cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Maroño Calvo
Traxectoria
Fillo de Benito Maroño Nováis e Josefa Calvo Hermida e irmán de Manuel Maroño Calvo. Tipógrafo no diario El Compostelano. Militante das Juventudes Socialistas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte do Comité Executivo da Fronte Popular de Compostela. Foi detido polo artilleiro José María Iglesias Calvo e un compañeiro cando ían deter a Santiago Suárez Campos, que denunciou a Maroño no momento da detención. Conducido aos calabozos de Raxoi, foi xulgado no consello de guerra contra os doce membros do Comité da Fronte Popular o 19 de novembro e condenado á pena de morte. Fusilárono nas inmediacións do cemiterio de Boisaca o 3 de decembro de 1936 co seu irmán Manuel Maroño Calvo, Modesto Pasín Noya, Fernando Domínguez Caamaño, Luís Martínez Nouche, Francisco Ponte Ces, Rafael Pardo Carmona, Rafael Frade Peña, Luis Rastrollo González e José Germán Fernández.
Paul McAuley
Paul McAuley, tamén coñecido como o Irmán Paul, nado en Portsmouth, South East England, Inglaterra, o 29 de outubro de 1947 e finado en Iquitos, Maynas, Loreto, o 2 de abril de 2019, foi un relixioso e misioneiro católico dos Irmáns de La Salle e activista ambiental británico. O 2 de abril de 2019 foi achado morto na comunidade estudantil intercultural "La Salle", en Iquitos, no distrito de Belén, Perú. O seu cadáver foi achado queimado por estudantes da comunidade.
Traxectoria
Paul McAuley naceu en Portsmouth, Inglaterra, o 29 de outubro de 1947.
Chegou ao Perú en 1991 e asumiu xunto ao irmán Juan José Salgas a posta en marcha do colexio Fe y Alegría N° 43 "La Salle", institución educativa fundada por un grupo de poboadores do asentamento humano «Luís Felipe de las Casas» do sector denominado El Zapallal, no distrito de Ventanilla da cidade de Lima. O proxecto educativo foi o resultado dun convenio entre a organización Fe y Alegría e o Instituto dos Irmáns das Escolas Cristiás con apoio económico da cooperación internacional.
A experiencia do colexio en educación ambiental foi e segue sendo obxecto de estudo en varias universidades do país.
Trasladouse á amazonía peruana no 2000 para apoiar ás comunidades nativas. No 2004 fundou a Red Ambiental Loretana (RAL) dedicada á defensa ambiental e ao desenvolvemento local e comunitario.
O 11 de xuño de 2010, a partir dunha resolución do Ministerio do Interior, o goberno peruano durante a presidencia de Alan García decidiu cancelarlle a residencia debido á súa defensa dos dereitos indíxenas e do medio ambiente. Organizacións como a Sociedad Peruana de Derecho Ambiental (SPDA), a Coordinadora Nacional de Derechos Humanos (CNDDHH), Amnistía Internacional e Asociación Pro Derechos Humanos (APRODEH), entre outras, saíron en defensa do misioneiro rexeitando a expulsión. A resolución ministerial foi suspendida o 7 de xullo polo Primeiro Xulgado Civil de Maynas. Nese entón, o irmán Paul McAuley díxolle á BBC: Foi atopado morto, o corpo calcinado, a mañá do 2 de abril de 2019 por estudantes da comunidade "La Salle". A Conferencia Episcopal Peruana solicitou ás autoridades peruanas investigar a súa morte e achar aos responsables. Julia Urrunaga, a directora da Axencia de Investigación Ambiental (EIA, por Environmental Investigation Agency en inglés), unha ONG británica dedicada a investigar e facer campañas contra os abusos e crimes ambientais, lamentou a morte de Paul McAuley, expresándose da seguinte maneira:
O 4 de abril de 2019, o doutor Francisco Moreno, xefe de medicina forense en Loreto, declarou que non se atoparon evidencias de dióxido de carbono no sangue do corpo descartándose a posibilidade de que a causa da morte fose por incineración.
Latinoamérica é considerada a rexión máis perigosa para os defensores ambientais e en 2014 Perú ocupou o cuarto lugar como país máis perigoso para un defensor ambiental.
Nebulosa de Orión
miniatura|250x250px| A nebulosa de Orión con [[pseudocor.]] dereita|miniatura|452x452px| A constelación de Orión coa nebulosa de Orión (centro inferior) A nebulosa de Orión, ou Messier 42, M42 ou NGC 1976, é unha nebulosa difusa. É visíbel a simple vista no ceo nocturno. É excepcionalmente brillante porque ten estrelas de tipo O no seu núcleo. Son as estrelas máis quentes e brillantes. A nebulosa está ao sur do Cinto de Orión na constelación de Orión.
M42 está a 1.344 ± 20 anos luz de nós. É a rexión de formación estelar masiva máis próxima á Terra. Por grande que sexa, a nebulosa de Orión é só parte dunha área de formación estelar aínda máis grande coñecida como complexo de Orión.
Descubrimento
O descubrimento da nebulosa de Orión atribúese ao astrónomo francés Nicolas-Claude Fabri de Peiresc, como se indica nos escritos de 1610. Cysatus de Lucerna, un astrónomo xesuíta, foi o primeiro en publicar un documento sobre palabras escritas (aínda que algo ambiguo) nun libro que trata sobre un cometa brillante, en 1618. Nos anos seguintes, varios prestixiosos astrónomos descubriron a nebulosa de forma independente, incluíndo a Christiaan Huygens en 1658, e cuxo bosquexo foi o primeiro en publicarse, concretamente en 1659.
Século XVIII
Charles Messier tivo coñecemento da súa existencia o 4 de marzo de 1769, observando dende o paso tamén tres das estrelas do Cúmulo do Trapecio, mentres que o descubrimento destas tres estrelas atribúese a Galileo no ano 1617, aínda que non puido observar a nebulosa (posibelmente debido ao limitado campo de visión do seu primitivo telescopio). Charles Messier publicou a primeira edición do seu catálogo de obxectos astronómicos en 1774, que en 1771 estaba rematado.
Século XIX
A nebulosa de Orión foi designada por este catálogo como M42, xa que é o número do obxecto 42 da lista por descubrir. En 1865, a espectroscopia realizada por William Huggins confirmou o carácter gasoso da nebulosa. O 30 de setembro de 1880 publicouse a primeira astrofotografía da nebulosa de Orión, e un pouco máis adiante dunha segunda fotografía mellor que a primeira, con 137 minutos de exposición, ambas obtidas polo astrónomo Henry Draper.
Século XX
En 1902, Vogel e Eberhard descubriron velocidades irregulares no interior da nebulosa, e en 1914 os astrónomos da cidade francesa de Marsella utilizaron un interferómetro para detectar variacións de rotación e movementos irregulares. Campbell e Moore confirmaron estes resultados mediante o uso dun espectrógrafo, demostrando a turbulencia do interior da nebulosa.
En 1931, Robert J. Trumpler decatouse de que as estrelas borrosas preto do Trapecio formaban un cúmulo, e foi o primeiro en nomear o devandito obxecto co nome do cúmulo do Trapecio. Baseándose en tipos e magnitudes espectrais, calculou unha distancia de 1800 anos luz. Este valor dá unha cifra tres veces maior que a distancia aceptada nese momento, pero é a máis próxima ao valor actual.
En 1993, o Telescopio Espacial Hubble observou a nebulosa de Orión por primeira vez. Desde entón, a nebulosa foi estudada e examinada en profundidade en multitude de ocasións, e as imaxes obtidas serven para crear un modelo detallado da nebulosa en tres dimensións. Observáronse e estudaron discos protoplanetarios arredor das estrelas recentemente formadas, así como os poderosos efectos destrutivos dos altos niveis de enerxía ultravioleta procedente das estrelas máis masivas.
Século XXI
No ano 2005, a cámara avanzada para sondaxes do Telescopio Espacial Hubble tomou a imaxe máis detallada da nebulosa que se obtivo até entón. Para obter a imaxe, o telescopio tivo que completar 104 órbitas, e capturar unhas 3000 estrelas baixo a magnitude 23, incluíndo varias enanas marróns e posibles enanas marróns estrelas binarias. Un ano despois, un equipo de científicos do Telescopio Hubble anunciou o primeiro evento binario marrón. Este sistema binario atópase na nebulosa de Orión e ten aproximadamente 0,054 masas solares e 0,034 masas solares respectivamente, cun período orbital de 9,8 días. Sorprendentemente, a cor marrón máis masiva das dúas é tamén a menos luminosa.
A imaxe adxunta é unha vista de campo amplo da nebulosa de Orión a 1.350 anos luz da Terra tomada polo Telescopio VISTA. O gran campo de visión do telescopio permite captar a toda a nebulosa e os seus arredores nunha soa imaxe e a súa visión infravermella permite observar nas profundidades das rexións poeirentas, normalmente ocultas, e descubrir as estrelas novas moi activas escondidas alí.
VISTA’s_infrared_view_of_the_Orion_Nebula.jpg thumb O VISTA foi capaz de mostrar estrelas novas na nebulosa de Orión
Viveiro estelar
miniatura|200x200px| Vista de varios "proplyds" na nebulosa de Orión tomada polo [[Telescopio Hubble|telescopio espacial Hubble]] A nebulosa é un enorme viveiro estelar. 700 estrelas están en proceso de formación alí. No seu corazón hai un cúmulo aberto moi novo, coñecido como Trapecio polo patrón formado polas súas estrelas principais.
Observacións recentes co telescopio espacial Hubble mostraron discos protoplanetarios no interior da nebulosa de Orión. Este é un descubrimento importante. Chámanse proplyds para abreviar. Hai máis de 150 destes na nebulosa. Pénsase que son sistemas nas primeiras etapas da formación do sistema planetario. Os grandes números utilizáronse como evidencia de que a formación de sistemas estelares é bastante común no universo.
As estrelas fórmanse cando os grupos de hidróxeno e outros gases nunha rexión H II se contraen pola súa propia gravidade. A medida que o gas colapsa, a masa central faise máis forte e o gas quéntase a temperaturas extremas convertendo a enerxía potencial gravitatoria en enerxía térmica. Se a temperatura aumenta o suficiente, comezará a fusión nuclear e formarase unha protoestrela. A protoestrela "nace" cando comeza a emitir enerxía suficiente para equilibrar a súa gravidade e deter o colapso gravitatorio.
A Sede
A Sede é un edificio administrativo e comercial situado en Vigo. Constitúe unha das sedes institucionais do Real Club Celta de Vigo, e está situado na rúa Príncipe.
Historia
miniatura|Antigo Círculo Mercantil e Industrial de Vigo, edificio que posteriormente foi adquirido polo RC Celta a para a súa remodelación. O edificio no que hoxe se atopa A Sede é froito de varias remodelacións e reformas nos inmobles que se atopaban nesa localización. Anteriormente á adquisición por parte do RC Celta, o edificio pertencía ao Círculo Mercantil. Fundado en 1891 a partir do Círculo de Instrución Mercantil, o seu presidente daquela, Bernardo Bernárdez, adquire o edificio situado na rúa Príncipe 44.
Após varios anos de obras a cargo do arquitecto Manuel Gómez Román, inaugurouse en 1925. De estilo clasicista galego e con múltiples galerías e ventanais, inaugurárono de forma oficial o 28 de setembro de 1927 os reis Afonso XIII e Vitoria Euxenia. Finalmente, no ano 2015 foi adquirido polo Celta de Vigo para a súa reforma e posterior mudanza das súas oficinas administrativas.
Arquitectura
A Sede consta de seis andares que se erixen entre as rúas Príncipe e Velázquez Moreno.
No baixo comercial, un espazo acristalado e a dúas alturas, atópanse a tenda do RC Celta e un local gastronómico.
No primeiro andar, que outrora fora o antigo Salón Rexio do Círculo Mercantil e Industrial de Vigo, sitúase un espazo multiúsos.
O andar segundo acolle unha residencia para futbolistas dos equipos bases do Celta.
Os andares cuarto e quinto constitúen espazos administrativos, oficinas e despachos.
Finalmente, o último andar acolle un restaurante dirixido polo chef Alberto González Prelcic.
Exteriormente, destaca o acabado en malla acristalada que recobre o teito do edificio, formando unha cúpula de vidro de cor celeste.
Ikal Angelei
Ikal Angelei, nada en Kitale, é unha política e ecoloxista kenyana. Foi galardoada co Premio Ambiental Goldman en 2012, en particular pola súa denuncia en nome das comunidades indíxenas de Kenya sobre as implicacións ambientais do encoro Gilgel Gibe III, ao longo do río Omo,.
Desde 2009 é a fundadora da organización Friends of Lake Turkana, onde loita pola xustiza ambiental, económica e social na rexión ao redor do lago Turkana. Este lago é Patrimonio Mundial da Humanidade da UNESCO e as autoridades etíopes impulsaron o proxecto da presa sen consultar ás comunidades indíxenas. Reuniuse coas autoridades e parlamentarios kenyanos e avogou no Banco Mundial, o Banco Europeo de Investimentos e o Banco Africano de Desenvolvemento para convencelos da desestimación do financiamento solicitado polos gobernos de Kenya e Etiopía.
Karen Alexander
Karen Ruth Alexander, nada en 1948, é unha ambientalista australiana. É unha das fundadoras de The Wilderness Society en Australia.
Traxectoria
Alexander é aborixe de Melbourne. Tivo unha mestura de educación pública e privada, os seus últimos cinco anos nunha escola media local preto de Sherbrooke Forest. Estudou matemática na Universidade de Monash antes de estudar xeoloxía en Tasmania, e finalmente recibiu unha Licenciatura en Ciencias Aplicadas en Canberra. Foi cofundadora da Rama Melbourne da Sociedade de Desertos de Tasmania, dedicada a facer campaña en contra da proposta do Encoro Franklin de Tasmania. Bob Brown descríbea como a "forza impulsora en Melbourne de virar a campaña estadual sobre o río Franklin e o proxectado encoro, nunha cuestión nacional". Cando a Wilderness Society estableceuse nacionalmente, Alexander foi designada codirectora.
En 2005, asumiu a súa posición actual na Victorian National Parks Association.
Aidan Walsh
Aidan Walsh, nado en Belfast o 28 de marzo de 1997, é un boxeador irlandés, gañador da medalla de bronce na proba de peso wélter masculina nos Xogos Olímpicos de 2020 celebrados en Toquio.
Traxectoria
Walsh adestra no Club de Boxeo Monkstown, en Newtownabbey. En 2015, gañou a medalla de ouro en peso wélter nos Xogos da Xuventude da Commonwealth.
No peso wélter, gañou a prata nos Xogos da Commonwealth de 2018 en representación de Irlanda do Norte. A súa irmá Michaela tamén é campioa afeccionada de boxeo.
Walsh competiu en representación da República de Irlanda na proba de peso wélter nos Xogos Olímpicos de 2020, onde gañou a medalla de bronce.
Doridoidea
A dos Doridoidea (galeguizado dorioideos, non confundir coa infraorde) é unha superfamilia de moluscos opistobranquios da orde dos nudibranquios, suborde dos doridinios e infraorde dos doridoideos.
Familias
A superfamilia conta con dúas familias:
Isoetes fluitans
Isoetes fluitans é unha especie de fento da familia Isoetaceae que foi descrita por M. I. Romero.
Hymenophyllum wilsonii
Hymenophyllum wilsonii é unha especie de fento pequeno e fráxil da familia Hymenophyllaceae. Foi descrita por William Jackson Hooker.
Distribución
A especie distribúese polo oeste de Europa (Gran Bretaña, Irlanda, Francia, Noruega, España e as Illas Feroe) e Macaronesia.
Toalla
miniatura|Vista ampliada do tecido rizado dunha toalla. Unha toalla é un corte de tecido absorbente, chamado felpa, cuxo uso principal é secar a humidade no corpo humano mediante o contacto directo. Outros materiais que tradicionalmente se empregan para fabricar as toallas son o liño e o cotón. O secado dos obxectos realízase mediante panos ou trapos.
Tipos de toallas
miniatura|Toalla de praia. miniatura|Futa tunisiana.
Usos alternativos
As toallas utilízanse a miúdo para usos diferentes aos de secar cousas ou persoas:
Evadne (filla de Poseidón)
Na mitoloxía grega, Evadne foi unha filla de Poseidón con Pitane (filla do deus-río Eurotas. Pitane estaba casada con Épito, rei de Arcadia.
Pitane abandonou á meniña, que foi atopada e criada por Épito, aínda que outra tradición afirma que o argallou para que fose recollida por el.
Reinhart Heinsdorff
Reinhart Heinsdorff, nado en Rimsting, Baviera, o 22 de setembro de 1923, e finado en Ottmaring, Friedberg, Baviera, o 26 de marzo de 2002, foi un artista gráfico, medallista e deseñador alemán, coñecido por ser o creador dos anversos nacionais das moedas de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro alemás.
Traxectoria
Entre 1947 e 1952, Reinhart Heinstorff cursou estudos superiores artísticos na Academia de Belas Artes de Múnic, na especialidade de Pintura, con Hermann Kaspar. De 1953 a 1956 continuou estudos de Deseño Gráfico na Escola Superior de Impresión Gráfica con Eduard Ege.
A partir de 1956 comezou a traballar como pintor e deseñador independente. De 1986 a 1991 foi profesor de deseño de moeda e medalla na Academia de Belas Artes de Múnic.
En 1988, foi un dos fundadores do Círculo de Artistas da Medalla de Múnic, xunto coa conservadora xefa da Colección Estatal de Moedas de Múnic, Ingrid Szeiklies-Weber.
Obra
Entre as súas creacións hai medallas, pinturas, esculturas, murais, cartelaría, gráfica comercial e deseño de obxectos. Parte do seu patrimonio artístico consérvase no museo do castelo de Wittelsbach.
Heinstorff creou tamén unha gran cantidade de selos postais para a República Federal Alemá, durante a década de 1960, xunto co seu mestre Eduard Ege. A el débenselle tamén os deseños do selo utilizado polos Ferrocarrís Federais de Alemaña ata 1993.
Coa entrada de alemaña na Eurozona e a conseguinte asunción do euro como moeda oficial do país, en 1998 Heinstorff gañou tamén o concurso para o deseño do anverso nacional das moedas de 10, de 20 e de 50 céntimos de euro, cuñadas a partir de 2002, caracterizado por unha representación da Porta de Brandeburgo.
Punta Prima
Punta Prima é unha localidade turística do municipio de Sant Lluís, no extremo sueste da illa balear de Menorca. Segundo datos do INE, en 2019 contaba con 436 habitantes.
Localización
O lugar está a 5 km ao sur de Sant Lluís e fronte a el pódese divisar a illa de l'Aire e o seu faro.
Charles Weibel
Charles Alexander Weibel, nado o 28 de outubro de 1950 en Terre Haute, Indiana é un matemático estadounidense especializado en teoría K alxébrica, xeometría alxébrica e álxebra homolóxica.
Traxectoria
Weibel estudou física e matemáticas na Universidade de Míchigan con licenciatura en ambas materias en 1972 e na Universidade de Chicago cun máster en 1973 e un doutoramento en 1977 con Richard Swan ( Homotopy in Algebraic K-Theory ). De 1970 a 1976 foi analista de investigación de operacións en Standard Oil en Indiana e en 1977/78 no Institute for Advanced Study. En 1978 converteuse en profesor asistente na Universidade de Pensilvania e a partir de 1989 en profesor na Universidade de Rutgers. Estivo implicado con Vladimir Voevodsky, Markus Rost e outros na proba da conxectura (motivativa) de Bloch-Kato (2009). É unha xeneralización da conxectura de Milnor sobre a teoría K alxébrica, que Wojewodski demostrou na década de 1990.
En 1992 foi profesor visitante en París e en 1993 en Estrasburgo. Desde 1983 foi editor do Journal of Pure and Applied Algebra É membro da American Mathematical Society.
Alcalde de barrio
O alcalde de barrio é unha figura da Administración local de España que se pode presentar nalgúns concellos se a lexislación de réxime local da Comunidade Autónoma en que se achen o permitir.
Aragón
O artigo 37 da Lei 7/1999, de Administración Local de Aragón, configura o Alcalde de Barrio como un órgano de xestión desconcentrada do concello.
Galiza
O artigo 73 da Lei 5/1997, de Administración Local de Galiza, estabelece a figura do Alcalde de Barrio para os núcleos de poboación separados do centro urbano e que non constitúan Entidade Local.
Murcia
Na Lei 6/1988, de 25 de agosto, de Réxime Local de Murcia, estabelece que os Alcaldes de Barrio son os representantes funcionais do alcalde en cada unha das vilas e barrios separados do núcleo urbano e que non constitúen entidade local menor ou EATIM.
Lycopodiella inundata
Lycopodiella inundata é unha especie de planta da familia Lycopodiaceae.
Descrición
É unha pequena planta que forma grupos no chan, cos seus talos estériles frondosos ramificándose e deitándose horizontalmente ao longo do chan, enraizándose a intervalos. Os talos con conos esporantes están erguidos en xullo e agosto, e miden uns poucos centímetros de alto. As follas son curvas, verdes, estreitas e afiladas, e miden uns milímetros de longo.
Murchisonella curvistriata
Murchisonella curvistriata é unha especie de molusco gasterópodo da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, superfamilia dos murquisoneloideos, e familia dos murquisonélidos, unha das integradas no xénero Murchisonella.
Descrición
A especie foi descrita en 2013 polos malacólogos españois Anselm Peñas (catalán) e Emilio Rolán (galego),  no seu traballo "Revision of the genera Murchisonella and Pseudoaclisina (Gastropoda, Heterobranchia, Murchisonellidae)", publicado nese ano en Vita Malacologica 11: 15-64.
Hábitat e distribución
Murchisonella curvistriata vive sobre sedimentos mariños pouco profundos do Pacífico sur.
Macarena Valdés
Yudy Macarena Valdés Muñoz, nada en Hualañé, Rexión de Maule, o 23 de decembro de 1983 e finada en Tranguil, Panguipulli, Rexión de Los Lagos, o 22 de agosto de 2016, foi unha activista socioambiental chilena que liderou a loita contra a instalación dunha central hidroeléctrica no río Tranguil, e cuxa morte se atopa sendo investigada como un posible asasinato. Trala súa morte, foi considerada un estandarte da loita socioambiental feminista en Chile, comparada con outras lideresas como Berta Cáceres e Marielle Franco.
Traxectoria
Naceu en Hualañé, na rexión de Maule, e residiu a maior parte da súa vida en Santiago. En 2014, buscando vivir de acordo á espiritualidade do pobo mapuche, mudouse coa súa parella, Rubén Collío, e os seus fillos, á localidade de Tranguil, na rexión de Los Ríos, lugar onde se integrou na comunidade mapuche local Newen. Collío foi elixido werkén polas comunidades, o que supuxo unha destacada visibilidade para el e a súa familia.
Ante a construción dunha central hidroeléctrica de paso no río Tranguil por parte da empresa austríaca RP Global e a chilena SAESA, que significou a talla de bosque nativo e a inundación de dous cemiterios ancestrais (eltuwe), Rubén Collío púxose á fronte da organización mapuche para denunciar e frear a instalación da empresa, encabezando xunto a Macarena unha serie de manifestacións, que conseguiron que a Gobernación Provincial de Valdivia iniciase un diálogo coa empresa e as comunidades contiguas para fiscalizar as obras. O 1 de agosto de 2016, Valdés e membros das comunidades locais cortaron a ruta CH 201, unha vía nacional que accede a un dos pasos fronteirizos coa Arxentina.
Morte e investigación
Macarena Valdés foi vista por última vez con vida pola súa parella preto das 13 horas do día 22 de agosto de 2016. Valdés debía acudir co seu fillo máis novo –de 1 ano e 8 meses de idade– a un control médico de rutina na localidade de Liquiñe, nun autobús programado para as 14:30 horas. Francisco, o seu fillo máis vello, entón de 11 anos, regresou antes á súa casa e atopouna sen vida suspendida dunha corda atada a unha viga, co bebé presente no lugar.
Collío presentou unha querela criminal contra quen resulten responsables da morte de Valdés. A investigación foi encabezada pola fiscal Alejandra Anabalón da Fiscalía Local de Panguipulli. Na primeira autopsia realizada polo Servizo Médico Legal (SML) de Valdivia indicouse como causa do deceso como «asfixia por ahorcamiento» e que o corpo non presentaba lesións atribuíbles a terceiros. Nesa liña, a fiscalía entrevistou a familiares afastados de Valdés, a quen inquiriu sobre o seu estado psicolóxico, concluíndo que padecía de depresión e dando por pechado o caso, baixo a hipótese dun suicidio.
Con todo, a súa familia e a comunidade Newen de Tranguil cuestionaron desde un principio esa hipótese, principalmente polas ameazas de morte que recibiran anteriormente por participar de manifestacións en contra da construción da central hidroeléctrica. Un ano despois, contratado pola familia de Valdés, o médico forense Luís Ravanal realizou unha análise pericial sobre a autopsia efectuada polo SML e cuestionou o resultado, concluíndo que xa estaba morta cando foi colgada, porque a pel do seu pescozo non tiña lesións vitais normais do enforcamento, e recomendou a exhumación do corpo de Valdés para que se efectuase unha segunda autopsia. Por mor dese informe, a fiscalía, encabezada polo fiscal Jaime Calfil, reabriu o caso o 21 de agosto de 2017,e a segunda autopsia, encargada ao propio Ravanal en outubro dese ano, terminou concluíndo que "non se confirma a existencia de signos obxectivos que permitan sustentar que a vítima se atopase con vida no momento de ser suspendida por un cordel ou lazo a nivel cervical". A segunda autopsia incluíu un estudo histopatolóxico dunha mostra de tecido do pescozo de Valdés, que se pediu á doutora Carmen Cerda do Departamento de Medicina Legal da Universidade de Chile, estableceu a ausencia de lesións vitais microscópicas observables na área estudada, o que significaba que probablemente a vítima estivese sen vida no momento de ser colgada dunha viga. Recentemente a fins de 2018 logrouse a modificación do caso a «achado de cadáver» pero nese lapso de tempo, a investigación non avanzou.
Ratificando as conclusións da segunda autopsia, o patólogo británico John Clark, emitiu un informe sobre a morte de Valdés o 12 de agosto de 2019, onde destaca a falta dunha descrición detallada de como foi atopada morta e que as pericias iniciais foron deficientes. Sobre a base dos elementos científicos dispoñibles, Clark concluíu que Valdés morreu por estrangulamento por ligadura, cun obxecto que alguén máis sostiña ao redor do seu pescozo e apertábao con forza, e que logo o corpo puido ser suspendido para simular un suicidio. miniatura|Mural dedicado a Macarena Valdés na cidade de [[Rengo]]
Repercusións
Trala súa morte, as mulleres organizadas e lesbofeministas foron as primeiras en denunciar que fora asasinada e que iso representaba un feminicidio empresarial, isto é, que Valdés foi asasinada por ser muller mapuche e por defender os bens comúns das empresas que saquean o territorio, impulsando a campaña internacional «#FueHomicidio» e «#ALaNegraLaMataron», esixindo xustiza por Macarena Valdés, consignas que foron recollidas en diversas manifestacións en distintas partes de Chile e o mundo.
Literatura austríaca
A literatura austríaca (en alemán: Österreichische Literatur) está escrita principalmente en alemán, e está estreitamente relacionada coa literatura alemá.
Orixe e antecedentes
Desde o século XIX, Austria foi o fogar de novelistas e escritores de relatos curtos, entre eles Adalbert Stifter, Arthur Schnitzler, Franz Werfel, Stefan Zweig, Franz Kafka, Thomas Bernhard, Joseph Roth, e Robert Musil, e dos poetas Georg Trakl, Rose Ausländer, Franz Grillparzer, Rainer Maria Rilke, e Paul Celan. Os dramaturgos e novelistas contemporáneos famosos inclúen Elfriede Jelinek e Peter Handke, e coñecidos ensaístas como Robert Menasse e Karl-Markus Gauß. A pesar das contribucións de Austria á arquitectura e ás tradicións musicais veneradas, ningunha literatura austríaca chegou ao canon clásico ata o século XIX. A principios do século XVIII, Lady Mary Wortley Montagu, mentres visitaba Viena, quedou abraiada ao non atopar ningún escritor.
Pódense dar varias razóns. En primeiro lugar, as artes eran propiedade da corte imperial, que vía a cultura como unha ferramenta política, como propaganda. Os palacios barrocos, os retratos imperiais e os encargos de música podían funcionar moi ben con este obxectivo, pero a literatura considerábase menos axeitada e, polo tanto, non se fomentaba. En segundo lugar, a aparición tardía da literatura alemá; aínda que moito se publicou en alemán, apenas tivo o calibre para converterse en "clásico" ata finais do século XVIII, cando Goethe e Schiller comezaron a escribir. En Austria, o estado imperial tamén censurou todos os libros sen piedade; As mágoas do mozo Werther, a novela de Goethe que representa o amor extático e o suicidio dun mozo, xerou unha serie de suicidios imitadores en toda Alemaña, e moitos estados prohibiron a obra, pero as autoridades austríacas tamén prohibiron toda a obra de Goethe. Procedente principalmente da "Comisión de Castidade" da emperatriz María Teresa, destinada a defender a moral pública, pero tivo o efecto non só de crear unha fachada de decencia senón unha fronte intelectual raquítica. Quizais a razón principal do éxito literario tardío de Austria fose a súa mentalidade cultural. Segundo o historiador cultural Carl Emil Schorske, "profundamente católico, era unha cultura plástica e profundamente sensual". A perspectiva dunha aristocracia ledicia, foi copiada polas clases baixas. Esta mentalidade non era necesariamente mala; a énfase na beleza e na fantasía foi fundamental para establecer a capital imperial de Viena, e converteu a Viena no maior centro musical de Europa. Pero non foi o mellor terreo para o experimento literario. Con todo, a liberalización de Austria a finais do século XIX creou un clima máis dinámico para a escritura, que pronto produciu un florecemento.
Keyhole, Inc.
Keyhole, Inc., empresa fundada en 2001, foi pioneira no desenvolvemento de software especializado en aplicacións de visualización de datos xeoespaciais. Foi adquirido por Google en 2004.
O nome "Keyhole " tamén é unha homenaxe aos satélites de recoñecemento KH, o sistema de recoñecemento militar orixinal "ollo no ceo", que ten máis de 30 anos.
2001: Inicio
Keyhole obtivo o seu primeiro financiamento dun fondo de investimento. Máis tarde recibiu financiamento da Central Intelligence Agency (CIA), a través da empresa de capital risco In-Q-Tel.
2004: Adquisición
Posteriormente, Keyhole foi adquirida por Google en 2004. No mercado o seu programa principal foi Earth Viewer, que foi actualizado e relanzado con éxito en 2005 como Google Earth.
Algunhas das súas funcións conserváronse nos servizos de Google Maps, Google Mobile e Keyhole Markup Language.
A empresa de Berlín ART+COM denunciou que o Google Earth fora copiado do seu programa Terravision. O proceso foi recollido na miniserie The Billion Dollar Code.
Concello do Carril
O Concello do Carril existiu formalmente como concello de seu de 1812 a 1913, cando se integrou no de Vilagarcía de Arousa.
Constiuíuse en 1812 xunto cos de Rubiáns, Sobrán e Vilagarcía, que se reduciron a tres coa reforma de 1835: Vilagarcía, Vilaxoán e O Carril. O 1 de marzo de 1913 produciuse a fusión dos tres nun único concello baixo o nome de Vilagarcía de Arousa, con Valeriano Deza como único alcalde.
Alba Guzmán
Traxectoria
Fixo secundaria no IES Eduardo Blanco Amor de Ourense. En 2022 estaba estudando Enxeñaría Mecánica na Universidade de Vigo. Gañadora do certame Xuventude Crea de novela curta por Xoaniña de Deus, con 19 anos xa levaba gañados premios en 22 certames literarios, entre os que destacan o de microrrelatos da Real Academia Galega , os Premios Minerva ou o do Concello de Ames.
Virna Cedeño Escobar
Traxectoria
Virna estudou bioloxía na Universidade de Guayaquil e obtivo o seu doutoramento en biotecnoloxía molecular pola Universidade de Montpellier. Foi coordinadora académico-científica do programa de biotecnoloxía da Universidade de Guayaquil, onde promoveu a creación da primeira mestría en biotecnoloxía molecular de Ecuador. Ademais, é propietaria de Concepto Azul, unha empresa de biotecnoloxía ecolóxica para o desenvolvemento agrícola e acuícola.
Alba Guzmán
Traxectoria
Confesa nunha entrevista :
Virna Cedeño Escobar
Traxectoria
Doutra banda, participou en programas de rescate de menores en situación difícil e durante oito anos desenvolveu na Penitenciaría do Litoral un programa escola sobre acuicultura e agricultura social. En 2017 foi unha dos membros da Comisión Anticorrupción no núcleo Guayas.
Alba Guzmán
Traxectoria
Sobre a obra Xoaniña de Deus sinala :
Vida persoal
É filla de Óscar Guzmán.
Henri Cartan
Henri Cartan, nado en Nancy o 8 de xullo de 1904 e finado en París o 13 de agosto de 2008, foi un matemático e profesor francés.
Traxectoria
Fillo de Marie Louise Bianconi e Élie Cartan. Naceu en Nancy, e estudou no Lycée Hoche en Versalles, e máis tarde na Escola Normal Superior de París. Foi profesor en diversas universidades francesas, e viviu a maior parte da súa vida en París.
É famoso polo seu traballo na teoría de feixes, base da moderna xeometría algebraica. Foi membro fundador do grupo Bourbaki, do que foi un dos máis activos membros. Xunto a Samuel Eilenberg publicou Homological Algebre (1956). Ademais é o autor dos libros Calcul différentiel, Formes différentielles e Theorie Elementaire des Fonctions Analytiques d'une ou Plusieurs Variables Complexes (1961).
Tarsicio Carballo
Traxectoria
Criouse na aldea de Langre en Berlanga del Bierzo. Estudou enxeñería na Universidade Politécnica de Madrid e logo estableceu unha academia de ensino en Ponferrada na que deu clases. En 1979 fundou o Partido de El Bierzo e converteuse no seu primeiro secretario xeral. En 1983 liderou a candidatura do seu partido nas eleccións municipais ao concello de Ponferrada sen lograr entrar na corporación municipal. En 1987 volveu encabezar a candidatura do seu partido nas municipais en Ponferrada e logrou acta de concelleiro ao obter tres concelleiros o PB. En 1991 logo das eleccións acadou un pacto de goberno co socialista Celso López Gavela e foi concelleiro de xuventude, deportes, educación e cultura, mais aos seis meses o acordo crebou e pasou á oposición, nas eleccións de 1995 e 1999 volveu encabezar a candidatura bercianista nas municipais en Ponferrada.
No ano 2000 Carballo deixou de liderar o Partido de El Bierzo tras un congreso e, logo dunha serie de desacordos entre o antigo secretario xeral e a nova dirección, Carballo e os seus seguidores deixaron o partido para fundar en 2001 o Partido Regionalista de El Bierzo con Carballo como secretario xeral. Mantivo a súa acta de concelleiro, xa no grupo mixto, ata 2003. En 2015 volveu de novo entrar como edil, polo PRB, no concello de Ponferrada.
Oleg Salenko
Oleg Anatolyevich Salenko (en ruso: Олег Анатольевич Саленко, en ucraíno: Олег Анатолійович Саленко), nado o 25 de outubro de 1969 en Leningrado (actual San Petersburgo), é un exfutbolista profesional ruso-ucraíno famoso por ser o máximo goleador do Mundial de Fútbol de 1994 nos Estados Unidos xunto con Hristo Stoichkov, conseguindo anotar cinco goles nun só encontro ante o.
Silicon Graphics
Silicon Graphics, Inc. (agora SGI ou Silicon Graphics International, historicamente coñecida como Silicon Graphics Computer Systems ou SGCS) foi unha empresa estadounidense de solucións informáticas de alto rendemento, incluíndo hardware e software. Era coñecida polas súas estacións de traballo de alto rendemento, que tiveron unha grande importancia no ámbito multimedia.
Características
esquerda|miniatura|260x260px|Estación de traballo Octane
Foi o creador do sistema operativo IRIX, que funciona en máquinas cun procesador MIPS.
Os seus recursos tecnolóxicos foron empregados na produción de efectos visuais para a película Jurassic Park, de Steven Spielberg, e na produción do hardware para o videoxogo Nintendo64 de Nintendo.
Unha das películas máis coñecidas nas que se utilizaron ordenadores de Silicon Graphics foi Twister, onde os tornados creados artificialmente destruían silos de grans artificiais.
A estación de traballo Fuel de SGI pódese combinar con equipos de ultrasóns para crear imaxes tridimensionais do cerebro dos fetos mentres aínda están no útero da nai. As imaxes teñen unha excelente nitidez e precisión.
A sede da SGI estaba en Sunnyvale, California; foi orixinalmente constituída como unha corporación de California en novembro de 1981, e reincorporouse como unha corporación de Delaware en xaneiro de 1990. En maio de 2006, SGI solicitou protección por quebra baixo o Capítulo 11, Título 11 do Código dos Estados Unidos. En 2009 anunciou a venda dos seus activos a Rackable Systems, un acordo finalizado o 11 de maio de 2009, con Rackable asumindo o nome de "Silicon Graphics International".
Evelyn Booth
Evelyn Mary Booth, nada en 1897 e finada en 1988, foi unha botánica irlandesa, deseñadora dos xardíns Lucy's Wood, e escritora de The Flora of County Carlow. Foi descrita como "unha das botánicas máis queridas e respectadas de Irlanda".
Traxectoria
Evelyn naceu en 1897 en Annamoe, Laragh, condado Wicklow, unha de tres fillos de Hilda Mary Hall-Dare e James Erskine Wise Booth. A través do seu pai, Evelyn estaba relacionada con Robert Barton, un signatario do Tratado anglo-irlandés de 1921; e, de Erskine Hamilton Childers, presidente de Irlanda, de 1973 a 1974. E, era neta de Caroline Hall-Dare, fundadora da Escola de Encaixe Newtownbarry.
Evelyn asistiu a un internado en Southbourne, Dorset. De moza, Booth participou en moitos espectáculos de cabalos, incluíndo os da Royal Dublin Society en Ballsbridge. Durante a primeira guerra mundial serviu como condutora de ambulancia da Cruz Vermella en Francia, e como intendenta de hospital durante a segunda guerra mundial. Entre as guerras, Evelyn pasou un tempo na India co seu irmán, o brigadier John Booth e a súa curmá Kathleen Cunningham, a muller do Gobernador da provincia de Northwest Frontier en Peshawar.
Evelyn faleceu na súa casa próxima a Bunclody o 13 de decembro de 1988.
Obra botánica
Moita da súa obra publicouse no Irish Naturalists' Journal. Tamén contribuíu a varios volumes, incluíndo o Atlas of the British Flora. En 1954, a revista Wild Flower informou que Evelyn rexistrara 584 especies no Condado Wexford, 579 no Condado Carlow, e 584 no Condado de Kilkenny. Os seus intereses estendéronse á fauna tamén, e ademais está considerada unha ecóloga temperá, facendo enquisas de bolboretas, libélulas, paxaros, e Crustacea para o Museo de Historia Natural, o Herbario Nacional, e o An Foras Forbartha. A súa máis significativa publicación foi o libro The Flora of County Carlow, publicado en 1979, asistido por Maura Scannell. Seguindo a tradición de Robert Lloyd Praeger, é un inventario de plantas do seu condado, e ese libro foi o primeiro rexistro de flora dun condado irlandés, escrito por unha muller.
Evadne (filla de Ifis)
miniatura|300px|Capaneo, o home de Evadne, escala os muros da cidade pero es morto por un raio de Zeus (c. 340 a.C., Vila Getty, California)
Na mitoloxía grega, Evadne era a filla de Ifis, un dos heroes que protagonizaron a guerra dos Sete contra Tebas.
Ifis casou con Capaneo, que tamén participou -e morreu- no fracasado intento de conquistar Tebas. Capaneo quixo entrar na cidade gabeando a muralla cunha escaleira pero Zeus matouno cun raio; isto fixo ver ós tebanos que Zeus estaba con eles, polo que se armaron de valor e saíron da cidade, facendo fuxir ós arxivos.
Cando se organizaron os ritos fúnebres polos xefes mortos na batalla, todos foron incinerados nunha gran pira excepto Capaneo, pois a tradición esixía que, ó ser morto por un raio, fose enterrado separado dos demais, nunha tumba valada. Pero entón, Evadne, a muller de Capaneo, botouse sobre a pira común e queimouse viva.
Evadne e Capaneo tiñan un fillo, Esténelo, que formou parte da expedición coñecida como os Epígonos, formada polos fillos dos sete capitáns mortos na anterior campaña. Neste caso, a guerra rematou coa toma e destrución de Tebas. Este Esténelo herdou o reino de Ifis, que morreu sen fillos vivos.
Adjany Costa
Adjany Costa, nada en Huambo en 1989, é unha bióloga mariña e conservacionista angoleña que desempeñou o cargo de Ministra de Cultura, Turismo e Medio Ambiente do seu país.
Traxectoria
Costa ten un máster universitario e está a traballar para obter o seu doutoramento na Universidade de Oxford. É exploradora da revista National Geographic, e apareceu no documental de 2019 Into the Okavango sobre o delta do Okavango.
En abril de 2020, Costa foi nomeada Ministra de Cultura, Turismo e Medio Ambiente de Angola, converténdose na ministra máis nova na historia do seu país. En outubro dese mesmo ano, foi apartada do posto polo presidente João Lourenço e reasignada como asesora do mesmo.
Recoñecementos
Costa foi a gañadora en 2019 do premio Novos Campións da Terra en representación do continente africano do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente. Ese mesmo ano, recibiu a Primeira Orde do Mérito Civil angolano en recoñecemento ao seu traballo de conservación comunitaria en colaboración co pobo Luchaze das terras altas orientais de Angola e o delta do Okavango.
Álvaro Rodríguez
Álvaro Rodríguez de Sarria (Alvarus Roderici Galletiae nos arquivos coetáneos), floruit en 1129 - 1166 e finado o 20 de xaneiro de 1167, foi un conde galego durante os reinados de Afonso VII e Fernando II.
Traxectoria
Álvaro era fillo de Rodrigo Vélaz e Urraca Álvarez, quizais filla de Álvar Fáñez e de Maior Pérez, filla de Pedro Ansúrez. Casou con Sancha, filla ilexítima de Fernando Pérez de Traba e de Tareixa, condesa de Portugal. O primeiro indicio da unión da parella data do 25 de maio de 1150. Despois de enviuvar, Sancha volveu casar con Pedro Afonso. Morreu arredor de 1182, deixando a Álvaro dous fillos, Rodrigo e Vermudo, e dúas fillas, Sancha e Tareixa, que casaron con Afonso Ramírez. Álvaro aparece por primeira vez nun documento do 29 de xaneiro de 1129 no Tumbo de Lorenzana, cartulario do mosteiro de Lourenzá. En 1147 participou no asedio de Almería, o Poema de Almería, enxalza a ascendencia de Álvaro, especialmente o seu avó materno e homónimo: miniatura|A fortaleza da [[Alcazaba de Almería.]] "[Álvaro] levou a morte a moitos e gobernou Toledo. O pai é honrado a través do fillo, e o fillo é exaltado polas súas propias accións. Forte era Rodrigo, e non é indigno da gloria do seu fillo. Este último foi famoso a través do seu pai, pero é aínda máis distinguido a través do seu avó Álvaro. É el que é coñecido por todos e non menos importante polos seus inimigos. . . Descendente de tan nobre familia, velaí Álvaro. Enfada aos mouros coa súa virtude porque os odia. "O 13 de febreiro de 1161 Álvaro levaba por primeira vez o título de conde, o máis alto do reino. Ocupou as tenencias de Lemos e Ribadeo (1146), Suarón (1153), a zona de Montenegro, antiga tenza entre as provincias de Lugo e A Coruña (1155), Folgoso, Sarria (1164–66) e Limia (1165). Patrocinaba o mosteiro cisterciense de Meira, onde preto recibira unha concesión de bens de Afonso VII o 27 de agosto de 1151. En 1164 Álvaro chegou a un acordo con Pedro, bispo de Mondoñedo, polo que as igrexas galegas de Piñeira, Vigo e Villasella, que pertencían á diocese, foran entregadas a Álvaro a cambio dunhas propiedades.
Álvaro morreu o 20 de xaneiro de 1167, cando a súa esposa Sancha figura gobernando a tenencia das terras de Folgoso:"tenens conmitatum de Felgoso defuncto uiro suo comite Aluaro"O seu fillo Rodrigo sucedeuno en Sarria e Lemos e tamén lle foi concedido o título de conde.
Pseudococcidae
Pseudococcidae (pseudocóccidos) é unha familia de insectos hemípteros que carecen dunha forte armadura que se encontran en hábitats cálidos e húmidos. Moitas especies considéranse pragas, xa que se alimentan de zumes de plantas de invernadoiro, plantas domésticas e árbores subtropicais e actúan tamén como un vector de varias enfermidades de plantas. Algunhas formigas viven en relación simbiótica con eles, protexéndoos dos predadores e alimentándose da melada que excretan.
Descrición
Son insectos con dimorfismo sexual. As femias teñen aparencia de ninfas, presentando unha morfoloxía reducida e carencia de ás, aínda que, a diferenza de moitas femias de cocoideos, adoitan conservar as patas e poden moverse. Os machos son menores, e teñen ás. Como os pseudocóccidos (e todos os outros hemípteros) son insectos hemimetábolos, non sofren unha metmorfose completa no verdadeiro sentido da palabra. Porén, os machos mostran un cambio radical durante o seu ciclo vital, cambiando de ninfas ovoides sen ás a adultos parecidos a avespas ou ás veces a mosquitos.
As femias aliméntanse do zume interno das plantas, normalmente en raíces ou outras partes e nuns poucos casos da parte inferior de froitas almacenadas. Poden adherirse a unha planta e segregar unha potente capa de cera, que usan para a súa protección mentres zugan os zumes da planta. En Asia, Drosicha mangiferae e considerada unha importante ameaza para as colleitas de manga. Os machos de pseudocóccidos teñen unha vida curta, xa que non se alimentan como adultos e só viven para fertilizar as femias. Os machos de Planococcus citri voan buscando as femias e parecen mosquitos peludos.
Algunhas especies poñen os ovos na mesma capa cerosa que usan para a protección en cantidade de 50–100 ovos; outras especies nacen directamente da femia.
As pragas máis graves son os pseudocócidos que afectan aos cítricos; ourras especies causan danos á cana de azucre, vide, ananás (Jahn et al. 2003), cafeeira, iuca, fentos, cactos, gardenia, papaia, moreira, xirasol e orquídeas. Pero só adoitan ser pragas importantes en presenza de formigas porque as formigas os protexen dos predadores e parasitos. Son tamén vectores de virus para as vides, espallando os virus do enrolamento das follas da s vides e da mancha vermella das vides. Tamén infestan algunhas especies de plantas carnívoras como Sarracenia; en tales casos son difíciles de erradicar sen repetidas aplicacións de insecticidas como diazinon. As infestacións pequenas poden non inflixir danos significativos. Pero en maiores cantidades poden inducir a caída das follas. En anos recentes, algunhas especies de pseudocóccidos convertéronse en pragas invasivas en certas localidades supoñendo un gran problema para os novos agroecosistemas. Na India, informouse que a planta Withania somnifera é un novo reservorio para a especie invasiva de pseudocóccido Phenacoccus solenopsis.
Algúns pseudocóccidos do xénero Hypogeococcus utilízanse como controis biolóxicos de pragas de cactos invasores en Suráfrica, incluíndo Harrisia balansae, H. martinii, e Opuntia cespitosa.
Descubríronse espécimes fósiles de formigas do xénero Acropyga de idade burdigaliana en depósitos de ámbar dominicano e varios dos individuos quedaron conservados levando o xénero extinto de pseudocóccido Electromyrmococcus. Estes fósiles representan o rexistro máis antigo da simbiose entre pseudocóccidos e formigas.
Métodos de control
Os piretroides como a permetrina, a bifentrina ou a ciflutrina poden usarse para o control dos pseudocóccidos.
Algúns xardineiros usan larvas de crisópidos para controlar as infestacións de pseudocóccidos, xa que estas larvas son predadores voraces de áfidos e outros pequenos insectos.