cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Astor Piazzolla
Traxectoria
Foi un dos músicos de tango máis importantes da segunda metade do século XX. Estudou harmonía e música clásica e contemporánea coa compositora e directora de orquestra francesa Nadia Boulanger. Na súa mocidade tocou e realizou arranxos orquestrais para o bandoneonista, compositor e director Aníbal Troilo. Cando comezou a facer innovacións no tango (no que respecta a ritmo, timbres e harmonía) foi moi criticado polos tangueros da vella escola, ortodoxos en canto a ritmo, melodía e orquestración. Nos anos posteriores sería reivindicado por intelectuais e músicos de rock.
Cando nos anos cincuenta e sesenta os tangueros ortodoxos -que o consideraban «o asasino do tango»- decretaron que as súas composicións non eran tango, Piazzolla respondeu cunha nova definición: «É música contemporánea de Buenos Aires».
As súas obras non eran difundidas polas estacións de radio e os comentaristas seguían a atacar a súa arte. Os selos discográficos non se atrevían a editala. Considerárono un snob irrespetuoso que compuña música híbrida, con exabruptos de harmonía disonante.
A Torre, San Cibrán de Ribarteme, As Neves
A Torre é un lugar da parroquia de San Cibrán de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Baño maría
miniatura|Chocolate fundíndose ao baño maría. O baño maría é un método de calefacción empregado nas industrias (farmacéutica, cosmética, de alimentación, como a conserveira), en laboratorios de química (especialmente en química orgánica, para a síntese orgánica), en bioloxía molecular e na cociña, para conferir unha temperatura uniforme a unha substancia líquida ou sólida, ou para quecela lentamente, mergullando o recipiente que a contén noutro maior que contén auga ou aceite que se levan a, ou están en, ebulición.
Esta técnica que quecemento ten a vantaxe de evitar unha achega de calor demasiado forte e permite controlar o quecemento evitado o risco de que se queime, mesmo parcialmente, o que se está preparando. O aceite emprégase cando se queren alcanzar temperaturas superiores aos 100 °C.
Concepto
O concepto de baño maría implica o quecemento indirecto, por convección térmica do medio auga.
Para quentar ao baño maría hai que introducir un recipiente pequeno dentro doutro máis grande con auga e poñelo ao lume. Deste xeito, o que se quenta en primeiro lugar é a auga contida no recipiente de maior tamaño, e esta é a que, pouco a pouco, vai quecendo o contido do recipiente menor, dun modo suave e constante. É indispensábel que en todo o tempo o recipiente interior (o máis pequeno), teña contacto coa auga; doutra forma non se producirá a transmisión da calor.
Utilizando diferentes líquidos (aceites, solucións salinas etc.) no recipiente inferior obteremos diferentes temperaturas de traballo. Cando se usa auga, a máxima temperatura do produto do recipiente superior non excederá os 100 °C (punto de ebulición da auga ao nivel do mar e presión normal).
Historia e lenda do baño maría
miniatura|Sarcófago de S. Alberte o Magno na cripta de S. André de Colonia Sobre a invención do baño maría hai varias versións.
Segundo o químico alemán Lippmann, o médico e matemático grego do século V a.C. Hipócrates de Chios e o naturalista Teofrasto século IV a.C. foron os primeiros que describiron a técnica do baño maría.
A primeira mención desta versión é de Zósimo de Panópole, autor no século IV do máis antigo texto coñecido sobre a alquimia.
Segundo o patrón da química e dos químicos, o nome de baño maría proviría do vocabulario alquímico antigo, falando daquela do "baño maría" en referencia á alquimista María a Xudía, irmá de Moisés e Aarón, e unha das figuras da alquimia no século III, sobre a existencia da cal non hai acordo, pero á que se lle atribúen tamén a orixe de certos utensilios de laboratorio.
Dise que María a Xudía experimentara o método do baño en auga (Balneum Mariae en latín medieval) para imitar as condicións da natureza e quentar lentamente mesturas de varias substancias (elixir) e producir deste xeito ouro ou outros metais preciosos.
A primeira cita en latín Balneum Mariae data de comezos do século XIV, no Rosarium atribuído a Arnau de Vilanova (c. 1238-1311).
En cociña
Co baño maría pódense elaborar sobremesas como flan, pudin ou paté, e é un método ideal para quentar elaboracións delicadas, como fundir chocolate sen que se queime. Tamén para a elaboración de salsas, como por exemplo a salsa holandesa e a salsa bearnesa, así como diferentes tipos de cremas. E é o proceso que se usa para facer conservas, e tamén para quecer os biberóns.
Podemos cocer ao baño maría sobre o lume ou á calor da nosa cociña ou no forno, e para obter bos resultados debemos ter en conta algúns puntos, como non encher demasiado o recipiente da auga xa que cando comece a ferver podería salpicar. Sempre é mellor engadir auga quente, e non fría, no caso de que fixera falta.
En química
Os químicos utilizan frecuentemente o baño maría para evitaren a destrución de moléculas termolábiles por contacto coa parede do recipiente excesivamente quente; a axitación non é suficiente para a repartición das calorías. Permite unha mellor regulación da temperatura, aínda que se necesita unha achega de enerxía máis importante.
Permite tamén aumentar a temperatura do medio reaccionante.
En bioloxía molecular
Utilízase principalmente o baño maría, por exemplo, para efectuar desnaturalizacións. Para aplicacións a máis baixa temperatura, como as dixestións enzimáticas cos enzimas de restrición sobre o ADN a 37 °C, por exemplo, utilizarase mellor un baño termostático.
Jeremy Bentham
Jeremy Bentham, nado en Houndsditch (Londres) o 15 de febreiro de 1748 e finado na mesma cidade o 6 de xuño de 1832, foi un pensador inglés, pai do utilitarismo.
Traxectoria
miniatura|Defence of usury, 1788 Neno precoz dunha familia acomodada, estudou na Universidade de Oxford e empezou a exercer como avogado aos 19 anos. De seguida se mostrou crítico coa educación da súa época e coa práctica xurídica, dedicándose por completo a tarefas intelectuais.
Os seus traballos iniciais atacando o sistema legal e xudicial inglés levárono á formulación da doutrina utilitarista, plasmada na súa obra principal: Introdución aos principios de moral e lexislación (1789). Nela preconizaba que todo acto humano, norma ou institución, deben ser xulgados segundo a utilidade que teñen, isto é, segundo o pracer ou o sufrimento que producen nas persoas. A partir desa simplificación dun criterio tan antigo como o mundo, propoñía formalizar a análise das cuestións políticas, sociais e económicas, sobre a base de medir a utilidade de cada acción ou decisión. Fundamentouse así unha nova ética, baseada no goce da vida e non no sacrificio nin o sufrimento.
O obxectivo último de lograr «a maior felicidade para o maior número» acercouno a correntes políticas progresistas e democráticas: a Francia republicana xurdida da Revolución honrouno co título de «cidadán honorario» (1792), se ben Bentham discrepaba profundamente do racionalismo de Rousseau e consideraba absurda a proposta iusnaturalista subxacente na Declaración dos dereitos do home e do cidadán de 1789. Tamén dedicou a súa atención ao tema da reforma penal, elaborando por encargo de Xurxo III un modelo de cárcere (O Panóptico) polo que entraron en conflito.
O utilitarismo exerceu a súa influencia sobre toda unha xeración de políticos británicos, representada por Peel; tamén pode sinalarse a incidencia que tería, co tempo, sobre as doutrinas subxectivas do valor que se impuxeron na teoría económica occidental a partir da «revolución marxinalista» (Walras, Pareto etc.). Bentham fundou o University College de Londres, onde, por expreso desexo seu, está exposto ao público o seu esqueleto.
O utilitarismo
É un sistema ético relativamente fácil de aplicar. Para determinar se unha acción é moral débense calcular as consecuencias boas e malas que resultarán da acción. Se o bo supera o malo, entón a acción é moral. O utilitarismo evita a necesidade de apelar á revelación divina. O sistema substitúe os deuses polo uso da razón e da lóxica, que guían a toma de decisións. Este modelo de conduta ten algúns problemas tales como que conduce a unha mentalidade de que "o fin xustifica os medios", non respecta a opinión das minorías e cre coñecer o resultado de toda acción (actitude omnisciente).
O panóptico
miniatura|250px|esquerda|Debuxo dun panóptico. O panóptico é un centro penal imaxinario deseñado por Bentham en 1791. O concepto deste deseño permítelle a un vixilante observar (-opticón) a todos (pan-) os prisioneiros sen que estes poidan saber se están sendo observados ou non.
A estrutura da prisión incorpora unha torre de vixilancia no centro dun edificio anular que está dividido en celas. Cada unha destas celas comprende unha superficie tal que permite ter dous buratos, un exterior para que entre a luz e outro interior dirixido cara a torre de vixilancia. Os ocupantes das celas encontraríanse illados uns doutros por paredes e suxeitos ao escrutinio colectivo e individual dun vixilante na torre que permanecería oculto. Para iso, Bentham non só imaxinou persianas venecianas nas ventás da torre de observación, senón tamén conexións labirínticas entre as salas da torre para evitar destelos de luz ou ruído que puideran delatar a presenza dun observador.
De acordo co deseño de Bentham, este sería un deseño máis barato que o das prisións da súa época, xa que require menos empregados. Xa que os vixilantes non poden ser vistos, non sería necesario que estiveran traballando todo o tempo, deixando o labor de observación por instantes. Aínda que o deseño tivo efectos limitados nos cárceres da época de Bentham, viuse como un desenvolvemento importante. Así, Michel Foucault considerouno coma un exemplo dunha nova tecnoloxía de observación que transcendería ao exército, á educación e ás fábricas.
Grupo Desportivo Estoril Praia
O Grupo Desportivo Estoril Praia, comunmente coñecido como Estoril Praia ou simplemente Estoril, é un equipo de fútbol portugués da localidade de Estoril. Fundouse o 17 de maio de 1939 e compite na Primeira Liga. Xoga de local no Estádio António Coimbra da Mota, con capacidade para 5.000 espectadores.
Zeya
Zeya, coñecido tamén como Mozhayets 2, foi un satélite artificial da Academia militar Mozhaisky lanzado o 4 de marzo de 1997 mediante un foguete Start-1.2 desde o cosmódromo de Svobodniy.
14 de xuño
O 14 de xuño é o 165º día do ano do calendario gregoriano e o 166º nos anos bisestos. Quedan 200 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Ernesto Che Guevara.
Mortes
miniatura|100px| Jorge Luis Borges. miniatura|100px| Ricardo Núñez Lissarrague.
Listaref
Os 366 días do ano
Acivro, O Pereiro, Alfoz
Acivro é un lugar da parroquia do Pereiro no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña 17 habitantes (nove homes e oito mulleres).
Cascuda
Etimoloxía
Etimoloxicamente, Blattodea deriva do latín blatta, adaptación do grego blapto. O nome científico procede da lingua grega pero latinizada do insecto (grego dórico: βλάττα, blátta; grego ático: βλάττη, blátte).
Especies
Existindo desde hai máis de 300 millóns de anos, as cascudas son agora entre unhas 3500 e 5000 especies no mundo, en 6 familias. O nome cascuda tamén pode referirse aos coleópteros de forma xenérica
É un grupo cosmopolita, con algunhas especies (menos do 1%) consideradas como sinantrópicas. Entre as especies máis coñecidas atópanse a cascuda americana, Periplaneta americana, que mide uns 30 milímetros de lonxitude, a cascuda alemá, Blattella germanica, duns 15 milímetros de lonxitude, a asiática, Blattella asahinai, tamén duns 15 milímetros de lonxitude, e a oriental, duns 25 milímetros. As cascudas tropicais adoitan ser moito máis grandes, e os parentes extintos das cascudas son os cascudoides, como o Archmylacris do Carbonífero e o Apthoroblattina do Permiano, que non eran tan grandes como as especies modernas de maior tamaño''. ''
Descricións e hábitat
Son ovíparos, hemimetábolas e os seus corpos miden entre 3 e 65 mm. As cascudas viven en lugares quentes e húmidos; hai non obstante algunhas especies semiacuáticas e acuáticas e mesmo algunhas outras que viven nos desertos e cavernas. Destacan pola súa gran resistencia: poden sobrevivir durante nove días sen a cabeza e sobreviven á radioactividade. O corpo das cascudas é ovular e deprimido. O seu tamaño pode variar desde uns poucos milímetros até case 10 centímetros. A cabeza é curta, subtriangular, con ollos compostos grandes e normalmente dúas manchas oculares (ollos únicos). En xeral, son marróns ou negras, pero hai especies de cores. Nas zonas tropicais predomina o marrón avermellado, ademais das cores verde e amarelo.
Pedro Infante
miniatura|dereita|Busto de pedro Infante José Pedro Infante Cruz, nado en Mazatlán en 1917 e finado en Mérida en 1957, foi un actor e cantante mexicano.
Cascuda
Descricións e hábitat
A forma e o tamaño varían dependendo da especie, pero en xénero podemos dicir que as femias son ​​máis grandes que os machos, pero os machos teñen as ás máis desenvolvidas. A dieta é variada. As cascudas son insectos omnívoros, é dicir, comen calquera cousa, tendo a principal atracción polos doces, os alimentos graxos e de orixe animal. Unha curiosidade é que poden vivir unha semana sen beber auga, até un mes sen comer e varias semanas sen a cabeza. Foron un dos poucos seres vivos que sobreviviron ás explosións nucleares de Hiroshima e Nagasaki.
Vectores de patóxenos
Entre os principais problemas que as cascudas poden causar aos humanos está o seu papel como vectores mecánicos de diversos patóxenos (bacterias, fungos, protozoos, vermes e virus). As cascudas domésticas son as encargadas de transmitir diversas enfermidades, a través dos seus pés e as feces polos lugares por onde pasan. Por iso son considerados perigosos para a saúde dos seres humanos.
Pedro Infante
Traxectoria
Gozou de enorme sona durante a coñecida como Época de Ouro do Cinema Mexicano, así como tamén foi un dos grandes representantes da música ranchera. A partir de 1939 apareceu en máis de 60 filmes, e dende 1943 gravou aproximadamente 310 cancións. Pola súa actuación na película Tizoc, foi acredor ao Oso de Prata do Festival Internacional de Cinema de Berlín ao mellor actor principal e premio Globo de Ouro á mellor película estranxeira, outorgado pola prensa estranxeira acreditada en Hollywood.
Morreu o 15 de abril de 1957 en Mérida, Iucatán, nun accidente do avión que el mesmo piloteaba rumbo á Cidade de México.
Belgrado
Belgrado (en serbio: Београд ou Beograd) ten unha poboación de 1,2 millóns de habitantes (1 717 800 na área metropolitana). É a capital de Serbia (desde 1817), e foi tamén a capital de Iugoslavia (1918-2003) e de Serbia e Montenegro (2003-2006).
Boudón, O Pereiro, Alfoz
Boudón é un lugar da parroquia do Pereiro no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Belgrado
Limita ao norte coa provincia autónoma de Voivodina (distritos de Srem, Central Banat e Sur Banat), ao E co distrito de Podunavlje, ao SE co distrito de Šumadija, ao SO co distrito de Kolubara, e ao O co distrito de Mačva. O alcalde é Nenad Bogdanović. Belgrado está dividida en 17 municipalidades (10 urbanas e 7 suburbanas).
Historia de Belgrado
esquerda|miniatura|Imaxe de Belgrado a comezos do [[século XX.]] A partir do século III aC houbo un asentamento celta e máis tarde romano (Singidunum) na rexión, que pasou a mans do Imperio bizantino despois da división do Imperio romano. Sufriu varias invasións antes da chegada dos serbios arredor do ano 680 aC. Máis tarde pasou a coñecerse como Beligrad (fortaleza branca ou  cidade branca) no 878, baixo o dominio do reino de Bulgaria. Volveu pasar a mans bizantinas e baixo dominio búlgaro antes de se converter en cidade do reino de Serbia na Idade Media.
Máis tarde ocupada por Hungría e polos otománs en 1521, Belgrado permaneceu baixo o poder otomán durante case tres séculos. Ocupada en tres ocasións por Austria (1688-1690, 1717-1789, 1789-1791), a cidade foi tomada por forzas serbias durante o primeiro levantamento contra o dominio otomán (1818-1839).
Coa retirada dos últimos turcos (1867), a independencia de Serbia en 1878 e proclamación do reino de Serbia en 1882, Belgrado converteuse nunha cidade clave na zona dos Balcáns, pero as condicións seguían sendo as dun país agrario. En 1900 a capital contaba tan só con 69.000 habitantes.
Trala ocupación das tropas austro-húngaras e alemás en 1915-1918, durante a primeira guerra mundial, Belgrado experimentou un crecemento máis rápido e unha modernización considerable como a capital do novo reino de Iugoslavia durante os anos 1920 e 1930, medrando ata acadar os 239.000 habitantes en 1931.
O 6 de abril de 1941, Belgrado foi bombardeada polos alemáns, morrendo miles de persoas durante os bombardeos, e Iugoslavia foi invadida por forzas alemás, italianas, húngaras e búlgaras.
A emisora militar alemá de Belgrado comezou a emitir todos os días ás 21 horas 57 minutos como peche de emisión a canción Lili Marleen. Axiña houbo versións de texto para os combatentes de todas as nacionalidades, converténdose na canción de guerra máis popular ata hoxe coñecida.
A cidade permaneceu baixo ocupación alemá ata o 20 de outubro de 1944, cando foi liberada por forzas guerrilleiras iugoslavas e a Armada Vermella. No período de posguerra, Belgrado creceu rapidamente como a capital da nova Iugoslavia, desenvolvéndose como un gran centro industrial. Saraxevo foi considerada durante un curto período de tempo como un candidato para converterse na capital.
O 9 de marzo de 1991, tiveron lugar manifestacións en contra de Slobodan Milosevic na cidade. Dúas persoaas morreron e foron utilizados tanques nas rúas para restaurar a orde.
Belgrado foi bombardeada polas forzas aéreas da OTAN durante a guerra de Kosovo en 1999 causando danos considerables. Entre outros lugares bombardeados, encontrábase o ministerio de defensa, do interior e das finanzas, a residencia presidencial, algunhas estacións de radio e televisión incluíndo a televisión nacional (Radio Televisión Serbia), matando a 17 técnicos, o hospital Dragisa Misovic, casas privadas na comunidade de Zvezdara, a sede central do partido socialista, o hotel Jugoslavija e a embaixada de China. Os oficiais da OTAN declararon que esta última foi bombardeada porque os seus planificadores utilizaran mapas antigos.
Despois dunhas eleccións manipuladas en 2000, houbo grandes manifestacións en Belgrado, que causaron a renuncia do presidente Slobodan Milosevic.
Xeografía
250px|miniatura|Vista de Belgrado dende un satélite. A cidade de Belgrado atópase a 116.75 m sobre o nivel do mar, a 44°49'14" Norte e 20°27'44" Leste. A zona histórica onde naceu a cidade de Belgrado atópase na beira dereita do río Sava e do Danubio. Aínda que hoxe en día, co crecemento da cidade, esta ocupa ámbalas dúas beiras. A cidade ten unha área urbana de 359,96 km², 3.222,68 km² coa súa área metropolitana. Belgrado, como outras cidades Balcáns, considérase unha mestura entre a cultura occidental e a oriental.
Clima
Belgrado posúe un clima continental moderado. A temperatura media anual da cidade é de 11,7 °C mentres que o mes máis quente é o mes de xullo, cunha temperatura media de 22,1 °C. Aínda que hai 31 días de media ó ano con temperaturas por baixo dos 30 °C, e 95 días por baixo dos 25 °C. Belgrado recibe uns 700 mm de choivas ó ano. A cidade ten unha media de 2.096 horas de sol. Os meses máis soleados son os de xullo e agosto, cunha media de 10 horas de sol ó día,mentres que decembro e xaneiro son os meses máis escuros, cunha media de 2-2,3 horas de sol.
Demografía
Belgrado tiña unha poboación de 1 576 124 no censo do 2002. Os maiores grupos étnicos estaban constituídos polos serbios (1 417 187), iugoslavos (22.161), montenegrinos (21.190), xitanos (19.191), croatas (10.381), macedonianos (8.372), e por musulmáns de calquera nacionalidade (4.617). A pesar dos históricos grupos relixiosos existentes na cidade, a faciana relixiosa de Belgrado é bastante homoxénea. A Igrexa ortodoxa serbia constitúe a maior comunidade relixiosa, con 1 429 170 fieis seguida do islam con 20.366 fieis, e a Igrexa católica con 16.305. A importante comunidade xudía de Belgrado quedou hoxe reducida a menos de 400 fieis tralo xenocidio nazi da segunda guerra mundial e a posterior emigración a Israel dos sobreviventes. A cidade tamén conta cunha pequena comunidade protestante formada por 3.796 fieis.
Ademais da súa poboación nativa, Belgrado é fogar dunha gran comunidade serbia procedente da antiga Iugoslavia, formada por emigrantes e refuxiados dos conflitos étnicos. Contando ós refuxiados serbios de Croacia e Bosnia e Hercegovina, os desprazados de Kosovo, os estudantes e a poboación non censada fan que a poboación de Belgrado se achegue ós 2 millóns de habitantes. Ademais dos serbios, a cidade conta cunha poboación multicultural debido á súa capitalidade nos tempos da antiga Iugoslavia. Na cidade existe unha importante comunidade chinesa chegada a comezos da década dos 90. O Blok 70 no arrabalde de Novi Beograd é considerado o barrio chinés da cidade debido a súa gran poboación chinesa. A cidade tamñen conta cunha importante comunidade árabe. A maioría destes viñeron á cidade a formarse nas décadas dos 70 e 80 e acabaron quedando na cidade. A maioría proceden de Siria, Xordania e do Iraq.
Economía
miniatura|Edificio do Banco Nacional de Serbia.
Belgrado foi historicamente pola súa situación xeográfica central, a súa condición de capital e o peso da súa poboación, o principal motor da economía de Serbia. De acordo coa súa Cámara de Comercio, a cidade contribuía no 2004 ao 30% do PIB e da poboación activa de todo o país, destacando nos sectores da industria, construción, comercio, finanzas, transportes e telecomunicacións. miniatura|Ponte nova construída en 2012.
A industria é o sector dominante da economía de Belgrado cun peso do 26,4% no valor total. Entre os tipos de manufacturas presentes destacan polo seu valor produtivo as empresas do sector enerxético (50,5%), as industrias alimentarias (17,3%), o sector metalúrxico (12,2%) e a industria químico-farmacéutica ( 7.6%). miniatura|[[Trolebus de Belgrado.]]
O comercio emprega a 63 mil persoas nuns 60 mil establecementos dos cales 14.500 son locais de venda ao miúdo, hipermercados ou grandes almacéns. O sector vese favorecido pola actividade do porto fluvial e a actividade promocional da Feira de Belgrado. miniatura|[[Tranvía de Belgrado.]] No sector da construción, Belgrado con máis de 4.300 empresas concentra a práctica totalidade dos recursos da Serbia: O 80% dos proxectos, o 50% das edificacións e o 100% da enxeñería civil.
Con todo, tamén é destacado o peso do sector agrario e de feito, Belgrado é considerada polas súas propias autoridades unha das poucas cidades capaces de autoabastecerse en canto a necesidades alimenticias. O 70% da superficie da rexión metropolitana atópase dedicada ás terras de labor ás que se engade a gandería con máis de 68 mil cabezas bovinas e 273 mil porcinas. Preto de 20 mil persoas están empregadas directamente neste sector do que forma tamén parte unhas 60 mil granxas.
Entre os principais establecementos financeiros destacan a sede do Banco Nacional de Serbia e o mercado de valores, onde cotizan as accións do índice nacional Belex.
Durante os anos 1990, a cidade sufriu do mesmo xeito que o resto do país os efectos da crise económica provocada pola situación de guerra na rexión e acentuada tras as sancións impostas pola comunidade internacional pero que foi recuperándose de xeito notable a partir do ano 2000 unha vez levantadas as restricións como resposta ao derrocamento de Slobodan Milošević. Así, se en decembro de 2000 a hiperinflación acadaba o 111,9%, o cambio do dinar iugoslavo a Euro fixábase a 58,67 ou as reservas en moedas estranxeiras eran de 890 millóns de USD, en xaneiro de 2005 eses mesmos indicadores mostraban un 14,4% para a inflación, o cambio a Euro en 80,29 e as reservas de moedas incrementadas ata os 4.977 millóns de USD
En marzo de 2007, o salario bruto mensual medio en Belgrado ascendía a 46.048 dinares serbios, ao redor de 565 euros ou 770$ dólares.
Turismo
Os barrios e edificios históricos de Belgrado son as principais atraccións da cidade. Entre outros, estas son: Skadarlija, Museo Nacional de Serbia, Teatro Nacional, Zemun, a Praza Nikola Pašić, a Praza Terazije, a Praza de Estudantes, the Kalemegdan, a Rúa Knez Mihailova, o Parlamento de Serbia, o Templo de San Sava, e o Palacio Antigo. Ademais, existen moitos parques, monumentos, museos, bares, restaurantes e tendas; ás dúas beiras do Sava, o Mausoleo do Heroe Descoñecido en Avala (obra de Ivan Meštrović), Mausoleo de Perico, chamado Kuća cveća (Casa de Flores). Os parques Topčider e Košutnjak son moi populares, especialmente entre os turistas das repúblicas ex-iugoslavas.
Nos últimos anos, o número de turistas en especial os de Croacia, Eslovenia e Bosnia e Hercegovina, veñen a Belgrado a pasa-lo fin de semana e gozar da súa vida nocturna.
Comunicacións e transporte
A poucos quilómetros do centro da cidade, atópase o Aeroporto Nikola Tesla, Belgrado (IATA:BEG). No ano 1986, chegou ós 3 millóns de pasaxeiros. Na década dos 90, debido á situación política do país, o número de pasaxeiros baixou dun xeito drástico. Seguindo o desenvolvemento que tivo lugar a partir do 2000, o número de pasaxeiros medrou de novo chegando ós 2 millóns entre o 2004/2005.
Goberno e política
miniatura|Стари Двор ou Stari Dvor (O pazo vello) sede do goberno de Belgrado. Belgrado ten un status territorial separado dentro da República de Serbia e cuxo ordenamento atópase regulado pola Constitución. miniatura|Parlamento de Serbia. O sistema de goberno divídese en tres corpos: miniatura|Mapa das municipalidades de Belgrado.
Os municipios periféricos dispoñen de maiores competencias principalmente nas áreas de urbanismo e de xestión de impostos.
Municipalidades
A cidade de Belgrado atópase dividida en 17 municipalidades, dez con status "urbano", e sete con status "suburbano", cuxos centros son vilas pequenas
A maioría dos municipios atópanse ó sur dos ríos Danubio e Sava, en Šumadija. Tres municipios (Zemun, Novi Beograd, e Surčin) atópanse ó norte da beira do río Sava, en Syrmia, mentres que o municipio de Palilula atópase nas dúas beiras dos ríos, nas rexións de Šumadija e do Banat.
Cidades irmás
As cidades irmás de Belgrado son :
Outros programas de cooperación semellantes ós das cidades irmás son:
Sabino Torres
Sabino Torres Ferrer, nado en Pontevedra o 24 de xuño de 1924 e finado en Madrid o 23 de maio de 2016, foi un editor e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|dereita|200px|Placa conmemorativa no edificio onde estaba o obradoiro de Gráficas Torres.
Comezou a súa actividade xornalística en 1943 na revista Finisterre con Emilio Canda Pérez e Celso Emilio Ferreiro. En 1949 editou a colección Benito Soto con Manuel Cuña Novás e Emilio Álvarez Negreira. En 1953 creou o semanario Litoral, do que foi redactor-xefe e subdirector. En 1992 fundou a colección poética Hipocampo Amigo con Emilio Álvarez Negreira. Foi membro correspondente da Real Academia Galega dende 1952.
Zeugopterus
miniatura|250px|[[Zeugopterus punctatus.]] Zeugopterus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos escoftálmidos,
Taxonomía
O xénero foi descrito por primeira vez polo naturalista almán Carl Moritz Gottsche.
Especies
Na actualidade recoñécense dentro deste xénero dúas especies:
Unha terceira especie anteriormente considerada, Zeugopterus norvegicus (Günther, 1862) está hoxe clasificada como Phrynorhombus norvegicus (Günther, 1862).
Distribución e hábitat
Este xénero é endémico do Atlántico setentrional. A especie Zeugopterus regius está, ademais, presente no mar Mediterráneo.
Viven sobre fondos rochosos a profundidade media e baixa.
Filoxenia
Cladograma da familia dos escoftálmidos:
15 de xuño
O 15 de xuño é o 166º día do ano do calendario gregoriano e o 167º nos anos bisestos. Quedan 199 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Mikel Laboa.
Mortes
miniatura|100px| Mihai Eminescu.
Notas
Os 366 días do ano
Danilo Türk
Danilo Türk, xurista, diplomático e político, é o presidente de Eslovenia dende o 22 de decembro de 2007.
Datos biográficos
Türk estudou Dereito na Universidade de Liubliana, onde traballou desde 1978 como profesor, sendo nomeado en 1995 Catedrático de Dereito Internacional. Entre o 1992 e o 2000 foi Embaixador de Eslovenia ante as Nacións Unidas, e presidente do Consello de Seguridade da ONU en agosto de 1998 e novembro de 1999. Kofi Annan nomeouno Secretario Xeral Adxunto para Asuntos Políticos das Nacións Unidas. Entre outros asuntos, interveu ante o Consello de Seguridade sobre o conflito palestino-israelí.
Eleccións
En 2007 decidiu presentarse ás eleccións presidenciais de Eslovenia. Contaba co apoio dos Socialdemócratas, de Zares e de DeSus, entre outros grupos. Na primeira volta das presidenciais, o 21 de outubro de 2007, obtivo un 24,54% dos votos, fronte a Lojze Peterle, que obtivo 28,50%. Ambos se enfrontaron na segunda volta das presidenciais o día 11 de novembro, onde se alzou coa vitoria obtendo o 68,2% dos votos. Asumiu como terceiro presidente o 23 de decembro de 2007, moi poucos días antes de que Eslovenia asumise a Presidencia da Unión Europea.
Falcón albar
O falcón albar (Falco rusticolus) é a especie de falcón de maior tamaño. De distribución circumpolar, cría nas áreas boreais de Eurasia e Norteamérica.
Descrición
É un falcón moi grande, case do talle dun miñato. A lonxitude do seu corpo vai dos 48 ós 61 cm., dos que de 19 a 24 corresponden á cola. As alas teñen de 130 a 160 cm. de envergadura. Aínda que algúns autores citan lonxitudes menores. Os meirandes son, en xeral, femias. O peso medio dun macho é duns 1070 gramos; o das femias de 1710 gramos, pero o peso varía entre 960 e 1300 no caso dos primeiros e entre 1400 e 2000 nas segundas. A diferenza de tamaño non é a única mostra de dimorfismo sexual: os machos amosan a miúdo unha plumaxe algo máis pálida.
As alas son máis anchas no seu nacemento cás do falcón peregrino, a súa zona braquial e máis longa e a parte das "mans", máis aguzadas. Destaca moito a súa cola, moi longa e ancha. A cera do peteiro e as patas son de cor gris azulada nos xoves, mentres que nas aves adultas son amarelados. O iris dos ollos é castaño escuro, rodeado por un anel ocular amarelo. O bico e de cor azul agrisado, coa punta máis escura. Ademais son de aspecto máis robusto cos peregrinos.
miniatura|240px|esquerda|Falco albar norteamericano A coloración da plumaxe do falcón albar é moi variable, dentro dun amplo espectro que vai de aves case totalmente brancas con só as puntas das alas negras, ata exemplares practicamente negros. Hai exemplares coa parte superior do corpo uniformemente gris ou castaña agrisada e aves grises con listas escuras e o ventre completamente branco.
A literatura ornitolóxica adoita describir ó falcón albar coma trimorfo, distinguindo entre formas brancas, grises e escuras. Mentres tradicionalmente algúns estudos (Génbso e Mebs) relacionaban a coloración coa área xeográfica na que viven os falcóns, atribuíndo as coloracións brancas principalmente a Groenlandia e o leste de Siberia, as grises a Islandia e o sur de Groenlandia, e as escuras a Escandinavia, norte de Finlandia e norte de Rusia, as observacións feitas polo ornitólogo Todd en 1963 amosan que a coloración é unha característica individual e non xeográfica, como amosaría a presenza de polos de cores diferentes dentro da mesma niñada. Os posteriores estudos estatísticos de Popatov e Sale confirman esta opinión. A plumaxe branca sería unha característica monocigótica recesiva, as que van do gris claro ó gris escuro heterocigótica e a plumaxe castaña escura monocigótica dominante. As diferentes formas de coloración poden aparecer en tódalas poboacións: de 55 adultos observados en 1968 na península de Seward en Alasca o 12,7% eran grises acastañados, o 56,4% grises, o 16,4% grises claros, o 5,5% de cor crema con faixas grises e o 9,1% eran brancos. Unha coloración pode perder presenza co tempo. O número de falcóns brancos na península de Kamchatka era entre 1981 e 1990 do 39,3%, e entre 1991 e 1999 do 20% (Popatov, S. 60)
O tema das subespecies
Na literatura ornitolóxica máis antiga recoñecíanse entre 4 e 7 variedades de falcón albar, que se diferenciaban pola cor da plumaxe. A demostración de que as diferentes coloracións se reparten por tódalas áreas xeográficas, fai que a cor non poida ser tida en conta para a división subespecífica. Hoxe non se fai diferenciación de razas dentro da especie. Unha especie coñecida antes coma Falcón albar do Altai, (Falco altaicus) é agora recoñecida coma un cruzamento entre o falcón albar e o falcón sacre (Falco cherrug).
Distribución
A fronteira norte da súa distribución márcaa en boa parte a presenza dos lagópodos, que son a súa presa fundamental. Exemplares cun espectro alimentario máis variado poden criar máis ó norte cós lagópodos. precisan para cazar espazos abertos con vexetación baixa, pero que ofrezan tamén acantilados ou zonas con árbores. A tundra e a costa mariña, preto da colonias de aves son os seus hábitats típicos. O seu límite sur márcao a zona onde a tundra se transforma en bosque mesto.
Áreas de cría
O falcón albar cría en toda Islandia, coa meirande concentración de poboación no norte da illa. En Noruega o punto máis o sur da área reprodutora achase en Sirdalsheiene e de alí vai ata o val do río Pasvik ó norte. En Suecia cría case exclusivamente na zona de tundra alpina, incluíndo Laponia. En Finlandia cría na área máis setentrional ata as provincias de Inari e Utsjoki. Non hai datos sobre os límites da zona de cría en Rusia. Crese que van da península de Kola ata Siberia, ó norte do círculo Polar Ártico, aínda que falten nas illas polares rusas. En Norteamérica a súa zona de reprodución vai, en Alasca dende as illas Aleutianas á península de Seward e da cordilleira Brooks as montañas Chugach. No Canadá crían sobre todo nas illas árticas coma Ellesmerel, tamén en zonas interiores polares ou da estepa arborada. Chegan a zonas do norte do Quebec, Labrador e Columbia Británica. En Groenlandia crían na costa.
Migracións
Non teñen unha conduta migratoria uniforme. En boa parte do oeste da súa distribución son sedentarios ou fan pequenos desprazamentos. En Escandinavia os adultos adoitan ser sedentarios, mentres que os inmaturos teñen unha conduta errante. De feito son máis das veces individuos novos os que aparecen en zonas europeas alleas á súa área de distribución habitual, coma Dinamarca.Os exemplares reprodutores da tundra rusa son migratorios e desprázanse traxectos de 1000 a 2000 km. ata a zona da taiga. Os do leste de Groenlandia emigran en setembro cara a Islandia, e volven en abril. Os do sur da illa son sedentarios.
Cortexo e aparellamento
A abundancia de poboacións de Lagopus muta desencadea o inicio da época reprodutora. Esta ave e case o seu único alimento durante o inicio da época de cría, agás naquelas zonas onde ten abundancia doutras presas á súa disposición, coma lemings ou aves mariñas. A cerimonia nupcial empeza a miúdo xa en febreiro, con reverencias entre a futura parella, chíos intensos e entrega de alimento á femia polo macho. O macho indica a zona do niño á femia en círculos por riba ou en oitos diante do lugar escollido. Ás veces leva presas no bico durante estes voos. As cópulas, que son postas en marcha pola femia, non teñen lugar en xeral preto do niño e duran ata que comeza a posta dos ovos.
A posta e a incubación
En Islandia, Canadá, Rusia e Escandinavia comezan a poñer a primeiros de abril. En zonas máis árticas agarda a maio. Dende dez días antes de empezar a poñer a femia e alimentada polo macho. O intercambio de presas faise case sempre no aire. Os ovos son postos separados por dous ou tres días, son amarelados con manchas ou pencas acastañadas. Poñen normalmente entre tres e catro ovos. A femia permanece no niño a partir da posta do primeiro ovo, pero a verdadeira incubación comeza cando pon o terceiro. Chocan de 34 a 36 días, durante os que o macho se ocupa de traer alimento.
Os polos
miniatura|240px|esquerda|Crías de falcón albar miniatura| Falco rusticolus Os pitos saen do ovo con certa sincronía, de xeito que nunhas 72 horas están todos fora da casca. Non son agresivos entre eles, pero compiten pola comida. Durante a incubación e os primeiros 18-25 días da cría dos pitos é case exclusivamente o macho o que fornece as presas, que entrega á femia case sempre fora do niño, en voo, ou, ás veces, pousándoo nun saínte de pedra preto do niño. As femias comezan a cazar para os polos durante a terceira semana, cando o macho empeza a traer alimento directamente ó niño. A femia esnaquiza as presas para abicada-las crías, mentres que o macho ten tendencia a entregarlle- las enteiras.
Esperanza de vida
Calcúlase que un 50% dos falcóns morren durante o primeiro ano de vida: ovos e polos son vítimas de aves que rouban os niños, coma os córvidos. Despois a taxa de mortalidade rebe. O exemplar máis vello coñecido tiña unha ducia anos. As femias son fértiles xa ós dous ou tres anos, os machos, ós catro.
Alimentación
miniatura|280px|Unha [[Lagopus muta, presa habitual do falcón albar]] As Lagopus muta (xénero Lagopus) son a presa principal do falcón. Na época de cría poden constituír case o 100% da súa alimentación. Obxecto de caza habitual son tamén os lemings, a lebre ártica, distintas variedades de paxaros pequenos e parrulos. A importancia deste tipo de presas medra co verán. Os exemplares que viven preto de colonias de aves mariñas cazan tamén limícolas.
Empregan dúas técnicas de caza. Poden caer en picado sobre a presa despois dun voo de observación en círculos. A velocidade do picado foi calculada por diversas observacións non totalmente contrastadas entre 160 e 208 km. por hora. Poden tamén voar moi preto do chan para sorprender as aves cando arrincan a voar. este tipo de caza pode ser interrompida para pousarse nun punto de espreita baixo e localizar ás presas. Cando as localiza, voa aproveitando elevacións do terreo para agacharse e achegarse o máis posible o seu obxectivo.
O éxito do falcón na caza dos lagópodos depende do momento no que se aproximen a estes. Cando alcanzan a súa máxima velocidade, os lagópodos poden fuxir, en xeral, do ataque, polo que o cazador tenta de pilla-los cando están a levanta-lo voo. Por observacións na cetrería sábese que en ocasións os falcóns tentan esgotar ás presas ata obrigalas a pousarse no chan para cazalas.
Un falcón albar precisa entre 240 e 300 gramos de carne ó día, As necesidades dos polos varían loxicamente coa idade, precisando de media uns 170 g.
As gadoupas dos falcóns auténticos serven só para atrapar ás vítimas, que, se non morreron a causa do impacto `producido na caza, son rematadas cun golpe do bico. En xeral a presa e esnaquizada e consumida no lugar da morte, agás cando debe ser transportada ó niño para alimento das crías. se a caza e abundante poden gardar depósitos de comida que é consumida máis tarde. Cazan de día e o lusco fusco, xa que teñen bos visión en condicións de pouca luz.
Status
Non son doados de ver na natureza, polo que os cálculos sobre as súas poboacións son estimativos. Os ornitólogos Popatov e Sale calcularon, baseándose no tamaño do territorio de caza necesario para manter unha parella, que a poboación total mundial debía ser dunhas 11.000 parellas. Os territorios con máis reprodutores serían Canadá (2.550 a 3.200 parellas) Rusia (3.500 a 5.000).
O falcón albar na cetrería
O falcón albar e dende hai séculos unha das aves senlleiras da cetrería. Xenxis Kan recibía falcóns desta especie como tributo. Filipe I de Francia ofreceu unha suma enorme de diñeiro para recuperar un falcón fuxido durante o sitio de Acre en 1109.
Xa en 1378 había na cidade hanseática de Lübeck un comercio especializado en adestrar falcóns traídos de Noruega, que eran vendidos e Nürnberg, Venecia ou Alexandría. Considerábanse un dos mellores presentes que se lle podían facer a un rei. Entre 1731 e 1793 os reis daneses recibiron dende Islandia uns 5.000 exemplares `para regalar a outros soberanos europeos. En Rusia só os tsares tiñan o dereito de posuílos e Boris Godunov regalou falcóns albares ao xa de Persia e ao emperador chinés.
O interese pola cetrería durou en Europa ata o século XIX, centrándose hoxe esta actividade sobre todo en Norteamérica e, sobre todo, no Oriente Próximo, onde a cetrería ten unha alta consideración social. O valor comercial da especie e causa dos roubos de niños, que é especialmente preocupante en Rusia. Nalgunhas áreas, como Alasca, permítese a captura dunha certa cantidade de aves cada ano. No caso europeo as aves usadas en cetrería proceden, en xeral, da cría en catividade.
Bibliografía
Flugbilder, Biologie, Verbreitung, Gefährdung, Bestandsentwicklung. BLV Verlag München, 1997, ISBN 3-405-14386-1
Western Union (filme)
Western Union é unha película estadounidense, do xénero western, producida en 1941 pola 20th Century Fox e dirixida por Fritz Lang, que foi estreada en España co título Espíritu de conquista.
O guión é de Robert Carson, que adaptou unha novela de Zane Grey. O seu elenco integrábano Robert Young, Randolph Scott, Dean Jagger, Virginia Gilmore e John Carradine, entre outros.
Sinopse
En 1861, o ladrón Vance Shaw, que está en fuga polo deserto, encontra un home ferido. Axúdao a conseguir asistencia e despois foxe co cabalo do ferido.
Algún tempo despois Vance, que está tratando de escapar do seu pasado de fóra da lei, busca traballo na compañía de telégrafos Western Union, que estaba construíndo unha liña para conectar as cidades de Omaha e Salt Lake City. Alí descobre que o home ao que axudara (e ao que lle roubara o cabalo), Edward Creighton, é o responsábel da contratación de empregados. Creighton recoñéceo e resolve darlle unha oportunidade a Vance para que este mostre que está verdadeiramente rexenerado. Máis tarde Vance coñece a irmá de Creighton, Sue, da que se enamora.
Edward planifica o traballo, que consiste en colocar os postes e os fíos polas grandes planicies norteamericanas. Nese momento aparece Richard Blake, un mozo fillo dun dos donos da compañía, que tamén se interesa por Sue, provocando a antipatía de Vance. Iniciado o traballo, Edward leva os seus homes, incluídos Blake e Vance, ao territorio salvaxe, enfrontando a indios e pistoleiros. Estes últimos fan que Edward e Blake desconfíen de Vance, que non di que eran da súa antiga cuadrilla.
Gran Premio do Canadá de 2015
O Gran Premio do Canadá de 2015 (oficialmente o 2015 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 7 de xuño de 2015 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a sétima rolda da tempada, e o 52º Gran Premio do Canadá.
Antecedentes
Por causar unha colisión con Romain Grosjean en Mónaco, Max Verstappen recibiu unha penalización de cinco posicións no Gran Premio do Canadá. Durante a última sesión de adestramentos, Toro Rosso tivo que montar no seu coche a quinta unidade de potencia da tempada. Superou o límite de catro unidades por tempada,polo que recibiu unha penalización adicional na grella de dez posicións.
Práctica libre
Celebráronse tres sesións de adestramentos libres antes da carreira, dúas o venres e outra o sábado pola mañá antes da cualificación. Durante a primeira práctica do venres pola mañá, Lewis Hamilton logrou o tempo máis rápido, sendo máis dun segundo máis rápido que o tempo logrado o ano pasado no mesmo período de sesións e catro décimas de segundo por diante do seu compañeiro de equipo Nico Rosberg segundo. Tanto Lotus como Force India mostraron bo ritmo con Romain Grosjean e Nico Hülkenberg terceiro e cuarto máis rápidos, respectivamente, malia a máis de 1´5 segundos por detrás de Hamilton.
Na segunda sesión, Hamilton foi máis rápido, pero tamén foi capturado de novo. os Ferrari parecían estar moito máis preto de Mercedes, con Sebastian Vettel e Kimi Raikkonen acabado segundo e terceiro, respectivamente, a 0´4 segundos de Hamilton. Lotus confirmou o seu bo ritmo na primeira sesión, cando Pastor Maldonado foi o quinto máis rápido, detrás de Rosberg.
Rilo, Calvos de Socamiño, Touro
Rilo é un lugar da parroquia de Calvos, no concello de Touro. Segundo o INE tiña 8 habitantes no 2010, catro homes e catro mulleres.
Gran Premio do Canadá de 2015
Post-clasificación
Como non logrou un tempo de volta na Q1, Jenson Button solicitou aos delegados que se lle permitira iniciar a carreira. Os comisarios decidiron concederlle o permiso. Logo da cualificación, McLaren tivo que montar ao seu coche unha quinta unidade potencia (MGU-H) e un quinto turbo cargador na tempada. Como isto excede o límite de catro unidades, Button recibiu dúas penalizacións unha de dez e outra de cinco posicións. Como xa estaba tiña que empezar desde o fondo da grella, a pena foi substituída cun drive through, que se cumpríu nas primeiras tres voltas da carreira.
Sebastian Vettel recibiu unha penalización de cinco posicións por adiantar ao Manor de Roberto Merhi baixo bandeiras vermellas durante a terceira sesión libre. Como Max Verstappen clasificou duodécimo para a carreira, non puido cumprir a totalidade dos quince lugares de penalización na grella. Como as sancións na grella xa non se trasladan a carreiras posteriores en, recibiu unha penalización de dez segundos, para ser cumprida na súa primeira parada en boxes.
Carreira
Ao comezo da carreira, todos os pilotos da parte dianteira da grella saíron sen incidentes e non houbo cambios nas posicións. No exterior da curva tres, Nico Hülkenberg foi capaz de adiantar a Pastor Maldonado pola sexta posición. Sebastian Vettel e Felipe Massa, que partiran desde a parte posterior da grella, remontaron rapidamente, e marchaban duodécimo e décimo terceiro na volta nove, cando Vettel entrou en boxes para a súa primeira parada. A parada en boxes non foi boa, xa que o Ferrari parou durante uns seis segundos. Massa, á súa vez adiantou a Marcus Ericsson. Mentres tanto na parte dianteira, Lewis Hamilton lograra un espazo suficiente para que o segundo, Rosberg non puidera utilizar o DRS para tratar de adiantalo.