cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos VI de Francia
Orixes familiares
Quinto fillo do rei Carlos V de Francia e da súa muller Xoana de Borbón, naceu na corte francesa de París o 3 de decembro de 1368. Por liña paterna era neto de Xoán II de Francia e de Bona de Luxemburgo, e por liña materna do duque Pedro I de Borbón e Isabel de Valois.
Matrimonio e descendentes
O 17 de xullo de 1385 casou con Isabel de Baviera, filla de Estevo III de Baviera e Taddea Visconti en Amiens. Desta unión naceron:
Ascenso á coroa
miniatura| Coronation of Charles VI to Reims (A coronación de Carlos VI en Reims). Miniatura do [[século XIV ]] Á morte do seu pai en 1380, foi coroado como rei na catedral de Reims aos 12 anos. Do mesmo xeito que o seu pai, o inicio do reinado emprendeuno con enerxía. A súa minoría de idade comportou loitas internas francesas polo poder entre os seus parentes, os duques de Anjou, Borgoña, Berry e Borbón. En 1388 coa axuda do seu irmán Luís I de Orleáns eludiu a rexencia do seu tío, o duque Filipe II de Borgoña.
En 1392 sufriu un grave ataque de demencia, enfermidade xa amosada pola súa nai e os seus antepasados maternos, polo que caeu baixo o poder do seu irmán Luís I de Orleáns e do tío Filipe II de Borgoña.
Luís de Orleáns foi asasinado en 1407 por orde de Xoán I de Borgoña, fillo de Filipe II de Borgoña, ao que sucedera en 1404. Dende ese momento toda Francia dividíase en dous partidos: os Armagnac, os partidarios do duque de Orleán s e os borgoñóns, partidarios do duque de Borgoña.
Guerra dos Cen Anos
O rei Henrique V de Inglaterra, casado coa irmá de Carlos VI, aliouse cos Borgoñóns e continuou a Guerra dos Cen Anos. O 25 de outubro de 1415 derrotou ao exército francés na batalla de Azincourt. En 1420 no Tratado de Troyes Carlos VI foi obrigado a aceptar a Henrique V como o seu sucesor, desherdando aos seus fillos e recoñecéndoos como ilexítimos.
O 22 de outubro de 1422 Carlos VI faleceu mentres Henrique V de Inglaterra morreu dous meses antes. A partir de entón, Henrique VI de Inglaterra e Carlos VII de Francia foron proclamados reis. A axuda de Xoana de Arco permitirá que o delfín Carlos VII fose coroado rei o 17 de xullo de 1429.
Fixoucos, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
A Calzada é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Fixoucos
O topónimo galego Fixoucos pode referirse a:
Álvaro Ruibal
Álvaro Ruibal, nado en Santiago de Compostela o 22 de xuño de 1910 e finado en Barcelona, 15 de xaneiro de 1999, foi un xornalista galego.
Traxectoria
A súa nai era natural de Santiago de Compostela e o seu pai de Pontevedra. Foi a Madrid a estudar Arquitectura e ciencias exactas mais sen vocación científica. Comezou axiña a publicar os seus primeiros artigos en El Sol, dentro da sección literaria que dirixía Juan Ramón Jiménez. Na universidade foi alumno de xeometría de Faustino Archilla, e indistintamente ás de Ortega e Morente.
En Madrid alternou as súas visitas á tertulia do café Pombo cunha intensa convivencia con boxeadores e ciclistas. Entre os seus moi diversas relacións, estiveron, por exemplo Emil Ludwig, o boxeador ‘Kid Chocolate’, Rafael Vázquez Zamora, Emiliano Igrexas Ambrosio ou Fernando de la Cuadra Salcedo.
A comezos da década de 1940 instalouse en Barcelona, onde entra na redacción do diario La Vanguardia, contratado por Luis de Galinsoga, e chegaría a dirixir a revista Destino. Nese período da súa vida tamén foi correspondente de El Compostelano, o Faro de Vigo, El Correo Gallego, La Noche, El Ideal Gallego, Gaceta Ilustrada, El Ciervo, Jano, e outras publicacións.
En Barcelona, onde casou cunha muller catalá, centrou a súa actividade en La Vanguardia asinando con varios nomes, o seu propio, AR e Zaguero (crónicas deportivas do fútbol de terceira división), e co pseudónimo de ERO a columna diaria “La calle y su mundo”, desde o 28 de xaneiro de 1962 até o 16 de xaneiro de 1999, que aparecería un día despois da súa morte.
Aeronáutica
A aeronáutica é a ciencia ou disciplina relacionada co estudo, deseño e construción e funcionamento dos aparatos mecánicos pesados capaces de se elevaren en voo ou as técnicas de control de avións.
Segundo o tipo de aeronave a aeronáutica abrangue dous ramos, a aviación para os aparellos máis pesados có aire e a aerostación para os aparellos máis lixeiros có aire.
Vicente Cons de la Torre
Vicente Cons de la Torre, nado en Pontevedra o 17 de xullo de 1914, foi un futbolista galego máis coñecido como Cons, que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Ao igual que Edelmiro II e Pirelo chegou ao Celta de Vigo procedente do Eiriña CF de Pontevedra, na tempada 1939/40 para reforzar o club de cara ao debut na Primeira División. Xogou no Celta sete tempadas, seis delas na máxima categoría.
Debutou en partido oficial o 3 de decembro de 1939 ante o Real Zaragoza baixo as ordes do técnico Ricardo Comesaña, encontro que perdeu o equipo vigués. Pese ao mal comezo Cons disputou 17 dos 22 encontros de liga.
Durante os primeiros anos no club formou parella na defensa con Varela disputando gran parte dos encontros a pesar de que non se permitían as substitucións. Un dos seus partidos máis recordados foi o 15 de maio de 1940 en Madrid no partido pola permanencia ante o Deportivo da Coruña, que buscaba ascender. Na tempada 1941/42 foi o xogador máis utilizado polo técnico Albéniz ao disputar 25 dos 26 encontros de liga, campionato que o equipo rematou 5º.
Logo da chegada de xogadores máis novos foi perdendo peso no equipo e tras a fichaxe de José Mesa Cons deixa o club tras 7 tempadas.
Eslovenia nos Xogos Europeos de 2015
Eslovenia participa nos Xogos Europeos de Bakú 2015 cunha delegación de 83 deportistas. O responsábel do equipo nacional é o Olimpijski Komite Slovenije, así como as federacións deportivas nacionais responsábeis de cada deporte con participación nos xogos.
Partido Aragonés
O Partido Aragonés (PAR) é unha formación política fundada o 27 de decembro de 1977, a súa presenza e actividade foi moi importante na política aragonesa durante case trinta anos, dos cales doce formou parte do Goberno de Aragón. No ano 2005, Aragón gobernouse grazas a un acordo PSOE - PAR, que outorgaba ao Partido Aragonés a vicepresidencia e catro consellerías (Presidencia, Industria, Medio Ambiente e Servizos Sociais).
Eslovenia nos Xogos Europeos de 2015
Medalleiro
O equípo olímpico de Eslovenia obtivo as seguintes medallas á data de 15 de xuño de 2015:
Partido Aragonés
Historia
En sucesivos congresos, este partido definiuse como nacionalista moderado e de centro, e denominouse Partido Aragonés Regionalista ata 1990. O seu obxectivo, segundo sinalan os seus estatutos, é "lograr cantos fins promovan e permitan a defensa e o arriquecemento socioeconómico e cultural de Aragón".
Institucionalmente, está presente (2005) no Goberno de Aragón, as Cortes de Aragón con 8 deputados, o Senado e 907 concelleiros.
O PAR respecta o marco constitucional español, aínda que reclama o recoñecemento os dereitos históricos e unha autonomía plena (cun sistema de financiamento suficiente) para Aragón.
As cuestións de política hidráulica foron claves na acción do PAR, a través do seu rexeitamento ao transvasamento do río Ebro incluído en sucesivos plans hidrolóxicos españois e a súa reivindicación das obras para o aproveitamento da auga en Aragón.
Figuras relevantes do PAR foron o seu primeiro presidente, Hipólito Gómez de las Roces, que presidiu o Goberno de Aragón entre 1987 e 1991; o seu secretario xeral en distintas épocas e presidente do Goberno de Aragón de 1991 a 1993, Emilio Eiroa; o seu presidente en diversos períodos e actual senador, José María Mur Bernad; ou entre outros, o seu actual (2005) presidente desde o 2000 e vicepresidente do Goberno de Aragón, José Ángel Biel Rivera.
Eleccións Xerais
Nas primeiras eleccións de 1977 como partido precedente estaba a CAIC, a partir da que se creou ao ano seguinte o PAR. Nas eleccións de 1982 o PAR presentouse en coalición con AP-PDP, e en 1996 e 2011 co PP.
Eleccións ao Parlamento Europeo
b Dentro da Coalición Europea.
c Dentro da Coalición Europea.
Emerson Fittipaldi
Emerson Fittipaldi, nado en São Paulo o 12 de decembro de 1946, é un expiloto de automóbiles brasileiro, campión mundial de Fórmula 1. Foi o primeiro brasileiro campión mundial nas categorías punta do automobilismo internacional, abrindo portas para varios compatriotas. Fittipaldi foi bicampión da Fórmula 1 en e, campión da CART (Fórmula Indy) en 1989 e bicampión das 500 millas de Indianápolis en 1989 e 1993.
Biografía
miniatura|esquerda|220px|Fittipaldi pilotando o [[Lotus 72 no GP de Austria de 1973.]] Emerson é fillo de nai rusa e pai brasileiro, o xornalista Wilson Fittipaldi. Fittipaldi empezou a competir en Europa en 1969 na fórmula Ford, pero ao seguinte ano xa empezou a pilotar en Fórmula 1 con Lotus.
Na súa primeira tempada completa, en, terminou sexto no campionato e ao ano seguinte gañou cinco carreiras e o campionato do mundo con 16 puntos de vantaxe sobre Jackie Stewart. Desde entón e durante trinta e tres anos mantivo a honra de ser o piloto máis novo en lograr o campionato, ata que ese mérito foi ocupado en 2005 polo español Fernando Alonso. Máis tarde abandonou Lotus para fichar polo equipo McLaren para conseguir o seu segundo campionato en.
Durante a tempada de F1 de 1974, Emerson Fittipaldi e o seu irmán Wilson acordaron formar un equipo de F1 enteiramente brasileiro. O seu único patrocinador oficial foi Copersucar, unha compañía estatal refinadora de azucre e alcol a cal daría nome ata ao coche (a pesar de que o equipo era denominado oficialmente Fittipaldi Automotive). Apoiados ata pola compañía estatal brasileira de aviación Embraer, para labores de túnel de vento e compoñentes especiais, foron acusados na prensa de uso indebido de fondos públicos para o equipo de Fórmula 1.
Durante o piloto foi Wilson Fittipaldi, actuando Emerson como "consultor" do equipo na súa primeira fase, sen deixar de pilotar para McLaren. Máis tarde colaboraron como pilotos Ingo Hoffman, Arturo Merzario e o mesmo Emerson Fittipaldi desde a tempada ata a súa retirada como piloto de Fórmula 1 ao concluír 1980. O Copersucar foi medianamente exitoso nas súas últimas fases durante o ano 1978, chegando ata a ser segundo no Gran Premio do Brasil. Pero en pleno reinado do efecto solo, o equipo non puido manterse ao corrente da tecnoloxía e pasou as seguintes tempadas sen pena nin gloria ata o seu peche definitivo en 1982.
Serie CART/IndyCar World Series e Indy 500
En 1984, Fittipaldi comezou a competir como piloto na serie CART. Logo de probar en varios equipos, foi contratado por Patrick de xeito permanente ese mesmo ano. En 1985 gañou a súa primeira carreira e quedou sexto no campionato. Logo foi sétimo, décimo e sétimo as tres tempadas seguintes, gañando polo menos unha carreira en cada unha delas. Fittipaldi coroouse campión en 1989 con vitorias en cinco carreiras, entre elas as 500 millas de Indianápolis.
Penske fichou a Fittipaldi para a tempada 1990. Rematoú en quinta posición cunha vitoria, e o mesmo ocorreu ao ano seguinte. En 1992 foi cuarto con catro vitorias. Fittipaldi gañou por segunda vez as 500 millas de Indianápolis en 1993, celebrando bebendo un vaso de zume de laranxa no canto do tradicional leite de vaca. Con dous triunfos máis, ese ano resultou subcampión por detrás de Nigel Mansell. Tamén foi segundo no campionato 1994, pero derrotado por Al Unser Jr. e cunha vitoria, catro segundos lugares e cinco terceiros en 16 carreiras. En 1995 gañou unha carreira da CART por 22ª e última vez, resultando 11º no campionato. A última tempada como piloto da CART terminou cedo ao lesionarse nun choque durante a carreira en Michigan. Sen poder disputar as últimas catro datas, Fittipaldi retirouse cun 19º posto no campionato de 1996 aos 49 anos de idade. miniatura|dereita|Fittipaldi gañando na [[Indy 500 de 1992.]]
Tumba
miniatura|Tumba de [[Luís Seoane no Cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Unha tumba, ou sepultura, é un lugar onde se enterran os finados, que se escava na terra ou se constrúe sobre ela. As tumbas poden estar parcial ou totalmente soterradas (agás a súa entrada) nun cemiterio, ou no interior dunha igrexa ou na súa cripta. As tumbas individuais adoitan estar seladas, mentres que as familiares, ou para grupos, teñen portas para acceder a elas cada vez que fose necesario.
Emerson Fittipaldi
Resultados na Fórmula 1 fora do campionato
thumb|Fittipaldi na [[Carreira de campións de 1974]] (key) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en cursiva indican volta rápida)
USAC
(key) (Carreiras en grosa indican pole position)
CART
(key) (Carreiras en grosa indican pole position)
Resultados nas 500 Millas de Indianápolis
thumb|Twin-engine racing [[Volkswagen Beetle|Beetle desenvolvido por Wilson e Emerson Fittipaldi]]
Max de Terra
Max de Terra nado en Zúric o 6 de outubro de 1918 e finado tamén en Zúric o 29 de decembro de 1982, foi un piloto de carreiras de Suíza. Participou en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo de Fórmula 1, debutou o 18 de maio de 1952. Non logrou ningún punto de campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
José Antonio Gil Sotres
José Antonio Gil Sotres, nado en Santiago de Compostela en 1940, é un político galego.
Traxectoria
Funcionario do Estado desde 1966 e residente en Vigo desde 1969, membro do Partido Popular de Galicia foi conselleiro de Traballo e Servizos Sociais (1991-1993), director xeral de Vivenda e Solo (1993-1995) e tenente de alcalde de Vigo.
Hércules de Alicante Club de Fútbol
O Hércules de Alicante Club de Fútbol, S.A.D. (en valenciano: Hèrcules Club de Futbol) é un club de fútbol de España, da cidade de Alacant na Comunidade Valenciana. Fundouse en 1914 e federado en 1922, e actualmente milita na Segunda División de España.
Traxectoria
Posúe unha traxectoria de 19 tempadas en Primeira División, e 40 en Segunda. O seu maior logro en liga foi un 5º posto en Primeira, na tempada 1974-75, onde tras empatar a puntos co 4º clasificado, non disputou a Copa da UEFA pola diferenza de goles. En 1936 alcanzou a semifinal do Trofeo Presidente da II República, sendo ata a data o seu maior logro neste torneo.
O fundador do club inspirouse nos valores que representaba o heroe da mitoloxía grega Hércules para darlle nome ao club. O seu berro de guerra é Macho Hércules, e o seu xentilicio é herculano. O Elche Club de Fútbol é o seu rival histórico por excelencia, onde ambos os clubs manteñen dita rivalidade desde os seus inicios.
No verán do 2010, dentro dunha investigación xudicial, apareceron indicios de que o seu principal accionista, Enrique Ortiz, en conivencia co capitán, Tote, e o segundo capitán, Abraham Paz, realizou ofertas para comprar as derrotas voluntarias do Salamanca, o Córdoba, o Girona e o Recreativo. Tote tería mediado tamén no intento de pagar primas pola vitoria aos equipos que se enfrontaban aos rivais do Hércules polo ascenso a Primeira División.
Estadio
250px|miniatura|Estadio José Rico Pérez.
O Hércules xoga os seus partidos como local no Estadio José Rico Pérez. O estadio inaugurouse en 1974 cun partido ante o FC Barcelona (0-4) e que substituíu o antigo Campo La Viña. Ten capacidade para 30.000 persoas.
Actualmente é compartido co Alicante Club de Fútbol, que paga un alugueiro ó club herculano, que é o propietario.
Filial
O equipo filial do Hércules é o Hércules Club de Fútbol B, que xoga na Rexional Preferente da Comunidade Valenciana. Desde 1996, o seu maior logro foi xogar en Terceira División durante unha tempada. Foi fundado en 1996 como tal, aínda que ben é certo que o club tivo filial en anos atrás, como o Alicante CF polos anos 60, o Hércules Atlético desde 1974 ou posteriormente baixo as denominacións de Hércules Promesas, Mutxamel CF e CD Español de San Vicente respectivamente.
Pazo de Velle
O pazo de Velle levántase no centro dun enclave situado á beira do río Miño, en Velle, no concello de Ourense.
Zoé Valdés
Zoé Valdés, nada na Habana o 2 de maio de 1959, é unha escritora cubana de poesía, novela e guións cinematográficos que adquiriu a cidadanía española en 1997. Tamén é cidadá francesa.
Pazo de Velle
Características
Trátase dunha construción do século XVI. O edificio ten unha torre de planta cadrada e estruturada en 3 plantas anexas. Conta tamén cunha pequena capela, hórreo e pombal. Antigamente foi coñecida como a Casa do Pacio.
É propiedade privada e consérvase en bo estado.
Zoé Valdés
Traxectoria
Entre 1984 e 1988 formou parte da Delegación de Cuba ante a Unesco en París, e da Oficina Cultural da Misión de Cuba nesa mesma cidade.
Despois de regresar a Cuba e de pasar un tempo desempregada, comezou a gañarse a vida como dialoguista e guionista no Instituto Cubano da arte e Industria Cinematográficos (ICAIC) e logo foi subdirectora da revista Cine Cubano entre 1990 e decembro de 1994
En 1995 foi convidada a unhas xornadas sobre José Martí en París, onde quedou coa súa filla e esposo nesa época, o cineasta Ricardo Vega. Politicamente, Zoé Valdés foi opositora ao goberno de Fidel Castro e é anticomunista.
Zoé Valdés debutou en literatura como poeta cando en 1982 gañou un premio co seu primeiro poemario. Once anos despois, en 1993, publicou a súa primeira novela, Sangre azul, xénero que despois desenvolveu máis que os outros —escribiu unha quincena de elas—, aínda que non abandonou a lírica e produciu tamén contos e literatura infantil. A súa obra obtivo numerosos galardóns, entre os que destaca o Fernando Lara de Novela por Lobas de mar.
Foi redactora xefe da revista de arte estadounidense ARS Magazine, que dirixía o seu irmán Gustavo Valdés, fundada por ambos en 1995 e relanzada a fins de 2010 baixo o nome de Ars Atelier City.
Zoé Valdés colabora en numerosas publicacións periódicas como as españolas El País, El Mundo, El Semanal, Qué leer, Elle e Vogue ou as francesas Le Monde, Libération, Lle Nouvel Observateur, Beaux Arts, Lles Inrockuptibles ou Art Absolument. Participou en moitos festivais literarios internacionais e exerceu como membro do xurado de prestixiosos concursos.
A súa obra foi traducida a diversos idiomas. A súa novela La mujer que llora foi traducida ao francés e ao inglés, en Editorial Arthaud e Editorial Skyhorse Publishing nos Estados Unidos (2016).
En 1997 foille concedida a nacionalidade española por carta de natureza. Tamén é cidadá francesa.
Kathy Bates
Kahleen Doyle Bates, nada en Memphis, Tennessee o 28 de xuño de 1948, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Nada en Memphis, Tennessee, mudouse a Nova York trala universidade para dedicarse á interpretación. Debutou no cinema con Taking Off, de Miloš Forman.
Seguiu a súa carreira no teatro e no cinema, gañando o Oscar á mellor actriz por Misery.
Traballa tamén na televisión, gañando o Emmy pola súa aparición na serie Two and a Half Men, onde interpretou a fantasma de Charlie Harper.
Bandeira da República Turca do Norte de Chipre
A bandeira da República Turca do Norte de Chipre (en turco: Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti bayrağı) ondea en países cos que a RTNC ten relacións diplomáticas, como por exemplo Turquía e o estado non soberano de Nakhichevan en Acerbaixán. A bandeira da RTNC utílizase como oposición á bandeira de Chipre como bandeira do Norte de Chipre. O uso local da bandeira turca é dalgún xeito xemellante ao uso da bandeira grega no resto da illa.
Descrición
A bandeira está baseada na bandeira de Turquía, coas cores invertidas e dúas franxas horizontais na parte de arriba e de abaixo en vermello. Xurdiu como resultado dun concurso para elixir unha bandeira representativa do territorio.
Victoria Libertas Pesaro
O Victoria Libertas, oficialmente Unione Sportiva Victoria Libertas Pallacanestro e por motivos de patrocinio Carpegna Prosciutto Basket Pesaro, é un club de baloncesto profesional italiano con sede na cidade de Pesaro, As Marcas. O club compite actualmente na Lega Basket Serie A, máxima categoría do baloncesto transalpino. O equipo é popularmente coñecido en Europa como Scavolini Pesaro debido ao seu histórico patrocinador Scavolini (de 1975 a 2014), unha empresa adicada ao deseño e manufacturación de cociñas, cuxo co-fundador, Valter Scavolini, era presidente do club. Actualmente é coñecido como Consultivest Pesaro.
Fundado en 1947, o club viviu os seus mellores tempos nos anos 1980 e comezos dos anos 1990, nos que gañou dúas Ligas, dúas Copas, ademais de disputar tres finais da Recopa de Europa de Baloncesto, a cal consegui gañar en 1983. O VL xoga os seus encontros como local no Vitrifrigo Arena, o terceiro maior pavillón cuberto de Italia ao poder albergar 10 323 espectadores.
Historia
O Vitoria Libertas foi fundado oficialmente en 1946, tendo a súa mellor época nos anos 1980. Despois de estar entre os mellores equipos de Italia durante décadas, o Vitoria Libertas gañou o seu primeiro trofeo importante en 1983, a Recopa de Europa. Desde entón, gañou a liga italiana en dúas ocasións (1988 e 1990) e a copa noutras dúas ocasións (1985 e 1992). Nos últimos anos, o Vitoria Libertas estivo entre os mellores equipos de Europa ao xogar a Euroliga en 2001–02 e 2004–05. De feito, na temporada 2004–05 chegou inesperadamente aos cuartos de final, sendo derrotado polo eventual campión Maccabi Tel Aviv. Por outra banda, o escolta do Vitoria Libertas Charles Smith, foi honrado co primeiro Trofeo Alphonso Ford ao máximo anotador da competición. O propio Alphonso Ford xogara a temporada anteior no Vitoria Libertas, antes de falecer por mor da leucemia. O propio Smith fora fichado para substituír o falecido xogador estadounidense.
Patrocinios
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Competitions locais
Liga de Italia Copa de Italia
Competitions europeas
Copa Saporta Copa Korać
Sweet Child O' Mine
Sweet Child O' Mine é o terceiro sinxelo do grupo de hard rock Guns N' Roses. Publicado no seu álbum debut, Appetite for Destruction, o 21 de xullo de 1987. «Sweet Child O' Mine» foi o primeiro sinxelo da banda en alcanzar o número un do Billboard Hot 100, durando dúas semanas alí en 1988. En 2009 foi elixida polos británicos como o mellor tema con guitarra de todos os tiempos.
Ibia, San Xusto de Cabarcos, Barreiros
Ibia é un lugar da parroquia de San Xusto de Cabarcos no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
McDonnell Douglas F/A-18 Hornet
O F/A-18 Hornet é un cazabombardeiro todo-tempo. É un avión táctico multi-misión dotado de dous motores e á media. As versións A, C e E son monoprazas mentres que as B, D e F son biprazas, estas últimas serven principalmente para roles de ataque e intercepción.
Hexaedro
Un hexaedro é calquera poliedro con seis caras. A miúdo o termo utilízase para designar o cubo, que é un hexaedro regular con todas as súas caras cadradas e tres cadrados ao redor de cada vértice.
Tipos
Existen sete hexaedros convexos topoloxicamente distintos, un dos cales existe en dúas formas de imaxe especular.
Hai tamén tres hexaedros cóncavos topoloxicamente distintos:
Juan Bautista Trúpita
Juan Bautista Trúpita Jiménez Cisneros nado en Huércal-Overa (provincia de Almería), o 13 de agosto de 1815 e finado en Valdeolivas (provincia de Cuenca), o 14 de xuño de 1873, foi un facendista e político español, ministro de Facenda e gobernador do Banco de España.
Traxectoria
En 1855, laiouse da imposibilidade de realizar un catastro por mor da pobreza do tesouro público, que impediu a asignación de fondos para esta tarefa. Interveu na preparación da Estatística administrativa da Dirección xeral de Contribucións de 1855.
Bandeira de Artsakh
A bandeira de Artsakh, un estado independente de facto localizado na rexión do Alto Karabakh en Acerbaixán no Sur do Cáucaso, deriva da bandeira de Armenia cun patrón branco. A bandeira foi adoptada o 2 de xuño de 1992.
Simbolismo
A cor vermella representa ao sangue dos defensores de Armenia, o azul ás riquezas naturais do país e o laranxa á coraxe dos seus traballadores. Outra interpretación refírese ao uso das cores vermello, azul e laranxa simbolizando á enerxía do sol, as montañas e os cultivos de trigo.
As franxas horizontais e a punta graduada branca simbolizan a poboación de Artsakh que quedou separada de Armenia ao estar integrada en Acerbaixán. O patrón é semellante ao deseño utlizado en mantas na zona. A bandeira é unha clara referencia para amosar que a República de Artsakh é terra armenia gobernada por armenios.
Unión Obrera de la Construcción de la República Argentina
Historia e características
A UOCRA foi creada en 1944, dentro da Confederación General del Trabajo (CGT), nucleando a diversos oficios que se mantiveron separados: pintores, albaneis, yeseros, parqueteros, marmolistas, escultores, modeladores, carpinteiros, aserradores, colocadores de mosaicos, colocadores de vidros, electricistas, calefaccionistas, picapedreros, entre outros.
Conta cunha obra social, OSPECON-CONSTRUÍR SALUD e está afiliada á Internacional de Traballadores da Construción e a Madeira (ICM).
Gran Premio dos Países Baixos de 1960
Debido a un accidente de Dan Gurney, un espectador, que se atopaba nunha zona prohibida, resultou morto durante esta carreira.
Soiuz TM-22
Soiuz TM-22 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 3 de setembro de 1995 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-22, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Sergei Avdeiev, Iuri Gidzenko e Thomas Reiter a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación. Reiter foi o primeiro astronauta europeo nunha misión de longa duración.
Durante a misión recibiu a visita da Progress M-29, da misión STS-74, da Progress M-30 e da Soiuz TM-23.
A Soiuz TM-22 regresou a terra o 29 de febreiro de 1996 ás 10:42 GMT.
Urogale everetti
É endémica da illa de Mindanao, en Filipinas.
O seu estado de conservación na actualidade, segundo a UICN, é LC (pouco preocupante).
Caracteísticas
Urogale everetti é a máis pesada das tupaias, xa que chega aos 355 g, e é de hábitos sobre todo terrestres.
Mide entre 17 e 20 cm de cabeza e tronco, máis de 11 a 17 cm da cola. Ten un fociño particularmente alongado e unha cola arredondada e peluda. A súa pelaxe é de coloración parda, coas partes inferiores de cor alaranxada ou amarela. É de hábitos diúrnos, desprazándose rapidamente no solo.
Distribución e hábitat
Urogale everetti encóntrase, como os seus nomes vulgares indican, en Mindanao, en Filipinas, (e tamén nas illas de Dinagat e Siargao), onde vive en selvas e zonas montañosas de vexetación densa, normalmente ao longo dos cursos fluviais, até alturas entre os 900 e os 1200 m.
Nutrición
A súa dieta é variada, e inclúe insectos, lagartos, paxaros, ovos de aves e froitas.
Reprodución
Crese que na natureza aniñan no solo, ou en acantilados. Observáronse os seus hábitos de cría en cativerio, onde as femias paren 1 ou 2 crías despois dun período de xestación de 54 a 56 días.
Descricións
O xénero Urogale foi descrito en 1905 polo ornitólogo e naturalista estadounidense Edgar Alexander Mearns, en ''Proc. U. S. Natl. Mus.'', 28: 435. A especie fora definida anteriormente, en 1892, polo zoólogo británico Oldfield Thomas, en ''Ann. Mag. Nat. Hist''., ser. 6, 9: 250.
Etimoloxías
O nome do xénero, Urogale, está formado polo elemento do latín científico uro-, tirado do grego antigo οὐρά ourá, 'cola' e palabra grega γαλῆ galẽ, 'donicela'. Literalmente, 'donicela de cola'. O nome específico, everetti, é unha homenxe ao administrador colonial británicoe recolledor de espécimes zoolóxicos Alfred Hart Everett (1848–1898).
Sinónimo
A especie coñeceuse tamén polo sinónimo Urogale cylindrura Mearns, 1905.
Clasificación
O xénero Urogale é monoespecífico, e non se lle coñecen subespecies:
Víbora de Seoane
A víbora de Seoane ou víbora común (Vipera seoanei) é unha especie de réptil da orde dos escuamados e familia dos vipéridos.
Distribución
Habita unicamente no norte de España, en Galicia, Asturias, León, Cantabria, País Vasco e norte de Navarra, no extremo norte de Portugal, na serra do Gerês, nos concellos de Castro Laboreiro, Arcos de Valdevez (freguesía do Soajo) e Tourém, e nunha pequena parte do suroeste de Francia, na metade occidental do departamento dos Pireneos Atlánticos.
En Galicia abunda en todo o país, excepto nos vales máis secos da provincia de Ourense, desde o nivel do mar até as altas montañas. No Courel pode atoparse ata os 1 300 m de altitude.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1879 polo zoólogo francés Fernand Lataste, inicialmente como unha subespecie de Vipera berus (a víbora común europea), Vipera berus seoanei, en:
Posteriormente debido ás súas diferenzas con Vipera berus foi recoñecida como especie independente.
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies:
Descrición
miniatura|250px|Vipera seoanei. miniatura|250px|Vipera seoanei. Espécime dos [[Pireneos.]] É unha víbora de tamaño mediano, en comparación con outras especies europeas do xénero Vipera. O seu corpo é groso, coa cabeza pequena, de forma triangular ou romboédrica, co fociño plano ou lixeiramente prominente cara a arriba, e cola curta. Pode chegar a medir de 70 a 75 cm de lonxitude total, pero usualmente varía entre os 45 e os 58 cm. En Galicia xeralmente non supera os 50 cm, aínda que excepcionalmente pode chegar aos 60; Galán e Fernández indican que o maior exemplar medido por eles foi un macho que rondaba os 59 cm, encontrado en Vilaboa, no concello de Culleredo.
A coloración do dorso é ocre ou beixe con deseños marróns en ambos os sexos, a da rexión ventral adoita ser gris escura ou negra, con manchas brancas, e a punta da cola amarela ou alaranxada, non sendo raros os individuos melánicos. Porén, é unha especie moi polimórfica, cunha variación individual e xeográfica notábel.
Os individuos melánicos son máis frecuentes en zonas de montaña. O lado ventral é menos variábel, sendo de cor gris escura ou negra con pequenas manchas brancas nos bordos laterais e posteriores das escamas ventrais.
Vipera seoanei cantabrica
Esta subespecie presenta un número elevado de escamas ventrais (141-143), e as cefálicas están moi fragmentadas, co patrón de coloración Cantábrico e cun veleno de niveis elevados de toxicidade. Localízase no norte da provincia de León, no suroeste dos Picos de Europa e nas montañas da Galicia oriental e do suroeste de Asturias.
A cor de fondo é gris ou parda agrisada, máis clara nos individuos da zona de transición coa meseta leonesa. Nas zonas de altitude elevada hai unha forte proporción de espécimes melánicos, ás veces superior ao 30%. Estas características fana moi parecida á víbora común europea (Vipera berus) polo que durante moito tempo, e ata 1983 pensouse que estas poboacións pertencían á especie común europea.
Hábitat
O hábitat característico de V. seoanei é homoxéneo en toda a súa área de distribución, ocupando bosques abertos e húmidos de Quercus robur e Quercus pyrenaica, zonas de encontro entre bosques e prados e zonas con abundante vexetación basal que permitan a actividade de termorregulación.
En Galicia frecuenta todo tipo de hábitats, desde prados húmidos até dunas costeiras, pasando por eiras, lindeiros de fragas, piñeirais, toxeiras (Ulex) e queirugais (Erica), silveiras (Rubus), brañas etc. Parece ser máis frecuente en zonas de humidade elevada, e incluso pode acharse dentro da auga; porén tamén pode vivir en zonas máis secas, como ladeiras rochosas ou areais.
O seu medio preferido son os cómaros con pedras e vexetación, situados en áreas onde se mesturan os prados con zonas de mato, silveiras e eiras, e quizais sexa o ofidio galego que aparece con máis frecuencia en zonas de mato mesto, pois algúns exemplares encontráronse en pequenos claros dentro de grandes extensións de uces (Erica australis) ou toxos (Ulex europaeus).
Actividade
É preferentemente diúrna, aínda que no verán permanece inactiva nas horas centrais do día. Adoita hibernar entre outubro ou novembro até finais de febreiro ou principios de marzo, en grupos de até 15 individuos. A miúdo poden verse concentracións de víboras nun mesmo lugar á saída do refuxio invernal, nos últimos días do inverno; esta é a explicación dos famosos "niños de víboras".
Reprodución
A especie é vivípara, con ciclo reprodutivo das femias que pode ser bienal ou anual, a época de celo comeza a finais de marzo ou principios de abril, e os apareamentos sucédense até maio, volvéndose observar unha certa actividade sexual nos machos nos meses de setembro e outubro. Durante o celo prodúcense combates rituais entre os machos, de carácter absolutamente incruento. A xestación dura de 85 a 121 días, segundo a temperatura. Os partos teñen lugar entre mediados de agosto e o mes de outubro, parindo as femias entre 3 e 10 crías (normalmente 5 ou 6). Ao naceren as crías, que son idénticas aos adultos, miden entre 150 e 180 mm de lonxitude e teñen un peso de entre 4 e 6 g. Aos dous anos de vida miden ao redor de 30 cm, e o crecemento continúa até os 5 anos, facéndose inapreciábel a partir desa idade.
Alimentación
Comen fundamentalmente micromamíferos (roedores) e, en menor proporción, anfibios, outros réptiles (lagartos) e, ocasionalmente, aves. Os individuos xuvenís cazan predominantemente anfibios e réptiles e, entre os mamíferos, sobre todo musarañas.
Na comarca da Coruña os micromamíferos constitúen o 83 % da dieta, os lagartos o 7 % e os anfibios o 10 %.
Depredadores
A víbora de Seoane é depredada por aves rapaces como a aguia cobreira (Circaetus gallicus) e o miñato común (Buteo buteo), e por mamíferos como o raposo (Vulpes vulpes), a londra (Lutra lutra), o gato montés (Felis silvestris), a xeneta (Genetta genetta) e o ourizo cacho (Erinaceus europaeus). Os xuvenís tamén poden ser atacados por outras cobras, como as Coronella.
Ameazas
O principal factor que ameaza á especie, en España, é a destrución dos seus hábitats debido á intensificación da agricultura, coa destrución das marxes dos bosques e muros de pedra, a eliminación de sebes vivas en pasteiros e a plantación extensiva de Pinus e Eucalyptus e, sobre todo en Galicia, os incendios forestais. A persecución directa e os atropelos nas estradas son factores de ameaza adicionais para esta especie. En Francia as poboacións están illadas e algunhas ameazadas pola urbanización do seu hábitat. En Portugal as poboacións están illadas, e a zona de ocupación e calidade dos hábitats están en continuo declive.
Accións de protección
A especie aparece na lista do Anexo III da Convención relativa á conservación da vida silvestre e do medio natural de Europa de 1979, coñecida entre os conservacionistas como Convención de Berna.
Ademais, encóntrase en diveros espazos protexidos (como, por exemplo, o Parque natural da Baixa Limia-Serra do Xurés, e o lindeiro Parque Nacional de Peneda-Gerês, en Portugal).
Estado de conservación
En 2009, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualificou o estado de conservación da especie como "LC" (pouco preocupante).
OV5 6
OV5 6 (Orbiting Vehicle 5 6), tamén denominado ERS 26, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 23 de maio de 1969 mediante un foguete Titan IIIC desde Cabo Cañaveral.
Características
OV5 6 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. OV5 6 foi lanzado no mesmo foguete que OV5 5 e estivo adicado ó estudo dos raios X e a radiación solar (electróns e protóns) coa finalidade de desenvolver técnicas de xestión de datos en tempo case real para o seu uso por parte do Centro de Predicción Meteorolóxica do Aire respecto das erupcións solares. OV5 6 foi inxectado nunha órbita inicial de 111.727 km de apoxeo e 16.866 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,9 graos e un período de 3119,6 minutos.
Constante Moreda
Constante Moreda Vázquez, nado no barrio de Cabral-Sello (naquel entón concello de Lavadores) en 1894 e finado o 10 de decembro de 1936 no Monte do Castro de Vigo, foi un gaiteiro galego.
Bacary Sagna
Bacary Sagna, nado en Sens o 14 de febreiro de 1983, é un futbolista francés que xoga como defensa para o Montreal Impact da Major League Soccer (MLS).
Constante Moreda
Traxectoria
Fillo de Manuel Moreda Outeiral. Peiteador de profesión, compaxinou dende novo o seu traballo coa militancia no PCE. Ademais era un afamado gaiteiro que mesmo chegou a gañarlle un concurso ao mítico gaiteiro de Soutelo Avelino Cachafeiro. Arredor de 1928 formou o cuarteto "Airiños de Cabral", como compañeiros tiña ao seu alumno Manuel Oliveira Blanco, na gaita, Vicente Clemata "Firma" no tambor e Román Salgueiro no bombo. A última actuación de Constante Moreda co seu grupo foi o día 18 de xullo de 1936 en plenas festas patronais de Santa Mariña de Cabral. Foi xulgado por rebelión militar e sentenciado a pena de morte. Foi executado no Monte do Castro o 10 de decembro de 1936 co seu pai Manuel Moreda Outeiral, o seu irmán José Moreda Vázquez, Urbano Rodríguez Moledo, Manuel Núñez Álvarez, Antonio Sayar Carrera, Manuel Acuña Gómez, Fernando Costas Méndez, Luís Ferreira Vieitez, José González Andreu e Luís Martínez Román.
Sestao Sport Club
O Sestao Sport Club, S.A.D. foi un club de fútbol español da cidade de Sestao (Biscaia). Fundouse en 1916 e tras 80 anos de historia desapareceu no verán de 1996 debido a problemas económicos. Entre os seus logros destacan as 17 tempadas que o club estivo en Segunda División, chegando a rozar o ascenso á Primeira na tempada 1986–87.
Primeiros anos
O Sestao Sport Club fundouse en 1916. Durante as súas primeiras décadas de historia foi un club modesto que se fogueou nas divisións rexionais do fútbol biscaíño. Tras a Guerra Civil Española foi incluído nun dos cinco grupos nos que se dividiu a Segunda división española. A inclusión do equipo de Sestao nesta categoría durante a tempada 1939–40 debeuse a motivos políticos e demográficos. A pesar do 4º lugar obtido no seu grupo, á tempada seguinte realizouse unha nova reestruturación da categoría e o Sestao quedou fóra dela. O primeiro ascenso por méritos propios do Sestao á Segunda División produciuse en 1954. Durante 7 tempadas, o River logrou manterse a duras penas na categoría, até caer por fin en 1961 á Terceira División.
Consolidación
Tras máis dunha década ancorado nesta categoría, o Sestao logrou ser incluído en 1977 na creada de pouco Segunda División B. Tras unhas primeiros anos difíciles nesta categoría seguíronlle outros nos que o Sestao consolidouse como un dos "galiños" da categoría; até que finalmente en 1985 logrou o ascenso novamente a Segunda División. Comeza entón a segunda época dourada do club que se prolongará desde 1985 até 1993, durante 8 tempadas. Durante esas tempadas destaca a campaña 1986–87, na que o Sestao da man d técnico Javier Irureta rozou o ascenso e acabou en cuarto lugar, só por detrás do Valencia CF, CD Logroñés e Celta de Vigo. Ao ano seguinte o Sestao saltou á primeira plana da prensa deportiva, cando nun partido de Copa do Rei contra o Real Madrid, o dianteiro mexicano do equipo merengue, Hugo Sánchez foi alcanzado na cabeza por un botellazo lanzado desde as bancadas de Las Llanas. O campo do Sestao foi pechado durante sete partidos a causa do incidente. Na tempada 1991–92, o Sestao finalizou a campaña en 17º lugar, o que supoñía o descenso de categoría, pero aquel ano coincidiu que os clubs de fútbol tiñan que converterse en sociedades anónimas deportivas, e o Real Murcia non o fixo a tempo, polo que foi administrativamente descendido a Segunda División B e o Sestao, que si se converteu en S.A.D., salvou a categoría. Ao ano seguinte, porén, o Sestao non puido evitar que se consumara o descenso.
Desaparición
O Sestao era un equipo moi modesto, dunha pequena cidade de 50.000 habitantes, que ademais se atopaba somerxida nunha grave crise económica desde finais dos anos 60. A esta debilidade económica estrutural sumouse o feito de que un club dimensionado para a Segunda División ao caer a Segunda División B, e verse privado por tanto de importantes ingresos económicos, entrou nunha crise económica case irremediable. A única solución era que algún empresario forte ou algunha institución fixéranse cargo do club, sendo para iso necesario que o club retornara á Segunda División. En 1995, ao segundo intento, o Sestao retornou a Segunda tras empatar a 1 gol ante o Castellón en Castalia, dando algo de osíxeno ao club que se atopaba nunha situación crítica. Porén, á tempada seguinte non foi quen de manter a categoría, condición indispensable para a viabilidade del club; ademais da mala xestión do presidente Azpitarte, polo que tras consumarse o descenso no verán de 1996, a S.A.D. foi disolvida e o Sestao Sport desapareceu. Non obstante, días despois, o club cambiou de nome pasándose a chamar Sestao River.
Refundación
Ao igual que o Sestao Sport Club, ten como lema Algo máis que o orgullo dunha vila.
Estadio
O Sestao Sport Club xogaba de local no campo Municipal de Las Llanas, con capacidade para 8.900 espectadores. Tras a desaparición do club, serve de local ao Sestao River Club e á Sociedad Deportiva San Pedro.
Renílidos
A dos renílidos (Renillidae) é unha familia de cnidarios da clase dos antozoos, subclase dos octocoraliarios e orde dos pennatuláceos, constituída por un único xénero, Renilla.
Familia
A familia foi descrita en 1870 polo naturalista británico John Edward Gray.
Xénero
O xénero fora descrito en 1816 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck.
Especies
Segundo o WoRMS a familia comprende as seguintes especies: Porén, o ITIS só recoñece tres:
Catacterísticas
A familia comprende especies encadradas comunmente entre os corais brandos, xa que carecen de esqueleto calcario como os corais da orde dos escleractinios, polo que non son corais hermatípicos.
Forman colonias de pólipos unidos por unha masa carnosa de cenénquima, ou tecido común xerado por eles, para soportaren a colonia.
Distínguense dos outros pinnatuláceos pola característica forma das colonias: o seu raque é moi ancho e de contorno circular ou reniforme (de aí o seu nome) e en forma de folla carnosa que soporta numerosos pólipos unicamente na cara superior, carecendo de eixe axial. En conxunto, a colonia parece un abano.
Distribución
As especies desta familia están estendidas polas augas tropicais e subtropicais de América, tanto no Atlántico como no Pacífico.
Sveriges Television
Sveriges Television (abreviado, SVT; en galego, "Televisión de Suecia") é a empresa de televisión pública de Suecia. A empresa, separada desde 1979 de Sveriges Radio (compañía pública de radio), non é estatal, senón que está dirixida por unha fundación independente, a Förvaltningsstiftelsen för Sveriges Radio AB, na que os membros do seu Consello de Administración son elixidos polo Parlamento Sueco.
A SVT mantivo o monopolio da televisión en Suecia ata a chegada das emisoras privadas vía satélite en 1987 e a posterior entrada analóxica da cadea privada TV4 en 1992.
A SVT é membro da Unión Europea de Radiodifusión, aínda que o ingreso como un dos 23 membros fundadores corresponde a Sveriges Radio, xa que ambas actúan por separado.
Historia
A base da cadea de televisión está na emisora de radio Sveriges Radio (nos seus inicios, Radiotjänst), organismo creado en 1925.
Radiotjänst comezou a facer probas do sinal de televisión en 1954 desde a Universidade Tecnolóxica Real de Estocolmo, e a cadea de televisión comezou en período de probas desde o 4 de setembro de 1956 como Radiotjänst TV. Estableceuse posteriormente que dita cadea financiaríase a través dun canon televisivo, do mesmo xeito que o servizo de radio. En 1957, momento no que comezaron as emisións regulares da cadea de televisión, Radiotjänst pasou a chamarse Sveriges Radio (SR). Un ano despois iniciaríanse os servizos informativos (Aktuellt)
En 1966 comezaron a emitir en cor (de forma continua en 1970) e a súa segunda cadea de televisión nacería o 5 de decembro de 1969. A intención da creación da segunda cadea era fomentar unha competencia entre ambas cadeas, que pasarían a chamarse TV1 e TV2. Tamén nacerían as desconexións rexionais a comezos dos anos 70.
En 1979 Sveriges Radio sufriu unha importante remodelación. Pasaría a haber unha empresa, Sveriges Radio AB, que aglutinase 4 compañías: Sveriges Radio (SR, Radio nacional), Sveriges Lokalradio (LRAB, radio local; máis tarde fusionaríase con SR), Sveriges Utbildningsradio (UR, televisión educativa), e Sveriges Television (SVT, televisión). Desde ese momento, a SVT iría por separado dentro dunha mesma compañía.
Durante os anos 80 produciuse outra reestruturación das cadeas: TV1, unha televisión centralizada na sede de Estocolmo, e TV2 con desconexións territoriais, con ambas cadeas competindo entre si. En 1988 a cadea pasaría a emitir por completo en Stereo, e tamén lanzaría unha cadea vía satélite chamado TV4 (actualmente, SVT Europa), que nun principio emitiría só para o Sur de Finlandia pero que co aumento da súa cobertura en 1997 converteríase na cadea europea de SVT.
Ese período tamén supuxo para a SVT a perda da súa monopolio televisivo. Primeiro coa aparición das cadeas privadas que só podían emitir vía satélite (como TV3 en 1987), e posteriormente o monopolio en analóxico, coa concesión de licenza analóxica en 1992 para a cadea privada xa existente en satélite TV4.
En 1994 a cadea pasou a estar controlada por unha Fundación cuxo obxectivo é "garantir a independencia dos organismos públicos de radiodifusión" produciuse unha nova reestruturación na que as dúas cadeas deixarían de competir entre si, e pasaban a chamarse SVT 1 e SVT 2.