cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estación de Ponte Ambía
Historia
A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Debido aos recortes no sector ferroviario levados a cabo polo Goberno en xuño de 2013, a estación da Gudiña quedou sen os servizos de Media Distancia entre Ourense e Pobra de Seabra.
O Boucido, Prevesos, Castro de Rei
O Boucido é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Cemiterio de San Francisco de Ourense
dereita|miniatura O Cemiterio de San Francisco é un dos tres camposantos da cidade de Ourense, xunto co de Santiago das Caldas (do antigo concello de Canedo) e o de Santa Mariña. No ano 2000 foi declarado Ben de Interese Cultural con categoría de monumento.
Historia
miniatura|page=2|Plano no Decreto 31/2000, polo que se declara ben de interese cultural, con categoría de monumento. Durante a Idade Media e o Antigo Réxime as persoas mortas adoitaban ser soterradas no interior das igrexas ou en camposantos arredor delas, como a Praza da Magdalena. A Real Orde do 30 de xuño de 1814 establecía, por motivos de salubridade, a construción de cemiterios fóra dos núcleos urbanos. En 1822 o convento de San Francisco de Ourense cedeu uns terreos a carón o lado do seu convento, a carón doutro mercado polo Concello no mesmo ano á marquesa viúva de Bóveda de Limia. Este terreo formaba parte dunha viña que pertencera en 1665 a Benito de Lemos Bolaño, rexedor de Ourense e dono do pazo de Piñor, herdada por José Noguerol do seu avó o escribán Diego Sánchez Cid Herrera, casado con María Feijoo, filla do primeiro matrimonio da avoa de don Benito de Lemos. Diego Sánchez Cid Herrera e María Feijoo foron soterrados na igrexa do convento de San Francisco, trasladada no século XIX a carón do parque de San Lázaro logo da desamortización.
No ano 2000 foi declarado Ben de Interese Cultural polo seu patrimonio monumental, histórico e artístico. Existen lápidas, panteóns e mausoleos deseñados polos escultores Francisco Piñeiro Reigosa, o seu fillo Daniel Piñeiro, Manuel Malingre Parmentier, Victorio Macho, Antón Faílde Gago, Nicanor Carballo Garrido, Francisco Planás, Aniceto Justo Rodríguez, Felipe Oñate Castro ou o marmorista José Taboada González.
O cemiterio ten unha Asociación de Amigos, da que foi presidente de honra o poeta José Ángel Valente, soterrado no propio cemiterio desde o seu falecemento no ano 2000.
Persoeiros inhumados
Algúns persoeiros enterrados no camposanto:
Andrómeda (mitoloxía)
miniatura|Andrómeda por [[Gustave Doré (1832-1883).]] Na mitoloxía grega Andrómeda (en grego antigo Ἀνδρομέδα, 'gobernante dos homes') era filla de Cefeo e de Casiopea, reis de Etiopía.
Traxectoria
Casiopea, presumindo de ser tan bela como as Nereidas, provocou a furia de Poseidón, quen enviou unha inundación sobre a terra e un monstro mariño, Ceto, para que acabase con homes e gando. Sabendo polo oráculo de Amón que non poderían atopar unha solución ata casar a súa filla Andrómeda co monstro, o rei Cefeo deixouna encadeada a unha rocha, espida e con xoias.
Perseo, cabalgando polo aire co seu cabalo alado Pegaso de volta tras matar a Gorgona, viu a Andrómeda e namorou dela. Baixou á praia a falar con Cefeo e Casiopea para pedir a súa man se a libraba do monstro mariño. Os pais aceptaron de mala gana. Perseo con Pegaso loitou co monstro mariño, matouno e usou a cabeza da Medusa (que convertía en pedra a quen a miraba e que conseguira cortar Perseo anteriormente) para petrificar o animal e convertelo en coral. Despois desatou a Andrómeda e, cando querían casar, Casiopea negouse porque xa lle prometera a man de Andrómeda ao príncipe Agenor. Perseo loitou contra Agenor e o seu séquito e logo de matar a moitos viuse obrigado a usar a cabeza da Medusa e petrificou os que quedaban. Andrómeda casou felizmente con Perseo.
Andrómeda marchou tras o seu marido a Tirinto en Argos, e converteuse na nai de seis fillos (os Perseides): Perses, Alceo, Méstor, Heleo, Electrión e Esténelo, e unha filla, Gorgófene. Os seus descendentes gobernaron Micenas desde Electrión ata Euristeo, tras quen Atreo obtivo a coroa, e inclúe ao grande heroe Heracles. Segundo esta mitoloxía, Perses é o devanceiro dos persas.
Tras a súa morte, Andrómeda foi situada por Atenea entre as constelacións do ceo do norte, preto de Perseo e Casiopea. Sófocles e Eurípides (e en época máis recente Pierre Corneille) escribiron varias traxedias a partir da historia, e os seus incidentes foron representados en numerosas obras de arte antigas.
Andrómeda é representada no ceo do hemisferio norte pola constelación Andrómeda, que contén a galaxia de Andrómeda.
Este mito foi representado nunha versión modificada da película de 1981 Furia de titáns.
Representacións
A figura de Andrómeda encadeada á rocha representa o aspecto feble da muller arquetípica que atopa no home o seu defensor natural. Esta visión inspirou moitas obras de arte clásicas. A estrutura do mito repítese en moitos filmes, nos que o heroe rescata a muller indefensa.
Eixón
O topónimo galego Eixón pode referirse a:
Lingua kʼicheʼ clásica
O kʼicheʼ clásico foi unha forma ancestral da lingua moderna kʼicheʼ, que foi falada nas terras altas de Guatemala no século XVI, no tempo da conquista española de Guatemala. O kʼicheʼ clásico foi preservado nun número de documentos históricos mesoamericanos, historias de liñaxe, dicionarios e textos de misioneiros, e é a lingua na cal se escribiu a obra Popol Vuh (ou Popol Wuj na ortografía moderna).
Tratado dos Pireneos
miniatura|250px|[[A entrevista de Luís XIV e Filipe IV na illa dos Faisáns na que se asinou a paz.]] miniatura|Perdas territoriais de Filipe IV no Tratado dos Pireneos (1659) O Tratado dos Pireneos (ou Paz dos Pireneos) foi asinado polas coroas das monarquías española e francesa o 7 de novembro do ano 1659, na Illa dos Faisáns (sobre o río Bidasoa, fronteirizo entre ambos os países), co que se puxo fin a un conflito iniciado no 1635, coa Guerra dos Trinta Anos.
Antecedentes
Francia entrou na Guerra dos Trinta Anos despois das vitorias españolas contra os rebeldes holandeses no 1620, e contra os suecos en Nördlingen no 1634.
No ano 1640, Francia comezou a interferir na política española, apoiando aos cataláns sublevados durante a sublevación de Cataluña, ao tempo que España apoiaba a Revolta da Fronda de 1648.
Nas negociacións da paz de Westfalia (1648) que puxeron fin a Guerra dos Trinta anos, Francia anexionou os territorios de Alsacia e Lorena, pechando o denominado Camiño Español que unía as posesións españolas en Italia e en Flandres a través de Suíza e o Franco Condado. Todo isto levou a unha guerra aberta entre Francia e España.
Os efectos do tratado
miniatura|250px|Cesión a [[Francia por parte de España do Artois e do Rosellón.]]
Despois de 10 anos de guerra, Francia (aliada con Inglaterra) derrota as tropas españolas na batalla das Dunas, no 1658.
A paz asinouse un ano despois na Illa dos Faisáns, asinando Luís de Haro, representando ao rei de España Filipe IV, e o cardeal Mazarino, en representación do rei de Francia Luís XIV.
Na fronteira do norte, Francia obtivo o condado de Artois e unha serie de prazas fortes en Flandres, Hainaut e Luxemburgo. Os franceses devolven a España o Charolais (no Franco Condado) e as conquistas de Italia.
No sur, na fronteira catalá, concertouse a cesión a Francia do Rosellón, o Conflent, o Vallespir e unha parte da Cerdaña, territorios todos eles situados na vertente setentrional dos Pireneos e que os soldados franceses ocuparan para apoiar aos sublevados cataláns. A fronteira con España fixarase dende entón seguindo os Pireneos, excepto o pequeno enclave de Llivia.
O tratado tamén prevía a voda entre Luís XIV de Francia e María Tareixa de España, filla de Filipe IV de España, cuxo dote se fixou en medio millón de escudos de ouro, a cambio de renunciar aos seus dereitos sucesorios ao trono de España. Pero esta compensación xamais chegou a pagarse, o que lle valeu de escusa a Luís XIV para anular o tratado e reiniciar as hostilidades, sendo un dos factores que levarán á Guerra de Sucesión Española no ano 1702.
A paz dos Pireneos completouse un ano despois co tratado de Llivia (1660) no que se acordou o paso de 33 pobos e lugares do val de Querol á soberanía francesa, quedando así baixo control español o enclave de Llivia. Deste xeito, fixouse dunha forma máis precisa a división da Cerdaña entre España e Francia.
Consecuencias para Cataluña
250px|miniatura|Mapa da repartición de [[Cataluña.]] No tratado incluíuse un indulto xeral e a restitución dos bens a tódolos perseguidos durante os anos da sublevación catalá (1640-1659). No lado francés, o compromiso incluía manter a vixencia dos Usatges de Barcelona e as súas institucións ao norte dos Pireneos, con sede en Perpiñán, pero esta parte non foi respectada por Luís XIV. Un ano despois (1660 os Usatges foron derrogados, o que significou a abolición das institucións propias en Cataluña setentrional, así coma a prohibición do emprego do catalán no ámbito público e oficial.
O real decreto do 2 de abril de 1700, con data de aplicación do 1 de maio do mesmo ano prohibiu o uso da lingua catalá en calquera tipo de actos oficiais, sendo o francés a única lingua oficial e a única empregada no ensino público.
Recentemente, o estado francés modificou a súa constitución engadindo ao seu artigo 2 a frase la langue de la République est le français ("a lingua da república é o francés"). Con este artigo, néganse subvencións a movementos culturais ou cívicos cuxa lingua vehicular sexa o catalán ou para rexeitar calquera tipo de presenza do catalán na administración entre outras linguas faladas no territorio francés.
Cada ano, o 7 de novembro, os catalanistas recordan estes feitos e se manifestan en Perpiñán.
Puar
Puar (プーアル) é un personaxe do manga e anime Dragon Ball. Amigo inseparable de Yamcha, nun principio era un inimigo pero pasa a formar parte do grupo que acompaña a Son Goku e a Bulma na primeira busca das Bólas do Dragón. O seu nome provén dun tipo de té, Pu-erh (プーアル). É un ser similar a un gato azul, ten a capacidade de voar e de se converter en calquera cousa. A diferenza de Oolong, el si pode manter a forma indefinidamente.
Logo na historia Puar aparece como personaxe secundario e só aparece en moi poucas ocasións (na casa do Mestre Mutenroi) ou xunto a Yamcha.
Ramón Polo
Traxectoria
Formaría parte do Real Club Celta de Vigo dende a súa fundación no ano 1923 procedente do Fortuna, un dos equipos que deu lugar ao club celeste ao fusionarse co Vigo Sporting.
Pese a non ser un dianteiro nato, xa que era interior esquerdo, a súa rapidez e habilidade xunto a un tiro contundente e preciso fixeron que sexa un dos máximos goleadores da historia do Celta, con 157 goles en 257 encontros.
Antes do nacemento do Celta, Polo xa tiña xogado coa selección galega de fútbol no debut oficial da mesma o 19 de novembro de 1922 ante a selección de Castela, partido que remataría con vitoria galega por 4-1, marcando Polo tres goles. Ramón Polo compartiría equipo con xogadores como: Isidro, Otero, Pasarín, Queralt, Balbino, Hermida, Moncho Gil, Ramón González, Chiarroni e Pinilla. A selección galega estaba recoñecida pola Federación Española e disputaba encontros internacionais. O primeiro foi contra Lisboa o 7 de xaneiro de 1923, que rematou cun 3-1, con dous goles de Polo e outro de Reigosa.
Unha vez xa no Celta comeza a dar sinais da súa gran valía, axudando nos campionatos galegos gañados en 1923-24. 1924-25 e 1925-26. A súa habilidade goleadores levouno a formar parte da selección española, debutando o 4 de outubro de 1925 contra a selección de Hungría en Budapest con vitoria española. Foi o seu segundo e último partido co combinado o 2 de abril de 1933 en Vigo contra a selección de Portugal, gañando España por 3-0.
Na tempada 1927-1928, o Celta con Polo nas súas filas volve conquistar o Campionato galego, inaugurándose ese ano tamén o estadio de Balaídos, en cuxo partido inaugural lle marcaría dous goles ao Real Unión de Irún
A partir do ano 1929 o Celta terá que compaxinar o campionato rexional, o cal volverá gañar en varias ocasión, coa Liga española acabada de crear, na cal comezará competindo en Segunda División
Na tempada 1930-31, o equipo xoga en Terceira División resultando campión e retornando a Segunda pese a non poder contar con Polo durante todo o ano por unha lesión nun derbi contra o Deportivo da Coruña nun choque co centrocampista Esparza.
Ao ano seguinte anotaría 6 goles en Segunda División e 4 na tempada 1932-33, marca que conseguiría ao ano seguinte, penúltimo da súa carreira como futbolista. Carreira que remataría estando a piques de conseguir o ascenso a Primeira División. Colgando as botas no ano 1935, xusto antes do primeiro ascenso do Celta, o cal non puido celebrar coma xogador.
Dentro do imaxinario colectivo había quen dicía que era o único xogador europeo capaz de bater ao porteiro de Boca Juniors, polo que se lle coñecía na Arxentina como a sombra negra de Tessorieri, e tamén que nun derbi contra o Deportivo partira o peroné provocando penalti, lesión que o mantería lonxe dos campus durante un ano, pero que marcara o penal lanzándoo coa perna rota.
Johann Christian Erxleben
Johann Christian Polycarp Erxleben, nado o 22 de xuño de 1744 en Quedlinburg, Reino de Prusia (hoxe no Land de Saxonia-Anhalt), e finado o 19 de agosto de 1777 en Gotinga, foi un naturalista alemán. As súas áreas de especialización inclúen a física, a mineraloxía, a química e a historia natural.
Traxectoria
Desde 1763 a 1767 Erxleben, estudou medicina na Georg-August-Universität Göttingen (coñecida como Universidade de Gotinga). Despois de conseguir o seu doutoramento, foi profesor de física e química, así como de medicina veterinaria nesta universidade, onde desenvolvería toda a súa carreira profesional.
Desde 1774 Erxleben foi membro da Sozietät der Wissenschaften zu Göttingen (Sociedade de Ciencias de Gotinga), hoxe Akademie der Wissenschaften zu Göttingen (Academia de Ciencias de Gotinga).
A súa nai, Dorothea Christiane Erxleben, foi a primeira muller en obter un doutoramento en medicina en Alemaña.
Publicacións principais
Os seus traballos científicos inclúen, entre outros:
Abreviatura
A abreviatura Erxleben emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Richard E. Taylor
Richard Edward Taylor, nado o 2 de novembro de 1929 en Medicine Hat, Alberta, é un físico americano-canadense.
Traxectoria
Emérito na Universidade Stanford e gañador do Premio Nobel de Física en 1990, compartido con Jerome Friedman e Henry Kendall "polas súas investigacións pioneiras en colisións profundamente inelásticas de electróns con protóns e neutróns ligados, que foron de importancia esencial no desenvolvemento do modelo de quarks en física de partículas.
Manuel Regal Ledo
Manuel Bernardo Regal Ledo, nado en Chantada o 9 de febreiro de 1947, é un teólogo e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no mosteiro de Samos, profesando como frade bieito en 1969, e licenciouse en teoloxía bíblica na Universidade de Deusto. Está vencellado ás revistas Irimia e Encrucillada e ao movemento de renovación cristiá e galeguista que estas preconizan. Colaborou na edición da Biblia á lingua galega desde os textos orixinais traducindo os libros dos Macabeos, a Carta aos Colosenses de San Paulo e parte das Cartas Católicas. Desde 1993 é educador no Proxecto Home de Lugo.
Amando de Ossorio
Traxectoria
A súa etapa máis prolífica foi durante a década de 1970, especialmente co filme La noche del terror ciego, a partir do cal formaría unha tetraloxía de serie B verbo dunha horda de xinetes templarios zumbis. A este filme seguiríanlle, cos mesmos protagonistas, El ataque de los muertos sin ojos, El buque maldito e La noche de las gaviotas. Esta serie foi, xunto coa do lobishome Waldemar Daninsky (ideado e interpretado por Paul Naschy), a máis sobranceira do cine fantástico-terrorífico feito en castelán.
Gran Premio de Hungría de 1997
O Gran Premio de Hungría de 1997 (oficialmente o XIII Marlboro Magyar Nagydij) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 10 de agosto de 1997 en Hungaroring, Budapest. Foi a undécima rolda da tempada de 1997 da Fórmula Un e o décimo terceiro Gran Premio de Hungría. A carreira, disputada sobre 77 voltas, gañouna Jacques Villeneuve, no Williams, Renault, seguido por Damon Hill segundo no Arrows - Yamaha e Johnny Herbert terceiro no Sauber - Petronas.
O defensor do Campionato do Mundo, que tivo un ano decepcionante nos poucos competitivas e pouco fiables Arrows, liderou comodamente durante a maior parte da carreira, logo de cualificarse terceiro detrás de Michael Schumacher e Villeneuve. Con todo, un fallo hidráulico provocou que Villeneuve adiantarao na última volta. Foi a vez que o equipo Arrows estivo máis preto de lograr unha vitoria nun Gran Premio.
Foi a quinta vitoria da tempada de Villeneuve e colocouno a tres puntos de Schumacher no campionato de pilotos, o piloto de Ferrari só conseguiu ser cuarto na carreira. Shinji Nakano logrou os seus últimos puntos no campionato mundial nesta carreira.
Antecedentes
Ao chegar á undécima rolda da tempada, o piloto de Ferrari Michael Schumacher lideraba o Campionato de Pilotos con 53 puntos, por diante do piloto de Williams Jacques Villeneuve con 43 puntos e os dous pilotos de Benetton, Jean Alesi e Gerhard Berger, con 22 e 20 puntos respectivamente. O Campionato de Construtores estaba máis competido, Ferrari con 71 puntos lideraba sobre Williams con 62 puntos.
Práctica e cualificación
Hill, como defensor do campionato do mundo, sufría un mal ano ata entón correndo co Arrows-Yamaha e era 17º na clasificación xeral do campionato. Pero chegando a Hungría, logrou o quinto mellor tempo da práctica do venres logo de só unha volta, despois de estar sentado durante 55 minutos no garaxe mentres os seus mecánicos amañaban a caixa de cambios do coche, buscando un problema no sensor electrónico. Posteriormente Hill clasificou no terceiro lugar por detrás de Villeneuve e Michael Schumacher o pole position. O seu compañeiro de equipo, Pedro Diniz, clasificou na 19ª posición. miniatura|300px|right| Damon Hill liderou a maior parte da carreira no Arrows Yamaha
Carreira
Hill fixo unha gran saída desde o seu terceiro posto, adiantando a Villeneuve, e logo colleu ao piloto líder Michael Schumacher na volta 6. Por entón, ambos pilotos afastáranse do resto do peloton. Na volta 11, Hill superou a Schumacher e eventualmente lideraría a carreira por máis de 35 segundos de Villeneuve. Na volta 74, cando faltaban tres voltas, a bomba hidráulica do auto de Hill fallou, facendo que quedase atrapado en terceira velocidade e o acelerador funcionase intermitentemente. Como resultado, Hill comezou a perder tempo e foi superado por Villeneuve na última volta. Villeneuve gañou a carreira con Hill terminando segundo, Johnny Herbert logrou o terceiro posto no podio.
Despois da carreira, o problema, que impedíu a Arrows, Bridgestone e Yamaha a súa primeira vitoria (no caso de Arrows e Yamaha, as súas únicas vitorias), diagnosticouse como un fallo de conexión do acelerador, causado por unha arandela rota que custaba 50 centimos.
Puntos destacados
Johnny Herbert logrou o seu único podio da tempada, mentres que Shinji Nakano igualou o seu mellor fin de carreira no sexto posto. Gianni Morbidelli volveu a Sauber no lugar de Norberto Fontana tras perderse tres carreiras por lesión. A segunda posición de Hill tamén marcou o mellor resultado para os motores de Yamaha na Fórmula Un.
Coa vitoria de Villeneuve, o equipo Williams logrou a súa 100ª vitoria nun Gran Premio.
Álex Rodríguez (editor)
Álex Rodríguez, nado en Saint-Martin-d'Hères o 18 de maio de 1971, é un editor de cinema mexicano, con máis que vinte créditos de filmes.
Traxectoria
Editou numerosos filmes de Alfonso Cuarón, comezando con Y tu mamá también (2001). El e Cuarón foron nomeados ó Oscar á mellor montaxe polo filme Children of Men (2006). O crítico Wesley Morris describiu o seu traballo deste xeito: "Children of Men" ten unha inmediatez ampulosa que é singular nesta era de corte rápido. Xunto con Álex Rodríguez, Cuarón monta o cadro el mesmo, e mentres usa os efectos dixitais como enriquecemento, constrúe escenas dentro do marco da cámara no canto de só unha sala de edición. Así que o filme é tan teatral como cinematográfico."
Organización de Solidariedade cos Pobos Afroasiáticos
miniaturadaimagem|Selo soviético emitido en 1987 por mor dos 30 anos da creación da OSPA A Organización de Solidariedade cos Pobos Afroasiáticos (OSPA, en inglés Afro-Asian Peoples' Solidarity Organization AAPSO) é unha organización non gobernamental con comités nacionais en máis de 90 países creada o 27 de decembro de 1957 no Cairo froito da colaboración entre Exipto, a Unión Soviética e a China, incluíndo no seu seo a diversas organizacións políticas e culturais. Os seus obxectivos iniciais eran a loita contra o imperialismo, o colonialismo e o neocolonialismo, o racismo, o sionismo e a coordinación antifascista. A partir de 1965 co aumento dos conflitos entre a URSS e a China a influencia da organización diminuíu centrándose en novos temas, como o desenvolvemento económico, social e cultural, a loita polos dereitos humanos, a democracia, o combate contra a corrupción, cuestións demográficas e ambientais, conflitos internos e guerras civís, os problemas dos refuxiados, e moitos outros.
David A. R. White
David A. R. White, nado en Dodge City (Kansas) o 12 de maio de 1970, é un actor, director, guionista, produtor e actor de dobraxe estadounidense.
Jennifer Jason Leigh
Traxectoria
Debutou no cinema aos nove anos e a partir dos catorce comezou a estudar en Nova York en cursos de verán de Lee Strasberg. En 1982 interpretou unha adolescente que queda embarazada en Fast Times at Ridgemont High, de Cameron Crowe, que supuxo o seu lanzamento. Ese mesmo ano faleceu o seu pai nun accidente durante a rodaxe de Twilight Zone: The Movie.
Durante a década de 1990 traballou con directores independentes como Robert Altman, Alan Rudolph e David Cronenberg.
En 2001 codirixiu e coescribiu o filme The Anniversary Party.
28 de xaneiro
O 28 de xaneiro é o 28º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 337 días para finalizar o ano, 338 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Tomé de Aquino.
Mortes
miniatura|150px|Carlos Magno. thumb|150px|Ellison Onizuka. thumb|150px|Dick Scobee.
Outros
Os 366 días do ano
O Candal, Prevesos, Castro de Rei
O Candal é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Jimmy Jump
Jaume Marquet i Cot, coñecido tamén como Jimmy Jump, nado en 1974, é un personaxe catalán coñecido polas súas incursións ou invasións de eventos deportivos, entre outros. Un dos seus asaltos máis destacados tivo lugar durante a actuación de Daniel Diges no festival de Eurovisión en 2010, representando a España.
Arquidiocese católica latina de Braga
miniatura|dereita|[[Catedral de Braga.]]
dereita|miniatura|Arquidiciocese de Braga en cor vermella. dereita|miniatura|José Cordeiro, arcebispo desde 2021.
A arquidiocese de Braga é unha arquidiocese con sé eclesiástica na catedral de Braga.
Historia
Data do século III, sendo coñecido do primeiro período da súa historia só o Bispo Paterno cuxo nome figura nas actas do Concilio de Toledo de 400. Non obstante, a tradición fai de San Pedro de Rates o primeiro bispo da cidade, cerca do ano 45 da nosa era.
Xa neste primeiro período tiña dignidade metropolítica, con xurisdición sobre todo o noroeste da Península (Galécia), e dela dependían os bispados de Conímbriga, Viseu, Dume, Lamego, Porto e Egitânia. Do período suévico-visigótico coñécense os nomes de 12 Prelados bracarenses. Canda a invasión musulmá, Braga ficou no dominio dos infieis: e os seus bispos pasaron a residir en Lugo.
Tras a reconquista cristiá, foi definitivamente restaurada a Arquidiocese (1070) polo rei García de Galiza, tomando o seu arcebispo o título de metropolita de Braga. Despois de contendas coa sé de Compostela, o papa Pascual II dá en 1103 a Braga como sufragáneas as dioceses de Porto, Coímbra, Lamego e Viseu (en Portugal), e cinco máis no territorio actual de España.
Célebre ficou tamén a contenda con Toledo sobre a primacía. Aínda hoxe o arcebispo de Braga usa o título de Primaz das Espanhas. Nos fins do século XIV, as dioceses dos reinos de León e Galiza deixaron de prestar obediencia a Braga. A área da arquidiocese foi posteriormente reducida coa creación das dioceses de Miranda (1545), Braganza (1770), Vila Real (1922) e Viana do Castelo (1977) e aínda pola anexión á de Braganza-Miranda do Arcediagado de Moncorvo (1881). De igual forma, a elevación de Lisboa a arquidiocese en 1394 subtraeu do seu control as antigas sufragáneas do sur do país.
Entre as particularidades máis notábeis desta sé, considerada das máis antigas da Península Ibérica, está a de posuír un rito litúrxico propio (bracarense), semellante ao romano; cando da reforma litúrxica tridentina, Braga puido manter os seus libros, por teren máis de 200 anos e polo coidado que tivo niso o Arcebispo D. Frei Bartolomeu dos Mártires. Despois dalgunhas terxiversacións resultantes da tentativa de introducir o rito romano, o bracarense foi restaurado polo Sínodo de 1918: os novos breviario e misal, aprobados por bulas de 1919 e 1924 respectivamente, tornáranse obrigatorios en toda a arquidiocese en 1924.
O rito bracarense permanece válido, mesmo despois da reforma litúrxica do Concilio Vaticano II, mais o seu uso tornou facultativo, desde esta reforma, o 18 de novembro de 1971.
Actualmente, a arquidiocese cínguese ao distrito de Braga e ás trinta parroquias do Porto situadas ao norte do río Ave, nos concellos de Santo Tirso, Póvoa de Varzim e Vila do Conde. Abrangue 551 parroquias, agrupadas en 14 arciprestados, nunha área de 2.832 km², con cerca de 1 000 000 de habitantes. Os arciprestados, á súa vez, forman tres zonas pastorais. Esta organización conflúe para o vértice da pastoral na arquidiocese, con tres órganos consultivos (Consello Presbítero, Consello Pastoral e Colexio Arciprestal) e un executivo (o Consello Episcopal).
Lista de Bispos de Braga
A seguir, preséntase unha listaxe co nome dos bispos da arquidiocese de Braga. Os bispados considerados lendarios van sinalados cun asterisco:
José Pérez Serer
José Pérez Serer, nado en Quart de les Valls (provincia de Valencia) o 4 de maio de 1966, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores do FC Barcelona, con cuxo primeiro equipo debutou o 30 de outubro de 1988, porén este sería o único encontro que disputou co Barcelona.
O resto da súa carreira trascurriu no RCD Mallorca, Valencia CF e Villareal CF, alternando Primeira e Segunda División.
Unha vez retirado do fútbol en activo traballou como adestrador, dirixindo ao FC Kairat de Casaquistán no ano 2012. O 19 de febreiro de 2013 ficha polo Celta de Vigo como segundo adestrador de Abel Resino.
Anxo e demo
Anxo e demo (en Angel and the Badman) é un filme estadounidense de 1947 escrito e dirixido por James Edward Grant. Está protagonizado por John Wayne, Gail Russell, Harry Carey e Bruce Cabot. Conta a historia dun pistoleiro ferido que é atendido por unha moza vaqueira e a súa familia. Anxo e demo foi o primeiro filme producido e protagonizado por Wayne, e foi innovador no seu xénero no momento da súa estrea.
En 1975, o filme pasou ó dominio público xa que os reclamantes dos seus dereitos erraron ó renovar o rexistro de dereitos de autor vinte e oito anos despois da súa publicación.
Personaxes
esquerda|miniatura|John Wayne e Gail Russell.
Andrés Núñez Rajoy
Traxectoria
Diplomouse en enxeñería técnica agrícola na Universidade de Santiago de Compostela en 1979. Foi responsable a partir de 1981 do departamento de horticultura da Cooperativa Agraria Provincial da Coruña (Leyma). Entre 1984 e 1990 actuou como secretario do Colexio Oficial de Enxeñeiros Técnicos Agrícolas e Peritos Agrícolas da Coruña e Pontevedra.
Dende 1994 foi o responsable de horticultura do Centro de Formación, Investigación e Tecnoloxía Agraria de Galicia con sede en Santiago de Compostela e en 2005 asumiu da dirección do Servizo de Produción Agraria Sustentable e Sanidade Vexetal da Consellería do Medio Rural.
Paralelamente foi membro do Comité Fitosanitario Nacional, da Comisión Nacional de Avaliación de Fitosanitarios, da Comisión Nacional de Bioseguridade e Union Europea.
Publicou en 1998, con Xesús Cordeiro e Consuelo Davila, o libro de horticultura A nosa horta (edicions Xerais). Tras unha larga traxectoria no BNG, milita actualmente en Compromiso por Galicia, partido de recente fundación, sendo membro da súa Comisión Executiva Nacional e candidato á alcaldía de Pontevedra por esa formación nas eleccións municipais de 2019.
Estación de Baños de Molgas
Baños de Molgas é unha estación de tren de Adif, situada na vila de Baños de Molgas, na provincia de Ourense. Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
É unha das estacións rehabilitadas polo Inorde en 2010 Acolle desde 2011 o Museo de Moncho Borrajo.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 215,5 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 544 metros de altitude, entre as estacións de Vilar de Barrio e Ponte Ambía. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Eduardo Sobrado Vázquez
Eduardo Sobrado Vázquez, coñecido como Sobrado ou Yayo, nado en Madrid o 20 de abril de 1926 e finado o 1 de xuño de 2001, foi un futbolista español que xogaba na demarcación de dianteiro.
Estación de Baños de Molgas
Historia
A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Eduardo Sobrado Vázquez
Traxectoria
Era fillo do industrial vigués aficando en Madrid, Manuel Sobrado Fernández. Comezou xogando no Pacífico, Ferroviaria, Toledo, O'Donnell e Daimiel antes de fichar polo Deportivo Manchego na tempada 1945-46. Tras destacar neste equipo pasou ao Gimnástica Segoviana, de onde o sacou Ricardo Zamora para xogar co Celta de Vigo en Primeira División no ano 1947. Asinou un contrato por cinco anos e 230.000 pesetas (40.000 cada un dos dous primeiros anos e 50.000 os tres seguintes).
Tras unha cesión no Berbés debutou co primeiro equipo celeste o 5 de decembro de 1948 en Bilbao nunha derrota por 3-2 contra o Athletic Club, anotando o seu primeiro gol co Celta.
Estación de Baños de Molgas
Historia
Debido aos recortes no sector ferroviario levados a cabo polo Goberno en xuño de 2013, a estación da Gudiña quedou sen os servizos de Media Distancia entre Ourense e Pobra de Seabra.
A estación
Dada a importancia turística das augas termais situados na localidade o edificio de viaxeiros é un amplo edificio de dúas plantas adornado por unha galería formada por seis arcos frontais e un lateral na súa planta baixa. Na súa última remodelación foi repitanda de branco a excepción do interior dos arcos e das xanelas que alternan o azul mariño e o laranxa. Conta con dúas plataformas, unha lateral e outra central e catro vías. A plataforma central carece de marquesiña. Os cambios de plataforma realízanse a nivel.
Eduardo Sobrado Vázquez
Traxectoria
Na tempada 1949-50 trala marcha de Zamora e a chegada como adestrador de Pasarín, asentouse no equipo titular compartindo unha dianteira que se chamaría dianteira eléctrica con Atienza, Hermidita, Mekerle e Vázquez. Nesta tempada marcou 9 goles en 25 partidos, o que axudou a completar unha gran tempada do Celta a pesar de que un baixón ao final do ano relegou ao equipo celeste á sétima posición.
Todos estes éxitos individuais fixeron que antes de darse por concluída a tempada 1950-51 dúas das estrelas do Celta, o propio Sobrado e Gabriel Alonso se incorporasen ao Real Madrid para participar na Copa do Xeneralísimo desa mesma tempada. Dentro desa mesma operación tamén se incluíu ao dianteiro Olmedo.
Porén non puido repetir as súas grandes actuacións no club merengue e tras dous anos nun papel secundario foi traspasado ao Racing de Santander e despois ao Real Betis en Segunda División.
Seinfeld
miniatura|Jerry Seinfeld, o protagonista da serie, en 1992 Seinfeld é unha comedia de situación estadounidense que se emitiu orixinalmente entre o 5 de xullo de 1989 e o 14 de maio de 1998 na NBC e que desde aquela se segue a emitir internacionalmente en moitas canles e nos Estados Unidos permanece en sindicación.
Desenvolvemento
Creación de Larry David e Jerry Seinfeld, este último interpretando unha versión ficcionalizada de si propio. A acción transcorre fundamentalmente nun bloque de apartamentos en Manhattan, malia que se gravou nos Ánxeles), no que ademais do protagonista están os seus tres amigos George Costanza, Elaine Benes e Cosmo Kramer. Seinfeld produciuna Castle Rock Entertainment, distrubuída en asociación con Columbia Pictures Television e Columbia TriStar Television; Sony Pictures Television distribúe a serie desde 2002. Escrita principalmente por David e Seinfeld, participaron tamén numerosos outros guionistas, Larry Charles, Peter Mehlman, Gregg Kavet, Andy Robin, Carol Leifer, David Mandel, Jeff Schaffer, Steve Koren, Jennifer Crittenden, Tom Gammill, Max Pross, Charlie Rubin, Alec Berg e Spike Feresten.
A serie foi ben recibida pola crítica, converténdose nun fenómeno cultural e social, liderando os índices Nielsen na sexta e novena tempadas, rematando entre as dúas primeiras, xunto con ER cada ano entre 1994 e 1998. En 2002, a revista TV Guide proclamou a Seinfeld o mellor programa de televisión de tódolos tempos.
Amelia Earhart
Amelia Mary Earhart, nada en Atchinson (Kansas) o 24 de xullo de 1897 e finada no océano Pacífico o 2 de xullo de 1937, foi unha aviadora estadounidense. Célebre polas súas marcas de voo e por tentar a primeira viaxe aérea arredor do mundo sobre a liña ecuatorial.
Traxectoria
Amelia pasou boa parte da súa infancia cos seus avós maternos quen lle proporcionaron un estilo de vida cheo de comodidades mentres o seu pai trataba de atopar éxito profesional na área legal, cousa que non conseguiu. O seu avó era un prominente cidadán de Atchinson e nunca viu con bos ollos ao seu xenro a quen consideraba un bo para nada.
Amelia deu mostras dunha personalidade inqueda e audaz que se involucraba en actividades propias dos mozos: escalaba árbores, deslizábase en zorra e disparaba a ratas cun rifle. Tamén tiña como pasatempo reunir recortes de xornais de mulleres famosas que sobresaían en actividades tradicionais dos homes.
Foi en 1908 que viu o seu primeiro aeroplano nunha feira do estado de Iowa cando se mudou a Des Moines cos seus pais. Nas súas memorias escribiu acerca dese primeiro encontro cun avión: era unha cousa feita de cables oxidados e madeira, nada interesante.
Debido a problemas familiares e económicos (o seu pai caeu no alcoholismo e despedírono do seu traballo) o status dos Earhart viuse desmellorado. Polo que se mudou a Chicago coa súa nai e a súa irmá en 1914. Ao chegar a primeira guerra mundial enrolouse como voluntaria en labores de enfermería.
En 1920 a súa familia puido reunirse novamente en California, onde asistiu a un espectáculo aéreo en Long Beach e quedou prendida dos avións. Conseguiu que a levasen a bordo dun biplano no que voou durante 10 minutos sobre Os Ánxeles. As súas palabras acerca desta experiencia foron: Ao pouco de engalarmos, souben que tería que seguir voando de agora en diante.
Aviación
As súas primeiras clases tívoas coa instrutora Anita Neta Snook, outra piloto pioneira. Por ese tempo logrou adquirir un prototipo do aeroplano Kinner ao que chamou o canario, no que sufriu un que outro accidente, cousa común nesa época pola pouca fiabilidade dos motores e a lentitude das naves. A súa instrutora non lle daba moita credibilidade como piloto, unha opinión que non a abandonaría durante a súa carreira. Xa para outubro de 1922 tivo o seu primeiro récord de altitude ao voar a 14.000 pés de altura.
Amelia deixou por un momento a aviación e comprou un automóbil ao que lle puxo o sobrenome de the yellow peril (o perigo amarelo) no que levou á súa nai a través do país cara a Boston. Ao ser os automóbiles aínda unha novidade, a xente interesábase por ela e preguntáballe de onde viña.
En 1927 uniuse á Asociación Aeronáutica Nacional. Investiu diñeiro para construír unha pista de aterraxe, vendeu avións Kinner e promoveu a aviación especialmente en mulleres. Xa comezaba a facerse dun nome na sociedade. O Boston Globe recoñecíaa como unha das mellores pilotos dos Estados Unidos.
Anos de marcas e recoñecementos
miniatura|Lockheed Vega 5b pilotado por Amelia Earhart no Museo Nacional do Aire e do Espazo en [[Washington, D.C..]] O 26 de abril de 1928, recibiu unha chamada que cambiou a súa vida: o capitán H.H. Railey preguntoulle se quería ser a primeira muller en cruzar o Atlántico. Esta fora preguntado por un editorialista de Nova York (George Putnam), se coñecía a unha muller adecuada para esa empresa. Railey quedou impresionado pola similitude de Earhart con Charles Lindbergh, polo que a chamou Lady Lindy. Putnam ao coñecer a Amelia admitiuna como a muller para a viaxe, ela aceptou coa condición de ir como pasaxeira.
Wilmer Stultz e Louis Gordon serían os que pilotaran o avión, un trimotor Fokker F7, ao que chamaron Amizade. Amelia foi nomeada comandante do voo.
A súa fama creceu nos medios de comunicación e comezou a dar presentacións públicas grazas ao traballo de Putnam. Axudouna a publicar o seu libro Twenty Hours, Forty Minutes, e acompañábaa a todas partes. Foi tanta a unión de ambos os dous que acabaron casando en 1931.
Continuou impulsando a aviación entre as mulleres, tanto que organizou unha carreira aérea para mulleres a través do país en 1929 dos Ánxeles a Cleveland, que foi chamada the Powder-Puff Derby. Fundou a organización as noventa e nove no seu cuarto de hotel en Cleveland con outras pilotos, pois incluía a 99 membros. Foi a súa primeira presidenta. En 1930 axudou a formar e ser vicepresidenta de relacións públicas dunha aeroliña entre Nova York, Filadelfia e Washington, D.C.. A súa carreira como aviadora non foi interrompida: crebou marcas de velocidade para mulleres no seu Lockheed Veiga.
A esta altura sentía que era a oportunidade de facer un voo soa polo Atlántico, pois outras mulleres estábano por intentar, e George estimulábaa para manter o seu nome en primeira plana. Ata 1932 ninguén fixera unha viaxe en solitario desde Lindberg. Ela faríao desde Harbour Grace, ata Newfoundland en Gran Bretaña. O 20 de maio realizou a viaxe exactamente 5 anos logo de Lindy. No Lockheed Veiga xa modificado realizou a viaxe.
Posto que ela non tomaba café ou té, mantíñase esperta cheirando sales. Só levaba un termo con sopa e unha lata de mollo de tomate. Chegou fóra do punto planeado en Londonderry no norte de Irlanda. Baixando do avión preguntoulle a un home que se achegaba e tiveron a seguinte conversación: Onde estou?... no pasteiro de Gallegher... vés de lonxe?... de América respondeu ela. Impuxo máis marcas : primeira muller en facer un voo solitario no Atlántico, primeira persoa en facelo dúas veces, a distancia máis longa voada por unha muller sen parar, récord por cruzalo no menor tempo.
Os recoñecementos acumuláronse: fixo un tour por Europa, en Nova York fixo un percorrido baixo choiva de papeis, o presidente Hoover condecorouna coa medalla dourada especial da National Geographic Society, recibiu chaves da cidade de moitas partes, foi votada a muller máis destacada o ano. O congreso condecorouna coa Distinguished Flying Cros dada por primeira vez a unha muller.
En 1934 anunciou a George que a próxima aventura sería un voo a través do Pacífico desde Hawai a California e despois a Washington, dez pilotos intentárono e morreron. Saíu de Honolulu o 11 de xaneiro de 1935 e aterrou en Oakland (California), ante unha multitude que a vitoreaba. Roosevelt envioulle os seus parabéns. Ese mesmo ano realizou a primeira viaxe solitaria dos Ánxeles a Cidade de México e de alí a Newark.
Antonio Fernández Alba
miniatura|dereita|300px|Escola Técnica Superior de Arquitectura de Valladolid, obra de Fernández Alba.
Amelia Earhart
Anos de marcas e recoñecementos
Xa en 1935 comezou a formularse os plans para facer unha viaxe ao redor do mundo. O Lockheed Electra 10E foi a máquina elixida. Marcaría dous fitos: a primeira muller en facelo e a maior distancia posible circunnavegando o globo no seu ecuador. Segundo ela era o voo que lle quedaba por realizar.
Mulgoe
Mulgoe (en 물괴) é un filme surcoreano de 2018 dirixido por Heo Jong-ho. Está protagonizado por Kim Myung-min, Kim In-kwon, Lee Hye-ri e Choi Woo-shik. O filme estreouse o 12 de setembro de 2018. Foi escollido para competir no Festival de Cine de Sitges.
Amelia Earhart
A tráxica travesía ao redor do mundo
Frederick Noonan foi escollido como acompañante pola súa familiaridade no voo sobre o Océano Pacífico, levaría outros dous tripulantes como técnicos. A primeira etapa seria de Oakland a Hawai o 17 de marzo de 1937. Pero engalando preto de Pearl Harbor tivo problemas e o aeroplano deslizouse fóra de control. Houbo danos considerables. Un dos tripulantes atribuíu o accidente como responsabilidade de Amelia. O Electra foi enviado de regreso a California para reparacións e Amelia continuou os plans para facer outro intento. Esta vez o curso da viaxe sería cara ao leste. De agora en diante só viaxarían Noonan e Earhart.
Antonio Fernández Alba
Antonio Fernández Alba, nado en Salamanca o 17 de decembro de 1927, é un arquitecto español.
Traxectoria
Antonio Fernández Alba naceu en 1927 en Salamanca e dúas décadas despois trasladouse a Madrid. Na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid obtivo o título de arquitecto en 1957 e o grao de doutor en 1963. Foi profesor da mesma escola e catedrático de Elementos de Composición dende 1970. Durante a súa etapa universitaria foi membro do Grupo El Paso. Ó longo da súa traxectoria profesional ocupou numerosos cargos como:
Amelia Earhart
A tráxica travesía ao redor do mundo
Logo de recibir ao Electra partiu dos Ánxeles cara a Florida o 21 de maio de 1937. O 1 de xuño saíron de Miami, e o seu primeiro destino foi San Xoán, Porto Rico, de aí bordeou América do Sur con rumbo a África e o Mar Vermello. Realizou un voo inédito na historia da aviación desde alí cara a Karachi na India, despois dirixíronse rumbo a Calcuta o 17 de xuño. Posteriormente os seus destinos foron Rangoon, Bangkok e Bandoeng, Singapur.
Chegou a Lae, Nova Guinea o 29 de xuño con 22.000 millas voadas e 7.000 restantes. Comunicouse co Herald Tribune. As fotos mostrábana enferma e cansa. Partiu ás cero horas GMT o 2 de xullo, crese que o avión tiña 1.000 galóns de combustible para 20 ou 21 horas de voo; pero a situación atmosférica non era a máis favorable: nubrado e con choivas intermitentes.
No restante mantería comunicación co gardacostas estadounidense Itasca. Ás 7:20 horas GMT reportou a súa posición a 20 millas ao suroeste das Illas Nukumanu. Ás 8:00 GMT fixo o seu último contacto de radio con Lae, en curso á Illa Howland a 12.000 pés de altura. Non se sabe o curso logo de Nukumanu. Despois houbo transmisións curtas ao Itasca pero non se soubo a súa posición porque as mensaxes eran moi breves.
Ás 19:30 GMT recibiuse o seguinte informe: ''KHAQQ chamando ao Itasca. Debemos estar encima de vostedes pero non os vemos... o combustible estase esgotando...'' Ás 20:14 GMT o gardacostas recibiu a última mensaxe dando a súa posición, cara ás 21:30 GMT determinaron que o avión puido haberse estrelado no mar e comezou a procura.