cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Gatopardo (filme)
O filme inclúe un elenco internacional que inclúe o estadounidense Burt Lancaster, o francés Alain Delon, e os italianos Claudia Cardinale (que foi dobrada na versión italiana por Solvejg D'Assunta porque as súas linguas maternas eran o siciliano e o francés) e Terence Hill (Mario Girotti).
Stepanakert
Economía, educación e institucións culturais
O Museo Estatal de Artsakh en Stepanakert, ten unha importante colección de obxectos antigos e manuscritos cristiáns.
Febre do ouro de California
Desenvolvemento de técnicas para a extracción do ouro
A alta concentración de ouro na area de California, permitiu que inicialmente se necesitase só utilizar unha batea, para obter un concentrado de ouro nos ríos e correntes de auga. Non é posíbel facer esta operación en grande escala, polo que os mineiros comezaron a deseñar máquinas que os auxiliarían a procesar grandes volumes de grava.
O Gatopardo (filme)
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 23 de abril de 1999.
Stepanakert
Transporte
miniatura|Serán sobre Stepanakert
Febre do ouro de California
Desenvolvemento de técnicas para a extracción do ouro
Nas operacións máis complexas, os mineiros desviaban ríos enteiros para canles construídas ao longo do río, para despois escavar no leito do río seco. Os cálculos da Inspección Xeolóxica dos Estados Unidos, din que foron extraídas 12 millóns de onzas de ouro, equivalentes a 370 toneladas, durante os primeiros cinco anos de la febre do ouro. Esta cantidade de metal equivalía a 7,2 millares de millóns de dólares, a prezos de final de 2006.
O Gatopardo (filme)
Argumento
A longametraxe mostra a vida de Don Fabrizio, príncipe de Salina, e da súa familia, que se ve alterada ao ser Sicilia invadida polas tropas de Garibaldi. Como consecuencia disto, todos van refuxiarse á casa de campo que a familia ten en Donnafugatta.
Stepanakert
Autobús
Stepanakert está servida por unha serie de liñas de minibuses regulares. Os vellos autobuses da era soviética foron substituídos por novos autobuses modernos. Tamén operan viaxes regulares a outras provincias de Nagorno-Karabaj desde a cidade.
Febre do ouro de California
Desenvolvemento de técnicas para a extracción do ouro
miniatura|300px|dereita|No muíño de cuarzo en Grass Valley, triturábase a pedra de [[cuarzo antes do lavado do ouro.]]
O Gatopardo (filme)
Versións
O Gatopardo circulou en polo menos catro versións diferentes. A primeira montaxe de Visconti duraba 205 minutos, mais pareceu excesiva para o director e para o produtor, e acurtouse a 195 minutos para a estrea en Cannes. Despois, Visconti cortou o filme a 185 minutos para a súa estrea oficial, e considerou esta versión como a súa preferida.
Stepanakert
Aire
Stepanakert está servida polo veciño Aeroporto de Stepanakert, ao norte da cidade, preto da cidade de Ivanyan. En 2009, comezaron a reconstrución das instalacións e os traballos de reparación Aínda que orixinalmente programado para iniciar os primeiros voos comerciais o 9 de maio de 2011, funcionarios de Karabakh pospuxeron a data de reapertura para máis tarde. En maio de 2012, o director da Administración de Aviación Civil da NKR, Tigran Gabrielyan, anunciou que o aeroporto comezaría a operar no verán de 2012. Con todo, o aeroporto aínda permanece pechado debido a razóns políticas. O OSCE Grupo de Minsk, que media no conflito de Nagorno-Karabaj, reafirmou que o funcionamento deste aeroporto non podería ser utilizado para apoiar calquera reclamación dun cambio no status de Nagorno-Karabaj, e instou ás partes a actuar de conformidade co dereito internacional e en consonancia coa práctica actual de voos sobre o seu territorio.
Ferrocarril
Stepanakert utiliza para conectarse unha liña de ferrocarril con Bakú - Tbilisi.
Demografía e relixión
miniatura|Fontes na praza Shahumyan
Durante a era soviética, non había igrexas tradicionais en Stepanakert, aínda que a maior parte da poboación da cidade eran membros da Igrexa Apostólica Armenia. Tamén hai unha igrexa na cidade que foi construída no século XVIII, pero non está funcionando. O 15 de setembro de 2006 colocáronse as primeiras pedras da Igrexa de Santiago en Stepanakert.
Deporte
O Fútbol é o deporte máis popular en Nagorno-Karabakh e a cidade ten un estadio de fútbol ben construído. Desde mediados da década de 1990, os equipos de fútbol de Karabakh comezaron a tomar parte nalgunhas competicións nacionais na República de Armenia. Lernayin Artsakh é o club de fútbol que representa á cidade de Stepanakert. A liga nacional de fútbol de Artsakh púxose en marcha en 2009.
a Selección de fútbol de Artsakh non recoñecida formouse en 2012 e xogou o seu primeiro partido oficial en contra da non recoñecida Selección de fútbol de Abkhazia de Sukhumi o 17 de setembro de 2012. O partido terminou cun empate 1-1. Ao mes seguinte, o 21 de outubro de 2012, Artsakh xogou o partido de volta no Estadio da República Stepan Shahumyan contra Abkhazia gañando cun resultado de 3-0.
Tamén hai interese noutros deportes, como baloncesto e voleibol.
Deportistas de Karabakh tamén participan cos equipos que representan e atletas nos Xogos Pan-armenios, organizados na República de Armenia.
Relacións internacionais
miniatura|O Ministerio de Asuntos Exteriores
Cidades irmáns
Stepanakert está irmanada con:
Montebello, Estados Unidos:
Iereván, Armenia:
San Sebastián, España:
O Gatopardo (filme)
Versións
A versión dobrada ao inglés, en que os actores italianos e franceses foron dobrados (a voz que se oe de Burt Lancaster é o seu traballo orixinal), foi editada ata os 161 minutos pola distribuidora 20th Century Fox. Isto fíxose sen a participación de Visconti, que estaba descontento pola edición e pola dobraxe.
Visconti ameazou con demandar a Fox, que ameazou cunha contrademanda contra o director, indicando que Lancaster supervisara a montaxe estadounidense.
"Non sinto que sexa o meu filme en absoluto", dixo Visconti da montaxe estadounidense.
Estrea
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes en maio de 1963. Gañou a Palma de Ouro ao mellor filme.
Público
O filme foi o sexto máis popular do ano en Francia, con 3 688 024 entradas vendidas.
Crítica
No momento da súa estrea no verán de 1963, a maioría dos críticos estadounidenses reprobaron o filme. Segundo Newsweek, Lancaster parecía "como se estives interpretando a Clarence Day de Life with Father nunha xira de verán". Jonathan Miller de The New Yorker ridiculizou a Lancaster como "amordazado polos bigotes e claramente estupefacto pola importancia do seu papel". Porén, a revista Time eloxiou a caracterización como sólida e convincente.
Pereira Corval, Bexán, Cospeito
Pereira Corval é un lugar da parroquia de Bexán no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitantes (1 home).
Febre do ouro de California
Desenvolvemento de técnicas para a extracción do ouro
Na etapa seguinte, ata 1853, tiveron lugar as primeiras operacións de minería hidráulica. Esta técnica utilizouse en leitos de grava miúda que había nos outeiros dos campos de ouro, dirixindo unha corrente de auga de alta presión ata os xacementos de ouro, soltando a grava que se recupera en canais, onde o ouro se sedimenta. Estímase que a mediados da década de 1880, esta técnica serviu para recuperar once millóns de onzas de ouro, equivalentes a 6,6 millares de millóns de dólares, a prezos de finais de 2006. Un subproduto non desexado desta técnica eran as grandes cantidades de grava solta, metais e outros contaminantes, que se depositaron nos ríos. Algunhas áreas aínda presentan cicatrices deixadas pola minería hidráulica, xa que a vida vexetal non se desenvolve nos depósitos de grava e de terra exposta.
Despois de cesar a avalancha de inmigrantes pola febre do ouro, as operacións para a recuperación do metal continuaron. Na etapa final, o ouro era procurado nos leitos dos ríos e nos estuarios do Vale Central e noutras áreas, como Scott Valley, en Siskiyou. En finais do século XIX, a tecnoloxía de dragaxe era bastante económica, e comezou a usarse para a exploración mineira en California, resultando na extracción de máis de 20 millóns de onzas, equivalentes a 12 millares de millóns de dólares.
Durante a febre do ouro e nas décadas seguintes, os investigadores de ouro tamén se dedicaron á minería tradicional, extraendo o ouro directamente da rocha que o contiña, tipicamente cuarzo. Operaban normalmente escavando e dinamitando a rocha, para seguir os veos de cuarzo e recuperalos. Xa que estas rochas eran transportadas ata a superficie, eran trituradas, e o ouro separábase usando auga corrente, ou coa axuda de arsénico ou mercurio. No final, a minería tradicional acabou por ser a única actividade de extracción de ouro na rexión.
Lucros
Unha crenza popular é que os comerciantes ficaron con máis lucros da febre do ouro que os propios investigadores de ouro. A realidade é, no entanto, máis complexa. Efectivamente, os lucros dalgúns comerciantes foron notábeis. O home máis rico de California durante os primeiros anos da febre do ouro foi Samuel Brannan, que anunciou a descuberta de Sutter's Mill. Brannan abriu as primeiras tendas en Sacramento, Coloma e outros lugares próximos dos campos de ouro. No comezo da febre do ouro, Brannan comprou todos os artefactos de minería (pás, bateas etc.) dispoñíbeis en San Francisco, e revendeunos con considerábeis lucros. Mais os investigadores de ouro tamén obtiveron importantes beneficios. Por exemplo, un pequeno grupo que traballaba en Feather River en 1848, nuns cantos meses conseguiu máis de millón e medio de dólares en ouro.
De media, os buscadores de ouro tiveron lucros modestos, unha vez deducidos os gastos. Os que chegaron máis tarde gañaron moi pouco, ou mesmo perderon diñeiro. De modo similar, moitos comerciantes desafortunados estabelecéronse en poboacións que desapareceron, ou foron vítimas dalgún dos moitos incendios que arrasaban as localidades.
Outros homes de negocios conseguiron grandes lucros en revendas, embarques, entretemento, hospedaxe e transporte.
En 1855, as circunstancias económicas tiñan mudado radicalmente. O ouro xa non era tan fácil de obter, e a única forma rendíbel de o conseguir era con grandes equipos de traballadores, ben empregados ou socios. A mediados desa década, os donos das compañías mineiras eran os que enriquecían. Alén diso, a poboación de California tiña crecido tanto, e tan axiña, que a base económica se tiña diversificado moito, e era xa posíbel obter ganancias nos negocios convencionais.
O destino do ouro
Unha vez que o ouro era recuperado, o metal podía tomar varios camiños. O máis inmediato era utilizarse como moeda de troca para comprar provisións e pagar pola hospedaxe dos mineiros. Con frecuencia, o ouro usado nestas transaccións acababa de atoparse, e fora coidadosamente pesado e avaliado.
Polo seu lado, os comerciantes e vendedores utilizaban o ouro para comprar provisións aos capitáns dos barcos que levaban mercadorías a California. O ouro deixaba California a bordo de barcos ou en mulas. Un segundo destino era que os propios Argonautas o levaron consigo ao partir, cando decidían que obteran o suficiente para volver para casa. Estímase que 80 millóns de dólares en ouro foron levados para Francia deste xeito. Co avance e a consolidación da febre do ouro, os bancos locais comezaron a emitir notas de crédito ou billetes, en troques de ouro, e algunhas casas de moeda privadas crearon moedas de ouro. Coa construción da Casa da Moeda de San Francisco en 1854, o ouro transformouse en moedas oficiais dos Estados Unidos, para circulación. O ouro tamén se enviou aos bancos nacionais en California, en troques de papel-moeda corrente.
Efectos inmediatos
Antes da carreira do ouro, California tiña cerca de 15.000 habitantes, sen contar os amerindios nativos, e a chegada de centenas de millar de inmigrantes en tan pouco tempo, tivo consecuencias dramáticas. miniatura|dereita|320px|Un cartel anuncia viaxes para California Os custos humanos e ambientais do fenómeno foron considerábeis. Os indios nativos da rexión foron vítimas de doenza, fame e ataques xenocidas ; a poboación nativa, estimada en 150 mil habitantes en 1845, diminuíu abruptamente para menos de 30 mil en 1870. Saíron leis explicitamente xenófobas, procurando afastar os inmigrantes da China e da América Latina. A cota mortal entre os inmigrantes dos Estados Unidos tamén foi severa, xa que un de cada doce Forty-niners pereceu; os índices de criminalidade durante a febre do ouro foron extremadamente altos. O medio ambiente sufriu unha deterioración considerábel, grazas á grava, terra solta e químicos tóxicos empregados na minería, que mataron animais e deterioraron hábitats.
A febre do ouro catapultou California para o centro da imaxinación global, converténdoa no destino de centenas de millar de persoas, as cales frecuentemente mostraron unha iniciativa, unha autonomía e unha civilidade notábeis. Neste período, fundárase aldeas e cidades; tamén se convocou unha asemblea constituínte, que redactou a Constitución do estado. Celebráronse eleccións, e os representantes foron a Washington para negociar a admisión de California como estado da Unión.
A agricultura en grande escala (tamén chamada "a segunda febre do ouro de California" ) comezou tamén durante esta época. Grazas a este vertixinoso desenvolvemento, axiña floreceron igrexas, escolas, camiños e organizacións civís. A poboación tamén demandaba unha eficiente rede de comunicacións e conexións políticas co resto do país. O 9 de setembro de 1850, California conseguiu o recoñecemento como estado, converténdose no estado número 31 da Unión.
Fóra do estado, as comunicacións tamén melloraron como consecuencia do fenómeno. O primeiro ferrocarril transcontinental do mundo inaugurouse no Istmo do Panamá en 1855. Entre Panamá e San Francisco comezaron a navegar novas liñas de barcos de vapor, incluíndo os barcos da Pacific Mail Steamship Company, onde os pasaxeiros e carga facían ligazón co ferrocarril transcontinental. Desde Panamá levantaban áncora regularmente os barcos para a Costa Leste dos Estados Unidos. Nunha destas viaxes, o navío S.S. Central America afundiu fronte á costa das Carolinas en 1857, vítima dun furacán. Estímase que se afundiron tres toneladas de ouro.
O primeiro ferrocarril transcontinental nos Estados Unidos inaugurouse en 1869, mais seis anos antes abría o ramal occidental en Sacramento. a construción desta liña financiouse en parte co ouro de California. A liña unía o estado co resto do país dun modo máis efectivo, reducindo a viaxe, que tradicionalmente levaba varias semanas ou ata meses, a uns cantos días.
A febre do ouro tamén estimulou varias economías en todo o mundo. Os facendeiros de Chile, Australia e Hawai atoparon un gran mercado onde colocar os seus produtos, os bens manufacturados británicos tiñan gran venda, e da China chegaba roupa e ata casas prefabricadas. Os prezos aumentaban axiña, e o ouro de California estimulou o investimento e a creación de emprego noutros países. O investigador de ouro australiano Edward Hargraves percibiu certa semellanza entre os terreos californiano e australiano, e deduciu que era posíbel que na Australia existise ouro, en cantidades e depósitos similares. Cando Hargraves volveu á Australia, efectivamente descubriu ouro, e despoletou a febre do ouro da Australia.
Efectos a longo prazo
O nome California ficou relacionado permanentemente á Carreira do Ouro e, como resultado, tamén se relacionou co que foi coñecido como o "soño californiano". California era vista como lugar de novos comezos e grandes oportunidades, de onde o duro traballo e un pouco de sorte podían recompensarse con enormes riquezas. O historiador H. W. Brands fixo notar que, nos anos posteriores á febre do ouro, o Soño californiano difundiuse polo resto do país, e fixo parte integral do novo Soño americano.
O soño californiano atraeu a xeracións completas de familias. Despois da febre do ouro, as actividades das mesmas diversificáronse e converteron a California nun centro de liderado constante en diversos ramos industriais. Nun principio, os agricultores eran maioría, e logo o foron os perforadores de petróleo, os cineastas, construtores de avións , e empresas punto.com, que se sucederon no próspero ámbito industrial de California nas décadas seguintes á carreira do ouro.
Entre os legados da febre do ouro atópase o lema do estado: Eureka, que en grego significa "atopei", alén de que o escudo do estado consta dunha imaxe alegórica da febre do ouro. O estado coñécese como The Golden State, ou sexa, "o estado dourado".
O equipo de fútbol americano da NFL de San Francisco, os San Francisco 49ers, e os equipos homónimos de atletismo da Universidade Estatal de California en Long Beach, tomaron o nome dos buscadores de ouro do século XIX. A febre do ouro reflectiuse na literatura, nas obras de Mark Twain, Bret Harte, Joaquin Miller e outros.
A Estrada Estatal 49 de California percorre ás costas da Sierra Nevada, ligando varios lugares nacidos durante a carreira do ouro. Esta autoestrada pasa preto do Parque Histórico Estatal de Columbía, que conservou varios edificios da época con fins turísticos.
Xeoloxía
Crese que a alta concentración de ouro en California foi o resultado de forzas que actuaron durante centenas de millóns de anos. Hai aproximadamente 400 millóns de anos, California xacía no fondo do mar. Os volcáns submarinos depositaron lava e minerais, incluíndo ouro, no leito mariño. Hai uns 200 millóns de anos, as placas tectónicas empurraron o leito mariño para baixo da masa continental americana. Mentres a descendía, o leito mariño ía afundindo, e o magma resultante subiu á superficie, arrefecendo na subida. Cando se solidificaba este magma, formáronse algúns veos de ouro rodeados de cuarzo. os minerais e rochas solidificadas resultantes emerxeron en Sierra Nevada e erosionáronse, expondo parte do ouro á superficie. As correntes de auga encargáronse entón de levar o ouro costa abaixo, e depositalo en leitos de grava nos regatos. Os Forty-niners concentráronse inicialmente nestes depósitos.
Comunistas de Castilla
Comunistas de Castilla (Comunistas de Castela en galego) é un partido político de España, de ideoloxía comunista e castelanista, creado en 2011 trala escisión de varias células do Partido Comunista de los Pueblos de España (PCPE) en Castela e León. Mantén estreitas relacións co colectivo Rede Vermella, escisión á súa vez de Corrente Vermella, o que provocou a inspiración trotskista desta última.
O seu ámbito de actuación é o territorio histórico de Castela, nación que estaría composta segundo os estándares do castelanismo polas actuais comunidades autónomas de Castela e León, Castela-A Mancha, a Comunidade de Madrid, A Rioxa e Cantabria.
Creación
En outubro de 2011, con motivo das eleccións xerais do 20 de novembro do 2011, o Partido Comunista del Pueblo Castellano (PCPC), sección castelán-leonesa do PCPE, emite un comunicado público no que anuncia que non concorrerá ao devandito proceso electoral, contradicindo a decisión tomada pola dirección central do PCPE para toda España de concorrer en todas as cirunscripcións electorais posibles. Finalmente, trala expulsión dos militantes rebeldes de Valladolid e a baixa, por principios ideolóxicos e morais, da organización da totalidade dos militantes de Segovia e Palencia, publícase na rede unha "declaración de principios" de Comunistas de Castilla, na que aseguran que pretenden construír un proxecto de soberanía e socialismo para Castela.
O primeiro grande acto público de Comunistas de Castilla foi a celebración do 23 de abril (reivindicado coma "Día Nacional de Castela", e celebrado oficialmente como Día de Castela e León) de 2012 na localidade de Villalar de los Comuneros. Na carpa que rexentaban, podíanse ver bandeiras castelanistas comuneiras moradas, bandeiras republicás e bandeiras coa fouce e o martelo.
Segundo a páxina web da organización, Comunistas de Castela conta con presenza en Madrid, Palencia, Segovia e Valladolid.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2002
miniatura|200px|[[Michael Schumacher gañou o seu terceiro título consecutivo con Ferrari.]] miniatura|200px|O compañeiro de Schumacher, [[Rubens Barrichello, rematou subcampión.]] miniatura|200px|[[Juan Pablo Montoya rematou terceiro con Williams.]] O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2002 é o campionato anual número 53 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 17 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 3 de marzo, e rematou o 13 de outubro.
Parecía ser máis nada que unha batalla polo segundo ou terceiro posto na clasificación de pilotos para aqueles que competían porque Michael Schumacher terminou primeiro ou segundo en todas as carreiras agás no Gran Premio de Malaisia, onde terminou en terceiro lugar, polo que fixo podio en todas as carreiras. El acadou un récord de 11 Grandes Premios gañados nunha tempada, superando a anterior marca de 9 vitorias, compartida por si mesmo (, e ) e Nigel Mansell. Tamén estableceu a marca de menor tempo no que se asegurou o Campionato do Mundo de Pilotos, asegurou o título cunha vitoria no Gran Premio de Francia, a falta de seis carreiras para o final da tempada. Schumacher logrou o título de pilotos por unha marxe de 67 puntos sobre o seu compañeiro Rubens Barrichello, batendo a súa propia marca da tempada. Schumacher e Barrichello axudaron a Ferrari a acumular a mesma cantidade de puntos que o resto dos construtores no seu conxunto. Para a próxima tempada, a FIA ía cambiar o sistema de puntos.
Pilotos e construtores
† Todos os motores son de 3.0 litros, e configuración V10.
Cambios de pilotos
A tempada de presentou varios cambios de pilotos antes da tempada e algún máis durante a propia tempada.
Tamén houbo un cambio a metade de tempada:
Ɔ
O o aberto ( ', ' ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino. É semellante a un o aberto pola esquerda.
Letras semellantes
miniatura|Letras claudianas: antisigma, digamma e medio h.
Tolypeutes
miniatura|230px|[[Tolypeutes tricinctus taxidermizado. Museo de Historia Natural de Londres.]] miniatura|230px|[[Tolypeutes matacus enrolándose para defenderse.]]
Nicasio Pérez Moreno
Nicasio Pérez Moreno, finado en Ferrol o 15 de xullo de 1921, foi un empresario e político galego.
Tolypeutes
Tolypeutes é un xénero de mamíferos placentarios da orde dos cingulados e familia dos dasipódidos, o tipo da subfamilia dos tolipeutinos.
Nicasio Pérez Moreno
Traxectoria
Fillo de Nicasio Pérez López. Presidente da Patronal de Ferrol, foi concelleiro de Ferrol e Cónsul de Portugal na cidade departamental. Foi asasinado o 15 de xullo de 1921 cando se dirixía ao seu domicilio acompañado dunha escolta. Foi pai de Nicasio Pérez Rodríguez.
Tolypeutes
Comprende dúas especies de armadillos propios de Suramérica, que habitan no Brasil, Bolivia, a Arxentina e Paraguai. e que son coñecidos vulgarmente na bibliografía internacional como armadillos de tres bandas, aínda que nos países on de viven teñen outros nomes vulgares.
Descrición
O xénero foi descrito en 1811 polo zoólogo alemán Johann Karl Wilhelm Illiger en ''Prodr. Syst. Mamm. Avium''.: 111.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Tolypeutes, é a adpatación do neoloxismo do grego científico τολυπευτής, tolypeutés, "bóla de lá", derivado do grego antigo τολυπεύω tolypeúo, "amontoar, amorear"
Clasificación
Na actualidade, neste xénero recoñécnse as seguintes dúas especeis viventes:
Xénero Tolypeutes Illiger, 1811
Bahrain
Bahrain (en البحرين; al-Baḥrayn), tamén coñecido como o Reino de Bahrain (en مملكة البحرين Mamlakat al-Baḥrayn), é un país do Oriente Medio. É un dos máis pequenos da rexión e está integrado por cinco illas, das cales a maior é a illa de Bahréin e 50 illas naturais e 33 illas artificiais adicionais, centradas na illa de Bahrain que representa ao redor do 83 por cento da masa terrestre do país. Está situado no Golfo Pérsico, compartindo fronteiras marítimas con Qatar polo sur e o leste; e con Arabia Saudita polo oeste e o noroeste, unidos pola Ponte do Rei Fahd.
Segundo o censo de 2020, a poboación do país ascende a 1.501.635 habitantes, dos cales 712.362 son nacionais de Bahrein. Bahrain abarca uns 760 km2, e é a terceira nación máis pequena de Asia despois das Maldivas e Singapur.. A capital e cidade máis grande é Manama.
Bahrain é o lugar da antiga civilización de Dilmun. Foi famoso dende a antigüidade polas súas pescarías de perlas, que foron consideradas as mellores do mundo no século XIX.{{sfnp|EB|1878} } Bahrain foi unha das áreas máis antigas en ser influenciada polo islam, durante a vida de Mahoma no 628 d.C. Tras un período de dominio árabe, Bahrain foi gobernado polo Imperio Portugués desde 1521 ata 1602, cando foron expulsados ​​polo Xa Abás I o Grande da dinastía safávida. En 1783, o clan Bani Utbah capturou Bahrain a Nasr Al-Madhkur e desde entón foi gobernado pola familia real Al Khalifa, con Ahmed al Fateh como o primeiro hakim de Bahrain.
A finais do século XIX, tras sucesivos tratados cos británicos, Bahrain converteuse nun protectorado do Reino Unido. En 1971, declarou a independencia. Antigamente un emirato, Bahrain foi declarado monarquía constitucional islámica en 2002. En 2011, o país experimentou as protestas inspiradas na primavera árabe rexional. A familia real musulmán sunita Al Khalifa gobernante de Bahrain foi criticada por violar os dereitos humanos da xente que inclúen disidentes, figuras da oposición política e a súa maioritaria poboación musulmá chiíta.
Bahrain desenvolveu a primeira economía posterior ao petróleo no Golfo Pérsico, o resultado de décadas de investimento nos sectores bancario e turismo, moitas das maiores institucións financeiras do mundo teñen presenza na capital do país. En consecuencia, ocupa o posto 42 no Índice de Desenvolvemento Humano e é recoñecido polo Banco Mundial como unha economía de altos ingresos. Bahrain é membro das Nacións Unidas, do Movemento de Países Non Aliñados, da Liga Árabe, da Organización de Cooperación Islámica e do Consello de Cooperación do Golfo.
O nome árabe do país, Mamlakat al-Bahrayn, significa literalmente «reino dos dous mares».
Historia
Bahrain foi poboado desde tempos prehistóricos. A súa estratéxica posición no Golfo Pérsico fixo que fose controlada e influenciada polos asirios, babilonios, gregos, persas e finalmente polos árabes, na que a illa converteuse ao islam. Bahréin foi coñecida en tempos antigos como Dilmun, Tylos (nome dado polos gregos), Awal ou Mishmahig cando foi parte do Imperio Persa.
As illas foron nun principio refuxio dos musulmáns garmatas, sendo ocupadas por Portugal en 1507. No período de 1602 a 1783 pasaron a estar baixo a dependencia de Persia como un territorio cun goberno ocasional. En 1783 é gobernada pola dinastía árabe dos al Khalifa xa como un jecato independente separado de Persia. Debido ás pretensións de Persia de recapturar as illas, someteuse en 1861 baixo protectarado británico, a cambio de protección e foi ratificado segundo os Tratados de 1880, 1892 e 1913. Aínda así Irán reivindicou para si a posesión do arquipélago, aínda que renunciou ás súas pretensións en 1970 e en 1980.
En 1932 comézase a escavar pétroleo na zona. Na década de 1950 comezan a xurdir movementos de reivindicación nacionalista que reclamaban a independencia.
En 1968 Bahrain integrouse na Federación dos Emiratos Árabes, aínda que tres anos despois decidiu independizarse, 14 de agosto de 1971, manténdose á dinastía dos al Khalifa á fronte do Estado, e o xeque asume o título de emir. Ese mesmo mes asinouse un tratado de amizade con Gran Bretaña que retirou as súas tropas da rexión e en decembro asinouse un novo tratado cos Estados Unidos de forma que a mariña americana obtivo permiso paxra instalarse na base naval de al-Jufayr.
En xuño de 1973 promulgouse unha nova constitución que deu lugar á elección do primeiro parlamento democrático elixido por sufraxio universal no mes de decembro. Pero, tras saltar un conflito entre a asemblea e o Emir Isa bin Sulman al Khalifa xusto un ano despois, disolveuse a asemblea nacional e procedeuse á detención de varias decenas de membros da oposición. A constitución foi suspendida e todos os poderes foron asumidos polo Emir Isa bin Sulman al Khalifa.
Declaración de guerra
Formalmente este documento de "declaración de estado de guerra" pode estar refrendado pola sinatura do gobernante ou soberano, polo representante dos poderes do estado, o Senado ou a chancelería do país involucrado. Ademais, pode estar apoiado coa mención dos tratados vixentes ou disposicións legais que se tivesen estabelecido internacional ou nacionalmente e que se entendan vulnerados.
Bahrain
Historia
Na década de 1990 creceu a presión por reformas políticas, con protestas durante 1994 e 1995, á súa vez en 1996 o goberno deteiene a 29 persoas acusándoas de estar implicados nun complot para derrocar a monarquía e instaurar unha república islámica acusando a Irán desta conspiración.
Declaración de guerra
Este documento tamén ten uso xeopolítico, xa que, en ocasións, cando durante unha guerra unha nación é derrotada por outra, moitas nacións declaran a guerra ao vencido como un acto de apoio ou submisión ante o vencedor. É o caso da Arxentina e de Chile que declararon en 1945 a guerra a Alemaña e o Xapón cando estas xa estaban practicamente vencidas.
Bahrain
Historia
En 1999 o Emir Isa bin Sulman al Khalifa morre e o seu fillo Hamad bin Isa al Khalifa herda o trono. No 2002 o Emir asume o trono como Rei.
Declaración de guerra
A declaración dun estado de guerra interno, ten o carácter de guerra civil e o goberno pode, de ser necesario, convocar un estado de sitio para intentar manter a orde pública.
Bahrain
Goberno e política
Bahrain é unha monarquía hereditaria baixo o mandato da familia Al Khalifa. O Rei de Bahrain é o xefe de Estado e o Primeiro Ministro é xefe do goberno. Ambos os postos están ocupados por membros da familia Al Khalifa, sendo o rei Hamad bin Isa Al Khalifa e o Primeiro Ministro, o seu fillo Salman bin Hamad Al Khalifa. Ambos gobernan baixo a consulta dos seus ministros. O sistema xudicial é relativamente independente do goberno e está baseado en diversas fontes legais, incluíndo a Lei Islámica sunnita e xiíta. O novo rei está traballando para impor dereitos civís e incrementar as reformas democráticas. Celebráronse eleccións municipais no 2002 e eleccións lexislativas no 2004. O Rei Hamad ten tamén intencións de crear unha cámara lexislativa composto por delegados elixidos conformado de homes e mulleres.
Declaración de guerra
As causas máis comúns dunha declaración de estado de guerra (denominadas "Casus belli") son:
Bahrain
Gobernacións
O primeiro municipio de Bahrain foi o municipio de Manama de oito membros que foi establecido en xullo de 1919. Os membros do municipio eran elixidos anualmente, dicíase que o municipio foi o primeiro municipio establecido no mundo árabe. O municipio encargábase de limpar estradas e alugar edificios a arrendatarios e tendas. En 1929, acometeu ampliacións de estradas, así como a apertura de mercados e matadoiros. En 1958, o municipio iniciou proxectos de depuración de augas. Bahrein xa comprendía catro municipios: Manama, Hidd, Al Muharraq e Riffa. Durante os seguintes 30 anos, os catro municipios dividíronse en 12 municipios a medida que crecian asentamentos como Hamad Town e Isa Town. Estes municipios eran administrados desde Manama baixo un consello municipal central cuxos membros eran nomeados polo rei.
Declaración de guerra
Normalmente a cesación de estado de guerra non se estipula formal ou diplomaticamente senón que se realiza como suspensión de hostilidades. Noutras ocasións, os países en guerra asinan mutuamente un acordo de paz no que se declara o fin das hostilidades.
Bahrain
Gobernacións
As primeiras eleccións municipais que se celebraron en Bahrein despois da independencia en 1971 foron en 2002. A máis recente foi en 2010. A continuación móstranse os concellos:
Declaración de guerra
Historia
Nas repúblicas gregas de Esparta e Atenas a asemblea do pobo decidía a guerra. Os romanos non empezaban as hostilidades sen mandar os seus heraldos ao pobo de quen esixían satisfacción para facerlles comprender que desde aquel día eran mirados como inimigos. Os xermanos collían un prisioneiro, facíano combater cun dos seus máis valentes soldados e polas resultas da pelexa, xulgaban do éxito da guerra.
Bahrain
Gobernacións
Despois do 3 de xullo de 2002, Bahrein dividiuse en cinco gobernacións administrativas, cada unha das cales ten o seu propio gobernador. Estas gobernacións son:
A Gobernación Central foi abolida en setembro de 2014, o seu territorio dividido entre a Gobernación do Norte, Gobernación do Sur e Gobernación da Capital.
Xeografía
Bahréin é un emirato da costa oriental da península Arábiga, no golfo Pérsico situado entre os paralelos 25º 32" e 26º 20" de latitude Norte e os meridianos 50º 20" e 50º 50" de lonxitude Este.
Está constituído por un arquipélago de 33 illas, das cales as principais son: a illa de Bahrain, onde se atopa a capital, Manama, cun tamaño de 48 km de norte para Sur e 16 km de leste para oeste supondo o 85% da superficie total do estado; e a próxima illa de Muharraq (de 18 km²) unida á anterior por unha estrada elevada sobre un dique fronte a Manama.
Outras illas de menor importancia son as illas Hawar con 50 km², fronte á costa de Qatar; a deserta illa de Umm Na'san (na costa occidental de Bahréin), con 19 km², unida coa illa de Bahréin e Arabia Saudita coa Calzada do Rei Fahd; e a illa de Sitra de 10 km² situada na costa oriental onde se concentra unha importante industria, a illa está conectada por unha estrada elevada á illa de Bahréin.
Bahréin non ten accidentes de importancia exceptuando o Jabal ad-Dukhan ou Montaña de Fume (polo aspecto que presenta os días quentes e húmidos). Este pico é a maior altitude do arquipélago con 137 m de altura, e está situado no centro da illa de Bahréin. Bahréin atópase no golfo pérsico.
En canto ao clima, os invernos poden considerarse fríos con choivas dispersas (74 mm/ano), duran de decembro a febreiro e o clima vese influenciado por sistemas de baixas presións do Mediterráneo que viaxan cara ao leste polo golfo. Os veráns son quentes e con gran humidade con temperaturas entre 38 e 42°C e humidades relativas entre o 67 e o 82%.
Economía
A economía de Bahréin está baseada fundamentalmente no petróleo. En 1932 comezou a explotarse o primeiro pozo de petróleo da rexión, que aínda que é de tamaño modesto, a produción anual descendeu por baixo das 3 Mt, permitiu a modernización do estado.
No entanto, existen importantes reservas de gas natural (180.000 millóns de m³) e outro tipo de actividades industriais: refinería de petróleo de 12 Mt de capacidade que procesa petróleo do Sudán; fundición de aluminio (120.000 t/ano) que importa o mineral de bauxita de ultramar, e fábricas de cemento.
En canto outro tipo de actividades do sector servizos, pódese dicir que estas cada vez teñen unha maior repercusión na economía do arquipélago, debido ao papel de praza financeira internacional de grande actividade que é Bahréin. É sede de numerosos bancos, dispón de zona franca e desenvolveu unha importante infraestrutura portuaria e de comunicacións por estrada.
A pesar de todo isto a renda media é a máis baixa de todos os pequenos estados petroleiros do golfo Pérsico.
miniatura|esquerda|275px|[[Manama, a opulenta capital de Bahrein.]]
Demografía
dereita|250px|miniatura|Evolución da poboación entre 1960 e 2010 (cifras da [[Département des affaires économiques et sociales|DAES, 2012). Poboación en miles de habitantes.]]
Ao ano 2007, Bahrein ten unha poboación de 708.500 habitantes. O 62.4% naceu neste país e o restante 37.6% son inmigrantes na súa maioría africanos e asiáticos. O idioma oficial é o árabe. A esperanza de vida é de 74 anos. O 89.1% da poboación esta alfabetizada. A media de fillos por muller é de 2.57.
A relixión oficial de Bahréin é o islam, cunha poboación composta maioritariamente por xiítas e sunnitas, pero hai pequenas minorías xudías e cristiás. Moitos bahreníes son de orixe árabe, aínda que algunhas tribos son de orixe persa ("Bahaareyneh-gaan").
As comunidades actuais poden ser clasificadas como os Al Khalifa, tribos árabes aliadas á familia Al-Khalifa, os Baharnah (árabes xiítas), os Howilla (árabes sunnitas de Persia), árabes sunnitas (de Arabia), Ajam (xiítas persas), hindús que foron traídos a Bahréin en éraa do petróleo (son chamados Banyan) e unha pequena comunidade xudía, entre outros grupos.
Festas
Agora resulta habitual atopar seminarios sobre temas que antes eran insólitos, como problemas maritales e sexo e abuso infantil. Outra nova faceta de que ilustra o status bahreiní en canto a apertura ten que ver con que é o país máis prolífico en canto á publicación de libros dentro do mundo árabe, con 132 títulos publicados en 2005 para unha poboación de 700.000. En comparación, a media do total da comunidade árabe é de sete libros publicados por cada millón de habitantes en 2005, segundo o Programa das Nacións Unidas para o desenvolvemento.
Algunhas celebridades vinculadas ao reino inclúen aos cantantes Michael Jackson, Shakira e ao piloto británico de Fórmula 1 Jenson Button, con propiedades alí.
Colexio de San Xerome
miniatura|dereita|250px|Portada medieval do Colexio de San Xerome.
O Colexio de San Xerome, dito tamén Colexio de Artistas, é un edificio civil de Santiago de Compostela, sito no lado meridional da praza do Obradoiro, cerrándoa por ese lado.
Historia
Este colexio menor era, en orixe, unha fundación do arcebispo compostelán Alonso de Fonseca, terceiro dese nome, con intención de dedicalo a colexio de estudantes pobres e artistas, que se localizaba no denominado Hospicio da Acibecharía. Dependía do Colexio de Fonseca.
Durante o século XVII, en 1651, decidiuse trasladalo desa localización. Para iso edificouse un novo edificio, na entón chamada praza do Hospital (por situarse nela o Hospital dos Reis Católicos), a actual praza do Obradoiro. Até hai poucos anos atribuíanse os planos ao arquitecto Bartolomé Fernández Lechuga (así Chamoso Lamas), e o patio ao prestixioso José de la Peña de Toro; mais na actualidade debe dicirse que descoñecemos quen foi realmente o autor da edificación.
Estaba dotado dun vicerreitor e tres profesores. Desapareceu como colexio menor en 1840.
Descrición
O resultado foi un edificio de liñas puras e apenas dous corpos de altura, no que se insertou o pórtico medieval, proveniente do devandito Hospicio, que até aquela altura acollía o colexio, que se acostuma datar entre 1490 e 1500. Este elemento arqueolóxico foi mal interpretado en anos pasados, ao tomarse por unha longa persistencia de hábitos construtivos dos mestres arquitectos galegos e proba do arraigo da arte románica en Galiza.
A portada representa, na esquerda e de dentro a fóra, as figuras de Santiago apóstolo, San Xoán e San Francisco. Á dereita e na mesma orde, San Pedro, San Paulo e San Mauro.
Na arquivolta, a Virxe co Neno, no centro, rodeada de figuras de santos e santas.
Usos
Durante boa parte do século XX, foi sede da Escola Normal de Maxisterio. Desde os anos 1980, e xunto co pazo de Fonseca, alberga o Reitorado da Universidade de Santiago.
Lista de cidades de Bulgaria
Esta é unha lista das 50 cidades e vilas máis poboadas de Bulgaria. As capitais de provincia están en letra grosa. Os datos proceden do Instituto Nacional de Estatística (INS) e pola Academia Búlgara de Ciencias.
Ciclo menstrual
miniatura|350px|dereita|Ciclo menstrual.
O ciclo menstrual é o conxunto de cambios fisiolóxicos que se producen nunha muller fértil que teñen como obxecto facilitar a reprodución sexual e a fertilización do óvulo. Os cambios afectan o estado dos ovarios, útero e outros órganos, están controlados hormonalmente e teñen unha periodicidade aproximadamente mensual. Os contraceptivos hormonais interfiren cos cambios hormonais do ciclo para así impediren a concepción.
Despois da menstruación o estímulo de cantidades gradualmente maiores de estróxenos na fase folicular fai que o fluxo da menstruación se faga menor e se deteña, e que o endometrio que reviste o útero engrose. Os folículos ováricos empezan a desenvolverse baixo a influencia dunha complexa interacción de varias hormonas, e despois de varios días un deles (ocasionalmente dous) faise dominante, entanto que o resto dos folículos (non dominantes) que se empezaron a desenvolver se atrofia e morren. Aproximadamente á metade do ciclo, entre 24 e 36 horas despois de que apareza un pico de hormona luteinizante (LH), o folículo dominante libera un óvulo, fenómeno denominado ovulación. Despois da ovulación, o óvulo só vive 24 horas ou menos se non é fertilizado, e os restos que quedan do folículo que ovulou convértense no corpo lúteo. O corpo lúteo ten como misión principal a produción de grandes cantidades da hormona proxesterona. Baixo a influencia da proxesterona, o endometrio (revestimento uterino) sofre unha serie de cambios para prepararse para unha posible implantación do embrión e o establecemento do embarazo. Se non ten lugar a implantación nun prazo de dúas semanas, o corpo lúteo dexenera, causando unha aguda caída dos niveis de proxesterona e estróxenos, e isto provocará o desprendemento da capa superficial do endometrio e o sangrado, proceso chamado menstruación, que dá comezo a un novo ciclo.
No ciclo menstrual os cambios que se observan afectan a diversas partes do aparato reprodutor feminino, mais tamén a outros aparatos (cambios nos peitos ou no estado de ánimo, por exemplo).
Menarquía e menopausa
A primeira menstruación dunha muller denomínase menarquía, e ocorre xeralmente entre os 12-15 anos como media. Por exemplo, segundo un estudo de 2008 a idade media da menarquía en España era de 12,43 anos, e un estudo de 1980 indica que en Galicia a menarquía producíase como media aos 12,7 anos (e algo antes nas zonas urbanas ca nas zonas rurais) ; dita media en EEUU é de 12,5 anos, no Canadá de 12,72, en Reino Unido de 12,9 anos e en Islandia de 13,06 ± 0,10 anos. Factores como a herdanza xenética, dieta e saúde xeral poden acelerar ou atrasar a menarquía.
O fin da fase reprodutiva dunha muller denomínase menopausa, que ten lugar xeralmente entre os 45 e 55 anos. A media nos países industrializados é de 52 anos e a menopausa antes dos 45 considérase prematura. A idade da menopausa está en gran medida influída por factores xenéticos, pero as enfermidades, certas operacións cirúrxicas ou tratamentos médicos poden causar que a menopausa apareza antes.
Duración do ciclo
Xeralmente considérase que o ciclo menstrual medio é de 28 días. Un amplo estudo de máis de 30.000 ciclos en 2.300 mulleres indicou que o ciclo medio era de 29,1 días cunha desviación estándar de 7,5 días e un 95% de intervalo de confianza entre os 15 e 45 días. Un estudo menos amplo de 140 mulleres realizado en 2006 encontrou que a lonxitude media do ciclo era de 28,9 días.
A duración do ciclo menstrual dunha determinada muller varía normalmente, e pode ter algúns ciclos curtos e outros longos. É raro que unha muller teña variacións na duración dos seus ciclos de menos de catro días, xa que é normal unha certa variación. Unha muller con variacións de menos de 8 días entre os seus ciclos máis longos e os máis curtos considérase que ten ciclos menstruais regulares. Xeralmente, unha variación na duración entre 8 e 20 días considérase propia dun ciclo moderadamente irregular. Unha variación de 21 días ou máis considérase xa moi irregular.
Estatuto de Autonomía de Asturias
O Estatuto de Autonomía do Principado de Asturias é unha Lei Orgánica española que determina as competencias, os órganos e a forma da comunidade autónoma do Principado de Asturias.
Ciclo menstrual
Fases
O ciclo menstrual pode dividirse en varias fases. A duración media de cada fase móstrase debaixo na táboa; as tres primeiras están relacionadas con cambios no endometrio, e as últimas tres con procesos que ocorren nos ovarios:
Estatuto de Autonomía de Asturias
Historia
O réxime preautonómico instáurase en Asturias por Decreto Lei 29/1978, de 27 de setembro, instituíndo o Consello Rexional de Asturias "como órgano de goberno e administración da Rexión" (art. 2). Creouse unha Comisión Mixta de representantes da Administración do Estado e do Consello Rexional de Asturias para propor ao Goberno os acordos sobre transferencias da xestión de funcións, actividades e servizos da competencia da Administración do Estado.
Ciclo menstrual
Fases
Regulación hormonal do ciclo menstrual.
Menstruación
A menstruación, tamén chamada período ou regra, é o fluxo de sangue e restos de tecido que se produce ao inicio dos ciclos. Normalmente é un signo de que a muller non quedou preñada, aínda que en raros casos certos factores poden provocar o sangrado vaxinal en mulleres embarazadas durante o primeiro trimestre de xestación.
miniatura|Niveis das hormonas [[estradiol (o principal estróxeno), proxesterona, hormona estimulante dos folículos e hormona luteinizante durante o ciclo menstrual, tendo en conta as variabilidades entre ciclos e entre mulleres. ]]
Estatuto de Autonomía de Asturias
Historia
Dez días despois, remítese este Proxecto á Comisión Constitucional do Congreso e é aprobado na súa versión definitiva o 15 de decembro de 1981.
Ciclo menstrual
Menstruación
Co termo eumenorrea desígnase a menstruación normal regular, que dura uns poucos días (xeralmente de 3 a 5 días, pero entre 2 e 7 días considérase tamén normal). A media de perda de sangue durante a menstruación é de 35 mililitros (entre 10 e 80 mL considérase normal). A causa desta perda de sangue, as mulleres son máis susceptibles á deficiencia en ferro cós homes. Un encima denominado plasmina inhibe a coagulación do sangue no fuído menstrual.
Estatuto de Autonomía de Asturias
Historia
A Lei Orgánica 7/1981, de Estatuto de Autonomía para Asturias publícase no BOE núm. 9, de 11 de xaneiro de 1982, entrando en vigor o 30 de xaneiro de 1982.
Ciclo menstrual
Menstruación
Son comúns as cambras dolorosas no abdome, costas, ou parte superior das coxas durante os primeiros días da menstruación. Unha dor uterina forte durante a menstruación denomínase dismenorrea, e é moi común entre adolescentes e mulleres novas (afecta a un 67,2% das adolescentes). Cando empeza a menstruación, os síntomas da síndrome premenstrual como dor nos peitos e irritabilidade diminúen xeralmente.
Fase folicular
Esta fase tamén se denomina fase proliferativa porque as hormonas causan o crecemento ou proliferación do endometrio uterino durante ela.