cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana Justel
Traxectoria investigadora
Ten realizado estancias de investigaciónen diversos lugares, entre outros no ISDS (Institute of Statistics and Decision Sciences ), Duke University. North Carolina, USA. (xullo 1993- xaneiro 1994), no CREST, ENSAE (Ecole Nationale de Statistique et l'Administration Economique ), INSEE. París. (agosto 1994, abril-xuño 1999), no CORE (Center for Operations Research and Econometrics ), Université Catholique de Louvain. Bélxica. (outubro 1995 - setembro 96), no Departamento de Estatística, Pontificia Universidade Católica de Chile. Santiago de Chile. (agosto 1998), no Departamento de Estatística, Universidade Nacional de Trujillo. Perú. (agosto 1998), no Campamento Byers, dependente da Base Antártica Española Juan Carlos I. Illa de Livingston, Continente Antártico. (febreiro 2003, decembro 2003-xaneiro 2004, febreiro 2006, decembro 2008, xaneiro 2013, febreiro 2016, febreiro 2018, xaneiro 2019) e no Departamento de Matemáticas, Universidade de San Andrés. Bos Aires. (maio 2005, abril 2006, marzo 2007, setembro 2007, outubro 2010, febreiro 2012, xuño 2017).
Ireneu, patriarca de Serbia
Traxectoria
Naceu o 28 de agosto de 1930 na aldea de Vidova, e foi bautizado co nome de Miroslav. Cursou a educación primaria na súa aldea natal, e en 1951 graduouse polo seminario teolóxico de Prizren. Posteriormente ampliou os seus estudos nas Facultades de Teoloxía da Universidade de Belgrado e da Universidade de Atenas. Logo de graduarse, serviu no exército.
Lingua amaimon
O amaimon é unha lingua que se fala en Papúa Nova Guinea. A lingua fálase nos poboados de Tebesarik, Wagusarik, Koromasarik e Amaimon da provincia de Madang, conta con 1.781 falantes (2003)
Ireneu, patriarca de Serbia
Traxectoria
En maio de 1974 foi elixido bispo vigairo do patriarca de Serbia, co título de Moravic. Recibiu a ordenación episcopal o 14 de xullo de 1974. Ao ano seguinte, na reunión do Sínodo da Igrexa ortodoxa serbia entre o 21 e o 28 de maio de 1975, foi elixido bispo de Niš, tomando posesión de dita eparquía o 15 de xuño do mesmo ano.
Ana Justel
Proxecto Limnopolar
Dende 1997 -como resultado da colaboración cun grupo de investigación en Bioloxía e Ecoloxía da Facultade de Ciencias da Universidade Autónoma de Madrid- Ana Justel participa en Limnopolar, un proxecto de investigación en limnoloxía que se desenvolve en ambientes polares, concretamente na Antártida, onde se estudan os ecosistemas acuáticos non mariños.
O proxecto Limnopolar é un proxecto interdisciplinario de investigación en limnología que se desenvolve na Antártida, na Península Byers (Illa Livingston, illas Shetland do Sur, Antártida), un lugar especialmente protexido da Antártida pola gran diversidade ecolóxica de corpos de auga existentes. Está financiado polo Plan Nacional de I+D+I co obxectivo principal de investigar a sensibilidade dos ecosistemas acuáticos antárticos non mariños ante o cambio climático, mediante o estudo dos seus compoñentes bióticos e abióticos, e as súas relacións coas variables ambientais ou climáticas.
Ireneu, patriarca de Serbia
Traxectoria
O 22 de xaneiro de 2010 foi elixido patriarca da Igrexa ortodoxa serbia. Como patriarca, posicionouse en contra do establecemento da Igrexa ortodoxa de Ucraína por parte do patriarca Bartolomeu, así como dos intentos de crear igrexas autocéfalas en Montenegro e Macedonia do Norte.
O 4 de novembro de 2020 foi hospitalizado en Belgrado por causa dunha insuficiencia cardíaca. Porén, finou na capital serbia o 20 de novembro por COVID-19.
Teucro
Teucro pode referirse a:
Ana Justel
Proxecto Limnopolar
A súa primeira campaña no Proxecto Limnopolar foi durante o inverno austral 2001-2002 e nel participaron máis de 20 investigadores nacionais pertencentes ás Universidades Autónoma de Madrid, Valencia e Castela-A Mancha, o Centro de Estudios Hidrográficos do CEDEX, e o Instituto Nacional de Meteorología. Tamén colaboraron investigadores de universidades estranxeiras como a Université Laval (Canadá), University of Tasmania (Australia), University of Salzburgo (Austria) ou a University of Liege (Bélxica).​
Ana Justel participou en sete campañas deste proxecto, dende 2003 ata 2018.​ O seu traballo neste proxecto vai dende colaborar na toma de mostras a, xa de forma máis específica, ocuparse de modelizar e resolver os problemas estatísticos. "O tratamento matemático que dou aos problemas que se me presentan é, obviamente, o estatístico, o que sei facer. Tómanse moitas mostras que primeiro hai que converter en datos; unha vez en formato número, a estatística é unha ferramenta fundamental para a análise e a extracción de conclusións. Como ademais os datos conseguidos alí non son suficientes para explicar toda a dinámica dos lagos, é necesario inferir das fontes de información de que se dispón durante a parte do ano en que non se pode estar alí -o que se consegue por medio da estación meteorolóxica permanente alí situada-", explicaba Ana Justel nunha entrevista.
Proxecto Microairpolar
Ana Justel dirixe, xunto co biólogo Antonio Quesada, o proxecto Microairpolar.
O proxecto Microairpolar, financiado pola Axencia Estatal de Investigación, iniciouse en 2017 co obxectivo de estudar a capacidade de dispersión dos microorganismos nas zonas polares, onde o cambio climático está a propiciar procesos de deglaciación que favorecen a aparición de novas superficies colonizables en zonas que estiveron cubertas de xeo durante miles de anos. En febreiro de 2018, un grupo multidisciplinar de investigadores da Universidade Autónoma de Madrid (UAM) e a Axencia Estatal de Meteoroloxía (AEMET), liderado por Ana Justel e Antonio Quesada, emprenderon a expedición científica a bordo do Buque de Investigación Oceanográfica Hespérides, rumbo á Antártida.
Co fin de estudar como se inician esas novas formas de vida, utilizaron por primeira vez un colector de partículas para comprobar se puido ter sido o aire o que permitiu que os microorganismos colonizaran o solo unha vez que os glaciares se retiraron de Byres. Para capturar e estudar o contido do aire sen ningunha inxerencia, no proxecto desenvolvéronse tecnoloxías específicas que permitiron, por exemplo, utilizar «O Trineo do vento», vehículo «cero emisións», ou técnicas estatísticas avanzadas e de computación masiva de datos.​ O reto matemático foi modelizar a conexión entre os microorganismos atopados no aire e os estudos de biodiversidade realizados en Byers nos últimos anos.​
Ana Justel explicó así su trabajo: ''“La identificación de los microorganismos encontrados en los muestreos de campo se realizará mediante modernas técnicas de secuenciación masiva del material genético. La utilización de complejos programas de modelización atmosférica y el diseño de nuevos algoritmos de clasificación para big data permitirá construir un mapa de dispersión de aeronavegantes combinando las retrotrayectorias de las masas de aire con los propágulos capturados in-situ”.''​
A capacidade de colonización dos aeronavegantes, tendo en conta variables de índole físico, biolóxico e ambiental, é un problema complexo que require a participación de expertos de distintas disciplinas que intenten abordar conxuntamente o traballo tecnolóxico, biolóxico, meteorolóxico e matemático. Ana Justel explicou así o seu traballo: “Para a identificación dos microorganismos atopados nas mostraxes de campo utilízanse modernas técnicas de secuenciación masiva do material xenético, así como complexos programas de modelización atmosférica e o deseño de novos algoritmos de clasificación para big data, cara a construír un mapa de dispersión de aeronavegantes combinando as retrotrayectorias das masas de aire cos propágulos capturados in-situ.
O proxecto require moito traballo de campo e laboratorio, novos métodos estatísticos, modelos meteorolóxicos, enxeñaría e moita computación para estudar a dispersión dos microorganismos nas rexións polares, que son tan importantes no escenario actual de cambio climático. O funcionamento dos ecosistemas microbianos das rexións polares aínda é bastante descoñecido. É necesario deseñar novos instrumentos de captura de microorganismos para saber que formas de vida móvense no interior do continente antártico. Para conseguir capturalas, é necesario avanzar no desenvolvemento de novas tecnoloxías para explorar a información que conteñen os datos procedentes da secuenciación de ADN, que cada vez se fai con máis profundidade e no de métodos de computación eficientes para levar a cabo unha simulación masiva que permita comprender o transporte aéreo dos microorganismos que, co cambio climático, poden alterar os ecosistemas antárticos terrestres máis resistentes ás condicións extremas. Así que hai que seguir traballando en todas as frontes abertas en ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas, comenta Ana Justel nunha entrevista concedida á RSME en decembro de 2019.
Publicacións
Ten publicado numerosos artigos en revistas JCR e en revistas nacionais e internacionais. ​​​ Pero durante toda a súa carreira profesional Ana Justel compaxinou os seus labores académicos: de docencia, xestión e investigación, cunha participación activa en tarefas de divulgación, mediante a publicación de artigos para dar a coñecer o seu traballo de investigación, participando en entrevistas e proxectos de comunidades educativas, ou con entrevistas en diversos medios de comunicación, entre os que se están:
Valle de Losa
Valle de Losa é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 565 habitantes (INE 2012).
Área (unidade de superficie)
Un decámetro cadrado (de símbolo dam²) ou área (de símbolo a) é unha unidade de superficie que equivale a 100 metros cadrados. Tamén se lle chama área (de símbolo a), e emprégase con frecuencia o seu múltiplo: a hectárea, e o seu submúltiplo: a centiárea, que equivale a un metro cadrado.
O Sistema Internacional de Unidades non inclúe a área, tomando como base para as superficies agrarias a hectárea. O Sistema Internacional de Magnitudes recolle a área, mais unicamente como nota.
Poliamor
miniatura|Manifestación a prol do poliamor en [[San Francisco.]]
O poliamor é unha relación análoga á de parella que involucra varias persoas, co seu pleno coñecemento e consentimento. Esta relación ten unha duración suficiente para que non poida ser considerada efémera.
Terminoloxía
O termo é un neoloxismo procedente do inglés polyamory, do grego poli, moitos, e do latín amor.
Ten a súa orixe na década de 1960, se ben hai moitos exemplos anteriores desta práctica, como William Moulton Marston na década de 1920 ou ao longo da historia en diversas etnias e culturas. O termo foi popularizado a partir da década de 1990. En 1990 Morning Glory animaba á popularización do termo no seu artigo "A bouquet of Lovers". En 1992 Jennifer Wesp creou un grupo de noticias en Internet co nome de alt.polyamory.
Morning Glory, baixo petición do editor do Dicionario Inglés Oxford para incluír este termo, definiu a palabra deste modo:
O esencial do poliamor é que máis de dúas persoas estean nun mesmo tempo relacionadas amorosamente e involucradas nas súas vidas e coidado mutuo, en múltiples dimensións. Por tanto, o termo non é aplicable a meras relacións sexuais sen compromiso, sexo grupal, prostitución, monogamia seriada ou outras formas de intercambio de parella. O termo pretende ser incluínte, referíndose a todas as orientacións sexuais (hetero, homo e bisexuais), sen excluír particularmente a quen practica o intercambio de parellas. Se ben o intercambio de parellas non implica necesariamente infidelidade, tampouco implica namoramento coas súas relacións externas, a diferenza do poliamor.
Variedades
miniatura|dereita|200px|[[Robert Heinlein (1976)]]
Khalid bin Abdul Aziz
miniatura|dereita|Khalid bin Abdul Aziz
Poliamor
Variedades
Na poligamia unha persoa casa con varios homes (poliandria) ou varias mulleres (polixinia), os cales poden manter ou non relacións entre si.
Khalid bin Abdul Aziz
Khalid bin Abdul Aziz (en árabe خالد بن عبد العزيز) tamén chamado Khaled ibn Abd Al-Aziz, nado o 13 de febreiro de 1913 e finado o 13 de xuño de 1982, foi o cuarto rei de Arabia Saudita.
Poliamor
Variedades
Na relación ou matrimonio grupal todos os membros están igualmente asociados uns entre outros. O termo foi popularizado por novelistas como Robert Heinlein, en Stranger in a strange land ou The moon is a harsh mistress, Robert Rimmer e Valentine Starhawk.
A relación aberta é diferente do poliamor. Unha relación aberta denota unha relación (usualmente entre dúas persoas) onde os participantes son libres de ter outros amores; cando as persoas están casadas, denomínase matrimonio aberto. Algunhas relacións poñen restricións estritas para os seus membros (por exemplo: a polifidelidade); tales relacións son poliamorosas, pero non abertas. Outras relacións permiten sexo fóra da relación primaria, pero non amor ou romance; estas relacións son abertas pero non poliamorosas. Con todo, algunhas persoas poliamorosas non ven dicotomías entre "relacionados" e "non relacionados", entre "amores" e "non amores", de xeito que perde sentido clasificar as relacións como abertas ou pechadas.
Khalid bin Abdul Aziz
Traxectoria
Foi designado príncipe herdeiro en 1965, despois de que o seu irmán Muhammad bin Abdul Aziz rexeitase o seu posto sucesorio. Subiu ó trono en 1975 tralo asasinato do seu medio-irmán Faysal bin Abdelaziz Al Saud. Nunca estivo demasiado interesado na política e o poder sobre o pais ostentouno de facto o seu medio-irmán Fahd. Home relativamente despreocupado e piadoso, coma moitos membros da Casa de Saud, morreu dun ataque ó corazón o 13 de xuño de 1982. Foi sucedido por Fahd.
Poliamor
Variedades
Nas redes de relacións conexas cada persoa pode ter varias relacións, en diversos graos de importancia, con varias persoas. As relacións mono-poliamorosas inclúen unha persoa monógama que acepta que a outra sosteña relacións externas. Os arranxos xeométricos aparecen descritos polo número de persoas involucradas e a súa relación de conexión, por exemplo, o trío. A tribo ou clan acolle relacións de amizade, amor e sexualidade con redes complexas entre os membros, mantendo entre todos unha identidade e coidado común.
Fidelidade
A maioría das persoas monógamas definen a exclusividade sexual, comunmente chamada fidelidade, como o compromiso cun só amor exclusivo, acordando non ter relacións sexuais ou amorosas con outras persoas durante dito compromiso. Pola súa parte, a maioría das persoas poliamorosas definen a fidelidade como a honestidade cos seus amores respecto ás súas relacións, adheríndose aos compromisos establecidos con cada un deles.
Khalid bin Abdul Aziz
Traxectoria
Notábeis logros do seu reinado foron a elaboración do segundo "Plan Quinquenal" da historia de Arabia Saudita, que impulsou a mellora das infraestruturas e o sistema sanitario saudita. Tamén convocou moitos cumios internacionais e inaugurou o Consello de Cooperación para os Estados Árabes do Golfo en 1981.
Poliamor
Honestidade e respecto
A maioría das persoas poliamorosas resalta a importancia do respecto e a comunicación con todos os seus amores. Ocultar información parécelles algo enganoso, xa que a persoa dificilmente pode gañarse a confianza dos seus amores. O amor debe aceptarse como parte principal da vida da persoa, máis que como algo secundario.
Comunicación e negociación
Xa que, pola súa propia esencia, non existe un "modelo estándar" de relación poliamorosa, os participantes de cada relación establecen libremente como debe funcionar a súa relación. É importante que se defina entre todos os membros implicados, porque se non as expectativas infrutuosas poden ser daniñas para a relación. A diferenza doutras formas de relacións negociadas, como o acordo prenupcial, os poliamorosos adoitan tomar a negociación coma un proceso continuo ao longo da relación.
En relacións convencionais, os participantes poden establecer un conxunto de expectativas comúns sen ter que negocialas conscientemente, simplemente seguen estándares sociais (por exemplo, un esposo e esposa esperan apoio financeiro un do outro). Xa que as relacións poliamorosas non se basean en estándares sociais como punto de partida, dentro da relación é necesario acordar moito máis por medio da comunicación, o mutuo respecto e a comprensión.
Desapego
As persoas en relacións convencionais adoitan acordan non buscar outras relacións en ningunha circunstancia, xa que porían en perigo a relación primaria, xa fose diluíndoa ou substituíndoa. As persoas poliamorosas cren que estas restricións non son de feito o mellor nunha relación, xa que tende a substituír a confianza por prohibicións posesivas, e poñen as relacións nun marco de propiedade e control ("ti es meu"). Isto reflicte suposicións culturais onde as restricións parecen necesarias para frear "deslices" da parella, ou onde a outra relación próxima puidese ser unha seria ameaza á dilución do vencello.
As persoas poliamorosas perciben o amor da parella coma un enriquecemento da vida da parella máis ca unha ameaza para a relación, polo que se acostuma entender a visión posesiva das relaciones como algo a evitar, o que require un bo labor de confianza. Se ben o desapego é unha parte importante de moitas relacións poliamorosas, non é tan universal como os outros valores mencionados. Algunhas alternativas inclúen acordos nos que unha relación primaria posesiva é combinada con relacións secundarias desapegadas (común no matrimonio aberto), e relacións asimétricas nas que a "posesión" só se aplica nun sentido.
Grupos e conceptos relacionados
Existe unha certa superposición entre as definicións de poligamia e poliamor: calquera relación amorosa polígama podería ser considerada tamén como poliamorosa, e moitas persoas poliamorosas considéranse casadas con máis dunha persoa. Con todo, na práctica o uso distingue os termos: a palabra poligamia é máis comunmente usada para referirse a unha forma codificada de matrimonio ou unión múltiple (especialmente aqueles que teñen unha base relixiosa ou tradicional), mentres que o termo poliamor implica unha relación definida por acordos entre os membros, máis ca unha norma cultural.
Así, se ben poligamia e poliamor son decote tratados por neófitos como conceptos similares, os dous están baseados en diferentes filosofías e ideais, e existe pouca interacción entre os que se consideran polígamos e os poliamorosos. Pola contra, o poliamor está ligado a grupos e ideoloxías que favorecen a liberdade e preferencia individual en asuntos sexuais, como as persoas homosexuais. Os valores poliamorosos de respecto, honestidade, comunicación e negociación son afíns con estes grupos, e moitos dos problemas encontrados nas relacións poliamorosas teñen paralelos, e poden encontrar solución por métodos ou ideas similares, nun mutuo enriquecemento.
Porén, as actitudes individuais varían amplamente; dentro de cada un destes grupos, algúns membros encontran outros grupos obxectables.
Obxección relixiosa
A maioría das relixións conciben as relacións amorosas como relacións de parella. Mesmo as que permiten relacións polígamas, adoitan limitala a unha forma ríxida definida de matrimonio, xeralmente polixinia. Os líderes relixiosos non adoitan expresar a súa opinión sobre o poliamor, posiblemente polo pouco interese que desperta en comparación con outros temas éticos ou de relación como a homosexualidade, e porque o poliamor non se coñece nin se identifica claramente como unha forma distinta de vida.
División do amor
Unha crítica común ao poliamor baséase na crenza de que, ao dividir o amor entre varias parellas, ese amor se reduce. Porén, o poliamor defende que o amor non diminúe coa división. Un argumento usualmente sostido é que unha persoa que ten dous fillos non ama menos a ningún deles pola existencia do outro. A visión sistémica encontra que o amor que xorde no grupo poliamoroso pode ser algo inalcanzable por unha persoa ou parella no particular.
Aqueles que valoran a monogamia adoitan sinalar a forza e confianza que se pode construír en parellas duradeiras por estaren enfocados un ao outro, ao non teren outras relacións. Un punto de vista intermedio defende que manter unha relación require tempo e enerxía, e ningún destes recursos é infinito; así, mentres é posible amar varias persoas tanto coma unha, hai un punto no que as relacións poderían empezar a sufrir.
Índice de fracaso
As relacións poliamorosas decote son criticadas porque non duran. É difícil chegar a números precisos sobre a lonxevidade das relacións poliamorosas en comparación coas monógamas por varias razóns. Ao igual que moitos grupos de relacións non-tradicionais, os poliamorosos non publicitan o seu status, e en moitos casos só aquelas relacións que fracasan en público se chegan a percibir. O criterio de éxito dos participantes non sempre coincide co da convención monógama. O poliamor é moito máis fluído có matrimonio tradicional, así as relacións poliamorosas cambian ou terminan na medida en que os seus participantes consideran conveniente. Unha relación que enriquece as vidas dos seus participantes usualmente é considerada exitosa, mesmo cando chega ó seu fin.
Xa que o sexo e a sexualidade están ligados a aspectos emocionais, é difícil valorar os parámetros de éxito das relacións poliamorosas cando se avalían sobre evidencias escollidas segundo os diferentes puntos de vista. Non existen estudos académicos comparando relacións monógamas con poliamorosas, xa en función de duración (na medida daquelas relacións que fan un compromiso de "vida"), ou en función de satisfacer as expectativas dos que participan.
Posibilismo libertario
O posibilismo libertario foi unha tese dun sector do movemento libertario en España, que sen renunciar ós fins clásicos do anarquismo de loita pola superación do Estado e o capitalismo, aceptou elementos do réxime demoliberal da II República Española para desenvolver as súas actividades. Tivo unha importante participación como sector moderador da Revolución Española.
Desta corrente naceron reiteradas propostas de participación nos mecanismos do Estado. En 1938 o secretario xeral da CNT, Horacio Martínez Prieto, propuxo que a FAI se convertese no Partido Socialista Libertario e participase na socialdemocracia; tamén no pleno da CNT celebrado en xullo de 1945 en Carabaña (Madrid), o seu secretario en funcións, José Expósito Leiva, propuxo a creación dun Partido Libertario. No chamado Manifiesto de los diecisiete do 23 de marzo de 1948, Miguel García Vivancos e outros membros destacados do exilio libertario español como Gregorio Jover, propuñan a creación do Partido Obrero del Trabajo, representación parlamentaria da CNT. Ningunha destas propostas saíu adiante. Nesta liña situáranse o Partido Sindicalista de Ángel Pestaña de 1934 e o Partido Laborista de 1945-1947, vinculado a ex-membros da CNT.
Posibilismo contemporáneo
O Partido Sindicalista foi refundado en 1976 con escaso éxito. As organizacións anarcosindicalistas Sveriges Arbetares Centralorganisation (de Suecia) e a Confederación Xeral do Traballo en España participan en eleccións sindicais, polo que ás veces son incluídas dentro do posibilismo, malia que en xeral as súas actividades son autónomas da política.
Wikiquote
Wikiquote é unha colección de citas soadas de personaxes famosos, libros e proverbios. Realízase de forma colaborativa a través de Internet, baixo a licenza libre GFDL, e baseándose en tecnoloxía wiki. Baséase nunha idea de Daniel Alston, implementada por Brion Vibber.
É un proxecto irmán de Wikipedia, sendo auspiciado tamén pola Fundación Wikimedia, e utilizando o mesmo software, MediaWiki.
Principais Wikiquote e a súa evolución
O interese por Wikiquote fixo crecer os proxectos. O 13 de novembro de 2004, a versión en inglés alcanzou os 2000 artigos. En marzo de 2005, antes de que o subdominio en inglés alcanzase os 3000 artigos, Wikiquote entre todos os seus idiomas xa presentaba 10 000 páxinas. Ao concluír 2005 xa había 7 Wikiquotes con máis de 2000 artigos de citas (como antes, sen contar páxinas de conversa, de redirección nin de axuda), mentres Wikiquote en español apenas superaba os mil:
right|thumb|Crecemento de Wikiquote até maio de 2006, cando os proxectos en alemán e en inglés achegábanse aos 7000 artigos. Non aparece Wikiquote en francés, que tivo que pechar. En xaneiro de 2006, 26 proxectos estaban activos (no sentido de que tiñan polo menos un artigo lexítimo de citas e rexistraron polo menos unha edición no mes).
En abril, [//gl.wikiquote.org/wiki/fr:Accueil Wikiquote] en francés (o terceiro proxecto en número de artigos) foi pechada por problemas legais, xa que parte do contido podía violar dereitos de bases de datos. O 4 de decembro de 2006 foi reaberta, e un ano despois superaba os oitocentos artigos ([//gl.wikiquote.org/wiki/fr:Special:Statistics segundo as súas estatísticas]).
Para o 3 de xaneiro de 2008, as catorce Wikiquotes que superaban os mil artigos eran: Ao comezar 2009, 16 versións de Wikiquote superaban os mil artigos: Ao comezar 2010, 21 edicións superan os mil artigos: thumb|182x182px|Logo proposto para Wikiquote en español.
Lingua amal
O amal é unha lingua que se fala en Papúa Nova Guinea. ISO/DIS 639-3: aad Fálana no curso do río Wagana na provincia de Sandaun, unhas 831 persoas (2003)
Jean Casimir-Perier
Jean Casimir-Perier, nado en París en 1847 e finado na mesma cidade en 1907, foi o quinto presidente da Terceira República Francesa.
Carreira política
En 1874 elixírono concellal xeral do departamento de Aube e designárono á cámara de deputados do mesmo departamento nas eleccións xerais de 1876. Reelixírono para ese cargo ata a súa presidencia. A pesar da tradición da súa familia uniuse ao grupo republicano de esquerda. Negouse a votar a favor da expulsión da princesa en 1883, e renunciou á deputación trala aprobación da lei debido á súa relación persoal coa Casa de Orleans.
O 17 de agosto de 1883 converteuse en subsecretario do Ministerio de Guerra, posto no que estivo ata o 7 de xaneiro de 1885. Entre 1890 e 1892 foi vicepresidente da cámara, en 1893 pasou a ser o presidente. O 3 de decembro converteuse en primeiro ministro ocupando o departamento de asuntos exteriores, renunciou en maio de 1894 e reelixírono presidente da cámara.
O 24 de xuño de 1894, tralo asasinato do presidente Carnot, elixírono presidente da república con 451 votos a favor contra 195 de Henri Brisson e 97 de Charles Dupuy. A súa presidencia durou só seis meses. A renuncia do ministro Dupuy o 14 de xaneiro de 1895 sueguina o día seguinte a do presidente. Casimir-Perier explicou que se debía a que se sentía ignorado por parte ministros, xa que non o consultaban antes de tomar decisións e non o tiñan informado sobre os eventos políticos, especialmente en asuntos exteriores.
Trala política
Dende ese momento abandonou completamente a política e dedicouse aos negocios, especialmente a minaría. En 1889 en plena crise política o presidente Loubet propúxolle volver a presidir a asemblea, pero el rexeitou o ofrecemento. Morreu en 1907 dunha anxina de peito.
Californication (serie de televisión)
Californication é unha serie da canle de televisión estadounidense Showtime que iniciou a súa emisión en 2007. Creada por Tom Kapinos, está protagonizada por David Duchovny, un novelista frustrado que se muda aos Ánxeles. Os problemas no seu traballo complicarán as relación coa súa exmuller Karen e a súa filla Becca.
O piloto emitiuse o Luns, 13 de agosto de 2007 ás 10:30 PM foi seguido por 550.000 espectadores.
A primeira tempada tivo maior éxito do agardado, o que fixo que se renovase para unha nova tempada, que se comezará a producir en abril de 2008.
Rogelio Mazaeda
Rogelio Mazaeda Novais, nado na Ponte do Porto (Camariñas) o 31 de xullo de 1907 e finado en Cuba, foi un sindicalista e político galego.
Campionato Portugués de Rugby 2004-2005
A tempada 2004-2005 do Campionato Nacional na súa Primeira División A foi a edición número 47 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Rogelio Mazaeda
Traxectoria
Fillo de José Mazaeda Carril. Chófer de profesión, foi presidente do Sindicato de Oficios Varios de Camariñas, afecto á Unión General de Trabajadores. Foi representante da candidatura da Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936 en Camariñas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 liderou aos sindicalistas da Ponte do Porto para intentar frear o golpe declarando o comunismo libertario. A pesar de ser perseguido, conseguiu permanecer oculto en varias vivendas da Ponte do Porto, principalmente escondido na cheminea dunha delas, durante 14 anos. O Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas abriulle expediente en xullo de 1940 e o 11 de xullo de 1941 foi condenado a 10 anos de inhabilitación absoluta, 8 anos e un día de desterro a máis de 200 quilómetros de Camariñas e ao pago de 500 pesetas de sanción. Anos despois, logrou fuxir a Portugal vestido de muller e despois embarcou para Chile e finalmente recalou en Cuba, onde morreu.
Campionato Portugués de Rugby 2004-2005
Formato do torneo
O formato de competición contou con dúas fases.
Joan Carreras
Joan Carreras i Goicoechea nado en Barcelona en 1962 é un xornalista, guionista de televisión e escritor en lingua catalá.
Biografía
É profesor asociado da Facultade de Comunicación na Blanquerna de Barcelona, onde imparte clases de xornalismo dixital. Traballou durante unha década na Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals, onde foi director do El 33. Tamén traballa no diario Avui, o Diari de Barcelona e la revista semanal El Temps.
As Maceiras, As Maceiras, Dozón
As Maceiras é un lugar da parroquia das Maceiras, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Valle de Manzanedo
Valle de Manzanedo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 152 habitantes (INE 2012).
Venus de Willendorf
Venus de Willendorf é o nome co que se coñece unha estatuíña de 11,1 cm de altura, que representa unha Venus paleolítica, unha figura feminina, conservada actualmente no Museo de Historia Natural (Naturhistorichen Museum) de Viena.
Historia
miniatura|Venus de Willendorf Foi descuberta en 1908 polo arqueólogo Josef Szombathy nun asentamento paleolítico sito preto de Willendorf, unha aldea da Baixa Austria (Wachau), non moi distante da cidade de Krems.
Está tallada nun oolito de calcaria, pedra descoñecido nos arredores do sitio. Mostra restos de tintado en vermello.
Cara 1990, logo dunha revisión da estratigrafía do lugar, estimouse a antigüidade da obra entre 24.000 e 22.000 anos a.C. Coñécese pouco sobre a orixe, método de creación e significado cultural desta estatuíña.
Teófilo III, patriarca ortodoxo de Xerusalén
Teófilo III, nado como Ilias Giannopoulos (en Ηλίας Γιαννόπουλος) en Mesenia (Grecia) en 1952, é o Patriarca de Xerusalén e toda Palestina dende o 22 de agosto de 2005, e polo tanto cabeza da Igrexa Ortodoxa de Xerusalén.
Torre Triana
Encóntrase situado na Illa da Cartuja en Sevilla, constitúe o maior edificio administrativo da Xunta de Andalucía, nel están centralizadas varias consellarías, na que traballan miles de funcionarios.
De estilo posmoderno e cor amarela, a súa forma circular faino moi particular.
Karl Korsch
Karl Korsch, nado en Tostedt o 15 de agosto de 1886 e finado en Belmont (Massachusetts) o 21 de outubro de 1961, foi un filósofo marxista alemán.
Obra
A Gesamtausgabe (Obras completas) en alemán, editado por Offizin Verlag, Hanover, Alemaña.
Segunda cruzada
A segunda cruzada (1145-1149) foi a segunda gran cruzada lanzada desde Europa pola cristiandade católica ('latina') como guerra santa contra o islam. A segunda cruzada comezou en resposta á caída do Condado de Edesa o ano anterior en mans do turco Zengi. O condado fora fundado en 1098 durante a primeira cruzada (1096-1099) polo rei Balduíno de Boloña. Así como fora o primeiro estado cruzado a ser fundado, foi despois o primeiro que caeu.
A segunda cruzada foi anunciada polo papa Uxío III, e foi a primeira comandada por reis europeos, é dicir, por Luís VII de Francia e Conrado III de Alemaña, máis a axuda dunha serie doutros nobres europeos. Os exércitos dos dous reis cruzaron Europa por separado e despois de pasar polo territorio bizantino para Anatolia, os dous foron derrotados polos turcos selxúcidas.
A principal fonte cristiá occidental, Eudes de Deuil, e fontes siríacas cristiás afirman que o emperador bizantino Manuel I Comneno secretamente empeceu o avance dos cruzados, particularmente en Anatolia onde, dise, fixo que os turcos os atacasen. Luís e Conrado, cos restos dos seus exércitos chegaron a Xerusalén e participaron, en 1148, do mal aconsellado ataque a Damasco. A cruzada en Oriente foi un fracaso para os cruzados e unha gran vitoria para os musulmáns. Tería unha influencia clave posterior: a caída de Xerusalén, que a finais do século XII daría lugar á terceira cruzada.
Antecedentes: Caída de Edesa
miniatura|Batalla de Edesa, 1146 Tras a primeira cruzada e a cruzada menor de 1101 establecéronse tres estados cruzados en Oriente: o Reino de Xerusalén, o Principado de Antioquía e o Condado de Edesa. Un cuarto, o Condado de Trípoli, estableceuse en 1109. Edesa era o máis setentrional deles, por tanto, o máis débil e menos poboado; iso a sometía a frecuentes ataques dos estados musulmáns circundantes gobernados polos artúquidas, danisméndidas e selxúcidas. En 1104, tras a súa derrota na batalla de Harran, o conde Balduíno II e o futuro conde Xoscelino de Courtenay foron levados cativos. Balduíno e Xoscelino foron capturados por segunda vez en 1122 e, aínda que Edesa se recuperou pouco despois da Batalla de Azaz en 1125, Xoscelino morreu en combate en 1131. O seu sucesor Xoscelino II foi forzado a unha alianza co Imperio Bizantino, mais en 1143 tanto o emperador bizantino Xoán II Comneno como o rei de Xerusalén Fulque de Anjou morreron. Por outra banda Xoscelino tivo desavinzas co conde de Trípoli e co príncipe de Antioquía, o que deixou Edesa sen aliados poderosos.
Mentres tanto, o selxúcida Zengi, atabeg de Mosul, en 1128 engadira aos seus dominios Alepo, a clave do poder en Siria, disputada entre os gobernantes de Mosul e Damasco. Tanto Zengi como o rei Balduíno II volveron a súa atención sobre Damasco; Balduíno foi derrotado nas aforas da gran cidade en 1129. Damasco, gobernada pola dinastía burida, máis tarde aliouse co rei Fulque cando Zengi asediou a cidade en 1139 e 1140; a alianza foi negociada polo cronista Usamah ibn Munqidh.
A finais de 1144, Xoscelino II aliouse cos artúquidas e marchou de Edesa con case todo o seu exército para apoiar o exército artúquida contra Alepo. Zengi, xa tentando aproveitar a morte de Fulque en 1143, foi ao norte para sitiar Edesa, que caeu no seu poder un mes despois, o 24 de decembro de 1144. Manasés de Hierges, Filipe de Milly e outros foron enviados de Xerusalén para axudaren, mais chegaron moi tarde. Xoscelino II continuou a gobernar os restos do condado desde Turbessel, mais os musulmáns devagar conquistaron ou venderon aos bizantinos o resto do territorio. Zengi foi enxalzado por todo o islam como "defensor da fe" e como al-Malik al-Mansur, "o rei vitorioso". Non procurou atacar o territorio restante de Edesa nin o Principado de Antioquía, como se temía, pois certos acontecementos en Mosul o obrigaron a tornar a casa, e unha vez máis volveu a súa atención para Damasco. Porén, asasinouno un escravo en 1146 e sucedeuno en Alepo o seu fillo Nur ad-Din.
Quantum praedecessores
A resposta inicial á bula da nova cruzada foi pobre e, de feito, cando ficou claro que Luís VII de Francia formaría parte da expedición, tivo que ser reeditada. Luís VII tamén estivera considerando unha nova expedición independentemente do papa, a cal anunciou á súa corte en Nadal, en Bourges, no ano 1145. É discutible se Luís estaba a planear unha cruzada ou de feito unha peregrinación para cumprir o voto que fixera ao seu irmán morto, Filipe, de ir a Terra Santa. É probable que Luís tomara esta decisión aínda sen saber sobre Quatum praedecessores. En calquera caso, o abade Suger e outros nobres non aprobaban os plans de Luís, pois os ausentarían do reino por varios anos. Luís consultouno con Bernardo de Claraval, quen o remitiu a Uxío. Entón Luís definitivamente soubo da bula papal, e Uxío apoiou entusiasticamente a cruzada do rei francés. A bula reeditouse o 1 de marzo de 1146, e Uxío autorizou a Bernardo a predicar a noticia por toda Francia.
San Bernardo de Claraval
miniatura|San Bernardo predica a segunda cruzada en Vézelay, 1146 O papa encomendou a Bernardo predicar a segunda cruzada, e concedeu as mesmas indulxencias para ela que o papa Urbano II concedera para a primeira cruzada. En 1146 convocouse un parlamento en Vézelay, Borgoña, e Bernardo predicou perante a asemblea o 31 de marzo. Luís VII de Francia, a súa muller Leonor de Aquitania e os príncipes e señores presentes prostráronse aos pés de Bernardo para recibir a cruz dos peregrinos. Bernardo despois pasou a Alemaña, e os milagres relatados que se multiplicaban case con cada paso seu sen dúbida contribuíron ao éxito da súa misión. En Espira (Speyer), Conrado III de Alemaña e o seu sobriño, o emperador Frederico Barbarroxa do Sacro Imperio Romano, recibiron a cruz das mans de Bernardo. O papa Uxío veu en persoa ata Francia para impulsar a empresa. Pese ao seu celo subxugante, Bernardo non predicou nin o fanatismo nin a persecución, mais, como na primeira cruzada, a prédica levou a ataques contra os xudeus; aparentemente un monxe francés fanático chamado Rodolfo, alegando que os xudeus non estaban contribuíndo financeiramente co rescate de Terra Santa, inspirou matanzas de xudeus en Renania, Colonia, Maguncia, Worms e Espira. Bernardo, o arcebispo de Colonia e o arcebispo de Maguncia foron vehementes contra estes ataques. Bernardo viaxou de Flandres a Alemaña para manexar o problema e calmar a turba. Alí atopou Rodolfo, en Maguncia, e silenciouno devolvéndoo para o seu mosteiro.
Cruzada dos wendos
Cando se convocou á segunda cruzada, moitos alemáns do sur ofrecéronse a ir como cruzados a Terra Santa. Os saxóns do norte de Alemaña estaban remisos. Nunha Dieta Imperial reunida en Fráncfort o 13 de marzo de 1147 dixeron a San Bernardo que desexaban facer unha campaña contra os eslavos. O 13 de abril Uxío emitiu unha bula papal coñecida como Divina dispensatione que aprobaba o plan dos saxóns. Esta bula afirmaba non haber diferenza entre os froitos espirituais dos distintos cruzados. Os que se ofreceron para a cruzada contra os eslavos eran principalmente daneses, saxóns e polacos, aínda que tamén houbo algúns bohemios. Ao mando xeral púxose o legado papal, Anselmo de Havelberg. A campaña en si foi dirixida por familias saxoas como os Ascania, os Wettin e Schauenburg.
Despois de sitiar sen éxito Demmin, os margraves desviaron un continxente de cruzados para atacar Pomerania. Chegaron á cidade xa cristiá de Stettin (Szczecin), tras o cal os cruzados, despois de reunirse co bispo Adalberto de Pomerania e o Príncipe Ratibor I de Pomerania, dispersáronse. Segundo Bernardo de Claraval, o obxectivo da cruzada era combater os eslavos pagán s "ata o momento en que, coa axuda de Deus, eles sexan convertidos ou eliminados".
Con todo, a cruzada non conseguiu alcanzar a conversión da maior parte dos wendos. Os saxóns lograron conversións en gran parte simbólicas en Dobin, e os eslavos tornaron ás súas crenzas pagás cando os exércitos cristiáns marcharon. Alberto de Pomerania explicou: "Se viran a fortalecer a fe cristiá... deberían facelo coa prédica, non coas armas".
Para o final da cruzada, a zona rural de Mecklenburg e Pomerania foi saqueada e despoboada con moito derramamento de sangue, especialmente polas tropas de Henrique o León. O obxectivo era debilitar para obter máis vitorias cristiás no futuro. Os habitantes eslavos tamén perderon moitos dos seus medios de produción, o cal limitou a súa futura resistencia.
Reconquista e caída de Lisboa
Na primavera de 1147 o papa autorizou a expandir a cruzada á Península Ibérica no contexto da Reconquista. Tamén autorizou que Afonso VII de León e Castela equiparase as súas campañas contra os mouros co resto da segunda cruzada. En maio de 1147 os primeiros continxentes de cruzados partiron de Dartmouth, Inglaterra, para Terra Santa. O mal tempo obrigou os barcos detérense no norte da costa portuguesa, na cidade de Porto, o 16 de xuño de 1147. Alí os cruzados foron convencidos de encontrarse co rei Afonso I de Portugal.
Os cruzados conviron en axudar ao Rei a atacar Lisboa, cun acordo solemne que lles concedía a pillaxe de bens da cidade e o diñeiro do rescate polos presos que houber. O Asedio de Lisboa durou desde o 1 de xullo ata o 25 de outubro de 1147, cando, após catro meses, os gobernantes mouros aceptaron renderse, principalmente debido á fame na cidade. A maioría dos cruzados instaláronse na cidade recentemente capturada, pero algúns deles partiron e continuaron ata Terra Santa. Algúns, que partiran antes, axudaron a conquistar Santarém a primeiros do mesmo ano. Máis tarde tamén axudaron a tomar Sintra, Almada, Palmela e Setúbal, e foron autorizados a permanecer nas terras conquistadas, onde se estableceron e tiveron fillos.
Noutra parte da Península Ibérica, case ao mesmo tempo, Afonso VII de León, Ramón Berenguer IV, conde de Barcelona e outros, comandaron un exército mixto de cataláns e cruzados franceses contra a rica cidade portuaria de Almería. Co apoio dunha frota xenovesa-pisana, a cidade foi ocupada en outubro de 1147.
Musulmáns
miniatura|Un mameluco de Alepo As forzas musulmás da época comprendían pequenos corpos de soldados profesionais, aumentados por voluntarios e recrutas en tempos de guerra. O maior dos estados musulmáns daquela época, o Gran Sultanato Turco Selxúcida, que gobernaba a maior parte do que é os actuais Irán e Iraq, tiña uns 10.000 soldados a tempo completo. O número de tropas dispoñibles dos estados de Siria era moito menor. O núcleo das tropas profesionais eran os ghulam ou mamelucos, adestrados para a guerra desde a infancia. O custo de formar e adestrar un mameluco era de preto de 30 dinares (pola contra, un bo cabalo en Siria custaba uns 100 dinares).
Para compensar as súas debilidades cuantitativas, os estados musulmáns procuraron a superioridade cualitativa. Os soldados profesionais musulmáns, xeralmente da etnia turca, adoitaban estar moi ben adestrados e equipados. A base do sistema militar no Oriente Medio islámico era o sistema de feudos iqtá, que sostiña un certo número de tropas en cada provincia. En caso de guerra, as milicias ahdath, que tiñan a súa base nas cidades baixo o mando dun ra'is (xefe), xeralmente de etnia árabe, eran chamadas para aumentar o número de tropas. A milicia ahdath, aínda que menos ben adestrada que as tropas turcas profesionais, moitas veces sentíanse moi motivadas pola relixión, especialmente polo concepto de xihad. Máis apoio proviña dos auxiliares turcománs e kurdos, que se podían convocar en tempos de guerra, aínda que estas forzas eran propensas á indisciplina. O principal comandante islámico foi Mu'in al-Din Anur, o atabeg de Damasco desde 1138 ata 1149. Damasco supostamente era gobernado polos emires buridas da cidade, pero Anur, que comandaba os militares, era o verdadeiro gobernante. O historiador David Nicolle describiu Anur como un xeneral capaz e diplomático, tamén coñecido como un mecenas das artes. Como a dinastía burida foi desprazada en 1154 pola dinastía zangida, o papel de Anur en expulsar a segunda cruzada foi en gran parte omitido polos historiadores e cronistas leais aos zangidas, que deron o crédito ao rival de Anur, Nur ad-Din Zangi, emir de Alepo.
Cruzados cristiáns
O continxente alemán abranguía aproximadamente 2.000 cabaleiros; o continxente francés tiña preto de 700 cabaleiros vindos das terras do rei, mentres que a nobreza levou un número menor de cabaleiros; e o Reino de Xerusalén tiña preto de 550 cabaleiros e 6.000 soldados de infantaría.
Os cabaleiros franceses preferían loitar a cabalo, e os alemáns a pé. O cronista romano Xoán Cinnamos escribiu "os franceses son particularmente capaces de andar a cabalo en boa orde e atacar coa lanza, e a súa cabalaría supera en velocidade a dos alemáns. Os alemáns, porén, son capaces de loitar a pé mellor que os francés e destácanse usando a espada grande ". Conrado III foi considerado un bravo cabaleiro, aínda que moitas veces é descrito como indeciso nos momentos de crise. Luís VII foi un cristián devoto cun lado sensible, moitas veces atacado por contemporáneos como Bernardo de Claraval por estar máis apaixonado pola súa esposa, Leonor de Aquitania, que interesado na guerra ou na política.
Cruzada en Oriente
Xoscelino intentou recobrar Edesa após o asasinato de Zengi, pero Nur ad-Din derrotouno en novembro de 1146. O 16 de febreiro de 1147 os cruzados franceses reuníronse en Étampes para discutir a súa ruta. Os alemáns xa resolveran viaxar por terra a través de Hungría, xa que o camiño marítimo era politicamente impracticable pois Roxerio II, rei de Sicilia, era inimigo de Conrado. Moitos nobres franceses desconfiaban da ruta terrestre, que os levaría a través do Imperio Bizantino, que aínda tiña ma reputación debido aos relatos dos primeiros cruzados. Con todo, decidiron seguir a Conrado, e partiron o 15 de xuño. Roxerio II ofendeuse e refusou seguir participando. En Francia, o abade Suger e o conde Guillerme II de Nevers foron elixidos como rexentes mentres o rei estivese na cruzada. En Alemaña, a prédica proseguiu co Adam de Ebrach, e Otón de Frisinga tamén colleu a cruz. Os alemáns planeaban partir durante a Semana Santa, pero non saíron ata maio.