cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stoffel Vandoorne
McLaren (2016-presente)
O 31 de marzo de 2016, anunciouse que Vandoorne substituiría ao piloto titular Fernando Alonso no Gran Premio de Bahrain despois de que o español non fora considerado apto para pilotar tralo grave accidente na rolda anterior. Logo de cualificar 12º por diante de Jenson Button, Vandoorne finalizou 10° e converteuse no primeiro piloto de reserva en anotar puntos no debut desde Sebastian Vettel no Gran Premio dos Estados Unidos de 2007.
O 3 de setembro de 2016, antes do Gran Premio de Italia, McLaren anunciou que Jenson Button non renovaría en, e que Vandoorne o substituiría para correr xunto a Alonso para a tempada de Fórmula Un de. O 23 de agosto de 2017, anunciouse que Vandoorne manteríase para a tempada.
Resultados completos na Formula Renault 3.5 Series
(key) (Races in bold indicate pole position) (Races in italics indicate fastest lap)
Resultados completos nas GP2
(key) (Races in bold indicate pole position) (Races in italics indicate fastest lap)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Tempada en progreso.
Resultados completos na Super Formula
(key) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.)
Óscar Seoane Mella
Óscar Seoane Mella, coñecido como Jimmy, nado en Santiago de Compostela o 18 de xullo de 1987, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu club actual é a SD Compostela.
Kim Young-sam
Kim Young-sam(김영삼), nado o 20 de decembro de 1927 e finado en Seúl o 22 de novembro de 2015, foi un político surcoreano que foi presidente de Corea do Sur dende o 25 de febreiro de 1993 ata 25 de febreiro de 1998.
Óscar Seoane Mella
É irmán de Saro, defensa tamén do Compostela.
Jesús Vázquez Almuíña
Jesús Vázquez Almuíña, chamado Sito, nado en Baiona en 1962, é un médico e político galego, que foi conselleiro de Sanidade de 2015 a 2020 e alcalde de Baiona de 2004 a 2015 e de novo desde 2023.
Traxectoria
Cabeza de lista polo Partido Popular de Galicia nas municipais de 2003 en Baiona, o seu partido sofre un revés ao baixar dous concelleiros e perder a alcaldía. Porén, en novembro de 2004, e grazas ao apoio de Coalición Miñorana e dos Veciños Independentes de Baiona, accede á alcaldía mediante unha moción de censura. En 2007 revalida a vitoria electoral, aumenta tres concelleiros, e chega a pacto coa Coalición Miñorana para manterse na alcaldía. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde, agora con maioría absoluta. Nas municipais de 2015 volveu ser elixido alcalde, tamén con maioría absoluta.
Ademais, dende xuño de 2003 é deputado na Deputación de Pontevedra.
En outubro de 2015 foi nomeado Conselleiro de Sanidade, e o seu curmán, Ángel Roldal Almuíña tomou o relevo na alcaldía de Baiona. . Foi elixido deputado no Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2016. En xaneiro de 2017 renunciou ao seu cargo de deputado no Parlamento de Galicia.
En setembro de 2020 Alberto Núñez Feijóo prescindiu del na formación do novo goberno que seguiu ás eleccións galegas dese ano, durante a pandemia da COVID-19.
Dende novembro de 2020 a 2023 foi o presidente da Autoridade Portuaria de Vigo.
Cortella
O topónimo galego Cortella pode referirse a:
Vattenfall Cyclassics 2013
A 18ª edición da Vattenfall Cyclassics disputouse o 25 de agosto de 2013 en Hamburgo cun percorrido de 246 quilómetros. Esta foi a vixésimo terceira proba do UCI WorldTour 2013.
O gañador foi o xermano John Degenkolb, que venceu ao sprint. Na segunda posición, quedou o tamén local André Greipel e na terceira quedou o noruegés Alexander Kristoff.
Equipos
Na carreira correrron 21 equipos ciclistas diferentes: os 19 do UCI WorldTour (con participación obrigatoria) e 2 equipos invitados da categoría Profesional Continental.
Alla
Alla pódese referir a:
O Vao, Vilariño, Vilasantar
O Vao é un lugar do concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Está dividido entre as parroquias de Vilariño e San Vicenzo de Curtis. Segundo o IGE a poboación da parte de Vilariño en 2018 era de sete habitantes (un home e seis mulleres).
Qapik
miniatura|309x309px|Moedas con valor faciel en qapik (segunda época, a partir de 2006) O qapik (en azarí: qəpik, pronunciado [ɡæˈpik]) é a unidade monetaria divisionaria de Acerbaixán, equivalente á centésima parte (​1⁄100) do manat acerbaixano.
Etimoloxía
O termo qəpik procede da palabra rusa kopek (копе́к), co significado de "lanza", que foi unha moeda rusa desde a época de Iván o Terrible, no século XVI, e que hoxe é unha moeda divisionaria equivalente á centésima parte do rublo ruso, do hryvnia ucraíno, do rublo belaruso e do rublo de Transnistria.
Primeiro qapik (1992-2006)
miniatura|Moedas con valor faciel en qapik (primeira época: 1992- 2006) O primeiro manat acerbaixano (1919-1923) carecía moeda divisionaria e desta moeda só se emitiu papel moeda. Porén, a introdución do segundo manat acerbaixano o 15 de agosto de 1992, logo da restauración da independencia do país en 1991, trouxo consigo a implantación do qapik como moeda divisionaria.
Correspondentes a esta segunda época do manat emitíronse moedas divisionarias con valores de 5, 10, 20 e 50 qapik, datadas en 1992 e en 1993. Aínda que se utilizou o níquel e o latón para algunha destas cuñaxes en 1992 (e, nalgúns casos, en 1993), as derradeiras emisións foron en aluminio. Estas moedas tiveron moi pouca circulación e ao pouco tempo foron retiradas por mor da inflación.
Segundo qapik (desde 2006)
O 1 de xaneiro de 2006 implantouse unha nova xeración do manat, cunha taxa de cambio con respecto ao anterior manat dun dos novos por 5.000 dos antigos. As moedas en circulación son as de 1, 3, 5, 10, 20 e 50 qapik. A maioría delas lembran, tanto no deseño como no seu tamaño, as moedas do euro, en particular a moeda bimetálica de 50 qapik (similar á de 2 euros) e a de 10 qəpik (cun deseño coñecido como "flor española", similar á de 20 céntimos de euro). As moedas puxéronse en circulación en xaneiro de 2006 e non amosan o ano de cuñaxe nin de emisión.
Interkosmos 5
Interkosmos 5 (Интеркосмос 5 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 2 de decembro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Mar de Wadden
O mar de Wadden (Wattenmeer en alemán, Waddenzee en neerlandés, Waadsee en frisón, Wattensee en baixo alemán e Vadehavet en danés) é un mar situado entre as illas Frisias e o mar do Norte por unha banda e as costas neerlandesa, alemá e danesa por outra. Ten uns 450 km de longo e entre 5 e 30 de largo, cunha superficie duns 10.000 km². Está formado por unha chaira de marea, é moi pouco profundo, mesmo durante a marea baixa consiste en grandes chairas areosas interrompidas por canles de drenaxe que evacúan a auga (de feito, é posible atravesalo a pé, chegando do continente ás illas). Danse tamén grandes correntes.
Interkosmos 5
Características
Interkosmos 5 foi o segundo membro da serie de satélites DS-U2-IK e estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre. A bordo levaba instrumentos soviéticos e checos para medi-la composición e variación temporal dos fluxos de partículas cargadas e para medi-lo espectro das ondas electromagnéticas de baixa frecuencia, entre 20 e 70 kHz. O satélite foi seguido por estacións terrestres situadas tanto na Unión Soviética como en Checoslovaquia e na República Democrática Alemá.
Mar de Wadden
Características
O seu nome procede do neerlandés wad, que significa "chaira de lodo" (En baixo alemán e alemán, Watt; danés, Vade). A superficie está caracterizada por amplas chairas lodosas de marea, fondas trincheiras de mareas e as illas existentes. A paisaxe formouse durante boa parte de mareas ciclónicas entre os séculos X a XIV, desbordando e levando anterior terra de turba detrás das dunas costeiras. As illas actuais son o resto das anteriores dunas costeiras.
Interkosmos 5
Características
Interkosmos 5 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1200 km de apoxeo e 205 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 98,5 minutos. Reentrou na atmosfera o 7 de abril de 1972.
Mar de Wadden
Características
esquerda|miniatura|[[Marisma salgada e chairas de marea en Westerhever, Alemaña.]]
As illas están marcadas por dunas e amplas praias areosas cara ao mar do Norte e costa baixa, e por mareas cara ao mar de Wadden. O impacto das ondas e correntes leva sedimentos, e está a modificar lentamente o esquema das illas. Así, as illas de Vlieland e Ameland foron movéndose cara ao leste nos últimos séculos, perdendo terra por un lado e crecendo polo outro.
O mar de Wadden é famoso pola súa rica flora e fauna, especialmente aves. Centos de miles de limícolas, anatinos e anserinos usan a zona como parada nas migracións ou lugar de invernada, e é tamén un rico hábitat para gaivotas e estérnidos.
Boa parte do mar de Wadden está protexida en cooperación dos tres países implicados. Os gobernos dos Países Baixos, Dinamarca e Alemaña traballan xuntos desde 1978 na súa protección e conservación. A cooperación abarca a administración, monitorización e investigación, así como asuntos políticos. En 1982 unha asinouse unha Declaración conxunta sobre a protección do mar de Wadden para coordinar actividades e medidas para a súa protección. En 1997 adoptouse un plan trilateral.
O mar de Wadden foi designado Zona húmida de importancia internacional, protexida pola Convención de Ramsar o 15 de novembro de 1991 (Schleswig-Holsteinisches Wattenmeer). A zona protexida abrangue 454,988 ha, cunha elevación de -15 a 50 msnm. Este sitio comprende o 40 % do mar de Wadden e está formado por amplas chairas lodosas, ríos, bancos de area, dunas, marismas salobres, brezais e illas. Pasan por alí máis de dous millóns de aves migratorias. En particular, aproximadamente o 70 % de toda a poboación europea de Tadorna tadorna (180.000). Hai invertebrados acuáticos endémicos, réptiles ameazados e anfibios, e é unha zona importante para a cría da Phoca vitulina. Lévanse a cabo actividades de gandería, turismo, caza, pesca de marisco, actividades militares e remo.
En xuño de 2009 incluíuse na lista de Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Fontán, Mouriscados, Mondariz
Fontán é un lugar da parroquia de Mouriscados, no concello pontevedrés de Mondariz. Tiña 61 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 31 homes e 30 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 74 habitantes.
STS-35
STS-35 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 2 de decembro de 1990 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-35, con sete astronautas a bordo (Vance Brand, Guy Gardner, Jeffrey Hoffman, John Lounge e Robert Parker), foi lanzada para facer observacións astronómicas mediante o observatorio ultravioleta Astro 1 aloxado na bodega de carga. A tripulación tamén realizou varios experimentos a bordo.
O observatorio Astro 1 estaba formado por catro telescopios: o Telescopio Ultravioleta Hopkins (HUT), o experimento fotopolarímetro ultravioleta Wisconsin (WUPPE), o telescopio de imaxe ultravioleta (UIT) e o telescopio de banda ancha en raios X (BBXRT). Entro os experimentos secundarios estaban o experimento de radioafeccionado 2 (SAREX-2) e o experimento AMOS.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 11 de decembro de 1990.
Ildulfo-Felix
Ildulfo-Felix foi un bispo galego da diocese de Iria que asistiu ao Concilio III de Braga no ano (675), XII de Toledo (683) e XV de Toledo (688).
Cortellas
O topónimo galego Cortellas pode referirse a:
Larinxe
A larinxe é un tubo músculo cartilaxinoso da parte superior do aparato respiratorio e órgano esencial na fonación. Forma parte do eixo visceral do pescozo, localizada na liña media, por diante da farinxe, de tal maneira que a parede posterior da larinxe está pegada á parte anterior do esófago. Os aneis cartilaxinosos da larinxe mantéñena sempre aberta, pero a estrutura péchase durante a deglutición para evitar broncoaspiracións. Máis concretamente é unha cartilaxe larínxea denominada epiglote a encargada desta acción.
Esténdese dende a segunda ou terceira vértebra cervical ata a sexta, punto no que comeza a traquea. Mantense nesta posición debido a que está unida ó hioide, á lingua, á base do cranio, á farinxe e a que se continúa coa traquea.
Relacións da larinxe
Relacións anteriores:
Relacións laterais:
Relación posterior:
Cartilaxes larínxeas
Presenta nove cartilaxes, unhas son únicas: tiroide, cricoide e epiglote, e outras dobres: aritenoides, cuneiformes e corniculados. Pode haber outras cartilaxes que, a diferenza destas, son inconstantes: son os tritíceos e os sesamoides.
Articulacións larínxeas
A primeira delas establécese entre a cartilaxe cricoide (na confluencia da lámina co anel cricoide) e as hastas menores da cartilaxe tiroide. A segunda, cricoaritenoide, establécese sobre a superficie superior do anel cricoide e a base das cartilaxes aritenoides.
Existe unha terceira articulación larínxea, pero non é móbil. Trátase da articulación aritenocorniculada, entre as cartilaxes aritenoides e os corniculados.
Roberto Vidal Bolaño
Roberto Ignacio Vidal Bolaño, nado en Vista Alegre (Santiago de Compostela) o 31 de xullo de 1950 e finado na mesma cidade o 11 de setembro de 2002, foi un autor, director e actor de teatro galego, pioneiro da dramaturxia profesional en Galicia.
Foi un dos líderes do Grupo Antroido, a primeira compañía teatral galega profesional, e con ela realizou unha gran cantidade de funcións, desenvolvendo diferentes tarefas como director, escritor, actor e iluminador, ademais de moitas outras. Escribiu preto de 30 obras de teatro e recibiu numerosos premios e recoñecementos polo seu traballo, o premio Abrente, o premio Álvaro Cunqueiro, o Rafael Dieste, o Eixo Atlántico e o Tirso de Molina, entre outros. Tamén participou en diferentes filmes e series de televisión, tanto como actor coma actor de dobraxe, axudando a dar pulo ós comezos do audiovisual galego.
No ano 2013 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Traxectoria
esquerda|miniatura|200px|Casa natal en Vista Alegre.
Roberto Vidal Bolaño naceu o 31 de xullo de 1950 no barrio compostelán de Vista Alegre. Viviu alí os seus primeiros anos co seu pai Roberto Vidal Ríos, a súa nai Carmen Bolaño Sánchez e a súa irmá Carmen.
Comeza os seus estudos na Escola da Troia e na Academia Ríos, na rúa do Franco, e despois continúa na Escola da Inmaculada onde se prepara como escribente administrativo. Logo pasa ó instituto da praza de Mazarelos e posteriormente ó Xelmírez pero non dá superado a reválida de sexto.
A súa primeira experiencia no teatro foi con quince anos, cando estreou a súa obra O Xogadeiro, unha peza para nenos e nenas de pouco máis de dous minutos de duración que se representou no colexio dos Praceres (Lourizán). Na representación desta obra, cando dous actores levaban unha pesada pedra, o escenario afundiu co peso e provocou as risas de todo o público e o enfado das monxas que deixaran o local para a representación.
Fixo o Bacharelato polo nocturno, combinando os estudos co traballo como administrativo e como dependente porque quería entrar na Escuela Oficial de Cine de Madrid. Pero a Escuela Oficial de Cine pechou en 1975 co cal os seus devezos por entrar nela víronse truncados. Entra en contacto coa Agrupación Cultural O Galo e co grupo cinematográfico Reina Lupa, fundado por Euloxio R. Ruibal, a partir do cal xurdiu a compañía teatral Obradoiro de onde proviñan moitos dos seus membros. O grupo teatral Obradoiro desfíxose ó ter que ir Vidal Bolaño ó servizo militar obrigatorio en Melilla.
En 1974, sendo empregado de banca, liderou a fundación do Grupo de Teatro Antroido xunto con Xaquín García Marcos. A primeira actuación deste grupo foi a representación da obra Amor e crime de Juan el Pantera, de Eduardo Blanco Amor, en 1975, e na que Vidal Bolaño participa como protagonista. Con esta compañía acudiu ás Mostras de Teatro Abrente de Ribadavia (1973-1980), onde se deu a coñecer como dramaturgo e escenógrafo, isto último co pseudónimo de Julia Brens.
miniatura|200px|[[Laura Ponte Santasmarinas, primeira muller de Vidal Bolaño e cofundadora do Grupo de Teatro Antroido.]]
Debido a ser despedido en 1977 do Banco de Crédito Comercial no que traballaba, viuse na obriga de converter o Grupo Antroido na primeira compañía teatral galega profesional. A primeira obra que poñen en escena de forma profesional é Laudamuco, señor de ningures. Foi en 1978 no colexio La Salle de Santiago de Compostela, acadaron un grande éxito de público e chegaron ás noventa representacións tanto dentro como fóra de Galicia. Despois destas representacións seguiron outras coma Entroido na rúa I, Entroido na rúa II, Xáxara, Peituda, Paniogas, Tarelo, o Rapaz e o Cachamón ou como trocar en rato pequecho ao meirande xigantón, Ruada das papas e o unto, Touporroutou da lúa e o sol e Romance dos figos de ouro.
Vidal Bolaño adaptou diferentes textos de Xosé Luís Méndez Ferrín na obra Percival e con ela recibiu o premio Medalla de Oro Ciudad de Valladolid.
En 1980 a compañía unifícase con Andrómeda, de Eduardo Alonso, dando lugar ao proxecto Teatro do Estaribel. Foi un dos primeiros directores que participaron do teatro institucional, levando ao taboado co Centro Dramático Galego en 1984 a obra da súa autoría Agasallo de sombras. En 1994 gañou o certame Camiño de Santiago coa obra As actas escuras. No ano 2001, representou, tamén co Centro Dramático Galego, a obra Rosalía que Ramón Otero Pedrayo escribiu en 1958. En 1991 creou a compañía Teatro do aquí, que dirixiu ata o seu pasamento.
Cultivou, alén da dramática, o audiovisual, realizando guións e dobraxe para Televisión de Galicia e a Televisión Española, con traballos como Malos tratos, Novo de Parmiude ou Morosos varios. Tamén levou á pantalla relatos de grandes escritores galegos do século XX, como Ánxel Fole (Cara de Lúa) e Eduardo Blanco Amor (O Noxo). Participou como actor en películas como Sempre Xonxa (mestre) ou A lingua das bolboretas, e series televisivas como Mareas vivas ou Un mundo de historias.
Faleceu o 11 de setembro de 2002 no Hospital Clínico Universitario compostelán por mor dun cancro de pulmón tras dous anos de enfermidade. O seu corpo foi velado no Salón Teatro de Compostela. Está enterrado no cemiterio de Boisaca, en Santiago de Compostela.
Foi nomeado académico correspondente da Real Academia Galega a título póstumo, e o 22 de xuño de 2012 a Real Academia Galega acordou dedicarlle o Día das Letras Galegas de 2013. Os outros candidatos eran Xosé Filgueira Valverde, Carlos Casares, Ben-Cho-Shey e Antonio Fernández Morales.
Representacións
Vidal Bolaño destacou como actor, director, escenógrafo e iluminador.
Comezou como director de teatro no ano 1975 coa representación Amor e crimes de Xan o Panteira, de Eduardo Blanco Amor, na que tamén participou como actor. Este foi o comezo desta faceta que seguiría mantendo ó longo da súa vida, complementándoa coa publicación das súas propias obras.
Teatro
A primeira obra teatral de Vidal Bolaño foi O Xogadeiro representada en 1965 no colexio Placeres de Marín. Esta peza escribiuna con apenas quince anos, era unha obra para nenos duns tres minutos de duración pero que non foi conservada.
No ano 1971 entra no Equipo Lupa de Euloxio R. Ruibal e Félix Casado no que adquire un gran coñecemento da cultura popular galega e tamén sobre as súas representacións parateatrais.
Despois da súa etapa no Equipo Lupa crea o grupo de teatro Antroido con Xaquín García Marcos e dirixe Amor e crimes de Xan o Panteira en 1975. Un ano despois, en 1976, presenta e dirixe a súa obra Laudamuco, señor de ningures coa que gaña o premio Abrente dese mesmo ano.
En 1977 é despedido do seu traballo no Banco de Crédito Comercial e comeza un período de maior traballo no teatro. Sucédense neses anos espectáculos coma Memoria de mortos e ausentes (1978), Antroido na rúa (1978), Bailadela da morte ditosa (1980), Ruada das papas e do unto (1981), Touporroutou da lúa e do sol (1982) ou Romance dos figos de ouro (1983). Pero nesta época destaca a representación, o 16 de maio de 1978, da súa obra Laudamuco, señor de ningures no Colexio La Salle de Santiago de Compostela e na que Vidal Bolaño traballa como actor protagonista sendo dirixido por Eduardo Alonso. miniatura|Presentación dunha representación de Bailadela da morte ditosa en [[Ribeira.]] Vidal Bolaño volve en 1983 a traballar cun texto doutro autor, Percival e outras historias de Xosé Luís Méndez Ferrín. Adapta esta obra en Percival, na que crea unha brillante dramaturxia e participa como actor protagonista e tamén coma director. Nesta representación Vidal Bolaño creou un espectáculo multidisciplinar no que participan actores reais combinados con marionetas e ambientado con música e proxeccións, acadando un certo éxito tanto en Galicia coma fóra do país. Este espectáculo conseguiu bastantes representacións e tamén non poucas críticas, tanto pola posta en escena coma pola súa liña política que Vidal Bolaño enfatizou coas súas achegas.
No ano 1984, ano en que se crea o Centro Dramático Galego que foi amplamente impulsado por Vidal Bolaño, escribe e dirixe Agasallo de sombras que mostra unha visión profunda de Rosalía de Castro e da súa relación con Manuel Murguía.
Despois dunha polémica por unhas declaracións súas sobre a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria (naquel entón dirixida por Víctor Manuel Vázquez Portomeñe), nas que dubidaba do seu interese real polo teatro galego como para que dirixiran o CDG, Vidal Bolaño foi apartado do organismo e a Xunta de Galicia vetou calquera colaboración coa institución á que axudara a crear. Así estreou Caprice des Dieux en 1985, un monólogo escrito e interpretado por el mesmo e no que fai unha crítica profunda do teatro galego. Esta obra tivo unha gran cantidade de representacións e tamén foi na que naceu a icona coa que será recoñecido, o nariz vermello de pallaso.
Logo deste revés concentrou parte dos seus esforzos dos seguintes anos no eido audiovisual, sen deixar de lado o seu traballo no teatro. Desta época destácase a súa obra Cochos de 1986, pero tamén é salientable a súa dirección, xunto con John Easthman, da adaptación de Salomé de Oscar Wilde.
E no ano 1991 obtén o Premio Álvaro Cunqueiro pola súa obra Saxo tenor, unha obra dramática con grandes raíces cinematográficas. Tamén participa neste ano cun pequeno papel na representación da obra A casa dos afogados de Miguel Anxo Fernán-Vello, encargándose ó mesmo tempo do deseño de luces. Entre este ano e o da súa morte, no 2002, concéntrase a súa maior produción teatral tanto como dramaturgo coma director, actor, iluminador etc.
Cabelo longo
miniatura|Emperatriz [[Isabel de Wittelsbach (1837-1898) co cabelo longo, retrato de Franz Xaver Winterhalter (1805–1873).]]
Roberto Vidal Bolaño
Teatro
Ó ano seguinte, 1992, coa súa obra Días sen gloria obtén o Premio Rafael Dieste e é finalista do Premio Nacional de Literatura. En 1993 dirixe Saxo tenor para a súa compañía Teatro do Aquí, un espectáculo que pode considerarse a primeira gran produción independente do teatro galego. No mesmo ano Quico Cadaval dirixe Días sen gloria que conta con Vidal Bolaño como protagonista. E é o 12 de xaneiro de 1993 cando se estrea Saxo tenor no Teatro Colón da Coruña converténdose na obra máis cara, ata aquel momento, da Consellería de Cultura xa que supuxo un investimento de corenta millóns de pesetas. Esta obra acadou o primeiro Premio Compostela á mellor escenografía e ó mellor texto. <div class="noprint" style="float:right; border:1px solid Gray;width:200px;backgroundcolor:#fff;padding:10px;"> 15px|link= [[Media:Praza Pública; Méndez Ferrín anuncia que Vidal Bolaño será o homenaxeado en 2013; E. Ruibal e M. Ledo explican os motivos.ogg| Rolda de prensa na RAG ]] Méndez Ferrín anuncia que Vidal Bolaño será o homenaxeado en 2013; Euloxio Ruibal e Margarita Ledo explican os motivos. En 1994 recibe o primeiro premio do certame Camiño de Santiago de Teatro Profesional pola obra As actas escuras, unha obra que xeraría gran polémica xa que preguntaba pola relación entre a ciencia e a relixión, e pola certeza das investigacións sobre o que realmente garda a tumba do Apóstolo. Esta obra quedou apartada dos escenarios ata quince anos despois en que foi representada, xa falecido Vidal Bolaño, coa dirección de Xulio Lago nun espectáculo para o CDG.
Nos seguintes anos recibiu numerosos premios e recoñecementos polas súas obras e tamén polo seu traballo de dramaturgo como por exemplo en Anxeliños de 1997 que dirixiu, ademais de actuar el mesmo e encargarse da iluminación, e coa que gañou en 1998 os premios María Casares a mellor obra, mellor actor secundario e mellor texto orixinal, ou en 1999 coa montaxe da obra Xelmírez ou a gloria de Compostela de Daniel Cortezón, e de forma destacada por Rosalía de Ramón Otero Pedrayo no 2001 coa que tivo un grande éxito superando os 7.000 espectadores e chegando ás cincuenta representacións.
Cabelo longo
O cabelo longo é un peiteado no que se deixa medrar o pelo ata unha lonxitude considerable. A percepción do cabelo longo pode cambiar dunha cultura a outra, ou mesmo entre culturas. Por exemplo, unha muller co cabelo longo até o queixo pode considerarse como curto, mentres que un home coa mesma lonxitude considérase como cabelo longo.
Que os homes leven o cabelo curto é visto por moitas culturas como baixo o control da sociedade, mentres que os que o levan longo considérase como fóra do común. O cabelo longo feminino é visto como un elemento atractivo entre homes e mulleres de moitas culturas. A tricofilia (o fetichismo do cabelo) é común entre o 7% da poboación, e o cabelo moi longo é suxeito da admiración deste grupo de persoas.
Roberto Vidal Bolaño
Teatro
No 2002 estréase Animaliños nunha montaxe na que Vidal Bolaño achega ademais do texto a dirección, o espazo escénico e a iluminación, sendo o seu derradeiro traballo no teatro, e co que gañou catro premios María Casares, o de mellor texto, o de mellor iluminación, o de mellor dirección e o de mellor espectáculo.
Audiovisual
miniatura|No Día das Letras Galegas do 2013 o grupo [[Gadisa cambiou o deseño das súas bolsas para incluír unha imaxe do homenaxeado e un fragmento da súa obra "As actas escuras".]]
Obra
A obra de Roberto Vidal Bolaño está marcada pola estética da derrota e a crítica da modernidade. Talvez influído por Ramón Otero Pedrayo, defende unha certa recuperación do popular. Cultivou igualmente, como Otero, o teatro histórico, arredor da figura de Rosalía de Castro, obras que constitúen verdadeiros ensaios sobre a vida e obra da poeta galega máis universal. Porén, unha das súas maiores influencias foi o teatro de Ramón María del Valle-Inclán, a quen menciona varias veces ao longo da súa obra.
As súas obras recollen e mesturan as correntes estéticas do realismo, simbolismo, surrealismo e expresionismo. Nas súas pezas cóidase o diálogo co público.
Teatro
miniatura|Fernández Castro co seu libro A obra dramática de Roberto Vidal Bolaño.
Premios e recoñecementos
miniatura|Placa de rúa adicada en Santiago. dereita|miniatura|Placa na súa casa natal.
Ligazóns externas
dereita
Galería de imaxes da Gudiña
Galería de imaxes do concello da Gudiña na provincia de Ourense.
Clube Náutico Capibaribe
O Clube Náutico Capibaribe é un club de fútbol brasileiro da cidade de Recife, en Pernambuco. Foi fundado en 1901 e compite no Campionato Pernambucano (liga do estado de Pernambuco) e no Campionato Brasileiro Série A (liga nacional do Brasil).
Celso Méndez Brandón
Celso Méndez Saavedra Brandón foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi xuíz municipal de Vigo nos anos dez e na ditadura de Primo de Rivera. Na Segunda República foi presidente do Comité Provincial de Pontevedra de Acción Popular. Presentouse ás eleccións de 1936 pola CEDA, pero non resultou elixido. No franquismo foi avogado en Vigo.
Vida persoal
Casou en Baiona con Guadalupe Isla Leal en 1914.
Poñe, Mouriscados, Mondariz
Poñe é un lugar da parroquia de Mouriscados, no concello pontevedrés de Mondariz. Tiña 61 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 27 homes e 34 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 63 habitantes.
Selva de Iria
Selva de Iria foi un bispo galego que asumiu a Sede Iriense durante o reinado do visigodo Vitiza, entre os anos 701 e 709
Bryophyta
Bryophyta pódese referir a:
Andreas Granqvist
Andreas Granqvist, nado o 16 de abril de 1985 en Helsingborg, é un futbolista sueco con contrato co FK Krasnodar ata o verán de 2018. O 28 de xaneiro de 2018 asinou por tres anos dende o verán co Helsingborgs IF.
Traxectoria
Nado na localidade de Påarps no concello de Helsingborg, Granqvist comezou a xogar ao fútbol no equipo local, o Påarps GIF. En 1999 entrou nas categorías xuvenís do Helsingborgs IF e en 2004 debutou co primeiro equipo, chegando a ser capitán. Entre xaneiro de 2007 e marzo de 2008 xogou co Wigan Athletic F.C. na Premier League. Xogou 14 partidos dende o inicio da tempada, mais o equipo cedeuno ao Helsingborgs IF en marzo de 2008 ata a fin da tempada inglesa en xuño, e entrou na selección sueca para a Eurocopa de 2008.
En xullo dese ano, adquiriuno o club neerlandés do FC Groningen, xogou regularmente como titular e en 2009 tanto Voetbal International como Goal Com seleccionárono dentro do equipo do ano con altas puntuacións. En agosto do 2011 mercouno o Genoa CFC e despois de dous anos en Xénova, foi un dos xogadores titulars do club e un dos favoritos dos seareiros locaiss. En 2013 marchou ao equipo ruso do FK Krasnodar. Granqvist recibiu o balón de ouro no ano 2017. O 28 de xaneiro de 2018 presentouse como nova fichaxe do Helsingborgs IF.
Selección nacional
Granqvist debutou coa selección nacional o 23 de xaneiro de 2006. Seleccionado para a Eurocopa de 2008, non chegou a saír ao campo. O seu primeiro gol marcouno contra San Marino o 7 de setembro de 2010, despois de saír ao campo tras a expulsión de Olof Mellberg. O 18 de xuño de 2018 na súa estrea do Mundial de Rusia, e xogando contra Corea do Sur deulle a vitoria ao seu equipo ao marcar un penalti, rematando o partido 1-0 a favor de Suecia.
Chun Doo-hwan
miniatura|Chun Doo-hwan Chun Doo-hwan(전두환), nado en Hapcheon o 18 de xaneiro de 1931 e finado en Yeonhui-dong (Seúl) o 23 de novembro de 2021, foi un político surcoreano que foi presidente de Corea do Sur dende o 1 de setembro de 1980 ata o 24 de febreiro de 1988.
Andoriñón real
O andoriñón real ou andurón real (Apus melba ou Tachymarptis melba) é un cirrio migratorio que cría nas montañas que van do sur do continente europeo ata o Himalaia.
Descrición
esquerda|200px|miniatura|Andoriñón real Miden uns 23 cm. de longo e pesan entre 75 e 125 gramos. A envergadura das súas alas, que acada os 55 cm., fainos claramente meirandes có cirrio común. Son negros, coa barriga e a gorxa brancas separadas por unha faixa marrón no peito. A cola é curta e en forma de galleto. As alas, moi longas, danlles aspecto de media lúa cando voan, por ben que tamén poden voar en ocasións con elas rectas. O seu voo é máis lento e poderoso có dos cirrios comúns.
Alimentación
miniatura|250px|Andoriñón bebendo Aliméntanse do chamado "plancto aéreo", composto por artrópodos voadores de tamaño pequeno e mediano, que, en boas condicións, atrapan en grandes cantidades en pouco tempo. En días de bo tempo sobrevoan a grande altura as cidades e as zonas adxacentes á procura de comida. Con tempo malo voan baixo sobre prados e zonas acuáticas. Coma as andoriñas beben mentres voan sobre a auga, mantendo a parte inferior do bico lixeiramente por debaixo da superficie. En ocasións toman mesmo "baños" curtos mentres voan.
UCI WorldTour 2018
O UCI WorldTour 2018 foi a décima edición do circuíto internacional de competicións ciclistas creado pola Unión Ciclista Internacional no 2009. A tempada comezaba co Tour Down Under en Australia no mes de xaneiro e remataba ao igual que no 2017 na China co Tour de Guangxi en outubro. Foron un total de 37 probas repartidas por América do Norte, Oriente Próximo, Australia, China e Europa. O defensor da clasificación xeral do ano pasado é o belga Greg Van Avermaet.
Andoriñón real
Reprodución
miniatura|esquerda|250px|Andoriñón real voando miniatura| Tachymarptis melba miniatura|250px|Colonia de andoriñóns Crían en colonias en furados, fendas e nichos das penas. Na cunca mediterránea fano en acantilados rente ó mar. Outros fano en zonas montañosas como os Pireneos, o Cáucaso ou os Alpes. Dende hai algúns séculos (se cadra xa dende a antigüidade), crían e repousan tamén en edificios. As parellas fórmanse para toda a vida e volven ano tras ano ós mesmos niños, reparándoos cando é preciso. Os niños están feitos de plumas, pallas e pelos que pegan con saliva para formar unha cunca. Poñen dous ou tres (poucas veces catro) ovos brancos, que os dos membros da parella se roldan para chocar. A incubación dura entre 18 e 22 días e son coidados polos pais entre 54 e 66 días. Os polos son alimentados con bolas alimenticias formadas por insectos e arañas.
UCI WorldTour 2018
O vencedores final do ránking individual resultou o británico Simon Yates que obtivo a vitoria na Volta a España e fixo grandes actuacións en París-Niza, Volta a Cataluña, Tour de Polonia e Giro de Italia. Tras el, cunha estreita marxe de 80 puntos finalizou o eslovaco excampión do mundo Peter Sagan e completando o podio quedaría Alejandro Valverde que ao remate do "tour" lograría o título mundial en Innsbruck, Austria. A clasificación por equipos levaríaa Quick-Step Floors por unha ampla diferenza maior de 3000 puntos con respecto ao Team Sky, logo dunha campaña de récord con 73 vitorias UCI, das cales 37 no WorldTour.
Equipos
O número de equipos na máxima categoría do ciclsmo foi de 18, o mesmo que nas dúas tempadas anteriores.
Andoriñón real
Ligazóns externas
O andoriñón real na "Lista vermella de especies ameazadas" da IUCN
UCI WorldTour 2018
Equipos
== Calendario == 1 Estes corredores non suman puntos para o ránking, xa que non forman parte de equipos de categoría WorldTour.
Clasificacións
=== Individual === 418 corredores conseguiron puntos. Outros 198 máis remataron en posicións de obtelos, pero non puideron sumalos ao non pertencer a UCI WorldTeams.
=== Equipos ===
O Candal, San Martín de Lúa, Pol
O Candal é un lugar da parroquia de San Martín de Lúa no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Iago Sanginés Francisco
Iago Sanginés Francisco, nado o 15 de novembro de 1988 en Ourense, é un futbolista galego. Xoga de interior derecho e o seu club actual é o Sporting Celanova.
Eleanor Hallowell Abbott
Eleanor Hallowell Abbott (Sra. Fordyce Coburn), nada en Cambridge (Massachusetts) o 22 de setembro de 1872 e finada en Portsmouth (Nova Hampshire) o 4 de xuño de 1958, foi unha escritora estadounidense. Contribuíu con frecuencia no Ladies' Home Journal.
Traxectoria
Era filla do clérigo Edward Abbott, quen editaba a publicación Literary World, e neta do notable escritor de textos infantís Jacob Abbott. Por influencia do seu pai e o seu avó, Eleanor medrou rodeada de literatura e relixión, o cal lle axudou a coñecer a literatos destacados como Henry Wadsworth Longfellow e Robert Lowell.
Tras asistir a escolas privadas en Cambridge, empezou a estudar en Radcliffe College. Unha vez completou os seus estudos, traballou como secretaria e mestra en Lowell State Normal School. Alí empezou a escribir poesías e historias curtas, con pouco éxito ao comezo. Foi só despois de que a revista Harper's aceptase dous dos seus poemas que a escritora viu que o seu traballo era prometedor. Máis adiante gañaría tres premios coas súas historias curtas, ofrecidos por Collier's e The Delineator.
En 1908, Abbott casou co Dr. Fordyce Coburn e trasladouse con el a Wilton, Nova Hampshire. O Dr. Coburn era asesor médico da Lowell High School, e en ocasións axudaba á súa esposa coa súa escritura. Logo do traslado, varias revistas de alta circulación aceptaron os seus traballos para ser publicados. Dous dos seus poemas foron aceptados por Harper's Magazine en 1909. Chegaría a publicar 75 historias curtas e 14 novelas románticas. Being Little in Cambridge When Everyone Else Was Big ("Ser pequena en Cambridge cando todos os demais eran grandes") é unha autobiografía escrita por Abbott acerca da súa nenez en Cambridge.
Abbott non tivo fillos. Faleceu en 1958 en Portsmouth.
Traballos seleccionados
miniatura|280x280px|Primeira edición de Molly Make-Believe, 1910
Abertal
Abertal é unha asociación cultural creada no ano 2003 para defender a lingua e cultura galegas da Terra Eo-Navia. Entre os seus fins está o de lograr o recoñecemento da cooficialidade do galego en Asturias e servir de ponte de instauración de relacións co mundo cultural galego-portugués.
O actual presidente da asociación é Carlos Varela Aenlle, quen ademais é académico correspondente da RAG na rexión eonaviega.
O Candal
O topónimo galego O Candal pode referirse a:
Fontebalán, Mouriscados, Mondariz
Fontebalán é un lugar da parroquia de Mouriscados, no concello pontevedrés de Mondariz. Tiña 7 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 15 habitantes. Está a unha altitude de 400 metros.
Galería de imaxes de San Cristovo, Monterrei
San Cristovo é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei
Leonesindo de Iria
Leonesindo de Iria foi un bispo galego que presumiblemente asumiu a Sede Iriense arredor do ano 709.
Park Chung-hee
Park Chung-hee (en coreano: 박정희; 朴正熙), nado o 14 de novembro de 1917 e finado o 26 de outubro de 1979, foi un político e militar surcoreano que foi presidente de Corea do Sur dende o 17 de decembro de 1963 ata o 26 de outubro de 1979 e primeiro ministro en funcións do 18 de xuño ao 9 de xullo de 1962.
El Pedró, Cornellà de Llobregat
250px|thumb|Estación de El Pedró do [[Trambaix.]] El Pedró é un barrio situado na parte alta da cidade de Cornellà de Llobregat, na provincia de Barcelona. Crece cara ao nordés, entre a estrada de Esplugues e Sant Joan Despí.
As súas primeiras construcións datan de principios do século XX, vinculadas ao movemento obreiro en expansión pola instalación de varias fábricas na zona. A maioría da poboación que se instalou no barrio proviña de Barcelona e tamén de Andalucía e Estremadura. Actualmente é o barrio con menos servizos.
Nel atópanse o cemiterio municipal, o Pavillón de Can Carbonell, a estación de bombeiros, as escolas públicas Ignasi Iglesias e Sant Miquel, a Plaça Pallars e Can Bagaria.
Sant Ildefons
250px|miniatura|Vista do barrio e da Torre de la Miranda Sant Ildefons é un barrio obreiro da cidade de Cornellà de Llobregat, na provincia de Barcelona. Atópase na parte norte da cidade e limita cos barrios de La Gavarra e El Pedró.
Construíuse na década de 1960 sobre un outeiro que fora ata entón utilizado para cultivos varios e recibiu o nome dun dos seus promotores, Ildefons Suñol. A poboación, inicialmente, estaba formada por inmigrantes de Andalucía e Estremadura de xeito maioritario. Nos últimos anos recibiu tamén poboación estranxeira.
Entre os seus lugares de interese destacan o Mercado de Sant Ildefons, a Torre de la Miranda, o Centro Cívico, o pavillón polideportivo, o campo de fútbol e varias escolas.
A Casanova, Vilariño, Vilasantar
A Casanova é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 estaba deshabitado.
Salmán I
Salmán bin Abdulaziz al Saud, en árabe سلمان بن عبدالعزيز آل سعود, nado en Riad o 31 de decembro de 1935, é o actual rei de Arabia Saudita ao suceder en xaneiro de 2015 o seu medio-irmán Abdalá I, falecido.
Traxectoria
Membro da casa de Saud, a dinastía gobernante en Arabia Saudita, é irmán de Fahd I, quen foi rei entre 1982 e 2005, e medio irmán de Abdalá I, o seu predecesor no trono e continuador de Fahd.
Parque Forestal Nacional de Zhangjiajie
O Parque Forestal Nacional de Zhangjiajie (en 湖南张家界国家森林公园; pinyin: Húnán Zhāngjiājiè Guójiā Sēnlín Gōngyuán) é un parque forestal que se atopa a carón da cidade de Zhangjiajie, na provincia de Hunan, na República Popular da China. É un dos diversos parques nacionais dentro da área paisaxística de Wulingyuan.
Historia
En 1982, foi recoñecido como primeiro parque forestal nacional da China, cunha área de 4 810 ha. Forma parte da meirande rexión de interese panorámico e histórico de Wulingyuan. En 1992, Wulingyuan foi oficialmente recoñecido como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Teodoro Botino Castro
Teodoro Botino Castro, nado en Viveiro en 1834 e finado en 1894, foi un impresor e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo dun italiano dos exércitos de Napoleón que desertou en Viveiro. Dono dun obradoiro de tipografía dende 1877, en 1888 fundou o semanario El Eco de Vivero con capital do seu amigo Severino López Tojo.
Broquesiinos
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1986 polos herpetólogos alemáns Charles J. Klaver e Wolfgang Böhme.
Etimoloxía
O nome científico, Brookesiinae, está formado, como é a norma, sobre a base da raíz do nome do xénero tipo, Brookesia, coa adición  do sufixo do latín científico -inae, propio das subfamilias de animais.
Controversias taxonómicas
Na primeira clasificación de Klaver e Böhme, a subfamilia dos Brookesiinae incluía os xéneros Brookesia e Rhampholeon, así como os dous xéneros que despois se separaron deles (Palleon e Rieppeleon), mentres que a dos Chamaeleoninae incluía os xéneros Bradypodion, Calumma, Chamaeleo, Furcifer e Trioceros, así como outros xéneros despois divididos (Archaius, Nadzikambia e Kinyongia). Porén, nese momento, a validez desta clasificación en dúas subfamilias foi obxecto de moitos debates, considerando que a maioría dos estudos filoxenéticos apoiban a idea de que os camaleóns pigmeos da subfamilia dos Brookesiinae non son un grupo monofilético.
Clasificación
Na actualiade, na subfmilia recoñécene os dous xéneros seguintes:
Características, distribución e hábitat
Os brookesiinos son camaleóns moi pequenos, xa que o seu tamaño oscila entre os 23 e os 29 mm de Brookesia micra até os 9 cm da maioría das especies. A súa cola é rudimentaria, e normalmente só alcanza uns milímetros de lonxitude, non é prénsil como a dos camaleóns vrdadeiros (a subfamilia dos camaeleoninos). Caracterízanse polas súas cores apagadas, principalmente pardas ou verdes, en contraste cos seus parentes, que adoitan teren cores máis vivas.
Capela de Santa Eufemia de Ambía
A capela de Santa Eufemia de Ambía é unha igrexa prerrománica do século X. Pertence á parroquia de Ambía no concello de Baños de Molgas. O muro sur e a fachada leste consérvanse do edificio orixinal. En 1931 a igrexa foi declarada monumento histórico-artístico.
Datación
Preto da capela atopáronse dous bloques de pedra con inscricións dedicatorias en que se leron os nomes Salvator e Eufemia. Interpretáronse como unha evidencia de que a igrexa fora consagrada aos dous patróns e supoñen unha indicación do tempo en que se construíu o templo. Nos séculos IX e X era costume consagrar igrexas a varios santos e asignarlles os seus propios altares.
Arquitectura
A capela está construída a partir de bloques de granito de diferentes tamaños, unidos coidadosamente. O interior consta só dunha nave, se ben entre as ábsidas rectangulares aínda se poden ver as particións e os inicios dos arcos de ferradura. A espadana aberta é dun período posterior.
As aberturas das xanelas das ábsidas están deseñadas como xanelas xemelgas e teñen a forma de ocos, con arcos de ferradura. No refacho da xanela central xemelga está gravado un corazón, e no traveseiro sobre o soporte central sitúanse dous arcos de ferradura na pedra.
Igrexa de San Martiño de Tours de Belchite
A igrexa de San Martiño de Tours foi unha igrexa católica situada no concello aragonés de Belchite (provincia de Zaragoza). Actualmente consérvase en ruínas, tras ser destruída en 1937 durante a Guerra Civil Española.
Historia
Foi construída nas primeiras décadas do século XV, aínda que con posterioridade, entre 1550 e 1560, sufriu algunhas reformas. Entre estas destacaron a elevación da nave, a construción dunha galería superior, o cegamento dalgúns vans e a apertura doutros novos, así como a decoración exterior da ábsida. Ademais no século XVIII ampliouse a nave cun tramo máis aos pés, modificáronse algunhas capelas laterais e construíuse a portada monumental.
Características
A igrexa atópase actualmente en ruína debido aos efectos da Guerra Civil Española durante a Batalla de Belchite e ao estado total de abandono ao que se viu sometida durante as décadas posteriores. Tanto a igrexa como a torre teñen un basamento de perpiaño, aínda que o resto da construción está realizada en ladrillo. Orixinalmente se trataba dunha igrexa gótico-mudéxar con ábsida poligonal e nave única cuberta con bóvedas de crucería, sometida ás citadas ampliacións e reformas. A torre, acaroada ao lado meridional da igrexa, ten planta cadrada e estrutura de alminar almohade con machón central.
Exteriormente aparece dividida en tres pisos, o primeiro non presenta apenas decoración mentres que no segundo obsérvanse diversos motivos de tradición mudéxar como zig-zags, esquiniñas, rombos... por outro lado, o terceiro piso, que cumpría a función de corpo de campás, foi o máis danado polos bombardeos, aínda que aínda se mantén o chapitel piramidal como remate.
Foi declarada Ben de Interese Cultural.
Carmen Pomar
Carmen María Pomar Tojo, nada en Santiago de Compostela en 1970, é unha psicóloga, especialista en nenos superdotados, e política galega, ex-conselleira de Educación, Universidade e Formación Profesional da Xunta de Galicia.
Traxectoria
É licenciada en psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela
Movemento ecoloxista
miniatura|Cartel ecoloxista no [[Río Tambre.]] O movemento ecoloxista (en ocasións chamado o movemento verde ou ambientalista) é un variado movemento político, social e global, que defende a conservación e protección do ambiente.