cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toronto Raptors
2004-05
O intercambio de Carter finalmente tivo lugar a metade de tempada, rematando así unha relación de sete anos coa franquía. Un tempo máis tarde, Carter admitiu que estaba a xogar só coa metade do seu potencial, forzando así ó director xeral a traspasalo. Polo acordo, os Raptors conseguían ó antigo All-star Alonzo Mourning, ós aleiros Eric Williams e Aaron Williams, e dúas eleccións de primeira rolda do draft dos New Jersey Nets. Mourning prefiriu non ir a Toronto, polo que Babcock tivo que rescindir o seu contrato por uns dez millóns de dólares, sendo Mourning un axente libre que logo asinaría cos Miami Heat, onde estivo sete anos. Críase que os dous Williams ían achegar unha maior capacidade defensiva e reboteadora, pero xogaron moi pouco, sendo infrautilizados durante toda a tempada. Moitos crían que Babcock fixo un mal negocio en favor do presidente de operacións baloncestísticas dos Nets, Rod Thorn, e algúns sectores dos seareiros dos Raptors pediron a súa dimisión.
A incapacidade dos Raptors para gañar fóra da casa (11-30), e a pobre defensa, fixo que o primeiro ano de Sam Mitchell pasase sen pena nin gloria. Non obstante, no Air Canada Center os seareiros estaban entretidos e ledos, cunha asistencia alta debido ó balance positivo (22-19). Mitchell tamén estaba no punto de mira das polémicas fóra da cancha. Como un apuntamento, o base procedente do baloncesto rueiro Rafer Alston, nunha entrevista despois dun encontro perdido por bastante marxe, dixo que estaba contemplando retirarse, mentres continuaban as disputas con Mitchell. Pouco despois, Alston foi suspendido dous partidos por "conduta prexudicial para o equipo" por marchar repetidamente dun adestramento. Ademais, Eric Williams pediu ser intercambiado debido ós escasos minutos que estaba a xogar. A nai de Vince Carter fixo unhas declaracións ós medios de comunicación sobre unha pelexa nos vestiarios entre o adestrador e o seu fillo antes da súa marcha ós Nets. Nese intre, o único All-Star potencial do equipo era Chris Bosh, que se amosaba coma un dos mellores ala-pivotes da Conferencia Leste.
2005-06
A tempada 2005-2006 dos Raptors foi vista coma unha decepción. Após perder os primeiros nove encontros, e quince dos dezaseis primeiros, as dificultades de Toronto continuaron cando o equipo perdeu por 18 contra Los Angeles Lakers, e permitiron á súa estrela Kobe Bryant anotar 81 puntos, o segundo récord de anotación da historia da NBA.
Os Raptors foron ó draft de 2005 con dúas eleccións de primeira rolda (a sétima e a décimo sexta) e dúas de segunda (41º e 58º). Elixiron a Charlie Villanueva no número sete, da Universidade de Connecticut e a Joey Graham na elección 16, da Universidade de Oklahoma State. Na segunda rolda, co número 41 elixiron a Roko Ukic, de Croacia e co número 58 elixiron a Uros Slokar, de Italia. Unha vez máis, o uso dunha alta elección no draft para escoller a un xogador que estaba previsto que se escollese en posicións máis baixas (Villanueva) causou tanto balbordo entre os seareiros dos Raptors coma entre os críticos de baloncesto. Moitos afeccionados temían que se repitise a situación de Rafael Araujo. Porén, o medo desapareceu cando o xogo de Villanueva ó principio da tempada impresionou tanto ós afeccionados coma ós críticos, xustificando así a súa elección. O 16 de marzo de 2006, Villanueva anotou 48 puntos, o segundo récord de anotación dos Raptors. Ademais, foi segundo na votación para Rookie do Ano con 248 puntos, por detrás de Chris Paul (623 puntos), e claramente por diante do terceiro, Andrew Bogut (98 puntos).
Despois do período de vacacións, os Raptors comezaron o seu campus de adestramento mandando a Rafer Alston ós Houston Rockets por Mike James. En canto ós axentes libres, asinaron ó base José Calderón, que xogara as seis tempadas anteriores en España, para cubrirlle as costas ó base James. Así mesmo, volveron Pape Sow e Matt Bonner; cortaron a Lamond Murray, e Donyell Marshall converteuse en axente libre.
Os Toronto Raptors comezaron a tempada o 2 de novembro de 2005 cunha derrota no Air Canada Centre contra ós Washington Wizards. Nas seguintes dúas semanas e media, os Raptors marcaron un novo récord para a franquía perdendo os seus primeiros nove partidos consecutivamente. A racha acabouse sorprendentemente cunha vitoria sobre Miami Heat o 20 de novembro.
Coas derrotas aumentando, e a atención dos medios de comunicación centrándose no equipo, contratouse ó lendario ex-adestrador de Purdue Gene Keady como adestrador asistente, axudando a desenvolver ó núcleo máis novo dos Raptors e a establecer unha boa defensa de equipo.
O 15 de xaneiro de 2006, conseguíase o récord da franquía en puntos anotados nun partido coa vitoria sobre os Knicks 129-103; contrastando coa derrota do 22 de xaneiro contra os Lakers, no que recibiron a dubidosa honra de ser o equipo ó que Kobe Bryant lles anotou a súa marca de 81 puntos.
Co ollar dos medios aínda máis pendentes, o 26 de xaneiro fíxose público o despedimento do director xeral Rob Babcock, sendo substituído de maneira interina por Wayne Embry. Á saída de Babcock seguíronlle as de Pete Babcock e Scott Howard, facendo así máis doada a entrada dun novo equipo directivo no verán. O 2 de febreiro fixo o seu primeiro movemento importante facendo un intercambio do que o seu predecesor no cargo dubidaba moito, algo que era de coñecemento público, mandadando ós New York Knicks a Jalen Rose, unha elección de primeira rolda do draft e cartos a cambio da volta de Antonio Davis. Embry levouno a cabo coa intención de liberar un poco a carga de soldos mirando cara a unha posíbel fichaxe duns axentes libres no verán, xa que a diferenza de Rose, Davis estaba no último ano de contrato. Aínda que houberon algúns temores iniciais de que Davis seguiría a Mourning e non quixese ir ó equipo, todo se aclarou tres días despois, cando Davis admitiu que necesitou tempo para "aclarar as súas ideas". Pero foi cortado o 24 de marzo despois de sufrir unha lesión moi grave nas costas logo de que o xogador dos Miami Heat Udonis Haslem lle fixese unha falta persoal no partido que os enfrontou a Toronto.
Días despois do intercambio Davis-Rose, a superestrela emerxente Chris Bosh foi chamado para xogar o partido das estrelas dende a suplencia en Houston. Sería o terceiro xogador dos Raptors en xogar ese partido, despois de Vince Carter e Antonio Davis.
O 22 de febreiro a directiva dos Raptors asinou un contrato polo que o General Manager e Presidente dos Phoenix Suns, Bryan Colangelo se convertería no sucesor de Babcock. O anuncio oficial fíxose o 28 de febreiro nunha rolda de prensa.
O 10 de marzo, Mike James empatou o récord de encontros consecutivos marcando polo menos unha tripla contra os Denver Nuggets, e dous días despois, os Raptors bateron o mesmo récord para un equipo. Foi Morris Peterson quen anotou a tripla do récord contra os Indiana Pacers. Con ese partido, eran xa 595 consecutivos anotando polo menos unha tripla. O récord anterior era dos Miami Heat con 594.
Os Raptors perderon a posibilidade de entraren nos playoffs o 4 de abril, cunha derrota diante dos Boston Celtics.
O 14 de abril e dun xeito inesperado, os Raptors conseguían gañar ós Detroit Pistons rematando así coa recha de derrotas, e impedindo que os Pistons superasen o récord de mellor balance na historia da NBA. Mike James marcou a súa mellor anotación, 39 puntos, 20 no derradeiro cuarto. Anotou oito tiros libres seguidos, marcando o récord da franquía en tiros libres anotados consecutivamente, 18. Esta vitoria, unida á derrota da mesma noite dos Atlanta Hawks, garantía que os Raptors tivesen o quinto peor balance da tempada na NBA.
Récord: 27 vitorias - 55 derrotas, cuartos na División Atlántica e décimo segundos na Conferencia Leste.
2006-07
Na actualidade, os Toronto Raptors teñen unha excelente base de seareiros, unha das máis grandes e apaixonadas, pero famenta de títulos. Malia ter só unha aparición nos playoffs na súa historia, os datos de asistencia á cancha están entre a metade alta da NBA. Os Raptors tiveron que loitar moito dende a marcha de Vince Carter, polo que o equipo recibiu relativamente pouco.
Chris Bosh, unha estrela emerxente, é actualmente a cara dos Raptors. Está na súa terceira tempada no equipo, e xa foi nomeado All-Star no 2006. Asinou unha renovación de tres anos por 60 millóns de dólares, sendo blindado así ata o 2010.
Os Raptors só superan ós Golden State Warriors (12) e ós Atlanta Hawks (7) en tempadas consecutivas sen apareceren nuns playoffs con catro.
O xoves 8 de xuño os Raptors mandaron a Rafael Araujo ós Utah Jazz por Kris Humphries e Robert Whaley, e o 21 de xuño intercambiaron a Matt Bonnes, Eric Williams e unha elección de segunda rolda no draft de 2009]] cos San Antonio Spurs por Rasho Nesterovic e cartos.
Coa chegada de Bargnani, Colangelo tentou perfila-lo cadro de xogadores intecambiando a Charlie Villanueva cos Milwaukee Bucks a cambio de TJ Ford e cartos o 30 de xuño, sorprendendo así a propios e a estraños e conseguindo para os Raptors ó base natural que tanto precisaba para axudar a endereza-lo rumbo da franquía.
O 13 de xullo, asinaban o base/escolta Anthony Parker, procedente do Maccabi de Tel Aviv, e pouco despois a John Salmons procedente dos Philadelphia 76ers vía sign-and-trade a cambio dunha elección de segunda rolda no 2007 e 2 millóns de dólares. O 24 de xullo tamén asinaban ó ala Jorge Garbajosa, procedente do Unicaja de Málaga. Garbajosa ten moita experiencia xogando co base José Calderón na selección española.
Récords da franquía
miniatura|upright|[[Vince Carter xogando cos Raptors.]]
miniatura|upright|[[Chris Bosh posúe todos os récords de rebotes dos Raptors.]]
Adestradores
Notes
Directores xerais
miniatura|[[Bryan Colangelo (dereita) foi o director xeral e o presidente de operacións baloncestísticas dos Raptors de febreiro de 2006 a maio de 2013.]]
Modesto Domínguez Hervella
Modesto Domínguez Hervella, nado en Verín o 24 de febreiro de 1827 e finado en Madrid o 8 de abril de 1913, foi un matemático e enxeñeiro galego.
Traxectoria
Formouse como enxeñeiro na Escola de Guadalaxara. Viviu en Bordeos, onde ocupou a cátedra de Matemáticas e Lingua Española. En 1855 volveu a España e ingresou no corpo de enxeñeiros da Armada. Ampliou estudos en Francia e Inglaterra. Dirixiu as obras civís e hidráulicas de Ferrol, as obras do dique de pedra do arsenal ferrolán e a construción de buques neste estaleiro. Foi director das Escuelas Especiales del Cuerpo y de la Maestranza, comandante de enxeñeiros en Ferrol e A Habana, e presidente da Xunta de Exames para o ingreso no corpo de enxeñeiros da Armada. Foi membro da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales.
Frankfurt Universe
miniatura|upright=1.2|Frankfurt Universe vs. Nürnberg Rams 2015
Os Frankfurt Universe son un equipo de fútbol americano da cidade da Frankfurt (Alemaña). O club foi fundado en 18 de xullo de 2007 e compite na German Football League (GFL). Nas últimas tempadas ten disputado a European Football League (EFL), acadando a súa primeira vitoria nun encontro en 2016. O equipo xoga como local no Frankfurter Volksbank Stadion. O traxe oficial do equipo ten as cores púrpura e laranxa. É o equipo sucesor dos Frankfurt Galaxy.
100px|miniatura|dereita|Casco dos Universe.
Alfonso Armada Comyn
Alfonso Armada Comyn, nado en Madrid o 12 de febreiro de 1920 e finado na mesma cidade o 1 de decembro de 2013, foi un ex militar español, que alcanzou notoriedade pola súa participación no intento de golpe de Estado do 23 de febreiro de 1981. Ostentaba o título de marqués de Santa Cruz de Rivadulla.
Carreira militar
Fillo de Luís Gonzaga de Armada y de los Ríos Enríquez, VII Marqués de Santa Cruz de Rivadulla, Xeneral de Artillaría, e María del Rosario Comyn y Allendesalazar, filla dos condes de Albiz, aos 16 anos alistouse no exército.
Durante a guerra civil, na que combateu no bando nacional, na arma de artillaría, foi destinado ás frontes de Madrid, Andalucía, Guadalajara, Teruel e Valencia.
Durante a Segunda guerra mundial combateu coa División Azul no sitio de Leningrado, onde coincidiu con Jaime Miláns del Bosch.
En 1945, como comandante, foi instrutor en varias escolas militares. Foi profesor do futuro rei Juan Carlos, converténdose nun dos seus mellores amigos e conselleiros. Chegou a ser membro do Estado Maior Central.
Outro dos seus labores foi como secretario xeral da Casa do Rei, posto que ocupou durante 17 anos. Porén, os seus enfrontamentos co presidente do Goberno, Adolfo Suárez, e do feito de que enviara cartas con selo da Casa Real pedindo o voto para Alianza Popular nas eleccións de 1977, fixeron que fose relevado.
Da secretaría do monarca pasou a ser profesor principal da Escola Superior do Exército e, despois, gobernador militar de Lleida. Pouco antes do golpe de Estado do 23 de febreiro de 1981, o día 12 do mesmo mes e ano, Armada asumiu o cargo de segundo xefe do Estado Maior do Exército.
Golpe de estado
Esta traxectoria veuse truncada o 23-F, ao ser un dos principais participantes do intento de golpe de Estado. Segundo os plans dos golpistas, sobre Armada debería recaer a presidencia do goberno que dirixiría o país se o intento de golpe non fracasara. Aínda que non con total seguridade, crese que el era o "elefante branco" que esperaban os golpistas no Congreso dos Deputados.
Descubriuse que estaba implicado cando se ofreceu ao Xefe do Estado Maior do Exército, o xeneral Gabeiras, para ir en persoa ao Congreso a propoñer a Tejero unha saída: o seu ofrecemento para presidir un goberno cívico-militar con presenza de líderes políticos. Tejero negouse rotundamente a que entrasen políticos civís ou comunistas no goberno e aí empezou o fin do golpe.
Condena
O 22 de abril de 1983, o Tribunal Supremo impúxolle unha condena de 30 anos de cárcere e perda de emprego, cumprindo a súa pena na prisión de Alcalá Meco. O 24 de decembro de 1988, o Goberno indultouno alegando razóns de saúde e que o reo acataba a Constitución Española.
Logo da súa saída de prisión viviu entre o seu domicilio de Madrid e o seu pazo de Santa Cruz de Ribadulla, no concello de Vedra.
Al Jolson
Asa Yoelson, nado en Seredzius (Lituania) o 26 de maio de 1886 e finado en San Francisco (California) o 23 de outubro de 1950, foi un cantante, actor, guionista e director de música estadounidense de orixe lituana, coñecido como Al Jolson. Jolson foi alcumado "o rei da blackface", convención teatral dende mediados do século XIX. Tamén foi chamado "o artista máis grande do mundo" no cumio da súa carreira. O seu estilo interpretativo era atrevido e extravertido, e popularizou moitas cancións. Na década de 1920, Jolson era o artista máis famoso e mellor pagado dos Estados Unidos.
Traxectoria
Jolson era fillo dun rabino que en 1893 se trasladou con toda a súa familia aos Estados Unidos. Alí desenvolveu unha gran variedade artística, primeiro como animador en vodevís, cafés, prazas e circos, e logo no teatro, onde realizaba repertorios burlescos en obras como La Belle Parée (1911), Robinson Crusoe, Jr. (1916) e Sinbad (1918-1920).
Asa e o seu irmán Hirsch, rebautizados como Al e Harry, iniciaron a súa carreira teatral moi novos. Al tomou entón o costume de tinguir o rostro de negro, o que lle valeu o seu primeiro éxito.
En 1920, interpretou "Swanee", un tema de George Gershwin e Irving Caesar que lle deu sona en todos os Estados Unidos. Despois, presentou Bombo, un espectáculo co que continuou o éxito. Con 35 anos, Jolson foi o home máis novo dos Estados Unidos cun teatro co seu nome. En 1925 coñeceu un novo éxito con Big Boy e a canción "California, Here I Come".
No ano 1927 actuou no filme The Jazz Singer, que tiña un argumento moi semellante á súa vida real, como fillo dun rabino. Foi o primeiro filme sonoro, e catapultouno definitivamente á fama. Posteriormente interpretou a versión en teatro con éxito rotundo en todo o país e en Europa. A súa famosa frase "Un momento, un momento, aínda non escoitaches nada!" pasou á historia do cinema. No filme dirixido por Alan Crosland, Jolson cantou varios temas ("Mammy", "Toot, Toot, Tootsie, Goodbye", "Dirty Hands, Dirty Face", "Blue Skies", "Mother, I Still Have You" etc), converténdose nunha estrela da sétima arte, ao que regresa pouco despois interpretando The Singing Fool (1928), fita dirixida por Lloyd Bacon coa que acadou unha popularidade maior aínda que con The Jazz Singer. Nela interpretou "Sonny Boy", un dos máis grandes éxitos da súa historia artística.
A carreira de Al Jolson no cinema continuou nos anos seguintes con Say It With Songs (1929), Mammy (1930) e Hallelujah, I'm a Bum (1933, baixo a dirección de Lewis Milestone), aínda que estes traballos non conseguiron nin moito menos o éxito de público dos precedentes.
A Warner tentou entón relanzar a súa carreira Wonder Bar (1934); os compañeiros de elenco de Jolson foron Dolores del Río, Kay Francis e Dick Powell, mais o filme foi un fracaso.
Retornou á gran pantalla en 1939 con Rose of Washington Square. En Rhapsody in Blue (1945), un filme que repasa a vida de George Gershwin, Jolson interpretouse a el mesmo, cantando obras do compositor que lle proporcionou o seu primeiro grande éxito en moito tempo.
En 1946, prodúcese o filme The Jolson Story, dirixido por Alfred Green e en que o cantante prestou a súa voz ao actor Larry Parks, encargado de interpretar a súa vida na pantalla. O filme foi un grande éxito que lle permitiu relanzar a súa carreira como cantante.
Aínda en vida de Jolson estreouse un segunda filme-homenaxe á súa carreira (Jolson Sings Again, 1949, dirixido por Henry Levin), o que prolongou esta segunda época de éxito do artista.
Poucos meses antes da súa morte, acontecida o 23 de outubro de 1950 en San Francisco debido a un ataque ao corazón, montou un espectáculo musical dirixido ás tropas estadounidenses destinadas na guerra de Corea.
Ogadén
Ogadén (en amhárico, ኦጋዴን?; en somalí, Ogaadeen; en árabe, أوغادين) é o nome non oficial da Rexión etíope dos somalís, o territorio que comprende a parte oriental de Etiopía, no centro do Corno de África.
Os seus habitantes son predominante de etnia somalí e relixión musulmá.
miniatura|esquerda|150px|Bandeira da FNLO.
O termo "Ogadén" ou "Ogaden" é o utilizado preferentemente polas comunidades internacionais.
Ás veces foi chamada no pasado Casa de Gabriel, ou Somalilandia etíope.
Xeografía
miniatura|esquerda|250px|Transporte con [[dromedarios en Jijiga.]]
O Ogadén é unha meseta, cunha elevación sobre o nivel do mar que oscila entre os 1 500 m no noroeste e uns 300 m ao longo dos límites meridionais e o val do río Shebelle. As zonas con altitudes entre os 1 400 e os 1 600 m son semiáridas, recibindo de 500 a 600 mm de chuvia ao ano.
Pero máis comúns son as zonas do Ogadén que reciben unha media anual de precipitacións de 350 mm ou menos. A paisaxe está formada por matogueiras densas, matos, praderías e outeiros espidos.
Nos últimos aos, o Ogadén estivo sometido a un réxime de precipitacións cada vez máis errático, o que levou a unha crecente frecuencia de secas, as máis importantes, en 1984-85, 1994 e a máis recente en 1999-2000, durante a cal os pastores afirman que perderon do 70 ao 90 % do seu gando.
Historia
miniatura|300px|A [[África Oriental Italiana coas provincias e as súas capitais. A provincia de Somalia, en verde, despois de incorporar as zonas etíopes de poboación somalí.]]
A rexión foi anexionada a Etiopía durante o reinado de Menelik II en 1897.
Coa creación da África Oriental Italiana, despois da Guerra de Etiopía, o Ogadén foi anexionado por Mussolini á Somalia italiana.
Co fin da segunda guerra mundial foi devolta a Etiopía en 1954, despois de 13 anos de ocupación británica.
No pasado producíronse actividades secesionistas que incluíron obxectivos políticos e militares en Etiopía e en Somalia. Ao final da década de 1970 ambas as nacións loitaron na Guerra de Ogadén polo control da rexión.
Actualmente é a Fronte Nacional de Liberación do Ogadén o principal grupo separatista, que está liderado polo presidente Mohamed O. Osman.
Kjell Magne Yri
Kjell Magne Yri, nado en Hareid o 5 de novembro de 1943 é un sacerdote, lingüista e tradutor noruegués.
Traxectoria
Estudou teoloxía na facultade de teoloxía graduándose en 1970. Realizou un minor en grego na Universidade de Oslo, e tamén estudou latín e hebreo. Na Misión Luterana Norueguesa sentían que a tradución oficial norueguesa era demasiado liberal e encargáronlle realizar unha nova versión ao noruegués do Novo Testamento para uso interno, aínda que Yri non concordaba coa visión conservadora do grupo aceptou a proposta e traballou nesa tradución de 1968 a 1973.
En 1973 viaxou coa súa familia a Etiopía para servir como sacerdote. Aprendeu amhárico e oromo, e máis tarde traballou na zona sidama, e mentres realizou o seu traballo misioneiro alí traduciu o Novo Testamento ao sidamo rematando a tradución en 1988.
En 1989 deixou a Misión Luterana Norueguesa e volveu estudar na Universidade de Oslo, doutorouse en 1996 e desde 2000 é profesor asociado. Desde 2002 a 2007 dirixiu un proxecto de investigación sobre as linguas de Etiopía.
Realizou a súa tese de doutoramente en 1996, publicada en 1998 co título de ''My father taught me how to cry, but now I have forgotten. The semantics of religious concepts with an emphasis on meaning, interpretation, and translatability''. Ademais escribiu numerosos artigos de lingüística que apareceron en diversas publicacións especializadas
No Doubt (álbum)
No Doubt é un álbum de estrea da banda estadounidense de ska punk No Doubt, publicado o 17 de marzo de 1992 a través do selo Interscope Records. Orixinalmente foi gravado como unha edición independente, pero regravouse despois de que o grupo asinase con Interscope.
O disco foi lanzado durante un período no cal Estados Unidos estaba centrado principalmente na música grunge, un xénero dominado pola angustia que era case todo o contrario ao son optimista e comercial de No Doubt. A pesar das xiras, o álbum non funcionou tan ben como esperaba a discográfica, vendendo só 30.000 copias. O selo rexeitou financiar a publicación dun sinxelo do álbum, polo que No Doubt editou independentemente o seu único sinxelo, "Trapped in a Box". A banda entón rompeu con Interscope e editou independentemente o álbum ''The Beacon Street Collection en 1995. Este traballo comportouse mellor comercialmente, vendendo unhas 100.000, polo que Interscope financiaría o seu terceiro disco, Tragic Kingdom.
7 vidas
Siete Vidas é unha comedia de situación emitida por Telecinco entre xaneiro de 1999 e abril de 2006 cun enorme éxito de audiencia. Superou os 200 episodios emitidos converténdose na serie de ficción española semanal que logrou estar máis tempo en emisión.
Elenco
O seu elenco inicial estaba formado por cinco actores: Paz Vega (Laura), Javier Cámara (Paco), Blanca Portillo (Carlota), Toni Cantó (David) e Amparo Baró (Sole), sendo está última a única que permaneceu na serie durante tódalas súas temporadas.
Por Siete Vidas pasaron con personaxes fixos actores coma Gonzalo de Castro (Gonzalo), Anabel Alonso (Diana), Santi Millán, Santiago Rodríguez (Froiteiro), Guillermo Toledo (Richard), Carmen Machi (Aída), Eva Santolaria (Vero), Florentino Fernández (Félix), María Pujalte (Mónica), Leandro Rivera (Pablo), Yolanda Ramos (Charo) e Cristina Peña (Irene) entre outros.
Cameos
A lista de actores e personaxes coñecidos españois que fixeron cameos na serie é interminable incluíndo a Jesús Vázquez, Jesús Hermida, Santiago Carrillo, Antonio Gala, María Teresa Campos, Elvira Lindo, Fernando Sánchez Dragó, Iker Casillas, Tamar Novas, Ronaldo, Agustín González, José Luis López Vázquez, Raphael, Toni Acosta, Josep Piqué, Héctor Alterio, Unax Ugalde, El Gran Wyoming, Alfonso Guerra, Julio Anguita, Pepón Nieto, José Ángel Egido, Llum Barrera, María Botto, Óscar Jaenada, Alicia Borrachero, Patricia Vico, Amparo Soler Leal, Maribel Verdú, Belén Rueda, Lolita Flores, Amparo Larrañaga, Paco León, Carlos Sobera, Álex Angulo, Sancho Gracia, David Bisbal, Luis Merlo ou Soraya Arnelas entre outros moitos.
Icíar Bollaín
Icíar Bollaín Pérez-Mínguez, nada en Madrid o 12 de xuño de 1967, é unha directora e actriz española.
7 vidas
Spin-off
En 2005 estreouse en Telecinco Aída, un spin-off de Siete Vidas protagonizado por Carmen Machi interpretando o mesmo papel.
Icíar Bollaín
Traxectoria
Filla dun enxeñeiro aeronáutico e unha profesora de música, debutou como actriz ós 15 anos. Foi elixida Mellor Actriz Española de 1992 pola revista Cartelera Turia e recibiu o Premio Ollo Crítico II Milenio de Radio Nacional de España en 1993.
7 vidas
Banda sonora
A canción da serie estaba interpretada nos seus inicios polo seu autor, Emilio Aragón. Máis tarde pasou a cantala Raimundo Amador, e os encargados de facelo nas últimas temporadas foron o grupo El Canto del Loco.
Icíar Bollaín
Traxectoria
É membro da Academia Española de Cinematografía.
7 vidas
Premios e candidaturas
A serie recibiu multitude de premios entre os que destacan:
Manuel Martínez Núñez
Manuel Martínez Núñez, nado en Baralla o 12 de setembro de 1954, é un mestre e político galego do partido Galicia Sempre.
Traxectoria
A nivel local foi concelleiro de Becerreá entre 1995 e 2007, ano en que pasou a ser alcalde nas listas do PSdeG-PSOE. Revalidou o cargo en 2011 e 2015, este ano con maioría absoluta. Para as eleccións municipais de 2019 creou un partido ao redor da súa persoa, Galicia Sempre, co que acadou a maioría absoluta na alcaldía de Becerreá.
Actividade na Deputación Provincial
Entrou a formar parte da Deputación de Lugo en 1999 e é deputado provincial polo partido xudicial de Lugo, na que ocupou a Área de Infraestruturas e Obras.
En 2015 facilitou que o PPdeG acadase a presidencia da Deputación de Lugo ao exercer de tránsfuga.
Ligazóns externas
}}
Freixo, A Fonsagrada
San Xulián de Freixo é unha parroquia do concello da Fonsagrada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 132 habitantes (76 homes e 56 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2007, cando tiña 178.
Pías, Castro de Escuadro, Maceda
Pías é un lugar da parroquia de Castro de Escuadro no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2012 tiña 28 habitantes (once homes e dezasete mulleres).
Patrimonio
Na capela de San Pedro hai dúas aras romanas. Unha delas foi reaproveitada na espadana do campanario, e foi adicada por Flavio Flaviano á divindade galaico-romana Torolo Combiciego, co texto. A outra, sen inscricións, serve como pé da pía bautismal. .
Arrane Ashoonagh dy Vannin
Arrane Ashoonagh dy Vannin (en manés Himno nacional da Illa de Man) foi escrito e composto por William Henry Gill (1839-1923), con tradución ó manés de John J. Kneen (1873-1939). O título en inglés é O Land of Our Birth.
Villerías de Campos
Villerías de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 394 habitantes (INE 2012).
Christian Casares
Lars Christian Casares Berg, nado en Halmstad, Suecia, o 31 de agosto de 1976, é un xornalista galego.
Nickolas Muray
miniatura|Foto de [[Joan Caulfield para McCall's Magazine, 1941.]]
Nickolas Muray, nado Mandl Miklós en Szeged o 15 de febreiro de 1892 e finado en Nova York o 2 de novembro de 1965, foi un tirador de esgrima e fotógrafo estadounidense de orixe húngara.
Traxectoria
Muray estudou na escola de artes de Budapest, alí aprendeu litografía, fotogravado e fotografía e tras sacar un Certificado Internacional de Gravado, marchou a Berlín a realizar un curso de tres anos en fotogravado en cor, onde aprendeu a realizar filtros de cor. Unha vez rematado o curso entrou a traballar na compañía editora Ullstein. En 1913, ás portas da guerra en Europa, Muray decidiu emigrar aos Estados Unidos, atopando traballo como impresor de cor en Brooklyn. En 1920 Muray abriu un estudio fotográfico na súa casa de Greenwich Village, mentres aínda traballaba como gravador. En 1912 recibiu unha encarga de Harper's Bazaar para realizar un retrato fotográfico da actriz de Broadway Florence Reed; fíxose axiña habitual da revista publicando mensualmente as súas fotografías. En 1922 realizou un retrato da bailarina Desha Delteil. Muray rapidamente quedou recoñecido como un importante retratista fotográfico, retratando boa parte das celebridades de Nova York, En 1926 a revista Vanity Fair enviouno a Londres, París e Berlín para fotografar celebridades, e en 1929 escolleuno para fotografarás estrelas cinematográficas en Hollywood. El tamén realizou traballos para a moda e publicidade, e os retratos de Muray publicáronse en moitas publicacións, como Vogue, Ladies' Home Journal e The New York Times.
Muray era un activo tirador de esgrima, gañando o campionato nacional de sabre en 1927, e participou cos Estados Unidos nos Xogos Olímpicos de 1928 e 1932 na modalidade de sabre. Muray pertencía ao New York Athletic Club, e catro anos da súa morte sufriu un ataque ao corazón mentres practicaba esgrima no club, salvando a vida polos esforzos dun compañeiro do club que era médico, pero catro anos despois deulle un novo ataque e morreu na sala de armas do club, e agora alí unha placa lembra a súa memoria.
Entre 1920 e 1940, Nickolas Muray realizou máis de 10.000 retratos. O seu retrato de Frida Kahlo, coa que mantiña unha aventura, de 1938 fixo que a actriz pasase unha tempada en Nova York para asistir á súa exhibición na Julien Levy Gallery, converténdose no retrato máis coñecido de Muray.
Despois da crise de 1929, Murray converteuse nun pioneiro da fotografía comercial, famoso por crear moitas das convencións da publicidade en cor. Estivo considerado un mestre da impresión ao carbón tricolor. Os seus últimos retratos públicos foron os de Dwight David Eisenhower na década de 1950.
Ángel Santos Rodríguez
Ángel Santos Rodríguez, coñecido como Ángel de Verín, nado en Flariz (Monterrei), foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Membro da Federación de Guerrillas de León-Galicia onde foi compañeiro dos irmáns Manuel e Jesús Girón Bazán, de Hilario Álvarez Méndez e de Eduviges Orozco Palacín. Acompañou a Samuel Mayo Méndez, Benigno Fraga Pita e José María Saavedra Díaz cando viñeron a Ourense en agosto de 1946. O 27 de outubro de 1947 oito gardas civís rodearon a vivenda de Amadeo Domínguez e Pilar Suárez en Florderrei Vello onde estaba agochado co seu compañeiro Francisco Peña. No asalto resultaron mortos Francisco Peña e o garda civil Miguel Álvarez Barreira, de Arzádegos, e Ángel Santos puido fuxir ferido. Acompañou a Samuel Mayo á reunión con dirixentes da I Agrupación na zona de Valdeorras en maio de 1949. Alí pérdese a súa pista.
Margaret Lacey
Margaret Lacey, nada o 15 de febreiro de 1910 e finada o 4 de outubro de 1989, foi unha actriz galesa.
Aliados da primeira guerra mundial
miniatura|400px|Os Aliados móstranse en verde.
Outros Aliados
Noruega é xeralmente chamada "O Aliado Neutral". Aínda que teoricamente foi un pais neutral, a presión británica e o sentimento anti-xermano da poboación forzou ó goberno a favorecer enormemente ós británicos principalmente con enormes subministracións de peixes.)
1503
Outros
Historia ano a ano
.cn
.cn é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para China.
Stephen Robinson
Stephen Kern Robinson, nado en Sacramento, California, o 26 de outubro de 1955, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-85, STS-95, STS-114 e STS-130.
Traxectoria
Robinson graduouse en enxeñaría mecánica e enxeñaría aeronáutica pola Universidade de California en Davis en 1978 e é máster en enxeñaría mecánica pola Universidade Stanford en 1985. Ten un doutoramento en enxeñaría mecánica pola Universidade Stanford en 1990.
Os tres porquiños
Os tres porquiños é unha fábula cuxos personaxes son exclusivamente animais: tres cochos e un lobo. As primeiras edicións do conto datan do século XVIII, a historia seica é moito máis antiga.
Be Here Now
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Noel Gallagher.
Os tres porquiños
O conto foi divulgado por Joseph Jacobs, escritor nado en Sydney, Australia, en 1854. Morou nos Estados Unidos e Inglaterra. Estudou e publicou contos do folclore inglés durante a súa permanencia naquel país, sendo máis coñecido pola súa grande contribución á literatura infantil. Entre os seus libros están: "A historia dos tres porquiños" (un dos máis populares), "Contos de fadas celtas", "Contos de fadas indianos", "Fábulas do Esopo", "Contos de fadas ingleses" e outros.
A historia dos tres porquiños xa era coñecida en Inglaterra e Jacobs, como folclorista, rescatou contos tradicionais e transformounos en libros. O éxito de Jacobs foi a utilización dunha linguaxe clara e feita para a literatura infantil.
A historia
Os personaxes do conto son tres porquiños e un lobo (lobo mao), cuxo obxectivo era devorar os porquiños. Ao decidiren saír da casa de súa nai (nalgunhas versións, da avoa, lembrando que nalgunhas versións, reciben unha herdanza da súa nai/avoa para así poderen construír as casas) foron construír cadansúa vivenda.
O máis preguizoso dos tres non quixo se cansar moito e construíu unha casopa de palla e colmo. O segundo decidiu construír un alboio de madeira, mentres que o máis práctico optou por construír unha casa mellor estruturada, con cemento e ladrillos. Como a súa casa demorou máis tempo para ser construída, moitas veces vía os irmáns a se divertir mentres el se esforzaba para terminar o choio.
Un día o lobo apareceu e bateu na porta da casa do primeiro porquiño, que se agochou. Mais o lobo, cun sopro forte, desfixo a casoupa de colmo. Mentres o currucho fuxía, o lobo foi petar na porta do segundo marrán e, con dous sopros fortes, destruíu tamén a cabana de madeira.
Este segundo porquiño fuxiu para a casa do terceiro, onde xa se agochara tamén o primeiro. O lobo entón foi á última casa e tentou derrubala, sen éxito. Logo de moitas tentativas, o lobo decidiu agardar a chegada da noite. miniatura|175px|O lobo queimando na panela. Cando anoiteceu, o lobo foi tentar entrar na casa baixando pola cheminea, mais comezou a sentir cheiro de queimado. Era o porquiño práctico que, cunha panela estaba a queimar o rabo do lobo. O lobo entón fuxiu asustado e nunca máis volveu, e eles viviron felices para sempre.
Análise
O conto ten un inimigo arquetípico, o lobo da foresta, que aparece noutras historias tan comúns en Galiza e Europa, coma na Carapuchiña Vermella. Representa o monstro por antonomasia no folclore europeo, xunto coa variante antropomórfica do ogro ou o lobishome. Tamén é usual nestes relatos os tres irmáns, un a se diferenciar do resto polas súas virtudes (acostuma ser o irmán máis novo, detalle que é controvertido nas diferentes versións d'Os tres porquiños).
Neste caso exáltase o traballo, coma en moitas outras fábulas tamén protagonizadas por animais, coma n'A carricanta e a formiga, de Esopo e mailo enxeño, un trazo típico dos protagonistas dos contos populares. O tal irmán amósase tamén xeneroso, abeirando aos outros dous cochos, para reforzar a mensaxe de valores dirixida ao público infantil.
O conto protagonizou unha breve polémica no Reino Unido no 2007, xa que se dixo que a figura do porco podía ofender á comunidade musulmá.
Gran Premio de Mónaco de 2000
miniatura|250px|[[Ron Dennis durante a sesión de practicas do xoves.]] O Gran Premio de Mónaco de 2000 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 4 de xuño de 2000 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a sétima carreira do Campionato do Mundo de pilotos de 2000, disputada sobre 78 voltas e foi gañado por David Coulthard.
Informe
Houbo algunhas sorpresas na cualificación Michael Schumacher logrou a pole position por diante de Jarno Trulli que foi un sorprendente segundo, David Coulthard ocupou o terceiro lugar, Heinz-Harald Frentzen o cuarto, Mika Häkkinen o quinto e Rubens Barrichello o sexto.
Tras a volta de arrequecemento, problemas no Benetton de Wurz atrasaron en dez minutos o inicio da carreira. Na saída non houbo problemas, pero antes de completarse a primeira volta, problemas informáticos obrigaron aos comisarios a mostrar a bandeira vermella, suspendendo a carreira. Xusto nese instante, De la Rosa intentaba pasar a Button na curva de Loews, pero ao pechar a trazada golpeou a parte traseira do seu Arrows co morro do Williams, facendo un trompo que bloqueou aos pilotos que marchaban tras eles. Cando se reconstituiu a grella deuse a segunda saída, que resultou limpa e tras a cal as primeiras posicións non variaron. Só Barrichello perdeu a súa sexta praza en favor de Ralf Schumacher e Jean Alesi, que lle gañaron a partida ao brasileiro. Michael Schumacher, unha vez na primeira posición, paseouse polas rúas de Montecarlo, metendo entre un e dous segundos por volta ás dúas parellas que se formaron tras o seu monopraza: Trulli mantiña baixo control a Coulthard na pelexa pola segunda praza, e Frentzen facía o mesmo con Hakkinen no dobre duelo Jordan-McLaren. A carreira deu un primeiro cambio nas voltas 35 e 36, momento ata o cal mantivéronse estables as posicións en espera das repostaxes que debían decidir a pelexa entre os monoprazas amarelos e as frechas de prata. Problemas na suspensión dianteira do McLaren de Hakkinen obrigáronlle a entrar en boxes, perdendo as súas opcións na carreira.
Na seguinte volta, Jarno Trulli tivo que retirarse por problemas mecánicos no seu Jordan, mentres que Ralf Schumacher, que nese momento era cuarto, estrelaba o seu Williams contra os gardarraís da curva de Santa Devota e terminou cunha profunda ferida na perna. Tras os incidentes, Schumacher mantíñase como líder, con Coulthard en segunda posición e mellorando ostensiblemente os seus tempos de volta, unha vez que xa non tiña o tapón que supuña Trulli, e o terceiro posto era para Heinz-Harald Frentzen. Hakkinen estaba décimo segundo, aínda que co seu repostaxe xa realizado: o obxectivo era estar nos puntos. Os respostaxes non cambiaron as posicións, pero o segundo cambio na carreira chegou na volta 55, cando unha avaría na suspensión traseira do Ferrari de Schumacher facíalle abandonar a proba cando tiña a vitoria absolutamente asegurada. O liderado recaeu en Coulthard, mentres que a pelexa pola segunda praza era o grande interese da proba, loita na que se enfrascaron Frentzen e Barrichello. Unha saída de pista do alemán na curva de 'Santa Devota' deu co seu Jordan contra as proteccións, deixando a segunda praza en bandexa a Barrichello. Fisichella (Benetton Playlife) mantivo a terceira praza, mentres que a cuarta foi para Eddie Irvine, que conseguiu os primeiros puntos do mundial para o equipo Jaguar. Mika Salo logrou a quinta praza e Hakkinen tivo que conformarse co punto que lle deu a sexta posición final.
Xosé Piñeiro Priegue
Xosé Piñeiro Priegue, coñecido como Pepe Esteirán, nado en Esteiro (Muros) en 1930 e finado en 2002, foi un fotógrafo galego.
Han Seung-soo
Han Seung-soo (한승수), nado en Chuncheon o 28 de decembro de 1936, é un economista, diplomático e político surcoreano, que foi primeiro ministro de Corea do Sur entre 2008 e 2009.
Xosé Piñeiro Priegue
Traxectoria
En 1956, tras cumprir o servizo militar e á idade de 26 anos trasladouse a Noia, onde o seu pai se establecera como fotógrafo nos anos corenta. Comezou a dedicarse á fotografía percorrendo a comarca en moto coa súa cámara.
Oh, Inverted World
Oh, Inverted World é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock The Shins, publicado o 19 de xuño do 2001 a través do selo Sub Pop Records. Omnibus Records realizou a tirada inicial en vinilo distribuída por Darla. Sub Pop Records sacaía unha nova tirada, pero o seu logotipo só aparece nas impresións posteriores.
O álbum contén os temas "Caring Is Creepy" e "New Slang", que aparecen na película de 2004 Garden State.
Himne de l'Exposició
O Himne de l'Exposició (Himno da Exposición) é o himno oficial de País Valenciano. É obra do mestre Josep Serrano Simeon, coa letra de Maximilià Thous, encargada expresamente para a Exposición Regional de 1909. En 1925 foi declarado "himno rexional", e en 1984 a Lei de Símbolos vaino facer oficial como himno autonòmico.
A música é unha composición do século XVI, de motivación relixiosa que, pese a non ter letra, interpretábase no día de San Xurxo, patrón do antigo Reino de Valencia, ao cal asistía o rei da Coroa de Aragón. O compositor Josep Serrano integrou esta peza musical en parte do Himno da Exposición Rexional de 1909 de Valencia.
Himno da Exposición Rexional Valenciana de 1909
No 1909 celebrouse a Exposiciò Regional Valenciana. Esta Exposición foi promovida polo seu presidente Tomás Trenor Palavicino, e polo Ateneo Mercantil de Valencia. Trenor encomendou a composición dun himno para a exposición a Josep Serrano Simeón, quen se encargaría da música, mentres que a letra debería realizala Teodor Llorente. A pesar disto, e debido á demora de Teodor Llorente ao crear a letra, Josep Serrano, empezou el só a compoñela seguindo os modelos do poeta Maximilià Thous. O himno resultante recibiu unha boa acollida na "Exposición Rexional Valenciana". Pouco tempo despois, os alcaldes dos concellos de Castelló de la Plana, Valencia e Alacant decidiron que aquel himno se convertese no himno da Rexión de Valencia, e que foi aprobado en maio do 1925. Nun primeiro tempo, o himno de Valencia foi coñecido coma "O Himno da Exposición", debido a que a súa creación foi grazas a este acontecemento.
Declaración como himno oficial
O himno foi cantado coa letra orixinal de Maximilià Thous e Orts. Pero a aparición da palabra "España" no primeiro verso suscitou diversas reticencias e discrepancias. O compositor Josep Serrano recoñeceu que dera instrucións expresas a Maximilià Thous para redactar este primeiro verso. Nun artigo do compositor ao diario "La Voz Valenciana" de maio de 1925 manifestaba:
Laodamía, filla de Belerofonte
Segundo a mitoloxía grega, Laodamia (Λαοδάμεια, Laodámeia) foi filla de Belerofonte e de Filónoe. Uniuse con Zeus e foi nai de Sarpedón. Foi asasinada por Artemisa, que pretendía así castiga-la súa soberbia.
A Teixeira, Castro de Escuadro, Maceda
A Teixeira é un lugar da parroquia de Castro de Escuadro no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 12 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres.
Himne de l'Exposició
Declaración como himno oficial
Posteriormente circularon tamén versións nacionalistas, que se asemellaban á de Thous Orts, pero que mudaban algunhas palabras e frases.
Para declaralo himno oficial da comunidade autónoma logo da creación desta na década dos oitenta, o presidente Joan Lerma encargoulle un informe ao compositor valenciano Eduard López-Chávarri Andújar, fillo de Eduard López-Chávarri e Marco. Foi declarado oficial con esta letra que se acompaña en 1984, se ben a lei considera oficiais as dúas versións, en castelán e en valenciano.
Así e todo, distintos sectores da sociedade valenciana seguen a ter reticencias con respecto ao himno, e houbo propostas de himnos alternativos por parte de sectores máis nacionalistas, por exemplo a Muixeranga, unha canción sen letra que naceu nas festas de Algemesí. Posteriormente, o uso e as distintas actualizacións normativas, cambiaron lixeiramente o texto escrito en valenciano (pengen por penjen, tapís por tapiç, estenen por extenen, visca por vixca, signo de distintos acentos, maiúsculas etc.), se ben non se produciu ningunha actualización legal que referendara o seu uso.
O 5 de decembro do 2008 Plácido Domingo gravou o himno xunto coa Orquestra de la Comunitat Valenciana en dúas versións, valenciano e castelán.
Letra
===Texto oficial ===
Robledo
O termo Robledo pode referirse a:
Belchite
Belchite (en aragonés Belchit) é un concello aragonés da provincia de Zaragoza, situado a 49 km da capital. Ten unha poboación de 1.692 habitantes e 273,58 km². Coñécese por ser escenario dunha das batallas simbólicas da Guerra civil española, a Batalla de Belchite. Como consecuencia dos enfrontamentos, a vila foi completamente destruída. En lugar da súa reconstrución, o réxime de Francisco Franco optou por crear unha vila nova ao carón (hoxe coñecido como Belchite nuevo), deixando intactas as ruínas do anterior como recordo da guerra civil e do que se consideraron excesos do bando vencido. O conxunto, hoxe en día abandonado e en parte pechado ao paso de persoas coñécese como Pueblo Viejo de Belchite.
Idade contemporánea
Na vila localízanse dúas batallas importantes da historia de España: a Batalla de Belchite de 1809, desenvolvida durante a Guerra da Independencia española; e a Batalla de Belchite de 1937, desenvolvida durante a Guerra Civil Española.
Como consecuencia da Guerra Civil a vila quedou completamente arrasada, se ben até entón chegara a ser unha vila de certa importancia, albergando até dous mosteiros e varias igrexas. Franco decidiu reconstruílo xusto ao carón, deixando as ruínas da vila vella de Belchite intactas como recordo da contenda. Os encargados da construción da nova vila foron principalmente prisioneiros republicanos, para os cales habilitouse un campo de concentración nas proximidades, cuxos restos aínda se conservan, e que permaneceu aberto desde 1940 até 1945, chegando a albergar a 1.000 prisioneiros a cargo da Dirección General de Regiones Devastadas. Os derradeiros habitantes do Belchite vello abandonaron as súas ruínas en 1964 para reasentarse na nova vila. As ruínas, sen acondicionar para o turismo, son visitadas por máis de 10.000 persoas ao ano.
Ramón Arias Roca
Ramón Arias Roca, nado en 1946, é arquitecto técnico e concelleiro no concello de Lugo polo Partido Popular de Galicia (PPdeG). Con anterioridade foi segundo tenente de alcalde do concello de Lugo e responsable da concellería de Urbanismo e Territorio.
Traxectoria
Graduouse na Escola de Arquitectos Técnicos de Barcelona en 1974 e comezou a súa actividade profesional en 1976 en Lugo. Obtivo praza de aparellador municipal en Mondoñedo, Rábade, Meira, Friol, Baleira e Castro de Rei. En 1977 accede á praza de Arquitecto Técnico da Deputación de Lugo, na que foi xefe do servizo de Urbanismo e Arquitectura.
Asemade, foi Conselleiro da RTVG e Presidente do mesmo ente, Secretario do colexio oficial de Aparelladores, Presidente da Federación Lucense de Piragüismo, Vicepresidente do Club Náutico de Sada e Presidente de honra da Federación de Asociacións de Veciños de Lugo
En 1995 presentouse ás eleccións municipais polo Partido Popular e en 1999 encabezou a súa lista electoral.