demostraron que o aparello é unha plataforma capaz de operar dende buques. Os Apache británicos tamén serviron na operación militar en Libia da OTAN en 2011 operando dende baarcos da Royal Navy.
Desenvolvemento
O requirimento para un novo helicóptero de ataque foi identificado polo goberno británico a principios dos 90. En 1993 iniciouse un proceso de licitación. As ofertas recibidas incluían o Eurocopter Tiger un Bell AH-1 SuperCobra modernizado, o AH-64 Apache, o Boeing/Sikorsky RAH-66 Comanche, e o Agusta A129 Mangusta. Tanto o Tiger como a variante do Cobra foron ridiculizadas por requirir desenvolvemento, e polo tanto se consideraban arriscados, mentres que o Apache xa fora probado en combate, aínda que o seu rendemento na primeira guerra do Golfo foi criticado pola competencia. Westland e o Apache foron seleccionados en xullo de 1995 asinándose un contrato por 67 helicópteros en 1996.
En setembro de 1998 Westland fabricou o primeiro prototipo WAH-64 Apache baixo licenza de Boeing. Os primeiros nove Apache AH1 foron autorizados para o servizo polo director da Aviación do Exército británico o 16 de xaneiro de 2001. O 67º e derradeiro aparello foi entregado en xullo de 2004. A frota de helicópteros custou ao redor de 3 100 millóns de libras, cun custo total de adquisición de 4 100 millóns. A fiabilidade fora cuestionada polas operacións dos Apache estadounidenses, toda a frota nos Balcáns foi paralizada en terra debido a problemas graves no rotor de cola en 1999. En 1998 o desenvolvemento do radar do Longbow estaba en problemas debido ao seu peso, impacto sobre a axilidade do aparello, e as súas habilidades de transferencia de datos. Eses problemas con compoñentes claves da aeronave, e o alto custo na frota, fixo que se convocase a súa cancelación en 1999.
O Westland Apache experimentou atrasos na súa entrada en servizo debido a complicacións coas modificacións realizadas para o servizo británico. Antes da entrada en servizo do aparello en 2004 observáronse varios problemas de desenvolvemento, como a falta de habilidade para comunicarse con seguridade con outros helicópteros e o risco de danos no rotor de cola e na célula ao disparar os mísiles Hellfire. O problema co uso do Hellfire era os restos xerados ao ser disparados, problema que tamén ocorría cos foguetes CRV7, que podían impactar co corpo do aparello e causar danos; resolver este problema cousou un atraso no programa de adestramento. Eses problemas corrixíronse antes de que o aparello entrase en servizo. No ano 2012 fontes do goberno afirmaron que se conseguira a plena capacidade operacional no ano 2010.
En 2005 pronosticouse a data para a retirada do Apache para 2030, pero o Exército está buscando un programa para aumentar a súa vida útil ata o ano 2040. Pensouse que as actualizacións serían necesarias en 2017 porque o Exército estadounidense está retirando o apoio para o AH-64D Block I no cal están baseados os Apache británicos, pero os problemas orzamentarios nos Estados Unidos atrasaron a medida para 2019 ou 2020. Reino Unido debía seleccionar das actualizacións Block III do AH-64E en 2014; as opcións ían dende abandonar a capacidade ata mercar novos helicópteros Block III, aínda que Boeing cre que é máis probable que o Reino Unido volva a fabricar os seus aparellos poñendos os motores e aviónica que xa existen en novas células.
En agosto de 2015 o Reino Unido solicitou a través dunha venda militar estranxeira a actualización de 50 dos seus Apaches ao stándar AH-64E. En xullo de 2016 pediu 50 AH-64E a través do programa de vendas militares ao estranxeiro estadounidense en vez de actualizar os seus AgustaWestland AH-64. Leonardo Helicopters (antiga AgustaWestland) continuará dando soporte aos Apache AH1 ata que sexan retirados do servizo.
Ovario (botánica)
dereita|300px|miniatura|Sección lonxitudinal dunha flor feminina de Curcubita spp. (=ovario+estileteestigma), óvulos, e pétalos En botánica, o ovario é unha parte do xineceo, que contén os óvulos a seren fecundados, constituíndo a súa parte inferior. O ovário está formado por unha ou máis follas modificadas que reciben o nome de carpelos que representan os macrosporófilos, que poderán ser libres ou fundidos.
Debaixo do ovario posiciónanse os estiletes e os estigmas. 300px|dereita|miniatura|Esquema das posíbeis posicións do ovario (I), ovario súpero (II), ovario semi-ínfero (III), ovario ínfero. a: androceo, g: xineceo, p: pétalos, s: sépalos, r: receptáculo.
Unha das terminoloxías de descrición do ovario refírese ao punto de inserción sobre o receptáculo (onde as outras partes florais (perianto e androceo) se unen e se fixan á superficie do ovario, como abaixo:
O receptáculo será plano e, sépalos, pétalos, e estames están inseridos na base do hipanto. Son flores períxinas. Nalgunhas clasificacións esta tipoloxía non se recoñece, existindo moitas posicións intermedias entre súpero e ínfero.
A posición do ovario é determinante no desenvolvemento subsequente do froito: se o ovario se une coa parede interna do receptáculo, defínese "ínfero"; se non dise "súpero". No primeiro caso desenvolverase un falso froito derivado do crecemento do ovario e do receptáculo; no segundo desenvólvese un froito propiamente dito, na súa formación non participa o receptáculo.
Sistema nervioso
miniatura|250px|Sistema nervioso humano. A partir da L2 a [[medula espiñal faise moi delgada, formando o filamento terminal.]]
O sistema nervioso é unha parte altamente complexa dos animais, constituída de tecidos e órganos, que coordina as súas accións, voluntarias e involuntarias, e a información sensorial, mediante a transmisión de sinais entre as diferentes partes do organismo. O sistema nervioso transmite os impulsos necesarios para os movementos dos músculos e a realización das diversas funcións; e recibe, tanto do propio organismo como do mundo externo, as sensacións e os estímulos; respondendo, xunto co sistema endócrino, a tales eventos. O tecido nervioso aparece por primeira vez nos organismos semellantes a vermes que xurdiron arredor de 550 a 600 millóns de anos atrás. Na maioría das especies animais, está composto por dúas partes principais: o sistema nervioso central (SNC) e o sistema nervioso periférico (SNP).
O sistema central está formado polo encéfalo e a medula espiñal. Todas as partes do encéfalo e da medula espiñal están envoltas por tres membranas de tecido conxuntivo - as meninxes. O encéfalo, principal centro de control, está constituído por cerebro, cerebelo, tálamo, hipotálamo e bulbo raquídeo.
O sistema periférico constitúese principalmente de nervios, que son feixes de axóns que ligan o sistema nervioso central a todas as outras partes do corpo. O SNP inclúe: motoneuronas, que interveñen no movemento voluntario; o sistema nervioso autónomo, comprendendo o sistema nervioso simpático e o sistema nervioso parasimpático, que regulan as funcións involuntarias; e o sistema nervioso entérico, que controla o aparello dixestivo.
Sistema nervioso humano
Aínda que o sistema nervioso constitúe unha unidade morfolóxica e funcional, para simplificar o seu estudo adóitase dividilo en dous apartados:
Sistema nervioso nos animais
miniatura|350px|Diagrama que mostra en cor amarela a organización do sistema nervioso nos animais. miniatura|350px| Figura que mediante anatomía comparada en corte transversal mostra o sistema nervioso e dixestivo dos cicloneuros, hiponeuros e epineuros. Tamén demostra por que a disposición dos receptores ópticos nos vertebrados (epineuros) miran cara a atrás propiciando un [[Disco óptico (oftalmoloxía)|punto cego necesario. En cambio os ollos dos cefalópodos (hiponeuros) carecen de punto cego, xa que os nervios se sitúan por detrás da retina e non tapan esa porción. ]] Aínda que as esponxas carecen de sistema nervioso descubriuse que estas xa contaban coas pezas xenéticas que máis tarde deron lugar ao mesmo; moitos dos compoñentes xenéticos que dan lugar ás sinapses nerviosas están presentes nas esponxas, trala evidencia demostrada pola secuenciación do xenoma da Amphimedon queenslandica.
Crese que a primeira neurona xurdiu durante o período ediacárico en animais diblásticos coma os cnidarios.
Por outra banda, un estudo xenético realizado por Casey Dunn no ano 2008 considéranse nun nodo os triblásticos e noutro os cnidarios e os poríferos dentro dun gran grupo irmán dos ctenóforos de forma que durante a evolución as esponxas mostraron unha serie de reversións cara á simplicidade, o que implicaría que o sistema nervioso se inventou unha soa vez (sería homólogo en todos os animais) se o antergo metazoo común foi máis complexo, ou ata en tres ocasións (ou sexa, sería homoplásico) se ese antepasado fose máis simple nunha especie de converxencia evolutiva entre ctenóforos, cnidarios e triblásticos. Outra opción é que numerosos xenes e vías do desenvolvemento orixinadas na base dos animais bilaterais se herdasen en cada liña principal dos animais, e empregadas de xeito independente nestes, na formación do sistema nervioso central (fenómeno denominado homoloxía profunda)
Nos animais triblásticos ou bilaterales, un grupo monofilético, existen dous tipos de plans corporais chamados protóstomos e deuteróstomos que posúen á súa vez tres tipos de disposicións do sistema nervioso sendo estes os cicloneuros, os hiponeuros e os epineuros. Unha diferenza esencial é que en protostomados e deuterostomados o sistema nervioso central se atopa en posicións invertidas. Durante moitos anos considerouse que estas e outras diferenzas indicaban plans corporais e SNC esencialmente distintos, pola posición relativa do SNC, do sistema dixestivo e do vaso circulatorio principal. Porén, diversos estudos moleculares efectuados dende a década de 1990, mostran que a rexión dorsal dos vertebrados estaría orixinada pola inversión do eixe corporal dorsal ventral atopado nos protostomados (que sería o orixinal). É dicir, os xenes que determinan a identidade da rexión dorsal dun vertebrado son os mesmos que os que determinan a identidade ventral nun protostomado. E isto leva a que se expresen os xenes de diferenciación do neuroectodermo, que finalmente dará orixe ao sistema nervioso central, dorsal en vertebrados, ventral en protostomados. Con todo, a discusión sobre a homoloxía do SNC é moi intensa, cambiando constantemente a dirección con novos datos logrados e interpretacións contrapostas.
Tempada 2018-2019 da OK Liga Prata
A tempada 2018-2019 da OK Liga Prata é a 1ª edición da segunda categoría do hóckey a patíns español, anteriormente denominada Primeira División. Comezou o 20 de outubro de 2018 e rematará o 1 de xuño de 2019 coa disputa da última xornada. Os equipos ascendidos foron o Barça Lassa, o HC Liceo e o CP Raspeig, mentres que os equipos descendidos da OK Liga na tempada anterior foron o CE Arenys de Munt e o Club Hoquei Palafrugell.
A diferenza das edicións anteriores, nesta edición ascenderán os dous primeiros clasificados pola reestruturación que experimentará a máxima categoría na tempada 2019-20, na que pasará de 16 a 14 equipos, e pola cal descenderán catro equipos e só ascenderán dous no canto de tres equipos.
Kalólimnos
A illa non ten poboación civil con carácter permanente, pero alberga unha gornición permanente do Exército Grego. A illa é escarpada e rochosa e ten unha poboación de cabras salvaxes.
Copa da UEFA 2006-07
A Copa da UEFA 2006-07 foi unha competición futbolística de clubs disputada entre xullo de 2006 e maio de 2007, coa participación total de 155 equipos distintos, representantes de 52 federacións nacionais afiliadas á UEFA
Para clasificarse definitivamente á fase final da competición disputáronse dúas roldas clasificatorias, que comezaron o 13 de xullo de 2006, onde 32 equipos de entre un total de 99 uníronse aos outros 48 clasificados directamente para a fase final. A fase final da competición iniciouse en setembro de 2006, con 80 equipos competindo polo trofeo que anteriormente tiña no seu poder o Sevilla FC, trala súa vitoria no 2006. Esta fase final consta dunha primeira rolda xogada os días 14 e 28 de setembro, e despois unha fase de grupos de cinco equipos cada un, onde se xogaron unicamente catro partidos, cada equipo recibiu na súa casa a outros dous contrincantes, e fixo dúas visitas. Estes catro partidos foron entre os días 19 de outubro e 14 de decembro.
O día 14 de febreiro e 22 de febreiro en eliminatorias directas con dúas voltas comenzaron os dezaseisavos de final, e con este sistema de competición chegouse á semifinal, os días 26 de abril e 3 de maio. A final, a partido único, tivo lugar en maio de 2007 no Estadio Hampden Park, en Glasgow, Escocia, que acolleu a súa primeira final de Copa UEFA, aínda que anteriormente acollera ata un total de tres finais da Champions League.
Roldas preliminares
Setenta equipos deron comezo á Copa UEFA 2006-07, o partido de ida foi o 13 de xullo, e o de volta o 27 de xullo. O sorteo subdivide en cabezas de serie ou non, e en tres grupos xeográficos a estes equipos, que pertencen ás federacións con menor coeficiente UEFA, en concreto do posto 18 de Polonia ao 52 San Marino. Tres equipos clasifícaronse polo coeficiente de xogo limpo que establece a UEFA, neste torneo foron o KSV Roeselare de Bélxica, SK Brann Bergen da Noruega e Gefle IF da Suecia.
Primeira rolda preliminar
Os partidos de ida tiveron lugar o 13 de xullo de 2006, e os de volta o 27 de xullo de 2006. O equipo Derry City FC é de Derry na Irlanda do Norte, mais xoga por Irlanda, e protagoniza a sorpresa da primeira rolda eliminando ao IFK Göteborg.
Segunda rolda preliminar
Os trinta e cinco clasificados da primeira rolda preliminar, máis os once equipos clasificados dende a Copa Intertoto da Uefa, máis dezaoito equipos procedentes das asociacións nacionais da UEFA situadas en postos inferiores ao oitavo lugar que ocupa Grecia, conforman a segunda rolda preliminar na que xogaron sesenta e catro equipos os seus partidos a dobre volta entre os días 8 de agosto e o 24 de agosto. O sorteo realizouse con criterios xeográficos e clubs cabeza de serie e non cabezas de serie.
Entre estes equipos destaca a presenza do Olympique de Marsella clasificado dende a Copa Intertoto, e gañador da edición da Copa de Europa do ano 1992-93. O Newcastle United FC venceu na final da Copa de Feiras na edición de 1968-69. O Club Brugge KV é o único equipo belga que acadou a final da Copa de Europa na súa edición de 1977-78 caendo derrotado por 1 a 0 en Wembley ante o Liverpol FC. O Partizan Belgrado foi finalista na edición da Copa de Europa do ano 1965-66 caendo derrotado polo Real Madrid por 1 a 2. E por último o FC Twente foi finalista da edición de Copa UEFA 1974-75 aínda que non a gañou.
Entre estes equipos tamén hai que se clasificou ao menos unha vez á fase final de grupos da Champions League nas derradeiras edición, como por exemplo o Club Brugge KV na edición de Champions League 2005-06, o Olympique de Marseille e o Partizan Belgrado na edición de Champions League 2003-04 e o Newcastle United FC e o AJ Auxerre na edición de Champions League 2002-03. 1 Pola Crise de Oriente Medio o partido que se ía xogar no campo do Hapoel Tel-Aviv FC foi xogado na cidade de Tilburg nos Países Baixos. 2 Pola Crise de Oriente Medio o partido que se ía xogar no campo do Bnei Yehoudah Tel-Aviv FC foi xogado na cidade eslovaca de Senec. 3 Pola Crise de Oriente Medio o partido que se ía xogar no campo do Beitar Xerusalén foi xogado na cidade búlgara de Sofía.
Primeira Rolda
A primeira rolda da fase final da Copa UEFA 2006-07 disputouse os días 14 e 28 de setembro, e tomaron parte 80 equipos clasificados, 32 das fase preliminar, 16 perdedores da fase previa da Champions League 2006-07 e 32 clasificados directamente das federacións nacionais principais da UEFA.
Foron finalistas na máxima competición europea de fútbol o Bayer 04 Leverkusen no 2002, o Eintracht Frankfurt no 1960, o Panathinaikos no 1971, o Ajax Amsterdam no 1969 e 1996; na Recopa de Europa de fútbol o FK Austria Viena en 1978, o Standard de Liège en 1982, o West Ham United en 1976, o Paris Saint-Germain en 1997, o Ajax Amsterdam no 1988, o Glasgow Rangers no 1961 e 1967; na Copa de Feiras o Dinamo Zagreb no 1963 ou na Copa UEFA o Red Bull Salzburgo en 1994, o Tottenham Hotspur en 1974, o AZ Alkmaar no 1981, o Estrela Vermella Belgrado no 1979, o Espanyol Barcelona no 1988.
Participaron na fase de grupos nalgunhas das cinco últimas edicións da Champions League, o Sparta Praga, o RC Lens, o Paris Saint-Germain, o Bayer 04 Leverkusen, FC Schalke 04, Panathinaikos, Ajax Amsterdam, o Feyenoord Rotterdam, o Maccabi Haïfa, o Lokomotiv Moscova, o Glasgow Rangers, o Fenerbahçe e o Besiktas.
Nesta edición o Celta de Vigo protagonizou a súa oitava participación en competicións europeas de fútbol, despois da anterior na Champions League 2004-05, as cinco seguidas da Copa UEFA dende 1998-99 a 2002-03 e a primeira participación dun equipo de fútbol galego en competicións europeas de fútbol, na Copa UEFA 1971-72. O Celta de Vigo xogou ata o momento na Copa UEFA 40 partidos, dos que gañou 19, empatou 8, perdeu 13, meteu 70 goles e recibiu 38.
1Debido ao conflito armado en Israel a Uefa decidiu que o partido que se ía xogar no campo de Maccabi Haifal, tería lugar en Nimega, nos Países Baixos.
Dezaseisavos de final
Os equipos clasificados en primeiro, segundo e terceiro lugar de cada grupo da fase anterior, xogan xunto aos clasificados na terceira praza dos grupos da Liga de Campións 2006-07 os dezaseisavos de final. O sorteo, parcialmente dirixido, emparella aos primeiros contra os terceiros da fase de grupo, os primeiros xogan o partido de volta no seu estadio. Os segundos da fase anterior, xogan cos equipos que proveñen da Liga de Campións.
Oitavos de final
O quince de decembro de 2006 tamén quedou realizado o sorteo para os oitavos de final, así os equipos que pasen a rolda anterior enfrontaranse nos emparellamentos seguintes:
O Celta de Vigo xogou nesta edición da Copa UEFA un total de dez partidos, nos que venceu en catro ocasións, empatou en tres e perdeu outros tres, marcando 11 goles e recibindo tan só 9. O equipo galego chega así aos seus 50 partidos xogados nesta competición, dos que gañou 23, empatou 11, perdeu tan só 16, marcando 81 goles e recibindo tan só 47.
Cuartos de final
O venres dezaseis de marzo de 2007 realizouse en Glasgow o sorteo para os cuartos de final, e tamén semifinais, con estes emparellamentos:
FINAL
Tanto o RCD Espanyol como o Sevilla FC acudiron por segunda vez na historia da Copa UEFA á final, sendo a segunda consecutiva do Sevilla FC. Tralo empate a dous goles ao final da prórroga o Sevilla gañou na quenda de penaltis cun marcador de 3 a 1.
Agnusdéi
O agnusdéi (do latín Agnus Dei, "Cordeiro de Deus") era o nome que se lle daba a unha moeda castelá de billón con mestura de prata que fixo labrar o rei Xoán I de Castela (1379-1390).
Tiña no anverso a inicial do nome do príncipe e a lenda "Agnus Dei Qui Tolis" e no reverso o cordeiro de San Xoán o Bautista e a lenda Pecata Mundi miser. Valía un marabedí, é dicir, nove diñeiros, aínda cando non pesaba senón tres. Mais o seu valor baixouse en 1837 a seis diñeiros. A lei e o peso dela variaron segundo os tempos compoñendo xa un real de prata, xa cinco destas moedas, xa dez, xa dezasete.
Hispan TV
HispanTV  (en ) é unha cadea televisiva pública iraniana adicada a proporcionar información e entretemento en castelán. Comezou a transmitir os seus programas en decembro de 2011.
Creación
A canle, con sede en Madrid, foi inaugurada polo entón presidente de Irán Mahmud Ahmadineyad, quen afirmou que «a nova canle vai limitar a supremacía de aqueles que buscan dominar» e que sería «un instrumento para establecer mellores lazos entre o pobo e o Goberno de Irán coas nacións de fala hispana». Trátase da quinta dunha serie de cadeas de televisión patrocinadas polo Goberno iraniano que emiten noutras linguas, como inglés e árabe. A canle podía ser sintonizada inicialmente a través da rede española de satélites Hispasat.
Restricións á emisión
En xaneiro de 2013, como consecuencia das medidas de embargo a Irán adoptadas pola Unión Europea, os operadores de satélites Eutelsat e Arqiva interromperon as emisións desta e outras canles iranianas por consideralos vinculados a unha persoa relacionada coa violación de dereitos humanos: o responsable da radiodifusión iraniana Ezatola Zarghami. Tras esta decisión, o Goberno español requiriu a Hispasat que retirase a HispanTV da súa plataforma, petición que foi levada a efecto interrompendo así as emisións para América Latina.
En concreto, as autoridades da Comunidade de Madrid, a instancias do Goberno español, ordenaron o cesamento das súas emisións a través da TDT alegando que o responsable iraniano deste medio de comunicación está considerado pola Unión Europea como implicado na violación de dereitos humanos. Ningún outro goberno europeo nin tampouco os Estados Unidos adoptou unha medida similar. A medida orixinou preguntas ao goberno por parte de Izquierda Unida (IU). Tamén foi criticada pola dirección da cadea e por Pablo Iglesias Turrión, presentador do programa de HispanTV Fort Apache, quen considerou que o que lle preocupaba ao Partido Popular non eran os dereitos humanos, se non a liña progresista de moitos dos programas que emite esta canle.
Estaca de Bares
A Estaca de Bares é un espazo natural declarado zona especial de conservación (ZEC) da parroquia na coruñesa de Bares, Mañón. Este cabo é o punto máis setentrional da península Ibérica e o que se considera o punto de división entre o mar Cantábrico e o Atlántico. Nel destaca o faro da Estaca de Bares, construído en 1850.
Con 2.500 mm ó ano é unha dos lugares máis chuviosos de Europa.