cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palaeognathae
Hipótese da radiación do Terciario
Houde demostrou que os Lithornithiformes, un grupo de aves voadoras que eran comúns no Cenozoico do hemisferio norte, eran tamén paleognatos. Argumentou que a ave litornitiforme Paleotis, coñecida por fósiles atopados en Dinamarca (hemisferio norte), compartía con eles características anatómicas únicas no cranio, que a fan membro da mesma orde que as avestruces. Tamén argumentou que os kiwis non poderían ter chegado a Nova Zelandia, que se separou do continente principal no Cretáceo temperán, se os seus antepasados tivesen sido non voadores; esta afirmación polo menos foi vindicada polo descubrimento da especie posiblemente voadora Proapteryx. Por tanto, deduciu que uns antepasados litornitiformes puideron ter chegado aos continentes do sur hai duns 30 a 40 millóns de anos, e evolucionaron orixinando formas que perderon a capacidade de voar, que son hoxe os ratites. Esta hipótese é contradita por algúns estudos moleculares posteriores (Cooper 1997), pero está apoiada por outros (Harshman et al. 2008).
Relacións cos humanos
Os homínidos evolucionaron en África en simpatría coas avestruces. Unha vez que apareceu o xénero Homo e saíu de África, os humanos seguiron encontrándose con avestruces en Arabia e gran parte do sur e centro de Asia. Non tiveron contacto cos outros xéneros de paleognatos ata que os devanceiros dos aborixes poboaron Nova Guinea e Australia. Seguidamente, os paleoindios encontraron tinamús e ñandús en América do Sur e Central, os poboadores austronesios encontraron e exterminaron as aves elefante de Madagascar, e os maorís fixeron o mesmo coas moas en Nova Zelandia. Os ratites xigantes de Madagascar e Nova Zelandia evolucionaron con pouco ou ningunha exposción a mamíferos predadores e non podían facer fronte á predación dos humanos; moitas outras especies oceánicas tiveron o mesmo destino (como aparentemente tiveran os dromornítidos australianos anteriormente). En todo o mundo, a maioría das aves xigantes extinguíronse ao final do século XVIII e a maioría das especies que sobreviviron están agora en perigo. Porén, a coexistencia entre as aves elefante e os humanos parece que foi máis longa do que previamente se pensaba.
Hoxe, ratites como as avestruces críanse en granxas e ás veces mesmo se teñen como animal de compañía. Os ratites tiveron un importante papel na cultura humana; son criados en granxas, comidos, as súas plumas utilizáronse como adorno, corren en carreiras, son protexidos e exhibidos nos zoos.
Suaigrexa, O Vicedo, O Vicedo
Suaigrexa é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Antonio Magariños
Antonio Magariños García, nado en Madrid o 4 de febreiro de 1907 e finado o 4 de abril de 1966, foi un profesor español. É coñecido por ser o fundador e primeiro presidente do CB Estudiantes de Madrid.
Traxectoria
Naceu en Madrid o 4 de febreiro de 1907. Foi o segundo dos tres fillos de Manuel Magariños Mera (madrileño fillo de emigrantes galegos) e de Ignacia García del Pozo.
Despois da guerra, decidiu dedicarse totalmente á educación secundaria e foi profesor de latín e xefe de estudos no Instituto Ramiro de Maeztu. Foi o fundador e primeiro presidente do Club de Baloncesto Estudiantes. O Polideportivo Antonio Magariños, un pavillón que rende homenaxe ao profesor Magariños, foi fundado en 1966 e foi campo oficial do Estudiantes de 1971 a 1988 e do Atlético de Madrid de balonmán. Dedicou gran parte da súa vida ao Instituto Ramiro de Maeztu, onde ademais de profesor de latín, foi xefe de Estudos, director accidental, director dos Internados, creador e primeiro director do Bacharelato Nocturno e profesor do Bacharelato Radiofónico.
O seu ensino centrado no ensino da lingua latina, deixou unha ampla pegada en moitas xeracións que o recordan hoxe. No 50 aniversario da súa morte, celebrouse unha homenaxe á súa figura.
A Tarroeira, O Vicedo, O Vicedo
A Tarroeira é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Seca, Padróns, Ponteareas
A Seca é un lugar da parroquia de Padróns, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 89 habitantes (39 homes e 50 mulleres).
Triscornia, O Vicedo, O Vicedo
Triscornia é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Marsha P. Johnson
Marsha P. Johnson, nada o 24 de agosto de 1945 e finada o 6 de xullo de 1992, foi unha activista estadounidense da liberación gai e unha drag queen autodeclarada. Coñecida como unha defensora dos dereitos LGTB, Johnson foi unha das figuras destacadas da rebelión de Stonewall en 1969. Membro fundador da Fronte de Liberación Gai, Johnson foi cofundadora do grupo activista radical Street Transvestite Action Revolutionaries (S.T.A.R.), xunto coa súa amiga Sylvia Rivera. Unha figura popular na escena artística e gai da cidade de Nova York, Johnson foi modelo para Andy Warhol, e realizou actuacións drag co grupo Hot Peaches. Coñecida durante décadas como unha presenza acolledora das rúas de Greenwich Village, Johnson era coñecida como a "alcaldesa de Christopher Street". Dende 1987 a 1992, Johnson foi unha activista da SIDA xunto con ACT UP.
O Ramallal, Paredes, Ponteareas
O Ramallal é un lugar da parroquia de Paredes, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Garbancito de la Mancha
Garbancito de la Mancha é unha película de animación española dirixida por Arturo Moreno. Realizada no barrio de Vallcarca de Barcelona, estreouse en 1945 no cine Femina da cidade condal. É a primeira longametraxe de debuxos animados feita en España e a primeira en cor de Europa. Trátase dunha adaptación do conto do mesmo título escrito por Julián Pemartín.
Sinopse
Garbancito de la Mancha conta a historia de Garbancito, un neno orfo que vive nunha aldea sometido continuamente por tres rapaces: Manazas, Pelanas e Pajarón. Un día, anúnciase a chegada do xigante Caramanca, que devora os nenos crus, e secuestra dous amigos de Garbancito: Kiriqui e Chirili.
Para rescatar os seus amigos, Garbancito contará coa axuda da súa cabrita Peregrina, dunha espada e do poder que lle concede a Fada Madriña. Con esta capacidade, Garbancito poderá converterse en garavanzo sempre que o desexe.
Fito dentro do cine europeo
Garbancito é un fito do cine europeo, porque foi a primeira película de animación en cor rodada fóra dos Estados Unidos, a primeira longametraxe de debuxos animados español e a primeira europea que utilizou a técnica de animación con celuloide. Desta obra só se conservan copias de mala calidade e son.
O 20 de xullo de 2020 deuse a coñecer a compra por parte da Filmoteca Española dunha copia en nitrato da cinta en DufayChrome, para realizar un proxecto de restauración co fin de recuperar a cor orixinal da película e a súa dixitalización para unha posterior exhibición.
Ji Yun-nam
Ji Yun-Nam (en 지윤남), nado en Pyongyang o 20 de novembro de 1976) é un ex-futbolista norcoreano. Xogaba de mediocentro defensivo ou lateral esquerdo e militou no 25 de Abril da liga de Corea do Norte. Foi internacional coa selección norcoreana, coa que disputou o Mundial de 2010 en Suráfrica.
Selección nacional
Foi internacional coa selección da República Democrática Popular de Corea en 32 ocasións, 8 delas en partidos de clasificación para a Copa Mundial da FIFA. Aínda que estaba acostumado a xogar de mediocentro defensivo, coa selección ocupou o posto de lateral esquerdo.
Representou ao seu país no Mundial de 2010, en Suráfrica, marcando o único gol do seu equipo no campionato. Foi o 15 de xuño de 2010, na derrota da primeira xornada contra a selección brasileira, batendo ao gardameta Júlio César nos minutos finais do partido (2-1).
Altura (triángulo)
Termos e caracterizacións
O extremo da altura que está na base ou a súa prolongación, denomínase pé da altura. A lonxitude da altura, a miúdo chamada "a altura", é a distancia entre a base estendida e o vértice. O proceso de debuxar a altura desde o vértice ao pé coñécese como "baixar a altura" desde ese vértice. É un caso especial de proxección.
As alturas pódense usar no cálculo da área dun triángulo: o semiproduto da lonxitude dunha altura e a lonxitude da súa base. Por tanto, a altura máis longa é perpendicular ao lado máis curto do triángulo, pois cada altura é inversamente proporcional ao seu respectivo lado. As alturas tamén están relacionadas cos lados do triángulo a través das funcións trigonométricas. dereita|miniatura|Nun triángulo rectángulo, as alturas de cada ángulo agudo coinciden cun cateto do triángulo, e intersecan o lado oposto (teñen o seu pé) no vértice do ángulo recto, que é o [[ortocentro.]] Nun triángulo isóscele (un triángulo con dous lados congruentes), a altura que ten o lado incongruente como base terá o punto medio dese lado como o seu pé. Tamén a altura que ten o lado incongruente como a súa base será a bisectriz do ángulo do vértice.
É común marcar a altura coa letra h, a miúdo acompañada coa letra do lado sobre o que se levanta.
Nun triángulo rectángulo, a altura trazada sobre a hipotenusa c, divide a hipotenusa en dous segmentos de lonxitudes p e q. Se se denomina a lonxitude da altura por hc, entón verifícase a relación
miniatura|As alturas de cada un dos ángulos agudos dun triángulo obtuso atópanse completamente fóra do triángulo, do mesmo xeito que o ortocentro H. Para triángulos agudos e rectángulos, os pés das alturas caen todos sobre os lados do triángulo (non estendidos). Nun triángulo obtuso, o pé da altura desde o vértice do ángulo obtuso cae no interior ao lado oposto, pero os pés das alturas aos vértices dos ángulos agudos caen no lado estendido, no exterior ao triángulo. Isto ilústrase no diagrama adxacente: neste triángulo obtuso, unha altura trazada perpendicularmente desde o vértice superior, que ten un ángulo agudo, corta o lado horizontal estendido fóra do triángulo.
Ortocentro
Sexan
A, B, C
, os vértices e tamén os ángulos dun triángulo, e sexan a=|BC|, b=|CA|, c=|AB| as lonxitudes dos lados. O ortocentro ten coordenadas trilineais
e coordenadas baricéntricas
Como as coordenadas baricéntricas son todas positivas para un punto no interior dun triángulo, pero polo menos unha é negativa para un punto no exterior, e dúas das coordenadas baricéntricas son cero para un punto de vértice, as coordenadas baricéntricas dadas para o ortocentro mostran que o ortocentro está no interior dun triángulo agudo, no vértice do ángulo recto dun triángulo rectángulo e no exterior a un triángulo obtuso.
Dado o plano complexo, sexan os puntos
A, B
e C, que representan respectivamente os números complexos z_Az_Az_A zA, z_B zB, e z_CzC z_A e supóñase que o circuncentro do triángulo ABC se atopa na orixe do plano. Entón, o número complexo
está representado polo punto H, é dicir, o ortocentro do triángulo ABC.
A partir disto, as seguintes caracterizacións do ortocentro H mediante vectores libres pódense establecer de maneira directa:
A primeira das identidades vectoriais previas tamén se coñece como o "problema de Sylvester", proposto por James J. Sylvester.
Propiedades
Sexan
D, E
, e
F
os pés das alturas de
A, B
e
C
, respectivamente. Entón:
Relación con círculos e cónicas
Sexa
R
o circunradio dun triángulo. Entón
Sendo
r
o raio da circunferencia inscrita, e sendo ra, rb e rc os raios das súas circunferencias exinscritas, e R de novo como o raio da súa circunferencia circunscrita, as seguintes relacións mantéñense con respecto ás distancias do ortocentro desde os vértices:
AD
, se estende para intersecar a circunferencia circunscrita en P de modo que
AP
é unha corda da circunferencia, entón o pé D divide o segmento
HP
As directrices de todas as parábolas que son tanxentes externamente ao lado dun triángulo e tanxentes ás extensións dos outros lados pasan polo ortocentro.
Unha circuncónica que pasa polo ortocentro dun triángulo é unha hipérbole.
Relación con outros centros, o círculo de nove puntos
H
, o centroide
G
O
O Vicedo, O Vicedo, O Vicedo
O Vicedo é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Altura (triángulo)
Relación con outros centros, o círculo de nove puntos
e o centro N da circunferencia dos nove puntos atópanse nunha soa liña, coñecida como recta de Euler.
O centro da circunferencia de nove puntos atópase no punto medio da liña de Euler, entre o ortocentro e o circuncentro, e a distancia entre o centroide e o circuncentro é a metade da existente entre o centroide e o ortocentro:
O ortocentro está máis próximo do incentro I que do centroide, e o ortocentro está máis afastado que o incentro do centroide:
En termos dos lados a, b, c, o raio da circunferencia inscrita r e o raio da circunferencia circunscrita R,
Triángulo órtico
miniatura|279x279px|Triángulo abc (respectivamente, DEF no texto) é o triángulo órtico do triángulo ABC Se o triángulo
Manuel Roo Ben
Manuel Roo Ben, nado en Lousame e finado en Sada o 14 de abril de 1978, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1931. Médico de Sada. Foi xefe comarcal de Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foi nomeado alcalde de Sada en 1940, tomando posesión o 3 de febreiro. Renunciou como alcalde de Sada en decembro de 1944. Foi académico numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia. Finou en Sada o 14 de abril de 1978.
Vida persoal
Casou en Sada en 1931 con Rosario Domínguez Pandelo, filla de Manuel Domínguez Guitián, e foi pai de Manuel Roo Domínguez. Rosario finou en marzo de 1953, e Manuel Roo Ben volveu casar con María del Carmen Freire Abete e foi pai de Enrique, María José, Alberto José, Javier, María de las Nieves, Julio César e Luis Miguel Roo Freire.
Altura (triángulo)
Triángulo órtico
é oblicuo (non contén un ángulo recto), o triángulo podal das alturas do triángulo orixinal chámase triángulo órtico ou triángulo de alturas. É dicir, os pés das alturas dun triángulo oblicuo forman o triángulo órtico DEF. Ademais, o incentro (o centro do círculo inscrito) do triángulo órtico DEF, coincide co ortocentro do triángulo orixinal ABC.
As coordenadas trilineais para os vértices do triángulo órtico veñen dadas por
D = 0 : sec B : sec C
F = sec A : sec B : 0
.
Os lados estendidos do triángulo órtico atópanse cos lados estendidos opostos do seu triángulo de referencia en tres puntos aliñados.
En calquera triángulo agudo, o triángulo inscrito co perímetro máis pequeno é o triángulo órtico. Esta é a solución ao problema de Fagnano, exposto en 1775.
Os lados do triángulo órtico son paralelos ás tanxentes á circunferencia circunscrita nos vértices do triángulo orixinal.
O triángulo órtico dun triángulo agudo dá unha ruta de luz triangular (un conxunto cíclico de tres reflexións).
As liñas tanxentes da circunferencia de nove puntos nos puntos medios dos lados de ABC son paralelas aos lados do triángulo órtico, formando un triángulo similar ao triángulo órtico.
O triángulo órtico está estreitamente relacionado co triángulo tanxencial, construído da seguinte maneira: sexan LA a liña tanxente da circunferencia circunscrita do triángulo
ABC
no vértice A, e analogamente LB e LC. Sexan tamén
A" = LB ∩ LC
" =
B" = LC ∩ LA
=
C" = LC ∩ LA
O triángulo tanxencial é A"B"C" cuxos seus lados son as tanxentes á circunferencia circunscrita ao triángulo
A"B"C"
nos seus vértices; é homotético ao triángulo órtico. O circuncentro do triángulo tanxencial e o centro de semellanza dos triángulos órtico e tanxencial están na recta de Euler.
As coordenadas trilineais para os vértices do triángulo tanxencial están dadas por
A" = −a : b : c
B" = a : −b : c
C" = a : b : −c
Altura en función dos lados
Sexa o triángulo BAC, coa base BC = a, en posición horizontal, a altura h relativa ao lado a, un dos ángulos debe ser agudo, para o caso C < 90º; H, pé da altura AH = h no lado BC e HC = m, proxección ortogonal ao lado b sobre o lado a.
Dos triángulos AHC e ABC resulta que se cumpre:
Café Moderno (Pontevedra)
O Café Moderno é un edificio modernista e ecléctico situado na praza de San Xosé de Pontevedra. É o edificio co interior modernista máis importante da cidade. Actualmente é a sede dun dos dous centros socioculturais Afundación en Pontevedra, propiedade do banco Abanca.
Templo Dadhimati Mata
O templo Dadhimati Mata da deusa Dadhimati está situado entre as aldeas de Goth e Manglod en Jayal tehsil, distrito de Nagaur, Rajasthan, na India. Unha inscrición atopada alí suxire que existiu polo menos desde o ano 608. É un sitio importante para os bramáns Dadheech e un dos 52 shaktipiths, significativos da tradición do shaktismo e a bolsa de estudos Purana relacionada.
Café Moderno (Pontevedra)
Historia
No lugar onde se construíu o edificio estaba o antigo pazo dos Gago de Mendoza. Foi promovido polo rico pontevedrés que regresou de Cuba, Bernardo Martínez-Bautista Herrera, e terminouse en 1902. As súas iniciais poden verse na porta principal e a data de finalización (BMB 1902). Foi deseñado para albergar un edificio de dúas plantas con catro pisos (dous por planta), incluíndo o do propio burgués Martínez-Bautista na primeira planta e unha planta baixa para albergar o Café Moderno. No piso da segunda planta, á esquerda, naceu en 1913 o grande arquitecto pontevedrés e mestre do movemento moderno en España, Alejandro de la Sota.
Templo Dadhimati Mata
Dise que Dadhimati é a irmá do Rishi (sabio) Dadhichi. A lenda di que naceu o magh (mes indio) shukl 7 (rath saptami) debido ao revolto do ceo. Dadhimati matou a Detya Vikatasur no magh shukl 8 (jaya ashtami) en Dadhi Sagar. Dadhimati é o avatar da deusa Laxmi. O templo ten as representacións máis antigas de "Devi mahamatya", que son aínda máis antigas que o templo Mahalaxmi de Kolhapur, Maharashtra. Ten unha representación de Valimiki ramyana nos interiores.
Café Moderno (Pontevedra)
Historia
En 1903, Valentín García Termes acondicionou os salóns da planta baixa e o 30 de maio de 1903 inaugurouse o Café Moderno, un referente artístico da arquitectura interior comercial. Tamén funcionou como local de variedades e espectáculos e contou co primeiro cinematógrafo da cidade en 1904.
Altura (triángulo)
Altura en función dos lados
áchase a
Café Moderno (Pontevedra)
Historia
O Café Moderno converteuse nun centro literario e artístico onde se forxaron as novas ideoloxías republicanas, socialistas e galeguistas. Nos seus salóns reuníronse figuras como Castelao, Valentín Paz-Andrade, Alexandre Bóveda ou Ramón Cabanillas. En 1932, o Café Moderno acolleu tamén a Federico García Lorca.
Altura (triángulo)
Altura en función dos lados
Empregando a fórmula anterior aplícase ao cálculo de área triangular: resulta a área do triángulo
Preséntanse as alturas dos tres lados dun triángulo
José María Fajardo de Andrade Prieto
José María Fajardo de Andrade Prieto, finado en Sada o 24 de marzo de 1985, foi un avogado e político galego.
Café Moderno (Pontevedra)
Historia
Foi no Café onde se redactou o primeiro Estatuto de Autonomía de Galicia. Coa chegada do militarismo en 1936, a súa actividade diminuíu e tras unhas décadas sen actividade, finalmente pechou as súas portas.
O edificio foi adquirido en 1973 pola Caixa Rural Provincial de Pontevedra para ser utilizado como sede da entidade, que comezou a funcionar en xaneiro de 1974.
En xullo de 1998, o arquitecto Álvaro Siza emprendeu a renovación completa do edificio para a Fundación Caixa Galicia. Recuperáronse os elementos decorativos (especialmente os frescos e as pinturas), tanto na planta baixa como nos salóns. O 24 de outubro de 2000 o café volveu abrir as súas portas. A planta baixa segue funcionando como cafetería e os pisos superiores son salas de exposicións e oficinas.
Descrición
O edificio ten unha fachada de pedra con decoración ecléctica e galerías de ferro forxado. Presenta un tratamento xeométrico de elementos ornamentais, algúns clásicos, como as palmetas da cornixa e as cachotarías sen biselar en bandas continuas ao longo da fachada. Unha ampla e elegante entrada conduce á escaleira de madeira do edificio.
Destaca o uso de tres materiais: cachotaría de granito, ferro fundido e madeira. Na planta baixa, as estilizadas xanelas florais lembran ao Arts & Crafts inglés. O ferro fundido utilízase en varios elementos da casa, como os balcóns das fachadas, as columnas corintias da planta baixa nas salas do Café Moderno, a balaustrada da escaleira central e a escaleira de acceso ao xardín.
A parte traseira do edificio está totalmente cuberta por unha gran galería de madeira que se apoia no chan sobre piares de pedra. Ao xardín accédese desde o primeiro piso á esquerda. O xardín está equipado para o recreo familiar con especies tropicais, quioscos, sebes e fontes. O 18 de setembro de 2003 inaugurouse no xardín interior do café unha escultura de Castelao en granito de 3,15 metros de altura e 7,5 toneladas de peso, obra do escultor Francisco Leiro.
O interior do edificio do Café Moderno é o mellor exemplo de Art Nouveau da cidade. A casa de Bernardo Martínez-Bautista é a única que tiña teitos e paredes decorados. As luminosas salas do Café conteñen os espellos e lámpadas orixinais e exemplos dos modelos florais e clásicos franceses cos que a burguesía española decoraba as súas casas na segunda metade do século XIX. A decoración interior inclúe cadros cómicos de Monteserín, de principios do século XX, e os tres cadros histórico-mitolóxicos de Carlos Sobrino incorporados en 1914, así como as paisaxes de Pintos Fonseca (1940) e o mural de Laxeiro (1949).
José María Fajardo de Andrade Prieto
Traxectoria
Avogado en Sada. Foi nomeado alcalde de Sada en 1945. Cesou como alcalde de Sada en 1946. Foi patrón maior da Confraría de Pescadores de Sada. Finou en Sada o 24 de marzo de 1985.
Café Moderno (Pontevedra)
Cultura
No exterior, na Praza de San Xosé, atópase o Monumento á tertulia ou Literary Circle in Modern Coffee, que recrea as reunións dos máis importantes intelectuais galegos do primeiro terzo do século XX, como Castelao, Alexandre Bóveda, Valentín Paz-Andrade ou Ramón Cabanillas, que adoitaban reunirse na cidade, sendo o lugar de encontro por excelencia o Café Moderno. No interior do Café atópase tamén un monumento a estes famosos intelectuais.
Joaquín Caruncho
Traxectoria
Xogaba como dianteiro centro e interior e foi capitán do Real Club Coruña, no que militou durante varios anos, e co que disputou o Campionato de Galicia. Posteriormente trasladouse a Madrid para continuar os seus estudos, e alí pasou polo Gimnástica Española e o Atlético de Madrid, antes de fichar en 1916 polo Real Madrid. Foi o primeiro futbolista en vestir tanto a camiseta do Atlético de Madrid como a do Real Madrid.
José María Fajardo de Andrade Prieto
Vida persoal
Casou con María de la Asunción Tié Amor, e foi pai de José María e Gonzalo Fajardo de Andrade Tié.
O Picouto, Paredes, Ponteareas
O Picouto é un lugar da parroquia de Paredes, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Joaquín Caruncho
Traxectoria
Neste equipo coincidiu entre outros con Santiago Bernabéu, Manolo Posada, René Petit ou Eulogio Aranguren. Xogou tres anos no club branco e disputou a final da Copa do Rei de 1918 contra o Real Unión de Irún, que acabou gañando o equipo vasco con dous goles de Juan Legarreta.
A súa carreira futbolística rematou cando un dos seus xefes viu unha foto súa no xornal ABC e berrou con el. Deixou entón o fútbol e dedicouse exclusivamente á súa profesión de policía, chegando a ser xefe superior da Policía en Biscaia. Xa retirado viviu en Madrid, onde faleceu o 6 de setembro de 1964.
Altura (triángulo)
Teorema do inradio
Considérese un triángulo arbitrario con lados a, b, c e coas correspondentes alturas
ha, hb
e
hc
r
están relacionados por
Teorema do circunradio
Denominando a altura desde un lado dun triángulo
c
omo
, os outros dous lados como
b
e
R
, a altura vén dada por
Punto interior
Sendo
p1, p2
e
p3
as distancias perpendiculares desde calquera punto P aos lados, e
h1, h2
h3
as alturas aos lados respectivos, entón
Punto xeral nunha altura
Se
E
é calquera punto nunha altura
AD
dun triángulo
Valdesuso, O Vicedo, O Vicedo
Valdesuso é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Altura (triángulo)
Punto xeral nunha altura
ABC
, entón
Triángulo equilátero
Para calquera punto P dentro dun triángulo equilátero, a suma das perpendiculares ao tres lados é igual á altura do triángulo. Esta propiedade é coñecida como o teorema de Viviani.
Triángulo rectángulo
Nun triángulo rectángulo, as tres alturas
ha, hb
e
hc
(as dúas primeiras son iguais ás lonxitudes dos catetos b e a, respectivamente) están relacionadas segundo
Kamala Sohonie
Kamala Sohonie (de solteira Bhagvat), nada en Indore (Madhya Pradesh, India) o 14 de setembro de 1912 e finada en Nova Deli o 28 de xuño de 1998, foi unha bioquímica que en 1939 converteuse na primeira muller india en recibir un doutoramento nunha disciplina científica. A súa aceptación e traballo no Instituto Indio de Ciencias, Bangalore, achandou o camiño para que as mulleres fosen aceptadas na institución por primeira vez na súa historia.
As súas investigacións profundaron nos efectos das vitaminas e nos valores nutritivos dos legumes, o arroz e os grupos de alimentos consumidos por algúns dos sectores máis pobres da poboación india. O seu traballo sobre os beneficios nutricionais do extracto de palma chamado 'Neera' inspirouse na suxestión do entón presidente Rajendra Prasad. Kamala Sohonie recibiu o premio Rashtrapati por este traballo.
Traxectoria
Kamala Sohonie tiña familiares de formación científica. O seu pai, Narayanarao Bhagvat, así como o seu tío, Madhavrao Bhagvat, eran químicos e exalumnos do antigo Instituto de Ciencias Tata (que máis tarde se converteu no Instituto Indio de Ciencias) en Bangalore. Kamala Sahonie seguiu a "tradición familiar" e se graduou en 1933 cunha licenciatura en Química (principal) e Física (secundaria) da Universidade de Bombai.
Logo, Sohonie solicitou unha bolsa de investigación no Instituto de Ciencias da India, pero a súa solicitude foi rexeitada polo entón director e premio Nobel C. V. Raman co argumento de que as mulleres non se consideraban o suficientemente competentes para realizar unha investigación. Kamala Sohonie respondeu o rexeitamento cunha "satyagraha" fóra da oficina de Raman, o que o persuadiu de que se lle concedese a admisión, pero con condicións humillantes para ela. Aínda así, Kamala Sohonie aceptou as condicións, converténdose en 1933 na primeira muller admitida no instituto. Máis tarde diría: «''Aínda que Raman era un gran científico, era moi estreito de miras. Nunca poderei esquecer a forma en que me tratou só porque era muller. Mesmo entón, Raman non me admitiu como estudante regular. Isto foi un gran insulto para min. Os prexuízos contra as mulleres eran tan graves naquela época. Que se pode esperar se mesmo un premio Nobel compórtase desa maneira?''» Tamén despois dun ano, moitas mulleres foron admitidas na institución.
Carreira e investigación
O mentor de Sohonie no Instituto foi Sri Srinivasayya. Durante a súa estadía aquí, traballou en proteínas do leite, os legumes e as leguminosas (un tema que foi especialmente significativo no contexto indio). A súa dedicación e capacidade de investigación influíron na decisión de Raman de permitir que as mulleres ingresen ao instituto un ano despois de que completou a súa mestría cunha distinción en 1936.
Logo de doutorarse Sohonie regresou á India en 1939. Como partidaria de Mahatma Gandhi, quixo volver ao seu país e contribuír á loita nacionalista. Foi nomeada profesora e directora do Departamento de Bioquímica do Lady Hardinge Medical College de Nova Deli. Posteriormente, traballou no Laboratorio de Investigación en Nutrición de Coonoor como subdirectora adxunta, centrándose nos efectos das vitaminas.
Casou con M. V. Sohonie en 1947 e mudouse a Bombai. Incorporouse ao Royal Institute of Science como profesora no Departamento de Bioquímica e traballou nos aspectos nutricionais dos legumes. Crese que o seu eventual nomeamento para o posto de Directora do Instituto atrasouse 4 anos debido aos prexuízos de xénero existentes na comunidade científica. Durante este período, Kamala Sohonie e os seus estudantes levaron a cabo unha importante investigación sobre tres grupos de alimentos que son consumidos maioritariamente polos polos sectores de persoas economicamente desfavorecidas na India.
Comezou a traballar en "Neera" (zume extraído da inflorescencia de varias especies de palmeiras de toddy) por suxestión do entón presidente da India, Rajendra Prasad. Atopou cantidades significativas de vitamina A, vitamina C e ferro na bebida, e que estes elementos poden sobrevivir á concentración de Neera en azucre de palma e melaza.
Estudos posteriores indicaron que a inclusión de Neera nas dietas de nenos adolescentes desnutridos e mulleres embarazadas de comunidades tribais como un suplemento dietético económico conduciu a unha mellora significativa na saúde. Foi galardoada co premio Rashtrapati polo seu traballo neste tema.
O Toucedo, Paredes, Ponteareas
O Toucedo é un lugar da parroquia de Paredes, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Jean-Paul Divo
Jean-Paul Divo, nado na cidade de Luxemburgo o 8 de agosto de 1937 e finado en Zürich o 13 de febreiro de 2014, foi un numismático luxemburgués.
Primeiros anos
Jean-Paul Divo naceu en Luxemburgo o 8 de agosto de 1937. Desde a súa infancia amosou interese pola aprendizaxe de idiomas e tamén pola xeografía e a historia, sinaladamente polas moedas e as súas implicacións históricas, e consultaba adoito os catálogos de poxas numismáticas de casas como Seaby e Spink, de Londres. Na Asociación Numismática de Luxemburgo tomou contacto con diversos numismáticos destacados, entre eles Raymond Weiler, con quen estableceu unha amizade de por vida.
Comerciante numismático
Logo do seu servizo militar, solicitou un traballo na distribuidora de moedas Seaby, en Londres, e foi contratado entre 1958 e 1962, anos nos que ampliou os seus coñecementos de numismática antiga e medieval, e cultivou novas amizades.
En 1963, Leo Mildenberg, fundador do departamento de numismática do Banco Leu de Zürich, ofreceulle traballo no departamento e Jean-Paul instalouse nesta cidade coa súa familia. Permaneceu no seu posto no Banco Leu ata 1977, e nel chegou a ser vicedirector do departamento de numismática. Nese mesmo ano asumiu a dirección da sucursal da casa de poxas londiniense Spink en Zúrich, e en 1995 incorporouse como socio á compañía Adolph Hess AG, que pasou a denominarse Hess-Divo. Finalmente, en 2001 retirouse dos negocios numismáticos.
Erudito numismático
Paralelamente á súa actividade comercial, durante estes anos Jean-Paul Divo publicou numerosos libros e artigos sobre temas numismáticos, entre os que cómpre salientar varios traballos que son referencia sobre a moeda suíza desde o século XVII, escritos xunto co numismático suízo Edwin Tobler.
Logo da súa xubilación en 2001 continuou o seu interese pola numismática con novos estudos e publicacións, así como con outras actividades, algunhas tan destacables como o rexistro da totalidade dos fondos de moedas suízas do Gabinete de Moedas da Biblioteca Nacional de Francia, co apoio do director desta institución, Michel Amandry.
No ámbito asociativo e académico, Jean-Paul Divo foi membro fundador da Asociación Suíza de Numismáticos Profesionais e tamén formou parte da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais, que presidiu entre 1997 e 2001. Así mesmo, foi membro doutras entidades, como a Sociedade Francesa de Numismática, a Sociedade Suíza de Numismática ou a Asociación Libre de Numismáticos de Zúrich.
Vida persoal
En 1963 casou en Zürich con Diana Davis, unha muller inglesa que coñecera durante a súa etapa en Londres, coa que tivo dúas fillas e un fillo. En segundas nupcias casou con Françoise Page.
Jean-Paul Divo finou en Zürich o 13 de febreiro de 2014.
Publicacións
Jean-Paul Divo publicou numerosos artigos sobre numismática en diversas revistas especializadas do seu tempo. Esta é unha escolma dos seus traballos monográficos máis representativos.
Silabarios indíxenas canadenses
Os silabarios indíxenas canadenses son unha familia de alfasilabarios (cuxo sistema de escrita se basea en pares de consoantes e vogais) creados por James Evans para escribir certo número de linguas indíxenas do Canadá das familias algonquina, esquimó-aleutiana, e (anteriormente) atapascana, as cales non tiñan un sistema de escrita formal anteriormente. Son recoñecidos pola súa distintividade respecto do alfabeto latino das linguas dominantes no Canadá e pola facilidade coa que se pode acadar a alfabetización; de feito, a finais do século XIX os cree acadaron o que puido ser un dos índices de alfabetización máis altos do mundo.
Chans, Pías, Ponteareas
Chans é un lugar da parroquia de Pías, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 39 habitantes (21 homes e 18 mulleres).
Márcia (cantante portuguesa)
Ana Márcia de Carvalho Santos (Lisboa, 19 de febreiro de 1982) é unha cantante, compositora e poeta portuguesa.
Traxectoria
Estudou Pintura na Facultade de Belas Artes e traballou en cinema documental, mais á parte da súa formación académica estudou canto na escola de Jazz Hot Club.
Satyagraha
Satyagraha (सत्याग्रह  satyāgraha) é a idea de resistencia non violenta (loitar coa paz) iniciada por Gandhi. El usou a satyagraha no movemento independentista indio e tamén durante a súa loita anterior en Suráfrica.
Márcia (cantante portuguesa)
Traxectoria
Formou parte do grupo popular Real Combo Lisbonense.
Satyagraha
A satyagraha axudou a dar forma á loita de Nelson Mandela baixo o apartheid, as campañas de Martin Luther King Jr. durante o movemento polos dereitos civís nos Estados Unidos e outros movementos similares. De alguén que fai satyagraha dise que "é un satyagraha".
Márcia (cantante portuguesa)
EP e primeiro éxito
En 2009 lanzou o seu primeiro traballo en solitatario "Márcia", con cinco cancións de guitarra e voz. Entre elas, a súa canción máis coñecida, "A pele que há en min" que máis tarde viría a ter unha versión en dueto co cantante J.P. Simões. Esta versión, "A Pele que há en min (quando o dia atardeceu)" (Dá, Parlophone Music Portugal, 2011) foi nomeada para mellor canción na gala Globos de Ouro 2012.
Satyagraha
Foi usada en movementos e numerosas loitas non violentas na India. Como Marcha Daandi, Movemento de Non Cooperación, Marcha do Sal; etc.
Márcia (cantante portuguesa)
EP e primeiro éxito
"DÁ" foi o seu primeiro álbum de longa duración, producido polo músico Luis Nunes (que editaba co pseudónimo de Walter Benjamin) e polo mentor do Real Combo Lisbonense (proxecto que integrou entre 2008 e 2012), João Paulo Feliciano. Este disco foi editado en 2010 por unha editora independente e reeditado en 2011 pola Parlophone Music Portugal.
En maio de 2013 lanzou "Casulo" (Warner Music Portugal), un disco influenciado pola experiencia da maternidade que tivo por primeira vez en 2012 e producido polo seu marido, Filipe Cunha Monteiro.
Satyagraha
Principais puntos de Satyagraha
En Satyagraha o obxectivo é cambiar a mente do malfeitor. Vencer é levarse co inimigo e facer que o que está mal sexa correcto, quizais eles non se dean conta. Para que aconteza, a mente do inimigo debe cambiar para se decatar de que está a impedir unha meta certa.
Márcia (cantante portuguesa)
EP e primeiro éxito
O primeiro single foi "Deixa-me ir", con clipe do realizador Miguel Gonçalves Mendes. O segundo single foi a canción "Menina", para a cal contou coa colaboración de Samuel Uría.
Satyagraha
Principais puntos de Satyagraha
Outra vez, Gandhi deu sete regras importantes: Un satyagrahi:
Márcia (cantante portuguesa)
EP e primeiro éxito
Na altura da promoción de Casulo, unhas choivas fortes en Lisboa anegaron o seu estudio persoal encharcando tamén os seus discos que alí estaban gardados, sobre todo unha caixa chea con exemplares do seu álbum "Dá". Márcia resolveu entón doar os discos mollados para quen quixese, autografados, onde o interesado pagaría os gastos postais e os fans acabaron coas existencias.
Quarto Crescente
En 2015 lanza "Quarto Crescente" gravado no Río de Xaneiro e producido polo músico Dadi Carvalho. Na canción "Linha de ferro" contou coa colaboración do cantante brasileiro Criolo. A capa do álbum xa non son ilustracións, como en "Dá" e "Casulo", mais que é, por primeira vez, unha fotografía da Márcia, en negro e branco, rexistrada polo tamén músico David Fonseca.
O primeiro single foi "Insatisfação". Gravado entre Lisboa e o Río de Xaneiro. Quarto Crescente ten 11 temas, todos eles con letra e música de Márcia, con excepción do tema “Mal Menor” en que a música foi composta por Filipe C. Monteiro.
Vai e vem
En 2018 lanza o álbum "Vai e vem", un disco de plena afirmación da cantante na música portuguesa. Todas as 12 cancións de "Vai e Vem" teñen a sinatura de Márcia, mais tres delas son interpretadas en dueto − con António Zambujo, Samuel Úria e Salvador Sobral. Dúas cancións do álbum xa foran publicadas anteriormente: "Agora" formou parte do Festival da Canción en febreiro de 2017 e "Tempo de aventura" foi lanzado en abril de 2017, as dúas músicas con vídeo realizados por Joana Linda.
En 2019 Márcia foi distinguida co premio José da Ponte polo álbum "Vai e Vem".
Dytiscus
Dytiscus (que significa pequeno mergullador', do grego δυτικός, "que pode mergullarse" e o sufixo diminutivo -ίσκος) é unha especie de escaravellos da familia dos ditíscidos de distribución holártica de costumes predadoras e mergulladoras, que vive en zonas húmidas e lagoas. Hai 26 especies neste xénero, distribuídas en Europa, Asia e norte de África e América Central. Son predadores que poden reducir a cantidade de larvas de mosquito.
Os Dytiscus son grandes escaravellos acuáticos cun corpo robusto e redondeado, que miden de 2,2 a 4,4 cm de longo dependendo da especie de que se trate. O máis grande, D. latissimus, está entre as especies máis grandes da familia e o seu tamaño só é igualado por certos Megadytes. Os tarsos dos machos están modificados formando ventosas que usan para agarrar as femias durante o apareamento. As femias son xeralmente máis longas que os machos e poden ser de dúas formas segundo os élitros: con élitros con canles (sulcados) ou con élitros lisos. Os machos só teñen élitros lisos. Os adultos da maioría das especies poden voar.
Historia vital
Os adultos e as larvas son acuáticos, pero as pupas pasan a súa vida en terra. As femias poñen ovos dentro do tecido de plantas acuáticas, como xuncos. Os ovos fan eclosión nunhas tres semanas.
As larvas son alongadas cunha cabeza redonda e plana e fortes mandíbulas. Son predadores e as súas mandíbulas teñen canles no seu bordo interno a través das cales poden succionar os fluídos corpoarais das presas. As larvas toman aire desde a superficie da auga usando pelos ao final do abdome, que conducen aos espiráculos nos cales se capta o aire.
Unha vez que as larvas medran ata certo tamaño, trasládanse ao chan á beira da auga e entérranse nunha cela e pupan.
Os adultos respiran subindo á superficie e poñéndose boca arriba. Recollen aire cos élitros e poden respirar o aire recollido usando os espiráculos que están agochados baixo os élitros.
En Dytiscus marginalis e outras especies o tarso das patas anteriores está modificado nos machos formando unha ventosa circular. Tamén teñen unha ventosa máis reducida na pata media do macho.
Parasitoides
Os ovos de Dytiscus son ás veces parasitados por avespas das familias Eulophidae, Mymaridae e outras Chalcidoidea.
Fungos da ambrosía
Os fungos da ambrosía son fungos simbiontes dos escaravellos da ambrosía como por exemplo o escaravello Euwallacea fornicatus.
Hai ducias de especies de fungos da ambrosía, actualmente situados nos xéneros polifiléticos Ambrosiella, Rafaellea e Dryadomyces (todos dos Ophiostomatales, Ascomycota), entre outros. Probablemente quedan por descubrir moitas máis especies. Sábese pouco da súa ecoloxía e sobre a súa especificidade respecto a cada especie de escaravello. Os fungos da ambrosía pénsase que dependen do transporte e da inoculación proporcionada polos seus escaravellos simbiontes, xa que non se atoparon en ningún outro hábitat. Todos os fungos da ambrosía son probablemente asexuais e clonais.
Wallace Reid
William Wallace Halleck Reid, nado en St. Louis o 15 de abril de 1891 e finado nos Ánxeles o 18 de xaneiro de 1923 foi un actor estadounidense do cinema mudo, coñecido como "o máis perfecto amante da pantalla". Tivo tamén unha breve carreira como piloto de carreiras.
Luz (enxeñaría)
miniatura|Luz é equivalente a «distancia en proxección horizontal». Na arquitectura, enxeñaría e construción adoita empregarse a palabra luz para designar a distancia, en proxección horizontal, existente entre os apoios dunha viga ou un arco. Ás veces adoita empregarse como sinónimo de "van". Desta forma emprégase para cuantificar a distancia do van que hai entre os dous estribos, ou apoios, dun arco. Ao ser considerada unha distancia, a luz mídese necesariamente nas unidades de lonxitude correspondente. O espazo entre os apoios adóitase denominar interluz.
Wallace Reid
Primeiros anos
Reid naceu en St. Louis, Missouri, nunha familia do mundo do espectáculo. A súa nai, Bertha Westbrook, era actriz e o seu pai, James Halleck "Hal" Reid, traballou con éxito nunha variedade de traballos teatrais, principalmente como dramaturgo e actor, viaxando polo país. Wallace Reid actuou no escenario dende moi novo, mais deixouno mentres estudaba na Freehold Military School de Freehold Township, New Jersey. Posteriormente graduouse no Perkiomen Seminary en Pennsburg, Pensilvania, en 1909. Atleta dotado, Reid participou en moitos deportes, ademais de ter interese na música, polo que aprendeu a tocar o piano, o banjo, a batería e o violín. De adolescente pasou un tempo en Wyoming, onde aprendeu a vivir en plena natureza.
Carreira
Reid foi dirixido cara á florecente industria cinematográfica polo seu pai, que pasou do teatro a escribir filmes, dirixilos e actuar neles. En 1910, Reid debutou no cinema en The Phoenix, unha adaptación dunha obra de Milton Nobles, rodada nos Selig Polyscope Studios de Chicago. Reid empregou o guión dunha obra que escribira o seu pai e achegouse os Vitagraph Studios, agardando recibir unha oportunidade de dirixir. En vez diso, os executivos de Vitagraph aproveitaron o seu atractivo sexual e ademais de dirixiron, déronlle un papel importante. Aínda que a imaxe e o poderoso físico de Reid facíano perfecto como "matinée idol", era igualmente feliz con papeis do outro lado da cámara, e á miúdo traballou como guionista, cámara e director.
Luz (enxeñaría)
Características
Hoxe, designa a extensión entre os apoios de elementos construtivos análogos sometidos a flexión predominante, nos que tal distancia resulta relevante desde o punto de vista resistente:
Wallace Reid
Carreira
Reid foi arrestado en Portland, Oregón, en 1921 por violar a lei seca.