cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Micoplasma
Orixe do nome
Un nome antigo que se aplicou aos Mycoplasma foi organismos PPLO (Pleuro pneumonia-Like Organisms, Organismos Similares aos da Pleuropneunomía), referíndose a organismos similares ao axente causante da pleuroneumonía contaxiosa bovina (CBPP). Posteriormente viuse que o modo de crecemento similar ao dos fungos é exclusivo da especie M. mycoides, pero non se dá noutros micoplasmas.
Morfoloxía celular
Os micoplasmas son estraños entre as bacterias porque a maioría requiren esterois para a estabilidade da súa membrana plasmática. Os esterois cáptanos do seu medio, xeralmente como colesterol procedente do seu hóspede animal. Os micoplasmas xeralmente posúen un xenoma relativamente pequeno de 0,58-1,38 megabases, o que significa que teñen unha capacidade biosintética drasticamente reducida e isto explica a súa dependencia dun hóspede. Ademais utilizan un código xenético alternativo no que o codón UGA codifica o aminoácido triptófano en lugar de ser o codón de parada ópalo habitual. Teñen un contido GC (en guanina e citosina) baixo (23-40 mol%).
Primeiro illamento
En 1898 Nocard e Roux informaron do cultivo do axente causante da pleuroneumonía contaxiosa bovina, que era naquel tempo unha grave e frecuente enfermidade do gando vacún. A enfermidade cáusaa o M. mycoides subsp. mycoides SC (tipo colonias pequenas), e o traballo de Nocard e Roux representou o primeiro illamento dun micoplasma. O cultivo de micoplasmas foi e é difícil polos complexos requirimentos para o crecemento que teñen.
Estes investigadores tiveron éxito ao inocularen unha bolsa semipermeable de medio estéril con fluído pulmonar dun animal infectado e depositaren esta bolsa dentro da cavidade peritoneal dun coello vivo. Despois de 15 ou 20 días, o fluído da bolsa estaba opaco, o que indicaba o crecemento dun microorganismo. A opacidade non se observaba na bolsa control. Este caldo túrbido podía ser utilizado para inocular outras bolsas ou aimais sans, que pouco despois enfermaban. Porén, isto non funcionaba se se quentaba o material, o que indicaba que existía alí un axente biolóxico. O medio inoculado na bolsa, unha vez retirado do coello, podía utilizarse para facer crecer o microorganismo in vitro, o que demostraba a posibilidade do cultivo de células libres e desbotar posibles causas virais das infeccións, aínda que isto non foi completamente apreciado naquel tempo.
Xenoma sintético de micoplasma
Creouse un xenoma sintetizado quimicamente dunha célula de micoplasma baseado enteiramente en ADN sintético que pode autorreplicarse, e que se denominou M. laboratorium.
Taxonomía
A importancia médica e agrícola dos membros do xénero Mycoplasma e outros xéneros relacionados fixo que moitos destes organismos fosen exhaustivamente catalogados por cultivo, seroloxía, secuenciación do xene do ARNr da subunidade ribosómica menor, e secuenciación de todo o xenoma. Os estudos recentes de filoxenia molecular serviron para clarificar pero ás veces para complicar diversos aspectos da organización da clase Mollicutes.
Orixinalmente o nome común "micoplasmas" servía normalmente para designar a todos os membros da clase Mollicutes. O nome "Mollicutes" deriva do latín mollis cutes, que significa "pel mol", facendo referencia a que estas bacterias carecen de paraede celular e da capacidade xenética de sintetizar peptidoglicano. Agora Mycoplasma é un xénero de Mollicutes e tende a reservarse o nome micoplasmas para el. A pesar da súa falta de parede celular, moitos taxonomistas clasificaron os Mycoplasma e outros xéneros relacionados no filo Firmicutes (de firmes cutes, "pel dura" ou parede celular dura), que constaba de bacterias grampositivas de baixo contido GC como Clostridium, Lactobacillus, e Streptococcus, debido ás semelanzas nos seus ARNr de 16 S. A orde Mycoplasmatales contén unha soa familia, Mycoplasmataceae, que comprende dous xéneros: Mycoplasma e Ureaplasma. Agora, algúns clasifican a clase Mollicutes no filo de recente creación Tenericutes.
Historicamente, describir unha bacteria como bacteria que non tiña parede celular era suficiente para clasificala no xénero Mycoplasma, e por iso este é o xénero máis antigo e amplo da clase con aproximadamente a metade das especies da clase (107 descritas validamente), cada unha delas xeralmente limitada a un só hóspede específico, aínda que un mesmo hóspede pode albergar a máis dunha especie, algunhas patóxenas e outras comensais. Nos últimos estudos, viuse que moitas destas especies están distribuídas en tres ordes diferentes.
Un criterio limitante para a inclusión dentro do xénero Mycoplasma é que o organismo teña un hóspede vertebrado. En realidade, a especie tipo M. mycoides, xunto con outros importantes micoplasmas como M. capricolum, están evolutivamente máis relacionados co xénero Spiroplasma da orde Entomoplasmatales do que con outros membros do xénero Mycoplasma. Estas e outras discrepancias probablemente permanecerán sen resolver debido á gran confusión que un cambio de xénero pode producir entre a comunidade médica e agrícola. As restantes especies do xénero Mycoplasma son divididas en tres grupos non taxonómicos: hominis, pneumoniae e fermentans, baseándose no seu ARNr de 16 S.
O grupo hominis comprende os clústeres filoxenéticos do M. bovis, M. pulmonis, e M. hominis, entre outros. M. hyopneumoniae é o principal axente bacteriano causante da complexa enfermidade respiratoria porcina.
O grupo pneumoniae comprende os clústeres do M. muris, M. fastidiosum, U. urealyticum, os actualmente incultivables mollicutes hemotróficos, denominados informalmente haemoplasmas (recentemente transferidos aos xéneros Haemobartonella e Eperythrozoon), e o clúster M. pneumoniae. Este clúster contén as especies (entre parénteses o hóspede normal ou probable) M. alvi (bovino), M. amphoriforme (humano), M. gallisepticum (aviario), M. genitalium (humano), M. imitans (aviario), M. pirum (inseguro/humano), M. testudinis (tartarugas), e M. pneumoniae (humano). A maioría senón todas estas especies comparten algunhas características únicas como o orgánulo de adhesión, a posesión de homólogos das proteínas accesorias de citoadherencia de M. pneumoniae, e modificacións especializadas do seu aparato de división celular.
Un estudo de 143 xenes de 15 especies de Mycoplasma suxire que o xénero pode ser agrupado en catro clados ou grupos: M. hyopneumoniae, M. mycoides, M. pneumoniae e Bacillus-Phytoplasma. O grupo M. hyopneumoniae está máis emparentado co grupo M. pneumoniae do que co grupo M. mycoides.
Contaminante de laboratorio
A porcentaxe de cultivos infectados nos laboratorios é moi significativa. En Estados Unidos estímase que están contaminados entre o 11 e o 15% e a metade dos científicos non fan probas de contaminación dos cultivos por micoplasmas. En Europa o grao de contaminación é máis alto e no Xapón pode chegar ao 80% dos cultivos. Arredor do 1% dos datos dos Ómnibus de Expresión Xenética (Gene Expression Omnibus) poden estar comprometidos por esta contaminación. Desenvolvéronse varias formulacións de axentes antimicoplasmas baseadas en antibióticos nos últimos anos.
Lázara, O Castro, Silleda
Lázara é un lugar dentro da parroquia do Castro no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 9 habitantes, 5 homes e 4 mulleres.
Ciclo feniano
O ciclo feniano (en an Fhiannaíocht), tamén coñecido como ciclo ossiánico polo seu narrador, Ossian, é un corpo de prosa e verso que se centra nas fazañas do heroe mitolóxico Fionn mac Cumhaill (en irlandés antigo, medio e moderno: Find, Finn, Fionn) e os seus guerreiros os Fianna. Estas historias contan as probas superadas por Finn e os Fianna. Este é un dos catro grandes ciclos da mitoloxía irlandesa, xunto co ciclo mitolóxico, o Ciclo do Ulster e o ciclo histórico. En orde cronolóxica, o ciclo feniano é o terceiro, entre o do Ulster e o ciclo histórico. O ciclo tamén contén historias sobre outros membros dos Fianna, incluíndo Diarmuid, Caílte, o fillo de Ossian Oscar, e o inimigo de Fionn, Goll mac Morna.
Colour by Numbers
Colour by Numbers é o segundo álbum da banda de new wave inglesa Culture Club, publicado en 1983.
Lista de cancións
Tódolos temas compostos por O'Dowd/Moss/Craig/Hay, excepto "Karma Chameleon" e "It's a Miracle", compostas por O'Dowd/Moss/Craig/Hay/Pickett.
"Time (Clock Of The Heart)" foi incluída na edición xaponesa en vinilo.
A Áspera, Cesullas, Cabana de Bergantiños
A Áspera é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 118 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 50 eran homes e 68 mulleres.
Neste lugar atópase a Casa das asociacións antigamente sede da casa consistorial de Cabana de Bergantiños.
Por este lugar pasa a 3º etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Danilo Gallinari
Danilo Gallinari, nado o 8 de agosto de 1988 en Sant'Angelo Lodigiano, é un xogador italiano de baloncesto profesional que xoga nos Boston Celtics da National Basketball Association (NBA).
Italia
Gallinari comezou a xogar profesionalmente no ano 2004 no Casalpusterlengo, equipo da Serie B1 (terceira división italiana).
En 2005, Gallinari foi fichado polo Armani Jeans Milano. Estes o mandaron ao Edimes Pavia, equipo da segunda división italiana, durante a tempada 2005-06 para xogar moitos minutos e gañar experiencia. Tan só xogou a metade da tempada debido a unha lesión, pero no ano 2006 foi nomeado para o mellor xogador italiano da segunda división, onde fixo 14.3 puntos, 3.4 rebotes, 2.0 roubos e 0.8 asistencias por encontro en 17 partidos.
En 2006, foi rechamado polo AJ Milano para xogar a tempada 2006-07 con eles na primeira división, e na ULEB Eurocup, a segunda gran competición europea. Na súa primeira tempada, Gallinari foi nomeado coma o mellor xogador da liga de 22 anos ou menos, acadando 10.9 puntos, 4.0 rebotes, 1.7 roubos e 1.0 asistencias por partido en 34 encontros da liga regular, e 11.5 puntos, 3.7 rebotes, 2.1 roubos e 0.9 asistencias en 8 partidos de playoffs. Ademais, gañou o concurso de triplas do All-Star italiano en 2007.
NBA
Gallinari foi elixido na 6ª posición do Draft da NBA de 2008 polos New York Knicks, e asinou un contrato por dous anos co equipo.
O 22 de febreiro de 2011, Gallinari foi traspasado aos Denver Nuggets nun traspaso a tres bandas, que incluíu tamén aos Minnesota Timberwolves, e que levou a Carmelo Anthony e a Chauncey Billups a Nova York.
Karyn Parsons
Karyn Parsons, nada o 8 de outubro de 1966 no barrio de Hollywood, na cidade dos Ánxeles (California), é unha actriz, modelo e produtora estadounidense máis coñecida por ter interpretado a Hilary Banks na comedia de situación da NBC O príncipe de Bel-Air.
Meteorización
A meteorización é a descomposición das rochas, solos e os minerais terrestres a través do contacto directo coa atmosfera do planeta. A meteorización ocorre in situ, ou "sen movemento", e, polo tanto, non debe ser confundida coa erosión, que implica o movemento de rochas e minerais por axentes como a auga, xeo, vento e gravidade.
Hai dous tipos principais de meteorización - a meteorización física e química. Na mecánica ou física a meteorización implica a desagregación das rochas e solos través do contacto directo coas condicións atmosféricas, tales como a calor, auga, xeo, e presión. A meteorización química, precisa do efecto directo dos axentes atmosféricos químicos ou biolóxico producidos na ruptura de rochas, solos e minerais. Os materiais producidos pola ruptura da rocha combinados coa materia orgánica xera solo. O contido mineral do solo vén determinado polo material parental, un solo derivado dun único tipo de rocha pode ser deficiente nun ou máis minerais para garantir unha boa fertilidade, mentres un solo derivado dunha mestura de diversos tipos de rocha (sedimentos glacial, eólico ou aluvial) é as máis das veces fértil.
Meteorización física ou mecánica
A meteorización mecánica é a causa das desintegración das rochas. O proceso primario na meteorización mecánica é a abrasión. Non obstante, a meteorización física e a química moitas veces van xuntas. Por exemplo, as fendas que explotan por meteorización mecánica incrementan a área da superficie exposta á acción química. Alén diso, a acción química nas fendas dos minerais pode axudar no proceso de desintegración.
Expansión térmica
A expansión térmica moitas veces, ocorre en áreas de elevada temperatura, como desertos, a temperatura permanece alta polo día, baixando bruscamente pola noite, así pois polo día a rocha dilátase e pola noite contraese. A tensión mecánica exércese sobre todo sobre as capas externas e fai que estas se separen en finas follas, aínda que causada principalmente polos cambios de temperatura, a humidade pode reforzala.
Ciclo desxeo-conxelamento
Este tipo de meteorismo é común nas zonas de montaña, onde a temperatura está en torno de punto de conxelamento. As xeadas inducen o meteorismo, aínda que moitas veces asignada a expansión do conxelamento da auga capturada nas fisuras, xeralmente é independente da expansión da auga ao xeo. Hai moito que se sabe que o solo húmido expándese mediante o conxelamento, como resultado do movemento da auga ao longo de áreas desxeadas través de películas finas que recollen os restos de xeo. Este mesmo fenómeno ocorre nos espazos porosos das rochas. Elas medran na medida en que atrae auga líquida dos poros do contorno. O cristal do xeo medra enfraquecendo as rochas, que, ao tempo rompen. O fenómeno é causado pola propiedade da auga en ter a súa maior densidade a 4 °C, de modo que o xeo ten maior volume cá auga a unha temperatura inferior a 4 °C. Cando a auga conxela, entón expándese e pon os seus arredores baixo unha intensa tensión interna.
Liberación de presión
miniatura|Liberación de presión no granito Na liberación de presión, tamén coñecida como descarga, os materiais sobrepostos (non necesariamente rochas) elimínanse (pola erosión, ou por outros procesos), o que causa a expansión das rochas subxacentes en fracturas paralelas á superficie. Moitas veces o material sobreposto é duro, e as rochas subxacentes experimentan unha alta presión baixo del, deles baixo alta presión que pode contribuír tamén ao movemento do glaciar. A liberación de presión pode tamén causar esfoliación. As rochas ígneas intrusivas (p.ex. granito) fórmanse en profundidade embaixo da superficie da Terra, baixo enorme presión debido ao material rochoso sobreposto. Cando a erosión elimina ese material rochoso, estas rochas intrusivas quedan expostas e á presión tende a diminuír. A parte externa desas rochas, a continuación, tende a se expandir. A expansión provoca unha tensión que causa fracturas paralelas ao longo da superficie da rocha. Co tempo, as follas da rocha rompen das rochas expostas ás fracturas.
Portos, Lestedo, Palas de Rei
Portos é un lugar da parroquia de Lestedo, no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2021 tiña 4 habitantes (tres homese unha muller).
Camiño de Santiago
Portos é unha localidade da etapa Portomarín-Palas de Rei do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Eleccións municipais en Punxín
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Punxín desde a aprobación da Constitución de 1978.
Untes, Ourense
Santo Estevo de Untes é unha parroquia situada ao oeste do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 289 habitantes (123 homes e 166 mulleres). Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo.
François Rabelais
François Rabelais nado en La Devinière, preto de Chinon, cara a 1494 e finado en París o 9 de abril do 1553, foi un médico e escritor francés, humanista do Renacemento. Rabelais renovou, á luz do pensamento antigo, o ideal filosófico e moral do seu tempo. A súa obra foi incluída no Index Librorum Prohibitorum.
Traxectoria
François Rabelais era fillo de Antoine Rabelais, senescal de Lerné e avogado. A data do seu nacemento é moi controvertida, algúns preferíndolle o ano 1483 ao ano 1494. Recibiu unha formación de Teoloxía. Máis tarde, Rabelais incorporouse ao convento franciscano do Puy-Saint-Martin en Fontenay-le-Comte, converténdose en monxe en outubro de 1520. Manifesta moi pronto unha curiosidade humanista. Pedro Lamy iníciao aos estudos gregos e anímao a escribir a Guillaume Budé. Rabelais interesouse polos autores antigos, e corresponde máis tarde con outros humanistas famosos. En 1523, a raíz dos comentarios de Erasmo sobre o texto grego dos Evanxeos, a Sorbona intenta impedir o estudo do grego. Ao final deste ano, os superiores de Rabelais e de Pedro Lamy confiscan os seus libros de grego. Aínda que os seus libros estéanlle devoltos aos poucos, Rabelais soluciónase a cambiar de orde monástica. Sostido por Geoffroy d' Estissac, que o acolle na súa Abadía de Maillezais, Rabelais presente unha petición ao papa neste sentido, xustificándoo pola excesiva austeridade da norma de Francisco de Asís.
Faise beneditino, e dedícase á persoa de Geoffroy de Estissac, converténdose no seu secretario. Acompáñao así durante xiras de inspección das súas terras e abadías. Rabelais trasládase a continuación ao priorado de Ligugé, residencia habitual de Geoffroy de Estissac, onde se fai amigo de Jean Bouchet. Ao mosteiro próximo a Fontenay-le-Comte, entrevístase co nobre abade Antoine Ardillon. Rabelais non se dobrou facilmente ás normas monacais e non permaneceu enclaustrado no mosteiro.
Cara a 1528, tomou a roupa de sacerdote secular para visitar distintas universidades. Vai en primeiro lugar a París, onde comeza os seus estudos de medicina. Ten dous nenos.
A Fontataza, Vilar, Guitiriz
A Fontataza é un lugar da parroquia de Vilar no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña sete habitantes (catro homes e tres mulleres), a mesma cantidade ca no ano 2000.
Playa Blanca
miniatura|Playa Blanca Playa Blanca é unha localidade do municipio de Yaiza situada no extremo sur da illa canaria de Lanzarote (España). Trátase dun dos principais motores turísticos de Lanzarote e das Canarias, sendo o máis moderno da illa, así como o de máis rápido crecemento. Atópase fronte á illa de Fuerteventura, no chamado estreito da bocaina, e posúe un porto con conexións en transbordador a esta illa. miniatura|Castelo das Coloradas.
Está situada a 35 quilómetros do aeroporto de Guacimeta, e posúe a súa propia estación de guaguas. Playa Blanca ten unha ampla oferta de lecer e entretemento, con numerosas excursións e modalidades deportivas para a súa práctica, praias urbanas, centros comerciais, rúas peonís, pubs, discotecas e variada gastronomía nos seus numerosos restaurantes temáticos. Preto desta localidade atópanse as praias de Papagayo, de grande afluencia turística. Na localidade atópase o Castelo das Coloradas, unha torre de vixilancia construída entre 1741 e 1744.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1956
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1956 é o sétimo campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 8 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 22 de xaneiro, e finalizou o 2 de setembro. Juan Manuel Fangio gañou o seu terceiro título consecutivo, o cuarto da súa carreira.
Resumo
Fangio uniuse a Ferrari despois de que Mercedes-Benz, con quen gañara o título de 1955, se retirara da Fórmula 1. Ferrari formou un equipo forte con Fangio, Eugenio Castellotti, Luigi Musso e Peter Collins.
Ao chegar a derradeira carreira da tempada, Fangio tiña unha vantaxe de oito puntos sobre Collins e Jean Behra, que pilotaba un Maserati. O único xeito de perder o título era non terminar, e que Collins ou Behra gañaran, cunha volta rápida. Fangio e Behra se retiraron, e con Musso non disposto a compartir o seu coche con Fangio, Collins tivo unha grande oportunidade de gañar o seu primeiro título. Pero Collins, nun acto notable de deportividade, cedeu o seu propio coche a Fangio para que o arxentino terminara segundo na carreira e gañara o seu terceiro título consecutivo.
Equipos e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Pilotos de. A lista non inclúe aqueles equipos que só participaron nas 500 Millas de Indianápolis.
thumb|150px|Juan Manuel Fangio (foto de 1957) gañou o seu cuarto Campionato Mundial de Pilotos, pilotando para Ferrari thumb|[[Pat Flaherty gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1956 pilotando o John Zink Special e quedou 5ºno campionato]]
Clasificación do Mundial de Construtores de 1956
O primeiro Campionato de Construtores non foi disputado ata 1958.
Herodes Agripa II
miniatura|[[Moeda da Antiga Roma|Moeda romana de bronce de Herodes Agripa II.]] Agripa II, nado en 27 e finado en 100, chamado orixinalmente Marco Xulio Agripa (en latín Marcus Iulius Agrippa) foi un antigo gobernante de Xudea durante a época do dominio romano.
Traxectoria
Bisneto de Herodes o Grande, e fillo de Herodes Agripa I que fora rei de Xudea até a súa morte no 44 (mencionada no Novo Testamento ) Agripa II criouse na corte do emperador Claudio, pero debido a que tiña só dezasete anos cando morreu o seu pai, non lle deron o reino que este tiña. Máis tarde, cando morreu o seu tío, o rei Herodes de Calcis, déronlle o seu principado. O rei Herodes de Calcis casou coa irmá de Agripa II, Berenice. Máis tarde Claudio deulle a Agripa II a responsabilidade de nomear ao sumo sacerdote dos xudeus, e cambiou Calcis por algúns principados na Palestina do norte. Agripa II tamén recibiu o título de rei.
En escavacións recentes nos cimentos do Muro das Lamentacións atopáronse moedas acuñadas por Agripa II. Os arqueólogos Ronni Reich e Eli Shukrun conclúen que o muro foi construído por Agripa II, non polo seu avó Herodes o Grande como se cría até o momento.
Susan Kare
Susan Kare, nada en Ithaca (Estado de Nova York) o 5 de febreiro de 1954, é unha artista e deseñadora gráfica estadounidense.
Traxectoria
Creadora de moitos dos elementos da interface Apple Macintosh na década de 1980, tamén foi unha das empregadas de NeXT (a compañía formada por Steve Jobs tras a súa saída de Apple en 1985), onde traballou como directora creativa. É a deseñadora de distintas tipografías, iconas e material de mercadotecnia para o Macintosh OS. De feito, algúns dos seus primeiros traballos aínda se poden ver en moitas ferramentas de gráficos de computadora e accesorios, especialmente as iconas do lazo, a man que agarra e o cubo de pintura. Foi unha pioneira de pixel art. As obras máis recoñecidas do seu traballo para Apple son a tipografía Chicago (o máis destacado visto a interface de usuario tipo de letra na contorna Classic de Mac OS, así como o tipo de letra utilizado nas tres primeiras xeracións da interface do iPod de Apple), o tipo Xenebra, o tipo Mónaco (co-creadora), o Dogcow Clarus, o Happy Mac (o computador riseiro que daba a benvida aos usuarios de Mac ao arrincar as súas máquinas durante 18 anos, ata que o Mac VOS X 10.2 substituíu cun logotipo gris de Apple), e o símbolo da tecla Comando nos teclados de Apple.
Ferrari F8 Tributo
O Ferrari F8 Tributo é un coche deportivo de motor central producido polo fabricante italiano de automóbiles Ferrari. O coche é unha actualización do 488 con cambios notables no exterior e no rendemento.
Transmisión
O F8 Tributo utiliza unha transmisión automática de dobre embrague de 7 velocidades con relacións de transmisión melloradas.
Manipulación
Software
Instaláronse varias novas funcións de software no F8, son controladas a través do conmutador manettino do volante. O coche está equipado co último programa de control de tracción e estabilidade e control de ángulo de deslizamento lateras de Ferrari. Ademais, o programa Dynamic Enhancer de Ferrari, un programa electrónico para xestionar desviacións, agora pode usarse no modo Carreira.
Rendemento
O rendemento declarado polo fabricante para o F8 Tributo é de 0 – 100 km/h en 2,9 segundos, de 0 – 200 km/h en 7,6 segundos, cunha velocidade máxima de 340 km/h. Ferrari tamén afirmou que a carga aerodinámica de Tributo incrementouse nun 15 por cento en comparación co 488 GTB.
Deseño
miniatura|Interior A fascia inferior redeseñouse, tomando varias sinais do Pista, é dicir, o S-Duct. A capota foi reesculpida e os faros foron redeseñados para ser máis compactos. Esta última característica permite a entrada de aire adicional sobre os faros. Na parte traseira, ten unha cuberta de motor transparente que rende homenaxe ao F40 e un alerón traseiro envolvente do 308 GTB. O interior tamén recibiu pequenas actualizacións, o salpicadeiro e os instrumentos son novos, e o esquema de cores de dous tons do 488 tamén desapareceu. Unha pantalla táctil de 8,5 polgadas para o pasaxeiro tamén é estándar como parte do HMI (Interface home-máquina).
Roger Byrne
Roger Byrne foi un futbolista inglés nado o 8 de febreiro de 1929 en Manchester, xogaba como defensa. Morreu o 6 de febreiro de 1958 en Múnic no accidente do avión que transportaba os xogadores do Manchester United.
Xurxo I de Grecia
Xurxo I foi rei dos helenos desde 1863 a 1913. Fillo de Cristián IX de Dinamarca e da princesa Luísa de Hesse-Kassel, naceu o 24 de decembro de 1845 en Copenhaguen. Os seus pais déronlle o nome de Wilhelm, pero ao ser elixido para ocupar o trono de Grecia tomou o nome de Xurxo I dos helenos.
Matrimonio e fillos
Casou en San Petersburgo en 1867 coa gran duquesa Olga Constantinovna de Rusia. Deste matrimonio naceron:
Morreu asasinado en Salónica o 18 de marzo de 1913. Está enterrado no palacio de Tatoi.
Recaré, Bembrive, Vigo
Recaré é un lugar da parroquia de Bembrive, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 263 habitantes (132 homes e 131 mulleres).
En 1996 aprobouse o Plan Parcial Recaré para urbanizar a zona, a carón da autovía A-55, mais foi anulado polo Tribunal Superior de Xustiza de Galicia por mor dun defecto de forma no proceso de notificación a un dos afectados. En 2001, con Lois Pérez Castrillo como alcalde, retomouse o proxecto. A Inmobiliaria Recaré tiña previsto construír un centro comercial, e o proxecto está recollido no Plan Xeral de Ordenación de 2008. En 2017 levouse de novo á xerencia de urbanismo local, e Consellería de Medio Ambiente da Xunta de Galicia emitiu un informe favorable en decembro de 2017.
Oligopolio
O oligopolio (do grego oligo - poucos, e polio - vendedor) é unha situación de mercado na que hai poucas empresas ofrecendo o mesmo produto ou servizo, de tal xeito que ningunha delas pode impoñerse totalmente no mercado. Hai por iso unha constante loita entre estas para poder levarse a maior parte da cota do mercado na que as empresas toman decisións estratéxicas continuamente, tendo en conta as fortalezas e debilidades da estrutura empresarial de cada unha.
Teoría de xogos
O problema pódese formular en ocasións usando métodos da Teoría dos xogos. Por exemplo, dadas as funcións de custos de cada unha das empresas implicadas, cada unha atreverase a ofrecer a un determinado prezo, unha cantidade determinada, ao mercado. Pero, estas ofertas das empresas ao ser observadas dende o punto de vista da demanda, terán efecto en canta cantidade é realmente demandada para cada empresa, e dado o prezo que puxo cada unha, daranlle a cada unha delas un certo nivel de beneficios. Tamén se pode introducir a idea de que as empresas intenten "diferenciar" o seu produto con respecto ao produto das outras, para que non parezan tan "substitutivos" e así se poidan considerar como "diferentes" polos consumidores. Aínda que acotío esas diferenzas no produto sexan en cousas mínimas como a presentación do produto, a súa "calidade", o envase no que vén, servizos de posvenda, as redes de distribución, a proximidade do produto ao domicilio do consumidor etcétera (para isto hai que estudar máis as estratexias comerciais de cada empresa en particular). Todo iso pode dar lugar ao estudo de diferentes tipos de modelos.
Xeralmente, cando se aplica a Teoría dos Xogos, suponse que cada empresa pode tomar decisións nun conxunto de decisións propio, e que dependendo de cales toma esa empresa e as demais, esa empresa e as demais obterán un determinado resultado. Ás veces isto se pode representar como que cada empresa ten unha Curva de Reacción ás accións das demais empresas. Por exemplo, se o resto das empresas tomasen unha serie de decisións, e a nosa empresa en cuestión coñecese (suposto bastante forte, dende logo) que decisións tomaron as demais, para poder obter ela o máximo beneficio debería tomar certas decisións a súa vez, que dependen das tomadas polas demais.
Non obstante, un caso común tamén é que algunha das empresas sexa líder e as demais seguidoras. Neste caso, en vez de supoñerse que se vai acadar un equilibrio no que todas as empresas máis ou menos chegan simultaneamente a esa situación de equilibrio, a vantaxe da empresa líder (por exemplo, por ter algunha vantaxe empresarial importante sobre as outras empresas) lévaa a tomar primeiro unha decisión ante a cal responden, ou sexa, que a toman despois, as seguidoras. Isto é o que leva a líder a ter en conta, para cada decisión, que as seguidoras van responder dun determinado xeito, polo que reaxusta a súa forma de decidir tendo en conta cales serán as decisións das demais, como se en certo modo tamén as puidese controlar a elas e poñelas ao servizo do seu propio beneficio.
Outro caso posible é o da colusión. Prodúcese cando as empresas no oligopolio se poñen de acordo para actuar coordinadamente á hora de ofertar os seus bens e de poñer os seus prezos, co que logran maior beneficio total para cada unha delas que cando actúan por separado, o que en ocasións leva a unha situación semellante, dende o punto de vista dos consumidores, á do monopolio.
Convención para a Prevención e a Sanción do Delito de Xenocidio
A Convención para a prevención e a sanción do delito de xenocidio é un documento das Nacións Unidas. Foi creado pola resolución 96 da Asemblea Xeral do 9 de decembro de 1948, aínda que non entrou en vigor ata o 12 de xaneiro de 1951. Nela, recoñécese o xenocidio como un delito perseguible polo dereito internacional, ademais de definirse dito delito de xenocidio. Foi asinado por 41 países, sendo xa ratificado por 133. Os últimos países en unirse ao tratado foron Iugoslavia, o 12 de marzo de 2001, e Guinea e Suíza, o 7 de setembro do 2000. O seu contido considérase de ius cogens, ou, polo menos de contido erga omnes.
A pesar de que Iugoslavia reafirmou a súa vinculación a este tratado. A Corte Internacional de Xustiza sinalou que aínda existindo dúbidas sobre as obrigacións do Estado Serbio (logo da disolución da República Federal de Iugoslavia a inicios dos noventa), Serbia debía respectar as obrigacións do Artigo IX.
Este tratado é fundamental para o dereito internacional. No seu artigo segundo, defínese o que as Nacións Unidas entenden por xenocidio:
Artigo II: Na presente Convención, enténdese por xenocidio calquera dos actos mencionados a continuación, perpretados coa intención de destruír, total ou parcialmente, a un grupo nacional, étnico, racial ou relixioso, como tal: a) Matanza de membros do grupo; b) Lesión grave á integridade física ou mental dos membros do grupo; c) Sometemento intencional do grupo a condicións de existencia que leven á súa destrución física, total ou parcial; d) Medidas destinadas a impedir os nacementos no seo do grupo; e) Traslado por forza de nenos a outro grupo.
Ceres (deusa)
miniatura|Ceres nunha representación medieval miniatura|Fonte de Ceres no Xardín do Parterre de [[Aranjuez.]] miniatura|Deusa Ceres sedente. Século I d. C., Museo Nacional de Arte Romana de Mérida (España). Na mitoloxía romana Ceres (da raíz protoindoeuropea *ker, «crecer, crear») era a deusa da agricultura, as colleitas e a fecundidade. O seu equivalente na mitoloxía grega era Deméter. Dela reciben o seu nome os cereais.
Mito
Ceres era filla de Saturno e Ops, nai de Proserpina, irmá de Xuno, Vesta, Neptuno, Plutón e Xúpiter e esposa de Xúpiter. Ensinou aos homes a arte de cultivar a terra, de sementar, recoller o trigo e elaborar pan, o que fixo que fose considerada deusa da agricultura. O seu irmán Xúpiter, prendado da súa beleza, procreou con ela a Proserpina (asimilada a Perséfone na mitoloxía grega). Tamén Neptuno se namorou dela, e para escapar deste Ceres transformouse en egua, pero o deus deuse conta e transformouse á súa vez en cabalo, sendo así Ceres nai do cabalo Arión.
Ceres era tamén a patroa de Enna (Sicilia). Segundo a lenda, rogou a Xúpiter que Sicilia fose situada nos ceos. O resultado, debido a que a illa ten forma triangular, foi a constelación Triangulum, un de cuxos nomes antigos foi «Sicilia».
Tiña doce deuses menores que a axudaban e estaban a cargo dos aspectos específicos da agricultura: Vervactor, que transforma a terra en barbeito; Reparator, que a prepara; Imporcitor (do latín imporcare, ‘facer sucos’), que a ara en anchos sucos; Insitor, que sementa; Obarator, que ara a superficie; Occator, que a escarifica; Sarritor, que a escarda; Subruncinator, que a clarea; Messor, que cultiva; Conuector, que transporta o cultivado; Conditor, que o almacena; e Promitor, que o distribúe
Culto
miniatura|190x190px| Ceres representada no, primeiro [[Selo postal|selo francés. Deseño: Jacques-Jean Barre, 1849. ]] Os habitantes de Sicilia, veciños do volcán Etna, conmemoraban anualmente a saída de Ceres ás súas longas viaxes correndo pola noite con fachos acesos e dando grandes berros.
En Grecia eran numerosas as Demetrias, festas de Deméter, a deusa equivalente a Ceres. Os máis curiosos eran indubidabelmente aqueles nos que os seguidores da deusa se fustrigaban uns a outros con látegos feitos de cortiza de árbores. Atenas tiña dúas festas solemnes en honra de Démeter: unha chamada Eleusinia e outra, Tesmoforia. Dicíase que foron instituídas por Triptólemo. Sacrificábanse porcos, debido aos danos que causaban aos froitos da terra, e facíanse libacións de viño doce.
Os roma nos adoptaron a Ceres en -496 durante unha devastadora fame negra, cando os Libros Sibilinos aconsellaron a adopción da súa equivalente grega Deméter, xunto con Perséfone e Iaco (mediador entre as deusas eleusinas e Dioniso). Ceres era personificada e honrada polas mulleres con rituais secretos nas festas de Ambarvalia, celebradas en maio con procesións nas que as romanas vestían o branco propio dos homes, quen eran simples espectadores. Críase que estas festas, para agradar á deusa, non debían ser celebradas por xente de loito, razón pola que non se celebraron o ano da batalla de Cannas.
En Creta, Sicilia, Lacedemonia e varias outras cidades do Peloponeso celebrábanse periodicamente os misterios eleusinos ou misterios de Ceres, celebrados na cidade de Eleusis. De aquí pasaron en Roma, onde subsistiron até o reinado de Teodosio. Estes misterios dividíanse en grandes e pequenos. Os pequenos eran unha preparación aos grandes que se celebraban preto de Atenas, na ribeira do Iliso. Conferían unha especie de noviciado. Tras un determinado prazo de tempo máis ou menos longo, iniciábase ao principiante aos grandes misterios, no templo de Eleusis. As festas de Eleusis duraban nove días, cada ano, no mes de setembro, días nos que se pechaban os tribunais. Os atenienses facían iniciar aos seus fillos nos misterios eleusinos desde o berce. Estaba prohibido, mesmo ás mulleres, facerse conducir ao templo en coche ou en carro. Os iniciados considerábanse baixo a tutela e a protección de Ceres, polo que se esperaba deles unha felicidade sen límites.
Representacións
Ceres represéntase habitualmente co aspecto dunha muller fermosa, de estatura maxestosa e de cute coloreada, coa mirada lánguida e o cabelo louro caendo en desorde sobre os seus ombreiros. alt=Ave Natura!, 1910, obra de estilo neoclásico que representa unha procesión romana a Ceres, deusa da colleita.|esquerda|miniatura|330x330px|Ave Natura!, 1910, obra de estilo neoclásico que representa unha procesión romana a Ceres, deusa da colleita. Ademais dunha coroa de espigas de trigo, leva un diadema moi alto. Ás veces está coroada cunha grilanda de espigas ou papoulas, símbolo da fecundidade. Ten uns peitos grandes e porta un feixe de espigas na man dereita e un facho aceso na esquerda. A súa túnica chégalle até os pés, e a miúdo leva un veo botado cara atrás. Ás veces danlle un cetro ou unha fouce: dous pequenos nenos, pegados ao seu seo e levando cada un un corno da abundancia, sinalan suficientemente á ama de cría do xénero humano. Leva un pano de cor amarela, a cor do trigo maduro.
A Ceres negra
En Arcadia, os figalios elaboraron unha estatua de madeira cuxa cabeza era a dunha egua con dragóns a modo de crinas, á que se chamaba a Ceres negra. Dado que esta estatua se queimou por accidente, os figalios descoidaron o culto de Ceres e por iso foron castigados cunha terríbel seca que non cesou ata que, por consello dun oráculo, se repuxo a estatua.
Indalecio Tizón
Co nome de Indalecio Tizón podemos referirnos a:
1926
1926 foi Ano Santo Xacobeo.
Acontecementos
miniatura|"Vella fragata" (despois "A fragata vella"), publicada (con algúns erros) en [[Galicia. Diario de Vigo|Galicia, diario de Vigo o 25/7/1926.]]
Outros
Historia ano a ano
Revista Galega de Filoloxía
A Revista Galega de Filoloxía (RGF) é unha publicación científica galega dedicada á investigación filolóxica e, en especial, aos estudos lingüísticos no ámbito galego e portugués.
Historia
A Revista Galega de Filoloxía naceu no ano 2000 na Coruña, vinculada ao Departamento de Galego-portugués, Francés e Lingüística da Universidade da Coruña. Ten unha periodicidade anual e desde o seu nacemento publicáronse os seguintes números:
Do número 1 (ano 2000) ao número 15 (2014) a edición foi impresa; os números 16 (2015) e 17 (2016) foron editados en papel e dixitalmente.
Monografías
Ademais dos números da revista, desde o ano 2002 publícanse volumes monográficos vinculados a ela. Estes son os números publicados:
Liñas de análise
As principais liñas de análise dos traballos publicados na Revista Galega de Filoloxía son a Gramática, a Historia da Lingua, a Dialectoloxía, a Lexicografía, a Sociolingüística, a Análise do Discurso, a Ecdótica e a Crítica Textual, a Pragmática, a Lingüística Comparada, a Lingüística Xeral etc. Dentro destas liñas de análise, a revista inclúe tres tipos de publicacións: artigos, notas e recensións.
Linguas
Os traballos que inclúe poden estar redactados en galego, en portugués ou en inglés.
Avaliación
Para seren publicados, os traballos enviados teñen que pasar previamente un proceso de revisión por pares.
Indexación
A Revista Galega de Filoloxía está indexada en CARHUS Plus+ 2014, Dialnet , DICE , ERIH Plus , ISOC , Latindex , MIAR , REGESTA IMPERII e ZBD.
Comité científico
O comité científico da Revista Galega de Filoloxía está composto polas seguintes persoas:
Bomba atómica
miniatura|250px|A nube en forma de cogomelo deixada pola bomba atómica que explotou a 500 m de altitude no centro de [[Nagasaki (Xapón) o 6 de agosto de 1945, alcanzou os 18 km de altura.]]
Unha bomba atómica é unha arma explosiva cuxa enerxía deriva dunha reacción nuclear, xa sexa de fisión ou unha combinación de fisión e de fusión. Ambas as reaccións liberan grandes cantidades de enerxía a partir de cantidades relativamente pequenas de materia. As bombas atómicas teñen un poder destrutivo inmenso, e unha única bomba é capaz de destruír unha cidade grande enteira.
Historia
A primeira proba dunha bomba de fisión ("atómica") liberou a mesma cantidade de enerxía que preto de 20 mil toneladas de TNT. A primeira proba dunha bomba termonuclear ("de hidróxeno") liberou unha cantidade de enerxía equivalente a cerca de 10 millóns de toneladas de TNT.
Bombas atómicas só foron usadas dúas veces en guerra, ambas polos Estados Unidos contra o Xapón, nas cidades de Hiroshima e Nagasaki, durante a segunda guerra mundial (sendo dos maiores ataques a unha poboación civil, con case 200.000 mortos). No entanto, as bombas atómicas xa foran usadas centenares de veces en probas nucleares feitas por varios países.
As potencias que dispoñen da arma nuclear declaradas son os EUA, Rusia, o Reino Unido, Francia, a República Popular da China, India, Paquistán e Israel. Estes países xa posúen este material para fins ofensivos. Outro país que testou armamento nuclear foi Corea do Norte, porén asinou un acordo coa ONU para se desarmar.
Efectos
Os efectos predominantes dunha bomba atómica (a explosión e a radiación térmica) son os mesmos dos explosivos convencionais. A grande diferenza é a capacidade de liberar unha cantidade inmensamente maior de enerxía dunha soa vez.
Campións do US Open (individual masculino)
O torneo individual de homes do Aberto dos Estados Unidos dispútase desde 1881.
Bomba atómica
Efectos
O dano producido polas tres formas iniciais de enerxía liberada difire de acordo co tamaño da arma. A enerxía liberada na explosión segue a ecuación de Einstein, E=mc², onde E é a enerxía liberada, m é a masa da bomba que "suma" na explosión e c (celeritas) é a velocidade da luz.
Campións do US Open (individual masculino)
* Non se disputou a roda clasificatoria + Roda clasificatoria cancelada
Bomba atómica
Efectos
miniatura|230px|[[Fat Man, a bomba atómica que explotou en Nagasaki, Xapón.]]
Susanna Mälkki
Susanna Ulla Marjukka Mälkki, coñecida simplemente como Susanna Mälkki, nada o 13 de marzo de 1969 en Helsinqui (Finlandia) é unha directora de orquestra e violonchelista finlandesa. Dende 2016 e a directora da Helsingin kaupunginorkesteri, converténdose na primeira muller a cargo da orquestra da capital finlandesa. En 2016 Los Angeles Philharmonic anunciou un acordo por tres anos con Susanna Mälkki polo que a directora finlandesa convertíase na principal directora convidada da orquestra norteamericana a partir da tempada 2017-18.
Saint-Pierre-et-Miquelon
Saint-Pierre-et-Miquelon  , San Pedro e Miquelón , oficialmente a Colectividade Territorial de Saint-Pierre e Miquelon (Collectivité territoriale de Saint-Pierre et Miquelon  ), é unha colectividade de ultramar territorial autónoma de Francia no noroeste do Océano Atlántico preto da provincia Canadense de Terra Nova e Labrador. San Pedro e Miquelón é un vestixio restante do antigamente vasto territorio de Nova Francia. Os seus residentes son cidadáns franceses, a colectividade elixe o seu propio deputado na Asemblea Nacional e participa nas eleccións senatoriais e presidenciais. Abarca 242 km² de terras e costas e tiña unha poboación de 6.008 habitantes no censo de marzo de 2016.
Saint-Pierre-et-Miquelon é un arquipélago composto por dúas illas principais, Saint-Pierre e Miquelón, e máis dunha decena de pequenos illotes, fronte á costa canadense, no Atlántico Norte.
As illas atópanse no Golfo de San Lourenzo preto da entrada da Baía Fortune, que se estende ata a costa suroeste de Terra Nova, preto dos Grandes Bancos de Terra Nova. St. Pierre está a 19 km. de Point May na Península de Burin de Terra Nova e 3819 km de Brest, a cidade máis próxima da Francia metropolitana. A pequena illa Green atópase a 10 km. ao leste de St. Pierre, aproximadamente a metade de Point May.
Etimoloxía
Saint-Pierre é francés para San Pedro, o santo patrón dos pescadores.
O nome actual de Miquelon usouse por primeira vez na forma de Micquetô, Miqueton ou Micquellon polo mariñeiro vasco francés Martin de Hoyarçabal en 1579 piloto de navegación para Terra Nova, Les voyages aventureux du Capitaine Martin de Hoyarsabal, habitant du çubiburu: "Giſant le cap de Breton & le pertuis de Miqueton est oest, y a 42 l. [leagues]" ... "Gisant la Colombe de S. Pierre le pertuis de Micquellon nord noroest & sud suest: y a 7 l. Afirmouse que o nome Miquelón é unha forma vasca de Miguel, Mikel e Mikels adoitan chamarse Mikelon en éuscaro no País Vasco. Polo tanto, a partir de Mikelon puido escribirse en francés cunha q en lugar de k.
Este territorio forma parte dos Países e territorios de ultramar da Unión Europea.
Historia
Artefactos da cultura esquimó Dorset foron descubertas en Saint Pierre. Algunhas datan do século XXX a.C.
Nomeada As Once Mil Virxes polo explorador portugués João Álvares Fagundes en 1521, despois os franceses cambiárono polo de Saint-Pierre.
Durante o século XVI, as illas foron utilizadas como base pesqueira estacional polos franceses de A Rochelle, Granville, Saint-Malo e da Vasconia. O explorador francés Jacques Cartier estivo en Saint Pierre en 1536.
O nome Miquelon é de orixe vasco (Mikelune), debido a que esta illa foi a base dos pescadores de Saint-Jean de Luz, no País Vasco francés.
Saint Pierre foi colonizada por franceses a principios do século XVII, abandonada en 1713 polo Tratado de Utrecht e recolonizada en 1763 ao finalizar a Guerra dos Sete Anos.
Entre 1763 e 1778, as illas volvéronse o refuxio dos Acadianos deportados de Nova Escocia, Canadá.
En 1778 as illas foron atacadas e a poboación deportada polos ingleses debido ao apoio de Francia cara ás 13 ex-colonias británicas durante a súa loita pola independencia.
A pesar de que Francia recuperou o control das illas en 1783, para 1793, a hostilidade británica cara á Revolución Francesa e o feito de que Francia declarara a guerra a Inglaterra levou a un novo ataque inglés ás illas e a deportación de toda a poboación.
As illas foron finalmente devoltas a Francia logo da segunda abdicación de Napoleón en 1816.
As illas representan o único vestixio remanente das vastas posesións de Francia en América do Norte.
Saint Pierre sempre foi importante como un centro pesqueiro, xa que se atopa preto de dunha das zonas de pesca máis ricas do mundo.
Despois de que a Alemaña nazi invadise parte de Francia durante a segunda guerra mundial, as illas quedaron baixo o control do goberno de Vichy. O 24 de decembro de 1941, as forzas de Francia Libre, seguindo as ordes de De Gaulle, e lideradadas polo almirante Émile Muselier tomaron as illas, dominio que quedaría refrendado logo dun plebiscito o día de Nadal. Saint Pierre e Miquelon volvéronse entón no foco de serias rifas entre as Forzas de Francia Libre e o Departamento de Estado dos Estados Unidos, o cal, en apoio ao goberno de Vichy, enviou tropas para recuperar as illas.
As illas foron nomeadas Departamento de ultramar Francés en 1976. Este status foi modificado en 1985 e as illas volvéronse unha Colectividade Territorial, status especial que só comparte coas illas de Wallis e Futuna no Océano Pacífico.
Atilano
O antropónimo masculino Atilano pode referirse a: