cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estrela (astronomía)
Estrutura estelar
Unha estrela típica divídese en núcleo, manto e atmosfera. No núcleo é onde se producen as reaccións nucleares que xeran a súa enerxía. O manto transporta dita enerxía cara á superficie e segundo como a transporte, por convección ou por radiación, dividirase en dúas zonas: radiante e convectiva. Finalmente, a atmosfera é a parte máis superficial das estrelas e a única que é visible. Divídese en cromosfera, fotosfera e coroa solar. A atmosfera estelar é a zona máis fría das estrelas e nelas prodúcense os fenómenos de exección de materia. Pero, a coroa supón unha excepción ao dito xa que a temperatura volta a aumentar ata chegar ao millón de graos polo menos. Pero é unha temperatura enganosa. En realidade esta capa é moi pouco densa e está formada por partículas ionizadas altamente aceleradas polo campo magnético da estrela. As súas grandes velocidades danlles a esas partículas altas temperaturas.
Ao longo do seu ciclo as estrelas experimentan cambios no tamaño das capas, e incluso na orde na que se dispoñen. Nalgunhas a zona radiante situarase antes que a convectiva e noutras ao revés, dependendo tanto da masa como da fase de fusión na que se atope. Así mesmo, o núcleo tamén pode modificar as súas características e o seu tamaño ao longo da evolución da estrela.
Xeración de enerxía nas estrelas
miniatura|300px|[[Elemento químico|Elementos químicos producidos no interior dunha estrela.]] A principios do século XX a ciencia preguntábase cal era a fonte da incrible enerxía que alimentaba as estrelas. Ningunha das solucións coñecidas na época resultaba viable. Ningunha reacción química alcanzaba o rendemento necesario para manter a luminosidade que despedía o Sol. Así mesmo, a contracción gravitatoria, se ben resultaba unha fonte enerxética máis, non podía explicar a achega de calor ao longo de miles de millóns de anos. Cando se descubriu a interacción forte apareceron dous novos candidatos: a fisión e a fusión nuclear. A fisión quedou rapidamente descartada, xa que nas estrelas apenas se detectaba presenza algunha de elementos máis pesados que o ferro. Enseguida quedou claro que só a fusión nuclear podía prover as estrelas desas inxentes cantidades de enerxía que precisaban para manter a súa estabilidade.
Aínda así, resultou que as temperaturas que se alcanzan nos núcleos das estrelas son demasiado baixas como para fusionar os ións. Ocorre que o efecto túnel permite que dúas partículas con enerxías insuficientes para traspasar a barreira de potencial que as separa teñan unha probabilidade de saltar esa barreira e poderse unir. Ao haber tantas colisións, estatisticamente danse suficientes reaccións de fusión como para que se sosteña a estrela pero non tantas reaccións como para facela estoupar. Existe un óptimo de enerxía para o cal se dan a maioría de reaccións que resulta do cruzamento da probabilidade de que dúas partículas teñan unha enerxía determinada E a unha temperatura T e da probabilidade de que esas partículas se salten a barreira por efecto túnel. É o chamado pico de Gamow.
Unha gran variedade de reaccións diferentes de fusión teñen lugar dentro dos núcleos das estrelas, as cales dependen da masa e a composición.
Normalmente as estrelas inician a súa combustión nuclear cun 75% de hidróxeno e un 25% de helio xunto con pequenas trazas doutros elementos.
Meiriñados de Navarra
350px|miniatura|A [[Comunidade Foral de Navarra dividida nos cinco meiriñados históricos coas respectivas capitais.]] Os meiriñados (en castelán: merindades, en éuscaro: merindadeak) son territorios que estaban baixo a xurisdición do meiriño, un oficial público encargado da administración económica, financeira e xudicial dun territorio. Establecéronse tras a conquista do territorio occidental do reino de Navarra (Duranguesado, Señorío de Biscaia, Áraba e Guipúscoa) en 1200, para establecer un sistema defensivo do resto do territorio. Cada meiriño mantiña os castelos en perfecto estado e controlaba a actividade militar. Xa no século XIII, en tempo do rei Teobaldo II (1253-1270), delimitáronse catro meiriñados: Montaña ou Pamplona, Sangüesa, Tierra Estella e Ribera ou Tudela, e dotóuselles dunha organización máis racional e eficaz. En 1407 creouse o meiriñado de Olite, composto por distintas localidades anteriormente situadas en Sangüesa, Tudela e Estella.
Cada meiriñado establecía un centro urbano principal: Pamplona na montaña, Sangüesa e Estella nos seus respectivos meiriñados, Tudela na Ribera e Olite no meiriñado do seu nome. A importancia de cada un tiña que ver coa suma de varios factores: a súa actividade económica como centro artesán e comercial, a súa densidade demográfica, a súa situación estratéxica e os seus castelos e murallas.
Os partidos xudiciais abarcan o mesmo territorio que os meiriñados e en tres casos as capitais son as mesmas (Pamplona, Tudela e Estella). Os partidos xudiciais de Aoiz e Tafalla corresponden aos meiriñados de Sangüesa e Olite respectivamente.
Gran Praza de Delft
A Gran Praza de Delft (en neerlandés: Markt in Delft) está situada nunha das zonas máis altas da cidade de Delft, na Holanda Meridional. Cos seus 6.000 metros cadrados (120 de longo por 50 de largo), unha das prazas históricas máis grandes non só dos Países Baixos, senón de toda de Europa.
Aínda que a praza cambiou a súa fisionomía ao longo dos anos (a última remodelación foi en 2004), a súa forma é a dun rectángulo case perfecto e desde hai séculos está flanquedada nos seus lados curtos polo antigo edificio do Concello de Delft, no oeste, e pola igrexa nova da cidade (Nieuwe Kerk), no leste.
Campo da feira
Os inicios de Delft no século XII, aínda non como vila senón como centro de comercio, tiveron lugar en torno a un antigo cemiterio, en cuxo límite oriental, que coincidiría co actual edificio do concello, se estableceu unha feira ou mercado popular. Este campo da feira estendíase ata a parte posterior da igrexa nova, onde comezaba unha zona pantanosa. Esa foi a orixe do mercado semanal de produtos básicos dos xoves, que aínda hoxe perdura (en horario de 9:00 horas a 17:00 horas).
En épocas anteriores, tamén se celebraban neste lugar dous mercados extraordinarios: un deles con motivo dunha procesión na honra de San Odulfo de Utrecht, o 12 de xuño, e o outro pola celebración de San Eloi de Noyon, o 1 de decembro. A praza utilizábase tamén para xuízos públicos, que con frecuencia acababan no campo da forca que se situaba na parte oriental, antes da construción da igrexa nova.
Para a construción desta igrexa coutáronse 34 metros da praza en 1396, aos que se lles engadiu unha franxa de 17 metros en 1421 para dedicar a cemiterio. E en 1436, o Conde Filipe de Goede cedeu o seu pazo e o resto da praza, da súa propiedade, á vila de Delft. A partir dese momento, o pazo empezou a ser utilizado como casa consistorial.
Praza principal da vila
miniatura|esquerda|[[Gravado de 1755 que reflicte o estado da praza nesa época]] En 1484 pavimentouse a praza por vez primeira, o que levou consigo a elevación do terreo en 90 centímetros, e eliminouse o pozo de auga do que dispuña.
A nova igrexa, aínda sen finalizar nesas datas, estaba daquela flanqueada por dúas ringleiras de casas, hoxe desaparecidas, que anos antes marcaban o límite do primitivo campo da feira. A igrexa alcanzou o seu tamaño actual en 1510, sete anos despois do derrubamento dunha das dúas ringleiras laterais de casas, para a ampliación do camposanto, en 1493.
Nos traballos de mantemento de 1595 instalouse unha rosa dos ventos sobre a que en 1886 se erixiu unha estatua do escritor holandés Hugo Grotius. Tanto a rosa dos ventos como a estatua seguen a ser hoxe motivos principal do centro da praza, aínda que a estatua foi posteriormente desprazada do seu lugar orixinal a outro máis próximo á igrexa.
Maioriano
Iulius Valerius Maiorianus foi un emperador romano. Naceu probablemente no outono do 420, aínda que a data certa do seu nacemento non se coñece. Non se coñecen antecedentes familiares, só que o seu tío fora conde en Sirmium con Teodosio I, e que o seu pai se dedicaba ás finanzas, pero o seu nome énos descoñecido.
Xuventude
Xa dende moi cativo, Maioriano estivo na vida militar, servindo baixo o mando de Aecio na Galia. Máis tarde está baixo o mando do metade suevo e metade visigodo Ricimer e o galo Exidio, que máis tarde se habían converter en importantes bastións do Imperio.
No 454, Maioriano deixa o servizo activo, e retirase á súa casa, ao parecer obrigado pola esposa de Aecio, pero a raíz do asasinato do xeneral, o emperador Valentiniano III chámao ao seu carón para que se encargue de sufocar o profundo malestar que hai no exército por esta morte.
Ao ano seguinte, Valentiniano III é tamén asasinado, e o trono imperial queda baldeiro, aínda que con moitos candidatos. É nomeado Petronio Máximo, quen nomea a Maioriano comes domesticorum. O reinado deste emperador apenas durou dous meses, e máis tarde, foi Avito o nomeado na Galia. Inicialmente, Maioriano recoñece a apoia a Avito, xunto con Ricimer, e dedícanse a loitar contra os vándalos que estaban a atacar as costas de Córsega e Sicilia, aos que vencen.
Acceso ao poder
miniatura|Maioriano en moeda de bronce. Pero a chegada de Avito a Roma, e o comportamento da garda persoal, fai que a popularidade do Emperador baixe tanto, que o pobo de Roma se rebela. Esta rebelión fai que Maioriano e Ricimer se rebelen tamén e atopan o emperador no camiño de saída de Roma. Ínstano a abdicar e deixar as súas funcións, cousa que Avito acepta, xa que o seu exército o abandonara en Piazenza e Rávena.
Coa deposición de Avito, o trono estaba baleiro, e tentan que o emperador de oriente nomee un novo emperador. Non obstante, o emperador Marciano morrera, probablemente sen coñecer a sorte de Avito e é nomeado León, quen nun principio non fai nada por resolver a situación; pero Ricimer é nomeado Patricius et Magister Militum e Maioriano como Magister Militum. Porén, os alamáns atacan e invaden dende Raetia o norte de Italia, chegando ata o lago Maggiore. Maioriano envía unha forza contra eles, e consegue eliminar o perigo. Á súa volta, a uns cinco quilómetros de Rávena, o exército no lugar da Pequenas Columnas, nomea a Maioriano emperador por aclamación. Aínda que o seu recoñecemento por parte de León I dende o imperio Oriental aínda tardou case tres meses en ser aceptado, xa dende finais do 456 escomenza a tomar decisións para trocar as cousas no imperio.
A súa política
Maioriano era consciente de que só tiña o control de Italia, polo que dende un principio quixo consolidar a súa autoridade alí. O primeiro que fixo foi unha viaxe a Roma, onde recoñece o papel do Senado, entrega cartos para a reconstrución de edificios públicos destruídos e militarmente reforza as provincias do norte de Italia.
Había rexións no Imperio que estaban a esmorecer, xa que o control non era moi forte, e ademais proponse reconquistar rexións que sexan importantes para Roma e o Imperio, e onde se tiña perdido o control. Maioriano vence os vándalos na Campania, onde atacaran e dálle morte ao cuñado de Xenserico. Adícase á construción e reforzamento da frota, especialmente na parte do Adriático e a defensa de Sicilia, para evitar os ataques vándalos.
Continua a súa marcha cara a Hispania, onde os visigodos, en nome do Imperio Romano, foran expandindo o seu territorio. Entra en maio do 459 e chega a Caesaraugusta (Zaragoza), sendo o primeiro emperador romano en chegar a esta cidade. A súa intención de restaurar o poder romano nesta rexión, a máis rica do imperio, é utilizala coma plataforma para invadir África e rematar co poder dos vándalos de Xenserico. Pero a frota que tiña que transportar o exército cara á provincia de Libia estaba concentrada en Carthago Nova, e mediante unha estrataxema, Xenserico a destrúe, co que evita a invasión proxectada.
Deposición e morte
En xullo de 461, Maioriano torna a Italia pasando pola Galia. Ricimero pídelle abdicar aproveitando o intre do seu baixo apoio por parte dos visigodos despois do desastre da frota imperial, que lle custara moitos guerreiros aos aliados dos romanos. En Tortona, Maioriano abdica o 3 de agosto e o 7 de agosto, aparece morto, posiblemente do mal godo (envelenado), aínda que coma sempre na historia hai diferentes versións, dende a súa morte violenta a carón do río Ilyra, ata a morte á súa chegada a Roma. O certo é que con el remata a derradeiro intento de restablecer un pouco o Imperio, e dende logo foi o emprendedor da derradeira gran batalla que se celebrou baixo os pendóns do S.P.Q.R.
Apanaxe
Unha apanaxe (do francés apanage) era unha concesión feudal subtraída do dominio real e que un rei (ou, máis amplamente, un señor feudal) daba aos seus fillos ou a outros familiares, como irmáns, especialmente aos excluídos da sucesión ao trono.
Historia
A apanaxe era unha práctica moi habitual en Francia e aseguraba así aos membros da dinastía reinante títulos e rendas derivadas dos territorios dados en apanaxe. Este sistema foi abolido durante a Revolución Francesa, e foi transitoriamente restablecido entre 1810 e 1832.
Etimoloxía
O termo apanaxe deriva do latín medieval apanagium, formado da expresión ad panem, que significa "para dar pan" (panis).
Faro das illas Sisargas
O faro das illas Sisargas atópase na illa Grande, nas illas Sisargas, en Malpica de Bergantiños, na Costa da Morte. Depende da Autoridade Portuaria da Coruña.
Historia
Composto de torre e un edificio accesorio, levantouse na parte máis alta da Illa Grande. É o segundo faro máis antigo da Costa da Morte, pois se acendeu por primeira vez o 29 de xuño de 1853 (o faro de Fisterra acendeuse apenas un mes antes). Os trámites de construción comezaran en 1847, cando por unha proposta da Comisión de Faros, un real decreto aprobou un Plan General de Alumbramiento Marítimo que sentou as bases da sinalización costeira. As obras iniciáronse arredor de 1851 tal e como recolle a prensa local e nacional.
O plano do faro mostra unha única planta rectangular de 15 × 20 m, cun patio central. No centro dun dos lados arrinca a torre, de perpiaño, cun pedestal cadrado de 4 m de lado que chega á mesma altura que o edificio, e un corpo troncopiramidal de sección octogonal, onde hai un balcón e desde onde arrinca o torreón de 1,70 m. A altura do chan á lanterna é de 7,75 m. Tendo en conta que se levanta nunha plataforma situada a uns 103 metros sobre o nivel do mar, emite o seu foco de luz a unha altitude de 111 metros, que supera a do faro de cabo Vilán pero que, aínda así, queda lonxe dos 143 metros do faro de Fisterra.
O autor do proxecto de 1853 foi o enxeñeiro Celedonio de Uribe. O seu custo, 117 953 reais (a lanterna e o aparello custaron 46 332 reais). Era un faro de 4ª orde atendido por dous torreiros que usaba o sistema holophotal.
En 1903 a Sociedade de Salvamento de Náufragos solicita o cambio a faro de primeira orde, e a instalación dunha sirena de néboa. O presuposto de 86 277 pesetas para a adquisición da sirena aprobouse por real decreto de 1905. Unha noticia desas datas afirma que a casa encargada da construción era a inglesa The Marine Explosive Fog Signal cun custo de 1942 libras esterlinas.
Con todo, a aprobación final da execución das obras tería que agardar ata 1908 cando saíu a poxa a contrata por valor de 55 727 reais.
O edificio da sirena atópase a 200 m de distancia do faro principal e a 100 m de altitude; nela estaban os motores, construídos pola factoría inglesa The Campbell Gas Engine Ltd., e compresores de aire. Unha construción anexa servía de vivenda para o torreiro de garda. Entrou en funcionamento en abril de 1915, cun son de 2 segundos de duración cada 15. Abandonaríase anos máis tarde ao ser substituída por outra eléctrica de vibradores electromagnéticos que se instalaron no faro e que tamén proporcionarían enerxía ás vivendas. Esta é a instalación que existe actualmente e dá como característica a letra "S" en código Morse.
En 1913 durante a reforma do novo faro instalouse un farol provisional que proxectaba unha secuencia de tres escintileos. Á fronte desta reforma púxose o enxeñeiro Salvador López Miño, home de ampla experiencia neste campo e finalmente o 1 de outubro de 1915 novo faro opera coa aparencia de tres escintileos cada 15 segundos e 23 millas de alcance nominal.
A edición de 1906 de "The lights and tides of the world including a description of all the fog-signals" menciona que o faro estaba situado nunha torre cadrada de 7 metros de altura.
A dura climatoloxía fixo que a illa fose inhabitable e a conservación do faro un problema constante. De feito o faro estaba clasificado como "especial e illado" pola administración. O relevo de persoal en días de temporal era complicado e incluso perigoso. En 1922, sete mariñeiros de Malpica de Bergantiños a punto estiveron de perecer cando tentaban transportar víveres á illa e levar a terra os torreiros que remataban a súa quenda. En 1936, o goberno gastou 1100 pesetas na conservación e mantemento do faro.
En 1978, co edificio en moi mal estado, construíuse xunto a el un barracón para as habitacións dos técnicos. Os torreiros víanse obrigados a estar encerrados nestas habitacións moitos dos días que lles tocaba estar de garda. Tamén había un heliporto para os helicópteros, que máis dunha vez acudían en auxilio dos torreiros cando estes non podían entrar ou saír da illa por mar.
Este faro, que depende da Autoridade Portuaria da Coruña, foi dos últimos en ser automatizado, pois ata o ano 2002 era atendido directamente por catro torreiros que permanecían na illa por quendas de dous.
Lista de torreiros
A prensa local en Galicia e as gacetas oficiais deron conta regularmente dos nomeamentos que se producían no servizo de sinalización marítima. Velaquí algúns nomes:
Mauro Pawlowski
Mauro Antonio Pawlowski, nado en Koersel o 24 de abril de 1971, é un músico belga, vocalista e guitarrista das bandas dEUS e Evil Superstars.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como líder de Evil Superstars, un dos principais da escena de rock belga dos 90, en 1992. Deixou a banda en 1998 e dende entón tocou en varios grupos coma Mitsoobishy Jacson, Kiss my Jazz, Monguito e Shadowgraphic City. Na actualidade é membro de dEUS, The Love Substitutes, Othin Spake, Club Moral, Archetypes of the Multisabanas e I Hate Camera. Ademais destes proxectos, Mauro editou traballos en solitario usando varios nomes.
No ano 2008 xirou co poeta e escritor Ramsey Nasr, e no 2009 foi guitarrista de xira do grupo de danza contemporánea Ultima Vez de Wim Vandekeybus.
Sacrificio
miniatura|230px|[[Marco Aurelio e membros da familia imperial facendo un sacrificio en agradecemento pola vitoria contra as tribos xermanas.]] Un sacrificio é unha ofrenda de comida, obxectos ou vidas de animais na honra dun propósito maior, particularmente de deuses ós que se pretende louvar ou congraciar. Malia que o termo sacrificio a miúdo implica unha morte ritual, o termo ofrenda (do latín oblatio) pode referirse a sacrificios de alimentos e artefactos. Para ofrendas de vertedura de líquidos, emprégase o termo libación.
Colexio da Nosa Señora da Antiga
miniatura|300px|Imaxe xeral do colexio. O colexio da Nosa Señora da Antiga, tamén coñecido como os Escolapios, é un edificio de estilo herreriano construído a finais do século XVI na vila de Monforte de Lemos, na Ribeira Sacra. É coñecido a miúdo como o Escorial galego, por ser unha das poucas manifestacións deste estilo nesta comunidade, caracterizado pola regularidade das súas formas e a sobriedade nos detalles.
Historia
miniatura|Retablo, por [[Francisco de Moure.]] As obras do colexio de Nosa Señora da Antiga comezaron no ano 1593, baixo o patrocinio da figura do cardeal Rodrigo de Castro, considerado por moitos o último gran príncipe eclesiástico do Renacemento, arcebispo de Sevilla e gran benfeitor de Monforte, a mais de mecenas e personaxe impoñente. A intención de Rodrigo de Castro era que a institución, rexentada pola Compañía de Xesús, servira para a educación da bisbarra e de toda Galicia.
Cara ao ano 1598 o escultor Gregorio Español foi contratado para traballar nas obras do colexio.
Orixinalmente foi rexentado polos xesuítas, mais logo de que Carlos III ordenara a expulsión da orde de todos os territorios do Imperio Español, estes tiveron que abandonar a rexencia en 1767, e mesmo borrou todo símbolo existente que recordase a súa estancia no país, extremo que se pode constatar observando o espazo en branco que deixou o seu escudo tras ser retirado do retablo de Francisco de Moure. O colexio foi Real Seminario de Estudos ata o ano 1773 e xermolo da universidade, ostentando ata sete cátedras nun momento no que esta non estaba aínda implantada na provincia.
Dende 1777 é propiedade dos duques de Alba, e dende 1873 é rexentado polos pais escolapios. Con todo, durante a segunda república española a lei prohibiu que as congregacións relixiosas levaran a cabo actividades educativas, polo que pasou a ser rexentado pola chamada Sociedad Anónima de Enseñanza Libre (SADEL). Precisamente a SADEL fora creada para eludir a lei, sendo o corpo docente en realidade sacerdotes.
Co inicio da guerra civil española a orde dos escolapios recuperou o control do colexio, que foi tamén empregado como hospital militar durante a contenda, comezando a cumprir esta nova función acollendo aos feridos da fronte de Somosierra. Ao finalizar a guerra o centro seguiu a funcionar con normalidade.
Descrición
miniatura|Escaleira Monumental. Un enxeñoso xogo de forzas a sostén, sen outro aparente punto de apoio á vista. A partir de 1590 introdúcese en Galicia o coñecido como estilo herreriano, escola valisoletana liderada polo arquitecto Herrera que difundiron unha visión particular do estilo clásico romano. A obra clave desta corrente renacentista en Galicia é este colexio do Cardeal, do cal foron os seus autores os mestres arquitectos xesuítas Andrés Ruiz, Juan de Tolosa e Juan Bustamante, e coa intervención de Juan de Nates e Simón de Monasterio. Entre eles destacaron Tolosa e Nates, senlleiros discípulos de Herrera
O padre Andrés Ruiz foi o primeiro arquitecto da obra. Del só se sabe que fixo as trazas, que foron presentadas en 1592 para poxa-las contratas. Ao ano seguinte o substitúe Juan de Tolosa, ao que hai que atribuírlle o proxecto do templo, figura esencial do conxunto.
Para esta obra Juan de Tolosa cortou os patróns de cantaría e realizou os modelos dos elementos clásicos, segundo consta en documentos contemporáneos, correndo a realización material da construción aos mestres Diego de Isla, Juan de Cajigas ou Juan e Pedro de Sierra.
Coa igrexa no eixo de dous patios simétricos preséntase cunha fachada única para templo e edificio. Esta coa fachada da igrexa no medio ordénase en dous corpos superpostos. O corpo baixo é almofadado cunha composición decorativa en orde dórica de forte influencia italiana. No corpo superior coas súas pilastras xónicas ten unha orixe herreriana inequívoca. Quizais isto se debese á participación de dous mestres, Tolosa ou Bustamante na baixa e Nates na superior. Por último o remate superior exterior cunha galería afástase do estilo escurialense para achegarse a unha solución moi no estilo de Rodrigo Gil de Hontañón.
A igrexa
miniatura|Rodrigo de Castro, estatua orante A igrexa do colexio é de planta de cruz típica das da Compañía, é dicir, cos brazos de cruceiro curtos, e co cruceiro coroado por unha gran cúpula de clásica beleza. A nave principal destaca polo seu tamaño, a ábsida rectangular e as capelas laterais unidas entre si compoñendo os seus muros interiores con grandes pilastras clásicas sobre as que corre un friso no que descansan as bóvedas de canón e de aresta das naves e as capelas. A orde utilizada foi a corintia.
Conta cun impresionante, en tamaño e beleza, retablo de madeira de nogueira sen pintar, esculpido por Francisco de Moure, o cal non puido acabar en vida e foi rematado polo seu fillo. Ao carón do retablo, podemos observar unha estatua orante do cardeal Rodrigo de Castro, moi apreciada pola súa perfección e singularidade. A estatua, emprazada sobre os restos do cardeal, ora enfrontada a un cadro que representa a Nosa Señora da Antiga; descubriuse que tralo cadro atopábase outra sepultura e diferentes estudos revelaron que se trataba da nai do cardeal, Beatriz De Castro, "A Fermosa", III Condesa de Lemos.
O colexio
O colexio conta con dous claustros, e parece estar inacabado na súa á oeste. Neles sitúanse os escudos dos condes de Lemos e dos Xesuítas. Só o apegado ao costado sur do templo é de estilo renacentista, e foi levantado en orde dórica por Simón de Monasterio xa no século XVII.
Debe destacarse tamén a escaleira monumental, construída entre 1594 e 1603. Atópase na á leste, e o seu deseño é particularmente interesante por estar construída sobre tres arcadas, sen apoios aparentes, que soportan trece, nove e trece chanzos cada unha. A escaleira, por dicilo así, esta "no aire", e sostense por mor dun coidadosamente calculado xogo de forzas. Os seus chanzos tamén son dignos de mención ao estar labrados nunha soa peza de granito de gran calidade. No chan pódese observar o debuxo da proxección da escaleira, trazado para a súa construción.
A pinacoteca, Museo de Nosa Señora da Antiga
miniatura|275px|Patrimonio galego no exterior. A Adoración dos Magos, de Van der Goes.
Conta tamén cunha importante pinacoteca, na que destacan dous óleos do Greco; un maxistral San Francisco, que semella preguntarse sobre a vida e a morte mentres sostén un cranio; segundo críticos e especialistas, estamos ante unha obra dunha gran calidade, que iguala ou ata supera a dos exemplares coñecidos do mesmo tema, constituíndo unha das obras cume do Greco. O San Lourenzo constitúe así mesmo unha obra moi apreciada, por ser un dos escasos cadros de devoción realizados polo pintor á súa chegada a Toledo, onde o adquiriu don Rodrigo de Castro nos seus tempos de inquisidor.
Pódese contemplar tamén cinco táboas do pintor manierista italiano Andrea del Sarto. Do cadro da "Adoración dos Reis" de Hugo van der Goes só queda unha copia, xa que o Retablo de Monforte foi vendido en 1913 ao Museo Kaiser Frederik de Berlín por un millón duascentas mil pesetas, que permitiron finalizar as obras do colexio.
O museo tamén inclúe varios incunables, entre os que está o Libro da caza de aves, tratado de cetrería escrito por Pedro López de Ayala durante o seu cativerio en Portugal.
Eleccións municipais en Padrón
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Padrón dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Padrón]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Padrón desde a aprobación da Constitución de 1978.
Atlas G
Atlas G, tamén coñecido co Atlas G Centaur e Atlas-G Centaur-D1AR, foi un lanzador orbital pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais.
Características
O Atlas G foi pensado desde o principio para ser usado como vehículo orbital. Para iso mellorouse e aumentouse o rendemento da etapa principal, usándose segunda etapa un foguete Centaur I (Centaur-D1AR). Foi lanzado sete veces, sempre desde Cabo Cañaveral, cun fallo total e un fallo parcial.
Altea
Altea é unha poboación e un concello valenciano da comarca da Marina Baixa, na costa da provincia de Alacant. O municipio tiña 22.648 habitantes en 2007, sobre unha área superficial de 34,40 km².
Límites
O concello de Altea linda cos de L'Alfàs del Pi, La Nucia e Callosa d'en Sarrià (na Marina Baixa) e con Calp, Benissa e Xaló (na Marina Alta).
Historia
miniatura|290px|Rúa en Altea As primeiras noticias de poboamento na zona veñen dadas polos depósitos arqueolóxicos da cultura ibera e dos romanos que se acharon no termo, así como dos restos dun acueduto romano denominado “Els Arcs” (Os Arcos). Durante a época musulmá a poboación medrou nos arredores do Río de Algar (ou da Salut), nos que se formaron as "alcarías" (casais) de Albalat, Beniasquer e Benimussa, citados no Llibre del Repartiment (Libro do Repartimento); politicamente pertenceu á taifa de Dénia, conquistada polo rei Xaime I de Aragón en 1244. Repoboada con cristiáns cataláns, obtivo carta de poboación en 1279 consonte ao foral de Valencia.
A torre de Bellaguarda, non lonxe do río, protexía no século XV un poboado (identificado coa actual Altea la Vella), asentado ao pé da serra de Bèrnia. Cara a metade do século aparece o "locum et castrum" de Altea sobre o poder xurisdicional da baronía de Calp, Teulada e Benissa, cando o titular, Francesc de Palafox, desexou reedificalo e fortalecelo. Así nas Cortes valencianas de 1604 dise que o señor da baronía "ha fet una vila nomenada Altea, cercant-la ... en la qual està comprès lo castell nomenat de Altea, olim de Bellaguarda" (fixo unha vila nomeda Altea, cercándoa, na cal está comprendido o castelo dito de Altea ou de Bellaguarda). No 1617, Jaume de Palafox outorga escritura de nova poboación, pola que cede os dereitos da propiedade útil en enfiteuse a 48 familias. É a nova e actual vila de Altea, cun "asiento en la pendiente de un montecillo, a modo de una piña". En 1705 a baía de Altea acolle a escuadra angloneerlandesa, e o reitor Martí Morales e máis o vigairo Jaume Ripoll, xunto coa veciñanza, apoian o desembarco de Basset e doutros seguidores do arquiduque Carlos. Altea facilitou así a toma de Dénia e de Valencia. O século XVIII marca a auxe agrícola, pesqueira, comercial e demográfica, acabando a centuria con 5.000 habitantes. En dito século, polo menos trescentos alteáns servían na mariña real. Durante o XIX a vida oficial e comercial trasladouse para o núcleo urbano próximo do mar, que se consolidou no século XX.
miniatura|290px|Baía de Altea
Demografía e economía
A poboación, 22.648 habitantes en 2007, está repartida entre os 3 núcleos que hai no seu termo, de 34,4 km²: Altea, Altea la Vella e L’Olla. A agricultura, cítricos e nespereiras e a pesca de arrastre constituíron a base da súa economía, pero desde os anos da década de 1950, o turismo impulsou o crecemento, e converteuse no factor económico máis importante.
Xeografía
Altea está asentada nunha baía, que cerran a Punta de Albir e o Morro Toix, protexida pola serra de Bèrnia. Ofrece un casco antigo aínda abondo conservado que foi refuxio de artistas e intelectuais. A costa posúe praias de grava e cantís de grande encanto paisaxístico. O río do Algar atravesa e rega o municipio; a Serra Gelada co faro de Altea; a cima de Bèrnia (1.121 m); os illotes de Pila e da Olla; as praias da Olla; Cap Negret, coa Cova del Frare, o Portet e a Cala del Soio; as calas da Roda e a de Cap Blanc. A 3 km sitúase Altea la Vella.
miniatura|dereita|290px|Igrexa da Nosa Señora da Consolación
Edificios de interese
O patrimonio artístico presenta:
Gastronomía
A gastronomía de Altea baséase no arroz, presentado a banda, en caldeiro, ao forno, con fabas e polbo (amb fesols i polp), empedrado. Como cabe a unha vila mariñeira e mediterránea, o marisco e o peixe, preséntanse en fritido ou grellado ou na especialidade da zona, "el cruet".
Xavier Delamarre
Xavier Delamarre é un diplomático e lingüista francés.
Traxectoria
Desde hai anos emprendeu investigacións de lexicografía no dominio indoeuropeo e celta. Publicou, entre outras, na revista de gramática comparada de Gotinga: Historische Sprachforschung, na Zeitschrift für celtische Philologie (Tübingen), nos Etudes Celtiques (CNRS) e en Veleia (Vitoria). É coeditor, con Romain Garnier, da revista de estudos indoeuropeos Wékwos  (Errance-Actes Sud, n° 1 : 2014).
Epicótilo
miniatura|200px|Esquema duna [[plántula de Acer mostrando (en C e D) o hipocótilo e o epicótilo.]]
En terminoloxía botánica, denomínase epicótilo a parte do caule da plántula (planta embrionaria) que se está situada por riba do punto de inserción dos cotiledóns. (A que está por debaixo, é o hipocótilo).
Notras palabras, trátase do primeiro entrenó dunha planta.
Na maioría das plantas o epicótilo eventualmente desenvolverase nas follas da planta.
Nas plantas monocotiledóneas, a primeira porción da plántula que emerxe do solo ou da semente é o epicótilo, da que xorden os primeiros gromos e follas.
Nas plantas dicotiledóneas, o hipocótilo é o caule que se ve baixo os cotiledóns murchos, sendo o caule xusto por riba o epicótilo. Nas plántulas de xirasol ou dos pradairos (xénero Acer), pode verse a diferenza entre epicótilo e hipocótilo, as dúas partes en que queda dividido o caule polo primeiro par de follas.
Bayubas de Arriba
Bayubas de Arriba é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 54 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 20,62 km².
Þ
miniatura|Thorn maiúsculo e minúsculo O thorn ou þorn ( Þ, þ ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino, substituída en varias linguas polo dígrafo th.
Historia
O þ procede do alfabeto rúnico no que representaba os fonemas [θ] ou [ð]. O carácter mantívose no inglés e nas linguas escandinavas.
No inglés o seu uso comezou esmorecer cara o século XIV. Nalgúns manuscritos desa época, coma The Book of Margery Kempe non se distingue o Þ do Y. O uso do Y con esta pronuncia mantense hoxe en expresións pseudo-arcaicas, como "ye olde", por "the old".
Uso
O islandés é a única lingua viva que continúa a empregar o carácter þ, chamado þoddn, ou þordn,. É a trixésima letra do alfabeto islandés e nunca aparece no final dunha palabra. Representa o fonema. Cando non sexa posible reproducir o carácter tipograficamente pode ser substituído por th.
O talossan, lingua artificial creada por R. Ben Madison en 1980 para Talossa, micronación fundada por el mesmo, emprega þ para representar o fonema, que pode ser substituído polo dígrafo tg.
Congreso Nacional Africano de Rodesia do Norte
O Congreso Nacional Africano de Rodesia do Norte (CNARD, en inglés Northern Rhodesian African National Congress, NRANC) foi un partido político de Rodesia do Norte, actual Zambia, formado en 1948 como Congreso de Rodesia do Norte con Godwin Lewanika, un aristócrata de Barotselandia como primeiro presidente, e foi o primeiro partido africano do país. En 1951 mudou de nome so a presidencia de Harry Nkumbula, establecendo lazos co Congreso Nacional Africano de Suráfrica. En 1953 Kenneth Kaunda converteuse no secretario xeral da organización. En 1958 o partido sufriu unha escisión debido a que só unha minoría da poboación negra podía votar, a á máis radical, dirixida polo propio Kaunda que era contraria a participar e decidiu formar outro partido, o Congreso Nacional Africano Zambiano.
Chima
Chima é un concello colombiano, situado no departamento de Santander. Chima é o único concello deste departamento que a pesar de ter unha extensión territorial grande (127 km²) non conta con correxementos nin casaríos. Os indios chimacoes foron os seus primeiros poboadores. Foi fundado no ano 1775.
Jared Padalecki
Jared Tristan Padalecki, nado en San Antonio, Texas, o 19 de xullo de 1982, é un actor estadounidense.
Traxectoria
É fillo de Sharon e Gerald Padalecki, de ascendencia polaca. Ten un irmán máis vello chamado Jeff e unha irmá máis pequena chamada Megan.
Empezou a asistir a clases de actuación ós 12 anos, pero non se deu a coñecer ata a súa participación na serie Gilmore Girls, onde interpretaba a Dean Forrester. Tras iso participou en películas coma Bule, isto é Nova York (coas irmás Olsen) ou A casa de cera (debut cinematográfico de Paris Hilton).
Actualmente co-protagoniza, xunto a Jensen Ackles, a serie Supernatural na que interpreta a Sam Winchester.
Total Physical Response
Total Physical Response (TPR) ou Resposta Física Total é unha metodoloxía de ensino da linguaxe que foi desenvolta por James Asher, profesor emérito en psicoloxía pola Universidade Estatal de San Jose, en San Jose, California. Está baseada na teoría de que a memoria e a comprensión melloran e son máis efectivas cando van á par co movemento físico.
Polo tanto, este método é un claro exemplo do enfoque comunicativo no ensino de linguas estranxeira, xa que tamén está asociado ás teorías relacionadas coa adquisición da lingua materna (cando o proxenitor di "Dame a man!", "Colle o xoguete!" ou "Pousa iso!", o cativo responde cunha acción asociada á orde dada).
A destreza comunicativa máis traballada é a escoita, xa que a comprensión é o obxectivo principal do método. Debido a este aspecto, moitos autores coinciden á hora de integrar esta metodoloxía na acorde para utilizar nos niveis iniciais de apredizaxe, ficando obsoleta en niveis superiores.
Controversia
Esta metodoloxía recibe críticas polo repetitivo da súa estrutura e por limitarse a un espectro de vocabulario moi reducido. Porén, especialistas en linguas estranxeiras que desenvolven a TPR nas súas aulas cren que cun modelo máis amplo e con certas modificiacións sinxelas se poden englobar moitos máis aspectos.
Thalasseus bernsteini
O Thalasseus bernsteini, é unha especie de ave mariña da familia dos estérnidos, do xénero Thalasseus.
Especie ameazada
Thalasseus bernsteini é unha especie ameazada, atópase ó bordo da súa extinción. En 2007, estimouse que a especie extinguiríase en cinco anos se as autoridades non a protexían. BirdLife International de Cambridge, Inglaterra, declarou que unha investigación de expertos chineses estimou a poboación en 50 exemplares, a metade da poboación de 2004. Un equipo de investigación chinés liderado por Chen Shuihua declarou que a especie estaba "ó bordo da extinción".
Está ameazado pola colección ilegal de ovos, os tifóns e a pertutbación das colonias por parte dos pescadores. Tamén está ameazada pola hibridación coa especie Thalasseus bergii.
Dr. Matt Destruction
The Hives formouse en 1993 e coñeceu o éxito a principios dos anos 2000 dentro do movemento do garage rock revival, tocando garage punk influenciado pola música rock. Dr. Matt adoita a tocar un 1970's Fender Telecaster Bass que se distingue do 1950's Telecaster Bass en que ten unha pastilla humbucker en vez dunha sinxela.
Igrexa de Akebäck
A igrexa de Akebäck (sueco: Akebäcks kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Akebäck, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Rize of the Fenix
Rize of the Fenix é o terceiro álbum da banda estadounidense de comedy rock Tenacious D, que se editou o 11 de maio de 2012, e está producido por John Kimbrough.
Igrexa de Akebäck
Historia e arquitectura
A igrexa de Akebäck é, coa excepción da súa sancristía, unha igrexa completamente románica. A meirande parte do edificio foi contruído a finais do século XII, sendo a torre engadida a mediados do século XIII. A igrexa foi inaugurada no ano 1149. A sancristía foi construída no ano 1931. Os historiadores afirman que a ábsida foi torpemente construída, xa que as pedras da base non encaixan limpamente, os alicerces son deficientes e as paredes exteriores son irregulares.
Rize of the Fenix
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Tenacious D.
Igrexa de Akebäck
Historia e arquitectura
A igrexa ten unha nave case cadrada, unha ábsida semi-circular e outra nave rectangular. O portal norte da torre é cego e probablemente pertenceu á nave, que no presente non ten portal ningún, antes da construción da torre, e na súa fachada occidental hai unha fiestra cruciforme, unha característica cisterciense. Ten un interior sinxelo. Destacan as tres olas de cerámica orixinais encerradas na bóveda da igrexa para mellorar a súa acústica. Outro detalle pouco común é unha escultura de pedra no portal da igrexa representando a un canteiro deitado. Segundo a tradición, foi feita na memoria dun dos homes que traballaron no edificio pero caeu e morreu durante a súa construción; os académicos suxeriron que pode ser sinxelamente unha pedra que foi colocada na dirección equivocada coa imaxe recostada en vez de estar de pé.
A igrexa foi restaurada entre 1931 e 1932, cando se construíu a sancristía. Durante as obras atopouse entre os muros norte da nave da igrexa unha gran pedra pintada. A pedra foi retirada e atópase exposta no exterior da igrexa.
Boris Diaw
Infancia
Nado na vila de Cormeilles-en-Parisis, no departamento francés do Val do Oise, na Illa de Francia, Diaw é fillo de Élisabeth Riffiod, considerada como unha das mellores pivotes da historia do baloncesto feminino francés. O seu pai, Issa Diaw, era saltador de altura durante a súa mocidade para despois traballar como avogado no Senegal, o seu país de orixe. Foi Élisabeth quen se encargou de criar tanto a el como ao seu irmán Martin en Francia como nai solteira. O seu irmán, Martin Diaw, xoga ao baloncesto en Francia, na Pro B, e Paco, o seu medio irmán, nado no Senegal, é membro do equipo de Georgia Tech. Boris comezou a xogar o baloncesto de alto nivel no Centro Fédéral (antigamente INSEP), unha escola de novos talentos.
Giuseppe Fanelli
Giuseppe Fanelli, nado en Napoli en 1826 e finado en 1877, foi un anarquista italiano.
Boris Diaw
Europa
Boris Diaw comezou a xogar profesionalmente ao baloncesto no Pau-Orthez da Ligue National de Basketball en 2001, equipo no que estivo até 2003. Na súa estancia alí logrou gañar dúas Ligas e dúas Copas, acompañado de xogadores como os irmáns Flórent e Mickaël Piétrus. Foi nomeado debutante do ano e participou no concurso de mates do All Star francés. Deixou a liga en 2003, sendo o francés máis destacado, para presentarse ao Draft da NBA. En global, fixo unha media de 6,3 puntos, 4,2 rebotes e 2,3 asistencias nos 93 partidos que disputou.
Giuseppe Fanelli
Veu a España en 1868, enviado por Mikhail Bakunin, para difundir as ideas da Asociación Internacional dos Traballadores (AIT) e da Alianza da Democracia Socialista, con intención de recrutar membros para a Primeira Internacional.
Boris Diaw
NBA
Diaw foi elixido no vixésimo primeiro posto da primeira rolda do Draft da NBA de 2003 polos Atlanta Hawks. Alí pasou as súas dúas primeiras tempadas no baloncesto profesional estadounidense, onde deixou mostras da súa facilidade para colaborar en todos os apartados estatísticos do xogo. Na súa primeira campaña fixo unha media de 4,5 puntos, 4,5 rebotes e 2,4 asistencias, xogando 25,3 minutos. Con todo, na temporada 2004-05 disputou só 18,3 minutos de media, nos que, obviamente, baixou as súas prestacións, aínda que mellorando en puntos: 4,8 puntos, 2,6 rebotes e 2,3 asistencias.
Giuseppe Fanelli
Biografía
Combateu a prol da República romana (1848-1849). Enrolado con Giuseppe Garibaldi participou na Expedición dos Mil (1860) a fin de sublevar Sicilia contra a monarquía borbónica. Entre 1862 e 1863 participou no levantamento de Polonia contra o Imperio tsarista. Volto a Italia, combatería en 1866 contra os austríacos, que retiñan aínda parte do Norte italiano. Paulatinamente iría desligándose de Giuseppe Mazzini, achegándose aos ideais socialistas. Incorporado á AIT, sería fundador, con Bakunin da Alianza da Democracia Socialista (1868). Obtivo acta de deputado no parlamento italiano para gozar da inmunidade que correspondían aos deputados.
Boris Diaw
NBA
Durante o verán de 2006, Diaw liderou á selección francesa de baloncesto no Mundial do Xapón 2006 en ausencia de Tony Parker, anotando 107 puntos e 22 asistencias en 9 partidos. O equipo quedou en cuartos de final, onde caeu derrotado por Grecia. Ao ano seguinte, coa volta de Amar'e Stoudemire, Diaw perdeu protagonismo e non puido repetir unha tempada igual que a anterior, quedándose en 9,7 puntos, 4,3 rebotes e 4,8 asistencias nunha tempada con moitos altibaixos. O equipo quedou en semifinais de Conferencia, onde foron derrotados por San Antonio Spurs.
Giuseppe Fanelli
Fanelli en España
A finais de 1868 chegou a Madrid, enviado por Bakunin, para difundir o ideario da Primeira Internacional. O 24 de xaneiro de 1869, organizou unha reunión, no domicilio madrileño de José Rubau Donadeu, á que concorreron varios traballadores, aos que Fanelli explicou o programa da AIT e que formaron o primeiro núcleo internacionalista en España. Fanelli mostrou tamén as bases da Alianza da Democracia Socialista, logrando que se crease a primeira sección española desa organización.
Boris Diaw
NBA
O 10 de decembro de 2008, Diaw foi traspasado xunto a Raja Bell e Sean Singletary aos Charlotte Bobcats a cambio de Jason Richardson, Jared Dudley e unha segunda rolda de draft de 2010. Alí permanece até o ano 2012, destcando a súa primeira temporada onde fixo unha media de 15,1 puntos por partido. Esta estancia nos Bobcats viuse interrompida o 28 de setembro de 2011 polo paro da NBA, asinando co JSA Bordeaux da segunda división francesa. En decembro de 2011, trala reanudación do campionato regresou cos Bobcats. O 21 de marzo de 2012, Diaw foi descartado polos polo equipo de Carolina do Norte, asinando dous días máis tarde cos San Antonio Spurs polo resto da temporada. Tras acabar o ano, o 12 de xullo, renova co equipo texano cun contrato de 2 anos e 9,2 millóns do dólares. O 15 de xuño de 2014, Diaw gañou o seu primeiro anel da NBA despois de que os Spurs derrotaron aos Miami Heat 4-1 nas Finais de 2014. En setembro de 2014, Diaw renova de novo o seu contrato cos Spurs por tres tempadas e 22 millóns.
Giuseppe Fanelli
Fanelli en España
Desde Madrid, Fanelli continuou para Barcelona. Na correspondente reunión en casa de José Luis Pellicer, expuxo os programas da AIT e da Alianza da Democracia. O 2 de maio de 1869 quedou constituída a sección barcelonesa da AIT, que publicaría xa un xornal La Federación o 1 de agosto de 1869, dirixido por Rafael Farga Pellicer.
Fornelos, Salvaterra de Miño
San Xoán de Fornelos, tamén coñecida coma Fornelos da Ribeira, é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño na comarca do Condado. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 704 habitantes (353 mulleres e 351 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 740 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 745 habitantes, sendo 386 homes e 359 mulleres.
miniatura|dereita|200px|Estatua á Virxe María.
Festival de Salzburgo
O festival de Salzburgo é un importante festival de música e teatro, que se leva a cabo na cidade austríaca de Salzburgo, vila natal de Wolfgang Amadeus Mozart. Está considerado un dos festivais de música e teatro máis concorridos do mundo.
Historia
O primeiro destes festivais tivo lugar en 1877 pero logo descontinuouse en 1910.
O obxectivo principal do festival durante estes primeiros anos era, non só celebrar a figura de Mozart, senón tamén xuntar fondos para a construción dun teatro do festival. En 1927 foi inaugurado o Festspielhaus (teatro do festival), un teatro de ópera.