cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bodenlle, Cospeito, Cospeito
Bodenlle é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
Juan Antonio Bayona
Juan Antonio García Bayona, nado en Barcelona o 9 de maio de 1975, é un director de cinema e guionista español, famoso por ser o director de El orfanato (2007) e Lo imposible (2012). Ademais dirixiu anuncios de televisión e videoclips.
Ivan Bunin
Iván Alexéievich Bunin, en cirílico ruso Иван Алексеевич Бунин, nado en Voronezh o 22 de outubro de 1870 e finado en París o 8 de novembro de 1953, foi un escritor ruso. Gañou o Premio Puxquin de literatura.
Traxectoria
Nado na Rusia Central, no seo dunha familia nobre, viviu ata os sete anos na propiedade que os seus pais posuían en Yelets. Educouse no fogar paterno baixo a disciplina dun titor, quen lle ensinou a ler e escribir utilizando unha tradución ao ruso de Don Quixote, cos contos e lendas de Gogol e co Robinson Crusoe.
Durante algún tempo estudou na Universidade de Moscova. Publicou os seus primeiros poemas en 1897 nunha revista literaria de San Petersburgo. A súa primeira colección de poemas, Listopad, apareceu en 1901 sendo calidamente acollida pola crítica. En 1903 recibiu o Premio Pushkin da Academia rusa polas súas traducións ao ruso das obras do poeta estadounidense Henry Wadsworth Longfellow, así como dos poetas ingleses Lord Byron e Alfred Tennyson.
Nos anos previos ao comezo da I Guerra Mundial adicouse a viaxar por Italia, Turquía, Palestina, Exipto, Grecia, Alxeria e Tunisia. Tras a revolución rusa de 1917, en 1919 emigrou a París, onde se estableceu, vivindo modestamente ata a súa morte acaecida en 1953.
Obra literaria
miniatura|dereita|Iván Alexéievich Bunin A súa poesía continúa a tradición clásica dos parnasianistas e, especialmente de Aleksandr Pushkin. A partir de 1920, debido ao seu exilio, a súa poesía derivou cara a un lirismo máis acentuado. Cultivou tamén o conto e a novela, fiel ao realismo ruso do século XIX. Vladimir Nabokov encomiou a súa poesía, comparándoa coa de Alexander Blok, pero despreciou a súa prosa.
En 1933 recibiu o Premio Nobel de Literatura pola súa arte, ca cal continuou as tradicións rusas clásicas na escritura da prosa,. Na viaxe a través de Alemaña para aceptar o premio a Estocolmo, os nazis, aparentemente facendo un control de xoias detivérono, sendo coñecedores estes da súa forte oposición ao réxime nazi.
Otto Knows
Otto Jettmann, nado en Estocolmo o 6 de maio de 1989, é un DJ e produtor musical sueco máis coñecido polo seu nome artístico Otto Knows. Acadou o éxito en Suecia, Bélxica e os Países Baixos e colaborou con artistas como Britney Spears, Avicii, Sebastian Ingrosso, Alesso. É coñecido polos seus éxitos "Starlight (Otto Knows Remix)", "Parachute" e "Million Voices".
Tolypeutes matacus
Tolypeutes matacus é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados, familia dos dasipódidos e subfamilia dos tolipeutinos, unha das dúas que integran o xénero Tolypeutes. que comprende os chamados armadillos de tres bandas, os úncos armadillos que son capaces de enrolarse en bóla para defendérense (o outro é Tolypeutes tricinctus).
Habita na Arxentina, Brasil, Bolivia e Paraguai onde se coñece polos nomes locais de mataco bola, corechi, quirquincho bola e tatú bolita.
Manuel Pardiñas Serrano
Manuel Pardiñas Serrano, nado en El Grado (provincia de Huesca) o 1 de xaneiro de 1886 e finado en Madrid o 12 de novembro de 1912, foi un anarquista aragonés, autor do magnicidio que acabou coa vida do presidente do goberno José Canalejas o 12 de novembro de 1912.
O asasinato de Canalejas
A mañá do martes 12 de novembro de 1912, tras despachar co rei Afonso XIII, o presidente do goberno español José Canalejas paseaba pola madrileña Porta do Sol, facendo tempo antes do Consello de Ministros, que debía ter ao mediodía, no Ministerio de Gobernación. Tiña ao parecer por costume parar perante o escaparate da Libraría San Martín. Contra as once e vinte, mentres contemplaba un mapa da Primeira Guerra dos Balcáns, que daquela andaba en plena ebulición, «un home louro, con bigote, aspecto xuvenil, barba rala, ben vestido» disparoulle tres tiros cunha pistola Browning de gran calibre, matándoo no acto. Un dos axentes de policía que seguía, a certa distancia, ao presidente, lanzouse sobre Pardiñas quen, véndose atrapado, se suicidou coa arma que levaba.
Legado
En 1912, Enrique Branco e Adelardo Fernández Arias realizaron unha curtametraxe semidocumental sobre o seu asasinato e enterro titulada Asesinato y entierro de don José Canalejas, a primeira película interpretada polo actor José Isbert, con 26 anos.
Nantes, Francia
Nantes (Naoned en bretón e Naunnt ou Nàntt en galó), é unha cidade francesa, capital do departamento do Loira Atlántico dentro da rexión do País do Loira. É a sexta maior cidade de Francia, e está situada no sueste da Bretaña.
É a capital da rexión administrativa de Pays-de-Loire, pero historicamente pertence á Bretaña, da que foi capital e residencia dos duques da Bretaña.
Xeografía
miniatura|Imaxe de satélite de Nantes Nantes está situada na entrada do estuario do río Loira, a 55 km do Océano Atlántico. É a capital administrativa da rexión de Pays de la Loire e prefectura do departamento de Loire-Atlantique. En Nantes conflúen co Loira dous afluentes deste, o Erdre e a Sèvre. O concello de Nantes dispón de 1.100 hectáreas de espazos verdes e xardíns públicos.
Patrimonio
miniatura|Castelo dos duques da Bretaña Clasificado monumento histórico dende 1840. Aínda conserva varios edificios construídos nos séculos XIV a XVIII.
Foi residencia dos duques da Bretaña até a duquesa Ana da Bretaña. O castelo pasou á coroa de Francia en 1532 ao quedar unida Bretaña a Francia.
A Catedral de San Pedro e San Pablo, comezada en 1434, de estilo gótico tardío. Ten unha cripta románica do século XI. Edificios do século XVIII. De finais do século XVIII. Unha galería comercial inaugurada en 1843.
Contrapposto
thumb|300x300|Copia do Apoxiomenos do Museo Pio-Clementino Contrapposto é un termo italiano para designar a oposición harmónica das distintas partes do corpo da figura humana, o que proporciona certo movemento e contribúe a rachar a lei da frontalidade.
Panateneas
miniatura|300x300px|Representación das Panateneas nunha vasilla grega. miniatura|300x300px|Relevo do friso do [[Partenón coa procesión panatenaica de xinetes montados dacabalo (British Museum).]] As Panateneas (en grego antigo Παναθήναια/Panatếnaia) eran unhas festas relixiosas que celebraban todos os anos en Atenas dedicadas a Atenea, deusa Poliada (protectora da cidade), e que tiñan lugar entre o 23 e o 30 do mes de hecatombeón (primeiro mes no calendario ático) equivalente á segunda metade do noso mes de xullo actual. Eran as celebracións relixiosas máis antigas e importantes de Atenas.
Contrapposto
Úsase na escultura para dar sensación de movemento. Unha das pernas está fixa no chan e a outra se adianta, os brazos fan o propio, mentres a cabeza mira cara a un lado simulando un paso.
Foi o escultor Policleto quen o puxo en práctica en obras como o Doríforo, influíndo moito nas escultura do Renacemento (por exemplo, no David de Miguel Anxo). Basicamente consiste en representar á figura humana cunha perna lixeiramente flexionada, co que a cadeira ao lado oposto aparece máis elevada, do mesmo xeito que o ombreiro dese mesmo lado está a menor altura que o contrario, o que dá lugar a que a figura describa unha lixeira curva e contracurva (un S) no seu percorrido vertical. O escultor grego do século IV a. C. Praxíteles practicou un contrapposto moi senlleiro e elegante que foi denominado curva praxiteliana.
Panateneas
As primeiras Grandes Panateneas instaurounas Pisístrato en -566 inspirándose nos Xogos Olímpicos, pero engadiulles certames de poesía e música (presentes nos Xogos Nemeos). Os xogos propiamente ditos dividíanse en dous: uns para os atenienses, que comprendían as artes, e outros abertos para todos os gregos. Estes últimos eran parecidos aos Xogos Olímpicos, incluíndo boxeo, loita, pancracio (forma de loita grega), péntatlon e carreiras de cuadrigas, sendo estas as probas de máis prestixio. O vencedor das carreiras era premiado cunha coroa de follas de oliveira e 140 ánforas panatenaicas de aceite de oliva procedentes das oliveiras sacras de Atenas. As ánforas estaban cinceladas por unha banda coa imaxe da deusa e polo outro cun gravado do vencedor da proba.
Os xogos reservados aos atenienses eran algo diferentes. Incluían unha carreira con fachos desde o santuario da Academia, nos arredores da muralla, onde no seu altar se acendían as mesmas, até o Partenón (predecesoras das substitucións de facho dos Xogos Olímpicos modernos), batallas de infantaría e cabalaría, un lanceiro de xavelina dacabalo, os apobotai (unha carreira de cuadrigas, na que o condutor debía saltar do carro, correr á beira do mesmo e despois volver incorporarse ao carro), a pyrriche (aparentemente exercicios militares con música) e o euandrion (un concurso de beleza entre os atletas).
O Estadio Panatenaico, xunto ao Leoforos Olgas, levántase nunha depresión e nel desenvolvíanse os concursos ximnásticos das Panateneas.
Os vencedores dos certames artísticos eran premiados cunha coroa de ouro. As probas e os concursos estaban supervisados por uns maxistrados especiais que se elixían cada catro anos, os athlotétes
A procesión do peplo
A procesión do peplo (vestidura ampla e sen mangas, con pregues graduados), como rito oficial, puña o punto final ás Grandes Panateneas. Este era tecido, durante todo o ano, polas mulleres da Ática e ofrecido á deusa o día 28. O peplo era portado polas canéforas nunha solemne procesión que percorría toda a cidade até a Acrópole onde se achaba instalada a estatua de Atenea Poliada. A participación nesta procesión significaba unha gran honra. Na procesión ían sacerdotes, canéforas que levaban os útiles do sacrificio, anciáns con ramas de oliveira, mozas con armadura hoplita, os vencedores dos xogos e embaixadores das colonias atenienses. Os forasteiros residentes en Atenas tamén participaban na cerimonia, pero detrás dos cidadáns atenienses. Na Panatenea anual os fastos e cerimonias eran menores.
O festexo terminaba cun gran sacrificio a Atenea, a hecatombe (sacrificio relixioso de cen bois) e a carne dos animais sacrificados comíase durante un gran banquete que pechaba pola noite o festival.
As cerimonias aos premiados incluían a entrega de ánforas panatenaicas, grandes vasos de cerámica que contiñan o aceite dado como premio. O gañador da carreira de carros recibía como premio cento corenta ánforas panatenaicas cheas de aceite de oliva.
Friso do Partenón
No friso dórico do Partenón que coroa o pronao e opistódomo e os muros laterais das naves, estaba representada a procesión das Panateneas na que Fidias reproduciu maxistralmente a mesma orde do seu desfile real. Medía 160 metros, contaba con máis de 350 figuras e foi esculpida por Fidias entre os anos -447 e -438. A procesión das Panateneas, que se inicia na fachada occidental, avanza en dúas filas, á vez polo norte e polo sur, e termina ante a asemblea dos deuses, na fachada oriental. No lado occidental, figuran os preparativos, con personaxes que se calzan as sandalias e preparan os cabalos. Polos costados vese avanzar á cabalaría xa formada, precedida por carros con parellas de guerreiros e polos que camiñan a pé: anciáns con talos de oliveira, músicos tocando a lira e o aulos ou dobre frauta, mozas que levan vituallas e, diante de todos, as raparigas atenienses (ergastinas) portadoras do peplos que regalan aos sacerdotes para que vistan a Atenea, a cal se achega á asemblea dos deuses sentados.
Primeira división española 1995/96
Participantes
Nesta temporada a Primeira División alcanzou a súa marca de participantes, con 22 equipos. Entre eles, un debutante, o Club Polideportivo Mérida, que se converteu no primeiro club estremeño en alcanzar esta categoría.
Trofeo Pichichi
O arxentino nacionalizado español, Juan Antonio Pizzi, foi o máximo goleador do campionato con 31 goles e compartiu a Bota de Ouro como mellor goleador europeo con Alan Shearer. miniatura|200px|A pesar dos seus 28 goles, [[Predrag Mijatović|Pedja Mijatović foi superado por Pizzi na loita polo Pichichi.]]
Trofeo Zamora
José Francisco Molina consagrouse no Atlético de Madrid. Na súa primeira tempada como colchoneiro, foi un dos puntais na conquista do título de liga, concedendo só 32 goles nas 42 xornadas do campionato. Unhas estatísticas que lle permitiron gañar con autoridade o Trofeo Zamora. miniatura|200px|A actuación de Molina esta tempada abriulle as portas da [[selección de fútbol de España|selección española.]] Para optar ao Zamora foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos. En caso de empate, primouse ao xogador con maior número de encontro disputados.
A Eirexe, Caroi, Cerdedo-Cotobade
A Eirexe é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE no ano 2007 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres), un menos que no 2006. Neste lugar está a igrexa parroquial de Santiago de Caroi, dando nome ó lugar. Tamén hai un muíño, no río Almofrei, e dous cruceiros.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Festival de Eurovisión 2014
O LIX Festival da Canción de Eurovisión tivo lugar os días 6, 8 e 10 de maio de 2014 no B&W Hallerne, na cidade de Copenhaguen, Dinamarca trala vitoria deste país na edición do 2013 coa canción "Only teardrops" de Emmelie de Forest. O festival celebrouse no B&W Hallerne, un vello estaleiro que foi reconvertido en sala de concertos, situado na illa de Refshaleøen.
37 países participaron no evento como representantes de cadeas de televisión nacionais pertencentes a Unión Europea de Radiodifusión. Bulgaria, Chipre, Croacia e Serbia anunciaron a súa retirada temporal a partir desta edición. Ademais, a Polonia e Portugal volveron á competición tras un hiato. O lema do festival foi "Join Us" (Únete a nós en galego). Finalmente alzouse coa vitoria a canción Rise like a phoenix da austríaca Conchita Wurst.
Caerphilly
miniatura|Castelo de Caerphilly Caerphilly é unha cidade galesa de Caerphilly. Ten unha poboación de 30.388 habitantes (2008)
Festival de Eurovisión 2014
Un acontecemento importante desta edición foi a asistencia da familia real dinamarquesa durante as semifinais e a final do sábado, asistindo en calidade de invitados. Entre os asistentes estiveron o príncipe herdeiro á coroa Federico de Dinamarca e a princesa María, ambos en compañía dos seus fillos.
Sede do festival
Segundo confirmou a televisión danesa DR o 20 de maio de 2013, dous días despois de gañar o festival, as cidades de Copenhaguen, Herning e Aarhus xa presentaran inicialmente a súa candidatura para ser sede do evento. Pero esta última decidiu retirala para dar o seu apoio oficial a Herning. O 22 de maio as cidades de Aalborg e Fredericia tamén anunciaron o seu interese por albergar o festival, a ambas as dúas uniuse Horsens ao día seguinte.
Finalmente, o 2 de setembro de 2013, a emisora DR anunciou oficialmente que Copenhaguen sería a cidade sede do festival, sendo B&W Hallerne na illa de Refshaleøen o recinto onde se celebrarán as tres galas, polo que se levarán a cabo diversas reformas no antigo complexo industrial para o seu acondicionamiento. En palabras de Pernille Gaardbo, produtora executiva do Festival, toda a illa transformarase na denominada "Illa de Eurovisión", onde delegacións, prensa e fans poderán estar xuntos. Cabe destacar que Copenhaguen celebrou o Festival de Eurovisión con anterioridade en dúas ocasións: en 1964 e en 2001. Ademais, foi sede do especial 50 aniversario do Festival no ano 2005
Países participantes
O día 9 de xaneiro saíu a primeira lista oficial de participantes, no que Eslovenia deixaba no aire a súa participación. O día 17 de xaneiro confírmase a participación de Eslovenia, pechando así a lista de participantes do 2014.
En xullo de 2013, a canle pública de Luxemburgo, a RTL, confirma que non regresará ao festival polo escaso presuposto que ten este. Posteriormente, en setembro de 2013, Eslovaquia anuncia a través do seu twitter oficial que, por segundo ano consecutivo ausentaríanse no festival. Do mesmo modo, a RTVA de Andorra anunciou que non regresaría ao festival debido a razóns económicas. Mentres, a 1 FLTV de Liechtenstein informou que non tiña plans de debutar en Eurovisión debido a que aínda non son membros activos da UER. Días despois, Marrocos anunciou que de momento non teñen intención de volver ao festival, pero non descartan a idea de volver algún día. Posteriormente, a canle TMC de Mónaco confirmou que este ano tampouco tiñan intención de volver ao festival. Da mesma maneira a emisora ČT da República Checa descartou a posibilidade de retornar a esta edición.
Sorteo de Semifinais
O 24 de novembro de 2013, os organizadores do festival decidiron que Suecia e Noruega participasen en semifinais diferentes, para así poder asegurar unha dispoñibilidade de entradas para os países veciños. Un sorteo realizado nas oficinas da UER en Xenebra, Suíza determinou que Suecia actuase na primeira semifinal e Noruega o fixese na segunda semifinal. Posteriormente, decidiuse que Israel participase na segunda semifinal pola coincidencia da primeira cunha festividade relixiosa. Ao resto de países asignaráselles a súa semifinal nun sorteo que se celebrou o 20 de xaneiro de 2014. Neste determinarase tamén a aparición do país, é dicir, se actúan na primeira ou segunda metade das súas respectivas semifinais. Para iso os seis bombos e as semifinais quedaron dispostos do seguinte xeito:
Cambio de regras para o xurado
O 20 de setembro de 2013 a UER fixo pública unha nova normativa en vigor a partir desta edición, a cal foi aprobada por unanimidade por todos os seus membros como polo Grupo de Referencia do Festival. Segundo o novo ordenamento, os nomes de todos os membros que compoñerán cada xurado nacional daranse a coñecer o 1 de maio, antes do Festival. Así mesmo, a UER publicará a clasificación e votación final presentada por cada membro individual dos xurados nacionais unha vez remate a gran final. Deste xeito, coñeceranse tanto os resultados analizados da votación do xurado, coma os do televoto en cada país. Por outro lado, os profesionais da industria musical que vaian formar parte do xurado, só poderán formar parte deste sempre e cando non fosen xa membros integrantes durante unha das dúas edicións anteriores á presente. Estes cambios, introducidos tras distintas acusacións de manipulacións na votación na edición de 2013, implantáronse, en palabras de Jon Ola Sand, Supervisor Executivo do Concurso, "co fin que os países participantes estean seguros da transparencia do certame e para que os espectadores e os afeccionados saiban que se fará todo o posible para asegurar un resultado xusto, estes cambios mostran que o Festival de Eurovisión é unha tradición en constante evolución, que continúa adaptándose ao espírito dos tempos que corren.
Semifinais
A primeira semifinal realizarase o 6 de maio de 2014 e a segunda o 8 de maio de 2014. Os dez clasificados de ambas as dúas semifinais uniranse na Final ao país anfitrión (Dinamarca) e ao Big 5 (Alemaña, España, Francia, Italia e Reino Unido)
Gomphus graslinii
Gomphus graslinii é unha especie de odonato anisóptero que pertence á familia Gomphidae.
Características
Teñen os ollos moi separados, carácter que comparten cos Petaluridae e cos zigópteros. Os adultos miden usualmente de 4 a 7 cm de lonxitude. Vive en regatos, ríos, arroios ou lagos en estado próximo ó natural. É un gónfido carácterizado polas súas amplas liñas negras nas áreas antehumeral e humeral do tórax, as súas patas son maioritariamente negras, salvo as coxas que son amarelas e os fémures con raias amarelas.
Distribución
A área de distribución desta especie só comprende unha parte da Península Ibérica e parte do sur e suroeste de Francia. En Francia, as poboacións áchanse claramente en regresión no oeste, sendo estables na zona do suroeste, ó oeste do río Rodano.
Na Península Ibérica habita en Portugal, agás na parte central do país, e en España no suroeste de Galicia, suroeste de Castela e León e sur e suroeste de Andalucía.
Hábitat
Aínda que se trata dunha especie de augas correntes, parece ser máis común nas zonas de remanso, como ocorre con Macromia splendens, especie coa que adoita compartir o hábitat. En Francia voan dende mediados de xuño a mediados de agosto. Os espécimes ibéricos entre primeiros de xuño e mediados de xullo.
Perpiaño
200px|miniatura|dereita|Parede [[inca en Machu Picchu, construída con grandes perpiaños.]] Un perpiaño é unha pedra regular para a construción xeralmente en forma de paralelepípedo (máis longa que ancha e de forma rectangular), coas caras sen tallar, e que forma parte das obras de cantaría.
A diferenza dos cachotes (cachotaría), o perpiaño está labrado por varias das súas caras para darlle a forma rectangular. Por extensión coñécese por perpiaño a parede feita cos bloques regulares ou perpiaños (técnica que se coñece coma cantaría).
Os perpiaños adoitan ter un tamaño e peso que obriga a manipulalos mediante máquinas, a diferenza dos cachotes, que se poñen a man.
Raio covalente
En química, chámase raio covalente á metade da distancia entre dous átomos iguais que forman un enlace covalente. Adoita expresarse en picómetros (pm) ou ángstroms (Å), sendo 1 Å = 100 pm.
Perpiaño
Son usados principalmente na construción de edificios como alternativa ao ladrillo. Xeralmente a cara externa é lisa ou puída, ocasionalmente poden presentar pequenos sucos gravados. Estas marcas coñécense como marcas de canteiro.
É frecuente atopar perpiaños nas construcións da arquitectura clásica grega, romana e nas arquitecturas románica e gótica.
En Galicia atopamos perpiaños en moitas das construcións coidadas e/ou cultas coma pontes, pazos, casas grandes e urbanas, igrexas... Moitas veces estas construcións levan muros de fábrica de cachotaría reservando o perpiaño para esquinais e vans.
Os perpiaños teñen un significado simbólico para os masóns. En francmasonaría, o perpiaño aparece con dous significados: o perpiaño sen traballar é unha alegoría do masón non iniciado antes da súa iluminación; o perpiaño liso representa a pedra vestida como a utilizada polo construtor experimentado, e é unha alegoría do masón que, a través de educación e dilixencia, alcanzou a iluminación e que vive unha vida correcta.
Cómpre non confundir o significado de perpiaño en castelán, que sería en galego forra ou tizón, pedra que atravesa toda a parede dun edificio, e que serve para trabala e reforzala.
Izquierda Comunera
Izquierda Comunera (IzCo) (en galego Esquerda Comuneira) é unha formación política nacionalista castelá e de esquerdas, integrada dentro de Izquierda Castellana. Foi constituída en 2001 tras unha escisión, da agrupación de Tierra Comunera en Madrid. miniatura|distintivo de Izco Constituíuse coma un colectivo de conviccións políticas republicás, progresistas, comuneiras e antifascistas.
O 8 de abril de 2001, aos poucos días da súa escisión de TC, Izquierda Comunera entra a formar parte de Izquierda Castellana como colectivo autónomo, entendendo eles que é esta a mellor opción de política castelá que nestes momentos pode reivindicar a unidade de Castela e os dereitos e liberdades de todos os casteláns.
D africano
dereita|200x200px O D africano (Ɖ, ɖ) é unha letra latina que representa o fonema retroflexo oclusivo sonoro [ɖ]. A letra minúscula (d con gancho), empregouse tamén para representar este son no Alfabeto Fonético Internacional.
A letra forma parte do alfabeto africano de referencia, e a variante maiúscula chámase D africano en Unicode, xa que se emprega principalmente en linguas africanas como ewe, fon, aja, e bassa. O D africano non debe ser confundido co Ð|eth (Ð, ð) do islandés, o feroés e o inglés antigo, nin co D con trazo (Đ, đ) do vietnamita, o serbocroata e as linguas saamis, a pesar de que as maiúsculas destas letras parecen iguais.
TPBS
A TPBS (ส.ส.ท.) é o Servizo Público de Radiodifusión Tailandés (องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย; RTGS: Ongkan Krachai Siang Lae Phrae Phap Satharana Haeng Prathet Thai) é un servizo público de radiodifusión de Tailandia que opera a canle de televisión Thai PBS (ไทยพีบีเอส). Estableceuse por lei o 15 de xaneiro de 2008 o que lle garante o status de axencia estatal con personalidade xurídica sen ter carácter de axencia gobernamental nin empresa estatal.
Mixobacterias
As mixobacterias (ou "bacterias mucilaxinosas") son un grupo de deltaproteobacterias gramnegativas que constitúen a orde Myxococcales, que viven predominantemente no solo e se alimentan de compostos orgánicos insolubles. As mixobacterias teñen grandes xenomas en relación con outras bacterias, por exemplo de 9–10 millóns de nucleótidos. A especie Sorangium cellulosum ten o xenoma bacteriano máis grande (en 2008), con 13,0 millóns de nucleótidos.
TPBS
Thai PBS é sucesora da privada iTV/TITV e comezou a emitir, primeiro co nome de TV Thai, o 1 de febreiro de 2008.
Mixobacterias
É característico das mixobacterias a formación dun corpo frutífero que orixina esporas resistentes (mixosporas). A maioría das mixobacterias son amarelas debido a que conteñen pigmentos carotenoides, que as protexen da luz.
As mixobacterias poden moverse activamente por escorregamento. Móvense tipicamente en enxames (tamén chamados mandas de lobos) que conteñen moitas células que se manteñen preto unhas das outras por medio de sinais moleculares intercelulares que envían. Os individuos benefícinase desta agregación, xa que esta permite a acumulación extracelular de encimas que se utilizarán na dixestión do alimento, o que incrementa a eficacia na alimentación.
As mixobacterias producen diversos compostos útiles en biomedicina e na industria, como antibióticos, e exportan eses compostos fóra da célula.
TPBS
Os anos de iTV
En 2004 a iTV puido aumentar as horas dedicadas á programación de entretemento e reducir significativamente a taxa anual da licenza, o que levou a recibir duras críticas como unha acción contraria ao seu mandato orixinal e de potenciais conflitos de intereses. Tamén se criticou á iTV por información tendenciosas a favor do goberno Thaksin, particularmente arredor da venda de Shin Corporation a Temasek Holdings e á situación sociopolítica posterior, que conduciu a un golpe de Estado en 2006. miniatura|Unha xornalista da TPBS durante unha entrevista que se realizou en 2010 ao entón primeiro ministro [[Abhisit Vejjajiva]]
Creación de Thai PBS
A administración Surayud formou unha comisión presidida por Somkiat Tangkijvanich para estudar a posibilidade de transformar a iTV nunha canle pública financiada polo Estado e da que saíu a proposta dunha lei de servizo público de radiodifusión na que se establecían medidas para protexela contra da influencia política e comercial. Segundo esta lei a nova estación pública recibiría financiamento procedente dos impostos sobre o tabaco e o alcol para garantir a súa independencia financeira e para protexela de calquera inxerencia empresarial. A organización deseñouse de tal xeito que se asegure a autonomía fronte a calquera intervención de cargos políticos ou poderes do Estado. Tamén requiría a creación dun comité de espectadores para garantir a responsabilidade e a calidade dos programas á vez que reflectía as preferencias dos espectadores.
A súa creación foi controvertida ao desprazar á privada iTV. O anuncio do peche da iTV e a súa substitución pola pública e sen publicidade TPBS de acordo coa nova lei fíxose sen anuncio previo e sen garantir os empregos dos 800 empregados da antiga iTV/TITV. Tras o cesamento de toda a súa programación, durante un período de transición de dúas semanas foi o departamento de relacións públicas da Televisión de Tailandia o encargado da realización da programación, que consistiu basicamente en homenaxes á princesa Galyani Vadhana, que morrera o 2 de xaneiro de 2008. miniatura|Imaxe de aviso para os telespectadores que aínda sintonizaban a canle analóxica durante a transición á televisión dixital:"Agora, Thai PBS cesou o servizo analóxico. Pode sintonizar Thai PBS na canle 3 da TDT"
Mixobacterias
Ciclo de vida
A nivel molecular, o inicio da formación do corpo frutífero está regulado polo Pxr sRNA. No xénero Stigmatella a luz favorece a formación de corpos frutíferos e a formación dunha feromona lipídica que inicia o proceso de agregación.
TPBS
Comezo das emisións
A nova programación da TPBS comezou o 1 de febreiro de 2008 co nome de Thai TV e compúñase de documentais e programas infantís. A súa programación emitíase orixinalmente de 16:30 a 23:00, para se ampliar deseguido de 11:30 a 23:00, e posteriormente das 05:00 ás 02:00, con de cinco a seis horas de programas informativos e de novas. A maioría do persoal da TPBS procedía da iTV/TITV e o primeiro director foi Thepchai Yong, un recoñecido xornalista. O 8 de abril de 2011 a canle de televisión adoptou o nome de Thai PBS
Mixobacterias
Ciclo de vida
As mixobacteras como Myxococcus xanthus e Stigmatella aurantiaca utilízanse como organismos modelo para o estudo do desenvolvemento bacteriano.
TPBS
Comezo das emisións
Durante a súa curta historia, o goberno do momento atacou á TPBS, e así o primeiro ministro Prayut Chan-o-cha en marzo de 2016 criticouna por considerar a súa cobertura unilateral, e segundo a súa opinión, xa que o seu financiamento era estatal tiña a obriga de popagar o ben que o está a facer o goberno.
Transición dixital
Thai PBS comezou en decembro de 2015 o proceso de mudanza da transmisión analóxica á dixital en todo o pais, principiouse cos transmisores de Chiang Mai (no distrito de Fang) e Surat Thani (no distrito Koh Samui) o 1 de decembro. A apagada analóxica completouse na medianoite do 15 ao 16 de xuño de 2018 nos transmisores de Bangkok, Chiang Mai e Chiang Rai
Mixobacterias
Uso clínico
Os metabolitos segregados por Sorangium cellulosum chamados epotilonas teñen actividade antineoplásica, polo que se desenvolveron análogos que imitan a súa actividade. Un deses análogos, é o fármaco Ixabepilone que se utiliza no tratamento do cancro de mama metastático.
A Fonte, Cospeito, Cospeito
A Fonte é un lugar da parroquia de Cospeito no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 62 habitantes (29 homes e 33 mulleres).
KDE4
KDE 4 é a serie de lanzamentos actual do contorno de escritorio KDE. A primeira das versións desta serie, a 4.0.0, foi lanzada o 11 de xaneiro de 2008 e a última das versións estables é a versión 4.2, que saíu o 27 de xaneiro de 2008.
A nova serie inclúe actualizacións importantes de varios compoñentes centrais do núcleo de KDE, especialmente, o pase á Qt 4. Contén unha nova API multimedia, chamada Phonon, un servizo de integración de dispositivos chamado Solid e un novo estilo visual e un renovado aspecto visual caracterizado pola introdución das iconas Oxygen. Inclúe unha nova interface de escritorio e paneis chamada Plasma, que permite a introdución de programas de escritorio. A migración a Qt4 permite unha maior facilidade de migración a diferentes plataformas que non soportan X11, o que inclúe a Windows e Mac OS X.
Están previstos lanzamentos maiores cada seis meses, e lanzamentos para a corrección de erros dun xeito mensual.
KDE 4.0
miniatura|300px|A primeira versión da serie, KDE 4.0
KDE 4.0 liberouse o 11 de xaneiro do 2008 logo de anos en xestación e traballo dende as primeiras alphas en 2007. Con esta versión estréase unha nova serie de librarías que renovaron a base tecnolóxica de KDE. Parello ó traballo na estrutura tecnolóxica, un novo estilo visual, caracterizado polo set de iconas Oxygen e estilo homónimo, e un espazo de traballo renovado, que se basea por enteiro na presenza de widgets, pois todos os elementos, dende o panel ó lanzador de aplicación son agora widgets de escritorio.
Esta versión foi actualizada mensualmente ata xaneiro do 2008, corrixindo erros e algúns detalles menores.
KDE 4.1
miniatura|300px|KDE 4.1
KDE 4.1 lanzouse o 29 de xullo de 2008. . KDE 4.1 inclúe un sistema común de emoticonas, descargas de temas visuais, fondos de escritorio e outros dende o mesmo escritorio, introduce motores de Gstreamer, Quicktime 7 e Directshow 9 para Phonon. Entre as melloras no espazo de traballo, Plasma, están o soporte para widgets Qt e integración de Webkit o cal permite que moitos widgets de Apple funcionen en KDE. Igualmente, nesta versión melloranse os traballos de KDE noutras plataformas: Windows e Mac.
As novas aplicacións:
Melloras no espazo de traballo
Certos elementos do espazo de traballo foron mellorados para ofrecer unha mellor experiencia á hora de interactuar co contorno de escritorio. Por unha banda a barra do sistema permite de novo a agrupación de fiestras e a disposición destas en múltiples ringleiras delas, pódense agochar e mostrar de xeito fácil iconas da bandexa do sistema e como novidade engádese un sistema de notificacións do sistema integrado que elimina as fiestras independentes para os avisos do sistema. Entre outras características menores e reaxustes destacan que de novo os paneis se poden agochar automaticamente permitindo un aproveitamento mellor do espazo de traballo, así como reintrodución da previsualización do contido de fiestras con información adicional sobre delas.
En canto ó aspecto visual, fixéronse melloras na aplicacións dos estilos na barra de tarefas, no lanzador de aplicacións e a bandexa de sistema e tamén noutros elementos visuais. Un novo módulo dentro das configuracións dos sistema permite ter control sobre de que estilo se aplica a cada elemento visual. Os fondos de pantalla poden ser agora configurados a través de engadidos de xeito que poden ser tanto elementos dinámicos (fractais ou presentacións) coma estáticos, coma a tradicional imaxe.
Engadíronse novos efectos de escritorio coma a Lámpada máxica, efectos de minimizado e os intercambiadores de escritorio en forma de cubo e esfera. Outros coma a grella de escritorios foi perfeccionada. Xunto con isto, a interface de escolla dos efectos foi reelaborada para facer máis sinxelo a escolla daqueles efectos máis comúns. Os efectos de composición estableceranse coma predefinidos en tódolos sistemas cun hardware e drivers que o permitan. Antes de facelos fixos unha diálogo pregunta se deberían deixarse ou non, permitíndolle ó usuario probar se funcionan.
KRunner, o diálogo de executar, ampliou as súas funcionalidades por medio de novos engadidos. Así, inclúe corrección ortográfica, historial de procura en Konqueror, xestión do control de enerxía do sistema por medio da iteración con PowerDevil, lugares de KDE, documentos recentes e a capacidade de iniciar sesións do editor Kate, Konqueror ou o terminal Konsole. Inda máis, o engadido de conversión permite facer conversións entre unidades de velocidade, masa e distancia.
Aplicacións novas e melloradas
Entre as aplicacións que aparecen por primeira vez están 'Powerdevil', que controla diferentes aspectos dos aparellos móbiles e da xestión de enerxía do sistema. Un novo sistema de configuración de impresión trae de novo á serie 4 multitude das características de KDE 3.5.
Tódalas aplicacións presentas erros corrixidos, novas funcións e melloras na interface gráfica. Dolphin agora presenta previsualiza ficheiros nas barras de información e engade unha barra de ampliación que permite aumentar ou diminuír o tamaño de iconas e das súas vistas previas. Konqueror mellora a súa rapidez de procura e mellora o historial de navegación de páxinas web para un acceso máis rápido. Kmail engade cabeceiros ornamentados, unha vista de ficheiros anexos mellorada, capacidade de abrir múltiples separadores, entre outras. Kate e KWrite engaden modo de entrada Vi. Ark mellora o soporte para ficheiros protexidos por contrasinal.
S/2003 J 4
S/2003 J 4 é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2003.
S/2003 J 4 ten uns 2 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 23,571 millóns de kms, tarda 739,294 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 147° con respecto á eclíptica (149° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,3003. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Pasifae, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 22,8 a 24,1 millóns de kms, con inclinacións de entre 144,5° e 158,3°.
San Vicente, A Grade, Chantada
San Vicente é un lugar da parroquia da Grade, no concello lugués de Chantada na comarca de Chantada. No INE de 2017 non aparece este lugar.
Toponimia
O topónimo, un haxiotopónimo, deriva do latín.
Conferencia de Uqair
A Conferencia de Uqair celebrouse na cidade de Uqair en decembro de 1922 para dirimir as fronteiras entre Iraq, Arabia Saudita e Kuwait, participou unha delegación británica encabezada por Percy Zachariah Cox e outra saudita encabezada polo sultán de Nejd, Abdul Aziz Al-Saud, tamén estaban presentes unha delegación do mandato británico en Iraq encabezada por Subaih Nashat e o axente británico en Kuwait, John More.
As fronteiras que se estableceron como consecuencia desta conferencia comportaron unha redución do territorio kuwaití en beneficio de Arabia Saudita e a creación dunha zona neutral entre o sur de Iraq e o norte de Arabia Saudita e outra ao sur de Kuwait.
Fraguas, Caroi, Cerdedo-Cotobade
Fraguas é un lugar da parroquia de Caroi, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña 17 habitantes (6 homes e 11 mulleres), dez menos ca en 2006.
Neste lugar hai dous muíños, ámbolos dous no río Barbeira. Neste lugar nace o río Almofrei.
Gloria Vanderbilt
Gloria Laura Vanderbilt, nada en Nova York o 20 de febreiro de 1924 e finada na mesma cidade o 17 de xuño de 2019, foi unha artista, escritora, actriz, deseñadora de moda, herdeira e dama de sociedade estadounidense, pertencente á dinastía da familia Vanderbilt. Fíxose famosa por deseñar os primeiros blue jeans.
Traxectoria
Converteuse en herdeira dunha media parte nun fondo fiduciario de cinco millóns de dólares á morte do seu pai por cirrose cando tiña dezaoito meses de idade. Os dereitos para o control dese fondo, mentres Gloria foi menor de idade, pertencían á súa nai, que viaxou durante anos a París, levando a súa filla con ela. Estiveron acompañadas por unha coidadora, a quen Gloria chamara "Dodo", que tivo un papel tumultuoso na vida da nena, e pola irmá xemelga da súa nai, Thelma, que era a amante do príncipe de Gales durante ese tempo.
Como resultado do gasto frecuente, o uso das finanzas da súa nai foi examinado pola tía paterna de Gloria, Gertrude Vanderbilt Whitney. Escultora e filántropa, Whitney quería a custodia da súa sobriña, o que deu lugar a un xuízo pola custodia. O xuízo foi tan escandaloso que en ocasións o xuíz mandou a todo o mundo que saíse da sala coa fin de escoitar o que a nova Vanderbilt tiña que dicir, sen que ninguén influíse nela. Algunhas persoas escoitaron choros e lamentos dentro da sala do tribunal. Oíronse testemuños que presentaban a nai como non apta e finalmente perdeu a batalla e Gloria quedou baixo a tutela da súa tía Gertrude.
Os acontecementos que desatou a herdanza e o célebre xuízo nos tribunais foron levados á pantalla na miniserie Little Gloria... Happy at Last.
Carreira profesional
Entre 1954 e 1963, Vanderbilt tratou de converterse en actriz. Estudou interpretación no Neighborhood Playhouse con Sanford Meisner e debutou en 1954 en The Swan, no Pocono Playhouse de Mountainhome, Pensilvania. En 1955 actuou en Broadway como Elsie en The Time of Your Life, de William Saroyan. Vanderbilt tamén apareceu en dramas televisivos en directo e gravados, como Playhouse 90, Studio One in Hollywood e The Dick Powell Show. Tamén actuou nun episodio en dúas partes de The Love Boat en 1981.
Vanderbilt comezou a súa carreira como modelo con quince anos, aparecendo en Harper's Bazaar. Durante a década de 1970, entrou no negocio da moda, primeiro con Glentex, cedendo o seu nome e unha colección das súas pinturas para unha liña de bufandas.
Vanderbilt estudou arte no Art Students League de Nova York. Fíxose famosa pola súa obra con exposicións dos seus óleos, acuarelas e pasteis. Estas obras foron adaptadas aos téxtiles, e Vanderbilt comezou a deseñar especificamente para teas, cerámicas e cristalerías. Ademais, escribiu dous libros sobre arte e decoración, catro volumes de memorias e tres novelas, e foi unha contribuidora habitual en The New York Times, Vanity Fair e Elle.
Falecemento
Faleceu o 17 de xuño de 2019 aos noventa e cinco anos de idade, segundo o comunicado emitido polo seu fillo Anderson Cooper; pouco tempo antes detectáraselle un cancro de estómago. Foi enterrada preto do seu fillo Carter e o seu último marido Wyatt no panteón da familia Vanderbilt no cemiterio moravo de Staten Island.
Matrimonios e fillos
En 1941, con dezasete anos, casou con Pasquale («Pat») DiCicco, do que se divorciou en 1945. Ese ano casou con Leopold Stokowski, co que tivo dous fillos, Leopold Stanislaus «Stan» Stokowski (1950) e Christopher Stokowski (1952). Divorciáronse en 1955. o 28 de agosto de 1956 casou co director de cinema Sidney Lumet, do que se divorciou en 1963.
En 1963 casou con Wyatt Emory Cooper de quen tivo a Carter Vanderbilt Cooper (1965-1988) e Anderson Hays Cooper (1967). Wyatt Cooper faleceu en 1978 durante unha operación a corazón aberto e Carter Cooper suicidouse aos vinte e tres anos saltando do décimo cuarto piso do apartamento da familia.
Mantivo unha relación con Gordon Parks ata a morte do fotógrafo en 2006.
Salerno
Salerno é unha cidade e comuna italiana da rexión de Campania (no suroeste de Italia) e é a capital da provincia homónima. Localízase no Golfo de Salerno do Mar Tirreno.
Festa do melindre de Melide
miniatura|Carteis da Edición do ano 2018 da Festa do melindre. A Festa do melindre e da repostaría tradicional é unha festa gastronómica organizada no concello de Melide, co obxecto de homenaxear a repostaría tradicional da vila. Ten lugar o segundo domingo de maio. En 2013 foi declarada Festa de interese turístico de Galicia.
Salerno
Historia
Foi unha antiga cidade na costa norte do golfo de Paestum, no actual golfo de Salerno. A súa orixe é descoñecida e non se sabe nada do seu período anterior ó romano.
Festa do melindre de Melide
Historia e características
miniatura|Familia posando cun [[Pelegrín feito con melindres. Feira do melindre (1994).]]
Salerno
Historia
A colonia romana estabeleceuse no -197. Tito Livio menciónaa como Castrum Salerni, o que indica que xa existía unha fortaleza. Algúns picenos (supostamente os das cidades de Picenum que estiveran a prol de Aníbal) estabelecéronse alí. A cidade non acadou demasiada importancia e o territorio foi coñecido como Ager Picentinus e o pobo asentado alí como "picentes".
esquerda|miniatura|300px|Salerno. Na Guerra Social foi ocupada polo xeneral samnita C. Papius, pero é a única vez que o seu nome volve a aparecer na historia. Tiña un bo clima e Horacio di que lla recomendaron pola súa saúde. Foi municipio baixo o Imperio pero conservou o título de colonia de acordo coas inscricións.
Festa do melindre de Melide
Historia e características
En 1991 o Concello de Melide organizou a primeira Festa do melindre. Nas primeiras edicións levouse a cabo de xeito simultáneo con outros eventos, como a exaltación da Tenreira Galega e a Festa do cabalo, englobados baixo o nome de Feira de Mostras. Nesta primeira edición deu o pregón o escritor melidense Xosé Vázquez Pintor.
Lingua squamish
O squamish (Sḵwx̱wú7mesh sníchim; [sqʷχʷoʔməʃ snit͡ʃim]; onde sníchim quere dicir lingua) é unha lingua salish da costa falada polo pobo squamish que habita no noroeste do Pacífico canadense. É falada na área do suroeste na Columbia Británica, no Canadá, centrándose nas comunidades das reservas en Squamish, North Vancouver e West Vancouver. O squamish está estreitamente relacionado coas linguas sechelt, halkomelem e nooksack.
Salerno
Historia
No século X tivo unha famosa escola de medicina (Schola Salernitana). A cidade formou parte despois de 1077 do ducado normando de Pulla-Calabria. Posteriormente foi doada ós Colonna, Orsini e Sanseverino, e seguiu o mesmo destino de Nápoles e Dúas Sicilias pasando a Italia en 1861.
Festa do melindre de Melide
Historia e características
Entre 1995 e 1999 a feira celebrouse no cruzamento de estradas e no recinto feiral. En 1995 actuou o grupo folclórico O Castelo e foi pregoeiro Antonio Couceiro Méndez, Conselleiro de Industria da Xunta de Galicia. Durante os anos 2000 a 2005 mesturouse a exaltación da Tenreira Galega, a Festa do melindre, a cata de queixos, a degustación da carne ao caldeiro e a Festa do cabalo. O pregoeiro do 2005 fora Miro Magariños. A festa celebrouse de forma ininterrompida agás no ano 2007, no que non foi organizada.
Salerno
Historia
Os aliados desembarcaron na cidade en setembro de 1943 e en febreiro de 1944 instaurouse na cidade o goberno do mariscal Pietro Badoglio.
Festa do melindre de Melide
Historia e características
Recuperouse no ano 2008, nunha edición que se centrou na especialización profesional da docería, e pasou a dedicar a festa unicamente á repostaría tradicional da vila, o melindre, o rico e os amendoados. O cartel do ano 2008 foi deseñado polo artista Felipe Senén, que tamén actuou de pregoeiro. Igualmente ese ano homenaxeouse o oficio de latoeiro, na persoa de Luis Mejuto Rodríguez.
O paso polo 2009 dedicouse a Alfredo Montero Pampín, escultor de Furelos. O cartel fora do artista melidense e director do Museo da Terra de Melide, Xosé Manuel Broz Rei. Editáronse varios folletos publicitarios da repostaría melidá. O pregoeiro foi o Mago Antón e os músicos Axóuxere, Os Melidaos, Tromentelos e monicreques Cachirulo.
No ano 2010 os organizadores fixeron unha homenaxe a Manuel Lodeiro, coñecido ferreiro que facía traballos para toda a comarca. Un dos pasos decisivos para a consolidación da Festa do melindre foi a participación das catro casas reposteiras de Melide a partir dese ano, O Estilo, Casa Melchora, Tahona e Trisquel.
A edición de 2011 estivo dedicada aos telleiros de Furelos, Piñor e O Leboreiro. A organización lembrou os vinte anos de historia da festa cunha exposición dos carteis. A autoría do cartel daquel ano fora municipal e o deseño procurou potenciar a imaxe dos propios produtos reposteiros, que tamén se levou ao cruzamento principal da vila cunha lona publicitaria instalada durante toda a fin de semana. O encargado de pronunciar o pregón foi o actor galego Manuel San Martín. Participaron no programa Saborea Galicia de Turgalicia, presente no tradicional mercado de San Miguel de Madrid. A música de Axóuxere, Os Melidaos e monicreques Cachirulo animaron a edición.