cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ducado de Calabria
O ducado bizantino
No 753 de feito o soberano dos longobardos Aistolfo, anexiona ao seu mandato diversos territorios bizantinos, mentres Reggio con boa parte da Calabria fican so a administración de Bizancio.
No curso do século VIII Reggio ascende a sé episcopal da Calabria bizantina. No 732-733 o emperador León III trasfere as dioceses do thema de Sicilia, no ámbito das loitas iconoclastas e en consecuencia das decisións do concilio en Trullo, da obediencia papal á do Patriarca de Constantinopla; as sés do norte da Calabria, daquela en mans longobardas, manteñen as ligazóns con Roma.
Sobre principios do século IX a Calabria bizantina comprende o territorio que vai desde Reggio Calabria ata Rossano, con capital en Reggio; mentres que a restante parte setentrional foi conquistada polo duque de Benevento Romualdo I sobre o 671. O ducado, formalmente parte do reino longobardo de Italia desde finais do século VI, esténdese desde Cosenza a Chieti. A Calabria longobarda foi dividida nos gastaldatos de Cosenza, Cassano all'Ionio e Laino que no 849 no momento da partición do ducado entran a formar parte do principado de Salerno.
O emperador de oriente Basilio I (867-886) fai de Reggio a "metrópole das posesións bizantinas da Italia meridional". Sobre o 892 fundouse Thema de Langobardia, polo cal os territorios bizantinos da Italia meridional se dividiron en dous themata:
A longa contenda entre árabes e bizantinos
No 827, co desembarco árabe en Mazara, Sicilia no paso de cincuenta anos converteuse en provinci musulmá e o dominio bizantino na Italia meridional estivo para sempre nunha situación de incerteza. Tamén o ducado de Calabria resentiuse desta nova situación: grupos de sarracenos instaláronse de feito entre o 840 e o 842 nas cidades de Taranto e Bari de onde partías correrías directas cara a Calabria.
A situación volveuse aínda máis precaria cando Tropea, Amantea e Santa Severina foron ocupadas polos sarracenos; un exército grego desembarcado preto do cabo Colonna no 880 reconquistou porén a Sila, a Calabria setentrional e a Lucania oriental ata Taranto, as cidades ocupadas polos sarracenos foron á súa vez reconquistadas polo xeneral Nicéforo Focas o Vello no 885.
As conquistas do xeneral desprazaron os límites longobardo-bizantinos ao norte do val do Crati, como consecuencia do cal instaláronse bispos ortodoxos en Cosenza e en Bisignano e creouse unha nova diocese en Cassano all'Ionio. No 902 Abû el'-Abbâs (coñecido tamén como Ibrahim II ibn Ahmad), emir de África, despois de ter sometido Taormina conquista Reggio.
O obxectivo do emir, conquistar toda a Italia meridional, esvaécese coa súa morte acontecida poucos meses despois durante o asedio de Cosenza. Segue un decenio de calma, interrompido no 918 pola toma de Reggio Calabria, despois deste ano o stratego Eustacio acorda co emirato siciliano o pagamento dun tributo de 22.000 nomismata a cambio da paze. Este período marca con todo o inicio dunha longa sucesión de árabes e bizantinos na disputa de Reggio e os territorios do ducado de Calabria.
O sucesor de Eustacio, Xoán Muzalon (coñecido tamén como Byzalon), atopou a morte nun período posterior á subida ao trono de Romano I Lecapeno, no 920 ou no 921-922, a causa dunha revolta (ou conxura) causada con toda probabilidade por fortes presións fiscais; outra hipótese é que o mataron en canto proxectaba rebelarse contra o basileus de acordo cos árabes. No 924 o tributo ao emirato reduciuse á metade grazas á intervención do emperador. No 922, aproveitando a falta de tropas, ocupadas en Armenia e na defensa de Constantinopla do asedio do tsar Simeón I de Bulgaria, foi cercada e conquistada Sant'Agata, unha das fortalezas pre-aspromontanas que rodeaban Reggio.
No 929-930 o eunuco eslavo Sâbir efectuaba correrías sobre costas calabresas e de Puglia. No 926 o príncipe de Salerno Guaimaro II, en alianza co seu curmán Landulfo I de Benevento tentou conquistar os dominios bizantinos atacando o norte da rexión pero vencérono, xunto cos seus aliados, definitivamente no 930 se cadra tamén grazas á intervención dos sarracenos aliados esta vez dos imperiais.
No 934, tras a morte do califa fatimita al-Madhî as cidades calabresas deixan de pagaren o tributo.
No 947 Sicilia, anteriormente en revolta, resulta pacificada de novo e o novo emir kalbita Ḥasan b. ʿAlī al-Kalbī esixe o restablecemento do tributo, porén as autoridades bizantinas rexeitárono que se preparan polo tanto para a guerra. O emir reacciona e no 951 atravesa o estreito e ocupa a cidade de Reggio abandonada polos seus habitantes, despois prosegue cara a Gerace que foi cercada e da que obtén o pagamento do tributo. A mesma situación, tras unha serie de marchas coas que alcanzou o río Crati, repítese para Cassano.
Só na primavera do 952 as tropas dos themata de Calabria e Longobardia, guiadas polos respectivos estrategos Pascalio e polo patricio Malakinos, encóntranse cos sarracenos, preto de Gerace, resultando clamorosamente vencidas.
A mesquita foi destruída polo protocarabos Basilio no 956-958 durante unha expedición marítima contra os árabes sicilianos.
O thema
No 965 estoupa unha violenta insurrección en Rossano en resposta á pretensión do estratego Nicéforo Hexakionites de recrutar os rossaneses nas naves chelandia; a poboación foi perdonada pola intervención de San Nilo e a cambio do pagamento dun tributo de cincocentos nomismata.
No 975 o thema de Calabria agregouse aos de Langobardia e Lucania para formar o Catepanato de Italia; no mesmo ano e tamén no 978-981 o emir de Sicilia Abul-el-Qâsim saquea Reggio, Sant'Agata e outros territorios calabreses e puglieses. En particular ao sur da capital, na zona chamada Macellari, non podendo loxisticamente embarcar nas naves as reses bovinas, os sarracenos deciden matar ("macellare") unha gran cantidade, dando orixe ao topónimo do lugar. En resposta a estas incursións intervén desta vez o emperador de Sacro Imperio Romano Xermánico Odón II, ao cal os bizantinos non si opoñen activamente, que, porén, foi derrotado na batalla de Capo Colonna.
No 986 os árabes saquean Gerace continuando o avance cara o norte, ao chegaren a Cosenza destrúen as murallas e entran en Lucania e Puglia.
No 1006 na zona de mar fronte a Reggio ten lugar unha batalla naval na que vencen os bizantinos, pero no 1009 os sarracenos reocupan Cosenza, mentres no 1020 foi a vez de Bisignano, só Rossano neste período dá resistido aos invasores.
No 1037 en Reggio o catapano Constantino Opo mobiliza o exército bizantino para axudar o emir de Sicilia Ahmad al-Ahkal na súa loita contra o seu irmán Abu Hafs; inicialmente conséguelle numerosas vitorias pero desiste da empresa e volve ao continente con quince mil cristiáns, liberados ou rescatados.
O ducado normando
miniatura|300px|[[Xurxo Maniaces parte de Reggio e desembarca en Sicilia.]] No 1039 Guaimaro IV, príncipe de Salerno e aliado bizantino, manda aos cabaleiros normandos guiados por Guillerme de Hauteville a Reggio. Alí únense ao exército do Capatano de Italia Xurxo Maniaces, composto tamén de tropas italianas e longobardas que parte de Reggio e conquista unha ducia de cidades sicilianas, entre elas Siracusa. O exército está tamén apoiado cunha frota ao mando do emperador Miguel IV, o patricio Estevo.
Sobre o ano 1050 Robert Guiscard chega a Calabria, onde comeza a facer correrías; no 1052 os normandos saen vencedores nun encontro coas tropas imperiais preto de Crotone. Robert, xa co seu irmán Roxerio, inicia no 1056 un plano sistemático de conquista da rexión. Sucesivamente conquista Catanzaro e pasa a ferro e fogo a provincia de Reggio Calabria, pero non dá conquistado a cidade. Volve no 1059 e xunto co seu irmán cerca Reggio, que cede a condición de que os dous funcionarios bizantinos máis importantes fiquen libres de marcharen, cousa que Roberto acepta : os exiliados de Reggio establécense ao primeiro no castelo de Squillace, que foi cercado por Roxerio polo cal os soldados bizantinos embarcan co favor da noite cara Constantinopla, despois do cal a cidade se rende ao normando. Coa caída de Reggio, Guiscard foi proclamado oficialmente duque, título confirmado en agosto polo papa Nicolao II en Melfi, que nomea a Robert duque de Puglia, Calabria e Sicilia.
O ano 1061 sanciona que a Calabria é dos normandos, subdividida entre Robert, duque de Calabria, e Roxerio, Conde de Calabria. O dominio estendeuse ás Apulias e desde este momento remata toda pertenza a Bizancio. miniatura|500px|Os territorios [[normandos en Europa.]] No mesmo ano o sarraceno Betameno, expulsado de Catania, refúxiase en Reggio pedindo axuda aos normandos, mentres algúns líderes mesinenses ceden a súa cidade aos normandos.
Para evitar futuros problemas bélicos cos bizantinos en Calabria, no 1081 Robert ataca Constantinopla, pero atopa a morte alí (1085). Sucédeo o fillo, Roxerio, ao que lle compete a administración de Reggio, que fica como capital e sede do ducado de Calabria.
No 1088 o sarraceno Bonavert de Siracusa desembarca en Reggio destruíndo o mosteiro de San Nicolao na Punta Calamizzi e a igrexa de San Xurxo, danando as imaxes dos santos, pero Roxerio contraataca e persegue a Bonavert, mátao en batalla e conquista Siracusa. Por esta vitoria os de Reggio adoptan a San Xurxo como protector, mesmo chega a dicirse que o santo teríalle axudado a Roxerio contra Bonavert.
Tras algúns anos o duque Roxerio e o papa Urbano II convencen a Bruno de Colonia para que acepte a cadeira bispal de Reggio (no 1090 os cóengos da cidade elixen a Bruno arcebispo), pero máis tarde deixa a mitra por amor á súa vocación contemplativa e co desexo de volver o antes posíbel a soidade.
No 1121 xorden hostilidades entre Roxerio II conde de Sicilia e o curmán Guillerme, novo duque de Calabria; o enfrontamento resolveuno o papa Calisto II, que dá pacificado os dous rivais facendo que chegase a un acordo, segundo o cal o conde de Sicilia había procurar ao curmán un escuadrón de cabaleiros cos que puidese reprimir a revolta do barón Xordano de Ariano. A cambio, Guillerme abandona as súas posesións en Sicilia e Calabria. Roxerio II, xa príncipe de Salerno, chega a Reggio e é recoñecido como duque de Calabria e de Puglia, conde de Sicilia con dominio sobre Amalfi e Gaeta, sobre parte de Nápoles, sobre Taranto, Capua e Abruzzi.
No 1131, Roxerio II é coroado como Rei de Sicilia e transfire a súa sede de Reggio a Palermo.
Na reorganización do Reino que fixo o rei Roxerio no 1147 a Calabria foi dividida en dos Giustizierati, ambos os dous dependentes dun Maestro Giustiziere:
Os anxevinos e os aragoneses
So o dominio primeiro dos anxevinos e despois dos aragoneses o ducado de Calabria herda a subdivisión precedente nas dúas provincias: Na dúas provincias distinguían entre terras e cidades feudais (entre estas Catanzaro, Crotone, Squillace) e terras de reguengo.
No 1307 Carlos II de Anjou concedeu ao seu fillo Roberto o título de duque de Calabria e desde aquela todos os que posteriormente herdaron o trono asumiron o título O ducado fornecía aos príncipes ingresos abondos para a súa corte e mesmo chegou a suceder que fose gobernado por un vicerrei.
Cidades de reguengo, ou sexa en poder directo do soberano, foron Reggio e Cosenza, comprendidos os seus casaríos: neles o rei estaba representado por un "capitán da fortaleza" e elixían alcaldes e maxistrados.
Baixo o aspecto político a Calabria estábase asentando, malia que no 1313 Reggio acolleu a Frederico III de Sicilia, desembarcado en armas e no 1319 rebelábase aínda conta o rei de Nápoles.
Lista dos condes e duques de Puglia e Calabria.
O seguinte é un elenco cronolóxico dos condes e duques de Puglia e Calabria, que reinaron sobre as rexións do Mezzogiorno entre os séculos XI e XII. O fundador do condado foi o príncipe Guaimaro IV de Salerno, que foi proclamado duque de Puglia e Calabria polos seus vasalos normandos. En cambio, Guaimaro nomeou conde de Melfi a Guillerme Brazo de Ferro, xefe da casa de Hauteville e líder dos normandos.
No 1047, o emperador Henrique III privou a Guaimaro do título ducal e consagrou ao sucesor de Guillerme, Drogón, á fronte do ducado co título de Dux et Magister Italiae Comesque Normannorum totius Apuliae et Calabriae (Duque e Mestre de Italia, conde dos normandos de toda Puglia e Calabria), vasalo directo da coroa imperial.
Condes de Puglia
Consonte o Concordato de Melfi, o 23 de agosto de 1059 o papa Nicolao II nomeou a Robert duque de Puglia, Calabria e Sicilia, recoñecéndolle de antemán tamén a futura conquista de Sicilia.
Duques de Puglia e Calabria
Durante o período 1046-1059 o condado está sometido a vasalaxe directo da parte do emperador. No 1127 o ducado foi anexionado ao condado de Sicilia. O título ducal foi atribuíuselle daquela ao herdeiro ao trono siciliano. Despois da morte de Roxerio IV, o título permaneceu vacante. Foi empregado de novo para Guillerme II, morto prematuramente, e para Guillerme III (1189), fillo de Tancredo de Sicilia.
Katastralgemeinde
Unha Katastralgemeinde é unha subdivisión das parroquias en Austria e no Tirol Meridional. O plural é Katastralgemeinden.
A 1 de xaneiro de 2004 existían 7.846 katastralgemeinden en Austria.
As Cegoñeiras, Guillarei, Tui
As Cegoñeiras é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 163 habitantes (88 homes e 75 mulleres), un descenso de 41 habitantes respecto ao ano 1999.
Celas, Celas, Culleredo
Celas é un lugar da parroquia de Celas no concello coruñés de Culleredo na Comarca da Coruña. Segundo o INE en 2016 tiña 212 habitantes (99 homes e 113 mulleres).
Guerra austro-prusiana
Trala guerra dos Ducados, estableceuse unha administración conxunta austroprusiana nos ducados ex-dinamarqueses de Schleswig e Holstein. Pero Prusia e Austria a pesar de ser aliadas, mantiñan un rivalidade pola hexemonía sobre o resto dos estados alemáns. Bismarck, acusou a Austria de non administralos ducados conforme o establecido. Foi un pretexto para a guerra en 1866.
O xeneral prusiano Moltke derrotou os austríacos en Sadowa (Bohemia) a súa vitoria tivo importantes consecuencias: o emperador Francisco Xosé de Austria tivo que admitir o establecemento da Confederación Alemá do Norte baixo a dirección de Guillerme I, rei prusiano. Así, Austria quedaría á marxe do proceso de unificación alemá, proceso que culminaría coa guerra franco-prusiana e a proclamación do Segundo Reich.
The Delgados
The Delgados foi unha banda escocesa de indie rock procedente de Hamilton, South Lanarkshire e formada no ano 1994. O grupo estaba composto por Alun Woodward (voces, guitarra), Stewart Henderson (baixo), Paul Savage (batería) e Emma Pollock (voces, guitarra). Separaríase no ano 2005.
Pazo da Trave
O pazo da Trave é unha casa señorial galega situada na parroquia de Galdo, no concello de Viveiro. Na actualidade alberga un establecemento de turismo rural.
Orixes
miniatura|275px|dereita|Pazo da Trave. Non se ten documentación do pazo até o século XVI.
En 1435 no paso dos Cabaleiros reuníronse o bispo de Mondoñedo, o deán catedralicio e dous procuradores para discutir o litixio que mantiñan nobreza e igrexa sobre a parroquia de Galdo e os foros da renda. Logo de varias disputas e litixios, Galdo perdeu o estatuto de concello, pasando a pertencer a Viveiro.
O bispado cedeu o couto de Galdo a Alonso Pérez de Viveiro por 5.000 marabedís. Anos máis tarde a propiedade pasou a mans do meiriño do couto, o vizconde de Altamira, Xoán de Pita Pumariño, e posteriormente herdouno seu fillo, Fernando Pumariño, rexedor de Viveiro e casado con Catalina de Miranda, irmá do arcebispo de Sevilla e fundador da Universidade de Oviedo, Fernando de Valdés y Salas. O pazo pasou a mans da filla do matrimonio, María de las Alas Pumariño, casada co corrixidor da Coruña. En 1607 mercouno por 1.000 ducados Antonio da Ponte e Prada, que o deixou a seu fillo Teodoro.
A mediados do século XIX pasou a mans de Juan Gabriel da Ponte. A súa filla Luisa vendeuno en 1881 a Bartolomé Basanta Miranda, alcalde de Viveiro e senador do Partido Conservador. En 1885 herdou o pazo o seu xenro, Ramón Rebellón Zubiri, que representou nas Cortes a Viveiro durante catro lexislaturas no partido de Cánovas del Castillo, conseguindo para Viveiro o título de cidade. Seus fillos herdaron o pazo pero non o habitaron, o que desmellorou a súa conservación até a súa venda en 1993.
Actualidade
O pazo da Trave foi reconstruído e renovado respectando as orixes, con materiais autóctonos e con técnicas artesás que recollen as tradicións ceramistas da zona, lideradas pola achegada fábrica de Sargadelos.
Gaeltacht
A poboación actual das áreas Gaeltachtaí é de aproximadamente 85.000 persoas, con concentracións de falantes nos condados occidentais de Dhún na nGall, Maigh Eo, Gaillimhe, Ciarraí e Chorcaí.
En marzo de 2005, o Ministro de Asuntos da Gaeltacht anunciou que os sinais de tráfico estarían exclusivamente en gaélico irlandés.
The Scientists
The Scientists é unha influente banda de post-punk procedente de Perth, Australia, liderada por Kim Salmon e inicialmente coñecida coma Exterminators e despois por Invaders. A banda tivo dúas encarnacións principais: a punk baseada en Perth a finais dos 70 e a swamp rock baseada en Sydney/Londres dos 80. The Scientists foi moito máis influente que o que o seu escaso éxito comercial pode indicar, influenciando a grupos coma Mudhoney e a artistas da escena indie de Nova York de principios dos 90.
Guerra dos Ducados
miniatura|dereita|250px|A [[Batalla de Dybbøl, pintada por Jørgen Sonne en 1871.]] No contexto do panxermanismo e da unificación alemá, prodúcese a guerra entre Prusia e Dinamarca en 1864.
Austria e Prusia esixiron a Cristián IX de Dinamarca -rei dinamarqués-, os ducados do Elba, de fala xermana. Vencido o rei dinamarqués, cedeu o ducado de Lauenburgo a Prusia e os de Schleswig e Holstein a unha administración conxunta austroprusiana. Esta administración conxunta non conviviría moito cos desexos prusianos de obte-la hexemonía entre os estados alemáns. Pouco tempo despois produciríase a guerra austro-prusiana.
Société française de numismatique
A Société française de numismatique (en galego: "Sociedade Francesa de Numismática") é unha entidade asociativa francesa centrada no ámbito da numismática, establecida en París en 1865.
Antecedentes
Desde os inicios do Renacemento, os príncipes e os humanistas amosaron interese pola numismática antiga e conformaron coleccións monetarias dentro dos seus gabinetes de antigüidades. No gabinete de Luís XIV, instalado inicialmente en Versalles e posteriormente en París, está a orixe do actual Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia. A partir do século XIX, ese interese esténdese ás moedas nacionais e aparece unha comunidade de afeccionados, ansiosos por poderen debater e comunicar as súas descubesrtas.
Neste contexto, en 1836 créase a Revue de la numismatique française, da man dalgúns membros da Sociedade Real dos Anticuarios de Francia e doutras sociedades arqueolóxicas tanto francesas como doutros países. Esa revista, coa denominación posterior de Revue Numismatique, depende agora da Sociedade Francesa de Numismática, polo que se pode dicir que a súa aparición foi o primeiro acto da (pre)historia desta institución.
Société française de numismatique et d’archéologie
A partir de mediados da década de 1880, o achegamento ao Gabinete de Medallas e un aumento no número de publicacións (coa terceira serie da Revue Numismatique) puxeron fin ao período de dificultades.
Entre 1866 e 1888, a entidade editou anualmente a publicación periódica Annuaire de la Société française de numismatique et d 'archéologie. Entre 1889 e 1896, o anuario seguiu publicándose como Annuaire de la Société française de numismatique, adiantándose ao novo nome que tomará a entidade na etapa posterior.
Société française de numismatique
Malia unha interrupción das súas actividades durante a II guerra mundial, en 1941 reconstruíuse unha nova sede provisoria, ata que a Sociedade pasou a se establecer definitivamente, en 1945, nas instalacións do Departamento de Moedas, Medallas e Antigüidades (ou Gabinete de Medallas) da Biblioteca Nacional de Francia, no número 58 da rúa de Richelieu. En 1948 comezou a publicación do Bulletin de la Société française de numismatique, que dá conta do traballo realizado e de noticias diversas. En 1958, a Sociedade pasou a ser titular de Revue Numismatique, e en 1982 comezou a publicación da serie Trésors antiques de la France -TAF- ("Tesouros antigos de Francia").
No 150 aniversario da súa fundación, en 2015, a Sociedade contaba con algo máis de 500 membros, entre particulares e institucións.
Xornadas Numismáticas
A partir de 1956, a Société française de numismatique organiza as súas Journées Numismatiques ("Xornadas Numismáticas") en diferentes provincias, a primeira fin de semana de xuño, dirixidas a todas as persoas e institucións, profesionais e afeccionadas, relacionadas con algún dos diversos ámbitos que xiran arredor da numismática.
No seu transcurso prodúcense encontros, charlas, conferencias e debates nos que se abordan diferentes cuestións relativas a esta disciplina. Habitualmente, en paralelo a estas actividades teñen lugar exposicións das coleccións numismáticas locais, das que se publica o seu correspondente catálogo.
Jeton de vermeil
Coñecido nos seus inicios (entre 1934 e 1939) como "medalla da SFN", con el recoñécese anualmente o labor dun investigador numsimático estranxeiro. Así mesmo, con carácter trianual, outórgaselle tamén ao presidente saínte da Sociedade cando conclúe o seu período de tres anos á fronte da entidade. Entre os seus receptores están varios dos máis eminentes numismáticos europeos do século XX, como os británicos H. Mattingly (1939), R. A. G. Carson (1971), e entre eles están figuran os españois Leandre Villaronga (1977) e Pere Pau Ripollés (1998).
A creación deste premio foi posible grazas á importante doazón efectuada en 1926 por Pierre Babut, que fora o seu presidente en dúas ocasións.
Premio Babut
Concédese anualmente, desde 1936, para recoñecer un membro da Sociedade que publicara un traballo sobre numismática francesa, desde a antigüidade ao mundo contemporáneo, durante os dous anos anteriores. A súa concepción remóntase a tres anos antes, en 1933, cando a viúva de Pierre Babut decidiu honrar a memoria deste a través da súa fundación, que doou unha importante cantidade de diñeiro para o sufragar.
Tras varios anos de interrupción, a Sociedade Francesa de Numismática retomou este premio en 2016.
Revue Numismatique
Cada ano, a Sociedade publica un novo número da revista Revue Numismatique, e cada dez anos uns índices temáticos dos seus artigos, escritos polos máis prestixiosos investigadores tanto franceses como estranxeiros. As linguas admitidas nas colaboracións son, ademais do francés, o alemán, o inglés, o castelán e o italiano. Na súa publicación, a Société française de numismatique conta coa colaboración do Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS).
A aparición da revista foi previa á da propia Sociedade, xa que o seu nacemento se remonta a 1836, e, logo de máis dun século de existencia paralela, con maiores ou menores conexións, non foi ata 1958 cando a revista pasou a depender organicamente da SFN, en condición de editora.
Monografías das Xornadas Numismáticas
Coincidindo coa celebración das Xornadas Numismáticas anuais organizadas pola Sociedade, é habitual a publication de catálogos que recollen a clasificación das pezas das coleccións numismáticas da contorna da vila sede de cada Xornada e sobre as exposicións de moedas que se celebran na localidade no seu transcurso:
Listaxe de presidentes da Sociedade
Preséntase unha relación cronolóxica dos presidentes da Sociedade desde a súa fundación.
Peiro de Arriba, Celas, Culleredo
Peiro de Arriba é un lugar da parroquia de Celas no concello coruñés de Culleredo na Comarca da Coruña. Segundo o INE en 2016 tiña 262 habitantes (138 homes e 128 mulleres).
Ferrari GTC4Lusso
O Ferrari GTC4Lusso (tipo F151M) é un Gran Turismo de catro prazas producido polo fabricante italiano de automóbiles Ferrari. O GTC4Lusso foi o sucesor do Ferrari FF.
GTC4Lusso (2016-2020)
O GTC4Lusso ten un motor de  Ferrari F140 V12 de 65° está clasificado en 690 PS a 8.000 rpm e 697 Nm de torque a 5.750 rpm. O aumento da potencia do motor débese á relación de compresión elevada a 13,5:1. Ferrari anuncia unha velocidade máxima de 335 km/h, sen cambios respecto ao FF, e un tempo de aceleración de 0 - 100 km/h. de 3,4 segundos.
O coche utiliza unha versión mellorada (chamada "4RM Evo") do sistema de tracción ás catro rodas patentado por Ferrari introducido no FF, integrado coa dirección nas catro rodas no sistema. Integrado, o sistema chámase 4RM-S.
GTC4Lusso T (2017-2020)
Presentado no Salón do Automóbil de París de 2016, A diferenza é que o GTC4Lusso T ten tracción traseira accionado por un motor V8 con menor cilindrada, aínda que se mantén o sistema de dirección de catro rodas 4WS da súa variante V12.
O GTC4Lusso T tén un motor de 3855 cc  Ferrari F154 V8 dobre turboalimentado de 610 PS a 7.500 rpm e 760 Nm de par a 3.000-5.250 rpm. Segundo o fabricante, o coche pode alcanzar unha velocidade máxima superior a e acelerar de 0 a 100 km/h. en 3,5 segundos.
O 31 de agosto de 2020, Ferrari confirmou o final da produción do GTC4Lusso. Non se anunciou ningún substituto.
Deseño
O GTC4Lusso é un refinamento adicional do shooting-brake cupé, reinterpretando o concepto cunha forma extremadamente racional e afilada que lle confire unha silueta case similar a un fastback.
Cortisona
A cortisona  (17-hidroxi-11-corticosterona) é unha hormona esteroide producida no córtex suprarrenal. Quimicamente é un corticosteroide moi parecido á corticosterona do grupo dos glicocorticoides. Utilízase para tratar unha gran variedade de doenzas e pode ser administrada por vía intravenosa, oral, intraarterial ou cutánea. A cortisona suprime o sistema inmunitario (actividade inmunosupresora), reducindo así a resposta inflamatoria, neutralizando a dor e inchazón no sitio danado. Pode producir efectos secundarios, especialmente cando se utiliza durante un período longo de tempo.
A cortisona e o cortisol non son o mesmo. O cortisol é o glicocorticoide máis abundante nos humanos, e a cortisona é o predominante nos roedores. Ambos os dous prodúcense na zona fasciculada das glándulas suprarrenais, pero a cortisona prodúcese ademais na zona glomerulosa. O cortisol ten unha actividade hormonal moito maior ca a cortisona, pero ambos se poden interconverter.
Produción
A cortisona é un dos moitos produtos orixinados durante a esteroidoxénese. Este proceso empeza coa síntese de colesterol que logo sofre unha serie de modificacións na glándula suprarrenal para converterse nas diversas hormonas esteroides. Un dos produtos finais desta vía metabólica é o cortisol. Para que o cortisol sexa expulsado da glándula suprarrenal ten que darse unha fervenza de sinais. A hormona liberadora de corticotropina (CRH) que se libera desde o hipotálamo estimula as células corticotropas da adenohipófise ou pituitaria anterior a liberar ACTH (hormona adrenocorticotropa), a cal envía o sinal ao córtex suprarrenal. Alí, a zona fasciculada e a zona reticular responden ao ACTH segregando glicocorticoides, en particular cortisol. Nos tecidos periféricos o cortisol convértese en cortisona por acción do encima 11-β-esteroide deshidroxenase. O cortisol ten unha actividade hormonal moito maior ca a cortisona, a cal pode considerse un metabolito inactivo do cortisol. Porén, a 11-β-esteroide deshidroxenase pode tamén catalizar a reacción inversa, e, deste modo, a cortisona pode considerarse tamén como o precursor inactivo do cortisol. Diferénciase do cortisol na presenza dun grupo =O onde este ten -OH. Dentro das hormonas corticosuprarrenais a cortisona pertence ao grupo dos 11-oxicorticosteriodes.
Funcionamento
Unha forma de funcionar da cortisona é reducindo a inflamación. Faino previndo a inflamación, evitando que os glóbulos brancos polimorfonucleares viaxen á zona de inflamación. Esta é a razón pola que unha persoa é máis propensa á infección cando toma esteroides. As propiedades antiinflamatorias da cortisona son utilizadas para reducir a inchazón arredor dos tumores. Por exemplo, se reducimos a inchazón arredor de tumores na columna vertebral, cerebro ou óso, pode reducirse a presión que exerce o tumor sobre as terminacións nerviosas reducindo así a dor ou outros síntomas. Outra forma de funcionar é alterando a resposta inmune normal do corpo. Os corticosteroides son usados para tratar certas condicións que afectan ao sistema inmunitario como a anemia aplásica (AA), púrpura trombocitopénica idiopática (ITP), púrpura trombocitopénica trombótica (TTP) ou anemia hemolítica. Ademais, pénsase que os corticosteroides axudarán no tratamento dos pacientes con alteracións sanguíneas, como o mieloma múltiple. Os corticosteroides poderían funcionar causando a apoptose (morte celular programada) de certas células, o que podería axudar a loitar contra certas enfermidades. Tamén se usan corticosteroides para o tratamento temporal das náuseas causadas por quimioterapia. Tamén se teñen utilizado para estimular o apetito en pacientes con problemas graves deste tipo. Ás veces utilízanse para substituír esteriodes en condicións de insuficiencia suprarrenal.
Efectos e usos
O cortisol (glicocorticoide) e a adrenalina (catecolamina) son as principais hormonas liberadas polo corpo como reacción ao estrés. Aumentan a presión sanguínea e preparan o corpo para loitar ou fuxir. Un dos efectos da cortisona sobre o corpo é a supresión do sistema inmunitario, que é un dos efectos secundarios daniños que pode ter en certos tratamentos. Isto podería explicar a aparente correlación entre un grande estrés e o cansazo. A cortisona pode utilizarse como fármaco para tratar unha gran variedade de enfermidades. Pode ser administrada por vía intravenosa, oral, intraarticular ou cutánea. Tamén pode utilizarse unha inxección de cortisona para aliviar de forma temporal a dor e reducir a inflamación dunha articulación, tendón ou bolsa articular en, por exemplo, a articulación do xeonllo, cóbado ou ombro.
A cortisona tamén pode ser usada para suprimir deliberadamente a resposta inmune en persoas con enfermidades autoinmunes ou como tratamento despois do transplante dun órgano para previr un rexeitamento. A supresión do sistema inmune tamén pode ser un importante tratamento en condicións de inflamación, como a alerxia severa mediada por IgE. Finalmente, a cortisona é un tratamento común para a dor de gorxa grave, o que ocorre con frecuencia con infeccións de mononucleose polo EBV. A cortisona non axuda a diminuír a duración da infección polo virus e utilízase só para aumentar o benestar do paciente con problemas para falar, tragar ou respirar inducidos pola mononucleose. Tamén as enfermidades inflamatorias do sistema respiratorio como o broncoespasmo, a asma e a larinxite poden tratarse con corticoides diversos.
Efectos secundarios
O uso a longo prazo de cortisona ten un número potencial de efectos secundarios graves: hiperglicemia, resistencia á insulina, diabetes mellitus, osteoporose, ansiedade, depresión, gastrite, colite, hipertensión arterial, ictus, disfunción eréctil, hipogonadismo, hipotiroidismo, lesións dixestivas perforantes, accidentes tromboembólicos, shocks, inchazón xeral, amenorrea e retinopatía, e, entre outros problemas, os dentes vólvense amarelos. Por estes motivos, desde os anos sesenta estableceuse que a corticoterapia se debía reservar para as afeccións graves. Porén, nos tratamentos temporais, a maioría da xente non experimenta efectos secundarios de importancia. Os efectos secundarios adoitan ser predicibles, case sempre son reversibles e desaparecen unha vez rematado o tratamento. Hai algunhas opcións para axudar a minimizar ou previr ditos efectos. Os efectos máis comúns son un aumento do apetito, irritabilidade, insomnio, inchazón en extremidades inferiores (retención de fluídos), náuseas, debilidade muscular, aumento da glicemia e mala cicatrización. Estes efectos poden durar ata 10 anos ou máis, dependendo do tratamento ao que se someteu o paciente.
Uso médico
A lista das afeccións graves nas que se emprega a corticoterapia non deixa de aumentar: enfermidade de Addison, poliartrite crónica evolutiva, espondilose, reumatismo psoriásico, reumatismo articular agudo, lupus eritrematoso diseminado, esclerodermia, dermatomiosite, a mayor parte das enfermidades do coláxeno, hemopatías, leucoses, mielomas, púrpuras trombopénicas, certas cirroses hepáticas, nefrose lipídica pura, síndrome nefrótico en adultos e bebés, endocardites rebeldes, infeccións tuberculosas agudas, numerosas alerxias etc.
Uso veterinario
Os cans tratados con doses moderadas padecen maior sede e frecuencia urinaria debido ao efecto secundario da cortisona sobre o sistema inmunitario. Os ouriños excretados non están concentrados. Maiores doses aumentan a probabilidade de efectos secundarios que ameazan a vida, estes inclúen a acumulación de líquido no abdome e un maior risco de infarto de miocardio.
Historia
A cortisona foi identificada polo químico norteamericano Edward Calvin Kendall cando traballaba como investigador na clínica Mayo. Foi galardoado en 1950 co Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía xunto con Philip S. Hench e Tadeus Reichstein polo descubrimento das hormonas do córtex suprarrenal, as súas estruturas e funcións. A cortisona foi producida comercialmente pola Merck & Co. En 1949, Percy Julian anunciou unha mellora no proceso de produción de cortisona a partir de ácidos biliares, que eliminaba a necesidade de utilizar tetróxido de osmio, un reactivo raro, caro e perigoso.
Pardofelis
Pardofelis é un xénero de mamíferos carnívoros da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, propios das selvas do sueste Asiático.
Taxonomía
Pardofelis é un xénero monotípico, xa que só inclúe unha especie, Pardofelis marmorata.
Inicialmente foi clasificada na subfamilia dos panterinos, pero actualmente considérase que se encontra estreitamente relacionada cos membros do xénero Catopuma.
Na especie recoñécense dúas subespecies:
Honolulu
Honolulu ou Honolulú é a capital e localidade máis grande do estado de Hawai, nos Estados Unidos. En hawaiano, "honolulu" significa "baía resgardada" ou "lugar de resgardo". Localízase na costa sueste da illa de Oahu. O mesmo nome tamén se pode referir ao distrito de Honolulú. A 1 de xullo do 2004, as estimacións de poboación de Honolulu eran de 377.260 habitantes, e para o condado completo, de 900.000. En Hawai, os gobernos municipais só operan a nivel de condados, e a cidade e condado de Honolulu ocupan toda a illa de Oahu (aproximadamente 600 km² de superficie).
Historia
Non se sabe de certo cando foi que se estableceron en Honolulu os primeiros emigrantes polinesios. Algunhas descricións orais e obxectos atopados indican que no século XII xa había unha comunidade establecida no sitio onde hoxe se atopa Honolulu. Con todo, cando Kamehameha I conquistou Oahu na Batalla de Nuuanu Pali, o monarca trasladou a súa corte da illa de Hawai a Waikiki en 1804. A súa corte volveu mudarse, en 1809, onde hoxe se atopa o centro de Honolulu. O capitán inglés William Brown foi o primeiro estranxeiro en arribar, en 1794, ao que hoxe é o porto de Honolulu. Desde entón unha gran cantidade de barcos estranxeiros comezarían a visitar o porto, convertendo Honolulu nun punto frecuentado polas naves mercantes provenientes de Norteamérica e Asia. dereita|miniatura|300px|Honolulu vista desde a Estación Espacial Internacional. En 1845, Kamehameha III cambiou a capital do reino de Hawai de Lahaina, en Maui, a Honolulu. Durante o seu reinado e o dos seus sucesores Honolulu transformouse nunha moderna capital, coa construción de edificios como a Catedral de Santo Andrés, o Palacio 'Iolani e Aliiolani Hale. Ao mesmo tempo, Honolulu converteuse no centro do comercio nas illas, co establecemento de grandes empresas no centro polos descendentes dos misioneiros estadounidenses. A pesar da historia turbulenta de finais do século XIX e principios do século XX, que inclúe a caída da monarquía hawaiana, a anexión aos Estados Unidos e o ataque dos xaponeses na segunda guerra mundial, Honolulu nunca deixou de ser a capital, cidade máis grande e principal porto marítimo das illas hawaianas. Tras a inclusión de Hawai como estado da unión americana aconteceu unha explosión económica e un acelerado crecemento para Honolulu e Hawai en xeral. O moderno transporte aéreo traería miles e, máis adiante, millóns de visitantes cada ano ás illas. Actualmente, Honolulu é unha cidade moderna con numerosos rañaceos, e Waikiki é o centro da industria turística en Hawai, con miles de habitacións de hotel.
Xeografía
Segundo a Oficina de Censo dos Estados Unidos, ten unha área total de 68,4 millas cadradas (177,2 km2), das que 60,5 millas cadradas (156.7 km2) son de terra e 7,9 millas cadradas (20.5 km2, o 11.56 %) son de auga. A posición máis próxima a Honolulu sobre o continente é o Faro de Area de Punto en California, a 2,045 millas náuticas (3,787 quilómetros). Porén, a parte de Aleutas de Alasca é lixeiramente máis próxima a Honolulu que o continente.
Clima
Honolulu experimenta un clima de sabana tropical, cunha estación sobre todo seca de verán debido a un efecto de choivas da sombra que suprime choivas de verán. Honolulu ten moita luz solar a maior parte do ano. As temperaturas varían pouco ao longo dos meses, coas altas temperaturas medias de 80-90 °F (27-32 °C) e fan unha media de 65-75 °F (18-24 °C) ao longo do ano. As temperaturas raras veces exceden 95 °F (35 °C). As augas da costa de Honolulu fan unha media de 81 °F (27 °C) nos meses de verán e 77 °F (25 °C) nos meses de inverno. A choiva anual media é 17,07 en (434 mm), que principalmente ocorren durante os meses de inverno, de outubro a principios de abril, con moi pouca precipitación durante o verán. Honolulu ten unha media de 278 días de sol e 90 días de chuvia ao ano. Honolulu ten unha estación húmida e outra seca.
Goberno
Kirk Caldwell foi elixido alcalde o 6 de novembro de 2012. As oficinas municipais da Cidade e o Condado de Honolulu, incluíndo Honolulu San, o núcleo da cidade e o condado, localízanse no distrito do Congreso. O distrito do Congreso é, dentro da División do Condado do Censo de Honolulu (CCD), a área urbana comunmente considerada como "a Cidade" de Honolulu. Honolulu CCD está localizado sobre a costa do sueste de Oahu entre Makapuu eHalawa. Sobre o oeste, o límite segue a Corrente Halawa, logo cruza o Outeiro Vermello e corre ao oeste do Cráter Aliamanu, de modo que o estadio Aloha, Pearl Harbor e a base de Forzas Aéreas Hickam en realidade están localizados en Ewa.
Datos demográficos
A poboación de Honolulu era de 390,738 persoas segundo o censo do 2010, das que 192.781 (o 49,3 %) eran homes e 197.957 (o 50,7 %) eran mulleres.
En termos de raza e identidade étnica, o 17,9 % eran brancos, o 1,5 % eran negros ou afroamericanos, o 0,2 % eran indios americanos ou naturais de Alasca, o 54,8 % eran asiáticos, o 8,4 % eran hawaianos natais e das illas, o 0,8 % eran dalgunha outra raza e o 16,3 % eran de dúas ou máis razas. Os hispanos e os latinoamericanos de calquera raza forman o 5,4 % da poboación. Os americanos asiáticos representan a maioría da poboación de Honolulu.
Economía
A cidade máis grande e o aeroporto das Illas Hawaianas, Honolulu, actúa como unha entrada natural á industria da maioría do turismo das illas, que atrae os millóns de visitantes e contribúe con 10 mil millóns de dólares cada ano á economía local. A posición de Honolulu no Océano Pacífico tamén o fai un gran negocio e polo comercial, en particular entre o Leste e o Oeste. Outros aspectos importantes da economía da cidade sonn a defensa militar, a investigación, desenvolvemento e a produción.
Museos naturais
O Museo de Bispo é o máis grande dos museos de Honolulu. Está dotado coa colección máis grande do Estado de espécimes de historia natural e a colección máis grande do mundo de obxectos da cultura hawaiana e do Pacífico. O zoo de Honolulu é a principal institución zoolóxica en Hawai, mentres que o acuario Waikiki é un laboratorio de bioloxía mariña.
Artes
Fundada en 1900, a Sinfónica de Honolulu é a sinfónica estadounidense máis vella ao oeste das Montañas Rochosas. Outros conxuntos de música clásicos forman parte do Teatro de Ópera de Hawai. Honolulu é tamén un centro da música hawaiana. Os centros musicais principais son o Teatro de Hawai, a Neal Blaisdell Center Concert Hall and Arena e a Waikiki Shell. Honolulu tamén ten varios lugares para o teatro en vivo, incluíndo o Diamond Head Theatre. OHonolulu Museum of Art ten a colección máis grande de arte asiática e occidental de Hawai. Tamén ten a colección máis grande de arte islámica, almacenada en Shangri La. The Contemporary Museum é o único museo de arte contemporánea do Estado. O Hawaii State Art Museum é un museo de arte autóctona, onde se recolle a arte hawaiana. Honolulu tamén conta co seu Hawaii International Film Festival que amosa algunhas das mellores películas dos produtores da Costa do Pacífico.
Deporte
O clima de Honolulu permite que se fagan actividades deportivas durante todo o ano. Na revista Men's Fitness nomeouse a Honolulu como a cidade máis apta dos Estados Unidos. Os habitantes de Honolulu son afeccionados ao fútbol, baloncesto, béisbol, rugby e voleibol. Honolulu non ten equipos de deporte profesionais.
Os lugares para ver deportes en Honolulu son:
Copa EHF
A partir da tempada 1993-94, o número de representantes das ligas mellor valoradas na clasificación da EHF aumentou, polo que a competición se pechou a equipos europeos e pasou a ter a denominación actual.
A partir da tempada 2012-13, deixou de disputarse trala unificación desta coa Recopa, dando como resultado a EHF European Cup, unha Copa á que van os mellores equipos non clasificados para a Liga de Campións ademais dos campións das copas nacionais. Un dos cambios máis importantes da competición foi que a final comezou a disputarse a un só partido e en campo neutral. Finalmente a competición continuou denominándose Copa EHF.
Antonio Garrido Villazán
Antonio Garrido Villazán, nado na Coruña o 2 de novembro de 1855 e finado en Madrid o 4 de abril de 1928, foi un militar, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato, a carreira de Ciencias e fixo estudos musicais no conservatorio en París, onde residiu dende neno. Logo ampliou os seus estudos en Londres. Regresou a España en 1874 e ingresou na Academia de Cabalaría de Valladolid. Foi destinado ao Rexemento real do norte e finalizada a guerra cos carlistas, foi ascendido a tenente e recibiu a cruz vermella do mérito militar. Traballou no ministerio da Guerra e nos gabinetes de diversos ministros. Como secretario da comisión mixta das Academias de Historia e de San Fernando conseguiu que se catalogase toda a riqueza monumental e artística de España. Colaborou na creación da Cruz Vermella Española, o Teatro Nacional e o Círculo de Bellas Artes de Madrid.
Ingresou na Academia de Belas Artes de San Fernando en 1903, co discurso Influencia de la música como elemento social. Foi oficial da Academia de Francia e correspondente da Real Academia Galega. Foi galardoado coa cruz de Afonso XII.
Mozilla Application Suite
A suite Mozilla estaba composta por varios programas principais: Navigator (un navegador web), Communicator (Mozilla Mail & Newsgroups), un desarolador de páxinas web (Mozilla Composer), un cliente IRC (ChatZilla) e un caderno de enderezos electrónicos.
As versións 6 e 7 da suite Netscape foron baseadas na suite Mozilla. A última versión oficial é 1.7.13, como agora a Fundación Mozilla está centrada no desenvolvemento de Firefox e Thunderbird. A suite Mozilla está dispoñible baixo os termos da trilicenza do proxecto Mozilla, como libre e software de código aberto.
A Estación, Guillarei, Tui
A Estación é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 59 habitantes (25 homes e 23 mulleres), un descenso de 26 habitantes respecto ao ano 1999.
Servizos
A Estación de tren de Guillarei está no lugar.
Manuel Escariz Bugallo
Manuel Escariz Bugallo, nado en Caldas de Reis e finado na Coruña o 13 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Militante do Partido Comunista de España, presentouse ás eleccións de novembro de 1933 integrado na Candidatura de la Juventud Republicana co seu camarada Gumersindo Montero. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado na Coruña.
KNM Otto Sverdrup (F312)
O KNM Otto Sverdrup (F312) é un buque de guerra da Armada Real de Noruega. A fragata foi construída en Ferrol por Navantia baseada na serie F-100 da Armada Española. A serie Fridtjof Nansen (F-300) está formada por cinco fragatas:
Plutino
Os plutinos son obxectos transneptunianos que están en resonancia orbital 3:2 con Neptuno. Isto significa que efectúan dúas órbitas arredor do Sol no mesmo tempo que Neptuno realiza tres órbitas. Por este motivo, aínda que crucen a órbita do planeta xigante, esta non os pode expulsar gravitatoriamente.
Como esta característica a comparte Plutón, estes corpos denomínanse plutinos ("pequenos plutóns"), do nome en inglés do planeta anano.
Os plutinos forman a parte interior do cinto de Kuiper. Aproximadamente a cuarta parte dos obxectos coñecidos do cinto de Kuiper son plutinos.
A familia dos plutinos
A seguinte listaxe corresponde a algúns dos obxectos da categoría dos plutinos:
Furano, Xapón
Furano (富良野市, ふらのし, Furano-shi) é un concello da subprefectura de Kamikawa da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada ao suroeste da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 600,97 km² e a poboación de 24.488 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 40,7 h/km².