cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mercedes Fernández
Candidatura á Presidencia de Asturias
Foi cabeza de lista do Partido Popular por Asturias nas eleccións xerais de España de 2011 sendo a lista máis votada, ocupando así o cargo de deputada no Congreso. En 2012, Mercedes foi elixida candidata á presidencia do Principado de Asturias polo Partido Popular nas eleccións do 25 de marzo de 2012, que foron anticipadas debido á disolución da Xunta Xeral do Principado de Asturias anunciada por Francisco Álvarez-Cascos oito meses despois de saír o seu partido, Foro Asturias, gañador das anteriores eleccións autonómicas. O PP mantívose nos 10 escanos que obtivo nos comicios de 2011.
Támoga
O termo Támoga pode referirse a:
Airas (antroponimia)
Airas é un nome propio galego de home, corrente durante a Idade Media. Admite a variante Arias. Non hai unha etimoloxía aceptada que explique a orixe do nome. No ano 2022 levaban o nome 56 residentes en Galicia.
Provincia de Nakhon Sawan
Nakhon Sawan é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Nakhon Sawan.
Distritos
A provincia está subdividida en 13 distritos (amphoes) e 2 subdistritos (king amphoes). Os distritos e subdistritos son á súa vez divididos en 130 comunas (tambons) e estas en 1328 poboados (moobans).
esquerda|miniatura|250px|Distritos da provincia
Jesús Carreira Ferreiro
Jesús Carreira Ferreiro, nado en Guntín o 8 de marzo de 1951, é un político galego do PPdG.
Traxectoria
É empregado de banca. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Guntín e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta. Foi deputado provincial.
Galardóns de ciencia ficción
No mundo da ficción científica hai diversos galardóns.
Premios literarios
Os dous premios máis importantes do xénero son os Hugo e os Nebula.
Os premios Hugo, chamados así en memoria do pioneiro da ciencia ficción Hugo Gernsback, son concedidos en diversas categorías pola Sociedade mundial de ciencia ficción (WSFS) durante a celebración anual da World Science Fiction Convention (Worldcon). Durante a mesma entrégase ademais o premio John W. Campbell, en memoria de John W. Campbell, ao mellor autor novel do ano.
Os premios Nebula son concedidos anualmente tamén en varias categorías pola Asociación de escritores de ciencia ficción e fantasía dos Estados Unidos (SFWA). Esta asociación ademais concede os cotizados premios Gran Mestre aos máis importantes escritores do xénero polo labor de toda unha vida.
Algúns premios teñen nomes doutros insignes autores e editores do ramo, como o John W. Campbell Memorial (non confundir co do mesmo nome ao mellor autor novel), o Premio Arthur C. Clarke (na honra de Arthur C. Clarke), o Premio Sturgeon (na honra de Theodore Sturgeon), o Premio Philip K. Dick Memorial (na honra de Philip K. Dick) ou o Premio Isaac Asimov (na honra de Isaav Asimov) entre outros.
Tamén as publicacións especializadas outorgan algúns premios de relevancia como é o caso da revista estadounidense Locus Magazine, que anualmente outorga os premios Locus.
En Europa, a Sociedade Europea de Ciencia Ficción (ESFS) creouse en 1972 e reune a diversos profesionais do sector. Inicialmente programaba unha convención bianual que a partir de 1982 se converteu en anual, durante a cal se outorgan os Premios europeos de ciencia ficción nos que se nomea ao mellor: autor, tradutor, promotor, publicación periódica ou revista, editorial e artista.
Outros países tamén teñen os seus premios nacionais, como os premios Ignotus en España, os premios Seiun no Xapón, os BSFA británicos ou os Ditmar australianos.
Premios de cinema
Nos Estados Unidos, berce do xénero, os Premios Saturn que son outorgados pola Academia de cine de ciencia ficción, fantasía e horror son, probablemente, os premios máis importantes do xénero. No Canadá entréganse os premios do Fantasia Film Festival.
En Europa, os premios adoitan estar relacionados con festivais concretos, nos que se exhiben as diferentes películas: o Festival de Cinema Fantástico de Sitges xunto ao Festival Internacional de Cine Fantástico de Bruxelas ou o Fantasporto son algunhas das citas máis importantes europeas do xénero.
OU-636
A OU-636 é unha estrada convencional, sen beiravía, pertencente á Rede Primaria Complementaria de Estradas da Xunta de Galicia. Une as localidades da Pobra de Trives e Freixido de Abaixo (Petín).
Guimarei, A Estrada
San Xiao de Guimarei é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2011 tiña 391 habitantes (196 mulleres e 195 homes), distribuídos en 19 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 589 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 417 persoas.
OU-636
Descrición
dereita|miniatura|[[Ponte do Bibei.]]
Guimarei, A Estrada
Festas
Na segunda semana de setembro celébrase a Feira da Becerra Selecta no Mercado Comarcal de Gando de Guimarei. Esa semana celébrase tamén a festa de Nosa Señora das Dores. O domingo e o luns de entroido hai festa. Tamén se celebra o San Xoán e o magosto no local do Outeiro.
OU-636
Descrición
É unha estrada cun trazado moi sinuoso que segue o antigo camiño romano XVIII do itinerario de Antonino, a Vía Nova (Bracara Augusta-Asturica Augusta). A súa velocidade de percorrido recomendada é de 40 km/h.
É unha estrada desde a que podemos observar grandes paisaxes, coma os Codos de Larouco e o intricado val do Bibei coa súa falla homónima e a formación xeolóxica do ollo de sapo. A saída do concello da Pobra de Trives realízase a través da Ponte do Bibei, unha das poucas pontes romanas abertas á circulación en España. É unha ponte de arco de tres luces, realizado con cantaría no ano 71, na época do emperador hispalense Traxano.
Ao longo da estrada podemos ver métodos de protección xa escasos noutras estradas desta categoría como antepeitos de cantaría unidos por morteiro. Moitos muros de contención e obras de fábrica da estrada están feitos de cantaría desde a década de 1870, cando se construíu a estrada de primeira orde Ponferrada-Ourense, e existen numerosos pasos estreitos con curvas con radios menores cós estándares de construción actual de estradas.
É a única vía de comunicación da comarca de Terra de Trives co principal núcleo administrativo, O Barco de Valdeorras e co resto de España. Ata 1987 discorría a N-120 (Logroño-Vigo) por este retorto trazado. A posíbel construción da autovía do Acceso Centro a Galicia, a A-76 evitaría a circulación por ela.
Traballos de mellora
En 130 anos de vía aberta á circulación só se procedeu na década de 1960 a eliminar unhas curvas na baixada desde Trives ata a depresión do río Bibei, á estabilización de noiros e á ocupación de terreos lindantes para variar a traza lixeiramente; e á ampliación da estrada para permitir a dobre circulación instantánea (agás nos pasos de abas de montaña e na Ponte Bibei). Desde que a estrada depende da Xunta de Galicia só se procedeu nunha ocasión ao seu asfaltado integral desde Larouco ata Trives e desde Larouco a Freixido. En 2006 foi aplicada unha nova capa de rodaxe formada por coada bituminosa (slurry) nos seus primeiros 5 km. A sinalización vertical é a mínima necesaria, e non ten sinalización quilométrica de lugares na maior parte do seu trazado.
A Consellería de Política Territorial elaborou un proxecto de acondicionamento xeométrico en planta e en alzado da estrada na década de 1980; pero nunca foi levado a cabo argüíndo escasa intensidade media diaria de vehículos (IMD) na estrada.
Actualidade
O Ministerio de Fomento xa anunciou que a autovía A-76 non discorrería polo contorno da Pobra de Trives. É por iso que a Consellería de Política Territorial da Xunta de Galicia anunciou a construción dun enlace entre a estrada OU-536 (Ourense - A Pobra de Trives) e a estrada N-120 (Logroño - Vigo) no contorno do enclave de Montefurado (Lugo). Este anuncio apareceu publicado no DOG en abril do ano 2008, uns meses antes de que se publicase o Estudo Informativo da A-76, a cargo da Demarcación de Estradas do Estado en Galicia.
O Cruceiro, Meavía, Forcarei
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Meavía, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 29 habitantes deles 17 homes e 12 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
A Aldea, Vide, As Neves
A Aldea é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Telewizja Polska
Telewizja Polska Spółka Akcyjna (en galego, Televisión Polaca) é a empresa de televisión pública de Polonia. É membro da Unión Europea de Radiodifusión desde 1993.
Historia
miniatura|270px|Sede central de TVP en [[Varsovia.]] miniatura|TVP1 HD A orixe da televisión polaca remóntase a 1935, cando o Państwowy Instytut Telekomunikacji (PIT) (Instituto de Telecomunicacións do Estado) comeza a traballar xunto con Polskie Radio no establecemento do servizo de televisión, que comezou a emitir sinais en probas en 1937. Con todo, todo isto viuse paralizado coa Invasión de Polonia en 1939 e a destrución de todo o material por parte da Alemaña Nazi.
En 1947 o PIT reinicia a construción da infraestrutura para o sinal televisivo, e en 1951 vólvense a transmitir sinais de televisión. Telewizja Polska nacería de forma oficial en 1952, co inicio das emisións regulares o 25 de outubro desde Varsovia. Máis tarde xurdirían outras canles de TVP cun carácter rexional, como Telewizja Katowice. O 2 de outubro de 1970 nace a segunda canle da televisión polaca (TVP2) e para 1971 comezan a emitir programación en cor, en tecnoloxía SECAM. Nesta época Telewizja Polska era membro da rede de Intervisión.
Coa chegada da democracia a Polonia prodúcense varios cambios. O máis importante de todos eles é a separación de funcións entre a radio e a televisión, cambiando os seus estatutos e separando os organismos. O 29 de decembro de 1992 constitúese a Telewizja Polska Spółka Akcyjna, pola que TVP pasaba a ser unha sociedade anónima, e 2 días despois (Ano novo de 1993) prodúcese o seu ingreso na UER. Tamén se puxo en marcha unha canle internacional e produciuse o cambio de denominación nas canles rexionais de TVP, que pasaron a ter unha denominación común, TVP3.
Nos últimos anos a oferta de canles de TVP estendeuse, pasando a ter varias canles temáticos dedicados á cultura, deporte e historia. En 6 de outubro de 2007 en 0.13 produciuse un cambio na súa canle rexional TVP3, que pasou a denominarse TVP Info.
Canles
miniatura|270px|Promoción de [[Telewizja Polska|TVP nas rúas de Varsovia.]] Ademais TVP posúe desde 1992 unha canle internacional dedicado á diáspora polaca, chamado TVP Polonia, e outro para o público de Belarús que pode sintonizarse a través de satélite, Belsat TV.
Especializados
Ademais de TVP Info, existen as seguintes canles que se ven a través da televisión por cable e o satélite:
==Audiencias en 2013 ==
Financiamento
TVP nútrese economicamente a través dun imposto fixado polo Goberno de Polonia que cobre aproximadamente un terzo do orzamento. O resto do financiamento prodúcese a través da publicidade e patrocinio comercial de programas e eventos.
Lingua abu
O abu ou adjora é unha lingua do grupo Ramu da familia Sepik-Ramu falada en Papúa-Nova Guinea.
Distribución xeográfica
Nas beiras do curso baixo do río Ramu, 19 aldeas no distrito de Angoram, provincia de Sepik Oriental e 8 aldeas no distrito de Bogia, provincia de Madang, Papúa Nova-Guiné. Akurai é a aldea máis poboada.
Escrita
En 1969 tradúcense algúns libros da Biblia. En 2002 misioneiros protestantes crean un alfabeto para a lingua, baseado no latino e escriben os primeiros libros nela, unha guía ortográfica e un libro con historias tradicionais e de ficción escritas polos propios abus.
Teixeira de Aragão
O apelido Teixeira de Aragão pode estar referido a:
Bermuín, Vide, As Neves
Bermuín é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Arianismo
miniatura|250px|[[Constantino I o Grande|Constantino queimando libros arianistas, ilistración dun compendium de dereito canónico, c. 825.]] O arianismo foi unha doutrina cristolóxica desenvolvida por Ario de Alexandria no século IV, negaba que Cristo e Deus fosen da mesma natureza e vía o Fillo como un ser divino creado polo Pai, a primeira das criaturas vindas ao mundo pola vontade de Deus, pero inferior a el. Negaba, polo tanto, a "consustancialidade" do Pai e do Fillo. O Primeiro Concilio de Nicea (325) condeouno como unha herexía, despois de moitas discusións, pero sobreviviu entre os xermanos ata o século VIII.
Historia
O arianismo estendeuse rapidamente por Alexandría e foi condenado en principio polo sínodo alexandrino de 321. Ario non o aceptou e pasou a Palestina, onde gañou a Eusebio de Nicomedia e Eusebio de Cesarea. No Primeiro Concilio de Nicea condenouse o arianismo e desterrouse a Ario, se ben en 328 o emperador Constantino, que o convocara, foi convencido por Eusebio de Cesarea de revogar o desterro.
En 335 os arianos celebraron un sínodo en Tiro que depuxo ao bispo Atanasio de Alexandría e reformulou, suavizándoas, algunhas das súas posicións. O sucesor de Constantino, Constancio, apoiou o arianismo e permitiu o acceso ao patriarcado de Constantinopla de Eusebio de Constantinopla. Porén, o Concilio de Sárdica (343), presidido por Osio, retornou ao Credo de Nicea e o arianismo declinou. Se, no entanto, en Occidente, o arianismo foi combatido por Constante, entre 351 e 355 celebráronse tres sínodos favorábeis (Sirmio, Arles e Milán), baixo a protección de Constancio. Este chegou a desterrar ao papa Liberio entre 356 e 358, onde asinou unha fórmula doutrinal ambigua. Algo semellante aconteceu nos sínodos de Rímini (occidente) e Seleucia (oriente) de 359. Coa morte de Constancio en 361 os arianos fragmentáronse e prevaleceu a ortodoxia de Nicea. O emperador Teodosio I perseguiu duramente os arianos a partir da publicación do seu edito en 380.
O bispo capadocio Ulfilas evanxelizara aos godos cun arianismo moderado. Coas invasións bárbaras, o arianismo foi reintroducido no Imperio Romano. Os visigodos conservárono en Hispania até o século VI (Terceiro Concilio de Toledo), os burgundios, os vándalos e os ostrogodos até o século VI e os longobardos até o VII.
Conservador-restaurador
Conservador-restaurador é o profesional titulado cunha formación que o capacita para desenvolver unha variedade de traballos de Conservación e restauración relacionados cos bens culturais.
Funcións
As súas actividades non están reguladas no Reino de España. Consonte á definición recollida na Titulación de Conservación e Restauración de Bens Culturais, as actividades realizadas por este grupo de profesionais son as seguintes :
A páxina web da Arcobéns define o conservador-restaurador como o profesional que leva a cabo aquelas accións encamiñadas a acadar a mellor conservación dos bens culturais, garantindo no posible a súa estabilidade e permanencia, mediante o exame, o diagnóstico, a intervención necesaria, a colocación de medidas de prevención, o estudo do seu comportamento e das condicións que o rodean, así como dos elementos e condicións para a súa mellor preservación.
Formación académica
Para exercer a práctica da conservación é preciso ser titulado nunha escola superior de conservación e restauración ou nunha universidade que ofreza esta titulación. En 2009, en España, o Grao en Conservación e Restauración de Bens Culturais substituíu o antigo título superior, que era equivalente a unha diplomatura, pero esta equivalencia foi desbotada en 2012.
Asociacións profesionais en España
Debido á inexistencia dun colexio oficial de conservadores-restauradores, teñen aparecido en todo o estado diversas asociacións de profesionais, principalmente de ámbito local. Con carácter estatal fundouse a ACRE en 2011.
Simen Agdestein
Simen Agdestein, nado en Asker o 15 de maio de 1967, é un exfutbolista, xadrecesista e escritor noruegués.
Traxectoria
Agdestein converteuse en campión nacional de xadrez con quince anos e era mestre internacional con dezaseis e aos dezaoito xa era gran mestre. Dominou regularmente os campionatos noruegueses e nórdicos na segunda metade da década de 1980. En competición internacional, acabou segundo no Campionato do Mundo Xuvenil de 1986 detrás de Walter Arencibia pero por diante de Evgeny Bareev, Viswanathan Anand e mais Jeroen Piket. Un pouco máis tarde, o seu índice Elo superou os 2600 puntos.
Agdestein representou ao seu país sete veces nas Olimpíadas de xadrez e gañou unha medalla de ouro individual na súa primeira aparición en 1982. Traballa na academia deportiva Norges Toppidrettsgymnas, onde ensina xadrez e fútbol. Foi adestrador de xadrez de moitos talentos novos, como o campión mundial Magnus Carlsen. É autor de varios libros de xadrez en noruegués e dunha biografía de Magnus Carlsen que publicou primeiro en inglés traducida por Jonathan Tisdall.
Profelis
Profelis é un xénero de mamíferos carnívoros da familia dos félidos, subfamilia dos felinos.
É un xénero monotípico, xa que so inclúe unha especie, Profelis aurata.
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle adxudicou Severtzov, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
Subespecies
Na única especie do xénero recoñécense dúas subespecies:
Unha taxonomía moi discutida: Caracal e Profelis
Durante moitos anos considerouse a Caracal como un xénero monotípico, isto é, que só comprendía unha única especie, Caracal caracal, o caracal, e así aparece en case toda a bibliografía. Así mesmo, tradicionalmente, incluíuse a Caracal aurata no xénero Felis ou no Profelis.
Pero datos moleculares recentes revelan inequivocamente que o caracal, o serval e Caracal aurata están intimamente ligados. E análises xenéticas moi recentes mostraron que o caracal, Caracal aurata e máis o serval están estreitamente relacionados pola súa xenética, e que diverxeron dun antepasado común hai aproximadamente 5,4 millóns de anos. Polo tanto, suxeriuse incluír a todos eles dentro do xénero Caracal.
Este criterio foi aceptado polos autores da Lista vermella da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) para Caracal aurata. Polo tanto, segundo a UICN, o xénero comprede estas dúas especies:
Filoxenia
Desde 2006, as relacións filoxenéticas do caracal e outros gatos relacionados establecéronse como se indica a continuación:
Pero aínda hoxe moitos autores, como vimos, recoñecen a Profelis como xénero independente.
Cillorigo de Liébana
250px|thumb|Vista de [[Salarzón, no concejo de Bedoya.]] Cillorigo de Liébana é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Liébana. Tiña en 2015 unha poboación de 1.318 habitantes.
Limita ao norte con Tresviso e Peñarrubia, ao oeste con Camaleño e o concello asturiano de Cabrales, ao sur con Potes e Cabezón de Liébana e ao leste con Lamasón.
Está formado polos concejos de Bedoya e San Sebastián e as localidades de Armaño, Bejes, Cabañes, Castro-Cillorigo, Colio, Lebeña, Pendes e Viñón. A capital é Tama, no concejo de San Sebastián.
A Carrasqueira, Vide, As Neves
A Carrasqueira é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 39 habitantes (17 homes e 22 mulleres).
Alianza do Pobo para a Democracia
250 px|miniatura|Demostración da APD no centro de Bangkok en agosto. A Alianza do Pobo para a Democracia (en พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย) é un movemento político establecido en Tailandia en 2005 que aglutinaba aos opositores ao goberno do entón primeiro ministsro Thaksin Shinawatra. Os seus principais líderes son Sondhi Limthongkul e Chamlong Srimuang e a Alianza xogou un papel fundamental na crise política tai de 2005-2006 que se resolveu cun golpe de estado do exército e a marcha ao exilio do primeiro ministro. A Alianza disolveuse dous días despois ao declarar que se cumpriran todos os seus obxectivos pero volveu á actividade logo da vitoria do Partido do Poder do Pobo nas eleccións xerais de 2007 e a elección de Samak Sundaravej, un antigo colaborador de Shinawatra como primeiro ministro en xaneiro de 2008. En maio comezaron as protestas na rúa e en agosto tomou a Casa do goberno para conseguir a dimisión do goberno. Tras a decisión en setembro de 2008 do Tribunal Constitucional que obrigaba ao primeiro ministro a cesar e a elección dun novo primeiro ministro, Somchai Wongsawat cuñado de Shinawatra, a oposición intensificouse. O 25 de novembro membros da APD tomaron o aeroporto internacional de Bangkok impedindo o tráfico aéreo e atrapando nel a milleiros de viaxeiros e turistas nacionais e estranxeiros.
Par de bases
En xenética e bioloxía molecular un par de bases son dous nucleótidos opostos e complementarios situados nas cadeas enfrontadas do ADN (ou ás veces do ARN) que están conectadas por enlaces de hidróxeno (frecuentemente abreviadas como pb ou nos textos ingleses bp).
Nos pares de bases de Watson e Crick canónicas do ADN, a adenina (A) forma un par de bases coa timina (T), e a guanina (G) fai o mesmo coa citosina (C). No ARN ás veces poden aparecer bases apareadas en secuencias complementarias da mesma cadea, que están dobradas e quedan enfronte; neste caso a timina é substituída polo uracilo (U), conectándose coa adenina, polo que os pares son A-U, G-C. Tamén hai apareamentos de bases que non seguen a paridade canónica de Watson e Crick, especialmente no ARN, que poden ser pares de bases Hoogsteen ou pares de bases cambaleantes.
O apareamento de bases tamén é o mecanismo polo cal os codóns das moléculas de ARN mensaxeiro se unen os anticodóns do ARN de transferencia durante a tradución de proteínas. Ademais algúns encimas que regulan a expresión xenética poden recoñecer rexións concretas do ADN ou ARN nas que hai determinados apareamentos de bases.
O tamaño dun xene individual ou dun xenoma enteiro mídese frecuentemente en pares de bases. O xenoma humano haploide (23 cromosomas) estímase que ten aproximadamente 3 billóns de pares de bases e contén de 20 a 25 mil xenes distintos.
Medidas de lonxitude
As seguintes abreviacións úsanse comunmente para medir a lonxitude de secuencias ou moléculas de ADN ou ARN:
O centimorgan é outra medida que se usa frecuentemente para medir as lonxitudes que separan aos xenes ao longo dun cromosoma, mais o número de pares de bases que se corresponde cun centimorgan varía grandemente. No xenoma humano equivale a aproximadamente 750.000 pares de bases.
Estabilidade das pontes de hidróxeno nos apareamentos das bases
miniatura|280px|Apareamento GC que forma 3 [[pontes de hidróxeno.]] miniatura|280px|Apareamento AT que forma 2 [[pontes de hidróxeno.]]
As purinas son complementarias das pirimidinas. Os pares pirimidina-pirimidina son enerxeticamente inestables porque as moléculas quedan demasiado afastadas como para formar correctamente as pontes de hidróxeno. Os pares purina-purina tamén son enerxeticamente desfavorables porque as moléculas quedan demasiado próximas, polo que tenden a solaparse e repelerse. Outros posibles pares que teoricamente se poderían formar serían GT e AC, pero estes pares non se axustan ben porque non concordan os seus grupos doantes e aceptores do enlace de hidróxeno. O apareamento GU, con dúas pontes de hidróxeno, si se dá bastante frecuentemente no ARN (ver pares de bases cambaleantes).
Pares de bases non naturais
Un par de bases non natural (unnatural base pair, UBP) é unha subunidade deseñada (ou nucleobase) do ADN que foi creada artificialmente no laboratorio e non aparece na natureza. Describíronse secuencias de ADN que utilizan nucleobases de nova creación para formar un terceiro par de bases, ademais dou dous xa existentes na natureza (A-T e G-C). Algúns grupos de investigación que traballaron neste campo son os de Steven A. Benner, Philippe Marliere, Floyd Romesberg e Ichiro Hirao. Informouse da creación dalgúns destes pares de base non naturais.
Eleccións municipais en Boimorto
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Boimorto dende 1979. miniatura|Casa do concello de Boimorto
Corporacións
Corporacións democráticas en Boimorto desde a aprobación da Constitución de 1978.
Todo sobre mi madre
Todo sobre mi madre é un filme español dirixido por Pedro Almodóvar no ano 1999. Cecilia Roth, Marisa Paredes, Candela Peña, Penélope Cruz e Antonia San Juan encabezan o elenco da cinta.
Trátase dun dos grandes éxitos da carreira de Pedro Almodóvar, que conseguiu excelentes críticas e numerosos premios, entre eles o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa e tamén o Goya.
Sinopse
Manuela (Cecilia Roth) é unha nai que se dedicou totalmente ó seu fillo Esteban (Eloy Azorín) e que traballa como enfermeira nun hospital en Madrid.
O seu fillo escribe un guión chamado "Todo sobre a miña nai" e neste reflicte a súa inquietude polo seu pai, a quen non coñece. O mesmo día do aniversario do fillo van ver unha obra de teatro e ó terminar a obra, el vai en busca dun autógrafo da actriz Huma Rojo (Marisa Paredes), e no intento perde a vida accidentalmente. Manuela mantén a súa compostura na clínica de transplantes ante os pacientes e, posteriormente, constrúe un muro edificado polas feridas que lle deixa a perda de Esteban, o seu fillo.
Manuela parte cara a Barcelona para buscar o pai de Esteban e revelarlle que cando ela partiu tempo atrás foi cun fillo deles dous. Pero a procura non será fácil e mentres o busca, Manuela recupérase no mundo feminino.
As mulleres do filme amosan a súa capacidade de actuar, finxir, mentir, transformarse, improvisar e, como non, capacidade de fuxir de todo, cando en realidade dentro do ser humano non hai nada. Agrado fai mercadotecnia do seu corpo para venderse como mercancía no campo; Huma Rojo engánase a si mesma esperanzándose en confiar cegamente nunha relación de amor-odio con Nina Cruz (Candela Peña), que vaporiza a realidade que a rodea con autoestradas de heroína que a conducen a un inferno sen saída.
Finalmente, Lola (Tony Cantó), volve xunto ó que vai ser o seu novo fillo, Esteban, con Huma e Nina.
Miguel Ángel Sotuela Vega
Miguel Ángel Sotuela Vega, nado en San Clodio de Ribas de Sil en 1960, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Campoo de Yuso
250px|miniatura|Situación do concello en [[Cantabria.]] Campoo de Yuso é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Campoo-Los Valles. Tiña en 2015 unha poboación de 685 habitantes.
Belga (moeda)
O belga foi unha unidade monetaria de Bélxica, vixente entre 1926 e 1946, coa equivalencia de cinco francos belgas.
Historia
A finais de 1925, Bélxica abandonou a Unión Monetaria Latina, que ata daquela a unira a Francia, Suíza, Italia e Grecia, como consecuencia da constante desvalorización das súas moedas. Co fin de estabilizar o franco belga, o ministro Émile Francqui puxo en marcha un programa cuxa primeira medida consistiu na creación do belga, co valor de cinco francos, mediante o decreto do 25 de outubro de 1926. Esta nova unidade debería substituír o franco belga no mercado de cambio internacional. Tales medidas pretendían tomar distancia en relación ao franco francés, daquela nunha situación moi inestable.
Campoo de Yuso
Limita ao norte con Santiurde de Reinosa, San Miguel de Aguayo e Luena, ao oeste con Campoo de Enmedio, ao sur con Las Rozas de Valdearroyo e o encoro do Ebro, e ao leste coa provincia de Burgos (Castela e León).
Belga (moeda)
Historia
Os billetes de banco e de tesouraría mantiveron a dobre denominación (en francos e en belgas) desde 1927 ata a fin da segunda guerra mundial. Entre 1930 e 1934 cuñáronse tres valores en moeda metálica, tamén coa dobre denominación.
Porén, a realidade foi que nin a poboación belga nin os mercados asumiron a nova moeda, que finalmente foi derrogada mediante un decreto do 8 de xaneiro de 1946.
Campoo de Yuso
Está formado polas localidades de Bustamante, Corconte, La Costana, Lanchares, Monegro, Orzales, La Población, Quintana, Quintanamanil, La Riva, Servillas, Servillejas, Villapaderne e Villasuso. A capital é La Costana.
Asistencia sanitaria transxénero
miniatura|Cartel nun mitin que pide o acceso igualitario ós coidados de saúde para as persoas transxénero. A asistencia sanitaria transxénero fai referencia a como as institucións médicas, as comunidades e os individuos abordan o coidado das persoas transxénero. Inclúe a prevención, diagnóstico e tratamento de condicións de saúde física e mental, así como terapias de reasignación sexual.
Varianza de xénero e medicina
A varianza de xénero defínese na literatura médica como "identidade de xénero, expresión ou comportamento que está fóra das normas definidas culturalmente asociadas a un xénero específico". Por séculos, a medicina considerou a varianza de xénero como unha patoloxía. A Organización Mundial da Saúde identificou a disforia de xénero como un trastorno mental na Clasificación Internacional de Enfermidades (CID) ata o 2018. A disforia de xénero tamén se listou no Manual de diagnóstico e estatística dos trastornos mentais (DSMD-5) da Asociación Psiquiátrica Americana, onde anteriormente chamábase "transexualidade" e "trastorno de identidade de xénero".
En 2018, a ICD-11 incluíu o termo "incongruencia de xénero" como "incongruencia marcada e persistente entre o xénero experimentado do individuo e o sexo asignado", onde o comportamento e as preferencias de variante de xénero non implica necesariamente un diagnóstico médico. Non obstante, a diferenza entre "disforia de xénero" e "incongruencia de xénero" non sempre está clara na literatura médica.
Algúns estudos indican que o tratamento da variación de xénero como condición médica ten efectos negativos sobre a saúde das persoas transxénero e afirma que deben evitarse os supostos de síntomas psiquiátricos coexistentes. Outros estudos argumentan que o diagnóstico de incongruencia de xénero pode ser importante e incluso positivo para as persoas transxénero a nivel individual e social.
Terapia de reasignación de sexos
Hai varias opcións dispoñibles para que as persoas transxénero persigan unha transición física. Houbo opcións para a transición de individuos transxénero dende 1917. A terapia de reasignación de sexo axuda ás persoas a cambiar o seu aspecto físico e/ou as súas características sexuais para concordar coa súa identidade de xénero; inclúe terapia de substitución hormonal e cirurxía de reasignación sexual. Aínda que moitas persoas transxénero elixen a transición física, todas as persoas transxénero teñen necesidades diferentes e, como tal, non hai un plan de transición necesario. A asistencia sanitaria preventiva é unha parte crucial da transición e recoméndase un médico de atención primaria para as persoas transxénero que están en transición.
Terapia de substitución hormonal
miniatura|250px|Unha [[muller transxénero antes e despois de dous anos de terapia de reposición hormonal.]]
A terapia de substitución hormonal preocúpase principalmente de aliviar a disforia de xénero nas persoas transxénero. As mulleres trans son normalmente tratadas con estróxenos e terapia anti-androxénica complementaria. Esta terapia induce a formación de mamas, reduce o crecemento do patrón de cabelo masculino e cambia a distribución da graxa, provocando tamén unha diminución do tamaño dos testículos e a función eréctil. Os homes trans son normalmente tratados con testosterona exóxena, que se espera que cese a menstruación, para aumentar o pelo facial e corporal, para causar cambios na pel e na distribución de graxas e para aumentar a masa muscular e a libido. Despois de polo menos tres meses, espérase outros efectos, como o afondamento da voz e os cambios nos órganos sexuais (como a atrofia dos tecidos vaxinais e o aumento do tamaño do clítoris). O seguimento periódico por parte dun endocrinólogo é unha forte recomendación para garantir a seguridade dos individuos mentres transitan.
Na literatura médica demostrouse que a terapia hormonal para os individuos transxénero é segura cando é supervisada por un profesional médico cualificado. As persoas transxénero que buscan cirurxía e non hormonas poden ser presionadas ou obrigadas a usar hormonas para obter cirurxías.
O seguimento dos factores de risco asociados á terapia de substitución hormonal, como os niveis de prolactina nas mulleres transxénero e os niveis de policitemia en homes transxénero, son cruciais para a asistencia sanitaria preventiva das persoas transxénero que toman estes tratamentos.
Cirurxía de reasignación de sexos
O obxectivo da cirurxía de reasignación sexual, tamén coñecida como cirurxía de reasignación de xénero, é aliñar as características sexuais secundarias das persoas transxénero coa súa identidade de xénero. Como terapia de substitución hormonal, a cirurxía de reasignación sexual tamén se empregou como resposta ó diagnóstico de disforia de xénero.
Os estándares de atención da World Professional Association for Transgender Health, en galego "Asociación Profesional Mundial para a Saúde Transxénero", (WPATH) recomendan requisitos adicionais para a cirurxía de reasignación sexual cando se compara coa terapia de reposición hormonal. Mentres que a terapia de reposición hormonal pódese obter mediante algo tan sinxelo coma un formulario de consentimento informado, a cirurxía de reasignación sexual pode requirir unha carta de apoio dun terapeuta licenciado (dúas cartas para cirurxía xenital como a vaxinoplastia ou a faloplastia), tratamento hormonal e (para cirurxía xenital) completar un período de 12 meses no que a persoa vive a tempo completo como o seu xénero. As normas de WPATH, aínda que comunmente usadas en clínicas de xénero, non son vinculantes; moitos pacientes trans que se someten a cirurxía non cumpren todos os criterios de elixibilidade.
Violencia
Os niveis máis elevados de violencia e abuso que experimentan as persoas transxénero resultan en efectos adversos únicos na saúde corporal e mental. Especificamente, nos escenarios con recursos limitados nos que as políticas non discriminatorias poden ser limitadas ou non forzadas, as persoas transxénero poden atopar altas taxas de estigma e violencia que están asociadas a malos resultados na saúde. Os estudos realizados en países industrializados mostran niveis máis altos de discriminación e acoso na escola, no lugar de traballo, nos servizos de saúde e na familia cando se comparan coas poboacións cisxénero, situando a transfobia como factor clave de risco para a saúde física e mental das persoas transxénero.
Hai datos limitados sobre o impacto dos determinantes sociais da saúde sobre os resultados de saúde dos individuos transxénero e de sexo non conformes. Non obstante, a pesar dos poucos datos dispoñibles, atopouse que individuos transxénero e de sexo non conformes teñen maior risco de sufrir malos resultados de saúde e restrinxiu o acceso á asistencia sanitaria debido ó aumento do risco de violencia, illamento e outros tipos de discriminación tanto dentro como dentro e fóra do ámbito sanitario.
A pesar da súa importancia, o acceso a coidados preventivos tamén está limitado por varios factores, incluíndo a discriminación e o borrado. Un estudo sobre o acceso das mulleres mozas transxénero ó tratamento contra o VIH descubriu que un dos principais contribuíntes ó non acceder ó coidado era o uso de nomes e pronomes incorrectos. Unha metaanálise da Enquisa Nacional de Discriminación Transxénero examinou ós enquisados ​​que usaron a enquisa e as súas experiencias co acceso á atención médica. Máis dun terzo das persoas que elixiron esta opción dixeron que evitaran acceder á atención xeral debido a prexuízos e temores de repercusións sociais.
Saúde mental
As taxas de depresión e ansiedade na comunidade transxénero son significativamente máis altas que as que se atopan na poboación xeral, afectando tanto a homes transxénero como a mulleres transxénero. As taxas máis elevadas son causadas en parte pola falta de apoio social efectivo para as persoas transxénero, especialmente aquelas pre-transicionais ou no inicio da súa transición.
Asistencia sanitaria para mozos transxénero
As opcións de transición para os adolescentes e os mozos transxénero son significativamente limitadas en comparación coas dos adultos transxénero. Os mozos transxénero prepubescentes poden pasar por varios cambios sociais, como presentar o seu xénero e pedir que sexan chamados por un nome ou pronomes diferentes. As opcións médicas para a transición están dispoñibles cando o neno empeza a entrar na puberdade. Baixo a estreita supervisión dun equipo de médicos, os bloqueadores da puberdade poden usarse para limitar os efectos da puberdade.
A discriminación ten un efecto significativo na saúde mental das mozas transexuais. A falta de aceptación da familia, o rexeitamento nas escolas e os abusos dos compañeiros poden ser factores de estrés poderosos, o que leva a unha mala saúde mental e abuso de substancias. Un estudo realizado sobre mozos transxénero en San Francisco atopou que altas taxas tanto de prexuízos transxénero como raciais están asociadas cun aumento das taxas de depresión, trastorno postraumático e ideas suicidas.
Está en cuestión o uso de bloqueadores da puberdade como forma de tratamento para os mozos transxénero. Aínda que a Asociación Profesional Mundial para a Saúde Transxénero recomenda o seu uso, a probabilidade de resolver problemas de disforia de xénero antes da adolescencia e antes do uso de bloqueadores da puberdade son bastante elevadas. Tamén se suscitaron preocupacións sobre o impacto dos bloqueadores da puberdade na saúde física, como a densidade ósea. O uso a longo prazo dos bloqueadores da puberdade está relativamente pouco estudado, provocando dúbidas sobre os efectos secundarios nocivos a longo prazo.
Asistencia sanitaria para adultos maiores transxénero
Os adultos maiores transxénero poden atopar desafíos no acceso e na calidade da atención recibida nos sistemas de saúde e nos fogares de anciáns, onde os provedores poden estar mal preparados para proporcionar atención culturalmente sensible ás persoas trans. Os individuos trans están en risco de envellecerse cun apoio máis limitado e en ambientes máis estigmatizadores que os individuos heteronormativos. A pesar da imaxe bastante negativa retratada pola literatura médica en relación á depresión e illamento que moitas persoas transxénero atopan en primeiras etapas da vida, algúns estudos atoparon testemuños de adultos LGBT máis antigos relacionando sentimentos de inclusión, confort e apoio á comunidade.
Lingua abui
O abui é unha lingua da familia papúa falada en Indonesia. ISO/DIS 639-3: abz
Distribución xeográfica
Falada na rexión centro occidental da illa de Alor
Falantes
16.000 (2002)
Dialectos
Xeralmente inclúense como dialectos do abui o atimelang, kobola e Alakaman, pero ata o de agora non foron estudadas, e as investigacións que se están a realizar poderían indicar que son linguas diferenciadas.
Miguel Cardoso
O nome Miguel Cardoso pode referirse a:
Comité Antiforista de Becerreá
O Comité Antiforista de Becerreá, constituído en 1909, foi un comité organizador da propaganda antiforal en Galicia.
Historia
Logo dunha intensa propaganda nas parroquias, fundáronse os primeiros sindicatos agrícolas do distrito de Becerreá en abril de 1909. En maio fíxose o primeiro mitin rural, con Alfredo Vicenti como orador. Elixiuse un Comité central provisional dirixido por Santiago Pereira Neira, un responsable da dirección da loita, outro de propaganda e delegados por cada un dos concellos do distrito de Becerreá. Presentaron a Alfredo Vicenti como candidato a deputado a Cortes polo distrito nas eleccións xerais de 1910. Vicenti competiu co gobernamental Antonio Goicoechea. O Comité acordou "declarar o boicot a todos os que deixen de votar; aos que válidos da súa riqueza e autoridade, falsifiquen as actas, as rouben, e compren ou vendan votos ou exerzan coacción sobre algún cidadán, e aos que dean comidas, viños e cigarros aos electores". A elección de 28 de xuño de 1910 foi declarada nula e convocáronse eleccións parciais o 4 de setembro. Nestas foi elixido Vicenti, que ao non presentar credencial, declarouse nula a elección o 13 de outubro. Convocáronse novas eleccións parciais para o 25 de decembro, e declarouse a nulidade o 8 de marzo de 1911. Finalmente Antonio Goicoechea acabou sendo elixido deputado.
Xerarquía dixital síncrona
A xerarquía dixital síncrona (SDH: Synchronous Digital Hierarchy) pódese considerar coma a revolución dos sistemas de transmisión a consecuencia do uso da fibra óptica como medio de transmisión, así como da necesidade de usar sistemas máis flexibles e que soporten anchos de banda elevados. A xerarquía SDH desenvolveuse nos EEUU con nome de SONET e posteriormente o CCITT publicou no 1989 unha serie de recomendacións onde quedou definida co nome de SDH. Un dos obxectivos desta xerarquía era a adaptación do sistema PDH (Plesiochronous Digital Hierarchy), xa que o novo sistema habíase implantar pouco a pouco e debía convivir coa xerarquía plesiócrona instalada. Esta é a razón pola que a ITU-T normalizou o proceso de transportar as antigas tramas na nova.
A trama básica de SDH é o STM-1 (Synchronous Transport Module level 1), cunha velocidade de 155 Mbps. Cada trama vai encapsulada nun tipo de estrutura especial chamada contedor. Unha vez encapsuladas engádense unhas cabeceiras de control para identificar o contido da estrutura, e o conxunto, despois dun proceso de multiplexación, intégrase dentro da estrutura STM-1. Os niveis superiores fórmanse a partir de multiplexar a nivel de byte varias estruturas STM-1, dando lugar ós niveis STM-4, STM-16 e STM-64.
Estrutura da trama STM-1
As tramas conteñen información de cada un dos compoñentes da rede, traxecto, liña e sección, e tamén da información de usuario. Os datos son encapsulados en contedores específicos para cadanseu tipo de sinal tributaria. A estes contedores engádeselles unha información adicional chamada tara de traxecto (Part overhead), que son os bytes usados para o mentemento da rede, o que dá lugar ós chamados contedores virtuais (VC). O resultado da multiplexación é unha trama feita por 9 filas de 270 octetos cada unha (ou 270 columnas de 9 octetos). A transmisión farase bit a bit no sentido esquerda-dereita e arriba-abaixo. A trama se transmite 8.000 veces por segundo (cada trama vai en 125 ns), polo que o réxime binario (Rb) para cada nivel é:
STM-1 = 8000*(270octetos*9filas/8bits) = 155 Mbps
STM-4 = 4*8000*(270octetos*9filas/8bits) = 622 Mbps
STM-16 = 16*8000*(270octetos*9filas/8bits) = 2,5 Gbps
Das 270 columnas que forman a trama STM-1 as 9 primeiras forman a chamada tara (Overhead), independente da tara do traxecto dos contedores virtuais, mentres os 261 restantes constitúen a carga útil (Payload). A tara contén bytes para o aliñamento de trama, control de erros, canles de operación e mantemento de rede e os punteiros, que amosan o comezo do primeiro octeto de cada contedor virtual.
Ventaxes e desventaxes de SDH
O SDH ten unha seria de vantaxes fronte á xerarquía dixital plesiócrona (PDH). Algunhas delas son:
En canto as desvantaxes:
SONET SONET a SDH Synchronous Optical Network Synchronous optical networking Jerarquía Digital Síncrona fa:سلسله همگاه رقمی SONET SONET Synchronous Optical Network Synkront optisk nettverk SONET SDH SDH 同步光网络
Vilapene
O topónimo Vilapene pode referirse a:
Calidón (cidade)
miniatura|300px|A cidade de Calidón, ó sur de Etolia
Calidón (ou Calidonia) foi unha cidade grega situada ó norte do Golfo de Corinto, en Etolia, na Grecia occidental.
Foi fundada, de acordo coa mitoloxía grega, por Calidón, fillo de Etolo, rei da Élide (no Peloponeso), e de Prónoe.
Un dos seus reis, Eneo, esqueceu honrar a Artemisa durante uns sacrificios para ofrecer ós deuses os primeiros froitos dunha anada abundante, e a deusa vingouse deste desaire enviando un xabaril monstruoso que devastaba as terras e mataba o gando. Eneo conseguiu acabar con el grazas a un numeroso grupo de heroes do momento que se uniron para darlle caza.
Éfeso
Éfeso (grego Ephesos, latín Ephesus) foi unha das doce cidades de Xonia (hoxe en Turquía), preto da desembocadura do río Caistros, e á súa beira. Tiña un porto que se chamaba Panormos.
Calidón (cidade)
Nas inmediacións de Calidón existe unha fonte chamada Calírroe. Tratábase dunha doncela que rexeitou os amores dun sacerdote de Dioniso, Coreso. O sacerdote queixouse ó deus e este, como castigo, enviou unha epidemnia de loucura sobre o país. Consultado o oráculo de Dodona, o ditame foi que se debía sacrificar ante Coreso unha doncela para aplacar ó deus, ou outra persoa que aceptase morrer no seu lugar. Os habitantes da cidade escolleron a Calíorre, pero o sacerdote, no momento se sacrificala, reviviu o amor que sentía por ela e non puido facelo, prefirindo suicidarse. Ó ver este xesto, Calíorre tamén se suicidou xunto á fonte, que tomou o seu nome.
Éfeso
Etimoloxía
Estéfano de Bizancio menciona o mito de que se chamou Esmirna, nome collido dunha amazona. Outros nomes que se lle dan serían Samorna, Trecheia, Ortygia, e Ptelea.
Historia
Identificouse a Éfeso como a cidade de Apasa ou Abasa, mencionada polos hititas como a capital do reino de Arzawa. Tamén se atopou cerámica micénica.
Calidón (cidade)
Os calidonios participaron na Guerra de Troia cun exército dirixido polo seu rei Toante, neto de Eneo.
Éfeso
Historia
Ferécides di que a rexión de Éfeso e Micale foi habitada polos lélexes (os carios ocupaban o resto de Xonia) e serían expulsados de alí polos xonios dirixidos por Androclo fillo de Codro, que fundou a cidade.
O rei Creso fixo a guerra aos xonios e cercou a cidade, que seguramente ambicionaba como porto de Sardes. Os cercados dedicaron as súas oracións a Ártemis e construíron un templo. A cidade foi rexida por unha monarquía.
A primeira noticia certa que se ten da cidade é unha guerra cos magnesios (os habitantes de Magnesia).