Paleoarte
Paleoartistas modernos (e post-modernos). (2010–presente)
dereita|miniatura|Ilustración dun Deinonychus con plumas e forma de paxaro, por John Conway, 2006 Aínda que varios autores están de acordo sobre os acontecementos que causaron o comezo do Renacemento dos dinosauros, a transición á era moderna da paleoarte foi máis gradual, con actitudes diferentes sobre o que tipifica a demarcación. As reconstrucións esqueléticas de archosauros de alta fidelidade de Gregory Paul proporcionaron unha base para dar comezo á era moderna do paleoarte, que quizais se caracteriza mellor por engadir un estilo especulativo ao rigoroso enfoque anatómicamente popularizado polo renacemento dos dinosauros. Os novos avances en paleontoloxía, como os novos descubrimentos de dinosauros con plumas e os diversos estudos de pigmentación do tegumento dos dinosauros que comezaron ao redor do 2010, convertéronse en representativos do paleoarte despois do cambio de milenio. Witton (2018) caracteriza o movemento moderno co auxe da arte dixital, así como o establecemento dunha comunidade de internet que permitiría aos paleoartistas e entusiastas conectarse en rede, compartir recursos científicos dixitalizados e de acceso aberto e construír unha comunidade global sen precedentes. Até a primeira década do século XXI. O continuo traballo que leva desde os temas e avances iniciados no 'Renacemento dos dinosauros' até a produción de paleoarte moderno móstrase en varios libros publicados despois do 2010, como Dinosaur Art: The World's Greatest Paleoart (2012) de Steve White e a súa secuela Dinosaur Art II: The Cutting Edge of Paleoart (2017). esquerda|miniatura|Dous pterosauros azhdarchid Arambourgiania, por Mark Witton, 2017 Aínda que esta transición foi gradual, este período foi descrito como un fenómeno cultural salientable que se produciu en gran parte como consecuencia da maior conectividade e acceso ao paleoarte grazas á era dixital. A saturación do paleoarte con heurísticas establecidas e excesivamente utilizadas, moitas das cales foran establecidas por paleoartistas que traballaban no auxe da revolución anterior, levou a unha maior conciencia e crítica do uso repetitivo e pouco imaxinativo das ideas que foron, polos primeiros década do século XXI, carentes de novidade. Esta observación levou a un movemento caracterizado pola idea de que os animais prehistóricos se podían amosar en obras de arte que participan dunha maior variedade de comportamentos, hábitats, estilos, composicións e interpretacións da aparencia da vida do que se imaxinara até ese momento, pero sen violar os principios de rigor anatómico e científico establecidos. Ademais, as heurísticas tradicionais empregadas en paleoarte até este momento demostraron producir ilustracións de animais modernos que non conseguiron representar isto con precisión. Estas ideas formalizáronse nun libro de 2012 dos paleoartistas John Conway e Memo Kosemen, xunto co paleontólogo Darren Naish, chamado All Yesterdays: Unique and Speculative Views of Dinosaurs and Other Prehistoric Animals. Este libro argumentou que era mellor empregar unha "especulación razoada" cientificamente rigorosa para producir unha maior variedade de reconstrucións especulativas, pero plausibles, de animais prehistóricos. Conway e os seus colegas argumentaron que a gama de aparicións e comportamentos representados en paleoarte só lograron captar unha gama moi estreita do plausible, baseándose nos datos limitados dispoñibles, e que os enfoques artísticos destas representacións quedaron "demasiado enchoupados de tradición". Por exemplo, examina o pequeno dromaeosauro de catro ás Microraptor neste contexto. Este dinosauro, descrito en 2003, foi representado por innumerables paleoartistas como un "estraño planeador con plumas con rostro de réptil". A ilustración de Conway do Microraptor tenta restaurar o animal "desde cero" sen influencia destas reconstrucións populares, no seu lugar representándoo coma un paxaro pousado no seu niño.