cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chlamydophila psittaci
C. psittaci en aves pode ser sistémica con infeccións non aparentes, grave, aguda ou crónica con intermitencia. As cepas de C. psittaci de aves infectan a células epiteliais mucosas e a macrófagos do tracto respiratorio. Xeralmente acaba por desenvolverse unha septicemia e a bacteria queda localizada nas células epiteliais e macrófagos da maioría dos órganos, conxuntiva, e tracto gastrointestinal. Pode tamén transmitirse aos ovos. O estrés pode activar o comezo dos síntomas graves, que dan lugar a unha deterioración rápida e á morte. As cepas de C. psittaci son similares en virulencia, crecen rapidamente en cultivo celular, os seus xenes do ARNr 16S difiren <0,8%, e pertencen a oito serovares. Todas se consideran doadamente transmisibles aos humanos.
C. psittaci serovar A é endémico entre as aves psittacinas (papagaios) e ten causado doenzas zoonóticas esporádicas en humanos, outros mamíferos e tartarugas. O serovar B é endémico entre os pombos, e foi illado dos pavos, e identificado como causa de abortos en vacas leiteiras. Os serovares C e D poden causar enfermidades profesionais aos traballadores de matadoiros e ás persoas que están en contacto con aves. Os illados do serovar E (chamados Cal-10, MP ou MN) obtivéronse de diversos hóspedes aviares en todo o mundo e, aínda que foron asociados cun estalido infeccioso en humanos nas décadas de 1920–1930, non se identificou un resevorio específico para o serovar E. Os serovares M56 e WC foron illados durante estalidos infecciosos en mamíferos. Moitas capas de C. psittaci son susceptibles aos virus bacteriófagos.
Historia
A enfermidade causada por C. psittaci, chamada psittacose, identificouse por primeira vez en 1879 cando sete persoas en Suíza contraeron pneumonía despois de ter estado expostas a aves tropicais que tiñan como mascotas. No inverno de 1929-1930, espallouse por Europa e os Estados Unidos unha psitacose pandémica. A súa taxa de mortalidade foi do 20% e chegou ao 80% nas mulleres preñadas. O espallamento da enfermidade foi atribuída á exposición a papagaios do Amazonas importados da Arxentina. Aínda que C. psittaci foi identificada en 1930 como o axente responsable da psittacose, non se descubriu que era unha bacteria ata que se examinou con microscopio electrónico na década de 1960 (antes moitas clamídias considerábanse virus).
Confirmación do diagnóstico e tratamento
Ademais dos síntomas, poden utilizarse para confirmar o diagnóstico probas de fixación do complemento, de microinmunofluorescencia e PCR.
Para o tratamento desta condición poden utilizarse a tetraciclina ou os macrólidos. Estes fármacos adminístranse por vía intravenosa ou oral durante 10–14 días ata que a febre cede. En nenos e mulleres preñadas, non se debería usar a tetraciclina.
Amorín, Tomiño
San Xoán de Amorín é unha parroquia do concello de Tomiño na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.265 habitantes (671 homes e 594 mulleres), o que supón un aumento respecto do ano 1999 cando tiña 729 habitantes. Pertence ó arciprestado da Guarda-Tebra, na diocese de Tui-Vigo.
Patrimonio
A igrexa de San Xoán de Amorín foi construída no ano 1780. Presenta trazos barrocos, pero conserva o carácter románico. Con anterioridade estaba emprazada no barrio de Baceiro. Na actualidade atópase nunha explanada arredor do adro. Alí érguense árbores de distintas especies. Este recinto está presidido por un cruceiro de 1900.
O castelo, do que só fican ruínas, foi construído enteiramente polo capitán xeneral de Galicia Vicente Gonzaga cara o ano 1657. Foi ampliado, máis tarde, cunha obra coroada por don Luis de Poderico. Tras a ampliación, o primitivo edificio, viuse mellorado cun recinto de dous baluartes enteiros, dous medios e tres revelíns de revestimento exterior, todo isto co seu correspondente foxo e camiño cuberto. Así mesmo, construíuse unha plataforma de artillería cara ó río. Este castelo tiña varias dependencias interiores, como a casa do Gobernador, cuarteis e corpos de garda. Trátase dunha fortaleza de construción terreña con profundos foxos. Xa nos informes militares do século XVIII descríbeno nun estado ruinoso. Na actualidade, esta fortificación atópase mergullada entre a vexetación.
As areeiras de Amorín son un embarcadoiro fluvial así denominado porque, antigamente, unha empresa adicábase á extracción de area do río neste lugar. Esta tarefa, moi expandida o longo do Miño, caeu en desuso. Aquí, os pescadores do Miño, concentran unha pequena frota pesqueira de embarcacións en forma de media lúa, de orixe nórdico que navegan a remo, a vela ou a motor. Cos trasmallos, lampreeiras, alcharifes e outras redes pescan peixes sabre, lampreas, salmóns, meixóns, e demais especies do río.
Lugares e parroquias
miniatura|Cruceiro, ano 1900.
Klaxons
Traxectoria
Malia seren etiquetados de "banda londiniense", os tres membros orixinais proveñen doutras provincias do Reino Unido, como Stratford-Upon-Avon (James Righton e Simon Taylor Davis, quen tamén foran xuntos á escola) e Bournemouth (Jamie Reynolds).
O álbum de estrea da banda, Myths of the Near Future, lanzouse o 29 de xaneiro de 2007 e tralo lanzamento do single Golden Skans o 22 de xaneiro do mesmo ano. O álbum foi producido por James Ford, de Simian Mobile Disco.
Klaxons encabezou o Tour Indie Rave de NME que comezou en febreiro de 2007. A banda acaba de rematar un tour de grande éxito no portelo por América para despois continuar no Reino Unido durante maio de 2007. Regresaron no verán para realizar un número de festivais ingleses e irlandeses como Glastonbury, T in the Park, Oxegen, O2 Wireless Festival e os Festivais de Reading e Leeds.
Roufigueira, Boiro, Boiro
Roufigueira é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Gran Premio de Australia de 1996
O Gran Premio de Australia de 1996 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 10 de marzo de 1996 en Melbourne. Foi a primeira vez que se celebrou esta carreira en Melbourne, substituíndo ao Circuíto urbano de Adelaide como anfitrión do Gran Premio de Australia. A rolda do Campionato do Mundo de Australia volvía a unha sede anterior do Gran Premio de Australia, aínda que nun circuíto moi diferente, nos arredores do Lago de Albert Park, anfitrión dos Grandes Premios de Australia de 1953 e 1956. Esta foi a carreira de debut do futuro campión mundial Jacques Villeneuve.
Antecedentes
Foi o segundo gran premio consecutivo celebrado en Australia, a carreira anterior fora a conclusión da tempada de Fórmula Un poucos meses antes En Adelaide.
Estaba programado que Taki Inoue correra co equipo Minardi como piloto de pago, pero non conseguiu os cartos antes da carreira e foi substituído por Giancarlo Fisichella. Marlboro expresou interese en que Fisichella correra desde o inicio da tempada.
A carreira foi a primeira en usar o novo sistema de inicio de carreira, aínda usado hoxe na Fórmula 1. substituíndo o vello sistema de luz vermella a verde. Co novo sistema, cinco luces vermellas encéndense nun intervalo dun segundo, comezando despois de que o último piloto chege á súa caixa na grella. Haí unha pausa pre-determinada, e entón as cinco luces apáganse simultaneamente. Esta foi tamén a primeira carreira en ter unha sesión cualificadora o sábado pola tarde; a sesión de venres retirouse en 1996.
Cualificación
Jacques Villeneuve, no seu debut na Fórmula 1, logrou a pole position.
Radio Allariz
Radio Allariz é unha emisora de radio pública do concello de Allariz que comezou a emitir en decembro de 1992, sendo unha das emisoras municipais máis lonxevas da provincia de Ourense.
Gran Premio de Australia de 1996
Cualificación
Ambos Forti non iniciaron a carreira debido á nova regra do 107% para cualificar, que dice que calquera coche que clasificase un 107% máis lento que o tempo da pole (1:38.837 nesta carreira) quedaría excluído. Por certo, que o equipo lograra o seu mellor resultado 7º na anterior carreira no fin da tempada no Gran Premio de Australia de 1995
Radio Allariz
Comezou as súas emisións nunhas instalacións sitas no edificio da antiga gardaría municipal, localizándose hoxe os seus estudos centrais no edificio da Casa da Mocidade de Allariz. Integra a Plataforma Nunca Máis.
Gran Premio de Australia de 1996
Cualificación
A medida foi introducida para asegurar que os equipos fosen o suficientemente rápidos como para correr e non ser só unha especie de chicanas móbiles.
Carreira
A primeira fila foi para Williams con Damon Hill e o debutante Jacques Villeneuve nos coches Rothmans azuis e brancos. Na primeira curva, Irvine foi presionado por Hill e o que significou que perdeu o seu impulso e foi superado polos dous Ferraris antes de entrar na terceira curva. Detrás de Hill, Alesi cruzouse diante de Hakkinen e Barrichello para reclamar a curva e comezou unha reacción en cadea de fortes freadas, xa que os pilotos intentaron evitar chocar uns contra outros. Foi ben ata que tocoulle a Coulthard. O McLaren de súpeto virou á esquerda e cruzou a pista cara ao lado do Sauber de Herbert. Herbert intentou evitar o coche e frenou fortemente pero detrás del Martin Brundle non puido controlar o seu coche. O piloto de Jordan intentou parar, pero contactou coa parte traseira de Herbert e Coulthard, e saíu voando para aterrar na trampa de area da curva 3 onde o coche rompeu en dous, facendo que a carreira fose reiniciada. Brundle saíu ileso. O McLaren de David Coulthard e o Sauber de Johnny Herbert, tamén resultaron danados.
Posteriormente Brundle trompeou logo dun pequeno contacto con Pedro Diniz no reinicio. Schumacher fixo un bo traballo para seguir adiante, pero nunca pareceu un candidato para o liderado. Nun patrón de carreira a dúas paradas, Schumacher perdeu medio minuto coa súa parada, aínda que permaneceu no terceiro lugar ata a volta 28 cando un problema cos freos deixouno fora. Iso deixou a Irvine, que anteriormente sobrevivira a unha colisión na sexta volta co Benetton de Jean Alesi, en terceiro lugar.
A Eirexe, Aguada, Carballedo
Toponimia
O topónimo procede do latín, o lugar onde está a igrexa.
Gran Premio de Australia de 1996
Carreira
Hill logrou a súa 14ª vitoria nun Gran Premio, igualando ao seu pai Graham no número total de vitorias. Ao final, o podio foi Hill-Villeneuve-Irvine.
Manuel Gutiérrez Aragón
Manuel Gutiérrez Aragón, nado en Torrelavega o 2 de xaneiro de 1942 é un director de cinema e guionista español, que gañou coa súa primeira novela, La vida antes de marzo, o Premio Herralde de Novela en 2009.
Confederación Granadina
miniatura|250px|Mapa da Confederación Granadina. A Confederación Granadina foi unha república conformada polas actuais Colombia e Panamá entre 1858 e 1863. Foi estabelecida na Constitución de 1858 durante o goberno de Mariano Ospina Rodríguez. Esta carta constitucional substituíu ó sistema centro-federal que se organizou coa constitución de 1853, e foi a antesala da formación do denominado Olimpo Radical, período no que as ideas do liberalismo radical colombiano impuxéronse baixo o nome dos Estados Unidos de Colombia (1863-1886).
Historia
A Confederación Granadina formaba parte dunha serie de reformas que comezaron a mediados do século XIX en toda Hispanoamérica, e que tiñan por propósito romper de forma definitiva con calquera atraso do sistema colonial. No caso do que hoxe é Colombia e Panamá, esta trasformación viviuse a través dun paulatino proceso de cambio no modelo político, económico e social imperante dende o período das independencias. Os cambios á orde establecida espertaron profundas contradicións no seo da sociedade, que se expresaron en dúas guerras civís en 1851 e 1860, máis un golpe militar en 1854. A primeira destas conflagracións estivo relacionada co papel da Igrexa na sociedade, mentres que a segunda e o golpe de estado de Tomas Cipriano de Mosquera vincúlanse ás tensións producidas polo afondamento do sistema federal, entre a soberanía nacional e os poderes rexionais.
Neste senso, a Confederación Granadina salienta porque a súa efémera existencia deu conta tanto das trasformacións políticas, como da resistencia que isto xerou nalgúns sectores da sociedade, que aínda sendo parte da idea dun modelo de República federal, consideraban que a existencia dun goberno xeral forte era preciso para manter a orde despois da guerra do 1851. Estas contradicións, sumadas ás tensións que existían ó redor da separación Igrexa-Estado como parte do ideario liberal que se impuñan no momento, foron procesos que levaron ó levantamento dos seguidores do Xeneral Mosquera e o radicalismo liberal en 1860-1863, como evento central deste período Confederado da historia de Colombia e Panamá.
Paloma Palao
Paloma Palao Herrero, nada en Madrid o 24 de agosto de 1944 e finada en Eivisa o 1 de abril 1986, foi unha poetisa española.
Traxectoria
Terminou a licenciatura de Dereito en 1968 e empezou a exercer en 1970. Así mesmo foi profesora de lingua castelá no Instituto de Cultura Hispánica. Colaborou activamente cos seus textos literarios en revistas como La Estafeta Literaria e a revista Litoral. Participou no recital homenaxe aos nenos do mundo, organizado por UNICEF en 1975. Faleceu por mor dun accidente automobilístico.
Comezou a escribir con catorce anos. Catro poemas seus foron publicados en Poesía Española en outubro de 1965. Permaneceu un período de catro anos sen escribir, ata que en 1970 publicou o seu primeiro libro, La piel del miedo, que presentou no Premio Adonáis, quedando en cuarta posición. Ese mesmo ano escribiu dous poemas, A fondo perdido e Al margen del silencio. Presentou o seu poema Raíces cuadradas ao premio de poesía Provincia de León.
Obra
Poemas seus aparecen na Terceira Antoloxía de Adonáis (1971), Del Ccorazón de mi pueblo (homenaxe a Rafael Alberti, 1979) e en Corona Poética en honor de Vicente Aleixandre (1979).
Tráfico en Internet
miniatura|Tráfico en internet en decembro de 2004. O termo tráfico en Internet (do inglés Internet traffic) fai referencia á circulación dos fluxos de información na rede informática mundial que é Internet.
Está alimentado polo tráfico da Web, así como por outros grandes usos de Internet tales como o correo electrónico e as redes peer-to-peer (par a par).
Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América
miniatura|300px|Sala principal de lectura. A Biblioteca do Congreso é unha biblioteca de investigación que serve oficialmente ó Congreso dos Estados Unidos de América, pero que é de facto a biblioteca nacional dos Estados Unidos. miniatura|139x139px| [[Moeda da US Mint dedicada á Biblioteca do Congreso dos EEUU (deseño: J. Mercanti) ]] É a máis antiga institución cultural federal do país. Segundo John Cole, trátase da meirande e máis internacional biblioteca do mundo. Atribúelle estas características polos seus grandes e influentes líderes, como Ainsworth Rand Spofford (1864–97), Herbert Putnam (1899–1939), Luther Evans (1945–53) e James H. Billington (1987–). Cole dixo que todos eles "afirmaron e agrandaron o concepto de Thomas Jefferson de que a Biblioteca do Congreso é unha institución nacional que debería ser universal no seu alcance e dispoñible para todos".
Localizada en tres edificios do Capitol Hill e do Campus Packard Campus de Virxinia, é descrita como a meirande biblioteca do mundo. Porén, as medicións que o afirman teñen unha utilidade limitada por mor da gran variedade de xeitos de catalogación empregados polas institucións.
Oxegen
Oxegen é un festival patrocinado pola marca de cervexa Heineken e acontece anualmente dende 2004. No 2007, 2008, 2009, o festival foi citado como o maior festival irlandés. Primeiramente foi chamado Witnness, o cal comezou no 2000 e era patrocinado por Guinness. O evento é promovido pola MCD. Oxegen foi orixinalmente un festival de tres días para ser estendido no 2008 a catro días. Realízase no Punchestown Racecourse no Condado de Kildare, Irlanda e ten un público de máis ou menos 90.000 persoas por día, con case que 80.000 deles acampando na área do festival. Acontece na mesma fin de semana que o T in the Park en Escocia.
Vinagre de arroz
miniatura|Vinagre de arroz miniatura|O vinagre de arroz emprégase coma [[condimento de numerosos pratos da cociña asiática, coma por exemplo o suxi.]] O vinagre de arroz é un vinagre suave elaborado a partir do produto da fermentación do arroz. A súa cor oscila entre o branco e o dourado pálido. É o único vinagre usado na cociña xaponesa, co que se aduban numerosos pratos coma o popular suxi, o que fai é intervir na elaboración do arroz que acompaña o peixe nas diferentes formas de suxi que existen (por exemplo maki-suxi que son os roliños de arroz con peixe arrodeados de alga nori). Consérvase moito tempo nun lugar fresco. O vinagre de arroz ten un sabor sutil, mais acedo e é máis suave que outros tipos de vinagre (coma o de viño).
Gastronomía do Xapón
En xaponés a este vinagre chámaselle komezu. O seu sabor aseméllase ao do vinagre branco, porén é máis mesto. Coma substituto adoita utilizarse vinagre de mazá, que ten un nivel de acidez semellante. É común ás veces, cando non se dispón deste ingrediente, empregar unha cocción de vinagre de mazá e azucre a partes iguais.
Lingua ajyíninka apurucayali
O ajyíninka apurucayali é unha lingua arauaca do Perú. O seu código ISO 639-3 é o cpc. Fálase na ribeira do río Apurucayali, tributario do río Pachitea. É empregada por unhas 4.000 persoas.
Ligazóns externas
O no Ajyíninka apurucayali no Ethnologue
Cerdedo, Melias, Coles
Cerdedo é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña trece habitantes (sete homes e seis mulleres).
San, Boiro, Boiro
San é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Visigodos
dereita|miniatura|300px|Migracións dos visigodos O pobo dos godos foi nomeado xa por Tácito, que os chamou Gotones. Entón habitaban o Norte de Xermania, en terras que antes poboaron Boii, Getae e Scythae. Ampliaron os seus territorios e incorporaron a outros grupos veciños (de orixe xermana e sármata) e dominaron o Danubio dende o Theiß -en alemán- ou Tisza ao Don e do Ponto ao mar Báltico.
O pobo que veu do norte
miniatura|270px| Evolución do reino visigótico até o [[século VI: <font color=#F35F37>laranxa escuro : reino orixinal de Tolosa <font color=##FFA24F>laranxa : Extensión no século VI <font color=#FFBD82>laranxa claro : territorio perdido en Vouillé en 507 <font color=#71C685>verde : conquista do reino suevo en 575 ]] dereita|210 px|miniatura|Fíbula aquiliforme visigótica ([[Século VI|s. VI, M.A.N., Madrid).]]
Integraron a nación dos godos pobos diversos: hérulos, ruxios, lemovios, esciros, helvecóns, sidenios, turcilingos, xépidos, vándalos e outros, algúns dos cales acabaron desaparecendo no conxunto, mentres outros formaron os seus propios grupos. Os godos, propiamente ditos, dividíanse en Theruingi (Tervingos) e Greuthungi (ostrogodos). Os primeiros poboaron o territorio entre os montes Cárpatos e o río Dniéper e os segundos as estepas ucraínas ao Leste do Dnieper. Así este río servía de límite entre ambos grupos e os Theruingi foron chamados west gohts (visigodos) por situarse en Occidente (West en xermano), e os Greuthungi foron chamados ost gohts (ostrogodos) por situarse no Leste (Ost en xermano). Outra versión atribúe a denominación visigodos á palabra xermana wisgohts, traducida por homes fortes.
Os visigodos ("Godos do Oeste" –alemán Westgoten ou Visigoten- en comparación cos ostrogodos -alemán Ostgoten -; compárese o paralelismo do nome de Austria en alemán que é Österreich ou "reino do leste"- ou "Godos do Leste") foron un pobo xermánico que penetrou no Imperio Romano tardío. Os visigodos foron a póla occidental dos pobos godos. Logo da caída do Imperio Romano de Occidente, os visigodos tiveron un papel importante en Europa durante os 250 anos que seguiron. Os godos, aproveitando a pasividade dos emperadores romanos con respecto a Xermania, establecéronse alí tranquilamente, ata que a principios do século III se instalaron na beira do mar Negro, na zona de Crimea, de onde foron expulsados polos hunos en 376. Para entón os godos dividíranse xa en dous grupos: visigodos e ostrogodos.
Durante o século III ambos grupos efectuaron incursións contra o Imperio, destacando as do 251 (contra Mesia e Tracia), a do 258-259 (contra a costa do Mar Negro, Propóntide, as illas do Exeo, Éfeso, Atenas e outros puntos) e a do 269 (contra Creta, Chipre, Tesalónica e outros puntos). O ano 270 Aureliano tivo que abandonar a marxe esquerda do río Danubio (Dacia) cesando entón as súas incursións e ocupando os godos esta provincia.
Cristianización
O bispo godo Ulfilas traduciu a Biblia ao gótico e en gran medida foi responsábel da conversión dos godos ao arianismo (que a mediados do século IV contou co favor imperial en Oriente), cara ao 370 xa foran cristianizados, e estaban gobernados por un rei chamado Hermanrico ou Ermrich, o primeiro rei histórico da dinastía dos Amalos, quen tivo que se enfrontar aos hunos dirixidos por Balamir no 375. Hermanrico, xa ancián, foi gravemente ferido nun atentado e suicidouse antes dunha inminente derrota, sucedéndoo Witimiro ou Winithar, cuxo intento de resistir aos hunos non tivo éxito e el mesmo resultou morto. Os magnates ostrogodos elixiron un novo rei para o seu pobo (a dinastía lexitima ostrogoda dos Amalos preconizaba o mantemento da unidade de todos os grupos godos, baixo a súa dirección) e sometéronse aos hunos. Pero os visigodos, que eran uns douscentos mil, reuníronse na beira norte do Danubio e pediron ao Imperio, contra o que combateran uns anos antes, que os aceptasen nos seus territorios e lles outorgasen terras onde se asentaren. Unha parte dos ostrogodos, a cuxo fronte figuraba o xove rei Viderico, da dinastía lexítima dos Amalos, marchou cos visigodos, e un dos seus descendentes enlazou anos despois coa dinastía ostrogoda (en tempos de Teodorico o Grande).
Ao grupo (esencialmente formado por visigodos) permitíuselle asentarse na beira Sur do Danubio e os Balcáns (Tracia e Moesia). Moitos dos que se asentaron en Moesia convertéronse en campesiños e foron coñecidos como mesogodos. Parece ser que existía un xefe ou xuíz chamado Atanarico, pero foi suplantado por Fritigern ou Fritixerno, que era ariano e contou con axuda do emperador Valente (tamén ariano). Pero a explotación a que foron sometidos polos funcionarios imperiais e por xefes militares romanos creoulles unha situación insostíbel para o seu orgullo. Fritixerno e os magnates visigodos presentarían queixas e o xeneral romano Lucipino intentou asasinar a Fritixerno durante un banquete; o intento fracasou e Lucipino resultou morto. Fritixerno e os visigodos rebeláronse (377) en Marcianópolis (Moesia Inferior), vencendo ás forzas imperiais en Adrianópolis (o 9 de agosto do 378), combate no que morreu o Emperador Valente. O seu sucesor, Teodosio, tras combater contra eles algún tempo, axustou con eles a paz (381), pero tivo que asentalos máis firmemente no Imperio e darlles un papel importante no exército. Fritixerno parece gobernar ata despois do 380, e a sucesión debeu recaer en Badengaudo, da familia dos Baltos. Aínda que o arianismo foi condenado pola Igrexa desde o 381, os visigodos conserváronse fieis a esta doutrina. Os godos tiveron como primeiro bispo a Ulfilas, que traduciu a Biblia ao gótico. Os visigodos obtiveron unha participación destacada nas guerras civís do 388 (contra Máximo) e 394 (contra o pagán Uxío). Cando morreu Teodosio (17 de xaneiro de 395) os visigodos estaban gobernados por Alarico I, fillo de Badengaudo; Alarico foi o primeiro que gobernou sobre a totalidade dos visigodos e con el restaurouse plenamente a dinastía dos Balthos ou Baltos. Alarico atacou Constantinopla e abordelou Grecia (395 e 396). O xeneral Estilicón logrou expulsalos de Grecia, pero o Emperador, medorento do poder do xeneral, designou a Alarico gobernador de Iliria, logrando con iso cinco anos de paz (396 a 401).
O saqueo de Roma
Os visigodos baixo Ataúlfo deixaron Italia (412) e foron ao sur de Galia e o norte de Hispania.
As longas e complexas loitas de Ataúlfo para dominar o sur das Galias ocupáronlle varios anos (411 a 414). No 414 o rei Ataúlfo, que tras unha alianza con Honorio e co Magister militum Constancio, volvera a actuar pola súa conta, casou con Gala Placidia, irmá de Honorio. Constancio foi enviado á zona e os visigodos foron derrotados en Narbona. Constancio logrou desviar a Ataúlfo cara a Hispania (o que lle permitía conservar o sur da Galia), e os visigodos entraron na Tarraconense o 415. No 416 Ataúlfo propuxo unha alianza co Imperio, en nome do cal se había encargar de combater aos suevos, alanos e vándalos asdingos e silingos que ocupaban as provincias de Hispania, excepto a Tarraconense. Con tal motivo Ataúlfo trasladouse a Barcino (415 ou 416), pero alí foi asasinado polo escravo Dubius, a quen se supón instigado polo seu sucesor Sixerico ou ben polo nobre Barnolfo, suposto amante de Gala Placidia.
A cúspide do poder visigodo foi alcanzada durante o reinado de Eurico (466-484), quen completou a conquista de Hispania. En 507, Alarico II foi derrotado en Vouillé polos francos baixo Clodoveo, quen perdeu todas as súas posesións ao norte dos Pireneos. Toledo foi declarada a nova capital visigótica, e a historia dos visigodos converteuse esencialmente na historia de Hispania
O Reino Visigodo foi debilitado polas guerras cos francos e os vascos, e a penetración bizantina no sur de Hispania. O reino recobrou o seu vigor ao final da sexta centuria baixo Leovixildo e Recaredo. A conversión destes dous reis ao catolicismo facilitou a fusión das poboacións visigoda e hispano-romana. O rei Recesvinto impuxo (c. 654) a lei visigótica común a ambos súbditos, godos e romanos, que ata entón viviran baixo diferentes códigos legais (ver leis xermánicas). Os Concilios de Toledo convertéronse na forza principal do estado visigodo, como consecuencia do debilitamento da monarquía.
O rei Vamba, sucesor de Recesvinto, foi deposto por unha guerra civil, que logo se tornou nunha contenda xeneralizada a todo o reino. Cando o último rei, Roderico ou Rodrigo, alcanzou o trono, os seus rivais chamaron ao líder musulmán Tariq ibn Ziyad, quen, coa súa vitoria (711) nunha batalla preto de Medina Sidonia, terminou co Reino Visigodo e inaugura o período musulmán na Historia da Península Ibérica.
Centro de Interpretación da Muralla
O Centro de Interpretación da Muralla é un museo adicado ao estudo e promoción da Muralla Romana de Lugo, situado na Praza do Campo da mesma cidade, moi preto da Catedral. Trátase dun edificio restaurado entre medianeiras de andar baixo, dous andares e baixo cuberta, cuxas orixes de se remontan a comezos do século XVIII.
Descrición
Na planta baixa atópase o centro de recepción do museo. No primeiro andar o tema fundamental é a propia edificación da muralla romana, explicándose o seu proceso construtivo e a súa influencia no desenvolvemento urbanístico da cidade. Todo isto explicado por medio de paneis interactivos, mesas táctiles etc.
Higashihiroshima
Higashihiroshima (東広島市, ひがしひろしまし, Higashihiroshima-shi) é un concello xaponés da prefectura de Hiroshima. Está situado na parte centro da prefecura e centro da rexión de Chūgoku, parte oeste da illa de Honshu. Ten 635,32 km² de superficie e unha poboación de 187.788 habitantes (2009), e unha densidade de poboación de 296 hab./km².
Centro de Interpretación da Muralla
Descrición
No seguinte andar trátanse os cambios que sufriu a muralla ao longo do tempo e as razóns que os motivaron. Fálase dos cambios da muralla dende a Idade Media até os nosos días. Tamén se atopa información sobre o seu nomeamento como Patrimonio Mundial e a súa conservación.
Higashihiroshima
O concello de Higashihiroshima limita cos concellos de Kure, de Kumano, de Hiroshima, de Akitakata, de Miyoshi, de Sera, de Mihara e de Takehara.
Historia
A cidade de Higashihiroshima foi fundada pola fusión de catro concellos de vila do distrito de Kamo (Saijō, Shiwa, Takaya e Hachihonmatsu) en 20 de abril de 1974.
Agrexán, Aguada, Carballedo
Agrexán é un lugar da parroquia de Aguada, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 15 habitantes (6 mulleres e 9 homes). Ningún outro lugar de Galicia leva este nome.
Toponimia
O topónimo significa agro de Xián ou de Xoán.
Cripta
thumb|250px|Urna que garda os restos do [[Santiago o Maior|apóstolo Santiago. Atópase situada na cripta que hai so do altar maior da Catedral de Santiago de Compostela.]] A cripta é un espazo arquitectónico subterráneo, no que se enterra os finados ou onde se almacenan elementos sagrados. A palabra cripta (do latín crypta e á súa vez do grego krypt) etimoloxicamente significa agochar, o cal indica ben o seu significado.
Unha cripta é a maioría das veces unha sepultura con bóveda de pedra que se usa para almacenar os corpos dos falecidos. As criptas adoitan atoparse nos cemiterios e en edificios relixiosos públicos, como igrexas ou catedrais, pero tamén se atopan ocasionalmente debaixo dos mausoleos ou capelas dos predios persoais. As familias ricas ou prestixiosas adoitan ter unha "cripta familiar" ou "bóveda" na que todos os membros da familia están enterrados. Nalgunhas localidades, unha cripta terrestre é máis comunmente chamada mausoleo, que tamén se refire a calquera edificio elaborado destinado a un lugar de enterro, para unha ou varias persoas.
Consuelo Alba Digón
Consuelo Alba Digón, nada en Vilarello (Cervantes) en 1887, foi unha guerrilleira antifascista galega.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu home Juan Gutiérrez Santín foi sacado da casa por falanxistas o 20 de agosto e asasinado. Consuelo sufriu requisas. Foi detida por primeira vez en 1939 pola busca dos seus fillos, Abelardo e Jovino, militantes da CNT, que marcharan combater a Asturias logo de producirse o golpe. A presión á que foi sometida fixo que se acabase botando ao monte, uníndose á partida do seu fillo Abelardo, igual que as súas fillas Florinda e Domitila Gutiérrez Alba. Foi detida en novembro de 1939 e ingresou no Campo de concentración de Figueres. En 1945 foi procesada cos seus fillos Abelardo, Jovino e Domitila no sumario 180/1945 polo delito de agresión a forza pública, facéndose requisitoria para que se presentara. Logo dunha breve estadía en Barcelona co seu fillo Baldomero, exiliouse en Francia.
Europa (filme)
Europa é un filme do ano 1991 dirixido por Lars von Trier. É a terceira película teatral deste director e a última da súa triloxía europea, despois de Forbrydelsens element (1984) e Epidemic (1987). En América do Norte o filme foi renomeado como Zentropa para evitar confusións con Europa Europa (1990) de Agnieszka Holland. Está influída pola novela de Franz Kafka Amerika.
Sinopse
Despois da Segunda Guerra Mundial, Leo Kessler, un mozo norteamericano de orixe alemá, trasladase a Alemaña para traballar co seu tío nunha empresa de trens. O seu traballo permitirálle viaxar, fascinado, por un país destruído pola guerra; pero tamén terá que enfrontarse paseniñanmente aos horrores do holocausto nazi.
Sara Ahmed
Sara Ahmed, nada en Salford (Inglaterra) o 30 de agosto de 1969, é unha académica británica-australiana cuxa área de estudo céntrase na intersección da teoría feminista, a teoría queer, a teoría da crítica á raza e o poscolonialismo.
Traxectoria
O seu pai é paquistaní e a súa nai inglesa, e migraron a Australia na década de 1970. Relacionados con estas experiencias están os seus temas de investigación, entre os que se atopan a migración e a identidade. Realiza os seus primeiros estudos na Universidade de Adelaida e o seu doutoramento no Centro de Teoría Crítica e Cultural da Universidade de Cardiff.
José Bascarán y Federic
José de Bascarán y Federic, nado na Coruña o 5 de setembro de 1843 e finado en Madrid o 12 de marzo de 1924, foi un militar galego. Ocupou diversos altos cargos militares, como o de xefe da sección de Estado Maior do Ministerio da Guerra, xeneral de división, ou o segundo xefe do Estado Maior de operacións en África.
Traxectoria
Era fillo do brigadier Julián de Bascarán y Lascurain. Aos 16 anos ingresou na Escola especial de Estado Maior, na que despois prestou servizos como profesor, alí obtivo o número un da súa promoción e foi ascendido a tenente o 6 de xullo de 1863.
Aos vinte e un anos, en febreiro de 1864, confíaselle a educación dos fillos do infante de España Henrique de Borbón e Borbón-Dúas Sicilias. Foi ascendido a capitán polo seu brillante comportamento na defensa da raíña Isabel II na sublevación do cuartel de San Gil do día 22 de xuño de 1866. En agosto do mesmo ano foi nomeado profesor da Escola do Estado Maior. Asistiu ás operacións que o xeneral Calonge emprendeu en setembro de 1868 en Santander, merecendo polo seu comportamento, o emprego de comandante do que non lle deu posesión o Goberno Provisional até 1871. Posteriormente volvería ocupar a súa cátedra na Escola, onde algún tempo despois foi ascendido a comandante. Foi entón cando escribiu Lecciones sobre el material de artillería que se debe usar en nuestro ejército, traballo declarado de texto e polo que se lle concedeu o grao de tenente coronel.
En marzo de 1884 pasou, como xefe, á sección de Estado Maior do Ministerio da Guerra, en cuxo cargo ascendeu a xeneral do corpo, e en 1886 tomou posesión do cargo de segundo xefe do Depósito da Guerra e da brigada obreira e topográfica, desempeñando este cargo até o ano 1892. Até maio de 1893, foi tamén xefe de Estado Maior do Ministro de Guerra, pasando deste cargo ao de xefe do Depósito da Guerra, e, por último, ao de segundo xefe do Estado Maior do exército de África.
Cara a 1899, como Xefe da Sección de Campaña do Ministerio da Guerra, participou nas xestións que trataron de enviar algúns agregados militares españois ás guerras dos bóeres en apoio de Inglaterra.
Ocupou tamén os postos de xefe interino do Cuarto Militar do rei Afonso XIII e o de gobernador militar (de Madrid).
José Bascarán finou en Madrid o 12 de marzo de 1924.
Obras
Foi autor e/ou coautor de obras como:
Arxeriz, Fión, O Saviñao
Arxeriz é un lugar da parroquia de Fión no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2009 era de 19 persoas (11 homes e 8 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 24 habitantes.
Neste lugar está o pazo de Arxeriz, creado pola Fundación Xosé Soto de Fión.
Xénero literario
Os xéneros retóricos
Ata a fin da idade media, a retórica coñeceu tres xéneros definidos polas súas motivacións: A historia dos xéneros clásicos foi rastrexada minuciosamente por Gerard Genette no Introdución ó Arquitexto (1979). Genette estráñase de que esta clasificación puidese sobrevivir no esencial durante tantos anos cando contradí de forma manifesta a súa base. O avogado que acusa ou defende non pode facelo sen persuadir e sen eloxiar ou censurar. Os teóricos franceses do século XVII e XVIII recoñecen este estado do asunto e alertan de que os xéneros tenden a prestarse un apoio mutuo. Un sermón, por exemplo, pode alternar entre deliberativo e demostrativo. A aplicación desta teoría ás obras literarias presentaba aínda maiores problemas aínda que ofrecía, en contrapartida, a comodidade de tomar como base a existencia de tres funcións lingüísticas (incitar, persuadir e conmover) que certamente recubrían os nomes dos tres xéneros.
Os xéneros como estrutura piramidal
Ó longo do século XIX e durante a primeira metade do século XX, a estrutura piramidal domina a concepción do xénero, organizado en subxéneros compostos por varias especies de textos, que á súa vez comprenderían varias outras subespecies. Esta terminoloxía iría acompañada dos conceptos de paraxéneros (ó lado da novela, o relato breve e o conto) e de superxéneros (o lirismo ou o teatro, por exemplo).
Os xéneros como esquemas de comunicación
Henri Bonnard é partidario de falar dos xéneros como de categorías que existen nunha época dada nun certo número e que poden ser clasificados atendendo ós diversos factores non xerarquizados que interveñen no esquema da comunicación:
Os diferentes xéneros
Velaquí unha lista de xéneros e formas literarias:
Tenencia, Boiro, Boiro
Tenencia é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Estás, Tomiño
Santiago de Estás é unha parroquia do concello de Tomiño na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE en 2014 tiña 430 habitantes (231 homes e 199 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 436 habitantes. Pertence ó arciprestado da Guarda-Tebra, na diocese de Tui-Vigo.
Patrimonio
miniatura|Escultura da Virxe Peregrina. Nesta parroquia atópase un castelo medieval que na actualidade está desenterrado.
Festas
A parroquia celebra as festas da Virxe Peregrina o último fin de semana de agosto e a de San Sebastián o 20 de xaneiro. Na festa do verán, os nenos e nenas fan unha danza popular e dúas cativas máis pequenas sentadas no carro da virxe tiran flores acompañadas doutras dúas nenas vestidas de comuñón que fan o mesmo.
Florinda Gutiérrez Alba
Traxectoria
Modista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 o seu pai Juan Gutiérrez Santín foi sacado da casa por falanxistas o 20 de agosto e asasinado. Florinda incorporouse á partida do seu irmán Abelardo, xunto cos outros irmáns Baldomero e Jovino. Foi detida en novembro de 1939 coa súa nai Consuelo Alba Digón e a súa irmá Domitila Gutiérrez Alba e ingresou no Campo de concentración de Figueres.
Feces (homónimos)
O termo Feces pódese referir a:
Como topónimo galego, Feces pódese referir a:
RMS Titanic
O RMS Titanic (en inglés: Royal Mail Steamship Titanic) foi un transatlántico construído en Irlanda do Norte, que afundiu na súa viaxe inaugural a través do océano Atlántico Norte ao colidir cun iceberg a noite do 14 ao 15 de abril de 1912 na viaxe a Nova York. Finaron máis de 1500 persoas e recolléronse soamente uns 300 corpos do mar. Considérase popularmente a maior traxedia naval dun só buque da historia, aínda que outros afundimentos producisen máis vítimas, coma os do Steuben (4500) ou o KS Wilhelm Gustloff (7000).
O Titanic era o segundo dun trío de transatlánticos, a clase Olympic, que pretendía dominar o negocio das viaxes transoceánicas a principios do século XX.
O RMS Olympic foi botado ao mar no 1910 e entrou en servizo no 1911, o Titanic foi botado no 1911 e entrou en servizo no 1912, e o foi botado no 1914 e entrou en servizo no 1915, aínda que o comezo da I Guerra Mundial fixo que nunca prestase servizo comercial, sendo destinado a buque hospital.
Foron deseñados por Alexander Carlisle e Thomas Andrews e eran propiedade da White Star Line. Construídos nos estaleiros de Harland and Wolff en Belfast (Irlanda do Norte, Reino Unido), a clase Olympic destacaba polo seu tamaño, luxo e avances técnicos fronte aos transatlánticos da competencia, o RMS Lusitania e o RMS Mauretania, da Cunard Line. O Titanic foi o barco de pasaxeiros máis grande e luxoso da época xunto co Olympic.
O afundimento do Titanic e o gran número de vítimas supuxo unha modificación da normativa de seguridade naval. En 1914 foi aprobado o convenio SOLAS de seguridade no mar.
A construción
Os deseñadores foron William Pirrie, director xerente de Harland and Wolff; o enxeñeiro naval Thomas Andrews, xerente de construción e xefe do departamento de deseño de Harland and Wolff e Alexander Carlisle, o deseñador xefe e xerente xeral do estaleiro. As responsabilidades de Carlisle incluían as decoracións, os equipamentos e todos os arranxos xerais, incluíndo a introdución dun sistema eficiente de pescantes para os botes salvavidas. Carlisle deixou o proxecto no 1910, antes de que se botaran os barcos, cando se fixo accionista de Welin Davit & Engineering Company Ltd, a compañía que fabricaba os pescantes.
A construción do Titanic, financiada polo empresario estadounidense J. P. Morgan e a súa empresa International Mercantile Marine Co., comenzou o 31 de marzo de 1909. O casco do Titanic foi botado ao mar ás 12:13 do día 31 de maio de 1911, e a súa construción concluíu o 31 de marzo do ano seguinte.
Equipamento
Para o seu tempo, o Titanic non tiña un rival igual en luxo e elegancia. A White Star Line ofreceu unha piscina interior, un ximnasio, unha cancha de squash, un baño turco, unha biblioteca, unha sala de recepción, entre outras amenidades (para uso exclusivo de primeira clase). Os camarotes estándar de primeira clase foron adornados con revestimentos de madeira brancos, mobles custosos e outras decoracións elegantes. Contaban soamente con baños compartidos con auga quente e fría. Contábase ademais con estufas eléctricas.
No caso das suites utilizáronse nas salas de estar unhas chemineas fermosamente encaixadas. Como novidade para as viaxes da época, o Titanic ofrecía tres ascensores para primeira clase e un para a segunda.
Cuberta de botes
Os botes estaban colocados en 2 grupos, un cara á proa e outro cara á popa: En total había capacidade para 1178 persoas.
Cara á proa tamén se atopaba a ponte e o primeiro bloque, o cal comprendía as habitacións dos oficiais, a sala Marconi, as máquinas que movían os ascensores e 6 habitacións simples de primeira clase. Nas paredes deste bloque atopábanse fiestras circulares que iluminaban as habitacións interiores de primeira clase da cuberta inferior.
O segundo bloque conformábano a escalinata de primeira clase e o ximnasio. A escalinata ía desde esta cuberta ata a cuberta E, no nivel superior atopábase unha cúpula de cristal que concedía luz natural á escaleira ao longo dos seus niveis por medio de biolos a ambos os dous lados desta. O ximnasio estaba situado no lado de estribor, ao costado da entrada de primeira clase. O mesmo estaba equipado con equipos que funcionaban electricamente, alén de bicicletas estáticas e outros trebellos de lecer. O lugar estaba acondicionado para un maior confort e tiña un panel de madeira contra a parede do espazo da cheminea onde se apreciaban 2 figuras: un mapamundi e un corte transversal do barco.
Entre a segunda e terceira cheminea atopábase o teito elevado do salón xeral e a sala de lectura de primeira clase. Máis aló da terceira cheminea atopábase un pequeno bloque destinado aos tanques de auga, a entrada de luz á sala de máquinas e un espazo reservado con cuberta de paseo para os enxeñeiros. Ao costado deste bloque achábase un biolo que cubría a cúpula que ía sobre a escaleira traseira de primeira clase. A cuarta cheminea non cumpría a función de expulsar fume das caldeiras, por iso déuselle a función de dar ventilación ás cociñas inferiores e a segunda sala de máquinas onde se atopaba a turbina que movía a hélice de 4 pas. A ambos os lados da cuarta cheminea atopábase o teito elevado da sala de fumadores de primeira clase na cuberta inferior. Ao final da cuberta atopábanse a entrada e escaleira de segunda clase (a cal descendía ata a cuberta F). Así mesmo, os pasaxeiros contaban coa súa respectiva cuberta de paseo.
Cuberta A
miniatura|586x586px|Plano da cuberta A.|center Coñecida tamén como a cuberta de paseo, este nivel albergaba os camarotes, a sala de lectura, o salón común, a sala de fumadores e os Cafés Verandah da primeira clase. O seu uso foi unicamente para primeira clase, pois a escalinata de segunda non tiña saída a esta cuberta.
A sala de lectura de primeira clase foi, xeralmente, para o uso das damas. Orixinalmente planeouse construíla coa parte media superior aberta como no caso do Olympic, e así se fixo, pero logo Bruce Ismay decidiría facerlle un cambio: a cuberta de paseo dianteira sería pechada e contaría con xanelas. Isto debeuse a que no Olympic, el observou que a xente se queixaba da airexa mariña nas súas habitacións. O resultado final foi que a metade da cuberta foi fechada ata onde terminaba a sala de lectura e a outra metade sería aberta desde o comezo do salón común ata o final. Na parte dianteira, preto da primeira cheminea, situábanse os cuartos estándar de primeira clase, os cales estaban decorados con paneis de piñeiro brancos, contaban con estufas eléctricas e con mobles de caoba luxosos da época. Os cuartos interiores nesta cuberta tiñan a facilidade de recibiren iluminación da cuberta superior. esquerda|miniatura|227x227px|O salón xeral de primeira clase do Olympic, moi similar ao do Titanic. O salón común de primeira clase albergou os pasaxeiros antes que se dese a orde de empezar a evacuación. Detrás da escaleira e a entrada, localizábanse os 3 ascensores para uso exclusivo de primeira clase, os cales transportaban os pasaxeiros ata a cuberta E, a grande escalinata cara á súa primeira parada xusto antes da segunda cheminea. Logo viña un pasadizo que estaba decorado no mesmo estilo que a entrada de primeira clase e que contaba cunha porta xiratoria. Este corredor levaba á sala de lectura e o salón común de primeira clase. A sala de lectura era un ambiente decorado en estilo gregoriano con paneis de madeira brancos e con ventás que se estendían ata a cuberta de botes, o que lle daba unha boa iluminación. Amais tiña unha cheminea de adorno.
Ao costado da sala de lectura e no medio da segunda e terceira chemineas atopábase o salón común de primeira clase, o cal estaba decorado no estilo Luís XV, inspirado no Palacio de Versalles. Estaba tapizado e contaba con paneis de madeira belamente tallados nas paredes. Na parte dianteira, preto da porta había unha cheminea de adorno sobre a cal se atopaba unha miniatura de Diana de Versalles, máis coñecida como Artemisa e sobre todo iso, un grande espello. As fiestras estendíanse, do mesmo xeito que na sala de lectura, ata a cuberta de botes. Un dos seus maiores atractivos era o seu gran candelabro, o cal estaba sito nun pequenísimo domo con tallados. O salón estaba subdividido en pequenas áreas privadas separadas por muros con espellos e apliques de bronce. Aquí podíanse sacar libros grazas a un estante sito na parte dianteira da terceira cheminea. A ambos os dous lados do mesmo achábanse un reloxo e un barómetro. Na parte traseira, ao lado de babor, había un pasadizo que contaba con outra porta xiratoria e que conectaba ao salón coa escaleira traseira, moi parecida á Grande Escalinata dianteira, pero un pouco máis pequena e con menos detalles (o reloxo do seu primeiro nivel era diferente ao d' A Honra e A Gloria coroando asemade).
O salón de fumadores era o lugar predilecto dos cabaleiros de primeira clase logo das ceas. Cara á popa entrábase á sala de fumadores, decorada en estilo xeorxiano pero con paneis de caoba escura. Nos mesmos paneis habían adornos de bronce, que lle conferían certa elegancia. As súas fiestras non eran translúcidas senón vitrais. Ademais, contaba con preciosos vidros tintados encaixados nas paredes.