cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reuben Fine
Como psicólogo
Fine continuou xogando esporadicamente ao xadrez ao longo da súa vida (un xogo en 1963 contra Bobby Fischer foi incluído no libro de Fischer My 60 Memorable Games, pero preferiu centrarse en cuestións relativas á psicoloxía. Alguén observou que isto era "unha perda para o xadrez, e no mellor dos casos un empate para a psicoloxía". Fine publicou The History of Psychoanalysis en 1979, que foi seguido por outros libros seus sobre o tema.
Unha das súas crenzas máis interesantes era que a homosexualidade podía ser "curada", e as súas opinións con respecto a isto foron utilizadas en batallas legais que implicaban o tema, incluíndo a disputa lexislativa sobre unións do mesmo sexo en Hawai.
30 anos con A Quenlla. De amor, dor e loita
'30 anos con A Quenlla. De amor, dor e loita' é o undécimo álbum de estudio do grupo galego de folk A Quenlla. Foi publicado o 4 de marzo de 2014, polo selo 2001 Producciones.
Trátase dun dobre CD que conta con letras de Álvaro Cunqueiro, Curros Enríquez, Darío Xohán Cabana, Xesús Rábade, Manuel María, Xosé María Díaz Castro ("Penélope") e os propios Mini e Mero. A produción musical foi realizada por Alfredo Garrido.
O disco gravouse no estudio do Concello de Arzúa entre outubro e decembro de 2013. Foi presentado o 28 de marzo de 2014 cun concerto na Casa do Saber, en Lugo.
Longobardia Minor
Longobardia Minor era o nome que, en época altomedieval, se lle daba aos dominios longobardos da Italia centro-meridional, correspondente aos ducados de Ducado de Spoleto e de Benevento. Tras a conquista do reino longobardo por parte de Carlos Magno, no 774, fica aínda por longo tempo baixo control longobardo.
Territorio
Mentres a Longobardia Maior se fragmentou en numerosos e mutábeis ducados e gastaldatos, a Minor conservou durante toda a duración do reino longobardo (568-774) unha notábel estabilidade institucional, ficando sempre articulada nos dous ducados de Spoleto e de Benevento. constituíronse inmediatamente despois da penetración longobarda na zona, nos anos setenta do século VI, e os primeiros duques foron Faroaldo en Spoleto e Zotto en Benevento. Territorialmente incluíron inicialmente só as áreas interiores, deixando aos bizantinos o control das faixas costeiras; só nun segundo momento (en especial no reinado de Axilulfo, 591-616) as posesións longobardas se estenderon ás costas. Así, vólvese suxeito aos dous ducados a vertente adriática completa comprendida entre os puntos de referencia bizantinos de Ancona, ao norte, e Otranto, ao sur; o xónico e o tirrénico, en cambio, só parcialmente caeron baixo a autoridade do duque de Benevento, que non chega nunca a ocupar estabelmente Nápoles, o Salento e o extremo de Calabria (ao sur de Cosen e Crotona), máis alá que, naturalmente, Roma co seu condado.
No reino longobardo (568-774)
Malia estaren estruturalmente ligados ao reino longobardo de Pavía, os ducados de Spoleto e de Benevento conservaron durante longos períodos unha ampla autonomía (durante o Período dos Duques, entre o 574 e o 584, tamén unha plena independencia) con respecto ao goberno central. Entre os dous, o máis relevante claramente na escena política italiana do tempo foi o de Benevento, que durante longos treitos da súa historia consegue desenvolver un principio de sucesión hereditaria. A submisión ao rei de Pavía era a miúdo só formal, e, é máis, con Grimoaldo (orixinario do Ducado do Friúl pero adoptado polo beneventano Arechis I) un duque de Benevento consegue mesmo impoñer a súa propia persoa como rei de todos os longobardos (662). Se antes del, non sendo episodios esporádicos como o acto de homenaxe de Arechis I a Rotario, a autonomía se mantivera case totalmente, con Grimoaldo a intervención de Pavía sobre os longobardos do sur devén máis incisiva. Non só o rei conservou tamén o título ducal beneventano, senón que impuxo ao seu xenro Transamundo I como duque de Spoleto e creou un novo gastaldato no pouco poboado territorio comprendido entre Sepino, Bovino e Isernia, onde estableceu os búlgaros que desertaran das filas bizantinas para se someteren ao rei longobardo. O mesmo Grimoaldo, porén, conservou no seu testamento a separación entre Pavía e Benevento, deixando os dous tronos a dous fillos seus distintos.
O novo duque de Benevento, Romualdo I, atopouse de repente nunha posición de forza, tanto que Perctarito, o rei desposuído por Grimoaldo e que agora volvía ao trono, debíase rebaixar a pactar con el, recoñecendo a súa autonomía. A distancia de Spoleto e Benevento da Longobardia Maior creceu durante os enfrontados reinados de Perctarito e Cuniperto e chegou ao máximo nos primeiros anos do século VIII, cando golpes de Estado, usurpacións e guerras civís atormentaron o reino longobardo. A subida ao trono de Liutprando (712), porén, significou unha clara inversión de tendencia: o máis poderoso dos soberanos longobardos dá restituído estabelmente os ducados de Spoleto e de Benevento baixo o seu control, for obtendo coas armas a submisión dos respectivos duques, for substituíndoos con homes que lle eran fieis.
Os últimos anos do reino longobardo, desde morte de Liutprando (744) ata a invasión dos francos (774), foron tamén nos que o control dos reis sobre todo o territorio sometido foi máis efectivo. Tras a deposición de Ratchis, que tivo que se rebaixar a pactar coa corrente máis autonomista dos duques, o reinado dos seus sucesores Aistolfo e Desiderio significaron non só a reafirmación do poder real, senón tamén a reanudación dunha ofensiva militar sobre territorios non sometidos aínda; só a intervención dos francos de Carlos Magno, chamado polo papa, impediu aos dous soberanos chegaren á completa unificación de Italia. A Longobardia Minor foi en todo caso amplamente reconducida ao poder central, mesmo a través das temporais supresións das sedes ducais e a administración directa de Spoleto por parte dos dous reis (Aistolfo no 751-756, Desiderio no 758-759). As expansións territoriais destes anos, mesmo aquelas en áreas próximas ao territorio dos ducados (Perugia, a Pentápole, diversas fortalezas do Ducado romano) non se integraron na estrutura dos ducados longobardos, senón que ficaron suxeitas directamente á autoridade dos reis.
As cada vez máis pesadas intervencións francas en Italia estableceron unha nova situación, que implicou tamén aos ducados meridionais. Poñéndose de acordo co papa Estevo III, no 754, Pipino o Breve proxectou asignar ao pontífice, en caso dunha súa vitoria sobre Aistolfo, toda a Italia centro-meridional, incluíndo non só os antigos dominios bizantinos, senón tamén os ducados de Tuscia, Spoleto e Benevento. O plano fallou xa que Aistolfo, malia ser vencido en dúas ocasións (754 e 756), consegue non renderse completamente a Pipino. O reino longobardo cae definitivamente no 774, por obra de Carlos Magno.
Do 774 á chegada dos Normandos
Á caída de Desiderio a mans de Carlos Magno, no 774, tamén o Ducado de Spoleto cae inmediatamente en mans francas. Non se coñece o destino do último duque longobardo, Hildeprando; a entidade estatal sobreviviu aínda durante séculos, pero o trono ducal volveuse exclusivo de estirpes francas. O ducado entrou progresivamente cada vez máis na órbita do Estado Pontificio, do cal entrou definitivamente a formar parte no 1230.
No mesmo 774, en cambio, o duque de Benevento Arechis II proxectou un golpe de man para se apoderar do título real, do cal se apoderara o mesmo Carlos Magno (proclamárase Gratia Dei rex Francorum et Langobardorum). A idea, porén, non tomou corpo, a causa dos riscos de volta pola parte dos francos que Arechis non tería podido fortalecer. Como parcial recompensa, sempre no 774, obtén de Desiderio a promoción do propio dominio da ducado a principado. A renuncia ao trono de Pavía non evitou en calquera caso unha intervención franca na Longobardia Minor: Carlos Magno cerca Salerno (787), obrigando a Benevento a facer acto de submisión. O reino de Arechis distinguise polo fervor urbanístico da capital, chamada Ticinum geminum ("Pavía xemelga"): o duque expandiu a vella cidade romana e erixiu un novo palacio real (o Castelo de Arechis), que incluíu a basílica de Santa Sofia.
No 787 o novo príncipe Grimoaldo III, apenas sucedeu pai Arechis, rexeitou e matou en batalla ao fillo de Desiderio, Adelchis, que desembarcara en Calabria co obxectivo de reconquistar o reino perdido. As relacións cos francos, naquelas fases convulsas, foron mutábeis: se algúns continxentes transalpinos ofreceran axuda a Grimoaldo na loita contra Adelchis, o compromiso do principado ao sur deu a oportunidade de varios ataques conducidos ao norte. A cidade de Chieti rematou así anexionada ao ducado de Spoleto, xa estabelmente en mans francas. A submisión ao imperio franco devén co tempo cada vez máis formal soamente, ao mesmo paso có progresivo debilitamento do poder central cos sucesores de Carlos Magno.
A decadencia do Principado de Benevento acelerouse ao inicio do século XI: no 1022 o emperador Henrique II conquistou a capital, malia que tivo que facer un precipitado regreso a Alemaña. Pouco despois a chegada dos normandos sancionou o fin do ducado: Robert Guiscard conquistou Benevento no 1053 e declarou o seu sometemento ao Estado Pontificio. O pontífice nomeou algúns príncipes para os seus súbditos, ata a supresión definitiva do ducado no 1081.
O Principado de Salerno conservou máis tempo un papel maiormente activo. Guaimaro IV, príncipe do 1027 ao 1052, expandiu notabelmente os confíns do principado, que chegou a incluír Amalfi, Sorrento, Gaeta e gran parte de Puglia e Calabria. Logo, porén, tamén Salerno debeu enfrontarse cos normandos, que con Robert Guiscard asediaron a capital no 1076. Tomada converteuse no 1078 en sede dos dominios normandos; o último duque longobardo, Xisulfo II, colleu o camiño do exilio.
Arte
miniatura|200px|Benevento, igrexa de Santa Sofia, Annuncio a Zaccaria (detalle), fresco de fin do século VIII-inicio do século IX Algúns extraordinarios testemuños de pintura atópanse nalgúns mosteiros da Longobardia Minor, en particular nas actuais Molise, Campania e Puglia. Estes testemuños dátanse sobre todo entre o fin do século VIII e o IX. Entre os centros monásticos máis importantes estaban o Santuario de Monte Sant'Arcangelo no Monte Gargano (fundado no século VI), a poderosa abadía de Montecassino (fundada no 529 e moi activa no período do abade longobardo Xisulfo, 797-817), San Vincenzo al Volturno (fundado a finais do século VIII).
Na cripta de San Vincenzo conservouse un importante ciclo de pinturas do tempo do abade Epifanio (797-817), cun estilo ligado á coeva escola de miniatura beneventana, con cores luminosas e ricos en iluminacións, con deseño bastante áxil.
Outros exemplos de pintura na área beneventana atópanse na igrexa de san Biagio en Castellammare de Stabia, na igrexa dos Santos Rufo e Carponio en Capua e na Gruta de San Michele en Olevano sul Tusciano, pero os restos máis importantes atópanse na igrexa de Santa Sofia en Benevento, fundada no 760 por Arechis II. Caracterizada por unha planta central, cunha orixinal estrutura con nichos estrelados, posúe tres ábsidas e notábeis restos de frescos nos muros.
Trofeo Concepción Arenal 2011
A 52.º edición do Trofeo Concepción Arenal celebrouse en Ferrol o 10 de agosto de 2011 a partido único. O campión foi o Deportivo da Coruña.
Castle
Castle é unha serie de televisión estadounidense protagonizada polos canadenses Nathan Fillion e Stana Katić. É emitida orixinalmente pola ABC, a estrea da serie foi o 9 de marzo de 2009. En España estreouse o 29 de xuño de 2009 e emítese en Cuatro, AXN e Divinity.
Juan de Orduña
Juan de Orduña, nado en Madrid o 27 de decembro de 1900 e finado na mesma cidade o 3 de febreiro de 1974, foi un actor e director de cine español.
Castle
Sinopse
Cando o escritor de novelas de misterio Richard Castle (Nathan Fillion) queda sen inspiración, esta parece volver a chamar á porta cando un presunto asasino en serie imita os asasinatos das súas novelas. Colaborando neste primeiro caso coa detective Kate Beckett (Stana Katić), atopa en ela a inspiración para un novo libro e decide acompañala nos novos casos aínda que Kate Beckett vai obrigada nos seus primeiros casos polo capitán Roy Montgomery (Ruben Santiago-Hudson). A trama xira en torno aos distintos casos que van resolvendo. Estes casos serven da inspiración a Castle, quen escribe moitos libros e se converte nun escritor de fama mundial.
Provincia de Huesca
Huesca (en aragónes e cooficial: Uesca ; en catalán: Osca) é unha provincia do norte de España, na parte norte da comunidade autónoma de Aragón. Limita coas provincias de Lleida, Zaragoza e Navarra, e tamén con Francia (cos departamentos Pireneos Atlánticos, Altos Pireneos e Alto Garona).
Juan de Orduña
Traxectoria
Nado nunha familia de aristócratas cursa estudos de dereito. A súa carreira artística como actor comezou nos anos vinte, incorporándose á Compañía de teatro de Emilio Thuiller. En anos sucesivos intervén en numerosos títulos mudos. A partir da chegada do cine sonoro, a súa presenza ante a cámara espáciase, se ben aínda participaría en películas con certo renome como Nobleza baturra (1935), de Florián Rey.
Castle
Crítica
En marzo de 2012, a serie obtiña en Metacitic unha puntuación de 53 puntos sobre 100 baseada en 22 análises da crítica especializada; mentres, a do pública, baseada en 180 valoracións, dáballe unha puntuación global de 9,3 sobre 10. En IMDb a serie obtén unha puntuación do público de 8,3 sobre 10 baseada na votación de cerca de 22.000 usuarios.
Provincia de Huesca
A súa superficie é de 15.626 km². A súa poboación é 228.566 hab. (2010), e a súa densidade de poboación é 14,62 habitantes/km². Está formada por 202 concellos. A súa capital é a cidade de Huesca, onde vive cerca dunha cuarta parte da poboación. Nesta provincia encóntrase o Parque nacional de Ordesa e Monte Perdido.
Castle
Crítica
Ata esa data, obtivo 14 nomeamentos en diferentes premios e categorías gañado. Destacou en 4 nomeamentos aos Emmys (Primetime). Ademais, tivo 5 nomeamentos aos People's Choice Awards, gañou tres anos consecutivos ao premio de Mellor drama criminal en televisión.
Juan de Orduña
Traxectoria
Na primeira metade dos anos corenta consolídase como un máis que correcto director de comedias ao gusto da época, como Tuvo la culpa Adán (1944) ou Ella, él y sus millones (1944).
A estética ampulosa e o gusto pola interpretación grandilocuente da Historia de España dos primeiros anos do franquismo, pronto se apoderan do espírito do cine da época e pasan a determinar, en boa medida, o perfil das películas de Orduña. Así, especialízase en dramas históricos que exaltan os valores patrióticos da España imperial, e que desfrutan do favor do público. Nesa época filma Locura de amor (1948), Agustina de Aragón (1950) -ámbalas dúas con Aurora Bautista-, La leona de Castilla (1951) ou Alba de América (1951).
A evolución nos gustos do público levaríao ao longo dos cincuenta a un novo xiro na temática do seu cine, e cerra a década rodando El último cuplé (1957), exitoso vehículo para o lucimento de Sara Montiel.
Os seus últimos anos adicounos a filmar zarzuelas, un xénero que viviu un certo rexurdimento durante os anos sesenta.
Provincia de Huesca
Comarcas
dereita|250px
Bjørn Dæhlie
Bjørn Erlend Dæhlie, nado en Elverum o 19 de xuño de 1967, é un esquiador de fondo retirado e empresario noruegués. Entre 1992 e 1999 gañou a Copa Mundial Nórdica en seis ocasións, finalizando en segundo posto en 1994 e 1998. Dæhlie gañou un total de 29 medallas olímpicos e eno Campionato Mundial entre 1991 e 1999, que o converten no esquiador de fondo máis laureado da historia.
Comezou a practicar distintos deportes dende pequeno, inclinándose profesionalmente polo esquí por suxestión dun adestrador, a pesar de que desexaba ser xogador de fútbol. A súa primeira aparición olímpica foi nos Xogos Olímpicos de Calgary (1988) como parte do equipo noruegués, onde finalmente non disputou ningún evento, aínda que si lle serviu para dar os primeiros pasos no deporte profesional. Debutou no Campionato Mundial o ano seguinte. As súas primeiras medallas obtívoas nos Xogos Olímpicos de Albertville (1992), con tres ouros.
Gyula Cseszneky
Conde Gyula István Cseszneky de Milvány et Csesznek, nado en Nagymajor (Hungría) en 1914 e finado no Brasil despois de 1956, foi un poeta, tradutor, militar e espía húngaro que participou na reanexión de Transilvania do Norte por Hungría, tivo o cargo de axudante do campo do rei croata Tomislav II e o do gran voivoda macedonio. Tamén foi involucrado en diferentes conspiracións antinazis e xogou un papel importante no rescate dos xudeus perseguidos.
Traxectoria
Cseszneky foi o fillo dun nobre empobrecido e da herdeira dun comerciante acomodado. Cursó os seus estudos en Hungría e Italia.
En 1940, despois do Segundo arbitraje de Viena participou na reanexión de Transilvania do Norte, e debido ao seu heroísmo excepcional demostrado durante a marcha, Miklós Horthy, Rexente de Hungría conferiulle o título "vitéz".
The Wombats
The Wombats é unha banda rock de Liverpool, Inglaterra, de xénero indie, composta por Matthew Murphy (voz principal, guitarra, teclado), Dan Haggis (batería e coros) e Tord Øverland-Knudsen (de orixe norueguesa, baixo e coros), que se coñeceron no 2003 no LIPA (Liverpool Institute for Performing Arts).
Gyula Cseszneky
Traxectoria
O Conde Cseszneky só foi un gobernador nominal e intentou conseguir contactos cos gobernos aliados. En setembro de 1943, como Alemaña nazi encargouse do exército italiano, obrigóuselle renunciar e foi arrestado pola Gestapo. Conseguiu fuxirse a Hungría onde serviu como contacto entre o goberno de Miklós Kállay e os participantes do golpe antinazi croata Lorković-Vokić.
Durante a ocupación alemá de Hungría colaborou con Ángel Sanz Briz e Giorgio Perlasca no rescate dos xudeus perseguidos.
Logo da guerra, se emigró con Aimone de Aosta a Arxentina e despois morreu no Brasil.
A compañía clandestina de contrapublicidade
A compañía clandestina de contrapublicidade é unha novela escrita por Marilar Aleixandre publicada por primeira vez no 1998. Recibiu o IV Premio Álvaro Cunqueiro de narrativa.
Argumento
Na cidade de Vigo comezan a aparecer carteis contrapublicitarios que atacan a empresas. Os obxectivos destes ataques son empresas que abusan do seu monopolio. Ao inicio as mensaxes non son rubricadas, como é a dirixida contra a empresa do metro, que nese momento receitaba non darlle esmolas aos mendigos para que non aumentasen, ou os carteis que apareceron chamándolle ladróns aos bancos, mais nas seguintes campañas o asinante dos carteis era a Kompañía Klandestina de Kontrapublicidade.
O xornal O Eco encárgalle a investigación da Kompañía Klandestina a Seoane e o Guti (Roberto Gutiérrez), unha bolseira e un veterano xornalista, que van enfiando a historia. O Guti, cando estaba pescudando pola noite entre os bares para ver se atopa alguén que saiba algo da Kompañía, é atropelado por un taxi, caéndolle o peso da investigación xornalística a Seoane. Ela diríxese soa cara ao Porto para reunirse cun amigo do Guti que lle axudará á buscar quen imprime os carteis, mais só consegue volver cun nome, Chano Loíño, que razoando deducen que pode referirse a Lon Chaney, un famoso actor de cine de terror. Así pois, acaban indo ao ciclo de cine de terror que fan os xoves na Escola de Industriais.
Mentres tanto a Kompañía Klandestina de Kontrapublicidade non para a súa actividade, atacan unha empresa de automóbiles, cuxos produtos duran moi pouco, van contra Renfe, Telefónica, a eléctrica Enosa...
Tamén "baixo a superficie" seguen pasando cousas. O que está baixo a superficie é o mundo dos sencasa, dos drogadictos e das putas, de xente que tampouco quere irse de alí, como o Mareante, Melanie, o Rei dos Ratos.
Seoane vai o seu día ao ciclo de cine de terror, e acaba coñecendo alí a un rapaz polo que acaba perdendo a cabeza, Bruno. Bruno é fillo de Ricardo Saavedra Míguez, un ex-empresario que estivera no medio do calote do aceite vinte anos antes, a empresa conserveira Patela en vez de empregar aceite de oliva, utilizaba aceite industrial, causando varios mortos ao final.
E así, nesta, a Kompañía Klandestina comeza a atacar ás conserveiras, con lemas como "Que bonito sería... que fose bonito", e acaba saíndo a luz que a conservas Andrade cometía varias ilegalidades que a Kompañía anunciaba. Esta é a mecha que fai estoupar o sarillo, e Ricardo Saavedra acaba morrendo tras recibir un disparo cando, presuntamente, lle estaba roubando na casa.
Lanzós
O topónimo galego Lanzós pode referirse a:
Edgar Allan Poe
Edgar Allan Poe, nado como Edgar Poe o 19 de xaneiro de 1809 en Boston e finado o 7 de outubro de 1849 en Baltimore, foi un novelista, ensaísta, editor e crítico literario estadounidense, coñecido pola súa poesía e as súas historias curtas, en particular os seus contos de misterio e terror. Está amplamente considerado unha das figuras principais do romanticismo escuro nos Estados Unidos e na literatura estadounidense no seu conxunto, e foi un dos primeiros escritores de historias curtas do seu país. Poe considérase xeralmente o inventor do xénero de ficción de detectives e acredítaselle unha contribución ó xénero emerxente da ciencia ficción. Foi o primeiro escritor estadounidense con certa fama en tentar gañarse a vida só coa escritura, pasando por mor disto diversas dificultades económicas na súa vida e carreira profesional.
Formación e primeira publicación
Os seus pais foron David e Elizabeth Arnold Poe, mais o seu pai abandonounos ó pouco de nacer Edgar. A súa nai morreu en Richmond en 1811. Edgar foi acollido entón por Frances Allan e John Allan. Este nunca adoptou legalmente a Poe, mais si lle deu o seu apelido. As tensións desenvolvéronse posteriormente polas disputas entre John Allan e Edgar por mor das débedas deste último, incluíndo as provocadas polas apostas e os custos da súa educación secundaria. Poe asistíu á Universidade de Virxinia durante un semestre, pero deixou os estudos por falta de cartos. Mantivo un litixio con Allan sobre os cartos para a súa educación e finalmente alistouse no exército en 1827 baixo un nome falso. Foi neste tempo cando comezou a súa carreira literaria, se ben de forma humilde, coa colección anónima Tamerlane and Other Poems, acreditada a "un bostoniano". Coa morte de Frances Allan en 1829, Poe e John Allan reconciliáronse de forma temporal. Poe suspendeu as probas para oficial cadete en West Point, declarando o seu firme desexo de ser poeta e escritor, e finalmente puxo fin á súa relación familiar con John Allan.
Revistas e relatos curtos
En 1831 volve a Baltimore, á casa da súa tía María Clemn. Ese ano desátase a peste en Baltimore. Esta inspiroulle The King Pest (1834) e A Máscara da Morte Bermella (1842). En 1836 casou coa súa curmá Virginia Eliza Clemm Poe, de trece anos de idade (el tiña vinte e sete), en segredo. En 1837 trasladouse a Nova York e publicou As aventuras de Arthur Gordon Pym. En 1838 trasladouse a Filadelfia, onde traballou coma axudante de edición na revista Burton's Gentleman's. En 1840 a editorial Lea & Blanchard publica 25 relatos en dous volumes: Tales of the Grotesque and Arabesque. Deixa Burton's Gentleman's e comeza a tentar lanzar a súa propia revista crítica independente. Logo do primeiro fracaso nesa tentativa, entra en Grahan's Magazine.
Éxito
Foi entre os anos 1842-1847 en Nova York cando acadou o seu maior éxito, en particular logo de que o New York Times publicase o seu máis célebre poema: "O corvo". Chega a facerse co Broadway Journal como editor e propietario. En 1847 morre Virxinia, de Eureka'', un poema en prosa sobre a creación e a evolución do Universo.
Obra
Entre as súas obras máis célebres cóntanse:
Fernandelo, Dordaño, Oza-Cesuras
Fernandelo é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Burgenland
miniatura|dereita|150px dereita|250px
Burgenland (húngaro Várvidék, Őrvidék ou Felsőőrvidék, croata Gradišće, esloveno Gradiščansko) é o estado austríaco menos poboado (O estado posuía unha poboación de 277.569 habitantes no censo do 2001) e situado máis o leste de Austria. O estado está composto por dous ¨Statutarstadt¨ (vilas autónomas) e 7 distritos con 171 concellos. O estado ten 166 km de longo e chega ós 5 km de estreito. A súa capital é Eisenstadt.
Holly Near
Holly Near, nada en Ukiah, California o 6 de xuño de 1949, é unha cantautora, actriz e activista estadounidense.
Traxectoria
Logo de iniciar a súa educación secundaria en 1963, Holly Near uniuse á agrupación Freedom Singers, unha banda de música folk. En 1968 uniuse ó programa de artes teatrais da Universidade de California; ese ano asistiu á súa primeira protesta en contra da guerra de Vietnam.
Xirivella
Xirivella (en valenciano e oficialmente Xirivella) é un concello da Comunidade Valenciana. Pertence á provincia de Valencia e está situado na área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Oest. Ten 30.633 habitantes (INE 2008).
Holly Near
Traxectoria
miniatura|Holly Near nunha marcha polos dereitos da muller no ano 2004. A súa carreira profesional iniciou en 1969 cunha participación na serie de televisión The Mod Squad, seguida de aparicións noutras series como Room 222, All in the Family e The Partridge Family. Fixo papeis en filmes como Slaughterhouse-Five e Minnie and Moskowitz e obtivo un papel importante en Dogfight de 1991.
Xirivella
Xeografía
Xirivella sitúase na Horta de Valencia, ao oeste da capital. O termo municipal de Xirivella limita coas localidades de Alaquàs, Aldaia, Quart de Poblet, Mislata, Picanya e a Cap i Casal, todas elas da provincia de Valencia.
O clima é clima mediterráneo. A súa situación na chaira de Quart fai que posúa un relevo plano e moi apto para a agricultura. Orixinariamente o río Turia non bañaba o seu termo municipal e a súa horta era bañada pola canle de rega de Faitanar, a cal continua en funcionamento. Trala riada de 1957, modificouse a canle do río Turia e construíuse a nova canle mediante o proxecto "Plan Sud". A partir de entón, Xirivella viu dividido o seu territorio en dúas partes: unha pegada a Valencia capital, ao leste, e o groso do termo municipal, ao oeste.
Holly Near
Traxectoria
Formou parte brevemente do grupo de comedia musical "First National Nothing", aparecendo no álbum If You Sit Real Still and Hold My Hand, You Will Hear Absolutely Nothing (Columbia Records).
En 1970, Near participou no recoñecido musical Hair. En 1971 uniuse á xira Free The Army, un evento organizado polo activista anti-bélico Fred Gardner e polos actores Jane Fonda e Donald Sutherland. En 1972 fundou un selo discográfico independente chamado Redwood Records.
Licinio
Claudio Valerio Liciniano Licinio, emperador romano, naceu na Dacia entre os anos 263 o 265, sendo a súa familia de orixe labrega.
Traxectoria
Toda a súa educación foi militar e salientou na loita contra os persas, e toda a súa carreira estivo unida a Galerio, amigo persoal.
Coa morte de Constancio Cloro e a proclamación polas tropas do seu fillo Constantino como emperador, e a proclamación de Maxencio no canto do seu pai Maximiano, quen tería que abdicar. Pero este negouse, de xeito que nun mesmo intre había sete altos maxistrados, entre augustos e césares, para o goberno do Imperio, cadaquén sen recoñecer o seu contrario. Esta situación estaba a piques de malograr toda a obra de Diocleciano e a súa tetrarquía. Para iso Galerio, como emperador decano e garante do sistema, convocou o cumio de Carnuntun no 308. Mais nesa reunión non se acordou unha solución definitiva, senón que se nomeou a Constantino e Maxencio para a parte occidental do Imperio, mentres que para o Oriente subiu a emperador Licinio e mais Maximino Daia, sobriño de Galerio.
As loitas entre os distintos augustus e césares foi xa inmediata para facerse co poder. En Occidente, Constantino venceu a Maxencio na batalla da Ponte Milvio no ano 312.
Pola súa parte, Licinio, quen fora nomeado augustus sen pasar previamente polo título de césar, non era moi ben aceptado, e dende o goberno da Pannonia, Ilyria e Rethia asociouse a Constantino para que fose el quen acabara con Maxencio e conquistara Italia, tal e como se lembrara na xuntanza de Carnutum onde Maxencio foi declarado inimigo publico, a pesar de recoñecer os seus dereitos ao trono. Casou coa irmá de Constantino, Constancia e xuntos publicaron o famoso Edicto de Milán (Mediolalum), onde se daba liberdade relixiosa e se devolvían os bens á Igrexa Católica, e que na práctica veu ser o recoñecemento do cristianismo no imperio, non a relixión oficial.
No ano 311 morre Galerio e Maximino II Daza e mais Licinio atopáronse no Bósforo para se repartir os territorios de Galerio. Mais esta división, coa morte de Maxencio en Occidente, levou o enfrontamento no Oriente, sendo as tropas de Maximino Daia derrotadas dende Byzantium a Tarsus no ano 313, e Maximino morreu entre tormentos. Licinio quedara encargado dos fillos de Galerio e mais a súa esposa, pero o trato que lles deu obrigounos a fuxir á corte de Maximino Daza, quen unha vez derrotado, quedaron nunha total indefensión, e foron capturados e mortos en Tesalónica, quedando deste xeito Licinio coma único emperador en Oriente, do mesmo xeito que Constantino o era en Occidente.
Mais a partir do ano 320 comezaron a percibirse as diferenzas entre eles, que se manifestaron entre outros aspectos no tratamento que se lle deu ao problema cristián, xa que mentres en occidente os cristiáns alcanzaran postos relevantes na Administración, en oriente continuaban a ser perseguidos e reprimidos a pesar da grande influencia que conquistara a Igrexa de Alexandria. A presión que se fixo sobre Constantino para rematar con este estado de cousas foi moi grande, mais tivo que deixalo temporalmente debido á ameaza dos bárbaros na fronteira danubiana. Constantino derrotou os bárbaros na Panonia e na Tracia e amosou a Licinio o poder militar do emperador de Occidente e o levou a aceptar o nomeamento dos seus respectivos fillos Crispo por Constantino e Liciniano por parte de Licinio coma césares.
Dado que a principal fonte histórica para o coñecemento deste episodio, a Vida de Constantino de Eusebio de Cesarea, é moi tendenciosa, os motivos concretos da disputa son obxecto de controversia. No relato de Eusebio, Licinio perseguía o culto cristián na parte do imperio baixo o seu mando por envexa de Constantino, aclamado na parte occidental. Por medo de Constantino, Licinio non se atrevía a desatar unha persecución como a dos tempos de Diocleciano, senón que entorpecía o culto impedindo que os bispos celebrasen sínodos ou que homes e mulleres se reunisen para celebrar a eucaristía ou recibir leccións de doutrina cristiá.
A dicir da historiografía as acusacións de Eusebio deben entenderse como un intento de xustificar a liorta entre Licinio e Constantino. Licinio, involucrado nos graves problemas da Igrexa de Oriente, en especial o conflito desatado arredor da herexía ariana, veríase incapaz de poñer paz entre as distintas correntes da Igrexa. Constantino aproveitaría a discordia para acabar co seu colega e poñer a fin definitiva á tetrarquía, instaurada por Diocleciano trinta anos antes.
Trala derrota, seguramente se lle perdoou a vida a Licinio por intervención da súa esposa Constancia, irmá de Constantino. Licinio foi posto baixo arresto en Tesalónica, onde continuou a intrigar contra Constantino. Por orde do emperador foi axustizado na primavera do ano 325.
Remata deste xeito o goberno de Diocleciano e un só emperador volve a mandar en toda a extensión do Imperio. Corenta anos de tetrarquía o Imperio Colexiado quedaran atrás para sempre.
Carolina del Olmo
Carolina del Olmo, nada en Madrid en 1974 é unha filósofa española.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía pola Universidade Complutense de Madrid. É directora de publicacións do Círculo de Bellas Artes de Madrid e da revista Minerva. É unha pensadora feminista sobre temas de crianza e conciliación familiar, e crítica con este último concepto.
Xàbia
Xàbia (en valenciano: Xàbia, en castelán: Jávea, as dúas denominacións cooficiais) é un concello do País Valenciano, situado na costa norte da provincia de Alacant, na comarca da Marina Alta. Conta cunha poboación de máis de 34.000 habitantes (INE 2008), dos cales un 53,1% é da inmigración.
Xeografía
Situado no norte da provincia, atópase xusto na punta máis entrante no mar da costa leste. Atópase a uns 90 km de Eivissa, sendo posíbel nos días claros, visualizar o perfil da illa dende os dous cabos importantes do lugar.
Orografía
O Montgó é o cume máis destacábel e visual da comarca, cos seus máis de 750 m de alzada, serve moitas veces de parapeto das borrascas que veñen do Norte colaborando en gran medida do mantemento do microclima local. Están o cabo de Sant Antoni (ao norte) e o Cabo Prim entre os cales fórmase a baía de Xàbia.
O cabo máis importante xeograficamente é o Cabo da Neu, que representa a parte que máis penetra no mar desta parte da península. Os outros cabos menores son o Cabo Negre e Sant Martí. Hai dúas illas pequenas: a do Portitxol, fronte á praia da "Barraca" e a do "Descobridor", fronte á praia nudista de Ambolo, illa dada en honor dun xabienco, que segundo se conta, estivo na expedición de Colón no descubrimento de América.
Existe un río que cruza do oeste ao leste da comarca chamado Gorgos, é un río de evacuación de auga cando chove, xa que durante case todo o ano atópase seco. A diferenza de localidades próximas como Dénia ou Oliva, Xàbia posúe unha orografía variada, dende un val entre o Montgó e os contrafortes do cabo a Nave e o Puig de Benitatxell, á planicie baixa do "Plá do Saladar" e a alta planicie de "Lles plans" (cabo de Sant Antoni), praias, calas, montaña etc.
Idiomas
Son linguas oficiais o valenciano e o castelán, sendo o primeiro moi estendido entre a poboación natural do lugar. O inglés é a lingua estranxeira máis falada, xa que Xàbia conta cunha poboación duns 6.000 ingleses residentes ao ano, a máis elevada do País Valenciano. O alemán ocupa o segundo posto de lingua estranxeira (uns 2.000 residentes), moi por diante do neerlandés e do francés, italiano, ruso etc. Hai unhas 85 nacionalidades con representantes vivindo en Xàbia. miniatura|dereita|290px|Xàbia dende o Cabo de Sant Antoni
Clima
Segundo un estudo científico realizado polos anos 90, considerouse a Xàbia como o segundo mellor microclima mundial, tras Río de Xaneiro e é que se pode gozar dunha boa temperatura todo o ano cunha media que oscila dos 18 °C aos 24 °C. Xàbia é un lugar escollido polos xubilados estranxeiros para pasar o resto da súa vida. A cor verde é o que predomina na paisaxe, aínda que non chove con moita frecuencia si posúe Xàbia moita auga no seu subsolo (unha posíbel orixe do seu nome sería do árabe Xábiga, que quere dicir algo así como "pozo ou alxibe", da cantidade destes elementos que poboaba o lugar).
A todo isto, existe un río subterráneo, chamado "Moraig" que provén das montañas internas de Pedreguer, onde se pode ver o seu nacemento dentro da cova da Caveira en Benidoleig. As choivas preséntanse co réxime de precipitación mediterráneo, é dicir de moi intensas precipitacións en moi pouco tempo, sendo os meses de setembro-outubro-novembro os de máis choiva. Estas precipitacións típicas do mediterráneo chámanse "gota fría" nesta zona.
Localidades limítrofes
Ao norte limita con Dénia pola que está separada polo macizo que forma o Montgó. Ao leste está totalmente limitado polo mar Mediterráneo, mentres que ao sur e ao suroeste limita cos municipios de Benitatxell e Teulada. Ao oeste con Jesús Pobre, pedanía de Dénia e con Dénia.
Demografía
Conta cunha poboación de 34.750 habitantes (INE 2008), dos cales un 53,1% é da inmigración. A maior parte dos proveñen doutros países da Unión Europea (11.894 censados, o 39,7% do censo), principalmente británicos (6.833 censados, o 24,6% do censo) e alemáns (1.959 censados, o 6,5% do censo).
Economía
Aínda que a principios do século XX, Xàbia posuía unha economía baseada na agricultura e pesca, foi transformada a finais de devandito século a unha economía totalmente turística, debido ás favorábeis condicións coas que conta para o turismo de sol e praia característico da zona mediterránea.
Vicente Alsina Selisis
Vicente Ramón Alsina Selisis, nado na Coruña o 27 de outubro de 1794 e finado na mesma cidade en 1862, foi un político galego.
Traxectoria
Era fillo de Antonio Alsina, comerciante nacido na vila catalá de Arenys de Mar, e Juana Selises.
Durante a Guerra da Independencia española incorporouse ó exército como cadete, intervindo nalgunhas operacións nas que foi ferido. Licenciouse en 1813 co grado de subtenente. De volta na Coruña, participou de forma activa no alzamento liberal de 1820.
En 1823 participou na defensa da Coruña contra a invasión francesa, polo que máis tarde foi apresado. Participou nas corporacións municipais de 1833 e 1835 e foi alcalde desta cidade entre 1838 e 1839, cargo do que foi deposto como consecuencia da orde gobernativa que provocou o arresto de todos os progresistas de España.
En 1840 participou no pronunciamento que se produciu, intervindo na Xunta Gobernativa da Coruña. Entre 1840 e 1843 volveu ser elixido deputado a Cortes, repetindo en 1853. Foi nomeado comandante da Milicia Nacional en 1841.
En 1854 foi de novo nomeado alcalde da Coruña, cargo que deixou oito meses máis tarde para ir a Madrid como deputado a Cortes. Foi nomeado presidente da Deputación da Coruña o 24 de xuño de 1854, e foi cónsul de España en Xibraltar entre 1854 e 1856.
Campaspero
Campaspero é un municipio da provincia de Valladolid, na comunidade autónoma de Castela e León. A súa poboación é de 1.406 persoas segundo o Padrón municipal do 2007.
Ofelia Rey Recimil
Ofelia Rey Recimil, nada en Piñeiro (Silleda) en 1973, é técnica agraria (criadora de gando porcino) e unha política galega.
Traxectoria
Elixida concelleira nas listas do PSdeG nas eleccións municipais de 2007 en marzo de 2009 abandonou o grupo socialista. O 19 de outubro de 2009 proclamouse alcaldesa de Silleda tras levar a cabo unha moción de censura para derrocar á antiga alcaldesa do PSOE, Paula Fernández Pena. A moción de censura que lle deu a chave da alcaldía por maioría absoluta foi apoiada por 5 dos 6 edís do PPdeG e por dous votos tránsfugas, un deles o seu.
Hidetoshi Nakata
Hidetoshi Nakata (中田 英寿, なかた ひでとし 22 de xaneiro de 1977 en Kōfu na prefectura de Yamanashi), é un futbolista retirado. Un dos futbolistas asiáticos máis recoñecidos da súa xeración.
Comezou a súa carreira profesional en 1995, fíxose coñecido ao gañar a Copa da Federación Asiática de Fútbol en 1997 e 1998 xogando co Shonan Bellmare, tamén gañou o Scudetto co AS Roma en 2001, xogou coa selección nacional do Xapón en tres Mundiais (1998, 2002 e 2006) e nos Xogos Olímpicos dúas veces (1996 e 2000). O seu último equipo foi o Bolton Wanderers F.C da Premier League inglesa. Nakata retiouse o 3 de xullo de 2006 aos 29 anos de idade.
Premios e distincións
O 12 de outubro de 2005 foi nomeado cabaleiro da Orde da Estrela da Solidariedade Italiana polo presidente de Italia.
Departamento de Retalhuleu
Retalhuleu é un dos 22 departamentos de Guatemala. A súa cabeceira é a cidade de Retalhuleu.
É un departamento que se localiza no sueste do país, estendéndose polas montañas até chegar á costa do Océano Pacífico. Limita polo norte con Quetzaltenango, polo sur co Pacífico, polo leste con Suchitepéquez, e polo oeste con San Marcos e Quetzaltenango novamente.
Manuel de civilité pour les petites filles à l'usage des maisons d'éducation
Características
É unha parodia dos rigorosos tratados de urbanidade da súa época, composto de admonicións curtas (con frecuencia unha ou dúas frases) agrupadas por temas, tales como “na casa”, “deberes para con súa nai”, “en clase”, etc.
O ton da obra é vivo, case lapidario, cun estilo particularmente cru.
O autor válese da ironía para debuxar os variados amores das mozas perversas, e este relativo distanciamento permítelle burlarse de toda censura moral.
Lonxe do refinamento preciosista de Chansons de Bilitis, o Manuel de civilité é a obra máis subversiva de Pierre Louÿs, un torpedo na liña de flotación do puritanismo burgués da Belle Époque.
Os Irmandiños
Os Irmandiños é o décimo álbum de estudio do grupo galego de folk A Quenlla. Foi publicado en 2010, polo selo 2001 Producciones.
O álbum está formado por unha serie de poemas de Manuel María sobre os irmandiños.
O 8 de agosto de 2010 presentouse o disco no Festival de Pardiñas, e o grupo cedeu todos os dereitos e a distribución á Irmandade Manuel María da Terra Chá.
A Igrexa, Dordaño, Oza-Cesuras
A Igrexa é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Tipado Pato
En programación de computadores, o tipado de pato (duck typing) é un estilo de tipado dinámico no cal o conxunto de métodos e propiedades actuais dos obxectos determinan a sintaxe válida, fronte á herdanza dunha clase particular. O nome deste concepto refírese ó testeo pato, atribuído a James Whitcomb Riley, que se mostra de seguido:
O duck typing refírese só a aqueles aspectos do obxecto que está empregándose, fronte ós tipos de obxectos en si mesmos. Por exemplo, nunha linguaxe de tipado non-pato, un pode crear unha función que recolla un obxecto de tipo Pato e chamar os métodos camiña e cuaquea. Nunha linguaxe de tipo pato, a función equivalente podería recoller un obxecto de calquera tipo e chamar ós métodos de ese camiña e cuaquea de ese obxecto. Se o obxecto non ten os métodos que son chamados a función devolve un erro en tempo de execución. Esta acción de que calquera obxecto que teña e acepte os métodos camiña e cuaquea é o que evoca á mención e por iso recolle o nome do tipo pato.
Comparación con tipos de sistemas de tipado estruturais
O tipado Pato é similar, pero distínguese do tipado estruturado, xa que os tipos de esquemas de compatibilidade e equivalencia son determinados polo tipo de estrutura: onde o duck typing estea presente, o tipo de compatibilidade e equivalencia son determinados só pola parte do tipo estruturado ó que se está accedendo.
Comparación con interfaces
As interfaces poden prover os mesmos beneficios do tipado pato pero o tipado pato distínguese en que non hai interfaces definidas explicitamente. Por exemplo, se unha libraría de terceiros Java implementa unha clase que non se permite modificar, non podes empregar unha instancia da clase no canto dunha interface que teñas definida por ti mesmo. O tipado pato permitirá facer isto.
En Python
En Python o tipado pato é moi empregado Python. O Python Tutorial's Glossary define o tipado pato como segue:
O exemplo estándar do tipado pato en Python é a aparencia das clases. As clases poden implementar algúns ou tódolos métodos de  e poden ser empregados onde   poida ser empregado normalmente. Por exemplo, implementa un obxecto semellante a file. Para acceder a datos comprimidos en gzip. Permite tratar unha cadea Python coma un ficheiro. Sockets e ficheiros comparten a maioría dos métodos. Así e todo Socket contén o método e non pode ser empregado no mesmo lugar que. Isto mostra a flexibilidade do "duck typing": un obxecto que semella un ficheiro pode implementar só métodos para os que está capacitado e consecuentemente pode ser empregado en situacións onde é preciso.
En Ruby
O tipado Pato é unha parte fundamental na codificación Ruby. O libro "Pickaxe" (Programming Ruby), escrito por Dave Thomas e Andrew Hunt, ten máis dunha descrición completa do tipado dinánimco, ademais de explicar os seus perigos e os seus beneficios.
En Coldfusion
A linguaxe de programación de aplicacións web ColdFusion permite que os argumentos das funcións sexan especificados como o tipo any. Para este tipo de argumento, pode pasárselle un obxecto calquera e o método chamado vinculado dinamicamente en tempo de execución. Se un obxecto non implementa o método chamado, lánzase unha excepción a cal pódese recoller e manter correctamente.
En Smalltalk
A linguaxe de programación orientada a obxectos Smalltalk non ten declaración de tipos para as variables ou para os argumentos dos métodos e polo tanto naturalmente suporta duck typing. As clases que implementan o mesmo protocolo normalmente pertencen á mesma xerarquía de herdanza, pero non é requirida.
En Objective-C
Objective-C, un cruzamento entre C e Smalltalk, permite a declaración de obxectos do tipo 'id' e enviarlle calquera mensaxe, coma Smalltalk. O emisor pode comprobar o obxecto para ver a que tipo de mensaxe responde, o obxecto pode decidir no momento de recepción da mensaxe se responde a ela ou non, se o emisor envía unha mensaxe que o receptor non poida responder, recóllese unha excepción. Isto é, o tipado dinámico está soportado completamente por Objective-C.
Ellie Goulding
Elena Jane Goulding, nada en Herefordshire o 30 de decembro de 1986, é unha cantante, compositora e multiinstrumentista inglesa, máis coñecida como Ellie Goulding. Saltou á fama en 2009 logo de gañar a enquisa «Sound of 2010» realizada pola BBC. Ademais por recibir o premio á elección dos críticos nos premios Brit.1
Traxectoria
Dende moi xove, Ellie mostrou grande interese pola música. Aprendeu a tocar o clarinete e a guitarra antes dos quince anos, ademais de graduarse na Universidade de Kent en teatro. Sen moito éxito, comezou a promocionarse no seu país natal co lanzamento do seu primeiro EP chamado An Introduction to Ellie Goulding e o seu primeiro sinxelo «Under the Sheets». Posteriormente lanzou «Starry Eyed» e o seu primeiro álbum de estudio'' Lights. Ámbolos dous situáronse nas cinco primeiras posicións do UK Singles Chart e UK Albums Chart''. Concretamente, Lights debutou como número un. Os dous sinxelos que seguiron, «Guns and Horses» e «The Writer», non puideron lograr os dez primeiros postos no Reino Unido. Tras a súa participación no iTunes Festival de 2010, publicou un EP coas cancións en vivo que interpretou e ademais «Run Into the Light». Dado o pouco tempo que tivo para traballar no seu disco, Ellie comezou unha reedición de Lights chamada Bright Lights, cunha versión de  «Your Song» e un novo tema chamado «Lights» como principais sinxelos. O primeiro destes situouse na segunda posición das listas do Reino Unido, mentres que o segundo a cuadraxésimo novena. A pesar disto, «Lights» converteuse nun éxito en Norteamérica, xa que alcanzou a segunda posición nas listas estadounidenses e a sétima nas do Canadá. Ademais, vendeu máis de tres millóns de copias nos Estados Unidos.