cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Automóviles Niké
Produto
Foi deseñado por Antonia Riera Córdoba. O único modelo que se deseñou foi o 12/15 HP, unha denominación similar á que tiñan a maioría dos modelos doutras marcas. O motor era de deseño propio, cunha configuración de catro cilindros e 1´6 L de cubicaxe no prototipo, que foi ampliado posteriormente a 2 L, tiña pistóns de aliaxe lixeira. Unhas características peculiares de deseño foron o parabrisas panorámico e a forma do capó, que ascendía desde a posición do condutor ata o radiador.
Tapón de radiador
O tapón que cubría a saída do radiador foi inspirado pola escultura anteriormente mencionada, a Vitoria de Samotracia, que representa á deusa grega Niké.
Hibridación in situ fluorescente
miniatura|Visualización de múltiples ARNs en células usando ensaios de FISH ViewRNA. dereita|miniatura|Unha célula en metafase positiva para o rearranxo xenético bcr/abl (asociado coa [[leucemia mielóxena crónica) vista usando FISH. Os cromosomas poden verse en azul. O cromosoma que está etiquetado con puntos verdes e vermellos (parte superior esquerda) é no que se presenta dito rearranxo.]] miniatura|FISH metafásico en humanos. En amarelo, o [[cromosoma 2.]] miniatura|FISH interfásico en rato. A hibridación in situ fluorescente (FISH, do inglés Fluorescence in situ hybridization) é unha técnica citoxenética desenvolvida por investigadores médicos a comezos da década de 1980 que se utiliza para detectar e localizar a presenza ou ausencia de secuencias de ADN específicas nos cromosomas. A FISH usa sondas fluorescentes que se unen só a aquelas partes do cromosoma coas cales teñen un alto grao de complementariedade de secuencia. Pode utilizarse a microscopia de fluorescencia para atopar a sonda fluorescente unida aos cromosomas. A FISH úsase con frecuencia para atopar características específicas nun ADN para usala en consellos xenéticos, medicina e identificación de especies. A FISH pode tamén utilizarse para detectar e localizar dianas de ARN específicas (ARNm, ARN non codificante longo e microARN) en células, células tumorais circulantes e mostras de tecidos. Neste contexto, pode axudar a definir os patróns espazo-temporais de expresión xénica nas células e tecidos.
Isabelle Adjani
Isabelle Yasmina Adjani, nada en París o 27 de xuño de 1955 é unha actriz e cantante francesa.
Traxectoria
Adjani naceu en París. A súa nai era unha católica bávara e o seu pai un musulmán de Iferhounène, na Cabilia. A súa nai Emma Augusta Schweinberger coñeceu o seu pai Mohammed Adjani preto do final da segunda guerra mundial, cando el estaba no exército francés. Casaron e volveron xuntos a París, sen falar francés. Isabelle creceu bilingüe, falando francés e alemán. Tras gañar un concurso escolar de recitado, comezou a actuar aos doce anos no teatro afeccionado, debutando no cinema con catorce anos en Le Petit bougnat (1970). Inicialmente conseguiu sona coma actriz clásica da Comédie française, á que se uniu en 1972, pero axiña deixou o teatro para seguir unha carreira cinematográfica.
Tras papeis pequenos, tivo un pequeno éxito no filme de 1974 La Gifle. François Truffaut viu o filme e contratouna como protagonista de L’histoire d’Adèle H. (1975). Recibiu excelentes críticas pola súa interpretación e foi candidata ao Oscar á mellor actriz con só dezanove anos.
Hibridación in situ fluorescente
Protocolo básico
O primeiro paso da técnica consiste na desnaturalización do ADN para separar a dobre hélice. Á mostra desnaturalizada se lle engade entón a sonda de interese (fragmento de ADN marcado fluorescentemente). Primeiro, as sondas hibridan nas rexións específicas para as que foron deseñadas. Despois, tínguense os núcleos cunha cor de contraste inespecífica (xeralmente DAPI). As sondas de ADN poden marcarse con moléculas fluorescentes denominadas fluoróforos (método directo) ou non fluorescentes que se detectan con anticorpos fluorescentes (método indirecto). Por último, visualízase a mostra preparada baixo un microscopio de fluorescencia.
Sondas de ARN e ADN
miniatura|Detección con ViewRNA dos ARNm de miR-133 (verde) e mioxenina (vermello) en células en diferenciación C2C12. Poden deseñarse sondas de ARN para calquera xene ou calquera secuencia dentro dun xene para visualizar o ARNm,  o ARN non codificante longo (ARNncl)  ou o microARN en células e tecidos. A FISH utilízase para examinar o ciclo de reprodución celular, especificamente os núcleos en interfase para detectar calquera anormalidade cromosómica. Con esta técnica pódese analizar moito máis facilmente unha gran serie de casos arquivados para así identificar o cromosoma que se localiza porque ten puntos fluorescentes, creando unha sonda baseándose nun cromosoma artificial que sirva para atraer a cromosomas similares. A hibridación sinaliza para cada sonda cando se detecta unha anormalidade nuclear. Cada sonda para a detección de ARNms e ARNs non codificantes longos está composta por 20 pares de oligonucleótidos, e cada un deses pares cobre un espazo de 40-50 bp. Para a detección de microARN, as sondas usan química propietaria (de marca comercial) para a detección, e cobren a secuencia completa do microARN. miniatura|dereita|Células uroteliais marcadas con catro sondas diferentes. As sondas a miúdo derivan de fragmentos de ADN que foron illados, purificados e amplificados para o seu uso no Proxecto Xenoma Humano. O tamaño do xenoma humano é tan grande, comparado coa lonxitude que se podería secuenciar directamente, que foi necesario dividir o xenoma en fragmentos. Na análise final estes fragmentos ordénanse dixerindo unha copia de cada fragmento en fragmentos aínda máis pequenos usando endonucleases específicas de secuencia, medindo o tamaño de cada pequeno fragmento utilizando cromatografía de exclusión por tamaños, e empregando esa información para determinar onde se solapan os fragmentos grandes. Para preservar os fragmentos coas súas secuencias de ADN individuais, os fragmentos engádense a un sistema con poboacións bacterianas en continua replicación, e quedan almacenados no interior das bacterias. As poboacións clonais de bacterias, cada unha das cales mantén un só cromosoma artificial, almacénanse en varios laboratorios de todo o mundo. Os cromosomas artificiais (BAC) poden ser extraídos e etiquetados nun laboratorio. Estes fragmentos teñen da orde de 100 mil pares de bases, e son a base da maioría das sondas de FISH.
Isabelle Adjani
Traxectoria
Interpretou a Lucy no filme Nosferatu: Phantom der Nacht do director Werner Herzog, que foi un éxito de crítica e de público en Europa. En 1982 recibiu o primeiro dos seus cinco premios César polo filme de terror Possession (1981).
Ensaio (literatura)
O ensaio é un xénero literario prosístico mediante o que se expoñen temas filosóficos, literarios, científicos, políticos... Malia a súa pluralidade en canto a manifestacións históricas e na selección temática, habitualmente está delimitado por unha acción discursiva problematizadora na que son dominantes os elementos persuasivos e reflexivos sobre outros que se poida considerar.
Hibridación in situ fluorescente
Preparación e hibridación de ARN
Para permitir o acceso á diana as células, células tumorais circulantes (CTCs), ou incluídas en parafina e fixadas con formaldehido ou preparacións de tecidos conxelados deben ser primeiro fixadas, e despois permeabilizadas. A FISH tamén se utilizou con éxito con células non fixadas. Unha sonda específica para unha diana, composta de 20 pares de oligonucleótidos, hibrida co(s) ARN(s) diana. Sistemas de amplificación compatibles pero separados permiten facer ensaios múltiples (ata dúas dianas por ensaio). A amplificación do sinal conséguese por medio dunha serie de pasos de hibridación secuenciais. Ao final do ensaio as mostras de tecidos visualízanse baixo o microscopio de fluorescencia.
Ensaio (literatura)
O introdutor do xénero foi o francés Michel de Montaigne nos seus Ensaios (1580).
A argumentación e a exposición son sistemas de elocución propios da prosa ensaística, que debe fuxir da ambigüidade e desenvolverse dentro da obxectividade, a claridade e o rigor, rexeitar o accidental e tentar abrir novas portas aos interesados polos temas de que se trate.
Hibridación in situ fluorescente
Preparación e hibridación do ADN
miniatura|dereita|Esquema dos principios dun experimento de FISH para localizar un xene no núcleo.
Primeiro, constrúese unha sonda. A sonda debe ser grande dabondo como para poder hibridarse especificamente coa súa diana pero non tan grande que impida o proceso de hibridación. A sonda é marcada directamente con fluoróforos, con dianas para anticorpos ou con biotina. Esta marcaxe pode facerse de varias maneiras, como por nick translation, ou por PCR usando nucleótidos marcados.
As Casas Novas, Santa Locaia, Castro de Rei
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Santa Locaia no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Hibridación in situ fluorescente
Preparación e hibridación do ADN
Despois faise unha preparación de cromosomas en metafase ou núcleos en interfase. Os cromosomas están firmemente unidos a un substrato, xeralmente vidro. Deben bloquearse as secuencias de ADN repetitivas engadindo curtos fragmentos de ADN á mostra. A sonda é despois aplicada ao ADN do cromosoma e incubada durante aproximadamente 12 horas mentres se hibrida. Fanse varios lavados que eliminan todas as sondas non hibridadas ou parcialmente hibridadas. Os resultados visualízanse despois e cuantifícanse usando un microscopio que poida excitar a marcaxe fluorescente e gravar as imaxes.
Variacións nas sondas e análises
miniatura|dereita|Células en interfase positivas para o rearranxo cromosómico t(9;22).
A FISH é unha técnica moi xeral. As diferenzas entre as varias técnicas de FISH débense xeralmente a variacións na secuencia e etiquetado das sondas; e a como se usan estas en combinación. As sondas son divididas en dúas categorías xenéticas: celular e acelular. O termo "In situ" na FISH refírese á situación da sonda, que se sitúa nas propias células.
O tamaño das sondas é importante porque as sondas máis grandes hibridan menos especificamente que as máis curtas; "unha curta febra de ADN ou ARN (xeralmente de 10 a 25 nucleótidos) que é complementaria dunha secuencia diana dada, pode usarse para identificar ou localizar a diana.". O solapamento define a resolución das características detectables. Por exemplo, se o obxectivo dun experimento é detectar o punto de rotura dunha translocación, entón o solapamento das sondas (o grao no que a secuencia de ADN está contida nas sondas adxacentes) define a fiestra mínima na cal se pode detectar o punto de rotura.
A mestura de secuencias das sondas determina o tipo de características que as sondas poden detectar. As sondas que se hibridan ao longo de todo un cromosoma utilízanse para contar o número de copias dun determinado cromosoma, observar translocacións, ou identificar fragmentos extracromosómicos de cromatina. Isto adoita denominarse "pintura de cromosoma completo" ("whole-chromosome painting"). Se se utilizan todas as posibles sondas, cada cromosoma, (o xenoma completo) quedaría marcado fluorescentemente, o cal non sería útil para determinar as características de secuencias determinadas. Porén, é posible crear unha mestura de sondas máis pequenas que son específicas dunha rexión particular (locus) do ADN; estas mesturas utilízanse para detectar mutacións por deleción. Cando se combinan cunha cor específica, utilízase unha mestura de sondas específicas de locus para detectar translocacións moi específicas. Con frecuencia utilízanse mesturas de sondas específicas de locus especiais para contar cromosomas, ao unirse ás rexións centroméricas dos cromosomas, que son o suficientemente distintivas para identificar cada cromosoma (coa excepción dos cromosomas 13, 14, 21 e 22.)
Outras varias técnicas utilizan mesturas de sondas de diferentes cores. Como pode detectarse un rango de cores nas mesturas das tinguiduras fluorescentes, cada cromosoma humano pode ser identificado por unha cor característica usando mesturas de sondas de cromosoma completo e diversas proporcións de cores. Aínda que hai máis cromosomas que cores de tinguiduras fluorescentes que se poidan distinguir doadamente, poden utilizarse as proporcións de mesturas de sondas para crear cores secundarias. De xeito similar á hibridación xenómica comparativa, a mestura de sondas para as cores secundarias créase mesturando a correcta proporción de dous conxuntos de sondas de diferentes cores para o mesmo cromosoma. Esta técnica denomínase ás veces M-FISH.
Universidade de Alcalá (histórica)
A Universidade de Alcalá, tamén coñecida como Universidade Complutense ou Universidade Cisneriana (Complutensis Universitas) foi a universidade que existía na localidade española de Alcalá de Henares (no presente pertencente á Comunidade de Madrid). Fundada en 1499 polo cardeal Cisneros, durante os séculos XVI e XVII, converteuse no gran centro de excelencia académica. En 1777, separouse física e orgánicamente do seu Colexio Maior de San Ildefonso e pasou a chamarse Real Universidade de Alcalá, con sede no antigo edificio do Colexio Máximo dos Xesuítas de Alcalá de Henares. En 1836, a universidade integrouse xunto coas ensinanzas dos estudos reais de San Isidro e do Museo Real de Ciencias Naturais de Madrid nunha única institución, creando así a Universidade Central de Madrid, que co tempo converteuse na actual Universidade Complutense de Madrid.
Hibridación in situ fluorescente
Sondas ISH QuantiGene ViewRNA
O uso de sondas ISH QuantiGene ViewRNA é un método para detectar e cuantificar moléculas de ARNm, ARN non codificante longo e microARN en mostras de tecidos que están fixados con formaldehido e incluídos en parafina, frescos ou conxelados, e en mostras de células e de células tumorais circulantes (CTC). As sondas ISH ViewRNA permiten detectar unha molécula individual de ARNm con practicamente nigún ruído de fondo. Cada sonda (para a detección de ARNm e ARNncl) está composta por 20 pares de oligonucleótidos. Cada par oligo forma unha plataforma necesaria para a ensamblaxe da estrutura de amplificación do sinal (árbore) por medio dunha serie de pasos de hibridación secuenciais usando a tecnoloxía de amplificación de sinal do ADN ramificado (bDNA, de branched DNA). Cada estrutura completamente ensamblada, cobre un espeazo de 40-50 bit/s da diana ARNm/ARNncl, e ten capacidade para amplificar o sinal unhas 400 veces. Por tanto, unha sonda específica de diana típica (que contén 20 pares de oligos) ten a capacidade de xerar unha amplificación de sinal multiplicada por 8.000. Sistemas de amplificación de sinal independentes pero compatibles permiten a detección simultánea de ata catro dianas ARNm/ARNncl en células ou CTCs e ata dous ARNm/ARNncl longo en tecidos.
Komoran
Komoran é unha illa ao sur da moito máis grande illa de Yos Sudarso preto da costa sur da Illa de Nova Guinea na provincia de Papúa, Indonesia. A súa superficie é de 695 km².
Hibridación in situ fluorescente
Sondas FISH de ARN Stellaris(R)
O FISH de ARN Stellaris, antes coñecida como FISH de ARN dunha soa molécula, é un método de detección e cuantificación de ARNm e outras moléculas de ARN longas nunha capa delgada de mostra de tecido. As dianas poden visualizarse fiablemente aplicando moitas sondas de oligonucleótidos cunha soa etiquetaxe curtas. A unión de ata 48 oligos etiquetados fluorescentemente a unha soa molécula de ARNm proporciona fluorescencia suficiente como para detectar e localizar con exactitude cada ARNm diana nunha imaxe de microsocpia de fluorescencia de campo amplo. As sondas que non se unen á secuencia pretendida non chegan a ter fluorescencia localizada dabondo como para poder ser distinguidas do ruído de fondo.
Luís X de Francia
Traxectoria
Fillo de Filipe IV de Francia "O Fermoso" e de Xoana I de Navarra. Irmán dos máis tarde tamén reis Filipe V de Francia e Carlos IV de Francia, e de Isabel, casada co rei Eduardo II de Inglaterra.
Universidade de Alcalá (histórica)
Studium Generale (1293-1499)
O 20 de maio de 1293, o rei Sancho IV de Castela outorgou licenza ao arcebispo toledano García Gudiel para crear un Studium Generale (Estudo Xeral, como entón denominábanse os estudos universitarios) en Alcalá de Henares, "coas mesmas franquezas para os mestres e escolares, que estaban concedidas ao Estudo Xeral de Valladolid". Estes estudos, aínda que de xeito bastante modesto, perviviron a través do tempo ata enlazar coa refundación cisneriana. O 17 de xullo de 1459 o papa Pío II outorgou unha bula, solicitada polo arcebispo Alonso Carrillo de Acuña, "para a erección de tres Cátedras de Artes e Gramática neste estudo de Alcalá". Estas últimas cátedras, susbsistentes daquel Estudo Xeral do século XIII, foron integradas por Cisneros na "nova" universidade
Luís X de Francia
Traxectoria
Rei de Navarra en 1305 e de Francia en 1314, durante o seu reinado afrontou a rebelión de Flandres e o inverno da fame, trala morte do seu pai Filipe IV. Casou en 1305 con Margarida de Borgoña, (neta de Luís IX de Francia), da cal tivo unha filla, Xoana (que sería Xoana II de Navarra), nada cara a 1311. A raíña Margarita foi posteriormente encarcerada acusada de adulterio e confinada na prisión de Château Gallard, onde foi estrangulada a petición do seu esposo. Pouco despois, o rei casará en 1315 con Clemencia de Hungría.
Hibridación in situ fluorescente
Sondas FISH de ARN Stellaris(R)
Os ensaios de FISH de ARN dunha soa molécula poden realizarse en ensaios simples ou múltiples, e poden utilizarse como un experimento posterior a unha PCR cuantitativa, ou visualizados simultaneamente cun ensaio con anticorpo fluorescente. A tecnoloxía ten aplicacións potenciais no diagnóstico do cancro, neurociencia, análise da expresión xénica, e diagnósticos de xenómica personalizada (companion diagnostics).
Komoran
left|300px|Vista desde o satélite
Luís X de Francia
Traxectoria
Luís X morreu envelenado en Vincennes ó ano seguinte. O seu fillo Xoán I de Francia (Xoán o Póstumo), naceu cinco meses despois da súa morte e sucedeuno no trono, pero morreu aos poucos días de nacer. Filipe V de Francia, irmán de Luís, sucedeuno á súa vez.
Hibridación in situ fluorescente
Fiber FISH
Na técnica fiber FISH (FISH de fibra) alternativa para preparacións en interfase ou metafase, as fibras de ADN interfásico desproteinizado (sen histonas) son adheridas a unha lámina ou porta de modo que queden estendidas en liña recta, en lugar de estaren enroladas apertadamente, como na FISH convencional, ou adoptaren unha conformación de territorio cromosómico, como na FISH de interfase. Isto realízase aplicando cizalladura mecánica ao longo da lonxitude do porta, ou ben ás células que foron fixadas ao porta e despois lisadas, ou a unha solución de ADN purificado. Con este propósito está usándose cada vez máis unha técnica chamada peiteado cromosómico (chromosome combing). A conformación estendida do cromosoma permite unha resolución moito máis alta, mesmo por debaixo dunhas poucas quilobases. Aínda que a preparación das mostras é conceptualmente simple, require unha certa habilidade, e só se usa rutineiramente en laboratorios especializados.
Q-FISH
A Q-FISH combina a FISH con PNAs e un software computacional para cuantificar a intensidade da fluorescencia. Esta técnica utilízase de rutina para investigar a lonxitude dos telómeros.
Flow-FISH
A Flow-FISH (FISH de fluxo) utiliza citometría de fluxo para realizar a FISH automaticamente usando medidas de fluorescencia por célula.
Aplicacións médicas
Cando os pais que tiveron un fillo con discapacidade de desenvolvemento queren saber os riscos de ter outro fillo coa mesma condición, pode dárselle esa información analizando o ADN dos pais. Nos casos nos que a discapacidade do neno non está ben comprendida, a causa pode potencialmente determinarse mediante FISH e técnicas citoxenéticas. Exemplos de doenzas que se diagnostican por medio de FISH son a síndrome de Prader-Willi, a síndrome de Angelman, a síndrome da deleción 22q13, a leucemia mielóxena crónica, a leucemia linfoblástica aguda, o Cri-du-chat, a síndrome velocardiofacial, e a síndrome de Down. A FISH feita a espermatozoides está indicada para homes cun cariotipo meiótico ou somático anormal e para os que teñen oligozoospermia, xa que aproximadamente o 50% dos homes oligozoospérmicos teñen un incremento na taxa de anormalidades cromosómicas nos espermatozoides. A análise dos cromosomas 21, X e Y é suficiente para identificar os individuos oligozoospérmicos en risco.
En medicina, a FISH pode utilizarse para diagnosticar, para avaliar o prognóstico, ou para avaliar a remisión dunha doenza, como por exemplo o cancro. O tratamento pode despois ser especificamente adaptado ao caso. Un exame tradicional no que se fai unha análise de cromosomas metafásicos xeralmente non serve para identificar as características que distinguen unha doenza doutra, debido ás sutís características dos cromosomas, pero a FISH pode dilucidar estas diferenzas. A FISH pode tamén usarse para detectar células enfermas máis facilmente que polos métodos citoxenéticos estándar, que necesitan utilizar células en división e supoñen moito traballo e unha preparación manual que leva moito tempo e a análise de preparacións por un especialista. A FISH non require usar células vivas e pode ser cuantificada automaticamente, xa que un computador conta os puntos fluorescentes presentes. Porén, cómpre un tecnólogo adestrado para distinguir as sutís diferenzas nos patróns de bandeado en cromosomas metafásicos dobrados e curvados.
A FISH pode incorporarse a un dispositivo microfluídico Lab-on-a-chip. Esta tecnoloxía aínda está nunha fase de desenvolvemento mais, como outros métodos de lab-on-a-chip, pode levar ao desenvolvemento de técnicas de diagnóstico máis portátiles. Na FISH on chip emprégase un chip microfluídico con estreitas canles polas que se fai pasar a suspensión celular purificada por capilaridade, lavada previamente con PBS. Unha vez adheridas ou fixadas as células ás canles por calor, dixerimos as células mediante a adición de proteinase K e desnaturalizamos o seu material xenético, novamente por un incremento de temperatura. Tras estes pasos, xa poden ser engadidas as sondas e reactivos necesarios, que difundirán ao longo de toda a canle, e poden observarse os núcleos baixo o microscopio no mesmo chip e de maneira ordenada. A FISH on chip é unha técnica moi útil para detectar anomalías cromosómicas (aneuploidías), entre outros defectos. No caso do alzhéimer, é habitual utilizar mostras de linfocitos procedentes de sangue periférico, fibroblastos ou mostras de urina.
Identificación de especies
A FISH úsase con frecuencia en estudos clínicos. Se un paciente é infectado cun patóxeno sospeitoso, cultívanse en ágar bacterias procedentes dos tecidos e fluídos do paciente para determinar a identidade do patóxeno. Porén, moitas bacterias, mesmo as de especies ben coñecidas, non crecen ben en condicións de laboratorio. A FISH pode utilizarse para detectar directamente a presenza do microbio sospeitoso en mostras de tecidos do paciente.
A FISH pode tamén utilizarse para comparar os xenomas de dúas especies biolóxicas, para deducir as súas relacións evolutivas. Unha técnica de hibridación similar denomínase zoo blot. As sondas de FISH bacterianas son a miúdo cebadores para a rexión do ARNr 16S.
A FISH utilízase moito no campo da ecoloxía microbiana, para identificar microorganismos. As biopelículas, por exemplo, están compostas de complexas organizacións xeralmente de moitas especies de bacterias. Preparando sondas de ADN para unha especie e realizando a FISH con dita sonda pode visualizarse a distribución de especies concretas na biopelícula. Se se preparan sondas (de dúas cores distintas) para dúas especies pode visualizarse e estudar a co-localización destas dúas especies na biopelícula, e isto pode ser útil para determinar a arquitectura fina da biopelícula.
Hibridación xenómica comparativa
A hibridación xenómica comparativa pode describirse como un método que usa a FISH de maneira paralela á comparación da forza de hibridación para detectar calquera alteración de importancia no proceso de duplicación de secuencias de ADN no xenoma do núcleo.
Cariotipo virtual
Realizar un cariotipado virtual é outra alternativa á FISH dispoñible clinicamente relativamente barata, que usa miles ou millóns de sondas nunha soa matriz para detectar os cambios no número de copias, en todo o xenoma, a unha resolución sen precedentes. Actualmente, este tipo de análises só detecta as ganancias ou perdas de material cromosómico e non detecta rearranxos equilibrados, como translocacións e inversións que son a marca distintiva de aberracións que se observan en moitos tipos de leucemias e linfomas.
Cariotipo espectral
As desvantaxes do método é que é caro e non detecta translocacións pequenas nin se poden ver as bandas, polo que ten menos resolución que a FISH convencional.
Universidade de Alcalá (histórica)
Complutensis Universitas (1499-1836)
Cisneros, que fora alumno do Estudo Xeral, creou a partir deste a Complutensis Universitas (Universidade Complutense ou de Alcalá ou Cisneriana) mediante tres bulas pontificias concedidas polo papa Alejandro VI o 13 de abril de 1499.
Grazas a esta bula, o cardeal puido fundar a institución, dotala de todos os bens materiais e económicos necesarios e conferiuse oficialidade aos títulos expedidos por esta. Con bastante antelación á obtención da bula pontificia, Cisneros comezara un vasto labor de compra de terreos e construción: a futura Civitas Dei, Cidade de Deus, baixo un esquema innovador (o primeiro campus universitario ex-novo do mundo) que sería exportado a diferentes universidades.
A primeira pedra do edificio púxose o 14 de marzo de 1501. A primeira promoción de estudantes non comezou os seus estudos ata o 18 de outubro de 1508, festividade de San Lucas. Entre os alumnos desa promoción atopábase Tomás García Martínez, posterior arcebispo de Valencia, coñecido como Santo Tomás de Villanueva
No curso 1509-1510 xa funcionaban cinco facultades: Artes e Filosofía, Teoloxía, Dereito Canónico, Letras e Medicina. O 22 de xaneiro de 1510 Cisneros dotou á súa fundación das «Constitucións do Colexio Maior San Ildefonso», normativa reguladora de todos os asuntos da comunidade universitaria, onde se especificaban os dereitos e deberes dos seus membros.
O plan de estudos da Universidade de Alcalá convértea no estandarte do humanismo cristián. A Teoloxía foi o eixo central da formación, sendo subsidiarias o resto de disciplinas: Dereito canónico, Filosofía, Medicina, Gramática, Retórica e as linguas bíblicas. A Facultade de Teoloxía organizou as súas tres principais cátedras atendendo ás tres escolas máis importantes de ensino teolóxico do século XV europeo: escotismo, nominalismo e tomismo. O seu maxisterio impartíase en igualdade de condicións, dotando aos alumnos da posibilidade privilexiada, en terras hispanas, de recibir unha formación teolóxicamente ampla, sincrética e contrastada, sobre a base da propia multiplicidade dos postulados defendidos.
A fundación cisneriana do Colexio Maior de San Ildefonso foi acompañada da doutros colexios denominados «menores». Cisneros en 1513 decidiu a creación de seis novos colexios, en xeral de orde independente, a diferenza doutros fundados con posterioridade vinculados ás ordes relixiosas, aínda que cunha certa dependencia do Maior, xa que ás veces cursábanse neles os primeiros anos. Os colexios menores creados polo Cardeal Cisneros foron:
Segunda división española 2007/08
A tempada 2007–08 da Segunda División de España de fútbol foi a 77ª edición desta competición. Comezou o 25 de agosto de 2007 e finalizou o 15 de xuño de 2008.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Sergio Marqués
Sergio Rutilio Marqués Fernández, nado en Xixón o 4 de agosto de 1946 e finado na mesma cidade o 8 de maio de 2012, foi un político asturiano. Ocupou o cargo de Presidente do Principado de Asturias entre 1995 e 1999.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Oviedo. En 1977 entrou a formar parte da Alianza Popular. Formou parte da candidatura dese partido á Xunta Xeral do Principado de Asturias nas eleccións autonómicas de 1987, resultando elixido deputado e renovando o escano en 1991. En setembro de 1993, foi elixido vicepresidente do Partido Popular asturiano.
Tras a renuncia de Isidro Fernández Rozada, encabeza a candidatura do PP á Xunta Xeral do Principado, resultando vencedor, con maioría simple, fronte á encabezada polo entón Presidente do Principado Antonio Trevín. Foi investido Presidente do Principado e ostentou o cargo até as eleccións de 1999.
Mais o seu mandato non estivo exento de polémicas. A diferenza de criterio entre parte do seu Goberno e os dirixentes rexionais e estatais do PP (especialmente con Francisco Álvarez-Cascos, de quen se dixo que quería gobernar Asturias desde Madrid) fixeron que Sergio Marqués decidise romper as relacións co seu partido, e o 2 de decembro de 1998 fundou a Unión Renovadora Asturiana (URAS), partido que xiraba arredor da súa persoa e formado case exclusivamente polos desencantados co Partido Popular. Continuou adiante co seu goberno, en minoría, e concorreu como cabeza de lista nas eleccións autonómicas de 1999, obtendo un pobre resultado (só 3 deputados) e pasando á oposición.
Moitos dos dirixentes do PP, que en principio apoiaran as teses de Marqués e deixaran o PP para integrarse na URAS, foron abandonando o novo partido pouco a pouco, e nas eleccións autonómicas e municipais de 2003 regresaron ás filas populares. Marqués encabezou de novo a candidatura de URAS á Xunta Xeral, mais desta vez non obtivo ningún escano.
En 2004, Marqués impulsou a creación de Unión Asturianista, unha coalición entre o seu partido e o Partíu Asturianista (PAS) de Xuan Xosé Sánchez Vicente. Encabezou a candidatura deste novo partido ás eleccións autonómicas de 2007, obtendo 13.338 votos (2,2%), cos que non conseguiu escano.
Sergio Marqués faleceu o 8 de maio de 2012 na súa cidade natal, tras sufrir un infarto do que non puido recuperarse.
Ferrari F355
O Ferrari F355 é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 1994 e 1999. Pertence ó segmento de deportivos con motor traseiro e tracción traseira. O motor de 3'5 litros ten 380 cabalos de potencia.
Julián Elvira
Traxectoria
Foi solista da Banda Sinfónica de Madrid, traballo que delegou para realizar traballos de investigación e interpretación frautística que o levaron a ofrecer conferencias e concertos por todo o mundo. Como froito do seu labor de investigación naceu en 1998 o seu primeiro traballo, "Expiral", que o definiu como un coñecedor exhaustivo da frauta, as novas tendencias e correntes, situándoo á vangarda tanto como creador como no eido interpretativo.
En 2002 produciu o seu segundo traballo, "Ira", tamén dentro dun marco multidisciplinar a partir do desenvolvemento de novas tecnoloxías e estruturas. Dous anos máis tarde, seguindo na mesma liña mais cunha mirada e atención nos máis novos, creou "Tubocatessen".
O seu proxecto, "3.1 Culturas" (2009) levouno ao Xapón, Siria e a India, estudando a súa cultura e música para presentar o seu novo instrumento por todo o mundo.
Dende 1997 compaxina o seu labor na Banda Sinfónica de Madrid coa creación e a investigación musical con especial énfase nos sons das frautas do mundo, a música electrónica, a improvisación e a vangarda. Julián Elvira imparte clases na Academia de Música Maese Pedro de Madrid e nos cursos propostos pola Universidade Complutense da capital española.
Instrumentos
250px|miniatura|Frauta prónomo e o seu prototipo en 2010.
Julián Elvira recibiu formación clásica no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid na especialidade de frauta travesa, instrumento co que desenvolve a súa actividade profesional na Banda Sinfónica de Madrid. Logo de máis de 10 anos de investigación, en 2009 se completa, grazas ao traballo do construtor de frautas británico Stephen Wessel, a creación da frauta prónomo, un instrumento único e de produción propia creado segundo os principios da teoría Cómplex e que supón un paso máis na evolución da frauta travesa dende as modificacións realizadas por Theobald Boehm.
Discografía
Ten realizado numerosas gravacións para Radio Nacional de España, Televisión Española, Sello Autor, Plataforma LTW, Verso, e Serie Phonos. A súa discografía como solista conta con tres traballos que presentan música para frauta soa e electrónica de nome como Halftter, Posadas, Rueda, Sánches-Verdú, Jiménez, Lewin-Richter, Brnic, Durán-Loriga ou Polonio.
Amartya Sen
miniatura|Amartya Sen. Amartya Kumar Sen (अमर्त्‍य कुमार सेन), nado o 3 de novembro de 1933 en Shantiniketan, é un economista bengalí, coñecido polos seus traballos sobre os horrores da fame, a teoría do desenvolvemento humano, a economía do benestar e os mecanismos subxacentes da pobreza. Recibiu o Premio Nobel de Economía en 1998 e o Bharat Ratna en 1999 polo seu traballo no campo da matemática económica.
Traxectoria
Estudou na India (Visva-Bharati, onde sufriu a fame xeneralizada en 1934) antes de trasladarse ao Trinity College de Cambridge, onde se licenciou en 1956 e se doutorou en 1959. Foi profesor de economía nas universidades de Calcuta, Delhi, Oxford e Harvard. Entre 1997 e 2004 foi doutor do Trinity College de Cambridge. En xaneiro de 2004 volveu a Harvard, onde imparte clases actualmente.
A finais da década de 1960 e comezos de 1970, os escritos de Sen axudaron a definir o campo da elección social. A súa contribución na teoría social de Arrow foi amosar baixo que condicións a teorema de imposibilidade de Arrow pode ser útil para estender e enriquecer o campo da elección social.
A obra máis recoñecida de Sen é o seu ensaio Poverty and Famines: An Essay on Entitlements and Deprivation de 1981, onde demostrou que a fame non é tanto consecuencia da falta de alimentos, senón de desigualdades nos mecanismos de distribución dos mesmos. Á parte da súa investigación sobre as causas das fames negras, o seu traballo no campo do desenvolvemento económico tivo moita influencia na formulación do índice de desenvolvemento humano (IDH) das Nacións Unidas.
Pero a achega revolucionaria de Sen no desenvolvemento dos indicadores económicos e sociais é o concepto de capacidade. Un goberno ten que ser xulgado en función das capacidades concretas dos seus cidadáns. Por exemplo, nos Estados Unidos os cidadáns teñen o dereito constitucional a votaren. Para Sen isto non significa nada; el pregúntase se se reúnen todas as condicións para que os cidadáns poidan exercer a capacidade de votaren. Estas condicións poden ser de moitos tipos, desde o acceso á educación, ata que os cidadáns teñan medios de transporte para accederen ás urnas. Só cando estas barreiras están superadas se pode dicir que o cidadán pode exercer a súa elección persoal. a súa aproximación baseada nas capacidades focalízase na liberdade positiva, que é a capacidade real dunha persoa de ser ou de facer algo, en troco da liberdade negativa, que é común en economía e se centra simplemente na non interferencia. Na fame negra de Bengala, a liberdade negativa dos traballadores rurais para compraren alimento non se viu afectada. Porén, morreron de fame porque non estaban positivamente libres para faceren calquera cousa: eles non tiñan a liberdade de se alimentaren nin a capacidade de escaparen da morte. Para un exemplo práctico do concepto de capacidade, véxase o traballo de Martha Nussbaum Women and Human Development.
Sen foi unha excepción entre os economistas do século XX pola súa insistencia en preguntarse cuestións de valores, longamente abandonadas na discusión económica "seria". El expuxo un dos maiores desafíos ao modelo económico, que sitúa o interese propio como un factor fundamental da motivación humana. Se ben a súa escola continúa sendo minoritaria, axudou a redirixir plans de desenvolvemento e ata políticas das nacións Unidas.
Bomb Jack
Bomb Jack é un videoxogo realizado pola xaponesa Tehkan para recreativos en 1984 e que entre 1986 e 1992 viu versións en Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64, Game Boy e ZX Spectrum. Xogo de plataformas protagonizado por un ratiño voador habelencioso e veloz que se pasea polas construcións máis famosas da Terra: Pirámides, Acrópole, rañaceos... e debe recoller nestas localizacións as innumerables bombas colocadas por alieníxenas que cada vez colocan máis. Jack non ten armas coas que defenderse polo que ten que esquivar ós seus inimigos. Cada certo tempo caen do ceo uns paquetes que de recollelos fai que os seres do espazo queden paralizados durante un tempo podendo desfacernos deles con só tocalos.
Juan Magdalena García
Juan Magdalena García, nado en Pontevedra e finado en Lérez o 10 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Cerponzóns, liderou o movemento agrario da parroquia e foi presidente da sociedade de agricultores. Foi contador da Federación Agraria Municipal de Pontevedra (1922) e xunto con Valentín Rey, viaxou a Madrid representando á federación agraria no concurso nacional de agricultura de 1926. Elixido presidente da Federación Agraria Comarcal de Pontevedra en 1931, actuou como vicepresidente da mesa no Congreso de Lavadores de maio de 1932 no que se aprobaron os estatutos da federación agraria provincial. Foi membro da comisión inspectora de contas da cooperativa de consumo Nueva Economía da Caixa Rural de Lérez. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 ao decatarse de que era buscado polas autoridades golpistas, presentouse no cuartel da Garda Civil o 7 de agosto. Foi detido e ingresou no cárcere a disposición do xuíz instrutor. Foi paseado e apareceu morto e salvaxemente torturado no lugar da Gándara o 10 de setembro. A súa familia foi perseguida: os seus irmáns Severino e Ángel Magdalena García, a irmá Mercedes e o seu cuñado Constante Estévez cos seus fillos, exiliáronse na Arxentina, outra irmá, Josefina, taberneira, soportou o acoso e as requisas de gardas cívicos e falanxistas.
Vida persoal
Casou con Dolores Castro Ruibal.
Stock Aitken Waterman
Stock Aitken Waterman foron un importante trío británico de produtores de música pop e dance de mediados dos anos oitenta ata principios dos noventa formado por Mike Stock, Matt Aitken e Pete Waterman. Nos países de fala inglesa tamén son coñecidos polo acrónimo SAW. De entre a gran lista de artistas producidos por eles podemos salientar como exemplo a Kylie Minogue, Bananarama, Rick Astley, Samantha Fox e Jason Donovan.
Aparecidos a finais do 1984 foron un dos equipos de produción máis prolíficos e de meirande repercusión no panorama comercial da década dos oitenta. Agrupados baixo a compañía Pete Waterman Limited (PWL) abandeiraron ó longo dun importante período de tempo o estilo nomeado Hi–NRG (high energy), adoptando elementos do synth–pop e do dance electrónico ata converxeren nun son totalmente propio e doado de recoñecer. Na súa época máis tardía fíxose notoria a influencia do house e do eurobeat nas súas composicións, aínda que sen caeren plenamente neles e sen perde–la súa propia base.
O éxito sen precedentes de Stock, Aitken e Waterman debeuse a unha calculada e esmerada liña de produción, dende a captación de novos artistas, pasando pola fase de composición e arranxos, a pulcritude no proceso de gravación e mestura e finalmente a campaña de lanzamento. Á marxe das críticas cara ao círculo mainstream cabe facer fincapé en que gran parte do éxito obtido se fundamenta na consecución dun estilo moi persoal que tivo un masivo acollemento principalmente en Europa e países da Commonwealth.
De raíz eminentemente tecnolóxica e bailable, a súa música apóiase no recoñecemento de certos patróns e clixés aínda que sen caer nunha tesitura forzosamente simple nin obvia. Como efectos de harmonía son relevantes, por exemplo, as rodas de acordes, habitualmente complexas e cheas de tensións, e a súa evolución ó longo das composicións. Tamén son salientables os cambios pouco convencionais de intervalo tonal nas transicións e enlazadas dentro da súa estrutura (sobre todo entre o retrouso e a estrofa, e entre o retrouso e a ponte), así como o xeito de resolve–las pontes. Nas liñas de baixo atopamos dous padróns claramente diferenciados: por unha banda os de motivo funk e por outra os de tipo sequenced–bass máis propios do synth–pop e en ocasións moi preto do techno. Outro dos puntos fortes é a grande orquestración nas composicións (seccións de corda e metal) e a masiva aplicación de arranxos e ornamentación harmónica. En canto ó ritmo, baséase en padróns disco, aínda que con movemento sincopado, situándoo moitas veces preto do funk e do house da primeira época, en especial cando empregan percusión de caixa de ritmos analóxica. En liñas xerais a color do son é brillante, chea de reverbs amplas e delays sincrónicos.
O Igrexario, Aguasantas, Cerdedo-Cotobade
O Igrexario é un lugar da parroquia de Aguasantas, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2010 tiña 54 habitantes (22 homes e 32 mulleres), 4 menos ca en 2007.
O lugar recibe o nome da igrexa parroquial alí situada, sendo o templo actual de 1888. Preto dela está o peto de ánimas de Aguasantas, de mediados do século XX, así como varios cruceiros, algún deles de Xosé Cerviño García.
Miguel
dereita|miniatura|230px|O [[arcanxo Miguel.]]
É o nome do arcanxo Miguel, polo que adoita aparecer na forma Miguel Anxo. Este arcanxo é para os hebreos o primeiro dos anxos, sendo o arcanxo por excelencia por mor da súa vitoria fronte aos anxos rebeldes.
O feminino galego é Miguela ou Micaela. O apelido patronímico en Galiza deu a forma Míguez ou Migues (en Castela deu porén Miguélez). O nome no occidente galego adoita pronunciarse con gheada: Mighel.
Estatísticas
O nome Miguel é e foi popular en Galicia, multitude de parroquias teñen a Miguel Arcanxo como patrón (véxase: Parroquias de Galicia baixo a advocación de San Miguel). Dende hai máis de cincuenta anos, na súa versión en inglés, Michael (pronunciado máikl), é un dos nomes máis usados nos Estados Unidos. En España empezou a ser moi popular a partir da Renacenza e actualmente é o sétimo nome de varón máis común do estado.
En Galicia, onde xa aparece nos rexistros do século XV coas formas: Miguel, Migeel ou Miguell, é hoxe o doceavo nome de varón máis popular do país, con todo é moito menos popular ca noutras comunidades de España. En setembro de 2015, 12.627 varóns galegos levaban este nome.
Míguez
Míguez ou Migues é o apelido patronímico galego do nome Miguel. En castelán deu Miguélez. Practicamente só aparece en Galicia e provincias onde os galegos emigraron. En setembro de 2015, 11.894 galegos tiñan este apelido.
Universidade Hebrea de Xerusalén
miniatura|250x250px|Establecemento da Universidade Hebrea e colocación da pedra angular en 1918, [[Monte Scopus.]] dereita|miniatura|374x374px|Selo israelí co edificio que alberga a primeira Biblioteca da Universidade Hebrea de Xerusalén, no Monte Scopus. Emitido en 1950. A Universidade Hebrea de Xerusalén (en האוניברסיטה העברית בירושלים, [HaUniversita HaIvrit BeYerushalaim]; الجامعة العبرية في القدس:   [Al-Jāmi`ah al-`Ibriyyah fil-Quds]) é a primeira universidade xudía en Israel, fundada 1925 como unha das institucións do Estado de Israel «en camiño» de establecerse como tal.
Historia
No ano 1884, durante a Convención dos Jovevéi Tzión (Amantes de Sion) en Kátowitz, o Profesor Herman Tzvi Shapira propuxo a creación dunha Universidade Xudía. Esta idea volveu ser exposta fronte ao Primeiro Congreso Sionista, en Basilea no ano 1897. Quen impulsaron con maior fervor a proposta foron os integrantes da agrupación liderada por Jaim Weizmann, quen era profesor na Universidade de Xenebra e habería de converterse anos máis tarde no primeiro presidente do Israel.
No ano 1902, Weizmann en compañía de Berthold Feiwel e Martin Buber, solicitan a rápida constitución e financiamento dunha Universidade Xudía en Xerusalén. Theodor Herzl foi o encargado de xestionar ante o Sultán otomán un permiso para radicala. En 1921, Jaim Weizmann e Albert Einstein viaxaron aos Estados Unidos e recadaron un monto próximo ao millón de dólares para financiar a Universidade Hebrea.
En 1948, ao concluír a guerra de Independencia de Israel, o campus do Monte Scopus quedou illado e desconectado do resto da cidade, polo cal a universidade se viu no imperativo de trasladar as súas actividades a outros sitios: o campus de Guiv'at Ram no centro de Xerusalén; o de medicamento no Hospital Hadasa do barrio xerosolimitano de Ein Kárem; e o campus de agricultura da cidade de Rejovot.
En 1967, logo da reconquista do Monte Scopus na Guerra dos Seis Días, a universidade recuperou a súa localización orixinal, conservando desde entón o catro lugares de ensino. Na actualidade conta cun corpo académico de 1.400 membros titulares e 23.800 alumnos.
O 31 de xullo de 2002, oun terrorista detonou unha bomba durante a hora do almorzo na cafetería da universidade, repleta de estudantes e empregados da universidade. Morreron nove persoas (cinco israelís, tres americanos, e un franco-americano) e setenta resultaron feridas.
Prestixio
A universidade goza de renome internacional; nas súas aulas, aprenderon ou ensinaron non menos de sete Premios Nobel: É tamén a alma Mater do famoso matemático Elon Lindenstrauss, gañador de Medalla Fields de Matemática en 2010.
Así mesmo, a Universidade é herdeira única e depositaria do legado de Albert Einstein, e conserva entre os seus bens patrimoniais, todos os seus documentos manuscritos.
Ademais, é recoñecida internacionalmente polas súas investigacións no campo da nanotecnoloxía, o medicamento e enxeñaría. Ademais de ser un dos centros de formación de gran parte dos dirixentes políticos de Israel.
Comisión de Igualdade do Congreso dos Deputados
A Comisión de Igualdade do Congreso dos Deputados é unha comisión lexislativa española creada o 10 de marzo de 1988 inicialmente como unha comisión mixta do Congreso e do Senado. Na lexislatura de 2008 creáronse dúas comisións, unha en cada cámara.
Desde os seus inicios até o 2015 tramitou preto de cincocentas iniciativas.
Entre os seus obxectivos está realizar o seguimento das actuacións dos Gobernos no eido da igualdade, promover o coñecemento da lexislación no mesmo campo, velar pola súa aplicación e realizar unha continua análise da sociedade española para detectar o grao de cumprimento da lexislación sobre igualdade.