cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teguise
Historia
No século XIX, o porto de Arrecife foi tomando un maior peso económico e social, trasladándose a capital da illa a devandita cidade en 1847. Nesa mesmas datas desenvolverase no municipio de Teguise unha importante actividade en torno ao cultivo da cochinilla, insecto parasito da tunera ou chumbera do cal extráese a tintura que serve á fabricación da cor carmín. A pesar da crise do sector co desenvolvemento das tinturas sintéticas, este cultivo tradicional conservouse na contorna das localidades de Mala e Guatiza.
Lugares de interese
miniatura|Igrexa da nosa Señora de Guadalupe, Teguise.
Cultura e tradicións
Destacan as festividades do Carmen e das Neves. Esta última era a antiga patroa da illa de Lanzarote. Na actualidade celébrase unha tradicional romaría ata a súa ermida, nos altos de Famara. O entroido de Teguise está asociado a "Os Diabletes", conxunto de persoas ataviadas con disfraces de aspecto diabólico que tratan de asustar aos máis pequenos do pobo. Ademais, Teguise é considerada berce do timple, e unha das localidades con maior tradición na fabricación deste típico instrumento canario. A artesanía tamén é importante neste municipio, sobre todo a cerámica. Destacan neste sentido unhas características figurillas con trazos sexuais masculinos e femininos moi remarcados e coñecidos como "Los Novios del Mojón". Nos últimos lustros consolidouse un colorista mercadillo que se celebra nas rúas da Vila de Teguise cada domingo.
Elantxobe
miniatura|Situación do concello en Biscaia miniatura|Vista de Elantxobe Elantxobe é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 423 habitantes (2011).
Vilamaior, O Trobo, A Fonsagrada
Vilamaior é un lugar da parroquia do Trobo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 33 habitantes (22 homes e 11 mulleres).
O Alto, Moncelos, Abadín
O Alto é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Stokes (unidade)
O stokes é a unidade de viscosidade cinemática no Sistema Ceguesimal de Unidades ou CGS. O seu símbolo é S ou St.
A unidade mo Sistema Internacional de Unidades (SI) para a viscosidade cinemática é o m2/s.
Heute Abend wollen wir tanzen geh'n
«Heute Abend wollen wir tanzen geh'n» (en galego: «Esta noite queremos ir bailar») é unha canción composta por Helmut Zander e interpretada en alemán por Alice e Ellen Kessler. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Polydor Records. Foi elixida para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión de 1959 tras ser seleccionada internamente pola emisora alemá ARD.
Festival de Eurovisión 1959
miniatura|esquerda|[[Xemelgas Kessler|Alice e Ellen Kessler, intérpretes da canción, en 1965.]]
Selección
«Heute Abend wollen wir tanzen geh'n» foi seleccionada para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión 1959 pola emisora alemá ARD.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Palacio de Festivais e Congresos de Cannes o 11 de marzo de 1959, sendo interpretada polas cantantes alemás Alice e Ellen Kessler. A orquestra foi dirixida por Franck Pourcel.
Foi interpretada en sexto lugar, seguindo aos Países Baixos con Teddy Scholten interpretando «Een beetje» e precedendo a Suecia con Brita Borg interpretando «Augustin». Ao final das votacións, a canción recibiu 5 puntos, obtendo o oitavo posto de 11.
Pangaleguismo
Tamén existe unha acepción cunha connotación máis limitada pola que o Pangaleguismo que consiste en incorporar Portugal no deseño político futuro do nacionalismo galego.
Domingo Saavedra Sánchez (mestre)
Domingo Saavedra Sánchez, nado en Carballo (Friol) o 11 de febreiro de 1887 e finado en Sarria o 20 de outubro de 1970, foi un mestre nas escolas públicas de Sarria e fillo predilecto desta vila.
Traxectoria
Exerceu preto de 40 anos a función docente, e non só atendeu as obrigas propias da escola que rexentaba, senón que, a falta de centros de estudos secundarios, impartiu clases preparatorias para bacharelato, maxisterio, comercio, oposicións etc., nun labor que alcanzou a varias xeracións de sarriaos. Moi integrado na vida cultural e social da vila foi cabeza dunha ampla familia. Recibiu a medalla de Afonso X O Sabio e, facéndose eco do seu labor, o Concello nomeouno Fillo Adoptivo e Predilecto. Ten unha rúa dedicada na Zona Escolar.
Vida persoal
Casou con Regina Sánchez Castro, que finou en 1947, e foi pai de José Manuel, María Teresa, Regina, Antonio, Domingo, María Mercedes, María Rosario, Marina e María Emma Saavedra Sánchez.
Fonteantiga, O Barón, O Carballiño
Fonteantiga é un lugar da parroquia do Barón no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), os mesmos ca en 2010.
James Augustine
James Augustine, nado o 27 de febreiro de 1984 en Midlothian, Illinois, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional. Mide 2.08 metros e xogaba na posición de ala-pivote.
Traxectoria profesional
Augustine foi seleccionado na 41ª posición do Draft da NBA de 2006 polos Orlando Magic. En agosto de 2008, tras xogar dúas tempadas na NBA en Orlando e no seu afiliado na NBA Development League, Augustine fichou polo CB Gran Canaria da Liga ACB. O 30 de xullo de 2010, asinou un contrato dun ano co Power Electronics Valencia. En agosto de 2011, fichou polo UCAM Murcia.
En maio de 2012, deixou a ACB e fichou polo BC Khimki ruso.
Anllo, San Amaro
Santiago de Anllo é unha parroquia do concello de San Amaro na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 164 habitantes, deles 87 eran homes e 77 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
BBC Radio 1
BBC Radio 1 é unha emisora de radio británica, especializada en música e dirixida á audiencia entre 15 e 29 anos. Comezou a emitir o 30 de setembro de 1967 como resposta á popularidade de emisoras piratas e ilegais como Radio Caroline.
Historia
miniatura|dereita|175px|BBC Radio 2 logo (2007-2021). O primeiro DJ en retransmitir BBC Radio 1 foi Tony Blackburn. O seu estilo persoal fíxolle gañarse un sitio na franxa horaria matinal, coñecida como –Radio 1 Breakfast Show–. Este programa de almorzo (–breakfast– show), ou mellor devandito, esta franxa horaria, é a máis apreciada e premiada na programación de Radio 1, onde cada cambio de presentador de devandito programa crea grande interese nos medios. O primeiro disco pinchado na súa totalidade foi Flowers in the Rain de The Move.
Entre os DJs e presentadores iniciais atopábanse o lendario John Peel, e algúns contratados desde emisoras piratas, como Ed Stewart, Ferry Woggan, Jimmy Young, Dave Cash, Kenny Everett, Simon Dee, Pete Murray e Bob Holness.
Nun principio, a emisora non era popular entre parte da súa audiencia, que non vían positivamente o feito de que a maioría da programación estivese compartida con BBC Radio 2 e que estivese claramente dirixida a un público máis novo.
Malia distintos problemas financeiros, gañou nos anos seguintes grande audiencia (aínda que cabo tamén destacar que lle beneficiou a falta de competencia: Independent Local Radio non iniciou as súas emisións ata 1973 e ademais, custoulle bastantes anos dar cobertura a todo Reino Unido). Tivo audiencias de máis de 10 millóns de oíntes nalgúns dos seus programas.
Inicialmente, Radio 1 emitía nos 1214 kHz da Onda Media (ou 247 metros, como se referían na época) e moveuse o 23 de novembro de 1978 aos 1053/1089 kHz (275/285 metros). Era a única emisora nacional da BBC sen unha frecuencia FM para si). Nos anos 70 e principios dos 80, permitíuselle tomar os transmisores de Radio 2 durante unhas horas á semana, principalmente para o Top 40 da lista de sinxelos os domingos pola tarde e para algúns programas nocturnos. En 1988, as frecuencias 97-99 MHz entraron en servizo cando cambiou a política de asignación, de modo que Radio 1 adquiriunas para a súa propia rede de emisoras FM nacional.
Música
Mentres que a maioría das emisoras comerciais céntranse nun tipo de música en concreto, como música dos 80 –rock clásico–, Radio 1 dispón dunha mestura diversa de cancións actuais, incluíndo música independente ou alternativa, rock, house e/ou electrónica, drum'n'bass, música do mundo, e pop.
As Pereiras, Curantes, A Estrada
As Pereiras é un lugar da parroquia de Curantes no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 37 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 25 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 1999 cando tiña 29 habitantes (10 homes e 19 mulleres).
BBC Radio 1
Música
Debido a restricións na cantidade de música comercial que se podía emitir por radio no Reino Unido ata 1988, a emisora gravou gran cantidade de actuacións e sesións de estudo a través dos anos, moitas das cales han ter saída ao mercado en formato de LP e CD.
Radio 1 organizou e emitido concertos exclusivos de grupos como Arctic Monkeys, Kaiser Chiefs e My Chemical Romance, e máis recentemente, The White Stripes, no que chamaron O mércores dos White Stripes (White Stripes Wednesday).
Newsbeat (Noticiarios)
Radio 1 ten a obrigación de servir de servizo público, así que emite noticias, a través dos seus boletíns diarios a distintas horas do día (Newsbeat). Hai pequenos resumos dos titulares do día cada hora a e media, ademais de dúas boletíns de 15 minutos ás 12.45 e 17.45. A presentadora principal é Georgina Bowman, xunto a David Garrido lendo as noticias deportivas. Con todo, hai outros presentadores, como Dominic Byrne e Carrie Davies, que len as noticias (xerais e deportivas, respectivamente) en The Chris Moyles Show e Mark Chapman, que le as noticias deportivas polas tardes e no Scott Mills Show.
De Tijd
200px|right De Tijd, é un xornal financeiro belga en neerlandés que se chamou ata 2004 De financieel-economische Tijd. En 2003 tiña unha tiraxe de 50.109 exemplares.
Ligazóns externas
Web oficial (en neerlandés)
Vilarxubín, O Trobo, A Fonsagrada
Vilarxubín é un lugar da parroquia do Trobo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 contaba cun habitante, un home.
Pilar Wirtz Molezún
María Pilar Wirtz Molezún, nada na Coruña en 1938, é unha relixiosa católica galega, feminista e docente pertencente á Compañía de María Nosa Señora.
Traxectoria
Nada na Coruña en 1938, foi filla dun enxeñeiro de ascendencia alemá. Fixo os estudos de Maxisterio en Donostia e a licenciatura de Ciencias Exactas na Universidade Complutense de Madrid. Ingresou na Compañía de María tras facer o noviciado en Euskadi, regresou a Galicia en 1966, destinada como profesora do colexio da orde en Santiago de Compostela, "A Ensinanza". miniatura|[[Colexio Compañía de María de Santiago de Compostela, no que traballou Pilar Wirtz]] En novembro de 1967 foi nomeada directora do Colexio Maior "El Pilar", ligado á súa orde relixiosa. Naquela altura, o centro xa acollera varias actividades culturais aperturistas e críticas co franquismo, que continuaron con Pilar Wirtz. Un deses eventos, un coloquio con Xesús Alonso Montero, lle permitiu entrar en contacto co galeguismo. Paralelamente, neses anos de renovación interna da Igrexa ao abeiro do Concilio Vaticano II, coñeceu a Andrés Torres Queiruga, cuxas reflexións teolóxicas foron de grande influencia en Pilar Wirtz. Baixo a súa dirección, "El Pilar" acolleu un concerto de Voces Ceibes, que ocasionou a queixa do reitor da Universidade de Santiago de Compostela, Manuel García Garrido. As presións deste, ameazando con pechar o colexio maior, provocaron que, en 1969, malia a defensa das superiores da Compañía de María, tivese que ser cesada.
O seu compromiso coa renovación teolóxica proseguiu: fomentou que a súa comunidade de relixiosas desenvolvese os seus traballos en contornas socioculturais diversas. Forte defensora dunha Igrexa comprometida coa realidade galega e a súa cultura, formou parte do equipo fundador de Encrucillada, sendo, dende entón, membro do consello de redacción. Asumiu responsabilidades dentro da Compañía de María en Galicia, primeiro dentro do equipo provincial entre 1977 e 1984, e logo, como Provincial, é dicir, cordinadora da orde en Galicia entre 1985 e 1994; tamén foi presidenta de CONFER de Galicia (agrupación de relixiosos e relixiosas católicas galegas). Dende a década de 1990, Wirtz, destacouse na reivindicación do papel da muller dentro da Igrexa e participou no artellamento de dúas asociacións referentes: a Rede Miriam de Espritualidade Ignaciana Feminina (1990) e a Asociación de Mulleres Cristiás Galegas Exeria (1996).
Obras
Autora de decenas de artigos sobre teoloxía, velaquí se presentan algunhas dalgunhas das súas obras colectivas:
Arpa
As arpas coñécense dende a Antigüidade en Asia, África e Europa; remóntanse polo menos ó ano 3500 a. C. Este instrumento alcanzou gran popularidade en Europa durante a Idade Media e o Renacemento, onde se evolucionou dando lugar a unha ampla gama de variantes. Estendeuse chegando ás colonias de Europa, logrando unha especial popularidade en América Latina. Mentres que algúns membros antigos da familia da arpa extinguíronse en Oriente Próximo e Asia meridional, hai descendentes das arpas temperás que aínda se tocan en Birmania e en África subsahariana, mentres que outras variantes difundidas en Europa e Asia foron recuperadas por músicos na era moderna.
Algúns dos tipos de arpas son a arpa clásica, usada actualmente nas orquestras, a arpa celta, a arpa andina, a arpa llanera ou a arpa paraguaia. A arpa é un instrumento característico nas músicas tradicionais de países como Irlanda, Paraguai, Perú, Venezuela, México, Chile e Colombia entre outros.
Sumio, Carral
Santiago de Sumio é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Carral. Segundo o IGE en 2016 tiña 380 habitantes (192 homes e 188 mulleres), distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 521 habitantes.
Carba, Moncelos, Abadín
A Carba é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Pergamiño
miniatura|190px|Pergamiño alemán, 1568 Pergamiño ou pergameo (do grego pergaméne e do latín pergamina ou pergamena) é o nome dado a unha pel de animal, xeralmente de cabra, carneiro, cordeiro ou ovella, preparada para escribir nela. Designa tamén o documento escrito nesa pel. Foi largamente utilizado na antigüidade occidental, en especial na Idade Media, até a difusión do papel, invención chinesa.
A orixe deste nome ven da cidade de Pérgamo, onde existía unha grande produtividade de elevada calidade do pergamiño, mais realmente a existencia deste material remóntase a dous milenios antes de Cristo (cando Pérgamo aínda non existía).
Proceso de fabricación
miniatura|esquerda|Documento legal inglés manuscrito con [[selo de resina datado en 1638.]] A pel da res (ovella, xato ou cabra) somérxese nunha solución de cal para poder raspala e quitar a la adecuadamente. A continuación ráspase até que quede igualada por ambas as caras. Finalmente, e coa axuda de pos de pedra pómez, desgástase até que queda lista para o seu uso. Cando a pel se extrae dun animal vello, o resultado é un pergamiño de boa calidade pero máis basto. En cambio, se o animal é novo, obtense un pergamiño moito máis fino chamado vitela. O pergamiño máis basto acostúmase utilizar para facer tambores, pandeiretas e similares.
Existe un pergamiño fabricado na actualidade chamado ‘papel de pergamiño’, que se usa entre outras cosas para facer pantallas de lámpadas e manualidades. Fabrícase co papel ordinario, somerxido nunha solución de dúas partes de ácido sulfúrico concentrado por unha parte de agua. Despois duns segundos nesta solución, neutralízase o ácido.
Utilización do pergamiño
miniatura|Mapa hidrográfico de Francia en dous pergamiños unidos. [[Dieppe, 1627.]] Os pergamiños máis antigos proceden de Exipto e teñen 4.000 anos. Sábese que se utilizaba en Babilonia e Fenicia. Os xudeus debían utilizalo para copiar a Lei. Heródoto afirma que o seu uso en Grecia foi substituído polo papiro e en Roma hai moitas referencias á súa utilización.
Rut Balbís
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Actividade Física e do Deporte formándose despois en danza contemporánea en Londres.
Fundou a compañía Pisando Ovos en 2005 xunto con David Loira e posteriormente pasou a dirixila en solitario. Traballa, ademais de con Pisando Ovos, como docente na Aula de Danza da Universidade da Coruña.
Autopsia
miniatura|dereita Unha autopsia ou necropsia é unha investigación médica dun cadáver para determinar as causas da morte. Existen dous tipos de autopsias, a forense, na que se realiza para determinar a causa da morte por motivos legais, e mais a clínica, a realizada en hospitais para determinar a causa da morte para investigación e estudo.
A Cañoteira, Moncelos, Abadín
A Cañoteira é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña un habitante (unha muller), a mesma cantidade ca en 2011.
Lubricate Your Living Room
Lubricate Your Living Room (subtitulado nalgunhas edicións como Background Music for Now People) é o primeiro álbum de estudio da banda escocesa de post-punk The Fire Engines, publicado en xaneiro de 1981 a través do selo Pop Aural.
Poise
É dicir, equivale a unha forza de 1 dina por 1 cm², xerada por unha diferenza de velocidade de 1 cm por segundo, nun espazo de 1 cm.
Esta unidad recibiu o seu nome en honor ao fisiólogo francés Jean Léonard Marie Poiseuille.
Adóitase usar máis un submúltiplo, o centipoise (cP). O centipoise úsase máis debido a que a auga ten unha viscosidade de 1,0020 cP a 20 °C.
San Pedro del Pinatar
dereita|400px|miniatura|A serra de Escalona limita a depresión litoral, xunto á de Carrascoy, proporciona este perfil coñecido como "La bella durmiente" a causa da forma de muller deitada que parece representar. Nesta foto vese a serra desde unha charca das Salinas. San Pedro del Pinatar é un municipio da Rexión de Murcia, en España, pertencente á comarca do Mar Menor.
Ao atoparse nas ribeiras do mar Mediterráneo e do mar Menor dispón de grande atractivo turístico e ecolóxico. Ao norte do municipio atópase o parque natural das Salinas e Areais de San Pedro del Pinatar. Nun raio de menos de 50 km pódense atopar tres núcleos urbanos de máis de cen mil habitantes: Torrevieja, Cartagena e Murcia.
Características
A pesar de ser un municipio relativamente pequeno a súa situación estratéxica na costa e as súas calidades ambientais orixinaron un crecemento moi rápido da poboación e un aumento da actividade comercial e económica. Ao mesmo tempo produciuse unha gran presión urbanística que minimizou o chan dedicado ás tarefas agrícolas. . Dese modo, a pesca e a explotación das salinas deixaron de ser as súas actividades económicas case exclusivas.
As actividades relacionadas co lecer ocupan un destacado papel. O seu clima adecuado para actividades ao aire libre, as súas oito praias, tres portos deportivos, instalacións de talasoterapia, itinerarios ecolóxicos, zona de copas en la Curva de Lo Pagán etc, proporcionan unha oferta diversificada na zona; aínda que existen conflitos de intereses. . As festas tradicionais realízanse no verán, o que fai que poidan participar moitas persoas que veranean na zona.
A Casanova, O Burgo, Muras
A Casanova é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Xeometría de Riemann
miniatura|Bernhard Riemann En xeometría diferencial, a xeometría de Riemann é o estudo das variedades diferenciais con métricas de Riemann; é dicir dunha aplicación que a cada punto da variedade, lle asigna unha forma cuadrática definida positiva no seu espazo tanxente, aplicación que varía suavemente dun punto a outro. Isto dá ideas locais de (entre outras magnitudes) ángulo, lonxitude de curvas, e volume. A partir destas, poden obterse outras magnitudes por integración das magnitudes locais.
Foi proposta por primeira vez de forma xeral por Bernhard Riemann no século XIX. Como casos especiais particulares aparecen os dous tipos convencionais (xeometría elíptica e xeometría hiperbólica) da xeometría non euclidiana, así como a xeometría euclidiana mesma. Todas estas xeometrías trátanse sobre a mesma base, do mesmo xeito que unha ampla gama das xeometrías con propiedades métricas que varían de punto a punto.
Calquera variedade diferenciable admite unha métrica de Riemann e esta estrutura adicional axuda a miúdo a solucionar problemas de topoloxía diferencial. Tamén serve como un nivel de entrada para a estrutura máis complicada das variedades pseudo-Riemann, as cales (no caso particular de ter dimensión 4) son os obxectos principais da teoría da relatividade xeral.
Non hai introdución fácil á xeometría de Riemann. Os artigos seguintes poden servir como introdución:
Teoremas clásicos na xeometría de Riemann
A seguir, unha lista non completa dos teoremas máis clásicos da xeometría de Riemann. A elección faise dependendo da súa beleza, importancia e simplicidade da formulación:
Laguna de Negrillos
Lagoa de Negrillos é un municipio da comarca do Páramo, na provincia de León, Comunidade autónoma de Castela e León, España.
Historia
No século X cítase o termo xeográfico de lagoa (lacuna) en referencia a unha doazón efectuada por Afonso III. Posteriormente a principios do século XI coñécese unha doazón á igrexa de Astorga onde se menciona o termo de San Pedro de Negrillos. Anos máis tarde Afonso VI confirma estas doazóns nun documento onde aparece a denominación de Mosteiro de Negrillos.
Na documentación de Fernando II e Afonso IX xorde repetidamente o nome de Lagoa, xa sexa indicándonos o nome do tenente (delegado do rei), ben cando se trate de asuntos eclesiásticos relacionados co bispado de Astorga. Probas documentais dos anos 1100 sinalan a distintos "tenentes de Lacuna de Negrillis" Un documento de 1188 cítase como propiedade da igrexa astorgana a "eclesiam de Lacuna de Negrillis"
A individualidade histórica de Lagoa de Negrillos reálzase en tempos de Fernando II quen entrega a vila a Soro Rodríguez en premio aos seus servizos como capital do seu señorío xurisdicional. Lagoa de Negrillos convértese en terra de regengo que por concesión real pasa a ser tenencia de diferentes señores que se encargan de repoboala e organizala.
A definitiva repoboación das terras de Lagoa debeuse efectuar por Afonso IX quen se empeñou en fortalecer política e militarmente a Vía da Prata posto que se converteu no único camiño de expansión (reconquista) que quedou ao seu reino. Iníciase por estes anos a construción das murallas e o castelo de Lagoa, activándose na vila as tarefas de organización e defensa.
Un feito transcendente na historia de Lagoa de Negrillos é o outorgamento do foro no ano 1205 por parte do rei Afonso IX. Este concédese seguramente cando a repoboación concluíu.
Este foro outórgase a Lagoa e as súas trece aldeas: As desaparecidas hai tempo: Marcelinos, Torres, Santa María de Cores; o despoboado actual de San Salvador de Negrillos; e as actuais Conforcos, Cabañeros, Grajal, Pozuelos, Ribeira, Santa María a Antiga, Villaestrigo, Villamorico e Zambrocinos.
A maior parte dos preceptos contidos no Foro presentan notable semellanza cos do foro de León a pesar das diferenzas peculiares dun medio rural respecto dunha cidade sede da corte.
Lagoa será visitada frecuentemente polo rei Afonso IX segundo constátase en diferentes episodios do seu reinado.
Monumentos e Lugares de interese
Posúe un castelo medieval construído nos séculos XIII e XIV declarado Ben de Interese Cultural o 22 de abril de 1949
Festas e costumes
Son moitas as festas e costumes que teñen lugar na vila. As festas máis importantes son: o Voto, o Corpus e a festa da Faba.
O Voto é unha festa de carácter relixioso en honra á patroa do pobo a Virxe do Arrabal. Celébrase o último sábado de abril e o seu acto principal na tarde do domingo é a procesión ou retorno da virxe da parroquia de San Juan Bautista á ermida que leva o seu nome e estancia habitual. A festa é amenizada polos bailes dos danzantes cos seus lazos, as típicas verbenas, atraccións de feira e outras diversións populares.
O Corpus Christi Celébrase a fin de semana seguinte ao Xoves de Corpus. O acto principal da festa, a procesión, dá comezo ás 12.00 na Parroquia San Juan Bautista, situada na praza central do pobo. O acto relixioso, acompañado polos apostolos e encabezada por San Sebastián, parte cara á ermida do Arrabal, onde se celebrase a eucaristía, para nada máis acabar partir de novo cara á igrexa parroquial do pobo, onde San Sebastián fai venias e reverencias, e vaise correndo da igrexa avergoñado. é unha bonita e interesante procesión, de interese turístico provincial e rexional.
A festa da Faba Celébrase a finais de agosto. Nace en 1977 recordando o entón produto típico por excelencia, a faba. Celébrase en datas de vacacións para facilitar a participación dos fillos e simpatizantes do pobo. Altérnanse actividades culturais e deportivas. A mocidade mobilízase organizando as súas penas. Hai penas de nenos, de maiores, de mozos, que se implican na festa dándolle colorido, e todas cos seus chiringuitos. Algúns anos hai solta de vaquillas, para xente atrevida, outros descenso do regueiro, para xente con imaxinación, outros carreiras profesionais ou de afeccionados para facilitar a participación. Non faltan o pregón de festas, as raíñas, damas, as carrozas nin tampouco as penas.
As penas
Como outras festas leonesas, a festa da Faba caracterizouse desde as súas primeiras edicións por contar cun nutrido grupo de grupos que se encargan de enriquecer os actos festivos (desfiles, xogos, competicións etc.) e darlle ambiente ás rúas do pobo. Trátase de asociacións non formalizadas, independentes do Concello, e xeralmente cun posto fixo onde se reúnen grupos de amigos tanto nativos como forasteiros.
A Veiga, O Barón, O Carballiño
A Veiga é un lugar da parroquia do Barón no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 13 habitantes (oito homes e cinco) mulleres, os mesmos ca en 2010.
As Cargas, Moncelos, Abadín
As Cargas é un lugar da parroquia de Moncelos no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Manuel Cortés
Manuel Cortés Tallón, nado en Vilardevós en 1966, é un actor, escritor e guionista galego.
Traxectoria
miniatura|Manuel Cortés co resto de integrantes do grupo de teatro [[Chévere.]] Ademais de actor, é escritor, poeta, guionista e letrista musical. Foi membro do grupo poético Ronseltz. Incorporouse ao grupo de teatro Chévere a principio dos anos noventa, e vencellouse á Sala Nasa. Participou en teleseries e en pequenas producións cinematográficas galegas, tanto de protagonista como de personaxe secundario.
Filmografía
miniatura|Unha imaxe de Citizen, obra estreada por Chévere.
Viscosidade
miniatura|300px|Certos [[fluídos como, por exemplo, o mel, mostran unha viscosidade maior que a auga.]] miniatura|130px|Viscosímetro de Ostwald. A viscosidade dun fluído é unha medida da súa resistencia ás deformacións graduais producidas por tensións cortantes ou tensións de tracción, é dicir, a resistencia que ofrece un fluído ao movemento uniforme da súa masa, debida ao rozamento das moléculas que o compoñen.
A viscosidade correspóndese co concepto informal de "espesor". Por exemplo, o mel ten unha viscosidade moito maior que a auga.
A viscosidade é unha propiedade física característica de todos os fluídos, a cal emerxe das colisións entre as partículas do fluído que se moven a diferentes velocidades, provocando unha resistencia ao seu movemento. Cando un fluído se move forzado por un tubo, as partículas que compoñen o fluído móvense máis rápido cerca do eixe lonxitudinal do tubo, e máis lentas cerca das paredes. Polo tanto, é necesario que exista unha tensión cortante (como unha diferenza de presión) para superar a resistencia de fricción entre as capas do líquido, e que o fluído siga movéndose polo tubo. Para un mesmo perfil radial de velocidades, a tensión requirida é proporcional á viscosidade do fluído.
Un fluído que non teña viscosidade chámase fluído ideal. A viscosidade nula soamente aparece en superfluídos a temperaturas moi baixas. O resto dos fluídos coñecidos presentan algo de viscosidade. Porén, o modelo de viscosidade nula é unha aproximación bastante boa para certas aplicacións.
A viscosidade dalgúns fluídos mídese experimentalmente con viscosímetros e reómetros. A parte da física que estuda as propiedades viscosas dos fluídos é a reoloxía.
Definición
A viscosidade maniféstase en líquidos e gases en movemento. Definiuse a viscosidade como a relación existente entre o esforzo cortante e o gradiente de velocidade. Esta viscosidade recibe o nome de viscosidade absoluta ou viscosidade dinámica. Xeralmente represéntase pola letra grega μ.
Coñécese tamén outra viscosidade, denominada viscosidade cinemática, que se representa pola letra grega ν. Para calcular a viscosidade cinemática basta con dividir a viscosidade dinámica pola densidade do fluído:
Explicación da viscosidade
Imaxinemos un bloque sólido (non fluído) sometido a unha forza tanxencial (por exemplo: unha goma de borrar sobre a que se sitúa a palma da man que empuxa en dirección paralela á mesa). Neste caso, o material sólido (a) opon unha resistencia á forza aplicada, pero se deforma (b), tanto máis, canto menor sexa a súa rixidez. Se imaxinamos que a goma de borrar está formada por delgadas capas unhas sobre outras, o resultado da deformación é o desprazamento relativo dunhas capas respecto das adxacentes, tal como mostra a figura (c).
centro|Deformación dun sólido pola aplicación dunha forza tanxencial. miniatura|Exemplo da viscosidade do leite e a auga. Líquidos con altas viscosidades no forman salpicaduras.
Nos líquidos, o pequeno rozamento existente entre capas adxacentes denomínase viscosidade. É a súa pequena magnitude a que lle confire ao fluído as súas peculiares características; así, por exemplo, se arrastramos a superficie dun líquido coa palma da man como facíamos coa goma de borrar, as capas inferiores non se moverán ou faráno moito máis lentamente que a superficie, xa que son arrastradas por efecto da pequena resistencia tanxencial, mentres que as capas superiores flúen con facilidade. Igualmente, se revolvemos cunha culler un recipiente grande con auga no que depositamos pequenos anacos de cortiza, observaremos que ao revolver no centro tamén se move a periferia, e ao revolver na periferia tamén dan voltas os anaquiños de cortiza do centro; de novo, as capas cilíndricas de auga móvense por efecto da viscosidade, diminuíndo a súa velocidade a medida que nos afastamos da culler.
Cómpre sinalar que a viscosidade só se manifieta en fluídos en movemento, xa que cando o fluído está en repouso adopta unha forma tal na que non actúan as forzas tanxenciais que non pode resistir. É por iso polo que enchendo un recipiente cun líquido, a superficie do mesmo permanece plana, é dicir, perpendicular á única forza que actúa nese momento, a gravidade, sen existir por tanto compoñente tanxencial ningunha.
Euroliga 2017-18
A Euroliga 2017-18 foi a décimo oitava edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB) e a oitava desde o seu patrocinio por Turkish Airlines. Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número ssesenta e un. Nesta edición compitiron dezaseis equipos. A Final Four desta edición da Euroliga foi disputada no Štark Arena de Belgrado, Serbia, onde se impuxo o Real Madrid ao Fenerbahçe.
Viscosidade
Explicación da viscosidade
Se a viscosidade fora moi grande, o rozamento entre capas adxacentes seríao tamén, o que significa que estas non poderían moverse unhas respecto das outras ou faríano moi pouco, é dicir, estariamos ante un sólido. Se polo contrario a viscosidade fora cero, estariamos ante un superfluído que presenta propiedades notábeis como escapar dos recipientes aínda que no estean cheos (véxase Helio-II).
Euroliga 2017-18
Tempada regular
A tempada regular tivo lugar do 12 de outubro de 2017 a 6 de abril de 2018. Os oito primeiros clasificados clasificáronse para os Playoffs.
Viscosidade
Explicación da viscosidade
A viscosidade é característica de todos os fluídos, tanto líquidos como gases, se ben, neste último caso o seu efecto adoita ser desprezable, están máis preto de ser fluídos ideais.
Euroliga 2017-18
Clasificación
{|
Viscosidade
Expresións cuantitativas
Existen diversos modelos de viscosidade aplicábeis a substancias que presentan comportamentos viscosos de diferente tipo. O modelo ou tipo de fluído viscoso máis sinxelo de caracterizar é o fluído newtoniano, que é un modelo lineal (entre o gradiente de velocidades e as tensións tanxenciais) pero tamén existen modelos non lineais con adelgazamento ou espesamento por cortante como os plásticos de Bingham.
Euroliga 2017-18
Clasificación
Fonte: Euroleague
Viscosidade
Fluído newtoniano
320px|dereita|miniatura|Esquema que permite entender a resistencia ao avance dunha placa horizontal sobre a superficie dun fluído newtoniano.
Euroliga 2017-18
Playoffs
Os vencedores de cada eliminatoria pasaron a xogar a Final Four.
Viscosidade
Fluído newtoniano
Nun fluído newtoniano a forza de resistencia experimentada por unha placa que se move, a velocidade constante u_0 poa superficie dun fluído vén dada por:
onde u é a velocidade do fluído.
Viscosidade dinámica, μ
Relaciona o esforzo ou tensión local nun fluído en movemento coa velocidade de deformación das partículas fluídas. A viscosidade dun fluído é a resistencia á que as distintas láminas esvaren entre si.
A viscosidade dinámica, designada como μ, mídese, en unidades do Sistema Internacional de Unidades, en pascal-segundo (Pa·s), ou N·s·m−2, ou kg·m−1·s−1.
No Sistema Ceguesimal utilízase o poise (P).
A continuación móstranse valores de viscosidade dinámica para algúns fluídos:
!Gas (a 0 °C): !Viscosidade dinámica μ [Pa·s]
Viscosidade cinemática, ν
A viscosidade cinemática, designada como ν, mídese, en unidades do Sistema Internacional, en metros cadrados por segundo (m2·s−1).
No Sistema Ceguesimal utilízase o stokes (St).
Nogueira (homónimos)
Unha nogueira é unha árbore do xénero Juglans:
Como topónimo, Nogueira pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Mámoas de Montemuíño
As mámoas de Montemuíño son un monumento megalítico situado no lugar de Montemuíño, na parroquia de Baroña, en Porto do Son.
Super Mario Bros.
Super Mario Bros. (スーパーマリオブラザーズ) é un videoxogo deseñado por Shigeru Miyamoto para a videoconsola NES en 1985. Universalmente considerado un clásico, foi un dos primeiros xogos de plataforma de desprazamento lateral, a súa popularidade non tivo precedentes e comezou unha nova era nos xogos para consola, convertendo a figura de Mario na mascota oficial de Nintendo e nunha icona internacional.
Txalaparta
dereita|miniatura|220px|Txalaparta de dúas táboas sobre pel de ovella. A txalaparta é un instrumento de percusión tradicional do País Vasco. Xeralmente consta de dous soportes (cestos, cadeiras, banquetas etc) sobre os que se pon algún material illante (follas de millo, sacos vellos, herba seca etc) e sobre todo isto, unha táboa que é golpeada con catro paus (dous para cada txalapartari).
As madeiras máis utilizadas para a súa construción son as de ameneiro, freixo, castiñeiro e outras do país. Aínda que tradicionalmente cada txalaparta adoitaba ter dúas ou tres táboas de madeira, hoxe en día é habitual atopar txalapartas formadas por unha ducia de táboas.
Orixe
miniatura|250px|Dous txalapartaris nunha actuación.
Este instrumento de percusión tradicional utilizábase nunha pequena zona do País Vasco, concretamente nos baserri e arredores da conca do río Urumea: Lasarte-Oria, Usurbil, Hernani, Ereñotzu, Urnieta, Astigarraga, Ergobia e Andoain. O seu emprego estaba intimamente ligada ás labores de fabricación da sidra. Tras tritura-la mazá, celebrábase unha cea e a festa podíase prolongar até altas horas da mañá.
Unha vez rematada a cea, ó oír o instrumento, a xente dos arredores íase animando e achegábase ó lugar. O emprego da txalaparta sempre estivo ligado ó medio rural, pero tamén se empregaba noutro tipo de celebracións como as vodas, ben o mesmo día ou días antes do festexo. A txalaparta era sinónimo de música festiva e tamén se usaba en xogos rítmicos de improvisación.
Toques da txalaparta
Existen diversos toques que teñen evolucionado a outros máis modernos.
José Sánchez Arias
José Sanchez Arias, nado en Sarria o 24 de febreiro de 1908 e finado o 3 de novembro de 1981, foi un funcionario público e Fillo Predilecto de Sarria.
Traxectoria
Fillo de Antonio Sánchez Teijelo. Licenciouse en Dereito e foi funcionario público en Madrid, no Ministerio da Gobernación. Xa sendo mozo amosou unha fonda preocupación social, militando en partidos progresistas e correndo coa dirección e participación en publicacións locais, sendo un dos fundadores do periódico Loita. Na Revista do Colexio de Avogados de Madrid publicou traballos de tema xurídico. Solteiro e sen descendencia, no seu testamento hológrafo nomeou por herdeiro de todos os seus bens ao Concello de Sarria, para que os dedicase a fins de interese cultural ou social, razón pola que foi nomeado Fillo Predilecto a título póstumo. A herdanza consistiu en bens rústicos e urbanos sitos en Sarria e Madrid. Ten unha rúa dedicada na Zona Escolar.
O Campo, O Barón, O Carballiño
O Campo é un lugar da parroquia do Barón no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 16 habitantes (cinco homes e once mulleres), catro máis ca en 2010 (catro homes e oito mulleres).
Stanislav Lobotka
Stanislav Lobotka, nado en Trenčín o 25 de novembro de 1994, é un futbolista eslovaco. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o SSC Napoli da Serie A italiana.
Traxectoria
O 15 de xullo de 2017 anunciouse a súa fichaxe por cinco temporadas polo Celta de Vigo.
En xaneiro de 2020 fichou polo SSC Napoli da Serie A a cambio de máis de 20 millóns de euros.
Illa Huahine
Huahine é unha das illas de Sotavento do arquipélago das illas da Sociedade, na Polinesia Francesa. É a illa máis oriental do grupo, situada a 175 km ao oeste de Tahití.
A illa está formada por dúas penínsulas montañosas, Huahine Nui (Gran Huahine) e Huahine Iti (Pequena Huahine), unidas por un estreito istmo que separa as baías de Maroe e Bourayne. Huahine Nui ten unha altitude de 669 m no monte Turi, e Huahine Iti culmina a 462 m no monte Pohuerahi. A illa está rodeada completamente por un escollo coralino, que está a unha media de 2 km da costa, e forma unha lagoa estreita accesible por dous pasos ao leste e dous ao oeste. A superficie total é de 75 km².
A poboación total era de 6303 habitantes no censo do 2012, distribuída en oito vilas: Fare (a capital), Maeva, Faie, Fitii, Parea, Tefarerii, Haapu e Maroe. A actividade principal é o cultivo de vainilla, a produción de copra, a pesca e o turismo.
En Huahine atópase unha das máis grandes concentracións de restos arqueolóxicos polinesios datados entre os anos 850 e 1100. O primeiro europeo en explorala foi o inglés James Cook en 1769. Antigamente era denominada Matairea, que significa «brisa ditosa». O nome Huahine significa literalmente «sexo de muller». Probablemente poderíase traducir como «muller embarazada» xa que o perfil do monte Tavaiura fai pensar nunha muller embarazada tombada. Domingo Bonaechea en 1775, chamouna A Fermosa. Hoxe en día coñécese co sobrenome de «a illa da muller». 400px|Mapa da illa
Castiñeiras, O Burgo, Muras
Castiñeiras é un lugar da parroquia do Burgo no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (5 homes).
In Bloom
Antecedentes e gravación
Nirvana tocou por vez primeira a canción a noite anterior de gravar unha demo. O baixista Krist Novoselic recordou que "orixinalmente soaba como un tema de Bad Brains. Entón Kurt converteuna nunca canción pop". Cobain marchou a casa e traballou sobre ela, tocándolle a versión revisada a Novoselic polo teléfono. A banda gravou "In Bloom" co produtor Butch Vig nos Smart Studios de Madison, Wisconsin durante o mes de abril de 1990. O material gravado nos Smart Studios era para o segundo álbum do grupo, que ía ser editado a través do selo independente Sub Pop. Orixinalmente a canción tiña unha ponte que Vig eliminou. Novoselic dixo que despois de que a banda gravase o tema, Vig cortou a ponte da cinta máster de 16 pistas cunha folla de afeitar e tirouna ao lixo. As cancións desas sesións pasaron a formar parte dunha cinta demo que circulou pola industria discográfica, xerando interese entre os grandes selos.
Tras asinar con DGC Records, Nirvana comezou a gravar por segunda vez Nevermind en maio de 1991. "In Bloom" foi unha das primeiras cancións que se gravaron durante as sesións nos Sound City Studios en Van Nuys, California; Vig pensou que sería bo comezar gravando un tema anteriormente rexistrado nos Smart Studios. Os arranxos para "In Bloom" e as outras cancións previamente gravadas con Vig en 1990 quedaron na súa meirande parte sen cambios; o recentemente contratado Dave Grohl respectou case todas as batería gravadas por Chad Channing, pero engadíndolle máis potencia e precisión á gravación. Cobain cantaba progresivamente dun xeito "máis duro" durante a gravación da canción, o que lle dificultou a Vig equilibrar os volumes entre as estrofas e os estribillos. Vig recordou que tivo que cambiar o nivel de entrada "sobre a marcha", e esperaba que Cobain would non "cambiase o enunciado ou fixese algo diferente" mentres gravaba.
Cobain decidiu non sobregravar unha harmonía vocal durante as sesións en Smart Studios, posiblemente debido ás limitacións de tempo. Durante as sesións do Nevermind, Vig fixo que Grohl cantase harmonías na canción. Grohl tivo dificultades para atinar coas notas correctas, pero finalmente foi capaz de cantar o que Vig quería. Vig tivo que enganar a miúdo a Cobain, que se opoñía a realizar distintas tomas, para facer tomas adicionas para os overdubs do disco. O produtor convenceu a Cobain para dobrar as súas voces en "In Bloom" dicíndolle, "John Lennon fíxoo". Tras dobrar as voces, Vig decidiu que podería dobrar tamén as de Grohl e realizou unha toma adicional das harmonías do coro.
Composición
Como moitas cancións de Nirvana, "In Bloom" pasa de estrofas tranquilas a estribillos fortes. Cobain usa un amplificador de guitarra Mesa Boogie para as estrofas, e durante o estribillo cambia a un Fender Bassman (por suxestión de Vig), para conseguir un son fuzz de dobre vía máis pesado. A sección rítmica de Novoselic e Grohl mantiveron as súas partes sinxelas; Grohl dixo que era "unha regra non escrita" evitar recheos de batería innecesarios, mentres que Novoselic afirmou que sentía que o seu papel era o de "servir á canción". Durante os coros, o vocalista Cobain e o batería Grohl harmonizan mentres cantan "He's the one/Who likes all our pretty songs/And he likes to sing along/And he likes to shoot his gun/But he knows not what it means". A introdución da canción volve a aparecer ao final de cada coro.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Kurt Cobain.
Gerry Lopez
Gerry Lopez, nado en Honolulu o 7 de novembro de 1948, tamén coñecido como  Mr. Pipeline, é un surfeiro, xornalista e actor estadounidense.
Sliver
"Sliver" é unha canción da banda estadounidense de grunge Nirvana, editada como sinxelo polo selo Sub Pop en setembro de 1990. DGC re-editou o tema para promocionar na radio o lanzamento de Incesticide en 1992.
Gerry Lopez
Traxectoria
Coñecido por Mr. Pipeline pola súa gran habilidade e pracer ó surfear, foi campión de 1972 e 1973 do Pipe Masters, un dos máis importantes campionatos de surf do mundo; deporte que pratica dende a nenez. Tamén e deseñador e empresario da área do surf, producindo e deseñando táboas dende a década de 1970. Tamén no surf, traballou como xornalista para algunhas revistas especializadas e en 2008 lanzou un linro sobre o mundo do surf.
O Barón, San Amaro
San Fiz do Barón é unha parroquia que se localiza no norte do concello de San Amaro na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 3 habitantes (2 mulleres e 1 home) establecidos nunha das dúas entidades de poboación da parroquia, estando despoboada a outra entidade. miniatura|esquerda|Paisaxe dende Souto. Forma parte da parroquia eclesiástica do Barón que está formada polos 2 lugares desta parroquia civil, máis os 12 lugares da parroquia homónima do concello do Carballiño.
Gerry Lopez
Traxectoria
Lopez tamén traballou como actor, participando en filmes como Big Wednesday, Conan o bárbaro, North Shore, Step Into Liquid (2003) e Riding Giants (2004), entre outros.
Sliver
No sinxelo de 1992 "In Bloom" aparece unha interpretación ao vivo do tema, outro directo sae no vídeo de 1994 Live! Tonight! Sold Out!!, e unha terceira actuación está incluída no álbum ao vivo From the Muddy Banks of the Wishkah de 1996. "Sliver" tamén aparece no seu recompilatorio de grandes éxitos Nirvana, editado no ano 2002. Unha primeira versión acústica está no box set do 2004 With the Lights Out e en Sliver: The Best of the Box de 2005. No vídeo Live at Reading do 2009 tamén aparece interpretada ao vivo.
Vídeo musical
Realizouse un videoclip para "Sliver" como promoción do Incesticide en marzo de 1993. Dirixido por Kevin Kerslake, o vídeo comeza coa filla de Kurt Cobain Frances Bean Cobain (que era un bebé daquela) bailando coa liña de baixo que abre o tema, e coa banda nun pequeno cuarto estreito e escuro tocando os seus instrumentos. Kurt canta cara a cámara e os seus movementos cambian coa música, con Krist Novoselic e Dave Grohl no fondo da habitación. Entre as tomas hai escenas do bebé cun xoguete Chim-Chim (personaxe da serie Speed Racer) que lle regalara a banda xaponesa Shonen Knife. O vídeo remata con Krist Novoselic destrozando obxectos do cuarto.
Creonte (rei de Corinto)
Na mitoloxía grega, Creonte foi un rei de Corinto. Era fillo de Licáeto.
Recibiu para o seu coidado os dous fillos de Alcmeón e Manto, filla do adiviño Tiresias: Anfíloco e Tisífone. Alcmeón confiounos a Creonte cando tivo que dirixir a guerra dos Epígonos, fillos dos capitáns mortos na Guerra contra Tebas. Nesta ocasión, Alcmeón e os seus soldados arxivos lograron conquistar a cidade.
Pero a esposa de Creonte estaba celosa da beleza de Tisífone e decidiu desfacerse dela, vendéndoa como escrava. Comprouna o propio Alcmeón (o seu pai), sen decatarse de quén era, aínda que non chegou a cometer incesto con ela.
Por outra banda, Creonte acolleu en Corinto a Xasón e a súa esposa, a feiticeira Medea, cando foron expulsados de Iolco. Ó cabo de dez anos, Xasón namorouse da filla de Creonte, chamada Glauce ou Creúsa, e o rei decidiu casalos. Para poder casar, Xasón repudiou a Medea, á que prometera amor eterno, e esta vingouse.