cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Pueblo (Redondela)
El Pueblo foi un periódico publicado en Redondela entre 1895 e 1901.
ZMapp
En 2016, un estudo clínico determinou que o ZMapp non era efectivo contra o ébola comparado con outros dous tratamentos.
El Pueblo (Redondela)
Historia e características
Apareceu en febreiro de 1895 co subtitulo Semanario de Intereses Generales, que mantivo ata o número 19 saíndo os domingos. Pasou despois a Bisemanal Independiente ata o número 100, aparecendo os mércores e os domingos e a partir de 1896 os xoves e os domingos. Finalmente desapareceu o subtítulo. Caracterizouse por defender os intereses agrícolas da comarca. Foron os seus directores Francisco Crespo Rivas e máis tarde Antonio Orellana Pereira. O administrador era Serafín Reboredo Blanco. Entre os seus redactores figuraron José da Cal, Antonio Otero, Juan Manuel Otero Milleiro, Serafín Reboredo, Ramón Ancoechea Montes, Maximino Crespo Rivas e Fernando González Gómez.
En 1899 pasou a ser propiedade de Saturnino Montero e iniciou unha segunda etapa na que reapareceu coa cabeceira ''El Pueblo. Periódico Independiente'', manténdose ata xullo de 1901.
ZMapp
Mecanismo de acción
Igual que as terapias de inmunoglobilinas intravenosas, o ZMapp contén anticorpos neutralizantes que proporcionan unha inmunidade pasiva contra o virus ao reaccionaren directa e especificamente con el segundo o "modelo de chave e pechadura".
Investigación e desenvolvemento
miniatura|Investigadores ollando diapositivas de cultivos de células que producen anticorpos monoclonais.
O fármaco ZMapp estao a desenvolver a compañía Leaf Biopharmaceutical Inc. de San Diego. O ZMapp está composto por tres anticorpos monoclonais (mAbs) que foron humanizados por enxeñaría xenética. Os seus compoñentes son os anticorpos monoclonais humanizados c13C6 procedentes dun cóctel preexistente de anticorpos chamado "MB-003", e dous mAbs humanizados doutro cóctel diferente, o "ZMab", que se denominan c2G4 e c4G7.
O MB-003 foi creado por Mapp Biopharmaceutical Inc., de San Diego, que foi financiada polas axencias gobernamentais estadounidenses como o Instituto Nacional de Alerxias e Doenzas Infecciosas, a Autoridade de Desenvolvemento e Investigación Avanzada Biomédica, e a Axencia de Redución de Ameazas de Defensa. Os métodos de produción utilizados para fabricar o ZMapp foron financiados pola Axencia de Proxectos de Investigación Avanzada de Defensa (DARPA).
O Zmab creouno a compañía de biodefensa Defyrus de Toronto, financiada pola Axencia de Saúde Pública do Canadá. A identificación dos compoñentes óptimos procedentes do MB-003 e ZMab levouna a cabo o Laboratorio de Microbioloxía Nacional da Axencia de Saúde Pública do Canadá con sede en Winnipeg.
Leaf Bio deu as licenzas dos cócteles preexistentes e colaborou coas compañías Mapp Biopharmaceutical e Defyrus para crear o ZMapp, o cal foi comercializado por Leaf Bio. Mapp Biopharmaceutical segue implicada na produción do fármaco a través dos seus contratos con Kentucky BioProcessing, unha compañía filial de Reynolds American.
MB-003
O MB-003 é un cóctel de tres anticorpos monoclonais humanos ou quiméricos humano-rato chamados c13C6, h13F6 e c6D8. Un estudo publicado en 2012 atopou que os macacos Rhesus infectados co virus Ébola (EBOV) sobrevivían se recibían o MB-003 (a mestura dos tres anticorpos monoclonais quiméricos) unha hora despois da infección. Cando foron tratados 24 ou 48 horas despois da infección, sobreviviron catro dun total de seis animais e mostraban pouca ou ningunha viremia e síntomas clínicos.
ZMAb
O ZMab é un cóctel de tres anticorpos monoclonais de rato chamados m1H3, m2G4 e m4G7. Un estudo publicado en 2013 atopou que os macacos infectados polo EBOV sobreviviron despois de que se lles administrase unha terapia cunha combinación de tres anticorpos monoclonais específicos para EBOV-GP (é dicir, para glicoproteínas de superficie do EBOV) (o ZMAb) 24 horas despois da infección. Os autores concluíron que o tratamento post-exposición e unha segunda exposición con dose letal despois de entre 10 e 13 semanas orixinaba unha resposta inmunitaria robusta.
ZMapp
Un documento publicado en 2014 describiu como a Mapp Biopharmaceutical e os seus colaboradores na Axencia de Saúde Pública do Canadá, Kentucky BioProcessing, e o Intituto Nacional de Alerxias e Doenzas Infecciosas dos Estados Unidos primieramente humanizaron os tres anticorpos contidos no ZMab, despois probaron as combinacións de MB-003 e os anticorpos humanizados ZMAb en cobaias e seguidamente en primates para determinar a mellor combinación, a cal resultou ser unha mestura de c13C6 procedente do MB-003 cos anticorpos monoclonais humanizados c2G4 e c4GT procedentes de ZMab. Dita combinación é o ZMapp.
Nun experimento publicado en 2014, infectáronse 21 macacos Rhesus coa variante Kikwit congolesa do EBOV. A tres primates de control déuselle un anticorpo non funcional, e a outros 18 aplicóuselle o tratamento dividíndoos en tres grupos de seis. Todos os primates en tratamento recibiron tres doses de ZMapp, espazadas 3 días. O primeiro grupo de tratamento recibiu a súa primeira dose o terceiro día despois de ser infectado; o segundo grupo o cuarto día despois da infección, e o terceiro grupo o quinto día. Os tres primates do grupo de control morreron todos; pero todos os 18 primates en tratamento sobreviviron. A investigación continuou demostrando que o ZMapp inhibe a replicación da cepa guineana do EBOV en cultivos celulares.
Produción
Para crear un sistema que produza os anticorpos monoclonais humanizados a escala comercial, a compañía Mapp utilizou un proceso chamado "Plataforma de Fabricación de Anticorpos Rápida" ("Rapid Antibody Manufacturing Platform", RAMP), usando vectores virais magnICON (de ICON Genetics). Nun proceso rápido e escalable chamado "magnifección," inféctanse plantas de tabaco co virus, utilizando cultivos da bacteria Agrobacterium. Seguidamente, extráense os anticorpos producidos polas plantas e puirifícanse. Unha vez que se dispón dos xenes que codifican os anticorpos monoclonais humanizados, o ciclo de produción completo na planta do tabaco estímase que leva poucos meses. miniatura|A planta de tabaco da especie [[Nicotiana benthamiana inxectada cunha xiringa.]] O ZMapp fabrícase na planta de tabaco da especie Nicotiana benthamiana nun proceso de bioprodución que a compañía Kentucky BioProcessing (filial de Reynolds American) chama "pharming".
Uso en humanos
Nos Estados Unidos, para demostrar a seguridade razoable dun fármaco pode utilizarse a Regra de eficacia animal da FDA, xeralmente en combinación cun ensaio clínico en fase I, ou ben para obter permiso para tratar urxentemente a xente doente con fármacos que están baixo o programa de acceso expandido da FDA. A existencia da Regra de eficacia animal débese a que a vía normal para probar a seguiridade e eficacia dun fármaco non é posible de realizar en doenzas causadas por patóxenos ou toxinas perigosos. A FDA permitiu que dous fármacos, o ZMapp e un fármaco que usa a interferencia de ARN chamado "TKM-Ebola", se utilicen en cidadáns americanos que sofren a enfermidade do virus Ébola baixo ditos programas. Outros países teñen programas similares para permitir un acceso temperán a través de programas para pacientes concretos.
Tratamentos individuais
En 2014 administrouse o fármaco a dous traballadores sanitarios infectados polo virus Ébola da organización humanitaria evanxélica Samaritan's Purse que traballaban en Liberia, baixo o programa de acceso expandido. Naquel momento só había en existencia unhas poucas doses de ZMapp. Ambos os traballadores recibiron o fármaco e foron transportados a EUA, onde se recuperaron e foron dados de alta do hospital.
Tamén foron tratados tres cidadáns liberianos que padecían a enfermidade, un dos cales morreu.
Unha enfermeira británica que se contaxiou co virus Ébola mentres traballaba en Serra Leoa, foi transportada ao Reino Unido e tratada con ZMapp, e conseguiu recuperarse. Todos os casos mencionados ocorreron en agosto de 2014.
Ademais destes tratamentos con ZMapp, unha traballadora norueguesa colaboradora de Médicos Sen Fronteiras en Serra Leoa que contraera o ébola foi tratada en outubro de 2014 en Oslo con ZMAb (ver máis arriba), o cal contén dous dos tres anticorpos activos que ten o ZMapp.
A compañía Mapp anunciou o 11 de agosto de 2014 que se esgotaran as súas existencias de ZMapp. Posteriormente, a produción de novas doses do medicamento mellorado, permitiu envialo a outros países, por exemplo para a súa administración a Teresa Romero, a enfermeira galega contaxiada ao coidar os relixiosos españois repatriados a Madrid.
Seguridade
Na época da epidemia de ébola de 2014 o ZMapp non fora aínda probado en ensaios clínicos para apoiar o seu uso xeneralizado en humanos. Á vista do desenvolvemento do gromo epidémico de ébola de 2014, un panel de expertos da Organización Mundial da Saúde (OMS) anunciou o 12 de agosto de 2014 que "Nas particulares cuircunstancias deste brote, e con tal que se cumpran certas condicións, o panel chegou ao consenso de que é ético ofrecer intervencións non probadas con eficacia e efectos adversos aínda descoñecidos, como un tratamento potencial ou prevención."
Controversia
A falta de medicamentos e o non dispoñerse de tratamentos experimentais na maior parte das rexións africanas afectadas polo gromo de ébola suscitou certa polémica. O feito de que o medicamento se dese primeiro a norteamericanos e europeos e non aos africanos, que sufrían a maior parte dos casos da infección, segundo xornais como Los Angeles Times, "provocou unha ofensa, alimentada nas percepcións africanas de insensibilidade e arrogancia de Occidente, cun profundo sentido de desconfianza e traizón que aínda permanece sobre a explotación e abusos da era colonial". Salim S. Abdool Karim, o director do centro de investigación da SIDA en Suráfrica, enmarcou o asunto na historia de explotación e abusos sufridos polos africanos. Respondendo á pregunta de como podería ter reaccionado a xente se o ZMapp e outros medicamentos experimentais fosen usados primeiramente en individuos africanos, dixo "Terían aparecido titulares rechamantes en primeira páxina: 'Africanos utilizados como coellos de Indias para unha medicina dunha unha compañía farmacéutica americana".
A inicios de agosto, a Organización Mundial da Saúde convocou un panel de autoridades médicas "para considerar se os medicamentros experimentais deberían ser máis amplamente liberados." Nunha declaración, Peter Piot (codescubridor do virus ébola); Jeremy Farrar, o director do Wellcome Trust e David Heymann do Chatham House Center on Global Health Security, pediron a liberación de medicamentos experimentais para as nacións afectadas polo gromo de ébola de 2014.
Ensaio clínico
Os Institutos Nacionais da Saúde (NIH) dos Estados Unidos anunciaron o 27 de febreiro de 2015 que comezara un ensaio controlado aleatorizado do ZMapp que sería realizado en Liberia e nos Estados Unidos. De marzo de 2015 a novembro de 2015, recrutáronse 72 individuos infectados polo virus ébola nese ensaio, pero deixouse de recrutar máis individuos en xaneiro de 2016, polo que non conseguiron acadar o seu obxectivo de enrolar a 200 suxeitos debido a que a epidemia de ébola en África occidental estaba remitindo. Como resultado, aínda que se calculou un risco de morte un 40% máis baixo nos individuos que recibiron o ZMapp, os datos non eran estatisticamente significativos e non se podía determinar se o uso do ZMapp era mellor que só os coidados estándar optimizados. Porén, atopouse que o ZMapp era seguro e ben tolerado.
Uso durante o gromo de ébola de 2018-19 en Kivu, República Democrática do Congo
En outubro de 2020, a FDA estadounidense aprobou o uso do atoltivimab/maftivimab/odesivimab (o Inmazeb era o antes denominado REGN-EB3) como indicados para o tratamento da infección polo Zaire ebolavirus causante do ébola.
Enol
O dobre enlace C=C co grupo OH adxacente dálle aos enois e enodiois as súas características químicas, que fan que presenten tautomería ceto-enólica. Na tautomería ceto-enol, os enois interconvértense coas cetonas ou aldehidos.
As palabras enol e alquenol proceden de alqueno ou do prefixo en que indica dobre enlace, e da terminación ol dos alcohois, indicando o seu grupo hidroxilo.
Tautomería ceto-enólica
Os enois interconvértense con compostos con grupos carbonilo que teñen un hidróxeno alfa, como cetonas e aldehidos. O composto é desprotonado nun lado e protonado noutro, á vez que se intercambia a posición dun enlace sinxelo e outro dobre. Estes cambios denomínanse tautomería ceto-enólica.
A forma enol é xeralmente inestable e cambia rapidamente á forma ceto (cetona), debido á maior electronegatividade do osíxeno, que lle permite formar enlaces máis fortes.
Tautomería en compostos multicarbonados
Porén, en compostos 1,3-dicarbonil e 1,3,5-tricarbonil predominan as formas (mono-)enol. Isto débese á formación intramolecular de enlaces de hidróxeno e posiblemente a unha doada transferencia de protóns interna. miniatura|centro|upright= 1.5|[[Enlace de hidróxeno entre carbonilos.]]
Así, no equilibrio, aproximadamente o 99% das moléculas de propanodial (OHCCH2CHO) están na forma mono-enol. A porcentaxe é menor para as 1,3-aldehido cetonas e dicetonas, como a acetilacetona.
miniatura|centro|upright=0.8|[[Propanodial, a 1,3-dicarbonil]]
Enolatos
miniatura|dereita|Formación dun enolato. Cando ocorre a tautomería ceto-enol, o ceto ou o enol é desprotonado e fórmase un anión chamado enolato como intermediato da reacción. Os enolatos son xeralmente moi básicos. Nos enolatos a carga aniónica deslocalízase no osíxeno e o carbono. Os enolatos son estabilizados en certo grao por esta deslocalización da carga sobre tres átomos. Nas descricións clásicas do enlace, fundamentalmente na teoría do enlace de valencia, isto explicábase por un fenómeno chamado resonancia (unha explicación máis moderna dáa a teoría dos orbitais moleculares).
miniatura|centro|upright=2.8|Movemento de pares de electróns na desprotonación do [[ácido ascórbico (vitamina C), convertendo un enodiol (esquerda) nun enolato (dereita).]]
Enodiois
Un enodiol é un alqueno cun grupo hidroxilo unido a cada un dos carbonos do dobre enlace C=C. Os enediois son intermediatos de reacción na transformación Lobry-de Bruyn-van Ekenstein.
miniatura|centro|upright=2.5| Tautomería cetol-enodiol. No medio o enodiol. A esquerda e dereita dous [[isómeros aciloína. ]]
Redutonas
Os enodiois cun grupo carbonilo adxacente ao grupo enodiol denomínanse redutonas. A estrutura enodiol estabilízase por resonancia, como resultado da tautomería co carbonilo adxacente. Por tanto, o equilibrio químico produce principalmente a forma enodiol en vez da ceto. As redutonas son axentes redutores fortes, eficaces antioxidantes e ácidos bastante fortes. Exemplos de redutonas son o tartronaldehido, o ácido redúctico e o ácido ascórbico.
Rewind the Film
Rewind the Film é o décimo noveno álbum da banda galesa de rock alternativo Manic Street Preachers, publicado o 16 de setembro de 2013 a través do selo Columbia Records. O disco entrou no número 4 da lista británica de álbums o día 22 de setembro.
Río Guadalentín
O Guadalentín, coñecido tamén como Sangonera, é un río do sueste da península Ibérica que transcorre pola provincia de Almería e a Rexión de Murcia cun curso de 121 km. É o principal afluente pola dereita do río Segura.
O seu nome ven do árabe Oued al Iznain, «segundo río», ou Oued al Lentin, «río de lodo».
Curso
Nace na Serra de María, na provincia de Almería. Recibe á rambla de Chirivel no Pantano de Pontes, xa na Rexión de Murcia. No mesmo pantano desembocan os ríos Luchena e Turrilla, e dende alí diríxese ao sueste pasando por Lorca, onde entra no amplo val do Guadalentín orixinado por unha foxa tectónica, cambiando o rumbo cara ao nordés. Recibe á rambla Nogalte, que pasa por Puerto Lumbreras, para discorrer despois polos termos de Totana, Alhama de Murcia e Librilla, recibindo tan só a achega de diversas ramblas. Na pedanía do Paretón de Totana comeza unha canle alternativa que desvía as súas augas, en caso de enchentes, cara á rambla de las Moreras, de Mazarrón, de modo que se reduza o caudal no seu curso baixo e a achega ao Segura minimizando o perigo de inundacións.
Únese ao río Segura na Huerta de Murcia, dentro do termo municipal de Murcia, na localidade de Beniaján e augas abaixo da capital. Faino por medio dunha canle artificial chamada canle do Reguerón, singular obra de enxeñaría proxectada no século XVIII por Sebastián Feringán, enxeñeiro militar director das obras do Arsenal de Cartagena, co fin de previr as avenidas xa que a confluencia orixinal estaba augas arriba da cidade de Murcia. Existe unha canle alternativa denominada Reguerón Viejo, que desvía as augas do Guadalentín en época de crecida ata un punto máis baixo, xa na provincia de Alacant, evitando así as inundacións na súa afluencia co Segura, o que afecta directamente ás poboacións de Beniel e Orihuela.
Caudal
250px|miniatura|O Guadalentín na canle do Reguerón, durante unha riada en setembro de [[2012.]] O caudal do Guadalentín é moi variable, sendo capaz de pasar dunha sequidade extrema á maior das enchentes en apenas cuestión de horas. Por iso é coñecido como «o río máis salvaxe de Europa». Sen afluentes de importancia, pode clasificarse como un río-rambla da zona árida do sueste peninsular. O seu reducido réxime permanente é retido nos pantanos lorquinos de Puentes e Valdeinfierno, onde as augas embalsadas se aproveitan para o regadío.
Como consecuencia de chuvias torrenciais, o Guadalentín alcanza periodicamente caudais espectaculares que causan grandes danos no seu val.
Fibroblasto
miniatura|250px|dereita|Fibroblastos, fotografiados con microscopio de contraste.
Fibroblastos e fibrocitos
Fibroblastos e fibrocitos son dous estados nos que se pode atopar a mesma célula; o primeiro é o estado activado desa célula, e o segundo é o seu estado menos activo, referidos ao metabolismo e mantemento celular. Porén, actualmente hai unha tendencia a chamar fibroblastos a ambas as formas. O sufixo "blasto" utilízase en bioloxía celular para designar as células nai ou troncais ou ás células que están nun estado activado do seu metabolismo.
Os fibroblastos son morfoloxicamente heteroxéneos, polo que poden ter diversas aparencias dependendo da súa localización e actividade. Aínda que non son moi rechamantes morfoloxicamente, os fibroblastos trasplantados ectopicamente (fóra do seu lugar habitual) poden a miúdo reter memoria posicional do lugar e contexto tisular onde se atopaban previamente, polo menos durante unhas poucas xeracións.
Orixe embriolóxica
En certas situacións as células epiteliais poden dar lugar a fibroblastos, un proceso chamado transición epitelial-mesenquimal. E á inversa, os fibroblastos nalgunhas situacións poden dar lugar a epitelios ao experimentaren unha transición mesenquimal-epitelial, e organizárense en capas de células epiteliais condensadas, polarizadas, e conectadas lateralmente. Este proceso prodúcese en moitas situacións do desenvolvemento, como por exemplo o desenvolvemento das nefronas e o da notocorda.
Características
A súa forma é variable e depende de onde están situadas. Xeralmente dispóñense ao longo das fibras de coláxeno e teñen forma alongada fusiforme con longas prolongacións, pero poden ser máis aplanadas ou estreladas. Os fibroblastos teñen un núcleo elíptico e con 1 ou 2 nucléolos. As mitocondrias son longas e delgadas, rodean o núcleo e sitúanse nas expansións. Os fibroblastos activos poden recoñecerse polo seu abundante retículo endoplasmático rugoso e o aparato de Golgi grande. Os fibroblastos inactivos, tamén chamados fibrocitos, son menores e con forma de fuso, e con retículos endoplasmáticos rugosos e aparatos de Golgi menores . Normalmente están separados e espallados cando teñen que ocupar grandes espazos, pero cando se concentran en gran número a miúdo poden aliñarse localmente en agrupacións paralelas.
A duración da vida dun fibroblasto, medida en embrións de polo, é de 57 ± 3 días.
Funcións
Os fibroblastos fabrican os coláxenos, glicosaminoglicanos, e fibras reticulares e elásticas, e glicoproteínas da matriz extracelular, e as citocinas TSLP. Os fibroblastos en crecemento individuais divídense e sintetizan a substancia fundamental da matriz. O coláxeno fabrícase nos ribosomas do retículo endoplasmático rugoso, sofre modificacións e glicosilacións, é enviado en vesículas ao aparato de Golgi, que o empaqueta en vesículas para a exocitose, que o verten no exterior como procoláxeno, que se continúa transformando e ensamblando con outras fibras fóra da célula.
Os danos nos tecidos estimulan aos fibrocitos e inducen a mitose dos fibroblastos.
Os fibroblastos teñen funcións diferentes ás das células epiteliais. A diferenza das células epiteliais que revisten as estruturas corporais, os fibroblastos non forman monocapas planas de células e non están restrinxidos por unha unión polarizada por un lado á lámina basal, aínda que poden contribuír a formar compoñentes da lámina basal nalgunhas situacións. Por exemplo, os miofibroblastos subepiteliais no intestino poden secretar a cadea α-2 da laminina. Os fibroblastos poden tamén migrar lentamente sobre o substrato como células individuais, cousa que non poden facer as células epiteliais.
Outras aplicacións
Os fibroblastos do embrión de rato utilízanse moito en investigación, e frecuentemente úsanse como "células nutritivas" na investigación con células nai humanas embrionarias. Porén, moitos investigadores están gradualmente prescindindo de ditas células de rato e substituíndoas por medios de cultivo con ingredientes definidos con precisión e exclusivamente de orixe humana. Como os suplementos do medio de cultivo son sintéticos, elimínase a posibilidade de contaminación por outras fontes.
Hijos de J. Barreras
Hijos de J. Barreras, S.A. é unha empresa viguesa adicada ao deseño, construción e reparación naval.
Historia
Nos seus inicios o estaleiro construía veleiros para a pesca asociados coa conserveira Massó. Nos seus 120 anos de historia a empresa leva construídos máis de 1 600 buques. Barreras foi o maior estaleiro privado de España. En 2013 a declaración de ilegal do Tax lease levou á creva da empresa entrando no accionariado Pemex que mercou o 51% por 6 millóns de euros.
miniatura|dereita|Maqueta buque para Balearia.
Demetrio Vázquez Mosquera
Demetrio Vázquez Mosquera, nado en Ferrol en 1896 e finado na Coruña o 16 de agosto de 1971, foi un empresario, político e pintor galego.
Traxectoria
Caixeiro da Compañía General de Carbones, foi contador do Pósito de Marineros de Corcubión (1925). Na II República foi elixido concelleiro de Corcubión. Foi deputado provincial polo distrito de Negreira-Corcubión. Cesou como deputado provincial en abril de 1932. En xaneiro de 1933 foi nomeado alcalde de Corcubión. No franquismo foi director da Compañía General de Carbones (1957). Pintor afeccionado, residente na Coruña dedicouse á pintura e foi presidente da Asociación de Artistas da Coruña de 1957 ata a súa morte en 1971.
Vida persoal
Casou en Pontevedra con María del Pilar Cabrinetti Fernández en 1922.
Apolinary Wnukowski
Apolinary Wnukowski, nado o 23 de xullo de 1848 e finado o 21 de maio de 1909, foi un eclesiástico católico latino polaco, bispo de Płock entre 1904 e 1908, e arcebispo metropolitano de Mahilioŭ dende 1908 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu o 23 de xullo de 1848 en Khotyn, entón parte da gobernación de Besarabia do Imperio Ruso (hoxe na rexión de Chernivtsi, Ucraína), fillo de Maciej e Anna (de apelido de solteira Wojnarowska). Estudou en Kamianets-Podilskyi e posteriormente ingresou en 1865 no seminario da mesma cidade. Cando o seminario foi abolido polo goberno ruso, trasladouse a Zhitómir, e posteriormente á Academia Teolóxica Católica de San Petersburgo. O 15 de xuño de 1872 foi ordenado sacerdote. Á súa volta a Zhitómir foi profesor no seminario, secretario da curia episcopal e, a partir de 1898, reitor do seminario e párroco da catedral.
O 24 de abril de 1904 foi nomeado bispo de Płock. Recibiu a consagración episcopal o 13 de novembro do mesmo ano, de mans do arcebispo metropolitano de Mahilioŭ Jerzy Józef Szembek, e tendo como co-consagradores principais ao bispo de Vilnius Eduard von der Ropp e ao bispo de Cuiavia-Kalisz Stanisław Kazimierz Zdzitowiecki. Como bispo tivo que afrontar o problema dos mariavitas na súa diocese.
O 16 de xuño de 1908 foi nomeado arcebispo metropolitano de Mahilioŭ. Finou no cargo o 21 de maio de 1909.
A Touza Vella, Cabreiros, Xermade
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.
The Ninja Warriors
The Ninja Warriors é un videoxogo creado por Taito en 1988 para máquinas recreativas. Fixéronse versións para Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64, Spectrum 128, NEC PC Engine e só para o Xapón no Sega Mega CD.
Como principal novidade o escenario do xogo presenta tres pantallas aliñadas nas que se desenvolve a acción. A acción desenvólvese nun país imaxinario chamado Cabar que conta cun ditador tiránico. A misión do xogo é liberar o país dirixindo os pasos dun ninja ou da princesa Kunoichi
Swithhelm de Essex
Swithhelm foi rei de Essex de 660 a 664.
Traxectoria
Swithhelm sucedeu ao rei Sigeberht II despois de asasinalo xunto co seu irmán Swithfrith, acusándoo de ser demasiado amigábel cara aos cristiáns. En 662, aínda así, Aethelwold, rei de Anglia Oriental, convenceuno para que se convertese. Tras a súa morte en 664, sucedéronno os seus curmáns Sighere e Sebbi.
Freeman Dyson
Freeman John Dyson, nado o 15 de decembro de 1923 Crowthorne (Berkshire) e finado en Princeton, New Jersey, o 28 de febreiro de 2020, foi un físico e matemático inglés.
Traballou para o British Bomber Command durante a segunda guerra mundial. Unha vez finalizada, trasladouse a Princeton (USA) e nacionalizouse estadounidense.
Nos anos que seguiron á guerra, Dyson demostrou a equivalencia das formulacións da electrodinámica cuántica de Richard Feynman coas desenvolvidas por Julian Schwinger e Sin-Itiro Tomonaga.
Entre 1957-1961, traballou no Proxecto Orion que pretendía o voo espacial usando a propulsión nuclear. Chegou a construírse un prototipo, pero a Declaración para o Uso Pacífico do Espazo da ONU prohibiu calquera tipo de explosión nuclear na atmosfera e máis aló, o que provocou o abandono do proxecto.
Dyson teorizou sobre a posibilidade de que unha sociedade avanzada podería rodear por completo unha estrela para maximizar a captura da enerxía que emite, mediante nubes de asteroides, o que se denominou Esfera de Dyson.
Tamén propuxo a Árbore de Dyson, unha planta deseñada xeneticamente para medrar nun cometa. O interior dos cometas (ou o da propia árbore) podería encherse cunha atmosfera respirable e así poderían adaptarse hábitats para a humanidade noutros sistemas solares.
Foi premiado coa Medalla Max Planck en 1969 e en 2000 co Premio Templeton para o Progreso na Relixión.
A Igrexa, Miraz, Xermade
A Igrexa é un lugar da parroquia de Miraz no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 estaba deshabitado.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Músculo
thumb|280px|Músculos humanos segundo un debuxo do anatomista [[Andreas Vesal (De humani corporis fabrica (1543).]] O músculo (do latín, musculus, diminutivo de mus, "rato"   ) é o tecido contráctil do corpo; deriva da capa mesodérmica de células xerminais embrionarias. En conxunto, son cada un dos órganos carnosos que, con súa contractilidade, son os instrumentos inmediatos para producir ou contrarrestar os movementos. O elemento anatómico constitutivo é a fibra muscular, que pode ser lisa ou estriada. E por musculatura enténdese a agrupación de, ora todos os músculos do corpo, ora os dunha parte concreta do corpo (por exemplo, a musculatura facial ou a musculatura cervical).
A súa función debe ser o feito de producir movemento de forza que fai posible a locomoción ou o movemento dentro dos órganos internos; os músculos contráense co obxectivo de desprazar ou mover partes do corpo, e transportar substancias no seu interior. En fisioloxía, o músculo é un dos catro tipos de tecidos. Os outros tres son o epitelio, o tecido conxuntivo e o tecido nervioso.
Moitas das contraccións de músculos realízanse sen unha acción consciente, e son accións precisas para a supervivencia, como o é a contracción do corazón, ou o movemento peristáltico, que fai circular o alimento a través do sistema dixestivo. A contracción consiste na capacidade que teñen os músculos de diminuír de lonxitude nunha das dimensións e aumentala noutras. A contracción de músculos voluntarios utilízase para mover o corpo, e pódese controlar minuciosamente, como son os movementos do ollo, ou movementos grandes como o do cuadríceps da coxa. O meirande é o glúteo maior (o cal, xunto co glúteo medio e o glúteo menor serven para erguerse e soster a pelve, por movementos do fémur e da coxa).
Embrioloxía
Todos os músculos derivan do mesoderma paraxial. O mesoderma paraxial divídese ó longo do embrión en somitos, que se corresponden coa segmentación do corpo (como se pode observar de maneira obvia na columna vertebral). Cada somito ten 3 divisións, esclerotoma (que forma vértebras), dermatoma (que forma a pel) e miotoma (que forma os músculos). O miotoma divídese en dúas seccións, o epímero e o hipómero, para formar músculos epaxiais e hipaxiais, respectivamente. Nos seres humanos, os músculos epaxiais son só os músculos erector da columna (sacroespinais) e os pequenos músculos intervertebrais, e están innervados polas pólas dorsais dos nervios espiñais. Todos os outros músculos, incluíndo os das extremidades, son hipaxiais, formados a partir do hipómero e innervados polas pólas ventrais dos nervios espiñais.
Durante o desenvolvemento, os mioblastoss (células precursoras das fibras musculares) poden permanecer nos somitos para formar os músculos asociados coa columna vertebral ou migrar cara o corpo para formar todos os outros músculos. A migración dos mioblastos é precedida pola formación de tecido conxuntivo, en xeral formado a partir da somática placa lateral do mesoderma. Os mioblastos seguen sinais químicas nos lugares axeitados, onde se funden en células alongadas de músculo esquelético.
Estrutura
O músculo é un tecido formado por células fusiformes constituídas polo sarcolema, que é a membrana celular e o sarcoplasma que conteñen as organelas, o núcleo celular, mioglobina e un complexo armazón proteico de fibras chamadas actina e miosina cuxa principal propiedade, chamada contractilidade, é a de acurtar a súa lonxitude cando son sometidas a un estímulo químico ou eléctrico. Estas proteínas teñen forma helicoidal ou de hélice, e cando son activadas únense e rotan de forma que producen un acurtamento da fibra. Durante un só movemento existen varios procesos de unión e desunión do conxunto actina-mielina
Tipos de músculos
miniatura|dereita|250px| Músculos do peito, ombro e brazo
Segundo a natureza
De natureza estriada e de control involuntario. Presente só no corazón.
O corpo humano está formado aproximadamente dun 40% de músculo esquelético e dun 10% de músculo cardíaco e visceral.
Segundo a súa localización
De acordo coa súa localización, clasifícanse os músculos en dous grandes grupos:
Funcións do músculo
O músculo é o órgano de maior adaptabilidade, modifica máis que ningún outro órgano tanto o seu contido como a súa forma, dunha atrofia severa pode volver reforzarse en pouco tempo, grazas ó adestramento, do mesmo xeito que co desuso se atrofia conducindo ó músculo a unha diminución de tamaño, forza, ata redución da cantidade de organelas celulares. No músculo esquelético, se se inmobiliza en posición de acurtamento, ó cabo de pouco tempo adáptase á súa nova lonxitude requirindo adestramento a base de estiramentos para volver á súa lonxitude orixinal, ata se se deixa estirado un tempo, pode dar inestabilidade articular pola hiperlaxitud adoptada.
Vilagocende, San Martín de Suarna, A Fonsagrada
Vilagocende é un lugar da parroquia de San Martín de Suarna no concello lugués da Fonsagrada. Segundo o IGE en 2019 tiña catorce habitantes (oito homes e seis mulleres). Neste lugar está a seimeira de Vilagocende.
Carboeiriño, Carboeiro, Silleda
Carboeiriño é un lugar da parroquia de Carboeiro no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 24 habitantes ( 8 homes e 16 mulleres ).
Real Betis Balompié
O Real Betis Balompié é un equipo de fútbol profesional da cidade andaluza de Sevilla, en España. Actualmente milita na Primeira División. Os seus máximos galardóns son un título de Liga na tempada 1934-35 e dúas Copas do Rei. Foi o primeiro equipo andaluz que xogou en Primeira División, que gañou a Copa do Rei no seu actual formato e que gañou a Liga española, ademais de ser o primeiro en xogar na Liga de Campións da UEFA no actual formato.
Está clasificado na 10ª posición na clasificación histórica da liga, con 47 tempadas na máxima categoría. Nos anos 1995, 1997 e 2005 logrou o 20º posto no Top 25 da clasificación de clubs do mundo da IFFHS. É, ademais, o sexto equipo en número de afeccionados en España (3,3%), segundo unha enquisa do CIS de maio de 2007, por detrás de Real Madrid (32,8%), Barcelona (25,7%), Valencia (5,3%), Athletic (5,1%) e Atlético de Madrid (4,3%).
Disputa o derbi sevillano contra o Sevilla FC, club co cal mantén unha gran rivalidade histórica.
Historia
220px|esquerda|miniatura|Aliñación do Sevilla Balompié o [[25 de decembro de 1913.]] O club fundouse o 12 de setembro de 1907 como Sevilla Balompié. En 1909 creouse o Betis FC dunha escisión do Sevilla FC e ambos fusionáronse en 1914 adoptando o nome actual. Foi no mesmo ano cando recibiu o título de "Real" por parte do rei Afonso XIII. O nome de Betis é un derivado da palabra "Bética", nome romano de Andalucía. A causa das súas orixes, o Betis foi apoiado, en xeral, pola clase obreira. A data dat l'actual nom.
O Betis gañou a súa primeira e única liga ata o momento na tempada 1934-35. A partir dese ano o equipo foi en declive. A peor situación do equipo tivo lugar co descenso en 1974 á Terceira División, co paradoxo de que o seu filial ascendeu á Segunda División. 2 anos despois o primeiro equipo ascendeu, o que levou consigo o descenso do filial. En 1977 o Betis gañou a Copa do Rei, a primeira da democracia. Durante o verán de 1992 o club estivo a piques de desaparecer por unha forte crise, pero foi salvado polo seu vicepresidente Manuel Ruiz de Lopera, quen se converteu no seu propietario.
Na tempada 2004-05, o Betis conseguía terminar a Liga en cuarta posición, clasificándose por primeira vez na súa historia para xogar a rolda previa da Liga de Campións. Ademais, ese mesmo ano o club conseguiu a súa segunda Copa do Rei, gañando na final ao CA Osasuna. Na rolda previa da Liga de Campións conseguiu superar ao subcampión de 2004, o AS Mónaco, e disputou a fase de grupos. Quedou encuadrado nun grupo xunto a Chelsea FC, Liverpool FC e RSC Anderlecht. O Betis quedou eliminado pero coa súa terceira posición obtivo unha praza nos dezaseisavos de final da Copa da UEFA. O equipo sería eliminado en oitavos polo Steaua Bucarest. Ese mesmo ano, na liga, estivo a punto de descender a Segunda. Na tempada 2008-09, o club acababa en 18ª posición e descendía novamente a Segunda División.
Despois dunha tempada na que non puido ascender, en 2011 conseguiu, da man do técnico Pepe Mel o retorno a Primeira División.
Estadio
miniatura|350px|Panorámica do estadio
O Estadio Benito Villamarín ten capacidade para 55.500 persoas. Actualmente xa están terminadas as zonas de Fondo e Gol Norte. Está situado no barrio de Heliópolis, na Avenida da Palmera. As súas dimensións son 107 x 64 metros. Actualmente segue en construción. O Gol Sur será derribado para o seu remodelación no verán cando acabe a tempada co que o club terá que xogar a partir desa data no Estadio Olímpico de La Cartuja, o estadio terá unha capacidade de 64.000 espectadores.
Filial
O filial do Betis é o Betis Deportivo, fundado en 1962 e que actualmente milita no grupo IV da Segunda División B Española.
Parres
Parres é un concello de Asturias. Linda polo norte con Caravia e Ribadesella, polo leste con Cangas de Onís, polo oeste con Piloña e Colunga e polo sur con Amieva. A capital do concello é localidade de Arriondas. A poboación en 2013 atinxía un total de 5.615 habitantes.
Xentilicio
A denominación do habitantes é parragués / parraguesa.
Xeografía
miniatura|dereita|250px|Vista da serra de El Sueve. Parres ocupa unha área de 126,08 km2. O terreo é moi montañoso e abrupto, salvo quizais a parte central, con pequenos vales orientados en todas as direccións. Pódese afirmar que a rede de montes do concello é complicada, pola variedade de cordais e cumios de alturas diversas que ocupan o municipio. Polo norte aparecen unha serie de cumes e serras moi característicos de Asturias, como son a Serra de El Sueve con o pico Pienzo á cabeza (1.159 m), a serra de Llavallos, a de Calabrez e o pico Moro no extremo nordeste. Na parte central, porén, contrasta a suavidade da zona, que é a parte menos abrupta do concello, pero na que cómpre destacar a mota Cea e Cetín (1.068 m).
Hidrografía
A rede hidrográfica ten dous ríos salientábeis:o Piloña, que parte case pola metade o concello, trascorrendo de oeste a leste, e o Sella, a corrente máis caudalosa da zona, que reparte as súas augas entre Cangas de Onís e Parres e que desemboca no Mar Cantábrico na veciña Ribadesella; é, por outra banda, elemento limítrofe no oriente do municipio.
Fauna e Flora
A vexetación do concello tamén é variada, destacando matogueiras na alta montaña, así como piñeiros, faias, eucaliptos, carballos e abeleiras. A fauna fluvial está representada pola troita, o reo, a anguía e o salmón. Entre a fauna terrestre achamos raposos, teixugos, garduñas, xabaríns, corzos e venados, así como asturcóns, o cabalo autóctono que está en regresión. As aves máis avistadas son as pegas, merlos, corvos e voitres.
Campionato Brasileiro Série A 1972
O Campionato Brasileiro Série A 1972, oficialmente Segundo Campeonato Nacional de Clubes foi a 16º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Empezou o 9 de setembro e finalizou o 23 de decembro de 1972. O campión foi o Palmeiras.
División de Honra de Rugby 1973-1974
A tempada 1973-1974 da Liga Nacional de rugby foi a sétima edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 10 equipos. O calendario da competición estivo formado por 18 xornadas. Nel enfrontáronse entre si tódolos equipos a dúas voltas. Ó remate do campionato o CD Arquitectura de Madrid saíu campión por vez primeira.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación foi o seguinte:
Lámina dental
miniatura|[[Micrografía dunha lámina dental e un xerme dun dente. Tinguidura de hematoxilina-eosina.]] A lámina dental é unha banda de tecido epitelial que se observa nas preparacións histolóxicas dun dente en desenvolvemento. A lámina dental é a primeira evidencia do desenvolvemento dun dente e nos humanos empeza na sexta semana no útero ou tres semanas despois da rotura da membrana bucofarínxea. Fórmase cando as células do ectoderma oral proliferan máis rápido do que as células noutras áreas. A lámina dental descríbese mellor como un crecemento do ectoderma oral, e distínguese frecuentemente da lámina vestibular, que se desenvolve ao mesmo tempo. Este tecido divisorio está rodeado (e talvez estimulado) polo crecemento ectomesenquimal. Cando está presente, a lámina dental conecta o xerme do dente en desenvolvemento co epitelio da cavidade oral. Finalmente, a lámna dental desintégrase en pequenos agrupamentos de epitelio e é reabsorbida. En situacións nas que estes agrupamentos non son reabsorbidos, (estes restos da lámina dental téñense denominado glándulas de Serres) fórmanse quistes de erupción sobre o dente en desenvolvemento e atrasan a erupción do dente na cavidade oral. Estas invaxinacións de tecidos ectodérmicos son as proxenitoras dos posteriores ameloblastos e o esmalte, mentres que o ectomesénquima é responsable da formación da papila dental e os posteriores odontoblastos.
Epidermodisplasia verruciforme
A epidermodisplasia verruciforme (tamén chamada displasia de Lewandowsky-Lutz ou epidermodisplasia verruciforme de Lutz-Lewandowsky ou enfermidade do home-árbore) é unha rara doenza de orixe xenética asociada a un alto risco de carcinoma. Caracterízase pola susceptibilidade anormal ó virus do papiloma humano (VPH). O resultado non controlado de infeccións por VPH trae como consecuencia o desenvolvemento de escamas máculas e pápulas, sobre todo en mans e pés. É tipicamente asociados a tipos de VPH 5 e 8, que se atopan en preto do 80% da poboación normal, como as infeccións asintomáticas, aínda que outros tipos tamén poden contribuír.
A condición adoita comezar entre as idades de 1 a 20 anos, pero en ocasións pódese presentar en persoas de mediana idade. O nome débese ós dermatólogos que documentaron por primeira vez un caso, Félix Lewandowsky (1879-1921) e Wilhelm Lutz (1888-1958).
Aínda que a súa incidencia na poboación é máis ben escasa, existen casos de sona desta doenza. Dede Koswara ó cumprir 35 anos, notou que das súas mans e pés xurdían uns tecidos semellantes ás raíces das árbores. Tras varias probas, os médicos detectaron que o mozo indonesio, sufría unha condición estraña chamada epidermodisplasia verruciforme. Esta enfermidade é de orixe xenética.
Indulto
O indulto pode ser total ou parcial. Á súa vez pode ser xeral ou particular:
Alemaña
O dereito de conceder o perdón en Alemaña recae na oficina do Presidente (Bundespräsident), aínda que el pode transferir esta decisión a outras persoas, tales como o Chanceler ou o Ministro da Xustiza. A amnistía pódese conceder soamente mediante unha lei federal.
Canadá
No Canadá, os perdóns son xestionados polo National Parole Board baixo as directrices do Criminal Records Act, do Código Criminal e doutras leis. O Código Criminal establece un período de tres anos de espera para os delitos menores, e un período de cinco anos para os graves. O período de espera comeza tras rematar o xuízo.
O custo da obtención dun perdón é variable e depende dun número de circunstancias específicas de cada aplicación.
España
O indulto é unha medida de graza, de carácter excepcional, que se atopa regulada na Lei de 18 de xuño de 1870 que establece regras para o exercicio da graza de indulto, que consiste na remisión total ou parcial das penas dos condenados por sentenza firme, que outorga El-Rei, a proposta do Ministro de Xustiza, previa deliberación do Consello de Ministros». A Constitución española concede ao Rei o dereito de graza, sometido á lei e prohibe os indultos xerais (segundo o seu artigo 62.I) (artigo 62 CE: Funcións do Rei.)
Este "dereito de graza" supón unha renuncia ao exercicio do poder punitivo do Estado, fundada en razóns de equidade, oportunidade ou conveniencia pública (Política).
Poden indultarse as penas accesorias con exclusión das principais e viceversa, a non ser que aquelas sexan inseparables destas. A remisión da pena principal implica, igualmente, a das accesorias, fóra da inhabilitación para cargos públicos e dereitos políticos, as cales non se entenderán comprendidas, se delas non se fixese mención especial na concesión.
O procedemento e requisitos para a concesión do indulto particular atópanse recollidos na Lei de 18 de xuño de 1870 modificada pola Lei 1/1988 de 14 de xaneiro. O trámite de solicitude dos indultos particulares pode levarse a cabo polos penados, os seus parentes ou calquera outra persoa no seu nome. Se o indulto se realiza como "beneficio penal" previsto no Regulamento Penal, achégase o informe do equipo técnico da prisión, proposta da Xunta de Tratamento e petición de aplicación do indulto do Xuíz de Vixilancia Penal.
As solicitudes serán sometidas a informe do Tribunal que ditou a sentenza, debendo ser escoitados o Ministerio Fiscal e o ofendido, se o houbese. A concesión compete ao Rei, a proposta do Ministro de Xustiza, previa deliberación do Consello de Ministros e acordarase mediante real decreto, que deberá inserirse no Boletín Oficial do Estado.
Ademais, non é posible indultar os delitos de traizón e contra a seguridade do Estado cometidos polo Presidente do Goberno ou os seus Ministros (artigo 102 Constitución Española).
Vilacide, Cabreiros, Xermade
Vilacide é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 7 habitantes (1 home e 6 mulleres).
Achatocarpaceae
As achatocarpáceas (Achatocarpaceae) son unha familia de árbores ou arbustos dioicos ao que pertencen unhas dez especies agrupadas en dous xéneros (Achatocarpus Triana e Phaulothamnus A.Gray, segundo o sistema APG II). En clasificacións máis antigas esta familia incluíase dentro de Phytolaccaceae.
A Corredoira, Mosteiro, Guntín
A Corredoira é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Achatocarpaceae
Descrición
Son plantas con ou sen espiñas; ramas curtas con abundantes follas alternas ou fasciculadas sobre braquiblastos. As flores masculinas presentan 5 sépalos abertos ao florecer e de 15 a 20 estames. As flores femininas con igual número de sépalos erectos arredor do ovario que se encontra nunha posición máis alta ao punto de inserción das restantes pezas da flor. O pistilo complétase con dous estilos apicais longos e curvos. O froito é unha baga carnosa cos sépalos unidos na base. Suponse que a polinización é realizada por aves, pero non existen observacións que o confirmen.
A Corredoira, Mosteiro, Guntín
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Demografía de Hungría
Hungría ten unha poboación estimada de 10 020 000 habitantes no ano 2009, sendo a densidade deste estado da Unión Europea de 107,7 hab./km².
Cidades
As principais cidades de Hungría son:
Outras cidades con máis de 50.000 habitantes son:
Os Miraces, Miraz, Xermade
Os Miraces é un lugar da parroquia de Miraz no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Vilacide
O topónimo galego Vilacide pode referirse a:
E tamén:
A Pena, Miraz, Xermade
A Pena é un lugar da parroquia de Miraz no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 estaba deshabitado.
Tomris İncer
Tomris İncer, nada o 16 de marzo de 1948 en Bulgaria e finada o 5 de outubro de 2015 en Istambul, foi unha actriz turca.
Traxectoria
En 1974 entrou na prestixiosa compañía teatral da cidade de Istambul, a İstanbul Şehir Tiyatroları, e ao longo da súa carreira protagonizou numerosas obras clásicas e contemporáneas, ademais apareceu en varios filmes.
Nacho Carretero
Nacho Carretero Pou, nado na Coruña en 1981, é un xornalista galego.