cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cosworth DFV
Historia
O DFV gañou na súa primeira saída, no Gran Premio de Holanda de 1967, montado nun Lotus 49 nas mans de Jim Clark. Para 1968 estivo dispoñible para que o comprase calquera equipo de Fórmula 1 que o desexase. Durante a década dos setenta non era raro que case todos os equipos (coa notable excepción de Ferrari) usasen un destes motores, nunha época na que calquera con diñeiro podía comprar exactamente o mesmo motor que usaban equipos como McLaren. Moitos equipos apenas construían unha talla ao redor dun motor Cosworth DFV e unha caixa de cambios Hewland. Gañou 155 carreiras do Campionato Mundial de Fórmula 1, a última en 1983 no Gran Premio de Detroit, nun Tyrrell conducido por Michele Alboreto.
O DFY, introducido en 1982, foi unha evolución do DFV cun percorrido de pistón recortado que producía maior potencia, pero aínda así non podía competir cos coches turbocargados da época. A chegada á Fórmula 1 dos motores turbocargados pareceu dar o tiro de graza ao venerable DFV, polo que en 1986 Cosworth regresou ás fórmulas menores preparando o DFV para a recentemente creada Fórmula 3000 cun limitador de revolucións que reduciu a potencia de 500 a 420 hp. O DFV permaneceu na categoría ata 1992.
En 1987 introduciuse na Fórmula 1 o DFZ produciuse como un modelo provisional con deseño baseado no DFV para a nova regulamentación de 3.5 l. normalmente aspirados. En 1988 Cosworth creou a evolución final do DFV: o DFR. Este modelo foi usado por moitos dos equipos da Fórmula 1 ata 1991, acumulando os seus últimos puntos (incluíndo un par de segundos lugares con Jean Alesi) con Tyrrell en 1990.
Recentemente o DFV foi resucitado grazas ao interese en carreiras de clásicos da Fórmula 1, a cal recibiu da FIA o nivel de campionato mundial en 2004.
Variantes do DFV
A través dos anos o DFV dividiuse en moitos derivados. en 1968 Cosworth creou a primeira derivación: unha versión de 2.5 l, o DFW, para a Tasman Series.
Un dos proxectos máis exitosos e de maior duración de Cosworth foi o seu programa de motores de Champ Car. En 1975 Cosworth desenvolveu o DFX reducindo o DFV a 2.65 l e engadindo un turbocargador. O DFX chegou a ser o motor estándar para correr a Indycar, finalizando o reinado do Offenhauser e mantendo a súa posición ata finais da década de 1980. Ford financiou a finais dos oitenta a creación dun novo modelo provisional, o DFS, que inxectaba a tecnoloxía do DFR no deseño do DFX, pero eventualmente quedou obsoleto.
Aínda que foi deseñado para a Fórmula 1, o DFV tamén se usou en carreiras de resistencia. O seu deseño baixo producía vibracións destrutivas que forzaban os dispositivos ao redor do motor, especialmente o sistema de escape. A pesar desta desvantaxe, o DFV gañou dúas veces as 24 Horas de Le Mans na súa forma orixinal de 3 l.. Desenvolveuse unha versión especial para resistencia, o DFL, en dúas capacidades: 3.3 l e 3.9 l. Mentres a versión orixinal rapidamente foi recoñecida pola súa confiabilidad, as versións posteriores non foron demasiado lonxe e recórdanse como un fracaso pola súa tendencia a fallar.
Outros artigos
Cosworth
Antigua, Fuerteventura
Antigua é un municipio canario pertencente á provincia das Palmas. Está situado en parte do centro da illa de Fuerteventura chegando ata a costa leste.
Antes da conquista era unha das zonas máis poboadas da illa. Tras a chegada dos casteláns a Fuerteventura convértese nun importante casarío, chegando a ser sede do Partido Xudicial (1834), aínda que só por un ano. Actualmente ten na súa costa un dos máis importantes enclaves turísticos da illa: a Caleta de Fuste.
Lugares de interese
250px|miniatura|esquerda|Caleta de Fuste
Silent Hill: Revelation 3D
Silent Hill: Revelation 3D é un filme franco-canadense dirixido por Michael J. Bassett que foi estreado no 2012. É a secuela do filme de 2006 Silent Hill. Está baseado no videoxogo Silent Hill 3 de Konami.
Sinopse
Após cumprir 18 anos, o pai de Heather é secuestrado e levado a Silent Hill. Os pesadelos que a acosan condúcena á cidade da néboa eterna, onde acabará descubrindo o misterio da maldición que pesa sobre ela.
Álex Ubago
Alejandro Martínez de Ubago Rodríguez, máis coñecido como Álex Ubago, nado en Vitoria o 29 de xaneiro de 1981, é un cantautor vasco de música pop.
Traxectoria
Con catro anos de idade os seus pais trasladáronse a Donostia, onde residen na actualidade. Xogador de billar, empezou a xogar os 14 anos e os 16 xa estaba competindo profesionalmente. Xusto uns anos antes, sen se o propoñer, comezou a escribir cancións, segundo el di como diversión, xunto a súa amiga Johanna Kreutz Rodriguez, artista de Zaragoza. Cando acabou as primeiras cinco cancións, chamou a un primo seu músico e gravounas nun estudio que ten na súa casa.
Edward G. Robinson
Emmanuel Goldenberg, nado en Bucarest o 12 de decembro de 1893, finado en Hollywood o 26 de xaneiro de 1973, foi un actor de cinema estadounidense, máis coñecido como Edward G. Robinson.
Fornelos, Baio, Zas
Fornelos é un lugar da parroquia de Baio no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 166 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 87 homes e 79 mulleres.
La Luisiana
La Luisiana é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España.
Xeografía
No ano 2005 contaba con 4.495 habitantes. A súa extensión superficial é de 43 km² e ten unha densidade de 104,5 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 31' N, 5º 15' W. Atópase situada a unha altitude de 167 metros e a 69 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Álex Ubago
Traxectoria
Esa primeira maqueta regaloulla a súa noiva por aquel entón no seu aniversario e tamén chegou as mans do seu actual representante, Íñigo Argomaniz. Iñigo propúxolle que comezara a escribir máis cancións e para outubro de 2000 xa estaba firmando o seu contrato con Dro, a súa discográfica, e para principios do 2001 xa estaba no estudio xunto o seu produtor, Jesús N. Gómez.
Inicio da súa carreira
O 23 de setembro dese mesmo ano saía á venda o seu primeiro disco, "¿Qué pides tu?", do cal se fixo unha primeira tirada de 70.000 unidades, aínda que acabaría vendendo máis de millón e medio de unidades en todo o mundo. A partir de aí chegaron as xiras por España e por América Latina. Un ano despois, o 20 de setembro de 2002 recibiu en Madrid o galardón correspondente o quinto disco de platino (500.000 copias) e uns meses despois (xullo do 2003) recibiu en Donostia o noveno Disco de Platino (900.000 copias). Todo isto sumado os discos de platino que obtivo en países como México, Arxentina, Chile e Colombia, entre outros.
A canción "Sin miedo a nada" deste primeiro disco, que canta xunto á cantautora Amaia Montero, foi escollida polos internautas de Los 40.com como a mellor canción de amor da historia. Despois disto comezou a gravar o que sería o seu segundo disco, "Fantasía o Realidad", o que vería a luz o 24 de novembro dese mesmo ano. Gravado a cabalo entre Londres e Madrid ten como acompañante á Orquestra Sinfónica de Londres e antes de final de ano, xa obtivera o dobre disco de Platino en España.
O 22 de abril do seguinte ano, a súa compañía discográfica entregaríalle o dobre Disco de Diamante, pola venda de máis de dous millóns de copias dos seus discos. Grazas ao seu tirón no mercado hispano dos Estados Unidos, só cinco meses despois da saída de "Fantasía o Realidad" alcanzaría o Disco de Oro (100.000 copias). Ese mesmo ano, actuaría en directo na gala de entrega dos premios MTV Latinos en Miami.
Grazas a este disco, obtería en 2005 diferentes premios a destacar o premio ASCAP (American Soc. of Composers, Authors and Publishers) e o premio Billboard Latino 2005 por "Aunque no te pueda ver" como mellor tema pop latino do ano e a canción máis emitida, respectivamente. Outros premios que conseguiu son o Premio Ondas ó mellor artista nacional do 2002, tres Premios Amigo ó mellor artista masculino, mellor artista revelación e mellor álbum do 2002, así como outros premios fóra das súas fronteiras como a Antorcha de Plata no Festival de Viña del Mar de 2004.
¿Qué pides tú? (2001)
(P)2001 Wanrer Music España S.A./Wea international,inc
21 meses, 1 semana y 2 días (2003)
CD 1:
CD 2:
(P)2003 Warner Music España S.A./Wea international,inc.
Fantasía o realidad (2003)
(P)2003 Warner Music España S.A./Wea international,inc.
Álex Ubago en directo (2004) (CD + DVD)
Músicos: Alex Ubago - Voz e Guitarra Acústica, Karlos Arancegui - Batería
(P)2004 Warner Music España S.A./Wea international,inc.
Aviones de cristal (2006)
(P)2006 Warner Music España S.A./Wea international,inc.
Sanglas
Sanglas foi unha marca de motocicletas fundada en Barcelona en 1942 e pechada en 1981.
A empresa foi fundada despois da Guerra Civil Española. A marca estaba especializada en motos de alta cilindrada para á época. O seu principal cliente eran os servizos da administración. Sanglas era a marca de motos empregadas pola Garda Civil, substituídas posteriormente por BMW.
Lista de modelos fabricados
miniatura|Sanglas 400Y, último modelo fabricado
Bandeira das Seychelles
A bandeira das Seychelles foi adoptada o 18 de xuño de 1996. A bandeira orixinal foi adoptada logo da independencia do país en 1976. En 1977, cando o presidente James Mancham foi deposto por France-Albert René, abandonouse ese modelo e empezou a utilizarse unha nova, cunha franxa vermella, outra branca e outra verde, superpostas como se fosen ondas do mar. En 1996, decidiuse usar a bandeira actual.
Parus
Parus é un xénero de aves do Vello Mundo da familia dos páridos. Anteriormente era un xénero moi grande que contiña máis de 50 especies da familia Paridae. O xénero foi despois dividido en varios xéneros que foron resucitados despois da publicación dunha análise detallada de filoxenética molecular en 2013. O nome do xénero, Parus, é o nome latino dos "ferreiriños".
Agora o xénero contén só as seguintes especies:
Gaio (ave)
O gaio, pega marxa, pega marza ou pega rebordá, Garrulus glandarius, é unha ave paseriforme da familia dos córvidos.
Espallado amplamente pola rexión paleártica, é unha ave xeralmente solitaria, agás na época reprodutora.
Descrición
A especie foi decrita en 1758 por Linneo na páxina 106 da 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Corvus glandarius.
Etimoloxía
O epíteto específico, glandarius, está formado polos elementos gland-, forma oblicua do termo latino glāns, "landra", "glande" e o sufixo latino -ārius.
Sinónimo
Ademais de polo se nome actual, a especie foi coñecida tamén polo sinónimo:.
Grupo Bispecularis
Himalaia, China, Birmania, Vietnam.
Características
Os gaios miden entre 32 e 35 cm de lonxitude e teñen unha envergadura de alas duns 53 cm. O seu peso é aproximadamente de 170 g. A extensión do territorio polo que se espalla a especie provoca diferenzas notábeis de coloración entre as distintas subespecies. As formas típicas teñen a plumaxe castaña rosada, coa parte superior das alas azul clara con bandas negras. A parte inferior do lombo e as plumas inferiores da cola, que é negra, son brancos, moi visibles estas últimas cando voan. A cabeza, que ten plumas eréctiles que poden erguerse formando unha pequena crista, ten un raiado branco e negro. Da base do pico parte unha lista negra a xeito de bigote. Os exemplares novos teñen menos estrías brancas e negras na cabeza cós adultos e o "bigote" menos marcado.
Distribución e hábitat
Os gaios están distribuídos por Europa, noroeste de África e por Asia ata o Xapón. O seu hábitat son bosques de todo tipo, con preferencia polos caducifolios ou mixtos, e ocasionalmente xardíns ou parques con árbores dabondo. A destrución dos bosques está a facer que nos últimos anos se acheguen as zonas urbanas. Os seus territorios de caza adoitan ser dunhas 25 Hectáreas. Son aves sedentarias, pero as poboacións máis setentrionais emigran cara ó sur en inverno.
Alimentación
miniatura|280px|Gaio O espectro alimentario da especie é moi amplo e inclúe alimentos das orixes máis variadas. Comen invertebrados e as súas larvas, pero tamén ovos e polos que rouban dos niños e, máis ocasionalmente pequenos vertebrados como ratos e réptiles. A súa dieta vexetal componse de landras, noces, froitas, bagas, leguminosas, sementes de gramínea e mesmo patacas. A alimentación de orixe animal ten máis importancia durante o tempo da cría dos polos. Durante o outono os gaios almacenan castañas, noces e landras en furados debaixo da casca das árbores, nos troncos ou no chan, o que favorece que poidan dispoñer de landras para comer durante todo o ano. Debaixo do bico teñen un peto no que poden gardar as sementes que recollen. A bolsa ten capacidade para gardar tres ou catro landras, o que lles facilita o transporte dos alimentos ata as despensas. Para atopar os seus silos, memorizan puntos de referencia e mesmo colocan pedriñas a xeito de balizas. Se os puntos de referencia desaparecen ou se desprazan, son incapaces de atopar máis tarde os alimentos. Estímase que un gaio pode carrexar por este sistema ata unhas mil landras ó ano, colaborando con isto á dispersión de determinadas especies de árbores, polo que se fala ás veces de "sementeiras de gaio" para referirse os soutos que teñen a súa orixe probable en sementes enterradas polos gaios.
Conduta reprodutora
Os gaios constrúen niños patelos nas árbores, a alturas que adoitan situarse entre 2 e 10 metros sobre o chan. Os niños están feitos de garabullos e herbas, coa parte interna composta principalmente de raíces, musgo e materiais semellantes. As femias poñen entre cinco e sete ovos grises verdosos con manchas acastañadas. A época de incubación sitúase, na Europa occidental, entre finais de abril e xuño. Os dous membros da parella chocan os ovos entre 16 e 17 días, e os polos pasan entre 19 e 20 no niño.
O gaio na cultura popular galega
Entre a sinonimia desta ave temos os nomes de pega meiga (en Moraña), pega marceña (A Estrada), pega marza (común) e galo cresto (Becerreá).
O primeiro destes nomes, pega meiga, obedece á capacidade que se lle atribúe de prognosticar o futuro, como tamén á pega común: se a vemos arrancar o voo cara a dereita, anuncia boa sorte, pero se o fai cara a esquerda agoira mala sorte.
Co nome de gaio cereixeiro desígnase ó ouriolo.
Kosmos 283
Kosmos 283 (Космос 283 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 21, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de maio de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 283 foi o vixésimo primeiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o vixésimo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 283 foi inxectado nunha órbita inicial de 1539 km de apoxeo e 210 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 82 graos e un período de 102,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 10 de decembro de 1969.
Disolución
En química, unha disolución (do latín dissolūtio, -ōnis, 'separación das partes', 'destrución'; de dissolvere, 'separar', 'desfacer', 'destruír') ou solución (do latín solūtuio, -ōnis, 'disgregación', 'soltura', 'facilidade', 'explicación') é unha mestura homoxénea, a nivel molecular de dúas ou máis especies químicas que non reaccionan entre si; cuxos compoñentes atópanse en proporcións que poden variar entre certos límites.
O Requeixo
Co topónimo O Requeixo podemos referirnos a varios lugares de Galicia en:
Disolución
Procesos e características
Un exemplo común podería ser un sólido disolvido nun líquido, como o sal común ou o azucre disolvido en auga (ou até o ouro en mercurio, formando unha amálgama).
O Requeixo
Na provincia da Coruña
Disolución
Procesos e características
Distínguese dunha suspensión, que é unha mestura na que o soluto non está totalmente disgregado no disolvente, senón dispersado en pequenas partículas. Así, diferentes gotas poden ter diferente cantidade dunha substancia en suspensión. Mentres unha disolución é sempre transparente, unha suspensión presentará turbidez, será traslúcida ou opaca. Unha emulsión é intermedia entre a disolución e a suspensión.
As disolucións son mesturas homoxéneas. As cantidades de soluto e disolvente áchanse en proporcións que varían entre certos límites. Normalmente o disolvente está en maior proporción que o soluto, aínda que non sempre é así. A proporción en que teñamos o soluto no seo do disolvente depende do tipo de interacción que se produza entre eles. Esta interacción está relacionada coa solubilidade do soluto no disolvente. Unha disolución que conteña pouca cantidade é unha disolución diluída. A medida que aumente a proporción de soluto teremos disolucións máis concentradas, até que o disolvente non admite máis soluto, entón a disolución é saturada. Por encima da saturación temos as disolucións sobresaturadas.
O Requeixo
Na provincia de Lugo
Na provincia de Pontevedra
Disolución
Procesos e características
As súas propiedades físicas dependen da súa concentración:
Os seus compoñentes sepáranse por cambios de fases, como a fusión, evaporación, condensación etc.
Teñen ausencia de sedimentación, é dicir, ao someter unha disolución a un proceso de centrifugación as partículas do soluto non sedimentan debido a que o tamaño das mesmas é inferior a 10 Ángstrom ( ºA ).
Clasificación das disolucións
En función da natureza de solutos e disolventes, as leis que rexen as disolucións son distintas.
Pola relación que existe entre o soluto e a disolución, algúns autores clasifican as disolucións en diluídas e concentradas, as concentradas se subdividen en saturadas e sobresaturadas. As diluídas, refírense a aquelas que posúen pouca cantidade de soluto en relación á cantidade de disolución; e as concentradas cando posúen gran cantidade de soluto. É incoveniente a utilización desta clasificación debido a que non todas as substancias se disolven na mesma proporción nunha determinada cantidade de disolvente a unha temperatura dada. Ex: a 25 °C en 100 g de auga disólvense 0,000246 g de BaSO4. Esta disolución é concentrada (saturada) porque non admite máis sal, aínda que pola pouca cantidade de soluto disolvido debería clasificarse como diluída. Por iso é máis conveniente clasificar ás disolución ou solucións como non saturadas, saturadas e sobresaturadas.
Germán Yanke
Germán Yanke Greño, nado en Bilbao o 21 de xuño de 1955 e finado en Sopelana o 14 de maio de 2017, foi un xornalista español.
Traxectoria
Era fillo de pai checo. Licenciado en Dereito e Xornalismo, comezou a súa carreira no diario El Correo de Bilbao como correspondente na Haia. Até 2000 foi subdirector do diario El Mundo na edición do País Vasco que dirixía Melchor Miralles. Tamén ocupou os cargos de director da revista Época entre 2000 e 2002, e de director adxunto do programa radiofónico La Linterna de Cope.
En maio de 2004 foi contratado pola cadea autonómica madrileña Telemadrid para dirixir e presentar Telenoticias 2. A partir de setembro dese ano pasou a facerse cargo dun novo espazo de noticias, Diario da noite, cun estilo xornalístico máis persoal, no que se compaxinaba información con opinión e entrevistas.
A relación coa cadea mantívose até finais de 2006, cando os directivos da mesma tomaron a decisión de prescindir de Pablo Sebastián, un dos colaboradores de Yanke, dimitindo este para abandonar Telemadrid e ser substituído polo escritor Fernando Sánchez Dragó. O xornalista alegou intromisión por motivos políticos no seu traballo.
Desde principios de 2007 asinaba unha columna no diario ABC e do xornal na rede Estrella Digital. En setembro de 2010, Ernesto Sáenz de Buruaga fichouno para o faladoiro matinal de Así son las mañanas, na cadea radiofónica COPE. Tamén colaborou nos programas La Tuerka e Fort Apache, presentados por Pablo Iglesias Turrión.
Yanke faleceu o 14 de maio de 2017 aos 61 anos, por insuficiencia respiratoria. A súa saúde era delicada desde que fora vítima dun infarto cerebral en 2013.
Le Voyage dans la Lune
Le Voyage dans la Lune é unha película muda francesa de ficción científica en branco e negro de 1902. Baséase libremente en dúas novelas populares do seu tempo: Da terra á lúa de Jules Verne e Os primeiros homes na lúa de H. G. Wells. Foi escrita e dirixida por Georges Méliès, con axuda do seu irmán Gaston. A súa metraxe é de 14 minutos en 16 fotogramas por segundo.
Recoñécese como unha das primeiras películas do xénero de ficción científica, e pola súa animación innovadora.
Brandomil, Brandomil, Zas
Brandomil é un lugar da parroquia de Brandomil no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 35 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 13 homes e 22 mulleres.
Neste lugar atópanse un castro e a sonada Ponte de Brandomil.
TrueVisions
TrueVisions é unha operadora de televisión por cable e satélite de Tailandia pertencente a True Corporation, ata febreiro de 2007 denominábase United Broadcasting Corporation (UBC).
Desenvolvemento
En 1989 froito dun acordo da MCOT e IBC estableceuse un servizo de subscrición de televisión de nome IBC, que se fixo efectivo en outubro en Bangkok utilizando o sistema MMDS, ao longo de 1994 implementou o servizo nas principais cidades tailandesas utilizando o satélite Thaicom 1, os sinais televisivos transmitíanse mediante MMDS. TelecomAsia estaba interesado en establecer un servizo de televisión por cable e para iso estableceu a súa propia compañía UTV, que comezou a dar servizo en Bangkok en setembro de 1995. Finalmente o 1 de xullo de 1998 IBC uniuse con UTV formando a UBC que máis tarde cambiaría de nome para TrueVisions que a finais de 2008 tiña 799.837 subscritores, aos que ofrece case 200 canles de televisión, incluídos algúns producidos pola propia TrueVisions.
Lingua sotho do norte
O sotho do norte (Sesotho sa Leboa, tamén coñecido polo nome do dialecto estandarizado sepedi ou pedi) é unha lingua bantú falada en Suráfrica, onde é unha das 11 linguas oficiais do estado. Segundo o censo de 2011, era a primeira lingua de 4 618 576 persoas, principalmente nas provincias de Limpopo, Gauteng e Mpumalanga.
As variedades urbanas do sotho do norte, como o sotho de Pretoria (que en realidade deriva do tswana), adquiriron consoantes nun proceso de expansión das linguas nguni.
James Feldeine
James Earl Feldeine Padilla, nado o 26 de xuño de 1988 en Nova York, Estados Unidos, é un xogador profesional de baloncesto con pasaporte dominicano. Formado na Universidade de Quinnipiac, actualmente xoga para o Fortitudo Bologna da Lega Basket Serie A. Cunha altura de 1,93 metros ocupa a posición de escolta.
Traxectoria
Nado na cidade de Nova York, Feldeine comezou a xogar no instituto cos Cardinal Hayes, pasando posteriormente a participar na Liga Universitaria de baloncesto dos Estados Unidos cos Quinnipiac Bobcats. No seu derradeiro ano coma xogador da liga universitaria, fixo unhas medias de 16,5 puntos, 5,8 rebotes e 2,5 asistencias por partido, cunha porcentaxe en tiros de tres do 35% de acerto. Aínda que nado en Nova York, é fillo dunha muller dominicana, polo que ten a nacionalidade dese país. En dous anos no Club Baloncesto Breogán cpnverteuse no cuarto máximo anotador da súa historia (só contando desde a fundación da Liga ACB). Posteriormente asinara un contrato por tres anos co Baloncesto Fuenlabrada, dos cales cumpre dous, xa que en 2014 asina polo Pallacanestro Cantù. Tras xogar nos Vaqueros de Bayamón, volta a Europa para xogar no Panathinaikos, no Crvena zvezda e no Hapoel Jerusalem.
Valença, Valença
Valença foi unha freguesía portuguesa do concello de Valença, con 3,89 km² de área e 3,430 habitantes.
Tivo o estatuto de freguesía até 2013, data en que, debido a unha reorganización administrativa do territorio das freguesías, foi integrada na Unión das Freguesías de Valença, Cristelo Covo e Arão. .
Demografía
Thumbnail|230px|Evoluçión da Poboación 1864 / 2011; Thumbnail|230px|Variación da Poboación 1864 / 2011; Thumbnail|230px|A Poboación en 2001; Thumbnail|230px|A Poboación en 2011;
Payin' the Dues
Listaxe de cancións
O tema "City Slang", unha versión da canción de Sonic's Rendezvous Band, aparece na edición en vinilo do álbum no corte 7, despois de "Hey!"
Acalabanda, Brandomil, Zas
Acalabanda é un lugar da parroquia de Brandomil no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 4 mulleres.
Jean-Pierre Blanc (director de cine)
Jean-Pierre Blanc, nado en Charenton-le-Pont o 23 de abril de 1942 e finado en Saint-Cloud o 21 de maio de 2004, foi un director de cine francés.
Riello, León
Riello (en leonés, Riguiellu ) é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 616 habitantes (INE 2021).
Edward Elgar
Sir Edward William Elgar (OM, GCVO), nado nunha pequena localidade de Lower Broadheath, no condado de Worcestershire o 2 de xuño de 1857 e finado o 23 de febreiro de 1934 en Worcester, foi un compositor británico. Entre as moitas das súas obras que entraron a formar parte do repertorio clásico de concertos figuran as coñecidas Enigma Variations, as Pomp and Circumstance Marches, os concertos para violín e violonchelo, e dúas sinfonías. Tamén compuxo obras corais, entre as que cómpre sinalar The Dream of Gerontius, música de cámara e cancións. Foi nomeado Master of the King’s Musick en 1924.
Aínda que Elgar é visto con frecuencia como un compositor tipicamente inglés, a maioría das súas influencias musicais non proviñan de Inglaterra, senón da Europa continental. Víase a si mesmo como un forasteiro, non só musicalmente, senón tamén socialmente. Nos círculos musicais dominados por académicos, el era un compositor autodidacta; na Gran Bretaña protestante, o seu catolicismo era visto con receo en certos sectores; e na clasista sociedade vitoriana e eduardiana británica, era moi sensible sobre as súas orixes humildes mesmo despois de ter conseguido recoñecemento. Con todo, Elgar casou coa filla dun oficial do exército británico. Ela inspirouno tanto musical como socialmente, mais el loitou por acadar o éxito ata cumprir os corenta anos, cando tras unha serie de obras dun éxito moderado, as súas Enigma Variations (1899) fixéronse inmediatamente populares en Gran Bretaña e no estranxeiro. Ás variacións seguiulles unha obra coral, The Dream of Gerontius (1900), baseada nun texto católico que causou inquietude entre as clases dirixentes anglicanas británicas, mais converteuse, e tense mantido, nunha obra do repertorio clásico en Gran Bretaña e outros lugares. As súas seguintes composicións corais relixiosas foron ben recibidas, mais non entraron no repertorio regular.
Aos seus cincuenta anos, Elgar compuxo unha sinfonía e un concerto para violín que tiveron un grande éxito. A súa segunda sinfonía e o seu concerto para violonchelo non conseguiron popularidade entre o público de xeito inmediato, e pasaron moitos anos ata que foron incorporadas ao repertorio. Nos seus últimos anos, a música de Elgar comezou a considerarse atractiva, sobre todo para o público británico. A súa valorización permaneceu baixa durante a xeración posterior á súa morte. A súa obra comezou a revivir de xeito significativo nos anos 1960, axudada polas novas gravacións das súas obras. En anos recentes, algunhas das súas obras teñen recobrado o nivel internacional, mais a maioría segue a ser máis interpretada en Gran Bretaña que en ningún outro lugar.
Elgar foi descrito como o primeiro compositor en tomar en serio o uso do gramófono. Entre 1914 e 1925, dirixiu unha serie de gravacións das súas obras. A introdución do micrófono en 1925 posibilitou unha reprodución máis fiel do son, e Elgar fixo novas gravacións das súas principais obras orquestrais e de fragmentos de The Dream of Gerontius. Estas gravacións foron reeditadas en LP na década de 1970 e en CD na década de 1990.
Traxectoria
miniatura|Casa natal de Elgar en [[Broadheath, Worcestershire|Lower Broadheath.]]
Primeiros anos
Edward Elgar naceu na pequena vila de Lower Broadheath, nas aforas de Worcester, en Worcestershire (Inglaterra). O seu pai, Willian Henry Elgar (1821-1906), criouse en Dover e fora aprendiz dun editor musical de Londres. En 1841 William trasladouse a Worcester, onde traballou como afinador de pianos e estableceu unha tenda de partituras e instrumentos musicais. En 1848 casou con Ann Greening (1822–1902), filla dun traballador agrícola. Edward foi o cuarto dos seus sete fillos. Ann Elgar convertérase ao catolicismo pouco antes do nacemento de Edward, e foi bautizado e criado como católico, coa desaprobación do seu pai. William Elgar era un violinista de nivel profesional e conseguiu o posto de organista da igrexa de San Xurxo de Worcester entre 1846 e 1885. Pola súa iniciativa foron escoitadas por primeira vez misas de Cherubini e Hummel no Three Choirs Festival pola orquestra na que el tocaba o violín. Todos os fillos de Elgar recibiron educación musical. Aos oito anos, Elgar recibiu clases de piano e violín, e o seu pai, que afinaba os pianos de moitas casas importantes de Worcestershire, ás veces levábao con el, dándolle a posibilidade de mostrar o seu talento a importantes figuras locais.
A nai de Elgar estaba interesada nas artes e incentivou o seu desenvolvemento musical. Dela herdou o seu gusto esixente para a literatura e un amor apaixonado pola campiña. O seu amigo e biógrafo W. H. «Billy» Reed escribiu que os primeiros contornos de Elgar tiveron unha influencia que «impregnaba toda a súa obra e deu a toda a súa vida unha sutil pero non menos auténtica e forte cualidade inglesa.» Comezou a compoñer a unha idade temperá; para unha obra de teatro escrita e interpretada polos seus irmáns cando el contaba con dez anos, escribiu música que corenta anos despois rearranxou con tan só trocos menores e que sería tamén orquestrada como as suites tituladas The Wand of Youth.
Ata os quince anos, Elgar recibiu unha educación xeral nun internado en Littleton (agora Lyttleton), preto de Worcester. Non obstante, a súa única formación musical formal máis aló das clases de piano e violín de mestres locais foron os estudos máis avanzados que realizou con Adolf Pollitzer durante breves visitas a Londres en 1877–78. Elgar dixo:
Traballou sobre manuais de interpretación do órgano e leu todos os libros que puido atopar sobre teoría da música. Posteriormente dixo que lle foran de grande axuda os artigos de Hubert Parry no Grove Dictionary of Music and Musicians. Elgar comezou a aprender alemán, coa esperanza de ir ao Conservatorio de Leipzig para continuar a súa formación, mais o seu pai non podía pagarlle a estancia alí. Anos despois unha recensión en The Musical Times considerou que esta viaxe frustrada a Leipzig foi positiva para o desenvolvemento musical de Elgar: «Deste xeito o compositor que xermolaba afastouse do dogmatismo das escolas.» Non obstante, para Elgar foi decepcionante cando deixou a escola en 1872 non ir a Leipzig, senón á oficina dun avogado local como empregado. Non encontrou pracer na carreira de oficinista, e para sentirse realizado recorreu non só á música senón tamén á literatura, e converteuse nun lector voraz. En torno a esta época, Elgar fixo as súas primeiras aparicións públicas como violinista e organista.
Comezos da súa carreira musical
Despois duns poucos meses, Elgar deixou o despacho do avogado para iniciar a súa carreira musical, recibindo clases de piano e violín e traballando ocasionalmente na tenda do seu pai. Foi un membro activo do Clee Club de Worcester, xunto co seu pai, e acompañou a cantantes, tocou o violín, compuxo e arranxou obras, e dirixiu por primeira vez. Pollitzer creu que, como violinista, Elgar tiña o potencial de ser un dos mellores solistas do país, mais o propio Elgar, tendo escoitado os principais virtuosos nos concertos de Londres, sentiu que o seu propio xeito de tocar o violín carecía de matices suficientes, e abandonou as súas ambicións de ser un solista. Aos vinte e dous anos asumiu o posto de director da banda dos gardas no Worcester and County Lunatic Asylum en Powick, a 5 km de Worcester. A banda consistía en: piccolo, frauta, clarinete, dúas cornetas, bombardino, tres ou catro primeiros e un número similar de segundos violíns, viola ocasional, violonchelo, contrabaixo e piano. Elgar instruíu os intérpretes e escribiu e arranxou a súa música, incluíndo cuadrillas e polcas, para a infrecuente combinación de instrumentos. The Musical Times escribiu: «Esta experiencia práctica demostrou ser de gran valor para o xove músico. […] Adquiriu un coñecemento práctico das capacidades deses instrumentos diferentes. […] Polo tanto chegou a coñecer intimamente a cor do ton, os pros e contras destes e de moitos outros instrumentos.» Ocupou o cargo durante cinco anos, dende 1879, viaxando a Powick unha vez por semana. Outro posto que ocupou nos seus primeiros anos foi o de profesor de violín no Worcester College for the Blind Sons of Gentlemen.
Aínda que máis ben solitario e introspectivo por natureza, Elgar prosperou nos círculos musicais de Worcester. Tocou nos violíns dos Festivais de Birmingham e Worcester, e unha grande experiencia para el foi tocar a Sexta sinfonía e o Stabat Mater de Dvořák baixo a dirección do propio compositor. Elgar tocou o fagot regularmente nun quinteto de vento, xunto co seu irmán Frank, un oboísta (e director de orquestra que dirixía a súa propia banda de música). Elgar arranxou numerosas pezas de Mozart, Beethoven, Haydn, e outros para o quinteto, perfeccionando as súas habilidades para facer arranxos e para compoñer.
Nas súas primeiras viaxes ao estranxeiro, Elgar visitou París en 1880 e Leipzig en 1882. Escoitou a Saint-Saëns tocar o órgano na Madeleine e asistiu a concertos de orquestras de primeiro nivel. En 1882 escribiu:
En Leipzig visitou unha amiga, Helen Weaver, que era unha estudante do Conservatorio. No verán de 1883 comprometéronse, mais por motivos descoñecidos o compromiso rompeuse ao ano seguinte. Elgar aflixiuse moito, e algunhas das súas dedicatorias crípticas posteriores de música romántica poden facer alusión a Helen e aos seus sentimentos por ela. En 1887, tres anos despois de romper o seu compromiso, Elgar compuxo un pequeno Dueto para trombón e contrabaixo como regalo de vodas para o irmán de Helen, Frank Weaver, zapateiro e contrabaixista afeccionado. Ao longo da súa vida, Elgar foi frecuentemente inspirado por amigas próximas; Helen Weaver foi sucedida por Mary Lygon, Dora Penny, Julia Worthington, Alice Stuart Wortley e finalmente Vera Hockman, que animou a súa vellez.
En 1883, como membro habitual da orquestra para a tempada invernal de concertos de W. C. Stockley en Birmingham, Elgar participou nunha interpretación dunha das súas primeiras obras para orquestra completa, a Sérénade mauresque. Stockley invitárao para dirixir a obra, mais, como Stockley posteriormente declarou:
Frecuentemente ía a Londres nun intento por publicar as súas obras, mais esta época da súa vida encontrouse frecuentemente abatido e con carencias económicas. Escribiu a un amigo en abril de 1884:
Durante varios anos foi asistente do seu pai, William Elgar, como organista de San Xurxo de Worcester, e sucedeuno durante catro anos dende 1885. Durante este período escribiu as súas primeiras obras litúrxicas seguindo a tradición católica, comezando cos seus tres motetes Op. 2 (1887) para coro a catro partes (Ave Verum Corpus, Ave Maria e Ave Maris Stella), e seguido por un arranxo de Ecce sacerdos magnus para a entrada do bispo nunha visita oficial a San Xurxo en 1888; os catro permanecen no repertorio coral eclesiástico.
Matrimonio
miniatura|upright|alt=Nineteenth century photograph of a man in his 30s and a middle-aged woman standing side by side. He has a large moustache, and is looking at the woman; she is looking straight at the camera.|Edward e Alice Elgar, c. 1891 Cando Elgar tiña 29 anos, comezou a darlle clases a unha nova alumna, Caroline Alice Roberts, filla do antigo xeneral Sir Henry Roberts, e autora dalgunhas obras de poesía e prosa de ficción. Oito anos maior que Elgar, Alice converteuse na súa muller tres anos despois. O biógrafo de Elgar Michael Kennedy escribiu:
Asemblea constituínte
Unha asemblea ou congreso constituínte é un organismo colexiado que ten como función reformar ou redactar unha constitución, dotado para iso de plenos poderes ou poder constituínte ao que deben someterse todas as institucións públicas. Adóitase definir, por algúns textos de ciencias políticas e sociais como a "reunión de persoas, representantes do pobo, que teñen ao seu cargo ditar a lei fundamental de organización dun Estado ou modificar a existente". Neste sentido, a asemblea constituínte é un mecanismo representativo e democrático para a reforma total ou parcial dunha constitución.
Edward Elgar
Matrimonio
Casaron o 8 de maio de 1889 en Brompton Oratory. Dende aquela e ata a súa morte ela actuou como a súa representante e secretaria, tratou os seus cambios de humor e foi unha perspicaz crítica musical. Fixo o posible para que o seu home obtivese a atención da sociedade influente, mais cun éxito limitado. Co tempo aprendeu a aceptar as honras que lle foron outorgadas, dándose conta de que significaban máis para ela e para a súa clase social e recoñecendo o que tivera que abandonar para seguir a súa carreira. No seu diario escribiu:
Como regalo de voda, Elgar adicoulle a súa pequena obra para violín e piano Salut d’Amour. Co apoio de Alice, a familia Elgar trasladouse a Londres para estar máis preto do centro da vida cultural británica, e Elgar comezou a adicar o seu tempo á composición. A súa única filla, Carice Irene, naceu na súa casa en West Kensington o 14 de agosto de 1890. O seu nome, revelado na dedicatoria de Elgar de Salut d’Amour, foi unha contracción dos nomes da súa nai Caroline e Alice.
Asemblea constituínte
Antecedentes
O concepto de asemblea constituínte remóntase a maio de 1789, cando en Versalles, Francia, se reuniron os Estados Xerais: o clero, a nobreza e o pobo, con intención de redactar de forma conxunta unha Constitución para Francia. O 9 de xullo de 1789, o terceiro estado, reunido baixo o nome de Asemblea Nacional, asumiu a calidade de Asemblea Nacional Constituínte.
Edward Elgar
Matrimonio
Elgar aproveitou a oportunidade para escoitar música descoñecida. Nos días previos á aparición de partituras en miniatura e gravacións, non era doado para os xoves compositores coñecer nova música. Elgar tivo todas as posibilidades de facelo nos concertos do Crystal Palace. El e Alice asistiron día tras día, escoitando a música dunha ampla gama de compositores. Entre eles estaban mestres da orquestración dos que que aprendeu moito, como Berlioz e Richard Wagner. As súas propias composicións, con todo, causaron pouco impacto na escena musical de Londres. August Manns dirixiu a versión orquestral de Salut d’amour de Elgar e a Suite en re no Crystal Palace, e dous editores aceptaron algunhas pezas para violín de Elgar, voluntarios para órgano, e partsongs. Algunhas oportunidades tentadoras parecían estar ao alcance, mais desapareceron de xeito inesperado. Por exemplo, unha oferta da Royal Opera House, Covent Garden, para tocar algunhas das súas obras foi retirada no último segundo cando Sir Arthur Sullivan chegou sen avisar para ensaiar algunhas das súas propias obras. Sullivan horrorizouse cando Elgar posteriormente lle contou o que ocorrera. O único encargo importante que recibiu Elgar durante a súa estadía en Londres chegou da súa cidade natal: o Worcester Festival Committee convidouno a compoñer unha curta obra orquestral para o Three Choirs Festival de 1890. O resultado é descrito por Diana McVeagh no Grove Dictionary of Music and Musicians, como:
Asemblea constituínte
Tipos de asembleas constituíntes
Na actualidade poderíamos falar de dous tipos de asembleas constituíntes:
Véxase tamén
Assemblea Nacional Constituent
Edward Elgar
Reputación crecente
Elgar adicou a obra «Aos meus amigos retratados». Probablemente a variación máis coñecida é «Nimrod», que representa a Jaeger. Consideracións puramente musicais levaron a Elgar a omitir as variacións que retrataban a Arthur Sullivan e Hubert Parry, cuxos estilos tentou imitar sen éxito e non puido incorporar nas variacións. A obra foi recibida cunha aclamación xeral pola súa orixinalidade, encanto e destreza, e colocou a Elgar como o compositor británico máis prominente da súa xeración.
miniatura|esquerda|400px|Tema das [[Enigma Variations.]] A obra está titulada formalmente Variations on an Original Theme (en galego Variacións nun tema orixinal); a palabra «Enigma» aparece nos primeiros seis compases da obra, que levaron á versión familiar do título. O enigma consiste en que, malia as catorce variacións no «tema orixinal», hai outro tema completo, nunca identificado por Elgar, do que di que «percorre toda a obra» pero nunca se percibe. Posteriores comentaristas teñen observado que aínda que Elgar é recordado actualmente como un compositor inglés característico, a súa música orquestral e esta obra en particular ten moitos puntos en común coa tradición centroeuropea tipificada naquela época por Richard Strauss. As Enigma Variations foron ben recibidas en Alemaña e Italia, e permaneceron ata o presente como unha obra básica nas salas de concertos de todo o mundo.
Fama e recoñecemento nacional e internacional
O Düsseldorfer Volksblatt escribiu:
Richard Strauss, daquela considerado o principal compositor vivo, quedou tan impresionado que en presenza de Elgar propuxo un brinde polo éxito do «primeiro músico avanzado inglés, Meister Elgar.» Seguíronlle interpretacións en Viena, París e Nova York, e The Dream of Gerontius pronto foi igualmente admirada en Gran Bretaña. De acordo con Kennedy:
Elgar, como católico, estaba conmovido polo poema de Newman sobre a morte e a redención dun pecador, mais algúns membros influentes da clase dirixente anglicana discrepaban. O seu compañeiro, Charles Villiers Stanford, queixouse de que a obra «cheiraba a incenso». O deán de Gloucester prohibiu Gerontius na súa catedral en 1901, e en Worcester ao ano seguinte, o deán insistiu en expurgala antes de permitir a súa interpretación.
miniatura|esquerda|[[Clara Butt, primeira cantante de «Land of Hope and Glory».]] Elgar é probablemente máis coñecido pola primeira das súas Pomp and Circumstance Marches, que foron compostas entre 1901 e 1930. Estas obras son moi célebres debido á súa tradicional interpretación na Last Night of the Proms. Cando se lle ocorreu o tema máis lento da sección central (tecnicamente chamado «trío») da primeira marcha, díxolle á súa amiga Dora Penny: «teño unha melodía que os deixará pampos». Cando a primeira marcha foi interpretada en 1901 nun London Promenade Concert, foi dirixida por Henry J. Wood, que despois escribiu que o público «ergueuse e berrou […] a primeira e única vez na historia dos concertos que se lle concedeu un dobre bis a unha obra orquestral». Con motivo da coroación de Eduardo VII, pedíuselle a Elgar que agregase a Coronation Ode de A. C. Benson para un concerto de gala na Royal Opera House en xuño de 1901. A aprobación do rei foi confirmada, e Elgar comezou a obra. A contralto Clara Butt convenceuno de que o trío da primeira marcha Pomp and Circumstance podía ter palabras, e Elgar invitou a Benson a facelo. Elgar incorporou a nova versión vocal na Oda. Os editores da partitura recoñeceron o potencial da peza vocal, «Land of Hope and Glory», e pedíronlles a Benson e Elgar facer unha nova revisión para publicala como unha canción por separado. Esta foi moi popular e actualmente é considerada un himno nacional británico non oficial. Nos Estados Unidos, o trío, coñecido simplemente como «Pomp and Circumstance» ou «The Graduation March», foi adoptado dende 1905 por case todos os institutos e universidades para as súas cerimonias de graduación.
En marzo de 1904 tivo lugar no Covent Garden un festival de tres días no que se interpretaron en exclusiva obras de Elgar, un honor que nunca antes alcanzara ningún outro compositor inglés. The Times sinalou:
O rei e a raíña asistiron ao primeiro concerto; nel Richter dirixiu The Dream of Gerontius, e regresou a seguinte noite para o segundo, a estrea londiniense de The Apostles (escoitada por primeira vez o ano anterior no Festival de Birmingham). O concerto final do festival, dirixido polo propio Elgar, foi principalmente orquestral, coa excepción de Caractacus e a interpretación completa de Sea Pictures (cantada por Clara Butt). As obras orquestrais interpretadas foron Froissart, as Enigma Variations, Cockaigne, e as primeiras dúas (e naquela época as únicas dúas) marchas Pomp and Circumstance, e a estrea dunha nova obra orquestral, In the South (Alassio), inspirada por unhas vacacións en Italia.
miniatura|dereita|[[Mason Science College|Universidade de Birmingham, onde Elgar traballou como profesor.]] Elgar foi nomeado cabaleiro no Palacio de Buckingham o 5 de xullo de 1904. Ao mes seguinte, el e a súa familia trasladáronse a Plâs Gwyn, unha gran casa ás aforas de Hereford, con vistas ao río Wye, onde viviron ata 1911. Entre 1902 e 1914, Elgar estaba, en palabras de Kennedy, no cénit da súa popularidade. O compositor visitou dúas veces os Estados Unidos, incluíndo unha xira como director, conseguindo importantes ingresos pola interpretación da súa música. Entre 1905 e 1908, ocupou o posto de Profesor de Música na Universidade de Birmingham. El aceptou o cargo con desgana, sentindo que un compositor non debía dirixir unha escola de música. Non estaba a gusto co papel, e as súas clases causaron controversia, cos seus ataques aos críticos e á música inglesa en xeral:
Lamentou a controversia e estivo encantado de cederlle o posto ao seu amigo Granville Bantock en 1908. A súa nova vida como celebridade era á vez motivo de pracer e de pena para o moi nervioso Elgar, xa que interrompía a súa privacidade, e a miúdo tiña mala saúde. Queixábase a Jaeger en 1903, «A miña vida é unha continua renuncia a pequenas cousas que amo.» Tanto W. S. Gilbert coma Thomas Hardy buscaron colaborar con Elgar nesta década. Elgar refusou, pero tería colaborado con George Bernard Shaw se Shaw quixese.