cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paniranismo
miniatura|300px|dereita|Xeográfica e culturalmente, recoñécese polo xeral que o [[Grande Irán inclúe todo o altiplano iraniano e as súas chairas fronteirizas, que se estende dende Mesopotamia e o Cáucaso no oeste, até o río Indo no leste, e dende o Oxus no norte até o Golfo Pérsico e o Golfo de Omán no sur.]] O paniranismo é unha ideoloxía que defende a solidariedade e a reunificación dos pobos iranianos que viven no altiplano iraniano e noutras rexións que teñen unha significativa influencia cultural iraniana, incluíndo os persas, os azarís, os gilakis, os mazanderanis, os kurdos, os talysh, os taxicos, os paxtos, os osetos e os baluchis. O primeiro teórico desta ideoloxía foi Mahmoud Afshar Yazdi.
dereita|miniatura|Bandeira do Partido paniranista.
Ingrid Washinawatok
Ingrid Washinawatok El-Issa (tamén coñecida como O'Peqtaw-Metamoh e Flying Eagle Woman), nada o 31 de xullo de 1957, e finada c. 25 de febreiro de 1999, foi unha activista indíxena e membro do pobo menominee de Wisconsin. Foi asasinada pola guerrilla das FARC en Colombia. No momento da súa morte tiña corenta e un anos, era a esposa de Ali El-Issa, un palestino, e a nai do seu fillo de 14 anos, Maehkiwkasic (que significa "Ceo Vermello").
Traxectoria
Durante a súa etapa na Universidade de Minnesota, Ingrid Washinawatok involucrouse no American Indian Movement e posteriormente no International Indian Treaty Council. Tamén estudou na Universidade Internacional de Cuba, onde aprendeu español e coñeceu a El-Issa.
Activista dos dereitos humanos
O International Indian Treaty Council pediulle que se mudase a Nova York para administrar a súa oficina. Máis tarde foi directora executiva do Fund for the Four Directions en Nova York, onde planificou, organizou e dirixiu políticas de concesión de subvencións e iniciou un esforzo para promover e revitalizar as linguas e culturas indíxenas.
Washinawatok foi a presidenta da organización non gobernamental "Committee on the United Nations International Decade of the World's Indigenous Peoples", delegada na Comisión de Dereitos Humanos das Nacións Unidas, representante de ONG con estatuto consultivo ante a ONU para o International Indian Treaty Council, un membro da Iniciativa Indíxena pola Paz, membro da directiva da Casa da Comunidade Indíxena Americana, un membro fundador do Native American Council de Nova York, copresidenta da Indigent Women's Network, presidenta do consello de nativos americanos na filantropía e membro do Grupo de Traballo sobre Poboacións Indíxenas das Nacións Unidas.
Washinawatok foi unha conferenciante premiada que falou en todo o mundo en nome dos dereitos dos pobos indíxenas. Coproduciu o documental Warrior. Recibiu numerosos premios das comunidades nativas americanas, asiáticas, hispanoamericanas e afroamericanas, incluíndo o premio Asian Americans for Equality en 1987; o premio Fannie Lou Hamer por axudar aos pobos indíxenas en 1997; recibiu a chave da cidade de Scranton, Pensilvania en 1993; o premio Frederick Douglass de North Star Fund en 1995 por contribucións destacadas á loita pola xustiza política, social e económica; o Premio ao Indio do Ano de 1998 de Thunderbird American Indian Dancers; o premio International Women's Leadership do International Cross-Cultural Black Women's Institute; e foi bolseira da Fundación Rockefeller no seu programa de liderado de próxima xeración.
"Ingrid era coñecida como unha defensora incansable dos dereitos dos pobos indíxenas", dixo Mary Robinson, daquela Alta Comisionada da ONU para os Dereitos Humanos.
Secuestro e asasinato
Tras as negativas iniciais, as FARC afirmaron que "o Comandante Gildardo da 10ª Fronte das FARC comprobou que os descoñecidos entraran na rexión india dos u'wa e non tiñan autorización da guerrilla. Improvisou unha investigación, capturounos e executounos sen consultar aos seus superiores". "
En 2003, Nelson Vargas Rueda foi extraditado aos Estados Unidos para ser procesado polo caso. Foi o primeiro membro das FARC que foi extraditado aos Estados Unidos. Porén, o caso foi sobreseído cando dúas testemuñas non compareceron.
Tributos
A Nación Menominee honrouna co funeral completo dun guerreiro, e recibiu un monumento conmemorativo na Catedral de San Xoán o Divino, en Nova York. A canción "Nuevas Señoritas" de Indigo Girls é unha elexía na honra de Ingrid Washinawatok e Marsha Gómez. O Flying Eagle Woman Fund for Peace, Justice, and Sovereignty foi creado en 2000 para fortalecer a soberanía dos pobos indíxenas mediante a construción de comunidades que sexan autosuficientes aínda que manteñan e reforzan as súas culturas e modos de vida tradicionais.
Francisco Sánchez García
Francisco Antonio Sánchez García, coñecido como Antón de Pepiño, nado en Modillós (Curtis) o 18 de xaneiro de 1874 e finado en Santiago de Compostela o 1 de xaneiro de 1939, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Primeiro dos sete fillos de Antonio Sánchez Gómez e Antonia García Murujosa. Emigrou a Arxentina onde fixo fortuna e adquiriu formación. En Buenos Aires relacionouse cos intelectuais dos centros galegos, foi un dos fundadores de Caras y Caretas e colaborou en La Nación, La Prensa e Nova Galicia. O 11 de novembro de 1905 foi nomeado académico correspondente da Real Academia Galega. Regresou a Galicia e mercou as terras que estaban á venda en Teixeiro. Casou con Enriqueta García e instaláronse en Teixeiro. Foi correspondente de El Eco de Galicia, colaborou en El Ideal Gallego e na prensa española: El Debate, La Nación e ABC. Cando medraron as fillas trasladáronse a vivir a Santiago de Compostela para que puideran estudar carreiras universitarias. En Compostela relacionouse con Otero Pedrayo, Vicente Risco, Filgueira Valverde e Álvaro Cunqueiro. Colaborou en El Compostelano e en 1925 foi nomeado director de Diario de Galicia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 afiliouse a Falange Española Tradicionalista y de las JONS e continuou coas súas colaboracións en El Compostelano agora centradas na promoción da Falange.
Recoñecementos
miniatura|Casa de Antón de Pepiño en Teixeiro. O 11 de novembro de 2005 foi nomeado fillo predilecto do concello de Curtis. Recibe o seu nome, en Teixeiro, a biblioteca pública municipal e dúas rúas onde estaba a súa casa.
Vida persoal
Casou con Enriqueta García Rego o 24 de novembro de 1910, e tivo seis fillas e un fillo.
José Sánchez García
José Sánchez García, nado en Serón de Nágima (Soria) o 19 de marzo de 1897 e finado no Rosal o 19 de novembro de 1948, foi un mestre, político e empresario español.
Traxectoria
Mestre nacional, aprobou as oposicións a mestre na Escola Normal de Zaragoza. Foi mestre de Fornelos dende 1922. Desde a súa escola foi propulsor da agricultura e a gandaría do concello do Rosal. Introduciu o mirabel, a alfalfa e varios tipos de remolacha. En 1938 fundou a fábrica Conservas Vegetales José Sánchez García, que despois cambiou o seu nome por A Rosaleira, e organizou a cooperativa do campo El Pilar.
Militante de Acción Popular, participou nos mitins políticos das eleccións de febreiro de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi nomeado alcalde do Rosal a principios de agosto. Volveu ser alcalde en dúas ocasións. Foi fundador e logo secretario da Unión Territorial de Cooperativas del Campo e vicepresidente da Cámara Oficial Sindical Agraria de Pontevedra.
Recoñecementos
Foi nomeado comendador da Orde civil do Mérito Agrícola e cabaleiro da Orde de Cisneros.
Frente Atlético
Frente Atlético é un grupo ultra de seareiras e seareiros do Club Atlético de Madrid fundado con ese nome en 1982. Contaba con ao redor de 2500 membros en 2014, polo que se trata dun dos grupos ultra de fútbol máis numeroso do Estado español. Ese ano o Atlético de Madrid expulsou a Frente Atlético como grupo oficial do club e prohibiu exhibir a súa simboloxía no estadio.
Historia
En 1968 naceu o grupo Fondo Sur, o seu antecesor. Porén, Frente Atlético creouse oficialmente en 1982. Nun principio ía chamarse Brigata Rossibianca, mais o club aconsellou que adoptar un nome en español. O nome «Frente Atlético» fai referencia á organización falanxista Frente de Juventudes á que pertencían algúns dos seus membros.
O club ofreceulle axuda económica e institucional para que empezase a funcionar. Nos seus primeiros anos caracterizouse pola súa involucración en diversos incidentes e pelexas con outros grupos ultras.
Algúns membros de Bastión (unha sección de Frente Atlético) estiveron involucrados no asasinato de Aitor Zabaleta Cortaza, seguidor da Real Sociedad, tras ser acoitelado nos arredores do estadio Vicente Calderón o 8 de decembro de 1998. Ricardo Guerra Cuadrado, membro do grupo, foi condenado a 17 anos de cárcere pola morte do afeccionado donostiarra de 28 anos.
Foi clasificada polos medios como unha organización de ultradereita ou dirixida por individuos afíns á ultradereita. Unha enquisa revelou o predominio de preferencias políticas de dereita (15%) e ultradereita (19 %) no espectro en que se situaban os membros da organización.
En 2005 a Comisión Antiviolencia propuxo varias sancións ao club por lanzamento de bengalas, botes de fume, petardos e botellas. Outros motivos foron os insultos proferidos a seareiros do Futebol Clube do Porto e a exhibición dunha pancarta que «incitaba á xenofobia e ao racismo» por parte de membros de Frente Atlético.
Frente Atlético estivo involucrado directamente na pelexa campal entre grupos ultras nos arredores do estadio Vicente Calderón. Esta derivou no asasinato o 30 de novembro de 2014 de Francisco Javier Romero Taboada «Jimmy», membro da sección «Los Suaves» do grupo ultra Riazor Blues, do Deportivo da Coruña. O home, vítima dunha malleira, acabou por ser guindado ao río Manzanares. O 2 de decembro de 2014 o Atlético de Madrid expulsou a Frente Atlético do estadio debido ao incidente.
Nacionalismo libio
dereita|miniatura|[[Bandeira de Libia.]]
O nacionalismo libio (en قومية ليبية) é unha ideoloxía política nacionalista que defende a unidade dos libios e da súa identidade cultural. O nacionalismo libio comezou a xurdir coa creación das ordes relixiosas senussi na década de 1830 que mesturaban o sufismo norteafricano co islam ortodoxo. Despois da colonización de Libia por Italia, os opositores ao dominio colonial italiano de Tripolitania e Cirenaica combinaron forzas en 1922, co líder senussi Omar Mukhtar liderando a revolta contra as forzas italianas en Libia. Libia converteuse nun estado independente despois da segunda guerra mundial.
Libia baixo o mandato de Muamar al-Qadafi inicialmente perseguiu o panarabismo mais despois abandonouno. Gaddafi iniciou unha guerra irredentista co Chad pola franxa de Aouzou. Gadafi foi derrocado en 2011, o que provocou un cambio de símbolos estatais, incluíndo a readoptación da bandeira de Libia anterior a Gadafi.
Vilaravides, Rosende, O Saviñao
Vilaravides é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Veitureira, Rosende, O Saviñao
A Veitureira é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Vilatiñosa, Rosende, O Saviñao
Vilatiñosa é un lugar da parroquia de Rosende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Os Corgos, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
Os Corgos é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Cerca, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
A Cerca é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Nucleótido cíclico fosfodiesterase
As 3′,5′-nucleótido cíclico fosfodiesterases (EC 3.1.4.17) son unha familia de fosfodiesterases. Xeralmente, estes encimas hidrolizan un nucleósido fosfato 3′,5′-cíclico orixinando un nucleoósido 5′-fosfato:
Así controlan os niveis celulares de segundos mensaxeiros cíclicos e as súas taxas de degradación. Algúns exemplos de nucleósidos fosfato 3′,5′-cíclicos son: Existen 11 familias de fosfodiesterases (denominadas da PDE1 á PDE11) con diversas isoformas e variantes de empalme que tgeñen estruturas tridimensionais únicas e propiedades cinéticas, modos de regulación, localización intracelular, expresión celular e sensibilidade ao inhibidor características.
Nomenclatura
O nome sistemático deste encima é 3′,5′-nucleótido cíclico 5'-nucleotidohidrolase. Outros nomes en uso son: 3′,5′-mononucleótido cíclico fosfodiesterase, PDE, 3',5'-nucleótido cíclico fosfodiesterase, 3′,5′-fosfodiesterase cíclica, 3′,5′-nucleótido fosfodiesterase, 3':5'-nucleótido cíclico 5′-nucleotidohidrolase, 3′,5′-ciclonucleótido fosfodiesterase, 3′,5′-nucleósido monofosfato cíclico fosfodiesterase, 3′:5′-monofosfato fosfodiesterase (CMP cíclico), citidina 3′:5′-monofosfato fosfodiesterase (CMP cíclico), 3′,5-nucleótido monofosfato cíclico fosfodiesterase, nucleósido 3′,5′-cíclico fosfato diesterase, nucleósido-3′,5-monofosfato fosfodiesterase'''.
Fototransdución
As 3′,5′-nucleótido cíclico fosfodiesterases dos bastóns da retina son oligoméricas, constituídas por dúas subunidades catalíticas pesadas, α (de 90 kDa) e β (de 85 kDa,) e dúas subunidades γ máis lixeiras inhibidoras (de 11 kDa cada unha).
A PDE dos bastóns é activada pola transducina. A transducina é unha proteína G que intercambia GDP/GTP na súa subunidade α unha v ez activada pola rodopsina fotolizada. A subunidade α da transducina (Tα) libérase do complexo β e γ e difunde no citosol para interaccionar e activar a PDE.
Estrutura
Os sitios de unión para as subunidades α e β da PDE están probablemente na rexión central das subunidades γ da PDE. O C-terminal da subunidade γ da PDE está probablemente implicado na inhibición das subunidades α e β da PDE, ten o sitio de unión para Tα e a actividade acelerante da GTPase para o GTP-unido a Tα.
Nos conos a PDE é un homodímero de cadeas α, asociado a varias subunidades máis pequenas. Tanto a PDE de conos coma a de bastóns catalizan a hidrólise de AMPc ou GMPc ás súas formas 5′-monofosfato. Ambos os encimas tamén se unen ao GMPc con grande afinidade. Os sitios de unión ao GMPc están localizados na metade N-terminal da secuencia da proteína, mentes que o núcleo catalítico sitúase na porción C-terminal.
Gudiós, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
Gudiós é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Nucleótido cíclico fosfodiesterase
Exemplos
Xenes humanos que codifican proteínas que conteñen este dominio son:
As Fontelas, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
As Fontelas é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Corredoira, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
A Corredoira é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Dobre vida
Dobre vida (en A Double Life) é un filme estadounidense de 1947 dirixido por George Cukor, cun guión de Ruth Gordon e Garson Kanin. Conta a historia dun actor cuxa mente queda afectada polo personaxe que interpreta. Está protagonizado por Ronald Colman e Signe Hasso. Ronald Colman gañou o Óscar ó mellor actor pola súa interpretación no filme.
Sinopse
Anthony John é un grande actor de teatro, obsesivo coas personaxes que interpreta ata o punto de chegar a non conseguir distinguir a ficción da realidade. Está separado da tamén actriz Brita, que a pesar de amalo non soporta as súas mudanzas de personalidade e as súas súpetas desaparicións. Cando a parella inicia unha nova peza, Otelo de Shakespeare, Anthony axiña comeza a sentir celos da súa exmuller, mesturando os seus sentimentos cos do protagonista que interpreta.
Asociación de Bibliotecarios da Igrexa en España
Traxectoria
Previamente, en 1969, 1972 e 1985 tiveron lugar tres intentos para agrupar aos bibliotecarios eclesiásticos españois, tal e como xa se facía cos arquiveiros eclesiásticos desde o ano 1969. ​ Estes intentos acabaron frutificando grazas ao impulso de Josep Maria Martí Bonet, quen en 1991 convocou ata 75 directores de bibliotecas eclesiásticas. Á convocatoria asistiron tan só 15, pero estes establecéronse en Comisión Xestora, co encargo de constituír a futura Asociación. Así, o 9 de abril de 1993, tivo lugar no Seminario Conciliar de Madrid a Asemblea Constituínte da Asociación, aínda que os seus estatutos non foron aprobados pola Conferencia Episcopal Española ata o 19 de novembro de 1993. ​ O primeiro presidente da asociación foi Alfonso de la Fuente, mentres que Carlos García Andrade foi nomeado secretario. ​
ABIE é unha das 20 asociacións e colexios profesionais membros da Federación Española de Sociedades de Arquivística, Biblioteconomía, Documentación e Museística (FESABID) desde o 13 de decembro de 2008. ​ Así mesmo, desde 1997, ​ a Asociación tamén é membro de BETH, Bibliotecas Europeas de Teoloxía (Bibliothèques Européennes de Théologie, nas súas siglas en francés; European Theological Libraries, nas súas siglas en inglés). En 2019, contaba con máis de 50 socios. ​
Segundo o capítulo II, artigo 6.1 dos seus estatutos, ​ a asociación está formada por todas aquelas persoas que acrediten ter un cargo estable de bibliotecario ou auxiliar de biblioteca en calquera das máis de 300 bibliotecas ​ (capitulares, diocesanas, parroquiais, episcopais etc.) ou centros de documentación eclesiásticos de toda España.
O ano 2010, xunto coa Fundación Ignacio Larramendi, a ABIE convocou a primeira edición do concurso "Boas Prácticas Bibliotecarias", ​ na que resultou gañadora a Biblioteca do Colexio de San Gabriel de Madrid.
Montegrande, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
Montegrande é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Pereira, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
A Pereira é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Reboira, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
A Reboira é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Taíz, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
Taíz é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Susavila, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
Susavila é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
O Regato, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
O Regato é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
O Troncedo, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
O Troncedo é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Concello de Nyköping
Nyköping é un concello sueco no condado de Södermanland. A súa capital é a localidade de Nyköping, que tamén é a capital do condado. No mes de setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 57 984 habitantes.
O concello está situado no sueste do landskap de Södermanland co mar Báltico ao leste. Nyköping limita ao oeste co municipio de Katrineholm, ao noroeste co de Flen, ao norte co de Gnesta, ao leste cos de Trosa e Oxelösund, todos no condado de Södermanland, e ao suroeste co de Norrköping, no condado de Östergötland. Ademais ten unha fronteira marítima co concello de Nynäshamn, no condado de Estocolmo, ao nordés.
O Val, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
O Val é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Panmongolismo
miniatura|Mapa coa bandeira de Mongolia incluíndo as rexións históricas. miniatura|Concentracións de [[Pobo mongol|mongois (en vermello) dentro do Imperio Mongol (perfilado en laranxa).]]
Real Casa da Moeda de Dinamarca
A Real Casa da Moeda de Dinamarca (en dinamarqués: Den Kongelige Mønt) é unha fábrica de moeda de titularidade pública con sede en Copenhague que ata 2016 tivo a exclusividade da cuñaxe de moeda de curso legal en Dinamarca. A partir desa data, as moedas da coroa danesa prodúcense na Casa da Moeda de Finlandia, e a ceca danesa mantense só como distribuidora e comercializadora de emisións conmemorativas.
Panmongolismo
O panmongolismo (en Нармай Монгол) é unha ideoloxía irredentista que defende a solidariedade e a unidade cultural e política dos mongois. O territorio proposto, chamado "Gran Mongolia" (en Даяар Монгол; Dayaar Mongol), normalmente inclúe o estado independente de Mongolia, as rexións chinesas de Mongolia Interior e Zungaria (en Xinjiang) e a República dos Buriatos, en Rusia. Ás veces tamén se inclúen a República dos Tuva, a República de Altai e partes do Krai de Zabaykalsky e o Óblast de Irkutsk. No ano 2006, todas as áreas da Gran Mongolia, agás o estado de Mongolia, tiñan maiorías non mongois.
O movemento nacionalista xurdiu no século XX como resposta ao colapso da dinastía Qing e á posibilidade dun estado mongol independente. Despois de que o Exército Vermello axudase a estabelecer a República Popular de Mongolia, a política exterior de Mongolia deu prioridade a buscar o recoñecemento da independencia fronte á expansión territorial. Despois de que a Revolución de Mongolia de 1990 acabase co goberno comunista en Mongolia, xurdiron unha serie de organizacións que promoven o panmongolismo, mais teñen pouco apoio popular.
Real Casa da Moeda de Dinamarca
Foi estabelecida pola monarquía danesa a principios do século XVI e actualmente é propiedade do Estado danés, como entidade dependente do Banco Nacional de Dinamarca (Danmarks Nationalbank).
Orixes
miniatura|180px|A ceca danesa no [[mosteiro de Santa Clara, en 1611]]
A ceca no mosteiro de Santa Clara (1541-1575)
En 1541 a ceca trasladouse ás ependencias do antigo mosteiro de Santa Clara (Sankt Clara Kloster), que fora confiscado en 1536 cando Dinamarca se converteu de xeito oficial nunha nación luterana. Unha das rúas xurdidas da urbanización dos antigos xardíns do mosteiro mantén aínda o nome de Gammel Mønt ("Ceca vella"), en memoria da antiga casa da moeda.
miniatura|180px|A actual igrexa de Holmens, que albergou a ceca danesa
A ceca na rúa Borgergade (1671-1749)
miniatura|180px|A "casa do mestre de ceca" na súa localización actual, en [[Aarhus]]
Aymen Benabderrahmane
Aymen Benabderrahmane (en أيمن بن عبد الرحمان), nado en Alxer o 30 de agosto de 1966, é un político alxerino que exerce como primeiro ministro de Alxeria desde o 30 de xuño de 2021 e como ministro de Facenda desde o 23 de xuño de 2020.
Real Casa da Moeda de Dinamarca
A ceca na rúa Borgergade (1671-1749)
Gotfred Krüger, que foi o mestre da ceca real desde 1664 a 1680, adquiriu unha propiedade na rúa Borgergade en 1671 para establecer nela a Ceca Real, que ata entón estivera en actividade nun edificio próximo. Na "casa do mestre de ceca" cuñáronse as moedas danesas ata 1749, cando o edificio foi vendido. En 1943 o edificio foi desmatelado e posteriormente foi reconstruído no Den Gamle By, un museo ao aire libre na cidade de Aarhus.
Aymen Benabderrahmane
Traxectoria
Nacido en Alxer o 30 de agosto de 1966, licenciouse na Escola Nacional de Administración. Desde 1991 ata 2000, foi Inspector de Facenda, e máis tarde ocupou os cargos de Inspector Xeral de Facenda e Inspector Xeral Xefe de Facenda.
Real Casa da Moeda de Dinamarca
A ceca na rúa Borgergade (1671-1749)
Foi durante a súa permanencia en Borgergade cando se iniciou a tradición de estampar un corazón nas moedas danesas. Descoñécese se ese símbolo facía referencia ao mestre de ceca ou á localidade. En calquera caso, dáse a coincidencia de que un dos mestres de ceca dese período de actividade da ceca, Christian Wineke den Ældre (1640-1700), asociaba as súas iniciais CW a un corazón nas moedas que cuñaba, a modo de marca persoal.
Aymen Benabderrahmane
Traxectoria
Dende marzo de 2010 traballou como censor de contas do Banco de Alxeria, e en novembro de 2019 foi ascendido a gobernador do Banco de Alxeria, cargo que ocupou ata xuño de 2020.
Carreira política
O 23 de xuño de 2020 foi nomeado ministro de Facenda, e un ano e unha semana despois, o 30 de xuño de 2021, foi nomeado primeiro ministro de Alxeria, sucedendo no posto a Abdelaziz Djerad.
Real Casa da Moeda de Dinamarca
A ceca na rúa Borgergade (1671-1749)
En 1739, a ceca danesa recibiu formalmente a condición de Real Casa da Moeda.
miniatura|180px|A ceca danesa en Gammelholm, nos xardíns de Charlottenborg, nun cadro de Vilhelm Kyhn de [[1862]]
A ceca no barrio de Gammelholm (1749-1923)
miniatura|180px|A ceca danesa en Gammelholm, na rúa Holbergsgade, [[Circa|ca. 1873]]
En 1749 estableceuse unha nova ceca real en Nyhavn, nas cortes das cabalarías situadas na parte traseira do Palacio de Charlottenborg (Charlottenborg Slot). Eses edificios foron demolidos a principios da década de 1870 no marco da reurbanización da zona de Gammelholm.
En 1873 inaugurouse unha nova localización da Real Casa da Moeda. O edificio, que estaba no cruzamento entre as rúas Holbergsgade e Herluf Trolles Gade, aínda se conserva actualmente e foi deseñado polo arquitecto Ferdinand Meldahl, que tamén foi o responsable de toda a reordenación do novo barrio de Gammelholm, en colaboración co arquitecto municipal Ludvig Fenger.
En tanto que as moedas circulantes ordinarias se cuñaban na Real Casa da Moeda, houbo unha emisión con data 1894 destinada ao seu uso en Angmagssalik, en Groenlandia, que se levou a cabo na compañía privada Fritz Meyer, situada no número 14 da rúa Gothersgade, en Copenhague.
A ceca na illa Amager (1923-1978)
miniatura|180px|[[Edificio da ceca danesa en Amager]]
En 1923 a Ceca Real sufriu un novo traslado e instalouse nunhas novas dependencias no número 115 do bulevar Amager, na veciña illa Amager. O edificio, deseñado polo arquitecto Martin Borch, foi reconvertido e hoxe serve para o aloxamento xuvenil e como espazo comercial.
Derradeira época e cesamento da cuñaxe
esquerda|miniatura|180px|Edificio do Banco Nacional de Dinamarca, con quen comparte sede a Real Casa da Moeda de Dinamarca
En 1975 o Goberno danés acordou que a Real Casa da Moeda de Dinamarca pasase a depender organicamente do Banco Nacional de Dinamarca e en 1978 a ceca trasladouse a unhas novas instalacións en Brøndby, un municipio da área urbana de Copenhague. En marzo de 2012 a Ceca Real retornou a Copenhague, compartindo sede no edificio do Banco Nacional de Dinamarca, na rúa Havnegade.
En outubro de 2014, o Banco Nacional anunciou que tanto a Casa da Moeda como as instalacións de impresión de billetes do propio banco cesarían a súa produción de moedas e billetes a finais de 2016, aducindo altos custos de produción e a diminución de demanda de circulante. O 19 de maio dese mesmo ano asinouse un contrato por dous anos coa Casa da Moeda de Finlandia para que sexa esta a que continúe coa emisión de coroas danesas a partir de 2017. Desde entón, a Ceca Real danesa mantén a súa identidade dentro do Banco Nacional, aínda que a súa actividade se limita ao sostemento dunha tenda virtual en internet para a distribución de moedas conmemorativas danesas.
Na planta que anteriormente ocupaban os labores de impresión de billetes instalouse unha exposición permanente sobre a historia das moedas de Dinamarca.
A emisión de papel moeda danés adxudicóuselle en 2018 á compañía francesa Oberthur Fiduciaire SAS.
Mundial de Fútbol de 1998 - Grupo E
Participantes
O Grupo E estivo composto polas seguintes seleccións:
Partidos
A fase de grupos constou de seis partidos, cun total de tres partidos xogados por cada selección. Segundo o sistema de competición da FIFA, cada equipo acumulaba unha puntuación en función dos seus resultados: 3 puntos por vitoria (até 1994 eran só 2), 1 por empate, 0 por derrota. De acordo coa mesma, o catro equipos foron ordenados en forma descendente. No caso de que houbese dous ou máis con igual cantidade de puntos, os criterios de desempate foron os seguintes:
Dario Calomino
Dario Calomino, nado o 8 de decembro de 1977 en Verona, é un numismático e arqueólogo Italiano especializado na moeda republicana e imperial romana, e nas emisións provinciais romanas.
Traxectoria
Entre 2003 e 2011, Calamino traballou como investigador en diversos museos públicos italianos (Verona, Venecia, Piacenza, Rovereto, Brescia e Roma), estudando e catalogando as súas coleccións de moeda republicana e imperial romana, e de emisións provinciais romanas. Entre 2012 e 2017 ingresou como investigador no Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico.
Como arqueólogo, entre outros labores en Libia, Italia e Tunisia, participou en escavacións nos sitios arqueolóxicos-púnico-romanos de Sant'Antioco e Nora (Sardeña), na vila romana de Montegrotto Terme (Padua) e no foro romano de Grumentum (Lucania).
Entre outras entidades asociativas e académicas, Calamino é membro da British Academy e da Royal Numismatic Society, de Londres.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis representativos publicados por Dario Calamino ao longo da súa carreira:
Enmanuel Reyes
Traxectoria
Comezou a boxear na Habana aos 6 anos por decisión de seu pai, que quería que aprendese a defenderse dos rapaces do colexio cos que estaba a ter problemas. Foise consolidando como un dos mellores boxeadores do seu país natal, competindo nos pesos semipesados e despois nos pesos pesados.
Con todo, no boxeo cubano tivo sempre algún competidor por diante, como o varias veces campión mundial Julio César La Cruz, ou Erislandy Savón, contra o que perdeu a final do campionato cubano. Decidiu entón probar sorte en Galicia, onde vivían seu pai, súa avoa e un tío. Viaxou a Moscova, e despois dun paso por Belarús, voou a Austria, onde pediu asilo político, sendo internado dous meses nun centro de refuxiados. Logo foi a Alemaña, dende onde tentou pasar a Francia, pero foi detido e ingresado nun centro de reclusión para migrantes, e logo enviado de volta a Austria. Finalmente, no verán de 2017 conseguiu chegar a Galicia, instalándose na Coruña.
Na cidade herculina foi adestrado por Chano Planas e proclamouse campión de España dos pesos pesados en 2019, 2020 e 2021. En marzo de 2020 concedéuselle a nacionalidade española e en xuño do ano seguinte logrou unha praza para os Xogos Olímpicos de 2020, ao quedar segundo no torneo preolímpico celebrado en París, onde perdeu a final contra o campión mundial Muslim Gadzhimagomedov.
Xa na cita olímpica, comezou a súa participación nos oitavos de final, onde gañou por K.O. ao casaco Vasïlïy Levït. En cuartos de final, o seu rival foi o tamén cubano Julio César La Cruz. Nun combate moi igualado, La Cruz impúxose no primeiro asalto, mentres que o segundo foi para o boxeador da Coruña. No terceiro e derradeiro asalto Reyes comezou ben, pero na parte final foi superior La Cruz, ao que os xuíces deron como gañador final, quedando Reyes co diploma olímpico.
Uns meses despois disputou en Belgrado o Campionato do Mundo de Boxeo, na categoría de pesos pesados. Eliminou sucesivamente ao grego Vagkan Nanitzanian, ao francés Soheb Bouafia, ao xordano Hussein Iashaish e ao estadounidense Jamar Talley, meténdose deste xeito nas semifinais. Nestas, enfrontouse ao italiano Aziz Abbes Mouhiidine, perdendo por 4-1. Con todo, a súa medalla de bronce foi histórica, pois foi a segunda para España nun Mundial, 47 anos despois da que lograra o asturiano Enrique Rodríguez Cal.
Clitemnestra
dereita|miniatura|300px|Clitemnestra e Existo a piques de matar a Agamenón. Pintura de [[Pierre Narcisse Guérin. Museo do Louvre.]] Na mitoloxía grega, Clitemnestra ou Clitemestra (en grego, Κλυταιμήστρα) é unha raíña mítica de Micenas, nai de Electra e Orestes e esposa do heroe Agamenón, a quen asasinou para poder estar co seu amante, Existo.
Nacemento
Leda foi seducida por Zeus en forma de cisne, mais a mesma noite na que xaceu con el tamén o fixo co seu esposo Tindáreo. Como resultado, puxo dous ovos, dun dos cales naceron Cástor e Clitemnestra, que eran fillos de Tindáreo, e do outro, Helena e Pólux, que eran fillos de Zeus. Ademais, outras irmás de Clitemnestra eran Febe, Timandra e Filónoe.
Voda con Agamenón
Casou en primeiras nupcias con Tántalo, fillo de Broteas ou, segundo outras fontes, de Tiestes. Tralo asasinato do seu esposo e o seu fillo acabado de nacer a mans de Agamenón, este foi obrigado polos Dioscuros a casar con Clitemnestra. Como esposa de Agamenón, tivo catro fillos: Electra, Ifixenia, Orestes e Crisótemis. Porén, nalgunhas tradicións dise que Ifixenia era en realidade filla da súa irmá Helena e de Teseo, mais que foi criada por ela.
Sacrificio de Ifixenia
Cando toda a frota aquea estaba no porto de Áulide disposta a partir a loitar na guerra de Troia, Agamenón gañou a cólera da deusa Artemisa. Por mor disto, a frota estaba detida sen poder partir pola ausencia de ventos favorables.
O adiviño Calcante foi interrogado para saber como aplacar á deusa, e a resposta foi que había que sacrificar á filla máis fermosa de Agamenón en nome da deusa Artemisa, para que esta os deixase partir. Nun principio, o rei negouse, mais presionado polo seu irmán Menelao, tivo que enviar unha mensaxe a Clitemnestra para que mandase chamar á súa filla Ifixenia dende Micenas até Áulide co pretexto de casala con Aquiles. Logo, Agamenón tratou de impedir o sacrificio enviando secretamente outra carta a Clitemnestra n que lle dicía que non enviase á súa filla, mais esta carta foi interceptada e non chegou ao seu destino. Ao non haber outra solución, Agamenón consentiu facer o sacrificio.
Nalgunhas versións, Clitemnestra acompañou a súa filla nesa viaxe. Segundo conta a versión máis coñecida, cando Ifixenia chegou e o sacrificio se ía realizar, a deusa apiadouse da moza e puxo no seu canto unha cerva. Levou a Ifixenia a Táuride, onde a converteu na súa sacerdotisa. Segundo conta Hesíodo, Artemisa salvou a vida de Ifixenia e converteuna na deusa Hécate.
Porén, existen variacións sobre o tema: segundo a versión de Sófocles, o sacrificio si ocorre, e xustifica que Clitemnestra, en vinganza pola morte da súa filla, mate a Agamenón ao volver da Guerra de Troia.
Vinganzas
Cando Agamenón regresou a Micenas, ámbolos dous asasinárono, mentres este puña unha túnica que carecía de orificios para os brazos e a cabeza. Logo asasinaron a Casandra, unha princesa e adiviña troiana que Agamenón trouxera canda si.
Clitemnestra e Existo reinaron en Micenas e tiveron unha filla, Erígone, mais varios anos máis tarde morreron a mans de Orestes, que fora posto a salvo pola súa irmá Electra e vingou así a morte do seu pai.
Tumba de Clitemnestra
miniatura|150px|dereita|Tumba de Clitemnestra, fóra das murallas de [[Micenas.]] Existía a tradición de que a tumba de Clitemnestra estaba situada, como a de Existo, nun lugar fóra do recinto das murallas de Micenas.
A comezos do século XIX descubriuse fóra das murallas de Micenas unha tumba de cúpula que fora datada no século XIII a. C. e que máis tarde foi chamada «tumba de Clitemnestra». Esta tumba atópase ao sueste do chamado círculo de tumbas B.
Emma Newman
Emma Newman, nada en Cornualla en 1976, é unha escritora británica de ciencia ficción e fantasía, podcaster e narradora de audiolibros. As súas candidaturas aos premios inclúen o British Fantasy Award (categorías: "mellor novela fantástica", "mellor novela") por Between Two Thorns en 2014  e o Arthur C. Clarke Award por After Atlas en 2017. A súa serie Planetfall foi nomeada ao Premio Hugo 2020 á mellor serie.
Carreira
Newman publicou once novelas e unha colección de ficción curta. As súas afeccións inclúen os xogos de rol de acción en directo e a confección. Vive en Somerset, Inglaterra.
Ela é a co-creadora, xunto ao seu marido Peter Newman, do podcast gañador do premio Hugo Tea and Jeopardy. O podcast ten máis de 70 episodios e xira en torno a que Emma acolle a outra creadora para tomar unha boa cunca de té e bolo, mentres que o seu maquinado mordomo Latimer (interpretado por Peter Newman) intenta mandalos á morte ao final do episodio.
Os audiolibros narrados por Newman inclúen algúns dos seus propios traballos (Planetfall, From Dark Places, Between Two Thorns, Any Other Name, All Is Fair), así como novelas, novelas e contos doutros autores, en gran parte dos xéneros científicos. -ficción e fantasía.
Historia das representacións eróticas
miniatura|Lámpada de petróleo romana representando un coitus more ferarum. As representacións eróticas inclúen pinturas, esculturas, fotografí­as, obras dramáticas, composicións musicais e literarias que mostran escenas de natureza sexual. Teñen sido creadas por case todas as civilizacións, sexan antigas ou modernas. As culturas primitivas asociaban con frecuencia o acto sexual con forzas sobrenaturais e, polo tanto, a súa relixión estaba entrelazada con estas representacións. En países asiáticos como a India, o Nepal, Sri Lanka, o Xapón e a China, as representacións de sexo e arte erótica teñen significados espirituais específicos dentro das crenzas nativas do hinduísmo, budismo, xintoísmo e taoísmo. Os antigos gregos e romanos produciron moita arte e decoración de natureza erótica, gran parte da mesma integrada con súas crenzas relixiosas e prácticas culturais.
En épocas recentes, as representacións eróticas teñen pasado de seren un artigo de luxo a unha ferramenta de propaganda e logo un produto cotián. A medida que as tecnoloxías de comunicación teñen evoluído, cada nova técnica, como a prensa, a fotografía, o cinema e os computadores, foron adaptados para mostrar e distribuír esas representacións.
Actitudes históricas
miniatura|Típica pintura heterosexual romana preservada en [[Pompeia.]] En tempos primitivos, as representacións eróticas eran frecuentemente vistas como un subconxunto da arte indíxena ou relixiosa de cada cultura, e como tales non eran illadas nin tratadas de forma distinta das demais formas artísticas. O concepto moderno de pornografía non apareceu até a época vitoriana. A súa definición actual foi engadida na década de 1860, substituíndo a anterior que facía alusión ás prostitutas, e foi colocada por primeira vez nun dicionario médico inglés de 1857, que a definía como "unha descrición das prostitutas ou a prostitución como cuestión de hixiene pública". En 1864, a primeira versión da definición moderna aparecera no Webster's Dictionary: "ilustración licenciosa usada para decorar as paredes das habitacións consagradas ás orxías banais, exemplos das cales se vían en Pompeia". Este foi o principio dos que hoxe aluden a imaxes explícitas en xeral. Aínda algúns actos sexuais estaban regulados ou prohibidos por leis, a simple contemplación de obxectos ou imaxes non estaba prohibida en ningún país até 1857. Nalgúns casos, a posesión de certos libros, gravados ou colección de imaxes foi prohibida, mais a tendencia a ditar leis que realmente restrinxían a visión de obxectos sexualmente explícitos, en xeral, foi un concepto vitoriano.
Representacións primitivas
miniatura|Fotografía dunha moza núa do século XIX. Entre os exemplos máis antigos conservados de representacións eróticas están os gravados e pinturas rupestres paleolíticas. Algunhas das imaxes máis comúns son de animais, escenas de caza e xenitais humanos (como símbolo de fertilidade). Os seres humanos nus con características sexuais esaxeradas aparecen en pinturas e obxectos da Era Paleolítica (como Venus paleolíticas). A arte rupestre, descuberta por Creswell Craggs, inclúen algún símbolo que poden ser versións estilizadas de xenitais femininos. Non obstante, non hai indicio de que se fixeran para estimulación erótica, porque é moito máis probábel que se trate de obxectos usados en rituais relixiosos. Arqueólogos alemáns informaron en abril de 2005 que encontraran unha escena de 7200 anos de antigüidade representando unha figura masculina inclinada sobre outra feminina nunha forma suxestiva do acto sexual. A figura masculina foi bautizada de Adonis de Zschernitz. Porén, non é seguro que o propósito destes artefactos fose a excitación individual, e as imaxes poden ter unha importancia espiritual e estaren probabelmente relacionadas con rituais de fertilidade.
Os antigos gregos acostumaban pintar escenas sexuais na súa cerámica, sendo moitas delas famosas por supor que sexan algunhas das representacións máis antigas de relacións homosexuais e pederastia. A arte grega retrataba actividades sexuais, mais é imposíbel distinguir cales eran ilegais ou inmorais para eles, debido a que non contaban co concepto de pornografía. A súa arte simplemente reflectía escenas da vida diaria, algunhas máis sexuais que outras. Pódense ver falos esculpidos en lugares de culto, tales como o templo de Dionisio en Delos, mentres un obxecto doméstico ocupaba o mesmo lugar. O ideal masculino grego estabelecía un pene pequeno, estética que logo foi adoptada polos romanos. Os gregos tamén crearon o primeiro exemplo famoso de lesbianismo no Occidente, con Himno a Afrodita de Safo.
Concello de Olofström
Olofström é un concello sueco no condado de Blekinge. A súa capital é Olofström. No mes de setembro de 2020 o municipio tiña unha poboación de 13 221 habitantes.
É o único concello interior de Blekinge, e limita cos municipios de Osby, Kristianstad, Bromölla, Sölvesborg, Karlshamn, Tingsryd e Älmhult.
O municipio está rodeado de augas de centos de lagos. O máis grande é o Halen, que é un lugar popular para caiacs e para o baño. O concello de Olofström é coñecido por Kronofiske Harasjömåla, un famoso lugar de pesque que é visitado por unhas 75 000 persoas cada ano.
Pesqueiras, Santo Estevo de Ribas de Miño, O Saviñao
Pesqueiras é un lugar da parroquia de Santo Estevo de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Juan José Cancela del Río
Juan José Cancela del Río, nado en Santiago de Compostela o 20 de outubro de 1803 e finado o 31 de xaneiro de 1886, foi un pintor galego do romanticismo e pioneiro do neoclasicismo.
Traxectoria
Formouse na escola de debuxo da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago á que volveu como profesor, entrementres, e grazas a axuda de Manuel Fernández Varela, estudou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando, onde foi discípulo de Vicente López Portaña.
Hai obra súa no Museo del Prado, na Universidade de Santiago de Compostela e no Museo Provincial de Pontevedra. page=5|miniatura|Tratado de los cinco órdenes de arquitectura de Vignola, 1860.
Concello de Nynäshamn
Nynäshamn é un concello sueco no condado de Estocolmo, ao sur da península de Södertörn. A súa capotal é a localidade de Nynäshamn. En setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 29 855 habitantes.
O concello de Nynäshamn está situado no leste do landskap de Södermanland, co arquipélago sur de Estocolmo no leste. O mar Báltico pecha ao concello polo leste, sur e suroeste. Nynäshamn limita ao nordés co municipio de Haninge e ao noroeste co de Botkyrka, os dous no condado de Estocolmo. Ten ademais fronteira marítima co concello de Södertälje ao oeste, e cos de Trosa e Nyköping ao suroeste.
Federación Universitaria Escolar
miniatura|300x300px|Edificio da antiga [[Universidade de Madrid|Universidade Central de Madrid na rúa de San Bernardo. Alí foi alzada a bandeira vermella da FUE durante a rebelión estudantil de 1929 contra a Ditadura de Primo de Rivera.]]
Historia
As primeiras protestas estudantís contra a Ditadura de Primo de Rivera tiveron lugar na primavera de 1925, cando aínda gobernaba o Directorio militar, promovidas pola recentemente creada Unión Liberal de Estudantes (ULE) que agrupaba aos estudantes republicanos —o 26 de abril fixo público un manifesto—. O incidente máis importante tivo lugar o 15 de maio e estivo protagonizado polos estudantes da Escola de Enxeñeiros Agrónomos encabezados por Antonio María Sbert, os cales non asistiron ao acto de clausura do curso académico presidido polo rei Afonso XIII en sinal de protesta, porque o ditador Miguel Primo de Rivera rexeitara a petición que querían presentarlle por non estar feita polo conduto regulamentario. A reacción do ditador foi expulsar a Sbert da escola e confinalo en Cuenca.
A finais de 1926 Sbert, Antolín Alonso Casares e Emilio González López da Universidade Central de Madrid fundaron a Federación Universitaria Escolar (FUE), como alternativa á até entón hexemónica Asociación de Estudantes Católicos (AEC). A primeira folga de certa resonancia que convocou a FUE foi en marzo de 1928 como protesta polo expediente aberto ao catedrático Luís Jiménez de Asúa con motivo dunha conferencia que pronunciou na Universidade de Murcia sobre o control da natalidade; mais o movemento máis importante que promoveu a FUE foi a protesta contra da Lei Callejo promulgada en maio de 1928, cuxo artigo 53 permitía expedir títulos universitarios aos dous centros de estudos superiores privados existentes entón en España, ámbolos dous propiedade da Igrexa católica —os agostiños do Escorial, e os xesuítas de Deusto—. En principio, como sinalou Eduardo González Calleja, era "unha resposta de autodefensa dos estudantes encamiñados a profesionais liberais contra a plétora de licenciados procedentes dos establecementos educativos confesionais".
González Calleja afirma, doutra banda, que naquela época, a FUE "baseaba o seu programa na reivindicación de novos valores socioculturais, como o feminismo e o naturismo, pero non mostraba unha ideoloxía clara, agás un vago republicanismo sentimental que aos poucos conseguiría plasmarse politicamente".