cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lavaux
Aínda que hai algunha evidencia de que a vide se cultivaba na zona na época romana, os socalcos reais remóntanse ao século XI, cando os mosteiros beneditinos e cistercienses controlaban a zona. Benefíciase dun clima temperado, pero o aspecto sur dos socalcos co reflexo do sol no lago e os muros de pedra dánlle un carácter mediterráneo á rexión. A principal variedade de viño uva cultivada aquí é a Chasselas.
Patrimonio da Humanidade
Segundo a lei cantonal, os viñedos de Lavaux están protexidos do desenvolvemento. Desde xullo de 2007, Lavaux é Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Desde 2016, os viñedos de Lavaux xa non son tratados con pesticidas sintéticos.
Ruta de sendeirismo
Hai moitas rutas posibles polos viñedos de Lavaux. Hai unha ruta de sendeirismo ("Terrasses de Lavaux"), que vai desde Saint-Saphorin ata Lutry, recomendada pola Oficina de Turismo de Suíza.
Protección legal
En 1977, os electores do Cantón de Vaud aceptaron (55%) a iniciativa popular "Salvar a Lavaux" En consecuencia, en 1979, aprobouse unha lei para protexer a Lavaux (Loi sur le plan de protection de Lavaux).
En 2003 entrou en vigor a nova constitución do Cantón de Vaud pero non contiña o artigo sobre a protección de Lavaux. Unha segunda iniciativa popular "Save Lavaux" púxose en marcha para reintroducilo e aceptouse en 2005 polo 81% dos votantes.
En 2009, Franz Weber lanzou unha terceira iniciativa "Save Lavaux" para reducir as posibilidades de construír novos edificios en Lavaux, que foi rexeitada o 19 de maio de 2014 polo 68% dos votantes. A contra-iniciativa do goberno rexional (Consello de Estado de Vaud) aceptouse polo 68% dos votantes (reforzando a protección pero menos estritamente que a iniciativa de Franz Weber).
Helsinki Ice Challenge
miniatura|Helsinki Ice Challenge en Kaisaniemi, Helsinqui. O Helsinki Ice Challenge é o nome co que se coñeceu a dous partidos de liga regular de hóckey sobre xeo (un deles da Kontinental Hockey League (KHL) e o outro da Liiga respectivamente) que se disputaron ao aire libre no Parque de Kaisaniemi en Helsinqui, Finlandia. No primeiro dos partidos, celebrado o 2 de decembro de 2017, Jokerit xogou contra o SKA de San Petersburgo, mentres que no segundo HIFK enfrontouse a Kärpät de Oulu.
José Benito González Álvarez
José Benito González Álvarez, nado na provincia de Ourense o 17 de setembro de 1898, foi un mestre e pedagogo galego.
Traxectoria
Aprobou as oposicións ao Maxisterio en 1920 e foi destinado como mestre a Albeos (Crecente). En 1925 trasladouse á Cañiza. Creou unha biblioteca popular circulante, foi concelleiro da Cañiza e segundo tenente alcalde, renunciando en decembro de 1929. Fundou a Casa do Pobo da Cañiza como Sociedad Obrera y Campesina del Partido de La Cañiza en abril de 1931, interveu en mitins políticos con Enrique Heraclio Botana, Joaquín Poza Juncal e Laureano Gómez Paratcha, e colaborou en Nueva Cañiza. Foi secretario do tribunal dos cursos de selección profesional para o ingreso no Maxisterio en 1933. Foi presidente do Frente Único del Magisterio de Pontevedra en 1934. Colaborou nas Misións Pedagóxicas de 1934. Na folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e estivo preso 15 días. Cos nenos da súa escola da Cañiza creou o periódico Faro Infantil en novembro de 1934. Foi elixido presidente da Asociación Provincial de mestres da provincia de Pontevedra en febreiro de 1935. En xullo de 1935 foi nomeado director da Escola Graduada de Ciudad Real. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado director provincial de Primeira Ensinanza. Pasou despois á provincia de Cuenca. Coa derrota da República foi depurado e apartado do servizo activo até 1962.
Mosiños, Seteventos, O Saviñao
Mosiños é un lugar da parroquia de Seteventos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Concello de Oskarshamn
Oskarshamn é un concello sueco no condado de Kalmar. A súa capital é a cidade de Oskarshamn. No mes de setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación de 27 095 habitantes.
Patrimonio da Humanidade na Cidade do Vaticano
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade na Cidade do Vaticano, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. A Cidade do Vaticano ratificou a convención o 7 de outubro de 1982, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Volkssturm
Volkssturm ("A tormenta do pobo"), foi a milicia nacional alemá creada por Adolf Hitler. Homes e mulleres de entre 16 e 60 anos foron recrutados e integrados no plan de defensa da Alemaña nazi para conter o avance do Exército Vermello e as tropas aliadas occidentais.
As Penas, Vilacaíz, O Saviñao
As Penas é un lugar da parroquia de Vilacaíz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Volkssturm
Visión xeral
O Volkssturm non foi establecido pola Wehmacht exército alemán ou o Heer (o compoñente terrestre das forzas armadas alemás), senón polo partido nazi por orde de Adolf Hitler o 25 de setembro de 1944. centro|miniatura|400x400px| Membros da Volkssturm desfilando en [[Berlín, novembro de 1944]] O equipo estaba formado por homes recrutados con idades comprendidas entre os 16 e os 60 anos, que aínda non prestaran servizo nunha unidade militar. A Volkssturm converteuse nun dos compoñentes finais da "guerra total" promulgada polo ministro de Propaganda Joseph Goebbels, como parte dun esforzo nazi para vencer o poderío militar dos seus inimigos mediante a forza da vontade.
As unidades Volkssturm libraron batallas infrutuosas contra as forzas aliadas cara ao final da guerra, e en varias ocasións os seus membros participaron en atrocidades acompañados de civís alemáns e das Xuventudes Hitlerianas, supervisados por membros das SS ou dos líderes Gau.
Fase final
Mentres as Cruces de Ferro estaban distribuídas en lugares como Berlín, outras cidades e vilas como Parchim e Mecklemburgo foron testemuñas de vellas elites, actuando como mandos militares das Xuventudes Hitlerianas e Volkssturm, afirmándose e esixindo que a loita defensiva cesase para salvar vidas e bens.
A pesar dos seus esforzos, os últimos catro meses da guerra foron un exercicio en inutilidade para a Volkssturm, e a insistencia da dirección nazi en continuar a loita ata o final contribuíu a 1,23 millóns (aproximadamente) de mortes máis, a metade delas militares alemáns e a outra metade de Volkssturm.
En moitas cidades pequenas, cando os principais membros da Volkssturm se negaron a loitar contra as forzas aliadas superiores, como parte dun intento de evitar a "destrución total" das súas rexións de orixe, foron xulgados e "sumariamente aforcados" por activistas dos quebrados. Miles foron así mortos en Franken durante a primavera de 1945.
Comentario
<references group="lower-alpha"/>
The Girl with the Dragon Tattoo (filme de 2011)
The Girl with the Dragon Tattoo é un filme de 2011 dirixido por David Fincher cun guión de Steven Zaillian. Está protagonizado por Daniel Craig no papel do xornalista Mikael Blomkvist e Rooney Mara como Lisbeth Salander. Está baseado na novela de 2005 Män som hatar kvinnor do escritor sueco Stieg Larsson. Conta a historia da investigación de Blomkvist sobre a desaparición dunha rapaza dunha adiñeirada familia hai 40 anos. Para conseguilo, recruta a axuda de Salander, unha hacker.
Unha coprodución entre os Estados Unidos de América, o Reino Unido e Suecia, Sony Pictures Entertainment comezou o desenvolvemento do filme en 2009.
Forcados, Vilacaíz, O Saviñao
Forcados é un lugar da parroquia de Vilacaíz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Carballós, Vilacaíz, O Saviñao
Carballós é un lugar da parroquia de Vilacaíz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Calidris acuminata
Calidris acuminata é unha especie de ave da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das 24 integradas no xénero Calidris.
Descrición
A especie foi descrita en 1821 polo médico e naturalista estadounidense Thomas Horsfield, baixo o nome de Totanus acuminatus, na páxina 192 do seu traballo publiado en ''Trans. Linn. Soc. London'' 1 (13).
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Calidris.
O epíteto específico, acuminata, está tirado do adxectivo latino acūminātus, -a, -um, derivado do nome acūmen, -inis, "punta (da espada)", lanza, estilete, seguramente en alusión ao seu estreito bico rematado en punta.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Medidas:
Os adultos reprodutores son de cor marrón cos centros das plumas máis escuros por riba e brancos por abaixo. Teñen unha lixeira liña superciliar por riba do ollo e unha coroa de castaña. No inverno, grises arriba. Os xuvenís teñen un debuxo brillante na parte superior con cor avermellada e raias brancas no lombo.
Esta especie parécese moito a Calidris melanotos, dentro de cuxa área de distribución asiática cría. Diferénciase desta especie polo seu patrón de coloración no peito, a liña superciliar máis forte e a coroa máis avermellada. Ten tamén algunhas semellanzas con Calidris subminuta, pero é moito máis grande.
Hábitat e distribución
Calidris acuminata cría na tundra pantanosa do nordeste asiático e é extraordinariamente migratoria, invernando no sueste asiático e Australasia. Aparece como un raro migrante de outono en Norteamérica, pero no oeste de Europa só aparece como un divagante moi raro. Hai un único rexistro documentado en América do Sur.
Bioloxía
miniatura|260px|Manda en voo en [[Victoria, Australia]] miniatura|260px|Buscando alimento en [[Taiwán.]]
Cría
Pouco se sabe dos hábitos reprodutivos desta especie, aínda que aniña no chan, e o macho ten un voo de exhibición.
Alimentación
Estas aves aliméntanse en prados e lameiros, como o Calidris melanotos, collendo alimentos coa vista, e ás veces sondeando. Comen principalmente insectos e outros invertebrados.
Ameazas
Na súa área de invernada en Australia, a principal ameaza é a seca (Clemens 2017), cuxa frecuencia e gravidade se prevé que aumenten a medida que o clima cambie (polo actual cambio climático). Noutros lugares, as principais ameazas son os cambios nas costas, en particular ao longo do mar Amarelo, onde se está producindo un rápido desenvolvemento da acuicultura e da industria, a invasión de Sporobolus alterniflorus (Loisel.) [antes, Spartina alterniflora Loisel. ], unha gramínea perenne caducifolia que se acha en áreas inundadas intermareais, especialmente estuarios e lagoas salobres), a contaminación por verquidos domésticos, industriais e acuícolas, petróleo e pesticidas, e a caza e o afogamento incidental de espécimes en redes de pesca e nasas. A área do seu hábitat tamén se está reducindo debido a unha combinación de fluxo restrinxido de sedimentos procedentes de ríos cada vez máis embalsados, e o aumento do nivel do mar en moitos sitios que impiden a migración do hábitat axeitado cara ao interior. Non se sabe ben como xestionar estas ameazas, mentres que hai limitados intentos de implementar o coñecemento de xestión dispoñible. A China tivo unha gran recuperación a principios de 2018, e a creación de santuarios de aves migratorias ao longo da costa do mar Amarelo e do golfo de Bohai como Patrimonio da Humanidade da UNESCO, debería reducir algúns riscos, aínda que os principais obstáculos políticos, sociais e económicos permanecen.
Estado de conservación
Segundo datos tirados0 de Australia, estímase que esta especie está a sufrir un rápido descenso poboacional (aproximadamente do 45 % durante tres xeracións) debido á degradación do hábitat, á contaminación e ao cambio climático. Polo tanto, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) avalía o status sa especie como VU (vulnerable).
A Moreira, Mañufe, Gondomar
A Moreira é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 70 habitantes (31 homes e 39 mulleres).
Descrición
O barrio da Moreira posúe un conxunto de edificacións de valor etnográfico. Situada no corazón da parroquia, fai estrema ao norte co barrio da Ponte, ao leste e noroeste con Verdeal, ao nordés e oeste co Campo das Bestas e ao sur e sueste co lugar de Cristillón. Ten un total de 46 vivendas construídas.
Patrimonio
A igrexa de San Vicente de Mañufe é un templo cristián situado no lugar da Moreira. Data do século XII, pero a maior parte da obra actual é barroca, consecuencia dunha gran reforma no século XVIII. Ten como celebración principal a do santo patrón da parroquia, san Vicente, o día 22 de xaneiro. Forma parte da diocese católica latina de Tui-Vigo.
O Pazo da Escola (orixinariamente Pazo de Mendoza) é unha casa grande galega da segunda metade do século XVIII fundada polo Pilcarpo de Mendoza. Existe outro pazo de Mendoza tamén fundado por Policarpo de Mendoza en Baiona
Luciano Sánchez Gil
Luciano Sánchez Gil, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|Memoria demostrativa de los arciprestazgos de que se compone el obispado de Lugo. Foi rexedor do concello de Lugo (1834), colaborou en La Aurora del Miño e foi director do Diario de Avisos de Lugo (1858), fundado por Manuel Soto Freire, que saía xoves e domingos e do que unicamente apareceron catro números.
Valdorraca, Vilacaíz, O Saviñao
Valdorraca é un lugar da parroquia de Vilacaíz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Souceda, Vilacaíz, O Saviñao
Souceda é un lugar da parroquia de Vilacaíz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Os Pozos, Vilacaíz, O Saviñao
Os Pozos é un lugar da parroquia de Vilacaíz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Sambade, Vilacaíz, O Saviñao
Sambade é un lugar da parroquia de Vilacaíz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Vilacaíz, Vilacaíz, O Saviñao
Vilacaíz é un lugar da parroquia de Vilacaíz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
San Xulián, Vilacaíz, O Saviñao
San Xulián é un lugar da parroquia de Vilacaíz no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
María Alicia Viaño García
María Alicia Viaño García, nada na Coruña o 24 de xuño de 1888 e finada en Arzúa o 20 de xullo de 1979, foi unha mestra galega.
Traxectoria
Aprobou as oposicións en 1914 e foi destinada como mestra a Rendal (Arzúa). Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendida de emprego e soldo a finais de agosto. Foi desterrada a Astorga en 1936. Finou en Arzúa o 20 de xullo de 1979 aos 91 anos.
Vida persoal
Casou con Juan Manuel Vidal García.
Hylocereus
Hylocereus é un xénero dos cactos, nativo de Centroamérica, o Caribe e México até a parte setentrional de Suramérica.
Descrición
Os froitos de varias das especies son comestibles, como H costaricensis, H. megalanthus e H. undatus, chamados comunmente pitaias. Son bagas de até 7 a 14 cm de longo e 5 a 9 cm de largo, con epicarpio amarelo ou rubio e polpa de consistencia mucilaxinosa, branca ou vermella. Cada froito contén numerosas sementes pequenas de cor negra brillante. O seu sabor é doce.
Taxonomía
O xénero ten dificultade para a súa catalogación pola amplitude e variabilidade das súas especies. Está estreitamente emparentado co xénero Selenicereus.
O xénero foi descrito por (A.Berger) Britton & Rose e publicado en Contributions from the United States National Herbarium 12(10): 428. 1909. A especie tipo é: Hylocereus triangularis (L.) Britton & Rose.
Hylocereus: nome xenérico composto do substantivo grego: "ύλη" (hylé) = "dos bosques" e o sufixo Cereus que significa "o Cereus dos bosques".
Os Bidueiros, Vilaesteva, O Saviñao
Os Bidueiros é un lugar da parroquia de Vilaesteva no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Pazo da Escola
O pazo da Escola, orixinariamente Pazo de Mendoza é unha casa grande galega da segunda metade do século XVIII fundada polo Policarpo de Mendoza. Está situada no lugar da Moreira, parroquia de Mañufe, concello de Gondomar. Existe outro pazo de Mendoza e tamén fundado por Policarpo de Mendoza en Baiona.
Historia
Foi fundado por Policarpo de Mendoza, deán da catedral de Santiago, e a súa construción rematada no ano 1769. Existen indicios de que obra tivo lugar sobre os terreos dunha leira anterior coñecida como A Casa de Moreira, propiedade da nai do deán, María del Espíritu Santo Rodrigo. Sobre esta muller o arquitecto Antonio Soliño Troncoso, sinala a existencia dun erro na súa partida de bautismo, sendo o seu verdadeiro nome María Rodríguez Mendoza.
Na década de 1970 parte do edificio acolleu a Academia San Vicente, dirixida polos profesores José Casás e a súa dona Élida González , motivo polo cal se coñece como Pazo da Escola. A finais do XX foi sometido a obras de rehabilitación baixo supervisión do Servizo Provincial de Patrimonio, co obxecto de adecuar a construción como centro de hospedaxe e hostalería.
Arquitectura
Posúe bodegas e cortes, así como patio interior e soportais pétreos. Na primeira planta atopábanse as dependencias de vivenda. Toda o terreo está valado cun muro de 2 metros de alto aproximadamente; polo lateral sur, a carón do camiño, existen dúas portadas de acceso: unha de pequenas dimensións e a segunda, que é a principal, situada á dereita da anterior.
No exterior do edificio atopamos unha eira de pedra cercada e pavimentada para mallar o trigo e outros cereais. Así mesmo, posúe un hórreo de grandes dimensións, cun reloxo de sol na parte superior nun bo estado de conservación.
Teñen interese as edificacións adxectivas e o xardín tradicional de froiteiras.
Córneas, Vilaesteva, O Saviñao
Córneas é un lugar da parroquia de Vilaesteva no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Nabal
O topónimo galego Nabal é un fitónimo que indica unha leira adicada á plantación de nabos. Pode referirse a:
H-IIB
O H-IIB (ou H-2B) é un foguete espacial xaponés produto da mellora do H-IIA para principalmente lanzar os vehículos HTV (Kounotori) á Estación Espacial Internacional. A primeira etapa ten un diámetro 1,2 m maior que a do H-IIA, leva un 70% máis de propelente e usa dous motores LE-7A en lugar de un, así como unha cofia máis grande. Tanto a segunda etapa como os aceleradores de propelente sólido son os mesmos que no H-IIA.
A Peiceira, Vilaesteva, O Saviñao
A Peiceira é un lugar da parroquia de Vilaesteva no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Recón, Vilaesteva, O Saviñao
Recón é un lugar da parroquia de Vilaesteva no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Sursum corda
miniatura|dereita|Estatua de [[Xesucristo cargando a cruz coa inscrición Sursum Corda no pedestal. Entrada da catedral de Grodno (Belarús).]] Sursum corda (en latín, «arriba os corazóns») é unha expresión do prefacio da misa católica segundo o rito romano, vixente até o Concilio Vaticano II. Na versión actual traduciuse como «Levantemos o corazón» e respóndese: «Témolo posto ante o Señor».
Definición
A palabra sursuncorda deriva da expresión «Sursum corda». Refírese a un personaxe anónimo de grande importancia en quen se delega algo que non se quere facer («Que o faga o sursuncorda!»). Tamén pode facer alusión a alguén a quen non se está disposto a obedecer por moita autoridade que teña («Non vou alí aínda que o mande o sursuncorda!»).
Margarida III de Flandres
miniatura|left|Margarida de Flandres Margarita III de Flandres, nada en Male, Flandres en 1350 e finada en Arras, Francia, en 1405, foi condesa de Flandres e Artois (1384 - 1405).
Orixes familiares
Naceu en 1350 como a única filla viva do conde Luís II de Flandres e da súa esposa Margarida de Brabante. Por liña paterna era neta do conde Luís I de Flandres e da condesa Margarida I de Borgoña, e por liña materna do duque Xoán III de Brabante e María de Évreux.
Matrimonios e descendentes
Casou co duque Filipe I de Borgoña o 14 de maio de 1357 en Lille. Desta unión non naceron fillos.
Casou, nun segundo matrimonio, o 19 de xuño de 1369 en Gante co duque Filipe II de Borgoña, fillo do rei Xoán II de Francia. Desta unión naceron:
Ducado de Borgoña
En 1357 casou co duque Filipe I á idade de once anos. En 1361 quedou viúva e, sen fillos, foi nomeada herdeira titular do Ducado de Borgoña, aínda que o rei francés non lle permitiu asumir o cargo, que devolveu á Coroa francesa.
O matrimonio celebrado en 1369 con Filipe II de Borgoña foi orquestrado polo rei francés co fin de lexitimar a transferencia do Ducado de Borgoña ao seu fillo.
Margarita III de Flandres morreu o 16 de marzo de 1405 en Arras.
Filmes dos Países Baixos propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|267x267px|[[Fons Rademakers foi o primeiro director neerlandés en gañar o premio, con De aanslag en 1987.]] Os Países Baixos presentaron filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1959. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou os Países Baixos para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Sanxumil, Vilaesteva, O Saviñao
Sanxumil é un lugar da parroquia de Vilaesteva no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Trigás, Vilaesteva, O Saviñao
Trigás é un lugar da parroquia de Vilaesteva no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Alfred Zierler
Traxectoria
Alfred Zierler graduouse aos 18 anos dos seus estudos de gravado e só dous anos despois, en 1953, ingresou na Casa da Moeda de Austria (Münze Österreich), en Viena, onde se encargou do procesamento manual dos cuños e os punzóns. A súa formación como gravador de esmaltes serviulle cando se lle encomendou a reorganización do deseño das medallas e das condecoracións austríacas logo da segunda guerra mundial. Finalmente, en 1984 foi nomeado gravador xefe da ceca vienesa e permaneceu nese posto ata a súa xubilación en 1993.
En 1993, conmemorando a fin dos seus servizos na ceca austríaca, Zierler foi condecorado coa Goldenes Ehrenzeichen, a medalla gobernamental polos servizos prestados á República de Austria.
Obra
Polo xeral, as moedas deseñadas por Zierler amosan, a modo de sinatura, a lenda A. ZIERLER ou ben ZIERLER A. nalgún lugar do campo ou do motivo representado. Entre as moedas austríacas responsabilidade de Zierler pódense destacar as seguintes:
Vilaesteva, Vilaesteva, O Saviñao
Vilaesteva é un lugar da parroquia de Vilaesteva no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Casadela, Vilasante, O Saviñao
Casadela é un lugar da parroquia de Vilasante no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Dama de Cao
Señora de Cao ou Dama de Cao é o nome que se lle dá a unha muller da cultura mochica descuberta no ano 2006 polo arqueólogo Régulo Franco Jordán en El Brujo (Huaca Cao Viejo, Perú), sitio arqueolóxico situado a uns 45 km ao norte de Trujillo, no departamento de La Libertad.
O seu descubrimento é comparado co do Señor de Sipán. Antes do seu achado pensábase que só os homes podían exercer altos cargos no antigo Perú. Á súa vez crese que a dama tiña o status de gobernanta na sociedade teocrática do val do río Chicama e era unha personaxe considerada "case divina". O luxo dos enfeites e vestidos que acompañan o fardo funerario da muller demostran o alto status da gobernanta.
Descuberta
Crese que os restos pertencen a unha gobernanta da cultura mochica, orixinaria do norte do actual Perú. O deceso da muller produciuse aparentemente por complicacións no parto, aproximadamente no ano 400 EC , uns 150 anos despois do apoxeo do Señor de Sipán, quen se considera o líder máis antigo coñecido desa rexión norteña do Perú. Os restos momificados da muller, de 1,45 metros de altura e entre 20 e 25 anos, estaban cubertos por 18 colares de ouro, prata, lapislázuli, cuarzo e turquesa; trinta adornos de nariz de ouro e prata; diademas e coroas de cobre dourado.
O corpo da dama ten tatuaxes de serpes, arañas, crocodilos, monos, xaguares, abellas e bolboretas, aínda visibles, que poderían representar a fertilidade da terra ou indicar os seus dotes como adiviña. As tatuaxes fan pensar que ocupaba un alto cargo político ou relixioso. A preservación do cadáver, así como dalgunhas vestimentas, foi posible porque foi untada con sulfuro de mercurio para impedir a descomposición do corpo.
Na tumba atopáronse cetros de madeira forrados de cobre, utilizados nas cerimonias como símbolos de poder e hexemonía, e diversas placas de metal soltas que cubrían a mortalla de algodón. O complexo está formado por cinco pirámides de barro. A tumba apareceu nunha plataforma intermedia, o cal a preservou das chuvias desa zona costeira e do efecto da capa freática do subsolo.
En Cao Viejo acondicionouse unha sala de exhibición especial para a momia no Museo Cao.
Investigacións
miniatura|Recreación da Dama de Cao no Museo Cao. A arqueóloga especialista en téxtiles precolombinos e conservación preventiva Arabel Fernández López, do Centro de Investigación Textil Chuguay, estivo a cargo da apertura do fardo funerario da Señora de Cao. As investigacións da momia revelaron un ventre altamente dilatado e outras características que suxiren a morte posparto por efecto dunha crise convulsiva coñecida como eclampsia. Recentes estudos realizados pola Fundación Wiese a través do forense español Jordi Esteban Farre avalan a hipótese sobre o falecemento.
Un grupo de compañías tecnolóxicas, en conxunto coa Fundación Wiese, realizaron unha réplica exacta do corpo momificado cun busto en tamaño real da muller, a partir de imaxes en 3D e arqueoloxía forense baseada na estrutura do seu cranio e a investigación etnográfica. A réplica desvelouse o 4 de xullo de 2017 nunha cerimonia realizada no Ministerio de Cultura do Perú. Despois dunha breve exhibición en dito ministerio, pasou a formar parte do Museo Cao.
Documental
En 2012 estreouse a nivel mundial un documental sobre o descubrimento da tumba da dama de Cao titulado La Dama de Cao: El Misterio de la Momia Tatuada, dirixido por José Manuel Novoa e producido por Explora Films. O documental narra, mediante recreacións en 3D e entrevistas a arqueólogos especialistas na cultura mochica, tanto o proceso de desenfardamento da momia como o funcionamento e os costumes da época.
Selenicereus
Selenicereus é un xénero de plantas da familia Cactaceae.
thumb|240px|Selenicereus anthonyanus
Descrición
As plantas teñen talos angulosos con raíces aéreas, as aréolas poden estar con ou sen espiñas dorsais. As flores son grandes e nocturnas, polinizadas polas avelaíñas. O receptáculo leva as brácteas, os pelos e xeralmente as espiñas dorsais pequenas. As froitas teñen numerosas espiñas.
Son rubideiras epífitas ou saxícolas; con talos con resaltos ou angulados, producindo raíces aéreas; aréolas xeralmente con espiñas, cerdas e tricomas. Flores grandes, infundibuliformes, nocturnas; tubo receptacular con escamas e aréolas con espiñas, cerdas e tricomas; partes petaloides do perianto brancas; estames numerosos, insertos na garganta do tubo receptacular; estilo exerto, lobos do estigma numerosos. Froitos ovoides ou globosos, carnosos, vermellos, e sementes negras.
Mosteiro, Vilasante, O Saviñao
Mosteiro é un lugar da parroquia de Vilasante no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
O Souto, Vilasante, O Saviñao
O Souto é un lugar da parroquia de Vilasante no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Cereus
Descrición
Son pequenos arbustos prostrados ou ergueitos, ramificado desde a base e alcanzan un tamaño de até 15 m de altura como árbores con grandes copas, con case todo tipo de formas intermedias representadas. Ten entre catro e dez (ás veces tres) costelas que son grandes e ben separadas. As aréolas son de feltro para lanosas, rara vez peludas e adoitan ter unhas poucas espiñas relativamente curtas e agudas. As flores xorden das aréolas e teñen forma de funil e dun tamaño de até 20 cm de lonxitude. Abren en función da adaptación aos polinizadores durante o día (en aves) ou pola noite (insectos). As brácteas interiores son xeralmente de cor branca ou case branca, raramente amarela ou rosa, as brácteas exteriores son de cor arroibada. Unha característica típica dos Cereus, á parte doutros xéneros, é que despois da floración e caída do perianto, o froito permanece. As froitas maduras e zumarentas son normalmente de cor verdosa ou amarela ou vermellas, estoupando e lanzando numerosas sementes grandes e negras.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Philip Miller e publicado en The Gardeners Dictionary...Abridged...fourth edition 308. 1754. A especie tipo é Cereus hexagonus (L.) Mill. Cereus: nome xenérico que deriva do termo latino cereus = "cirio ou candea" que alude á súa forma alongada e recta.
Vilasante, Vilasante, O Saviñao
Vilasante é un lugar da parroquia de Vilasante no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
As Carrasqueiras, Vilatán, O Saviñao
As Carrasqueiras é un lugar da parroquia de Vilatán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Lingua caddo
O caddo é unha lingua indíxena americana, a lingua tradicional do pobo caddo. É unha lingua en perigo crítico, sen falantes monolingües e só 25 falantes contabilizados no ano 1997, os cales adquiriron a lingua cando eran nenos fóra da ensinanza escolar. O caddo ten varios dialectos mutuamente intelixibles. Os dialectos máis usados son hasinai e hainai; outros inclúen kadohadacho, natchitoches e yatasi.
Relación lingüística
O caddo está relacionada lingüísticamente cos membros da familia caddo do norte; esta inclúe as linguas pawnee-kitsai (arikara, kitsai e pawnee) e a wichita. O kitsai e o wichita están extintos, e o pawnee e o arikara teñen menos falantes que o caddo.
Outra lingua, o adai, crese que foi unha lingua caddo, pero debido aos escasos recursos e ao estado de extinción da lingua, esta conexión non é concluínte e o adai é xeralmente considerado un idioma illado.
A Igrexa, Vilasante, O Saviñao
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Salgueiros, Xuvencos, O Saviñao
Salgueiros é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
O Gorgozo, Xuvencos, O Saviñao
O Gorgozo é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Tempada 2023 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2023 é a 45.ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou 31 de marzo no Rally da Coruña e rematará o 18 de novembro no Rally Ribeira-Ría de Arousa.
Xuvencos, Xuvencos, O Saviñao
Xuvencos é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Jenő Kalmár
Jenő Kalmár, tamén nado coñecido como János Kalmar ou Kálmár Jenő, nado en Mocsolád o 21 de marzo de 1908 e finado en Málaga o 13 de xaneiro de 1990, foi un futbolista e adestrador húngaro.
Traxectoria
Como xogador militou en varios equipos, principalmente no MTK Hungária FC, e foi internacional coa selección de Hungría. Durante a tempada 1928-29 rematou como máximo goleador do MTK, marcando 20 goles.
Comezou a súa carreira como adestrador a principios da década de 1950, á fronte do Honvéd, un equipo no que xogaban entre outros Ferenc Puskás, Zoltán Czibor, Sándor Kocsis, József Bozsik, László Budai, Gyula Lóránt e Gyula Grosics. Con Kalmár como técnico, o club gañou catro títulos da liga húngara, e os seus xogadores formaron a base da lendaria selección húngara coñecida como o Equipo de Ouro. Foi ademais axudante do seleccionador húngaro Gusztáv Sebes. Ao final da Segunda Guerra Mundial atopábase en Iugoslavia, onde adestrou o FK TSC Bačka Topola, coñecido por aquel entón como Egység.
Vilatán, Vilatán, O Saviñao
Vilatán é un lugar da parroquia de Vilatán no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Jenő Kalmár
Traxectoria
Tras adestrar o Wacker Wien, chegou a España, onde adestrou varios equipos da Primeira e a Segunda División. Dirixiu brevemente o Sevilla CF, antes de coller as rendas do Granada CF, club que guiou ata a final da Copa do Xeneralísimo de 1959. O encontro disputouse no estadio Santiago Bernabéu, sendo o seu rival o FC Barcelona. A vitoria foi para o club catalán por 4-1, con dous goles do seu antigo xogador Kocsis, e sendo Arsenio o autor do único tanto do Granada.
Nos seguintes anos pasou por varios equipos españois máis, logrando un ascenso a Primeira co Granada, e dirixiu tamén o Porto portugués e o Halmstads BK sueco. En 1967 levou o Espanyol ao terceiro posto da liga e tres anos despois conseguiu ascender á máxima categoría o CD Málaga.
Lamagrande, Vilelos, O Saviñao
Lamagrande é un lugar da parroquia de Vilelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Socialismo liberal
O socialismo liberal é unha filosofía política socialista que inclúe principios liberais. O socialismo liberal non ten como obxectivo abolir completamente o capitalismo e a súa substitución pola economía socialista; en cambio, apoia unha economía mixta, que inclúe a propiedade pública e privada dos medios de produción.
Aínda que o socialismo liberal favorece unha economía de mercado, identifica os monopolios legais e artificiais como o problema real dentro do capitalismo, e polo tanto oponse totalmente ao liberalismo económico non regulado (laissez faire) ou ao neoliberalismo. Considera que a liberdade e a igualdade deben ser compatíbeis e depender mutuamente unhas das outras.
O socialismo liberal estivo representado oficialmente na Fronte Nacional da RDA polo Partido Liberal Democrático de Alemaña e tamén dalgún xeito pola CDU da RDA. Ademais, foi especialmente destacado na política británica e italiana.
Santo Adrián, Xuvencos, O Saviñao
Santo Adrián é un lugar da parroquia de Xuvencos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Jeanne Eagels
Eugenia Eagles, nada en Kansas City o 26 de xuño de 1890 e finada en Nova York o 3 de outubro de 1929, foi unha actriz teatral e cinematográfica estadounidense coñecida como Jeanne Eagels. Antiga Ziegfeld Girl, conseguiu gran sona en Broadway e no emerxente cinema sonoro.
Primeiros anos
Jeanne Eagels naceu en Kansas City, Missouri en 1890, filla de Edward e Julia Sullivan Eagles (1865-1945), de ascendencia alemá e irlandesa. No censo estadounidense de 1900 e de 1910 apareceu o nome da actriz como "Eugenia Eagles" e segundo devandito censo e o seu obituario, era a segunda de varios irmáns, Edna, George, Helen, Leo e Paul, todos eles nados en Missouri. Jeanne, cambiou posteriormente o seu apelido a "Eagels", e afirmou que o seu pai era un arquitecto español e que ela nacera en Boston. En realidade, ela naceu en Kansas City e o seu pai era carpinteiro.
Eagels estudou na escola parroquial St. Josephy na Morris Public School, deixando os estudos trala súa primeira comuñón para traballar como caixeira nuns grandes almacéns.
Carreira
Comezou a súa carreira interpretativa en Kansas City, actuando en diferentes espectáculos dende moi nova. Deixou a cidade con quince anos e viaxou ao Medio Oeste co espectáculo teatral dos irmáns Dubinsky Brothers. Nun principio traballaba como bailarina, mais co tempo foi obtendo primeiros papeis en comedias e dramas dos Dubinsky. Finalmente casou cun dos irmáns, Morris.
Contra 1911 chegou á cidade de Nova York, onde traballou como corista e chegou a actuar nos Ziegfeld Follies. Neste período un dos seus profesores foi Beverly Sitgreaves. En setembro de 1912 formou parte do elenco de Mind The Paint Girl no Teatro Lyceum e, entre 1916 e 1917, Eagels traballou con George Arliss en tres obras consecutivas. En 1915 actuou no seu primeiro filme, participando en tres filmes de Thanhouser Company en 1916 e 1917, e en 1918 traballou en Daddies, unha produción teatral de David Belasco. Posteriormente viaxou a Europa e máis adiante, entre 1919 e 1921 traballou noutras producións de Broadway.
En 1922 tivo o seu primeiro papel como protagonista na obra Rain, baseada nun relato de William Somerset Maugham, en que interpretaba a Sadie Thompson. Fixo unha xira con esa obra, representándoa por última vez en Broadway en 1926.
A Eagels ofrecéronlle en 1926 o papel de "Roxie Hart" na peza de Maurine Dallas Watkins Chicago, mais nos ensaios decidiu abandonar o proxecto. Porteriormente actuou na comedia Her Cardboard Lover (1927), en que traballou xunto con Leslie Howard. Despois, e durante varios meses, fixo unha xira con Her Cardboard Lover. Tras non actuar en varias representación como consecuencia dunha intoxicación alimentaria, Eagels volveu formar parte do elenco en xullo de 1927 nun espectáculo no Teatro Empire.
Tras unha tempada en Broadway, tomouse un descanso na súa actividade teatral para rodar un filme xunto a John Gilbert, produción de MGM Man, Woman and Sin (1927) dirixida por Monta Bell.
En 1928, tras non presentarse nunha función en Milwaukee, Wisconsin, Eagels foi vetada polo sindicato Actors Equity, polo que non puido actuar en obras de teatro durante dezaoito meses. A prohibición non impediu que Eagels traballase no cinema, rodando dous filmes sonoros para Paramount Pictures, The Letter e Jealousy (ambas estrenadas en 1929). A súa actuación en The Letter valeulle unha candidatura ao Óscar á mellor actriz, a primeira póstuma para un intérprete.
Falecemento
Xusto antes do seu regreso ao teatro cunha nova representación en Broadway, Eagels faleceu de maneira súpeta o 3 de outubro de 1929 na cidade de Nova York. Tiña 39 anos de idade. Os informes toxicolóxicos revelaron que Eagels tiña aínda alcohol nos seus órganos cando morreu, ademais de heroína e hidrato de cloro (un sedante que Eagels tomaba regularmente para durmir). A súa morte atribuíuse a unha sobredose de hidrato de cloro. Tralo funeral en Nova York celebrouse outro na súa cidade natal e foi enterrada no cemiterio Calvary.
Google Drive
Google Drive é un servizo de almacenamento e sincronización de ficheiros que foi introducido por Google o 24 de abril de 2012. Google Drive alberga agora Google Docs, unha variedade de aplicacións de produtividade que ofrecen edición de documentos, follas de cálculo, presentacións e moito máis. Google Drive considérase unha "evolución natural" de Google Docs (unha vez activado substitúe o URL docs.google.com por drive.google.com). Os rumores sobre Google Drive comezaron a circular a principios de marzo de 2006. Co lanzamento de Google Drive, Google aumentou o espazo de almacenamento de Gmail ata os 15 GB.
Jeanne Eagels
Vida persoal
Eagels casou dúas veces. O seu primeiro matrimonio foi co actor Morris Dubinsky, co que casou cando era unha adolescente. A parella tivo un fillo que morreu (causando a Eagels un ataque de nervios) ou que foi entregado en adopción cando a parella se separou. Eagels e Dubinsky finalmente se divorciaron. En agosto de 1925, Eagels casou con Edward Harris "Ted" Coy, antiga estrela do fútbol na Universidade Yale reconvertido en axente de cambio e bolsa. Non tiveron fillos e divorciáronse en xullo de 1928.
Google Drive
Google Drive baséase no concepto de cloud computing, xa que o internauta poderá almacenar ficheiros a través deste servizo e acceder a eles desde calquera ordenador ou outros dispositivos compatibles, sempre que estean conectados a internet. Ademais, Google Drive pon dispoñibles en liña varias aplicacións, sen que estes programas estean instalados no ordenador da persoa que os utiliza.
Google Drive ofréceche 15 GB de almacenamento gratuíto ao principio. Un usuario obtén un espazo extra, que se comparte entre Picasa e Google Drive, que oscila entre os 25 GB e os 16 TB pagando unha cota mensual (2,49 dólares/mes ou menos de 2,00 euros/mes). Pódese adquirir mediante a contratación dun plan de pagamento mensual.
En agosto de 2018, Google lanzou Google One para substituír os plans de Google Drive non gratuítos.
O 6 de outubro de 2020, coa remodelación de G Suite para Google Workspace, cambiouse o logotipo de Google Drive, así como o doutras aplicacións de Google.
Extensión de ficheiro compatible con Google Drive
É incrible a gran variedade de tamaños de ficheiros e formatos compatibles con Google Drive. Dende música ata vídeos, ademais dos formatos máis diferenciados de texto e presentacións, como portafolios, por exemplo, alí se pode gardar case todo. Non obstante, hai que prestar atención á modificación no formato do contido dos ficheiros que se cargan en Google Drive e se abren dentro da plataforma, así como dos ficheiros que se descargan (descargan) e se abren noutro programa.
Estes son algúns dos tipos de ficheiros que admite Google Drive:
Clientes
Hai aplicacións de terceiros que se poden instalar desde Chrome Web Store. Estas aplicacións, que se executan en Google Chrome, acceden a ficheiros en liña e pódense utilizar para editar imaxes e vídeos, enviar faxes, asinar documentos, xestionar proxectos, crear diagramas de fluxo, etc. Ademais da páxina web, Google Drive necesita un cliente local para a sincronización de ficheiros. No lanzamento do servizo había clientes para os seguintes dispositivos: Mac Mountain Lion (10.8), Lion (10.7) e Snow Leopard (10.6); Windows XP, Windows Vista e Windows 7; Android (2.1+); iPhone e iPad (iOS 5.0+). Google prometeu que haberá soporte para Linux en breve. Segundo o enxeñeiro de Google Sundar Pichai, Google Drive estará totalmente integrado nas próximas versións de Chrome OS.
Vantaxes e inconvenientes de usar Google Drive
Creando un novo documento
Podes crear un novo documento directamente desde Google Drive, moi sinxelo e rápido. No teu ordenador, só tes que ir a Google Drive e abrir a pantalla de inicio de Documentos, Follas de cálculo, Presentacións ou Formularios de Google. A continuación, fai clic en Crear/Engadir.
Acceso aos teus ficheiros sen conexión
Unha das maiores vantaxes de ter os teus documentos na nube con Google Drive é que podes acceder a eles mesmo sen ter unha conexión wifi ou rede móbil.
Google Drive é seguro?
Si, pódese dicir que Google Drive é unha ferramenta de arquivo segura. E se o teu teléfono ou ordenador se perde ou está defectuoso, non afectará á túa conta de Google Drive. Os documentos seguen aí.
Restrición de tamaño do ficheiro
Google Drive ten algunhas restricións de tamaño de ficheiro tanto para o envío como para a descarga, pero nada que sexa un impedimento. Mantendo o formato de ficheiro orixinal, cada documento cargado pode ter ata 10 GB de tamaño cada un.
necesidade de internet
Filtración de ficheiros persoais
alguén pode apropiarse indebidamente do documento, incluso borrando o ficheiro. Pero, é posible controlar os permisos sen dificultade. Tamén se debe crear unha conta cun contrasinal seguro.
Problemas de sincronía no traballo colaborativo
Unha das posibilidades de uso da plataforma Google Drive é o traballo colaborativo. Non obstante, obsérvase que durante as edicións simultáneas se perden moitos cambios. Estas perdas poden ser causadas por flutuacións na conexión dos empregados.
Pedras, Vilelos, O Saviñao
Pedras é un lugar da parroquia de Vilelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
A Besta, Vilelos, O Saviñao
A Besta é un lugar da parroquia de Vilelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
O Quintairo, Vilelos, O Saviñao
O Quintairo é un lugar da parroquia de Vilelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Santa Cruz, Vilelos, O Saviñao
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Vilelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
San Martiño, Vilelos, O Saviñao
San Martiño é un lugar da parroquia de Vilelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Gran Premio de Abu Zabi de 2021
O Gran Premio de Abu Zabi de 2021 (oficialmente coñecido como 2021 Formula 1 Etihad Airways Abu Dhabi Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 12 de decembro de 2021 no Circuíto de Yas Marina na Illa Yas, unha illa nos arredores de Abu Zabi nos Emiratos Árabes Unidos. A carreira foi a última rolda da tempada, a décimo terceira edición do Gran Premio de Abu Zabi e a décimo terceira vez que a carreira se disputou como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en. A carreira decidiu tanto o Campionato de Pilotos como o de Construtores.
Antecedentes
A carreira programouse orixinalmente para o 5 de decembro, pero reprogramouse despois do aprazamento do Gran Premio de Australia debido á pandemia de COVID-19.
Reurbanización do circuíto
Yas Marina sufriu unha remodelación que acurtou o trazado e o tempo de volta previsto para aumentar a velocidade máxima e as oportunidades de adiantamentos. Eliminouse a chicana despois da curva 4 e ampliouse a forquita da curva 5 (que era a curva 7 antes da reurbanización). A secuencia de catro curvas das curvas 11-14 converteuse na curva peraltada 9. O radio das curvas 12-15 (anteriormente 17-20) aumentouse, para permitir que os coches leven máis velocidade, os cambios na curva 15 significan que os coches poden pasara fondo pola curva.
Cualificación
A cualificación comezou ás 17:00 hora local do sábado 11 de decembro.