cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valentiniano II
A Xuventude
Tras a morte de Valentiniano I no 375, as lexións nomean o seu fillo Valentiniano como emperador, tendo por aquel entón só catro anos. Pero o augustus elixido dende o ano 367 era Graciano, o seu irmán máis vello, e que contaba daquela 16 anos. Este acepta este feito e cédelle as provincias de Illiricum, Italia e África, aínda que as gobernaría como rexente deica a maioría de idade de Valentiniano. O Imperio de Oriente continuaba en mans do seu tío Valente, irmán de Valentiniano I.
Valentiniano I estableceuse en Milán, xunto coa súa nai Xustina, que era quen levaba os asuntos do seu fillo. Esta era ariana, e o bispo de Milán Ambrosio estaba firmemente decidido a rematar con tódalas correntes da igrexa fóra da liña establecida. A fama de Ambrosio viña dende a morte do bispo de Milán, o ariano Auxencio, no 374. Ambrosio defendeu de tal xeito o catolicismo, que en oito días foi bautizado, ordenado sacerdote e nomeado bispo da cidade. Cando Xustina tentou nomear de novo un bispo ariano, Ambrosio pechouse na basílica e as tropas romanas non foron quen de violar a igrexa, tendo a titora que deixar para outra ocasión mais feble a súa política eclesiástica.
Mentres tanto, a presión dos hunos levou os visigodos a invadir o Imperio Oriental, e Valente veuse obrigado a firmar unha paz rápida cos persas para se enfrontar contra esta nova invasión. Mediante unha estrataxema, os visigodos vencen a Valente en Adrianópolis, e este morre na batalla. Agora Graciano queda coma emperador, pero véndose incapaz de afrontar a situación, chama a Teodosio o hispano, para que se encargue do goberno de Oriente. Era o ano 379, e Valentiniano II só contaba con oito anos de idade.
No ano 382, Graciano e Teodosio conxuntamente aceptan o cristianismo coma relixión oficial do Imperio. Apágase para sempre o lume eterno en Roma, que viña ardendo dende había séculos, tamén quitou o altar pagán da Vitoria, que estaba no Senado Romano, a pesar de se ter que enfrontar co derradeiro intelectual pagán do imperio romano, Quinto Aurelio Símaco, sendo este desterrado de Roma, aínda que máis tarde se lle deixou volver á cidade. Graciano entón adicouse á boa vida, descoidando os labores do goberno, e perdendo popularidade entre o exército. Non tardaron en saír candidatos ao seu posto, e as lexións nomearon a Magno Clemente Máximo coma augusto no 383. O enfrontamento entre os dous foi inevitábel e Graciano perdeu a vida no intento, quedando Máximo como emperador. Axiña apresurouse a recoñecer a Valentiniano II, xa que esta fora a condición imposta por Teodosio, o emperador de Oriente, para o seu propio recoñecemento.
Pero as cousas mudan e no ano 387 Magno Máximo invade a zona dos Alpes e ameaza a Milán, razón pola cal Valentiniano I e maila súa nai foxen a carón de Teodosio. No 388 Teodosio invade o Imperio Occidental, unha vez resoltos os seus propios problemas cos persas. Enfrontase a Máximo na Galia e mándao asasinar, restablecendo a Valentiniano II coma emperador de Occidente.
A súa morte
Teodosio pon a Valentiniano II baixo a tutela de Arbogasto, xeneral de orixe franca que gozaba da súa confianza e que adicou a limpar a Galia dos partidarios de Máximo. Pero Valentiniano foi delegando cada vez máis poderes en mans do xeneral e no ano 392, xa con maioría de idade, tentou recobrar o goberno lexítimo, e con motivo dunha invasión bárbara que tivo lugar na Panonia, Arbogasto non deixou acudir o emperador. Esta tentativa de mantelo pechado rematou coa morte nunha conxura do xove emperador, ao parecer por orde de Arbogasto, segundo unha oración fúnebre pronunciada por Ambrosio.
Teodosio, pola súa banda, non estaba moi interesado nas causas e deixou correr, pero Arbogasto nomea a Flavio Euxenio como emperador. Entón, a Teodosio non lle queda mais remedio que tomar o asunto nas súas mans, e invade Occidente de novo, vence a Argobasto, mata a Euxenio e queda coma único emperador. É a derradeira vez que o Imperio é reunificado e se mantén unido. A raíz da morte de Teodosio xa nunca volveran a se xuntar e as súas historias xa non serán parellas.
True Detective
True Detective é unha serie de televisión estadounidense creada e escrita por Nic Pizzolatto. A serie, emitida pola canle HBO nos Estados Unidos, estreouse o 12 de xaneiro de 2014. Cada unha das tempadas estrutúrase nunha narrativa propia separada das outras, con novos actores, personaxes e escenarios.
Distritos de Francia
Os 100 departamentos franceses (départements) a fronte de cada un dos cales sitúase un prefeito, divídense en 342 distritos (arrondissements) que liderados por un subprefeito, teñen por misión axudar a aquel na aplicación das políticas territoriais e administrativas do Estado francés.
Anchiano
miniatura|300px|Casa de Leonardo da Vinci.
Distritos de Francia
Entre 1790 e 1800 en Francia, os districts foron o primeiro nivel de subdivisión dos départements, e foron posteriormente substituídos polos arrondissements. Durante parte do século XX, denominouse district a unha forma de mancomunidade de concellos.
True Detective
A primeira tempada protagonizada por Matthew McConaughey, Woody Harrelson, Michelle Monaghan, Michael Potts e Tory Kittles, ten lugar en Luisiana e segue a historia de dous detectives de homicidios na súa investigación sobre un asasino en serie durante un período de 17 anos. A segunda tempada, protagonizada por Colin Farrell, Rachel McAdams, Taylor Kitsch, Kelly Reilly e Vince Vaughn, está ambientada en California, e céntrase en tres detectives de distintos departamenteos e un criminal metido ós negocios na súa investigación dunha serie de crimes que semellan estar ligados ó asasinato dun político corrupto.
Anchiano
Anchiano é unha vila italiana da comuna de Vinci, próxima a Florencia.
True Detective
A primeira tempada obtivo críticas positivas e tivo altos índices de audiencia, recibindo varios premios e nomeamentos. A segunda tempada tivo unha crítica máis dividida, malia que mantivo os áltos índices de audiencia.
Sofía de España
O nome de Sofía de España pode referirse a:
Distritos de Francia
Os distritos agrupan a un número determinado de comunas, a división administrativa básica, que ademais se agrupan en diferentes cantóns, organización que cumpre as funcións de partido xudicial (sede do Tribunal de Primeira Instancia) e de xeito regular, de circunscrición electoral.
Colección Benito Soto
miniatura|300px|Placa conmemorativa no edificio onde estaba o obradoiro de Gráficas Torres.
Distritos de Francia
Nas cidades de París, Lión e Marsella tamén denomínanse arrondissements ás divisións administrativas que agrupan aos diferentes barrios e á fronte dos cales desígnase un "maire" (alcalde).
Colección Benito Soto
A colección Benito Soto foi un proxecto editorial levado a cabo en Pontevedra entre 1948 e 1952 por Emilio Álvarez Negreira, Manuel Cuña Novás e Sabino Torres. Debe o seu nome a Benito Soto, o pirata da Moureira.
O proxecto
Naceu como proxecto para editar os libros de poesía deses autores, convidando aos seus coñecidos a facer o mesmo, tanto en lingua galega como en castelán.
Álvarez Negreira era o máis novo do grupo, pero o que tiña maior entusiasmo, polo que foi designado director nun inicio. As obras imprimíanse en Gráficas Torres, a imprenta do pai de Sabino Torres, polo que foi nomeado editor. As dúas primeiras publicacións editáronse a comezos de 1949: Madrigal, do propio Álvarez Negreira, e Fabulario novo, de Cuña Novás. Entón pediron a colaboración de Celso Emilio Ferreiro, nese momento un poeta xa consagrado que participaba na vida intelectual pontevedresa. Trala súa chegada, Sabino Torres (en certa medida o mecenas do grupo), designouno director, pasando Álvarez Negreira á secretaría. Con todo, a efectos reais seguiu facendo as funcións de dirección, poñéndose en contacto cos autores e seleccionando os textos.
Hermelinda Simón Prieto
Hermelinda Simón Prieto, nada o 4 de marzo de 1881 en Guamil (Baños de Molgas) e finada en Madrid o 18 de abril de 1961, foi unha relixiosa galega, en proceso de beatificación pola Igrexa católica.
Traxectoria
Foi modista. Entrou na vida relixiosa nas Irmás da Caridade do Sagrado Corazón de Xesús, tomando o nome relixioso de Hermelinda do Corazón de Xesús; chegou a ser Madre Xeral da súa congregación. Como Madre Xeral foi artífice da extensión da congregación polo sur do continente americano. A súa irmá Erundina foi tamén membro da congregación.
Veneración
A súa causa de canonización comezou na arquidiocese de Madrid, obtendo o nihil obstat á mesma o 31 de xullo de 1986.
Anchiano
Segundo algúns historiadores Leonardo da Vinci naceu no casarío de Anchiano, para outros foi na vila de Vinci. A casa onde naceu Leonardo da Vinci sitúase entre Anchiano e Faltognano, a 3 quilómetros de Vinci.
Anchiano é un aldea pequena do Montalbano na Toscana. Desde 1932 o Montalbano pertence á zona vinícola do Chianti Montalbano. É unha área rural con poucas casas. As paisaxes de Anchiano permanecen iguais a como eran en tempos de Leonardo: debido á falta de urbanización nesta área non houbo cambios ao longo dos séculos.
A economía da vila baséase no cultivo de viñedos e oliveiras, que dominan a paisaxe.
Manuel I de Portugal
Manuel I de Portugal, nado en Alcochete o 31 de maio de 1469 e finado en Lisboa o 13 de decembro de 1521, foi Rei de Portugal. Alcumado de "O Venturoso", "O Benaventurado" ou "O Afortunado", polos acontecementos felices que o levaron ao trono e que ocorreron no seu reinado, concretamente o descubrimento do camiño marítimo para a India e o Brasil. Foi o primeiro rei en asumir o título de pela Graça de Deus, Rei de Portugal e dos Algarves, d'Aquém e d'Além-Mar em África, e Senhor da Guiné, e do Comércio, Conquista e Navegação da Arábia, Pérsia e Índia... (pola Graza de Deus, Rei de Portugal e do Algarve, d'aquém e d'Alén-Mar en África, Señor do Comercio, da conquista e da Navegación de Arabia, Persia e India).
Traxectoria
Á morte de Xoán II sen fillos lexítimos (o príncipe Afonso falecera en condicións tráxicas nunca completamente esclarecidas en 1491), sen irmáns vivos (a infanta Santa Xoana, a súa irmá, falecera en 1490), sen lograr lexitimar o seu bastardo, o infante Xurxo de Lencastre, futuro Duque de Coímbra, a Coroa Portuguesa acabou por pasar ao seu primo e cuñado Manuel, Duque de Bexa, o cal era fillo de Fernando, Duque de Viseu (irmán do rei Afonso V), e de Beatriz (filla do infante Xoán, o penúltimo dos membros da Ínclita Xeración). Así, aínda que por parte paterna fose neto do rei Duarte, e pola materna, bisneto de Xoán I, o feito de non ser herdeiro directo, mais si colateral, leva a que xurdan, por veces, referencias a unha quebra na dinastía de Avis ao nivel da casa reinante, considerándose inaugurada así a Casa de Avis-Bexa (en homenaxe ao ducado no cal fora investido por Xoán II, e que detina á data da súa aclamación, en 1495), a cal se mantería no poder até o fin da dinastía, en 1580.
Reinado
miniatura|170px|esquerda|Armas de Manuel I de Portugal, Livro do Armeiro-mor, [[1509.]] thumb|Epistola de victoria contra infideles habita, 1507. Aclamado o 27 de outubro de 1495, Manuel I demostrou ser un sucesor á altura, apoiando os descubrimentos portugueses e o desenvolvemento dos monopolios comerciais. Durante o seu reinado, Vasco da Gama descubriu o camiño marítimo para a India (1498), Pedro Álvares Cabral descubriu o Brasil (1500), Francisco de Almeida, converteuse no primeiro vicerrei da India (1505) e o almirante Afonso de Albuquerque asegurou o control das rutas comerciais do Océano Índico e Golfo Pérsico e conquistou para Portugal lugares importantes como Malaca, Goa e Ormuz. Tamén no seu reinado organízanse viaxes a occidente, téndose chegado á Groenlandia e á Terra Nova.
Manuel I opta por unha política de expansión indio e colocar en práctica os seus principios, creando a oportunidade para a realización da viaxe de Vasco da Gama en 1497, contra, ao que parece, a oposición de parte do seu Consello. Elixe, aínda, a través da inversión pro-aristocrática, ou sexa, de restauración de privilexios e dereitos antes postos en causa e isto seguramente por opción política de Estado.miniatura|170px|esquerda|Gravado contemporáneo de El-Rei Manuel I montado no elefante [[Hanno (elefante)|Hanno, mascota do papa León X.]] O rei edifica, igualmente, un Estado que anunciando en boa medida o absolutismo Régio e o goberno ilustrado, en contrapunto ao centralismo do seu antecesor Xoán II.
Todo iso contribuíu á constitución do Imperio Portugués, facendo de Portugal un dos países máis ricos e poderosos de Europa. Manuel I utilizou a riqueza obtida polo comercio para construír edificios reais, no que se coñecería máis tarde como estilo manuelino, dos que son exemplo o Mosteiro dos Xerónimos e Torre de Belém. Atraeu científicos á corte de Lisboa e establecéronse tratados comerciais e relacións diplomáticas con China e Persia, ademais das conquista feitas no norte de África como Safim, Azamor e Agadir.
A súa completa consagración europea deuse coa embaixada en 1513, dirixida por Tristão da Cunha, enviando ao Papa León X presentes magníficos como pedras, tecidos, xoias e animais. Destes últimos destacaron un cabalo persa e un elefante, chamado Hanno, moi habilidoso, que sería mascota do Papa. Pero unha das moitas novidades que encantada os espíritos curiosos das cortes europeas da época tería sido sen dúbida o rinoceronte traído das Indias, que asumiu, entón, un papel preponderante na arte italiana.
O seu reinado estará tamén recordado pola persecución feita a xudeus e musulmáns en España, particularmente nos anos de 1496 a 1498. Esta política foi tomado por forma a agradar aos reis católicos, cumprindo unha das cláusulas do seu contrato de matrimonio coa herdeira de España, Isabel de Aragón.
O Masacre de Lisboa de 1506 foi quizais unha das consecuencias da política de Manuel I. Seguidas das conversións forzadas dos xudeus e, logo, confiado ao seu embaixador en Roma a misión secreta de pedir ao Papa, en 1515, o permiso de establecer a Inquisición en Portugal.
Na cultura, Manuel I procedeu á reforma dos estudos xerais, creando novos plans educativos e bolsas de estudo. Na súa corte xorde tamén Gil Vicente, o pai do teatro portugués, e Duarte Pacheco Pereira, o xeógrafo, autor do Esmeraldo de situ Orbis.
Ao analizar a súa obra, obsérvase o intento de reforma do reino, «a través da creación de instrumentos unificado de carácter estatal, como son a publicación dos foros Novos, reforma os antigos, a lectura Nova (1504-1522), a recompilación e revisión da lexislación, consagrada polas Ordenacións Manuelinas, a reorganización da Facenda Pública e a estruturación administrativa. Con el organízase o estado moderno».
Descendencia
Do primeiro matrimonio, con Sabela de Aragón e Castela, infanta de España (1470-1498):
Do segundo matrimonio, coa súa cuñada María de Aragón e Castela, infanta de España (1482-1517), a 30 de outubro de 1500:
Jacobus Sinapius
Jacobus Horcicky de Tepenecz, nado en 1575 e finado en 1622 foi un alquimista checo coñecido co nome latino de Sinapius.
Traxectoria
De humilde orixe, chegou a ser responsable da farmacia real de Praga e favorito do emperador Rodolfo II por mor de curarlle dunha enfermidade (1608) e recibir o título nobiliario "De Tepenecz".
Tras a presunta compra do Manuscrito Voynich polo emperador a un descoñecido tentou a súa tradución, pero non hai noticias de que conseguise ningún éxito. Á morte do emperador en 1612 pasou a ser o propietario do manuscrito, quizais recibido do coleccionista de libros Pontanus (falecido en 1614), e conservouno ateá a súa morte. Nese momento pasou a mans descoñecidas (probablemente a Georgius Barschius): a súa firma aparece escrita, con tinta desvanecida polo tempo, na primeira folla do manuscrito e hoxe só é visible con luz ultravioleta. Este feito parece ser unha proba de que o Manuscrito Voynich realmente existía naquela época (1608) e non é unha falsificación moderna como se propuxo recentemente.
Sinapius chegou a acumular unha fortuna vendendo un elixir que o curaba todo bautizado como "Aqua-Sinapius", quizais o mesmo co cal curou o emperador e serviu para gañarse a súa enteira confianza.
En 1609 publicou un panfleto procatólico que sufriu diversas reimpresións. Segundo unha fonte de 1777, Jacobus escribiu moitos manuscritos relacionados coa química e a botánica.
Morreu en 1622 debido a unha caída dun cabalo que sufriu o ano anterior. Dous días antes da súa morte, foi trasladado ao Clementinum onde foi coidado por xesuítas e aos que deixou a cantidade de 50 000 moedas de ouro e o seu estado de Mělník. Permanece enterrado na igrexa de Savior no Clementinum.
Conall mac Taidg
Conall mac Taidg (morto c. 807) (Conall, fillo de Tadc) foi un rei dos pictos dende 785 até 789. Moi pouco se coñece sobre Conall. É mencionado dúas veces nos anais irlandeses, a fonte máis fiábel da historia de Gran Bretaña do norte arredor dos anos de 800. Tamén aparece en listas de rei máis tardías.
Pernás, Rodeiro, Oza-Cesuras
Pernás é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Non tiña habitantes no ano 2010 desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
San Tomé, Freás de Eiras, Ramirás
San Tomé é un lugar da parroquia de Freás de Eiras, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 20 habitantes dos que 10 eran homes e 10 eran mulleres, o que supón un mantemento de habitantes con respecto a 2008.
The Resistance
The Resistance é o quinto álbum de estudio da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado en Europa o 14 de setembro do 2009 e en Norteamérica un día despois. Coma nos seus derradeiros álbums, os principais temas das cancións son a corrupción política, a invasión alieníxena, as conspitracións da nova orde mundial ademais de temas de amor máis convencionais. Acadou o posto máis alto das listas de 19 países e estreouse non número 3 da lista Billboard 200, ao vender 128.000 copias na súa primeira semana.
Xulgado
miniatura|dereita|275px|Edificio vello dos xulgados de [[Vigo.]] Un xulgado é un órgano público que ten como misión administrar xustiza. Dentro da Administración de xustiza os xulgados caracterizasen por ser órganos unipersoais, é dicir, neles hai un só xuíz, a diferenza dos tribunais, onde as sentenzas as ditan varios xuíces de xeito colexiado.
The Resistance
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Matthew Bellamy.
Xulgado
Á fronte dun xulgado existe un xuíz que exerce xurisdición nun determinado territorio. Para servir de soporte a actividade xurisdicional cada xulgado conta cunha oficina xudicial na que prestan servizos un secretario xudicial e funcionarios da Administración de xustiza.
Clases de xulgados
Con competencias na orde xurisdicional civil: xulgados de primeira instancia e xulgados do mercantil.
Con competencias na orde xurisdicional penal: xulgados de instrución, xulgados do penal e xulgados de vixilancia penitenciaria.
Con competencias compartidas nas ordes xurisdicional civil e penal: xulgados de primeira instancia e instrución, xulgados de menores e xulgados de violencia contra a muller.
Con competencias na orde xurisdicional contencioso-administrativa: xulgados do contencioso-administrativo.
Con competencias na orde xurisdicional social: xulgados do social.
Demarcación territorial dos xulgados
A circunscrición territorial dos xulgados adoita coincidir ben coa provincia, ben cun partido xudicial, pero hai xulgados que teñen xurisdición sobre varios partidos xudiciais, e tamén os hai que teñen xurisdición sobre varias provinciais.
Os xulgados de primeira instancia, os de instrución, os de primeira instancia e instrución e os de violencia contra a muller teñen xurisdición nun partido xudicial.
Os xulgados de menores e do mercantil teñen xurisdición provincial. Os xulgados do penal, do contencioso-administrativo e do social adoitan ter xurisdición provincial, pero cando hai xulgados desta clase constituídos en cidades que non son capital de provincia entón a circunscrición comprende un ou varios partidos xudiciais.
Memoria de licenciatura
Memoria de licenciatura ou tese de licenciatura (menos recomendábel) é o proceso no que un/ha alumno/a defende un traballo de investigación despois de rematar o segundo ciclo dunha carreira. Este proceso é totalmente independente dos programas de doutoramento (chamados tamén terceiro ciclo) e, ó contrario que estes, non habilita para posteriormente realizar a tese. Algúns autores e institucións aproveitan o resultado da súa elaboración como material para publicar (son coñecidos os anexos da revista Verba da Universidade de Santiago de Compostela).
Grixó, Grixó, Ramirás
Grixó é un lugar da parroquia de Grixó, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 60 habitantes dos que 32 eran homes e 28 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Xulgado
Demarcación territorial dos xulgados
Os xulgados de vixilancia penitencia teñen unha demarcación moi flexible, incluso autonómica, adaptada a distribución territorial dos centros penitenciarios
H. P. Bulmer
H.P. Bulmer, tamén coñecida como Bulmers Cider (sidra de Bulmer), é unha compañía fundada en 1887 en Hereford, Inglaterra, por Percy Bulmer, o fillo de 20 anos do reitor local de Credenhill, seguindo o consello da súa nai de adicarse á comida ou á bebida "porque nunca vai pasar de moda". .
Historia
Usando mazás da horta da reitoría do seu pai, e unha vella prensa de pedra da granxa veciña, Percy fixo a primeira sidra, levando a fortuna á súa familia. Na actualidade H.P. Bulmer fai o 65% dos 5 000 000 de hectolitros de sidra vendidos anualmente no Reino Unido e a maior parte das exportacións (decembro de 2007).
O seu irmán máis vello Fred, ó regreso do King's College de Cambridge, rexeitou a oferta de converterse no titor do fillo do rei de Siam para axudar a Percy no boiante negocio da sidra.
Cun préstamo de 1.000 libras esterlinas do seu pai, os irmáns compraron unha veiga de 3,2 hectáreas a carón da cidade e construíron a súa primeira fábrica de sidra. Era pouco maior que un pendello comparado coa moderna factoría con enormes cubas de aceiro inoxidable informatizadas que hai na actualidade nun recinto de 30,4 hectáreas preto da antiga.
Facer sidra naquela primeira época era un éxito ou un fracaso. A fermentación levábase a cabo co primitivo lévedo nas mazás, e a sidra agreaba con facilidade. Foi un amigo do instituto de Fred, o doutor Herbert Durham, quen nos anos 90 retirou o vello lévedo para crear unha cultura do lévedo propia da sidra, que garantiría a a consistencia das fermentacións. Estes foron os comezos da fabricación comercial de sidra.
Bulmers recibiu por primeira vez a Royal Warrant (garantía real) en 1911, e continúa na actualidade como 'Cider Maker to Her Majesty the Queen'.
Feitos recentes
A compañía foi independente ata 2003, cando, logo de problemas financeiros, foi adquirida pola gran cerveceira Scottish and Newcastle, que á súa vez foi adquirida polas compañías Heineken e Carlsberg en 2008. Porén, os negocios en Australia e Nova Zelandia foron vendidos á cerveceira Foster's.
Na primavera do 2006 a compañía volveu lanzar a Bulmers Original no Reino Unido, unha sidra embotellada de primeira calidade destinada ó mercado de "served over ice" (sírvase con xeo), que acadou gran popularidade nos últimos anos. A Bulmers Original ten un 4.5% de alcol e adoita venderse en botellas dunha pinta (568 ml.), pero tamén de barril, en botellas de 1 litro e latas de 500 ml. En novembro de 2007 á gama Bulmers uniuse a sidra Bulmers Pear (feita con peras), e na primavera de 2008 a Bulmers Light, co mesmo alcol cá orixinal pero cun 30% menos de calorías.
Lista de Presidentes de Bangladesh
A lista de Presidentes de Bangladesh inclúe as persoas que xuraron o cargo de Presidente de Bangladesh tras a Declaración de Independencia de Bangladesh en 1971.
H. P. Bulmer
Feitos recentes
Outra das variedades producidas é a Jacques, cun 5,5% de alcol, feita en Bélxica por Stassen SA. Está dispoñible en Fruit De Bois (sidra con aromas de cereixa, framboesa e grosella), e a Jacques Orchard Fruits foi lanzada no verán de 2008.
Acoirazado Bismarck
O Bismarck foi un acoirazado alemán e un dos barcos de guerra máis famosos da segunda guerra mundial. Era o principal barco da súa clase, e foi chamado así polo chanceler alemán do século XIX Otto von Bismarck. O Bismarck desprazaba máis de 50.000 toneladas totalmente cargado e foi o barco de guerra máis grande encargado no seu tempo.
O Bismarck tomou parte nunha única operación durante a súa breve carreira. Xunto co cruceiro pesado Prinz Eugen deixou Gotenhafen (Gdynia) na mañá do 17 de maio de 1941 para a Operación Rheinübung, durante a cal intentou interceptar e destruír os convois en transito entre Norteamérica e o Reino Unido. Cando o Bismarck e o Prinz Eugen intentaron entrar no Atlántico foron descubertos pola Royal Navy e produciuse a batalla do Estreito de Dinamarca. Durante o curto encontro, o cruceiro de batalla HMS Hood, buque insignia da Home Fleet e orgullo da Royal Navy, foi afundido despois de varios minutos de disparos. En resposta, o primeiro ministro británico Winston Churchill deu a orde "Afundir o Bismarck!", estimulando a súa busca incesante por parte da Royal Navy.
Dous días despois, co Bismarck case ao alcance de augas máis seguras, biplanos Swordfish da Fleet Air Arm lanzados dende o portaavións HMS Ark Royal torpedearon o barco e danaron o seu timón, permitíndolle ás unidades pesadas británicas alcanzalo. Na batalla acaecida na mañá do 27 de maio de 1941, o Bismarck foi fortemente atacado durante dúas horas antes de afundirse. A súa destrución apareceu nas portadas dos xornais de todo o mundo.
Fabricación e entrada en servizo
O deseño do Bismarck comezou a principios dos anos 30, despois de que Alemaña desenvolvese a a clase Deutschland de "acoirazados de peto" e a clase Scharnhorst de acoirazados. O Bismarck foi planeado como o prototipo para outros acoirazados previstos polo Plan Z, como a clase H. A quilla do Bismarck foi colocada no estaleiro Blohm & Voss en Hamburgo o 1 de xullo de 1936. Botouse o día 14 de febreiro de 1939 e foi bautizado por Dorothea von Löwenfeld, unha neta de Otto von Bismarck. O acoirazado foi posto en servizo no 24 de agosto de 1940 co Kapitän zur See Ernst Lindemann ao mando.
Cando o Bismarck entrou en servizo, era o buque de guerra máis grande ata a data. Segundo o Plan Z, pretendíase que fose parte dun escuadrón de acoirazados rápidos que actuase en primeira liña de batalla con acoirazados maiores en segunda liña; porén, co estoupido da guerra en 1939 e o aumento da demanda da industria armamentística alemá, o Plan Z xa non era práctico. Como resultado, o Bismarck foi usado como cazador de barcos comerciais. Era razoablemente axeitado para esta tarefa, sendo máis rápido que calquera acoirazado da Royal Navy, e as súas cualidades de resistencia eran realmente boas para o seu tempo e mellores cas dos acoirazados británicos que podían darlle caza.
Ruptura no Atlántico
O Bismarck completou as preparacións para a súa saída cara o Atlántico no golfo de Gdansk, reabastecéndose de combustible e deixando o porto de Gotenhafen (na actualidade Gdynia) para a súa primeira e única misión, co nome en código Rheinübung nas primeiras horas do 19 de maio de 1941. Estaba acompañado só polo cruceiro pesado Prinz Eugen. Outros barcos capitais, como os acoirazados Gneisenau e Scharnhorst, que ían participar na operación, non estaban dispoñibles por problemas mecánicos e danos de combate. Por outra banda, os plans de usar o barco irmán do Bismarck, o Tirpitz, foron deixados de lado porque aínda non rematara as probas no mar. A pesar destes contratempos, a misión seguiu adiante baixo o mando do Almirante Günther Lütjens. Os alemáns tiñan varios obxectivos: destruír o maior número de buques aliados posible e forzar aos británicos a suspender os convois, aínda que fose temporalmente; compensar a súa débil presenza de submarinos no Atlántico; desviar forzas navais británicas do Mediterráneo para reducir os riscos da planeada invasión da illa de Creta e para permitir o apoio e reforzo dos Afrika Korps de Rommel en Libia; e desgastar os buques de guerra británicos forzados a estender as súas patrullas. Para a primeira parte da viaxe, ata Noruega, preferiuse a ruta do Báltico en lugar de cruzar pola canle de Kiel para chegar ao mar do Norte.
Os británicos souberan polo sistema Ultra (que conseguía descifrar as mensaxes en código Enigma) sobre a vixilancia aérea do estreito de Dinamarca e da base da Royal Navy en Scapa Flow, así como os plans de saída cara o Atlántico do Bismarck (porén, os británicos non desencriptaron mensaxes de Enigma sobre do Bismarck durante Rheinübung). Os cruceiros pesados británicos equipados con radar capaces de reabastecerse de combustible en Islandia, foron enviados a patrullar o estreito de Dinamarca. Os escuadróns non equipados para reabastecerse en combate agardaron un avistamento dos buques despregados. O 20 de maio de 1941, o cruceiro sueco HMS Gotland atopou e rastrexou o grupo de combate alemán dirixíndose cara o noroeste pasado Gotemburgo. Un oficial noruegués en Estocolmo decatouse do avistamento por unha fonte militar sueca e informou ao agregado naval británico, que inmediatamente chamou ao Almirantado.
Alertado por este informe, ás 03:30 do 21 de maio, o Almirantado pediu un recoñecemento aéreo da costa norueguesa. Un Spitfire de recoñecemento atopou e fotografou ao Bismarck no fiorde de Grimstad (60°19.49′N 5°14.48′E), preto de Bergen ás 13:15, e menos de dúas horas despois o Bismarck e o Prinz Eugen atracaron na cidade norueguesa. Con esta importante información, a Home Fleet británica enviou aos acoirazados HMS Prince of Wales e HMS Hood, escoltados por un feixe de destrutores, cara Islandia. Catro cruceiros foron cubrir a vía de escape cara o Atlántico Norte do estreito de Dinamarca e o oco entre as Feroes e Islandia.
As ordes operacionais do Bismarck non requirían que repostase en Bergen (o Prinz Eugen fíxoo por necesidade), e o acoirazado non tomou combustible extra no día que pasou no Grimstadfiord. Este feito tería posteriormente consecuencias serias para o barco, sobre todo porque saíra dende Gotenhafen sen que os tanques estivesen completamente cheos e xa consumira unha décima parte da súa carga durante a viaxe ata Noruega. O Almirante Lütjens sabía que un barco de repostaxe, o Weissenberg, estaba agardando por eles no Ártico, a polo menos un día de navegación. Foi estraño que, aínda tendo esta información, non aproveitase esa oportunidade de repostar o Bismarck para a que podería ser unha perigosa viaxe. Por outra banda, a súa decisión de parar en Bergen revogou unha decisión anterior de dirixirse directamente cara o Ártico e o Weissenberg. Isto tamén lles fixo perder un día e expúxoos á detección da vixilancia aérea británica. miniatura|300px|Mapa da Operación Rheinübung e operación británicas para dar caza ao Bismarck Ás 19:45 do 21 de maio Lütjens botouse ao mar, separándose da súa escolta de destrutores a primeiras horas do 22 de maio. Dirixíndose cara o norte, e posteriormente cara o noroeste a 24 nós, a frota alemá avanzou a bo ritmo e sen incidentes polo mar de Noruega cara o estreito de Dinamarca entre Islandia e Groenlandia, a porta de entrada ao Atlántico. Este tortuoso curso ía en contra das recomendacións do Grupo Norte de entrar no océano pola ruta que ía entre Islandia e as illas Feroe. Tamén estaba demasiado ao sur para citarse co Weissenberg e repostar o Bismarck. Porén, mentres estiveron en augas do círculo polar ártico, o Bismarck e o Prinz Eugen non foron detectados polo recoñecemento aéreo británico, que estaba demasiado ao sur. Coa mente no asalto de convois, Lütjens agardaba unha ruptura doada no Atlántico axudada pola brétema, pero eses plans foron frustrados.
O recoñecemento aéreo por debaixo das nubes realizado pola Fleet Air Arm da Royal Navy o 22 de maio comprobou que o Bismarck saíra de Bergen. Con esta información a frota de combate da Home Fleet, incluídos o acoirazado HMS King George V e o portaavións Victorious, fíxose ao mar. Ao Escuadrón de Acoirazados, xa de camiño cara Islandia, ordenóuselle cubrir o estreito de Dinamarca. Unha misión de bombardeo realizada o 22 de maio pola RAF foi infrutuosa, xa que os alemáns xa marcharan.
Na tarde do 23 de maio, a forza alemá foi detectada polos cruceiros pesados HMS Suffolk e Norfolk, que estiveran patrullando o estreito de Dinamarca na espera dunha ruptura alemá. O Norfolk, que se achegara demasiado aos barcos alemáns, foi atacado brevemente polos canóns pesados do Bismarck. O Norfolk estivo a piques de quedar fóra de combate cando un proxectil do Bismarck rebotou na auga e golpeou a ponte, pero non chegou a estoupar e non causou vítima algunha. Os cruceiros británicos, superados en capacidade de fogo polos alemáns, retiráronse a unha distancia segura e agocháronse do inimigo mentres chegaban as súas unidades máis pesadas. Porén, o radar frontal do Bismarck comezou a fallar debido ao retroceso dos disparos dos seus canóns durante a escaramuza, polo que Lütjens viuse na obriga de ordenar ao Prinz Eugen que se adiantase para que o seu radar lle proporcionase cobertura ao escuadrón. Esta decisión confundiu posteriormente aos británicos sobre a identidade dos barcos alemáns, xa que as súas siluetas eran semellantes.
Batalla do Estreito de Dinamarca
A aproximadamente as 05:30 do sábado 24 de maio, cando os alemáns estaban a piques de abandonar o estreito de Dinamarca, os hidrófonos do Prinz Eugen detectaron a presenza de dous barcos máis a babor. Cara as 05:45 ambos estaban á vista, aínda que os alemán non identificaron á forza inimiga. Resultou ser un grupo de batalla británico formado polo novo acoirazado Prince of Wales e o envellecido cruceiro de batalla Hood, baixo o mando do Contraalmirante Lancelot Holland. O Prince of Wales fora recentemente rematado e aínda estaban traballando nel (de feito no encontro co Bismarck había ao redor de 100 traballadores civís a bordo completando o seu equipamento). O Hood fora construído como un cruceiro de batalla e modificado para darlle a protección dun acoirazado, pero aínda tiña unha blindaxe na cuberta relativamente débil. Os alemáns non se sorprenderon de ser detectados polos barcos británicos, pero que chegasen dous buques capitais ao seu encontro foi un acontecemento inesperado. 300px|miniatura|O Bismarck disparando ao Prince of Wales o 24 de maio de 1941 Ás 05:49 Holland ordenou fogo concentrado no barco líder inimigo, o Prinz Eugen, pensando que era o Bismarck. Afortunadamente para os británicos, o capitán do Prince of Wales decatouse rapidamente do erro e cambiaron o seu obxectivo. Holland modificou a súa orde para interceptar o barco correcto, pero non chegou a tempo da primeira salva do Hood.O Hood realizou os primeiros disparos da batalla ás 05:52, cando xa era de día, seguido pouco despois polo Prince of Wales. O alcance dos barcos alemáns era de aproximadamente 20 km. A primeira salva do Hood impactou preto do Prinz Eugen, causando danos menores pola metralla preto das torretas de popa.
Pasaron máis de dous minutos sen unha resposta dos buques alemáns, antes de que o capitán Lindemann ordenase disparar ao barco líder británico, o Hood, que os alemáns identificaron cando os británicos viraron cara eles ás 05:55. Esta manobra realizouse, aparentemente, nun intento de poñerse na "zona de inmunidade", unha área dentro da cal tanto o fogo parabólico como o directo é relativamente ineficaz. Máis preto, o Hood sería menos vulnerable e a potencia de fogo superior dos alemáns veríase afectada. A desvantaxe era que, durante a aproximación, oito dos dezaoito canóns pesados dos británicos non poderían ser disparados.
O Prince of Wales tivo que virar cara a frota alemá para evitar golpear cos restos deixados polo buque insignia e foi alcanzado varias veces polos disparos dos dous barcos inimigos. Aínda así, o seu fogo causoulle danos ao Bismarck. O acoirazado británico deu a volta, botando fume, e a súa torreta de popa disparou brevemente baixo o control local. O barco recibiu sete impactos (tres deles do Prinz Eugen) e os fallos mecánicos causaron problemas intermitentes cos canóns principais e a súa torreta de popa deixou de funcionar mentres se afastaba.
Ás 06:03 o Prinz Eugen, que ata ese momento disparara 183 proxectís de 203 mm, informou de ruídos na hélice de estribor. O Bismarck e o Prinz Eugen víronse forzados a realizar manobras de emerxencia e foron vistos por un hidroavión Sunderland pouco despois. Aínda que o capitán Lindemann quería perseguir ao Prince of Wales e rematar con el, o Almirante Lütjens ignorou as súas suxestións xa que podía atrasar a posibilidade de atoparse con outros buques pesados inimigos. Nunha batalla que durou menos de 20 minutos, o Bismarck e o seu acompañante destruíran un buque capital inimigo e forzaron a outro a retirarse.
Ás 08:01 o ''Bismarck' realizou a seguinte transmisión ao Grupo Norte:
4 de decembro
O 4 de decembro é o 338º día do ano do calendario gregoriano e o 339º nos anos bisestos. Quedan 27 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Wasily Kandinsky.
Mortes
miniatura|100px| Thomas Hobbes.
Outros
Os 366 días do ano
Lista de Presidentes de Bangladesh
Numeración
Despois de Sheikh Mujibur Rahman, o primeiro Presidente de Bangladesh, non hai un único sistema de numeración para os Presidentes seguintes que sexa universalmente aceptado, nin sequera por representantes do goberno. Diferentes fontes poden calcular a numeración de xeitos diferentes, dependendo se contan os Presidentes en funcións, como contan os múltiples mandatos, se se conta o número de mandatos ou o número de individuos, e outros factores. Por exemplo, A. Q. M. Badruddoza Chowdhury, a pesar de que ocupou o cargo só unha lexislatura, foi descrito nunha publicación do goberno e na prensa como o 16º Presidente de Bangladesh, así como o 15º, o 13º e o 11º.
Unha lista publicada en 2018 por Bdnews24.com coincide coas afirmacións feitas polo Comité Electoral do país, colocando a Abdul Hamid como o 20º Presidente cando foi elixido por primeira vez en 2013, aínda que iso contradiga a numeración dunha lista publicada en 2016 no sitio web oficial do propio Presidente. O Alto Comisionado para Bangladesh, en Singapur en 2018, listouno como o 22º Presidente. Outros informes sobre Presidentes anteriores, incluíndo algúns do periódico de referencia de Bangladesh, Daily Star, non corresponde con ningunha lista.
Acoirazado Bismarck
Batalla do Estreito de Dinamarca
Erros no servizo de intelixencia fixéranlle crer ais alemán que o Prince of Wales aínda non estaba listo para o combate, polo que os informes do Bismarck referínse a el como o King George V, o primeiro da súa clase, que levaba activo varios meses.
A pesar do xúbilo a bordo do Bismarck, o acoirazado non estaba seguro. Os británicos coñecían a súa posición, o seu radar frontal non funcionaba e recibira tres impactos, un dos cales filtraba auga cara o seu interior e contaminaba as súas reservas de combustible. A partir de entón, o Bismarck tivo que reducir a súa velocidade máxima aos 20 nós para aforrar combustible. Lütjens finalmente decidiu que deberían dirixirse cara a costa francesa (cara o dique seco de Saint-Nazaire) para realizar reparacións, mentres que ordenou que o Prinz Eugen continuase a caza de mercantes só. Os británicos permaneceron ocultos, e o Prince of Wales atopouse co Norfolk e o Suffolk. Para permitir que o seu acompañante escapase, Lütjens virou cara os seus perseguidores e forzounos a afastarse, facendo que o Prinz Eugen saíse do alcance dos radares británicos. O primeiro intento fallou, porén, ás 18:14 o segundo tivo éxito e os dous barcos alemáns separáronse.
A persecución
Decididos a vingar o afundimento do Hood, os británicos reuniron todas as unidades posibles para perseguir ao Bismarck. Durante as primeiras horas da tarde do 24 de maio realizouse un ataque por parte dun pequeno grupo de biplanos torpedeiros Swordfish do 825 Naval Air Squadron do portaavións Victorious. Conseguíuse un impacto que matou a un tripulante (a primeira vítima no Bismarck); porén, o estoupido só causou danos superficiais no cinto blindado do barco. O efecto do ataque reabriu as primeiras "feridas" do Bismarck debido ás sacudidas das accións evasivas e ao disparo das armas anti-aéreas. Os tabiques danados tamén se soltaron facendo que se inundase completamente a caldeira dianteira, que foi abandonada. Lütjens ordenou entón reducir a velocidade a 16 nós mentres se reparaba o barco.
Garuda 1
Garuda 1 foi un satélite de comunicacións de indonesio lanzado o 12 de febreiro de 2000 mediante un foguete Proton K/DM-3 desde o cosmódromo de Baikonur.
Acoirazado Bismarck
A persecución
Durante un tempo o Bismarck se mantivo controlado a longa distancia polos británicos. Sobre as 03:00 do 25 de maio o barco tomou vantaxe sobre os seus opoñentes zigzagueando e realizando un xiro de tres cuartos detrás dos seus perseguidores escapando cara o leste e despois cara o sueste. O contacto perdeuse durante catro horas, porén, talvez polo temor das capacidades dos rádares británicos, aparentemente os alemáns non se decataron da súa boa sorte. Lütjens, por razóns que non están claras pero posiblemente crendo que o Bismarck aínda estaba sendo perseguido (a pesar de recibir unha comunicación do Grupo Norte dicíndolle o contrario), transmitiu unha mensaxe de radio de media hora ao cuartel xeral, que foi interceptada dándolle así aos británicos unha indicación de onde se atopaba; porén, un erro de trazado no King George V, onde o almirante John Tovey, comandante da Home Fleet británica, estaba liderando a persecución, calculou mal a posición do Bismarck e causou que a cacería virase demasiado cara o norte. O Bismark puido entón avanzar a bo ritmo entre os días 25 e 26 de maio na súa viaxe cara Francia.
Garuda 1
Características
Garuda 1 foi o primeiro satélite de comunicacións en ofrecer servizos de telefonía móbil desde a órbita xeoestacionaria. Pertencía á empresa Asia Cellular Satellite (ACeS). Iba ser o primeiro dunha constelación de satélites adicada a dar este tipo de servizo, pero o Garuda 2 nunca se chegou a lanzar e o proxecto non se levou a cabo.
Acoirazado Bismarck
A persecución
Os británicos tiveron un golpe de sorte o día 26 de maio. A media mañá, un Catalina de recoñecemento, do Comando Costeiro da RAF pertencente ao 209 Squadron, que sobrevoara o Atlántico dende a súa base en Lough Erne (Irlanda do Norte) a través do corredor de Donegal (un pequeno corredor aéreo proporcionado en segredo polo goberno irlandés), deu co Bismarck grazas ao rastro de aceite que deixaba debido aos seus danos, e informou da súa posición ao Almirantado. A partir de entón, a posición do barco alemán foi coñecida polos británicos, aínda que o inimigo debería ser freado de forma significativa se as unidades pesadas agardaban atoparse con el fóra do alcance da protección aérea alemá. Todas as esperanzas dos británicos estaban agora na "Force H", cuxas principais unidades eran o portaavións Ark Royal, o cruceiro de batalla Renown e o cruceiro Sheffield. Este grupo de batalla, comandado polo almirante James Somerville, desviárase cara o norte dende Xibraltar.
Garuda 1
Características
O satélite usaba o bus A2100AXX e os seus paneis solares xeraban 14 kW de potencia. Levaba 110 transpondedores de banda L a bordo e daba cobertura a unha zona con 3500 millóns de habitantes. Potencialmente era capaz de xestionar 2 millóns de chamadas diarias, pero un problema nos seus transpondedores diminuíu esa cifra a 1,4 millóns. Garuda 1 foi retirado en 2015 e movido a unha órbita cemiterio máis alá da órbita xeoestacionaria.
Acoirazado Bismarck
A persecución
Ás 19:25 desa tarde, cunhas condicións meteorolóxicas moi adversas, o Ark Royal lanzou os seus Fairey Swordfish para outro ataque. Os primeiros avións trabucáronse no seu obxectivo e atacaron ao Sheffield. A pesar do tempo perdido neste incidente, finalmente foi beneficioso para os británicos ao decatarse que estaban usando torpedos con detonadores magnéticos defectuosos, polo que para o seguinte ataque contra o Bismarck foron equipados con detonadores de contacto. Nun ataque final, case a escuras ás 21:05, un torpedo danou un timón e o aparato de goberno do Bismarck. Isto fíxoo virtualmente ingobernable, incrementando a súa escora a babor e podendo navegar só nun enorme círculo que se atopaba no curso do King George V e o Rodney, dous acoirazados de primeira liña que estiveran perseguíndoo dende o oeste. Despois de enormes e infructuosos esforzos por liberar o timón danado, o mando da frota finalmente recoñeceu a súa, de momento, complicada situación en varias mensaxes ao cuartel xeral. Lütjens enviou unha derradeira e desafiante mensaxe: "Barco ingobernable. Loitaremos ata o noso derradeiro proxectil. Longa vida ao Fuhrer". O custo do ataque para os británicos foi de cinco Swordfish danados.
Ao longo da noite do 26/27 de maio o Bismarck foi o obxectivo de incesantes ataques de torpedo dos destrutores da clase Tribal Cossack, Sikh, Maori e Zulu, xunto co polaco Piorun. O Bismarck danou a algún dos destrutores. A bordo do Zulu un sub-tenente na torre de control de artillería perdeu unha man pola metralla cando un proxectil impactou na proa do barco, aínda que non estoupou. A táctica de acoso constante dos británicos fixo que a moral dos alemáns baixase e profundizouse a fatiga nunha xa extenuada tripulación.
Tanto o Ark Royal como o Renown tiveron unha escapada afortunada esa noite. Os barcos británicos non sabían que estaban ao alcance de fogo do submarino U-556 do Kapitänleutnant Herbert Wohlfarth, que practicara anteriormente co Bismarck no Báltico, porén, o U-556 regresaba dunha patrulla de combate e gastara todos os seus torpedos. O submarino continuou oculto para as forzas británicas, informando da súa posición e guiando a outros U-boats cara a zona ata que tivo que abandonar ao Bismarck e regresar a Lorient xa que tiña pouco combustible.
Afundimento
O Bismarck desapareceu entre as ondas ás 10:39 desa mañá. Sen saber o destino do buque, o Grupo Oeste continuou emitindo sinais para o Bismarck durante varias horas, ata que Reuters informou de que o barco fora afundido. En Reino Unido, a Cámara dos Comúns foi informada do afundimento a primeira hora da tarde. O Dorsetshire e o Maori pararon de rescatar superviventes, xa que unha alarma de submarinos fixo que abandonasen a zona despois de rescatar a só 110 mariñeiros do Bismarck, abandonando ao resto na auga. Na mañá seguinte o U-74, que escoitara ruídos do afundimento dende a distancia, e o buque meteorolóxico alemán Sachsenwald recolleu a 5 superviventes máis. 1.995 dos 2.200 tripulantes morreron.
En total, os barcos ingleses dispararon 2.876 proxectís de varios calibres; entre 300 e 400 impactaron no seu obxectivo. Do total disparado, 714 foron de calibres pesados de 360 mm e 410 mm procedentes dos dous acoirazados, uns 80 deles alanzaron ao Bismarck, pero só un feixe penetrou a súa blindaxe.