cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Preparación
O 4 de febreiro, o artista de Concord Philip Holden envioulle a Beach esbozos mellorados para ambas as faces. Beach opinaba que o ano debía aparecer na moeda por si só, ademais das datas do aniversario 1775-1925. O 5 de febreiro Keyes escribiu a Beach para lle comentar que vira o medio dólar do Tricentenario do Peregrino e o medio dólar Hugonote-Walloon, e que ambos levaban as súas datas só como parte dos aniversarios.
Medio dólar do Sesquicentenario de Hudson
O medio dólar do Sesquicentenario de Hudson é unha moeda de prata dese valor facial emitida en 1935 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada pola Ceca de Filadelfia, conmemorativa dos 150 anos da fundación da cidade de Hudson, Nova York.
Preparación
O alcalde Wise e os responsables municipais decidiran provisionalmente que a cabeza de Henry Hudson figurase nunha das faces da moeda, e o selo da cidade na outra. Beach preparou de camiño esbozos e reuniuse con Wise o 13 de maio, pero convenceu o alcalde de que, no canto do explorador, do que non se coñecía retrato ningún, sería unha mellor opción o seu barco, o Halve Maen ("Media Lúa"). Traballando a unha velocidade pouco habitual para unha moeda conmemorativa daquela época, Beach completou os modelos de xeso nunha semana, engadindo unha lúa crecente á esquerda do barco. Os modelos foron convertidos en cuños de produción pola Medallic Art Company, de Nova York, que podía realizar a tarefa máis axiña que a propia Ceca de Filadelfia. Aínda que os rexistros non estean completos, parece que a empresa se puxo en contacto coa Casa da Moeda para pedir consello; o gravador xefe Sinnock envioulle unha carta o 23 de maio. Malia non estar familiarizado coa lexislación do Hudson, Sinnock confiaba na capacidade de Beach porque os seus deseños anteriores —o do Centenario da outrina Monroe, o do Sesquicentenario de Lexington-Concord e o do sesquicentenario de Hawai— foran doados de cuñar para a Casa da Moeda. Beach citou este eloxio ao informar a Moore o 27 de maio de que Lee Lawrie, o escultor membro da Comisión de Belas Artes, aprobara os deseños. O 28 de maio aprobouno a Comisión en pleno, e unha semana despois, o secretario do Tesouro, Henry Morgenthau.
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Deseño
Non aparece na moeda, pero si na base da estatua de Concord, a primeira estrofa do poema de Ralph Waldo Emerson Concord Hymn, versos memorizados obedientemente por xeracións de escolares estadounidenses.
Medio dólar do Sesquicentenario de Hudson
Deseño
O anverso reproduce o selo da cidade de Hudson, con Neptuno sostendo un tridente e cabalgando cara a atrás sobre unha balea. No fondo, unha serea ou un tritón sopra nunha buguina. O deseño do selo reflicte a herdanza de Hudson como porto baleeiro, aínda que se ache a certa distancia do océano polo río Hudson. O lema ET DECUS ET PRETIUM RECTI ("Tanto a honra como a recompensa, dous xustos") está copiado do selo da cidade; o nome desta e as datas do aniversario rodean o selo, con E PLURIBUS UNUM sobre os díxitos do ano.
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Produción, distribución e coleccionismo
A primeira moeda cuñada entregóuselle ao presidente Coolidge e o resto da produción vendeuse nas celebracións do aniversario en Lexington e en Concord, ambas do 18 ao 20 de abril de 1925. Vendéronse 39.000 unidades en Lexington e 21.000 en Concord. A distribución correu a cargo da Lexington Trust Company e do Concord National Bank, que venderon as moedas en estoxos de madeira decorados con imaxes da estatua e da torre do campanario. Tamén as venderon bancos de toda Nova Inglaterra e, en certa medida, do resto do país. Só se devolveron á Casa da Moeda 86 moedas, que é probable que fosen pezas danadas. A maioría vendéronse ao público en xeral, non a coleccionistas. O prezo de venda era dun dólar.
Deseño
miniatura|O Old Belfry, en Lexington, reproducido no reverso da moeda. O reverso representa o Old Belfry, como se coñece a torre do campanario situada en Lexington, na que se facía soar unha campá para reunir a milicia local. O campanario non era daquela antigo, xa que se construíu logo da doazón dunha campá de 210 kg por Isaac Stone á cidade de Lexington en 1761. A campá fíxose soar tras a chegada dos informantes Revere e Dawes, pero ao non aparecer ningún soldado británico, o capitán John Parker enviou os seus homes á casa, con instrucións de ficaren preparados. Volveu a sonar ás 5:30 da mañá, cando se soubo que os británicos non estaban lonxe.
Proceso lexislativo
A resolución foi transmitida ao Senado o mesmo día e remitiuse ao Comité de Asignacións desta cámara. O 5 de xaneiro de 1925, a resolución foi devolta ao Senado por Francis Warren, de Wyoming, sen emendas, coa recomendación de que fose aprobada. O senador Joseph T. Robinson, de Arcansas, preguntou polo importe da asignación que se facía no proxecto de lei, e cando se lle dixo que era de 15.000 dólares, non fixo máis preguntas. O proxecto foi aprobado sen oposición, e promulgouse como lei coa sinatura do presidente Calvin Coolidge o 14 de xaneiro de 1925.
Medio dólar do Sesquicentenario de Hudson
Antecedentes e lexislación
Hudson, a capital do condado de Columbia, no estado de Nova York, está situada na beira oriental do río Hudson, a uns 48 quilómetros ao sur de Albany. O primeiro establecemento data de 1662, co nome de Claverack Landing. Orixinalmente era un posto comercial da familia Rensselaer, pero experimentou unha considerable expansión a principios da década de 1780 e constituíuse como cidade co nome de Hudson en 1785. Na década de 1930 tiña uns 14.000 habitantes.
En 1935, as moedas conmemorativas non eran vendidas polo Goberno, senón que o Congreso, ao aprobar a normativa que autorizaba cada emisión, adoitaba designar unha organización á que lle atribuía o dereito exclusivo de comprar as moedas ao seu valor nominal e vendelas logo ao público cunha prima, como vía de financiamento de causas sen ánimo de lucro. No caso do medio dólar de Hudson, acordouse que esta entidade fose designada polo alcalde de Hudson. miniatura|336x336px|O [[Congreso dos Estados Unidos de América|congresista por Nova York Philip A. Goodwin, promotor da lei pola que se aprobou a emisión da moeda. ]] O 6 de marzo de 1935, o congresista neoiorquino Philip A. Goodwin presentou na Cámara de Representantes un proxecto de lei para a cuñaxe dunha moeda de medio dólar en conmemoración do 150 aniversario da fundación da cidade de Hudson, que prevía a emisión de 6.000 pezas. A iniciativa remitiuse á Comisión de Moeda, Pesos e Medidas desa Cámara. Goodwin foi durante moito tempo presidente da Sociedade Histórica do condado de Greene, e introduciu o proxecto de lei como un favor aos amigos da veciña cidade de Hudson. O presidente en funcións da Comisión, John J. Cochran, emitiu un informe o 2 de abril de 1935 no que recomendaba que se aprobase o proxecto de lei, cunha emenda que aumentaba a tiraxe máxima a 10.000 unidades, e sinalaba que Goodwin comparecera ante a Comisión para prometer que toda a cantidade cuñada sería absorbida polas autoridades da cidade, polo que non quedaría ningunha moeda en mans da Casa da Moeda. O 3 de abril, inmediatamente despois de que a Cámara aprobase un proxecto de lei para o medio dólar Old Spanish Trail, aprobou o proxecto para a moeda de Hudson por proposta de Cochran, sen debate nin oposición. O congresista de Missouri tamén incluíu o seu informe no Rexistro do Congreso.
Preparación
miniatura|272x272px|O [[Deseño|deseñador da moeda, Chester A. Beach, ca. 1930. ]] O día en que Roosevelt asinou a lei, o congresista Goodwin escribiu a Charles Moore, presidente da Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos, para solicitar os nomes de artistas adecuados para o deseño da moeda. En 1921, unha orde executiva do presidente Warren G. Harding encargáralle á Comisión que emitise ditames consultivos sobre obras de arte públicas, incluídas as moedas. Moore suxeriu que Laura Gardin Fraser ocupase o primeiro lugar entre os medallistas, con outras posibilidades, que incluían ao gravador xefe da Casa da Moeda John R. Sinnock, Paul Manship, Francis H. Packer e Chester Beach. O alcalde de Hudson, Frank Wise, preguntou se John F. Flanagan, que deseñara había pouco o cuarto de dólar Washington, podería facelo, e Moore amosou o seu acordo mediante un telegrama, mais finalmente a encarga recaeu en Cheter A. Beach, por unha cantidade de 1.000 dólares.
Deseño
A. Shornlamb facía este comentario sobre a moeda na revista The Numismatist, en febreiro de 1936:
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Produción, distribución e coleccionismo
A edición de 2018 de A Guide Book of United States Coins, de Richard S. Yeoman, atribúelle a esta moeda un prezo de entre 75 e 700 dólares, dependendo do seu estado de conservación. Un exemplar en condicións de aspecto e conservación excepcionais acadou nunha poxa en 2014 os 11.880 dólares.
Medio dólar do Sesquicentenario de Hudson
Antecedentes e lexislación
Como as dúas cámaras do Congreso aprobaran versións diferentes do proxecto de lei, este volveu á Cámara de Representantes. Alí, o 18 de abril, por proposta de Cochran, a Cámara aceptou as emendas do Senado, e a lei foi promulgada o 2 de maio coa sinatura do presidente Franklin D. Roosevelt. Anthony Swiatek e Walter Breen, no seu volume de 1988 sobre moedas conmemorativas estadounidenses, suxeriron que o proxecto de lei fora aprobado debido "probablemente ao acordo habitual de 'ti votas polo meu proxecto e eu voto polo teu'".
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Membros da delegación de Massachusetts no Congreso presentaron en 1924 un proxecto para crear un medio dólar conmemorativo do aniversario, que foi aprobado por ambas as cámaras do Congreso e asinado polo presidente Calvin Coolidge. Beach tivo que satisfacer os comités de Lexington e Concord, e a Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos aprobou o deseño con reticencias, xa que consideraba que os temas cos que Beach traballara resultaban deficientes.
Medio dólar do Sesquicentenario de Hudson
Antecedentes e lexislación
Consecuentemente, o proxecto de lei pasou ao Senado, onde foi remitido á Comisión de Banca e Moeda. O 11 de abril de 1935, o senador neoiorquino Robert F. Wagner emitiu un informe no que recomendaba que o proxecto de lei se aprobase sen emendas. Cando o proxecto se examinou no Senado o 15 de abril, Jesse H. Metcalf, de Rhode Island, propuxo unha emenda para que se previse tamén a emisión dun medio dólar do Tricentenario de Rhode Island. Non houbo obxeccións nin debate sobre a emenda nin sobre o proxecto no seu conxunto, e foi aprobado polo Senado.
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Preparación
O 27 de marzo xa se levaran a cabo algunhas cuñaxes de proba da nova moeda na Ceca de Filadelfia. Stone encargou unha cantidade inicial de 100.000 medios dólares o 31 de marzo.
miniatura|A [[estatua The Minute Man (1874), de Daniel Chester French, reproducida no anverso da moeda.]] En 1923, os comités de Lexington e Concord consideraron a posibilidade de solicitar unha moeda conmemorativa e, sen saber un do outro, puxéronse en contacto con Chester Beach, autor do deseño do medio dólar do Centenario da Doutrina Monroe. Beach foi quen conseguiu que combinasen os seus esforzos e cada parte aceptou pagar a metade dos seus honorarios, que ascendían a 1.250 dólares. Así as cousas, cada cidade decidiría o deseño dunha face do medio dólar conmemorativo de ambas as efemérides.
Medio dólar do Sesquicentenario de Hudson
Deseño
O historiador da arte Cornelius Vermeule, considera que o barco do reverso era "unha tarifa sinxela para os medios dólares conmemorativos", aínda que sostén que o nome HUDSON baixo as ondas non era necesario, dada a inscrición do reverso. O reverso baseado no selo da cidade era para el "un retroceso prexudicial cara aos días coloniais, e na numismática estadounidense, ás emisións quasi-federais e estatais do período 1780 a 1792". Vermeule sinalou que "o lema barroco sobre Neptuno e o seu grupo fai evidente que este tema, atractivo e divertido en si mesmo, apareza aquí porque é a característica singular da cidade de Hudson, no río do mesmo nome".
Medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord
Produción, distribución e coleccionismo
En abril e maio de 1925, a Ceca de Filadelfia cuñou un total de 162.099 medios dólares do Sesquicentenario de Lexington-Concord, dos cales 99 se reservaron para a súa inspección e comprobación por parte da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos na súa reunión anual en 1926. As moedas cuñáronse a partir de discos inicialmente destinados para a cuñaxe de moedas do medio dólar conmemorativo de Stone Mountain de 1924, pero que non se chagaran a utilizar.
Deseño
O numismático John F. Jones, no seu estudo de 1937 sobre as moedas conmemorativas estadounidenses, considerou que a estatua e a torre do campanario eran temas moi acaídos para a moeda, pero lamentou que carecese das liñas claras e nítidas das emisións especiais anteriores. O historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu libro sobre moedas e medallas dos EEUU, afirmou que o medio dólar de Lexington-Concord "se reduce case ao nivel artístico dunha fotografía, pois pouco queda de orixinal por parte de Beach". Vermeule desaprobou as numerosas inscricións, aínda que admitiu que Beach se viu na obriga de facelas, e desagradoulle especialmente a colocación de IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"): "Nada está máis fóra de lugar que o lema relixioso". Vermeule opinou que "aínda que menos irritante que o seu medio dólar para o Centenario da Doutrina Monroe, esta moeda non fai honor á estatura de Beach como artista de primeira clase. O que a moeda zumega en patriotismo, fáltalle en arte".
Medio dólar do Sesquicentenario de Hudson
Deseño
Don Taxay, no seu libro sobre as moedas conmemorativas dos EEUU, describiu o selo como "unha composición bastante caprichosa". Beach considerárao "bastante divertido" e esperaba que as novas moedas fosen "un pouco máis interesantes que as outras que fixen". Swiatek e Breen mencionaron "o pintoresco dispositivo do rei Neptuno cabalgando de costas sobre unha balea, cuxo ollo está representado máis ou menos onde debería estar o seu espiráculo. Neptuno aparece levemente vestido cun anaco de tea que 'sopra ao vento'". Suxeriron que a posición da Lúa significaría, se estivese crecente, que o barco navegaba cara ao oeste, en dirección a América, mais estaba minguante, polo que navegaba cara ao leste, en dirección a Europa.
Produción, distribución e coleccionismo
O 12 de xuño de 1935, John Evans, vicepresidente do First National Bank de Hudson, escribiu a Mary M. O'Reilly, directora en funcións da Casa da Moeda dos Estados Unidos, para lle solicitar en nome do alcalde Wise que só se cuñasen 6.000 pezas naquel momento, e que o resto se cuñase máis adiante se a demanda o xustificaba. Mais a Casa da Moeda aprobou a autorización completa de 10.000 o 28 de xuño de 1935. Desde principios de maio aceptábanse reservas de moedas, a un euro por exemplar, mais 30 centavos polo franqueo por cada dúas moedas. O 2 de xullo de 1935, Evans, que estaba a cargo da distribución, empezou a informar os que Swiatek chamou "coleccionistas enfurecidos" de que as moedas se esgotaran. Crese que o comerciante de moedas Julius Guttag, da compañía Guttag Brothers, de Nova York, comprou 7.500 moedas a 95 centavos cada unha, e que Hubert W. Carcaba, de Saint Augustine, Florida, comprou outras 1.000. Ademais das 10.000 pezas distribuídas, cuñáronse outros oito espécimes en Filadelfia e conserváronse alí para ficaren dispoñibles para a súa inspección e comprobación na reunión anual de 1936 da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos.
O rebumbio causado na comunidade de coleccionistas de moedas deu lugar a unha mala publicidade para a cidade de Hudson. Aínda que non se coñeceron de inmediato os detalles de como se esgotaron tan axiña, os coleccionistas intuíron un truco, especialmente cando as moedas comezaron a aparecer abundantemente no mercado a un prezo de entre cinco e sete dólares cada unha. Moitas delas vendéronse, o que contribuíu a desencadear un boom de moedas conmemorativas que continuou máis tarde, no mesmo 1935, cando saíron ao mercado variedades de baixa tiraxe do medio dólar do bicentenario de Daniel Boone, logo dunha venda inmediata similar. Os coleccionistas escribiron irados cartas a sociedades numismáticas e publicacións periódicas, e a moeda de Hudson foi unha das que o futuro presidente da American Numismatic Association, Lyman W. Hoffecker, denunciou ante o Congreso cando testemuñou en marzo de 1936. En 1940, o prezo no mercado secundario baixara de novo a 5,50 dólares, e a partir de entón subiu de xeito constante ata alcanzar os 1.700 dólares durante o auxe das moedas conmemorativas de 1980. A edición de 2017 de A Guide Book of United States Coins, de Richard S. Yeoman, atribúelle a esta moeda entre 700 e 1.500 dólares, dependendo do seu estado de conservación. O récord de prezo acadado por un espécime do medio dólar do Sesquicentenario de Hudson, nunhas condicións de aspecto e conservación extraordinarias (MS67+), foi de 28.200 dólares, nunha poxa numismática celebrada pola compañía Legend Rare Coins Auctions en xullo de 2022.
Eurypterida
Bioloxía reprodutiva
Os apéndices de tipo A son xeralmente máis longos que os B. Nalgúns xéneros están divididos en diferente número de seccións, como en Eurypterus, no que o apéndice de tipo A está dividido en tres seccións, pero o de tipo B só en dúas. Esta división do apéndice xenital é común nos euriptéridos, pero o número de divisións non é universal; por exemplo, os apéndices de ambos os tipos na familia Pterygotidae non están divididos. O apéndice de tipo A tamén está armado con dúas espiñas curvadas chamadas furca. A presenza da furca no apéndice de tipo B tamén é posible e a estrutura pode representar os extremos non fusionados dos apéndices. Un conxunto de órganos situados entre as superficies dorsal e ventral do Blatfüsse asociados cos apéndices de tipo A describiuse tradicionalmente como "órganos tubulares" ou "órganos corno". Estes órganos adoitan interpretarse como espermatecas (órganos para o almacenamento de esperma), aínda que esta función aínda non foi probada concluintemente. En artrópodos, as espermatecas utilízanse para almacenar os espermatóforos que as femias reciben dos machos. Isto implicaría que o apéndice de tipo A é o morfo feminino e o de tipo B é o masculino. Máis evidencias de que os apéndices de tipo A representan o morfo feminino dos apéndices xenitais proceden da súa construción máis complexa (unha tendencia xeral nos xenitais femininos de artrópodos). É posible que a maior lonxitude do apéndice de tipo A signifique que se usaba como ovipositor (para depositar os ovos). Os diferentes tipos de apéndices xenitais non son necesariamente a única característica que distingue os sexos de euriptéridos. Dependendo do xénero e da especie en cuestión, outras características como o tamaño, a cantidade de ornamentación e a anchura proporcional do corpo poden ser resultado dun dimorfismo sexual. En xeral, os euriptéridos con apéndices de tipo B (machos) parece que eran proporcionalmente máis anchos que os euriptéridos con apéndices de tipo A (femias) do mesmo xénero.
Eurypterida é unha orde de artrópodos fósiles, chamados euriptéridos (nome que pode recibir tamén unha das súas familias) ou, informalmente, escorpións de mar (nome que ás veces tamén se lle dá a algúns peixes), e antes, nalgunhas clasificacións, xigantostráceos. Os primeiros euriptéridos coñecidos datan do piso darriwiliano do período ordovícico, hai 467,3 millóns de anos. O grupo probablemente apareceu durante o Ordovícico temperán ou o Cámbrico tardío. A orde contén aproximadamente 250 especies, o que a fai a orde de quelicerados máis diversa do Paleozoico. Despois da súa aparición no Ordovicico, os euriptéridos convertéronse nuns dos principais compoñentes da fauna mariña durante o Silúrico, período no cal se describiron a maioría das súas especies. O xénero do Silúrico Eurypterus supón máis do 90% de todos os espécimes de euriptéridos coñecidos. Aínda que o grupo continuou diversificándose durante o período seguinte, o Devoniano, os euriptéridos foron moi afectados polo evento de extinción do Devoniano tardío. A súa cantidade e diversidade declinaron ata quedaren extintos durante o evento de extinción do Permiano-Triásico (ou quizais algo antes), hai 251,9 millóns de anos.
Morfoloxía
O prosoma tamén ten seis pares de apéndices, numerados do I ao VI. O primeiro par de apéndices, os do único par situado antes da da boca, denomínanse quelíceros (homólogos dos das arañas), que teñen pequenas pinzas usadas para manipular fragmentos de alimentos e metelos na boca. Nunha liñaxe, os Pterygotidae, os quelíceros eran grandes e longos, con dentes fortes e ben desenvolvidos en quelas (garras) especializadas. Os seguintes pares de apéndices, do II ao VI, posuían gnatobases (ou "placas dentais") nas coxas (segmentos das extremidades) usadas para alimentarse. Estes apéndices eran xeralmente patas locomotoras para camiñar cilíndricas e estaban cubertas de espiñas nalgunhas especies. Na maioría das liñaxes, as patas adoitaban facerse máis grandes canto máis traseiras eran. Na suborde dos Eurypterina, a maior das dúas subordes de euriptéridos, o sexto par de apéndices estaba modificado formando unha pa natatoria que lles facilitaba atravesar ambientes acuáticos.
Carbonífero e Pérmico
Adelophthalmus fíxose o euriptérido máis común do Paleozoico tardío, era máis abundante e diversificado que os estilonurinos superviventes, e diversificouse en ausencia doutros euripterinos. Das 33 especies asignadas a Adelophthalmus, 23 (69%) son só do Carbonífero. O xénero chegou ao seu pico de diversidade no Carbonífero tardío. Aínda que Adelophthalmus xa estivera relativamente espallado e representado arredor de todas as maiores masas de terra no Devoniano tardío, a fusión da Panxea creándose un supercontinente global no decurso dos últimos dous períodos do Paleozoico permitiu que Adelophthalmus adquirise unha distribución case mundial durante certo tempo.
Silúrico
esquerda|miniatura|Reconstrución de [[Erettopterus, un membro da próspera familia de euriptéridos dos Pterygotidae do Silúrico e Devoniano.]] Os euriptéridos fixéronse máis diversos e abundantes entre o Silúrico medio e o Devoniano temperán, cun pico absoluto de diversidade durante a época Pridoli, hai 423 a 419,2 millóns de anos, do SIlúrico moi tardío. Este pico de diversidade recoñeceuse desde inicios do século XX; así, das aproximadamente 150 especies de euriptéridos coñecidos en 1916, máis da metade eran do Silúrico e un terzo eran do Silúruico tardío.
Historia do estudo
En 1849, Frederick M'Coy clasificou Pterygotus xunto con Eurypterus e Belinurus (un xénero que hoxe se considera un xifosuro) dentro dos Eurypteridae de Burmeister. M'Coy consideraba que Eurypteridae era un grupo de crustáceos dentro da orde dos Entomostraca, moi emparentados cos limúlidos. Un cuarto xénero, Slimonia, baseado en restos fósiles previamente asignados a unha nova especie de Pterygotus, foi clasificado como un Eurypteridae por David Page en 1856. miniatura|[[Árbore evolutiva dos euriptéridos tal como a imaxinaron John Mason Clarke e Rudolf Ruedemann en 1912.]] Na obra de Jan Nieszkowski De Euryptero Remipede (1858) faise unha ampla descrición de Eurypterus fischeri (agora considerado sinónimo doutra especie de Eurypterus, E. tetragonophthalmus), que, xunto coa monografía On the Genus Pterygotus de Thomas Henry Huxley e John William Salter, e unha exhaustiva descrición de varios euriptéridos de Nova York no volume 3 de Palaeontology of New York (1859) de James Hall, contribuíron masivamente á comprensión da diversidade e bioloxía dos euriptéridos. Estas publicacións foron as primeiras que describiron completamente a anatomía completa dos euriptéridos, recoñecendo o seu número completo de apéndices prosómicos e o número de segmentos preabdominais e postabdominais. Tanto Nieszkowski coma Hall recoñeceron que os euriptéridos estaban estreitamente relacionados cos modernos quelicerados, como os cangrexos de ferradura (limúlidos).
Morfoloxía
O opistosoma comprendía 12 segmentos e o telson, a última división do corpo, que na maioría das especies tiña unha forma de folla de coitelo. Nalgunhas liñaxes, concretamente os Pterygotioidea, Hibbertopteridae e Mycteroptidae, o telson estaba aplanado e talvez o usaban como temón ao nadaren. Algúns xéneros da superfamilia Carcinosomatoidea, como Eusarcana, tiñan un telson similar ao dos modernos escorpións e pode que o usasen para inxectar veleno. As coxas do sexto par de apéndices estaban cubertas por unha placa que se denomina metastoma, derivada orixinalmente dun segmento completo do exoesqueleto. O propio opistosoma pode ser dividido en "mesosoma" (que comprende os segmento do 1 ao 6) e "metasoma" (segmentos 7 a 12) ou en "preabdome" (que comprende xeralmente os segmentos do 1 ao 7) e "postabdome" (xeralmente cos segmentos 8 a 12).
Carbonífero e Pérmico
miniatura|Reconstrución do [[Hibbertopteridae|hibbertoptérido Campylocephalus, o último euriptérido supervivente coñecido. Campylocephalus extinguiuse durante o evento de extinción do Permiano-Triásico ou pouco antes.]] Soamente tres familias de euriptéridos (Adelophthalmidae, Hibbertopteridae e Mycteroptidae) sobreviviron ao evento de extinción. Estas eran de euriptéridos de auga doce, xa que todos os mariños se extinguiran. Unha vez desaparecidos os predadores euriptéridos mariños, foron os peixes sarcopterixios, como os rizodontos, os que se converteron nos novos superdepredadores nos ambientes mariños. A única familia supervivente da suborde dos euripterinos, Adelophthalmidae, estaba representada por un só xénero, Adelophthalmus. Os hibbertoptéridos, micteróptidos e Adelophthalmus sobreviviron ata o Permiano.
Locomoción
A funcionalidade das pas natatorias dos euripterinos variaba dun grupo a outro. Nos Eurypteroidea, as pas tiñan unha forma similar a remos. A condición das articulacións entre os apéndices aseguraba que as pas se puidesen mover só en planos case horizontais, non cara arriba e cara abaixo. Algúns outros grupos, como os Pterygotioidea, non posuirian esta condición e probablemente eran capaces de nadar máis rápido. Hai acordo de que a maioría dos euripterinos utilizaban un tipo de propulsión a remo similar á dos cangrexos e escaravellos acuáticos. Os individuos máis grandes pode que fosen capaces de voar baixo a auga (ou voo subacuático), na cal o movemento e forma das pas son dabondo para xerar sustentación, o que é similar á natación das tartarugas mariñas e leóns mariños. Este tipo de movemento ten unha taxa de aceleración relativamente máis lenta que o tipo a remo, especialmente porque os adulto teñen pas proporcionalmente menores que os individuos novos. Porén, como os maiores tamaños dos adultos significan un maior coeficiente de resistencia, usando este tipo de propulsión é máis eficiente enerxeticamente. miniatura|O [[holotipo de Palmichnium kosinkiorum, que contén as maiores pegadas coñecidas deixadas ao camiñar dun euriptérido.]] Algúns euripterinos, como Mixopterus (tal como se infire das pistas de pegadas fósiles que se lles atribúen), non eran necesariamente bos nadadores. Probablemente pasaban a maior parte do tempo no fondo, usando as súas pas natatorias para ocasionais explosións de movemento vertical, cos pares de apéndices cuarto e quinto posicionados cara atrás para producir un movemento cara adiante menor. Mentres camiñaban, probablemente usaban un tipo de marcha como a dos insectos máis modernos. O peso do seu longo abdome sería equilibrado por dous apéndices frontais especializados pesados, e o centro de gravidade podía ser axustable ao elevaren e posicionaren a cola.
Orixes
O rexistro fósil dos euriptéridos do Ordovícico é bastante escaso. A maioría dos euriptéridos que antes se consideraban do Ordovícico probouse despois que eran unha identificación incorrecta ou pseudofósiles. Hoxe só se poden identificar con fiabilidade 11 especies como representantes de euriptéridos do Ordovícico. Estes taxons pertencen a categorías ecolóxicas distintas: predadores grandes activos do antigo continente de Laurentia, e demersais (que viven no fondo do mar) e animais basais dos continentes de Avalonia e Gondwana. Os predadores laurentinos, clasificados na familia Megalograptidae (que comprenden os xéneros Echinognathus, Megalograptus e Pentecopterus), representan probablemente o primeiro grupo de euriptéridos con verdadeiro éxito, que experimentaron unha pequena radiación durante o Ordovícico tardío.
Silúrico
Aínda que os estilonurinos seguiron sendo xeralmente raros e escasos en número, como ocorrera durante o Ordovícico precedente, os euriptéridos euripterinos experimentaban un rápido aumento en diversidada e número. Da maioría dos fósiles dos estratos do Silúrico, os euripterinos supoñen o 90%. Aínda que algúns probablemente xa estaban presentes no Ordovícico tardío (simplemente ata agora están ausentes do rexistro fósil), a gran maioría dos grupos de euriptéridos rexístranse por primeira vez en estratos do Silúrico. Estes inclúen tanto grupos de estilonurinos, como os Stylonuroidea, Kokomopteroidea e Mycteropoidea, así como grupos de euripterinos, como os Pterygotioidea, Eurypteroidea e Waeringopteroidea.
Historia do estudo
En 1843, Hermann Burmeister publicou a súa opinión sobre a taxonomía dos trilobites e como este grupo se relacionaba con outros organismos, viventes e extintos, na obra Die Organisation der Trilobiten aus ihren lebenden Verwandten entwickelt. El consideraba que os trilobites eran crustáceos, igual que autores anteriores, e clasificounos xunto cos que el cría eran os seus parentes máis próximos, os Eurypterus e o xénero Cytherina, dentro dun clado que chamou "Palaeadae". Nos Palaeadae, Burmeister creou tres familias: a "Trilobitae" (composta por todos os trilobites), a "Cytherinidae" (composta só por Cytherina, un animal que hoxe se considera un ostrácodo) e a Eurypteridae (composta por Eurypterus, que entón incluía tres especies).
Tamaño
Os euriptéridos xigantes non estaban limitados á familia Pterygotidae. Un metasoma fósil illado de 12,7 cm de longo do euriptérido carcinosomatoide Carcinosoma punctatum indica que o animal acadaría unha lonxitude de 2,2 m en vida, rivalizando en tamaño cos pterigótidos. Outro xigante era Pentecopterus decorahensis, un carcinosomatoide primitivo, que se estimou que acadou lonxitudes de 1,7 m.
Ontoxenia
miniatura|[[ínstar|Estadios larval (esquerda) e xuvenil (dereita) de Strobilopterus (non a escala).]] Como todos os artrópodos, os euriptéridos maduraban e crecían pasando por varios estadios de desenvolvemento estáticos. Estes estadios ou ínstares estaban interrompidos por períodos durante os cales realizaban a écdise (muda da cutícula), despois da cal sufrían un rápido e inmediato crecemento. Algúns artrópodos, como os insectos e moitos crustáceos, sofren cambios extremos no decurso da súa maduración. Os quelicerados, incluíndo os euriptéridos, considéranse en xeral que se desenvolven de forma indirecta, sen experimentaren cambios extremos despois da eclosión (aínda que poden engadir algúns segmentos corporais e patas extra durante a ontoxenia nalgunhas liñaxes, como nos xifosuros e picnogónidos). A cuestión de se os euriptéridos tiñan un desenvolvemento verdadeiramente directo (no que as crías eran máis ou menos idénticas aos adultos) ou un desenvolvemento directo hemianamórfico (potencialmente engadindo segmentos e extremidades extra durante a ontoxenia) foi un asunto controvertido no pasado.
Alimentación
Hai fósiles de euriptéridos dos que se conserva o tracto dixestivo, entre eles Carcinosoma, Acutiramus e Eurypterus. Aínda que se informou dunha posible abertura anal no telson dun espécime de Buffalopterus, é máis probable que o ano se abrise na fina cutícula entre o último segmento antes do telson e o propio telson, como nos modernos limúlidos.
Historia do estudo
En 1912, John Mason Clarke e Rudolf Ruedemann publicaron The Eurypterida of New York, obra na cal se trataban todas as especies de euriptéridos ata entón descubertos nos depósitos fósiles. Clarke e Ruedemann crearon unha das primeiras árbores filoxenéticas dos euriptéridos, dividindo a orde en dúas familias; Eurypteridae (distinguida polos seus ollos lisos e incluíndo Eurypterus, Anthraconectes, Stylonurus, Eusarcus, Dolichopterus, Onychopterus e Drepanopterus) e Pterygotidae (distinguida polos seus ollos faceteados e incluíndo Pterygotus, Erettopterus, Slimonia e Hughmilleria). Consideraban que ambas as familias descendían dun devanceiro común, Strabops. En liña con autores anteriores, Clarke e Ruedemann tamén apoiaban unha estreita relación entre os euriptéridos e os limúlidos (unidos na clase Merostomata), pero tamén discutiron hipóteses alternativas como que tiñan unha relación estreita cos arácnidos.
Ontoxenia
O desenvolvemento directo hemianamórfico obsérvase en moitos grupos de artrópodos, como os trilobites, megaqueiros, crustáceos basais e miriápodos basais. O desenvolvemento directo verdadeiro algunhas veces é sinalado como un carácter exclusivo dos arácnidos. Fixéronse poucos estudos sobre a ontoxenia dos euriptéridos, xa que hai unha falta xeral de espécimes no rexistro fósil que poidan con seguridade asignarse a individuos xuvenís. É posible que moitas especies de euriptéridos en realidade representen espécimes xuvenís doutras especies, xa que os paleontólogos raramente consideran a influencia da ontoxenia cando describen novas especies.
Respiración
Algúns investigadores suxeriron que os euriptéridos puideron terse adaptado a un estilo de vida anfibio, usando a estrutura do tracto branquial completa como branquias e as invaxinacións no seu interior como pseudotraqueas. Porén, este modo de vida pode que non fose fisioloxicamente posible, porque a a presión forzaría a auga a entrar nas invaxinacións oriinando asfixia. Ademais, a maioría dos euriptéridos serían acuáticos toda a súa vida. Non importa canto tempo pasasen en terra; sempre terían que ter órganos para a respiración baixo a auga. As branquias verdadeiras, que se espera estivesen situadas dentro da cámara branquial dentro dos Blatfüssen non se coñecen nos euriptéridos.
Devoniano
miniatura|esquerda|Reconstrución de [[Adelophthalmus, o único euripterino (con pas natatorias) que sobreviviu á etinción do Devoniano tardío e persistiu nos períodos seguintes: Carbonífero e Pérmico.]] Aínda que os euriptéridos seguiron sendo abundantes e diversificados durante o Devoniano temperán (por exemplo, orixinando a evolución do pterigótido xigante Jaekelopterus), o grupo foi un dos moitos que resultou moi afectado pola extinción do Devoniano tardío. Este evento de extinción, que só afectou á vida mariña (especialmente a trilobites, braqiópodos e organismos que constrúen arrecifes) acabou coa abundancia e diversidade anterior dos euriptéridos.
Os euriptéridos comprenden os artrópodos máis grandes coñecidos que algunha vez extistiran. O máis grande, Jaekelopterus, chegaba aos 2,5 m de lonxitude. Porén, non todos os euriptéridos eran grandes e a maioría das especies eran de menos de 20 cm de longo; o euriptérido máis pequeno, Alkenopterus, era de só 2,03 cm de longo. Atopáronse fósiles de euriptéridos en todos os continentes, pero a maioría dos fósiles son de xacementos de América do Norte e Europa, porque o grupo vivía principalmente nas augas costeiras ou do interior do antigo supercontinente de Euramérica. Só uns poucos grupos de euriptéridos se espallaron alén dos confíns de Euramérica e uns poucos xéneros, como Adelophthalmus e Pterygotus, chegaron a ter unha distribución cosmopolita con fósiles atopados en todo o mundo.
Morfoloxía
esquerda|miniatura|Reconstrución dun [[Eurypterus coas partes do corpo indicadas.]] Como todos os outros artrópodos, os euriptéridos posúen corpos segmentados e apéndices articulados cubertos por unha cutícula composta de proteínas e quitina. Igual que noutros quelicerados, o corpo estaba dividido en dous tagmas (seccións); o prosoma (cabeza) frontal e o opistosoma (abdome) posterior. O prosoma estaba cuberto por un cacho ou escudo (ás veces chamado "escudo prosómico") no cal están situados os dous ollos compostos e os ocelos (órganos sensoriais de tipo ollo simple).
Alimentación
Aínda que a función de superdepredadores pode que a exercesen só os euriptéridos máis grandes, os euriptéridos menores eran probablemente tamén formidables depredadores.
Respiración
Suxeriuse ao contrario que o "tracto branquial" era un órgano para respirar aire, e que seria en realidade un pulmón, un plastrón ou unha pseudotraquea. Os plastróns son órganos que evolucionaron secundariamente nalgúns artrópodos para respirar aire baixo a auga. Isto considérase unha explicación improbable, xa que os euriptéridos evolucionaron na auga desde o prncipio e non presentarían órganos que evolucionasen para respirar aire. Ademais, os plastróns están xeralmente expostos en partes exteriores do corpo, mentres que o tracto branquial dos euriptéridos está localizado detrás do Blatfüssen. En lugar diso, entre a variedade ds órganos respiratorios de artrópodos, os tractos branquiais dos euriptéridos parécense máis ás pseudotraqueas atopadas nos isópodos modernos. Estes órganos, chamados pseudotraqueas, debido a algunha semellanza coas traqueas dos organismos que respiran aire, son como pulmóns e están presentes nos pleópodos (patas traseiras) dos isópodos. A estrutura das pseudotraqueas foi comparada coa estrutura esponxosa dos tractos branquiais dos euriptéridos. É posible que os dous órganos funcionasen da mesma maneira.
Alimentación
miniatura|[[Pterygotus representado cazando un Birkenia]] Non se coñece ningún contido estomacal fósil de euriptérido, así que carecemos de probas directas da súa dieta. A bioloxía dos euriptéridos suxire que tiñan unha forma de vida carnívora. Non só eran moi grandes (en xeral, a maioría dos predadores tenden a sen máis grandes que as presas), senón que tamén tiñan visión estereoscópica (a capacidade de percibir a profundidade). As patas de moitos euriptéridos estaban cubertas de espiñas, usadas para a locomoción e a recollida de comida. Nalgúns grupos estes apéndices espiñentos fixéronse moi especializados. Nalgúns euriptéridos Carcinosomatoidea, os apéndices dirixidos cara adiante eran grandes e posuían espiñas enormemente alongadas (como en Mixopterus e Megalograptus). En membros derivados dos Pterygotioidea, os apéndices carecían completamente de espiñas, mais tiñan no seu lugar garras especializadas. Outros euriptéridos, que carecen destes apéndices especializados, probablemente se alimentaban de maneira similar aos modernos limúlidos, agarrando e rompendo en cachos o alimento cos seus apéndices antes de metelos na boca usando os quelíceros.
Bioloxía reprodutiva
Como en moitos outros grupos extintos, comprender e investigar a reprodución e dimorfismo sexual dos euriptéridos é difícil, xa que só os coñecemos polos seus escudos e exoesqueletos fosilizados. Nalgúns casos, pode que non haxa suficientes diferenzas aparentes para diferenciar os dous sexos baseándose só na morfoloxía. Ás veces dous sexos da mesma especie foron interpretados como dúas especies diferentes, como é o caso de dúas especies de Drepanopterus (D. bembycoides e D. lobatus).
Relacións internas
A clasificación interna dos euriptéridos dentro de Eurypterida está baseada principalmente en once caracteres establecidos. Estes foron usados durante a historia da investigación dos euriptéridos para crear clados e xéneros. Estes caracteres son: a forma do prosoma, a forma do metasoma, a forma e posicion dos ollos, os tipos de apéndices prosómicos, os tipos de patas-pa natatorias, a estrutura da marxe dobrada (o bordo do exoesqueleto dorsal), a estrutura do opistosoma, a estrutura dos apéndices xenitais, a forma do telson e o tipo de ornamentación. Tanto ten que non todos estes caracteres teñan igual importantica taxonómica. Tampouco son aplicables a todos os euriptéridos; os estilonurinos carecen de patas-pa natatorias, por exemplo. Algúns caracteres, incluíndo as formas do prosoma e metastoma e a posición e formas dos ollos, considéranse importantes só para a distinción entre os distintos xéneros. A maioría das superfamilias e familias defínense baseándose na morfoloxía dos apéndices.
Tamaño
miniatura|Comparación dos tamaños de seis dos maiores euriptéridos: [[Pterygotus|Pterygotus grandidentatus, Pentecopterus decorahensis, Acutiramus macrophthalmus, A. bohemicus, Carcinosoma punctatum e Jaekelopterus rhenaniae]] Os euriptéridos eran moi variados en tamaño, dependendo de factores como o seu estilo de vida, ambiente onde vivían e afinidade taxonómica. Tamaños de arredor de 100 cm son comúns na maioría dos grupos de euriptéridos. O menor euriptérido, Alkenopterus burglahrensis, medía 2,03 cm de longo.
Devoniano
Os estilonurinos das familias superviventes dos hibbertoptéridos e micteróptidos evitaron completamente competir cos peixes ao evolucionaren cara a un nicho ecolóxico novo e distinto. Estas familias experimentaron unha radiación e diversificación ao longo do Devoniano tardío e Carbonífero temperán, a última radiación que se coñece dos euriptéridos, que deu lugar a varias formas novas que podían facer unha "alimentación de varrido" (anciñar o substrato buscando presas).
Locomoción
Descubriuse un fósil de pegadas de idade carbonifera en depósitos de Escocia en 2005, que foi atribuído ao euriptérido estilonurino Hibbertopterus debido á coincidencia de tamaños (estimouse que o animal que realizou a pista de pegadas era duns 1,6 m de longo) e a anatomía da pata inferida. É a pista de pegadas terestre máis grande feita por un artrópodo coñecida, que mide 6 m de longo e como media 95 cm de ancho. É o primeiro rexistro de locomoción en terra dun euriptérido. A pista de pegadas proporciona evidencias de que algúns euriptéridos podían sobrevivir en ambientes terrestres, polo menos por curtos períodos de tempo, e revela información sobre a marcha en terra dos estilonurinos. En Hibbertopterus, como na maioría dos euriptéridos, os pares de apéndices son diferentes en tamaño (o que se denomina condición de extremidades heterópodas). Estes pares de diferente tamaño moveríanse en fase, e a curta lonxitude de alancada indica que Hibbertopterus se arrastraba a unha velocidade excepcionalmente lenta, polo menos en terra. O gran telson era arrastrado pola superficie e deixaba unha marca en forma de gran suco central detrás do animal. Certos desniveis nas pistas de pegadas (ou reptación) a intervalos aleatorios suxiren que o movemento era a tiróns. A marcha ao andar dos estilonurinos máis pequenos, como Parastylonurus, era probablemente máis rápida e precisa.
Devoniano
Durante o Devoniano temperán xa comezara un importante declive na diversidade e os euriptéridos eran raros nos ambientes mariños no Devoniano tardío. Durante o Frasniano extinguíronse catro familias, e no Famenniano produciuse a extinción de cinco familias máis. Como os grupos mariños foron os máis afectados, os euriptéridos da suborde dos eripterinos foron os máis afectados. Só se extinguiu un grupo dos estilonurinos (a familia Parastylonuridae) no Devoniano temperán. Só dúas familias de euripterinos sobrevivían no Devoniano tardío (Adelophthalmidae e Waeringopteridae). Os euripterinos experimentaron os seus principais declives no Devoniano temperán, durante o cal perdeuse un 50% da súa diversidade en só 10 millóns de anos. Os estilonurinos persistiron durante o período con máis ou menos diversidade e abundancia, pero foron tamén afectados durante o Devoniano tardío, cando moitos dos grupos máis vellos foron substituídos por novas formas nas familias Mycteroptidae e Hibbertopteridae.
Respiración
esquerda|miniatura|Os supostos "tractos branquiais" de euriptéridos foron comparados coas [[pseudotraqueas para respirar aire presentes nas patas posteriores de isópodos modernos, como Oniscus (na imaxe).]] Nos euriptéridos, os órganos respiratorios estaban localizados na parede ventral do corpo (a parte inferior do opistosoma). Os Blatfüsse evolucionaron dos apéndices opistosómicos, cubrían a parte inferior e creaban unha cámara branquial na que estaban localizados os "tractos branquiais". Dependendo da especie, o tracto branquial dos euriptéridos era triangular ou oval e posiblemente estaba elevado nun estado similar a un coxín. A superficie deste tacto branquial ten varias espínulas (pequenas espiñas), o cal orixina un aumento da área superficial. Estaba composto de tecido esponxoso debido ás moitas invaxinacións na estrutura.
Bioloxía reprodutiva
O prosoma dos euriptéridos está constituído polos primeiros seis segmentos exoesqueléticos fusionados nunha estrutura máis grande. O sétimo segmento (correspondente co primeiro segmento opisotosómico) denomínase metastoma e o oitavo segmento (con forma de placa) denomínase opérculo e contén a apertura xenital. A parte ventral deste segmento está ocupada polo opérculo xenital, un estrutura que evolucionou orixinalmente a partir dos pares de apéndices sétimo e oitavo ancestrais. No seu centro, como nos modernos limúlidos, hai un apéndice xenital. Este apéndice, un bastón alongado cun conduto interno, pode ser de dous tipos ou morfos, xeralmente denominados "tipo A" e "tipo B". Estes apéndices xenitais están a miúdo ben conservdos nos fósiles e suscitaron diversas interpretacións da reprodución e dimorfismo sexual dos euriptéridos.
Historia do estudo
En 1865, Henry Woodward describiu o xénero Stylonurus (nomeado e debuxado, pero non completamente descrito por David Page en 1856) e elevou a categoría dos Eurypteridae á de orde, creando Eurypterida como unidade taxonómica tal como se denomina hoxe. Na obra Anatomy and Relations of the Eurypterida (1893), Malcolm Laurie engadiu considerables datos para o coñecemento e discusión da anatomía dos euriptéridos e as súas relacións. Centrouse en como os euriptéridos se relacionaban entre si e cos trilobites, crustáceos, escorpións, outros arácnidos e limúlidos. A descrición de Eurypterus fischeri feita por Gerhard Holm en 1896 era tan elaborada que a especie pasou a ser un dos animais extintos máis exhaustivamente coñecidos, ata o punto que o coñecemento sobre E. fischeri era comparable co dos seus parentes modernos (como o cangrexo de ferradura do Atlántico Limulus polyphemus). A descrición tamén axudou a afianzar as estreitas relacións entre os euriptéridos e outros quelicerados ao poñer en evidencia numerosas homoloxías entre os dous grupos.
Orixes
miniatura|Reconstrución de [[Pentecopterus, o euriptérido máis antigo coñecido. A familia á cal pertence Pentecopterus, a Megalograptidae, foi o primeiro grupo de euriptéridos con verdadeiro éxito.]]
Bioloxía reprodutiva
miniatura|Apéndice xenital de tipo A de Eurypterus sp. A función primaria dos apéndices de tipo A, asumidos como femininos, era probablemente recoller os espermatóforos do susbtrato e introducilos no tracto reprodutor en vez de servir como un ovipositor, xa que os ovipositores de artrópodos son xeralmente máis longos que os apéndices de tipo A dos euriptéridos. Rotando os lados do opérculo, tería sido posible facer descender o apéndice do corpo. Debido á diferente forma en que os apéndices están cubertos na súa posición, sería imposible movelos sen contraccións musculares que movesen o opérculo. Quedarían fixos no seu lugar cando non se estivesen usando. A furca dos apéndices de tipo A podía axudar a romper e abrir o espermatóforo para liberar o esperma que ten dentro para recollelo. Os "órganos corno," posiblemente espermatecas, pénsase que se conectaban directamente ao apéndice por medio de tractos, mais estes supostos tractos non se conservaron no mterial fósil dispoñible.