cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eurocopa de Fútbol 2020 - Final
Sede
O actual estadio de Wembley inaugurouse en 2007 no lugar do estadio orixinal, que foi demolido entre 2002 e 2003. O estadio é propiedade da Asociación Inglesa de Fútbol e serve como o estadio nacional da Selección nacional de Inglaterra. O estadio orixinal, anteriormente coñecido como Empire Stadium, inaugurouse en 1923 e acolleu varios partidos do Mundial de Fútbol de 1966, incluída a final que viu como Inglaterra vencía a Alemaña Occidental por 4-2 despois do tempo extra, e na Eurocopa 1996, incluída a final na que Alemaña derrotou á República Checa por 2-1 despois da prórroga mediante a xa desaparecida regra do gol de ouro. Wembley tamén foi anfitrión de todas as finais da FA Cup desde a final de 1923 (excluíndo 2001-2006, cando o estadio estaba a ser reconstruído). A organización de Wembley tanto nas semifinais como na final quedou suxeita a que a UEFA e o goberno do Reino Unido chegasen a un acordo sobre a normativa de corentena para afeccionados e VIPs. O Puskás Aréna de Budapest era o principal candidato para substituír a Wembley, se non fose posible organizar a final alí. Con todo, a UEFA sempre confiou en que Wembley podería ser a anfitrioa da final. O 22 de xuño, o goberno do Reino Unido modificou as limitacións fronte a COVID-19 en Londres para permitir a asistencia dun 75% da capacidade do estadio, o que significou que até 60.000 espectadores poderían estar presentes na final sempre que demostrasen ter unha proba negativo ou estar totalmente vacinado. Tamén se concedeu un permiso especial para que ata 1.000 afeccionados voasen desde Italia para ver o partido. No entanto, aplicáronse condicións especiais para os afeccionados de Italia, incluíndo a proba negativa de COVID-19 antes da chegada, non estar no país máis de 12 horas, o uso de transporte dedicado e a utilización de asentos segregados en Wembley.
Partido
Regras do partido
Ataques racistas
Os xogadores de Bukayo Saka, Jadon Sancho, e Marcus Rashford foron vítimas de ataques racistas en liña tras os seus respectivos erros na derrota da selección nos penaltis da final fronte a. Os tres xogadores tiraron os últimos tres penaltis, dous dos cales parou o porteiro italiano Gianluigi Donnarumma, durante a derrota de Inglaterra por 3-2 nos penaltis, e foron inmediatamente atacados con linguaxe racista e emoticonas nas súas contas en redes sociais. A Asociación Inglesa de Fútbol "condenou firmemente" os ataques racistas e comunicou que estaban "horrorizados polo racismo en liña" dirixido a algúns xogadores nas redes sociais. Nun comunicado informaron:
A Policía Metropolitana de Londres comezou a investigar os ataques e dixo en Twitter que o abuso era "totalmente inaceptable" e que non sería tolerado. O Primeiro ministro británico Boris Johnson e o presidente da FA Guillerme de Cambridge tamén condenaron os ataques.
Audiencia
A audiencia do partido na televisión británica alcanzou un máximo de 30.95 millóns durante os lanzamentos de penaltis, cifra de visualización máis alta desde 1997 co funeral de Diana, princesa de Gales. As valoracións tamén suxeriron que case 29.85 millóns de persoas viron a totalidade o partido.
Pedro Henrique do Brasil
Pedro Henrique do Brasil (Pedro Henrique Afonso Felipe Maria Miguel Gabriel Rafael Gonzaga de Orléans e Bragança: 13 setembro 1909 – 5 xullo 1981) foi o príncipe e xefe da Casa Imperial do Brasil segundo a reivindicación da rama de Vassouras e a pretensión de emperador de iure do Brasil como Pedro III. A súa pretensión ao trono brasileiro e á xefatura da Casa Imperial foi desafiada polo seu curmán Pedro Gastão, príncipe do Brasil que consideraba ao príncipe Pedro de Alcântara
Naceu en 1909 en Francia en Boloña-sur-Seine durante o exilio da familia imperial brasileira, o cal era deposto en 1889. O seu pai, Príncipe Luiz de Orléans-Braganza, era o segundo fillo do herdeiro ao defunct trono brasileiro, a Princesa Isabel Imperial, e Prince Gaston, Conta de Eu. A súa nai era Princess Maria Pia de Bourbon-Dous Sicilies. O ano antes do nacemento de Pedro Henrique, recoñeceu o seu pai, Luiz, cando o herdeiro á sucesión cando Luiz irmán grande, Pedro de Alcântara, Príncipe de Grão-Pará, renunciou a súa reclamación ao trono en beneficio del e o seu descendants.[3][4]
Pedro de Alcântara morreu en 1940.
Pedro Henrique era só capaz de regresar a Brasil en 1945, cando a Segunda Guerra Mundial acabou. Resolveu primeiro en Petrópolis, Rio de Janeiro, no palacio do Grão-Pará, e entón no barrio de Retiro, tamén en Petrópolis. O seu curmán, Prince Pedro Gastão de Orléans-Braganza, o eldest fillo de Pedro de Alcântara, Príncipe de Grão-Pará, a reclamación de Pedro retado Henrique á sucesión en 1946,[1] no fundamento que o seu pai  renunciation tivo non forza legal.
Nilo Cea Rodríguez
Nilo Cea Rodríguez, nado en Melide en 1911 e finado no mesmo concello o 27 de outubro de 1992, foi un mestre, escritor e debuxante galego.
Traxectoria
Fillo de Domingo Antonio Cea Costoya, mestre de Melide, e Leonor Rodríguez. Mestre de Furelos. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi represaliado. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. Cultivou a poesía e a prosa (contos de nenos e de escola e narracións costumistas) sempre en galego. Tamén foi debuxante, caricaturista e tallista en madeira. Finou en Melide o 27 de outubro de 1992.
Obras
Entre as súas obras figuran os contos de escola A Escola, o escolante e máis os rapaces da aldea e Contos do Mariano (en prosa) e Contos recolleitos e contos discurridos postos en verso (poemas).
Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Matilde Concepción Sánchez Reboredo.
Eccleston, St Helens
miniatura|250px|A Christ Church de Eccleston Eccleston é unha vila e parroquia civil de Inglaterra, no distrito metropolitano de St Helens, no condado de Merseyside, Inglaterra.
Xeografía
Segundo o censo de 2011, tiña nese ano unha poboación de 10 433 habitantes.
Eccleston é unha das sete parroquias civís do municipio de St Helens, e unha das máis grandes, que abrangue os barrios de Eccleston Park, Gillars Green, Eccleston Mere, Eccleston Village e unha zona ao redor da autorestrada A580 East Lancashire Road.
Historia
Dentro dos límites do histórico condado de Lancashire, a historia temperá de Eccleston está marcada polo seu status como municipio, cunha superficie moito máis grande que a da parroquia civil moderna, que se estendía até o que hoxe é St Helens.
Parte do municipio uniuse con Parr, Sutton e parte de Windle para formaren o actual municipio de St Helens en 1868.
Educación
Eccleston ten algunhas das mellores escolas primarias do municipio, incluíndo unha das tres principais escolas primarias, Eccleston Mere. Outras escolas son St. Julie e Eccleston Lane Ends. O instituto De La Salle tamén está situado en Eccleston. Os colexios da zona teñen boas instalacións ao aire libre, informática, necesidades especiais e restauración.
La Prensa (Ourense)
La Prensa foi un periódico editado en Ourense en 1881.
Historia e características
Apareceu a principios de xaneiro de 1881. Estaba dirixido por Alberto García Ferreiro. Incitou a creación dunha Sociedade Económica de Amigos do País en Ourense. Aínda se publicaba en marzo de 1881.
Thaqafi Tulkarm
Thaqafi Tulkarm é un club de fútbol palestino con sede en Tulkarem. O equipo compite na Liga Palestina de Fútbol.
Historia
O club foi fundado en 1970.
En 2022 o máximo goleador do equipo foi Ahmad Atef Daragmah, morto a tiros en Nablus, durante unha intervención do exército de Israel.
Copa LEB Prata
A Copa LEB Prata é unha competición española de clubs de baloncesto, organizada pola Federación Española de Baloncesto (FEB). Naceu en 2001 e é disputada entre equipos da Liga LEB Prata.
Nas primeiras edicións, os catro mellores equipos da primeira volta disputaban a Copa en formato de Final Four. Dende 2009, os dous primeiros equipos da clasificación da liga ao finalizar a primeira volta disputan a Copa LEB Prata. O campión desta xoga os play-offs como primeiro clasificado.
O Outeiro, Xiá, Friol
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
España no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión
España debutou no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión de 1988 e participou 8 veces desde o seu debut. Conseguindo unha segunda posición con Antonio Serrano e a súa harmónica. Dende o ano 2004, a cadea deixou de participar sen ningunha explicación.
Ata 2018, onde a cadea decidiu regresar grazas ao novo equipo encargado de Eurovisión (que tamén trouxo a volta do país ao Festival de Eurovisión Júnior ata o presente). A cadea descartou a súa participación na edición de 2020 aínda que confirmo que non foi unha decisión definitiva. Aprazouse e finalmente foi cancelado (sendo a única edición que non se celebra dende o seu inicio) xunto ao Festival de Coro de Eurovisión 2021.
Sistema de elección: artista
Só a edición de 2018 tivo unha selección nacional sendo o programa Clásicos y Reverentes da 2.
A Pallota, Xiá, Friol
A Pallota é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Rauschpfeife
O rauschpfeife (en alemán Rauschpfeife, os substantivos van sempre en maiúscula) é un instrumento musical da familia de vento-madeira nado no século XVI. Trátase dun instrumento de dobre palleta de burato cónico, moi semellante ao cromorno e ás cornamusas antigas.
Características
Rauschpfeife diferénciase do cromorno principalmente pola forma do corpo, que, como na charamela, é cónica. Como resultado, o instrumento emite un son moi alto, polo que é adecuado para impresionar ao inimigo na batalla.
A palabra rauschpfeife, ademais de referirse a un instrumento de vento concreto, utilizábase no pasado para indicar o vento-madeira en xeral: por exemplo, un encargo de compra de instrumentos, feito polo concello de Nürnberg en 1538, indicaba a necesidade de Rauschpfeiffen, pero no corpo da orde foron listados frautas, cornetas, charamelas e outros instrumentos.
Como ocorre con moitos instrumentos deste período e xénero, a práctica filolóxica da música antiga permitiu redescubrir o rauschpfeife nas últimas décadas; de feito, os exemplos modernos son construídos e interpretados por admiradores da música antiga en todo o mundo. Tamén son empregados na música folk por grupos como Capercaille.
Co mesmo nome existe tamén un rexistro particular do órgano.
A Peteta, Xiá, Friol
A Peteta é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Fucosilación
miniatura|[[Fucosa en forma cíclica de piranosa.]] A fucosilación é o proceso de engadir unidades do azucre fucosa a unha molécula. As fucosas transfírense desde a GDP-fucosa a proteínas, e glicanos unidos a glicoproteínas e glicolípidos. É un tipo de glicosilación.
É realizada por encimas fucosiltransferases, situadas en eucariotas principalmente no aparato de Golgi. Son importantes para formar os antíxenos dos grupos sanguíneos humanos.
É unha reacción clinicamente importante, e informouse de altos niveis de fucosilación en casos de cancro. No cancro e as inflamacións prodúcense cambios significativos na expresión de moléculas fucosiladas. Por tanto, os anticorpos e as lectinas que poden recoñecer oligosacáridos fucosilados asociados ao cancro foron utilizados como marcadores de tumores en oncoloxía.
A fucosilación observouse en vertebrados, invertebrados, plantas, bacterias e fungos. Sábese que facilita varias funcións como a adhesión celular e a regulación inmunitaria. Están explorándose aplicacións da inhibición da fucosilación para un conxunto de aplicacións clínicas incluíndo algunhas asociadas coa anemia falciforme, artrite reumatoide, inhibición de tumores e melloras na quimioterapia. A fucosilación pode axudar á resposta inmunitaria cando un patóxeno alleo se introduce no corpo. Pode ocorrer unha rápida fucosilación na mucosa interna do intestino delgado como mecanismo protector para soportar a flora bacteriana. Isto pode regular os xenes bacterianos responsables da percepción do quórum e da virulencia, o que ten como resultado un incremento da tolerancia á infección.
Lincoln Experimental Satellite
miniatura|LES-1 antes do lanzamento. Lincoln Experimental Satellite ou LES foi unha serie de satélites artificiais dos Estados Unidos adicados a probar novas técnicas de comunicación.
Características
Os satélites LES eran construídos polo Lincoln Laboratory do MIT para a Forza Aérea dos Estados Unidos como parte dun programa para probar novos e satélites en órbita. Lanzáronse oito satélites LES entre 1965 e 1976, máis unha sétima unidade (LES 7) que se cancelou.
LES 1 e 2
Os dous primeiros satélites LES lanzáronse en 1965, o primeiro o 11 de febreiro e o segundo o 6 de maio, os dous usando foguetes Titan 3A. Ambos satélites eran case idénticos e tiñan unha masa de 31 e 37 kg respectivamente. Levaban a bordo un transpondedor en banda X e unha antena de corno conmutable electronicamente. Ademais das probas de comunicacións leváronse a cabo experimentos co control de actitude e con varios sensores. LES-1 non acadou a súa órbita definitiva debido a un problema coa última etapa do seu foguete lanzador, e cumprindo so parcialmente a súa misión. Deixou de transmitir en 1967, pero en 2013 o satélite volveu a emitir sinais de forma inesperada, posiblemente debido a que as súas baterías fallaron de tal xeito que transmiten directamente electricidade ao transmisor cando o satélite se expón á luz solar.
LES 3
LES 3 foi lanzado o 21 de decembro de 1965 mediante un Titan 3C, quedando nunha órbita incorrecta por problemas co foguete lanzador. A misión do satélite era servir como emisor dun sinal UHF para facer experimentos de propagación utilizando receptores situados en terra e en aeronaves. Tiña unha masa de 16 kg e alimentábase mediante células solares. Reentrou na atmosfera o 6 de abril de 1968.
LES 4
A misión de LES 4 foi similar á de LES 1 e 2. Tiña unha masa de 52 kg, estaba cuberto por células solares e estabilizábase mediante xiro. Levaba a bordo tamén unha antena de corno e estaba previsto inxectalo en órbita xeocéntrica. Foi lanzado o 21 de decembro de 1965 no mesmo foguete que LES 3, e debido ao mesmo fallo no foguete non chegou á súa órbita prevista. LES 4 levaba tamén a bordo un instrumento para medir a enerxía dos electróns na súa órbita. A pesar dos problemas de non estar na órbita prevista, LES 4 levou a cabo algúns dos seus obxectivos. Reentrou na atmosfera o 1 de agosto de 1977
LES 5
LES 5 foi posto nunha órbita case xeoestacionaria mediante un Titan 3C o 1 de xullo de 1967. Con 194 kg e forma cilíndrica, o satélite fixo probas na banda de UHF e levaba a bordo experimentos para estudar a interferencia en radiofrecuencia e a degradación das células solares no espazo. Foi desactivado en maio de 1971, pero a principios de 2020 comezou a enviar telemetría de maneira inesperada.
LES 6
LES 6, con 163 kg, era case idéntico a LES 5. Foi lanzado o 26 de setembro de 1968 cun Titan 3C e tamén estaba adicado a experimentos en UHF e levaba experimentos de radiointerferencia, degradación de células solares e, adicionalmente, un prototipo de sistema de mantemento autónomo da posición en órbita. Foi apagado a principios de 1976 despis de cumprir a súa misión para non interferir co satélite Marisat 1, lanzado en febreiro de 1976.
LES 8 e 9
LES 8 e 9 foron lanzados o 15 de marzo de 1976 a bordo do mesmo foguete Titan 3C. Cada un tiña unha masa de 454 kg e estaban alimentados por xeradores termoeléctricos de radioisótopos. A súa finalidade era probar métodos para separar datos e voz nas comunicacións por satélite. Foron postos en órbita xeoestacionaria, cunha separación de 90º entre eles, e levaron a cabo a primeira ligazón en banda K entre satélites. Tamén probaron propulsores ablativos de plasma pulsado como método para manter a posición.
Galanina
A galanina é un neuropéptido codificado no xene GAL do cromosoma 11 humano, que se expresa abundantemente no cerebro, medula espiñal e tracto dixestivo de humanos e outros animais. A sinalización que realiza a galanina prodúcese a través de tres receptores acoplados á proteína G.
Descoñécense aínda moitos aspectos do papel funcional da galanina. A galanina está estreitamente implicada na modulación e inhibición de potenciais de acción en neuronas. Foi implicada en moitas funcións biolóxicas, como as seguintes: nocicepción, regulación da vixilia e o sono, cognición, alimentación, regulación do estado de ánimo e da presión arterial; tamén ten un papel no desenvolvemento e actúa como factor trófico. As neuronas de galanina na área preóptica medial do hipotálamo poden dirixir o comportamento parental. A galanina está ligada a varias doenzas como a enfermidade de Alzheimer, epilepsia, depresión, trastornos de alimentación, cancro e adicción. A galanina parece ter unha actividade neuroprotectora, xa que a súa biosíntese se incrementa nun factor de 2-10 despois dunha axotomía no sistema nervioso periférico e cando ocorre unha actividade epiléptica no cerebro. Pode tamén promover a neuroxénese.
É predominantemente un neuropéptido inhibitorio hiperpolarizante e como tal inhibe a liberación de neurotransmisores. A galanina adoita estar colocalizada con neurotransmisores clásicos como a acetilcolina, serotonina e norepinefrina e tamén con outros neuromoduladores como o neuropéptido Y, a substancia P e o péptido intestinal vasoactivo.
Descubrimento
A galanina identificouna por primeira vez o profesor Viktor Mutt e colegas en extractos intestinais porcinos en 1978 no Instituto Karolinska, Suecia usando unha técnica de ensaio químico que detecta péptidos de acordo coa súa estrutura amida alanina C-terminal. A galanina denomínase así porque contén un residuo de glicina N-terminal e unha alanina C-terminal. A estrutura da galanina determinouna en 1983 o mesmo equipo e o ADNc da galanina clonouse dunha biblioteca da pituitaria anterior de rata en 1987.
Distribución nos tecidos
A galanina localízase predominantemente no sistema nervioso central e no tracto gastrointestinal. Dentro do sistema nervioso central as maiores concentracións encóntranse no hipotálamo, e hai niveis menores no córtex cerebral e no tronco cerebral. No hipotálamo encóntrase por exemplo no núcleo preóptico ventrolateral onde ten unha función de promoción do sono. Dentro do cerebro a galanina tamén se atopou no prosencéfalo e na amígdala cerebral. De acordo con isto, a reacción inmune da galanina no cerebro está centrada no hipotálamo-pituitaria. A galanina gastrointestinal é máis abondosa no duodeno, con menores concentracións no estómago, intestino delgado e colon. A galanina tamén se expresa na pel onde desempeña funcións antiinflamatorias. Especificamente, atopouse en queratinocitos, glándulas sudoríparas écrinas e arredor dos vasos sanguíneos. A galanina encontrouse en tumores endócrinos. Dentro das células cancerosas gástricas observouse que a galanina ten un papel supresor de tumores, mais a hipermetilación detén as súas propiedades supresoras de tumores.
Estrutura
A galanina é un péptido consistente nunha cadea de 29 aminoácidos (30 aminoácidos en humanos) producido a partir do corte dunha proteína de 123 aminoácidos chamada prepro galanina, que está codificada no xene GAL. A secuencia deste xene está moi conservada en mamíferos, mostrando un 85% de homoloxía entre ratas, ratos, porcinos, bovinos e humanos. Nestas especies animais os primeiros 15 aminoácidos desde o extremo N-terminal son idénticos, pero os aminoácidos son diferentes en varias posicións do extremo C-terminal da proteína.
Estas lixeiras diferenzas na estrutura da proteína teñen grandes implicacións nas súas funcións. Por exemplo, a galanina de porcinos e ratas inhibe a secreción de insulina inducida pola glicosa en ratas e cans pero non ten efecto sobre a secreción de insulina en humanos. Isto demostra que é esencial para estudar os efectos da galanina e outros péptidos regulatorios nas súas especies autólogas.
A familia de proteínas da galanina comprende catro proteínas, das cales a GAL foi a primeira que se identificou. A segunda foi a proteína asociada á mensaxe da galanina (GMAP, do inglés galanin message-associated protein), un péptido de 59 ou 60 aminoácidos tamén formados a partir do corte da prepro galanina. Os outros dous péptidos, chamados péptido similar á galanina (GALP, galanin-like peptide) e alarina, identificáronse relativamente recentemente e ambos os dous están codificados no mesmo xene, o xene prepro GALP. A GALP e a alarina prodúcense por un empalme postranscricional diferente deste xene.
Apetito
As inxeccións de galanina nun ventrículo lateral ou directamente no hipotálamo crea unha urxencia por alimentarse, con preferencia por comer graxas. A galanina tamén regula o metabolismo da glicosa e potencialmente pode aliviar síntomas da diabete tipo 2 debido á súa interacción coa resistencia á insulina. A galanina é un inhibidor da secreción pancreática de insulina.
Adicción
A galanina xoga un papel na regulación da adicción. Está implicada na inxestión repetida de alcohol. Ademais da adicción ao alcohol, tamén ten un papel na adicción á nicotina e opiáceos.
Enfermidade de Alzheimer
Unha das características patoloxicas do cerebro nas etapas finais da enfermidade de Alzheimer é a presenza de fibras nerviosas supercrecidas que conteñen GAL que inervan as neuronas colinérxicas superviventes. Outra característica é un incremento na expresión de GAL e de receptores de GAL, dos cales se ten observado un aumento de ata o 200% en cerebros postmortem de pacientes de Alzheimer. Sábese pouco do papel e da causa deste incremento.
Unha segunda hipótese baséase en datos que indican que a GAL está implicada na protección do hipocampo dos danos excitotóxicos e das neuronas do prosencéfalo basal colinérxico da toxicidade amiloide.
Rendemento cognitivo
A galanina participa no rendemento cognitivo e observouse que debilita a aprendizaxe e a cognición.
Depresión
A noradrenalina e a serotonina, dous neurotransmisores que interveñen na depresión, coexprésanse e son modulados pola galanina, o que indica que a galanina xoga un papel na regulación da depresión. A estimulación dos receptores Gal1 e Gal3 ten como resultado comportamentos similares á depresión, mentres que a estimulación do receptor Gal2 ten como resultado a redución destes comportamentos. Un dos potenciais mecanismos para isto é que a galanina estimula o eixe hipotálamo-pituitaria-adrenal, o que leva a un incremento da secreción de glicocorticoides. O incremento dos niveis de hormonas glicocorticoides é común en persoas que padecen depresión.
Epilepsia
A galanina no hipocampo é un inhibidor do glutamato pero non do GABA. Isto significa que a galanina pode incrementar o limiar da epilepsia e, por tanto, espérase que actúe como un anticonvulsivo. En concreto, o GalR1 foi ligado coa supresión de epilepsias espontáneas. Un posible medicamento antiepiléptico agonista é NAX 5055.
A Pontexiá, Xiá, Friol
A Pontexiá é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Beth Deisher
Traxectoria
Bethe Deisher cursou os seus estudos superiores na Universidade de Carolina do Norte en Greensboro, onde se graduou en 1968 en Lingua Inglesa e en Literatura inglesa e estadounidense.
Comezou a súa carreira profesional no xornal Star Ledger de Norfolk, Virxinia, entre 1969 e 1972. Posteriormente foi redactora de VEA News, editado pola Asociación de Educación de Virxinia, así como doutras publicacións de Virxinia, como The Virginia Journal of Education ou The Sidney Daily News, e o Sidney Daily News de Sidney, Ohio.
En marzo 1981 incorporouse como editora de noticias á revista numismática Coin World, da que en 1984 foi nomeada editora executiva. Poucos meses despois, o 1 de marzo de 1985, accedeu ao cargo de editora desta publicación, en substitución de Margo Russell, que mantivo ata a súa xubilación en 2012. Un dos retos que asumiu con éxito durante este período foi o da dixitalización da publicación. Na súa etapa como editora de Coin World foi testemuña, en 1995, do nacemento do programa de cuñaxe das 50 moedas de medio dólar conmemorativas de cada estado dos EEUU. Outra das súas achegas como editora foi o nacemento dun suplemento da revista titulado Coin World's Coin Values, que se publicou ata 2012.
O ano seguinte á súa xubilación comezou a publicar en Coin World unha columna periódica baixo o título de From the Memory Bank ("Desde o banco da memoria").
Dentro do seu labor como editora, Deisher foi fundadora de tres revistas numismáticas: Coin Values, Paper Money Values e Worldwide Coins, e tamén foi editora ou autora de varios libros sobre materia numismática.
Entre 2017 e 2019 Deisher dirixiu a Anti-Counterfeiting Educational Foundation (ACEF), unha fundación dedicada á loita contra as falsificacións.
Entre outras entidades de carácter asociativo e profesional, Deisher foi membro activo da Federación Nacional de Mulleres Xornalistas e da Sociedade de Xornalistas Profesionais, e presidiu entre 2006 e 2008 a Asociación de Escritores Profesionais de Ohio.
Publicacións
Estas son algunhas das monografías máis salientables das publicadas por Beth Deisher ao longo da súa carreira:
Portadornas, Xiá, Friol
Portadornas é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Rafael García Valiño
Rafael García-Valiño y Marcén nado en Toledo o 24 de outubro de 1898 e finado en Madrid o 29 de xuño de 1972, foi un militar español activo durante a guerra do Rif, a guerra civil e o franquismo.
Ramón López Rodríguez
Ramón López Rodríguez, finado en Soutorredondo (Lesende, Lousame) o 25 de novembro de 1959, foi un industrial e político galego.
Rafael García Valiño
Na guerra civil participou nas campañas de Guipúscoa, Biscaia, Teruel, Aragón, Levante, Ebro e Cataluña. Na ditadura ocupou o grao de xeneral e ocupou cargos como Xefe do Estado Maior Central do Exército, Capitán Xeneral da I Rexión Militar ou Alto Comisionado de España en Marrocos.
Ramón López Rodríguez
Traxectoria
Dono da papeleira de Soutorredondo. Na ditadura de Primo de Rivera foi presidente da Unión Patriótica de Lousame. Coa proclamación da Segunda República e ao anularse as eleccións no concello de Lousame foi nomeado alcalde. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Delegado civil do concello de Lousame polo gobernador civil o 13 de agosto. Permaneceu como alcalde ata 1952. Finou en Soutorredondo o 25 de novembro de 1959.
Galanina
No desenvolvemento
Observouse que a galanina desempeña un papel no control do desenvolvemento neural post-natal temperán dos ganglios espiñais. Os animais mutantes para a galanina mostran unha diminución do 13% no número de células do ganglio espiñal adultas, así como unha diminución do 24% na porcentaxe de células que expresan a substancia P. Isto suxire que a perda de células por apoptose que adoita ocorrer no desenvolvemento dos ganglios espiñais está regulada pola galanina e que a ausencia de galanina orixina un incremento no número de células que morren.
Ramón López Rodríguez
Recoñecementos
Foi nomeado alcalde honorario do concello de Lousame.
Vida persoal
Foi pai de Aurora, José, Teresa e Obdulia López Freijedo.
Galanina
Dor e neuroprotección
A galanina ten un papel inhibitorio no procesamento da dor, no que a altas doses reduce a dor. Cando se engade galanina á medula espiñal, redúcese a dor neuropática. Ademais, crese que a galanina é efectiva na redución da hiperexcitabilidade espiñal. As neuronas sensitivas liberan cada vez máis galanina cando foron danadas. Un incremento nas concentracións da galanina tamén se cre que se produce por razóns neuroprotectoras e leva a promover a neuroxénese. A activación de GalR2 crese que media no papel de supervivencia exercido pola galanina nos ganglios espiñais.
Papel parental en ratos
Un informe indicou que as neuronas que expresan galanina na área preóptica medial do cerebro son responsables de regular a agresión contra as crías nas femias de rato.
Rafael García Valiño
Carreira militar
García Valiño descendía de militares. Ingresou aos quince anos na Academia de Infantería, con 18 anos ascendeu a tenente e incorporouse ao Exército de África coa intención de participar nas campañas españolas na zona, convencido de que o final da Primeira guerra mundial permitiría unha expansión e consolidación das colonias. Na Guerra do Rif tivo encontros ocasionais con bérberes e guerrilleiros, foi ferido varias veces e ascendeu a comandante.
Guerra civil
Cando foi dado o golpe de Estado que provocou a guerra civil, veraneaba en Zarauz, localidade que non participou no alzamento militar, de onde fuxiu dirixíndose a territorio controlado por sublevados. Dirixiuse a Hondarribia, percorreu a pé o camiño a Pamplona e uniuse ao xeneral Mola, quen lle encomendou o mando do Terzo de Requetés «Montejurra». un dos seis que participaron na guerra. O 2 de setembro de 1936, asaltou con ese terzo o monte San Marcial, último lugar fortificado clave de Irún.
Na ofensiva contra Bilbao era tenente coronel. Ao comandante da I Brigada de Navarra, participou nas principais accións que provocaron a ruptura do Cinto de Ferro de Bilbao, precipitando a caída da cidade.
En xullo de 1938 pasou ao Ebro, en cuxa batalla participou mandando o Cuerpo de Ejército del Maestrazgo e ascendeu ao cargo de xeneral de brigada. En colaboración co Cuerpo de Ejército Marroquí de Yagüe, despois de 4 meses de duros combates e importantes baixas, conseguiron expulsar ás tropas republicanas do coronel Modesto ao outro lado do río. En xaneiro de 1939 interveu en Cataluña, desfilando en Barcelona como consecuencia da súa conquista e tras o dominio desta comarca pasou a dirixir o Centro, sorprendendoo co fin da guerra e entrando en Cidade Real o 1 de abril de 1939.
Anos 50 e 60
En 1950 foi sucedido polo xeneral Fernando Barrón Ortiz ocupando despois a Capitanía da VII Rexión Militar.
A pretendida apertura do réxime ao exterior aconsellou trasladalo a funcións fóra da Península, e en 1951 foi nomeado Alto Comisionado do Protectorado Español de Marrocos, cargo que ocupou até 1956 cando foi nomeado director da Escola Superior do Exército. De 1962 a 1964 foi nomeado para a Capitanía da I Rexión Militar. Despois das resolucións da ONU sobre a descolonización do Sáhara, García Valiño é sorprendentemente favorable ás teses internacionais e é destituído de todas as súas funcións. Sería a súa primeira e única incursión na política do réxime.
Derradeiros anos. Corrupción
Cara ao final da súa vida ocupou o cargo de vicepresidente e membro do Consello de Administración do Grupo Sofico, un "Holding" de empresas españolas cuxa quebra en 1974 constituíu un dos grandes escándalos de corrupción do franquismo. Valiño morreu en Madrid en xuño de 1972; Como resultado, o escándalo non lle afectou aínda que a súa figura estaba comprometida.
Segundo o historiador Paul Preston, Valiño foi un dos xenerais máis novos e capaces de Franco, do que máis tarde se convertería nun activo crítico.
Vida privada
Casou con Dolores Molina González, coa que tivo sete fillos.
Retour à Séoul
Retour à Séoul é un filme de 2022 dirixido por Davy Chou. É unha coprodución internacional que conta a historia de Freddie (Ji-Min Park), unha rapaza francesa adoptada de vinte e cinco anos que viaxa a Corea do Sur na procura dos seus pais biolóxicos. O filme estreouse o 22 de maio de 2022 no Festival Internacional de Cinema de Cannes na sección Un Certain Regard. Foi escollido como candidato de Camboxa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 95ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de decembro.
RRR (filme)
Raudram Ranam Rudhiram (en రౌద్రం రణం రుధిరం) é un filme épico indio de 2022 dirixido por S. S. Rajamouli, quen escribiu o guión xunto con V. Vijayendra Prasad. Foi producido por D. V. V. Danayya de DVV Entertainment. Está protagonizado por N. T. Rama Rao Jr., Ram Charan, Ajay Devgn, Alia Bhatt, Shriya Saran, Samuthirakani, Ray Stevenson, Alison Doody e Olivia Morris. É unha historia ficticia sobre dous revolucionarios indios reais, Alluri Sitarama Raju (Charan) e Komaram Bheem (Rama Rao), e a súa loita contra o Raj Británico. Ambientado en 1920, a historia explora o período sen documentar nas súas vidas cando ámbolos dous revolucionarios escolleron cadanseu camiño para loitar polo seu país.
Rétede, Xiá, Friol
Rétede é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Simone Fontecchio
Simone Fontecchio, nado o 9 de decembro de 1995 en Pescara, é un xogador profesional de baloncesto italiano que actualmente xoga para os Utah Jazz da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
O 9 de xullo de 2021, fíxose oficial a fichaxe de Fontecchio polo Saski Baskonia da Liga ACB, co que asinou un contrato por tres tempadas.
O 17 de xullo de 2022, Fontecchio asinou un contrato de dous anos cos Utah Jazz.
Pousada, Xiá, Friol
Pousada é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Luigi Ballerini
Luigi Ballerini, nado en Milán en 1940, é un poeta, escritor e tradutor italiano. Desde 2010 vive entre Nova York, Milán e Otranto. É pai do actor e director de cine Edoardo Ballerini.
Primeiros anos
Fillo dunha costureira, Umbertina Santi, e de Ettore Ballerini, un xastre morto en combate contra os nazis en Cefalonia, en 1943, Luigi Ballerini creceu na zona de Porta Ticinese.
Formación
Estudou literatura na Universidade Cattolica, viviu un tempo en Londres, nos anos 60 estudou na Universidade Wesleyan, Connecticut, e graduouse en Boloña cunha tese sobre o escritor Charles Olson.
Carreira literaria
Os seus primeiros poemas, Inno alla terra, apareceron en Inventario en 1960.
En 1963 traballou coa editorial Rizzoli, publicando a tradución da Storia della follia de Foucault. En 1965 trasladouse a Roma onde coñeceu a artistas e poetas neoexperimentais como Adriano Spatola, Giulia Niccolai, Nanni Cagnone, Magdalo Mussio, Emilio Villa, Giovanna Sandri, etc, e, sobre todo, Elio Pagliarani, do que se fai colaborador e a través do que coñece ao seu amigo Cesare De Michelis, fundador de Marsilio Editori. Con Marsilio publicou o seu primeiro volume de crítica literaria (La piramide capovolta, 1975), La sacra Emilia, unha escollida antoloxía de poemas de Gertrude Stein, traducida por el mesmo, e algunhas coleccións poéticas (Il terzo gode, 1994, e a reedición de Cefalonia 1943-2001, en 2013). Mentres, escribe recensións nos xornais Avanti!, L'Unità e Rinascita, imparte clases de secundaria e traduce a escritores estadounidenses como Herman Melville, Benjamin Franklin, James Baldwin ou Henry James. En 1971, traduciu Kora in Hell de William Carlos Williams.
En homenaxe aos seus setenta anos recompilouse Balleriniana, unha colección de ensaios, lembranzas, anécdotas e outros escritos.
Os anos americanos
Após ter estudado nos Estados Unidos de 1960 a 1962, volveu a California en 1969 e ensina literatura italiana moderna e contemporánea na UCLA. En 1970 naceu o seu fillo.
Trasladouse a Nova York en 1971 para impartir clases no City College e no Graduate Center (CUNY). En 1972 publicou a súa primeira colección de poesía, ''eeccetera. E''. Chegou a ser director da facultade de estudos italianos da NYU en 1976, e en 1990 foi director da Casa Italiana Zerilli-Marimò, cargo que deixou para asumir, en 1992, o de director do departamento italiano da UCLA. Desde ese ano e até 2012, viaxa entre Os Ánxeles e Nova York, a cidade de residencia da súa parella desde 1986, a psicanalista Paola Mieli. Nese período colaborou con Angelo Savelli, Salvatore Scarpitta, Charles Traub, o crítico de arte Mario Diacono e os language poets Charles Bernstein e Ray di Palma. Coñece e colabora coa crítica e escritora Marjorie Perloff, co poeta e tradutor Paul Vangelisti, co escultor Richard Nonas e co compositor Jed Distler para cuxa obra, Tools, escribe o libreto.
Foi promotor da poesía e da cultura italiana entre exposicións (Italian Visual Poetry 1912-1972 no Finch College Museum de Nova York e na Galleria Civica de Turín, Spelled from Sybil's Leaves na Power Gallery en Sydney), conferencias e convencións (The Disappearing Pheasant I en Nova York en 1991 e The Disappearing Pheasant II nos Ánxeles en 1994, The fight with Proteus, tamén en L.A., en 1997).
Poesía e poética
Dezaseis anos despois do lanzamento de ''eccetera. E (reeditado por Edizioni Diaforia di Viareggio con prólogo de Cecilia Bello Minciacchi e intervencións de Remo Bodei, Giulia Niccolai e Adriano Spatola), Ballerini escribe Che figurato muore, seguida de Che oror l'orient'' (Lubrina, 1991), unha colección de poemas e traducións milaneses de Guido Cavalcanti, coa que gañou o Premio Feronia-Città di Fiano.
A seguinte colección é Il terzo gode de 1994. En 1996 sae Shakespeherian Rags, escrito en inglés e publicado pola editorial romana Quasar, co texto traducido polo autor (Stracci shakespeariani) con introdución de Filippo Bettini. Séguenlle Uno monta la luna (Manni, 2001) e, para Mondadori en 2005, a súa obra máis famosa, Cefalonia, coa que gañou o Premio Brancati e o Premio Lorenzo Montano de Poesía. A colección completa dos seus poemas na ed. Oscar Mondadori publicouse en 2016.
A traxectoria da poesía de Ballerini pódese dividir en tres partes, unha de aprendizaxe influenciada pola neovangarda, unha segunda caracterizada por unha concisión extrema do tecido discursivo e a última, que recolle grosso modo os traballos de 1994 a 2020, con numerosos textos organizados como unha sucesión de apódoses e protases, de catalogación polisindética e denominacións despragmatizantes.
A actividade crítica
Como crítico, Ballerini traballou sobre todo no campo da poesía medieval (con ensaios sobre Cavalcanti e Stilnovo), do futurismo (editou en Mondadori as novelas de Filippo Tommaso Marinetti Gli indomabili e di Mafarka il futurista), de poesía e arte contemporáneas, e como recompilador de antoloxías de poesía italiana e americana. O seu 4 per Pagliarani (Scritture 2008), Apollo son of Apelles (Marsilio, 2018) recolle as súas reflexións sobre a obra de catro escultores contemporáneos: Lawrence Fane, Marco Gastini., Paolo Icaro e Eliseo Mattiacci. Entre as antoloxías de poesía americana publicadas en Italia destacan La rosa dishabitata (con Richard Milazzo, Feltrinelli 1981) e, en colaboración con Paul Vangelisti e Gianluca Rizzo, os catro volumes da nova poesía. Entre as antoloxías de poesía italiana publicadas nos Estados Unidos inclúense: Shearsman of sort (Forum Italicum, 1992) e The Promised Land (Sun and Moon Press, 1999). A estes sumáronse os volumes de Those Who from far Far Look like Flies ( University of Toronto Press, 2017), en colaboración con Beppe Cavatorta, dedicado á poesía de investigación e á crítica da poesía de finais do século XX, dos anos de Officina e de Il Verri até 2015.
A nova tradución de Spoon River
Despois da versión do Benito Cereno de Herman Melville, publicada por Marsilio en 2012, e para a que quixo traballar as angularidades léxicas e sintácticas dos seus predecesores e traduce, como escribe na nota ao texto, non tanto co italiano como en italiano, é dicir, respectando as esixencias estilísticas e retóricas da lingua de destino que fan xustiza á lucidez do orixinal: os “sabios”, por exemplo, convértense en “os que entenden”. En 2016 publicou en Mondadori unha nova tradución ' Spoon River Anthology de Edgar Lee Masters, famosa en Italia pola acción conxunta de Cesare Pavese e Fernanda Pivano. A partir da edición crítica proporcionada por John Hallwas, a nova edición conta cun ensaio histórico-literario que destaca as circunstancias políticas e culturais que presidiron o nacemento e o desenvolvemento da obra. As notas desta edición serven para darlle un rostro aos personaxes de ficción e unha dimensión realista aos lugares onde sucederon as súas accións. Préstase especial atención ao fenómeno da burguesía da que fora, fundamentalmente, unha empresa de agricultores e gandeiros en Illinois.
A actividade editorial
En 1975, Ballerini fundou en Nova York a OOLP (Out of London Press) coa que publicou títulos dedicados á crítica de arte e á poesía de investigación. En 1988, foi editor de Marsilio para os Estados Unidos e finalmente, en 2003, co embaixador Gianfranco Facco-Bonetti, xefe dos servizos culturais do Ministerio de Asuntos Exteriores, e coa colaboración de Massimo Ciavolella, creou Lorenzo Da Ponte. Biblioteca Italiana, unha serie de clásicos da cultura italiana, nos campos da historia, dereito, ciencia política, literatura, lingüística e filosofía e publicado pola Universidade de Toronto. Neses mesmos anos, xunto con Beppe Cavatorta, Gianluca Rizzo e Federica Santini, crea a Agincourt Press, que acolle textos de poesía experimental, ensaios sobre psicanálise freudiano-lacaniana e filosofía.
Estudos gastronómicos
Ballerini tratou a historia da gastronomía italiana, que se converteu no tema das súas clases na UCLA nos anos de 2005 a 2008. En 2003, para a Universidade de Toronto e precedido dun ensaio introductorio, publicouse a primeira edición completa en inglés da obra de Pellegrino Artusi, Science in the Kitchen and the Art of Eating Well. En 2004 publicou na University of California Press, o Libro da Arte Culinaria do Mestre Martino, o primeiro cociñeiro da época moderna, cuxa obra, identificada só en 1931, remóntase á segunda metade do século XV. Guido Tommasi Editore publicou en 2001 unha edición do orixinal italiano, Libro de arte coquinaria, baseada en catro dos cinco manuscritos existentes e editada polo propio Ballerini e Jeremy Parzen.
Nos anos 2014, 2015, 2017 e 2019 creou un ciclo de conferencias que leva por título " Leite e Lingua". As citas tiveron lugar na antiga casa de campo e agora na Biblioteca Municipal da Igrexa Vermella de Milán. O seu libro Herbas para comer (receitas de Ada De Santis, pratos de Giuliano Della Casa) foi publicado por Mondadori en 2008 e reeditado en marzo de 2020. Durante moitos anos ocupouse da combinación da gastronomía e das artes plásticas, con especial atención aos lenzos de temas convivenciais e relixiosos pintados no Renacemento.
As Pozas, Xiá, Friol
As Pozas é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Trofeo Teresa Herrera 2023
O Trofeo Teresa Herrera de 2023 foi a 78ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 5 de agosto de 2023 a partido único. O campión foi o Deportivo da Coruña, que logrou o seu 25º título ao derrotar por 4-0 ao Bragantino sub-23 do Brasil.
Portalamoso, Xiá, Friol
Portalamoso é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Río Mersey
miniatura|dereita|Pontes de Runcorn sobre o Mersey. O río Mersey é un curto río costeiro do Reino Unido na vertente do mar de Irlanda que transcorre polo noroeste de Inglaterra e ten unha lonxitude de 112 km.
O seu nome procede da palabra anglosaxoa Mǽres-ēa que significa "río da fronteira", xa que durante séculos formou a fronteira entre os condados de Lancashire e Cheshire, e é probábel que tamén o fose entre os reinos anglosaxóns de Mercia e Northumbria.
O Mersey fórmase en Stockport pola confluencia de tres pequenos ríos: o Etherow (30 km), o Goyt e o Tame (40 km), en especial o Tame e o Goyt. Despois pasa cerca de Didsbury, Stretford, Urmston, Flixton e Irlam, onde o río se integra no canal navegábel de Mánchester, que até ese momento é a canalización do río Irwell. Desde ese lugar até Rixton (cerca de Warrington), o Mersey queda desdebuxado polo canal; en Rixton, o río Bollin desauga no canal polo sur, e o Mersey deixa o canal polo norte, describindo amplos meandros por Woolston e Warrington. En Howley Weir, en Warrington, o río xa sofre o efecto das mareas e logo ensánchase ao saír da vila, discorrendo cerca de Runcorn e Widnes, e de novo se ensancha até formar un estuario duns tres quilómetros de ancho. Finalmente estréitase un pouco entre Birkenhead e Liverpool antes de desembocar na baía de Liverpool, no mar de Irlanda.
O estuario do Mersey é accesíbel a barcos de todo tipo.
Sisto, Xiá, Friol
Sisto é un lugar da parroquia de Xiá no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Maria Antònia Oliver i Cabrer
Maria Antònia Oliver i Cabrer, tamén coñecida como Maria Antònia Oliver, nada en Manacor, Baleares, o 4 de decembro de 1946 e finada en Sencelles, 10 de febreiro de 2022, foi unha escritora mallorquina en lingua catalá. Residente en Barcelona desde 1969, é coñecida pola súa produción de novelas e contos, traducións ao catalán e castelán, ensaio literario, literatura infantil, dramaturxia e guión. En 2016 gañou o Premio de Honra das Letras Catalanas.
Traxectoria
Escritora principal da xeración literaria dos 70, iniciouse na literatura con novelas centradas na problemática das transformacións da sociedade en Mallorca, cunha base rondalística, fantástica e onírica.
A súa narrativa é variada e dálle un especial protagonismo ás mulleres. Publicou unhas once novelas. Unha das súas producións máis destacadas é no ámbito da novela negra, na que produce a serie sobre a detective mallorquina afincada en Barcelona, Lònia Guiu, e que aborda temas de crítica social nun ambiente trepidante. Tamén no ámbito da crítica social, unha das súas obras máis poderosas é Joana E. (1992), coa que gañou o Premio Prudenci Bertrana e que aborda o tema dos cambios sociais na posguerra coa historia de Joana, unha muller mallorquina que a autora coñeceu en 1979, e que retrata a sociedade mallorquina da época.
No eido da narrativa curta formou parte do colectivo Ofèlia Dracs e realizou seis coleccións de ficción curta, unha delas é o volume L'illa i la dona (2003), cunha selección de obras anteriores.
Elópidos
miniatura|Elops machnata. miniatura|Elops saurus. Os elópidos (Elopidae) son unha famlia de peixes cun único xénero, Elops, incluída na orde Elopiformes. O seu nome procede do grego ellops, un tipo de serpe.
Maria Antònia Oliver i Cabrer
Traxectoria
Maria-Antònia Oliver era orixinaria de Manacor, e dende moi nova sentiuse atraída pola literatura, primeiro como lectora e poeta tímida, e logo como autora de narrativa. Esta paixón pola literatura tiña unhas orixes ben definidas: a rica rondallística mallorquina recollida polo padre Antoni M. Alcover, que Oliver coñeceu dende moi nova nas versións que lle contaba un tío avó. Así, as raíces dalgunhas das súas obras, como Cròniques de la molt anomenada ciutat de Montcarrà (1972), e especialmente El vaixell d'Iràs i no Tornaràs (1976) terán o substrato de fábulas mallorquinas das que, moi rapidamente, se convertería nunha ávida lectora.
Elópidos
Aparecen por primeira vez no rexistro fósil no Cretáceo inferior.
Hábitat
Son principalmente peixes mariños, distribuídos por augas tropicais e subtropicais dos océanos Atlántico e Pacífico, aínda que os xuvenís adoitan vivir en estuarios e remontar os ríos para vivir en auga doce. Son pescados en pesca deportiva.