cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Depuración franquista do maxisterio
As comisións depuradoras
Referente á cuestión das sancións estas quedan fixadas na Orde do Ministerio de Educación Nacional do 11 de marzo de 1938, na mesma Orde fíxanse as pautas de actuación das comisións de depuración e estabelécese o funcionamento dun complexo aparello administrativo que ten como obxectivo controlar e centralizar todo o proceso depurador, para así conseguir dotalo dun carácter máis homoxéneo. No primeiro artigo alúdese a que se crea unha Oficina Técnico-administrativa, co carácter de Sección, especialmente encargada da tramitación de expedientes incidencias e recursos a que dea lugar a depuración do persoal dependente deste Ministerio». Posteriormente por Orde ministerial do 19 de marzo de 1939 créase a Comisión Especial Ditaminadora, órgano que ten como función examinar e resolver os expedientes incoados polas comisións depuradoras provinciais, retirándoselle á oficina técnico administrativa a competencia para formular propostas de resolución que, desde ese momento, resulta potestade da Comisión especial ditaminadora. A Comisión especial permanece en activo até que é disolta o 30 de xaneiro de 1942 (BOE do 10 de febreiro), momento no que se considera que xa foron resoltos todos os expedientes de depuración. (A oficina técnico administrativa non será disolta até o 9 de febreiro de 1944, mediante unha resolución publicada no BOE do 2 de maio do mesmo ano).
O traballo que desempeñaban as comisións podería clasificarse, de maneira esquemática, da seguinte maneira: a todo o funcionariado público obrigábaselle a pedir a súa propia depuración, xa que, inicialmente, desde o triunfo da rebelión foi separado do servizo até que puidese ser considerado apto. O profesorado solicitaba a súa autodepuración pedindo o reingreso. Na solicitude, víase obrigado a explicitar con que entusiasmo recibira o alzamento, as súas actividades e afiliación política e sindical, aspectos relativos á súa vida privada e unha demostración de cal ía ser o seu grao de vinculación na construción do novo Estado ou, o que é o mesmo, cantas delacións estaba disposto a levar a cabo. A continuación púñase en marcha o procedemento de apertura de expediente depurador a instancias das Comisións Depuradoras Provinciais.
Ás Comisións outorgábaselles o dereito de reclamar ás distintas autoridades, ademais dos centros e as persoas necesarias, podían pedir informes sobre a conduta profesional, particular, social e actuacións políticas de calquera individuo obxecto de depuración. É dicir, que se lles outorgou o pleno dereito a investigar sobre as condutas, a ideoloxía, os pensamentos e crenzas de calquera individuo que lles interesase.
Segundo a normativa depuradora, as Comisións debían pedir polo menos catro informes diferentes: ao alcalde, cura párroco, xefe da Garda Civil e a un pai de familia ben considerado, que vivisen onde estivese situada a escola e individuo obxecto de investigación. Estes informes foron a base fundamental sobre a que asentaron as súas bases a depuración. Mais os membros das Comisións tamén podían solicitar informes a outras instancias: comandancias da policía, servizos de información militar, servizos técnicos e administrativos das inspeccións educativas, particulares. Foi frecuente o emprego da delación para redactar cargos dirixidos contra os docentes. Nalgunhas provincias, déixase constancia das chamadas públicas á delación, efectuadas a través dos distintos boletíns oficiais provinciais do mes de agosto de 1936, chamadas efectuadas desde os gobernos civís. miniatura|Prego de cargos contra [[Xosé María Álvarez Blázquez.]] miniatura|Goberno Civil da Provincia de Lugo. Cargos contra [[Xosé Ramón Fernández-Oxea|José Ramón Fernández. Primero: es galleguista…, 26/12/1936.]]
Doutra banda, aos propios acusados pedíaselles información respecto doutros compañeiros, o que aumentaba o mal estado no que se atopaban os docentes, e incrementábanse as inquietudes e desconfianzas entre o colectivo.
Unha vez recibidos os devanditos informes, a Comisión estudábaos e formulaba uns cargos que se lles comunicaban ao mestre/a en cuestión.
O que se pode deducir deste curto período de tempo é que estaba prefixado a conciencia para que o profesorado expedientado non tivese a mínima posibilidade de se defender: cando lles notificaban acerca do seu informe, no caso de que tivesen que presentar datos para alegar a súa defensa, atopábanse co que o prazo finalizara e xa non tiñan opción para a defensa.
Unha vez que a Comisión Depuradora analizaba os escritos de descargo, a documentación acreditada polo profesorado para alegar a súa defensa, e toda a información recollida, estabelecía a resolución definitiva do expediente en cuestión. As distintas solucións ás que podería chegar o Ministerio de Educación eran moi diversas e de diferente índole e importancia:
Os castigos
miniatura|Suspensión de emprego e soldo, inhabilitación e traslado. miniatura|"…sexa suspendido de emprego e soldo por seis meses, a partir da data de dita Orde, inhabilitado para cargos directivos e de confianza e trasladado de escola a outra da provincia de Zamora". O 18 de marzo de 1937 fixáronse as causas dos castigos administrativos, cun carácter o suficientemente aberto para que cada comisión poida facer interpretacións particulares, nun principio serán susceptíbeis de ser sancionados: “non cooperar para producir o triunfo do alzamento Militar ou o Movemento. Accións ou omisións que implicasen, antipatriotismo conduta contraria ao Movemento nacional”. As causas de sanción fixábanse con “carácter enunciativo e non limitativo", o cal deixaba a porta aberta para que cada Comisión Depuradora Provincial puidese engadir as que considerase pertinentes.
Os castigos e sancións eran os seguintes:
Os cargos
Os cargos que se lles imputaron ao profesorado sancionado foron moi variados, xa que cada unha das Comisións Depuradoras Provinciais os tipificaba de forma distinta, mais, fundamentalmente, pódense clasificar nos seguintes: cargos políticos e sindicais, cargos sociais, cargos particulares, cargos relixiosos e cargos profesionais.
Tamén se depuraba o resto do profesorado que era considerado non contaminado, non republicano, e tiña que sufrir exames e seguir uns cursos de orientación profesional, xa que de estar contaminado carecería das competencias necesarias para inculcarlle ao seu alumnado o espírito relixioso, moral e católico oficial.
A revisión das sancións
Inicialmente os sancionados non podían solicitar unha revisión do castigo, mais a situación cambia a partir de 1938. O 11 de marzo de 1938 recoñécese a posibilidade de recurso, posibilidade que non existía até esa data. Se a persoa sancionada solicitaba revisión de expediente, o proceso depurativo alongábase. A solicitude de revisión unicamente resultaba eficaz de acompañarse de novas probas. Polo xeral, as revisións eran rexeitadas. A capacidade para solicitar a revisión estaba limitada, xa que non podían solicitala os docentes que fosen sancionados co castigo da separación definitiva.
Para encargarse da revisión creáronse unidades administrativas específicas: até o 19 de marzo de 1939, as revisións tramitábanse a través da mesma oficina técnica administrativa encargada dos expedientes de depuración. Nesa data, as competencias revisoras trasládanse á Comisión Superior Ditaminadora.
A partir de 1942 as revisións pasan a mans dun xulgado administrativo creado exclusivamente para este fin, o Xulgado Superior de Revisións. A solicitude de revisión non levaba aparellada a súa concesión. O profesorado que a solicitaba debía demostrar que había novos elementos de xuízo para poder reconsiderar as conclusións do expediente depurador. O número de revisións concedidas respecto das solicitadas foi escaso. Nalgúns casos acábase producindo anulación da sanción e alixeiramento desta. Moitas veces, estes alixeiramentos prodúcense cando xa non poden achegar ningún beneficio á persoa sancionada, xa que a maior parte da sanción, se non a súa totalidade, achábase plenamente cumprida.
Consecuencias
O maxisterio quedou moi minguado despois da depuración. A purga foi moi grande, e a maioría do profesorado dun modo ou outro sentiu o medo, a frustración e a incerteza ante este inesperado proceso, que alterou en todos os sentidos a educación.
Segundo algunhas estimacións, o número de profesorado sancionado aproximouse aos 20 000, tendo en conta de que en 1936 había en exercicio ao redor de 60 000 mestres nacionais, pódese concluír que a depuración implicou a imposición de sancións para un terzo do total do corpo. Mais as repercusións máis lesivas da depuración non só afectan aos docentes sancionados. A depuración supuxo unha notábel diminución da calidade educativa da escola española, sobre todo durante a década dos anos corenta e cincuenta, xa que unha parte moi importante das prazas deixadas vacantes polos docentes foron ocupadas por militares que participaran na Guerra Civil combatendo ao lado do bando sublevado, feridos e mutilados de guerra, as súas viúvas e os seus familiares máis directos. Ao longo do conflito e con posterioridade, leváronse a cabo oposicións e concursos con prazas reservadas para excombatentes, sen apenas preparación pedagóxica e profesional, que introduciron nas escolas españolas disciplinas e protocolos de inequívoca ideoloxía castrense.
En canto á dureza da depuración, as súas consecuencias son distintas e bastante heteroxéneas ao longo de todo o territorio nacional. En contra do que se podería afirmar a primeira vista, a maior cantidade do profesorado sancionado non exercía nas provincias que mostraron máis resistencia ao franquismo, senón que o maior número de sancionados atopábase nas chamadas «provincias de retagarda», aquelas que desde datas temperás quedaron sometidas ao control do exército franquista. Nelas, a purga levouse a cabo con máis tempo e con maior disposición de medios indagatorios e, o que é máis importante, iniciouse en data máis temperá, cando maior era a necesidade de aplicar unha dura represión.
Nos casos de persoas afectadas polas depuracións políticas, tanto no ámbito laboral como nas administracións públicas, estas víronse privadas do seu dereito a percibir unha xubilación, no mellor dos casos.
Notas
<references group="lower-alpha">
Quindimil, Palas de Rei
San Miguel de Quindimil é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 42 habitantes, deles 16 eran homes e 26 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Estatocito
miniatura|dereita|200px|Punta da raíz vista ao microscopio (X10). 1-[[meristema 2-columela (estatocitos con estatólitos) 3-parte lateral da caliptra 4-células mortas rotas 5-zona de elongación]]
Os estatocitos son células vexetais que están implicadas na percepción da gravidade ou gravitropismo, localizadas na columela da caliptra que cobre a punta da raíz e na endoderme da zona de elongación dos talos. Estas células conteñen no seu interior estatólitos, que son un tipo especial de amiloplastos cheos de amidón denso e pesado, os cales sedimentan á parte máis baixa das células por efecto da gravidade, e desencadean un patrón de crecemento diferencial na raíz, que fai que esta se dobre seguindo o seu eixe vertical en dirección ao vector da forza da gravidade.
Citoloxía
miniatura|esquerda|Esquema dun estatocito da raíz en posición vertical. 1-[[parede celular 2-retículo endoplasmático 3-plasmodesmo 4-núcleo 5-mitocondria 6-citoplasma 7-estatólito 8-raíz 9-caliptra 10-estatocito A-polo proximal B-polo distal]]
Nunha raíz os estatocitos son células polarizadas, é dicir, a distribución dos seus orgánulos non é homoxénea. A súa orientación proximal/distal segue a orientación da forza de gravidade. Están rodeados dunha parede celular (1), o seu citoplasma (6) rodea un núcleo (4) con forma de copa ancorado ao polo proximal (A) polo retículo endoplasmático (2), algunhas de cuxas cisternas atravesan a parede celular por plasmodesmos (3). As mitocondrias (5) están repartidas de maneira máis homoxénea, e os estatólitos (7), que son amiloplastos especializados, sedimentan cara ao polo distal (B) da célula.
Fisioloxía
miniatura|250px|dereita|Esquema dun estatocito da raíz colocado en posición horizontal. Os mecanismos implicados no gravitropismo non están totalmente aclarados. Nunha raíz vertical na cal a polaridade proximal/distal segue o vector da forza da gravidade, os estatólitos concéntranse no polo distal. A distribución da auxina (hormona vexetal) na raíz é nese momento simétrica e o crecemento das células é uniforme, o que conduce á formación dunha raíz recta. Polo contrario, se a raíz está situada horizontalmente, os estatólitos sedimentan por gravidade, exercendo un estímulo mecánico sobre a rede de filamentos da proteína actina que os rodea. A permeabilidade da membrana plasmática vese entón modificada e a auxina acumúlase de maneira asimétrica na raíz, tendendo a concentrarse arredor dos estatólitos. A elongación das células é inhibida pola auxina. En consecuencia, os tecidos da raíz alónganse de maneira diferencial, o que causa unha curvatura na raíz en crecemento, que segue o sentido da forza da gravidade. Tamén se atopan estatocitos na endoderme dos talos florais. Nestes órganos a redistribución da auxina orixina unha curvatura no talo en crecemento oposta á gravidade.
Estatocito e estatocisto
En parte da literatura científica a estas células perceptoras da gravidade das plantas denomínanas estatocistos  (igual que os estatocistos dos animais). Outros autores prefiren o termo estatocito, xa que son células con estatólitos no seu interior, polo que lles corresponde mellor a terminación -cito (célula), e non non son estruturas (-cisto) formadas por varias células que rodean unha cavidade na que están os estatólitos (fóra da célula), como ocorre nos estatocistos animais. Por outra parte, cada unha das células que forman os estatocistos animais pode denominarse tamén estatocito.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1974
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1974 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 6 de outubro de 1974 no circuíto de Watkins Glen. Foi a 15ª carreira da tempada de Fórmula Un de.
Resumo da carreira
Carlos Reutemann gañou desde a pole, por diante do Brabham do seu compañeiro Carlos Pace, mentres que Emerson Fittipaldi foi cuarto conseguindo o seu segundo campionato do mundo en tres anos e o primeiro para o Equipo McLaren. O americano Mario Andretti, logo de clasificarse nunha excelente terceira posición, foi descualificado cando o motor do seu Parnelli se calou na grella de saída e o seu equipo empuxouno para arrincar.
Emerson Fittipaldi de McLaren e o Ferrari de Clay Regazzoni chegaron á última carreira da tempada, empatados no campionato de pilotos con 52 puntos, o Tyrrell de Jody Scheckter, con 45 puntos, tiña tamén unha remota posibilidade de alcanzar aos dous.
No principio do ano, Peter Revson, un dos cinco pilotos estadounidenses en gañar un Gran Premio, morrera nun accidente nunhas probas, pero o público americano tivo compatriotas Mario Andretti e Mark Donohue, e os dous pilotaron coches de fabricación estadounidense de equipos dos Estados Unidos.
Nos adestramentos previos á carreira, Clay Reggazoni tivo un grande accidente, no cal lesionouse unha perna, obrigando ademais a Ferrari a traer un novo chasis desde Italia, Jody Scheckter tamén necesitou un novo chasis, xa que destruíra o seu Tyrrell nun accidente no Gran Premio do Canadá. O único cambio na grella era o regreso de José Dolhem a Surtees, logo da pobre actuación de Derek Bell no Canadá, Eppie Wietzes non reapareceu no Brabham que correra en Mosport e Tim Schenken tomaría un dos problemáticos Lotus 76, mentres os pilotos titulares, Ronnie Peterson e Jacky Ickx, concentraríanse nos vellos Lotus 72. Os adestramentos comezarían con outro grande accidente, o cal deixou a Jean Pierre Beltoise cun óso roto no seu pé logo de destruír un dos novos BRM. O non tomaría parte das actividades. A Pole Position foi conseguida por Carlos Reutemann, (Brabham) seguido dun impresionante James Hunt no seu Hesketh, impresionante foi tamén a actuación de Mario Andretti, correndo co novo Parnelli, Carlos Pace co Brabham completou os catro primeiros. Despois viñan Lauda, Sheckter, Watson (cun Brabham privado) e os contendentes para o título, Fittipaldi e Reggazoni tras el. Os 10 primeiros completábanos J.P. Jarier no seu Shadow e Jaques Henri Laffite, que nunha boa actuación clasificou 11° ao seu mediocre Iso-Marlboro, notables tamén foron Chris Amon clasificando 12° co único BRM e Danny Hulme 17° no seu último gran premio. Ronnie Peterson veríase moi limitado co seu antigo Lotus 72 e se clasificaría 19°.
O domingo foi un día glorioso, claro e cálido. Na volta de quecemento, Andretti desenvolveu un fallo no encendido, e o inicio atrasouse 25 minutos mentres que o equipo apresurouse a resolver o problema. Mario tomou o seu lugar na grella, pero cando Tex Hopkins deixou caer a bandeira verde, o Parnelli quedo parado, e o resto de participantes tivo que evitalo. O seu equipo finalmente conseguiu arrincar o coche empuxándoo, pero Andretti veu a bandeira negra e quedou descualificado.
Desde o principio, Reutemann liderou por diante de James Hunt, Pace, Niki Lauda, Scheckter, Fittipaldi e Regazzoni. Aos poucos, a brecha entre Reutemann e Hunt ampliouse, e para o final da terceira volta, en loita polo terceiro lugar estaban Lauda, Sheckter e Fittipaldi, Reggazoni viña despois, aínda que ao cabo dalgunhas voltas o Ferrari comezou a experimentar problemas de dirección, o que lle fixo perder velocidade e ser adiantado por John Watson e Arturo Merzario, mentres tanto Fittipaldi seguía cos ollos postos en Sheckter.
Malia todo a carreira continuou con Reutemann liderando por diante de Hunt, Pace, Sheckter e Fittipaldi, Reggazoni entrou a pits para cambiar pneumáticos, o cal non mellorou o manexo do seu Ferrari. Continuaría na pista polo resto da tarde, pero as súas esperanzas de gañar o título xa eran historia, ata se Fittipaldi non terminase. Cara á metade da carreira Lauda comezou a sufrir problemas de manexo, sendo adiantado por Sheckter, Fittipaldi e Merzario. A súa carreira terminou na volta 39 con problemas na suspensión. Hunt comezou a ter problemas e Carlos Pace comezou a achegarse, quitándolle o segundo posto a catro voltas do final, dándolle a Brabham un 1-2. James Hunt finalizou terceiro, mentres que Emerson Fittipaldi asegurou a súa volta na volta 45, cando Jody Scheckter retirouse cun problema no tanque de combustible do seu Tyrrell, dándolle ao piloto de McLaren 3 puntos. Merzario tamén abandonou dándolle o quinto posto a Watson, Patrick Depailler (tyrrell) completou os puntos.
Ed Bradley
Edward Rudolph Bradley, Jr., nado en Filadelfia o 22 de xuño de 1941 e finado en Nova York o 9 de novembro de 2006, foi un xornalista estadounidense, coñecido polos seus vinte e seis anos de traballo no programa de CBS News 60 Minutes. Ao principio da súa carreira cubriu a caída de Saigón, foi o primeiro correspondente televisivo negro na Casa Branca e presentou o seu propio programa de noticias, CBS Sunday Night News with Ed Bradley. Recibiu numerosos premios polo seu traballo, incluído o Peabody, o premio ao mérito dunha vida da National Association of Black Journalists, o premio Paul White da Radio Television Digital News Association e dezanove premios Emmy.
Traxectoria
Bradley naceu en Filadelfia e os seus pais divorciáronse cando el tiña dous anos. Foi criado pola súa nai, Gladys, que tiña dous traballos para poder vivir. Graduouse en 1959 da Saint Thomas More Catholic Boys High School en West Philadelphia e pasou a outra escola historicamente para negros, Cheyney State College en Cheyney, Pensilvania, da que se licenciou en 1964 cun grao en educación. O seu primeiro traballo foi como profesor de sexto grao na Escola Elemental William B. Mann en Filadelfia. Mentres daba clases fixouse nos vellos estudios WDAS, onde comezou a traballar primeiro sen soldo e logo cun salario mínimo. Programaba música, lía noticias e cubría partidos de baloncesto e outros deportes.
En 1971, mudouse a París, onde inicialmente viviu dos seus aforros, máis pouco a pouco comezou a traballar para CBS News cubrindo as conversas de paz de París. En 1972 ofreceuse para ser transferido a Saigón para cubrir a guerra de Vietnam, ademais de pasar tempo en Phnom Penh cubrindo a guerra en Camboxa. Alí foi ferido por un morteiro no lombo e nun brazo.
En 1974, mudouse a Washington, D.C., e foi ascendido para cubrir a campaña presidencial de Jimmy Carter de 1976. Converteuse entón no correspondente de CBS News na Casa Branca (foi a primeira persoa negra correspondente de televisión na Cassa Branca ) ata 1978, en que foi convidado a pasar a CBS Reports, onde serviu como correspondente principal ata 1981. Tamén presentou CBS Sunday Night News entre 1976 e 1981. Ese ano, Walter Cronkite deixou de presentar CBS Evening News e foi substituído polo correspondente de 60 Minutes Dan Rather, deixando un oco no programa que foi ocupado por Bradley. Durante os vinte e seis anos que estivo en 60 Minutes, presentou máis de 500 historias, cubrindo todo tipo de novas, dende profundos segmentos sobre guerra, política, pobreza e corrupción ata pezas lixeiras biográficas ou sobre deportes, música e gastronomía.
Foi o único xornalista da televisión que entrevistou a Timothy McVeigh, condenado á morte e executado polo atentado con bomba contra o edificio federal de Oklahoma City que provocou 168 mortos e centenas de feridos en 1995. Entre outros dos seus traballos máis destacados están os que realizou sobre abusos sexuais no seo da Igrexa Católica estadounidense, sobre enfermos de cancro cerebral, sobre o tiroteo ocorrido no instituto de Columbine (Colorado), en abril de 2001, e sobre as consecuencias do furacán Katrina en Nova Orleáns, en 2005.
Bradley faleceu o 9 de novembro de 2006, no Hospital Monte Sinaí de Manhattan, por complicacións da leucemia. Tiña 65 anos.
Singleton
En enxeñaría de software, o padrón de deseño Singleton (Instancia Única) emprégase para garantir que unha clase soamente teña unha instancia, ademais de proporcionar un punto de acceso global a esa instancia. Trátase polo tanto dun padrón de creación.
É de utilidade cando se necesita exactamente un obxecto para coordinar accións nun sistema. Este concepto pode xeneralizarse para restrinxir a instanciación a un certo número de obxectos.
Motivación
En certos contextos, é importante que algunhas clases teñan exactamente unha instancia que sexa facilmente accesible (por exemplo, ter un único xestor de ventás nunha aplicación).
O uso dunha variable global fai accesible un obxecto, pero non evita que se poidan crear múltiples instancias de obxectos. Unha solución mellor é facer que sexa a propia clase a responsable da súa única instancia. A clase pode garantir que non se poida crear ningunha outra instancia (restrinxindo o acceso ao construtor) e pode así mesmo proporcionar un modo de acceso á instancia.
Aplicabilidade
O uso do padrón é axeitado cando:
Estrutura
250px|centro
Colaboracións
Os clientes acceden á instancia do Singleton a través da operación definida con esa finalidade.
Consecuencias
As principais vantaxes do padrón Singleton son:
Implementación
Á hora de utilizar o padrón Singleton, débense ter en conta algúns aspectos de implementación, entre os que destacan:
Garantir a unicidade da instancia da clase
O padrón Singleton fai que a única instancia sexa unha instancia normal da clase, pero coa particularidade de que dita clase soamente permite crear unha instancia. Adóitase conseguir isto mediante a ocultación da operación que crea a instancia tras unha operación de clase. Esta operación ten acceso á variable que contén a instancia e asegura que a variable estea inicializada con dita instancia previamente a devolver o seu valor. Este enfoque asegura que un Singleton se crea e inicializa antes do seu primeiro uso. Por exemplo, en Java pódese definir a operación de clase mediante un método estático  da clase , que tamén define unha variable estática   que contén a súa única instancia.
Os clientes acceden ao Singleton exclusivamente a través do método. A variable  inicialízase a   e o método estático   devolve o seu valor, inicializándoa coa única instancia en caso de que sexa. utiliza inicialización "preguiceira" (lazy initialization): o valor que devolve non se crea e almacena ata que se accede a el por primeira vez.
Por outra banda, o construtor declárase como privado: un cliente que trate de crear unha instancia de  directamente obterá un erro en tempo de compilación. Isto garante que soamente se pode crear unha instancia. Ademais, e debido a que  é de tipo , o método   pode asignar a esta variable unha instancia dunha subclase de.
Nótese o uso de  para permitir a súa utilización en aplicacións multi-fío. No caso de que dous fíos executen o método de creación simultaneamente cando a instancia do Singleton aínda non existe, ambos deben comprobar a instancia do Singleton e soamente debe creala un deles. Por iso é típico o uso de exclusión mutua na clase que indica que o obxecto está sendo instanciado.
Unha alternativa sería o uso de inicialización "impaciente" (eager initialization), na que sempre se crea a instancia. Este tipo de inicialización emprégase cando o programa sempre necesita unha instancia ou cando o custo de crear a instancia non é demasiado alto en términos de tempo/recursos.
Este método ten varias vantaxes:
Porén, tamén ten algúns inconvenientes. Destaca principalmente:
Estender a clase Singleton
O principal problema non é definir a subclase, senón crear a súa única instancia de maneira que os clientes a poidan utilizar. En esencia, a variable que fai referencia á única instancia debe ser inicializada cunha instancia da subclase. A técnica máis sinxela é determinar que Singleton queremos usar na operación  de.
Outra maneira de elixir a subclase de  é trasladar a implementación de   dende a clase pai á subclase. Este enfoque dificulta a elección da clase de Singleton en tempo de execución, mentres que utilizar instrucións condicionais para determinar a subclase é máis flexible, pero fixa o conxunto de posibles clases Singleton. Ningún dos dous enfoques é o suficientemente flexible para tódolos casos.
Un enfoque máis flexible utiliza un rexistro de obxectos Singleton. Así, en lugar de que sexa  quen defina o conxunto de posibles clases Singleton, estas clases poden rexistrar a súa única instancia polo seu nome nun rexistro que sexa coñecido por todos.
O rexistro establece unha correspondencia entre nomes e obxectos Singleton. Cando  necesita un Singleton, consulta o seu rexistro, pedindo un Singleton polo seu nome. O rexistro busca o Singleton correspondente (no caso de que exista) e devólveo. Así,  non ten que coñecer tódalas posibles clases de Singleton. Todo o que necesita é unha interface común para tódalas clases de Singleton que inclúa operacións para o rexistro.
Java
A continuación amósase un exemplo no que se utiliza o padrón Singleton. Trátase dunha táboa onde claves e valores son cadeas de caracteres. O padrón Singleton garante que tódolos clientes utilizarán soamente a instancia única, é dicir, a mesma táboa hash (utilizada internamente para representar a táboa asociativa).
Salviniais
A das salviniais (Salviniales), tamén chamadas antigamente hidropteridais (Hydropteridais) é unha orde de pteridófitas da clase das polipodiópsidas, que comprende especies de fentos acuáticos.
Familias
A orde comprende dúas familias:
Algúns autores inclúen tamén unha terceira:
Antepasado común das salviniais e reavaliación do esporocarpo
Hoxe en día, cos estudos moleculares de filoxenia que reúnen ás dúas familias (marsileáceas e salviniáceas) de forma indiscuíbel no mesmo clado (grupo monofilético), os investigadores concordan con que debería ser descontinuo o uso dunha terminoloxía diferente para expresar as estruturas nas dúas familias que resultan seren homólogas. As estruturas reprodutivas inusuais que teñen ambas as familias chámanse tradicionalmente esporocarpos (distinto do esporocarpo dos fungos).
Nese sentido, os estudos comparados da morfoloxía do esporocarpo baixo un marco teórico evolutivo, dan estes resultados:
Os diferentes autores propuxeron solucións diferentes a esta definición, e algúns diferencian entre "esporocarpo de orixe foliar", en marsileéceas, e "esporocarpo de orixe indusial" en salviniáceas. A aproximación moderna (Nagalingum, Schneider e Pryer 2006) propón que se chame esporocarpo aos soros con indusio, con soróforo e con cuberta do soróforo, e que ao que tradicionalmente se camaba "esporocarpo" nas salviniáceas, sexa referido simplemente como soro.
Para ver esquemas e fotos dos esporocarpos e soros das dúas familias, consultar: N. S. Nagalingum, H. Schneider e K. M. Pryer (2006): "Comparative Morphology of Reproductive Structures in Heterosporous Water Ferns and a Reevaluation of the Sporocarp", en International Journal of Plant Sciences 167: 805–815. aquí).
Economía de Lituania
A agricultura de Lituania foi tradicionalmente a base da economía do país. Pero a partir da década de 1940 industrializouse moi rapidamente, malia que a agricultura aínda é importante ( arredor dunha quinta parte da poboación activa co 53,9% da terra é de cultivo, mentres o 30,4% son bosques e o 7,6% pastos). Tamén é bastante importante a gandería.
Flanagan, só Flanagan
Flanagan, só Flanagan é un libro escrito de Andreu Martín e Jaume Ribera, publicado no ano 2000. É o oitavo da saga protagonizada polo detective xuvenil Flanagan.
Economía de Lituania
Economicamente, o país divídese en catro zonas, o leste do país que ten un sector industrial diversificado e en expansión (metalurxía, manufacturas, carpintarías e industria lixeira). A zona sur posúe a metade dos recursos enerxéticos e acuáticos e ten metalúrxicas, manufacturas e producións alimentarias (sobre todo pola gandería e a plantación de acelga-rabanete). O norte de Lituania ten pouca industria pero é unha importante zona granxeira (cereais e acelga rabanete). A zona Oeste é máis coñecida polos estaleiros, reparación de barcos e pesca.
Flanagan, só Flanagan
Trama
A historia comeza un xoves de xuño. A véspera do exame final de matemáticas, Flanagan está a enterrar un gato. Ó día seguinte Mateo ameázao con darlle unha tunda, pero á tarde chámao Nines e pasa a fin de semana fóra do barrio. Nines séntese mal e chámao para falar, pero acaban bicándose nun parque, e tras un diálogo confuso, Flanagan vai durmir á estación de trens.
Economía de Lituania
A pesar de ser membro da Unión Europea dende o 1 de maio de 2004, o seu comercio co países do Leste de Europa representa unha parcela crecente do total.
Flanagan, só Flanagan
Trama
Cando volve o luns a clase, resulta que Mateo está desaparecido, acusado de atracar unha gasoliñeira. O policía do barrio pídelle axuda, e, tras salvarlle a vida, Flanagan e Nines esconden a Mateo nun piso do pai dela.
Finalmente descóbrese que tralo asunto do atraco á gasoliñeira se escondía un político pederasta con moito que ocultar, e que o pai de Mateo tiña tamén moito que esconder.
Narración
De novo todo sae a pedir de boca para Flanagan. Os dous casos resoltos. Bastante acción e mesmo varios accidentes perigosos. Logo de que en abril Blanca Online mudara de barrio e deixaran a relación, Flanagan non quere volver á vida de parella, pero acaba caendo, e o relato abre as portas á unha futura relación con Nines.
Tradución ao galego
Logo de traduciren Xavier Rodríguez Baixeras e María Dolores Martínez Torres dous libros da saga cada un, este é o primeiro que traduce Carmen Torres París. Dálle un estilo moi persoal, traducindo tamén os nomes (Branca e Xan no canto de Blanca e Juan que empregaran os anteriores), e empregando expresións e xiros propios do galego, así como adaptando a situación á cultura galega (como Flanagan cantando unha pandeirada).
Ligazóns externas
Ficha na web da editorial.
Castelán centroamericano
O castelán centroamericano é o nome xeral dos dialectos da lingua castelá falados en América Central. Máis polo miúdo, o termo refírese á lingua castelá falada en Costa Rica, O Salvador, Guatemala, Honduras e Nicaragua. Malia que Panamá forma parte de América Central, o castelán panameño clasifícase como unha variedade do castelán caribeño.
En moitos casos, as variedades de castelán centroamericano amosan trazos intermedios entre as variantes conservadoras (chamadas "das terras altas") e as radicais do continente (chamadas "das terras baixas"). O principal punto de cohesión do castelán falado en América Central é o voseo.
Fujimino
Fujimino (ふじみ野市, ふじみのし, Fujimino-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e ao sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 14,67 km² de superficie e unha poboación de 104.433 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 7.120 h/km².
O concello de Fujimino limita cos concellos de Kawagoe, de Fujimi e de Miyoshi.
Historia
A cidade de Fujimino foi fundada pola fusión do concello de cidade de Kamifukuoka e o concello de vila de Ōi do distrito de Iruma no ano 2005.
Masaru Emoto
miniatura|Cristais de neve por [[Wilson Bentley, moi semellantes ás cristalizacións da auga.]] Masaru Emoto, nado en Yokohama o 22 de xullo de 1943 e finado en Toquio o 17 de outubro de 2014, foi un autor xaponés coñecido polas súas teorías sobre as cristalizacións da auga doce, e as diversas formas que segundo el esta presenta dependendo da súa calidade, mais tamén antes e despois de lle falar, rezar, exporse a música ou a imaxes. Emoto nunca publicou ningún traballo en ningunha revista con comité científico de selección e as súas teorías están consideradas pseudociencia.
Traxectoria
Segundo Emoto a importancia dos descubrimentos consiste en que os seres humanos temos altas porcentaxes de auga, e o feito de escoitarmos (ou emitirmos) oracións e pensamentos positivos vai mellorar a nosa vida e saúde; polo contrario, oracións e pensamentos negativos non fan máis que mal ao noso corpo, porque iso queda reflectido na auga do noso corpo.
Macizo dos Urrieles
Administrativamente, pertence ás comunidades autónomas do Principado de Asturias, Cantabria e Castela e León.
Os seus picos máis altos son Torrecerredo (2.650 metros), Torre del Llambrión (2.642 m) e Torre del Tiro Tirso (2.641 m).
Xestoso, Vilar de Lor, Quiroga
Xestoso é un lugar da parroquia de Vilar de Lor no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 35 habitantes (14 homes e 21 mulleres).
Gabriel Alén
Gabriel Alén Castro, nado en Ourense en 1977, é un mestre e político galego do PPdeG
Traxectoria
Compaxinou a súa actividade de mestre coa alcaldía ata que en marzo de 2020 presentou a súa renuncia á alcadía para ir nas listas do PP ás eleccións galegas de abril dese ano.
Logo de ocupar o seu posto como deputado do Parlamento de Galicia por uns meses, en setembro de 2020 foi elixido como Delegado Territorial da Xunta de Galicia na provincia de Ourense.
Herfølge
Herfølge é unha localidade do municipio dinamarqués de Køge que pertence á provincia de Roskilde na costa leste da illa de Selandia ao leste de Dinamarca. Destacou pola vitoria do seu equipo local de fútbol, Herfølge Boldklub, no campionato da super liga dinamarquesa na temporada 1999-2000.
A Conchada
O topónimo galego A Conchada pode referirse a:
STS-124
STS-124 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 31 de maio de 2008 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-124, con sete astronautas a bordo (seis americanos e un xaponés), foi unha misión de construción e aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Mark Kelly, o piloto Ken Ham, o enxeñeiro de voo Greg Chamitoff e os especialistas de misión Karen Nyberg, Garrett Reisman, Akihiko Hoshide, Ron Garan e Mike Fossum.
O Discovery acoplouse ao porto PMA-2 da estación ás 18:03 GMT do 2 de xuño, levando a bordo a segunda sección do módulo laboratorio xaponés Kibo, para cuxa instalación se necesitaron tres paseos espaciais. Durante a misión tamén se reparaou o lavabo químico.
O transbordador volveu a terra en Cabo Cañaveral o 14 de xuño de 2008.
Ramil, Palas de Rei
San Miguel de Ramil é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 10 habitantes, deles 6 eran homes e 4 eran mulleres, o que supón un aumento de 1 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. A parroquia é limítrofe coa homónima Ramil, Agolada.
Retegal
Retegal, Redes de Telecomunicación Galegas S.A, é unha empresa pública propiedade da Xunta de Galicia con sede en Santiago de Compostela.
Historia
A empresa pública creouse polo Decreto 58/1997, do 20 de decembro. Retegal xestiona e explota as infraestruturas de telecomunicacións da Xunta de Galicia. Retegal distribúe o sinal da CRTVG en Galiza. As súas infraestruturas tamén son empregadas en alugueiro por outros operadores de telecomunicacións.
Infraestrutura
Retegal ten máis de 140 centros de radiodifusión. Retagal emprega tecnoloxía de Egatel.
Soán, Vilar de Lor, Quiroga
Soán é un lugar da parroquia de Vilar de Lor no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Conchouso
O topónimo galego Conchouso pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Diego Vieytes
Diego Vieytes Salgado, nado en Ourense o 30 de xuño de 1990, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu club actual é o CD Boiro.
Hasuda
Hasuda (蓮田市, はすだし, Hasuda-shi) é un concello da prefectura de Saitama no Xapón. Está situado no centro da rexión de Kantō e no centro-leste da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 27,27 km² de superficie e unha poboación de 63.320 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.320 h/km².
Tecolotes de los Dos Laredos
Os Tecolotes de los Dos Laredos, antes coñecidos como Tecolotes de Nuevo Laredo, son un equipo profesional de béisbol mexicano que compite na Liga Mexicana de Béisbol (LMB). O club, fundado en 1940, ten a súa sede nas cidades de Nuevo Laredo, en México, e de Laredo, nos Estados Unidos, sendo o único club de béisbol do mundo binacional. Os Tecolotes posúen no seu palmarés cinco títulos de liga. Os seus parque como local son o Parque la Junta en Nuevo Laredo e o Uni-Trade Stadium en Laredo, ambos con capacidade para 6.000 espectadores.
Hasuda
O concello de Hasuda limita cos concellos de Ina, de Okegawa, de Kuki, de Shiraoka, de Saitama e de Ageo.
Apollo 13 (homónimos)
Apollo 13 pode referirse a:
Haustorio
miniatura|250x250px|[[c:Category:Hyaloperonospora|Hyaloperonospora parasitica: Hifas e haustorios.]] En micoloxía, un haustorio é o extremo da hifas dun fungo parasito, simbionte ou da raíz modificada dunha planta parasita (por exemplo no xénero Orobanche) que penetra no tecido do anfitrión, pero permanece fóra da membrana da célula hóspede.
Descrición
Os fungos de todas as divisións importantes forman haustorios, que poden tomar varias formas. Xeralmente, na penetración, o fungo aumenta a área superficial en contacto coa membrana plasmática do anfitrión, liberando as encimas que creban a parede celular,e permitindo o maior movemento potencial da materia orgánica do anfitrión ao fungo.
As formas máis simples de haustorio son pequenas esferas. Os máis grandes son formacións complexas con forma palmada as que ocupan unha proporción significativa da parede da célula hóspede. Tamén hai formas espirais.
Procesos fisiolóxicos
Os haustorios xorden das hifas intercelulares, chamadas apresoria, ou hifas externas. A hifa estréitase mentres que se adhire á parede celular e despois se esparexe envolvendo a célula. Un espeso colar de material mesto deposítase de redor da hifa no punto de invaxinación. Ademais, a parede celular do anfitrión modifícase en gran medida na zona invaxinada. As inclusións que normalmente están presentes na membrana do plasma están ausentes, e a camada externa contén máis polisacáridos. A parede de ambos os socios redúcese severamente.
A troca funcional ocorre dentro do complexo do haustorio. O anfitrión fornece nutrientes orgánicos ao fungo, e a actividade metabólica dentro do complexo é considerabelmente maior ca fóra. Os nutrientes do anfitrión son chuchados polo fungo, e transportados inmediatamente ao resto do talo. A planta anfitrioa semella funcionar segundo os sinais do fungo e o complexo parece estar baixo control do invasor.
Cole Aldrich
Cole David Aldrich, nado o 31 de outubro de 1988 en Burnsville, Minnesota, Minnesota, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional. Completou o seu ano júnior na Universidade de Kansas en marzo de 2010. Foi seleccionado na 11ª posición do draft da NBA de 2010 polos New Orleans Hornets.
NBA
O 29 de marzo de 2010, Aldrich anunciou que ía entrar no draft da NBA de 2010, e saltarse o ano final de universidade. Foi a 11ª elección no draft, elixido polos New Orleans Hornets, que traspasaron os seus dereitos a noite do draft aos Oklahoma City Thunder. O 6 de agosto de 2010, Aldrich asinou un contrato cos Thunder por 2 anos, con opción a dous anos máis.
O 24 de novembro de 2010, os Thunder enviaron a Aldrich aos Tulsa 66ers da NBA D-League. Foi chamado de volta o 6 de decembro, pero foi outra vez a Tulsa o 30 de decembro de 2010. Foi chamado de volta outra vez o 2 de febreiro de 2011, e asignado aos 66ers por terceira vez o 30 de marzo de 2011.
O 27 de outubro de 2012, Aldrich foi traspasado ós Houston Rockets xunto a James Harden, Daequan Cook e Lazar Hayward a cambio de Kevin Martin, Jeremy Lamb e varias futuras eleccións do Draft.
O 20 de febreiro de 2013, Aldrich foi traspasado ós Sacramento Kings xunto a Patrick Patterson e Toney Douglas a cambio de Thomas Robinson, Francisco García e Tyler Honeycutt.
O 24 de setembro de 2013, asinou cos New York Knicks.
Svetlana Kuznetsova
miniatura|dereita|Kuznetsova no 2014 na Kremlin Cup.
Svetlana Aleksándrovna Kuznetsova (en Светлана Александровна Кузнецова), nada en San Petersburgo o 27 de xuño de 1985, é unha xogadora de tenis rusa.
Traxectoria
Gañadora de dous torneos de Grand Slam (US Open 2004 e Roland Garros 2009 ), así como finalista dos mesmos nos anos 2006 e 2007. Ademais posúe dezasete torneos WTA e un torneo ITF, Kuznetsova é actualmente a n.º 9 da clasificación mundial WTA (19 de xuño de 2017), o seu mellor posto foi 2ª (10 de novembro de 2007). Como integrante do equipo ruso, conquistou en tres ocasións a Fed Cup (2004, 2007 e 2008).
Leite
miniatura|210px|O leite con maior produción e distribución para o consumo humano é a que se obtén da [[vaca.]]
O leite é unha secreción nutritiva de cor branca opaca producida polas células secretoras das glándulas mamarias ou mamas (chamadas peitos, no caso da muller, e ubres ou tetos nos mamíferos domésticos) das femias dos mamíferos (incluídos os monotremos). Esta capacidade é unha das características que definen os mamíferos. A secreción láctea dunha femia días antes e despois do parto chámase costro. A principal función do leite é a de nutrir os fillos ata que son quen de dixeriren outros alimentos. Ademais cumpre as funcións de protexer o tracto gastrointestinal das crías contra patóxenos, toxinas e inflamacións e contribúe á saúde metabólica regulando os procesos de obtención de enerxía, en especial o metabolismo da glicosa e a insulina. É o único fluído que inxiren as crías dos mamíferos (do neno de peito no caso dos seres humanos) ata a desteta. Hai evidencias de que ademais o leite de case todos os mamíferos, incluídos os humanos, contén derivados da morfina chamados casomorfinas, que se encargan de manter certo nivel de adicción nos lactantes para incentivar o seu apetito, así como de tranquilizar ao lactante nas súas primeiras etapas da nova vida. Estas substancias poderían explicar por que moitas persoas son adictas ao leite ou os seus derivados aínda na idade adulta. O leite dos mamíferos domésticos adoita formar parte da alimentación humana na inmensa maioría das civilizacións: o de vaca, principalmente, pero tamén o de ovella, cabra, egua, camela etc.
O leite é a base de numerosos produtos lácteos, como a manteiga, o queixo, o iogur, entre outros. Adóitase empregar os seus derivados nas industrias agroalimentarias, químicas e farmacéuticas en produtos como o leite condensado, leite en po, caseína ou lactosa. O leite de vaca emprégase tamén na alimentación animal. Componse principalmente de auga, ións (sal, minerais e calcio), hidratos de carbono (lactosa), materia graxa e proteínas. O leite dos mamíferos mariños, como por exemplo as baleas, é moito máis rico en graxas e nutrientes que o dos mamíferos terrestres.
Tamén se denomina leite o zume de certas plantas ou froitos: leite de coco, leite de soia, leite de arroz ou leite de améndoa. Non obstante, o termo leite non é aplicado aos zumes de noz.
Historia
O consumo humano do leite de orixe animal comezou hai uns 11.000 anos coa domesticación do gando durante o chamado óptimo climático. Este proceso deuse en especial no Oriente Medio, impulsando a revolución neolítica. O primeiro animal que se domesticou foi a vaca, a partir do Bos primigenius, despois a cabra, aproximadamente nas mesmas datas, e finalmente a ovella, entre 9000 e 8000 a. C. Existen hipóteses, como a do xenotipo aforrador, que afirman que isto supuxo un cambio fundamental nos hábitos alimentarios das poboacións cazadoras-recolectoras, que pasaron de alimentarse con inxestas abundantes pero esporádicas a recibir contidos diarios de carbohidratos. Segundo esta teoría, este cambio fixo que as poboacións euro-asiáticas se volvesen máis resistentes á diabetes tipo 2 e máis tolerantes á lactosa en comparación con outras poboacións humanas que só máis recentemente coñeceron os produtos derivados da gandería. Con todo, esta hipótese non puido ser verificada e ata o seu propio autor, James V Neel a refutou, alegando que as diferenzas observadas en poboacións humanas poderían deberse a outros factores ambientais.