cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aragunde, Catoira, Catoira
Aragunde é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
As Lombas, Catoira, Catoira
As Lombas é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
Nicotiana
Nicotiana L. é un xénero de plantas herbáceas e arbustos pertencentes á familia ( Solanaceae ), orixinaria das Américas, Australia, o suroeste de África e o Pacífico Sur. Varias especies do xénero Nicotiana, coñecidas popularmente como tabaco, cultívanse para facer cigarros, puros ou tabaco para pipas, cachimbas e mascar. Entre as especies cultivadas do xénero destaca Nicotiana tabacum, o cultivo máis estendido e dominante na produción comercial de tabaco. O nome do xénero, así como o nome da substancia nicotina, honran a Jean Nicot, o embaixador francés en Portugal, quen, en 1561, introduciu o tabaco na corte francesa e, desde alí, no resto de Europa.
Ecoloxía
miniatura| [[Virus do mosaico do tabaco (micrografía de microscopía electrónica)]] O xénero Nicotiana mostra unha gran plasticidade ecolóxica, adaptándose a unha gran variedade de ecosistemas e hábitats. A iso contribúe en gran medida a súa enorme riqueza en alcaloides, que constitúen un forte obstáculo para a herbívora e o ataque dos insectos.
Entre os lepidópteros, a maioría Noctuidae (pero incluíndo algúns Sphingidae ), cuxas eirugas se alimentan de plantas do xénero Nicotiana, inclúen:
Especies
dereita|miniatura| [[Nicotiana alata]] dereita|miniatura| [[Nicotiana langsdorffii]] dereita|miniatura| Plantas de Nicotiana tabacum en flor dereita|miniatura| [[Nicotiana × sanderae (un cultivar ornamental)]]
Barral, Catoira, Catoira
Barral é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
Alguna pregunta més?
Alguna pregunta més? ou APM? é un programa de televisión da TV3 que orixinariamente foi un espazo radiofónico de Catalunya Ràdio. En ton humorístico, o programa amosa as mellores imaxes da semana, parodia programas doutras canles, versiona anuncios e fai dobraxes. É o programa de entretemento máis veterano da TV3.
Miguel Loureiro
Miguel Loureiro Ameijenda, nado en Cerceda o 21 de novembro de 1996, é un futbolista galego que xoga como lateral dereito no Lugo, da Segunda División.
Alguna pregunta més?
Seccións
APM? baséase en vídeos de zapping que amosan a actualidade do país e situacións curiosas, presentadas sempre de forma satírica. Tamén utilizan vídeos recorrentes a modo de resposta, sketches, parodias e dobraxes. Ademais, hai espazos de imaxe real, como Homo APM?. Porén, o programa catalán comprende diferentes apartados nos que a temática é diferente ao resto:
Miguel Loureiro
Traxectoria
Nado en Cerceda, formouse como futbolista nas Escolas de Fútbol Luís Calvo Sanz do Bergantiños. En 2008 fichouno o Deportivo da Coruña para a súa canteira, pero só puido competir uns meses, ata que unha lesión o afastou dos terreos de xogo durante tres anos. De regreso en Carballo, xogou co equipo xuvenil do Bergantiños na Liga Galega, e o 24 de agosto de 2013, con só 16 anos, debutou co primeiro equipo na Preferente, saíndo de titular nunha vitoria por 2-1 sobre o Atlético de Riveira na Fieiteira Marcou o seu primeiro gol o 1 de decembro, contra o Dumbría.
As súas actuacións espertaron o interese de varios equipos, entre eles o Celta de Vigo, que o incorporou para a súa canteira en xullo de 2014. Xogou no equipo xuvenil celeste, co que foi campión da División de Honra.
En agosto do ano seguinte, o club comunicoulle que non contaba con el, polo que asinou polo Pontevedra CF, para xogar inicialmente no filial, o Pontevedra B, na Primeira Autonómica. Con todo, xa esa tempada comezou a adestrar co primeiro equipo de Luisito, co que disputou os seus primeiros encontros. O seu debut co conxunto granate produciuse na primeira rolda da Copa do Rei, contra o Guijuelo. Xogou ademais sete partidos da Segunda División B co primeiro equipo, seis deles como titular. Na súa segunda tempada converteuse en titular indiscutible do primeiro equipo, co que xogou un total de 37 partidos, todos dende o inicio, e clasificouse para a disputa da promoción de ascenso.
En xullo de 2017 asinou un contrato de tres anos co Córdoba, da Segunda División. Debutou na categoría de prata o 20 de decembro de 2017, nunha goleada por 5-0 sobre o Reus. Militou durante dous anos no club andaluz, perdendo a categoría ao remate da tempada 2018/19, ao rematar na penúltima posición. A continuación rescindiu o seu contrato e fichou polo FC Andorra, da Segunda División B. Militou dúas tempadas no club andorrano, disputando un total de 46 partidos e marcando un gol.
En 2021 regresou a Galicia e fichou polo Racing de Ferrol para disputar a tempada inaugural da nova Primeira División RFEF. Indiscutible no once inicial de Cristóbal Parralo, xogou 37 partidos, 36 deles como titular, e clasificouse para a promoción de ascenso, na que o equipo ferrolán caeu ante o Nàstic. No verán de 2022 fichou polo Lugo, volvendo así á Segunda División.
Casal de Mogos, Catoira, Catoira
Casal de Mogos é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
Tian mai zhuan qi
Tian mai zhuan qi (en 天脈傳奇) é un filme de Hong Kong de 2002 dirixido por Peter Pau, responsable da fotografía de Crouching Tiger Hidden Dragon. Está protagonizado por Michelle Yeoh, Ben Chaplin e Richard Roxburgh. Foi producido por China Film Co-production Corporation, Han Entertainment, Mythical Films, Aruze, Pandasia Entertainment e Tianjan Studios.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 75ª edición dos premios, mais foi descualificado porque o diálogo estaba completamente en inglés e non nunha lingua estranxeira.
Aurora (filme de 2006)
Aurora (en Аврора) é un filme ucraíno de 2006 dirixido por Oksana Bairak. Estreouse nos cinemas de Ucraína o 30 de novembro de 2006. Foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Igrexa, Salcedo, Pontevedra
A Igrexa é un lugar da parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 104 habitantes (49 homes e 55 mulleres).
Aurora (filme de 2006)
A rodaxe tivo lugar en Kíiv, Donetsk, Kramatorsk, a zona de exclusión de Chernóbil e Os Ánxeles. Os papeis principais foron interpretados pola moza de 14 anos Anastasia Zyurkalova, o actor ruso Dmytro Kharatyan e o estadounidense Eric Roberts. Os produtores da película foron Oleg Stepanenko ("IntWestDistribution") e Oksana Bayrak ("Bayrak Studio") co apoio da canle de televisión "Inter.
A Igrexa, Salcedo, Pontevedra
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Aurora (filme de 2006)
Sinopse
O filme trata dunha nena chamada Aurora que sufriu como consecuencia do desastre de Chernóbil de 1986. Aurora é levada aos Estados Unidos onde se supón que debe operarse. Ela coñece a un home cunha vida arruinada e axúdao a converterse nun personaxe refinado.
Catoira, Catoira, Catoira
Catoira é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
A Muimenta, Salcedo, Pontevedra
A Muimenta é un lugar da parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 29 habitantes (10 homes e 19 mulleres).
Traballo de campo
Definición
O traballo de campo é o proceso mediante o que se recollen mostras, datos, informacións ou evidencias sobre feitos, obxectos, plantas ou animais co fin de analizalos posteriormente para unha investigación. Por exemplo, en antropoloxía, pode facerse unha observación participante ou non, transversal (varias situacións nun tempo reducido) ou lonxitudinal (unha situación ao longo dun período de tempo), constituíndo o deseño flexible dunha descrición da conduta cultural dun grupo ou poboación. Neste caso, ten distintos matices en canto a que son datos cualitativos que fai a antropoloxía ou a ciencia política con relación aos niveis de observación con participación, maior na primeira, e número de individuos na mostra, maior na segunda.
Procedemento
O traballo de campo pode levarse a cabo de formas moi diversas de acordo coa perspectiva que asuma o investigador en determinada ciencia. Desde unha perspectiva experimental, tratará de recoller datos para comprobar unha proba de hipótese, pero tamén pode tratar de alimentar un modelo teórico ou simplemente de obter datos específicos para responder preguntas de investigación. A súa característica fundamental é que se leva a cabo sobre o terreo onde se dan os feitos utilizando técnicas distintas ao traballo en gabinete ou laboratorio.
O investigador debe planificar detalladamente o seu traballo para a colleita de información e para a análise. Toda investigación ten o común denominador de recoller datos con diversas técnicas directamente da fonte de estudo, xeralmente acerca das características, fenómenos ou comportamentos que non se poden construír nun laboratorio.
Pódense considerar dúas aproximacións xerais de traballo de campo de acordo coa perspectiva de investigación:
miniatura|alt=Un home é entrevistado|Entrevista en despacho
Aplicacións
Non só as ciencias naturais fan traballo de campo, senón todas as ciencias sociais comparten o traballo de campo como ferramenta. Por exemplo, os pedagogos fan traballo de campo cando, a través da observación, exames, entrevistas ou enquisas analizan o comportamento académico dos alumnos.
O papel do traballo de campo na socioloxía é máis xeral, simplemente refírese á parte da investigación que se desenvolve fóra do laboratorio sociolóxico para a fase da enquisa ou para a observación e non a un particular método etnográfico.
Instrumentos
Cada disciplina require as súas propias ferramentas e instrumentos. Con todo, nas ciencias sociais adoita ser común o uso dos cadernos de campo, para os apuntamentos de observacións e debuxos. Os cadernos de campo son famosos nos traballos dalgúns autores como Da Vinci, Darwin, Castelao ou Xaquín Lorenzo.Tamén se utilizan frecuentemente instrumentos de gravación como as cámaras de vídeo, de fotografía ou gravadoras de son.
Alaksandu
Alaksandu, Alakshandu ou Alakschandu, foi un rei de Wilusa, unha cidade-estado de Anatolia (Asia Menor), activo cara ao 1280 a.C., data na que asina un tratado polo que se converte en vasalo do rei hitita Muwatalli II, tratado que constitúe a única fonte sobre a súa vida. Presumiblemente de orixe non hitita, posiblemente grega, ao parecer subiu ao poder por medios pouco convencionais e en condicións difíciles: o territorio de Wilusa foi invadido e posiblemente ocupado por un inimigo do imperio hitita, Piyama-Radu.
Alaksandu puido inspirar o personaxe mitolóxico de París Alexandre: ademais da semellanza do primeiro nome, é un dos tres reis identificados do equivalente histórico de Troia, Wilusa.
Fontes
O documento contén unha das listas de testemuñas divinas mellor conservadas, unha lista de divindades normalmente invocadas para situar o compromiso baixo bos augurios. A redacción respecta un patrón habitual nos tratados diplomáticos hititas: un preámbulo que lembra as circunstancias históricas que precederon á súa sinatura, despois o texto insiste na dependencia do monarca vasalo do imperio (que autorizou o seu acceso ao poder), emite varias ordes para respectar esta fidelidade e, finalmente, expón varias advertencias no caso de que o tratado non sexa respectado. miniatura|Fragmento do tratado no que [[Paul Kretschmer identifica Alaksandu (Bo 2403)]]
Tamén hai outro documento, que sen mencionar explicitamente a Alaksandu, recolle un acontecemento importante do seu reinado (ou da súa ascensión ao poder): un fragmento dunha correspondencia do rei de Bakırçay, Manapa-Tarhunda a Muwatalli II. Nese documento, descríbense as ofensivas dos soldados de Piyama-Radu contra Wilusa. Porén, non hai máis fontes para estes acontecementos de Wilusa, nin da localización xeográfica máis probable do seu centro administrativo, o xacemento arqueolóxico de Troia: todo "o que sabemos procede case enteiramente dunha perspectiva hitita".
Contexto político
Wilusa pasou a formar parte dunha entidade xeopolítica máis grande, Arzawa, que incluía o reino histórico de Arzawa, así como outros tres estados clientes dos hititas: Hapalla (que abranguía parte de Frixia, posterior), Mira-Kuwaliya (que corresponderá aproximadamente a Xonia) e o Terra do río Seha (entre a Tróade e Xonia, así como certas illas do mar Exeo incluída Lesbos). O tratado con Muwatalli II menciónao así entre os “catro reis de Arzawa” con Manabartahunta, de Bakırçay, Kupbanta-kurunta de Mira-Kuwaliya e Urahattusa de Hapalla. Os vínculos entre Wilusa e a rexión de Arzawa, no entanto, semellan mornos: "O tratado de Aleksandu é o único texto que categoriza a Wilusa como un país de Arzawa" e mesmo neste texto Wilusa está "ben separado das referencias a Arzawa». Para os hititas, a rexión quizais sexa menos un conxunto cultural e político coherente que un glacis xeopolítico que debe dominar contra “a intrusión dun reino micénico no oeste de Anatolia e a súa capacidade para apoiar as insurreccións anti-hititas”. Segundo Susanne Heinhold-Krahmer e J. D. Hawkins, Wilusa non era, en rigor, un "reino", senón un "ducado", establecido por Mursili II, pai de Muwatili II, no marco dunha escisión do reino de Arzawa.
A situación política da cidade complicouse a partir do século XIV a.C., cando o reino de Ahhiyawa (potencialmente identificado cos aqueos de Homero) emprendeu sucesivas incursións nestas partes occidentais do imperio hitita. Durante algunhas destas expedicións, os estados clientes desertaron. Inmediatamente, Arzawa e Mira-Kuwaliya aliáronse cos invasores, o que levou a unha intervención militar imperial: Mursilis II tomou e arrasou por completo a cidade de Mileto. Aínda que as lealdades doutros estados clientes demostran ser fluctuantes ("As lealtades do país do río Seha estaban claramente cambiando"), Wilusa permaneceu firmemente na órbita hitita. No tratado, Muwatalli II, mencionou as relacións de amizade entre o seu avó, Suppiluliumas I, e o predecesor de Alaksandu, Kukkunni, o que non está acreditado por outras fontes. miniatura|Bastión norte de [[Troia (Troia VI). A Torre Nordeste, o máis macizo dos bastións de Troia, pertence á cidadela fortemente fortificada de Troia VI. A torre encerra un pozo artesiano de dez metros de profundidade que foi afundido durante Troia VI e restaurado durante a Troia VII. Esta torre, á que tamén se podía acceder desde o exterior, estaba formada por unha enorme subestructura de pedra de 18 x 8 metros e de polo menos 9 metros de altura (hoxe só sete metros). Enriba había unha superestrutura sobre ladrillos de barro sen cocer, aínda que non se sabe como era.]] Alaksandu sucedeu a Kukkuni nun contexto aínda inestable. O xacemento arqueolóxico de Troia leva as pegadas dunha “preocupación cada vez maior pola seguridade da cidade”: amplíase a cidadela e reforzouse a súa protección (coa incorporación dunha torre) para albergar un maior número de habitantes. A cidade viuse debilitada por unha combinación de factores desfavorables: un terremoto (que marcou o límite entre os lugares de Troia VI e Troia VII), unha epidemia de “peste” e, sobre todo, unha serie de incursións dirixidas por Piyama-Radu. Este guerreiro (probablemente un membro da familia real de Arzawa, ás veces próximo ao Príamo homérico) liderou unha guerra continua contra os hititas e os seus aliados durante 35 anos e, como consecuencia, as redes comerciais de Anatolia permaneceron permanentemente desestabilizadas. O xacemento arqueolóxico de Troia destaca un uso cada vez máis exclusivo da produción local en detrimento das importacións do mundo do Exeo.
Identidade étnica
A identidade étnica de Alaksandu resulta controvertida. O reino de Wilusa probablemente utilizaba o luvita como lingua administrativa, sen que fose necesariamente a lingua cotiá dos seus habitantes. Os arquivos diplomáticos atopados en Hattusa non parecen necesitar un tradutor. En 1993, no xacemento arqueolóxico de Hissarlik atopouse un selo en lingua anatolia (e ata a data constitúe o único documento escrito identificado). Para Franz Starke, o nome do pai de Paris na Ilíada, Príamo, probablemente derive do adxectivo hitita Priiamuua, co significado de "valente".
Porén, “a maioría dos especialistas coinciden en que o nome non pode ser de orixe hitita ou luvita, senón que representa un derivado hitita ou luvitizado dun nome doutra lingua”. O nome Alaksandu podería, polo tanto, proceder do lidio, un dialecto grego ou unha lingua mediterránea descoñecida. Para Alexandre Tourraix, o nome podería denotar a pertenza á esfera cultural dos gregos do Noroeste: “Alexandros é tamén un nome especialmente estendido nos períodos arcaico e clásico, en Macedonia e entre os gregos do Noroeste: non é inconcibible que tamén o levase un príncipe “dardanio”, reinando na rexión do Estreito, en contacto con Grecia no Norte e Noroeste".
Dado que os outros dous monarcas coñecidos de Wilusa, Kukkuni e Walmu, teñen nomes potencialmente hititas, Alaksandu podería ser un forasteiro, que obtivo o poder por medios non convencionais. O tratado diplomático de Muwatalli II indica así que Alaksandu chegou ao poder "segundo as palabras do seu pai" e recoñece o seu dereito a nomear como sucesores aos fillos das súas concubinas: "Dado o perfil cosmopolita de Wilusa, sería posible que Alaksandu fose fillo dunha das concubinas de Kukunni ou que Kukunni adoptase a un home excepcional de ascendencia grega. Esta situación política particular xustificaría, en si mesma, a existencia do tratado de Muwatalli II, o único documento diplomático hitita conservado no que se cita directamente a Wilusa: a aprobación imperial sería imprescindible para reforzar a lexitimidade dun xefe de estado establecido.
Unha conxectura moi incerta supón que, sen ser necesariamente grego, Alaksandu tería adoptado unha identidade helénica para atraer os favores dos pobos veciños de Wilusa: o "nom de guerre" ou, máis ben, nome comercial, en todos os sentidos da palabra, o "nom de guerre" dun príncipe ofrecendo así aos seus socios gregos do segundo milenio unha identidade moi complacentemente helenizada. Este dobre nome quizais resulte dun matrimonio mixto, greco-anatolio, ou de vínculos privilexiados cos gregos.
Bachvarova plantexa a hipótese de que a helenidade real ou "inventada" de Alaksandu puido contribuír a reorientar a Troia cara ao espazo do Exeo: eses residentes "mixtos" prepararían a integración da cidade na cultura grega arcaica da época escura.
Reinado
A posición inicial de Alaksandu foi probablemente moi delicada. Ao final dunha sucesión quizais ilexítima, tomou o poder nunha cidade debilitada pola destrución material e as incursións incesantes. O rebelde Piyama-Radu fixo de Wilusa e do país do río Seha os seus obxectivos prioritarios. O seu exército saqueou Lesbos e se apoderou do territorio de Wilusa, o que provocou a intervención dos exércitos hititas baixo o mando de Gassu. O alcance desta ocupación foi incerto. De feito, non hai rastro dun enfrontamento bélico no xacemento arqueolóxico de Troia neste momento. Para conciliar as fontes textuais hititas e os datos arqueolóxicos, Charles Rose formula dúas hipóteses plausibles: en primeiro lugar, Piyama-Radu podería terse apoderado da rexión de Wilusa, pero non da súa cidadela, ou a cidadela, indefendible tralo terremoto; e, por outra banda, a cidade tería sido abandonada pura e simplemente polos seus ocupantes. En calquera caso, os hititas recuperaron o control destes territorios en circunstancias pouco claras, pero non lograron deter a Piyama-Radu, que retomou as súas incursións nos anos seguintes.
Os reinos micénicos veciños parece que fomentaron directamente estas forzas anti-hititas. Unha carta posterior de Hattushili III (irmán entón sucesor de Muwatalli II) ao rei dos Ahhiyawa reprocháballe ter protexido a estas forzas rebeldes:
A partir dos datos históricos actuais, esta guerra subsidiaria é un dos equivalentes máis próximos documentados á guerra de Troia. A carta tamén menciona unha misterioso solución da disputa entre o Imperio Hitita e o reino Ahhiyawa arredor de Wilusa: “agora chegamos a un acordo sobre a cuestión de Wilusa, pola que estabamos en conflito”. Este conflito non foi, necesariamente, bélico senón quizais simplemente diplomático: “nada fai pensar que Wilusa participou realmente nunha guerra entre Ahhiyawa e os hititas”.
Se se exiliou, Alaksandu foi, probablemente, restaurado no seu trono. Quizais foi a partir da ocupación de Wilusa por Piyama-Radu, e nunha posición máis precaria que nunca, cando Alaksandu concluíu o tratado con Muwatalli II: "despois dun desastre natural e dunha intervención militar, unha alianza máis forte cos hititas semella a política máis prudente". No tratado, non só estaba obrigado a prestar asistencia aos hititas, senón tamén ao seu vasalo máis influente da rexión, Kubanta-Kurunta, rei de Mira.
O Outeiriño, Catoira, Catoira
O Outeiriño é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
Alaksandu
Reinado
Descoñécese o resto do reinado de Alaksandu. Si se coñece un monarca posterior de Wilusa: Walmu que, posiblemente, fose o seu descendente directo. Unha carta do rei Tudhaliyas IV da segunda metade do século XIII a.C. móstrao en mal estado pois, destronado, Walmu viuse obrigado ao exilio e busca-la axuda do seu señor que o volveu reinstaurar no trono.
Alaksandu e Paris
A hipotética correspondencia de Alaksandu co personaxe mitolóxico de París Alexandre foi amplamente discutida na literatura académica sobre os hititas e sobre as posibles raíces históricas da Ilíada de Homero. O libro de Joachim Latacz, Troy and Homer, dedícalle unha sección detallada, incluíndo unha transcrición completa do tratado.
A hipótese foi formulada en 1924 polo lingüista Paul Kretschmer, como unha pista adicional que corrobora a filiación da mitolóxica Troia con Wilusa: "Este Alaksandus, Rei de Wilusa, lémbranos espontaneamente a este personaxe mítico de Asia Menor, Alexandros, quen, como sabemos, era fillo do rei homérico de Troia. Para o filólogo Latacz, a teoría de Kretschmer non debeu ser ben recibida no seu tempo: nun momento en que o hitita apenas se descifraba, debeu parecer “fantasmagórico”.
A identificación de Wilusa co xacemento arqueolóxico de Hisarlik (e, indirectamente, a Troia homérica) foi apoiada por un dos acontecementos do reinado de Alaksandu. Unha correspondencia dun vasalo hitita relata a expedición de Piyama-Radu contra Wilusa. O guerreiro atacara por primeira vez a illa de Lazba, que moi probablemente se correspondese con Lesbos, unha illa o suficientemente próxima a Hisarlik como para ser visible a simple vista. Para Latacz, “Bastaba para eliminar toda dúbida razoable: a localidade coñecida agora co nome turco de Hisarlik era coñecida en hitita no segundo milenio antes de Cristo co nome de Wilusa ou Wilusija e en grego co nome de Wilios. Un simposio sobre Troia organizado en decembro de 1998 na Universidade de Würzburg volveu avaliar a dimensión histórica da obra de Homero: «polo menos no que se refire ao nome de Troia, a historia de Homero non foi só «unha obra de pura imaxinación».
Para Mary R. Bachvarova, a base histórica da Ilíada quizais tamén se puidese detectar en “A lealtade de Apolo a Troia”. O tratado de Muwatalli II sitúase baixo o patrocinio de varias divindades locais de Wilusa, incluíndo Apaliunas. Varios elementos arqueolóxicos suxiren que Apaliunas foi obxecto de intenso culto na cidade-estado e sería equiparable á divindade grega Apolo. Porén, en Homero, Apolo aparece como un dos principais protectores de Troia e Paris, mesmo, chegando a axudar ao heroe troiano a matar a Aquiles.
A pesar destas semellanzas, o proceso de transposición literaria de Alaksandu nun personaxe da Iliada segue sendo hipotético. O especialista nos hititas, Trevor R. Bryce avanza a hipótese de que as "baladas que celebran as fazañas heroicas dos gregos na Anatolia occidental" terían sido "cantadas na corte dos reis e nobres micénicos a partir do século XIII a.C." Transmitidos de xeración en xeración, estes poemas orais terían constituído a base do material homérico: "todo isto contribuíu ao tecido da épica: unha longa tradición de conflitos entre os pobos da Anatolia occidental e os gregos micénicos ou os seus axentes, un estado do noroeste de Anatolia que puido estar en varias ocasións durante o século XIII a.C. vítima destes conflitos e da destrución e abandono definitivo deste lugar”.
Porén, outra é a opinión de Wolfgang Kullman, quen non apoia esa hipótese: “A posibilidade de que o nome dun monarca de Troia VI arredor do 1280 a.C. fose transmitido pola tradición poética oral grega pódese excluír”. Admite, con todo, que o nome de Alaksandu, vagamente conservado na memoria colectiva, puido ser retomado polos bardos do século VIII a.C. para darlle á súa épica “un sabor local”. Nesta mesma perspectiva, Bachvarova evoca a posibilidade de que as listas dinásticas de Anatolia “preservasen a memoria de Alaksandu”.
Antonio Lage Seara
Antonio Lage-Seara, nado en Viveiro o 15 de xullo de 1987, é un comunicador, coleccionista  e político galego.
Traxectoria
Activista cultural e social  , estivo vencellado á política local dende novo. Foi concelleiro de Viveiro co PPdeG. Estudou na Universidade Europea de Madrid e Universidade Camilo José Cela. Foi bolseiro na Embaixada de España en Bulgaria.
Organizador de exposicións    e relatorios. Realizou traballos relativos á historia da Mariña de Lugo, divulgando figuras coma Manuel Bujados, Domingo Fontán , Enrique Cal Pardo , Ramón Díaz Freijo  , Bartolomé Basanta, Gómez Pérez das Mariñas , Camelia Cociña, Manuela Barreiro, Maruxa Mallo, Xulia Minguillón , Lino Novás Calvo. Tamén promocionou a Viveiro por varios países, ademais de rememorar os seus lazos diplomáticos.
No ámbito persoal é neto de Antonio Lage Méndez.
Thoroughbreds (filme de 2017)
Thoroughbreds é un filme estadounidense de 2017 escrito e dirixido por Cory Finley. Conta a historia dunha estudante adolescente chamada Lily (Anya Taylor-Joy) e da súa emocional amiga Amanda (Olivia Cooke) que artellan matar ao padrasto de Lily (Paul Sparks) mediante un contrato cun narcotraficante (Anton Yelchin); Francie Swift interpreta á nai de Lily.
Thoroughbreds foi rodado a mediados de 2016. Dúas semanas despois de rematar a produción, Yelchin morreu nun accidente. O filme estreouse como Thoroughbred no Festival de Cinema de Sundance o 21 de xaneiro de 2017. Máis dun ano despois, o 9 de marzo de 2018, recibiu unha ampla estrea por parte de Focus Features. É o derradeiro filme estadounidense de Yelchin, e está dedicado a el.
O filme recadou 3 millóns de dólares fronte a un "orzamento de mediados de sete cifras" e recibiu críticas positivas da crítica, que eloxiou a ambiciosa dirección, guión e actuacións, especialmente de Cooke e Taylor-Joy.
Pío del Río Hortega
Traxectoria
Pío foi o cuarto de oito irmáns. Fixo os seus primeiros estudos no seu pobo natal. Realizou os seus estudos universitarios na Facultade de Medicina da Universidade de Valladolid licenciándose en Medicina en 1905. Empezou a súa carreira profesional exercendo como médico do seu pobo, Portillo, durante dous anos, pero enseguida deixouno para seguir a súa vocación investigadora. Pensionado pola Junta para Ampliación de Estudos en 1913, ampliou a súa formación na súa patria, Berlín, Londres e París. Volveu a España en 1915 para traballar no Laboratorio de Histoloxía Normal e Patolóxica que fundou dita Xunta. Alí traballou co histólogo Nicolás Achúcarro, a quen, ao morrer, sucedería en 1918. En 1917 foi nomeado Secretario da Sociedade Española de Bioloxía que preside Ramón e Cajal.
En 1920 a JAE puxo ao seu cargo un laboratorio, situado na Residencia de Estudantes, polo que pasarían diversos investigadores de Europa para coñecer os seus métodos e descubrimentos.
Para observar as células do tecido nervioso ao microscopio, Río Hortega traballou coa técnica do tanino e da prata que ideara Achúcarro, pero creou catro variantes diferentes. Unha destas impregnaba de forma selectiva as estruturas internas das células. Isto permitiulle estudar con detalle a neurona e a neuroglía. Máis tarde ideou o método do carbonato de prata amoniacal co fin de investigar mellor a neuroglia. Puido modificar así todos os coñecementos que entón se posuían sobre este tipo de célula, o que lle valeu prestixio internacional e méritos en varias institucións científicas norteamericanas e europeas. Algúns personaxes de gran prestixio, como Wilder Penfield, acudiron a Madrid co fin de aprender no seu laboratorio. O repertorio bibliográfico norteamericano Index-Catalog escrito polos alemáns A. Metz e Hugo Spatz, introduciu o nome de "células de Hortega" para designar a microglía, o que pronto se aceptou na comunidade científica. Co seu descubrimento, en 1919, distinguiu a composición do "terceiro elemento" do sistema nervioso de Cajal: estaba composto en realidade da microglía e os oligodendrocitos. Pío del Río-Hortega, con iso, descubría dous do catro tipos fundamentais de células do sistema nervioso central.
Río Hortega tamén traballou sobre a epífise ou glándula pineal, indo máis aló dos traballos levados a cabo por Achúcarro e por José Miguel Sancristán. Outro campo das súas investigacións constituíuno o estudo do cancro xerado no sistema nervioso. En 1930 fundou os Archivos Españoles de Oncología.
Cofundador o 11 de febreiro de 1933 da Asociación de Amigos da Unión Soviética, creada nuns tempos en que a dereita sostiña un ton condenatorio en relación aos relatos sobre as conquistas e os problemas do socialismo na URSS.
En outubro de 1936 seguiu ao goberno da Segunda República a Valencia, pero tras breves semanas exiliouse en París. Alí, grazas ao gran neurocirurxián Clovis Vincent traballou no servizo de neurociruxía do Hospital da Pitié. Concedéuselle a Lexión de Honra francesa. Pero en París as condicións eran difíciles e marchou despois á Universidade de Oxford xunto ao neurocirurxián Hugh Cairns. Foi nomeado doutor honoris causa por esta universidade e coincidiu, entre outros, con Severo Ochoa, Josep Trueta, José Castillejo e Salvador de Madariaga. Ao pouco de iniciarse a IIª Guerra Mundial, cando as bombas comezaron a arrasar Gran Bretaña, sendo membro de diversas sociedades e academias de medicina americanas e europeas, decidiu continuar o seu exilio na Arxentina, onde desde 1940 dirixiu un laboratorio construído pola Institución Cultural Española de Buenos Aires, laboratorio que denominou "Ramón y Cajal" (en homenaxe ao seu mestre), e recrutou a numerosos discípulos, como Moisés Polak, Herberto Prieto Díaz (catedrático logo de Histoloxía e Embrioloxía en Buenos Aires) ou Amanda Pellegrino de Iraldi, por mencionar aos máis destacados. Alí retomou as súas investigacións histolóxicas e histopatolóxicas, demostrando o carácter neuróglico das células satélite que envolven ás neuronas dos ganglios sensitivos e do sistema nervioso vexetativo. A equiparación de devanditos "gliocitos" á oligodendroglia foi a culminación do seu labor sobre este tipo de célula. Tamén traballou intensamente nos tumores do sistema nervioso. Parece ser que colaborou tamén nas investigacións da Escola Neurobiolóxica Arxentino-Xermana de Christofredo Jakob.
O seu achado de 1916, en Madrid, de cilios con movemento sobre as neuronas cerebrais impulsou, na década de 1960, a perspectiva da evolución da acción do sistema nervioso sobre o psiquismo a partir do control eléctrico deses cilios en ciliados, desenvolvida na Escola arxentina por Mario Crocco.
Pio foi proposto en dúas ocasións ao Premio Nobel de Medicina, 1929 e 1937, esta segunda en plena Guerra Civil Española. En 1939 publicouse o seu descubrimento sobre a microglia como artigo de divulgación científica.
Faleceu o 1 de xuño de 1945 en Buenos Aires, onde vivía coa súa parella Nicolás Gómez del Moral, vítima dun cancro. Desde outubro de 1986, os seus restos descansan no Panteón de Homes Ilustres de Valladolid.
Recoñecementos
miniatura|Estatua de Pío del Río no Museo da Ciencia de Valladolid. En Valladolid leva o seu nome o Hospital Universitario Río-Hortega, unha rúa e un instituto de Educación Secundaria. No seu pobo de orixe, Portillo, na provincia de Valladolid, unha rúa, un colexio de Educación Primaria e un instituto de Educación Secundaria tamén leva o seu nome.
Río Hortega dá nome a un dos contratos de investigación que concede o Instituto de Saúde Carlos III (ISCIII), destinados á consolidación do persoal clínico investigador.
En 1929 e 1937 Candidato ao Premio Nobel de Medicina en dúas ocasións.
Doutor honoris causa pola Universidade de Oxford.
Estatua no Museo da Ciencia de Valladolid.
Os Muíños de Vento, Catoira, Catoira
Os Muíños de Vento é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
O Outeiro da Vila, Catoira, Catoira
O Outeiro da Vila é un lugar da parroquia de Catoira no concello pontevedrés de Catoira, na comarca de Caldas.
Batman contra Superman: O amencer da xustiza
Batman contra Superman: O amencer da xustiza (en Batman v Superman: Dawn of Justice) é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Zack Snyder. Está baseado nos personaxes de DC Comics Batman e Superman e é unha continuación do filme O home de aceiro (2013), sendo o segundo título do Universo Estendido de DC (DCEU). O guión foi escrito por Chris Terrio e David S. Goyer, e o elenco está composto por Ben Affleck, Henry Cavill, Amy Adams, Jesse Eisenberg, Diane Lane, Laurence Fishburne, Jeremy Irons, Holly Hunter e Gal Gadot. Batman contra Superman: O amencer da xustiza é o primeiro filme de acción en vivo no que aparecen xuntos Batman e Superman, así como o primeiro filme de acción en vivo no que aparece Wonder Woman. No filme, a mentre criminal de Lex Luthor manipula a Batman para lanzar un ataque contra Superman, co cal Luthor está obsesionado.
Estreouse en galego o 20 de febreiro de 2019 a través da TVG.
Annette von Droste-Hülshoff
Annette von Droste-Hülshoff, nada no castelo de Hülshoff (preto de Münster) o 12 de xaneiro de 1797  (segundo outras fontes o 10 de xaneiro de 1797  ) como Anna Elisabeth Franzisca Adolphina Wilhelmina Ludovica Freiin (baronesa) von Droste zu Hülshoff e finada no castelo de Meersburg en Meersburg o 24 de maio de 1848, foi unha escritora e compositora alemá.
[[Ficheiro:Droste-Hülshoff_2.jpg|miniatura| Annette von Droste-Hülshoff, pintura de Johann Joseph Sprick (1838)
Sinatura de Droste-Hülshoff:centro|senmarco|165x165px]]
Orixe e formación
dereita|miniatura|Annette von Droste-Hülshoff, [[daguerrotipo; unha das dúas fotografías da poetisa tomadas en 1845.]] miniatura|Castelo de Hülshoff, representación de Alexander Duncker. Annette von Droste-Hülshoff, nada o 12 de xaneiro de 1797   no castelo de Hülshoff, entre Havixbeck e Roxel, preto de Münster, procedía dunha das familias nobres máis antigas de Westfalia e pertencía á 20ª xeración da súa familia. Foi a segunda dos catro fillos de Clemens-August II von Droste zu Hülshoff (1760-1826) e Therese von Haxthausen (1772-1853), os que homenaxeou no seu fragmento Bei uns zu lande auf dem Lande. A súa irmá máis vella, Jenny, a súa confidente máis achegada, pintou varios retratos da poeta. O seu irmán máis novo, Werner-Constantin, sucedeu o seu pai na herdade e o irmán máis novo, Ferdinand, que Annette coidara con devoción, morreu mozo nada máis facerse enxeñeiro de montes.
A poeta e a súa obra tamén están marcadas pola súa orixe. Como familia que pertencía á nobreza libre, os Droste zu Hülshoff estaban emparentados coa alta nobreza da Idade Media. O primeiro antepasado directo mencionado nun documento de 1209 era un cabaleiro e vasalo do príncipe-bispo de Münster. Como tal está representado o antepasado Heinrich I von Droste zu Hülshoff nun relevo ecuestre nunha torre da casa dos pais da poeta. Máis tarde, os seus familiares rara vez tiveron que prestar servizo militar; o seu tío avó, o xeneral Heinrich-Johann von Droste zu Hülshoff, é coñecido sobre todo polas reformas da casa familiar da poeta. En cambio, na familia paterna predominaba o carácter civil, eclesiástico e urbano (a pesar da ampla propiedade de predios): ao ser familia do patriciado urbano, moitos antepasados xa ocuparan na Idade Media o cargo hereditario de administrador (al. Droste), do cabido catedralicio de Münster, así como cargos de alcaldes e concelleiros da cidade de Münster, e algúns xa a representaran na Dieta hanseática. Como señores de Hülshoff e doutros predios, os seus antepasados exercían tamén a xurisdición inferior e o padroado da igrexa parroquial de San Pantaleón (Roxel); na mocidade da poeta, o seu pai exercía ademais (baixo o mando de Napoleón) o cargo de maire (alcalde) desta vila próxima a Hülshoff, sendo responsable, entre outras cosas, das tarefas policiais. Numerosos parentes de ambas familias eran cóengos de cabido ou de colexio e canonisas; o seu tío avó, Ernst Konstantin von Droste zu Hülshoff, participou no goberno do príncipe-bispo de Münster como deán da catedral, o seu tío Heinrich Johannes foi o último prepósito nobre da catedral no goberno de Münster e a súa tía avoa e madriña, Anna-Elisabeth von Droste zu Hülshoff (1733-1805), foi unha das últimas do mosterio segrar para mulleres nobres, o Damenstift Metelen.
Mentres que os membros masculinos da familia adoitaban ter unha formación universitaria, as mulleres acostumaban recibir a súa educación nestes mosteiros de canonisas. A nai de Annette, por exemplo, vivira no mosteiro de San Bonifacio (Freckenhorst) dende os trece anos, onde recibira unha excelente educación da abadesa Francisca Lucia von Korff zu Harkotten und Störmede. Mentres que a súa irmá Jenny aínda puido facerse canonisa no mosteiro de Hohenholte, este tipo de educación e seguridade material xa non foi posible para Annette debido á abolición destas institucións como resultado da secularización.
Droste-Hülshoff como escritora
miniatura| O Fürstenhäusle en Meersburg, antigamente propiedade da poeta. Na actualidade, Casa Museo Droste. Desde moi nova, Annette von Droste-Hülshoff leu moito e estaba ben instruída en literatura alemá, inglesa e francesa, así como nos discursos literarios da época. Non só fixo un uso extensivo das bibliotecas das residencias da súa familia, senón que tamén foi unha ávida clienta dos prestamistas de libros e membro dun salón literario en Münster, a chamada Heckenschriftsteller-Gesellschaft, que a súa íntima amiga Elise Rüdiger fundara e á que pertenceu o seu protexido Levin Schücking. A correspondencia que mantivo con numerosos intelectuais da época dentro e fóra da súa familia contén moitas xoias literarias e mostra a súa apreciación dos escritores máis novos, como B. Ferdinand Freiligrath e Wilhelm Junkmann, a quen coñecía persoalmente. Porén, negouse a se deixar influenciar polas tendencias de moda e os intentos por gañar notoriedade, pois estaba o suficientemente segura de si mesma como para anticipar a súa fama póstuma.
A publicación do seu primeiro volume de poesía en Aschendorff en 1838, aínda medio anónimo por temor á reacción, foi un fracaso. Porén, mantívose fiel á súa vocación, tomou moi en serio o seu traballo literario e era consciente da importancia das súas creacións artísticas. As súas baladas fixéronse famosas (por exemplo Die Vergeltung, O desquite e Der Knabe im Moor, O neno no pantano), así como a súa novela curta Die Judenbuche (A faia dos xudeus), que foi traducida a moitas linguas e levada á gran pantalla. Aínda hoxe en día a súa poesía tamén segue sendo importante. A natureza da rexión de Münster, o lago de Constanza cos Alpes e os lugares históricos onde se desenvolve a súa obra serviron de inspiración para a poeta que a miúdo remite a estes lugares. Debido ás súas vívidas descricións da natureza, aínda hoxe é coñecida como a poeta por excelencia de Westfalia e do lago Constanza.
Aínda que se considera unha poeta católica desde o Kulturkampf (combate cultural),ela rexeitaba calquera estreiteza confesional: moitos dos seus amigos íntimos e parentes eran protestantes. Tamén lía os escritos críticos coa relixión de Ludwig Feuerbach, por exemplo. Un importante documento de profunda relixiosidade é o seu ciclo de poemas, Das geistliche Jahr, no que, como era típico da época, se plasma tamén o conflito natural do ser humano entre a conciencia ilustrada e a fe relixiosa. Annette von Droste-Hülshoff deixou un poema para cada día do ano litúrxico, o que mostra a súa condición de católica practicante. Dedicoulle a primeira parte deste traballo á súa nai cunha dedicatoria, na que anticipaba que esta non chegaría a comprender os seus conflitos internos na súa extensión. Algunhas das alusións que fixo nesta obra considéranse agora autobiográficas, xa que traballou en todo o ciclo durante máis de 20 anos. miniatura| O lado leste do castelo de Meersburg. Desde 1837 era amiga do arriba mencionado escritor e crítico literario Levin Schücking, quen era moito máis novo ca ela. Era fillo da poeta e amiga dos seus pais Katharina Sibylla Schücking, quen morreu cando Levin tiña uns 17 anos. Axudoulle ó avogado novo a introducirse na escena literaria deixándolle de forma anónima os seus textos para a obra Das malerische und romantische Westphalen, que escribiu con Freiligrath. Grazas á mediación de Annette von Droste-Hülshoff, en 1841 converteuse en bibliotecario do seu cuñado no castelo de Meersburg. A maioría dos poemas «seculares» foron escritos en Meersburg inspirados polo amor maternal e os coñecementos literarios del, o que levou á chamada «aposta do poeta». A saída de Schücking en 1842 para buscar un maior desenvolvemento profesional e casar coa poeta Louise von Gall, afectouna tanto como as súas indiscrecións sobre a nobreza na súa obra Die Ritterbürtigen, xa que participaba no movemento da Alemaña Moza (Junges Deutschland). Por iso chegou, tamén baixo a presión da súa familia, a romper a súa relación co seu amigo.
Dentro da historia literaria, a obra de Annette von Droste-Hülshoff pertence nun principio ó Romanticismo, pero a Judenbuche xa é parte do Realismo. A gran poeta non quería ser famosa en vida, senón «que continuasen lendo as súas obras cen anos despois». Coa súa visión case moderna da alma, a súa vontade de sacrificio, a súa confianza en si mesma e a súa creatividade, superou a moitas persoas da época e converteuse así nun modelo a seguir para moitas mulleres ata o día de hoxe. Na actualidade a súa obra non só forma parte do canon escolar, senón que a súa vida e obra inspiran as autorías contemporáneas. A complexidade da súa personalidade e da súa obra ofrecen puntos de partida para interpretacións psicolóxicas e parapsicolóxicas, pero tamén para interpretacións erróneas á luz das ideoloxías contemporáneas. En definitiva, Droste-Hülshoff segue sendo unha xenia poética que nunca poderá ser explorada por completo.
Droste-Hülshoff como música e compositora
miniatura| Busto no xardín do castelo de Hülshoff, 2006 miniatura| Meersburg, entrada ó castelo Vello: Busto de Annette von Droste-Hülshoff A evolución de Annette como unha das escritoras máis coñecidas de Alemaña foi nos primeiros anos parello da súa actividade como música e compositora. Ao longo de moito tempo, o seu traballo como compositora non se tivo en conta e caeu no esquecemento, malia que a súa música e poesía interactuaban nos seus inicios.
Os pais de Annette eran abertos á música, o seu pai era un violinista apaixonado. No domicilio principal dos Droste-Hülshoff, o castelo de Hülshoff, atópase aínda agora unha colección considerable de material musical e partituras que eran imprescindibles para facer música en familia. Levaban as nenas e os nenos a concertos e actos musicais, para introducilos á música contemporánea. O tío de Annette, Maximilian-Friedrich von Droste zu Hülshoff, foi compositor e amigo de Joseph Haydn. En 1809 Annette empezou a tomar clases de piano e órgano, entre outros instrumentos, co organista do mosteiro de Hohenholte. A miúdo pedíaselle que tocase ela soa ou que acompañase a outros co piano, así perfeccionaba as súas habilidades. En 1812 Therese, a súa nai, escribiu entusiasmada que a súa filla «se lanzara a compoñer con todo o ímpeto que definía o seu carácter».
En 1820 Annette deu o seu primeiro concerto público de canto en Höxter. Non foi ata 1824 e 1831 que Annette empezou a recibir tamén clases de canto; sobre a súa voz dicíase que era «sonora, pero a miúdo forte de máis e estridente, aínda que podía ser moi grave e agradable». En Colonia tamén se dicía que tiña mellor voz que Angelica Catalani (1780-1849), quen foi considerada das mellores soprano do seu tempo. Annette deu tamén clases de canto e piano a outros membros da súa familia.
En 1821, o seu tío Maximilian agasalloulle unha copia da súa peza teórica sobre o baixo xeral e a arte de compoñer (Einige Erklärung über den Generalbass und die Tonsetzkunst überhaupt) sobre a que ela escribiu con ledicia: «Que se pode deducir disto? Que estudarei o texto de principio a fin e o aprenderei de memoria». Despois de prepararse adecuadamente, mediante o estudo da música contemporánea, Annette comezou a compoñer. É a autora dos libretos case completos e da música para catro proxectos de ópera. En 1836, durante a súa estancia en Eppishausen (Suíza), chamoulle a atención o cancioneiro de Locham e propuxéronlle arranxar as cancións para canto e piano que había nel. Consérvanse unhas 74 cancións compostas polo seu puño e letra baseadas nos conceptos das escolas de canto da época que destacan por seren pegadizas e pola súa facilidade para seren cantadas.
Annette mantivo correspondencia con Clara Schumann e Robert Schumann. A famosa pianista e compositora pediulle en 1845 que compuxese un libreto para que o seu marido lle puxese música. Robert xa fixera o mesmo cun poema seu, Das Hirtenfeuer, op. 59,5, que en 1844 aparecera nunha recolección de poemas á que el lle tiña moito aprecio.
A autora combinaba o seu talento musical coas súas altas aspiracións, pero levouna a un conflito coas súas ambicións literarias, pois «escribir ópera é demasiado miserable e esforzado». Ó final, decidiuse pola poesía e a música pasou a un segundo plano. A súa obra musical atópase agora na Biblioteca Universitaria e Estatal de Münster en préstamo permanente.
Retratos e fotografías
miniatura| Anverso do billete de 20 marcos A irmá da poeta, Jenny pintou varios retratos de Annette. Unha miniatura creada por Jenny en 1820 serviu máis tarde de modelo para o deseño da cuarta serie do billete de 20 marcos alemáns coa imaxe da súa famosa irmá. De adolescente, Annette von Droste-Hülshoff tamén fora pintada por C. H. N. Oppermann (arredor de 1818).