cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asociación Cultural Xermolos
Primeiros anos
O 13 de febreiro de 1977 era legalizada, por fin, a asociación. A sociedade, que xa funcionaba desde había tempo, realiza no Nadal de 1976 o primeiro certame de poesías e contos con agasallos en libros e discos para os nenos participantes: Galicia canta ó neno. Mais é o 28 de marzo de 1977 cando é acollido por moita xente un dos actos máis significativos: unha conferencia de Antonio Fernández-Oca, o Axente de Extensión Agraria en Ribadeo, un home comprometido sempre con Galicia e cos labregos.
Estas conferencias e outras tantas xuntanzas serviron, a pesar das calumnias e ataques que continuamente recibían, para acoller así os problemas do Guitiriz rural. Realizaban deste modo un labor social e á vez social cultural en moitas das parroquias.
Pouco despois, o alcalde concédelles unha aula da antiga escola na que montan a primeira biblioteca da comarca, que se enche rapidamente de mozos e mozas de Guitiriz. Serve tamén como punto de encontro para moitos deles como lugar no que debater diferentes temas relevantes para a mocidade da época.
Segue o crecemento da asociación, que en 1980 crea o primeiro festival de música folk, cadrando coa Festa de Pardiñas, feira e festa da música e da arte. Ademais continúa funcionando a Escola Social Rural ou os Venres Culturais, con charlas e conferencias (cada vez máis concorridas) nas aldeas.
Xermolos
Acuñan un novo nome para a asociación: Xermolos. Pese a este cambio, seguen en funcionamento dúas asociacións: a Asociación Cultural de Guitiriz: Xermolos, centrada nos maiores, e a Asociación Xuvenil Xermolos, para os máis novos. É entón cando ven necesario cambiar de local a un máis amplo e ben disposto, arranxado por eles mesmos. A necesidade de contar con locais propios para o resto de actividades fainos amañar tamén unha biblioteca, unha sala de música, unha sala de xogos, e máis lugares acomodados para as súas necesidades.
Continúan, ao mesmo tempo, os ataques por parte dos sectores máis arraigados pertencentes á represión do pasado, pero Xermolos responde a estes con máis actividade cultural: conferencias, cabalgatas etc.
A favor do labor social que levaban a cabo, poténcianse as festas patronais de varias parroquias aportando actividades culturais, e pouco a pouco vai medrando o número de socios. O Festival de Pardiñas, á súa vez, vaise convertendo na cita anual de moitas familias de Guitiriz, nomeándose a festa de todo o pobo.
A primeira actividade de Xermolos é recoñecida por dúas importantes institucións, o Instituto Español do Libro e a Radio Nacional de España, con dous premios. Ao mesmo tempo, o labor social segue adiante, con focos de interese como a escolarización da mocidade e a problemática dos discapacitados.
O primeiro libro
É no ano 1987 cando Xermolos publica o seu primeiro libro.
Un tempo despois, o 12 de decembro de 1987, a asociación realiza unha homenaxe a Xosé María Díaz Castro, un dos mellores poetas galegos da posguerra e de Guitiriz. Esta homenaxe consiste en varias "táboas redondas" sobre a significación do poeta e a súa traxectoria. Lévase a cabo tamén un xantar no que participan a meirande parte dos escritores galegos da época, máis vellos e máis novos. Finalmente unha doenza cardíaca de Xosé María Díaz Castro impide que estes actos se celebren. A pesar diso a asociación segue loitando, ao longo dos anos, polo recoñecemento social da obra deste autor.
En canto ao ámbito deportivo, sempre presente como elemento fundamental das actividades culturais da Asociación, celébranse nesta etapa actividades como o Maratón de Pardiñas, a Festa da Bicicleta, fanse equipos de baloncesto etc.
Artellamento interno da Asociación e actualidade
O ano 1987 foi realmente conflitivo para Guitiriz e para Xermolos. Por un lado Sidegasa, unha siderurxia na que traballan varios membros da asociación, vese ameazada pola reconversión. Por outro, aparecen conflitos como o do intento de depositar os bidóns do Casón no Campamento de Santa Cruz de Parga. Xermolos funciona entón como principal interventor, realizando o labor social que os caracterizou desde os seus inicios.
Pese a estes problemas, en 1988 prodúcese unha articulación interna da Asociación. Lévase a cabo un reforzo das bases da asociación e a creación duns equipos de traballo máis fortes, así como o comezo de publicación das súas "Follas Informativas".
Actualmente, a asociación segue funcionando dividida en tres campos: a Asociación Cultural, a Asociación Xuvenil e a Asociación Deportiva, cos seus respectivos equipos coordinadores, sempre animando á mocidade a que participe para renovar a Asociación Xermolos para que o seu labor se beneficie dos ideais das novas xeracións.
Colaboradores
Existe unha gran variedade de autores que publicaron numerosos escritos destinados a colaborar na Asociación Cultural Xermolos. A continuación amósase unha táboa cos autores máis destacados e algúns dos seus artigos ata 1989, último ano que se recolle no libro 12 Anos na Búsqueda da Nosa Identidade.
Disciplinas
A Asociación abarca un territorio moi amplo de disciplinas e temas a tratar nas súas publicacións. Algúns exemplos son:
Publicacións
A asociación Xermolos publicou ao longo da súa traxectoria grande variedade de material: libros, revistas, cadernos e monografías.
Libros
A maioría dos libros publicados por Xermolos son ou ben autoría de escritores propios da Terra Chá, ou ben sobre a Terra Chá.
Revistas
As últimas catro con varias publicacións sobre temas moi numerosos.
Cadernos
Sobre a Terra Chá.
Outras actividades
Organizaron actividades extraordinarias como realizar o camiño francés en bicicleta, a volta a España a pé ou unha marcha cicloturista e tamén numerosas actividades culturais como homenaxes a escritores, celebracións de entroido, presentacións de libros etc.
Festival de Pardiñas
O Festival de Pardiñas, feira e festa da música e da arte, foi promovido por Alfonso Blanco Torrado. A primeira edición tivo lugar o 3 de agosto de 1980, e desde entón vense celebrando a primeira fin de semana de agosto até o presente.
O festival conta cun pregón a cargo dun escritor ou escritora, actuacións musicais e presentacións de arte. Ademais dos recitais de música, tamén hai mostras de artesanía e na “Casa das Artes” hai exposicións de: Pintura, Escultura, Fotografía, Cerámica... Pardiñas foi pioneira en Galiza nestes eidos, principalmente na artesanía.
A ópera mágica do cantor maldito
A Ópera mágica do cantor maldito é o 11º álbum de orixinais de Fausto Bordalo Dias, editado no ano 2003.
San Martiño, Frades, Frades
San Martiño é un lugar da parroquia de Frades no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 45 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 21 eran homes e 24 eran mulleres.
A Estrada, Gaibor, Begonte
A Estrada é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 52 habitantes (25 homes e 27 mulleres).
Masculinidade hexemónica
Masculinidade hexemónica é un termo que define un modelo de comportamento dos homes que asumirían unha posición dominante rexeitando o feminino. Este modelo levaría a adoptar prácticas temerarias e a non verbalizar as emocións.
Orixe do termo
Foi proposto por R. W. Connell, socióloga australiana, na década de 1980.
Piotr Kropotkin
Piotr Alexéievich Kropotkin (en Пётр Алексе́евич Кропо́ткин), nado en Moscova o 9 de decembro de 1842 e finado en Dmítrov o 8 de febreiro de 1921 foi un xeógrafo e pensador político ruso, considerado un dos principais teóricos do movemento anarquista, dentro do cal defendeu a tese do comunismo libertario e definiu o concepto de axuda mutua.
Traxectoria
Kropotkin estudou en San Petersburgo e serviu no Exército ruso entre 1862 e 1867. Durante este período, dirixiu dúas expedicións sucesivas a Siberia e Manchuria, respectivamente, que proporcionaron coñecementos xeográficos de gran valor ademais de facer unha gran contribución científica sobre o desxeo. thumb|"Mapa da metade sur de Siberia Oriental e partes de Mongolia, Manchuria e Sakhalin: Para un esbozo xeral da orografía de Siberia Oriental," foi feito por Kropotkin en 1875. Regresou a San Petersburgo en 1867, onde foi nomeado oficial da Sociedade Xeográfica rusa. Explorou os glaciares de Finlandia e Suecia en nome da mencionada agrupación desde 1871 ata 1873. Mentres realizaba estas investigacións, tamén se dedicou a estudar os escritos dos principais teóricos da política, e finalmente adoptou os puntos de vista do socialismo revolucionario, comezando aquí os seus primeiros achegamentos coa política no bando marxista. Máis tarde converteríase nun dos defensores da doutrina do anarquismo.
Algo curioso e que delata en gran xeito o seu talante anarco-comunista foi que en 1872 participou na I Internacional, ata aí todo parecería normal, pero é que primeiro o fixo como marxista e logo como seguidor do ideólogo anarquista Mikhail Alexándrovich Bakunin.
Cando regresou a Rusia, logo da súa etapa socialista, comezou a difundir o pensamento anarquista, motivo polo que foi arrestado e encarcerado en 1874. Conseguiu escapar dous anos despois e uniuse a unha sociedade anarquista internacional, a Federación do Xura. A continuación, instalouse en Francia, onde foi detido en 1883 e sentenciado a cinco anos de prisión polas súas actividades anarquistas. Tras ser liberado tres anos despois, trasladouse a Inglaterra, onde residiu e traballou durante trinta anos.
Pensamento
O tema central dos numerosos traballos de Kropotkin foi a abolición de toda forma de goberno en favor dunha sociedade que se rexese exclusivamente polo principio da axuda mutua (título dun dos seus libros) e a cooperación, sen necesidade de institucións estatais. Esa sociedade ideal (comunismo anarquista ou anarcocomunismo) sería o último paso dun proceso revolucionario que pasaría antes por unha fase de colectivismo (o anarcocolectivismo, teoría en certos aspectos próxima ao tipo de comunismo exposto aquí). Quizais o seu libro máis importante para o pensamento anarquista sexa A conquista do pan (1892).
Na súa faceta de naturalista, expuxo a importancia da cooperación como factor clave na evolución paralelo á competencia. O seu traballo máis famoso, Mutual Aid: A Factor of Evolution (Axuda Mutua: Un Factor da Evolución), escrito a partir das súas experiencias nas expedicións científicas durante a súa estancia en Siberia, critica as ideas de Thomas Henry Huxley e Herbert Spencer (pai do darwinismo social) que baseaban a selección natural na loita entre individuos.
As súas obras foron escritas en principio tanto en inglés como en francés, popularizándose noutros idiomas como o castelán. Actualmente existen exemplares en múltiples idiomas.
Obra
Libros:
Filomena Marona Beja
Filomena Marona Beja, nada en Lisboa o 9 de xuño de 1944, é unha escritora portuguesa.
Traxectoria
Alumna do Lycée Français Charles Lepierre e da Faculdade de Ciências da Universidade Clássica de Lisboa, onde se licenciou. Foi profesional da área da documentación técnico-científica ata 2008 na área de Arquitectura e Construcións Escolares, primeiro no Ministério das Obras Públicas, despois no Ministério da Educación. Neste terreo, desenvolveu estudos de rigorosa investigación, e é autora de varios traballos na área dos espazos escolares e outros equipamentos educativos.
Non foi ata o final dos anos 90 que comezou a súa carreira de narradora. Filomena Marona Beja estreouse na novela con As Cidadãs (1998), libro que transporta o/a lector/a para a Lisboa do inicio do século XX e cuxa reedición, en 2009, coincidiu coas conmemoracións do centenario da implantación da República.
Circunscrición electoral da Coruña
A circunscrición electoral da Coruña é unha das 52 circunscricións utilizadas para elixir os representantes no Congreso dos Deputados e o Senado de España. A da Coruña é unha das catro circusncripción que corresponden a Galicia (unha por provincia). Dentro da circunscrición, a cidade da Coruña é a máis grande e a única con máis de 100.000 votantes; tras esta, Santiago de Compostela e Ferrol son as cidades máis poboadas.
Pat O'Connor (piloto)
Pat O'Connor (9 de outubro de 1928 - 30 de maio de 1958) foi un piloto de carreiras estadounidense. Morreu nun choque de 15 coches, despois de sufrir unha fatal ferida na cabeza despois de volcar o seu coche e incendiarse na primeira volta das 500 Millas de Indianápolis de 1958.
Champ Car
O'Connor competiu en 36 carreiras de campionato na súa carreira. Obtivo a súa primeira vitoria en 1956 no Darlington Raceway. En 1957 acadou a pole position nas Indy 500 e terminou oitavo. Máis tarde nese ano gañou en Trenton Speedway.
Apareceu na portada de Sports Illustrated en maio de 1958 (unha semana antes da carreira), engadindo á lenda do Sports Illustrated Cover Jinx.
Morte
Nas 500 Millas de Indianápolis de 1958, Dick Rathmann e Ed Elisian comezaron a carreira na primeira fila, con Jimmy Reece no exterior da primeira fila. Elisian trompeou na curva 3 da primeira volta e chocou co coche de Rathmann, enviando os dous contra o muro e iniciou unha montoneira de 15 coches.
Segundo A.J. Foyt, o coche de O'Connor bateu contra o de Reece, voou cincuenta metros polo aire, aterrou boca abaixo e estalou en chamas. Aínda que O'Connor quemouse no accidente, os médicos dixeron que probablemente morreu ao instante por unha fractura de cranio. Nunha entrevista posterior á carreira, o gañador Jimmy Bryan foi citado por dicir "Foi un pesadelo. Vivín con iso durante 200 voltas".
Culpado do accidente, Elisian foi suspendido pola USAC polo accidente (reintegrado uns días despois), e foi evitado por moitos da comunidade de carreiras.
Despois do accidente, os comisarios da carreira anunciaron que cambiarían o procedemento de saída, abandonando a viaxe en fila india polo carril de boxes que se usou en 1957 e 1958. Ademais, para as500 Millas de Indianápolis de 1959, soldáronse barras metálicas antienvorco ao cadro detrás da cabeza do piloto, e os cascos debían pasar a certificación de seguridade por parte dos comisarios médicos do circuíto.
Premios
Ingresou no [National Sprint Car Hall of Fame & Museum | National Sprint Car Hall of Fame]] en 1995.
Legado
Salem Speedway honrouno xunto con Joe James co título dunha carreira anual. A carreira de 2020 formou parte da USAC Silvercrown series.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Resumo no Campionato Mundial
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato Mundial da FIA desde ata. Os pilotos que competiron na Indy durante eses anos puntuaron e participaron no Campionato Mundial. Pat O'Connor participou en 5 carreiras do Campionato do Mundo. Comezou na pole unha vez pero non logrou puntos no Campionato Mundial, xa que o seu mellor resultado foi oitavo (dúas veces).
Río Eifonso
O río Eifonso é un río galego que transcorre integramente polo concello de Vigo. Afluente do río Lagares, constitúe un dos espazos naturais con maior valor ecolóxico do concello vigués. Recibe o seu nome da aldea de Eifonso, da parroquia de Bembrive.
Aloha Poké
Aloha Poké é unha franquía española de restaurantes, especializada no prato tradicional hawaiano do poke. A súa sede principal atópase na cidade de Madrid, e conta con establecementos noutras cidades como Barcelona, Valencia, Bilbao, Vigo e Pamplona.
Historia
miniatura|Exterior dun dos restaurantes de Aloha Poké en Vigo A empresa fundouse no ano 2016 por Carlos Ortiz de Lucas-Baquero e Guillermo Fuente Gil, inaugurando o primeiro establecemento en 2017 no barrio de Chueca en Madrid. Converteuse nun dos primeiros restaurantes especializados no prato tradicional hawaiano do poke en España, inaugurando o seu segundo establecemento en 2018 e creando a primeira franquía  de restaurantes de poke no territorio español. Ao final de dito ano, a faturación alcanzou os 2,4, millóns de euros con tres franquías e dous locais propios en Madrid.
En 2019 a empresa inaugurou outros cinco novos locais na capital española, así como en Barcelona, Valencia, Bilbao, Eivisa e Tarrassa, rematando a década con 14 restaurantes e 5,2 millóns de euros faturados. Nese mesmo ano a compañía implementou a utilización de ácido poliláctico ou PLA nas súas cuncas, un material biodegradable, substituíndo plástico tradicional.
No ano 2020 a compañía abriu dous novos locais en Madrid, e novos puntos en Vigo, Pamplona, Xirona, Mallorca, Zaragoza e Gran Canaria. Pechou o ano facturando sete millóns de euros, un 34% máis con respecto ás cifras de 2019.
En 2021 a compañía renovou a súa imaxe de marca cun novo logotipo e cores corporativas, e en xuño abriu unha nova tenda emblemática en Barcelona, localizada na Ronda da Universidade. Durante o ano a marca estableceu sete novas aperturas, nas cidades de Salamanca, Valladolid, Madrid e Barcelona, ​​​​e rematou cunha facturación de 7,5 millóns de euros, crecendo un 7% con respecto ao ano anterior.
En marzo de 2022, a compañía abrira dúas tendas na capital española, concretamente nos distritos de Ciudad Lineal e Rivas-Vaciamadrid.
Premios e recoñecementos
A empresa recibiu o premio Hot Concepts do Grupo Peldaño na categoría de Servizo Rápido en 2019, na cerimonia celebrada o 4 de xullo de 2019 no Teatro Goya de Madrid. En maio de 2020 a compañía foi seleccionada entre os finalistas dos Premios Nacionales de Márketing na categoría de Startups e Pymes.
En decembro do mesmo ano, a empresa gañou tres premios nos Premios Meraki nas categorías de Sostibilidade, Implantación e Adaptabilidade ao Covid-19 e Desenvolvemento de Negocios.
En abril de 2021 deuse a coñecer que a empresa volveu formar parte da lista de nomeadas aos Premios Nacionais de Márketing na categoría de Startups e Pemes, quedando en segunda posición, e o mesmo ano foi galardoada nos VI Premios Marcas de Restauración. categoría de Sustentabilidade e Produto, e gañou o Premio PesMes na categoría de Acción Completa de Márketing.
San Amaro, Frades, Frades
San Amaro é un lugar da parroquia de Frades no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 68 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 32 eran homes e 36 eran mulleres.
Salto, Uruguai
miniatura|Vista desde o porto da cidade de Salto Salto, antigamente chamada Salto Oriental, é a segunda cidade máis grande do Uruguai, con 100.572 habitantes (2006). Capital do departamento de Salto, localízase ao norte do departamento, nas beiras do río Uruguai, a 502 km da cidade de Montevideo.
Historia
En 1756 un destacamento de 400 homes comandado polo gobernador de Montevideo, José Joaquín de Viana, estableceu nos arredores da actual cidade un forte ao que denominou San Antonio del Salto Chico. En 1763 abandonáronse as instalacións militares pero foron de novo acondicionadas en 1768 e serviu como cárceres para os xesuítas, continuou en funcionamento ata 1782. En 1817 o exército portugués estableceu un campamento militar para observar as evolucións das tropas de José Gervasio Artigas que se atopaban no Arapey.
Ahmad Sa'adat
Ahmad Sa'adat (tamén transliterado do árabe como Ahmad Saadat), nado en 1953, é un político palestino, secretario xeral da Fronte Popular para a Liberación de Palestina (FPLP).
Acontecementos
Coincidindo coa chegada de Sa'adat á secretaría xeral da FPLP, produciuse o asasinato do ministro de turismo israelí Rehavam Zeevi, o 17 de outubro de 2001. Ahmad refuxiuse nos cuarteis da Muqata'a, e Yasser Arafat negouse a entregalo a Israel. Despois de negociacións entre os Estados Unidos de América, o Reino Unido e as partes en conflito (Israel e a Autoridade Nacional Palestina), chegouse ó acordo de levanta-lo sitio da Muqata'a, e encarcerar a Sa'adat en Xericó baixo custodia estadounidense e británica, após un xuízo militar.
A Corte Suprema palestina declarou o encarceramento anticonstitucional e ordenou a súa liberación, mais a ANP recusou obedecer por temor a que forzas israelís o asasinaran. Amnistía Internacional fixo público un documento no que pedía a liberación de Sa'adat por non ser acusado formalmente de ningún delito e ter recibido un xuízo inxusto. O 14 de marzo de 2006 os observadores británicos e estadounidenses retiráronse da prisión de Xericó, e inmediatamente esta foi cercada polas tropas israelís, na chamada Mivtza Hava'at Bikurim. A operación levou dez horas, nas que os reclusos (preto de 300) ían rendíndose ós poucos. Sa'adat e os outros cinco prisioneiros que Israel pescudaba foron os derradeiros en se entregaren. Na Cidade de Gaza produciuse unha manifestación de 15 000 persoas a prol da FPLP, e na contra de Israel, Estados Unidos e mais Reino Unido.
Unha vez producido o secuestro de Sa'adat e os outros cinco palestinos, o líder da FPLP pasou por distintos cárceres, en ocasións en confinamento solitario. O 25 de outubro de 2008 foi finalmente condenado a 30 anos de cadea. O 22 de outubro de 2009 foi condenado a 6 meses máis de cárcere en confinamento solitario.
Pleumeleuc
Pleumeleuc (en Pleveleg, e en galó: Ploemenoec) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
O melhor dos melhores (álbum)
O Melhor dos melhores é unha colectánea de temas de Fausto Bordalo Dias, editada en 1996.
Fondevila, Gaibor, Begonte
Fondevila é un lugar da parroquia de Gaibor no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 37 habitantes (18 homes e 19 mulleres).
The Sun Is My Enemy
The Sun Is My Enemy é o segundo single do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o ano 1993 producido por el mesmo.
Mary Nash
Mary Josephine Nash Baldwin, máis coñecida como Mary Nash, nada en Limerick en 1947 é unha historiadora irlandesa residente en Cataluña. Especializouse no estudo da historia da muller e do feminismo en España.
São Vicente, São Paulo
São Vicente é unha cidade litoránea do estado de São Paulo, sitúada a 73 km da súa capital e veciña da cidade portuaria de Santos. Foi a primeira cidade fundada polos portugueses no Brasil, o que foi feito por Martim Afonso de Souza en 22 de xaneiro de 1532. A primeira cámara municipal das Américas foi establecida na cidade en 22 de agosto daquel mesmo ano.
Mary Nash
Traxectoria
Licenciada na Universidade Nacional de Irlanda, en 1975 obtivo a licenciatura en Filosofía e letras na Universidade de Barcelona, onde se doctorou en 1977 coa tese La mujer en las organizaciones políticas de izquierda en España (1931-1939). En 1982 foi unha das fundadoras do Centro de Investigación Histórica da Muller da Universidade de Barcelona.
São Vicente, São Paulo
A cidade ocupa a porción oeste da Illa de San Vicente, a cal divide coa cidade de Santos. A súa principal actividade económica hoxe é o turismo en súas praias e nalgúns monumentos históricos. O comercio e os servizos da cidade son utilizados máis polos seus propios moradores ou por turistas. Únese coa cidade de Santos por varias rúas (Santos e Sao Vicente son, fisicamente, unha única aglomeración urbana), coa de São Paulo polas estradas Via Anchieta e Rodovia dos Imigrantes, e con outras cidades do litoral de São Paulo pola estrada SP-55 (Rodovia Padre Manoel da Nóbrega, e Rodovia Piaçagüera-Guarujá).
miniatura|esquerda|255px|Fonte Biquinha de Anchieta, que existe dende [[1553 e foi a primeira fonte pública de auga da cidade.]]
Mary Nash
Traxectoria
É unha das directoras da revista ''Arenal. Revista de Historia de las Mujeres'', colaborou coa UNESCO e foi presidenta da Asociación Española de Investigación de Historia das Mulleres (1991-1997).
En marzo de 2018 foi investida doutora honoris causa pola Universidade Rovira i Virgili.
Iruraiz-Gauna
250px|thumb|Vista de Ozaeta Iruraiz-Gauna (en éuscaro: Iruraitz-Gauna) é un concello de Áraba, en Euskadi, que forma parte da cuadrilla de Agurain.
Limita ao norte e noroeste co municipio de Barrundia, ao leste con Agurain, ao sur con Arraia-Maeztu e ao oeste con Dulantzi e San Millán.
Atrás dos tempos vêm tempos
Atrás dos tempos vêm tempos é unha recompilación de temas de Fausto editada en 1996.
FK Bačka Bačka Palanka
O FK Bačka o OFK Bačka (en serbio: Фудбалски клуб Бачка; é un club de fútbol serbio con sede na cidade de Bačka Palanka. Foi fundado o de 1945.
María del Carmen González Guinda
María del Carmen González Guinda, nada o 28 de xaneiro de 1961, é unha política española, deputada polo Partido Popular no Congreso dos Deputados durante as XIª, XIIª, XIIIª e XIVª lexislaturas.
Traxectoria
Licenciouse en ciencias químicas pola Universidade de Valladolid, e exerceu como profesora de educación secundaria na especialidade de física e química. Militante do PP, é alcaldesa de Garrafe de Torío dende 2007 e secretaria provincial en León do Partido Popular. Deputada pola Provincia de León no Congreso dos Deputados, logo de renunciar á acta Manuel Cobo. Nas eleccións de 2016 foi reelixida deputada.
Guerra dos Emboabas
Antecedentes
En novembro de 1708, a localidade de Cachoeira do Campo foi lugar dunha das máis sanguentas batallas xamais ocorridas no actual estado de Minas Xerais. Os paulistas (os nados ou residentes onde se sitúa hoxe o estado de São Paulo), descubridores das minas de ouro da rexión, reivindicaban para si o dereito total da súa explotación. Os que non estaban conformes con isto, provenientes doitras rexións do Brasil e da metrópole portuguesa e liderados polo portugués miñoto Manuel Nunes Viana, ficaron coñecidos como "emboabas" (palabra do tupi que significa galiñas calzadas, unha referencia pexorativa ó hábito dos portugueses, ata entón estraño para os paulistas, de usaren calzas e botas). Este conflito acabou xerando unha disputa armada coñecida como a Guerra dos Emboabas.
A Guerra dos Emboabas
Os episodios desa guerra aínda non foron totalmente esclarecidos, pois hai unha gran parcialidade nos relatos, feitos na súa maioría polos adversarios dos paulistas.
Para os paulistas, aqueles que non participaron dos esforzos na procura de ouro non deberían ter os mesmos dereitos na explotación. A tensión entre os paulistas (tamén chamados "vicentinos") e os demais crecía pola propia arrogancia dos paulistas e pola resistencia dos emboabas. A pesar de vivir xuntos nas rexións poboadas das minas, non se mesturaban. Ó contrario, xuntábase cada grupo cun representante. O ex-bandeirante (nome que se dá en portugués ós comandantes das primeiras expedicións de exploración no interior do Brasil) Manuel de Borba Gato era o líder dos paulistas. Os Emboabas, pola súa banda, eran liderados por Manuel Nunes Viana, portugués que chegara a Bahia cando aínda era novo e coñecido por actos de coraxe que o trouxeron á rexión, onde era propietario de lucrativas minas.
En 1707, na rexión do Arraial Novo, dous dos xefes máis importantes dos paulistas foron linchados polos emboabas. Con medo de vinganza, os agresores fuxiron cara á selva, ficando apenas un pequeno grupo na resistencia. Os paulistas, porén, limitáronse a enterrar ós seus xefes e non se enfrontaron ós emboabas. Iso animou ós emboabas que fuxiran á selva a volver, perdéndolle o medo ós paulistas. En 1708, tivo lugar un choque inevitable e os dous bandos volveron á loita. Manuel de Borba Gato interveu, facendo fuxir a Nunes Viana ao distrito do Río das Velhas, mais sen conseguir finalmente os seus obxectivos.
Despois de garantiren a súa supremacía na rexión, os emboabas encargáronlle a Bento de Amaral de Coutinho que expulsase ós paulistas restantes. Os paulistas contraatacaron, pero rendéronse despois de loitar debido ás divisións internas cando chegaron os reforzos emboabas. Durante a expulsión dos paulistas tivo lugar o episodio chamado na historia do Brasil como a Capão da Traição. Durante a batalla, o emboaba Bento de Amaral propúxolle un acordo de rendición ós paulistas, pero, cando depuxeron as armas, os paulistas foron traizoeiramente masacrados.
Desenlace
O enfrontamento terminou en 1709, grazas á intervención do gobernador do Río de Xaneiro, António de Albuquerque Coelho de Carvalho. Sen os privilexios desexados e sen forzas para loitar, os paulistas retiráronse da rexión. Moitos deles marcharon para o oeste, onde máis tarde descubrirían novos xacementos de ouro nos actuais estados do Mato Groso e Goiás.
Ceraunius Tholus
Polo xeral pénsase que ten un escudo basáltico coa parte inferior soterrada baixo a chaira formada por lavas. As interpretacións anteriores suxerían que era un estratovolcán. As ladeiras de Ceraunius Tholus son bastante empinadas cunha pendente media de 8°, con moitas canles de erosión radial e vales esfuracados que se estenden dende abaixo do bordo da caldeira cara á base do volcán. A hipótese actual é que os vales foron erosionados pola auga. As características máis interesantes de Ceraunius Tholus son tres grandes canóns no flanco noroeste de Ceraunius Tholus, que son de ata 2,5 km de ancho e 300 m. de profundidade. O máis grande destes tres tamén parece se-lo o máis novo e sobresae dende o punto máis baixo da caldeira volcánica e remata no interesante cráter Rahe (un cráter de impacto oblicuo con medidas de 35 × 18 km.), xusto ó norte do volcán onde formou un deposito en forma de abano. A súa orixe é aínda discutible e hai catro principais modelos propostos: a acción fluída, os fluxos volcánicos, o val é unha canle de lava ou algunha combinación de modelos anteriormente mencionados.
Ceraunius semella pequeno en comparación con outros volcáns máis grandes, pero é case tan alto coma o Monte Everest da Terra.
A caldeira de Ceranius Tholus tamén está salpicada de moitos pozos de colapso, que son distintos dos cráteres de impacto xa que non teñen anel e varían en abundancia ó longo da caldeira. Ceraunius Tholus probablemente formouse durante o período Hesperiano tardío.
Glaciares
Algúns científicos creen que os glaciares poden existir en moitos dos volcáns de Tharsis incluíndo a Olympus Mons, Ascraeus Mons e Pavonis Mons. Os glaciares de Ceraunius Tholus poderíanse ter derretido no pasado para formar algúns lagos temporais. A suavidade e o liso do chan da caldeira de Ceraunius Tholus suxire que no pasado a auga de desxeo acumulábase nun lago situado na mesma caldeira do volcán.
Donemiliaga
250px|miniatura|Vista de Erdoñana, a capital municipal. Donemiliaga (en castelán: San Millán e oficialmente San Millán/Donemiliaga) é un concello de Áraba, en Euskadi, que forma parte da cuadrilla de Agurain.
Sabadelle, Sabadelle, O Pereiro de Aguiar
San Martiño de Sabadelle é un lugar da parroquia da Sabadelle no concello ourensán do Pereiro de Aguiar na comarca de Ourense. Tiña 232 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 112 eran homes e 120 mulleres. Debe o seu nome ó santoral, San Martiño -compartido con máis de 2.200 municipios galegos- e ó liñaxe familar do fundador da aldea.
Historia e fundación
miniatura|Igrexa de San Martiño de Sabadelle. Don Rodrigo Aras, cabaleiro de Aguiar (Pereiro de Aguiar), e popularmente coñecido como o fundador da aldea, coa súa muller Aldonza Rodríguez de Sabadelle recibe o 7 de abril de 1299 o foro do mosteiro de Rochas sobre o casal de O Campo. O 11 de xuño de 1301 merca unha leira de castiñeiros situados no actual Sabadelle e establece alí o seu fogar.
Patrimonio histórico
O cruceiro de Sabadelle está composto por baste, fuste, capitel e cruz, ademais de contar con pequenas esculturas e ornamentacións. Estas son máis simbólicas que decorativas, e as esculturas ou relevos son sobre temas relixiosos. Está situado nunha encrucillada, un lugar polo que adoitan pasar os cadaleitos. É un elemento post-románico ben conservado que xurdiu polo afán de imitar ás cruces procesionais.
Alfonso Polanco
Alfonso Polanco Rebolleda, nado en Palencia o 29 de decembro de 1967, é un político español do Partido Popular, alcalde de Palencia desde xuño de 2011.
É licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais, especializándose como técnico de auditoria e contabilidade do Ministerio de Facenda e traballando como funcionario do Estado. Ocupou diversos cargos técnicos dentro da Xunta de Castela e León.
Alcalde de Palencia
En 2011 Alfonso Polanco presentouse como candidato polo Partido Popular á alcaldía de Palencia despois de varios anos sendo un dos concelleiros na oposición. A lista que encabezaba conseguiu a maioría absoluta no consistorio con 21.335 votos e 14 concelleiros, desprazando da alcaldía a Heliodoro Gallego (PSOE) despois de 16 anos non consecutivos.
Sabadelle, Sabadelle, O Pereiro de Aguiar
Patrimonio histórico
O pazo A Fronteira erixiuse nos séculos XVI e XVII. Consta dunha construción popular e ten un gran muro de pedra que bordea todo o pazo. É un edificio a catro augas do que se elevan dous faiados da parte central. Xunto ó edificio hai unha torre con dous andares, con tellados a catro augas e con ventás alinteladas. Tamén atopamos un hórreo e un gran pombal aínda conservados a día de hoxe en bo estado.
Servizos
Os servizos mínimos como a educación e a sanidade non están cubertos. Respecto ó primeiro, os nenos e nenas do pobo deben acudir ó CEIP Pluríngüe Ben-Cho-Shey, situado no Lugar de Cortiñas. O centro médico máis preto está no Pereiro.
Ao non contar con establecementos, a panadería de Velle recorre as rúas do pobo todos os días cunha furgoneta. A froitería, carnicería e panadería empregan o mesmo método, acercándose ata dúas veces por semana.
Festa popular
A festa tradicional popular na honra de San Martiño celébrase todos os anos durante a primeira quincena do mes de novembro, estando organizadas por unha comisión de veciños que se rota cada dous anos. Teñen lugar na cancela habilitada tras o edificio do bar da comisión. As festas son sufragadas polos veciños, que asumen unha cuantía fixa por vivenda.
Lothlórien
No legendarium de J. R. R. Tolkien, Lothlórien é un nome de inspiración galesa- que designa o máis fermoso dos reinos élficos que quedan na Terra Media.
Este reino desempeña un importante papel n' O Señor dos Aneis como o foco élfico da resistencia contra Sauron, e constitúe todo un símbolo da estética élfica da preservación que ofrece un lugar "fóra do tempo" para os personaxes que viven ou se adentran nel. Mediante Lothlórien, Tolkien harmoniza ideas que doutro xeito serían contraditorias no tocante á distorsión temporal nas terras élficas, provenientes de diversas fontes tradicionais como Thomas the Rhymer (séculos XIII/XIV) e a obra popular dinamarquesa Elverhoj (1828).
Nomes
Tolkien deu moitos nomes diferentes á mesma fraga
Historia
A comezos da Primeira Idade, algúns dos Eldar abandonaron a Grande Marcha e asentáronse nas terras situadas ao leste das Montañas Bretemosas. Estes elfos pasaron a ser coñecidos como os Nandor e máis tarde como Elfos Silvanos. Para o ano 1200 PI, Galadriel entrara en contacto cun reino Noldorin, Lindórinand, na zona que máis adiante sería coñecida como Lothlórien, e plantou alí as douradas árbores mallorn que Gil-galad recibira como agasallo de parte de Tar-Aldarion. A cultura e sabedoría dos elfos Silvanos viuse considerabelmente enriquecida coa chegada dos elfos Sindarin que proviñan do oeste das montañas, e mesmo a lingua Silvana foi sendo substituída aos poucos polo Sindarin. Entre os chegados atopábase Amdír, que se converteu no seu primeiro señor, así como Galadriel e mais Celeborn, que tamén cruzaran as montañas e o río Anduin para se uniren aos Nandor do sur logo da destrución de Eregion durante a Guerra dos Elfos e Sauron. Amdír acabou liderando un exército como parte da Última Alianza de Elfos e Homes, ao mesmo tempo que Oropher, outro señor Sindarin, lideraba os Elfos Silvanos do norte na loita contra Sauron. Xa que logo dedúcese que tanto os reinos do bosque do norte e do sur xa foran fundados daquela.
Cando a influencia maligna de Sauron comezou a volver gradualmente á fraga da beira leste do Anduin, os Elfos Silvanos do norte, guiados por Thranduil fillo de Oropher, afastáronse aínda máis cara ao norte, e os do sur volveron cara ao oeste cruzando o Anduin, mais sen o seu derradeiro señor Sindarin, Amroth fillo de Amdír, que partira para Edhellond seguindo os pasos da súa amante Nimrodel.
Máis adiante sóubose que o anel de Galadriel enriquecera a terra preservado a súa flora contra a morte e a corrupción, e ao brandilo creara unha poderosa protección fronte a todas as criaturas malignas: de feito, o único xeito de que Mordor lograse conquistar Lothlórien sería se o propio Sauron acudise persoalmente.
Logo da marcha de Galadriel cara a Valinor a comezos da Cuarta Idade, os elfos de Lothlórien foron gobernados só por Celeborn, que os conduciu a través do Anduin para fundar un novo reino, máis grande, Lórien do Leste, ao redor de Amon Lanc. No momento da morte da Raíña Arwen, Celeborn e a neta de Galadriel's, Lothlórien fora xa abandonado.
Xeografía
Lothlórien atopábase ao leste de Moria, entre as Montañas Bretemosas e o río Anduin. Á parte dunha pequena faixa de terra boscosa ao sur, o reino atopábase entre os ríos Anduin e Silverlode, na rexión coñecida como o Naith (S. punta de lanza) polos elfos e como Gore en Oestron. A cidade de Caras Galadhon estaba situada na parte máis estreita do Naith, onde confluían os dous ríos, chamada Egladil ou o Ángulo.
Legado
Lothlórien é un dos lugares máis memorábeis do mundo da ficción, e serviu de inspiración en multitude de obras creativas, que inclúen unha ampla variedade de xogos, curtametraxes e comunidades online.
Influencia
A cantante irlandesa Enya compuxo unha canción chamada "Lothlorien" recollida no seu álbum, Shepherd Moons.
Adaptacións
Na expansión Lórien and the Halls of the Elven Smiths do xogo de rol Middle-earth Role Playing (Iron Crown Enterprises, 1986), a sociedade de Lórien divídese en varios gremios ou "Glades", cada un especializado nunha arte (como panadaría, confección de tecidos ou caza). O carácter oculto do lugar atribúese ao anel Nenya, e a Elessar, a pedra élfica, obxectos que terían o poder de ralentizar os efectos do tempo. A súa peculiar situación xeográfica, protexida contra as treboadas polas Montañas Bretemosas, e o efecto que as árbores mallorn tiñan sobre o contorno (non perdían as follas, polo que fornecían unha protección constante fronte aos elementos durante todo o ano) tamén influirían cara a esta redución nos efectos do paso das estacións.
Eurocopa de Fútbol Francia 2016 - Grupo A
O Grupo A da UEFA Euro 2016, organizada por Francia, estivo composto por catro equipos que se enfrontaron entre si nun total de seis encontros. Ao termo dos mesmos os dous con maior cantidade de puntos, e, clasificáronse á seguinte fase. Quedaron eliminadas e a debutante.
Participantes
O Grupo A estivo composto polas seguintes seleccións:
Cuadrante
O termo cuadrante pódese referir a:
Petróglifos da Borna
Os petróglifos da Borna son un conxunto de gravados rupestres da idade de bronce situados na parroquia de Meira (Moaña). Está catalogado pola Xunta de Galicia co código GA36029005.
Situación
Están localizados a uns 230 m de altitude, na aba do monte da Borna, que cae até a praia do mesmo nome. Están orientados ao suroeste, cara á boca da ría de Vigo e a enseada de Moaña. Hai camiño de acceso até eles, se ben está cuberto de maleza. O monte é de uso comunal, e o seu uso é forestal. O seu estado de conservación é regular, pois a laxe foi afectada polos incendios forestais.
Características
O lugar é coñecido como Pegada de San Pedro. Segundo a tradición oral, os gravados na laxe son as pegadas das ferraduras do cabalo de San Pedro, que pegou un salto desde aquí ao outro lado da ría de Vigo ao se lle aparecer o demo disfrazado de serpe.
Xavier García de Paredes
Xavier García de Paredes y Moro, nado en Ávila en 1960, é un banqueiro galego, quen foi o último director de Caixa Galicia.
Traxectoria
De familia de Ribadeo, naceu en Ávila e licenciouse en Dereito na Universidade Complutense de Madrid. Comezou a súa carreira como avogado en diversos despachos e en 1987 fichou pola entidade bancaria La Caixa, como responsable da súa asesoría xurídica con sede en Madrid. En 1999 comezou a traballar para Caixa Galicia como asesor xurídico. Ao pouco entrou a formar parte do consello de administración da empresa, e en 2006 pasou a ocupar o posto de secretario.
En 2008 ascendeu a unha das direccións da caixa, e en 2010 pasou a ocupar o cargo máximo de director xeral, logo da xubilación do seu predecesor José Luis Méndez López. Dende esa posición participou no proceso de fusión con Caixanova que deu lugar a Novacaixagalicia e posteriormente ao NCG Banco. Uns días despois de que se constituíse este banco, que foi nacionalizado por parte do Estado en setembro de 2011, anunciou a súa prexubilación, recibindo íntegra unha indemnización multimillonaria.
A Audiencia Nacional abriu unha causa contra el, a raíz dunha demanda presentada pola Fiscalía Anticorrupción despois dunha investigación que se iniciou en outubro do 2011 por unha denuncia da CIG.
En sentenza da Audiencia Nacional de outubro de 2015, García de Paredes foi declarado inocente e absolto de tódolos cargos. Os outros 5 acusados foron condenados a diferentes penas.
Socioloxía feminista
A socioloxía feminista é unha teoría de conflito e unha perspectiva teórica que observa o xénero na súa relación co poder, ambos nun nivel interacción cara a cara e reflexividade dentro dunha estrutura social a grande escala. Entre os seus focos están a orientación sexual, a raza, a estratificación económica e a nacionalidade.
No centro da socioloxía feminista está a idea da opresión sistemática da muller e o dominio histórico dos homes na maioría das sociedades, o patriarcado. O pensamento feminista ten unha rica historia, mais pode ser categorizada en tres ondas. A actual, a terceira onda', enfatiza os conceptos de globalización, poscolonialismo, postestruturalismo e posmodernismo. O pensamento feminista contemporáneo tende a rexeitar tódalas xeneralizacións referentes ó sexo e ó xénero, estreitamente vinculadas co antihumanismo, o poshumanismo, teoría queer e o traballo de Michel Foucault.
Einsa
EINSA Print, Ediciones Informatizadas S. A. é unha empresa de orixe galega creada en Andrade (Pontedeume). Está adicada á impresión e a servizos da información. Ten plantas de produción en Pontedeume, As Pontes de García Rodríguez, Madrid (onde está a súa sede) e tamén oficinas comerciais en Londres e París.
Historia
En 1971 créase EINSA Print para imprimir as guías de GT Motive, outra empresa do grupo Einsa que editaba a "Guía de Tasaciones" un catálogo con información detallada de tódolos modelos de coches que hai no mercado, as súas pezas e compoñentes. Esta guía se segue a editar hoxe en día e informa dos prezos e tempos de reparación de vehículos.
En 1999 Einsa con subvencións do Fondo Mineiro crea nas Pontes, no Polígono industrial de Penapurreira outra planta de impresión máis grande e moderna que a de Pontedeume. A planta foi ampliada posteriormente ata os 84.000 metros cadrados actuais.
A empresa imprime as guías telefónicas de moitos países de Europa, África ou Asia. Tamén publica catálogos de empresas de venda por correo, folletos publicitarios e revistas para 22 países.
En maio de 2012 producíronse folgas e paros na planta das Pontes en protesta pola redución de persoal e soldos proposta pola empresa, que pretendía despedir 29 dos 370 traballadores da fábrica para acadar un aforro 2,9 millóns de euros xunto coa redución dun 18% do salario dos traballadores. Os sindicatos calculan que a empresa recibiu 50 millóns de euros en subvencións.
Produtos
Directorios (guías telefónicas), catálogos, revistas e folletos.
Beatriz de Nürnberg
Beatriz de Nürnberg, tamén coñecida como Beatriz de Hohenzollern (en alemán: Beatrix ; nada en Nürnberg en 1362 e finada en Perchtoldsdorf o 10 de xuño de 1414, foi duquesa consorte da Austria polo seu casamento con Alberte III de Habsburgo (duque de Austria de 1348 a 1395).
Traxectoria
esquerda|miniatura|250x250px|Representación de Alberte III con súas dúas esposas, Sabela (á esquerda) e Beatriz (á dereita), no Castelo de Perchtoldsdorf. Era filla de Frederico V, burgrave de Nuremberg e da súa esposa Isabel de Misnie.
Tetuani
O tetuaní ou tetuani (en תטואנית; en تطوانى) é un dialecto do haquetía, tamén referido como subdialecto do ladino. Era o dialecto falado por un grupo étnico coñecido como xudeus de Orán, dunha cidade da Alxeria. A denominación desta variante lingüística provén de Tetuán (Marrocos) que era a orixe de moitos dos xudeus que vivían en Orán.
Beatriz de Nürnberg
Traxectoria
A primeira esposa do duque foi Sabela da Bohemia, filla do emperador Carlos IV, que morreu en 1373, sen ter fillos. Beatriz gobernou como duquesa a carón da súa cuñada, Viridis Visconti, esposa de Leopoldo III. En 1379, deixou de ser duquesa de Austria, a consecuencia do Tratado de Neuburgo, nos cales as terras foron divididas entre o seu marido e o irmán, Leopoldo III. Leopoldo ficou coa Austria Anterior, alén doutros dominios xa incorporados (Estiria, Carintia e Carníola), e Alberte quedou coa Alta Austria e a Baixa Austria.
Arles
Arles ou Arle en occitano, Arelate, é unha cidade costeira e unha municipio, subprefectura do departamento de Bocas do Ródano, na rexión de Provenza-Alpes-Costa Azul, na antiga provincia de Provenza, Francia.
Tetuani
Os xudeus de Oran, de facto, falaban un conxunto variado de linguas e dialectos, de diversificadas orixes, pero coa chegada dos emigrados de Tetuán o haquetía incorpora outros elementos e tórnase un modo de falar distinguido.
Beatriz de Nürnberg
Traxectoria
Faleceu o 10 de xuño de 1414, en Perchtoldsdorf, na Baixa Austria. Foi enterrada na Catedral de Santo Estevo, en Viena.
Arles
Unha gran parte da Camarga, a maior zona húmida de Francia, está situada no territorio da comuna, polo que é a comuna máis grande da Francia metropolitana en canto ao territorio xeográfico. (Maripasoula, Güiana Francesa, é moito máis grande que Arlés). A cidade ten unha longa historia, e foi de considerable importancia na provincia romana da Gallia Narbonensis. Os Monumentos romanos e románicos de Arles catalogáronse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1981 polo seu testemuño da historia da rexión.