cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universidade de Helsinqui
Na actualidade
A admisión aos programas de grao adoita determinarse en probas de acceso, no caso dos títulos de bacharel, e nos resultados previos do título, no caso dos títulos de máster e posgrao. A entrada é particularmente selectiva (aproximadamente só o 15 % dos solicitantes son admitidos cada ano). Foi clasificada entre as 100 mellores universidades do mundo segundo as clasificacións ARWU, QS e THE de 2016.
A Universidade de Helsiqui é membro de varias importantes redes universitarias internacionais, como Europaeum, UNICA, a Rede Utrecht, e membro fundador da Liga de Universidades Europeas de Investigación.
Pigarzos, Xesta, A Lama
Pigarzos é un lugar da parroquia de Xesta, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Templo de Khonsu
thumb|Entrada ao Templo de Khonsu (Porta de Ptolomeo III) O Templo de Khonsu é un antigo templo exipcio. Está situado dentro do gran Recinto de Amón-Ra en Karnak, en Luxor, Exipto. O edificio é un exemplo dun templo case completo do Reino Novo, construído orixinalmente por Ramsés III no lugar dun templo anterior. A porta de entrada deste templo está ao final da Avenida das Esfinxes que chegaba ao Templo de Luxor. Na época Ptolemaica, Ptolomeo III Euergetes construíu unha gran porta de entrada e un muro de peche para o templo, agora só queda a entrada (ver máis abaixo). As inscricións no interior do patio anterior do templo foron feitas na época de Herihor.
A Sala hipóstila erixíuna Nectanebo I e non é de gran tamaño, no seu interior atopáronse dous babuínos que parecen ser tallados na época de Seti I. Probablemente pertenceron ao edificio anterior no lugar.
De 2006 a 2018, o Centro de Investigación Estadounidense en Exipto realizou traballos de conservación.
O Carme, Toiriz, Pantón
O Carme é un lugar da parroquia de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Carme, Santalla de Toiriz, Pantón
O Carme é un lugar da parroquia de Santalla de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Manuel Gayoso
Traxectoria
Comezou a practicar atletismo na sección atlética do Pontevedra CF, tendo como adestrador a Xosé Luís Torrado, "o Bruxo". Trala desaparición da sección de atletismo pontevedresa pasou polo Celta de Vigo, o Deportivo da Coruña, o CUA de Santiago e a Sociedad Gimnástica. Ademais adestrou durante uns oito anos na Residencia "Joaquín Blume" de Madrid.
O Cotelo, Santalla de Toiriz, Pantón
O Cotelo é un lugar da parroquia de Santalla de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Manuel Gayoso
Traxectoria
No ano 1972 foi subcampión de España de 800 metros e competiu nesta distancia no Campionato de Europa de Pista Cuberta en Grenoble, onde acabou sexto con récord de España. Logrou así unha praza para os Xogos Olímpicos de Múnic, nos que logrou o pase ás semifinais. Nestas, clasificouse quinto da súa serie e a descualificación do kenyano Mike Boit metíao na final. Con todo, os xuíces rectificaron e admitiron ao atleta africano, polo que Gayoso quedou fóra da final, na que se proclamou campión Dave Wottle. Aínda conseguiu varios subcampionatos de España máis nos seguintes anos e quedou oitavo nos 800 metros dos Xogos Mediterráneos de 1975 en Alxer. Ademais, entre 1964 e 1977, foi 12 veces campión de Galicia.
Trala súa retirada deu clases de educación física en colexios da Coruña e rexentou dous negocios de material deportivo en Pontevedra.
Docil, Santalla de Toiriz, Pantón
Docil é un lugar da parroquia de Santalla de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Caeiro, Marín (San Xián), Marín
O Caeiro é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
A Pena, Marín (San Xián), Marín
A Pena é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
El maestro de esgrima (filme)
El maestro de esgrima é un filme español de 1992 dirixido por Pedro Olea e baseado na novela homónima de 1988 de Arturo Pérez-Reverte. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 65ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A educación do home e da muller e outros escritos feministas
A educación do home e da muller e outros escritos feministas é un libro publicado pola Real Academia Galega e o Parlamento de Galicia publicado co gallo do centenario do pasamento de Emilia Pardo Bazán. Este libro recolle o ensaio A educación do home e a muller presentado no Congreso Pedagóxico de 1892 e traducido ao galego por Mónica Bar Cendón e outros escritos feministas seleccionados por Marilar Aleixandre que contribúen ao coñecemento do pensamento dunha muller adiantada ao seu tempo.
Contido
Inclúe limiares de Miguel Santalices, Víctor Freixanes e Marilar Aleixandre e os seguintes textos de Emilia Pardo Bazán:
Isopentenil-difosfato delta isomerase
A  isopentenil-difosfato delta isomerase, tamén chamada isopentenil pirofosfato isomerase (IPP isomerase), é unha isomerase que cataliza a conversión da molécula relativamente pouco reactiva isopentenil pirofosfato (IPP) no electrófilo máis reactivo dimetilalil pirofosfato (DMAPP). Esta isomerización é un paso clave na biosíntese de isoprenoides por medio das vías do mevalonato e MEP.
Este encima pertence á familia das isomerases, especificamente ás oxidorredutases intramoleculares que transpoñen enlaces C=C. O nome sistemático desta clase de encimas é isopentenil-difosfato Delta3-Delta2-isomerase. Outros nomes de uso común son isopentenilpirofosfato Delta-isomerase, metilbutenilpirofosfato isomerase e isopentenilpirofosfato isomerase.
Mecanismo encimático
A IPP isomerase cataliza a isomerización do IPP a DMAPP por medio dunha transposición antarafacial de hidróxeno. As probas empíricas indican que esta reacción se produce por un mecanismo de protonación/desprotonación, coa adición dun protón á cara cara re do dobre enlace inactivado C3-C4 orixinando un intermediario transitorio carbocatión. A retirada do protón pro-R de C2 forma o dobre enlace C2-C3 do DMAPP. miniatura|600px|center|Mecanismo para a isomerización entre o IPP e o DMAPP. Móstranse doantes de protóns xenéricos e aceptores porque as identitidades dos aminoácidos que levan a cabo estas funcións non foron establecidas concluintemente.
Estrutura encimática
miniatura|dereita|Diagrama da IPP isomerase humana co residuo de [[cisteína catalítico (Cys87) en vermello e o residuo de ácido glutámico catalítico (Glu149) en azul (RCSB Protein Data Bank número de acceso 2ICJ).]] Os estudos cristalográficos indicaron que a forma activa da IPP isomerase é un monómero con hélices α e follas β alternantes. O sitio activo da IPP isomerase está moi enterrado dentro do encima e consta dun residuo de ácido glutámico e outro de cisteína que interaccionan cos lados opostos do substrato IPP, consistentemente coa estereoquímica antarafacial da isomerización. A orixe do paso de protonación inicial non foi establecido concluintemente. Probas recentes indican que o residuo de ácido glutámico está implicado no paso de protonación malia a observación de que a súa cadea lateral de ácido carboxílico está estabilizada na súa forma carboxilato. Outro descubrimento foi que existe unha molécula de auga no sitio activo da IPP isomerase humana, que suxire un mecanismo no cal a molécula de auga podería ser o doante directo de protóns.
A IPP isomerase tamén necesita un catión divalente para pregarse na súa conformación activa. O encima contén varios aminoácidos, incluíndo o glutamato catalítico, que están implicados na coordinación cun Mg2+ ou Mn2+. A coordinación do catión metálico co residuo de glutamato estabiliza o intermediario carbocatión despois da protonación.
Estudos estruturais
A finais de 2007, resolvéranse 25 estruturas desta clase de encimas, cos seguintes códigos de acceso en PDB:, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , e.
Función biolóxica
A protonación do dobre enlace inactivo raramente se ve na natureza, o que salienta o mecanismo catalítico único da isomerase IPP. A isomerización do IPP ao DMAPP é un paso crucial na síntese de isoprenoides e derivados de isoprenoides, compostos que desempeñan funcións vitais nas vías biosintéticas de todos os organismos vivos. Debido á importancia da vía do melavonato na biosíntese de isoprenoides, a IPP isomerase encóntrase en diversos compartimentos celulares, como os plastidios e as mitocondrias de mamíferos. 350px|miniatura|center|[[Vía do mevalonato]]
Matelas, Santalla de Toiriz, Pantón
Matelas é un lugar da parroquia de Santalla de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Praza da Verdura
Historia
A praza tivo unha función comercial desde as súas orixes. Foi construída como Praza da Feira (nome co que aparece mencionada en 1330), é dicir, como mercado, e pertence ao segundo ensanche das murallas de Pontevedra no século XIV. Nela instalouse a Feira Franca, un mercado libre de impostos creado polo rei Henrique IV de Castela, pero pronto quedou pequena. No século XV ampliouse a muralla por terceira vez e construíuse outra praza máis grande para a Feira Franca, a actual Praza da Ferrería. Así, a Praza da Verdura pasou a chamarse Praza da Feira Vella en 1441. A praza tamén se chamou Praza do Peixe no século XIX porque nela vendíase peixe e Praza de Indalecio Armesto desde 1895 ata 1996.
A finais do século XIX, a praza non tiña árbores, pero na década de 1920 xa estaba arborada. A praza foi redeseñada en 1974 por Patrimonio Público do Estado e someteuse a unha profunda reforma en 2001, durante a cal se cortaron as súas características catalpas e retiráronse os seus bancos dobres de pedra. Reabriuse o 19 de xullo de 2001.
O Outeiro, Xesta, A Lama
O Outeiro é un lugar da parroquia de Xesta, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Praza da Verdura
Historia
De 1997 a 2015, celebrouse un mercado de antigüidades na praza.
O Outeiro, Xesta, A Lama
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Praza da Verdura
Descrición
A praza ten unha planta rectangular irregular e unha lixeira pendente cara ao lado sur. Nos seus lados occidental e oriental alíñanse un total de dez árbores, catro cerdeiras silvestres e seis liquidámbars e oito bancos de madeira de dobre cara.
No lado norte, xunto á rúa Sarmiento, hai unha fonte de ferro fundido de 1887, decorada con flores e cunchas, catro faunos cun cano na boca e enriba un vaso con asas e tapa.
A praza conta con tendas e bares de tapas baixo os seus soportais. No lado sur e na parte alta atópase a Casa da Luz, sede municipal de Turismo de Pontevedra.
A maioría das casas da praza teñen soportais. As casas ao lado oeste da praza son do século XIV, con soportais na planta baixa e un ou dous pisos. As arcadas teñen columnas con capiteis toscanos. Case todas as casas foron reformadas no século XVI. A última das casas deste lado occidental, con soportais de dobre altura, data do século XVIII.
Todas as casas ao lado leste foron reformadas no século XVIII sobre casas máis antigas do século XVI, das que se conservan os piares. Algunhas delas tiveron engadidos no século XX. Unha das dúas casas da praza con soportais e columnas toscanas xunto á farmacia (que conserva a decoración do século XIX) na parte superior da praza ten unha inscrición datada en 1716.
Edificios destacados
No lado oeste da praza, a primeira casa, no número 5, é a do archidiácono do Salnés, Juan Fernández de Sotomayor, e posteriormente foi a casa dos Irmáns Maristas. Conserva dous grandes arcos apuntados nos laterais dos soportais da planta baixa e unha pequena ventá gótica apuntada cun pequeno rosetón na fachada sur do primeiro piso, restaurada en 1975. Na fachada que dá á praza, a casa ten un escudo de armas entre as portas do balcón. Tras a súa reforma, o edificio utilizarase como aloxamento turístico.
Cultura
Unha escena da serie de televisión española Os gozos e as sombras, protagonizada por Eusebio Poncela, rodouse na farmacia Eiras Puig.
No lado oeste da praza, nos baixos da casa de Juan Fernández de Sotomayor, atópase o bar de tapas Os Maristas, reaberto en xullo de 2021.
A Porteliña, Marín (San Xián), Marín
A Porteliña é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
Mikoyan-Gurevich MiG-9
O Mikoyan-Gurevich MiG-9 (ruso: Микоян и Гуревич МиГ-9, designación USAF: Type 1, designación OTAN: Fargo) foi o primeiro caza turborreactor desenvolvido por Mikoyan-Gurevich nos anos inmediatamente posteriores á segunda guerra mundial. Usaba motores alemáns BMW 003 desenvolvidos con enxeñería inversa. Categorizado como un caza a reacción de primeira xeración, tivo un éxito moderado, pero sufriu problemas persistentes con apagóns de motor cando disparaba os seus canóns a grandes altitudes debido a inxestión de gases das armas. Probáronse varias configuracións de armamento, pero ningunha solucionou o problema. Avaliáronse tamén outros motores, pero non chegou a probarse ningún en voo debido a que o prototipo do Mikoyan-Gurevich MiG-15 prometía un rendemento superior.
Fabricáronse un total de 610 avións, incluídos prototipos, e o tipo entrou en servizo en 1948 coa Forza Aérea Soviética. Polo menos 372 avións transferíronse ás Forza Aérea do Exército Popular de Liberación en 1950 para defender as cidades chinesas contra os ataques aéreos de Taiwán e para adestrar a pilotos chineses en reactores. O MiG-9 foi rapidamente substituído polo MiG-15.
Santalla, Santalla de Toiriz, Pantón
Santalla é un lugar da parroquia de Santalla de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
As Sete Espadas, Marín (San Xián), Marín
As Sete Espadas é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
A Rúa Nova, Marín (San Xián), Marín
A Rúa Nova é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
Trasulfe, Santalla de Toiriz, Pantón
Trasulfe é un lugar da parroquia de Santalla de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Vilar, Santalla de Toiriz, Pantón
Vilar é un lugar da parroquia de Santalla de Toiriz no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Marín, Marín (Santa María do Porto), Marín
Marín é un lugar da parroquia de Santa María do Porto de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
David Martínez
David Martínez Varela, nado en Betanzos o 31 de xaneiro de 1967, é un ex-atleta galego, especializado en lanzamento de disco. Foi dez veces campión de España da especialidade, unha vez campión de lanzamento de peso e disputou tres Xogos Olímpicos (Barcelona 1992, Atlanta 1996 e Sydney 2000).
Traxectoria
Foi catro veces campión de España en categorías inferiores, e en 1987 bateu en Madrid o récord de España de lanzamento de disco, cunha marca de 58,88 metros, superando a Sinesio Garrachón, que levaba once anos como plusmarquista. Ese mesmo ano gañou en Granollers o seu primeiro campionato de España. Durante os seguintes anos dominou de xeito absoluto o lanzamento de disco do país, gañando todos os títulos nacionais ata 1992 e sendo o primeiro lanzador español en superar os 60 metros. Ademais en 1991 proclamouse tamén campión de España de lanzamento de peso en pista cuberta.
En 1990 gañou a medalla de ouro no Campionato Iberoamericano de Atletismo en Manaus e ao ano seguinte o bronce nos Xogos Mediterráneos en Atenas, En abril de 1992, en California, lanzou o disco a 65,46 metros, superando en máis dun metro a súa anterior marca, e en xullo conseguiu a medalla de prata no Campionato Iberoamericano de Sevilla, superado só polo cubano Juan Martínez Brito. Con estes antecedentes acudiu aos Xogos Olímpicos de 1992, onde non puido superar os 60,16 metros na final, quedando na novena posición, a cinco metros do campión, o lituano Romas Ubartas.
Volveu proclamarse campión de España en 1994, 1995 e 1996 e participou nos Xogos Olímpicos de 1996, onde non conseguiu meterse na final, ao facer tres lanzamentos nulos. Ao ano seguinte bateu por décima vez o récord de España, deixándoo en 65,52 metros, marca que se mantivo imbatida ata que a conseguiu superar Mario Pestano en 2001. No ano 2000 gañou o seu décimo título nacional de lanzamento de disco e participou nos Xogos Olímpicos de Sydney, onde acabou de 19º cunha mellor marca de 61,50 metros. No 2001 gañou unha medalla de prata nos Xogos Mediterráneos celebrados en Radès.
Abuíme, Santo Estevo do Mato, Pantón
Abuíme é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Rhodeus sericeus
Rhodeus sericeus é unha especie de peixe da familia Cyprinidae da orde dos Cypriniformes.
Morfoloxía
Os machos poden chegar aos 11 anos cm de lonxitude total.
Hábitat
É un peixe de auga doce.
Distribución xeográfica
Atópase en Eurasia.
Avenida das Esfinxes
Historia
A construción da Avenida das Esfinxes comezou durante a era do Novo Reino e completouse durante o Período tardío durante o reinado do gobernante da XXX Dinastía Nectanebo I (380–362 a.C.), a estrada foi posteriormente soterrada baixo capas de area ao longo dos séculos.
En Description de l'Égypte (1809) a Avenida das Esfinxes descríbese con 2.000 metros de lonxitude, bordeada por máis de 600 esfinxes.
Georges Daressy informou en 1893 de que en Luxor a estrada está soterrada e non se puido escavar porque estaba por debaixo do nivel das augas subterráneas, mentres que en Karnak é visible case un quilómetro da mesma.
Renovación e gran reapertura
O 25 de novembro de 2021, a avenida abriuse ao público unha vez concluídas as obras de restauración que tardaron máis de sete décadas en completarse. A marcha incluíu participantes con vestimenta faraónica, unha orquestra sinfónica, efectos de iluminación, bailaríns profesionais, barcos no Nilo, carruaxes tiradas por cabalos. Tres maquetas de barcos dourados de estilo faraónico dedicados ao antigo deus do sol Amun Ra, o deus da lúa Khonsu e a deusa nai Mut foron levados por homes con túnicas negras e de ouro puro, réplicas das que usáronse ​​para o mesmo festival no antigo Exipto. A visión deste evento creouno un equipo da Universidade Alemá do Cairo. O presidente exipcio Abdel Fattah el-Sisi ​​asistiu ao espectáculo en toda a cidade. Nese momento, a avenida estaba bordeada de 1.057 estatuas en total, incluídas 807 en forma de esfinxe e outras 250 con cabeza en forma de carneiro.
Zahi Hawass chamou ao sitio de Luxor "o maior museo [ao aire libre], o sitio arqueolóxico máis grande do mundo que conta a historia de Exipto desde a era do 2.000 a.C. coñecida como a XI dinastía, ata o período romano".
Véxase tamén
miniaturadeimagen|150px|Carneiros preto do Templo de [[Karnak]]
Bank of America
A Bank of America Corporation (coñecido simplemente como Bank of America e en ocasións abrevidado BofA ou BoA) é unha empresa estadounidense de tipo bancario e de servizos financeiros multinacional con sede central en Charlotte, Carolina do Norte. É o segundo maior holding bancario dos Estados Unidos por activos. En 2010, Bank of America foi a quinta compañía máis grande do país por ingresos totais, e a terceira non petroleira despoois de Walmart e General Electric. En 2010, a revista Forbes clasificou Bank of America como a terceira empresa máis grande do mundo.
Coa adquisición de Merrill Lynch en 2008, Bank of America converteuse na maior empresa de xestión de riqueza do mundo e ten un papel importante no mercado da banca de investimento.
A compañía levou a cabo o 12,2 % de todos os depósitos bancarios dos Estados Unidos en agosto de 2009, e é un dos catro grandes bancos dos Estados Unidos, xunto con Citigroup, JP Morgan Chase e Wells Fargo, os seus principais competidores. Bank of America opera en todos os Estados Unidos e en máis de 40 países. Ten un tamaño de banca retallista, que cobre aproximadamente o 80 % da poboación dos Estados Unidos e atende preto de 57 millóns de consumidores e pequenas empresas en 5600 centros bancarios e 16 200 caixeiros automáticos (ATMs).
Historia
miniatura|esquerdaa|upright|[[Amadeo Giannini]] O actual Bank of America resultou da adquisición do antigo Bank of America polo NationsBank que se encarga de recibir información monetaria. Este foi fundado en 1874 en Charlotte, Carolina do Norte, como Commercial Nation Bank, que tras adquirir American Trust en 1957 pasou a chamarse North Carolina Nation Bank e en 1991 adoptou o nome de Nations Bank. En 1998, o NationsBank absorbeu Bank of America de San Francisco, e tomou o seu nome.
O Bank of America anterior a 1998 naceu a partir do Bank of Italy, fundado en 1904 por Amadeo Giannini en San Francisco. Durante o terremoto de San Francisco de 1906, Giannini foi quen de salvar do incendio o diñeiro depositado no edificio bancario. Desde entón estendeuse por todo o país mediante a compra de numerosos bancos. En 1997 as dificultades financeiras obrigaron a súa venda, que se concretou ao ser adquirido por NationsBank.
A finais de 2007 Bank of America comprou os activos estadounidenses do banco neerlandés ABN Amro, incluíndo LaSalle Bank, LaSalle Bank Midwest e ABN Amro North America, o que lle permitiu aumentar a súa presenza en áreas do país onde non estaba representado. En setembro de 2008 adquiriu o banco de investimento Merrill Lynch por 44 000 millóns de dólares tralo colapso de Lehman Brothers. O presidente da Reserva Federal, Ben Bernanke, e Henry Paulson, fixeron presión a Bank of America para que non divulgase as perdas, que chegaron a 15 840 millóns de dólares no cuarto trimestre. Os reguladores intentaban previr un pánico sistémico.
O 30 de marzo de 2009, Bank of America anunciou que integraría a súa filial Premier Banking dentro da división Merrill Lynch Global Wealth Management o que ocasionou o despedimento de centos de empregados. En abril de 2009, os fondos de pensión, que representan o 1 % das accións da empresa, opuxéronse á reelección de Kenneth Lewis, presidente de Bank of America. Os fondos alegan que os directores do banco nunca explicaron os beneficios da compra de Merril Lynch para os accionistas. O 29 de abril, os accionistas designaron a Walter E. Massey como presidente do directorio e Ken Lewis permaneceu como director xeral e presidente executivo.
O Monte, Mogor, Marín
O Monte é un lugar da parroquia de Mogor no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
Receptor nicotínico
miniatura| Estrutura tridimensional do receptor nicotínico O receptor nicotínico (abreviado nAChR polo nome inglés Nicotinic acetylcholine receptors) é o receptor colinérxico que forma canles iónicos activados por ligandos na membrana plasmática dalgunhas neuronas e na porción postsináptica da unión neuromuscular. Como receptores ionotrópicos, os nAChR están unidos directamente á canle iónica e non usan segundos mensaxeiros (a diferenza dos receptores metabotrópicos como os colinérxicos muscarínicos). Os receptores nicotínicos representan o modelo de receptor ionotrópico máis estudado. Existen diferentes isoformas estruturais do receptor, por iso cando non nos referimos a ningunha isoforma específica, preferimos falar xenericamente de receptores nicotínicos.
Do mesmo xeito que outros tipos de receptores colinérxicos, como os muscarínicos, os receptores nicotínicos teñen a acetilcolina (moitas veces abreviada ACh) como o seu ligando endóxeno. A diferenciación das dúas clases de receptores produciuse mediante ligandos non endóxenos: muscarina e nicotina. Os receptores muscarínicos, de feito, son activados (alén da acetilcolina) tamén pola muscarina, pero non pola nicotina; os receptores nicotínicos, pola contra, son activados pola nicotina pero non pola muscarina, e isto explica a denominación.
Nos insectos, o sistema colinérxico está limitado ao sistema nervioso central (SNC). Nos mamíferos, porén, os receptores colinérxicos neuronais atópanse tanto no sistema nervioso central como no periférico, ademais os receptores nicotínicos da placa motora dos músculos somáticos permiten a contracción muscular.
Historia
esquerda|miniatura| [[Acetilcolina: o ligando endóxeno dos receptores nicotínicos]] esquerda|miniatura| [[Nicotina: o ligando empregado para discriminar entre os receptores nicotínicos e muscarínicos. O nitróxeno da pirrolidina protonase a pH fisiolóxico, como a cabeza catiónica da acetilcolina.]] En 1914 Henry Hallett Dale e os seus colaboradores propuxeron por primeira vez a posible acción do neurotransmisor pola acetilcolina. A idea da existencia de receptores como mediadores da transmisión química dos impulsos era relativamente recente: a "substancia receptiva " foi, de feito, proposta por Langley en 1905, precisamente estudando a acción da nicotina e do curaro sobre os receptores nicotínicos da placa motriz (unión neuromuscular).Despois, Otto Loewi definiu o papel da acetilcolina no sistema nervioso. Por estes descubrimentos, Dale e Loewi foron galardoados co Premio Nobel de Medicina en 1936.
O mecanismo de funcionamento fisiolóxico do receptor nicotínico da placa muscular foi posteriormente aclarado en detalle por Katz e Miledi en 1968 e despois confirmado por Neher e Sakmann en 1978  grazas ás medicións das correntes transmembrana con microeléctrodos. Unha técnica pioneira que lles valeu o Premio Nobel de Medicina en 1991.
A identificación da estrutura das subunidades que constitúen o receptor nicotínico da Torpedo californica remóntase a 1976 e uns anos máis tarde (1982) tamén a determinación da secuencia de aminoácidos das subunidades. Utilizouse ese peixe porque o seu sistema nervioso é extremadamente sinxelo e o tamaño das neuronas permite medir facilmente o potencial electroquímico entre o interior e o exterior da célula mediante eléctrodos.
Macroestrutura dos receptores
Os receptores nicotínicos, cunha masa molecular de 290 kDa, están formados por cinco subunidades, dispostas simetricamente para circunscribir un poro polo que se produce o fluxo de ións. Cada unha das subunidades consta de catro dominios transmembrana, cos extremos N-terminal e C-terminal ambos no lado extracelular. Polo tanto, pola súa estrutura, os receptores nicotínicos pertencen á primeira familia de receptores ionotrópicos, coñecidos como receptores pentaméricos ou "Cys-loops". Os receptores GABA-A, os receptores de glicina e os receptores de serotonina tipo 3 (5HT-3) pertencen á mesma familia e, polo tanto, son estruturalmente similares.
Historicamente, as subunidades dos receptores nicotínicos dividíronse en catro subfamilias (I a IV) en función da analoxía de secuencias na estrutura da proteína. Esta clasificación, proposta en 1995, está agora incompleta á luz das novas subunidades identificadas, mesmo en humanos. A seguinte táboa mostra todas as subunidades actualmente coñecidas e calquera patoloxía relacionada coas súas mutacións. As diferentes subunidades poden así unirse entre si, formando potencialmente un número moi elevado de isoformas receptoras, para poder variar e modular a resposta dun xeito específico para cada tecido individual. A continuación indícanse as principais isoformas receptoras coñecidas actualmente xunto coa súa localización anatómica, o seu efecto e os seus agonistas e antagonistas específicos: miniatura| Representación esquemática das subunidades do receptor nicotínico de tipo muscular (α1) 2 β1δγ e a súa disposición na canle. Independentemente das estruturas do receptor, a única subunidade capaz de unirse á acetilcolina é a subunidade α, que ten o peto específico no que se pode colocar o ligando. Isto significa que, para ser activado, o receptor da placa neuromuscular (que ten 2 subunidades α), debe unirse a 2 moléculas de acetilcolina (unha por cada subunidade α) ao mesmo tempo. Para o receptor do SNC, que en cambio ten 5 subunidades do tipo α7, son necesarias 5 moléculas de acetilcolina para poder transducir o sinal. Tras a interacción coa acetilcolina, o receptor cambia a súa conformación, permitindo a apertura da canle. Dado que a selectividade cara aos catións non é absoluta, poden fluír pola canle ións da mesma carga e radio atómico similar. Polo tanto, permítese o fluxo de ións Na en particular, pero tamén de Ca (ambos entrantes) e K saínte. Tras a variación das concentracións de ións celulares, hai unha variación no potencial de membrana que permite a despolarización da fibra.
Ultraestrutura dos receptores
miniatura| Sección do receptor nicotínico da placa neuromuscular: aquí destácanse 3 das 5 subunidades constitutivas do receptor. A subunidade alfa, que une a acetilcolina, móstrase nas súas características fundamentais. Os dominios transmembrana, por comodidade, denomínanse aquí 1, 2, 3 e 4. Observe como o bucle (ou bucle) C, que une M3 e M4, é máis longo que os demais. Tamén ten unha lonxitude considerable o dominio terminal -NH2 (indicado aquí con N) que contén 2 moléculas de [[cisteína (indicadas con C) que forman enlaces disulfuro covalentes necesarios para manter a conformación da cadea. A figura tamén destaca a forma característica de funil da canle pola que flúen os ións]] Como se mencionou, os receptores nicotínicos están formados por 5 subunidades, que difiren segundo o subtipo de receptor. As subunidades están formadas por unha única cadea peptídica que, plegándose sobre si mesma, atravesa a membrana catro veces. Así, identifícanse 4 dominios transmembrana, denominados M1, M2, M3 e M4 unidos en 3 bucles (ou bucles segundo a terminoloxía anglosaxoa), dos cales dous son intracelulares e un extracelular. O segundo bucle intracelular (o que une M3 con M4) está formado por unha cadea de aminoácidos máis longa que a dos outros dous bucles. Os dominios M2 de cada subunidade son os que circunscriben o poro receptor ao nivel da sección transmembrana. Polo tanto o poro, a nivel de membrana, está delimitado só por M2. Os dominios aminoterminal (-NH2) e carboxiterminal (COOH) atópanse extracelularmente. En particular, o -NH2 consta dun maior número de aminoácidos que o terminal -COOH e contén o peto necesario para a unión coa acetilcolina. A cadea terminal -NH2, que se replega sobre si mesma, pon en contacto dous residuos de cisteína que orixinan unha ponte disulfuro (SS) esencial para manter a adecuada conformación da cadea.
Organización estrutural e funcional do receptor nicotínico
esquerda|miniatura| Estruturas de hélice-alfa e de folla-beta do receptor O receptor, que ten unha anchura duns 65 Å e unha lonxitude duns 110-120 Å, está formado por 3 partes fundamentais:
A sección extracelular é a máis voluminosa e sobresae fóra da célula uns 60 Å. É nesta parte onde se atopa o sitio de unión para a acetilcolina. Os aminoácidos implicados na unión co ligando son en particular a tirosina e o triptófano cos que se une a acetilcolina mediante o establecemento de enlaces catión-p débiles.
O sitio de unión da acetolcolina está situado na interface entre a subunidade alfa e a subunidade non alfa (debido á variabilidade das formas do receptor, as subunidades beta, gamma delta e épsilon denomínanse por comodidade non-alfa). O sitio que se une á acetilcolina consiste, polo tanto, nunha cavidade entre as subunidades alfa e non alfa. A cavidade máis importante funcionalmente está a nivel da subunidade alfa, definida como o sitio principal, e contribúe significativamente á unión co ligando e á modificación conformacional do receptor, mentres que se define a cavidade formada polas subunidades gamma ou delta. como o sitio complementario. Os tres bucles da subunidade alfa indícanse coas letras A, B e C, mentres que os da subunidade non-alfa chámanse D, E e F. As secuencias de aminoácidos poden variar dun receptor a outro, pero algúns aminoácidos son moi importante para a conformación da cadea peptídica e polo tanto das subunidades. Polo tanto, algúns aminoácidos son absolutamente insubstituíbles e repítense constantemente e defínense como conservados.
Aminoácidos conservados no sitio principal:
Aminoácidos de sitios complementarios conservados:
A porción transmembrana ten unha lonxitude de aproximadamente 30 Å. O poro do receptor, que ten forma de funil, tende a estreitarse gradualmente ata acadar, no seu punto máis estreito, un ancho de só 7 Å. Dado que a membrana plasmática está formada por fosfolípidos (que teñen características hidrófobas), os aminoácidos da sección transmembrana, para atravesala, deben ter marcadas características lipofílicas. De feito, esta sección contén un número moi elevado de aminoácidos lipófilos que forman unha cadea peptídica que tende a envolverse sobre si mesma. A conformación proteica secundaria xerada é a definida como unha hélice alfa e atravesa todo o grosor da membrana plasmática.
A sección intracelular é a máis pequena e ten unha lonxitude duns 20 Å. Esencialmente, fixa o receptor á membrana e permite que o Na flúe cara á célula. Dado que o citosol ten fortes características hidrófilas, os aminoácidos presentes nesta sección tamén deben ser hidrófilos. A sección intracelular do receptor contén grandes cantidades de aminoácidos hidrófilos que están dispostos nunha estrutura secundaria específica chamada folla β. A transición da hélice alfa á folla beta, que provoca un encollemento na estrutura do receptor, débese a unha molécula de prolina que non é capaz de formar pontes de hidróxeno intramoleculares, o que permite a transición á estrutura da folla beta. Esta rotura mediada por prolina da estrutura da hélice alfa chámase Kink break.
Seccionando a canle, pódese observar que isto dá unha serie de aneis concéntricos nos que se repiten os aminoácidos. Destacan varios aneis:
O primeiro anel, cargado negativamente, atrae os catións á canle. Os tres aneis hidrófobos son necesarios para eliminar a auga que solvata os ións. Os ións do medio fisiolóxico están hidratados, polo que son moi voluminosos e non poderían atravesar a canle, que sería demasiado estreita. Para entrar deben perder a auga que os rodea: os aminoácidos destes tres aneis, sendo hidrófobos, repelen a auga do exterior deixando só entrar os catións. Os aneis intermedio e interno, por outra banda, actúan como un filtro de selectividade restrinxindo o fluxo de catión só a Na, Ca e K.
Métodos de investigación dos receptores nicotínicos
O estudo dos receptores nicotínicos foi longo e continúa na actualidade, co obxectivo de mellorar a información e identificar ligandos selectivos que se poden utilizar en terapia. Co paso dos anos, a investigación foise perfeccionando, enriquecéndose con novas técnicas. Algúns dos métodos de investigación máis utilizados:
Ao substituír o aminoácido aspartato por valina na rexión de unión do ligando, a unión da acetilcolina prodúcese con maior dificultade. Isto permítenos comprender que o aspartato é fundamental no proceso de unión do neurotransmisor, e que a súa substitución crea unha perturbación na zona do receptor (tanto na cadea lateral como na estrutura secundaria e terciaria da proteína).
Unha variante deste método é a mutaxénese de dobre intercambio: cámbiase un aminoácido por outro e cámbiase o grupo funcional no novo aminoácido introducido. Por exemplo, o aspartato (que ten un -COOH), cámbiase por unha lisina (aminoácido básico) introducindo neste último un grupo carboxílico. Se a afinidade do ligando polo receptor segue sendo idéntica, isto indica que o enlace carboxílico é fundamental para a actividade do peto do receptor.
Os tecidos nos que se expresa o receptor son illados, e despois homoxeneízanse e fan que reaccionen co ligando. Os ligandos poden ter características específicas (por exemplo, poden ser etiquetados). Calculando a radioactividade asociada ao complexo ligando-receptor, é posible identificar a concentración de receptores nos tecidos.
Por exemplo, aminoácidos como serina, treonina (teñen grupos -OH), glutamato e aspartato (teñen grupos -COOH), a lisina (teñen grupos -NH2) poden unirse ás beta-haloalquilaminas ( mostarda de nitróxeno). Ao introducir un grupo fotoactivable na mostaza (como as azidas aromáticas), obtense un composto que emite nun rango de frecuencias determinado. Ao formar un enlace covalente entre o ligando fotoactivado e o receptor, é posible determinar a localización ou concentración dos receptores.
miniatura|Estrutura, investigada por cristalografía, da proteína de unión a Ach Actualmente, o receptor nicotínico aínda non se cristalizou, polo que non foi posible estudalo mediante raios X. Co propósito de estudar a funcionalidade estrutural, foi moi importante o descubrimento por un grupo de investigadores holandeses dunha determinada proteína estruturalmente similar ao receptor nicotínico. Estes investigadores illaron de feito, dalgúns caracois de mar, unha proteína, chamada proteína de unión a Ach (proteína de unión a acetilcolina), que ten unha afinidade estrutural igual ao 40% da do receptor nicotínico. Trátase dunha proteína citosólica que ten a función de unir a acetilcolina, co fin de atrapala e poñer fin á actividade da propia acetilcolina. Polo tanto, xoga un papel similar nos caracois mariños ao da acetilcolinesterase dos humanos. O descubrimento máis importante, de enorme resonancia na comunidade científica, foi o feito de que os investigadores holandeses conseguiron cristalizar a proteína de unión a Ach e isto permite comprender, dada a alta homoloxía estrutural e funcional entre proteína e receptor, cal é a estrutura da parte funcional do receptor nicotínico.
Carreixas, Santo Estevo do Mato, Pantón
Carreixas é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Mogor, Mogor, Marín
Mogor é un lugar da parroquia de Mogor no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
Phantom Thread
Phantom Thread é un filme estadounidense de 2017 escrito e dirixido por Paul Thomas Anderson, e protagonizado por Daniel Day-Lewis, Lesley Manville e Vicky Krieps.
Sinopse
Despois de deseñar un vestido para unha clienta venerada, a condesa Henrietta Harding, Reynolds visita un restaurante no campo e interésase por unha camareira estranxeira, Alma Elson. Reynolds pídelle que cee con el e ela acepta. A súa relación desenvólvese e ela múdase con el, converténdose na súa modelo, musa e amante.
HEC Paris
miniatura|HEC Paris
A HEC Paris (École des hautes études commerciales de Paris) é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en París e Doha.
Descrición
Esta institución foi fundada en 1881. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA. Está recoñecida como unha das mellores business school do mundo en formación de directivos, segundo revela o último ránking de escolas de negocios de Financial Times
A escola, cunha rede de 60.000 antigos alumnos.
Manuel Mosquera Moar
Manuel Mosquera Moar, finado en Probaos (Carres, Oza-Cesuras) o 4 de marzo de 1948, foi un xastre e enlace da guerrilleira antifascista galega.
Traxectoria
Xastre en Chouselas, casado con Celia Sánchez López, filla máis vella de María López Sánchez e neta de Joaquín López Sánchez, coñecidos como "Os Chintos". Na casa da súa sogra acubillábanse membros da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, dos destacamentos dirixidos por Manuel Ponte e Manuel Pena Camino. En agosto de 1947 foi detido xunto cos seus cuñados Josefa e José Sánchez López e a súa sogra María López Suarez, e pasaron catro meses na cadea da Coruña. Na noite do 3 de marzo de 1948 pernoctaban na casa de Joaquín López Sánchez os guerrilleiros Antonio Nouche Costa e José Blanco Núñez, e sendo coñecedora a Garda Civil deste feito, montou un dispositivo ao mando do capitán José Méndez Villar para capturalos. Despois do mediodía do día seguinte a Garda Civil rodeou a casa, na que xa só estaban Joaquín López e a súa filla Manuela López Suárez, e oculto no primeiro piso Antonio Nouche; José Blanco fuxira antes de comezar o rexistro. No tiroteo foron abatidos Joaquín e a súa filla Manuela, o guerrilleiro Antonio Nouche, e tamén resultaron mortos os gardas civís Blas Sánchez e José Cano. Manuel, que se atopaba na casa da súa sogra María López Sánchez, foi asasinado xunto con ela esa mesma noite en aplicación da "lei de fugas".
Vida persoal
Casou con Celia Sánchez López, e foi pai de María Mosquera Sánchez.
Currás, Santo Estevo do Mato, Pantón
Currás é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Rally de Terra do Carballiño de 1992
O Rally de Terra do Carballiño de 1992 foi a quinta edición de dito rally. Celebrouse o 12 de setembro de 1992 e foi a terceira proba puntuable para a tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o piloto da Cañiza Manuel González conducindo un Citroën Visa 4x4.
Peixe disco
O peixe disco (Symphysodon) é un xénero de peixes da familia dos cíclidos. É orixinaria das zonas baixas do río Amazonas e dos seus afluentes, pertence á familia dos cíclidos de orixe suramericana. Son en xeral augas bastante ácidas e brandas, xeralmente con altas concentracións de taninos derivados da materia vexetal que permanece en contacto cos ríos.
Clasificación
O xénero Symphysodon inclúe tres especies:
Symphysodon aequifasciatus, Symphysodon discus, e unha nova especie descrita en 2006, Symphysodon tarzoo. Outro estudo posterior, publicado en agosto de 2007 suxire unha nomenclatura diferente: S. aequifasciatus (disco verde), Symphysodon haraldi (discos azuis e marróns) e S. discus (disco de Heckel).
A estas variedades silvestres hai que engadir a cantidade de híbridos que se produciron en acuarios e criadeiros de todo o mundo, e que reciben diferentes nomes, Marlboro, Pigeon Blood, Cobalt, Blue Diamond, Leopard Dragon King White Diamond etc. Non existe un criterio unificado para nomealos, de xeito que cada criador os nomea como ben lle parece, o que fai que practicamente os mesmos peixes reciban nomes diferentes, quizais sexa unha cuestión pendente para os discófilos.
Morfoloxía
O seu corpo é alto, de forma redonda, cos lados comprimidos. A aleta dorsal cobre toda a parte superior do peixe ata a aleta caudal. A aleta caudal ten forma de pa e úsase para impulsarse xunto coas aletas pectorais. Aínda que xeralmente é un peixe de movemento lento, pode nadar rapidamente durante longas distancias. A aleta anal, como a dorsal, esténdese polo fondo dende a aleta caudal até as ventrais, que son moi alongadas e de forma triangular.
Nos discos destaca a intensa cor vermella dos ollos, e as 9 franxas verticais escuras que presentan segundo o seu estado de ánimo. Estas raias non sempre son visibles e percorren todo o corpo. O primeiro cruza o ollo verticalmente e o último está na orixe da aleta caudal.
As diferenzas sexuais son poucas. Só se aprecian cando son adultos. Os machos adoitan ser máis grandes e teñen unha maior área de cabeza. Teñen un alongamento no extremo da aleta dorsal. Durante a cría é posible observar as diferenzas nos órganos sexuais, mentres que as femias teñen un tubo ovipositor redondeado entre a aleta ventral e a anal, os machos teñen un conduto espermático que remata en punta. miniatura| Distribución xeográfica
Mantemento do acuario
É un dos taxons máis apreciados na acuariofilia. O seu mantemento en acuarios está reservado desde hai tempo aos expertos. Son peixes con altos requisitos en canto á calidade da auga e da alimentación. Debes coñecer a fondo estes requisitos, ter anos de experiencia en acuariofilia para, en principio, poder manter un destes exemplares. Das tres especies mencionadas derivan as múltiples variedades que se producen na actualidade en catividade.
O Igrexario, San Tomé de Piñeiro, Marín
O Igrexario é un lugar da parroquia de San Tomé de Piñeiro no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
Peixe disco
Mantemento do acuario
As diferentes variedades de disco pódense clasificar por:
Comportamento
Os discos son peixes gregarios que se moven en grupos. Manteñen unha xerarquía dentro do grupo onde sempre hai un individuo dominante, xeralmente un varón ou mesmo unha parella. O dominante marca o seu territorio e afasta a outros individuos para alimentarse primeiro. Convén gardar un mínimo de catro exemplares para que se reparta a presión do dominante sobre os demais, e non centrarse nun só, que mesmo podería morrer.
Como na maioría dos conflitos entre cíclidos, o territorio é un dos motivos da agresividade entre Discus. En acuarios sen decoración con gran grupo non haberá problemas de agresividade porque non hai referencias para crear os territorios. O comportamento de defensa territorial é xeralmente un sinal de boa saúde do exemplar.
Durante estes conflitos, os peixes Discus adoptan diferentes comportamentos e variacións na intensidade da súa coloración. Un claro síntoma de perda na loita pola xerarquía é o escurecemento do animal.
Os cambios de cor corporal poden ocorrer inmediatamente dependendo da fase do conflito. Durante isto, os peixes usan as franxas verticais como ferramenta de comunicación. Esta regra non é aplicable a todas as variacións porque hai variedades híbridas que non teñen estas raias.
Julian Schnabel
Julian Schnabel, nado en Nova York o 26 de outubro de 1951, é un pintor e realizador norteamericano.
Considerado un dos máis orixinais da súa xeración, forma parte do movemento do neoexpresionismo e está representado nalgúns dos principais museos do mundo.
Tamén é director de cine, tendo dirixido entre outros un filme sobre a biografía do pintor Jean-Michel Basquiat, e as películas Before Night Falls e Le Scafandre et le Papillon.
Marrás, Santo Estevo do Mato, Pantón
Marrás é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Guimarás, Santo Estevo do Mato, Pantón
Guimarás é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Rial, Santo Estevo do Mato, Pantón
Rial é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Pereiroás, Santo Estevo do Mato, Pantón
Pereiroás é un lugar da parroquia de Santo Estevo do Mato no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Seixo, Seixo, Marín
Seixo é un lugar da parroquia de Seixo no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.
Aguete, Seixo, Marín
Aguete é un lugar da parroquia de Seixo no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo.