cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Ángel Terrón Caínzos
Traxectoria
Trala desintegración de UCD, concorreu de novo como candidato á alcaldía nas municipais de maio de 1983 encabezando a candidatura Independentes Democráticos do Axuntamento de Curtis. Novamente foi derrotado polo alcalde independente Tomé Roca, obtendo 5 concelleiros. Neste mandato, a rivalidade histórica entre as principais localidades do municipio, Curtis e Teixeiro, estalou pedindo os veciños da localidade curtense a súa segregación do concello en setembro de 1983, alegando a suposta discriminación que sufrían dende Teixeiro, que era a capital municipal onde se atopa a casa do concello, e por parte do goberno local de Tomé Roca, o cal era maioritariamente da localidade capitalina. Os segregacionistas rapidamente atoparon o apoio de Terrón Caínzos e varios concelleiros da súa candidatura, a cal estaba conformada maioritariamente por veciños da localidade de Curtis.
De cara ás municipais de xuño de 1987, tanto Terrón coma o alcalde Tomé Piñeiro optaron polas grandes plataformas partidarias para competir pola alcaldía. Terrón optou pola CPG do entón presidente de Deputación provincial, Enrique Marfany Oanes, sendo os seus integrantes maioritariamente de Curtis. Tomé integrouse co seu equipo no PSdeG-PSOE, onde a maioría dos seus integrantes eran de Teixeiro. As eleccións deron unha nova vitoria por maioría absoluta a Tomé á fronte dos socialistas logrando 8 concelleiros, fronte ós 4 da CPG de Terrón Caínzos. O conflito non deu sinais de resolverse, de feito, se se miraban os resultados nas distintas mesas do municipio, mostraban unha tremenda polarización xa que os socialistas lograban máis do 80% dos votos en Teixeiro, con tan só 5 votos para a CPG, e esta última candidatura case o 90% en Curtis. Entre medias, AP mantiña resultados testemuñais, pero sendo máis forte que a CPG na zona de Teixeiro.
Nas municipais de maio de 1991, presentouse encabezando Independentes de Curtis e logrando 4 concelleiros, mentres que o PPdeG, que levaba maioritariamente veciños de Teixeiro, subeu de 1 a 3 edís, grazas a que lle comeu terreo aos socialistas na área de Teixeiro. Aínda así, Tomé Piñeiro logrou de novo a vitoria para o PSdeG-PSOE, pero nesta ocasión perdeu a maioría absoluta por unha escasa marxe, quedando con 6 concelleiros. Se ben nun principio se albiscaba a posibilidade dun acordo entre os dous grupos da oposición, dado que compartían ideoloxía de dereitas, o feito da procedencia de Curtis dos independentes e de Teixeiro dos populares engadeu presión á situación, habendo temor a represalias aos populares en Teixeiro por apoiar unha candidatura de Curtis. Minutos antes da investidura, as dúas forzas acordaron investir ao candidato popular José Pato Ulloa como alcalde, pero trala realización dunha votación secreta en urna, o voto dun dos concelleiros das candidaturas aliadas foi parar ao socialista José Tomé, polo que este conservou a alcaldía. A pesar de que dende as dúas formacións opositoras se afirmaba que todo se tratou dun erro involuntario, a desconfianza agrandouse entre os dous grupos opositores, recaendo as sospeitas principalmente no grupo teixeirán do PP, pedindo os independentes e numerosos veciños de Curtis unha moción de censura que non se chegaría a presentar en todo o mandato. Dada esta situación, os veciños de Curtis iniciaron en novembro de 1991 os trámites legais para logra-la segregación da localidade, contando co apoio dos Independentes de Curtis e de Terrón Caínzos.
Porén, faleceu repentinamente a causa dun infarto o 14 de setembro de 1992 no hospital Juan Canalejo da Coruña, mentres lle realizaban unha sesión de diálese. Tralo seu falecemento o proceso de segregación continuou, paralelamente ao da Illa de Arousa e Burela, aínda que non chegou a materializarse dado a que non se cumprían diversos requisitos, como a distancia entre as localidades e o número de habitantes.
Vida persoal
Casou con Ángeles Pérez Corral, coa que tivo cinco fillos. Nos anos 90 dedicóuselle unha rúa no núcleo de Curtis.
María Rei Vilas
María Josefa Rey Vilas, nada na Laracha en 1964, é catedrática de Bioloxía e Xeoloxía e escritora galega.
Vida persoal
Está casada con Xosé Antón de la Fuente Subiela.
Hoa-Binh (filme)
Hoa-Binh é un filme francés de 1970 dirixido por Raoul Coutard e baseado nunha novela de Francoise Lorrain. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 43ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado. Tamén entrou na competición do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1970, onde Coutard gañou o premio á mellor opera prima.
Banco da República de Colombia
O Banco da República (Banco de la República) é o banco central de Colombia encargado de emitir, manexar e controlar os movementos monetarios do país, así como emitir a moeda de curso legal, o peso.
A entidade foi creada por medio da Lei 25 de 1923. O xerente xeral é Leonardo Villar Gómez dende o 4 de xaneiro de 2021.
O roubo do Banco da República
O asalto do Banco da República en Valledupar, tamén coñecido como "O roubo do século en Colombia", ocurreu o 16 e o 17 de outubro de 1994. Os asaltantes roubaron a suma de 24.072 millóns de pesos (33 millóns de dólares estadounidenses en 1994 / 53 534 465 dólares en 2016). O roubo ao banco da república en Valledupar significou a cantidade máis alta que se roubou na historia de Colombia.
Tralo roubo, o Banco da República identificou os billetes roubados polo seu serial e denominación, os cales non entraran a circular o público previo ao roubo, polo que perderon inmediatamente o seu valor. O banco publicou unha lista dos rangos de series dos billetes roubados e pasaron a ser chamados con obxecto de chacota como os billetes vallenatos.
Selección de fútbol de Ruanda
A selección de fútbol de Ruanda é o equipo representativo de Ruanda nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Ruandesa de Fútbol Asociación (en Fédération Rwandaise de Football Association), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. O seu maior éxito foi a súa laficiación para a fase final da Copa de África de Nacións de 2004, na cal ficaron eliminados na fase de grupos.
Santa Cruz, Moscán, O Páramo
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Moscán no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Distritos de Zambia
As dez provincias de Zambia están divididas nun total de 116 distritos desde o 2018.
O artigo 109 da parte VIII da constitución de Zambia trata o goberno local. Expón que ten que haber algunha forma de goberno local, e que este goberno local ten que estar baseado en gobernos elixidos democraticamente mediante sufraxio universal.
Distritos provinciais en Zambia
dereita|miniatura|250x250px|Distritos provinciais de Zambia Até 2011, Zambia estaba subdividida en 72 distritos. Desde 2011, creáronse novos distritos, chegando aos 116 en 2018.
Provincia Central
dereita|miniatura|250x250px|Distritos da Provincia Central A provincia Central está composta de 11 distritos.
Provincia Oriental
dereita|miniatura|250x250px|Distritos da Provincia Oriental. A provincia Oriental está composta de 15 distritos.
Provincia de Luapula
dereita|miniatura|250x250px|Distritos de Luapula. A provincia de Luapula está composta de 12 distritos.
Provincia de Lusaka
dereita|miniatura|250x250px|Distritos de Lusaka. A provincia de Lusaka está composta de 6 distritos.
Provincia de Muchinga
dereita|miniatura|250x250px|Distritos de Muchinga. A provincia de Muchinga está composta de 8 distritos, con consideración da área de Chilinda en Chinsali como o 9.º distrito.
Provincia do Noroeste
dereita|miniatura|250x250px|Distritos do Noroeste. A provincia do Noroeste está composta de 11 distritos.
Provincia do Sur
dereita|miniatura|250x250px|Distritos da Provincia do Sur. A provincia do Sur está composta de 15 distritos. A capital provincial foi movida desde Livingstone a Choma en 2012, con Livingstone retendo o estado de capital turística nacional.
Provincia Occidental
dereita|miniatura|250x250px|Distritos da Provincia Occidental. A provincia Occidental está composta de 16 distritos.
Lino Ventura
Angiolino Giuseppe Pasquale Ventura, nado en Parma o 14 de xullo de 1919 e finado en Saint-Cloud (Altos do Sena) o 22 de outubro de 1987, foi un actor italiano que creceu e traballou en Francia.
Traxectoria
Ventura era fillo de Giovanni Ventura e Luisa Borrini. En 1927 deixou Italia coa súa nai para unirse ao seu pai, que fora traballar como representante de comercio a París varios anos antes. Porén, cando chegaron a Montreuil o 7 de xuño de 1927, a nai e o fillo non atoparon a Giovanni. O pai desaparecera. Posteriormente, Lino Ventura evocou poucas veces e de mala gana o pai ausente.
Por fidelidade ás súas orixes nunca adquiriu a nacionalidade francesa, algo que lle suxeriron moitas veces. Falaba francés sen acento e pola contra expresábase en italiano con certo acento francés. Deixou a escola moi novo e comezou a traballar desde os oito anos. Posteriormente exerceu diferentes oficios: mozo de hotel, mecánico, representante de comercio e empregado de oficina. Non obstante, o máis importante para el foi o deporte e converteuse en loitador profesional. Nesta época coñeceu a Odette Lecomte nunha axencia de viaxes.
Como conservaba a súa nacionalidade orixinal, alistouse no exército italiano ao comezo da segunda guerra mundial. Desertou cando o réxime fascista colapsou (xullo de 1943) para unirse a Odette en París, coa que casara o 8 de xaneiro de 1942. Ameazado con ser delatado, tivo que agacharse para non ser arrestado polos alemáns, nunha casa que servía como pendello en Baracé (regresou alí despois da guerra e mercou a casa).
Despois da guerra, comezou unha carreira na loita libre, máis rendible que a loita grecorromana, e participou en pelexas na Salle Wagram e no Cirque d'Hiver onde loitou baixo o nome de Lino Borrini, alias "o foguete italiano". A súa carreira de loita libre alcanzou o seu punto máximo en febreiro de 1950 cando se converteu en campión europeo de peso medio de Italia, mais rematou o 31 de marzo de 1950, cando Henri Cogan (que posteriormente tamén foi actor) o feriu ao lanzalo sobre unhas cadeiras metálicas. A caída deixoulle unha dobre fractura aberta na perna dereita. Despois converteuse en organizador de loitas para unha vintena de loitadores do seu equipo.
En 1953, de xeito totalmente casual, un amigo falou del ao director Jacques Becker, que buscaba un italiano para interpretar un papel con Jean Gabin no seu filme Touchez pas au grisbi. Produciuse o encontro e Becker ofreceulle alí mesmo o papel de Angelo, que nun primeiro momento Ventura rexeitou. Coa estrea do filme, todo o mundo profesional se fixou nel.
Foi inmediatamente adoptado polo cinema, comezando por Jean Gabin, que se converteu nun grande amigo e tamén polo público, grazas á súa soltura e o seu talento natural para a interpretación, que facían del o actor ideal para os filmes de cinema negro, como delicuente ou como policía duro mais de gran corazón. Sen estudar nunca arte dramática, ascendeu rapidamente na industria. Primeiro foi actor secundario e despois accedeu aos protagonistas, afinándose a súa interpretación. Converteuse nun membro destacado do cinema francés e continuou a ser recoñecido como un dos grandes actores. miniatura|150px|Tumba de Lino Ventura Faleceu aos 68 anos dun ataque ao corazón tras 34 anos de carreira cinematográfica e 75 filme. Foi enterrado no cemiterio Le Val-Saint-Germain (Essonne).
Vida persoal
Linda, vítima dun problema ao nacer, tiña unha discapacidade. Ao descubriren a falla de estruturas de apoio e de acollida para nenos con discapacidade, Lino e Odette crearon en 1966, a organización benéfica Perce-Neige, que se converteu en fundación en maio de 2016, en Saint-Cloud, onde vivían, para prestar apoio ás asociacións existentes que traballaban no campo da discapacidade e para concienciar as autoridades públicas sobre as necesidades dos nenos con discapacidade e as súas familias.
Provincia de Lusaca
miniatura
A provincia de Lusaca ou Lusaka é unha das 10 provincias de Zambia. A súa capital é a cidade de Lusaca. Cunha área de 21.896 km2, contaba cunha poboación de 2.777.439 habitantes, no ano 2015.
Distritos
Posuía catro distritos:
A provincia de Lusaka está composta de 6 distritos:
Man on Fire (filme de 2004)
Man on Fire é un filme estadounidense de acción e suspense dirixido por Tony Scott a partir dun guión de Brian Helgeland. Está baseado na novela homónima de 1980 escrita por A. J. Quinnell. Está protagonizado por Denzel Washington no papel de John Creasy, e Dakota Fanning como Lupita "Pita" Ramos. O resto do elenco está composto por Christopher Walken, Radha Mitchell, Giancarlo Giannini, Marc Anthony, Rachel Ticotin e Mickey Rourke.
Tivo un éxito moderado de recadación e recibiu críticas dispares.
Dólar de prata March of Dimes
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 112-209, do 18 de decembro de 2012, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda que recoñecese o labor da entidade sen ánimo de lucro March of Dimes, dedicada ao coidado da saúde das nais e dos bebés, en conmemoración do 75 aniversario da súa fundación por Franklin D. Roosvelt en 1938.
Deseño
Para a escolla dos motivos que debían estar presentes nesta moeda conmemorativa, o Comité Consultivo Cidadán sobre a Moeda e a Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos fixeron as súas propostas de 22 posibles anversos e 18 reversos, entre os que se escolleron os que finalmente se chegaron a cuñar.
No anverso da moeda, deseñado por Paul C. Balan e gravado por Michael Gaudioso, represéntanse os retratos de Franklin D. Roosvelt, fundador da entidade March of Dimes e do doutor Jonas Salk, creador da vacina contra a poliomielite. Á súa dereita amósanse impresos os lemas LIBERTY ("Liberdade") e IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), tradicionais das moedas estadounidenses, así como a data de emisión da moeda.
Pola súa banda, o reverso, obra de Don Everhart, reproduce a imaxe dun bebé durmindo sobre a man da súa nai, en alusión aos fins que persegue a Fundación, xunto coa lenda MARCH OF DIMES. O nome do país emisor, o valor facial e o lema E PLURIBUS UNUM completan as lendas do reverso.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia na súa versión estándar, en tanto que a Casa da Moeda de West Point cuñou as moedas con acabamento especial (proof) a emisión estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 13 de marzo de 2015.
A súa produción foi de 24.742 moedas na súa condición estándar e 132.030 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 156.772 exemplares.
A moeda comercializouse aos prezos de 48,95 dólares en condición estándar e 51,95 en versión proof, e consonte a lei que autorizou a súa emisión, unha parte do beneficio acadado pola súa venda foi destinado á Fundación March of Dimes para axudar a financiar a investigación, a educación e os servizos encamiñados á mellora da saúde das nais e dos bebés.
Recoñecementos
O dólar de prata March of Dimes foi galardoado na edición de 2017 dos Premios Moeda do Ano, como "moeda máis inspiradora" das cuñadas no mundo en 2015.
As Pereiras, Chandebrito, Nigrán
As Pereiras é un lugar da parroquia de Chandebrito, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
A Vila, Moscán, O Páramo
A Vila é un lugar da parroquia de Moscán no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Provincia Oriental, Zambia
miniatura A provincia Oriental é unha das 10 provincias de Zambia. A súa capital é a cidade de Chipata. Cunha área de 69.106 km2, contaba cunha poboación de 991.500 habitantes no ano 2015.
Distritos
Posuía oito distritos:
Actualmente divídese en quince distritos: Chadiza, Chama, Chasefu, Chipangali, Chipata, Kasenengwa, Katete, Lumezi, Lundazi, Lusangazi, Mambwe, Nyimba, Petauke, Sinda e Vubwi.
Stéphane Audran
Colette Suzanne Dacheville, nada en Versalles o 8 de novembro de 1932 e finada en Neuilly-sur-Seine o 27 de marzo de 2018, foi unha actriz francesa de cinema e televisión coñecida como Stéphane Audran.
Traxectoria
Audran foi criada pola súa nai despois de que o seu pai, un médico, morrese cando era nova.
En 1964 casou co director e guionista Claude Chabrol despois dun breve matrimonio co actor Jean-Louis Trintignant. Do seu matrimonio con Chabrol, que rematou en 1980, naceu o seu fillo, o actor Thomas Chabrol, en 1963.
Audran tamén actuou en producións en lingua inglesa como o filme estadounidense The Black Bird (1975) e en series de televisión, incluídas Brideshead Revisited (1981), Mistral's Daughter (1984) e The Sun Also Rises (1984). En 1974 protagonizou And Then There Were None, versión cinematográfica da novela de misterio de Agatha Christie. Gañou un César á mellor actriz secundaria pola súa interpretación en Violette Nozière (1978) e un premio da BAFTA por Just Before Nightfall (1975).
Audran faleceu o 27 de marzo de 2018 despois dunha longa doenza. O seu fillo Thomas informou que a súa nai estivera dez días no hospital e despois volveu á casa, falecendo alí arredor das dúas da mañá.
Neira, Neira, O Páramo
Neira é un lugar da parroquia de Neira no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Berta de Kent
Berta de Kent, Santa Berta ou Santa Aldeberga (c. 565 - c. 612) foi unha princesa franca da dinastía merovinxia para converterse na raíña de Kent ao casar co rei pagán Aethelberht de Kent no 580. A súa influencia levou á cristianización da Inglaterra anglosaxoa. Posteriormente foi canonizada como santa debido ao seu papel relixioso na historia inglesa.
Traxectoria
Berta foi criada preto de Tours, filla do rei de París Cariberto I e da súa esposa Ingoberga. Cando casou con Aethelbert no 580 puxo como condición que se lle permitise practicar a súa relixión, polo que levou ao seu capelán, Liudhard, con ela a Inglaterra. Unha antiga igrexa romana foi restaurada para Berta nas aforas da cidade de Canterbury e dedicouna a San Martiño de Tours, sería a capela privada da raíña Berta antes de que Agostiño chegase de Roma. A actual Igrexa de San Martiño continúa no mesmo lugar, incorporando a muralla romana da igrexa orixinal no coro.
O papa Gregorio I enviou unha misión dirixida por Agostiño de Canterbury, para restaurar o cristianismo a Inglaterra en 596. A acollida favorable da misión á súa chegada en 597 debeuse na súa maioría á influencia de Berta. Sen o seu apoio e a boa vontade de Aethelberht, os asentamentos monásticos e a catedral probablemente se construíran noutro lugar. En 601, o papa Gregorio dirixiu unha carta a Berta, na que a eloxiou moito pola súa fe e coñecemento das letras.
Os rexistros anglosaxóns indican que Berta tivo dous fillos: Eadbald de Kent e Aethelburg de Kent. Ela é nomeada nas xenealoxías de varios dos relatos medievais da "Lenda Real de Kent".
A data da súa morte, posiblemente 612, está en disputa.
The J. R. R. Tolkien Encyclopedia
The J. R. R. Tolkien Encyclopedia: Scholarship and Critical Assessment é un libro editado por Michael D. C. Drout e publicado por Routledge en 2006. O libro foi elaborado por un equipo de 127 estudosos da vida e obras de Tolkien e contén 720 páxinas que recollen a ficción de Tolkien, os seus traballos académicos, as súas influencias intelectuais e espirituais e a súa biografía. Os coeditores foron Douglas A. Anderson, Verlyn Flieger (ámbolos dous tamén foron coeditores de Drout en Tolkien Studies), Marjorie Burns e Tom Shippey.
O Rabete, Chandebrito, Nigrán
O Rabete é un lugar da parroquia de Chandebrito, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Batalla do río Halis
Historia
No transcurso da súa campaña contra Mitrídates VI do Ponto, no 83 a. C., o xeneral romano Lucio Licinio Murena, comandante do exército romano en Asia, invadiu o Ponto desde Capadocia e saqueou Komany. Mitrídates envioulle mensaxeiros cun recordatorio da violación da paz, pero el rexeitounos. Ao ano seguinte, os romanos invadiron Galacia, saquearon 400 aldeas e regresaron con moito botín. Mitrídates enviou unha embaixada a Roma, desde a que se enviou un representante coa prohibición de que Murena loitara contra Mitrídates. A pesar diso, Murena ignorou as ordes recibidas e volveu pórse en campaña ao mando de dúas lexións (as coñecidas como "Fimbrias") e acabou provocando a Segunda guerra mitridática.
Manuel Yarza
Manuel Yarza Ormazábal, nado en Vigo en 1884, foi un futbolista galego, que xogaba como centrocampista. Membro histórico do Madrid Foot-Ball Club, xunto co seu irmán Quincho Yarza, foi campión da Copa do Rei catro veces consecutivas, dende 1905 ata 1908. Na edición de 1908 ambos foron rivais, e máis tarde recalou no Español de Madrid.
Batalla do río Halis
Historia
Entón Mitrídates enviou un exército baixo o mando do xeneral Gordio que atopou ao romanos no río Halis. Mentres o propio Gordio agardaba a chegada de Mitrídates, Murena tentou atravesar o Halis, ao outro lado do cal estaba o exército póntico, pero foi derrotado e retirouse a un campamento fortificado nunha beira alta. Máis, aos poucos, Mitrídates chegou á fronte do principal exército póntico, para atacar aos mal preparados romanos, e lograron forza-lo cruzamento do río e conseguiron que os romanos se retirasen deixando atrás o seu campamento que foi capturado mentre o exército romano fuxía a Frixia.
Consecuencia
Como resultado desta vitoria, a autoridade do rei incrementouse e, el mesmo, volveu ocupar Capadocia. No 81 a.C., o propio Lucio Cornelio Sila restaurou a paz entre Roma e o Reino do Ponto baixo os termos da Paz de Dárdanos do 85 a.C.
Manuel Yarza
Traxectoria
Era fillo do innovador do sector industrial naval José Joaquín Yarza Albea, natural de Donostia. Militou xunto co seu irmán Quincho no Moderno Foot-Ball Club e trala absorción deste polo Madrid Foot-Ball Club en 1904, pasaron a xogar no segundo deles, que anos máis tarde pasaría a chamarse Real Madrid. Co Madrid gañou catro catro Campionatos Rexionais e catro Copas do Rei consecutivas entre 1905 e 1908, as tres primeiras xunto co seu irmán, mentres que na cuarta foron rivais, ao xogar Joaquín no Vigo FC.
Tamén el disputou algúns encontros co Vigo FC en 1907. A partir de 1908 enrolouse no Español FC de Madrid, club co que gañou o Campionato Rexional Centro de 1909 e co que disputou dúas novas finais da Copa do Rei: en 1909 contra o Club Ciclista de San Sebastián e en 1910 contra o FC Barcelona.
As Cruces, Piñeiro, O Páramo
As Cruces é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Reascos, Reascos, O Páramo
Reascos é un lugar da parroquia de Reascos no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
The Road to Middle-Earth
The Road to Middle-earth: How J. R. R. Tolkien Created a New Mythology é un estudo académico das obras de J. R. R. Tolkien escrito por Tom Shippey e publicado orixinalmente no ano 1982. As dúas edicións posteriores estenderon e actualizaron a obra, e inclúen contidos sobre a triloxía cinemtográfica de O Señor dos Aneis de Peter Jackson.
Benigno Rey Balbís
Benigno Rey Balbís, nado en Reboredo (Bergondo) en 1912 e finado en Gandarío o 11 de novembro de 1993, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de Benigno Rey Infante, patrón de barco, e irmán de Francisco Rey Balbís. Mariñeiro, en maio de 1935 aprobou o exame de patrón de tráfico. Foi enlace da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia que comandaba o seu irmán Moncho. Conseguiu marchar a Francia en 1950. A Garda Civil obrigou a súa irmá Josefa a identificar como seu o cadáver dun guerrilleiro falecido o 4 de outubro de 1950 cando a Garda Civil o sorpredeu xunto cun compañeiro refuxiados nunha casa dos Campos de Vigo de San Xurxo de Moeche (Moeche) onde se ocultaban. Cercados, saíron ás présas, un foi ferido e despois rematado no chán mentres o outro logrou romper o cerco e fuxir. O cadáver do guerrilleiro foi soterrado no cemiterio de Moeche e a súa defunción inscrita no Rexistro civil como Benigno Rey Balbís. Benigno retornou a Galicia en 1979. Nas eleccións municipais de 1983 formou parte da candidatura de Esquerda Galega ao concello de Bergondo. Morreu en Gandarío (Bergondo) o 11 de novembro de 1993.
Vida persoal
Casou con María Lata Bujía e foi pai de María del Carmen, Fina, Benigno e Francisca Rey Lata.
Deseño guiado polo dominio (DDD)
Domain-driven design (DDD) é un importante enfoque da enxeñaría de software, que se focaliza na modelaxe do software para que se adapte a un dominio segundo as achegas dos expertos nese dominio, o que poderíamos simplificar en "traducir o idioma do negocio en código".
Baixo o DDD, a estrutura e linguaxe do código (nomes de clases, métodos de clase, variábeis de clase) deberían coincidir co domino do negocio. Por exemplo, se o software procesa solicitudes de préstamo, pode haber clases como SolicitudePrestamo e Cliente, e métodos tales como AcceptarOferta e Retirar.
Domain-driven design predica as seguintes metas:
As críticas ó DDD argumentan que os desenvolvedores deben normalmente implementar unha agrande cantidade de illamento e encapsulación para manter o modelo coma unha construción pura e útil. Aínda que o DDD ofrece vantaxes como a capacidade de mantemento, Microsoft recoméndao só para dominios complexos nos que o modelo ofreza claras vantaxes á hora de formular unha comprensión común do dominio.
O termo foi acuñado por Eric Evans no seu libro do mesmo título publicado no 2003.
Turid Rugaas
Turid Rugaas, nada en Oslo en 1938, é unha adestradora de cans e escritora norueguesa. Rugaas tivo o seu primeiro can en 1948 e converteuse en adestradora dende 1969. Montou a súa escola de cans Hagan Hundeskole en 1984 na súa granxa dos fiordes de Noruega. Comezou a educar outros adestradores de cans e a dar seminarios en 1992. No presente, está retirada do adestramento profesional, mais siga a impartir seminarios e obradoiros internacionalmente.
Publicou varios libros e DVDs incluíndo o popular On Talking Terms with Dogs. Identificou unhas 30 sinais de acougo que empregan os cans para se comunicar.
A Barxa, Nigrán, Nigrán
A Barxa é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 84 habitantes (42 homes e 42 mulleres).
Julia Donaldson
Traxectoria
Donaldson estudou literatura e francés na Universidade de Bristol entre 1967 e 1970, e traballou como profesora, xornalista e outros oficios, antes de vivir profesionalmente da escritura de libros.
Comezou a crear cancións para programas de televisión infantil, e neste contexto coñeceu ao ilustrador Axel Scheffler (na imaxe) que quería ilustrar a canción "A Squash and a Squeeze": en 1993 publicou o seu primeiro libro conxunto. Desde entón escribiron moitos, The Gruffalo (1999) converteuse nun éxito de vendas e foi traducido a moitos idiomas (máis de 30), entre eles o galego: O Grúfalo. O libro recibiu numerosos premios (entre eles o Smarties Prize, o Blue Peter Award ou o Experian Big Three Award ). Tamén se converteu nunha película de animación por ordenador, de produción anglo-alemá, en 2009, que foi estreada no CGAI.
A The Gruffalo seguiron moitos libros, algúns derivados desta obra, como The Gruffalo's child, (tamén convertida en filme animado en 2011). Moitos dos libros de Donaldson están escritos en verso.
A autora levou a cabo varias accións para fomentar a lectura entre os máis pequenos, especialmente animando a representar libros e cantar. E tamén creou obras de teatro para nenos; tamén recolleu un libro de poemas para ser interpretado (Poems to perform).
Algúns dos seus libros foron adaptados a unha versión cinematográfica, como The Gruffal, unha curtametraxe de 2009 baseada no libro homónimo de 1999, The Snail and the Whale, unha curtametraxe de 2019 baseada no libro homónimo de 2003.
Julia Donaldson recibiu dous doutoramentos honoris causa: pola Universidade de Bristol (2011) e pola Universidade de Glasgow (2012).
Publicacións
miniatura| Julia Donalson con Axel Scheffler en Berlín en 2011 Os libros máis coñecidos de Donaldson inclúen:
Piñeiro, Piñeiro, O Páramo
Piñeiro é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Quintela, San Vicente de Gondrame, O Páramo
Quintela é un lugar da parroquia de San Vicente de Gondrame no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Dominio (enxeñaría software)
Na enxeñaría de software noméase dominio a área temática dun programa informático
Características
Formalmente, representa o obxecto dun proxecto de programación específico, xa sexa definido de maneira estrita ou ampla. Por exemplo, un proxecto de programación concreto podería ter como obxectivo a creación dun programa para un hospital concreto, e ese hospital sería o dominio. Ou o proxecto podería ter un alcance máis amplo para incluír tódolos hospitais como o seu dominio. Nun deseño de programación informática, definese un dominio delineando un conxunto de requisitos comúns, terminoloxía e funcionalidade para calquera programa de software construído para resolver un problema na área da programación informática, coñecido como enxeñaría de dominio. A palabra dominio tamén se toma como sinónimo de dominio de aplicación. No ámbito da enxeñaría de software, o dominio refírese comunmente a área temática sobra a que se pretende aplicar a aplicación. Noutras palabras, durante o desenvolvemento da aplicación, o dominio é a " esfera de coñecemento e actividade en torno a cal xira a lóxica dda aplicación." —Andrew Powell-Morse
Canido, Nigrán, Nigrán
Canido é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 656 habitantes (323 homes e 333 mulleres).
Quintela, Piñeiro, O Páramo
Quintela é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
A Angustia, Nigrán, Nigrán
A Angustia é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 671 habitantes (326 homes e 345 mulleres).
O Ceán, Nigrán, Nigrán
O Ceán é un lugar da parroquia de Nigrán, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 76 habitantes (40 homes e 36 mulleres).
Baisers volés
Baisers volés é un filme francés de 1968 dirixido por François Truffaut e protagonizado por Jean-Pierre Léaud e Claude Jade. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 41ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Sinopse
A historia comeza cando Antoine Doinel, quen de pequeno fuxira do seu fogar como se describe en Les Quatre Cents Coups, é licenciado do servizo militar e reencóntrase coa súa amiga Christine. Agora na vida civil, Antoine busca un traballo para sobrevivir, comezando polo de vixilante nocturno, mais por infortunadas situacións e pola súa ineptitude e mal sorte acaba sendo despedido. Consegue entón un traballo como detective privado e deste xeito acaba infiltrado nunha tenda de zapatos como vendedor, a petición do dono da tenda, quen quere saber por que as persoas que o rodean o detestan. Antoine termina seducido pola esposa do dono, con quen ten unha aventura.
Pinte, San Vicente de Gondrame, O Páramo
Pinte é un lugar da parroquia de San Vicente de Gondrame no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
A miña noite con Maud
A miña noite con Maud (en Ma nuit chez Maud) é un filme francés de 1969 dirixido por Éric Rohmer. É o terceiro filme (o cuarto segundo a orde de estrea) na serie Contes moraux. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 42ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Estreouse subtitulado en galego o 20 de xaneiro de 2008 a través da TVG.
Sinopse
Na cidade de Clermont-Ferrand, poucos días antes de Nadal, Jean-Louis un enxeñeiro novo e devoto católico que acaba de regresar do estranxeiro, fíxase durante unha misa nunha muller loira e decide nese momento que se converterá na súa esposa. Atopa logo por casualidade a Vidal, un vello amigo comunista, que o invita a unha cea de noiteboa na casa dunha amiga divorciada, Maud. A noite transcorre entre longas conversas sobre o matrimonio, a moral, a relixión, Pascal... Primeiro entre os tres, e despois entre Jean-Louis e Maud, unindo a partes iguais sinceridade e sedución.
San Paio, Piñeiro, O Páramo
San Paio é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria.
Moedas do milenario de Leif Eriksson
As moedas do milenario de Leif Eriksson responden a unha emisión conxunta dos Estados Unidos e da República de Islandia para conmemorar o milenario da descuberta do Novo Mundo polo explorador viquingo Leif Eriksson (970-1020).
Dez dólares de cada unha das moedas vendidas desta serie foron destinados á Fundación Leifur Eiriksson, coparticipada pola Universidade de Virxinia e o Banco Nacional de Islandia, para financiar intercambios de estudantes de posgrao entrambos os países.
Dólar de prata dos Estados Unidos
Esta moeda foi autorizada pola Lei 106-126, do 6 de decembro de 1999, pola que se dispuxo a devandita emisión conxunta.
Deseño
No anverso da moeda, obra do gravador da Casa da Moeda dos Estados Unidos John Mercanti, reprodúcese un retrato de Leif Eriksson de perfil, ao estilo das moedas tradicionais islandesas, rodeado polo seu nome en escrita latina, LEIF ERICSON, así como os lemas IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos") e LIBERTY ("Liberdade"), tradicionais das moedas estadounidenses, e coa data no exergo.
Pola súa banda, o reverso, deseñado e gravado por James Ferrell, representa un clásico barco viquingo a toda vela que se achega ao Novo Mundo, con Leif Eriksson ao temón. Na parte superior aparece a lenda FOUNDER OF THE NEW WORLD ("Fundador do Novo Mundo") e na inferior UNITED STATES OF AMERICA; á esquerda do barco o lema E PLURIBUS UNUM e á súa dereita o valor facial en letra, ONE DOLLAR.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia e a emisión estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 21 de xuño de 2000 ata o 28 de febreiro de 2001.
A súa produción foi de 28.150 moedas na súa condición estándar e 144.748 en versión con acabamento especial (proof) o que fai un total de 172.898 exemplares.
A moeda comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 37 en versión proof.
Recoñecementos
O dólar de prata do milenario de Leif Eriksson foi recoñecido co Premio Moeda do Ano de 2002, á moeda de maior relevancia histórica e á mellor moeda emitida no mundo en 2000.
1.000 coroas de Islandia
A moeda islandesa desta serie foi cuñada tamén na Casa da Moeda de Filadelfia, aínda que neste caso carece de marca de ceca. A súa tiraxe máxima autorizada foi de 150.000 exemplares, dos que finalmente se cuñaron unicamente 102.083, todos eles en condición proof.
Deseño
O anverso desta moeda foi deseñado por Throstur Magnusson e gravado por John Mercanti, e nel represéntase un retrato de Eriksson reinterpretado a partir da estatua elaborada por Stirling Calder, regalada en 1930 ao Goberno Islandés polos EEUU para conmemorar o milenario do Parlamento de Islandia. A tradución das lendas deste anverso é: "Leif Eriksson, fillo de Islandia, fundador de Norteamérica.
Provincia do Noroeste, Zambia
miniatura A provincia do Noroeste (North-Western Province) é unha das 10 provincias de Zambia. A súa capital é a cidade de Solwezi. Cunha área de 125.826 km2, contaba cunha poboación de 833.818 habitantes no ano 2015.
Distritos
Actualmente a provincia divídese en once distritos: Chavuma, Ikelenge, Kabompo, Kalumbila, Kasempa, Manyinga, Mufumbwe, Mushindamo, Mwinilunga, Solwezi e Zambezi.
Moedas do milenario de Leif Eriksson
Deseño
Pola súa banda, o reverso, obra do mesmo deseñador e do gravador T. James Ferrell, está caracterizado por unha estilización dos catro elementos que se integran no escudo de armas de Islandia, tamén presente noutras emisións dese país, que son os catro espíritos protectores tradicionais dos puntos cardinais do país: o touro Griðungur, a aguia Gammur, o dragón Dreki e o xigante Bergrisi. Na parte superior a lenda indica o valor facial e na inferior o nome do país emisor.
Victoriano Costales Gutiérrez
Victoriano Costales Gutiérrez, nado cara a 1901 e finado en Pontevedra en setembro de 1965, foi un funcionario e político galego.
Traxectoria
Oficial primeiro do Corpo Nacional de Estatística con destino na Sección Provincial de Pontevedra en 1936. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou fuxir a Portugal grazas a axuda da súa muller Elena Pintado. Foi expulsado do servizo e baixa na escala en marzo de 1937. En maio de 1954 foi readmitido no servizo cunha sanción de cinco anos de postergación e inhabilitación para o desempeño de cargos de mando ou de confianza. En 1962 era subdelegado do Instituto Nacional de Estadística en Pontevedra. Finou en Pontevedra en setembro de 1965.
Vida persoal
Casou con Elena Pintado Martín e foi pai de María Elena, Carmen, José Luis e Matilde Costales Pintado.
Arquitectura muisca
miniatura|dereita|205px|Réplica de bohíos muiscas. miniatura|dereita|205px|Os bohíos construíanse lixeiramente elevados sobre a área circundante, como nesta imaxe do [[Parque Nacional Natural Tayrona.]] miniatura|dereita|205px|Estrada no oeste de Cundinamarca. thumb|right|205px|[[Templo do Sol (Sogamoso)|Templo do Sol en Sogamoso, reconstruído por Eliécer Silva Célis.]] miniatura|dereita|205px|[[Coxíns do Zaque en Hunza; lugar de peregrinación para os muiscas.]] Este artigo describe a arquitectura desenvolvida polo pobo muisca. Os muiscas habitaban as terras altas dos Andes centrais de Colombia (no Altiplano Cundiboyacense e a parte suroeste da sabana de Bogotá), sendo unha das catro civilizacións máis importantes de América. Ao contrario das outras tres civilizacións (os aztecas, os maias e os incas), non construíron arquitectura de materiais sólidos. Aínda que tiñan unha desenvolvida agricultura, ourivaría, teas e cerámica, a súa arquitectura era bastante modesta e feita de materiais non permanentes como madeira e arxila.
Mercado Común Centroamericano
O Mercado Común Centroamericano (MCCA) está integrado por Guatemala, O Salvador, Honduras, Nicaragua e Costa Rica. Réxese polo Tratado Xeral de Integración Económica Centroamericana de 1960 e os seus protocolos modificatorios.
Arquitectura muisca
A evidencia da arquitectura muisca provén das escavacións arqueolóxicas realizadas a mediados do século XX. Nos últimos anos descubríronse áreas máis grandes que mostran evidencias da arquitectura muisca temperá, sendo a máis grande delas a de Soacha, en Cundinamarca. Todas as casas e templos orixinais foron destruídos polos conquistadores españois e substituídos coa arquitectura colonial. A reconstrución dalgunhas casas (bohíos), xunto co máis importante templo na relixión muisca, o Templo do Sol en Sogamoso, foi realizada na segunda metade do século XX.
Mercado Común Centroamericano
Historia
A pesar da data de 1960, non foi até mediados da década dos oitenta que o MCCA se converteu nun ente económico de gran tamaño. Todo isto concretouse con diversos acordos con outros organismos internacionais, entre os que se pode destacar o acordo asinado en 1985 coa Comunidade Económica Europea e que se concretou nun arancel para a importación. Asemade, en 1987 subscribiuse o Tratado Constitutivo do Parlamento Centroamericano e en 1990 estableceuse un novo sistema de pagos.
Arquitectura muisca
Entre os estudosos importantes no coñecemento da arquitectura muisca están os arqueólogos modernos Eliécer Silva Celis, Sylvia Broadbent e Carl Henrik Langebaek.
Mercado Común Centroamericano
Historia
En 1990 os presidentes centroamericanos acordaron reestruturar, fortalecer e reactivar o proceso de integración, así como os seus organismos. En abril de 1993 chegouse a un acordo de libre comercio que tivo como obxectivo o libre intercambio da maioría dos produtos, a liberalización de capitais e a libre mobilidade de persoas.
A reforma acordada en xullo de 1997 contempla tamén o fortalecemento do Parlamento Centroamericano, a reforma da Corte Centroamericana de Xustiza e a unificación das secretarías nunha soa Secretaría Xeral.
Importancia do mercado común
1960 foi o ano de creación do MCCA. O comercio rexional de mercadorías amosou un comportamento moi dinámico; no período 1960-2014, o comercio rexional medrou a unha taxa media anual do 11,1 por cento, pasando de 30 millóns de dólares en 1960 a 9 031 millóns no ano 2014. Este crecemento foi superior ao amosado polas exportacións con destino a outros mercados do mundo, que medraron no mesmo período a unha taxa media anual do 7,6 por cento, pasando de 410 millóns de dólares en 1960 a 21 209 millóns no ano 2014.
Este dinamismo foi interrompido unicamente no quinquenio de 1981 a 1985, produto da crise rexional do ano 1980 e das crises políticas e guerras civís dalgúns países centroamericanos como Nicaragua e O Salvador; así como no ano 2009 pola crise financeira internacional que afectou o comercio mundial.
O ritmo de crecemento do comercio rexional tamén padeceu unha desaceleración dende hai algúns anos, con taxas de crecemento do 3,5 por cento en 2011 ou 0,9 por cento en 2012. Con todo, o crecemento de 5,6 por cento en 2013 mostra signos de recuperación nas exportacións rexionais.
Réxime comercial
Existe libre comercio entre todos os países membros (harmonizado até un 96% do total dos produtos), conforme ao disposto no Capítulo II do Tratado Xeral de Integración Económica Centroamericana, coa única excepción dunha lista de produtos incluídos no Anexo A do devandito Tratado.
As mercadorías deste Anexo, que non gozan de libre comercio e que están suxeitas a réximes comerciais especiais, son as seguintes:
Con restrición nos cinco países:
Con restricións bilaterais:
Institucionalidade
1. Tratado Xeral de Integración Económica Centroamericana:
Subscrito o 13 de decembro de 1960, é o instrumento xurídico que establece o Mercado Común Centroamericano (MCCA), conformado por Costa Rica, O Salvador, Guatemala, Honduras e Nicaragua a partir do perfeccionamento dunha zona de libre comercio e a adopción dun arancel centroamericano uniforme. Así mesmo en devandito instrumento atópase plasmado o compromiso de constituír unha Unión Aduaneira entre os seus territorios.
3. Protocolo ao Tratado Xeral de Integración Económica Centroamericana (Protocolo de Guatemala):
Mediante este instrumento, os Estados comprométense a alcanzar de maneira voluntaria, gradual, complementaria e progresiva, a Unión Económica Centroamericana cuxos avances deberán responder ás necesidades dos países que integran a rexión. Forman parte do Subsistema de Integración Económica, Costa Rica, O Salvador, Guatemala, Honduras, Nicaragua e Panamá, cuxa incorporación se concretou en maio de 2013.
A organización institucional do Subsistema de Integración Económica é a seguinte:
Institucións:
4. Convenio sobre o Réxime Arancelario e Aduaneiro Centroamericano:
Subscrito na Cidade de Guatemala en decembro de 1984. Por medio deste Convenio establécese un novo Réxime Arancelario e Aduaneiro centroamericano para responder ás necesidades da reactivación e reestruturación do proceso de integración económica, así como ás do seu desenvolvemento económico e social.
O réxime está constituído por:
Son órganos do réxime:
5. Tratado sobre Investimento e Comercio de Servizos:
Subscrito polos Presidentes de Centroamérica na cidade de San Salvador, República do Salvador o 24 de marzo de 2002. Modificado polo Protocolo do 22 de febreiro de 2007 e o Protocolo do 27 de xullo de 2011. Dentro dos obxectivos principais que persegue devandito Tratado atópanse establecer un marco xurídico para a liberalización do comercio de servizos e para o investimento entre as partes, en consistencia co Tratado Xeral de Integración Económica Centroamericana, o Acordo Xeral sobre o Comercio de Servizos (AGCS), que forma parte do Acordo sobre a OMC, así como outros instrumentos bilaterais e multilaterais de Integración e Cooperación. O devandito Marco promoverá os intereses das partes sobre a base de vantaxes recíprocas e a consecución dun equilibrio global de dereitos e obrigacións entre as partes. Así mesmo, búscase estimular a expansión e diversificación do comercio de servizos e o investimento entre as partes.
O Protocolo ao Tratado do 22 de febreiro de 2007 foi ratificado polas Repúblicas do Salvador, Guatemala e Honduras, estando pendente Costa Rica e Nicaragua. O Protocolo do 27 de xullo de 2011 atópase en proceso de ratificación polo cinco países.
Relacións comerciais con terceiros
Os bloques económicos de América do Sur, Comunidade Andina e MERCOSUR, manteñen unha escasa participación dentro do comercio centroamericano con 1,1 por cento de todas as exportacións da rexión e o 5,0 por cento de todas as importacións.
A Comunidade do Caribe (CARICOM) ten unha participación no intercambio comercial relativamente baixa. Representa o 1,5 por cento das exportacións e o 0,4% das importacións de Centroamérica.