cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 52ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Volker Schlöndorff, director do filme gañador.]] Os seguintes 23 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 52ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, Italia, Alemaña Occidental, Polonia e España. O galardón recaeu sobre Alemaña Occidental, co filme O tambor de folla de lata.
A República Popular da China presentou un filme á academia por vez primeira nesta edición.
O Pazo, Regoela, Cabanas
O Pazo é un lugar da parroquia de Regoela no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
O Couce Mosquento, Devesos, Ortigueira
O Couce Mosquento é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
-192
Outros
Historia ano a ano
O Regueiro, Vilachá, Monfero
O Regueiro é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 5 eran mulleres.
Chuck Palahniuk
Charles Michael Chuck Palahniuk, nado en Pasco (Washington) o 21 de febreiro de 1962,, é un novelista satírico estadounidense e periodista independente, residente en Portland (Oregón). É famoso pola súa galardoada novela Fight Club, que posteriormente David Fincher adaptou ao cine co título homónimo de Fight Club. A súa obra, similar en estilo á de Bret Easton Ellis, Irvine Welsh ou Douglas Coupland, fixo del un dos novelistas máis populares da Xeración X.
Traxectoria
Fillo de Carol e Fred Palahniuk (pronunciado Pôlənĭk), creceu coa súa familia nunha casa móbil en Burbank (Washington). Tralo divorcio dos seus pais, decote ía xunto cos seus tres irmáns a vivir cos seus avós no seu rancho gandeiro do leste de Washington.
Palahniuk converteuse tamén en membro da rebelde Cacophony Society. É un participante habitual nos seus acontecementos, incluíndo o SantaCon (unha festa de Nadal pública que inclúe bromas e borracheiras) que se celebra anualmente en Portland. A súa participación na Cacophony Society inspirou algúns dos sucesos dos seus libros, tanto ficticios como reais ; de feito, a Cacophony Society é a base do Mayhem Project en Fight Club.
Palahniuk comezou a escribir ficción cando tiña máis de trinta anos, acudindo a obradoiros impartidos por Tom Spanbauer, aos que inicialmente asistiu para facer novas amizades. Spanbauer inspirou en boa medida o estilo minimalista de Palahniuk. O seu primeiro libro, Insomnia: If You Lived Here, You'd Be Home Already, nunca foi publicado debido á súa desilusión coa historia, se ben rescatou unha pequena parte e usouna en Fight Club. Cando intentou publicar a súa seguinte obra, Invisible Monsters, os editores rexeitárona por ser demasiado perturbadora. Isto levouno a escribir a súa novela máis coñecida, Fight Club, co obxecto de intentar perturbar o editor mesmo máis para que a rexeitase. Palahniuk escribiu esta historia no seu tempo libre mentres traballaba para Freightliner. Tras aparecer inicialmente como unha historia curta na recompilación Pursuit of Happiness (que sería o capítulo 6), Palahniuk ampliouna a unha novela, que, en contra das súas expectativas, o editor estivo disposto a publicar. Aínda que a primeira edición recibiu críticas positivas e algúns premios, estivo pouco tempo á venda. Porén, o libro abriuse camiño até Hollywood, onde David Fincher completou a película Fight Club en 1999. Foi un fracaso nos cines, aínda que ocupou o primeiro posto de recadación na súa primeira fin de semana de exhibición nos Estados Unidos, pero converteuse axiña en película de culto tras ser lanzada en DVD. A novela foi reeditada varias veces en edición de peto: en 1999, en 2004 (cun novo prólogo do autor sobre o éxito da adaptación cinematográfica) e en 2005 (cun epílogo de Palahniuk).
En 1999 publicouse unha versión revisada de Invisible Monsters, así como a súa cuarta novela, Survivor. Poucos anos despois Palahniuk conseguiu o seu primeiro best-séller na lista do New York Times con Choke, algo que acadou con frecuencia cos seus seguintes libros. Nese ano tivo tamén unha forte traxedia persoal. O seu pai Fred comezara a saír con Donna Fontaine, unha muller á que coñecera a través dun anuncio de contactos baixo o título de Kismet e que denunciara a súa anterior parella, Dale Shackleford, por abuso sexual. Este xurou matala tan axiña saíse do cárcere. Palahniuk cre que mediante o seu anuncio de contacto Fontaine estaba a buscar un home que puidese protexela. Tras ser liberado, Shackleford seguiu a Fontaine e a Fred Palahniuk até a casa dela en Kendrick (Idaho), disparoulles aos dous e arrastrou os seus corpos até a cabaña de Fontaine, á que prendeu lume. Na primavera de 2001, Shackleford foi declarado culpable de dous cargos de asasinato en primeiro grao e sentenciado a morte. Ao fío destes sucesos, Palahniuk comezou a traballar na novela Lullaby, para axudarse a superar o feito de axudar a decidir que Shackleford fose condenado a morte.
En 2003, mentres estaba de xira para promocionar a súa novela Haunted, Palahniuk leu unha historia curta titulada "Guts", un relato de accidentes relacionados coa masturbación que aparece no libro. Informouse de que unhas 35 persoas se desmaiaron mentres oían a lectura, se ben é posible que moitos deses incidentes fosen representados por fans de Palahniuk como efecto humorístico. A revista Playboy publicouno máis tarde, en marzo de 2004; Palahniuk ofreceulles sacar outra historia xunto con ese relato, pero os editores encontraron demasiado perturbador o segundo conto. No verán de 2004, na súa xira para promocionar Stranger Than Fiction: True Stories, volveu ler a historia á audiencia, elevando o total de desmaios a 53, e máis tarde a 60, durante a xira para promocionar a edición de peto de Diary. O último desmaio tivo lugar en novembro de 2004 en Durham (Carolina do Norte).
Estilo
miniatura|300px|esquerda|Palahniuk na Feira Internacional do Libro de Miami, 2011.
Os libros de Palahniuk anteriores a Lullaby teñen varias características comúns: os personaxes son xente marxinada dun ou outro xeito pola sociedade, e que decote reaccionan con agresividade autodestrutiva. O autor gusta de denominar este tipo de historia como ficción transgresiva. Mediante estes relatos intenta comentar os problemas actuais da sociedade, tales como o materialismo. Porén, coa controversia que rodea as obras literarias sobre ditos temas tralos atentados do 11-S, Palahniuk decidiu comezar a escribir usando un enfoque máis sutil para obter a mesma mensaxe. Desde Lullaby, as súas novelas son historias de horror satíricas. Aínda que diferentes dos anteriores libros na trama, seguen gardando moitas similitudes con obras anteriores.
Os relatos dos libros de Palahniuk adoitan empezar no final cronolóxico, co protagonista recordando os sucesos que o levaron ao punto en que o libro comeza. Lullaby usou unha variante, alternando cada poucos capítulos entre a narrativa lineal e a fin cronolóxica. Porén, entre as excepcións a esta estrutura inclúense Choke e Diary, que son máis lineais. Xeralmente hai un xiro fundamental na trama que se revela preto do final do libro relacionado dalgún modo co final cronolóxico, ao que Palahniuk se refire como «a pistola escondida»). As súas obras máis lineais, aínda que non empecen igual, inclúen tamén xiros parecidos na trama.
O estilo de Palahniuk inspírase en boa parte no de escritores como Gordon Lish ou Amy Hempel. No que o autor define como un enfoque minimalista, as súas obras usan un vocabulario limitado e frases curtas para imitar a forma en que falaría unha persoa normal contando unha historia. Nunha entrevista, afirmou que prefire escribir verbos en lugar de adxectivos. As repeticións de certas frases no relato das historias (ás que Palahniuk chama «retrousos») son un dos aspectos máis comúns do seu estilo, encontrándose dispersas na maioría dos capítulos das súas obras. Outra das súas características é o humor negro cínico e irónico que aparece en toda a súa obra. Palahniuk dixo que hai tamén algúns temas recorrentes na súa obra, como a cor ciano e a cidade de Missoula (Montana).
Cando non escribe ficción, Palahniuk tende a escribir obras curtas. Traballando como periodista independente entre libro e libro, escribe ensaios e reportaxes sobre diversos temas; ás veces participa nos sucesos sobre os que escribe, tendo estas obras moito traballo de campo. Tamén escribiu entrevistas a celebridades como Juliette Lewis ou Marilyn Manson. Estas obras aparecen en revistas e periódicos como Los Angeles Times ou Gear. Algúns destes relatos apareceron no seu libro Stranger Than Fiction: True Stories.
Franza
Franza é a leña miúda, as ramas máis altas das árbores. Como topónimo pode referirse a:
Navallos
O topónimo galego Navallos pode referirse a:
José María Pardo Montero
José María Pardo Montero, nado en Sobrado o 24 de setembro de 1930 e finado en Lugo o 25 de outubro de 2015, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Santiago de Compostela e licenciouse en Dereito na USC. Exerceu como avogado en Vilalba. Casou con Ángeles Hortal Espinosa.
Como home público, tivo unha longa traxectoria política. Foi deputado de UCD por Lugo na lexislatura constituínte (1977-1979), logo senador na I lexislatura (1979-1982), parlamentario autonómico en 1981 e deputado por Pontevedra na III Lexislatura (1986-1989). En 1979 foi nomeado Conselleiro de ordenación do territorio, urbanismo e transportes da Xunta preautonómica. O 11 de abril de 1987 como representante do Partido Liberal, constituíu na Coruña a Coalición Progresista Galega, con Fernando García Agudín, por Coalición Galega e Enrique Marfany polo PDP.
Contribuíu á dinamización económica de Lugo desde o seu cargo como presidente de Caixa Rural Galega, que se converteu (dende 1986) en tal na súa presidencia a partir da Caixa Rural de Lugo.
Hesperidio
miniatura|Toro dunha laranxa amosando a estrutura de hesperidio En Botánica, un hesperidio é unha clase de baga modificada, a miúdo obtido de cítricos. É un froito carnoso de pela máis ou menos endurecida, constituída por pericarpo, mesocarpo e endocarpo, e materia carnosa entre o endocarpo ou parede interior do ovario e as sementes. Neste caso, logo, a parte carnosa non está constituída polas paredes do ovario, senón por carpelos pechados e inchados entre elas e mais as sementes. O deseño é logo totalmente diferente ao das bagas, coas que poden ser confundidos, onde son o mesocarpo e mailo endocarpo os que constitúen a materia carnosa ou polpa.
Algúns exemplos de hesperidios son os froitos das Rutáceas, coma por exemplo, o limón, a laranxa ou a mandarina.
Os Bidueiros, Soutullo, A Laracha
Os Bidueiros é un lugar da parroquia de Soutullo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 9 mulleres.
San Lourenzo, Domaio, Moaña
San Lourenzo é un lugar da parroquia de Domaio, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 94 habitantes, dos cales 46 eran homes e 48 eran mulleres.
Mogor
O topónimo galego Mogor, probabelmente do latín = "dos monxes", pode referirse a:
Gabián, Devesos, Ortigueira
Gabián é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
II edición dos Premios Goya
A cerimonia de entrega da II edición dos Premios Goya tivo lugar no Palacio de Congresos de Madrid o 22 de marzo de 1988. Fernando Rey repetiu coma presentador.
ZYX
ZYX (ジックス) foi un grupo xaponés de J-Pop de curta duración formado por cinco integrantes do Hello! Project Kids liderados por Mari Yaguchi de Morning Musume. Yaguchi actuou como mentora e o grupo lanzou dous singles. ZYX é importante por que abriu o camiño as posteriores unidades compostas a partir do Hello! Project Kids como serían "Aa!", formado no 2003, "Berryz Kobo" en 2004 e "ºC-ute" en 2005. Cando Saki Shimizu e Momoko Tsugunaga foron seleccionadas como membros de "Berryz Kobo" en 2004, a actividade de "ZXY" rematou.
O nome do grupo utiliza as últimas letras do alfabeto en orde inverso, unha nomenclatura que seguirían posteriormente os grupos "W" creado en 2004, "v-u-den" en 2005, "The Possible" en 2006 e "SI-NA" en 2008. Estes grupos continúan o nomeado comentado anteriormente (ZXY-W-VU-T-S).
Membros
'''Hello! Project Kids''':
O Val, Vilachá, Monfero
O Val é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Ervellaqueira, Devesos, Ortigueira
Ervellaqueira é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Premios Goya
Os Premios Goya ou Premios Anuais da Academia son os galardóns outorgados anualmente pola Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas de España para recoñecer os mellores profesionais e producións do sector do cine español.
O premio que se entrega ós vencedores consiste nun busto do célebre pintor Francisco de Goya realizado en bronce polo escultor José Luis Fernández. Nos seus comezos, a figura que se entregaba era obra do tamén escultor Miguel Ortiz Berrocal. Era unha peza desmontable na que do busto de Goya se podía extraer unha cámara.
La Perseverancia
La Perseverancia foi un periódico editado en Pontevedra en 1859. miniatura|Discurso de [[Benito Vicetto na portada do xornal no 24 de abril de 1859. ]]
Premios Goya
A cerimonia de entrega, que segue o formato dos Óscars americanos, adoita ter lugar a principios de ano, normalmente a finais de xaneiro ou comezos de febreiro, aínda que as candidaturas se dan a coñecer en decembro.
La Perseverancia
Historia e características
Subtitulado Periódico de Galicia, literario, científico, comercial, agrícola, industrial y de intereses materiales, apareceu o 2 de marzo de 1859. Veu substituír a El País. Publicábase dúas veces por semana. Dirixido por Manuel Ángel Couto. Manuel Ángel del Villar foi o seu redactor, e entre os seus colaboradores estaban Luís Rodríguez Seoane e no eido literario Alberto Camino, o seu irmán Domingo Camino, Xoán Manuel Pintos e José Domínguez Izquierdo. Cesou a súa publicación o 8 de decembro de 1859.
Premios Goya
Historia
Unha edición que cabe salientar é a do ano 2003, na que os profesionais do cine español aproveitaron a súa festa para expresar o seu rexeitamento á guerra de Iraq e ó apoio que o goberno español, daquela presidido por José María Aznar, estaba a brindarlle.
Na seguinte edición o foco de atención foi a polémica creada polo traballo de Julio Medem, La pelota vasca. Moitos dos seus compañeiros decidiron apoialo na cerimonia dos Goya tralas críticas que recibira.
En 2005, José Luis Rodríguez Zapatero convertíase no primeiro presidente de Goberno que acudía a esta entrega de premios. Esta foi ademais unha edición importante para o cine galego, xa que a gran triunfadora foi Mar Adentro, de Alejandro Amenábar, rodada en parte en Galicia e que obtivo galardóns para os actores galegos Mabel Rivera, Celso Bugallo e Tamar Novas.
Desde a XXVI edición (2011) para ser candidato en calquera categoría interpretativa (incluída a de actor ou actriz revelación) a única condición é ser maior de 16 anos, sen importar a nacionalidade ou o idioma no que fale o intérprete e o seu personaxe. Antes desa edición unha ducia de menores de 16 anos foron candidatos aos premios interpretativos, obténdoo sete deles: Andoni Erburu (con 10 anos), Ivana Baquero (12 anos), Nerea Camacho (12 anos), Juan José Ballesta (13 anos), Francesc Colomer (14 anos), Marina Comas (15 anos) e María Valverde Rodríguez (16 anos).
A edición do ano 2012 veu marcada polas reivindicacións cara ao goberno de Mariano Rajoy. A actriz Candela Peña foi unha das actrices que fixo estas reivindicacións xunto con Maribel Verdú, sinalou que "Hai tres anos que non traballaba. Nestes tres anos vin morrer o meu pai nun hospital público onde non había mantas para tapalo e lle tiñamos que levar auga" referíndose aos recortes en sanidade.
A XXVIII edición estivo marcada por unha ausencia que ata o momento non se producira na historia destes premios: a do ministro de Educación, Cultura e Deporte, José Ignacio Wert, quen xustificou a súa ausencia por motivos de axenda. Esta ausencia foi un dos temas máis comentados durante a gala, mesmo o presentador desta edición, Manel Fuentes, fixo alusión á ausencia institucional, sinalando que o máis importante era conseguir que a cerimonia fluíse, con independencia das ausencias ou presenzas. O certo é que ao sector cultural non lle pareceu unha decisión acertada esta ausencia porque aseguran que nos momentos nos que se está a atravesar, o máis importante é a unidade.
Palmarés
Os Premios entréganse actualmente en 28 categorías, sen contar o Premio Goya de honra, cun máximo de catro candidatos para cada unha delas dende a XIII edición de 1998 (despois de ser tres candidatos na I edición, cinco na II e III edición, e tres dende a IV ata a XII edición), aínda que dende a XXVIII edición de 2013 só na categoría de Mellor película se elixen cinco candidatas.
Svartifoss
dereita|220px|miniatura|[[Fervenza Svartifoss.]]
Svartifoss (A fervenza negra) é unha fervenza que se atopa no Parque Nacional Skaftafell, no sur de Islandia. É unha das atraccións máis populares do parque e está arrodeada por columnas basálticas negras, de orixe volcánica, que lle dan o seu nome. As columnas teñen unha forma hexagonal e foron formadas por un proceso de cristalización dentro dun fluxo de lava ó arrefriarse extremadamente amodo. Formacións similares a esta tamén se poden atopar na Calzada do Xigante na illa de Irlanda e en Staffa, Escocia.
Estas columnas de basalto inspiraron a varios arquitectos islandeses, sendo os mellores exemplos a igrexa luterana Hallgrímskirkja en Reiquiavik e o Teatro Nacional.
Patrick Wilson
O nome de Patrick Wilson pode referirse a:
María das Mercés de Borbón-Dúas Sicilias
María das Mercés de Borbón-Dúas Sicilias e Orleans, nada en Madrid o 23 de decembro de 1910 e finada en Lanzarote o 2 de xaneiro de 2000, foi princesa das Dúas Sicilias, princesa da Casa de Borbón coas mesmas dignidades e honras que os infantes de España (concesión de Afonso XIII ao nacer), infanta de España e condesa de Barcelona por matrimonio (1935-2000).
Primeiros anos de vida
Bautizada como María de las Mercedes Cristina Genara Isabel Luisa Carolina Victoria de Todos los Santos, era filla do infante Carlos Tancredo de Borbón-Dúas Sicilias (1870-1949) e da súa segunda esposa, a princesa Luisa de Orleans (1882-1958) que foi filla do príncipe Filipe de Orleans, conde de París e de María Isabel de Orleans, infanta de España por parte de nai e princesa de Orleans por parte de pai.
Naceu no denominado Palacio de Villamejor, no cal residían os seus pais e que é a actual sede do Ministerio de Administracións Públicas, Paseo da Castellana, 3, de Madrid. Unha placa no edificio recorda este feito. En 1929 foille concedida a Banda da Real Orde da Raíña María Luisa.
Viviu en Madrid durante os primeiros anos da súa vida. Trasladouse a Sevilla (cidade pola que sentiu especial predilección) co resto da súa familia cando o seu pai foi destinado á capital andaluza como capitán xeneral da rexión militar correspondente. En 1931 por mor da proclamación da II República partiu cara ao exilio en Francia xunto á súa familia, residiu primeiro en Cannes e posteriormente en París.
Matrimonio e fillos
En 1935 con motivo da voda da infanta Beatriz, irmá de Xoán de Borbón, María das Mercés atopouse ao seu futuro marido en Roma. O infante Xoán de Borbón, conde de Barcelona, converteuse en sucesor dos dereitos dinásticos do seu pai Afonso XIII pola renuncia do seu dous irmáns máis vellos, e xa que logo, en Xefe da Casa Real Española e pretendente ao trono de España. El e María das Mercedes non se viron desde a proclamación da II República. O 12 de outubro de 1935 contraeron matrimonio na basílica de Santa María dos Anxos e os Mártires en Roma. Tiveron catro fillos:
Importancia pública
Xoán de Borbón e María de las Mercedes residiron en Cannes (onde naceu a súa primoxénita, Pilar), Roma (onde naceron os seus outros tres fillos), e, ao desencadearse a segunda guerra mundial, trasladáronse a Lausana (na neutral Suíza) para vivir xunto á raíña Vitoria Uxía, nai de Xoán de Borbón. Finalizado o conflito, fixaron a súa residencia en Estoril (Portugal), onde permanecerían ata o seu regreso a España en 1976, restaurada a monarquía por Franco. Durante o seu exilio María das Mercés visitou España nalgunhas ocasións: en 1949, para acudir ao enterro do seu pai en Sevilla, en 1964 para asistir ao bautizo a súa neta a infanta Elena e en 1969 acudiu ao do seu neto Felipe de Borbón, actual Príncipe de Asturias.
María de las Mercedes mediou entre o seu fillo e marido, distanciados por mor da designación de Xoán Carlos como sucesor por parte do xeneral Franco en 1969. O 14 de maio de 1977, Juan de Borbón renunciou á xefatura da Casa Real Española e aos seus dereitos sucesorios en favor do seu fillo o rei Juan Carlos I (monarca desde o 22 de novembro de 1975).
Xoán de Borbón e a súa muller conservaron o título de condes de Barcelona que xa utilizaran durante o seu exilio.
Últimos anos de vida
María de las Mercedes fracturou a cadeira dereita en 1982 e o fémur esquerdo en 1985, accidentes que lle fixeron ter que utilizar unha cadeira de rodas. O 1 de abril de 1993 morreu Juan de Borbón a consecuencia dun cancro de larinxe.
A Condesa de Barcelona foi unha muller afeccionada á pintura, a música, a cultura andaluza e os touros. Ademais, foi socia de honra do Real Betis.
Desde o seu regreso a España, viviu sempre na urbanización Puerta del Hierro de Madrid, nun chalé chamado "Villa Giralda", coma no que vivira en Estoril. María de las Mercedes faleceu repentinamente o 2 de xaneiro de 2000 por mor dun ataque cardíaco na Residencia Real de La Mareta, na illa canaria de Lanzarote, a onde acudira toda a Familia Real para pasar uns días de descanso polo Aninovo, aos 89 anos de idade. Foi enterrada no Mosteiro de El Escorial.
Títulos
230px|miniatura|esquerda|Escudo da infanta de España María de las Mercedes de Borbón-Dúas Sicilias, Condesa de Barcelona como consorte do Pretendente ó Trono de España e Xefe da Casa Real, (1941-1977). 190px|miniatura|dereita|Escudo de María de las Mercedes de Borbón-Dúas Sicilias, Condesa de Barcelona despois da renuncia do seu marido como Pretendente ó Trono de España, (1977-2000).
Xavier Bertran
miniatura|Autopresentación de Xavier Bertran (en [[lingua catalá).]] Xavier Bertran Solé, nado en Terrasa no ano 1968, é un actor, escritor e guionista catalán.
Joaquín Seijo Alonso
Joaquín Seijo Alonso, nado en Ferrol o 30 de outubro de 1913 e finado en Venezuela en 1958, foi un profesor e militar galego.
Lingua aghem
O aghem (aghím) é unha lingua níxero-congolesa do grupo bantú falada no Camerún. ISO/DIS 639-3: agq
Distribución xeográfica
Fálase na rexión de Wum, na provincia do Noroeste
Joaquín Seijo Alonso
Traxectoria
Afiliado á Agrupación Socialista de Santiago de Compostela dende 1929, foi presidente das Xuventudes Socialistas. Licenciado en Dereito, Matemáticas e Filosofía e Letras (1935), foi profesor de historia moderna e contemporánea na Academia Xelmírez. Catedrático de Xeografía e Historia. En 1936 conseguiu a cátedra de historia do Instituto Maragall de Barcelona. Membro da Federación Española de Trabajadores de la Enseñanza (UGT) dende 1936. Durante a guerra civil foi comandante de Artillería da 3ª División e comandante xeneral de Artillería na base naval secundaria de Rosas. Casou en 1937 en Valencia con Concha Castroviejo. Exiliouse en México, onde chegou a bordo do Siboney en xuño de 1939. En México traballou no Instituto Técnico Industrial de Tijuana.
Xavier Bertran
Traxectoria
Licenciouse en interpretación no Institut del Teatre (1987-1990). Como actor destaca a súa participación na serie de televisión Lo Cartanyà, na que interpretaba o personaxe protagonista de Vicenç Cartanyà. No ano 2004 o escritor Quim Monzó dedicoulle un artigo no seu El runrún. Como escritor colaborou con diversos medios de comunicación e tamén foi guionista nas series Plats bruts e Lo Cartanyà, entre outras.
Escritor
Tamén escribiu artigos nos xornais EL 9 Nou (2000-2003) e La Vanguardia (2002-2004).
Lingua aghem
Falantes
26.727 (2000)
Escrita
No ano 2002 o Comité de Desenvolvemento da Lingua Aghem da Asociación Cultural e de Desenvolvemento Aghem elaborou unha escrita para o aghem.
Ian Paice
Ian Paice, nado en Nottingham o 29 de xuño de 1948, é un batería inglés, de bandas como Deep Purple, Whitesnake e The Maze.
Coñecido coma o Buddy Rich do rock, foi un dos mellores baterías dos anos 70. Conta cunha avanzada técnica, destacando por exemplo, o redobre a unha soa man. Son habituais nel ritmos atresillados tipo shuffle. Adoita usar lentes escuros. Entre as súas influencias están Mitch Mitchell, Tony Meehan e Gene Krupa.
Biografía
Con Deep Purple banda gravou máis de 20 álbums, sendo o único membro que estivo sempre no grupo. Un dous seus maiores éxitos foi tocando a canción "The Mule" en directo, demostrando as súas habilidades facendo solos.
Cystopteris diaphana
Cystopteris diaphana (Bory) Blasdell é un fento da familia Cystopteridaceae.
Distribución
Atópase localizado nalgúns puntos da costa coasta atlántica europea. É unha especie pouco común.
No Reino Unido atopouse por vez primeira en febreiro do ano 2000 na beira do río Camel, en Cornualla (Murphy & Rumsey, 2005). )
Vilaxoán, Vilachá, Monfero
Vilaxoán é un lugar da parroquia de Vilachá no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Beans and Tolerance
Beans and Tolerance é un álbum auto-editado da banda estadounidense de rock alternativo Young Fresh Fellows, publicado no ano 1989. Coñecido comunmente como "The Bootleg", foi gravado tras a marcha do seu membro fundador Chuck Carroll, ero antes de ser substituído por Kurt Bloch. O grupo gravou como un trío con Jim Sangster na guitarra e Scott McCaughey no baixo.
Lingua aghu
O aghu é unha lingua papúa de Indonesia.
Distribución xeográfica
Fálase entre o río Digul e o río Mappi, en 16 asentamentos das rexións de Merauke Kabupaten e Jair Kecamatan en Irian Jaia, preto da fronteira con Papúa Nova Guinea.
Falantes
3.040 (2001)
Escrita
Hai publicada unha gramática do aghu.
Barreiro, Portugal
Barreiro é unha cidade portuguesa do Distrito de Setúbal, na Rexión de Lisboa e a subrexión da Península de Setúbal. En 2011 tiña 78 764 habitantes. Barreiro foi elevado a cidade o 28 de xuño de 1984. O día de festa local é o 28 de xuño.
Xeografía
A cidade de Barreiro é a cabeza dun pequeno concello de 33,81 km² e 78 764 habitantes repartidos en 8 freguesías. O concello limita ao leste co concello de Moita, ao sueste co de Palmela, ao sur con Seisimbra, ao oeste con Seixal, e ao norte co río Texo, estando da outra marxe do río a cidade de Lisboa. Está situada a uns 40 km de Lisboa (unida a esta pola Ponte 25 de Abril ou a Ponte Vasco da Gama) e a cerca de 35 km de Setúbal, capital do distrito e cuxo acceso máis destacado é pola A2.
Paseo de Sarasate
250px|miniatura|Monumento aos Foros de Navarra O Paseo de Sarasate (oficialmente Paseo de Pablo Sarasate) é un emblemático paseo da cidade de Pamplona (Navarra), situado entre a Zona Vella e o Segundo Ensanche da cidade. Tamén é coñecido de forma popular como Paseo Valencia.
Adoita ser o centro das concentracións máis emblemáticas que se producen na cidade.
Historia
Durante a Idade Media, a muralla de Pamplona pasaba ao longo da actual liña de edificios dos números pares deste paseo, a máis próxima á Zona Antiga; estando a Igrexa de San Nicolás integrada na devandita muralla. O que hoxe é Paseo de Sarasate encontrábase, pois, no lado exterior da muralla; é dicir, fóra da cidade.
Isto foi así ata que no século XVI, tras a conquista de Navarra, se construíron as murallas modernas (as que hoxe coñecemos) e esta zona quedou dentro do cinto das devanditas murallas. Tratábase dun espazo arbóreo dentro da cidade, que servía de esparexemento aos seus habitantes, ao igual que o Parque da Taconera (de feito o actual paseo de Sarasate formaba parte da Taconera).
Galería de imaxes de Ricardo Carballo Calero
Galería de imaxes de Ricardo Carballo Calero.
Anel (homónimos)
O termo anel adoita referirse a algo en forma de circunferencia, pódese referirise a:
Galería de imaxes de Ricardo Carballo Calero
Algunhas obras
miniatura|center|600px|Membros da Primeira promoción de Filoloxía Galego-Portuguesa da [[Universidade de Santiago de Compostela|USC. Cada un leva na man unha obra de Ricardo Carballo Calero. De pé: Carme Vázquez, Manuel Figueiras, María dos Anxos González Refoxo, Manuel Castelao, Xesús Verao, Luís Gayoso, Ramona Giráldez, Vitoria Ogando, Luís Cambeiro e Miguel Anxo Mato Fondo. Sentados: María Xosé Queizán, Manuel Ferreiro Fernández, Francisco Salinas Portugal, Tareixa Roca, César Morán, M.ª Carme García Pereiro e Anxo González Guerra.]]
Paseo de Sarasate
Historia
Non foi ata o século XIX cando esta zona se converteu en paseo, tal como a coñecemos actualmente. Inicialmente denominouse Paseo de Valencia (e oficiosamente, algúns sectores da poboación seguen referíndose a este así). A razón explicouna o médico e historiador José Joaquín Arazuri. Foi debido a que Prudencio Valencia tiña na veciña rúa Lindachiquía un despacho de escribán de gran prestixio na cidade e nas vilas de Navarra. Esta tarefa era necesaria para tramitar todo tipo de xestións administrativas, polo que a referencia para os que acudían na súa busca deu nome ao lugar. Non obstante, tras o falecemento de Pablo Sarasate en 1908, o Concello de Pamplona denominou ao devandito paseo co nome do artista internacional pamplonés que nacera na veciña rúa de San Nicolás. En 1974, por un breve lapso de tempo, decidiuse poñer o nome de Paseo Valencia, pero rapidamente restituíuse a denominación oficial ao célebre violinista
Palacio de Navarra
Este pazo é a sede do Goberno de Navarra, e a súa fachada principal, ao igual que o propio pazo, foi construída no século XIX (estilo neoclásico). Non obstante, foron colocados no século XX os dous reis das fornelas (que son Sancho o Maior e Sancho o Forte), e a alegoría de Navarra do frontón (cos dous tipos navarros: o montañés e o ribero). Nas columnas da dereita dos soportais aprécianse aínda as pegadas do bombardeo aéreo que sufriu Pamplona durante a Guerra Civil en 1937.
Edificio do Banco de España
200px|miniatura|O edificio do Banco de España, no extremo leste do paseo. É o edificio enfrontado ao Palacio de Navarra no extremo oriental do paseo de Sarasate, o número 1, e tamén inicia a avenida de San Ignacio. Obra dos arquitectos José Astiz e José Yárnoz Larrosa, foi edificado entre 1925 e 1927. De estilo clásico por ser un edifico institucional (nos anos 20 imperaba as teorías novecentistas en que para as institucións se empregaba este estilo) e con proporcións equilibradas, con reflexo neoclásico do Pazo. A zona nobre esta destacada mediante catro columnas no frontis ao paseo e por pilastras na fachada da avenida. O conxunto é máis lixeiro que o pazo por empregar a orde xónica en vez da dórica do da Deputación. A mansarda de lousa o emparenta coa arquitectura burguesa francesa.
Demografía de Islandia
Das linguas nórdicas, o islandés é a máis próxima ao noruegués antigo, e ten permanecido practicamente inmutable dende o século XII. Por causa de seu pequeno tamaño e relativa homoxeneidade, Islandia ten tódalas características dunha sociedade bastante pechada.
Preto do 91% da poboación pertenza á igrexa oficial, a Igrexa Evanxélica Luterana, ou a outras igrexas luteranas. Con todo hai unha completa liberdade relixiosa, e outras congregacións protestantes e o catolicismo tamén están presentes. Unha notable congregación relixiosa, e a que máis rapidamente creceu en 2003, foi a Ásatrúarfélagið, ou Comunidade Ásatrú, que revive a relixión pre-cristiá de Islandia.
Paseo de Sarasate
Monumento aos Foros de Navarra
Símbolo das liberdades de Navarra, este emblemático monumento ergue aquí dende 1903. Foi construído por subscrición popular tras os acontecementos da "Gamazada", nos que o ministro de facenda Germán Gamazo intentou suprimir o réxime fiscal de Navarra desatándose unha xigantesca reacción popular en Navarra en contra da devandita supresión e en defensa dos Foros, que finalmente por outras razóns non se aplicou. No alto, unha matrona que simboliza a Navarra sostén os Foros na súa man, e, máis abaixo, cinco figuras simbolizan o traballo, a paz, a xustiza, a autonomía e a historia. Tamén hai cinco placas con inscricións alusivas á defensa dos Foros. Tres delas están escritas en castelán e dous en éuscaro (unha destas en alfabeto de caracteres ibéricos).
Igrexa de San Nicolás
A orixinal foi erixida no século XII, para atender oficios relixiosos e para servir de bastión militar e defensivo dos veciños do seu burgo, do mesmo nome, sempre enfrontado cos outros dous Burgos da cidade (Navarrería e San Saturnino). A actual data dos séculos XIII e XIV, con engadidos do século XIX. Tivo distintas torres pero a que existe na actualidade é de 1924.
Parlamento de Navarra
250px|miniatura|[[Parlamento de Navarra]] 200px|miniatura|Unha das estatuas do paseo. Neste caso a do [[Reino de Pamplona|rei de Pamplona García Ramírez.]] Situado no lado oeste do Paseo, construíuse en 1892 como Pazo de Xustiza e mantivo esa función ata o ano 1996. Actualmente, e dende o ano 2002 tras un reforma integral que só mantivo a fachada exterior, é sede do Parlamento de Navarra. O corpo principal achégase ao clasicismo con emprego exclusivo da pedra, mentres que os frontis secundarios están próximos ao Eclecticismo. Malia o novo uso, no tellado mantéñense unha alegoría da Xustiza (con balanza) e as táboas da Lei.
A Cruz do Coto, Devesos, Ortigueira
A Cruz do Coto é un lugar da parroquia de Devesos no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Paseo de Sarasate
Estatuas de Reis
As seis estatuas de pedra branca que adornan a plataforma central do Paseo de Sarasate representan reis e foron colocadas aquí no século XIX tras ser adquiridas polo Concello, provenientes de proxecto decorativo para o Palacio Real de Madrid (Palacio de Oriente) que finalmente non se levou a cabo. Foron realizadas entre os anos 1750 e 1753. En 1972 produciuse un cambio nestas: devolvéronse a Madrid dous (que representaban Fernando VI e a súa esposa Bárbara de Braganza) a cambio doutras dúas que se trouxeron e que representan os reis de Navarra Filipe III de Navarra (esposo de Xoana II de Navarra) e García Ramírez.
Verdeal, Domaio, Moaña
Verdeal é un lugar da parroquia de Domaio, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 496 habitantes, dos cales 243 eran homes e 253 eran mulleres.
Terencio
Publius Terentius Afer ou Terencio, foi un autor de comedias durante a república Romana. Descoñécese a data exacta do seu nacemento, pero segundo Suetonio, morreu no 169 a.C. á idade de trinta e cinco anos. As súas comedias estreáronse entre 170 e 160 a. C. Escribiu seis obras, conservándose todas elas. O seu predecesor no xénero, Plauto, escribira arredor de 130 obras, das cales se conservan vinte e unha.
Foi moi apreciado en Francia, sobre todo por Denis Diderot, que sinalou no seu teatro a presenza do drama burgués emocional e, en ocasións, case tráxico.
Traducidas á lingua galega, publicáronse A sogra e Os irmáns, nun único volume, o número 12 da colección Clásicos en Galego, editado pola Xunta de Galicia e a Editorial Galaxia.
Obra
miniatura|esquerda|[[Clásicos en Galego. 12. Terencio: A sogra e Os irmáns.]]
Equidna de fociño longo oriental
O Equidna de fociño longo oriental (Zaglossus bartoni), tamén coñecido como Equidna de fociño longo de Barton, é unha das tres especies do xénero Zaglossus que vive en Nova Guinea. Vive principalmente en Papúa Nova Guinea en terreos elevados a 2000 ou 3000 metros.
Pode ser distinguido doutros membros do seu xénero polo número de gadoupas nas patas traseiras: ten cinco nas patas dianteiras e catro nas traseiras. O seu peso varía entre 5 e 10 kg e o seu corpo mide entre 60 e 100 cm. Ten unha densa peluxe negra. A especie é o monotrema máis grande e de movementos máis lentos. Faise unha bóla de espiñas para defenderse de ameazas.
Hai catro subespecies recoñecidas: A poboación de cada subespecie está xeograficamente illada. As subespecies diferéncianse entre elas polo tamaño do corpo.
A Regueira, Viós, Abegondo
A Regueira é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 1 habitante no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, que era unha muller.
O Someiro, Regoela, Cabanas
O Someiro é un lugar da parroquia de Regoela no concello coruñés de Cabanas, na comarca do Eume. Tiña 15 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 20 habitantes.
Gran Premio de Malaisia de 2015
O Gran Premio de Malaisia 2015 (oficialmente chamado 2015 Formula 1 Petronas Malaysia Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 29 de marzo de 2015 no Circuíto Internacional de Sepang en Selangor, Malaisia. Foi a décimo sétima edición do Gran Premio de Malaisia como unha proba do Campionato do Mundo, e a trixésimo quinta en total.
Hamilton acadou a pole nunha sesión de clasificación baixo unha forte choiva, a 40º pole position da súa carreira. Vettel gañou a carreira, logo de saír desde a segunda posición da grella. Foi a 40º vitoria da súa carreira, e a primeira vitoria para Ferrari desde o Gran Premio de España de 2013.
Antecedentes
miniatura| O predominio de [[Mercedes na Fórmula 1|Mercedes e Lewis Hamilton (na foto durante a práctica) foi un importante punto de falar antes da carreira]]
DRS
A FIA puxo en funcionamento o uso dunha segunda zona de DRS o longo da recta oposta á recta principal, que conservou a primeira zona de DRS como o fixo en anos anteriores.
Mercedes chegou á segunda carreira da tempada co máximo de puntos desde Australia, logo de terminar primeiro e segundo co terceiro clasificado, Sebastian Vettel medio minuto abaixo. Logo do seu dominio, moitos comentaristas expresaron temores de que o deporte podería ser aínda máis unilateral e aburrido no transcurso da tempada do que fora o ano anterior. o director do equipo Red Bull Christian Horner chamou á FIA para intervir e aplicar cambios nas regras que nivelaran a competencia, afirmando: "A FIA, dentro das regras, ten un mecanismo de igualación que necesita ser mirado".." Red Bull posteriormente ameazou con deixar a competición, débense tomar medidas. Mentres moitos comentaristas sinalaron que Red Bull gozara da súa propia parte de dominio nos anos anteriores,, o propietario da Fórmula Un Bernie Ecclestone expresou a súa comprensión para o equipo, dicindo: "Hai unha regra que creou o [ex presidente] [Max Mosley] cando mandaba que no caso ... que un equipo ou un fornecedor de motores en particular fixera algo máxico, Mercedes o fixo, a FIA pode nivelar as cousas. Eles (mercedes) fixeron un traballo de primeira clase que todo o mundo recoñece. Temos que cambiar as cousas un pouco agora e tratar de nivelar as cousas un pouquiño " O director executivo de Mercedes, Toto Wolff reaccionou ás crítica instando aos seus rivais para "baixar a súa puta cabeza e traballar para solucionar o problema" O piloto de McLaren Jenson Button dúbida tamén sobre a viabilidade dos cambios de regras, dicindo "Realmente non hai nada que prohibir porque non se ve que Mercedes faga algo que outros equipos non están facendo".
Tralas críticas expresadas por Red Bull, o futuro do fornecedor de motores Renault tamén foi un tema de debate. Mentres que a compañía francesa contempla saír do deporte, outro escenario que recibiu atención dos medios foi unha posible compra por parte de Renault de participacións do equipo Toro Rosso. A discusión sobre o futuro deste deporte foi impulsado ademais pola noticia de que o Gran Premio de Alemaña caeuse do calendario 2015, debido á falta de financiamento. A exclusión dunha das carreiras tradicionais do deporte do motor fixo que moitos se preguntan se a mesma sorte podería esperar outras carreiras tradicionais como a de Monza.
Fernando Alonso regresou da súa lesión na pretempada para recuperar o seu asento en McLaren, que fora ocupado por Kevin Magnussen na primeira carreira en Australia. Tamén regresa a Williams o piloto Valtteri Bottas, que se perdeu a carreira anterior debido a unha lesión nas costas sufrida durante a clasificación para o Gran Premio de Australia.
Manor-Marussia, que foron capaces de clasificar os seus coches por primeira vez en Malaisia, foron obxecto de críticas despois de que non participaran cos seus coches no Gran Premio de Australia, con Ecclestone dicindo que terían que pagar polos seus gastos de viaxe, que xeralmente están cubertos polo propietario dos dereitos comerciais.
Pneumáticos
Do mesmo xeito que nos dous anos anteriores, Pirelli forneceu aos equipos con pneumáticos de composto duro con bandas de cor laranxa como a selección "prime" e o composto medio con bandas brancas como a selección "option2 para a carreira.
Adestramentos libres
Durante a terceira sesión de adestramentos na mañá do sábado, os dous pilotos de Mercedes foron unha vez máis os máis rápido, Rosberg marcou o mellor tempo, mentres que Ferrari estaba ao redor de medio segundo por detrás.
Cualificación
miniatura| [[Max Verstappen, na foto durante a sesión de cualificación sobre mollado, converteuse no piloto máis novo en sumar puntos na Fórmula 1.]] A primeira parte da cualificación (Q1) púxose en marcha en condicións secas e asolladas, estas condicións non favorecerían a McLaren - Honda, xa que eran máis lentos que mediados participantes, aínda que avanzaron. Jenson Button e o seu compañeiro Fernando Alonso quedaron separados por só unha décima de segundo, pero foron 17º e 18º na grella. Xunto a eles estaban os coches de Roberto Merhi e Will Stevens, Merhi rexistrou un tempo que foi case cinco segundos máis lento que Alonso, e Stevens non saíu á pista, mentres que Felipe Nasr tampouco logrou clasificarse, mentres loitaba para manter o equilibrio do seu Sauber. Apareceron nubes no oeste do circuíto antes da Q2 e había un atasco de tráfico na rúa de boxes. A loita pola posición de saída foi evidente e só un piloto, Nico Rosberg, logrou unha volta limpa, sen tráfico, xa que o resto dos participantes preocupados pola tormenta que achegaba a Q2 comezaron a estorbarse uns a outros. A maior vítima da sesión foi Kimi Räikkönen que quedou detido por Marcus Ericsson. Raikkonen rexistrou unha volta de 1:42.173, que non era o suficientemente rápido para entrar na Q3, a choiva comezou pouco despois. Xunto a Räikkönen quedaron Pastor Maldonado, os Force India de Nico Hülkenberg e Sergio Pérez e o Toro Rosso de Carlos Sainz Jr ., que non puideron mellorar os seus primeiros tempos de volta debido ás condicións. Logo, cun atraso de media hora, os coches regresaron ao circuíto, coa maioría dos dez pilotos restantes con pneumáticos intermedios, aínda que Romain Grosjean, Felipe Massa e Valtteri Bottas saíron inicialmente con pneumáticos de choiva antes de cambiar aos intermedios. En última instancia, Hamilton logrou a pole con 0,074 segundos por diante de Vettel, Rosberg foi terceiro. Eles foron seguidos polos Red Bull de Daniel Ricciardo e Daniil Kvyat, mentres que o novo piloto de Toro Rosso Max Verstappen logrou o sexto lugar. O resto dos dez primeiros completouse con Massa, Grosjean, Bottas e Ericsson.
Post cualificación
Romain Grosjean saíu da rúa de boxes nunha posición diferente á que deixou o garaxe, polo que recibiu unha penalización de dúas posición quedando décimo na grella.
Carreira
miniatura|O coche de seguridade foi un factor decisivo no resultado da carreira. As temperaturas o día da carreira eran altas, cunha temperatura na pista de 61 °C. Había posibilidades de choiva, aínda que menos que en anos anteriores, debido tamén á que a hora de saída foi máis cedo. Williams esperaba unha carreira en seco, xa que a cualificación mostrou que aínda estaban fóra de ritmo en condicións de mollado. Will Stevens, que se perdeu a clasificación debido a un problema no sistema de combustible, ao final non puido participar na carreira.
Post-carreira
miniatura|O podio logo da carreira Sebastian Vettel e Ferrari reaccionaron emocionados á vitoria, co alemán contendo as bágoas no podio. Ao falar da experiencia como piloto de Ferrari, díxolle a Eddie Jordan durante a entrevísta no podio:
O segundo clasificado Lewis Hamilton recoñeceu que Ferrari e Vettel "fixeron un traballo fantástico este fin de semana" e que non esperaban que foran a ser tan rápidos como eles. O equipo Ferrari compartiu o entusiasmo de Vettel, cantando o himno nacional italiano durante a cerimonia do podio, dirixido polo director do equipo Maurizio Arrivabene.
Museo de Belas Artes de Boston
miniatura|300px|Fachada do museo de Belas artes de Boston miniatura|dereita|230px|Sección de rolo [[Nove dragóns, por Chen Rong, 1244 a. C., dinastía Song]] O Museo de Belas Artes de Boston (en inglés, Museum of Fine Arts, Boston, MFA) é un dos museos máis grandes dos Estados Unidos e contén a segunda colección permanente máis grande no hemisferio occidental, trala do Museo Metropolitano de Arte en Nova York. O director actual do museo é Matthew Teitelbaum.
Foi creado no ano 1870 e inaugurouse en 1876, cunha gran parte das súas coleccións tomada da galería de arte do Ateneo de Boston. Atópase na Avenida Huntington de Boston, Massachusetts dende o ano 1909. Ademais da súa finalidade conservadora, o museo está asociado cunha academia de arte, a Escola de Belas Artes de Boston, e un museo irmán, en Nagoya/Boston Museum of Fine Arts, en Nagoya, Xapón.
Algunhas das obras destacadas deste museo son:
Mercedes Roldós
Mercedes Roldós Caballero, nada en Mugardos o 6 de marzo do 1956, é unha médica e política galega.