cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phasianus colchicus torquatus
A diferenza do Ph. colchicus colchicus, esta subespecie é lixeiramente máis pequena, ten retornos inferiores e pode voar máis dificultosamente. Porén, son posíbeis os híbridos con esoutra subespecie para mellorar tanto os rendementos como a capacidade de voo.
Foi introducida dende China pero acadou unha grande distribución por todo o mundo. Identifícanse catro variedades principais, que se distinguen polo corido das súas plumas: a chinesa de anel, a de lombo azul, a Kansas, e a Bazanty.
Enonkoski
O concello de Enonkoski está completamente rodeado polo termo municipal de Savonlinna.
O concello é unilingüe en finés.
La Rosa de los Vientos
miniatura|300 px|Parte do equipo do programa: [[Raúl Shogún, Bruno Cardeñosa, Juan Antonio Cebrián, Carlos Canales, Jesús Callejo e Martín Expósito.]] La Rosa de los Vientos é un espazo radiofónico emitido en Onda Cero. Nel trátanse todo tipo de temas: ciencia e tecnoloxía, misterio, humor, ecoloxía, historia, lendas... unha temática semellante á do programa Milenio da Radio Galega. Foi presentado e dirixido por Juan Antonio Cebrián até o seu pasamento, o 20 de outubro de 2007. Na actualidade, está dirixido por Silvia Casasola, con Martín Expósito na redacción e produción e presentado por Bruno Cardeñosa. Como homenaxe cada programa comeza dicindo "La Rosa de los Vientos de Juan Antonio Cebrián con Bruno Cardeñosa", substituíndo á anterior presentación de "La Rosa de los Vientos con Juan Antonio Cebrián". O programa comezou a súa emisión o 13 de setembro de 1997, herdando parte dos seus contidos de Turno de Noche, programa que inaugurou as madrugadas de Onda Cero cunha fórmula peculiar e distinta á practicada por outras cadeas de radio, dedicadas neses momentos á repetición dos programas emitidos durante o día.
O equipo de colaboradores daquela formábano José Manuel Escribano e Miguel de la Quadra-Salcedo, veteranos de Turno de Noche, canda Paco Clavel, Elena Prada, Miguel Ángel Valladares, Manu Leguineche, Gerardo Olivares, Carlos José Coloma, Nacho Sierra e Fernando Rueda.
En 1998 incorpóranse Jesús Callejo e Carlos Canales. Posteriormente faríano Javier Sierra, Bruno Cardeñosa e Fernando Jiménez del Oso.
Actualmente, emítese os sábados e domingos, de 1:00 a 4:00 da madrugada (GMT+01:00), excepto para Cataluña, onde a emisora tivo que substituílo, ao comezar a temporada 2008-2009, para cumprir coa lexislación de contidos emitidos en catalán, pola repetición do programa "No son hores", aínda que se pode escoitar pola frecuencia de AM e ademais se poden seguir os programas vía internet.
Seccións
Ademais doutra serie de seccións enmarcadas en coleccións de duración determinada.
Lema do programa
Por outro lado, o grupo de folk metal Mägo de Oz, rendeulle unha homenaxe ao programa coa canción "La Rosa de los Vientos" no 2003 e versionou a melodía principal do programa.
Mieczysław Mokrzycki
Mieczysław Mokrzycki, nado o 29 de marzo de 1961 en Majdan Łukawiecki (Polonia) é un eclesiástico católico latino, arcebispo de Lviv dos Latinos dende 2008.
Traxectoria
Mieczysław Mokrzycki naceu en Majdan Lukawiecki, un asentamento do concello de Wielkie Oczy, no voivodato de Supcarpacia. Logo da secundaria, estudou Teoloxía na Universidade Católica de Lublin.
O 17 de setembro de 1987 foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Lviv polo seu administrador apostólico, Marian Jaworski. En 1996 doutorouse en Teoloxía na Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino
O 16 de xullo de 2007 o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo coadxutor con dereito a sucesión de Lviv dos Latinos. Recibiu a consagración episcopal do mesmo papa o 29 de setembro de 2007, e tendo como co-consagrantes ao mesmo Jaworski, entón arcebispo de Lviv, e a Tarcisio Bertone, camarlengo da Igrexa.
Sucedeu a Jaworski o 21 de outubro de 2008 como arcebispo de Lviv dos Latinos.
Bermún, Randufe, Tui
Bermún é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 62 habitantes (26 homes e 36 mulleres), un aumento de 11 habitantes respecto ao ano 1999.
Phasianus colchicus colchicus
miniatura|250px|Faisán común, fotografado en [[Cuntis]] O faisán común da subespecie colchicus é unha variedade de faisán común, caracterizada por ter o pescozo totalmente verde, a diferenza da subespecie torquatus, que ten un anel branco na súa base. Son posíbeis os híbridos coa subespecie torquatus.
A Teixoeira, Cabovilaño, A Laracha
A Teixoeira é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 57 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 25 homes e 32 mulleres.
Joan López Alegre
Joan López Alegre, nado en Vilassar de Mar o 12 de abril de 1968, é un político catalán do Partido Popular. A nivel estatal, fíxose coñecido polas súas aparicións en distintos medios de comunicación pola súa oposición contraria ao independentismo catalán.
Spiders (canción)
Spiders é unha canción do grupo de metal alternativo System of a Down. Pertence ó seu primeiro disco, chamado System of a Down. A canción foi incluída na banda sonora do filme Scream 3.
Amoeiro
Amoeiro é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca de Ourense. Segundo o IGE en 2016 tiña 2.264 habitantes (2.274 en 2014, 2.371 no 2006, 2.356 no 2005, 2.322 no 2004, 2.276 no 2003) .O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
O municipio ten 39,7 km². Está situado na meseta dos Chaos, ao noroeste do val do río Miño. Limita ao norte con Vilamarín e San Cristovo de Cea, ao sur con Ourense e Punxín, ao leste con Coles, e ao oeste con Maside.
Ten un terreo chan e fértil, con fragas de piñeiros e eucaliptos. Conta cun couto cinexético e cunha zona de pesca no río Barbantiño, no que está a fervenza do Cachón.
Polo concello discorre a Vía da Prata do Camiño de Santiago.
Historia
No lugar da Ferradura (Trasalba), consérvanse restos de petróglifos da Idade de Ferro no conxunto do Chan da Feradura. No castro de Zarra tamén hai restos de petróglifos, así como no Raposo. No Coto de Castro e en Marmán atopouse abundante cerámica e estruturas arquitectónicas.
No lugar do Formigueiro hai restos dun castelo medieval, asentado sobre un castro, do que quedan vestixios en diversas casas e na igrexa do lugar. O castelo do Formigueiro, documentado xa no século XI, era coñecido primitivamente co nome de Alba de Búbal, de onde procede o topónimo Trasalba.
Consérvanse varios templos relixiosos de arquitectura románica, como as igrexas de San Martiño de Cornoces (levantada sobre penas e un antigo castro), Santa María de Amoeiro, Santiago de Parada e Santa Mariña de Fontefría (no adro da cal se descubriu un sarcófago de granito anterior ao século XI). Consérvanse restos do mosteiro de Bóveda (o primeiro construído en Galiza da orde do Císter, na segunda metade do século XII), o mosteiro de Cornoces e o mosteiro de San Damián.
As terras do concello pertenceron ao señorío da Casa de Vilamarín, e estivo incluído entre as enormes posesións do mosteiro de Oseira, da orde cisterciense. Tivo gran produción de gran e pan de trigo, que abastecía ao mercado de Ribadavia, de onde se traía o viño.
En 1809, durante a guerra da Independencia española, os habitantes dos Chaos salvaron o gando dos ataques das tropas napoleónicas escondéndoo nos habitáculos abovedados soterrados do castelo.
Na construción da capela de Sanxiao foron utilizadas dúas pedras decoradas procedentes dun poboado castrexo próximo (este tipo de restos atópanse tamén noutras construcións da aldea) e na mesma atopamos unha das únicas aras romanas da provincia reutilizadas como pila bautismal.
Do patrimonio civil consérvanse pazos e casas grandes coma a dos Mirandas (Parada), Coto Martín (Bóveda), Reinoso (Cornoces), San Damián (Abruciños), Gaión (Amoeiro) e a casa de Cima de Vila en Trasalba, casa natal de Ramón Otero Pedrayo. Pola ponte de San Fiz, sobre o río Barbantiño, no límite co concello de Maside, pasaba o camiño real de Ourense cara a Pontevedra. O forno comunal de Sabariz ten gran valor etnográfico.
Lugares de Amoeiro
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Amoeiro vexa: Lugares de Amoeiro.
Vilar, Crecente
San Xorxe de Vilar é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Crecente na comarca da Paradanta. Segundo o IGE en 2011 tiña 226 habitantes (126 homes e 100 mulleres), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 278 habitantes.
Freán, Vilacova, Abegondo
Freán é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
División de Honra de Rugby 1981-1982
A tempada 1981-1982 da Liga Nacional de rugby foi a décimo quinta edición da máxima categoría do rugby en España, e a cuarta cun formato composto por 4 grupos. A liga contou con 29 equipos. O calendario da competición estivo formado por un número variable de xornadas dependendo do grupo. Na primeira fase enfrontáronse entre si dúas veces tódolos equipos de cada grupo, denominados "Levante", "Centro", "Sur" e "Norte". Na segunda fase enfrontáronse entre si os campións de cada grupo nunha liguiña denominada "Superliga" para determinar o campión do torneo, que finalmente foi o Club Deportivo Arquitectura de Madrid.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Superliga
O Club Deportivo Arquitectura acadou o campionato nacional de liga. Foi o 5º título de liga para o club madrileño.
Pygmalion
Pygmalion é o terceiro e derradeiro álbum de estudio da banda inglesa de dream pop Slowdive, editado o 6 de febreiro de 1995 a través do selo Creation Records. Trátase dunha partida dos anteriores dous discos incorporando un son máis experimental tirando cara a música electrónica con escasos arranxos atmosféricos. Todas as composicións son de Neil Halstead, e as letras nos temas "Miranda" e "Visions of La" son de Rachel Goswell. A ilustración da portada é obra do aclamado deseñador Steven Woodhouse.
En outubro de 2016 Pitchfork Media situouno no número 12 da súa lista dos 50 mellores álbums de shoegaze de todos os tempos.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Neil Halstead. Letras nos temas 3 e 7 por R. Goswell
No ano 2010, Cherry Red Records lanzou o álbum cun segundo disco que contiña os seguintes temas.
Gran Premio dos Países Baixos de 1962
O Gran Premio dos Países Baixos de 1962 de Fórmula 1 celebrouse o 20 de maio de 1962 en Zandvoort.
O Gran Premio dos Países Baixos de 1962 foi a undécima vez que se celebrou a carreira de coches de Fórmula 1 do Gran Premio dos Países Baixos ou (Grote Prijs van Nederland). A carreira tamén celebrouse coa designación de honra de 22º Gran Premio de Europa. Executouse baixo as regulacións da Fórmula Un como a carreira de apertura da tempada de Fórmula Un de o 20 de maio de 1962, levouse a cabo sobre os 4´193 km. do Circuíto Park Zandvoort durante 80 voltas, para unha distancia de carreira de pouco máis de 335 km..
Foi gañado polo piloto británico Graham Hill pilotando un BRM P57. Foi a primeira vitoria nun Gran Premio para o futuro dobre campión do mundo e a segunda vez que un piloto de BRM gañara unha carreira logo de Jo Bonnier en 1959. Hill, terminou a máis de 27 segundos por diante do piloto do Team Lotus Trevor Taylor pilotando un Lotus 25. O vixente Campión do Mundo, Phil Hill de Ferrari, cun (Ferrari 156) completou o podio.
José Manuel Arias López
Traxectoria
É mestre industrial. Concelleiro do PPdeG en Bóveda dende 1991, foi elixido alcalde en 1999. Continuou no cargo nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. Foi deputado provincial (2008-2011).
Plutoide
dereita|miniatura|450px Os plutoides son os planetas ananos do Sistema Solar que se atopan alén da órbita de Neptuno. O concepto foi definido por un voto na Asemblea Xeral da Unión Astronómica Internacional (IAU) en Praga o 24 de agosto de 2006, pero sen escoller a terminoloxía. Segundo a resolución 6A desta asemblea xeral titulada Definition of Pluto-class objects, a súa definición é:
Polo tanto, calquera obxecto que cumpra simultaneamente a definición de planeta anano e obxecto transneptuniano é un plutoide. Ata 2008 só Plutón, Eris, Makemake e Haumea son considerados plutoides.
Os satélites dos plutoides non son eles mesmos plutoides aínda que sexan suficientemente masivos para que a súa forma sexa ditada pola súa gravidade. O planeta anano Ceres tampouco é un plutoide porque está situado no cinto de asteroides, facéndoo un obxecto único na súa clase.
A Telleira, Cabovilaño, A Laracha
A Telleira é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 105 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 55 homes e 50 mulleres.
Urobilinóxeno
En pacientes sans, aproximadamente a metade do urobilinóxeno elimínase polos riles, e considéranse normais as cantidades que están entre 1 e 4 miligramos cada 24 horas. O resto do urobilinóxeno é reabsorbido polo sistema vascular portal e logo pasa ao fígado, onde é procesado polos hepatocitos e excretado de novo na bile.
Cando existen doenzas hepáticas ou hematolóxicas, nas que hai unha maior produción de bilirrubina, o sistema de transporte hepático vese desbordado e unha parte do urobilinóxeno en exceso é eliminado por vía renal. Na urina, o urobilinóxeno é transformado en urobilina, a súa variante oxidada, que presenta unha cor amarelada característica. O exceso de urobilinóxeno no intestino ou fecal (tamén chamado estercobilinóxeno) é despois oxidado formando estercobilina de cor castaña, que lle dá ás feces a súa característrica cor.
Nomenclatura
O urobilinóxeno (tamén chamdao d-urobilinóxeno) está moi relacionado con outros dous compostos: o mesobilirrubinóxeno (tamén chamdado i-urobilinóxeno) e estercobilinóxeno (tamén chamado i-estercobilinóxeno). Especificamente, o urobilinóxeno pode ser reducido para formar mesobilirrubinóxeno, e o mesobilirrubinóxeno pode ser ulteriormente reducido para dar estercobilinóxeno. Porén, é común aínda que confuso, que todos estes tres compostos sexan denominados en conxunto "urobilinóxenos".
Metabolismo
dereita|miniatura|250px|Esquema do [[metabolismo da bilirrubina ata a súa transformación en urobilinóxeno e a súa posterior excreción pola urina ou feces ]] O metabolismo da bilirrubina comeza cando os eritrocitos, cuxa vida media se estima entre os 100 e 120 días, rematan o seu ciclo vital. A súa membrana plasmática disgrégase, a hemoglobina que está no seu interior queda libre e inicia un proceso de degradación dentro dos macrófagos que fagocitan os restos no bazo, fígado e medula ósea. A hemoglobina perde o seu grupo hemo pola acción do encima hemo oxixenase. Ese grupo hemo convértese en primeiro lugar en biliverdina e máis tarde esta é convertida en bilirrubina pola acción da biliverdina redutase.
Unha vez formada polos macrófagos, a bilirrubina viaxa polo plasma asociada á albumina. A bilirrubina non conxugada con proteínas é captada polos hepatocitos. Dentro das células hepáticas asóciase ás ligandinas e conxúgase con dúas moléculas de ácido glicurónico. O encima que cataliza esa conxugación é a UDP-glicuroniltransferase, que provoca a produción de di-glicuronato de bilirrubina. Este é transportado á luz dos condutos biliares por medio de transportadores específicos situados na membrana do hepatocito.
Proba específica
Cando se detectan valores anormais de urobilinóxeno ao realizar unha análise de urina rotineira, é conveniente realizar un exame máis profundo para determinar as causas desta anomalía e comprobar o estado de saúde do paciente.
A proba ou test para detectar a presenza de urobilinóxeno na urina baséase na reacción deste co sal de diazonio estable p-metoxibenzeno diazonioﬂuoborato, o cal forma un colorante vermello azoico. Por norma xeral, o urobilinóxeno debe estar presente na urina cando no sangue do paciente se produciu un aumento de bilirrubina non conxugada, aínda que cada vez se ten menos en conta pola súa rápida oxidación en contacto co aire.
A proba é especíﬁca para o urobilinóxeno e non reacciona con outras substancias diazopositivas, o cal dá certa vantaxe para a súa precisa detección. Tampouco se ve afectado pola interferencia da proba de Ehrlich. Se non aparece a característica cor vermella ao xuntarse con porfobilinóxeno, pódese deducir a presenza de ácido p-amino-salicílico, sulfamidas, sulfonilureas e outras substancias na urina.
Redución dos niveis ou ausencia
Se o sistema biliar extrahepático está obstruído non chegará bilirrubina ao intestino e non se detectará urobilinóxeno na urina ou as feces, aínda que non é posible detectar a súa ausencia total nunha análise estándar. Tamén durante unha terapia de antibióticos, a supresión da flora intestinal habitual pode impedir a transformación de bilirrubina en urobilinóxeno, causando a ausencia deste último na urina.
A última das causas desta ausencia de urobilinóxeno pode corresponder a unha suspensión total da secreción da bile (ou colepoiese) no fígado, por exemplo en casos de hepatite vírica moi grave, ou de lesións hepatotóxicas graves.
Aumento dos niveis
As condicións que ocasionan un aumento dos niveis de urobilinóxeno na urina e nas feces adoitan ser doenzas cun catabolismo alto da hemoglobina. Algunhas delas son:
Risco de cancro
Chegouse a considerar que as causas destas diferenzas se poderían encontrar, na dieta, na forma de inxerir os alimentos e na mastigación máis ou menos coidadosa. Tamén a inxesta de produtos lácteos fermentados de forma habitual pode influír positivamente, actuando como protectores os ácidos graxos do leite.
Clube de Rugby de Arcos de Valdevez
Xunto co recentemente inaugurado Estádio Municipal de Arcos de Valdevez (de herba sintética), preparado para acoller partidos de rugby e co campo de rugby de herba natural, o club posúe unhas das mellores infraestruturas de Portugal para a práctica do rugby.
Urobilinóxeno
Función antioxidante
Experimentos realizados en 2005 suxiren que o urobilinóxeno ten a capacidade de atrapar os radicais libres e, por tanto, de inhibir a reacción en cadea que ten lugar nos procesos de oxidación, demostrando así ser un poderoso antioxidante que pode chegar a superar a outros como o beta-caroteno, o alfa-tocoferol ou a propia bilirrubina.
Urobilinóxeno en animais
Algunhas especies de animais, como a ra touro (Lithobates catesbeianus), posúen cantidades apreciables de urobilinóxeno na súa urina, ás veces mesturado con eritrocitos, hemoglobina, leucocitos, xermes, bilirrubina, corpos cetónicos, proteínas e cilindros granulosos.
Clube de Rugby de Arcos de Valdevez
O Clube de Rugby de Arcos de Valdevez é un dos mellor organizados e competitivos do Alto-Minho, e o obxectivo do club sénior e o de ser Campión Nacional da Campionato portugués de rugby I División.
Historia
O club foi fundado o 9 de xullo de 1981, por un grupo de xoves que se afeccionaron ao rugby nos seus períodos de estudo en Porto e Coímbra.
A mentalidade gañadora confúndese coa propia creación do equipo, pois na tempada 1982-83, o CRAV gaña o titulo de Campión Nacional da Terceira División.
O 1 de maio de 1986, inaugurábase o Campo Relvado da Coutada, espazo creado e cedido para a práctica exclusiva do rugby.
Na tempada 1986-87, con apenas seis anos de existencia, o CRAV ascende á Primeira División.
Logo de cato anos cos “grandes”, o CRAV descendeu de categoría para volver á máxima categoría o ano seguinte (1991-92), co título de Campión Nacional da Segunda División, e mantense, dende aquela, como un dos equipos máis regulares desta categoría.
En 2005, o equipo sénior disputa a final do Campionato fronte ao Grupo Dramático Sportivo Cascais, caendo derrotado por escasa marxe.
Neste ano, o club volve organizar o Torneio Internacional Arcos Sevens (con catro equipos españois e doce dos mellores equipos [[Portugal|portugueses).
En 2008 os Séniors participan novamente nas semifinais do Campionato Nacional, os Sub 18 proclámanse Campións Nacionais da Serie B e a Categoría Sub 12 conta con máis de 45 deportistas en actividade.
Ligazóns
C.R.A.V. Site oficial
Real Federación Belga de Fútbol
Foi creada en 1895 e foi unha das asociacións fundacionais da FIFA en 1904 e da UEFA en 1954. Encárgase da organización das ligas profesionais belgas, as ligas afeccionadas e a Copa de Bélxica, así como os partidos da Selección de fútbol de Bélxica nas súas distintas categorías.
Rei Bruxo de Angmar
O Rei Bruxo de Angmar tamén coñecido como Señor dos Nazgûl ou Capitán Negro, é un personaxe ficticio da saga d'O Señor dos Aneis creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien.
Tódolos Nazgûl portaban espadas de aceiro, e o seu líder, o Rei Bruxo de Angmar, esgrimía un coitelo con propiedades máxicas malignas. Máis adiante, durante a Batalla dos Campos de Pelennor, levaba unha "espada longa e pálida" que inspiraba terror nos corazóns dos defensores de Minas Tirith, e logo de chegaren os Rohirrim, brandiu unha maza nun duelo contra Éowyn.
Historia
Despois do afundimento de Númenor, pasou a ser o máis temido servo de Sauron e na Terceira Idade instalouse no zona setentrional das Montañas Bretemosas, no Reino de Angmar. Dende alí, enfrontouse a Arnor, o reino dos exiliados descendentes dos Numenorianos ata que en 1975 T.E. Arvedui, derradeiro rei de Arthedain, viuse obrigado a fuxir ante a invasión de Angmar e morreu conxelado nas augas do norte.
O fillo do rei Eärnil II de Gondor, Eärnur, acudiu cunha inmensa frota dende o sur e desembarcou en Mithlond onde se lle uniron os Noldor e se reuniron en Annúminas cun exército vido de Valfendido ó mando de Glorfindel. Alí o Rei Bruxo fuxiu deles e repregouse en Fornost, en cuxa chaira levouse a cabo a Batalla de Fornost. Naquela ocasión foi detido por Glorfindel, quen profetizou que "non caerá por man de home algún" pero aquela derrota obrigou ó Rei Bruxo a fuxir ó sur. Tomou Minas Ithil e pasou a chamala Minas Morgul, a torre da feiticería. Anos despois, Eänur accedeu ó trono de Gondor e foi retado polo Señor dos Nazgûl a combate singular. A pesar dos consellos de Malbeth, Eärnur precipitouse ó combate e deste xeito desapareceu o último rei de Gondor.
Na Guerra do Anel, ó final da Terceira Idade da Terra Media, acoitelou a Frodo cun Puñal de Morgul na Cima dos ventos, esta ferida nunca sandaría de todo. O Rei Bruxo sucumbiu durante a Batalla dos Campos de Pelennor, pero non foi un home quen o derrotou. Éowyn, a sobriña do rei de Rohan acabou con el, coa axuda do hobbit Meriadoc Brandigamo.
Pergamiño Sharrer
miniatura|280px|Pergamiño Sharrer.
O Pergamiño Sharrer é un fragmento de pergamiño copiado a finais do século XIII ou comezos do XIV, que contén sete cantigas de amor compostas polo rei de Portugal, don Dinís. Consérvase en Lisboa, no Arquivo Nacional da Torre do Tombo, Fragmentos, caixa 20, n. 2 (Casa Forte).
Historia
O fragmento foi descuberto o 2 de xullo de 1990 por Harvey Leo Sharrer, profesor da Universidade de California, Santa Barbara, no Arquivo Nacional da Torre do Tombo, en Lisboa. O pergamiño formaba parte da encadernación dun libro de rexistros notariais do século XVI.
Constitúe, xunto co Pergamiño Vindel, un dos dous únicos documentos achados de cantigas galaico-portuguesas con notación musical e o único deste tipo con cantigas de amor. É ademais, a fonte manuscrita portuguesa máis antiga de música profana en lingua vernácula que se conservou.
Descrición
O seu tamaño é de 45,6 x 26,8 cm e está escrito polas dúas caras a tres columnas. O texto está manuscrito en letra gótica redonda e cursiva, e a música, en notación pre-franconiana con algúns trazos propios ibéricos. Cando se descubriu, o seu estado de conservación era bastante peor que o do Pergamiño Vindel, e non estaba completa a música de ningunha das sete cantigas que contén. En 1993 foi sometido a un proceso de restauración no cal se perdeu a maior parte da notación musical, que nos é coñecida só polas fotografías feitas denantes da restauración.
Pénsase que podería ser un fragmento pertencente ao cancioneiro "Livro das Trovas de Dom Dinis", que como o seu nome indica, contiña composicións musicais da autoría do rei don Dinís e foi copiado no scriptorium real.
A música
Musicalmente, as cantigas de amor do Pergamiño Sharrer son bastante diferentes ás cantigas de amigo de Martín Codax achadas no Pergamiño Vindel. Conteñen gran cantidade de melismas, cunha media de tres notas por sílaba e unha maior amplitude que as cantigas do Pergamiño Vindel, cun rango próximo á oitava.
A cantigas de amor que contén o pergamiño son as seguintes:
Partido Moderado
Traxectoria
Os moderados ou liberais moderados son a continuación dos doceañistas do Trienio Liberal (opostos aos exaltados ou vinteañistas) que nos últimos anos do reinado de Fernando VII levaron a cabo unha aproximación aos elementos menos absolutistas próximos ao poder. Trala morte do rei, apoiaron a sucesión de Isabel (a filla máis vella do rei, unha nena de tres anos) baixo a rexencia da raíña nai (María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias) e esta sempre procurou mantelos no poder. Do sistema político quedaron afastados os carlistas (partidarios dun absolutismo rigoroso e do Antigo Réxime representado pola sucesión do varón con máis dereito: o infante Carlos María Isidro de Borbón).
O partido créase en 1834, arredor da presidencia de Francisco Martínez de la Rosa, que recolle dende absolutistas que apoiaron a Fernando VII, até carlistas arrepentidos e xente nova da clase media que é rexeitada polos vellos progresistas. Tras uns anos de predominio progresista, ocupou o poder de forma continuada durante a chamada Década moderada (1843-1854) baixo o liderado do xeneral Narváez, e tralo Bienio progresista (1854-1856) volveu ao poder aliado á Unión Liberal. miniatura|Ramón María Narváez. Trala revolución de 1868, e a Constitución de 1869 non obtivo representación nas novas Cortes e perdeu todo o seu poder. Unha vez rematado o sexenio democrático e restaurada a monarquía en 1874, a maior parte dos moderados acabarían entrando no Partido Liberal-Conservador, baixo a dirección de Cánovas del Castillo que artellou manobras para dividilo e absorvelo e converterse no líder do bloque monárquico conservador.
Ideoloxía
As súas ideas principais eran:
Apoios
Durante a súa existencia tivo o apoio do exército (os espadones moderados, como o xeneral Narváez), dunha burguesía enriquecida polas desamortizacións e as novas actividades económicas, dos terratenentes (unha aristocracia tradicional presente nas zonas latifundistas de Andalucía e a Meseta) e dunha parte importante da chamada clase media (a autodenominada "xente de orde") composta por intelectuais de prestixio, altos funcionarios e profesionais.
Economicamente tendían a defender o librecambismo que permitía a exportación dos excedentes agrícolas, o que se favorecía os intereses das súas bases sociais. Electoralmente defendían o sufraxio restrinxido ou sufraxio censitario (que limitaba o censo electoral aos máis ricos, esixindo un determinado nivel de propiedade ou o pagamento dunha certa cantidade de impostos para obte-la condición de elector).
Unha vez derrotado o carlismo, o pacto que supuxo o remate da guerra (abrazo de Bergara) permitiu que algúns dos seus membros máis moderados e condescendentes se incorporaran ao partido. O mesmo ocorreu coa maior parte do clero (moi presente na contorna da raíña) despois do Concordato de 1851, aínda que a corrente denominada neocatólicos (a corrente católica-conservadora do partido moderado) mantívose como unha opción diferenciada e apoiou, en moitas ocasións, a opción carlista.
O Nogueirido, Senra, Ortigueira
O Nogueirido é un lugar da parroquia de Senra no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 318 habitantes (140 homes e 178 mulleres).
A Portela, Mourentán, Arbo
A Portela é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 40 habitantes (19 homes e 21 mulleres).
Paloma Calvo Varela
Paloma Calvo Varela, nada na Coruña o 23 de febreiro de 1986, é unha escritora galega.
Rugby Clube de Oeiras
O Rugby Clube de Oeiras, comunmente coñecido como RCO, é un equipo de rugby portugués da localidade de Oeiras, no Distrito de Lisboa. Actualmente compite no Campionato portugués de rugby 2ª División (a terceira categoría do Campionato Nacional Portugués). O equipo sénior normalmente xoga os seus partidos como local no complexo de rugby do Estádio Nacional (National Stadium). O maior éxito do RCO chegou na tempada 2002-03, cando se proclamaron campións da Segunda División B.
Paloma Calvo Varela
Traxectoria
Pasa os primeiros anos e a mocidade en Arteixo, onde axiña descobre a súa vocación pola literatura. Estuda Xornalismo, e desde 2003 é colaboradora en prensa con artigos de opinión.
Escudo de Cuba
O Escudo de Cuba é o símbolo heráldico do país. Foi creado en 1849 polo poeta Miguel Teurbe Tolón e adoptado con pequenas modificacións o 24 de abril de 1906.
Meloxo, O Grove, O Grove
Meloxo é un lugar da parroquia de San Martiño do Grove no concello pontevedrés do Grove, na Comarca do Salnés. Tiña 282 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos cales 138 eran mulleres e 144 homes, o que representa un descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 297 veciños, e igualar practicamente a poboación que tiña en 2004, cando eran 276 veciños.
Cabana
Unha cabana é unha construción rudimentaria, fundamentalmente de madeira, que serve ou ben para gardar apeiros agrícolas ou como vivenda rústica e pobre, xeralmente cuberta de colmo.
Topónimos
Como topónimo pode referirse a:
Desirée Vila
Desirée Vila Bargiela, a miúdo coñecida como Desi Vila, nada en Gondomar o 15 de xuño de 1998, é unha atleta paralímpica galega.
Traxectoria
Comezou a practicar ximnasia acrobática en 2012 co Club Flic Flac de Vigo. Ese mesmo ano proclamouse campioa de Galicia co seu equipo no Pavillón das Travesas de Vigo e ao ano seguinte quedou subcampioa de Galicia no Pavillón dos Remedios de Ourense. En 2014 volveu ser campioa de Galicia no Complexo Deportivo Oira de Ourense, foi campioa de España no Pavillón das Travesas, finalizou vixésimo sexta no VIII Maia International Acro Cup de Portugal e participou no Campionato do Mundo en París, no que ficou en décimo novena posición na categoría entre 11 e 16 anos.
O 26 de febreiro de 2015, durante un adestramento co seu club, mancouse tras unha caída. Tras un primeiro diagnóstico no Hospital da Nosa Señora de Fátima, foi trasladada ao centro médico O Castro, onde ingresou con fractura de tibia e peroné na perna dereita. O 2 de marzo foi derivada ao Hospital Povisa, pero dada a imposibilidade de recuperar a zona afectada por unha isquemia, o 4 de marzo foille practicada a amputación da perna.
miniatura|Desirée Vila en 2018. O atraso no diagnóstico, por omitir unha serie de probas, xunto con outras demoras posteriores, provocou a celebración dun xuízo que tivo lugar o 16 de xaneiro de 2017. O 16 de marzo do mesmo ano, ditouse sentenza contra o doutor da primeira diagnose, que foi condenado a dous anos de cadea, catro anos de inhabilitación profesional e a unha indemnización de 2 154 684 euros. Porén, en xaneiro de 2019 a Audiencia Provincial de Pontevedra estimou o recurso presentado e rebaixou a pena a unha multa de 9000 euros, á vez que reduciu a contía das indemnizacións.
Trala amputación, Desirée Vila continuou a recuperación na casa, en rehabilitación e en ortopedia. Despois de probar o tenis en cadeira, o baloncesto e a natación, en 2018 comezou a practicar atletismo. No Campionato de España por Clubs de Atletismo Adaptado 2018, celebrado en Fuenlabrada, proclamouse campioa de España nos 100 metros (cunha marca de 20,49) e en salto de lonxitude (cunha marca de 2,94). No Campionato Europeo de Atletismo Paralímpico de Berlín competiu en salto de lonxitude, no que finalizou sexta (2,74), e nos 100 metros, onde foi descualificada na final. Posúe o récord nacional da súa categoría nos 100 metros (20,03) e en salto de lonxitude (2,94).
En xuño de 2018 publicou Lo único incurable son las ganas de vivir, libro autobiográfico no que narra as súas vivencias e como se adaptou á nova situación. Despois de estudar Turismo durante dous anos na Universidade Christ Church de Canterbury (Inglaterra) e en Malta, en setembro de 2018 trasladouse a Madrid, onde estuda Relacións Internacionais na Universidade Rei Xoán Carlos á vez que adestra no Centro de Alto Rendemento, co obxectivo de participar nos Xogos Paralímpicos de Toquio 2020.
Aeroporto de Rodas
O aeroporto internacional de Rodas, Diagoras (IATA: RHO, ICAO: LGRP) é un aeroporto grego situado na parte oeste da illa de Rodas. As súas instalacións atópanse xusto ao norte da vila de Paradisi, a uns 14 km ao suroeste da capital, Rodas. Trátase do cuarto aeroporto máis concorrido de Grecia e no ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 5 007 159 pasaxeiros.
Miguel Veloso
Miguel Luís Pinto Veloso, nado en Coímbra o 11 de maio de 1986, é un futbolista portugués. Xoga de centrocampista e na actualidade xoga polo FK Dynamo Kyiv.
Traxectoria
Formouse nas catgorías inferiores Sport Lisboa e SL Benfica, pero tiña problemas de peso o cal foi motivo de abandono. Despois do Sport Lisboa e Benfica ingresou no CAC onde xogou un ano para despois pasar ao Sporting Clube de Portugal. O club sportinguista cedeuno ao CD Olivais e Moscavide na tempada 2005/06, onde axudou ó club a subir á Liga de Honra. O seu debut foi o 9 de setembro de 2006 contra o Nacional de Madeira
O seu primeiro contrato profesional comezou na tempada 2005/06 e rematou en xaneiro de 2007, renovando por outros 6 anos. Asumiu unha posición de relevancia despois dunha excelente exhibición na vitoria 1-0 do Sporting sobre o Inter de Milán de Luís Figo na Liga de Campións.
O día 30 de xullo de 2010, o Sporting confirmou o traspaso de Miguel Veloso ao Genoa CFC, por un total de 9 millóns de euros e o traspaso de Alberto Zapater.
O 4 de xullo de 2012, o FC Dynamo Kyiv conseguiu a súa contratación, por un prezo en torno aos sete millós de euros, cun contrato de duración de catro tempadas.
Selección portuguesa de fútbol
Miguel Veloso participou no Campionato da Europa de sub-21 en 2007 nos Países Baixos anotando 2 goles, o que non evitou a eliminación da selección portuguesa na fase de grupos.
O 14 de agosto de 2007, Miguel Veloso foi chamado por primeira vez pola Selección absoluta, dirixida por Luiz Felipe Scolari para xogar un encontro contra Armenia.
miniatura Miguel Veloso foi un dos 23 convocados por Luiz Felipe Scolari para a Eurocopa de Fútbol 2008.
Marcou o seu primeiro gol coa Selección contra Malta o 14 de outubro de 2009.
Martín Códax (grupo de música antiga)
miniatura|dereita|Ilustración das [[Cantigas de Santa María, algunhas das cales interpretan o grupo Martín Códax]] Martín Códax é un grupo de música antiga, creado en 1993. O seu repertorio abrangue desde a Idade Media até o Renacemento, centrándose nos séculos XII, XIII e XIV.
Historia
Participando en festivais, concertos e feiras medievais de diversos lugares, entre eles o Auditorio Nacional de Madrid en novembro de 2002, e o Instituto Cervantes de Roma.
Colabora con editoriais galegas na difusión da literatura medieval, destacando a súa participación na edición do libro Martín Códax publicado pola Editorial Galaxia e O viño da Vida pola Edicións Xerais. A súa discografía recolle as manifestacións musicais máis relevantes da Idade Media na Península Ibérica: códices como o Calixtino da catedral de Santiago de Compostela ou o das Huelgas de Burgos, romances de peregrinación, Cantigas de Santa María do rei Afonso X o Sabio, cantigas de amigo do xograr Martín Codax ou cantigas de escarnio de xograis e trobadores do século XIII.
miniatura|esquerda|Outra miniatura das [[Cantigas de Santa María.]] O grupo Martín Códax conta coa colaboración da empresa galega Bodegas Martín Códax de Cambados, comprometida, xunto co grupo, na difusión da poesía medieval galaico-portuguesa. A Radio Galega realizou en decembro do 2001 un programa especial adicado ao grupo Martín Códax emitido en directo dende as Bodegas.
É salientábel o seu disco Por que trobar é cousa en que iaz..., onde se recollen catro composicións do Códice Calixtino, seis do Códice de las Huelgas de Burgos, as sete cantigas de amigo do xogral Martín Codax, e oito cantigas de Cantigas de Santa María. O disco foi gravado na igrexa de Santa María do mosteiro de Aciveiro nalgunhas pezas, e outras nos estudios da Radio Galega.
Cóntigo
Un cóntigo ou contig (termo que se derivou en lingua inglesa de contiguous, 'contiguo') é un conxunto de segmentos de ADN solapados que xuntos representan unha rexión consenso do ADN. Nos proxectos de secuenciación shotgun de xenomas completos "de abaixo a arriba", os cóntigos son datos de secuencias solapadas (lecturas); en proxectos de secuenciación shotgun xerárquica "de arriba a abaixo", os cóntigos son os clons solapados que forman un mapa físico do xenoma que se utilizan para guiar a secuenciación e a ensamblaxe de secuencias. Por tanto, cóntigo (contig) pode referirse tanto ao solapamento dunha secuencia de ADN coma ao solapamento de segmentos físicos (fragmentos) contidos en clons, dependendo do contexto.
Martín Códax (grupo de música antiga)
Instrumentos
Nas súas interpretacións utilizan reproducións de instrumentos medievais (fídulas, organistro, arpas, guitarra mourisca, chirimía, derbuka...), construídos seguindo os modelos que aparecen nas principais fontes iconográficas: Pórtico da Gloria da catedral de Santiago de Compostela, miniaturas das Cantigas de Santa María, así como instrumentos tradicionais:
Cóntigo
Cóntigo de secuencia
Un cóntigo de secuencia é unha secuencia continua (non contigua) resultante da reensamblaxe dos pequenos fragmentos de ADN xerados por estratexias de secuenciación de abaixo a arriba. Este significado de cóntigo é consistente coa definición orixinal que lles deu Rodger Staden (1979). A estratexia de secuenciación do ADN de abaixo a arriba implica romper o ADN xenómico en numerosos pequenos fragmentos, a secuenciación deses fragmentos, a súa reensamblaxe en cóntigos e finalmente a do xenoma completo, polo que se empeza cos fragmentos e se acaba co xenoma completo (de aí o seu nome de secuenciación "de abaixo a arriba" ou "bottom-up"). Como a tecnoloxía actual só permite a secuenciación directa de fragmentos relativamente curtos de ADN (de 300 a 1000 nucleótidos), o ADN xenómico debe ser fragmentado en pequenos fragmentos antes de empezar a secuenciar. Nos proxectos de secuenciación de abaixo a arriba, o ADN amplificado é roto ao azar en fragmentos do tamaño axeitado para a secuenciación. As lecturas de secuencias obtidas seguidamente, que son os datos que conteñen as secuencias dos pequenos fragmentos, almacénanse nunha base de datos. O software de ensamblaxe busca despois nesta base de datos pares de lecturas que se solapan. Ensamblar as lecturas deses pares (incluíndo, por suposto, só unha copia da secuencia idéntica) produce unha lectura contigua máis longa (cóntigo) do ADN secuenciado. Ao repetir este proceso moitas veces, ao primeiro cos pares de bases curtas de lecturas iniciais, pero despois utilizando pares cada vez máis longos que resultan da ensamblaxe dos anteriores, pode determinarse a secuencia de ADN dun cromosoma completo.
Hoxe, é común usar a tecnoloxía de secuenciación de extremos apareados (paired-end sequencing), na que se secuencian ambos os extremos de fragmentos de ADN máis longos de tamaño consistente (sempre igual). Aquí, cóntigo segue referíndose a calquera tramo de datos de secuencia contiguo creado por solapamento de lecturas. Como os fragmentos son de lonxitude coñecida, a distancia entre as dúas lecturas dos extremos de cada fragmento tamén se coñece. Isto dá información adicional sobre a orientación de cóntigos construídos a partir desas lecturas e permite a súa ensamblaxe en andamios (scaffolds). miniatura|As lecturas solapadas de secuenciación de extremos apareados forman cóntigos; os cóntigos e ocos de lonxitude coñecida forman andamios. Os andamios consisten en cóntigos solapados separados por ocos de lonxitude coñecida. As novas restricións en canto ás orientacións dos cóntigos permiten a localización de secuencias altamente repetitivas no xenoma. Se unha lectura dun extremo ten unha secuencia repetitiva, con tal de que o seu par compañeiro estea localizado nun cóntigo, pode coñecerse a súa localización. Os ocos restantes entre os cóntigos no andamio poden despois secuenciarse por diversos métodos, incluíndo a amplificación por PCR seguida de secuenciación (para os ocos máis pequenos) e métodos de clonación de cromosoma artificial bacteriano (BAC) seguidos de secuenciación de ocos maiores.
Cóntigos en cromosomas artificiais bacterianos (BAC)
Os cóntigos poden referirse tamén a clons solapados que forman un mapa físico dun cromosoma cando se usa a estratexia de secuenciación de arriba a abaixo (top-down) ou xerárquica. Neste método de secuenciación, faise un mapado xénico de baixa resolución antes de secuenciar para proporcionar un armazón para guiar a ensamblaxe posterior das lecturas de secuencia do xenoma. Este mapa identifica as posicións relativas e o solapamento dos clons usados para a secuenciación. Os conxuntos de clons solapados que forman un tramo continuo de ADN denomínanse cóntigos; o mínimo número de clons que forman un cóntigo que cobre o cromosoma completo comprende o camiño que se utiliza para a secuenciación. Unha vez que se selecciona este camiño, os seus cromosomas artificiais bacterianos (BACs) compoñentes son rotos en fragmentos máis pequenos e secuenciados. Por tanto, os cóntigos proporcionan o armazón para a secuenciación xerárquica. A ensamblaxe dun mapa de cóntigos implica varios pasos. Primeiro, o ADN é roto en fragmentos máis grandes (de 50 a 200kb), que son clonados en BACs ou PACs para formar unha biblioteca de BACs. Como estes clons deben cubrir o cromosoma (ou xenoma) completo, é teoricamente posible ensamblar un cóntigo de BACs que cobre o cromosoma completo. A realidade, porén, non sempre é ideal. A miúdo permanecen ocos e con frecuencia o primeiro resultado é un andamio (que consta de cóntigos e de ocos) que cobre a rexión do mapa. Os ocos entre os cóntigos poden ser pechados por varios métodos que se indican máis abaixo.
Construción de cóntigos en cromosomas artificiais bacterianos
Os cóntigos de BACs constrúense aliñando rexións de BACs de solapamento coñecido por medio de diversos métodos. Unha estratexia común é usar un mapado do contido de STSs (sequence-tagged sites) para detectar sitios únicos no ADN que son comúns entre BACs. O grao de solapamento é estimado, grosso modo, polo número de marcadores STS que hai en común entre os dous clons, e se hai máis marcadores en común significa un maior solapamento. Como esta estratexia proporciona só unha estimación pouco exacta do solapamento, adoita a utilizarse unha análise de fragmentos de dixestión de restrición, que proporcionan unha medida máis precisa do solapamento dos clons. Nesta estratexia, os clons son tratados cun ou dous encimas de restrición e os fragmentos resultantes son separados por electroforese en xel. Se son dous clons, probablemente terán sitios de restrición en común, e compartirán varios fragmentos. Como o número de fragmentos en común e a lonxitue destes fragmentos é coñecido (a lonxitude xúlgase por comparación cun tamaño estándar), o grao de solapamento pode deducirse cun alto grao de precisión.
Ocos entre cóntigos
A miúdo persisten ocos despois de facer unha construción de cóntigos de BACs inicial. Estes ocos aparecen se a biblioteca de BACs examinada ten unha baixa complexidade, o que significa que non contén un alto número de STSs ou sitios de restrición, ou se certas rexións son menos estables en hóspedes de clonación e, por esa razón, fosen infrarrepresentadas na biblioteca. Se permanecen os ocos entre cóntigos despois de realizado o mapado de puntos de referencia de STS e a pegada dactilar de restrición, pode utilizarse para pechar eses ocos a secuenciación de extremos de cóntigos. Esta estratexia de secuenciación de extremos crea esencialmente un novo STS co cal facer un exame dos outros cóntigos. Alternativamente, a secuencia final dun cóntigo pode utilizarse como cebador para o método do Primer walking ao longo do oco.
Robert Millar
Robert Millar, nado en Glasgow o 13 de setembro de 1958, é un ex-ciclista profesional escocés.
Traxectoria
Dende un principio obtivo salientables posicións en probas de gran prestixio internacional. Así, en 1982 foi segundo no Tour do Porvir e en 1983 foi segundo na Dauphiné Libéré e, debutando no Tour de Francia, gañou unha tirada e quedou terceiro no Gran Premio da Montaña. O ano da súa consagración foi 1984, cando obtivo outra importante vitoria de etapa no Tour, gañou o Gran Premio da Montaña e acabou de cuarto na clasificación xeral, só por detrás de figuras como Laurent Fignon, Bernard Hinault e Greg Lemond.
En 1985, gañou a Volta a Cataluña. Foi o gran dominador da Vuelta Ciclista a España dese ano, pero un inesperado golpe de man dos equipos españois privouno do xersei amarelo na penúltima etapa a prol de Pedro Delgado, quen ata daquela ocupaba a sexta praza da xeral, a moito tempo do escocés. En 1986, volveu á Vuelta a España como un dos grandes favoritos. Gañou a célebre subida aos Lagos de Covadonga. O seu duelo na montaña con Álvaro Pino e Pedro Delgado, foi deixando sen opción a primeiras figuras como Sean Kelly ou Laurent Fignon. A superioridade de Alvaro Pino nas tiradas contra o crono, volveuno deixar en segunda posición. A mesma posición acadou na Volta a Suíza.
Obxecto transneptuniano
miniatura|350px|Ilustración a escala dos maiores obxectos transneptunianos. Un obxecto transneptuniano é calquera obxecto do Sistema Solar que ten unha órbita localizada parcial ou totalmente alén da órbita de Neptuno. Os obxectos transneptunianos adoitan denominarse co acrónimo TNO (do inglés trans neptunian object). Os TNO inclúen, entre outros, os corpos da Nube de Oort e os obxectos do Cinto de Kuiper.
Obxectos transneptunianos notables
En xuño de 2005 o número destes obxectos era superior ao millar, dos cales un centenar posuía unha órbita determinada con precisión, e polo tanto teñen unha numeración definitiva do MPC.