cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Folga de La Canadiense
Cara á folga xeral
Os folguistas iniciaron cortes na subministración eléctrica, quedando Barcelona practicamente paralizada ás catro da tarde do 21 de febreiro, aínda que había outra compañía —Energía Eléctrica de Cataluña— que seguía subministrando enerxía. O 4º Rexemento de zapadores e algúns mariñeiros ocuparon a sede da empresa e chegou á cidade un novo gobernador militar, Martínez Anido.
O día 23 uníronse á folga os traballadores da compañía Energía Eléctrica de Cataluña, lográndose o paro total das compañías eléctricas. O 26 os traballadores das compañías de augas e do gas sumáronse á folga.
O 3 de marzo os traballadores da central eléctrica de Sant Adrià de Besòs secundan a folga e o día 5 o xeneral Joaquín Milans del Bosch, capitán xeneral de Cataluña, dita un bando para chamar á mobilización a todos os homes entre 21 e 38 anos do ramo da electricidade que tan só sae publicado no Diario de Barcelona. Os cenetistas convocados para a mobilización decidiron o 7 de marzo non incorporarse a filas, o que provocou que foran encarcerados no castelo de Montjuic.
Fin da folga
O 13 de marzo José Morete, subsecretario da presidencia e Carlos Montañés, novo gobernador civil, chegan a Barcelona para mediar no conflito mentres a cidade é ocupada polas tropas. Ao día seguinte Lawton e Montañés teñen unha reunión onde o segundo convence o primeiro para que negocie co comité de folga nunha reunión que terá lugar na sede do Instituto de Reformas Sociais e na que son aceptadas as condicións dos folguistas de La Canadiense sen represalias. Aquela noite do 14 de marzo asínase o convenio que pon punto final á folga.
Tras a folga
Tras finalizar a folga, -como un triunfo para os traballadores e a CNT-, aínda quedaban cinco obreiros presos como consecuencia da mesma, o que provocou que militantes anarquistas esixisen a súa liberdade, iniciando unha nova folga finalmente o 23 de marzo. Ao día seguinte, o exército ocupou Barcelona dedicándose a rexistrar os cidadáns, rompéndolles os carnés do sindicato aos cenetistas. O 27 de marzo os obreiros estaban dispostos a dar por terminada a fracasada folga, cando o gobernador civil se negou a mediar no conflito. As garantías constitucionais suspéndense entón, perseguíndose os militantes da CNT. O 31 de marzo é aplicada por primeira vez a Lei de fugas que acaba coa morte de Miguel Burgos un secretario dun sindicato de ramo da CNT.
Na última semana do mes de marzo, créase a Federación Patronal Española, cuxo primeiro acordo consistiu en que para levar a cabo a readmisión dun traballador este debía entregar o carné da CNT e negociar un novo salario individualmente. Esta medida ofendeu os obreiros, de tal maneira que a folga continuou, aínda que o Comité de folga acordara que os distintos ramos negociasen a volta ao traballo. Finalmente, a folga conclúe o 12 de abril.
O 1 de decembro a patronal catalá inicia un peche patronal no que se ven afectados máis de 150.000 obreiros e no que se lles pide a estes a entrega dos carnés da CNT. Finalmente, o lock-out é levantado polo Conde de Salvatierra a petición da patronal, o 26 de xaneiro de 1920, sen que ningún traballador entregase o seu carné.
Valoracións
Para Albert Balcells o movemento obreiro quedou esgotado baixo unha represión patronal e militar que desbordaría o propio goberno do Conde de Romanones, obrigándoo a dimitir.
A Confederación Xeral do Traballo en 2019 considerou esta folga como importante na consecución da xornada laboral de 8 horas.
George Borrow
George Henry Borrow, nado en East Dereham, Norfolk o 5 de xullo de 1803 e finado en Lowestoft, Suffolk o 26 de xullo de 1881 foi un escritor, viaxeiro e filólogo inglés.
Traxectoria
Fillo dun militar, foi un fervoroso seguidor da estética do Romanticismo e afeccionado á equitación.
Estudou en Edimburgo e pasou a súa mocidade principalmente en Escocia e Irlanda. En 1810 coñeceu o xitano Ambrosio Smith, que deixou nel unha pegada imperecedoira. Borrow decidiu marchar con el a un campamento de xitanos, onde aprendeu os seus costumes e a súa lingua. En 1824, ao morrer o seu pai trasladouse a Londres coa intención de iniciar unha carreira literaria. Alí estudou filoloxía baixo a dirección de William Taylor (aínda que non chegou a rematar ningunha carreira universitaria) e publicou Faustus: a Traslation from the German (1825), tradución dende o orixinal alemán do Fausto de Goethe.
O seu afán aventureiro e viaxeiro levouno a Francia, Alemaña, Rusia, Portugal, España, Marrocos e Oriente, ao principio como axente da Sociedade Bíblica e logo como correspondente do Morning Herald. En 1832 viaxou a Rusia para perfeccionar os seus coñecementos do manchú para traducir o Novo Testamento a esa lingua. Entre 1835 e 1840 estivo en Portugal e España como colportor (difusor de biblias protestantes) da Sociedade Bíblica. En Madrid mandou imprimir o Novo Testamento sen notas, traduciu e imprimiu o Evanxeo de Lucas ao caló e abriu unha libraría co rótulo «Despacho de la Sociedad Bíblica y Extranjera», actividades que o levaron ao cárcere en Sevilla. Estas experiencias recolleunas no libro de viaxes The Bible in Spain (1843), que escribiu animado polo viaxeiro e hispanista Richard Ford. No libro recolle as súas experiencias en Galicia.
En España era coñecido popularmente como Jorgito el inglés.
En 1840 casou coa viúva dun oficial e grazas aos seus ingresos como escritor adquiriu unha propiedade en Oulton Broad, onde permitiu que os xitanos establecesen as súas tendas. Entre 1860 e 1874 viviu en Londres, mais a partir da morte da súa dona en 1869 pasou máis tempo en Oulton, onde faleceu en 1881.
Obra
Lavengro (1851) é unha novela autobiográfica na que manifesta o seu entusiasmo polo boxeo e o aire libre. Lavengro significa filólogo en caló e narra as súas andainas por Inglaterra cun grupo de xitanos que coñeceu pola súa afección aos cabalos.
The Bible in Spain, or the Journey, Adventures, and Imprisonment of an Englishman in an Attempt to Circulate the Scriptures in the Peninsula (Londres, 1843) é un relato pintoresco das súas viaxes e aventuras por España e Portugal como colportor de biblias protestantes en entre 1835 e 1840, na época da primeira guerra carlista. O libro contribuíu a promover a imaxe medievalizada de España na Europa do Romanticismo e inspirou a Prosper Merimée a escribir Carmen.
The Romany Rye (1857) é unha narración idealizada das súas excursións por Inglaterra e é unha continuación de Lavengro.
Wild Wales (1862) é unha descrición do carácter, costumes e cultura dos galeses.
Romano Lavo-lil, Word Book of the Romany; or, English Gypsy Language (1874) é un dicionario da lingua romaní.
Dos seus amplos coñecementos de idiomas saíu Targum, unha serie de traducións en trinta idiomas.
Traducións
En 1992 publicouse Viaxe por Galicia, 1837, tradución de Salvador García-Bodaño dos capítulos dedicados a Galicia en The Bible in Spain.
The Bible in Spain foi traducida ao castelán como La Biblia en España por Manuel Azaña.
Garcí López de Chinchilla
Garcí López de Chinchilla foi un letrado castelán, membro do Real Consello de Castela, nado na segunda metade do século XV. Baixo o mando dos Reis Católicos interveu en diversas cuestións políticas de orde interna no reino de Galiza así coma en Biscaia como comisionado ou xuíz dos monarcas católicos. Destacan entre estas comisións as efectuadas en 1483, 1486, 1487 e 1488, todas elas no señorío vasco. No reino de Galiza, acompañou ao vicerrei Fernando de Acuña e ao converso-francés Mudarra, ao mando de 300 lanzas castelás na campaña de "doma" de Galiza.
Lavalouza
miniatura|dereita|300px|Lavalouza Unha lavalouza é un electrodoméstico, normalmente situado na cociña, que se emprega para lavar a louza.
Funcionamento
Na lavalouza colócase a louza (pratos, vasos, garfos...) sucia e a lavalouza tras programala lava a vaixela con auga quente.
OK Liga Feminina 2009
A tempada 2008-2009 da OK Liga Feminina foi a primeira edición da máxima categoría do hóckey a patíns feminino en España, sucedendo ese ano ao Campionato de España Feminino. Nesta primeira edición tomaron parte un total de oito equipos que se enfrontaron a xeito de liga de todos contra todos a dobre partido, sendo o equipo campión o que finalizou na primeira posición da clasificación logo das 14 xornadas disputadas. O equipo campión foi o Biesca Gijón.
Os equipos máis goleadores foron o Biesca Gijón HC e o CP Alcorcón Cats Best, con 74 goles cada un, mentres que o menos goleador foi o C.P. Ávila, con tan só 2 goles marcados. O equipo menos goleado foi o Biesca Gijón HC, con 5 goles en contra, mentres que o máis goleado foi o C.P. Ávila, con 107 goles en contra. Claire Currey, do CP Alcorcón Cats Best foi a máxima goleadora con 21 tantos.
Fucarelos, Campo, Arzúa
Fucarelos é un lugar da parroquia de Campo no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 8 eran mulleres.
La Opinión (Verín)
La Opinión foi un periódico editado en Verín entre 1899 e 1900.
Traxectoria
De tendencia liberal, apareceu en 1899 dirixido por Agustín Cancio Amoreiro. O 11 de novembro de 1900 comezou unha segunda época dirixido por Antonio Rodríguez Toubes. Entre os seus colaboradores figuraron Agustín Cancio, Mariano Diéguez Amoeiro e Manuel Núñez González.
Número racional
thumb|Representación gráfica das fraccións cuxo divisor é 4. Estas catro fraccións son números racionais.
Os números racionais son todos aqueles números que poden representarse como o cociente de dous números enteiros ou, máis precisamente, un enteiro e un natural positivo; é dicir, unha fracción común a/b con numerador a e denominador b distinto de cero. O termo «racional» alude a unha fracción ou parte dun todo. O conxunto dos números racionais denótase por  Q (ou ben \mathbb{Q}, en letra grosa de enccerado) que deriva de «cociente» (Quotient en varios idiomas europeos). Este conxunto de números inclúe aos números enteiros (\mathbb{Z}), e é un subconxunto dos números reais (\mathbb{R}).
Pode verse un resumo xeral das álxebras numéricas no artigo acerca dos números.
Hipoglosoidinos
miniatura|240px|Hippoglossoides robustus. A dos Hipoglosoidinos (Hippoglossoidinae) é, para algúns autores, como os do SIIT e a EOL, unha subfamilia de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes e familia dos pleuronéctidos.
Porén, outras autoridades e bases de datos, como o WoRMS e a FishBase, consideran aos xéneros deste grupo como integrados na subfamilia dos pleuronectinos.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, os da subfamilia dos pleuronectino teñen un corpo aplanado, asimétrico, e os seus ollos están no mesmo lado do corpo.
Clasificación
Segundo o SIIT e a EOL, a subfamilia está composta por tres xéneros, que comprenden sete especies actualmente existentes.
Monuments to an Elegy
Monuments to an Elegy é o noveno álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, publicado o 5 de decembro de 2014 en Alemaña, o 8 no Reino Unido e o 9 no resto do mundo. Billy Corgan, o líder do grupo, destacou que de xeito semellante ao seu anterior traballo, Oceania, este formará parte do seu proxecto en marcha, Teargarden by Kaleidyscope.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1994
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1994 foi a 45ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 37ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 27 de marzo e finalizaron o 13 de novembro.
Resumo
A tempada é recordada como unha das tempadas máis tráxicas e controvertidas da década de 1990, se non na historia do deporte. 1994 foi un dos campionatos máis competidos da historia Michael Schumacher gañou o título de pilotos por un só punto a Damon Hill logo de dúas polémicas colisións entre ambos na carreira final en Adelaida. O construtor británico Williams-Renault gañou o Campionato de Construtores. Con todo, a tempada de tamén será recordada pola morte do tres veces Campión do Mundo Ayrton Senna e do austríaco Roland Ratzenberger no GP de San Marino. Corenta e seis pilotos competiron no Campionato do Mundo de 1994, incluíndo catorce condutores novatos e numerosos pilotos privados. Mercedes-Benz tamén regresou ao deporte por primeira vez desde a tempada de Fórmula 1 de como fornecedor de motores para o equipo suízo, Sauber. A tempada tamén viu a primeira vitoria para Ferrari desde, mentres que McLaren non puido gañar unha soa carreira logo da marcha de Senna, antes de embarcarse nunha asociación a longo prazo con Mercedes.
Atún de aleta amarela
O atún de aleta amarela ou atún amarelo (Thunnus albacares) é un peixe mariño do grupo dos túnidos, familia escómbridos, capturado fundamentalmente para a elaboración de conservas.
Descrición
miniatura|300px|Atún de aleta amarela Trátase dunha especie cunha morfoloxía semellante á dos outros túnidos, máis estilizado co atún vermello ou co patudo. Caracterízase pola lonxitude da segunda aleta dorsal e da aleta anal, moito máis longas que nas outras especies; estas aletas son de cor amarela brillante e a esta cor débelle o nome esta especie. As aletas pectorais son de tamaño medio: alcanzan o nacemento da segunda dorsal pero non chegan a supera-la súa base. As pínnulas son de cor amarelo limón, co bordo negro.
Mostra no dorso, de cor azul escuro, metálico, unhas bandas laterais amareladas. Os lados, por baixo da liña lateral, e o ventre son de cor gris prateado, con raias case verticais finas ou puntos formando fileiras. Estes debuxos son máis evidentes nos exemplares novos.
Alcanza unhas dimensións de 2 metros (cun máximo rexistrado de 239 cm), sendo máis habituais talles desde os 40 cm ata 1,5 m. O peso máximo rexistrado foi de 200 kg.
Posúen vexiga natatoria e no fígado non mostra estrías.
Ecoloxía
O atún de aleta amarela é de distribución cosmopolita. Habita preferentemente as augas tropicais (entre os 15ºN e os 15ºS), aínda que poden estenderse a áreas subtropicais. Non entra no mar Mediterráneo. Os exemplares máis novos desprázanse sempre en augas superficiais, mentres que os adultos nadan a maior profundidade (sen supera-los 250 metros). Resulta habitual observar mestura con outras especies de túnidos en grandes bancos mixtos.
Chegan á madurez sexual xa con talles duns 40 cm, e a desova prodúcese ó longo de todo o ano, se ben maioritariamente nos meses de primavera e verán, especialmente no golfo da Guinea e no de México. Alcanzan idades máximas de 9 anos.
Aproveitamento pesqueiro
Considérase un único stock que se despraza por todo o Atlántico: os exemplarees novos nacidos na Guinea migran ás costas americanas para regresar a desovar a África ó alcanzaren a madurez sexual.
O mesmo que acontece co atún listado, asóciase con frecuencia a bancos de peixes superficiais ou calquera obxecto flotante, o que aproveitan os barcos do cerco para a súa pesca (no Atlántico e no Índico). En Galicia non é obxecto de pesca, pero captúrase accidentalmente nos palangres dispostos para o peixe espada.
Consómese principalmente en conserva, pero tamén en fresco ou afumado. Resulta moi valorado para elaborar sashimi.
John Rutherford
John David Rutherford, nado en St Albans (Hertfordshire, Inglaterra) o 8 de agosto de 1941, é un galicianista e hispanista inglés, profesor de lingua e literatura española e lingua e literatura galega, tradutor ao inglés destas linguas, novelista e académico, destacado por ter promovido o coñecemento da cultura galega, especialmente da súa literatura.
Xubilado no 2008, é Profesor Emérito (Emeritus Fellow) de lingua e literatura españolas no Queen's College da Universidade de Oxford.
Ten fonda relación con Ribadeo, de onde dixo 'eu entrei na vida de verdade en Ribadeo'.
Traxectoria
Ruherford fixo os seus primeiros estudos na Haberdashers' Aske's Boys' School (unha escola privada). Desde a súa época de estudante universitario estivo vinculado á Universidade de Oxford: comezou os seus estudos de español no Wadham College, antes de ir, en 1969 ao Saint Anthony's College, aínda que xa empezara ditando un relatorio no Queen's College o ano anterior.
Doutorouse pola Universidade de Oxford en 1969 coa tese Mexican Society during the Revolutión: A literary approach (Oxford University Press, 1971).
Foi Praelector en español, Laming Resident Fellow e secretario do Laming Committee.
Profesor do Queen's College da Universidade de Oxford dende 1968, alí creou, en 1991, o Centro de estudos galegos desta universidade, dirixíndoo ata a súa xubilación.
Así mesmo, coordinou o Obradoiro de Tradución Galego-Inglés do Queen's College, que traduciu e publicou unha escolma de textos de Méndez Ferrín (Them and other storys, 1996) e Cousas de Castelao (Things, 2000). Outros autores traducidos, que aínda non viron a luz en formato libro, son María Mariño, Carlos Casares, e Eduardo Blanco Amor, entre outros. Neste Obradoiro, ademais do propio profesor Rutherford, participaron Benigno Fernández Salgado e Xelís de Toro, entre outros.
Foi vicepresidente (1991-1994) e presidente (1994-1997) da Asociación Internacional de Estudos Galegos.
No mundo do hispanismo é coñecido por ser autor da tradución inglesa de dous clásicos da literatura española: La Regenta e O Quixote.
No ano 2001, a través do Servizo de Publicacións da Universidade de Vigo publicou Breve historia del pícaro preliterario, defendendo a orixe galega deste personaxe da literatura española. Ademais, publicou unha novela en galego, As frechas de ouro (Vigo: Galaxia, 2004), un libro de viaxes novelado sobre o Camiño de Santiago, posteriormente traducida ao castelán, Las flechas de oro (León: Lobo Sapiens, 2013).
É habitual velo en Ribadeo, onde coñeceu a súa esposa, Tita, en 1959, e coa que casou, na igrexa parroquial, en 1964. Pasa moitos dos seus veráns nesa vila. Alí participa na rondalla estival e foi o animador das Xornadas 'Mar por medio', que levan editándose na vila dende o ano 1992, procurando a relación da cultura galega co exterior alén o mar, tanto coas illas Británicas (sobre todo) como con Norteamérica.
Outros
Xurado dos Premios Nacionais da Cultura 2008.
O Gandarón, Campo, Arzúa
O Gandarón é un lugar da parroquia de Campo no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 4 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Toponimia
Gandarón debe estar relacionado con gándara, voz prerromana.
Pearl Jam
Pearl Jam é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Seattle durante o ano 1990 a partir das cinzas do grupo Mother Love Bone. É unha das máis importantes bandas do movemento xurdido en Seattle a principios dos anos 90 e das poucas que permanecen aínda en actividade. Dende a súa creación Pearl Jam sempre estivo composto por Eddie Vedder (voces), Mike McCready (guitarra solista), Stone Gossard (guitarra rítmica) e Jeff Ament (baixo). O seu quinto membro é o batería Matt Cameron (tamén en Soundgarden), que leva na banda dende 1998. Boom Gaspar (piano) tamén leva tocando no grupo como músico de sesión e de xira dende 2002. Os baterías Dave Krusen, Matt Chamberlain, Dave Abbruzzese e Jack Irons foron antigos compoñentes da banda. Pearl Jam vendeu máis que moitos dos seus contemporáneos de principios dos 90, e é considerado un dos grupos máis influíntes da década, sendo bautizada como "a banda de rock & roll estadounidense máis popular dos 90".
O embrión da banda
O embrión de Pearl Jam podemos atopalo noutras bandas de Seattle de mediados dos anos 80. Na época a cidade non era aínda o grande foco de atención no mundo do rock que foi a principios da década dos 90.
Despois diso, Stone e Jeff separánronse, pero continuaron compoñendo cancións. Despois dalgún tempo, xuntánronse de novo coa intención de formar un novo grupo. Incorporaron ao guitarrista Mike McCready (ex-Shadow), pero faltaba aínda un vocalista e un batería. Por medio do amigo e batería Jack Irons (ex-Red Hot Chili Peppers), coñeceron a Eddie Vedder, que estaba naquel momento traballando en San Diego (California), pero que acostumaba a tocar con algúns amigos en bares de Seattle. Vedder recibiu unha cinta demo do trío de Seattle e gustoulle o que escoitou. Decidiu escribir as letras que lle faltaban a esas cancións e el mesmo as gravou na cinta e a enviou de volta para Seattle. O trío ficou impresionado co resulatado e decidiu convidar a Eddie para ser a voz da futura nova banda. Así, Vedder marchou cara Seattle e gravou coa banda durante tres semanas. Despois das mesmas xa estaban tocando para o público local.
Ao mesmo tempo que iso acontecía, Chris Cornell, vocalista de Soundgarden e ex-compañeiro de cuarto do falecido vocalista de Mother Love Bone, decide formar unha banda para facer un disco en homenaxe ao antigo compañeiro. El contacta con Jeff Ament e Stone Gossard que aceptan formar parte dese proxecto. Estes levan a Mike McCready e Eddie Vedder, e xunto co batería Matt Cameron, tamén de Soundgarden, forman Temple of the Dog. Gravan un excelente álbum auto-titulado, que saíu pola A&M Records en 1991. Despois da fin desa banda (que dende o inicio era só un proxecto temporal para homenaxear ao carismático Andrew Wood), Jeff, Stone, Mike e Eddie deciden formar definitivamente unha nova banda, e para iso refórzanse co batería Dave Krusen.
Así, nace Pearl Jam. Nun principio, o nome da banda sería Mookie Blaylock, que era o nome dun xogador de baloncesto. Pero tiveron que mudalo por problemas burocráticos, e Vedder suxeriu o nome de Pearl Jam, que sería unha homenaxe a unha marmelada con poderes alucinóxenos que a súa avoa (chamada Pearl) facía. Despois dalgún tempo gravando material para o álbum de debut asinan un contrato coa Epic Records, lanzando o resultado desas gravacións en agosto de 1991.
A estrea, Ten
Ese resultado é o disco Ten (número da camiseta de Blaylock nos New Jersey Nets), certamente un dos mellores álbums de grunge, e do rock en xeral nos últimos tempos (de feito, no mes de febreiro do 2011 foi elixido polos lectores da revista Rolling Stone o terceiro mellor álbum dos anos 90 ). Posúe cancións belas e inesquecibles como "Alive" (o grande éxito radiofónico do disco, e que levou a Pearl Jam a ser coñecido en todo o mundo), "Oceans", "Black" e "Release", outras pesadas e rabiosas típicas do grunge, como "Once" e "Why Go", á parte doutras excelentes por si soas, como "Jeremy" (outro grande éxito radiofónico), "Porch" e "Even Flow". Coa excesiva difusión dese disco na radio e na televisión, a banda fíxose moi coñecida e o álbum chegou así ao Top Ten estadounidense. A banda gañou o premio de vídeo do ano da MTV, co clip de "Jeremy", á parte doutros premios. miniatura|250px|Pearl Jam actuando en Toronto Así, a banda iniciou unha gran xira de divulgación ao redor do mundo, pero sen o batería Dave Krusen, que saíu no final das gravacións dese primeiro disco por problemas persoais. Matt Chamberlain tocou coa banda nesa xira. Pearl Jam tamén se fixo coñecida polos seus directos, cheos de enerxía e co carisma de Vedder desbordando en cada un deles.
En 1992, a banda participou na película Singles, do director Cameron Crowe. Nesa película, faise un retrato da xeración grunge de Seattle, e varias bandas da cidade aparecen tocando, como por exemplo, Alice in Chains. Algúns dos membros de Pearl Jam forman parte da banda de Matt Dillon, chamada "Citizen Dick", sendo Vedder o batería.
A banda realizou tamén un acústico para a MTV, onde tocaron algunhas cancións do primeiro disco, á parte dunha canción que aparecía na película Singles (chamada "State of Love and Trust") e unha versión de Neil Young, chamada "Rockin’ in the Free World".
Pearl Jam actuou en varios concertos como abreconcertos de artista coñecidos, como Red Hot Chili Peppers, U2 ou Neil Young, e foi cabeza de cartel da segunda edición do festival alternativo Lollapalooza, organizado anualmente por Perry Farrell. Despois dese intenso ano, a banda entraría no estudio para comezar as gravación do seu segundo traballo.
Vs
O segundo traballo da banda foi lanzado en outubro de 1993 baixo o nome de Vs. (aínda que o título non aparece en ningún lugar do disco). O grupo cambiou outra vez de batería, Matt Chamberlain sairía para tocar na banda do programa de televisión Saturday Night Live, e no seu lugar entraría Dave Abbruzzese. O disco foi moi ben recibido e o seu primeiro día vendería 350.000 copias. miniatura|200px|[[Eddie Vedder e Matt Cameron.]] Nese período a banda comeza a amosarse insatisfeita coa política comercial da Ticketmaster, a empresa estadounidense que controla a venda e distribución das entradas dos concertos feitos nese país. O principal motivo era o prezo desas entradas, que a banda sempre loitou para manter baixo, ao contrario do que efectivamente acontecía. En maio, reclaman oficialmente á xustiza para unha investigación, acusándoos de monopolio, xa que non había outras empresas para así promover unha competencia, e, consecuentemente, baixar os prezos e forzar a mellora dos servizos. Rompen coa empresa e pasan a promover e organizar os seus propios concertos, obtendo apoio doutros artistas, como R.E.M., Aerosmith e Neil Young. Isto dificulta bastante a vida da banda, xa que a Ticketmaster facilitaba bastante ese proceso e eles acaban entrando nun baixón, que culmina con algúns problemas internos, ao mesmo tempo no que o Departamento de Xustiza desiste de investigar a Ticketmaster.
Decepcionados co mercado artístico e a industria cultural vixente nos Estados Unidos, a banda adopta unha postura anticomercial: deixan de producir clips, non tocam para grandes audiencias, non aparecen en programas de televisión, non dan entrevistas a revistas, non usan máis as caixas de CDs normais para comercializar os seus traballos e, claro, non usan máis a Ticketmaster para promover os seus concertos. Aparentemente, a idea da banda é non exporse de máis e fuxir dos "fans de momento", aqueles que só os coñecen pola excesiva exposición da banda polos medios de comunicación comúns.
Aínda en 1994 ocorre un feito que non só afecta a Pearl Jam, senón a grande parte do escenario musical mundial: Kurt Cobain suicídase a comezos de abril. A banda decide cancelar algúns concertos marcados para o verán amosándose bastante afectada polo feito, e, nunha aparición no programa Saturday Night Live, Vedder usa unha camiseta cun K debuxado. Nesa presentación, el canta un anaco dunha canción de Neil Young, chamada "Hey Hey My My (Out of the Blues)". Kurt usara unha frase dese tema na súa carta de despedida ("It’s better to burn out than to fade away").
Vitalogy
A banda entrou no estudio ese ano para gravar o seu terceiro álbum e en decembro de 1994 lanzaríase Vitalogy. Este disco non vende tanto como os anteriores debido en gran parte ao boicot dos medios debido á postura anti-comercial que adoptara a banda. Dave Abbruzzese foi despedido antes de rematadas as gravacións do disco e o seu lugar ocuparíao Jack Irons (ex-batería de Red Hot Chili Peppers e amigo da banda).
En 1995, despois de que Vedder se centrase en Hovercraft, o seu proxecto paralelo, a banda reúnese de novo para a gravación doutro traballo. Non se trata dun disco de Pearl Jam, Neil Young convidáraos para tocar no seu novo álbum, Mirrorball, e eles aceptaron o convite, aínda que o nome da banda non aparece en ningún sitio do disco. Aproveitando algunhas das composicións editan un sinxelo titulado "Merkinball". Nesa mesma época nace o proxecto Mad Season, formado polo guitarrista da banda Mike McCready, Layne Staley (de Alice in Chains), Barret Martin (de Screaming Trees) e Baker Saunders (de Lamont Cranston). O primeiro disco da banda chamaríase Above, e foi lanzado no mes de marzo de 1995.
Na metade de 1995, a situación entre os membros da banda é delicada. Despois dun concerto en San Francisco, no cal Vedder deixa o escenario despois da sétima canción alegando atoparse mal e que remataría Neil Young no seu lugar, a banda decide separarse durante algún tempo para descansar e cancelan os seus seguintes concertos. Pero finalmente, unha semana despois de anunciar a separación, reúnense novamente, trazan novos obxectivos e retoman a xira.
No Code
No Code non foi un éxito comercial, pero aínda así tivo boas vendas e a banda comezou unha nova xira, que duraría preto de dous anos.
Yield
Despois da extensa xira de divulgación Pearl Jam volveu ao estudio, no que pasaría gran parte do final de 1997 traballando co seu novo material. O resultado deses meses de traballo foi lanzado en febreiro de 1998 baixo o nome de Yield.
Despois do lanzamento do álbum Jack Irons abandona Pearl Jam e Matt Cameron (que estaba sen banda despois da separación de Soundgarden) asume o seu posto.
En 1999 Pearl Jam participou nun disco en beneficio das vítimas da guerra de Kosovo, chamado No Boundaries. O grupo aparece coas cancións "Last Kiss" e "Soldier of Love".
Binaural
Aínda en 1999, Pearl Jam comeza a traballar na gravación do seu sexto disco de estudio. O resultado é lanzado en maio de 2000 co nome de Binaural. Producido por Tchad Blake e mesturado por Brendan O 'Brian, Binaural pode compararse a Yield e No Code ao ser un disco non tan agresivo como os primeiros, aínda que non soa con tanta frescura.
Riot Act
miniatura|250px|Entrada dun concerto de maio do 2003 En 2002 a banda volta ao estudio para gravar o seu sétimo disco ao lado do produtor de Adam Kasper. En outubro saíu o primeiro sinxelo, da canción "I am Mine", e no mes seguinte é lanzado Riot Act. O novo álbum é bastante maduro e agrada máis aos fans e críticos que Binaural. A banda volve a rodar un novo vídeo, para a canción "I am Mine" (o último fora o de "Do the Evolution" do disco Yield), e anuncia que editará máis bootlegs como os da xira do disco anterior.
En 2003 lánzase o recompilatorio de caras-b Lost Dogs e o DVD Pearl Jam at the Garden, unha actuación da banda en Nova York co teclista Boom Gaspar e con participacións especiais de Ben Harper, Steve Diggle e Tony Barber. Este era o seu terceiro vídeo que editaba a banda, despois de Touring Band, con imaxes da xira de Binaural e o citado Video Single Theory. Ese mesmo ano rematou o seu contrato coa Epic, que lanzara todos os discos da banda ata o momento.
A Northern Chorus
A Northern Chorus foi unha banda canadense de space rock procedente de Hamilton, Ontario. O grupo formouse no ano 1999 despois da desaparición do anterior proxecto de Stu Livingstone e Pete Hall, Datura Dream Defered. O grupo editou catro álbums a través do selo Sonic Unyon, Before We All Go To Pieces, Spirit Flags, Bitter Hands Resign e The Millions Too Many, aínda que o álbum de estrea foi lanzado orixinalmente por Black Mountain Music. O grupo anunciou o fin da súa carreira en maio do 2008, realizando o seu derradeiro concerto no mes de xuño dese ano.
Pearl Jam
Riot Act
En 2004 a banda lanzou o disco dobre Live at the Benaroya Hall, unha actuación acústica realizada en outubro de 2003 a favor da asociación benéfica Youth Care. E como último lanzamento a través da Epic, sae o recompilatorio Rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003).
Pearl Jam fixo un concerto na Easy Street Records en Seattle en abril do 2005 e da súa gravación saíu o disco en directo Live at Easy Street, editado exclusivamente para tendas de discos independentes en xuño do 2006.
Contrato con J Records
miniatura|250px|Ao vivo no 2006 En febreiro 2005 a banda asinou un contrato co selo J Records e comezou a preparar un novo disco de estudio, despois do lanzamento dos dous recompilatorios e do directo. O novo disco, titulado Pearl Jam, foi lanzado en maio de 2006 e marcou un regreso ao son máis cru dos seus primeiros traballos.
Para promocionar Pearl Jam, a banda comezou unha xira mundial no ano 2006. Tocaron en Norteamérica, Australia e Europa, por onde a banda non xirara dende había seis anos. A banda foi cabeza de cartel dos festivais de Leeds e Reading, a pesar de prometer non tocar nunca máis nun festival despois do acontecido en Roskilde. Vedder comezou os dous concertos cunha emotiva petición á multitude para que coidasen uns dos outros.
No 2007 Pearl Jam gravou unha versión de "Love, Reign o'er Me" da banda The Who para apelícula de Mike Binder Reign Over Me. O grupo comezou unha xira con 13 datas en Europa e foi cabeza de cartel no festival Lollapalooza o 5 de agosto. No mes de xuño editou o álbum en directo Live at the Gorge 05/06, que documenta a súa actuación no The Gorge Amphitheatre, e no mes de setembro lanzou o DVD Immagine in Cornice, sobre os seus concertos en Italia no ano 2006.
En xuño do 2008 a banda actuaou como cabeza de cartel no Bonnaroo Music Festival, no medio dunha xira de doce datas polo leste dos Estados Unidos. No mes de xullo actuaron no tributo da VH1 a The Who, xunto con Foo Fighters, Incubus e The Flaming Lips. Nos días anteriores ás elección estadounidenses do 2008, Pearl Jam lanzou dixitalmente a través da súa páxina web un documental titulado ''Vote for Change? 2004, que fala sobre a xira do ano 2004 Vote for Change''.
Reedicións e Backspacer
O 24 de marzo do 2009, o álbum de estrea da banda, Ten, foi relanzado en catro edicións distintas, contando con extras como a remesturas e a resmasterización de todo o álbum por parte de Brendan O'Brien, un DVD da aparición da banda en 1992 no programa MTV Unplugged, e dous LPs do seu concerto do 20 de setembro de 1992 no Magnuson Park en Seattle. Esta foi a primeira das reedición que planexou Pearl Jam, e que incluía todo o seu catálogo, para o seu 20 aniversario no 2011. Un película retrospectiva dirixida por Cameron Crowe tamén está prevista para o aniversario.
Pearl Jam comezou a traballar no seu seguinte traballo a principios do ano 2008. No 2009 comezou a construír temas instrumentais e demos compostas nos meses anteriores. O seu noveno álbum de estudio, Backspacer, producido por Brendan O'Brien, editouse o 20 de setembro do 2009, estreándose no número 1 das listas da Billboard, sendo o primeiro álbum da banda que o facía dende o No Code en 1996.
"The Fixer" foi escollido como primeiro sinxelo. Realizouse un vídeo dirixido por Cameron Crowe, usando imaxes do seu concerto segredo celebrado no mes de maio en Seattle. Pearl Jam non renovara o seu contrato con J Records, e a banda editou o álbum através do seu propio selo, Monkeywrench Records, nos Estados Unidos e atravé de Universal Music Group internacionalmente. Pearl Jam conseguiu un contrato coa corporación Target para ser distribuidor exclusivo nos Estados Unidos. O álbum tamén foi distribuído através da páxina oficial da banda, en tendas independentes, por vendedores online e iTunes.
The Hunger Games (serie de filmes)
dereita|miniatura|250px|Logo de The Hunger Games. Os filmes de The Hunger Games conforman unha tetraloxía cinematográfica realizada entre 2012 e 2015. Realizouse un filme por cada libro da saga agás do último volume, que se dividiu en dous filmes. Está baseada na triloxía de novelas The Hunger Games, escrita pola autora estadounidense Suzanne Collins. As longametraxes foron producidas pola compañía Lionsgate. Unicamente o primeiro filme foi dobrado ao galego.
Vicente Abad Torregrosa
Vicente Abad Torregrosa, nado en 1835 en Alcoi (provincia de Alacant) e finado na Coruña en abril de 1897, foi un tipógrafo e xornalista español. miniatura|Exemplar de [[El Telegrama.]]
As Balsiñas, Seavia, Coristanco
As Balsiñas é un lugar da parroquia de Seavia no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños.
Vicente Abad Torregrosa
Traxectoria
Propietario dunha imprenta, en 1873 fundou o xornal El Telegrama. Estivo preso durante un ano no castelo de Santo Antón polas súas ideas republicanas, sendo liberado tralo derrocamento de Isabel II, en 1868.
Helicicultura
A helicicultura (do latín helix, "tipo de caracol" e cultivare, "cultivar"), é a cría racional en cativerio con fins comerciais de caracois terrestres.
Os caracois preséntase ao longo da historia da humanidade, e non só por ser parte da súa dieta, senón tamén como elementos importantes dentro das relixións, das artes, a medicina e as tradicións de diferentes culturas de tódalas épocas. A principios do século XX, debido á demanda de caracois o seu valor económico foi aumentando e apareceron algúns pioneiros que fixeron tentativas para a súa crianza, controlando todas as fases do ciclo do caracol, incluíndo a produción de crías.
Na actualidade xa se pode falar da crianza de caracois terrestres ou helicicultura de caracois como unha actividade zootécnica recoñecida internacionalmente, a pesar da variedade de sistemas de produción existentes. Aínda que existen varias especies de caracois terrestres, os da familia Helicidae son comestibles e poden ser criados en catividade. A maioría das granxas comerciais, tamén chamadas "helicicultivos", traballan coa especie Helix aspersa ou caracol de xardín común. Con todo, esta especie convértese tamén nunha praga agrícola que inflixe serios danos aos cultivos, tanto en Europa como noutras rexións do mundo, e cando é intencional ou accidentalmente liberada ao medio natural, pode ser unha especie invasora. Por esta razón, en moitos países a helicicultura está restrinxida ou ben condicionada á obtención previa de permisos ou licenzas, co fin de asegurar que a actividade agrícola non afecte o equilibrio ecolóxico dos ecosistemas.
O lugar destinado á crianza dos caracois é chamado o heliciario.
Reprodución
A reprodución en catividade dáse maiormente nos diversos países onde son consumidos, como Francia, Cataluña e Italia (comenzando na década dos anos setenta nas rexións do Piemonte, Véneto e a Lombardía). Moitas veces son criados en invernadoiros onde se plantan unha serie de vexetais ou hortalizas para os alimentar, ás veces complementadas con pensos na súa dieta para optimizar a produtividade, ou ben dáselles unha ración feita a partir dunha serie de produtos vexetais onde moitas veces se inclúe o farelo.
As sementes que se recomendan para unha alimentación suficiente e adecuada e tamén un engorde rápido son:
Así mesmo, moitas veces reprodúcense nuns espazos espazos abertos feitos de rede. A rede está feita de dobreces de xeito que os caracois non poidan fuxir, nin pasar as barreiras feitas de cinza. Precisa dunha morea de calcio, xa que os chans calcarios son uns bos lugares da crianza e de colleita de caracois. Os principais problemas para obter caracois en locais pechados é a perda da calidade destespola consanguinidade, debido ao incremento continuo de enfermidades asociadas e á crecente infertilidade.
Reynaldo Bignone
Reynaldo Benito Antonio Bignone Ramayón, coñecido como Reynaldo Bignone, nado en Morón (provincia de Bos Aires) en 1928 e finado na capital federal o 7 de marzo de 2018, foi un militar que, co grao de xeneral, chegou a ser presidente ditatorial da Arxentina entre 1982 e 1983.
Traxectoria
Bignone foi nomeado líder do país despois de que o expresidente Leopoldo Galtieri deixou o poder tras a derrota da Arxentina ante o Reino Unido na Guerra das Malvinas. O seu goberno tivo curta duración: a derrota na guerra e o crecente descontentamento da poboación demostrado en manifestacións indicaban que o retorno á democracia era inevitábel. Non obstante, o xeneral Bignone tentou condicionar o retorno á democracia a un límite nas investigacións de violacións de dereitos humanos durante o réxime militar de 1976 a 1983 e a chamada "Guerra Sucia". Esta proposta foi rexeitada polos partidos políticos arxentinos, e a investigación e xuízo dos militares comezou no goberno de Raúl Alfonsín, xa en 1983.
En 1999, despois de reaberto o xuízo de casos de apropiación ilegal de fillos de prisioneiros políticos, Bignone foi novamente enviado a xuízo. En marzo de 2007 foi preso e posto baixo custodia nunha base militar fóra de Buenos Aires como parte da investigación sobre abusos contra os dereitos humanos.
Administración Espacial Nacional Chinesa
miniatura|dereita|[[Liu Boming, takionauta chinés.]]
A Administración Espacial Nacional Chinesa (CNSA polas súa siglas en inglés; en chinés: 国家航天局; en pinyin: Guójiā Hángtiān Jú) é a axencia espacial nacional da China, responsábel do programa espacial nacional. A China lanzou o seu primériro satélite o 24 de abril de 1970, o Dong Fang Dong (DFH-1), que durou 26 días en órbita, nunha operación da Academia de Tecnoloxía Espacial Chinesa (CAST polas súas siglas en inglés) dirixida por Qian Xuesen.
Historia
A CNSA creouse en 1993, ao separarse da axencia aeroespacial.
En xullo de 2020 lanzou a súa primeira misión a Marte, Tianwen-1 ("Preguntando ós ceos"). No 2021 trouxo as súas primeiras mostras de chan da Lúa a misión Chang'e-5.
A axencia mantén diversas colaboracións, entre elas, coa ESA, coa que en 2022 leva a cabo o Balloon boom.
Castelo de Encinas de Esgueva
O castelo de Encinas de Esgueva é unha fortificación situada no concello de Encinas de Esgueva (Provincia de Valladolid). Atópase na liña defensiva do río Esgueva, preto do encoro de Encinas de Esgueva, e tiña como misión protexer a entrada ao val do río.
Historia
Orixinalmente pertenceu ao Meiriñado do Cerrato. A súa construción comezou no século XIV, sendo señores do castelo Alfonso Díez e Gonzalo Gutiérrez. O escudo dos seus muros é o dos Aguilar. En 1850 estaba habitado e era propiedade do Marqués de Lorca.
Arredor de 1950, o seu propietario, Cándido Moyano, vendeuno ao Ministerio de Agricultura, cuxo Servizo Nacional do Trigo empregouno coma celeiro de cereais ata a década de 1970. En 1994 foi cedido ao Concello de Encinas de Esgueva. Na actualidade encóntrase totalmente restaurado e baleiro no seu interior.
Sentenza
A sentenza debe ser sempre motivada, é dicir, debe conter tanto o fundamentos de feito como os de dereito nos que se basea o xuíz ou tribunal para ditar a parte dispositiva
Estrutura
Con independencia dos requirimentos que cada lexislación estatal estableza segundo cadansúa ordenación procesual, a sentenza adoita ter a seguinte estrutura:
As sentenzas poden conter pronunciamento en materia de custas procesuais, que se impoñen na parte dispositiva da sentenza ao litigante vencido ou que, mesmo vencendo no litixio, tivese litigado con temeridade ou mala fe procesual, segundo o criterio do xulgador. Os pronunciamentos en materia de custas procesuais tamén poden ser obxecto de recurso.
Clases
As sentenzas poden ser recorribles ou non recorribles, segundo caiba cntra elas unha revisión por parte do Triunal xerarquicamente superior.
As sentenzas poden ditarse en primeira instancia ou en segunda instancia. No primeiro caso, é ditada normalmente polo xuíz resolvendo o preito, e no segundo é normalmente un tribunal quen a dita, resolvendo o recurso formulado contra a sentenza do xuíz inferior. Porén, non todas as sentenzas son recorribles, como vai dito.
Outros artigos
Urteil
Goimil, Campo, Arzúa
Goimil é un lugar da parroquia de Campo no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 17 eran homes e 8 eran mulleres.
Mosquito (álbum)
Mosquito é o cuarto álbum da banda estadounidense de indie rock Yeah Yeah Yeahs, publicado o 12 de abril de 2013 a través do selo Interscope Records. O seu sinxelo principal, "Sacrilege" foi lanzado o 26 de febreiro. "Despair" foi o segundo e editouse o 19 de xullo.
Goimil
O topónimo galego Goimil pode referirse a:
Ernst Busch
Ernst Busch pode estar referido a:
Caracol xigante africano
O caracol xigante africano (de nome científico Achatina fulica) é un molusco da clase dos gasterópodos, sendo esta especie de caracol terrestre da familia Achatinidae e da orde Pulmonata.
A súa cuncha cónica é de cor marrón ou con pintas de tons marróns claros. Este caracol é nativo do leste e nordeste de África. En España, o caracol xigante africano está incluído no Catálogo de Especies Exóticas Invasoras desde o ano 2011.
Alimentación
O caracol xigante africano é herbívoro (come unha gran variedade de materiais vexetais, froitas e verduras) pero tamén inxire area, pedras pequenas, os ósos dos cadáveres e incluso o formigón como fontes de calcio para a súa concha.
Distribución xeográfica
É orixinario da África tropical: a súa distribución natural vai desde zonas tropicais e subtropicais de varios países de África oriental, entre eles Ghana, Serra Leona, Liberia, Costa do Marfil, Togo, Dahomey, Nixeria e Guinea Ecuatorial.
Na actualidade estase a estender por Suramérica (en Venezuela e na cidade de Corrientes, Arxentina ), illas do Pacífico e, en xeral, en case tódalas zonas tropicais do mundo.
Características biolóxicas da especie
Os adultos da especie poden chegar a medrar a súa concha ata os 18 centímetros de lonxitude e pesar ata 500 gramos. No suroeste do Brasil, chegan a un máximo de 10 centímetros de cuncha e 100 gramos de peso total. Os xoves posúen as mesmas características de cuncha dos adultos.
É unha especie extremadamente prolífica, alcanzando a madureza sexual aos 4 ou 5 meses. A fecundación é mutua, é dicir os individuos son hermafroditas e poden realizar ata cinco postas por ano, podendo chegar a fecundar de 50 a 400 ovos por posta. É activa no inverno, resistente ao frío invernal e aos períodos de seca. Normalmente pasa o día escondido e sae para se alimentar e reproducirse á noite, ou durante e despois das chuvias. A tonalidade do corpo é de cor cinza-escuro e as conchas posúen faixas de coloración variable, de castaño ata algunhas veces chega a ser avermellado. Os ovos son un pouco maiores que unha semente de papaia, e posúen unha cor branca-leitosa ou amarelada.
Introdución no Brasil e na China
Presente en varias partes do planeta, o caracol Achatina fulica foi introducido ilegalmente no Brasil, inicialmente no estado do Paraná na década de dos anos oitenta, como unha alternativa ao caracol (Helix aspersa) por un funcionario da Secretaría de Agricultura.
A segunda introdución tería ocorrido no Porto de Santos por un funcionario a mediados da década dos anos noventa, que montou un heliciario en Praia Grande, no cal promovía cursos de fin de semana. O fracaso dos intentos de comercialización levou ós criadores, por desinformación, a soltar os caracois nos montes. Como se reproduce rapidamente e carece de predadores naturais no Brasil, chegou a ser unha praga agrícola e pódese atopar en case todo o país, ata nas zonas costeiras.