cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Voice Portugal
Formato
O programa consiste en tres fases: a proba cega, unha fase de batalla e unha fase de galas. Catro xurados/mentores, artistas famosos da música portuguesa, escollen 14 concursantes para o seu equipo nunha primeira proba cega. En canto o concursante mostra o seu talento, os mentores, de costas, consideran se o seu talento vocal é ou non suficiente para pertencer ao seu equipo. Se o xurado considera que o concursante merecer pertencer ao seu equipo, pulsa o botón, o que fai que a súa cadeira xire e lle permite ver o concursante. Se existisen dous ou máis mentores que lle desen ao botón, fica a cargo do concursante escoller o seu mentor, dentro dos que pulsaron o botón.
Cada equipo de concursantes é orientado e desenvolvido polo seu mentor. Na segunda etapa, a fase de batalla, dous concursantes do mesmo equipo loitan un contra o outro vocalmente, nun ring de batalla similar ao do boxeo. Ao rematar a batalla, o mentor decide cal dos dous fica no programa.
Na fase final, os concursantes finais compiten uns contra os outros en galas, emitidas en vivo. O voto do público axuda a decidir quen segue no programa e quen é eliminado.
Alfonso Quintas
Alfonso Quintas da Vila, nado en Vigo en 1882 e finado no mesmo concello en novembro de 1929, foi un político galego.
Traxectoria
Irmán de José Quintas da Vila. Foi presidente da Juventud Republicana de Vigo (1904). Pertenceu á directiva da Sociedade La Oliva. Dirixiu o periódico El Pueblo. Foi elixido concelleiro de Vigo nas eleccións municipais de 1913, adscribíndose ao grupo republicano. Con motivo da folga xeral de 1917 foi detido en agosto con Waldo Gil e Juan Carón, e foron postos en liberdade en setembro. Foi interventor e despois director xerente do Banco de Vigo. Finou en Vigo aos 47 anos de tuberculose pulmonar.
Vida persoal
Casou con Andrea Calvo en 1917 e foi pai de Daniel Quintas Calvo.
Konnevesi
Limita cos concellos de Hankasalmi, Laukaa, Äänekoski, Rautalampi e Vesanto, estes dous últimos na rexión veciña de Savonia do Norte.
Choe Ryong-hae
Choe Ryong-hae (en 최룡해), nado o 15 de xaneiro de 1950, é un político e militar norcoreano, que é dende 2019 o Presidente do Presidium da Asemblea Popular Suprema, considerado o xefe de Estado de Corea do Norte.
Traxectoria
Choe Ryong-hae naceu no condado de Sinchon, na provincia de Hwanghae Sur, o 15 de xaneiro de 1950 como fillo de Choe Hyon, que foi ministro de defensa de Corea do Norte de 1968 a 1976. Ingresou no Exército Popular de Corea en 1967 e graduouse na Universidade Kim Il-sung como experto político e económico.
Despois de enfrontarse á re-educación a través do traballo, Choe foi subdirector do Departamento de Asuntos Xerais do Comité Central do PTC, logo secretario xefe do Comité do Partido da Provincia de Hwanghae entre 2006 e 2010. En setembro de 2010, durante a 3ª Conferencia do Partido dos Traballadores de Corea, foi ascendido a xeneral do exército, así como a membro da Secretaría do PTC e da Comisión Militar Central e membro do Politburo. Tamén foi nomeado secretario de asuntos militares.
Choe non recibiu atención pública ata a morte do secretario xeral Kim Jong-il en decembro de 2011. Choe foi visto como un activo fundamental para asegurar o liderado de Kim Jong-un. En abril de 2012, recibiu importantes promocións a vice-mariscal, membro do Presidiium do Politburo do Comité Central do PTC, vicepresidente da Comisión Militar Central, director da Mesa Política Xeral do exército e membro da Comisión de Defensa Nacional, en gran parte ocupar o posto deixado tras a morte de Jo Myong-rok e como axente de enerxía para Kim Jong-un.
Choe Ryong-hae é considerado un protexido de Jang Song-taek, e é visto como parte dun plan de Kim Jong-un para restaurar o control do Partido sobre os militares despois de que fose anulada por Kim Jong-il, especialmente despois da dimisión do vice-mariscal Ri Yong-ho. De feito, Choe non ten un forte pasado militar e parece apoiar o emprego de soldados para construír instalacións civís. As inspeccións de Choe son as únicas, ademais das de Kim Jong-un e as do primeiro ministro, en ser cubertas a nivel nacional polos medios estatais.
Foi nomeado vicepresidente primeiro da Comisión de Defensa Nacional en abril de 2014, aparentemente reforzando a súa posición de nº 2, pero foi substituído polo novo vice-mariscal Hwang Pyong-so como xefe do polituro do Exército Popular de Corea e foi oficialmente degradado da Comisión Nacional de Defensa despois de só cinco meses, acabando así coa súa participación en asuntos militares. A axencia de noticias de Corea do Norte informou máis tarde de que era secretario do partido a cargo de organizacións laborais e presidente da Comisión Estatal de Orientación sobre Cultura Física e Deportes, un posto que anteriormente tiña Jang Song-thaek, e despois formou parte dunha delegación en que asistiu en Corea do Sur á cerimonia de clausura dos Xogos Asiáticos. Tamén foi restaurado á súa posición do Presidium a finais de outubro, e finalmente degradado dende o mes de febreiro, aínda que permaneceu como membro de alto rango do Politburo. Os informes suxeriron arrogancia e mala reputación entre as elites como razóns que levaron á súa degradación.
En novembro de 2014 Choe levou unha carta de Kim Jong-un a Vladimir Putin.
En xaneiro de 2015 informouse de que o segundo fillo de Choe, Choe Song, se casaría coa irmá máis nova de Kim Jong-un, Kim Yo-jong.
Foi reelixido membro do Presidium no 7º Congreso do Partido en maio de 2016.
En 2017, Choe foi nomeado para a Comisión Militar Central do partido.
En outubro de 2017 foi nomeado director do Departamento de Organización e Orientación (OGD), sucedendo a Kim Jong-un.
En abril de 2019 foi elixido Presidente do Presidium da Asemblea Popular Suprema.
Sancións
En decembro de 2018, o Departamento de Estado dos Estados Unidos e a Oficina de Control de Activos Estranxeiros impuxeron sancións a Choe e outros dous funcionarios da RPDC por sospeitas de violacións de dereitos humanos e actividades de censura patrocinadas polo Estado.
Petaño, San Xoán de Moeche, Moeche
Petaño é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Petón, San Xoán de Moeche, Moeche
Petón é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Anja Cetti Andersen
Anja Cetti Andersen, nada o 25 de setembro de 1965 en Hørsholm, é unha astrónoma e astrofísica dinamarquesa que traballa no Instituto Niels Bohr de Copenhague. Anteriormente, traballou no Nordisk Institut for Teoretisk Fysik, e agora está ligada ao Dark Cosmolgy Centre, dependente da Universidade de Copenhague. Así mesmo, colabora no proxecto "Cosmic Dust".
Vilanova de Arousa
Vilanova de Arousa é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Salnés. Segundo o IGE, en 2016 tiña 10.406 habitantes, dos que 5.304 eran mulleres e 5.102 eran homes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «» ou «».
Poboación
Fonte: Instituto Nacional de Estadística 1857-2011
Historia
miniatura|esquerda|200px|Estatua de Julio Camba.
Atópanse restos paleolíticos na praia das Sinas e achados da Idade de Bronce en Tremoedo e Baión. Ademais hai restos castrexos en Baión, existen referencias escritas ao chamado Castro Lupus, que se cre que estaba no monte Lobeira, e hai unha ponte romana coñecida como a "ponte dos padriños", en Ponte Arnelas. Consérvase tamén un pequeno tesouro de 717 moedas atopado en Tremoedo.
A fundación de Vilanova de Arousa data do século VII, cando foi construído o mosteiro de Calogo, do que aínda se conserva a torre do campanario. A vila foi queimada polas incursións normandas da Idade Media, que cobizaban os tesouros da Catedral de Santiago de Compostela.
No século VI, durante a expansión do cristianismo nestas terras, estableceuse unha organización baseada na división en parroquias. Estas son, dentro de Vilanova de Arousa, as de András, Baión, Caleiro, Deiro, Tremoedo e Vilanova. A fundación do mosteiro de Calogo en Vilanova de Arousa, atribuída a San Froitoso no século VII, e a presenza do Castelo de Lobeira, son unha proba da expansión do cristianismo e da necesidade de defender Compostela das incursións estranxeiras, especialmente dos normandos, e de resgardar unhas terras de importancia económica pola explotación mariña e a produción de sal.
Xa entrado o século XII, as posesións da mitra compostelá aumentan, achándose entre elas as igrexas de Baión, Santa María de Caleiro co seu casarío e parte de Deiro.
Entre as torres e pazos de Vilanova de Arousa cómpre citar os sitos en Baión (pazos de Fontán e do Cabido) e na vila (torre de Calago, pazo do marqués de Bolaños -convertido en fábrica de salgadura- e pazo do Cuadrante -casa natal de Ramón María del Valle-Inclán e hoxe en día casa museo). Da fortaleza da rúa Nova, en András, do século XIV, apenas fica unha torre e o pazo construído máis tarde nas súas terras. A orixe deste pazo remóntase ó 1738 e foi levantado por Miguel Inclán Santos, de familia vilanovesa de tradición mariñeira, tras regresar enriquecido de América, e cuxa continuidade asegurou no 1751 coa fundación dun vínculo e morgado que lle transferiu á súa irmá, Antonia de Inclán, casada con Pablo del Valle.
No ano 1996 o concello da Illa de Arousa escindiuse do de Vilanova de Arousa, pasando a ter a Illa 15.198 habitantes e Vilanova 10.431.
Recursos
Vilanova ten un litoral costeiro de 20 km e atópase fronte á Illa de Arousa. En canto á importancia de Vilanova como porto pesqueiro, no século XVI abastecía de peixe a Castela e as súas ostras escabechadas eran moi estimadas. A chegada de cataláns con novas técnicas de aproveitamento dos recursos marítimos orixinou a creación de fábricas de salgado que foron as precursoras das industrias conserveiras actuais, numerosas en toda a comarca e importante fonte de riqueza.
Vilanova de Arousa pertence ó val do Salnés, de cuxa riqueza agrícola dan fe numerosas crónicas dende a Idade Media. Vilanova forma parte do territorio da Denominación de Orixe Rías Baixas, viño que é producido por numerosas adegas no concello. Destaca pola súa extensión o Pazo Baión.
Lugares de Vilanova de Arousa
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Vilanova de Arousa vexa: Lugares de Vilanova de Arousa.
Mazá
miniatura|Mazá. miniatura|Mazá. A mazá é o froito comestible da maceira, máis particularmente, da maceira doméstica (Malus domestica), árbore froiteira amplamente cultivada. É unha froita pomácea de forma redonda e sabor máis ou menos doce ou ácido segundo as variedades. O estudo do cultivo das mazás constitúe unha parte da pomoloxía, que é a rama da botánica que estuda as froitas.
As maceiras cultívanse en todo o mundo e son as especies máis cultivadas do xénero Malus. A árbore é oriúnda de Asia Central, onde aínda se encontra hoxe en día o seu antecedente salvaxe, Malus sieversii. Levan cultivándose miles de anos en Asia e Europa, e foron levadas a América polos colonos europeos. As mazás teñen un significado relixioso e mitolóxico en moitas culturas, coma a nórdica, a grega ou a cristiá europea.
A produción mundial de mazás en 2019 foi de 87 236 221 t, das que case a metade (máis de 42 millóns de toneladas) producíronse na China.
Etimoloxía
A palabra mazá vén do latín (mala) mattiana, plural neutro de (malum) mattianum. A árbore, maceira, chamábase malus mattianus. A palabra mattiana áchase acreditada nun edicto romano do ano 301, que controlaba o prezo dos produtos para evitar a inflación. Ao parecer, o nome era o dunha variedade de mazá cultivada uns dous séculos antes polo botánico e tratadista de agricultura Caius Mat(t)ius.
En latín o nome da maceira, malus, e o adxectivo descualificador ou pexorativo malus, distinguíanse perfectamente porque existía lonxitude vogálica, nunha o a era curto e noutra longo (mâlus). Pero esta diferenciación practicamente desaparecera xa no latín do século III, comezándose a utilizar o eufemismo pomum que, nun principio só significaba froita. Esta forma evolucionou a poma, nome da mazá en catalán e que tamén se usou en galego, onde aínda permanece a palabra pomar para referirse a unha plantación de árbores froiteiras, especialmente maceiras. En italiano salvouse a identificación derivando o nome a melo. No castelán, portugués e galego, de latín máis conservador, a variedade mattiana de malas acabou dando nome a todos os tipos.
Historia
As mazás proveñen das montañas de Tian Shan, zona limítrofe entre a China, Casaquistán e Kirguizistán. Tradicionalmente dise que a súa orixe está na zona de Almaty. De feito, o nome desta cidade é a forma adxectivada do substativo "mazá" en casaco e é popularmente traducido como "pai das mazás". Disque Alexandre o Grande encontrou mazás ananas en Casaquistán en 328 a.C.; aquelas que levou de volta a Macedonia puideron ser as xeradoras das plantacións de mazás ananas. As mazás do inverno, collidas no final do outono almacenadas en temperaturas pouco superiores á conxelación, foron un alimento importante en Asia e en Europa durante milenios.
Stan Van Gundy
Stan Van Gundy, nado o 26 de agosto de 1959 en Indio (California), é un adestrador de baloncesto estadounidense que desde a temporada 2007-08 dirixe aos Detroit Pistons da National Basketball Association (NBA). Anteriormente fora adestrador dos Miami Heat durante tres anos e dos Orlando Magic durante seis. É irmán do antigo adestrador dos New York Knicks e Houston Rockets, Jeff Van Gundy.
Mazá
Historia
As mazás foron levada a América do Norte polos colonos no século XVII, e o primeiro pomar de mazás no norte do continente americano foi plantado en Boston polo Reverendo William Blaxton en 1625. As únicas mazás nativas de América do Norte son as mazás silvestres, que foron chamadas "mazás comúns" Variedades de mazás levadas de Europa como semente se espallaron ao longo das rutas comerciais dos nativos americanos, ademais de seren cultivadas en facendas coloniais. En 1845, un catálogo de viveiro de mazás nos Estados Unidos vendía 350 das "mellores" variedades, amosando a proliferación de novas variedades norteamericanas no inicio do século XIX. No século XX, iniciáronse os proxectos de irrigación na parte leste do estado de Washington, permitindo o desenvolvemento dunha industria de froitas multimillonaria, onde a mazá era o produto líder.
Stan Van Gundy
Universidade
Van Gundy xogou ao baloncesto universitario no SUNY Brockport, centro dependente da Universidade Estatal de Nova York, onde en 1981 foi nomeado Atleta do Ano de todos os centros da universidade. Comezou a súa andaina como adestrador no Canisius College en 1987 como adestrador asistente, pasando a cumprir as mesma funcións ao ano seguinte na Universidade Fordham. O seu primeiro posto como adestrador principal conseguiuno na pequena universidade de Castleton State College, levando ao equipo en 1985 a disputar o Torneo da NAIA. Posteriormente dirixiu á Universidade de Massachusetts Lowell. En 1994 asinou contrato coa Universidade de Wisconsin-Madison, onde permaneceu durante dúas tempadas. En oito anos como adestrador universitario gañou 135 partidos e perdeu 92, cunha porcentaxe de vitorias do 59,5%.
Mazá
Historia
Ata o século XX, os agricultores almacenaban mazás en depósitos total ou parcialmente subterráneos durante o inverno para o seu propio uso ou para a venda. As melloras no transporte de mazás frescas por tren e por estradas dispensou a necesidade de almacenamento. No século XXI, o almacenamento a longo prazo volveuse popular de novo, cando as instalacións con "atmosfera controlada" pasaron a ser empregadas para manter as mazás frescas durante todo o ano. Tales instalacións usan alta humidade, baixo teor osíxeno e niveis de dióxido de carbono controlados para manter o frescor da froita.
Stan Van Gundy
Miami Heat
En 1995 entra a formar parte do equipo de asistentes do adestrador de Miami Heat, Pat Riley. Na tempada 2003-2004, tras a repentina renuncia de Riley ao cargo de adestrador, foi elixido substituto do mesmo como adestrador principal. Na súa primeira tempada gañou 42 partidos, clasificándose para os playoffs, perdendo nas semifinais de conferencia ante Indiana Pacers. Ao ano seguinte, Pat Riley, que exercía os labores de Presidente do equipo, contratou a Shaquille O'Neal, o que permitiu a Van Gundy acabar a primeira parte da tempada co mellor balance da Conferencia Leste, gañándose o dereito a ocupar o banco da mesma no All-Star Game da NBA 2005, gañando ao Oeste 125-115. Ese ano o equipo chegou ás Finais de Conferencia, perdendo ante os Pistons no sétimo partido.
Mazá
Descrición
A maceira é unha árbore caducifolia, xeralmente de 2 a 4,5 metros de altura en cultivo, e ata de 9 metros na natureza. Cando se cultiva, o tamaño, a forma e a densidade da póla determínanse mediante o método de selección e recorte de portaenxertos. As follas están dispostas alternativamente, son de cor verde escuro e teñen óvalos simples con marxes en forma de serra e lixeiramente cara abaixo.
Stan Van Gundy
Miami Heat
Na postempada, xurdiron os rumores de que Riley quería despedir a Van Gundy. Fosen ou non certos eses rumores, a realidade é que este renunciou ao seu posto do 12 de decembro de 2005. Segundo informacións xurdidas en abril de 2008, Shaquille O'Neal puido ter moito que ver na renuncia de Van Gundy, o cal ao parecer burlábase del chamándoo "Ron Jeremy", unha coñecida estrela do porno que moitos din que se parece fisicamente ao adestrador. Trala súa renuncia, Riley volveu facerse cargo do equipo, conseguindo gañar o anel de campións da NBA.
Mazá
Descrición
As flores saen en primavera ao mesmo tempo que brotan as follas e prodúcense en esporóns e algúns brotes longos. Miden de tres a catro centímetros e son brancas cun ton rosa que se vai esvaecendo gradualmente, teñen cinco pétalos cunha inflorescencia consistente nun cimo de catro a seis flores. A flor central da inflorescencia chámase "flor do rei"; ábrese primeiro e pode desenvolver un froito máis grande.
Stan Van Gundy
Orlando Magic
En maio de 2007 recibiu unha oferta para adestrar a Indiana Pacers para substituír a Rick Carlisle, a cal declinou, pero seguiu contemplando a posibilidade de saír da disciplina dos Heat. Sacramento Kings e Orlando Magic eran as principais opcións, decantándose finalmente polo equipo de Florida. Na súa primeira tempada cos Magic logrou 52 vitorias e 30 derrotas, chegando aos Playoffs, onde derrotaron a Toronto Raptors en primeira rolda, pero caeron nas semifinais de conferencia ante Detroit Pistons por 4-1.
En 2009 levou ao seu equipo ás Finais da NBA, algo que non sucedía no equipo desde a tempada 1994-95, tras derrotar nas fases previas a Philadelphia 76ers, Boston Celtics e aos favoritos da Conferencia Leste, Cleveland Cavaliers. Alí atopáronse co campión da Conferencia Oeste, Los Angeles Lakers.
Regosol
miniatura|400x400px|Distribución de Regosois Un regosol é, na Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo, un tipo de solo mineral moi pouco desenvolvido que se asenta sobre materiais non consolidados. Son moi frecuentes en zonas erosionadas, en particular en áreas áridas ou semiáridas e en rexións montañosas, e en ocasións aparecen na paisaxe asociados a leptosois. Os regosois ocupan aproximadamente uns 260 millóns de hectáreas de superficie terrestre, especialmente en zonas áridas do medio Oeste dos Estados Unidos, o norte de África, Oriente Medio e Australia.
Sello, Lalín
Santiago de Sello é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo IGE, en 2008 tiña 336 habitantes (171 mulleres e 165 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 363 habitantes.
Mazá
Tipos
Xeralmente, distínguense tres tipos de mazás comestibles: as mazás de sidra, as mazás de mesa ou mazás "de coitelo" e as mazás para cocer, que pertencen a un dos dous primeiros tipos pero soportan ben a cocción. Estes tres tipos proveñen da especie Malus pumila con máis de 20.000 variedades en todo o mundo.
Mazá silvestre
A mazá silvestre (maceira brava: Malus sylvestris) é máis pequena cá cultivada e frutifica e madurece máis tarde, o seu sabor é lixeiramente máis acedo. Consumida en cantidade pode provocar indixestión polo que é máis habitual o seu consumo en forma de compota ou asada, consérvase durante meses nun lugar fresco e seco.
Regosol
En Galicia aparecen sobre todo como acumulacións de materiais edáficos ao longo das abas e en posicións de cambios de pendente, fundamentalmente en zonas de montaña que sufriron procesos de erosión, principalmente na última glaciación cuaternaria, e en terreos que padeceron procesos de deforestación sucesivos desde a Revolución neolítica.
Mazá
Usos
Varias bebidas son elaboradas a base de mazás, en particular o zume de mazá que non ten fermentación, azucrado e sen alcol, e a sidra, producida a partir da fermentación dese zume.
Stan Van Gundy
Orlando Magic
O 21 de maio de 2012, Van Gundy deixou de ser adestrador dos Magic.
Sello, Lalín
Limita coas parroquias de Filgueira, Erbo, Bermés, Goiás, Palmou e Santiso. A altitude máxima é de 560 metros. Dista 4 quilómetros da vila de Lalín, capital do concello. O seu código postal é 36517.
Mazá
Variedades
Estímase que existen entre 5000 e 20 000 variedades de mazás, aínda que o número é máis reducido a nivel comercial. Continúa a desenvolverse novas variedades, xeralmente mutacións doutras anteriores. As diferentes variedades distribúense preferentemente en zonas de climas temperados-fríos, pois a maceira é unha das árbores froiteiras que requiren unha maior cantidade de horas de frío (temperaturas inferiores a 7 °C) durante o descanso invernal. Aínda que de media requiren unhas 1200 horas de frío, existen variedades empregadas en zonas subtropicais que requiren tan só duascentas ou trescentas horas, como Anna.
Pódense almacenar varias meses e non perden a súa frescura. De feito, os produtores colleitan durante a tempada e logo almacénanas ata un ano en instalacións creadas especialmente para evitar o proceso de maduración excesivo. Con todo, consérvase mellor en frío que a temperatura ambiente.
Sello, Lalín
Economía
Entre a década de 1960 e a de 1990 estivo instalada na parroquia de Sello unha importante fábrica de cerámica dedicada á produción de ladrillo.
Mazá
Comercio
Arredor de 55 millóns de toneladas de mazás foron cultivadas no mundo en 2005, dando un valor aproximado de 10 billóns de dólares. Preto de dous quintos dese total foi producido na China. Preto do 7,5% foi producido nos Estados Unidos.
Sello, Lalín
Economía
Antigamente esta parroquia era coñecida pola fabricación de tella de maneira artesanal, en fornos improvisados, como complemento á actividade agraria. Motivo polo cal aos seus habitantes se lles deu en alcumar como barrosos, denominación xa en desuso. Aquelas familias dedicadas á produción deste tipo de cerámica cubrían as súas casas con aquelas tellas con pouca saída comercial (enténdase isto, como pouco ou moi cocidas, de tonalidade distinta á habitual etc), polo que ata hai pouco tempo os tellados de moitas casas posuían un aspecto pintoresco.
Jagoba Arrasate
Como futbolista
Arrasate xogaba como dianteiro. Formouse nas categorías inferiores da Real Sociedad de Fútbol, en cuxo equipo xuvenil chegou a xogar durante dúas tempadas, pero non chegou a dar o salto nin sequera ao filial da Real. Fichou en 1997 pola SD Eibar, en cuxo filial xogou durante as 4 tempadas seguintes, pero tampouco deu o salto ao primeiro equipo. A tempada 2000-01 xogou co Eibar B en Segunda División B tras lograr o ascenso dende Terceira.
Josefina Aldecoa
Josefa Rodríguez Álvarez, coñecida como Josefina Aldecoa, nada en La Robla (León) o 8 de marzo de 1926 e finada en Mazcuerras (Cantabria) o 16 de marzo de 2011, foi unha escritora e pedagoga española, directora do Colexio Estilo. Estivo casada co escritor Ignacio Aldecoa, de quen adaptou tras a súa morte o seu apelido para a súa carreira literaria.
Jagoba Arrasate
Como futbolista
En 2001 abandona o Eibar e ficha polo Lemona de Tercera División. Durante as campañas seguintes militou noutros clubs vascos de Terceira, como o Beasain ou o Elgoibar ata fichar en 2005 polo Portugalete, equipo acabado de ascender a Segunda B. Jagoba finalizaría a súa carreira como futbolista en 2007 tras militar unha última tempada na SD Amorebieta sen cumprir aínda os 30 anos de idade.
Como adestrador
Apenas uns meses despois de colgar as botas como futbolista debutou como adestrador do equipo do seu pobo, o Berriatuko FT, ao que dirixiu durante a tempada 2007-08 en categoría Territorial Preferente de Biscaia.
As dúas tempadas seguintes (2008-10) fíxose cargo dun equipo de máis caché, concretamente do Elgoibar, que militaba en Elgoibar. Co Elgoibar realizou un gran papel, xa que o clasificou durante dúas tempadas consecutivas para xogar a promoción de ascenso a Segunda B. O Burgos CF en 2009 e o Marino de Luanco en 2010 evitaron o ascenso dos elgoibarreses.
O bo papel realizado por un equipo que non era a priori dos potentes da categoría, chamou a atención do fútbol guipuscoano sobre este adestrador, que foi fichado pola Real Sociedad como parte do seu staff técnico. Durante as dúas seguintes campañas (2010-11 e 2011-12) adestrou os equipos xuvenís da Real, o Easo e o de División de Honra. Finalmente, ao inicio da tempada 2012-13 incorporouse o primeiro equipo como terceiro adestrador deste, sendo axudante de Philippe Montanier.
Foi polo tanto copartícipe da gran tempada que levou a cabo a Real Sociedad na campaña 2012-13, na que os pupilos de Montanier despregaron un xogo espléndido e lograron clasificarse para a rolda previa da Liga de Campións tras rematar en cuarto posto ao final da tempada. Tras anunciarse pouco antes de finalizar a campaña que Montanier non aceptaría a oferta de renovación da Real Sociedad e que tanto el coma o seu segundo, Michel Troin, ían fichar polo Stade Rennais, soaron numerosos nomes como posibles substitutos do francés á fronte da Real Sociedad. Entre os nomes barallados figuraba o de Arrasate, pouco coñecido pola opinión pública, pero ben valorado dentro do club.
O 7 de xuño de 2013, o presidente da Real Sociedad Jokin Aperribay confirma que Arrasate será o novo adestrador do equipo durante a tempada 2013-14, tras descartarse a fichaxe do 'Tata' Martino, primeira opción barallada polo club. O equipo superou con claridade a rolda previa da Liga de Campións eliminando ao Olympique Lyonnais por un global de 4-0. Non obstante, foi eliminado da competición na fase de grupos cun só punto en 6 partidos. Na liga, o equipo conseguiu a clasificación para a Europa League logo de quedar sétimo. Na Copa do Rei, os donostiarras accederon ás semifinais por primeira vez en 26 anos, sendo eliminados polo FC Barcelona.
O 2 de novembro de 2014 foi destituído debido aos malos resultados. O seu substituto foi David Moyes.
Mazá
Comercio
Nos Estados Unidos, máis do 60% de todas as mazás vendidas comercialmente son cultivadas no estado de Washington. As mazás importadas de Nova Zelandia e outras áreas máis témperas están competindo coa produción dos Estados Unidos e aumentándoa cada ano.
A maior parte da produción de Australia é para o consumo interno. As importacións provenientes de Nova Zelandia non son aceptadas, por mor dunha lei que entrou en vigor en 1921.
Os maiores exportadores de mazás en 2006 foron: a República Popular da China, Chile, Italia, Francia e os Estados Unidas, mentres que os maiores importadores no mesmo ano foron Rusia, Alemaña, o Reino Unido e Holanda.
Aspectos culturais
miniatura|esquerda|"Brita como [[Iduna" (1901) por Carl Larsson]]
Paganismo xermánico
Na mitoloxía nórdica, a deusa Iduna é retratada no Prosa Edda (escrito no século XIII por Snorri Sturluson) como a fornecedora de mazás para os deuses que lles dan a xuventude eterna. A académica inglesa Hilda Ellis Davidson dixo que na mitoloxía nórdica se desenvolvían prácticas relixiosas con mazás. Resalta que se atoparon baldes de mazás no navío Oseberg en Noruega, e que se atoparon froitas e noces (Iduna foi descrita como sendo transformada nunha porca no Skáldskaparmál) nos túmulos dos primeiros pobos xermánicos en Inglaterra e outras partes de Europa, que puido ter un significado simbólico, e que as noces son aínda un símbolo de fertilidade no suroeste da Inglaterra.
Davidson observou unha ligazón entre as mazás e os Vanir, unha tribo de deuses asociados coa fertilidade na mitoloxía nórdica, citando un exemplo de once "mazás douradas" dadas para cortexa a bela Gerðr por Skirnir, que era mensaxeiro dos principais deuses. Davidson tamén observa unha conexión máis entre a fertilidade e as mazás na mitoloxía nórdica no capítulo 2 da saga Völsunga cando a deusa principal Frigg envía ao Rei Rerir unha mazá, o mensaxeiro de Frigg (coa forma dun corvo) deixa caer a mazá no seu colo mentres el fica no cumio dun monte. O consumo das mazás resulta na gravidez da muller de Rerir, nacendo mais tarde o heroe Volsungo.
Alén diso, Davidson sinala a "estraña" expresión "Mazás de Hel" usada nun poema do século XI de Thorbiorn Brúnarson. Afirma que este puido pensar que a mazá era o alimento dos mortos. Ademais, Davidson observa que a deusa xermánica Nealênia ás veces é representada con mazás. Davidson afirma que, mentres que o cultivo da mazá no norte da Europa se estende ata polo menos no tempo do Imperio Romano e chegou a Europa a partir de Oriente, as variedades nativas da mazá son pequenas e amargas. Davidson conclúe que na figura de Iduna "debemos ter un pálido reflexo dun vello símbolo: o da deusa gardiá do froito doador da vida do outro mundo".
Mitoloxía grega
A mazá da discordia desata un problema entre as deusas Hera, Afrodita e Atenea.
O froito prohibido no Xardín do Edén
Aínda que no libro da Xénese non se especifica cal era o froito prohibido do Xardín do Edén, a tradición popular considerou que foi unha mazá a que Eva persuadiu a Adán para compartir. En latín, as palabras "mazá" (malum) e "mal" (malum) son semellantes, o que puido influír para que se convertese no "froito prohibido". A larinxe na gorxa humana chamouse "mazá de Adán".
O froito de Isaac Newton
Isaac Newton comentou ao seu biógrafo William Stukeley, que usou a caída dunha mazá na súa horta como inspiración para formular a lei da gravitación universal.
As Cachadas, Lantaño, Portas
As Cachadas é un lugar da parroquia de Lantaño no concello pontevedrés de Portas na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña xunto co lugar de Fontenla, 130 habitantes (64 homes e 66 mulleres).
Cabaciña
A cabaciña é unha variedade da especie de cucúrbita (Cucurbita pepo), unha planta herbácea anual da familia das cucurbitáceas, oriúnda de América do Norte, cuxo froito se emprega como alimento. Na actualidade é tamén cultivada extensamente en todo o mundo. Dependendo da variedade, a cabaza varía en forma e tamaño. A cabaciña coñécese internacionalmente cos nomes zucchini (do italiano) e courgette (do francés). En portugués coñécese como aboborinha, en castelán coma calabacín e en inglés marrow ou squash.
Descrición
dereita|miniatura|200px|Cabaciña de gran tamaño en [[Oroso (Galiza)]] É unha planta rastreira que pode chegar aos 10 m de lonxitude, de talos acanalados e de aspecto áspero e sarmentoso e con follas pubescentes, lobuladas e acorazonadas. As grandes flores amarelas son unisexuais; as masculinas teñen os estames soldados en forma de piar e en ambos sexos o cáliz está unido á corola.
Os froitos son oblongos e varían moito en tamaño, dependendo da variedade. A pela é lisa e dura e tamén varía na cor. As variedades que se sementan en maio ou xuño son de pela averdada-abrancazada, mentres que as sementadas polo outono son de tona escura.
Como todas as cucurbitáceas, Cucurbita pepo hibrida doadamente con outras especies afíns; esa é unha das causas da frecuente confusión entre as mesmas, das cales algunhas (como Cucurbita maxima e Cucurbita moschata) se cultivan tamén polo seu froito. Existen multitude de cultivares de diferentes cores e tamaños; as máis grandes chegan a pesar entre 18 a 36 kg.
Composición
Cucurbita pepo ten un alto contido en auga (93%), é rica en minerais, especialmente potasio, vitamina C e β-caroteno. miniatura|right|Planta de cabaciña miniatura|right|Diferentes cabaciñas miniatura|right|Cabaciñas ben chegadas miniatura|Cabaciña 'Ufo'
Táxones infra-específicos
Só 3 están aceptados :
Tome
Tome (登米市, とめし, Tome-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado no centro-leste da rexión de Tōhoku e no centro da prefectura, noroeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 536,38 km² e a poboación de 85.027 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 159 h/km².
O concello de Tome limita cos concellos de Kurihara, de Ōsaki, de Wakuya, de Ishinomaki, de Minamisanriku, de Motoyoshi (son da prefectura de Miyagi); de Fujisawa e de Ichinoseki (son da prefectura de Iwate).
Historia
A cidade de Tome foi fundada pola fusión de 8 concellos de vila do distrito de Tome (Hasama, Toyoma, Minamikata, Tōwa, Nakada, Toyosato, Yoneyama e Ishikoshi) e un concello de viola do distrito de Motoyoshi (Tsuyama) no ano 2005.
Amparo Muñoz
Amparo Muñoz Quesada, nada en Vélez-Málaga o 20 de xuño de 1954 e finada en Málaga o 27 de febreiro de 2011, foi unha actriz de cine e televisión e modelo andaluza.
Traxectoria
Como modelo, chegou a Miss España en 1973, e a Miss Universo en 1974.
Aviron Bayonnais
O Aviron Bayonnais (en éuscaro: Baionako Arrauna) é un equipo profesional de rugby francés con sede na localidade de Baiona (Pireneos Atlánticos, Nova Aquitania). Actualmente compite no Top 14, a máxima categoría do rugby francés. O equipo, fundado en 1904, xoga os seus xogos como local no Stade Jean-Dauger, recinto con capacidade para 16.934 espectadores. Entre o palmarés do Aviron Bayonnais destacan os tres títulos de liga conseguidos en 1913, 1934 e 1943. A súa mascota é unha pottoka, tipo de poni que habita a Cordilleira Cantábrica e os Pireneos. O equipo mantén unha forte rivalidade cos seus veciños do Biarritz Olympique, sendo esta unha das máis antigas de Francia.
Historia
O club foi fundado en 1904, xogando a súa primeira final en 1913, perdendo fronte ao S.C.U.F. por 31 a 8 no Stade Yves-du-Manoir. A liga nacional foi remplazada pola Coupe de l'Espérance durante a primeira guerra mundial. A competición foi xogada durante catro tempadas, nas que o Aviron Bayonnais chegou á última final, perdendo por 4 a 3.
Cando a competición francesa volveu ser xogada, o club chegou ata a final en 1922, na que se atopou co Stade Toulousain. O Aviron Bayonnais perdeu a final por 6-0. Os dous clubs encontraríanse novamente na final a seguinte tempada, na que Toulouse gañou novamente, desta vez por 3-0.
O Aviron Bayonnais acadou os seus maiores éxitos a mediados dos anos '30, gañando a Biarritz 13-8 en Tolosa para gañar o seu segundo campionato, e primeiro dende 1913. Tamén gañaron o Challenge Yves du Manoir en 1936, derrotando ao USA Perpignan na final. O club tivo uns resultados similares a mediados dos '40, chegando a dúas finais, gañando ao SU Agen en 1943 no Parc des Princes en París e perdendo en 1944 fronte ao Perpignan.
Dende os anos '40, o club non acadou máis éxitos ata os anos '80, cando chegaron novamente á final do campionato francés. En 1980 gañaron o Challenge Yves du Manoir, derrotando ao AS Béziers 16 a 10 para gañar o seu segundo título nesta competición. No campionato francés acadaron a súa última final en 1982, caendo derrotados polo SU Agen 18 a 9.
Javi Gracia
Javier Gracia Carlos, coñecido como Javi Gracia, nado en Pamplona o 1 de maio de 1970, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Actualmente adestra ao Al Sadd SC qatarí.
Como xogador
Gracia iniciouse no fútbol profesional no Bilbao Athletic en 1989. Nos tres anos que estivo no filial non chegou a xogar no primeiro equipo. Na tempada 1992/93 ficha pola UE Lleida e consegue 13 goles en 38 partidos. Nese ano o Lleida proclamouse campión de Segunda División e ascendeu a Primeira logo de máis de 40 anos de ausencia.
Javi Gracia pasou as seguintes seis tempadas na máxima categoría, xogando regularmente tanto no Real Valladolid como na Real Sociedad. En 1999 volveu á Segunda División e firmou polo Villarreal, axudando ao equipo a volver a Primeira un ano despois, tendo regularidade na seguinte tempada en Primeira (1.765 minutos), na que o equipo conseguiu manter a categoría.
En xaneiro de 2003, logo de perder a titularidade no Villarreal, fichou polo Córdoba, equipo no que colgou as botas en xuño de 2004.
Como adestrador
Despois de iniciar a súa carreira como adestrador no equipo xuvenil do Villarreal, Javi Gracia adestrou ao Pontevedra en Segunda B durante dúas tempadas nas que o equipo acabou en primeira e segunda posición, aínda que non conseguiu superar a promoción de ascenso a Segunda.
Despois dunha tempada adestrando aos equipos gregos Olympiakos Volou e Kerkyra FC, na tempada 2012/13 ficha pola UD Almería, que acabaría en terceira posición e gañaría o play-off ascendendo a Primeira División. O 4 de setembro de 2013 chega ao Osasuna e despois dunha campaña irregular o equipo descende a Segunda División.
O 30 de maio de 2014 anúnciase que será o novo adestrador do Málaga CF.
Ramil, San Xoán de Moeche, Moeche
Ramil é un lugar da parroquia de San Xoán de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Biblioteca Dixital Floridablanca
Orixe
O proxecto de dixitalización do Fondo Histórico da Biblioteca da Universidade de Murcia iniciouse no ano 2002 grazas á colaboración de patrocinadores como o Banco de Santander, CajaMurcia e máis recentemente a Fundación Séneca. Durante estes anos levouse a cabo un proceso de selección para incluír na Biblioteca Dixital Floridablanca aqueles títulos de maior relevancia ou interese, garantindo ao mesmo tempo o seu acceso universal e conservación.
Obxectivos
A Biblioteca Dixital Floridablanca ten como obxectivo permitir o acceso aberto do Fondo Histórico da Universidade de Murcia, facilitando a súa consulta, libre e gratuíta, a súa difusión e a súa preservación. A comezos de 2017, a colección tiña máis de 200.000 páxinas dixitalizadas.
Contidos
O fondo abrangue desde os inicios da imprenta, destacando incunables como o “Liber chronicarum,” de Hartmann Schedel, impreso por Anton Koberger en 1493, ou "Sermones er epistolae" do papa León I (1485). Dos vinte primeiros anos do século XVI posúe sesenta títulos con exemplares moi escasos noutras bibliotecas como “Centones ueteris ac noui testameti”, impreso en Salamanca por Juan Gysser, en 1502, e diversas representacións dos talleres de Jacobo Cromberger en Sevilla, de Aldo Manuzio co seu “Omnia Platonis opera” en Venecia en 1513.
Peso mexicano
O Peso Mexicano é a moeda oficial de México.
Biblioteca Dixital Floridablanca
Coleccións
miniatura|Portada de "Historia de las yeruas, y plantas, sacada de Dioscoride Anazarbeo y otros insignes Autores, con los nombres Griegos, Latinos, y Españoles" ([[1557)]] Biblioteca Floridablanca [496] Imagenes Librorum [1806] Imagenes librorum é un proxecto de investigación bibliográfica e documental no marco das políticas de difusión do Patrimonio Bibliográfico e Documental á luz das novas tecnoloxías da información. O obxectivo é ofrecer un repertorio dixital de tódolos gravados, marcas tipográficas e filigranas de papel que aparecen nos libros da Colección histórica da Universidade de Murcia (S. XV-XIX). O repertorio constitúe un sistema de recuperación das imaxes para o seu estudo e/ou reutilización de forma independente aos catálogos da biblioteca e da Biblioteca Dixital Floridablanca, nos que a recuperación é posible por obras pero non por imaxes. Aplicouse na súa creación a metodoloxía de descrición de partes compoñentes, en canto todas as imaxes forman parte dunha unidade bibliográfica maior, e as técnicas de análises de imaxe necesarias para a identificación de recursos gráficos.
Peso mexicano
Características
Está dividido en 100 centavos. O símbolo utilizado para o peso é $, e o do centavo é ¢. O código ISO 4217 do peso mexicano é MXN. Debido a que o nivel de exportacións de México é moi elevado, o peso mexicano é unha das quince divisas máis cotizadas do mundo.
Biblioteca Dixital Floridablanca
Integración noutros proxectos dixitais
A Biblioteca Dixital Floridablanca intégrase en catálogos e proxectos cooperativos nacionais e internacionais como Hispana e Europeana. Hispana reúne as coleccións dixitais de arquivos, bibliotecas e museos conformes á Iniciativa de Arquivos Abertos que promove a Unión Europea e cumpre en relación aos repositorios dixitais españois funcións análogas ás de Europeana en relación aos repositorios europeos, é dicir, constitúe un agregador de contidos das bases de datos de coleccións dixitais.
Peso mexicano
Características
A institución que se encarga da emisión e o control do peso é o Banco de México (Banco de México). Circulan billetes de 1.000, 500, 200, 100, 50 e 20 pesos e moedas de 10, 5, 2 e 1 pesos e de 50, 20, 10 e 5 centavos. Tamén hai emisións especiais de moedas de 20, 50 e 100 pesos, de escasa circulación.
Biblioteca Dixital Floridablanca
Integración noutros proxectos dixitais
Entre estas coleccións destacan os repositorios institucionais das universidades españolas e as bibliotecas dixitais das Comunidades Autónomas que ofrecen acceso a conxuntos crecentes de todo tipo de materiais (manuscritos, libros impresos, fotografías, mapas...) do patrimonio bibliográfico español. As bibliotecas dixitais das Comunidades Autónomas, e outras de carácter local, achegan, a través de Hispana, os seus contidos ao proxecto EuropeanaLocal, no que o Ministerio de Cultura participa como coordinador nacional xunto con outras 32 institucións de 26 países.
Peso mexicano
Historia
As moedas de peso foron fabricadas dende o 11 de maio de 1535 pola Casa de Moeda de México en prata. Polo seu valor en prata, o peso foi utilizado non só á Nova España senón internacionalmente, e pódense atopar pesos á China ou ás Filipinas. O 1785, despois da independencia dos Estados Unidos, o peso converteuse na moeda de curso legal de toda a América do Norte, e foi a base do sistema do dólar americano, que non foi fabricado senón até ao 1792, e o cal utilizou o símbolo do peso, $. O peso foi aceptado como a moeda de curso legal aos Estados Unidos até ao 1857 e ao Canadá até ao 1858.
A diferenza do resto das nacións latinoamericanas, durante a maior parte do Século XX o peso mexicano foi unha divisa moi estábel, porén, despois da crise mundial do petróleo dos anos setenta e oitenta, o peso devaluouse en diversas ocasións. O 1993 introduciuse un novo sistema monetario coñecido como o Nuevo peso, "Novo peso", que substituía os "Antigos" pesos a razón de 1 novo peso por cada 1.000 antigos. Non obstante iso, o adxectivo "novo" non é utilizado dende 1996. Hoxe en día México, por medio dunha ampla política de abertura comercial, tense convertido nunha potencia exportadora, o cal ten feito que o peso sexa unha moeda moi estábel e unha das 15 moedas máis cotizadas do mundo.
Moedas que estiveron en circulación
Na derradeira serie de pesos anterior a 1992 emitíronse moedas con faciais comprendidos entre 1 centavo e 5,000 pesos. Nas distintas épocas, tanto as aliaxes como os tamaños e os valores mudaban as súas características técnicas, principalmente á inflación da década de 1970 e 1980. Estas moedas aínda poden ser trocadas polo seu equivalente en pesos actuais en 414 centros de troco dentro do país, so certas regras.
Billetes conmemorativos do 2010
O Banco de México puxo en circulación o 23 de setembro 50 millóns de billetes de 200 pesos conmemorativos do Bicentenario da Independencia de México, e 50 millóns de 100 pesos para celebrar o Centenario da Revolución Mexicana. Hai que sinalar que estes billetes conmemorativos non substituirán aos que actualmente están en circulación, senón que coexistirán con eles, e o Banco Central os retirará cando teñan concluído a súa vida útil.
Mundilfari (lúa)
Mundilfari ou Saturno XXV, é unha pequena lúa de Saturno. Foi descuberta por Brett J. Gladman, e o seu equipo no ano 2000, e recibiu a designación temporal de S/2000 S 9.
Mundilfari ten uns 5,6 kms de diámetro e orbita Saturno a unha distancia media de 18,36 millóns de kms en 928,806 días, cunha inclinación orbital de 170° respecto da eclíptica (150° respecto do ecuador de Saturno), de movemento retrógrado e cunha excentricidade de 0,198. Mundilfari podería estar formado a partir dos cascallos expulsados dos grandes impactos recibidos pola lúa Febe.
Recibiu o seu nome oficial en agosto do 2003 a partir da mitoloxía nórdica, onde Mundilfari era o pai da deusa Sól e do deus Mani.
San Cristovo, San Cristovo de Lóuzara, Samos
San Cristovo é unha aldea da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo. No 2013 ten 5 casas habitadas.
Localización
Está situado na zona central do val do río Lóuzara, a 900 m de altitude. As aldeas máis próximas son Campos e Castrelo.
Patrimonio histórico e artístico
A igrexa parroquial ten tres naves. A nave central é máis alta e está separada por arcos de medio punto das laterais. Na entrada hai unha torre con tres corpos. O retablo maior é renacentista.
Premio Nacional de Poesía (España)
O Premio Nacional de Literatura na modalidade de Poesía é un premio literario de longa traxectoria que outorga anualmente o Ministerio de Cultura de España.
Premia á mellor obra de poesía escrita por un autor español, en calquera das linguas españolas. As obras son propostas por un xurado de expertos e deben ser primeiras edicións publicadas en España no ano anterior ó da convocatoria. Está dotado con 20.000 euros.
Na súa etapa moderna, o Premio Nacional de Poesía foi gañado por catro galegos: José Ángel Valente (1993 e 2001), Manuel Álvarez Torneiro (2013), Pilar Pallarés (2019) e Olga Novo (2020). A Valente premiáronselle senllas obras en castelán; nos tres últimos casos premiáronse obras en galego.
La Ráfaga
La Ráfaga foi un semanario publicado en Vigo entre 1914 e 1935, de catro páxinas coa última de publicidade como era costume na época.
Historia e características
miniatura|Ao mestre Elías Pérez Martínez, por iniciativa de La Ráfaga. Subtitulado Semanario satírico, apareceu o 4 de abril de 1914. Estivo dirixida por Francisco Vidales Canle (que renunciou en decembro de 1914), Aquilino Parada, Miguel Campos Peña, Ramón Campos Peña e Ceferino Maestú Novoa. Foron os seus redactores Ricardo Trillo e Humberto Cuíñas. Entre os seus colaboradores figuraron José Signo e "Andrés de Brizeux"; tiña unha sección crítica titulada "Aturuxos" escrita por Rogelio Rivero. Interrompeu a súa publicación en 1915, para volver reaparecer en setembro dese ano. Volveu pechar na ditadura de Primo de Rivera e o seu director foi á cadea en 1925 por defender a liberdade de expresión. En 1918 organizou unha homenaxe ao mestre Elías Pérez Martínez. Cesou a súa publicación en 1935.