cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castro das Croas
Escavacións e afectacións
En 1993 o arqueólogo Antonio de la Peña Santos fixo varias prospeccións, descubríndose parte da muralla e dunha cabana. En agosto de 2014 iniciouse unha nova escavación, dirixida por Eduardo Méndez.
Belerofonte
miniatura|300px|Beleronte en [[Pegaso matando a quimera, nun epinetron ático, entre o -425 e o -420.]] Belerofonte (Βελλεροφῶν) ou Belerofontes (Βελλεροφόντης) é un heroe da mitoloxía grega. Foi "o máis grande heroe asasino de monstros, xunto con Cadmo e Perseo, antes dos días de Heracles", cuxa máis grande fazaña foi acabar con Quimera, un monstro que Homero describiu con testa de león, corpo de cabra e rabo de cobra: "o seu alento saíu en terribles explosións de lume ardente". Era fillo da mortal Eurínome e de Glauco, ou Poseidón.
De Havilland Heron
O de Havilland DH.114 Heron foi un pequeno avión de pasaxeiros catrimotor británico que voou por vez primeira o 10 de maio de 1950. Desenvolveuse a partir do bimotor de Havilland Dove, cunha fuselaxe alongada e dous motores máis. Deseñouse como un monoplano de á baixa convencional resistente con tren de triciclo que podía ser usado en rutas rexionais e de proximidade. Fabricáronse un total de 149 aparellos e exportouse a uns 30 países. O Heron posteriormente foi a base para varias conversións, como o Riley Turbo Skyliner e os Saunders ST-27 e ST-28.
Flocos.tv
Flocos.tv foi unha páxina web posta en marcha pola Axencia Audiovisual Galega na que se albergaba unha boa mostra do audiovisual feito en Galicia, tanto por profesionais coma por afeccionados. Comenzou a funcionar o 12 de decembro de 2008 con vinte e cinco curtametraxes, e chegou a recompilar máis de trescentas producións , entre curtas, mediametraxes e longametraxes. A finais de febreiro de 2011 pechouse a páxina.
No 2012 volveu abrir, esta vez so o nome de Canletv, nun novo enderezo web.
Rede social
Ademais de ver os vídeos, era posible rexistrarse coma usuario para comentar e seleccionar as obras favoritas. O seu funcionamento era o dunha rede social, co ánimo de promover a interacción entre os usuarios, así coma a súa difusión noutras redes coma Facebook, Chuza ou MySpace. Esta actividade reflectíase nunha listaxe que recollía as obras máis vistas, máis comentadas, e as que máis xente seleccionou coma favoritas. A páxina recibiu o Premio Mestre Mateo á mellor obra interactiva na súa edición do 2008.
Perífrase verbal
As perífrases son complexos verbais -formados por un verbo en forma finita ou verbo auxiliar e un verbo en forma infinita (infinitivo, xerundio ou participio) ou verbo auxiliado entre os que pode aparecer un elemento de relación (preposición ou conxunción)- que presentan unha unidade formal e de significación, á cal o verbo auxiliado contribúe co significado léxico, mentres que o auxiliar achega determinacións xerais de número-persoa e especiais de tempo-modo, aspecto ou voz.
Perífrase e locución verbal
As perífrases verbais non deben ser confundidas coas locucións verbais. As locucións caracterízanse por ser un conxunto de palabras das que polo menos unha é un verbo, o resto das palabras está tan estreitamente unido ó verbo que sintacticamente non é segmentable, de xeito que o núcleo verbal do predicado correspondente é todo o conxunto.
As diferenzas fundamentais entre a perífrase e a locución son as seguintes:
Barcia, Navia de Suarna
San Miguel de Barcia é unha parroquia do concello de Navia de Suarna na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 60 habitantes, deles 31 eran homes e 29 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
En 1892 constituíuse a nova parroquia de Muñís, segregándose os seus lugares de Barcia e Mosteiro.
Perfecto Herbella Gómez
Perfecto Herbella Gómez, nado en Reigada (Manzaneda) o 8 de xuño de 1896 e finado en Castro Caldelas o 3 de xaneiro de 1976, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no colexio dos Escolapios de Monforte de Lemos. Médico titular de Castro Caldelas, foi cabo do Somatén de Castro Caldelas en 1928. Importante líder do movemento agrarista na comarca, colaborou con Manuel Casado Nieto na empresa de editar os xornais El Defensor de Caldelas e El Agro. Militou en Izquierda Republicana. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, estivo preso na cadea do Mosteiro de Oseira e foi multado.O Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas abriulle un expediente en 1937 e foi depurado no Colexio de Médicos en 1940. Foi desterrado a Xunqueira de Ambía, Celanova e Manzaneda ata 1955. En 1954 foi vetado polo Gobernador Civil para formar parte da directiva do Colexio de Médicos. Finou en Castro Caldelas o 3 de xaneiro de 1976.
Vida persoal
Foi pai de Luis Herbella.
Rafael Carrera y Turcios
José Rafael Carrera y Turcios, nado en Cidade de Guatemala o 24 de outubro de 1814 e finado na mesma vila o 14 de abril de 1865, foi un militar e político guatemalteco, presidente do seu estado entre 1844 e 1848 e entre 1851 e a súa morte.
Amado González Cardama
Amado González Cardama, finado en Pontevedra o 21 de xuño de 1999, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Fernando González Gómez. Foi nomeado concelleiro de Redondela en 1946 polo alcalde Raúl Carlos Gunche López. En 1977, logo da dimisión de Pedro Otero Rey, foi nomeado alcalde de Redondela. Foi correspondente en Redondela dos xornais El Pueblo Gallego e La Noche, onde asinou cos pseudónimo Amadis de Gaula, Amaturus e Amateurs. Fundador e preboste maior da Orde de Xan Carallás, foi cronista oficial de Redondela. Presentouse ao Senado por Falange Española de las JONS nas eleccións xerais de 1982
Vida persoal
Casou con Adelina Fernández Couce.
Pinacoteca do Estado de São Paulo
A Pinacoteca do Estado de São Paulo é unha institución cultural brasileira dependente da Secretaría de Cultura do Estado de São Paulo. A súa sede principal encóntrase no Jardim da Luz, na Cidade de São Paulo. Ademais, usa tamén un espazo chamado Estación Pinacoteca, antiga sede do DOPS, e un edificio no Parque do Ibirapuera.
Caracterízase como un dos máis importantes espazos museísticos de arte do Brasil e xunta no seu acervo máis de 6.000 obras, como pinturas, esculturas, collages, debuxos, tapices e obxectos de porcelana. A colección comprende a historia da pintura brasileira entre os séculos XIX e XX.
Hosenfeld
Hosenfeld é un municipio alemán situado no distrito de Fulda, no estado federado de Hessen. A súa poboación estimada a finais de 2017 era de 4695 habitantes.
250px|miniatura|Hosenfeld.
Berguedà
miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña.]] O Berguedà é unha comarca da provincia de Barcelona, na zona setentrional de Cataluña. A súa capital é Berga. En 2009 tiña 41.744 habitantes.
A comarca limita ao norte coa Baixa Cerdanya, co Ripollès e Osona polo leste, co Bages polo sur, e co Alt Urgell e o Solsonès polo oeste.
Concellos
miniatura|[[Pedraforca.]] Actualmente a comarca está formada por 31 concellos.
Chris Czerapowicz
Traxectoria
O 19 de xullo de 2019, anunciouse a súa fichaxe por unha tempada polo Obradoiro CAB da Liga ACB. O 2 de marzo de 2020, Czerapowicz renovou o seu contrato co Obradoiro unha tempada máis.
O 5 de xullo de 2021, Czerapowicz asinou un contrato por un ano co UCAM Murcia da Liga ACB.
Advanced Photovoltaic Experiment
Advanced Photovoltaic Experiment, tamén coñecido polo seu acrónimo APEX, foi un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 3 de agosto de 1994 mediante un foguete Pegasus desde a Base Edwards da Forza Aérea, en California.
Características
A misión de APEX consistía en probar novas células solares e compoñentes electrónicos nun contorno de radiación para mellorar o deseño de futuros vehículos espaciais. A órbita altamente elíptica de APEX permitiu tamén investiga-lo efecto do plasma espacial en circuítos operando a alta voltaxe cando o satélite estaba no perixeo e o efecto da radiación espacial cando estaba no apoxeo.
O satélite levaba o experimento PASP (Photovoltaic Array Space Power) Plus para o estudo da forma en que o rendemento das células solares se degrada no contorno espacial. Probáronse doce tipos de células, incluíndo catro tipos de células de silicio, tres de arseniuro de galio, tres novos tipos de materiais (fosfuro de indio e outros dos tipos diferentes) e dous con deseños de concentrador.
APEX tamén levaba o experimento CRUX (Cosmic Ray Upset Experiment), patrocinado polo centro de voo espacial Goddard da NASA, e o experimento FERRO (Thin-Film Ferroelectric Experiment), desenvolvido pola Escola Naval de Posgraduados.
Durante a misión a nave sufriu dous incidentes, un relacionado co sensor da batería e outro cun chip de memoria, resolvéndose os dous sen maiores problemas.
Locución verbal
As locucións verbais caracterízanse por ser un conxunto de palabras das que como mínimo unha é un verbo, o resto das palabras está tan estreitamente unido ó verbo que sintacticamente o conxunto non é segmentable, de xeito que o núcleo verbal do predicado correspondente é todo o conxunto. As diferenzas máis evidentes entre a perífrase verbal e a locución verbal baséanse na imposibilidade nas locucións de
Exemplos de locucións verbais: Dar por sentado, dar por suposto, botarse de ver, botar a perder, dar a coñecer, dar a entender, dar que falar.
A Ponte Maceira
dereita|miniatura
A Ponte Maceira é unha poboación ás dúas beiras do río Tambre, dividida administrativamente en dúas entidades:
Los Blázquez
Los Blázquez é un municipio andaluz da provincia de Córdoba. No ano 2005 tiña 685 habitantes. A súa extensión superficial é de 102 km² e ten unha densidade de 6,7 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 24' N, 5º 26' O. Atópase a unha altitude de 508 metros e a 97 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
É un concello situado na parte noroccidental da Serra de Córdoba, situado entre Los Pedroches e o Alto Guadiato.
Mary Harris Jones
Mary Harris "Mother" Jones, nada no ano 1837 en Cork e finada o 30 de novembro de 1930, foi unha mestra e costureira de orixe irlandesa que se converteu nunha importante figura da organización sindical e comunitaria nos Estados Unidos de América. Axudou a coordinar importantes folgas e foi cofundadora do Industrial Workers of the World.
Jones traballou como mestra e costureira, mais trala morte do seu home e os seus catro fillos por febre amarela en 1867 e a destrución do seu obradoiro de costura no Grande incendio de Chicago de 1871, comezou a súa labor sindicalista para Knights of Labor e United Mine Workers. Dende 1897 á idade de 60 anos, comezou a ser coñecida como Mother Jones. En 1902 foi chamada "a muller máis perigosa de América" polo seu éxito na organización dos mineiros e as súas familias contra os propietarios das minas. En 1903, para protestar pola neglixente aplicación das leis do traballo infantil nas minas e fábricas de seda de Pensilvania, organizou unha marcha de nenos dende Filadelfia até a residencia do presidente Roosevelt en Nova York.
A revista Mother Jones, estabelecida en 1976, leva o seu nome.
Palermo
Historia
miniatura|esquerda|Palermo esquerda|miniatura|Pinturas rupestres na cova de Addaura. Ao longo do tempo recibiu a influencia de numerosas culturas. A área da chaira de Palermo e as montañas que a rodean están habitadas desde época prehistórica. Consérvanse pinturas rupestres na cova de Addaura, no monte Pellegrino (ao norte da cidade), que estiveron habitadas no Paleolítico e o Mesolítico.
A poboación foi fundada polos fenicios cara ao século VIII a.C. nun porto natural, e déronlle o nome de Ziz («flor»). Cando o poboado se converteu en cidade déronlle o nome de Mabbonath (en fenicio, «aloxamentos», «lugar habitado»). Ao cabo, converteuse na poboación máis importante do triángulo fenicio de que fala Tucídides, por diante de Motia e Solunte:
Da dominación fenicia quedan os muros antigos da cidade, que permanecen nalgunhas rúas e no centro do casco antigo, e o Pé Fenicio que está constituído pola vía principal, a Avenida de Vítor Manuel, e por unha serie de calellas perpendiculares a ela, amais dos restos arqueolóxicos das necrópoles da praza da Independencia ao norte, a «roca» de Monreale e Papireto.
Entre os séculos VIII e VI a. C. a cidade foi colonia de Grecia, e recibiu o nome de Panormos (Παν-όρμος "todo porto", "cómodo pata ancorar"), debido ao carácter xeográfico da península rodeada polas desembocaduras de dous ríos, e por tanto facilmente defendible. Mantiveron o comercio con Cartago. Durante a primeira guerra púnica Palermo foi tomada polos cartaxineses.
No ano 254 a. C. a cidade foi conquistada por Roma, e defendérona dos intentos de reconquista dos cartaxineses tres anos despois. Adaptaron o nome grego ao latín Panormus. Os lexionarios romanos establecéronse baixo o mandato do emperador romano César Augusto, e comezou a substitución do grego antigo polo latín.
Idade Media
esquerda|miniatura|300px|[[Catedral de Palermo.]] Trala caída do Imperio romano os vándalos fundaron o seu imperio no ano 439, coa súa capital en Cartago, e invadiron varias veces Sicilia ata conseguir conquistar Palermo. Despois a cidade foi tomada polo Imperio Bizantino, que a mantivo no seu poder durante tres séculos.
No ano 826 iniciouse unha batalla polo poder na illa logo dos desacordos entre Eufemio de Mesina, comandante da frota bizantina en Sicilia, e o emperador Miguel II de Sicilia. Na loita involucráronse os árabes, que foron ocupando a illa durante os séculos IX e X. Palermo foi conquistada no ano 831 logo dun longo asedio, converténdose na capital do emirato de Sicilia, nominalmente baixo poder aglabí. En Palermo establecéronse principalmente musulmáns de orixe árabe, a diferenza doutras zonas de Sicilia onde os bérberes formaron maiorías. Coa caída dos aglabies a illa obtivo unha maior autonomía, aínda que as revoltas e loitas internas entre árabes, bérberes e cristiáns deterioraron a situación. Tralo afianzamento do califato fatimí en Ifriqiya, o califa Ismail al-Mansur estabilizou a illa baixo o seu dominio, nomeando o seu lugartenente Hasan al Kalbi emir da illa no ano 948. Este estableeu a súa residencia en Palermo e instaurou a súa propia dinastía, a kalbida. Iniciouse entón un florecemento económico debido á mellora da agricultura e ao aumento da actividade comercial e artesanal.
Os cartos recadados por Ismail foron utilizados para obras públicas na cidade. Ampliouse o porto e construíronse un novo castelo, palacios, xardíns, mesquitas, (destacando a mesquita alxama) e o primeiro qanat de Palermo, que asegurou a subministración de auga e deu cobertura ao crecemento demográfico (estímase que por entón chegaron a vivir na cidade 300.000 persoas). Este aumento da poboación debeuse á migración desde outras partes de Sicilia e ao establecemento de comerciantes estranxeiros. Xurdiron novos barrios, protexidos coa construción dunha nova muralla.
Durante este período Palermo albergou comunidades cristiás e xudeas que convivían pacificamente cos musulmáns, tras aceptar o pago da yizia, imposto que se esixía aos non musulmáns. Numerosos topónimos de Palermo son de procedencia árabe, como os distritos históricos da cidade.
dereita|miniatura|250px|Panorámica desde Monreale. En 1061 os normandos comezaron a conquista de Sicilia dirixidos por Roxerio de Altavilla e o seu irmán Roberto Guiscardo, co beneplácito do papa Nicolao II. En 1064 unha expedición de soldados de Pisa intentou tomar a cidade, provocando a destrución e a pillaxe nos arredores e no porto. Logo de varios intentos, finalmente en 1071 os normandos iniciaron un asedio que rematou o ano seguinte coa capitulación baixo a promesa de que os cidadáns serían libres de practicar cadansúa relixión e de rexerse polas súas propias leis.
Coa chegada do poder normando e posteriormente suabo a urbe mantivo a súa preponderancia en Sicilia. O máximo esplendor de Palermo chegou durante o reinado de Frederico II de Suabia. O historiador ceutí Al-Idrisi proporciona na súa obra probas deste rico período, como a construción dos edificios da Martorana ou a capela palatina no palacio real de Palermo.
Idade Moderna
dereita|miniatura|250px|Mapa da [[Coroa de Aragón.]] A cidade pasou da Coroa de Aragón ao Imperio español. Dos 30.000 habitantes que tiña a mediados do século XV medrou até chegar aos 135.000 antes da Peste Negra de 1656. Nos séculos XVI e XVII construíronse en Palermo numerosos monumentos de estilo barroco. En 1734 Carlos III de España unificou Sicilia co Reino de Nápoles e a corte real deixou Palermo, co que a cidade e os seus palacios caeron en desuso.
Idade contemporánea
O 12 de xaneiro de 1848 Palermo viviu unha das primeiras Revolucións de 1848 que tiveron lugar en toda Europa.
A partir de 1861 Palermo seguiu como centro administrativo de Sicilia. A familia Florio desenvolveu un certo crecemento económico e industrial. A principios do século XX Palermo expandiuse cara ao norte a través da vía della Libertà, na que se construíron numerosas vilas de estilo Art Nouveau, moitas delas do arquitecto Ernesto Basile, como o Grand Hotel Villa Igeia. O Teatro Massimo foi construído tamén por Basile e polo seu fillo, e foi inaugurado en 1897.
En xullo de 1943, no marco da segunda guerra mundial, os aliados bombardearon o porto e a periferia da cidade. En 1946 o Palazzo dei Normanni foi declarado sede do Parlamento rexional, como capital dun Estado da Rexión Especial (1947).
A migración masiva do rural cara ás cidades levou ao crecemento da cidade sen un plan regulador, e o alcalde Vito Ciancimino foi condenado por suborno. Nas décadas de 1980 e 1990 foron asasinados polas organizacións criminais moitos funcionarios públicos, como o carabinieri Carlo Alberto Dalla Chiesa, o presidente rexional Piersanti Mattarella, o sacerdote Don Giuliani ou os maxistrados Giovanni Falcone e Paolo Borsellino.
Demografía
En 2007 vivían en Palermo 666.552 persoas, das cales o 52,4 % eran mulleres e o 47,6 % homes. A poboación menor de 18 anos era o 21,64 %, mentres que a poboación xubilada era o 16,54 %, cunha media de idade de 37 anos, por baixo dos 42 de media en Italia. A taxa de fecundidade é de 10,75 nacimientos por cada 1.000 habitantes, algo maior que a media nacional (9,45).
En 2006 o 97,79 % da poboación era de orixe italiana. Os habitantes procedentes do sueste asiático, principalmente de Sri Lanka, conformaban a principal minoría co 0,8 % da poboación, seguidos dos europeos (principalmente serbios e polacos), 0,3 %, e norteafricanos (principalmente tunnisinos), 0,28 %. .
Cidades irmandadas
A cidade de Palermo está irmandada coas seguintes cidades:
Museo Benaki
O Museo Benaki é un museo grego fundado en 1931 por un ateniense rico, Antonios Benakis, en honra a seu pai Emmanuel Benakis. Alberga unha suntuosa colección de arte, desde obras micénicas até iconas gregas.
Cabanela, Navia de Suarna
Santa María de Cabanela é unha parroquia do concello de Navia de Suarna na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 73 habitantes, deles 39 eran homes e 34 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
José Goñi Aizpúrua
José Goñi Aizpúrua, nado en Donostia o 8 de agosto de 1908 e finado en Madrid o 16 de maio de 1964, foi un xornalista vasco.
Traxectoria
Iniciou a súa actividade xornalística profesional en Donostia, onde foi redactor de La Constancia e despois de El Diario Vasco. En 1934 foi nomeado director do periódico tradicionalista Pensamiento Alavés, publicado en Vitoria, que se posicionou a favor dos sublevados logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. En outubro de 1937 cesou na dirección de Pensamiento Alavés, e trasladouse en 1938 a Santiago de Compostela, onde dirixiu El Correo Gallego e fundou e dirixiu La Noche até 1960. Despois estableceuse en Madrid, onde foi delegado e conselleiro de Faro de Vigo e La Noche, do diario España de Tánxer, conselleiro delegado de Informaciones e xefe da Cifra Gráfica. Tamén foi correspondente de varios periódicos españois.
Vida persoal
Casou con María Rosa Etchevers e foi pai de Ana, José Luis, Juan Carlos, Rosa, Ramón e Fernando Goñi Etchevers.
Telofase
Durante a telofase, os efectos da profase e da prometafase invírtense (cando o núcleo e a membrana nuclear se desintegran). A medida que os cromosomas chegan aos polos das células, créase unha membrana nuclear arredor de cada conxunto de cromátidas, os nucléolos reaparecen e os cromosomas comezan a descondensarse para formar a cromatina que está presente na interfase. Desfaise o fuso acromático e despolimerízanse os eixes dos microtúbulos.
A citocinese comeza antes da telofase tardía e, cando se completa, segrega os dous núcleos fillos entre un par de células fillas separadas.
A telofase baséase principalmente na desfosforilación de substratos de quinases dependentes de ciclina (Cdk).
A telofase representa aproximadamente o 2% do tempo do ciclo celular. Unha vez completada a telofase, a mitose está completa e a célula entra na fase de interfase.
Mitose
Durante esta fase:
A última fase da telofase chámase citodierese. É a separación da célula nai en dúas células fillas. Nas células animais, un surco de división separa a célula en dúas, baixo a acción dun anel contráctil intracelular formado por microfilamentos de actina que se unen ás moléculas de miosina. A actina e a miosina son dúas das moléculas responsábeis da contracción muscular. O anel contráctil fórmase pola contracción da miosina e a actina. É esta contracción a que diminuirá o tamaño do anel e, polo tanto, fará que a célula se separe en dúas células. Os microtúbulos astrais, que xogan un papel importante na formación do plano ecuatorial, inflúen na localización do suco divisorio.
Meiose
Durante a meiose ocorren dous procesos de división do núcleo, a meiose I (dividida en profase I, metafase I, anafase I e telofase I) e meiose II (dividida en profase II, metafase II, anafase II e telofase II).
Desfosforilación de substratos de Cdk
A fosforilación das dianas da proteína M-Cdk ( quinase dependente da ciclina da mitose) ten como resultado a formación de fusos acromáticos, a condensación de cromosomas e a descomposición da membrana nuclear ao comezo da mitose. A desfosforilación destes mesmos substratos produce a desmontaxe dos fusos, a descondensación dos cromosomas e a reconstrución dos núcleos fillos durante a telofase. O establecemento dun grao de desfosforilación admisible para eventos de telofase require tanto a inactivación dos substratos de Cdk como a activación das fosfatases.
A inactivación de Cdk é principalmente o resultado da destrución da súa ciclina asociada. As ciclinas teñen como obxectivo a degradación proteolítica polo complexo promotor de anafase (APC/C), tamén coñecido como ciclosoma, unha ubiquitina-ligase. O complexo proteico APC - CDC20 (APC/C CDC20) ten como obxectivo a degradación das ciclinas mitóticas que comeza durante a anafase. A adición experimental de M-ciclina non degradable ás células induce a detención do ciclo celular nun estado post-anafase/pre-telofase, con cromosomas condensados capturados nos polos celulares, un fuso acromático intacto e sen modificación da membrana nuclear. Isto mostrouse en ovos de sapo ( Xenopus ) e moscas de vinagre ( Drosophilla melanogaster ), no lavado de cervexa (Saccharomyces cerevisiae), no lavado de fisión (Schizosaccharomyces pombe) e en varias liñas de células humanas.
O requisito para a activación da fosfatase pódese ver no xemo que se reproduce por xemación, que non ten fosfatases redundantes para rematar a mitose e que dependen da fosfatase cdc14. O bloqueo pola activación de cdc14 nestas células tradúcese do mesmo xeito que a detención fenotípica que bloquea a degradación da M-ciclina.
Historicamente, pensouse que a anafase e a telofase son eventos que ocorren de forma pasiva despois de que se cumpre o punto de control do fuso-ensamblaxe (SAC, spindle-assembly checkpoint) que define a transición metafase-anafase. Non obstante, a existencia de fases diferenciais na actividade cdc14 entre anafase e telofase suxire que existen puntos de control mitótico adicionais descoñecidos. Cdc14 actívase pola súa liberación do núcleo (desde a súa captura dentro do nucléolo) e posterior exportación ao citoplasma. A vía de liberación de cdc14 durante a anafase temperá (que estabiliza o fuso acromático) tamén libera cdc14 do núcleo, pero restrinxeo ao núcleo. A liberación e o mantemento completos da activación de cdc14 conséguense separando o camiño da Rede de Saída Mitótica (MEN) ata un grao suficiente para desencadear a desmontaxe do fuso acromático e volver crear a membrana nuclear, despois dunha anafase tardía.
A desfosforilación mediada por Cdc14 activa os procesos de regulación posteriores exclusivos da teleghase. Por exemplo, a desfosforilación de CDH1 permite que APC/C se una a CDH1. APC/C CDH1 marca CDC20 para a proteólise, o que resulta nun cambio celular da actividade APC/CC DC20 á actividade APC/C CDH1. A ubiquitinación das ciclinas mitóticas continúa xunto coa das dianas específicas de APC/C CDH1 como compoñente do fuso acromático do levedo (Ase1) e cdc5, cuxa degradación é necesaria para o retorno das células na fase G1.
Mecanismos adicionais de condución da telofase
Un cambio no perfil das fosfoproteínas en toda a célula é só o máis amplo dos moitos mecanismos reguladores que contribúen á aparición de eventos individuais durante a telofase.
A desmontaxe do fuso acromático
A rotura do fuso acromático, común á terminación da mitose en todos os eucariotas, é o evento máis utilizado para definir a transición da anafase B á telofase, que o inicio da ensamblaxe da membrana nuclear tende a preceder ao da desmontaxe do fuso.
A desmontaxe do fuso é un proceso irreversíbel que non debe afectar á degradación final, senón á reorganización dos microtúbulos constituíntes; os microtúbulos sepáranse dos cinetocoros e centrosomas e volven aos seus estados de interfase.
A despolimerización do fuso acromático durante a telofase prodúcese desde o extremo máis afastado e, polo tanto, é a operación inversa do conxunto do fuso. O conxunto posterior da matriz de microtúbulos está, a diferenza do fuso polarizado, interpolado. Isto é especialmente evidente nas células animais que inmediatamente, despois da desmontaxe do fuso acromático, deben establecer o feixe antiparalelo de microtúbulos coñecido como fuso central para regular a citocinese. A ATPase p97 é necesaria para o establecemento de matrices de microtúbulos de interface relativamente estables e longas despois da desmontaxe do fuso acromático altamente dinámico e relativamente curto. Aínda que o conxunto do fuso acromático foi estudado e caracterizado como un proceso no que se constrúen estruturas temporais polo SAC, a base molecular da desmontaxe do fuso aínda non se comprende con detalles comparables. Considérase que a cascada de desfosforilación mitótica tardía dos substratos de M-Cdk pola rede de saída da mitose (MEN) é a responsable do desmantelamento dos fusos. Os estados de fosforilación dos factores estabilizadores e desestabilizadores dos microtúbulos, así como os nucleótidos dos microtúbulos, son os principais reguladores das súas actividades. Por exemplo, NuMA é unha proteína entrecruzada no extremo inferior e o substrato Cdk, cuxa disociación do microtúbulo, vese afectada pola súa desfosforilación durante a telofase.
Un modelo xeral para a desmontaxe do fuso nos lévedos é que os tres subprocesos funcionais superpostos de desconexión, desestabilización e despolimerización do fuso están afectados principalmente por APC/C CDH1, quinases específicas para estabilizar microtúbulos e despolimerases dos microtúbulos do extremo máis afastado, respectivamente. Sábese que estes efectores están moi ben conservados entre os eucariotas superiores e os de lévedo. APC/C CDH1 diríxese ás proteínas asociadas a microtúbulos entre enlaces cruzados (NuMA, Ase1, Cin1 e máis). Aurora B (levedo IpI1) fosforilase o fuso asociado á proteína estabilizadora EB1 (levedo Bim1), que despois se disocia dos microtúbulos, e ao desestabilizador She1, que logo se asocia cos microtúbulos. A kinesina 8 (levedo Kip3), unha despolimerase dependente do ATP, acelera a despolimerización dos microtúbulos no extremo máis afastado. Demostrouse que a interrupción simultánea destes mecanismos, pero non dalgúns, provoca unha dramática hiperestabilidade do fuso durante a telofase, o que suxire unha superposición funcional a pesar da diversidade de mecanismos.
Reconstrución da membrana nuclear
Os principais compoñentes da membrana nuclear son unha dobre membrana, formada por complexos de poros nucleares, e unha lámina nuclear interna dentro da membrana nuclear interna. Estes compoñentes se desintegran durante a profase e a prometafase, e reconstrúense durante a telofase, cando a membrana nuclear se volve a formar na superficie das cromátidas irmás separadas. A membrana nuclear é fragmentada e absorbida parcialmente polo retículo endoplasmático durante a prometafase, e a agregación da membrana nuclear interna (con vesículas do retículo endoplasmático que conteñen proteínas) á cromatina ocorre durante a telofase nunha reversión deste proceso. As vesículas formadoras de membrana agréganse directamente na superficie da cromatina, onde se fusionan lateralmente nunha membrana continua.
O Ran-GTP é necesario para a ensamblaxe precoz da membrana nuclear na superficie dos cromosomas; libera compoñentes da membrana capturados pola importina-β durante a mitose temperá. Ran-GTP sitúase preto dos cromosomas a través da mitose, pero non desencadea a disociación das proteínas da membrana nuclear da importina-β ata que as dianas M-Cdk son desfosforiladas na telofase. Estes compoñentes da membrana inclúen varios compoñentes do poro nuclear, o máis estudado dos cales é a proteína de armazón do poro nuclear ELYS, que pode recoñecer rexións de ADN ricas en pares de bases A : T ( in vitro ) e, polo tanto, pode unirse directamente ao ADN. Porén, os experimentos con extractos de ovos de Xenopus concluíron que ELYS non se asocia co ADN espido e só se une directamente aos dímeros de histonas e nucleosomas. Despois de unirse á cromatina, ELYS recruta outros compoñentes do armazón do poro nuclear e das proteínas dos poros transmembrana. O complexo de poros nucleares ensambla e intégrase na membrana nuclear dun xeito organizado, engadindo Nup107-160, POM121 e FG Nups consecutivamente.
Debátese se o mecanismo da reconstrución da membrana nuclear implica a montaxe inicial dos poros nucleares e o posterior recrutamento de vesículas de membrana ao redor dos poros, ou se a membrana nuclear está formada principalmente a partir de cisternas do retículo endoplasmático estendido do conxunto de poros nucleares:
Os extractos de ovos de Xenopus e as liñas celulares de cancro humano foron os principais modelos utilizados para o estudo da reconstrución da membrana nuclear.
Os lévedos non teñen láminas; a súa membrana nuclear permanece intacta durante toda a mitose e a división nuclear ocorre durante a citocinese.
Descondensación cromosómica
Nos vertebrados, a descondensación cromosómica só comeza despois de que se restableza a importación nuclear. Se se impide o transporte das láminas a través dos poros nucleares, os cromosomas permanecen condensados despois da citocinese e as células non logran volver a entrar na seguinte fase S (fase de síntese). Nos mamíferos, a liberación de ADN para a fase S (a asociación da cromatina cos múltiples factores proteicos necesarios para a súa replicación) tamén se produce coincidindo coa maduración da membrana nuclear durante a telofase. Isto pode atribuír e proporcionar probas da restitución da maquinaria de importación nuclear a partir de localizacións interfaciais de proteínas nucleares e citoplásmicas durante a telofase.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Carlos Babío Urkidi
Carlos Babío Urkidi é un investigador e escritor galego.
Traxectoria
Militante do Bloque Nacionalista Galego, é autor, canda o historiador Manuel Pérez Lorenzo, do ensaio Meirás. Un pazo, un caudillo, un expolio, editado pola Fundación Galiza Sempre en 2017. Por causa da súa publicación foi denunciado, por inxurias e calumnias, polos descendentes de Francisco Franco. A denuncia foi desestimada pola xustiza en xuño de 2021.
A Lama, Doade, Lalín
A Lama é un lugar da parroquia de Doade, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 32 habitantes (18 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Endosoma
Función
Os endosomas proporcionan un ambiente axeitado para que as moléculas sexan clasificadas antes de chegar aos lisosomas para a súa degradación. Por exemplo, as LDL sanguíneas cáptaas a célula ao unírense ao receptor de LDL da superficie da membrana plasmática, a cal despois se invaxina introducindo as LDL dentro da célula en vesículas endocíticas. Cando as vesículas se fusionan cos endosomas temperás, as LDL disócianse do seu receptor. O receptor disociado é devolto á superficie celular, pero as LDL permanecen no endosoma e son enviadas aos lisosomas para o seu procesamento. A disociación das LDL do seu receptor está favorecida polo ambiente lixeiramente ácido do endosoma temperá, xerado pola proteína da súa membrana V-ATPase, que bombea protóns cara ao interior da vesícula. O transporte de ligandos que fai o receptor de manosa 6-fosfato desde o aparato de Golgi ao lisosoma faise usando un mecanismo similar.
Tipos
Distínguense tres tipos de endosomas: endosomas temperáns ou inmaturos, endosomas tardíos ou maduros, e endosomas reciclados ou de reciclaxe. O criterio para distinguilos é o tempo que tarda o material que entrou por endocitose en chegar a eles, e pola presenza de certos marcadores como as proteínas rab. Tamén teñen diferente morfoloxía, xa que poden ser máis ou menos grandes, ter túbulos que saen deles ou vesículas no interior. Unha vez que as vesículas revestidas de endocitose perden o seu recubrimento, fusiónanse cos endosomas temperáns, os cales pouco despois maduran transformándose en endosomas tardíos e máis tarde fusiónanse cos lisosomas.
A forma de madurar dos endosomas temperáns é variada. Fanse cada vez máis ácidos, principalmente pola actividade da V-ATPase, que bombea protóns cara ao sei interior. Moitas moléculas que son recicladas, é dicir recuperadas para a súa reutilización, elimínanse dos endosomas concentrándoas nas rexións tubulares dos endosomas temperás. A perda destes túbulos cargados con moléculas que se envían ás vías de reciclado, significa que os endosomas tardíos van carecer de túbulos na maioría dos casos. Tamén acrecentan o seu tamaño debido á fusión con outros endosomas temperáns ata formar grandes vesículas. As moléculas tamén poden ser clasificadas empaquetándoas dentro de pequenas vesículas que se invaxinan da membrana perimetral do endosoma cara ao seu interior e quedan no lume do endosoma ; estas vesículas internas chámanse vesículas luminais. A presenza destas vesículas internas dálle ao endosoma tardío un aspecto multivesicular, polo que nese estado son tamén coñecidos como corpos multivesiculares ou MVBs. A expulsión de moléculas que deben ser reutilizadas, como o receptor da transferrina ou o receptor de manosa 6-fosfato, continúa durante este período, probablemente por medio da evaxinación de vesículas que saen do endosoma. Finalmente, os endosomas perden a proteína RAB5 e adquiren a RAB7, o que os capacita para a fusión cos lisosomas.
A fusión dos endosomas tardíos con lisosomas ten como resultado a formación dun compartimento vesicular 'híbrido', con características intermedias entre ambos. Por exemplo, os lisosomas son máis densos cós endosomas tardíos, e os híbridos teñen unha densidade intermedia, xa que os lisosomas fusionados cambian por recondensación a súa densidade normal máis elevada. Pero normalmente, antes de que isto remate, prodúcese a fusión de máis endosomas tardíos co híbrido.
Algúns materiais regresan á membrana plasmática directamente desde os endosomas temperáns, pero a maioría do tráfico faise vía endosomas reciclados.
En resumo, os tres tipos principais de endosomas son:
manosa 6-fosfato.
Existen máis subtipos en células especializadas como en células polarizadas e nos macrófagos.
Os fagosomas, macropinosomas e autofagosomas maduran de maneira similar a endosomas, e poden requirir a fusión con endosomas normais para a súa maduración. Algúns patóxenos intracelulares alteran este proceso, por exemplo, impedindo a adquisición da RAB7 por parte dos endosomas.
Os endosomas tardíos do tipo corpo vesicular (MVB) reciben ás veces o nome de vesículas endocíticas de transporte, porque este termo se usaba para describir a aquelas vesículas que se evaxinaban dos endosomas temperáns e se fusionaban cos endosomas tardíos. Porén, varias observacións (explicadas antes) demostraron agora que é máis probable que o transporte entre estes dous compartimentos ocorra por un proceso de maduración en lugar de por un transporte de vesículas.
Vías do transporte endosómico
Non existe total acordo sobre a natureza exacta destas vías, polo que a ruta secuencial seguida por unha molécula transportada dada ou nunha determinada situación é con frecuencia motivo de debate.
Jusuf Nurkić
Jusuf Nurkić, nado o 23 de agosto de 1994 en Tuzla, é un xogador bosníaco de baloncesto profesional que xoga nos Portland Trail Blazers da National Basketball Association (NBA).
Endosoma
Vías do transporte endosómico
Son 3 as vías de transporte celular nas que interveñen os endosomas:
Jusuf Nurkić
Traxectoria profesional
En outubro de 2012, tras pasar uns meses adestrando co KK Cedevita, asinou con eles un contrato de catro anos. En xaneiro de 2013 foi cedido ó KK Zadar ata o final da tempada na busca de máis minutos. Na súa segunda tempada no Cedevita, aumentou o seu número de minutos na pista ata os 16.3 por encontro, nos que fixo 11.6 puntos e 5.6 rebotes por partido.
Endosoma
Vías do transporte endosómico
Un exemplo máis desta vía é o do receptor da tranferrina. A función da transferrina é transportar ferro. Igual que no exemplo anterior, a transferrina tamén permanece asociada co seu receptor, pero, no ambiente ácido do endosoma, o ferro libérase da transferrina, e despois a transferrina sen ferro (pero aínda unida ao seu receptor) retorna desde o endosoma temperá á superficie celular, tanto de forma directa coma por medio de endosomas reciclados.
Jusuf Nurkić
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, Nurkić foi seleccionado na 16ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Chicago Bulls. Na mesma noite do Draft, foi traspasado ós Denver Nuggets. O 31 de xullo de 2014, asinou o seu contrato cos Nuggets. O 29 de outubro de 2014, fixo o seu debut na NBA, acadando 5 puntos e 8 rebotes na vitoria dos Nuggets por 89-79 contra os Detroit Pistons. Nurkić foi elixido para participar no Rising Stars Challenge do NBA All-Star Weekend de 2015, en substitución de Steven Adams dos Oklahoma City Thunder, pero decidiu non participar no evento debido a motivos persoais, e foi substituído por Kostas Papanikolaou dos Houston Rockets.
O 13 de febreiro de 2017, Nurkić foi traspasado xunto ós dereitos da elección da primeira rolda do Draft dos Memphis Grizzlies, ós Portland Trail Blazers, a cambio de Mason Plumlee e unha elección da segunda rolda do Draft de 2018.
Vivace
Vivace é unha expresión que se utiliza como signo musical e significa "moi rápido". Fai referencia ao carácter e o tempo con que se debe interpretar unha peza musical.
Millettia laurentii
Millettia laurentii é unha árbore da familia das Fabacee, nativa da África tropical, distribuíndose polo Camerún, Congo, República Democrática do Congo, Guinea Ecuatorial e mais Gabón. A especie aparece está considerada como ameazada na listaxe da IUCN, principalmente debido á destrución do seu hábitat e á sobreexplotación para a súa conversión en madeira.
Madeira
A súa madeira, denominada wengé, utilízase na fabricación de mobles, na carpintería de interior, ebanistería ou pisos. En África emprégase tradicionalmente para a realización de tambores, por mor da súa boa resonancia e xa na época moderna en instrumentos de corda polo o seu característico timbre e duración do son, en especial en guitarras, baixos e os seus accesorios.
Masaharu Fukuyama
Masaharu Fukuyama (福山 雅治, ふくやま まさはる), nado o 6 de febreiro de 1969 en Nagasaki, é un cantautor, guitarrista, produtor musical, actor e presentador de radio xaponés.
Luis Barrena
Luis Barrena Alonso de Ojeda, nado en Sigüenza (Guadalaxara) en 1895 e finado en Outes o 21 de agosto de 1936, foi un avogado e político español.
Traxectoria
Avogado de profesión, adquiriu certa celebridade por asumir varios casos de considerable repercusión social nos anos vinte e trinta.
Membro de Unión Republicana, foi elixido deputado en febreiro de 1936 en representación do Fronte Popular por Melilla.
Vida persoal
Casou en 1922 con Carmen Doval del Campo, filla de Gerardo Doval Rodríguez, e tivo seis fillos.
Las Dos Regiones
Las Dos Regiones foi un periódico editado en Meira entre 1908 e 1909.
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses generales apareceu en xaneiro de 1908. Fundado e dirixido por Gumersindo Gómez Otero. Constaba de catro páxinas, compostas a catro columnas. En principio bimensual, a partir do número 13, de xullo de 1908, fíxose semanal, saíndo cada sábado. Contén noticias locais, nacionais e estranxeiras e artigos de agricultura, gandería, comercio, industria, festas, cultura, tribunais e sucesos e algúns poemas. Ten as seccións: Oficial, Religiosa, Correspondencia (cartas dos lectores), Corresponsales e Últimas noticias. Publica tamén necrolóxicas e un folletín, e na última plana hai anuncios comerciais. Entre os seus colaboradores figuran José Manuel Rivero, Constantino Fraguas, Ángel Guerra e J.A. López. O periódico debe o seu nome á rede de correspondentes, colaboradores e subscritores con que contaba a ambos lados do río Eo e servía de enlace entre os seus habitantes e os emigrantes en Cuba. Editábase na Imprenta del Sucesor de A. Villarmarín de Lugo. Cesou a súa publicación probablemente en 1909.
María Luísa de Austria
María Luísa de Habsburgo-Lorena, máis coñecida como María Luísa de Austria (María Ludovica Leopoldina Francisca Teresa Xosefa Lucía; en alemán, Maria Ludovica Leopoldina Franziska Therese Josepha Lucia von Habsburg-Lothringen; en francés, Maria Ludovica Leopoldina Francisca Theresa Josepha Lucia de Habsbourg-Lorraine; en italiano, Maria Luigia d’Asburgo-Lorena, Duchessa di Parma, Piacenza e Guastalla), nada en Viena, Austria, o 12 de decembro de 1791 e finada en Parma, Ducado de Parma, Italia, o 17 de decembro de 1847, foi arquiduquesa de Austria, emperatriz consorte de Francia en dúas ocasións e, posteriormente, duquesa de Parma, de Piacenza e de Guastalla.
Primeiros anos en Viena
María Luísa naceu en Viena o 12 de decembro de 1791, e era filla do emperador o Sacro Imperio Romano Xermánico Francisco II e da súa segunda esposa María Teresa das Dúas Sicilias.
Sendo a maior dos fillos do emperador Francisco, María Luísa creceu durante un período de conflito continuo entre Austria e a Francia revolucionaria. Unha serie de derrotas militares infrinxidas por Napoleón Bonaparte provocaran un alto custo humano en Austria.
O ano 1806 o emperador Francisco suprimiu, por presións de Napoleón, a entidade do Sacro Imperio Romano Xermánico, fundado en 843 e que tiña, por tanto, practicamente un milenio de historia. A súa supresión e a reestruturación de Alemaña coa supresión do territorios eclesiásticos (1803), supuxo o redeseño de Alemaña baixo os auspicios de Napoleón Bonaparte. O emperador Francisco converteuse en emperador de Austria (como Francisco I) e obtivo diferentes territorios secularizados, entre os que destaca o Bispado de Salzburgo.
Matrimonio con Napoleón
Ao final da guerra da Quinta Coalición acordouse o matrimonio de Napoleón e María Luísa en 1810, que marcou o comenzo dun breve período de paz e amizade entre Austria e o Imperio francés. Así, converteuse na segunda esposa de Napoleón, xa que Xosefina de Beauharnais non lle podía dar un fillo, herdeiro ao trono; ademais, Napoleón estaba ansioso por casar cun membro dunha das principais casas reais de Europa para consolidar o seu imperio, tan novo, como era a dos Habsburgo, e para que así o seu futuro herdeiro tivera menos dificultades de aceptación entre os demais monarcas europeos.
María Luísa, obedientemente, aceptou o matrimonio a pesar do seu elevado desprezo a Francia. Foi unha boa esposa, adorada por Napoleón. Tiveron un fillo, Napoleón II que, fugazmente, sucedeu ao seu pai.
Pero a fortuna de Napoleón comezou a cambiar en 1812 despois da súa errada invasión de Rusia. As potencias europeas, entre elas Austria, retomaron as hostilidades contra Francia na guerra da Sexta Coalición, que terminou coa abdicación de Napoleón e o seu exilio en Elba.
Polo tratado de Fontainebleau de 1814 entregáronse os ducados de Parma, Piacenza e Guastalla á emperatriz María Luísa, que gobernou estes ducados a até a súa morte.
Ao ser confinado Napoleón na illa de Elba, María Luísa e o seu fillo marcharon a Austria, onde residiron baixo a tutela do emperador Francisco I, seu pai.
María Luísa conservou o título de emperatriz dos franceses. En 1814 fóronlle asignados os ducados italianos de Parma, Piacenza e Guastalla, que lle foron confirmados no Congreso de Viena, e que ostentaría até a súa morte.
Matrimonio con Adam Adalbert von Neipperg
María Luísa deixou ao seu fillo en Viena e marchou a Parma co seu amante o conde Adam Adalbert von Neipperg, escudeiro que coñecera en 1814 e con quen tivo varios fillos (dous lexítimos, despois de casar con el tras a morte de Napoleón en 1821.
Tivo dous fillos ilexítimos:
Castañedo, Navia de Suarna
Santiago de Castañedo é unha parroquia do concello de Navia de Suarna na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 104 habitantes, deles 52 eran homes e 52 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
María Luísa de Austria
Matrimonio con Adam Adalbert von Neipperg
Tras contraer matrimonio o 7 de setembro de 1821 (catro meses despois de quedar viúva), tivo outros dous, lexítimos.
Lista de personalidades en selos de España
Esta é unha lista de persoas que apareceron nos selos de correos de España desde 1850 até outubro de 2010, sendo un total de arredor 510 personalidades, reais e imaxinarias. Inclúese na lista o ano no que apareceron por primeira vez.