cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Güiana (rexión)
Patrimonio biolóxico
Unha densa selva tropical húmida cobre a maior parte do territorio. É a extensión setentrional da selva amazónica, a cal se desenvolve ao redor do río Amazonas e da súa conca fluvial. As altas temperaturas favorecen o desenvolvemento duna vexetación mesta e exuberante, sempre verde. Existen nela innumerábeis especies de plantas aínda sen clasificar, milleiros de especies de aves, innumerábeis anfibios e millóns de insectos.
Herrerasaurus
Herrerasaurus foi un dos primeiros dinosauros. O seu nome científico en latín quere dicir "lagarto de Herrera", na honra do gandeiro que descubriu o primeiro exemplar. Tódolos fósiles coñecidos deste carnívoro foron descubertos na Formación de Ischigualasto do período Carniano (Triásico serodio segundo a Comisión Internacional sobre Estratigrafía, datado de hai 231,4 millóns de anos) no noroeste da Arxentina. A especie tipo, Herrerasaurus ischigualastensis, foi descrita por Osvaldo Reig en 1963 e é a única especie asignada no xénero. Ischisaurus e Frenguellisaurus son sinónimos.
Durante moitos anos, a clasificación de Herrerasaurus era incerta debido a que só era coñecido por restos moi fragmentados. Xurdiron hipóteses sobre se era un terópodo basal, un sauropodomorfo basal, un saurisquio basal ou se non era un dinosauro senón un tipo de arcosauro. Porén, co descubrimento dun esqueleto case completo e unha caveira en 1988, Herrerasaurus foi clasificado tanto como un terápodo antigo como un saurisquio antigo en cando menos cinco estudos sobre a evolución dos terópodos, con moitos investigadores tratándoo, cando menos de xeito tentativo, como o membro máis primitivo dos terópodos.
É membro dos Herrerasauridae, unha familia de xéneros semellantes que se atopan entre os primeiros membros da radiación evolutiva dos dinosauros.
Reinhold Gerstetter
Reinhold Gerstetter, nado en Leonberg, no estado de Baden-Württemberg, o 18 de outubro de 1945, é un artista, litógrafo e deseñador gráfico alemán. É coñecido particularmente polos seus deseños de billetes de banco e selos para diversas institucións emisoras e, neste ámbito, destaca por ser o responsable do redeseño da segunda tiraxe dos billetes de euro, coñecida como serie "Europa".
Traxectoria
Reinhold Gerstetter estudou deseño gráfico na Academia Estatal de Belas Artes de Stuttgart e nos anos posteriores desenvolveu o seu traballo no ámbito da gráfica publicitaria en Londres, Haifa e Berlín. Entre 1979 e 2002 traballou para a Imprenta Federal Alemá (Bundesdruckerei), onde exerceu como deseñador de selos de correos de Alemaña e tamén doutros países, como Israel, Bolivia e o Perú.
En 1987 elixiuse a súa proposta de deseño para a cuarta e derradeira serie de billetes con valor en marcos alemáns, que permaneceu en circulación entre 1990 e 2002, antes da introdución do euro como moeda europea. Pouco tempo despois foi proclamado vencedor do concurso convocado polo Banco de España para os deseños dos billetes de 1.000 e 5.000 pesetas, que se emitiron en 1992 e circularon ata a súa desaparición en 2002.
Gerstetter tamén presentou unha proposta para o deseño da primeira serie dos billetes de euro a principios da década de 2000, aínda que esta non resultou elixida, xa que finalmente se optou pola do deseñador austríaco Robert Kalina.
No entanto, Reinhold Gerstetteren foi seleccionado en maio de 2013 polo Banco Central Europeo para o deseño da segunda edición de billetes de euro, coñecida como "serie Europa". Neste caso, tratábase dun redeseño que tomaba como base e inspiración o orixinal de Kalina.
Dáse a circunstancia de que a súa filla, Avitall Gerstetter (nada en 1972) é coñecida por ser a primeira muller "cantora", encargada de dirixir os cantos nunha sinagoga en Alemaña, como membro do movemento Renovación Xudaica.
Castelán salvadoreño
O castelán salvadoreño é a variedade da lingua castelá ou español falado no Salvador, onde é a lingua oficial. É considerada parte do castelán centroamericano e comparte moitas semellanzas coas variedades veciñas da rexión. Porén, tamén amosa certas diferenzas en pronuncia e emprego. O Salvador, como a meirande parte da América Central, emprega o voseo na súa forma escrita e falada (ou sexa, para a segunda persoa do singular prevalece o pronome vos no canto de tu), semellante ao castelán riopratense.
Chalhuanca
thumb|Vista de Chalhuanca
Chalhuanca é a capital da Provincia de Aymaraes, Departamento de Apurímac, situada no sur-centro do Perú a 2,897 msnm na vertente oriental da Cordilleira dos Andes, na ribeira do río Chalhuanca, afluente indirecto do río Apurímac. Ten unha poboación de 27.857 habitantes, dedicados na súa maioría ás actividades agropecuarias e a minaría.
David Coverdale
David Coverdale, nado en Saltburn-by-the-Sea (North Yorkshire) o 22 de setembro de 1951, é un músico e compositor británico. Foi o vocalista da banda Deep Purple durante o período 1973-1976 e, posteriormente, chegou a formar a súa propia banda, Whitesnake, coa cal logrou un grande éxito.
O seu son hard rock con influencias do blues británico fíxose popular nos oitenta con éxitos como "Still of the Night", "Bad Boys", "Is This Love", "Here I Go Again", "Crying in the Rain" e "Fool For Your Loving", xunto á banda Whitesnake.
Traxectoria
David Coverdale naceu en Saltburn, Yorkshire, Inglaterra e creceu nunha atmosfera familiar onde se escoitaba unha variedade de bandas e de artistas locais. As súas influencias musicais eran bandas de blues e soul, e cantantes como Otis Redding, Wilson Pickett e Joe Cocker. Comezou tocando a guitarra pero decidiu facerse cantante e actuar polos distintos bares locais.
Deep Purple
Por esa época, David gañaba a vida traballando en tendas en que vendía pantalóns, antes de contestar en 1973 a un anuncio anónimo no que se pedía encubertamente vocalista para a banda Deep Purple, en substitución do ex-membro Ian Gillan. Incriblemente, contrataron este total descoñecido para eles, que diseque só enviara unha maqueta gravada en pésimas condicións, pero de acordo co tecladista Jon Lord, "había cinco segundos en que a súa voz se elevaba e demostraba algo". En 1974, Deep Purple era unha das bandas máis populares nos Estados Unidos. Con todo, despois de tres álbums (Burn, Stormbringer e Come Taste The Band) e varios en directo que non se declararon oficiais ata moito despois, a banda disolveuse pola difícil relación entre os músicos.
Whitesnake
Durante 1976 e 1977 Coverdale publicou dous discos en solitario: David Coverdale... Whitesnake e Northwinds. En febreiro de 1978 Whitesnake foi formada por David Coverdale e o guitarrista Micky Moody, que colaborara con Coverdale neses dous discos. O resto da formación incluía o guitarrista Bernie Marsden, o baixista Neil Murray, o batería David Dowle e o teclista Brian Johnston (logo substituído por Pete Solley). En abril dese mesmo ano, saíu o seu primeiro álbum Snakebite co nome de David Coverdale's Whitesnake. O primeiro álbum propiamente dito de Whitesnake, publicouse o mesmo ano, baixo o nome de Trouble. O teclista do disco era un excompañeiro de David Coverdale nos anos en Deep Purple, Jon Lord. Entre os temas do álbum, estaban  clásicos como "Take Me with You", "Trouble", "Lie Down" e unha versión do tema de The Beatles "Day Tripper".
Maior éxito chegou co álbum de 1979, Lovehunter, que contiña cancións como "Walking In The Shadow Of The Blues", "Medicine Man" e o tema que dá nome ao disco. Porén, o álbum máis lendario desta época foi sen dúbida Ready an' willing, de 1980, no que o batería David Dowle, xa non estaría presente; no seu lugar entrou outro excompañeiro de Coverdale en Deep Purple: Ian Paice. Con este disco chegaron ao máis alto das listas, con temas como "Fool for Your Loving" e "Blindman".
Coa xira de Ready an' Willing, atrevéronse a editar un dobre disco en directo, gravado no Hammersmith de Londres entre novembro de 1978 e xuño de 1980. No disco combinaron todas as súas grandes cancións da época.
En 1981 editaron outro grande álbum, Come an' Get It, moi do estilo de Ready an' Willing, con cancións como "Don't Break My Heart Again" e "Come an' Get It". O ano seguinte gravaron un álbum, que se editou finalmente a mediados de 1982, Saints & Sinners, co que conseguiron un dos seus máis grandes éxitos: "Here I Go Again", que se converteu nun clásico do grupo. Neste momento as diferenzas entre os integrantes e a enfermidade da filla de Coverdale provocaron un parón na banda.
Cando regresaron xa non está o guitarrista Bernie Marsden, que foi o primeiro en marchar, seguido do batería Ian Paice e o baixista Neil Murray. En outubro do mesmo ano 1982 presentaron a nova formación: o guitarrista era Mel Galley (ex-membro de Trapeze), o baixista Colin Hodgkinson e á batería o lendario Cozy Powell, que estivera con Jeff Beck, Rainbow, Black Sabbath e moitos outros. Durante os últimos meses de 1982 e primeiros de 1983 realizaron a xira de Saints & Sinners e xa a finais de 1983 e principios de 1984 gravaron Slide It In, que contiña temas como "Love Ain't Non Stranger" e "Slide It In".
Antes de empezar a xira o guitarrista Micky Moody abandonou tamén a banda e foi substituído por John Sykes (ex-Thin Lizzy). Durante a xira volveu Neil Murray e coa formación renovada, Whitesnake presentouse no primeiro Rock In Rio, o de 1985, arrasando coas críticas. Contra finais de 1986, a banda estaba composta por John Sykes na guitarra, Aynsley Dunbar na batería e Neil Murray no baixo. Co engadido de Don Airey nos teclados, gravaron en 1987 Whitesnake, o álbum máis coñecido e vendido da súa historia, editado ese ano. Whitesnake conseguiron por fin ser estrelas nos Estados Unidos, mais o seu estilo musical virou cara ao hard rock máis comercial da época e na mesma afastouse das súas raíces máis próximas ao blues.
A pesar do rotundo éxito de Whitesnake, a situación dentro da banda non estaba ben. Logo das sesións de gravación do álbum en 1987, Coverdale decidiu expulsar a John Sykes. Versións nunca confirmadas especularon que os motivos eran a disputa do protagonismo escénico, aspecto que aparentemente molestou o líder vocalista.
Mentres tanto, os seus restantes compañeiros Neil Murray e Aynsley Dunbar non apoiaron a decisión, sumado a outros problemas persoais e marcharon ese mesmo ano antes de que se publicase o álbum, co que a agrupación debeu ser renovada case na súa totalidade.
En consecuencia e para desazón dos fans e a prensa, Coverdale despediu o seu guitarrista estrela John Sykes e entraron Adrian Vandenberg e Vivian Campbell (ex-Deu) na súa substitución, Rudy Sarzo (ex-Quiet Riot) fíxose cargo do baixo e Tommy Aldridge da batería. En 1989, gravaron Slip of the Tongue, no que Steve Vai (ex-Alcatrazz e David Lee Roth) substituíu a Campbell. Steve Vai gravou as partes de guitarra do álbum Slip of The Tongue, xa que o guitarrista Adrian Vandenberg se lesionou realizando uns exercicios.
Ao finalizar a xira en 1990, a banda desmembrouse.
Dende 1990
Un álbum recompilatorio chamado Greatest Hits foi publicado en 1994; nel atópase unha nova versión de "Here I go again". A banda retomou a actividade con Warren DeMartini (ex-Ratt) e Adrian Vanderberg na guitarra, Rudy Sarzo no baixo, Paul Misckovick no teclado e Denny Carmassi na batería.
En setembro de 2000 saíu o álbum en solitario de David Coverdale titulado Into the Light, que tampouco obtivo boas críticas.
En 2003 Whitesnake reagrupouse para a xira de conmemoración do seu 25 aniversario. A banda seguiu a realizar xiras, editou un DVD en vivo en 2005 e un par de recompilatorios en 2006.
Vida persoal
Coverdale casou por primeira vez en 1974 con Julia, e a súa filla Jessica naceu en 1978. O segundo matrimonio de Coverdale foi coa actriz Tawny Kitaen, do 17 de febreiro de 1989 ata o seu divorcio en abril de 1991. Kitaen era coñecida polas súas aparicións provocativas nos vídeos musicais de Whitesnake para "Here I Go Again", "Is This Love" e "Still of the Night".
Dende 1997, estivo casado cunha escritora Cindy, coa que ten un fillo, Jasper, nado en 1996.
O 1 de marzo de 2007, Coverdale converteuse en cidadán dos Estados Unidos, nunha cerimonia realizada en Reno, polo que ten a dobre cidadanía: británica e estadounidense. Viviu preto do Lago Tahoe durante máis de 20 anos.
CD20
Este xene codifica unha proteína que é membro da familia das proteínas con pregamentos que cruzan a membrana 4 veces. Os xenes membros desta familia proteica caracterízanse por ter características estruturais comúns e zonas de empalme intrón/exón similares e mostran patróns de expresión únicos entre as células hematopoéticas e tecidos non linfoides. A molécula da superficie das células B codificada por este xene e xoga un papel no desenvolvemento e diferenciación de células B en células plasmáticas, e o seu xene está localizado na rexión 11q12, entre un grupo ou cluster doutros membros da familia. O splicing alternativo deste xene orixina dúas variantes de transcrición que codifican a mesma proteína.
Función
Non se coñece ningún ligando natural da proteína e a súa función é facer posible a resposta inmunitaria da célula B, especificamente contra antíxenos independentes de células T. Sospéitase que actúa como un canal de calcio da membrana plasmática.
Expresión
O CD20 exprésase en todos as fases de desenvolvemento das células B agás na primeira e na última; está presente desde as células pro-B finais ata as células de memoria, pero non nas células pro-B iniciais ou plasmablastos e as células plasmáticas (estadio final da diferenciación). Encóntrase nos linfomas de células B, tricoleucemia, leucemia linfocítica crónica de células B, e células nai cancerosas de melanoma.
Pode utilizarse a inmunohistoquímica para determinar a presenza de CD20 nas células de preparacións histolóxicas. Como o CD20 segue presente nas células da maioría dos neoplasmas de células B, e está ausente noutros neoplasmas de aspecto similar de células T, pode ser moi útil para diagnosticar condicións como os linfomas de células B e leucemias. Porén, a presenza ou ausencia de CD20 en ditos tumores non é relevante para o prognóstico, xa que a progresión da doenza é a mesma tanto se está presente o CD20 coma se non. As células CD20 positivas tamén se encontran ás veces en casos de enfermidade de Hodgkins, mieloma, e timoma.
O anticorpo FMC7 parece recoñecer unha variante conformacional do CD20 tamén chamada antíxeno FMC7.
Importancia clínica
O CD20 é o obxectivo dos anticorpos monoclonais (mAb) rituximab, Ibritumomab tiuxetan, e tositumomab, que son todos eles axentes activos no tratamento de todos os linfomas de células B e leucemias. O anticorpo monoclonal anti-CD20 Ofatumumab (Genmab) foi aprobado pola FDA en 2009 para o tratamento ds leucemia linfocítica crónica.
Ademais, entre os anticorpos anti-CD20 terapéuticos en desenvolvemento (en fase II ou III de ensaios clínicos en 2008) están: AME-133v, Ocrelizumab, TRU-015,, IMMU-106 (veltuzumab).
A Casabranca, Cedrón, Láncara
A Casabranca é un lugar da parroquia de Cedrón, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller), un menos ca en 1999.
Ignacio Pedro XVI Patanean
Ignacio Pedro XVI Patanean (en Իգնատիոս Պետրոս ԺԶ Պաթանեան, Ignatios Petros ŽZ Pat’anean), nado o 15 de febreiro de 1899 en Mardin (Imperio Otomán) e finado o 9 de outubro de 1979 en Bzumar (Líbano), foi o 16º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 4 de setembro de 1962 até o 22 de abril de 1976.
Traxectoria
Naceu en Mardin, no Imperio Otomán, o 15 de febreiro de 1899. O 29 de xuño de 1921 foi ordenado sacerdote.
En 1940 foi nomeado arcebispo titular de Gabula. O 6 de decembro de 1952 foi nomeado arcebispo de Alepo, e novamente en 1959 arcebispo titular de Colonia in Armenia.
O 4 de setembro de 1962 foi elixido Patriarca de Cilicia. Polo seu cargo foi nomeado membro da Pontificia Comisión para a Revisión do Código de Dereito Canónico Oriental (Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Orientalis Recognoscendo). Permaneceu no cargo até o seu retiro o 22 de abril de 1976. Finou o 9 de outubro de 1979 no Líbano.
Elena Varela
O nome Elena Varela pode referirse a:
Fernando Lugo
miniatura|Fernando Lugo. Fernando Lugo, nado en San Solano (Paraguai) o 30 de maio de 1951, é un político paraguaio e bispo da Igrexa católica.
Membro da Alianza Patriótica para o Cambio, foi elixido presidente da República de Paraguai o 20 de abril de 2008, co 40,8 % dos votos fronte ao 30,8 % de sufraxios obtidos pola súa principal rival, Blanca Ovelar, da Asociación Nacional Republicana, máis coñecido como Partido Colorado, poñéndolle fin deste xeito a 61 anos de goberno Colorado.
Vida relixiosa
Expulsado de Paraguai polo réxime de Stroessner, porque os seus sermóns eran cualificados de subversivos polas autoridades ditatoriais, estivo catro anos exiliado en Roma, onde en 1983 estuda Socioloxía (obtendo a licenciatura na carreira, con especialización na doutrina social da Igrexa) e Teoloxía na Universidade Pontificia Gregoriana. Antes de regresar ao seu país, o 17 de abril de 1994, foi nomeado bispo de San Pedro de Ycuamandyyú, na rexión máis pobre do país.
En decembro de 2006, renuncia ao cargo de arcebispo, incompatíbel coa súa militancia política. En consecuencia foi declarado suspenso a divinis polo Vaticano en febreiro de 2007. Conserva, porén, a súa cualidade de bispo consagrado.
Vida política
Lugo revelouse á escena política en marzo de 2006, cando en Asunción se puxo á cabeza dunha manifestación para protestar contra Nicanor Duarte, presidente da República en exercicio, que quería presentarse para un segundo mandato, acción prohibida pola Constitución do país.
Os poderes exercentes tentaron entón de presentalo como un perigoso comunista, parangonándoo con o presidente boliviano, Evo Morales, ou mesmo con Hugo Chávez de Venezuela. De feito, Lugo pertence á esquerda moderada, e máis se se ten en conta a súa alianza con o partido liberal paraguaio, un partido centrista historicamente, oposto ao partido no poder, mais que non ten nada de revolucionario. Máis que de "esquerdista", Lugo prefire autocalificarse de "progresista". Declárase próximo do presidente brasileiro Lula.
O nacionalismo económico, a loita contra a corrupción e a reforma agraria constitúen os eixos prioritarios do seu programa.
Lewis Milestone
Leib Milstein, nado en Chişinău (Moldavia) o 30 de setembro de 1895 e finado nos Ánxeles (California) o 25 de setembro de 1980, foi un director de cinema estadounidense.
Traxectoria
Naceu no Imperio Ruso e chegou aos Estados Unidos en 1912, tendo diversos oficios ata comezar a dirixir en películas para o exército. Nacionalizouse estadounidense en 1919. Trala primeira guerra mundial marchou a Hollywood, onde Howard Hughes o promocionou como director, chegando a gañar dous oscars ao mellor director por Two Arabian Knights e All Quiet on the Western Front.
Ao rematar a segunda guerra mundial foi incluído na lista negra por ser sospeitoso de simpatizar co comunismo. Isto levouno a abandonar os Estados Unidos e emigrar a Europa, onde seguiu dirixindo. De volta aos Estados Unidos, dirixiu filmes como a A cuadrilla dos once e Rebelión a bordo.
Santurce
O topónimo Santurce pode referirse a:
Herba de namorar
A herba de namorar, ou empreñadeira, (Armeria maritima) é unha planta herbácea de folla perenne pertencente á familia Plumbaginaceae. Atópase comunmente nos rochedos da beiramar galega.
En Galiza, ademais da Armeria maritima, típica das dunas, atopamos dúas especies máis de Armeria: a Armeria pubigera dos cantís e a Armeria trasmontana, nos montes.
Descrición
A herba de namorar é unha planta perenne, cunhas fortes raiceiras das que xorden moutas de até 50 cm de diámetro. Medra formando pequenos matos compactos duns 20 ou 30 cm, na parte superior dos cantís e ao longo da costa, ata onde chega o salitre do mar. Tamén o fai nas marismas, xuncais, e en solos xeralmente areosos.
As súas follas son simples, ás veces con algo de peluxe, con forma lineal – lanceolada, estreitas e dunha cor verde intensa.
Fóra do seu hábitat natural, emprégase como planta ornamental en xardíns, como tapizante de solos pobres e areosos ou para cubrir espazos entre rochas. Entre as variedades máis cultivadas destacan a Armeria maritima alba, de flores brancas, e a Armeria maritima vindictive, de flores rosa vivo.
A súa reprodución ten lugar no verán. A herba de namorar espállase por esgallos ou por división de matas a comenzos da primavera. Ás veces forma híbridos coa Armeria pubigera, sendo estes moi díficiles de distinguir.
Distribución
A herba de namorar distribúese ao longo de todo o hemisferio norte, especialmente en Europa.
Hábitat
Medra nos cantís costeiros venteados, zonas de dunas ou en zonas de montaña.
Propiedades terapéuticas
Úsase en casos de obesidade.
Xardinaxe
A herba de namorar emprégase en xardinaxe pola súa flor rechamangueira de cores brancas, rosas e púrpuras e polo xeito de desenvolver as matiñas mestas. Adóitase plantar en xardíns de rocalla e xardíns preto do mar con solos arrentos.
Journal of Women's History
Segundo Journal Citation Reports, no 2015 a revista tivo un factor de impacto de 0.127, clasificándose no posto 39 de 40 revistas na categoría "estudos da muller".
Herba de namorar
Etnografía
Segundo o imaxinario galaico esta planta era boa para remediar o mal de amores. As lendas galegas din que ten que apañarse para a noite de san Xoán, meténdoa no peto ou baixo o traveseiro da persoa que se arele namorar sen que se dea conta; a herba encargarase de facer o feitizo, mais cómpre ter en conta que hai que estar ben seguro da decisión, porque non hai volta atrás.
A herba de namorar utilízase noutras fórmulas máxicas relacionadas co matrimonio e a fecundidade. Quizais veñan de aí os nomes populares cos que se coñece.
O Padre Sarmiento escandalizárase polas prácticas que as mozas galegas facían coa herba de namorar; fixo unha crítica durísima das prácticas namoradeiras no santuario de Santo André de Teixido, tanto desta planta coma doutras, coma os xuncos de ben parir.
Nome común
En galego recibe os seguintes nomes vulgares: caravel mariño, carqueixa mariña, cravo mariño, herba de namorar, herba empreñadeira, herba empreñadoira, herba namoradeira, herba namoreira
Crise do Antigo Réxime
miniatura|dereita|300px|A [[toma da Bastilla (14 de xullo de 1789), símbolo do Antigo Réxime, sacudiu a toda Europa]] A Crise do Antigo Réxime é a conxuntura de cambios que xorden en Europa Occidental no período de aproximadamente cen anos que vai desde a publicación da Enciclopedia (1751) ata a Revolución de 1848.
Extensión
O termo Antigo Réxime usado de forma restritiva só se podería aplicar a Francia e estenderse aos estados-nación en que funcionaron monarquías autoritarias ou absolutas durante a Idade Moderna, como España e Portugal (ver Antigo Réxime). Inglaterra e Holanda eran xa monarquías parlamentarias. O Leste europeo está ocupado por Imperios de moi distinta caracterización (Austria, Rusia, Turquía e a emerxente Prusia). Aínda así as consecuencias do proceso de Crise do Antigo Réxime afectaranlles a todos de forma decisiva, do mesmo xeito que a boa parte do mundo, polo menos a outro continente: América, este último co aspecto diferenciado que lle dan os procesos de Independencia (1776 para Estados Unidos, 1808-1824 para a América continental española e portuguesa). Para o caso da Europa Central e Oriental, os cambios prolónganse no tempo ata a primeira guerra mundial (1914-1918)
Conclusión
miniatura|dereita|300px|A revolución de 1830 en Bélxica. Wappers, 1834 A crise do Antigo Réxime representa á vez:
Tamén son destacados acontecementos de máis longo percorrido:
E notablemente, no mundo das ideas e crenzas:
Chincheros
Atópase no altiplano andino a 3762 msnm e a 30 km de Cuzco.
Handle System
O Handle System é o rexistro propietario de Corporation for National Research Initiatives que atribúe identificadores persistentes ou manexa os recursos de información para resolver "eses controladores na información necesaria para localizar, acceder e utilizar os recursos".
Do mesmo xeito que as "handle" usados noutras partes da computación, os procedementos do "Handle System" son opacas e non codifican información sobre o recurso subxacente, estando unidas só a metadatos sobre o recurso. En consecuencia, non son válidas as modificacións nos metadatos.
Marsilea
Marsilea é un xénero de pteridófitas da clase das polipodiópsidas e orde das salviniais, que é o tipo da familia das marsileáceas.
O xénero comprende unhas 65 especies de fentos acuáticos.
Sinónimos
Ademais de polo protónimo cuñado por Linneo e actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimos:
Etimoloxía
O nome científico Marsilea foi unha homenaxe que Linnaeus lle fixo ao conde Luigi Ferdinando Marsigli (en latín, Marsilius) naturalista italiano falecido en 1730.
Especies
Segundo a base de datos The Plant List, recoñécense as seguintes especies:
Porén, o ITIS só recoñece as seguintes:
Características
Son pequenas plantas de aspecto infrecuente, xa que non se parecen aos fentos comúns. Os nomes vulgares dalgunhas especies inclúen trevo de auga e trevo de catro follas, debido a que as frondes presentan catro lóbulos semellantes ao trevo, e están presentes sobre a auga ou mergullados nela.
Como alimento
Os esporocarpos dalgunhas especies australianas, como Marsilea drummondii, son comestíbeis e foron comidos polos aborixes e os primeiros colonos brancos, que o coñecían co nome de ngardu ou nardoo. Partes de Marsilea drummondii conteñen unha enzima que destrúe a tiamina (vitamina B1), provocando danos cerebrais en ovellas e cabalos. Durante as inundacións na conca do río Gwydir morreron 2 200 ovellas despois de comer nardoo. Con todo, as tres cuartas partes das ovellas afectadas responderon ás inxeccións de tiamina. A deficiencia de tiamina dun nardoo mal preparado provocou probablemente a fame e a morte de Burke e Wills.
As follas de Marsilea crenata forman parte da cociña xavanesa oriental de Indonesia, especialmente na cidade de Surabaya. Chámase Pecel Semanggi e sérvese con salsa picante de cacahuete e batata.
Como ornamento
Algunhas especies do xénero, como Marsilea crenata, Marsilea exarata, Marsilea hirsuta e Marsilea quadrifolia, cultívanse en acuarios.
FC Encamp
O Futbol Club Encamp é un equipo de fútbol andorrano, da parroquia de Encamp. Fundouse en 1950, sendo o máis antigo das ligas andorranas e o segundo máis antigo de Andorra, xa que o Futbol Club Andorra xoga na liga española. Actualmente compite na Segona Divisió.
Tambobamba
Tambobamba é unha poboación do sur do Perú, capital da provincia de Cotabambas, na rexión de Apurímac.
Signal Iduna Park
O Westfalenstadion, coñecido por motivos de patrocinio como Signal Iduna Park, é un estadio de fútbol situado na cidade de Dortmund, no estado federado de Renania do Norte-Westfalia, ao oeste de Alemaña. É a sede habitual do club de fútbol Borussia Dortmund. Coas súas torres de suspensión amarelas o estadio é un símbolo da cidade.
Foi reconstruído para ser unha das subsedes da Copa Mundial de Fútbol de 2006 celebrada en Alemaña, converténdose entón no estadio de fútbol máis grande do país. Para este evento, o estadio levou temporalmente o nome de Estadio da Copa Mundial da FIFA de Dortmund, por razóns estipuladas no regulamento da FIFA. A arquitectura externa do Signal Iduna Park está composta de oito alicerces de suxeición amarelos de 62 metros de altura. O resto da estrutura é de aceiro.
Santurce, San Xoán
O nome do barrio xorde en 1880 en honor a Pablo Ubarri y Capetillo, I Conde de San José de Santurce, quen era orixinario da localidade biscaíña de Santurtzi, no País Vasco. Previamente e dende que o territorio for anexado á capital en 1862, o barrio era coñecido como Cangrejos. O devandito barrio foi a sede do centro urbano do disolto municipio de San Mateo de Cangrejos.
A Cortella, Cedrón, Láncara
A Cortella é un lugar da parroquia de Cedrón, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 16 habitantes.
Obra de Paño, Lubre, Bergondo
Obra de Paño é un lugar da parroquia de Lubre no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 39 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 19 eran homes e 20 eran mulleres.
Alberto García García
Alberto García García, nado en Catoira o 22 de setembro de 1953, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Administrativo. É concelleiro en Catoira dende 1979, cando encabezou por primeira vez a candidatura do PSdeG-PSOE. No inicio da súa carreira política mantivo responsabilidades de goberno co alcalde independente de esquerdas Andrés Castaño Conde. Trala integración deste no grupo socialista en 1983, foi o número 2 da candidatura socialista, tanto nesa convocatoria como en 1987, logrando a maioría absoluta en ambas as ocasións.
Foi elixido alcalde en xullo 1989, logo da dimisión de Castaño. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura socialista e foi reelixido alcalde cunha ampla maioría absoluta de 9 concelleiros sobre 11. Volveu ser reelixido en 1995 e 1999 con maioría absoluta, 7 concelleiros, sendo ademais deputado provincial entre 1999 e 2003.
Nas municipais de 2003 perdeu a maioría absoluta, ao baixar a 5 concelleiros ante o pulo do BNG, sendo reelixido alcalde como cabeza da lista máis votada e gobernando con apoios puntuais dos demais grupos. Nas municipais de 2007 recuperou a maioría absoluta con 6 concelleiros. En 2011 e 2015 revalidaría novamente a alcaldía con maioría absoluta, subindo a 7 concelleiros no 2015.
Nas municipais de 2019 perdeu a maioría absoluta ao baixar a 5 concelleiros, ante o ascenso experimentado polo PPdeG. Desta forma perdeu a alcaldía ao apoiaren os 3 concelleiros do PPdeG ó candidato do BNG, Xoán Castaño Conde, segunda forza máis votada, tamén con 3 concelleiros. As malas relacións entre os candidatos nacionalista e popular levaron a que en marzo de 2020 se anunciase unha moción de censura que o devolvería á alcaldía co apoio dos populares. Porén, en maio de 2020 a moción desactivouse pola dimisión de Castaño, forzada por concelleiros do grupo socialista que buscaban evitar o acordo co PPdeG, o cal supuxo un cisma entre estes e García. Desta forma, no mes de xuño de 2020 recuperou a alcaldía como cabeza da lista máis votada, conformando un goberno con tódolos edís socialistas agás un. En abril de 2021 destituíu os dous concelleiros críticos que entraran no goberno, polo que gobernou o resto do mandato cun só un concelleiro a maiores del.
Nas municipais de 2023 perdeu a alcaldía ao lograr o BNG a maioría absoluta.
Lamalonga, Vilela, Cualedro
Lamalonga é un lugar da parroquia de Vilela no concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 2 mulleres.
Eleccións xerais de España de 1896
miniatura|[[Afonso XIII e María Cristina a Raíña Rexente. ]] As Eleccións Xerais de 5 de abril de 1896 en España foron convocadas na minoría de idade do rei Afonso XIII, sendo rexente a súa nai María Cristina de Habsburgo-Lorena. A súa base legal foi a Constitución española de 1876, vixente ata 1931 na coñecida como Restauración borbónica en España.
Antecedentes
En base ao pacto do Pardo de 24 de novembro de 1885 queda instituído o sistema de quendas pacíficas en exercicio do poder entre liberais e conservadores, que consolidou a Restauración ata finais do século XIX e principios do XX.
O 26 de xuño de 1890 o goberno liberal-fusionista reimplanta oficialmente o sufraxio universal na lexislación electoral.
O 17 de marzo cae o goberno de Sagasta como consecuencia do asalto ás oficinas dos xornais El Resumen e El Globo que criticaron os destinos militares de Cuba. O 23 de marzo os conservadores de Cánovas del Castillo forman goberno.
Características
O 26 de febreiro de 1896 seguindo o proceso de normalización conforme ao pactado entre as principais forzas políticas, procedeuse á disolución das Cámaras e á convocatoria de eleccións lexislativas.
Descoñécese o número de votantes para estas eleccións, todos varóns maiores de 25 anos de idade (sufraxio universal masculino). Elixíronse 401 deputados o día 5 de abril de 1896, ademais dos 16 de Porto Rico e os 30 de Cuba.
Wilhelm Meyer-Lübke
Wilhelm Meyer-Lübke, nado en Dübendorf o 30 de xaneiro de 1861 e finado en Bonn o 4 de outubro de 1936, foi un lingüista neogramático e romanista de orixe suíza.
Traxectoria
Discípulo do pai da romanística científica, Friedrich Diez. Foi profesor das universidades de Jena, Viena e Bonn. Seguiu a teoría de Gustav Gröber, adaptando o método comparatista da investigación das indoeuropeo ás linguas románicas, no estudo das cales introduciu principios de sistematización.
Criticismo sobre a actuación do substrato
Mantivo un grande escepticismo cara a actuación do substrato nas explicacións dos cambios fonéticos. Observou que non se sabía abondo das linguas prerromanas: (osco e umbro na Italia central e meridional; galo, na Italia setentrional e na mesma Galia; ibero, en Hispania); non se sabía nada con certeza da lingua dos sardos e moi pouco da lingua prerromana da Dacia ou do Véneto. Unha das influencias de substrato céltico admitida naquela altura, era a mutación de [u] en [ü]. Esta mudanza obsérvase en francés, occitano, piemontés, lígur, lombardo, en parte dos dialectos da Emilia, en romanche e retorrománico engadinés, ademais de en galés, holandés, os dialectos alemáns de Alsacia, de parte de Brisgobia e do Vallese. Todas estas zonas foran habitadas polos celtas, mais a coincidencia entre a isoglosa e a área celta é menos precisa do que semella. Mais aínda admitindo a identidade da isoglosa moderna con área antigamente ocupada polos celtas, habería que demostrar que a isoglosa é antiga e que a coincidencia remonta efectivamente á época na que os celtas aprenderan latín. Ademais demostrouse que o fenómeno en occitano é posterior á época medieval, e parece fenómeno tardío tamén noutras zonas periféricas da Galorromania, desde Savoia até Normandía. A área actual da mudanza u>ü é resultado dunha expansión efectuada a partir dun núcleo orixinario pequeno, e mesmo se estendeu até o vasco de Iparralde.
De todos os fenómenos atribuídos á influencia do substrato céltico, os que resultaban máis seguros para Meyer-Lübke eran o paso de -CT- a -it- e a nasalización das vogais. A influxo osco-umbro, Meyer-Lübke atribuía dous fenómenos seguros: a sonorización das oclusivas xordas despois de nasal, e máis a asimilación -ND- > -nn-. Na Península Ibérica estudou o cambio do F- inicial que non desaparece diante do -r- nin diante do ditongo castelán ue procedente de O. En conclusión, Meyer-Lübke consideraba que antes de avanzar a hipótese da influencia do substrato deberían de cumprirse tres operacións preliminares:
A clasificación do catalán
Seguindo ao seu mestre Friedrich Diez, en 1890 asignou á lingua catalá o status de dialecto do occitano (denominado daquela provenzal) na súa obra Grammatik der romanischen Sprachen (Gramática das Linguas Románicas), na que afirma: "Ao leste a transición se produce paulatinamente co catalán no Rosellón: Esta última variedade (parlen), que non é máis que un dialecto provenzal...." (p. 14). Porén, abandonou esta opinión en 1925, e emprega de maneira xeral o nome de "lingua catalá", mais afirmando as concordancias co occitano de todo o conxunto idiomático de Cataluña, o País Valenciano e as Baleares. Este cambio foi fundamental para o recoñecemento do catalán como unha lingua independente.
No seu estudo monográfico sobre do catalán (Das Katalanische) (1925), Meyer-Lübke comparou este idioma co castelán e o occitano e tirou a conclusión de que o catalán era unha lingua do grupo galorrománico. Con esta opinión comezou unha polémica sobre a subagrupación románica do catalán, xusto logo do seu recoñecemento como lingua independente, e sobre todo pola coincidencia cronolóxica da obra de Meyer-Lübke coa edición de Orígenes del español de Ramón Menéndez Pidal (1926), obra na que este filólogo español desenvolvía a tese da clasificación do catalán como lingua iberorrománica.
Protectorado de Sarre
O protectorado de Sarre, que se corresponde co actual estado alemán de Sarre, estivo baixo control francés durante o período que comprende entre os anos 1947 a 1956.
Historia
Trala segunda guerra mundial, Sarre volve a dominio francés despois da súa ocupación por mandato das Nacións Unidas. Celebradas as primeiras eleccións logo da guerra en 1947, o parlamento vota a unión a Francia baixo a figura dun protectorado, co nome de «Unión económica entre Francia e Sarre».
En 1954, Francia e Alemaña chegan a avinza en París co estabelecemento dun estatuto para Sarre, definindo a rexión como «Territorio Europeo», con vistas á posibilidade de albergar a capital das diferentes comunidades europeas que acabarían derivando na actual Unión Europea.
Aprobado o estatuto no parlamento, o estatuto é sometido a referéndum, gañando a opción do Non, malia ao apoio do chanceler alemán Konrad Adenauer. Debido ao fracaso da negativa do estatuto, o Primeiro Ministro francés Guy Mollet e Adenauer acordan no veciño Luxemburgo que Sarre se reintegre en Alemaña, sendo exercido este dereito o 1 de xaneiro de 1957. Iso si, economicamente permaneceu vinculada a Francia até o 5 de xullo de 1959, en que finalizou tamén esta situación. Actualmente é un Land da República Federal Alemá.
Equipos de fútbol campións do mundo
Competicións válidas pola FIFA.
Protectorado de Sarre
Deportes
Sarre participou coa súa propia delegación nos Xogos Olímpicos de 1952 en Helsinqui. Esta situación política chegou ao seu maior expoñente deportivo cando en 1953 a FIFA autoriza a selección sarrense de fútbol a enfrontarse á selección de Alemaña co gallo das eliminatorias do mundial de fútbol do ano seguinte.
Equipos de fútbol campións do mundo
Competicións oficiais
thumb|right|300px|Juan Carlos Cárdenas co [[Copa Intercontinental 1967.]] Nela participan os clubs campións das seis confederacións afiliadas á FIFA. O torneo organízase cada ano e reúne aos equipos campións das competicións continentais da AFC, CAF, Concacaf, Conmebol, UEFA e OFC e, a partir da edición de 2007, ao campión do país organizador.
Gañadores
thumb|right|270px|[[ Copa Mundial de Clubs da FIFA.]]
Chuquibambilla
Chuquibambilla ou Chuqipampilla (do quechua: chuqi «minerio» e pampilla) é a capital do distrito homónimo na provincia de Grau, situada no departamento de Apurímac, Perú.
Causa limeña
miniatura|Causa limeña A causa limeña, causa á limeña ou simplemente causa, é un prato típico da gastronomía do Perú, de orixes precolombinas. Trátase dun entrante de puré de patacas mesturado con condimentos, millo e carne branca (pito ou peixe, quizais marisco ). Sérvese frío e cun lixeiro baño de maionesa.
Historia
Este prato existe desde o Vicerreinado e o seu nome vén do quechua Kausay que significa "mantemento necesario" e "alimento", ou "o que alimenta", como se chamaba tamén á papa. Os incas preparábano amasando pataca amarela e ají, unha especie de chile picante autóctono.
Hai outras hipóteses da orixe colonial sobre o nome que, aínda que este prato netamente de Lima xa existía desde o Vicerreinado, non tiña unha denominación específica senón que se orixinou coa chegada do liberador José de San Martín, de tal xeito que, para sufragar os gastos da campaña militar, comezou a ser vendido nas esquinas das rúas de Lima para apoiar "a causa" da independencia; é neste contexto no que o prato gañou o nome de "causa". Así se volveu facer durante a Guerra do Pacífico, que enfrontou nun conflito bélico ao Perú e Bolivia contra Chile e, de novo, coa venda das racións deste prato se intentou recada-los cartos para o exército.
Descrición
Este prato elabórase tradicionalmente sobre a base de papa amarela, limón, chile, ovo cocido e olivas negras, ingredientes aos que, posteriormente, se lles engadiu a palta para o recheo e a leituga para a decoración. Esta preparación admite diversas variantes, como causa rechea de atún, de troita, de pito, de mariscos ou outras variedades de carnes brancas. Sérvese cun lixeiro baño de maionesa. Ademais de papa amarela, a masa da causa pode ser elaborada con pallares verdes ou iuca amarela. Mentres que en Lima se denomina «causa» a este prato, en Trujillo emprégase para nomear a calquera prato picante,​ aínda que tamén se elabore a causa limeña nesta cidade e compita en calidade. Segundo o tradicionalista Ricardo Palma:
Presidente do Goberno de España
O Presidente do Goberno é o Xefe do Goberno de España. A elección do presidente realízase no Congreso dos Deputados, mediante un proceso chamado Investidura, tras ser elixido polo Congreso, é nomeado polo Rei ante o cal toma xuramento.
As funcións do Presidente do Goberno están establecidas na Constitución Española nos artigos 97 ao 116. A residencia oficial e sede do Goberno é o Palacio da Moncloa en Madrid.
Elección
A elección do Presidente non se realiza de forma directa polos electores, senón que se realiza de xeito indirecto polo poder lexislativo. Segundo as eleccións lexislativas que teñen lugar cada catro anos, o líder do partido maioritario, é normalmente proposto polo Rei como Presidente do Goberno, e logo é elixido polo Congreso dos Deputados. O Vicepresidente é elixido polo Rei como unha proposta do Presidente do Goberno.
Elexibilidade
O artigo 11 da Lei 50/1997, de 27 de novembro, establece que para ser presidente do Goberno hai que ter nacionalidade española, ser maior de idade, gozar dos dereitos do sufraxio activo e pasivo e non estar inhabilitado para exercer emprego ou cargo público por sentenza xudicial firme. Tampouco hai limitación no número de mandatos á fronte da presidencia do goberno de España.
Investidura
miniatura|dereita|200px|O [[Palacio da Moncloa, sede da Presidencia do Goberno de España]] Tras a elección pola maioría do Congreso dos Deputados, o candidato é nomeado Presidente do Goberno polo Rei nunha cerimonia de investidura que se celebra no Salón de Audiencias do Palacio da Zarzuela. Nesta cerimonia, o Presidente xura ou promete o cargo ante a presenza do Rei de España e do Notario Maior do Reino (Ministro de Xustiza).
Moción de Censura e Cuestión de Confianza
O Presidente do Goberno, despois de deliberación do Consello de ministros, pode solicitar ao Congreso un voto de confianza no seu programa ou declaración de política xeral.O Congreso de Deputados lle dá confianza cando vota a favor u nonha maioría simple dos Deputados. O Congreso dos Deputados pode destituír en calquera momento ó Presidente do Goberno a través dunha moción construtiva de desconfianza, que require o apoio da maioría do Congreso (polo menos a metade máis un dos membros que compoñen a cámara).
Tras 4 mocións de censura sen éxito o PSOE gañou a primeira o día 1 de xuño do 2018, facendo así a Pedro Sánchez presidente de España.
Presidentes do Goberno de España (1977 - actualidade)
Nesta lista soamente se recollen os Presidentes do Goberno do período democrático posterior á ditadura de Francisco Franco. Para ver a lista completa de Presidentes do Goberno e do Consello de Ministros de España vaia a Lista de presidentes de España.
Produtividade
miniatura|300px|Mapa mundial que amosa o [[PIB per cápita por países en 2008 segundo os cálculos do FMI feitos en abril de 2009. O PIB per cápita ten unha forte correlación coa produtividade e menor coa calidade de vida. O PIB por hora traballada considérase moi próximo á produtividade.]] A produtividade é a relación entre a cantidade de produto obtida por un sistema produtivo e os recursos empregados para obter esa produción. Tamén pode definirse como a relación entre os resultados e o tempo empregado para obtelos: canto menor sexa o tempo que leve obter o resultado desexado, máis produtivo é o sistema. En realidade a produtividade debe definirse como o indicador de eficiencia que relaciona a cantidade de recursos empregados coa produción obtida.
Folgueira, Outeiro de Rei
San Nicolás de Folgueira é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 50 habitantes, deles 27 eran homes e 23 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Departamento de Diourbel
Diourbel é un departamento da rexión de Diourbel, no Senegal. A súa capital é Diourbel, que é tamén a única comuna do departamento.
Francofonía
miniatura|dereita|220px|Bandeira da francofonía. miniatura|dereita|220px|Mapa da francofonía no mundo. A francofonía designa un conxunto de estados e gobernos que comparten o francés como lingua de referencia.
Descrición
Este termo é máis vago do que parece. De feito, téñense que distinguir os países onde o francés é lingua oficial (única ou non), aqueles onde o francés é a lingua materna dunha gran parte da poboación, aqueles onde é lingua de cultura, aqueles onde é utilizado por certas clases sociais da poboación etc. Por veces estas categorías mistúranse. En certos países por exemplo, aínda que sendo lingua oficial, o francés non é a lingua materna da poboación, nin aquela correntemente utilizada. O criterio lingüístico non corresponde sempre ao criterio da nacionalidade. Por exemplo, non todos os escritores en idioma francés son de nacionalidade francesa. Iso é a cuestión da francofonía. A francofonía (cun f minúsculo) fai referencia aos países que falan francés, pero a Francofonía (cun F maiúsculo) fai referencia aos países conformantes da Organización Internacional da Francofonía (Organisation internationale de la francophonie). Tense que falar tamén do espazo francófono que consiste no espazo onde se fala o francés. Estímase ao principio do século XXI o número de locutores reais do francés en aproximadamente 200 millóns, en xeral dos países membros da Organización internacional da francofonía.
Organización Internacional da Francofonía (OIF)
A Organización Internacional da Francofonía (OIF) é unha institución fundada no feito de compartir unha lingua e valores comúns. Conta ata hoxe 56 estados membros de pleno dereito e 14 observadores. O secretario xeral, a señora Michaëlle Jean, está encargada da posta en marcha da política internacional así como da animación e da coordinación da política de cooperación. Apóiase nun operador principal, catro operadores directos e unha asemblea consultiva.