cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inflamación
Radicais libres do oxíxeno
Os radicais libres do oxíxeno (RLO) son un tipo de especies reactivas do oxíxeno (ERO, ou, en inglés, ROS). Estes radicais poden liberarse ao medio extracelular polos leucocitos despois de que estes foran activados pola presenza de microbios, quimiocinas, complexos inmunes, ou despois da fagocitose. A súa produción depende da activación do sistema NADPH oxidase. As principais especies producidas intracelularmente son o anión superóxido (O2~), o peróxido de hidróxeno (H2O2) e o radical hidroxilo (*OH). O anión superóxido pode combinarse co óxido nítrico para formar especies reactivas do nitróxeno (RNS). Estas substancias atacan todos os compoñentes biolóxicos (ADN, proteínas, lípidos...), arrincándolles electróns ou átomos de hidróxeno ou adicionándose sobre os enlaces dobres, xa que funcionan como potentes oxidantes. Xa que logo, a consecuencia é a alteración e a posterior perda de función das moléculas afectadas.
Gran Premio de Bélxica de 1987
A carreira foi gañada polo piloto francés de McLaren Alain Prost pilotando un McLaren MP4/3. Foi a segunda vitoria de Prost no Gran Premio de Bélxica e a súa 27ª vitoria nun Gran Premio, igualando a mellor marca de todos os tempos de Jackie Stewart. Prost gañou a carreira por 25 segundos sobre o seu compañeiro de equipo o sueco Stefan Johansson. Foi o primeiro dobrete para McLaren desde o ano anterior no Gran Premio de Mónaco. Terceiro foi Andrea de Cesaris pilotando un Brabham BT56. Sería o mellor posto en 1987 de De Cesaris e unha das dúas únicas carreiras que terminaría no ano. Tamén foi o cuarto podio de De Cesaris, o primeiro desde que terminara segundo no Gran Premio de Suráfrica de 1983.
Inflamación
Radicais libres do oxíxeno
A liberación extracelular destas potentes substancias a baixas concentracións activan quimiocinas, citocinas e moléculas de adhesión leucocitaria endotelial, amplificando a resposta inflamatoria. Están implicados nas seguintes respostas inflamatorias: O plasma, os fluídos dos tecidos e as células posúen mecanismos antioxidantes para protexerse dos radicais libres do oxíxeno. Entre estes están: Ademais existen compostos de orixe alimentaria con capacidade antioxidante que tamén interveñen na neutralización de EROs: Por todo isto, o efecto negativo das especies reactivas do oxíxeno obsérvase se se produce un desequilibrio debido a unha produción esaxerada destas substancias ou por unha diminución dos sistemas de defensa, encimáticos e non encimáticos.
Constituíntes dos lisosomas dos leucocitos
Os neutrófilos e os monocitos conteñen gránulos lisosómicos necesarios para a dixestión dos materiais fagocitados. Se os compostos que conteñen se verten ao exterior, poden amplificar a respuesta inflamatoria, xa que teñen un efecto destrutor sobre os tecidos (elastases, colaxenases, proteases...). Para contrarestar o seu efecto, existen antiproteases no soro, fundamentalmente a α1-antitripsina, que é o principal inhibidor da elastase. Outra antiprotease importante é a α2-macroglobulina.
Gran Premio de Bélxica de 1987
A vitoria, a segunda de Prost en, afirmouno na cabeza do campionato, cinco puntos por diante do seu compañeiro de equipo Johansson e oito por diante do piloto de Williams Nigel Mansell.
Inflamación
Mediadores derivados de proteínas plasmáticas
Unha gran variedade de fenómenos na resposta inflamatoria están mediados por proteínas plasmáticas que pertencen a tres sistemas interrelacionados: Destes tres sistemas, probablemente os mediadores da inflamación máis importantes in vivo son bradicinina, C3a, C5a e trombina.
Efectos xerais da inflamación
As citocinas IL-1 e TNF-α producidas polos macrófagos funcionan a modo de "hormonas" da inflamación, e actúan sobre o conxunto do organismo para mobilizar todos os recursos dispoñibles para loitar contra o axente infeccioso. En particular, a súa acción sobre o centro da febre permite elevar a temperatura, o que compromete a supervivencia bacteriana. A súa acción sobre o fígado permite aumentar a síntese das proteínas da fase aguda, que son tamén antibacterianas (sistema do complemento, proteína C reactiva). A mobilización dos neutrófilos desde a medula ósea e a súa activación son efectos decisivos, como tamén a activación dos fibroblastos durante a fase reparadora.
Gran Premio de Bélxica de 1987
Resumo da carreira
A carreira tivo dúas saídas. Na primeira Mansell conseguiu a vantaxe por diante de Senna, Piquet e Alboreto. Ao final da grella René Arnoux (Ligier JS29B) e Andrea de Cesaris (Brabham BT56) tocáronse, mentres Thierry Boutsen (Benetton B187) golpeou a Berger facéndoo trompear co Ferrari F1 / 87. Un accidente máis grave aconteceulle a Philippe Streiff que se estrelou con forza na curva Eau Rouge pouco despois golpeouno o seu compañeiro de equipo en Tyrrell Jonathan Palmer, ambos resultaron ilesos pero os seus Tyrrell DG016 quedaron reducidos a chatarra. A carreira foi suspendida e reiniciouse de novo. En virtude de cualificar 23º e o seu compañeiro de equipo 24º, e ironicamente ao chocar en primeiro lugar, a Streiff déuselle o coche de reserva para o reinicio deixando a Palmer fóra da carreira.
Inflamación
Detención da resposta inflamatoria aguda
Como este potente proceso de defensa pode producir daños importantes nos tecidos do hóspede, é importante mantelo baixo un estrito control. En parte, a inflamación desaparece simplemente porque os mediadores se producen en estalidos rápidos, só mentres persiste o estímulo, teñen vidas medias curtas, e son degradados tras a súa liberación. Os neutrófilos tamén teñen unha vida media curta e morren por apoptose unhas poucas horas despois de deixaren o sangue. Ademais, durante o desenvolvemento do proceso inflamatorio dispáranse unha serie de sinais de parada que serven para terminar a reacción de forma activa, como son:
Inflamación crónica
Cando a inflamación se mantén durante un tempo prolongado (semanas ou meses), fálase de inflamación crónica, na que coexisten o dano tisular e os intentos de reparación, en diversas combinacións. Pode producirse por mantemento da inflamación aguda (se non se resolve a causa), ou ben empezar de maneira progresiva e pouco evidente, sen as manifestacións da inflamación aguda. Este segundo caso é o responsable do dano tisular dalgunhas das enfermidades humanas máis invalidantes, como a artrite reumatoide, a aterosclerose, a tuberculose ou a fibrose pulmonar. Ademais, é importante no desenvolvemento do cancro e en enfermidades que anteriormente se consideraban exclusivamente dexenerativas, como o Alzheimer.
En caso de non resolución, drénanse tamén as bacterias e esténdese a infección por vía linfática: linfanxite (inflamación dos vasos linfáticos) e linfadenite (inflamación dos ganglios linfáticos).
Gran Premio de Bélxica de 1987
Resumo da carreira
Berger retirouse na terceira volta cun pistón roto, mentres que na volta 10 Michele Alboreto que ía segundo rompeu o coxinete da roda e Nelson Piquet retirouse cunha tubaría do turbo rota, entregando o liderado a Alain Prost diante de Teo Fabi e Stefan Johansson. As paradas en boxes trouxeron poucos cambios na situación, e esta mantívose para gañar facilmente por 25 segundos, malia as preocupacións co seu consumo de combustible debido a un medidor defectuoso.
Esta foi a 27ª vitoria de Prost, igualando a marca de Jackie Stewart logrando un dobrete para McLaren co seu compañeiro de equipo Johansson. Andrea de Cesaris conduciu magnificamente para terminar terceiro co Brabham a pesar de ter que empuxar o seu coche sobre a liña con Eddie Cheever (Arrows A10), Satoru Nakajima (Lotus 99T) e Arnoux lograron os puntos restantes. Cos contratempos dos pilotos de Tyrrell, os puntos do trofeo Jim Clark foron gañados polo Lola LC87 de Philippe Alliot.
Posicións logo da carreira
}
Inflamación
Causas
Entre as causas da inflamación crónica pódense distinguir:
Infeccións persistentes
No caso de microbios difíciles de erradicar, como micobacterias, certos fungos, virus e parasitos. Poden dar lugar á formación de granulomas.
Enfermidades mediadas polo sistema inmune
Nalgunhas enfermidades nas que a resposta inmunitaria se produce de maneira esaxerada ou inapropiada en relación ao axente causante, a inflamación crónica xoga un papel importante no aspecto patolóxico das mesmas. Nestes casos, como a resposta inmune está sobredimensionada, non produce beneficio, senón dano. Por exemplo: Neste tipo de enfermidades, adoitan producirse episodios repetidos de inflamación, polo que se poden observar características mixtas da inflamación aguda e a crónica.
Exposición prolongada a axentes tóxicos
Ditos axentes poden ser:
Características
Mentres que a inflamación aguda se caracteriza pola aparición de cambios vasculares, edema e infiltración de neutrófilos, a inflamación crónica presenta as seguintes características distintivas:
Ademais dos infiltrados celulares, na inflamación crónica é moi importante o crecemento de vasos sanguíneos (anxioxénese) e linfáticos, estimulado por factores de crecemento como VEGF, producidos por macrófagos e células endoteliais.
Macrófagos
Os macrófagos son o tipo celular dominante na inflamación crónica. Son un dos compoñentes do sistema fagocítico mononuclear, tamén denominado sistema retículo-endotelial, que está formado por células orixinadas na medula ósea. Os macrófagos son células residentes nos tecidos, que se orixinan a partir dos monocitos do plasma. Porén, mientres que os monocitos teñen unha vida media curta (1 día), os macrófagos dos tecidos sobreviven durante meses ou anos. Segundo o tecido no que se encontran, os macrófagos tisulares reciben nomes diferentes: por exempo, os histiocitos do tecido conxuntivo, as células de Kupffer do fígado, as células de Langerhans da epiderme, os osteoclastos do tecido óseo, a microglía do sistema nervioso central e os macrófagos alveolares do pulmón. Os macrófagos dos tecidos son células sentinela, conxuntamente cos mastocitos, xa que presentan receptores específicos con capacidade de detectar axentes infecciosos, como os receptores de tipo Toll. A unión destes receptores aos seus ligandos produce a activación dos macrófagos, proceso que pode inducirse ademais pola presenza de citocinas como o interferón-γ (IFN-γ), unha molécula segregada polos linfocitos T activados e polas células NK.
Os produtos dos macrófagos activados eliminan microbios e inician o proceso de reparación dos tecidos, e son os responsables da maior parte dos danos tisulares na inflamación crónica. Entre estes produtos, podemos salientar as especies reactivas do oxíxeno (ERO) e do nitróxeno, así como os encimas dos lisosomas, citocinas, factores de crecemento e outros mediadores da inflamación. Algúns destes produtos, como os radicais libres, son tóxicos e destrúen tanto os microbios coma os tecidos; outros atraen outros tipos celulares ou inducen a produción de coláxeno por parte dos fibroblastos ou a anxioxénese. De feito, poderían existir dúas poboacións diferentes de macrófagos activados, en función do tipo de activación que sufriran:
As armas destrutuvas das que dispoñen os macrófagos convértenos nuns combatentes eficaces na loita contra a invasión por axentes patóxenos, mais isto tamén se converte nunha arma temible de dobre gume cando se dirixe cara aos propios tecidos. Por iso, a destrución de tecidos é un elemento característico da inflamación crónica, xa que a diferenza da inflamación aguda, na cal os macrófagos desaparecen cando se elimina a causa (morren ou entran nas vías linfáticas), na inflamación crónica os macrófagos acumúlanse, aumentando os danos colaterais.
Linfocitos
Os linfocitos son células que se mobilizan na resposta inmunitaria específica, activándose co obxectivo de producir anticorpos e células con capacidade de identificar e destruír o microbio patóxeno. Os macrófagos segregan citocinas (sobre todo TNF e IL-1) e quimiocinas que recrutan leucocitos procedentes do sangue e mobilízanos cara á zona afectada. As interaccións entre linfocitos e macrófagos son bidireccionais, xa que os macrófagos recrutan e activan linfocitos, e estes á súa vez segregan citocinas (sobre todo IFN-γ) cunha potente capacidade de activar macrófagos. De maneira que unha vez que os linfocitos entran en acción, a inflamación tende a agravarse, converténdose en crónica e grave.
Células plasmáticas
As células plasmáticas diferéncianse a partir dos linfocitos B activados. A súa función consiste na produción de grandes cantidades de anticorpos dirixidos contra o microbio patóxeno, ou en ocasións contra antíxenos endóxenos (nas enfermidades autoinmunes). Nalgúns pacientes con inflamación crónica (como a artrite reumatoide), as células plasmáticas, linfocitos e células presentadoras de antíxenos acumúlanse en nódulos similares aos ganglios linfáticos, que conteñen mesmo centros xerminais ben definidos. Estes nódulos denomínanse órganos linfoides terciarios.
Eosinófilos
Os eosinófilos son abondosos en reaccións inflamatorias mediadas por IgE e en infeccións por parasitos. Estes leucocitos teñen gránulos que conteñen a proteína básica principal, unha proteína catiónica moi básica que é tóxica tanto para os parasitos coma para os tecidos. Teñen un papel importante na destrución de tecidos en reaccións inmunes, como as alerxias.
Mastocitos
Os mastocitos, igual que os macrófagos, son células sentinelas amplamente distribuídas polos tecidos, que reaccionan ao estrés físico (calor, frío, presión), e participan tanto na inflamación aguda coma na crónica. Nas súas membranas teñen receptores para IgE, que en reacciónss de hipersensibilidade inmediata, estimulan a desgranulación, liberando mediadores como histamina e prostaglandinas. Este tipo de reacción ocore nas reaccións alérxicas, e pode chegar a producir un choque anafiláctico. Na inflamación crónica, como presentan unha gran variedade de mediadores, poden promover ou limitar a inflamación, en función das circunstancias.
Inflamación granulomatosa
O granuloma pode ir asociado a:
Cando existe moita fibrose diferénciase perfectamente o granuloma e denomínase sarcoidose: enfermidade que afecta principalmente ao pulmón, ganglios linfáticos, pel, conxuntiva, ril... Outras veces pode formarse un espazo con gas; tamén poden aparecer cristais de ácido úrico, que se depositan formando o granuloma (gota). Na tuberculose o granuloma caracterízase por necrose caseosa central sen inclusións e sen fibrose, o que o diferencia da sarcoidose. Porén, hai tantas presentacions atípicas de granulomas que sempre cómpre identificar o axente patóxeno por outros métodos: tinguiduras específicas, cultivos celulares, técnicas moleculares (como a técnica da reacción en cadea da polimerase ou PCR) ou estudos serolóxicos.
Txurrumurru
Txurrumurru é unha montaña do macizo Aiako Harria, en Guipúscoa. Con 821 m é o segundo cumio máis alto de Aiako Harria. Os outros son Hirumugarrieta (806 m) e Erroilbide (837 m). Todos eles forman parte do parque natural Aiako Harria e debido á presenza de especies protexidas a escalada na zona está restrinxida.
Etimoloxía
O nome Txurrumurru porvén do manancial que abrolla na paraxe de Zulu Muru, o "buraco de Muru".
Teresa Casal
María Teresa Casal García, nada en Pontevedra en 1948 é unha política galega do PSdeG. É licenciada en Dereito e secretaria do centro da UNED en Pontevedra.
Txurrumurru
Características
Trátase dun batólito granítico que culmina en tres puntas.
Teresa Casal
Traxectoria
miniatura|Papeleta das Eleccións locais de 2019 en Pontevedra de MA.PO. Chegou ao PSdeG como independente desde posicións galeguistas. Presentouse como cabeza de lista co PSdeG nas eleccións municipais de 2003. Tras acadar un pacto co BNG, Miguel Anxo Fernández Lores foi reelixido alcalde e Teresa Casal foi nomeada primeira tenente de alcalde e concelleira de Promoción Económica. Tralas eleccións de 2007 foi reelixida tenente de alcalde. En setembro de 2010 anunciou que non se ía presentar ás eleccións de 2011. En novembro dese mesmo ano anunciou a súa retirada da política ao serlle diagnosticado un cancro de mama.
Josep Fontana
Josep Fontana i Lázaro, nado en Barcelona o 20 de novembro de 1931 e finado na mesma cidade o 28 de agosto de 2018,  foi un historiador catalán. Foi unha das figuras máis relevantes da historiografía catalá e española.
Traxectoria
En 1966, por mor dunha serie de protestas contra a represión franquista, xunto con outros profesores, foi expulsado da universidade non retornará até 1968 como interino na Universidade Autónoma de Barcelona onde estivo até 1974 cando gañou a cátedra de Historia Económica e Mundial na Universidade de Valencia. En 1976, retornou á Universidade Autónoma de Barcelona onde foi vicerreitor e decano da facultade de Letras.
En 1990, participou na fundación da Universidade Pompeu Fabra e onde foi catedrático até a súa xubilación en 2001, cando foi nomeado catedrático emérito. En 1991, fundou o Instituto Universitario de Historia Jaume Vicens Vives, dependente da Universidade Pompeu Fabra.
Josep Fontana foi membro do consello editorial da revista política Sin Permiso. Dende abril de 2010 fixo o labor de analista para o diario Público.
Influencias
Foi alumno de Ferran Soldevila e Jaume Vicens Vives.
Recoñecementos
O 11 de xuño de 2010 recibiu o título de doutor honoris causa pola Universidade Rovira i Virgili de Tarragona, o 25 de novembro de 2011 pola Universidade de Valladolid e o 14 de marzo de 2013 pola Universidade de Xirona, xunto con Ramón Garrabou e Jordi Nadal.
Luís XII de Francia
Luís XII de Francia ou Luís de Orleans, tamén alcumado co nome de Pai do pobo, foi un monarca da Casa de Valois quen gobernou como rei de Francia desde 1498 ata 1515 e como rei de Nápoles desde 1501 ata 1504, nado en Blois (Francia) o 27 de xuño de 1462 e finado en París o 1 de xaneiro de 1515. Fillo de Carlos I de Orleans e María de Clèves. É coroado como rei de Francia tras falecer o seu primo Carlos VIII e sen deixar descendencia. Estivo casado con Xoana de Valois, con Ana da Bretaña, con quen tivo dúas fillas, a futura raíña de Francia Claudia (1499-1524) e Renata (1510-1575), e con María Tudor.
Traxectoria
miniatura|esquerda|120px|O seu símbolo, un [[porco espiño en Ruán.]]
Era fillo de Carlos I de Orleans (alcumado como príncipe poeta) e de María de Clèves neto do duque Luís de Valois (irmán máis novo do rei Carlos VI), que foi asasinado en 1407 polo duque Xoán Sen Medo de Borgoña e bisneto de Carlos V de Francia. En 1465 ao quedar orfo foi adoptado polo rei Luís XI, ao mesmo tempo que recibía os títulos dos ducados de  Valois e de Orleans. Casou por primeira vez en 1476 coa princesa Xoana de Valois, filla do rei Luís XI de Francia e de Carlota de Savoia. Con este matrimonio non tivo fillos polo que Luís consegue, en 1498, que o papa Alexandre VI anule o seu primeiro matrimonio (para iso deulle ao fillo de Alexandre, César Borgia o ducado de Valentinois) baseándose en que o casamento fora imposto por Luís XI. O matrimonio foi anulado a fin de permitir que casase coa viúva de Carlos, a ex raíña consorte, Ana da Bretaña (1477-1514), que era a filla e herdeira de Francisco II da Bretaña, nunha estratexia destinada a integrar o ducado da Bretaña na monarquía francesa.
En 1484, descontento coa rexencia de Ana de Francia, participa na chamada Guerra tola e cae prisioneiro na batalla de Saint-Aubin-du-Cormier, en xullo de 1488. Indultado tras tres anos de prisión, segue ao seu curmán o rei Carlos VIII a Italia onde fracasará nos seus plans de conquistar o ducado de Milán, para o seu propio beneficio, durante a que seria coñecida como primeira guerra de Italia.
Casou, en segundas nupcias, o 8 de xaneiro de 1499 en Nantes coa duquesa Ana da Bretaña, viúva do seu primo Carlos VIII de Francia. Desta unión naceron:
O 9 de outubro de 1514 casou en terceiras nupcias, en Abbeville coa princesa María Tudor, filla de Henrique VII de Inglaterra e Isabel de York. Desta unión non tivo fillos.
Morte
Luís morreu o 1 de xaneiro de 1515, e foi enterrado na Basílica de San Denis. Debido á tradición da lei sálica, que non permitía ás mulleres herdar o trono de Francia, foi sucedido polo fillo do seu primo irmán, Francisco I (que tamén era o seu xenro), quen fundou a súa propia liña dinástica de reis franceses.
O Casal, Costa, Rois
O Casal é un lugar da parroquia de Costa no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 26 habitantes (12 homes e 14 mulleres).
Foncuberta, Maceda
Santa María de Foncuberta é unha parroquia do concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 195 habitantes (103 homes e 92 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 26 habitantes en relación ao ano 2000.
Preto do lugar de Vixueses faleceu Benigno Álvarez o 11 de marzo de 1937.
Club Atletismo Carballo
O Club Atletismo Carballo é un club de atletismo da localidade de Carballo, Galiza. Fundado en 2013, a súa presidenta dende a súa fundación é Ascensión Vázquez Bertoa.
Historia
O club foi fundado en 2013 para impulsar o atletismo na capital de Bergantiños, modalidade representada daquela unicamente polos Muditos, e anteriormente pola sección AD Xiria, que non chegaría ter un longo percorrido. A presentación da entidade tivo lugar o 10 de outubro dese mesmo ano na casa do concello nun acto presidido polo daquela alcalde Evencio Ferrero Rodríguez. Nos seus inicios contou tan só con 10 deportistas que realizaban as súas actividades nas instalacións do recinto deportivo do colexio San Luis Romero, o parque do Chorís e as instalacións do Grupo Calvo, con Pepe Domínguez como responsable da área técnica.
En 2018 o club estivo a piques de desaparecer pola falta dun corpo técnico especializado. Finalmente o acordo de colaboración co Club Atletismo Riazor da Coruña asinado en 2017 posibilitou que a entidade carballesa saíra á competición unha tempada máis, ao garantir a institución coruñesa a presenza dalgunha persoa do seu corpo técnio en Carballo se ningunha outra persoa asimía a praza vacante.
Eleccións municipais no Valadouro
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello do Valadouro dende 1979.
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas no Valadouro desde a aprobación da Constitución de 1978.
Rodeiro (homónimos)
O topónimo Rodeiro pode referirse a:
Flores Historiarum
dereita|miniatura|250x250px|O [[rei Arturo, ilustración en miniatura das Flores Historiarum]] Flores Historiarum (en galego: Flores das historias) é unha crónica en latín sobre a historia inglesa, que rexistra desde os primeiros anos até 1326 (aínda que algúns dos manuscritos máis temperáns terminan en 1306). Foi compilada por diversas persoas e rapidamente adquiriu popularidade contemporánea, polo que foi continuada por moitas mans en diferentes tradicións de escritura. Entre o vinte manuscritos conservados están os compilados na abadía de St Benet, en Norfolk, continuados na abadía de Tintern (Royal Mss 14.c.6), na catedral de Norwich (Cottoniana Claudio E 8), na catedral de Rochester (Cottoniana Nerón D 2), na catedral de San Paulo en Londres (Lambeth Mss 1106), na catedral de Southwark (Biblioteca Bodleiana, Rawlinson Mss B 177), e na abadía de San Agostiño en Canterbury (Harleian Mss 641). O principal valor da obra pode verse no traballo realizado por Roger de Wendover, o seu relato dos acontecementos de 1216 a 1235.
Foi escrito orixinalmente na abadía de St Albans e logo na abadía de Westminster. O manuscrito máis antigo, que foi a base para todos os seguintes, consérvase na Biblioteca Chetham de Mánchester. Suponse que este núcleo da parte máis temperá de Flores Historiarum foi compilado por John de Cella (tamén coñecido como John de Wallingford), abade de St Albans entre 1195 e 1214, aínda que isto é cuestionábel. O traballo de John comezou a partir do ano 1188. Este manuscrito chegou até 1265, con breves notas e emendas da man de Mateo de París. A seguinte compilación levou a crónica até 1306, outra que comprendía de 1306 a 1325-1326 foi recompilada en Westminster por Robert de Reading e outro monxe de Westminster.
O título de Flores Historiarum foille asignado por outro escritor de St Albans, Roger de Wendover, quen levou a súa descrición cronolóxica até 1235, o ano previo á súa morte. Roger afirma no seu prólogo que seleccionou «dos libros dos escritores católicos dignos de crédito, así como se obteñen flores de varias cores de diferentes campos», por iso é polo que chamou á súa obra Flores Historiarum. A obra foi atribuída durante moito tempo a Matthew de Westminster, ata que Henry Richards Luard demostrou que en realidade se trataba de Mateo de París. Como a maioría das crónicas, na actualidade non se valora tanto polo que compilou de autores anteriores senón pola súa narrativa detallada e dinámica dos acontecementos contemporáneos, desde 1216 até 1235, incluíndo a firma da Carta Magna polo rei Xoán I de Inglaterra en Runnymede.
Saint-Jean-de-Thurigneux
Saint-Jean-de-Thurigneux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Biblioteca Gallega
miniatura|dereita|Los precursores.
A Biblioteca Gallega, foi unha editorial galega, fundada na Coruña en 1885 por Andrés Martínez Salazar e Juan Fernández Latorre.
Descrición
miniatura|dereita|[[Aires d'a miña terra.]] Martínez Salazar ocupouse da dirección e administración e Fernández Latorre da impresión, nos talleres de La Voz de Galicia. Os exemplares vendíanse a dúas pesetas para os subscritores e a tres o número solto.
A Biblioteca Gallega difundiu cincuenta e dous volumes, en galego e castelán.
Localización ideolóxica
A Biblioteca Gallega estivo influída pola corrente ideolóxica do seu principal fundador: Martínez Salazar. O movemento político ao que era afín, e ao que pertencen os autores que publicaron na súa editorial, foi o rexionalismo.
No ano 1871, ao comezar a vivir na Coruña, Martínez Salazar, a pesar de non ser galego, “formouse como tal” debido á súa amizade co autor Manuel Murguía, home de Rosalía de Castro. Murguía foi o principal modelo que lle serviu de referencia para construír as bases da súa ideoloxía.
“Pero si creéis que os hemos engañado, que hemos tomado por realidad los sueños de nuestra alma, y que cuanto pasó, pasó inútilmente, que nada os dejamos, ni nada tenéis que hacer en todo esto, entonces cerrad mi libro; no se escribió para vosotros. Somos ciudadanos de una patria distinta, servimos otros altares, no queremos por hijos a los que desertan de las banderas a cuya sombra combatieron sus padres.”
Tamén Brañas, ao inicio do Rexionalismo, presenta a división dos galegos: "Porque es necesario mostrar a los buenos y malos gallegos cual es el camino derecho que deben de seguir para llegar en breve plazo a la conquista de su regeneración política y moral!”.
Biblioteca Gallega
A “Biblioteca Gallega” publicou cincuenta e dúas obras en castelán e en galego a partir de 1885. A súa finalidade era editar vellos textos esquecidos ou perdidos, á par que se daría a coñecer a produción máis recente dos escritores vivos dese momento.
Los Precursores de Murguía foi o primeiro volume, en 1885, mais, pese ao interese histórico e literario do tema, apenas se vendeu. Ao ano seguinte (1886), saíu Aires da miña terra, de Manuel Curros Enríquez, esta vez obtivo un maior número de vendas.
Neste mesmo ano viron a luz cinco volumes, un grande esforzo editorial neste momento debido á atonía cultural do país e á escaseza de medios. Estas obras eran os tres tomos de El idioma gallego, de Antonio de la Iglesia, Soaces d’un vello de Benito Losada Astray (quen xa publicara baixo a editorial de Martínez Salazar no pasado) e Queixumes dos pinos de Eduardo Pondal. A pesar da variedade e a calidade destas publicacións a venda seguiu a decrecer.
Debido as baixas vendas, os dous editores, que figuraban no pé editorial baixo a razón social de “Latorre y Martínez”, reconsideraron seguir coa actividade editorial. Martínez Salazar manifestou a súa decisión de continuar e a partir dese momento o pé editorial reduciuse a “Andrés Martínez”, ficando como único responsábel, investindo os seus bens na súa empresa.
Títulos publicados
miniatura|[[Queixumes dos pinos.]] miniatura|Poesías selectas. miniatura|page=7|200px|Los hidalgos de Monforte. 5ª ed. T. I ([[PDF).]]
Análise
A Biblioteca Gallega está formada por cincuenta e dúas obras, mais hai unha ausencia de seis pezas. No libro Algunos temas gallegos, o autor enumera cincuenta e dúas obras, porén, soamente cita corenta e seis delas.
Esta editorial publicaba obras en castelán e en galego. Algunhas en galego son: Queixumes dos pinos de E. Pondal, Aires d’a miña Terra de M. Curros e A tecedeira de Bonaval de Antonio López Ferreiro. Outras importantes en castelán eran: Los Precursores de M. Murguía, El idioma gallego de A. de la Iglesia e Recuerdos de Galicia de Teodosio Vesteiro Torres.
Unicamente hai nove obras escritas en galego das cincuenta e dúas totais. A pesar de estaren escritas en castelán, estas obras reivindicaban a cultura galega, como por exemplo o libro de receitas de cociña galega: Caldo gallego de J. Neira Cancela. As obras en galego adoitaban ser de carácter costumista, intimista e facían unha denuncia social. Canto á ideoloxía, seguían á liña rexionalista de Murguía.
Lucasfilm Games
Lucasfilm Games, compañía de videoxogos que tivo a súa orixe en maio de 1982 como a división de xogos de Lucasfilm Ltd., a produtora cinematográfica de George Lucas. Lucas quería que a súa compañía traballara noutras áreas de entretemento, polo que cooperou con Atari para producir videoxogos. Os primeiros resultados desta colaboración foron xogos de acción coma Ballblazer e Rescue on Fractalus.
En 1990 recibiu un cambio de nome, para pasar a chamarse LucasArts Entertainment Company.
Ferreiros, Costa, Rois
Ferreiros é un lugar da parroquia de Costa no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 77 habitantes (34 homes e 43 mulleres).
Ricky Rubio
Ricard "Ricky" Rubio Vives, nado o 21 de outubro de 1990 en Barcelona, é un xogador profesional español de baloncesto que xoga nos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA).
España
miniatura|esquerda|250px|Camiseta asinada de Ricky Rubio (2009) Rubio debutou na Liga ACB na tempada 2005-06 co DKV Joventut. Ese ano gañou o EuroChallenge co equipo. Liderou a ACB en roubos de balón na tempada 2006-07. Nesa mesma tempada, gañou o premio ao xogador revelación da liga. Rubio ademais foi o mellor xogador novo do ano da FIBA en 2007, 2008 e 2009, que premia ao mellor xogador do ano de 22 anos ou menos. Fixo o seu debut na Euroliga o 24 de outubro de 2006. Gañou a Eurocup co Joventut en 2008. Foi elixido coma o mellor base da ACB en 2008 e 2010.
Na tempada 2008-09 foi elixido coma o mellor xogador defensivo da liga, e ao remate desa tempada, declarouse elixible para o Draft da NBA de 2009. Nese ano, fichou polo FC Barcelona, onde estivo dous anos.
NBA
O 1 de xuño de 2011, anunciouse que Rubio e Minnesota chegaron a un acordo para que o xogador chegase aos Timberwolves na tempada 2011-12. Rubio debutou con Minnesota o 26 de decembro de 2011 no Target Center, que rexistrou un cheo absoluto, primeiro cheo no pavillón dende a tempada 2007-08. Nese partido, Rubio fixo 6 puntos, 5 rebotes e 6 asistencias na derrota por 104-100 contra os Oklahoma City Thunder.
O 30 de xuño de 2017, Rubio foi traspasado ós Utah Jazz a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2018.
O 8 de xullo de 2019, Rubio asinou un contrato de tres anos e 51 millóns de dólares cos Phoenix Suns.
O 16 de novembro de 2020, Rubio foi traspasado xunto a Kelly Oubre Jr., Ty Jerome e Jalen Lecque ós Oklahoma City Thunder, a cambio de Chris Paul e Abdel Nader. Tan só dous días despois, Rubio foi traspasado de novo ós Minnesota Timberwolves.
O 3 de agosto de 2021, Rubio foi traspasado ós Cleveland Cavaliers a cambio de Taurean Prince e unha elección da segunda rolda do Draft de 2022.
Asuwa
Asuwa foi unha confederación de estados de Anatolia oriental formada en parte da zona chamada Arzawa polos hititas. Antes do -1400 formaban parte dela probabelmente o país do río Seha, Mira, Wilusa e Taruisa, e despois uníronse Hapalla e Arzawa. Destruída a confederación polos hititas, o reino de Arzawa recolleu os seus restos no século –XIV.
Do nome de Asuwa probabelmente derive o de Asia.
Emma Balseiro Carreiras
Emma Balseiro Carreiras, nada en Alfoz en 1968, é unha economista e política catalá de orixe galega.
Traxectoria
Estudou na Universidade Autónoma de Barcelona. É síndica en Sindicatura de Comptes de Catalunya polo Partido Popular.
José Luis Muñoz León
José Luis Muñoz León, máis coñecido como Luis Muñoz, nado o 20 de febreiro de 1997 en Málaga, Andalucía, é un futbolista profesional español da canteira do Málaga CF, que xoga como defensa central ou lateral dereito no Córdoba cedido polo club malacitano.
Traxectoria
Nado en Málaga, Andalucía, Muñoz comezou a xogar en equipos da súa cidade natal como o 26 de Febrero CD, o CD Puerto Malagueño e o La Mosca UD. En 2010, con trece anos, uniuse ás categorías inferiores do principal club da súa cidade natal, o Málaga Club de Fútbol. En 2015, tras pasar os equipos de canteira chega ao filial malacitano, Atlético Malagueño. O seu debut sénior sería o 20 de setembro de 2015, xogando o partido completo do seu equipo ante o Loja CD no Estadio Medina Lauxa, encontro que finaliza con empate a dous goles. Ao ano seguinte, o 26 de setembro, asino o seu primeiro contrato profesional, o cal o vincula ao Málaga até 2020. O 16 de outubro, anota o seu primeiro gol, anotando de penalti o sexto do seu equipo na vitoria por 7–0 ante o Alhaurín de la Torre CF. Pouco despois debuta co primeiro equipo na Primeira División, saíndo na segunda metada en substitución de Javier Ontiveros no empate 0−0 no Camp Nou ante o FC Barcelona. Tras este encontro, xogaría outros catro partidos máis en primeira, todos disputando os 90 minutos, ante a Real Sociedad, o Real Madrid, o Granada e o Sevilla.
Maceda, Maceda
San Pedro de Maceda é unha parroquia do concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 1.762 habitantes (851 homes e 911 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un aumento de 57 habitantes en relación ao ano 2000.
The Handmaid's Tale (serie de televisión)
The Handmaid's Tale é unha serie de televisión estadounidense de xénero distópico e dramático creada por Bruce Miller, que está baseada na novela homónima de 1985 de Margaret Atwood. Foi encargada inicialmente polo servizo de vídeo en liña Hulu como unha serie de 10 episodios cuxa produción comezou a finais de 2016. O argumento sitúase nun futuro distópico despois da segunda guerra civil estadounidense, onde unha sociedade relixiosa e totalitaria mantén cativas as mulleres fértiles, chamadas "criadas", nun sistema de servidume co único obxectivo da reprodución.
Os primeiros tres episodios da serie emitíronse o 26 de abril de 2017; os seguintes sete episodios emitíronse semanalmente. En maio de 2017, a serie foi renovada para unha segunda tempada que foi estreada o 25 de abril de 2018. En maio de 2018, Hulu anunciou que a serie sería renovada para unha terceira tempada, que se estreou o 5 de xuño de 2019. En xullo de 2019, a serie foi renovada para unha cuarta tempada. En setembro de 2019, anunciouse que Hulu e MGM estaban a desenvolver unha serie secuela, que está baseada na novela de Atwood The Testaments.
The Handmaid's Tale recibiu a aclamación da crítica e a súa primeira tempada gañou oito Premios Primetime Emmy de trece nomeamentos, incluíndo mellor serie dramática, converténdose na primeira serie de servizo de streaming en gañar un Emmy á mellor serie. Tamén gañou dous Globos de Ouro nas categorías de mellor serie de televisión dramática e mellor actriz para Elisabeth Moss.
Big Band do Conservatorio de Carballo
A Big Band do Conservatorio da Carballo é unha big band, ou orquestra de jazz, creada en 1993 na localidade de Carballo, Galiza. Dirixida nos seus inicios por Marcial Figueroa Rodríguez, a Big Band do Conservatorio de Carballo está integrada polo alumnado do Conservatorio Profesional de Música de Carballo, se ben nos seus inicios tivo que incorporar a persoas que non tiñan relación co conservatorio. Logo da xubilación de Marcial Figueroa fíxose cargo da dirección da agrupación Miguel Suárez, impulsor da agrupación e director do conservatorio carballés durante 23 anos.
En 1999 a Big Band do Conservatorio de Carballo gravou o seu primeiro disco na Casa da Xuventude de Carballo con temas de Jerry Gray, Ernesto Lecuona, Cesáreo Alonso ou Rossini. Ten tocado en distintos lugares da xeografía galega e protagonizado intervencións televisivas como a súa aparición no programa Luar da TVG.
Escuadro
Un escuadro é un instrumento de debuxo. Amais, como topónimo Escuadro pode referirse a:
Ron Gilbert
Ron Gilbert é un deseñador, programador e produtor de videoxogos, coñecido sobre todo polo seu traballo en varias aventuras gráficas clásicas de LucasArts, incluíndo Maniac Mansion e os dous primeiros xogos da saga Monkey Island.
Traxectoria
Gilbert medrou nunha pequena vila de Oregón, sendo fillo dun profesor de física dun colexio. Mentres estaba na escola secundaria, Gilbert aprendeu pola súa conta a programar en linguaxe ensambladora e adicou moito do seu tempo ó desenvolvemento do seu talento como programador. Comezou a súa carreira profesional en 1983, sendo aínda estudante, escribindo un programa chamado Graphics Basic con Tom McFarlane. Eles vendérono a unha compañía da baía de San Francisco chamada HESware (Human Engineered Software). Impresionados co seu traballo, HESware ofreceulle traballo a Gilbert. Pasou alí medio ano, programando xogos de plataformas para o Commodore 64 (C64). Ningún deles chegou a ser publicado, pola quebra da compañía. Pouco despois, Gilbert uniuse a Lucasfilm Games, que máis tarde converteríase en LucasArts. Alí gañou a vida facendo conversións para o C64 dos xogos de Lucasfilm para o Atari 800.
En 1985 tivo a oportunidade de desenvolver o seu propio xogo sobre unha escura mansión vitoriana habitada por un científico tolo, a súa lixeiramente atrasada proxenie e estraños extraterrestres. Ron Gilbert e o artista de Lucasfilm Games Gary Winnick tiveron esta idea durante varias conversacións, que logo presentaron á dirección.
Bamberg
Bamberg é unha cidade alemá pertencente ao Estado de Baviera (Alemaña), situado na rexión de Franconia, a beiras do río Regnitz. A cidade, declarada no seu conxunto Patrimonio da Humanidade en 1993, tiña unha poboación de 70 863 habitantes a 31 de decembro de 2012.
Ron Gilbert
Traxectoria
Gilbert programou unha linguaxe de script, que recibiu nome polo proxecto para o que fora escrita, Script Creation Utility for Maniac Mansion, máis coñecido como SCUMM.
Bamberg
Historia
Durante os séculos posteriores ao imperio de Roma, a migración xermana chegou á Diocese de Bamberg, a cal estaba habitada polos eslavos. O asentamento foi mencionado por primeira vez no ano 902, debido á construción do Castelo de Babenberg, en honra á familia que o construíu. A área foi evanxelizada polos monxes da Orde Beneditina, e foi entregada á Diocese de Würzburg.
Ron Gilbert
Traxectoria
Maniac Mansion foi lanzado en 1986 (máis tarde para a NES) e tivo un éxito incrible. SCUMM demostrou ser unha base técnica perfecta para aventuras gráficas. Gilbert creou máis xogos para LucasArts usando o seu motor, incluíndo o clásico The Secret of Monkey Island, ata que deixou a compañía para fundar Humongous Entertainment con Shelley Day, tamén de LucasArts.
En Humongous Entertainment, Gilbert foi o responsable de xogos como Putt-Putt, Freddi Fish, Pajama Sam e a serie Backyard Sports. Gilbert tamén foi fundador de Cavedog Entertainment e produtor de Total Annihilation.
Bamberg
Historia
Ao redor do século XIII, os bispos forzaron ao Imperio, permitindo así, construír grandes edificacións en Bamberg. Sendo así o poder, que se obtiveron vastos territorios, sendo todos perdidos pola Reforma, os cales reduciron a extensión á metade. En 1647 fúndase a Universidade de Bamberg, que foi fundada nun principio co nome de Academia Bambergensis. En 1759, as posesións e xurisdicións da Diocese foron entregadas e vendidas a Austria. Cando se produciu a secularización da terra, por parte da igrexa, levou a efecto (1802), a extensión de terra era de 3 305 km² e a súa poboación próxima aos 220 000 habitantes. En 1802 independízase e en 1803 únese a Baviera.
En 1976, a Unión Astronómica Internacional aprobou pór o nome da cidade a un cráter do planeta Marte, coñecido como Bamberg.
Sitios de interese
O conxunto da cidade de Bamberg, foi declarado como Patrimonio da Humanidade pola Unesco no ano 1993, abarcando unha área protexida de 142 ha e unha zona de respecto de 444 ha.
Dentro deste patrimonio pódese atopar:
Catedral
A Catedral é unha estrutura pertencente ao estilo románico dentro da arquitectura, debido ao catro torres que se atopan na estrutura lateral. Foi fundada en 1004 polo Emperador Henrique II, terminada en 1012 e consagrada o 6 de maio de 1012. O lume destruíuna, en forma parcial, no ano 1081. A nova catedral foi construída por Otto de Bamberg e dedicada o ano 1111. No século XIII, recibiu o seu forma románica definitiva. Na catedral atópase o O Xinete de Bamberg, unha estatua ecuestre de pedra, construída probablemente entre 1225 e 1237. O Emperador Henrique II e a súa esposa Santa Cunegunda están enterrados na catedral.
Saint-Jean-le-Vieux, Ain
Saint-Jean-le-Vieux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Dolmen de Dombate
O dolmen de Dombate (catálogo da Xunta GA15014004) é un monumento megalítico situado no lugar de Dombate na parroquia de Borneiro (Cabana de Bergantiños), na comarca de Bergantiños. Construíuse na primeira metade do IV milenio a. C. e a cámara a finais dese mesmo milenio. Foi usado en diferentes épocas e evidenciouse un uso que vai dende o ano 3.800 a.C. ata o 2.700 a.C., momento no que se clausura o monumento. Este dolmen catalógase como unha tumba de corredor e é un dos conxuntos máis importantes de Galicia.
Preto del atópanse outros monumentos coñecidos pola existencia de arte parietal: o dolmen de Pedra Cuberta e a Pedra da Arca.
Segundo o experto Xosé María Bello Diéguez, a concentración de dolmens deste tipo na Costa da Morte puido deberse a que estaban relacionados coa riqueza cultural da zona, como na Idade Media estábano as catedrais.
No século XIX o historiador Manuel Murguía xa escribe sobre o dolmen, e no ano 1885 o poeta Eduardo Pondal inmortalizouno nun poema en Queixumes dos pinos:
Este dolmen é lugar de paso da ruta de sendeirismo da Costa da Morte na súa terceira etapa do camiño dos Faros.
Descrición
miniatura|Lateral do dolmen en 2013. Foi escavado polo arqueólogo Xosé María Bello entre 1987 e 1989.
O túmulo, ou mámoa, ten uns 24 m de diámetro e 1,80 m de altura. Consta dunha camada de terra escura recuberta parcialmente por unha coiraza pétrea, formada por pedras planas depositadas horizontalmente que marcan o perímetro, e pedras ben trabadas no interior. Sospéitase que orixinalmente o túmulo recubría até á altura do corredor e que a anta ficaba á vista.
A anta consiste nunha cámara poligonal ancha formada por sete ortóstatos, un dos cales mide 4,64 x 3 m, e un corredor de tres tramos, ben diferenciado en planta e en sección. A entrada estaba pechada cunha lousa vertical recuberta de pedras. Entre algúns ortóstatos colocáronse lousas alongadas polo exterior para contribuír a fechar o oco. As gabias de sustentación atinxen profundidades de 140 cm na cámara e 70 cm no corredor.
miniatura|esquerda|Vista do interior da cámara. Obsérvanse os [[Petróglifo|gravados na parte inferior do ortóstato.]] Baixo o túmulo coñecido existiu un megálito anterior no tempo, de menor tamaño e complexidade, consistente nunha cámara simple, alongada e aberta, composta por nove ortóstatos e dimensións de 240 x 190 cm. O seu túmulo tiña 10,5 m de diámetro e estaba cuberto por unha coiraza dunha soa camada de pedras.
Os ortóstatos da cámara conteñen gravados. Todas as lousas, tanto na cámara como no corredor, contan con pintura. Esta distribúese en dous rexistros horizontais separados por unha banda vermella de puntos vermellos e negros, sendo o conxunto unha composición na que prima a xeometricidade (zigzag, bandas verticais e oblicuas, ondulados, retículas etc.). A cor vermella obtíñase a partir de óxido de ferro e a negra a partir de carbón vexetal, posiblemente aplicados sobre unha imprimación branca a partir dalgún tipo de graxa mesturada con caolín.
Tamén se atoparon unha fileira de ídolos, vinte en total, colocados fronte ao corredor e no límite do túmulo e un notable enxoval lítico e cerámico.
Nas escavacións de 2009 atopouse ao seu lado restos dun foxo que se interpreta como as defensas dun poboado da Idade de Bronce (momento no cal se pechou o túmulo).
No ano 2009 tamén se descubriu que a cámara dispoñía dunha drenaxe que fai sospeitar que desde o comezo sufría de inundacións de auga.
Ocupación
Os estudos sobre o dolmen de Dombate fan pensar que foi ocupado en catro momentos diferentes:
Conservación e musealización
O dolmen de Dombate, trala escavación realizada polo arqueólogo Xosé María Bello nos anos 1987, 1988 e 1989, no 1990 cubriuse provisionalmente cunha carpa de lona para protexer as pinturas rupestres ata que se aprobase o proxecto de conservación. Despois destas escavacións as pinturas e o monumento en xeral sufriron unha gran degradación.
miniatura|esquerda|Vista do dolmen de Dombate no ano 2006. Para coñecer o estado no que se atopaba o monumento, en 2001 constituíuse un comité para que informase do mesmo, e que xa na súa primeira visita descubriu que os danos eran irreparábeis e que se perdera parte dos restos arqueolóxicos, principalmente o antigo dolmen sobre o que xacía o actual, así como a testemuña de terra da escavación. Uns meses despois a Deputación da Coruña decidiu substituír a cuberta plástica, moi deteriorada, e valar os 8.000 m² da parcela na que se sitúa o monumento. A principios de 2002 xa estaba listo o novo peche, que sería o que perduraría ata o valado definitivo de 2011. A Deputación da Coruña encargouse deste investimento comprando os terreos adxacentes coa intención de sacar a concurso a restauración e conservación do dolmen, así como a creación dun centro de interpretación arqueolóxico.