cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saab 29 Tunnan
Desenvolvemento
A pesar das dúbidas iniciais para a subministración dunha aliaxe de aluminio equivalente á estadounidense 75S, Svenska Metallverken foi capaz de fabricalo, aínda que utilizáronse seccións significativamente máis grandes que as usadas normalmente na construción de avións. A estrutura empregaba marcos pesados e revesistimento tensado para cumprir os requisitos de espazo, resistencia, rixidez e accesibilidade.
Partynost
Partynost ("espírito de partido" en ruso) era un dos requisitos da literatura do realismo socialista. Esperábase que os autores expresasen un "espírito de partido" en consoancia cos obxectivos e métodos do Partido Comunista da Unión Soviética.
Saab 29 Tunnan
Desenvolvemento
O primeiro voo dun prototipo do Saab 29 foi o 1 de setembro de 1948 aos mandos do líder de escuadrón 'Bob' Moore, que posteriormente foi o primeiro director xeral de Saab GB, UK. Un problema co tren de aterraxe afectou á velocidade máxima agardada do avión. Tras o voo, Moore describiu o avión como "no chan é un pato feo, no aire un cirrio". Debido á forma da súa fuselaxe o Saab J 29 recibiu rapidamente o alcume Flygande Tunnan ("O barril voador"), ou Tunnan ("O barril"). Aínda que a Saab non lle gustaba, finalmente esta forma adoptouse oficialmente.
A fabricación comezou no ano 1948, e en maio de 1951 a flotilla de Bråvalla (F 13) recibiu o primeiro exemplar de produción.
O Tunnan fabricouse con cinco variantes principais. O caza J 29A foi o primeiro modelo en entrar en servizo, e foi seguido polos cazas J 29B e J 29E. A derradeira variante en ser construída foi o caza J 29F equipado con posqueimador. Houbo tamén unha variante de recoñecemento, o S 29C. Entre 1950 e 1956 fabricáronse 661 Tunnan, sendo o avión máis fabricado de Saab.
Deseño
miniatura|250x250px|J 29F Tunnan O Saab 29 Tunnan foi o primeiro avión sueco en ser especificamente deseñado cun motor a reacción. O primeiro reactor de Suecia, o Saab 21R, fora modificado a partir do avión de pistóns Saab 21. O Tunnan é un pequeno e repoludo avión cunha única entrada de aire redonda no morro, co piloto nunha cabina en forma de burbulla subre o conducto de entrada de aire na parte superior dianteira da fuselaxe. Ten unha á media moi fina cunha frecha moderada que é unha estrutura única unida á fuselaxe por catro parafusos. O tren de aterraxe está operado hidraulicamente, e deseñouse para poder ser usado en pistas en mal estado. Para mellorar a supervivencia do piloto o Tunnan usaba un asento de exección desenvolvido por Saab en 1943, cun sistema con explosivos para lanzar o dosel.
O Tunnan está impulsado por un único turborreactor de Havilland Ghost de 2 300 kg que lle daba unha velocidade máxima de 1 050 km/h, con mellor rendemento que os de Havilland Vampire suecos. O motor estaba aparafusado á fuselaxe en tres puntos e utilizábase un carro especial para retirar o motor para o seu mantemento. A versión final tiña un posqueimador, o primeiro exitoso usado nun motor británico.
Realizáronse melloras na á para incorporar un bordo de ataque de dentes de can, incrementando o número Mach crítico. A partir de 1963 todos os J 29F de primeira liña equipáronse con mísiles aire-aire de busca por infravermellos AIM-9 Sidewinder.
Suecia
miniatura|249x249px|Tunnan en Malmen en 2010 O J 29 era rápido e áxil, e estableceu o récord mundial de velocidade nun circuíto pechado de 500 km en 1954 con 977 km/h. Dous S 29C (variante de recoñecemento) estableceron outro récord mundial de 900,6 km/h nun circuíto pechado de 1 000 km en 1955.
O historial de accidentes nun principio foi pobre, principalmente debido á inexperiencia con avións con ás en frecha e á falta dunha versión bipraza de adestramento con control dual: iso significaba que os pilotos de caza suecos só podían ser adestrados usando variantes bipraza do de Havilland Vampire (un reactor con á recta), antes de voar en solitario no Tunnan. 99 pilotos morreron durante voos militares en Suecia co avión.
Austria
miniatura|250x250px|Tunnan austríaco en Linz O 27 de xaneiro de 1961 o goberno sueco autorizou a vender 15 J 29F Tunnan a Saab para ser restaurados e revendidos á Forza Aérea de Austria. En 1962 autorizouse a venda doutros 15 J 29F a Austria. Este segundo lote modificouse para instalar unha cápsula para unha cámara no lado de babor do morro, o que requiría a retirada des dous canóns. A cápsula intercambiable podía cambiarse nuns 30 minutos, e as cámaras podían redirixirse en voo dende a cabina. Debido as limitacións do Tratado de Estado austríaco de 1955, os avións nunca chegaron a equiparse con mísiles aire-aire. O Tunnan estivo en servizo cos Forza Aérea de Austria ata o ano 1972.
Fragata (buque)
Época da navegación a vela
miniatura|230px|[[Batalla das Dunas (1639), primeiro momento da historia onde se demostrou a efectividade dun barco lixero, como a fragata holandesa.]] O termo fragata é moi anterior á navegación a vapor e ás escuadras de naves blindadas da segunda metade do século XIX, ou das modernas fragatas de finais do século XX e as que na actualidade forman parte de moitas Mariñas de guerra.
Desde o século XVII as fragatas eran buques de tres paus, máis lixeiras que os navíos de liña que formaban o núcleo principal das escuadras de vela. Dispoñían como máximo de dúas cubertas, das que polo xeral estaba artillada só unha, ou ás veces tamén cunha pequena batería na segunda, e cun número total de pezas que raramente excedía de 30, aínda que nalgún caso chegaba a 50.
Séculos XX e XXI
miniatura|230px|Fragata española F-72 Andalucía, da clase Baleares. miniatura|230px|Fragata española F-101 Álvaro de Bazán, da clase Álvaro de Bazán.
Desaparecidas no último terzo do século XIX, coa irrupción da navegación con propulsión con motores de vapor, na segunda guerra mundial volve a denominarse desta forma un tipo de nave algo máis pequena que o destrutor, de 1.500-2.000 toneladas.
Mentres o destrutor foi crecendo en tamaño e asumindo cada vez máis funcións, a fragata mantíñase especializada na loita antisubmarina, como os destrutores da primeira guerra mundial.
Tras a guerra pasouse a designar como fragata a calquera buque até o tamaño dun destrutor, aínda que normalmente son algo máis reducidas, e especializado nunha misión, aínda que poida levar sistemas para misións secundarias.
Nas frotas europeas as fragatas popularizáronse durante a guerra fría, participando en tarefas antisubmarinas e antiaéreas para protexer a frota. Incluso os estadounidenses construíron fragatas, por seren máis baratas que os cruceiros e destrutores, e ideais para tarefas de escolta de portaavións, como a famosa clase antisubmarina Oliver Hazard Perry, deseño vendido a varias mariñas do mundo.
No caso español, por exemplo, utilizouse para os seis buques da clase Santa María, con capacidades de defensa antiaérea de curto e medio alcance e empregadas como escolta para o portaavións Príncipe de Asturias.
A fronteira entre fragata e destrutor é bastante borrosa, e moitas das naves que en Europa se denominan fragatas multifunción poderíanse denominar sen esaxeración destrutores, ao igual que algúns buques catalogados como destrutores poderían seren catalogados como fragatas, sendo incluso de menor desprazamento e capacidades que buques con esta catalogación, dependendo por tanto a nomenclatura da que decida adoptar o construtor e a armada propietaria do buque.
O Gomoroto, Cerqueda, Malpica de Bergantiños
O Gomoroto é un lugar da parroquia de Cerqueda no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres.
Prinsenhof de Delft
Prinsenhof (en galego: "a corte do príncipe") é un pazo urbano de orixe medieval situado na praza de Santa Ádega (en neerlandés: Sint Agathaplein), ao pé da canle Oude Delft, na zona histórica da cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
miniatura|esquerda|Mostra de [[louza de Delft nunha vitrina do museo]] Orixinariamente tratouse dun convento e desde 1911 utilízase como lugar de exposición da pintura holandesa dos séculos XVI e XVII. É por este motivo polo que tamén se coñece como Museo Prinsenhof.
O edificio adquiriu relevancia por ter servido de residencia ao Príncipe Guillerme o Taciturno, onde foi asasinado en 1584.
Historia
miniatura|esquerda|Xardín interior do edificio, cunha [[estatua de Guillerme I de Orange-Nassau]] Alyd Busers, finada en 1409, era unha viúva rica que a finais do século XIV xuntou, coa súa filla Aechte, un grupo de relixiosas de Delft. En 1403, o grupo adquiriu unha casa na zona antiga da cidade para establecer alí un convento que dedicaron a Santa Ádega. A fundadora, Busers, foi a primeira madre superiora, e Aechte sucedeuna.
Debido ao continuo aumento do número de relixiosas, o convento foi ampliado en varias ocasións, ata chegar a se converter no máis importante e máis rico intramuros do Delft medieval.
Tras a Reforma protestante, durante a segunda metade do século XVI, o complexo arquitectónico foi dividido en varias partes que se utilizaron por separado. Unha parte da capela mantívose como espazo para a vocación relixiosa, e algunhas das monxas seguiron vivindo na longa á sur. A outra parte foi disposta para ser a residencia da corte de Guillerme de Orange, e alí pasou a vivir con regularidade entre 1572 e 1584. Foi a partir deste momento cando o edificio empezou a ser coñecido como Prinsenhof.
Foi precisamente no seu interior onde Guillerme de Orange foi asasinado por Balthasar Gérard en 1584. Os impactos das balas aínda son visibles hoxe.
Ao longo da historia, o antigo convento foi utilizado tamén para diferentes mesteres: en 1657 foi destinado parcialmente a tenda de tecidos, e desde 1775 ata 1807 estableceuse alí a escola latina de Delft.
Deserto do Namib
Dimensións
O deserto do Namib ten unha lonxitude duns 2 000 km, unha largura que varía entre os 80 e os 200 km, e unha superficie aproximada duns 81 000 km².
Etimoloxía
O seu nome, "Namib", significa en lingua nama "enorme".
A ecorrexión
miniatura|230px|Mapa do deserto do Namib. miniatura|230px|Mapa da ecorrexión.
Algúns xeógrafos consideran que o biótopo ou a ecorrexión propiamente dita (tal como está definida polo Fondo Mundial para a Natureza (WWF) esténdese entre o río Uniab, 200 km ao norte do cabo Cross, e a cidade de Lüderitz no sur.
A ecorrexión, extremadamente árida, comprende dunas de area, chairas de grava e montañas esgrevias. Completamente desprovisto de auga superficial, aínda que está atravesado por varios leitos secos. Estes leitos están poboados de vexetación e albergan algúns ungulados, como as cebras de montaña de Hartmann (Equus zebra hartmannae).
O sur do deserto é extremadamente seco e incluso carece de leitos secos; o órix do Cabo (Oryx gacella) —localmente denominado gemsbok— é o único mamífero grande que pode vivir neste ambiente hostil. As néboas mestas son frecuentes ao longo da costa, e son o "sangue vital" do deserto, subministrando suficiente humidade para que sobrevivan unha gran cantidade de especies animais interesantes e altamente adaptadas á estas extremadas condicións ambientais.
miniatura|esquerda|220px|[[Welwitschia mirabilis, a "planta nacional" de Namibia.]]
A parte do Namib que se estende ao norte do río Uniab denomínase deserto de Kaoko, e adéntrase en Angola. Ten un río sempre con auga, o Cunene, onde chove máis (até 100 mm en tormentas esporádicas de outubro a marzo) e a fauna e a flora son máis abundantes.
A parte do Namib que se estende ao sur de Lüderitz denomínase Karoo (Karoo suculento e Karoo nama) e adéntrase notabelmente en Suráfrica. Ten outro río sempre con auga, o Orange, que noutro tempo estaba poboado de hipopótamos, e caracterízase por ser a rexión do mundo máis abundante en especies de plantas suculentas (máis de 10 000).
O deserto do Nabib considérade que é o deserto máis antigo do mundo, e tense constancia de que xa existía durante a Era Terciaria, hai uns 65-55 millóns de anos, época na que se extinguiron os dinosauros.
Patrimonio da Humanidade
A Unesco declarou o Namib como Patrimonio da Humanidade en 2013.
13 de abril
O 13 de abril é o 103º día do ano do calendario gregoriano e o 104º nos anos bisestos. Quedan 262 días para finalizar o ano.
Níjar
Níjar é un municipio español pertencente á provincia de Almería, en Andalucía. No ano 2006 o municipio tiña 26.070 habitantes. A súa superficie é de 601 km² e a súa densidade, de 43,4 hab/km². A localidade de Níjar atópase situada a unha altitude de 356 metros e a 32 quilómetros da capital de provincia, Almería.
13 de abril
Nacementos
miniatura|100px|Samuel Beckett.
Níjar
Xeografía
O municipio de Níjar é un dos máis extensos de España. Está situado ao leste da provincia, na liña de cumes de serra Alhamilla e a costa sudoriental mediterránea, na zona denominada Campo de Níjar. A poboación repártese nos núcleos principais de Campohermoso, San Isidro e a vila de Níjar.
13 de abril
Mortes
miniatura|100px|Estatua aos gaiteiros de Soutelo.
Níjar
Xeografía
Na comarca de Níjar atópase o Parque Natural de Cabo de Gata-Níjar, dentro de cuxo territorio atopar as seguintes localidades: San José, Pozo dos Frades, os Escullos, Rodalquilar, As Hortichuelas, As Negras, Auga Amarga, Illote do Mouro, Fernán Pérez e Boca dos Frades. O Parque constitúe un das paraxes de maior riqueza xeolóxica de España, recoñecido coa denominación de xeoparque pola Unesco en 1999.
13 de abril
Fases da lúa
150px
Os 366 días do ano
Ernst Haeckel
Traxectoria
Haeckel formulou en 1866 a teoría da recapitulación, hoxe desacreditada, segundo a cal o desenvolvemento dun embrión de cada especie repite o desenvolvemento evolutivo desa especie totalmente.
Haeckel avogaba que as razas "primitivas" estaban na súa infancia e precisaban a supervisión e protección de sociedades máis maduras, da que extrapolou unha nova filosofía, que denominou monismo. As súas obras serviron de referente e xustificación científica para o racismo, nacionalismo e socialdarwinismo e estiveron na base das teorías racistas do nazismo.
Logo da publicación do On the Origin of Species by Means of Natural Selection de Darwin, cando aínda non se atopara ningún antepasado dos humanos, Haeckel postulaba as evidencias da evolución humana se podían atopar nas Indias Orientais Holandesas, e describiu esas teorías con gran detalle no que recoñecía que os simios e humanos tiñan un orixe común. Tiña que haber, polo tanto, un elo intermedio, ao que lle deu o nome de home simio ou Pithecanthropus, que aínda que humana en moitos aspectos, non posuía a que consideraba verdadeira característica do home, a linguaxe, polo que a denominou Pithecantrhopus alalus. O lugar da súa aparición fora Lemuria, un continente que segundo crenza do século XIX afundira no Océano Índico en épocas remotas, e dende alí se espallara polos outros continentes. Fascinado pola súa propia teoría encargou aos seus estudantes atopar o elo perdido, e un deles, Eugène Dubois, fíxoo ao atopar o coñecido como Home de Xava, ao que deu o nome de Pithecanthropus, aínda que máis tarde fora reclasificado como Homo erectus
Lavandeira, Castrelo, Vimianzo
Lavandeira é un lugar da parroquia de Castrelo no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 64 habitantes (33 homes e 31 mulleres).
Plasma
O termo plasma pódese aplicar:
Jorge González-Redondo Serrano
Jorge González-Redondo Serrano, nado cara a 1892 e finado en Mondoñedo o 7 de abril de 1953, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Propietario e comerciante. Foi presidente da Asociación Juventud Tradicionalista en 1912, concelleiro e deputado provincial, e un dos fundadores da Irmandade da Fala mindoniense en 1917. Foi líder local da Unión Patriótica e director do seu órgano de propaganda, Renovación. Foi vocal da Comisión Organizadora do somatén da 8ª Rexión no Partido de Mondoñedo e alcalde de Mondoñedo nos últimos anos da ditadura de Primo de Rivera. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e tras a destitución da corporación republicana, foi o primeiro alcalde de Mondoñedo nomeado pola autoridade militar. Posteriormente foi concelleiro de tenente de alcalde de Mondoñedo. Finou en Mondoñedo en 1953 con 60 anos.
Vida persoal
Casou con María Luisa Maseda Corbal e foi pai de Jorge, María Luisa, Vicente, María de los Remedios, José María, Emilia, María del Carmen, Antonio, Jaime, Victoriano, Luís, Ana María, Inmaculada e Alfonso Carlos González-Redondo Maseda.
Domingo
O domingo é o sétimo día da semana. O nome "domingo" vén do latín Dominicus (dies) ou día do Señor, por causa da celebración cristiá da Resurrección de Xesús.
Cando o Instituto da Lingua Galega elaborou o Atlas Lingüístico Galego, tamén foi rexistrada localmente a forma arcaica primeira feira, soamente observada polo estudo nos lugares de Sistallo (en Cospeito) e Vilachán (en Tomiño). O termo "primeira feira" procede do latín prima feria (ou feria prima).
Nomes noutras linguas
miniatura|300px|dereita|Domingo nas distintas linguas de Europa.
Ventriloquia
miniatura|dereita|Un ventrílocuo co seu boneco. A ventriloquia, palabra derivada de ventrílocuo, que á súa vez provén do latín ventrilocuus, é dicir "o que fala co ventre", é a arte de modificar a voz para imitar outras voces ou outros sons.
Características
Dado que a ventriloquia está orientada ao mundo do espectáculo, forma parte da brillantez da actuación o que a emisión de voz se faga da forma máis discreta posíbel, isto é, que o ventrílocuo sexa capaz de dar voz ao boneco sen mover, ou case sen mover, os beizos, de modo que unha vez proxectada a voz, pareza orixinarse efectivamente no propio boneco. Nun principio pensouse que era o resultado dun uso pouco corrente do estómago durante a inhalación, e de aí o seu nome do latín venter, "estómago" e loqui, "falar".
Hannah Forster
Hannah J. Forster, nada a finais dos anos 50, é unha activista dos dereitos humanos de Gambia.
Traxectoria
Despois de traballar nunha oficina por un curto período de tempo, traballou para a Biblioteca Nacional de Gambia. Logo graduouse na Universidade de Ghana cun título en biblioteconomia e, axiña, formouse na Universidade de Loughborough, en Gran Bretaña, cunha licenciatura en biblioteconomia e ciencias da información. Na Scuola Superiore Sant'Anna, fixo un mestrado en Dereitos Humanos e Xestión de Conflitos.
Ao redor de 1990, traballou no Centro Africano para Estudos de sobre Democracia e Dereitos Humanos (ACDHRS). Após a morte repentina de Zoe Tembo, foi nomeada directora do instituto en marzo de 2001. Ela era a funcionaria con máis anos de servizo no momento do nomeamento.
Ademais do seu traballo en ACDHRS, participa en varias outras organizacións. Desde 2006 foi Presidenta do Fórum da Democracia Africana e é membro do Comité Director do Movemento Mundial pola Democracia e membro do Consello para unha Comunidade de Democracias e Solidariedade polos Dereitos das Mulleres Africanas (SOAWR). De 1992 a 2009 foi consultora de Sistemas da Información e Documentación dos Dereitos Humanos (HURIDOCS). De 2004 a 2010 imparteu cursos no Centro dos Dereitos Humanos da Universidade de Pretoria.
En 2007 recibiu o Premio Internacional para Mulleres Valentes do Departamento de Estado dos Estados Unidos, que lle concedeu o Embaixador dos Estados Unidos en Gambia, Joseph D. Stafford.
Comunistes de Catalunya
Comunistes de Catalunya (en galego: Comunistas de Cataluña) é un partido político de ideoloxía comunista e catalanista radicado en Cataluña. Defínese como nacional e de clase, democrático, internacionalista e solidario, laico e feminista. Fundaméntase nos principios do marxismo, o feminismo, así como outras achegas á teoría e a práctica revolucionarias. Reclámase herdeiro da traxectoria histórica do PSUC.
Forma parte de Esquerra Unida i Alternativa (EUiA). Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2015, Comunistes de Catalunya apoiou a candidatura unitaria de Catalunya Sí que es pot e Joan Josep Nuet foi elixido deputado. Nas eleccións de 2015 e de 2016 ao Congreso dos Deputados, o partido apoiou a candidatura En Comú Podem, e obtivo dous deputados, Joan Mena e Félix Alonso.
Sestelo, Isorna, Rianxo
Sestelo é un lugar da parroquia de Isorna no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 78 habitantes (44 homes e 34 mulleres).
Topónimo
O topónimo galego Sestelo é a variante vulgar de Sextullus, diminutivo do antropónimo latino Sextus.
Brandon Brown
Brandon Charles Brown (Houma, Luisiana; 18 de xuño de 1981) é un xogador de baloncesto estadounidense.
Traxectoria
O seu equipo actual é o Teramo Basket italiano.
Conurbación do sur de California
A conurbación do sur de California é unha megalópole que se atopa no suroeste dos Estados Unidos, na costa de California. É o resultado da conurbación da vasta área metropolitana dos Ánxeles coa de San Diego máis ao sur, á que, a súa vez, conforma un continuo urbano con Tijuana, ao outro lado da fronteira con México.
Características
O centro principal da aglomeración é a cidade dos Ánxeles, segunda cidade dos Estados Unidos tras Nova York. As devanditas cidades de San Diego e Tijuana experimentaron un rápido crecemento nestas últimas décadas ao abeiro da súa posición fronteiriza. Este factor deu lugar á proliferación dos chamados "espaldas molladas", inmigrantes ilegais que, xunto con aqueles que están nunha situación regular, terminan por compoñer unha importante minoría hispana no conxunto da megalópole.
Remedios Zafra
Remedios Zafra Alcaraz, nada en Zuheros (provincia de Córdoba) o 3 de novembro de 1973, é unha escritora e investigadora española, especializada en arte e feminismo e en ciberfeminismo.
Traxectoria
Licenciada e doutora en Belas Artes pola Universidade de Sevilla, fixo un máster en Creatividade e estudos en Arte, Filosofía e Antropoloxía Social e Cultural. Foi profesora de Educación Artística na Universidade Autónoma de Madrid e profesora titora de Antropoloxía na UNED. Desde 2002 é profesora Titular de Educación Artística na Universidade de Sevilla. , onde imparte docencia en Arte, Innovación, Xénero e Cultura Dixital.
Colaborou en numerosas revistas e espazos editoriais nacionais e internacionais especializados en arte e cultura contemporánea como aleph, artszin, Estudios Visuales ou Papers d'Art. Entre 2003 e 2009 dirixiu a revista Mujer y cultura visual, e entre 2003 e 2005 foi responsable da sección "Arte" de Red Digital (MEC). Entre 2005 e 2006 formou parte do grupo de traballo Arte, Ciencia y Tecnología da Fundación Española para la Ciencia y la Tecnología (FECYT).
En 2003 comisariou a primeira exposición de net.art sobre ciberfeminismo en castelán: Habitar a (punto)net (espai > f, Mataró). Comisariou tamén varios proxectos sobre Arte, Xénero e Tecnoloxía en Internet, como a exposición de net.art Violencia sin Cuerpos dentro do proxecto interdisciplinar Cárcel de Amor. Relatos culturales sobre a violencia de xénero do Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía (MNCARS) en colaboración co Centro de Arte Contemporánea Párraga de Murcia, Centro de Arte Contemporánea de Almagro, Centre d’Art de la Panera, CAB de Burgos, Centro Museo Vasco de Arte Contemporánea Artium, Filmoteca das Canarias e CaixaForum de Barcelona (2005-2006).
Dirixiu o I Encontro Internacional "X0y1" sobre xénero e ciberespazo (CAAC, 2009); o curso Ser/Estar en Internet. Dinámicas del sujeto conectado (UAM, 2009); e o seminario "net.art (exergo)" (Mundos Digitales, A Coruña, 2004).
En 2020 redactou o prólogo do libro ''De esto no se habla. Sexo, mentiras y revolución'', de Laurie Penny.
Urbscras
Urbscras é a cidade de ficción utópica que aparece descrita en Das novas cousas de Ramón Lamote e onde se desenvolve boa parte da acción desta novela.
Localización
A localización de Urbscras non está especificada. Dise que para chegar dende onde vive Ramón Lamote ata ela, este ten que coller un avión, que fai unha escala técnica e que se prolonga durante máis dunha hora a viaxe a partir desa escala, polo que estariamos falando dunha percorrido total de cando menos tres horas. Dado que o avión sae ás 13:50 e chega a tempo para xantar, pódese supor que a viaxe se produce no sentido contrario aos fusos horarios. Deste xeito, Urbscras podería estar situada a máis de tres horas ao oeste da Terra Chá, que é onde vive Ramón Lamote. Como non se achegan máis datos, tamén podería atribuírse ese sistema de horarios a unha situación xeral de ucronía.
Descrición
Urbscras (do latín urbs, cidade, e cras, mañá) é unha cidade utópica planificada para que ningunha actividade sexa superflua. É unha sociedade altamente tecnificada, onde os teléfonos móbiles realizan funcións de comunicación, orientación e acceso a bens. De feito, a comunicación oral sen teléfonos móbiles está restrinxida en Urbscras, e o seu uso levará a detención de Ramón Lamote. A vida en Urbscras vén marcada por estritos patróns temporais, pola puntualidade e pola represión dos afectos e das conversas vanais.
O poder político represéntao o Rexedor Máximo. Urbscras ten aeroporto. A súa moeda é o euro.
Nela celébrase o I Congreso Universal de Trapalladas, Inutilidades e Outras Necidades Improdutivas.
O Rial, Besomaño, Ribadumia
O Rial é un lugar da parroquia de Besomaño no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 38 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 18 eran mulleres e 20 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 42 veciños, e 2005, cando eran 54.
A Ocella, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
A Ocella é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 5 mulleres.
Elac
Elac, falecido no 454 era o fillo máis vello de Atila (434-453) e Kreka. Despois da morte de Atila no 453, o seu Imperio esfarelouse e os seus restos foron gobernados polos seus tres fillos, Elac, Dengizic e Ernac. Gobernou brevemente pois morreu na batalla de Nedao no 454, e foi sucedido polos seus irmáns Dengizic e Ernac.
Traxectoria
No 448 ou 449 d.C., como relata Prisco, "Onegesio, xunto co fillo máis vello de Atila, fora enviado aos Acatziri, un pobo escita -huno- con que se estaba a aliar Atila". Como as tribos e clans Acatziri) estaban gobernados por diferentes líderes, o emperador Teodosio II intentou, mediante agasallos, estender animadversión entre eles, pero os agasallos non se entregaron segundo o rango e Curidachus, un dos seus líderes, avisou e chamou a Atila contra os seus compañeiros líderes. Así o fixo Atila e Curidachus quedou coa súa tribo ou clan no seu propio territorio, mentres que o resto dos Acatziri quedaron sometidos a Atila. Atila "desexou facer do seu fillo maior o seu rei e enviou a Onegesio a facelo". Onegesio regresou con Elac, quen "rompera a man dereita".
Prisco tamén menciona o número de fillos: "Onegesios estaba sentado nunha cadeira á dereita do sofá do rei, e fronte a Onegesios dous dos fillos de Atila -Dengizic e Ernac- estaban sentados nunha cadeira. O máis vello, Elac, estaba sentado no sofá de Atila, non preto del senón ao bordo, mirando ao chan por respecto ao seu pai". Despois dos ritos da morte de Atila en 453, segundo Xordanes en Getica, os fillos Elac, Dengizic e Ernac (pero posiblemente existiron tamén outros fillos que finxiron o trono:
Aproveitando a situación problemática, unha coalición de tribos xermánicas, dirixida por Ardarico, rei dos xépidos, sublevouse para librarse da dependencia respecto dos hunos e "polo que estaban armados para a destrución mutua. A guerra efectuouse en Panonia, xunto a un río chamado Nedao. Alí, entraron en combate varias nacións que estaban sometidas a Atila ... godos, xépidos, ruxios, suevos, hunos, alanos e hérulos". Pola condición de "dependencia" considérase o pago de tributos e servizo militar. Houbo moitas escaramuzas, mais a vitoria inesperada recaeu nos xépidos. Ardarico e os seus aliados, sobre todo ostrogodos de Teodomiro, aniquilaron case 30.000 hunos e os seus aliados. Este feito marcou o principio da desintegración da confederación que dominaban os hunos, a penas un ano despois da morte de Atila. Na batalla morreu o fillo máis vello de Atila, Elac. Segundo Prisco:
Xordanes afirmou que:
Despois da batalla, as tribos xermánicas sometidas a Atila comezaron a reafirmar a súa independencia. Non obstante, non foi repentino e non todas conseguiron liberarse. Os hunos "deron a volta e buscaron as partes de Escitia que limitan co río Danaper, que os hunos chaman na súa propia lingua Var". Ernac "escolleu un fogar na parte máis afastada de Escitia Minor". Non todos os hunos abandonaron inmediatamente a bacía dos Cárpatos, senón só o Danubio Medio pois algúns hunos permaneceron na Dacia Ripensis, é dicir, no baixo Danubio, Moesia e Tracia.
Etimoloxía
Varios eruditos derivan Elac dunha palabra semellante ao turco antigo älik / ilik / ilig ("príncipe, gobernante, rei), que deriva de *el (reino) + lä-g (para gobernar, o gobernante). ser un título en lugar dun nome persoal.
Galería de imaxes de dolmens en Galicia
Galería de imaxes de megálitos de Galicia.
A Lagoa, Cerqueda, Malpica de Bergantiños
A Lagoa é un lugar da parroquia de Cerqueda no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 16 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 8 mulleres.
Crazy Taxi
Crazy Taxi é un videoxogo de carreiras en mundo aberto desenvolvido por Kenji Kanno e o seu equipo en Hitmaker e publicado por Sega. É o primeiro xogo da serie Crazy Taxi. O xogo foi lanzado primeiro como arcade en 1999 e despois foi trasladado a Dreamcast no 2000. O xogo baséase en recoller clientes de taxi e conducir até o destino o máis axiña posible. A acollida de Crazy Taxi foi na súa maioría moi positiva. Foi levado a outras plataformas varias veces, incluíndo PlayStation 2 e Nintendo GameCube por Acclaim no 2001, e despois para Microsoft Windows no 2002. Máis tarde sería adaptado para PlayStation Network, Xbox Live Arcade, iOS, e aparece en Dreamcast Collection.
A Vacariza, Isorna, Rianxo
A Vacariza é un lugar da parroquia de Isorna no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 151 habitantes (70 homes e 81 mulleres).
Economía de Ucraína
Despois da Rusia, a Ucraína era de lonxe a máis importante economía da antiga Unión Soviética, producindo 4 veces máis que a república seguinte. O seu solo fértil xeraba case 1/4 da produción agrícola soviética, e as súas facendas producían grandes cantidades de carne, leite, grans e vexetais para outras repúblicas.
Ucraína ten uns 40 millóns de hectáreas de terreo agrícola (70 % do país), sendo a agricultura a que xera as máis importantes exportacións. A explotación intensiva dos solos negros e fértiles do cinto agrícola ucraíno tornaron o país nun gran produtor de trigo e remolacha. Outros cultivos importantes son: cebada, millo, leguminosas, pataca, avea, centeo, paínzo e trigo sarraceno. Os principais cultivos industriais son os de remolacha e de semente de xirasol. Cultívanse tamén froitas e hortalizas nos arredores das grandes cidades. A cría de gando bovino e suíño dáse en todo o pais.
Ucraína conta con ricos xacementos de manganeso no Donbas. Esa rexión é o centro industrial do país e un dos principais complexos mineiro-metalúrxicos e de industria pesada da Europa. Ucraína é tamén un importante produtor de gas natural e de petróleo, aínda que as reservas deses combustíbeis fósiles teñan sido excesivamente explotadas durante o período soviético.
O Donbas presenta tamén industrias metalúrxicas altamente desenvolvidas, que producen ferro e aceiro en grandes cantidades.
Ermitage
miniatura|O [[Palacio de Inverno visto desde o Río Neva.]] miniatura|As pinturas están colgadas nun opulento interior palacial. O Ermitage ou Museo Estatal do Ermitage (en ruso Государственный Эрмитаж / Gosudarstvenniy Ermitaž) en San Petersburgo, Rusia, é unha das maiores, máis antigas, importantes e famosas galerías de arte e museos da historia humana e da cultura do mundo. As vastas coleccións do Ermitage están despregadas en seis edificios, sendo un dos principais o Palacio de Inverno que fora a residencia oficial do Tsar das Rusias.
Historia
Inaugurado en 1852, o museo ocupa catro pazos contiguos, sendo o maior deles o antigo Palacio de Inverno - residencia oficial dos tsares. En 1764 (ano oficial de fundación do Museo) a emperatriz Catarina II de Rusia adquiriu a colección de Johann Ernst Gotzkowsky, a primeira do Museo. En 1865 o Ermitage adquiriu a obra Madona con Neno (Litta Madona), de Leonardo da Vinci. Cinco anos despois, a obra Madona e o Neno (Madona Conestabile), de Rafael, realizada en 1504, en Italia. En 1914, fixo unha nova adquisición de Leonardo da Vinci: a Madona cunha Flor (Madonna Benois).
Ramana Maharshi
Ramana Maharshi, nado como Venkataraman Iyer o 30 de decembro de 1879 e finado o 14 de abril de 1950, foi un dos mestres espirituais hinduístas máis coñecidos e respectados do século XX.
Nado no seu dunha familia Brahmin de Tamil Nadu, abandonou o fogar no que vivía co seu tío pouco despois de experimentar o que máis tarde describiría coma "a liberación" (Moksa), cando contaba dezaseis anos. Foi en tren ata Tiruvannamalai, a render culto á montaña sagrada que preside a vila, Arunachala, e que sempre considerou coma o seu mestre (Guru), e nunca máis abandonou o lugar ata a súa morte, á idade de setenta anos.
Silencio
Ramana sempre mantivo que a forma máis pura da súa ensinanza era transmitida en silencio, porén respondía decote ás preguntas que os diferentes visitantes lle facían referentes á natureza da realidade última.
Este método de ensinanza ten sido comparado co de Dakshinamurti: Shiva baixo a aparencia dun ascético que ensina a través do silencio.
Autoindagación
A autoindagación (self-enquiry) consiste na atención e reflexión constante no “eu” ou “eu son”.
Ramana advertía sobre o erro consistente en practicar a autoindagación como exercicio intelectual. Cando é levada á práctica de xeito correcto, a autoindagación leva a fixar a atención intensamente na sensación “eu”, sen pensar. A atención debe manterse fixa no “eu” ata que o “eu” desapareza e o Brahman sexa realizado.
Ramana Maharshi: “Onde aparece o “eu”? Busca dentro de ti, entón o “eu” desaparece. Isto é o que procura a sabedoría”.
Times Square
miniatura|dereita
Times Square é unha importante intersección de Manhattan (Nova York). Está situada na esquina da Avenida Broadway e a Sétima Avenida. A zona de Times Square está formada polas mazás situadas entre a Sexta Avenida e Oitava avenidas que constitúen a parte occidental da zona comercial do centro de Manhattan.
Ramana Maharshi
Bhakti
Mantiña o Maharshi que o xeito máis efectivo de acadar a liberación (Moksa) era a autoindagación, mais non descartaba outros métodos de aproximación ao Ser (Brahman), coma o Karma Ioga ou o Bhakti Ioga : a total entrega ao Guru.
Ease Down the Road
Ease Down the Road é o sétimo álbum de estudio do música estadounidense Bonnie "Prince" Billy, publicado o 19 de marzo de 2001 a través do selo Palace Records. Domino Recording Company tamén editou unha edición limitada no Reino Unido formada por 2 discos (Domino WIGCD89X). O disco extra contén temas dunha Peel Session da BBC retrasmitida por primeira vez o 16 de marzo de 1999. A formación da banda neste disco incluía a Will Oldham, Mike Fellows, James Lo e Matt Sweeney.
Frederick Reines
Frederick Reines, nado en Nova Jersey o 16 de marzo de 1918 e finado o 26 de agosto de 1998, foi un físico estadounidense.
Artenara
Artenara é un municipio español pertencente á provincia das Palmas (Canarias). Está situado no centro da illa de Gran Canaria. Nace como municipio independente en 1734.
Etimoloxía
O seu topónimo é unha voz de orixe amazigh (bérber) cuxa tradución máis aceptada é "lugar agochado entre rochas".
Xeografía
Situado nos cumes occidentais de Gran Canaria, a 1.270 metros de altitude, Artenara é o pobo máis alto da illa, constituíndo unha excelente plataforma desde onde contemplar panorámicas do Roque Nublo, o Bentayga e, en definitiva, de toda a conca de Tejeda.
Dista da capital insular, As Palmas de Gran Canaria, 50 quilómetros. A poboación total no termo municipal é duns mil habitantes, dos que preto da metade habitan no casco.
Localidades
Las Peñas, Las Arbejas, Cueva Nueva, La Umbría, Cueva de los Gatos, Lomo Cuchara, La Cuevita, Bajo el Risco, La Degollada, Guardaya, Las Moradas, Los Cofrites, Chajunco, Caideros, Las Cuevas, Bajalobos, Risco Caído, Roque del Pino, Coruña, Las Hoyas, Lugarejos, Tirma, El Vaquero, Tifaracás, Mojones, Venta Nieves, Candelaria, Acusa Seca e Acusa Verde.
Economía
Na actividade agrícola reside a base da súa economía. A papa, o millo (millo) e os froiteiros son os cultivos principais. O pastoreo pervive aínda como un complemento importante para a súa economía.
Na actividade artesanal destacan a elaboración de vasoiras, os traballos en la, a olería e a obtención de aceite de améndoa.
Afonso II O Casto
Afonso II o Casto é o nome de dous reis diferentes:
Iniciativa del Poble Valencià
Iniciativa del Poble Valencià (IdPV, en galego: Iniciativa do Pobo Valenciano) é un partido político do País Valenciano creado en 2007 e que forma parte da Coalició Compromís.
Iniciativa ten a súa orixe nunha corrente interna de EUPV (a sección de IU no País Valenciano) chamada Esquerra i País, que representaba en torno ao 30% de EUPV,​ a cal se constituíu en partido político o 20 de outubro de 2007, no medio da crise en EUPV que enfrontaba ao sector maioritario, formado en torno ao Partit Comunista del País Valencià e a coordinadora xeral Glòria Marcos, e os críticos máis próximos ao valencianismo.
Agüeira
O topónimo galego Agüeira pode referirse a:
Aférese (lingüística)
Unha aférese ou ablación é un metaplasmo fonolóxico (ou fonético) que consiste na eliminación dun ou varios fonemas (ou sons) na posición inicial dunha palabra ou secuencia fónica. Este fenómeno pode darse ó longo da historia da lingua ou sincronicamente en diferentes variedades diatópicas. Pode darse pola transformación do elemento inicial nun artigo debido a unha confusión, como o caso de bodega e botica que derivan do latín apotheca.
Este fenómeno lingüístico, amais de darse no proceso de formación das linguas, dáse tamén na actualidade, como se pode observar nos seguintes exemplos:
Illa Príncipe de Gales
A illa Príncipe de Gales (en inglés: Prince of Wales Island) é a terceira maior illa dos Estados Unidos, logo de Hawai e a illa Kodiak. É unha das illas do arquipélago Alexander, en Alasca.
Xeografía e ecoloxía
A illa ten unha extensión de 217 km. de longo por 72 km. de largo cunha superficie de 6.675 km², preto de 1/10 do tamaño de Irlanda e levemente máis grande que o estado de Delaware. Aproximadamente 4.000 persoas viven na illa. Craig é a comunidade máis grande. Fundada como un punto de avituallamiento a principios do século XX, ten unha poboación de 1.000 habitantes. Unhas 750 persoas viven en Klawock, unha aldea de longa tradición que creceu coa industria pesquiera. Hollis unha cidade mineira que tivo un auxe e caída de 1900 a ao redor de 1915. Abandonada, foi restablecido como un campamento madeireiro nos anos 50. Agora ten unha poboación de 100 habitantes e é a localización da terminal do transbordador.
Os picos das montañas, todos agás os máis altos quedaron enterrados pola glaciación do Plistoceno, alcanzan os 914 m.. Fiordes, montañas empinadas e densos bosques caracterizan a illa. Grandes extensións de pedra calcaria inclúen trazos cársticos como El Capitan Pit, con 182´4 m., posiblemente a máis profunda sima dos Estados Unidos.
Húmida, as condicións marítimas dominan o clima.
O bosque nacional de Tongass cobre a maior parte da illa. Dentro do bosque e na illa atópanse o Karta River Wilderness e o South Prince of Wales Wilderness. Moita da súa fauna, tal como o esquío voador de Príncipe de Gales (Glaucomys sabrinus griseifrons), non se atopa en ningunha outra parte.
A illa atópase no Área censal do Príncipe de Gales.
750px|miniatura|center| Panorama da [[Península de Kasaan na ribeira leste da illa ]]
Historia
A Illa do Príncipe de Gales é a patria do pobo indíxena Kaigani Haida. Kaigani é unha pronunciación errónea da palabra Tlingit x'aax' aani, que se traduce como "país crabapple" (país das mazás silvestres). O nome Tlingit para a illa é "Taan", que significa "león mariño". A illa é territorio tradicional dos Tlingit. Os Haida emigraron á zona a finais do século XVIII. As aldeas abandonadas de Haida aínda teñen nomes Tlingit.
En 1741, Aleksei Chirikov, que comandaba un barco na segunda viaxe de Vitus Bering de exploración de Kamchatka, foi o europeo que rexistrou a primeira terra na costa noroeste de Norteamérica na illa de Baker ao oeste da costa da illa Príncipe de Gales. Non se detivo alí por moito tempo. A seguinte chegada europea foi en 1774, cando Juan Pérez dirixiu unha expedición española navegando nun barco de 12 metros desde La Paz, México (entón unha colonia española). Chegaron á illa Sumez fronte á costa oeste do Príncipe de Gales.
En 1779 unha expedición británica baixo o capitán James Cook pola illa Príncipe de Gales. O Conde de La Perouse, dirixiu unha expedición francesa á zona en 1786. Baía Karta foi o lugar do primeiro avituallamiento de salmón en Alasca.
Os colonos comezaron a minería do ouro, o cobre e outros metais na illa a finais do século XIX, cando os europeos americanos entraron na zona para explotar os recursos naturais. Tamén extraíuse uranio nas montañas de Bokan nos anos 50 e os anos 70.
Oricon
Oricon (株式会社オリコン, Kabushiki-gaisha Orikon), estabelecida en 1999, é a empresa de participación á cabeza dun grupo corporativo xaponés que fornece estatística e información sobre a música e a industria da música no Xapón.
O Barreiro, Leiro, Ribadumia
O Barreiro é un lugar da parroquia de Leiro no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 88 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 42 eran mulleres e 46 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 97 veciños, e 2005, cando eran 91.
Primeiro ministro de Mozambique
miniatura|130px|Escudo de Mozambique. Esta é a lista de primeiros ministros de Mozambique desde a independencia do país en 1975.
Loroxo, Cerqueda, Malpica de Bergantiños
Loroxo é un lugar da parroquia de Cerqueda no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 19 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 7 mulleres.
Atentados de Noruega de 2011
miniatura|dereita|O centro de Oslo logo da explosión.
Os feitos que deron lugar a un masacre en Noruega en 2011 consistiron nunha explosión no distrito gobernamental de Oslo e mais nun tiroteo ocorrido dúas horas despois no illote de Utøya (lago Tyrifjorden, Buskerud), cun saldo provisorio de 77 mortos e máis dun centenar de feridos, moitos deles adolescentes. Durante os días posteriores á traxedia, a policía falara de cifras de até 93 mortos, pero despois revisou a cifra á baixa fixándoa en 76. A policía norueguesa explicou que o escenario despois dos ataques era moi confuso e probabelmente algúns corpos foron contados dúas veces. Posteriormente unha vítima morreu no hospital elevando a cifra a 77.
Armesto
O topónimo galego Armesto pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Brión, Leiro, Rianxo
Brión é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 327 habitantes (163 homes e 164 mulleres).
Kythnos
Kythnos (Κύθνος) é unha illa grega das Cícladas occidentais entre Ceos e Serifos, en Grecia. Está a 56 millas náuticas do Pireo e a uns 40 km ao sueste do cabo Sunión, a extremidade meridional do Ática.
A cidade principal leva o mesmo nome. A antiga cidade está en ruínas e agora leva o nome de Hebraeokastron, e pódense ver as murallas. Modernamente chamóuselle Termia, por unhas augas termais na parte nordés, pero o nome non prevaleceu. O personaxe máis famoso da illa foi o pintor Cidias. A illa era coñecida principalmente polos seus excelentes queixos. Antigamente chamábase Diyopis.
Kythnos ten uns 100 km² de superficie e un litoral duns 97 km. Ten máis de 70 praias, moitas das cales son inaccesibles por estrada. Destácase o istmo en forma de media lúa de fina area de Kolona.
Asentamentos
A illa tivo dous asentamentos significativos, a poboación de Mesaria ou Kythnos (pob. duns 675), coñecida localmente como Chora, e a poboación de Driopis ou Driopida (pob. duns 525), tamén coñecida como Chorio. Ámbalas dúas poboacións destácanse polas súas rúas serpenteantes e graduadas, demasiado estreitas para o tráfico vehicular. Os pobos son pintorescos e con estilos arquitectónicos diferentes. Hora ten os máis típicos tellados planos das Cícladas, mentres que os tellados de Driopida son inclinados e con tellas. Destácase tamén a grande igrexa ortodoxa de Chora.
Hai tamén unha crecente vila costeira chamada Kanala no lado leste da illa, e moitas das súas grandes praias están colonizadas por un puñado de residentes. Aghios Dimitrios, ao sur da punta da illa, é no seu maior parte un moderno asentamento, con pequenas casas de vacacións que salpican a ladeira encima dunha ampla praia que está salpicada de narcisos de mar. No extremo nordés da illa existe, un pobo famoso polos seus mananciais termais, os cales dise que teñen propiedades curativas.
esquerda|200px|Vista do porto de Merihas á tardiña O porto da cidade chámase Merichas, e a súa poboación flutúa durante o ano. Antes da década de 1970, non había residentes todo o ano. Hoxe, a poboación crece todo o ano, e especialmente no verán. Moitos residentes do porto falan inglés, o segundo idioma máis falado. Merichas está conectada co Pireo e con Laurión por ferri, e a viaxe dura unhas catro horas. A construción dun novo espigón comezou en 2005 para acomodar aos ferris máis grandes.
Kythnos ata hai pouco era unha das últimas illas das Cícladas que non foran afectadas polo impacto do turismo, pero isto cambiou. Aínda, a illa non foi sobre-explotada, e nas zonas máis remotas dos pobo subsiste a forma de tradicional de vida.