cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bugatti Type 57
O Atlantic e o coche de aliaxe "Aérolithe"
Na produción dos Atlantic (só fixéronse catro) utilizaron aluminio liso. Pero as costuras dorsais foron mantidas por estilo, e provocaron á actual fama do coche.
Actualmente consérvanse só dous coches. Un atópase na colección de Ralph Lauren, o segundo era propiedade do Dr. Peter Williamson. O coche de Williamson (# 57374) foi vendido por entre 30 e 40 millóns de dólares nunha poxa en maio de 2010 para o Mullin Automotive Museum de Oxnard, California.
Type 57 S45
Un especial Tipo 57 S45 utilizou un motor de 4.743 cc como o tank.
Type 57S Tank
Outro Tank, esta vez sobre a base do Tipo 57S "surbaissé", gañou de novo Le Mans en 1939. Pouco despois, Jean Bugatti colleu o coche gañador para unha proba na estrada Molsheim - Estrasburgo. Desviouse para evitar un ciclista ebrio na estrada pechada, Bugatti estrelouse co coche e morreu aos 30 anos.
Atalante
miniatura|right | 57SC Atalante O Atalante era unha carrozaría estilo cupé de dúas portas similar e construído logo do Atlantic, construído tanto sobre o Tipo 57 como no 57S, pero cun parabrisas dunha soa peza. Só fixéronse 17 modelos Atalante, catro dos cales atópanse no museo Cité de l'Automobile en Mulhouse, Francia (anteriormente coñecido como Musee Nationale de L'Automobile de Mulhouse). O nome Atalante deriva da heroína da mitoloxía grega, Atalanta.
Type 57S Atalante redescuberto
En 2008 un Bugatti Tipo 57S co chasis número 57.502 do ano 1937 con carrocería Atalante foi descuberto por Francis Curzon, quinto Conde de Howe nun garaxe privado en Newcastle upon Tyne, logo de estar gardado sen tocar durante 48 anos e coñecido unicamente por un selecto grupo de persoas.
Foi poxado en febreiro de 2009 no Salón Retromobile en París, Francia, vendeuse por 3´4 millóns de euros, converténdose nun dos coches máis valiosos da historia do automóbil, debido en gran parte ao seu extremadamente baixo quilometraxe, ao seu estado orixinal e ó pedigree da propiedade.
Pseudocelomados
Os pseudocelomados (Pseudocoelomata) (do grego pseudo: falso, celoma: cavidade) tamén chamados asquelmintos (Aschelminthes) ou segundo outros autores blastocelomados (Blastoceolomata) son un conxunto de filos que teñen unha cavidade corporal distinta a da dos animais celomados, nos cales a súa orixe é mesodérmica. No caso do grupo a que nos estamos a referir a cavidade aparece entre o intestino e a parede do corpo e non está tapizada polo peritoneo polo que non constitúe un verdadeiro celoma, de aí o nome de pseudoceloma (ou pseudocele) para a cavidade e pseudocelomados para o grupo que a presenta. Este grupo de animais antigamente formaban un filo único, os asquelmintos (Aschelmintha), que incluía a todos os pseudocelomados menos os acantocéfalos pero logo se decidiu facer filos independentes para cada unha das clases que formaban o mesmo.
Taxonomía
Os pseudocelomados constitúen un grupo representado polos seguintes filos de animais:
Imperio Almohade
A Dinastía Almohade foi unha potencia relixiosa bérber que se converteu na quinta dinastía moura, situada cronoloxicamente desde mediados do século XII até mediados do século XIII. O nome latino deriva da corruptela do árabe الموحدون al-Muwahhidun, i.e. "os monoteístas" ou "os unitaristas", que alude ao fundamentalismo do movemento (véxase Tawhid).
Os almohades xurdiron en Marrocos no século XII, descontentos co fracaso dos almorábides á hora de vigorizar os estados musulmáns na Península Ibérica, así como tamén en soster a reconquista cristiá. Conquistaron o norte de África até Exipto, e ocuparon sucesivamente gran parte de Al-Andalus.
Orixes
A fundación do movemento débese a Ibn Tumart (c. 1080 - c. 1130), membro dos Masmuda, unha tribo bérber da Cordilleira do Atlas. Fillo do encargado de acender as lámpadas dunha mesquita, e notado pola súa piedade desde a xuventude, sería un rapaz pequeno e deformado que vivía como un mendigo devoto.
Mentres era novo, Ibn Tumart fixo a peregrinación á Meca, de onde foi expulsado polas súas críticas feroces ao cansazo excesivo doutros. De aí foi para Bagdad, onde se adheriu a unha escola ortodoxa. Mais construíu el mesmo un sistema propio, combinando as ensinanzas do seu mestre co misticismo e partes doutras doutrinas, centrado no unitarismo e que representaba unha revolta contra o que na súa opinión sería o antropomorfismo de Alá na ortodoxia musulmá.
Despois de expulsáreno doutras cidades polas súas demostracións dun empeño relixioso excesivo, Ibn Tumart refuxiouse xunto co seu pobo, os Masmuda, na cordilleira do Atlas. Fundou o movemento dos almohades, autoproclamouse mahdi (o guiado, profeta redentor do islam) e exhortou todos os musulmáns, especialmente os da Península Ibérica, a retornar ás orixes da súa fe, o Corán.
Imperio almohade
miniatura|Torre Hassan, de arquitectura almohade, en [[Rabat, Marrocos]] É moi probábel que a influencia de Ibn Tumart non tivese eco no futuro se non fose por Abd al-Mu'min, outro bérber, da Alxeria, que sería un soldado e membro da clase gobernante. Cando Ibn Tumart morreu en 1128 no mosteiro que fundou en Tinmel, despois dunha grave derrota fronte aos almorábides, Abd al-Mu'min mantivo a súa morte en segredo por dous anos, até estabelecer o seu poder. Entón asumiuse como seguidor do mahdi.
Entre 1130 e a súa morte en 1163, Abd al-Mu'min non só expulsou os almorábides, como aumentou o seu poder por todo o norte de África até ao Exipto, tornándose emir de Marraquex en 1149. O seu fundamentalismo levouno até tomar medidas de expurga dos sospeitosos de pouca fe e falla en cumprir todos os ritos relixiosos, a máis grave de todas terminando na eliminación de toda unha tribo.
Os almohades entón trataron de unificar as taifas e formar un goberno islámico que puidese facer fronte aos cristiáns. En pouco máis de trinta anos, os almohades conseguiron forxar un poderoso imperio que se estendía desde Santarém (no actual Portugal) até Tripoli (na actual Libia), incluíndo todo o norte de África e o sur da Península Ibérica.
miniatura|esquerda|250px|Imperio almohade na Península Ibérica e rutas de ataque desde [[Reino de Castela|Castela (C) e Aragón (A). Sinálanse tamén o reino de Portugal (P), o Reino de León (L) e o Reino de Navarra (N)]]
En 1170 os almohades transferiron a súa capital para Sevilla, onde fundaron a grande mesquita, posteriormente convertida en catedral cristiá. A torre da mesquita, a Xiralda, foi construída en 1184 para sinalar a ascensión de Abu Yusuf Ya'qub al-Mansur. Foi durante este período que resurxiron os estudos filosóficos con Averrois e Ibn Tufail.
No entanto, desde Yusuf II, trataban os seus dominios fóra de Marrocos como provincias e gobernaban os seus correlixionarios na Península Ibérica e no restante do norte de África a través de gobernadores locais. Cando os emires atravesaban o Estreito de Xibraltar era para facer a jihad contra os cristiáns e volver para a súa capital, Marraquex.
A pesar dos esforzos dos gobernantes, a dinastía almohade tivo problemas desde o inicio en manter a turbulenta Granada pacificada e, por outro lado, algunhas das súas posturas mais radicais foron mal recibidas pola poboación musulmá da península, habituada ao compromiso e á coexistencia cos cristiáns.
miniatura|Xiralda en [[Sevilla.]] Os príncipes almohades tiveron unha carreira máis longa e marcante do que os seus antecesores almorábides. Yusuf I (1163–1184) e al-Mansur (1184-1199), sucesores de Abd al-Mu'min, eran homes fortes. Inicialmente o seu goberno levou á fuga de moitos xudeus e cristiáns para os estados cristiáns de Portugal, Castela e Aragón, mais acabaron por se tornar menos extremistas que os almorábides.
A invasión do novo Reino de Portugal polos almohades comandados persoalmente polo califa Abu Yusuf Ya'qub al-Mansur foi trabada en 1190 en Tomar, polos cabaleiros templarios de Gualdin Pais.
Ya'qub al-Mansur era un home de grande cultura, que escribía en bo estilo árabe e protexía o filósofo Averroes. O seu título al-Mansur, "O Vitorioso", débese á derrota que inflixiu a Afonso VIII de Castela, en 1195, na Batalla de Alarcos. Pero os reinos cristiáns da Península Ibérica estaban xa demasiado fortes para unha invasión musulmá, e os almohades non conseguiron conquistas sinalábeis.
Declive dos almohades
miniatura|300px|[[Batalla das Navas de Tolosa]] 1212 marcou o inicio da decadencia dos almohades. As forzas de Muhammad an-Nasir (1199–1214), sucesor de al-Mansur, despois dun avance inicialmente exitoso para o norte, foron aniquilados por unha alianza de tropas cristiás na batalla de Navas de Tolosa na Serra Morena. Esa batalla destruíu o dominio almohade.
En 1216-7 os merínidas enfrontan os almohades en Fez. Ibn Hud proclámase emir de Murcia en 1227, facéndolles fronte aos almohades, e Tunes tórnase independente tres anos máis tarde.
Os almohades encoraxaron o establecemento de cristiáns até mesmo en Fez, e despois da Batalla de Navas de Tolosa, ocasionalmente facían alianzas cos reis de Castela. En África conseguiron expulsar os exércitos dos reis normandos de Sicilia das cidades costeiras. A historia do seu declive é diferente da dos almorábides. Non foron tomados por un poderoso movemento relixioso, simplemente foron perdendo territorios coa revolta de tribos e cidades. Os seus inimigos máis importantes acabaron por ser os merínidas, que fundaron a seguinte dinastía moura. En 1268 os merínidas gobernan o Magreb.
O último califa almohade, Idris II, estaba reducido á posesión de Marraquex, onde foi asasinado por un escravo en 1269. Tras o declive dos almohades, chegará a dinastía merínida.
Papa Roach
Papa Roach é unha banda estadounidense de hard rock formada en Vacaville (California) en 1993. A súa primeira edición cun grande selo foi o álbum triplo platino Infest (2001). O éxito do grupo continuou co seu disco de ouro Lovehatetragedy (2002), o de platino Getting Away with Murder (2004), The Paramour Sessions (2006) e Metamorphosis (2009). O sétimo traballo da banda, Time for Annihilation, foi publicado o 31 de agosto do 2010. Papa Roach vendeu máis de 15 millóns de copias en todo o mundo, e é coñecida polos seus éxitos "Last Resort", "Between Angels And Insects", "She Loves Me Not", "...To Be Loved", "Scars", "Forever" e "Hollywood ".
Lista de concellos da provincia de Guadalaxara
Lista dos 288 municipios da provincia de Guadalaxara, na comunidade autónoma de Castela-A Mancha, España.
Exaculación retardada
A exaculación retardada é a incapacidade dun home ou a dificultade persistente de acadar o orgasmo, malia o desexo e a estimulación sexual. Polo xeral, un home pode chegar ó orgasmo poucos minutos despois de coito activo, mentres que un home con exaculación retardada non pode chegar ó orgasmo ou prodúcese despois dunha actividade prolongada de máis de 30 ou 45 minutos. En moitos casos, a exaculación retardada é unha condición na que o home só pode acadar o clímax e exacular durante a masturbación, pero non durante o coito. É a menos común das disfuncións sexuais masculinas e pode ser o resultado dos efectos secundarios dalgunhas menciñas. De acordo cunha enquisa, o 8% dos homes declarou ser incapaz de chegar ó orgasmo durante un período de dous meses no último ano.
Cerio
O cerio é un elemento químico da táboa periódica. O seu símbolo é Ce e o seu número atómico 58. É un dos 14 elementos químicos que seguen ao lantano na táboa periódica, denominados por iso lantánidos.
Características
É un metal foncho e dúctil, de cor gris metálico, semellante ao ferro, que convértese en vermello ao exporse ao ar, xa que oxídase moi facilmente. É un elemento moi escaso na codia terrestre (0,0046 % en peso), que aparece disperso en diversos minerais. De todos modos, o cerio é o elemento máis abondoso entre os do grupo das terras raras.
O cerio ten o terceiro rango de líquido entre os elementos químicos: 2 648 °C (795 °C a 3443 °C) (só o neptunio e o torio teñen rangos de líquidos máis grandes).
Aparece en moitos minerais, os máis importantes son a monacita e a bastnasita.
Historia
Atopouse en 1803 por Martin Heinrich Klaproth e Jöns Jacob Berzelius e, independentemente, por Wilhelm von Hisinger. A orixe do seu nome provén do asteroide máis grande do sistema solar, Ceres. Tamén Ceres é a deusa romana da agricultura.
Aplicacións
Tén moitas aplicacións comerciais. Inclúe as de:
De remate
De remate  é unha novela de Héctor Cajaraville Araújo publicada en 2015 por Edicións Xerais de Galicia e galardoada co Premio Xerais nese mesmo ano.
Trama
O subtítulo da obra, Escolma dos artigos publicados por Bieito Sanmarful no xornal Loaira (2012-2015) e extractos do seu diario persoal, xa é un avance do que vai ser a novela.
A continuación vén o “libro” de Sanmarful: o primeiro artigo, O milagre de santa Rita, conta dunha mariscadora de Taragoña que todos os domingos lle pide a santa Rita -patroa dos imposíbeis- axuda para a súa pobreza. Un día atopa un fardo de cinco quilos na praia e pensando que é droga traza co fillo máis novo de vendela, mais resulta ser cemento. Segundo o fillo hai un narco que mestura fardos de coca e fardos de cemento para camuflar.
Das tres anotacións no diario que seguen, a primeira é anterior á publicación do artigo e conta a anécdota que lle contaron a el e que lle vai servir de base para o artigo.
As outras dúas falan das reaccións: chamada do Servizo de Vixilancia Aduaneira, do Concello de Rianxo, da parroquia… e noticia de que a Garda Civil de Boiro atopou un alixo de sesenta e catro fardos de cocaína coa mesma marca.
O segundo, Euros e Tánatos, relata a aparición dun novo negocio: unha empresa que se encarga de todos os trámites -exhumación, trámites co xulgado, co laboratorio, coa familia legal do defunto…- cando unha persoa quere coñecer os seus verdadeiros pais. A correspondente anotación fala da súa propia relación coa morte, da morte do seu avó materno, de cando coñeceu a este.
Despois dos vinde e dous artigos, a obra finaliza cun epílogo no que figuran dous correos electrónicos (de María e de Miguel) con data anterior á súa morte que quedaron sen contestar, a mensaxe no Twitter anunciando a súa morte e o obituario publicado no xornal polo director.
Narración
É unha novela caleidoscópica na que a información se presenta desde perspectivas moi diferentes: Bieito Sanmarful é o redactor de todos os artigos de opinión para o xornal Loaira e tamén da súa autoría son boa parte das anotacións complementarias. Pero hai tamén textos moi diversos: denuncia para a policía, testamento, un poema, entradas de blog, multitude de correos electrónicos de lectores, de María, de Miguel, del mesmo…
Ademais o prólogo (en primeira persoa de plural) e o obituario (en primeira persoa de singular) están redactados polo director do xornal.
Prata
A prata é un elemento químico de número atómico 47 situado no grupo 11 da táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Ag (do latín argentum 'prata', derivado do protoindoeuropeo h₂erǵ 'brillante, branco'). É un metal de transición brando, branco e brillante que presenta a condutividade eléctrica, a condutividade térmica e a reflectividade máis elevadas de todos os metais. Este metal atópase na codia terrestre en forma elemental pura e libre ("prata nativa"), como aliaxe con ouro e outros metais, e en minerais como a arxentita e a clorarxirita. A maior parte da prata prodúcese como subproducto da refinación do cobre, ouro, chumbo e cinc.
Desde hai moito tempo, a prata considérase un metal precioso. O metal prateado utilízase en moitas moedas de inversión, ás veces xunto co ouro.: Aínda que é máis abundante que o ouro, é moito menos abundante como metal nativo. A súa pureza adoita medirse en por mil; unha aliaxe cun 94% de pureza descríbese como "0,940 fina". Como un dos sete metais da antigüidade, a prata desempeñou un papel perdurable na maioría das culturas humanas.
Ademais de en moeda e como medio de investimento (moedas e lingotes), a prata utilízase en paneis solares, filtración de auga, xoias, adornos, vaixelas e utensilios de gran valor (de aí o termo "cubertos"), en contactos e condutores eléctricos, en espellos especializados, revestimentos de xanelas, na catálise de reaccións químicas, como colorante en vidreiras e en repostería especializada. Os seus compostos utilízanse en películas fotográficas e de raios X. As solucións diluídas de nitrato de prata e outros compostos de prata utilízanse como desinfectantes e microbiocidas (efecto oligodinámico), e engádense a vendaxes, apósitos, catéteres e outros instrumentos médicos.
Etimoloxía
O seu nome é unha evolución do termo latino platus que significaba orixinariamente plano e posteriormente lámina metálica.
Características
miniatura|esquerda|upright|A prata é extremadamente dúctil e pode estirarse ata formar un arame dun átomo de ancho. A prata é similar nas súas propiedades físicas e químicas aos seus dous veciños verticais no grupo 11 da táboa periódica: o cobre e o ouro. Os seus 47 electróns están dispostos na configuración [Kr]4d105s1, semellante a do cobre ([Ar]3d104s1) e a do ouro ([Xe]4f145d106s1); O grupo 11 é un dos poucos grupos do bloque d que ten un conxunto completamente consistente de configuracións electrónicas. Esta configuración electrónica distintiva, cun só electrón na capa electrónica s de maior ocupación sobre unha capa electrónica d subchea, explica moitas das propiedades singulares da prata metálica.
A prata é un metal de transición relativamente brando e extremadamente dúctil e maleable, aínda que é lixeiramente menos maleable que o ouro. A prata cristaliza nunha rede cúbica centrada na cara con número de coordinación 12, onde só o único electrón 5s está deslocalizado, de forma similar ao cobre e ao ouro. A diferenza dos metais con capa electrónica d incompletas, as ligazóns metálicas da prata carecen de carácter covalente e son relativamente débiles. Esta observación explica a baixa dureza e alta ductilidade dos monocristais de prata.
A prata ten un lustre metálico, branco e brillante que se pode puír, e que é tan característico que o propio nome do metal converteuse no nome da cor prata. A prata puida ten maior reflectividade óptica que o aluminio en todas as lonxitudes de onda superiores a ~450 nm. En lonxitudes de onda inferiores a 450 nm, a reflectividade da prata é inferior á do aluminio e redúcese a cero preto dos 310 nm.
Os elementos do grupo 11 teñen en común unha condutividade eléctrica e térmica moi elevada, porque o seu único electrón s está libre e non interactúa coa subcapa electrónica d subchea, xa que tales interaccións (que se producen nos metais de transición precedentes) reducen a mobilidade dos electróns. A condutividade térmica da prata atópase entre as máis altas de todos os materiais, aínda que a condutividade térmica do carbono (no diamante alótropo) e do helio-4 superfluido son superiores. A condutividade eléctrica da prata é a máis alta de todos os metais, maior mesmo que a do cobre. A prata tamén ten a resistencia de contacto máis baixa de todos os metais. A prata de cando en cando utilízase pola súa condutividade eléctrica, debido ao seu alto custo, aínda que unha excepción é en enxeñería de radiofrecuencia, particularmente en VHF e frecuencias máis altas, onde o recubrimento de prata mellora a condutividade eléctrica debido a que esas correntes tenden a fluír na superficie dos condutores en lugar de ir a través do interior. Durante a segunda guerra mundial en EEUU utilizáronse 13540 toneladas de prata para os electroimans dos calutróns para enriquecer uranio, principalmente pola escaseza de cobre en tempos de guerra.
Isótopos
A prata natural componse de dúas isótopos estables 107Ag e 109Ag, sendo o primeiro lixeiramente máis abundante (51,839%) que o segundo. Esta abundancia case igual é pouco frecuente na táboa periódica. O peso atómico é 107,8682(2) u; este valor é moi importante debido á importancia dos compostos de prata, en particular os haluros, na análise gravimétrica. Ambos os isótopos de prata prodúcense nas estrelas mediante o proceso s (captura lenta de neutróns), así como nas supernovas mediante o proceso r (captura rápida de neutróns).
Caracterizáronse vinte e oito radioisótopos dos cales os máis estables son a 105Ag, 111Ag e 112Ag, con períodos de semidesintegración de 41,29 días, 7,45 días e 3,13 horas respectivamente. Os demais isótopos teñen períodos de semidesintegración máis curtos que unha hora, e a maioría menores que tres minutos. Identificáronse numerosos estados metaestables entre os cales os máis estables son 108mAg (418 anos), 110mAg (249,79 días) e 107mAg (8,28 días).
Os isótopos da prata teñen pesos atómicos que varían entre as 93,943 uma da 94Ag e as 123,929 uma da 124Ag. O modo de desintegración principal dos isótopos máis lixeiros que o estable máis abundante é a captura electrónica resultando isótopos de paladio, mentres que os isótopos máis pesados que o estable máis abundante desintegranse sobre todo mediante emisión beta dando lugar a isótopos de cadmio.
O isótopo 107Pd desintegrase mediante emisión beta producindo 107Ag e cun período de semidesintegración de 6,5 millóns de anos. Os meteoritos férreos son os únicos obxectos coñecidos cunha razón Pd/Ag suficientemente alta para producir variacións medibles na abundancia natural do isótopo 107Ag. O 107Ag radioxenética descubriuse no meteorito de Santa Clara (Estado de Durango) en 1978. As correlacións 107Pd–107Ag observadas en corpos claramente fundidos desde a acreción do sistema solar deben reflectir a presenza de nucleidos inestables no sistema solar primitivo.
Quimíca
A prata é un metal pouco reactivo. Isto débese a que a súa capa 4d subchea non é moi eficaz á hora de protexer as forzas electrostáticas de atracción desde o núcleo ata o electrón 5s máis externo, polo que a prata atópase preto do fondo da serie electroquímica (E0(Ag+/Ag) = +0.799 V). No grupo 11, a prata ten a primeira enerxía de ionización máis baixa (o que demostra a inestabilidade do orbital 5s), pero ten as enerxías de ionización segunda e terceira máis altas que o cobre e o ouro (o que demostra a estabilidade dos orbitais 4d), de modo que a química da prata é predominantemente a do estado de oxidación +1, o que reflicte a gama cada vez máis limitada de estados de oxidación ao longo da serie de transición a medida que os orbitais d énchense e se estabilizan. A diferenza do cobre, para o que a maior enerxía de hidratación de Cu2+ en comparación con Cu+ é a razón pola que o primeiro é máis estable en solucións acuosas e sólidos a pesar de carecer da subcáscara estable d subchea do segundo, mentres que na prata este efecto vese anulado pola súa maior enerxía de segunda ionización. Así pois, Ag+ é a especie estable en solución acuosa e sólidos, sendo Ag2+ moito menos estable xa que oxida a auga.
A maioría dos compostos de prata teñen un importante carácter covalente debido ao pequeno tamaño e á elevada enerxía de primeira ionización (730,8 kJ/mol) da prata. Ademais, a electronegatividade de Pauling da prata, de 1,93, é superior á do chumbo (1,87), e a súa afinidade electrónica de 125.6 kJ/mol é moito maior que a do hidróxeno (72,8 kJ/mol) e non moito menor que a do osíxeno (141,0 kJ/mol). 1176 Debido á súa subcáscara d completa, a prata no seu estado de oxidación principal +1 presenta relativamente poucas propiedades dos metais de transición propios dos grupos 4 a 10, formando compostos organometálicos bastante inestables, formando complexos lineais que mostran números de coordinación moi baixos como o 2, e formando un óxido anfótero así como fases de Zintl o igual que os metais post-transición A diferenza dos metais de transición anteriores, o estado de oxidación +1 da prata é estable mesmo en ausencia de retrodonación π.
A prata non reacciona co aire, nin sequera a lume vivo, polo que os alquimistas considerábana un metal nobre, xunto co ouro. A súa reactividade é intermedia entre a do cobre (que forma óxido de cobre(I) cando se quenta a lume vivo) e a do ouro. Do mesmo xeito que o cobre, a prata reacciona co xofre e os seus compostos; na súa presenza, a prata embázase no aire para formar o sulfuro de prata negro (o cobre forma en cambio o sulfato verde, mentres que o ouro non reacciona). A diferenza do cobre, a prata non reacciona cos halóxenos, a excepción do flúor gaseoso, co que forma o difluoruro. Aínda que a prata non é atacada polos ácidos non oxidantes, o metal disólvese facilmente en ácido sulfúrico concentrado quente, así como en ácido nítrico diluído ou concentrado. En presenza de aire, e especialmente en presenza de peróxido de hidróxeno, a prata disólvese facilmente en solucións acuosas de cianuro.
Historia
A prata empregouse desde a antigüidade para a elaboración de armas de guerra e logo na elaboración de utensilios e ornamentos, de onde se estendeu ao comercio ao cuñarse as primeiras moedas de prata, chegando a constituír a base do sistema monetario de numerosos países.
En 1516 Juan Díaz de Solís descubriu en Suramérica o mar Doce que posteriormente Sebastián Caboto denominou Río da Prata, crendo que alí abundaba o metal, e de onde tomará o nome Arxentina. Anos máis tarde, o achado de grandes reservas de prata no Novo Mundo en Zacatecas e Potosí e a súa importación cara Europa provocou un longo período de inflación no continente europeo.
Propiedades
A prata é un metal moi empregado na cuñaxe de moedas xa que é moi dúctil e maleable, aínda que presenta maior dureza que o ouro. Ten un brillo branco metálico susceptible ao pulimento, que se mantén na auga e no aire, aínda que a súa superficie se empaña en presenza de ozono, sulfuro de hidróxeno ou aire que conteña xofre.
Abundancia e obtención
A prata atópase na natureza combinada con xofre (arxentita, Ag2S), arsénico, antimonio ou cloro (AgCl). Obtense principalmente de minas de cobre, cobre-níquel, ouro, chumbo e chumbo-cinc no Canadá, México, o Perú e os Estados Unidos.
Principais produtores
miniatura|Prata na súa matriz A produción mundial de prata durante o 2011 acadou un total de 23.800 toneladas métricas de prata. Os principais países produtores de prata son México e o Perú que representan por si sós 1/3 da produción mundial de prata.
Reservas
De acordo coa información entregada no informe anual do United States Geological Survey (USGS), as estimacións sinalan que as reservas coñecidas de prata no 2011 a nivel mundial acadarían 530.000 toneladas métricas de prata fina. Segundo as estimacións de USGS, no Perú existirían arredor de 120.000 toneladas métricas economicamente explotables, equivalentes ó 23% do total de reservas mundiais do mineral; seguido de Polonia con 85.000 toneladas métricas economicamente explotables, equivalentes ó 16% do total de reservas mundiais do mineral.
Aplicacións
Do total da produción mundial de prata, aproximadamente o 70% emprégase con fins monetarios, mentres que a outra parte emprégase na ourivaría, e en menores cantidades na fotografía, química e electricidade.
Precaucións
A prata non é tóxica pero a maioría das súas sales son velenosas. Os compostos que conteñen prata poden entrar ao corpo humano polo sistema circulatorio e depositarse en diversos tecidos provocando arxiria, unha afección que provoca a coloración agrisada da pel e as mucosas.
Ponte da Torre de Londres
A Ponte da Torre de Londres (Tower Bridge en inglés) é unha ponte situada na cidade inglesa de Londres, sobre o río Támese. Atópase xunto á Torre de Londres. Está formada por dúas torres, unha pasarela para coches e peóns e unha pasarela superior entre ambas torres. A construción da ponte iniciouse no 1886 e rematou no 1894. Ten unha lonxitude de 286,50 m e unha altura de 43 m. Esta ponte pode ser aberta e cerrada para permitir o paso de barcos de certa altura.
Non debe ser confundido coa Ponte de Londres, outra ponte tamén situada no Támese londiniense.
Miña terra galega
«Miña terra galega» é unha canción do grupo galego Siniestro Total, gravada e publicada en 1984. É unha versión da canción «Sweet Home Alabama» do grupo estadounidense Lynyrd Skynyrd, un dos favoritos dos membros de Siniestro Total. A letra, principalmente en lingua castelá agás o verso que lle dá nome, foi composta por Julián Hernández, por aquel entón batería do grupo. Como o resto dos temas de Menos mal que nos queda Portugal, a canción gravouse nos estudos Trak de Madrid, con Paco Trinidad como produtor, en setembro de 1984. Os arranxos foron do propio Hernández e do resto de compoñentes do grupo, Miguel Costas (guitarra e voz) e Alberto Torrado (baixo). «Miña terra galega» é un dos temas máis coñecidos do grupo e, segundo Julián Hernández, unha das cancións de Siniestro Total con máis repercusión, cualificada en diversas ocasións na prensa coma un himno.
Composición
miniatura|dereita|200px|Julián Hernández nun concerto de Siniestro Total na sala Razzmatazz de Barcelona en decembro de 2008. Julián Hernández, líder e un dos fundadores do grupo, é autor da letra de «Miña terra galega». A letra da canción compúxoa Julián Hernández, por aquel entón batería do grupo. Segundo contou o propio Hernández, a orixe da canción estivo nunha festa no Colexio de Camiños de Madrid na que un dos grupos versionaba a Lynyrd Skynyrd. Alí Pepo Fuentes, amigo de Hernández, e posteriormente axente de xira, portadista e axudante de produción de Siniestro, decatouse de que a expresión «Miña terra galega» tiña un número de sílabas e unha acentuación idéntica á de «Sweet Home Alabama». Iso motivou a Hernández a escribir unha canción para tocar no Rock Ola de Madrid nun concerto programado para unhas semanas despois, co propósito de "molestar aos modernos que odiaban esa clase de rock americano dos setenta". Pouco despois, Hernández atopábase no recibidor do hotel Riazor da Coruña, e aproveitou para escribir a letra da canción nun pano de papel. Fíxoo en apenas un cuarto de hora.
A única similitude explícita entre as letras de «Miña terra galega» e «Sweet Home Alabama» atópase no refrán, no que a Alabama «onde o ceo é sempre azul» (where the sky is always blue) substitúese por Galicia «onde o ceo é sempre gris».
Temática
miniatura|esquerda|180px|Estatua de Breogán, na [[A Coruña|Coruña. O lendario rei celta galaico-irlandés Breogán é un dos símbolos de Galicia nomeados en «Miña terra galega».]] O xornalista musical Jesús Ordovás, autor de ''Siniestro Total. Apocalipsis con grelos, describiu a canción como "o canto a Galicia máis belo dende o Nós'' de Castelao". Tamén foi definida como o "himno non oficial de Galicia". O propio Hernández dixo do tema que "era como unha postal de Galicia, [..] como unha desas fotos coa Torre de Hércules, gaiteiros e empanadas", con diversos símbolos de Galicia.
A estrutura da canción consiste en dúas partes unidas por un refrán. A primeira parte inclúe fundamentalmente mencións a estereotipos dos galegos. A segunda consiste nunha lista de cousas que o emigrante galego bota en falta, estruturada en pares de elementos contrapostos. Así, Miña terra galega inclúe mencións á emigración (personificada nun emigrante galego "nunha illa do Caribe"), a choiva, a "dor" de Breogán (o mítico rei celta de Gallaecia), a morriña, as muiñeiras (composicións musicais populares de Galicia e a súa danza correspondente), as gaitas, a literatura do Rexurdimento galego (coa mención a Eduardo Pondal, autor da letra do himno de Galicia, o poema «Os pinos», da súa obra Queixumes dos pinos, á que se refire a frase Onde se queixan os pinos, ), os alalás (un ritmo popular galego de orixe medieval), as zanfonas (instrumentos musicais que contan cun forte arraigo en Galicia dende o medievo) de Ortigueira, en referencia ao festival de música celta que se celebra na localidade, a Liga Armada Galega (un grupo terrorista galeguista de extrema esquerda activo nos primeiros anos oitenta en Galiza) e o pazo de Meirás (o pazo propiedade da familia Franco na provincia da Coruña, entregado ao ditador trala guerra civil). A canción tamén menciona uns descoñecidos "kafkianos do Xaxán". Hernández explicou que esta mención é unha broma. Aínda que o monte Xaxán está na beira oposta da ría de Vigo, en Moaña, a expresión provén dun aprendiz do taller do pai de Hernández, que a utilizaba sen saber quen era Kafka.
A canción ofrece algunhas características de indefinición e contraposición. Por unha parte, aínda que toca case todos os elementos da galeguidade, non ofrece unha directriz clara sobre como reaccionar ante esta enumeración: non se sabe se debe producir emoción, orgullo, fervor patriótico ou sinxela hilaridade, ante os elementos humorísticos da canción. Por outra banda a mención a elementos tradicionais, como a música tradicional ou a natureza, xunto a elementos modernos e, nalgúns casos contrapostos, como o franquismo ou os kafkianos, mostra a división de Galicia en dous modelos identitarios diferentes.
«Miña terra galega» na obra de Siniestro Total
thumb|A canción foi escrita no Hotel Riazor. A pesar do seu posterior éxito, «Miña terra galega» non foi ningún dos sinxelos de Menos mal que nos queda Portugal, si que o foron «Tipi dulce tipi», en 1984; «Te quiero», no mesmo ano; e «Si yo canto», en 1985, aínda que si que apareceu nun dobre sinxelo publicado co grupo Os Resentidos en 1985 que incluía, ademais de «Miña terra galega», «Hey, hey, resistiré» de Os Resentidos e «O tren», tamén de Siniestro Total.
A canción mantivo a súa vixencia dentro do repertorio do grupo e, así, apareceu en todos os álbums en directo:
Tamén é unha das cancións que formou a suite sinfónica «Land of opportunity», creada polo Taller Atlántico Contemporáneo e Siniestro Total, para celebrar o seu 30 aniversario, e que se presentou no festival de música clásica Via Stellae, celebrado en Santiago de Compostela en xullo de 2011.
Tamén apareceu no recompilatorio publicado por DRO en 1992, Trabajar para el enemigo e en Gato por liebre, o recompilatorio de todas as versións que Siniestro fixera durante a súa etapa con DRO publicado por esta discográfica en 1997.
10 Years
10 Years é unha banda estadounidense de metal alternativo formada en Knoxville, Tennessee en 1999. Está composta por Jesse Hasek, Ryan "Tater" Johnson, Lewis "Big Lew" Cosby, Brian Vodinh e Matt Brown, e ata a data levan editados seis álbums de estudio.
Dominique Rey
Dominique Marie Jean Rey, nado en Saint-Étienne (Francia) o 21 de setembro de 1952, e un eclesiástico católico latino francés, actualmente bispo diocesano de Fréjus-Toulon.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da arquidiocese de París o 23 de xuño de 1984.
O 16 de maio de 2000 foi nomeado bispo de Fréjus-Toulon. Recibiu a ordenación episcopal de mans do cardeal e arcebispo de París Jean-Marie Lustiger, o 17 de setembro de 2000, sendo os co-consagradores o seu predecesor Joseph Madec e o arcebispo de Marsella Bernard Panafieu.
Xara
miniatura|Cistus ladanifer A xara, estepa ou carpaza do ládano (Cistus ladanifer ou ladaniferus) é unha especie de planta con flor da familia das Cistaceae. É nativa do Occidente da Rexión Mediterránea, onde crece brava desde o sur de Francia a Portugal e no noroeste de África.
En Galiza é unha planta que cobre amplas áreas nas zonas de influencia climática mediterránea, como o val de Quiroga, a comarca de Valdeorras ou Viana do Bolo.
É unha mata que medra de 1 a 2,5 m de alto e ancho. As follas son perennes, lanceoladas, de 3 a 10 cm de longo e 1 a 2 cm de largo, de cor verde escura no envés e verde pálida no revés. As flores acadan entre 5 e 8 cm de diámetro, con 5 pétalas brancas con aspecto de papel, correntemente teñen unha mancha, entre vermella e castaña, na base, arrodeando o estame amarelo e os pistilos. Toda a planta está cuberta dunha exsudación pegañenta e aromática resina.
O froito é tipo cápsula, con moitas sementes, sendo estas con endosperma fariñoso ou semicartilaginoso.
Usos
É unha popular planta ornamental en Gran Bretaña e os Estados Unidos de América, cultivada pola súa recendente resina e follaxe e fermosas flores. As follas producen unha fragrante oleoresina coñecida como ládano, usada en perfumes, especialmente como fixante.
Especies relacionadas
Outras especies próximas de cistáceas, son tamén xaras, como o portugués esteva que engloba o Cistus ladaniferus, o Cistus hirsutus e o Cistus psilosepalus.
Earth (filme de 1998)
Earth (en अर्थ; estreado na India co título 1947: Earth) é un filme indio-canadense dirixido por Deepa Mehta. Está baseado na novela de Bapsi Sidhwa Cracking India (1991), ambientada durante a partición da India de 1947. Earth é o segundo título da triloxía dos Elementos de Mehta, e foi precedido por Fire (1996) e foi continuado por Water (2005). O filme foi escollido como candidato da India para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Samo
miniatura|200px|O rei Samo. Samo, tamén coñecido como o rei Samo foi o primeiro gobernante eslavo do que se coñece o nome.
Ao parecer era un comerciante franco que, aproveitando unha derrota dos ávaros ante os bizantinos, sublevou aos eslavos contra os ávaros, formando, con axuda franca, un efémero reino que se estendía sobre gran parte das tribos eslavas (checos, moravos, eslovacos, eslovenos e algúns máis do sur), desde o Elba até as proximidades do Adriático.
This One's for the Ladies
This One's for the Ladies é o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Young Fresh Fellows, publicado no ano 1989 a través do selo Frontier Records. O disco representa a primeira aparición do guitarrista Kurt Bloch (do famoso grupo de Seattle The Fastbacks) nunha edición dos Fellows. Esta gravación contén o seu único tema en entrar nas listas, "Carrothead", que chegou ao posto 29 da Billboard Modern Rock Tracks en 1990.
Samo
É o primeiro gobernante eslavo do que se coñece o nome.
Como tal rei, identifícase como o fundador dos reinos nas historiografías de Bohemia e Eslovaquia. Pero é difícil separar o real do lendario.
Achados arqueolóxicos indican que o Reino ou "Imperio" de Samo abarcaba os actuais territorios da República Checa, Eslovaquia, Austria, Lusacia, e Eslovenia.
Controversia sobre a súa orixe
Existe controversia sobre a súa nacionalidade. Segundo a historiografía francesa era franco, como afirma Fredegario no Fredegarii Chronicon, onde di que é do Pagus Senonagus, polo que a maioría dos autores antigos quixeron ver aí Senonico (rexión de Sens, Yonne, Francia).
Pero outros autores pensan doutra forma.
Martin Bousquet explica que as notas marxinais que facían de Pago Senonago, pro senonico (o senonés) son erróneas e que el considera que Pago Senonago é Sengaw (o territorio do Senne), é dicir, Soignies, Hainaut, (Bélxica).
Porén, para outros, segundo a Conversio Bagoariorum et Carantanorum (Conversión dos bávaros e os carantanios), escrita ao redor do ano 872 en Salzburgo, Samo era un comerciante carantanio, isto é, esloveno.
A súa historia
Samo comerciaba coas tribos eslavas. Era un xefe de escolta militar das caravanas de mercadores.
Todos os anos, desde o final do século V, os ávaros entraban na terra dos eslavos para saqueala. Quedaban alí durante todo o inverno, reducindo aos eslavos como escravos e tomando ás súas esposas e fillas como concubinas.
Os eslavos organizan en 620 a súa defensa, e escollen a Samo como xefe. . Cando os ávaros regresaron ao ano seguinte, foron completamente derrotados.
O Reino de Samo
miniatura|350px|O reino de Samo na súa máxima expansión.
Samo decide quedar. Pagán ao igual que os seus compañeiros de combate, con eles vive como un líder militar ao servizo das tribos eslavas, encargado de organizar a súa defensa. As tribos que o recoñecen como Príncipe son os moravos e os checos, e pode que a extensión xeográfica alcanzase Eslovaquia, a Baixa Austria e Carintia. As fronteiras do reino de Samo son en realidade pouco coñecidas, pero probabelmente ían máis alá das fronteiras actuais da República Checa.
Sen dúbida as tribos pagaban tributo ao príncipe e aos seus exércitos, pero o groso dos recursos proviñan do saqueo dos países circundantes. Os eslavos, dirixidos polo rei Samo, lograron derrotar todos os ataques dos ávaros. Pero tamén se viron obrigados a loitar contra os francos, xa que houbo incidentes con comerciantes deste pobo asasinados, e aos que tamén se lles roubaran os bens.
O acontecemento máis famoso do seu reinado foi a vitoria do seu exército contra o exército real dos francos dirixido polo mesmo rei, Dagoberto I, no ano 631. Samo é atacado no seu bastión de Wogastisburg, en latín castrum Wogastisburc (a situación exacta desta fortificación non se coñece), polo que se coñece como a batalla de Wogatisburgo. Como consecuencia da dura derrota dos francos, os sorabios abandonáronos e uníronse ao reino de Samo.
Legado
Samo reinou desde o ano 623 até o 658, e estableceu o primeiro estado eslavo do que se ten rexistros históricos, unindo baixo o seu reino aos checos, sorabios, moravos (eslovacos) e carantanios (eslovenos).
Without You I'm Nothing
Without You I'm Nothing é o segundo álbum da banda inglesa de rock alternativo Placebo, editado o 3 de novembro de 1998 polo selo Virgin Records. O seu tema "Pure Morning" foi o primeiro sinxelo do grupo en ter un éxito moderado nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Todas as letras foron escritas por Brian Molko e toda a música foi composta por Placebo, agás onde se indique.
A Aira Vella, San Fiz de Monfero, Monfero
A Aira Vella é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 6 eran homes e 5 eran mulleres.
Brad Thomas
Traxectoria
Comezou a xogar como pitcher en Los Angeles Dodgers (1995) e debutou na Major League Baseball o 26 de maio de 2001, nas temporadas 2002-2004 xogou cos Minnesota Twins. Thomas mide 1'93 m e pesa 100 kg.
Herb Caen
Herbert Eugene Caen, coñecido como Herb Caen, nado en Sacramento (California) o 3 de abril de 1916 e finado en San Francisco o 1 de febreiro de 1997, foi un xornalista estadounidense. Foi gañador do Premio Pulitzer, e atribúeselle a invención do termo beatnik, que ridiculiza á xeración beat.
Traxectoria
Escribiu durante case toda a súa vida para o xornal San Francisco Chronicle, dende fins da década do 30 ata a súa morte. Publicou unha colección de ensaios baixo o título de Baghdad-by-the-Bay, en 1949. Morreu en 1997 e o seu funeral foi un dos acontecementos máis destacados da historia recente da cidade de San Francisco.
Posición do misioneiro
miniatura|Posición básica de contacto ventre con ventre. A posición do misioneiro é unha posición sexual na que a muller permanece deitada no seu lombo mentres o home está sobre ela, cara a cara, e realizan o coito ou outra actividade sexual. Malia estar comunmente asociada á actividade sexual heterosexual, esta posición sexual tamén pode ser practicada por parellas gais e lesbianas.
Separación de poderes
miniatura|dereita|250px|[[Montesquieu|Charles de Montesquieu, que creou a teoría separación de poderes, falando dela no seu libro O Espírito das Leis.]] A separación de poderes, tamén coñecida coma división dos poderes, é un principio de distribución das distintas funcións do Estado, que se reparten entre as diferentes institucións deste. A separación de poderes apareceu por primeira vez na antiga Grecia. O obxectivo desta separación é ter institucións estatais que respecten as liberdades fundamentais dos individuos, é un elemento fundamental das democracias representativas actuais.
A separación de poderes, teorizada principalmente por Locke e Montesquieu, defende a separación dos tres poderes do Estado:
Nalgúns sistemas hai máis división entre os poderes. Ademais dos tres citados antes, poden existir os seguintes:
A necesidade desta separación apareceu no artigo 16 da Declaración dos dereitos do home e do cidadán, o 26 de agosto de 1789 que afirma (aínda que sen concretar) :
Historia
A separación de poderes (ou trias politica, en latín), foi formulada por Montesquieu, que así mesmo tomou como base a descrición feita por escritores clásicos coma Polibio dos sistemas da república romana ou a democracia ateniense e a Revolución inglesa do século XVII. Montesquieu non foi o único en falar da separación política, xa que outros autores ilustrados, como Jean-Jacques Rousseau, ou como Alexander Hamilton, tamén trataron sobre este concepto.​​​​​ Montesquieu fala do "poder" tanto coma función como coma órgano.
O movemento da Ilustración defende que o Estado debe protexer ao home doutros homes. Para iso, o ser cidadán debe sacrificar a súa liberdade persoal co beneficio  de non ser privado do seu dereito á vida, á integridade e á propiedade. Porén, o Estado non garantiza a defensa dos dereitos da persoa. De feito, en numerosas ocasións o Estado protexe, efectivamente, ao home doutros homes, mais non do propio Estado, que podería ter a liberdade de oprimir ao individuo. A separación de poderes tenta evitar iso.
No momento da súa formulación clásica,as funcións estatais consideradas como precisas para a protección do cidadán eran fundamentalmente a de dar as leis, poñelas en práctica e resolver conflitos que o Estado puidera ter. No Antigo Réxime, estas funcións recaían directamente sobre a figura despótica do rei.
Montesquieu especificou que "a independencia do poder xudicial ten que ser real, e non semellante meramente". "O Poder Xudicial foi xeralmente considerado coma o máis importante dos poderes, independente e sen control", e tamén peligroso.
Controis sobre a división dos poderes
Para evitar que unha póla dos poderes se faga suprema e protexer a minoría da maioría, e viceversa, ademais de animar aos órganos do poder a cooperar, os sistemas de goberno que empregan a separación de poderes precisan un xeito de controlar estas tres divisións de poderes. Normalmente, isto é conseguido a través dun sistema de "comprobacións e contrapesos", que ten a súa orixe, ao igual que a teoría do trias politica, en Montesquieu. Isto permite un sistema no que unha das ramas de poder pode limitar a outra. Tanto os gobernos que dividen o poder en dúas como tres ramas aplican os principios da separación de poderes para permitir a cada parte controlar á outra de xeito recíproco.
Gerardo Doval
Gerardo Doval Rodríguez Formoso, nado en Noia o 21 de setembro de 1863 e finado en Madrid o 23 de abril de 1940, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Dereito e Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En 1891 trasladouse a Madrid, onde se doutorou en Dereito e impartiu clases de Filosofía e Retórica no Colexio Isabel a Católica. Membro do Partido Liberal, foi deputado por Ágreda (1901 e 1905) e Chinchón (1916), e senador por Teruel en 1919. Foi xefe superior de policía de Barcelona (1919). En 1923 foi elixido deputado por un dos distritos de Lugo. En 1926 formou parte da Xunta de Goberno do Ateneo de Madrid presidida por José Soto Reguera. Exerceu a avogacía e foi un notable penalista. Foi Membro da Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e académico correspondente da Real Academia Galega dende a súa fundación. Estaba en posesión da Orde de Isabel a Católica.