cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Telleiro, Noalla, Sanxenxo
Telleiro é un lugar da parroquia de Noalla do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 98 habitantes en 2016 (48 mulleres e 50 homes), o que representa un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 107 veciños, aínda que aumenta respecto a 2004, cando eran 88.
Estépar
Estépar é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 705 habitantes (INE 2012).
Soro
A palabra soro pode facer referencia a:
Cómpre dicir que na primeira acepción citada, o termo deriva do latín científico sorum, -i, e este do grego antigo σορός (sorós), que singifica 'montón', mentres que as restantes derivan do latín serum, -i, 'soro de leite' e tamén 'líquido seroso' (semellante ao soro de leite).
Lugares de Beariz
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Beariz.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Beariz
El Centinela (Pontevedra)
Historia e características
Subtitulado Semanario Independiente, defensor de los intereses generales de la provincia, apareceu o 8 de marzo de 1900. Saía os días 1, 8, 15 e 23 de cada mes. Estaba dirixido por Emiliano Iglesias. Constaba de catro páxinas nas que recollía noticias locais e temas políticos. O último número do que hai constancia apareceu o 23 de xullo de 1900.
Sociedad Deportiva de Remo Kaiku
A Sociedad Deportiva Kaiku ou Kaiku Arraunaren Kirol Elkartea é un club de remo da localidade de Sestao, Biscaia (Euskadi). As súas cores son o verde e o negro (as cores da localidade de Sestao) e a súa traiñeira actual chámase Bizkaitarra. É un dos clubs máis laureados do Cantábrico.
Historia
No barrio sestaoarra de Simondrogas, a carón do río Galindo, e por iniciativa dun grupo de amigos encabezados por Pedro de Barrondo y Garay, creouse en 1923 a Sociedad Deportiva Kaiku adoptando como distintivo as cores verde e negra que no decorrer de máis de medio século serían exhibidos a bordo, primeiro da Juanita (a primeira) e sucesivamente da Kaikutarra, Bilbotarra, Bizkaiko Ama, Cincuentenaria e Bizkaitarra (a actual). A primeira actividade deportiva desenvolvida pola Sociedade foi o fútbol para, a partir de 1925 e representando ao Sestao Sport, propietario da traiñeira “Juanita”, competir en regatas tendo de patrón a Paulino Asúa.
Dende 1929, Kaiku actúa con este nome nas confrontacións remeiras, pasando da “Juanita”, que ese mesmo ano foi doada polo Sestao Sport á “Bilbotarra”, adquirida aos construtores Ondarooa e Meniguren, de Axpe –Erandio polo prezo de mil cincocentas pesetas.
O Club de Remo Kaiku é famoso polas numerosas vitorias que conseguiu ao longo da súa historia. Sendo durante moitas tempadas o campión indiscutíbel neste deporte, tal e como amosan os títulos conseguidos até o momento. Viviu a súa época dourada nos anos 70 e principios dos 80.
Na tempada 2008 conseguiu o ansiado ascenso á Liga San Miguel (a máxima categoría do remo no Norte da Península) logo de competir uns anos nas categorías inferiores do remo, e no 2009 participou nela por primeira vez na súa historia con José Luis Korta como adestrador. Ademais no mes de agosto dese mesmo ano conquistou o seu cuarto Campionato de España de Traiñeiras (logo de 27 anos ), ademais do Campionato de Biscaia e de Euskadi de traiñeiras. .
Polígrafo (autor)
miniatura|[[Diderot por Louis-Michel van Loo, 1767.]] Un autor polígrafo (do grego antigo πολυγράφος: poly: moitas e graphos: escrituras) é unha persoa que escribe sobre materias diversas.
Na literatura
O termo polígrafo aplícase a certos escritores da antigüidade clásica, como Aristóteles e Plutarco entre os gregos e Cicerón e Plinio o Vello entre os romanos. Voltaire e o enciclopedista Diderot son dous exemplos de polígrafos modernos.
Autores polígrafos
Outros exemplos de autores polígrafos son: miniatura|[[Xosé Filgueira Valverde|Filgueira Valverde.]]
Entre os galegos pódese citar a José Cornide Saavedra (1734-1803), Antonio Neira de Mosquera (1823-1854), Andrés Martínez Salazar (1846-1923), Arturo Vázquez Núñez (1852-1907), Antonio Couceiro Freijomil (1888-1955), Fermín Bouza-Brey (1901-1973), Xosé Filgueira Valverde (1906-1996) ou Isidoro Millán González-Pardo (1922- 2002).
Outros usos
O termo pode usarse en forma despectiva para referirse a alguén que escribe respecto a distintos asuntos sen ter os coñecementos suficientes.
Coruña del Conde
Coruña del Conde é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León), comarca da Ribeira del Duero, partido xudicial de Aranda de Duero. A súa poboación é de 125 habitantes (INE 2012).
Xeografía
Situada ao sueste da provincia de Burgos, no val do río Arandilla, que transcorre polo municipio, nunha paisaxe chairega, monte baixo e outeiros redondeados (coñecidas como altos ou muelas).
Economía
A gandería perdeu importancia nos últimos anos. Actualmente é unha actividade complementaria cuxa produción limitase ao autoconsumo na maioría dos casos. Os tipos de gandería predominante son a lanar, a porcina e a avicultura.
Existen na localidade algunhas industrias de transformación, destacando as da madeira e, especialmente, as do viño. Unha pequena porcentaxe de poboación dedícase ás actividades hostaleiras, contando o pobo cun único bar.
Historia
A cidade romana, capital do conventus iuridicum e á que o emperador Galba rebautizou como Colonia Clunia Sulpicia, tivo grande importancia na romanización do norte de España e un destacado papel na Historia. Calcúlase que a súa poboación chegou a ser duns 32.000 habitantes (consúltese o artigo Clunia para máis información sobre esta etapa).
Trala etapa romana, o pobo visigodo ocupa o municipio. Téñense poucas referencias desta época, pero na zona quedaron restos como unha necrópole no veciño Hinojar del Rey e as trazas da ermida do Santo Cristo de San Sebastián.
No ano 712 a invasión árabe chega ata as terras de Coruña del Conde. As tropas de Tariq arrasan Clunia, supoñendo o fin da cidade. Durante anos o municipio foi terra de disputas entre árabes e cristiáns. A mediados do século VIII o rei Afonso I de Asturias reconquista os restos da cidade, liberando ós seus poboadores do dominio musulmán. O mesmo rei decide trasladalos ás terras cristiás do norte de España, deixando deserta a zona para crear unha terra de ninguén na rexión do Duero entre os seus dominios e os musulmáns.
O rei García I de León encomenda ao Conde de Castela Gonzalo Fernández de Burgos (pai de Fernán González) no ano 912 a repoboación da zona do Duero, concretamente Haza, San Esteban de Gormaz e Clunia. É neste momento cando se funda a nova fortaleza de Clunia, nun alto ao sur da cidade primitiva, na actual localización de Coruña del Conde. A razón do traslado é que desde este lugar tíñase un mellor control da calzada que subía desde o Duero cara ao norte e das dúas pontes que cruzan o río Arandilla. Constitúese en cidade de Castilla, cabeza do Alfoz de Clunia, o máis extenso do condado, abarcando terras desde o río Arlanza ata o río Duero.
Ao ser unha das portas de Castilla e estar situada na primeira liña de defensa fronte aos musulmáns, Coruña del Conde, aínda coñecida como Clunia, sofre varias acometidas destes últimos. No ano 920 o califa omeya de Córdoba Abd al-Rahman III manda arrasar a cidade, considerada de grande importancia para os cristiáns polos cronistas árabes. Os musulmáns matan aos seus poboadores, destrúen os cultivos e saquean as casas, onde toman un gran botín. Os cristiáns reconstrúen a cidade, pero no ano 994, durante o reinado de Bermudo II de León, o caudillo Almanzor conquista persoalmente a cidade e a súa fortaleza. Realiza obras nela e dótaa dunha gornición permanente. Na primavera do ano 1002, Almanzor parte desde Coruña del Conde para realizar a súa última algarada triunfal contra os cristiáns, que o levará ata San Millán de la Cogolla, en A Rioxa. Acompáñanlle 33.000 xinetes, 20.000 soldados de a pé e 100 portadores dos famosos tambores, aos que se lles dá a orde de non cesar de tocalos. Á volta desta algarada, Almanzor é ferido de morte nun encontro cos cristiáns en Calatañazor (véxase batalla de Calatañazor).
Os cristiáns volven tomar a cidade, xa de forma definitiva, no ano 1011, tras unha sanguenta batalla nun paraxe do municipio hoxe coñecido como La Matanza. A liña do Duero asegúrase e queda establecida como fronteira definitiva entre cristiáns e musulmáns. Nesta época o nome da cidade comeza a corromperse, aparecendo en documentos como Cluña, Crunnia, Crunna, Cruña, Curuña e xa o actual Coruña. A cidade continúa sendo cabeza xurisdicional de varias aldeas e vilas: Arandilla, Arauzo de Miel, Arauzo de Salce, Arauzo de Torre, Bahabón de Esgueva, Baños de Valdearados, Caleruega, Cilleruelo de Arriba, Guimara, Hontoria de Valdearados, Mercadillo, Oquillas, Peñaranda de Duero, Pinillos de Esgueva, Quintanilla, Rebeche, Santa María de Mercadillo, Torrecilla de Peñaranda, Valdeande e Villatuelda. A cidade medieval está amurallada e conta coa xudería máis numerosa da Ribeira del Duero. Nela habitan tamén mouriscos, polo que goza dunha intensa actividade mercantil e conta cun concorrido mercado. Rodrigo Díaz de Vivar, o Cid, transitará polo municipio na ruta do seu desterro no ano 1080 ou 1081. Os Cabaleiros do Santo Sepulcro establécense na vila no ano 1128 e fanse cargo da igrexa de San Andrés. miniatura|left|220px|Monumento conmemorativo do voo de Diego Marín Aguilera en 1793. Coruña del Conde foi vila realenga desde un principio. Pero, o rei Afonso XI de Castela decide transformala en señorío para doarlla a Juan Martínez de Leyva como premio pola súa lealdade e os seus servizos. Henrique II de Castela a confiscará máis tarde, retornándoa á súa condición de realenga. Finalmente, Henrique IV de Castela convértea en condado e a doa á familia Mendoza na persoa de Lorenzo López de Mendoza e Suárez de Figueroa. Desde entón, a vila de Coruña pasa a chamarse Coruña del Conde.
A cidade é escenario das convulsións políticas da época. No ano 1449 fórmase en Castilla unha liga nobiliaria que conta cos apoios do rei Xoán II de Aragón e do Príncipe de Asturias, o futuro Henrique IV de Castela. Dita liga reúnese en Coruña del Conde para conspirar contra o Condestable de Castilla, Álvaro de Luna.
A Inquisición xoga un importante e negativo papel no desenvolvemento da poboación. Mouriscos e hebreos son expulsados, e a persecución contra conversos é feroz. Moitos deles son apresados e xulgados, algún ata executado na praza maior da localidade. Como testemuño desta escura etapa quedan na localidade o rolo de xustiza na praza e un lenzo na igrexa de San Martín no que se reflicten os nomes, oficios e delitos de seis condenados pola Inquisición a finais do século XV e comezos do XVI, dos cales cinco foron reconciliados e un (Maestre Juan, cirurxián) condenado á fogueira por herexe apóstata xudaizante en 1490.
Durante o Renacemento a importancia de Coruña del Conde vai decrecendo paulatinamente e son poucas as noticias que vai deixando na Historia. Con todo, aínda cabe citala como lugar de orixe en 1508 de Agustín Gormaz Velasco, importante figura na historia de América Latina, e como berce da aviación trala fazaña do pastor da localidade Diego Marín Aguilera no ano 1793.
Foi vila encadrada na categoría de 'pobos sos do partido de Aranda de Duero, xurisdición de señorío exercida polo Conde de Coruña quen nomeaba o seu Alcalde Ordinario.
Á caída do Antigo Réxime queda constituído como concello constitucional do mesmo nome, no partido de Aranda, pertencente á rexión de Castela a Vella. Contaba entón con 209 habitantes.
Gonzalo Allegue
Gonzalo Allegue Otero, nado o 9 de setembro de 1946 en Vilanova de Arousa, é un profesor de literatura, ensaísta, editor e escritor galego, residente en Coruxo, Vigo.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela e profesor de instituto, no ano 1991 fundou a editorial Nigra, que en 1998 pasou a depender da asturiana Trea, dando lugar a Nigra Trea, especializada en coidados libros de cultura popular e unha colección de libros de fotografía histórica galega, que constitúe o máis coñecido do seu catálogo.
Colaborou baixo distintos pseudónimos en Faro de Vigo e La Voz de Galicia.
JaJuan Johnson
JaJuan Markeis Johnson, nado o 8 de febreiro de 1989 en Indianapolis, Indiana, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga no FC Bayern München da Basketball Bundesliga.
Traxectoria profesional
Johnson foi elixido na 27ª posición do Draft da NBA de 2011 polos New Jersey Nets. Foi traspasado na mesma noite do Draft aos Boston Celtics, xunto a unha elección da segunda rolda do Draft de 2014 a cambio de Marshon Brooks.
O 20 de xullo de 2012, Johnson foi traspasado ós Houston Rockets nun traspaso entre tres equipos. Foi cortado polos Rockets o 29 de outubro de 2012.
Chevaigné
Chevaigné (en Kavaneg, en galó: Chaevaènyaé) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Soutullo, Noalla, Sanxenxo
Soutullo é un lugar da parroquia de Noalla do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 306 habitantes en 2016 (160 mulleres e 146 homes), o que representa un descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 321 veciños, tras aumentar respecto a 2004, cando eran 282 habitantes.
O Rego do Sapo, Pígara, Guitiriz
O Rego do Sapo é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Manuel Álvarez Uzal
Manuel Álvarez Uzal, finado en Santiago de Compostela o 10 de outubro de 1910, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Traballou na Tipografía Galaica. Foi cajista de Gaceta de Galicia e en 1888 asumiu a dirección interina do xornal. En 1889 dirixiu a revista escolar Minerva. Casou con Josefa Iglesias Rico.
Muros, Pígara, Guitiriz
Muros é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 7 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Rizosfera
A rizosfera é a limitada rexión do solo que está directamente influenciada polas secrecións das raíces dunha planta e dos microorganismos do solo asociados, xeralmente de non máis dun milímetro de grosor. A rizosfera contén moitas bacterias que se alimentan das células que se descaman das plantas, o que se denomina rizodeposición, e das proteínas e azucres liberados polas raíces. Os protozoos e nematodos que se alimentan das bacterias son tamén máis abundantes na rizosfera que no resto do solo. Na rizosfera danse diversas relacións físicas e químicas que afectan á estrutura do solo e aos organismos que viven nel, proporcionándolle unhas propiedades diferentes ao resto do solo.
Unha gran parte do ciclo dos nutrientes e da supresión de enfermidades que necesitan as plantas ocorre moi preto das raíces, de aí a importancia da rizosfera.
Lugares dos Blancos
miniatura|dereita|[[Casa do concello dos Blancos.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares dos Blancos
Rizosfera
Características
Son tres as características principais da rizosfera:
Secrecións
A rizosfera é un complexo e dinámico microambiente, onde bacterias e fungos, en asociación coas raíces, forman comunidades únicas cun considerable potencial para a detoxificación de compostos orgánicos nocivos. Está controlada pola mesma raíz a través de exsudados como CO2, mucilaxes, proteínas, aminoácidos, carbohidratos, ácidos orgánicos e metabolitos secundarios (por exemplo citoquininas). A rizosfera dunha mesma planta pode variar drasticamente como resultado da produción de diferentes tipos de exsudados. Grazas a esas secrecións pódense establecer diferentes interaccións microorganismo-raíz que afectan positiva ou negativamente ao crecemento das plantas.
Algunhas plantas segregan aleloquímicos nas súas raíces que inhiben o crecemento doutrros organismos. Por exemplo a planta brasicácea Alliaria petiolata produce un composto químico que se cre impide que se estableza o mutualismo entre as árbores e as micorrizas fúnxicas en bosques temperados de Norteamérica.
Miranda Richardson
Miranda Jane Richardson nada o 3 de marzo de 1958 é unha actriz inglesa de cinema, televisión e teatro.
Traxectoria
En 1985, Richardson fixo o seu debut no cinema como Ruth Ellis, a última muller a ser aforcada no drama biográfico de Mike Newell Bailar cun estraño. Un ano despois, foi lanzada por Steven Spielberg para aparecer no seu drama sobre a segunda guerra mundial, O imperio do sol (1987).
Richardson é coñecida polo seu papel como a Raíña Sabela I de Inglaterra, tamén coñecida como Queenie, na comedia de televisión británica Blackadder II (1986).
Richardson apareceu nunha serie de papeis secundarios no cine, incluíndo Vanessa Bell en The Hours, Lady Van Tassel, en Sleepy Hollow e Patsy Carpenter en The Evening Star. Ela tamén gañou eloxios pola súa interpretación en The Crying Game e Enchanted April, co que gañou un Globo de Ouro.
Richardson tamén apareceu como a Raíña Rosalind de Dinamarca en The Prince and Me e como a ama de ballet Madame Giry, na versión cinematográfica do musical de Andrew Lloyd Webber The Phantom of the Opera (2004). En 2005, apareceu no papel de Rita Skeeter, a xornalista d’O Profeta Diario en Harry Potter e o Cáliz de Fogo.
Arno Allan Penzias
miniatura|Arno Penzias (dereita) e Robert Wilson (esquerda) diante da antena dos [[Laboratorios Bell]] Arno Allan Penzias, nado en Múnic, Alemaña, o 26 de abril de 1933, é un astrónomo e físico norteamericano, de orixe alemá, galardoado co Premio Nobel de Física do ano 1978.
Traxectoria
Aos seis anos abandonou Alemaña mediante o Kindertransport, transporte establecido polo Reino Unido para evacuar os nenos xudeus durante o réxime nazi. Á chegada dos seus pais abandonou o Reino Unido e estableceuse coa súa familia en Nova York en 1940.
No ano 1946 conseguiu a cidadanía norteamericana, estudou física na Universidade de Columbia e en 1962 doutorouse nesta mesma universidade.
Investigacións científicas
Iniciou a súa investigación científica nos Laboratorios Bell de Nova Jersey, xunto a Robert Woodrow Wilson, realizando melloras de funcionamento sobre as antenas convencionais. En 1964 de forma accidental atoparon unha fonte de ruído na atmosfera que non podían explicar. Tras afinar a recepción da antena, o ruído foi finalmente identificado como unha radiación cósmica de fondo de microondas ou CMB. Este achado foi unha confirmación inicial da Teoría do Big Bang exposta por George Gamow.
Manuel Fernández Fernández (A Coruña)
Manuel Fernández Fernández, coñecido como Cauterio, nado no barrio de Monelos da Coruña o 20 de outubro de 1904 e finado en Madrid o 26 de decembro de 1993, foi un sindicalista e político galego.
Arno Allan Penzias
Investigacións científicas
En 1978 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Robert Woodrow Wilson, polo seu descubrimento da Radiación cósmica de fondo. O premio foi compartido con Petr Kapitsa, aínda cando este por un traballo diferente.
Manuel Fernández Fernández (A Coruña)
Traxectoria
Estudou para practicante na Universidade de Santiago de Compostela de 1921 a 1924. Practicante da Beneficencia Municipal da Coruña, foi secretario do Colexio Oficial de Practicantes (1928). Cando se fundou a Federación Regional de Practicantes foi elixido secretario. En 1930 era director de El Practicante Gallego, órgano da Federación de Practicantes. Desde ese ano representou ao Colexio Oficial da Coruña e á Federación Regional nas asembleas anuais celebradas en Madrid. En xaneiro de 1935 formou parte do Comité do Frente Único das Clases Sanitarias e en marzo dese ano foi elixido presidente do Colexio de Practicantes da Coruña e en xaneiro do ano seguinte foi presidente da Asociación de Practicantes de Medicina y Cirugía de Galicia.
A nivel político pertenceu á fracción máis moderada do anarcosindicalismo. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe xunto aos cenetistas Ricardo García Lago e César Guillán Bozo, como delegado da sección VIR da Coruña. Encabezou o Partido Sindicalista en Galicia en 1934. Entre 1934 e 1936 pronunciou varias charlas radiofónicas sobre temas médicos e políticos. Colaborou en Trabajo e dirixiu La Calle. Foi membro do Centro de Estudios Sociales Germinal. Participou na campaña electoral da Fronte Popular en febreiro de 1936 e na do Estatuto de Galicia. Foi elixido vocal da directiva do Partido Sindicalista na Coruña en abril de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité da Fronte Popular da Coruña en representación do Partido Sindicalista. Foi detido e conducido ao cuartel de infantería do rexemento de Zamora, e despois ao Cárcere da Coruña. Liberado o 23 de setembro, foi desterrado a Betanzos, pero permaneceu agochado na Coruña. Estivo un tempo en Madrid, onde se relacionou con Manuel Amil Barcia e nos anos corenta reapareceu na Coruña. Volveu a Madrid actuando como enlace entre o Comité Nacional e a CNT de Galicia grazas ás facilidades de desprazamento polo seu traballo de visitador médico e cobrador da compañía de seguros El Ocaso. Foi membro do Comité Nacional do Movemento Libertario Español en varias ocasiones entre 1943 e 1946. Colaborou con Juan García Durán na constitución da ANFD, da que foi delegado da Rexional Galaica no Consello Nacional. En 1945 foi designado para ocupar a vacante de José Expósito Leiva no Goberno Giral, pero non aceptou. En abril de 1946 foi detido en Madrid xunto á maioría dos responsables da CNT e condenado a doce anos. Estivo preso en San Miguel de los Reyes (Valencia) e despois en Yeserías ata 1951. En 1965 participou nas tentativas de legalizar as actividades da CNT mediante o pacto coa CNS franquista. En 1978 era lector dunha editorial madrileña. É autor de varios artigos da Gran Enciclopedia Gallega.
Vida persoal
Casou con Dolores Regueiro Lareo en 1928.
Abubakar Imam
Abubakar Imam, nado en Kontagora en 1911 e finado en Zaria en 1981, foi un político e escritor nixeriano. Estudou nunha escola coránica e no Katsina Training College. Foi profesor de inglés e escribiu libros escolares. Foi editor do primeiro xornal en hausa, Gaskiya Tafi Kwabo. Foi deputado e exerceu a docencia nas universidades de Kano e Zaria.
Economía de Islandia
Ademais dos produtos de orixe mariña, outras produtos importantes na exportación son aluminio, ferro-silicio, equipamentos para pesca e procesamento de produtos marítimos e la. O comercio exterior desempeña un papel importante na economía da Islandia. Exportacións e importación equivalen, cada unha, a un terzo do PIB. A maior parte das exportacións é para os Estados Unidos, destacando tamén o Xapón. Cos seus volcáns, o país ten gran potencial de enerxía xeotérmica.
Antes da crise de 2008 o país tiña baixo desemprego, equilibrada distribución de renda e un forte crecemento. . Despois da crise, as prioridades do goberno centráronse en estabilizar o valor da coroa islandesa, conter o déficit orzamentario, reestruturar o sector financeiro, conter a inflación e diversificar a economía.
Jean Reno
Carreira cinematográfica
Por mor da súa altura (1,88 metros), comezou facendo papeis de vilán. Posteriormente, rompería este estereotipo e protagonizaría tanto papeis cómicos coma heroicos. Participou na primeira curtametraxe do director Luc Besson, L’Avant dernier, e a partir de aí colaboraron xuntos en numerosas películas que lle outorgaron unha grande sona ao actor: Nikita (1990), Le Grand Bleu (1998) e Léon (1994) (esta última xunto a Gary Oldman e a unha nova Natalie Portman). Asemade, prestou a súa voz para dar vida ao personaxe de Porco no filme Porco Rosso (1992), de Hayao Miyazaki.
Traballou en numerosas películas estadounidenses, entre elas French Kiss (1995) con Meg Ryan e Kevin Kline, Mission: Impossible (1996) con Tom Cruise, Ronin (1998) con Robert De Niro) e Godzilla (1998) con Matthew Broderick. Ofrecéronlle o papel do axente Smith en The Matrix pero non se chegou a un acordo definitivo. Paralelamente, continuou rodando filmes franceses coma Les Visiteurs (2000), Les rivières pourpres (2000) xunto a Vincent Cassel e Les rivières pourpres 2 (2004) xunto a Benoît Magimel. En 2006 participou en The Pink Panther (2006) facendo o papel de Gilbert Ponton e en The Da Vinci Code, no papel do capitán Bezu Fache.
Foi candidato en tres ocasións ao Premio César coma mellor actor: dúas veces coma actor principal por Léon e Les Visiteurs e unha coma mellor actor secundario por Le Grand Bleu. No ano 2000 recibiu o Premio do Cinema Europeo.
Vida persoal
O 29 de xullo de 2006 casou coa modelo e actriz Zofia Borucka na cidade de Les Baux-de-Provence, ao sur de Francia. Ten catro fillos de dous matrimonios anteriores. Na actualidade reparte o seu tempo entre as súas residencias de París, Malaisia e Os Ánxeles.
Jean Reno apoiou a Nicolas Sarkozy nas eleccións presidenciais de Francia de 2007. É un gran fan de Elvis Presley e ten facilidade para imitar a súa voz; de feito, tivo que facer uso desta vantaxe nunha escena de Godzilla na que o guión requiría que se fixese pasar por estadounidense.
Honores
O expresidente de Francia Jacques Chirac nomeouno Cabaleiro da Lexión de Honor durante o desfile do 14 de xullo de 1999. En 2006 recibiu o título de Fillo Adoptivo da cidade de Cádiz
Consellería de Xustiza e Interior
A Consellería de Xustiza e Interior foi unha antiga consellería da Xunta de Galicia que se encargou de tarefas relacionadas coa seguridade e coa relación coas administracións de Xustiza. Na actualidade, as súas competencias están recollidas dentro da Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Historia
A consellería de Xustiza e Interior naceu coa propia Xunta, en 1982. Despois dun período de cambios políticos, con catro conselleiros en menos de dous anos, as súas competencias pasaron a ser recollidas pola Consellería de Presidencia. En 1993 Manuel Fraga recupera de novo a figura da consellería, que se mantén ininterrompidamente ata 2005, onde coa chegada do bipartito formado por socialistas e nacionalistas desaparece, sendo as súas competencias recollidas pola Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Basauri
miniatura|dereita|250px|Provincia de Biscaia250px|miniatura|dereita|Concello de Basauri Basauri é un concello da provincia de Biscaia, na comunidade autónoma do Euskadi. Esténdese por unha área de 7.16 km² onde no ano 2007 vivían 43.250 habitantes. Encóntrase a tan só 7 km da capital, Bilbao.
Demografía
Evolución da poboación de Basauri dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Košarkaški centar Dražen Petrović
O Košarkaški centar Dražen Petrović (tamén en croata Dvorana Dražen Petrović) é un pavillón deportivo cuberto situado en Zagreb, Croacia. É a cancha onde xoga os seus partidos como local o club de baloncesto profesional KK Cibona. Ten capacidade para 5.400 espectadores.
Historia
O pavillón foi construído en 1987, coñecido entón co nome de Cibona Sports Center. En 1993 cambiou ao nome coma homenaxe ao lendario xogador croata de baloncesto de Europa e a NBA, membro do Basketball Hall of Fame, Dražen Petrović. Petrović, que xogou no Cibona Zagreb, morrera ese mesmo ano, con tan só vinte e oito anos, anos nun accidente de tráfico, na metade da súa carreira.
Eventos
O cardenal Franjo Kuharić organizou o primeiro Concerto de Nadal en Cibona en 1989, celebrándose dende aquela anualmente. O pavillón tamén foi escenario de moitos concertos, destacando grupos coma, Pink, Nightwish, Pain, Muse, Bryan Ferry, James Brown, Boney M, Seal, Joe Cocker, Simple Minds, José Carreras, Michael Bolton, Diana Krall ou Pet Shop Boys.
François Fillon
Francois Fillon, nado o 4 de marzo de 1954, é un político francés que dende o 17 de maio de 2007 ata o 15 de maio de 2012 ocupou o cargo de Primeiro Ministro de Francia durante a presidencia de Nicolas Sarkozy, formando tres gobernos. O 10 de maio de 2012, tralas eleccións presidencias de 2012, dimitiu. É membro do partido Unión por un Movemento Popular.
Traxectoria
Fillon naceu o 4 de marzo de 1954 en Le Mans, no departamento de Sarthe, da rexión dos País do Loira. Provén dunha familia acomodada e gaullista; o seu pai é notario, e a súa nai é unha historiadora de renome de orixe vasca. O seu irmán máis novo é pianista.
Estudou no colexio privado "Saint-Michel-des-Perrais", e no liceo Notre-Dame de Sainte-Croix en Le Mans; e en 1972 graduouse no Bacharelato de Filosofía. Logo continuou os seus estudos na Université du Maine  (Universidade de Maine), situada tamén en Lle Mans; obtendo alí unha Mestría en Dereito Público en 1976. Ao ano seguinte obtivo un D.E.A. (Diploma de Estudos Avanzados) en Dereito Público na Université René Descartes (tamén coñecida como Université Paris V) de París; e outro D.E.A. en Ciencias Políticas na Fundación Nacional de Ciencias Políticas.
A Caivanca, Pígara, Guitiriz
A Caivanca é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes.
La Justicia
La Justicia foi o nome de varias publicacións:
Lugares de Boborás
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Boborás.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Boborás
La Gacetilla de Santiago
La Gacetilla de Santiago foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1872 e 1873.
Chinua Achebe
Chinua Achebe, nado en Ogidi en 1930 e finado en Boston, Massachusetts o 22 de marzo de 2013, foi un escritor nixeriano, considerado o pai da novela angloafricana.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia igbo, estudou na Universidade de Ibadán e foi director do servizo exterior da NBC en 1961. Ao formarse a República de Biafra, Achebe, formou parte do seu servizo diplomático. En 1971 fundou o xornal literario en inglés, Okike e foi tamén editor do xornal literario en igbo e inglés, Uwa ndi Igbo (1984).
Da súa novela Todo se esfarela (Things Fall Apart), que publicou en 1958 vendeu 10 000 000 de exemplares en 50 linguas.
A Estrada, Pígara, Guitiriz
A Estrada é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 45 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 27 homes e 18 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 48 habitantes.
Lugares da Bola
miniatura|dereita|[[Casa do concello da Bola.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares da Bola
Gran Premio de Mónaco de 1968
O Gran Premio de Mónaco de 1968 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 26 de maio de 1968 no Circuíto de Mónaco en Monte Carlo, Mónaco. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de. A carreira foi gañada polo piloto de Lotus Graham Hill, que partiu desde a pole position. Richard Attwood, pilotando un BRM, obtivo o segundo posto e a volta rápida, mentres que Lucien Bianchi finalizou en terceira posición nun Cooper.
Lista de illas de Italia
thumb A seguinte lista de illas de Italia enumera as illas legalmente pertencentes á República de Italia agrupadas xeograficamente e por tipo (illas marítimas, lagoa, lago e río) .; a súa superficie total supera os 50.000 km.
O patrimonio de illas italianas comprende máis de 800 illas, das cales só oitenta están habitadas , incluíndo as dúas maiores illas do Mar Mediterráneo, Sicilia e Sardeña, cuxas rexións Constitúen a macroárea da Italia insular.
T.A.T.u.
t.A.T.u. (en ruso, t.A.T.y) é un dúo ruso formado en Moscova en 1999 por Ivan Shapovalov. O grupo está integrado polas cantantes Lena Katina e Yulia Vólkova. É a banda de Rusia de maior éxito de todos os tempos, vendendo millóns dos seus álbums en todo o mundo. t.A.T.u, no seu documental de 2003 Anatomy of t.A.T.u deixou en claro que non eran lesbianas, que isto era só unha imaxe e que en realidade non o eran aínda que elas apoian o amor sen fronteiras.
En 2004 o grupo tomou un descanso logo de separarse do seu produtor. En 2005 lanzaron Dangerous and Moving e Lyudi Invalidi. Durante o ano 2006 t.A.T.u. publicou un álbum recompilatorio chamado The Best e logo aventurouse pola súa conta, logo da negociación do seu contrato con Universal. O 15 de decembro de 2009, o dúo lanzou dixitalmente o seu terceiro disco, Waste Management. E en febreiro de 2010, o álbum físico foi lanzado no Brasil, a Arxentina e Chile.
En marzo de 2009, o seu representante anunciou que t.A.T.u. deixaría de ser un proxecto a tempo completo, tras lanzar o seu último single "Snowfalls", pois ambas mozas comezarían as súas carreiras en solitario.
1999-2000: Formación de t.A.T.u.
Ivan Shapovalov e o seu amigo / socio de negocios Alexander Dimayuga elaboraron plans para crear un proxecto musical en Rusia. Con esta idea en mente, Shapovalov e Voitinskyi organizaron audicións en Moscova a principios de 1998 para vocalistas adolescentes femininas. Ao final dunha audición, a súa procura reduciuse a dez mozas, incluídas as exmembros do grupo de Neposedi, Katina e Volkova. Ambas mozas destacaron entre as demais, sobre todo debido á súa aparencia e experiencia vocal, pero os produtores decidiron empezar con Lena Katina, de 13 anos de idade, que cantou "It Must Have Been Love" de Roxette. Katina comezou gravando demos, incluíndo "Yugoslavia", unha canción sobre o bombardeo da OTAN de Iugoslavia. Despois cortáronse as demos, Shapovalov insistiu en que outra moza agréguese ao proxecto. Así, a finais de outubro de 1998, Yulia Volkova, tamén de 13 anos de idade, engadiuse ao grupo.
Logo de completar o dúo, os produtores decidíronse polo nome de Тату (Tatu). Trátase dunha versión abreviada da frase "Eta devushka lyubit etu devushku", que significa "Esta moza ama a esa moza". Para o lanzamento do seu primeiro álbum en Inglés, optouse por t.A.T.u., alternando minúsculas e maiúsculas, ademais dos puntos entre cada letra, co obxectivo de diferenciarse dunha banda australiana xa existente tamén chamada "Tatu".
Durante o seguinte ano, Katina e Volkova gravaron cancións cos seus produtores. Nalgún momento, Voitinskyi abandonou o proxecto, e Shapovalov decidiu asinar con Elena Kiper como co-produtora e co-guionista do seu álbum debut.
2000-2003: 200 Po Vstrechnoy / 200km/h in the wrong lane
Tamén en maio, t.A.T.u. representou a Rusia no Festival de Eurovisión 2003, onde quedou en terceiro lugar. Decidiuse cantar "Ne Ver, Ne Boysia", pero por mor de inflamación das cordas vocais de Volkova, ela non participa nos ensaios, e a súa última actuación foi en bruto dende o principio. As mozas obtiveron o terceiro posto, pero se afirmou que gañarían se os votos telefónicos de Irlanda contáranse (un fallo técnico en Eircom obrigou a usar un xulgado de reposto). Máis tarde declararon: "Eurovisión é para principiantes... xa eramos artistas e só asistimos porque o noso país nos invitou a asistir".
2003-2004: Descanso e Cambios
O 26 de setembro de 2003 lanzouse un CD recompilatorio de remixes, titulado t.A.T.u. Remixes. En novembro de 2003, o CD foi lanzado en Rusia, con dúas novas cancións, e vídeos. As dúas pistas novas "Prostye Dvizheniya" (que foi previamente lanzada como sinxelo, pero non había aparecido nun lanzamento comercial antes) e "Ne Ver, Ne Boysya". Unha compilación en DVD de vídeos musicais e máis de t.A.T.u. titulado Screaming for More foi posto á venda o 24 de novembro de 2003. Anatomy of t.A.T.u., foi transmitido pola televisión rusa o 12 de decembro de 2003. O documental revela que as mozas non eran lesbianas, e a crónica da participación do grupo en Eurovisión a principios dese ano.
Nun dos episodios finais do programa, Volkova mencionou a idea de regresar aos Estados Unidos na primavera seguinte, (primavera 2004), para gravar cos novos produtores. Con todo, pouco despois, quedou embarazada, e a gravación atrasouse.
2004-2006: Lyudi Invalidy / Dangerous and Moving
miniatura|250px|t.A.T.u cantando en outubro do 2005. O 23 de setembro de 2004, Volkova deu a luz a Viktoria (Vika) Pavlovna Volkova. Volkova pronto se uniu a Katina e ao produtor anterior, Sergio Galoyan no estudo. O grupo recibiu o apoio do seu selo discográfico, Universal Music International para atopar as cancións adecuadas e a produción para lanzar un novo álbum. En agosto de 2005, "All About Us" e "Lyudi Invalidy" foron anunciados para ser os primeiros sinxelos dos álbums en inglés e ruso, respectivamente. t.A.T.u. lanzou o seu segundo álbum en inglés o 5 de outubro de 2005, titulado Dangerous and Moving. O seu homólogo ruso foi posto á venda o 19 de outubro, titulado Lyudi Invalidy. O segundo sinxelo foi "Friend or Foe". A dirección do grupo substitúe o batería Roman Ratej por Steve Wilson, e nomeou a un novo baixista, Domen Vajevec.
O 17 de abril de 2006, t.A.T.u. regresou á televisión (nun reality show) en Rusia con t.A.T.u. Expedition, que foi transmitido pola canle musical ruso Muz TV. É a crónica do lanzamento do seu segundo álbum, e a rodaxe do vídeo do seu terceiro sinxelo, "Gomenasai", que foi lanzado durante a transmisión do programa. t.A.T.u. inicia en San Petersburgo, Rusia o 28 de abril a súa xira Dangerous and Moving. O 30 de agosto de 2006, o sitio web oficial anunciou que as mozas deixaran a súa compañía discográfica, Universal.
O 21 de novembro de 2006, a República dos Komis en Rusia, presentou unha demanda en contra de t.A.T.u. sobre o álbum e a canción "Lyudi Invalidy". Leonid Vakuev, un representante de dereitos humanos para a República dos Komis, citou as palabras escritas no folleto do álbum, que dicía: "As persoas con discapacidade [Lyudi Invalidy] non saben o que significa ser un ser humano. Son falsificacións dentro da forma humana. Eles non viven, pero - funcionan". Katina dixo: "Por suposto, isto significa moralmente inválidos, persoas que non teñen alma nin sentimentos humanos". Cando se lle preguntou se tiñan algo contra as persoas con discapacidade, dixo que lle resulta ofensivo referirse a persoas mediante ese termo, e agregou: "Tomámonos fotos xuntos e asegurámonos de que teñan asentos de prioridade [nos concertos]."
2007–2009: Vesyolye Ulybki / Waste Management
O 17 de maio de 2007, t.A.T.u. emitiu un comunicado dirixido aos seus fans gais: "Cando o segundo álbum de t.A.T.u. saíu, moitos dos nosos fans de orientación sexual alternativa pensaron que lles mentimos e traizoamos. ¡Isto non é certo! Nunca fixemos iso e sempre defendemos o amor sen fronteiras". O 26 de maio, voaron a Moscova para participar na manifestación do Orgullo Gai.
Cando se lanzou Hyperion Plate, programouse o lanzamento de "Upravlenie Otbrosami / Управление отбросами" en xuño de 2008. O EP incluía un cartel que anunciaba a data, así como un cupón canxeable por un desconto no álbum que expiraba o 30 de xuño de 2008. Con todo, o calendario de lanzamentos foi abruptamente detido o 5 de xuño de 2008, cando o representante de t.A.T.u., Boris Renski, anunciou que Yulia estaba gravemente enferma. A enfermidade de Volkova obrigou á cancelación dun concerto en Santa Clara, CA, e a cantante non foi vista en público ata a voda do produtor Sergey Konov o 5 de xullo de 2008. A banda volveu traballar a finais de agosto, cando se informou de que t.A.T.u. sería a cara da colección do deseñador de moda Marc Jacobs e as campañas de inverno en Rusia.
miniatura|250px|t.A.T.u cantando en Moscova en setembro do 2008. t.A.T.u. realizan un concerto en Moscova en setembro de 2008. O 9 de setembro de 2008 aparece un comunicado de prensa no sitio web oficial da banda que anuncia que o seguinte álbum será titulado Vesyolye Ulybki ( "Happy Smiles") en lugar de Upravlenie Otbrosami ("Waste Management"). O cambio de nome reflicte comentarios sarcásticos sobre o estado do negocio da música de Rusia, que fixeron Volkova e Katina nunha entrevista con Time Out Magazine de Moscova. O comunicado de prensa tamén proporcionou a lista de cancións do álbum e unha primeira versión da súa portada, pero a data de lanzamento aínda non se estipula no mesmo. O 12 de setembro, o terceiro single, "You and I" fixo o seu debut en Love Radio. O comunicado de prensa desapareceu da páxina oficial, só para reaparecer o 8 de outubro, cun cambio introducido na portada do disco --- onde algunha vez foi a cara dun astronauta riseiro no deseño orixinal, un cadrado negro parecía agora.
Frandovínez
Frandovínez é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 107 habitantes (INE 2012).
T.A.T.u.
2007–2009: Vesyolye Ulybki / Waste Management
O 23 de outubro, t.A.T.u. apareceu no programa de Vladimir Polupanov, "The 7 Premieres" para promocionar o seu novo álbum. Tamén son obxecto dunha mini-serie no sitio web Russia.ru. O programa segue ás nenas na súa vida diaria, do mesmo xeito que en 2006 o fixera t.A.T.u. Expedition. O 21 de outubro de 2008 Vesyolye Ulybki foi lanzado internacionalmente no iTunes e a tenda de música Amazon. O 28 de novembro de 2008, t.A.T.u. adxudicáronse o “Legend of MTV” nos MTV Russia Music Awards 2008.
As mozas realizaron un concerto especial no Festival de Eurovisión 2009 o 10 de maio. Tamén se incluíron como un acto de intervalo no 12 de maio nas 1 ª semifinais, interpretando “Not Gonna Get Us” co Coro do Exército Ruso. O 13 de xullo, a versión en Inglés de "Snegopady", traducido "Snowfalls", foi lanzado á lista de MTV Báltico. O 14 de xullo, “Snegopady” publicouse en Amazon e agora esta dispoñible en iTunes. O 29 de setembro, Coqueiro Verde anunciou o lanzamento internacional de Waste Management, do cal lanzaríanse 3 singles, "White Roube", "Sparks" e "Snowfalls".
Produción / Xestión
Cando t.A.T.u. foi formada por Shapovalov, naceu a compañía de produción do grupo Neformat, con Shapovalov e Renski á cabeza. A compañía foi disolta cando t.A.T.u, en 2004, deixou a Shapovalov.
T.A. Music
Desde 2005, T.A. Music foi a compañía de produción de t.A.T.u., que se atopa en Moscova, Rusia. As notas que acompañan o lanzamento de Dangerous and Moving, sinalan que a compañía estaba composta de t.A.T.u., Boris Renski, Dasha Mischenko, e Andrey Artischev. Logo de t.A.T.u. rompeu relacións con Universal Music en 2006, finalmente anunciouse en 2008 que TA Music converteríase no selo permanente de t.A.T.u., aínda que só no mercado ruso. Boris Renski segue sendo actualmente o grupo xestor. T.A. Music foi a etiqueta con que Happy Smiles foi lanzado internacionalmente en iTunes. T.A. Music, na actualidade é a etiqueta e a sociedade de xestión para o proxecto en solitario Lena Katina. t.A.T.u. é un dos primeiros grupos de Rusia a ser coñecido internacionalmente.
Discografía
Álbums de estudio
Compilacións
Liberato Marcial Rojas
Liberato Marcial Rojas Cabral, nado en Asunción o 17 de agosto de 1870 e finado en Montevideo o 22 de agosto de 1922, exerceu a presidencia provisoria da República de Paraguai entre o 5 de xullo de 1911 e o 28 de febreiro de 1912.
Traxectoria
Designado polo Congreso, gobernou nun período de revoltas políticas. Unha sublevación militar obrigouno a renunciar, pero foi reposto tres días despois. O resto do seu goberno transcorreu no medio de convulsións políticas, sendo obrigado novamente a renunciar en febreiro de 1912.
Durante o seu goberno adquiriuse a casa Patri para residencia presidencial (actual Dirección Xeral de Correos); creouse a Xunta Fiscalizadora para a emisión de billetes, e faleceu o expresidente Bernardino Caballero.
Casado con Susana Dores Silva, tivo 3 fillos. Faleceu en Montevideo, Uruguai, o 22 de agosto de 1922.
Albino Jara
Albino Jara Benegas, nado o 28 de febreiro de 1877 en Luque e finado o 15 de maio de 1912 en Asunción, foi un militar e presidente "de facto" da República de Paraguai en 1911.
Traxectoria
Estudou ata o cuarto curso na Facultade de Dereito. Aos 20 anos obtén unha bolsa de estudos en Chile, na Academía Militar; de aí sae como alférez. De regreso ao seu país ascende a tenente e en 1904 a capitán. En 1908 é ascendido a coronel. Pasarían 3 anos ata que realizase un golpe de estado e se autoproclamase presidente, derrocando ao presidente constitucional, Manuel Gondra.
Asumiu o cargo o 17 de xaneiro de 1911, aos 33 anos de idade. Durante o seu goberno estableceuse un sistema educativo comparado cos modelos de Estados Unidos e Europa. Foron pavimentados 40 km² das rúas de Asunción, fundou o Instituto Histórico e Xeográfico de Paraguai, e traballou para que o ferrocarril chegará ata a cidade de Encarnación para posteriormente unirse a conexión con Posadas (Arxentina).
O 5 de xullo de 1911 foi deposto e levado ao porto para expulsalo cara a Bos Aires.
En 1912 retornou a Paraguai. Quixo organizar unha revolución contra o goberno de Pedro Pablo Peña, pero non o logrou. Ferido de bala na acción foi encarcerado e, como consecuencia das feridas, faleceu o 15 de maio de 1912.
San Cibrao
O nome de San Cibrao pode referirse a tres santos do cristianismo:
Como topónimo, San Cibrao pode referirse a:
Carregal
O topónimo Carregal é un fitónimo que fai referencia, tanto en galego como en portugués, a un terreo pantanoso no cal abunda a «cárrega» ou «carrega», planta gramínea tamén denominada carriza, propia dese tipo de lugares húmidos ou brañas. Procede do latín (de raíz *) co sufixo derivativo. Pode referirse a:
Jô Soares
Biografía
Fillo do empresario paraibano Orlando Soares e da dona de casa Mercedes Leal, Jô quería ser diplomático de pequeno. Estudou no Colégio São Bento do Río de Xaneiro e en Lausana na Suíza, no Lycée Jaccard, con este obxectivo. Porén, percibiu que o senso de humor apurado e a creatividade innatas apuntábano para outra dirección.
Vida persoal
Entre 1959 e 1979, Jô Soares estivo casado coa actriz Teresa Austregésilo. Con ela tivo un fillo: Rafael Soares (nacido en 1964). De 1980 a 1983, a actriz Sílvia Bandeira, doce anos máis nova, foi a súa esposa. Logo namorou a actriz Mika Lins. En 1987, casou coa deseñadora gráfica Flávia Junqueira Pedras Soares, de quen se separou en 1998. Jô admitiu sufrir de TOC. Era sobriño de Kanela, ex-técnico da selección brasileira de baloncesto.
Falaba, con diferentes niveis de desenvoltura, cinco idiomas estranxeiros: inglés, francés, italiano, alemán e español. Traduciu edicións de Barbarella do francés.
Nova Galicia
Nova Galicia pode referirse a:
A Castiñeira, Pígara, Guitiriz
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 35 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 16 homes e 19 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 36 habitantes.
Quimera de Arezzo
thumb|Quimera de Arezzo.