cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana Miranda Paz
Eurodeputada
Desde o 1 de xaneiro de 2012, e coincidindo co troco de presidencia a mediados da sétima lexislatura no Parlamento Europeo, Ana Miranda encetou o seu escano o 16 de xaneiro de 2012 en Estrasburgo, coa súa proclamación no pleno. As súas prioridades foron a participación da negociación dos fondos europeos 2014-2020, o sector naval, o sector agropecuario e o resto de actividades dos denominados sectores produtivos. Permaneceu no escano até o 9 de xullo de 2013. miniatura|Papeleta dos candidatos do [[BNG-NÓS ao Congreso por Pontevedra, nas Eleccións Xerais de 2016.|435x435px]] Nas eleccións ao Parlamento Europeo do ano 2014, representou ao BNG na coalición Os Pobos Deciden. O deputado acadado nas eleccións pola coalición ten carácter rotatorio, é Ana Miranda ocúpao desde o ano 2018 até o remate da actual lexislatura no ano 2019. En outubro de 2018, foi unha das promotoras da resolución aprobada pola Eurocámara o 25 de outubro que insta ós estados membros a prohibir os "grupos neofascistas e neonazis e calquera outra fundación ou asociación que exalte e glorifique o nazismo e o fascismo". Esta medida implica unha petición a España para prohibir a Fundación Francisco Franco.
Nas eleccións europeas de 2019, o BNG concorreu na coalición Agora Repúblicas xunto a Esquerra Republicana de Catalunya e EH Bildu, con Ana Miranda no quinto posto da lista. O BNG duplicou os votos que tivera en Galicia nas eleccións anteriores e a coalición conseguiu tres escanos. Dous deles foron ocupados por ERC en tanto que o outro foi ocupado de xeito rotatorio por Bildu (tres anos) e BNG (2 anos). Ana Miranda ocupou o escano no parlamento europeo o 5 de setembro de 2022.
Valldemossa
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
A derradeira película
Ambientada nunha pequena vila do norte de Texas de novembro de 1951 a outubro de 1952, trata o paso á idade adulta de Sonny Crawford (Timothy Bottoms) e o seu amigo Duane Jackson (Jeff Bridges). O elenco tamén inclúe a Cybill Shepherd (no seu debut cinematográfico), Ben Johnson, Eileen Brennan, Ellen Burstyn, Cloris Leachman, Clu Gulager, Randy Quaid e John Hillerman. Por motivos estéticos foi rodado en branco en negro, o que era infrecuente nesa época. O filme incorpora cancións de Hank Williams Sr. e outros artistas.
O filme foi candidato a oito premios Óscar, incluíndo mellor filme, dirección, actores secundarios (Ben Johnson e Jeff Bridges) e actrices secundarias (Ellen Burstyn e Cloris Leachman), con vitorias de Johnson e Leachman. En 1998 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionado para a súa preservación no National Film Registry.
Foi emitido na TVG o 21 de decembro de 2001.
Sinopse
Dous adolescentes pasan os seus días bebendo e namorando nunha cidade de Texas no inicio da década de 1950, época da guerra de Corea. Teñen como diversión só unha sesión de cinema na única sala de exhibición da cidade, ademais da iniciación sexual. Os dous se senten atraídos pola mesma moza e aí a amizade entre eles sofre.
Recepción crítica
A derradeira película foi aclamada pola crítica e ten un índice de aprobación do 100% na web Rotten Tomatoes baseado en 51 críticos, cunha media de 9,1/10. O consenso afirma: "Facendo un uso excelente da época e a ambientación, a chegada á madureza nunha pequena vila de Peter Bogdanovich é un triste mais conmovedor clásico completado con interpretacións impresionantes". Roger Ebert, crítico do Chicago Sun-Times deulle ao filme catro estrela de catro na súa estrea e considerouno o mellor filme de 1971. Máis tarde engadiuno á súa listaxe de grandes filmes, escribindo que "o filme é sobre todo unha evocación do estado do ánimo. É sobre unha vila sen razón para existir, e xente sen motivos para vivir alí. A única esperanza é a transgresión".
Controversia por obscenidade
En 1973, especialmente debido a escena da festa nudista na piscina, o filme foi prohibido en Phoenix (Arizona), cando o fiscal da cidade notificou ao director dun cine ao aire libre que o filme violaba un estatuto estatal de obscenidade. Posteriormente, a corte federal decidiu que o filme non era obsceno. Ed Ware, fiscal do distrito de Rapides Parish (Louisiana), bloqueou a exhibición do filme, mais só temporalmente debido a que o cine gañou un preito para superar a directiva de Ware.
Eric Lander
Eric Steven Lander, nado o 3 de febreiro de 1957 en Brooklyn, Nova York, é un matemático e xenetista, profesor de Bioloxía no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), membro fundador do Whitehead Institute de investigación biomédica, e director fundador do Broad Institute of MIT and Harvard, que dedicou a súa carreira científica a comprender os beneficios do xenoma humano para a medicina. Foi conselleiro do presidente dos Estados Unidos Barack Obama en materia de ciencia e tecnoloxía.
Formación
Lander criouse nunha familia xudía, fillo dos avogados Harold e Rhoda Lander. Durante a súa etapa de ensino secundario foi capitán do equipo de matemáticas do instituto Stuyvesant, en Nova York, e acadou a medalla de prata na Olimpíada Internacional de Matemáticas. Graduouse en ensino secundario en 1974. Aos 17 anos escribiu un artigo sobre os números quasiperfectos co que gañou o premio Westinghouse.
Lander gradouse en Matemáticas na Universidade de Princeton en 1978 como número un da súa promoción. Despois cursou estudos na Universidade de Oxford cunha bolsa de mérito para posgraduados e redactou a súa tese de doutoramento (Philosophiæ doctor) en teoría de códigos e deseño simétrico de bloques, baixo a dirección de Peter Cameron.
No eido matemático
Máis tarde tomou contacto con David Botstein, un xenetista do MIT que traballaba nun sistema para desentrañar como diferenzas sutís en sistemas xenéticos complexos poden orixinar trastornos como o cancro, a diabetes, a esquizofrenia e mesmo a obesidade. Ambos colaboraron no desenvolvemento dun algoritmo informático para analizar os mapas de xenes.
No eido do xenoma
Lander integrouse no Whitehead Institute (vinculado ao MIT) en 1986 e ese mesmo ano empezou a traballar no MIT como profesor axudante. Resultou premiado polo prestixioso programa de bolsas MacArthur para a investigación en 1987. En 1990 creou no seo do Whitehead Institute o Centro para a Investigación do Xenoma (Whitehead Institute and MIT Center for Genome Research - WICGR), que se converteu nunha das principais institucións a nivel mundial en investigación no xenoma.
Ao longo da década de 1990 había dous grupos principais que intentaban secuenciar o xenoma humano. O primeiro era o coñecido como Proxecto de Xenoma Humano (PXH, ou en inglés HGP), un empeño con financiamento público que perseguía a difusión libre de toda a información obtida por numerosos grupos investigadores de todo o mundo implicados neste esforzo colectivo. O segundo proxecto foi acometido pola empresa privada estadounidense Celera Genomics, que pretendía patentar a información obtida e cobrar subscricións polo uso dos datos da secuencia.
En 2001, a revista Nature publicou un borrador do xenoma humano, no que o instituto WICGR aparecía sinalado como máximo contribuidor e Eric Lander se sinalaba como primeiro autor.
Unha das principais aplicacións da secuencia por parte de Lander é no estudo das doenzas. Como fundador e director do Broad Institute of MIT and Harvard (unha colaboración entre o MIT, Harvard, o Whitehead Institute e diversos hospitais adheridos), o seu obxectivo é a creación de ferramentas de medicina xenómica para llas facilitar á comunidade científica de cara á curación de doenzas.
A parte máis importante do traballo de Lander pode ser o seu desenvolvemento dunha taxonomía molecular do cancro.
Actividade docente e empresarial
miniatura|O profesor Eric Lander na súa clase de Introdución á Bioloxía no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, en 2008 Ademais da súa faceta investigadora, ten unha longa experiencia como profesor colaborador do curso universitario de Introdución á Bioloxía no MIT. Desde 2013, tamén é profesor nun curso en liña chamado 7.00x Introduction to Biology - The Secret of Life, a través da plataforma EdX.
Por outra banda, Lander é asesor fundador da Foundation Medicine, unha empresa cuxo obxectivo é levar a análise xgenómica integral do cancro á atención clínica rutineira. Tamén é cofundador de Verastem, unha compañía biofarmacéutica centrada en descubrir e en desenvolver fármacos para tratar o cancro a través das células nai.
Recoñecemento
Lander foi nomeado como unha das cen persoas máis influentes do noso tempo pola revista Time en 2004, polo seu traballo para o seu traballo no PXH. Tamén apareceu en numerosos documentais sobre xenética da cadea de televisión divulgativa e non comercial Public Broadcasting Service (PBS). Así mesmo, ocupou o segundo posto na lista do MIT das 150 persoas máis innovadoras.
En decembro de 2008 foi nomeado, xunto con Harold E. Varmus, codirector do Consello de Asesores de Ciencia e Tecnoloxía do Goberno de Barack Obama.
Lander é tamén membro de USA Science and Engineering Festival's Advisory Board.
SOJA
SOJA ou Soldiers of Jah Army, é un grupo estadounidense de música reggae formado en Arlington, Virxinia. Creado en 1997, a súa música é producida baixo o selo discográfico ATO Records. O grupo formado por oito membros lanzou gran número de sinxelos, álbums e DVDs, incluíndo SOJA – Live in Hawaii. O seu terceiro álbum Born in Babylon acadou o número #11 nas listas de Top Heatseekers, mentres os seus álbums Strength to Survive (2012), Amid the Noise and Haste (2014) e Poetry in Motion (2017) acadaron o número 1 na lista Billboard de álbums reggae.
Joan Crawford
Lucille Fay Le Sueur, máis coñecida como Joan Crawford, nada en San Antonio, Texas, o 23 de marzo de 1904 e finada en Nova York o 10 de maio de 1977, foi unha actriz de cine e televisión estadounidense, considerada como un dos mitos do cinema clásico. En 1999 o American Filme Institute situouna como a 10ª estrela feminina da historia do cine de todos os tempos.
Giuseppe Baretti
Giuseppe Marc'Antonio Baretti, nado en Turín en 1719 e finado en Londres en 1789, foi un escritor e crítico italiano.
Joan Crawford
Crawford casou catro veces, o seu derradeiro marido foi Alfred Steele (casaron o 10 de maio de 1955 en Las Vegas), director executivo (CEO) de Pepsi-Cola. Despois da morte de Steele, o novo director (escollido por Steele), nomeou a Crawford membro do Consello de Administración, onde permaneceu até a súa xubilación forzosa en 1973. A actriz colaborou na promoción da bebida en varios filmes, como Strait-Jacket (1964) ou Berserk! (1967), e xestionou o patrocinio dun pabillón de animatrónicos na Feira Mundial de Nova York de 1964 con Walt Disney en favor de UNICEF.
Giuseppe Baretti
Traxectoria
Aos dezaseis anos traballa como empregado dunha casa comercial en Guastalla ao tempo que estuda historia e literatura baixo a guía do escritor Carlo Cantoni. A súa carreira literaria comeza coa tradución das obra de Pierre Corneille. Viaxa a Londres onde se instala traballando como secretario da Royal Academy of Painting, e fai amizade con Samuel Johnson, Garrick, Burke e Reynolds.
Joan Crawford
Tanto Alfred Steele como Joan Crawford están soterrados no cemiterio de Ferncliff en Nova York.
Giuseppe Baretti
Traxectoria
En 1757 publica Italian Library, un catálogo de autores e obras italianas. En Lettera famigliari recolle as súas viaxes por España, Portugal e Francia entre 1761 e 1765.
Joan Crawford
Filmes sonoros
miniatura|Joan Crawford no trailer da película The Last of Mrs. Cheyney trailer de 1937.
Laura Lechuga
Laura M. Lechuga Gómez, nada en Sevilla en 1962, é unha microbióloga  investigadora e profesora española. É líder do grupo Networking Biomedical Research Center (CIBER) e directora da División de Nanobiosensores e Bioanalítica do Instituto Catalán de Nanociencia e Nanotecnoloxía (ICN2). Foi Directora do Departamento de Sensores e Biosensores do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) de España.
Moho nobilis
Descrición
miniatura|esquerda|Reconstrución. O Moho nobilis foi descrito por vez primeira por Blasius Merrem en 1786. Tiña unha lonxitude de 32 cm e ás de 11-11,5 cm, cunha cola duns 19 cm. A cor das súas plumas era negra cunha sombra marrón no bandullo. Caracterízase polos mechóns amarelos baixo as ás.
Laura Lechuga
É autora de máis de 200 publicacións científicas e de 8 familias de patentes, das que sete foron transferidas á industria a través das empresas spin-off SENSIA, S.L. e BIOD, S.L. Participou en case 60 proxectos de investigación, maioritariamente internacionais, e é unha activa divulgadora científica.
Durante a pandemia de enfermidade por coronavirus 2019-2020, Lechuga desenvolveu un biosensor óptico simple, de baixo custo e rápido para detectar o COVID-19.
Traxectoria
Laura Lechuga interesouse na bioloxía molecular cando estaba na escola secundaria. Finalmente estudou a Licenciatura de Química na Universidade de Cádiz, onde se inspirou para seguir a súa carreira pola vía da investigación.
Lechuga completou a súa investigación doutoral na Universidade Complutense de Madrid. A súa tese doutoral foi III-V semiconductor Schottky diodes for gas sensing and biosensing. Pasou os dous anos posteriores ao doutoramento na Universidade de Twente (Países Baixos) e despois, cando regresou a España en 1995, incorporouse ao Centro Nacional de Microelectrónica do CSIC en Madrid, nomeada para o Instituto de Nanotecnoloxía MESA+.
Investigación e carreira profesional
Desde 1995, traballou no Centro Nacional de Microelectrónica do CSIC en Madrid. En 2002 foi nomeada xefa do Departamento de Sensores e Biosensores do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC).
En 2008 uniuse á facultade do Instituto Catalán de Nanociencia e Nanotecnoloxía (ICN2) e é líder do grupo Networking Biomedical Research Center (CIBER). En 2012 foi nomeada profesora adxunta na Universidade de Tromsø (Noruega), tamén coñecida como Universidade do Ártico, e en 2013 profesora visitante distinguida na Facultade de Enxeñaría Eléctrica e Ciencias da Computación da Universidade Estatal de Campinas (Brasil).
Lechuga desenvolve biosensores baseados en silicio que poden ser integrados nunha plataforma "lab-on-a-chip". Desenvolveu diferentes tipos de sensores, incluíndo: biosensores fotónicos, interferómetros Mach-Zehnder, sensores opto-nano-mecánicos e sensores magnetoplasmónicos. Busca aplicar estes sensores en contornas clínicas, para o diagnóstico de cancro e outras enfermidades, así como para a vixilancia do medio ambiente. En 2018 presentou un dispositivo de punto de atención baseado na interferometría para a cuantificación rápida e sensible de Escherichia coli. O dispositivo contiña micromatrices impresas en substratos nanoplasmónicos de alto rendemento, e mesmo podía ser utilizado por persoal non experto.
Durante a pandemia de coronavirus 2019-20, Lechuga desenvolveu un sistema de probas COVID-19 simple, de baixo custo e rápido. A súa proposta xurdiu dun plan de subvencións rápidas que a Comisión Europea estableceu a finais de xaneiro de 2020 nun esforzo por facer fronte á pandemia emerxente. Lechuga desenvolveu a idea en dez días, aproveitando a súa experiencia na construción de biosensores ópticos. A proba baséase nun sensor óptico a nanoescala e inclúe unha proteína receptora (anticorpo) que é capaz de detectar o coronavirus. O sensor en si mesmo consiste nun interferómetro de guía de ondas. Utiliza unha mostra de saliva ou esputo para detectar a presenza do SARS-CoV-2. Se a saliva contén SARS-CoV-2, unirase aos anticorpos e, á súa vez, cambiará a transmisión dun raio de luz que pasa a través do sensor óptico. Unha vez analizada a luz, o resultado transmitirase a un teléfono intelixente ou a unha tableta, nun proceso que dura menos de 30 minutos. Probas de ADN complementarias identificarán o ARN viral sen necesidade de usar unha reacción en cadea da polimerase (PCR).
É unha divulgadora científica moi activa.
Aldea de Arriba, Cecebre, Cambre
Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 73 habitantes (38 homes e 35 mulleres).
Liga Premier de Rusia
A Liga Premier de Rusia é a máxima categoría das ligas de fútbol en Rusia a nivel de clubs. A liga naceu en 1992 como herdeira da liga soviética ó desaparecer a URSS, e dende entón tense disputado cada ano durante as estacións de primavera, verán e outono, comezando en marzo e rematando en novembro.
Actualmente os dous primeiros equipos da liga clasifícanse directamente para disputar a Fase de Grupos da Liga de Campións da UEFA. O terceiro equipo clasifícase para disputar a Rolda Previa da Liga de Campións da UEFA. Os equipos 4º e 5º clasifícanse para disputar a UEFA Europa League. Mentres tanto, os dous últimos descenden á Liga Nacional de Fútbol de Rusia, segunda categoría do fútbol no país.
A tempada 2011-12 foi unha tempada de transición para copiar o formato das ligas occidentais, rematando o torneo no verán.
O Lokomotiv Moscova é o actual defensor do título. O Spartak Moscova é o club con máis laureado da competición, con 10 títulos.
Es Castell
Es Castell é un concello español situado na illa de Menorca, nas Illas Baleares. Esténdese por unha área de 11,66 km² onde no ano 2020 vivían 7 572 habitantes.
Bernardino González Álvarez
Bernardino González Álvarez, nado o 10 de outubro de 1894 en finado no Carballiño a principio dos anos setenta, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre en Cameixa, en 1932 foi trasladado á Escola Graduada do Carballiño. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da xestora do Carballiño en 1936. Volveu ser alcalde do carballiño de 1943 a 1949. Foi director da Escola Graduada do Carballiño e xubilouse como mestre en 1964. Colaborou en Ambiente e nos anos sesenta foi correspondente de Faro de Vigo no Carballiño.
Recoñecementos
Foille concedida a medalla de ouro da Orde de Cisneros ao mérito político en 1949.
Es Castell
Demografía
Evolución da poboación de Es Castell dende o ano 1950 ata agora:
Política
Desde a finalización do franquismo, Es Castell tivo 6 alcaldes diferentes. O primeiro, en 1979, foi José Tadeo, único alcalde menorquino do momento que non pertencía á UCD. Sucedeuno Jaume Peralta, que foi alcalde desde 1983 até 1991. De 1991 a 1995 alternáronse na alcaldía Bernat Llompart (PP) e Ester Riudavets (PSM), e en 1995, durante dous mandatos, ocupou o cargo María Borràs (PSOE). En 2003 o PSOE, encabezado por Irene Coll, volveu gañar as eleccións municipais, pero en 2004 esta foi expulsada do partido e pasou a gobernar xunto co PP. Tralas eleccións de 2007, por mor de que non había unha maioría absoluta, os partidos IPEC, de Irene Coll, e Partido Popular, pactaron a alcaldía de tal forma que Irene Coll volveu gobernar a xunta local até xuño de 2008 para, posteriormente, a alcaldía pasar a Juan Cabrera Valenzuela (PP).
Lluís Camps (PP) substituíu en 2011 a Juan Cabrera Valenzuela como alcalde de Es Castell tras conseguir nas eleccións municipais dese ano o 42,85% dos votos no concello polo 19,27% do PSOE, que quedou en segunda posición. Catro anos máis tarde, en 2015, Camps revalidou a alcaldía cun 43,98% dos votos, pero o PSOE conseguiu recortar distancias e aumentou a súa porcentaxe de votos até o 25,31%. En 2018, Camps anunciou que non volvería presentarse a un terceiro mandato, sendo Dinonisio Marí a persoa elixida polo PP para representar o partido nas eleccións municipais de 2019 e revalidar a alcaldía.
En 2019, o PSOE e Som Es Castell chegan a un acordo para investir a socialista Joana Escandell como nova alcaldesa do concello tras conseguir sumar ambas formacións o 46,73% dos votos polo 43,98% do Partido Popular, que foi novamente o partido máis votado na localidade.
The Kissing Booth
Sinopse
O filme conta a historia de Elle (King) unha adolescente que ten un romance de instituto cun mozo maior, Noah (Elordi) que é o irmán do seu mellor amigo Lee (Courtney).
La Quiniela
200px|miniatura|Logotipo da Quiniela. La Quiniela é o nome dun xogo de azar español, xestionado por Loterías y Apuestas del Estado, que se basea nos resultados dos partidos da liga española de fútbol.
Premios
Na Quiniela, como noutros xogos de Loterías y Apuestas del Estado, destínase o 55% da recadación aos premios, distribuídos por categorías:
Dmytro Blazheiovskyi
Dmytro Blazheiovskyi (en Дмитро Блажейовський), nado o 21 de agosto de 1910 en Wisłok Wielki (Austria-Hungría) e finado o 23 de abril de 2011 en Lviv, foi un sacerdote greco-católico ucraíno, historiador e artista.
Traxectoria
Naceu en Wisłok Wielki, na rexión de Lemkovina en Austria-Hungría (hoxe no voivodato de Subcarpacia en Polonia), fillo de Teodor e Anna Blazheiovskyi. Entre 1922 e 1930 estudou no ximnasio ucraíno de Przemyśl. Posteriormente, en 1933 marchou a estudar enxeñaría electrónica a Praga, dende onde peregrinou a pé a Roma. En Roma, baixo a guía de Teodosii Tyt Halushchynskyi, entrou no seminario.
Entre 1933 e 1946 estudou Filosofía, Teoloxía e Historia nas universidades pontificias Urbaniana e Gregoriana en Roma; durante a súa estancia alí foi ordenado sacerdote o 2 de abril de 1939. En 1942 doutorouse en Teoloxía pola Urbaniana e en 1946 en Historia pola Gregoriana.
Foi autor de 25 publicacións científicas sobre a historia de Igrexa e de Ucraína. Foi tamén coñecido polos seus bordados ucraínos en iconas e de estandartes, moitos deles en museos de todo o mundo ou empregados para fins litúrxicos. O 6 de maio de 1999 abriu en Lviv o museo de iconas bordadas de Dmytro Blazheiovskyi.
O 17 de agosto de 2006, o presidente de Ucraína Viktor Yushchenko condecorou a Blazheiovskyi coa Orde ao Mérito, III clase, "pola súa contribución significativa ao fortalecemento da autoridade internacional de Ucraína, pola difusión dos logros históricos e contemporáneos do pobo ucraíno, e a súa participación activa nas comunidades ucraínas da diáspora".
Finou o 23 de abril de 2011 en Lviv, con 101 anos. Está enterrado no cemiterio de Yaniv.
Galiñeiros, Cecebre, Cambre
Galiñeiros é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 31 habitantes (16 homes e 15 mulleres).
Sebastián Sánchez Prado
Sebastián Sánchez Prado, coñecido como Sebas, nado en Espinardo (Murcia) o 31 de xaneiro de 1960, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Na tempada 1979–80 debutou en Segunda División co Real Murcia, club co que ascendeu esa campaña á Primeira División. Co club en Primeira, Sebas non xogou ningún encontro, e descendeu ao final da campaña novamente á Segunda División. Na categoría de prata, conseguiu de novo o ascenso na tempada 1982–83, sendo un xogador habitual no cadro pimentonero. Descendeu novamente na tempadaa 1984–85.
Na tempada 1985–86 fichou polo Deportivo da Coruña, co que xogou dúas tempadas en Segunda División. Fixo o seu debut coa camisola branquiazul o 1 de setembro de 1985 fronte ao seu anterior equipo, o Real Murcia, no encontro da primeira xornada do campionato en Riazor, que rematou con vitoria local (2–1). No Deportivo xogou 54 partidos e anotou 3 goles.
Na tempada 1987–88 foi contratado polo Cartagena, co que descendeu ao final da campaña á Segunda División B.
Lucca
miniatura|dereita|Lucca. Lucca é unha cidade da Toscana, centro-norte de Italia, situada sobre o río Serchio e sobre o Mar Tirreno. É a capital da Provincia de Lucca.
Ten lindes cos concellos de: Borgo a Mozzano, Camaiore, Capannori, Massarosa, Pescaglia, San Giuliano Terme e Vecchiano.
Campos de Pepe Rojo
Os Campos de Pepe Rojo e Ricardo Sánchez son unhas instalacións deportivas do concello de Valladolid, compostas originalmente por dous campos de rugby, que hoxe son catro. Estas instalacións forman parte do Complexo Deportivo Cidade de Valladolid, xestionado pola Fundación Municipal de Deportes, que se atopa na estrada de Renedo, km 3'7.
No campo principal, con capacidade para acoller a 2500 seareiros sentados, xogan os seus encontros como locais os importantes equipos Club de Rugby El Salvador e Valladolid Rugby Asociación Club, varias veces campións da División de Honra de Rugby e da Copa do Rei de Rugby.
Historia
As instalacións reciben o nome do que foi presidente da Federación de Rugby de Valladolid nos anos 60, José Rojo Giralda, e do primeiro presidente da Federación de Rugby de Castela e León nos anos 80, Ricardo Sánchez Rodríguez, malia que a maioría dos afeccionados empregan sinxelamente o nome "Pepe Rojo". Pepe Rojo e Ricardo Sánchez están considerados os persoeiros que máis loitaron no seu día para que a cidade de Valladolid contase cunhas instalacións adicadas ó rugby.
Os campos foron inaugurados oficialmente o 21 de maio de 1983 cun encontro entre a selección de rugby de Castela e León e a de Gales que rematou cun resultado de 3-83 no marcador.
Características
No campo número 1 a tribuna principal, a máis antiga, ten capacidade para 1200 seareiros sentados, e ten unha cuberta tensoestática de 80x10 metros. No lateral contrario hai outra tribuna, ampliada en 2016, que non ten tellado, e tamén está a cabina de prensa. Nun dos fondos hai unha bancada de nova construción, froito da ampliación de 2016, cunhas 300 localidades de asento. No outro fondo está a entrada ó recinto, e un edificio dotado cun bar, os vestiarios e almacéns. É o único lado sen bancadas. O terreo de xogo ten unhas dimensións de 128x69 metros.
O campo número 2 está situado en paralelo ó campo número 1, trala tribuna principal, que comparten. O campo número 3 tamén está situado en paralelo, trala outra tribuna, e conta con pistas de atletismo. Os terreos de xogo dos campos 2 e 3 teñen unhas dimensións de 120x70 metros. Hai un campo número 4 de 60x47 metros apto para adestramentos pero non para encontros.
Quelíforo
miniatura|200px|Anatomía dun picnogónido macho segundo Sars. A. Céfalon; B. Tronco; C. Abdome; 1. Probóscide; 2. Quelíforos; 3. Pedipalpos; 4. Ovíxeros; 5. Ovos; 6. Patas locomotoras.
Nos picnogónidos o quelíforo é cada un dos dous apéndices, os máis anteriores e provistos de quela (ou sen ela), que se achan a ambos os lados da base da probóscide.
Están formados por tres ou, raramente, catro artellos, e algunhas especies carecen deles.
Segundo algúns autores talvez estes apéndices sexan homólogos do quelíceros do tipo dos de tres artellos en pinza.
Etimoloxía
O termo quelíforo, voz do Vocabulario Científico Internacional, esta formado polos elementos queli- e ´-foro, tirados das raíces das palabras do grego antigo χηλή chēlḗ, "garra", "uña curvada" e φορέω -ῶ, phoréō -ô, "levar".
La Martorana
A Igrexa de Santa María do Almirante (Santa Maria dell'Ammiraglio), tamén chamada Martorana, é a sede da Parroquia de San Nicolò dei Greci. (Klisha e Shën Kollit së Arbëreshëvet), con vistas á Piazza Bellini en Palermo, Sicilia, sur de Italia.
A igrexa é unha Concatedral da Eparquía de Piana degli Albanesi da Igrexa Católica Italo-Albanesa, unha diocese que inclúe as comunidades italo-albanés (arbëreshë) en Sicilia que ofician a liturxia segundo o Rito Bizantino na Lingua grega antiga e lingua albanesa A Igrexa dá testemuño da cultura relixiosa e artística oriental aínda presente en Italia na actualidade, contribuída ademais polos exiliados albaneses que se refuxiaron no sur de Italia e Sicilia a partir do século XV baixo a presión das persecucións Turco-otomá en Albania e nos Balcáns. Esta última influencia deixou pegadas considerables na pintura de iconas, no rito relixioso, na lingua da parroquia, nos costumes tradicionais dalgunhas colonias albanesas da provincia de Palermo. A comunidade forma parte da Igrexa Católica, pero segue as tradicións rituais e espirituais que a comparten en gran parte coa Igrexa Ortodoxa.
A igrexa caracterízase pola multiplicidade de estilos que se atopan, pois, co paso dos séculos, enriqueceuse con outros gustos diversos na arte, a arquitectura e a cultura. Hoxe é, de feito, como monumento histórico-eclesiástico, froito de múltiples transformacións, tamén obxecto de protección.
Desde o 3 de xullo de 2015 forma parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO coñecido como Palermo árabe-normando e as igrexas da catedral de Cefalú e Monreale.
Historia
thumb|150px|left|A coroación divina de [[Roxerio II de Sicilia.]] thumb|150px|O interior da Martorana, antes da restauración (pinturas do século XIX). O nome Ammiraglio ("almirante") deriva do fundador da igrexa, o almirante sirio cristián e ministro principal do rei Roxerio II de Sicilia, Xurxo de Antioquía. A carta fundacional da igrexa (que inicialmente era ortodoxa oriental), en grego e árabe antigos, consérvase e data de 1143, a construción quizais xa comezara nese momento. A igrexa certamente completárase pola morte de Xurxo en 1151, e el e a súa esposa foron enterrados no nártice. En 1184 o viaxeiro árabe Ibn Jubayr visitou a igrexa, e máis tarde dedicou unha parte importante da súa descrición de Palermo á súa louvanza, describindoa como "o monumento máis fermoso do mundo". Despois das Vésperas sicilianas de 1282, a nobreza da illa reuniuse na igrexa para unha reunión que resultou en ofrecer a coroa siciliana a Pedro III de Aragón.
Entre 1193 e 1194, Eloisa Martorana fundou un convento de monxas beneditinas nunha propiedade adxacente. En 1433–34, baixo o goberno do rei Afonso de Aragón, este convento absorbeu a igrexa, que desde entón coñécese comunmente como La Martorana. As monxas modificaron amplamente a igrexa entre o século XVI e o XVIII, facendo grandes cambios na estrutura e na decoración interior.
As monxas da Martorana eran famosas polo seu mazapán moldeado, que facían en forma de varios froitos. Aínda que o convento xa non existe, a frutta di Martorana segue sendo un dos alimentos máis famosos e distintivos de Palermo.
En 1937 a igrexa volveu ao rito bizantino coa comunidade albanesa presente en Palermo. Hoxe, é usado pola Igrexa Católica Italo-Albanesa para os seus servizos e comparte o status de catedral coa igrexa catedral de San Demetrio Megalomartire en Piana degli Albanesi.
A igrexa asumiu e herdou o título de sede da parroquia dos italo-albaneses en 1945, despois de que a igrexa adxacente ao seminario italo-albanés de Palermo fose destruída na segunda guerra mundial.
A igrexa restaurouse e reabríuse para o culto comunitario en 2013. O clero e a congregación foron momentaneamente acollidos na igrexa de Santa Macrina das monxas Basilianas italo-albanesas en Palermo durante os traballos de restauración.
A parroquia de San Nicolò dei Greci non ten un territorio parroquial real, pero é o punto de referencia de 15.000 arbëreshë (a comunidade albanesa de Sicilia asentada historicamente na provincia de Palermo) que residen na cidade.
Nomes
thumb|Placa de mármore en memoria do heroe albanés [[Scanderbeg (1968)]] A igrexa era coñecida tradicionalmente como "San Nicolás dos gregos", onde o termo "grego" significaba a adopción do rito bizantino e o uso do grego eclesiástico como lingua litúrxica, en lugar da propia.
A igrexa agora tamén se coñece como "Parrocchia San Nicolò degli Albanesi", ou "Famullia / Klisha e Shën Kollit i Arbëreshëvet në Palermë" en lingua arbëreshë.
Outra versión inclúe Klisha Arbëreshe Palermë ("A Igrexa Arbëreshe en Palermo") ou simplemente Marturanë. O título "Parrocchia San Nicolò dei Greci alla Martorana" significa que a parroquia italo-albanesa está agora asentada na igrexa de Martorana, e non no lugar inicial xunto ao seminario italo-albanés.
Arquitectura
thumb|O interior da igrexa thumb|Cristo no mosaico da cúpula thumb|Inscrición árabe na igrexa de Martorana, [[Palermo, Italia]] A igrexa orixinal foi construída en forma de cruz inscrita ("plano de cruz grega"), unha variación común do tipo de igrexa bizantina media estándar. As tres ábsidas ao leste lindan directamente coa naos, en lugar de estar separadas por un van adicional, como era habitual na arquitectura bizantina contemporánea nos Balcáns e Asia Menor. No primeiro século da súa existencia a igrexa ampliouse en tres fases distintas, primeiro mediante a adición dun nártice para albergar as tumbas de Xurxo de Antioquía e da súa muller, a continuación mediante a adición dunha entrada e finalmente a través da construción dun campanile centralmente aliñado no oeste. O campanario, que está ricamente decorado con tres ordes de arcos e pavillóns con fiestras de parteluz, aínda serve de entrada principal á igrexa. Engadidos posteriores significativos á igrexa inclúen a fachada barroca que hoxe dá á praza. A finais do século XIX, restauradores de mentalidade histórica intentaron devolver a igrexa ao seu estado orixinal, aínda que quedan moitos elementos das modificacións barrocas.
Certos elementos da igrexa orixinal, en particular a súa decoración exterior, mostran a influencia da arquitectura islámica na cultura da Sicilia normanda. Un friso que leva unha inscrición dedicatoria percorre a parte superior dos muros exteriores, aínda que o seu texto está en grego, a súa forma arquitectónica fai referencia á arquitectura islámica do norte de África. Os nichos empotrados nos muros exteriores tamén derivan da tradición arquitectónica islámica. No interior, unha serie de vigas de madeira na base da cúpula levan unha inscrición pintada en árabe, o texto deriva da liturxia cristiá (o Himno Epinikios e a Gran Doxoloxía). A igrexa tamén posuía un elaborado par de portas de madeira tallada, hoxe instaladas na fachada sur da extensión occidental, que están moi relacionadas coas tradicións artísticas do norte de África fatimíes. Por estes elementos "árabes", a Martorana foi comparada coa súa contemporánea palermitana, a Cappella Palatina, que presenta un híbrido similar de formas bizantinas e islámicas.
Liga Galega de Wáter-polo
A Liga Galega de Wáter-polo é unha competición de wáter-polo de carácter anual, que se disputa en Galicia e que está regulamentada pola Federación Galega de Natación. Constitúe a quinta categoría estatal e a máxima categoría da Liga Galega de Wáter-polo. O vencedor desta ten dereito a disputar o play-off de ascenso á Terceira división española de wáter-polo.
Tempada 2021/2022
Na tempada 2021-2022 forman a liga sete equipos:
Sistema de competición
O sistema de competición consta dunha fase regular, onde os cinco equipos enfróntase entre eles por partida dobre, de xeito que cada equipo xoga contra os demais tanto como local coma como visitante. Cada vitoria suma 3 puntos na clasificación. Os empates suman un punto e as derrotas ningún. Ao finalizar os enfrontamentos da liga regular, os catro equipos que máis puntuación acaden disputan un play-off polo título, mediante dúas semifinais e unha final, disputadas a dobre partido. Nas semifinais enfróntanse o primeiro contra o cuarto clasificado, e o segundo contra o terceiro. Os vencedores de cada semifinal enfróntanse entre eles, sendo o gañador desta o que se fai co título de liga.
O gañador do título de liga, á súa vez, gaña o dereito a disputar a fase de ascenso á Terceira División Española de Wáter-polo.
Pola parte baixa da clasificación, o último clasificado xoga outro play-off polo descenso, enfrontándose ao primeiro clasificado da Segunda División. Neste encontro a partido dobre, o gañador acada unha praza na primeira división, ben mantendo a categoría, ben conseguindo o ascenso.
Edicións
O equipo que máis veces conquistou o título da Liga Galega de Wáter-polo foi o Club Natación A Coruña, gañándoa en 7 ocasións consecutivas: dende a primeira edición na tempada 2002/2003 até a tempada 2008/2009. O Club Waterpolo Santiago (3); e o Club Waterpolo Galaico (2), antes coñecido coma Club Natación Pontevedra, son os outros dous equipos galegos posuidores do título de liga.
Palmarés
Desde a tempada 2002/2003, tres foron os vencedores do título de liga:
Ragusa
miniatura|dereita|200px|Barrio de Ragusa Ibla. Ragusa (Raùsa en siciliano) é unha cidade e un concello do sur de Italia, capital da provincia homónima, no sueste da illa de Sicilia. Ten arredor de 70.000 habitantes. Está construída sobre un alto calcario entre os dous grandes vales de Cava San Leonardo e Cava Santa Domenica.
A economía da provincia baséase principalmente na agricultura (horticultura, oliveiras), granxas, turismo, manufacturas lixeiras e pequenos campos de petróleo. Xunto con outras sete cidades do Val di Noto, atópase entre o Patrimonio da Humanidade de Italia.
Ten lindes cos concellos de: Chiaramonte Gulfi, Comiso, Giarratana, Modica, Monterosso Almo, Santa Croce Camerina, Scicli, Vittoria e Rosolini.
Familia Mozart
miniatura|A familia Mozart durante a súa viaxe: [[Leopold Mozart|Leopold, tocando o violín; Wolfgang Amadeus, no clavecín e Nannerl, cantando. Acuarela de Louis Carrogis Carmontelle ca. 1763.]] A familia Mozart son os devanceiros, familiares, e descendentes de Wolfgang Amadeus Mozart. Os primeiros documentos que mencionan o nome "Mozart", daquela escrito "Motzhart" ou "Motzhardt", son da parte bávara de Suabia (hoxe o Regierungsbezirk de Suabia).
Galería
Leopold Mozart, a súa muller Anna Maria e descendentes
Manuel Piñeiro
Co nome de Manuel Piñeiro podemos referirnos a:
Highland Falls, Nova York
miniatura|200px|[[Casa do Concello]] miniatura|200px|Vista da vila Highland Falls é unha vila dos Estados Unidos situada no condado de Orange do estado de Nova York.
Xeografía
Situada a unha altitude media de 44 msnm á beira do río Hudson, ocupa unha superficie de 2,9 km².
Demografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos no ano 2010 tiña unha poboación de 3 900 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 1 284,3 hab/km². A poboación estimada para o ano 2018 era de 3 824 habitantes.
Economía
Os homes tiñan uns ingresos medios de $ 41,833, fronte aos $ 29,488 para as mulleres.
A renda per cápita da vila era de $ 24,100. Ao redor do 4,7 % da poboación estaba por debaixo do limiar de pobreza.
Xelidiáceas
miniatura|215px|Secado de Gelidium amansii para obter ágar-ágar, no [[Xapón]] A das Xelidiáceas (Gelidiaceae) é unha é unha familia de rodófitas da clase das florideofíceas e subclase das rodimeniofícidas, e orde das xelidiales.
Descrición
A familia foi descrita en 1843 polo farmacéutico, botánico e ficólogo alemán Friedrich Traugott Kützing, na páxina 390 da súa obra [https://www.biodiversitylibrary.org/page/3760757#page/5/mode/1up ''Phycologia generalis oder Anatomie, Physiologie und Systemkunde der Tange. Mit 80 farbig gedruckten Tafeln, gezeichnet und gravirt vom Verfasser'']. Leipzig: F. A. Brockhaus.
Etimoloxía
O nome científico Gelidiaceae está formado sobre a raíz Gelidi- do seu xénero tipo, Gelidium, coa adición do sufixo do latín científico -aceae, propio dos nomes das familias de vexetais.
Xéneros
A familia comprende os xéneros seguintes:
Porén, o ITIS só recoñece tres:
Notas taxinómicas
Segundo o WoRMS, Gelidiocolax pertence á familia das pterocladiofiláceas, e Gelidiopsis é un sinónimo non aceptado de Ceratodictyon Zanardini, 1878, que pertence á familia das lomentariáceas.
Colofón
O termo Colofón pode referirse a:
A Cova da Becha, Saiáns, Vigo
A Cova da Becha é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 34 habitantes (15 homes e 19 mulleres).
Colofón (editorial)
miniatura| ''[[Memorias dun neno labrego|MEMORIAS DUN NENO LABREGO, DE XOSÉ NEIRA VILAS, REMATOUSE DE IMPENTAR EN ARTES GRAFICAS AL- FONSO RUIZ, RUA GENERAL URQUIZA Nº 564, BUENOS AIRES, O 5 DE XANEIRO DO 1961. ]] O termo colofón (en κολοφων), en tipografía e edición de libros, designa unha nota que, no mor das veces, é atopada na parte final dunha obra e compila os detalles de impresión, responsables polo traballo, marcas tipográficas e outros datos.
Son Servera
Demografía
Evolución da poboación de Son Servera dende o ano 1950 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Aeroporto de Tashkent
O aeroporto internacional de Tashkent é o principal aeroporto de Uzbekistán e o terceiro máis concorrido de Asia Central, tras os de Almati e Astana en Casaquistán. Está situado a 12 quilómetros do centro de Tashkent.
Lendoiro, Cecebre, Cambre
Lendoiro é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 240 habitantes (123 homes e 117 mulleres).
Nodar, Aguada, Carballedo
Toponimia
O topónimo deriva do nome do antropónimo.
Museo Etnográfico de Culleredo
miniatura|A Torre de Celas. O Museo Etnográfico de Culleredo está na Torre de Celas unha construción medieval de carácter defensivo sita na parroquia de Santa María de Celas, no concello de Culleredo. Amosa unha variedade de traxes rexionais, documentos medievais e ferramentas do agro. Ao seu arredor hai un parque e un invernadoiro.
Lecitina
miniatura|450px|A [[fosfatidilcolina é un dos lípidos abundantes na lecitina.]] Lecitina é un termo xenérico que designa un conxunto de substancias, principalmente lipídicas, de aspecto castaño-amarelento que se extraen de tecidos animais e vexetais, e da xema de ovo, que consiste nunha mestura de ácido fosfórico, colina, ácidos graxos, glicerol, glicolípidos, triglicéridos, e fosfolípidos (por exemplo, fosfatidilcolina, fosfatidiletanolamina, e fosfatidilinositol).
A palabra lecitina foi acuñada orixinalmente en 1847 polo químico e farmacéutico francés Theodore Gobley para designar a fosfatidilcolina pura. Gobley illou a lecitina da xema de ovo (λέκιθος, lekithos é "xema de ovo" en grego antigo), e estableceu a fórmula química da fosfatidilcolina en 1874; demostrou tamén a presenza de lecitina nunha variedade de fontes biolóxicas como o sangue venoso, bile, tecido cerebral humano, ovos de peixe, polos, e cerebro de ovella. Hoxe a lecitina enténdese xeralmente como unha mestura de substancias (non fosfatidilcolina pura), pero non é infrecuente ver textos nos que lecitina e fosfatidilcolina se usan como sinónimos seguindo o seu significado orixinario.
A lecitina pode extraerse quimicamente (utilizando hexano) ou mecanicamente a partir de fontes facilmente dispoñibles como as fabas de soia. É pouco soluble en auga. En disolución acuosa os seus fosfolípidos poden formar liposomas, bicapas lipídicas, micelas, ou estruturas laminares, dependendo da hidratación e temperatura. Isto orixina un tipo de surfactante que se clasifica xeralmente como anfipático. A lecitina véndese como suplemento dietario e para usos médicos. Ten un uso culinario como emulsionante e para impedir que se peguen certas substancias en forma de spray antipegañento para cociñar.
Bioloxía
A fosfatidilcolina (e outros lípidos presentes na lecitina) aparece en todos os organismos, xa que é un compoñente principal da bicapa lipídica das membranas celulares.
Produción
A lecitina comercial, que se utiliza na fabricación de alimentos, é unha mestura en aceite de fosfolípidos principalmente. A lecitina obtense de aceites extraídos de sementes. Como é unha mestura de varios fosfolípidos, a súa composición exacta depende da fonte de orixe da que se extraeu. A principal fonte é o aceite de soia. Ultimamente tamén se está extraendo do aceite de xirasol e doutras fontes debido ao requirimento na Unión Europea de declarar a adición aos alimentos de substancias potencialmente alérxenas, e polas regulacións sobre os produtos modificados xeneticamente. Os principais fosfolípidos na lecitina de soia son a fosfatidilcolina, fosfatidilinositol, fosfatidiletanolamina, e ácido fosfatídico.
Lecitina hidrolizada
Para mellorar as propiedades da lecitina e facela máis axeitada para o produto no cal vai ser engadida, pode hidrolizarse primeiro encimaticamente. Nas lecitinas hidrolizadas, unha porción dos fosfolípidos sufriu a eliminación dun dos ácidos graxos pola acción do encima fosfolipase. Os fosfolípidos resultantes denomínanse liso-fosfolípidos. A fosfolipase máis utilizada é a fosfolipase A2, que elimina o ácido graxo situado na posición C2 do glicerol. As lecitinas poden tamén ser modificadas por un proceso chamado fraccionamento. Durante este proceso, a lecitina mestúrase cun alcohol, xeralmente etanol. Algúns fosfolípidos, como a fosfatidilcolina, teñen unha solubilidade en alcohol boa, a diferenza doutros fosfolípidos que non se disolven ben en etanol. O etanol sepárase da masa de lecitina, e despois é evaporado, obtendo unha fracción de lecitina enriquecida en fosfatidilcolina.
Propiedades e aplicacións
A lecitina ten propiedades emulsionantes e lubricantes, e é un surfactante (diminúe a tensión superficial). A lecitina pode ser totalmente metabolizada (ver inositol) polos humanos, polo que é ben tolerada polos humanos e a súa inxestión non é tóxica.
A lecitina utilízase en diversas aplicacións na industria alimentaria, alimentación animal, industria farmacéutica, elaboración de pinturas e outras aplicacións industriais.
Algunhas aplicacións na industria son:
Aplicación nos alimentos e efectos sobre a saúde
Por exemplo, a lecitina é o emulsionante que mantén separados o coco sólido e a manteiga de coco en certas barras de doces. En margarinas, especialmente as que conteñen altos niveis de graxas (>75%), a lecitina engádese como un axente "anti-salpicaduras" para a fritura.
Na Unión Europea a lecitina admítese como aditivo alimentario co número E322. Nos Estados Unidos tamén está aprobada pola Food and Drug Administration para o consumo humano e ten o status de "Alimento Xeralmente Recoñecido como San" (GRAS). Realizáronse estudos que indican que a lecitina derivada da soia ten efectos significativos na redución dos niveis de colesterol e triglicéridos, á vez que incrementa os niveis de HDL (o chamado "colesterol bo") no sangue. Porén, os estudos sobre a lecitina de ovo son inconsistentes e contraditorios desde a década de 1920.
Novos estudos suxiren que metabolitos de colina das bacterias do aparato dixestivo favorecen a aterosclerose nos ratos a través da produción de óxido de trimetilamina (TMAO) e "aumentan a acumulación de colesterol en macrófagos e a formación de escuma". Os ratos alimentados con lecitina derivada de xema de ovo, desenvolven placas arteriais de aterosclerose a pesar de que non se incrementan os seus niveis de colesterol ou triglicéridos.