cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medina Azahara (banda)
Década de 2000
En 2007 finalizou o contrato coa discográfica Avispa e a banda fichou pola empresa PIAS Spain. Con esta publicou Se abre la puerta, unha homenaxe ao rock andaluz da década dos 80, con sete versións do grupo Triana, unha de Alameda e tres da primeira época da propia banda. Neste novo traballo prodúcese o cambio no baixo do grupo: marchou da banda José Miguel Fernández e entrou Pepe Bao, exmembro de Barón Rojo, Triana e O'funk'illo.
Triops
Nutrición
Os triops aliméntanse de residuos orgánicos, microflora do fondo e pequenos organismos. En catividade, aceptan alimentos destinados a peixes tropicais, así como mazás ou cenorias finamente picadas.
Medina Azahara (banda)
Década de 2000
En 2008 Avispa editou o CD+DVD ...En escena, gravado durante un concerto en 2004 no festival Viñarock. Ao mesmo tempo, Pepe Bao deixou a banda e entrou no baixo Charly Rivera.
Triops
Parentes e rexistro fósil
O xénero Triops pódese distinguir do único outro xénero vivo dos notostráceos, Lepidurus, pola forma do telson (o final da súa "cola"), que só ten un par de extensións caudais longas e finas en Triops, mentres que Lepidurus tamén presenta un proceso central similar a unha placa. Só 24 horas despois da eclosión xa semellan versións en miniatura da forma adulta.
Medina Azahara (banda)
Década de 2000
En abril de 2009 o grupo edita Origen y leyenda. Segundo os membros da banda, o título recíbeo por unha canción a modo de resumo dos principais temas da súa traxectoria. O traballo contén un CD con 15 cancións e un DVD que inclúe un videoclip de "Te estoy amando locamente", versión da canción de Las Grecas. Neste participou Carmela, a sobrevivente das dúas irmás que formaban o grupo.
Década de 2010
miniatura|O baixista Juanjo Cobacho nun concerto en [[Bogotá]] En 2010 Medina Azahara realizou unha xira polo continente americano. O mesmo ano o cantante Manuel Martínez colabora co grupo cordobés de metal Estirpe nalgúns anacos de "De guitarra y flor", canción en apoio á candidatura de Córdoba como Capital Europea da Cultura 2016. O tema foi incluído no álbum dixital Querida Contradicción (inéditos, rarezas y versiones), en que tamén colaboraron outros músicos como Bueno Rodríguez e Julio Jiménez de Los Aslándticos.
Triops
Parentes e rexistro fósil
Os tríops chámanse ás veces "fósiles vivos", xa que os fósiles que foron atribuídos a este xénero atopáronse en rochas de centos de millóns de anos de antigüidade. Porén, unha análise coidadosa destes fósiles non pode asignar definitivamente estes exemplares a Triops. As estimacións do reloxo molecular suxiren que Triops separouse de Lepidurus durante o Triásico ou o Xurásico, hai entre 152,3 e 233,5 millóns de anos. As primeiras liñaxes diverxentes de Triops vivos encontrárose en zonas que forman parte do antigo supercontinente Gondwana, o que suxire que Triops se orixinou en Gondwana.
Medina Azahara (banda)
Década de 2010
En abril de 2011 Medina Azahara editou 30 años y la historia continúa. Inclúe un DVD cun concerto de 30 cancións, 2 CD co contido dese concerto e un álbum de estudio con 8 temas novos. Este box set tamén se comercializou en versión abreviada, co disco de estudo só baixo o título de La historia continúa. O disco inclúe, amais, unha versión de "With a Little Help from My Friends" de The Beatles.
Triops
Parentes e rexistro fósil
Os triops pódenseencontrar en África, Australia, Asia, América do Sur, Europa e nalgunhas partes de América do Norte onde o clima é adecuado. Algúns ovos quedan sen eclosionar do grupo anterior e eclosionan cando a chuvia empapa a zona. Os triops adoitan atoparse nas lagoas temporais primaverais.
Medina Azahara (banda)
Década de 2010
O 18 de setembro de 2012 a banda anunciou a través das súas redes sociais que Manu Reyes (batería) e Charly Rivera (baixo) deixaban o grupo. No seu lugar entraron, respectivamente, Nacho Santiago e Juanjo Cobacho, quen formaban parte do proxecto paralelo de La Luz. A finais de outubro publicouse o CD La memoria perdida, cun renovado estilo andaluz e flamenco, sempre presente na identidade do grupo.
En novembro de 2014 saíu o álbum Las puertas del cielo. Realizaron unha xira por Suramérica que os levou por primeira vez a Colombia. En novembro de 2016 publicouse o décimo noveno álbum de estudio da banda, Paraíso prohibido.
O 19 de outubro de 2018 saíu o vixésimo disco do grupo en case corenta anos de carreira, Trece Rosas, con trece cancións. O título fai referencia ás Trece Rosas, trece mozas fusiladas o 5 de agosto de 1939 pola ditadura franquista.
Compoñentes
Antigos membros
Tras do Castro, Prógalo, Lugo
Tras do Castro é un lugar da parroquia de Prógalo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
O Lameiro, Prógalo, Lugo
O Lameiro é un lugar da parroquia de Prógalo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Vilameá, Bulso, Sober
Vilameá é un lugar da parroquia de Bulso no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
A Vila, Prógalo, Lugo
A Vila é un lugar da parroquia de Prógalo no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Aberteifi
Aberteifi en galés e Cardigan na súa forma anglicizada e tamén a máis estendida noutras linguas, é unha cidade galesa duns 4.000 habitantes (2007) na baía do mesmo nome.
Topónimos
Cardigan é a forma anglicizada de Ceredigion que deriva do nome de Ceredig co sufixo territorial -ion que significa "terra de Ceredig". Pénsase que Ceredig foi un dos fillos de Cunedda que estableceu a dinastía de Gwynedd no século V. Desde o século XIII, Ceredigion (Cardiganshire) converteuse no nome do condado e Cardigan quedou restrinxido á vila ou cidade.
Aberteifi é o topónimo galés. Aber significa desembocadura ou ría, e aparece en moitos topónimos de Gales. Teifi é o nome do río: de Tam, á súa vez derivado de Taf, un grupo de nomes de ríos celtas e europeos que significan algo así como "fluir" (outra hipótese antiga é que signifique "escuro"). Nese grupo están, por exemplo, os ríos Támese, Team, Tame e Tawe e os hidrónimos galegos Tamuxe, Tambre, Támoga e Támega.
A peza de roupa «cárdigan» non debe o seu nome á vila, senón a James Brudenell, sétimo Conde de Cardigan (1797–1868), participante na Guerra de Crimea, que a tería feito despois de se lle queimar por accidente parte da chaqueta.
Localización
A cidade está no condado de Ceredigion, que se chamou Cardiganshire até 1996. Aberteifi - Cardigan está na marxe norte do Teifi preto da súa desembocadura na baía de Cardigan, no bordo de Ceredigion con Pembrokeshire. A pequena illa deshabitada de Cardigan Island atópase na desembocadura do Teifi en Gwbert. A estrada A487 de Fishguard a Caernarfon pasa pola vila. Cardigan foi a capital do condado de Cardiganshire até 1974.
Infraestruturas
O centro rexional de Gales Occidental ten un hospital, un colexio, un centro cultural con cine, concello, teatro e tendas.
Peirao
Abeteifi - Cardigan ten porto desde principios da Idade Media. Creceu en importancia e na época de Isabel I sendo o máis importante de Gales despois de Milford Haven. No século XIX construíuse un pequeno estaleiro e un barrio de cordeleiros. A finais do século XIX, máis de 300 veleiros e máis de 1.000 mariñeiros estaban rexistrados no porto da vila; Alí construíronse 300 barcos en cinco estaleiros. A lousa de Cilgerran era exportada polo porto. O peirao tamén se utilizaba para a pesca e a exportación de arenque e salmón. Cando o río se colmou, as operacións portuarias paralizáronse a principios do século XX. Os plans para descubrir a conca portuaria nunca se realizaron.
Irmanamento
Cardigan está irmandado con Brioude, en Francia e con localidade de Trevelin, provincia de Chubut, un dos lugares de migración galesa na Arxentina.
Historia
En 1093 o anglo-normando Lord Arnulf de Montgomery construíu o castelo de Cardigan na desembocadura do Teifi, que uns anos despois foi destruído por galeses.
En 1110 construíuse outro castelo de madeira, arredor do cal xurdiu un asentamento. Despois de varios asedios sen éxito, o castelo foi conquistado en 1165 por Rhys ap Gruffydd, príncipe de Deheubarth, quen construíu un castelo de pedra, sendo o primeiro castelo de Gales en ser construído en pedra por un príncipe galés.
En 1376 tivo lugar no castelo un concurso de poetas e músicos, que se considera o primeiro Eisteddfod. O National Eisteddfod de Gales tivo lugar na cidade dúas veces no século XX: en 1942 e 1976.
Despois da morte de Rhys ap Gruffydd en 1197, o castelo e a vila foron duramente disputados entre os seus herdeiros e os ingleses e cambiaron de mans varias veces. O rei Xoán I deulle á cidade unha primeira carta en 1199. En 1240 Cardigan finalmente caeu en mans dos ingleses, que construíron alí unha muralla de pedra. Durante a guerra civil inglesa o castelo foi atacado polas tropas parlamentarias. Oliver Cromwell construíu unha escola gratuíta no século XVII, derruída no século XIX.
miniatura| St Mary Street
Cultura
O camiño costeiro de Pembrokeshire remata en St Dogmael's. Un destino popular é a baía de Llangranog, onde o compositor Edward Elgar pasou vacacións en 1902; as cancións galesas que escoitaba nos seus paseos inspiraron a súa Introduction and Allegro for Strings (Introdución e Allegro para cordas).
As ruínas do castelo foron de propiedade privada até 2003 e quedaron en mal estado, dende entón foron amplamente restauradas e serven de centro educativo e cultural desde 2014.
Lingua galesa
A lingua galesa fálase predominantemente na vila. Máis de 70 % dos residentes entenden e falan galés; 48 % tamén pode escribilo. En 2003, o Concello adoptou un plan de acción lingüística para preservar e promover a lingua.
A Vila, Rubiás, Lugo
A Vila é un lugar da parroquia de Rubiás no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Filmes de Polonia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Paweł Pawlikowski dirixiu Ida (2013), o primeiro filme polaco en gañar o premio.]] Polonia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1963. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, cincuenta e oito filmes polacos foron presentados para o premio. Trece desas propostas foron finalmente nomeadas ó Óscar ó mellor filme internacional, e Ida converteuse no primeiro filme gañador de Polonia no ano 2015.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Polonia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Recimil, Recimil, Lugo
Recimil é un lugar da parroquia de Recimil no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Vilar de Cucos, Recimil, Lugo
Vilar de Cucos é un lugar da parroquia de Recimil no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Charles O. Hobaugh
Charles Owen "Scorch" Hobaugh, nado en Harbor, Maine, o 5 de novembro de 1961, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-129, STS-118 e STS-104.
Traxectoria
Foi seleccionado pola NASA en abril de 1996, participando nas misións STS-129, STS-118 e STS-104 e pasando un total de 36,32 días no espazo.
O Castrillón, Ribas de Miño, Lugo
O Castrillón é un lugar da parroquia de Ribas de Miño no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Gorsedd
Un gorsedd (, plural gorseddau) é unha comunidade ou reunión de bardos actuais. A palabra de orixe galesa significa "trono". Tamén se escribe gorsedh en Cornualla e goursez na Bretaña. Cando o termo se usa sen cualificación, adoita referirse ao Gorsedd Cymru, de Gales. Porén, existen outros gorseddau, como o córnico Gorsedh Kernow, o bretón Goursez Vreizh e Gorsedd e Wladfa, no asentamento galés na Patagonia.
Isomerización
miniatura|upright=1.25|A isomerización do [[vinil norborneno dá lugar ao monómero comercialmente importante etilideno norborneno.]] En química a isomerización é o proceso polo cal unha molécula se transforma noutra que ten exactamente os mesmos átomos, pero enlazados de forma diferente; por exemplo, A-B-C → B-A-C. Estas moléculas relacionadas denomínanse isómeros. Nalgunhas moléculas e en certas condicións, a isomerización ocorre espontaneamente. Moitos isómeros son case iguais en enerxía de enlace, e existen en cantidades aproximadamente iguais, con tal de que poidan interconverterse con basatante liberdade, é dicir, a barreira de enerxía entre os dous isómeros non é demasiado alta. Cando a isomerización ocorre intramolecularmente considérase unha reacción de transposición ou rearranxo.
Gorsedd
Finalidade
miniatura|250x250px|Señora de Cornualla e mozas das flores no Gorsedh Kernow de 2007 (Penzance). Gorseddau existe para promover a creación de poesía e música. Como parte disto, a súa actividade máis visíbel pódese ver no Eisteddfod.
Isomerización
A diferenza de enerxía entre dous isómeros denomínase "enerxía de isomerización". As isomerizacións con baixa diferenza de enerxía tanto experimental coma computacional (datos entre parénteses) son isomerizacións trans-cis endotérmicas do 2-buteno con 2,6 (1,2) kcal/mol, o craqueado do isopentano a n-pentano co 3,6 (4,0) kcal/mol ou a conversión do trans-2-buteno a 1-buteno co 2,6 (2,4) kcal/mol.
Jigeum Uri Hakgyoneun
Jigeum Uri Hakgyoneun (en 지금 우리 학교는) é unha serie de televisión surcoreana de terror adolescente e apocalipse zombi. Está protagonizada por Park Ji-hu, Yoon Chan-young, Cho Yi-hyun, Lomon, Yoo In-soo, Lee Yoo-mi, Kim Byung-chul, Lee Kyu-hyung e Jeon Bae-soo. A serie transcorre principalmente nun instituto de Corea do Sur cando de súpeto estala unha apocalipse zombie que ameaza a seguridade dos estudantes. Está baseado no webtoon de Naver Now at Our School obra de Joo Dong-geun, o cal foi publicado entre 2009 e 2011.
Isomerización
Alcanos
A isomerización esquelética non se encontra normalmente no laboratorio, pero é a base de importantes aplicacións en refinerías. En xeral, os alcanos de cadea recta son convertidos en isómeros ramificados por quentamento en presenza de catalizador de platino ou ácido. Exemplos son a isomerización do n-butano a isobutano e do pentano a isopentano. Os combustibles con alta ramificación son favorecidos para motores de combustión interna pola súa maior octanaxe.
Gorsedd
Historia
miniatura|250x250px| Goursez Vreizh (o Gorsedd da [[Bretaña (rexión histórica)|Bretaña) en 1906]] Gorsedd Cymru foi fundado orixinalmente como Gorsedd Beirdd Ynys Prydain en 1792 por Edward Williams, coñecido como Iolo Morganwg, quen tamén inventou gran parte do seu ritual, supostamente baseado nas actividades dos antigos druidas celtas. Hoxe, gran parte do seu ritual ten influencia cristiá, e Cynan (máis tarde Archdruid). O Gorsedd fixo a súa primeira aparición nun Eisteddfod no Ivy Bush Inn en Carmarthen en 1819, e mantívose a súa estreita asociación co Festival. É unha asociación de poetas, escritores, músicos, artistas e persoas que fixeron unha contribución significativa e distinguida á lingua, á literatura e á cultura galesas.
A orixe ficticia destas cerimonias foi establecida polo profesor GJ Williams en obras sobre Iolo Morganwg.
Isomerización
Alquenos
Os alquenos terminais isomerízanse a alquenos internos en presenza de metais catalizadores. Este proceso emprégase no proceso SHOP para converter as indesexadas alfa-olefinas a olefinas internas, que son o suxeito da metátese de olefinas. En certos tipos de reaccións de polimerización de alquenos, a migración de cadea é un proceso de isomerización que introduce ramas en polimeros en crecemento.
A "isomería cis-trans" é aquela na que certos compostos poden interconverterse nos seus isómeros cis e trans. Por exemplo, no ácido maleico e o azobenceno, a miúdo por fotoisomerización. Outro exemplo é a conversión fotoquímica do isómero trans ao cis no resveratrol.
Gorsedd
Simboloxía
dereita|miniatura|150x150px| Símbolo de Gorsedd, o Awen. O símbolo que se adoita usar para representar un Gorsedd é unha liña tripla, a liña media en posición vertical e as dúas exteriores inclinadas cara á parte superior do centro, así: /|\. Este símbolo, chamado " awen ", explícase a miúdo como representando o sol. A palabra "awen" significa "musa" en galés.
Isomerización
Alquenos
Nunha cicloisomerización fórmase un composto cíclico. As reaccións de isomerización poden tamén atoparse en hidrocarburos aromáticos específicos.
Gorsedd
Na Galiza
Manuel Murguía foi o primeiro autor galego que mencionou o Gorsedd. O celtismo galego reclamara dende as páxinas de A Nosa Terra e de Nós que Galiza tivese representación no Gorsedd de Gales ou a Bretaña. Vicente Risco foi quen mellor o coñeceu e quen propuxo crear unha institución galega inspirada en parte no Gorsedd, na súa obra Doutrina e ritual da Moi Nobre Galega Orde do Sancto Graal.
Isomerización
Alquenos
Outros exemplos son a isomerización aldosa-cetosa en bioquímica; as isomerizacións entre os isómeros conformacionais, que teñen lugar sen un rearranxo real, como por exemplo a interconversión de dúas conformacións do ciclohexano; as moléculas fluxionais, que mostran unha rápida interconversión de isómeros, por exemplo o bullvaleno; e a "isomerización de valencia": a isomerización de moléculas que implica cambios estruturais que son resultado só da recolocación de enlaces dobres e simples. Se se establece un equilibrio dinámico entre os dous isómeros tamén se denomina tautomería de valencia.
Gorsedd
Na Galiza
En 1899 o diario El Eco de Santiago publicou unha descrición no artigo ''Las fiestas celticas de Cardiff. Los últimos druídas.'' No século XX houbo participación musical galega no Eisteddfod, e tamén no XXI, e en 2007 por primeira vez a lingua galega tivo presenza no festival.
En 2020 a directora do Centro de Estudos Galegos en Gales da Universidade Bangor, Helena Miguélez-Carballeira, foi aceptada no Gorsedd Beirdd Ynys Prydain.
Entroido de Vilariño de Conso
Calendario
esquerda|miniatura|Boteiro de Vilariño. O Entroido de Vilariño dá comezo o xoves de compadres, dez días antes do domingo de Entroido. Nese día as mulleres da vila elaboran o lardeiro, un boneco de palla que se viste con pezas de roupa roubadas aos homes. O lardeiro é pendurado nun lugar alto, ben visíbel, e de difícil acceso, como burla e desafío para os mozos que teñen que tentar recuperalo. Esta tradición repítese na semana seguinte, no xoves de comadres, sendo nesta ocasión os varóns os que fabrican e penduran o boneco, chamado agora lardeira, con roupa das mulleres.
Isomerización
Derivados de metais de transición
A enumeración e identificación de complexos de coordinación isoméricos proporcionan os fundamentos da química de coordinación, como se recoñeceu ao outorgar o Premio Nobl de Químcia a Alfred Werner por traballos neste campo.
Entroido de Vilariño de Conso
Calendario
Desde o xoves de compadres, primeiro día das festas, desfilan polas parroquias do concello os folións, agrupacións musicais formadas polos veciños. Estes grupos festeiros marchan ao ritmo dos característicos tambores de Entroido, de ferramentas de traballo (gadañas, fouces, martelos, sachos), e doutros instrumentos como cornos, trompetas ou cornetas de metal. Cada aldea de Vilariño (Mormentelos, Chaguazoso, San Cristovo, Conso etcétera) forma o seu propio folión, e con el visitan as outras, levando a festa dun a outro lugar.
O domingo de Entroido, chamado aquí "Domingo Gordo", todos os folións desfilan de maña por Vilariño e xúntanse para xantar a carón do río. É a tamén tradicional "Festa do cabrito". Polo serán os folións tocan outra vez, nunha competencia entre eles por ver cal mantén a festa durante máis tempo. É habitual que algúns tambores rachen e que os tocadores rematen por deitar sangue das súas mans sobre eles.
No martes de Entroido o folión percorre, por última vez, a aldea rematando na praza. Alí ten lugar un combate oral en ton satírico entre homes e mulleres. Cando finalizan as coplas quéimanse publicamente os lardeiros na praza e dá comezo unha última e máis intensa fariñada. No día seguinte, mércores de cinsa, celébrase o Enterro da Sardiña, acto acompañado por unha sardiñada que dá por rematado o Entroido até o ano seguinte.
Alongar, Ribas de Miño, Lugo
Alongar é un lugar da parroquia de Ribas de Miño no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Hodoyoshi 1
Hodoyoshi 1 é un satélite artificial xaponés lanzado o 6 de novembro de 2014 mediante un foguete Dnepr desde Dombarovskiy.
Características
Hodoyoshi 1 é un satélite de obervación terrestre experimental deseñado pola Universidade de Tokio. Pertence a unha serie de satélites experimentais para o estudo da Terra e foi construído por Axelspace xunto con NESTRA. O seu sistema óptico ten unha resolución de 6,7 m e está equipado con CCD para observar nas bandas espectrais do azul, o verde, o vermello e o infravermello próximo.
Ribadelo, Ribas de Miño, Lugo
Ribadelo é un lugar da parroquia de Ribas de Miño no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Alpheus Hyatt Verrill
Alpheus Hyatt Verrill, nado o 23 de xullo de 1871 en New Haven, Connecticut, e finado o 14 de novembro de 1954 en Chiefland, Florida, coñecido como A. Hyatt Verrill ou soamente como Hyatt Verrill, foi un zoólogo, explorador, inventor, ilustrador e autor estadounidense.
Real costarriqueño
miniatura| Moeda costarriqueña de 1831 a nome da República Federal do Centro de América, con valor de 8 reais O real foi a moeda de Costa Rica vixente ata 1850, aínda que continuou en circulación ata 1864. Carecía de moeda divisionaria, aínda que si que tiña o escudo como múltiplo para as cuñaxes de ouro; do mesmo xeito que o real español, do que era herdeiro, 16 reais de prata equivalían a un escudo de ouro. O real foi substituído polo peso cunha equivalencia dun peso por oito reais.
Alpheus Hyatt Verrill
Foi un dos seis fillos do primeiro profesor de Zooloxía da Universidade Yale, Addison Emery Verrill e da súa esposa Flora L. Verrill (nacida Smith), que lle deron o seu nome en honor dun compañeiro de estudos de seu pai, Alpheus Hyatt.
Ribas de Miño, Ribas de Miño, Lugo
Ribas de Miño é un lugar da parroquia de Ribas de Miño no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Alpheus Hyatt Verrill
Foi o autor de moitos libros sobre historia natural e de numerosas obras de ciencia ficción.
Real costarriqueño
Historia
miniatura| Moeda de 1834 con valor de 4 escudos de ouro como múltiplo do real de prata Inicialmente, o real español, tanto o cuñado na Península como o procedente das cecas coloniais, era a moeda que circulaba en territorio costarriqueño. En 1824 introduciuse como unidade monetaria o real da República Federal de Centroamérica. Xa convertida en república independente, Costa Rica deu a coñecer en 1842 as súas primeiras moedas de medio real e dun escudo, ás que se sumaron en 1847 as moedas dun real.
En 1850, cuñáronse as derradeiras moedas de Costa Rica en reais, ao aparecer, na súa substitución, o peso costarriqueño. As moedas de ouro expresadas en escudos, o múltiplo do real, mantivéronse aínda ata 1864.
Alpheus Hyatt Verrill
Traxectoria
A. Hyatt Verrill escribiu sobre unha ampla variedade de temas, que inclúen a historia natural, a literatura de viaxes, a radio e a caza de baleas. Participou en varias expedicións arqueolóxicas nas Antillas, Suramérica e América Central. Viaxou extensamente polas Antillas, e por todas as Américas, do norte, do centro e do sur. Theodore Roosevelt declarou: «Foi o meu amigo Verrill quen realmente puxo ás Indias Occidentais no mapa».
Durante 1896 se traballou como editor de historia natural do Webster's International Dictionary, e tamén como ilustrador de obras de divulgación científica e de moitos dos seus propios escritos. Interesado nestas artes gráficas (formouse na Escola de Belas Artes da Universidade Yale e, ademais, recibiu clases de zooloxía organizados polo seu propio pai). En 1902, A. Hyatt Verrill inventou un proceso autócromo de fotografía en cores naturais.
Entre os seus escritos encóntranse moitos traballos de ciencia ficción, incluíndo vint e seis delos publicados en Amazing Stories. Á súa morte, P. Schuyler Miller sinalou que Hyatt Verrill «foi un dos escritores máis prolíficos e exitosos do noso tempo», con 115 libros no seu haber, así como «artigos en innumerábeis periódicos». E. F. Bleiler describiu as súas historias de "Mundos perdidos" como «non só máis instruídas que a maioría das da súa competencia, se non avasaladoras".
Críticas
Os libros de A. Hyatt Verrill foron eloxiados polo seu entretido estilo de escritura, pero foron criticados por biólogos como Joel Hedgpeth, por conter "extravagantes mentiras" para atraer aos lectores máis xoves. Especialistas en xenética tamén describiron o seu estilo como ameno, como H. Bentley Glass, pero que escribiu que Hyatt Verrill escribira unha serie de divertidas obras, como Strange Prehistoric Animals and Their Stories, que estaba pragada de erros e o que pasaba como feito nl libro era "dificilmente distinguíbel" da ficción. Lionel Walford, biólogo mariño, escribiu nunha recensión sobre Wonder Creatures of the Sea de A. Hyatt Verrill, na que di que a cualidade literaria está "anulada pola súa falta de fiabilidade científica".
Outras recensións foron positivas. E, por exemplo, o seu Harper's Book for Young Naturalists foi descrito como un libro fidedigno e un "valioso manual para a biblioteca do fogar ou da escola".
Algunhas publicacións
miniatura|200px|Portada da revista Amazing Stories do mes de outubro de 1926, que incluíu unha primeira achega da obra de A. Hyatt Verrill, "Beyond the Pole" miniatura|200px|O conto curto de A. Hyatt Verrill, "The Man Who Could Vanish", ilustrou a portada do número de xaneiro de 1927 de Amazing Stories miniatura|200px|O conto de A. Hyatt Verrill, "The World of the Giant Ants" foi a portada deonúmero de outono de 1928 de Amazing Stories Quarterly miniatura|200px|Outra achega dunha serie de A. Hyatt Verrill, The Inner World, na portada de xullo de 1935 de Amazing Stories
José Manuel Franco
José Manuel Franco Pardo, nado na Pobra do Brollón o 8 de setembro de 1957, é un político galego, actual presidente do Consello Superior de Deportes desde 2021.
Antes deste cargo, entre 2020 e 2021 foi delegado do goberno na Comunidade de Madrid. Así mesmo, desde setembro de 2017 é secretario xeral do PSOE da Comunidade de Madrid.
Traxectoria
É licenciado en Dereito e funcionario de carreira do Ministerio de Defensa. Afiliouse ao Partido Socialista Obrero Español (PSOE) en 1981. É deputado na Asemblea de Madrid desde 1995, o ano en que o seu partido perdeu o Goberno da Comunidade de Madrid, desempeñando numerosos cargos na cámara madrileña. Así mesmo formou parte da executiva do PSOE de Madrid baixo os liderados de Rafael Simancas e Tomás Gómez Franco. Tras a destitución deste último como secretario xeral en febreiro de 2015, desempeñou as funcións de portavoz do Grupo Socialista na Asemblea de Madrid até as eleccións autonómicas do 24 de maio de 2015, nas que o candidato do PSOE foi Ángel Gabilondo, que obtivo 37 deputados. Desde o 9 de xuño de 2015 é portavoz adxunto do Grupo Socialista na Asemblea de Madrid. esquerda|miniatura|Fotografado en 2016 durante unha reunión de [[Ángel Gabilondo con Emiliano García-Page.]] Durante as primarias do PSOE do 21 de maio de 2017, coordinou a campaña de Pedro Sánchez na Comunidade de Madrid, que obtivo a vitoria e volveu á dirección do partido. Nas primarias celebradas o 30 de setembro de 2017 obtivo o 71% dos votos, sendo elixido secretario xeral do PSOE da Comunidade de Madrid.
En 2017 defendeu que nun estado federal resultado dunha posible reforma da constitución, Madrid debía ser unha entidade máis de devandito estado, e que, se tivese que ser nación, «que o sexa dentro do Estado español, non debe asustarnos o nome».
A comezos de 2020 foi nomeado delegado do Goberno na Comunidade de Madrid, tomando posesión do cargo o 17 de febreiro.
En 2020, a maxistrada do Xulgado de Instrución número 51 de Madrid Carmen Rodríguez-Medel, imputou a José Manuel Franco por un presunto delito de prevaricación por permitir unha manifestación feminista o 8 de marzo en Madrid a pesar dun pretendido incremento do risco de contaxio pola enfermidade da COVID-19. A maxistrada tras practicar dilixencias, arquivou a causa o 12 de xuño tras a falta de evidencias da comisión dun delito, concluíndo que ningunha autoridade sanitaria deu indicacións a José Manuel Franco para limitar as concentracións públicas.
En marzo de 2021 foi cesado como delegado do Goberno e foi nomeado presidente do Consello Superior de Deportes e Secretario de Estado para o Deporte do Goberno de España en substitución de Irene Lozano.
Harold B. Mattingly
Carreira
Mattingly cursou o ensino primario na escola de Saffron Walden e a educación secundaria na Leys School, de Cambridge. Xa despois da II guerra mundial, acadou unha diplomatura en Estudos Clásicos no Gonville and Caius College, da Universidade de Cambridge (1946-1948). Logo de lograr unha bolsa de investigación, redactou unha tese sobre o Senado Imperial Romano e, finalmente, alcanzou o grao de Mestrado en 1952.
Entre 1950 e 1969 foi profesor de Historia Antiga na Universidade de Nottingham, e en 1970 incorporouse á Universidade de Leeds. As súas investigacións centráronse, ao longo de toda a súa traxectoria, na epigrafía e a numismática da Antiga Grecia e da República Romana. A partir destas investigacións publicou arredor de 160 artigos científicos, a maior parte deles compilados posteriormente en tres volumes. Logo da súa xubilación como profesor en Leeds, continuou co status de profesor emérito desa universidade ata a fin da súa vida.
Entre 1999 e 2004, Harold B. Mattingly chegou a presidir a Royal Numismatic Society, de Londres.
No ámbito familiar, casou en 1960 con Erica Stuart, unha artista da olaría, con quen foi pai de tres fillos. Deles, a súa filla Joana é unha especialista na arte medieval de Cornualla e o seu fillo David é profesor de Arqueoloxía de Roma na Universidade de Leicester.
Harold B. Mattingly faleceu o 23 de agosto de 2015 na súa residencia familiar en Truro, Cornualla, logo dunha breve doenza.
Escolma de publicacións
Estas son as monografías máis significativas publicadas por Harold B. Mattingly ao longo da súa carreira académica:
Gude, Romeán, Lugo
Gude é un lugar da parroquia de Romeán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Hodoyoshi 2
Hodoyoshi 2, máis coñecido como RISESat, é un satélite artificial xaponés lanzado o 18 de xaneiro de 2019 mediante un foguete Epsilon desde o Centro Espacial de Kagoshima.
Características
Hodoyoshi 2 é un satélite de obervación terrestre experimental deseñado pola Universidade de Tokio e construído polo consorcio RISESat. Pertence a un conxunto de satélites experimentais para o estudo da Terra deseñados pola Universidade de Toquio. Hodoyoshi 2 leva a bordo oito instrumentos científicos cunha masa total de 10 kg desenvolvidos por Suecia, a República Checa, Hungría, Taiwán, Vietnam, os Estados Unidos e Alemaña.
Castelo de Sant Antoni
O castelo de Sant Antoni é unha fortaleza situada na localidade de Fornells, no concello de Es Mercadal, en Menorca. Foi construído no século XVII no porto da localidade, e grazas a esta construción naceu a poboación.
Na actualidade só quedan uns poucos restos da estrutura, xa que foi desmantelado polos españois trala dominación británica, igual que o castelo de Sant Felip. A torre de Fornells atópase preto do castelo.
Wikipedia en póntico
A Wikipedia en póntico é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en grego póntico. Foi creada o 5 de marzo de 2009.
Castelo de Sant Antoni
Protección
O 30 de novembro de 1993 foi declarado Ben de Interese Cultural.
Wikipedia en póntico
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Eulogia Merle
Eulogia Merle, nada en Buenos Aires o 7 de xaneiro de 1979, é unha deseñadora e pintora arxentina, radicada en Madrid.
Traxectoria
miniatura|150px|Retrato de [[Wifredo Ricart, por E. Merle, no MUNCYT, A Coruña.]] miniatura|150px|Retrato de [[Virgilio Leret, por E. Merle, no MUNCYT]] miniatura|150px|Retrato de [[Bartolomé de Medina, por E. Merle, no MUNCYT]]
No ano 2000 publicou o seu primeiro libro (La vida de las abejas, de Maurice Matter), nunha editorial que se chamaba Longseller. Toda a súa vida foi debuxante, nunca deixou de debuxar e, buscando un pouco a súa saída laboral, pasou pola escenografía, entre outras cousas. Pero a ilustración gustáballe moito. Fixo unha carpeta con ilustracións propias para o libro La peste de Albert Camus para presentar en editoriais.
Nese momento na Arxentina estaba nunha situación complicada, e tomou a decisión de ir a España co seu libriño ilustrado. Presentouno en moitas editoriais, e aínda que lle gustaban os debuxos, nunca a chamaron, até que chegou o momento de El País. Púxose en contacto cun debuxante arxentino que traballa no xornal, conseguille unha entrevista, e contratárona.
Eulogia Merle e, aínda que ela se autodefine como unha simple debuxante, é realmente unha artista, porque non se lle escapa ningunha forma de creación, desde a escritura ao vídeo. Merle é unha artista comprometida, progresista e «non pinta para señoras elegantes».
En 2019 fixo unha exposición, titulada Reflexiones, en Madrid, e outra no ano seguinte, no hotel Emperador, tamén en Madrid, con quince obras, algunhas anteriores e, sobre todo, varias novas, preparadas expresamente para esta mostra.
Participou na homenaxe que numerosos artistas lle dedicaron a Chavela Vargas, Llorando a Chavela, na Casa América de Madrid, e interveu tamén no Festival Luminaria, en Madrid, que trataba de revitalizar e dar novo valor aos espazos urbanos perdidos. Ademais diso están os talleres que dirixe, as obras que lle encargan, e o traballo no seu estudio.
Nas súas palabras, Merle di que «non cre moito na arte como ferramenta de transformación social; os artistas xa non podemos facer iso, moi rara vez se consegue facer algo que cambie de verdade, non xa o mundo, senón sequera ás persoas que o ven. Agora ben, hai que intentalo: o movemento cara a esa transformación e o correcto, temos que vivir para transformar a realidade e lograr que nela caibamos todos».
O seu traballo do MUNCYT
No Museo Nacional de Ciencia e Tecnoloxía (MUNCYT) da Coruña realizou 100 retratos no Salón de los ilustres. Un traballo en equipo con xente moi interesante, científicos e divulgadores de todo o país, co lúcido Ramón Núñez Centella á cabeza, para o cal houbo que facer unha investigación para retratar cen ilustres das ciencias da península Ibérica. O traballo tiña que estar rematado a finais de 2011 para a inauguración do edificio Prisma de Cristal deseñado polos arquitectos Victoria Acebo e Ángel Alonso. Logo as ilustracións foron impresas en metacrilato transparente nunhas superimprentas planas en Lugo.
Deseñouse un dameiro. Cada cadrado coa ilustración mide 60×60 cm. O mural mide 10×6 m. É unha obra que pertence ao Museo e pode visitarse.
La Unión Obrera
La Unión Obrera foi un periódico editado en Ferrol entre 1884 e 1885.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Federación de Trabajadores de Ferrol y defensor del proletariado, apareceu en novembro de 1884. Periódico anarquista. Entre os seus colaboradores figurou Gabriel Abad. Desapareceu en 1885.
O Tellado, Romeán, Lugo
O Tellado é un lugar da parroquia de Romeán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Saboleiro, Romeán, Lugo
Saboleiro é un lugar da parroquia de Romeán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Bion-M
Características
Bion-M son as sucesoras das naves Bion para experimentos biolóxicos. Manteñen o deseño xeral das Bion, co módulo de reentrada derivado das naves Vostok pero co módulo de propulsión baseado no dos satélites Yantar, que permite á nave ter certa manobrabilidade e permanecer máis tempo no espazo. As Bion-M van alimentadas mediante paneis solares e poden pasar ata 6 meses no espazo. Teñen unha masa duns 6000 kg, aumentándose a masa útil en 100 kg. Son lanzados mediante foguetes Soiuz 2-1a.
F comme Fairbanks
F comme Fairbanks é un filme francés de 1976 de xénero drama dirixido por Maurice Dugowson. Foi presentado no 26.º Festival Internacional de Cinema de Berlín.
Voo 2193 de Pegasus Airlines
O avión caeu por un terraplén e partiu en tres, quedando uns 20 metros por debaixo do nivel da pista de aterraxe. No momento do accidente había unha treboada no aeroporto con refachos de vento de 37 nós (68 km/h) e unha visibilidade de 7 000 m.
O Ministerio de Transportes turco inicialmente informou de que non se produciran vítimas mortais entre os 177 pasaxeiros e 6 tripulantes que viaxaban no aparello, e posteriormente o ministro de Sanidade confirmou a morte dunha persoa.
Avión
O aparello era un Boeing 737-86J con número de serie 37742 e rexistro TC-IZK. O seu primeiro voo foi en xaneiro de 2009, tendo no momento do accidente 11 anos de idade. O avión operou primeiro coa aeroliña alemá Air Berlin e en abril de 2016 foi adquirido por Pegasus Airlines.
Outeiro, Romeán, Lugo
Outeiro é un lugar da parroquia de Romeán no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Elles
Elles é un filme do xénero comedia dramática, realizado e escrito por Luís Galvão Teles e Don Bohlinger e coproducido por Portugal, Francia, Luxemburgo, Bélxica, Suíza e España. Estreouse en Portugal o 24 de outubro de 1997, e en Francia o 12 de agosto de 1998. O filme fora seleccionado para representar a Luxemburgo no Óscar de mellor filme estranxeiro da cerimonia de 1998, mais acabou non sendo nomeado.
A Aldea de Abaixo, Rubiás, Lugo
A Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia de Rubiás no concello lugués de Lugo na comarca de Lugo.
FC Hradec Králové
O FC Hradec Králové é un club de fútbol checo con sede na cidade de Hradec Králové. Milita na Primeira División Checa.
Foi fundado en 1905 e conta no seu palmarés cun título da liga checoslovaca, conquistado na tempada 1959/60, e unha Copa Checa, gañada en 1995.
Disputou a Copa de Europa 1960–61, onde foi eliminado polo Barcelona nos cuartos de final, e a Recopa 1995/96 onde caeu en oitavos de final ante o Dinamo de Moscova. A partir do ano 2000 sufriu varios ascensos e descensos entre a primeira e a segunda división do fútbol checo.
Historia
O Hradec Králové xogou por primeira vez na Primeira División de Checoslovaquia en 1956. Descendeu despois de dúas tempadas, pero regresou para a tempada 1959/60, na que acabou gañando a liga. Este título permitiulle participar na Copa de Europa 1960-61, onde foi eliminado polo Barcelona nos cuartos de final.
O equipo volveu descender en 1963. Posteriormente viviu catro períodos máis na Primeira División Checoslovaca ata a disolución do país en 1993. O Hradec xogou entón na nova Primeira División Checa desde o seu inicio en 1993 ata descender ao final da tempada 1999/00. O seu mellor resultado de liga nese período foi o 8º posto, que logrou na tempada 1998/99. Durante a década de 1990 o club logrou o seu segundo título, a Copa Checa, competición que gañou en 1995, ao derrotar na final o Viktoria Žižkov. Grazas a isto o equipo clasificouse para a Recopa de Europa, onde foi eliminado en oitavos de final polo Dinamo de Moscova.
O Hradec Králové volveu á máxima categoría en 2001 tras proclamarse campión da segunda división. Despois de só dúas tempadas, o club volveu rematar nos postos de descenso e baixou de novo á segunda categoría. Pasaron sete anos antes de que o club lograse un novo ascenso, consumándose este tras gañar a segunda división 2009/10. Na tempada 2010-11 o Hradec igualou a súa mellor posición histórica na liga checa, o oitavo posto.
Filmes do Líbano propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Nadine Labaki, directora de Capharnaüm, filme candidato ao premio.]] O Líbano presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1998. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou o Líbano para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Cantaxantina
A cantaxantina é un colorante alimentario co número E161g e o seu uso está aprobado en difefrentes países, como nos da Unión Europea e os Estados Unidos de América, pero non está aprobado o seu uso en Australia e Nova Zelandia. Xeralmente está autorizado para aplicacións alimentarias para animais en polo menos os seguintes países: EUA, Canadá, e Unión Europea. Na Unión Europea está permitido pola lei engadir cantaxantina en alimentos para troitas, salmóns e aves. O límite permitido na Unión Europea é de 80 mg/kg en alimentación animal, e o recomendado é de 8 mg/kg en pensos para galiñas poñedoras e de 25 mg/kg en alimentos para aves para carne e salmónidos.
A cantaxantina é un potente antioxidante liposoluble. As funcións biolóxicas da cantaxantina están relacionadas polo menos en parte coa súa capacidade de funcionar como antioxidante (elimina radicais libres/repón vitamina E) en tecidos aniamis.
Biosíntese
Debido ao valor comercial dos carotenoides, as súas biosínteses foron amplamente estudadas tanto nos produtores naturais coma nos sistemas non naturais (heterólogos) como a bacteria Escherichia coli e o lévedo Saccharomyces cerevisiae. A biosíntese da cantaxantina iníciase a partir do beta-caroteno pola acción do emcima beta-caroteno cetolase, que engade un grupo carbonilo aos carbonos 4 e 4' da molécula de beta-caroteno. Coñécense varias proteínas beta-caroteno cetolase distintas, aínda que son funcionalmente idénticas. Isto quere dicir que difiren desde unha perspectiva evolutiva na súa secuencia primaria de aminoácidos, pero exercen a mesma función. Así, coñécense beta-caroteno cetolases bacterianas (CrtW) e microalgais, como BKT illada de Haematococcus pluvialis. Estas beta-caroteno cetolases foron intensamente estudadas para aplicalas á biosíntese da cantaxantina e astaxantina (de valor comercial significativo). Desenvolveuse un sistema de produción baseado en E. coli que conseguiu unha produción da cantanaxantina de 170 mg/L en fermentación a escala de laboratorio.
Presenza en peixes
A cantaxantina non se encontra no salmón do Atlántico (Salmo salar) silvestre, pero é un carotenoide menor no salmón do Pacífico (Oncorhynchus). A cantaxantina utilízase na alimentación da troita de piscifactoría. Úsase cantaxantina en combinación con astaxantina nalgúns pensos para salmóns.
Presenza en aves
As características antioxidantes da cantaxantina foron estudadas por varios autores que experimentaron sobre se a presenza de cantaxantina nos pensos para aves podería axudar a reducir a oxidación en varios tecidos incluíndo a carne de polo e no embrión de polo. No ovo a cantaxantina transfírese da xema ao embrión en desenvolvemento, onde podería axudar a protexer á ave en desenvolvemento contra os danos oxidativos, especialmente durante os períodos sensibles de eclosión e o inicio da vida port-eclosión.
Efectos sobre a pigmentación e saúde humanas
Cando se toma cantaxantina co propósito de simular un bronceado, o seu depósito no panículo adiposo dálle un ton laranxa dourado á pel.
A finais da década de 1980s púxose en cuestión a seguridade da cantaxantina como compoñente dos alimentos e aditivo alimentario como resultado dun uso completamente non relacionado deste carotenoide. Descubriuse que se producira un depósito de cristais de cantaxantina na retina dun limitado número de persoas que tomaran grandes cantidades de cantaxantina en pílulas para o bronceado, pero despois de que pararon de tomalas os depósitos desapareceron e a saúde desas persoas recuperouse totalmente. Porén, o nivel de inxestión de cantaxantina nos individuos afectados era moitas veces maior que o que se podería consumir comendo produtos de polo (para chegar a unha inxestión similar, un individuo debería comer máis de 50 ovos ao día producidos por galiñas alimentadas con alimentos que contiñan as doses prácicas de cantaxantina). Ademais, demostrouse que a inxestión de cantaxantina non causa efectos adversos a longo prazo e que o fenómeno do depósito de cristais na retina é reversible e non produce cambios morfolóxicos. Aínda que esta incidencia non estaba en absoluto relacionada coa alimentación senón coa potenciación do bronceado, establecérase unha ligazón entre a cantaxantina e a sáude humana, e era importante que o uso da cantaxantina presente en alimentos e aditivo alimentario fose revisado en detalle polas autoridades, tanto na Unión Europea coma a nivel internacional. O primeiro paso desta reavaliación foi rematado en 1995 coa publicación polo Comité conxunto FAO/WHO de expertos en aditivos alimentarios (JECFA) de que unha Inxestión Diaria Aceptable (ADI) de cantaxantina era de 0,03 mg/kg de peso corporal. O traballo do JECFA foi seguidamente revisado e aceptado na Unión Europea polo Comité científico para a alimentación da UE (SCF) en 1997. A conclusión destes dous comités foi que a cantaxantina é segura para os humanos. Recentemente (2010), o Panel da EFSA sobre aditivos alimentarios e fontes de nutrientes engadidos aos alimentos (ANS) publicou unha versión revisada da avaliación de seguridade da cantaxantina, volvendo a confirmar a xa establecida Inxestión Diaria Aceptable. Nos EUA a FDA non aprobou a venda de "pílulas para o bronceado". Malia todo, hai compañías que continúan comercializando algúns deses produtos, algúns dos cales conteñen cantaxantina. A FDA considera tales artigos "cosméticos adulterados" e como resultado enviou unha carta de advertencia ás compañías citando que tales produtos conteñen "un aditivo colorante que é inseguro segundo o significado da sección 721(a) da Lei FD&C (Lei FD&C, sec. 601(e))."
Segundo a FDA,