cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Annika Sörenstam
Traxectoria
En 1994 disputou a súa primeira temporada completa no LPGA Tour, onde acabou no posto 39 e foi nomeada Novata do Ano. Liderou a listaxe de ganancias en oito temporadas: 1995, 1997, 1998, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, obtendo o premio de Golfista do Ano en todas elas. Ademais, resultou segunda en 2000, terceira en 1996 e 2006, e cuarta en 1999 e 2008. Tamén gañou oito veces o Trofeo Vare á menor media de golpes, seis delas baixando de 70 golpes.
En 1997 conseguiu seis triunfos e cinco segundos puestos en 22 torneos. En 2001 logrou oito vitorias e seis segundos postos. En 2002 venceu en once torneos, foi segunda en dous e terceira noutras dúas aparicións de 22. En 2003 acumulou seis vitorias e catro segundos postos en 17 torneos. En 2004 gañou oito veces e foi segunda en catro ocasións. En 2005 conseguiu dez vitorias e dous segundos postos en 20 torneos. Tras sufrir numerosas lesións, retirouse en 2008.
Na segunda ronda do torneo de Phoenix 2001, Sörenstam marcou unha tarxeta de 59 golpes (13 baixo par), primeira muller en lograr ese rexistro nun torneo oficial.
O 24 de outubro de 2002 gañou o ADT Championship e acabou a temporada do Circuíto LPGA cunha media de 68,7 golpes, a marca máis baixa da historia. Esta era a súa quinta vitoria e levouna ao seu terceiro premio de Xogadora do Ano. Con todo, as súas 11 vitorias non alcanzaron as 13 de Mickey Wright en 1963.
En 2003 disputou o Colonial Invitational, primeira participación dunha muller nun torneo masculino do PGA Tour dende Babe Zaharias en 1945, onde non superou o corte.
La Calle
La Calle foi un periódico editado na Coruña entre marzo e abril de 1936.
Traxectoria
Subtitulado Semanario popular, saíu á rúa o 2 de marzo de 1936. Cada exemplar constaba de catro páxinas e vendíase por 15 céntimos. Publicación de esquerdas, próxima ao Partido Sindicalista, ía dirixido a todas a correntes da esquerda local. Dirixido practicamente por Manuel Fernández, entre os seus colaboradores estaban persoeiros da CNT críticos coa radicalidade do seu discurso como José Villaverde Velo (que asinaba como Juan José), Víctor Crémer Alonso, Carlos Pereira (Karper) e Gonzalo Pantín. Pero tamén republicanos e galeguistas como o Doutor Hervada, o profesor Plácido R. Castro e o antigo anarquista e alicerce do movemento veciñal coruñés, Manuel Martínez Pérez. Organizou un acto de homenaxe ás mulleres o 3 de marzo no Teatro Rosalía Castro no que interviron Manuel Fernández, José Búa Carou e José Villaverde. Rematou a súa andaina o 13 de abril de 1936.
Berlín Express
Berlín Express (en Berlin Express) é un filme estadounidense de 1948 dirixido por Jacques Tourneur. Está protagonizado por Robert Ryan, Merle Oberon e Paul Lukas.
Estreouse en galego o 20 de marzo de 2016 a través da TVG.
Luis Santos López
Luis Santos López, nado en Mansilla de las Mulas (León) o 30 de abril de 1887, foi un profesor, avogado, xornalista e escritor español.
Traxectoria
Foi redactor de La Tribuna e Informaciones. En 1918 foi nomeado profesor axudante de Francés do Instituto Cardenal Cisneros de Madrid. En 1921 foi nomeado profesor de Francés do Instituto e da escola Normal de Ourense, foi despois catedrático de Francés do Instituto de Ourense. En 1929 abriu un bufete de avogado en Ourense. En 1935 permutou a súa praza pola de Luís Cremades, pasando a ser catedrático de Francés do Instituto de Pontevedra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado. Foi suspendido de emprego e soldo en novembro. Foi confirmado no cargo de catedrático do Instituto de Pontevedra en novembro de 1937, con perda dos haberes correspondentes aos seis meses de suspensión de emprego e soldo.
Vida persoal
Casou con Julia Santos e foi pai de Enrique, Luisa e Julia Santos Santos.
A Casanova, As Goás, Abadín
A Casanova é un lugar da parroquia das Goás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña 19 habitantes (oito homes e once mulleres), catro menos ca en 2011 (10 homes e 13 mulleres).
Suwa
Suwa (諏訪市, すわし, Suwa-shi) é un concello da prefectura de Nagano no Xapón. Está situado na rexión de Kōshin'etsu, no centro da rexión de Chūbu e ó norte da prefectura, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 109,06 km² e a poboación de 51.731 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 474 hab./km².
Historia
A cidade de Suwa foi fundada pola fusión do concello de vila de Kamisuwa e dous concellos de aldea do distrito de Suwa en 10 de agosto de 1941.
Godexisilo
Godexisilo (359 - 406) foi rei dos Vándalos Asdingos. Baixo o seu mando, os vándalos, empuxados polo avance dos hunos, abandonaron Panonia sobre o 400. Morreu o 31 de decembro do 406 en Tréveris, durante a batalla na que vándalos, suevos e alanos derrotaron aos francos ripuarios, defensores da fronteira do Rin en substitución das tropas romanas mobilizadas a Italia.
A Godexisilo sucedeuno o máis vello dos seus fillos vivos, Gunderico, nado do matrimonio de Godexisilo cunha nobre de orixe vándala chamada Flora, quen conduciu ao seu pobo a través da Galia e, posteriormente, ata Hispania. Outro fillo seu, Xenserico, tido cunha serva, sucedeu a Gunderico o ano 428 e reinou durante 49 anos, establecendo un poderoso Reino vándalo no norte de África.
Rosa Mariscal
Rosa Mariscal Peña, nada en Madrid o 20 de xaneiro de 1970 e finada na mesma cidade o 22 de abril de 2022, foi unha actriz española.
Traxectoria
Traballou en varias películas, obras de teatro e series de televisión, sendo a que lle deu unha maior popularidade Hospital Central, onde encarnou durante máis de tres anos o personaxe da pediatra Andrea Valverde. Na serie, destacou, sobre todo, pola súa relación de amor con Vilches (Jordi Rebellón). En cine destacaron os seus traballos en películas como Cuando vuelvas a mi lado (1999), de Gracia Querejeta ou Amor, curiosidad, prozak y dudas (2001), de Miguel Santesmases.
Realizou varios cursos de interpretación escénica, teatro, danza e voz.
Dormeá, Boimorto
San Cristovo de Dormeá é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Boimorto na comarca de Arzúa. Segundo o IGE en 2018 tiña 115 habitantes (67 homes e 48 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 210 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado.
miniatura|Dormeá no [[Catastro de Ensenada (1752).]] miniatura|Dormeá no [[Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1847). ]]
Dámaso Pérez Valenzuela
Dámaso Pérez Valenzuela foi un político e xornalista galego.
Traxectoria
Emigrado en Cuba. Profesor perito mercantil, pertenceu á directiva e foi presidente de Hijos del Distrito de Arbo (1915), secretario de Hijos de Galicia na Habana (1926), e presidente da Alianza Republicana Española en Cuba (1931). Colaborou en Galicia, A Terriña, Aires del Miño, Cultura Gallega e Cénit.
Estación da Susana
A Susana é un apeadoiro de Adif, situado na Susana, no concello de Santiago de Compostela, provincia da Coruña. Está situada na liña A Coruña-Madrid e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Non matar
miniatura|Este logo, creado por Glenn D. Paige, explica o concepto de non matar combinando o antigo símbolo asiático do yin-yang co recente descubrimento neurolóxico que indica que a estimulación dos circuítos entre os sistemas cerebrais que controlan as emocións e o movemento poden axudar a cambiar o comportamento humano de violento a non-violento. Analogamente, as Iniciativas Creativas Transformadoras (en azul), apoiadas nas capacidades humanas de non-matar (en branco), poden traer a fin da matanza entre humanos (en vermello).
Non matar (do inglés, nonkilling) refírese á ausencia de mortes intencionais, ameazas de morte e condicións que leven á morte intencional na sociedade humana. Así como o termo "non violencia", o concepto fai referencia non a unha negación senón a unha afirmación. Aínda que o uso do termo, nun sentido académico, fai referencia, basicamente, á morte de seres humanos, en ocasións esténdese e inclúe a morte de animais e outras formas de vida. Este é tamén o caso do uso tradicional do termo «non matar» como parte da ética budista, tal e como se expresa no primeiro precepto da Pancasila, de xeito similar ao doutras tradicións espirituais que hai arredor do mundo. De forma significativa, «non matar» foi empregado recentemente na Carta para un mundo sen violencia, aprobada polo Oitavo Cumio Mundial de Premios Nobel da Paz.
Principios
Analizando a súa orixe, non matar abrangue os conceptos de paz (ausencia de guerra e de condicións conducentes á guerra), non violencia (psicolóxica, física e estrutural), e ahimsa (non ferir co pensamento, nin coa palabra nin coa acción). Sen excluír ningunha das anteriores, non matar proporciona un achegamento distinto, caracterizado pola perceptibilidade dos seus obxectivos e da natureza aberta da súa realización. Mentres o uso de termos como «non violencia» e «paz» adoitan seguir a forma de argumentación clásica, por medio de ideas abstractas que levan cara á pasividade, matar (e o seu oposto, non matar) poden cuantificarse e relacionarse con causas específicas, seguindo un enfoque de saúde pública (prevención, intervención e transformación post-traumática) cara á progresiva erradicación do matar. Esta lóxica segue as recomendacións da Organización Mundial da Saúde, que clasificou a violencia como unha «doenza previble».
Pola outra banda, non matar non estabelece ningún camiño predeterminado para conseguir unha sociedade libre de mortes intencionais, do xeito no que o fan algunhas ideoloxías ou tradicións espirituais que promoven restrinxir o feito de quitar vidas. Como enfoque aberto, apela á infinita creatividade e variabilidade humana, estimulando continuos estudos no eido da educación, a investigación, a acción social e a construción de políticas, desenvolvendo un eixe amplo de alternativas científicas, institucionais, educativas, políticas, económicas e espirituais á morte humana. Ademais, a pesar do enfoque específico, non matar tamén aborda cuestións sociais máis amplas.
En relación á agresión psicolóxica, aos ataques físicos e á tortura usadas coa intención de aterrorizar con manifestas ou latentes ameazas de morte, non matar implica a eliminación das causas psicosociais. Con respecto ás mortes causadas por condicións estruturais socioeconómicas que son produto do reforzamento letal directo, así como resultado da diversidade de recursos cuxo propósito sexa matar, non matar implica tamén a eliminación das privacións ligadas á letalidade. En canto ás ameazas sobre a viabilidade da biosfera, non matar implica a ausencia de ataques directos contra os recursos que sustentan a vida, así como o cesamento da degradación indirecta asociada coa letalidade. En relación ás formas de matar accidentais, non matar implica a creación de condicións sociais e tecnolóxicas que conduzan á súa eliminación.
No seu libro Nonkilling Global Political Science, Glenn D. Paige considera que menos do 0,5% de todos os humanos que algunha vez existiron mataron a outros humanos. Ademais hai evidencias antropolóxicas que apuntan a que, en certas sociedades e culturas, matar ocupa niveis estatisticamente insignificantes. Posto que os humanos viviron exclusivamente como cazadores-recolectores –unha forma de organización social que plasma os atributos dunha sociedade a prol de non-matar- durante o 99% da súa existencia, tamén parece claro que os niveis de violencia e matanzas teñen sido moi baixos durante a maior parte da historia do Homo sapiens sapiens.
Nun sentido amplo, non-matar oponse a agresión, asasinato, auto-xenocidio, asasinato a soldo, asasinato colectivo, asasinato masivo, asasinato premeditado, crime de honor, crime ritual, democidio, etnocidio, feminicidio, feticidio, guerra, infanticidio, limpeza étnica, lingüicidio, masacre escolar, matanzas domésticas, omnicidio, pena de morte, policidio, rexicidio, suicidio, suicidio-asasinato, terrorismo, tiranicidio, violencia, violencia estrutural, xenocidio, xenocidio cultural e outras formas de matar, dun xeito directo, indirecto ou estrutural.
Historia dos Boston Bruins
Os inicios do equipo (1924-1928)
A orixe dos Boston Bruins temóntase a marzo de 1924 cando Charles Adams, propietario dunha cadea de tendas en Boston, comezou os contactos coa National Hockey League, ata entón limitada ao Canadá, para lograr unha franquía, o que se acordou no verán por 15000 dólares polos dereitos da NHL na cidade estadounidense. O 1 de novembro formalizouse o pagamento, e esa é a data que o club considera como o da súa fundación. As cores do equipo eran as mesmas que das súas tendas, marrón e amarelo e o nome elixido foi o plural de bruin, que en inglés é sinónimo de bear (oso) e que se emprega sobre todo en fábulas infantís. O equipo comezou a xogar na oitava tempada da NLH, 1924-1925, que principiou o 1 de decembro de 1924 e constituían xunto cos Maroons de Montreal a novidade desa tempada.
Adams contratou a Art Ross, que viña de adestrar os Hamilton Tigers, designándoo como adestrador e vicepresidente, director xeral e adestrador da franquía. O primeiro partido do club foi na tarde do 1 de decembro de 1924 contra os Maroons, foi tamén o primeiro partido da historia da NHL fóra do Canadá e os Bruins gañaron por 2 a 1. O primeiro gol da franquía marcouno Smokey Harris pero o equipo perdeu os once partidos seguintes, rematando na derradeira praza na clasificación ao finalizar a tempada con só seis vitorias. Na tempada 1925-1926 os Boston Bruins quedaron cuartos. Iñantes da tempada 1926-1927 Adams contratou sete xogadores da extinta WCHL, entre eles Eddie Shore que salientaba polo seu estilo dinámico e Harry Oliver. Este reforzo permitiulles chegar á final da Copa Stanley contra o mellor equipo da tempada regular, os Ottawa Senators. Oliver rematou coa mellor puntuación e Shore como o segundo xogador máis penalizado de toda a NHL.
A final da Copa Stanley orixinalmente estaba pensada para o mellor de tres partidos mais despois do primeiro encontro que rematou con empate a cero e as condicións do xeo impedían seguir xogando para desempatar, o presidente da NHL Frank Calder decidiu que se xogaría a un máximo de cinco partidos, e se non había vencedor ningún en cinco encontros, os dous equipos compartirían o campionato. Finalmente os Senators lograron dúas vitorias, facéndose coa copa.
A primeira Copa Stanley (1928-1929)
miniatura|alt=Photo noir et blanc de Denneny en tenue de hockeyeur.|[[Cy Denneny, adestrador-xogador dos Bruins en 1928-1929.]] Logo de catro tempadas nas que xogaban no Boston Arena, os Bruins mudáronse na tempada 1928-1929 ao Boston Garden, inaugurado o 17 de novembro de 1928. A nova tempada márcaa a chegada de Cy Denneny, considerado na época o mellor goleador da historia da NHL, procedente dos Ottawa Senators. Alén da súa función como xogador, substituíu tamén a Art Ross como adestrador. Outra novidade foi a fichaxe de Cecil « Tiny » Thompson, que viña dos Minneapolis Millers da AHA en troco de Hal Winkler. A cerna do equipo foi o da tempada anterior, os catro mellores puntuadores do equipo: Harry Oliver, Eddie Shore, Frank Fredrickson e Dutch Gainor, cunha soa baixa entre os seus oito mellores puntuadores, a de Harry Connor para os New York Americans. Durante esta tempada conformouse un novo trío, que compuñan Cooney Weiland, Dutch Gainor e Dit Clapper, que máis tarde recibiría o alcume de Dynamite line.
O comezo da tempada foi malo para os Bruins que só conseguiron gañar cinco dos seus primeiros catorce partidos, clasificándose terceiros da división americana por tras dos New York Rangers e os Detroit Cougars. O ano 1929 presentouse mellor para os Bruins, en todo o mes de xaneiro permaneceron invictos, gañando once dos trece primeiros encontros do ano. O equipo refórzase coa chegada de Mickey MacKay dos Pittsburgh Pirates o 21 de decembro en troco de Frank Fredrickson, de Myles Lane vendido por 7.500 dólares polos Rangers o 21 de xaneiro e de Bill Carson procedente de Toronto o 25 de xaneiro. Á fin desta serie sen derrotas, os Bruins son segundos da división, xusto detrás dos Rangers, que xogarán dous partidos máis.
Malia tres derrotas consecutivas en febreiro, os Bruins continuaron a remontar na clasificación da división ata acadar o primeiro posto, empatados cos Rangers, o 28 de febreiro tras unha vitoria en Ottawa. O 10 de marzo, aínda empatados, enfróntanse os dous en Nova York; os Bruins gañan por 3-2 quedando sos na cabeza da división, manténdose así ata o remate da tempada regular, o que fai que se cualifique directamente para as semifinais da Copa Stanley, mentres os seus rivais teñen que xogar unha serie suplementaria.
Na semifinal o seu rival son os Montreal Canadiens, vencedores da división canandense e polo tanto tamén cualificados directamente. Os dous primeiros partidos xóganse en Boston, o 19 e 21 de marzo, co mesmo resultado, 1-0, a favor dos Bruins, en ámbalos dous casos con Tiny Thompson mantendo a portería invicta. O terceiro encontro xogouse o 23 de marzo en Montreal e concluíu igualmente cunha vitoria dos Bruins por 3-2, o que lles permitiu chegar por segunda volta á final da Copa Stanley.
Na final, que se xoga por primeira volta na historia sen que houbese un equipo canadense, enfrontouse co seu rival de división e defensor da copa, os New York Rangers. O primeiro encontro efectuouse en Boston o 28 de marzo diante 18.000 espectadores. Dit Clapper e Dutch Gainor marcaron cada un un gol durante o segundo período mentres Tiny Thompson mantiña por terceira volta a portería invicta, gañando os Bruins por 2-0. No segundo partido, xogado no Madison Square Garden de Nova York, os dous equivos chegaron empatados 1-1 despois dos dous períodos, co gol dos Bruins marcado por Harry Oliver. Dous minutos antes da fin do terceiro período, Bill Carson meteu o segundo gol de Boston que lle deu a vitoria e a primeira Copa Stanley da historia dos Bruins.
Derrota na final (1929-1930)
miniatura|esquerda|[[George Hainsworth e os Montreal Canadiens impedíronlles os Bruins levar unha segunda Copa Stanley en 1930]] Na tempada seguinte, a NHL decidiu mudar as regras para favorecer o aumento dos goles anotados, instaurando unha nova norma autorizando aos xogadores a facerlles pases a outro xogador situado xa na zona ofensiva, pero que se utilizou desde o comezo da tempada de forma abusiva, con xogadores permanecendo en zona ofensiva esperando por un pase, o que provocou que se modificase xa empezada a competición, en decembro, substituída pola regra coñecida como fóra de xogo. Cooney Weiland dos Bruins tirou vantaxe da nova regra, anotando 73 puntos, superando así a antiga marca de Howie Morenz con 51 puntos. O equipo de Boston ten que cambiar de adestrador, ao decidir Denneny pasar a árbitro, volvendo Art Ross, ao banco do equipo. Tiny Thompson foi o outro alicerce do equipo cunha media de 2,23 goles encaixados por partido, a máis baixa das medias consignadas o que lle reporta o Trofeo Vezina. Thompson e Weiland lideraron os Bruins en series cun historial de 38 vitorias, 5 derrotas e 1 empate, isto é o 87,5 % de vitorias, a máis alta porcentaxe de vitorias dun equipo na NHL, que polo de agora non foi superado. Entre lo 3 de decembro e o 9 de xaneiro, o equipo totalizou catorce vitorias consecutivas, a terceira serie máis longa de vitorias na NHL. Tamén se rexistraron vinte vitorias consecutivas a domiciliio na tempada regular, outra marca só superada na tempada 2011-2012 polos Red Wings de Detroit.
En series os Bruins derrotaron nas semifinais aos campións da división canadense durante a tempada, os Montreal Maroons, os dous primeiros partidos disputáronse no Forum de Montreal, no primeiro a vitoria dos Bruins foi por 2-1 en prolongación con 45 minutos suplementarios, o segundo partido tamén concluíu cunha vitoria dos Bruins, por 4-2, con dous goles de Dit Clapper. Os xogadores de Montreal gañaron o terceiro encontro por 1-0 mais no partido seguinte concluíu coa vitoria dos Bruins por 5 a 1, logrando así acceder por terceira volta á final da Copa Stanley, opoñéndose tamén agora aos Montreal Canadiens dirixidos por Howie Morenz.
Período de transición (1930-1938)
miniatura|No decurso dos anos 1930 o xogador dos Bruins Eddie Shore (á dereita) é un dos mellores da NHL Na tempada 1930-1931, Ross permanece no banco do equipo que se clasifica de novo na primeira praza da división e mesmo da NHL con dous puntos de vantaxe sobre os Canadiens. O mellor puntuador do equipo volve ser Weiland, con trinta e oito realizacións, o noveno da tempada, con Morenz na cabeza con cincuenta e un. A primeira praza dos Bruins permítenlle de novo pasar ás semifinais, onde se atopan outra volta cos finalistas e vencedores da tempada anterior, os Canadiens, que son os que se impoñen ao remate da serie por tres partidos a dous, concluíndo no derradeiro partido con dezanove minutos de prolongación e un gol de Wildor Larochelle. E serán os Canadiens os que disputen e gañen a Copa fronte aos Chicago Blackhawks. Ao remate da tempada a NHL designou dous equipos de estrelas cos mellores xogadores da época, Eddie Shore formou parte do primeiro equipo menters Thompson e Clapper do segundo.
A tempada 1931-1932 é moito menos boa para os Bruins, só logrou quince vitorias por vinte e dúas derrotas e doce empates, quedando no derradeiro lugar da división, sen se poder cualifcar para as series, non obstante Shore volveu ser considerado como un dos mellores defensores da NHL e entrou de novo no primeiro equipo das estrelas. miniatura|Na tempada 1932-1933 da NHL [[Nels Stewart|Nels « Old Poison » Stewart ficha polos Bruins.]]
Na tempada 1932-1933, Weiland marchou do equipo para volver cos Senators, o seu substituto vai ser Billy Burch dos New York Americans. Ao mesmo tempo a fraxilidade financeira dos Maroons fai que teña que se desprender algúns dos seus mellores xogadores, así Babe Siebert vai para os New York Rangers e os Bruins fanse con Nels « Old Poison » Stewart, cunha das máis importantes transferencias pagadas ata daquela. Ao acabamento da tempada regular, os Bruins e os Detroit Red Wings encabezaban a división americana empatados a puntos pero con vantaxe de vitorias para os Bruins, converténdose no campión da división e da NHL. O mellor puntuador do equipo foi Marty Barry cun punto máis ca Stewart cun total de trinta e sete realizacións, trece menos que Bill Cook dos Rangers que lideraba a clasificación. Nas semifinais, os Bruins perderon en cinco partidos fronte aos Toronto Maple Leafs que lograron a vitoria no derradeiro partido por 1-0 logo de 1 hora 44 minutos e 46 segundos de prolongación. Shore acadou por terceira volta un posto no equipo da estrelas da LNH, recibindo ademais pola primeira vez o Trofeo Hart como mellor xogador da tempada e Thompson acadou o Vezina como mellor porteiro.
No decurso da tempada 1933-1934 no partido cos Toronto Maple Leaf, xogado no mes de decembro, en reacción a un golpe que lle dera King Clancy Shore golpeu co pau a Ace Bailey por atrás, caendo violentamente sobre o xeo, ferido de gravidade o que puxo fin á súa carreira como xogador de hóckey. O presidente da NHL, Frank Calder, suspendeu indefinidamente a Shore, aínda que se levantou o 28 de xaneiro tras sete partidos sen xogar. Dous meses máis tarde, no que se considera como o primeiro partido das estrelas, aínda que non levaba ese nome, organizouse na honra de Bailey enfrontando aos Maple Leafs e unha selección de xogadores doutros equipos, recádanse 29909 dólares para Bailey e a súa familia. O equipo dos Bruins fai unha mala tempada, sen poder cualificarse para as seris ao chegar ao remate na derradeira praza da división americana. Aínda así Shore entrou como membro do segundo equipo das estrelas da NHL mentres que Lionel Hitchman, antigo capitán dos Bruins, decidiu retirarse logo de 400 partidos xogados na NHL.
Os malos resultados da tempada fan que se contrate como adestrador a Frank Patrick que nese momento era director xeral da NHL e que xa adestrara na PCHA e na WCHL
Permaneceu no equipo nas tempadas 1934-1935 e 1935-1936. Na primeira os Bruins chegaron á semifinal perdendo diante os Maple Leaf e non poden pasar á final e na segunda non lograron pasar dos cuartos de final, perdendo tamén cos Maple Leaf. Nas dúas tempadas, Shore foi elixido no primeiro equipo das estrelas recibindo igualmente o trofeo Hart. En 1936, Thompson recibiu de novo o trofeo Vezina pasando por primeira volta ao equipo das estrelas, aos que se uniu Babe Siebert. Patrick marchou da franquía logo destas dúas tempadas, volvendo Art Ross ao banco do equipo na tempada 1936-1937, na que se uniron ao equipo Bobby Bauer e Milt Schmidt, aos dous criados en Kitchener en Ontario, que se sumaron a outro xogador da mesma localidade, Woody Dumart, que se van coñecer como a “Kraut line” », facendo referencia á súa descendencia alemá. O equipo quedou na segunda praza da división e son eliminados na primeira serie polos Maroons.
A segunda Copa Stanley (1938-1939)
Pola desaparición dos Maroons, a NHL na tempada 1938-1939 contou con só sete equipos, agrupando todas as franquías nunha soa división, na que os seis mellores da tempada regular pasarían ás series eliminatorias. Os Bruins debutaron cun equipo que tiña como base o da tempada anterior e sobre todo na liña Kraut, tan só presentaba as baixas de Leroy Goldsworthy e Art Jackson que pasaron aos New York Americans. Tiny Thompson, mancado nos ollos nun partido de exhibición, foi substituído nos dous primeiros partidos polo principiante Frank Brimsek. O director xeral do equipo Art Ross, e por décimo segunda vez o seu adestrador.
Logo dos dous primeiros partidos gañados polos Bruins con Brimsek na portería, volve Thompson, e aínda que o equipo só perdeu nunha ocasión, Ross, confía en Brimsek como o puntal dos Bruins, e transfire a Thompson aos Red Wings por Normie Smith e 15.000 dólares o 28 de novembro de 1938 e aínda que se perdeu o partido seguinte, axiña Brimsek demostrou que a decisión era boa, rexistrando tres partidos consecutivos sen encaixar gol ningún, rematando a tempada con dez partidos coa meta invicta. Os Bruins chegan á cabeza da liga o 22 de novembro logo de vencer os Rangers, e non baixaron dese posto ata o remate da tempada regular, quedando con 16 puntos de vantaxe sobre os segundos, os Rangers e 27 cos terceiros, os Maple Leafs, presentándose como favoritos para se facer coa Copa Stanley.
Nesa tempada ao haber só unha división, o formato das series eliminatorias son diferentes á dos outros anos, cualificándose directamente para a semifinal os dous primeiros da liga, mentres os catro equipos seguintes teñen que xogar roldas eliminatorias. Así os dous primeiros da liga xogan as semifinais ao mellor de sete encontros.
Polo tanto os Bruins enfrontáronse aos Rangers, o primeiro partido xogouse en Nova York e os dous equipos acaban empatados 1-1 despois dos sesenta minutos de xogo regulamentario, tras dous períodos suplementarios non se conseguiu desempatar e xa cando remataba o terceiro período de prolongación Mel Hill puxo fin ao partido grazas a un pase de Bill Cowley tras un total de 59 minutos e 25 segundos de tempo suplementario, dando así a vitoria os Bruins. No segundo partido disputado en Boston chegouse de novo ao fin do tempo regulamentario con empate, pero aos oito minutos os Bruins lograron a súa segunda vitoria grazas, d enovo, a Mel Hill. Despois dunha terceira derrota dos Ranger por 4-1, os Rangers xa estarían eliminado se como na tempada precedente fora a cinco partidos pero non foi así e os Rangers puideron gañar os tres partidos seguintes forzando xa que logo o sétimo encontro, que se xogou en Boston, e que estivo moi igualado, Ray Getliffe marcou o primeiro gol para Boston mais Muzz Patrick igualou para os Rangers. Pola cuarta volta da serie, o partido decidiuse en período extraordinario e como no primeiro partido, os primeiros corenta minutos non permitiron designar un vencedor, chegándose ao terceiro período, onde tras oito minutos e como no primeiro partido, Cowley fixo un pase a Hill que acabou atravesando a portería permitindo o pase dos Bruins á final da Copa Stanley. Como consecuencia do seu bo facer na fase, Mel Hill colle do sobrenome de Sudden Death Mel Hill.
Unha tempada na cúspide (1939-1940)
Após esta vitoria, o equipo muda de adestrador, Cooney Weiland, capitán na tempada precedente, convértese no novo adestrador dos Bruins, mentres Ross permanece como director xeral do equipo. Os Bruins gañaron a tempada 1939-1940 con tres puntos de vantaxe sobre os Rangers e os xogadores dos Bruins acapararon as principais prazas nas clasificacións dos mellores da tempada, aínda que Bryan Hextall dos Rangers foi o mellor goleador, os tres mellores puntuadores foron os xogadores da “liña Kraut”, Schmidt con cincuenta e dous puntos e Dumart e Bauer totalizaron corenta e tres puntos cada un e Cowley foi quinto con corenta puntos. Malia estes resultados, os Bruins foron eliminados na primeira rolda polos segundos da tempada regular, os Rangers, que se fixeron tamén coa Stanley. Bauer recibiu o trofreo Lady Byng á mellor deportividade e civismo. Clapper e Schmidt entraron no primeiro equipo das estrelas mentres que Brimsek, Bauer e Dumart fixeron o propio no segundo.
A terceira Copa Stanley (1940-1941)
A maioría dos xogadores que terminaron a tempada 1939-1940 continuaron no equipo, tan só se rexistraron dúas baixas, Eddie Shore e Jack Portland trocados en xaneiro de 1939 respectivamente por Eddie Wiseman e Des Smith ; volveu adestrar o equipo Cooney Weiland.
A tempada non comezou ben para os Bruins, non gañaron ningún dos seus primeiros catro partidos, e Brimsek encaixou un total de dezasete goles, rexistrando a súa primeira meta invicta con ocasión da primeira vitoria dos Bruins, no quinto partido e non conseguen encadear máis de dúas vitorias consecutivas; a 21 de decembro de 1941 estaban no posto terceiro da liga a doce puntos dos Maple Leafs e unha ficha negativa de seis vitorias por tres empates e sete derrotas. Mais no partido seguinte os Bruins vencen os Red Wings marcando o comezo dunha serie de partidos consecutivos sen derrota ningunha, durante dous meses, do 22 de decembro ao 23 de febreiro, Boston logrou quince vitorias, concedendo tamén oito empates, acadando o primeiro lugar da liga o 11 de febreiro logo dunha nova vitoria sobre Detroit. Os Rangers son o único equipo que logrou derrotalos no remate da tempada, que ve aos Bruins rematar primeiros, cinco puntos por diante dos. Tras o 21 de decembro os Bruins gañaron 21 partidos, con dez empates e unha soa derrota.
En semifinais da Stantley os Bruins enfróntanse aos segundos da tempada, Maple Leafs. O primeiro encontro celébrase en Boston, e durante o partido, os Bruins perden ao mellor puntuador da tempada, Bill Cowley, que se lesiona o xeonllo e mais tamén a Bobby Bauer que sofre unha cortadura despois de colidir co seu compañeiro de equipo Milt Schmidt ; estes avatares non lle impiden gañar o encontro por 3-0 grazas á boa actuación de Frank Brimsek. Malia a recuperación de Bauer, os Bruins perderon os dous partidos seguintes, gañaron o cuarto pero perderon o quinto, polo que estaban próximos á eliminación mais dúas vitorias consecutivas, por 2-1, puxéronos na final da Stanley.
A final xogouse contra os Red Wings que remataran terceiros na tempada regular a catorce puntos dos Bruins. Sen perder un partido os Bruins lograron a súa terceira Stanley da súa historia. Logo das series, Milt Schmidt relevou a Cowley, que non puido xogar máis ca dous partidos pola súa ferida, como mellor punteador do equipo e segundo goleador, sete dos seus once puntos feitos contra Detroit. Bobby Bauer fíxose por segunda volta co trofeo Lady Byng e Bill Cowley recibiu o trofeo Hart do mellor xogador da tempada.
O período dos seis equipos orixinais (1942-1967)
Malia a vitoria Weiland non permaneceu nos Bruins, senón que marchou para adestrar os Hershey Bears da AHL. Ross tivo que volver ao banco dos Bruins unha vez máis.
Na tempada 1942-1943 os New York Americans finalizan as súas actividades, e a NHL principiou un período de vinte e cinco anos, coñecido como a "era dos seis equipos orixinais da NHL", unha liga de seis: Canadiens, Maple Leafs, Red Wings, Rangers, Black Hawks e os Bruins. En cada tempada os catro mellores equipos cualificábanse para as series da Copa Stanley, e en todo este período os Bruins endexamais quedaron na cabeza da clasificación nin lograron copa Stanley ningunha, con catro derrotas na final, todas contra dos Canadiens.
A segunda guerra mundial dispersou o equipo campión da NHL despois de 1941, os integrantes da liña Kraut alistáronse no exército canadenses e en 1943 Brimsek tamén marchou á fronte. Na tempada 1943-1944, Herb Cain pasou a barreira dos 200 puntos na súa carreira, o décimo terceiro xogador en facelo, logrando 82 puntos no calendario, mellor marca nunha tempada pero aínda así o equipo non se cualificou para as series. . A tempada 1944-1945 foi a derradeira de Ross como adestrador dos Bruins, logo dun total de 219 partidos á cabeza da franquía repartidos en catro períodos, cedendo a súa praza a Dit Clapper quen ocupa o dobre posto de adestrador-xogador. Coa fin da guerra, volveron os integrantes da liña Kraut e Brimsek para a tempada 1945-1946 onde Dumart remata mellor goleador e segundo puntuador da franquía tras Don Gallinger mais os Bruins perderon a final contra Montreal. As tres tempadas seguintes con Clapper liderando o equipo teñen o mesmo resultado, unha derrota na primeira rolda das series.
En 1948 dous xogadores dos Bruins protagonizaron un escándalo. A NHL logrou probas por medio de escoitas da policía que Billy Taylor, adquirido polos Bruins en 1947 procedente dos Red Wings, e Gallinger tiñan relacións cun corretor de apostas e que os dous apostaran nos Bruins. O presidente da NHL Clarence Campbell suspendeunos de por vida. miniatura|esquerda|[[Milt Schmidt, membro do Hockey Hall of Fame e capitán dos Bruins a principios dos anos 1950.]] Na tempada 1949-1950 entrou Buck Boucher como novo adestrador, mais non foi quen de cualificar o equipo para as series. Lynn Patrick substiuíno nas tempadas seguintes, logrando meter os Bruins de novo nunha final, na tempada 1952-1953, que gañaron os Canadiens.
En 1954, despois de 30 anos á cabeza dos Bruins, Art Ross cedeu o seu posto de director xeral a Lynn Patrick, quen nomea como adestrador a Milt Schmidt, antigo integrante da liña Kraut, e que no decurso da tempada deixou tamén de xogar. So a súa dirección, os Bruins chegaron a dúas finais consecutivas, na tempada 1956-1957 e 1957-1958, as dúas perdidas fronte o Montreal. En 1959 tras a súa eliminación na primeira rolda das series, os Bruins marcharon para Europa para xogar unha serie de 23 encontros cos Rangers. Este torneo é o segundo da súa caste realizado pola NHL seguindo o efectuado en 1938 entre os Canadiens e os Red Wings. Os Bruins visitaron Londres, Xenebra, París, Antuerpen, Zúric, Dortmund, Essen, Krefeld, Berlín e Viena, a serie gañárona os Rangers, que recibiran o reforzo de Bobby Hull dos Black Hawks para paliar a ausencia da maioría dos seus atacantes, por 11 vitorias contra 9 derrotas e 3 empates.
Na tempada 1960-1961 os Bruins remataron os derradeiros, con só 14 vitorias en 70 partidos e na tempada seguinte entrou Phil Watson para dirixir o banco, que só permaneceu pouco máis dunha tempada, volvendo Schmidt ao posto. Na tempada 1966-1967 o equipo de Schmidt fai unha mala tempada e no medio da tempada substituíuno Harry Sinden, non obstante os Bruins volveron quedar os últimos da liga por sexta volta nas últimas sete tempadas, e por oitava volta consecutiva non se cualificaron para as eliminatorias.
As expansións (1967-1979)
En 1967 a NHL pasou de seis a doce franquías, os novos equipos foron Minnesota North Stars, Los Angeles Kings, Oakland Seals Philadelphia Flyers, Pittsburgh Penguins e St. Louis Blues. Estes novos equipos tiveron o dereito de elixir vinte xogadores entre os seis equipos orixinais, que tiñan pola súa banda o dereito a "protexer" os seus mellores doce xogadores. Os Kings e os Penguins escolleron dous xogadores dos Bruins, os North Stars e os Seals tres, os Blues catro e os Flyers oito. As seis novas franquías axuntáronse na división oeste mentres os seis equipos orixinais forman a división leste t.
O 15 de maio de 1967 o novo director xeral dos Bruins Milt Schmidt, obtivo a Phil Esposito, Ken Hodge e Fred Stanfield dos Black Hawks en troco de Pit Martin, Jack Norris e Gilles Marotte. Estes novos compoñentes marcaron a volta dos Bruins ás series eliminatorias tras oito anos de fracaso. Na tempada 1967 remataron en terceiro lugar da súa división tras os Canadiens e os Rangers, e na segunda na tempada 1968-1969, por tras do Montreal. Nesas dúas tempadas foron os Canadiens os encargados de eliminalos da Copa Stanley; en 1968 Montreal gañou 4-0 na primeira rolda das series e en 1969 os Bruins, tras derrotar os Maple Leafs, quedaron elimanados en seis partidos, tres perdidos na prolongación.
A cuarta Copa Stanley (1969-1970)
miniatura|Phil Esposito en 1969. O equipo, dirixido por Harry Sinden desde a tempada 1966-1967, centrouse na coñecida como Nitro line, conformada por Wayne Cashman, Phil Esposito e Ken Hodge. Entre as bazas do equipo estaba tamén o defensa Bobby Orr e os porteiros Gerry Cheevers e Eddie Johnston. Das baixas salientou a do defensor Ted Green, quen nun partido de pretempada contra os St. Louis Blues fracturouse o cranio por un golpe de bastón de Wayne Maki que o deixou ferido de gravidade precisando tres operacións para salvar a vida.
O inicio da tempada dos Bruins foi case perfecto, pois rexistraron seis vitorias e un empate nos primeiros sete partidos. Contaban co mellor ataque, a mellor defensa e tiñan o dobre de puntos que os seus inmediatos seguidores. A súa primeira derrota foi o 29 de outubro en Toronto, seguida outra en Montreal por 2-9 ás que lle seguen varias outras ata totalizar cinco consecutivas, pasando da primeira á cuarta praza da liga e da división leste. Subiron á segundo praza o 18 de decembro, na que se instalaron ata o 1 de marzo cando tras vencer aos Blues acadaron o primeiro lugar, cun punto por riba dos Rangers. O remate da tempada quedou marcado pola remontada dos Black Hawks, que gañaron os seus vinte e seis últimos partidos e remataron cos mesmos puntos que os Bruins mais que se fixeron coa liga por gañar cinco partidos máis.
Segundos da división leste, os Bruins enfrontáronse os Rangers, cuartos na liga regular, tras quedar cos mesmos puntos, partidos gañados, perdidos e empatados pero con máis goles marcados que os Canadiens. O primeiro partido, xogado en Boston, rematou coa vitoria dos Bruins por 8-2 con dous goles de Esposito e outros dous de Orr. Logo dunha segunda vitoria dos Bruins por 5-3, tamén en Boston, o terceiro partido xogouse en Nova York, despois dun minuto e medio de xogo, Derek Sanderson dos Bruins e Dave Balon dos Rangers quedaron excluídos do partido por penalizacións realizadas a catro outros xogadores, á fin do primeiro período, os dous equipos sumaban un total de 132 minutos de penalizacións. O partido rematou cunha vitora 4-3 dos Ranger e unha nova marca de penalizacións para un só partido de series eliminatorias, cun total de 174 minutos distribuídos aos dous equipos. Os Bruins perderon o seguinte partido, tamén xogado en Nova York pero gañaron os dous partidos seguintes, cualificándose así para a semifinal da Copa Stanley.
O seu próximo rival foron os Black Hawks, os campións da tempada regular e que derrotaran os Red Wings en catro partidos. Os Bruins gañaron a serie en catro encontros cualificándose por décimo primeira volta na súa historia. Enfrontáronse os Blues, vencedores da división oeste pero que totalizaran trece puntos menos que os Bruins ao longo do calendario regular. Os tres primeiros encontros foron con facilidade para os Bruins, por 6-1, 6-2 e 4-1; o cuarto foi o máis disputado xogándose en prolongación, e foi Bobby Orr o que marcou o gol vencedor despois de 40 segundos de xogo o que lle permitiu os Bruins gañar a súa cuarta Copa Stanley.
Bobby Orr foi consagrado mellor xogador da tempada pola NHL, levando varios trofeos, o Hart, o Conn Smythe, o James Norris , o NHL Plus-Minus e o Art Ross o primeiro defensor en recollelo
Fin da era Orr-Esposito (1972-1979)
miniatura|[[Don Cherry foi o adestrador do equipo entre 1974 e 1979]] De 1973 a 1975, Orr e Esposito repartíronse os honores da liga. O trofeo Art Ross, do mellor goleador, levouno Exposito en 1973 e 1974 e Orr en 1975 ; o Lester B. Pearson, ao mellor xogador, gañouno Esposito en 1973 e Orr en 1975, que tamén levou tres novos James Norris ata completar oito consecutivos. Na tempada 1973-1974 catro xogadores do Boston remataron dentro dos primeiros puntuadores da liga, con Ken Hodge e Wayne Cashman situados no terceiro e cuarto lugar ; os Bruins terminaron logo á cabaza da súa sivisión e da liga con cento trece puntos e o mellor ataque mais na final perderon cos Flyers.
As dúas tempadas seguintes son favorables para os Bruins malia a marcha de Orr e Esposito, quedando nas dúas ocasións á cabeza da división Adams por diante dos Buffalo Sabres, cualificándose directamente para os cuartos de final da Copa Stanley. Na tempada 1976-1977 enfrontáronse co equipo dos Ánxeles mentres na 1977-1978 foi cos Black Hawks, saíndo sempre vencedor o equipo de Boston. En semifinais, eliminaron os Flyers por 4-0 en 1977 e 4-1 en 1978. A continuación atopouse tamén nas dúas veces cos Canadiens, gañadores da tempada regular en ámbalas ocasións, cun récord de cento trinta e dous puntos e só oito derrotas en 1977 presentándose como claros favoritos, en 1977 os Bruins perderon na prolongación do cuarto e derradeiro partido. Un ano despois, os dous equipos volven a se encontrar para un desquite; tras perder os dous primeiros partidos en Montreal, os Bruins repuxéronse gañando os dous seguintes por 4-0 e 4-3 grazas a un gol de Bobby Schmautz na prolongación mais Montreal gañou os dous últimos partidos por 4-1 logrando así a vitoria; en sete finais da Stanley xogadas contra os Canadiens, foi a sétima derrota dos Bruins.
Na tempada 1978-1979 de novo volveron gañar na súa división e derrotaron sen problemas aos Penguins en cuartos de final, pero de novo tiveron que se enfrontar aos Canadiens para unha praza na final. Os de Montreal gañaron os dous primeiros partidos na casa e os Bruins fixeron o propio en Boston nos dous partidos seguintes. Os Canadiens gañou o quinto partido e Boston o sexto. O decisivo sétimo encontro xogouse en Montreal e os dous equipos neutralizáronse ata o terceiro período cando Rick Middleton inscribiu no marcador un gol que deu unha vantaxe de 4 a 3 aos Bruins a menos de catro minutos para o final e un minuto e medio despois o árbitro pitou unha penalización contra os Bruins por contar con demasiados xogadores na pista. Cun minuto e once segundos de xogo, Guy Lafleur aproveitou a superioridade numérica para meter o gol que permitiu os Canadiens xogar a prolongación durante a que Yvon Lambert cualificou os Canadiens para a final da Stanley coa que se fixeron por cuarto ano consecutivo. Logo da fusión da NHL coa WHA e do draft que lle seguiu ao final da tempada, a primeira elección dos Bruins foi a do defensor Raymond Bourque, procedente dunha liga xuvenil do Québec, e que se ía converter no sucesor de Bobby Orr no posto.
As décadas de 1980 e 1990
De 1980 a 1987, os Bruins cualificáronse en cada tempada para as series pero tan só chegaron nunha ocasión á final da Copa Stanley. Despois de chegar á final da conferencia en 1983, foron eliminados catro anos seguidos polos Canadiens logo do primeiro partido de series; en quince encontros disputados entre as dúas formacións, os Bruins só gañaron dous. En 1988 despois de derrotar os Sabres, enfrontáronse de novo aos Canadiens, perderon o primeiro partido por 5-2 mais gañaron os catro seguintes logrando eliminar os de Montreal por primeira volta desde 1943. Gañaron logo contra os New Jersey Devils mais derrotounos os Edmonton Oilers de Wayne Gretzky, gañando a súa cuarta copa en cinco anos. Despois dunha nova eliminación polos Canadiens en 1989 atoparon de novo os Oilers na final en 1990. No primeiro partido os dous equipos chegaron igualados á fin do tempo regulamentario e tan só na terceira prolongación Petr Klíma marcou o gol da vitoria para os Oilers, que gañaron tamén tres dos catro partidos que quedaban, gañando así a súa quinta Stanley en sete anos. Nas tempadas 1990-1991 e 1991-1992, os Bruins eliminaros os Canadiens na final da división pero nas dúas perderon diante os Penguins na final da conferencia o que lle impide acceder a unha nova final da Copa Stanley.
Tras a súa chegada en 1979, Bourque converteuse nun xogador ineludible na franquía, rematou con 65 puntos en 1980, a mellor marca para un defensor na súa primeira tempada na NHL, logrou o Calder outorgado ao mellor xogador novel da liga e entrou no primeiro equipo das estrelas, a primeira vez que un xogador non porteiro acadaba esta dobre honra. En 1985 designárono capitán do equipo canda Rick Middleton; conseguiu o trofeo Norris do mellor defensor, que Orr lograra oito veces, en 1987 e 1988, e nese ano converteuse no capitán único do equipo ao se retirar Middleton. En 1990 e 1991 gañou senllos trofeos Norris, o terceiro e o cuarto.
En 1991 a NHL que mantiña un número de equipos estables desde 1979 autorizou a chegada de novas franquías, cunha expansión progresiva, pasando de vinte e un equipos na fin da tempada 1990-1991 a vinte e dous en 1993, vinte e seis en 1994, vinte e sete en 1998, vinte e oito en 1999 e trinta en 2000. O crecemento no número de equipos aumentou a dificultade para se cualificar para as series eliminatorias. Os Bruins non chegaron a final ningunha da Stanley neses anos.