cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cissa de Sussex
Traxectoria
A fonte principal para esta historia é a Crónica anglosaxoa, unha serie de escritos en lingua anglosaxoa. A Crónica Anglosaxoa foi escrita no reinado de Alfredo o Grande, é dicir, ao redor de 400 anos despois do desembarco en Cymenshore. Un dos propósitos da crónica era proporcionar as xenealoxías dos reis de Wessex. A pesar de que moitos dos feitos proporcionados pola crónica poden ser verificados, non é o caso da historia de fundación de Sussex implicando a Ælle e aos seus tres fillos. Sábese que os anglosaxóns se asentaron na zona oriental de Sussex durante o século V, pero descoñécese onde estivo situada Cymensora.
A cidade de Chichester, cuxo nome é o primeiro mencionado na Crónica anglosaxoa (895), presuntamente foi nomeada así por Cissa.
Confirmación histórica
Segundo a Crónica anglosaxoa, Cissa é un dos tres fillos de Ælle, quen no ano 477 chegou a un sitio chamado Cymensorae (pensouse que estaba na área de Selsey, no reino de Sussex). As crónicas afirman que Ælle e os seus 3 fillos participaron en tres batallas. A primeira foi a Batalla de Cymenshore en 477, a segunda foi a Batalla de Mecredesburne en 485 e a terceira en Pervensey (491), na cal morreron todos os britanos. A Crónica anglosaxoa foi orixinalmente compilada en Winchester, capital de Wessex, e completada en 891. Foi entón cando se distribuíu a varios mosteiros do país para ser copiada. As versións diferentes eran entón actualizadas periodicamente. A crónica conta a historia anglosaxoa desde mediados do século V, até 1154. Antes da Conquista normanda de Inglaterra os manuscritos foran principalmente escritos en lingua anglosaxoa, mentres que despois da conquista se comezaron a escribir en latín. A Crónica escribiuse durante o reinado de Alfredo o Grande, preto de 400 anos despois de Cissa, facendo que a exactitude dos acontecementos e as datas estean consideradas como cuestionábeis. As fontes para os escritos do século V son escuras, aínda así unha análise do texto demostra algunhas convencións poéticas, así que probabelmente foron derivados dunha tradición oral, como sagas en forma de poemas épicos. A Crónica anglosaxoa encargouse por varias razóns, como a de informar acerca da xenealoxía dos reis de Wessex, do que mostra aspectos positivos. O reino de Sussex, fundado por Ælle, foi absorbido por Wessex durante o reinado de Ecgberht de Wessex.
Non se atopou evidencia arqueolóxica para certificar a existencia de Ælle e a dos seus tres fillos na área de Selsey ou en Chichester. A ausencia de cemiterios pertencentes aos primeiros anglosaxóns na área de Chichester indica que os saxóns chegaron alí cen anos despois que Ælle; Algúns propuxeron que Chichester foi unha rexión dos britanos independente (coñecido como Britania posromana) a finais do século V, aínda así non hai ningunha evidencia arqueolóxica para apoiar esa hipótese. Ademais, só se atoparon dous obxectos pertencentes aos primeiros anglosaxóns ao oeste do río Arun e poden ser datados no século sexto. Un daqueles obxectos era un broche longo e pequeno atopado nun cemiterio romano, situado en St. Pancras (área de Chichester). O seu illamento infere que pertenceu a unha muller saxoa que viviu e morreu nunha comunidade de britanos, máis que nun poboamento saxón.
Non hai fontes escritas anglosaxoas que afirmen que Cissa foi algunha vez rei. O cronista de século VIII Beda declarou que Ælle foi o primeiro rei en ter un "imperium" sobre outros reinos anglosaxóns, pero non fai mención dos fillos de Ælle. A fonte máis temperá que declara que Cissa foi rei pertence ao cronista anglo-normando Henrique de Huntingdon, quen escribiu entre 1130 e 1154, e que claramente utilizou a súa imaxinación para cubrir as brechas existentes na historia. Moita da súa información provén de Beda. O cronista do século XIII, Roger de Wendover utilizou o traballo de Henrique como a súa fonte principal, sendo probábel que tanto Henrique como Roger tivesen acceso a manuscritos e a fontes orais agora perdidas. Grazas a ambos os autores suponse que Ælle foi sucedido por Cissa, estando tamén acreditada a data da sucesión. Roger de Wendover mesmo chegou a proporcionar a data da morte de Cissa, dato ausente até entón. A data da súa morte era 590. Se Cissa chegou a Gran Bretaña en 477, tería que morrer con 123 anos. Unha substitución de 'morto en 590, por 'morto aos 90' resolvería este erro. Kirby & Williams observou "parece moi improbábel que estes escritos pertencentes a crónicas medievais tardías proporcionasen unha base certeira para unha reconstrución histórica".
Evidencia de nomes de lugares
A primeira parte da Crónica anglosaxoa contén frecuentemente epónimos. Na crónica escrita en 477 os fillos de Ælle chámanse Cymen, Wlenking, e Cissa. Este tres nomees oportunamente están relacionados cun sitio antigo ou co nome dun lugar existente. Cymenshore, o sitio onde a invasión comezou, é nomeado por Cymen, Lancing (Sussex occidental) por Wlenking e Chichester por Cissa. Posibelmente os nomes dos fillos de Ælle foron derivados do nome daqueles lugares; ou quizais os nomes daqueles lugares derivaron das lendas sobre os fillos de Ælle.
Burgo
O termo burgo real pódese referir a un tipo de burgh establecido en Escocia por fundación ou compra a través dunha Carta Real.
Toponimia
O topónimo galego Burgo pode referirse a:
Serra de Chiribiquete
miniatura|300px|Cumio da serra. A serra de Chiribiquete é unha meseta rochosa na rexión amazónica colombiana orixinada a partir do escudo güianés. Co conxunto da Serra de Naquén e a Serra da Macarena, son os sistemas montañosos máis importantes da Amazonia colombiana. No ano 2018, a UNESCO clasificou o parque como Patrimonio da Humanidade.
Historia
É considerado punto neurálxico no poboamento de América do Sur, o cal se estabeleceu grazas a varias expedicións antropolóxicas que descubriron nas súas montañas gran cantidade de pictogramas. En máis de 36 abeiros rochosos de diferente tamaño e localización; identificáronse máis de 200.000 debuxos, que conforman o maior achado de pictografías rupestres amazónicas. As máis antigas datan de 19.500 anos antes do presente.
O pobo indíxena Carijona, que habitaba esta rexión, foi decimado durante a febre do caucho, por parte da compañía da Casa Arana situada na Chorrera (departamento do Amazonas). Estase a levar a cabo un proceso de conservación levado a cabo polo ministerio do Ambiente colombiano, por medio do sistema de parques nacionais, o que permitiu crear o Parque Nacional Natural Serra de Chiribiquete. Por mor do conflito colombiano o proceso de colonización chegou a este parque nos últimos anos, polo que o seu ecosistema único no mundo atópase seriamente ameazado polos cultivos de coca e o abandono.
Localización
A Serra de Chiribiquete atópase entre os departamentos de Guaviare e Caquetá, na zona amazónica colombiana. Adicionalmente pódese representar a Serra de Chiribiquete en tres rexións: o Macizo Norte, onde se presentan as maiores elevacións (820–840 m); o Macizo Central, con alturas que oscilan entre 350 e 600 m e, finalmente, as chamadas Mesas de Iguaje, cuxas alturas non exceden os 400 m.
Mikel Arruabarrena
Mikel Arruabarrena Aranbide, nado o 9 de febreiro de 1983 en Tolosa, é un futbolista español que xoga como dianteiro para o Pontevedra CF da Segunda División B Española.
Traxectoria
O 13 de agosto de 2018 anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Pontevedra CF.
Praia de San Pedro
A praia de San Pedro é un areal situado na parroquia de Canduas, en Cabana de Bergantiños, a carón da praia de Rebordelo. Está bañada pola ría de Corme e Laxe.
Chégase a ela desde o lugar de San Pedro, se ben non ten un acceso fácil.
Por esta praia pasa a 3ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Trazo
Trazo é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ordes.
Demografía
Segundo o IGE a súa poboación no 2014 era de 3.301 habitantes (3.557 no 2006, 3.617 no 2005, 3.652 no 2004, 3.728 en 2003).
Xeografía
O relevo ten aspecto de meseta ondulada sen grandes contrastes e lixeiramente inclinada cara ao sur, por onde descorre o Tambre. As máximas alturas atópanse ao norte, en Pedras Negras (462 metros) e Berdieiras (507 metros). Hai unha serie de vales, regados todos por pequenos ríos, como o Restande e de Lengüelle.
As precipitacións medias anuais son moi abundantes e as temperaturas son suaves, cunha media de 12 °C; non hai importantes oscilacións térmicas, xa que os veráns son temperados e os invernos non moi fríos.
Situación e comunicacións
Sitúase a 19 quilómetros ó norte de Santiago de Compostela, aínda que afastado das vías de comunicación máis frecuentadas. A estrada que comunica ambas é a que parte da C-545, de Santiago a Santa Comba, a catro quilómetros da primeira. Esta estrada entra no municipio de Trazo atravesando o río Tambre por Ponte Albar.
Economía
Trazo é un concello eminentemente rural, a súa economía baséase principalmente no sector primario. Dentro das actividades económicas cabe destacar a importancia das labores agropecuarias, moi modernizadas, e orientadas a gandaría cun amplo número de explotacións, que sufriron un gran proceso de modernización, para adaptarse ás novas demandas que o gando vacún require, tanto para a súa explotación leiteira como cárnica.
Historia
A existencia de castros como o de Lestrobe (Benza) e o de Chaián, no que en 1883 se atoparon 25 muíños de man, máis sete fornos e unha galería romana, con armas e ferramentas nas súas proximidades, fai presumila presenza humana nestas terras como mínimo dende a época castrexa.
As terras do actual municipio de Trazo pertenceron á xurisdición de Montaos. Esta xurisdición existía polo menos desde o século XII e figura por primeira vez nunha doazón de Afonso VII á mitra compostelá datado 31 de maio de 1124. Nela establécense os límites desde Ponte Sigüeiro ao monte Xalo, incluíndo practicamente todas as parroquias do concello. Os Bermúdez de Montaos, descendentes ou sucesores dos poderosos condes de Traba, exerceron este señorío, tendo como lugares principais Montaos (Ordes) e Lestrobe, na parroquia de Benza. Neste lugar posuían unha impresionante fortaleza, pero o abandono e o tempo acabaron con ela.
Patrimonio artístico
Entre o patrimonio civil do concello destaca o Pazo de Vilacoba. Este pazo naceu como unha torre defensiva no século XV. Foi ademais construída por Don Alfonso Alborxa Escudero, cuxo sepulcro descansa na igrexa de Restande, na súa tumba ora “falleceu no ano de 1400”. Por herdanza de seus pais Antonio de Leis Moscoso e Ponte e a súa muller María Pardo de Andrade, chega á casa o segundo fillo, o cóengo da catedral de Santiago, Juan de Leis e Andrade, quen sería o que remata a casa tal e como hoxe se ve.
Destacan os templos de San Pedro de Benza e de San Xoán de Campo, ámbolos dous de estilo románico. É digna de mención a igrexa de Santa María de Chaián tamén construída a finais do século XII ou comezos do XIII e reformada posteriormente no ano 1676. Outros exemplos son a igrexa de Santa Eufemia de Vilouchada de planta de cruz grega e con columnas xónicas na fachada; a de San Cristovo de Xavestre do século XVII; a capela de San Xosé de Oa en Xavestre ou a ermida de Auga Santas na Polveira.
No eido da arquitectura popular cómpre mencionar a ponte de Albar en Xavestre, de cantaría con cinco arcos de medio punto, e o conxunto de muíños de mediados dos século XVII que se estenden ó longo do curso do río da Chonia, ó seu paso pola parroquia de Xavestre.
Escudo de Trazo
O escudo do concello de Trazo consiste nun castelo e un lobo pasante en prata sobre un fondo de sinople timbrados de coroa real pechada.
Emberícidos
A dos emberícidos (Emberizidae) é unha familia de aves da orde das paseriformes presente en todos os continentes excepto en Oceanía e na Antártida.
O grupo ten maior biodiversidade nas Américas, e os seus membros reciben o nome de escribentes, escribidoras ou escribentas (e en Noreamérica, ás veces, pardais (sparrows) do Novo Mundo, aínda que constitúa un clado distinto da familia dos pardais, os paséridos).
Comprende uns 30 xéneros e 179 especies, cuxa clasificación aínda se encontra en debate e, ás veces, agrúpanse cos frinxilídos.
O grupo ocupa unha enorme diversidade de hábitats terrestres, en climas temperados, tropicais e subtropicais e nas rexións polares, que inclúen zonas áridas, desérticas, agrícolas, de bosque, de tundra e pantanosas.
Características
Os emberícidos son aves de pequeno a mediano tamaño, de entre 10 e 25 cm de lonxitude. Os machos son un pouco maiores que as femias e, nas especies onde o dimorfismo sexual está presente, teñen cores máis brillantes. O bico é curto e cónico, adaptado a unha alimentación a base de sementes e insectos (estes últimos, especialmente nos individuos novos). A maior parte das especies non beben auga.
A época de reprodución ocorre no verán ou, nas zonas tropicais, na época das chuvias. A maioría das especies forman parellas monogámicas, aínda que hai excepcións. O niño constrúeno no solo ou en árbores, con anacos de pólas e follas, e nunca é reaproveitado. As femias poñen entre 3 e 5 ovos de cor branca ou azulada, que incuban soas ao longo dun período de 11 a 14 días. Os polos son bastante precoces e fanse independentes en menos dun mes, atinxindo a madurez sexual ao fin do primeiro ano de vida.
Os embericídos son aves diúrnas e bastante territoriais na época da reprodución. Algunhas especies, especialmente as que viven en elevadas latitudes, son migratorias. Dentro do grupo só os machos emiten vocalizacións.
A IUCN non lista ningunha especie do grupo en perigo de extinción pero as poboacións de emberícidos están declinando a escala mundial, debido á perda de hábitats e á deforestación.
Pénsase que os emberícidos evolucionaron en América, migrando despois para Asia e Europa vía estreito de Bering.
Sistemática
A clasificación dos emberícidos está nun proceso de profunda revisión.
Xéneros
Os xéneros que tradicionalmente se inclúen nesta gran familia son:
En Galicia
En Galicia están presentes as seguintes especies:
Ademais das consignadas no cadro anterior, hai citas doutras dúas especies, ambas as dúas de distribución moi setentrional: a escribenta das neves, ou nival, Plectrophenas nivalis (Linné), que, aínda que escasa, pode considerarse como visitante habitual nas costas galegas, especialmente en invernos moi fríos, e a Calcarius lapponicus (Linné), que foi observada accidentalmente na costa de Bares.
Living Is a Problem Because Everything Dies
"Living Is a Problem Because Everything Dies" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como segundo sinxelo físico do seu álbum Puzzle o 14 de maio do 2007. O propio tema, sen cara-b, foi publicado como descarga dixital o 7 de maio. O sinxelo acadaría o posto 19 nas listas británicas, e tratouse do primeiro de Biffy Clyro en ser publicado nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Cancións e letras por Simon Neil. Música por Biffy Clyro.
Policlínico Cíes
miniatura|Policlínico Cíes no 2010 O Policlínico Cíes foi un pequeno hospital de titularidade pública situado en Vigo. Facía parte do Complexo Hospitalario Universitario de Vigo. Pechou en 2015.
Foi construído en 1967 segundo deseño de Xosé Bar Boo, cun deseño circular, no seu día moi innovador. No ano 2006, engadíuselle un anexo nun estilo completamente distinto.
É un edificio de seis plantas que estaba adicado a consultas externas de atención especializada e mais a cirurxía de ciclo rápido, é dicir, que normalmente non require hospitalización.
Trimurti
miniatura|A Trimurti dos tres deuses hindús: [[Brahma|Brahmā, Vishnu e Śiva (de esquerda a dereita) nas grutas de Ellora]]
A Trimurti (‘tres formas’; sánscrito: त्रिमूर्तिः) é un concepto do hinduísmo no que as funcións cósmicas da creación, mantemento e destrución (ou a disolucións que precede a creación) están personificadas nas formas de Brahmā o creador, Vishnu o mantedor ou preservador e Śhiva o destrutor ou transformador, un triplo aspecto da divindade. . A estas tres deidades chámaselles "a tríade hindú" ou "a gran trindade", adoito descrita coma "Brahma-Vishnu-Maheshwara". É dicir, os tres deuses cardinais que representan srusti (creación), sthiti (conservación) e pralaya (destrución). Parece que este concepto se desenvolveu durante o período medieval. No hinduísmo, os procesos de creación e destrución son como un bucle infinito, que non teñen nin principio nin fin.
Brahma
Como parte da mitoloxía hindú, Brahma é considerado como a deidade suprema que actúa como creador do mundo, e, xa que logo, en virtude do seu cargo, é o primeiro da tríade de deidades. Sendo o creador do universo, Brahma é o primeiro antes de Vishnu, o arqueiro e preservador, e Śhiva, o destrutor, pero ao mesmo tempo, os investigadores sinalan que os suxeitos nos mitos e lendas da antiga India, do mesmo xeito que a proporción das responsabilidades funcionais, non sempre son respectados e frecuentemente son suxeitos a modificacións ou sincretismos. Sobre esta base, nas versións épicas arcaicas, nos textos máis antigos da mitoloxía hindú, tres destas características correlacionáronse unicamente con Brahma. Ademais, cabe sinalar que os aspectos incluídos na tríade de deidades Brahma, en contraste con Vishnu e Shiva, é a esencia da máis abstracta e involúcrase en menor medida nas historias, mitos e lendas. Nestes casos, cando Brahma segue aparecendo na mitoloxía, a súa función é moi especializada e ten un carácter máis xeral na medida en que, nalgúns temas, en lugar de Brahma, no mesmo acto está o papel de Vishnu ou Shiva, que finalmente expulsaron a Brahma do centro de historias mitolóxicas do hinduísmo. Con todo, o papel de Brahma entre bastidores é considerado como moi importante para a relixión hindú.
En termos xerais, cando se fai un intento de avaliar a imaxe mitolóxica de Brahma, o investigador debe prestar especial atención nas orixes desta imaxe. Posiblemente a xenealoxía de Brahma implica que o concepto abstracto dunha deidade podería preceder un concepto particular, que correspondía a unha estrutura ritual ou principio universal. Isto, en particular, mediante o estudo das fontes, segundo o cal nos Vedas o termo neutro «brahmán» inicialmente correlaciónase cunha oración-fórmula ou unha expresión verbal dun principio universal, e máis tarde chegou a ser utilizado ata para referirse a este mesmo principio. Máis tarde, este mesmo concepto podería ser obxecto de personalización na forma dun Deus en particular.
Vishnu
miniatura|esquerda|Figura do Señor Vishnu no templo Chattarpur.
Aínda que nos himnos védicos Vishnu non é unha das divindades máis importantes, o seu lugar na Trimurti é moi importante. No brahmanah a súa importancia aumenta lixeiramente, pero a cifra de importancia primordial atópase só nas epopeas e os Puranas. A etimoloxía do seu nome non está abondo clara: algúns expertos suxiren que ten unha orixe indoeuropea. Anteriormente baseado nos mitos dos "tres pasos" de Vishnu, interprétase como unha representación metafórica do sol. Segundo a mitoloxía europea suponse que Vishnu era orixinalmente un deus, pai do sol (Dieus). No presente este punto de vista é controvertido.
Á súa vez, os mitos sobre os avatares de Vishnu céntranse principalmente nas razóns da súa vitoria sobre a deidade maligna (pola que, de feito, toma unha forma particular). Independentemente de, exactamente, qué tipo de manifestacións de Vishnu se tratan nunha historia en particular, en cada caso personifica a boa enerxía do universo e o cosmos. Con todo, a presentación desta enerxía nuns determinados sistemas filosóficos e relixiosos ou conceptos mitolóxicos caracterízase por certas diferenzas: a gama de manifestacións pode variar algo do absoluto, o que non se pode describir, ata un tipo de Deus persoal que é obxecto dun forte vínculo emocional por parte de calquera persoa. Hai que ter en conta que, por exemplo, o Vishnu da mitoloxía épica identifícase gradualmente cunha serie de diferentes imaxes.
Shiva
A aparición do Señor Shiva no panteón como unha deidade independente tivo lugar bastante tarde -no século II a. C.-, pero o culto deste deus existía moito antes desa data. En particular, a imaxe prototípica asociada a Shiva, atópase nas iconas do terceiro ao segundo milenio antes de Cristo. Moitas das características e funcións específicas de Shiva, nos Vedas, asociáronse coa deidade Rudra; máis tarde converteuse no nome principal, intercambiando lugares co mesmo eufemismo. Desde hai moito houbo unha asimilación desta imaxe na que se uniron varias características, ás veces moi contraditorias (ira, a graza etc.). Asímesmo, por exemplo, no Shaiva esta é a deidade suprema e representa tanto a destrución como a creación, así como o principio do tempo.
Os investigadores sinalan que os aspectos da imaxe de Shiva, que están derectamente relacionados co seu papel creativo, atopan a súa encarnación metafórica nun dos seus personaxes principais, que corresponde ao masculino -lingam. O principal obxecto do culto de Shiva son as imaxes en forma de columnas de pedra linga, que, á súa vez, atópase situada no símbolo do feminino -ioni. Algúns conceptos filosóficos e relixiosos que conteñen este conxunto de caracteres son sobre todo o símbolo metafórico da creación.
Representación da Trimurti
miniatura|Un tipo de representación da Trimurti amosa tres cabezas nun pescozo e, decotío, incluso tres caras nunha cabeza mirando cada unha en cadansúa dirección. A súa representación adoita normalmente mostrar a estes tres deuses un o lado do outro (sentados ou de pé) ou reunidos nun só corpo (que entón ten tres cabezas, seis brazos e seis pernas). Tamén se lles mostra asociados coas súas consortes, que simbolizan a enerxía e o movemento, mentres que eles representan a materia e a inercia; así Laksmí completa a Vishnu (a prosperidade - Lakxmi- está condicionada pola preservación), parella que se atopa mutuamente completada pola de Xacti (ou Parvati - Kali - Durga) e Shiva (a enerxía feminina completando a materia masculina), e finalmente por Brama e Sarasvati (o coñecemento - Sarasvatí- sendo necesaria á creación).
No sitio de Bodh-Kharbu no Tíbet, hai un "Triratna" ou "Parameshra", que consta de tres pequenos templos construídos con ladrillos pintados de negro, amarelo e branco, o que simboliza a Buda, Dharma e Sangha respectivamente. Cando os ollos están representados na parte superior destes templos, representan respectivamente a Jagannath se están en negro; Subhadra se están en amarelo e Balarama ou Balabhadra cando están no templo branco.
A filosofía do concepto da "Trimurti"
miniatura|Shiva, Vishnu e Brahma adorando a [[Kali.]] De acordo coa filosofía relixiosa da India, na forma da Trimurti súmanse tres dos principais principios supremos que se observan no mundo visible - o inicio creador (Brahma), o final destrutivo (Shiva) e o principio defensivo (Vishnu). Os tres existen nunha deidade, e cada un dos tres é un ente independente, do mesmo xeito que os Vedas divídense en tres partes principais e ao mesmo tempo hai un só libro. Todos eles conteñen unha soa criatura que é "param" (suprema), "guhey" (secreta) e "sarvatma" (a alma de todo o mundo).
En construcións filosóficas da doutrina dualista Sankhya que coloca unha distracción para o espírito da materia, os tres deuses supremos Brahma, Vishnu e Shiva como tres manifestacións dunha soa natureza (Prakriti) e a implementación das tres gunas (calidades que comezaron o mundo). Brahma neste sistema filosófico é Rajas (actividade, a eficiencia, a paixón), Vishnu é Sattva (conciencia, claridade, equilibrio), Shiva é Tamas (perda do coñecemento, a inactividade, a inercia). Como se dixo máis arriba, cada un dos modos tamén se lle asigna a súa propia cor e elemento. Así que Brahma ten a terra vermella, Vishnu o azul e a auga, e Shiva o negro e o lume.
Etimoloxía e pronunciación
miniatura|Lingodbhava murti
Evolución do concepto
miniatura|Brahma, Shiva e Vishnu. Unha Trimurti que se atopa nun dos templos construídos en covas na [[illa Elefanta preto de Bombai, que é patrimonio da humanidade da UNESCO desde 1987]]
A comprensión adecuada da Trimurti xurdiu nun período bastante tardío, na época da elaboración dos Puranas (aproximadamente 300 a 1.200 anos a.C).
O precursor da "Trimurti" é a asociación dos tres deuses védicos Agni, Vayu (ou Indra) e Surya, como as diversas formas do sol, unha deidade da luz (véxase Trivikrama). O seguinte paso é o sistema dos tres grandes deuses Brahma, Shiva e Vishnu, cada un deles no seu tempo e no seu lugar son glorificados como a deidade suprema. A idea da trindade en unidade, con todo, é allea a este sistema, cada membro é unha persoa mitolóxica separada e independente. O seguinte paso na formación da Trindade Trimurti son os intentos de identificación parcial de cada unha das tres deidades entre si, que se producen xa na epopea india na última das súas partes constituíntes. O único lugar no "Mahabharata" onde se expresa claramente a idea da Trindade é nos signos evidentes de orixe posterior ( "o que crea está unha imaxe de Brama, o que mantén está na forma de Purusha e o que destrúe a natureza é Rudra - estes son os tres estados dos señores das criaturas"). Tamén no "Mahabharata" o deus Agni dise ao mesmo tempo, o creador, preservador e destrutor do mundo, tamén (o "Rigveda") ten tres efectos: os incendios, os lóstregos e o sol. Exprésase aínda máis claramente a idea da Trimurti nun só lugar do poema épico Garivansha, que serve como un complemento ao "Mahabharata" e desde logo é escrito moito máis tarde: "O que é Vishnu, Shiva tamén o é, e o que é Shiva, tamén o é Brahma, non sendo un senón tres deuses - Shiva, Vishnu, Brahma ".
En xeral, a idea da trindade de deuses segue sendo moi pouco representada na Idade Media da India, neste momento histórico xogou un papel menor. En xeral, a imaxe da Trimurti nunca ocupou un lugar especialmente destacado nas ideas relixiosas da India, pero en Europa inclínase a pensar o contrario. Actualmente, de feito, a Trimurti é inexistente. O culto a Brahma practicamente extinguiuse, e os outros dous membros da Trindade - Vishnu e Shiva - cada un preséntase aos seus adoradores na medida dunha deidade suprema, aínda que a Trimurti é unha tripla encarnación de Vishnu ou Shiva como deidades supremas.
En moitos textos hindús recentes non se descarta un efecto indirecto sobre o concepto da trindade do budismo (Mahayana), coa súa doutrina dos tres corpos de Buda (trikayya). Nos textos hindús "Upanishads", Brama, Rudra (Shiva) e Vishnu son os tres "representantes" de Brahman, o principio absoluto de todas as cousas. Os tres deuses representan a versión feminina, masculina e ambigua de Brahman, en forma de lume, vento e sol, mostrando o Absoluto. miniatura|esquerda|Shiva, Vishnu, e Brahma (desde a dereita). Da Historia do Sagues Markandeya e Bhavana, 1850-1900 miniatura|esquerda|A Trindade hindú - Brahma, Shiva, Vishnu. Templo Hoysaleswara Na filosofía védica, o núcleo do moderno hinduísmo, Brahma ou a Primeira Alma descríbese como Sat (existencia), Chit (conciencia) e Ānanda (felicidade absoluta). Ao Svetasvatara Upanisad, a Primeira Alma (Brahma) é concibida como unha tríada (Trindade). Aparece mencionado no sétimo mantra cando se di Tasmin trayam supratistha (o Supremo Brahma está na Tríada). Segundo a interpretación de Swami Tyagisananda, "a expresión (tríada) significa o mundo da multiplicidade, que se concibe como diferentes series de tres: como o tempo, o espazo e a causalidade, a vixilia, soño e sona, etc. O mundo da multiplicidade pódese dicir que existe en Brahman así como na realidade, tal como os teístas teñen, ou por medio de superposicións como prefiren os advaitianos".
O período puránico (do 300 ao 1200) viu o xurdimento da relixión post-védica e a evolución do que o reputado historiador indio Ramesh Chandra Majumdar chamou hinduísmo sintético. Este período non é homoxéneo e inclúe o brahmanismo ortodoxo en forma de restos de antigas tradicións védicas xunto con diferentes seitas relixiosas, en particular, o shivaísmo, o visnuísmo e o xactísmo que estaban dentro dos círculos da ortodoxia pero e aínda así formaron entidades diferentes. Unha das características importantes deste período é o espírito de harmonía entre as formas ortodoxas e sectarias. En relación con este espírito de reconciliación, Majumdar di o seguinte:
<blockquote class="toccolours" style="float:none; padding: 10px 15px 10px 15px; display:table;">A súa expresión máis notable atópase na concepción teolóxica da Trimurti, é dicir, a manifestación do Deus supremo en tres formas, a de Brahma, a de Vishnu e a de Shiva ... Pero o intento non pode ser considerado como un gran éxito, porque Brahma nunca gañou unha importancia comparable á de Shiva ou Vishnu, e realmente as diferentes seitas a miúdo conciben o concepto da Trimurti como as tres manifestacións do seu propio deus sectario, a quen consideraba como Brahma ou o Absoluto
Maurice Winternitz sinala que na literatura da India hai moi poucos lugares onde se mencione Trimurti. A identificación de Vishnu, Shiva e Brahma como un ser está fortemente enfatizada no "Kurma Purana", onde Brahma é venerado como Trimurti (1.6), a unidade dos tres deuses está inculcada (1.9), e na 1.26 relaciona a mesmo tema.
Paralelismo con outras relixións
O historiador inglés Arthur Llewellyn Basham explica os antecedentes da Trimurti do seguinte xeito, tendo en conta o interese occidental pola idea da trindade: <blockquote class="toccolours" style="float:none; padding: 10px 15px 10px 15px; display:table;"> Os primeiros estudosos occidentais do [hinduísmo] quedaron impresionados polos paralelismos entre a trindade hindú e a do cristianismo. Pero, de feito, o paralelismo non é tan próximo e, a diferenza da Santa Trindade do cristianismo, a trindade hindú nunca foi realmente popular. O trinitarismo indio tende a favorecer a un dos tres deuses; deste xeito, consideramos o contexto, está claro que o himno que Kalidasa dedica a Trimurti diríxese realmente a Brahma, considerado o gran deus neste caso. A Trimurti era en realidade un desenvolvemento artificial e tiña pouca influencia real.
A trimurti hindú ten paralelismos noutras relixións, como o budismo, a trindade é chamada Triratna representado por Buda, Dharma e Sangha. Na teoloxía cristiá, a Santa Trindade é a suma do Pai, Fillo e a Espírito Santo. Os antigos exipcios das primeiras dinastías concibían a súa trindade co Deus-Sol, a Nai-Terra e un conxunto que conformaba o Fillo formado polo Sol sobre a Terra.
Suria
A seita Sūryabhaktas que adora Suria como persoa suprema da Divindade e saguna brahman non aceptan a Trimurti, xa que cren que Suria é Deus. As formas anteriores da Trimurti ás veces inclúen Suria no lugar de Brahma, ou como unha cuarta por encima da Trimurti, dos que os outros tres son manifestacións; Suria é Brahman mañá, pola tarde Vishnu e Shiva pola noite. Suria tamén foi membro da orixinal Trimurti védica, que incluíu Agni e Vayu. Algúns Sauras adoran a Vishnu ou Shiva como manifestacións de Suria, outros adoran a Trimurti como unha manifestación de Suria, e outros exclusivamente adoran Suria.
Visnuísmo
miniatura|esquerda|[[Vishnu e Lakxmi, no que a serpe Ananta Xexa, como Brahma, xorde dun loto que sae do embigo de Vishnu.]] Xeralmente, o visnuísmo non acepta o concepto da Trimurti. Por exemplo, a escola Dvaita considera que Vishnu é o deus supremo, con Shiva subordinado a el, e interpreta os Purana dunha maneira diferente. Por exemplo, Vijayindra Tirtha, un erudito Dvaita, interpreta o Purana 18 doutro xeito. Interpreta que o Purana Vainsva son sattva (puros) e as Puranas saiva como tamas (escuros) e que só os Purana sattva teñen autoridade.
A. C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada, un destacado estudoso da teoloxía Gaudiya Vaishnavism, tamén distingue entre Vishnu e Shiva, e afirma: "Do mesmo xeito, mediante a expansión de si mesmo como Señor Shiva, o Señor Supremo actívase cando hai unha necesidade de aniquilar o universo. o Señor Shiva, en asociación con Maia, ten moitas formas, que en xeral están numeradas en once. o Señor Shiva non é un dos shiva; que é, máis ou menos, Krishna. o mesmo co exemplo do leite e do iogur, a miúdo adminístrase neste sentido, o iogur é unha preparación de leite, pero o iogur non se pode utilizar como o leite, do mesmo xeito, o Señor Shiva é unha expansión de Krishna, pero non pode actuar como Krishna. a diferenza esencial é que o Señor Shiva ten unha conexión coa natureza material, pero Vishnu ou Krishna non teñen nada que ver coa natureza material. "
A diferenza da maioría das outras escolas visnuistas como as de Ramanuja, Madhvacharya e Chaitanya, Swaminarayan, gurú das seitas hindú Swaminarayan (incluíndo BAPS), non ve diferenza entre Vishnu e Shiva, Swaminarayan difire notablemente da práctica totalidade das escolas visnuistas ao soster que Vishnu e Shiva son diferentes aspectos dun mesmo Deus.
Shivaismo
miniatura|Templo de Shiva, do século IX, o principal santuario do conxunto de [[Prambanan dedicado a Trimurti, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO e o maior templo hindú de Indonesia.]] O shivaísmo sostén que, de acordo coa doutrina tradicional contida nos Agami , o Señor Shiva leva a cabo cinco accións: a creación, a conservación, a disolución, a graza oculta, e a graza de revelar. Cada unha destas accións correspóndese a un nome e unha forma de Shiva. Respectivamente, as tres primeiras accións son asociadas a Xhiva como Sadyojáta (similar a Brahma), Vamadeva (similar a Vishnu), Agora (similar a Rudra). De modo que Brahma, Vishnu e Rudra non son deidades diferentes de Shiva, senón que en realidade son formas de Shiva. Como Brahma-Sadyojáta, Shiva crea; como Vishnu-Vamadeva, Shiva conserva; como Rudra-Agora, Shiva disolve. Para os xivaistas, Xhiva é Deus e realiza todas as accións, das que a destrución só é unha. Por tanto, a Trimurti é unha forma de Shiva en si mesma.
Lapido
O topónimo galego Lapido pode referirse a:
O Lapido, Ambroa, Irixoa
O Lapido é un lugar da parroquia de Ambroa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 44 habitantes (21 homes e 23 mulleres).
Robert Mills
Robert L. Mills, nado en Englewood (Estados Unidos de América) o 15 de abril de 1927 e finado en Charleston (EUA) o 27 de outubro de 1999, foi un físico, especializado na teoría cuántica de campos, teoría de aliaxes, e teoría de moitos corpos.
Traxectoria
Mills naceu en Englewood, Nova Jersey (EEUU), e graduouse na 'George School'. Despois estudou no Columbia College, entre 1944 e 1948, mentres estaba destinado nos gardacostas. Mills amosou a súa habilidade matemática gañando a Competición Matemática William Lowell Putnam en 1948, e rematando como primeiro da clase no correspondente 'Tripos' (nome que se lles da na institución a cada unha das liñas de estudos posibles). Fixo un máster na Universidade de Cambridge, e o doutorado en física con Norman Kroll, na Universidade de Columbia en 1955. Despois dun ano no Instituto de Estudos avanzados de Princeton, New Jersey, foi profesor de física na Universidade Estatal de Ohio dende 1956 ata o seu retiro en 1995.
.
Mills e Yang gañaron en 1980 o 'Rumford Premium Prize' da Academia Americana de Artes e Ciencias (AAAS) polo seu "desenvolvemento dunha teoría xeneralizada de campo gauge invariante" no 1954.
Kuzebai Gerd
Kuzebai Gerd (udmurto Кузебай Герд), pseudónimo literario de Kuzma Pavlovich Tšainikov (Кузьма Павлович Чайников), nado o 14 de xaneiro de 1898 e finado o 1 de novembro de 1937, foi un etnógrafo, poeta e dramaturgo udmurto.
Traxectoria
Gerd procedía dunha familia labrega da aldea de Bolšaja Dokja. Entre 1912-1916 estudou no Instituto Pedagóxico de Kukarka e tras graduarse traballou como mestre. De 1918 a 1920 foi director da sección udmurta do departamento de instrución pública do distrito de Malmyž e despois dirixiu o departamento de publicacións de Udmurtia. Entre 1926 e 1929 realizou estudos de posgrao no Instituto de Culturas Étnicas e Nacionais do Oriente da URSS en Moscova.
En maio de 1932 as autoridades detivérono acusado de actividades contrarrevolucionarias. Condenado a morte en novembro de 1933 conmutáronlle a pena a dez anos de traballos forzados. Nun novo xuízo que se celebrou en outubro de 1937 a condena foi de novo a morte. A execución, por fusilamento, efectuouse en Sandarmoch. Tras o stalinismo as autoridades restauraron o seu nome en 1958.
Actividades culturais e científicas
A súa actividade científica foi de grande importancia para o pobo udmurto, creou a primeira sociedade dedicada ao estudo da cultura udmurta cando aínda era estudante. Gerd consideraba a lingua propia como a ferramenta principal para educar calquera pobo, e en consecuencia cría que o rexurdimento dos udmurtos tiña que se basear na súa lingua a na súa cultura nacional. Na década de 1920 mentres estudaba no Instituto Superior traballou no estudo do folclore e das actividades da vida diaria dos udmurtos, e para facilitar que máis xente tirase arreo nesa dirección, principalmente estudantes en Moscova, creou a Sociedade Bölyak en 1922 na capital soviética. A partir de 1925 as autoridades emperazon a acusar ao movemento e aos seus líderes de limitacións nacionais e de secesionistas o que acabou na liquidación da sociedade en 1928.
Gerd publicou arredor de 120 artigos sobre a cultura udmurta na prensa, principalmente en ruso pero tamén noutras linguas e escribiu máis de vinte libros, incluíndo tres coleccións de cancións populares. A súa tese de licenciatura, dedicada á etnografía udmurta, publicouse en 1993 co título Человек и его рождение у восточных финнов A partir de 1929 Gerd exerceu como un modesto profesor nunha escola do partido, e todos os intentos para mellorar a súa posición contaron coa oposición das autoridades.
Actividade literaria
Gerd publicou os seus primeiros poemas, e en 1916 apareceu o seu primeiro poema de sona "Война". En 1919 publicou dúas pezas teatrais, Люгыт сюрес вылэ e Адзисьёс e varios dos seus poemas figuraban nunha escolma de poesía udmurta publicada nese ano, Сборник вотских стихотворений. En 1922 apareceu a súa primeira colección poética, Гусляр que bebía na tradición folclórica urdmurta e que nas súas dúas primeiras partes reflectía o pasado do pobo udmurto mentres na segunda glorificaba a revolución. Tamén escribiu un cento de poemas infantís e libros de lecturas para as escolas Шуныт зор, Выль сюрес. Tamén traduciu a peza teatral de Lev Tolstoi От ней все качества. Na súa segunda colección poética,Сяськаяськись музъем (1927) cantou á natureza das terras udmurtas e ás novidades soviéticas. Na terceira, Лёгетъёс (1931) exaltou a penetración dos logros soviéticos nas aldeas udmurtas, o cambio nas xentes e a liberación da clase obreira. En prosa publicou na prensa arredor de 50 relatos e sábese que escribiu unha novela, que non puido publicar en vida, sen que se coñeza o paradoiro do manuscrito.
Magno Máximo
Magno Clemente Máximo (latín: Magnus Maximus), nado en Hispania, c. 335-40 e morto en Aquileia o 28 de agosto de 388, foi un emperador romano que gobernou na pars occidentalis do Imperio romano desde 383 ata a súa morte.
Traxectoria
Proclamado emperador en Britania polas súas tropas, logrou impoñerse ao augusto Graciano e gobernar Britania, Galia e Hispania desde Tréveris, sendo recoñecido por Valentiniano II e Teodosio o Grande. En 386 marchou contra Valentiniano, que fuxiu a Oriente, e en cuxo favor interveu Teodosio. Derrotado en batalla, Máximo foi asasinado polas súas propias tropas. É coñecido como Maximiano e Macsen Wledig nas tradicións de Gales.
Orixes e carreira militar
Magno Máximo naceu en Hispania (posibelmente na provincia de Gallaecia, ou quizais na Tarraconense), en torno ao ano 340. Ao parecer, procedía dunha familia humilde emparentada dalgún modo (por sangue ou máis ben por lazos de clientela) co xeneral hispano Teodosio o Vello.
En 368 marchou xunto ao seu patronus e Teodosio o Mozo a Britania, para participar na campaña que rexeitou unha invasión de varios pobos bárbaros na chamada por Amiano Marcelino, Conspiración Bárbara. Alí cimentaría boa parte do seu prestixio persoal ao participar activamente na campaña dun modo destacado pero descoñecido nos seus detalles. Durante estes anos crearía fortes lazos coa poboación britana.
Expulsados os bárbaros por Teodosio o Vello, acompañaríao de novo na súa campaña africana contra Firmo, participando activamente na captura dalgúns dos líderes rebeldes. Descoñecemos a súa actuación ante a conxura palaciana que acabou coa execución de Teodosio o Vello, pero trala morte do seu patronus retirouse da escena militar, do mesmo xeito que Teodosio o Mozo, aínda que marcharía a Britania, en lugar da súa Hispania natal. En 379, trala batalla de Adrianópole, o novo Emperador de Occidente Graciano nomeou a Teodosio Emperador de Oriente. Nese momento, Máximo quizais ocupaba xa o título de Dux ou talvez Comes Britanniae, onde levaría a cabo un magnífico labor na loita contra os piratas saxóns e os pictos e attacotes.
Toma da Púrpura Imperial
A finais de 382 ou na primavera do ano 383 (en 381 segundo outras fontes), no territorio dos attacotes ao norte da fronteira, tras unha esmagadora vitoria contra os pictos durante unha ofensiva, os seus soldados nomeárono Emperador desembarcando pouco despois na Galia para atacar a Graciano quen, tras algunhas escaramuzas preto de Lutetia Parisiorum (act. París), é abandonado en masa polo seu exército trala traizón do seu magister militum (e cónsul para aquel ano) Merobaudes.
O lugar exacto do desembarco discútese. Geoffrey de Monmouth, menciona Armórica e isto fixo que algúns historiadores haxan enfocado as súas procuras sobre Bretaña. Zósimo propón un desembarco na desembocadura do Rin, o que contradí a Geofrey de Monmouth, pero sen identificar nin o lugar exacto do desembarco, nin a ruta que seguiu ata París, onde derrotou a Graciano. Autores máis modernos como Léon Fleuriot, un respectado historiador bretón, falecido en 1987, propuxo que Máximo, tras desembarcar na desembocadura do Rhin, encamiñaríase primeiro cara á rexión de Maastricht para máis tarde caer sobre París antes de conseguir a submisión de Tréveris. Recentemente propúxose como o lugar do desembarco en Saint-Valery-sur-Somme na antiga Leuconos na desembocadura do Somme.
Trala deserción do seu exército que foi gradual pero case total, Graciano fuxiu xunto á súa garda persoal de 300 xinetes alanos, pero foi alcanzado e asasinado en Lión, coa suposta conivencia do gobernador da cidade, por Andragatio, un dos xenerais de Máximo. Trala súa vitoria, favorecida pola deserción de Merobaudes, xeneral de Graciano, Máximo estableceu a súa capital en Tréveris.
Morto Graciano, Máximo tratou de exercer un protectorado sobre Valentiniano II, e compartir o poder con Teodosio, pero unha embaixada enviada por Xustina, nai de Valentiniano II con Ambrosio de Milán, logrou gañar tempo e eludir as intencións de Máximo.
En 384 Máximo, Teodosio e Valentiniano II pactaron en Verona unha repartición do Imperio; Máximo quedou con Britania, a Galia e Hispania, establecendo a súa capital en Tréveris, Teodosio con Oriente e Valentiniano II con Italia, o Ilírico e África.
Aínda que Máximo obtivo o recoñecemento de Milán e Constantinopla, nunca gozou de gran simpatía dentro da corte de Valentiniano II, e os enfrontamentos e manobras políticas estaban á orde do día. Xustina, a nai de Valentiniano II sempre o considerou un usurpador, mentres que Teodosio, se é que non estaba de acordo con Máximo, mantivo, polo menos temporalmente, unha actitude máis temperada, chegando a unha especie de recoñecemento, como se manifesta no feito de que se chegou a cuñar moeda coa súa imaxe e instalar estatuas súas nalgunhas cidades de oriente.
Política relixiosa
A política relixiosa de Máximo viuse marcada por unha pronunciada defensa do credo Niceno, establecido polo Concilio de Constantinopla de 381 O feito máis destacábel da súa política relixiosa foi o proceso coñecido como os Xuízos de Treveris contra os priscilianistas que acabou coa execución do líder da seita, Prisciliano, e dalgúns dos seus seguidores. Malia todo, Máximo mantivo boas e estreitas relacións coa Igrexa, e unicamente lle reprocharon o seu modo de resolver o asunto priscilianista, especialmente por parte do clero galo. O seu enfrontamento máis duro foi con Ambrosio de Milán, quen ademais de censurar a execución de Prisciliano, defendía os intereses de Valentiniano II emperador en Milán. Destacan as excelentes relacións con Martiño de Tours, quen o visitaba con frecuencia entre outros motivos para interceder por Prisciliano e por aqueles que aínda eran leais a Graciano e a quen Máximo sempre tratou con respecto, ata o punto de compartir mesa con el xunto á súa esposa en non poucas ocasións.
Guerra contra Teodosio
No ano 387, aproveitando unha invasión dos alamáns en Retia e respondendo a unha petición de axuda por parte da corte de Milán, Máximo ocupa os territorios pertencentes a Valentiniano II apropiándose así de toda a parte occidental do Imperio romano tras o cal nomeou césar ao seu novo fillo Flavio Víctor e intentou obter o pleno recoñecemento de Teodosio. Este, que acababa de enviuvar da súa muller Aelia Flacila, recibiu unha xugosa oferta da emperatriz Xustina, que lle ofreceu á súa filla Gala en matrimonio a Teodosio coa condición de que se enfrontase e derrotase a Máximo, que foi declarado usurpador. No ano 388 Valentiniano II desembarcou en Ostia tras eludir á frota de Máximo mandada por Andragatio, mentres tanto o exército de Teodosio atacaba a Máximo no Ilírico, que este comezaba a ocupar timidamente a prefectura de Ilírico. Tralas batallas de Siscia (Sisak) e Poetovio (Ptuj), Teodosio ocupa Emona (Liubliana) e obriga a Máximo a refuxiarse en Aquilea, onde foi asasinado polos seus soldados o 28 de xullo ou de agosto de 388. A súa cabeza foi entregada a Teodosio e paseada por todas as provincias. O seu fillo Flavio Víctor foi asasinado pouco despois por orde de Teodosio a mans de Arbogastes.
Balance do seu reinado
En xeral, o goberno de Máximo en Occidente non foi totalmente negativo. Sabemos que recibiu un panexírico, por desgraza perdido, obra de Quinto Aurelio Símaco, e que moitos autores como Zósimo, Sulpicio Severo e Orosio, malia tachalo de tirano, recoñécenlle algunhas virtudes. Só logo de ser derrotado por Teodosio I convertéuselle en usurpador e polo tanto receptor dos ataques dos panexiristas teodosianos quen o criticarían con forza.
O seu reinado considérase como o inicio do fin do dominio romano en Britania.
La Montaña (A Fonsagrada)
La Montaña foi un periódico editado na Fonsagrada en 1920.
Magno Máximo
Balance do seu reinado
A súa actuación ante un asunto relixioso, o xuízo a Prisciliano, foi quizais o aspecto negativo e polo que os seus contemporáneos o censuraron, acusándoo de se deixar levar polo consello de bispos.