cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kosovo
Controversias
miniatura|Vista aérea de Camp Bondsteel, a maior instalación militar dos [[Estados Unidos de América|Estados Unidos fóra das súas fronteiras dende a Guerra do Vietnam.]] A intervención da OTAN na Guerra de Kosovo así como o apoio explícito de países como Estados Unidos á independencia kosovar foron vistos desde diferentes colectivos como actos de interese xeoestratéxico, encamiñados a manter o control tanto militar como económico nesa zona dos Balcáns. Personalidades como James Petras manteñen que o recoñecemento de Kosovo por parte dos Estados Unidos respondía os intereses das multinacionais norteamericanas e as alianzas militares, pondo en dúbida que a súa intervención no conflito fose por razóns humanitarias.
Un dos feitos máis cuestionados foi a creación de Camp Bondsteel, a segunda maior base militar estadounidense no mundo. A base atópase situada xunto a Uroševac, nunha zona de elevado interese estratéxico, próxima a Oriente Medio, ao Cáucaso e Rusia, e que permite o control sobre os oleodutos e corredores enerxéticos vitais, como o oleoduto Trans-Balcáns, onde multinacionais norteamericanas como a petroleira Halliburton teñen destacada presenza.
En 2002, denunciouse que Camp Bondsteel era utilizada polo exército estadounidense como campo de detención ilegal alternativo ao de Guantánamo, polo que foi inspeccionada polo Comisario de Dereitos Humanos da Unión Europea, Álvaro Gil-Robles, quen comprobou a súa existencia e solicitou ás autoridades o seu desmantelamento.
Demografía
miniatura|Mapa multiétnico de Kosovo. miniatura|Rapazas festaxando o [[Día do Neno.]] De acordo coas enquisas realizadas pola Oficina de Estatítica de Kosovo en 2005, a poboación total do país estímase entre 1,9 e 2,2 millóns de habitantes coa seguinte composición étnica: albaneses 92%, serbios 4%, bosníacos e goranis 2%, turcos 1% e xitanos 1%. Outras fontes, como o The World Factbook da CIA estiman que, a partir de xullo de 2009, a poboación de Kósovo sitúase en 1 804 838 persoas, sendo a súa composición étnica albaneses 88%, serbios 7% e outros grupos étnicos (bosníacos, goranis, turcos, xitanos, ashkalíes, exipcios e croatas) 5%.
Os albaneses, cuxo número está en constante en constante aumento, constitúen a maioría étnica en Kosovo dende o século XIX, estando a composición étnica de anos anteriores en disputa. As fronteiras políticas de Kosovo non chegan a coincidir coas fronteiras étnicas albanesas onde compoñen unha maioría absoluta en tódolos municipios: por exemplo, os serbios son maioría en Kosovo do Norte e outros dous municipios, mentres que hai grandes áreas con maioría albanesa fóra de Kosovo, é dicir, nas súas rexións veciñas da antiga Iugoslavia, como o noroeste de Macedonia do Norte e o Val de Preševo, ao sur e leste de Serbia.
Cun 1,3% por ano, os albaneses étnicos en Kósovo teñen a maior taxa de crecemento da poboación de Europa. Durante un período de 82 anos (1921-2003) a poboación de Kosovo medrou un 460%. Mentres que os albaneses constituían o 60% da poboación de Kosovo con medio millón de individuos en 1931, en 1991 constituían o 81% da poboación con dous millóns. Se o crecemento continúa a este ritmo, a poboación chegará a 4,5 millóns en 2050.
Pola contra, de 1948 a 1991, a poboación serbia de Kosovo aumentou en apenas un 12% (un terzo do crecemento da poboación en Serbia Central). Ademais, no mesmo período, centos de miles de persoas saíron a estabelecerse na propia e máis prsopera Serbia Central ou en Europa occidental. Un 60% dos serbios que residían antes da campaña de limpeza étnica de 1999 en Kosovo residen agora na propia Serbia. A poboación dos albaneses de Kosovo aumentou nun 300% no mesmo período, unha taxa de crecemento vinte e cinco veces maior ca dos serbios. Os serbios, de igual xeito que á maioría doutros grupos étnicos cristiáns de Europa do Leste, dende 1990 tiveron as taxas de natalidade moi baixas (ao redor de 1,5 fillos por muller) e máis mortes que nacementos.
Linguas
As linguas oficiais de Kosovo son os estándares literarios do albanés e do serbio. Ademais, as leis son tamén publicadas en inglés. Outras linguas minoritarias inclúen o turco, o bosníaco, o croata, o montenegrino, o goraní (lingua irania occidental) e o romaní. O dialecto da maioría dos albaneses de Kósovo é o albanés guego, que implica diferenzas significativas entre a linguaxe falada en xeral e a oficialmente escrita.
O albanés (gjuha shqipe, pronunciado [ˈɟuha ˈʃcipɛ]; ou shqip, pronunciado [ʃcip]) é unha lingua indoeuropea falada por aproximadamente 7,6 millóns de persoas en todo o mundo, principalmente en Albania e Kosovo, pero tamén noutras área dos Balcáns onde hai poboación de orixe albanesa, como no oeste de Macedonia do Norte, o sur de Montenegro e Serbia. O albanés é tamén falado dende hai séculos por comunidades situadas no sur de Grecia, sur de Italia (onde se fala o dialecto arbëreshë) incluíndo a illa de Sicilia e Ucraína. Ademais, pódense atopar falantes de albanés en lugares onde viaxou a diáspora moderna procedente dos Balcáns, como Escandinavia, Suíza, Alemaña, o Reino Unido, Turquía, Australia, Nova Zelandia, os Países Baixos, Singapur, o Brasil, o Canadá ou os Estados Unidos.
O serbio (srpski, en cirílico: српски, pronunciado [sr̩̂pskiː]) é un rexistro normalizado da lingua serbocroata falada polos serbios, principalmente en Serbia, Bosnia e Hercegovina (maiormente na República Serbia), Montenegro, Croacia e Macedonia do Norte. É oficial en Serbia e unha das linguas oficiais de Bosnia e Hercegovina, sendo a principal lingua do pobo serbio. A lingua serbia presenta unha característica peculiar, a digrafía, é dicir que usa dous alfabetos diferentes indistintamente, o latino e o cirílico.
Pura Vázquez
Carmen Pura Vázquez Iglesias, nada en Ourense (no barrio do Polvorín) o 31 de marzo de 1918 e finada na mesma cidade o 25 de xullo de 2006, foi unha poeta galega. Representante da poesía de posguerra, apostou por unha saída lírica e existencialista fronte a liñas máis combativas. Poeta en galego e castelán e irmá da escritora Dora Vázquez, tamén se conta entre as escritoras vencelladas á emigración. Foi a primeira muller que comezou a publicar en galego nos xornais e revistas de Galiza e da emigración tras a guerra civil. Tamén foi unha das pioneiras no eido da literatura infantil e xuvenil.
Traxectoria
miniatura|Escultura en homenaxe a Pura e Dora Vázquez na [[Insua dos Poetas.]] miniatura|Escultura en homenaxe a Pura e Dora Vázquez na Insua dos Poetas. Criouse na cidade da Coruña desde case o seu nacemento ata os sete anos de idade, cando regresou coa súa familia a Ourense, logo de que seu pai, funcionario de Correos, fose sancionado durante a guerra civil. Estudou alí a primaria, o bacharelato e a carreira de Maxisterio. Desempeñou a primeira escola, logo da oposición, en diversas localidades da provincia ourensá e logo por Segovia, Toledo, Sevilla ou Madrid. Nesta última capital xubilouse en 1985, cando enviuvou, e regresou definitivamente a Ourense, onde viviu os seus derradeiros vinte anos de vida.
En 1955 viaxou por primeira vez a Venezuela, onde foi encargada polas autoridades venezolanas de organizar e dirixir un xardín de infancia piloto en Caracas. Un ano despois, é chamada pola Universidade Central para ser secretaria da Escola de Xornalismo, que daquela funcionaba dentro da Facultade de Letras. Alí tamén mantivo contactos co ámbito literario da emigración galega. Regresou á docencia na península en 1968.
Poesía
Comezou a escribir e publicar desde moi nova, en revistas e prensa galegas, fundamentalmente ourensás. En 1944 a Deputación de Ourense publicoulle o seu primeiro libro de poesía en castelá. Antes, en 1943, publicáranlle xa persoas particulares unha edición de 18 exemplares doutro libro tamén escrito en castelán, pero que incluía xa nove poemas en galego, o que para aquela data era algo insólito. Neste idioma publica tamén xa entón contos e poesías en xornais e revistas galegas de Galiza e da emigración, como no Centro Gallego de Buenos Aires.
Xa xubilada e volvida para a casa familiar das Mercedes, en Ourense, publicou en 1990 e 1991 unha antoloxía poética en castelán e outra en galego, onde recolleu parte da obra que fora editando en todos os seus anos anteriores. A partir dese momento, seguiu publicando poesía, fundamentalmente en galego. Moitas das súas obras foron editadas por ela mesma, fóra de editoriais comerciais, e escritas a miúdo a catro mans coa súa irmá Dora Vázquez.
Produción literaria en castelán
Algunhas das súas obras en castelán son:
Nocedo do Val, Castrelo do Val
miniatura|Igrexa de Nocedo do Val Nocedo do Val é unha parroquia do concello de Castrelo do Val na provincia de Ourense. Situada na marxe esquerda do río Támega, os seus habitantes viven da agricultura da pataca, o millo e os cereais. Tamén é terra de noces (orixe do seu nome) e de castañas. No outono son abundantes os cogomelos. En 2011 tiña 195 habitantes (102 homes e 93 mulleres).
Topónimo
O topónimo galego Nocedo é un fitónimo, derivado do latín que indica á presenza de nogueiras.
Dulcamara
A dulcamara (Solanum dulcamara) é unha planta herbácea perenne da familia das solanáceas, nativa de Eurasia pode chegar a acadar os 4 metros de altura, aínda que o normal é que non chegue aos 2. As follas, pecioladas, teñen entre 4 e 12 cm de longo, as flores, violetas, están en acios de 3 a 20. O froito é unha baga ovoide vermella, velenosa para os humanos e o gando por conter solanina pero comestible para os paxaros.
Outros nomes en galego inclúen: escornacabras (non confundir coa especie: Pistacia terebinthus, cornabude ou terebinto), mexacán (non confundir coa especie: Taraxacum officinale), uvas de can (non confundir coa especie: Tamus communis ou norza moura) e uva de can.
Palleta
dereita|miniatura|250px|Palletas de cana [[afinación|afinadas en Dó, para gaita galega.]]
Unha palleta é unha lámina ou láminas situadas na embocadura de certos instrumentos de vento, cuxa vibración permite a emisión do son a través do aire producido polo intérprete.
dereita|miniatura|250px|Unha palleta no [[punteiro.]] As palletas están fabricadas con cana, madeira ou metal e existen modalidades que varían segundo o tipo de instrumento.
Tipos
A denominada palleta batente ou palleta sinxela produce o son a través do roce co propio instrumento e consta dunha soa lámina.
Tamén existe a chamada palleta dobre, na que o son se produce a través do choque entre dúas láminas unidas.
Por último, tamén existe a chamada palleta libre, que vibra co paso do aire por unha abertura, que queda bloqueada pola propia lámina cando non existe columna de aire.
Durchschlagende Zunge Caña (música) 떨림판 Reed Језичак (дрвени дувачки инструменти)
Frederico Chaves Guedes
Frederico Chaves Guedes, máis coñecido como Fred, nado en Teófilo Otoni, Minas Xerais, o 3 de outubro de 1983, é un futbolista brasileiro que xoga como dianteiro para o Fluminense do Brasileirão.
El Luchador (Alacant)
El Luchador foi un xornal español de ideoloxía republicana publicado en Alacant, entre 1913 e 1939.
Historia e características
El Luchador foi fundado en Alacant en 1913 por varios mozos activistas republicanos, entre os que destacaban Juan Botella Pérez, Carlos Esplá e José Alonso Mallol. A primeira redacción do diario estivo situada na trastenda propiedade da nai de Alonso Mallol. Posteriormente, o xornal quedou en mans da familia Botella, sendo dirixido por Álvaro Botella xunto ós seus irmáns Fermín e Juan. Pola súa banda, Carlos Esplá converteríase nun dos principais redactores do diario ó longo da súa existencia. Dende a súa creación, o diario tivo unha liña editorial liberal e claramente republicana.
Durante a súa existencia, foi un dos xornais máis lidos de Alacant, o que o converteu nun dos principais diarios da cidade. No contexto do republicanismo alacantino, El Luchador congregou ou atraeu a moitos activistas republicanos que posteriormente destacaron durante o período da Segunda República. Nese período, o diario apoiou decididamente ó Partido Republicano Radical Socialista (PRRS), o cal tiña en Alacant o seu principal feudo político. Posteriormente, apoiou á Izquierda Republicana (IR) de Manuel Azaña. O xornal continuou editándose durante a Guerra Civil, aínda que sufriu os efectos da escaseza de papel e a falta de financiamento.
En maio de 1938, a súa redacción, situada na entón rúa Ángel Pestaña —hoxe rúa San Francisco—, resultou destruída durante o chamado Bombardeo do 25 de maio. Aínda que se tentou pór en marcha de novo a súa circulación a partir de setembro de 1938, o intento acabou sendo un fracaso e o xornal desapareceu definitivamente.
Contos da néboa
Características
Dos dezaoito relatos seis xa foran publicados na prensa ou en obras colectivas.
Eurocopter EC135
O Eurocopter EC135 (agora Airbus Helicopters H135) é un helicóptero civil bimotor producido por Airbus Helicopters (anteriormente coñecida como Eurocopter). É capaz de voar baixo regras de voo instrumental rules (IFR) e está equipado con controis de voo dixitais. Entrou en servizo en 1996 e ata a data fabricáronse máis de mil unidades. É amplamente utilizado por servizos de policía e ambulancia, e para transporte executivo; cara 2013, máis de 500 EC135 estaban proporcionando servizos como helicópteros para emerxencias médicas por todo o mundo. Aínda que o EC135 é principalmente usado por operadores civil, existe tamén unha variante militar con capacidade de combate designada como Eurocopter EC635.
Contos da néboa
Características
O libro comeza cunha "Soleira" na que Fole trata varias cuestións: perdón polo meu galego, a narrativa curta, a técnica literaria, o estilo, o escritor galego, a paisaxe, a solidariedade galega, o home galego e unha "arenga pola nosa música". O limiar está datado en Lugo o día de San Xoán de 1970. Remata a edición do 1973: Rematouse de imprentar iste libro de CONTOS DA NÉBOA no obradoiro de Artes Gráficas de Galicia S.A. o 5 de outono de 1973 festa de San Froilán, Padroeiro de Lugo e amigo dos lobos.
Os contos en primieira persoa están ambientados en Lugo, vilas coma Quiroga, Monforte, Chantada e algúns no rural. Hai moito humor,  misterio, premonicións e a néboa que o envolve todo... pero o misterio sempre ten unha explicación real e doada.
Ánxel Fole centra as súas historias nas cidades galegas, deixando momentaneamente o ámbito rural sen perder nada da súa proverbial sabedoría para contar con humor e misterio as historias de sempre. O libro contén seis relatos fantásticos, catro humorísticos, catro policíacos ou de aventuras e catro que Armando Requeixo cualifica de "suceso anecdótico".
O galo
Varios amigos cítanse a cear na casa do Nasa no Polvorín de Lugo. Cóntanse as fazañas de bos comedores de varios deles. Fálase do demo e aparecidos, como o caso dun carabineiro que lle disparou a unha pantasma no cemiterio. O Nasa ofértalles un galo con arroz, a Parrula tíralle as plumas e prepárao para o pote. Mais nun momento e para sorpresa de todos o galo salta da pota e corre por enriba da mesa no momento en que se funden os plomos e quedan sen luz. O galo canta kikirikí tres veces coma no caso de San Pedro e varios dos presentes danse por aludidos. Xa na comida sábese que acaban de asasinar en Madrid ao Presidente do Consello José Canalejas. E el non sería iso o que quería contar o galo? Cando marchan, dous dos comensais van rindo e comentando que había tempo que non imitaban tan ben o canto do galo. Ata a un deles o esperta a muller á media noite porque estaba cantando coma un galo. E para remate a sentenza final do conto contado: Daquela non era o mesmo que hoxe.
Eurocopter EC135
Orixe
O EC135 comezou a desenvolverse antes da formación de Eurocopter de mans de Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) coa designación Bo 108 nos anos 70. MBB desenvolveuno en asociación con Aérospatiale, e inicialmente creouse como un demostrador tecnolóxico, combinando atributos do exitoso MBB Bo 105 con novos avances é un deseño máis aerodinámico. Entre as tecnoloxías incluídas no Bo 108 estaban o primeiro control de motor electrónico con autoridade tota (FADEC) nun helicóptero, un rotor principal sen bisagras, e a adopción dunha nova transmisión. O primeiro prototipo realizou o seu voo de estrea o 17 de outubro de 1988, impulsado por dous motores Allison 250-C20R/1. O 5 de xuño de 1991 seguiulle un segundo Bo 108, con dous motores Turbomeca TM319-1B Arrius; a diferenza dos posterores aparellos de produción, estes dous demostradores tecnolóxicos usaron rotores de cola convencionais.
Contos da néboa
Caronte!
Volvendo a Lugo nunha tarde de chuvia de febreiro topa dous amigos diante do cine España. Entra. O porteiro é moi estraño e non fala, dálle un vello peso de prata, o salón é impresionante, o música espectacular, ducias de parellas bailan... mais os nomes das parellas, do pianista... estaban mortos, era un baile de pantasmas. Ata estaba o barqueiro Caronte. Este foi un soño tres semanas antes. Logo nunha casa en Quiroga comen e beben ben. Sae fóra botar unha mexada cun foco eléctrico aceso. E séntese mal, case perde o sentido. Volve entrar, recupera e vai para a cama, pon un peso de prata atado á cabeza para que lle pase o mal, tal como facía de meniño, e iso foi o que fixo xurdir o soño.
Egua ou cabalo?
Lembra o asasinato do Presidente Kennedy en Dallas, que llo contou o avogado Lamas e o convidou a ver un cadro que tiña de Prego de Oliver, ese que fai os cadros a pares, sempre hai dous moi semellantes. Despois na conversa do Metropol fálase moito do tal cadro e mesmo se discute se o pintado é un cabalo ou unha egua. E a discusión chega á Folla do Luns, e anda por todo Lugo. O Lamas convida aos amigos a cear para acabar co misterio de se é cabalo ou egua. Ten o cadro cuberto ata o final da cea. Mais un pequeno terremoto tira o cadro e queda ao descuberto a pintura. Resulta que estaba pintado polos dous lados, todo igual, menos que nun dos lados era cabalo e no outro egua.
A fotografía
Moito lembra unha fotografía do ano 1927, do alumnado de bacharelato no claustro da catedral de Lugo. Lembra moitos estudantes, profesores, bromas típicas, coplas, o Cura das abellas de Chantada (que sen lembrar que era cura o levaron a ver unhas cupletistas), as viaxes e excursións. E ... Eiquí, meu leutor empeza o verdadeiro conto diste conto que xa vai sendo ben longo, contra do meu costume. Un do retrato, o Alberto é o novo Decano do Colexio de Avogados na Coruña e convídao ao acto. Mais el non vai e ao deitarse ten a foto famosa enriba da mesiña. Soña coa viaxe a Sobrado dos Monxes e de como se desprende unha pedra que cae na cabeza do Alberto. Esperta sobresaltado. Pode crer que queira o leutor  a iste respeuto. Na tarde seguinte ao mercar La Noche de Santiago ve a necrolóxica do avogado Alberto, que morreu ás tres da madrugada, a mesma hora do pesadelo seu.
O desafío
Fernando é avogado e gústalle beber. Reflexiona sobre a xente que é alcohólica e os seus problemas. Ata el mesmo cre que se está volvendo alcohólico porque cre ver cousas raras ás veces. Marcha a Monforte arranxar uns asuntos e alí non café pide un coñac dobre. Ve pasar un home moi ben vestido cunha ferida na cabeza e ao pouco tempo o mesmo home con outro traxe e en sentido contrario. Ponse nervioso, teme morrer dun ataque ao corazón. Ao día seguinte vai ao médico, mírao e dille que está ben, ata o convida a xantar. Falan moito do humorismo na comida e cóntalle o médico que o el que viu son dous xemelgos moi coñecidos en Monforte e de moi boa familia. Trastes, malos estudantes, todo o que un facía o facía igual o outro. E non se levaban nada ben. Ata se separaron, un para Coruña e outro para Vigo, e aínda así seguían facendo o mesmo e repetindo as mesmas frases. Volveron a Monforte e un tío deles que era un bromista acírraos para que se batan en duelo. Así o fan, sempre os dous igual e ata cada un recibe unha ferida igual ao outro. Pero era pólvora vella e non funcionara ben, tal e como tiña previsto o tío para que se decatasen de que non podían estar sempre pelexando. E desde entón xa se levan ben. Así que de visión no café non había nada.
Brinde
No aninovo de 1968 o avogado pronuncia un discurso no pazo dos Ozores, vai mirando os retratos do salón e contando as fazañas dos devanceiros da familia. Todos xente importante e innovadora: a primeira cámara fotográfica, a primeira radio, o primeiro tractor... E tamén se ve un rabo de gato disecado. Lembra cando uns anos antes tamén viñera a este pazo e había un gato negro. Tocaron un valse e el levaba o ritmo co dedo cando viu que o gato tamén o facía co rabo. De aí o rabo do gato.
Eurocopter EC135
Orixe
A finais dos anos 90 o deseño foi revisado coa introdución do rotor de cola Fenestron, un avanzado rotor principal ríxido, materiais compostos, e sistemas de illamento por resoancia. Decidiuse buscar un programa completo de certificación construíndose dous prototipos de preprodución; ao mesmo tempo decidiuse darlle ao Bo 108 a nova designación de EC135 para corresponderse coa recentemente creada Eurocopter. Nese momento decidiuse que o EC135 debería desenvolverse coa opción de poder levar dous modelos de motores, o Turbomeca Arrius 2B e o Pratt & Whitney Canada PW206B; dous prototipos de preprodución foron construídos en 1994 cada un deles cun motor, demostrando ámbolos dous ser exitosos e incorporándose aos aparellos de produción.
En xaneiro de 1995 o EC135 fixo a súa primeira aparición pública na convención Heli-Expo en Las Vegas, na que os compradores potenciais quedaron impresionados coa súa aparencia e o seu rendemento. Outra característica que se fixo evidente ao entrar en servizo era os poucos niveis de ruído que producía, en parte grazas á súa cola fenestron, sendo o aparello máis silencioso da súa clase durante máis de 15 anos. A pesar de que o deseño do helicóptero estaba principalmente orientado a operadores de emerxencias médicas, o EC135 tivo un atractivo considerable para unha gran variedade de clientes. A certificación europea da JAA chegou o 16 de xuño de 1996 e a da FAA estadounidense o 31 de xullo.
O 2 de decembro de 1999 o EC135 obtivo a certificación piloto-único IFR (SPIFR) da Luftfahrt-Bundesamt (LBA) alemá. En decembro de 2000 a Civil Aviation Authority do Reino Unido deulle tamén a certificación SPIFR ao EC135.
Desenvolvemento posterior
No ano 2000 Eurocopter anunciou o comezo dos traballos de certificación do EC135P2, impulsado polo motor Pratt & Whitney Canada PW206B2, ofrecento un rendemento cun motor mellorado e potencia de emerxencia durante 30 segundos. A certificación LBA obtívose o 10 de xullo de 2001 e o primeiro EC135 cos novos motores foi entregado á policía sueca o 10 de agosto. En setembro de 2002 o EC135T2 equipado co mellorado Turbomeca Arrius 2B2 estivo dispoñible, tamén proporcionando un mellor rendemento cun só motor.
Na NBAA en marzo de 2007 en Atlanta, Eurocopter revelou o 'L’Hélicoptère par Hermès, unha edición especial VIP deseñada por Hermès International, S.A.; conta cunha luxosa cabina principal de catro prazas personalizable, unha partición de vidro deslizante, unha bodega de equipaxe corporativa, patíns redeseñados e outros cambios externos. O cliente de lanzamento do modelo é Falcon Aviation Services (FAS), baseado en Abu Zabi, Emiratos Árabes Unidos. En xullo de 2014, Airbus Helicopters anunciou que estaba permitindo máis opcións personalizadas para o EC135 l’Helicoptere par Hermes.
Contos da néboa
A néboa pare pantasmas
Conto moi breve. Un día de moita néboa ve pola fiestra como á luz dun farol se cruzan dous homes, un deles pode ser o rico don Claudio. A muller cóntalle que don Claudio non é boa persoa, que pagou para matar un home. Pero ese home vive e agora el tenlle medo. Chegan os rapaces do Casino contando que morreu don Claudio berrando que ese home estaba en Lugo, morreu berrando asustado. Os rapaces din que viron un home mirando para o cuarto no que morrera don Claudio, e a descrición coincide coa pantasma que o avogado vira pola fiestra. Foi a noite de San Silvestre do ano 1959.
O paxaro Laión
O criado Cacharulo asegúralle que existe o paxaro laión, é o que leva a alma dos defuntos e cando a leva canta tres veces: laió, laió, laió. El queda só na casa e de noite escoita pasos como de zapatos con metal debaixo. Pensa que lle veñen roubar os cartos dunhas trabes. Colle o revólver  e o foco e resulta ser un gato cunha lata atada ao rabo. El e o Cacharulo van ver un amigo que está a morrer, pero xa non chegan a tempo. El segue ao velorio e o criado vai a outro lugar dar un recado. Xa na casa todos escoitan o paxaro laión e ven un lume azul e unha caveira, tanto se asustan que hai feridos. El achácallo á augardente do velorio. Mais ao día seguinte ve que ao Cacharulo lle cae algo do peto polo que o apura para que fale. Cóntalle o criado como montou todo o espectáculo e ata ensaiou diante do espello. Conclúe: ''E logo funme, pra me rire eu soio. Unha broma ben floclórica''.
A vella cerdeira
O Mingos de Santa Cubicia de Quiroga ten cincuenta anos, hai trinta que plantou unha cerdeira diante da cantina (chigre) que atende. A muller, a nai, o pai, todos lle din que a corte, que lle ha de traer unha desgraza porque foi plantada un día de Corpus, cando non se pode traballar, que é día santo. O caso, conta el, foi polos anos cincuenta nun día de treboadas e moita calor. El vaise deitar despois de estar na cantina, escoita pasos pola ponte de madeira no medio da noite e tronos. Ao día seguinte cóntalle Mingos, que era certo que a cerdeira, esa que está diante da porta e mesmo unha póla lle entra polo balcón, lle trouxo unha desgraza. Despois dun día de moito traballo, cando se deitou apareceulle un encapuchado cun revólver e tivo que lle dar os cartos que tiña. Desconfía dun mozo que viu na cantina, un que non lle tivo boa pinta e que debe ser o mesmo que estivera de criado co narrador e marchara “á francesa”, sen avisar e roubándolle mil reais. E remata a historia dando datos concretos para reforzar a verosimilitude do relato: ''Aquil mismo día achegouse por Santa Cubicia un tratante de froita e mercoulle as cereixas da cerdeira ó Mingos por seis mil reás. Levábaas pra facer dulce''.
O can que sentía saudades. Conto folclórico.
Conta como chega a Becerreá e ve que se vai inaugurar o monumento ao can Pinto de don Saturnino. O can morreu hai vinte anos e don Saturnino anda polos 80. O veterinario conta como foi a historia explicando primeiro o que é a saudade para os galegos e como o can podería ser considerado tamén un poeta que a sentía. Cando destinaron a don Saturnino para Villacastín levou o can con el deixando a familia ata atopar vivenda. O can tan bo cazador alí negouse a seguir as pezas e case non comía. Don Saturnino carteaba a través dos camioneiros coas fillas que tanto botaban de menos o can. Un camioneiro deixoulle unha póla de castiñeiro galego, púxoa como un floreiro e o can diante da póla ladraba e logo entraba en tristura. Finalmente decidiu volver a Galicia co can, e este ao ver os primeiros castiñeiros xa se puxo coma tolo e recuperou a fame. O can tiña saudade. Agora, vinte anos despois terá un monumento con asistencia de moita xente principal de Lugo.
Non hai dúas sen tres
Coma no conto oral diríxese ao auditorio: xa sabedes que os americanos, os do Norde, son moi amigos de xogos e dados ás bromas e bulras, como ben se ademostra no seu cine. Conta que unha sobriña súa lle trouxo de América un chisqueiro que tiña a forma dunha pistola do sete e medio e ao darlle para acender escoitábase talmente un disparo. Nunha casa de comidas de Monforte mentres el vai ao baño “botar unha mexada, tamén dispensando” (coma se estivese falando diante do lector) un dos comensais colle o chisqueiro e empeza a berrar que se vai suicidar, escóitase o disparo e cae redondo co susto xeral da xente. El decátase do que é e dálle unha patada no cu para que se erga. Logo marcha a Santa Cubicia de Quiroga e ao chegar xa ve unha pega branca que é sinal de boa sorte. Vaise bañar no río deixando a roupa na beira e cando volve descobre que lle roubaron catro mil pesetas, en billetes verdes algo queimados. Pois non é o seu día de sorte logo! Uns amigos xantan con el e préstanlle os cartos. Cando volve crúzase cun home que lle pide lume para o cigarro, el saca o chisqueiro e o home co susto do disparo bota a correr e cáelle a chaqueta. Ao mirar que había dentro para volverlla ve os catro billetes algo queimados.
De como o xastre Bieito volveu para o inferno
Foi a Ferreira no ano corenta e cinco cando acabou a segunda Guerra Mundial. Ao andar nas sepulturas do cemiterio topouse un esqueleto coa cabeza rota e fóra do cadaleito. E deuse parte. Tres meses lle levou a el investigar o caso e mandou informe á Real Academia de Historia mais nin lle contestaron. O caso foi no tempo da gripe do dezaoito que tanta xente mandou para a cova. Moito traballo tivo en Ferreira o Boca ladroa, chamábanlle así ao enterrador por ser moi mal falado e moi feo. Un dos falecidos por gripe e pulmonía foi o xastre Bieito (que se fixo rico emprestando cartos cos xuros moi altos). No enterro do xastre declarouse un incendio e todos marcharon a correr menos o enterrador e o fillo. O Bieito ergueuse do cadaleito sen saber onde estaba. O enterrador non ía contradicir o certificado médico e como o xastre tampouco lle gustaba moito, deulle un golpe na cabeza co rodo e o fillo rematouno. E fixeron o seu traballo de enterradores. Remata o conto: Moito me fixo investigar aquil condenado de Boca ladroa.
O ladrón andaba pola casa. Historia de misterio
Relato moi breve. Don Casto sempre soña que entra un ladrón na casa, bótaselle enriba no leito e apértalle a gorxa para afogalo. O narrador usa a técnica da verosimilitude achegando detalles innecesarios ou accesorios: ''Isto me contou unha vez en Vián, ceando na casa do cura don Cándido. Era polo outono, despois do San Froilán, e ceáramos perdices que o mesmo cura don Cándido cazara coa súa escopeta do dazaseis''. Pasados uns anos atopou a mesa necrolóxica de don Casto e cóntanlle que morreu dun cancro de garganta, que nos últimos anos case non o deixaba falar. E remata co anticlímax narrativo: a frase de obriga é eiquí que “me quedei dunha peza”.
Morre en accidente de automóbil o libreiro lugués don Segundo Daponte
Chámanlle ao librieiro don Inda porque usa moito a frase “inda me enodia” (=que noxo) ou don Donoso polo de “que noxo”. Na parte de atrás da libraría ten un ficheiro con centos de vidas de personaxes coñecidos, que non todo é ouro o que reloce e mesmo lle conta como se fixeron ricos algúns lugueses. Por fin se convence de publicalos nun libro. Indo de viaxe á Coruña co xenro para tratar do libro morren nun accidente á altura de Parga. Ata o que conta a historia atopou uns días despois na estrada un folio que titula: “''DA NOXO”. Dos cen casos en que tiven que dicir “da noxo”''. Ensaio pra entender ben á xente e á mesma sociedade. E logo houbo quen lle pagou á filla varios millóns de pesetas polo ficheiro.
Suicidio frustrado
Estando no bar Centro lugués veno buscar un concelleiro para resolver un misterio porque sabe da súa afección polas novela de Conan Doyle. Van ao concello buscar un cepillo de sombreiros, unha botelliña de perfume... Logo seguen ao cemiterio onde apareceron os obxectos diante do nicho dunha muller morta hai un ano. Todo é moi misterioso pero el vai atando cabos. Ata que chega nun coche un home moi alto e coñecido seu. Vaise aclarar o misterio de como quixo suicidarse por amor a aquela muller que morreu de tise. Pero coas présas e o alcohol que tiña enriba, ao saír da casa por mor dunha chamada de teléfono trabucouse e en lugar de coller a pistola colleu o cepillo dos sombreiros. Non puido pegarse un tiro diante dos restos da amada. No cincuenta e seis (vinte anos despois) logo de volver das Américas atópao e dille: E como che foi en tanto tempo, meu queridiño ex-suicida?. O conto está dedicado a Emilio Alonso Pimentel.
De como me atopei co demo en Vigo
Paseando por Colón en Vigo nota como que case tira con el algo invisible, coma unha corda ou pel de gato. Logo vai a unha conferencia no Mercantil onde está o mellorciño da sociedade viguesa. O conferenciante é moi famoso e o tema tratado o Demo. Boa conferencia con moitos detalles e moitos aplausos. Ao final o conferenciante chama por el, dille que foran moi amigos de novos e que o acompañe mesmo a durmir no hotel. Falan e beben. Cando o conferenciante se está a duchar el mira pola porta e ve o mesmo demo afeitando o pelo e como se axuda co rabo, que é duns tres metros. Non se pode reprimir e dálle unha boa pisada no rabo, que lle fai botar ao Demo un berro arrepiante e un vento de xofre coma unha bomba de palenque. E ... ''espertei. Foi o soño da intuición do demo.''
Defuntámo-la botella!
Despois dunha noite de moito coñac, ao botar man da chaqueta ve que ten vinte mil setecentas pesetas. Imposible. As setecentas si, pero as vinte mil non pode ser. Vai almorzar. Unha das presentes no comedor conta que lle faltaron dez mil pesetas e a culpa ten que ser da criada, a única que entrou no seu cuarto. E o Roberto tamén topou a súa carteira baleira cando chegou a Lugo, faltaban outras dez mil pesetas. Entón el bota a man á carteira e saca as vinte mil pesetas que non roubara a criada. Tómano como unha das súas famosas bromas. Pero el failles lembrar o que fixeran a noite anterior. Decidiron sacar unha botella de coñac moi valiosa e bebelo: defuntámo-la botella. E polo medio das copas trataron un negocio de compra de madeira e xa puxeron os cartos, quedando el de depositario coas vinte mil pesetas para os tratos. Así foi o enredo do “negocio redondo”.
O ateo da vila
Estando en Chantada, don Xocas, oficial do Xulgado, fálalle de don Telesforo que é ateo; ben, el vai á misa e cumpre coa igrexa pero razoa que cientificamente non hai Deus. Pero o ateo máis ateo da vila é don Paco da esquina, comerciante que lle leva a contraria a todos os que entran na súa tenda afirmando a non existencia de Deus. Tamén afirma que o home descende do mono e pon de exemplo un mono que viu na Habana que é igualiño ao seu axudante. Cando o fan a el fillo predilecto da vila de Chantada no baile do Casino foise a luz un momento e alguén lle espetou unha labazada a don Paco e escóitouse que foi Deu por descrido. Tempo despois ve a necrolóxica de don Paco na que pon que morreu confesado. Para mellor informarse vai a Chantada. Uns din que morreu berrando: Hai Dios, Hai Dios. E outros: ai, ai, ai, que xa non podo arresistir. E remata: ''O Dios foi cousa que lle engadiron os teístas. Xa sabe vostede o que pasa cos grandes homes en custiós relixiosas. Din que lle pasou o mesmo ó Voltaire''. No conto hai moitos topónimos da zona (Líncora, Belesar), e referencias á ribeira e ó viño para facer crible a historia.
Eurocopter EC135
Desenvolvemento posterior
En xaneiro de 2016 anunciouse que Ural Works of Civil Aviation (UWCA), unha división de Rostec, asinara un acordo para fabricar o H135 baixo licenza nas instalacións da firma en Ekaterimburgo, Rusia. En maio de 2016 informouse que a produción rusa do H135 adiantárase para comezar en 2017, tras a recepción do certificado de tipo ruso; ademais, os fabricantes rusos poden ser incorporados na cadea de subministración global.
Dúas variantes melloradas, o EC135 T3 e o EC135 P3, foron desenvolvidas cun mellor rendemento. Entre os cambios están o reposicionamento das entradas de aire dos motores, palas máis anchas no rotor principal, e cambios no dispositivo Fenestron. O EC135 T3 entrou en servizo en decembro de 2014.
A Galiñeira, Anos, Cabana de Bergantiños
A Galiñeira é un lugar da parroquia de Anos no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres).
Puntlandia
Ocupa o extremo do chamado Corno de África, ao nordeste de Somalia, e ao leste da autoproclamada República de Somalilandia.
Puntlandia, a diferenza de Somalilandia, formaba parte da Somalia italiana na época colonial, pero a desintegración do Estado somalí, no que non hai goberno central efectivo, e a atroz guerra civil somalí, trouxo como consecuencia que cada rexión estea controlada por señores da guerra. Puntlandia tomou esta decisión en 1998.
A rexión autónoma está nun dos puntos xeográficos máis estratéxicos do mar Vermello e o océano Índico.
Non foi recoñecido por ningún país, nin por ningunha organización internacional. Ademais, desde a súa creación, Puntlandia ten conflito coa tamén separada Somalilandia, por zonas fronterizas, e así tamén cos clans do resto de Somalia.
Ao mesmo tempo Puntlandia segue considerándose parte de Somalia coa autoimposta obriga de restaurar e manter a unidade de Somalia con base nun sistema federal.
Demografía
A nación somalí, repartida entre varios países, componse de tres grupos sociais: os pastores nómades; os agricultores sedentarios; e os habitantes das cidades. A nación somalí divídese en grupos de clans confederados: Digil, Rahanweyn (agricultores), Dir, Issaq, Hawiye e Darod (pastores), á súa vez divididos en clans e sub-clans. En Puntlandia predomina a confederación Darod. Existen tamén aqueles de estatuto inferior que realizan tradicionalmente traballos non desexados para os pastores, como os Yibro, Tumuaal e Midgo, e os que falan linguas exteriores (os que falan munshungulu e oromo por exemplo).
Nos outeiros e montañas chamadas ogo e golis cultívase a árbore do incenso cuxo comercio vén dándose desde hai séculos. Puntland é a terra por excelencia do incenso, que pode ser considerado o seu produto máis típico.
miniatura|Benerbayla, poboación costeira de Puntlandia
Historia
Os exipcios deron o nome de Punt á rexión do cabo Guardafui. Os relevos que decoran os muros do templo en Deir el-Bahari mostran unha expedición naval exipcia ao País de Punt organizada por Hatshepsut, raíña gobernante e rexente con Thutmose III (Dinastía XVIII). Enuméranse os produtos da terra: ouro, incenso, marfil, peles de leopardo, plumas de avestruz, ébano entre outros produtos da época. Aparecen outras mencións exipcias do País de Punt, que foi tributario do Imperio exipcio durante a dinastía XVIII e cuxos distritos teñen analoxías con lugares do actual Puntland. O País de Punt é mencionado tamén na Biblia.
O país foi coñecido por gregos e romanos, que desenvolveron o comercio. Algúns rituais relixiosos esixían o uso de incenso e mirra, e o primeiro destes recursos atopábase abundantemente en Puntlandia, e tamén diversas variedades de mirra, que eran orixinarias da zona. O periplo do mar Eritreo (50 d. C.) cita diversas cidades da costa de Somalia: Ayalites (Assab?); Malao (Berbera), Mundi (Heis), Mosyllon (Bandar Kassim?), Akannai (Alula?). Plinio o Vello menciona "o Porto e o promontorio das especies Barbaroi", referíndose ao Cabo Guardafui.
Máis tarde chegaron os árabes. O primeiro viaxeiro do que queda constancia é Al Khwarizmi (847). Os viaxeiros árabes mencionan escasamente de Bilad ao Barbara (ou Barabra), é dicir o norte e nordés de Somalia, aínda que consta que comerciaban alí con marfil, ouro e escravos, en cambio, o comercio de incenso e mirra cesara. O chinés Tuang Cheng Shih menciona a costa somalí baixo o nome de Po-pa-li, máis tarde mencionada como Chu Ju Kua baixo o nome de Pi-pa-o, como dividida en catro distritos (informacións probablemente baseadas nunha obra de Chu Chu Fei de 1178), e cítanse como produtos da zona os camelos, ámbar gris, marfil, goma de styrax, mirra, caparazóns de tartaruga, colares de perlas, incenso, avestruces, xirafas e cebras.
Os primeiros establecementos musulmáns datáronse no século VIII e aínda que foron inicialmente pequenos enclaves, o islam estendeuse con facilidade, estando islamizadas as poboacións no século XII ou XIII. As principais cidades constituíron pequenos estados comerciais, pero só constan achados arqueolóxicos, e non quedou rastro escrito. No nordés probablemente non se desenvolveu ningún estado, pois non existen achados de moedas, e a vida pastoril do territorio debeu continuar durante séculos. Son os árabes os que dan aos habitantes do país o nome de somalís. A tradición atribúe a orixe dos somalís a Akil ben Abu Talib, primo de Mahoma.
Toda a rexión estaba baixo influencia musulmá no século XIII, a cal se estendía desde a zona ao oeste do Cabo Guardafui (no norte) ata Merca (Marka), capital do dominio dos somalís Hawiyya. Os Hawiyya de Merca, mesturados con emigrantes árabes, deron orixe no século XV, á dinastía Ajuran, que gobernou a zona do río Shibeli. Máis ao norte de Merca sitúase Mogadiscio, a cal constituía unha cidade-estado. Máis ao norte estaba Obbia (Hobyo), onde se creou un sultanato xurdido igualmente da fusión de árabes e somalís; outro sultán exerceu a hexemonía no actual Puntland.
Os portugueses empezaron a frecuentar estas costas no século XVI, e consideraron o territorio baixo a súa xurisdición, pero a presenza portuguesa foi moi escasa. En 1516, os portugueses chegaron ata Zeila, e pouco despois os otománs empezaron a disputarlles a influencia na rexión.
Desde 1698 (tras o sitio vitorioso de Mombasa) os sultáns yarebitas de Omán e Mascate establecéronse permanentemente na costa africana e arrebataron aos portugueses todos os seus asentamentos, nun proceso que concluíu entre 1728 e 1729. A dinastía Al Busaid de Omán e Mascate iniciouse en 1741 e deu un impulso decisivo á colonización da costa africana. Foi nesta época na que a cidade de Mogadiscio, o sultán de Obbia, o sultán de Mijurtin e outros poderes locais recoñeceron a soberanía dos sultáns de Omán e Mascate, que ata entón era máis ben nominal.
Século XIX
En 1803 o sultán de Omán e Mascate aliouse con Inglaterra e combateu aos wahabitas do Nejd. En 1840 o sultán Sayyid Said trasladou o seu capital a Zanzíbar e o dominio zanzibarí fíxose máis efectivo, aínda que nunca excedeu a zona costeira. En 1858 a dinastía Al Busaid fraccionouse nunha rama africana (que deu orixe á casa real de Zanzíbar) e outra que gobernou en Omán con residencia en Mascate. Os Al Busaid usaban bandeira lisa vermella (que persistiu en Zanzíbar ata 1963) cuxo uso se estendeu por toda a costa africana Oriental desde Tadjurah ata Mozambique e as Comores. Gran Bretaña recoñeceu a independencia de Zanzíbar en 1856.
As exploracións europeas na costa iniciáronse en 1833 con Owen e Butler, aos que seguiron Carless, Grieve e Selby (1837?38). O capitán Guillain da mariña francesa explorou a zona en 1848 e logo o capitán Fleuriot de Langle ao mando da Cordelière (1861). As investigacións etnográficas iniciáronse anteriormente no interior por Salt (1809) e o tenente Smee (1811), e sobre todo con Antonio de Abadie que recompilou moita información (1838-41). En 1883 menciónase ao sultán de Guelidi, que retivo prisioneiro ao explorador Jorge Revoil. Os británicos establecéronse no norte de Somalia en 1887, á vez que Leonce Lagarde era nomeado gobernador francés en Obock. Os etíopes ocuparon Harrar no mesmo ano 1887.
A penetración italiana foi iniciada en 1886 por unha compañía comercial que arrendou un territorio ao sultán de Obbia (Hobyo) que foi chamado Benadir. As actividades escravistas da compañía consideráronse inconvenientes, e Italia decidiu a súa penetración directa, comprando os dereitos da compañía e asinando un Tratado co sultán de Obbia en 1889. O sultán utilizaba a bandeira vermella propia do sultán de Zanzíbar, cuxa influencia na zona estaba en decadencia fronte á penetración europea.
De acordo co anterior, no devandito ano 1889 o Benadir foi adquirido por Italia, e o sultán de Obbia quedou baixo o protectorado italiano; o Puntland con todo, quedou fóra da esfera de influencia italiana baixo o sultán de Mijirtuni, feudatario do sultán de Zanzíbar. En 1890, Zanzíbar foi recoñecido protectorado británico a cambio da cesión de Helgoland, renuncia a Madagascar e outros acordos. Consecuencia do establecemento do protectorado foi a limitación do sultán de Zanzíbar nos seus dereitos na costa africana de Somalia, Kenya e Tanganica, que se repartiron entre Italia, Gran Bretaña e Alemaña. Italia e Gran Bretaña pagaron arrendamento ao sultán e Alemaña comprou os seus dereitos. En 1892 o protectorado italiano estendeuse ao norte (ao Sultanato de Mijurtini) tras un acordo co sultán de Zanzíbar abarcando entón o actual Puntlandia.
O sultán de Mijurtini, que dominaba esencialmente o actual Puntland, recoñeceu o protectorado italiano o mesmo ano pero de feito a rexión non quedou pacificada ata os anos vinte tras a derrota de Mullah. O sultán Osman Mahmud de Mijurtini (ou Mijertin) utilizaba, como o de Obbia, a bandeira vermella lisa. A residencia do sultán era Bergal, pero o comisario italiano estableceuse en Alula (Caluula).
As posesións do sultán comprendían desde Bender Ziada no Golfo de Adén ao cabo Gabee ou Nivel Maber, no océano Índico. Ao oeste estendíanse as posesións británicas (durante anos dominadas polo líder nacionalista Mullah, chamado polos británicos "O Tolo"). Ao sur quedaban os dominios do sultán de Obbia, Alí Yusuf. Mogadiscio era posesión directa italiana integrando unha parte da colonia chamada de Benadir, dividida en tres distritos: o comisariado de Xuddur (na fronteira con Abisinia e ata o océano Índico na zona de El Gabobe), distrito ou comisaría do Juba (ital. Giuba) con capital en Brava; e a rexión ou comisaría do río Shebeli con capital Mahaddli. Máis tarde, en 1925, por cesión de Gran Bretaña, incorporóuselle a rexión do Transjuba (ital. Oltre Giuba) con capital en Kismayu (ital. Chisimaio).
Século XX
miniatura|Rexións de Puntlandia, e zona de conflito con [[Maakhir.]]
Todo o territorio quedou baixo a autoridade dun gobernador asistido por un secretario xeral. As forzas militares no país comprendían 56 oficiais italianos e 2500 soldados indíxenas.
Os límites da Somalia italiana foron fixados en diversos tratados: con Abisinia (16 de maio de 1908), con Gran Bretaña na zona da Somalia británica (British Somaliland) (1915) e na zona con Kenya (que incluíu a incorporación aos dominios italianos do Oltre Giuba (Jubaland), segundo tratado do 1 de xuño de 1925).
O 1 de xuño de 1936 creouse con Somalia, Eritrea e Etiopía a colonia da África Oriental italiana. Somalia adquiriu o Ogadén, segregado de Etiopía. O gobernador e o secretario xeral colonial de cada unha das colonias que compoñían o África Oriental italiana estaban baixo a autoridade dun vicerrei.
A situación prolongouse ata a segunda guerra mundial. En 1940 os italianos ocuparon a Somalia británica que foi agregada á Somalia italiana. Avanzado 1941, coa contraofensiva aliada, Somalia e toda o África Oriental italiana foi ocupada polos británicos e permaneceu baixo administración militar ata 1950. O Ogadén foi reintegrado a Etiopía en 1948 cando as Nacións Unidas asumiron o mandato internacional sobre Somalia, na cal, de facto, persistiu a administración británica.
O 10 de novembro de 1949 as Nacións Unidas confiaron o mandato fideicomisario do territorio a Italia por dez anos. Italia asumiu o control en 1950.
Pouco despois creouse o primeiro consello territorial consultivo, cuxa primeira reunión tivo lugar en Mogadiscio en 1951. Neste período usouse a primeira bandeira propia de Somalia, que aparece nunha serie de selos de correo de 1951 aínda que practicamente indistinguible. A bandeira era probablemente vermella co emblema do territorio: dúas medias lúas enfrontadas cunha estrela no centro. As dúas medias lúas simbolizarían os dous sultanatos e a estrela á nación somalí.