cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
WilliamsF1
Temporada 1995
En, Nigel Mansell non foi contratado, Williams favoreceu a Coulthard sobre el para asociarse con Hill. Schumacher, cuxo equipo Benetton cambiara de provedor de motores de Ford por Renault fora da tempada, gañou a primeira rolda en Brasil, sendo Coulthard o segundo. Non obstante, ambos foron descualificados da carreira despois de que se comprobase que Elf fornecera aos seus equipos un tipo de combustible para o que non se proporcionaron mostras á FIA. Así, Gerhard Berger e Ferrari foron declarados vencedores. Schumacher e Coulthard veron as súas posicións restablecidas despois da apelación, aínda que Benetton e Williams non recibiron os puntos dos Construtores. Hill gañou as dúas seguintes carreiras en Arxentina e San Marino e máis tarde gañaría carreiras en Hungaroring e en Adelaida. Hill gañou dúas voltas por diante na pista de Adelaida nunha das vitorias máis dominantes da F1. Coulthard rexistrou a súa única vitoria en 1995 para o equipo Williams en Estoril, antes de mudarse a McLaren.
A racha de campionatos de Williams foi rematada por Benetton, quen elixiu cambiar de provedor de motores de Ford a Renault, o mesmo que Williams. Como tal, Benetton superou a Williams por 29 puntos no Campionato de Construtores. Damon Hill quedou segundo no Campionato de Pilotos, a 33 puntos de Michael Schumacher de Benetton.
Temporada 1996
thumb|Jacques Villeneuve no FW18 no [[Gran Premio do Canadá de 1996]] Para, Williams tiña o coche máis rápido e fiable, o FW18. Coulthard deixara Williams para unirse a Mika Häkkinen en McLaren, e Williams substituíuno polo canadense Jacques Villeneuve, quen gañara o título da serie CART en 1995, mentres que Hill permaneceu co equipo. Schumacher deixou Benetton para unirse á Ferrari. Williams gañou os cinco primeiros Grandes Premios, gañando Hill todos menos un deles. Olivier Panis conseguiría a vitoria na sexta rolda en Mónaco despois de que os dous coches Williams se retiraran. Hill retiraríase por segunda vez consecutiva despois de trompear en España, mentres que o seu compañeiro de equipo, Villeneuve, ocupou o terceiro lugar. Hill e Villeneuve dominaron o seguinte Gran Premio no Canadá, cun dobrete na cualificación e un dobrete final. Williams fixo un segundo dbrete despois de que Hill gañara o Gran Premio de Francia. Villeneuve gañou a súa segunda carreira na F1 en Silverstone despois de que Hill se retirase cun fallo no coxinete da roda na volta 26. Hill gañou o seguinte Gran Premio de Alemaña mentres Villeneuve gañou a carreira despois de Hungría. O Ferrari de Schumacher lograría entón os dous seguintes Grandes Premios en Spa-Francorchamps e Monza. Villeneuve lanzou un desafío polo título de cara á última carreira da tempada no Xapón, pero Hill reafirmou o seu dominio para facerse coa carreira e co título de 1996, mentres que Villeneuve perdeu unha roda e retirouse.
O dominio de Williams foi tal que conseguiran o Campionato de Construtores e só os seus pilotos tiñan unha oportunidade matemática de facerse co título, varias carreiras antes de que concluíse a tempada. Por esa época, Frank Williams anunciou que Hill non volvería asinar despois de que expirase o seu contrato, a pesar dos éxitos de Hill e do eventual Campionato de Pilotos, polo que se uniu a Arrows para. Adrian Newey tiña ambicións como director técnico (máis que só deseñador xefe), pero isto non foi posible en Williams, xa que Patrick Head era fundador e accionista do equipo. McLaren atraeu a Newey, aínda que se viu obrigado a tomar permiso de traballo remunerado durante a maior parte de 1997.
Tempada 1997
Para a que sería a última tempada de Williams-Renault e un coche deseñado coa colaboración de Newey, Frank Williams trouxo o alemán Heinz-Harald Frentzen, quen creara unha boa impresión en Williams durante as súas primeiras tempadas na Fórmula Un. Porén, Frentzen resultou ser unha decepción e só gañou unha carreira en dous anos con Williams, o Gran Premio de San Marino de 1997. Jacques Villeneuve gañou sete carreiras durante 1997, fronte ás cinco vitorias do seu principal rival, Michael Schumacher dun Ferrari rexurdido. Williams tamén logrou o fito de 100 vitorias no Gran Premio do Reino Unido de 1997. Chegando á última rolda da tempada en Xerez, Schumacher lideraba sobre Villeneuve por 1 punto, con todo, na volta 48, Schumacher e Villeneuve chocaron. Schumacher foi descualificado do segundo posto do campionato xa que o accidente foi considerado pola FIA como "evitábel". Williams gañou o título de Construtores por segunda vez consecutiva, anotando 123 puntos. Jacques Villeneuve gañou o Campionato de Pilotos por tres puntos a Michael Schumacher, que mantivo o seu total de puntos a pesar de ser apartado da segunda posición, así, o subcampionato foi para Frentzen con 42 puntos.
Tempada 1998
miniatura| [[Jacques Villeneuve na FW20 no Gran Premio de Italia de 1998.]] Despois de 1997, o equipo non puido manter o seu dominio na Fórmula 1 xa que Renault finalizou a súa participación exclusiva na Fórmula 1, e Adrian Newey mudouse ao equipo rival McLaren. Williams entón tivo que pagar por motores Mecachrome, que eran vellos motores recuperados de Renault. Isto significaba que o FW20 non só contaba cun paquete aerodinámico moi similar ao seu coche de 1997, senón tamén practicamente o mesmo motor, levando a algúns a comentar que funcionaban co que era practicamente o mesmo coche da tempada anterior, axustado para a normativa de. Houbo cambios no logotipo do patrocinio, xa que Rothmans optou por promover a súa marca Winfield, substituíndo a popular librea azul e branca por unha vermella. Durante, Williams mantivo aos dous pilotos da tempada anterior, a primeira vez desde que un campión do mundo reinante seguía pilotando para o mesmo equipo. Mentres Ferrari e McLaren loitaban polos títulos dos construtores e pilotos, Williams caeu ao medio do pelotón. O equipo non gañou carreiras e só logrou 3 podios durante a tempada, con Frentzen terminando terceiro na primeira rolda de 1998 en Australia e Villeneuve terminando terceiro en Alemaña e Hungría. Williams terminou terceiro no Campionato de Construtores, anotando 38 puntos, mentres Villeneuve terminou quinto no Campionato de Pilotos con 21 puntos e o seu compañeiro de equipo, o alemán Frentzen, rematou 4 puntos por detrás en sétimo lugar.
Tempada 1999
miniatura|left|[[Alex Zanardi na FW21 no Gran Premio do Canadá de 1999.]] En, Williams empregou os motores Supertec, que eran unidades remozadas dos Mecachrome-Renault, e unha nova parella de pilotos. Villeneuve mudouse ao novo equipo British American Racing (BAR) e Frentzen marchou ao equipo Jordan. O alemán Ralf Schumacher uniuse a Williams no que equivalía a un intercambio de pilotos, xa que Frentzen asumiría o antigo posto de Schumacher en Jordan. Alex Zanardi, un piloto italiano que gañara os dous últimos campionatos da serie CART, tamén se uniu ao equipo despois de que Williams pasara a mellor parte do último ano intentando contratalo. O equipo logrou tres podios, todos de Ralf Schumacher, cos terceiros postos en Australia e Reino Unido e un segundo posto no Gran Premio de Italia de 1999. O equipo rematou quinto no Campionato de Construtores, o máis baixo para Williams na década de 1990; o equipo rematou por detrás de Stewart e Jordan, logrando un total de 35 puntos. Deses puntos, Schumacher anotounos todos, xa que Zanardi, que non tivo un bo rendemento na súa anterior etapa na F1, non puido rematar entre os seis primeiros en ningunha proba. Ao final da tempada, Williams comprou o contrato de Zanardi.
Motores BMW
Na tempada de Fórmula 1 de cun coche máis desenvolvido xunto cos motores BMW, o equipo quebra un xexún de 4 anos sen vitorias na F1, coa vitoria de Ralf Schumacher no GP de San Marino, logra 80 puntos e repite o 3° lugar da tempada anterior.
Nas tempadas de e  conquista o subcampionato de construtores. En, Patrick Head fai un proxecto revolucionario, máis o coche non se mostra competitivo e frustra as expectativas de título do equipo que polo menos cerra a tempada cunha vitoria de Juan Pablo Montoya no GP do Brasil, esa foi a última tempada da dupla Montoya e Ralf co equipo. Para a tempada de Fórmula 1 de son contratados Mark Webber e Nick Heidfeld, fan unha tempada regular, máis Williams e BMW rematan rompendo o seu contrato.
Motores Cosworth
Coa rotura de Williams con BMW, na tempada de Fórmula 1 de Cosworth convertese no novo fornecedor de motores. O equipo fai unha pésima tempada logrando apenas 11 puntos e o 8° lugar no campionato de construtores. A dupla de pilotos son Mark Webber e Nico Rosberg.
Motores Toyota
250px|miniatura|[[Nico Rosberg pilotando o FW29.]] En asinan un acordo para ter os motores Toyota polo menos ata. Coa asociación con Toyota, o equipo se reergueu do fracaso de 2006, formando unha nova dupla de pilotos con Alexander Wurz substituíndo a Webber, que marchou para RBR, e mantendo ao alemán Nico Rosberg. O ano foi bo, acadando un podio con Wurz, no acidentado GP do Canadá, e un total de 33 puntos e o cuarto lugar no campionato de construtores, despois da descualificación de McLaren. No último GP do ano, o do Brasil, o xaponés Kazuki Nakajima ocupou a praza de piloto titular deixada por Wurz, que anunciara a súa retirada no Gran Premio anterior.
Williams comezou como a quinta forza da categoría, detrás de Ferrari, McLaren, BMW Sauber e Renault. O inicio foi prometedor, con Nico facendo un podio na estrea da tempada, e Nakajima rematando sexto. Pero na segunda carreira o equipo vai mal con Nico 12° e Nakajima 15°. Nas carreiras seguintes o equipo perdeu posicións con Renault e Toyota e ata con STR e RBR no campionato, e continuou decepcionando ao non pasar o seu mellor resultado de dous sétimos lugares e chegar na maioría das veces debaixo da décima posición. No entanto o equipo conquistou un podio novamente con Nico 2º e Nakajima 8º no histórico primeiro Gran Premio nocturno de Singapur. Ao termo da tempada, o equipo ficou na oitava posición do campionato de construtores con 26 puntos, 17 de Nico e 9 de Nakajima.
En mantén aos pilotos Rosberg e Nakajima; e como piloto de probas ao alemán Nicolas Hülkenberg, sendo contratado o mozo angolano Ricardo Teixeira. Foi unha tempada consistente e lixeiramente mellor que. Con 34´5 puntos, o equipo terminou en sétimo lugar, aínda que as boas carreiras de Rosberg se contrapuñan coas febles actuacións de Nakajima, que non acadou ningún punto.
O 20 de novembro o equipo anunciou a venda da parte minoritaria do equipo a unha compañía de investimentos austríaca liderada por Toto Wolff.
Década de 2010
Para a tempada de 2010 o equipo contratou a Rubens Barrichello, de 37 anos, para pilotar o novo coche cun motor Cosworth, xuntamente co novato piloto alemán Nico Hülkenberg, de 22 anos, campión da GP2 en 2009 e ata entón piloto de probas. Para piloto de probas, foi confirmado o finlandés Valtteri Bottas. O equipo terminou o mundial en sexto lugar no campionato de construtores e Frank Williams chegou a afirmar que o equipo non ficou satisfeito co resultado do modelo FW32.
En o equipo confirmou a Rubens Barrichello e Pastor Maldonado como pilotos titulares e mantivo a Valtteri Bottas como piloto de probas. A tempada de foi a peor da historia de Williams, o equipo terminou o campionato detrás de todos os equipos competitivos da categoría, ficando apenas diante das pequenas escudarías HRT, Virgin e Caterham.
Volta aos motores Renault (2012-2013)
miniatura| [[Valtteri Bottas O piloto de reserva do do equipo participou en 15 sesións de adestramento libres incluídas no  logo ascendeu a un asento titular para a tempada ]] O 4 de xullo de 2011, Williams anunciou que se asociaría co fornecedor de motores Renault que subministrarían os motores do equipo a partir de. O 1 de decembro de 2011, confirmouse que Maldonado manteríase para a tempada 2012 xunto co piloto de reserva Valtteri Bottas, que participou en 15 sesións de prácticas do venres. En xaneiro de 2012 confirmouse que Bruno Senna sería o compañeiro de Maldonado, acabando efectivamente a carreira na F1 de Rubens Barrichello.
Antes da tempada 2012, Patrick Head mudouse do equipo Williams F1 a Williams Hybrid Power Limited, outra filial de Williams Grand Prix Holdings. O equipo tamén anunciou que a súa relación con AT&T terminou de mutuo acordo, e houbo negociacións con outra empresa de telecomunicacións para o patrocinio do nome do equipo. No Gran Premio de España de 2012, Pastor Maldonado logrou a súa primeira vitoria nun Gran Premio, que tamén foi a primeira vitoria de Williams desde o Gran Premio do Brasil de 2004. Ao redor de 90 minutos despois de celebrar esta vitoria, un incendio estalou no garaxe do equipo Williams, danando a FW34 de Bruno Senna e deixando varios feridos. O equipo conseguiu finalmente a oitava posición no Campionato Mundial de Construtores de Fórmula 1.
miniatura|[[Valtteri Bottas no Gran Premio de Malaisia ​​de 2013.]] Claire Williams, filla do director do equipo Frank Williams, foi nomeada subdirectora en marzo de 2013. Maldonado foi retido polo equipo para e uniuse a Bottas, promovido desde o seu papel como piloto de probas. O equipo loitou ao longo da tempada, a pesar dunha boa clasificación no Gran Premio do Canadá e un lugar no top 10 no Gran Premio dos Estados Unidos, só anotaron cinco puntos no Campionato Mundial de Construtores.
Mentres Williams gozou dunha vitoria na tempada 2012 e puntuou en varias carreiras, non alcanzaron o mesmo nivel que se conseguiu durante o seu dominio na Fórmula Un durante a década de 1990, isto combinado cunha tempada 2013 absolutamente mala levou a Williams a buscar un novo fornecedor de motores para a tempada e seguintes.
Tempadas 2014-2017
miniatura| [[Felipe Massa no Gran Premio da China de 2014.]] thumbnail | Valtteri Bottas no [[Gran Premio do Canadá de 2015]] miniatura| [[Lance Stroll no Gran Premio de Malaisia de 2017]] En maio de 2013, Williams asinou un contrato a longo prazo con Mercedes para fornecer motores para o equipo, o fabricante alemán fornécelle motores turbo V6 de 1.6 litros desde o inicio da tempada de. Bottas foi retido como piloto para, e Felipe Massa asinou desde Ferrari para substituír a Maldonado. O equipo tamén deu a coñecer un novo contrato de patrocinio coa marca de bebidas Martini. Como parte do trato, o equipo converteuse en Williams Martini Racing, agás en Bahrain, Rusia e Abu Zabi, onde o equipo é coñecido como Williams Racing por restricións da publicidade das bebidas alcohólicas.
O equipo logrou a súa primeira pole desde, cortesía de Massa en Austria. Foi a única vez que Mercedes foi vencido na pole position durante a tempada 2014. Bottas clasificouse xunto a Massa, tamén foi a primeira vez que o equipo logrou a primeira liña desde o Gran Premio de Alemaña 2003. O equipo gozou dunha repunta no rendemento, incluíndo un dobre podio en Abu Zabi, o que o levou ao terceiro lugar no Campionato de Construtores. Repetiron esta fazaña na tempada, a pesar dunha tempada discreta debido ao rexurdimento de Ferrari.
O equipo entrou na tempada con Bottas e Massa como pilotos. O ex-piloto da Ferrari Driver Academy Lance Stroll uniuse ao equipo como piloto de desenvolvemento de motores e Alex Lynn converteuse no piloto de reserva xunto a Paul di Resta que foi anunciado o 13 de marzo, trala retirada de Susie Wolff do automobilismo.
En setembro de 2016, Massa anunciou as súas intencións de retirarse da Fórmula Un, co que máis tarde Stroll foi presentado como o seu substituto para. Trala decisión de Nico Rosberg de retirarse, o equipo liberou a Bottas do seu contrato para permitir que ocupase o seu lugar no equipo Mercedes, e Massa volveu ao equipo por un ano.
Massa viuse forzado a retirarse do Gran Premio de Hungría de 2017 debido a unha enfermidade, polo que o equipo anunciou que Paul di Resta correría xunto a Stroll.
2018 - 2019 descenso continuo
O 4 de novembro de 2017, Felipe Massa anunciou a súa decisión de retirarse da F1. Sergey Sirotkin firmou como o seu substituto para, con Robert Kubica como piloto de reserva e desenvolvemento.
Williams loitou durante a tempada 2018, anotando só 7 puntos e rematando o último na clasificación do Campionato de Construtores. Aínda que a fiabilidade do coche parecía boa, estiveron significativamente fóra do ritmo, o seu mellor resultado foi o 8º lugar en Acerbaixán de Lance Stroll. O resto de puntos do equipo foi no gran premio italiano, con Stroll que rematou no 9º posto e Sirotkin anotou o seu primeiro punto de campionato no décimo lugar.
O 27 de febreiro de 2018 Martini anunciou que deixarían Williams e a Fórmula Un ao final da tempada 2018.
O 12 de outubro de 2018, o equipo anunciou que George Russell se uniría ao equipo para a tempada e o 22 de novembro de 2018 anunciouse que Robert Kubica uniríase a el como o seu compañeiro de equipo. O 29 de novembro anunciouse unha colaboración con PKN Orlen, unha empresa líder no mercado dos combustibles e enerxético. O 11 de febreiro de 2019, a empresa de telecomunicacións ROKiT anunciouse como patrocinadora do equipo como parte dun trato de varios anos.
thumb|dereita|[[George Russell no Gran Premio de Austria de 2019]] Williams perdeuse os primeiros dous días e medio de probas de pretempada en Barcelona porque o FW42 aínda non estaba preparado, o único equipo que sufriu tal revés. Williams comezou a tempada sen ser competitivo. Durante a clasificación no inicio da tempada en Australia, o seu mellor tempo foi case 1,3 segundos máis lento que o competidor máis próximo. Na carreira, Russell e Kubica remataron a dúas e tres voltas do líder respectivamente. O mellor resultado do equipo da tempada chegou no Alemaña, onde Kubica clasificouse décimo, o único punto do equipo co que terminaron esa tempada. Non obstante, este resultado só chegou tras as penalizacións posteriores á carreira para outros pilotos. As actualizacións viñeron durante a tempada coa que o FW42 comezou a poñerse ao día dos seus competidores; Russell chegou a 0,1 segundos de alcanzar a Q2 na clasificación para o e rematou preto dos puntos co 12º lugar en Brasil. Non obstante, ambos os coches serían eliminados na Q1 en todas as carreiras da tempada. A pesar da falta de rendemento do equipo en comparación co período 2014-2017, confirmouse que Williams ampliou o seu contrato para fornecerse de motores con Mercedes ata 2025.
O 19 de setembro de 2019, Williams anunciou que Kubica decidira deixar o equipo ao final da tempada 2019, uniríase a Alfa Romeo como piloto reserva. O subcampión do Campionato de Fórmula 2 de 2019 Nicholas Latifi foi ascendido do seu papel de piloto reserva para substituír a Kubica na tempada. Jack Aitken substituíu a Latifi como piloto de reserva. En maio de 2020, tras a publicación de importantes perdas en 2019, Williams anunciou a rescisión inmediata do seu contrato de patrocinio con ROKiT.
2020-presente: compra e nova xestión
thumb|dereita| George Russell pilotando o [[Williams FW43 no Gran Premio da Toscana de 2020]] Na carreira inicial de 2020, o Gran Premio de Austria de 2020, Latifi acadou o 11º lugar, fóra dos puntos, mentres que na cualificación Russell estaba a só 0,15 segundos de alcanzar a Q2 (Russell retirouse na carreira por un problema de presión de combustible). Na clasificación en mollado para a seguinte carreira, o Gran Premio de Estiria, Russell logrou saír da Q1, a primeira vez que un piloto de Williams o facía desde o [[Gran Premio do Brasil de 2018] ], e, en condicións esvaradías, clasificouse 12º. Russell comezou a carreira no posto 11, tras a aplicación de penalizacións para outros pilotos.
No Gran Premio de Hungría de 2020, ambos pilotos saíron da Q1 por primeira vez desde o Gran Premio de Italia de 2018. Era a segunda vez que Russell saía da Q1 e a primeira de Latifi que saía da Q1.
O 21 de agosto de 2020, o grupo de investimento estadounidense Dorilton Capital adquiriu Williams por 152 millóns de euros. O importe tamén inclúe a liquidación da débeda da empresa e seguirá funcionando baixo o nome de Williams e manterá a súa base no Reino Unido.
A pesar de que se lle ofreceu a oportunidade de seguir como directora do equipo Williams, Claire Williams anunciou a súa saída do equipo a partir da fin de semana do Gran Premio de Italia de 2020. Tras este anuncio, será a primeira vez que o equipo Williams F1 non está baixo o liderado da familia Williams desde a súa creación 43 anos antes. Simon Roberts, que se uniu a Williams procedente de McLaren en maio de 2020, converteuse no director interino do equipo. En decembro de 2020, Williams anunciou que Jost Capito unirase a Williams como novo CEO, con Simon Roberts como director do equipo e informará a Capito.
thumb|[[Nicholas Latifi pilotando Williams FW43B no Gran Premio de Austria de 2021]] Durante o Gran Premio de Mónaco de 2021, Williams celebrou a súa saída número 750 nun Gran Premio. Para celebrar a ocasión, Williams presentou un concurso para que os nomes de 100 seguidores de Williams apareceran no seu coche, o Williams FW43B, xunto co número de carreiras desde que comezaron a apoiar a Williams. En xuño de 2021, Roberts deixou o equipo. A maioría das súas responsabilidades foron asumidas por Capito, con François-Xavier Demaison asumindo as súas funcións de liderado na pista.
O Gran Premio de Hungría de 2021 viu a Williams anotar os seus primeiros puntos desde o Gran Premio de Alemaña de 2019 con Robert Kubica, e o seu primeiro dobre de puntos desde o Gran Premio de Italia de 2018. No Gran Premio de Bélxica de 2021, Russell clasificouse en 2º lugar e logrou o primeiro podio de Williams desde o Gran Premio de Acerbaixán de 2017, xa que a carreira detívose despois de que só se completasen dúas voltas en condicións de coche de seguridade, o que permitiu a maioría dos pilotos para manter a súa posición de cualificación. O equipo tamén logrou un segundo dobre punto consecutivo, xa que Latifi rematou noveno.
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Williams na Fórmula 1.
Ohm
150px|miniatura|Símbolo do ohmio, a letra grega [[omega]]
O nome desta unidade é unha homenaxe a Georg Simon Ohm (1787-1854), que descubriu relacións matemáticas extremamente simples que comprenden as dimensións dos condutores, definindo o concepto de resistencia eléctrica e formulando a que pasou a ser chamada Lei de Ohm.
SC Bern
O Schlittschuh Club Bern é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Berna, no cantón homónimo (Suíza). O club tivo a media de asistencia máis alta de Europa durante a tempada 2010-11, cunha media de 15.856 espectadores.
Mantén históricas rivalidades con HC Fribourg-Gottéron, EHC Biel, e SCL Tigers.
Historia
miniatura|esquerda|250px|SC Bern fronte a [[SCL Tigers nun partido ao aire libre o 14 de xaneiro do 2007.]] A sección de hóckey sobre xeo do Bern Sports Club, que foi fundada o 3 de novembro de 1930, comezou oficialmente a xogar o 1 de xaneiro de 1931.
Actualmente, o SC Bernt é un equipo moi popular e rexistra grandes entradas no seu estadio, o PostFinance Arena, un dos estadios de hóckey sobre xeo máis grandes de Europa. No 2006 bateu un novo récord de asistencia media a nivel de clubs europeos, cunha media de 15.994 espectadores en 22 partidos como local. Proclamouse campión da liga suíza en 12 ocasións, coa súa vitoria máis lembrada en 1989 sobre o HC Lugano.
Durante o lockout da NHL na tempada 2004-05, Daniel Brière, Dany Heatley, J. P. Dumont, Marc Savard, Henrik Tallinder, e Chris Clark xogaron co SC Bern.
Logo do fracaso nos play-offs do 2006, o club substituíu ao seu primeiro adestrador Alpo Suhonen por John van Boxmeer e ao seu director xeral Roberto Triulzi por Sven Leuenberger. Leuenberger xogara anteriormente 13 tempadas defendendo a camiseta do club, anotando un total de 67 goles, 145 asistencias, e catro títulos nacionais. O número 16 da súa camiseta é un dos dorsais retirados polo SC Bern.
O 30 de setembro do 2008, o SC Bern disputou unha serie de partidos amigables contra os New York Rangers da National Hockey League con motivo dos 100 anos de hóckey sobre xeo en Suíza. 49 anos dende a última visita dos Rangers a Suíza, derrotaron ao equipo local por 8-1. A pesar dos resultados, o SC Bern xogou un partido igualado cun marcador de 2-0 ao final da segunda parte. O ex xogador dos Phoenix Coyotes nado no Canadá, o defensa Travis Roche marcou o gol do SC Bern a principios do terceiro período.
Os Blues Brothers
Estreouse en galego o 6 de febreiro de 1988 a través da TVG.
Carballotorto, San Simón da Costa, Vilalba
Carballotorto é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2010 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Rana
Rana pode referirse a:
Julio Jaramillo
Julio Alfredo Jaramillo Laurido, nado en Guayaquil, Ecuador, o 1 de outubro de 1935 e finado na mesma cidade o 9 de febreiro de 1978, foi un sobranceiro intérprete musical latinoamericano, con especial relevancia dentro do xénero denominado bolero. Estímase que gravou ao redor de 3.500 pezas musicais ao longo da súa vasta carreira.
Loligo
Loligo é un xénero de moluscos cefalópodos coleoideos decapodiformes miópsidos, o tipo da familia dos lolixínidos.
Segundo o World Register of Marine Species e outras autoridades, o xénero está formado por tan só tres especies de luras, amplamente distribuídas por diversos mares e que son obxecto de activa pesca debido á gran calidade da súa carne.
Descrición
O xénero foi descrito por primeira vez en 1798 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck.
Porén, o nome fora xa utilizado antes (Schneider, 1784; Linnaeus, 1758) e quizais podería telo usado Plinio o Vello. A principios do século XIX este nome xenérico era de uso frecuente para designar ao grupo das luras propiamente ditas.
Etimoloxía
Lamarck tirou o nome científico Loligo do latín lōlīgō (ou lōllīgō), -īnis'', 'lura'.
Sinónimos
Ademais de polo nome Loligo, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Segundo o WoRMS:
Segundo o ITIS:
Subxéneros
O ITIS considera, dentro do xénero, os seguintes tres subxéneros:
Especies
Segundo as recentes clasificacións do WoRMS, o Tree of Life Web Projet, e Vecchione et al., recoñécense unicamente tres especies dentro do xénero:
Porén, outros autores recoñecen moitas máis especies. A xeito de exemplo, o ITIS considera as seguintes:
Taxonomía controvertida
Toda a taxonomía dos moluscos está hoxe en contyroveris. Polo que respecta ao xénero que nos ocupa, a súa posición sistemática é a seguinte:
Para o WoRMS:
Para o ITIS:
Como vemos, as principais diferenzas son as de consideraren o grupo dos Myopsida como orde (no canto de Teuthida), ou como suborde desta (Myopsina).
Mabel Loza García
María Isabel Loza García, nada en Tapia de Casarego o 7 de xullo de 1961 é unha científica asturiana, coñecida como Mabel Loza.
Formación
Estudou Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela. Posteriormente trasladouse á Universidade de Oviedo onde fixo o doutoramento en 1987, cunha tese lida en Santiago de Compostela titulada "Comparación experimental de algunos efectos deseables e indeseables de la dipirona sódica y la dipirona magnésica", dirixida polo doutor Fernando de Andrés Rodriguez Trelles.
Realizou varias estancias nos Departamentos de Fisioloxía, Biofísica e Anestesioloxía do Centro Médico Monte Sinaí de Nova York, durante o período de 1992 a 1994.
Labor docente e investigador
María Isabel Loza García é, desde abril de 2011, catedrática de Farmacoloxía da Universidade de Santiago.
Dirixiu 17 teses de doutoramento e máis de 50 traballos de investigación de posgrao. Tamén é revisora ​​de varias revistas nas áreas de farmacoloxía, química médica e descubrimento de novos fármacos.
Patroa fundadora e codirectora científica da Fundación Kærtor, unha iniciativa galega de alcance global, pioneira en innovación aberta e codesenvolvemento público-privado no descubrimento de fármacos. Dá continuidade aos resultados do proxecto Innopharma da USC, xunto co profesor Ángel Carracedo, especialista en medicina xenómica. Nesta fundación, cunha activa participación en programas públicos e privados no ámbito do descubrimento temperán de fármacos en España e en Europa, Loza participou como investigadora en máis de 90 proxectos, en 70 deles como investigadora principal. Participou no descubrimento de 11 candidatos a fármacos que chegaron a ensaios clínicos en pacientes, dentro de programas de transferencia de I+D coa industria farmacéutica.
O seu labor especializouse no desenvolvemento de proxectos de colaboración entre a Universidade de Santiago e a industria farmacéutica, para a elaboración de fármacos innovadores. Participou na creación da plataforma de cribado de fármacos da USC, é coordinadora da Rede Galega de Descubrimento de Fármacos e da Rede de Excelencia Española de Descubrimento de Fármacos, e liderou a Rede Galega de I+D de Medicamentos. Foi incluída no programa internacional L'Oréal-Unesco For Women in Science, co libro titulado Nosotras biocientíficas españolas, e seleccionada pola European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (Efpia) entre os 30 scientist from 30 countries na iniciativa Portraits of Science-Scientists of Tomorrow.
Entre outras responsabilidades, é membro do Pleno da Unidade Muller e Ciencia de Galicia, que concede o Premio María Wonenburger, creado en 2007 pola Unidade Muller e Ciencia da Xunta de Galicia.
Loza participa activamente no desenvolvemento de redes e novos modelos de innovación aberta no descubrimento temperán de medicamentos. É a coordinadora do grupo de investigación e de formación de persoal investigador BioFarma. Dirixe a plataforma descreening de fármacos da Universidade de Santiago, unha das nove plataformas de descreening de alta capacidade, e a única de farmacoxenómica, e representante do nodo da USC na Plataforma Europea de Infraestruturas de Screening EU-OPENSCREEN da iniciativa ESFRI.
Foi unha das artífices da posta en marcha en Santiago de Compostela do programa UNIEMPRENDE, unidade de avaliación de compostos in vitro situado no edificio Emprendia, no Campus Vida, segundo un modelo de colaboración público-privada, que vincula á USC e aos Laboratorios Esteve. Esta unidade foi inaugurada o día 4 de outubro de 1998, nun acto ao que asistiron o reitor da USC, Juan Casares Long; a conselleira de Sanidade, Pilar Farjas; o director xeral de I+I da Consellería de Economía, Emprego e Industria, Ricardo Capilla; o presidente de Laboratorios Esteve, Antoni Esteve; e a propia Mabel Loza, como coordinadora do grupo de investigación BioFarma. É a primeira unidade en Galicia de natureza mixta en I+D farmacéutica e a segunda en España. Esta unidade, cunha vixencia de cinco anos prorrogábel, dedícase ao desenvolvemento e implementación de métodos robotizados de determinación da actividade farmacolóxica in vitro de potenciais novos axentes para o tratamento da dor e da inflamación. Mabel Loza destacou no acto de inauguración que esta unidade «cambia completamente o modelo tradicional de transferencia por outro flexíbel baseado na calidade, na confianza mutua e na eficiencia para levar antes e co menor custe novos medicamentos aos pacientes», unha forma diferente de orientar a investigación para unha transferencia o máis inmediata posible, na que o grupo BioFarma e a USC son pioneiros desde 1998.
Como empresaria, promoveu a fundación de tres compañías (Pharmatools Digital Interactive S.L., Allelyus e Oncostellae).
Publicacións
Mabel Loza publicou diversos libros e capítulos de libros, e 136 artigos en revistas científicas indexadas no Journal Citation Report. Entre eles:
Recoñecemento
Académica de número na Real Academia de Farmacia de Galicia desde o 2013. En 2019 recibiu o Premio María Josefa Wonenburguer.
Liliʻuokalani
miniatura|180px|dereita|Escudo de armas do Reino de Hawai. Liliʻuokalani, nada o 2 de setembro de 1838 en Honolulu e finada o 11 de novembro de 1917 na mesma cidade, foi a derradeira monarca e a única raíña do Reino de Hawai. Naceu co nome de Lydia Liliʻu Loloku Walania Wewehi Kamakaʻeha pero era coñecida polo nome Lydia Kamakaʻeha Pākī. Cando casou pasou chamarse Lydia K. Dominis e como raíña Liliʻuokalani.
Infancia
Seguindo a tradición hawaiana Liliʻuokalani foi adoptada por Abner Paki e a súa muller, Konia (unha filla adoptiva do rei Kamehameha I). Pasou a infancia entre os estudos e os xogos con Bernice Pauahi, filla natural da súa familia adoptiva. Neste período no que acudiu á Escola Real aprendeu un bo inglés.
Reinado
O 16 de setembro de 1862 casou con John Owen Dominis, que sería Gobernador Real de Oʻahu e Maui. A parella non tivo fillos, polo que o herdeiro de Liliʻuokalani foi, durante moitos anos, a súa sobriña Victoria Kaʻiulani (1875-1899), que faleceu antes que ela.
Liliʻuokalani herdou o trono do seu irmán Kalākaua o 17 de xaneiro de 1891. Ao pouco tempo de alcanzar o poder tentou abolir a constitución entón vixente para preparar unha nova que renovase o poder da monarquía. Sentíndose ameazados pola proposta real de abolición da constitución (e os dereitos que alí se contiñan), os numerosos norteamericanos e europeos residentes no Reino de Hawai, conseguiron que a soberana abdicase de feito por atentar contra as garantías constitucionais.
A tales turbacións uníronse outras: o comercio sufriu fortes repercusións negativas, en especial cando os Estados Unidos bloquearon as tarifas da importación do azucre hawaiano, e cando se lanzou a idea de anexionar as Illas Hawai por parte daqueles. Esta última manobra sinalou o inicio do fin da monarquía: o ministro americano John L. Stevens ordenou ao "USS Boston" que se mantivese amarrado nas Hawai para protexer os intereses comerciais americanos, sendo a raíña forzada a aceptar a abdicación, que tivo lugar o 17 de xaneiro de 1893, e que foi seguida pola instauración dun goberno provisional.
Á vista dos acontecementos internos e a crecente presión externa, o 16 de novembro o mesmo goberno provisorio propuxo a Liliʻuokalani que subise de novo ao trono a cambio dunha amnistía para os responsábeis da revolta, mais como resposta a exraíña declarou que habería condenar a morte a todos os responsábeis. O 18 de decembro Liliʻuokalani retirou tales afirmacións, de xeito que o presidente norteamericano Grover Cleveland, presentou unha relación do sucedido ao Congreso dos Estados Unidos na que pedía ao goberno provisorio das Hawai que aceptase a reasunción do trono pola exraíña, mais nese punto foi o propio goberno hawaiano o que refugou a oferta. 200px|miniatura|dereita|Imaxe oficial da raíña Liliʻuokalani.
O 16 de xaneiro de 1895 foi proclamada a República das Hawai que, como era de prever, en 1898 foi anexada aos Estados Unidos.
Liliʻuokalani viviu como cidadá particular en Washington Place (Hawai) ata 1917, ano da súa morte.
A Lastra, Baleira
San Xoán da Lastra é unha parroquia do concello de Baleira. Os seus 68 poboadores agrúpanse en dúas entidades: A Lastra (56) e O Sollío (12) no 2013.
Xeografía
miniatura|esquerda|Igrexa San Xoán A Lastra, Baleira.jpg Ten unha superficie de 4,84 km². Limita ao norte con Cubilledo e A Degolada, ao sur coa Fontaneira, ao leste con Freixo (A Fonsagrada) e ao oeste con Cubilledo e A Fontaneira. Esta parroquia formou parte da antiga xurisdición de Baleira, xunto con Cubilledo, Degolada e Librán, e pertence ó arciprestado de Monterroso.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Xoán da Lastra ten planta rectangular, de corte popular. Os muros son de cachotería e perpiaño de granito e lousa, e a cuberta de lousa a dúas augas. No altar maior non conserva retablo, xa que o orixinal, de estilo neoclásico e moi sinxelo, foi trasladado á sancristía.
Casas Novas
O topónimo galego Casas Novas pode referirse a:
Bo día (filme)
Bo día (お早よう) é un filme xaponés de 1959 dirixido por Yasujirō Ozu. Está vagamente baseado no seu propio filme de 1932 Otona no miru ehon - Umarete wa mita keredo, e é o segundo filme en cor de Ozu.
Rafael Pillado
Rafael Pillado Lista, nado en San Cibrao (Cervo) o 12 de xuño de 1942 e finado en Ferrol o 20 de febreiro de 2023, foi un antigo político e militante sindical galego.
Bo día (filme)
Estreouse en galego en 2004 a través da TVG.
Rafael Pillado
Traxectoria
Cando tiña tres anos o seu pai, militante comunista, foi detido e lévano para a cadea en Ferrol. Estableceuse coa nai en Ferrol para estar preto do pai e aos 15 anos comezou a traballar en Bazán, os estaleiros de Ferrol. En 1960 ingresou no Partido Comunista de España e nas Xuventudes Comunistas con 18 anos. Fixo o servizo militar e á volta participou nun campo de formación do PCE en Alemaña do Leste. En 1966 participou na creación das primeiras formacións sindicais non oficiais da ditadura, coa creación das Comisións Obreiras de Bazán, de onde se acaba por formar as Comisións Obreiras de Galicia.
O 10 de marzo do ano 1972 os traballadores da Empresa nacional Bazán, convocaron unha manifestación en sinal de protesta e rexeitando o convenio colectivo interprovincial. As manifestacións sindicais polo establecemento dun novo convenio laboral dentro de Bazán, saldáronse co homicidio de Amador Rey e Daniel Niebla, mortos por disparo da policía franquista. Daquela Rafael Pillado estaba no Sindicato Vertical. En 1972 foi encarcerado, e non foi posto en liberdade ata a amnistía de 1976. Encabezou a candidatura do PCG pola provincia da Coruña nas primeiras eleccións democráticas. En 1979 foi elixido secretario xeral do Partido Comunista de Galicia, en substitución de Santiago Álvarez. Naquela altura foi partidario do eurocomunismo.
Anos despois foi expulsado do PCG e o PCE, e sumouse ao Partido Comunista de Galicia - Marxista Revolucionario, a formación que en España lideraba Santiago Carrillo como escisión do PCE.
Doente de cancro, denunciou a Navantia pola contaminación por amianto nos seus anos de traballo. Finalmente faleceu como consecuencia do cancro de pulmón.
Aceite de fígado de halibut
O aceite de fígado de halibut, ou aceite de fígado de hipogloso, é un aceite extraído do fígado do halibut (Hippoglossus hipoglossus), que é unha moi boa fonte de vitamina A, que se usaba nos países nórdicos do mesmo xeito que o aceite de fígado de bacallau.
Yul Brynner
Yul Brynner, nado en Vladivostok o 11 de xullo de 1920 e finado en Nova York o 10 de outubro de 1985, foi un actor norteamericano de nai rusa e pai suízo-mongol. Comezou a súa carreira artística en París, con pequenos papeis en clubs, en 1941 principiou unha xira teatral polos Estados Unidos, en 1949 debutou en Hollywood. O seu papel máis coñecido foi o do rei Mongkut de Siam nas versións teatral e cinematográfica deThe King and I (O rei e mais eu), polo que gañou un Óscar.
A Fontaneira, Baleira
Santiago da Fontaneira é unha parroquia do concello de Baleira. Segundo o IGE en 2013 tiña 102 habitantes, distribuídos en oito entidades de poboación: O Estornín (9), A Fontaneira (25), Pandelo (8), A Pasada (14), O Sesto (6), O Trabeiro (7), O Vilar dos Adrios (21) e Xestoso (12).
Xeografía
miniatura|esquerda|Igrexa de Santiago na Fontaneira. Limita con Cubilledo ao norte; Pedrafita de Camporredondo (no concello de Baralla) ao sur; Freixo e A Lastra ao leste e Librán e A Esperela ao oeste. O seu nome vén dado por ser a liña divisoria das augas dos ríos Eo e, sobre todo, do Neira. Ocupa unha superficie de 22,53 km².
Arquitectura relixiosa
miniatura|Fachada a igrexa parroquial.
A igrexa parroquial de Santiago da Fontaneira ten planta rectangular e presbiterio da mesma forma, coa sancristía anexa na parte posterior, de planta rectangular e con dúas portas alinteladas de acceso. Os muros do templo son de cachotería e perpiaño de granito e lousa, e a cuberta é de lousa a dúas e catro augas. A cuberta descansa sobre dous arcos de medio punto que se apoian nas pilastras dos muros laterais. O arco triunfal é da mesma forma que os das naves. A portada principal é alintelada, e culmina no frontis unha espadana de dous vaos. Conserva no seu interior un único retablo moi sinxelo de estilo barroco.
A capela de San Miguel do Vilar dos Adrios, de reducidas dimensións, de planta rectangular e construción popular. Os muros son cachotería e perpiaño de granito e lousa, e a cuberta é de lousa a dúas augas. Conserva no seu interior un sinxelo retablo de estilo popular barroco sen cronoloxía definida.
A capela de San Ramón do Trabeiro, de planta rectangular de construción popular. Os muros tamén, seguindo a tradición das demais capelas do concello, son de cachotería e perpiaño de granito e lousa, e a cuberta é de lousa a dúas augas. Conserva no seu interior un sinxelo retablo de estilo popular sen cronoloxía definida. A capela de Santa María da Pasada, de planta rectangular de construción popular. Con muros de cachotería e perpiaño de granito e lousa, e a cuberta é de lousa a dúas augas. Conserva no seu interior un sinxelo retablo barroco de estilo popular. A capela de Xestoso é de planta rectangular e de construción popular. Os muros que a sosteñen de pé son de cachotería e perpiaño de granito e lousa, e a cuberta é de lousa a dúas augas. Remata o frontis nun pequeno campanil. Esta emprazada no centro da aldea, rodeada por construcións tradicionais.
Arquitectura civil
A uns 150 m de Vilar dos Adrios hai un poboado castrexo.
miniatura|dereita|Vista lateral do hórreo da Fontaneira. O hórreo da Fontaneira está situado no Camiño de Santiago Primitivo. Data do século XIX e é propiedade privada da casa que se atopa xusto enfronte, onde os seus antepasados empregaban dita estrutura para gardar e almacenar tanto materiais coma alimentos que se empregaban nas actividades agrícolas e gandeiras da época. Este hórreo galego presenta unha tipoloxía típica da Fonsagrada, onde se pode observar un armazón de madeira que se ergue sobre catro pés, ademais conserva unha cuberta natural vexetal, feita principalmente a base de uces.
Patrimonio arqueolóxico
A Cova dos Mouros localízase preto da cima do Monte das Penas, a 867 metros de altitude. Mide 20 metros de profundidade, a súa boca presenta 6,5 m de ancho e a altura oscila entre os 2,2 e os 3,1 m. No ano 2017 localizáronse once panais pictóricos de grande interese, o que provocou que a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural levase a cabo un estudo preliminar valorativo que finalizou, de maneira provisional, indicando que ditas pinturas datan entre os anos 5.000 e 1.000 a.C. (aproximadamente entre o Neolítico e a Idade de Bronce). As pinturas presentan motivos formados por agrupacións paralelas de semicírculos, onde tamén se poden ver barras verticais e o que semella algunha representación antropomorfa. Tampouco se descarta a presenza de máis pinturas nas covas que están ao carón desta.
Holodomor
dereita|miniatura|250px|Vítima do Holodomor nunha rúa da [[cidade ucraína de Khárkiv. Esa fotografía foi efectuada en 1933 por Alexander Wienerberger, un enxeñeiro químico austríaco que daquela traballaba na URSS.]]
Holodomor (en lingua ucraína: Голодомор; pronunciado golodomor, con gheada) é o nome atribuído á fame de carácter xenocida, que devastou principalmente o territorio da República Socialista Soviética de Ucraína (integrada na URSS), durante os anos de 1932 a 1933. Este acontecemento, tamén coñecido por gran fame de Ucraína, representou un dos máis tráxicos capítulos da Historia de Ucraína, debido ó enorme custo en vidas humanas.
Tendo como referencia o concepto de xenocidio e a súa definición xurídica , verifícase un crecente consenso da historiografía, relativo á natureza xenocida do Holodomor. Por outra banda, hai un número cada vez maior de países que o recoñecen oficialmente como un acto de xenocidio, como España.
miniatura|dereita|250px|Imaxe da [[cerimonia dos cirios acesos, en homenaxe ás vítimas do Holodomor (Kíiv, 22 de novembro de 2003).]] A palabra Holodomor resulta da expresión ucraína 'Морити голодом' (moryty gholodom), que significa "matar pola fame". O termo foi empregado por vez primeira polo escritor Oleksa Musienko, nun relatorio.
No cuarto sábado do mes de novembro, Ucraína e as comunidades ucraínas implantadas en diversos países de acollemento  renden homenaxe ás vítimas do Holodomor.
Os obxectivos da Gran Viraxe
A comezos da década de 1930, Stalin decidiu aplicar unha nova política para a URSS, a través da transformación radical e acelerada das súas estruturas económicas e sociais. Esa mudanza contemplaba os seguintes obxectivos :
A "guerra anticampesiña"
miniatura|dereita|300px|[[Genrikh Yagoda (dereita) na compaña do escritor Maxim Gorki (esquerda). Como subxefe da polícia política (KGB), Yagoda foi un dos principais responsables da represión do campesiñado, no ámbito da colectivización e da deskulakización]]
Pobo gweagal
miniatura|dereita|300px|Obra que representa o primeiro contacto que tiveron os gweagal co [[James Cook|Capitán James Cook e a súa tripulación nas costas de Nova Gales do Sur.]] Os gweagal (tamén escrito gwiyagal) son un pobo aborixe australiano do grupo dos tharawal (ou dharawal), que tradicionalmente vivían nas áreas meridionais de Sidney, Nova Gales do Sur, Australia.
Holodomor
A "guerra anticampesiña"
O proceso de colectivización acelerada da agricultura e de "liquidación dos kulaks como clase" (deskulakización), desencadeado por decisión do Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética, en decembro de 1929, tivo consecuencias tráxicas para millóns de persoas.
Pobo gweagal
Os gweagal vivían na costa sur da baía Botany (Península de Kurnell). O seu territorio, aínda que non estaba claramente definido, abranguía a zona entre os ríos Cooks e Georges, ó sur de estuario de Port Hacking e ó oeste de Liverpool. Eran o pobo máis setentrional da nación dharawal.
Holodomor
A "guerra anticampesiña"
O campesiñado (82 % da poboación soviética), despois de ser obrigado, a través de todo o tipo de abusos e violencias, a entregar os bens, foi forzado a se adherir ás explotacións agrícolas colectivas (kolkhozes) ou estatais (sovkhozes). Estas destinábanse a abastecer, de forma regular e case gratuíta, ó Estado con produtos agrícolas e pecuarios, a través de planos de colecta fixados polas autoridades centrais.
Con base na acusación arbitraria de pertenceren á categoría dos kulaks (campesiños ricos e hostís ó poder soviético), os "socialmente estraños" ó novo sistema agrícola kolkhoziano,foron desterrados a título definitivo para outras rexións, principalmente para Casaquistán e Siberia. Por outro lado, as operacións de deportación pretendían fornecer os recursos humanos necesarios á colonización e explotación das inmensas riquezas naturais, existentes neses territorios deshabitados.
En total, son deportadas -frecuentemente de modo caótico e precipitado- cerca de 2 800 000 persoas: