cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fukui
Fukui (福井市, ふくいし; Fukui-shi) é un concello da prefectura de Fukui no Xapón, e capital de dita prefectura. Está situado ó oeste da parte de Hokuriku da rexión de Chūbu e ó norte da prefectura, na zona da provincia histórica de Echizen (Reihoku), no centro da illa de Honshū. Ten 536,17 km² de superficie, unha poboación de 267.967 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 500 hab./km².
O concello de Fukui limita cos concellos de Echizen (vila), Echizen, Ikeda, Ōno, Katsuyama, Eiheiji e Sakai.
1549
Outros
Historia ano a ano
Copa IHF
A Copa IHF foi unha competición internacional entre clubs de balonmán organizada pola IHF que se disputou entre a tempada 1981-82 e a 1992-93, na que competían equipos europeos e non europeos. Na tempada 1993-94, co aumento dos representantes das ligas mellor valoradas pola EHF foi substituída pola Copa EHF, organizada pola Federación Europea de Balonmán, pasando a disputala unicamente os equipos europeos.
Jaromír Blažek
Jaromír Blažek, nado en Brno o 29 de decembro de 1972, é un porteiro de fútbol checo. Internacional doce veces coa Selección de fútbol de Chequia desde o 2000.
A Pinza, Guillarei, Tui
A Pinza é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres), un aumento de 6 habitantes respecto ao ano 1999.
Sant Pol de Mar
Sant Pol de Mar é un concello español da costa do Maresme, na provincia de Barcelona, Cataluña. Limita con Calella ao norte, Sant Cebrià de Vallalta ao oeste, Canet de Mar ao sur e co mar Mediterráneo ao leste.
Busan
dereita|miniatura|Vista aérea de Busan Busan (en 부산시; anteriormente coñecida coma Pusan) é a segunda cidade máis poboada de Corea do Sur, despois de Seúl, cunha poboación de máis de 3,4 millóns de habitantes, 7 millóns se se conta toda a área metropolitana.
Sitúase no extremo sueste da península coreana a beira do Mar do Xapón na entrada norte do Estreito de Corea. É un importante centro económico, cultural e educativo do sur da península de Corea, e conta co porto con maior tráfico do país e o noveno do mundo, que se atopa a só 190 km das illas xaponesas de Kyushu e Honshu. A "Área Económica do Sueste" (que inclúe Ulsan e Gyeongsang do Sur) é a meirande área industrial de Corea do Sur.
Historia
Véxase Historia de Busan
Klaus (filme)
Klaus é un filme español de animación de 2019 escrito e dirixido por Sergio Pablos. Foi rodado en lingua alemá e saami e foi producido por Sergio Pablos Animation Studios e foi distribuído por Netflix. Foi escrito por Pablos xunto con Zach Lewis e Jim Mahoney, e está protagonizado polas voces de Jason Schwartzman, J. K. Simmons, Rashida Jones, Will Sasso, Neda Margrethe Labba, Sergio Pablos, Norm MacDonald e Joan Cusack.
Klaus estreouse o 8 de novembro de 2019 e recibiu valoracións positivas pola súa animación, historia e interpretacións vocais. Gañou 7 Premios Annie, incluíndo o mellor filme de animación, e gañou tamén o BAFTA ó mellor filme animado. O filme foi nomeado ó Óscar ó mellor filme de animación na 92ª edición dos premios, converténdose no primeiro filme de animación de Netflix en ser nomeado a un Óscar. Competiu con J'ai perdu mon corps, How to Train Your Dragon: The Hidden World, Missing Link, perdendo finalmente contra Toy Story 4.
Sinopse
Conta unha historia alternativa de Santa Claus que difire do conto histórico de Nicolao de Mira, cunha ambientación ficticia no século XIX. O argumento xira arredor dun carteiro que é enviado a unha illa no norte e que se fai amigo dun xogueteiro (Klaus).
Segunda batalla do cabo Fisterra
A Segunda batalla do cabo Fisterra foi un enfrontamento naval entre británicos e franceses producido o 25 de outubro de 1747, no marco da Guerra de Sucesión Austríaca. Esta batalla aconteceu apenas 5 meses despois da chamada primeira batalla do cabo Fisterra, na que a frota británica detivo e eliminou un convoi francés de mercadorías que ía escoltado por varios buques de guerra.
Contexto
Norteamérica tiña unha importancia secundaria na Guerra de Sucesión, consistente principalmente en subministrar de materias primas ós bandos británico e francés. A Royal Navy xa detivera o comercio transatlántico de Francia no pasado, en particular na primeira batalla do cabo Fisterra. Francia fixo unha segunda tentativa para reabrir as rutas en outubro de 1747 reunindo 252 navíos mercantes no porto de La Rochelle, que viaxarían escoltados por 8 buques de guerra saídos do porto bretón de Brest. 200px|miniatura|Edward Hawke. Cando os británicos souberon deste convoi, mandaron a unha frota de 14 buques de guerra dende Plymouth para interceptalos. Peter Warren, quen xa participara no enfrontamento duns meses atrás no cabo Fisterra, agora estaba enfermo de escorbuto, e foi substituído por un Edward Hawke aínda novo.
Batalla
Hawke pensaba que se ía enfrontar cunha gran frota militar francesa, de xeito que decidiu atacar colocando os seus buques en liña, para non ser envoltos polo rival. Os franceses responderon coa mesma estratexia, polo cal os británicos comprenderon a situación, e tomaron a mesma decisión que tomara George Anson uns poucos meses atrás. Os buques de Hawke compensaron a súa inferioridade numérica concentrando o seu lume sobre un só barco francés á vez para ser mais destrutivos, mentres que os franceses tomaron a decisión de seguir combatendo o maior tempo posible mentres que os navíos mercantes tiñan tempo de fuxir cara a inmensidade do océano Atlántico.
A frota francesa dispúxose a manter un combate de longa distancia coa súa artillería pesada, pero Hawke fixo o sinal para que se desfixese a liña británica, e que cada navío comezase unha persecución liberado das restricións dunha batalla formal. A liña francesa foi atravesada polos navíos británicos, que capturaron seis dos buques rivais.
Consecuencias
O almirante francés conseguiu fuxir de volta a Francia, e os navíos mercantes tamén, en dirección a América, pero o bando francés perdeu a 4.000 homes. O convoi continuou até o mar Caribe escoltado tan só por dous dos buques de liña franceses, sendo interceptados a maioría dos barcos mercantes en augas das Indias Occidentais.
A derrota nesta batalla convenceu ó goberno francés da súa inferioridade militar no mar, e xa non fixo mais intentos de mandar convois de mercadorías con América dende os seus portos bloqueados. Como consecuencia, moitas das colonias francesas comezaron a sufrir a fame, o cal levou ó goberno francés a aceptar unha negociación de paz mesmo a pesar das súas vitorias nos Países Baixos. O rei Luís XV aceptou devolver Holanda a cambio da normalidade nas colonias. Estas derrotas en augas do cabo Fisterra tiveron un impacto tamén durante a Guerra dos Sete Anos, entre 1756 e 1763, durante a cal o rei francés desistiu do intento de enviar convois de mercadorías cara as súas colonias.
John Dow Fisher Gilchrist
John Dow Fisher Gilchrist, nado en Anstruther, concello de Fife, Escocia en 1866 e finado o 22 de outubro de 1926 na Cidade do Cabo, Suráfrica, foi un ictiólogo surafricano de orixe escocesa.
Estableceu a ictioloxía como disciplina científica en Suráfrica. Foi fundamental no desenvolvemento da bioloxía mariña neste país africano e da súa industria pesqueira con base científica.
Traxectoria
Gilchrist fixo os seus estudos primarios na súa localidade natal, e os secundarios no Madras College de St Andrews. Estudo na Universidade de St Andrews e na Universidade de Edimburgo, graduándose como Bachelor of Science (BSc) e como Master of Arts (MA). Obtivo unha bolsa de estudos para escolares na Exposición de 1851 para estudos e investigacións avanzadas, o que lle permitiu estudar a alimentación dos peixes mariños. Despois de máis estudos realizados na Universidade de Múnic e na de Zúric, acadou o título de doutor en Xeoloxía en 1894 na Universidade de Iena (Alemaña).
Gilchrist estudou bioloxía mariña en Nápoles, Mónaco e na illa de Man antes de volver a ensinar zooloxía na Universidade de Edimburgo. Durante este tempo traduciu ao inglés Monismus als Band zwischen Religion und Wissenschaft, de Ernst Haeckel, en dous volumes titulados por separado, Monism as Connecting Religion and Science en 1894, e, así mesmo de Haeckel, Confessions of faith of a man of science (Confesións de fe dun home de ciencia) en 1903.
Pouco despois desprazouse a Suráfrica, onde ocupou o primeiro posto de director do Marine Biological Survey desde 1896 a 1907. Pechada por falta de fondos, a institución retomou as súas actividades cun novo nome en 1920; as expedicións realizáronse no barco baleeiro a vapor SS Pickle cedido polo almirantado.
Gilchrist describiu numerosos taxons de xéneros e especies de peixes.
Algunhas publicacións
Gilchrist contribuíu con numerosos traballos científicos en numerosas revistas científicas, entre elas:
Ademais publicou, enmtro ourtos, os seguintes libros:
Epónimos
O xénero Gilchristella da familia dos clupeidos foi nomeado na súa honra por Henry Weed Fowler en 1935.
Abreviatura
A abreviatura Gilchrist emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Macau no Festival Televisivo da Canción da URA
A participación de Macau no Festival Televisivo da Canción da URA comeza no Festival Televisivo da Canción da URA 2014, debutando como participante e organizador en Macau. A participación do país é organizada pola Teledifusão de Macau.
Macau non usou nunca o portugués para participar no evento, usando soamente o cantonés e o inglés.
Axl Rose
W. Axl Rose, de nome real William Bruce Bailey, nado o 6 de febreiro de 1962, é un músico cantautor, compositor e pianista estadounidense. Alcanzou a popularidade por tratarse do cantante, líder e compositor do grupo Guns N' Roses, co que tivo un grande éxito arredor do mundo a finais das décadas de 1980 e principios da de 1990.
No ano 2016, colaborou como vocalista principal da banda AC/DC na xira mundial, en substitución de Brian Johnson, que padecía problemas de saúde auditivos.
Situado no posto número 64 da listaxe “Os 100 mellores cantantes de todos os tempos” segundo Rolling Stone ; sexto da listaxe “Os 100 mellores vocalistas do metal de todos os tempos” segundo Hit Parader; na segunda posición da listaxe “Mellores roqueiros de todos os tempos” segundo Kerrang Magazine ; no terceiro lugar da listaxe “Os 50 mellores cantantes do metal de todos os tempos” segundo Roadrunner Records ; e no cuarto lugar segundo NME. Ademais dos numerosos recoñecementos polo seu traballo como compositor.
Biografía
Nado como William Bruce Rose Jr. en Lafayette, Indiana, unha cidade do Medio Oeste dos Estados Unidos, cerca da fronteira con Canadá. Axl Rose foi o fillo máis vello de Sharon Elizabeth Falkenhörst Leitner, de 16 anos e cursando aínda o instituto, e de William Bruce Rose Caulfield, de 20, no ano 1962. Axl Rose é de ascendencia escocesa pola parte paterna e alemá pola parte materna.
Os seus pais divorciáronse cando Rose tiña apenas tres anos. A súa nai casou de novo con Stephen L. Bailey e cambiou o nome do seu fillo a William Bruce Bailey. Rose tiña dous irmáns pola parte da súa nai, nados dese segundo matrimonio, chamados Amy e Stuart.
A familia Bailey era moi relixiosa e asistían a unha igrexa Pentecostal, de tres a oito veces á semana. Axl Rose mencionou nunha ocasión que sufriu unha crianza opresiva debido ao fanatismo relixioso do seu padrastro, o cal segundo el era moi violento, e adoitaba golpear á súa nai, aos seus irmáns e a el.
Axl comezou as súas andainas no mundo da música tocando o piano e cantando no coro da igrexa  pentecostal, á idade de cinco anos. Ata os 17 anos non descubriu que o home a quen sempre crera o seu pai,  L. Stephen Bailey era en realidade o seu padrasto, xa que nunca viu ao seu verdadeiro pai ata que foi adulto. Tras decatarse disto,  Axl decidiu cambiar o seu apelido Bailey polo de Rose (o apelido do seu verdadeiro pai). William Rose, Sr. morreu asasinado en Marion,  Illinois, en 1984, do cal Rose non se decatou ata anos máis tarde. Nesa época, en 1979, comezou a pensar en montar un grupo e así formou unha banda en  Lafayette chamada A.X. L (de aí o seu nome artístico).
Antes de cumprir 18 anos fora arrestado máis de 30 veces, algunhas delas por pequenos roubos a tendas, ademais de iniciar disturbios, fumar marihuana e estar borracho na vía pública, o que causaba pelexas na rúa. Estes acontecementos provocaron que Axl gañase a reputación de fuxitivo e de mozo problemático na súa pequena vila natal, o cal ao cabo abandonaría anoxado, para continuar cos seus soños de converterse nunha estrela de rock.
Na escola secundaria nunca destacou, pois era un alumno con moi mal comportamento: adoitaba escaparse da escola xa que a el non lle parecía que fose unha maneira correcta de educar. Destacaba nas clases de canto, interpretando diferentes voces para confundir ao seu profesor. Durante a secundaria, coñeceu a un mozo chamado Jeffrey Isbell, máis coñecido como Izzy Stradlin, co cal establecería unha gran amizade e lograría formar unha banda chamada Hollywood Rose.
A diferenza da crenza popular, Rose nunca foi un gran adicto ás drogas e o alcol, aínda que non negou o uso de substancia ilícitas pola súa parte. Posteriormente, os seus compañeiros confirmaron que unicamente adoitaba consumir marihuana en ocasións, e que os seus problemas debíanse ao seu carácter volátil.
Carreira musical e Guns N' Roses
Pouco despois da súa chegada a Los Ángeles, Rose coñeceu ao guitarrista Kevin Lawrence no exterior do bar Troubadour en West Hollywood, e uniuse á súa banda Rapidfire. Posteriormente, en maio de 1986, gravaron unha demo de catro cancións, que tras anos de accións legais foi lanzada como EP en 2014.
Tras a súa separación con Lawrence formou a banda Hollywood Rose co seu amigo da infancia, Izzy Stradlin, que se trasladou a Los Ángeles en 1980. En xaneiro de 1984 gravaron catro cancións: "Anything Goes", "Rocker", "Shadow of  Your Love", e "Reckless Life", tema que foi lanzado en 2004 como "Roots of Guns  N' Roses".
Tempo despois o guitarrista Slash e o batería Steven Adler uníronse a Hollywood Rose antes da súa disolución. Rose uniuse á primeira formación de L.A. Guns, e mentres tentaba penetrarse na escena musical de Hollywood, tivo unha gran variedade de traballos, incluíndo o cargo de xerente nocturno no Tower Records, en Sunset Boulevard. Rose e Stradlin estiveron tamén fumando cigarros para un estudo científico da Universidad de Los Ángeles, por oito dólares á hora.
Desde o primeiro momento Slash e Steven Adler quedaron impactados co poder vocal de Axl no escenario, o que fixo que o quixesen de vocalista, aínda que a relación entre os cinco era precaria debido a enormes diferenzas, o que provocou que Izzy Stradlin marchase de L.A. Guns. Logo Axl tamén marchou, quedando disolta a banda Hollywood Rose. miniatura|Axl Rose en [[concerto no ano 2010.]] En marzo de 1985, Rose e o seu antigo compañeiro de banda, Tracii Guns, formaron Guns N' Roses, mediante a fusión das súas respectivas bandas de Hollywood Rose e  L.A. Guns. En xuño, despois de varios cambios de formación, a banda estaba formada por Axl Rose, Izzy Stradlin, Tracii Guns, Ole Beich e Rob Gardner. Apenas unhas semanas despois Tracii Guns marchou debido a diferenzas con Rose, polo que Slash pasaría a ser o novo guitarrista. Ole Beich e Rob Gardner tamén abandonaron a banda en cuestión de tres semanas, despois do seu debut, producíndose así a chegada a Guns N' Roses de Duff McKagan e Steven Adler. A aliñación agora estaba composta por Axl Rose, Slash, Izzy Stradlin, Steven Adler e Duff McKagan.
Con esta nova formación debutaron no Troubadour, e tocaron na xira de clubs de Los Ángeles. A banda atraeu a atención de varios dos principais selos discográficos, antes de asinar con Geffen Records en marzo de 1986. O seguinte mes de decembro, lanzaron o EP de catro cancións: Live ?!*@ Like a Suicide coa discográfica UZI Suicide.
Lingua hitita
A lingua hitita é a principal lingua anatolia falada polo pobo hitita. Normalmente relaciónase coa familia das linguas indoeuropeas, aínda que algúns lingüistas que non tería derivado do protoindoeuropeo, senón que as dúas familias, anatolia e indoeuropea, terían diverxido dun devanceiro común, chamado por veces indohitita.
Axl Rose
Carreira musical e Guns N' Roses
En xullo de 1987 Guns N' Roses lanzou o seu álbum debut, Appetite for Destruction. Aínda que recibiu eloxios da crítica só se venderon 500.000 copias no seu primeiro ano de lanzamento. Con todo, impulsado polo percorrer incansable da banda e o éxito comercial do single "Sweet Child O' Mine", unha homenaxe a Erin Everly, por entón a noiva de Axl, o álbum alcanzou a posición  nº 1 nas listaxes de Estados Unidos en agosto de 1988 e, novamente, en febreiro de 1989. Ata a data, Appetite for Destruction vendeu máis de 31 millóns de copias en todo o mundo, 19 millóns das cales só nos Estados Unidos, polo que é o álbum debut máis vendido de todos os tempos.
Lingua hitita
Historia e denominación
Bautizada con este nome antes do seu desciframento sobre 1915 por Friedrich Hrozný, o seu nome causa problemas, pois o pobo hitita utilizaba varias linguas. A súa lingua, que indicaban nos seus textos mediante a palabra nesili, designaba o que hoxe en día chamamos a lingua hitita. Tratábase da lingua falada na rexión da capital orixinaria do reino, Nesa, tamén chamada Kanesh. Sería, xa que logo, máis pertinente chamala nesita. Para evitar calquera confusión, fálase ás veces de hitita-nesita.
Nos textos hititas, con todo, aparecían onda o hitita outras dúas linguas, cada unha precedida por unha palabra alusiva á lingua que seguía:
Axl Rose
Carreira musical e Guns N' Roses
En novembro de 1988, Guns N' Roses lanzou o álbum provisional G N' R Lies que vendeu máis de cinco millóns de copias só nos Estados Unidos. Con este álbum a banda, e Axl en particular, foron acusados de fomentar as actitudes racistas e homófobas coa canción "One in a Million", na que Rose advirte aos "negratas" (niggers, en inglés) de apartarse do seu camiño e acusa os "maricóns" (faggots) de estender dita enfermidade.
Lingua hitita
Historia e denominación
O termo de hitita debería terse aplicado á lingua hatti, pero como a elección do nome da lingua tivo lugar antes do desciframento, aplícase ao nesita.
Axl Rose
Carreira musical e Guns N' Roses
Co éxito de Appetite for Destruction e G N' R Lies, Axl atopouse aclamado como un dos cantantes máis destacados do rock.
En setembro de 1991, co material suficiente para completar dous discos, Guns N' Roses lanzou Use Your Illusion I e Use Your Illusion II, que debutou no N. 2 e N. 1 respectivamente nas listaxes de Estados Unidos. Con todo, as relacións entre Axl e os seus compañeiros de banda eran cada vez máis tensas. O seu amigo da infancia Izzy Stradlin deixou repentinamente o grupo en novembro de 1991, sendo substituído por Gilby Clarke do grupo Kill For Thrills.
Durante a xira de Use Your Illusion, en 1991, Axl negouse a cantar nun show en Phoenix, o cal fixo que os demais membros o despedisen, pero ao día seguinte foi contratado de novo. Logo desta experiencia, Axl obrigou a todos os membros da banda a cederlles a súa parte mediante un documento oficial, o cal convertería a Rose como único dono da banda e único dereito de autor.
Finalmente Rose e a súa banda puxeron fin á extensa xira Use Your Illusion o 17 de xullo de 1993 no estadio de River Plate en Buenos Aires, Arxentina, fronte a máis de 70.000 persoas, o cal significaría a última vez de Axl, Slash, Duff, Gilby, Dizzy e Matt xuntos nun escenario.
Discografía con Guns N' Roses
miniatura|Axl Rose no [[Palacio de Deportes de la Comunidad de Madrid|Palacio de los Deportes, o 30 de novembro de 2016.]]
Joseph Ducreux
Joseph, Baron Ducreux, nado o 26 de xuño de 1735 en Nancy e finado o 24 de xullo de 1802, foi un retratista, miniaturista e gravador francés que traballo na corte de Luís XVI de Francia, continuando a súa carreira como pintor trala Revolución Francesa. Foi nomeado barón e premier peintre de la reine (Primeiro Pintor da Raíña), sendo o autor do último retrato feito de Luís XVI antes da súa execución. Os seus retratos menos formais reflicten a súa manifesta fascinación pola fisiognomonía, estendendo o rango de expresións faciais máis aló das habituais nos retratos oficiais.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Retrato [[María Antonieta de Austria, en 1769]] Ducreux chegou a París no ano 1760, comezando a adestrarse na pintura como o único estudante de Maurice Quentin de La Tour, quen estaba especializado nos retratos. Jean-Baptiste Greuze foi unha das influencias destacadas na técnica empregada por Ducreux. No ano 1769 Ducreux foi enviado a Viena para pintar un retrato de María Antonieta de Austria antes de que ela saíse da cidade no 1770 para casar con Luís XVI de Francia. Ducreux foi nomeado barón e premier peintre de la reine (Primeiro Pintor da Raíña) como recompensa por este servizo.
Tralo comezo da Revolución Francesa, Ducreux viaxou ata Londres, onde pintou o último retrato que se fixo de Luís XVI antes da súa execución. Jacques-Louis David converteuse nun dos asociados de Ducreux cando este retornou a París no 1793, axudándolle a continuar a súa carreira como pintor.
Obra
miniatura|Autorretrato, ca. 1783 Ducreux estaba especializado no retrato pictórico. Dende o ano 1760 Ducreux mantivo unha lista das súas obras, pero en poucas ocasións firmaba as súas obras. Nos seus retratos menos formais Ducreux buscou saírse das limitacións tradicionais do retrato. Interesado na fisiognomonía, a crenza que o estudo e xuízo da aparencia dunha persoa reflicte a súa personalidade, tentou capturar a personalidade dos seus retratados, así como a súa propia, nas súas obras. Por exemplo, na obra Le Discret (ca. 1790) amósase un home pedindo silencio, cunha expresión timorata, presionando un dedo contra a súa boca en sinal de discreción ou prudencia.
Meme de internet
O seu autorretrato titulado Portrait de l'artiste sous les traits d'un moqueur acadou unha certa popularidade na internet en forma de meme. Neste meme, as letras de cancións de hip hop ou pop amósanse parafraseadas e estilizadas de forma arcaica sobre o retrato en forma de macro.
Sant Iscle de Vallalta
Sant Iscle de Vallalta é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Maresme.
A Ponte Nova, Guillarei, Tui
A Ponte Nova é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 122 habitantes (56 homes e 66 mulleres), un descenso de 1 habitante respecto ao ano 1999.
Sant Iscle de Vallalta
Xeografïa
Limita ao norte con Sant Celoni, ao noroeste con Vallgorguina, ao oeste con Arenys de Munt, ao suroeste con Arenys de Mar, ao sur con Canet de Mar e ao leste con Sant Cebrià de Vallalta. Unha parte do concello forma parte do Parque Natural do Montnegre e o Corredor.
Brest, Belarús
A cidade de Brest é un lugar histórico de diversas culturas. En Brest foron redactados importantes documentos históricos como a Unión de Brest e o Tratado de Brest-Litovsk. A fortaleza da cidade foi recoñecida pola Unión Soviética como "Fortaleza Heroica", unha distinción única.
Durante a era medieval, foi parte do Reino de Polonia dende o século X ata as Particións de Polonia, cando formou parte do Imperio Ruso en 1795. Porén, despois da primeira guerra mundial, a cidade volveu ser retomada por Polonia. Na segunda guerra mundial, a cidade foi tomada temporalmente polos nazis. Após a guerra, a cidade formou parte da Unión Soviética ata a independencia de Belarús en 1991.
Cidades irmandadas
Brest está irmandada coas seguintes cidades :
Abadía de Santo André da Veiga de Espiñareda
250px|miniatura|Imaxe do exterior do mosteiro.
A abadía de Santo André da Veiga de Espiñareda é un antigo señorío eclesiástico e xurisdición de España, e un mosteiro beneditino situado na Veiga de Espiñareda, na comarca leonesa do Bierzo.
Casfarexa, Alais, Castro Caldelas
Casfarexa é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, as 2 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Abadía de Santo André da Veiga de Espiñareda
Non se coñece a data exacta das orixes do edificio. É posible que a primeira edificación, da cal non quedan restos, date de finais do século IX ou comezos do X. A actual edificación (é a terceira reconstrución), foi comezada -segundo a epígrafe da fachada- no ano 1778 e rematada en 1780. Ademais foi un templo que contaba cun convento e unha escola, esta última pechada dende o ano 1995.
Historia
Construído nunha data incerta polos monxes provenientes do mosteiro de Ageo, situado en Zamora, seguindo a San Xenadio. Foi moito máis próspero ca outros mosteiros grazas á fertilidade das terras achegadas ao río Cúa. O mosteiro recibiu privilexios outorgados polos reis de León, o cal aumentou a súa importancia. Tamén recibiu favores da alta nobreza do Bierzo, quen elixiu este mosteiro para os seus enterramentos. Por esta razón, o mosteiro recibiu terras, doazóns, herdanzas e favores da familia real e a nobreza local.
Os monxes eran os terratenentes da época con explotacións agrícolas e gandeiras. Daquela, os relixiosos tiñan tamén poder político grazas aos vastos territorios xurisdicionais que posuían. O punto máximo do seu poder alcanzárono no século XVI, cando os abades se converterían en bispos de Granada ou de lugares exóticos coma Grecia.
Xa no século XVIII o seu poderío diminuíu coa distribución da riqueza do mosteiro entre os abades e o desvío de riquezas para os seus familiares. Logo, a Desamortización de 1836 desposuíu ao mosteiro de todas as súas terras, con excepción dunha pequena horta e dun bosque próximo de carballos, causando a ruína e o abandono do mosteiro. Tamén no século XVIII é cando se produce outra reparación xeral do edificio, que lle fornece os actuais trazos de estilo neoclásico.
miniatura|Parte traseira do mosteiro.
Antiga xurisdición
miniatura|Fonte da Abadía. Os datos que temos sobre a súa antiga xurisdición proveñen do Censo das provincias ordinarias e partidos, de Tomás González Hernández, arquiveiro de Simancas, copiado fielmente dun libro intitulado Libro do repartimento que se fixo dos oito millóns (de donativo) grazas aos achados que se fixeron sobre as veciñanzas do Reino no ano 1 591 para dende o ano 1 594 en diante (Libro dos millóns).
Segundo este censo, a abadía de Santo André da Veiga de Espiñareda tiña os seguintes pobos baixo a súa xurisdición:
Como se pode ver na lista, esta xurisdición estendía o seu goberno por boa parte do Bierzo: os concellos da Veiga de Espiñareda, Fabeiro, Arganza, Peranzais, Sancedo, Toreno, Cubillos de Sil, e Berlanga del Bierzo. Daquela, a xurisdición da Abadía de Santo André da Veiga de Espiñareda tiña 1 258 habitantes.
Voo 158 de Turkish Airlines
O voo 158 de Turkish Airlines era un voo doméstico de pasaxeiros regular dende o aeroporto Yeşilköy de Istambul ao Aeroporto Internacional Esenboğa de Ancara. O 16 de xaneiro de 1983 o avión que operaba a ruta, un Boeing 727-200, aterrou uns 50 metros antes da pista do seu aeroporto de destino no medio dunha nevada, rompeu e incendiouse. Dos seus 67 ocupantes 47 morreron.
Avión
O avión, un Boeing 727-2F2 con tres motores turboventilador Pratt & Whitney JT8D-15, fora fabricado por Boeing co número de serie 21603/1389 e ralizara o seu primeiro voo no ano 1978.
Tripulación e pasaxeiros
O avión levaba 7 tripulantes e 60 pasaxeiros a bordo. 47 dos pasaxeiros morreron, sobrevivindo todos os tripulantes e 13 pasaxeiros con feridas.
Muawiyah I
Muˤāwiyya I, or Muˤāwiyya ibn Abī-Sufyān (árabe: معاوية بن أبي سفيان الأموي القرشي). (602 - 680) foi o quinto califa e primeiro da Dinastía Omeia.
Traxectoria
Loitou contra ˤAlī (primo e xenro de Mahoma), e asumiu o Califato despois do asasinato de ˤAlī no 661. Gobernou durante a 661 ata o 680.
Linguas anatólicas
miniatura|dereita|300px|Área de expansión da lingua luvita. miniatura|dereita|300px|Área de expansión da lingua lidia e localización das outras linguas anatólicas. As linguas anatólicas son unha familia de linguas indoeuropeas extintas, faladas en Anatolia nos milenios II e I antes da nosa era.
Filiación
miniatura|Linguas anatólicas desde o segundo milenio a.n.e. right|miniatura|Linguas anatólicas do primeiro milenio a.n.e. A filiación das linguas anatólicas é a seguinte:
Morfoloxía
O hitita semella exhibir unha morfoloxía máis simple de entre as máis antigas linguas indoeuropeas. Algunhas características do indoeuropeo semellan ter desaparecido en hitita, mentres que outras pólas indoeuropeas desenvolveron diferentes innovacións. O hitita ten un número de arcaísmos que noutras linguas indoeuropeas desapareceron.
Tras seren descifradas no século XX, as linguas anatolias permitiron validar certas hipóteses relativas á evolución do indoeuropeo emitidas polos lingüistas da fin do século XIX, en particular a análise estrutural proposta por Ferdinand de Saussure:
Así, ao conservar algúns caracteres arcaicos, as linguas anatolias desempeñan un papel importante na nosa comprensión da evolución das linguas indoeuropeas e mesmo forzan a supoñer que, xeneticamente, as linguas indoeuropeas non forman as familias que se supoñían. O seu estudo é primordial en lingüística comparada das linguas indoeuropeas e, polo tanto, en fonética histórica.
Ao carón destes caracteres arcaicos, as linguas anatolias posúen igualmente un certo número de trazos evolucionados. En particular, o número de casos da súa declinación é de cinco, mentres que o indoeuropeo, tal e como se reconstrúe tradicionalmente, tiña oito. Se ben isto pode ser explicado por unha evolución independente da lingua, algúns lingüistas ven nisto a pegada dunha diverxencia anterior ao estadio do indoeuropeo. O indoeuropeo e as linguas anatolias, en lugar de estar en relación pai-fillo, sairían dunha lingua común, ás veces chamada indo-hitita. Esta opinión é minoritaria xa que non está apoiada por ningún argumento non lingüístico.
Shrewsbury
Shrewsbury é unha cidade, a capital do condado de Shropshire na rexión de Midlands do Oeste en Inglaterra, situada á beira do río Severn. A súa poboación é de aproximadamente 72.000, a segunda cidade do condado tras Telford. Localizada a 14 km ao leste do límite con Gales, Shrewsbury serve como o centro comercial de Shropshire e rexións galesas próximas.
Shrewsbury é unha histórica market town ou localidade que na Idade Media en Inglaterra tiña dereito a celebrar mercado, e a cidade mantén sen alterar a súa estrutura medieval e máis de 660 edificios recoñecidos de especial interese arquitectónico ou histórico incluíndo varios exemplos de casas con marcos de madeira dos séculos XV e XVI, o castelo de Shrewsbury, unha fortificación de arenita e a  abadía de Shrewsbury, un antigo mosteiro bieito fundados en 1074 e 1083 respectivamente polo normando  Roger de Montgomery.
Aeroporto de Split
O aeroporto de Split (IATA: SPU, ICAO: LDSP), tamén coñecido como Resnik Airport (Zračna luka Resnik), é un aeroporto intenacional croata que serve a Split. Está situado a 24 km ao oeste da cidade, na vila de Kaštela.
En 2016 foi o segundo aeroporto máis concorrido de Croacia tras o aeroporto de Zagreb, pasando polas súas instalacións 2,3 millóns de pasaxeiros ese ano. É un importante centro de conexións para Croatia Airlines, ofrecendo voos a cidades europeas como Atenas, Frankfurt, Londres ou París. É un gran destino para voos de ocio durante a tempada de verán en Europa.
The Corrs: Live at Lansdowne Road
The Corrs: Live at Lansdowne Road é o segundo DVD da banda irlandesa The Corrs. Foi gravado o 17 de xullo de 1999 en Dublín, no estadio Lansdowne Road ante 45,000 persoas. O 27 de novembro de 2000 saíu á venda en formato DVD.
Aeroporto de Saraxevo
O aeroporto internacional de Saraxevo, tamén coñecido como aeroporto de Butmir, é o principal aeroporto internacional de Bosnia e Hercegovina, servindo á súa capital, Saraxevo. Está situado a 7,5 quilómetros ao oeste do centro da cidade, no suburbio de Butmir do municipio de Ilidža. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 838 966 pasaxeiros.
Rancagua, Chile
miniatura|240px|O mapa político da comuna de Rancagua.
Rancagua (en mapudungún: Rangkülwe; cañaveral en castelán) é unha cidade, municipio e comuna de Chile, capital da VI Rexión de O'Higgins e da provincia de Cachapoal. Segundo o censo feito no ano 2002, a comuna conta cunha área de 260,3 km² e unha poboación de 214.344 habitantes. Xunto coas outras comunas veciñas conforma a Conurbación Rancagua, tamén chamada Gran Rancagua.
Tione (lúa)
Tione (ou en grego Θυώνη), tamén coñecida coma Xúpiter XXIX, é unha lúa irregular de movemento retrógrado do planeta Xúpiter. Foi descuberta por un equipo de astrónomos da Universidade de Hawaii liderado por Scott S. Sheppard no ano 2001 e recibiu a designación provisional de S/2001 J 2. Recibiu o nome de Tione en agosto do 2003, máis coñecida coma Semele na mitoloxía grega, era unha das consquistas de Zeus.
Tione pertence ó grupo de satélites Ananke, un grupo de lúas irregulares que orbitan Xúpiter a unha distancia media de entre 19,3 e 22,7 Gm e cunhas inclinacións de preto de 150°; pensase que este grupo son os vestixios dun posible asteroide heliocéntrico capturado, que se esnaquizou, formando así este grupo de lúas.
Números
260px|miniatura|"A Punición de Corá" ([[Sandro Botticelli)]] Números é o cuarto libro da Biblia e da Torá, contén narracións sobre o tempo de peregrinación do pobo de Israel polo deserto. O seu nome vén das numeracións das tribos de Israel coas que se inicia.
Contido
miniatura|200px|Moisés tira agua da rocha (de [[Nicolas Poussin)]] A narrativa abrangue un período de 38 anos, entre 1512 a 1473 a.C. (Números 1:1; Deuteronomio 1:3, 4) Estas descricións inclúen os acampamentos das tribos (1:52, 53), a orde de marcha (2:9, 16, 17, 24, 31) e os sinais de trompeta para a asemblea e o acampamento (10:2-6). A lei sobre a corentena. (5:2-4) Diversas ordes son dadas: o uso de trompetas (10:9), a separación das cidades para os levitas (35:2-8), a acción contra a idolatría e os cananeos (33:50-56), a escolla das cidades de refuxio, instrucións sobre como lidar con homicidas accidentais (35:9-33), e leis sobre herdanzas e o casamento. (27:8-11; 36:5-9).
O agrupamento dos elementos do libro foi elaborado en torno dos principais textos, tarefa esta extremamente difícil. Por iso historicamente tense buscado estabelecer unha división mais simple, como por exemplo, segundo a rexión onde sucederon os acontecementos.
Así, pódese dividir Números en tres partes principais:
Autor
(ver Pentateuco)
Véxase tamén:
Libro dos Números en galego
1548
Outros
Historia ano a ano
Carlos Nárdiz
Carlos Nárdiz Ortiz, nado en Santander en 1951, é un doutor enxeñeiro de camiños, canais e portos.
Traxectoria
É profesor da Universidade da Coruña e forma parte da sección de patrimonio e bens culturais do Consello da Cultura Galega.
Obra escrita publicada
Escribiu artigos en varias publicacións periódicas e obras colectivas, máis dunha ducia deles na Revista de Obras Públicas: Organo profesional de los ingenieros de caminos, canales y puertos.
Ribe, Guillarei, Tui
Ribe é un lugar da parroquia de Guillarei, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 75 habitantes (36 homes e 39 mulleres), un aumento de 5 habitantes respecto ao ano 1999.
Panadaría
miniatura|230px|Panadaría nas [[Illas Feroe no Nadal.]]
My Big Fat Greek Wedding
My Big Fat Greek Wedding é un filme de comedia romántica escrito e protagonizado por Nia Vardalos, e dirixido por Joel Zwick, que foi estreado no 2002. A historia céntrase en Fotoula "Toula" Portokalos, unha muller grega-estadounidense que se namora dun "White Anglo-Saxon Protestant", Ian Miller. Na 75ª edición dos Oscar, estivo nomeado na categoría de mellor guión orixinal. Converteuse na comedia romántica con maior recadación de tódolos tempos, e gañou $241.4 millóns só en Norte América.
Panadaría
Unha panadaría ou panadería é o local onde se confeccionan e comercializan pans e tamén pasteis.
1547
Outros
Historia ano a ano
As Covas, O Ézaro, Dumbría
As Covas é un lugar da parroquia do Ézaro no concello coruñés de Dumbría na comarca de Fisterra. Tiña 19 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 12 homes e 7 mulleres.
Grazán, Alais, Castro Caldelas
Grazán é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.
Lingua de sinais colombiana
A lingua de sinais colombiana (en Lengua de señas colombiana; LSC) é unha lingua de sinais empregada pola comunidade xorda en Colombia. Está emparentada filoxeneticamente coa lingua de sinais francesa. Segundo Ethnologue, algúns sinais son semellantes ós das linguas de sinais española, americana e salvadoreña.
Historia
As primeiras escolas para xordos foron creadas en 1924, dúas en Bogotá e dúas en Medellín. A súa orixe data de 1984 coa creación da "linguaxe manual colombiana" por parte da Federación Nacional de Xordos de Colombia (FENASCOL). O primeiro curso de Linguaxe Manual Colombiana foi publicado en 1993. Foi recoñecida oficialmente mediante a Lei 324 de 1996 como "a lingua de sinais propia da comunidade xorda do país". No 2006, o INSOR (Instituto Nacional para Xordos) e o Instituto Caro y Cuervo coa colaboración de Fenascol, publican o primeiro Dicionario Básico da lingua de sinais colombiana.
Alfabeto
O alfabeto manual colombiano emprégase para distinguir os sinais da LSC e incorporar palabras colombianas ó asinar. Está composto por 32 configuracións manuais e emprega as 27 letras do alfabeto español.
Asturiano occidental
miniatura|dereita|300px|Mapa lingüístico de Asturias. Asturiano occidental identificado como C1 no mapa. O asturiano occidental é unha das tres zonas lingüísticas nas que adoita dividirse o asturiano, e estende o seu dominio lingüístico entre os ríos Navia e Nalón.
Variedades lingüísticas
miniatura|dereita|250px|Mapa lingüístico das linguas asturleonesas. En cores vermellas e azuis as catro falas dialectais occidentais
Atendendo ao consonantismo Diego Catalán distingue no Asturianu occidental catro variedades dialectais:
a) /éi, óu/: veiga, cantéi, touro, cantóu.
b) /ié-ya/ yara/yera, ya/y, /ué-uá-uó/ puablu-pueblu-puoblu.
c) -u-us, -i -is, -a/-as // u-os, -u-es. -a/-es: gatu gatus, fonti/fontis, vaca/ vacas. Nalgúns lugares (Pravia o Cudillero) apréciase unha forte tendencia ás vogais finais pechadas /-i, -u/.
d) -oriu ou, -oria concordan coas falas centrais: cobertoria, taladraoria, casoriu.
e) /ll/ para os derivados de /l-, -ll-, pl-, kl-, fl-/: lluna, valle, llave, llover, llama. Non sendo no seo da palabra onde /y/: ayalga
g) /ch/ vindo do do grupo latino /kt, ult/: trucha, cuchu, munchu.
h) /y/ vindo do grupo latino /ly, k'l/: muyer, vieya. Particularidade desta variedade é que /-y-/ despois de vogal palatal pode esquecerse: ouvea - ouveya, ourea - oureya.
b) O grupo -oriu ou -oria que concorda coas falas centrais: cobertoria, taladraoria, casoriu.
c) Emprégase o /ḷḷ/ polo /ll/ da anterior: ḷḷuna, vaḷḷe, ḷḷave, ḷḷover, ḷḷama. Non sendo no seo da palabra, onde se emprega /ch/: 'achalga'.
d) /-n-/ polo /-ñ-/: pena, cabana, farina.
e) Mesmo que na variedade D, resultado /ch/ para /ly, k'l/: mucher, viecha.
f) É orixinal desta fala o son; /ts/ para /kt, ult/: cutso, mutso, otso, cotse.
Nesta variedade atópase o linde do ditongo ya/yas; asina en Teverga, non sendo xa coñecido en Quirós (secantes as freguesías de Bermiego, Ricao e Faeo).
a) O vocalismo concorda coas variedades anteriores. Ten maior número de ditongos decrecentes pola afectación da vocalización de certas consonantes finais en grupo interior: 'nueite', 'truita', 'muitu'.
b) -oiru ou -oira con anticipación epéntica da iode: versatoriu> versadoiro, Cubertoira.
c) O consonantismo concorda coa variedade A para /y/ procedente de /ly, k'l/: muyer, vieya.
d) Polo contrario, o consonantismo concorda coa variedade B na solución /ḷḷ/: ḷḷuna, vaḷḷe, ḷḷave, ḷḷover, ḷḷama. Non sendo no interior da palabra, onde prevalece /y/: ayalga
e) Coexistencia dos resultados /ch/ e /ḷḷ/ de inicio para os grupos /pl, kl, fl/: chuver / ḷḷover.
f) Epéntese do /u/ polo influxo do wau na sílaba seguinte: augua, lleugua, yeugua, fraugua etc..
O vocalismo e o consonantismo concordan coa variedade C, non sendo o resultado /ch/ procedente de /ly, k'l/ en ‘mucher’, ‘navacha’, e de /-cl-, -pl-, e -fl-/: achalga, mesmo que na variedade B.
! Latín !! Asturiano normativo !! Variedade A !! Variedade B !! Variedade C !! Variedade D || Galego
Exemplos de textos
Véxase a seguinte amosa da lingua:
Documento Castañedo, concello de Belmonte, cartulario do Mosteiro de Belmonte, ano de 1253.
Mario Gómez Gómez, Los nuevos babilistas, ALLA, 1987, P. 342, Un rapaz empacatau
Disqui salierun di casa?
KNM Maud (A530)
O KNM Maud (A530) é un buque loxístico para a subministración de armamento e equipamento para a Real Armada de Noruega. É o buque de maiores dimensións e peso morto das forzas navais de Noruega.
Asturiano occidental
Exemplos de textos
Pus you te lu cuntaréi,
KNM Maud (A530)
En 2013 o goberno noruegués abriu unha oferta para a construción dun buque loxístico por un orzamento de 150 millóns de euros ao que se presentaron 13 estaleiros. O concurso quedou baleiro xa que ningunha das ofertas chegaba a cumprir os requerimentos técnicos por ese prezo. Na segunda volta presentáronse cinco estaleiros: Bergen Group, Hyunday Heavy Industries, Daewoo, DCNS, Fincantieri e Navantia, baixáronse os requerimentos. O contrato foi adxudicado ao deseño Aegir 18A de Daewoo xa que Navantia superaba en 30 millóns de euros o orzamento.
Asturiano occidental
Exemplos de textos
Qu’al amanecerín taba
KNM Maud (A530)
O proxecto leva varios atrasos acumulados e a última data para a entrega do buque está pendente a finais de 2018.
Asturiano occidental
Exemplos de textos
Y cun echus fui a Cangas.
—Algu..., ya me lu cuntarun
Seiqui lus padris churaban
Y tamién dixenun qui echa,
Tou fui chegar incierránunla.
Cun ripiqui di campanas,
Y gran misa y muita fiesta
Casi todas las vicinas
Fumus d’aiquí acumpanándula
Y al chigar nos al cunventu
Ya pur nos achí aspiraban
Flairis, curas, siñuríu
Y toda la xenti baxa.
La madrina, doña Plácida,
Cun vistíu di tirciupelu
Intramus tous pa la Iglesia.
Achí rezan y achí cantan,
Y al salir, tous abrazamus
Aquescha, ondi las galas
Y el níu pal cielu chivaban!
You... prubetina... de mí...
Nun... sei... cumu tengu... lágrimas
Dispués qui tantu churei,
Al ver cúmu echa pasaba
Pur la puerta del ulvidu,
Dixando al mundu di ispaldas,
Y cúmu ya de pur vida,
Quedábasi achí incierrada.
Literatura en Asturiano Occidental
Débese notar, pola importancia do seu autor, o libro 'El cuartu amariellu' de Xuan Bello, (1965 Tineo, Asturias), traballo de mocidade, publicado con só dezaseis anos por quen hogano pasa por ser un dos máis notábeis autores na lingua asturiana. Con todo, o dito autor non tivo continuidade nesta variante lingüística, ao seguir a súa carreira literaria en asturiano académico.
Outro autor destacado é Roberto González-Quevedo, (Palacios de Sil, León), 1953, autor, en colaboración coa súa mai (Eva González) de seis libros de poesía e prosa: 'Poesías ya hestorias na nuesa tsingu'; 'Poesías ya cuentus na nuesa tsingua' (1980), 'Bitsarón: Cousas pa nenus ya pa grandes na nuesa tsingua' (1981), 'Xentiquina' (1983), 'Xeitus: poesías ya cuentus' (1985) e 'Branas d’antanu ya xente d’anguanu: poesías ya cuentus '(1990). Este autor intentou logo facer unha literatura épica sobre un pasado máis mítico que histórico; foi gañador do premio de narracións curtas da Deputación de Asturias, en 1981, polo seu conto "Pul sendeiru la nueite". En (1986), editou ata hoxe o seu primeiro e único poemario 'Inis Aión''. É membro de número da Academia da Lingua Asturiana, ALLA.
Outros autores que publicaran traballos en asturiano occidental:
Navallos, Ribeira de Piquín
San Pedro de Navallos é unha parroquia do concello lugués de Ribeira de Piquín na comarca de Meira. No ano 2007 tiña 45 habitantes (24 homes e 21 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 10 habitantes en relación ao ano 2000.