cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pato rubio
Descrición
miniatura|esquerda|Femia. miniatura|esquerda|Macho en plumaxe reprodutiva. É unha das aves anátidas máis rechamantemente coloreadas de Europa. Salienta pola súa gran cabeza redonda. Mide entre 45 e 54 cm de longo e entre 85 e 92 cm de envergadura, e adoita pesar entre 800 e 1500 g. O macho é inconfundible coa súa prominente cabeza de cor castaña alaranxada e o seu bico vermello. O pescozo e a maior parte do seu corpo son negros, exceptuando unha gran mancha branca que ocupa a parte central do seu flanco, e o dorso que é pardo cincento como as coberteiras das súas ás. Presenta unha gran banda branca que abrangue todas as plumas de voo das ás, mentres que a beira anterior e a parte inferior das ás, ademais da punta da cola, tamén son brancos. O iris dos ollos téñenos de cor vermella. A femia é de tons pardos claros, algo máis escuros nas partes superiores. As súas meixelas abrancazadas contrastan co píleo pardo. O bico da femia é anegrado coa punta alaranxada e os ollos castaños. O macho en plumaxe de eclipse é similar á femia aínda que máis escuro, e segue tendo o bico avermellado.
O único pato que ten un padrón de plumaxe parecido ao do macho na súa área de distribución é o pato chupón, pero este ten as ás e dorso abrancazados na súa totalidade, e o seu ventre é branco, non só o flanco. Ademais, aínda que ten a cabeza e os ollos dunha cor similar, a cabeza do pato chupón é de forma triangular e o seu bico é negro e gris, non rubio.
Taxonomía e etimoloxía
O pato rubio describiuno cientificamente o zoólogo alemán Peter Simon Pallas en 1773, co nome de Anas rufina, que en latín significa 'pato de pelo rubio', en referencia á cor vermella (rubia) da cabeza do macho. Posteriormente foi trasladado ao xénero Netta, creado por Johann Jakob Kaup en 1829. É unha especie monotípica, é dicir, non se recoñecen subespecies diferenciadas.
A etimoloxía do nome do seu xénero é simple, Netta é a palabra do grego antigo que significa 'pato'. O seu nome específico rufina procede do termo latino rufus, que significa 'rubio' (de pelo vermello), co engadido da terminación feminizadora -ina (posto que tanto anas coma netta son femininas).
miniatura|esquerda|Macho mudando cara á plumaxe de eclipse.
Distribución e hábitat
Cría en lagos e lagoas de latitudes temperadas de Europa e Asia occidental e central. A maioría das súas poboacións son migratorias. Pasa o inverno no sur de Europa e Asia e o norte de África. En Galicia é un invernante escaso. Durante a migración e o seu período de invernante tamén se pode encontrar en estuarios, deltas, marismas e outros hábitats costeiros.
Comportamento
miniatura|Femia alimentándose xunto coas súas crías. miniatura|Ovos de Netta rufina, no Museo de Historia Natural de Tolosa [[MHNT.]] Aliméntase principalmente de plantas acuáticas, incluídas as súas raíces e sementes, aínda que complementa a súa dieta con invertebrados como moluscos e pequenos anfibios e peixes.
A época de cría ten lugar entre abril e agosto. Constrúe o seu niño no chan xunto á beira da auga ou sobre balsas de vexetación flotante. Incuba durante uns 26 a 28 días unha posta de entre 6 e 12 ovos de cor verde clara. Mentres a femia incuba e coida das crías os machos mudan por completo a plumaxe perdendo a capacidade de voar durante un mes, un período que pasan agochados entre a vexetación palustre a maior parte dol tempo. As femias realizan a muda un mes despois, cando as súas crías están emplumando.
Intensidade
O termo intensidade pode referirse a:
770
Outros
Historia ano a ano
Bacterial display
A bacterial display está a miúdo acoplada coa selección de células activada magneticamente (MACS) ou a selección de células activada por fluorescencia (FACS). Outros métodos que compiten nos traballos de evolución de proteínas in vitro son a phage display, a ribosome display, a yeast display e a mRNA display. O sistema de display máis común é a phage display, que utiliza bacteriófagos, aínda que a bacterial display está facéndose cada vez máis popular a medida que se van superando os seus retos técnicos. A bacterial display combinada con FACS ten tamén a vantaxe de que é unha técnica en tempo real.
Historia
Os sistemas de display foron utilizados por primeira vez en 1985, cando péptidos fusionados xeneticamente con proteíns foron exhibidos na superficie do bacteriófago M13. A phage display é moi utilizada, aínda que ten limitacións no tamaño das proteínas que pode exhibir. A bacterial display foi introducida pouco despois, en 1986, e permite a exhibición na superficie de bacterias de proteínas máis grandes. Os sistemas de bacterial display foron introducidos primeiramente por Freudl et al. e Charbit et al. en 1986, que utilizaron as proteínas da superficie bacteriana OmpA e LamB para a exhibición dos péptidos. Freudl et al. fusionaron secuencias xenéticas de péptidos con espazadores co xene ompA, o que causaba que os péptidos fosen expresados nas proteínas OmpA. Demostraron que as proteínas eran agora sometidas a clivaxe pola proteinase K. Os péptidos non OmpA inseridos eran a diana da proteinase K. A inserción dos péptidos alleos non afectou ao crecemento celular bacteriano. Charbit et al. definiron primeiramente as áreas da proteína LamB que eran "permisivas" para a inserción de péptidos alleos (é dicir, que non orixinaban unha perda completa da funcionalidade da proteína). Despois, exploraron a versatilidade dos sitios permisivos (límite de tamaño, natureza do epítopo...) que estaban todos localizados en bucles expostos na superficie da porina da membrana externa trimérica, co obxectivo de desenvolver vacinas vivas bacterianas. Esta foi a primeira evidencia do uso de técnicas de exhibición na superficie bacteriana para a expresión de proteínas na superficie de células, sen alterar o funcionamento da célula.
Principio
Os péptidos son moi útiles como substancias terapéuticas e diagnósticas. O seu uso cada vez é máis común, e os sistemas de display ofrecen unha vía útil para a enxeñaría de péptidos e para optimizar as súas capacidades de unión. As células expresan proteínas de superficie que poden estar implicadas nun amplo conxunto de respostas incluíndo o recoñecemento doutras células, a interacción con outras células, e a sinalización celular. Moitos tipos de bacterias teñen proteínas da superficie celular como a proteína intimina da bacteria Escherichia coli enteropatóxena, que está implicada na unión ás células hóspede, ou a proteína OmpA de E. coli, que é importante para manter a estrutura da membrana externa bacteriana. Moitas proteínas de superficie están implicadas na adhesión de células bacterianas e a invasión das células hóspede. Usando a bacterial display, poden identificarse as proteínas diana da célula hóspede. Estas proteínas de superficie necesitan primeiro ser translocadas a través das membranas da célula bacteriana desde o citoplasma á superficie celular. As bacterias gramnegativas teñen un espazo periplásmico adicional, do cal carecen as grampositivas, polo que para estas a translocación de proteínas é unha tarefa máis complicada. A exhibición de proteínas heterólogas na superficie da célula bacteriana require normalmente a fusión da proteína coa proteína superficial, que se denomina armazón. miniatura|Sistema autotransportador (sistema de secreción de tipo V)
Armazón
Os armazóns utilízanse para exhibir a proteína heteróloga sobre a suerficie da célula bacteriana. Téñense utilizado varios armazóns como as proteínas da membrana externa, proteínas de fimbrias ou flaxelos e os CPX (circularly permuted OmpX, OmpX permutados circularmente). O armazón CPX permite a fusión do péptido en ambos os extremos do armazón.
Os OMPs son armazóns comúns para a bacterial display. As proteínas poden tamén ser exhibidas sobre a superficie celular bacteriana por medio do uso de autotransportadores. Os autotransportadores forman parte do sistema de secreción de tipo V. Normalmente teñen tres dominios: a secuencia líder no N-terminal; dominio pasaxeiro central; dominio autotransportador no C-terminal. A proteína heteróloga insírese no dominio pasaxeiro. Outro método de fusión de proteínas heterólogas é a fusión con fimbrias ou flaxelos, que son protrusións filamentosas da superficie da célula. As bacterias gramnegativas teñen moitas fimbrias, polo que exhibir as proteínas en fimbrias é vantaxoso comparado con outras proteínas de superficie, que son menos numerosas. Unha desvantaxe de usar fimbrias é que hai un tamaño límite de inserción relativamente pequeno de 10 a 30 aminoácidos. 350px|miniatura|Instrumento de [[citometría de fluxo.]]
Unha vez que a proteína heteróloga foi fusionada coa proteína de superficie da célula bacteriana, é exposta a un encima, a unha célula (que expresa unha proteína diana) ou a un anticorpo (xeralmente etiquetado fluorescentemente), dependendo da aplicación que teña o experimento. A mostra pásase despois por un raio de luz durante a FACS, nunha corrente de fluído moi estreita para que só unha célula poida pasar á vez, e detéctase a fluorescencia emitida. A información sobre o tamaño da célula pode obterse pola dispersión da luz e se se produciu a unión da proteína heteróloga coa proteína diana ou célula, emitirase máis fluorescencia.
Aplicacións
A bacterial display pode utilizarse para diversas aplicacións. Entre estas están o exame baseado en afinidade, o mapado de epítopos de anticorpos, a identificación de substratos peptídicos, a identificación de péptidos que se unen a células e a xeración de vacinas.
Exame baseado en afinidade
Os exames ou screenings utilízanse para encontrar as afinidades aparentes de proteínas heterólogas exhibidas na superficie de células bacterianas para as proteínas diana. Este método adoita combinarse con FACS, e a adición dun competidor da proteína diana non fluorescente é beneficiosa para obter afinidades de unión máis axeitadas. Engadir un competidor reduce a posibilidade de que as proteínas diana se volvan a unir, o cal faría que a afinidade de unión fose menos precisa.
Mapado de epítopos de anticorpos
O mapado de epítopos de anticorpos utilízase para encontrar a especificidade dun anticorpo. O epítopo (o sitio de unión aos anticorpos dos antíxenos) exprésase na superficie de células bacterianas ao expresar unha rexión do xene que codifica o antíxeno. Utilízase a citometría de fluxo con anticorpos etiquetados fluorescentemente para detectar a cantidade de anticorpos unidos ao epítopo.
Identificación de substratos peptídicos
Isto pode ser aplicado para encontrar os mellores substratos para encimas proteolíticos. O substrato é exhibido na superficie da célula bacteriana entre un ligando de afinidade e o armazón, e a cinética da proteólise do substrato mídese usando FACS.
Identificación de péptidos que se unen a células
A bacterial display pode utilizarse para encontrar péptidos que se unen a células específicas, por exemplo células de cancro de mama ou células nai. As proteínas exhibidas están etiquetadas fluorescentemente con GFP, polo que as interaccións de unión entre péptidos e as células diana poden observarse por citometría de fluxo. Cómpren mostras control para medir os niveis de fluorescencia en ausencia dos péptidos exhibidos. Tamén cómpren mostras que non conteñan os péptidos exhibidos, pero que si conteñan células de mamíferos e bacterianas (incluíndo o armazón).
Vacinas
A entrega de vacinas é unha aplicación moi común da bacterial display. Poden fabricarse dous tipos de vacinas bacterianas vivas:
O uso da bacterial display de antíxenos é unha alternativa valiosa para o deseño de vacinas convencionais por varias razóns, unha delas é que as proteínas expresadas na superficie da célula bacteriana poden actuar favorablemente como adxuvantes. As vacinas convencionais requiren a adición de adxuvantes. Outra vantaxe de xerar vacinas usando sistemas de bacterial display é que as células bacterianas completas poden ser incorporadas na vacina viva. A diferenza dos sistemas de phage display que son usados xeralmente no desenvolvemento de vacinas para encontrar epítopos descoñecidos, os sistemas de bacterial display son utilizados para expresar epítopos coñecidos e as células actúan como un sistema de entrega de vacinas.
Forxás
O topónimo galego Forxás pode referirse a:
Vicente López Mosquera
Vicente López Mosquera, finado en Santiago de Compostela o 5 de abril de 1919, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel López Vigo. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose en 1895. Foi secretario do Concello do Pino. Foi catedrático de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela e director do Recreo Artístico e Industrial de Santiago. Foi o primeiro presidente das Juventudes Mauristas de Compostela. Foi nomeado alcalde de Santiago de Compostela o 8 de agosto de 1917 e cesado en decembro dese ano. Continuou como concelleiro, xefe da minoría maurista no Concello e presidente do Centro Maurista.
Vida persoal
Casou en Compostela con Manuela García Suárez en 1902.
Carmen Machi
María del Carmen Machi Arroyo, coñecida coma Carmen Machi, nada en Madrid o 7 de xaneiro de 1963, é unha actriz española, especialmente coñecida por interpretar ao personaxe de Aída, na serie televisiva homónima.
A familia do seu pai era de Xénova e criouse en Xetafe. Tras anos no teatro, Luís San Narciso deulle a oportunidade de traballar na serie 7 vidas. Cinco anos despois, Telecinco decide facer desta serie unha sit-com protagonizada por ela: Aída. Gañou o Goya á Mellor actriz secundaria en 2014 pola súa interpretación de Merche en Ocho apellidos vascos.
Teatro
Leva traballando desde os 17 anos, e empezou facendo teatro na compañía La Abadía. Algunhas das obras que representou foron:
Big Wednesday
Big Wednesday é un filme estadounidense de 1978 dirixido por John Milius. Escrito por Milius e Dennis Aaberg, está vagamente baseado nas súas propias experiencias en Malibú. Está protagonizado por Jan-Michael Vincent, William Katt e Gary Busey que interpretan uns surfeiros californianos que afrontan a súa vida e a guerra de Vietnam no contexto do seu amor polo surf.
Batalla de Vitoria
A batalla de Vitoria foi librada o 21 de xuño de 1813, entre as tropas francesas, dirixidas polo mariscal Jean-Baptiste Jourdan, que escoltaban a Xosé Bonaparte na súa fuxida de España e un conglomerado de tropas británicas, españolas e portuguesas o mando de Arthur Wellesley, duque de Wellington. A vitoria aliada sancionou a retirada definitiva das tropas francesas de España (con excepción de Cataluña), forzando a Napoleón a devolver a coroa do país a Fernando VII, mediante o tratado de Valençay finalizando así a guerra da Independencia española.
Trala contenda as forzas francesas en retirada deixaron sobre o campo de batalla numerosas pezas de arte e riquezas, esquilmadas dende 1808 ao longo da xeografía Ibérica, cuantioso patrimonio histórico artístico perdeuse a mercede dos saqueadores que aproveitaron a situación despois da batalla.
Corpos de Herring
Os corpos de Herring ou corpos neurosecretores son estruturas que se encontran na neurohipófise. Representan os corpos terminais dos axóns do hipotálamo, e nesas localizacións son almacenadas temporalmente hormonas en vesículas. Son, pois terminais neurosecretores que permiten que a secreción desas hormonas sexa pulsátil e en cantidades maiores do que se podería imaxinar en caso de que non houbese ese almacenamento de vesículas nas terminacións axonais.
A hormona antidiurética (ADH) e a oxitocina son hormonas que se almacenan en corpos de Herring, pero non se almacenan simultaneamente no mesmo corpo de Herring.
Ademais, cada corpo de Herring contén tamén ATP e un tipo de proteína neurofisina. As neurofisinas son proteínas carrexadoras que se unen a hormonas, das cales hai dous tipos: neurofisina I, que se une á ADH, e neurofisina II, que se une á oxitocina. As neurofisinas e a súa hormona respectiva forman un complexo proteico, que adoita considerarse unha única proteína, e almacénanse na neurohipófise. Cando se estimula o hipotálamo, os gránulos secretores liberan ditas hormonas no torrente sanguíneo. As fibras dos núcleos supraópticos están relacionadas coa secreción de ADH, mentres que as dos núcleos paraventriculares coa de oxitocina.
Esta estrutura anatómica foi descrita prmeiramente por Percy Theodore Herring en 1908, de aí o seu nome.
Juan Calzadilla
Juan Calzadilla, nado en Altagracia de Orituco en 1931 é un poeta, pintor e crítico de arte venezolano.
Estudou na Universidade Central de Venezuela e no Instituto Pedagógico Nacional. É cofundador do grupo El techo de la ballena (1961) e da revista Imagen en l984.
A Cañoteira, Viladonga, Castro de Rei
A Cañoteira é un lugar da parroquia de Viladonga no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
José Zepedano Fraga
José Zepedano Fraga, finado en Santiago de Compostela o 20 de xuño de 1918, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Narciso Zepedano. Foi presidente da Audiencia de Pontevedra e da de Ourense. Foi elixido alcalde de Santiago de Compostela o 5 de decembro de 1917, cesou a principios de 1918.
Aldrá, Rodieiros, Boimorto
Aldrá é un lugar da parroquia de Rodieiros no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 6 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Parálisis Permanente
Parálisis Permanente foi un grupo español de post punk da década dos oitenta, ao que se considera iniciador dunha corrente de son escuro dentro da chamada movida madrileña. Xurdidos a principios da década en Madrid, trala separación de Alaska y los Pegamoides, sacaron un único LP e viron truncada violentamente a súa prometedora carreira cando se atopaban no seu mellor momento. A pesar do seu breve percorrido, hoxe en día considéraselles unha banda de culto dentro das contraculturas sinistra e punk española, ademais de encaixar no prototipo de banda maldita na que a sombra dun final tráxico proxéctase sobre a obra facendo que esta tome unha maior relevancia, non só polo que é, senón, ademais, polo que puido ser.
Historia
A banda foi formada por Eduardo Benavente (guitarra e voz) e Nacho Canut (baixo), exmembros de Alaska y los Pegamoides, xunto ao irmán do último, Johnny Canut batería), en 1981. Presentaron o proxecto Parálisis Permanente na sala Jardín, afastándose do son Pegamoide e optando por un aire sinistro e escuro máis próximo a bandas como Décima Victima ou Gabinete Caligari.
As reticencias de Hispavox a traballar con Parálisis levan ao grupo a acudir a Tic-Tac, empresa navarra que edita o seu primeiro sinxelo, "Autosuficiencia", do que rodarían o único vídeo do grupo.
En outubro de 1981 gravan un EP con Jaime Urrutia, de Gabinete Caligari, esgotándose enseguida as mil copias distribuídas. Por iso a discográfica Tres Cipreses, que recollía as gravacións da banda e doutras como os Desechables, reeditou o disco cunha portada nova.
Ante tal éxito, Servando Carballar, creador do selo DRO, proponlles lanzar un novo EP con catro novas cancións, entre elas "Quiero ser Santa" (escrita nun principio para Pegamoides) e "Un día en Texas".
Trala marcha do grupo de Nacho Canut para unirse a Alaska y Dinarama, entran ao baixo o ex-Glutamato Ye-Ye e ex-Derribos Arias, Rafa Balmaseda, ademais de Ana Curra aos teclados, outra Pegamoide e compañeira sentimental de Eduardo.
En xullo de 1982 publican os trece temas do LP El Acto. Nel explotábase unha vertente escura e tenebrosa do punk, o que se interpretou como a germinación en España da semente do movemento Post-punk ou Afterpunk, corrente iniciada no Reino Unido por bandas musicais como Joy Division, Killing Joke, The Damned, The Cure... en España, Gabinete Caligari ou Décima Vítima son representante temperáns desa corrente. As dúas versións, con letra en castelán, son "Heroes" de David Bowie e "Quiero ser tu perro" dos Stooges.
A Brea, Borela, Cerdedo-Cotobade
A Brea é un lugar da parroquia de Borela, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
Segundo o IGE do 2016 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres), 8 menos que no 2006.
O topónimo posiblemente proveña do latín vereda, facendo referencia a un antigo camiño.
Cuberto
Cuberto pódese referir a:
Brequette
Brequette Shana Cassie coñecida soamente como Brequette é unha cantante nada en Suráfrica, residente nas Illas Canarias, España.
La Voz
No 2012, Brequette entra no talent-show "La voz" no equipo de David Bisbal. Con esta intervención no programa alcanzou unha fama importante no país, levándoa a ter unha xira no verán de 2013 con colaboracións como David Bisbal ou Pastora Soler.
Festival da Canción de Eurovisión 2014
No ano 2014, é elixida como unha das finalistas para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2014 coa súa canción "Más (Run)", con colaboración de Tony Sánchez e Thomas G:son, compositor de "Euphoria" (gañadora da edición do 2012).
San Cibrao, Veascós, Carballedo
San Cibrao é un lugar da parroquia de Veascós, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 5 habitantes, 2 mulleres e 3 homes.
Toponimia
O topónimo é un nome de santo, relacionado con Chipre; é un haxiotopónimo.
Raimbaut de Vaqueiras
miniatura|Rimbaut compuxo un descordo plurilingüe, usando o [[galego-portugués, entre outras linguas]] Raimbaut de Vaqueiras ou Riambaut de Vaqueyras, activo desde aproximadamente 1180 e finado o 4 de setembro de 1207, foi un trobador provenzal e, máis tarde, cabaleiro. A súa vida xirou principalmente en torno á corte en Italia até 1203, cando se incorporou á Cuarta Cruzada.
Traxectoria
Como o seu nome indica, procedía de Raimbaut Vacqueyras, cerca de Orange, Francia. Pasou a maior parte da súa carreira como poeta na corte e foi amigo de Bonifacio I de Montferrat. Serviu con el na loita contra os municipios de Asti e Alessandria. Raimbaut alegou obter a categoría de cabaleiro grazas á protección de Bonifacio co seu escudo na batalla de Messina, cando tomou parte co emperador Henrique VI na invasión de Sicilia. Estivo presente no asedio e toma de Constantinopla en 1204 e, a continuación, acompañou a Bonifacio a Tesalónica. Xeralmente suponse que Raimbaut faleceu o 4 de setembro de 1207, xunto con Bonifacio, nunha emboscada que lles fixeron os búlgaros.
771
Outros
Historia ano a ano
Raimbaut de Vaqueiras
Vaqueiras na ficción
En 1922, Vaqueiras foi obxecto dun verso de teatro por Nino Berrini, Rambaldo di Vaqueiras: I Monferrato, procedente en Cyrano de Bergerac, de Edmond Rostand.
Lingua tregamí
O tregamí, trigami ou gambirí é unha lingua falada no val do río Trigam nas vilas de Gambir, Cathar e Devoz no distrito de Pech na provincia do Nuristán no Afganistán.
Características
Non se lle coñece un nome autóctono, a xente di falar gambirí ou devozí, dependendo da vila. Os lingüistas puxéronlle o nome do val do río Tregam por estar estas tres vilas nese mesmo val. O tregamí pertence á familia de linguas indoeuropeas, na rama indoirania e dentro desta no grupo nuristanio.
Segundo estimacións de Ethnologue o número de falantes é de 1.000 (datos de 1994), pero segundo Richard F. Strand, nos seus estudos sobre as linguas nuristanias, son uns 3.000 (datos de 2000). Ten un léxico similar ao Calaxa (Calasha pronunciado /kalaśa/ cun s retroflexo), entre 76% ao 80% de similitude.
Darrell Walker
Darrell Walker, nado o 9 de marzo de 1961 en Chicago, Illinois, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense, que adestra á Universidade de Arkansas en Little Rock. Con 1,93 m de altura, xogaba nas posicións de base e escolta.
Xogador
Tras formarse no baloncesto universitario no Westark Community College (agora Universidade de Arkansas–Fort Smith) e na Universidade de Arkansas, Walker foi seleccionado polos New York Knicks na 12ª posición do Draft da NBA de 1983. Durante a súa etapa de dez tempadas na NBA, xogou para cinco equipos: os Knicks, os Denver Nuggets, os Washington Bullets, os Detroit Pistons, e os Chicago Bulls.
Na súa tempada coma rookie, Walker foi elixido para o primeiro equipo All-Rookie NBA de 1984, e durante a súa etapa na liga foi un dos líderes en asistencias e roubos de balón. A súa mellor tempada foi a 1989–90 cos Washington Bullets, tras facer 9.5 puntos e 8.0 asistencias por encontro. Na súa derradeira tempada na liga, gañou o título da NBA cos Chicago Bulls.
Adestrador
En marzo de 2012, Walker converteuse en adestrador asistente dos New York Knicks, onde estivo ata 2014.
Moeda grega da Península Itálica e Sicilia
miniatura|[[Moedas de prata de Taras (actual Tarento) do século V a. de C.]] A moeda grega da Península Itálica e Sicilia orixinouse no seo das poboacións locais dos italiotas e dos siciliotas, comunidades prerromanas grecoparlantes do período helenístico procedentes de emigrantes gregos que formaron numerosas cidades-estado nas que facían as súas propias emisións. Taras (actual Tarento), foi unha das máis prominentes.
O sur da Península Itálica estaba ata tal punto helenizado que pasou a coñecerse como Magna Grecia.
Cara ao século II a. de C., algunhas destas emisións gregas evolucionaron baixo o dominio Romano, ata constituíren as prmeiras das coñecidas como moedas provinciais romanas.
Caracterización
miniatura|300px|Localización das [[Cidade-estado|colonias da Antiga Grecia (en vermello) en Italia e nas rexións veciñas]] miniatura|120px|esquerda|[[Tetradracma de Gela cun prótomo de touro con cabeza humana]] Unha temática recorrente nas emisións de moeda italotas eran os bustos dos deuses e outras figuras mitolóxicas, e algunhas outras representaban animais e outros símbolos. Sirvan como exemplo as cuñaxes de Síbaris, coa deusa Minerva, as de Kroton (Crotone), co busto de Hércules ou as de Posidonia (Paestum), coa figura de Poseidón. As moedas da cidade de Taras, a máis próspera, caracterízanse pola presenza de golfiños e de cabalos de mar (estes últimos, cando van Á|alados, refírense a Poseidón). Algunhas moedas destas cidades (Gela, Neapolis...) representan un touro con face humana, o que probablemente aluda a algunha clase de alianza cos romanos. A cidade de Gela en Sicilia, fundada por colonos rodios, que tomou o nome do do río que a atravesa, amosa nas súas moedas representacións diversas do deus do río local.
O estilo dos motivos presentes nas moedas pódense pór en paralelo cos da olaría da rexión, o que nalgúns casos serve como método de datación desas pezas cerámicas, tendo ademais en conta que a data de fundación de varias destas cidades é ben coñecida.
Padrón ponderal
Para o ouro, porén, utilizouse o talento siciliano (ou macedonio), en lugar do talento ático, máis pesado, utilizado en Grecia.
Magna Grecia
miniatura|[[Óbolo de Metaponto ca. 425-350 a. de C., co busto de Deméter no anverso]] A rexión de Magna Grecia incluía orixinariamente as cidades gregas de Cumas, Heraclea, Caulonia, Kroton, Locri, Neapolis, Metaponto, Síbaris, Taras, Turios e Reggio di Calabria. Case todas elas cuñaron a súa propia moeda, amosando motivos particulares nos seus anversos e reversos (Metaponto: espiga; Locri: aguia atacando unha lebre; Cumas: cuncha, etc.).
As cidades de Taras, Metaponto, Síbaris e Kroton foron fundadas entre o 750 e o 650 a. de C. e é probable que trouxesen directamente desde as súas zonas de orixe o coñecemento das técnicas de cuñaxe, que apareceran pouco tempo antes.
Taras
As moedas de Taras do século IV a. de C. caracterízanse pola figura dun soldado de cabalaría que porta un escudo (naquel momento, ningún outro exército dotaba de escudos a súa cabalaría) e tamén pola presenza de elementos mariños como os golfiños e os cabalos de mar.  miniatura|120px|[[Moeda tarantina cun soldado a cabalo]]
Sicilia
miniatura|esquerda|[[Tetradracma de Naxos do século V a. de C. co busto de Dioniso no anverso e o sátiro Sileno no reverso]] Naxos era a cidade grega máis antiga da illa, fundada polos colonos calcídicos en 735 a. de C., e foi tamén a primeira cidade siciliana en emitir moeda. Dado o enriquecemento da cidade debido ao mercado do viño, tomouse para as primeiras emisións a figura do deus Dioniso. Outro tema recorrente nas emisións posteriores foron os sátiros. miniatura|[[Dracma|Didracma de Hímera ca. 480-470 a. de C. con motivos animais no anverso e no reverso]] Pola súa banda, Katana, fundada en 730 a. de C. por colonos que abandonaran a cidade de Naxos, tivo sona pola mestría dos seus gravadores, que deu como resultado unhas moedas de prestixio recoñecido. Finalmente, Dionisio I, tirano de Siracusa, destruíu a cidade de Naxos en 403 a. de C. e os seus superviventes fundaon Taormina en 358 a. de C.
Hímera e Zancle (Messina), tamén fundadas por colonos calcídicos, foron outras das primeiras cidades-estado da illa de Sicilia que cuñaron moeda.
Durante o século IV a. de C. as emisións de moeda comezaron a escasear na illa, por causa da expansión cartaxinesa en Sicilia, ata o punto de que as moedas púnicas e os estateros corintios chegaron a se converter na parte máis substancial do seu circulante. E esa situación agravouse aínda máis no século III a. de C., cando as cuñaxes locais chegaron practicamente a desaparecer (coa excepción da moeda de cobre), como consecuencia da segunda guerra púnica, de xeito semellante ao ocorrido no sur da Península Itálica. miniatura|[[Tetradracma de Siracusa ca. 485-479 a. de C.]]
Siracusa
No século VI a. de C. Siracusa empezou a emitir as súas propias moedas, baseándose no padrón ponderal ático-euboico, que axiña foron adoptadas por outras cidades-estado de Sicilia. No século V a. de C., caracterizado por un goberno forte e unha sociedade moi amplamente militarizada e gobernada polos tiranos, producíronse emisións monetarias moi abundantes.
Moeda provincial romana
miniatura|[[Dracma de Alexandría a nome de Alexandre Severo (222-235 a. de C.)]]
Cara ao 210 a. de C., Roma controlaba todas as cidades gregas da rexión e ao principio do século seguinte xa se pode apreciar unha clara influencia romana nas súas moedas, tanto na súa iconografía como no seu estilo. A moeda grega da Península Itálica neste período clasifícase adoito dentro das chamadas moedas provinciais romanas.
Suck It and See
Suck It and See é o cuarto disco de estudio dos Arctic Monkeys, unha banda de indie rock británica, lanzado o 6 de xuño do 2011 a través da compañía Domino Records.
A Cavada, Borela, Cerdedo-Cotobade
A Cavada é un lugar da parroquia de Borela, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade.
Joe Alves
Joseph M. Alves, nado en San Leandro o 21 de maio de 1936, é un deseñador de produción de cinema estadounidense. É coñecido polo seu traballo na serie de filmes Tiburón. Dirixiu ''Jaws 3-D.
A Cavada, Borela, Cerdedo-Cotobade
Segundo o IGE do 2016 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres), o mesmo número que no 2006.
Joe Alves
Foi nomeado ó Oscar ó mellor deseño de produción na 50ª edición dos premios e ó BAFTA á mellor dirección de arte por Encontros na terceira fase.
Padrón municipal
O padrón municipal é un rexistro administrativo onde constan os veciños dun municipio.
Xestión
En España, corresponde aos concellos a súa creación, mantemento, revisión e custodia e ao Insituto Nacional de Estatística a coordinación dos padróns de todos os concellos, así como realizar as comprobacións oportunas.
O Padrón municipal é a única fonte a partir da que se obteñen cifras oficiais de poboación que o Goberno aproba mediante Real Decreto a proposta do INE.
A partir da lei 4/1996 de 10 de xaneiro o Padrón pasou de ser un documento público a ser un Rexistro Administrativo (sendo unicamente públicos os certificados e volantes que se emiten a partir dos datos que figuran no padrón). A definición de Padrón reflíctese exactamente no artigo 16, punto 1 da devandita lei, como segue:
"O Padrón Municipal é o rexistro administrativo no que constan os veciños do concello. Os seus datos constitúen proba da súa residencia no concello e do domicilio habitual no mesmo."
Estatuto xurídico dos veciños: Dereitos de obrigas
No Real Decreto 2612/1996 de 20 de decembro no título II, capítulo I, artigo 54 establécese a obriga de se inscribir nun único concello, e os dereitos e deberes que confire o feito de se empadroar. Son os que aparecen no artigo 56 deste Real Decreto.
Ademais deberá terse en conta a súa repercusión no Censo Electoral para todos os maiores de idade.
Confección do Padrón
No ano 1996 tivo lugar a derradeira Renovación Padronal, que se viña facendo cada 5 anos desde 1981. A actualización desde ese ano faise de xeito continuo.
A xestión continua do padrón facilita en gran medida a xestión do Censo Electoral, pois nas renovacións padronais producíanse moitas altas e baixas que eran ficticias.
Os datos que se recollen no padrón con carácter obrigado son os que figuran no artigo 16, punto 2 da lei 4/1996.
O deber de colaboración dos cidadáns
"Toda persoa ten a obriga de se inscribir no padrón do concello no que reside habitualmente. Quen viva en varios municipios, deberase inscribir no que habita durante máis tempo ó ano".
A negativa a encher as follas de inscrición padronal e as falsidades producidas nestas follas, serán sancionadas polo Alcalde conforme ó artigo 59 de Real Decreto lexislativo 781/1986 de 18 de abril.
STS-95
STS-95 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 29 de outubro de 1998 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-95, con sete astronautas (Curtis Brown, Steven Lindsey, Scott Parazynski, Stephen Robinson, Pedro Duque, Chiaki Mukai e John Glenn) a bordo, foi unha misión lanzada para levar a cabo varios experimentos no módulo Spacehab e facer observacións astronómicas coa plataforma Spartan-201. A misión tivo gran repercusión nos medios ao voar nela John Glenn, o primeiro estadounidense en chegar á órbita, en 1962, e o primeiro español, Pedro Duque. Durante a misión liberouse o satélite PANSAT e tamén fixéronse probas co sistema HOST (Hubble Space Telescope Orbiting Systems Test) para a seguinte misión de mantemento do telescopio espacial Hubble, así como observacións astronómicas coa carga International Extreme Ultraviolet Hitchhiker.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 7 de novembro de 1998.
A Cavada, Borela, Cerdedo-Cotobade
O topónimo fai referencia a unha cavada ou foxo existente no lugar.
Valentín de Terni
200px|miniatura|San Valentín curando un epiléptico (detalle), comezo do século XVI, Augsbourg, Alemaña.
Valentín de Terni, (nome de orixe latina que significa «que vai ben, o que está san, forte»), foi un crego do século III que morreu martirizado. Está considerado santo polo Cristianismo, e tomado como protector dos epilépticos e dos namorados. Celébrase a súa festividade o 14 de febreiro, Día dos namorados.
Historia e crenza
A crenza na protección particular dos namorados ven desde a alta Idade Media: pensábase que os paxaros a partir dese día, 14 de febreiro, comezaban a facer os niños, día de festa. Era moi difundido este culto en Alemaña, de onde provén case exclusivamente a maior parte da iconografía.
A representación de San Valentín como bispo ou como crego débese a unha confusión de identidade; pode ter por atributo o bastón pastoral, a palma do martirio, ou tamén dun neno epiléptico. Parece que poden reunirse nunha soa e mesma persoa os dous Valentín, pois viviron en Italia no século III, foron mártires eclesiásticos, conmemorados o 14 de febreiro polo martyro romano: un crego e un bispo.
Estas son pois a identidade dos dous nomes, a coincidencia dos lugares de sepultura e a semellanza dos martirios na mesma época, conduciron a confundir os dous Valentín nun e único Santo.
Pelecanus rufescens
miniatura|Vista que mostra o característico dorso rosa.
miniatura|Ovos de Pelecanus rufescens
Pelecanus rufescens é unha especie de aves do xénero dos pelicanos. Vive e reprodúcese nos pantanos e lagos de pouco fondo de África, sur da península Arábiga, sur da India e actualmente parece que desapareceu de Madagascar.
Descrición
É un pelicano relativamente pequeno, pero aínda así unha ave grande. A súa lonxitude vai de 125 a 155 cm, a envergadura de ás está entre 2,15 e 2,9 m e a masa corporal é de 4 a 7 kg. O peteiro mide de 30 a 38 cm de lonxitude. A súa plumaxe é gris e branca, con tons rosas nas costas ocasionalmente aparentes, que nunca son dun rosa tan forte coma nos flamengos, pero que lle valeron o nome que ten nalgúns idiomas de pelicano rosado ou de costas rosadas e tamén o seu nome científico (rufescens). A parte superior do peteiro é amarelo e a bolsa é xeralmente griseira. Os adultos reprodutores teñen penachos de plumas longas na cabeza.
Hábitat e reprodución
O P. rufescens vive en diversos hábitats acuáticos, mais prefire as augas remansadas e pouco fondas, evitando as ribeiras costentas, ou con moita vexetación. Prefire lagos de augas doces, pantanos, ríos grandes de correntes calmas, e pozas estacionais, pero tamén frecuenta encoros, terras asolagadas estacionalmente e chairas asolagadas nas desembocaduras de ríos. Pode aparecer en lagos e lagoas alcalinos e salinos, e ás veces ao longo da costa en baías e estuarios (pero é raro en costas abertas). A especie tende a descansar e reproducirse nas árbores (por exemplo mangleiros), pero tamén en illas areentas, acantilados, arrecifes de coral e dunas.
As árbores usadas para a nidación conteñen moitos niños construídos próximos. Estes niños son reutilizados todos os anos ata que as árbores caen, aínda que, malia todo, as aves permanecen na área. A especie aniña colonialmente en árbores, xunqueiras ou arbustos baixos ao longo das ribeiras e tamén con menos frecuencia en illas areentas e en mangleirais.
O niño é unha gran morea de poliñas e pode ter unha altura de 10 a 50 m desde o chan. A femia pon dous ou tres ovos brancos grandes. As crías aliméntanse metendo a cabeza dentro da bolsa do adulto para coller comida regurxitada parcialmente dixerida.
Dieta
O alimento é xeralmente peixe (de peso de ata 450 g, xeralmente entre 80 e 290 g) e anfibios, e obtéñenos xeralmente pescando en grupos. Entre os peixes que depredan están cíclidos como Haplochromis e Tilapia.
Noz moscada
A noz moscada é o froito dun xénero de árbores perennifolios da familia das Myristicaceae, especialmente do xénero Myristica, procedente das Illas das Especias (na actualidade as Illas Molucas en Indonesia).
Os intocables de Eliot Ness
Os intocables de Eliot Ness (en The Untouchables) é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Brian De Palma, producido por Art Linson, escrito por David Mamet, que está baseado no libro do mesmo nome (1957). Está protagonizado por Kevin Costner, Charles Martin Smith, Andy García, Robert De Niro e Sean Connery, e conta a historia de Eliot Ness (Costner) como parte do equipo dos "Intocables" que levaron a Al Capone (De Niro) perante a xustiza durante a Lei seca. A banda sonora foi composta por Ennio Morricone e gañou un Premio Grammy.
Noz moscada
A noz é, en realidade, a semente da árbore, de forma lixeiramente ovoide, entre 20–30 mm de longo e 15-18 de ancho. Esta semente está cuberta por unha especie de cortiza seca tramada de cor avermellada denominada macis. Tamén se comercializan outros produtos derivados destas árbores, como os aceites esenciais extraídos das oleoresinas e a manteiga de noz.
Os intocables de Eliot Ness
Os intocables de Eliot Ness estreouse na cidade de Nova York o 2 de xuño de 1987, e nos Estados Unidos o 3 de xuño. O filme recadou máis de 106,2 millóns de dólares en todo o mundo e recibiu valoracións positivas por parte da crítica. Estivo nomeado a catro Premios Oscar; Connery gañou o Oscar ó mellor actor secundario.
A Carreira, Viladonga, Castro de Rei
A Carreira é un lugar da parroquia de Viladonga no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Os intocables de Eliot Ness
Foi emitido na Televisión de Galicia o 30 de marzo de 1996.
Noz moscada
O froito comercializado máis importante é a noz moscada da mirística, tamén chamada árbore da noz moscada, Myristica fragans, oriúnda das Illas Banda en Indonesia; tamén se cultiva no Caribe, en especial en Granada. Outras especies son a noz moscada papúa Myristica argentea, de Nova Guinea e a noz Bombai Myristica malabarica, da India. Ambas se usan como sucedáneos dos produtos de M. fragans.
Gran Premio do Xapón de 1997
O Gran Premio do Xapón de 1997 (oficialmente o XXIII Fuji Television Japanese Grand Prix) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 12 de outubro de 1997, no Circuíto de Suzuka, Suzuka. Foi a décimo sexta rolda da tempada de Fórmula Un. A carreira de 53 voltas gañouna Michael Schumacher para o equipo Ferrari logo de comezar desde a segunda posición. Heinz-Harald Frentzen terminou segundo nun Williams e Eddie Irvine terceiro no outro Ferrari. Irvine liderou gran parte da carreira antes de pasar a axudar a Schumacher na loita pol campionato ao bloquear ao líder Jacques Villeneuve.
Noz moscada
Usos culinarios
miniatura|esquerda|135px|Macis da noz moscada
Jordan McRae
Jordan Tyler McRae, nado o 28 de marzo de 1991 en Savannah, Xeorxia, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Noz moscada
Usos culinarios
Tanto a noz como o macis teñen sabores similares, aínda que a noz ten un sabor algo máis doce e fino. O macis utilízase preferentemente en pratos coloridos debido á cor alaranxada que dá, parecido ao azafrán. O froito foi introducido en Europa polos árabes no século XI e xogou un papel importante na gastronomía dalgúns países do leste ata chegado o século XVIII, hoxe en día pódese atopar o seu uso xeneralizado só na cociña holandesa. Na cociña bávara emprégase abundantemente na produción das famosas Weißwurst. pódese dicir que se emprega a noz como o macis úsanse en guisos de patacas e pratos de carnes, aínda que tamén se utilizan para aderezar sopas, salsas e pratos ó forno. Na cociña india emprégase na condimentación dalgúns currys e case exclusivamente en doces.
Gran Premio do Xapón de 1997
Práctica e cualificación
En cada carreira da tempada de Fórmula 1 houbo catro sesións prácticas; dúas sesións o venres e dúas sesións o sábado pola mañá. As sesións de prácticas do venres duraban unha hora e as sesións de prácticas do sábado duraban 45 minutos.
Noz moscada
Usos culinarios
As variedades xaponesas de po de curry inclúen a noz moscada como ingrediente.
Jordan McRae
Traxectoria deportiva
O 29 de xaneiro de 2016, McRae asinou un contrato de dez días cos Phoenix Suns. Ese mesmo día fixo o seu debut na NBA, facendo 12 puntos, 4 asistencias e 2 rebotes en 25 minutos de xogo, na derrota dos Suns por 102-84 contra os New York Knicks.
Gran Premio do Xapón de 1997
Práctica e cualificación
Villeneuve logrou a pole position cun tempo de 1:36.071, media décima máis rápido que Schumacher, que foi o segundo no Ferrari cun tempo de 1:36.133. O compañeiro de equipo de Schumacher, Eddie Irvine, cualificou terceiro, catro décimas detrás de Villeneuve. O piloto de McLaren, Mika Häkkinen, completou os catro primeiros, só a tres milesimas de segundo por detrás de Irvine. Os pilotos de Benetton foron quintos e sétimo; Gerhard Berger por diante de Jean Alesi. Heinz-Harald Frentzen nun Williams dividiu os dous en sexto, seis décimas detrás de Villeneuve.
Noz moscada
Aceites esenciais
O aceite esencial obtense da destilación da noz moída e é amplamente utilizado na industria farmacéutica e perfumeira. O aceite é incoloro ou lixeiramente amarelado e sabe e cheira a noz. Contén numerosos compoñentes de interese para a industria oleoquímica e utilízase como saborizante alimentario en produtos ó forno, xaropes (por exemplo, Coca Cola), bebidas, doces etc. Substitúe á noz moída xa que non deixa partículas nos alimentos. No seu uso para as industrias cosméticas e farmacéuticas pódese atopar no dentífrico e como principal compoñente dalgúns xaropes para a tose. No medicamento tradicional, a noz e o aceite utilizáronse para tratar enfermidades relacionadas cos sistemas nervioso e dixestivo. A Myristicina é, probablemente, o axente químico responsable dos efectos psicotrópicos do aceite de noz moscada.
Jordan McRae
Traxectoria deportiva
O 28 de febreiro de 2016, McRae asinou un contrato de dez días cos Cleveland Cavaliers. O 9 de marzo de 2017, asinou un contrato multianual cos Cavaliers.
Gran Premio do Xapón de 1997
Posicións logo da carreira
Note, only the top five positions are included for both sets of standings.
Noz moscada
Aceites esenciais
Externamente, o aceite utilízase para tratar as dores reumáticos e, do mesmo xeito que o aceite de cravo, pódese aplicar como tratamento de urxencia para mitigar as dores de moas. En Francia utilízase para molestias dixestivas, disolvendo unha pinga en mel.
Jordan McRae
Traxectoria deportiva
O 20 de agosto de 2017, McRae asinou un contrato dunha tempada co Saski Baskonia da Liga ACB.
Gran Premio do Xapón de 1997
Notas
Michael Schumacher igualou o número de vitorias de Jackie Stewart na súa carreira nº 100.
Noz moscada
Manteiga de noz moscada
Esta manteiga é semi-sólida e de cor marrón avermellado, con sabor e cheiro a noz moscada. Aproximadamente o 75% (por peso) dela é trimiristina, que pode converterse en ácido mirístico, un ácido graxo de carbono-14 que se pode utilizar como substituto da manteiga de cacao, pódese mesturar con outras graxas como o aceite de semente de algodón ou o aceite de palma e ten aplicacións como lubricante industrial.
Jordan McRae
Traxectoria deportiva
O 20 de setembro de 2018, McRae asinou un contrato cos Washington Wizards e os Capital City Go-Go da NBA G League.
Noz moscada
Historia
Dise que os sacerdotes romanos poderían empregar a Noz moscada queimándoa como unha forma de incenso, aínda que esta teoría é controvertida. Sábese que se utilizou como prezada e custosa especia durante a Idade Media. San Teodoro era famoso por permitir aos seus monxes esparexer noz moscada sobre o seu pudin de chícharos. En tempos isabelinos esta especia era tan popular que se cría podía evitar a peste. Os árabes negociaron con ela durante a Idade Media nos prósperos mercados do Océano Índico. A finais do século XV, Portugal fíxose cargo deste comercio, incluída a noz moscada, debido ao Tratado de Tordesillas con España e a un tratado por separado co sultán de Ternate. No século XVII, este comercio foi acaparado polos holandeses.
Jordan McRae
Traxectoria deportiva
O 6 de febreiro de 2020, McRae foi traspasado ós Denver Nuggets a cambio de Shabazz Napier. O 1 de marzo de 2020, McRae e os Nuggets chegaron a un acordo para a rescisión do seu contrato.