cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Le Mont-Saint-Michel
A posición da comuna, unha illa a uns poucos centos de metros da terra, fíxoa accesible durante a marea baixa aos moitos peregrinos ata a abadía, pero defendíbel durante a marea alta. A illa permaneceu invicta durante a Guerra dos Cen Anos, unha pequena gornición defendeu un grande ataque dos ingleses en 1433. A abadía foi usada regularmente como prisión durante o Antigo Réxime.
Un dos puntos de referencia máis recoñecidos de Francia, visitado por máis de 3 millóns de persoas cada ano, o Mont Saint-Michel e a súa bhía están na lista da UNESCO do Patrimonio da Humanidade. Máis de 60 edificios dentro da comuna están protexidos en Francia como monumentos históricos.
Formación
miniatura|169x169px|Moeda de [[Moeda de 20 francos Monte Saint-Michel|20 francos co Monte Saint-Michel no anverso.]] Agora unha illa de marea rochosa, o monte ocupaba terra seca en tempos prehistóricos. A medida que o nivel do mar aumentaba, a erosión remodelou a paisaxe costeira e varios afloramentos de granito xurdiron na baía, resistindo o desgaste do océano mellor que as rochas circundantes. Estes inclúen Lillemer, o Mont Dol, Tombelaine (a illa xusto ao norte) e Mont Tombe, máis tarde chamado Mont Saint-Michel.
O Mont Saint-Michel está formado por leucogranito que se solidificou desde unha intrusión subterránea de magma fundida hai uns 525 millóns de anos, durante o período Cámbrico, como unha das partes máis novas do batólito granítico marceliano. (Os primeiros estudos do Mont Saint-Michel por xeólogos franceses ás veces describen o leucogranito do Mont como "granulita", pero este significado granítico de granulita está agora obsoleto.)
O Mont ten unha circunferencia de aproximadamente de 960 m. e o seu punto máis alto ten 92 m. sobre o nivel do mar.
Mareas
As mareas poden variar moito, aproximadamente 14 m. entre as marcas da pleamar e as da baixamar. Popularmente alcumado "San Miguel en risco de mar" polos peregrinos medievais que pasaban a través do esteiro, o monte aínda é perigoso para os visitantes que evitan a calzada e intentan facer o perigoso camiño polas areas da veciña costa.
A polderación e as inundacións ocasionais crearon marismas salgadas que se atoparon axeitadas para pastar as ovellas. A carne ben aromatizada que resulta da dieta das ovellas nas pré salé (pradeira de sal) fai agneau de pré-salé (años de prados de sal), unha especialidade local que pode atópase nos menús de restaurantes que dependen dos ingresos dos moitos visitantes ao monte.
Illa de Marea
A conexión entre o Mont Saint-Michel e o continente cambiou ao longo dos séculos. Anteriormente conectado por unha calzada de marea descuberta só con marea baixa, converteuse nunha calzada elevada en 1879, impedindo que a marea percorrera o lodo ao redor do monte. as chairas costeiras tamén foron polderizadas para crear pastos, diminuíndo a distancia entre a costa e a illa, e o río Couesnon canalizouse reducindo a dispersión do fluxo de auga. Estes factores estimularon a colmatación da baía.
O 16 de xuño de 2006, o primeiro ministro francés e as autoridades rexionais anunciaron un proxecto de 200 millóns de euros (Projet Mont-Saint-Michel)           para construÍr unha presa hidráulica usando as augas do Couesnon e as mareas para axudar a eliminar o sedimento acumulado, e facer de novo o Mont Saint-Michel unha illa. A construción do encoro comezou en 2009. O proxecto tamén inclúe a retirada da calzada e do seu aparcadoiro para visitantes. Desde o 28 de abril de 2012, o novo aparcadoiro no continente está situado a 2,5 quilómetros da illa. Os visitantes poden camiñar ou usar transbordadores para cruzar a calzada.
O 22 de xullo de 2014, a nova ponte do arquitecto Dietmar Feichtinger abriuse ao público. A ponte lixeira permite que as augas flúan libremente pola illa e mellore a eficiencia da presa agora operativa. O proxecto, que custou 209 millóns de euros, inaugurouse oficialmente polo presidente François Hollande.
En raras ocasións, as circunstancias das mareas producen un "supermarea" extremadamente alta. A nova ponte quedou completamente mergullada o 21 de marzo de 2015 polo nivel máis alto do mar durante polo menos 18 anos, o que congregou multitudes para sacar fotos.
Historia
O sitio orixinal fundouno por un ermitán irlandés, que reuniu seguidores da comunidade local. Mont-Saint-Michel usouse nos séculos VI e VII como unha fortaleza Armórica de poder e cultura galo-romana ata que foi saqueada polos francos, acabando así coa cultura trans-canle que se mantivera desde a partida dos romanos no 460. Dende aproximadamente o século V ao VIII, o Mont Saint-Michel pertenceu ao territorio de Neustria e, a comezos do século IX, foi un lugar importante nas marcas de Neustria.
miniatura|left| Dentro das murallas do Mont Saint-Michel Antes da construción do primeiro establecemento monástico no século VIII, a illa foi chamada "Mont Tombe" (tumba). Segundo unha lenda, o arcanxo Miguel apareceuse en 708 a Aubert de Avranches, o bispo de Avranches, e encargoulle a construír unha igrexa no illote rochoso. San Aubert, construíu e consagrou unha primeira igrexa o 16 de outubro de 709. En 966, a petición do duque de Normandía, unha comunidade de beneditinos instalouse na rocha. Durante oito séculos non deixan de construír e ampliar.
Incapaz de defender o seu reino contra os asaltos dos viquingos, o rei dos francos acordou conceder a península de Cotentin e o Avranchin, incluíndo o Mont Saint-Michel tradicionalmente ligado á cidade de Avranches, aos bretóns no Tratado de Compiègne (867). Isto marcou o comezo dun breve período de posesión bretoa do Mont. De feito, estas terras e Mont Saint-Michel nunca foron realmente incluídas no ducado da Bretaña e permaneceron como obispados independentes do recentemente creado arcebispado bretón de Dol. Cando Rollo que devastou a rexión en 875 logrou lexitimidade mediante o Tratado de Saint-Clair-sur-Epte (912), nomeandoo como conde de Ruán, coa condición de converterse ao cristianismo. Reparou o mal que causou no momento do seu saqueo e compensou ricamente aos monxes que expulsara.
O monte volveu a ter importancia estratéxica en 933 cando Guillerme I de Normandía anexionou a península de Cotentin do debilitado Ducado da Bretaña. Isto fixo que o monte fose definitivamente parte de Normandía, e aparece no Tapiz de Bayeux, que conmemora a conquista normanda de Inglaterra en 1066. Harold Godwinson aparece na tapicería rescatando a dous cabaleiros normandos das areas movedizas que aparece nas chairas de marea durante unha batalla con Conan II da Bretaña. O patrocinio ducal normando financiou a espectacular arquitectura normanda da abadía nos séculos seguintes.
miniatura|upright=2|left| Tapices Bayeux escenas 16 e 17: William e Harold no Mont Saint-Michel (no centro superior); Harold rescatando a cabaleiros da area movediza
En 1067 o mosteiro de Mont Saint-Michel deu o seu apoio a Guillerme I de Inglaterra na súa reclamación ao trono de Inglaterra. Este recompensouno con propiedades e terras do lado inglés da canle, incluíndo unha pequena illa fronte a costa suroeste de Cornualla, que se inspirou no monte e despois do converteuse nun priorado normando chamado Monte de San Miguel de Penzance.
miniatura|left| Canóns abandonados por [[Thomas Scales, 7º Barón de Scales no Mont Saint-Michel o 17 de xuño de 1434. desde 2013 o segundo canón, o máis próximo á parede, está en exhibición dentro da entrada do muro exterior do Mont.]] Durante a Guerra dos Cen Anos, o Reino de Inglaterra asaltou repetidamente a illa, pero non foi capaz de apoderarse dela debido ás melloradas fortificacións da abadía. Os ingleses asediaron inicialmente o Mont en 1423-24, e de novo en 1433–34 con forzas inglesas baixo o mando de Thomas de Scales, 7º Barón de Scales. Dúas bombardas de ferro forxado que Scales abandonou cando abandonaron o cerco aínda atópanse no sitio. Son coñecidas como Les Michelettes. A decidida resistencia de Mont Saint-Michel inspirou aos franceses, especialmente a Xoana de Arco.
Cando Luís XI de Francia fundou a Orde de San Miguel en 1469, pretendeu que a igrexa abacial do Mont Saint-Michel se converta na capela da Orde, pero pola súa gran distancia de París, a intención nunca puido ser realizada.
A riqueza e a influencia da abadía estendéronse a moitas fundacións fillas, incluíndo Monte San Miguel en Cornualla. Non obstante, a súa popularidade e prestixio como centro de peregrinación diminuíu coa Reforma Protestante, e na época da Revolución francesa apenas houbo monxes en residencia. A abadía pechouse e converteuse en prisión, inicialmente para recluir opositores clericais ao réxime republicano. Seguiron presos políticos de alto nivel, pero en 1836, influentes figuras, incluído Victor Hugo, lanzaron unha campaña para restaurar o que se vía como un tesouro arquitectónico nacional. A prisión pechouse finalmente en 1863, e o monte foi declarado monumento histórico en 1874. O Mont Saint-Michel e a súa baía Mont-Saint-Michel foron engadidos á lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1979, e foi listada con criterios como a importancia cultural, histórica e arquitectónica, así como a beleza natural e humana creada.
Deseño da abadía
miniatura|Plano do monte por [[Eugène Viollet-le-Duc]]
No século XI, Guillerme de Volpiano, o arquitecto italiano que construíra a Abadía de Fécamp en Normandía, foi elixido por Ricardo II de Normandía, para ser o contratista de construción. Deseñou a igrexa románica da abadía, colocando atrevidamente o cruceiro na parte superior do monte. Houbo que construír moitas criptas subterráneas e capelas para compensar este peso, estas formaron a base para a estrutura ascendente de apoio que se pode ver hoxe. Hoxe en día o Mont Saint-Michel é visto como un edificio de arquitectura románica.
Crese que Charles VI engadiu importantes fortificacións ao monte da abadía, construíndo torres, patios sucesivos e fortalecendo as murallas.
Xeneral Alcázar
O xeneral Alcázar (en francés général Alcazar) é un personaxe ficticio da saga de bandas deseñadas de As aventuras de Tintín.
Dirixente da República de San Theodoros, chegou ao poder tras a revolución na que derrocou ao xeneral Tapioca, o seu eterno inimigo. Nesa situación coñeceulle Tintín, en A orella rota, que foi nomeado axudante de campo do xeneral. Algún tempo despois houbo outra revolta, e Tapioca tomou o mando. Alcázar tivo que fuxir a Europa e, tras practicar varios oficios, acabou sendo Ramón Zárate, lanzador de puñais, ocupación que tamén se viu obrigado a abandonar ao largarse o seu partenaire Chiquito (As sete bólas de cristal). Tintín volve a encontrarse un fuxidío Alcázar en Europa, negociando co mesquiño Dawson a compra de material de guerra usado con vistas a retomar o poder en San Theodoros, fazaña que volveu lograr. Pero de novo Tapioca, axudado pola Borduria de Plekszy-Gladz, rebelouse e triunfou. Alcázar refuxiouse entón na selva cun grupo de guerrilleiros, Os Pícaros. Un complot orquestrado polo coronel Sponsz, grande inimigo de Tintín e entón membro do réxime de Tapioca, consegue atraer a Tintín, o profesor Tornasol, o capitán Haddock e a soprano Bianca Castafiore a San Theodoros para librarse deles. Os protagonistas uniranse entón ao exército rebelde do enfraquecido Alcázar (Tintín e os pícaros), axudándolle a reconquistar o poder a condición de que non haxa derramamento de sangue, o que o xeneral acepta de mala gana.
O xeneral Alcázar é algo basto, impulsivo e irascible. Non teme a nada excepto á súa terrible esposa Peggy. A súa non moi aguda intelixencia levoulle a comandar un exército con só 49 cabos por 3.487 coroneis; aínda que no fondo é un bo tipo.
Vilar do Carballo, Oza, Carballo
Vilar do Carballo é un lugar da parroquia de Oza no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 127 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 61 homes e 66 mulleres.
Patrimonio
No monte de Pinar do Canteiro, próxima ao lugar, existe unha mámoa.
Marta Harnecker
Marta Harnecker, nada en Chile en 1937 e finada en Vancouver o 15 de xuño de 2019, foi unha pensadora marxista chilena.
Traxectoria
Foi unha pensadora marxista da corrente de Louis Althusser de quen foi discípula.
Foi convidada da Semana Galega de Filosofía.
Vida persoal
Durante os seus anos de estudante foi parella de Rodrigo Ambrosio, un dos fundadores do MAPU. Casou con Manuel Piñeiro, xefe dos órganos de seguridade de Cuba. Tiveron unha filla, Camila Piñeiro. Posteriormente casou co economista marxista Michael Lebowitz, residindo no Canadá. Harnecker dividiu o seu tempo entre este país, La Habana, onde vive a súa filla e Caracas, onde oficialmente seguía habitando e onde recibiu o Premio Libertador al Pensamiento Crítico, o 15 de agosto de 2014.
Berilo
O berilo (do grego Βήρυλλος beryllos, aludindo á cor azul verdosa da augamariña) é un mineral da clase dos silicatos cuxa fórmula química é Be3Al2(Si6O18) (contén un 15% de BeO, un 20% de Al2O3 e un 65% de SiO2).
Aspecto
O berilo preséntase en forma de cristais hexagonais tabulares. Estes cristais hexagonais poden chegar a medir varios metros de lonxitude, mais os exemplares máis puros son os de tamaño máis reducido.
Variedades do berilo
Segundo sexa a súa coloración podemos diferenciar entre:
Case tódalas variedades de berilo son consideradas pedras preciosas.
Lugares onde se atopa
É frecuente atopar berilos nas rochas de orixe pegmatítico e en filóns hidrotermais de calcita (como as esmeraldas de Colombia).
Os xacementos máis importantes do mundo son os de Austria, Alemaña e Irlanda (en Europa) e Madagascar (en África, cos seus famosos depósitos de morganita). Podemos atopar berilo, aínda que de moita menor calidade, no Monte Pedroso (Santiago de Compostela) e en Monterrei (Ourense).
Usos do berilo
O berilo utilízase para extraer berilio.
Galileo (navegación por satélite)
dereita|miniatura|[[Centro Espacial de Kourou, 21 de outubro de 2011. Lanzamento dos primeiros dous satélites Galileo (PFM, FM2) con lanzadeira Soiuz.]]
Berilo
Outros silicatos
Outros silicatos importantes son o cuarzo, o feldespato, a mica e a olivina, entre outros.
Galileo (navegación por satélite)
O sistema Galileo é un sistema de satélites para o cálculo da posición e navegación militar e civil (en inglés: GNSS - Global Navigation Satellite System), desenvolvido en Europa como alternativa e complemento ó Sistema de posicionamento global (Global Positioning System, NAVSTAR GPS), controlado pola súa parte polo Departamento de Defensa dos Estados Unidos de América. A Unión Europea é a propietaria do programa, que leva o nome de Galileo Galilei, o astrónomo que determinou a posición real da Terra no Sistema Solar. A súa responsable é a Comisión Europea, que xestiona e supervisa o desenvolvemento das actividades. A Axencia Espacial Europea foi encargada do deseño, desenvolvemento e implantación, máis do desenvolvemento técnico de infraestruturas. O sistema estímase que ten un custo de dez mil millóns de euros.
Entrou en servizo a finais de 2019. Consta de 24 satélites orbitando en círculo sobre tres planos inclinados en relación ó plano ecuatorial terrestre de preto de 56° e a unha altura de preto de 23 500 km. As órbitas seguidas polos satélites están dentro do rango das MEO (Medium Earth Orbit/Órbitas Terrestres Medias, OTM).
Na actualidade hai 18 satélites en órbita; 14 postos en órbita a bordo do foguete Soiuz, en sete lanzamentos de dous satélites en cada engalaxe. Catro satélites foros postos en órbita polo foguete Ariane 5, nunha soa engalaxe o 17 de novembro 2016. Dous lanzamentos do Ariane 5 foron programados para 2017 e 2018, completando os 24 satélites do sistema, e máis satélites de recambio están programados no 2020.
Características técnicas e prestacións
esquerda|frame|A animación mostra a constelación de satélites Galileo, como orbitan ao redor da Terra e cantos satélites ven desde un punto da superficie do planeta.
Así mesmo, garante a dispoñibilidade continua do servizo, excepto en circunstancias extremas, e, co apoio de EGNOS, informará os usuarios en segundos en caso do fallo dun satélite. Isto faino conveniente para aplicacións onde a seguridade é crucial, tal como as aplicacións ferroviarias, a condución de automóbiles ou o control do tráfico aéreo. O uso de EGNOS para aviación civil mediante o procedemento LPV é o recomendado pola ICAO (Organización Internacional de Aviación Civil), en detrimiento do actual ILS. O uso combinado de Galileo e outros sistemas GNSS ofrece un gran nivel de prestacións para todas as comunidades de usuarios do mundo enteiro.
Unha preocupación importante dos actuais usuarios da radionavegación por satélite é a fiabilidade e vulnerabilidade do sinal. Nos últimos anos, producíronse varios casos de interrupción do servizo por causas tales como interferencia accidental, fallos dos satélites, denegación ou degradación do sinal. Neste contexto, Galileo realiza unha importante contribución á redución destes problemas ao prover en forma independente a transmisión de sinais suplementarias de radionavegación en diferentes bandas de frecuencia. En total, utiliza 10 radiofrecuencias, da seguinte maneira:
Lista de satélites
Cada satélite, non os de probas, leva o nome dun neno gañador do concurso de debuxo Galileo da Comisión Europea. Os gañadores foron seleccionados en cada un dos estados membros da Unión Europea.
The Square
The Square participou no Festival de Cannes de 2017, onde recibiu en xeral críticas positivas e gañou a Palma de Ouro. Gañou tamén cinco premios do Cinema Europeo, incluíndo mellor filme e mellor comedia.
Argumento
Christian, director artístico dun museo de arte contemporánea, encárgase dunha exposición titulada "The Square" na que hai unha instalación que fomenta valores humanos e altruístas. Cando contrata unha axencia de relacións públicas para difundir o acontecemento, a publicidade produce malestar no público.
Rodaxe
200px|miniatura|A galería do filme está baseada no Palacio Real de Estocolmo. O filme foi rodado en Estocolmo, Gotemburgo e Berlín. A galería do filme baséase no Palacio Real de Estocolmo. Moitas das obras de arte que aparecen no filme foron creadas especificamente, con instalacións influídas por Robert Smithson, unha imaxe auténtica de Garry Winogrand e traballos de Östlund e Kalle Boman.
Martín Belda y Mencía del Barrio
Martín Belda y Mencía del Barrio nado en Cabra (Córdoba) o 12 de agosto de 1820 e finado en Madrid o 1 de xaneiro de 1882, foi un militar e político español, e ministro de Mariña, durante o reinado de Isabel II de España.
Traxectoria
Fillo do valenciano Francisco Belda Calabuig, comerciante de panos, e empregado de correos, procedente de Bocairent, e Rosa Mencía del Barrio López, natural de Cabra. Aprende na súa cidade natal as primeiras letras e cando tiña 15 anos marchou para Madrid. A pesar de ter só unha educación básica, prosperou no mundo político pola súa capacidad de creear unha rede de intereses no sur de Córdoba, onde foi deputado, polo distrito de Cabra, en varias lexislaturas desde 1846.
Cargos públicos
Martín Belda é un exemplo prototípico da persoa que non é un político tradicional de familia de avoengo, nin unha persoa con fortuna, senón que tivo moi claro que debía ser un político que serve os intereses dos votantes importantes do seu distrito e por iso, continuamente, aparece como deputado nas sucesivas eleccións.
Soubo buscar influencias e co apoio de paisanos como Vicente Alcalá Galiano obtivo o primeiro oficio en Madrid de escribente no ministerio de Mariña. De contado, pasou a formar parte do Partido Moderado da tendencia denominada os "polacos" que dirixía Luis José Sartorius y Tapia, conde de san Luis, que o axudou a obter o grao de coronel na mariña. Foi Ministro de Mariña durante os gobernos do partido moderado dominado por Narváez e González Bravo, entre os anos 1867 e 1868. Unha das primeiras medidas que tomou foi a de anular un pedido de buques de guerra o que motivou o descontento da oficialía de mariña e o apoio destes ao pronunciamento que se preparaba contra Isabel II. Ao se producir a Gloriosa, marchou con Isabel II ao exilio a París.
Despois da restauración borbónica, recibiu do novo rei Afonso XIII o marquesado de Cabra no ano 1875 pola súa lealdade á Coroa (decreto do 5 de febreiro e despacho do 17 de xuño). Foi tamén presidente do Congres o, de xeito interino entre febreiro e marzo de 1865 e, de xeito efectivo entre marzo e decembro de 1867. Tamén
Foi elixido membro do parlamento de Cabra nas eleccións xerais de 1876 e 1879. Durante o goberno de Cánovas del Castillo, foi apoderado xeral de Isabel II e de aí pasou a ser nomeado Gobernador do Banco de España entre febreiro de 1878 e marzo de 1881.
Outras características
Foi amigo do autor egabrense Juan Valera y Alcalá Galiano aínda que as relacións foron entubiándose. Tamén foi un benefactor do Real Colexio da Inmaculada Concepción de Cabra, hoxe IES Aguilar y Eslava, do que foi antigo alumno. Foi condecorado coa Gran Cruz da orde de Carlos III.
Cambeda, Vimianzo
San Xoán de Cambeda é unha parroquia que se localiza no centro do concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 335 habitantes (178 mulleres e 157 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 460 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 379 habitantes, sendo 180 homes e 199 mulleres.
Víctor Naveira Pato
Víctor Naveira Pato, finado en Betanzos a principios de 1928, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fundou o periódico La Defensa. Foi elixido presidente de Centro Solidario de Betanzos en 1907. Foi concelleiro de Betanzos.
Coroa eslovaca
A coroa eslovaca (en Slovenská koruna) foi a moeda oficial de Eslovaquia dende o 8 de febreiro de 1993 ata o 31 de decembro do 2008, cando Eslovaquia adoptou o Euro como moeda oficial. O seu código ISO 4217 era SKK e a súa abreviatura era Sk. Unha coroa eslovaca dividíase en 100 halierov (abreviado simplemente como h).
Historia
A segunda coroa foi introducida o 8 de febreiro de 1993 coa independencia eslovaca a raíz da disolución de Checoslovaquia e, polo tanto, da desaparición da coroa checoslovaca.
A coroa entrou no ERM II, o mecanismo de troco da Unión Europea, o 28 de novembro do 2005 e fixouse a razón de 35,4424 SKK por EUR ata o 8 de xullo do 2008, cando o Consello de Asuntos Económicos (ECOFIN) fixou o tipo de troco final con respecto ao Euro a razón de 30,1260 SKK por EUR, e dando oficial a adopción do Euro o 1 de xaneiro do 2009.
O 1 de xaneiro do 2009 deixou de ser a moeda oficial de Eslovaquia dando paso a Euro como nova moeda.
Moedas
100px|miniatura|dereita|Moeda de 5 coroas eslovacas de 1939.
En 1939 introducíronse moedas de 10 halierov, e 5 e 20 coroas, ademais das denominacións de 20 e 50 halierov e 1 coroa en 1940. As moedas de 10 e 20 halierov eran de bronce, as de 50 h e 1 Sk de cuproníquel, as de 5 Sk de níquel e a de 20 coroas de prata. En 1942, introducíronse moedas de 5 halierov de cinc e se empregou aluminio para cuñar as denominacións de 20 h. En 1943 substituíuse o cinc polo aluminio nas de 50 h e engadíronse as denominacións de 10 e 50 coroas de prata en 1944.
Comparando as emisións anteriores á Guerra, a coroa eslovaca contaba cunha moeda de 50 coroas nova, e o contido de prata nas de 10 e 20 Sk reduciuse das 700 milésimas ás 500, ao mesmo tempo que reduciron o seu tamaño. Os seus deseñadores foron Anton Hám, Andrej Peter, Gejza Angyal, Ladislav Majerský e František Štefunko. Todas se cuñaron na Ceca de Kremnica.
En 1993, trala disolución de Checoslovaquia, Eslovaquia introduciu a súa propia moeda, substituíndo a coroa checoslovaca cunha taxa de troco de 1:1. Cuñáronse moedas de 10, 20 e 50 h de aluminio, e 1, 2, 5 e 10 coroas. Debido á inflación as moedas de 10 e 20 h deixaron de circular en 1995, e se introduciu un novo tipo de 50 h de cobre.
As moedas que circularon ata o 31 de decembro do 2008 foron as seguintes:
Billetes
En 1939 imprimiuse nos billetes de 100, 500 e 1.000 coroas a lenda SLOVENSKÝ ŠTÁT para empregarse en territorio eslovaco. Durante ese mesmo ano tamén se introduciron as denominacións de 10 e 20 coroas.
Os billetes que circularon ata o 31 de decembro do 2008 foron as seguintes:
Canary in a Cathouse
Canary in a Cathouse é unha colección de doce contos de Kurt Vonnegut publicado en 1961. Once destas historias reaparecen en Welcome to the Monkey House, omitindo a "Hal Irwin's Magic Lamp", que reescribirá para a colección de contos Bagombo Snuff Box de 1999.
28 Days Later
28 Days Later é unha película británica de terror. Foi dirixida polo británico Danny Boyle, estreada en Reino Unido o 1 de novembro de 2002. Deu lugar a unha secuela no 2007, 28 Weeks Later, e a unha novela gráfica.
Sinopse
A historia comeza cando unha incursión de activistas a favor dos dereitos dos animais ceiba a un grupo de monos infectados cun contaxioso virus que se transmite a través do sangue e a saliva. Mais o virus acabarase estendendo por todo o Reino Unido, transformando a case a totalidade da poboación en seres violentos e primitivos, e obrigando a declarar unha corentena total sobre a illa.
O protagonista, Jim (Cillian Murphy) desperta dun coma nun hospital londiniense 28 días despois de iniciarse a pandemia. Ao saír, Jim descobre un Londres deserto e apocalíptico. Ao anoitecer, Jim acaba sendo perseguido por un grupo de infectados, a atoparase con Selena e Mark, dous sobreviventes, que se dan desfeito dos infectados. Mark e Selena levan a Jim ao seu agocho no Metro de Londres. Mark explícalle a Jim como se expandiu o virus mutante polo Reino Unido arrasando todo, especialmente en Londres. Ao día seguinte, o grupo vai á casa de Jim e descobren que os padres de Jim, nun último intento de non ser infectados, se suicidaron. Ao anoitecer, uns infectados entran na casa; Mark e Selena logran matalos, mais Mark cortouse cun vidro, así que Selena execútao antes de que se converta nun infectado. Selena explícalle a Jim como o virus se contaxia por mordeduras, sangue e saliva, e que o virus tarda só 20 segundos en facer efecto.
Logo, tras ver unhas luces, chegan a un edificio de apartamentos abandonado onde coñecen a Frank e á súa fila Hannah. Fican con eles uns días e cando a auga e a comida comezan a escasear, Frank failles escoitar a Jim e Selena un anuncio por radio do exército que ofrece seguridade e un novo comezo, así que intentan dirixirse ao norte cara Manchester, o que lles levará 3 días. Cando chegan, encontran todos os helicópteros e autos militares baleiros. Frank acaba infectado polo virus nun accidente, caéndolle unha gota de sangue dun infectado que estaba morto recostado nunha planta superior, ao ollo deste. Cando Jim estaba a punto de golpear a Frank infectado aparecen militares para disparar e matar a Frank. A situación na mansión que utilizan como refuxio non é boa, xa que o plan dos militares inclúe converter ás compañeiras de Jim en escravas sexuais para repoboar a terra cando os infectados teñan morto por inanición. Jim e as súas compañeiras conseguen escapar, mais Jim é gravemente ferido por un disparo.
As derradeiras escenas da película mostran a Jim, Selena e Hannah nunha pequena casa no campo, fabricando un enorme cartel que di Hello ("ola") en espera de ser rescatados polos avións de recoñecemento que os sobrevoan.
Finais alternativos
O DVD da película presenta tres finais alternativos, dous dos cales foron filmados, polo menos parcialmente, mentres que o terceiro apenas foi esbozado polos guionistas. Nos tres finais alternativos Jim morre, a diferenza da versión definitiva, na que se salva.
Jim morre no hospital
Neste final, Jim é ferido polo disparo do comandante Henry West, e Selena e Hannah lévano a un hospital, pero as manobras de resucitación non funcionan, e ambas afástanse, armadas, a través do hospital deserto. No comentario incluído no DVD, Boyle e Garland explican que este foi a fin orixinal da película, pero que foi rexeitada despois de probalo con audiencias de control, por consideralo demasiado deprimente. En opinión dos guionistas, a imaxe final de Selena e Hannah saíndo do hospital quería dar a entender que sobrevivirían, mentres que os espectadores entenderon o contrario, que estaban condenadas a morrer. Pese a que finalmente o cambiaron, este final segue sendo o preferido polos guionistas, xa que consideran que así o círculo cérrase para Jim, quen empeza e remata a película nunha cama nun hospital deserto.
Rescate sen Jim
Este final só foi parcialmente montado, e é unha versión alternativa para a secuencia final do rescate finalmente incluída na película. As escenas finais son idénticas, excepto polo feito de que Jim non aparece nelas. Este final debía aparecer a continuación do primeiro final alternativo, no que Jim morría no hospital.
Final radicalmente alternativo
O final radicalmente alternativo nunca foi filmado, polo que no DVD só se mostra como unha serie de storyboards comentados por Boyle e Garland. Esta versión alternativa cambia completamente o curso da acción desde o momento no que Jim, Selena, Frank e Hannah se dirixen cara o norte, e Frank se contaxia co virus nunha barricada preto de Manchester. Nesta versión, os militares non chegan a aparecer, e no seu lugar os protagonistas descobren un centro de investigación onde un científico lles ofrece unha posible vía de salvación para Frank: que reciba unha transfusión completa de sangue, eliminando así o virus do seu organismo. Jim, que resulta ter o mesmo tipo de sangue que Frank, ofrécese a intercambiar o seu sangre con el, de forma que Jim morre infectado, mentres que Frank sobrevive. Segundo os guionistas, a súa intención ao escribir esta versión era experimentar co que tería pasado se non houberan ampliado o núcleo dos catro protagonistas. Finalmente decidiron rexeitar este final porque a cura por transfusión completa non lles pareceu verosímil.
Novela
Steve Niles, xunto con Dennis Calero e Dan Nakrosis, crearon unha novela gráfica 28 Days Later: The Aftermath, que narra a historia antes de que Jim esperte no hospital.
Necrofilia
miniatura|dereita|250px|Hatred de [[Pietro Pajetta.]]
A necrofilia (do grego νεκρός, nekros “cadáver” ou “morto”, e φιλία, filia "amor" ou "atracción") é unha parafilia caracterizada pola atracción sexual cara aos cadáveres.
Características
A necrofilia é citada por vez primeira na obra de Krafft-Ebing, en 1886, Psychopathia Sexualis. .
Non obstante, o fenómeno da necrofilia é coñecido dende os máis remotos tempos da historia da humanidade, O historiador Heródoto conta que as mulleres exipcias máis fermosas só eran entregadas ao embalsamador pasados tres días dende a súa morte, para evitar o seu uso sexual. Hoxe a necrofilia pode ser vista como costume común (ás veces até sacralizado) en certas tribos africanas e asiáticas. A necrofilia é máis habitual en tempo de guerra. Na Guerra de Marrocos de 1919 documentouse que os soldados vencedores practicaban a penetración anal cos cadáveres dos vencidos ou con corpos moribundos para aproveitaren os espasmos que estes experimentaban durante a morte.
A necrofilia está prohibida en case todos os países e apenas existen países que a acepten socialmente.
Estación de Palencia
A estación de Palencia, tamén coñecida como estación do Norte, é a principal estación de ferrocarril da cidade española de Palencia, na comunidade autónoma de Castela e León. Ten amplos servizos de longa e media distancia operados por Renfe. Encóntrase preto do centro da cidade, ao lado do Parque de los Jardinillos de la Estación e da estación de autobuses da capital.
Situación ferroviaria
A estación, que está situada a 779 metros de altitude, forma parte das seguintes liñas férreas:
Formaba parte tamén dunha liña férrea de vía estreita actualmente desmantelada que a unía con Villalón e que formaba parte dos FFCC Secundarios de Castela.
Historia
A chegada do ferrocarril a Palencia tivo lugar en 1860 coa apertura do tramo que unía Alar del Rey con Venta de Baños pasando por Palencia. Construíuse así unha primeira estación sen excesivas pretensións que se chamaba do Norte ou de Alar. Moi diferente a este primeiro recinto foi o que se levantou en 1875 coa posta en marcha do tramo Palencia-León da liña que buscaba unir Palencia con Galicia. Esta nova estación construíuse preto da primeira e chamouse inicialmente estación do Noroeste. Aínda que as obras iniciais corresponderon á Compañía do Noroeste de España esta acabou anexionada por Norte en 1885 quen xestionou a estación que pasou a chamarse do Norte ata 1941 data da nacionalización do ferrocarril en España e da creación de Renfe. Durante 2014 sufriu unha serie de melloras nas plataformas e vías para adaptala á chegada da alta velocidade, que entrou en funcionamento o 29 de setembro de 2015 e dá continuidade á liña de alta velocidade Madrid-Segovia-Valladolid cara León e Asturias.
Desde o 31 de decembro de 2004 Adif é a titular das infraestruturas.
A estación
250px|miniatura|[[Alvia na estación de Palencia.]] A estación atópase ao norte da cidade, a escasa distancia do centro urbano. O seu edificio para viaxeiros é unha clara mostra do clasicismo francés cunha estrutura simétrica en forma de U composta por un corpo central dúas ás laterais e dous anexos finais. Todo iso sobre dúas plantas e con disposición lateral á vía.
Ten cafetería-restaurante, quiosco de prensa, librería, aseos, postos de información e venda de billetes.
Longa distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
Liga ACB 2015-16
Tempada regular
Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados; P = Encontros perdidos; P+ = Puntos a prol; P- = Puntos en contra; Dif = Diferenza de puntos
Playoffs
Unha vez rematada a tempada regular, os oito primeiros conxuntos da táboa comezaron a disputa polo campionato. Cada eliminatoria dos cuartos de final decidíronse ó mellor de 3 encontros, mentres que as semifinais e a final disputáronse ó mellor de 5 encontros. Así foron os emparellamentos das eliminatorias finais polo título:
Comarca da Terra de Lemos
A Terra de Lemos é unha comarca galega situada ó sur da provincia de Lugo cuxa capital é Monforte de Lemos, que tamén é o concello máis poboado da comarca. A maioría da superficie (toda agás o concello de Bóveda) forma parte da Ribeira Sacra, da que Monforte tamén é a súa capital.
Pertencen á comarca da Terra de Lemos os seguintes concellos: Bóveda, Monforte de Lemos, Pantón, A Pobra do Brollón, O Saviñao e Sober.
A comarca linda ó norte coa comarca de Sarria, ó oeste coa comarca de Chantada, ó leste coa comarca de Quiroga e, ó sur coas comarcas ourensás de Ourense e Terra de Caldelas.
Situación
miniatura|O [[Sil ó seu paso polo sur da comarca.]]A Terra de Lemos sitúase xeograficamente no sur da provincia de Lugo. Caracterízase polo gran val situado no centro da mesma, o Val de Lemos. Este val contrasta coas altas montañas sitas ó leste da comarca pertencentes a Serra do Courel e que serven de fronteira coa comarca de Quiroga xunto co río Lor. No sur, o río Sil marca a fronteira coa provincia de Ourense, igual que o río Miño no oeste coa comarca de Chantada.
Orografía
Os principais sistemas montañosos sitúanse no leste, na Serra do Courel, entre Bóveda e O Saviñao, no suroeste de Pantón e no sur. Cabe destacar as seguintes montañas que superan os 1000m de altitude e están sitas na Serra do Courel, no concello da Pobra do Brollón:
Hidrografía
Os ríos da comarca pertencen ás cuncas hidrográficas dos dous ríos limítrofes da comarca e á súa vez os máis importantes, ás cuncas do Miño e do Sil. O río máis importante da comarca é o río Cabe, que nace no concello do Incio. Este río que desemboca no Sil era moi importante xa na época romana, cando se abastecían e sacaban ouro deste río. En Monforte consérvase a Ponte Vella sobre este río, un dos monumentos característicos da vila. Tamén son importantes os ríos Mao, principal afluente do Cabe, e o río Lor, que fai de fronteira entre as comarcas de Quiroga e Terra de Lemos, afluente do Sil.
Clima
O clima desta comarca é oceánico con tendencias continentais e fortes contrastes. Os invernos son longos, húmidos e con xeadas moderadas. As temperaturas chegan a valores por baixo dos -5º e as néboas están presentes regularmente. Os veráns son calorosos e secos, con noites frescas. No verán chéganse puntualmente a superar temperaturas máximas de 40º; e algunhas noites quedan preto dos 5º.
Demografía
miniatura|O [[mosteiro de San Vicente do Pino dende o río Cabe, en Monforte de Lemos.]] miniatura|Casa do Concello de [[Ferreira de Pantón, Pantón|Ferreira de Pantón.]]A poboación era, en 2020, de 29.780 habitantes distribuídos así:
Localidades máis poboadas
No 2020 as entidades poboacionais máis poboadas segundo o IGE eran :
Infraestruturas de transporte
Na comarca da Terra de Lemos únense as estradas e liñas de ferrocarril procedentes da Coruña e Lugo, Ourense e Vigo, e Ponferrada, sendo un gran centro de comunicacións. A estación de ferrocarril de Monforte de Lemos é a máis importante da provincia.
Principais estradas
Está en proxecto a autovía A-76, que discorrerá paralela á N-120 e unirá Ourense con Ponferrada pasando por Monforte e dando acceso ao porto seco, actualmente en construción.
Ferrocarril
Na comarca conflúen dúas liñas de ferrocarril:
Atracción sexual
miniatura|dereita|Bardot, famosa polo seu sex appeal. A atracción sexual é a inclinación a escoller a alguén como parella sexual. Isto acontece entre membros da mesma especie, non necesariamente do mesmo sexo, e tampouco non coa finalidade única de reprodución. Porén, este tipo de atracción é un factor fundamental de cara á perpetuación da especie.
Comarca da Terra de Lemos
Ferrocarril
Hai 7 estacións na comarca: Monforte de Lemos (presta servizo para pasaxeiros de longo percorrido e media distancia, e mercancías), A Pobra do Brollón, Canaval, Areas, Santo Estevo do Sil e San Pedro do Sil (prestan servizo para pasaxeiros de media distancia) e Rubián (só para mercancías).
Atracción sexual
Os aspectos da atracción sexual tiveron diferente grao de influencia no comportamento humano segundo as épocas, as culturas e as rexións. Con todo, pódense definir factores de influencia máis localmente entre subculturas, a través de campos sexuais, ou sinxelamente polas preferencias do individuo. Estas preferencias suceden como resultado dunha variedade complexa de factores xenéticos, psicolóxicos e culturais.
Atrakcyjność fizyczna
Atón
miniatura|dereita|250px|Atón desplegando os seus raios sobre Akhenatón e a súa familia
Aires da miña terra
Aires da miña terra (orixinalmente Aires d'a miña terra) é un poemario de Manuel Curros Enríquez publicado en 1880, con prólogo de José Ogea.
Hexemonía cultural
A hexemonía cultural é un concepto da filosofía marxista que designa a dominación da sociedade, culturalmente diversa, pola clase dominante, cuxa cosmovisión —crenzas, moral, explicacións, percepcións, institucións, valores ou costumes— convértese na norma cultural aceptada e na ideoloxía dominante, válida e universal. A hexemonía cultural xustifica o status quo social, político e económico como natural e inevitable, perpetuo e beneficioso para todo o mundo, en lugar de presentalo como un constructo social artificial que beneficia unicamente á clase dominante.
Atón
Atón é o nome grego do deus exipcio Iten.
Hexemonía cultural
En filosofía e sociología, o termo hexemonía cultural ten connotacións derivadas da palabra grega ἡγεμονία, que indica liderado e goberno. En política, hexemonía é o método xeopolítico de dominación imperialista indirecta, no que o estado hexemónico goberna a outros estados subordinados, baixo a ameaza de intervención como un medio implícito de poder, máis que pola forza militar directa (invasión, ocupación ou anexión).
Aires da miña terra
Características
En ocasións adoita publicarse conxuntamente coa outra obra lírica de Curros, A Virxe do Cristal.
Repercusións
miniatura|S'eu fixen tal mundo que o demo me leve. O libro de poemas pon de manifesto o seu anticlericalismo ó considerar que a Igrexa non se achega ós pobres e necesitados senón que só defende castes e privilexios. Nesta obra publica o poema "Mirand’ó chau" no que, entre outras cousas escribe o celebre verso S’eu fixen tal mundo, que o demo me leve. A reacción eclesiástica non se fixo esperar e o 28 de agosto dese mesmo ano 1880 o bispo de Ourense Cesáreo Rodrigo condenou e reprobou o libro por conter "proposiciones heréticas, blasfemas, escandalosas”. Prohíbeselles ós fieis a lectura e posesión do libro e remátase excomungando a Curros. Simultaneamente, o bispo de Ourense denunciou diante das autoridades xudiciais o libro. O xulgado de Ourense procesouno por delito contra o libre exercicio dos cultos e ordenou o secuestro dos exemplares en poder do editor e destrución dos moldes de copia, mentres que o autor foi condenado a dous anos e catro meses de cadea e ó pago dunha multa de 250 pesetas. Finalmente, foi absolto na Audiencia da Coruña.
Traducións
Existen varias traducións ao castelán. A primeira, do ano 1892, foi feita por Constantí Llombart e publicada por Bernardo Rico cun prólogo de Vicente Blasco Ibáñez.
Existen versións posteriores de Xavier Costa Clavell (1987) e de Pablo María Morell González (2008).
Pinealocito
miniatura|dereita|Situación da glándula pineal. Os pinealocitos son células principais da glándula pineal ou epífise encargadas da produción de melatonina orixinadas a partir do neuroepitelio. Están acompañados na glándula por células intersticiais pineais. Os pinealocitos posúen un orgánulo chamado fita sináptica, considerado como un marcador específico para este tipo celular. Nos pinealocitos encóntranse os encimas serotonina N-acetiltransferase e acetilserotonina O-metiltransferase, que converten a serotonina en melatonina.
Atón
Representado polo disco solar, e orixinalmente un aspecto de Ra, converteuse en obxecto do primeiro culto monoteísta (de feito, monístico) coñecido, no Imperio Novo, no coñecido como revolución ou período amárnico instaurado por Amenofis IV, quen tomou o nome de Akhenatón. Aparentemente, este culto cesou pouco despois da morte deste faraón volvendo o culto dos deuses tradicionais durante o goberno de Tutankhamón (famoso polo achado do seu enterramento por parte de Howard Carter).
Considerouse o creador do home e dos animais, e o espírito que alenta o mundo.
Iconografía
Nos primeiros tempos representouse como un home con cabeza de falcón, despois como disco solar do que saen varios raios con mans estendidas cara os fieis.
Culto a Atón
Data do Imperio Antigo. Thutmosis IV e Amenhotep III rendéranlle culto, mais non foi un culto monoteísta ata a reforma relixiosa do faraón Amenhotep IV, que se rebautizou como Akhen-Atón no século XIV a. C.
Gran parte do clero opúxose ao culto único a Atón e os exipcios seguiron reverenciando aos seus antigos deuses. Trala morte do faraón declarouse de novo o politeísmo, destruíndose posteriormente moitos dos vestixios da época do faraón Akhenatón.
O Himno a Atón, gravado nun muro da tumba de Jeperjeperura Ay, e escrito por Akhenatón, é un dos máis fermosos expoñentes literarios da cultura faraónica.
El olvido que seremos (filme)
Sinopse
Está baseado na historia real de Héctor Abad Gómez, un profesor universitario colombiano que desafía a organización do país.
Hexemonía cultural
A hexemonía cultural é un termo desenvolvido por Antonio Gramsci para analizar as clases sociais e a superestrutura. Propuña que as normas culturais vixentes dunha sociedade son impostas pola clase dominante (hexemonía cultural burguesa), de maneira que non deberían percibirse como naturais ou inevitables, senón recoñecidas como unha construción social artificial e como instrumentos de dominación de clase. Esta práctica sería indispensable para unha liberación política e intelectual do proletariado, reivindicando e creando a súa propia cultura de clase.
Pinealocito
A melotonina libérase á circulación sanguínea por medio de prolongacións citoplasmáticas longas que fan contacto cos capilares e se asemellan aos axóns das neuronas. A secreción de serotonina é estimulada pola innervación simpática do ganglio cervical superior. Tamén posúen procesos citoplasmáticos curtos que se conectan a outros pinealocitos adxacentes por medio de desmosomas e unións comunicantes.
Características
Os pinealocitos teñen un núcleo grande e irregular cun nucléolo prominente. O citoplasma é moderadamente basófilo e contén algunhas pinguiñas de lípido, lipocromo e moitos microtúbulos e microfilamentos desordenados (agás nas prolongacións celulares, que son paralelos). No citoplasma hai retículo endoplasmático rugoso non moi extenso e un retículo endoplasmático liso maior. Hai moitos polirribosomas. O aparato de Golgi non está moi desenvolvido.
Os pinealocitos teñen prolongacións celulares moi longas que se estenden cara os tabiques de tecido conxuntivo, onde rematan en terminacións bulbosas preto dos capilares sanguíneos ou das células ependimarias do revestimento da glándula. As prolongacións conteñen vesículas cargadas de substancias (hormonas, proteína neuroepifisinas). Outras prolongacións máis curtas rematan en extremos cegos entre as células veciñas.
Nos pinealocitos obsérvanse unións comunicantes ou de fisura, que permiten a conexión eléctrica e metabólica das células veciñas.
Rastapopoulos
Roberto Rastapopoulos, ou, con máis frecuencia, simplemente Rastapopoulos é un personaxe ficticio das banda deseñadas da serie As aventuras de Tintín, do debuxante belga Hergé.
Características
Rastapopulos é un millonario mafioso e grande inimigo de Tintín. Desprovisto de escrúpulos, organiza os máis enrevesados complots para conseguir os seus fins. Adoita rodearse de xente do mesmo estilo, e varias veces está asociado no crime con Allan Thompson, outro personaxe recorrente. A pesar dos seus aires de grandeza, finalmente sempre queda o seu carácter de novo rico charramangueiro e ridículo.