cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teoría da herdanza dual
Historicamene, Charles Darwin xa tiña unha teoría sofisticada sobre a evolución da cultura humana e a súa dependencia da selección natural "a un grao subordinado" comparado coas "leis, costumes e tradicións" mantidas pola opinión pública. Aínda que as súas formulacións non son idénticas ás da teoría da herdanza dual.
Á teoría da herdanza dual fixéronselle moitas críticas pola forma en que intentan explicar a evolución da cultura en termos darwinistas (ver máis abaixo).
Base teórica
A TID sostén que a evolución xenética e a cultural interaccionan na evolución do Homo sapiens. A TID recoñece que a selección natural de xenotipos é un importante compoñente da evolución do comportamento humano e que os trazos culturais poden ser restrinxidos por imperativos xenéticos. Porén, a TID tamén recoñece que a evolución xenética dotou á especie humana cun proceso evolutivo paralelo de evolución cultural. A TID fai tres afirmacións:
As capacidades culturais son adaptacións
A capacidade humana de almacenar e transmitir cultura orixinouse a partir de mecanismos psicolóxicos que evolucionaron xeneticamente. Isto implica que nalgún momento durante a evolución da especie humana un tipo e aprendizaxe social que levou a unha evolución cultural acumulativa foi evolutivamente vantaxosa.
A cultura evoluciona
Os procesos de aprendizaxe social dan lugar á evolución cultural. Os trazos culturais transmítense de forma diferente aos trazos xenéticos e, por tanto, teñen como resultado diferentes efectos a nivel de poboación sobre a variación de comportamentos.
Os xenes e a cultura coevolucionan
Os trazos culturais alteran os ambientes físicos e sociais baixo os cales opera a evolución xenética. Por exemplo, as adopcións culturais da agricultura e consumo de produtos lácteos, nos humanos, causou a selección xenética para os trazos que permiten dixerir o amidón e a lactosa, respectivamente. Outro exemplo é que é probable que unha vez que a cultura se fixo adaptativa, a selección xenética causase un refinamento da arquitectura cognitiva que almacena e transmite a información cultural. Este refinamento puido influenciar adicionalmente a maneira en que se almacena a cultura e o nesgo que goberna esa transmisión.
A TID tamén predí que, en certas situacións, a evolución cultural pode seleccionar trazos que son xeneticamente desadaptativos. Un exemplo disto é a transición demográfica, que describe a caída de taxas de nacementos nas sociedades industrializadas. Os teóricos da herdanza dual hipotetizan que a transición demográfica pode ser o resultado dun nesgo de prestixio, no que os individuos que se absteñen de reproducirse para gañar máis influencia en sociedades industriais é máis probable que sexan elixidos como modelos culturais.
Críticas
Fixéronse varias críticas ás formulacións da TID.
As críticas máis fortes á TID fanse contra a elección da selección darwinista como marco explicativo da cultura. Para algúns, a evolución cultural non posúe a estrutura algorítmica dun proceso que pode ser modelado nun marco darwinista como o caracterizado por John von Neumann e utilizado por John Holland para deseñar o algoritmo xenético.
Richard Lewontin, Niles Eldredge, e Stuart Kauffman realizaron outras críticas sobre os intentos de enmarcar a cultura en termos darwinistas.
Aguapanela
dereita|miniatura|250x250px|Polo xeral colócase medio bloque de [[Panela (alimento)|panela en auga fervendo para que se disolva.]] A aguapanela é unha bebida propia de América do Sur e partes de América Central e o Caribe. A mesma é unha infusión preparada a partir de panela a cal se produce co zume da cana de azucre solidificado.
Aínda que existen diversas receitas en América do Sur, é especialmente popular en Colombia e partes do Brasil onde se consome como un té e alternativa ó café. En Ecuador, Chile e o Perú adóitaselle agregar un chorro de limón.
Preparación
A aguapanela prepárase colocando anacos de panela en auga e revolvendo ata que se disolvan por completo. A bebida sérvese quente ou fría, e a miúdo agrégaselle limón ou lima. Se se consome quente, ás veces agrégaselle un pouco de leite ou un anaco de queixo no canto de zume de froitas.
En Colombia, o café ás veces é preparado con aguapanela no canto de auga e azucre, o que lle outorga un gusto particular.
Usos
Hai quen sosteñen que a aguapanela posúe efectos benéficos sobre a saúde, baseados na crenza que contén máis vitamina C que o zume de laranxa. A crenza popular é que é unha bebida que axuda no tratamento do arrefrío. A aguapanela evolucionou de ser unha bebida consumida pola clase traballadora a ser común en cafetarías en Colombia.
O canelazo é unha versión alcohólica de aguapanela con canela á que se agrega augardente. O vaso no cal se serve posúe o seu bordo azucarado.
Movemento do Catro de Maio
miniatura|250px|Estudantes portando pancartas en Pequín o 4 de maio de 1919.
O Movemento do Catro de Maio (chinés tradicional: 五四運動, chinés simplificado: 五四运动, pinyin: Wǔ Sì Yùndòng) foi un movemento social chinés, xurdido a raíz das protestas dos estudantes na praza de Tian'anmen de Pequín o 4 de maio de 1919.
Contexto histórico
As protestas do catro de maio foron un reflexo das transformacións moi profundas que se estaban a producir na sociedade china. A crecente industrialización do país e a mellora substancial do sistema educativo provocaron un crecemento da clase media urbana, que vía con preocupación o estado de crise non que se atopa China.
Aspectos políticos e culturais do movemento
No ámbito político, o Movemento supuxo a consolidación das ideas revolucionarias reformistas do Kuomintang de Sun Yat-sen, no que moitos chineses visualizaban a única posibilidade de lograr a reunificación nacional. Tamén aumentaron os adeptos ao movemento comunista liderado por Chen Duxiu e Li Dazhao. Grazas ao apoio da Unión Soviética a través da organización comunista internacional Komintern, Chen e Li, xunto con outros colaboradores, fundaron o Partido Comunista Chinés en Shanghai no 1921. As relacións entre estes dous partidos, o Kuomintang e o Partido Comunista, marcarían de xeito dramático o desenvolvemento político posterior da China.
Gran Premio de Bélxica de 1972
O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de disputouse en Nivelles o 4 de xuño de 1972. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi o 30 Gran Premio de Bélxica.
La Guindilla
La Guindilla foi un periódico editado en Pontevedra en 1886.
Formosende, Fene, Fene
Formosende é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 140 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 73 homes e 67 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 153 habitantes.
Café Tacuba
Café Tacvba, tamén coñecido como Café Tacuba, é un grupo musical de rock alternativo, orixinario de Cidade de México. O grupo formouse en 1989. Dende entón gañaron un Grammy e un Grammy Latino e considérase unha das mellores bandas de rock de Hispanoamérica. O grupo está composto por Rubén Isaac Albarrán Ortega (voz principal e guitarra rítmica), Emmanuel del Real Díaz (teclados e coros), José Alfredo Rangel Arroyo (guitarra) e Enrique Rangel Arroyo (baixo e contrabaixo). Se ben o cantante principal é Rubén, os catro integrantes da banda prestaron a súa voz nas producións.
Cristino Álvarez Hernández
Cristino Álvarez Hernández, nado na Coruña o 24 de xullo de 1908 e finado na mesma cidade o 15 de agosto de 1998, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela (1929). Proclamada a República, afiliouse á Unión Regional de Derechas e en 1937 pasou a militar en FET y de las JONS ata a súa disolución. En 1943 foi nomeado Xefe do Sindicato Local de Industrias Químicas e logo Xefe Provincial do mesmo. Foi concelleiro da Coruña (1946) e primeiro tenente de alcalde ata o seu cesamento en 1958. Foi presidente do Colexio Oficial de Farmacéuticos da provincia da Coruña (1937-1968) e vicepresidente do Consejo General de Colegios Oficiales de Farmaceúticos de España (1959-1966).
Tyson
Tyson pódese referir a:
Cristino Álvarez Hernández
Traxectoria
Foi redactor deportivo de Radio La Coruña e Radio Nacional de España e colaborou en La Voz de Galicia, El Ideal Gallego, Farmacia Nueva e Revista del Instituto de Estudios Coruñeses José Cornide. Foi nomeado Presidente da Federación Galega de Atletismo (1947-1957) e en 1959 da Federación Galega de Fútbol. En 1946, sendo concelleiro, foi fundador do Trofeo Teresa Herrera, o decano dos torneos de fútbol de verán. En 1953 creou a Asociación Amigos de la Ópera, que presidiu ata a súa morte.
Vida persoal
Foi pai do xornalista gastronómico Cristino Álvarez Herrera.
Xansenismo
O xansenismo foi un movemento relixioso da Igrexa católica, principalmente na Europa dos século XVII e posteriores.
O seu nome provén do teólogo e bispo Cornelio Jansen ou Jansenio (1585-1638).
Desenvolvemento histórico
As discusións do Concilio de Trento sobre o papel da liberdade e a súa relación coa graza divina non terminaran coa controversia De Auxiliis.
Jansenio pensou encontrar nos escritos de Agostiño de Hipona unha resposta máis satisfactoria. Por iso elaborou a súa obra Augustinus onde trata sobre todo tres puntos:
Pepi II
dereita|miniatura|200px|Restos da pirámide de Pepi II Pepi II Neferkare, nado no 2278 a.C. e finado no 2184 a.C., foi un faraón exipcio.
Traxectoria
Fillo de Pepi I acedeu ao trono con apenas 10 anos trala morte prematura do seu medio irmán Merenre. Foi o último faraón da dinastía VI.
Enterrouse nunha pirámide situada en Saqqara meridional, como o seu pai. Esta pirámide, ben conservada, escavouna Gustave Jéquier.
Xansenismo
Desenvolvemento histórico
Baseado neste libro xorde un movemento que se desenvolve en tres ramas: xansenismo teolóxico, xansenismo moral-espiritual (que influíu no rigorismo moral nos séculos XVIII a XIX) e xansenismo político-antixesuítico-galicanista (considerado como o movemento maioritario dentro do xansenismo).
As sucesivas condenas por parte da Santa Sé romana obrigaron aos xansenistas a soster posicións conciliaristas, o que os levou ao galicanismo.
O movemento, desde o seu inicio, mostrouse inimigo xurado dos xesuítas e, por iso, derivou en postura política grazas ao apoio de Blaise Pascal.
Eugenio Vázquez Gundín
Eugenio Vázquez Gundín, nado en Santiago de Compostela o 27 de setembro de 1884 e finado na Coruña o 9 de maio de 1977, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi rexistrador da propiedade en Galicia, Andalucía e Cataluña e secretario da Sala de Audiencia e da Sala do Contencioso-administrativo da Coruña. De 1919 a 1926 participou na creación de sindicatos agrarios en Ortigueira e foi presidente da Federación de Sindicatos Agrícolas Católicos do Condado de Ortigueira e da Federación Católico Agraria da Coruña. Fundou e dirixiu Acción Agraria e colaborou en El Ideal Gallego e A Nosa Terra. Militante de Acción Popular, foi elixido deputado pola provincia da Coruña nas Eleccións xerais de 1933 nas listas da CEDA. A súa actividade parlamentaria caracterizouse por defender o que el consideraba como os intereses de Galicia, moitas veces rompendo a disciplina do partido, como o 15 de novembro de 1935 cando defendeu os intereses dos pescadores galegos. Aínda que figurou inicialmente na candidatura de dereitas ás eleccións de febreiro de 1936, finalmente non chegou a presentarse.
Suharto
O xeneral Mohammad Suharto, coñecido como Suharto, nado o 8 de xuño de 1921 en Kemusuk Argamulja Yogyakarta (no centro da illa de Xava) e finado o 27 de xaneiro de 2008 en Iacarta, foi un militar e político indonesio, que gobernou o país ditatorialmente entre 1967 e 1998.
Carreira militar
Suharto formouse como militar nas forzas coloniais dos Países Baixos e estudou nunha academia militar neerlandesa. Durante a segunda guerra mundial, foi comandante de batallón na milicia militar local organizada polas forzas xaponesas de ocupación, e ao remate da contenda, logo da declaración de independencia de Indonesia en 1945, loitou contra o exército neerlandés. Fíxose amplamente coñecido poa súa vitoria sobre as tropas dos Países Baixos en Yogyakarta o 1 de marzo de 1949. Nos anos posteriores, Suharto integrouse no exército de Indonesia, e en 1959 foi acusado de contrabando e transferido a unha escola militar en Bandung. En 1962 conseguiu o rango de maior e fíxose cargo da división de Diponegoro. Durante a guerra entre Indonesia e Malaisia, Suharto foi un comandante da reserva estratéxica con importante presenza na área ao redor de Iacarta.
Golpe de estado
Contra 1965, as forzas armadas fóronse dividindo en dúas faccións, unha esquerdista e a outra dereitista: Sukarno, o presidente de Indonesia, situábase na facción esquerdista, e Suharto na dereitista. A mañá do 1 de outubro de 1965, algúns dos gardas máis próximos a Sukarno secuestraron e asasinaron seis xenerais dereitistas, pero Suharto non estaba entre os obxectivos da operación. O motivo alegado foi un complot para derrocar a Sukarno co apoio da CIA, presuntamente previsto para o 5 de outubro.
Montfort-sur-Meu
Montfort-sur-Meu (en Moñforzh) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Suharto
O goberno de Suharto
Economicamente, o réxime de Suharto coincidiu cunha grande apertura e liberalización: privatizáronse os recursos naturais, promoveuse o investimento estranxeiro con todo tipo de facilidades impositivas, e pedíronselle empréstitos ao Banco Mundial e ás potencias occidentais. Neste tipo de prácticas os militares e membros do Golkar actuaban como intermediarios, ata o punto de que Transparencia Internacional sinalou o réxime de Suharto como un dos máis corruptos do mundo. Demograficamente, Suharto optou por unha política de desprazamentos masivos, destinados a poboar illas pouco explotadas economicamente e alixeirar a presión poboacional sobre núcleos e áreas de alta densidade.
Co apoio occidental, Indonesia reforzou o seu papel de dominio na rexión. Foi unha dos membros fundadores da Asociación de Nacións do Sueste Asiático, e realizou unha política expansionista sobre os restos das colonias neerlandesas do Índico. Así, promoveu un referendo para que os habitantes de Nova Guinea Occidental decidisen se seguían como parte dos Países Baixos, se se independizaban ou se se integraban en Indonesia. O referendo, onde estaba previsto que votasen todos os adultos, converteuse nunha consulta a 1.022 representantes, que optaron unanimemente pola anexión indonesia, con severas dúbidas sobre a súa limpeza.
Do mesmo xeito, ao que Portugal se retirou en 1975 do Timor Oriental e que o movemento FRETILIN tomou o poder momentaneamente, Suharto ordenou a invasión do país. A continuación o proindonesio solicitou a anexión, e o 15 de xullo de 1976, Timor Oriental pasaba a ser unha provincia máis do réxime de Suharto, ata que tivo que ser transferida ás Nacións Unidas en 1999. Os combates nos anos seguintes causarían ducias de milleiros de vítimas (algunhas fontes falan dun terzo da poboación total). En 1976 o réxime foi desafiado na provincia de Aceh pola formación do Movemento Aceh Libre que demandou independencia do estado unitario. O exército indonesio sufocou a rebelión forzando a varios dos seus líderes ao exilio en Suecia. Os conflitos entre os rebeldes de Aceh e o exército indonesio proseguen dende aquela.
Politicamente, o movemento opositor e de estudantes foi fortemente reprimido dende 1970, pero cunha estratexia selectiva que procuraba manter a aparencia democrática. Así, Suharto realizou reformas electorais, someténdose el mesmo a unha elección quinquenal a partir de 1973, unha elección indirecta a través de representantes e onde só tres partidos estaban autorizados: o Golkar, que era onde se encaixaba toda a administración estatal, o islamista Partido Unido do Desenvolvemento (PPP) e o Partido Democrático de Indonesia (PDI). Suharto escollía directamente un 20% dos membros e o Exército 100 deputados máis. Como resultado, el gañou todas as eleccións ás que se presentou, en 1978, 1983, 1988, 1993 e 1998.
Crise de lexitimidade
Pero o principal problema político de Suharto foi de índole interna, motivado pola cada vez maior desafección do Partido Democrático de Indonesia, liderado por Megawati Sukarnoputri, a filla de Sukarno. Suharto fomentou unha división neste partido e promoveu unha facción leal a si mesmo. Os conflitos internos desembocaron en 1996 liortas nas rúas, na ocupación da sede central da formación en Iacarta por parte dos seareiros de Sukarnoputri e coa intervención do exército. O PDI comezou claros movementos a prol da democratización do país, con foros e conferenciantes internacionais. O 27 de xullo de 1996, o exército, a policía e manifestantes tomaron a sede do PDI, causando varias vítimas e máis de 200 detidos, o que deu inicio a unha cruenta represión dos sectores aperturistas.
Fóra do poder
En maio de 1999, a revista Time Asia atribuíalle a Suharto unha fortuna familiar de 15.000 millóns de dólares en efectivo, ademais de accións, propiedades, participacións empresariais, xoias e obras de arte. Entre as propiedades, a familia de Suharto controlaría ao redor de 36.000 km² (algo maior ca Galicia) incluíndo 100.000 m² de oficinas en Iacarta e preto do 40% das terras en Timor Oriental.
O 29 de maio de 2000, Suharto foi posto en arresto domiciliario cando as autoridades indonesias comezaron a investigar a corrupción durante o seu réxime. En xullo acusárono formalmente de malversar 571 millóns de dólares de doazóns gobernamentais a fundacións baixo o seu control e logo usar o diñeiro para realizar investimentos persoais. Pero en setembro, os médicos ditaminaron que non podía ser xulgado polo seu delicado estado de saúde. O estado volveu intentalo en 2002, e os médicos alegaron unha enfermidade cerebral sen especificar. Desde entón, Suharto foi hospitalizado varias veces por apoplexía e problemas do corazón. O 6 de maio de 2005, Suharto foi ingresado nun hospital en Iacarta por hemorraxia intestinal. A elite política de Indonesia, incluído o presidente Susilo Bambang Yudhoyono e o vicepresidente Jusuf Kalla visitárono no leito. Foi dado de alta seis días despois. O 4 de xaneiro de 2008 foi ingresado de novo cun estado de saúde moi deteriorado e con múltiples problemas en corazón, pulmóns, riles e estómago. Faleceu quince días despois, o 27 de xaneiro.
Recesende, Castroverde
San Cibrao de Recesende é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 21 habitantes (11 mulleres e 10 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 27 habitantes.
Pica (homónimos)
O nome pica pode referirse a:
Herman Melville
Herman Melville, nado en Nova York o 1 de agosto de 1819 e finado na mesma cidade o 28 de setembro de 1891, foi un escritor estadounidense.
Traxectoria
Melville naceu no seo dunha familia acomodada, pero despois da morte do seu pai comezou a traballar desempeñando empregos modestos e aos 20 anos alístase como grumete na liña Nova York-Liverpool. Dous anos máis tarde embárcase nun baleeiro polos Mares do Sur durante catro anos. Precisamente foi esta a experiencia que máis marcaría a súa obra literaria. Debido o pouco éxito de dúas das súas obras Moby Dick e Pierre or the ambiguities, ten que gañar a vida traballando na aduana de Nova York entre 1866 e 1885, cidade na que morreu en 1891.
Real Academia de Ciencias Morais e Políticas
miniatura| Escudo da Real Academia de Ciencias Morais e Políticas A Real Academia de Ciencias Morais e Políticas (en español, Real Academia de Ciencias Morales y Políticas), creada en 1857, é unha das oito Reais Academias que hai en España e que forman o Instituto de España (xunto coa Real Academia Española, Real Academia da Historia, Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais, Real Academia de Belas Artes de San Fernando, Real Academia Nacional de Medicina, Real Academia de Xurisprudencia e Lexislación e a Real Academia Nacional de Farmacia).
A Academia é un foro de encontro de personalidades relevantes nas ciencias sociais, económicas, filosóficas políticas e xurídica que se configura coma un espazo de debate sobre ideas e cuestións centrais da nosa sociedade, coma un centro difusor de coñecemento e coma un laboratorio de investigación e de crítica.
Traxectoria
Creouse aos vinte días despois de aprobar a Lei de Instrución Pública mediante un Real Decreto do 30 de setembro de 1857 durante o reinado de Isabel II de España.
O propósito desta institución era "cultivar a ciencia moral e política", e o seu  obxectivo era reunir todo o movemento político e social da época, arredor dun modelo semellante ao inspirado pola Real Academia da Historia. Daquela, fóronse incorporando membros destacados da era isabelina como o progresista Salustiano de Olózaga Almandoz ou os máis moderados Juan Bravo Murillo e Modesto Lafuente y Zamalloa, xunto con investigadores en ciencias sociais.
A directiva da Academia está composta por un presidente e outros cinco membros que exercen funcións executivas e aseguran o cumprimento dos estatutos e regulamentos. A Xunta está composta por académicos e as súas funcións son a elección da directiva e do seu presidente por un período de tres anos e distribuír aos académicos nas comisións e seccións, que en 2006 foron as de ciencias filosóficas, ciencias políticas e xurídicas, ciencias sociais e ciencias económicas. Ademais das permanentes, a Academia pode crear comisións provisionais para temas específicos e posúe unha biblioteca con máis de cen mil volumes.
A súa sede está situada dende a súa fundación en Madrid, na Casa y Torre de los Lujanes (o edificio civil máis antigo de Madrid), na que, nos primeiros anos compartiu os espazos coa Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais e coa Real Sociedad Económica Matritense de Amigos del País.
Académicos numerarios
(Datos de agosto de 2015)
Don DeLillo
Don DeLillo, nado en Nova York o 20 de novembro de 1936 é un escritor estadounidense, coñecido polas súas novelas que retratan a vida do seu país a finais do século XX e principios do XXI. É considerado pola crítica especializada unha das figuras centrais do posmodernismo literario.
Traxectoria
Fillo dunha familia de inmigrantes italianos, DeLillo naceu no barrio do Bronx. A súa casa estaba habitada por once persoas e, como el mesmo lembra, pasaba "todo o tiempo na rúa"; conta tamén que a súa avoa, que viviu cincuenta anos nos Estados Unidos, nunca aprendeu o inglés.
Estudos na Universidade de Fordham, no Bronx, onde se graduou en 1958. Comezou a escribir nun traballo como garda de aparcadoiro e as súas referencias literarias iniciais foron James Joyce, William Faulkner, Ernest Hemingway e Flannery O'Connor.
DeLillo traballou cinco anos na axencia literaria Ogilvy & Mather. Publicou o seu primeiro relato en 1960, "The River Jordan", en Epoch, a revista literaria da Universidade Cornell. Empezou a escribir Americana, a súa primeira novela en 1966 e publicouna en 1971. Catro anos despois contraeu matrimonio con Barbara Bennett. Durante a década de 1970 viviu algúns anos en Grecia, onde escribiu The Names.
O recoñecemento como escritor chegoulle coa novela White Noise, publicada en 1985. A esta seguírona, entre outras, Libra (1988), Mao II (1991) e Underworld (1997). Despois de publicar esa novela produciuse un cambio sutil nas obras de DeLillo, que se volveron "máis breves e meditativas”, con “pontes que entroncaban coas artes visuais.
Cosmopolis (2003) foi considerada “unha incisiva exploración dos danos morais post-11-S” e “converteuse nun texto profético que illou as correntes subterráneas que nos levaron ao presente colapso do sistema”. David Cronenberg adaptaouna ao cinema en 2012.
En 2010 apareceu Point Omega, na que aborda o problema da guerra en Iraq e no ano seguinte saíu o seu primeiro libro de contos, The Angel Esmeralda, unha selección de nove relatos da vintena que publicou ao longo da súa vida.
A Graña, O Alto de Xestoso, Monfero
A Graña é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 4 eran mulleres.
Santa Ana, Fene, Fene
Santa Ana é un lugar da parroquia de Fene no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 26 habitantes.
Argentré-du-Plessis
Argentré-du-Plessis (Argantreg-ar-Genkiz en bretón, Arjantrae en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
Meicende, Pastoriza, Arteixo
A pesar da súa pertenza ao concello de Arteixo, o núcleo de Meicende atópase 7 km afastado do centro do concello, lindando xa co concello da Coruña e nas proximidades da Refinería da Coruña e da factoría de Alcoa no polígono de Agrela-Bens.
Demografía
A localidade experimentou un forte crecemento demográfico no século XX como consecuencia do proceso de industrialización da periferia coruñesa que provocou que o lugar, que nos anos 1960 era unha aldea de 300 habitantes, se convertese nunha pequena vila.
Como se deriva do anteriormente exposto, a maioría da súa poboación é orixinaria doutras vilas e comarcas e, cada vez máis, doutros países (principalmente africanos, tanto do Magreb coma do Sur do Sáhara, mais tamén de Suramérica). Tamén habita na localidade unha importante comunidade de etnia xitana.
Economía
miniatura|Encoro de Meicende. O tradicional, até hai ben pouco, sector agrícola encóntrase practicamente desaparecido ficando residualmente algunha quinta dedicada ao autoconsumo.
O sector que máis destaca é o da industria e dentro deste sector sobresae a refinaría de petróleo da Coruña, que foi inaugurada o 11 de setembro de 1964, e que constituíu xunto con Alcoa (a antiga Aluminios de Galicia) o motor do crecemento da localidade. A refinaría é un dos tradicionais polos de atracción de emprego na comarca e deixou grandes cantidades de diñeiro en Meicende, ben de xeito directo a través do pago de impostos e doazóns para o acondicionamento de zonas verdes e plantación de árbores, ben de xeito indirecto coa dinamización do sector dos servizos para satisfacer as necesidades dos operarios da refinaría.
Por outro lado, a fábrica de Aluminios cumpriu un papel semellante ao da refinaría ofrecendo emprego a un importante número de persoas. A esta fábrica débese un dos elementos máis característicos do Meicende actual, a presa. A empresa aproveitou o curso dun pequeno rego para construír un encoro de auga para abastecerse das cantidades que necesitaba de dito elemento en certo momento da fase produtiva. Na actualidade a presa está en desuso e convertida nunha área de lecer.
Alén destas dúas grandes industrias, en Meicende hai outras pequenas industrias e talleres: talleres de reparación de automóbiles, carpinterías, almacéns de madeira, etc.
O sector servizos tamén ten presenza na localidade, representado principalmente pola hostalería (bares e restaurantes) e outros pequenos comercios (salóns de peiteado, librerías, un supermercado, varios ultramarinos, etc.).
Boa parte da poboación de Meicende non está empregada en empresas da localidade, senón que teñen o seu lugar de traballo noutros lugares da comarca da Coruña.
Cultura e lecer
A localidade conta cunha escola pública, o Colexio Público San Xosé Obreiro de Meicende, que foi creado a mediados do século XX baixo o patrocinio dun antigo párroco de Pastoriza coñecido como Don José. Esta escola conta cunha pequena biblioteca integrada dentro da rede do concello, cun patio amplo dotado de árbores e acaneadoiros e unha pista polideportiva cuberta. No centro, o seu alumnado participa en diferentes actividades educativas e culturais.
O deporte tradicional do lugar é a chave. Este deporte popular sempre tivo grande importancia na localidade existindo varios equipos: o Borroa, Meicende, A Cunca. Estes equipos participan en competicións comarcais, destacando tamén o torneo que se celebra todos os anos coincidindo coas festas patronais de Meicende, Borroa e Nostián.
O outro deporte por antonomasia é o fútbol. O equipo da localidade é o Sporting de Meicende, que participa na liga en divisións rexionais e está vencellado á Sociedade Recreativa Deportiva e Instrutiva "La Esperanza" de Meicende. O club ten dous campos nos cales chegou a adestrar o Fabril.
Existen dúas festas principais ao longo do ano. En primeiro lugar, as festas patronais que se celebran arredor do día 15 de agosto (Santa María) e que acostuman durar catro ou cinco días. As celebracións adoitan incluír verbena (con sesión vermú incluída), torneo de chave, alboradas, torneo de fútbol, proxección dalgún filme, fogos de artificio, etc. As segundas festas coinciden co primeiro de maio, festa de San Xosé Obreiro, e son menos importantes cás anteriores, con só dous días de festexos habitualmente. Alén destas dúas datas principais, tamén se organizan nalgunha ocasión sardiñadas (sobre todo no San Xoán, acompañado de lumaradas) ou churrascadas, aínda que de menos importancia cás de agosto ou maio.
Entre a veciñanza da localidade destacan a cantautora Silvia Penide e a actriz Isabel Naveira, famosa polo seu papel na serie Mareas vivas interpretando á sobriña da alcaldesa de Portozás.
Servizos públicos
A localidade conta cun centro médico para que a poboación reciba atención sanitaria xeral e enfermería.
A nivel de comunicacións, a arteria principal da localidade é a Travesía de Meicende, pola que pasa a estrada AC-452 que comunica A Coruña con Fisterra. Tamén conecta polo barrio do Petón coa AG-55, autoestrada que une A Coruña con Carballo.
Meicende dispón de conexión por autocar con Arteixo, Carballo, A Coruña e con algúns núcleos do concello e localidades da comarca de Bergantiños grazas ás liñas da empresa Autocares Vázquez, que é a que actualmente xestiona este servizo. Ademais, dende o ano 2015, a liña número 6 dos autobuses urbanos do Concello da Coruña atravesa o núcleo de Meicende realizando varias paradas.
En canto a servizos, en moitas ocasións os veciños de Meicende recorren aos ofrecidos na cidade da Coruña ou directamente son atendidos por eles.
Problemáticas
miniatura|[[Feísmo en Meicende.]] Alén das deficiencias asistenciais xa referidas anteriormente, tamén se poden sinalar outras problemáticas que afectan á localidade. En primeiro lugar, destaca o urbanismo incontrolado no que medrou Meicende. A organización das rúas é caótica e presenta abondosas mostras de feísmo.
Outra problemática destacábel é a medioambiental, a causa dos danos ocasionados polas múltiples industrias situadas na zona. A isto sumáselle a ausencia de grandes zonas verdes que poidan absorber parte desta contaminación e que puidesen ofrecer máis calidade de vida aos seus veciños. Os efectos contaminantes destas industrias veñen de lonxe. Por exemplo, algúns labregos da zona sinalan como pouco despois da instalación da fábrica de aluminios, a maioría das árbores deixaron de dar froita.
Referencias na literatura a Meicende
Talvez unha das referencias escritas máis antigas a esta localidade é este poema que o bardo Eduardo Pondal dedicou aos campos de Meicende na súa obra Queixumes dos pinos.
Morotai
Morotai é unha illa que se atopa no grupo das illas Molucas, que son parte de Indonesia, unha das illas máis ao norte que forman o país asiático.
Xeografía
Morotai está situado a poucos quilómetros ao nordeste de Halmahera (separada polo Estreito de Morotai). Ten unha superficie de 1.800 km² e unha costa de 223,7 km. Na súa maioría montañoso, o seu punto máis alto alcanza 1.250 metros. Gran parte da illa está cuberto por selvas. A illa ten uns 40.000 habitantes.
Historia
Durante os séculos XV e XVI a illa estaba baixo a esfera de influencia musulmá do poderoso Sultanato de Ternate, base dunha gran rexión que incluía as illas costeiras ao sur de Morotai. Na metade do século XVI, converteuse no centro da misión dos Xesuítas portugueses instalados na rexión, que durante máis dun século cusou conflitos entre o Goberno do Sultanato e a poboación cristianizada da illa, e algúns veronse obrigados a marchar de Morotai a outras illas dentro da influencia do sultanato, nos que podían ser mellor controlados relixiosamente.
Durante a maior parte da Guerra do Pacífico na segunda guerra mundial, Morotai foi unha base aérea xaponesa. En setembro de 1944 foi tomada polos Estados Unidos e usada como trampolín para a invasión de Filipinas a principios de 1945 e do leste de Borneo a metade dese ano. Tamén sería a base desde a cal partiu a invasión de Indonesia (entón Xava) en outubro de 1945, operación que terminou cancelada coa rendición do Xapón en agosto do mesmo ano.
Economía
A illa é moi boscosa e produce madeira e resina.
Pobo kurdo
miniatura|dereita|250px|Cidade do [[Kurdistán.]] Os kurdos son un pobo indoeuropeo que se atopa na rexión montañosa de Kurdistán, no suroeste de Asia, esparexida principalmente entre os estados de Iraq, Turquía e Irán. Os kurdos son na súa maioría musulmáns sunnitas.
Son ao redor de trinta millóns de individuos, malia que non existe ningún censo onde consten de maneira fiable. Calcúlase que preto do 55% do total vive en Turquía, un 20% en Iraq e un 5% en Siria. Existe tamén unha importante diáspora kurda en Europa occidental, sobre todo en países como Alemaña, o Reino Unido ou Suecia.
A finais da primeira guerra mundial, na que apoiaron os aliados contra o Imperio Otomán, os kurdos conseguiron, por medio do tratado de Sèvres o recoñecemento da independencia do Kurdistán. Mais, este acordo internacional endexamais foi ratificado e foi substituído en troques polo tratado de Lausana, que repartiu o territorio kurdo entre Turquía, Iraq, Irán e Siria.
La Tranca
La Tranca foi o nome de varias publicacións:
Roald Hoffmann
Roald Hoffmann, nado o 18 de xullo de 1937 como Roald Safran (Hoffmann é o apelido do seu padrasto) en Zolochiv (Polonia) (agora Ucraína), é un químico teórico e profesor universitario estadounidense, de orixe polaco, que gañou o Premio Nobel de Química en 1981. Actualmente é mestre na Universidade Cornell en Ithaca, Nova York.
Traxectoria
Hoffman naceu en Zolochiv, Polonia (agora Ucraína) dentro dunha familia xudía, co nome de Roald Safran, en honra ao explorador Noruegués, Roald Amundsen. El e a súa nai foron os únicos membros da súa familia que sobreviviron o holocausto, unha experiencia que influíu de xeito importante nas súas crenzas e no seu traballo
Emigraron aos Estados Unidos en 1949, conseguindo a nacionalidade estadounidense en 1955 e cambiando o seu apelido Safran polo de Hoffmann, apelido do seu padrasto.
En 1955 graduouse en química na Universidade de Columbia, conseguindo o doutoramento na Universidade Harvard en 1962 xunto a William Lipscomb. Desde 1965 é catedrático de Ciencias físicas na Universidade Cornell.
Investigacións científicas
Hoffman investigou as substancias orgánicas e inorgánicas, desenvolvendo ferramentas computacionais, así como métodos como o método Hückel estendido, o cal propuxo en 1963.
Tamén desenvolveu, xunto con Robert Burns Woodward, as regras para elucidar os mecanismos de reacción dos produtos químicos, coñecidos como as regras Woodward-Hoffmann.
Estudou con este o inesperado transcurso dunha reacción química que Woodward propúñase a utilizar na síntese da vitamina B12, descubrindo que o mecanismo de moitas reaccións queda determinado, máis que por outros criterios, polo do mantemento dunha simetría identificable na descrición matemática dos orbitais afectados, formulando unha serie de principios que constitúen a teoría da conservación da simetría orbital molecular. Tamén introduciu o pincipio isolobal.
Hoffman tamén é un escritor de poesía e publicou dúas coleccións, "The Metamict State" (1987, ISBN 0-8130-0869-7) e "Gaps and Verges" (1990, ISBN 0-8130-0943-X), así como libros de química para o público xeral. Tamén escribiu unha obra chamada "O2 Oxygen" acerca do descubrimento do osíxeno, pero tamén acerca do que significa ser un científico e a importancia do proceso do descubrimento na ciencia.
En 1981, Hoffman recibiu o Premio Nobel de Química, o cal compartiu con Kenichi Fukui. E.J. Corey declarou recentemente que el foi un dos dous que lle deron a Woodward a idea de aplicar grupos simétricos aos problemas, e polo tanto, polo menos en parte, Corey debeu de recibir tamén o Premio Nobel que Hoffman gañou. Hoffman dixo constantemente que Woodward xamais dixo nada respecto diso. El foi recoñecido coa Medalla Priestly en 1990.
É membro da Académie Internationale des Sciences Moléculaires Quantiques (Academia Internacional de Ciencias Moleculares Cuánticas) e é membro do Comité de Patrocinadores do Bulletin of the Atomic Scientists (Boletín de Científicos Atómicos).
Desde a primavera do 2001, Hoffman foi anfitrión dunha serie mensual no Cornelia Street Café da cidade de Nova York chamado Entertaining Science, onde explora a conxunción entre as artes e a ciencia.
Ska punk
O ska punk é un xénero musical que combina ska e punk rock. Apareceu a finais dos anos 70 no Reino Unido e nos Estados Unidos, e acadou o seu máximo nivel de éxito comercial neste último país a finais da década dos 90. O ska-core (ás veces escrito skacore) é un subxénero do ska punk que mestura ska con hardcore punk.
O ska-punk máis influenciado polo punk adoita a ter tempos máis rápidos, distorsión de guitarra, e ritmos de batería e voces de estilo punk. O máis influenciado polo ska conta cunha instrumentación máis desenvolvida e un son máis claro. Instrumentos comúns son a guitarra eléctrica, o baixo, os teclados e instrumentos de vento-metal.
Historia
O ska e o punk rock combinouse por vez primeira a través do movemento 2 Tone a finais dos anos 70 en Inglaterra, que contaba como bandas como The Specials, The Selecter, The Beat e Madness. A fusión dos dous xéneros, porén, fíxose máis notoria nos anos 80, durante a "terceira onda do ska".
Fishbone, fundada en 1979 nos Ánxeles, é amplamente considerada unha pioneira do xénero ska punk. A ela seguíronlle bandas como The Mighty Mighty Bosstones, aparecida en 1983 en Boston; Mr. Bungle nacida en California en 1985; Culture Shock, fundada en 1986 en Warminster, Inglaterra; Operation Ivy, en 1987 en Berkeley (California); Voodoo Glow Skulls en 1988 en Riverside (California); Dance Hall Crashers, en 1989 en Berkeley; e Citizen Fish en 1990 en Bath (sur de Inglaterra). The Offspring e Rancid teñen tamén no seu repertorio algunhas cancións ska punk.
Unha das primeiras aparicións do termo ska-core foi no título do álbum de 1993 de The Mighty Mighty Bosstones Ska-Core, the Devil, and More.
No Doubt conseguiría popularidade entre o gran público tras o lanzamento do seu álbum de 1995 Tragic Kingdom, e Sublime faría o mesmo tras publicar en 1996 Sublime. Ámbolos dous traballos chegarían a ser discos de platino varias veces, chegando o de No Doubt á certificación de disco de diamante. The Mighty Mighty Bosstones apareceron en 1995 na película Clueless, e o seu álbum de 1997 Let's Face It sería platino. Cancións de Less Than Jake foron incluídas nas bandas sonoras das películas de 1997 Scream 2 e Good Burger. Reel Big Fish tivo temas na película de 1998 BASEketball, e Save Ferris apareeu un ano máis tarde no filme 10 Things I Hate About You.
Pablo Casado
Pablo Casado Blanco, nado en Palencia o 1 de febreiro de 1981, é un político español do Partido Popular que foi presidente do Partido Popular de 2018 a 2022.
Biografía
Naceu na cidade de Palencia o 1 de febreiro de 1981. Está casado dende xuño de 2009, con Isabel Torres Orts, coa que ten unha filla e un fillo. Avogado e economista colexiado en Madrid, é licenciado en Dereito pola Universidade Complutense de Madrid e licenciado en Administración e Dirección de Empresas pola Universidade Rei Xoán Carlos de Madrid. Posúe un máster en Dereito Administrativo pola mesma universidade. Completou a súa formación académica obtendo o Certificado de Estudos Lexislativos do Government Affairs Institute da Universidade de Georgetown (Washington DC), e co Programa Executivo DGP da Escola de Goberno John F. Kennedy (Universidade Harvard). Tamén obtivo o Programa Superior de Xestión Pública do IESE (Universidade de Navarra), o Programa de Xestión Parlamentaria do IE Business School (IE Universidade), o Programa en Emprendimiento e Innovación da Deusto Business School (Universidade de Deusto) e o Curso de Mercados Financeiros do IEB (Universidade Complutense de Madrid).
É non-resident fellow da School of Advanced International Studies (SAIS) da Universidade Johns Hopkins, e foi visiting professor do Global Leadership and Competitiveness Program da Universidade de Georgetown.
Actividade política
Na XI lexislatura foi presidente da Comisión de Educación e Deporte e vogal da Comisión de Constitucional do Congreso dos Deputados.
Na X lexislatura foi voceiro da Comisión mixta Congreso-Senado para a Unión Europea, voceiro adxunto de Asuntos Exteriores e vogal da Comisión de Xustiza e da Comisión de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento.
Entre 2009 e 2012 foi director de gabinete do expresidente do Goberno José María Aznar. De 2007 a 2009 foi deputado da Asemblea de Madrid, onde desempeñou as funcións de voceiro de Xustiza e Administracións Públicas e voceiro adxunto de Orzamentos e Facenda.
No Partido Popular, entre 2005 e 2013, foi presidente das Novas Xeracións do Partido Popular de Madrid. En xaneiro de 2015, foi elixido voceiro do comité de campaña para as eleccións municipais e autonómicas celebradas ese mesmo ano, sendo nomeado o 18 de xuño de 2015, vicesecretario xeral de comunicación polo presidente nacional, Mariano Rajoy.
En xuño de 2018, despois da moción de censura na que deixou de ser presidente do Goberno, Mariano Rajoy presentou a súa dimisión como presidente do PP. Pablo Casado presentou a súa candidatura á presidencia do partido no proceso de primarias. A súa lista foi a segunda máis votada na primeira rolda da votación da afiliciación celebrada o 5 de xullo de 2018, por detrás da lista da ex-vicepresidenta do goberno, Soraya Sáenz de Santamaría. Na segunda volta, celebrada o 22 de xullo de 2018, Pablo Casado converteuse no novo presidente do PP, co 57,2% dos votos dos compromisarios, fronte ao 42,8% recibido por Soraya.
Investigacións dos seus títulos académicos
En abril de 2018, e como ramificación do caso Cifuentes, comezaron a aparecer sospeitas sobre a obtención irregular e trato de favor nas súas titulacións; primeiro sobre o máster en Dereito Autonómico e Local pola Universidade Rei Xoán Carlos de 2008 (idéntico ao que deu pé á imputación da expresidenta madrileña Cristina Cifuentes), que Pablo Casado cursou e aprobou sen asistir nunca a clases presenciais nin efectuar ningún exame, segundo el mesmo admitiu publicamente e, posteriormente, xa en maio de 2018, polas presuntas irregularidades na obtención "exprés" da súa Licenciatura en Dereito do CES Cardenal Cisneros,​ como consecuencia de supostas presións por parte da entón presidenta da Comunidade de Madrid, Esperanza Aguirre, sobre as autoridades daquel centro. Nese segundo caso, o centro emitiu un comunicado onde desmentían tal información asegurando que non houbo trato preferente e que non puido aprobar sen presentarse aos exames.
Este último desenvolvemento dos acontecementos levou ao reitorado da Universidade Complutense, á cal o CES Cardenal Cisneros está adscrito a efectos académicos, a abrir unha investigación sobre os procedementos levados a cabo polo CES para que a UCM outorgase o citado título de Dereito. Casado era naquel entón deputado rexional na Asemblea de Madrid, e a fundación titular do CES Cardenal Cisneros é presidida ex officio pola conselleira de Educación, naquel entón Lucía Figar. Do mesmo xeito, a xuíza instrutora do caso Cifuentes abriu, en maio de 2018, unha peza separada para investigar as condicións de obtención do máster de Pablo Casado correspondente ao curso académico 2008-2009 da Universidade Rei Xoán Carlos. A xuíza pediu un informe á ANECA, e pediu ao Congreso confirmar que Casado é aforado, paso previo para trasladar a investigación ao Tribunal Supremo.
En maio de 2018, a URJC abriu unha investigación de «información reservada» sobre o título de licenciado en Administración e Dirección de Empresas de Casado co pretendido obxectivo de «esclarecer a situación dos estudos de Grao do estudante Pablo Casado Blanco».
Fabio Aru
Fabio Aru, nado en San Gavino Monreale o 3 de xullo de 1990, é un ciclista sardo. Actualmente corre no equipo de Casaquistán do Astana. Foi o gañador da Vuelta a España 2015.
Udías
Udías é un concello da comunidade autónoma de Cantabria (España). Limita polo norte con Alfoz de Lloredo e Comillas, polo oeste con Valdáliga e polo sur e leste con Cabezón de la Sal. Está situado na comarca da Costa Occidental, aínda que non é un municipio costeiro.
Bagarelas
O topónimo galego Bagarelas pode referirse a:
Noshiro
Noshiro (能代市, のしろし, Noshiro-shi) é un concello da prefectura de Akita no Xapón. Está situado ao noroeste da prefectura e no centro-oeste da rexión de Tōhoku, na illa de Honshū. Ten 426,74 km² de superficie, unha poboación de 60.083 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 141 h/km².
Padilla de Abajo
Padilla de Abajo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 93 habitantes (INE 2012).
Icona (comunicación)
As iconas son signos substitutivos, é dicir, poden usarse no lugar da cousa representada, e de contido derivativo: a foto dunha paisaxe, por exemplo, representa a propia paisaxe, o mapa dunha rexión representa a propia rexión etc.
Noshiro
O concello de Noshiro limita cos concellos de Happō, de Fujisato, de Kitaakita, de Kamikoani e de Mitane.
Icona (comunicación)
A icona posúe unha relación de semellanza co obxecto que representa. E pode ter tres niveis:
Cómpre non confundir as iconas cos glifos, que son, en xeral, signos específicos dun alfabeto cun signo icónico de orixe.