cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antepasado común máis recente
O ACMR dunha poboación identificada por un só marcador xenético
De calquera xene do corpo dunha persoa podemos trazar unha soa cadea de antepasados humanos retrocedendo no tempo, seguindo a liñaxe dese xene. Como un organismo típico se constrúe a partir de decenas de miles de xenes, hai numerosas vías de trazar a ascendencia dos organismos usando este mecanismo. Pero todas estas vías de herdanza comparten unha característica común. Se empezamos con todos os humanos agora vivos e trazamos a súa ascendencia para un xene particular (en realidade un locus), encontramos que canto máis lonxe retrocedamos no tempo menor é o número de antepasados. A poza de antepasados continúa encolléndose ata que encontremos o antepasado común máis recente de todos os humanos que estean vivos hoxe, a través desta vía xénica particular.
O ACMR patrilineal e matrilineal
O ADN mitocondrial (ADNmt) é case inmune á mestura sexual, a diferenza do ADN nuclear cuxos cromosomas son mesturados e recombinados na herdanza mendeliana. O ADN mitocondrial, por tanto, pode utilizarse para trazar a herdanza matrilineal e encontrar a Eva mitocondrial (tamén coñecida como Eva africana entre outras denominacións), a antepasada común máis recente de todos os humanos por medio da vía do ADN mitocondrial.
Igualmente, o cromosoma Y está presente como un só cromosoma sexual no individuo macho e transmítese aos descendentes machos sen recombinación. Pode ser utilizado para trazar a herdanza patrilineal e encontrar o Adán cromosómico Y, o antepasado común máis recente de todos os humanos por medio da vía do ADN Y.
A Eva mitocondrial e o Adán cromosómico Y foron establecidos polos investigadores usando probas de ADN xenealóxicas. Estímase que a Eva mitocondrial viviu hai aproximadamente 200.000 anos. Un artigo publicado en 2013 determinou cun 95% de intervalo de confianza que aseguraba que non había erros sistemáticos nos datos estudados, que o Adán cromosómico Y viviu hai entre 237.000 e 581.000 anos.
O ACMR de todos os humanos vivos hoxe tivo que vivir máis recentemente que ambos.
É máis complicado inferir a ascendencia humana por medio dos cromosomas autosómicos. Aínda que un cromosoma autosómico contén xenes que se transmiten de pais a fillos por segregación independente desde só un dos proxenitores, a recombinación xenética mestura os xenes de cromátides non irmás de ambos os proxenitores durante a meiose, cambiando así a composición xenética do cromosoma.
Estimación do tempo ao ACMR
Estímase que diferentes tipos de ACMR viviron en distintas épocas do pasado. Estas estimacións do tempo ao ACMR (TACMR ou, en inglés, TMRCA) son tamén computadas de diferente maneira dependendo do tipo de ACMR que está sendo considerado. Os AMCR patrilineal e matrilineal (Eva mitocondrial e Adán cromosómico Y) son trazados por marcadores dun só xene, polo que os seus TMRCA compútanse baseándose en resultados de probas de ADN e nas taxas de mutación establecidas como se fai en xenealoxía xenética. O tempo ao ACMR xenealóxico de todos os humanos vivos compútase baseándose en modelos matemáticos non xenéticos e simulacións informáticas.
Como a Eva mitocondrial e o Adán cromosómico Y se trazan por un só xene por medio dunha soa liña parental ancestral, o tempo a estes ACMR xenéticos será necesariamente maior que o do ACMR xenealóxico. Isto débese a que un só xene coalesce máis lentamente que o obtido ao trazar unha xenealoxía humana convencional a través de ambos os proxenitores. Esta última considera só os individuos humanos, sen ter en conta se realmente sobrevive algún xene no ACMR computado en cada persoa na poboación actual.
O TACMR por medio de marcadores xenéticos
O ADN mitocondrial pode usarse para trazar a ascendencia dun conxunto de poboacións. Neste caso, as poboacións defínense pola acumulación de mutacións no ADNmt, e créanse árbores especiais para as mutacións e a orde na cal ocorren en cada poboación. A árbore está formada comprobando en gran número de individuos de todo o mundo a presenza ou ausencia dun certo conxunto de mutacións. Unha vez que se fai isto é posible determinar como moitas mutacións separan unha poboación doutra. O número de mutacións, xunto coa taxa de mutación estimada do ADNmt nas rexións comprobadas, permite aos científicos determinar o tempo aproximado ao ACMR, que indica o tempo que pasou desde que as poboacións compartían por última vez o mesmo conxunto de mutacións ou pertencían ao mesmo haplogrupo.
No caso do ADN do cromosoma Y, o TACMR estímase de diferente maneira. Os haplogrupos do ADN Y defínense por polimorfismos dun só nucleótido en varias rexións do ADN Y (ou Y-DNA). O tempo ao ACMR dentro dun haplogrupo defínese pola acumulación de mutacións en secuencias STR do cromosoma Y dese haplogrupo soamente. A análise da rede de ADN Y de haplotipos Y-STR que mostran un clúster non estrela indican variabilidade Y-STR debida a múltiples individuos fundadores. As análises que renden un clúster estrela pode considerarse que representan unha poboación que descende dun só antepasado. Neste caso a variabilidade da secuencia Y-STR, tamén chamada variación microsatélite, pode ser considerada unha medida do tempo que pasou desde que o antepasado fundou esa determinada poboación. Os descendentes de Xenxis Kan ou un dos seus antepasados representan un famoso clúster estrela que pode datarse no tempo en que viviu Xenxis Kan.
Os cálculos de TACMR considéranse unha proba fundamental cando se intenta determinar as datas de migración de varias poboacións a medida que se espallaron polo mundo. Por exemplo, se se xulga que unha mutación ocorreu hai 30.000 anos, entón esta mutación debería encontrarse entre todas as poboacións que diverxiron despois desa data. Se as probas arqueolóxicas indican un espallamento cultural e a formación de poboacións rexionalmente illadas, entón isto debe reflectirse no illamento de posteriores mutacións xenéticas nesa rexión. Se a diverxencia xenética e a diverxencia rexional coinciden, pode concluírse que a diverxencia observada débese á migración como se evidencia polos rexistros arqueolóxicos. Porén, se a data da diverxencia xenética ocorre nun tempo diferente ao do rexistro arqueolóxico, entón os científicos terán que buscar probas arqueolóxicas alternativas para explicar a diverxencia xenética. O asunto ilústrase mellor no debate sobre a difusión démica fronte á difusión cultural durante o Neolítico europeo.
O TACMR de todos os humanos vivos
Estimar o tempo ao ACMR de todos os humanos baseándose no uso xenealóxico común do termo 'ancestor' é moito máis complicado e menos exacto comparado coas estimacións dos ACMRs patrilineal e matrilineal. Os investigadores deben trazar o devanceiro ao longo das liñas parentas de machos e femias, e confiar nos rexistros arqueolóxicos e históricos.
Dependendo da supervivencia de liñaxes illadas sen mestura coas migracións modernas e tendo en conta os pobos que estiveron longo tempo illados, como sociedades históricas de África central, Australia e illas remotas do Pacífico Sur, o ACMR humano considérase xeralmente que viviu no período Paleolítico superior. Modelos matemáticos simplistas, mesmo os publicados na reputada revista Nature, poden dar valores moi inexactos para o ACMR, como que é moi recente, de hai só uns poucos miles de anos.
Tales valores tan recentes serían posibles se ocorese o seguinte: O ACMR da humanidade é, efectivamente, un individuo do Paleolítico ata os tempos do inicio da modernidade, pero a partir de entón os exploradores europeos dos séculos XVI e XVII enxendraron a suficiente descendencia como para que algún antepasado do seu país de orixe hoxe estea difundido en territorios remotos. Porén, isto non formaba parte do modelo simple mencionado antes, e esa explicación non permite estimacións de similitude recente do punto de antepasados idénticos que tamén se dá no estudo. A posibilidade que queda é que persista nalgún sitio unha poboación illada sen ningunha mestura recente do país de orixe, o que inmediatemente levaría moitos milenios máis atrás a data do ACMR da humanidade.
Considerar que non hai ningunha poboación illada é cuestionable en vista da existencia de varios pobos non contactados, que se sospeita que estiveron illados durante moitos milenios, como os sentineleses, que viviron illados moito tempo do resto do mundo na illa Sentinela do Norte do arquipélago de Andaman.
Club de Fútbol Dumbría
O Club de Fútbol Dumbría é un equipo de fútbol galego do concello de Dumbría, na provincia da Coruña. Foi fundado en 1996 e na actualidade compite no Grupo 2 da Primeira Autonómica de Galicia.
1272
Mortes
Historia ano a ano
Elvira Lindo
Elvira Lindo Garrido é unha escritora e xornalista española nada en Cádiz o 23 de xaneiro de 1962.
Traxectoria
Con doce anos trasladouse a vivir a Madrid, onde estudaría a carreira de Xornalismo compaxinándoa co seu primeiro traballo como locutora de radio, en Radio Nacional de España. Non chegou a rematala, xa que optou por abandonala e dedicarse integramente ás súas facetas de locutora, actriz e guionista en radio e televisión.
A súa primeira novela xurdiu a raíz dun dos seus personaxes radiofónicos, ó que ela mesma puña voz, o neno Manolito Gafotas, que vivía no seo dunha familia humilde no barrio madrileño de Carabanchel (Alto) coa súa familia: unha nai autoritaria, un pai traballador, un avó permisivo e un irmán demasiado pequeno e inxenuo ó que Manolito se refire como El Imbécil. Manolito converteuse nun dos personaxes máis populares da literatura infantil española (o que deu fama tamén á súa creadora) protagonizando varias novelas narradas en primeira persoa (Manolito Gafotas, Pobre Manolito, ¡Cómo molo!, Los trapos sucios, Manolito on the road, Yo y el Imbécil e Manolito tiene un secreto) e escritas cun sólido estilo literario, humor, ironía e unha aguda crítica social. As súas historias foron levadas ó cine en dúas ocasións coas películas Manolito Gafotas (1999), de Miguel Albaladejo e Manolito Gafotas en ¡Mola ser jefe! (2001), de Joan Potau. Tamén foi levado á pequena pantalla en 2004 coa serie de Antena 3 Manolito Gafotas, que dirixiu Antonio Mercero.
A autora escribiu así mesmo novelas para adultos e teatro, ademais de ser guionista das películas La primera noche de mi vida xunto a Miguel Albaladejo, de Manolito Gafotas, Ataque verbal, de novo xunto ó director alacantino, Plenilunio adaptación da novela do seu home, o escritor e académico Antonio Muñoz Molina. Desde que este foi nomeado director do Instituto Cervantes en Nova York, Elvira Lindo reside nesta cidade.
Colabora regularmente desde hai anos en El País con artigos de opinión, así como en diversas revistas e diarios. As súas exitosas columnas en clave de humor, Tinto de Verano, que durante anos publicou El País, foron recollidas nun libro co mesmo nome.
Realizou algúns pequenos papeis como actriz, principalmente en películas das que era guionista ou baseadas en obras súas.
En 1998 obtivo o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil por Los trapos sucios de Manolito Gafotas e en 2005 o XIX Premio Biblioteca Breve por Una palabra tuya.
Gran Premio de Francia de 1989
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 9 de xullo de 1989. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de, o 67º Gran Premio de Francia, ou o 75º Gran Prix de l'ACF e o décimo terceiro que tivo lugar no circuíto de Paul Ricard, e o cuarto, que se celebrou na versión curta do circuíto. A carreira disputouse sobre 80 voltas ao circuíto de 3´81 quilómetros para unha distancia total de carreira de 305 quilómetros.
Informe
A carreira viu a catro pilotos substituídos polos pilotos que facían a súa primeira saída na Fórmula 1: Jean Alesi substituíu a Michele Alboreto en Tyrrell logo dunha disputa de contrato rumoreada (Alboreto era patrocinado persoalmente por Marlboro e o xefe do equipo Ken Tyrrell asinou co seu rival Camel como o patrocinador principal do equipo. Ironicamente Alboreto perdeu o apoio de Marlboro pouco despois). Éric Bernard substituíu a Yannick Dalmas en Larrousse despois de que se descubrise que Dalmas seguía sufrindo os efectos da lexionelosis e o piloto de probas de Lotus Martin Donnelly (por recomendación de Drew Warwick) substituíu a Warwick en Arrows por unha carreira logo deque Warwick lesionárase as costas nunha carreira de karts.
Outro novo rostro foi o piloto de probas de McLaren Emanuele Pirro quen substituíu a Johnny Herbert en Benetton despois de que se decidira que Herbert necesitaba máis tempo para recuperarse das lesións de perna e nocello sufridas (Herbert e Benetton atoparon que aínda non podía empuxar fortemente os freos o que significaba o freado cedo que resultaba en tempos máis lentos da volta) en Brands Hatch en. O nomeamento de Pirro causou algunhas caras infelices entre a xerencia do equipo de Benetton que supostamente desexaba que un piloto británico substituira a Herbert. Con todo, foron rexeitados polos donos do equipo, o grupo Benetton italiano quería un piloto italiano. Pirro, que estivera no Xapón para probar por McLaren e estaba preto de Honda, asinou rápido e a pesar de ter que coller un voo internacional e uns poucos días sen durmir, informou ser feliz de estar alí. Como piloto de probas de McLaren, Pirro necesitaba permiso para competir por outro equipo de Fórmula Un, aínda que o xefe de McLaren Ron Dennis non puxo problema ao movemento. Malia ser presuntamente infeliz, o equipo de Benetton quedou moi impresionado coas habilidades de Pirro, xa que axudou a cualificar o novo Benetton B189 co que Alessandro Nannini debutou en Francia. Pirro continuou pilotando o vello B188 ata que un segundo B189 púxose a súa disposición en Alemaña.
Por primeira vez, os Onyx clasificáronse para un Gran Premio, Bertrand Gachot e Stefan Johansson dominaron a pre-cualificación antes de sorprender a moitos por clasificarse 11º e 13º, respectivamente. Por outra banda, Brabham, que dominara xeralmente na pre-cualificación, loitou cos seus pneumáticos Pirelli no abrasivo circuíto Paul Ricard, do mesmo xeito que todos os outros corredores de Pirelli (Onyx utilizou Goodyear). Stefano Modena foi o último en pre-cualificar, mentres que Martin Brundle non pre-cualificou. Unha proba dos problemas de Pirelli en Francia, foi que só tres coches co caucho italiano disputaron a carreira. O rápido e experimentado Andrea de Cesaris, que terminara terceiro na anterior carreira no Gran Premio do Canadá de 1989, non logrou cualificar o seu Dallara-Ford calzado con Pirelli.
O compañeiro de equipo de Dalmas, Philippe Alliot, fora despedido polo equipo Larrousse despois do Gran Premio do Canadá, pero cando o equipo non puido atopar un substituto con experiencia co seu compañeiro Bernard foi contratado novamente e mantivo o seu asento o resto da tempada. Alliot, cun punto a demostrar, respondeu cualificando 7º, só 1,3 segundos máis lento que o home da pole Alain Prost. Ata ese momento foi a mellor cualificación en carreira para Larrousse e o seu novo chasis Lola LC89 de 1989 co seu tamén novo motor para 1989 Lamborghini V12 engine.
A carreira é famosa pola colisión múltiple que involucrou a Nigel Mansell, Maurício Gugelmin, Thierry Boutsen e outros coches na primeira volta, o que resultou nun reinicio. Houbo en realidade un segundo accidente pouco notado na primeira curva no que René Arnoux utilizou o lento Tyrrell de Jonathan Palmer para que o seu Ligier JS33, lanzara as súas rodas dianteiras polo aire. Todos os pilotos involucrados reiniciaron a carreira. Algúns en autos de reposto. Alain Prost gañou a carreira co McLaren-Honda, por diante de Nigel Mansell, que comezou desde o pit lane nun coche preparado para o seu compañeiro de equipo Gerhard Berger. Berger, que correu co coche de reposto do equipo logo de crer que había unha pequena fuga de aceite no seu coche de carreiras (no que Mansell terminou en segundo lugar), de novo tivo problemas co Ferrari cun fallo no embrague que custoulle a súa 6ª retirada da tempada, sen anotar aínda puntos. Jean Alesi converteuse nunha estrela instantánea cando levou o seu Tyrrell á 4ª posición e anotou puntos no seu debut na F1 (no seu primeiro contacto co motor Ford DFR 018 na práctica da mañá do venres, sorprendera a todos ao facer o sétimo mellor tempo, aínda que en última instancia cualificaría máis lento que os outros 3 debutantes). Olivier Grouillard anotou o seu único punto na F1 na casa, salvando a cara para o equipo francés Ligier, mentres que o experimentado Stefan Johansson anotou os primeiros puntos do equipo Onyx. Incriblemente, Gugelmin, que logo do accidente da saída, lentamente levou o March de novo a boxes, saíu no coche de reposto, marcou a súa primeira volta rápida, aínda que non clasificou ao final da carreira. Doce coches non puideron terminar a carreira, sete deles con fallas no motor.
Posicións logo da carreira
Clasificación do campionato de pilotos
Explosión no porto de Tianjin
miniatura|Explosión no porto de Tianjin miniatura|Porto de Tianjin visto desde o aire antes da explosión A explosión no porto de Tainjin aconteceu o 12 de agosto de 2015 nunha estación de almacenamento de colectores localizada no porto da cidade de Tianjin, dentro do distrito de Binhai, na China. Os primeiros informes sinalaron que o causante foi un accidente industrial. Os medios de comunicación estatais chineses dixeron que cando menos a explosión inicial foi en colectores localizados nun almacén da Ruihai Logistics, firma especializada en manexar materiais perigosos.
Explosión
miniatura|350x350px|Mapa da zona do porto Sentíronse dous estoupidos con trinta segundos de intervalo, os primeiros informes suxerían que houbera centos de feridos na explosión, que se oíra a varios quilómetros. Os estoupidos rexistraron unha magnitude de 2.3 e 2.9 na escala de magnitude de momento, con bólas de fogo de varios centos de metros de altitude. O Centro de Redes Sismolóxicas da China informou que a primeira e segunda detonación equivalían a 3 e 21 toneladas de TNT, respectivamente.
Os servizos de extinción supendéronse polo ao se descoñecer a cantidade e as substancias concretas de material perigoso presentes no almacén.
Perdas
Segundo o goberno local de Tianjin houbo 700 ferdios na explosión, moitos con importantes danos, maioritariamente queimaduras e outras feridas derivadas da explosión. Arredor de mil bombeiros acudiron á escena, morrendo doce, mentres que se perdeu contancto con outros 36 bombeiros. Os primeiros datos falan de máis de 50 mortos, e 71 feridos moi graves incluíndo os bombeiros.
Danos
As fotografías e os vídeos mostran destrución extensa na área ao redor do almacén. Destruíronse os edificios de sete empresas de loxística, ademais tamén máis que mil coches novos nun aparcadoiro próximo quedaron desfeitos. O supercomputador Tianhe-1A apagouse logo que resultase afectado o Centro Nacional de Supercomputación de Tianjin polas explosións. Así e todo o computador aínda está operativo.
Reaccións
A China Central Television informou que o presidente Xi Jinping e o primeiro ministro Li Keqiang instaron a "realizar todos esforzos para rescatar as vítimas e extinguir o lume." Algúns usuarios das redes sociais informaron que se eliminaran os seus comentarios sobre as explosións.
Scyphate
miniatura|Scyphate de [[Aleixo III Anxo|Aleixo III (1195-1203). Moeda bizantina dun aspron trachy de electro, cuñada en Constantinopla. Peso: 4,97 gr.]] Scyphate é un termo utilizado adoito no ámbito numismático para se referir ás moedas do Imperio Bizantino de forma cóncava, de cunca ou escudela, cuñadas entre os séculos XI e XIV, en cobre, en prata, en ouro e nas súas aliaxes, como o billón e o electro.
As razóns deste tipo de emisións non están claras, xa que dificultaban notablemente o proceso de fabricación ao esixir unha dobre cuñaxe, aínda que se apunta que podería deberse a facilitar o seu empillamento e, xa que logo, o seu transporte a diversos lugares do Imperio. miniatura|Scyphate do [[Lista de emperadores bizantinos|emperador Isaac I Comneno (1057-1059). Histamenon nomisma de ouro, cuñado en Constantinopla]] O uso desta denominación xeneralizouse ao longo do século XIX, aínda que xa se documenta en documentos do sur de Italiados séculos XI e XII, como unha bula de Inocencio II (1130-1143). Canto á súa etimoloxía, debátese se a súa orixe está no grego σκύφος (skyphos "escudela", "cunca") ou no vocábulo árabe shafah ("canto, bordo"), que faría referencia ao característico e sobresaínte bordo dos primeiros exemplares de histamenon de ouro.
Unha denominación alternativa, tamén amplamente utilizada para este tipo de moedas do Imperio Bizantino, é trachy (plural τραχέα, trachea), co significado de "áspero" ou "desigual" e con orixe na expresión grega νόμισμα τραχύ (nómisma trachý), e que adoita aparecer asociada ao nome dalgunha destas moedas, como é o caso do hyperpyron trachy, o aspron trachy, etc.
Persuasión (novela)
Persuasión (en Persuasion) é a derradeira novela escrita por Jane Austen. Empezouna a escribir pouco tempo despois de rematar Emma, acabándoa en agosto de 1816. Austen morreu á idade de 41 anos en 1817, e Persuasión foi publicada como traballo póstumo en 1818. Persuasión está conectada coa abadía de Northanger non soamente por ser publicada xunto a esta nun só tomo dous anos máis tarde, senón tamén porque ambas as historias toman lugar en Bath, balneario no que Jane acudía naquela época.
Foi traducida ó galego por Celia Recarey e foi publicado pola editorial Irmás Cartoné no ano 2017.
Sinopse
Na novela, Anne é a filla de Sir Walter Elliot, home vaidoso e demasiado preocupado das aparencias como para ver o que sucede á súa ao redor. Anne ten dúas irmás, Elizabeth, maior que ela pero aínda fermosa e atractiva, de carácter idéntico ó do seu pai, e Mary, menor e xa casada con Charles Musgrove. No medio destas persoas atópase Anne, cuxa idade "adecuada" para contraer matrimonio pasou, de beleza e plenitude perdida. Varios anos antes, Anne coñeceu a un oficial de mariña, Frederick Wentworth, pobre e sen ningunha perspectiva para que unha familia como a dos Elliot accedese a un matrimonio cun dos seus membros. Movida pola persuasión de Lady Russell, quen criou a Anne como unha nai pola ausencia da verdadeira, Anne vese obrigada a negarse ó seu amor e enfrontar longos anos de soidade nos cales aínda que vai perdendo a beleza crece o seu espírito e a súa intelixencia, converténdose nunha muller atractiva e bondadosa.
Porén, a escura sorte de Anne cambia cando, despois de todos eses anos aparece novamente no seu círculo social o ascendido a capitán Wentworth, enriquecido pola guerra e altamente atractivo. Aínda que nun principio o resentimento e a dor moven ó home, axiña o carácter de Anne cativarao de novo dándolle a ambos unha nova oportunidade na vida.
Quintá, O Val, Narón
Quintá é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 246 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 128 homes e 118 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 213 habitantes.
Santiago de Querétaro
Santiago de Querétaro é a capital do estado mexicano de Querétaro e capital do concello de Querétaro.
Historia e características
A cidade fundouse o 25 de xullo de 1531 (o día do apóstolo Santiago, de aí o seu nome). O xentilicio dos seus habitantes é queretano. O nome colonial orixinal foi "Santiago de Querétaro", pero despois da Independencia de México quedou só en "Querétaro" ou "Cidade de Querétaro". Así e todo, logo do seu nomeamento en 1996 como Patrimonio Cultural da Humanidade, retornou ao nome orixinal de "Santiago de Querétaro". O nome orixinal en purépecha era "K'erhiretarhu" ou "K'erendarhu" o lugar de pedras grandes, e o seu nome en otomí é "Nda Maxei" e no náhuatl é Tlachco; todos os topónimos indíxenas significan en galego lugar do xogo de pelota.
O municipio de Querétaro, con 926.495 habitantes en 2010 (segundo o INEGI), era o segundo máis poboado da Macro Rexión do Bajío, despois de León de los Aldama. A nivel nacional, era a undécima Zona Metropolitana máis poboada.
Margarita (cóctel)
miniatura|Margarita en copa ideal. A margarita é un cóctel de orixe mexicana que consiste en tequila mesturado con Cointreau (ou un licor similar con sabor de laranxa) e zume de lima ou limón, e que a miúdo se serve con sal no bordo da copa. É o cóctel máis común con base de tequila nos Estados Unidos. En contraste, o cóctel de tequila máis popular en México é a paloma. A margarita sérvese axitada con xeo, con xeo, mesturada con xeo (margaritas conxeladas) ou sen xeo.
Lingua baluchi
O baluchi (en بلۏچی, Balòci) é unha lingua irania noroccidental falada polo pobo baluchi principalmente en Baluchistán, unha rexión histórica dividida entre Paquistán, Irán e Afganistán.
Margarita (cóctel)
Receita
2/3 de tequila 1/3 cointreau ou grand marnier zume de medio limón
Preparar en cocteleira con xeo. Axitar ben, coar e servir en copa de cóctel escarchada con limón e sal.
Variacións
miniatura|esquerda|Margaritas nunha variedade de sabores e cores. A IBA (Lista Oficial de Cócteles da IBA) recomenda o estándar 7:4:3, é dicir, 50% tequila, 29% Cointreau, 21% de zume de limón fresco.
Licores con sabor
Poden ser utilizados outros licores con sabor a laranxa, como o Grand Marnier, triplo sec ou curaçao azul dando a margarita azul. Cando se engaden á margarita zumes ou purés de froitas máis doces, a cantidade de licor de laranxa a miúdo redúcese ou elimínase por completo. Ademais dos licores con sabor a laranxa, ocasionalmente pódese engadir ao cóctel outros licores, con sabor a melón ou con sabor a framboesa negra.
Zume de lima fresco
O zume de lima acabado de espremer é o ingrediente clave. A lima máis común nos EE.UU. é a de pel grosa (lima persa). Con todo, as margaritas en México fanse xeralmente con limas mexicanas (lima común). Son pequenas, de pel fina e, a miúdo, as limas teñen un sabor amargo e agre comparado coas limas persas. As margaritas feitas con limón teñen un sabor máis suave, especialmente cando se utiliza limón Meyer.
Outras froitas
Tamén se poden utilizar froitas e mesturas de zumes alternativas nunha margarita. Moitas receitas requiren un pouco de zume de laranxa. Cando a palabra "margarita" é utilizada por si mesma, polo xeral refírese a unha margarita con zume de lima ou limón, pero cando se utilizan outros zumes, os froitos adóitanse engadir como adxectivos no nome, con zume de lima ou zume de limón para darlle o sabor característico á margarita (agrégase a miúdo unha roda ou toro de lima ou limón na copa).
Historia
miniatura|Unha margarita mesturada. miniatura|Unha margarita servida nun [[vaso old fashioned.]]
Orixe
Non hai ningunha proba sólida de quen "inventou" a margarita. A máis aceptada de todas as historias é que a margarita foi inventada en outubro de 1941, na Cantina de Hussong en Ensenada, México, polo camareiro Don Carlos Orozco. Unha tarde aburrida, Don Carlos estaba experimentando con novas mesturas de bebidas, cando chegou unha visitante de prestixio: Margarita Henkel, filla dun embaixador alemán, que vivía co seu marido Roy Parodi, preto da cidade no Rancho Hamilton. Don Carlos ofreceu a bebida a Margarita, e logo chamouna como ela por ser a primeira persoa en probala. Preparou unha mestura a partes iguais de tequila, licor de laranxa (falso) e limón, servido con xeo nunha copa co bordo con sal. Con todo, a receita de don Carlos fíxose con licor Damiana, non con licor Cointreau de laranxa. É posible que nomease á súa bebida como Margarita Henkle, pero non é a copa da que o mundo goza hoxe. Outra historia relacionada coa margarita di que foi inventado uns anos antes no Rancho La Gloria Hotel, a medio camiño entre Tijuana e Rosarito, México, por Carlos "Danny" Herrera, para unha bailarina de Ziegfeld chamada Marjorie King. Esta historia foi relatada por Herrera e tamén polo barman Albert Hernández, quen é recoñecido pola popularización da margarita en San Diego logo de 1947, no Restaurante La Plaza en La Jolla. Hernández afirmaba que o propietario de La Plaza, Morris Locke, coñecía a Herrera e visitaba México a miúdo.
Outro conto sobre a orixe comeza a historia do cóctel no lendario nightclub Balinese Room en Galveston, Texas, onde, en 1948, o barman xefe Santos Cruz creou a margarita para a cantante Peggy (Margaret) Le. Suponse que o nome ven da versión en español do seu nome, Margarita, e foi un éxito desde entón.
Outra explicación, é que a margarita non é máis que unha popular bebida americana, o Daisy (daisy, o nome da margarida en inglés, dise margarita en español), feito con tequila no canto de brandy, que se fixo popular durante a lei seca, xa que a xente traía alcohol desde a fronteira.
Popularidade
O cóctel margarita foi o "Drink of the Month" no Esquire Magazine, decembro 1953, páx. 76:
Torredembarra
Torredembarra é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
Historia
miniatura|esquerda|Torre da Vila de Torredembarra. Domina a poboación o antigo castelo ou palacio construído a comezos do século XVII polos Icard, señores da baronía de Torredembarra, que enlazaron daquela cos Queralt, condes de Santa Coloma. Os Icard adquiriran o lugar ós Olzinelles a finais do século XVI]. A igrexa parroquial está adicada a San Pedro. Hai resto das antigas murallas e fortificacións e da primitiva torre construída por Ramón de la Torre en 1173 entre Altafulla e Clarà, que foi o que orixinou a pobloación. Nos Munts, na veciña [[Altafulla, escavouse unha notable vila romana.
Durante a guerra de sucesión, no verán de 1713, produciuse a batalla de Torredembarra, onde as tropas borbónicas derrotaron ós austracistas por mor da retirada dos cataláns, deixando sós ós soldados aragoneses nunha clara minoría. Tras esta batalla, os Tratados de Utrecht en 1713 darán por rematado o conflito coa vitoria castelá e de Filipe V.
Clima
O clima de Torredembarra é bastante caloroso no verán, húmido e morno no inverno (a temperatura media do mes máis frío, xaneiro, é de arredor de 10 °C. ) É un clima propio do litoral Mediterráneo. As precipitacións repártense pola primavera, finais do verán e no outono. Cando son de carácter torrencial son breves e intensas, con asulagamentos nas zonas achegadas á praia, onde se atopa o humedal coñecido como "Els Muntanyans". A neve en inverno é infrecuente, se ben algúns anos fai acto de presenza de xeito puntual e derrete axiña.
Blanes Hoquei Club
O Blanes Hoquei Club Fundació é un club de hóckey a patíns catalán da localidade de Blanes, La Selva (Provincia de Xirona), fundado en abril de 1961 e que actualmente compite na OK Liga.
O himno
En 2007, celebrándose a cuarta edición da Golden Cup foi presentado o himno oficial do Blanes HC, composto e gravado pola banda blanesa Bizarre.
Carol Gilligan
Carol Gilligan, nada en Nova York o 28 de novembro de 1936, é unha feminista, filósofa e psicóloga estadounidense.
Traxectoria
Gilligan é amplamente coñecida polo seu libro In a different voice: psychological theory and women's development (1982) no cal difire da interpretación que achega Lawrence Kohlberg sobre os resultados en psicoloxía experimental do suposto desenvolvemento moral diferenciado entre nenas e nenos.
En 1997 converteuse na primeira profesora de estudos de xénero da UMSNH Universidade Harvard.
Impulsou a chamada ética do coidado (ethics of care) en contraste coa ética da xustiza. Segundo o psicólogo educativo Lawrence Kohlberg, hai seis niveis de desenvolvemento moral do humano: (a) aquel no cal se cre que o correcto é a obediencia e para evitar o castigo; (b) o intercambio instrumental individual que satisfai as necesidades de quen solicita e de quen dá; (c) o dos intereses, relacións e conformidade nas reciprocidad humanas; (d) etapa do cumprimento social e de mantemento da conciencia; (e) acátanse dereitos primarios e o contrato social ou da utilidade, (f) e a adquisición de principios éticos universais. Kohlberg observou que as nenas de once anos alcanzaran soamente o nivel (c), mentres os homes xa desenvolveran capacidades morais propias dos niveis (d) ou (e). El interpretou estes resultados como unha forma de fraqueza moral da muller. Esta filósofa fai unha crítica facía Kohlberg, ao dicir que a súa teoría difire entre homes e mulleres.
1273
Mortes
Historia ano a ano
Moldavo
Moldavo pode referirse a:
Muros
Segundo o IGE no 2014 tiña unha poboación de 9.117 habitantes (9.787 no 2009, 9.999 no 2006, 9.995 no 2005, 10.050 no 2004, 10.095 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é para o feminino ou  para o masculino.
Clima
O clima de Muros é propio do dominio oceánico hiperhúmedo aínda que, debido á orientación ó sur dominante e á protección dos ventos polas serras que o delimitan, permite a suavidade de certos trazos climáticos. A concentración de precipitacións no outono-inverno e o descenso no verán é patente, tanto que incluso nalgún se chega a falar de aridez estival e déficit hídrico, vinculado á dificultade de reter a auga por parte do substrato areoso.
Historia
Na zona atopáronse restos prehistóricos, como os petróglifos de Louro e Serres, así como castros da época castrexa e calzadas do período da romanización.
No século XIII o rei Sancho IV de Castela mandou repoboar a zona entre O Ézaro e Ponte Nafonso, nomeando a zona como Póboa de Muro. A primeira localización correspondíase coa parte sur do actual. En 1298 Fernando IV doa esta vila á mitra compostelá, desaparecendo do seu escudo o castelo e o león (símbolos dos reis de Castela) e pasando a figurar nel dúas vieiras, que representan a igrexa compostelá. A mediados do século XV o rei Xoán II de Castela habilitou o porto da vila para exportar e importar mercadorías.
A vila foi gañando importancia co tempo, e en 1520 foi amurallada. A construción, de entre 3 e 4 m de grosor e até 7 de altura, dividía a poboación en dous barrios perfectamente delimitados: A Cerca e A Axesta. A porta principal de acceso era a Porta da Vila, flanqueada por dúas poderosas torres defensivas, estaba situada preto da actual Casa Consistorial, A muralla tiña outras dúas portas e dezaoito torres ameadas de até 11 m de altura. Tamén en 1520 Alonso III de Fonseca mandou construír o forte de Monte Louro para defenderse dos ataques dos piratas. En 1543 tivo lugar a batalla de Muros, na que a Armada Española, mandada polo almirante Álvaro de Bazán, o Vello, derrotou a escuadra francesa. Nesa época o goberno local reuníase no adro da igrexa de San Pedro. A finais do século XVI o marqués de Cerralbo construíu un castelo nas inmediacións da vella lonxa, que no século XVIII chegou a contar con 12 canóns.
esquerda|miniatura|Vista de Muros por [[Mariano Ramón Sánchez (1792-1793).]]
En marzo de 1809, no marco da Guerra da Independencia, a vila foi destruída polas tropas napoleónicas en tan só doce horas. Amais dos danos humanos e materiais (190 casas destruídas), queimouse o Arquivo Municipal, o que supuxo a perda da maioría da documentación histórica. No século XIX chegaron á vila empresarios cataláns, que crearon máis de 30 fábricas de salgadura, principalmente de sardiña e arenque. Xunto cos estaleiros, isto marcou a vida laboral e a fisionomía da vila.
A comezos do século XX a vila foi visitada por María Cristina de Habsburgo-Lorena, raíña nai de Afonso XIII. A nobre estivo varios días hospedada co seu séquito.
En maio de 1970 a vila foi declarada conxunto histórico-artístico, sendo definida como «Vila mariñeira que conserva os seus valores ambientais, típicos e pintorescos, ó lado da severa grandeza monumental de góticos palacios e templos como o da antiga Colexiata e o Santuario da Virxe do Camiño».
Minority Report
Minority Report é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que foi estreado no 2002. Está baseado na historia The Minority Report de Philip K. Dick.
José Ferrer
José Ferrer, nado o 8 de xaneiro de 1912 no barrio portorriqueño de Santurce (San Juan) e finado o 26 de xaneiro de 1992 en Coral Gables, Florida, foi un actor de cine e teatro, director e produtor de cine portorriqueño.
Traxectoria
Nado en Porto Rico, estudou na Universidade de Princeton, onde escribiu unha tese sobre "O naturalismo francés e Pardo Bazán".
Debutou en Broadway en 1935. A súa interpretación máis lembrada no teatro foi a de Cyrano de Bergerac, que estreou en 1946 e coa que gañou o premio Tony.
Os seus primeiros papeis no cinema chegaron a finais dos anos corenta. Gañou o Oscar ao mellor actor en 1950 por Cyrano de Bergerac, adaptación da obra coa que triunfara no teatro. Como homenaxe á súa orixe, doou o premio á Universidade de Porto Rico.
A partir dos anos cincuenta dedicouse principalmente ao cinema, volvendo ao teatro ocasionalmente. Seguiu traballando no cinema e na televisión ata mediados dos anos oitenta.
Finou en 1992, e foi enterrado na súa cidade natal.
Nós, os inadaptados
Nós, os inadaptados é un artigo ensaístico, de nove páxinas, do autor ourensán Vicente Risco, publicado no número 115 da revista Nós, o 25 de xullo de 1933 (pp. 115–123). Nel mostrou a súa concepción cíclica e espiritual da historia.
Características
No seu ensaio -bandeira da xeración Nós- Risco expón os problemas persoais e comúns da súa época. Cre firmemente nunha casta moral verdadeira, pero non casta social, senón casta espiritual:
Así pois neste ensaio explícanse as causas e os motivos do seu desapego cara ao mundo dos filisteos, das barrigas acomodadas que eles tanto denostaban. Tamén cita os gustos e preferencias literarias: Thomas Carlyle, Edgar Allan Poe, Charles Baudelaire, Gabriele d'Annunzio, Henrik Ibsen, Friedrich Nietzsche, Novalis, Jan van Ruusbroec, Omar Khayyam, Rabindranath Tagore, Ángel Ganivet, Joan Maragall, Rubén Darío, Afonso Lopes Vieira, José Maria Eça de Queirós, Teixeira de Pascoaes etc. E do paso da actitude contemplativa á actividade político-cultural narrando a viaxe interior que esta xeración realiza en busca das súas orixes e identidade en tempos de decadencia.
Pé (moluscos)
miniatura|380px|Diagrama anatómico dun hipotético molusco ancestral. 4. [[Manto (moluscos)|Manto.; 18. Pé.; 19. Músculos retractores pedios. 27, b. Par de ganglios pedios.]]
Linfa
A linfa é un líquido claro, transparente, alcalino, amarelo claro ou opalescente, de sabor salgado, que se transporta polos vasos linfáticos en sentido unidireccional e filtrado nos linfonodos ou nódulos linfáticos. Despois da filtraxe, a linfa lánzase ao sangue, desembocando en veas.
A linfa prodúcese polo exceso de líquido que sae dos capilares sanguíneos ao espazo intersticial ou intercelular, sendo recollida polos capilares linfáticos que drenan aos vasos linfáticos máis grosos ata converxer en condutos que verten nas veas subclavias.
A linfa percorre o sistema linfático grazas ás débiles contraccións dos músculos, da pulsación das arterias próximas e do movemento das extremidades. Se un vaso sofre unha obstrución, o líquido acumúlase na zona afectada, producíndose un inchazo denominado edema.
Pé (moluscos)
O pé mostra unha enorme plasticidade evolutiva. Está dotado dunha musculatura complexa e potente. Suponse que, primitivamente, era reptante (parecido ao dos gasterópodos actuais), pero experimentou unha gran diversificación, orixinando, entre outros, o pé escavador dos bivalvos, o pé escindido en tentáculos dos cefalópodos ou o pé nadador dalgúns gasterópodos peláxicos, entre outros.
Características
O pé corresponde á parte ventral, musculosa, do tronco e posúe, en principio, unha superficie de reptación. Como o resto do corpo, desprovisto de cuncha, está recuberto por un epitelio glandular ciliado e incluso, nas especies terrestres, presenta bandas ciliadas. Na súa parte anterior áchase unha glándula pedia, moitas veces afundida a xeito de bóla. O pé é moi variábel en forma e función.
Linfa
A linfa pode conter microorganismos que se eliminan ao pasar polo filtro dos ganglios linfáticos.
Baluchistán
O termo Baluchistán pode referirse a:
Torroja del Priorat
Torroja del Priorat é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Priorat.
Santa Margarida, O Val, Narón
Santa Margarida é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 136 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 75 homes e 61 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 134 habitantes.
Patrimonio histórico
Ao carón da estrada DP-5405 está a Mámoa de Santa Margarida duns 30 metros de diámetro e dous metros de altura. Está situada no medio dun terreo encaixonado entre dúas leiras, co peche dunha delas foi destruída unha parte dela.
El caballero de París
dereita|miniatura|Estatua de El caballero de París na Habana.
José María López Lledín, nado en Vilaseca (Negueira de Muñiz) o 30 de decembro de 1899 e finado na Habana (Cuba) o 11 de xullo de 1985, foi un personaxe popular na cidade da Habana, coñecido polo alcume de El caballero de París.
Traxectoria
Foi o cuarto fillo de Josefa Lledín Méndez e Manuel López Rodríguez. Foi bautizado na igrexa parroquial de san Salvador de Negueira, e con sete anos comezou a estudar na escola de Negueira, na que non chegou a rematar o ensino secundario. Emigrou a Cuba con catorce anos, xunto co resto dos oito fillos da parella. Adquiriu unha certa formación e coñecemento de idiomas e traballou en varios postos, entre outros nalgúns dos mellores hoteis da cidade como oficial de camareiros.
Por motivos que non fican claros, en 1920 foi recluído na prisión habanera do castelo do Príncipe debido a un crime do que non foi autor, aínda que hai diferentes versións do sucedido. Na cadea perdeu a razón. Despois de saír do cárcere a súa vida transcorreu nun vagar constante polas rúas da Habana. As testemuñas da época descríbeno como un home de estatura discreta, de cabelo e barba longos e crechos, e vestido sempre cun traxe e unha capa negros e camisa branca. Camiñaba devagar polas rúas aceptando a hospitalidade de quen lle ofrecía alimento ou abrigo, que pagaba con pequenos obsequios e conversa.
En 1977 foi ingresado no Hospital Psiquiátrico da Habana, dada a súa avanzada idade e precaria saúde. Foi diagnosticado de parafrenia, unha forma de esquizofrenia. Morreu nese mesmo lugar.
Inicialmente foi enterrado no cemiterio de Santiago de las Vegas, na Habana. Os seus restos foron exhumados e transferidos ao convento de San Francisco de Asís. Diante deste convento existe unha estatua de bronce, creada polo escultor cubano José Villa Soberón, que representa o coñecido personaxe.
Vilacornelle, O Val, Narón
Vilacornelle é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña 102 habitantes (55 homes e 47 mulleres), un máis ca en 2003.
Cheaper by the Dozen 2
Cheaper by the Dozen 2 é un filme estadounidense dirixido por Adam Shankman que foi estreado no 2005. Secuela do filme de 2003 Cheaper by the Dozen.
Charisma.com
Carisma.com (en カリスマドットコム Karisuma Dotto Komu) é un grupo xaponés de electro/rap formado en 2011. Está formado pola MC Itsuka e a DJ Gonchi. En 2015, o grupo fixo o seu debut co selo discográfico Warner Music Japan.
Río Mera, río Miño
Curso
Ten o seu nacemento preto do cordal do Chao cunha aba duns 697 metros (cerca do Monte das Bestas), na parroquia de Santalla de Bóveda de Mera ou na parroquia de Vilachá de Mera, segundo outros autores. Aínda existen na actualidade certas discrepancias entre o nacemento do citado río, xa que a confusión do regato de Mera e mailo río do mesmo nome fan pensar entre as xentes do lugar que o río orixinal é un afluente do regato; e que este é o río orixinal.
O longo do percorrido (uns 12 Km. con 800 metros) recibe as augas de varios regatos (un deles co mesmo nome, o que fai que durante o seu curso reciba outras denominacións) mentres flúe de suroeste a nordés ata chegar a Orbazai, onde ademais doutros, recibe o regato do Mera.
Vilarquinte, O Val, Narón
Vilarquinte é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística non ten habitantes desde o ano 1999 como mínimo.
Pléchâtel
Pléchâtel (en Plegastell) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Veruca Salt
Formación
Veruca Salt foi formada en 1992 por Louise Post e Nina Gordon. O grupo chamouse así pola personaxe do mesmo nome do libro de Roald Dahl Charlie e a fábrica de chocolate. Despois de moitos ensaios e algúns concertos a banda asinou un contrato coa discográfica independente Minty Fresh Records de Chicago e gravou a súa primeira demo, que comezou a destacar na escena local. Ao longo de 1993 a banda saíu de xira e preparou as gravacións do seu primeiro disco, American Thigs, lanzado en xaneiro de 1994.
O disco converteuse nun dos favoritos da crítica e causou sensación no underground. Despois dalgúns concertos como abreconcertos na xira de Hole, Veruca Salt chama a atención de varias grandes discográficas e acaba asinando coa Geffen, que relanza American Thighs. No verán de 1994, o sinxelo "Seether" convértese nun éxito nos Estados Unidos e a banda recibe o disco de ouro por 500.000 copias vendidas. Era o inicio dunha carreira bastante prometedora. Tamén foi branco de críticas que os acusaban de oportunistas por usar a escena independente da época como camiño máis doado para o éxito comercial.
Galería de imaxes de Vilaboa
Galería de imaxes do concello de Vilaboa na provincia de Pontevedra.
Veruca Salt
Formación
Talvez como unha resposta aos críticos, xorde en 1996 o EP Blow it out your ass, it's Veruca Salt, producido por Steve Albini. O disco contiña 4 temas barullentos e distorsionados, lanzado polo selo independente Minty Fresh. De seguido, a banda pasou a traballar no seu segundo álbum, e o resultado é o puído Eight Arms to Hold You, de 1997. Cheo de belas melodías e poderosas guitarras, o disco soaba a un hard rock máis tradicional, talvez como efecto da produción de Bob Rock, que traballara anteriormente en discos de bandas como Motley Crue, Metallica e Guns n'Roses. Logo o batería Jim Shapiro é substituído por Stace Jones. Eight Arms to hold you novamente alcanza o disco de ouro, a pesare de non ter ningún grande hit. Realmente, o desempeño do álbum nas listas decepcionou as perspectivas da discográfica e ata da propia banda, e pouco despois xurdiron rumores de que Veruca Salt estaríase separando. Os motivos eran os desentendementos entre as líderes, Louise Post e Nina Gordon.