cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francia
Sector terciario
No ano [[2005 a enerxía nuclear produciu o 79% da electricidade francesa.|miniatura]] O sector terciario posúe un lugar preponderante na economía francesa ao igual que na maioría dos grandes países industrializados. O sector emprega ao 71,5% da poboación activa, ou o que é o mesmo, a máis de 16 millóns de franceses. Este constitúe o sector que contribúe dun xeito maior ao crecemento de Francia.
Con 79,1 millóns de turistas estranxeiros no ano 2006, Francia ocupa o primeiro posto na listaxe dos principais destinos turísticos mundiais por diante de España (55,6 millóns no 2005) e dos Estados Unidos (49,4 millóns no 2005). Os principais atractivos de interese turístico de Francia son as súas cidades, as praias e destinos costeiros, os resorts de esquí, e rexións rurais. Francia tamén atrae cada ano millóns de peregrinos que se achegan ao santuario relixioso de Lourdes.
Particularidades do sistema económico
A súa organización é do tipo capitalista, cunha intervención estatal forte ("neo-mercantilismo") desde a fin da segunda guerra mundial, ata tal punto que a miúdo se fala de "capitalismo á francesa":
Transportes
Aeroportos de Francia.|miniatura A rede de ferrocarrís de Francia, cos seus 31 840 quilómetros, é a máis extensa da Europa Occidental. A rede é operada por SNCF. Entre os trens de alta velocidade que circulan polo país galo, atópanse o Thalys, o Eurostar e o TGV, que viaxa a unha velocidade de 320 km/h. O Eurostar, xunto co Eurotunnel Shuttle, conecta o país co veciño Reino Unido a través do Eurotúnel. A rede de ferrocarrís gala conecta ao país con tódolos seus veciños estranxeiros, agás Andorra.
O transporte urbano nas cidades atópase tamén altamente desenvolvido, existindo metros e tranvías nas cidades principais, complementados cos servizos de autobús. En Francia existen 893 300 quilómetros de vías de servizo. A rexión de París é a mellor comunicada do país estando conectada virtualmente por medio de estrada e autoestradas con tódalas vilas principais. As vías de transporte francesa son percorridas cada ano por milleiros de visitantes estranxeiros que proveñen das veciñas Bélxica, España, Andorra, Mónaco, Suíza, Alemaña e Italia.
En Francia, o mercado dos automóbiles de nova adquisición está dominado por marcas nacionais como Renault (27% dos automóbiles vendidos no ano 2003), Peugeot (20,1%) e Citroën (13,5%).
Existen aproximadamente 478 aeroportos en Francia, incluíndo aeródromos e pistas de aterraxe. O Aeroporto internacional Charles de Gaulle (Aéroport Paris-Charles-de-Gaulle) constitúe o maior aeroporto do país en tamaño e número de pasaxeiros, 59 922 177 pasaxeiros no 2007. Este atópase nos arrabaldes de París e conecta a capital coas principais cidades e destinos de Europa e do mundo. O segundo aeroporto francés, tamén na rexión parisiense é Orly (Aéroport d'Orly) con 26 millóns no 2007. Os tres que seguen atópanse fóra da rexión parisiense: Nice-Côte d'Azur con 10,3 millóns, Lyon-Saint-Exupéry con 7,3 millóns, Marseille Provence con 6.9 millóns en 2007. Air France é a principal aeroliña francesa, malia existiren numerosas aeroliñas privadas.
Ciencia, tecnoloxía e educación
En Francia naceron grandes inventores como os Irmáns Montgolfier (inventores do globo aerostático), Joseph Nicéphore Niépce (químico, litógrafo e científico afeccionado que inventou, xunto ao seu irmán, un motor para barcos e, xunto a Louis Daguerre, a fotografía), Clément Ader (inventor do avión, un micrófono e os primeiros perfeccionamentos do teléfono), os irmáns Lumière (inventores do proxector cinematográfico), René Théophile Hyacinthe Laënnec (inventor do estetoscopio), Louis Pasteur (a técnica coñecida como pasteurización) entre outros, cuxas achegas á ciencia foron decisivas na historia da humanidade.
Belas Artes
O cadro Impression, soleil levant de [[Claude Monet deulle o nome ao movemento impresionista.|miniatura]] As primeiras manifestacións proveñen da arte prehistórica, en estilo franco-cantábrico. A época carolinxia marca o nacemento dunha escola de iluminadores que se prolongará ao longo de toda a Idade Media, culminando nas ilustracións do libro d'As moi ricas horas do duque de Berry. Os pintores clásicos do século XVII francés son Poussin e Lorrain. No século XVIII predomina o rococó, con Watteau, François Boucher e Jean-Honoré Fragonard. A finais de século comeza o clasicismo con Jacques-Louis David coma un dos seus expoñentes. O romanticismo está dominado polas figuras de Théodore Géricault e Eugène Delacroix. A paisaxe realista da Escola de Barbizon ten a súa continuación en artistas dun realismo máis testemuñal sobre a realidade social do seu tempo, como Jean-François Millet e Gustave Courbet. A finais do século XIX, París, convertida en centro da pintura, ve nacer o impresionismo, precedido pola obra de Édouard Manet. A estes seguen Toulouse-Lautrec, Gauguin e Cézanne. Xa no século XX, xorden os fauvistas ao redor de Matisse e o cubismo da man de Georges Braque e o español Pablo Picasso que traballa en París, despois de exiliarse de España. Outros movementos artísticos vanse sucedendo no París de entreguerras, decaendo como centro pictórico mundial logo da Segunda Guerra Mundial.
En Francia a escultura evolucionou desde vello por diversos estilos, sobresaíndo en todos eles: prehistórico, romano, cristián, románico, gótico, renacentista, barroco e rococó, neoclásico (Frédéric Auguste Bartholdi: Estatua da Liberdade), romántico (Auguste Rodin: O pensador), e os contemporáneos.
Arquitectura
miniatura|A [[Catedral de Notre-Dame de París é unha das iconas da capital francesa xunto á Torre Eiffel.]] No que se refire á arquitectura, os pobos da idade do bronce deixaron a súa pegada na erección de grandes monólitos ou megálitos, e a presenza grega desde o século VI a. de C. lémbrase hoxe na herdanza clásica de Massalia (Marsella). O estilo romano ten exemplos na Maison Carrée, templo romano edificado entre 138-161 a. de C., ou no Pont du Gard construído entre os anos 40 e 60, en Nîmes, declarado patrimonio universal en 1985. En Francia inventouse o estilo gótico, plasmado en catedrais como as de Chartres, Amiens, Notre-Dame ou Estrasburgo. O renacemento xurdido en Italia, ten o seu estilo arquitectónico representado maxistralmente no Castelo de Blois ou no Palacio de Fontainebleau entre outros. A arte barroca (tamén de orixe italiana) e o rococó (de orixe francesa) teñen obras extraordinarias en Francia. Tal é o caso do Palacio do Louvre e o Panteón de París entre tantos outros. O modernismo ou arte moderna en arquitectura abrangue todo o século XIX e a metade do XX, e nel Gustave Eiffel revolucionou a teoría e práctica arquitectónica do seu tempo na construción de xigantescas pontes e no emprego de materiais coma o aceiro. A súa obra máis famosa é a chamada Torre Eiffel. Outro grande da arquitectura universal é Le Corbusier, un innovador e funcionalista celebrado especialmente polas súas achegas urbanísticas nas edificacións de vivendas e conxuntos habitacionais.
Lingua
A lingua oficial en Francia é o francés, proveniente do franciano, variante lingüística falada na Illa de Francia que a comezos da Idade Media, e ao longo dos séculos, impúxose ao resto de linguas e variantes lingüísticas que se falan en calquera parte do territorio francés. Segundo o artigo nº 2 da constitución francesa, o francés é a única lingua de Francia.
A miúdo, esta imposición do francés foi froito de decisións políticas tomadas ao longo da historia, co obxectivo de crear un estado uniformado lingüisticamente. De feito, o artigo 2 da Constitución francesa de 1958 di textualmente que «La langue de la République est le français» (A lingua da República é o francés).
Literatura
A historia da literatura francesa empeza co francés antigo (ancien français) da Idade Media. Un dos Xuramentos de Estrasburgo (842) é o primeiro texto completo coñecido redactado en roman (O roman é unha evolución do latín que se desenvolveu ao principio da Idade Media, coa perda das declinacións e con transformacións morfolóxicas), o "antecesor" do francés. O primeiro texto conservado nesta lingua que se considera hoxe como "literario" é o Séquence ou Cantilène de sainte Eulalie, probablemente escrito entre 881 e 882; é unha simple adaptación en 29 versos dun poema latino a vocación relixiosa e pedagóxica.
A literatura da idade media está composta de: Na poesía da Idade Media distínguese
A Literatura francesa do século XVI está marcada polos principios do humanismo: volta aos textos antigos (gregos, latinos e hebreos), desexo de coñecemento, epicureísmo indiscutible, a renovación das formas e dos temas distinguíndose da literatura medieval. A poesía conta con autores importantes como Marot, Jean de Sponde, Agrippa d'Aubigné e os poetas da Pléiade, entre os cales figuran Ronsard e Du Bellay. As novelas máis notables son as de Rabelais e de Margarida de Navarre. Os Ensaios de Montaigne son unha importante obra situada entre a filosofía e a autobiografía.
O século XVII conta dúas grandes correntes literarias, o clasicismo e a literatura barroca. Competidores posto que o clasicismo en literatura imporá cara ao barroco pero tamén complementarios posto que certos autores foron influídos polas dúas correntes á vez (como Corneille). Pero dende o fin do século debúxase en literatura unha corrente de pensamento que anuncia xa a ilustración (con La Bruyère por exemplo).
Ademais Francia foi cerne da ilustración, que se espallou polo continente europeo, sendo os principais escritores Voltaire, Diderot, Rousseau e Montesquieu, coñecidos como os filisofos da ilustración.
Música
A música francesa naceu na Idade Media, co xénero do canto plano gregoriano, chamado organum. Desenvolveuse a continuación elaborada baixo os auspicios da escola de Notre-Dame ou da Ars antiqua co conductus, un canto de procesión. Despois viñeron os trobadores e os troveros que afirmaron máis a independencia da arte lírica cara ao clero. Ás veces, simples artistas invitados nas cortes dos nobres, fixeron a estes melómanos traendo a música aos asuntos (de corazón) humanos polo medio de cancioncillas. Este atragoamento musical suscitou a vocación dos malabaristas, músicos ambulantes que non eran máis que os intérpretes de composicións creados polos precedentes, e que non vacilaban en falar a lingua vulgar.
Se non se pode datar exactamente a aparición da música tradicional ou folclórica posto que é esencialmente de transmisión oral, os instrumentos como a gaita parecen ter unha longa historia no seo dos diversos pobos que forman Francia.
Na música francesa desde antes do ano 1000 destácase o canto gregoriano empregado nas liturxias. En Francia creouse a polifonía. Francia foi o berce dos trobadores no século XII, así como da Ars Nova dous séculos máis tarde. Durante o Romanticismo París converteuse no centro musical do mundo e na actualidade Francia mantén un lugar privilexiado na creación musical grazas a novas xeracións de compositores. Dentro dos expoñentes da música popular francesa, atópanse figuras como Édith Piaf, Dalida, Charles Aznavour e Gilbert Becaud.
Deportes
miniatura|[[Tour de Francia]] A mellor participación de Francia nos Xogos Olímpicos foi no ano 1900 en París, cidade que acolleu o certame en dúas ocasións. Á parte a delegación gala nunca baixou dos 10 primeiros lugares sendo unha potencia a nivel deportivo e das olimpíadas.
Os deportes individuais están ben implantados en Francia. Así por exemplo o Tour de Francia, celebrado anualmente no mes de xullo dende 1903, é a competición ciclista máis prestixiosa do calendario profesional. O Torneo de Roland Garros en París é un dos torneos máis cosmopolitas do Grand Slam. No referente ás artes marciais, Francia tamén destaca entre os mellores de Europa dominando ata hoxe no karate, judo e savate (boxeo francés), este último un dos máis difundidos no mundo principalmente nos torneos do Knock Out. En judo destaca como un dos máis importantes na historia do mundo o francés David Douillet con diversas participacións e premios ao longo da súa traxectoria neste deporte.
En canto aos deportes de equipo, a Selección de fútbol de Francia é un dos combinados nacionais máis importantes a nivel mundial. Obtivo o Campionato Mundial de 1998, e no 2006 obtivo o 2° posto grazas á xeración dourada liderada por Zinedine Zidane. Este mesmo conxunto obtivo a Eurocopa 2000 e as Copas Confederacións de 2001 e 2003. Pola súa banda a Selección de rugby de Francia é unha das mellores do mundo sendo a que conta con máis títulos do mesmo xeito que Inglaterra. Tamén a Selección de baloncesto de Francia é igualmente un dos combinados nacionais máis importantes a nivel mundial, coa que obtivo o quinto posto no Campionato mundial de baloncesto de 2006.
Relixión
Constitucionalmente, Francia é un estado secular. O laicismo francés carrexa unha separación recíproca entre as igrexas e o estado, sobre a base do postulado de que, para que o estado poida respectar todas as relixións, non debe recoñecer ningunha.
En efecto, dende 1905, as igrexas e o estado están separadas oficialmente, agás en Alsacia-Mosela, que non era francesa no momento da separación. O dereito local en Alsacia-Mosela é un réxime xurídico creado en 1919. Concirne aos departamentos franceses do Alto Rin, do Baixo Rin (rexión Alsacia), e do de Mosela, reagrupados baixo o nome xenérico de Alsacia-Mosela. En materia de relixión, coñece e organiza os cultos católico, luterano, reformado e xudeu. Estes cultos reciben un tratamento financeiro do estado francés.
Por principio pois, en Francia prohibese os censos de carácter relixioso. Non obstante, certa cantidade de estudos e de sondaxes foron levados. A relixión maioritaria é o catolicismo. Influíu amplamente na cultura francesa; cabe citar así que a meirande parte dos días festivos correspóndense coas festas relixiosas católicas, ao igual cá maioría das catedrais e as escolas privadas, das cales 9 sobre 10 son católicas. En xeral, a taxa de práctica relixiosa é relativamente feble e estable.
A comunidade xudía francesa, con 600.000 membros segundo o World Jewish Congress, é a maior de toda Europa. As estimacións sobre o número de musulmáns varían amplamente. Segundo o censo francés do ano 1999, había 3,7 millóns de persoas de fe musulmá (6,3% da poboación total). Na actualidade existen entre 200.000 e 1 millón de inmigrantes ilegais.
Festivos
En Francia, os días festivos son definidos legalmente polo código de traballo, artigo L 3133-1, sendo a última mudanza feita pola lei n° 2008-67 do 21 de xaneiro de 2008 (Loi n° 2008-67 du 21 janvier 2008). A nivel nacional, cóntase 11 festivos legais, cinco civís e seis da relixión católica.
Monte Breamo
O Monte Breamo é un monte situado no concello coruñés de Pontedeume. Os seus 305 metros fan del o punto máis alto do occidente do concello eumés. miniatura|dereita|250px|[[Ermida de San Miguel de Breamo|Ermida de San Miguel vista desde a área recreativa]]
Etimoloxía
Hai varias teorías sobre a orixe do nome. Para Ángel del Castillo deriva dun monte sagrado de nome Brigamo. Antonio Couceiro Freijomil afirma que o nome provén do mítico rei Brigo que edificou alí un castro. Finalmente Isidoro Millán González-Pardo non dubida en atribuírlle unha orixe celta, concretamente do vocábulo gaélico bri (monte). Basea a súa afirmación en que na documentación máis antiga existente úsase o termo Briamo alternándose co de Breemo
Morfoloxía e hidroloxía
É un monte senlleiro situado no corazón do Golfo Ártabro, dominando a entrada a el desde o mar. Aos seus pes esténdense as rías de Ares e de Betanzos. As vistas da costa son espectaculares, chegando a verse en días claros as illas Sisargas.
Ten numerosos mananciais que alimentan as fontes públicas das parroquias situadas na súa aba, que son as eumesas de Breamo, Pontedeume, Centroña, Boebre e Vilar; e a de Vilanova no concello de Miño.
Porén, debido á súa proximidade á costa, non ten longos cursos de auga, a excepción da vertente sur onde teñen unha certa entidade o Rego dos Muíños que desemboca na praia de Perbes, e o Regato de Dandel que verte no río Xarío.
Acción do home
Desde tempos remotos o home deixou a súa pegada no monte Breamo. A referencia máis antiga é a da cidade ártabra de Ardóbriga nomeada polos conquistadores romanos. É situada por algúns historiadores no Castro de Centroña, na aba noroeste do monte.
No cume do monte está a ermida de San Miguel que é o que queda dun antigo mosteiro, edificado probabelmente sobre outro templo pagán anterior. Nos arredores da ermida hai unha área recreativa.
O cemiterio novo de Pontedeume foi construído a rentes da estrada que sobe ao monte.
Os lugares da parroquia de Breamo de O Barro, Cermuzo, As Pedridas e Vista Alegre aséntanse na aba do monte.
Synoeca septentrionalis
Synoeca septentrionalis é unha das cinco especies de avésporas do xénero Synoeca. É unha especie que crea enxames e que tamén amosa eusocialidade, exhibindo unha estrutura de niños e mecanismos de defensa complexos, e un ciclo de colonias que inclúe unha fase de pre-emerxencia e outra post-emerxencia. É orixinaria de América Central e do Sur. Esta especie é unha das meirandes da súa clase e amosa adaptacións morfolóxicas como resultado disto. S. septentrionalis é coñecida por ter unha trabada moi dolorosa.
The Mummy Returns
Sinopse
Pasaron dez anos, Rick O'Connell (Brendan Fraser) casou con Evelyn (Rachel Weisz), e ambos son pais do pequeno Alex (Freddie Boath), de oito anos. Cando, tras unha serie de acontecementos, a momia do antigo sacerdote exipcio Imhotep é resucitada por unha estraña seita no British Museum, e a maldición milenaria do Rei Escorpión -que cinco mil anos atrás traizoou ó deus Anubis- o devolve á vida, o choque entrambas forzas malignas desencadeará o caos no mundo.
Banda sonora
The Mummy Returns: Original Motion Picture Soundtrack foi realizado o 1 de maio de 2001 por Decca Records. Contén a música composta e dirixida por Alan Silvestri.
Ana Belén Fernández Casero
Ana Belén Fernández Casero, nada o 22 de decembro de 1974 en Cáceres, é unha política estremeña.
Traxectoria
Comezou os estudos de relacións laborais pola Universidade de Valencia en 1996, mais non chegou a completar a carreira. Traballou na empresa privada e no Instituto Nacional de Estadística e na Tesourería da Seguridade Social para aprobar oposicións de funcionaria na Xunta de Estremadura. Militante do PSOE é concelleira en Cáceres dende 2015 e membro da executiva do PSOE. Nas eleccións xerais de 2019 encabezou a lista ao Congreso dos Deputados pola provincia de Cáceres.
La playa de los galgos
La playa de los galgos é unha película de cine española dirixida por Mario Camus, do 2002.
Argumento
Martín é un panadeiro vasco que busca ao seu irmán que traballa para ETA e desaparecido durante dez anos. Coñecerá a Berta, coa que comezará unha relación amorosa de fin agre.
El Compostelano
El Compostelano foi un xornal que se publicou en Santiago de Compostela entre 1920 e 1946.
Características
Sucedeu a El Correo de Galicia cando este pasou á propiedade de Moreno Fildey. Fundado por Ramón Díaz-Varela Ituarte e Juan Moreno Tilve, apareceu o 2 de febreiro de 1920 co subtítulo de Diario independiente. Desde o 2 de marzo de 1938 adoptou o de Diario gubernamental que mantivo ata o 6 de marzo. En 1939 volveu cambialo por Diario al servicio de España. Finalmente tivo o subtítulo de Diario de la tarde dende o 25 de outubro de 1945. Entre os seus directores figuraron Santiago Maiz Eleizegui e Emilio Merino Losada. Periódico conservador, durante a guerra civil declarouse abertamente partidario do bando franquista.
Consoante uvular
Unha consoante uvular é unha consoante articulada coa parte posterior da lingua colocada contra ou preto da úvula, é dicir, máis atrás na boca que as velares. As consoantes uvulares poden ser oclusivas, fricativas, nasais, róticas ou aproximantes (aínda que a carta do AFI carece dun signo específico para a aproximante, e úsase o signo da fricativa afectada de diacríticos). As africadas uvulares son posibles pero tipoloxicamente son escasas (aparecen nalgúns dialectos meridionais de alto alemán, así como nalgunhas linguas indíxenas de América, mesmo é posible atopar africadas uvulares exectivas no lillooet e no xeorxiano).
El Compostelano
Características
Cesou a súa publicación co número 7.795 o 30 de xaneiro de 1946. O xornal La Noche continuou nese ano coa numeración de El Compostelano.
Consoante uvular
Consoantes uvulares do AFI
As consoantes uvulares que teñen signos específicos no AFI son:
Nas linguas do mundo as consoantes uvulares aparecen en moitas linguas africanas e de Oriente Medio (por exemplo, no árabe), nas linguas indíxenas de América e nalgunhas áreas do Cáucaso. Porén, están totalmente ausentes no Pacífico (linguas australianas, linguas papúas e linguas austronesias). Nalgunhas partes do Cáucaso e o noroeste de Norteamérica, practicamente tódalas linguas posúen oclusivas e fricativas uvulares.
Ricimer
Ricimer ou Ricimero, nado cara ao ano 405 e finado o 18 de agosto de 472, foi un xeneral xermánico que gobernou o Imperio Romano Occidental durante parte do século V.
Mocidade
Ricimer foi ariano, fillo de Requila, Rei Suevo de Galicia, e da filla de Walia, rei dos visigodos. Pasou a súa xuventude na corte de Valentiniano III, onde se distinguiu no exército ás ordes de Flavio Aecio, o magister militum de Valentiniano na parte occidental do Imperio Romano.
Reinado de Avito
As mortes de Valentiniano e Aecio en 454 ou 455 produciron un baleiro de poder no oeste. Primeiro, Petronio Máximo tentou obter o control do trono, pero foi asasinado cando o rei vándalo Xenserico saqueou Roma en maio de 455. Avito foi o seguinte emperador, co apoio dos exércitos galos e os visigodos de Tolosa. Logo da súa chegada a Roma, Avito nomeou a Ricimer comes. Recrutou un novo exército e unha frota sobre todo con mercenarios das xermanas que estaban dispoñibles en gran número en Italia.
Despois de abandonar Roma, Xenserico deixara unha potente frota bloqueando as costas italianas. En 456, Ricimer, comandando a súa propia frota, derrotou os vándalos nunha batalla naval preto de Córsega. Tamén os derrotou en terra preto de Agrigento en Sicilia. Amparado pola popularidade conseguida, Ricimer obtivo o consentimento do senado romano para unha expedición contra o emperador Avito, a quen derrotou nunha sanguenta batalla en Piacenza o 16 de outubro de 456. Avito foi feito prisioneiro, consagrado bispo de Piacenza, e pouco despois sentenciado a morte. Após isto Ricimer obtivo de León I, o emperador oriental en Constantinopla, o título de patricio.
Consolidación do seu poder
En 457, Ricimer estableceu a Maioriano como emperador do oeste e induciu a León a que dese o seu consentimento. Porén, Maioriano resultou ser un gobernante capacitado e en pouco tempo a situación tensouse ao aspirar a actuar sen o placet de Ricimer. Maioriano foi derrotado (unha posibilidade é que fose traizoado) por Xeiserico preto da actual cidade de Valencia, mentres tentaba organizar unha expedición contra o vándalo en 461. Ricimer obrigouno entón a abdicar e probabelmente ordenou o seu asasinato o 7 de agosto de 461. O sucesor que Ricimer situou agora no trono foi Libio Severo, quen resultou ser máis dócil que Maioriano, pero tivo que afrontar o rexeitamento de León no leste e a rivalidade de Exidio na Galia. Despois da morte de Libio Severo en 465; segundo algúns debido ao envelenamento ordenado polo propio Ricimer; este mesmo gobernou o Oeste sen emperador durante dezaoito meses.
Finalmente, despois de longas negociacións nas que el e Xenserico, agora traballando en conxunto, intentaron impoñer o seu propio candidato coma emperador a León, Ricimer aceptou o candidato de León, Antemio. Diplomaticamente casou coa filla de Antemio e por algún tempo viviu en paz con el.
Lei de Unión (1707)
miniatura|dereita|170px|A primeira bandeira da Unión. miniatura|dereita|170px|A versión escocesa da bandeira. Utilizouse ata a [[Lei de Unión (1800)|unión con Irlanda.]] A Lei de Unión de 1707 (Union Acts) foron as leis aprobadas polos parlamentos dos Reinos de Inglaterra e Escocia, para formalizar o Tratado de Unión entre ambos os países. Os efectos principais foron dous:
Ricimer
Consolidación do seu poder
Ricimer dirixiu unha parte importante das forzas romanas que participaron nunha expedición de León contra Xenserico en 468. O seu comportamento levantou sospeitas de que tivese a secreta intención de facer fracasar os plans, o que finalmente aconteceu.
Lei de Unión (1707)
Antecedentes
Aínda que existiron intentos en 1606, 1667 e 1689 de unir aos países por medio de leis, estas nunca chegaron a consumar unha unión social, económica e cultural que viña dando desde había anos. O principal interese de Inglaterra de levar a cabo a unificación era asegurar a sucesión protestante no trono, da forma que sinalaba a Lei de Instauración de 1701 que excluía aos católicos de asumir como reis ou raíñas. Isto era diferente en Escocia, que en 1703 adoptara a Lei ou Acta de Seguridade, que só aseguraba a presenza dun monarca protestante, sen que necesariamente fose o herdeiro da Casa de Hannóver.
Ricimer
Toma de Roma e pasamento
Catro anos máis tarde, trasladouse a Mediolanum (Milán), listo para enfrontarse a Antemio. Epifanio, bispo de Milán, puido lograr un acordo que durou pouco tempo, despois do cal Ricimer se volveu contra Roma á fronte dun exército de xermanos. Proclamou emperador a Olibrio, o candidato que el e Xenserico apoiaran anteriormente. Após tres meses de asedio tomou a cidade o 1 de xullo de 472. Antemio foi executado. Malia todo, Ricimer morreu menos de dous meses despois de febres. O título de patricio pasou ao seu sobriño Gundobado.
Lei de Unión (1707)
Antecedentes
Polo lado de Escocia, a unión permitiría por unha banda, utilizar parcialmente os subsidios ingleses para recuperarse da crise financeira provocada polo proxecto Darién (o infrutuoso intento do Reino de Escocia de establecer unha colonia no istmo de Panamá). Tamén esta unión permitiría eliminar as sancións económicas impostas pola Lei Estranxeira de 1705.
Ricimer
Toma de Roma e pasamento
Ricimer defendería, no último período da súa vida, as provincias contra os ostrogodos e os alanos, e decorou a igrexa ariana de Sant'Agata en Roma, máis tarde coñecida coma Santa Ágata dos Godos.
Lei de Unión (1707)
Escocia
A Lei (ou tratado como era chamado en Escocia) consistía en 25 artigos, dos cales 15 referíanse a materias económicas. Cada un deles foi votado por separado, e a discusión acerca de varias normas foi derivada a comisións especializadas. O artigo primeiro fundábase en principio político da unificación das coroas e foi aprobado o 4 de novembro de 1706. Co fin de minimizar a oposición da Igrexa de Escocia, unha cláusula foi establecida para asegurar ao clero presbiteriano. O tratado en xeral foi aprobado o 16 de xaneiro de 1707 por unha maioría de 110 votos contra 67.
Ricimer
Casamento
Ricimer casou con Alipia, unha filla de Antemio e Marcia Eufemia. Non se sabe que tivesen fillos.
Lei de Unión (1707)
Escocia
O triunfo dos "unionistas" no Parlamento de Escocia debe ser atribuído máis á falta de cohesión, debilidade e desidia entre as faccións contrarias á unificación. Os votos combinados do "partido da Corte" (a favor do Acta) axudados dos votos do "Squadrone Volante" ("escuadrón voador") foron suficientes para asegurar a aprobación final da lei. Moitos deles investiran fortes sumas de diñeiro na aventura colonial, e tiñan a esperanza de recibir unha compensación polas súas perdas. O artigo 14 do tratado aseguraba máis de 398.000 libras esterlinas para que os escoceses respondesen pola débeda pública. En esencia, este diñeiro foi utilizado en parte para compensar aos investidores do Darién.
O suborno tampouco estivo de lado, do mesmo xeito que a persuasión financeira. Preto de 20.000 libras foron entregadas ao barón de Glasgow para ser distribuídas entre os parlamentarios. O comisionado parlamentario da raíña Ana recibiu 12.325 libras, a maior parte do fondo. Deste monto gran parte utilizouse para o pago de espías e axentes provocadores.
Parte da normativa aprobada establecía o envío de membros da liñaxe escocesa á Cámara dos Lores como Lores Representantes. Doutra banda a Igrexa de Escocia permanecería sen cambios, do mesmo xeito que o Tribunal Superior que seguiría como tribunal superior (ata o día de hoxe). Tamén se recoñecía o Acta de Establecemento como norma sucesoria, coa súa prohibición aos católicos de acceder ao trono. Tamén se estableceu a unión aduaneira e monetaria. Desta forma Escocia retivo a súa independencia en materia legal, relixiosa e educativa.
Inglaterra
A tramitación no palacio de Westminster foi moito máis tranquila que en Escocia. O Parlamento atopábase dominado pola facción whig que apoiaba o establecemento da Casa de Hannóver. Pola súa banda, as obxeccións dos tories foron máis contra a unión masiva cun país predominantemente presbiteriano, sendo que Inglaterra era maioritariamente anglicana. A pesar disto, a cláusula que aseguraba a relixión en Escocia fora aprobada previa e especialmente para proseguir nos pasos da unión.
Repercusións
A Lei de Unión nunca foi popular en Escocia. Ao contrario, a maior parte da poboación opúñase a ela, e enviáronse reiteradas peticións en contra ao Parlamento. O día da súa aprobación efectuáronse protestas masivas en contra da lei en Edimburgo e outros pobos e cidades, ademais de escenas de desobediencia civil que foron respondidas coa imposición da lei marcial. O xacobita George Lockhart, o único membro da comisión negociadora escocesa que era contrario á unión, sinalou que "toda a nación parece contraria á unión". Ata o prol-unionista John Clerk foi do parecer que o tratado era contrario á opinión de tres cuartas partes dos escoceses. O xornalista e espía inglés Daniel Defoe informou a Londres sobre a gravidade e violencia das protestas contra o tratado. "a chusma escocesa é a peor da súa clase" informou, sinalando tamén que "por cada escocés a favor había 99 en contra". A opinión pública foille remisa desde todo punto de vista, enviando mensaxes desde as parroquias, capelas e aldeas. A Convención de Aldeas Reais tamén protestou. Finalmente ningunha moción de apoio ao tratado chegou ao parlamento.
A Escola, Vilarrube, Valdoviño
A Escola é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 11 habitantes.
Coxía (náutica)
Cando o buque leva cordas na súa cuberta, a coxía é o espazo que ocupan estas no centro, sempre do codaste á roda.
Nos buques tamén recibe o nome de coxía o pasaman que cruza todo o barco lonxitudinalmente, de proa a popa, pola borda.
A expresión pasar coxía fai referencia a un antigo castigo consistente en pasar o reo entre dúas filas de homes por cuberta, recibindo golpes con cordeis ou varas. centro|miniatura|500x500px|Plano de coxía.
Véxase tamén
Barco
Carole Lombard
Jane Alice Peters, nada en Fort Wayne (Indiana) o 6 de outubro de 1908 e finada en Nevada o 16 de xaneiro de 1942 foi unha actriz estadounidense, coñecida como Carole Lombard.
Traxectoria
Nada en Indiana, marchou coa súa nai e irmáns a California en 1914. Cando era nova, estivo interesada nos deportes (tenis, voleibol, natación), chegando a gañar trofeos neles. Con doce anos o director Allan Dwan viuna xogar ao béisbol e conseguiu un pequeno papel en A Perfect Crime. A experiencia levou a Lombard e a súa nai a buscar máis traballos no cinema.
Tras unha proba para The Gold Rush decidiu cambiar o seu nome polo de "Carol" (anos despois convertido, por un erro, en "Carole"). Aos dezaseis anos asinou un contrato coa Fox Film Corporation, abandonando definitivamente a escola e adoptando o apelido "Lombard". En 1925 conseguiu o seu primeiro papel protagonista, logrando boas críticas, se ben o estudio non estaba convencido e rescindiu o contrato.
En 1927 foi contratada para comedias slapstick de Mack Sennett, tralas que foi ascendida a filmes de protagonista. Durante a década de 1930 a súa sona foi incrementando, especialmente tras o seu matrimonio con William Powell.
En 1932 apareceu no filme No Man of Her Own, con Clark Gable, que rapidamente se converteu en estrela. O filme foi un éxito de público e de crítica e foi o único que rodaron xuntos.
Xa divorciada de Powell, a partir de 1934 triunfou especialmente en comedias, sendo en 1937 a actriz mellor pagada de Hollywood, gañando, tras negociar o contrato coa Paramount Pictures 450.000 dólares. Non obstante, Lombard afirmou que o 80% das súas ganancias ían a impostos, aínda que estaba contenta de mellorar o seu país. O comentario deulle unha publicidade positiva e o presidente Franklin D. Roosevelt envioulle unha carta de agradecemento.
Desde 1937, Lombard converteuse nunha actriz independente dos estudios. En 1939 casou con Clark Gable, co que mantiña unha relación desde 1936.
Durante uns anos intentou interpretar filmes dramáticos, pero finalmente aceptou que "o meu nome non vende billetes para filmes serios" e regresou ás comedias con Mr. & Mrs. Smith, de Alfred Hitchcock, que volveu ser un éxito. Centrada no seu fogar e no seu matrimonio, ademais do seu desexo de ser madre, o seu ritmo de rodaxe baixou.
Cando os Estados Unidos entraron na segunda guerra mundial, Lombard viaxou a Indiana coa súa nai para promover a compra de bonos de guerra. Inicialmente pensaban volver en tren, pero a arela de chegar antes á casa fixo que decidisen volver en avión, a pesar de que tanto a nai de Lombard, como Otto Winkler, axente de prensa de Gable que viaxaba con elas, tiñan medo a voar. Aproximadamente vinte e tres minutos despois de botar combustible en Las Vegas o avión estrelouse, morrendo os vinte e dous pasaxeiros.
Gable voou a Las Vegas a reclamar os corpos en canto soubo da traxedia. Lombard foi enterrada xunto coa súa nai baixo o nome de Carole Lombard Gable. Aínda que Gable casou dúas veces máis, decidiu ser enterrado onda elas.
O último filme de Lombard, Ser ou non ser estaba en posprodución e decidiron cortar unha escena na que a actriz preguntaba "What can happen on a plane?" (“Que pode ocorrer nun avión?”).
Fermo
miniatura|Fermo. Fermo (en latín Firmum Picenum) é unha cidade e comuna das Marcas (Italia), previamente da provincia de Ascoli Piceno, e desde 2004, da súa propia provincia, da cal é capital. Ten unha área de 124,19 km² e no 2009 tiña uns 37.869 habitantes.
Ten lindes cos concellos de: Altidona, Belmonte Piceno, Francavilla d'Ete, Grottazzolina, Lapedona, Magliano di Tenna, Massa Fermana, Mogliano (MC), Monte Urano, Montegiorgio, Monterubbiano, Ponzano di Fermo, Porto San Giorgio, Porto Sant'Elpidio, Rapagnano, Sant'Elpidio a Mare e Torre San Patrizio.
Fraccións
C. da Boara, Camera, Cantagallo, Capodarco, Cartiera di Tenna, Campiglione, Ete Palazzina, Faleriense, Gabbiano, Girola, Lido di Fermo, Madonnetta d'Ete, Marina Palmense, Moie, Molini Tenna, Montesecco, Parete, Pompeiana, Ponte Ete Vivo, Sacri Cuori, Salette, Salvano, San Biagio, San Lorenzo, San Marco, San Michele, San Tommaso, Santa Caterina, Torre di Palme, Villa San Claudio.
miniatura|esquerda|Vista da zona vella.
Marián Andrej Pacák
Marián Andrej Pacák, nado o 24 de abril de 1973 en Levoča (Checoslovaquia, hoxe Eslovaquia) é un relixioso greco-católico eslovaco, dende 2018 bispo de Santos Cirilo e Metodio de Toronto.
Traxectoria
Naceu nunha familia de greco-católicos da rexión de Prešov, en Eslovaquia oriental. Logo de completar a súa educación, se uniu á Congregación do Santísimo Redentor o 16 de agosto de 1991. Na congregación fixo os votos solemnes o 16 de agosto de 1997, e foi ordenado sacerdote o 12 de xullo de 1998 por Milan Chautur, logo de completar os estudos de Filosofía e Teoloxía no Seminario Teolóxico Redentorista de Tuchów e na Pontificia Universidade San Xoán Paulo II en Cracovia.
O 5 de xullo de 2018 foi nomeado bispo dos Santos Cirilo e Metodio de Toronto polo papa Francisco. Recibiu a consagración episcopal de mans do metropolita Ján Babjak o 2 de setembro do mesmo ano, e tivo como co-consagrantes principais ao bispo de Košice Milan Chautur e ao bispo de Bratislava Peter Rusnak.
A Atalaia, Vilarrube, Valdoviño
A Atalaia é un lugar da parroquia de Vilarrube no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Segundo o IGE en 2007 tiña 24 (10 homes e 14 mulleres), un menos ca no ano 2000.
El Lucense
El Lucense foi un xornal que se publicou en Lugo entre 1883 e 1902.
Historia e características
De tendencia carlista, tiña como subtítulo Diario católico de la tarde, que cambiou en 1895 por Diario Católico e en 1901 por Periódico Católico. Editado na imprenta de Manuel Soto Freire, foi o seu director Juan María Bravos anta o 1 de setembro de 1894, cando El Lucense foi adquirido por Gerardo Castro Montoya, que pasou a ser o novo director e administrador. Entre os seus colaboradores figurou Manuel Pardo Becerra.
Penelas, Aranga, Aranga
Penelas é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 4 mulleres.
The Rolling Stones
The Rolling Stones é un conxunto de rock británico formado na cidade de Londres no ano 1962. Marcaron o renacemento do rock and roll tralo período de Elvis Presley e ocuparon un lugar importante no redescubrimento do blues negro. Estivo na vangarda das bandas da British Invasion que se fixeron populares nos Estados Unidos dende 1964-1965, e foi unha importante peza da contracultura dos anos 60.
A súa primeira formación estivo composta por Brian Jones na guitarra e na harmónica, Ian Stewart no piano, Mick Jagger nas voces e na harmónica, Keith Richards na guitarra e nos coros, Bill Wyman no baixo e Charlie Watts na batería. Jones deixou a banda un mes antes da súa morte en 1969, e foi substituído por Mick Taylor, que á súa vez sería substituído por Ronnie Wood en 1975. Dende a saída de Wyman en 1993, o baixista Darryl Jones vén colaborando coa banda.
Os seus integrantes máis destacados son o guitarrista Keith Richards e Mick Jagger, cantante e líder do conxunto.
Primeiros anos
Mick Jagger e Keith Richards foron amigos da infancia e compañeiros de clase en Dartford, Kent ata que a familia de Jagger se mudou a Wilmington. Jagger formou unha banda de garage con Dick Taylor, tocando principalmente temas de Muddy Waters, Chuck Berry, Little Richard, Howlin' Wolf e Bo Diddley. Jagger volveu a reencontrarse con Richards en 1960 na estación de tren de Dartford. Este último levaba uns discos de Chuck Berry and Muddy Waters, e Jagger decatouse de que tiñan un interese común o que os levou a asociarse musicalmente. Richards uniuse a Jagger e Taylor nos seus frecuentes encontros na casa de Jagger. Estes pasaron a realizarse na casa de Taylor a finais de 1961, onde se lles uniron Allen Etherington e Bob Beckwith. Os cinco rapaces adoptaron o nome de Blue Boys.
En marzo de 1962, a banda leu sobre o Ealing Jazz Club no xornal Jazz News e visitaron o lugar o 7 de abril. Alí coñeceron a Brian Jones, tocando a slide guitar coa banda seminal de rhythm and blues londiniense Blues Incorporated de Alexis Korner, onde tamén tocaban os futuros membros dos Rolling Stones Ian Stewart e Charlie Watts. Antes de visitar o Ealing Jazz Club, os Blue Boys enviáranlle unha cinta coas súas mellores gravacións a Alexis Korner, quedando este impresionado. Tras reunirse con Korner, Jagger e Richards comezaron a improvisar con Blues Incorporated.
Brian Jones decidira iniciar unha banda pola súa conta, e puxo un anuncio en Jazz News. Ian Stewart atopou un lugar para ensaiar e uniuse a Jones para iniciar un grupo de rhythm and blues tocando blues de Chicago. Pouco despois, Jagger, Taylor e Richards deixaron Blues Incorporated para unirse a Jones e Stewart. Ao primeiro ensaio tamén foron o guitarrista Geoff Bradford e o vocalista Brian Knight, que declinaron unirse á banda citando obxeccións a tocar os temas de Chuck Berry e Bo Diddley preferidos de Jagger e Richards. En xuño de 1962 a súa formación era: Jagger, Jones, Richards, Stewart, Taylor e o batería Tony Chapman. Segundo Richards, Jones bautizou o grupo durante unha chamada de teléfono a Jazz News. Cando lle preguntaron por un nome, Jones viu un LP de Muddy Waters tirado no chan, e un dos seus temas era "Rollin' Stone".
1962-1964: facéndose cunha base de seareiros
Jagger, Richards, Jones, Stewart e Taylor realizaron o seu primeiro concerto co nome de "The Rollin' Stones" o 12 de xullo de 1962 no Marquee Club. Entre o material que tocaron había cancións de blues de Chicago ademais de temas de Chuck Berry e Bo Diddley. O baixista Bill Wyman uniríase en decembro dese ano e o batería Charlie Watts en xaneiro de 1963 para formar a sección rítmica da banda por moitos anos. O entón representante do grupo, Giorgio Gomelsky, aseguroulles unha residencia os domingos pola tarde no Crawdaddy Club, que, segundo Gomelsky, provocou un "renacemento internacional do blues" e foi un aspecto fundamental para a aparición do fenómeno Swinging London.
The Rolling Stones asinaron co representante Andrew Loog Oldham, un publicista que chegara á banda polos seus anteriores clientes, The Beatles. Debido a que Oldham aínda non era maior de idade (tiña 19 anos e era máis novo que calquera membro do grupo), el non podía conseguir a licenza de axente, ou asinar calquera contrato sen a sinatura da súa nai. Por necesidade uniuse ao axente Eric Easton. Gomelsky non tiña ningún acordo por escrito coa banda e non foi consultado. Oldham fixo varios cambios no grupo. Mudou a ortografía do nome de "The Rollin' Stones" a "The Rolling Stones". Quitou o "s" do apelido de Richards, quedando Keith Richard, dicindo que "parecía máis pop". Oldham tamén botou a Stewart da formación. Wyman dixo que Stewart non encaixaba co molde de Oldham de "rapaces guapos, delgados e de pelo longo". Stewart sería representante, tocando o piano en moitos temas no estudio e en concerto, ata a súa morte en 1985.
Decca Records, que rexeitara asinar cos Beatles, ofreceule a The Rolling Stones un contrato con termos moi favorabes. A banda gañaba tres veces máis en royalties que calquera banda nova, tiñan control artístico total sobre as súas gravacións, e eran donos dos masters dos discos. O acordo tamén permitía que o grupo usase estudios que non pertencesen a Decca. Regent Sound Studios, unhas instalacións decoradas con caixas de ovos no teito para mellorar o son, converteuse no seu estudio favorito. Oldham, que non tiña experiencia en gravacións pero nomeouse a si mesmo produtor da banda, dixo que Regent tiña un son moi axeitado para o grupo. Debido ás baixas taxas de Regent, a banda puido gravar durante longos períodos de tempo en vez de facelo en bloques de tres horas, algo que se facía en case todos os estudios. Todos os temas do primeiro álbum británico de The Rolling Stones foron gravados en Regent.
Oldham comparou a independencia dos Rolling Stones coa obriga dos Beatles de gravar nos estudios da EMI, dicindo que iso facíaos parecer "meros mortais... suando no estudi para o home". Oldham promocionou a The Rolling Stones como os opostos desagradables dos Beatles por ter posado os seus membros sen sorrir para o primeiro álbum. Tamén alentou á prensa a que usase titulares provocativos como "Deixarías que a túa filla casase cun Rolling Stone?" Aínda que inicialmente Oldham vestiu á banda traxes uniformes, os membros comezarían a usar roupa de diario para as súas presentacións públicas.
Durante esa xira The Rolling Stones gravaron o segundo sinxelo, unha canción escrita por Lennon–McCartney titulado "I Wanna Be Your Man"; este acadou o número 12 nas listas británica. O seu terceiro sinxelo, o tema de Buddy Holly "Not Fade Away", baseado no estilo de Bo Diddley, publicouse en febreiro de 1964 e chegou ao número 3.
Oldham dixo que había pouco futuro para un grupo que perdía significativos royalties de composición tocando temas de "negros de mediana idade", limitando o seu atractivo a audiencias adolescentes. A instancias de Oldham, Jagger e Richards comezaron a compoñer temas, calificando este aos primeiros como "ñoños e imitativos". Debido a que as tarefas de composición avanzaban lentamente, as cancións do primeiro álbum de The Rolling Stones eran principalmente versións, con só o tema orixinal de Jagger/Richards "Tell Me (You're Coming Back)", e dúas pezas acreditadas a Nanker Phelge, o pseudónimo para as cancións acreditadas a todo o grupo.
A primeira xira estadounidense de The Rolling Stones, celebrada en xuño de 1964, foi, segundo palabras de Bill Wyman, "un desastre". "Cando chegamos, non tiveramos ningún éxito [alí] ou calquera cousa ao noso favor". Cando a banda apareceu no programa de variedades de Dean Martin The Hollywood Palace, Martin burlouse tanto do seu pelo como da súa actuación. Durante a xira gravaron durante dous días nos Chess Studios de Chicago, coñecendo a moitas das súas máis importantes influencias, incluído a Muddy Waters. Nesas sesións gravouse o que sería o primeiro número 1 da banda no Reino Unido, a súa versión do tema de Bobby and Shirley Womack "It's All Over Now".
O seu concerto o 8 de agosto de 1964 en Scheveningen, Países Baixos, descontrolouse. A policía antidisturbios rematou coa actuación uns 15 minutos despois de que esta comezase, e os espectadores comezaron a loitar contra os axentes.
Os Stones seguiron a James Brown & The Famous Flames na edición da filmación de The TAMI Show, que amosaba a bandas estadounidenses xunto con artistas da British Invasion. O 25 de outubro o grupo tamén apareceu en The Ed Sullivan Show. Debido ao inicial caos que causou a banda, Sullivan botounos do seu programa, aínda que tiñan reservadas aparicións para anos seguintes. O seu segundo LP, o só editado nos Estados Unidos 12 X 5, publicouse durante esa xira; ao igual que o primeiro, contén principalmente versións, acompañadas dalgunha canción de Jagger/Richards e Nanker Phelge.
O quinto sinxelo británico de The Rolling Stones, unha versión da canción de Willie Dixon "Little Red Rooster" con "Off the Hook" (acreditada a Nanker Phelge) como cara-b, foi publicado en novembro de 1964 e converteuse no seu segundo número 1. A distribuidora estadounidense do grupo, London Records, declinou editar "Little Red Rooster" no país. No mes de decembro London Records lanzaría o primeiro sinxelo da banda con temas orixinais de Jagger/Richards nas dúas caras: "Heart of Stone" con "What a Shame" como cara-b; "Heart of Stone" sería número 19 nos Estados Unidos.