cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lenin
A Revolución de Febreiro
Pouco antes da medianoite o 16 de abril (xul. 3 de abril) de 1917, o tren de Lenin chegou á Estación de Finlandia de Petrogrado. Así foi recibido ao son da Marsellesa por unha multitude de obreiros, mariñeiros e soldados que levaban bandeiras vermellas: xa un ritual na Rusia revolucionaria para recibir de volta a casa aos exiliados políticos. Lenin foi recibido oficialmente por Chkheidze, o presidente menxevique do soviet de Petrogrado. Porén, Lenin dirixiuse deliberadamente á multitude en vez de dirixirse a el, falando sobre a importancia internacional da Revolución Rusa:
As Teses de Abril
No tren de Suíza, Lenin escribiu as súas famosas Teses de Abril: o seu programa do Partido Bolxevique. Nas Teses, Lenin argumenta que os bolxeviques non debían contentarse, como case tódolos socialistas rusos, coa "burguesa" Revolución de Febreiro. En cambio, os bolxeviques deberían impulsar á revolución socialista dos obreiros e os campesiños máis pobres:
Lenin argumentou que esta revolución socialista lograríase coa toma de poder do parlamento do Goberno provisional por parte dos soviets: "Ningún apoio ao Goberno provisional... non a unha república parlamentaria (volver a unha república parlamentaria dende os soviets dos representantes dos traballadores sería dar un paso atrás), senón unha República dos Soviets de deputados obreiros, agricultores e campesiños en todo o país, de arriba a abaixo". Para lograr isto, Lenin dixo que a tarefa inmediata dos bolxeviques era facer campaña dilixente entre o pobo ruso para convencelos da necesidade do poder dos soviets:
As Teses de Abril foron máis radicais que practicamente calquera cousa que tivesen ouvido os compañeiros revolucionarios de Lenin. A política anterior dos bolxeviques fora como a dos menxeviques neste sentido: Rusia estaba só preparada para unha revolución burguesa, non socialista. Iosif Stalin e Lev Kámenev, que regresaran do seu exilio en Siberia a mediados de marzo e que tomaron o control do xornal bolxevique Pravda, estiveran facendo campaña para apoiar o Goberno provisional. Cando Lenin presentou as súas teses nun mitin do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso (POSDR), foi apupado polos menxeviques. Boris Bogdanov chamounos "desvaríos dun tolo". Dos bolxeviques, só Kollontai apoiou nun principio as Teses.
Lenin chegou ás revolucionarias Teses de Abril grazas ao seu traballo no exilio sobre a teoría do imperialismo. A través do seu estudo da política e a economía global, Lenin chegou ver a política rusa cunha perspectiva internacional. Nas condicións da primeira guerra mundial, Lenin cría que, a pesar de que o capitalismo ruso estaba subdesenvolvido, unha revolución socialista en Rusia podería provocar a revolución nos países máis avanzados de Europa, o que podería axudar a Rusia a lograr o desenvolvemento económico e social. O historiador británico Alan Taylor dixo que "Lenin fixo a súa revolución polo ben de Europa, non polo ben de Rusia, esperaba que unha revolución preliminar en Rusia sería eclipsada cando a revolución internacional fose levada a cabo. Lenin non inventou o pano de aceiro. Ao contrario, foi inventado na súa contra polas potencias antirrevolucionarias de Europa. Entón foi chamado o cordon sanitaire..
Deste xeito Lenin afastouse da anterior política bolxevique de tan só perseguir a revolución burguesa en Rusia cara á teoría da revolución permanente do seu compañeiro revolucionario Lev Trotski, que puido ter influído en Lenin nese intre. Polémico como o foi abril de 1917, o programa das Teses de Abril fixo do partido bolxevique un refuxio político para os rusos desilusionados co goberno provisional e a guerra.
A Revolución de Outubro
O Goberno provisional arrestou os bolxeviques e prohibiu o seu partido, o que levou a Lenin a agocharse e fuxir a Finlandia. De novo no exilio, reflexionou sobre os Días de Xullo e as súas consecuencias e decidiu que, para evitar o triunfo das forzas contrarrevolucionarias, o Goberno provisional debería ser derrocado por un levantamento armado. Mentres tanto, publicou O Estado e a revolución (Государство и революция, 1917) onde propón un goberno dos soviets (representantes dos obreiros, soldados e campesiños electos) e non por un órgano parlamentario.
A finais de agosto de 1917, mentres que Lenin se atopaba agochado en Finlandia, o Comandante en Xefe do Exército ruso Lavr Kornilov enviou tropas dende a fronte cara a Petrogrado no que parecía ser un intento de golpe militar contra o Goberno provisional. Kerenskii asustouse e acudiu ao soviet de Petrogrado na procura de axuda, permitindo aos revolucionarios organizar os traballadores como Gardas Vermellos para defender a capital. O golpe rematou con todo antes de chegar a Petrogrado, grazas á acción colectiva dos traballadores da cidade e á falta de vontade dos soldados renunciando a obedecer os seus oficiais.
Con todo, a fe no Goberno provisional foi severamente sacudida. A consigna de Lenin dende as Teses de Abril —"Todo o poder aos soviets!"— fíxose máis plausible canto máis era desacreditado ao Goberno provisional ante a opinión pública. Os bolxeviques gañaron por maioría no soviet de Petrogrado o 31 de agosto e no soviet de Moscova o 5 de setembro. En outubro Lenin regresou de Finlandia e dende o Instituto feminino de Smolny dirixiu a deposición do Goberno provisional (6 e 8 de novembro de 1917), e o asalto (7 e 8 de novembro) ao Palacio de Inverno para levar a cabo a capitulación Kerenskii que estableceu o goberno bolxevique en Rusia.
Formación dun goberno
Lenin argumentou nun artigo xornalístico, en setembro de 1917:
A Revolución de Outubro fora relativamente tranquila. As forzas revolucionarias xa tiñan o control de facto da capital grazas á deserción da guarnición da cidade. Poucos soldados quedaron para defender o Goberno provisional no Palacio de Inverno. A maioría dos cidadáns seguiu simplemente nos seus quefaceres diarios mentres que o Goberno Provisional estaba a ser realmente derrocado.
Por tanto, parece que todo o poder foi transferido aos soviets de xeito relativamente pacífico. Na noite da Revolución de Outubro, xuntouse o Segundo Congreso Panruso dos soviets, cunha maioría bolxevique-eserista de esquerdas, no Instituto Smolny de Petrogrado. Cando o menxevique de esquerdas Martov propuxo un goberno soviet de tódolos partidos, o bolxevique Lunacharsky afirmou que o seu partido non se opón á idea. Os delegados bolxeviques votaron unanimemente a favor da proposta.
Segundo Reed, Lenin agardou que o aplauso diminuíse antes de simplemente declarar: "Imos proceder á edificación da orde socialista!". Lenin procedeu a propor ao Congreso un Decreto sobre a Paz, pedindo a "tódolos pobos belixerantes e aos seus gobernos a comezar de inmediato negociacións para unha paz xusta e democrática", e un Decreto sobre a Terra, transferindo a propiedade de tódalas "leiras dos terratenentes e tódalas terras que pertencen á coroa [e] aos mosteiros" aos soviets dos campesiños. O Congreso aprobou o Decreto sobre a Paz por unanimidade, e o Decreto sobre a Terra cun só voto en contra.
Despois de aprobar estas políticas bolxeviques clave, o Congreso dos Soviets procedeu a elixir os bolxeviques no poder como Consello de Comisarios do Pobo por "unha inmensa maioría". Os bolxeviques ofreceron postos no Consello para ao eseristas de esquerda, oferta que rexeitaron nun principio, mais logo aceptaron, unirse aos bolxeviques en coalición o 12 de decembro (xul.). Lenin suxeriu que Trotski tomara o cargo de presidente do Consello, o Xefe do Goberno soviético, pero Trotski negouse co argumento de que a súa condición de xudeu sería polémica, tomando o cargo de Comisario de Relacións Exteriores no seu lugar. Así, Lenin converteuse no xefe de Goberno de Rusia.
Trotski anunciou a composición do novo Comité Executivo Central Soviético: cunha maioría bolxevique, pero con prazas reservadas para os representantes dos outros partidos, incluídos os secesionados eseristas de dereitas e os menxeviques. Finalmente concluíu o Congreso coa seguinte sentenza: "Damos a benvida ao Goberno a tódolos partidos e os grupos que adopten o noso programa". Lenin declarou en 1920 que "o comunismo é o poder dos soviet mais a electrificación de todo o país" na modernización de Rusia para ser un país do século XX:
O 19 de xaneiro de 1918, confiando nos soviets, os bolxeviques, aliados cos anarquistas e os social-revolucionarios, disolveron a Asemblea Constituínte Rusa consolidando así o poder político do goberno bolxevique. Con todo, a coalición de esquerdas derrubouse como consecuencia da oposición dos social-revolucionarios ao tratado territorialmente caro de Brest-Litovsk que os bolxeviques concordaran co Imperio Alemán. Os anarquistas e os social-revolucionarios uníronse a outros partidos políticos no seu intento de derrocar o goberno bolxevique.
Para comezar a recuperación económica de Rusia, o 21 de febreiro de 1920, Lenin puxo en marcha o plan GOELRO, a Comisión Estatal para a Electrificación de Rusia (Государственная комиссия по электрификации России), e tamén a atención sanitaria universal gratuíta e os sistemas de educación gratuíta, promulgando ademais os dereitos político-civís das mulleres. No restablecemento da economía en 1918, propuxo para a administración da produción de cada empresa industrial en Rusia un responsable gobernamental para cada unha. Os traballadores poderían solicitar medidas de resolución de problemas, mais tiñan que acatar a decisión final do responsable. A pesar de que isto era contrario á autoxestión dos traballadores, esta administración industrial pragmática era esencial para unha produción eficiente e o emprego eficiente das habilidades dos traballadores.
Con todo, algúns bolxeviques opositores argumentaron que dita xestión empresarial industrial estaba destinada a fortalecer o control estatal sobre o traballo, e que os fracasos na autoxestión dos traballadores debíanse á falta de recursos e non á incompetencia. Lenin resolveu ese problema mediante a concesión de licenzas (durante un mes) a tódolos traballadores da maioría das fábricas. En consecuencia o historiador S.A. Smith observou: "Ao final da guerra civil, non quedaba moito das formas democráticas da administración industrial promovidas polos comités de fábrica en 1917, mais o goberno argumentou que isto non importaba xa que a industria pasara ser propiedade do estado obreiro".
A nivel internacional, a admiración de Lenin polo socialista-revolucionario irlandés James Connolly, levou á Unión Soviética a ser o primeiro país en outorgar recoñecemento diplomático á República Irlandesa que loitou na guerra de Independencia irlandesa ante os Británicos. No evento, Lenin mantivo amizade co fillo de Connolly, Roddy.
Estabelecemento da Cheka
O 20 de decembro de 1917 a "Comisión Extraordinaria Panrusa de Loita contra a Contrarrevolución e a Sabotaxe", a Cheka (Chrezvychaynaya Komissiya, do ruso: Comisión Extraordinaria), foi creada por un decreto emitido por Lenin para defender a Revolución Rusa. O establecemento da Cheka, servizo secreto, dirixida por Felix Dzerzhinsky, consolidou formalmente a censura establecida anteriormente cando o xa que segundo Leonard Schapiro o "17 de novembro, o Comité central Executivo aprobou un decreto que daba o control aos bolxeviques sobre toda a prensa e amplos poderes para o peche de xornais críticos co réxime..." . Os soviets non bolxeviques foron disoltos e os xornais antisoviéticos foron pechados sendo o Pravda (Verdade) e Izvestia (Novas) os principais medios de comunicación. Tamén segundo Leonard Schapiro a "negativa [bolxevique] de chegar a un acordo cos socialistas [revolucionarios], e a disolución da Asemblea Constituínte, deu lugar á consecuencia lóxica de que o terror revolucionario que agora se dirixe non só contra os inimigos tradicionais, como a burguesía ou opositores de dereita, senón en contra de calquera persoa, sexa socialista, obreiro ou campesiño, que loitase contra a dominación bolxevique". O 19 de decembro de 1918, un ano despois da súa creación, adoptouse unha resolución a instancias de Lenin, que prohibía á propia prensa dos bolxeviques publicar "artigos difamatorios" sobre a Cheka. Como dixo Lenin: "Un bo comunista é tamén un bo chekista".
Lenin sobre o antisemitismo
miniatura|Nenos xudeus asasinados nos [[pogroms do Imperio Ruso en 1905 en Yekaterinoslav (hoxe Dnipro). A persecución institucionalizada dos xudeus convenceu a Lenin de que eran vítimas da opresión tsarista.]] Lenin amosábase entusiasmado coas novas tecnoloxías de comunicación de masas como a radio e o gramófono, e a súa capacidade para educar a unha Rusia na que a maior parte do campesiñado era analfabeto. En 1919 Lenin gravou oito discursos en discos de vinilo, dos cales sete foron publicados durante a época de Nikita Khrushchev (1953-1964). O oitavo discurso, que non se publicou, refírese aos pensamentos de Lenin sobre o antisemitismo :
Tentativas de asasinato
Lenin sobreviviu a dúas tentativas de asasinato graves. A primeira foi o 14 de xaneiro de 1918 en Petrogrado, cando un grupo de sicarios emboscaron a Lenin no seu automóbil despois dun discurso. Fritz Platten e mais el estaban no asento traseiro cando os asasinos comezaron a disparar, e "Platten agarrou a Lenin pola cabeza e empuxouno cara abaixo ... a man de Platten estaba cuberta en sangue despois de ser rozada por unha bala cando estaba protexendo a Lenin".
A segunda tentativa foi o 30 de agosto de 1918. Sucedeu cando a socialista revolucionaria Fanni Kaplan achegouse a Lenin logo dun discurso, mentres el apoiaba un pé no estribo do seu coche e falaba cunha muller. Kaplan chamouno, e cando se volveu para mirala disparoulle tres veces. A primeira bala alcanzoulle no brazo, a segunda na mandíbula e o pescozo, e a terceira fallou ferindo á muller coa que estaba a falar. Os impactos produciron que Lenin se derrubase, perdendo o coñecemento. Ante o temor de presuntos asasinos dentro do hospital, levárono ao seu apartamento no Kremlin, e os médicos decidiron non retirar as balas porque a cirurxía podería poñer en perigo a súa recuperación, a cal demostrou ser lenta.
O Pravda ridiculizou publicamente a Fanni Kaplan como asasina errada, unha moderna Charlotte Corday (a asasina de Jean-Paul Marat) que non podería facer descarrilar a revolución rusa, tranquilizando os lectores xa que, inmediatamente despois de sobrevivir ao asasinato: "Lenin, atravesado dúas veces, co sangue dos seus perforados pulmóns derramándose, rexeitou toda axuda e foise polo seu propio pé. Á mañá seguinte, aínda en perigo de morte, le os xornais, escoita, aprende e observa para ver que o motor da locomotora que nos leva cara á revolución mundial non deixou de traballar...". A pesar de que tiña os pulmóns sans e salvos, a ferida do pescozo fixo que se lle derramase sangue nun pulmón.
O historiador Richard Pipes afirma que "a impresión que un ten... é que os bolxeviques subestimaron deliberadamente o evento para convencer o público de que, pasase o que lle pasase a Lenin, estaban firmemente no control". Por outra banda, nunha carta á súa esposa (7 de setembro de 1918), Leonid Borisovich Krasin, un tsarista diplomático do goberno soviético, describe o ambiente público e a resposta social ao errado intento de asasinato do 30 de agosto e a supervivencia de Lenin do seguinte xeito :
Terror vermello
En resposta á errada tentativa de asasinato a Lenin de Fanni Kaplan o 30 de agosto de 1918 e ao asasinato do xefe da Cheka de Petrogrado Moisei Uritsky, Stalin propuxo a Lenin un "terror masivo aberto e sistemático ... [contra] ... os responsables". Os bolxeviques deron instrucións a Felix Dzerzhinsky para iniciar o terror vermello, anunciándoo na edición do 1 de setembro de 1918 da Krasnaya Gazeta (do ruso: Gaceta Vermella). Para tal efecto, entre outros actos, as listas de execución asinadas por Lenin en Moscova en setembro, autorizaron o fusilamento de vinte e cinco ministros tsaristas, funcionarios, e 765 soldados do Exército Branco (tsaristas). Nos seus Diarios no Exilio, 1935, Lev Trotski lembrou que Lenin autorizou a execución da familia real rusa. Con todo, de acordo cunha investigación de Greg King e Wilson Penny sobre a sorte dos Romanov, as lembranzas de Trotski sobre esta cuestión, dezasete anos despois dos acontecementos descritos, son infundadas, inexactas e en contradición co que dixera noutras ocasións. A maioría dos historiadores din que non hai evidencia suficiente para probar que Lenin ordenase os asasinatos. Segundo o falecido historiador soviético Dmitri Volkogonov:
Anteriormente, en outubro, Lev Kámenev e cohorte, advertiran o partido que o mando terrorista era inevitable, dada asunción de Lenin de mando único. A finais de 1918, cando Nikolai Bukharin e el trataron de poñer freo aos excesos chequistas, Lenin revogoulles. En 1921, a través do Politburo, ampliou os poderes discrecionais de pena de morte da Cheka.
A contrarrevolución do movemento branco, con axuda estranxeira, fracasou pola falta de apoio do pobo ruso, xa que o estado proletario bolxevique, protexido co "terror masivo contra os inimigos da revolución", estaba organizado socialmente contra o goberno capitalista anterior. Este terrorismo de loita de clases na Rusia postsarista orixinouse na ira da clase obreira (campesiños e traballadores) contra as clases privilexiadas aristócratas da deposta monarquía absoluta. Durante a guerra civil rusa, antibolxeviques foron torturados e executados sumariamente, e en maio de 1919, uns 16.000 "inimigos do pobo" foron encarcerados nos campos de traballos forzados tsaristas; para setembro de 1921, a poboación prisioneira superaba os 70.000.
Na procura da revolución e a contrarrevolución tanto os rusos brancos como os vermellos cometeron atrocidades, uns contra outros co seu vulgo como apoio. Con todo, algúns historiadores modernos din que eran distintos tipos de terrorismo, o Terror Vermello era político en contra das clases sociais aristócratas, mentres que o Terror Branco eran clasista, político e racista, contra os xudeus, os antimonárquicos e os comunistas.
Guerra civil
En 1917, debido á súa ideoloxía antiimperialista, Lenin afirmou que os pobos oprimidos tiñan o dereito incondicional á secesión do Imperio ruso; porén, ao final da guerra civil, a Unión Soviética anexionou a Armenia, Xeorxia e Acerbaixán debido a que os tsaristas do Movemento Branco usáronos como bases de ataque. Lenin defendeu as anexións como forma protección xeopolítica contra as depredacións do capitalismo imperial.
Para manter as cidades illadas pola guerra, a alimentación dos exércitos e evitar a colapso económico, o goberno bolxevique estableceu o comunismo de guerra a través da prodrazvyorstka, requisando comida aos campesiños por pouco diñeiro, o que lles levaba a ter que resistir con reducidas colleitas. Os bolxeviques culparon os kulak (antigos terratenentes do Imperio) de reter cereais para aumentar as ganancias, mais hai estatísticas que indican que xurdiron negocios como nas economías do mercado negro.
Os seis anos de duración da guerra civil entre os Brancos e os Vermellos, o comunismo de guerra, a fame de 1921, na que morreron uns cinco millóns de persoas e a intervención militar estranxeira, levaron a gran parte de Rusia á ruína. Isto provocou unha rebelión contra os bolxeviques, sendo a máis grande a Rebelión de Tambov (1919-1921). Despois de marzo de 1921, tralo motín de esquerdas da rebelión de Kronstadt, Lenin substituíu o comunismo de guerra coa Nova Política Económica (NEP), sendo a industria e a agricultura reconstruídas con éxito. A NEP foi o seu recoñecemento pragmático da realidade política e económica, a pesar de ser unha retirada ideolóxica do ideal socialista; máis tarde, o doutrinario Iosif Stalin revogou a NEP na consolidación do seu control sobre o do Partido Comunista e a Unión Soviética.
Retiro e morte
miniatura|Durante a enfermidade de Lenin ([[1922-23), Stalin usou esta fotografía alterada como bona fides para reclamar o liderado do PCUS.]] As tensións mentais de dirixir unha revolución, gobernar e unha guerra civil agravaron a debilidade física de Lenin consecuencia das feridas causadas polas tentativas de asasinato; chegou a permanecer cunha bala no pescozo até que lla extraeu un cirurxián alemán o 24 de abril de 1922. Entre os seus compañeiros destacaba por traballar case sen descanso, de catorce a dezaseis horas diarias, ocupadas polos asuntos principais do estado, fosen de maior ou menor importancia. Cara ao final da súa vida, Volkogonov dixo sobre el:
Cando xa estaba enfermo, Lenin lembrou que dende 1917 descansara soamente dúas veces: unha vez, mentres se agochaba do Goberno provisional de Kerensky (cando escribiu O Estado e a Revolución) e outra mentres se recuperaba da tentativa de asasinato por parte de Fanya Kaplan. En marzo de 1922, cando o examinaron os médicos, non atoparon probas dunha patoloxía nin nerviosa nin orgánica, con todo, debido á súa fatiga e ás dores de cabeza que sufría, prescribíronlle repouso. Ao regresar en maio a San Petersburgo, Lenin sufriu o primeiro de tres ictus, quedando incapaz de falar durante semanas e cos movementos do seu lado dereito gravemente obstaculizados; en xuño recuperouse considerablemente. En agosto continuou co seu labor de xeito limitado, escribindo aínda así tres longos discursos para novembro. En decembro, sufriu o segundo ictus, que paralizou parte do seu lado dereito, téndose que retirar da política activa. En marzo do seguinte ano (1923), sufriu o seu terceiro e último accidente cerebrovascular, o cal o deixou mudo e prostrado na cama até a súa morte. Algunhas investigacións modernas sinalan que á neurosífilis podería ter sido a causa da súa morte.
miniatura|left|180px|Lenin en 1923, nunha das últimas fotos que lle fixeron. Despois do primeiro ataque, Lenin ditou a Nadezhda unha serie de papeis gobernamentais, entre os que se atopaban o Testamento de Lenin (cambiando a estrutura dos soviets), un documento inspirado en parte pola cuestión xeorxiana de 1922, un conflito sobre a forma en que se tiñan que lograr as transformacións sociais e políticas nunha República Constituínte (da Unión Soviética). Nel, criticou a comunistas de alto rango, entre eles Iosif Stalin, Grigori Zinoviev, Lev Kámenev, Nikolai Bukharin e Lev Trotski. Acerca do secretario xeral do Partido Comunista (dende 1922), Stalin, Lenin dixo que a "autoridade ilimitada" concentrada nel era inaceptable, e suxeriu aos "camaradas" que pensasen "nunha maneira de quitar a Stalin dese cargo". A súa expresión "Сталин слишком груб" (do ruso: Stalin é demasiado rudo, trans.: Stalin slishkom grub), implica "grosería persoal, rudeza innecesaria e falta de delicadeza", un defecto "intolerable nun secretario xeral".
Trala morte de Lenin,  Nadezhda enviou o seu testamento ao Comité Central para ser lido en voz alta no XIII Congreso do Partido Comunista de maio de 1924. Con todo, para manterse no poder, a troika gobernante (Stalin, Kamenev e Zinoviev) suprimiron o Testamento de Lenin, que non se publicou até 1925 nos Estados Unidos polo intelectual americano Max Eastman. Ese ano, Trotski publicou un artigo restándolle importancia ao Testamento de Lenin, alegando que as notas de Lenin non debían percibirse como unha última vontade. Porén, en anos posteriores utilizaríaas na polémica que mantivo en contra de Stalin.
Lenin morreu ás 18.50, hora de Moscova, o 21 de xaneiro de 1924 á idade de 53 anos, na súa casa de Gorki (máis tarde chamada Gorki Leninskiye). Nos catro días que permaneceu a capela ardente do líder bolxevique, sobre un millón de doentes visitaron o seu corpo no Salón das Columnas. Entre os homes de Estado que expresaron as súas condolencias á Unión Soviética, o primeiro ministro chinés Sun Yat-sen dedicoulle as seguintes palabras:
Winston Churchill, quen animou á intervención británica en contra da revolución rusa en alianza co Movemento Branco para destruír os bolxeviques e o bolxevismo, dixo:
Funeral
O goberno soviético anunciou publicamente a morte de Lenin ao día seguinte coas bágoas do xefe de Estado Mikhail Kalinin mentres lía un comunicado oficial aos delegados do Congreso Panruso dos Soviets ás 11.00 horas, á vez que un equipo de médicos comezaba a autopsia do corpo. O 23 de xaneiro, membros do Comité Central do Partido, a organización do partido en Moscova, os sindicatos e os soviets comezaron a xuntarse na súa casa. O corpo foi de alí ás 10.00 horas do día seguinte e levado en alto nun cadaleito vermello por Kámenev, Zinoviev, Stalin, Bukharin, Bubhov e Krasin. Transportado en tren a Moscova, doentes fóronse unindo á marcha en cada estación ao longo do camiño e, ao chegar á cidade, unha procesión fúnebre acompañou o cadaleito durante uns oito quilómetros até a Casa Sindical, onde estaba instalada a capela ardente.
Durante os seguintes tres días, ao redor dun millón de doentes de toda a Unión Soviética chegaron para ver o corpo, facendo cola durante horas con temperaturas baixo cero. O evento foi filmado polo goberno. O sábado 26 de xaneiro, o undécimo Congreso Panruso dos Soviets xuntouse para presentar os seus respectos ao falecido líder, con discursos de Kalinin, Zinoviev e Stalin, e coa destacada ausencia de Trotski, quen estaba convalecente no Cáucaso. O funeral de Lenin tivo lugar ao día seguinte. O seu corpo foi levado á praza Vermella acompañado por música marcial, mentres as multitudes escoitaban unha serie de discursos, seguido polo canto do himno revolucionario "Caeu en sacrificio".
Tres días despois da súa morte a cidade de Petrogrado foi renomeada na súa honra como Leningrado, permanecendo así até 1991 cando se disolveu a Unión Soviética. Porén, a área administrativa segue a chamarse aínda hoxe "Óblast de Leningrado". Na década de 1920, o cosmismo era tan popular que Leonid Krasin e Alexander Bogdanov propuxeron preservar crionicamente a Lenin para unha futura resurrección, con todo, a pesar de que se mercou o equipo necesario, non se chegou a facer. Pola contra, hoxe o seu corpo atópase embalsamado e exposto permanentemente no Mausoleo de Lenin en Moscova, onde permanece dende o 27 de xaneiro de 1924.
Política e revolución mundial
miniatura|left|Lenin dando un discurso. Lenin era un marxista e sobre todo un revolucionario. A súa revolucionaria teoría sobre a necesidade dun derrocamento violento do capitalismo mediante a revolución comunista, para ser seguida por unha ditadura do proletariado como primeira etapa de avance cara ao comunismo, e sobre a necesidade dun partido de vangarda para conducir o proletariado neste esforzo, é o piar fundamental do marxismo-leninismo, unha influente ideoloxía. O biógrafo de Lenin Robert Service sinalou que Lenin consideraba as "cuestións morais" como "algo irrelevante", rexeitando o concepto de absolutismo moral. No seu lugar xulgaba se unha acción era xustificable en base ás súas posibilidades de éxito para a causa revolucionaria.
Como estabelece no seu "O imperialismo, fase superior do capitalismo", o proxecto revolucionario de Lenin non só abrazaba a Rusia senón a todo o mundo. Para levar a cabo a revolución mundial, celebrouse en 1919 en Rusia a Terceira Internacional Comunista, en substitución da desacreditada Segunda Internacional. Lenin dominou o Primeiro, Segundo (1920) e Terceiro (1921) Congresos da Internacional, coa esperanza de utilizar a organización como un organismo para a revolución socialista internacional. Tralo fracaso das ambicións revolucionarias en Polonia, na guerra polaco-soviética de 1919-1921, e despois de varias revolucións detidas en 1919 en Alemaña e Europa do Leste, Lenin viu que, cada vez máis, as loitas anticoloniais no Terceiro Mundo deberían ser os focos da loita revolucionaria. Cría que a revolución no Terceiro Mundo produciríase a través dunha alianza do proletariado co campesiñado rural. Lenin dixo en 1923:
Lenin encomiou o líder revolucionario socialista chinés Sun Yat-sen e o seu partido Kuomintang pola súa ideoloxía e os seus principios. Eloxiou os seus intentos de reforma social e felicitou a Sun pola loita contra o imperialismo estranxeiro. O chinés devolveulle as gabanzas, chamándoo "grande home", e enviando as súas felicitacións pola revolución en Rusia. Considerado leninista, o Kuomintang era un partido nacionalista revolucionario, o cal foi apoiado pola Unión Soviética.
Escritos
miniatura|220px|Portada orixinal de Que facer? (Preguntas candentes do noso movemento) (en [[lingua rusa|ruso: Что делать?, Chto delat?; 1902).]] Lenin foi un prolífico teórico político e filósofo que escribiu sobre os aspectos prácticos de levar a cabo unha revolución proletaria. Escribiu panfletos, artigos e libros, sempre sen a axuda nin dun taquígrafo ou un secretario, até que quedou impedido polas súas diversas enfermidades. Simultaneamente esta en continua comunicación postal cos seus compañeiros, aliados e amigos, xa fose en Rusia ou o resto mundo. As súas obras completas comprenden 54 volumes, cada unha dunhas 650 páxinas. As súas obras máis influentes poden considerarse que son:
Despois da súa morte,  a Unión Soviética censurou selectivamente os seus escritos para estabelecer un dogma de infalibilidade de Lenin, do seu sucesor Stalin e do Comité Central. Así, a quinta edición soviética da obra de Lenin (55 volumes, 1958-1965) eliminou as contradicións entre Lenin e Stalin e todo o que era desfavorable para o fundador da URSS. O historiador Richard Pipes publicou unha colección documental de cartas e telegramas excluídos da quinta edición soviética, propondo esa edición como incompleta.
Vida persoal
miniatura|220px|Imaxe coa figura de Lenin. Un dos biógrafos de Lenin, o historiador Robert Service, afirma que o ruso era "un mozo de intensas emocións", que exhibía un "odio visceral" a calquera "mínimo sinal de ilegalidade ou corrupción", os cales vía nos tsares de Rusia. Sostén ademais que Lenin era un home que podía ser "temperamental e volátil" e que desenvolvía un "vínculo emocional" cos seus heroes ideolóxicos, como Marx, Engels e Chernyshevsky, de quen posuía retratos.
Segundo o Premio Nobel de Literatura británico Bertrand Russell, quen tivo unha conversación durante horas con el:
Segundo a maioría dos relatos, na súa vida persoal era un home modesto e sen pretensións. Gustábanlle os nenos e os gatos, e as súas afeccións eran o ciclismo, a fotografía, o xadrez, a patinaxe, a natación, a caza, a música e o sendeirismo. Pola contra non lle gustaba a desorde, tiña sempre o seu escritorio ordenado e os seus lapis con punta. Durante o seu exilio en Suíza, acompañado pola súa esposa Krupskaia, desenvolveu unha considerable paixón por camiñar entre as montañas.
Legado
De acordo co artigo da Encyclopædia Britannica escrito polo profesor da Universidade do Norte de Illinois Albert Resis:
Homenaxes
Durante a era soviética foron erixidas moitas estatuas na honra de Lenin ao redor de toda Europa Oriental. Aínda que moitas destas estatuas foron eliminadas posteriormente, algunhas permanecen aínda hoxe en pé e outras novas foron erixidas ao redor de todo o mundo, moitas en países fóra da esfera da Unión Soviética.
En Galicia
Algunhas formacións políticas galegas aluden expresamente a Lenin ou ao leninismo como un dos guieiros das súas propostas políticas. Así, a Unión do Povo Galego, partido maioritario do Bloque Nacionalista Galego, "enmarca a súa teoría e práctica nos principios ideolóxicos e políticos de Marx, Engels e Lenin". Tamén o Partido Comunista do Povo Galego afirma manterse "firme nos principios do marxismo-leninismo". Pola súa banda, a Fronte Popular Galega explica na súa páxina web ter "como base teórica o marxismo-leninismo".
Véxase tamén
125px|dereita
Doenjang
250px|miniatura|Salsa doenjang. Doenjang (tønʨaŋ) é unha salsa tradicional da cociña coreana. Trátase dun alimento fermentado a base de grans de soia. En lingua coreana significa pasta lixeira. Acostúmase servir fría como un acompañamento de pratos de verdura e emprégase como salsa para mollar. Ás veces aparece nos pratos coreanos acompañada doutras salsas e preparacións como o gochujang, para producir o ssamjang. É frecuente na preparación do doenjang adicionarlle pasta de anchoas para intensificar o sabor da salsa. É unha preparación habitual que acompaña ao samgyeopsal.
Leonardo Sánchez Deus
Leonardo Sánchez Deus, nado en Santiago de Compostela o 5 de setembro de 1832 e finado en Florencia en 1872, foi un escritor e revolucionario galego.
Traxectoria
Foi bautizado o 6 de setembro de 1832 na parroquia de San Xoán Apóstolo, co nome de Antonio Leonardo Sánchez Deus. Fillo lexítimo de Francisco Sánchez Rivadulla e María Deus Mato, residentes na Costa Nova. O pai era alguacil e morre aos 63 anos, o 6 de setembro de 1853. Os avós paternos eran da parroquia de Sar e a avoa materna aparece rexistrada como residente na parroquia de Buño; o avó materno consta como falecido no rexisto do bautismo.
Fillo dun loitador contra o absolutismo, abandonou os estudos de leis ao pouco de comezalos a consecuencia da morte do seu pai. Compaxinou as pasantías de latín coa actividade cultural e política xunto a Rosalía de Castro, Eduardo Pondal, Manuel Murguía e Aurelio Aguirre. A finais de 1856 abandonou Galiza e instalouse en Madrid. Participou na liberación de Sicilia e Nápoles. Trala derrota de 1862 en Aspromonte, foi detido. Liberado pola amnistía, cofundou con Delio Conti a Sociedade Democrática dos Traballadores. Fixo viaxes a España en 1863 e abril de 1864. Volveu a Italia e desapareceu da vida pública. Foi recluído no psiquiátrico de Florencia, onde promoveu a publicación Il Sottopancia.
Luyego
Luyego é un concello español da provincia de León (Castela e León) situado na comarca da Maragatería. A súa poboación é de 778 habitantes (INE 2011).
Tony Brise
Anthony William Brise, nado o 28 de marzo de 1952 e finado o 29 de novembro de 1975, foi un piloto inglés que participou en dez Grandes Premios de Fórmula Un en, antes de morrer nun accidente de aviación con Graham Hill.
Inicios
Brise naceu en Erith, Kent, fillo de John Brise, un gandeiro de porcos e piloto de carreiras, que gañou o Campionato Mundial de World Stock Car Championship en tres ocasións. Tanto Tony como o seu irmán Tim mostraron interese polo karting a unha idade temperá, e John Brise renunciou á súa afección para apoialos plenamente.
Carreira temperá do automobilismo
Brise gañou o seu primeiro campionato do Reino Unido en 1969, e pasou a competir en monoprazas o ano seguinte, conducindo un Elden MK8 Fórmula Ford. En 1971 quedou segundo no BOC British FF1600 Championship. Mentres que terminaba o seu grado neste período, un BA en administración de empresas, pero elixiu continuar competindo nas carreiras de motor, uníndose á fórmula 3 en 1972 para pilotar un Brabham BT28, do equipo dirixido por Bernie Ecclestone. Logo cambiou a un GRD 372, o seu rendemento aumentou ata que se converteu nun dos pilotos dominantes da fórmula 3. Gañou dous dos tres Campionatos británicos da Fórmula 3 en 1973, compartindo un (campionato Lombard North Central) con Richard Robarts, ademais de gañar o John Player. Ao final da tempada gañou un Premio Grovewood por segunda vez, compartido con Tom Pryce.
Brise desexaba subir á Fórmula 2 para a tempada de 1974, pero non puido debido a limitacións financeiras. No seu lugar, comprou un automóbil March 733 de segunda man, montoulle un motor Ford modificado por Holbay e entrou na serie Fórmula Atlántica. Gañou a primeira carreira do campionato británico inesperadamente. Con todo, os seus resultados chamaron a atención de Teddy Savory de Modus, que lle ofreceu unha unidade na serie. Aínda que o coche era outro chasis F3 modificado, pilotou o bastante ben para lograr un posto nun coche construído a propósito en 1975. Tamén pilotou un Modus M1 F3 na carreira de F3 de soporte en Mónaco, acabando segundo detrás de Tom Pryce nun March 743. Brise sobresaíu no novo coche en 1975, gañando seis carreiras consecutivas, en Snetterton, Oulton Park, e dúas veces en Brands Hatch e Silverstone. O suficiente como para gañar o Campionato Internacional de Fórmula Atlántico. Como resultado destes logros, Frank Williams chamouno en abril, para facer o seu debut na Fórmula Un substituíndo a Jacques Laffite.
Fórmula Un
Brise fixo o seu debut nun Grand Prix o 27 de abril de 1975 con Frank Williams Racing Cars no Gran Premio de España en Montjuic preto de Barcelona, nunha polémica carreira marcada por folgas por cuestións de seguridade, un alto número de accidentes e a morte de catro espectadores. Brise terminou sétimo nesta carreira, dúas voltas detrás dos líderes, a súa carreira viuse afectada por unha colisión con Tom Pryce.
Laffite regresou para o Gran Premio de Mónaco, relegando a Brise de novo á Fórmula Atlántica, aínda que o ex campión do mundo Graham Hill se retirou nesa carreira, logo de fracasar na cualificación, trouxo a Brise de regreso á Fórmula 1 para o resto da tempada. Durante as seguintes carreiras, Brise mostrouse prometedor, rexistrando tempos de clasificación moi rápidos e con frecuencia superando o seu compañeiro de equipo, Alan Jones. Con todo, unha combinación de dificultades técnicas e mala sorte impedíronlle acabar nunca en posicións de liderado, e logrou só un punto de campionato. No entanto, por consenso foi considerado unha brillante esperanza para o futuro, cunha boa tempada prevista para.
Accidente aéreo
O 19 de novembro de 1975, Hill e Brise, xunto con Andy Smallman, o deseñador do equipo e tres mecánicos do equipo, regresaban a Londres desde o sur de Francia, onde estaban probando un novo coche de carreiras, o GH2. O avión Embassy Hill, un bimotor Piper Aztec de seis prazas pilotado por Hill, intentaba aterrar no aeródromo de Elstree pola noite no medio dunha espesa néboa cando se estrelou e queimouse no campo de golf de Arkley, matando os seis ocupantes. Brise tiña 23 anos.
Resultados completos na Fórmula 2
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Lista de rexións hititas
Os territorios ocupados polos hititas pódense clasificar en diversas rexións históricas. Nesta listaxe inclúese, tamén os nomes das actuais rexións onde se atopaban. A maioría das rexións coñecémolas a través de escritos e referencias externas, doutras fontes principalmente mesopotámicas e exipcias.
Rexións hititas históricas
miniatura|Mapa de Próximo Oriente sobre o [[-1600|1600 a.C.]] miniatura|Mapa do [[Hititas|Imperio hitita na súa maior extensión baixo Suppiluliumas I (c.1350-1322) e Mursilis II (c.1321-1295). Moitos dos nomes de lugares foron tomados de fontes hititas polo que poden diferir dos nomes de fontes clásicas (ex. Lukka como Licia, Karkija como Caria).]] Adaniya: Cilicia, Anatolia.
Appawiya: Fronte a Lesbos, en Anatolia.
Dahara: Costa do Mar Negro, en Anatolia.
Haharwa: Anatolia central, ao norte de Hattusa.
Hariyati: Frixia, Anatolia central.
Harputtawana: Licia, sur de Anatolia.
Kuwaliya: Norte de Frixia, Anatolia.
Pala: Costa do Mar Negro, Anatolia.
Parha: Licia norte, Anatolia.
Sehiriya: Sur de Anatolia.
Terra Baixa Hitita: Sur de Anatolia.
Tishina: Norte de Anatolia.
Tummanna: Costa do Mar Negro, Anatolia.
Ussa: Pitassa, Anatolia central.
Warsiyalla: Anatolia occidental.
Wasuwatta: Situación real ou aproximada descoñecida.
Zalpuwa: no norte de Anatolia, á beira do Mar Negro.
Capilaria
A capilaria ou cuadrillo (Adiantum capillus-veneris L.) é un fento do xénero Adiantum da familia Pteridaceae. Aparece en zonas temperadas e tropicais de todo o mundo. Medra nas catro provincias galegas.
Etimoloxía
O nome específico capillus -veneris vén do latín capillus, -i = cabelo, cabeleira; Venus, -eris = Venus, logo cabelo de Venus. O nome vulgar galego: capilaria, ten a mesma etimoloxía.
As follas deste fento compáranse cos pelos dunha fermosa cabeleira, empregándose asemade na antigüidade para o coidado do cabelo, pois tíñase a crenza de que as plantas eran medicinalmente boas para as afeccións do órgano ao que se asemellan.
Taxonomía
Adiantum capillus-veneris foi descrita por Carl von Linné e publicado e Species Plantarum en 1753.
Nome común
A planta recibe diferentes nomes comúns en galego como:
Descrición
miniatura|240px|Detalle das frondes É un fento miúdo vivaz provisto dun rizoma rastreiro densamente cuierto de páleas estreitas e acastañadas do que xorden frondes de (3) 10 – 30 (40) cm de lonxitude. O pecíolo é igual ou lixeiramente máis curto que a lámina, de cor parda escura con tons avermellados ou negro. A lámina é de aparencia feble e delicada, de contorna oval ou ovada lanceolada, 1 – 3 pinnatisectas. As pínnulas teñen un peciólulo das mesmas características ca o pecíolo; as fértiles son flabeladas e teñen o ápice irregularmente lobulado; as estériles teñen forma de cuña e a súa marxe é máis ou menos serrada. As pínnulas presentan un fino sistema de veas que se ramifica dicotomicamente até a marxe. Os soros están protexidos polas dobreces lobuladas do ápice (a xeito de falso indusio) das pínnulas e teñen forma rectangular ou de ril, formados por 2 – 10 fileiras de esporanxios, cunha tonalidade castaña. Esporas tetraédricas – globosas, triletas, escuras e verrugosas.
Distribución
En zonas temperadas e tropicais de todo o mundo. Aparece nas 4 provincias galegas.
Hábitat e ecoloxía
Este fento é característico de paredes polas que escorre a auga, moi frecuentemente ligado ao goteo das rochas porosas calcarias. Vai entre o nivel mar e os 1500 m de altitude. Clase: Adiantea capilli-veneris. Comunidades formadas esencialmente por comunidades brio-pteridofíticas que colonizan cantís, muros e penedos enchoupados de augas carbonatadas que precipitan sobre os restos orgánicos, polo que en ocasións forman sedimentos calcarios. Ademais da capilaria é característica destes ecosistemas: Pinguicula grandiflora subsp. grandiflora.
Requirimentos ecolóxicos
Require penumbra e calor. Medra principalmente no piso colino principalmente. Prefire solos húmidos ou moi húmidos (indicadora de humidade) e exclusivamente básicos (pH maior de 6; indicadora de solos ricos en bases). Mellor en solos pobres nitróxeno.
Usos medicinais
Ten principios antitusíxenos e expectorantes. A capilaria empregouse dende a antigüidade coma planta medicinal, xa Dioscórides, médico, farmacólogo e botánico grego, a mencionaba nos seus escritos. Hoxe en día é pouco usada na medicina. Coma menciña natural as frondes frescas ou secas sábese que teñen propiedades antitusíxenas, adstrinxentes, depurativas, emolientes, febrífugas, laxantes, refrixerantes, estimulantes e sudoríficas; lixeiramente expectorantes e emenagogas. Emprégase en infusión ou xarope para combater a bronquite e afeccións da gorxa e tamén no tratamento do alcoholismo e para a eliminación de lombrigas parasitas. Emprégase externamente contra as mordedelas das serpes e picadas das abellas entre outras. No Nepal emprégase coma untura aplicado na testa contra as dores da cabeza.
Usos culinarios
As frondes empréganse coma adubo en pratos doces, e secas para preparar infusións, incluso polo verán coma xaropes culinarios: cócense amodo durante varias horas e posteriormente se mesturan con azucre e o zume de froitas para preparar unha refrescante bebida.
Tamén se emprega coma planta ornamental.
All-Ireland League
A AIB League ou All Ireland League é a liga nacional de rugby de Éire, que inclúe a 48 equipos séniors divididos en tres divisións da República de Irlanda e Irlanda do Norte. Actualmente é a máxima categoría do rugby irlandés. A primeira división é semiprofesional. Os clubs son representados polos equipos provinciais de rugby, que compiten contra os equipos galeses e escoceses na Magners League.
Historia
A liga foi inaugurada na tempada 1990-91, ao igual que Gales, que tamén adoptou o modelo dun campionato de clubs segundo o modelo francés ese mesmo ano. Escocia foi o país precursor, disputando a súa primeira liga de clubs en 1974, e Inglaterra o fixo en 1987. O obxectivo era poder formar aos novos xogadores en mellores condicións de cara á Copa do Mundo de Rugby 1987.
Na primeira tempada, a primeira división estaba composta por nove clubs e a segunda por 10. En 1993 pásase a catro divisións (3 de 12 equipos e unha de 10). Logo da reforma de 1999 o número de divisións pasa a 3, cada unha formada por 16 clubs (48 en total).
As finais das tres divisións son disputadas polo xeral o mesmo día no estadio Lansdown Road de Dublín.
A IRFU anunciou que a estrutura de 3 divisións de 16 equipos continuaría canto menos as tempadas 2007-08 e 2008-09.
Division 1
A Division 1 da AIB League foi a máxima categoría do rugby irlandés ata a tempada 2009-10, na que se dividíu en dúas categorías, a Division 1A e a Division 1B.
Campións por ano da Division One
NOTAS:
[a] O Cork Constitution gañou máis puntos, mais perderon a final fronte ao Shannon.
[b] O Garryowen gañou máis puntos, mais perderons a semifinal fronte ao Shannon, que gañaría a final fronte ao Clontarf RFC.
[c] O Cork Constitution gañou máis puntos, mais caeu fronte ao Clontarf na semifinal, equipo que perdería a final fronte ao Shannon.
[d] O Shannon gañou a final ao anotar o primeiro ensaio do tempo suplementario, ao rematar o tempo regulamentario con empate a 19.
Palmarés da Division One A
2010 Cork Constitution-St Mary's College 17-10
Palmarés da Division One B
2010 Old Belvedere
Campións por ano da Division Two
1991 Old Wesley
1992 Dungannon
1993 Lansdowne
1994 Instonians
1995 Old Belvedere
1996 Old Crescent
1997 Clontarf
1999 Dungannon
2000 Blackrock College
2001 University College Dublin
2002 Belfast Harlequins-UL Bohemian 43-29
2003 Dolphin-Old Crescent 29-19
2004 Dublin University-UL Bohemian 23-22
2005 UL Bohemian-St. Mary's College 18-12
2006 Terenure College-Dolphin non se disputou a final
2007 Greystones-Old Belvedere 37-21