cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proteína adaptadora do transporte vesicular
Doenzas
A AP-5 é o complexo descrito máis recentemente e unha das razóns que sosteñen a idea de que é un complexo adaptador auténtico é que está asociado á peraplexia espástica hereditaria, igual que a AP-4. A AP-1 está ligada á síndrome MEDNIK. A AP-3 está ligada á síndrome de Hermansky–Pudlak. A COPI está ligada a unha doenza autoinmune. A COPII está ligada á displasia cranio–lentículo–sutural. Unha das proteínas GGA pode estar implicada na enfermidade de Alzheimer.
Anna Hazare
Kisan Baburao Hazare, máis coñecido como Anna Hazare, nado en Bhingar, Maharashtra, o 15 de xuño de 1937, é un activista social da India, líder do movemento anticorrupción no país en 2011, usando métodos non-violentos, como Mahatma Gandhi.
Traxectoria
Hazare tamén contribuíu para o desenvolvemento e estruturación de Ralegan Siddhi, unha vila no taluka de Partner, en Ahmednagar, Maharashtra. Foi premiado co Padma Bhushan en 1992 polos seus esforzos en estabelecer esta aldea como un modelo para as outras.
Anna Hazare iniciou unha folga de fame indefinida o 5 de abril de 2011 para exercer presión sobre o goberno indio para promulgar unha lei anticorrupción. O xexún encheu de protestas todo o país en apoio a Hazare, e terminou o 9 de abril de 2011, un día despois do goberno aceptar as esixencias de Hazare. O goberno emitiu unha notificación sobre a formación dunha comisión mixta, composta de representantes do goberno e da sociedade civil, para elaborar a lexislación.
Anna Hazare foi clasificado como a persoa máis influente en Mumbai por un xornal nacional. Hazare foi criticado polos seus puntos de vista autoritarios na xustiza, incluíndo a morte como punición para funcionarios públicos corruptos e polo seu suposto apoio forzado á vasectomía como método de planeamento familiar. .
Vila de Cruces
Vila de Cruces é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Deza. Limita cos concellos de Boqueixón, Touro, Arzúa e Santiso (da provincia da Coruña), e Silleda, Agolada e Lalín (provincia de Pontevedra).
Poboación
Segundo o Padrón municipal de habitantes a poboación en 2015 era de 5.556 persoas. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Festas e celebracións
miniatura|200px|Festa do Galo de Curral de Vila de Cruces. A Patroa da vila é a Nosa Señora da Piedade e celébrase a súa festa a fin de semana seguinte ó 4 de agosto (agás se é sábado que pasaría a ser o seguinte).
Varias parroquias celebran o entroido cos altos dos xenerais.
Tamén celebra festas gastronómicas como a da Castaña en novembro, a do Chourizo en febreiro e a do Galo de Curral en maio, todas elas con degustación gratuíta de produtos da zona.
Os días de feira na Vila son 4 e o 17 de cada mes.
Lugares de Vila de Cruces
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Vila de Cruces vexa: Lugares de Vila de Cruces.
Lista dos patriarcas ecuménicos de Constantinopla
miniatura| dereita| 250px|[[André Apóstolo|Santo André, tido como fundador da igrexa de Constantinopla.]] Esta é unha lista dos patriarcas de Constantinopla, e dos seus antecesores os bispos de Bizancio e os arcebispos de Constantinopla. Antes do Gran Cisma (comunmente datado en 1054), as Igrexas católica e ortodoxa estaban unidas. Dende entón, o Patriarca Ecuménico de Constantinopla, como primado da igrexa ortodoxa de Constantinopla, ten exercido como principal líder espiritual dos ortodoxos, como primus inter pares.
Festina lente
Festina lente é unha novela histórica do escritor Marcos S. Calveiro, publicada en maio de 2008 por Edicións Xerais. Recibiu o Premio da Crítica de narrativa galega dese mesmo ano, amais do Premio Fervenzas Literarias 2008 e o Premio Irmandade do Libro 2009.
A novela conta a vida de Ambrosio Cavaleiro, un encadernador nado en Nogueirosa (Pontedeume), que desenvolveu toda a súa vida profesional na Compostela que cruza do século XVI ao século XVII. A novela é tamén un retrato da vida cultural da cidade naquel tempo: artesáns de acibeche, impresores, a derrota da Armada Invencible, a Inquisición etc.
Orixe do título
O título procede do oxímoro latino festina lente, que significa "bule devagariño". O primeiro en adoptar esta expresión como lema persoal foi Augusto, pero á novela chega a través do impresor Aldo Manuzio, que o fixo seu e que o colocaba como sinatura dos seus traballos.
Trama
A novela narra a vida de Ambrosio Cavaleiro desde que o entrega o seu pai como aprendiz do encadernador Ubaldo Luaces, ata que falece. No camiño, herda o obradoiro de Luaces, dedícase a perseguir textos raros e libros valiosos baixo un pseudónimo e ten relacións sexuais e amorosas cun paxe do deán da catedral, que o levan a enfrontarse á Inquisición. Pero ao mesmo tempo a novela segue a historia dun códice, gravado cun sinal de tres serpes que teñen forma de pegada de lavanco, que é co que comeza e remata a novela.
O códice pertence a unha confraría de canteiros, e dúas faccións desa confraría andan na súa disputa. Unha delas, da que coñecemos a Gaspar de Arce, consegue o códice en Lugo, pero logo é asasinado o portador en Noia. Alí o atopa Gaspar de Arce, que o conserva toda a vida, se ben o deixa gardado no obradoiro de encadernación de Ubaldo Luaces, primeiro, e logo no de Ambrosio Cavaleiro. A outra facción, formada polos arquitectos portugueses Mateu Lopes, Francisco González Araúxo e o seu irmán Bieito González Araúxo, tentarán recuperar o códice en van, deixando varias mortes ao seu paso, entre elas a do propio Gaspar de Arce.
O códice queda no obradoiro de Ambrosio, que llo entrega nos seus últimos anos a un impresor compostelán, neto de canteiros, que emigra a América. No último capítulo, un indíxena centroamericano atopa o códice nun cadáver e marcha correndo con el. O documento está escrito no verbo dos arxinas.
Realidade e ficción
Moitos dos personaxes que se citan na novela existiron en realidade, tanto principais como secundarios, se ben non todos os seus actos están demostrados con fontes.
Os espazos narrados describen a Compostela do século XVI, e as súas rúas entre murallas. A rúa de Armada, onde se situaba o obradoiro de encadernación de Cavaleiro, está agora desaparecida, e moitos outros lugares da cidade mudaron de nome con respecto á época actual.
Un dos elementos importantes na novela é o verbo dos arxinas, código gremial que empregaban os canteiros galegos.
Aliñamento de secuencias
En bioinformática, un aliñamento de secuencias é unha forma de representar e comparar dúas ou máis secuencias ou cadeas de ADN, ARN, ou estruturas primarias proteicas para resaltar as súas zonas de similitude, que poderían indicar relacións funcionais ou evolutivas entre os xenes ou proteínas examinados. As secuencias aliñadas escríbense colocando as letras (que representan aminoácidos ou nucleótidos) en ringleiras formando unha matriz nas que, se é necesario, se insiren espazos para que as zonas con idéntica ou similar estrutura queden aliñadas.
Se dúas secuencias nun aliñamento comparten un antepasado común, as non coincidencias observadas poden interpretarse como mutacións puntuais (substitucións), e os ocos como indeis (mutacións de inserción ou deleción) introducidas nunha ou en ambas as liñaxes no tempo que transcorreu desde que diverxeron. No aliñamento de secuencias proteicas, o grao de similitude entre os aminoácidos que ocupan unha posición concreta na secuencia pode interpretarse como unha medida aproximada de conservación nunha rexión particular, ou secuencia motivo, entre liñaxes. A ausencia de substitucións, ou a presenza de substitucións moi conservadas (a substitución de aminoácidos con cadeas laterais con propiedades químicas similares) nunha rexión particular da secuencia indica que esta zona ten importancia estrutural ou funcional. Aínda que as bases nucleotídicas do ADN e ARN son máis similares entre si que os aminoácidos, a conservación do emparellamento de bases podería indicar papeis funcionais ou estruturais semellantes. O aliñamento de secuencias pode utilizarse con secuencias non biolóxicas, como ocorre na identificación de similitudes en series de letras e palabras da linguaxe humana ou en análises de datos financeiros.
As secuencias moi curtas ou moi similares poden aliñarse manualmente. Aínda así, para resolver os problemas máis interesantes cómpre aliñar secuencias longas, moi variables e extremadamente numerosas que non poden ser aliñadas directamente por humanos e cómpre utilizar medios informáticos. O coñecemento humano aplícase principalmente á construción de algoritmos que produzan aliñamentos de alta calidade, e ocasionalmente axustando o resultado final para representar patróns que son difíciles de introducir en algoritmos (especialmente no caso de secuencias de nucleótidos). As aproximacións computacionais ao aliñamento de secuencias divídense en dúas categorías: aliñamento global e aliñamento local. Calcular un aliñamento global é unha forma de optimización global que "forza" ao aliñamento a ocupar a lonxitude total de todas as secuencias introducidas (secuencias problema). Comparativamente, os aliñamentos locais identifican rexións similares dentro de longas secuencias que normalmente son moi diverxentes entre si. A miúdo prefírense os aliñamentos locais, pero poden ser máis difíciles de calcular porque se engade o desafío de identificar as rexións de maior similitude. Ao problema do aliñamento de secuencias aplícanse gran variedade de algoritmos computacionais, como métodos lentos, pero de optimización, como a programación dinámica, e métodos heurísticos ou probabilísticos eficientes, pero non exhautivos, deseñados para a procura a grande escala en bases de datos.
Representacións
Os aliñamentos represéntanse normalmente cun formato gráfico e de texto. En case todas as representacións de aliñamentos, as secuencias escríbense en ringleiras de tal xeito que os residuos aliñados aparecen en columnas sucesivas. Nos formatos de texto, as columnas aliñadas conteñen caracteres idénticos ou similares, estes últimos indicados con sistemas de símbolos de conservación. Na imaxe superior utilízase o asterisco para indicar identidade entre dúas columnas. Outros símbolos menos comúns son a coma para substitucións conservativas e o punto para substitucións semiconservativas. Moitos programas de visualización de secuencias utilizan tamén esquemas coloreados para mostrar información das propiedades dos elementos secuencia individuais; en secuencias de ADN e ARN isto significa asignar a cada base a súa propia cor. En aliñamentos de proteínas, como o da imaxe superior, as colores utilízanse para indicar propiedades dos aminoácidos para axudar na caracterización de conservación ou nunha substitución de aminoácidos dada. Cando se introducen múltiples secuencias a última ringleira de cada columna adoita representar a secuencia consenso determinada polo aliñamento. Tamén acostuma a representarse a secuencia consenso nun formato gráfico baixo un logo de secuencias, no que o tamaño da letra de cada nucleótido ou aminoácido é proporcional ao seu grao de conservación. Os aliñamentos de secuencias poden almacenarse nunha ampla variedade de formatos de ficheiro de texto, moitos dos cales foron desenvolvidos ao mesmo tempo que un programa ou aplicación de aliñamento. A maioría das ferramentas web permiten varios formatos de entrada e saída, como o formato FASTA e GenBank. A utilización de ferramentas específicas en cada laboratorio de investigación pode complicarse pola baixa compatibilidade. Existen programas de conversión xenérica en SEQRET (EMBOSS), ou en DNA Baser.
Aliñamentos locais e globais
miniatura|Imaxe dun aliñamento local e outro global demostrando a tendencia a poñer ocos dos aliñamentos globais se as secuencias non son moi similares.
Os aliñamentos globais, que intentan aliñar cada residuo de cada secuencia, son máis útiles cando as secuencias problema iniciais son similares e aproximadamente do mesmo tamaño (isto non quere dicir que os aliñamentos globais non poidan terminar en ocos). Unha estratexia xeral de aliñamento global é o algoritmo de Needleman-Wunsch baseado en programación dinámica. Os aliñamentos locais son máis útiles para secuencias diferenciadas nas que se sospeita que existen rexións moi similares ou motivos de secuencia similares dentro dun contexto maior. O algoritmo de Smith-Waterman é un método xeral de aliñamento local baseado en programación dinámica. Cando as secuencias son suficientemente similares, non existe diferenza entre aliñamentos globais e locais.
Os métodos híbridos, coñecidos como semiglobais ou métodos "glocais" (globais + locais) intentan atopar o mellor aliñamento posible que inclúa o inicio e o final dunha ou outra secuencia. Pode ser especialmente útil cando a parte situada "corrente arriba" dunha secuencia se solapa coa parte situada "corrente abaixo" da outra. Neste caso, nin o aliñamento global nin o local son completamente adecuados: un aliñamento global intentará forzar á aliñación a estenderse máis alá da rexión de solapamento, mentres que o aliñamento local non cubrirá totalmente a rexión solapada.
Aliñamento de pares
Os métodos de aliñamento de pares, ou emparellamentos, utilízanse para encontrar a mellor coincidencia en bloque (local) ou aliñamento global de dúas secuencias. Os aliñamentos de pares só poden utilizarse con dúas secuencias á vez, pero son eficientes de calcular, e son utilizados a miúdo en métodos que non requiren precisión extrema, como a procura en bases de datos de secuencias con alta homoloxía de secuencia con respecto a unha petición. Os tres métodos principais de xerar aliñamentos de pares son os de matriz de puntos, os de programación dinámica e os de busca de palabra, aínda que a maioría dos métodos de aliñamento de secuencias múltiple poden funcionar con só dúas secuencias. Aínda que cada método ten os seus propios puntos fortes e fracos, todos eles teñen problemas para aliñar secuencias repetitivas con baixo contido de información, especialmente cando o número de repeticións pode ser diferente nas dúas secuencias que se aliñan. Unha maneira de cuantificar a utilidade dun aliñamento de pares determinado é a "máxima coincidencia individual", ou a maior subsecuencia que se dá en ambas as secuencias en estudo. En xeral, canto maior sexa tal subsecuencia, máis próxima será a súa relación.
Métodos de matriz de puntos
miniatura|200px|Unha matriz de puntos de ADN do [[factor de transcrición dedo de cinc humano (GenBank ID NM_002383), mostrando autosimilitude rexional. A diagonal principal representa o aliñamento da secuencias consigo mesma; as liñas fóra desta diagonal representan patróns similares ou repetitivos dentro da secuencia. É un exemplo típico de gráfica recorrente.]] O enfoque de matriz de puntos (ou matrix-dot), que implicitamente produce unha familia de aliñamentos para rexións individuais da secuencia, é cualitativo e simple, malia que consome moito tempo para análises a grande escala. É doado identificar visualmente determinadas características da secuencia (tales como insercións, delecións, repeticións, ou repeticións invertidas) nunha gráfica de matriz de puntos. Para construír unha gráfica de matriz de puntos, as dúas secuencias colócanse ao longo da ringleira superior e da columna que está máis á esquerda da matriz de dúas dimensións e colócase un punto en calquera lugar no que coincidan os caracteres nas columnas correspondentes (esta é unha típica gráfica recorrente). Algunhas aplicacións varían o tamaño ou a intensidade dos puntos en función do grao de similitude dos dous caracteres, para dar cabida ás substitucións conservadas. A gráfica de puntos de secuencias moi estreitamente relacionadas aparece como unha única liña ao longo da diagonal principal da matriz.
As gráficas de puntos tamén poden utilizarse para avaliar a repetitividade nunha soa secuencia: unha secuencia represéntase graficamente co plotter contra si mesma, e as rexións que comparten similitudes significativas aparecerán como liñas fóra da diagonal principal. Este efecto pode darse cando unha proteína consta de múltiples dominios estruturais similares.
Programación dinámica
A programación dinámica pode ser útil no aliñamento de nucleótidos con secuencias de proteínas, que é unha tarefa complicada pola necesidade de ter en consideración as mutacións con cambio (insercións ou delecións, normalmente). A busca do marco aberto de lectura proporciona unha serie de aliñamentos de pares locais ou globais entre unha secuencia de nucleótidos a investigar (secuencia problema) e un conxunto de busca de secuencias de proteínas, ou viceversa. A pesar de que o método é moi lento, a súa capacidade para avaliar a compensación dos marcos de lectura para un número arbitrario de nucleótidos convérteo en útil para secuencias que conteñan un bo número de indeis, os cales poden ser moi difíciles de aliñar con métodos heurísticos máis eficaces. Na práctica, o método require moita potencia de cómputo, ou un sistema cuxa arquitectura estea especializada en programación dinámica. As suites BLAST e EMBOSS proporcionan ferramentas básicas para crear aliñamentos adaptados (aínda que algún destes enfoques tira vantaxe dos efectos laterais da capacidade de busca de secuencias das ferramentas). Disponse de métodos máis xerais tanto de fontes comerciais (como “FrameSearch”, distribuído como parte do paquete Accelrys GCG), coma de software de código aberto (como Genewise). O método de programación dinámica garante encontrar un aliñamento óptimo para unha función de puntuación en particular; porén, identificar unha boa función de puntuación é normalmente unha cuestión máis empírica que teórica. Malia que a programación dinámica é extensible a máis de dúas secuencias, é prohibitivamente lenta para aplicala a un número grande de secuencias moi longas.
Aliñamento múltiple de secuencias
dereita|miniatura|300px|Aliñamento de 27 secuencias da proteína [[hemaglutinina da gripe aviaria, coloreado segundo a conservación de residuos (máis escuro canta maior conservación, arriba) e as súas propiedades químicas (abaixo).]]
Programación dinámica
A técnica de programación dinámica é teoricamente aplicable a calquera número de secuencias; non obstante, como é computacionalmente custosa tanto en tempo coma en memoria, raramente se usa na súa forma máis básica para máis de tres ou catro secuencias. Este método require a construción dun equivalente n-dimensional da matriz formada por dúas secuencias, onde “n” é o número de secuencias problema. A programación dinámica estándar úsase primeiro en todos os emparellamentos entre as secuencias problema, polo que o “espazo de aliñamento” se enche considerando posibles coincidencias ou ocos nas posicións intermedias, construíndo, finalmente e en esencia, un aliñamento entre cada aliñamento de dúas secuencias. Aínda que esta técnica é computacionalmente custosa, a garantía que dá dunha solución global óptima é útil en casos onde só se necesita aliñar unhas cantas secuencias con precisión. Un método para reducir as demandas computacionais de programación dinámica, que depende da función obxectivo “suma de pares”, implementouse no paquete de software MSA.
Métodos iterativos
Os métodos iterativos intentan mellorar o punto feble dos métodos progresivos: a súa forte dependencia da precisión dos aliñamentos dos emparellamentos iniciais. Os métodos iterativos optimizan unha función obxectivo baseada nun método seleccionado de puntuación de aliñamento por medio da asignación dun aliñamento global inicial e o posterior realiñamento de subconxuntos de secuencias. Os subconxuntos realiñados son entón aliñados consigo mesmos para producir a seguinte iteración de aliñamento de secuencias múltiple. Estanse a analizar varias formas de selección dos subgrupos de secuencias e da función obxectivo.
Técnicas inspiradas polas ciencias da computación
Aplicáronse tamén ao problema do aliñamento de secuencias diversos algoritmos xerais de optimización usados comunmente en ciencias da computación. Os modelos ocultos de Markov utilizáronse para producir rexistros de probabilidades para unha familia de posibles aliñamentos de secuencias múltiples nun determinado conxunto problema. Aínda que os primeiros métodos baseados nestes modelos tiñan pouco rendemento, foron moi efectivos en aplicacións posteriores para detectar secuencias remotamente relacionadas, porque son menos susceptibles ao ruído creado por substitucións conservativas ou semiconservativas. Os algoritmos xenéticos e o annealing simulado (simulated annealing) utilizáronse para optimizar as puntuacións de aliñamentos de secuencias múltiples, valorándoos por medio dunha función de puntuación como a do método de suma de pares.
Aliñamento estrutural
Os aliñamentos estruturais, que son específicos das proteínas e, algunhas veces, de secuencias de ARN, usan información sobre a estrutura secundaria e terciaria da proteína ou molécula de ARN como axuda para aliñar as secuencias. Estes métodos poden usarse para dúas ou máis secuencias, e producen tipicamente aliñamentos locais. Porén, como dependen da dispoñibilidade de información estrutural, só poden utilizarse para secuencias con estruturas coñecidas (obtidas, normalmente, por cristalografía de raios X ou espectroscopía de resonancia magnética nuclear). Como a estrutura das proteínas ou do ARN está máis conservada evolutivamente que a súa secuencia, os aliñamentos estruturais poden ser máis fiables entre secuencias que estean moi pouco relacionadas e que diverxeran tanto que por medio da comparación das secuencias non se poida detectar con certeza a súa similitude.
DALI
O método DALI (do inglés, Distance matrix ALIgnment, aliñamento de matriz de distancias), é un método fragmentario para construír aliñamentos estruturais baseados en patróns de similitude de contacto entre sucesivos hexapéptidos nas secuencias problema. Pode xerar emparellamentos ou aliñamentos múltiples, e identificar os veciños estruturais dunha secuencia problema no Protein Data Bank (PDB). Tense utilizado para construír a base de datos de aliñamentos estruturais FSSP (do inglés Families of Structurally Similar Proteins, familias de proteínas estruturalmente similares). Pode accederse a un servidor web de DALI en EBI DALI, e a FSSP localízase na base de datos DALI.
SSAP
O SSAP (do inglés Sequential Structure Alignment Program, programa de aliñamento de estrutura secuencial) é un método de aliñamento estrutural baseado en programación dinámica que usa vectores “átomo a átomo” no espazo da estrutura como puntos a comparar. Ampliouse desde a súa descrición orixinal para incluír tanto aliñamentos múltiples coma emparellamentos, e usouse na construción do CATH (do inglés Class, Architecture, Topology, Homology; clase, arquitectura, topoloxía, homoloxía), que é unha base de datos xerárquica de clasificación de pregamentos de proteínas. Pode accederse á base de datos CATH na Clasificación da Estrutura de Proteínas CATH.
Extensión combinatoria
O método de extensión combinatoria para aliñamento estrutural xera un aliñamento estrutural de pares usando xeometría local para aliñar fragmentos curtos das dúas proteínas a analizar, e xuntar entón estes fragmentos nun aliñamento maior. Baseándose en medidas como a raíz do erro cuadrático medio en superposición de proteínas como sólidos ríxidos, distancias entre residuos, estrutura secundaria local, e características medioambientais circundantes tales como a hidrofobicidade dos residuos veciños, xéranse aliñamentos locais chamados “pares de fragmentos aliñados” que se usan para construír unha matriz de similitude representando todos os aliñamentos estruturais posibles dentro dun criterio de corte predefinido. Trázase despois unha traxectoria desde un estado da estrutura dunha proteína a outro por medio da matriz, estendendo o crecente aliñamento un fragmento de cada vez. A traxectoria óptima define o aliñamento por extensión combinatoria. Un servidor web que aplica o método e proporciona unha base de datos de emparellamentos de estrutura no Protein Data Bank localízase no sitio de Combinatorial Extension.
Análise filoxenética
A filoxenia e o aliñamento de secuencias son campos estreitamente relacionados debido á súa necesidade compartida de avaliar o parentesco entre secuencias. A filoxenia fai un uso intensivo dos aliñamentos de secuencias na construción e interpretación de árbores filoxenéticas, que se usan para clasificar as relacións evolutivas entre xenes homólogos presentes no xenoma de especies diverxentes. O grao no que difiren as secuencias dun conxunto problema está relacionado cualitativamente coa distancia evolutiva entre elas. De forma simplificada, unha identidade de secuencias alta suxire que teñen un "antepasado común máis recente" comparativamente recente, mentres que unha baixa identidade suxire que a diverxencia é máis remota. Esta aproximación, que reflicte a hipótese do “reloxo molecular” (hipótese que asume un ritmo aproximadamente constante de cambio evolutivo, que pode utilizarse para extrapolar o tempo transcorrido desde a primeira diverxencia de dous xenes ou tempo de “coalescencia”), asume que os efectos das mutacións e da selección natural son constantes ao longo de liñaxes de secuencias. Non ten en conta, por tanto, posibles diferenzas entre organismos ou especies nos ritmos de reparación do ADN, ou a posible conservación funcional de rexións específicas nunha secuencia. (No caso de secuencias de nucleótidos, a hipótese do reloxo molecular na súa forma máis básica tamén deixa de lado a diferenza nas taxas de aceptación entre mutacións silenciosas, que non alteran o significado dun determinado codón, e outras mutacións que dan lugar á incorporación dun aminoácido diferente na proteína. Outros métodos con maior precisión estatística permiten variar o ritmo evolutivo en cada rama da árbore filoxenética, producindo así mellores estimacións dos tempos de coalescencia dos xenes. As técnicas de aliñamento múltiple progresivo producen necesariamente unha árbore filoxenética, xa que van incorporando secuencias no crecente aliñamento segundo a súa orde de parentesco. Outras técnicas que reúnen aliñamentos múltiples de secuencias e árbores filoxenéticas, puntúan e ordenan as árbores en primeiro lugar, e calculan despois un aliñamento múltiple de secuencias a partir da árbore de maior puntuación. Os métodos comúns de construción de árbores filoxenéticas son principalmente heurísticos porque o problema de seleccionar a árbore óptima, igual que o problema de seleccionar o aliñamento de secuencias múltiple óptimo, é NP-complexo.
Funcións de puntuación
Para producir bos aliñamentos é importante a elección dunha función de puntuación que reflicta observacións biolóxicas ou estatísticas sobre secuencias coñecidas. As secuencias de proteínas son aliñadas usando frecuentemente matrices de substitución que reflicten as probabilidades de substitucións carácter por carácter. Unha serie de matrices denominadas matrices PAM (do inglés Point Accepted Mutation, orixinalmente definidas por Margaret Dayhoff, polo que ás veces se denominan matrices Dayhoff) codifican explicitamente as aproximacións evolutivas considerando as frecuencias e probabilidades de mutacións particulares de aminoácidos. Outra serie común de matrices de puntuación, chamadas BLOSUM (do inglés Blocks Substitution Matrix, matriz de substitución de bloques), codifica probabilidades de substitución derivadas empiricamente. Utilízanse variantes de ambos os tipos de matrices para detectar secuencias con diferentes niveis de diverxencia, permitindo así aos usuarios de BLAST ou FASTA restrinxir as súas buscas a coincidencias relacionadas máis estreitamente, ou estendelas para detectar secuencias máis diverxentes. As penalizacións por gaps representan a introdución de ocos (no modelo evolutivo, unha mutación por inserción ou borrado) en secuencias tanto de nucleótidos coma de proteínas, e, por tanto, estes valores de penalización deberían ser proporcionais á frecuencia agardada de tales mutacións. A calidade dos aliñamentos producidos depende, en consecuencia, da calidade da función de puntuación. Pode ser moi útil e instrutivo intentar o mesmo aliñamento varias veces con diferentes eleccións de matrices de puntuación e/ou diferentes valores de penalización por ocos, e comparar os resultados. As rexións onde a solución sexa pouco consistente, ou non sexa única, poden ser identificadas a miúdo observando que rexións do aliñamento son robustas a variacións nos parámetros de aliñación.
Outros usos biolóxicos
O ARN secuenciado, como etiquetas de secuencias expresadas e ARNms de lonxitude completa, poden aliñarse a un xenoma secuenciado para atopar onde hai xenes e obter información sobre o splicing alternativo e a edición do ARN. O aliñamento de secuencia é tamén unha parte da ensamblaxe xenómica, na cal as secuencias se aliñan para encontrar solapamentos para que se poidan formar os chamados contigs (tramos longos de secuencias). Outro uso é na análise de SNP, na que as secuencias de diferentes individuos se aliñan para encontrar pares de bases simples que con frecuencia son diferentes na poboación.
Software
Entre as ferramentas de software comúns usadas para tarefas xerais de aliñamento de secuencias están ClustalW e T-coffee para o aliñamento, e BLAST para buscas en bases de datos. Unha lista moito máis completa de software dispoñible, clasificado por algoritmo e tipo de aliñamento, pode encontrarse en Software para aliñamento de secuencias.
Os algoritmos de aliñamento e o software poden ser contrastados directamente usando un conxunto estandarizado de estándares (benchmark) de referencia para aliñamentos múltiples de secuencias denominado BAliBASE. O conxunto de datos consiste en aliñamentos estruturais que poden ser considerados como un estándar con respecto ao cal se comparan os métodos baseados en secuencias. Tabulouse o rendemento relativo de bastantes métodos comúns de aliñamento encontrados frecuentemente en problemas de aliñación, e os resultados máis significativos están publicados en liña en BAliBASE. No banco de traballo de proteínas STRAP pode computarse unha detallada lista de puntuacións de BAliBASE para varias ferramentas diferentes de aliñamento.
Célula de Clara
As células de Clara son células que se encontran no epitelio dos bronquíolos do aparato respiratorio, entre as células ciliadas de dito epitelio. Segregan glicosaminoglicanos para protexer o revestimento interno do bronquíolo e diversas proteínas con propiedades similares a un surfactante. Cando os bronquios se van ramificando e estreitando orixinando bronquíolos, decrece progresivamente o número de células caliciformes, polo que deixa de producirse mucina, que é substituída por estas outras secrecións. Teñen tamén funcións defensivas e de rexeneración do epitelio bronquial.
Tamén se lles chama células bronquiolares exócrinas.
Historia e nome
As células de Clara reciben ese nome polo seu descubridor Max Clara, que as describiu en 1937. Max Clara (1899-1966) naceu no Tirol e foi un médico nazi, que utilizou nas súas investigacións e na descrición das células de Clara tecidos procedentes de vítimas executadas polo Terceiro Reich.
Características histolóxicas
A súa superficie apical redondeada dálles forma de cúpula, que sobresae por encima do nivel das células veciñas do epitelio ciliado. Presentan no seu citoplasma moitos gránulos secretorios densos, que son baleirados por exocitose. Presentan un extenso retículo endoplasmático liso na porción supranuclear do citoplasma. A diferenza das células veciñas carecen de cilios.
Funcións
A principal función das células de Clara é protexer o epitelio dos bronquíolos. Fano segregando diversos produtos, como a proteína secretora da célula de Clara (CCSP) e unha solución similar á do compoñente do surfactante pulmonar. Crese que tamén son responsables de detoxificar substancias nocivas inhaladas, que chegan aos bronquíolos. As células de Clara realizan isto utilizando os encimas citocromo P450 do seu retículo endoplasmático liso. Ademais, actúan como células nai, que se multiplican e diferencian en células ciliadas que rexeneran o epitelio bronquiolar danado.
Modo de funcionamento
Os bronquíolos son as vías de transición entre as vías condutoras de aire e a porción respiratoria (alvéolos) do aparato respiratorio. Os bronquíolos son estreitos, de non máis de 2 mm de diámetro, e están revestidos por un epitelio cuboideo simple, formado por células ciliadas e células de Clara non ciliadas, que son exclusivas dos bronquíolos. A principal misión das células de Clara é sintetizar e segregar o material que reviste a luz do bronquíolo. Este material inclúe glicosaminoglicanos, proteínas como lisozimas, e a conxugación da porción secretora dos anticorpos IgA. Xogan un importante papel defensivo, e tamén contribúen á degradación do mucus producido polas células das vías aéreas superiores. A natureza heteroxénea dos gránulos densos presentes no interior das células de Clara suxire que non todos eles terían función secretora. Algúns poden conter encimas lisosómicos, que terían unha función dixestiva, ou defensiva: as células de Clara fagocitan toxinas que chegan no aire inspirado e degrádanas por medio de encimas tipo citocromo P-450 (especialmente CYP4B1, o cal está presente só nas células de Clara) do seu retículo endoplasmático liso; ou interveñen na reciclaxe de produtos de secreción. As células de Clara son mitoticamente activas. Divídense e diferéncianse formando tanto células epiteliais ciliadas coma non ciliadas.
Enfermidades
As células de Clara conteñen triptase, que se pensa que é responsable de cortar a molécula de hemaglutinina presente na superficie do virus da gripe A, o que o activa e causa os síntomas da gripe. Nos ratos, cando a proteína l7Rn6 é destruída, os animais mostran síntomnas de enfisema grave ao naceren como resultado da desorganización do aparato de Golgi e a formación de estruturas vesiculares aberrantes no interior das células de Clara.
Reino de Montenegro (1941-1944)
Cos nomes de Reino de Montengro ou de Estado independente de Montenegro coñécese unha entidade territorial que existiu durante a segunda guerra mundial, desde 1941 a 1944, no marco do "protectorado" das potencias do Eixe, primeiro do Reino de Italia (1941 - 1943) e máis tarde da Alemaña nazi (1943 - 1944).
En teoría era unha Monarquía, pero na práctica foi un Estado satélite da Italia fascista e despois do Terceiro Reich, sometido a ocupación militar.
Creación
Montenegro constituíuse nominalmente en reino, ofrecéndoselle o trono ao rei de Montenegro no exilo, Mihailo Petrović-Njegoš (Miguel I), detido polos alemáns, pero este negouse categoricamente a aceptar. Polo tanto, o novo estado é un reino sen rei, onde o poder se mantiña de feito pola administración militar italiana.
Un goberno de transición, dirixido por Sekula Drljević, líder dos Federalistas Montenegrinos no Reino de Iugoslavia, estableceu un pseudoboberno, o Comité Administrativo Provisional de Montenegro, que funcionou como órgano colaborcionista da Italia fascista. O Comité disolveuse o 5 de maio de 1941, sendo substituído por un Consello Montenegrino encargado de supervisar a ocupación italiana e crear o semi-independente protectorado de Montenegro.
Evolución
O 12 de xullo de 1941, Sekula Drljević proclamou oficialmente a independencia de Montenegro, pero o país se viu inmerso nunha guerra civil entre partisanos e chetniks por un lado, e separatistas montenegrinos e forzas do Eixe por outro. En outubro, considerando a Drljević como ineficaz, os italianos fanno destituír.
Jean Baptiste Perrin
miniatura|Jean Baptiste Perrin en 1927. Jean Baptiste Perrin, nado en Lille o 30 de setembro de 1870 e finado en Nova York o 17 de abril de 1942, foi un físico-químico francés galardoado co Premio Nobel de Física en 1926.
Reino de Montenegro (1941-1944)
Evolución
A medida que avanzou a Segunda Guerra Mundial, o conflito de Montenegro foise faciendo cada vez máis caótico, mentres que se fixeron e se desfixeron case todas as combinacións de alianzas entre as partes belixerantes e as distintas faccións.
Jean Baptiste Perrin
Traxectoria
Cursou estudos na Escola Normal Superior de París, sendo posteriormente profesor da mesma desde 1891. En 1910 incorporouse á Universidade de París como profesor de físico-química, que dirixiu desde 1927 a 1940.
Reino de Montenegro (1941-1944)
Evolución
No que se refire ás fronteiras da nación, a maior parte do Sandžak (de Serbia) incluíse no Estado Independente de Montenegro que, en esencia, só existía sobre o papel xa que boa parte do seu proclamado territorio, sobre todo despois da primavera de 1942, nunca foi realmente controlado polo seu goberno. A zona da baía de Kotor (a veneciana Cattaro), como quedou dito foi anexionada ao Reino de Italia (á provincia de Dalmacia), onde permaneceu até setembro de 1943.
Jean Baptiste Perrin
Traxectoria
Durante a I Guerra Mundial serviu no exército francés. En 1923 foi elixido membro da Academia de Ciencias de Francia. En 1936 foi desigando subsecretario de Estado para asuntos científicos no Goberno da Fronte Popular de Léon Blum.
Reino de Montenegro (1941-1944)
Evolución
O 9 de marzo de 1942 o xeneral Blažo Djukanović, nunha reunión de representantes das forzas armadas, e a proposta do Alto Comisionado italiano Alessandro Pirzio-Biroli, foi elixido para dirixir o Comité Nacional de Montenegro, que adoptaba así unha forma de goberno militar, baixo control italiano, con responsabilidades mal definidas. .
Jean Baptiste Perrin
Traxectoria
En 1940 trasladouse aos Estados Unidos, participando no movemento chamado Francia Libre e dirixiu o departamento científico da Escola Libre de Estudos Superiores de Nova York.
Reino de Montenegro (1941-1944)
Evolución
En outubro de 1943, Drljević exiliouse de Montenegro. Formou o Consello de Estado de Montenegro no Estado Independente de Croacia en 1944, que tratou de que actuase como un goberno no exilio. Mentres tanto, a finais de setembro de 1943,. Montenegro mantívose baixo o control directo das tropas alemás, cunha terríbel e sanguenta guerra de guerrillas que asolaba a zona. O Exército Popular de Montenegro foi establecido por Ante Pavelić e Drljević a partir de derrotadas forzas chetniks encabezadas por Pavle Djurišić.
Jean Baptiste Perrin
Traxectoria
Foi o pai de Francis Perrin, tamén físico, especialista en fisión nuclear, quen dirixiu a Comisión para a Enerxía Atómica de Francia (CEA) de 1951 a 1970.
Reino de Montenegro (1941-1944)
Disolución
A guerra de guerrillas cada vez era máis intensa, e o goberno colaboracionista de Montenegro perde o control de crecentes partes do seu territorio. En setembro de 1943, os italianos retiráronse, e o Reino quedou baixo o control directo das tropas alemás. A Croacia fascista de Ante Pavelić anexionou oficialmente a provincia das Bocas de Kotor. En outubro de 1943, Djukanović e o Comité Nacional, negándose a cooperar cos alemáns, refuxiáronse no mosteiro de Ostrog. O 15, o mosteiro foi sitiado por partisáns iugoslavos e cae en catro días; Djukanović foi executado.
Jean Baptiste Perrin
Traxectoria
Jean Baptiste faleceu o 17 de abril de 1942 en Nova York, sendo transportadas as súas cinzas o 17 de novembro de 1948 ao Panteón de París.
Reino de Montenegro (1941-1944)
Disolución
En decembro de 1944, os alemáns son obrigados a retroceder e abandonaron aos partidarios de Tito a maior parte do territorio montenegrino, poñendo así fin ao Estado Independente de Montenegro.
Jean Baptiste Perrin
Investigacións científicas
dereita|miniatura|300px|Primeira Conferencia Solvay de [[1911. Podemos ver a Jean Baptiste Perrin situado á dereita de Marie Curie, reclinado sobre o seu brazo.]] En 1895 demostrou que os raios catódicos estaban construídos con corpúsculos con carga eléctrica negativa. En 1908 calculou de forma exacta o número de Avogadro (número de moléculas contidas nun centímetro cúbico de gas en condicións normais). Tamén explicou a enerxía solar como consecuencia das reaccións termonucleares do hidróxeno.
Membro das Conferencias Solvay de 1911 e 1927, en 1926 foi galardoado co Premio Nobel de Física polos seus traballos relativos á discontinuidad da materia e polo descubrimento do equilibrio de sedimentación.
Batuhan Karadeniz
Batuhan Karadeniz, nado o 24 de abril de 1991 en Istambul, é un futbolista turco. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Beşiktaş JK.
Akaiwa
O concello de Akaiwa limita cos concellos de Okayama, de Kumenan, de Misaki, de Wake e de Bizen.
Moncho Abal
José Ramón Abal Varela, nado en Ribadumia en 1920 e finado en Pontevedra o 2 de xullo de 2013, foi un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde do Concello de Cotobade en 1971. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura da UCD á alcaldía de Cotobade e foi elixido alcalde. Volveu ser elixido alcalde nas sucesivas eleccións, primeiro por Alianza Popular e despois polo PPdeG, ata 2003. Foi tamén deputado provincial.
A Chan, Vilacova, Abegondo
A Chan é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 14 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 8 mulleres.
Quimera (mitoloxía)
miniatura|Quimera grega. miniatura|A Quimera de Arezzo, obra mestra da escultura etrusca miniatura|Quimera na decoración externa da [[Catedral de Nôtre Dame de París.]]
Na mitoloxía grega, Quimera (en grego antigo Χίμαιρα, Chímaira, que significa "animal fabuloso"; a través do latín Chimæra) era un monstro horrendo, filla de Tifón e de Equidna; para Hesíodo, era filla da Hidra de Lerna. Fora criada por Amisodares, rei de Cardia. Foi a nai, con Ortro, da Esfinxe e do León de Nemea.
Mitoloxía
Quimera vagaba polas rexións de Asia Menor aterrorizando as poboacións e engulindo animais e rabaños enteiros.
As súas descricións varían desde as que dicían que tiña o corpo dunha cabra, os cuartos traseiros dunha serpe ou un dragón e a cabeza dun león, até as que afirmaban que tiña tres cabezas: unha de león, outra de macho cabrío, que lle saía do lombo, e a última de dragón, que nacía na cola. Todas as descriciónes coinciden, porén, en que vomitaba fogo por unha ou máis das súas cabezas e polo traseiro. Era sumamente rápida.
Quimera foi derrotada finalmente por Belerofonte coa axuda de Pegaso, o cabalo alado, ás ordes do rei Ióbates de Licia. Hai varias descricións da súa morte: algunhas din simplemente que Belerofonte a atravesou coa súa lanza, mentres que outras sosteñen que a matou cubrindo a punta da lanza con chumbo que se fundiu ao ser exposto á ardente respiración de Quimera.
Outros personaxes
Tamén se chamaba Quimera unha ninfa que se namorou do fermoso Dafnis. Outra ninfa, Nomia, fixéralle xurar que nunca lle sería infiel, so pena de deixalo cego. Pero Quimera seduciuno cando estaba bébedo e Nomia, cumprindo a súa ameaza, cegouno. Dafnis sobreviviu pouco tempo, cantando tristes cancións, ata que Hermes, o seu pai, converteuno nunha pedra na que naceu unha fonte.
Eneas, famoso polo seu papel na Guerra de Troia, celebrou en Sicilia unha competición naval dentro das honras fúnebres polo seu pai, Anquises. Unha das naves participantes chamábase Quimera.
Nueva Andalucía, Marbella
250px|thumb|[[Puerto Banús]] Nueva Andalucía é un distrito do municipio de Marbella, na provincia de Málaga. Está situado no centro-oeste do termo municipal, entre o centro de Marbella e a pedanía de San Pedro Alcántara. O distrito abarca unha área de vilas e apartamentos deseñados no estilo tradicional andaluz esparexidos entre campos de golf de gran tamaño. Comprende a Puerto Banús e El Ángel así como á Milla de Oro, concentrando algunhas da área máis luxosas do municipio.
Segundo datos do padrón municipal de 2009, ten unha poboación censada de 13.879 habitantes.
En Nueva Andalucía atópanse as dúas institucións de ensino superior de Marbella: Les Roches Marbella e Marbella University.
Villaquejida
Villaquejida é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 991 habitantes (INE 2011).
O Navallo, Pedrafita, Guitiriz
O Navallo é un lugar da parroquia de Pedrafita no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE no ano 2007 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), o mesmo número que no 2000.
Galería de imaxes de Tenorio, Cerdedo-Cotobade
San Pedro de Tenorio é unha parroquia que se localiza no oeste do concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
Club de Rugby Arquitectura Técnica
O Club de Rugby Arquitectura Técnica, popularmente chamado polo seu acrónimo CRAT, é un club de rugby da cidade da Coruña, fundado en 1976, que xoga os seus encontros como local no campo de rugby do Complexo Deportivo de Acea de Ama, en Culleredo. Por mor do convenio de colaboración que o club ten asinado coa Universidade da Coruña, tódolos seus equipos compiten baixo a denominación CRAT UDC.
O primeiro equipo sénior masculino compite na División de Honra B, a segunda división do rugby español. Pola súa banda, o primeiro equipo sénior feminino compite na División de Honra feminina, acadando dous títulos de liga nas tempadas 2014/15 e 2018/19.
Historia
O C. R. A. T. foi fundado en outubro de 1976 por Ignacio Lobón Tovar e un grupo de estudantes pertencentes na súa maioría á Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña para participar na Liga Universitaria de Rugby.
En novembro de 1976 o C. R. A. T. disputou en Santiago de Compostela o seu primeiro encontro contra o equipo de Medicina, perdendo por 25-4. O 24 de decembro de 1979 o C. R. A. T. xogou o seu primeiro partido como local na Coruña, no campo da Granxa, gañando por 4-0 ao equipo de Medicina de Santiago.
Durante a tempada 1980-81, o C. R. A. T. chegou á Fase Final Nacional Universitaria celebrada en maio de 1981 en Granada logo de quedar campión da Liga Universitaria Galega e da Fase Sector celebrada en Oviedo durante os meses de abril e maio.
O 6 de xullo de 1983 constituíuse formalmente a primeira Xunta Directiva do Club, presidida por Maximino Casares Ozores.
Logo de dez tempadas xogando regularmente os play-offs de ascenso á División de Honra B, na tempada 2011-12 materializábase o ascenso á división de prata tras desfacerse do Barcelona Universitari Club na eliminatoria disputada a dobre partido ao gañar en Barcelona (10-13) e perder na Coruña (19-20).
Palmarés
''A División de Honra B existe dende a tempada 1998-99. Anteriormente a Primeira Nacional era a 2ª División do rugby español''. A 2ª Galega non existiu entre as tempadas 2006/07 e 2011/12. Actualizado o 30 de novembro de 2012.
Competicións ligueiras
400px|miniatura|dereita|Xogadores de CRAT e [[Vigo Rugby Club|Vigo RC, xuntos coa Copa Xunta trala final 2012.]]
Logros
miniatura|dereita|Encontro contra o [[Vigo Rugby Club|Vigo RC no 2012]]
Fontenla, Vilacova, Abegondo
Fontenla é un lugar da parroquia de Vilacova no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 4 mulleres.