cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peto pequeno
O peto pequeno, (Dendrocopos minor), é o máis pequeno dos petos europeos. Pertence á familia dos pícidos.
Descrición
Cunha lonxitude de 14 a 15 cm, trátase do máis pequeno dos paxaros carpinteiros europeos. Sendo do mesmo tamaño cun pardal común. O dorso riscado de branco e negro; gorxa e peito brancos coas partes inferiores claras, riscadas en negro; ás negras pintadas en branco; crista vermella no macho, negra nas femias.
Distribución
Distribúese pola rexión Paleártica, dende a Península Ibérica até Kamchatka e o Xapón, localizándose entre as latitudes, 35º N e 70º N.
En España
A especie considérase sedentaria, con dous grandes núcleos de poboación, o primeiro abranguindo unha franxa ao norte, dende Asturias e León até a zona noroccidental de Aragón e o segundo ocupando toda a área suroccidental de Castela e León, norte de Estremadura, Comunidade de Madrid e Guadalaxara. No resto peninsular a súa aparición é puntual e dispersa, con poboacións moi fragmentadas, estando ausente de grandes zonas do centro e leste peninsular, así como das Canarias e Baleares. Porén algúns estudos sinalan que existen zonas onde non se ten realizado un seguimento exhaustivo da especie. Así recentemente se teñen identificado poboacións estábeis na provincia de Provincia de Córdoba, especialmente nas ribeiras do río Guadalquivir, nas proximidades de Serra Morena e en devesas do Parque Natural da Serra de Cardeña e Montoro. Tamén se teñen detectado poboacións permanente nos cursos fluviais de Cataluña, coma nos ríos Muga, Fluvià, Ter, Tordera e Besós así coma no Delta do Llobregat.
Habitualmente os individuos ibéricos son sedentarios, realizando unicamente desplazamentos dispersivos ou de altitude no outono e no inverno.
En Galicia
En Galicia a especie é rara, especialmente no inverno. No ano 2006 confirmouse a reprodución desta especie en Galicia. Os individuos galegos restrínxense habitualmente ó cuadrante sueste da provincia de Ourense.
Hábitat
Na península ocupa os mesmos hábitat na zona norte e no núcleo castelán-estremeño tamén bosques, pero con preferencia as devesas, carballeiras, e soutos de ribeira.
Ameazas
A perda e fragmentación de hábitat, sobre todo por tallas de bosques con arboredo maduro, a desaparición dos bosques de ribeira, a reforestación con arboredo de crecemento rápido e os incendios forestais.
Poeta en Nova York
Poeta en Nova York, orixinalmente en castelán Poeta en Nueva York, é o título dun poemario escrito por Federico García Lorca entre 1929 e 1930 durante a súa estadía na Universidade de Columbia, e publicado por vez primeira o 24 de maio de 1940, en Nova York, catro anos despois da morte do poeta.
Edición
O borrador de Poeta en Nueva York, composto de 96 páxinas mecanografadas e 26 manuscritas, foi entregado por Lorca a José Bergamín pouco antes da súa morte, en 1936, con numerosos esborranchados, engadidos e correccións. Bergamín levou consigo o manuscrito ao exilio, primeiro a Francia e despois a México, e a partir del realizou a primeira edición en 1940, que apareceu a un tempo en México e os Estados Unidos aínda que con importantes diferenzas, debidas, ao parecer, a lixeiras modificacións introducidas por Bergamín, quen non obstante foi moi respectuoso coas indicacións do seu amigo Porén, anos despois o tamén poeta Agustín Millares publicou na revista Planas de poesía un poema inédito e descoñecido, titulado "Crucifixión", ausente das primeiras edicións do libro.
Durante case toda a segunda metade do século XX, o orixinal do libro pasou de man en man, até ser redescuberto en 1999 en posesión da actriz Manola Saavedra Moreno de Aldama, e adquirido pola Fundación Federico García Lorca en 2003. . O poema solto "Crucifixión" foi adquirido en 2007 polo Ministerio de Cultura de España. Na actualidade estase a preparar unha edición baseada en todos estes materiais orixinais recentemente recuperados, previsiblemente a edición "definitiva" da obra.
Crítica
Gran parte da crítica considera Poeta en Nueva York como o mellor libro de Lorca. Nel ofrécese unha visión conmovida e sensible ante a maquinaria implacable da cidade. O poemario, de gran actitude crítica, refírese esencialmente á deshumanización atopada, encarnada nos negros, nos que Lorca ve unha raza rexeitada e oprimida, xemelga dos xitanos do Romancero gitano. Poemas como "New York oficina y denuncia" ou "Panorama ciego de New York" reflicten a acendida crítica ante a monstruosidade da grande cidade.
Formalmente o poemario supón un fito na obra lorquiana, xa que nel experimenta con técnicas do surrealismo mediante o uso de metáforas violentas, oníricas, ás veces de difícil interpretación. Ademais renuncia ao emprego de estrofas tradicionais, como o romance, en favor do verso libre.
Contido
Debido ao estado do orixinal e das súas posteriores manipulacións, é difícil saber ata que punto a estrutura actual do libro corresponde coa intención de Lorca. En calquera caso, os 35 poemas de Poeta en Nueva York aparecen organizados en dez seccións:
Boletín Bibliográfico de la Librería Gallega
Boletín Bibliográfico de la Librería Gallega foi un periódico editado na Coruña entre 1895 e 1897.
Historia e características
Apareceu en febreiro de 1895. Dirixido por Eugenio Carré Aldao. Con carácter mensual, daba conta das obras publicadas en Galicia e dos periódicos que se fundaran ou cesaran; aparecían relacionadas as obras dramáticas de autores galegos estreadas nos teatros e o movemento literario. Tamén publicaba artigos de crítica literaria. Suspendida a súa publicación a principios de 1897, a Revista Gallega comezou a publicar a partir do número 105, correspondente ao 7 de marzo dese ano, unha Sección Bibliográfica que veu a suplilo.
Juan Manuel Baleato
Juan Manuel Baleato Iglesias, nado o 3 de febreiro de 1957 en Bembibre e finado en Santiago de Compostela o 17 de outubro de 2011, foi un futbolista e político galego, do PPdeG.
Traxectoria
Durante a súa mocidade dedicouse ao fútbol, co que militou no Dubra, Céltiga, Bergantiños FC, Ordes e SD Compostela. Traballou durante quince anos como secretario do xulgado de paz do Val do Dubra.
Presentouse á alcaldía de Val do Dubra por primeira vez con Alianza Popular nas eleccións municipais en 1987 sendo a forza máis votada, pero non puido alcanzala alcaldía debido a un pacto entre o PNG e a CPG que fixo alcalde ó nacionalista Manuel García Monteagudo. Nas municipais de 1991 volveu sela forza máis votada e foi elixido alcalde por maioría simple, xa daquela á fronte do Partido Popular. Gobernou en minoría ata agosto de 1992, cando alcanzou un pacto coa CNG que encabezaba o exalcalde García Monteagudo.
Revalidou a alcaldía con maioría absoluta nas sucesivas convocatorias electorais (1995, 1999, 2003, 2007 e 2011) ata que en setembro dese último ano foi condenado pola Xustiza a sete anos de inhabilitación por un delito de prevaricación, logo de que operarios do concello retirasen en 2007 cascallo dun predio privado sen o consentimento do seu propietario. Baleato viuse obrigado por lei a dimitir e foi substituído o 10 de outubro de 2011 de forma provisional pola concelleira popular Rosa Parafita e de forma definitiva polo tamén popular Camilo Varela Mariño. Uns días despois de abandonar a alcaldía, Baleato falecía dun infarto.
Recoñecementos
Un ano despois do seu falecemento, o campo de fútbol de Bembibre cambiou de nome, pasando a chamarse Campo Juan Baleato.
Vida persoal
Estivo casado, e tivo dous fillos, sendo un deles Roberto Baleato, futbolista entre outros equipos, da SD Compostela.
Álula
miniatura|280px|Localización da álula nunha á de ave A álula é unha pequena proxección no bordo anterior da á das aves modernas e algúns dinosauros non aviarios. Os colibrís carecen de álula. A palabra procede do latín e significa "pequena á", xa que é o diminutivo de ala. A álula é o primeiro dedo libremente móbil, un "polgar" das aves (discutiuse se correspondía ao polgar ou ao índice), e leva de tres a cinco pequenas plumas de voo, cuxo número exacto depende da especie. Hai alí tamén plumas cobertoiras menores que se sobrepoñen ás plumas de voo. Como as plumas de voo máis grandes que se encontran no bordo de arrastre da á, estas plumas da álula son asimétricas, e o seu cálamo discorre próximo ao bordo anterior.
A álula en aves antigas
A presenza dunha álula foi confirmada en varios parentes antigos agora extintos das aves modernas, incluíndo Eoalulavis hoyasi (unha enantiornitina do Cretáceo medio de hai 115 millóns de anos) e a máis antiga Protopteryx fengningensis. Como estas especies non están estreitamente relacionadas coas aves modernas, ou ben a álula evolucionou dúas veces ou fíxoo xa hai máis de 130 millóns de anos.
No Devolución
No Devolución é o sexto álbum de estudio da banda estadounidense de emo Thursday. O disco foi publicado a través do selo Epitaph Records o día 12 de abril do 2011. Musicalmente No Devolución afástase do son máis post-hardcore tradicional dos anteriores traballos do grupo, e explora tons máis escuros e atmosféricos.
Listaxe de cancións
Toda a música por Thursday, todas as letras por Geoff Rickly.
Alessandro Nannini
Alessandro "Sandro" Nannini (nado o 7 de xullo de 1959 ) é un ex piloto de carreiras italiano. É o irmán máis novo da cantante de rock-Gianna Nannini.
British Invasion
miniatura|275px|A chegada de [[The Beatles aos EE.UU. e a aparición en The Ed Sullivan Show, marcou o inicio da invasión británica.]] A British Invasion (invasión británica) foi un fenómeno ocorrido a mediados dos anos 60 cando un grupo de artistas de música rock e pop procedentes do Reino Unido, ademais doutros aspectos da cultura británica, fixéronse populares nos Estados Unidos. Bandas como The Beatles e The Rolling Stones iniciarían este movemento e terían un impacto duradeiro na escena musical estadounidense.
Alessandro Nannini
Biografía
Nannini naceu en Siena. Comezou a competir nun Lancia Stratos nos eventos nacionais de rally antes de cambiar a Fórmula Italia en 1981. De 1982 a 1984, correu para Minardi na Fórmula 2, atrouxo a atención pola súa velocidade nun coche pouco competitivo. Malia que na súa mellor tempada só foi 7º na xeral en 1983, Lancia contratouno para pilotar o seu rápido pero fráxil prototipo LC2 no Campionato Mundial de Sportscar, estableceu a volta rápida nas 24 Horas de Le Mans de 1984 onde terminou oitavo con Bob Wollek, e ese mesmo ano gañou os 1000 km de Kyalami de 1984 con Riccardo Patrese. Para o ano 1985, Giancarlo Minardi fichou a Nannini para pilotar o seu novo coche de Fórmula Un, pero negóuselle a superlicencia, o seu ex compañeiro de equipo na F2 Pierluigi Martini, ocupou o seu. Nannini continuou con Lancia, o seu mellor resultado foi terceiro nos 1000 km de Monza.
No ano 1986, Nannini finalmente logrou a superlicencia e inscribiuse co equipo Minardi Grand Prix, onde permaneceu ata. O coche non era competitivo e era pouco fiable (Nannini clasificouse só catro veces de 30 intentos), en gran parte debido ao seu decepcionante Motori Moderni V6. Con todo, a velocidade de Nannini notouse por moitos, especialmente despois de superar amplamente ao seu experimentado compañeiro de equipo Andrea de Cesaris en 1986. miniatura| left | Nannini pilotando para [[Benetton Formula|Benetton no Gran Premio do Canadá de 1988.]] Benetton contratou a Nannini para pilotar no ano xunto con Thierry Boutsen. Polo xeral obtivo bos resultaados, a miúdo superando ao belga que estba moi ben considerado. Anotou o seu primeiro punto na súa segunda carreira co equipo e logrou dous 3º postos no seu camiño á 10ª posición final no campionato de pilotos.
Cando Boutsen marchou para Williams Nannini foi ascendido a líder de equipo en Benetton xunto co inglés Johnny Herbert e ofreceu unha serie de boas actuacións, especialmente en Suzuka. Alí atopábase terceiro detrás dos dous coches McLaren de Ayrton Senna e Alain Prost cando chocaron, dando a Nannini a dianteira. Prost retirouse mentres que Senna reincorporouse logo de ser empuxado e entrou nos boxes para substituír o seu alerón dianteiro, saíndo detrás de Nannini na carreira. Nannini foi finalmente pasado por Senna, que cruzou a liña de meta en primeiro lugar, con todo, o brasileiro foi descualificado posteriormente por saltarse á chicana logo da súa colisión con Prost. A inhabilitación imposta a Senna deu a Nannini o que resultou ser a súa única vitoria na Fórmula 1. Completou a tempada cun segundo lugar baixo a choiva torrencial en Adelaida. Quedou 6º na clasificación final do campionato.
Para, uniuse ao equipo de Nelson Piquet e volveu ser o piloto número dous. Con todo, impresionou aguantando en gran medida o ritmo do tres veces campión do mundo. En Hockenheim liderou a carreira ao decidir non parar para cambiar os pneumáticos, resistindo a Senna durante 16 voltas antes de quedar sen agarre e caer ao segundo lugar. Tamén loitou pola vitoria na seguinte carreira no Gran Premio de Hungría, perseguindo ao líder Boutsen ata quedar fóra da carreira logo dunha colisión con Senna.
O 12 de outubro de 1990, unha semana logo do Gran Premio de España, onde terminara 3º, Nannini estivo involucrado nun accidente de helicóptero no seu viñedo en Siena, sufriu unha grave ferida no antebrazo dereito (chegou a ser amputado e reimplantado). A lesión sanou grazas á microcirurxía pero terminou a súa carreira na Fórmula 1. Nannini fora confirmado por Benetton para o ano 1991, pero Ferrari tiña grande interese desde tempo atrás polo piloto e considerábao como o substituto para a saída de Nigel Mansell.
Eugeniusz Popowicz
Eugeniusz Miroslaw Popowicz, nado o 12 de outubro de 1961 en Człuchów (Polonia), é un eclesiástico católico ucraíno, doutor en Dereito canónico oriental, metropolita de Przemyśl-Varsovia dende 2015.
Alessandro Nannini
Biografía
Unha vez recuperado suficientemente, Ferrari ofreceu Nannini unha proba de pilotaxe no seu Circuíto de Fiorano en 1992. Nannini completou un total de 38 voltas ao volante do Ferrari F92A de Jean Alesi, que contou cun volante especialmente modificado. En 1996, Flavio Briatore Benetton tamén honrou a promesa dunha unidade de proba, que tivo lugar no Autódromo do Estoril a bordo dun B196.
Eugeniusz Popowicz
Traxectoria
Naceu o 12 de outubro de 1961 en Człuchów, entón na República Popular de Polonia. Entre 1981 e 1986 he studied estudou Teoloxía no Seminario Metropolitano de Lublin. O 14 de outubro de 1986 foi ordenado diácono polo arcebispo Miroslav Marusyn, secretario da Congregación para as Igrexas Orientais, quen lle ordenou sacerdote o 17 de outubro de 1986 en Stargard Szczeciński. Entre 1988 e 1993 continuou os seus estudos en Dereito canónico oriental no Pontificio Instituto Oriental, onde se doutorou.
Alessandro Nannini
Biografía
Malia só recuperar o uso parcial da súa man dereita, Nannini foi capaz de labrarse unha carreira exitosa en carreiras de turismos con Alfa Romeo na década de 1990, quedando 4º na xeral na DTM de 1994 e terceiro no ITC de 1996.
Eugeniusz Popowicz
Traxectoria
Entre 1986 e 1988 traballou como vigairo parroquial en Elbląg e Pasłęk. Entre 1993 e 1995 foi provisor no Tribunal Eclesiástico Metropolitano de Lviv e profesor no seminario maior local. Posteriormente, até 1996 foi párroco en Górowo Iławeckie e Lelkowo, así como vigairo episcopal. Entre 1996 e 2013 foi párroco da catedral de Przemyśl e vigairo xeral da arquieparquía de Przemyśl-Varsovia.
Alessandro Nannini
Biografía
Nannini competiu con Mercedes en 1997 no Campionato FIA GT terminando 6º na xeral antes de colgar o casco. Agora dirixe unha cadea de cafés de alta gama que levan o seu nome, con filiais tan afastados como Indonesia.
Eugeniusz Popowicz
Traxectoria
O 4 de novembro de 2013 Francisco nomeouno bispo auxiliar de Przemyśl-Varsovia e bispo titular de Horrea Coelia. Recibiu a consagración episcopal o 21 de decembro de 2013 na catedral de san Xoán Bautista de Przemyśl, de mans do arcebispo maior de Kíiv-Galicia Sviatoslav Shevchuk, e tendo como co-consagradores principais ao arcebispo de Przemyśl-Varsovia Jan Martyniak, e ao bispo de Wrocław-Gdańsk Włodzimierz Juszczak.
Alessandro Nannini
Biografía
2007 viu o regreso de Sandro Nannini á pista logo dunha década retirado. Estivo de acordo en participar no breve Campionato GP Masters para veteranos da Fórmula Un, xunto a pilotos como o seu ex compañeiro de equipo en Benetton Johnny Herbert.
Eugeniusz Popowicz
Traxectoria
O 7 de novembro de 2015 o papa nomeouno arcebispo de Przemyśl-Varsovia, tomando posesión da sé o 19 de decembro.
Yo soy Betty, la fea
Yo soy Betty, la fea ou sinxelamente Betty, la fea é unha telenovela colombiana, creada por RCN Televisión e escrita por Fernando Gaitán, gañadora do Guinness Records 2010 como a telenovela máis exitosa de tódolos tempos. Estreouse o 25 de outubro de 1999 e finalizou o 8 de maio de 2001. Está protagonizada por Ana María Orozco e Jorge Enrique Abello, coas participacións antagónicas de Natalia Ramírez, Lorna Paz, Luis Mesa e Julián Arango.
A súa versión orixinal foi emitida en moitos países con grande éxito, incluíndo toda Latinoamérica, con elevados niveis de audiencia. No 2010, entrou ao libro dos Guinness World Records como a telenovela máis exitosa da historia, ó ser emitida en máis de 180 países, ser dobrada a 25 idiomas e ó contar con polo menos unhas 28 adaptacións ó redor do mundo.
Alessandro Nannini
Resultados completos na Fórmula Un
(Clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos na Deutsche Tourenwagen Meisterschaft
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos no Campionato International Touring Car
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Cerrote
O choupín, chouparro ou roco (Macrolepiota procera (Scop. ex Fr.) Sing., antes Lepiota) é un cogomelo moi habitual en Galiza, comestíbel e moi prezado.
Outros nomes deste cogomelo son: cachote ou monxo. O nome de cerrote, cogordo, zarrote e zarrota corresponden ó choupín co sombreiro pechado, cando está xa aberto denomínase patamela. En moitas zonas, o termo cerrote e as súas variantes empréganse como sinónimo do xenérico cogomelo.
Descrición
miniatura|Vista lateral e inferior. miniatura|Vista superior. Caracterízase fundamentalmente polo seu gran tamaño, chegando ós 20 cm de altura e 10–30 cm de diámetro.
O chapeu é cerrado e globoso ó principio para irse abrindo co tempo ata adoptar unha forma basicamente chá cun mamelón central ben marcado. Está cuberto superiormente por unha cutícula grosa que se rompe en láminas ou escamas de cor marrón sobre un fondo branco, dispostas concentricamente e algo levantadas; co tempo, poden desprenderse na periferia pero nunca do mamelón central, que fica marrón.
O pé é esvelto e cilíndrico e sepárase doadamente do chapeu; é oco. Presenta un bulbo patente na base, cuberto por unha lanuxe branca, e un anel de cor branca por riba e parda por baixo, amplo, dobre, fibroso, que pode estar solto e desprazarse ó longo do pé. A superficie do pé é de cor branca con manchas irregulares marróns, dando un aspecto acebrado.
A carne é branca, non alterándose a cor ó ser cortada, cun aroma e sabor característicos e agradables.
É unha especie comestíbel, sobre todo antes de que se estenda o chapeu; co paso do tempo vanse facendo máis indixestas. Non se recomenda come-lo pé por ser demasiado fibroso. Nos exemplares máis desenvolvidos pode ser aconsellábel raspa-las escamas do chapeu e tira-las lamelas.
Refráns
Antes de comezar a usar produtos químicos e herbicidas nos viñedos, atopábanse con moita facilidade estes cogomelos; cando se vía un supoñíase que moi preto estarían as súas compañeiras:
A Macrolepiota procera e outras máis de tamaño grande, cando aínda están pechadas chámanse palotes; se comezan a abrir monxos, e se xa abriron, dise:
Cando din:
Os choupíns pequenos, Lepiota brunneoincarnata, son moi velenosos ou tóxicos. Semellan unha Macrolepiota procera, mais en pequeno, sen superar os 8 cm. de altura. A súa carne vólvese arroibada ao cortala. A súa intoxicación provoca síntomas semellantes aos da Amanita phalloides. Hai que ter moito cuidado de non apañar nunca as especies de Lepiota de tamaño pequeno, das que hai moitas en Galiza. .
Posibilidade de confusión
miniatura|esquerda|Macrolepiota rhacodes Existe a posibilidade de confusión con outras especies próximas, como Macrolepiota rhacodes, de menor tamaño (alcanza 15 cm de altura e outros tantos de diámetro, como moito) e cunha carne que toma tons avermellados se se frota. Igualmente, o anel é groso e formado por varias capas. Non representa ningún perigo porque tamén é comestible aínda que menos apreciada.
Outras especies semellantes son:
Hábitat
Medra en bosques de piñeiros e árbores caducifolias pero resulta máis habitual en prados, zonas de monte baixo ou baixo as viñas. Pode atoparse xa a finais de verán e no outono, e resulta rara en primavera.
Ángeles Madriñán
María de los Ángeles Madriñán González, nada en Sello (Lalín) en 1971, é unha poeta e escritora galega.
Traxectoria
Licenciada en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Vive e traballa na Estrada. Foi accesit no I Certame de Relato Curto "Agustín Fernández Paz" da Facultade de Ciencias da Educación da Coruña, finalista do VI Certame de Relato Curto da Fanpa (Federación de Asociacións de Nais e Pais) de Pontevedra e no Certame de Microrelatos "Que chovan as palabras" de Tórculo Comunicación. En 2018 obtivo o segundo premio do VII Certame de Poesía López Ardeiro do concello de Negreira pola obra De animais e outros deuses.
Foro de diálogo IBSA
O Foro de diálogo IBSA (India, Brasil, Suráfrica) creouse en 2003 como resultado do fracaso das negociacións da Organización Mundial do Comercio en Cancún. O seu obxectivo é o de promover a cooperación en comercio, investimento e diplomacia económica entre tres dos principais polos políticos e económicos dos países en vías de desenvolvemento.
O 13 de setembro de 2006 levouse a cabo en Brasilia o primeiro cume do foro IBSA coa asistencia dos presidentes do Brasil, Luiz Inácio Lula da Silva, o presidente de Suráfrica, Thabo Mbeki e o Primeiro Ministro da India Manmohan Singh. Nesa ocasión os tres líderes emitiron unha declaración conxunta:
Os líderes acordan explorar abordaxes para a cooperación pacifica nos usos de enerxía nuclear baixo as salvagardas apropiadas.
Tamén deciden establecer un grupo de traballo que se enfoque nas modalidades dun acordo de comercio trilateral entre India, MERCOSUR e a Unión Surafricana de Aduanas.
Declaración de Brasilia
A declaración IBSA de Brasilia resalta a necesidade de levar a cabo a ronda de Desenvolvemento da OMC e facer do proceso de globalización un máis humano, inclusivo e equitativo. Ademais resalta a necesidade de mellorar a arquitectura financeira internacional para reducir a volatilidade de capitais para orientalos cara ao desenvolvemento, fomentando un desenvolvemento sostible e unha efectiva implantación da convención de biodiversidade; reducir o abismo dixital; fortalecer as Nacións Unidas e o multilateralismo para loitar contra ameazas como o sida e o terrorismo; reformar a ONU mediante a democratización do Consello de Seguridade; promover a igualdade en inclusión social mediante a implantación efectiva de políticas de loita contra o fame e a pobreza; apoiar as granxas familiares e promover a seguridade alimenticia, a saúde, a asistencia social, o emprego, a educación, os dereitos humanos e a protección do ambiente.
Camilo Varela Mariño
Ramón Camilo Varela Mariño é un médico e político galego, do PPdeG.
Traxectoria
Médico destinado a Val do Dubra, Varela Mariño foi elixido concelleiro en 1991 como número 5 nas listas do Partido Popular, encabezadas por Juan Manuel Baleato. Nas seguintes convocatorias foi o número 2 e man dereita do alcalde. Ao renunciar este en outubro de 2011 logo dunha sentenza de inhabilitación, Camilo foi elixido para a alcaldía, se ben por estar de vacacións tardou uns días en poder tomar posesión, e foi substituído temporalmente por Rosa Parafita.
No 2015 o PPdeG perdeu as eleccións, pasando 6 a 3 edís, en parte por unha escisión cara a TEGA, gañando Anova os comicios e sendo elixido alcalde en minoría o seu candidato, Antonio Negreira Noya. Desta forma situouse na oposición todo o mandato, e no 2019 retirouse da primeira liña política.
Plaça de Tetuan
miniatura|Monumento a [[Bartomeu Robert, na praza.]]
A Plaça de Tetuan é unha praza da cidade de Barcelona, na que se cruza a Gran Via de les Corts Catalanes co Passeig de Sant Joan, ao noroeste do Arco de Triunfo. No centro da praza atópase un xardín con numerosas plantas, non accesible aos viandantes.
A palabra "Tetuan" ten a súa orixe no árabe "Tiṭwān" e significa "ollo" ou "fonte". Mirándoa desde o ceo, pódese ver como a praza ten realmente forma de ollo.
Na praza está a estación de Tetuan do Metro de Barcelona así como varias paradas de autobús. A zona conta ademais con numerosos hoteis.
Monumento ao Doutor Robert
No centro da praza hai unha grande estatua, o monumento ao doutor Bartomeu Robert. Robert naceu en México e trasladouse a Barcelona, onde se converteu en alcalde durante 6 meses. Durante o seu mandato negouse a aprobar un novo imposto e ao mesmo tempo levou a cabo o censo dos habitantes da cidade.
A estatua, símbolo da identidade nacional catalá, foi orixinalmente inaugurado na Plaça Universitat en 1910 ante unha gran multitude. Franco quería destruír a estatua por mor do seu simbolismo catalán, pero o alcalde fixo eliminar o monumento discretamente, almacenadoo nun pendello na rúa de Wellington, onde descansou ata 1975. Tras a morte de Franco, o monumento foi restaurado e púxose durante unha cerimonia pública na praza de Tetuan en 1985.
849
Véxase tamén
Historia ano a ano
Demófilo
Demófilo (Δημόφιλος Dēmóphilos) é un antropónimo grego que pode referirse a Ademais
Peinador
O topónimo galego Peinador pode referirse a:
Este lugar dá nome ao aeroporto de Peinador, tamén chamado aeroporto de Vigo;
Amais, como apelido pode referirse a:
Miguel García Teijeiro
Traxectoria
Iniciou estudos de Dereito na Universidade de Oviedo. Regresou a Lois alternando a súa residencia con estancias en Recesende (Castroverde). Dedicouse á investigación histórica e arqueolóxica desas comarcas. En 1901 fundou e dirixiu nas Figueras (Castropol) o quincenal La Comarca del Eo e colaborou en Las Riberas del Eo. Empregou os pseudónimos Blas Pérez das Campas e Xëlos da Forna. Foi académico correspondente da Real Academia Galega e da Real Academia da Historia de Madrid. miniatura|page=11|Algo para la historia de Figueras de Asturias. Notas antiguas y modernas, seguidas de una importante colección de documentos curiosos
Ámsterdam
Ámsterdam ou Ámsterdan   é a capital e cidade máis grande dos Países Baixos, situada na provincia de Holanda Setentrional no oeste do país. A cidade ten unha poboación de 760.000 habitantes, un millón e medio se se conta a súa área metropolitana. Ademais a cidade forma parte do Randstad (xunto coas cidades de Rotterdam e A Haia), a sexta das conurbanizacións máis grandes de Europa, cunha poboación de ao redor de 6,7 millóns de habitantes.
O seu nome deriva de Amstel Dam, indicativo da orixe da cidade: unha presa (dam) no río Amstel, que se atopaba no que hoxe é a praza Dam. Asentada como unha pequena aldea de pescadores no século XII, Ámsterdan chegou a ser un dos portos máis importantes do mundo no século XVII, durante a Idade de Ouro Neerlandesa, como resultado dos seus innovadores desenvolvementos no campo do comercio. O centro histórico da cidade foi construído en gran parte durante esta época e é hoxe en día un dos centros históricos máis grandes de Europa. Naquela época construíronse unha serie de canles semicirculares ao redor do casco antigo xa existente da cidade. É coñecida coloquialmente como a "Venecia do norte".
A cidade é a capital financeira e cultural dos Países Baixos. Moitas das máis grandes institucións neerlandesas teñen aquí a súa sede, estando entre elas 7 das 500 compañías máis importantes do mundo, como Philips ou ING. As súas históricas canles, o Rijksmuseum, o Museo van Gogh, a casa de Anne Frank, o seu barrio vermello e os seus numerosos coffee-shops, son as principais atraccións de Ámsterdan, que atraen a 4,2 millóns de turistas cada ano.
Historia
miniatura|esquerda|Ámsterdan en [[1538.]] Nos principios da súa existencia, Ámsterdan non era máis nada que un pobo de pescadores. Segundo as lendas, a cidade foi fundada por dous pescadores da provincia norteña de Frisia, que por casualidade acabaron nas beiras do río Amstel nunha barquiña xunto ao seu can.
O século XVII considérase a súa Idade de Ouro. A principios dese século, Ámsterdan converteuse nunha das cidades máis ricas do mundo. Dende o seu porto, saían embarcacións cara ao mar Báltico, América do Norte, África e as terras que agora representan Indonesia e o Brasil. Desta forma foi creada a base dunha rede comercial mundial. Os comerciantes de Ámsterdan posuían a maior parte da Compañía Holandesa das Indias Orientais ou VOC. Esta organización instalouse nos países que logo pasarían a ser colonias de Holanda. Nesa época Ámsterdan era o principal porto comercial de Europa e o centro financeiro máis grande do mundo. A Bolsa de Ámsterdan foi a primeira que funcionou a diario.
miniatura|esquerda|A [[praza Dam a finais do século XVII]]
A poboación da cidade medrou lixeiramente de 10.000 no ano 1500, a 30.000 ao redor do ano 1570. No ano 1700 este número xa acadara os 200.000. Durante os séculos XVIII e XIX e até antes da primeira e segunda guerra mundial, o número de habitantes incrementou a non menos dun 300%, acadando os 800.000 habitantes. A partir de entón, e até a actualidade, o número foi relativamente constante.
Tralas guerras entre a república de Holanda e o Reino Unido e Francia, durante o século XVIII e a principios do século XIX, a prosperidade da cidade deixou de florecer. Sobre todo as Guerras Napoleónicas arrebataron as fortunas de Ámsterdan. A pesar diso, cando se estableceu oficialmente o Reino dos Países Baixos no ano 1815, a situación comezou a mellorar. Neste período unha das persoas clave das novas iniciativas foi Samuel Sarphati, un médico e planificador urbano, que trouxo a súa inspiración dende París.
As últimas décadas do século XIX adóitanse denominar como a "segunda Idade de Ouro", porque entre outros, construíronse novos museos, unha estación de tren e o Concertgebouw, que é o teatro musical da cidade. No mesmo período chegou á cidade a Revolución Industrial. Construíronse novas canles e vías marítimas para así mellorar a conexión entre Ámsterdan e o resto de Europa.
miniatura|200px|O Keizersgracht de noite. Xusto antes de que empezase a primeira guerra mundial a cidade comezouse a expandir, construíndo novos barrios residenciais nos arredores. Durante esta guerra, os Países Baixos tomaron unha posición neutral, mais aínda así a poboación sufriu moita fame e unha grave falta de subministración de gas.
Tempo despois o Terceiro Reich invadiu os Países Baixos o día 10 de maio de 1940, tomando o control da nacións despois de cinco días de loita. Os alemáns instalaron un goberno civil nazi en Ámsterdan, que se encargaba da persecución dos xudeus. Tamén os neerlandeses que axudaban e protexían ás vítimas foron perseguidos. Máis de 100.000 xudeus foron deportados a campos de concentración. Entre eles atopábase Anne Frank. Só 5.000 xudeus sobreviviron a guerra. Durante os últimos meses da guerra, en 1945, a comunicación co resto do país cortouse e a poboación sufriu unha grave escaseza de comida e enerxía. Moitos habitantes de Ámsterdan tiveron que ir ao campo en procura dalgún tipo de alimentación. Para sobrevivir, consumíronse cans, gatos ou os bulbos das flores. Moitas árbores de Ámsterdan usáronse para obter enerxía, igual que a madeira das casas dos que desapareceran.
Xeografía e clima
miniatura|Imaxe satélite de Ámsterdan Como parte da provincia de Holanda Setentrional, Amsterdam está situada no noroeste dos Países Baixos, preto sas provincias de Utrecht e Flevoland. O río Amstel remata no centro da cidade nun gran número de canles que, eventualmente, desembocan no río IJ. Amsterdam está situada 2 metros por riba do nivel do mar e as terras que a rodean son chaira, xa que está formada por grandes pólderes. Cara o suroeste da cidade hai unha fraga artificial chamada Amsterdamse Bos. Amsterdam está conectada co Mar do Norte a través dun Canal.
Amsterdam está intensamente urbanizada. Comprende 219,4 quilómetros cadrados de terra, contando cunha axeitada densidade de de 4459 habitantes e 2275 casas por quilómetro cadrado. Os parques e reservas naturais constitúen o 12% da superficie.
A cidade ten un clima moderado, baixo forte influencia do Océano Atlántico ao oeste e os ventos que provén del. Os invernos adoitan ser fríos, pero non extremos, aínda que temperaturas baixo cero son moi frecuentes. Adoita nevar dous ou tres días ao ano. Os veráns son calorosos con temperaturas ao redor dos 25 °C, mais tampouco extremas, salvo algunha onda de calor. O que sucede é que se trata dun clima extremadamente húmido polo que os 25 graos poden resultar moi abafantes.
Aínda que a cidade sofre moitos días chuviosos, non recibe máis de 760 mm de precipitacións ao ano e case sempre se trata de chuvascos moi moderados. Isto é porque o tempo é moi inestable e nun mesmo día pódense dar todas as posibilidades: sol, choiva, nubes, saraiba etc.
Arquitectura e paisaxe urbana
miniatura|dereita|Fotografía aérea do centro de Ámsterdan. A zona máis antiga de Ámsterdan coñécese como de Wallen (os peiraos). Ao oeste da zona atópase a Damrack, a rúa principal da cidade, onde está o famoso barrio vermello, e ao sur está o antigo barrio xudeu de Waterlooplein. Dende o século XVII un feixe de canais concéntricos rodea o corazón da cidade, son os Grachtengordel, onde destaca a especial beleza das súas edificacións. A praza de Museumplein, onde se atopan os principais museos, o Vondelpark, un parque do século XIX chamado así polo escritor neerlandés Joost van den Vondel ou a veciñanza de Plantage, co zoo de Artis, son algúns dos belos lugares que podemos atopar no Grachtengordel. Alén dos Grachtengordel están as antigas áreas de traballadores de Jordaan e de de Pijp.
Algunhas partes da cidade e o dos arredores da zona urbana son pólderes, que se poden recoñecer polo sufixo -meer que significa lago, como por exemplo en Aalsmeer, Bijlmermeer, Haarlemmermeer, ou Watergraafsmeer.
Canles
miniatura|Bote no Prinsengracht Os sistema de canles de Ámsterdan é resultado dunha concienciada planificación urbanística. A comezos do século XVII, cando a inmigración estaba en auxe, un plan foi desenvolto pensando nunha serie de catro canles semicirculares concéntricas, que remataban no IJ. Coñecidos como Grachtengordel, tres desas canles foron principalmente para o desenvolvemento residencial: o Herengracht (Canle dos Cabaleiros), Keizersgracht (Canle do Emperador), e Prinsengracht (Canle do Príncipe). A cuarta canle, a máis exterior, é a Singelgracht, construída para a defensa e a xestión de augas. Ademais o plan prevía: a conexión das canles ao longo dos radios; a creación dunha serie de canles paralelas no barrio de Jordaan, principalmente para fins de transporte; converter a antiga canle defensiva Single (non confundir coa Singelgracht) nunha zona residencial e comercial; e por último construír máis de cen pontes.
A construción comezou en 1613, de oeste a leste. As construcións de canles no sector sur foi finalmente rematada en 1656, iniciándose lentamente a construín de vivendas residenciais. A parte leste do plan, que abarcaba a zona do Amstel e da IJ, nunca foi levada a cabo.
A expansión de Ámsterdan
Despois do desenvolvemento das canles en Ámsterdan no século XVII, a non medrou máis aló das súas fronteiras durante dous séculos. Durante o século XIX unha serie de plans foron concibidos para expandir a cidade, o primeiro dos cales era de Samuel Sarphati. O urbanista ideou un plan baseado na grandeza de París e Londres da época. O plan consistía na construción de novas vivendas, edificios públicos e rúas nas aforas dos grachtengordel porén, o principal obxectivo do plan era mellorar a saúde pública. Aínda que o plan non era expandir a cidade, erguéronse algúns dos maiores edificios públicos até a data, como o Paleis voor Volksvlijt.
Logo de Sarphati, Van Niftrik e Kalff deseñaron un anel enteiro de veciñanzas que rodeaban o centro da cidade no século XIX. A maioría destes barrios convertéronse en fogar da clase obreira.
A comezos do século XX, con Ámsterdan superpoboado, comezou unha escaseza de espazo vital. En resposta a isto deseñáronse dous plan moi diferentes de calquera outra cousa que a cidade vira antes: o Plan Zuid, deseñado polo arquitecto Hendrik Petrus Berlage, e o West. Estes plans consistían no desenvolvemento de novos barrios con bloques de vivendas para tódalas clases sociais.
Despois da segunda guerra mundial construíronse grandes barrios na zona oeste, sueste e norte da cidade. Estes novos barrios foron erixidos para aliviar á cidade da súa escaseza de espazo vital para dar á xente casas ao alcance das xente coas conveniencias modernas. As veciñanzas consistían principalmente en barrios de grandes bloques de vivendas entre espazos verdes, conectados por amplas estradas, de xeito que fosen accesíbeis facilmente con automóbiles. As urbanizacións da zona oeste construídas neste período fonron coñecidas coma Westelijke Tuinsteden, e as do sueste como o Bijlmer.
Arquitectura
miniatura|esquerda|Unha casa comercial do [[século XVII á beira dun dos moitos canais.]] Amsterdam posúe unha rica historia arquitectónica. O edificio máis vello de Ámsterdan é o het Houten Huys nun vello patio do centro da cidade, o Begijnhof. Este edificio de madeira foi construído arredor de 1425 e é un dos dous edificios deste material que quedan en pé e é tamén un dos poucos e estraños exemplos de arquitectura gótica da capital neerlandesa.
No século XVI os edificios de madeira foron derrubados e no seu lugar foron substituídos polos de ladrillo. Durante este período moitos edificios foron construídos de acordo co estilo arquitectónico renacentista. As edificacións desta época son moi recoñecíbeis, xa que teñen unha fachada que remata na súa parte superior cunha forma de escaleira. Este é porén, o estilo renacentista neerlandés común. Ámsterdan rapidamente desenvolveu a súa propia arquitectura renacentista, de acordo cos principios do arquitecto Hendrick de Keyser. No século XVII a a arquitectura barroca, ao igual que noutros lugares de Europa, fíxose moi popular. Isto coincidiu aproximadamente coa idade de ouro da cidade, liderada polos arquitectos Jacob van Campen, Philip Vingboons e Daniël Stalpaert.
miniatura|Casas de comezo de principios do [[século XX de arquitectura da Escola Amsterdamesa]]
Philip Vingboons deseñou numerosas casas de comerciantes en toda a cidade. Un famoso edificio de estilo barroco na cidade é o Palacio Real na praza Dam, dos nomeados Jacob van Campen e Daniël Stalpaert. Ao longo do século XVIII, Ámsterdan foi fortemente influenciado pola cultura francesa e isto reflectiuse na arquitectura dese período. Arredor de 1815 os arquitectos romperon co estilo barroco e comezaron a erixir cos diferentes estilos "neo" A maioría dos edificios de estilo gótico datan desta época, polo que foron chamados de estilo "neo-gótico". A finais do século XIX os o estilo Jugendstil ou Art Nouveau fíxose moi popular e unha gran cantidade destes edificios foron construídos neste novo estilo, destacando as casas nas proximidades da Museumplein (Praza do Museo). O último estilo que foi popular en Ámsterdan antes da idade moderna foi a Art déco, do que Ámsterdan tivo a súa propia versión, o chamado Amsterdamse School ou Escola de Ámsterdan, do cal un exemplo moi importante é o Rivierenbuurt. Unha característica notábel das fachadas deseñadas desde estilo é que están moi decoradas e adornadas, curiosamente conformadas con xanelas e portas.
O centro vello da cidade é o epicentro de todos estes estilos arquitectónicos de antes de finais do século XIX. O Jugendstil e o Art Déco atópanse fundamentalmente nos barrios construídos fora deste centro a comezos do século XX, aínda que hai algúns exemplos notábeis destes estilos dentro da cidade vella. A maioría dos edificios históricos no centro da cidade e arredores son casas, como as famosas casas dos mercantes nas beiras das canles.
Goberno
A administración da municipalidade de Ámstermand está dividida en quince ditritos ou stadsdelen; o central, Centrum, está rodeado por Westerpark, Bos en Lommer, De Baarsjes, Oud-West, Oud-Zuid, Oost-Watergraafsmeer, Zeeburg e Amsterdam-Noord, con outros seis barrios máis rodeandoos.
Definicións
A máis pequena destas áreas é a municipalidade, cunha poboación de 742.981 habitantes en 2006. A aglomeración metropolitana tiña nese mesmo ano 1.021.870 habitantes, incluíndo as municipalidades de Zaanstad, Wormerland, Oostzaan, Diemen e Amstelveen. A Grande Ámsterdan inclúe 15 municipalidades, e ten unha poboación de 1.211.503 habitantes. Aínda que moito máis grande, vese que a poboación desta zona é pouco maior, xa que a definición exclúe a relativamente poboada municipalidade de Zaanstad. A Rexión Urbana de Amsterdam ten unha poboación de 1.468.122. Amsterdam é tamén parte do Randstad unha grande área metropolitana cunha poboación total de 6 659 300 habitantes.
Raida Rodríguez Mosquera
Raida Rodríguez Mosquera, nada en Espiñeiros (Maside) en 1980, é unha poeta galega.
Ámsterdam
Goberno local
Como tódolos concellos neerlandeses, Ámsterdan está gobernada por un alcalde (burgemeester), rexedores (College van Burgemeester en Wethouders), e o consello municipal (Gemeenteraad). Porén, a diferenza da maioría de concellos Ámsterdan está dividida en quince stadsdelen (distritos), un sistema implantado na década de 1990 para mellorar a gobernabilidade local. Catorce deles teñen o seu propio consello, elixido por elección popular. O décimo quinto, Westpoort, que abarca o porto da cidade, como ten moi poucos residentes réxese polo consello municipal. As deicións locais son tomadas a nivel de distrito, só os asuntos relativos a toda a cidade, como os principais proxectos de infraestruturas, son manexados polo consello central da cidade.
Raida Rodríguez Mosquera
Traxectoria
Licenciada en Filosofía e en Estudos de Asia Oriental pola Universidade Autónoma de Barcelona. En 2005 gañou o primeiro premio no XIX Certame Rosalía de Castro. Ten participado en diversos recitais en Galiza e Barcelona, cidade onde vive desde 2003.
Ámsterdam
Goberno nacional
A presente versión da Constitución dos Países Baixos munciona "Ámsterdan" e "capital" nun só lugar, no capítulo 2, artigo 332: Versións previas da constitución falan d'"A cidade de Ámsterdan" ("de stad Amsterdam"), sen mención de capital. En calquera caso, a sede do Goberno, Parlamento e Tribunal Supremo dos Países Baixos sempre (a excepción do breve período entre 1808 e 1810) localizados n'A Haia, onde tamén se atopan a maioría das embaixadas. Ámsterdan tampouco é a capital da provincia na que se encontra, Holanda Setentrional, xa que esta está localizada Haarlem.
Os símbolos
miniatura|dereita|O Escudo de Armas de Ámsterdan miniatura|dereita|A Bandeira de Ámsterdan O escudo de armas de Ámsterdan está composto de varios elementos históricos.
En primeiro lugar e no centro hai tres Cruces de Santo André, aliñadas nunha banda vertical no escudo da cidade (aínda que o patrón da cidade era San Nicolás). Estas cruces de Santo André tamén se poden atopar nos escudos das cidades veciñas, Amstelveen e Ouder-Amstel. Esta parte do escudo é a base da bandeira da cidade, pendurada no goberno local, máis tamén como estandarte civil nos buques rexistrados en Ámsterdan. Hai historiadores que creen que as cruces representan os tres perigros que máis afectaron a Ámsterdan: inundación, incendio e a peste negra.
O segundo elemento é a Coroa Imperial de Austria. En 1489, en agradecemento polos servizos e os préstamos, Maximiliano I concedeu á cidade o dereito de adornar o seu escudo de armas coa "Coroa Real". Máis tarde, cando Maximiliano foi coroado emperador do Sacro Imperio Romano, o escudo pasou a ter a nova coroa. Nos primeiros anos do século XVII, a coroa de Maximiliano foi substituída de novo pola coroa do emperador Rodolfo II, unha coroa que tamén pasaría a ser Coroa de Austria. A coroa significaba protección imperial e servíalles aos comerciantes neerlandeses cando se movían polo estranxeiro.
O leóns datan do século XVI, cando a cidade e provincia pasou a formar parte da República das Provincias Unidas Neerlandesas. Por último engadiuse o lema oficial da cidade:
É dicir Valente, Decidida, Misericordiosa, dado á cidade en 1947 pola Raíña Guillermina, en recoñecemento pola valentía da cidade durante a segunda guerra mundial.
Economía
Amsterdam é a capital financeira e de negocios dos Países Baixos, e actualmente unha das mellores cidades de Europa para situar negocios internacionais. Está en quinto lugar nesta categoría só por detrás de Londres, París, Frankfurt e Barcelona. Moitas das grandes corporacións e bancos neerlandeses teñen a súa sede central na cidade, como por exemplo ABN AMRO, Akzo Nobel, Heineken, ING Group, Ahold, TomTom, Delta Lloyd Group ou Philips, así como a sede internacional da cooperativa KPMG nas proximidades de Amstelveen.
Aínda que moitas pequenas empresas aínda seguen localizadas nas vellas canles, están cada vez máis afastadas do centro da cidade. O Zuidas (Galego: Eixo Sur) converteuse nun novo centro financeiro e xurídico, que conta coas cinco meirandes bufetes de avogados dos Países Baixos, cunha serie de filiais neerlandesas de grandes empresas de consultoría como Boston Consulting Group e Accenture ou co World Trade Center Amsterdam.
miniatura|centro|500px|O Zuidas.
Hai ademais outros tres pequenos distritos financeiros en Ámsterdan. O primeiro é a area que envolve a estación de ferrocarril de Amsterdam Sloterdijk, onde varios xornais teñen ás súas oficinas, como De Telegraaf. Ademais podemos atopar tamén a Compañía de Transporte Público (Gemeentelijk Vervoersbedrijf) e as oficinas tributarias dos Países Baixos (Belastingdienst). O segundo distrito financeiro é a área arredor do Amsterdam Arena. Outra terceira área é a zona da estación de ferrocarril de Amsterdam Amstel, onde se atopan o edificio máis alto de Ámsterdan, a Torre de Rembrandt que, con 149,85 m de alzada, é a sede central de Philips.
A Bolsa de Ámsterdan (AEX), hoxe parte do Euronext, é a máis antiga do mundo e unha das máis grandes de Europa. Está situada preto da praza Dam, no centro da cidade.