cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proxecto Xenoma Humano
Esforzos públicos e privados
Celera anunciou inicialmente que intentaría ober a patente de "só de 200 a 300" xenes, pero máis tarde emendou isto e dixo que buscaría a "protección da propiedade intelectual" de "estruturas importantes totalmente caracterizadas" nun númeo de 100 a 300 elementos. A compañía finalmente enviou 6.500 solicitudes preliminares ("place-holder") de patentes de xenes completos ou parciais. Celera tamén prometeu publicar nos seus descubrimentos de acordo cos termos da Declaración de Bermuda de 1996, poñendo en coñecemento público novos datos anualmente (o PXH público daba a coñecer os seus datos diariamente), aínda que, a diferenza do proxecto de financiamento gobernamental, non permitiría a libre distribución ou o uso científico dos datos. Por esta razón os competidores de Celera do proxecto público estaban obrigados a liberar o primeiro borrador do xenoma humano antes que Celera. O 7 de xullo de 2000, O Grupo de Bioinformática do Xenoma UCSC publicou un primeiro borrador de traballo na web. A comunidade científica descargou uns 500 GB de información do servidor do xenoma UCSC nas primeiras 24 horas de libre acceso sen restricións.
En marzo de 2000, o Presidente Clinton anunciou que unha secuencia xenómica non pode patentarse, e debería poñerse a libre disposición de todos os investigadores. Esta declaración fixo que as accións de Celera caesen en picado e arrastraron ao sector de biotecnoloxía do Nasdaq. O sector da biotecnoloxía perdeu uns 50.000 millóns de dólares no mercado de capitalización en dous días.
Aínda que o borrador de traballo foi anunciado en xuño de 2000, ata febreiro de 2001 Celera e os científicos de PXH non publicaron detalles dos seus borradores. Os números especiais de Nature (que publicou os artigos científicos dos proxectos de financiamento público) e Science (que publicou os artigos de Celera ) describían os métodos usados para producir a secuencia do borrador e as análises de secuencias. Estes borradores cubrían un 83% do xenoma (o 90% das rexións eucromáticas con 150.000 ocos e a orde e orientación de moitos segmentos non estaba aínda establecida). En febreiro de 2001, no momento das publicacións conxuntas, unhas notas de prensa anunciaron que os proxectos foran completados por ambos os grupos. Os borradores mellorados anunciáronse en 2003 e 2005, completando ≈92% da secuencia actual.
Doantes do xenoma
Os doantes do xenoma son as persoas que doaron o seu ADN para que se fixese a secuenciación do ADN humano. No PXH do sector público internacional do IHGSC, os investigadores recolleron mostras de sangue (de mulleres) ou esperma (de homes) dun gran número de doantes. Só unhas poucas das moitas mostras recollidas foron procesadas como fontes de ADN. Así, as identidades dos doantes foron protexidas para que ningún dos doantes nin os científicos puidesen saber cal dos ADN era o secuenciado. Utilizáronse no proxecto global os clons de ADN de moitas bibliotecas de ADN diferentes, e a maioría de ditas bibliotecas foran creadas polo laboratorio do Dr. Pieter J. de Jong. Moitas das secuencias (>70%) do xenoma de referencia producidos polo PXH público procedían dun só doante anónimo masculino de Buffalo, Nova York (tiña o número de código RP11).
Os científicos do PXH usaron glóbulos brancos do sangue de dous doantes masculinos e de dous femininos (seleccionados aleatoriamente de entre 20 de cada), e a partir de cada doante orixinouse unha biblioteca de ADN separada. Como se dixo, unha destas bibliotecas (a RP11) foi usada considerablemente máis que as outras, debido a consideracións de calidade. Un asunto técnico menor é que as mostras masculinas conteñen a metade de ADN de cada cromosoma sexual (teñen un só cromosoma X e un só Y comparado cos dous X das mostras femininas). Os outros 22 cromosomas (os autosomas) son os mesmos en ambos os sexos.
Aínda que a principal fase de secuenciación do PXH está completada, continúan facéndose estudos das variacións no ADN como parte do Proxecto HapMap Internacional, cuxo obxectivo final é identificar os patróns de grupos de polimorfismos dun só nucleótido (SNP), chamados haplotipos ou “haps”. As mostras de ADN para o HapMap proceden dun total de 270 individuos de zonas variadas do mundo: do pobo Yoruba de Ibadán, Nixeria; do pobo xaponés de Toquio; chineses Han de Pequín; e dos recursos do Centre d’Etude du Polymorphisme Humain francés (CEPH), que consta de mostras de residentes nos Estados Unidos que teñen devanceiros de Europa occidental e setentrional.
No proxecto do sector privado de Celera Genomics, utilizouse para a secuenciación o ADN de cinco individuos. O científico líder de Celera Genomics naquel momento, Craig Venter, recoñeceu máis tarde nunha carta publicada na revista Science que o seu propio ADN fora unha das 21 mostras tomadas inicialmente, cinco das cales foron finalmente as seleccionadas.
En 2007, un equipo liderado por Jonathan Rothberg publicou o xenoma completo de James Watson, desvelando así por primeira vez a secuencia do xenoma de 6.000 millóns de nucleótidos dun determinado individuo identificado. Utilizou unhas novas técnicas de secuenciación ultrarrápidas, e só tardou en completar a secuenciación 4 meses, cun custo de só 1,5 millóns de dólares, aínda que se guiou para a ensamblaxe dos xenes polo xenoma de referencia do PXH xa existente.
Técnicas e análises
O proceso de identificar as fronteiras entre os xenes e outras características nunha secuencia de ADN denomínase anotación do xenoma e cae no dominio da bioinformática. Aínda que os biólogos expertos poden facer boas anotacións, o seu traballo progresa moi lentamente, e os programas informáticos foron gañando terreo nesta tarefa para afrontar os proxectos de secuenciación de alto rendemento. Introduciuse unha nova tecnoloxía que naceu en 2008 chamada RNA-Seq que permite secuenciar directamente o ARN mensaxeiro en células. Isto substituíu os métodos anteriores de anotación, xa que se basea en propiedades inherentes da secuencia de ADN, con medición directa, o que é moito máis poreciso. Hoxe, a anotación do xenoma humano e outros xenomas dependen principalmente da secuenciación profunda de transcritos en cada tecido humano utilizando RNA-Seq. Estes experimentos revelaron que un 90% dos xenes humanos conteñen polo menos unha e normalmente varias variantes de splicing alternativo, nas cales os exóns son combinados de diferentes maneiras para producir dous ou máis produtos xénicos a partir dun mesmo locus.
O xenoma publicado polo PXH non representa a secuencia xenómica de calquera individuo, senón a dun mosaico combinado dun pequeno número de doantes anónimos. O PXH é un armazón que funciona como "xenoma de referencia" sobre o que realizar futuros traballos nos que se identificarán as diferenzas entre individuos.
Astore
Astore é a marca comercial pertencente á empresa Import Arrasate S.A. e ambas as dúas se fundaron en 1989 en Arrasate (Guipúscoa), a empresa produce e comercializa artigos deportivos.
A compañía de orixe familiar é moi famosa no País Vasco, aínda que menos coñecida no resto de España, grazas ao patrocinio de equipos de fútbol como a Real Sociedad e Osasuna.
Proxecto Xenoma Humano
Técnicas e análises
Para realizar a secuenciación o xenoma fragmentouse en cachos pequenos de aproximadamente de 150.000 pares de bases. Estes fragmentos son despois ligados nun tipo de vector coñecido como "cromosoma artificial bacteriano", ou BAC, que deriva de cromosomas bacterianos que foron sometidos a enxeñaría xenética. Os vectores que conteñen os xenes poden inserirse en bacterias, onde son copiados pola maquinaria de replicación do ADN bacteriana. Cada un destes fragmentos foi despois secuenciado separadamente como un pequeno proxecto de secuenciación de "escopeta" (shotgun) e despois ensamblados. Isto denomínase "shotgun xerárquico", porque o xenoma primeiro se rompe en cachos relativamente grandes, que son despois mapados en cromosomas antes de ser seleccionados para a secenciación.
Lucena Club de Fútbol
O Lucena Club de Fútbol é un club de fútbol español da cidade de Lucena, na Córdoba. Foi fundado en 1968 e xoga na Segunda División B de España.
Estadio
O Lucena xoga os seus partidos no Estadio Ciudad de Lucena, con capacidade para 6.000 espectadores.
Proxecto Xenoma Humano
Desenvolvementos
O traballo de interpretación e análise dos datos do xenoma está aínda nos seus estadios iniciais. Crese que un coñecemento detallado do xenoma humano proporcionará novas vías para conseguir avances en medicina e biotecnoloxía. Obtivéronse resultados prácticos do proxecto xa antes de que estivese rematado. Por exemplo, varias compañías, como Myriad Genetics, empezaron a ofrecer modos fáciles de administrar probas xenéticas que poden mostrar unha predisposición a varias doenzas, como o cancro de mama, trastornos da hemostase, fibrose quística, doenzas hepáticas e moitas outras. Ademais, as etioloxías de cancros, enfermidade de Alzheimer e outras áreas de interese clínico son consideradas probablemente beneficiarias da información do xenoma e posiblemente poden levar a longo prazo a avances significativos nos tratamentos.
Hai tamén moitos beneficios tanxibles para os biólogos. Por exemplo, un investigador que está a estudar un certo tipo de cancro pode centrar a súa investigación nun xene determinado. Ao visitar a base de datos do xenoma na World Wide Web, este investigador pode examinar o que outros científicos escribiron sobre ese xene, e ver (se está dispoñible) a estrutura tridimensional do seu produto, a súa función, relacións evolutivas con outros xenes humanos, ou con xenes do rato ou lévedos ou a mosca do vinagre, posibles mutacións prexudiciais, interaccións con outros xenes, tecidos nos que o xene está activdo, e enfermidades asociadas con este xene ou outros tipos de datos. Ademais, un maior coñecemento dos procesos das enfermidades ao nivel da bioloxía molecular pode determinar novos procedementos terapéuticos.
O proxecto inspirou e achairou o camiño para o traballo xenómico noutros campos, como a agricultura. Por exemplo, ao estudar a comoposición xenética do Triticum aestivum, que é o trigo para pan máis cultivado, obtivéronse moitos coñecementos sobre os modos en que a domesticación impactou na evolución da planta. Isto permitirá avances na modificación xenética para orixinar variedades máis produtivas e resistentes de trigo.
A secuencia do ADN está almacenada en bases de datos dispoñibles publicamente en Internet. O Centro Nacional de Información Biotecnolóxica (National Center for Biotechnology Information, NCBI) dos Estados Unidos (e as organizacións irmás de Europa e o Xapón) albergan a secuencia xenómica coñecida como GenBank, xunto con secuencias de xenes coñecidos e hipotéticos e proteínas. Outras organizacións como o UCSC Genome Browser da Universidade de California, Santa Cruz, e o Ensembl conteñen datos adicionais e anotacións e poderosas ferramentas para a súa visualización e investigación. Desenvolvéronse programas informáticos para analizar os datos, porque os datos son difíciles de interpretar sen os programas axeitados. En xeral, os avances na tecnoloxía da secuenciación do xenoma seguiron a lei de Moore, un concepto procedente das ciencias da computación que afirma que os circuítos integrados poden aumentar en complexidade a unha velocidade exponencial. Isto significa que a velocidade á que se pode secuenciar un xenoma completo pode incrementarse a unha velocidade similar, como se puido comprobar durante o desenvolvemento do propio PXH.
Astore
Patrocinio a clubs deportivos
A compañía está presente en diferentes disciplinas deportivas. {|
Proxecto Xenoma Humano
Aspectos éticos, legais e sociais
Ao inicio do PXH formuláronse varias preocupacións éticas, legais e sociais sobre se os coñecementos sobre o xenoma humano poderían utilizarse para discriminar á xente. Un dos principais temores era o medo a que os empregadores ou as compañías aseguradoras sanitarias rexeitasen contratar ou asegurar a aqueles individuos que tivesen variantes de xenes que indicasen un alto risco de desenvolver certas doenzas. Nalgúns países aprobáronse lexislacións ao respecto. Por exemplo, en 1996 nos Estados Unidos aprobouse a Lei de Responsabilidade e Portabilidade de Seguros de Saúde (Health Insurance Portability and Accountability Act, HIPAA) que protexe contra a revelación non consensuada nin autorizada de información sobre a saúde identificable individualmente a calquera entidade non dedicada activamente na prestación de servizos sanitarios aos pacientes. Aínda que o proxecto pode ofrecer beneficios significativos para a medicina e investigación científica, algúns autores puxeron énfase na necesidade de abordar as potenciais consecuencias sociais do mapado do xenoma humano. "A enfermidade molecularizada e a súa posible curación terán un profundo impacto no que os pacientes esperan da axuda médica e na percepción das enfermidades da nova xeración de médicos." Tanto nos Estados Unidos comoa na Unión Europea desenvolvéronse programas para contemplar as consecuencias éticas e sociais da investigación científica neste eido e para que non se produzan conflitos. Nos Estados Unidos creouse o programa ELSI e a UNESCO promoveu a Declaración Universal sobre o Xenoma Humano e os Dereitos Humanos.
ELSI
Para abordar os aspectos éticos, legais e sociais asociados ao PXH nos Estados Unidos creouse en 1990 o programa ELSI (Ethical, Legal, and Social Implications, sobre as Implicacións Sociais, Legais e Éticas). O 5 % do orzamento anual do proxecto dedicouse ao ELSI.
Para alcanzar os seus obxectivos, as actividades e a investigación do programa ELSI céntranse en catro áreas do programa:
O ELSI tamén iniciou unha serie de iniciativas educativas que estaban dirixidas a adestrar a profesionais da saúde para que poidan interpretar as novas probas diagnósticos baseadas no ADN que comezarán a xurdir cada vez máis frecuentemente grazas á información obtida do PXH. Ademais desta formación de profesionais da saúde tamén cómpre que os políticos e o público en xeral teñan un criterio suficiente sobre algúns asuntos críticos relacionados coas probas xenéticas. Por iso, é necesario dar información xenética nas escolas, os medios de comunicación, fomentar a discusión pública sobre o tema e proporcionar tamén información aos políticos.
Declaración Universal sobre o Xenoma Humano e os Dereitos Humanos da UNESCO
A UNESCO redactou en 1997 a “Declaración Universal sobre o Xenoma Humano e os Dereitos Humanos”, cuxo prefacio é o seguinte: Federico Mayor, 3 de decembro de 1997.''
A Declaración consta de 25 artigos, que se dividen nas seguintes áreas:
Gradoi
O topónimo galego Gradoi pode referirse a:
Gradoi, Reboredo, Antas de Ulla
Gradoi é un lugar da parroquia de Reboredo no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres).
La estrategia del caracol
La estrategia del caracol é un filme colombiano de 1993 dirixido e producido por Sergio Cabrera. Está protagonizado por Frank Ramírez, Florina Lemaitre, Humberto Dorado, Fausto Cabrera e Carlos Vives. Gañou premios en varios festivais, como o Festival Internacional de Cinema de Berlín e o Festival de Cinema de Biarritz de Cinema de América Latina. O filme aborda as dificultades das familias de baixos ingresos en Bogotá, a fenda entre ricos e pobres e as súas interaccións nun sistema social altamente estratificado. O filme foi escollido como candidato de Colombia ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ministry
Ministry é unha banda estadounidense de metal industrial fundada polo seu líder Al Jourgensen en 1981 e procedente de Chicago, Illinois. Orixinalmente comezou como un grupo de synthpop, pero Ministry cambiou o seu estilo para o metal industrial a finais dos anos 80. Ministry conseguiu o éxito entre o gran público a principios dos 90 co seu álbum Psalm 69: The Way to Succeed and the Way to Suck Eggs (1992), e xirou como parte do festival Lollapalooza festival. Despois de 27 anos de actuacións, Al Jourgensen decidiu desfacer a banda no ano 2008, que volveu a reunirse no ano 2011.
Podoloxía
A podoloxía é a ciencia sanitaria que ten por obxecto o estudo das afeccións e deformidades dos pés, abarcando o diagnostico e tratamento das mesmas mediante o tratamento das técnicas terapéuticas propias da súa disciplina. Practicase por podólogos que obteñen a súa titulación tras catro anos de estudos universitarios.
Historia
En 1955, crease a primeira Escola de Podoloxía pola Universidade de Barcelona, con obxecto de dar formación específica aos practicantes que exercían como cirurxiáns-calistas. Posteriormente, no ano 1962 crease a especialidade de Podoloxía para Practicantes e ATS volvendo a modificarse no 1998 cando se estableceron as directrices xerais dos plans de estudo para a obtención da titulación universitaria de podoloxía (Diplomatura en Podoloxía) que, coa chegada do Plan Boloña converteríase en Grao.
Descontinuidade de Gutenberg
Caracterízase porque as ondas sísmicas S non poden atravesala, e porque as ondas sísmicas P diminúen bruscamente a súa velocidade, pasando de 13 a 8 km/s.
Baixo este límite é onde se xeran as correntes electromagnéticas que dan orixe ao campo magnético terrestre, grazas á acción convectiva do rozamento entre o núcleo externo, formado por materiais ferromagnéticos e o manto.
Leva o nome do seu descubridor, Beno Gutenberg, sismólogo alemán, que a descubriu en 1914.
Lizzie Borden
Familia
A vida dos Borden era cómoda e desafogada, grazas aos ingresos de Andrew Borden. Non obstante, non foi unha familia feliz, pois nin Lizzie nin Emma soportaban á súa madrastra, Abby, á que consideraban unha muller groseira e interesada. A súa relación deteriorouse moito nos últimos días da súa convivencia, a pesar de que Abby foi madrastra delas durante 28 anos. Andrew e Abby non tiveron fillos en común.
Os crimes
Na mañá do 4 de agosto de 1892, Andrew Borden e a súa muller foron asasinados cun obxecto afiado (probablemente unha machada) na súa casa. As únicas persoas presentes na residencia familiar naquel momento eran Lizzie e a criada, Bridgette Sullivan, que levaba traballando para a familia máis de dous anos. Emma Borden encontrábase nese momento de visita na casa duns amigos. O tío materno das irmáns Borden, John Vinnicum Morse, estaba de visita na casa dos Borden naqueles días, mais non se atopaba na casa cando tiveron lugar os asasinatos.
Aquela mañá, Andrew Borden dirixírase con John Morse ao centro do pobo para resolver algúns asuntos no banco e na oficina de correos. Regresou á súa casa arredor das 10:45 da mañá. Aproximadamente media hora despois, súa filla Lizzie descubriu o seu cadáver. Segundo o testemuño de Bridget Sullivan, a criada, que se encontraba no seu cuarto no piso superior descansando, tras ter limpado as xanelas, sobre as 11 da mañá Lizzie berrou o seu nome, e díxolle que alguén matara a seu pai e que fora chamar o médico, o Dr. Bowen. O corpo de Andrew Borden estaba recostado no sofá do salón, co cranio gravemente mutilado e coa cabeza ladeada, como se o asasinaran mentres descansaba.
Poucos minutos despois, varios amigos e veciños, ao saberen o sucedido, foron á casa dos Borden para tranquilizar a Lizzie. Foi entón cando a criada e unha veciña, Alice Churchill, descubriron na habitación de invitados, no primeiro piso, o corpo inerte de Abby Borden, cuxo cranio tamén fora golpeado batido numerosas veces cun obxecto afiado.
Móbil do crime
Durante moitos anos despois da morte da primeira esposa de Andrew Borden, na casa da familia, situada no número 92 de Second Street en Fall River, a vida tornárase incómoda e desagradable entre o señor e a señora Borden e as fillas. O primeiro piso estaba dividido en dúas partes, cada parte cunhas escaleiras de acceso distintas; a parte dianteira para as irmás Borden, e a traseira para Andrew Borden e a súa muller. En moitas ocasións a familia non comía xunta. Precisamente o día que tivo lugar o dobre asasinato, o tío materno das irmás Borden atopábase na casa para establecer unha herdanza da súa defunta irmá, a primeira esposa de Andrew Borden. Pouco antes dos asasinatos tivo lugar unha discusión na casa á que Lizzie e Emma responderon cunha prolongada viaxe; non obstante, Lizzie regresou antes do previsto á súa casa. Por aquelas datas, o farmacéutico local, Eli Bence, negouse a venderlle ácido prúsico, supostamente para que Lizzie puidese limpar un abrigo. Tamén por aquel entón a familia caeu enferma do que se diagnosticou que podía ser unha indixestión provocada por comida en mal estado; a señora Borden afirmou que alguén intentara envelenalos, aínda que o feito fora que o pai se negara a tirar a comida en mal estado.
O xuízo
Lizzie Borden foi detida o 11 de agosto; o xuízo comezou dez meses despois en New Bedford, Massachusetts. O seu testemuño parecía incoherente e inverosímil, e o seu comportamento levantou sospeitas entre a xente. Foi acusada dos asasinatos e a súa defensa estivo dirixida polo ex gobernador de Massachusetts, George D. Robinson, e Andrew V. Jennings.
Durante a investigación atopouse unha machada no soto da casa dos Borden e supúxose que era a arma homicida. Aínda que estaba limpa, a machada tiña o mango roto, ao que a acusación alegou que podería ser porque o mango estaba manchado de sangue. Non obstante, un policía interrogado no caso afirmou que ao lado da folla da machada había un mango, aínda que o forense declarou posteriormente que non houbera tempo material para limpar a machada despois dos asasinatos.
Nunca se encontrou roupa que estivese manchada de sangue. Poucos días despois dos asasinatos, unha veciña observou como Lizzie Borden queimaba no fogón da cociña un vestido azul que, segundo ela, se manchara con pintura, e que ficara inservible.
A pesar das circunstancias, Lizzie Borden foi absolta polo xurado tras só hora e media de deliberación. O feito de que nunca se encontrase a arma homicida nin roupa algunha que puidese incriminala, ademais de que a historia do ácido prúsico e o seu testemuño inicial non foron considerados durante o xuízo, axudaron a que Lizzie non fose finalmente condenada. Ademais naqueles tempos tivo lugar outro asasinato na zona, aínda que o asasino, José Correira, non se encontraba no país cando Andrew e Abby Borden foron asasinados.
Últimos anos
Lizzie e súa irmá mudáronse de casa, a unha que chamaron Maplecroft, no mesmo pobo, pero xa na zona adiñeirada, na French Street. En 1905, as irmás discutiron sobre unha festa que Lizzie dera en honor á actriz Nance O'Neal (coa que supostamente tivo un idilio), e Emma abandonou a casa. Sobre aquela época Lizzie empezou a usar o nome Lizbeth A. Borden.
Lizzie Borden morreu de pneumonía o 1 de xuño de 1927, e foi soterrada en Fall River. Súa irmá, coa que non tiña xa moita relación, faleceu nove días despois, o 10 de xuño.
A casa onde tivo lugar o dobre asasinato é agora un bed and breakfast (un albergue), mentres que Maplecroft é agora unha casa particular.
Conxecturas
Ao longo dos anos presentáronse moitas teorías para explicar os asasinatos. Unha delas di que que Andrew J. Borden, o pai, fixera certos movementos para favorecer á madrasta, ou incluso que tiña recentemente modificado o seu testamento para excluír a Lizzie. Outra teoría di que Lizzie era lesbiana e que mantiña unha relación amorosa coa empregada, sendo esta descuberta pola súa madrasta. O pai de Lizzie e a súa segunda esposa eran un pouco odiados pola sociedade; por tanto calquera cidadán podería ter o seu propio rancor e resentimento. Outra teoría di que a empregada foi a asasina, que posiblemente se sentiu ultraxada cando lle mandaron limpar as xanelas nun día de calor sufocante, unha tarefa difícil, máis aínda despois de ter comido, había algúns días, alimentos estragados. Unha outra teoría di que Lizzie sufría de crise epiléptica durante o seu ciclo menstrual, no cal ela ás veces entraba nun estado de transo, cometendo así os asasinatos inconscientemente.
Xenealoxía
Lizzie Borden está distantemente relacionada co inventor do leite condensado Gail Borden (1801-1874), con Robert Borden (1854-1937), primeiro ministro do Canadá durante a primeira guerra mundial, e coa actriz Elizabeth Montgomery (1933-1995), quen retratou a historia da vida de Lizzie nun filme de 1975.
UCI Europe Tour
thumb|right|270px|Logo actual do circuíto. O UCI Europe Tour é unha das competicións de ciclismo en ruta masculino na que está dividida os Circuítos Continentais UCI. Como indica o seu nome, fai referencia ás competicións ciclistas profesionais realizadas en Europa que están dentro destes Circuítos Continentais así como aos equipos ciclistas Profesionais Continentais (segunda categoría) e Continentais (terceira categoría) rexistrados en dito continente. A calidade e complexidade das competicións é o que determina a categoría da mesma e a cantidade de puntos outorgados aos gañadores. As categorías da UCI por nivel que se disputan neste Tour son:
Carreiras
Na seguinte táboa amósanse as carreiras .HC (máxima categoría deste circuíto) da actualidade. Para velas todas entrar no seguinte enlace: Carreiras do UCI Europe Tour 2016
Ligazóns externas
UCI Continental Circuits
A Lama, Sismundi, Cariño
A Lama é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 6 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 8 habitantes.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Volta a Cataluña
A Volta Ciclista a Catalunya é unha carreira ciclista por etapas que se disputa en Cataluña.
Historia
Celebrou a súa primeira edición en 1911, sendo a competición ciclista por etapas máis antiga de España e a terceira do mundo, por detrás do Tour de Francia 1903 e o Giro de Italia 1909. En 2005 se integrou no programa do recentemente creado UCI ProTour o que, na práctica, a sitúa entre as 25 competicións ciclistas máis importantes do mundo. A proba foi impulsada pola Unió Velocipèdica Catalana e o Club Deportivo de Barcelona, aínda que a partir da quinta edición asumiu a organización a Unió Esportiva Sants. O vencedor da edición do ano 2017 foi o murciano Alejandro Valverde. O ciclista máis galardoado é o navarro Mariano Cañardo, con sete títulos.
13 fantasmas
13 fantasmas (en 13 Ghosts) é un filme estadounidense de terror escrito por Robb White e dirixido por William Castle. O filme está protagonizado por Charles Herbert, Jo Morrow, Rosemary DeCamp, Martin Milner, Donald Woods, xunto con Margaret Hamilton. O filme foi estreado con dobre billete en 1960 xunto con The Electronic Monster ou Battle in Outer Space.
Estreouse en galego o 13 de agosto de 1994 a través da TVG.
A Cruz do Meixón, Sismundi, Cariño
A Cruz do Meixón é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 17 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 9 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 16 habitantes.
Ganglios linfáticos pectorais
Os ganglios linfáticos pectorais son un conxunto de ganglios linfáticos situados no membro superior humano, pertencentes á parte máis anterior dos grupo linfático axilar. Son en total catro ou cinco ganglios, localizados por debaixo do músculo pectoral menor, preto da arteria torácica lateral. Drena a linfa da parede torácica anterior e da parte central da mama. Transporta esta linfa cara aos ganglios linfáticos subclaviculares.
Volta a Asturias
A Volta a Asturias é unha competición ciclista profesional por etapas que se disputa no Principado de Asturias.
Características
Despútase durante cinco días no mes de maio ou xuño. Remata en Oviedo, e tamén son habituais os finais de etapa nas cidades de Avilés, Xixón e Llanes. Outras etapas destacadas son a Subida ao Acebo, un clásico dentro da carreira nos últimos anos. Hai maillots de cores especiais para os líderes das distintas clasificacións:
A Punta, Sismundi, Cariño
A Punta é un lugar da parroquia de Sismundi no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 2 habitantes.
Domingo Frades
Domingo Frades Gaspar, por veces escrito Dumingu Frades Gaspar, nado en San Martiño de Trebello (provincia de Cáceres) o 18 de novembro de 1936 e finado en Badaxoz o 10 de xaneiro de 2023, foi un escritor estremeño en mañego. Membro correspondente da Real Academia Galega dende 2004.
Traxectoria
Estudou no seminario de Salamanca e fixo estdos agrícolas en Zaragoza. Funcionario do ministerio de extensión agraria, traballou desde 1970 no servizo de extensión e capacitación agraria de Estremadura, desde onde defendeu a agricultura ecolóxica e a apicultura. Xubilouse en 2001.
Interesado no mantemento das falas galegófonas do Val de Xálima, en 1993 foi un dos fundadores da asociación Fala i Cultura.
Martín, Reboredo, Antas de Ulla
Martín é un lugar da parroquia de Reboredo no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres). Está xunto ao lugar de Martín, da parroquia de Cutián.
Escalada ao Montjuic
A Escalada a Montjuic (tamén coñecida como Subida a Montjuic) era unha competición ciclista disputada en Cataluña durante o mes de outubro, cerca do final da tempada ciclista profesional. Celebrouse dende o ano 1965 ao 2007. A proba que se disputaba nun circuíto sobre a montaña de Montjuic constaba de varias probas distintas: veteranos, féminas, elite sub-23, cadetes, júniors e profesionais, ademais dunha proba en tándem para invidentes, a proba profesional se disputaba sobre dous sectores, unha proba en liña e outra contra o reloxo. A última edición, que xa non estaba no calendario de carreiras da Unión Ciclista Internacional a pesar de seguir contando con corredores profesionais, foi no 2007. Eddy Merckx, con seis triunfos, é o ciclista que máis veces gañou a proba, seguido de Marino Lejarreta, que o fixo en cinco ocasións. Estivo organizada por l'Esport Ciclista Barcelona.
Club Deportivo Roquetas
O Club Deportivo Roquetas é un club de fútbol español da cidade de Roquetas de Mar, na provincia de Almería. Foi fundado en 1933 e xoga na Primeira Categoría Provincial de Andalucía.
Estadio
O Roquetas xoga os seus partidos no Estadio Municipal Antonio Peroles, inaugurado en 2005 con capacidade para 9.000 espectadores.
Edipo alcalde
Edipo alcalde é un filme colombiano de 1996 dirixido por Jorge Alí Triana, e producido por Tomás Zapata e Jorge Sánchez. É unha interpretación moderna da traxedia clásica de Sófocles Edipo rei e o guión foi adaptado polo escritor Gabriel García Márquez. O filme foi escollido como a candidato colombiano para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 69ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un alcalde é enviado a unha vila da cordilleira andina co obxectivo de que comece diálogos de conciliación entre a guerrilla e os labregos. Mentres fai o seu traballo, o alcalde coñece a Yocasta, esposa de Layo, que acaba de ser asasinado. O alcalde namórase de Yocasta, empeorando o problema no que se atopa.
Zona especial de conservación do Río Landro
O río Landro é un espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe parte das ribeiras do río Landro, desde case o seu comezo ata o interior do esteiro da ría de Viveiro, e do seu afluente o rego de Bravos. Esta área de conservación ocupa 127,19 ha. da mariña occidental lucense nos concellos de Ourol e Viveiro, comezando desde Bravos e Xerdiz e Miñotos e indo ata Vieiro e Magazos. Destaca pola presenza do salmón e polos hábitats de xunqueiras na marisma.
Parte deste espazo cadra co monumento natural do Souto da Retorta, e nel están os eucaliptais de Chavín.
Flora
Os hábitats cos que conta a vexetación deste espazo van desde aqueles dos esteiro e as lameiras que o rodean, os prados e pasteiros, as matogueiras, os queirogais, así como os bosques de ribeira, tanto de monte como das abas das ribeiras.
Nos bosques do río Landro teñen presenza os soutos e carballeiras de Quercus robur e Quercus pyrenaica, así como os bosques de ribeira de abeneiros (Alnus glutinosa) e freixos (Fraxinus excelsior).
As especies da flora catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Fauna
Entre a fauna compre destacar os mamíferos acuáticos, como as londras, e as ameixas perlíferas de río. Tamén, a presenza de 9 taxóns de aves con interese de protección, como o picapeixe (Alcedo athis) e a papuxa do mato (Sylvia undata).
As especies de fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Lexislación
O río Landro foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014. O espazo natural ten unha parte dentro de:
Nordic Regional Airlines
Nordic Regional Airlines Oy (comercializada como Norra e estilizado como N°RRA, e anteriormente Flybe Nordic) é unha aeroliña rexional finlandesa baseada no aeroporto de Helsinqui. A compañía é propiedade de Finnair.
A aeroliña comezou a operar como Flybe Nordic o 20 de outubro de 2011 como unha empresa conxunta entre Flybe e Finnair, despois da súa compra de Finncomm Airlines. Flybe vendeu o seu 60% a Finnair como unha solución temporal ao prezo de 1 euro en marzo de 2015. A compañía vén operando co código de Finnair dende o 1 de maio de 2015. A súa sede e centro de operacións atópase en Vantaa, aínda que en Seinäjoki teñen o seu departamento financeiro.
Frota
miniatura|250px|[[ATR 72]] En maio de 2018 a frota de Nordic Regional Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Estadio Municipal de Anoeta
O Estadio Municipal de Anoeta, tamén chamado Reale Seguros Stadium por motivos de patrocinio, é un estadio da cidade de Donostia, no País Vasco. Principalmente é utilizado pola Real Sociedad de Fútbol, pero tamén se celebran espectáculos de grande envergadura, como o son concertos ou partidos de rugby de equipos do País Vascofrancés, entre outros. Dispón dunha pista de atletismo ao redor do céspede.
Historia
A súa construción foi financiada polo Concello de Donostia, a Deputación Foral de Guipúscoa e a Real Sociedad de Fútbol, e é xestionado pola Sociedade Privada Municipal Anoetako Kiroldegia.
Interior
Desde 2005 é utilizado ocasionalmente tamén como estadio local polo equipo de rugby vasco-francés Biarritz Olympique Pays Basque para os seus partidos maiores da Heineken Cup (Copa de Europa). En 2008 desde a chegada de Iñaki Badiola á presidencia do equipo guipuscoano, pretende comprar o estadio que petenecería ao club e suprimir a pista de atletismo.
O 1 de agosto de 2019, anunciouse que o estadio pasaría a chamarse oficialmente Reale Seguros Stadium durante seis anos, tras un acordo coa empresa de seguros.
Acceso
O Estadio de Anoeta está localizado no barrio de Amara en Donostia e a súa dirección é Anoeta Pasealekua, 1 - 20014 Donostia.
Ganglios linfáticos subescapulares
Os ganglios linfáticos subescapulares son un conxunto de ganglios linfáticos situados no membro superior humano, pertencentes á parte máis posterior dos grupo linfático axilar. Son en total seis ou sete ganglios, que se adoitan situar ao longo do percorrido da arteria subescapular. Drena a linfa da parede torácica posterior e da parte inferior do pescozo. Transporta esta linfa cara aos ganglios linfáticos axilares máis centrais.
Hummus
O hummus (en حمٌص; en חומוס; en Χούμους) é unha pasta feita de garavanzos esmagados con zume de limón, unha crema denominada tahina (pasta de sementes de sésamo) e aceite de oliva, que segundo a variante local pode levar ademais outros ingredientes como allos, pemento (xeralmente deitado ao servirse) etc. É un prato moi popular en todo o Oriente Medio, incluídos Israel, Líbano, Palestina, Turquía, Grecia, Siria, Armenia e Chipre, aínda que o hummus que se consome en Grecia é bastante distinto do que se atopa no mundo árabe e en Israel. O hummus seica teña a orixe no Antigo Exipto, e a súa preparación era moi diferente á actual, servida en porcións pequenas sobre unha peza de pan.
Etimoloxía
thumb|Hummus con aceite e zume de limón. En árabe, hummus significa simplemente "garavanzo". O prato descrito por regra xeral é realmente denominado na súa forma máis completa como Hummus bi tahina, que en árabe é representado como حُمُّص بطحينة (ḥummuṣ bi ṭaḥīna) i.e. garavanzos e pasta de sésamo, ou musabbaha.
Preparación
A receita básica é unha mestura de garavanzos cocidos con tahína, allo e zume de limón en proporción variábel, aínda que unha base habitual é: 500 g de garavanzos, unha ou dúas culleradas sopeiras de tahína, dúas ou tres culleradas sopeiras de aceite de oliva, un dente de allo e o zume de medio limón. Esmágase todo formando unha pasta de certa consistencia, á que se lle engade sal e especias como comiño, coandro ou carvea se se desexar. No momento de servir (frío ou morno), engdese pemento doce. En ocasións, previamente frótanse os garavanzos cocidos dentro da súa auga de cocción para que se desprenda a codia, que se tira. O hummus fica logo máis fino.
A fina textura deste puré fai que os cociñeiros de todo o mundo ofrezan diversas variantes dependendo dos costumes e a sinxeleza. É unha preparación que se serve habitualmente nun prato e fría, acompañada de porcións de pan de pita que se emprega como elemento para mollar, ou de verduras e hortalizas frescas. Algunhas versións máis modernas empregan en lugar de pan pita unhas tortillas chip. A versión crudivexetariana simplemente substitúe os garavanzos cocidos por garavanzos xermolados. É frecuente servir este prato coma un almorzo. É un prato moi emprgeado nas cociñas vexetarianas, veganas e crudivexetarianas.
Melanocito
marco|dereita|Situación dos melanocitos na pel.
Un melanocito é unha célula da epiderme que se encarga de producir melanina, un pigmento da pel, ollos (iris, coroide ) e pelo, que ten a misión de bloquear os raios ultravioleta do sol, evitando que danen o ADN das células destas partes tan expostas á luz. Tamén hai melanocitos no oído interno, meninxes, ósos, e corazón.
É unha célula dendrítica (con prolongacións) que na súa orixe deriva da crista neural e que migra cara á epiderme e o folículo piloso durante a embrioxénese.
Caracterízanse polo seu núcleo ovoide. En condicións normais os melanocitos sitúanse na capa basal epidérmica e contactan cos queratinocitos por medio das súas dendritas (prolongacións). A densidade de melanocitos é variable dependendo da rexión anatómica, pero é moi constante entre os individuos de diferentes etnias. A cor da pel depende da actividade destas células. A melanina pode ser eumelanina (de cor cartaña parda) ou feomelanina (vermella amarelada). Ambas as formas prodúcense a partir da tirosina do retículo endoplasmático rugoso e o aparato de Golgi ao chegar á célula a hormona estimulante dos melanocitos (MSH) que se fixa ao receptor da membrana destes (MCR).
Os melanocitos están relacionados con algunhas enfermidades como a vitilixe ou os melanomas.
Cor da pel humana
Na pel humana hai normalmente entre 1000 e 2000 melanocitos por mm2. Os melanocitos supoñen do 5% ao 10% das células da capa basal da epiderme. O seu tamaño é xeralmente de 7 micrómetros de lonxitude. Non todas as zonas da pel están igual de pigmentadas, os melanocitos están normalmente na proporción de 1 a 36 con respecto aos queratinocitos, pero nas zonas máis pigmentadas (nas mamilas ou no escroto) están na proporción de 1 a 4.
A diferenza na cor da pel nos humanos de pouco pigmentada a moi pigmentada non se debe á cantidade de melanocitos presentes na súa pel, senón ao grao de actividade dos melanocitos, é dicir, á cantidade e proporcións relativas de eumelanina e feomelanina producidas. Este proceso está baixo control hormonal, e nel interveñen hormonas como a MSH e a ACTH, que son péptidos producidos a partir do precursor proopiomelanocortina.
Os albinos non producen melanina por un defecto xenético que afecta aos encimas que sintetizan a melanina.
Melanoxénese
A melanoxénese é o proceso bioquímico, levado a cabo polos melanocitos, que produce a melanina.
Os melanocitos sintetizan un encima chamado tirosinase ou DOPAoxidase contido nos premelanosomas (orgánulos con forma de vesículas ovoides nos loiros ou morenos e esféricos nos roxos).
A tirosinase converte o aminoácido tirosina en melanina, e a tirosina exposta aos raios ultravioleta oxídase transformándose en dihidroxifenilalanina ou DOPA que pode ser tamén ela substrato da tirosinase. A tirosinase trasforma a tirosina en melanina moi lentamente, mentres que a formación da melanina a partir da DOPA é moito máis rápida. Unha vez que se sintetizou a melanina, os melanocitos poden transferila aos queratinocitos e parece que tamén a outras células como os macrófagos.
Estimulación da melanoxénese
Numerosos estímulos poden alterar a melanoxénese ou a produción de melanina nos melanocitos en cultivo, aínda que o mecanismo polo cal funciona non se comprende totalmente. Suxeriuse que as melanocortinas teñen efecto sobre o apetito sexual e actividade sexual nos ratos. Os metabolitos da vitamina D, os retinoides, hormona estimulante do melanocito, forskolina, toxina colérica, isobutilmetilxantina, análogos de diglicéridos, e luz UV desencadean a melanoxénese e, á súa vez, a pigmentación e o bronceado. Tamén producen doenzas crónicas cando a luz ultravioleta dá nas feridas abertas. A produción de melanina iníciase tamén por estímulo da ACTH (hormona adrenocorticotropa).
Cesión da melanina aos queratinocitos
Unha vez fabricada, a melanina móvese ao longo das prolongacións celulares chamadas dendritas non neuronais dentro dunha especie de vesícula chamada melanosoma; os melanosomas son despois traspasados aos queratinocitos. Por tanto, a pigmentación dos queratinocitos procede dos melanocitos. Os melanosomas sitúanse na célula protexendo o núcleo do queratinocito.
Cando os raios ultravioleta penetran na pel e danan o ADN, fragmentos formados por dinucleótidos de timidina (pTpT) procedentes do ADN danado inician o proceso de estimulación da melanoxénese , que acaba por facer que o melanocito produza melanosomas, os cales serán despois trspasados aos queratinocitos.
Enfermidades
Os melanocitos están relacionados con algunhas enfermidades como a vitilixe ou os melanomas. A vitilixe caracterízase pola formación dunhas placas brancas na pel como resultado da falta de pigmentación desta. Non se sabe ben por que ocorre o proceso pero algunhas das hipótese implican a destrución dos melanocitos polo propio sistema inmunitario, ou polo funcionamento anormal dalgunhas células nerviosas que producirán substancias tóxicas provocando o dano dos mesmos.
O melanoma é un tipo de cáncer de pel. Orixínase por unha concentración de melanocitos malignos. Cando a concentración é de melanocitos benignos aparecen as pencas, lunares e nevos. Nos nevos aparecen uns melanocitos especiais chamados células do nevo.
Ban Zhao
Ban Zhao (en chinés: 班昭; Wade-Giles: Pan Chao; 45 - 116 d.C.), tamén coñecida polo nome de cortesía Huiban (惠班), foi a primeira historiadora chinesa. Foi casada con Cao Sishu aos catorce anos de idade e era coñecida na corte polo nome "Venerábel Madame Cao" (曹大家). Era filla dun famoso historiador Ban Biao e irmá máis nova do xeneral Ban Chao e do historiador Ban Gu, autor da historia do 'Western Han", un libro coñecido nos tempos modernos como "Libro de Han". Ban Zhao completou o libro mentres el foi prendido e executado o ano de 92 a. C. debido á asociación da familia coa emperatriz Dou. O traballo dela podería xerar oito volumes.
Ban Zhao escribiu Leccións para Mulleres. A despeito da educación da autora, o libro aconsella as mulleres a seren submissas e aceptar que os maridos poden ter concubinas, e que cando casadas deben ser fieis; aínda que o libro tamén aconselle que as mulleres deban ser educadas e cultas como ela. Unha avaliación moderna do libro indica que o libro é na verdade unha guía para que as mulleres eviten escándalos na xuventude para que vivan tempo suficiente para se tornaren viúvas con poder e status social elevado. Ela tamén escribiu poesía e ensaios, tornándose a máis famosa educadora da China.
Ban Zhao era a tía da académica e poeta Ban Jieyu.
O cráter de Ban Zhao, no planeta Venus, foi nomeado na súa homenaxe.
Cráter Galilaei
miniatura|dereita|Galilaei Galilaei é un cráter de impacto lunar situado ao oeste do Oceanus Procellarum. A certa distancia cara ao sueste está o cráter Reiner, mentres que ao sur-suroeste está o Cavalerius. Ao nordeste do cráter hai unha rima sinuosa (depresión con forma de canal) chamada Rima Galilaei. Cara ao sueste atópase a infrecuente formación Reiner Gama, unha sucesión de remuíños de material claro disposto radialmente. Ten un diámetro de 15,5 km e unha profundidade de 1,4 km.
Galilaei é un cráter bastante ordinario, co seu bordo ben definido e cun albedo máis intenso que o dos mares circundantes. As súas paredes interiores descenden até un anel de material fragmentario no bordo exterior da superficie interior. Hai unha pequena elevación preto do centro.
A uns 40 km ao sur está o lugar de aluaxe da sonda robótica Luna 9, o primeiro vehículo da súa clase en realizar un descenso controlado na superficie lunar.
Inicialmente, o nome de Galilaeus deullo Giovanni Battista Riccioli, un xesuíta italiano que realizou un dos primeiros mapas detallados da Lúa en 1651, a unha formación grande e brillante con intenso albedo situada preto do cráter, e que agora é coñecida como Reiner Gama. O nome foi transferido ao cráter da súa actual localización por Johann Heinrich Mädler no seu influente Mappa Selenographica, publicado en colaboración con Wilhelm Beer en catro partes entre 1834 e 1836. O motivo de Mädler para este cambio foi que o seu mapa non incluía nomes de formacións de albedo intenso, forzándoo a cambiar o nome de Galileo para ese insignificante cráter ao seu carón.
Ourás, Reboredo, Antas de Ulla
Ourás é un lugar da parroquia de Reboredo no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Vainica Doble
Vainica Doble foi un dúo español de música pop, activo de forma irregular entre 1971 e 2000. Estaba formado por Gloria van Aerssen (1932-2015) e Carmen Santonja (1934-2000), e influíu considerablemente no pop independente do seu país.