cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
As desfeitas do rei Arthur
As desfeitas do rei Arthur (en inglés: King Arthur's Disasters) é unha serie de animación do Reino Unido que foi emitida por primeira vez o 11 de abril de 2005 na CITV. A serie foi co-creada por Paul Parkes e Will Ashurst. O argumento narra as aventuras do Rei Artur, acompañado polo mago Merlín, e a súa obsesión coa Princesa Xenebra.
En Galiza emítese diariamente na TvG2, en galego.
Ono, Hyōgo
Ono (小野市, おのし, Ono-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado na rexión de Kinki e ó leste da prefectura, na zona sueste da provincia histórica de Harima. A súa superficie é de 92,92 km² e a poboación de 49.657 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 534 h/km².
O concello de Ono limita cos concellos de Kakogawa, de Kasai, de Katō e de Miki.
International Numismata Orientalia
International Numismata Orientalia é unha serie editorial relativa á numismática de Oriente Medio e da Asia Meridional composta por contribucións de numismáticos especialistas, publicada pola editora londiniense Messrs Trübner & Co. a finais do século XIX.
Concepción
Nun principio, a nova serie estaba concibida para ser unha reedición da Numismata Orientalia de Marsden, mais finalmente transcendeu este propósito e a partir da parte 2 foi rebautizada como International Numismata Orientalia.
Composición
A planificación da serie quedou definida por Edward Thomas no limiar da Parte 1:
Monoxeneo
Os Monoxeneos (Monogenea) son unha clase de vermes planos pertencentes ao filo dos platihelmintos e que ten como principal característica o feito de ser animais parasitos externos ou semiexternos de peixes e anfibios. Diferéncianse doutros platihelmintos no feito de ter un ciclo biolóxico cun só hóspede.
A súa boca ten unha ventosa oral pequena ou inexistente, logo teñen unha farinxe e un enterón bifurcado. Teñen dous nefridióporos anteriores nun grande órgano de fixación posterior chamado opistohaptor.
Existen unhas 1.100 especies. O seu corpo alongado e plano e a maioría son moi pequenos (30 μm a 2 cm). Todos os monoxeneos son hermafroditas, pero é moi frecuente la fecundación cruzada.
Sombra do aire na herba
Sombra do aire na herba é un libro de corenta e dous poemas do lugués Luís Pimentel (1895-1958), no que aparece a súa obra fundamental. Publicouse postumamente, en 1959, pola Editorial Galaxia, ao ano seguinte do pasamento do autor,
Contido
O texto ten un prólogo de Celestino Fernández de la Vega, amigo de Pimentel, e inclúe Triscos, un opúsculo de oito poesías publicado en 1950 na Colección Benito Soto.
Reedicións
Entre as reedicións do libro destacan as seguintes:
Octopódidos
A dos octopódidos (Octopodidae) é unha familia de moluscos da superfamilia dos octopodoideos, da orde dos cefalópodos.
Clasificación
Na actuaalidade admítese que comprende ás cinco subfamilias seguintes:
Familia Octopodidae d'Orbigny, 1840
Galería
Diversas especies de octopódidos
Santorini
Santorini (grego Σαντορίνη), ou Santorino, é unha illa volcánica localizada no mar Exeo, preto de 200 km ao sueste da cidade de Atenas, Grecia nas coordenadas aproximadas de 36.40° N e 25.40° E. Para alén da illa principal, Santorini ten nas as súas proximidades diversos illotes, formando un grupo case circular de illas, vestixio da grande erupción que esnaquizou a illa. O grupo de illas é tamén coñecido por Thira or Thera (Θηρα). Santorini sitúase no extremo sur do grupo das Cíclades, tendo unha área total de aproximadamente 73 km². En 2001 tiña unha poboación de 13.600 habitantes. A illa debe o seu nome a Santa Irene, nome polo cal os venecianos a denominaban. Era anteriormente coñecida por Kallisti, Strongili ou Thera, nome que aínda hoxe ostenta en grego.
Santorini é o volcán máis activo do denominado Arco Exeo, estando constituído por unha gran caldeira submersa, rodeada polos restos dos seus flancos. A forma actual da illa débese en gran parte á erupción que aproximadamente 3.500 anos atrás destruíu o seu territorio. Aquela erupción, de enorme proporcións, creou a actual caldeira e produciu depósitos piroclásticos con algunhas centenas de metros de espesura que recubriron todo o que restou da illa e aínda atinxiron grandes áreas do Exeo e dos territorios veciños.
O impacto daquela erupción fíxose sentir en todo o mundo, mais con particular intensidade na bacía do mar Mediterráneo. A erupción parece estar ligada ao colapso da civilización Minoica, na illa de Creta, sita só 70 km ao sur.
Época minoica
A comezos do século XX, o arqueólogo británico Arthur Evans chegou a Creta e comezou a escavar nun asentamento nun outeiro chamado Κnossos. Nel descubriu ruínas elaboradas que estimou que pertencían ao imperio minoico. Os minoicos posuían uns coñecementos de enxeñaría como non se volverían a ver en varios séculos. Evans desenterrou un magnífico trono de pedra que atopou no centro dun complexo palacial de 4.000 anos de antigüidade. Este palacio tiña catro andares, máis de 1.300 cuartos e estaba conectado por miles de pasadizos. No resto da illa non existían grandes arquitecturas de ningún tipo e os edificios coñecidos eran de pallabarro e tiñan un máximo de catro pezas. Ademais, o sistema de condución da auga carretaba tanto auga quente como fría, a primeira procedente de fontes xeotérmicas, así como cloacas. Todo isto precedía a enxeñaría grega e romana en máis de 1.000 anos.
A conexión coa Atlántida
Debido a estes avances na arquitectura e a tecnoloxía, pénsase que a civilización minoica puido ser a que dese orixe ao mito da Atlántida referido por Platón. A isto súmaselle na actualidade a evidencia sísmica e vulcanolóxica, dado que a civilización minoica desapareceu repentinamente, no cumio da súa riqueza e poder, como tamén sinala Platón. Pénsase que varios tsunamis asolagaron a illa de Creta arredor do 1500 a.C. procedentes da illa de Santorini (coñecida na altura como Thera), da que só dista 100 millas.
Santorini posúe unha enorme caldeira volcánica que arrodea unha illa no seu centro. Pénsase que esta illa foi vítima da erupción volcánica máis poderosa da historia, que proxectou 30 Km³ de magma até unha altura de 36 km.
En 1966, o arqueólogo James Maber Jr. descubriu unha cidade antiga no perímetro da illa. A vila estaba bastante intacta, como Pompeia, recuberta de cinza. De feito, a totalidade da illa de Santorini está cuberta por depósitos volcánicos procedentes dunha única erupción que se estende máis de 30 m. Por baixo dela, os arqueólogos teñen descuberto máis vivendas con canos sofisticados e sistemas avanzados como os de Knossos.
A Akrotiri minoica
miniatura|dereita|200px|Os recolledores de azafrán.
Atopáronse escaleiras intactas en moitas casas e xarras para a almacenaxe (pithoi), muíños de man e cerámica. Os restos arqueolóxicos máis importantes atopados en Akrotiri son os frescos, que teñen mantidas as súas cores orixinais moi ben, conservadas baixo moitos metros de cinza volcánica. Estes frescos carecen do contido mitolóxico tan repetido na decoración grega e cristiá. Un mostra homes recollendo azafrán, que lle ofrecen estigmas desta planta a unha dama, talvez unha divindade. Noutra casa apareceu dous antílopes pintados cunha liña confiada, decorativa e caligráfica; outro fresco famoso é o dun pescador con dous fíos con peixes, e outro é unha frotiña de embarcacións de recreo acompañadas por touliñas, nas que unhas damas pasean baixo antucas.
As canles para a auga corrente e as casas de baño atopadas en Thera son as obras deste tipo máis antigas coñecidas. As canles circulan en sistemas xemelgos, o que indica que os seus habitantes dispuñan tanto de auga fría como quente. A auga quente era probabelmente de orixe xeotérmica, dada a proximidade do volcán.
A estrutura que protexía as ruínas cedeu en setembro de 2005, matando un turista e ferindo outros sete, polo que o sitio permanece fechado na actualidade.
Datación
Os restos máis antigos de ocupación humana son do Neolítico Superior (IV Milenio), ou mesmo anteriores. Porén, a comezos do II Milenio, Akrotiri tornouse nun dos portos máis importantes do Mar Exeo da Idade de Bronce. Téñense atopados obxectos procedentes non só de Creta, mais tamén da Anatolia, Chipre, Siria, Exipto, o Dodecaneso e Grecia.
A erupción minoica fornece un punto fixo a partir do cal se pode tentar fixar toda a cronoloxía do II Milenio no Exeo. Hai rastros da erupción en toda a rexión e o propio sitio contén material procedente doutras culturas. A erupción produciuse durante o período Minoico Posterior IA en Creta e o Cicládico Posterior I nas illas circundantes.
Descoñécese, porén, a data exacta da erupción. A dendrocronoloxía recente e a datación por radiocarbono indica que tivo lugar entre os anos 1650 e 1600 a.C. Porén, estas datas non coinciden co rango de datas obtido a partir dos restos arqueolóxicos, que suxire os anos 1550 a 1500 a.C.
Algúns estudosos pensan que as datas do radiocarbono están mal; outros propoñen recalibrar as cronoloxías arqueolóxicas coas datas do radiocarbono; outros tentan procurar un compromiso entre as dúas series de datación. Modificar as datas da arqueoloxía suporía, especialmente, modificar a cronoloxía convencional Exipcia.
A erupción volcánica antiga
A devastadora erupción volcánica de Thera tornouse no acontecemento máis famoso do Axeo antes da caída de Troia. A erupción puido ter ocasionado unha mudanza climática na rexión oriental do Mediterráneo. Foi unha das maiores erupcións volcánicas no planeta nos últimos miles de anos.
Efectos físicos
miniatura|dereita|Cráteres volcánicos en Santorini na actualidade. miniatura|Imaxe do [[LANDSAT de Santorini.]] A erupción estivo centrada nunha pequena illa xusto ao norte da illa actual de Nea Kameni, no centro da caldeira. Esta caldeira formouse hai varios centos de miles de anos co colapso do centro dunha illa circular causada polo baleirado da cámara magmática durante unha erupción. Reencheuse varias veces con ignimbrita desde entón nun proceso repetido, a última vez hai 21.000 anos. A parte norte da caldeira reencheuna o volcán e desfíxose de novo durante a erupción minoica. Antes desta, a caldeira constituía un anel case continuo cunha única entrada entre a diminuta illa de Aspronisi e Thera. A erupción destruíu seccións do anel entre Aspronisi e Therasia e entre Therasia e Thera, creando dous novos canais.
Santorini grega, bizantina e otomά
Santorini non foi ocupada durante o resto da Idade de Bronce, época durante a que os gregos se apoderaron de Creta.
En Knossos, nun contexto do Minoico Posterior IIIA (século XIV a.C.) varios textos en lineal B que invocan a "todos os deuses", danlle primacía a unha entidade non coñecida noutro sitio chamada qe-ra-si-ja e, unha vez, qe-ra-si-jo. Se as terminacións -ia[s] e -ios representan un sufixo étnico, poderían significar "O de Qeraos". Se se aspira, *Qhera- resultaría "Thera-" en grego. "Therasia" e o seu xentilicio "Therasios" son ben coñecidos no grego posterior; e, dado que -sos era un sufixo xenitivo na koiné do Exeo, *Qerasos poderíase abreviar en *Qera. Para outros, qe-ra-si-ja e qe-ra-si-jo serían proba de androxinia, e trataríase do vidente lendario Tiresias.
Nos séculos posteriores á catástrofe, os fenicios fundaron unha colonia en Thera.
No século IX a.C. os dorios fundaron a cidade helénica principal de Mesa Vouno, a 396 m sobre o nivel do mar. Máis tarde dirían que lle deron o nome á illa polo seu líder, Theras. Deixaron moitas inscricións en pedra, na proximidade do templo de Apolo. Pénsase que estas inscricións teñen unha natureza ritual debido ao seu grande tamaño, deseño coidadoso e, nalgún caso, execución por artesáns distintos dos autores. Para algún autor son simplemente pornográficas.
Segundo Heródoto, após unha seca que durou sete anos, Thera enviou colonos a fundar cidades no norte de África, incluída Cirene.
No século V a.C., a Thera doria non se uniu á Liga de Delos encabezada por Atenas. Durante a Guerra do Peloponeso aliñouse coa tamén doria Esparta contra Atenas. Os atenienses apoderáronse da illa durante a guerra, mais perdérona após a Batalla de Aegospotami.
Como o resto dos territorios gregos, Thera pasou a ser gobernada polos romanos e fixo parte da parte oriental do Imperio Romano cando este se dividiu e tornouse no Imperio Bizantino.
En 1956 produciuse un forte terremoto.
Santorini moderna
miniatura|500px|dereita|Vista panorámica da caldeira de Santorini vista desde Imerovigli.
Santorini foi anexionada por Grecia en 1912. Os asentamentos máis importantes inclúen Fira, Oia, Emporio, Kamari, Imerovigli, Pyrgos e Therasia.
A industria principal é o turismo e a illa énchese de xente no verán. As canteiras de pedra pómez fecháronse en 1986 para conservar a caldeira de Santorini.
En Santorini tamén se cultiva o viño, procedente da variedade de uva local Assyrtiko. As vides son moi vellas e resistentes á filoxera, polo que non as houbo que substituír cando a grande epidemia de filoxera de comezos do século XX. Debido á sequidade e aridez da terra, as uvas só producen entre un 10 e un 20% do que é común nas grandes zonas viñateiras do mundo.
En 1707 un volcán submarino, formando o centro actual de actividade de Nea Kameni, e as erupcións centradas nel continúan - tres veces no século XX, a última en 1950. Santorini tamén se viu afectada por un terremoto devastador en 1956. Témese que, nalgún momento no futuro, o volcán entrará de novo en erupción violenta.
Alphonsus
miniatura|250px|O cráter Alphonsus, situado no centro á dereita. Fotografía tomada polo [[Programa Ranger|Ranger 9.]]
Alphonsus é un cráter de impacto lunar, situado na cara visible da Lúa, nas coordenadas lunares 13,4º S, 2,8º O. Ten un diámetro de 119 km e unha profundidade de 2,7 km.
O seu nome (ou epónimo) foi oficialmente adoptado pola Unión Astronómica Internacional (UAI) en 1935, en referencia ao astrónomo Afonso X o Sabio, máis coñecido por ter sido rei de Castela e León.
Aspectos xeolóxicos
O fondo do cráter Alphonsus, que é notabelmente plano e está sementado de pequenos cráteres, ten un pico central e unha longa greta que corre case paralela á parede oriental. Con todo, a característica máis importante de Alphonsus, desde o punto de vista xeolóxico, son varias manchas escuras formadas por depósitos piroclásticos.
Cráteres interiores
Cinco diminutos cráteres ao nordeste da superficie interior de Alphonsus foron designados pola Unión Astronómica Internacional (UAI). Móstranse na táboa seguinte.
Cráteres satélites
Por convención estas características identifícanse nos mapas lunares localizando a letra no punto medio do bordo do cráter nas proximidades do cráter Alphonsus.
Robur Siena
O Robur Siena S.p.A. é un club de fútbol italiano da cidade de Siena na Toscana. Foi fundado en 1904 co nome de Associazione Calcio Siena S.p.A. e actualmente compite na Serie C italiana. Xoga de local no Stadio Artemio Franchi, con capacidade para 15 373 espectadores.
Xogadores
=== Cadro actual ===
Notas
<References/>
Federico De Roberto
Federico De Roberto, nado en Nápoles o 16 de xaneiro de 1861 e finado en Catania o 26 de xullo de 1927, foi un escritor italiano, recoñecido como un dos máis sobranceiros representantes do Verismo. Tivo unha influencia notables na obra de autores como Leonardo Sciascia ou Tomasi di Lampedusa. A súa meirande obra é posiblemente a novela I viceré (1894).
El Rosario
250px|miniatura|Vista de La Esperanza, capital municipal. El Rosario é un concello español situado no nordés da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias. O seu nome procede da patroa do concello, a Virxe do Rosario.
Tiña en 2016 unha poboación de 17.191 habitantes, agrupados nas entidades de Barranco Hondo, Las Barreras, Costanera, La Esperanza, Lomo Pelado, Llano del Moro, Machado, Radazul, Las Rosas, San Isidro e Tabaiba.
O Coto de Sande, Mourentán, Arbo
O Coto de Sande é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Ourizo cacho
O ourizo cacho ou ourizo cacheiro (Erinaceus europaeus) é un mamífero insectívoro que abunda nas fragas galegas e nas pradarías que teñen arbustos, sebes e valados onde agocharse. O adxectivo cacho aplícase a calquera animal ou planta que se envolve sobre si mesmo.
Descrición
Os adultos poden chegar a pesar máis dun quilo. A súa característica máis rechamante son as pugas ou espiñas de que está revestido. Os músculos cutáneos permítenlle envolverse e formar unha bóla de pugas contra a que os seus inimigos naturais son impotentes. Ás veces é presa de cans, raposos, porcos teixos, lamotes ou curuxas.
Non teñen pescozo e os seus ollos son pequeniños. As orellas son redondeadas e o fociño aguzado. A súa dentamia componse de 36 pezas. As súas catro patas son curtas, teñen 5 dedos e están providas de fortes unllas. Ten un rabiño pequeno. Os machos son máis grandes que as femias, e o abdome é dunha cor parda máis clara que as pugas. As femias poden ser tamén da cor da cinza.
Son animais lentos, aínda que poden apurar o paso. Camiña moito e sabe nadar. No caso de presentir perigo tenden a inhibirse e enrodelarse sobre si mesmos. Emite sopridos e asobíos. O seu olfacto está moi desenvolvido.
Hábitat
Vive en bosques con abundante vexetación, pero sobre todo gusta de terreos con matogueiras, silveiras e arbustos. É un animal frecuente nos montes e aldeas de Galiza e nos arredores das vilas. En Inglaterra e noutros países europeos vive nas zonas periféricas das poboacións e mesmo nos xardíns das casas e nos parques urbanos.
O seu maior inimigo hoxe é o ser humano. Os pesticidas foron noutrora causa da súa morte pero a mortalidade accidental nas estradas e autovías galegas é hoxe o seu maior problema. Moita menor incidencia no descenso de exemplares téñena os seus depredadores naturais.
Alimentación
Procura xeralmente o alimento de noite, cando se mostra moito máis activo. Caza e come sobre todo insectos, pero pode alimentarse de caracois, limachas e mesmo ras. Esta dieta compleméntaa ás veces con ovos de aves que aniñan no chan, con landras, castañas e outros froitos e bagas. A súa actividade é sobre todo nocturna, polo que pode ser visto á tardiña. As luces dos coches céganos ou asústanos e ao se encoscaren son atropelados. Polo día está en niños inaccesibles, normalmente no medio de matogueiras densas ou silveiras nas que lle é doado introducirse. Ten sempre varios niños no seu territorio, mudando adoito de agocho.
Reprodución
Normalmente teñen dous períodos de celo, un cando comeza o bo tempo e outro entre agosto e setembro. A xestación dura uns dous meses. Poden chegar a ter cinco ou seis crías, que ao primeiro son de cor rosa e nacen cegas. Non abren os ollos ata a idade de dúas semanas. Aos tres días dispoñen de pinchos que se van endurecendo pouco a pouco. Maman uns vinte días e a partir do mes acompañan á nai nas súas saídas e exploracións. A partir das cinco ou seis semanas independízanse. A madurez sexual chégalles aproximadamente aos dez meses.
O ano dos ourizos cachos dívídese nun período de actividade entre abril e novembro e un período de hibernación que pasan nos seus niños cando comeza a facer frío. Espertan coa primavera cando soben as temperaturas.
Manuel Pablo
Manuel Pablo García Díaz, nado en Arucas (Gran Canaria) o 25 de xaneiro de 1976, é un exfutbolista e adestrador español, que dende 2021 adestra o Deportivo da Coruña Xuvenil. Futbolista histórico do Deportivo da Coruña, xogaba de lateral dereito e militou durante 18 tempadas no club galego, entre 1998 e 2016, sendo o xogador con máis tempadas na historia da entidade. Disputou un total de 482 partidos coa camiseta do Deportivo, cifra só superada por Fran, e exerceu como capitán do equipo durante 10 anos, dende 2006 ata a súa retirada. Foi internacional coa selección española en 13 ocasións.
Formouse como futbolista na canteira do UD Las Palmas e aos 18 anos debutou co primeiro equipo. En 1998 foi traspasado ao Deportivo da Coruña, onde non tardou en facerse coa titularidade na época de máis éxito da historia do club, co que gañou unha liga (1999–00), unha Copa do Rei (2002) e dúas Supercopas de España (2000 e 2002).
A súa progresión, que o levou a ser considerado como un dos mellores laterais de Europa, viuse cortada en setembro de 2001, cando fracturou a tibia e o peroné nun derbi contra o Celta de Vigo. Titular ata aquel momento na selección española, perdeu as súas opcións de ir ao Mundial de 2002, e tardou case un ano en regresar aos campos de fútbol. Trala súa recuperación volveu ter protagonismo no Deportivo, sendo un titular habitual durante a seguinte década. Retirouse en 2016, aos 40 anos de idade, sendo o segundo futbolistas máis lonxevo na historia do Deportivo, despois de Donato, e un dos xogadores de máis idade na historia da Primeira División.
Las Palmas
Naceu o 25 de xaneiro de 1976 en Bañaderos, no municipio grancanario de Arucas. Comezou a xogar ao fútbol cos seus amigos e co seu pai Manuel nas rúas e nos terreos do pobo, e aos 9 anos ingresou na canteira da UD Las Palmas. Avanzou por tódalas categorías inferiores do club ata chegar ao equipo xuvenil da División de Honra, e coincidiu con futbolistas como Valerón, Lampón, Ojeda, Marcelino, Jero ou Pedro Cruz.
Na tempada 1994/95 pasou ao filial, o Las Palmas Atlético, que militaba na Terceira División, e ese mesmo ano debutou con 18 anos co primeiro equipo da man do adestrador donostiarra Marco Antonio Boronat. Foi o 18 de setembro de 1994, nun partido da Segunda División B ante o Avilés Industrial no Muro de Zaro, no que foi titular. Disputou un segundo encontro na Copa do Rei tres semanas despois, pero non gustou ao adestrador, que o mandou de volta ao filial como "castigo pedagóxico". Co Las Palmas Atlético proclamouse esa mesma tempada campión da Copa Federación, despois de gañar na final ao Balaguer. Continuou no filial durante a tempada 1995/96, na que xogou sen éxito a promoción de ascenso á Segunda B.
Na tempada 1996/97 pasou definitivamente ao primeiro equipo, que viña de ascender á Segunda División na campaña anterior. Xogou o seu primeiro partido na categoría de prata o 15 de decembro de 1996, da man do técnico arxentino Ángel Cappa, nun empate 1-1 ante o Alavés. Xogou completos case todos os partidos restantes da tempada, e en marzo de 1997 marcou o seu único gol coa camiseta amarela, ante o Real Madrid B. Na tempada 1997/98 foi titular indiscutible no lateral do equipo, xogando un total de 43 partidos e acabando a liga na terceira posición. Disputou os dous partidos da promoción de ascenso contra o Oviedo, pero a vitoria foi para o equipo asturiano por un resultado global de 4-3.
Deportivo da Coruña
En 1998 foi traspasado xunto ao seu compañeiro "Turu" Flores ao Deportivo da Coruña, club que pagou polos xogadores uns 1.100 millóns de pesetas, nunha operación na que entrou tamén Renaldo, cedido ao club canario. Debutou co Deportivo na final da 53ª edición do Trofeo Teresa Herrera, gañando o torneo ante a Lazio.
O 28 de outubro de 1998 xogou o seu primeiro partido oficial co club galego, nunha vitoria por 1-3 contra o Jerez CF na Copa do Rei. Non debutou na Primeira División ata a 10ª xornada, cando foi titular nun partido contra o Deportivo Alavés en Riazor. Nesa primeira tempada disputou só 19 partidos, aínda que mediada a tempada quitoulle a Armando unha titularidade que xa non abandonaría nos dous anos seguintes.
Na tempada 1999/00 foi o xogador de campo con máis minutos do equipo de Javier Irureta, disputando como como titular 37 dos 38 partidos de liga, nunha histórica campaña que culminou coa conquista do título por diante do Barcelona e o Valencia, e na que tivo como compañeiros máis habituais na defensa a Romero, Naybet e Donato.
Durante esa tempada e a seguinte acumulou 110 partidos oficiais co Deportivo, converténdose nun referente da defensa do equipo e sendo considerado un dos mellores laterais dereitos de Europa. Disputou os dous partidos da Supercopa de España que o seu equipo gañou ante o Espanyol e foi titular no primeiro encontro da historia do club na Liga de Campións, o 13 de setembro do ano 2000 no Estadio Spyros Louis de Atenas contra o Panathinaikos. Xogou completos os 14 partidos do club coruñés esa tempada na competición europea, na que caeron eliminados ante o Leeds inglés. O seu alto nivel atraeu o interese do Real Madrid, que chegou a ofrecer por el 7.000 millóns de pesetas e a cesión por dous anos de Iker Casillas, nunha operación na que entraría tamén o traspaso de Molina.
A súa rápida progresión, que o facía un dos fixos nas convocatorias de José Antonio Camacho coa selección española, viuse cortada de súpeto pola grave lesión que sufriu o 30 de setembro de 2001 nun derbi contra o Celta de Vigo en Riazor, cando rompeu a tibia e o peroné nun choque co brasileiro Everton Giovanella. A lesión afastouno durante case un ano do terreo de xogo e impediulle acudir ao Mundial do Xapón e Corea, ademais de facerlle perder a final da Copa do Rei 2001/02, na que os seus compañeiros conquistaron o título ante o Real Madrid no coñecido como "Centenariazo".
Na tempada 2011/12, con José Luis Oltra no banco, o Deportivo proclamouse campión da Segunda División con récord histórico de puntos, aínda que Manuel Pablo apenas tivo protagonismo, ao pasar lesionado boa parte da tempada. Recuperou a titularidade nas seguintes dúas campañas, nas que viviu un novo descenso e outro ascenso e nas que xogou a miúdo como lateral esquerdo, polos problemas dos adestradores para cubrir esa posición. Durante esa época superou a Mauro Silva como o segundo xogador con máis partidos da historia do club, e converteuse no futbolista do Deportivo con máis tempadas na Primeira División, por diante do propio Mauro e de Acuña.
Nas súas dúas últimas campañas como futbolista, con Víctor Fernández e Víctor Sánchez como técnicos, apenas dispuxo de minutos, disputando só 12 partidos entre ambas campañas. Xogou o seu último partido o 14 de maio de 2016, na derradeira xornada de liga da tempada 2015/16, contra o Real Madrid en Riazor, partido que rematou con derrota por 0-2. Os 40 anos e 110 días cos que contaba naquel encontro situárono no seu momento como o sexto futbolista máis lonxevo en xogar na Primeira División, ocupando na actualidade o 10º posto.
Selección española
O 7 de xuño de 1997 xogou un partido coa selección española sub-21 ante a República Checa no estadio de El Plantío de Burgos, substituíndo nos minutos finais a Míchel Salgado.
Tres anos despois, o seu gran rendemento co Deportivo da Coruña fixo que fose convocado pola selección española absoluta, coa que debutou da man do seleccionador José Antonio Camacho o 16 de agosto de 2000 en Hannover contra Alemaña, nun partido amigable que acabou en derrota (4–1). Saltou ao campo tralo descanso como substituto de Velasco. Fíxose axiña coa titularidade no lateral dereito e disputou os seguintes 11 partidos da selección, logrando a clasificación para o Mundial de 2002.
Con todo, unhas semanas despois de clasificarse para a Copa do Mundo sufriu a fractura da tibia e o peroné nun Deportivo-Celta, o que o deixou sen Mundial e o afastou case definitivamente da selección. Volveu vestir a camisola vermella unha soa vez máis, o 28 de abril de 2004, nun amigable contra Italia no que xogou a segunda metade tras substituír a Míchel Salgado. O seu balance coa selección española foi de 13 encontros, 10 deles como titular.
Como adestrador
Trala súa retirada continuou vencellado ao Deportivo da Coruña e formou parte do equipo técnico dos adestradores do Fabril, Rubén Coméndez e Gustavo Munúa. En xaneiro de 2018 obtivo o título de adestrador da UEFA e en xuño do mesmo ano converteuse no segundo adestrador do Fabril, cuxo técnico principal era Tito Ramallo. En xullo de 2021 fíxose cargo do equipo xuvenil do Deportivo, co que rematou na súa primeira tempada subcampión do grupo I da División de Honra e clasificouse para a Copa de Campións, na que caeu nos cuartos de final contra o Betis.
Tortoise (álbum)
Tortoise é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-rock Tortoise, editado o 22 de xuño de 1994 a través do selo Thrill Jockey Records. O disco está adicado á memoria de Michael F. Cergizan, que foi membro da banda Sumple en 1988, onde tamén tocaron Doug McCombs e John Herndon (actuais membros de Tortoise).
Arén
O topónimo Arén pode referirse a:
Micoloxía
miniatura|dereita A micoloxía é a ciencia que estuda os fungos. Os micólogos pescudan a Taxonomía, sistemática, morfoloxía, fisioloxía, bioquímica, utilidades, e os efectos benéficos e prexudiciais das especies de fungos, que poden ser parasitos, saprófitos ou decompositores.
Historia do cultivo de fungos
A historia do cultivo de cogomelos naceu hai miles de anos en Oriente, os chineses foron os precursores do cultivo de cogomelos para consumilos como alimento e tamén como meneciñaa, xa que moitos teñen interesantes propiedades medicinais, mesmo os máis populares que atopamos na actualidade no supermercado como o champiñón ou os Pleurotus, etiquetados por erro en ocasións como “cogomelo de cardo”. Xaponeses e mexicanos tamén foron dos primeiros en cultivar cogomelos, sen métodos científicos e con resultados moi desiguais. A Europa chegou a partir do ano 1600. Os franceses foron os primeiros en cultivar o champiñón no século XVIII e por iso ao Agaricus bisporus se lle deu como nome popular champiñón de París.
O cultivo de cogomelos en Galiza
dereita|miniatura|220px|[[Cogomelos recolleitos en Galiza.]] A Galiza non chegaría o cultivo de cogomelos para consumo masivo até o século pasado, circunstancia na que seguro tivo que ver a micofobia existente en Galiza que se arrastra até a actualidade. Hoxe atopamos cogomelos frescos, secos, en tarro... todo o ano. Cultívanse distintas variedades de Pleurotus como: o pleuroto (P. Ostreatus), (Pleurotus Cornucopiae) (pleuroto escuro), Pleurotus citrinopileatus (pleuroto tropical amarelo), Pleurotus eryngii (pleuroto de cardo), Pleurotus pulmonarius, Agaricus bisporus (champiñón común) e incluso variedades en ensaio, menos populares, como Coprinus comatus (matacandil) ou Lepista nuda (pé azul).
Valongo, Cerdedo-Cotobade
Santo André de Valongo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña 131 habitantes (58 homes e 73 mulleres), 28 menos que en 1999. A parroquia, que inclúe os terreos da desaparecida parroquia de San Lourenzo da Escuadra, ten once entidades de poboación.
Patrimonio
Nesta parroquia está o foxo da Conllosa, antigo foxo construído para a caza de lobos.
Festas
Nela celébrase a festa da filloa de Valongo.
Bad Windsheim
Bad Windsheim é unha cidade de Alemaña localizada no distrito de Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim, na rexión administrativa da Franconia Media do Land de Baviera.
miniatura|500px|centro|Localización de Bad Windsheim no distrito de Neustadt (Aisch)-Bad Windsheim
Barrios
Bad Windsheim ten 14 barrios:
Glauco
Co nome de Glauco coñécense varios personaxes da mitoloxía grega:
Blanca Millán
Blanca Millán Modia, nada en Santiago de Compostela o 18 de maio de 1998, é unha xogadora de baloncesto galega. Mide 1,79 e xoga de pivote.
Traxectoria
Formouse académica e deportivamente no Colexio Peleteiro de Santiago de Compostela. En xuño de 2016 fichou polo Maine Black Bears da NCAA, ao tempo que comezou estudos de Fisioterapia.
Coa selección española sub 16 logrou a medalla de bronce no Europeo de Hungría de 2014.
Viascón, Cerdedo-Cotobade
Santiago de Viascón é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña 455 habitantes (230 homes e 225 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, 51 máis ca en 2006.
Patrimonio
Nesta parroquia está o grupo de petróglifos da Portela da Laxe.
Sitta leucopsis
Sitta leucopsis é unha especie de ave paseriforme da familia Sittidae, que vive en Asia.
Lombo do Cervo, Vilapedre, Vilalba
Lombo do Cervo é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Sitta leucopsis
Distribución xeográfica e hábitat
Vive no leste de Afganistán, norte da India, Nepal norte de Paquistán. O seu hábitat natural son os bosques boreais e os bosques temperados.
Taxonomía
miniatura|Exemplar fotografado en [[Himachal Pradesh.|esquerda]] miniatura|esquerda|S. leucopsis.
O gabeador de Przewalski (S. przewalskii) foi considerado anteriormente unha subespecie de S. leucopsis, pero Pamela C. Rasmussen tratounos como especies separadas en 2005 no seu libro ''Birds of South Asia. The Ripley Guide, decisión que foi adoptada tamén por Nigel J. Cuello e John D. Peregrino en 2007 e aprobada polo Congreso Ornitolóxico Internacional e Alan P. Peterson; polo lo que na actualidade non se distingue ningunha subespecie dentro de S. leucopsis''. Rasmussen argumentou diferenzas importantes morfolóxicas e nas chamadas, pero indicou que compría estudar como responde cada especie á chamada da outra antes de apoiar definitivamente esta división. As áreas de distribución de S. przewalskii e S. leucopsis están separadas case 1 500 km.
Demografía de Somalia
miniatura|302x302px|Territorios habitados polos somalís no [[corno de África.]] miniatura|Esta ramificación de clans a partir dos samalís e os garre dá unha idea da complexidade das subdivisiones no mundo dos clans somalís.
A demografía de Somalia (en التركيبة السكانية في الصومال) abrangue as características demográficas dos habitantes de Somalia, incluíndo a orixe étnica, as linguas, a densidade de poboación, o nivel de educación, a saúde, o estado económico, as afiliacións relixiosas e outros aspectos da poboación.
Grupos étnicos
O 85% dos habitantes de Somalia pertencen á etnia somalí, que se estende tamén por Djibuti, Etiopía, Iemen, e Kenya. Os somalís son de 15 a 17 millóns, falan o somalí, viven en vilas pequenas e son musulmáns sunnitas. Están divididos en clans, aos que os seus membros senten máis pertenza que á etnia. A historia de Somalia está definida polas relacións destes clans, aínda que moitos están dirixidos por señores da guerra que se enfrontaron con frecuencia. No ano 1999, unha serie de señores da guerra aliáronse para formar un partido chamado Transitional National Government, en galego Goberno Nacional de Transición, aínda que moitos quedaron fóra, e os enfrontamentos prodúcense tamén coas demais tribos. Os clans máis importantes distínguense tamén por considerarse clans nobres e polo seu estilo de vida nómade, en contraste cos grupos sab, sedentarios, que son as castes de pastores, agricultores e artesáns.
As demais etnias coñécense como non-somalís, ademais da notable presenza paquistaní, india e etíope no país. Uns cantos clans que non están asociados aos grandes están asociados con eles.
Somalís
miniatura|Somalí co seu gando en [[Kismaayo, en 1993]]
Clans e subclans somalís
miniatura|Membros do clan somalí garre no Festival Cultural do lago Turkana, en Kenya.
Linguas
miniatura|dereita|180x180px|Exemplo de fala en [[lingua somalí.]] O somalí e o árabe son as linguas oficiais de Somalia. A lingua somalí é lingua materna dos somalís, o grupo étnico máis numeroso do país. É membro da póla cuxita da familia afroasiática.
O inglés tamén é amplamente falado e ensinado. O italiano adoitaba ser unha lingua de importancia, mais a súa influencia diminuíu significativamente despois da independencia. É máis frecuente escoitala entre as xeracións máis vellas. Outras linguas minoritarias son o bravanese, unha variedade da lingua suahili que é falada na zona costeira polo pobo bravanese, así como o bajuni, outro dialecto suahili que é a lingua nai dos bajuni.
Poboación
Segundo a revisión de 2017 do World Population Prospects, a poboación total do país era de 14 317 996 no ano 2016, comparado cos 2 264 000 de 1950. A proporción de nenos por debaixo dos 15 anos no ano 2010 era 44,9%, 52,3% entre 15 e 65 anos, mentres que o 2,7% era maior de 65 anos.
O Covelo, Mourentán, Arbo
O Covelo é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Minamiawaji
Minamiawaji (南あわじ市, みなみあわじし, Minamiawaji-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kinki e ao sur da prefectura, e ao sur da Illa de Awaji. A súa superficie é de 229,18 km² e a poboación de 50.292 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 219 h/km².
O concello de Minamiawaji limita pola terra co concello de Sumoto (da prefectura de Hyōgo); e pola ponte co concello de Naruto (da prefectura de Tokushima).
Historia
A cidade de Minamiawaji foi fundada pola fusión de 4 concello de vila do distrito de Mihara (Mihara, Midori, Seidan e Nandan) no ano 2005.
Sébastien Bourdais
Traxectoria
Foi contratado para a tempada de por Scuderia Toro Rosso, após facer varias probas en anos anteriores para Arrows e para Renault F1 Team. É un dos pilotos máis exitosos da historia da Champ Car, xa que acadou o título catro veces consecutivas, de 2004 a 2007 coa escudería Newman/Haas/Lanigan Racing.
Os Muíños, Vilapedre, Vilalba
Os Muíños é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Ratatouille
Orixe
A palabra ratatouille vén do Occitano ratatolha. Utilízase tamén na súa forma orixinaria en todas as linguas, incluíndo o inglés. A ratatouille tamén se denomina Valentine no sur de Francia e piperade en Euskadi. Elaborada con allo, olivas e cebolas, coñécese como "Bohémienne Languedocienne". A súa orixe está na área da Provenza e arredor da cidade de Niza. Orixinalmente, a palabra ratatouille refírese dende 1778 a un guisado heteroxéneo. A abreviatura rata utilízase no argot militar francés para designar unha mestura de fabas ou feixóns, patacas e legumes mesturados con talladas de carne normalmente graxenta. O "rata" é de feito un prato típico do rancho militar, sinxelo e rápido de facer.
Elaboración e consumo
A ratatouille é xeralmente servida como gornición acompañando carnes ou peixes, mais tamén pode ser servida como prato principal acompañada de arroz ou pan).
Tradicionalmente, é aconsellábel tomala con viños brancos, rosados ou tintos orixinarios da Provenza.
Variantes
Noutros países da área mediterránea, tamén preparan pratos similares:
Erizana
Erizana pode referirse a:
A Braña Grande, Cabovilaño, A Laracha
A Braña Grande é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 98 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 49 homes e 49 mulleres.
Martha Argerich
miniatura|260px|Argerich, 2015. Martha Argerich, nada en Buenos Aires o 5 de xuño de 1941, é unha pianista arxentina de música clásica, considerada un dos maiores expoñentes da súa xeración e da posguerra. Especialmente celebrada polas súas interpretacións de Chopin, Liszt, Bach, Schumann, Ravel e Prokofiev.
Traxectoria
Martha Argerich naceu en Buenos Aires o 5 de xuño de 1941. Comezou a estudar piano dende moi pequena, e no 1945, con só catro anos de idade deu o seu primeiro recital público. No seu primeiro concerto formal aos oito anos de idade, interpretou o Concerto para piano opus 15 de Beethoven, e comezou a estudaar con Vicente Scaramuzza, tamén mestre -entre outros- de Bruno Gelber.
No ano 1955 o Presidente arxentino Juan Domingo Perón enviou ó seu pai como agregado económico da embaixada en Viena para que Martha tivese a mellor educación musical posible. Alí estudou con Friedrich Gulda, e máis tarde, en Xenebra, con Madeleine Lipatti e Nikita Magaloff.
Argerich casou tres veces: a primeira con Robert Chen, pai da súa filla máis vella, Lyda. Dende 1969 a 1973 estivo casada co director de orquestra Charles Dutoit, que continúa facendo gravacións e concertos coa pianista, e con quen tivo a súa segunda filla, Annie. O seu terceiro marido foi o pianista Stephen Kovacevich, pai da súa terceira filla, Stephanie.
Un dos seus amigos máis próximos é o pianista brasileiro Nelson Freire, que a acompaña frecuentemente en dúos de piano.
Argerich reside habitualmente en Bruxelas.
A súa relativa aversión á prensa e á publicidade mantivérona fóra do primeiro plano dos medios durante a maioría da súa carreira profesional. Deu poucas entrevistas e en consecuencia pode non ser tan coñecida como outros pianistas de relevancia similar. Aínda así, é recoñecida como unha das grandes virtuosas do piano do noso tempo.
Carreira profesional
En 1957, gañou dous prestixiosos concursos de piano con tres semanas de diferenza. Máis tarde, en 1965 obtivo o primeiro premio no Concurso Internacional de Piano Frédéric Chopin, recoñecida polas súas interpretacións de Chopin e Liszt.
En varias reportaxes, Argerich remarcou o seu sentimento de soidade no escenario durante a interpretación, e -quizais por iso- realizou moi poucos recitais de piano solista despois de 1980, centrándose en concertos para piano e orquestra, música de cámara e acompañamento instrumental en sonatas.
Foi recoñecida especialmente polas súas interpretacións de compositores clásicos do século XX, tales como Rachmaninov, Messiaen e Prokofiev. Unha das súas gravacións máis notables reúne o Concerto para piano n.º 3 de Rachmaninov co Concerto para piano n.º 1 de Tchaikovsky.
Obtivo tres premios Grammy, nos anos 2000, 2005 e 2006.
Anualmente no Teatro Colón de Buenos Aires lévase a cabo o Festival Martha Argerich, no cal se ofrecen concertos por músicos e intérpretes de diferentes partes do mundo, e ademais celébrase un concurso de piano no cal Argerich a miúdo preside o xurado.
Octopodoideos
A dos octopodoideos (Octopodoidea) é unha superfamilia de moluscos da orde dos cefalópodos. que comprende a todos octópodos agás os argonautas (é dicir, as familias dos Alloposidae, Argonautidae, Ocythoidae e Tremoctopodidae) e a especie Vampyroteuthis infernalis, a chamada lura do inferno.
Galería
Diversas especies de octopodoideos:
Chris Goss
Christopher Ryan Goss, nado o 17 de agosto de 1958, é un músico e produtor estadounidense. Traballa sobre todo con bandas de stoner rock e hard rock. É, ademais, guitarrista e vocalista da súa propia banda, Masters of Reality, co que leva ravados cinco álbums de estudio.
A súa carreira comezou en 1981, cando fundou Masters of Reality, pero dende entón prestou máis atención aos grupos que produciu e apadrinou. Entre os artistas que produciu destacan Kyuss, Queens of the Stone Age, Soulwax ou Melissa Auf der Maur.
Aeroporto de Gällivare Lapland
O aeroporto de Gällivare Lapland (IATA: GEV, ICAO: ESNG) é un aeroporto rexional sueco situado a uns 7 km ao leste da localidade de Gällivare e a uns 10 de Malmberget. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 34 286 pasaxeiros.
Dan Shechtman
Dan Shechtman (en hebreo, דן שכטמן‎), nado o 24 de xaneiro de 1941 en Tel Aviv, é un científico israelí, Profesor Philip Tobias de Ciencias de Materiais do Technion-Instituto Tecnolóxico Israelí, en asociación co Laboratorio Ames do Departamento de Enerxía dos Estados Unidos, e profesor de ciencias de materiais da Universidade do Estado de Iowa de Ciencia e Tecnoloxía. En 1982 descubriu a fase icosaédrica, a cal abriu un novo campo para os cristais cuasiperiódicos. En outubro do 2011 foi galardoado co Premio Nobel de Química polo descubrimento dos cuasicristais.
Eleccións municipais en Melón
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Melón dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Melón]]
Dan Shechtman
Traxectoria
Logo de recibir o seu doutoramento en enxeñería de materiais do Instituto Technion de Israel en 1972, onde tamén obtivo o seu mestría en ciencias en enxeñería mecánica en 1966 e a súa mestría en ciencias en enxeñería de materiais en 1968, o profesor Shechtman traballou no Laboratorio de Investigación Aeroespacial da Base Aérea Wright-Patterson, en Ohio, onde durante tres anos ocupouse da microestructura e as propiedades físicas e metalúrxicas de aluminuros de titanio. En 1975 incorporouse ao departamento de enxeñería de materiais no Technion. Entre 1981 a 1983 traballou na Universidade Johns Hopkins con aliaxes de aluminio e descubriu a fase chamada icosaédrica, a cal abre un novo campo para os cristais cuasiperiódicos.
Eleccións municipais en Melón
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Melón desde a aprobación da Constitución de 1978.
Rebordiños, Vilapedre, Vilalba
Rebordiños é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Dan Shechtman
Traxectoria
miniatura|esquerda|O traballo polo cal Dan Shechtman recibiu o Premio Nobel foi na área dos [[cuasicristales, materiais cristalinos ordenados que carecen de estruturas repetitivas. Aquí aparece o modelo atómico dun cuasicristal de aliaxe prata-aluminio (Ag-Ao)/Ao) (Laboratorio AMES, Departamento de Enerxía dos Estados Unidos).]]
Grazas ao descubrimento de Dan Shechtman, outros grupos foron capaces de formar cuasicristales similares, e atoparon que estes materiais teñen baixa condutividade térmica e eléctrica, mentres que posúen alta estabilidade estrutural. Os cuasicristales tamén se atoparon de forma natural. Os materiais cuasicristalinos poden utilizarse en gran número de aplicacións, ata a formación de aceiro durable para a instrumentación, illamento antiadherente para cables eléctricos, e tamén para equipos de cociña. Por este descubrimento, Shechtman foi galardoado co Premio Nobel de Química no 2011.
No período 1992-1994 ocupou o seu ano sabático no Instituto Nacional de Estándares e Tecnoloxía (NIST), onde estudou o efecto da estrutura de defectos da deposición química de vapor (CVD) do diamante no seu crecemento e propiedades. As investigacións do Prof. Shechtman no Technion levanse a cabo no Louis Edelstein Center, e no Wolfson Centre, e están encabezadas por el mesmo. Desempeñouse en varios Claustros Universitarios do Technion, chegando a dirixir un deles.
Shechtman uniuse ao equipo de científicos da facultade do Estado de Iowa en 2004. Na actualidade ocupa ao redor de cinco meses ao ano en Ames nun traballo a tempo parcial.