cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cova das Choias, A Pobra do Brollón
Descrición
A uns 75 metros da entrada, na parede da dereita, ábrese unha galería que comunica co nivel inferior. O paso dun nivel a outro resulta algo problemático a causa do lixeiro desnivel e do chan esvaradío, polo que convén extremar as precaucións. Aquí localízanse outras cinco galerías, das que só a central ten saída ao exterior, aínda que se acha tapada pola maleza.
Stacy Peralta
miniatura|dereita|200px|Peralta en xaneiro de [[2005.]] Stacy Peralta, nado o 15 de outubro de 1957 no barrio de Venice, nos Ánxeles (California), é un director e produtor de cinema e televisión estadounidense. Na súa xuventude foi un skater e surfista profesional e formou parte do grupo de skate dos Z-Boys.
Traxectoria
Comezou no skate ós quince anos de idade e axiña empezou a participar en competicións profesionais, acadando boas posicións até que con dezanove anos pasou a ocupar o primeiro posto na clasificación mundial de skateboard. Pouco despois, xunto con George Powell fundou a compañía de monopatíns chamada Powell Peralta. Co financiamento da compañía, Peralta formou a Bones Brigade, un equipo de skate composto polos mellores skaters da época, algúns dos cales revolucionaron o skate moderno. Tamén comezou a dirixir e producir os primeiros vídeos de skateboard que daquela supuxeron un pulo importante para novos skaters como Tony Hawk.
Cerca
miniatura|dereita|Cerca delimitando unha pradería. Unha cerca, valo, valado ou sebe, é un elemento superficial vertical que se emprega para delimitar terreos e protexelos contra intrusos. Adoitan ser de madeira ou metálicas. Os valos colócanse ao redor dun terreo ou xardín e teñen a función de impedir a entrada a este ou de protexer a intimidade dos seus habitantes. Instálanse en granxas, terreos agrícolas ou en noutros espazos privados como, por exemplo, os xardíns das vivendas unifamiliares.
Langur dourado
O langur dourado (Trachypithecus geei) é un primate da familia dos Cercopithecidae que se pode atopar no estado indio de Assam e nas Montañas Negras de Bután. Trátase da especie de primate máis ameazada da India a pesar de ser un animal sagrado para os habitantes do Himalaia.
Descrición
O langur dourado caracterízase pola cor da súa pelaxe, que varía entre o dourado e o crema brillante. A súa face é completamente negra e ten unha cola longa de até 50 cm.
Distribución e costumes
A súa área de distribución está moi restrinxida na actualidade; con só uns 100 km² limitados no sur polo río Brahmaputra, no leste polo río Manas, no oeste polo río Sankosh e no norte polas Montañas Negras de Bután. Crese que esta barreira bioxeográfica é a responsábel da orixe da especie a partir do seu parente máis próximo, o Trachypithecus pileatus.
O número de individuos contabilizados en 2001 era de 1.064, que estaban divididos en 130 grupos. Destes, cando menos o 60% eran adultos, o que reflicte unha escaseza de individuos non maduros, sendo isto un indicador do declive poboacional da especie. A principal causa da súa desaparición e a degradación do seu hábitat pola actividade humana. Unha pequena poboación que se atopa nunha plantación de caucho en Kokrajhar, distrito de Assam, incrementou a súa poboación de 38 a 52 individuos entre 1997 e 2002. Esta poboación adaptouse para alimentarse de sementes secas das árbores de caucho.
O langur dourado é un animal gregario que se relaciona en grupos de varios individuos. Os grupos teñen un termo medio de 8,2 animais e a proporción de adultos é de 2,3 femias por cada macho. Non obstante, a meirande parte dos grupos só teñen un macho adulto. Na maior parte do seu hábitat, o langur dourado atópase confinado ás árbores de máis altura, onde a súa cola lle permite abanearse entre as pólas. Aliméntase de froita, sementes, flores, gromos e follas verdes.
Subespecies
Distínguense dúas subespecies:
Zarautz
Zarautz é unha cidade e un concello vasco con 14 km² e 22.323 habitantes (2006), situada no centro da costa de Guipúscoa. Forma un elegante centro balneario a 20 km de Donostia, capital provincial, coa praia máis longa de Euskadi, duns 2.500 m.
Historia
Entre as primeiras noticias históricas acerca de Zarautz está a concesión de carta foral polo rei Fernando III de Castela en 1237. A súa poboación dedicouse tradicionalmente á pesca, especialmente a de baleas. Esta tradición mariñeira continuou até o século XVI, pasou a dedicarse en boa medida a actividades industriais como ferrerías, estaleiros navais, confección téxtil e de mobles.
Na segunda metade do XIX douse unha importante evolución na economía local, cando a raíña Isabel II de España colleu o costume de pasar un tempo de repouso no verán, e escolleu a vila de Zarautz como lugar de estancia; á raíña foi seguida de familias nobiliarias e outras persoalidades que arrastraban consigo un numeroso séquito. Zarautz pasou a converterse nunha das primeiras localidades turísticas de España. A localidade enriqueceuse con construcións luxuosas e o ritmo mantívose durante a primeira metade do século XX.
Monumentos
A cidade está dotada de moitos xardíns e parques: Parque de Vista Alegre, Parque de Mutxio, Parque de Torre Luzea, Parque de Pagoeta' (cun museo no mesmo parque e cunha antiga ferraría).
Ángeles González-Sinde
Ángeles González-Sinde Reig, nada en Madrid o 7 de abril de 1965, é unha guionista, directora de cinema española, que foi ministra de Cultura de España.
Zarautz
Festas
As máís importantes son a patronais de San Pelaio do 25 ao 27 de xuño. Tamén a festas da Virxe, do 14 ao 17 de agosto e as Euskal Jaiak'' o 9 de setembro.
Ángeles González-Sinde
Traxectoria
Estudou Filoloxía Clásica na Universidade Complutense de Madrid. Realizou un mestrado de Guión Cinematográfico e trasladouse aos Ánxeles para continuar os seus estudos no American Film Institute.
Foi a guionista de numerosas series de televisión canda a Alberto Macías, así como de multitude de películas, traballos que lle valeron varios recoñecementos, entre eles dous premios Goya.
O seu debut como directora, e un dos seus traballos máis premiados, foi a película La suerte dormida (2003), protagonizada por Adriana Ozores. Repetiría nos labores de dirección nunha das curtas de Madrid 11M: Todos íbamos en ese tren (2004).
Desde decembro de 2006 ata abril de 2009 estivo á fronte da presidencia da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas, cargo no que colleu a testemuña da actriz Mercedes Sampietro.
É filla do fundador e primeiro presidente da academia, José María González-Sinde, e o seu irmán, que se chama como o pai, tamén se dedica ó mundo do cine.
É firme detractora das descargas P2P, ás que culpa dos problemas do cine español. A Asociación de Internautas (AI) destaca na súa nota unha clara cita de González-Sinde:
No mesmo ámbito de alusións á pirataría e Internet encádrase outra das súas citas máis comentadas:
Trala profunda remodelación do Goberno de España do 7 de abril de 2009, foi nomeada Ministra de Cultura como independente, substituíndo a César Antonio Molina, nomeamento que provocou un movemento de rexeitamento inmediato entre os internautas, que apenas dous meses despois do seu nomeamento denunciárona por conflito de intereses, argumentado que empresas e sociedades ligadas á figura da ministra ou dos seus familiares se benefician da concesión de axudas. Coa derrota socialista nas eleccións de 2011 deixou o ministerio.
Chaenocephalus aceratus
Chaenocephalus aceratus é unha especie de peixe que pertence á familia Channichthyidae. Pertence ós Notothenioidei, unha suborde de peixes que representa o 90% da fauna de peixes da plataforma continental antártica. Son unha familia de peixes única e os únicos vertebrados que carecen de hemoglobina, o cal fai que a súa capacidade de transportar osíxeno polo sangue é dun 10% respecto doutros teleósteos. Teñen sangue traslúcido e galadas de cor branca leitosa.
Sacro
O sacro é un óso da pelve, resultado da fusión das 5 vértebras sacras (sinostose). Só a primeira vértebra sacra conserva as apófises transversas (ás do sacro) así como as apófises articulares superiores, que lle serven de unión coa columna lumbar (articulación lumbosacra). O resto de vértebras sacras só posúen corpo e unha apófise espiñosa fusionada coas do resto do sacro.
Caras laterais
Vemos unha superficie semilunar articular, destinada a articularse co coxal. Por debaixo unha zona rugosa para a inserción do ligamento sacro-ilíaco posterior.
Base superior
Une o sacro coa columna lumbar. As apófises articulares superiores da primeira vértebra sacra articúlanse co corpo da quinta vértebra lumbar.
Vértice
Une o sacro co cóccix.
AG-56
A autovía AG-56 é unha vía de altas prestacións une a Autoestrada do Atlántico á altura do Rial de Conxo (Santiago de Compostela) co corredor CG-1.5 na localidade de Gontade (Os Ánxeles, Brión). Ten unha lonxitude aproximada de 12 km e é propiedade da Consellería de Infraestruturas e Mobilidade da Xunta de Galicia.
John Robinson (actor)
John Robinson, nado en Portland (Oregón) o 25 de outubro de 1985, é un actor estadounidense.
Traxectoria
É principalmente coñecido por interpretar o papel de John McFarland no filme Elephant e a Stacy Peralta en Lords of Dogtown.
Meixigo
O topónimo galego Meixigo pode referirse a:
Vuelta a España 2007
A LXII edición da Vuelta a España dispútase desde o 1 ata o 23 de setembro de 2007 entre as localidades de Vigo e Madrid, cun percorrido total de 3.241 km para completar a Volta. Foi gañada polo ruso Denis Menchov.
Percorrido
miniatura|esquerda|230px|Percorrido da Vuelta 2007 A proba ten 11 tiradas chas, 8 de media e alta montaña, 2 cronos individuais e que fan 74 km, 4 chegadas no alto, 3 portos de categoría especial, 6 de 1ª categoría, 15 de 2ª caregoría e 18º de 3ª categoría.
De Viveiro e Allariz nunca saíra nin chegara a Vuelta antes desta edición.
Galegos na Vuelta
Nesta edición da Volta haberá seis ciclistas galegos, o que supón unha cifra récord. Iso é en boa parte así grazas á participación do primeiro equipo profesional de ciclismo galego, o Karpin Galicia, que se estrea na Volta a España mercé a un convite da organización. Ademais dos cinco galegos que integran o Karpin (Gustavo César Veloso, Gustavo Domínguez Lemos, David García Dapena, Ezequiel Mosquera e Serafín Martínez Acevedo), participou tamén como líder do seu equipo o Illes Balears-Caisse d'Epargne, Óscar Pereiro.
Etapas clave da Volta a España 2007
miniatura|esquerda|300px|Saída neutralizada no cruzamento dos Choróns ([[Vigo)]] miniatura|dereita|250px|[[Oscar Freire de amarelo no podio da 2ª etapa con final en Santiago]] A proba comezará cunha tirada completa en liña (nin contra o reloxo nin prólogo), o que non se facía dende 1998. A 4ª etapa ascéndese ó porto asturiano dos Lagos de Covadonga. A seguinte etapa chega a Reinosa e constará de 4 portos, un deles, La Palombera, que será de 1º categoría e a só 18 km de meta. A primeira crono disputarase en Zaragoza sobre 49 km. Os escaladores atopáranse con dúas tiradas de alta montaña seguidas nos Pireneos. Na primeira delas ascenderán catro portos: Monrepos, Serrablo, Foradad e a ascensión final a Cerler. Ó día seguinte será a etapa máis longa e terán que subir Fayas, Perves, Cantó e a ascensión final a Ordino-Arcalís.
A segunda parte da Volta será máis levadía por terras levantinas e murcianas ata chegar a Andalucía. A 14º tirada disputarase na Serra de Cazorla, onde se ascenderán 3 portos. A 15º etapa chegarase á provincia de Granada, onde os ciclistas defrontarán, como nas últimas dúas edicións, a ascensión do Monachil. A 16ª xornada terá tres portos e chegarase a Castela-A Mancha. A 18ª xornada chegarase a Ávila, ascendendo Mijares e Navalmoral. Ó día seguinte chegarase ó Alto de Abantos, como a última etapa con final no alto. Está etapa constará de 6 portos e Abantos subirase dúas veces. O penúltimo día haberá unha contra o reloxo clásica de 25 km por Collado Villalba e a Volta terminará ó día seguinte no Paseo de la Castellana en Madrid.
-741
Véxase tamén
Historia ano a ano
Mar adentro
Mar adentro é un filme español biográfico-dramático de 2004 coescrito e dirixido por Alejandro Amenábar e protagonizado por Javier Bardem, Belén Rueda e Lola Dueñas. Rodado en Galicia, está baseado na historia real de Ramón Sampedro, un escritor e ex-mariñeiro que quedou tetrapléxico logo dun accidente ocorrido durante a súa xuventude e permanece prostrado nunha cama durante case 30 anos, situación pola que desexa morrer mediante a aplicación da eutanasia. O filme relata a loita de Sampedro para lograr que a lei recoñeza o seu dereito a morrer.
Resultou gañadora do Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 77ª edición dos premios, entre outros numerosos premios.
Produción
O filme é unha produción de Sogecine e Himenóptero, en coprodución con UGC Images (Francia) e Eyescreen (Italia), coa colaboración de TVE, Canal+, TVG, Filmanova e o apoio de Eurimages/ICAA. A distribución internacional correu a cargo de Sogepaq.
O equipo é o mesmo que participou en The Others, coa incorporación de Jo Allen na maquillaxe, na cal investiron cinco horas diarias para o cambio físico de Javier Bardem. O filme rodouse durante doce semanas en Galicia, Cataluña e Madrid, cun orzamento de dez millóns de euros. A música foi composta por Amenábar, interpretada pola London Session Orchestra e contou coa colaboración do músico galego Carlos Núñez.
Dick Van Dyke
Richard Wayne "Dick" Van Dyke, nado en West Plains, Missouri, o 13 de decembro de 1925, é un actor de cinema e televisión estadounidense. É recordado polas súas actuacións nos filmes Mary Poppins e Chitty Chitty Bang Bang, e nos programas de televisión The Dick Van Dyke Show (na década de 1960) e Diagnosis: Murder (na década de 1990).
Traxectoria
Nado en West Plains (Missouri) Dick Van Dyke creceu en Danville (Illinois). Os seus pais foron o vendedor Loren Wayne Van Dyke (1902-1975) e a estenógrafa Hazel Vorice (de solteira, Hazel McCord) (1896-1992). Era o irmán máis vello do actor Jerry Van Dyke (1931–2018), coñecido polo seu papel na serie Coach. A familia descende de John Alden, pasaxeiro do Mayflower.
A partir de 1931 foi á escola primaria en Danville. Os Van Dyke mudáronse a Crawfordsville, Indiana, durante dous anos e cando regresaron foi á escola secundaria Danville. Entre os seus compañeiros estaban Donald O'Connor e Bobby Short, que tamén tiveron carreiras de éxito como artistas, e un dos seus amigos íntimos era primo de Gene Hackman, que tamén vivía en Danville neses anos. Cando era neno, animouse a entrar no mundo do espectáculo vendo os filmes de Laurel e Hardy.
Foralismo
Historia
O foralismo foi unha tendencia ideolóxica para manter e fortalecer o sistema foral.
Foralismo vasco-navarro
Desenvolveuse con especial intensidade en Iparralde, Euskadi e Navarra despois da Guerra Francesa da Península Ibérica co fin de protexerse das constitución francesas e das constitucións españolas (de 1812 e despois de 1837) ou limitar a súa xurisdición. No século XIX e ao longo do século XX distínguense moitos tipos de foralismo: o realismo ou tradicionalismo, liberalismo, ou os que só reivindicaban o foralismo do pobo e dos cidadáns.
Dick Van Dyke
Traxectoria
Comezou a actuar na radio e apareceu tamén en televisións locais. Lanzouse, entón, a comedias musicais grazas ás cales logrou o éxito en Broadway, incluíndo un Tony en 1961. A principios dos anos 60, rodou o seu primeiro filme, Bye Bye Birdie, xunto a Janet Leigh e Ann-Margret. Despois deste éxito, protagonizou Mary Poppins da Disney.
Foi entón cando creou a súa propia serie de televisión, a comedia de situación The Dick Van Dyke Show. Gañou o premio Emmy en tres ocasións entre 1963 e 1965. En 1977, recibiu un cuarto Emmy por Van Dyke and Company. Tamén apareceu en varios filmes e series de televisión, como Colombo, Matlock e The Roads of Paradise.
Foralismo
Foralismo vasco-navarro
O xornal máis destacado do foralismo liberal en Bilbao foi'' Irurac bat. ''Comezou a coller forza tras a Primeira guerra carlista, cando xurdiu o foralismo liberal, que por si só non impugnaba a constitución española. Despois da Terceira guerra carlista, cando se aboliron os foros, o provincialismo xurdiu como un movemento político-cultural ao seu favor, afastándose do carlismo e a súa dinastía. Porén, A última vez que se aboliu a carta, levou á creación da revista política La Paz para a defensa dos foros (1876) en Madrid. En Navarra, a Asociación Eúskara de Navarra liderou especialmente a loita polos foros, primeiro a través do xornal El Arga (1880-81) e máis tarde a través do xornal Lau-Buru (1882-86). Arturo Kampion foi un dos principais motores do movemento. Os foralistas de Navarra organizáronse como partidos políticos e gañaron as eleccións municipais de 1881 e 1883.
Na última década do século, o foralismo foi introducido nos seus programas por diferentes ideoloxías e tendencias políticas, desde os integristas aos carlistas. Precisamente cando o carlismo reapareceu no ámbito político, o movemento político foralista desapareceu e os que o ocupaban buscaron o seu lugar político no carlismo ou no nacionalismo vasco (como Kampion). Pasando do integrismo foralista ao nacionalismo vasco, a revista donostiarra El Fuerista converteuse no xornal nacionalista na súa segunda fase (en 1898). O seu lema dende o principio "Deus e Lagi-Zarra" ou "Deus e Foros", converteuse no lema do PNV "jeltzale" (JEL = Jaungoikua Eta Lagi-Zarra). O foralismo tivo pois unha grande influencia nas orixes do nacionalismo vasco.
Dick Van Dyke
Traxectoria
Un día, fixo unha aparición en The Law is the Law no papel dun médico, o doutor Mark Sloan, acusado inxustamente de asasinato. Desta personaxe naceu a serie Diagnosis: Murder, en que interpretou dito doutor. Durou oito temporadas ata 2002, cando decidiu rematala.
A partir de entón, Van Dyke fíxose menos presente, a pesar de aparecer en Night at the Museum (2006). En 2018, interpretou a Mr. Dawes Jr. en Mary Poppins Returns. Previamente interpretara a Mr. Dawes, Sr. (pai de Mr. Dawes, Jr.) no filme orixinal.
Foralismo
Foralismo galego
O denominado dereito foral galego presenta unha forte raíz agraria, forestal e familiar. Aínda que no seu día se xerou un intenso debate sobre a existencia ou non de tal dereito foral, xa que algúns historadores negaban o dereito medival galego, o seu recoñecemento legal pechou a discusión. En 1880, Álvarez Bugallal incluíu entre os territorios do Estado español con dereito propio a Galiza, propoñendo a incorporación á Comisión General de Codificación de xuristas de "Galicia, Cataluña, Aragón, Navarra, Baleares y Vascongadas", co fin de elaborar informes que contivesen as especificidades de todos eses dereitos propios. As propostas posteriores —anexos e recompilacións— incluirían sempre a Galiza na relación de territorios forais.
Para Iglesia Ferreirós la inclusión de Galiza entre os territorios forais foi debida á amizade do ministro co galeguista Manuel Murguía. Con todo, aínda que se puxo certa atención a ese tema desde o XIX até a II República (por exemplo Vicente Risco fixo énfase niso en Teoría do nacionalismo galego, Castelao reivindicaba o dereito histórico galego en temas como o monte en man común no Sempre en Galiza), o propio Murguía e o nacionalismo posterior facían énfase na creación de novas leis nun Estado autónomo máis que na vindicación ou consolidación de leis que tiveron importancia histórica fundamental (por exemplo os foros de Afonso VIII de Galiza e León, emanados das Cortes de 1188 son uns dos primeiros documentos saídos dun parlamento democrático da Europa continental e uns dos primeiros documentos en galego-portugués, como o foro do bo burgo de Castro Caldelas) pero que podían non responder á realidade do país no século XIX ou XX.
Dick Van Dyke
Vida persoal
Van Dyke viviu coa súa parella Michelle Triola Marvin durante máis de trinta anos, ata a morte dela en 2009. Con 86 anos volveu casar o 29 de febreiro de 2012 cunha maquilladora de 40 anos, Arlène Silver.
A Brixaría, Curtis, Curtis
A Brixaría é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 26 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 13 eran homes e 13 eran mulleres.
44ª edición dos Óscar
A 44.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 10 de abril de 1972 no Dorothy Chandler Pavilion dos Ánxeles (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Helen Hayes, Alan King, Sammy Davis, Jr. e Jack Lemmon.
Premios
miniatura|150px|[[William Friedkin, mellor director]] miniatura|150px|[[Gene Hackman, mellor actor]] miniatura|150px|[[Jane Fonda, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Ben Johnson (actor)|Ben Johnson, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Cloris Leachman, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Paddy Chayefsky, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Vittorio De Sica, director do mellor filme en lingua non inglesa]] miniatura|150px|[[Michel Legrand, mellor banda sonora]] miniatura|150px|[[John Williams, mellor banda sonora adaptada]] miniatura|150px|[[Isaac Hayes, mellor canción]] miniatura|150px|[[Charlie Chaplin (dereita) recibindo o Óscar de honor de Jack Lemmon.]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
A Frairía, A Frairía, Castroverde
A Frairía é un lugar da parroquia da Frairía no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
Foissiat
Foissiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Xeografía
O río Sâne Morte nace nesta comuna.
Os Sestos, Busto, Lalín
Os Sestos é un lugar da parroquia de Busto, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña nove habitantes (cinco homes e catro mulleres), tres menos ca en 2000.
A Brixaría
O topónimo galego A Brixaría pode referirse a:
Jan Kuehnemund
Janice Lynn Kuehnemund, nada en Saint Paul (Minnesota) o 18 de novembro de 1953 e finada en Colorado Springs (Colorado) o 10 de outubro de 2013, foi unha músico estadounidense, guitarrista e fundadora da banda de glam metal Vixen.
Traxectoria
En 1974 fundou na súa escola a banda Genesis. Xa en 1980 creou Vixen, que tivo grande éxito a finais da década de 1980 na escena glam cos discos Vixen e Rev It Up. Nesa época tocaron con bandas como Scorpions, Bon Jovi, Kiss ou Deep Purple. En 1991 decidiu separar a banda.
En 1999, logo de que Roxy Petrucci refundase a banda sen a súa autorización, demandou a batería por infracción dos dereitos de autoría, o que provocou a segunda separación do grupo. En 2001 decidiu refundar Vixen canda a Roxy e Janet Gardner, pero volveron os problemas entre elas.
A finais de 2012 diagnosticóuselle un cancro, do que faleceu en outubro de 2013.
Wiren (filme)
Wiren é un filme surinamés de 2018 dirixido por Ivan Tai-Apin. Foi escollido como candidato de Suriname para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, sendo a primeira vez que o país presenta un filme nesta categoría, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Un rapaz xordo loita contra a discriminación en Suriname.
Sobreira de Santiorxo
A sobreira de Santiorxo é unha sobreira situada na aldea de Santiorxo, na parroquia pobrense de Liñares.
Características
Este tipo de árbore típica da Ribeira Sacra, crece tamén na zona mediterránea, na zona sur de España na zona cantábrica e as rías galegas. Esta árbore é varias veces centenaria e ten unhas dimensións moi grandes: case 3 metros de diámetro e 10,8 de perímetro. As abraiantes dimensións do tronco deste exemplar son consecuencia dunha enfermidade que a atinxe, facendo que o tronco se fure polo medio.
Outra sobreira tamén centenaria encóntrase a 70 m ó nacente desta.
Tempada 1987 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 1987 foi a 9ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 21 de febreiro de 1987 no Critérium Arenal e rematou o 13 de decembro no Rally das Pontes. O vencedor foi o coruñés Carlos Piñeiro, pilotando un Opel Ascona na primeira parte da tempada e un Opel Manta na segunda.
Sede, distrito de Santa Maria
Sede é un dos dez distritos en que se divide a cidade de Santa Maria, no estado brasileiro do Río Grande do Sur.
Límites
Limítase cos distritos de Arroio Grande, Boca do Monte, Pains, Palma, Santo Antão, São Valentim, e, co municipio de Itaara.
Barrios
O distrito está dividido nos seguintes barrios:
Invasións xaponesas de Corea (1592 - 1598)
As invasións xaponesas de Corea foron un confliteo bélico desenvolvido entre 1592 e 1598 no que se viron implicados tres países asiáticos: o Xapón, a China e Corea. O rexente xaponés Toyotomi Hideyoshi, un dos «grandes pacificadores do Xapón», decidiu conquistar a China, motivo polo cal pediu a asistencia da dinastía Joseon, así como o libre tránsito a través da península de Corea. Como Corea era un país vasalo da dinastía Ming, a petición foi rexeitada. Hideyoshi comezou a preparar as tropas e convocou os diferentes daimios (señores feudais) para a invasión do país, a cal comenzou en 1592.
Despois dun rápido e eficaz avance das tropas xaponesas polo territorio coreano, a brillante campaña naval do almirante coreano Yi atallar a subministración de recursos dos invasores, feito que lles obrigou a deterse. A milicia coreana, xunto coa intervención do exército chinés, obrigou ó goberno xaponés a estabelecer relacións de paz coa China en 1593. Despois que as peticións de Hideyoshi foron denegadas, a guerra entrou nunha nova fase en 1597, cando se retomaron as hostilidades. O conflito culminou finalmente en 1598 coa retirada total das tropas invasores despois da morte de Hideyoshi.
Malia que xeralmente se consideran como dúas invasións illadas, en realidade tamén houbo presenza xaponesa durante o lapso entre estas dúas invasións masivas, motivo polo cal algúns historiadores consideran o confliteo como unha soa guerra.
Limoges CSP
O Limoges Cercle Saint-Pierre, comunmente coñecido como Limoges CSP, é un club de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Limoges, Lemosín. O club foi fundado en 1929 e viviu os seus mellores momentos nas décadas de 1980 e 1990, cando conquistou os máis importantes títulos de Francia en diversas ocasións, así como diversos títulos europeos, incluída a Euroliga conquistada en 1993. Actualmente compite na LNB Pro A, máxima categoría do baloncesto francés.
Historia
O Limoges Cercle Saint-Pierre foi fundado en 1929, con todo, non comeza a ser un equipo exitoso até a década de 1980, cando en 1981 gaña o seu primeiro título importante: a Copa de Francia. A partir desta data o club comeza a gañar con asiduidade os títulos de campión de Liga e de Copa no seu país, alén de destacar en competicións europeas. De feito, foi o primeiro equipo galo en gañar o máximo título europeo en calquera deporte ao conseguir a Euroliga en 1993. Porén, o equipo xa gañara anos antes varios títulos continentais, como dúas Copas Korać, en 1982 en 1983, ambas ante o Šibenka Šibenik (90–84 e 94–86), e unha Recopa en 1988 ante o Joventut Badalona (96–89). Posteriormente, no ano 2000, gaña de novo a Korać, esta vez ante o Unicaja Málaga (80–58 e 51–60).
Invasións xaponesas de Corea (1592 - 1598)
Este conflito armado é coñecido por diversos nomes, entre eles: Invasión de Hideyoshi de Corea, Guerra dos sete anos, Guerra Renchen para defender a nación ou Guerra Imjin. O enfrontamento recibe este dous últimos nomes polo feito de que se desenvolveu durante o ano coñecido como Renchen ou Imjin do cicle sexaxenario da China e Corea respectivamente.
Limoges CSP
Historia
A nivel local, na temporada 1999–00 o Limoges conseguía gañar o seu noveno título de Liga, con todo, sería descendido ao final da temporada á LNB Pro B por problemas financeiros. O equipo só permanece un ano na segunda división, máis o seu retorno á máxima categoría sería breve, descendendo de novo en 2004. De feito, ao comeza a temporada 2004–05 o Limoges xogaba na NM1, a terceira categoría. Desde esa temporada o club tardaría seis anos en volver á elite, aparecendo fugazamente na primeira división en 2011 para volver a descender. Con todo, o club regresa á Por A ao ano seguinte volvendo ás súas vellas glorias o conseguir en 2014 o seu décimo título de liga tras vencer ao Strasbourg IG por 0–3 na final.
Debido ao título de liga o club sería invitado para xogar a Euroliga 2014–15, no que sería o seu retorno a máxima competición europea tras dezasete anos de ausencia. Con todo, o retorno non sería destacábel, xa que o Limoges perdería 8 dos 10 partidos disputados, gañando unicamente ao Unics Kazan e ao Cedevita, antes de ser relegados á Eurocup, onde foi tamén rapidamente eliminado. No campionato local o club volve facerse co título de campión. Durante a fase regular o Limoges quedaría clasificado en terceiro lugar tras o JSF Nanterre e o Strasbourg, porén o club consegue chegar á final. Na final, o club do Lemosín vence de novo ao Strasbourg, esta vez por 1-3.
Pavillón
O Palacio de Deportes Beaublanc (en occitano: Bòsc Blanc) está situado no parque de deportes da cidade de Limoges. Foi construído en 1981 grazas a. Xavier Popelier e a Albert Chaminade. Desde aquela acolle os partidos como local do Limoges, alén doutros eventos deportivos como a Copa Davis ou partidos de baloncesto e balonmán femininos. Até a construción do Palais des Sports de Pau en 1991 era o pavillón de baloncesto máis grande do país.
Cadro actual
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 100%; " ! colspan="2" style="background-color:#2E8B57; color:#FFFFFF; text-align: center;" | Limoges CSP 2015−2016 ! Xogadores !! Adestradores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Pos. !! # !! Nac. !! Nome !! Altura !! Peso !! Procedencia
Palmarés
300px|thumbnail|right|Os seareiros do Limoges celebrando o título de Liga de 2015.
Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol
O Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol (CHUF) é unha institución sanitaria dependente do Sergas localizada na parroquia de Santa Cecilia de Trasancos, en Ferrol. O CHUF está formado polo Hospital Arquitecto Marcide, o Hospital Profesor Nóvoa Santos e o Hospital Naval. O Complexo atende a poboación da Área sanitaria de Ferrol, que abarca as comarcas de Ferrol, Eume e Ortegal, no norte da provincia da Coruña.
Historia
O Hospital Arquitecto Marcide está situado na avenida da Residencia, preto de Catabois, ao norte da cidade de Ferrol. Nesa mesma vía están o Hospital Naval (antigo Hospital Básico da Defensa) e o Centro de Atención a Persoas con Discapacidade Física (CAMPF), antigo Centro de Asistencia a Minusválidos Psíquicos e Físicos, que depende do Imserso. Na mesma zona, na rúa Irmandade de Doantes de Sangue de Ferrolterra, está o Centro de Educación Especial Terra de Ferrol. Menos dun quilómetro cara ao norte pola estrada de Catabois está o Hospital Profesor Nóvoa Santos.
En 2018 dispuña de 457 camas instaladas (413 delas en funcionamento), 12 quirófanos e 2 paridoiros. En 2006 contaba con 393 camas de agudos e 8 quirófanos.
Hospital Arquitecto Marcide
O hospital, inaugurado en 1976, foi deseñado polo arquitecto Martín José Marcide Odriozola, que lle dá o nome.
Hospital Profesor Nóvoa Santos
Inaugurado no ano 1953 como Sanatorio Antituberculoso de Catabois, está situado nun terreo de 58.959 metros cadrados a carón da estrada de Catabois, ao norte da cidade de Ferrol. Ten planta en forma de duplo T e sete alturas. Leva o nome do médico galego Roberto Nóvoa Santos.
-739
Véxase tamén
Historia ano a ano
Penedo dos Tres Reinos
O Penedo sitúase na fronteira entre a freguesía de Moimenta e Montouto, no concello portugués de Vinhais, a parroquia de Cádavos, do concello galego da Mezquita e a localidade de Castromil no concello zamorano de Hermisende.
A pesar de que hoxe en día os tres reinos a que o nome da fraga aludida xa non existan (Portugal tornouse unha república, e Galiza e León foron integradas no reino de España), a súa vella e secular designación mantívose inalterada. Coa aprobación do Tratado de Lisboa en 1864 estableceuse a fronteira actual entre Portugal e España (A Raia), que mantivo a fronteira de séculos nesta rexión.
Toponimia
Como corresponde aos dialectos galego-surorientais o vocábulo fraga é un equivalente de penedo, rocha, con correlatos no trasmontano fraga. Fragua semella unha deformación popular.
Martin Andersen Nexø
Martin Andersen Nexø, nado en Copenhague en 1869 e finado en Dresden en 1954, foi un escritor dinamarqués.
Traxectoria
Nado nun barrio pobre de Copenhague, a súa familia moveuse a Nexø en 1877. A mediados da década de 1890 viaxou polo sur de Europa, e o seu libro Soldage (1903) baséase en gran parte nesas viaxes. Pelle Erobreren (Pelle o conquistador) é a súa obra máis coñecida (1906-1910), da que se fixo unha película en 1987.
Militante do Partido Comunista de Dinamarca, en 1941 durante a ocupación nazi foi detido pola policía. Conseguiu fuxir a Suecia, e posteriormente á Unión Soviética, onde fixo programas de radio dirixidos a Dinamarca e Noruega. Despois da segunda guerra mundial estableceuse en Dresde, na Alemaña Oriental.
Linguas nilo-saharianas
As linguas nilo-saharianas son unha familia ou macrofamilia de linguas de África, faladas en África centro-oriental, principalmente no sahel e as concas do alto río Nilo (Sudán) e o Chari (Chad). Foi definida polo lingüista Joseph Greenberg en 1963. É unha familia na que existen importantes diverxencias entre os subgrupos que a forman, razón pola cal para algúns a familia necesita ser máis investigada para estabelecer máis firmemente o parentesco, mentres que os nilo-saharianistas consideran que a diverxencia débese a que a familia podería ter unha antigüidade de entre dez mil ou doce mil anos.
En 1987, falaban linguas nilo-saharianas uns 11 millóns de persoas aproximadamente, de acordo coa estimación de Merritt Ruhlen. As estimacións de Bender para 2004 sumaban 31 millóns de falantes. O número exacto de linguas nilo-saharianas non se coñece con precisión, aínda que L. Bender, sinala que o criterio de intelixibilidad mutua conduce a un mínimo de 120 linguas, e ofrece unha clasificación da familia sobre datos léxicos de 115 linguas diferentes, mentres que Ethnologue lista 205 variedades diferentes, algunhas das cales claramente son mutuamente intelixibles e, por tanto, poden considerarse a mesma lingua.
Caracterízanse principalmente por ter un número gramatical trial singular-colectivo-plural, agás no caso do gumuz.
Folgueira, A Frairía, Castroverde
Folgueira é un lugar da parroquia da Frairía no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Ildefonso Díez de Rivera
Ildefonso Díez de Rivera y Muro, nado en Granada o 24 de xaneiro de 1777 e finado en Valencia o 26 de xaneiro de 1846, foi un militar e político español.
Carreira Militar
Entrou moi novo na escola de artillaría e ao remata-los estudos incorporouse como oficial de artillaría na guerra que España sostiña, como aliada de Francia contra Gran Bretaña, e especialmente na Guerra da Independencia española, destacándose na batalla de Trafalgar e no asedio de Olivenza. Ao remata-la guerra era tenente coronel e en 1815 foi nomeado comandante militar do distrito de Valencia.
Entre 1814 e 1820 foi membro da Loxa Masónica Valenciana.
Participación política
En 1817 foi capturado por orde do xeneral Francisco Javier de Elío e encarcerado na prisión da Inquisición por participar xunto con Beltrán de Lis no fracasado pronunciamento de Vidal, mais a raíz do pronunciamento de Rafael del Riego en 1820 foi liberado polo pobo e, posteriormente, nomeado capitán xeneral de Valencia.
Cando o 1823 o duque de Angulema dirixiu a expedición dos Cen Mil Fillos de San Luís que penetraron en España e restaurou o absolutismo no país, pediúselle que entregar a cidade de Valencia ao que se negou até recibir ordes reais. Ao recibilas entregou a praza e, en previsión de posibles represalias, marchou ao exilio en Bélxica, onde permaneceu ata 1834.
Ao seu regreso a España foi nomeado marechal de campo e foi elixido deputado por Valencia nas eleccións posteriores á proclamación do Estatuto Real de 1834 e, de novo, nas de 1836. Tamén o foi en 1836 por Granada. En 1837, 1841 e 1842, foi senador por Granada e ostentou a presidencia do Senado entre 1841 e 1842. Foi dúas veces ministro de Guerra e dúas máis de Estado nos gabinetes dos presidentes Juan Álvarez Mendizábal e José María Calatrava.
Retirouse da política en 1843 trala caída de Baldomero Espartero, do que foi amigo persoal.
Polo seu matrimonio con Pascuala Valeriola Ortiz de Almodóvar, recibiu o título nobiliario de conde de Almodóvar, cun importante patrimonio en Callosa de Segura, Orihuela, Alacant e Murcia.
Opacus
Está presente nos xéneros altocumulus, altostratus, stratus e stratocumulus.
Arzawa
miniatura|300px|Localización dos principais xacementos da Anatolia hititaArzawa foi un antigo reino de Anatolia occidental, cuxa situación exacta se descoñece, pero o centro nos últimos anos era Apasa (Éfeso). É mencionado nas fontes hititas.
Descubrimento, lingua
O reino foi mencionado por primeira vez polo noruegués J. A. Knudtzon en 1887 cando descubriu unhas cartas do faraón Amenhotep III, que estaban nunha lingua descoñecida, que podían ler (era con escritura cuneiforme) pero non traducir. Nas cartas, e polos lixeiros parecidos da lingua coa familia indoeuropea, identificouse o nome do país. A lingua do país chamouse arzawana e, aínda que no país se falaba unha lingua luvita, a correspondencia facíase en lingua nesita, ambos da familia indoeuropea. Algunhas taboíñas da mesma lingua atopáranse antes en Boğazköy (hoxe Boğazkale) no centro de Turquía, onde despois se atoparon os arquivos hititas e a lingua considerouse pertencente ao Imperio Hitita e desde entón chamouse hitita (os hititas chamaban á súa lingua Nasili).
Nome rexional
Os hititas inicialmente chamaban Arzawa a toda a rexión de Anatolia occidental. Nesta rexión os diversos poderes aliábanse ás veces contra os hititas ou facíanse a guerra entre eles. É posíbel que xa se denominase Arzawa un dos poderes rexionais. Unha gran confederación arzawana foi a de Assuwa (de onde o nome de Asia). Dos restos desta xurdiu probabelmente o primeiro reino de Arzawa coñecido. O reino encabezaba ocasionalmente unha hexemonía rexional da cal o propio reino non era máis ca unha parte e o resto eran aliados.
Relixión
Sábese moi pouco da relixión do reino. Adoraban ao deus das tormentas (Teshub en hurrita e despois Zeus en grego) ao que chamaban Tarhun ou Tarhunta. Outro deus era Uhha.
Os primeiros cen anos
Inicialmente era o nome que os hititas daban ás terras de occidente, e das que Arzawa só era un dos membros.
Da súa historia coñécese unha guerra chamada de Asuwa ou Assuwa, nome que podería ser unha confederación erguida contra os hititas, sobre o -1450, momento no que Arzawa non aparece entre os rebeldes, pero no -1430 xa se menciona por primeira vez o reino e parece ser que se tería fundado sobre os restos de Assuwa. Asinou un tratado con Tudhaliyas II sobre o -1410 cando estaba gobernada por Kupanta-Kurunta.
Un déspota local de Zippasla (Frixia), Madduwattas, (Madiates?) loitou en Lukka (Licia) contra un home vido de Ahhiya (Acaia) de nome Attarisiyas, pero foi derrotado, e Madduwattas refuxiouse en territorio hitita; os hititas restaurárono como soberano na rexión de Zippasla, pero baixo a condición de que tiña que usar o país como base contra Arzawa. Madduwattas fixo tal, pero foi derrotado por Kupanta-Kurunta de Arzawa, que ocupou Zippasla, e Madduwatas tivo que fuxir outra vez ao reino Hitita. O rei hitita tivo que acudir a socorrer ao seu vasalo, derrotou a Arzawa e restaurou a Madduwattas. Attarisiyas volveuno atacar e o rei fuxiu por terceira vez a territorio hitita; os hititas enviaron outro exército que expulsou a Attarisiyas e ficou no país.
Máis tarde, Dalawa (a licia Tlawa, nome clásico Tlos) e Hunduwa vanse rebelar. Madduwattas suxeriu que o exército hitita (dirixido por Kisbapili) atacase Hunduwa e el mesmo Dalawa. En realidade Madduwattas aliouse con Dalawa e coa súa axuda fixo caer a Kisbapili nunha trampa e exterminou o exército hitita. Entón foi independente e casou coa filla do rei de Arzawa (outros interpretan que a súa filla casou co rei de Arzawa). Non tardou en se apoderar deste reino.
Expansión
Antes do -1350 sucedeuno Tarhunta-Radu. Entón as fronteiras do reino eran Tuwanuwa (Tyana a uns 170 km ao sur de Hattusas) e Uda (non identificada) e tivo contactos diplomáticos con Amenhotep III de Exipto, ao que pediu unha filla en matrimonio, pero probabelmente non lle foi concedida. Zippasla desapareceu da historia de Arzawa, e parece ser que o centro do poder se desprazou cara Apasa (Éfeso).
Tudhaliyas III conquistou Sallapa, que pertencía a Arzawa e conquistou a "Terra Baixa Hitita" e despois vai reocupar Tuwanuwa. Neste momento parece ser que era rei Anzapahhadu, que derrotou a un exército hitita dirixido por Himuili, e sobre a metade do século –XIV atacou Anisa e outra cidade cuxo nome non se conservou (acaba en ...isa).
Vasalaxe hitita e independencia
O rei foi respondido por Suppiluliumas I, novo rei hitita, marchando á zona e destruíndo o exército de Arzawa, e ademais destruíu seis bandas inimigas (kaskas ou arzawanas?) en Huwana e sete máis nas cidades de Nin... e Sapparanda. Outra invasión arzawana de terras hititas tivo lugar pola mesma época en Tupaziya e na zona do Monte Ammuna, onde un xefe chamado Anna, que apoiaba a Arzawa, atacou a zona e, despois de saquear Tupaziya, pasou por un lago cuxo nome non se conserva e chegou ata Tuwanuwa, que tamén atacou. Mentres atacaba, Suppiluliumas I ocupou e destruíu Nahuriya, Sapparanda e outra cidade da que non se conserva o nome, e foi descansar a Tiwanzana. Alí, con só seis carros e algúns soldados foi casualmente sorprendido por un continxente arzawán, que foi derrotado e os arzawáns tiveron que fuxir á montaña, abandonando o botín. Entón o rei dirixiuse a Tuwanuwa, onde o resto do exército se lle uniu; o texto non está enteiro, pero parece ser que puido derrotar a Anna e aos seus aliados arzawáns. Suppiluliumas enviou ao gobernador Hanuttis a reconquistar Hapalla, cousa que este logrou.
No século -XIV o reino de Arzawa tiña ao norte: o reino do río Seha, que aparece baixo reis independentes; ao leste o reino de Mira e o reino de Hapalla; e ao sur Millawanda (Mileto) e o país dos Ahhiyawa.
Guerra e fin do reino de Arzawa
Mursilis II iniciou o seu reinado combatendo aos Kaska (na Cólquida) e no reino de Palhuissa, que ficou pacificado no segundo ano de reinado; na primavera seguinte foi desde Ankuwa ata Attarimma, Huwarsanassa e Suruda, cuxos reis fuxiron a Arzawa. Mursilis pediu a súa entrega, pero Uhha-Ziti negouse e ofendeuno chamándoo "rapaz". Mursilis foi a Palhuissa para reunir un exército. A campaña está ben documentada nos anais: invadiu Arzawa, e no monte Lawasa, pouco antes do río Sehiriya, viu un raio (un meteoro probabelmente) que marcaba dirección norte para Apasas. En Sallapa, Mursilis xuntou as súas forzas coas do seu irmán Sarri-Kusuh, ao que o seu pai había facer rei de Kargamis (Karkemish, en Siria). En Aura, Maskhuiluwas de Mira-Kuwaliya informou que o raio caera no palacio e ferira a Uhha-Ziti no xeonllo e o deixara incapacitado. O rei de Arzawa non se recuperou bastante, pero aliado ao rei de Ahhiyuwa enviou ao seu fillo, Piyama-Kurunta, a atacar a Maskhuiluwas de Mira, e posibelmente destruíu Impa, pero Maskhuiluwas rexeitouno.
Maskhuiluwas ficou en Hapanuwa, a súa capital, e foi fiel aliado de Hatti. Mursilis enviou a Gullas e Malazitis a saquear a cidade de Milawata (Mileto), aliada de Ahhiyawa. Co pai aínda incapacitado para camiñar, Piyama-Kurunta presentou batalla en Walma, na rexión do río Astarpa, e foi derrotado. Uhha-Ziti fuxiu probabelmente ás illas. Os habitantes antihititas de Hursanassan, Surudan, e Attarimman e de todo Arzawa fuxiron ás montañas Arinnandas e á cidade de Purandas.
Mursilis e Sarri-Kusuh cercaron as montañas onde pronto os refuxiados, debido á fame, se renderon; pero Purandas resistiu o cerco, e a cidade non quixo entregar aos refuxiados. Mursilis estaba acampado no río Astarpa, cando soubo que Uhha-Ziti morrera. Outro fillo do rei de Arzawa, de nome Tapalazunaulis ou Tapalazunawali, volveu das illas e acadou o mando en Purandas. Mursilis marchou desde Astarpa, derrotou a Tapalazunaulis nunha saída da cidade e fíxoo entrar outra vez e iniciou o asalto. Tapalazunaulis perdeu o gusto pola guerra e fuxiu coa súa familia e algúns fieis. Mursilis puido capturar á familia e fieis pero Tapalazunawali púidose escapar a Ahhiyawa; sen líder, Purandas caeu rápido. Entón Piyama-Kurunta, que debía de estar nas illas, viu a súa causa perdida, e, xunto co rei de Ahhiyawa, pediu a paz. Mursilis esixiu a entrega de Tapalazunawali ao que deportou a Hattusa.
Os reinos da rexión de Arzawa
Maskhuiluwas e a súa muller Muwatti (irmá de Mursilis) non tiveron fillos e pediron a Mursilis que recoñecese como sucesor ao seu sobriño (adoptado como fillo) Kupanta-Kurunta.
Un rei que as taboíñas mencionan como E.gal.pap (os dous puntos etán por dúas letras que faltan) sublevouse ao oeste de Hatti durante dez anos, seguramente recollendo o descontento dos arzawáns. Maskhuiluwas cumpriu de momento a súa palabra e foi onda o rei hitita, pero máis tarde, xa canso da súa tutela, uniuse ao rebelde e incitou á rebelión de Pitassa. Mursilis volveu ir a Sallapa e cando ameazou a Maskhuiluwas, este fuxiu a Masa mentres o seu reino de Mira e Kuwaliya se rendeu. Mursilis invadiu Masa, causando moitos danos, e diante das ameazas a Masa, o rei rebelde foi capturado pola xente do país e obrigado a renderse, e foi enviado a Hattusas e nomeado sacerdote gobernante dunha cidade sagrada; no seu lugar Mursilis instalou a Kupanta-Kurunta. Suponse que E.gal.pap foi derrotado pouco despois.
Muwatallis II, sucesor de Mursilis, non confiaba bastante na xente de Arzawa segundo Alexandros de Wiluja ou Wilusa. Neste tempo aínda Manapa-Kurunta e Ura-Hattusa reinaban no río Seha e en Hapalla e Kupanta-Kurunta en Mira; este último era considerado membro da familia real, xa que a súa nai (adoptiva) era princesa (irmá de Mursilis). Pero confiou o suficiente para unir os continxentes do país aos propios contra os exipcios, e participaron na batalla de Qadesh no Orontes (-1293), segundo deixou escrito Ramsés II.