cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maltodextrina
Estrutura
As maltodextrinas clasifícanse polo seu equivalente de dextrosa, que varía entre 3 e 20. Canto maior valor ten o equivalente de dextrosa, máis curtas son as cadeas de glicosa, maior é a súa dozura, maior a súa solubilidade, e menor a resistencia á calor. Por riba dun equivalente de dextrosa de 20, o código CN da Unión Europea denomínaa xarope de glicosa; con equivalentes de dextrosa de 10 ou inferiores o CN clasifica as maltodextrinas como dextrinas.
Usos alimentarios
A maltodextrina utilízase ás veces na fabricación de cervexa para incrementar a gravidade específica do produto final. Isto mellora a textura na boca da cervexa, incrementa a súa retención de escuma e reduce a sensación de sequidade da bebida. A maltodextrina non é fermentada polos lévedos, polo que non incrementa o contido de alcohol da bebida. Tamén se utiliza nalgúns petiscos como as patatas fritidas e chacina. Utilízase na manteiga de cacahuete "lixeira" para reducir o seu contido en graxas, pero mantendo a textura. A maltodextrina é tamén ás veces tomada como un suplemento polos culturistas e outros atletas en forma de po ou en paquetes de xel.
O principal ingrediente dos caramelos de menta Tic Tacs (despois do azucre) é a maltodextrina.
A maltodextrina utilízase como aditivo barato para espesar produtos alimenticios como as fórmulas infantís lácteas. Tamén se usa como recheo en substitutos do azucre e outros produtos.
A maltodextrina ten un índice glicémico que vai do 85 ao 105.
Outros usos
A maltodextrina é utilizada como insecticida agrícola usado nos campos e en invernadiros. Non ten acción fisiolóxica ou bioquímica. A súa eficacia está baseada en que ao asperxer unha solución ao 50% sobre os insectos praga, cando esta seca, bloquea os espiráculos do insecto, que morren por asfixia.
Antonio Antelo García
Antonio Antelo García, finado en Vilaño (A Laracha) o 5 de maio de 1983, foi un perito agrícola e político galego.
Traxectoria
Perito agrícola. A principios de xullo de 1932 foi elixido vicepresidente do Comité Rexional do Partido Agrario Radical Gallego. Foi fiscal municipal da Laracha en 1935 e 1936. Finou en Vilaño aos 90 anos.
Vida persoal
Casou con Encarnación Cotelo Caamaño.
Nigel Terry
Nigel Terry, nado en Bristol o 15 de agosto de 1945 e finado o 30 de abril de 2015, foi un actor británico de cinema e teatro. É probabelmente máis coñecido polo seu papel como o Rei Artur no filme de John Boorman Excalibur (1981). Terry dedicouse principalmente ó teatro clásico. Nos seus papeis para a televisión e o cinema interpretou principalmente papeis históricos.
Economía de Tuvalu
Tuvalu é un país pequeno, formado por 9 atois de coral, densamente poboado e cun solo pobre. No tocante á economía de Tuvalu, o país non ten reservas minerais coñecidas, exporta poucos produtos e depende de combustible e alimentos importados. Menos de 1000 turistas por ano visitan o país. As oportunidades de traballo son poucas e o sector público é o maior empregador. Case 15% da poboación masculina traballa en barcos estranxeiros, e a remesa de divisas é unha fonte vital de recursos para a economía, tendo contribuído cuns 2 millóns de dólares o 2007.
A moeda do país é o dólar tuvalés, equivalente ó dólar australiano, cunha taxa de cambio de 1,2894 dólares tuvaleses por US$ 1.
Química ambiental
O desenvolvemento desta disciplina mostrou as graves consecuencias que tivo para a capa de ozono o uso xeneralizado dos clorofluorocarbonos. Tras as experiencias coa choiva ácida, a combinación de química ambiental e enxeñaría química resultou no desenvolvemento dos tratamentos para limitar as emisións das fábricas.
Tamén a química ambiental ocúpase dos procesos, reaccións, evolución e interaccións que teñen lugar nas masas de auga continentais e mariñas pola vertedura de contaminantes antropolóxicos. Así mesmo, estuda os tratamentos de devanditas verteduras para reducir a súa carga daniña.
Tamén hai interacción entre a chamada química sustentable ou química verde e a preservación do ambiente, pois aquela estuda optimizar os procesos produtivos químicos, eliminando produtos secundarios, empregando condicións menos agresivas (de presión e temperatura, de tipo de disolvente).
A química ambiental encárgase de realizar o supervisor dos proxectos industriais, tendo en conta o impacto ambiental.
A química ambiental e as cinco esferas
Tradicionalmente, as ciencias ambientais estudaron os procesos e interaccións na mesosfera, a exosfera, a xeosfera e a biosfera. A química ambiental non só se encarga do estudo da vida, transporte e evolución das substancias nos ámbitos antes sinalados, senón que debe engadir unha quinta esfera, a antroposfera, que involucra as actividades e substancias realizadas polos humanos.
Divisións
Dentro da Química ambiental, podemos atopar as seguintes divisións, aínda que é unha materia na que é difícil facer separacións rotundas, pois a maioría dos ciclos bioxeoquímicos afectan a algunhas, ou a todas, as partes:
Bidueiros
O topónimo galego Bidueiros, referente á árbore bidueiro, pode referirse a:
A Canteira, Seixas, As Somozas
A Canteira é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Palau de la Generalitat Valenciana
miniatura|dereita|300px|Torreón antigo. O Palau de la Generalitat (en galego Pazo da Xeneralidade), na cidade de Valencia, é a sede da Generalitat Valenciana, segundo o que establece o Estatuto valenciano no seu título I, artigo 5.1. O Palau de la Generalitat de Valencia, igual que o de Cataluña é un dos poucos edificios de orixe medieval en Europa que se mantén coma sede do goberno e da institución que o construíu, a Generalitat do Reino de Valencia.
Este edificio está cheo de simbolismo para os valencianos, entre outros motivos porque a pesar de séculos de continxencias históricas e políticas, hoxe en día continúa a ser, xunto con Les Corts, o símbolo da unidade e da identidade valencianas.
Monumento Histórico-Artístico dende 1931, é un dos edificios máis famosos da cidade, elaborado a base de materiais locais, como a pedra de Godella e Rocafort, azulexos de Manises e Paterna, mármores do Buixcarró e madeira tallada das fragas autóctonas.
miniatura|dereita|300px|Vista do Palau de la Generalitat dende o [[Micalet.]]
A Generalitat
A Generalitat ou Diputació General era unha comisión delegada das Cortes Valencianas creada no ano 1361. Facíase cargo da xestión e administración dos donativos e impostos ofrecidos polos tres brazos integrantes das Cortes (eclesiástico, militar e civil) á Coroa. Por generalitats (ou compartimentos) eran coñecidos os impostos indirectos creados nas Corts de Montsó. A precaria situación económica da Coroa a principios do século XV levaría á consolidación deste tipo de impostos, feito que supuxo a fixación dunha institución encargada de administralos, que sería a Xeneralidade, os membros das cales eran chamados deputados.
No 1403 as Cortes Valencianas nomearon trinta e dous deputados (oito en representación do rei, o brazo civil, o militar e eclesiástico, respectivamente) para a Xeneralidade coa fin de lexislar sobre cuestións que as Cortes consideraban menores. En 1418 Alfons el Magnànim converteu a Xeneralidade do Reino de Valencia nun órgano de administración dos fondos do Reino e en máximo representante deste en ausencia de Cortes. Tres anos despois comezou a construción do pazo. O antigo emblema da Xeneralidade, omnipresente por todo do pazo, era formado por Sant Jordi, representante do estamento militar e nobiliario, a Virxe, do brazo eclesiástico, e o Anxo Custodio, das cidades e vilas reais. Hoxe este emblema é o das Cortes Valencianas, e para a Xeneralidade empregase a heráldica do rei Pere el Cerimoniós, que consta dun escudo catri-barrado inclinado cara a dereita, acompañado dun helmo de prata coroado, un mantelete en azul, unha cruz curvilínea e, e no cumio un dragón alado.
Uso e funcións
O pazo comézase no 1421 coa fin de albergar a mesma entidade que hoxe acollo e que lle dá nome, a Diputació General ou Xeneralidade del Regne de València, máxima institución foral dos valencianos dende 1418.
Despois da Guerra de Sucesión o rei Filipe V de Borbón aboliu os Furs (1707) e o edificio perdeu a súa función. O edificio albergou a Audiencia Territorial de 1751 a 1923, ano en que se instalou a Deputación provincial. Despois da chegada da democracia actual e a recuperación das institucións valencianas, volve a ser sede da Xeneralidade, e símbolo da unidade e da identidade valenciana. En 1978 acolleu de novo o Consello e as Cortes, pero en 1984 estes foron trasladades ao Palau de Benicarló e o edificio quedou exclusivamente para o Consell da Xeneralidade Valenciana.
Localización
miniatura|dereita|400 px|Vista da Xeneralidade dende a praza de Manises. Obsérvase a forma rectangular do edificio, cos respectivos costados menores tamén rectangulares
Atópase dentro do barrio de La Seu, a poucos pasos da catedral, o Micalet e a Basílica da Mare de Déu dels Desemparats.
O edificio
Construído en estilo gótico tardío por Pere Comte e Joan Guivarró, a parte máis antiga é a portada da rúa de Cavallers (1481), e a máis moderna, mais aínda gótica, son os arcos da galería superior (1541). Distribúese coma un pazo gótico mediterráneo con patio descuberto, escaleira de honra, semisoto e tres andares: entreplanta, piso principal e galería.
A fachada que mira á Rúa de Cavallers presenta:
A fachada que mira á praza de Manises ten:
Ligazóns externas
Plana sobre o Palau de la Xeneralidade
Excalfactoria
miniatura|240px|Lámina de Coturnix adansonii (hoxe Excalfactoria adansonii) por C. G. Finch-Davies na obra de Horsbrugh, Boyd (1912): The game-birds and water-fowl of South Africa. Londres: Witherby & Co. Excalfactoria é un xénero de aves da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos perdicinos, que inclúe dúas especies de paspallases do Vello Mundo.
Descrición
O xénero foi descrito en 1856 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte.
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Excalfactoria deriva do latín clásico excalfactorius, 'quecemento', 'que dá calor', en alusión a o termo usado ​​polos chineses para quentar as mans cando vai frío, xa que se cre que o corpo destas aves contén unha gran cantidade de calor na súa época de reprodución
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido (e polo antigo Coturnix), o xénero coñeceuse tamén por:
Especies
Segundo a clasificación de referencia do Congreso Ornitolóxico Internacional (Versión 3.3) o xénero comprende dúas especies:
Variacións taxonómicas
O xénero foi transferido a Coturnix despois de que ete fora descrito por en 1764 polo botánico e zoólogo francés François Alexandre Pierre de Garsault, ou en 1791 polo naturalista, tamén francés, Pierre Joseph Bonnaterre (segundo os autores).
Este xénero mantívose durante moitos anos, até que recentemento foi recasificado, por algúns autores, no xénero Synoicus e, polo grupo de referencia do Congreso Ornitolóxico Internacional, no actualmente válido Excalfactoria.
Hazarajat
300px|miniatura|A área en verde escuro no centro do país representa Hazarajat.
Ovocito
Un ovocito ou oocito é un gametocito ou célula xerminal feminina implicada na reprodución. Trátase dun ovo inmaturo ou célula ovo inmatura. Orixínanse no ovario durante a gametoxénese feminina. As células xerminais femininas producen unha célula xerminal primordial que sofre mitose formando ovogonias. Durante a ovoxénese as ovogonias transfórmanse nos ovocitos primarios. Os ovocitos primarios chegado un momento da vida do individuo experimentan a meiose, orixinando ovocitos secundarios e estes despois óvulos. Un óvulo é un ovocito que completou a súa meiose e maduración.
Hazarajat
Hazarajat (en ) ou Hazaristán (en ) é o nome do territorio habitado polo pobo hazara, nas terras altas do centro e sur de Afganistán, entre as montañas Koh-i-Baba e o extremo occidental do Hindu Kush. Os seus límites físicos están marcados por Bamyan no norte, polo río Helmand no sur, Firuzkuh polo oeste e a provincia de Wardak polo leste. Hazarajat é máis unha rexión etnorelixiosa que xeográfica, onde habitan os turco mongois xiítas."
Ovocito
Terminoloxía
Na meiose II e diferenciación desde ovocito secundario a óvulo fálase ás veces dunha fase intermedia chamada ovátida, pero esta non ten apenas relevancia nos humanos e menciónase máis ben para facer un paralelismo coas espermátidas masculinas (que duran máis e deben madurar) e poder comparar así as fases da ovoxénese e da espermatoxénese.
Hazarajat
Hazarajat está composta polas provincias de Bamyan, Maidan Wardak, Ghazni, Daykundi, Ghor, Urozgan, Parwan, Samangan, Baghlan, Balkh, Badghis, logar, Sar-e Pol e Herat.
Ovocito
Terminoloxía
(Ver a sección "Meiose" máis abaixo).
Formación
miniatura|260px|Diagrama da meiose no que se observa a redución no número de [[cromosomas no proceso de maduración do ovo.]]
A formación dos ovocitos denomínase ovocitoxénese, que é unha parte da ovoxénese. Na ovoxénese orixínanse primeiro ovocitos primarios antes do nacemento, e despois ovocitos secundarios como parte da meiose e, finalmente, óvulos.
Meiose
O ovocito secundario só recomezará a división meiótica se se produce a fecundación. Nese momento complétase a meiose, finalizada a cal se xera o segundo corpúsculo polar e o ovocito pasará a chamarse óvulo, estadio que tan só dura unhas horas ata a fusión dos núcleos de ambos os gametos, momento en que se denomina cigoto. Se non se produce a fecundación, a segunda división meiótica queda detida na metafase II e non se reinicia, e o ovocito acaba sendo absorbido e fagocitado.
Citoplasma
Os ovocitos son ricos en citoplasma, o cal contén gránulos de vitelo (xema) para a nutrición da célula e das primeiras células embrionarias.
Núcleo
Durante o estadio de ovocito primario da ovoxénese, o núcleo celular denomínase vesícula xerminal.
O único tipo normal humano de ovocito secundario ten sempre un cromosoma X no 23º par cromosómico, mentres que os espermatocitos poden ter cromosoma X ou Y.
Folículos e niños
Os ovocitos desenvólvense dentro de folículos ováricos. En zooloxía o espazo onde se localiza o ovo ou ovo inmaturo denomínase en certos casos niño celular.
Contribucións maternas
miniatura|esquerda|Diagrama dun ovocito no que se indican os seus hemisferios ou polos animal e vexetativo.
Como o destino dun ovocito é ser fecundado e finalmente crecer dando lugar a un organismo funcional completo, debe poder regular múltiples procesos celulares e de desenvolvemento. O ovocito é unha célula grande e complexa á que se lle deben proporcionar numerosas moléculas que dirixirán o crecemento do cigoto e embrión e controlarán as actividades celulares, que son subministradas pola nai. Como o ovocito é o produto da gametoxénese feminina, a contribución materna ao ovocito e consecuentemente ao ovo fecundado é enorme.
ARNm e proteínas
Durante o crecemento do ovocito, as células da nai proporcionan diversos ARNm transcritos pola nai. Estes ARNm poden ser almacenados en complexos de ribonucleoproteínas mensaxe (RNPm) e traducidos en momentos específicos, poden localizarse en determinadas rexións do citoplasma, ou poden estar espalladas homoxeneamente por todo o citoplasma do ovocito. As proteínas descargadas pola nai poden tamén estar localizadas ou ser ubicuas en todo o citoplasma. Os produtos traducidos destes ARNm e proteínas descargadas teñen múltiples funcións, que van desde a regulación do mantemento da célula como a progresión do ciclo celular e o metabolismo, á regulación de procesos do desenvolvemento como a fertilización, activación da transcrición no cigoto, e a formación dos eixes corporais. Debaixo hai algúns exemplos de proteínas e ARNm de herdanza materna que foron atopados en ovocitos do anfibio Xenopus laevis.
miniatura|dereita|Diagrama do ovocito de Xenopus laevis e os seus determinantes maternais.
Mitocondrias
O ovocito recibe mitocondrias das células maternas, que controlan o metabolismo do embrión e os eventos apoptóticos. A repartición das mitocondrias lévao a cabo un sistema de microtúbulos, que sitúan as mitocondrias ao longo do ovocito. En certos organismos, como os mamíferos, as mitocondrias paternas achegadas ao ovocito polo espermatozoide durante a fecundación son degradadas por medio da unión de proteínas ubiquitinadas. A destrución das mitocondrias paternas asegura a herdanza estritamente materna do ADN mitocondrial (ADNmt).
Nucléolo
Nos mamíferos, o nucléolo dos ovocitos deriva exclusivamente das células maternas. O nucléolo, situado no núcleo, é a estrutura onde se localiza a transcrición do ARNr e se ensambla formando as subunidades dos ribosomas. Aínda que o nucléolo é denso e inactivo nun ovocito maduro, é necesario para o desenvolvemento correcto do embrión.
Ribosomas
As células maternas tamén sintetizan e contribúen cos ribosomas que cómpren para a tradución de proteínas antes de que se active o xenoma cigótico. Nos ovocitos de mamíferos, os ribosomas derivados da nai e algúns ARNm almacénanse nunhas estruturas chamadas entrramados ou redes citoplasmáticas (cytoplasmic lattices). Estes entramados son unha rede de fibrilas, proteínas, e ARNs, que aumentan en densidade a medida que decrece o número de ribosomas nun ovocito en crecemento.
Contribucións paternas
O espermatozoide que fertiliza aos ovocitos contribúe co seu pronúcleo, que é unha metade do xenoma do cigoto (a outra metade é a materna). Nalgunhas especies, o espermatozoide contribúe tamén cun centríolo, que axuda a formar o centrosoma cigótico necesario para a primeira división. Porén, nalgunhas especies, como o rato, o centrosoma enteiro é de procedencia materna. Actualmente está a investigarse a posibilidade doutras contribucións citoplásmicas feitas ao embrión polo espermatozoide.
Durante a fertilización, o espermatozoide proporciona tres elementos esenciais ao ovocito: (1) un factor activador ou de sinalización, que causa que o ovocito que estaba dormente metabolicamente se active; (2) o xenoma haploide paterno; (3) o centrosoma, que é responsable de manter o sistema de microtúbulos.
Fontes
William K. Purves, Gordon H. Orians, David Sadava, H. Craig Heller, Craig Heller (2003). Life: The Science of Biology(7th ed.), pp. 823–824
Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra
A Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra foi unha entidade financeira dependente da Deputación de Pontevedra e con sede na cidade de Pontevedra, existente entre 1930 e 2000.
Historia
Entre 1940 e 1960 as caixas de aforros viviron un período de expansión en toda España, ao abeiro das reformas lexislativas. Por entón ábrense as primeiras sucursais en Ponte Caldelas, Tomiño e Caldas de Reis. Nesa etapa en que hai enfrontamentos coa Caixa de Aforros Municipal de Vigo por ocuparen diferentes espazos, situación na que media o Ministerio de Traballo.
En 1944 a entidade adquire un soar en Campolongo onde constrúe a súa sede, elaborada polo arquitecto Emilio Quiroga Losada. O edificio foi inaugurado en 1949. e ampliouse na década de 1950, co deseño de Robustiano Fernández Cochón. O edificio foi de novo ampliado entre 1971 e 1973, coa construción dun auditorio e diversas oficinas, que acolleron durante un tempo as aulas da Universidade Nacional de Educación a Distancia.
Participou no financiamento de obras públicas na cidade de Pontevedra, como o Estadio da Xuventude (actual Centro Galego de Tecnificación Deportiva) ou o Estadio de Pasarón, así como a construción de diversas vivendas sociais. En 1965 construíu a residencia de estudantes Virxe Peregrina, en orixe destinada a Colexio Menor, destinada a alumnado de Bacharelato, Maxisterio e Mestría Industrial. Dentro da obra social, a entidade patrocinou equipos deportivos como o Pontevedra CF ou a SD Teucro.
En 1980 constituíu o premio Julio Camba de Periodismo. En 1977 comezaron diversas conversas para crear unha gran caixa de aforros galega. Leváronse a cabo negociacións con Caixa Galicia, resultado da fusión das Caixas de Aforros da Coruña, Lugo, Santiago de Compostela e Ferrol, mais a negativa da Caixa de Aforros de Vigo botaron atrás o proxecto conxunto. Ante esta diatriba, na década de 1980 levou a cabo unha fase de expansión coa apertura de sucursais en diversas vilas galegas e mesmo en Madrid.
En 1990 comezan diversas colaboracións coas Caixa de Aforros de Vigo e Ourense, que culminan no ano 2000 coa fusión e a creación da entidade privada Caixanova. A parte de accións que lle corresponderon na nova caixa foi do 24 %. Á súa vez Caixanova fusionouse en 2010 con Gaixa Galicia, e o proceso culminou na entidade Abanca.
En 2006 inaugurouse o novo Centro Cultural da Caixa de Aforros, cun amplo programa cultural que inclúe obradoiros de poesía, literatura e arte, exposicións de museos nacionais e internacionais, obras de teatro, concertos e conferencias no seu auditorio. En 2010 pasou a chamarse Centro Cultural Afundación.
Arquitectura
Tras a derriba da capela de San Xosé na praza do mesmo nome, construíuse o edificio da Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra. Esta sede construíuse en tres etapas: o edificio orixinal iniciouse en 1944 e converteuse na sede da Caixa de Aforros de Pontevedra en 1948. O edificio ocupaba unha parcela de 200 metros cadrados na Praza de San Xosé e era un edificio de pedra de aspecto nobre, con planta baixa e catro pisos, segundo o proxecto de Emilio Quiroga Losada, arquitecto municipal.
A segunda parte deseñouse como unha ampliación ao longo da rúa Augusto González Besada en 1956. Esta ampliación foi deseñada e construída polos arquitectos Robustiano Fernández Cochón e Laureano Barreiro. A última parte consistiu na execución dun anexo de arquitectura moderna con fachada ás rúas San Xosé e Augusto García Sánchez, construído entre 1970 e 1974 polo arquitecto Joaquín Basilio Bas. Desde esta ampliación, o edificio conta cun gran auditorio con máis de 800 prazas.
O edificio foi completamente reformado polo arquitecto César Portela en 2004 e inaugurado o 15 de xullo de 2006. Ten unha superficie de 12 000 metros cadrados de superficie construída e conserva dúas fachadas de pedra, combinadas cun enorme cubo de cristal na fachada posterior que se abre á Avenida Augusto García Sánchez e que lle dá un aspecto moderno e vangardista. O edificio está coroado na fachada da súa entrada principal por unha escultura de bronce de 6 metros de altura do escultor Cándido Pazos, realizada en 2006, que representa ao arqueiro grego Teucro, mítico fundador da cidade de Pontevedra. Na fachada sur restauráronse os baixorrelevos de Xoán Piñeiro O mar e O campo.
No interior do edificio hai un gran vestíbulo ao que se accede desde a entrada principal pola rúa Augusto González Besada e que conecta as diferentes salas. Cinco grandes esculturas do escultor Sergio Portela están colocadas estratexicamente neste vestíbulo para atraer as miradas. Na terraza instalouse un xardín de camelias e nos dous patios interiores hai unha fervenza de 11 metros e xardíns colgantes de 15 metros de altura. Ademais dun auditorio con máis de 800 asentos, o edificio conta cunha sala de conferencias e tres grandes salas de exposicións.
Campo de Belchite
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. O Campo de Belchite é unha comarca situada no centro de Aragón, na ribeira do Ebro, pertencente á provincia de Zaragoza. A súa capital administrativa é Belchite.
Xeografía
Limita ao norte coa Comarca de Zaragoza, ao oeste co Campo de Cariñena, o Campo de Daroca e o Jiloca, e ao sur coas Cuencas Mineras e o Bajo Martín.
Economía
A agricultura de secaño é a principal actividade económica, baseándose no cultivo dos cereais, a vide e a oliveira. Hai varios espazos naturais de importancia na comarca dos que destaca a reserva ornitolóxica da balsa do Planerón e a Lomaza de Belchite.
Federación Europea de Sociedades Filatélicas
A Federación Europea de Sociedades Filatélicas (Federation of European Philatelic Associations, FEPA) é a organización que acolle ás federacións de sociedades filatélicas nacionais europeas membros da Federación Internacional de Filatelia, incluíndo a Federación Filatélica de Israel e está aberta ós países do norte de África aínda que polo de agora só a Federación Filatélica Libia é membro.
Take Shelter
Take Shelter é un filme estadounidense dirixido por Jeff Nichols que foi estreado no 2011.
Sinopse
Curtis LaForche vive nun pequeno pobo de Ohio coa súa muller, Samantha, e a súa filla Ana, unha nena xorda de seis anos. Curtis comeza a sufrir fortes alucinacións apocalípticas, unhas alucinacións que non sabe se son consecuencia dunha enfermidade mental ou se son premonicións reais.
Rafael de la Hoz Arderius
Rafael de la Hoz Arderius nado o 9 de outubro de 1924 en Madrid e finado na mesma cidade o 13 de xuño do 2000 foi un arquitecto español, director do estudio Rafael de la Hoz, Arquitectos, actualmente dirixido polo seu fillo Rafael de La-Hoz Castanys.
Traxectoria
miniatura|200px|dereita|Edificio Castelar en Madrid. Fillo do tamén arquitecto Rafael de la Hoz Saldaña e Enriqueta de Arderius Varela de Seijas, pasou parte da súa vida en Córdoba. En 1951 obtivo o título de arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Estudou no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) de Estados Unidos, 1955.
XTC
XTC foi unha banda inglesa de New Wave procedente de Swindon, activa entre 1976 e 2005. Aínda que a banda gozou dalgún éxito significativo nas listas, como en Reino Unido cos sinxelos "Making Plans for Nigel" (1979) e "Senses Working Overtime" (1982), son máis coñecidos pola boa consideración que tiveron da crítica durante moito tempo que por facer discos exitosos.
Parque Nacional Abel Tasman
miniatura|Localización do Parque Nacional Abel Tasman. O Parque Nacional Abel Tasman está localizado no extremo noroeste da Illa Sur de Nova Zelandia, famoso polas súas praias, cantís, e esteiros naturais, cobre unha extensión de 255 km². O parque, fundado en 1942, recibe o seu nome do explorador holandés Abel Tasman, o primeiro europeo en explorar Nova Zelandia, chegando ata o que hoxe é o parque o 12 de decembro de 1642. As cidades máis próximas son Motueka, Takaka e Kaiteriteri.
Pronunciamento de Sagunto
miniatura|Xeneral Arsenio Martínez Campos. Coñécese como Pronunciamento de Sagunto ou Pronunciamento de Martínez Campos ao pronunciamento feito polo xeneral Arsenio Martínez Campos en Sagunto o 29 de decembro de 1874, que supuxo a Restauración borbónica en España e o fin do Sexenio Democrático (1868-1874) e da Primeira República Española (1873-1874).
Historia
O 27 de decembro de 1874, o xeneral Martínez Campos saíu de Madrid cara a Sagunto, requirido polos afonsinos valencianos para que se pronunciase, recibindo un telegrama co texto Laranxas en condicións, expresión en clave ideada polos conservadores valencianos, para que dirixise o movemento.
O 29 de decembro, Martínez Campos púxose á fronte da brigada e, cos soldados formando un cadro nun lugar chamado «As Alquerietas», preto de Sagunto, onde se inicia a estrada Sagunto-Burgos, arengou á tropa, demostrando a necesidade de efectuar a restauración borbónica na persoa do príncipe Afonso, fillo de Isabel II como Afonso XII, Rei de España e Indias. Afonso herdara os dereitos de sucesión da Coroa de España, ao abdicar Isabel II no exilio (1870). Finalmente, rematou co berro de Viva don Afonso XII rei de España!, sendo contestado por toda a tropa. Finalizado o pronunciamento, as tropas dirixíronse a Valencia. Ás 12 horas e 16 minutos da mañá, o goberno de Madrid recibe o seguinte telegrama:
Ás poucas horas o pronunciamento a favor do príncipe Afonso é comunicado aos xefes militares, ao líder do afonsismo Antonio Cánovas del Castillo e ao propio goberno, entón presidido polo líder do Partido Constitucional, Práxedes Mateo Sagasta. Este púxose en contacto por telégrafo co Presidente do Poder Executivo da República, o xeneral Serrano, que se atopaba en Tudela dirixindo as operacións militares na fronte do Norte en plena Terceira guerra carlista. Nesa conferencia telegráfica o xeneral Serrano rexeitou abandonar a fronte e volver a Madrid para se enfrontar aos militares que na capital se adheriran ao pronunciamento, «declinando toda resistencia».
Ese mesmo día 29 ás tres e media da tarde, o xeneral Jovellar, xefe do exército do centro, escribiu un telegrama ao Ministerio da Guerra, indicando que se unía ao pronunciamento. O mesmo 29, os xenerais De la Pezuela, Reyna, Gasset, San Román, Quesada, Macías, Larrocha e Moltó, reunidos na casa do primeiro, tamén acordaron apoia-lo movemento. O ministro da Guerra telegrafiou ao xeneral Serrano: «Isto non ten remedio». Como destacou Ramón Villares, «o goberno de Sagasta... nin quixo nin tampouco puido defenderse ante o feito consumado de Sagunto. A maioría dos oficiais militares que non estaban na fronte do Norte apoiouno de forma tácita ou expresa».
Na mañá do 30 de decembro, o xeneral Fernando Primo de Rivera, capitán xeneral de Madrid, aceptou o pronunciamento e presentouse no Consello de Ministros convocado para analiza-la situación, mostrando a adhesión da tropa de Madrid. Os ministros protestaron pero aceptaron formalmente as consecuencias do pronunciamento e entregaron o poder ao xeral Primo de Rivera.
Consecuencias
miniatura|Gravado que mostra a entrada do rei Afonso XII en Madrid ao seu paso baixo un arco de triunfo levantado na rúa de Alcalá o [[15 de xaneiro de 1875.]] Primo de Rivera constituíu un goberno provisional o 31 de decembro de 1874 baixo a dirección de Cánovas, que decreta a restauración da monarquía, pondo fin á Primeira República Española.
Cánovas del Castillo, que fora inicialmente detido, foi finalmente agasallado na sede do goberno civil de Madrid. Despois nomeou aos membros do Ministerio-Rexencia que asumiu o poder conferido por Primo de Rivera até a volta do exilio do príncipe Afonso, agora xa proclamado rei. No momento de producirse o pronunciamento este atopábase de viaxe a París, onde residía a súa nai a raíña Isabel II, dende a Academia de Sandhurst, en Inglaterra, e foi informado do ocorrido en España a última hora do día 30 mediante unha nota que dicía en francés: «Votre Majesté a été proclamei Roi hier soir par l'Armée espagnole» (en galego: Vosa Maxestade foi proclamado Rei onte pola tarde polo Exército español). Poucas horas despois Cánovas enviaba un telegrama á raíña Isabel II no que lle comunicaba «este gran triunfo, alcanzado sen loita nin derramamento de sangue».
Carta
Carta de Martínez Campos a Cánovas do 27 de decembro de 1874, xustificando o pronunciamento
RS-56-OBA
RS-56-OBA é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na primeira etapa de varios foguetes da familia Atlas II.
Bruce Condé
Bruce Condé, nado en San Juan Capistrano (California) o 5 de decembro de 1913 e finado en Marrocos o 20 de xullo de 1992, foi un aventureiro norteamericano.
Traxectoria
Tras deixar o exército nada se sabe del ata que aparece no Iemen, alí adoptou a súa cidadanía e a relixión islámica. Tras servir á monarquía iemení foi expulsado en 1958 para establecerse no Líbano como correspondente de Linn's Stamp News.
En 1963 foi nomeado conselleiro postal de Sharjah, abriu a primeira oficina postal do país e emitiu os primeiros selos deseñados polo propio Condé. Tras o derrocamento do xeque Al Qasimi volveu ó Iemen como xeneral do Exército Real e asesor postal, alí deseñou e emitiu gran variedade de selos cunha política filatélica que levaron a que o propio goberno do Iemen negase a lexitimidade ós seus selos e cancelacións. De novo Condé marchou para o Líbano onde seguiu a emitir selos fraudulentos do Iemen co propósito de enganar ós coleccionistas. Instalouse por un tempo en Granada e pasou os seus últimos anos en Marrocos.
Pascual Zaera Rojo
Pascual Zaera Rojo, nado o 9 de xuño de 1901 e finado en Ferrol o 3 de marzo de 1956, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo de Pascual Zaera Taboada. Estudou maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Foi mestre de Carantoña. En 1931 presidía a Sociedad Agraria Republicana de Castro, Leiro y Carantoña e foi membro do comité organizador do Partido Agrario Radical Gallego. No franquismo afiliouse a FET y de las JONS e foi xefe local do Movimiento de Miño. Foi cesado como xefe local en xaneiro de 1942. É autor da obra teatral La estrella de Perico. . Morreu en Ferrol con 54 anos.
Gambusia
Gambusia é un amplo xénero de peixes da familia Poeciliidae (orde Cyprinodontiformes). Gambusia contén algo máis de 40 especies, a maioría das cales se encontran principalmente en hábitats de auga doce, aínda que algunhas especies poden encontrarse tamén en hábitats de augas salobres ou salgadas. A especie tipo é G. punctata, de Cuba. A maior riqueza de especies atópase en México, Texas e as Grandes Antillas, pero hai especies en multitude de sitios de América, como o leste e sur dos Estados Unidos, Bahamas, Centroamérica e Colombia. En moitos países denomínanse de forma xeral peixes mosquito, aínda que máis especificamente este nome se refire a dúas especies: G. affinis e G. holbrooki, que poden ser introducidas en lagoas para comer as larvas de mosquito. De feito, foron amplamente introducidos fóra da súa área nativa, e ás veces convertéronse en especies invasoras, que ameazan as especies locais. Son moi importantes no comercio de acuarios, valorados polo seu pequeno tamaño, facilidade para reproducirse e o graciosos que son. Son vivíparos.
Incluíronse nove especies deste xénero na lista de especies vulnerables da Lista Vermella da IUCN; unha, G. eurystoma, está en perigo crítico e dúas, G. amistadensis e G. georgei, xa están extintas.
Especies
Neste xénero recoñecense actualmente as seguintes 45 especies::
Dentalíidos
A dos dentalíidos (Dentaliida) é unha orde de moluscos, unha das dúas que compoñen a clase dos escafópodos, que comprende numerosas especies coñecidas vulgarmente como dentalios.
Aparecen no rexistro fósil no carbonífero temperán, hai uns 350 millóns de anos.
Descrición
Segundo moitos autores a orde foi descrita en 1776 polo filósofo e naturalista británico Emanuel Mendez da Costa,  pero, segundo outros, a descrición corresponde ao zoólogo ruso Yaroslav Igórevich Starobogatov, que o fixo en 1974.
Clasificación
Segundo o World Register of Marine Species, a orde comprende as seguintes familias:
John Abercrombie
John Abercrombie, nado o 10 de outubro de 1780 en Aberdeen e morto o 14 de novembro de 1844 en Edimburgo, foi un filósofo escocés e o primeiro en tratar a neuropatía como unha entidade separada.
Traxectoria
Médico e filósofo, era fillo dun reverendo protestante, e foi educado na Universidade de Edimburgo, graduándose como médico en 1803. Despois dunha breve estadía en Londres abre unha consulta en Edimburgo. En 1816 comeza a publicar artigos no Edinburgh Medical and Surgical Journal, que formaran a base das súas obras máis coñecidas: Pathological and Practical Researches on Diseases of the Brain and Spinal Cord, considerado o primeiro manual de neuropatoloxía e Researches on the Diseases of the Intestinal Canal, Liver and other Viscera of the Abdomen, ámbalas dúas publicadas en 1828.
En 1830 publicou Inquiries concerning the Intellectual Powers of Man and the Investigation of Truth seguido en 1833 por The Philosophy of the Moral Feelings, obras filosóficas que pese á súa pouca orixinalidade foron moi populares no seu tempo.
Tres idades
En 1820, Christian Jürgensen Thomsen, ordenou as coleccións do museo de Copenhaguen en función dos materiais utilizados nos artefactos e creou a clasificación chamada das ”Tres Idades”:
Aínda que os últimos termos son aínda utilizados, o sistema das Tres idades caeu en desuso ao ser demasiado simplista e europeísta. Por outra banda, ás citadas etapas engadíronse os termos Paleolítico e Neolítico, introducidos por John Lubbock en 1865:
A periodización actual da Prehistoria é moito máis complexa e está sendo continuamente revisada.
Noz de Adán
A noz de Adán, nó da gorxa ou mazá de Adán, coñecida medicamente como prominentia laryngea, é unha protuberancia da cartilaxe tiroide da larinxe, existente baixo o óso hioide, no pescozo humano, e un dos órganos relacionados co proceso da fala. Presenta un maior desenvolvemento nos individuos do sexo masculino, pola maior presenza de hormonas masculinas, principalmente a testosterona.
Presenta unha entalla superior facilmente palpábel, que representa a unión das dúas porcións de dita cartilaxe. O ángulo de encontro é máis agudo nos homes (90°) que nas mulleres (120º). Por debaixo continúase coa cartilaxo cricoide. Considérase que o seu desenvolvemento no home é un carácter sexual secundario masculino, produto da actividade hormonal masculina. O seu grao de desenvolvemento depende de cada individuo e producirase o ensachamento de dita zona na puberdade de maneira moi rápida, xerando o cambio da voz. Canto máis ancha sexa a dita zona, máis grave será a voz da persoa.
Etimoloxía
A orixe do termo estaría na pasaxe bíblica do pecado orixinal, onde Adán tería comido a mazá, o froito prohibido, despois de Eva e ficado co carozo preso na garganta.
Alfonso Sastre
Alfonso Sastre Salvador, nado en Madrid o 20 de febreiro de 1926 e finado en Hondarribia o 17 de setembro de 2021, foi un ensaísta, dramaturgo, guionista, filósofo e político español. Tratouse dun dos principais expoñentes da chamada Xeración dos cincuenta en España. Cómpre salientar a forte carga social do conxunto da súa obra, con constantes como a explotación do home, a loita de clases ou o concepto de liberdade.
Traxectoria
O impacto que nel tivo a guerra civil española quedou reflectido na súa abundante obra, en especial as súas referencias á fame e ao terror, causado polos bombardeos. Tras principiar a carreira de enxeñaría, axiña mudouna polo teatro, fundando en 1945, xunto con algúns amigos o grupo Arte Nuevo, que se propuña renovar a escena teatral española. Máis tarde estudou Filosofía e Letras, comezando en Madrid e licenciándose en Murcia.
En 1950 redactou o Manifesto do T.A.S., publicado na revista La Hora, onde se falaba da función social da arte, considerando esta faceta máis importante có propio valor artístico da obra. Non obstante, estas proclamas foron freadas reiteradamente pola censura franquista, que podou seguido as súas obras e censurou varias das obras en cartel do autor. . Aprécianse influencias ideolóxicas de Karl Marx, Jean Paul Sartre e Bertolt Brecht, sendo a estrutura teatral do dramaturgo alemán paralela á pretendida por Sastre.
Nas últimas décadas da súa vida viviu no País Vasco, onde colaborou con diversas organizacións da esquerda abertzale. En 2009 encabezou a lista de Iniciativa Internacionalista ás Eleccións ao Parlamento Europeo.
A Canteira
O topónimo galego A Canteira indica un lugar onde se extrae pedra, unha canteira. Pode referirse a:
La Sirena del Norte
La Sirena del Norte foi un periódico editado en Viveiro en 1918.
Priyanka Chopra
Priyanka Chopra (en hindi devánagari: प्रियंका चोपड़ा), nada en Jamshedpur, Jharkhand o 18 de xullo de 1982, é unha actriz e cantante india e gañadora do concurso internacional de beleza Miss Mundo no ano 2000. Antes do inicio da súa carreira de actuación traballou como modelo. Gañou fama e notoriedade despois de gañar o título de Miss Mundo no 2000. A miúdo é referida co alcume de "Piggy Chops" que lle foi dado polos seus co-protagonistas na rodaxe do filme hindú Bluffmaster!. Durante a súa carreira gañou unha vez o premio Filmfare, ao que tamén foi nomeada sete veces, e un Premio Nacional de Cine da India por Mellor Actriz.
La Sirena del Norte
Historia e características
Apareceu o 24 de agosto de 1918, para substitutir a Pro Neutralidad. Estaba dirixido por Fernando Pérez Barreiro e os redactores eran membros da Juventud Católica de Viveiro. Continuou a orientación xermanófila do seu antecesor e tamén a numeración. Cesou co número 6.
Priyanka Chopra
O seu debut como actriz foi no 2002, no filme Tamizhan. Ao seguinte ano fixo o seu debut en Bollywood co filme "The Hero: Love Story of a Spy", seguindo co éxito "Andaaz", polo cal gañou un Premio Filmfare por Mellor Debut Femenil. No 2004 converteuse na segunda muller en gañar o Premio Filmfare a Mellor Vilán, que recibiu polo seu aclamado papel pola crítica en Aitrazz. Chopra máis tarde tenría éxito comercial con filmes como Mujhse Shaadi Karogi (2004), Krrish (2006), Don: The Chase Begins Again (2006) e Don 2 (2011).
O 2008 marcou o comezo dunha nova etapa na carreira de Chopra. A súa interpretación de modelo con problemas, no filme Fashion valeulle un Premio Nacional de Cine á Mellor Actriz, así como un Premio Filmfare á Mellor Actriz. Recibiu críticas positivas polos seus papeis en filmes como Kaminey (2009), What's your Raashee? (2009) e 7 Khoon Maaf (2011), pola que gañou un Premio Filmfare a Mellor Actriz. Unha vez feito isto, Chopra estabeleceuse como unha das principais actrices do Bollywood contemporáneo.
Ademais de actuar en filmes, Chopra é actriz de teatro e lanzou o seu primeiro álbum discográfico a nivel internacional en 2012.
Primeiros anos
Os dous pais de Priyanka, Ashok e Madhu Chopra, nada Akhauri, eran médicos, e ela ademais ten un irmán. Priyanka está moi unida ao seu pai, orixinario de Punjab; mentres que a súa nai é de Bihar ao norte da India. Pasou parte da súa infancia en Bareilly, Uttar Pradesh. A súa familia mudábase moito xa que o seu pai estaba na armada. Estudou no La Martiniere Lucknow en Lucknow, e máis tarde foise aos Estados Unidos, onde estudou na Newton North High School, en Newton, Massachusetts e na Robert Kennedy High School (Flusing Queens) en Nova York antes de regresar á India para completar a súa educación na Army Public School (Bareilly). Empezou no Jai Hind College en Bombai, pero o deixou para presentarse a Miss Mundo. O seu pai tamén foi un bo cantante.
Concursos de beleza
Priyanka coroouse Miss India Mundo e logo Miss Mundo en 2000. O mesmo ano, Lara Dutta e Diya Mirza, ambas da India, gañaron Miss Universo e Miss Asia Pacific.
Foi a quinta hindú en coroarse Miss Mundo.
Carreira de actriz
Tras gañar Miss Mundo, fíxose actriz. O seu primeiro filme foi Thamizhan'' (2002) en támil e desde 2003 apareceu en moitas películas de Bollywood.
Actuou na serie Mujhse Shaadi Karogi en (2004) e logo en Aitraaz, un remake en hindi do filme protagonizado por Demi Moore Disclosure ( Acoso) e ese mesmo ano participou no tour "Temptations 2004" con outras estrelas de Bollywood, Shahrukh Khan, Rani Mukerji, Saif Ali Khan, Preity Zinta e Arjun Rampal.
En 2005, xa protagonizara moitos filmes e en 2006, participou en dous dos filmes máis taquilleros do ano, Krrish e Don - The Chase Begins Again. En 2006, Priyanka Chopra foi votada a muller asiática polo Eastern Eye, unha publicación asiática.
Carreira musical
A súa primeira gravación, a canción "Ullathai Killadhe" no filme "Thamizhan Tamil" (2002), fíxose a instancias do seu director Vijay, quen se fixara na súa forma de cantar no set. En agosto de 2011, Chopra asinou un acordo de gravación con Universal Music Group, o acordo indica que o seu primeiro álbum de estudio sería lanzado por Interscope Records en Norteamérica e por Island Records noutros lugares.
Chopra viaxou aos Estados Unidos para traballar no seu primeiro álbum que tiña previsto o seu lanzamento para principios de 2014, colaborando con Sam Watters, Matthew Koma, Jay Sean e RedOne, sendo este último o produtor do álbum. O seu primeiro sinxelo "In My City" en colaboración de will.i.am inspirouse na súa infancia inestable e a súa viaxe dunha chica de pobo cunha celebridade, a canción recibiu críticas mixtas dos críticos, e foi un éxito comercial na India; vendeu máis de 130.000 copias na súa primeira semana encabezando a lista pop hindú e foi certificado triplo pratino.
En xullo de 2013 lanzou o seu segundo sinxelo "Exotic", en colaboración de Pitbull, e rapidamente chegou a ser número un en iTunes India, "Exotic" debutou no número 16 en "Billboard Dance/Electronic Songs" e no número 11 en "Dance/Electronic Digital Songs".
O seu terceiro sinxelo, unha versión electropop de "I Can't Make You Love Me" de Bonnie Raitt, lanzado o 22 de abril de 2014.
miniatura|Priyanka Chopra People's Choice Awards India
Clube Filatélico de Portugal
O Clube Filatélico de Portugal é a asociación filatélica máis antiga de Portugal, con sede en Lisboa. Fundouse en 1943 por iniciativa de José Rodrigo Dias Ferreira tras lanzar un chamamento na revista O Selo. O seu actual presidente é Elder Manuel Pinto Correia e o seu órgano de expresión é o Boletim do Clube Filatélico de Portugal. O club realiza poxas filatélicas, exposicións filatélicas, conferencias e conta coa biblioteca filatélica máis importante do país.
Carmen Hermo
Carmen Hermo Sánchez, nada en Pontevedra o 23 de setembro de 1967, é unha artista plástica e profesora galega.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no IES Valle-Inclán de Pontevedra, graduouse na Universidade de Salamanca e doutorouse en Belas Artes na Universidade de Vigo. Foi profesora da Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia, profesora de ensino secundario e profesora asociada na Universidade de Vigo, departamento de Debuxo na Facultade de Belas Artes.
Foi comisaria da exposición permanente do Museo Man de Camelle e directora do proxecto.
Participou en máis de 100 exposicións nacionais e internacionacionais, foi comisaria de varias e participou como xurado en premios.
John Donne
John Donne, nado en Londres o 22 de xaneiro de 1572  e finado na mesma cidade o 31 de marzo de 1631  foi o máis importante poeta metafísico inglés das épocas da raíña Isabel I (1559-1603), o rei Xacobe I (1603-1625) e o seu fillo Carlos I (1625-1642). A súa obra inclúe: poesía amorosa, relixiosa, traducións, epigramas, elexías segundo a tradición de imitación dos Amores de Ovidio (é dicir, en realidade son poemas de amor), cancións e sermóns en prosa.