cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1346
Asia oriental e central
No leste, o xa Mir conquistou Caxemira, sendo o primeiro musulmán en gobernar ese territorio, e Katmandú tamén foi conquistada neste ano. Porén, a expansión musulmá sufriu varias derrotas no sur da India. O reino hindú de Vijayanagara conquistou Hoysala e celebrou o seu "festival da vitoria", reforzando o seu status coma un imperio hindú lexítimo fronte ó goberno musulmán no norte. O líder do sultanato de Delhi ó norte da India, Muhammad bin Tughluq, profesaba un desprezo particular polo hinduísmo e pola cultura Decán do sur. Varios xefes telugú reuníronse en oposición ó sultán neste ano e obtiveron unha vitoria.
Máis ó leste, Ibn Battuta viaxou dende o sueste de Asia ata Cambalique na China. Malia que recibiu unha grata benvida por parte dos líderes musulmás, estes advertíronlle que debía marchar da cidade pronto, xa que o khan marchara da cidade por mor dunha guerra civil, e os disturbios eran cada vez máis frecuentes. Mentres tanto, T'aigo Wangsa, un monxe budista coreano, viaxou ata China para recibir adestramento baixo a guía do líder budista Shih-wu. T'aigo sería posteriormente o fundador da seita T'aigo do budismo coreano.
Escandinavia
En 1346 Dinamarca vendeu o seu territorio do norte de Estonia á Orde Teutónica trala fin dun alzamento e conflito entre o grupo pro-danés (o bispo Olaf de Lyndanisse) e o grupo pro-alemán (o capitán Marquard Breide), coñecido como o Alzamento da Noite de San Xurxo. Os dominios daneses foron vendidos por 10 000 marcos á Orde Livonia, ignorando a promesa de Cristovo II en 1329 de nunca abandonar ou vender os seus territorios estonianos. O rei de Dinamarca chegou a facer unha declaración pública "arrepentíndose" por rachar esa promesa, e pediu o perdón papal.
Balcáns e Asia menor
miniatura|left|upright|O emir otomán [[Orhan I|Orhan]] Nos Balcáns, o 16 de abril (Domingo de Pascua), Estevo Dušan foi coroado en Skopje Tsar do novo Imperio serbio, que ocupaba gran parte do sueste de Europa. Neste mesmo ano tanto Bulgaria coma Bizancio estaban inmersos nunha serie de guerras civís. Ó mesmo tempo, as illas e posesións cristiás do arredor do mar Exeo sufriron unha serie de incursións turcas.
Orhan, o príncipe otomán de Bitinia, casou con Teodora, filla do emperador Xoán VI Cantacuzeno. O clero grego cría que o casamento dunha princesa cristiá e un musulmán prominente incrementaría o poder da rexión. Orhan xa tiña outras mulleres, e malia que Teodora puido seguir practicando a súa relixión, viuse obrigada a pasar o resto da súa vida nun harén islámico. Cantacuzeno agardaba que Orhan se convertese no seu aliado en futuras guerras, mais Orhan, ó igual que os seus contemporáneos turcos, foi o seu inimigo durante as guerras Xenovesas. Como parte da alianza turca, o príncipe otomán obtivo permiso para vender ós cristiáns capturados en Constantinopla coma escravos no mercado público.
Europa central e occidental
upright|miniatura|[[Carlos IV de Luxemburgo|Carlos IV, elixido rei de romanos en 1346]] O 11 de xullo Carlos IV de Luxemburgo foi elixido rei de romanos. A consecuencia dunha alianza entre o seu pai e o papa Clemente VI, inimigo do emperador Luís IV, Carlos foi escollido rei romano en oposición a Luís por parte dos príncipes en Rhens. Carlos fixera a promesa previa de ser servil a Clemente, confirmara o papado na posesión de amplos territorios, prometera anular os actos de Luís en contra de Clemente, non tomar parte nos asuntos italianos e defender e protexer á Igrexa.
Naquel momento Carlos IV atopábase nunha posición moi débil en Alemaña. Por mor dos termos da súa elección, facíanlle referencia como o "rei crego" (Pfaffenkönig). Moitos bispos e case tódalas cidades imperiais mantivéronse leais a Luís, e Carlos puxo a súa posición en perigo ó apoiar ó bando perdedor na guerra dos Cen Anos. Perdeu ó seu pai e a gran parte dos seus mellores cabaleiros na Batalla de Crécy en agosto de 1346, onde tamén resultou ferido.
Mentres tanto, en Italia varios bancos de Florencia colapsaron por problemas internos, ós que contribuíu o feito de que o rei Eduardo III de Inglaterra incumprira o pago de varios préstamos. De forma máis notable, a familia Bardi entrou en quebra neste ano. Italia sufriu tamén a fame, dificultando que o papado recrutase tropas para o seu ataque en Esmirna. Porén, os venecianos organizaron unha alianza unindo a varios grupos europeos, a Sancta Unio, incluíndo á Orde dos Hospitalarios, que levou a cabo cinco ataques consecutivos en Esmirna e a liña de costa occidental de Anatolia controlada polos estados turcos. No campo da tecnoloxía, a fabricación de papel chegou ós Países Baixos, e as armas de fogo introducíronse no norte de Alemaña neste ano. Os primeiros rexistros na zona sitúanas na cidade de Aquisgrán.
miniatura|left|Batalla de Crécy, 1346, do manuscrito Chroniques de [[Jean Froissart]] Ó redor do 7 de xullo, o rei Eduardo III de Inglaterra cruzou o canal da Mancha cara a Normandía cuns 1 600 navíos. Tomou os portos de La Hogue e Barfleur cunha gran superioridade de forzas e continuou terra a dentro en dirección a Caen, tomando as vilas polo camiño. Os franceses prepararon as defensas en Caen, pero foron finalmente derrotados. Os propios franceses estiveran planeando cruzar o canal e invadir Inglaterra cun exército duns 14 000 homes liderados por Jean le Franc, pero o ataque de Eduardo obrigounos a manterse á defensiva.
O rei Filipe VI de Francia destruíu varias pontes para deter o avance de Eduardo, pero os ingleses tomaron a vila de Poissy en agosto e repararon a súa ponte para continuar o seu avance. O rei francés montou a súa defensa preto dun bosque en Crécy, combate que tivo como resultado outra vitoria inglesa. Eduardo proseguiu entón ata Calais, establecendo un asedio da cidade dende o 4 de setembro. Mentres tanto, Xoán II de Francia, fillo do rei Filipe, asediou a cidade de Aiguillon, mais sen éxito. O rei Filipe pediulle ós escoceses que continuasen a loita contra Inglaterra no norte, e estes, crendo que os ingleses estaban ocupados co asedio de Calais, marcharon cara a Inglaterra entrando por Durham en outubro, aínda que foron derrotados na Batalla de Neville's Cross por unha forza de cabaleiros e cregos, e o rei David II de Escocia foi capturado. Os irlandeses montaron unha breve resistencia tamén, pero foron finalmente derrotados. Antes da fin do ano, Eduardo conseguiu capturar Poitiers e as vilas dos arredores de Tonnay-Charente.
Na batalla de Crécy Xoán de Bohemia, coñecido coma "Xoán o Cego", controlaba a garda avanzada de Filipe xunto aos continxentes de Carlos II de Alençon e Luís I de Flandres. Xoán faleceu na batalla contra os ingleses, feito narrado na obra Chroniques de Jean Froissart. Isto deu lugar a lenda de que trala batalla, Eduardo, o príncipe Negro adoptou a cimeira de Xoán e o seu lema de cabaleiro Ich dien ("Eu sirvo"), e que dende entón formaron parte da insignia do Príncipe de Gales e do seu escudo de armas, aínda que finalmente probouse que esta lenda era falsa.
José Manuel Soria
miniatura|José Manuel Soria durante a rolda de prensa posterior á reunión do Consello de Ministros. Xaneiro de 2012. José Manuel Soria López, nado nas Palmas de Gran Canaria o 5 de xaneiro de 1958, é un político español que milita nas filas do Partido Popular das Canarias, do que é Presidente rexional desde 1999. Desde o 22 de decembro de 2011 ao 15 de abril de 2016 ocupou o cargo de Ministro de Industria, Enerxía e Turismo do Goberno de España.
Anteriormente, foi alcalde da súa cidade natal desde 1995 até 2003 e Presidente do Cabido insular de Gran Canaria entre 2003 e 2007. Foi tamén deputado autonómico no Parlamento das Canarias entre 2003 e 2011 e Vicepresidente e Conselleiro de Economía e Facenda do Goberno das Canarias entre 2007 e 2010.
En abril de 2016, dimitiu ao aparecer o seu nome relaconado con varias empresas nos chamados "papeis de Panamá".
Traxectoria
As súas orixes familiares radican no municipio grancanario de Telde. O seu pai, Manuel Soria Segovia, era un importante empresario dedicado á exportación de froita. Está casado cunha procuradora e ten dous fillos.
Inicios políticos
É diplomado en Ciencias Económicas e Empresariais. Foi analista de mercado para Venezuela e o Caribe na Embaixada de España en Caracas entre 1980 e 1981. Desde 1984 é Técnico Comercial do Estado. Foi profesor de Macroeconomía e Economía Internacional no Centro de Estudos Comerciais de Madrid desde 1984 a 1989.
Alcaldía das Palmas de Gran Canaria
Tras a celebración das eleccións municipais do 28 de maio de 1995, nos que obtivo a maioría absoluta na corporación municipal, o 17 de xuño foi elixido alcalde das Palmas de Gran Canaria, sendo reelixido catro anos despois nas eleccións municipais do 13 de xuño de 1999. O seu segundo mandato coincidirá coa súa elección en 1999 como Presidente rexional do seu partido nas Canarias, sucedendo a José Miguel Bravo de Laguna Bermúdez. Bravo de Laguna dimitiu a mesma noite das eleccións municipais e autonómicas dese mesmo ano, entre outros factores, polos axustados resultados electorais habidos principalmente polas secuelas derivadas do denominado «caso Bango», iniciado a principios de 1999, no que se verían imputados varios dirixentes do PP de Tenerife.
O «caso Bango», que leva o nome da ex-avogada do PP de Santa Cruz de Tenerife, Julia C. Bango Arrocha, onde esta denunciaba suposta corrupción política que favorecía a certos construtores e polo que foi agredida fisicamente, nunca foi aclarado totalmente á opinión pública e custou a fractura do PP na illa de Tenerife cando pasaba precisamente por unha das súas épocas de máis esplendor. Nesta trama político-financeira veríanse envoltos políticos, empresarios, xornalistas e medios de comunicación locais e nacionais (o diario O Mundo, o seu director, Pedro J. Ramírez, e o redactor, José Luís Lobo, serían condenados xudicialmente ao causar prexuízos pola ausencia de contraste e a falta de veracidade das súas publicacións).
A Presidencia rexional do PP nas Canarias permitiu a Soria integrarse na Xunta Directiva Nacional do seu partido.
Presidencia do Cabido insular de Gran Canaria
Tras as eleccións municipais do 25 de maio de 2003 e até 2007 presidiu o Cabido insular de Gran Canaria sendo a súa lista electoral a máis votada.
Tras as eleccións aos Cabidos insulares canarios de maio de 2007 foi investido novamente Presidente da corporación insular (xa que a cabeza de lista máis votada ocupa automaticamente a Presidencia), pero esta vez cunha maioría relativa, o cal favoreceu que prosperase unha moción de censura presentada polo Partido Socialista Canario (PSC-PSOE) e Nueva Canarias (NC) no mesmo Pleno do seu nomeamento, moción que lle removería do cargo automaticamente, tras o cal presentaría a súa dimisión como conselleiro da corporación insular para entrar a formar parte como membro do Goberno autonómico de Paulino Rivero, con Coalición Canaria (CC).
Goberno autonómico
Desde 2003 foi deputado polo Partido Popular no Parlamento das Canarias, escano que compatibilizou co da Presidencia do Cabido insular grancanario até a súa saída, o 9 de xuño de 2007, mediante a referida moción de censura.
A crise interna do PP das Canarias
En xullo de 2008, Domingo González Arroio foi suspendido de militancia, xunto con outro centenar de membros, tras a proposición dunha moción de censura na corporación municipal existindo un pacto de goberno rexional con CC. Tras o cal impúxose unha xunta xestora insular do partido que non impediría ao propio González Arroio manter a súa crítica e oposición até a celebración do XII Congreso rexional do PP celebrado en setembro de 2008. No verán de 2009 González fixo público o seu propósito de constuir un novo partido na illa, o Partido Popular Majorero.
A pesar das afirmacións de González Arroio sobre a presentación da referida moción de censura na que dicía que foi autorizado por Soria, de forma paralela continúa co exercicio das funcións de presidente insular, convocando aos órganos locais, á espera dunha resolución xudicial que aclare a legalidade da suspensión cautelar adoptada polo Comité de Dereitos e Garantías do partido nas Canarias. Mentres tanto, «o principal obxectivo seguirá sendo destituír a José Manuel Soria de todas as institucións». Finalmente foi expulsado do PP por decisión da súa dirección nacional para terminar fundando en 2009 o Partido Popular Majorero.
Polémica polo relatorio político do XVI Congreso nacional do PP
En maio de 2008 é designado membro da comisión redactora dunha do tres relatorios políticos que se debateron no XVI Congreso nacional do PP, celebrado en xuño dese mesmo ano, igualmente integrada por María San Gil e Alicia Sánchez-Camacho Pérez.
Discrepancias no contido do referido documento ideolóxico entre San Gil e a contorna de Mariano Rajoy, traerían como consecuencia a renuncia daquela a manterse no cargo como Presidenta do Partido Popular do País Vasco e solicitar a baixa da súa afiliación. O papel que xogou José Manuel Soria nesta polémica tivo como consecuencia o seu enfrontamento a través do envío dunha mensaxe de telefonía móbil (SMS) a María San Gil que dicía o seguinte: «María, recibín o teu relatorio. Arriba España!», o cal foi filtrado e difundido polos medios de comunicación.
Temas xudiciais
Soria atravesou serias dificultades políticas fundamentalmente polos casos de corrupción urbanística que agromaron durante 2006 e 2007 nas Canarias, tras chegar a recentemente creada "Brigada Anticorrupción". Os municipios grancanarios de Mogán (caso Góndola),​ ​ Telde (caso Faycán, no que se viron relacionados penalmente entre outros, Jorge Alberto Rodríguez Pérez,​ ex portavoz do grupo parlamentario do PP rexional, Toñi Torres, ex concelleira e ex conselleira do Goberno das Canarias, a cal acabaría suicidándose trala súa imputación por mor dunha depresión, e Paco Valido, exalcalde do concello)  ​​ e Santa Brígida (caso Brisán), ​ convertéronse no epicentro nos medios da corrupción institucional nas Canarias co delito urbanístico como pano de fondo.
Xa que logo, Soria criticou ao seu principal rival político, e daquela candidato á presidencia do Goberno das Canarias, Juan Fernando López Aguilar, acusándoo de promover a instrumentalización da Xustiza a través da Fiscalía xeral do Estado. Esta foi a mesma estratexia usada polo PP nacional para defenderse das críticas recibidas pola trama de corrupción e espionaxe destapada durante o mes de febreiro de 2009, en Madrid, e na que se viu envolvida a formación política madrileña.
A principios de 2008 saen á luz irregularidades referentes a grandes proxectos urbanísticos para a capital grancanaria realizadas durante os seus mandatos no Concello de Las Palmas de Gran Canaria (períodos comprendidos entre 1995 a 1999 e 1999 a 2003) e no Cabido insular de Gran Canaria (de 2003 a 2007).
O caso Eolo
Foi o denominado «caso Eolo» o acontecemento máis rechamante polos debates que suscitou tanto no seo do Parlamento canario como no do Cabido insular de Gran Canaria, o que coadyuvou á saída do PP do Goberno das Canarias. Aínda que o escándalo achegouse a diversas persoas próximas a Soria (o seu irmán Luís como Conselleiro de Industria, Comercio e Novas tecnoloxías, e Celso Perdomo, ex director xeral de Industria e Enerxía e principal responsable, entre outros), este non sería imputado por delito algún, custándolle a Luís Soria a súa carreira política.
O caso do Chalé
A principios de abril de 2009, poucos días despois da apertura do xuízo oral, os medios de comunicación anuncian a presentación dunha nova denuncia por parte do xornalista Carlos Eslamiada Báez (Canarias Agora) polos feitos do caso Eolo na que se inclúen os delitos de suborno, tráfico de influencias, prevaricación, negociacións prohibidas a funcionario público, infidelidade na custodia de documentos, falsidade en documento público, falso testemuño e receptación presuntamente cometidos por José Manuel Soria (por entón deputado rexional e presidente do Cabido insular de Gran Canaria), o seu irmán Luís (ex Conselleiro de Industria do Goberno canario), a súa esposa María del Carmen Benítez (procuradora) e o expresidente da Autoridade Portuaria José Manuel Arnáiz. En resposta, Soria denunciaría a Carlos Eslamiada e a Francisco Chavanel por inxurias e calumnias, sendo condenado o propio Soria a pagar as costas xudiciais do xuízo no denominado «caso do Chalé». Ao longo da súa sentenza, «o xuíz refírese de forma reiterada ao Tribunal Europeo de Dereitos Humanos ao resaltar a importancia da liberdade de expresión e de información nunha sociedade de orde democrática».
O caso Salmón
O 6 de outubro de 2008 o Fiscal Anticorrupción das Palmas, Luís del Río, apoiou e pediu personarse na causa que se seguía contra Soria pola suposta comisión dun delito de suborno cando presidía o Cabido grancanario, no denominado caso Salmón. O caso atribúe trato de favor ao empresario noruegués Bjorn Lyng (xa falecido), propietario da empresa Anfi del Mar, por parte do Cabido insular de Gran Canaria tras convidar a Soria e á súa familia a unha viaxe a Suecia, Austria e Noruega para pescar salmón durante o verán de 2005. A denuncia foi interposta polo xornalista Carlos Eslamiada Báez, director do medio de comunicación Canarias Agora e foi admitida a trámite polo Tribunal Superior de Xustiza das Canarias (TSJC), con sede nas Palmas de Gran Canaria, como órgano instrutor competente por tratarse dunha persoa aforada xudicialmente.
Nove meses despois do seu inicio, en maio de 2009, a maxistrada do TSJC Margarita Varona arquivou o caso ao non apreciar a consumación do delito de suborno por aceptación de dádiva. De igual modo, aínda que por razóns distintas ás do TSJC, o fiscal solicitaría o arquivo por estimar que a suposta comisión do delito —no caso de que así se apreciou polo TSJC— prescribiría, xa que a viaxe se levara a cabo en 2005 e o prazo de prescrición para este tipo penal é de tres anos segundo o Código Penal español. Logo do arquivo da causa, a asociación canaria de xuristas Xustiza e Sociedade interporía un recurso ao propio TSJC que sería desestimado.
Ministro de Industria, Enerxía e Turismo
miniatura|Primeiro goberno de Mariano Rajoy en 2011, onde José Manuel Soria é titular do ministerio de Industria, Enerxía e Turismo. Tras gañar o Partido Popular as eleccións do 20 de novembro de 2011, Soria entrou a formar parte do goberno de Mariano Rajoy como Ministro de Industria, Enerxía e Turismo. Unha das súas primeiras decisións foi prorrogar até 2019 a vida da central nuclear de Garoña, que en 2011 cumprira os 40 anos para os que inicialmente fora deseñada (e da que o goberno socialista de Rodríguez Zapatero xa fixara a súa data de peche para 2013). Unha decisión que contrastou coa política enerxética nuclear do anterior goberno do Partido Socialista presidido por José Luís Rodriguez Zapatero, que en 2006 pechou a central nuclear José Cabrera (máis coñecida como Zorita) cando se cumpriran os 38 anos de funcionamento. Así mesmo Soria ditou unha moratoria para as novas primas ás enerxías renovables, un sistema de incentivos ideado polo Goberno de Aznar en 1997.
Escándalo dos"Papeis de Panamá" e dimisión
En abril de 2016, como consecuencia da publicación dos chamados "Papeis de Panamá" coñeceuse que mantiña, xunto con outros membros da súa familia, unha rede de sociedades en paraísos fiscais. Inicialmente asegurou que a súa familia no tiña ningunha relación con UK Lines Limited, empresa que o vencellaba con paraísos fiscais, mais rematou por admitir que fora fundada polo seu pai. O 15 de abril de 2016, tras varias contradicións e, ao non poder aclarar a súa relación con ese asunto, renunciou a tódolos seus cargos (ministro de Industria, Enerxía e Turismo, deputado nas Cortes Xerais polas Palmas e presidente do PP das Canarias).
Candidatura para o cargo de director executivo do Banco Mundial
A comezos de setembro de 2016, o Goberno en funcións seleccionouno como candidato para director executivo do Banco Mundial. Houbo moitas queixas por parte de políticos e da opinión pública polo que, finalmente, renunciou á candidatura o 6 de setembro.
Uso de recursos públicos tras abandonar cargos
Con posterioridade aos feitos anteriores, houbo unha certa polémica cando se publicou que, quince meses despois da súa dimisión, mantiña unha escolta de oito policías e dous coches e que empregaba os vehículos camuflados da Policía para atender os seus negocios.
1376
Mortes
Historia ano a ano
Linguas tupís
As linguas tupís son unha familia de linguas que abrangue unhas 76 linguas faladas en América do Sur, das cales as máis coñecidas son o tupí e o guaraní. É a familia de maior extensión xeográfica en América do Sur, estendéndose dispersamente tanto na Amazonia como na Conca do Prata. Comprende 10 subfamilias, das cales as máis estendidas tanto xeográfica como demograficamente son as linguas tupí-guaranís.
1375
Europa
miniatura|O [[Castelo de Pambre foi construído por Gonzalo Ozores de Ulloa en torno a 1375.]]
Ciencia e tecnoloxía
miniatura|esquerda|200px|O faro de Alexandría, segundo Martin Heemskerck
Outros
Historia ano a ano
Komárom-Esztergom
esquerda|100px|Escudo de armas dereita|300px Komárom-Esztergom é o nome do condado administrativo ( megye) situado no norte de Hungría, na fronteira con Eslovaquia. O condado fai fronteira cos condados húngaros de Győr-Moson-Sopron, Veszprém, Fejér e Pest. A capital do condado de Komárom-Esztergom é Tatabánya.
Estrutura rexional
O condado é o segundo en densidade de poboación no país. O 66% da xente vive en vilas ou cidades.
Vilas principais
300px|miniatura|Vista aérea de Esztergom
José Lladó Vallés
José Lladó Vallés, finado o 9 de outubro de 1933, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de cataláns e residente en Asturias. Foi deputado polo distrito de Quiroga polo Partido Liberal nas eleccións de 1916 e foi nomeado Director Xeral da Administración e oficial do Consello de Estado. Nas eleccións de 1918, 1919, 1920 e 1923 foi reelixido deputado polo mesmo distrito adscrito ao sector romanonista. En 1923 foi nomeado Fiscal do Tribunal Supremo de España. Foi Conselleiro da Arrendataria de Tabacos e asesor da Compañía Madrileña de Tranvías.
Coa chegada da Segunda República, foi elixido deputado pola provincia de Lugo nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 nunha candidatura independente, e ocupou o escano ata a súa morte en 1933.
Arabia Saudita nos Xogos Olímpicos
Arabia Saudita competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1972, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1980. O país nunca competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno.
Arquidiocese católica latina de Pamplona e Tudela
A arquidiocese de Pamplona e Tudela (en latín: Archidiœcesis Pampilonensis et Tudelensis) é unha diocese da Igrexa Católica Latina, erixida no século V como diocese de Pamplona. En 1956 a diocese de Pamplona foi elevada a arquidiocese, coas dioceses sufragáneas de San Sebastián, Calahorra e Jaca. En 1984 uniuse á diocese de Tudela.
Territorio
O territorio da arquidiocese abrangue a comunidade foral de Navarra. A arquidiocese limita coas diocese de Vitoria ao oeste, Baiona ao norte, Jaca ao leste, Tarazona ao sur, Donostia ao noroeste, Calahorra e La Calzada-Logroño ao suroeste, e coa arquidiocese de Zaragoza ao sueste. O territorio da arquidiocese ten unha extensión de 10.421 km², e está organizado en 737 parroquias.
A sé arcebispal é a cidade de Pamplona, onde está a catedral de Santa María da Asunción. En Tudela está a catedral de Santa María.
Escudo das Bahamas
O escudo das Bahamas é un dos símbolos oficiais do país, e foi adoptado oficialmente o 7 de decembro de 1971. Os alicerces do escudo son un marlín e un flamengo. Na parte superior do escudo de armas aparece representada unha cuncha que simboliza a vida mariña da illa, que repousa sobre un helmo con burelete e lambrequín de azur e de ouro que timbra o escudo, que é un campo de prata partido por unha franxa de azur no xefe. O símbolo principal, situado no campo de prata, é unha nave que representa a nao Santa María de Cristovo Colón sobre un sol, representado de ouro, que está situado na franxa de azur. As figuras de animais que sosteñen o escudo (soportes en terminoloxía heráldica), o marlín e o flamengo son dous dos símbolos nacionais.
Hessisch Oldendorf
miniatura|Escudo de Hessisch Oldendorf
Hessisch Oldendorf é unha cidade do distrito Hamelin-Pyrmont en Baixa Saxonia, Alemaña. A súa superficie é de 120.39 km² e a poboación de 19.771 habitantes (2005), situado ao longo do río Weser, aproximadamente a 10 km de Hamelin, ata 1905 denominouse simplemente Oldendorf pero para distinguila doutras localidades engadiuselle o abxectivo Hessich. De 1640 e 1932 foi parte de Hessen-Kassel.
Cristo
miniatura|[[Xesús Cristo nun mosaico de Hagia Sophia, Istambul (século XII).]]
Cristo (Do latín Christus, e este do grego Christós, Χριστoς, á súa vez unha tradución do hebreo meshiah -en galego "mesías"-, que significa "unxido") era un título cualificativo que os xudeus aplicaban aos seus sacerdotes, reis e profetas, xa que estes debían ser unxidos no nome de Deus para consagrarse ao seu labor.
Os seguidores de Xesús de Nazaret tamén lle aplicaron este título ao seu líder, chamándolle Cristo Xesús ou Xesucristo. Co tempo, Cristo converteuse noutro dos nomes de Xesús de Nazaret.
Felipe Pinglo Alva
Julio Felipe Federico Pinglo Alva, máis coñecido como Felipe Pinglo Alva, nado en Lima o 18 de xullo de 1899 e finado en Lima o 13 de maio de 1936, foi un cantautor e folclorista peruano. Creou e interpretou un gran número de valses crioulos e valeuse. O seu tema máis coñecido no mundo é "El Plebeyo".
Bautismo de Xesús
Xoán procede á cerimonia e o Espírito de Deus descende para anunciar:
Os cristiáns viron nesta escena o misterio da Trindade. Considerouse como unha manifestación ou epifanía ou teofanía, cuxa data de conmemoración púxose na Igrexa Católica Apostólica e Romana, o domingo despois do 6 de xaneiro, data que se celebra a festa dos Reis Meigos.
Iconografía
right|miniatura|302x302px| Relevo [[Arte románica|románico (s. XII) do Bautismo de Xesús procedente de Ares (Galicia, España), no M.A.N. (Madrid). ]] As representacións do bautismo de Cristo aparecen na pintura paleocristiá e poden verse xa nas catacumbas romanas: nun fresco da catacumba de Calixto ou na cripta de Lucina do século II. É unha composición sinxela en que só aparecen as dúas figuras de Xesús e Xoán.
A partir do século VI, na pintura bizantina a escena enriquécese con outros detalles, como a presenza de anxos que actúan como acólitos. O mesmo río Xordán toma ás veces protagonismo e os artistas fan de Xesucristo expresión artística e represéntano con barba.
Nos séculos XIII e XIV, acomodándose aos cambios do ritual, en lugar de ver a Xesús mergullado na auga, vese a Xoán que a derrama sobre a súa cabeza coa axuda dunha cuncha. Tal é a escena que pode contemplarse nos baixorrelevos da porta de bronce do baptisterio de Florencia (1335). Os artistas do Renacemento, como Cima da Conegliano, relegan o tema da Trindade para destacar o propio acto bautismal; representan a Xesús orante e recibindo a auga derramada sobre a súa cabeza por San Xoán Bautista, mentres os anxos participan do acto solemne. Esta tipoloxía, cos dous protagonistas máis o coro de anxos, será a máis difundida durante os séculos XVII e XVIII.
Luis Recasens Siches
Traxectoria
Como outros pensadores da súa xeración, partiu do neokantismo, de cuxas figuras (Giorgio del Vecchio en Roma, Rudolf Stammler en Berlín, Hans Kelsen en Viena) foi discípulo, como tamén dos seus críticos: Rudolf Smend, H. Heller, así como dos fenomenólogos F. Schreier e F. Kaufmann. En Madrid, Ortega y Gasset alimentou coa súa «razón vital» a superación do neokantismo. Con este bagaxe, Recasens intentou ir máis alá do formalismo, mediante a fenomenoloxía dos valores de Max Scheler e Nicolai Hartmann. Todo iso abordado desde o punto de vista da súa formación filosófica, reflectido na súa tese de doutoramento La filosofía del Derecho de Francisco Suárez (editada en Barcelona en 1927 e en México en 1947).
Foi elixido deputado pola provincia de Lugo nas Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 como Republicano Progresista e nas eleccións xerais de 1933 como Republicano Conservador. Foi tamén Subsecretario de Industria e Director Xeral de Administración Local. Ao inicio da Guerra civil exiliouse en México, onde en 1937 foi profesor da Universidade Nacional Autónoma. Desta época, e depurando anteriores directrices, son: Vida humana, sociedad y derecho, (México 1939, 3 ed. 1952); Tratado general de sociología, (México 1956, 6 ed. 1964). A partir do Tratado general de filosofía del Derecho (México 1959, 3 ed. 1965), perfílase a súa axioloxía xurídica.
Teoría do dereito
Para Recasens o Dereito positivo, como regulación da conduta humana, elixe entre varias posibilidades da mesma, conforme a criterios de valor que non poden obterse da experiencia. Toda axioloxía supón uns fundamentos a priori, sen excluír a presenza no Dereito de elementos empíricos. Nesta vía media entre o formal e o empírico sitúase a súa lóxica do razoable, como mediación entre teoría (os principios do ordenamento xurídico) e praxe: a súa aplicación á vida humana. O logos do razoable contén e supera a razón histórica de Wilhelm Dilthey, a vital de Ortega y Gasset, a razón da experiencia práctica de John Dewey. Tal lóxica foi desenvolvida en Nueva filosofía de la interpretación del Derecho (México, 1956), e empalma coa moderna tópica xurídica. Sobre esta publicou unha Introducción filosófica al Derecho (México, 1970). Desde esta postura comprensiva e englobante, dialoga coas correntes modernas da filosofía xurídica (Panorama del pensamiento jurídico en el siglo XX, México, 1963), reclamando un retorno á praxe, punto de partida do Dereito natural clásico.
Durham, Carolina do Norte
Durham é unha cidade estadounidense do estado de Carolina do Norte. Atópase situada no condado de Durham. É a cuarta cidade máis poblada do estado, e na súa área metropolitana habitan 451.212 persoas segundo o censo de 2005. É coñecida por ser a sede da Universidade de Duke.
Historia
miniatura|esquerda|Estatua dun touro no centro da cidade.
Nome
Hai varias teorías sobre a orixe do nome da cidade, Durham, pero dende logo a máis acertada polos seus habitantes e a de que o nome provén do apelido dun home chamado Barlett, que doou as súas terras para construír o ferrocarril que logo traería consigo a construción e desenvolvemento desta cidade.
Orixe da cidade
Unha oficina de correos coñecida como a Herndon existía na zona en 1827, e outra cerca de Prattasburg estableceuese en 1836. Os propietarios de terras en Prattsburg negáronse a vendelas para a construción dun ferrocarril. Algo máis ao noroleste, no que era o Condado de Orange, un señor chamado Bartlett S. Durham doou as súas terras para a construción do ferrocarril.
A comunidade da estación de Durham creceu lentamente antes da Guerra Civil, pero desenvolveuse con gran rapidez tras a guerra. Gran parte deste crecemento pódeselle atribuír á creación dunha próspera industria de tabaco. Os soldados acamparon cerca de Bennett Place, que estaba xusto nas aforas da estación de Durham, durante o procedemento de entrega en abril de 1865. Estes soldados consumiron do tabaco de Durham e regresaron aos seus fogares despois da guerra cun interese na adquisición de máis deste tabaco. A empresa de tabaco Bull Durham Tobacco Company empezou a vender grandes cantidades dese produto.
Século XX
O rápido crecemento e a prosperidade da empresa de tabaco, traduciuse polo rápido crecemente da cidade. Primeiramente, a industria do tabaco dominaba a economía pero pronto empezaron a aparecer varias fábricas téxtiles, en particular no Leste e no Oeste. En 1924 James Buchanan Duke estableceu unha fundación filantrópica en honra a seu pai, Washington Duke, para apoiar o Trinity College en Durham. O colexio cambiou o seu nome polo de Universidade de Duke e construíuse un gran hospital universitario. A mediados do século XX empezaron a cerrar moitas fábricas. A competencia doutras compañías de tabaco e a diminución do hábito de fumar despois da décado de 1960 reduciu os ingresos da industria de tabaco.
O crecemento volveuse a reavivar durante os anos 1970 e 1980 coa construción de varias urbanizacións na parte Sur da cidade. En 1975, decidiuse preservar o patrimonio da antiga comunidade de Hayti (unha comunidade afroamericana) e promover a comprensión das contribucións da cultura mundial. En 1994, un novo estadio de béisbol foi construído para o Durham Bulls.
Xeografía e clima
Ao igual que gran parte da rexión, a súa topografía é xeralmente plana con algúns outeiros. A cidade ten unha área total de 245,8 km², dos cales 245.1 km² é terra e 0,7 km² (0,29 %) é auga. A través desta cidade pasa o río Eno e tamén outros pequenos ríos. Clasificase a Durham como un clima subtropical húmido, segundo a clasificación climántica de Köppen, con veráns cálidos e húmidos e invernos fríos, e a primavera e outono son suaves. Recibe abundantes precipitacións e tormentas eléctricas comúns no verán. A rexión ve unha media de 6,8 polgadas (170 mm) de neve por ano, que se funde en moi poucos días normalmente.
Economía
Algunhas empresas das máis exitosas son propiedade de afroamericanos que se estableceron nesta cidade durante o século 20. Unha destas é o Banco de Agricultores de Carolina do Nore. Estes negocios, atópanse na súa maioría na rúa Parrish.
Unha das principais empresas nas que traballa máis xente é a Universidade de Duke que ten 3 900 traballadores (e 13 000 estudantes) e as empresas no Research Triangle Park con 49 000 empregados.
Os hoteis tamén son un gran factor na economía, xa que millóns de persoas visitan Durham cada ano.
Demografía
Segundo o censo do ano 2000, había 201 726 persoas, 74 981 vivendas e 43 563 familias residindo na cidade. A densidade de poboación era de 763,1 hab./km². O 45,5% dos habitantes eran de raza branca e o 43,81% de raza negra e o resto de diversas etnias.
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos en 2000 os ingresos medios por fogar na localidade son de 41 160 dólares e os ingresos medios por familia son 51.162 dólares. Os homes teñen uns ingresos medios de $35 202 fronte aos $30.359 das mulleres. A renda per cápita para a localidade era de 22 526 dólares.
Ocio
Durham é unha cidade famosa polos deportes profesionais de equipo, como é o Durham Bulls Liga Internacional, un equipo de béisbol. Os Bulls xogan no Durham Bulls Athletic Parl, situado ao sur do centro da cidade. Foi deseñado por Hok-Sport e a súa construción levouse a cabo en 1994. Conta con 10 000 prazas.
Hai diferentes eventos ao longo do ano como son festivais de jazz, blues, concertos sinfónicos, exposicións de arte e varias exposicións culturais como o Festival de Cine Documental, no que participan produtores de todo o mundo, e o Festival de danza americano que se celebra na Universidade de Duke durante seis semanas. O centro da cultura de Durham e o Teatro Carolina que mostra tanto actuacións en vivo como películas. En 2005 abriuse o museo de arte Nasher que contén exposicións de vanguardia mundial e de arte contemporánea.
Ademais disto, tamén esta a Asociación de Durham Downtown Artes (DADA) que é unha organización non lucrativa situada no centro da cidade e fundada en 1998. A misión desta organización é un compromiso co desenvolvemento, presentación e patrocinio da arte. Sobre todo, o que intenta é apoiar aos artistas locais para que traballen nunha diversidade de medios artísticos.
Educación
miniatura|dereita|Universidade de Duke Escolas primarias e secundarias
A cidade conta con 46 escolas públicas, que consiste en 30 de primaria, 16 de secundaria. Conta tamén, con varias escolas superiores centradas en temas distinto como a Escola das Artes de Durham ou a de Medicina. Varias escolas privadas tamén funcionan en Durham, como Durham Academy. Tamén hai un gran número de escolas relixiosas, entre elas Trinity School de Durham e Chapel Hill. En decembro de 2007 clasificaron a Durham como un dos 20 mellores lugares para educar un neno.
Universidades
A Universidade de Duke é unha das principais universidades dos Estados Unidos e do mundo, con arredor de 14.000 estudantes que se dividen entre graduados e estudantes universitarios. Duke constitúe un dos tres vértices do triángulo de investigación, xunto coa Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill e a Universidade do Estado de Carolina do Norte. Os esforzos da investigación da universidade, médicos, e a ensinanza, encóntranse entre os de maior rango tanto nos Estados Unidos como no resto do mundo.
Política
A zona é predominantemente demócrata, e votou polo candidato presindencial do Partido Demócrata en todas as eleccións dende a fundación da cidade en 1869.
Durham funciona baixo o goberno do consello-encargado. O alcalde, dende 2001, é Bill Bell, que foi elixido no 2011 de novo co 82% dos votos na segunda volta electoral.
Nomenclatura
A nomenclatura é o conxunto de nomes ou termos propios dunha determinada disciplina científica ou artística, así como a metodoloxía adoptada para a asignación de nomes.
Exemplos
En química, a nomenclatura de elementos e compostos químicos é o sistema de asignación de nomes a substancias químicas, coordinada pola IUPAC. En física encárgase da coordinación necesaria a IUPAP. Moitas linguas teñen institucións encargadas de controlar e ordenar a variación ordenada do idioma, como a Real Academia Galega para a lingua galega.
Michael Welch (actor)
Michael Alan Welch, nado nos Ánxeles (California) o 25 de xullo de 1987, é un actor estadounidense. É coñecido por interpretar a Luke Girardi na serie de televisión Joan of Arcadia e Mike Newton no filme de 2008 Twilight e as súas secuelas New Moon, Eclipse e Breaking Dawn.
Rómulo e Remo
miniatura|esquerda|Rómulo e Remo, criados por unha loba. Segundo a tradición romana, Rómulo foi, xunto con seu irmán Remo o fundador de Roma. A lenda di que eran fillos de Marte e de Rea Silvia. Numitor, o pai de Rea Silvia, era o rei de Alba Longa. Foi destronado polo seu irmán Amulio, quen o expulsou da cidade, matou os seus fillos homes e obrigou a Rea Silvia a dedicarse ao culto de Vesta. Cando naceron os xemelgos foron abandonados pero unha loba atopounos e coidou deles ata que o pastor Fáustulo os recolleu. Os xemelgos querían fundar unha cidade e Rómulo trazou unha liña no chan para sinalar o recinto, no Palatino.
No ano 753 a.C., ambos comezaron a construír a cidade xunto ao monte Palatino cando, segundo a lenda, Rómulo matou a Remo por atravesar sacrilegamente o pomoerium. Tras a fundación da urbe, Rómulo invitou a criminais, escravos fuxidos e exiliados para lles dar asilo na nova cidade, chegando así a poboar cinco dos sete outeiros de Roma. Para conseguir esposas aos seus cidadáns, Rómulo convidou aos sabinos a un festival, onde raptou as mulleres sabinas e levounas a Roma. Logo da conseguinte guerra cos sabinos, Rómulo uniu os sabinos e os romanos baixo o goberno dunha diarquía xunto co líder sabino Tito Tacio.
Rómulo dividiu a poboación de Roma entre homes fortes e aqueles non aptos para combater. Os combatentes constituíron as primeiras lexións romanas, mentres que o resto se converteron nos plebeos de Roma, e de todos eles, Rómulo seleccionou a 100 dos homes de máis alta liñaxe como senadores. Estes homes foron chamados patricios, e os seus descendentes serían considerados como a casta nobiliaria romana. Tras a unión entre romanos e sabinos, Rómulo agregou outros 100 homes ao Senado.
Tamén baixo o reinado de Rómulo se estableceu a institución dos augures como parte da relixión romana, así como os Comitia Curiata. Rómulo dividiu á xente de Roma en tres tribos:
Cada tribo elixía a dez coviriae (curias, comunidade de homes), achegando ademais 100 cabaleiros e 10 centurias de infantes cada unha, conformando así a primeira lexión de 300 xinetes e 3.000 infantes. Ocasionalmente podía convocarse unha segunda lexión en caso de urxencia.
Logo de 38 anos de reinado, Rómulo librara numerosas guerras, estendendo a influencia de Roma por todo o Lacio e outras áreas circundantes. Pronto sería recordado como o primeiro gran conquistador, así como un dos homes máis devotos da historia de Roma. Tras a súa morte aos 54 anos de idade, foi divinizado como o deus da guerra Quirino, honrado non só como un dos tres deuses principais de Roma, senón tamén como a propia cidade de Roma divinizada.
Diocese católica latina de Baiona
A diocese de Baiona, Lescar e Oloron (en latín: diocesis Baionensis - Lascurrensis et Oloronensis, en francés diocèse de Bayonne, Lescar et Oloron) é unha diocese católica, erixida co nome de "diocese de Baiona" no século IV.
Historia
A diocese de Baiona foi erixida no século IV. Logo do Concordato de 1801 entre a Santa Sé e Francia que levou a unha reorganización territorial das dioceses neste país, a diocese de Baiona recibiu territorios até entón pertencentes ás dioceses de Comminges, Lescar, Lombez e Tarbes. O 6 de outubro de 1822 cedeu territorio para o restablecemento das dioceses de Tarbes e Aire.
Episcopoloxio
Dende 1909, os bispos diocesanos de Baiona (Episcopus Baionensis) teñen tamén o título de bispo de Lescar (Episcopus Lascurrensis) e de Oloron (Episcopus Olorensis). Os bispos dende este acontecemento teñen sido os seguintes:
Rafael Caamaño Marquina
Rafael Caamaño Marquina, finado en Celanova en agosto de 1897, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Colaborou en El Heraldo Gallego e dirixiu o periódico de Ourense La Defensa (1874). Foi nomeado Comisario de Agricultura, Industria e Comercio de Ourense en xullo de 1886. Foi deputado provincial e Depositario de fondos provinciais. Publicou algún poema en castelán na Revista Galaica.
Mucha e Nucha
miniatura|dereita|250px
Mucha e Nucha, anteriormente coñecidos como Os dous de sempre, é o nome do dúo humorístico formado polos actores de Culleredo Marcos Pereiro e Xosé Antonio Touriñán. Tamén se chaman "Cantareiras de Ardebullo" ou "Pandeireteiras de Ardebullo".
Traxectoria
Comezaron en 2004 a facer actuacións soltas en obras colectivas de humor na sala Nasa de Santiago de Compostela e noutras salas e concursos de humor en Galicia. En 2007 comezan a participar puntualmente en programas da Radio Galega e, posteriormente, no programa de variedades da Televisión de Galicia máis lonxevo, o Luar. Remataron a súa colaboración con Luar o 30 de decembro do 2011, en pleno éxito, cunha emotiva despedida por parte dos seus compañeiros do programa. . En 2013 volveron á TVG protagonizando o programa A casa da Conexa que se mantivo ao longo de tres tempadas, ata 2015.
Forma e estilo
miniatura|dereita|300px|[[Laura Casares, Mucha e Nucha, Xosé Ramón Gayoso e Luis Zahera na gravación da 801ª emisión de Luar.]]
Baséanse no humor dialogado, en xeral entre os dous actores, de estrutura sinxela e baseado na retranca. O seu sketch básico consiste na adaptación dun tema de fondo, do que sae un rumor que non queren contar, pero que acaban contando. Por último cantan unha canción, normalmente adaptada e ridiculizada.
Vili
miniatura|300px|Representación de [[Odín, Vili e Vé creando o mundo, por Lorenz Frølich.]] Vili era un dos Æsir e fillo de Bor na mitoloxía nórdica. Os seus irmáns eran Ve e Odín. Coñecido por darlle emocións e intelixencia á humanidade. Segundo Loki, na Lokasenna, estaba enamorado da esposa de Odín, Frigg.
Na Völuspá, na creación do primeiro home (Ask) e a primeira muller (Embla), Hœnir e Lóðurr axudaron a Odín. No Gylfaginning, estes son substituídos por Vili e Ve.
Estación de Almassora
A estación de Almassora é unha estación de tren de Adif situada na localidade castellonense de Almassora, na comarca da Plana Alta. Pertence á liña línia C-6 de Proximidades Renfe de Valencia. Está situada na confluencia da Rúa Estación e a Rúa do Ferrocarril, no Polígono Indurtrial Millars, ao noroeste do núcleo urbano.
Situación ferroviaria
A estación se encontra dentro do Corredor mediterráneo, no punto quilométrico 65,1 da liña férrea de ancho ibérico que une Valencia con Sant Vicenç de Calders a 44,14 metros de altitude. A súa situación no Corredor fai que por ela pasen moitos trens de longa distancia sen parar.
Historia
A estación foi inaugurada o 26 de decembro de 1862 coa apertura do tramo Nules-Castellón da liña que pretendía unir Valencia con Tarragona. As obras correron a cargo da Sociedad de los Ferrocarriles de Almansa a Valencia y Tarragona ou AVT, que previamente e baixo outros nomes lograra unir Valencia con Almansa. En 1889, a morte de José Campo Pérez, principal impulsor da compañía abocou á mesma a unha fusión coa Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España. En 1941, logo da nacionalización do ferrocarril en España, a estación pasou a ser xestionada pola recentemente creada Renfe.
Dende o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña, mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Teófilo Braga
Joaquim Teófilo Fernandes Braga, nado en Ponta Delgada o 24 de febreiro de 1843 e finado en Lisboa o 28 de xaneiro de 1924, foi un político, escritor e ensaísta portugués.
Traxectoria
Estreouse na literatura en 1859 con Folhas Verdes. Licenciado en Dereito pola Universidade de Coímbra, establécese en Lisboa en 1872, onde dá clases de Literatura no Curso Superior de Letras. Entre a súa carreira literaria cóntanse obras de historia literaria, etnografía (nas que destacan as súas escolmas de contos e cancións tradicionais), poesía, ficción e filosofía.
O 28 de agosto de 1910 é elixido deputado por Lisboa, e en outubro do mesmo ano convértese en presidente do Goberno Provisional. A súa carreira política remata tras exercer por breve tempo o cargo de presidente da República, en substitución de Manuel de Arriaga, entre o 29 de maio e o 4 de agosto de 1915.
Obras
miniatura|Teófilo Braga (1882)
San Roque de Fóra, Visma, A Coruña
miniatura|Situación de San Roque de Fóra no concello da Coruña. San Roque de Fóra é un barrio da parroquia de Visma, situado na zona noroeste da Coruña. Historicamente era unha pequena vila mariñeira con casas dun só andar pertencente ó antigo concello de Oza (anexionado ó concello da Coruña en 1912), porén nas últimas décadas o lugar foi absorbido pola cidade e foron construídos grandes bloques de vivendas, desaparecendo dese xeito o seu aspecto orixinal. A derradeira casa de planta baixa do barrio foi demolida o 22 de maio de 2014.