cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Air Europa
Historia
A aeroliña fundouse baixo a razón social Air España S.A. e participada polo tour operador inglés ILG-Air Europe Group (International Leisure Group), tamén propietario da aeroliña inglesa Air Europe en 1984, e por bancos españois. Comezou realizando voos chárter entre España e Reino Unido en novembro de 1986. Tras a quebra de ILG e de Air Europe en marzo de 1991 a compañía foi adquirida por Juan José Hidalgo, propietario á súa vez de Viajes Halcón e que posteriormente tamén adquiriu a almacenistas Travelplan, máis tarde Touring Club, Iberrail, Travelplannet, a comerciante polo miúdo Viajes Ecuador, Groundforce, os Hoteles Oasis, Pepeworld, o Tour operador de Florida MKTravelplan e recentemente o tour operador Travelider conformando hoxe en día Globalia Corporación Empresarial. Cando se desregularizou o mercado aéreo en España en 1993, a compañía comezou a ofrecer voos regulares.
Despois dunha crise económica da compañía, parte da súa frota foi alugada a Iberia LAE en 1997. Posteriormente houbo intencións de vender a aeroliña á compañía estatal, pero non prosperaron. Fundou varias filiais como Air Europa Express, con voos rexionais, ou Air Europa Canarias, con voos chárter ás illas. As dúas pecharon en 2001.
A compañía utilizou ao largo da súa historia unha frota composta en exclusiva por avións de Boeing, especialmente B737, B757 e B767, aínda que en 2005 anunciou a compra de dez Airbus A350 e o alugueiro de catro A330-200 e un A340-200, tamén de Airbus, para realizar novos voos de longo percorrido.
Actual
En novembro de 2020 a frota de Air Europa estaba formada polos seguintes avións:
Histórica
Air Europa operou anteriormente os seguintes avións:
Estadi Baldiri Aleu
O Estadi Baldiri Aleu é un recinto deportivo da localidade catalá de Sant Boi de Llobregat, inaugurado en 1950, que pertence á Unió Esportiva Santboiana, o club de rugby máis antigo de España. Recibe o seu nome do home que fundou o club en 1921, Baldiri Aleu i Torres.
La Puebla de Arganzón
La Puebla de Arganzón é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 534 habitantes (INE 2012). Forma, xunto ao concello de Condado de Treviño o enclave de Treviño, situado en Áraba.
Inmunoloxía
A inmunoloxía é un rama da ciencia biomédica que cobre o estudo de tódolos aspectos do sistema inmune en tódolos organismos. Trata de, entre outras cousas, o funcionamento fisiolóxico do sistema inmune en estados da saúde e da enfermidade, malfuncionamentos do sistema inmune nas desordes inmunolóxicas (enfermidades autoinmunes, hipersensibilidades, deficiencia inmunolóxica, rexeitamento de transplantes); as características físicas, químicas e fisiolóxicas dos compoñentes do sistema inmune in vitro, in situ e in vivo. A inmunoloxía ten diversos usos en varias disciplinas da ciencia.
Cavada
O topónimo galego Cavada pode referirse a:
Andrés Mellado Fernández
Andrés Mellado Fernández, nado en Málaga en 1846 e finado en Biarritz (Francia) o 30 de agosto de 1913, foi un avogado, xornalista e político español, ministro de Instrución Pública e Belas Artes durante o reinado de Afonso XIII.
Traxectoria
En 1889 foi alcalde de Madrid, e foi gobernador do Banco de España entre xuño e decembro de 1902. Durante o goberno presidido por Eugenio Montero Ríos, entre o 23 de xuño de 1903 e o 31 de outubro de 1905, foi nomeado ministro de Instrución Pública.
Como xornalista, dirixiu o periódico El Imparcial. Foi amais membro da Real Academia Española coa cadeira K dende o 5 de maio de 1912.
Uncle Tupelo
Uncle Tupelo foi unha banda de rock alternativo proveniente de Belleville, Illinois, activa desde 1987 a 1994. Jay Farrar, Jeff Tweedy e Mike Heidorn formaron o grupo despois de que o cantante da súa agrupación previa, The Primitives, abandonase para comezar os seus estudos universitarios. O trío gravou tres álbums con Rockville Records antes de asinar un contrato con Sire Records e converterse nun quinteto. Pouco tempo despois do lanzamento do seu cuarto álbum de estudio Anodyne, Farrar anunciou a súa decisión de abandonar a banda debido ás agres relacións que mantiña con quen compuña as cancións conxuntamente, Tweedy. Uncle Tupelo disolveuse o 1 de maio de 1994, tras unha xira de despedida. Tras isto, Farrar formou Son Volt xunto a Heidorn, mentres que os membros restantes continuaron xuntos, renomeándose Wilco.
A pesar de que Uncle Tupelo se disolveu antes de lograr éxito comercial, a banda é recoñecida polo seu impacto na música country alternativa. O primeiro álbum do grupo, Non Depression, converteuse nun prototipo do xénero e foi amplamente influente. O son de Uncle Tupelo diferénciase da música country da época debido a que estaba influída por estilos tan diversos como o hardcore punk de Minutemen e o tipo de instrumentación e harmonías country de The Carter Family e Hank Williams. As letras de Farrar e Tweedy refírense frecuentemente á clase media e a clase obreira de Belleville.
The Plebes e The Primitives
dereita|miniatura|Jay Farrar, cantante e guitarrista de Uncle Tupelo Jay Farrar, xunto aos seus irmáns Wade e Dade, tocaba nunha banda de garage da década de 1980 chamada The Plebes. Procedentes de Belleville, Illinois, The Plebes buscaron participar nun concurso do tipo battle of bands (loita de bandas para determinar a mellor a través dun xurado e o público), pero necesitaban outro alumno de escola secundaria para que tocase con eles. Convidaron a Jeff Tweedy, un amigo do colexio ao que asistía Farrar, para que se unise á banda e tocase no espectáculo. A pesar da súa falta de habilidade para tocar o seu instrumento, Tweedy tivo un importante papel no grupo por programar as súas primeiras actuacións. Aínda que The Plebes tiñan un estilo rockabilly, Tweedy quería tocar punk, a música que escoitou tocar ao grupo orixinalmente. Isto representou unha fonte de tensións entre Tweedy e Dade Farrar, quen deixou o grupo dous meses despois de que ingresase o primeiro.
Antes de deixar a banda en 1984, Dade Farrar presentou aos seus membros a Mike Heidorn, o irmán máis novo da súa noiva, quen pouco despois ingresou na banda como batería. The Plebes decidiron cambiar o seu nome a The Primitives en referencia a unha canción de 1965 da banda de rock psicodélico The Groupies. Debido á pouca popularidade do punk na área de San Luís, The Primitives comezaron a tocar un garage rock máis rápido con influencias de blues nunha sala de concertos de Millstadt, Illinois, onde a nai de Tweedy, Jo Ann, recollía o pago dos clientes para ver a presentación. Ademais, tocaban regularmente no salón de vodas B St. Bar en Belleville xunto a outras bandas como The Newsboys (máis adiante, Sammy and the Snowmonkeys), Charlie Langrehr e The Syptoms. Wade Farrar era o cantante principal da banda, pero as súas obrigacións na Southern Illinois University e a súa solicitude de ingreso no exército dos Estados Unidos significaban que só podía dedicar un pouco de tempo ao grupo. Ademais, Heidorn rompeu a clavícula durante un concerto en 1986, o que obrigou a banda a facer unha paréntese. Jay Farrar e Tweedy continuaron compondo cancións e comezaron a ensaiar na casa de Heidorn cando este se recuperou. Cara a 1987, o grupo retomou a súa actividade regular. Tony Mayr uniuse temporalmente a The Primitives como baixista para que Tweedy puidese tocar máis a guitarra, pero un mes máis tarde a banda decidiu expulsalo para seguir sendo un trío. Para evitar confusión cunha exitosa banda británica tamén chamada The Primitives, decidiron cambiar o seu nome unha vez máis, esta vez a Uncle Tupelo. Aínda que baixo o nome The Primitives fixeran exclusivamente versións de cancións da década de 1960, o trío decidiu adoptar un novo enfoque e comezou a compor a súa propia música co seu novo nome.
Carreira inicial
The Primitives cambiaron o seu nome a Uncle Tupelo, combinando dúas palabras sacadas ao azar do dicionario e inspirándose nun personaxe dunha tira cómica creada por Chuck Wagner, un debuxante amigo do grupo; inspirado polo novo nome Wagner creou unha caricatura dun Elvis vello e gordo. O trío gravou un demo de catro temas, o que lles permitiu abrir concertos de artistas como Johnny Thunders e Warren Zevon. Tweedy coñeceu a Tony Margherita traballando como dependente a tempo parcial nunha tenda de discos en San Luís. Tras asistir a unha serie de presentacións da banda, este ofreceuse a ser o seu representante Uncle Tupelo comezou a efectuar concertos regularmente en Cicero's Basement, un bar próximo ao campus da Universidade de Washington. Bandas de estilo similar, como Chicken Truck de Brian Henneman, tamén adoitaban tocar no bar que cara a fins de 1988 se consideraba o lugar onde se orixinou un novo estilo musical. Temporalmente expandíronse a un cuarteto cando se sumou o guitarrista Alex Mutrux, aínda que despois volveron á súa formación orixinal.
Uncle Tupelo gravou as súas primeiras cancións no estudio do cantante de pop rock Adam Schmitt en Champaign, Illinois. O demo Not Forever, Just for Now inclúe os temas «I Got Drunk» e «Screen Door», así como versións primarias de cancións que aparecerían no seu álbum debut. O College Music Journal publicou unha recensión entusiasta do traballo e comentou que Uncle Tupelo era a mellor banda do ano entre as que aínda non asinaran un contrato discográfico. Este recoñecemento chamou a atención de selos independentes e a banda decidiu asinar un contrato con Jay Fialkov e Debbie Southwood-Smith de Giant Records (que lles ofreceu tocar na sala CBGB da cidade de Nova York). Para explicar esta decisión, a banda comentou que as súas «metas orixinais non se distorsionarían cun selo independente».
Proxectos con Rockville Records
esquerda|miniatura|Jeff Tweedy tocando con [[Wilco en 2007]] Pouco tempo despois de que Uncle Tupelo asinase o contrato, Giant Records cambiou o seu nome a Rockville Records. O primeiro álbum de estudio do grupo con este selo foi Non Depression e gravouse en aproximadamente dez días en xaneiro de 1990, no estudio Fort Apache South de Boston, Massachusetts. A temática do álbum consiste nun relato da vida dos integrantes do grupo en Belleville; exemplos disto inclúen cancións sobre o desexo de evadir o traballo nas fábricas e o medo a cumprir o servizo militar na Guerra do Golfo. Impresionados polo seu traballo no álbum de Dinosaur Jr. Bug, a banda quixo que Paul Kolderie e Sexan Slade producisen o disco. Slade deixou que Farrar tocase a mesma Gibson Lles Paul SG Junior de 1961 que J. Mascis utilizara nas gravacións de Bug. O álbum lanzouse o 21 de xuño de 1990 e o grupo celebrouno tocando en Cicero dúas noites.
Entre as xiras, Farrar, Tweedy e Heidorn formaron unha banda dedicada a facer versións chamada Coffee Creek, xunto a Brian Henneman (que logo sería membro de The Bottle Rockets). Henneman impresionou a Uncle Tupelo e foi convidado a ser técnico de guitarra e ocasional multiinstrumentista da banda. Mentres que Farrar e Heidorn evitaban beber moito tras os espectáculos, Tweedy facíao toda a noite. A pesar de deixalo cando comezou a saír con Sue Miller en 1991, estendeuse unha ampla brecha comunicativa entre Farrar e el.
Cara a marzo de 1991, Non Depression vendera aproximadamente quince mil copias e figurou nun artigo da revista Rolling Stone sobre novas estrelas. Con todo, Rockville Records negouse a pagar aos integrantes do grupo dereitos de autor polo álbum, unha cuestión que continuaría ao longo de todo o contrato da banda coa discográfica. A banda gravou un segundo álbum en Long View Farm en North Brookfield, Massachusetts, que lles levou uns dezasete días. Still Feel Gone, cun son máis baseado en capas, tamén foi producido por Kolderie e Slade, con contribucións de Henneman, Rich Gilbert, Chris Bess de Enormous Richard e Gary Louris de The Jayhawks. A banda non quedou satisfeita coa produción e decidiu non traballar máis con Kolderie e Slade. Pouco tempo despois, Uncle Tupelo gravou «Shaking Hands (Soldier's Joy)» para o álbum de Michelle Shocked Arkansas Traveler e uniuse a ela nunha xira na que ademais participaron Taj Mahal e The Band. Con todo, só puideron facerse unhas poucas presentacións debido a problemas de administración entre Shocked e The Band.
O rock alternativo comezou a ser parte do mainstream cara a 1992 e o feito de lanzar un novo álbum dentro do xénero podería facer que o grupo asinase cunha discográfica de maior prestixio. Con todo, Uncle Tupelo non quería seguir os pasos de grupos como Nirvana e decidiron compor cancións folclóricas e de música country para «dicir "vai á merda" á industria do rock». Peter Buck, guitarrista de R.E.M. viu o trío tocando no 40 Watt Club en Athens, Xeorxia e buscounos tras a presentación. Buck estaba impresionado pola versión de «Atomic Power» que interpretaran e ofreceulles os seus servizos para o próximo álbum. En cinco días, Buck produciu o seguinte álbum da banda: March 16-20, 1992. Buck permitiulles estar na súa casa durante as sesións e non cobrou polo seu traballo. A participación de Henneman incrementouse neste proxecto e aprendeu a tocar a mandolina e o buzuki. A pesar do seu afastamento do rock alternativo, varias discográficas comezaron a mostrar interese en Uncle Tupelo tras o lanzamento do álbum. O disco tivo maiores vendas que os seus outros dous discos xuntos, aínda que Rockville se mostrou desgustada por non estar dentro da corrente do rock alternativo.
Contrato con Sire Records
En 1992, Joe McEwen de Sire Records comezou a interesarse pola banda. McEwen, que levara a bandas como Dinosaur Jr. e Shawn Colvin a asinaren con Sire, interesouse neles desde que escoitou o demo Not Forever, Just for Now. Debido á presión de Gary Louris, McEwen ofreceulles un contrato. O representante, Tony Margherita, solicitou a cláusula de salvagarda de cincuenta mil dólares que pedira no contrato con Rockville, liberando así o grupo para poder asinar un contrato de sete anos con Sire. O contrato esixía dous álbums de estudio e especificaba un orzamento de cento cincuenta mil dólares para o primeiro deles. Na época na que gravaron March 16-20, 1992, Mike Heidorn conseguiu un emprego nunha compañía de diarios en Belleville e saía cunha muller que tiña dous fillos dun matrimonio previo. Uncle Tupelo tiña pensada unha xira por Europa, pero Heidorn preferiu quedar coa súa noiva, coa que casaría en agosto de 1992. A banda fixo audicións para buscar substituto para Heidorn pouco antes da xira promocional e preseleccionou a Bill Belzer e Ken Coomer. A pesar de que Jay Farrar e Jeff Tweedy estiveron de acordo en que Coomer era mellor batería, a súa gran estatura e longas rastas intimidáronos. A banda elixiu a Belzer, aínda que só permaneceu seis meses con eles. Tweedy explicou a partida de Belzer:Tras realizar unha xira por Europa abrindo os concertos de Sugar, o grupo substituíu a Belzer por Coomer. Tamén probaron novos membros: John Stirratt substituíu a Brian Henneman (quen deixou Uncle Tupelo para integrar The Bottle Rockets) e o irmán de Michelle Shocked, Max Johnston, sumouse como violinista e intérprete de mandolina para os concertos. Stirratt ocupou o lugar de baixista, o que permitiu a Tweedy tocar máis a guitarra. Como quinteto, Uncle Tupelo gravou o seu álbum debut con Sire no estudio Cedar Creek en Austin, Texas a principios de 1993. Anodyne consistiu en gravacións en directo no estudio e inclúe un dúo entre Farrar e Doug Sahm de Sir Douglas Quintet. O álbum vendeu cento cincuenta mil copias e foi a única vez que ingresaron na lista Top Heatseekers da revista Billboard. O grupo saíu de xira até o fin daquel ano e terminaron o ciclo cun concerto no que se esgotaron as entradas en Tramps en Nova York. Debido a isto, altos executivos de Sire comezaron a ver o grupo como un éxito potencial.
Separación
Ao sumarse á formación Stirratt, Coomer e Johnston, pouco antes da gravación de Anodyne, a relación entre Farrar e Tweedy comezou a empeorar e moitas veces acababan discutindo despois dos concertos.
Proxectos posteriores
Logo da xira de Uncle Tupelo, Tweedy animou aos integrantes da banda a formaren unha nova agrupación, mentres que Farrar comezou a buscar músicos para o seu propio proxecto. Tweedy conseguiu manter a todos os membros de Uncle Tupelo, xunto aos que formou Wilco. Comezaron a ensaiar uns días despois do último concerto de Uncle Tupelo e para agosto de 1994 entraron no estudio de gravación para gravar o seu álbum debut A.M. Farrar pediu a Jim Boquist unirse á súa nova banda, Son Volt; Boquist é un multiinstrumentista que tocara previamente con Joe Henry, cando este abriu os concertos de Uncle Tupelo na súa última xira. Boquist tamén recrutou ao seu irmán Dave, mentres que Farrar convenceu a Mike Heidorn para abandonar Belleville e unirse tamén. A nova banda de Farrar comezou a gravar o seu álbum debut, Trace, en novembro de 1994.
Wilco asinou un contrato discográfico con Reprise Records, mentres que Son Volt asinou con Warner Bros. Records. Son Volt obtivo certo éxito co sinxelo de college rock «Drown», extraído do disco Trace, pero Wilco mantivo unha carreira máis exitosa nos vindeiros anos. Respecto a unha posible reunión, Mike Heidorn dixo nunha entrevista a PopMatters que «nunca nada é seguro, pero teño que dicir que non vai ocorrer». Farrar dixo que non quere que a banda se reúna, mentres que Tweedy dixo que cre que unha reunión non sería musicalmente produtiva.
En 2000 Farrar e Tweedy demandaron a Rockville Records e ao directivo de Dutch East India Trading, Barry Tenenbaum, debido ás regalías que supostamente lles debían, polo que recibiron unha indemnización de Tenenbaum, recibindo dereitos compartidos dos tres primeiros discos de Uncle Tupelo. Logo de asegurarse estes dereitos, lanzaron un disco recompilatorio titulado 89/93: An Anthology. En 2003, Uncle Tupelo reeditou os seus tres primeiros discos, dos que, antes do preito, xa venderan máis de duascentas mil copias.
Influencias
Baixo o nome de The Primitives, Tweedy e Farrar estaban influenciados por bandas de punk como Ramones e Sex Pistols. Con todo, debido á pouca acollida do punk na escena musical de Belleville e San Luís, comezaron a escoitar música country. Nun principio foron os seus pais os que os introduciron na música country, aínda que non foi ata este momento que comezaron a escoitalo por pracer. Farrar normalmente compoñía cancións sobre a clase media estadounidense, mentres que Tweedy compoñía sobre tópicos como as relacións sentimentais. Farrar estivo influenciado por autores como Kurt Vonnegut e Jack Kerouac, cuxos libros lía cando traballaba na librería propiedade da súa nai. Como vocalista principal de Uncle Tupelo, as letras de Farrar serían o centro das actuacións da banda, mentres que o estilo musical era liderado, en xeral, por Tweedy e Heidorn.
Tweedy estaba especialmente influído por Minutemen, polo que compuxo unha canción para «D. Boon», logo do seu falecemento debido a un accidente automovilístico. A banda fixo versións de cancións de Creedence Clearwater Revival, The Carter Family, Leadbelly, Gram Parsons, The Soft Boys, The Louvin Brothers, Texas Tornados e The Stooges. Lanzaron March 16-20, 1992 xusto no momento en que a música alternativa estaba en auxe, debido en parte á decisión de Neil Young de lanzar os álbums On the Beach e Tonight's the Night pouco logo do seu exitoso Harvest. O crítico musical Michael Corcoran comparou o estilo musical da agrupación con «Bob Mould encabezando Soul Asylum nunha versión acelerada dunha canción de Gram Parsons».
Legado
Uncle Tupelo é recoñecido como un dos grupos precursores do xénero country alternativo, mestura de rock alternativo e música country tradicional. Malia que o xénero habitualmente se asocia con artistas en solitario como Gram Parsons e Lyle Lovett, Uncle Tupelo é considerado como a primeira banda de country alternativo. Algúns medios de comunicación, como a cadea BBC suxeriron que son os únicos creadores do xénero. Con todo, Tweedy e Heidorn dispútanse o crédito, mentres que Farrar alega que non hai ningunha diferenza entre country alternativo e outros xéneros como o roots rock.
Os tres primeiros álbums da banda están influídos por artistas de roots rock contemporáneos como Richmond Fontaine e Whiskeytown. A utilización de guitarras distorsionadas por parte de Uncle Tupelo para tocar un estilo de música recoñecible pola súa seriedade converteuse nunha moda do rock moderno nos anos 1990.
O seu álbum No Depression de 1990 prestou o seu nome a unha influente publicación sobre country alternativo. Debido á influencia do disco e a publicación, «Non Depression» converteuse nun termo utilizado dentro do estilo do country alternativo, en especial, para denominar bandas con influencias de punk. O movemento do country alternativo xogou un papel importante no éxito de futuros artistas de country tradicional como Robbie Fulks e Shelby Lynne.
Onza troy
miniatura|[[Lingotes dunha onza troy de xermanio, ferro, aluminio, renio e osmio]] A onza troy (símbolo ozt) é unha unidade de medida de masa, tradicionalmente utilizada nos países anglosaxóns para os metais preciosos, como o ouro e a prata, e para as pedras preciosas. Unha onza troy equivale exactamente a 31,1034768 gramos.
Historia
A onza troy forma parte do sistema de peso troy, que, malia deber o seu nome á cidade francesa de Troyes, onde se utilizaba na Idade Media nas feiras e nos mercados, ten as súas raíces no sistema monetario e ponderal da antiga Roma. Os romanos utilizaron inicialmente barras de bronce de distintos pesos como moeda: un aes grave equivalía a unha libra e unha doceava parte do aes grave denominábase uncia (onza).
miniatura|esquerda|Lingote dunha onza troy de ouro puro Estandarizacións posteriores cambiaron a correspondencia da onza a 1/16 da libra (sistema avoirdupois), pero a onza troy, que segue a ser 1/12 da libra troy, mantivo a súa vixencia para medir os metais preciosos. A onza troy (31,1034768 g) pesa máis que a avoirdupois (28,349523125 g).
A onza troy e a moeda
O sistema troy é o máis utilizado na actualidade polos estados emisores para a cuñaxe das súas moedas de investimento, que habitualmente pesan unha onza troy de metal puro, á marxe de que existan tamén pezas de nfraccións de onzas.
No sistema monetario internacional, o valor da onza troy de ouro dáse en dólares e en euros.
A norma ISO 4217, que define as abreviaturas para as moedas (tales como  para os dólares ou   para os euros), tamén dá achega os códigos seguintes normas para as onzas troy de metais preciosos:
Músculo oblicuo externo
miniatura|200px|Músculo oblicuo externo
O músculo oblicuo externo é un músculo da parede abdominal.
Características
É o músculo máis superficial dos músculos do plano anterolateral da parede abdominal. Está inmediatamente por debaixo da fascia superficial. As súas febras están dispostas lateralmente e seguen unha dirección inferointerna. A súa aponeurose cobre a parte anterior da parede abdominal ata a liña media. Preto da liña media, a aponeurose de ambos lados únese coa oposta formando a liña alba, que se estende en vertical dende a apófise xifoide ata a pube.
Estruturas relacionadas
O oblicuo externo ancórase a diversas estruturas por medio de varios ligamentos. O bordo inferior da aponeurose únese ao ligamento inguinal. Esta unión áchase reforzada pola existencia dun ligamento lacunar, que se estende dende o ligamento inguinal ata a crista pectínea da cadeira. Outras febras esténdense do ligamento lacunar ata a pube para constituír o ligamento pectíneo ou de Cooper.
Función
Recobre a parte anterior e lateral do abdome.
Vascularización e innervación
A parte superior é vascularizada por vasos intercostais, mentres que a parte inferior recibe aporte sanguíneo de varios vasos ilíacos. A innervación procede dos nervios intercostais e do nervio subcostal.
Un tranvía cara a SP
Un tranvía cara a SP é unha novela do escritor biscaíño Unai Elorriaga, publicada no ano 2002 en lingua éuscara co título orixinal de SPrako tranbia. Recibiu o Premio Nacional de Narrativa.
Trama
Lucas é un home maior e enfermo, ingresado nun hospital. A súa irmá María coida del. Ao regresaren ao seu piso, atopan que nel se instalou Marcos, un rapaz que toca a guitarra, mais non lles importa e deixan que siga a vivir alí. Despois Marcos comeza a saír con Roma, unha rapaza que tamén acaba coidando de Lucas.
A Lucas gústalle recordar os tempos en que había tranvía, cando traballaba de carpinteiro e cando vivía a súa muller Rosa e os seus amigos. Gústalle ver deporte por televisión, e adora saber do alpinismo, especialmente o cumio do Shisha Pangma.
Traducións e adaptacións
Foi traducido ao castelán polo propio autor, e ao galego por Ramón Loureiro, e publicada por Editorial Galaxia en decembro de 2002. Tamén foi traducida ao italiano (Un tram a SP), alemán (Lucas oder Der Himmel über Nepal), serbio (Tramvaj za S.P.) e estoniano (Tramm Šiša Pangmale).
Foi adaptada ao cinema en 2008 polo director Aitzol Aramaio co título de Un poco de chocolate.
Alex Ferguson
Sir Alexander Chapman "Alex" Ferguson, CBE, nado en Govan (Glasgow) o 31 de decembro de 1941, é un exadestrador e futbolista escocés. Foi técnico do Manchester United dende 1986 até 2013.
Traxectoria
Adestrou ao East Stirlingshire, ao St. Mirren e ao Aberdeen, desde onde se trasladou ao banco de Old Trafford. Tamén foi seleccionador escocés tras a morte de Jock Stein. Adestrou durante máis de dúas décadas ao Manchester United, converténdose no técnico con máis anos no equipo desde Matt Busby (1945-1969).
Con el no banco, o United obtivo once campionatos ligueiros e dous títulos europeos, máis títulos que en toda a súa historia até o mento. Tamén foi nomeado «adestrador do ano» en máis ocasións que calquera outro na historia. En 1999 converteuse no único adestrador en obter nun mesmo ano e cun equipo británico Premier League, FA Cup e Champions; así mesmo, é o único adestrador que se impuxo na FA Cup en cinco ocasiones, así como o único técnico en obter a Premier co mesmo equipo en tres ocasiones consecutivas (1998-99, 1999-00 e 2000-01; 2006-07, 2007-08 e 2008-09). En 2008 converteuse, despois de Brian Clough (Nottingham Forest) e Bob Pasley (Liverpool), no terceiro adestrador británico en obter en dúas ocasións a Champions League.
Ilmajoki
Isojoki (en sueco Ilmola) é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 12.163 habitantes. A superficie do termo municipal é de 579,68 km2, dos cales 2,9 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 21,09 hab./km².
O concello é unilingüe en finés.
As Avesadas, Ribeira, Ribeira
As Avesadas é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
O topónimo As Avesadas procede do latín (terra), "terra labrada con arado", do latín , "dar a volta".
Air Nostrum
Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo, comunmente coñecida pola versión curta Air Nostrum, é unha aeroliña con sede en Valencia, España, que opera como franquía de Iberia baixo o nome Iberia Regional Air Nostrum. Ademais é a compañía líder da aviación rexional española, realiza uns 350 voos ao día e a súa frota está composta por 65 avións de nova xeración. A compañía opera voos domésticos e con 7 países de Europa e Norte de África e ao longo de 2008 transportou máis de 5 millóns de pasaxeiros.
Características
Obtivo varios premios, sendo a única rexional europea (xunto a Binter Canarias) en obter 4 veces o premio, na súa categoría Ouro, á Aeroliña do Ano, outorgado por ERA (European Regions Airline Association), e en obter a Palma de Ouro, distinción a perpetuidade, da mesma asociación, á Excelencia Sostida, única aeroliña que actualmente a posúe.
Tamén ofrece voos chárter privados. A súa base de mantemento e de operacións atópase no aeroporto de Valencia, pero conta con bases importantes nos aeroportos de Madrid-Barajas e Barcelona, así como bases secundarias nos aeroportos de Almería, Bilbao, Málaga-Costa do Sol, Palma, Pamplona, Donostia, Santander, Sevilla e Vitoria. Os seus voos regulares operan baixo código de Iberia (voos con códigos IB8XXX), polo xeral en rutas cuxa demanda non xustifica o uso dos avións de maior capacidade, ou en rutas rexionais que requiren unha alta frecuencia, como as conexións entre illas en Baleares ou Melilla coa península.
Actual
miniatura|240x240px|CRJ200 aterrando en Bilbao miniatura|240x240px|CRJ1000 engalando de Vigo En decembro de 2020 a frota de Air Nostrum estaba formada polos seguintes avións:
Rabban Bar Sauma
Rabban Bar Sauma (transliteración do siríaco: ܪܒܢ ܒܪ ܨܘܡܐ) tamén coñecido como Rabban Ṣawma ou Rabban Çauma, (e do chinés :拉賓掃務瑪), nado cara 1220 e finado no 1294, foi un monxe nestoriano túrquico/mongol convertido a diplomático que alcanzou notoriedade por viaxar desde a China controlada polos mongois até as costas francesas do Atlántico. Inicialmente a súa viaxe era unha peregrinación en dirección a Xerusalén xunto a Rabban Markos, un dos seus estudantes. Por mor da inestabilidade militar que atoparon no camiño, nunca puideron chegar ao seu destino, pero si pasaron moitos anos en Bagdad que estaba controlada polos mongois. Markos foi elixido patriarca nestoriano, e posteriormente propuxo que o seu mestre Rabban Bar Sauma fose enviado noutra misión, como embaixador mongol a Europa. O ancián monxe coñeceu a numerosos monarcas europeos, así como ao papa, tentando establecer unha alianza franco-mongol. A misión non tivo resultado, pero durante os seus últimos anos en Bagdad, Rabban Bar Sauma escribiu sobre a viaxe da súa vida. O relato da súa viaxe é de interese para os historiadores modernos xa que dá un panorama da Europa medieval a finais da época das Cruzadas, descrito por un observador intelixente, de mente ampla e con mirada de estadista. As súas viaxes tiveron lugar antes do regreso de Marco Polo a Europa, e os seus escritos ofrecen un punto de vista inverso de Oriente mirando a Occidente.
Embaixador en Europa
miniatura|300px|dereita|Viaxes de Rabban Bar Sauma. En 1287, Bar Sauma emprendeu a súa viaxe a Europa, levando presentes e cartas de Arghun para o emperador bizantino, o papa, e os reis europeos. Esta misión continuaba á embaixada previa de Isa Kelemechi, outro nestoriano, enviado por Arghun en 1285 para entrevistarse co Papa Honorio IV.
Viaxou por terra atravesando Armenia até o imperio bizantino de Trebisonda no mar Negro, logo embarcouse e chegou a Constantinopla navegando. Alí tivo unha audiencia co emperador Andrónico II Paleólogo. Os escritos de Bar Sauma brindan unha descrición especialmente entusiasta da fermosa Hagia Sophia. Logo viaxou por mar a Italia. Como a súa ruta levounos pola illa de Sicilia, foi testemuña e deixou rexistros da grande erupción do Monte Etna do 18 de xuño de 1287. Poucos días despois da súa chegada, foi testemuña dunha batalla naval na baía de Sorrento o 24 de xuño de 1287, durante o conflito das Vésperas sicilianas. A batalla librouse entre a frota de Carlos II (ao cal menciona como "Irid Shardalo", ou sexa "Il re Carlos Due"), quen o recibiu nas súas estancias, e Xaime II de Aragón, rei de Sicilia (a quen se refire como Irid Arkon, ou sexa "Il re de Aragón"). Segundo Bar Sauma, Xaime II resultou vitorioso, e as súas tropas mataron a máis de 12.000 homes.
Logo viaxou a Roma, pero demasiado tarde para coñecer ao papa Honorio IV, xa que falecera pouco tempo antes. Por tanto Bar Sauma tivo unha serie de reunións cos cardeais e visitou a basílica de San Pedro.
Bar Sauma realizou logo escalas en Toscana (Thuzkan) e na República de Xénova, no seu camiño cara a París. Pasou o inverno 1287–1288 en Xénova, nese entón unha destacada capital financeira. En Francia (Frangestan), pasou un mes en compañía do rei Filipe IV de Francia, quen se mostrou interesado pola visita do embaixador mongol, deulle numerosos presentes, e asignou a un nobre chamado Gobert de Helleville, para que acompañase a Bar Sauma na súa viaxe de regreso ao territorio mongol. Gobert de Helleville partiu o 2 de febreiro de 1288, con dous axudantes Robert de Senlis e Guillaume de Bruyères, así como o arbaletier (porteiro) Audin de Bourges. Uníronse a Bar Sauma cando regresou pasando por Roma, e acompañárono de regreso a Persia.
Entre tanto en Gascuña (suroeste de Francia), que nesa época era un feudo do rei de Inglaterra, Bar Sauma coñeceu ao rei Eduardo I de Inglaterra, probablemente na capital Bordeos. Eduardo respondeu con entusiasmo á embaixada, pero non puido comprometerse coa alianza militar proposta por mor dos conflitos locais aos que se enfrontaba, especialmente cos galeses e escoceses.
Banda ó Río, Ribeira, Ribeira
Banda ó Río é un lugar da parroquia de Ribeira no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Puentedura
Puentedura é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 133 habitantes (INE 2012).
A Devesa, Rodeiro, Rodeiro
A Devesa é un lugar da parroquia de Rodeiro, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 estaba deshabitado, o mesmo que no ano 2000.
Julie Walters
Primeiros anos
Julia Mary Walters naceu no St Chad's Hospital na zona de Edgbaston de Birmingham, filla de Mary Bridget, carteira descendente de irlandeses, e de Thomas Walters, construtor e decorador. Walters asistiu á Holly Lodge Grammar School para rapzas de Smethwick en Holly Lane, aínda que a expulsaron debido ao seu mal comportamento. Preparouse para ser enfermeira no Hospital Queen Elizabeth de Birmingham, despois de traballar dezaoito meses. O seu primeiro mozo marchou a Manchester para estudar socioloxía e, pouco despois Walters decidiu renunciar á súa carreira como enfermeira para converterse en actriz e vivir con el en Manchester, onde estudou na English and Drama at Manchester Polytechnic con bos resultados. Alí tivo de compañeiro o actor Pete Postlethwaite. Nunha entrevista con Alison Oddey, Walters dixo sobre a súa escolaridade:
1978-1999
Walters comezou a facerse famosa como compañeira ocasional da cómica Victoria Wood, que coñeceu en Manchester. Primeiro traballaron no espectáculo de revista In At The Death (1978), á que seguiu a adaptación televisiva de Wood interpretando a Talent. Despois pasaron a aparecer na súa propia serie de televisión para o canal Granada Television, Wood and Walters, en 1982. Durante os seguintes anos volveron a traballar xuntas en varias ocasións.
Despois de debutar nos escenarios londinienses con Educating Rita, Walters traballou no circuíto de teatro rexional (incluído o Everyman Theatre de Liverpool), na comedia de situación e no cabaré. O seu primeiro papel de televisón serio foi no clásico Boys from the Blackstuff en 1982, e posteriormente entrou no cinema cunha candidatura ao Óscar, un BAFTA á mellor actriz e un Globo de Ouro pola súa interpretación na adaptación cinematográfica do éxito do West End Educating Rita (1983), onde compartiu protagonismo con Michael Caine. En 1991 protagonizou con Liza Minnelli Stepping Out, que incluía contribucións no guión de Victoria Wood e Alan Bennett.
Dende 2000
Walters gañou numerosos premios e foi nomeada Oficial da Orde do Imperio Británico (OBE) en 1999 e Comandante da Orde do Imperio Británico (CBE) en 2008 polos seus servizos ao drama. En 2001, gañou un premio Olivier pola súa participación en All My Sons, de Arthur Miller. Walters recibiu a súa segunda candidatura ao Óscar e un novo premio da BAFTA polo seu papel de profesora de ballet en Billy Elliot (2000). En 2002, gañou o premio da BAFTA á mellor actriz de televisión pola súa interpretación da nai de Paul Reiser en My Beautiful Son (2001).
Ademais interpretou a Molly Weasley na serie de filmes sobre Harry Potter, que se converteron nun grande éxito de público.
En 2006, Walters quedou cuarta nunha enquisa de ITV dun total de cincuenta estrelas. Ese mesmo ano interpretou o papel principal na produción para ITV Driving Lessons xunto con Rupert Grint (que interpretou o seu fillo nos filmes de Harry Potter). Despois obtivo o papel protagonista na adaptación da BBC de The Ruby in the Smoke, de Phillip Pullman. No verán de 2006 publicou a súa primeira novela, Maggie's Tree.
En 2008 apareceu na comedia Mamma Mia!, o seu segundo gran papel musical despois de Acorn Antiques. Tamén interpretou a Mary Whitehouse na produción da BBC The Mary Whitehouse Story, inspirada na vida real da coñecida activista británica.
Vida persoal
A relación de Walters con Grant Roffey, axente da Automobile Association (AA), comezou de forma turbulenta. A parella tivo unha filla, Maisie Mae Roffey, nada Westminster en 1988, mais non casaron ata 1997, cando marcharon a Nova York. A parella vive nunha granxa orgánica dirixida por Roffey preto Plaistow (West Sussex).
O 4 de agosto de 2008 revelouse que cando era nova, Walters e outras tres rapazas foron secuestradas por un descoñecido que abusou sexualmente delas: «Intentou meternos nunha casa en ruínas, e tocoume [dixo ela]. Foi un signo de asalto sexual». Walters fala detalladamente do que ocorreu na súa autobiografía That's Another Story.
Walters foi diagnosticada con cancro de intestino en fase III en 2018. Tras ser sometida a cirurxía e quimioterapia entrou en remisión. Porén, a súa recuperación supuxo que fose eliminada dalgunhas escenas de The Secret Garden e que non puidese asistir á estrea de Mamma Mia! Here We Go Again.
A orixe das especies
É considerado un dos libros máis importantes da historia da bioloxía e do pensamento científico e humanístico. Darwin expón nel a teoría evolutiva dos organismos vivos por selección natural. Un mecanismo tan simple como explicación da complexidade do mundo non soamente chocou directamente coas ideas tradicionais sobre a Creación, e por tanto, cos poderes da Igrexa, senón tamén cos cálculos realizados pola elite da Física (Lord Kelvin e outros), sobre a idade da Terra, que non eran correctos. No momento de publicación, as estimacións de 100 millóns de anos resultaban insuficientes como para concibir a evolución de toda a diversidade de vida mesmo para o propio Darwin. Foi necesario un cambio profundo na física para que esta obxección desaparecese: o descubrimento da radioactividade.
Enfoque da obra
O enfoque da obra é unha exposición sistemática de feitos observados ou testemuños solventes relativos ao problema da aparición das diferentes especies na Terra coa fin última de demostrar rigorosamente o papel crucial da selección natural como mecanismo transformador das especies.
Capítulos
O libro comeza cunha introdución onde o autor presenta os seus referentes científicos, a natureza do razoamento científico e a compatibilidade deste coas conviccións propias ou a existencia de Deus. Continúa presentándose a si mesmo como o autor do seu anterior libro sobre a viaxe do Beagle, que xa tivera gran difusión, e recordando a súa experiencia como naturalista. Por último, recoñece as achegas doutros autores á teoría da selección natural, incluídos varios precedentes dese mesmo século (ata 1813) menos coñecidos.
Os capítulos agrúpanse nos seguintes temas: Estes capítulos son unha exposición sucesiva de feitos relacionados coa idea da evolución: primeiro explora as posibilidades que ofrece a tradición humana da cría de razas animais e cultivo selectivo das variedades de plantas, explicando como se conseguen e algunhas observacións sobre a abundante variabilidade natural dos seres que permiten a eficaz selección por parte do agricultor ou gandeiro que se dedica á súa mellora, e como esta variación tamén se manifesta na natureza sen a influencia do home. Aclarado o mecanismo, o segundo tema que trata sería introducir o problema do crecemento xeométrico das poboacións na natureza fronte aos recursos (inspirado no Ensaio sobre o principio da poboación de Malthus), ante o cal os seres vivos presentan unha gran mortaldade en cada xeración, sen perder a capacidade de reproducirse. Asumida esta premisa, a supervivencia diferencial dos máis aptos levará a que prevalezan determinadas características que favorecen a supervivencia, sen necesidade dun selector cun obxectivo determinado, como un creador. No terceiro tema sinalado, o autor acumula o precario coñecemento das fontes de variación dos seres vivos, polo que de novo acumula feitos que demostra que esta sucede e intenta dar unha explicación apoiándose nas teorías da herdanza da época, como a panxénese. Pero o propio autor admite que este mecanismo de herdanza non permitiría a variabilidade e sería compatible coa lei dos caracteres adquiridos (hai que ter en conta que as leis de Mendel non só se descubriron despois da publicación da 3ª edición, senón que foron ignoradas pola comunidade científica ata redescubrilas no cambio de século). Neste punto é cando Darwin dá mostras dun carácter científico moi esixente e decide poñer a proba a validez da súa teoría anotando honestamente as principais dificultades da teoría e recoñecendo as críticas científicas a esta e intentando apuntar unha solución ou recoñecer ata que punto é limitada a teoría proposta. Ocúpase detalladamente das principais dificultados por el recoñecidas:
No quinto bloque de capítulos demostra os seus coñecementos de paleontoloxía estendéndose aínda máis sobre a primeira e segunda dificultades, e prognostica futuros avances que se materializan en distintas edicións, coma o descubrimento do Archaeopteryx, anotado a partir da 5ª edición, ou sucesivas adicións nos cálculos da idade da Terra pola velocidade da denudación terrestre. A pesar desas melloras, o cálculo da idade da Terra será unha dificultade que entra en contradición cos cálculos puramente físicos da idade da Terra (este problema verano resolto os colegas darwinistas que sobreviviron ata o descubrimento da radioactividade o seguinte século). No sexto punto, non soamente se apoia na súa viaxe arredor do mundo, senón que numerosos autores proporcionan unha evidencia contundente de como as barreiras xeográficas condicionaron a evolución diverxente de distintos organismos e explican así a súa distribución actual. O sétimo recorda a estrutura da clasificación dos seres vivos e emprega os recentes avances da embrioloxía para demostrar a diverxencia e a necesidade de limitadas orixes das especies. Cita embriólogos centroeuropeos que ou ben defenden outras teorías evolutivas (recapitulacionistas) ou ben acabarán criticando abertamente a teoría de Darwin como non satisfactoria (Baer). Pero non entra na polémica científica, soamente se limita a expoñer os seus descubrimentos en apoio das súas propias ideas sobre a diverxencia evolutiva e a súa manifestación nos embrións.
Nas consideracións finais Darwin compendia os distintos temas tratados e conclúe que a pesar de todas as dificultades e extensas lagoas de coñecemento que se teñen, a enorme cantidade de probas achegadas non pode obviarse nin debe crerse que a teoría proposta envilece a natureza por depender da destrución de gran parte da vida, senón que se "desenvolveron" unhas formas de vida "portentosas" e "belas" a partir dunha lei simple como a que el propón, semellante á lei da gravitación no seu momento. Curiosamente, Darwin explica a "transmutación das especies" en todo o libro, pero xusto na última frase, a última palabra en inglés, emprega o verbo desenvolver ou evolucionar en pasado (evolved), que os seus seguidores, en especial Spencer, escollerán para referirse ao cambio das especies, substantivándoa: a evolución.
Edicións
Houbo seis edicións orixinais sucesivas nas que Darwin fixo modificacións significativas. As ampliacións, correccións e novas referencias foron enriquecendo o libro con exemplos e aumentando o seu volume en arredor dun 23%. As rectificacións non sempre tiveron como resultado unha maior claridade na demostración ou universalidade da selección natural, senón que en ocasións as numerosas críticas que se sucedían durante os anos facíano dubidar e non só engadía novas dificultades á teoría, senón que chegaba a incluír testemuños que presuntamente probaban unha alternativa ás súas hipóteses, especialmente a lei do uso e desuso ou a herdanza dos caracteres adquiridos. En moitos aspectos e casos particulares da teoría da evolución por selección natural deron con argumentos concluíntes os seus colegas máis novos, entre outros Huxley e Wallace. A pesar das concesións amosadas nesta edición, a vida científica de Darwin prosegue unha década máis, publicando varios libros sobre temas especializados en campos nos que tiña a posibilidade de experimentar directamente e cando trata a evolución deses seres, a selección natural é o mecanismo por excelencia.
Traducións
O impacto do libro na ciencia internacional xerou grandes expectativas, polo que non só foi moi vendido na Gran Bretaña (16,000 exemplares ata 1884), senón que foi traducido a un número importante de idiomas: nese período houbo varias edicións en alemán, francés e ruso e unha en italiano, holandés e sueco. Distribuíuse nos Estados Unidos coincidindo coas sucesivas reedicións británicas.
Joaquim da Mesquita Paúl traduciuno ao portugués arredor de 1913. Publicouse en castelán en 1877 nunha tradución de Enrique Godínez, o que semella que entusiasmou ao autor pola perspectiva de que puidese ser coñecida nos países suramericanos que visitou durante a súa volta ao mundo; en 1876 deséxalle sorte por carta ao tradutor efusivamente, ao mesmo tempo que lle concede o permiso para a súa publicación. Na súa autobiografía, Darwin referirase a esta tradución ao español, xunto a idiomas como o ruso, o bohemio e o polaco, para remarcar que se traduciu por toda Europa.
Existe unha tradución ao galego nunha edición en tapa dura por Emilio Valadé del Río, con prólogo de Francisco Díaz-Fierros Viqueira, publicada no ano 2003: ''Charles Darwin. A orixe das especies''.
Telescopio de Horizonte de Eventos
alt=Distribución de elementos en terra|miniatura|Distribución de elementos en terra O Event Horizon Telescope (EHT) é un gran conxunto de telescopios encadrados nuynha rede global de radiotelescopios e combinando datos de varios sistemas de estacións de interferómetros en liña de gran base (Very-Long-Baseline Interferometry, VLBI) situadas arredor da Terra. O obxectivo do proxecto EHT é observar a contorna inmediata de buratos negros supermasivos, cunha resolución angular abonda como para resolver estruturas a escala de do horizonte de sucesos do burato negro. Entre as dianas previstas para o proxecto están os dous buratos negros co maior tamaño angular aparente: M87* no centro da galaxia elíptica superxigante Messier 87, e Sagittarius A* no centro galáctico da Vía Láctea.
A idea foi concibida polo radioastrónomo alemán Heino Falcke no 1993, e foron desenvoltos aspectos teóricos clave noproxecto Black Hole Cam, financiado pola UE e liderado por Falcke, Michael Kramer e Luciano Rezzolla.
No 2019 proporcionou a primeira foto dun burato negro.
Lingua anaang
A lingua anaang, tamén coñecida como ibibio occidental, é unha lingua que forma parte do grupo ibibio-efik. É a lingua nativa do pobo anaang de Nixeria. Segundo o ethnologue, en 1991 tiña 1 400 000 falantes. Segundo o joshuaproject, ten 2 335 000.
O anaang está estreitamente relacionado coas outras linguas ibibio-efik: o efik, o ibibio e o ukwa. As linguas ibibio-efik forman parte da familia das linguas do río Cross, dentro da gran familia de linguas benue-congo.