cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesé Rodríguez
Os seus inicios como xogador iniciáronse na canteira do Real Madrid dende a categoría infantil até o seu equipo filial. Con este último disputou dúas temporadas. O seu debut co primeiro equipo nun partido oficial chegaría o 13 de decembro de 2011 con só 18 anos, polo que na temporada seguinte pasaría a formar parte da escuadra do primeiro equipo do club. No verán de 2016, Jesé é traspasado ó París Saint-Germain por unha cantidade de 25 millóns de euros. Entre xaneiro e xuño do 2017, o xogador foi cedido polo club francés á U.D. Las Palmas.
Como futbolista internacional español, recaeu en todas as categorías base da Selección Española, nesta disputou un total de 36 partidos e anotou 16 goles. Tamén logrou o segundo posto no campionato europeo sub-17 e proclamouse campión de Europa sub-19 no 2012.
Categorías inferiores
Jesé deu os seus primeiros pasos futbolísticos na súa cidade natal, nunha academia de Veteranos do Pilar Club de Fútbol e na Asociación Deportiva Huracán antes de iniciar o seu camiño nas categorías base do Real Madrid Club de Fútbol. Ingresou no club branco no ano 2007 con 14 anos, progresando en liña ascendente até chegar ó primeiro equipo xuvenil.
Na temporada comprendida entre o ano 2010/11, Jesé anotou 18 goles, valéndolle isto para ascender de forma directa ó Real Madrid Castilla Club de Fútbol, filial do club, consagrándose como unha das grandes promesas da canteira branca.
Real Madrid Castilla Club de Fútbol
Sendo aínda xuvenil, o 16 de xaneiro de 2011 debutou co Real Madrid Castilla Club de Fútbol na 2.ª División "B" ,cunha vitoria por 5-0 contra a Universidade das Palmas C.F. Despois dunha temporada co Real Madrid Xuvenil, onde anotou 17 goles, ascendeu ó primeiro equipo filial.
Jesé anotou o seu primeiro gol oficial no Castilla o 2 de outubro de 2011 contra La Roda C.F., tras unha asistencia de Álvaro Morata, converténdose nunha peza clave do equipo que remataría en terceira posición e clasificándose para xogar a promoción de ascenso a Segunda División despois de levar 4 anos en 2ºB sen lograr o cometido. Nesta, o equipo foi eliminado polo C.D Alcoyano, tras perder por 0-2 no Estadio Santiago Bernabéu e empatar a dous goles no partido de volta disputado en Alcoi.
A temporada seguinte, logrou o ascenso a Segunda División despois de 5 anos, tras vencer por unha goleada ó Cádiz C.F. Na ida o equipo branco logrou unha vitoria por 0-3, completándose no partido de volta no Estadio Alfredo Di Stéfano con outro triunfo por 5-1.
Na temporada 2012/13 debutou na Segunda División na primeira xornada fronte ó Villarreal C.F.. Jesé rematou a temporada con 22 tantos. Así, converteuse no máximo goleador da historia do filial branco, anotando un gol máis que Emilio Butragueño na campaña 1983/84.
Real Madrid C.F.
No verán do 2011, o xogador realizou a pretemporada co primeiro equipo, asistindo á xira americana e xogando contra Los Ángeles Galaxy.
O debut en partido oficial tivo lugar con José Mourinho de adestrador en decembro dese mesmo ano, na Copa do Rei ante a Sociedade Deportiva Ponferradina en Ponferrada. Entrou ó terreo de xogo no minuto 77' substituíndo a Cristiano Ronaldo. Seis días antes do seu debut, foi convocado por primeira vez nun partido oficial co primeiro equipo, para un partido de Liga de Campións contra o Amsterdamsche Football Club Ajax, pero non chegou a disputar ningún minuto.
O 24 de marzo de 2012 debutou en Liga, xogando os últimos dez minutos fronte a Real Sociedad que rematou cunha vitoria por 5-1.
En xulio de 2013, Jesé renovou co primeiro equipo por catro temporadas pasando a ser membro en todos os aspectos del.
. Como tal, o 22 de agosto anotou os seus primeiros goles ante o Al-Sadd Sports Club, nun partido homenaxe a Raúl González Blanco polo Trofeo Santiago Bernabéu.
O primeiro gol oficial co Real Madrid foi o 26 de outubro de 2013 no Camp Nou fronte ó Fútbol Club Barcelona. O xogador branco fixo gañar ó seu equipo por 1-2.
O 18 de marzo de 2014, sufriu no inicio dun partido de Champións unha rotura completa de ligamento cruzado anterior do seu xeonllo dereito que o apartou dos terreos de xogo durante 8 meses. O seu regreso foi o 2 de decembro na Copa do Rei fronte á Unió Esportiva Córnellà, anotando un dos cinco goles.
París Saint-Germain F. C.
O 8 de agosto de 2016, Jesé uniuse ó París Saint Germain Football Club por un contrato de cinco anos. O seu primeiro tanto co conxunto parisiense anotouno dende o punto de penalti, o 19 de novembro na vitoria por 2-0 sobre o Football Club de Nantes. Con moi pouca participación no PSG, Unai Emery, o adestrador, anunciaba a saída do xogador no mercado de inverno.
U. D. Las Palmas
Tras numerosas ofertas, recaeu na UD Las Palmas, club da súa cidade natal, por desexo del. Chegou ó club canario cedido até xuño de 2017. O 5 de marzo marca os seus primeiros goles co club fronte ó Osasuna. En xuño de 2017, a directiva decide prescindir del para a temporada seguinte debido ó seu "baixo rendemento". Así pois, volveu á disciplina do PSG.
Stoke City
O 18 de agosto de 2017 foi cedido por unha temporada ó Stoke City. O 1 de maio de 2018 o club inglés daba por finalizada dita cesión tras só 13 partidos e un gol debido ós reiterados permisos que concederon ó xogador a causa da enfermidade do seu fillo máis pequeno.
Real Betis
O 29 de xaneiro fíxose oficial a súa fichaxe polo Real Betis Balompié en calidade de cedido. O 10 de marzo de 2019, con esforzo e dedicación, conseguiu o seu primeiro gol, dándolle os tres puntos ó Real Betis ante o Celta de Vig o en Balaídos.
Categorías inferiores
Jesé debutou coa Selección sub-16 en 2009. Un ano máis trade coa sub-17, alcanzou a final no Europeo da UEFA onde quedou subcampión.
Coa Selección sub-19 proclamouse campión do Europeo de 2012 de Estonia. Foi nomeado mellor xogador da final e fíxose coa Bota de ouro do campionato con cinco goles. O primeiro de eles anotouno ante Grecia na fase de grupos, un triplete ante Portugal e o quinto, o decisivo gol que lle deu a vitoria ó combinado español na final fronte a Grecia.
Durante o verán de 2013, o xogador formou parte da Selección sub-21 no Mundial celebrado en Turquía. Na fase de grupos foi un dos máis destacados e a maiores anotando dous tantos. Rematou o campionato con cinco goles polo que recibiu a Bota de bronce do torneo.
As súas actuacións servíronlle para ser convocado coa sub-21, debutando o 5 de setembro de 2013 fronte á selección austríaca. O xogador foi o autor do sexto gol do equipo na vitoria por 2-6 para a clasificación da Eurocopa sub-21 de 2015 na República Checa, competición que non se disputou ó non lograr o pase á fase final.
Selección absoluta
Coincidindo co seu mellor momento profesional, especulouse coa súa posible convocatoria coa Selección Española en 2014. Porén, unha lesión impediu que se producise dita citación.
Senande, Antas de Ulla
San Miguel de Senande é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 51 habitantes (26 homes e 25 mulleres), nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 54 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 46 habitantes, sendo 22 homes e 24 mulleres.
Departamento de Alto Paraguai
Alto Paraguai é unha subdivisión administrativa de Paraguai. A capital do Departamento é a cidade de Fuerte Olimpo.
Shrinkwrapped
Shrinkwrapped é o sexto álbum de estudio da banda inglesa de post-punk Gang of Four, publicado no ano 1995 a través do selo Castle Communications. Algunhas das cancións aparecen na película de Peter Hall Delinquent.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Andy Gill e Jon King, agás onde se indique.
Oña
Oña é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.168 habitantes (INE 2012).
Digamma
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra digamma. miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra digamma panfílio. Nome da antiga sexta letra do alfabeto grego clásico; equivalía ao /w/. Minúscula Ϝ. Ao desaparecer o son /w/ do dialecto xónico eliminaron tamén a letra, aínda que se conserva o seu valor como número, representando o seis.
Therapy?
Therapy? é unha banda de metal alternativo procedente de Larne, Irlanda do Norte. O grupo formouno en 1989 o guitarrista e vocalista Andy Cairns e o batería e vocalista Fyfe Ewing. A banda gravou a súa primeira demo con Cairns no posto de baixista. para completar a formación recrutaron a Michael McKeegan para que tocase o baixo.
Tofiga Fepuleaʻi
Tofiga Fepuleaʻi é un actor e humorista de Nova Zelandia de orixe samoana. É coñecido polo dúo Laughing Samoans que fai xunto con Eteuati Ete.
Therapy?
Con enstusiastas sensibilidades pop With keen pop sensibilities, un peculiar sentido do humor e a vontade de inspirarse en distintas fontes, sobre todo no punk rock, Therapy? comezou a chamar a atención a principios dos anos 90, coa subida do rock alternativo, pero que perdurou dúas décadas máis dende entón.
Aínda que na actualidade desapareceu das listas de éxitos e dos grandes medios, Therapy? continúa editando material, mantendo un público fiel. Despois de chegada de Neil Cooper como batería, o grupo conseguiu unha formación estable dende 2004. Therapy? na actualidade ten un contrato con Blast Records, e os seus disco son distribuídos en todo o mundo por Global Music. O grupo leva vendidos ao redor dos dous millóns de discos.
Tofiga Fepuleaʻi
Traxectoria
Fepuleaʻi medrou en Wellington, Nova Zelandia, e foi educado no "Rongotai College". A súa primeira actuación humorista foi facendo o dúo Laughing Samoans, que non só tivo éxito en Wellington, senón en todo o país.
Evento de Cando
Coñécese como evento de Cando ou suceso de Cando unha explosión ocorrida na aldea de Cando de Arriba, parroquia de Cando (no concello de Outes) a mañá do 18 de xaneiro de 1994.
Características
O 18 de xaneiro rexístrase un estoupido nunha zona deshabitada do concello de Outes, sen causa aparente. Dous días despois, os profesores da Universidade de Santiago de Compostela José Ángel Docobo e Vakhtang Tamazian Arzakanian comezaron unha investigación sobre o acontecido que tivo como consecuencia a localización, en abril de 1994, dun cráter de 25 metros de diámetro por 1,5 de profundidade. Como consecuencia do estoupido, producido a 75 m da casa máis próxima, diversos piñeiros apareceran desprazados a 60 metros de distancia.
Causas
Aínda que os autores non descartan que o suceso se orixinase no estoupido dun corpo celeste, como se sospeita que aconteceu en Tunguska e outros lugares, esta é unha hipótese secundaria. Ademais, a confusión xerada polo suceso estimulou a circulación de teorías conspiracionistas de tipo militar e ufolóxico, pois estes cren que Cando é un foco habitual de avistamentos de ovnis.
Castro (cráter)
Castro é un cráter de impacto en Venus, situado en 3°24'0"N, 233°54'0"E de 22,9 km de diámetro. Leva o nome debido á poetisa Rosalía de Castro (1837-1885), sendo aprobado pola IAU no 1994.
Datos xerais
Clase morfolóxica: 3
Diámetro da estrutura central: 5,9 km
Largura do muro: 3,9 km
Estado de degradación: 1
Con modificacións internas.
Dseta
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra dseta. Nome da sexta letra do alfabeto grego (ζῆτα); equivale a /dz/. Minúscula ζ, maiúscula Ζ. Adoita transcribirse como z. Provén da letra do alfabeto fenicio zayin, que nesa lingua tiña o valor de /z/, ese sonoro; Como signo numérico representaba o sete. En maiúscula serve tamén para designar o sexto canto da Ilíada de Homero e en minúscula o sexto da Odisea.
One for the Money
One For the Money é a primeira novela de Janet Evanovich protagonizada pola cazarrecompensas Stephanie Plum. Foi publicada en 1994 nos Estados Unidos. Como as súas sucesoras, foi un best-séller, aparecendo durante 100 semanas na lista do USA Today das 150 novelas máis vendidas, chegando a ser número 13.
Anteriormente a esta novela, Evanovich escribira once novelas románticas, decidindo logo cambiar de xénero. Antes de escribir One For the Money, a súa primeira novela de misterio, Evanovich pasou dous anos investigando o mundo da aplicación da lei, seguindo tanto a policía como aos axentes aplica-fianzas (que teñen a función de levar ao xulgado os fuxidos) de Trenton, observando as súas accións así como o seu equipamento. Aprendeu tamén a disparar coa pistola.
Neste libro aparecen personaxes que frecuentarán as subsecuentes novelas.
Argumento
Stephanie Plum, unha vendedora de lencería desemprega, pídelle traballo de arquiveira ao seu curmán, un fiador de fianzas. A axudante de Vinnie, Connie, dille que o traballo xa está collido, pero suxírelle que comece capturando algúns clientes que se saltaron as súas obrigacións, empezando por Joe Morelli, un policía que tivera tempo atrás unha relación sexual con Stephanie e que estaba sendo buscado por asasinato. Stephanie ten problemas de diñeiro, e quere o traballo, xa que recibiría unha porcentaxe da substanciosa fianza de ser Morelli capturado, así que acabará chantaxeando a Vinnie para que lle dea o traballo, ameazándoo con revelar o seu intento de deitarse con ela. Mentres intenta capturar a Morelli, Plum atrae a atención dun boxeador involucrado na morte de varias mulleres.
Adaptación cinematográfica
Tom Rosenberg produciu unha adaptación deste libro para a Lakeshore Entertainment, con Katherine Heigl facendo o papel de Stephanie Plum. Outros nomes do elenco foron Jason O'Mara como Morelli, Sherri Shepherd como Lula, Daniel Sunjata como Ranger, Patrick Fischler como Vinnie Plum, John Leguizamo como Jimmy Alpha, e Debbie Reynolds como Grandma Mazur. O filme estreouse o 27 de xaneiro de 2012.
Galardóns
One for the Money gañou en 1995 o Premio Dilys dado pola Asociación de Libreiros de Misterio Independente (Independent Mystery Booksellers Association).
Four Brothers
Four Brothers é un filme estadounidense dirixido por John Singleton que foi estreado no 2005
Sinopse
Evelyn Mercer (Fionnula Flanagan) é unha respectable muller de Detroit que intenta levar polo bo camiño os rapaces problemáticos do barrio. Durante o atraco dunha tenda, Evelyn morre a mans dos asaltantes, causando gran conmoción nos veciños. Jeremiah (André 3000), Jack (Garrett Hedlund), Angel (Tyrese Gibson) e Bobby (Mark Wahlberg), os seus catro fillos adoptivos, volverán reunirse en Detroit para enterrar a súa nai e vingar a súa morte.
Herbert Clark Hoover
Herbert Clark Hoover, nado o 10 de agosto de 1874 e finado en Nova York o 20 de outubro de 1964, foi o 31º presidente dos Estados Unidos, entre 1929 a 1933.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Herbert Clark Hoover no [[anverso dun dólar presidencial de 2014.]]
De ideoloxía republicana, comezou a reconstrución económica do país tras a crise do 29. O Encoro Hoover construído neses anos conmemora o seu mandato.
Pirámide ecolóxica
miniatura|Exemplo de pirámide ecolóxica. As pirámides ecolóxicas representan graficamente a estrutura trófica dun ecosistema, mediante rectángulos horizontais superpostos que nos informan das transferencias da enerxía dunha comunidade ata chegar ó último nivel trófico. Grazas ás pirámides tróficas pódese afirmar que o ciclo da enerxía é aberto,xa que os ecosistemas están atravesados por un fluxo de enerxía que se distribúe en varias frontes. O contrario ocorre co ciclo da materia,que é pechado. As pirámides ecolóxicas poden ser de tres tipos: de biomasa,enerxía e número.
Pirámide de biomasa
Tamén chamada “pirámide alimentaria”. É a representación gráfica por medio de rectángulos encimados de toda a biomasa dunha rede alimentaria. A base da pirámide está ocupada polos produtores ,é dicir,polas plantas en ecosistemas terrestres e por fitoplancto (algas microscópicas) e algas macroscópicas en medios acuáticos. No segundo chanzo superior están os consumidores primarios (animais herbívoros como vacas,ovellas,coellos,etc). O terceiro nivel está ocupado polos consumidores secundarios e así sucesivamente,ata chegar ó chanzo máis alto onde se sitúan os preeiros e grandes depredadores, como o cóndor e o humano, entre outros.
A pirámide de biomasa considera a cantidade de materia viva en cada nivel trófico. A medida que cada nivel se aparta da base diminúe a biomasa ou materia viva,xa que a biomasa vai decrecendo en progresións do 10%,que di que a enerxía que pasa dun elo a outro é aproximadamente o 10% da acumulada nel.
Estas pirámides poden presentarse como pirámides invertidas,nas cales o chanzo superior pode ter maior tamaño que o situado inmediatamente embaixo del.
As pirámides de biomasa exprésanse en peso sobre a superficie e por unidade de tempo, por exemplo: Quilogramos sobre hectáreas nun ano.
Pirámides de enerxía
miniatura|450px|Pirámide de enerxía
Expresan a produción neta de enerxía de cada nivel trófico, o que é o mesmo, a enerxía que queda en disposición dos animais que ocupan o seguinte chanzo. Polo xeral,estímase que cada nivel trófico obtén un 10% da enerxía presente no nivel inferior. Esta é a razón pola que as cadeas alimentarias non acostuman ser moi longas, xa que a enerxía dispoñible esgótase rapidamente. As pirámides de enerxía exprésanse en calorías ou quilocalorías sobre a unidade de superficie (hectárea,metro cadrado,centímetro cadrado,etc) e por unidade de tempo (meses ou anos)
Pirámides de números
O que se representa neste tipo de pirámides é o número de individuos de cada nivel trófico. Non aportan demasiada información, porque non teñen en conta o tamaño de cada individuo, tan so o número. Así, unha aciñeira contaría igual que unha papoula. Estas pirámides poden adoptar forma invertida, como nun bosque, onde os produtores son as árbores.
The (International) Noise Conspiracy
The (International) Noise Conspiracy (abreviado como T(I)NC) foi unha banda sueca de indie rock formada a finais do ano 1998. Estaba composta por Dennis Lyxzén (voces), Inge Johansson (baixo), Lars Strömberg (guitarra) e Ludwig Dahlberg (batería). O grupo é coñecido polas súas influencias punk e garage, e a súa apaixonada postura política de esquerdas. Ata o ano 2004 a guitarrista e teclista Sara Almgren tamén foi membro da banda. Dennis formou The (I)NC case inmediatamente despois da separación da súa anterior banda, Refused. Os membros de The (I)nc proceden de catro bandas máis, Totalt Jävla Mörker (Johansson), Separation (Strömberg), Saidiwas (Dahlberg e Almgren) e Doughnuts (Almgren). Dende 2007 Inge Johansson tamén toca no grupo The Most.
Federación Mundial de Sociedades Galegas
A Federación Mundial de Sociedades Galegas foi unha institución creada para reunir as múltiples agrupacións asistenciais e culturais do conxunto da diáspora galega, como consecuencia do crecemento destas sociedades. Aprobouse a súa creación no Congreso Rexional da Emigración Galega en Santiago de Compostela o ano 1965, e foi finalmente creada no Congreso da Emigración Galega en Ourense en 1968, aínda que estabeleceu a súa sede na cidade da Coruña. Toma como idiomas oficiais o galego e o español. Esta Federación organizou os Congresos da emigración galega a partir do ano 1971, así como as Asambleas da Federación Mundial de Sociedades Gallegas a partir de 1974
Orientación Política
A Federación Mundial de Sociedades Gallegas tiña un carácter asistencial, cultural e benéfico-social, polo que se caracterizará por unha relativa neutralidade ideolóxica con respecto ao réxime estabelecido. De feito, na súa acta de fundación, Blanco-Amor especifica que tendo en conta o beneficio xeral para toda a comunidade de sociedades galegas, débense evitar as indicacións partidistas de calquera tipo, pois dentro da Federación agora constituída interesa un tratamento de conxunto en relación ao problema migratorio.
Porén, o peso da representación americana na Federación e a maior combatividade dos representantes europeos, foi estímulo para introducir un elemento de discrepancia entre os emigrantes americanos, considerados agora como conservadores, fronte ós emigrantes europeos, moito máis preocupados polos aspectos sociais da emigración.
Obxectivos
A Federación Mundial de Sociedades Galegas tiña como obxectivo principal apoiar aos galegos que se encontraban fora de Galiza por motivo da emigración, e entre as accións necesarias para levar a cabo este fin, destácanse na súa Acta de Constitución:
Estudo dos problemas de tipo xeral que se lles poidan presentar a todas as sociedades, centros e entidades, de calquera clase, que agrupan a galegos fora de Galicia; elaboración de plans encamiñados á solución dos problemas dos emigrantes galegos; promoción e fomento das relacións cordiais de todas as sociedades, centros e entidades galegas; promoción da creación de novas sociedades, centros o entidades galegas nas localidades que se consideren de interese polo número de galegos alí residentes; convocatoria de Congresos para o estudo que poida supor a emigración galega; organización de seminarios técnicos aplicados á consideración, análise e solucións posibles dos distintos aspectos que poresenta o problema da emigración, así como de toda outra forma de actividade orientada ao fin común; organización e promoción de grupos folclóricos, masas corales, grupos teatrales, visitas de conferenciantes, exposicións de arte dos propios emigrados; organización de cursos de formación ou orientación dirixidos a posibles emigrantes ou aos xa emigrados
Alén de todo isto, a Federación tiña como obxectivo achegar información ás entidades galegas sobre: evolución industrial, comercial, postos de traballo e outros aspectos de Galicia, en relación cos fins asistenciales, culturales ou benéfico-sociales propios da Federación; particularidades da lexislación (contratos de traballo, bolsas, intercambios culturais...); beneficios aos que os emigrantes se poidan acoller.
Reivindicacións
A Federación Mundial de Sociedades Galegas tiña como obxectivo principal apoiar aos galegos que se encontraban fóra de Galiza por motivo da emigración. Deste modo, solicitou ser recoñecida polos organismos autónomos galegos como a representación das comunidades galegas fora de Galiza así como unha regulación legal específica. Reclamaba tamén unha representación de funcionarios galegos no exterior.
Dado que a emigración é, por definición, un problema económico, a Federación solicitaba tamén a creación dun Banco de Emigrantes. Pediu así axuda financeira ao goberno español e á Xunta de Galiza, e reclamou o achegamento de material didáctico e bibliográfico aos centros galegos.
Publicacións
A Federación Mundial de Sociedades Galegas publicaba periodicamente o seu boletín, que estaba principalmente formado por artigos referentes á emigración galega (entrevistas, opinións, novas...) que enviaban os propios membros da Federación. O primeiro boletín foi publicado no ano 1979 e foi adicado a Eduardo Blanco Amor debido á morte do autor en decembro dese mesmo ano. Alén diso, a Federación publicaba tamén as Conclusións sacadas das Asembleas na revista A Ultramar.
Arco (xeometría)
miniatura|Arco dunha circunferencias. Na xeometría, arco é calquera curva continua que une dous puntos. Existen arco de circunferencia, de elipse, de parábola e outras figuras xeométricas.
O arco circunferencia fica definido por tres puntos, ou dous puntos extremos e o raio ou a corda da circunferencia. A corda une os dous extremos do arco, estando a frecha unindo os puntos medios.
miniatura|Arco dun cuadrante (en vermello)
Antigüidade
No longo da historia das matemáticas moitos grandes pensadores consideraron imposible calcular a lonxitude dun arco irregular. Arquimedes ideou un método por aproximación de rectángulos para calcular a área dun polígono curvilíneo mediante o método de exhaustión, aínda que poucos creron que era posible que unha curva tivese unha lonxitude medible como as da liñas rectas.
As primeiras medicións fixéronse a través de métodos de aproximación. Os matemáticos da época empezaron a trazar polígonos dentro da curva, e calculando a lonxitude dos lados destes, obtendo así a lonxitude aproximada da curva. Cantos máis segmentos se usasen, máis diminuía a lonxitude de cada segmento, e obtíñase unha aproximación cada vez mellor.
miniatura|400px|centro|[[Método de exhaustión: cálculo da lonxitude da circunferencia mediante a aproximación de polígonos inscritos e circunscritos.]]
Século XVII
Nesta época, o método de esgotamento levou á rectificación por métodos xeométricos de moitas curvas transcendentais: a espiral logarítmica por Torricelli en 1645 (algúns pensan que foi John Wallis en 1650); o cicloide por Christopher Wren en 1658, e a catenaria por Gottfried Leibniz en 1691.
Determinar a lonxitude dun arco dun segmento irregular, facer a rectificación dunha curva, historicamente foi difícil. Aínda que foron utilizados varios métodos para curvas específicas, a chegada do cálculo trouxo consigo fórmulas xerais que daban solucións concretas para algúns casos.
centro|350px
Métodos modernos
Ao considerar unha función e a súa respectiva derivada, que son continuas nun intervalo [a, b], a lonxitude do arco delimitado por a e b vén dada pola fórmula:
Se a función está definida parametricamente, onde e :
Se a función está en coordenadas polares, onde a coordenada radial e o ángulo están relacionados, a lonxitude dunha curva redúcese a:
Na maioría dos casos non hai unha solución dispoñible e será necesario usar métodos de integración. Por exemplo, aplicar esta fórmula a unha elipse levaría a unha integral elíptica de segunda orde.
Entre as curvas con solucións coñecidas están a circunferencia, catenaria, cicloide, espiral logarítmica e parábola.
Lonxitude de arco
A lonxitude de arco é unha medida da lonxitude dun arco dunha curva calquera, se vén dada en coordenadas cartesianas, a lonxitude de arco pode calcularse como:
Desta última dedúcese que para unha circunferencia, dado que e, a lonxitude de arco pode expresarse simplemente como:
Antonio Pillado
Antonio Pillado Montero, nado en Cambados o 22 de abril de 1936, é un avogado e político galego.
Terra Chá, Antas de Ulla
San Xurxo de Terra Chá é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 64 habitantes (36 homes e 28 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 67 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 61 habitantes, sendo 35 homes e 26 mulleres.
Antonio Pillado
Traxectoria
Foi concelleiro de Cambados e alcalde entre 1987 e 1990, sendo tamén deputado provincial. Foi deputado por Pontevedra na II lexislatura (1982-1986) e na IV, V e VI (1989-1999). Foi senador electo por Pontevedra por Alianza Popular (AP) na III lexislatura (1986-1989), durante a cal pertenceu á deputación permanente do Senado e ás comisións de Constitución e Xustiza. Foi conselleiro de Xustiza e Interior entre 1999 e 2003, sucedendo no cargo a Xesús Palmou.
Stanislav Gross
Stanislav Gross, nado en Praga o 30 de outubro de 1969, é un político República Checa, membro do Pertence Partido Socialdemócrata Checo. Foi o Primeiro ministro do seu país dende o 4 de agosto de 2004 ata o 25 de abril de 2005.
Anómero
miniatura|dereita|350 px|Anómeros α e β da D-glicopiranosa na proxección de Haworth e na de Fischer. Só se diferencian na posición do OH en vermello. dereita|350px|miniatura| Anómeros α e β da D-glicopiranosa na fórmula conformacional en cadeira. Na química dos glícidos, os anómeros son un tipo de isómeros característicos dos glícidos ciclados. Aparecen nos glícidos que presentan un carbono especial chamado carbono anomérico, no que estaba situado orixinalmente o grupo aldehido ou cetona do glícido, e que se fai asimétrico ao ciclarse a molécula, polo que o grupo osixenado unido a el (un OH xeralmente) pode estar en dúas posicións, das cales depende que se trate dun anómero alfa (α) ou beta (β). Este carbono é o carbono 1 ou 2 normalmente.
Aínda que se dará unha definición máis precisa máis abaixo, podemos dicir grosso modo que nos casos máis simples e colocando a molécula na posición habitual nas proxeccións de Haworth, ocorre o seguinte:
Estruturalmente os isómeros α e β son absolutamente iguais en todo excepto na posición dese OH (ou o grupo de que se trate) do carbono anomérico, polo que son epímeros, é dicir, isómeros que só se diferencian na configuración nun carbono. Estes anómeros poden existir tanto nos azucres da serie D coma nos da L.
A anomerización é a interconversión entre os isómeros α e β.
Formación do carbono anomérico
As moléculas liñais dos azucres de 5 ou máis átomos de carbono cíclanse espontaneamente en disolución debido á formación dun enlace intramolecular que orixina aneis pentagonais (furanosas) ou hexagonais (piranosas). Isto débese a que o grupo aldehido do carbono 1 das aldosas reacciona cun OH doutro carbono da molécula, xeralmente o penúltimo, formando un hemiacetal cíclico, ou a que o grupo cetona do carbono 2 das cetosas fai o mesmo e orixina un hemicetal cíclico. Os carbonos 1 e 2 que levaban o aldehido ou a cetona non eran carbonos asimétricos na molécula liñal, polo que non podían xerar isómeros. Pero cando a molécula se cicla ese carbono pasa a ser asimétrico, recibe o nome de carbono anomérico, e orixina os anómeros alfa e beta, co OH situado en posicións distintas. Esta é a razón pola que os anómeros só existen na molécula ciclada.
O carbono anomérico tamén se chama carbono hemiacetálico ou hemicetálico, segundo proveña dunha aldosa ou dunha cetosa, respectivamente.
Anómeros alfa e beta
miniatura|upright=2|Diferentes proxeccións da fórmula da α-D-Glicopiranosa. Fig. 1 = Proxección de Fischer na que o carbono 1 do extremo é o centro anomérico e o carbono 5 é o átomo de referencia anomérico. Fig. 2 = proxección de Haworth. Fig. 3= fórmula conformacional. Fig. 4 = configuracións absolutas.
Para definir con máis precisión os anómeros α e β debemos fixarnos en dous átomos da molécula nos que deberemos ver a posición configuracional relativa dos seus substituíntes segundo as convencións de Cahn-Ingold-Prelog, os cales poden ter as configuracións absolutas R ou S. Estes dous átomos son o centro anomérico e o átomo de referencia anomérico.
Por tanto, unha definición máis precisa de anómero alfa e beta, que fai referencia ás configuracións absolutas, é:
Agora veremos como se distingue isto nas fórmulas.
De forma práctica se a molécula cíclica está representada na proxección de Fischer cíclica (ver ) fixarémonos se no carbono anomérico o OH está á dereita ou á esquerda e se o O unido ao átomo de referencia está á dereita ou á esquerda. Cando ambos están para o mesmo lado é un anómero alfa (isomería cis) e cando están para distinto é beta (isomería trans). Na forma alfa unha das configuracións absolutas comparada é R e a outra é S. Na forma beta as dúas configuracións absolutas son R ou as dúas S. A proxección de Fischer cíclica úsase pouco para representar glícidos ciclados; é máis habitual representación de Haworth ou a representación conformacional en cadeira. miniatura|upright=0.8|α-D- glicopiranosa. miniatura|upright=0.8|β- D - glicopiranosa.
Na α- D -Glicopiranosa o carbono anomérico é o 1 e o átomo de referencia é o carbono 5. A configuración absoluta neses átomos é S e R respectivamente, polo que son distintas e trátase do anómero α. Na β- D -glicopiranosa teñen a mesma configuración absoluta (ambos R), polo que é un anómero β.
Na α- L -arabinopiranosa, o carbono anomérico é o 1 e o átomo de referencia é o 4 (non é o 5 porque non é asimétrico). As configuracións absolutas deses carbonos son respectivamente R e S, polo que son diferentes e é unha forma α (a pesar de que ten os OH colocados de forma diferente á da α-D-glicopiranosa, pero en ambos os azucres as configuracións absolutas son distintas, polo que son α). Este exemplo da L -arabinosa fainos ver que non hai que fixarse simplemente se o OH do carbono anomérico está debuxado para "arriba" ou "abaixo", xa que hai que saber as configuracións absolutas e comparalas.
Propiedades
Os anómeros α e β, malia a pequena diferenza que hai entre eles, teñen propiedades diferentes. Por exemplo, a β-D-glicopiranosa ten maior rotación específica, punto de fusión, solubilidade en auga e velocidade relativa de oxidación pola glicosa oxidase cá α-D-glicopiranosa.
O metabolismo celular distingue perfectamente entre os isómeros α e β. Por exemplo, a ribosa e a desoxirribosa dos nucleótidos sempre son isómeros β, e os polisacáridos con enlaces O-glicosídicos β, como a celulosa, non poden ser dixeridos directamente polos mamíferos, xa que carecen dos encimas precisos, pero si poden facilmente dixerir polisacáridos con enlaces O-glicosídicos α, como o amidón ou o glicóxeno.
Tamén é diferente a estabilidade de cada un dos anómeros. No caso da D-glicopiranosa, o anómero β é o máis estable. O principal efecto que intervén neste caso é a ausencia de interaccións 1,3-diaxiais. Na D-manopiranosa, o anómero α é o máis estable porque esta forma evita a repulsión dipolar entre o hidroxilo anomérico e o hidroxilo do seguinte carbono do anel.
Os principais efectos que contribúen á estabilidade dun anómero son:
Anomerización
miniatura|dereita|400 px|A forma de cadea aberta é un intermediato entre os anómeros α e β. A anomerización é a interconversión dos anómeros α e β. Os anómeros α e β en disolución poden interconverterse ata que se chega a un estado de equilibrio a unha determinada proporción das formas α e β na disolución. Por exemplo, se empezamos cunha disolución de D-glicosa na forma β pura (β-D-glicopiranosa), co paso do tempo parte das moléculas β transfórmanse en α, de modo que ao final, cando se chega ao equilibrio, na disolución hai unha proporción de 64% da forma β e 36% da forma α (noutros azucres habería outras proporcións características). Este cambio pódese detectar medindo cun polarímetro a rotación óptica da disolución (capacidade de desviar o plano da luz polarizada que a atravesa), que empeza sendo de +112,2 na disolución da forma β pura e acaba sendo de +52,7 na disolución en equilibrio na que están presentes os dous anómeros. Este cambio na rotación óptica denomínase mutarrotación.
A anomerización débese a que en disolución hai un equilibrio entre as formas dos azucres de cadea aberta e as cicladas, e as moléculas rompen o seu enlace hemiacetálico ou hemicetálico para formar a forma de cadea aberta ou liñal, que axiña se cerra de novo formando o ciclo. Cando se volve a cerrar pode formar o isómero α ou β, dependendo de por cal dos dous lados estereoquímicos é atacado o grupo aldehido ou cetona polo OH doutro carbono da molécula.
Pode incrementarse moito a rapidez da reacción de anomerización se esta ten lugar nun medio anfótero, como unha solución de 2-piridona.
miniatura|centro|450 px|Interconversión entre os anómeros α e β en presenza do [[catalizador 2-piridona.]]
Outros glícidos con isómeros α e β
Aínda se puxeron como exemplos de anómeros os monosacáridos, outros glícidos poden presentar tamén isómeros α e β. Por exemplo, a maioría dos disacáridos poderían aparecer nas formas α e β se teñen o OH dun carbono anomérico libre, polo que poden existir, por exemplo, maltosas α e maltosas β. miniatura|centro|500 px|Dous isómeros anoméricos do [[disacárido maltosa: maltosa α (esquerda) e β (dereita).]]
Usuki
Usuki (en xaponés 臼杵市, うすきし, Usuki-shi) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situada en parte leste da prefectura e da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. Ten 291,07 km² de superficie e unha poboación de 41.879 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 144 h/km².
O concello de Usuki limita cos concellos de Ōita, de Bungoōno, de Saiki e de Tsukumi.
Usuki coñécese polos Budas en pedra.
Turismo
200px
Janet Evanovich
Janet Evanovich, nada o 23 de abril de 1943 en South River, Nova Jersey, é unha escritora norteamericana.
É coñecida por ser a creadora da personaxe Stephanie Plum, unha vendedora de lencería de Trenton, Nova Jersey, que perde o seu emprego e tórnase unha cazadora de recompensas. Os libros desta serie acadaron grande éxito e figuraron no cumio de diversas listas de best-séllers (como as do xornal The New York Times).
Novelas románticas
(orixinalmente escritas so o pseudónimo de Steffie Hall)
Liga Galega de Traiñeiras 2013
A tempada 2013 da Liga Galega de Traiñeiras é a 11ª edición do campionato de traiñeiras de Galicia creado en 2003. A tempada comezou o 6 de xullo en Sanxenxo e rematará o 25 de agosto en Boiro. Nesta tempada competiron 17 clubs repartidos en dúas categorías de 8 equipos a primeira (A) e 9 a segunda (B), e disputaranse 11 bandeiras.
Monteferro, Panxón, Nigrán
Monteferro é un lugar da parroquia de Panxón, no concello de Nigrán.
Descrición
Permite unha visión dende a costa da paisaxe do interior do concello e do litoral da praia de Area Loura (praia América) e a praia de Patos, así como de Baiona e as illas Estelas, dende a súa península.
Ademais da beleza do seu arboredo e as súas vistas, Monteferro destaca polo seu rico patrimonio histórico. Na ladeira noroeste descubriuse en 1993 un depósito arqueolóxico de restos romanos con muros de lousa, un sistema de canalización de augas así como numerosas pezas de cerámica. No seu cumio está o monumento á mariña universal, erixido en 1913 por subscrición popular. Polo camiño que discorre cara ó lado norte do acceso ó faro atópase unha parede utilizada para facer escalada.
Incidente da illa Perejil
250px|miniatura|Mapa da zona de [[illa Perejil|Perejil e Ceuta.]] O  incidente da illa de Perejil foi un incidente armado que involucrou a España e Marrocos, tras o retorno da democracia do país europeo, o primeiro librado no século XXI.
Desenvolveuse do 11 ao 20 de xullo de 2002, tras a ocupación da illa Perejil por 6 xendarmes da Xendarmería Real de Marrocos. Tras un cruzamento de declaracións entre España e Marrocos, finalmente, tropas españolas desaloxaron aos soldados marroquís que relevaran aos xendarmes.
Escalada de tensión diplomática
A ocupación da illa Perexil veu precedida dunha escalada de tensión diplomática entre España e Marrocos desde a chegada ao trono do rei Mohamed VI (xullo de 1999), que supuxo a retirada do seu embaixador en España en outubro do ano 2001, un xesto diplomático considerado como moi inamistoso.
As razóns da ocupación da illa non foron comunicadas oficialmente polas autoridades de Marrocos, pero os xendarmes involucrados afirmaron formar parte dunha operación antidroga. A pesar diso, certos sucesos puideron estar detrás das accións marroquís:
Tratouse de solucionar as relacións por vías diplomáticas; primeiro, Marrocos enviou a dous ministros tras a declaración de Aznar segundo a cal a cancelación dos acordos pesqueiros "traería consecuencias"; e tamén por parte española entre as que destacan a visita do entón líder da oposición José Luis Rodríguez Zapatero.
Cronoloxía da ocupación segundo CNN+
250px|miniatura|Os F-18 e os F-1 foron desplegados para controlar o ceo de Perejil. Na mañá do 11 de xullo de 2002 un grupo de xendarmes marroquís desembarcaron na illa e colocaron dúas bandeiras de Marrocos. Unha patrulleira da Garda Civil decatouse dos feitos e decidiu achegarse para investigar. Tras enviar unha zodiac para desembarcar e advertir aos que alí se atopaban de que debían retirarse, os xendarmes marroquís espetaron aos axentes españois: "marchádevos de aquí, isto non é terra española". Nese momento produciuse unha breve pero tensa discusión que quedou resolta cando os marroquís encañonaron cos seus AK-47 aos españois e ameazaron con dispararlles "por erro". Os axentes españois, armados unicamente coas súas pistolas regulamentarias, decidiron prudentemente retirarse e comunicar á súa base o incidente.
A razón esgrimida polos marroquís foi a participación nunha operación antidroga (a illa de Perejil foi utilizada durante algúns anos como refuxio de piratas e contrabandistas). Desde Rabat (capital de Marrocos) infórmase esa mesma noite que o illote non será abandonado, posto que pertence a Marrocos.
Desaloxo
miniatura|Logo do incidente da illa Perejil, o Goberno aprobou a compra de novos helicópteros teledirixidos para a [[Armada Española. Porén o posterior goberno do PSOE cancelou a operación.]] O desaloxo da illa Perejil foi realizado mediante a Operación Romeo-Sierra e levou a cabo para devolver á illa Perejil ao seu status anterior.
O desaloxo constituíu o primeiro incidente armado que involucrou a España tras o retorno da democracia, a primeira vez que entraron en combate forzas españolas logo das operacións na antiga Iugoslavia e a primeira intervención desde a unificación dos tres exércitos librada no século XXI.
O día 17 de xullo, compoñentes do Mando de Operacións Especiais do Exército de Terra toman terra no illote e deteñen ás tropas marroquís, entregándollas ás tropas de operacións especiais da Armada Española.
Ao día seguinte chegan lexionarios desde Ceuta e impiden que descendan a terra algúns marroquís que trataban de chegar á illa con polo menos unha pequena embarcación particular.
Os soldados marroquís capturados son devoltos pola fronteira de Ceuta e finalmente, poucos días despois, asínase un acordo entre España e Marrocos, polo que se decide volver ao statu quo anterior. As tropas españolas abandonan o illote, que queda deshabitado de novo.
Gyula Zsengellér
Gyula Zsengellér foi un futbolista húngaro, e é unha das lendas do Újpest FC e da selección húngara, coa que quedou subcampión no mundial de 1938, amais de se-lo segundo máximo anotador do torneo, só por detrás do brasileiro Leônidas.
Clubs
Zsengellér xogou 325 encontros e anotou 387 goles na liga húngara entre os anos 1935 e 1947, cifras que o fan o terceiro máximo goleador da liga maxiar da historia.
Quedou máximo anotador da liga húngara en cinco ocasións 1938, 1939, 1943, 1944 e 1945. Dúas desas veces tamén foi Bota de Ouro, en 1939 e 1945.
A IFFHS nomeouno o sétimo mellor artilleiro de tódolos tempos, contando só os goles en campionato de liga.
Selección
Debuta coa selección o 2 de decembro de 1936 nun encontro contra a Inglaterra, onde Hungría caeu por 6-2. Co tempo chegaría a xogar 39 encontros e anotar 32 goles para os maxiares. É o oitavo anotador da historia da selección húngara.
Marcelo Caetano
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Lisboa, e douturouse en 1931. Comezou a súa carreira política en 1940, ocupando algúns cargos importantes no Estado Novo. Foi Comisario Nacional da Mocidade Portuguesa, ministro das Colonias e presidente da Cámara Corporativa.
En 1937, publica a primeira edición do seu Manual de Dereito Administrativo que, na súa vida, coñecería dez edicións (a última en 1973), todas diferentes e melloradas. Exerceu cargos políticos destacados no Estado Novo (ministro das Colonias, presidente da Cámara Corporativa e ministro da Presidencia ata 1958, cando unha importante crise política provoca a súa destitución por parte de Salazar).
Tras xurar non volver á vida política e tido pedido a súa exclusión do Consello de Estado, do que era titular vitalicio, non explica nas súas memorias por que razón, en 1968, á altura da destitución de Salazar, volveu a ese mesmo Consello e acabou por ser nomeado presidente do Consello de Ministros. Con todo, os seus méritos de intelectual e profesor de Dereito non son escurecidos polo seu desempeño das actividades políticas e gobernamentais. Foi o creador do moderno Dereito Administrativo Portugués, cuxa disciplina sistematizó e ordenou; influenciou a varias xeracións de xuristas e tamén de gobernantes. Foi profesor de Dereito Constitucional e tamén aquí deixou a mesma influencia aos vindeiros (estudáronse, por primeira vez desde un punto de vista xurídico e sistemático, os problemas dos fins e funcións do Estado, da lexitimidade dos gobernantes, dos sistemas de goberno etc.).
Foi tamén un historiador do Dereito de méritos pouco igualados, especialmente da Idade Media portuguesa; os seus estudos sobre as Cortes de 1254 e 1385 continúan sendo referencia. Ademais, o seu pasatempo de historiador revélase en cada manual das disciplinas dogmáticas en que son constantes as referencias históricas e eruditas sobre cada asunto. Morreu pouco tempo antes de ser publicado o primeiro e único volume da súa Historia do Dereito Portugués (que abarca desde antes da fundación da nacionalidade ata o final do reinado de Xoán II, en 1495)). Morreu, sen desexos de regresar xamais a Portugal no exilio no Brasil, logo da Revolución dos Caraveis que lle retirou todo dereito a pensións de xubilación.
Eta
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra eta. Nome da sétima letra do alfabeto grego (ῆτα); equivale ao /ε:/, un e longo aberto, sendo o e longo pechado grafiado como ει. Minúscula η, maiúscula Η. Adoita transcribirse como e. Provén da letra do alfabeto fenicio hēt, que representaba unha faringal fricativa xorda; ao principio en grego foi adoptado como signo de aspiración, pero os xonios, falantes dun dialecto psilótico, onde desaparecían estes sons e quedaba sen uso este grafema, puidérona utilizar para marcar o e longo. Como signo numérico representaba o oito. En maiúscula serve tamén para designar o sétimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o sétimo da Odisea.
Pesqueiras, Pedrouzos, Castro Caldelas
Pesqueiras é un lugar da parroquia de Pedrouzos no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres), tres menos ca no ano anterior, cando tiña 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres).
Está situada ao pé da Serra do Burgo, no suroeste do municipio, lindando co concello de Montederramo. Dedicada tradicionalmente á gandería vacún, ten amplos prados verdes dedicados ao pasto do gando. Posúe dúas fontes. A carón da aldea está a capela da Virxe das Neves, na que se celebra a súa festa o 5 de agosto.