cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nelson Santos Argibay
Traxectoria
Director dunha entidade bancaria no Porriño. Presentouse á alcaldía do Porriño en 2007 encabezando a candidatura de Ciudadanos Por Porriño (CxP) que conseguiu 3 concelleiros. En febreiro de 2010 foi elixido alcalde despois da moción de censura que presentou o seu grupo xunto con Independientes do Porriño e o PPdeG. Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG, obtivo a maioría absoluta e foi elixido alcalde.
Gran Premio de Rusia de 2017
Carreira
Non houbo adiantamentos na pista logo da primeira volta nesta carreira, mostrando unha vez máis os problemas de adiantamento que xurdiron debido ao novo conxunto de regulamentos, en relación co aumento da downforce, especialmente nos circuítos de rúa..
O Red Bull de Max Verstappen terminou quinto, un minuto detrás de Bottas, unha vez máis mostrando as dificultades de Red Bull Racing para manterse ao nivel de Ferrari e Mercedes, agravadas pola retirada de Daniel Ricciardo que foi o seu terceiro fracaso mecánico en catro carreiras.
Teresa Rodrigo
Teresa Rodrigo Anoro, nada en Lleida o 28 de decembro 1956 e finada en Santander o 21 de abril de 2020, foi unha física española, catedrática de física atómica da Universidade de Cantabria, desde 1994. Desde ese mesmo ano, Rodrigo traballou no Instituto de Física de Cantabria (CSIC-UC) onde foi Directora do Departamento de Estrutura da Materia entre 2001 e 2007. En 2016 foi nomeada directora do IFCA.
Traxectoria
Obtivo a licenciatura en Ciencias Físicas na Universidade de Zaragoza en 1980. Posteriormente doutorouse en Ciencias Físicas na Universidade Autónoma de Madrid en 1985. Traballou no CIEMAT entre 1981 e 1987. Realizou unha estadía posdoutoral no CERN (Suíza) entre 1988 e 1990 e no Fermi National Accelerator Laboratory (EUA) desde 1990 até 1993.
Rodrigo participou en dous experimentos de grande importancia: no Collider Detector do Fermilab (CDF) traballou no experimento que levou ao descubrimento do "quark cume" (top quark), colaborando en diferentes aspectos fundamentais da investigación. Tamén xogou un papel importante no recente descubrimento do bosón de Higgs. Este experimento levouse a cabo no Large Hadron Collider (LHC), o gran acelerador de partículas do Laboratorio Europeo CERN, en Xenebra. Pola súa dedicación e resultados neste experimento, en 2010, foi elixida Presidenta do Consello de Colaboración Internacional do CMS (Solenoide compacto de muóns) no que participan institucións de 40 países. Desde 2012 formou parte do Comité de Política Científica do CERN.
En 2018 foi incluída na Táboa Periódica das Científicas con motivo da celebración do 150 aniversario da publicación de Mendeléyev e a declaración do 2019 como o Ano Internacional da Táboa Periódica dos Elementos Químicos.
Recoñecementos
En 2016 recibiu o Premio Julio Peláez a Pioneras de las Ciencias Físicas, Químicas y Matemáticas, outorgado pola Fundación Tatiana Pérez de Guzmán o Bo
Daphne du Maurier
Daphne du Maurier, DBE, nada en Londres o 13 de maio de 1907 e finada en Fowey (Cornualla) o 19 de abril de 1989, foi unha escritora británica famosa por novelas como Rebecca, publicada en 1938, e My Cousin Rachel, ambas levadas ao cine. Os filmes Jamaica Inn e Os paxaros de Alfred Hitchcock tamén se basearon en relatos dela.
Infancia
Daphne du Maurier naceu en Londres, a mediana das tres fillas do prominente actor e representante Sir Gerald du Maurier e a actriz Muriel Beaumont. A súa nai era sobriña materna do xornalista, autor e conferenciante William Comyns Beaumont e o seu avó foi o autor e debuxante de Punch, George du Maurier, quen creou a personaxe de Svengali na novela Trilby. A súa irmá máis vella, Angela du Maurier, tamén se converteu en escritora, e a súa irmá máis nova, Jeanne du Maurier, era pintora.
Buxán, Ventosa, Agolada
Buxán é un lugar da parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Daphne du Maurier
Infancia
Du Maurier tamén era prima dos nenos de Llewelyn Davies, que serviron como inspiración de J. M. Barrie para as personaxes da obra Peter Pan or The Boy Who Would not Grow Up. De pequena, coñeceu moitos actores de teatro destacados, grazas á celebridade do seu pai. Ao coñecer a Tallulah Bankhead, foi citada dicindo que a actriz era a criatura máis fermosa que xamais vira.
Carreira
Daphne du Maurier creceu nun ambiente culto e recibiu dos seus pais unha moi boa educación. A súa familia era adiñeirada, pero ela sempre quixo vivir da escritura. As súas conexións familiares axudárona a establecer a súa carreira literaria, e du Maurier publicou algúns dos seus primeiros traballos na revista Bystander do seu tío Beaumont. Con pouco máis de vinte anos, publicou a súa primeira novela, The Loving Spirit (1931).
O seu libro máis famoso foi Rebecca (1938). Ademais das súas obras máis coñecidas por ser levadas ao cine, escribiu moitos relatos nos que reflicte mulleres traumatizadas ou perversas, cuxa insatisfacción non calma coa mesma morte. É o caso dos relatos The Apple Tree, The Little Photographer ou Kiss Me Again, Stranger. Historias de crueldade, discreta misoxinia, ambientes cargados de enerxías negativas, que se adiantaron aos que logo trazou Patricia Highsmith.
A maior parte da súa vida viviuna no suroeste de Inglaterra e moitas das súas obras tratan sobre ese lugar. Residiu no castelo de Menabille, unha mansión situada na costa de Cornualla, que lle serviu como escenario dalgunhas das súas obras e onde tivo tres fillos. Nos seus últimos anos viviu na súa casa en Fowey, xunto ao océano. Gustáballe observar as aves.
Morte
Du Maurier morreu o 19 de abril de 1989, á idade de 81 anos, na súa casa en Cornualla, que fora escenario de moitos dos seus libros. Foi incinerada e as súas cinzas espalláronse polos cantís de Fowey, Kilmarth, en Cornualla.
Obras
miniatura|esquerda|277x277px|Menabilly house en Fowey, que du Maurier arrendou en 1943. Restaurouno dun estado descoidado e converteuno no seu fogar ata 1969. A novela Rebecca (1938) foi unha das obras de máis éxito de du Maurier. Foi un éxito inmediato, vendeu case tres millóns de copias entre 1938 e 1965, nunca se esgotou, e foi adaptada ao escenario e á pantalla varias veces. Nos Estados Unidos gañou o Premio Nacional do Libro de 1938, votada polos membros da American Booksellers Association. No Reino Unido, incluíuse no número 14 da lista "A novela máis querida da nación" na enquisa da BBC de 2003 de The Big Read. Outras obras significativas inclúen The Scapegoat, The House on the Strand e The King's General. A última desenvólvese no medio da primeira e segunda Guerra Civil Inglesa, escrita dende a perspectiva realista do seu adoptado Cornualla.
Varias das súas outras novelas tamén foron adaptadas á pantalla, incluíndo Jamaica Inn, Frenchman's Creek, Hungry Hill e My Cousin Rachel. O filme de Alfred Hitchcock Os paxaros (1963) baséase no tratamento dun dos seus contos, igual que Don't Look Now (1973), de Nicolas Roeg. O tratamento de Hitchcock de Jamaica Inn foi rexeitado polo director e a autora, debido a unha completa reescritura do final para acomodar o ego da súa estrela, Charles Laughton. Du Maurier tamén considerou que Olivia de Havilland fora escollida erroneamente como a antiheroína de My Cousin Rachel. Frenchman's Creek resultou mellor nunha luxosa versión en Technicolor, lanzada en 1944. Du Maurier logo lamentou a súa escolla de Alec Guinness como protagonista de The Scapegoat, que financiou en parte.
Du Maurier a miúdo foi catalogada como unha "novelista romántica", un termo que deploraba, dado que as súas novelas de cando en vez tiñan un final feliz, e a miúdo mostraban connotacións sinistras e sombras do paranormal. Neste sentido, ela ten máis en común coas "novelas de sensacións" de Wilkie Collins e outros, que ela admiraba. Un obituario escribiu: "Du Maurier era a amante da irresolución calculada. Non quería deixar as mentes dos seus lectores en repouso. Quería que os seus enigmas persistisen. Quería que as novelas seguisen axexándonos máis aló dos seus finais".
A novela de Du Maurier, Mary Anne (1954) é un relato ficticio da súa tataravoa, Mary Anne Clarke (de solteira Thompson, 1776-1852), que, dende 1803 a 1808, foi amante de Frederico Augusto, duque de York e Albany (1763-1827). Era o "Gran Vello Duque de York" da canción infantil, fillo do rei Xurxo III, e irmán dos reis Xurxo IV e o Guillerme IV. A personaxe central da súa última novela, Rule Britannia, é unha actriz que envellece, que se cre que está baseada en Gladys Cooper (á que está dedicada).
Un recente descubrimento dunha colección de contos esquecidos de du Maurier, escritos cando a autora tiña 21 anos, proporciona unha idea do seu estilo maduro. Un deles, The Doll, refírese á obsesión dunha muller nova cun boneco sexual masculino mecánico; foi considerado polo fillo de du Maurier, Kit Browning como "bastante adiantado ao seu tempo".
Nos seus últimos anos escribiu non ficción, incluíndo varias biografías como Gerald, a biografía do seu pai. The Glass-Blowers traza a súa ascendencia hugonota francesa e representa vividamente a Revolución Francesa. The du Mauriers traza o traslado da familia de Francia a Inglaterra no século XIX.
The House on the Strand (1969) combina elementos da "viaxe mental no tempo", unha tráxica historia de amor no Cornualla do século XIV, e os perigos de usar drogas que alteran a mente. A súa última novela, Rule Britannia (1972), xoga co resentimento dos ingleses en xeral e da xente de Cornualla, en particular, ante o crecente dominio dos Estados Unidos nos asuntos británicos.
Vida persoal
Du Maurier casou co comandante (máis tarde tenente xeneral) Frederick "Boy" Browning en 1932. Tiveron tres fillos:
A súa biógrafa Margaret Forster afirmou que o matrimonio de du Maurier era ás veces algo frío e que ela podía estar bastante distante dos seus fillos, especialmente das mozas, cando estaba inmersa na súa escritura. O seu esposo morreu en 1965 e pouco despois du Maurier mudouse a Kilmarth, preto de Par, Cornualla, que se converteu no escenario de The House on the Strand.
Du Maurier a miúdo foi pintada como unha persoa solitaria que de cando en vez aparecía na sociedade ou daba entrevistas. Unha excepción a isto chegou despois do lanzamento do filme Unha ponte lonxana, en que retrataron o seu defunto esposo baixo unha luz pouco afagadora. Indignada, escribiu aos xornais nacionais, denunciando o que consideraba un tratamento imperdoable. Con todo, unha vez fóra do centro de atención pública, moitos lembrárona como unha persoa cálida e divertida e unha anfitrioa acolledora para os invitados a Menabilly, a casa que arrendara durante moitos anos (da familia Rashleigh) en Cornualla.
Relacións sexuais secretas
Despois da súa morte en 1989, fixéronse referencias á súa bisexualidade. Citáronse unha aventura con Gertrude Lawrence, así como a súa atracción por Ellen Doubleday, a esposa do seu editor estadounidense Nelson Doubleday.
Na correspondencia que a súa familia lle entregou á biógrafa Margaret Forster, du Maurier explicou a uns poucos amigos a súa particular sexualidade. Nesas cartas dicía que a súa personalidade se compuña de dúas persoas distintas: a amante esposa e nai (o lado que mostraba ao mundo) e a amante (unha enerxía decididamente masculina) escondida practicamente de todos e que explicaba, segundo a escritora, a súa creatividade artística. Segundo a biografía de Forster, du Maurier cría que a enerxía masculina impulsaba a súa escritura. Forster escribiu que a negación da súa bisexualidade de du Maurier revelou un medo "homofóbico" á súa verdadeira natureza. Os fillos de du Maurier e de Gertrude Lawrence opuxéronse fortemente ás suxestións sobre as súas nais. Michael Thornton sostivo que Forster non coñecía a du Maurier.
Alfabeto Internacional de Transliteración Sánscrita
O Alfabeto Internacional de Transliteración Sánscrita ou AITS (do inglés International Alphabet of Sanskrit Transliteration, IAST) é un popular sistema de transliteración que permite a romanización de escrituras índicas sen perda de información.
O AITS é o sistema máis popular de romanización do sánscrito e o pali. Emprégase normalmente en publicacións impresas, especialmente en libros sobre temas en sánscrito e pali antigos relacionados coas relixións da India. Coa crecente dispoñibilidade de fontes Unicode, estase estendendo tamén entre os textos electrónicos.
O AITS baséase nun estándar establecido polo Congreso Internacional de Orientalistas de Xénova en 1894. Permite a transliteración sen perdas do devanágari (e outras escrituras índicas como a escritura Sharada), e como tal non só representa os fonemas do sánscrito, senón que permite unha transcrición esencialmente fonética.
A romanización da Biblioteca Nacional de Calcuta, ideada para a romanización de todas as escrituras índicas, é unha extensión do AITS.
Inventario de símbolos e convencións do AITS
A continuación móstrase o inventario de símbolos do AITS (tanto minúsculas como maiúsculas) xunto cos seus equivalentes en devanágari e AFI (válido para o sánscrito; para o hindi hai pequenas diferenzas fonolóxicas):
Nota: A diferenza das romanizacións baseadas unicamente en ASCII como ITRANS ou Harvard-Kyoto, os signos diacríticos usados no AITS permiten as maiúsculas nos nomes propios. As versións maiúsculas das letras que nunca se dan ao comezo dunha palabra (Ṇ Ṅ Ñ Ṝ) utilízanse só en contextos gramaticais (véxase Pāṇini), onde o convenio é escribir os sons IT en maiúsculas.
Comparación con ISO 15919
Na súa maioría, o AITS está contido no ISO 15919. As seguintes cinco excepcións débense á ampliación do estándar ISO cun repertorio adicional de símbolos que permiten transliteracións do devanágari e outras escrituras índicas tal e como se usan en outras linguas distintas ao sánscrito.
Dervish
Dervish é unha banda de folk irlandesa fundada no 1989 e encabezada por Cathy Jordan. Son coñecidos por participaren no Festival de Eurovisión 2007 encabezando a Irlanda.
Gilad Shalit
Gilad Shalit (en hebreo: גלעד שליט), nado en Nahariya o 28 de agosto de 1986, é un soldado das Forzas de Defensa de Israel.
Traxectoria
En 25 de xuño de 2006 foi secuestrado por activistas palestinos pertencentes a Hamás preto de Keren Shalon na Franxa de Gaza, e mantido en catividade por máis de cinco anos (1941 días). Foi liberado e volveu a Israel o 18 de outubro de 2011 nun acordo con Hamás, no que Israel prometeu liberar 1027 prisioneiros.
Losón, Lalín
Santa Baia de Losón é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 349 habitantes (179 mulleres e 170 homes), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 456 habitantes.
Patrimonio
O castro de Losón, ou castro do Corpiño ten un recinto de planta lixeiramente ovalada e varias estruturas defensivas exteriores ao sueste. No eixo NO-SL mide uns 70 m ao interior e 120 m ao exterior; considerando as defensas exteriores chégase aos 160 m. O eixo NL-SO mide 70 m no interior e uns 100 m ao exterior. No cume hai unha pequena acrópole que no sector sueste deixa ver un afloramento rochoso, que aparenta terse utilizado antigamente como canteira. O recinto está rodeado por terraplén máis pronunciado na metade oeste. Presenta parapeto entre o norte, leste e sur, cunha interrupción cara ao leste (que parece froito dunha alteración moderna).
Nesta parroquia está situado o Santuario da Nosa Señora do Corpiño, nun pequeno outeiro situado no alto do val do río Deza, a medio camiño na estrada que vai de Silleda a Vila de Cruces. O Santuario é de estilo neoclásico e foi construído no século XVIII, aínda que se cre que xa existía un antecedente no século X. É un centro de comercio na zona xa que numerosos postos de venda se reúnen nas inmediacións da igrexa os días de misa para vender os seus produtos (embutidos, rosquillas, artesanía) aos numerosos devotos que van mostrarlle os seus respectos á Virxe do Corpiño. No interior da Igrexa está absolutamente prohibido acender candeas e cirios, xa que causan danos nos frescos recentemente restaurados. Hai un edificio ó lado da igrexa adicado especialmente a albergar estes obxectos, ademais dunha pequena tenda de artigos relixiosos.
Vaga de ataques de tiburón de Nova Jersey de 1916
dereita|miniatura|300px|A reportaxe de [[The Philadelphia Inquirer|Philadelphia Inquirer sobre a captura dn tiburón "devora-homes" despois dos ataques.]] A vaga de ataques de tiburón de Nova Jersey de 1916 foi unha serie de ataques de tiburón ó longo da costa de Nova Jersey, nos Estados Unidos, entre o 1 e o 12 de xullo de 1916, no que catro persoas morreron e unha foi ferida. Dende 1916, os estudosos debateron sobre que especies foron as responsables e o número de animais envoltos, sendo o tiburón branco e o tiburón touro as máis mencionadas. Os incidentes ocorreron no verán durante unha onda de calor e unha epidemia de poliomielite no nordeste dos Estados Unidos de América, o que provocou que milleiros de persoas acudisen ós resorts da costa de Jersey Shore. Os ataques de tiburóns na costa leste atlántica fóra das áreas semitropicais dos estados de Florida, Xeorxia, Carolina do Norte e Carolina do Sur son raros, pero os estudosos cren que o incidente se produciu polo aumento de persoas e tiburóns nas augas.
As reaccións locais e nacionais motivaron unha onda de pánico que fixo que os cazadores de tiburóns quixesen erradicar a poboación de tiburóns "devora-homes" e deste xeito protexer a economía das comunidades locais de Nova Jersey. As vilas turísticas protexeron as súas praias públicas con redes de metal para a seguridade dos bañistas. O coñecemento científico sobre os tiburóns antes de 1916 estaba baseado en conxecturas e especulacións. Os ataques forzaron os ictiólogos a reconsiderar as crenzas comúns sobre as habilidades dos tiburóns e a natureza dos seus ataques.
Subrexión de Kemi-Tornio
miniatura|200px|Localización da subrexión de Kemi-Tornio en Finlandia. A subrexión de Kemi-Tornio (en finés Pohjois-Lapin seutukunta) é unha das seis subdivisións da rexión de Laponia. En 2017 tiña unha poboación de 16 659 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Sarnoso, Brexo, Cambre
Sarnoso é un lugar da parroquia de Brexo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Engraulis
Engraulis é un xénero de peixes osteríctios da orde dos clupeiformes, o tipo da familia dos engráulidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1816 polo naturalista francés Georges Cuvier.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Engraulis, deriva do grego antigo εγγραυλισ engraylis, que significa "bocareu".
Especies
A taxonomía desta familia é controvertida.
Segundo Froese e Pauly (FishBase) actualmente recoñécense as nove especies seguintes: miniatura|240px|[[Engraulis japonicus.]] miniatura|240px|[[Engraulis ringens.]]
Porén, o SIIT só recoñece seis:
Véxase tamén as especies que consideran o WoRMS e máis o NCBI.
John Degenkolb
John Degenkolb é un ciclista alemán, nado en Gera o 7 de xaneiro de 1989. Compite no equipo Trek Segafredo.
Traxectoria
Debutou como profesional no ano 2011 no equipo HTC-Highroad seguindo a estela doutros sprinters como Mark Cavendish ou André Greipel. Destaca nos finais en grupo aínda que tamén acadou grandes resultados en clásicas como a París-Roubaix.
No seu palmarés destacan dez vitorias de etapa na Volta Ciclista a España entre as edicións do 2012, 2014 e 2015, unha etapa no Giro do 2015 a Milán-San Remo e a París-Roubaix do ano 2015 que xunto con outras o deixan no ano 2017 moi preto das cincuenta vitorias como profesional.
Carrapucho
O carrapucho ou pata de galiña (Chondrus crispus) é unha alga vermella (filo Rhodophyta) moi abundante, que en ocasións forma céspedes, sempre sobre superficies rochosas. Atópase en todas as costas atlánticas de Europa e Norteamérica.
Trátase dunha especie con valor económico. Aprovéitanse os polisacáridos complexos da súa mucilaxe, que forman a maior parte do seu peso logo de deshidratadas. En medicamento emprégase como emoliente e laxante, consumida en infusión. Empréganse como emulsionantes pola industria alimentaria e tamén na cociña doméstica.
Propiedades
As algas córtanse a rentes do chan, lávanse con auga doce e déixanse secar ao aire libre póndose pálidas co sol. Cando o musgo está seco ponse en auga e quéntase, e desaparece nesta, e ao arrefriar calla nunha xelea.
Decocción: unha cullerada de sobremesa por cunca. Ferver cinco minutos, dúas ou tres cuncas ao día.
Para combater a tose, férvese unha onza de regalicia durante media hora nun litro de auga, cóase e ponse de novo ao lume; engádenselle cinco gramos de musgo e déixase ferver cinco minutos máis.
Para o estrinximento crónico, ponse a remollo (auga fría) media onza de musgo cortado en anaquiños. Ponse a ferver 15 gramos de ameixas nun litro de auga durante 15 minutos; quítanselle os ósos e as peles e a polpa feita papa ponse ao lume con dúas ou tres culleradas de mel e o musgo a remollo até conseguir unha xelea clara. Tomar unha boa cunca antes de deitarse ou despois das comidas se non é suficiente.
Orhan Pamuk
Traxectoria
A súa implicación política na defensa dos dereitos humanos, crítica coas posturas do goberno turco, pero tamén coas posturas europeas contrarias a admisión de Turquía na Unión Europea sitúano nunha posición intermedia incómoda. As súas opinións sobre puntos escuros da historia turca, coma as matanzas de armenios a primeiros do século XX, nunha entrevista fixéronlle ser inculpado por "insulto ós turcos".
María Madalena
miniatura|María Magdalena de Perugino, c. 1500.
Orhan Pamuk
Traxectoria
Nado en Istambul nunha familia acomodada (o pai era enxeñeiro), estudou no Robert College, colexio americano en Istambul. Por consello da familia (os pais querían que fora enxeñeiro) entrou na Universidade Técnica de Istambul, que deixou tres anos despois para dedicarse profesionalmente a escribir.
María Madalena
María Madalena (ás veces escrito María Magdalena e mesmo María Madanela ) foi segundo os evanxeos sinópticos, o Evanxeo de Xoán e varios evanxeos apócrifos, entre eles un que leva o seu nome, unha seguidora de Xesús.
Orhan Pamuk
Traxectoria
En 1977 acabou os estudos no instituto de xornalismo da universidade de Istambul. Entre os anos 1985 e 1988 viviu nos Estados Unidos en autoexilio, traballando para a Universidade de Columbia. Regresou a Turquía onde vive actualmente. Estivo casado entre os anos 1982 a 2001 e ten unha filla.
María Madalena
Discípula
As fontes afirman que Xesús de Nazaret expulsara dela sete demos (Mc 16,9). Tras a curación, foi unha das discípulas itinerantes que seguiron a Xesús por Galilea e Xudea, na súa predicación da boa nova (evangelion) da chegada do Reino de Deus. De feito, está en todas as relacións de mulleres seguidoras de Xesús. Isto ten chamado a atención dos esexetas e historiadores, que salientan a singularidade para a época dun grupo de mulleres que seguían a un rabí itinerante. Aparece tamén no momento da crucifixión, ao pé da cruz, cando Xesús foi abandonado por todos.
Orhan Pamuk
Traxectoria
O 12 de outubro de 2006 recibiu o Premio Nobel de Literatura por ser un autor que "na procura na alma saudosa da cidade natal, atopou novos símbolos para o conflito e o vencellamento das culturas"
María Madalena
Discípula
Chama a atención o seu papel destacado na descuberta do sepulcro baleiro e na primeira aparición de Xesús resucitado, dado o nulo valor do testemuño dunha muller na sociedade daquel tempo. De feito os discípulos tomárono inicialmente como un delirio (Lc 24, 11). Isto foi utilizado nos primeiros séculos do cristianismo polos detractores da fe na resurrección. O filósofo platónico Celso (século II) no seu discurso verdadeiro contra os cristiáns descualifica unha fe que se basea no testemuño dunha muller histérica.
Todos estes factores fan que os especialistas entendan que é unha das figuras da primeira tradición cristiá cuxa historicidade semella mellor acreditada (criterio de dificultade e criterio de testemuño múltiple).
Identificación
Non está nada claro que sexa a prostituta dos evanxeos sinópticos que unxe a Xesús ante o escándalo dos fariseos, aínda que o sentir popular así a identificou. Existe tamén unha identificación non probada coa muller adúltera do Evanxeo de Xoán á que Xesús salva de morrer lapidada polos seus acusadores. Non falta quen defenda a plausibilidade destas teses debido á procedencia: Magdala, un lugar próximo ao lago de Xenesaret (Tiberíades) que era unha localidade fabril, destino maioritariamente masculino e, xa que logo, posible foco de prostitución. Ser muller de Magdala non debía ser boa carta de presentación. De feito, unha das acusacións máis frecuentes a Xesús é a súa proximidade aos pecadores públicos (Mt 9,11). Pero isto non deixa de ser unha mera hipótese.
Apócrifos
No evanxeo apócrifo que leva o seu nome aparece discutindo con Pedro. No Evanxeo de Filipe, de contido gnóstico e escrito en lingua copta, dise que Xesús a amaba máis que todos os discípulos e que a miúdo a bicaba na boca, algo que estimulou a fantasía nalgúns autores contemporáneos. Tamén neste evanxeo rivaliza con Pedro.
Consideración
As igrexas católica, ortodoxa, e as orientais siriaca, copta, armenia e etíope tivérona sempre en gran consideración. A piedade popular e a tradición eclesiástica considérana apóstolo dos apóstolos (Apostolorum Apostola), por ser a primeira portadora da noticia central da fe cristiá: a resurrección de Xesús.
Orhan Pamuk
Obra
Os principais temas da súa obra son os conflitos e contradicións entre o oeste e o leste, o islam e o cristianismo, a tradición e o mundo contemporáneo. O conflito entre occidentalidade e islam na Turquía actual e, por exemplo, o tema da súa novela de 2002 Neve.
73ª edición dos Óscar
A 73.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 25 de marzo de 2001 no Shrine Auditorium e Expo Center dos Ánxeles (California).
Premios e candidaturas
miniatura|right|150px|[[Steven Soderbergh, mellor director]] miniatura|right|150px|[[Russell Crowe, mellor actor]] miniatura|right|150px|[[Julia Roberts, mellor actriz]] miniatura|right|150px|[[Benicio del Toro, mellor actor secundario]] miniatura|right|150px|[[Marcia Gay Harden, mellor actriz secundaria]] miniatura|right|150px|[[Stephen Gaghan, mellor guión adaptado]] miniatura|right|150px|[[Ang Lee, director do mellor filme en lingua non inglesa]] miniatura|right|150px|[[Florian Gallenberger, mellor curtametraxe de acción en vivo]] miniatura|right|150px|[[Bob Dylan, mellor canción]] miniatura|right|150px|[[Rick Baker, mellor maquillaxe]] miniatura|right|150px|[[Stephen Mirrione, mellor montaxe]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
In Memoriam
Como cada ano, recórdanse ás persoas falecidas durante o ano: Charles Gray, Richard Coiller, Wally Rose (dobre), Helen Martin, Claire Trevor, Lewis Allen (director), Douglas Fairbanks Jr., David Bretherton (editor), Julie London, Paul Bartel, John Gielgud, David Tomlinson, Walter Matthau, Max Showalter, Alec Guinness, Loretta Young, Harold Nicholas, Robert Swink, Toru Tanaka, Jack Nitzche (compositor), Beah Richards, Ann Doran, Richard Mulligan, Richard Farnsworth, Sam O'Steen (editor), Gwen Verdon, Ring Lardner Jr. (escritor), Francis Lederer, Nancy Marchand, George Wells (guionista), Werner Klemnperer, Richard Hazard (director de orquestra), James Card (preservacionista de películas), Nils Poppe, Billy Barty, Jason Robards, Ray Walston, Jacques Marin, Howard W. Koch (produtor) e Stanley Kramer (director).
Maceira, Lalín
San Martiño de Maceira é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o INE en 2010 tiña 123 habitantes (63 mulleres e 60 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 139 habitantes.
Nesta parroquia naceu o pintor Antón Lamazares.
Xeografía
Esta regada polos regatos Ribadeiro e Saldorio e destaca pola súa altura o monte O Penedo de 750 m.
Patrimonio
Hai mámoas en Rodelas, Costa das Seixas e Cota da Mamoela.
O castro de Maceira está recollido no inventario da Xunta de Galicia, e menciónase localización de restos materiais durante a explanación dos terreos para a construción dunha granxa. Dado que non se fixeron estudos específicos, tampouco se pode precisar o grao de destrución, pois poden existir elementos no subsolo.
Florin Niță
Florin Constantin Niță, nado en Bucarest o 3 de xuño de 1987, é un futbolista romanés. Xoga de porteiro e o seu equipo actual é o Steaua București.
Fender Jaguar
Historia
A pesar de que a Jaguar e a Jazzmaster compartían o mesmo esquema de circuíto dual, a Jaguar tiña un circuíto secundario máis complexo, que consistía en tres interruptores na parte inferior: os dous primeiros eran interruptores para elixir entre as dúas pastillas, e o terceiro activaba un condensador que servía de filtro pasa-altos. O circuíto rítmico poñíase en funcionamento cando un dos interruptores superiores se activaba, dándolle á guitarra un son máis grave, tendo reguladores individuais de volume e ton. Outra das características da Jaguar era un resorte que mediante unha goma enmudecía as cordas. Este foi deseñado para guitarristas que facían "pal mute" durante moito tempo, cousa que era moi difícil coa ponte flotante da Jaguar. Este accesorio converteuse en moi impopular ao desafinar as cordas cando non se acciona axeitadamente.
Ao igual que a Jazzmaster e o Bass VI, a Jaguar tiña unha panca do trémolo flotante infrecuente, distinto ao sistema da Stratocaster. Leo Fender cría que este novo deseño era superior aos anteriores xa que a ponte se movía realmente cara adiante e cara atrás xunto coas cordas cando se usaba a panca, sen que estas se desafinasen cando se usaba moito. Este concepto de ponte flotante usaríase posteriormente tamén na Fender Mustang. O mecanismo do trémolo flotante incluía un trabador integrado para o trémolo, o cal axudaba ao guitarrista a preservar a afinación ante unha eventual rotura de corda. Aínda cando estas ideas parecían boas nos papeis, a unidade era propensa ao mal funcionamento, facendo disto un dos aspectos máis problemáticos da Jaguar e da Jazzmaster, facendo que moitos guitarristas elixisen a Stratocaster e a Telecaster.
Concibida como a principal guitarra de Fender dende o seu lanzamento en 1962, a Jaguar nunca tivo a popularidade da Stratocaster e a Telecaster. Despois de varias melloras a súa fabricación interrompeuse en 1975.
Rexurdimento
Nos anos 90 a popularidade da Jaguar e da Jazzmaster incrementouse, ao ser moi usada por varias bandas de rock alternativo e grunge como Sonic Youth, Red Hot Chili Peppers, Nirvana, Placebo, Bush, My Bloody Valentine, The Flaming Lips, Stereolab, Pixies ou Spacemen 3. miniatura|225px|Fender Jaguar Special HH Unha das razóns pola que a Jaguar se fixo tan popular entre os artista de indie rock foi porque era unha das poucas guitarras de corpo sólido coa ponte estendida producidas por un gran fabricante. Tanto a Jaguar como a Jazzmaster tiñan un deseño que creaban un mecanismo de terceira ponte na ponte flotante. Cando as cordas se pulsan detrás da ponte crean un característico son de campás, moi usado por artistas como Sonic Youth.
Estas guitarras tamén foron populares entre os artistas indie de finais dos 80 debido á súa impopularidade entre os guitarristas máis tradicionais da época. Isto significaba que as Jaguars e Jazzmasters eran bastante máis baratas que as clásicas Stratocasters ou Telecasters, polo que músicos como J Mascis e Sonic Youth podían facerse con guitarras Fender de boa calidade a bo prezo.
As Jaguars tamén atoparon apoio entre os instrumentistas de mans pequenas. A Jaguar e a Mustang son dúas guitarras de Fender coa escala curta (24 polgadas) e o mastro delgado. Os guitarristas con mans pequenas atoparon eses mastros máis doados de tocar cando intentaban acordes complicados.
Reedición
Fender reeditou a versión de 1962 da Jaguar no ano 1999 como parte das súas "American Vintage Series" (versións de menos custo fabricadas no Xapón estiveron dispoñibles dende 1986/87, orixinalmente feitas de tileiro, e na actualidade de ameneiro como os seus homólogos estadounidenses). Outras variacións foron lanzadas durante a última década, como varias versións con pastillas humbucker ou un baixo Jaguar en 2006. Fender do Xapón tamén produce Jaguars para o seu mercado doméstico con numerosas edicións especiais, incluída unha versión exacta do modelo modificado de Kurt Cobain. Cara 2007 as principais diferenzas entre os exemplares xaponeses e estadounidenses estaban na electrónica, os estadounidenses usaban cromo de maior calidade que as pezas de aceiro inoxidable e latón. Ademais, as Jaguars estadounidenses están lacadas con laca de nitrocelulosa.
Playback (novela)
Playback é unha novela negra de Raymond Chandler publicada en 1958, a última que rematou e a derradeira da saga do detective privado Philip Marlowe. É a única novela do autor que nunca foi adaptada ao cinema.
Trama
A novela está ambientada en California a comezos de 1952, 18 meses despois da ruptura de Marlowe con Linda Loring en The Long Goodbye.
A través dun avogado de Los Angeles, Marlowe é contratado para seguir unha muller que chega en tren á cidade. A muller faise chamar Eleanor King, pero o seu nome de solteira é Betty Mayfield. Marlowe séguea até unha pequena vila da costa, Esmeralda. Durante o traxecto en tren, un home recoñécea e intenta facerlle chantaxe, se ben o motivo non se sabe até o final da novela.
Marlowe dille a Betty que ten o encargo de seguila pero que non sabe o motivo, e que intentará protexela do chantaxista. Ela dille que o home apareceu morto na terraza da súa habitación, e pídelle axuda para desfacerse do corpo. Marlowe móstrase cauto e desconfiado, sobe á habitación, e descobre que ela lle mentiu, pois non hai corpo ningún.
Na vila, Marlowe crúzase con diversos personaxes con estrañas inquedanzas, como un avogado taciturno e a súa intelixente secretaria (coa que o detective ten un encontro sexual), un gángster retirado, un matón ao que Marlowe deixa eivado, policías decentes, emigrantes mexicanos, e un ancián millonario co que ten unha extensa discusión filosófica.
Na comisaría, Marlowe descobre que Betty Mayfield estivera casada co fillo dun millonario dunha pequena vila de Carolina do Norte. Durante a segunda guerra mundial o seu home sufriu un accidente no pescozo. Unha noite, logo dunha discusión de parella, o marido apareceu morto sen o protector para o pescozo. Ela foi acusada de asasinato, e a pesar de ser declarada culpable por un tribunal popular, foi absolta polo xuíz. O pai do seu home promete perseguila para acosala e provocar a xustiza pola man. O chantaxista é un home que a recoñeceu no tren, e quere cartos a cambio de non acusala ante o millonario.
O capitán de policía de Esmeralda dille ao pai que non ten nada que facer, ao ser declarada inocente. O chantaxista desaparece, presuntamente matado por un dos homes ricos da vila, que non quere mala publicidade para o seu hotel. Betty desaparece de novo, logo de se deitar con Marlowe.
Finalmente, o detective recibe unha chamada de Linda Loring desde París, pedíndolle que vaia a Europa e case con ela. El dille que acepta casar con ela, pero para viviren en California.
Historia
A novela está baseada nun guión previo de Chandler que fora rexeitado varios anos antes. É a única novela ambientada fóra de Los Angeles, e a vila de Esmeralda refírese a La Jolla, onde Chandler viviu os seus últimos anos.
Montalegre
Montalegre é unha vila portuguesa no distrito de Vila Real, rexión Norte, subrrexión do Alto Trás-os-Montes, e comunidade intermunicipal do Alto Tâmega, cunha poboación de aproximadamente 1 800 habitantes.
José González
O nome de José González pode referirse a:
Montalegre
É sede dun concello arraiano de 806,19 km² e 12.762 habitantes (2001), subdividido en 36 freguesías. O concello linda ao norte cos concellos ourensáns de Lobios, Muíños, Calvos de Randín, Baltar, Cualedro e Oímbra (cos terreos do antigo Couto Mixto), ao leste con Chaves, ao sueste con Boticas, ao sur con Cabeceiras de Basto, ao suroeste con Vieira do Minho e ao oeste coas Terras de Bouro.
O concello forma, xunto con Boticas, a rexión das Terras do Barroso. O 26,26 % da superficie do concello forma parte do Parque Nacional de Peneda-Gerês, sendo con 211,74 km² os concello con máis territorio do parque.
Freguesías
miniatura|esquerda O concello está formado polas freguesías de Cabril, Cambeses do Rio, Cervos, Chã, Contim, Covelães, Covelo do Gerês, Donões, Ferral, Fervidelas, Fiães do Rio, Frades do Rio, Gralhas, Meixedo, Meixide, Montalegre, Morgade, Mourilhe, Negrões, Outeiro, Padornelos, Padroso, Paradela, Pitões das Júnias, Pondras, Reigoso, Salto, Santo André, Sarraquinhos, Sezelhe, Solveira, Tourém, Venda Nova, Viade de Baixo, Vila da Ponte e Vilar de Perdizes.
O Barral, Bribes, Cambre
O Barral é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 63 habitantes (32 homes e 31 mulleres).
Bouza Nova, Bribes, Cambre
Bouza Nova é un lugar da parroquia de Bribes no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Symi
Symi (grego: Σύμη, ou Simi, turco Sömbeki) é unha illa grega do arquipélago do Dodecaneso, a 41 km ao noroeste de Rodas, a 425 km de O Pireo, e áchase moi preto da costa turca, ao sur da cidade de Gnido.
Xeografía
A súa superficie é de 58´10 km². A illa é montañosa, o interior está salpicado de pequenos vales e o seu litoral alterna cantís e calas.
As penínsulas turcas de Daraçya e de Reşadiye da provincia de Muğla, están moi próximas a Symi.
A capital, Symi, está situada na costa noroeste e agrupa a maior parte dos 2.606 habitantes da illa, que viven principalmente da pesca, do comercio e do turismo. A poboación multiplícase na tempada alta, de maio a outubro, ata alcanzar máis de 6.000 habitantes.
A cidade de Symi é chamada tamén Ano Symi, e Epáno Symi, pero é máis comunmente coñecida como Yialos.
O resto de localidades principais da illa son Horio («a cidade»), Pedi, Nimborio, e Panormitis, onde se asenta o famoso mosteiro ao cal moita xente de toda Grecia acode en peregrinación cada ano para visitalo.
Ademais dos seus numerosos lugares históricos, a illa é popular polas súas soleadas praias unicamente accesibles desde o mar.
Está rodeada de numerosas illas pequenas e illotes: Gialesíno, Diavátes, Kouloúndros, Marmarás, Nímos, Sesklío, Chondrós, Plati, Ghi, Koupi, Megalonisi, Karavalonisi, Pano Nero, Strogglios etcétera.
Mitoloxía
Na mitoloxía grega, Symi é o lugar de nacemento das Cárites e adoptou o seu nome dunha das esposas de Poseidón a ninfa Sime.
Na Guerra de Troia participou o heroe Nireo, natural de Symi, con tres barcos. miniatura|Panorámica da cidade de Symi.
A Quiet Place (filme)
A Quiet Place é un filme estadounidense de ciencia ficción dirixido por John Krasinski, que tamén é o protagonista a carón da súa muller na vida real, Emily Blunt. O filme foi producido por Platinum Dunes. Scott Beck e Bryan Woods comezaron a traballar na historia en 2014, e Paramount Pictures mercou o seu guión en 2017. Krasinski uniuse ó proxecto como director e escribiu unha nova versión do guión. A fotografía principal tivo lugar ese ano no estado de Nova York. En A Quiet Place, unha familia debe vivir en silencio mentres se agocha de criaturas extraterrestres que os cazan polo son.
Symi
Historia
Segundo a tradición, a illa foi poboada polos dorios e despois foi ocupada polos carios, quen a abandonaron e estivo deshabitada ata que Argos, Esparta, Cnido e Rodas repoboárona.
Tucídides relata un episodio da Guerra do Peloponeso: a Batalla de Symi, que se desenvolveu preto da illa en xaneiro do -411 e na que un número impreciso de barcos espartanos derrotou a un escuadrón de naves atenienses.
En 1373, foi conquistada polos Cabaleiros Hospitalarios. Esta conquista motivada polo comercio, inaugurou un período de varios séculos de prosperidade para Symi, que foi o centro do comercio do Dodecaneso ata a chegada do ferrocarril no século XIX.
En 1522, Symi, como Rodas, pasou a mans do Imperio otomán. Puido conservar varios dos seus privilexios e a súa prosperidade non foi interrompida.
A metade do século XIX, alcanzou o seu cenit, como testemuñan as casas solariegas neoclásicas construídas nesta época e que cobren as pendentes da cidade de Symi.
A illa tiña oito portos. Da cidade homónima quedan algúns restos.
Monumentos e lugares de interese
miniatura|Mosteiro, [[Arcanxo Miguel|Arcanxo Miguel Panormitis]]
Vahana
No hinduísmo, denomínase vahana o vehículo dun deus.
Nas representacións hinduístas, ningún deus é representado sen o seu vahana ou sen un pedestal (que tamén se chama vahana). Esta montura pode ser un animal fantástico ou real, que suxire atributos ou poderes da deidade representada, en función da significación simbólica da cultura hindú. Por exemplo, Ganesha é o deus da sabedoría, e a súa montura é a rata (que representa a habilidade para salvar obstáculos).
Diego Ifrán
Traxectoria
O 12 de marzo de 2014 foi cedido pola Real Sociedad ao Deportivo da Coruña logo da grave lesión de Diogo Salomão, até o remate da tempada 2013–14. O seu debut como deportivista chegou na xornada 31, nunha vitoria fronte o Real Zaragoza a domicilio (0–1), anotando o seu primeiro gol dúas xornadas máis tarde, nunha nova vitoria, esta vez fronte o Real Madrid Castilla a domicilio (0–2). Ese ano o club coruñés ascendeu a Primeira División, participando Ifrán en 11 encontros e anotando 4 tantos.
Século -XXI
século XXII adC < século XXI adC > século XX adC miniatura| [[Ur-Nammu (sentado) dá a gobernación en Ḫašḫamer, ao patesi (sumo sacerdote) de Iškun - Sin (impresión do selo do cilindro, ca. 2100 a.C.).]]
O século XXi antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 2100 a.C. e terminou o 31 de decembro de 2001 a.C.
Acontecementos relevantes
Nota: todas as datas de hai moito tempo deben considerarse aproximadas ou conxecturais; Non hai datas absolutamente certas e existen múltiples cronoloxías competidoras diferentes para este período de tempo. <! - Teña en conta que segundo WP: DATA, anos antes de 1700 a. C. debería estar vinculado ao século correspondente. Así, a wikificación dalgún destes anos redirixirase a esta páxina. Só wikify enlaces con outros séculos. ->
Persoas relevantes
Aínda que moitas sociedades humanas sabian ler e escribir neste período, algunhas persoas mencionadas neste artigo deberían ser consideradas lendas máis antigas que históricas.
Estados soberanos
Vexa: Lista de estados soberanos no século XXI a.C..
Burgas
Burgas (en Бургас) é unha cidade de Bulgaria, a segunda en tamaño en toda a costa do mar Negro. É tamén a cuarta en poboación do país, despois de Sofía, Plovdiv e Varna. É a capital da provincia de Burgas e do concello de Burgas e un centro turístico e industrial. Os lagos de Burgas atópanse arredor da cidade. Atópase no leste de Bulgaria e é a capital da provincia máis grande do país, cos seus 7.748'1 km².
Historia
esquerda|miniatura|Moeda de [[Alexandre Severo.]] Burgas é a sucesora da cidade grega de Pirgos (Πύργος), fundada por colonos de Apolonia como un posto militar e de observación contra Mesembria, o outro establecemento importante na rexión.Ademais de Pirgos, a cidade actual esténdese sobre a área doutro tres antigos establecementos: Kastiacion, Skafida e Rossokastron. Os primeiros habitantes da cidade eran tracios. Os arqueólogos atoparon máis de 250 obxectos relacionados coa agricultura e a obtención de sal. Son os artefactos máis antigos xamais atopados en toda a costa do mar Negro, ademais de Turquía e o Cáucaso. A 15 km ó suroeste de Burgas está a antiga cidade romana Deultum que fora unha colonia militar. Aquí construíuse un centro clínico preto das moitas augas termais da zona.
miniatura|200x200px|Arquitectura de Burgas Na Idade Media, unha pequena fortaleza chamada Pirgos (sendo Πύργος "torre" en grego) foi erixida no lugar e utilizada moi posiblemente como atalaia. Recentemente no século XVII un establecemento chamado Ahelo-Pirgas creceu na área moderna da cidade. Máis adiante foi renomeado como Bourgas. Tiña soamente uns 3.000 habitantes, a maioría deles gregos no momento da Liberación. A cidade empeza a crecer grazas ó comercio e á exportación de fariña. É no século XVII cando recibe o seu actual nome.
Balmog
Balmog é unha banda galega de black/death metal procedente de Soutomaior. A banda fundárona no ano 2003 Morg (baixo), Virus (batería) e Balc (voz e guitarra). Ata a data o grupo leva publicados tres álbums de estudio, tres EPs e varios traballos compartidos con outras bandas galegas como Aboriorth e Sartegos, ou con grupos como Amnion (Zaragoza), Ered (Barcelona), Nakkiga (Amurrio) e Deathrow (Italia).
Corrente oceánica
All the world's currents on a continuos ocean map|miniatura|300px A corrente oceánica ou mariña é un movemento de traslación, continuado e permanente dunha masa de auga determinada.
Correntes oceánicas en oceanografía son deslocamentos de augas oceánicas, ordenadas ou non, producidas pola inercia da rotación do planeta Terra. Os seus movementos non son ben definidos por haber continentes e illas ao longo do seu percorrido, polo tanto, corren en diversas direccións. Inflúen na pesca, na vida mariña e no clima.
As correntes mariñas presentan unha dirección distinta á do vento. O seu encontro con este, pode provocar variacións climáticas (Véxase clima). Polo xeral, nunha zona en que haxa, por exemplo, unha corrente mariña que vaia cara ó norte e teña ó leste un continente, cambiará a temperatura do vento do oeste, no caso de que este exista. Se a corrente mariña que se dirixe cara ó norte é fría, o vento do oeste (que viña de augas mas cálidas) vaise a arrefriar, de maneira tal que a humidade tomada das augas máis cálidas, se condensará, chovendo así sobre a corrente mariña. Cando o vento chega ó continente, chega seco.
Polo xeral, todo sector de terra que se encontre xunto a unha corrente mariña que free o vento, será seco.
As correntes oceánicas poden ter percorridos de miles de quilómetros. Inflúen determinantemente no clima dos continentes, sobre todo nas rexións que bordean os océanos. En particular a corrente do Golfo ou Gulf Stream, que nace no mar Caribe, proporciónalle á zona noroccidental de Europa uns invernos moito máis benignos do que lle correspondería pola súa latitude. Un exemplo oposto é o arrefriamento das illas Hawai pola corrente de California.