cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fútbol praia
Terreo de xogo
O terreo de fútbol praia estará constituído por unha superficie lisa de area, delimitada por cintas de cor azul. As súas medidas serán de 36 x 27 metros, cunha variación máxima de 1 m. As diferentes zonas do terreo de xogo (metades do campo, áreas penais ...) faranse mediante liñas imaxinarias que unen dúas bandeiras vermellas ou amarelas situadas a un metro no exterior do terreo de xogo. As porterías deberán ser de cor amarela fluorescente, e medirán 5,5 metros de ancho por 2,2 metros de alto.
Pobo
Un pobo é unha pluralidade de persoas consideradas en conxunto, como un grupo étnico ou como unha nación. Colectivamente, por exemplo, os xudeus moitas veces chámanse "o pobo xudeu", os xitanos europeos constitúen a maior parte do "pobo romaní", e os árabes de Palestina gañaron o apelativo de "pobo palestino". Pero, por outra banda, tamén se fala de "pobo estadounidense" ou "pobo francés" como os respectivos corpos de cidadáns, que son a orixe e razón de ser da república, sen ningunha connotación de tipo étnico.
Na política
miniatura|200ppx|[[A Liberdade guiando o pobo de Eugène Delacroix.]] En xeral, as repúblicas gobérnanse, ou proclaman que se gobernan, en nome do pobo. Tanto a República Romana como o Imperio Romano tiveron por lema a expresión latina SPQR (Senatus Populusque Romanus, "o Senado e o Pobo de Roma"). Este lema quedou fixado, por exemplo, nos estandartes das lexións, e cando os emperadores chegaron a conseguir o status de poder absoluto, seguiron exercendo a súa autoridade no nome do Senado e do Pobo romanos.
Nos estados democráticos modernos, o pobo é o conxunto dos cidadáns, obxecto e destino, e teoricamente tamén suxeito, das políticas do estado. O pobo foi o protagonista da Revolución Francesa ou, cando menos, dos seus episodios de máis sona. A Constitución dos Estados Unidos comeza dicindo "Nós, o pobo,...".
Unha república popular é a denominación máis típica dos estados de partido único de ideoloxía marxista, onde os líderes do partido din que gobernan en nome do pobo.
O populismo é outro termo "paraugas" que contén diversas tendencies políticas para explicar que representan o pobo, a miúdo no senso de que serven ó pobo chan en oposición á elite, e malia que os partidos políticos se chaman "partido popular" adoitan ser de tendencia conservadora e reaccionaria.
Sampler
miniatura|250px|Un Sampler AKAI MPC2000
Un sampler é un aparello electrónico que se emprega para almacenar sons (samples, mostras), sendo un instrumento musical co cal se poden rexistrar mostras de sons, para posteriormente editalos e reproducilos. Tornouse instrumento indispensable do que é a música electrónica, aínda que sendo tamén ben usado en calquera xénero musical.
Steven Hoefflin
Steven M. Hoefflin é un cirurxián plástico coñecido por facer as operacións estéticas de famosos como Michael Jackson, Joan Rivers e Elizabeth Taylor. Hoefflin publicou artigos en libros e revistas de medicina e exerce a profesión en Santa Monica (California) dende a década de 1980.
Carreira
miniatura|dereita|Centro Médico UCLA. En 1972, Hoefflin gradouse como o primeiro da súa clase no UCLA Medical School. Continuou a súa carreira en cirurxía xeral e completou o programa de adestramento como residente no Centro Médico UCLA.
Sampler
A nivel técnico, realmente, samplear sería o mesmo que gravación de sons de timbres instrumentais ou simplemente dixitalizar os mesmos nunha memoria, coa intención de clasificar tales sons, e reproducilos logo de volta. Un exemplo, sería o de gravar nota por nota os timbres dun piano nun ordenador, que logo de transformar o son en código binario (dixitalización), pódese reproducir o piano simplemente ao se conectar un controlador ou teclado nese computador, con cada mostra dirixida a cada tecla. Iso é o que fai un teclado cun sampler interno, dixitaliza cada nota gravada nunha tecla específica formando notas musicais, podéndose facer o mesmo con calquera instrumento (e até con voces humanas ou outros sons), dando condicións de simular e tocar calquera instrumento que caiba imaxinar.
Steven Hoefflin
Carreira
Hoefflinc converteuse en Profesor Clínico de Asistencia do Centro Médico UCLA en 1979. En 1989, foi promovido a Profesor Clínico asociado, no cal serviu ata 2003.
Sampler
Existen algunhas marcas concentradas exclusivamente nos instrumentos de sampleamento, como é o caso da Korg e Akai. Moitos destes equipamentos permiten tamén facer as edicións do son no propio equipamento, como é o caso do ElecTribe Sampler mkII, da Korg. Alén da inserción, o son pode ser editado utilizando algúns efectos tales como a variación de pitch, reverberación, delay, distorsión, entre outros.
Algúns samplers están asociados a un controlador como pode ser un teclado, un pad controller ou calquera outro dispositivo que o controla remotamente, podendo haber controladores externos ao instrumento. É posible ligar os sons a unha parte específica do controlador (unha das teclas ou un dos pads, por exemplo), e reproducilos en tempo real.
Steven Hoefflin
Carreira
Hoefflin serviu como Xefe de Cirurxía Plástica no Hospital UCLA de Santa Monica dende 1982 ata 1989.
Sampler
Tamén asociados a algúns samplers pode estar un secuenciador, a través do cal se pode crear unha secuencia, con diversos sons, e reproducilos. Mais o máis común a día de hoxe é o uso de teclados con samplers internos, como fan as marcas máis comúns do mercado (Korg, Roland, Yamaha etc), onde se encontran principalmente en sintetizadores, que son en principio teclados editores de timbres e instrumentos de directo. Moitos destes teclados posúen tecnoloxía de sampleamento a niveis avanzados e profesionais de samplers de mesa, tamén equipados con softwares para conexión a ordenadores, onde acaban fornecendo unha verdadeira mesa de estudio de edición para sampleamento.
Un sampler rexistra sons dunha maneira semellante a como o fai un magnetófono, se ben os seus principios básicos son diferentes. Os seus circuítos fan unha serie de rexistros da amplitude do sinal sonoro, o número dos cales depende da frecuencia de mostraxe. O conxunto destes rexistros almacénanse de maneira sucesiva e así obtense unha copia dixitalizada do son inicial. Despois de ter rexistrada unha mostra sonora, pódense facer diferentes tratamentos mediante o sampler: pódese recortar (para eliminar espazos en branco) ou ampliar, amplificar, inverter, delimitar unha sección para reproducila indefinidamente, aplicarlle efectos etc. A medida que os avances tecnolóxicos o permitiron, os samplers foron incorporando diferentes funcións dos sintetizadores, como eran os xeradores de contornos ou os filtros.
Camporrapado
O topónimo galego Camporrapado pode referirse a:
Sampler
Nos anos sesenta aparece o melotrón (mellotron), considerado o verdadeiro percusor analóxico dos modernos samplers. De forma similar aos vellos fonóxenos, o melotrón controlaba un sistema de cinta a través do seu teclado. Unha das diferenzas é que o sistema de cinta non era cerrado e ademais posuía varias pistas. A cinta, de poucos segundos de duración, era rebobinada automaticamente ao chegar ao final. Unha das principais desvantaxes (compartida cos fonóxenos) é que o tempo de ataque era lento, é dicir, o motor que controlaba a cinta requiría certo tempo para pasar de tons moi graves a moi agudos ou viceversa, en función do intervalo que se executara. Outro dos motivos polo que é notable o melotrón é que foi o primeiro instrumento desta clase en usarse na música popular, por grupos como The Beatles ou The Rolling Stones.
A finais dos anos setenta, e grazas ao avance da electrónica dixital, aparece en Australia grazas a Kim Ryrie e Peter Vogel o Fairlight CMI, o primeiro sampler dixital. Mais a difusión do uso do sampler fíxose realmente patente cando a compañía E-Mu saca ao mercado a súa famosa serie Emulator a principios dos anos oitenta, sendo Depeche Mode e Kraftwerk algúns dos seus grandes abandeirados.
A crecente demanda de aparatos que permitiran tomar mostras sonoras fixo posible que marcas como Akai (módulos S900 e S950) e especialmente Ensoniq, co Mirage de 1984 (o primeiro sampler cun prezo inferior aos 2.000 dólares), fixeran posible levar o sampling a un nivel máis accesible.
Un tsunami no mercado dos samplers resultaron ser os modelos de E-Mu SP-12, e especialmente o seu modelo Emu SP-1200. Este último é un sampler creado esencialmente como caixa de ritmos para sons capturados. Tiña unhas características especiais que fixeron del o instrumento favorito dos produtores de hip hop de comezos dos anos noventa. Akai, vendo o magno éxito no mercado do SP-1200, foi máis aló coa súa serie MPC, unha especie de híbrido entre un SP-1200 con moita máis memoria e un secuenciador MIDI.
Estrutura dun sampler
Normalmente, o sampler é controlado mediante un teclado musical ou outra fonte MIDI externa. Cada orde recibida polo sampler permite acceder a un sample particular. As mostras acostúmanse ordenar ao longo do teclado, asignándose cada unha a unha nota ou grupo de notas. En xeral, os samplers poden interpretar calquera tipo de son gravado e a maioría ofrecen posibilidades de edición que permiten ao usuario modificar e procesar o son, e aplicarlle un amplo rango de efectos, o que converte ao sampler nunha ferramenta musical de grandes usos.
Un sampler organízase mediante unha xerarquía de estruturas de datos. Na base están os samples, gravacións individuais de calquera son, gravadas a un taxa de mostraxe e resolución particulares. Un pitch central de referencia indica a frecuencia actual da nota gravada. As mostras poden tamén converterse en loops mediante a definición de puntos nos que unha sección repetida do sample comeza e remata, permitindo que un sample relativamente curto poida ser tocado infinitamente. Nalgúns casos, existe un loop crossfade, o que permite que as transicións sexan menos obvias no punto do loop suavizando e atenuando o final e o inicio do loop.
A distribución do teclado organízase en instrumentos. Neste nivel, pódense engadir parámetros para definir como son reproducidas as mostras. Así, pódense aplicar filtros para cambiar a color do son, mentres que os osciladores de baixa frecuencia permiten dar forma á amplitude ou á altura. Os instrumentos poden ter múltiples distribucións de teclado, o que permite tocar máis dunha mostra ao mesmo tempo, e cada distribución pode ter un rango de parámetros diferente.
Exposición (narrativa)
Unha exposición é un sistema de elocución baseado na disertación verbal con intención didáctica destinada a difundir o coñecemento humano e a reflexionar sobre o modo en que se acadou dito coñecemento. Noutras palabras, acto de dicir ou escribir algo para que o coñezan os demais: un tipo de discurso que presenta o obxectivo de ofrecer un tema calquera ó receptor de xeito claro e ordenado, para o cal se require un coñecemento global da cuestión que se pretende explicar e un desenvolvemento progresivo e articulado das ideas obxecto de manifestación.
O texto de carácter expositivo non pretende convencer nin demostrar -aspectos estes en que se centra a argumentación-, senón mostrar un conxunto organizado de observacións e coñecementos ou propor unha visión determinada dun problema e as súas posibles solucións.
Carmen Mejía Ruiz
Carmen Mejía Ruiz, nada en Valdepeñas o 4 de abril de 1956, é unha filóloga española, estudosa da lingua e literatura galegas.
Traxectoria
Doutora en Filoloxía Románica e profesora titular de Filoloxía Románica na Universidade Complutense de Madrid, onde exerce a docencia sobre literatura románica medieval, lingua e literatura galegas e lingüística románica. Investiga especialmente sobre narrativa hispanoamericana, libros de viaxes, poesía e narrativa peninsular comparada e sobre o exilio nas literaturas peninsulares.
Biopsia líquida
Vantaxes
A biopsia líquida pódese utilizar para axudar a encontrar un cancro nun estadio precoz. Presenta ademais a vantaxe adicional de ser en gran parte non invasiva e, polo tanto, pódese facer con máis frecuencia, o que mermite rastrexar mellor os tumores e as mutacións ao longo dun período de tempo. Así mesmo pódese usar para validar a eficacia dun medicamento para o tratamento do cancro tomando mostras múltiplas de biopsia líquida no lapso dalgunhas semanas. Esta tecnoloxía tamén pode ser beneficiosa para os deoentes despois do tratamento para controlar unha recaída.
Porén, aínda que a biopsia líquida de células tumorais circulantes foi avalidada e aprobada pola FDA (Administración de Alimentos e Drogas dos EE. UU.) como un método de prognóstico útil para varios tipos de cancro, a súa aplicación clínica aínda non está moi estendida.
Tipos
Existen varios tipos de biopsia líquida dependendo das condicións que se estean estudando.
Pódense estudar una ampla variedade de biomarcadores para detectar outras enfermidades. Por exemplo, o illamento de protoporfirina IX a partir de mostras de sangue pode usarse como unha ferramenta de diagnóstico para a aterosclerose. Cando se estuda o sistema nervioso central, pódense tomar mostras de líquido cefalorraquídeo en lugar de sangue.
Funcionamento
A diferenza das biopsias tradicionais, as biopsias líquidas eliminan a necesidade de operacións cirúrxicas e procedementos invasivos ao permitir que os profesionais médicos realicen probas para detectar signos de cancro a partir dunha simple extracción de sangue. Como resultado, estas biopsias son moito máis doadas de realizar, e conducirán a diagnósticos máis temperáns de cancros nos pacientes.
Pia Kjærsgaard
Traxectoria
Kjærsgaard comezou a súa carreira política como candidata do Partido Progresista Dinamarqués no distrito nominal de Ryvang, entre 1979 e 1981, máis tarde polo distrito de Ballerup e Gladsaxe até 1983, despois polo distrito de Hvidovre (1983-1984), e finalmente polo de Middelfart, dende 1984 até 1995.
En 1984, aínda no Partido Progresista, obtivo o seu primeiro escano no Parlamento de Dinamarca, en representación do antigo distrito de Copenhaguen (período 10 de xaneiro de 1984 - 8 de setembro de 1987). Despois diso representou ao distrito de Fionia até o 6 de outubro de 1995.
En 1995, cunha situación caótica no Partido Progresista, Kjærsgaard marchou para cofundar o Dansk Folkeparti. Como membro do DF foi candidata no distrito nominal de Glostrup en 1997, seguidamente do de Hellerup e Gentofte, até 2005. Tamén ocupou un escano no Parlamento, representando novamente ao distrito de Fionia, dende outubro de 1995 até o 11 de marzo de 1998.
Co descenso de apoio do Partido Progresista, o DF experimentou un significativo ascenso. En 2001 converteuse no terceiro partido con maior representación no Parlamento, aglutinando un 12% do total de votos.
Nas eleccións parlamentarias de 2005, o DF aumentou a súa porcentaxe até o 13,2%, e Kjærsgaard recibiu o 38,35% de votos persoais, sendo a segunda, detrás do Primeiro Ministro, Anders Fogh Rasmussen. En 2007, a formación acadou o 13.8%.
Sharkmuffin
Sharkmuffin é unha banda de mulleres de garage punk procedente de Brooklyn, Nova York. O grupo está composto pola guitarrista e vocalista Tarra Thiessen e a baixista e vocalista Natalie Kirch, as únicas membros consistentes da banda. Sharkmuffin tocou con distintas baterías entre as que se inclúen Jordyn Blakely, Janet LaBelle, Kim Deuss e Patty Schemel.
A Aldea de Abaixo, Somede, As Pontes de García Rodríguez
A Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba habitado por unha muller.
Arcos, Chantada
Santa María de Arcos é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Tiña 117 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 64 homes e 53 mulleres. O que supón unha diminución de 42 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 159 habitantes (82 homes e 77 mulleres).
Carvel Rock, Illas Virxes Británicas
Carvel Rock (ás veces chamada Carval Rock ) é un illote deserto das Illas Virxes Británicas no Caribe, cun tamaño inferior a 8100 m². Atópase no bordo sur do arquipélago, ao sur e aproximadamente entre Illa Ginger e Illa Cooper.
As augas que o rodean son un gran sitio de mergullo, pero os seus cantís e a falta de praias fan practicamente imposible o desembarco.
miniatura| left | 200px | Unha vista aérea que mostra Carvel Rock entre [[Illa Ginger e Illa de Cooper]]
Lauren Bacall
Betty Joan Perske, máis coñecida como Lauren Bacall, nada no Bronx (Nova York) o 16 de setembro de 1924 e finada en Nova York o 12 de agosto de 2014, foi unha actriz do cinema clásico estadounidense, gañadora dos premios Globo de Ouro e Tony.
Estivo casada co actor Humphrey Bogart dende 1945 ata a morte deste en 1957, logo estivo casada con Jason Robards dende 1961 ata 1969.
ABRIXAS
ABRIXAS (acrónimo de A Broadband Imaging X-ray All-sky Survey) foi un observatorio espacial alemán de raios X lanzado o 28 de abril de 1999 mediante un foguete Kosmos 3 desde o cosmódromo de Kapustin Yar. O observatorio deixou de funcionar pouco despois do lanzamento.
Dólar xamaicano
O dólar xamaicano (abreviado JMD) é a moeda de Xamaica desde 1969. A súa abreviatura é o signo do dólar $, ou, J$, JA$ para diferencialo do dólar estadounidense e doutros tipos de dólares. O código ISO 4217 é JMD. A unidade divídese en 100 cents.
ABRIXAS
Características
A batería da nave sobrecargouse accidentalmente tres días despois do lanzamento, deixándoa incomunicada e inutilizable. Fixéronse intentos de recuperar o contacto co satélite no momento en que os paneis solares quedaron iluminados polo Sol, pero non deron resultado. O proxecto, cun custo de 20 millóns de dólares, foi abandonado. ABRIXAS reentrou na atmosfera terrestre o 31 de outubro de 2017.
Instrumentos
A carga científica foi desenvolvida por MPE/Garching e o Instituto de Astrofísica de Potsdam, e consistía nun detector CCD de 36 cm² (idéntico ó da cámara EPIC do XMM-Newton.
Dólar xamaicano
O 30 de xaneiro de 1968, a Cámara de Representantes de Xamaica votou a favor da introdución do dólar, que substituiría á libra xamaicana. O novo dólar non foi usado só por Xamaica, senón tamén por Illas Caimán, antiga dependencia xamaicana, até maio de 1972. Nesa data, o territorio británico deixou de utilizar o dólar xamaicano e comezou a utilizar a súa propia moeda, o dólar das Illas Caimán.
Ran (filme)
Ran (en 乱) é un filme xaponés dirixido por Akira Kurosawa que foi estreado en 1985. Estreouse en galego na TVG o 22 de xaneiro de 1991.
Dólar xamaicano
Circulan moedas de 1, 10 e 25 céntimos e de 1, 5, 10 e 20 dólares, e billetes de 50, 100, 500 e 1.000 dólares, emitidos polo Banco de Xamaica (Bank of Jamaica).
Ran (filme)
Sinopse
No Xapón medieval, o poderoso señor Hidetora decide abdicar e repartir os seus dominios entre os seus tres fillos. O menor considera que a idea é unha parvada e só servirá para causar problemas. O seu pai, anoxado, deshérdao. Axiña descubrirá o seu erro: a ambición fará que os seus fillos maiores se enfronten polo poder nunha cruel guerra.
A Aldea de Arriba, Somede, As Pontes de García Rodríguez
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 8 habitantes, dos cales 5 eran homes e 3 eran mulleres.
División de Honra de Rugby 1998-1999
A tempada 1998-1999 da Liga Española de rugby (División de Honor de Rugby) foi a edición número 32 da máxima categoría do rugby en España.
O Club de Rugby El Salvador era o defensor do título logrado na anterior edición do torneo, pero a tempada rematou coa vitoria final no campionato para outro equipo de Valladolid, o Valladolid RAC por primeira vez na súa historia.
Esta foi a derradeira edición da División de Honra cun formato de 12 equipos, polo cal a tempada estivo composta por 22 xornadas e descenderon 3 equipos. Os 2 equipos acabados de ascender eran Oviedo Rugby Club e Univ.Granada.
Clasificación
Datos finais do campionato:
Eleccións xerais de España de 2016
O domingo 26 de xuño de 2016 celebráronse eleccións xerais en España. Foron as décimo terceiras desde a transición á democracia e as segundas con Filipe VI como Rei. Estas eleccións deron comezo á XII lexislatura das Cortes Xerais.
O luns 2 de maio de 2016 ás 23:59 horas, as Cortes quedaron automaticamente disoltas tras non lograr ningún candidato a confianza do congreso nos dous meses posteriores á primeira votación de investidura, dando fin á XI lexislatura, a máis curta da historia recente de España, e dando paso a unhas novas eleccións xerais.
Os cidadáns con dereito ao voto, residentes no país e no estranxeiro, foron chamados a decidir a renovación de 558 dos 616 escanos que conforman as Cortes Xerais: os 350 do Congreso dos Deputados e os 208 de elección directa do Senado.
Antecedentes
Artigo principal: Eleccións xerais de España de 2015
As Eleccións xerais de España de 2015 foron históricas, xa que os candidatos do Partido Popular e Partido Socialista Obrero Español perderon a confianza maioritaria dos españois, debido á irrupción de dous partidos emerxentes: Cidadáns e Podemos.
A investidura errada
Ningún dos dous candidatos dos partidos máis votados (PP e PSOE) logrou ser investido como presidente do Goberno no prazo que marca a lei. Este foi o primeiro fracaso da primeira rolda de contactos do rei cos diferentes partidos. Para a sorpresa de todos, nunha segunda rolda, Filipe VI de España nomeu a Pedro Sánchez candidato á investidura ante o rexeitamento de Rajoy a presentarse á que xa se lle asignara.
Segundas eleccións
A consecuencia de que ningún candidato fose investido como Presidente, o Rei seguindo coas súas funcións, firmou a convocatoria de eleccións e comunicoullo ao Presidente do Congreso dos Deputados de España, Patxi López, e ao Presidente do Goberno de España en funcións, Mariano Rajoy, o día 2 de maio de 2016. Foi publicado no BOE o día 3.
Resultados por circunscricións
400px
Jennifer Ulrich
Jennifer Ulrich, nada o 18 de outubro de 1984 en Berlín, é unha actriz de cinema alemá.
Traxectoria
Jennifer Ulrich comezou a súa carreira como actriz co filme Große Mädchen weinen nicht, do 2002, no que interpreta o papel de Yvonne. Despois de participar en filmes como Elementarteilchen en 2006, e Sieben Tage Sonntag en 2007, protagonizou o filme de 2008 Die Welle. Posteriormente traballou baixo a dirección de Dennis Gansel en Wir sind die Nacht.
Hamina
Hamina (en sueco Fredrikshamn) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Kymenlaakso. En 2018 a súa poboación era de 20 425 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 155,14 km2, dos cales 545,43 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 33,50 hab./km².
Limita cos municipios Kouvola, pertencente á súa mesma rexión, Kotka, Kouvola, Miehikkälä, Virolahti e Luumäki este último na rexión veciña de Carelia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Prickly Pear Illas Virxes Británicas
Prickly Pear é unha illa deshabitada das Illas Virxes Británicas no Caribe. A pesar de que a illa non ten residentes permanentes, ten un bar na praia e unha instalación recreativa de deportes acuáticos. Sitúase no lado norte de North Sound, fronte a Virgin Gorda.
A illa foi declarada como Parque Nacional en 1988.
Vía Augusta
250px|miniatura|Mapa da Vía Augusta en [[Hispania, entre Gades (Cádiz) e Narbo Martius (Narbona).]] A Vía Augusta foi a calzada romana máis longa de Hispania, cunha lonxitude aproximada de 1.500 km percorrendo a costa mediterránea, dende os Pireneos ata Gades (Cádiz).
Ao longo da historia recibiu diferentes nomes: antes da súa construción xa era unha ruta natural coñecida dende o século VI a.C. co nome de Vía Heráclea, xa que acababa nas míticas Columnas de Hércules}. Tamén recibiu o nome de Camiño de Aníbal.
Percorrido
As principais cidades que unía eran: Gades (Cádiz), Portus Gaditanus (El Puerto de Santa María), Rotea (Rota), Ugia (Torre Alocaz, Utrera), Orippo (Dos Hermanas), Hispalis (Sevilla), Carmo (Carmona), Obucla (La Monclova, Fuentes de Andalucía), Colonia Augusta Firma Astigi (Écija), Adaras (La Carlota), Corduba (Córdoba), Iliturgi (Andújar), Mentesa Oretana (Villanueva de la Fuente), Saltigi (Chinchilla de Monte-Aragón), Libisosa (Lezuza), Ad Ello (Elda), Carthago Nova (Cartagena), Eliocroca (Lorca), Saetabis (Xàtiva), Valentia (Valencia), Saguntum (Sagunt), Intybilis (Sant Mateu), Dertosa (Tortosa), Tarraco (Tarragona), Aquis Vocontis (Caldes de Malavella), Gerunda (Xirona) e Narbonem (Narbona).
Cabido Maior do Pobo Muisca
O Cabido Maior do Pobo Muisca (en Cabildo Mayor del Pueblo Muisca) é unha organización do pobo indíxenas muisca. Foi estabelecido en setembro de 2002 en Bosa, Bogotá, Colombia. A organización, membro de Organización Nacional Indíxena de Colombia (ONIC), ten como obxectivo defender os dereitos dos descendantes dos muiscas, o desenvolvemento de patrimonio cultural e histórico, e a protección e promoción da lingua indíxena, o muisca.
Historia
miniatura|dereita|250px|Intrevista sobre os dereitos dos indíxenas muiscas. Varios cabidos de pobos indíxenas foron fundados en Colombia en 1989. Nun foro celebrado en 1999, Los muiscas; un pueblo en reconstrucción, as comunidades muiscas artellaron un plan para crear unha organización para o seu pobo. As comunidades indíxenas de Bosa, e Suba en Bogotá, e as de Cota, Chía e Sesquilé en Cundinamarca reuníronse entre o 20 e o 22 de setembro de 2002 en Bosa no Congreso Xeral do Pobo Muisca onde estabeleceron o Cabido Maior do Pobo Muisca, como membro do Organización Nacional Indíxena de Colombia (ONIC). Ademais, o Cabido Maior do Pobo Muisca deu o seu apoio ás comunidades indíxenas de Ubaté, Tocancipá, Soacha, Ráquira e Tenjo.
En 2010, fundáronse dúas garderías para os nenos dos descendentes dos muiscas orixinais.
Actividades
O cabido é activo en cinco áreas: educación e cultura, saúde, relacións interétnicas, territorio e ambiente e lingüística.
O Bidueiral
O topónimo galego O Bidueiral pode referirse a:
Descontinuidade
O termo descontinuidade pode referirse a:
desenvolvería de forma unidireccional.
O Bidueiral, Somede, As Pontes de García Rodríguez
O Bidueiral é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 2 habitantes, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Parque Nacional Mesa Verde
O Parque Nacional de Mesa Verde (en inglés Mesa Verde National Park) é un Parque Nacional dos Estados Unidos, declarado tamén Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1978.
Está situado no condado de Montezuma, no suroeste de Colorado, Estados Unidos de América.
Ocupa unha superficie de 211 km2 e contén numerosas ruínas de vilas e aldeas construídas polo pobo anasazi.
Destacan as construcións realizadas en covas e en acantilados, entre elas o Cliff Palace.
Estes poboados de pedra, grandes e ben construídos, son o resultado dunha longa ocupación durante a cal se foron agregando habitacións e almacéns de maneira aparentemente aleatoria.
Xeografía
O parque esténdese 21,2 km de norte a sur e 19,2 de leste a oeste. O terreo está dominado por serras e vales en dirección norte-sur. Moitas das serras culminan nunha crista cerca do extremo norte do parque.
Historia
O lugar estivo habitado desde o século VI polos indios anasazi, que construíron os seus poboados primeiro nos cumios das mesetas e, máis tarde, a partir do século XII en covas nas paredes dos canóns, até que foron abandonados repentinamente contra 1275 por razóns descoñecidas.
Os primeiros europeos que chegaron á rexión de Mesa Verde foron os exploradores españois, que buscaban unha rota de Santa Fe, Novo México a California, nas décadas de 1760 e 1770. Bautizaron a rexión co nome de Mesa Verde debido ás súas elevadas mesetas cubertas de bosques de xenebreiros e piñeiros.
Non foi até 1873, coas observacións dun prospector chamado John Moss, cando se fixo pública a existencia dos poboados de pedra. O ano seguinte, Moss guiou ao fotógrafo William Henry Jackson polo canon do Mancos, na base de Mesa Verde, desde onde puido fotografar un dos poboados. En 1875, o xeólogo William H. Holmes percorreu a ruta de Jackson. Os informes de Jackson e Holmes foron incluídos no informe do Hayden Survey, en 1876, unha das catro expedicións de exploración do oeste americano financiadas polo goberno federal que, xunto con outras publicacións, conduciron a varias propostas para a exploración sistemática dos restos arqueolóxicos do suroeste, aínda que durante algúns anos non tiveron consecuencias prácticas.
Mentres tanto, o val do Mancos comezou a ser ocupado por rancheiros, e comezou o espolio dos restos arqueolóxicos. Richard Wetherill, rancheiro e arqueólogo aficionado, foi o primeiro guía turístico da rexión.
A finais do século XIX era patente que Mesa Verde necesitaba protección ante o vandalismo continuado. Finalmente, o 29 de xuño de 1906, foi establecido o Parque Nacional de Mesa Verde.
No verán de 2002 o parque sufriu extensos incendios forestais e tivo que ser pechado en parte. Aínda que toda a extensión do parque volveu a abrir, con todo son visíbeis os danos sufridos.
Servizos
A entrada do parque sitúase a quince quilómetros ao leste de Cortez. O centro de acollida de visitantes encóntrase a 24 km da entrada, e a zona máis popular, Chapin Mesa, a 10 km do centro de visitantes.
Brigos, Chantada
San Salvador de Brigos é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 114 habitantes (53 homes e 61 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 134 habitantes.
Parque Nacional Mesa Verde
Servizos
O Museo Arqueolóxico de Chapin Mesa informa sobre a civilización dos anasazi e expón pezas arqueolóxicas.
Tres dos poboados de Chapin Mesa están abertos ao público:
A 19,2 km ao suroeste do centro de visitantes, por unha estrada de montaña, chégase a Wetherill Mesa, onde se encontran Long House e Step House. Moitos outros poboados pódense ver desde a estrada, pero non están abertos ao público.
Ademais dos poboados nos acantilados, tamén hai ruínas no cumio das mesas. Entre as abertas ao público están Far View Complex, Cedar Tree Tower e o Templo do Sol, en Chapin Mesa, e Badger House Community en Wetherill Mesa.
O parque tamén ten sendeiros sinalizados, unha zona de acampada, gasolineira, restaurantes e aloxamentos, aínda que estes están pechados en inverno.
The Lemonheads (álbum)
The Lemonheads é un álbum de The Lemonheads, editado o 25 de setembro do 2006 no Reino Unido e o 26 nos Estados Unidos a través do selo Vagrant.
A pesar de ser unha reunión de The Lemonheads, no álbum non aparece ningún dos antigos membros da banda agás o seu líder Evan Dando, que desta vez está acompañado por Bill Stevenson na batería, guitarra e coros e por Karl Alvarez no baixo.
Isabel Zendal
Isabel Zendal Gómez, nada na Agrela (Parada, Ordes) o 26 de febreiro de 1773 e finada no Vicerreinado de Nova España (actual México), foi unha enfermeira e reitora do Hospital de Caridade da Coruña. Participou na Real Expedición Filantrópica da Vacina de Francisco Xavier Balmis coidando dos 22 nenos da Casa de Expósitos da Coruña, que foron dende A Coruña a México e dos 26 que foron dende Acapulco a Filipinas durante os 10 anos que durou a expedición para levar a vacina da varíola aos territorios españois de ultramar. É considerada a primeira enfermeira da historia en misión internacional.
Traxectoria
miniatura|A Agrela, na parroquia de Parada.|esquerdaDa infancia de Isabel Zendal sábese pouco. As investigacións realizadas desde 1999 foron demostrando a certeza do seu apelido e do seu nacemento.
A partida de nacemento dun tal Benito -na coruñesa parroquia de San Nicolás no 31 de xullo de 1796- desvela que a súa nai foi “Isabel Celdam Gómez”, solteira, veciña da vila e natural de Santa María de Parada-Ordes.
Existen 35 versións do seu nome, con variacións como Zendalla, Cendales, Gandalla o Sendales e a falta de versións do seu primeiro apelido en Galicia levou a algúns investigadores a propoñer as hipóteses de que nacera en Euskadi ou en Irlanda, máis a aparición das partidas de nacemento dos seus irmáns confirmaron que os seus pais eran naturais de Ordes. Os libros Sacramentales da freguesía ordense confirmarán que, mentres o apelido Celdam non existe na comarca, os Zendal son varias ramas familiares asentadas de vello na zona.
Isabel tivo polo menos catro irmáns (Juan, María e Francisca Antonia) e pénsase que talvez tivese outra irmá máis chamada Bernarda. O seu pai Jacobo Zendal era da parroquia de Santa Cruz de Montaos e a súa nai Ignacia Gómez da parroquia de Parada, labregos pobres. Isabel aprendeu a ler e escribir na escola da parroquia sendo a única nena que ía ás clases. Cando a súa nai morreu de varíola tiña 13 anos, tendo que marchar á Coruña a servir.
O 31 de xullo de 1793 naceu o seu fillo Benito Vélez. Aínda que nalgunhas fontes dise que era adoptado, a aparición da acta de bautismo de Benito demostran que era fillo extramatrimonial da futura reitora.
Isabel con 20 anos comezou a traballar no Hospital de Caridade da Coruña, que fora fundado por Teresa Herrera, primeiro de axudante e despois de reitora. O 24 de marzo de 1800, a reitora tiña un soldo mensual de 50 reais e o pago en especie dunha libra diaria de pan feito con fariña fina, de primeira peneira. Dende maio de 1801 recibiu media libra diaria de pan para o seu fillo e, dende agosto, media libra de carne ao día.
Do final da súa vida coñécese pouco. O último que se sabe dela é que no ano 1811 continuaba solicitando unha pensión de 3 reais mensuais á que tiña dereito o seu fillo por ser un dos nenos de número que foi coa vacina e non lla pagaban as Caixas Reais de Poboa onde se achaba vivindo. Segundo o investigador Antonio López Mariño, Isabel Zendal morreu en Puebla (México), polo que a súa conexión con Galicia, "perdeuse radicalmente, e iso implica que a súa biografía está so ao 50 %. O resto habería que investigalo en México".
Participación na Real Expedición Filantrópica da Vacina
miniatura|Monumento a Isabel Zendal na Coruña Aínda que inicialmente non se contemplou a participación dunha muller na Real Expedición Filantrópica da Vacina, a experiencia da viaxe desde Madrid á Coruña e o falecemento dun dos nenos fixeron pensar que a Expedición necesitaba unha man feminina que inculcase confianza e agarimo aos nenos. O 14 de outubro de 1803, mes e medio antes da partida da Real Expedición, Francisco Xavier Balmis, o seu director, contrátaa cun soldo igual ao que gozaban os homes da súa formación e funcións, tres mil reais con destino á súa habilitación e un soldo de cincocentos pesos anuais. Foi contratada en calidade de enfermeira subordinada ás ordes do director, coas funcións de informala directamente das incidencias para non poñer en risco a cadea profiláctica, ademais de coidar, acompañar, entreter e serenar os nenos durante a viaxe.
O 14 de outubro de 1803 publicouse o decreto no que se incorpora a Isabel Zendal Gómez á expedición:
O 30 de novembro de 1803 partiu con 37 persoas desde o porto da Coruña a expedición que levaría a vacina da varíola a América na corveta María Pita, dirixida por Francisco Javier Balmis e financiada polo rei Carlos IV. Isabel Zendal deixara o seu posto no hospicio para facerse cargo dos 22 nenos que foron utilizados para transportar a vacina brazo a brazo durante a travesía polo océano Atlántico. Entre estes nenos estaba o seu propio fillo, Benito Vélez, de nove anos. A vacina debía ser levada por nenos que non padeceran a varíola e pasada dun neno a outro cada 9 ou 10 días. Os documentos da Expedición elóxiana e defínena como: “abnegada reitora”, “nai dos galleguitos” e “muller de probidade”.
A expedición da Vacina chegou a Santa Cruz de Tenerife, onde pasaron un mes vacinando, e saíu das Canarias o 6 de xaneiro de 1804, chegando a Porto Rico o 9 de febreiro.
O 7 de febreiro de 1805 a expedición saíu rumbo a Filipinas cun grupo de 26 nenos mexicanos entre os que estaba o fillo de Isabel, chegando a Manila o 15 de abril. O 14 de agosto de 1809 a expedición volveu a Acapulco, pero Isabel quedou na Nova España, en Puebla, co seu fillo, e xa non volveron a España.
Recoñecementos
En Galicia:
En España: miniatura|300px|[[Hospital Zendal.]]
En México:
Igrexa de Gammelgarn
A igrexa de Gammelgarn (sueco: Gammelgarns kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Gammelgarn, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
Probablemente houbo unha pequena igrexa de madeira no lugar, construída a finais do século XI ou principios do XII, antes da construción do edificio de pedra, aínda que non se conservan restos. A igrexa presente está construída ao lado dunha torre defensiva, levantada no século XII e posiblemente deseñada para protecer á congregación de incursores que chegaban por mar.
A construción da igrexa de pedra iniciouse no primeiro cuarto do século XIII. Esta primeira igrexa de pedra estaba formada por unha pequena nave e un coro máis estreito, probablemente sen ábsida.
O presente edificio foi construído principalmente no século XIV. No segundo cuarto do século construíuse o coro, no leste do anterior, a sancristía e posiblemente a parte leste da nova nave no lugar do primeiro coro. Posteriormente tirouse abaixo a parte máis oriental da primeira nave, así como a súa columna central, ampliando a nova nave, e erixíuse unha bóveda de crucería na parte que quedaba da vella igrexa, converténdose na torre do novo edificio. O tellado actual da torre data do ano 1755.
No século XV a igrexa resultou gravamente danada por un incendio e a columna central tivo que ser reforzada.
Arquitectura
A igrexa é un edificio do alto gótico, caracterizado por unha nave espazosa dividisa en catro bóvedas por unha única columna. O coro carece de ábsida e no seu lugar o muro oriental está adornado con tres fiestras góticas.
A parte que máis destaca da grexa é o seu portal sur, ricamente esculpido. Data do século XIV e foi executado polo taller do artista local coñecido como Master Egypticus. Nel se mostran escenas do Antigo Testamento.
O interior da igrexa está adornada con frescos, dos cales só se conservan algúns fragmentos. O retablo é unha peza pouco común que data do século XIV, e a igrexa tamén conserva unha pía bautismal medieval. Hai unha tumba no chan do coro que está inscrita con runas. O resto do mobiliario data do século XVII (o púlpito) e do XVIII (os bancos e os postos do coro).
Montes Tauros
miniatura|dereita|250px|O monte Demirkazık, 3.734 m, na provincia di Niğde.
Os montes Tauros (en turco: Toros Dağları) é unha cadea montañosa da Turquía meridional, que se estende ao longo duns 2 000 km, entre os confíns da fronteira turca con Irán, Iraq e Siria e a costa turca mediterránea, nas proximidades da illa de Rodas.
Este gran cordal está constituído por tres sectores principais.
Tauro Occidental
O Tauro Occidental desenvólvese nun grande arco que parte desde a península de Teke (entre o golfo de Fethiye e o golfo de Adalia) e alcanza o norte da cidade de Adalia. A cima máis elevada deste sector é o monte Bey Dağları que atinxe 3 086 m.s.n.m. O territorio ocupado polo cordal corresponde á antiga Licia, polo cal é tamén chamado Tauro de Licia.
Anti-Tauro
O Tauro Oriental, denominado tamén Anti-Tauro), sito ao leste do Tauro Central está constituído por dúas cadeas paralelas, o Tauro Oriental Interno e máis o Tauro Orientale Externo, separadas polo val do río Göksu. O Tauro Oriental Externo va desde o golfo de Alexandreta até as proximidades do lago Van, onde se prolonga ao leste por Irán a través dos montes Zagros, e ao norte do gran lago érguense xa os contrafortes do Cáucaso, como o monte Ararat, o teito de Turquía. Algúns dos seus contrafortes alcanzan a costa, determinando o perfil rochoso e acantilado dolitoral. O río Éufrates ten o seu nacemento na zona que se abre entre estes dous cordais do Anti-Tauro, ao norte da cidade de Erzurum. No Anti-Tauro éguense a maior cima de toda a cadea: o monte Cilo con 4 168 m, a suroeste da cidade de Hakäpi.
Outras características
Na zona entre o Tauro Central e Occidental xorden numerosos lagos a unha altitude de cerca de 1 000 m. Os máis extensos son o lago Beyşehir, o lago Eğirdir e o lago Burdur.
A zona dos Tauros está coberta de bandas boscosas, nas que predominan piñeiros, cedros, carballos e xenebros, que recobren as ladeiras até uns 2 500 m de altitude. É unha zona rica en xacementos minerais: cromo, ferro, cobre, chumbo e xofre. Na área practícase, fundamentalmente, o cultivo de cereais e a cría de gando por parte de poboacións nómades.
Meseta oceánica
Unha meseta oceánica ou meseta submarina é unha extensa rexión submarina relativamente plana que se eleva moi por riba do nivel do leito mariño.
Aínda que moitas mesetas oceánicas se compoñen de codia continental, e con frecuencia forman un todo ininterrompido co talude continental, algunhas son restos submarinos de grandes provincias ígneas. Estas formáronse polo equivalente dos continentais basaltos de inundación, tales como os Deccan Traps, na India, e a Snake River Plain no Pacífico Noroeste dos Estados Unidos.
Os xeólogos cren que as mesetas oceánicas ígneas poden representar unha etapa no desenvolvemento da codia continental, xa que xeralmente son menos densas que a codia oceánica, sen deixar de seren máis densas que a codia continental normal.
As diferenzas de densidade nos materiais da codia xorden en gran medida das diferentes proporcións de elementos diferentes, sobre todo de silicio. A codia continental ten maior cantidade de silicio (estas rochas denomínanse félsicas), mentres que a codia oceánica ten unha menor cantidade de silicio (rochas máficas). As mesetas oceánicas ígneas teñen unha proporción intermedia entre da das codias continental e oceánica, aínda que son máis máficas que félsicas.
Porén, cando unha placa tectónica que ten codia oceánica subduce baixo unha placa que ten unha meseta oceánica ígnea, o vulcanismo que erupciona sobre a meseta como na codia oceánica quéntase no seu descenso cara o manto erupcionando material que é máis félsico que o material que constitúe a meseta. Isto representa un paso cara á creación da codia, que é cada vez máis de carácter continental, que é menos densa e máis flotante. Se unha meseta oceánica ígnea afunde baixo outra, ou baixo a codia continental xa existente, as erupcións producidas desta maneira producen material que é aínda máis félsico, e así sucesivamente a través do tempo xeolóxico.
Vilobí
Vilobí é un topónimo catalán que pode referirse a:
Teófila Martínez
Teófila Martínez Saiz é unha política española nacida o 5 de xaneiro de 1948 en Santander (Cantabria). É arquitecta técnica de profesión. Pertence ao Partido Popular, no que ingresou en 1977, por entón Alianza Popular. É a actual alcaldesa de Cádiz e foi deputada do Congreso pola provincia de Cádiz. En decembro de 1982 foi elixida secretaria xeral provincial de Alianza Popular en Cádiz. De 1983 até 1987 foi concelleira no concello de El Puerto de Santa María. É alcaldesa de Cádiz desde o ano 1995, sendo a alcaldesa máis votada das capitais de provincia de España nas eleccións municipais de 2003 e 2007, con arredor do 60% dos votos. Coas eleccións municipais de 2011 revalida o cargo, manténdose como alcaldesa durante vinte anos.
Do seu goberno como alcaldesa destaca o soterramento da vía férrea ao seu paso por Cádiz, a consecución da Segunda Ponte do Goberno da Nación e a efeméride Cádiz 2012, organizada a nivel estatal grazas á aposta decidida do concello de Cádiz por conmemorar os douscentos anos da Constitución de Cádiz de 1812.
Foi senadora pola comunidade autónoma de Andalucía (2000-2004). Presidiu o PP de Andalucía desde 1999 até 2004, perdendo as eleccións ao Parlamento de Andalucía nos anos 2000 e 2004, sendo substituída posteriormente por Javier Arenas. Exerceu de portavoz do PP na Comisión de Obras Públicas do Congreso dos Deputados e coordinadora de Comisións do Grupo Popular no Congreso. Presidenta estatal de Mulleres para a Democracia e membro do Comité Executivo Nacional do PP.
Lois Pérez
O nome Lois Pérez pode referirse a:
Lagarteiro
O lagarteiro ou lagarteiro peneireiro (Falco tinnunculus), un falcón de pequeno tamaño, é unha das aves de rapina máis comúns en Europa. O seu nome científico tinnunculus fai referencia ó seu berro que recorda un ti, ti, ti, ti que, traducido, significaría "soando" ou "tintinexando"
Eratóstenes
Eratóstenes (Ερατοσθένης), nado no ano 276 a.C. e finado no 194 a.C., foi un matemático, xeógrafo e astrónomo grego.
Lagarteiro
Descrición
O tamaño e o peso varían entre as diversas subespecie e mesmo individualmente. Os machos da raza europea, Falco tinnunculus tinnunculus, miden uns 34,5 cm de lonxitude de media, as femias uns 36 cm. A envergadura de alas chega escasamente ós 75 cm nos machos e nas femias meirandes pode ser de 76 cm.
Un macho normalmente alimentado pesa uns 200 gramos. As femias son 20 gramos máis pesadas de media, pero o seu peso é máis variable estacionalmente co dos machos, tendo o seu punto máis alto durante a época da posta, na que poden pasar dos 300 gramos. As femias máis pesadas e mellor alimentadas teñen máis éxito coas niñadas.
Eratóstenes
Traxectoria
A Eratóstenes atribúeselle a invención da esfera armilar, que se empregou ata o século XVI, e coa que determinou a oblicuidade da eclíptica. Eratóstenes determinou tamén que o intervalo entre os trópicos eran os 11/83 da circunferencia enteira, o que resultaba para esa oblicuidade 23º 51' 19", cifra que posteriormente adoptaría Tolomeo, aínda que segundo algúns historiadores Eratóstenes obtivo un valor de 24º, e sería Tolomeo quen modificara o resultado.
Lagarteiro
Descrición
A cola dos lagarteiros é arredondada, coas plumas laterais máis curtas cas centrais. Nos adultos as puntas das alas, que son relativamente longas, chegan á punta da cola.