cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Río Hudson
Xeografía
O nacemento oficial do río Hudson é o lago Tear of the Clouds (literalmente bágoa das nubes) nos montes Adirondacks. Con todo, o río que se deriva do lago é máis ben coñecido baixo os nomes de Feldspar Brook e logo de Opalescent River, ríos que se incorporan ao Hudson ao nivel da cidade de Tahawus. O verdadeiro río ten realmente o seu nacemento só uns quilómetros ao norte de Tahawus, á altura do lago Henderson. A confluencia do Hudson e do río Mowhawk, o seu principal afluente, está situada en Troy (no norte de Albany, a capital do estado de Nova York), no sur de Federal Dam (literalmente a presa federal) que fai de confluencia entre Upper Hudson River Valley e o Lower Hudson River Valley. A partir de Troy, o Hudson ensánchase aos poucos, ata desembocar no Océano Atlántico, entre Manhattan, Staten Island e as costas de Nova Jersey na Upper Bay de Nova York.
Os neerlandeses chamaban antigamente ao Hudson Noort Rivier (río do Norte) por oposición ao Delaware, bautizado Zuide Rivier (río do Sur), nome que aínda se escoita ás veces en emisións de radio. O nome de Hudson River foi posto polos ingleses en honra de Henry Hudson, navegante británico que remontara e explorado o río por conta da Compañía Holandesa das Indias Orientais.
O río Hudson está considerado como un río, con todo, o Lower Hudson River Valley é en realidade un estuario mariño, dado que a influencia da marea chega ata a Federal Dam de Troy. Tendemos así a considerar sen razón ao Hudson como un dos ríos máis longos dos Estados Unidos, mentres que xeograficamente é de feito só un estuario na maior parte do seu percorrido. Este fenómeno explica o nome mohicano do río, Muh-hei-kun-ne-tuk, o que significa "o río que remonta as dúas beiras".
As súas fortes mareas fan que partes do porto de Nova York sexan difíciles e perigosas para a navegación; durante o inverno, bloques de xeo flotan polo curso do río, de norte a sur ou de sur a norte, dependendo das mareas. O caudal aproximado do río é da orde de 425 m³/s á altura de Troy, mentres que alcanza os 606 m³/s á altura de Nova York.
Ao río Hudson chámaselle ás veces o "Río alagado". En efecto, a subida do nivel das augas consecutiva á glaciación de Wisconsin, a glaciación máis recente, arrastrou unha incursión mariña que alagou certas chairas costeiras, e trouxo auga salgada ao nivel da desembocadura do río. O antigo leito do río está delimitado moi claramente baixo o Océano Atlántico, estendéndose ata o bordo da plataforma continental. Ao norte, o Hudson está unido ao Lago Erie pola Canle Erie, que permite un enlace directo entre o Océano Atlántico e os Grandes Lagos.
O Narrows
Narrows é o estreito marítimo que separa as circunscricións de Brooklyn e de Staten Island, ao nivel da desembocadura do Hudson. Asegura a conexión entre a parte norte e a parte sur da baía de Nova York (New York Bay), e foi considerado desde hai tempo como o pórtico marítimo da cidade, constituíndo ao longo da Historia o principal acceso ao porto da cidade.
Afluentes
miniatura|dereita|Imaxe da [[NASA do baixo Hudson]] Relacionados de sur a norte pola localización da súa desembocadura:
A Paixón, A Arnoia, A Arnoia
A Paixón é un lugar da parroquia da parroquia da Arnoia no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 86 habitantes (46 homes e 40 mulleres), catro menos ca en 2010, cando tiña 90 habitantes (49 homes e 41 mulleres).
.kg
.kg é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Kirguizistán.
Manuel Porteiro Viña
Manuel Venerando Porteiro Viña, nado en Carballo o 14 de novembro de 1901 e finado en México en 1974, foi un xornalista, sindicalista e político galego.
Traxectoria
Perito mercantil. Foi secretario xudicial e xuíz municipal de Porto do Son e A Pobra do Caramiñal. Membro da UGT, ingresou na Agrupación Socialista da Pobra do Caramiñal en 1930, da que foi o seu presidente. Dirixiu o seu órgano La Lucha. Foi concelleiro do Concello da Pobra do Caramiñal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou evadirse de Galicia na lancha San José nº 2 e incorporarse ao Exército Republicano en abril de 1937. Pertenceu á 125 Brigada da 25 División e posteriormente foi funcionario do SIM, Xefe de Contabilidade de Delegacións Exteriores en Campsa Gentibus e Xefe do Rexistro Xeral de Orde Público e funcionario do Ministerio de Defensa Nacional en Barcelona. En 1936 foi xulgado por rebelión e declarado en rebeldía. Exiliouse en México, chegou a Veracruz a bordo do buque Ipanema en xuño de 1939. Foi administrador da fábrica de vidro Crisol. Pertenceu á Agrupación Socialista Española, presidiu o Padroado da Cultura Galega en México e colaborou en Saudade e Vieiros.
Daniel Vertangen
Daniel Vertangen, nado en Ámsterdan no ano 1601 e finado ibídem entre 1681 e 1684, foi un pintor holandés do século XVII.
Obra de Vertangen en Galicia
miniatura|250px|Embriaguez de Sileno'', exposto nunha sala da [[Pinacoteca Francisco Fernández del Riego.]]
En Galicia, pertencente á colección do Concello de Vigo (Museo Quiñones de León / Pinacoteca Francisco Fernández del Riego), pode apreciarse Embriaguez de Sileno, legado por José Policarpo Sanz Souto.
Mesotelio
miniatura|dereita|O mesotelio é un [[epitelio simple escamoso (ou plano).]] O mesotelio é un tecido biolóxico formado por unha soa capa de células constituída por un epitelio simple escamoso, que forma o recubrimento de varias cavidades corporais : a pleura (na cavidade torácica que rodea os pulmóns), o peritoneo (na cavidade abdominal incluíndo o mesenterio) e o pericardio (epitelio que recobre a cavidade pericárdica onde está o corazón). O tecido mesotelial tamén recobre os órganos reprodutores masculinos e femininos internos, como a túnica vaxinal dos testículos e a túnica serosa do útero. Denomínase mesotelio visceral ao que recobre os órganos internos, mentres que o que recobre as paredes do corpo se denomina mesotelio parietal.
Orixe embrionaria
O mesotelio deriva do mesoderma embrionario que recobre o celoma do embrión. Desenvólvese en capas de células que cobren e protexen moitos órganos internos do corpo.
miniatura|250px|dereita|Unha capa de células mesoteliais que crecen en [[cultivo celular, co seu típico aspecto de pavimento embaldosado.]]
Estrutura
O mesotelio é un tipo de epitelio simple escamoso que descansa nunha membrana basal sostida por tecido conectivo. O tecido pode ser de tipo cuboidal en zonas lesionadas, en zonas con tecido linfoide do omento, e na cara peritoneal do diafragma superpoñéndose ás lagoas linfáticas. A superficie luminal está cuberta con microvilli. As proteínas e o fluído seroso atrapado polos microvilli proporcionan unha superficie de baixa fricción na zona de contacto entre órganos.
Funcións
O mesotelio está composto por unha extensa monocapa de células especializadas (células mesoteliais) que cobren as cavidades serosas e os órganos internos. O principal propósito destas células é producir un fluído lubricante que se libera entre as capas, orixinando unha superficie escorregante e non adhesiva que facilita o movemento intracelómico.
O mesotelio tamén está implicado no transporte e movemento de fluídos e materia particulada entre as cavidades serosas, migración de leucocitos en resposta a mediadores inflamatorios, síntese de citoquinas proinflamatorias, factores de crecemento e proteínas da matriz extracelular para axudar na reparación da serosa e a liberación de factores que promoven a disposición e eliminación da fibrina (como o plasminóxeno). As células mesoteliais teñen tamén funcións inmunitarias, xa que poden realizar a presentación de antíxenos, e, ademais, a secreción de glicosaminoglicanos e lubricantes pode protexer ao organismo contra as infeccións e a diseminación de tumores.
End of Days
End of Days é un filme estadounidense dirixido por Peter Hyams que foi estreado en 1999. Protagonizado por Arnold Schwarzenegger, Robin Tunney, Rod Steiger, Kevin Pollak, CCH Pounder, Udo Kier e Gabriel Byrne.
Sinopse
Nova York, 1979. Nun hospital de Manhattan acaba de nacer Christine, unha fermosa nena. Ese mesmo día, no Vaticano, un xove sacerdote informa ó Papa do nacemento da nena, que leva a marca do Anticristo. En 1999, Jericho Cane, un ex-policía amargado, salva a unha rapaza do asalto duns ladróns: é Christine. Dende entón Cane será vítima da persecución de terríbeis forzas sobrenaturais.
Knyaz Igor
Knyaz Igor ou Knez Igor (en galego, O príncipe Igor) é unha ópera nun prólogo e catro actos con música de Aleksandr Borodin e libreto en ruso do propio compositor. Debido á morte de Borodin en 1887, o ópera quedou inacabada e foi corrixida e rematada polos compositores Nikolai Rimskii-Korsakov e Aleksandr Glazunov, debido a isto existen varias versións da mesma ópera, xa que Rimski-Korsakov e Glazunov eliminaron boa parte do que Borodin escribira. A estrea póstuma tivo lugar no Teatro Mariinski de San Petersburgo o 4 de novembro de 1890.
O libreto de Borodin está baseado nunha epopea rusa do século XII e se corresponde, vagamente, coa historia narrada no Cantar das hostes de Igor (Slovo o plŭku Ígorevě), que relata a campaña do príncipe ruso (knyaz ou knez) Ígor Sviatoslávich contra as tribos dos pólovtsy, invasoras en 1185.
A partitura inclúe as famosas danzas corais coñecidas como «Danzas polovtsianas» (ou Danzas dos pólovtsy, o fragmento máis coñecido da ópera), que divulgaron en Europa occidental os ballets de Diáguilev e que son interpretadas independentemente en concertos. Outra peza destacada é a aria do khan Konchak, para baixo.
Esta ópera é pouco representada; nas estatísticas de Operabase aparece no posto n.º 153 das óperas representadas no período 2005-2010, sendo a 11.ª en Rusia, con 20 representacións.
Des Knaben Wunderhorn (Mahler)
Gustav Mahler baseouse no libro Des Knaben Wunderhorn para compoñer un ciclo de cancións propio e coma fonte de inspiración de varias das súas sinfonías.
Contexto
Mahler recibiu dende neno o influxo da música popular. Esta serviulle de fonte de inspiración, non só na composición de lieds, senón tamén para a composicións das súas sinfonías. Mahler descubriu os poemas ó redor do 1887-1888, e influíron profundamente nas súas obras posteriores. En total Mahler compuxo un total de 46 cancións, 24 das cales baséanse en cancións homónimas do volume Des Knaben Wunderhorn. Nove delas foron musicadas para piano e quince para orquestra. A estas 24 cancións habería que engadir as catro cancións coñecidas coma Cancións do camiñante, compostas directamente polo propio Mahler, e sen relación directa co volume de poesía popular, mais claramente inspiradas na colección de poemas. Esta influencia foi tan profunda que marcou a primeira etapa creativa do compositor, coñecida coma os anos wunderhorn, e que van dende o 1888 ata 1901. Todos os traballos destes anos teñen máis ou menos relación co volume de Achim von Arnim e Clemens Brentano.
Ciclo Wunderhorn
O chamado ciclo de cancións Wunderhorn dividiríase do seguinte xeito:
Lieder eines fahrenden gesellen
É dicir Cancións do camiñante. Con textos orixinais de Mahler. Compostos en Kassel entre o 1883 e 1885, orquestrados no 1890 e revisados no intervalo 1891-1896. O ciclo foi publicado no 1897, en dúas versións: para piano e orquestra, e estreouse para orquestra no 1896.
Lieder und Gesänge aus der Jugendzeit
É dicir Cancións e cantos de xuventude. Escritos entre o 1880 e 1889. Foron publicadas en Mainz en tres volumes no 1892. Son cancións de estilo popular, pensadas para voz e piano. Luciano Berio editou as versións orquestrais no 1986 e 1987.
Cancións Wunderhorn para orquestra
Concibidas para voz e orquestra dende o primeiro momento. Aínda que o propio Mahler encargouse de publicar a versión para piano no 1899.
Brazzaville
Brazzaville é unha cidade africana de algo máis dun millón de habitantes, capital do República do Congo (ex capital da África Ecuatorial Francesa). Foi fundada en 1880 polo explorador Pietro Savorgnan di Brazzà á beira do río Congo. Actualmente é un importante centro de comunicacións ferroviarias e fluviais para a exportación de marfíl e caucho. Contaba no 2006 cunha poboación de 1 326 975 habitantes.
300px|miniatura|[[Kinshasa vista desde Brazzaville, as dúas capitais africanas están separadas polo Río Congo.]]
Manuel González Álvarez
Manuel González Álvarez, nado na Rúa en 1955, é un guionista e investigador cinematográfico galego.
Traxectoria
Licenciado en Psicoloxía pola Universidade Complutense de Madrid, participou na formación de cineclubs na Rúa, Santiago de Compostela e Madrid. Foi director do I.F.P Allariz (1979-1982), onde realizou as primeiras experiencias de vídeo na escola de Galicia. Foi responsable de cine e vídeo da Dirección Xeral de Cultura e da Videoteca de Galicia, da Videoteca de Galicia (1984-1985) e director da Escola de Imaxe e Son da Coruña (1990-1998). Estivo vinculado á produtora Videovoz TV, na que realizou labores de produción, guión e realización de programas para a TVG. Levou a cabo traballos de investigación sobre a historia do cine, dos que destacan a catalogación e recuperación de material audiovisual galego producido por emigrantes en América.
Galardóns e nomeamentos
miniatura|Manolo González e [[David Pérez Iglesias.]]
Sestelo, Vilamaior de Negral, Guntín
Sestelo é un lugar da parroquia de Vilamaior de Negral, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Topónimo
O topónimo galego Sestelo é a variante vulgar de Sextullus, diminutivo do antropónimo latino Sextus.
Anteollos
miniatura|200x200px|Un ornitólogo utilizando uns anteollos. Uns anteollos son uns instrumentos ópticos monoculares empregados para ver de preto obxectos afastados. Comprenden un obxectivo óptico e outro ocular, xeralmente colocados nun tubo corredío. Diferéncianse dun telescopio terrestre en que este último ten maior alcance.
Peculiaridades
Tamén hai anteollos destinados para o público, instalados nalgúns sitios turísticos (polo regular, de pagamento), que permiten observar paisaxes e monumentos.
Diz, Santo Ourente de Entíns, Outes
Diz é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres).
Troy Polamalu
Troy Aumua Polamalu, nado Troy Aumua en Garden Grove (California) o 19 de abril de 1981, é un ex xogador de fútbol americano estadounidense que xogou toda a súa carreira de doce anos nos Pittsburgh Steelers da National Football League (NFL). Xogou na liga universitaria para a Universidade do Sur de California (USC) onde gañou o recoñecemento All-American. Foi escollido polos Steelers na primeira rolda do Draft de 2003, e alí gañou dúas Super Bowl (XL, XLIII). En 2010 foi escollido Mellor Defensa do Ano da NFL.
Memoria da noite
"Memoria da noite" é unha canción do grupo galego de folk e música celta Luar na Lubre. Foi composta por Bieito Romero e sobre a base melódica o poeta Xabier Cordal escribiu a letra. Interpretouna orixinalmente Rosa Cedrón, antigo membro do grupo. Foi incluída no álbum de estudio Hai un paraíso (2004) e no directo Ao vivo (2009), novamente esta última engadida no recompilatorio Sons da lubre nas noites de luar (2012).
A canción trata sobre o afundimento e posterior catástrofe do Prestige, converténdose nun dos himnos da reivindicación social da catástrofe. O grupo español de heavy metal Mägo de Oz fixo unha versión desta canción, malia non coñeceren o galego.
Mamá (Futurama)
Mamá, cuxo nome real é Carol, é un personaxe ficticio de Futurama, unha serie de animación para televisión creada por Matt Groening e David X. Cohen. Na versión orixinal a súa voz pona Tress MacNeille.
A Esfarrapa, Santo Ourente de Entíns, Outes
A Esfarrapa é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 20 habitantes (6 homes e 14 mulleres).
Linguas min
As linguas min (閩語/闽语: Mìng ngṳ̄) son un grupo de linguas variedades do chinés faladas por máis de 70 millóns de persoas no sueste da provincia chinesa de Fujian, así como polo migrantes da provincia de Guangdong (arredor de Chaozhou-Swatou, ou a áreas de Chaoshan, na península de Leizhou e en parte de Zhongshan), Hainan, os tres condados do sur de Zhejiang, no arquipélago de Zhoushan, algunhas vilas de Liyang, Jiangyin na provincia de Jiangsu, e en Taiwán. O nome deriva do río Min de Fujian. As variedades min non son mutuamente intelixibles con outras variedades de chinés.
Alassane Ouattara
Alassane Dramane Ouattara, nado o 1 de xaneiro de 1942 en Dimbokro, é un político de Costa do Marfil e o presidente do seu país dende 2010.
Formación
Ouattara naceu na daquela África Occidental Francesa, fillo de nai marfilesa e de pai burkinabe, o que máis adiante lle impediría por dúas veces presentarse ás eleccións presidenciais. Logo de facer o ensino básico no seu país, marchou estudar aos Estados Unidos, onde se diplomou en Ciencias pola que agora é a Universidade Drexel en Filadelfia. En 1967 rematou un curso de mestrado na Universidade de Pensilvania e en 1972 doutorouse en económicas na mesma universidade.
Ao rematar o seu mestrado, en 1968, comezou a traballar como economista do Fondo Monetario Internacional na súa sede de Washington, ata que en 1973 pasou a dirixir a delegación do BCEAO en París. Dentro desta entidade bancaria foi progresando ata converterse en vicegobernador en 1983. En 1984 regresa ao FMI, para dirixir a súa división para África e en 1987 accedeu ademais ao Consello de Administración do Fondo. En 1988 volve ao BCEAO para desempeñar o posto de gobernador central do banco.
Carreira política
En abril de 1990 o presidente marfilés Félix Houphouët-Boigny nomeouno secretario xeral do Comité Interministerial para a Coordinación da Estabilización e do Programa de Recuperación Económica de Costa do Marfil, aínda que mantiña o posto de gobernador do BCEAO. Meses máis tarde, o 7 de novembro de 1990 foi designado por Houphouët-Boigny primeiro ministro, nun posto de nova creación. polo que foi substituído á fronte do banco central por Charles Konan Banny. O presidente, xa enfermo, delegou en numerosas ocasións os poderes presidenciais nel, ata un total de 18 meses, dos cales os últimos nove de 1993 foron de forma ininterrompida. O 7 de decembro de 1993 o propio Ouattara fixo o anuncio da morte de Houphouët-Boigny. Ouattara desputoulle ao presidente da Asemblea Nacional, Henri Konan Bédié, o cargo de presidente interino, pero Bédié foi máis hábil e Ouattara dimitiu como primeiro ministro e sete meses despois regresaba ao FMI.
En preparación das eleccións presidenciais, a Asemblea Nacional aprobou unha lei que lles prohibía optaren a presidir a república a aqueles que tiveran algún pai non marfilés ou que vivisen algo dos cinco anos anteriores fóra do país, o que deixaba a Ouattara sen posibilidades. Con todo o Reagrupamento dos Republicanos (RdR), un partido que se formara como unha escisión do Partido Democrático de Costa do Marfil ese mesmo ano, pediulle a Ouattara que fose o seu candidato. Como o goberno non modificou a lei que lle impedía concorrer ás eleccións, Ouattara dimitiu como candidato, e o RdR boicoteou as presidenciais, algo que tamén fixo a Fronte Popular Marfilesa de Laurent Gbagbo, co que Henri Konan Bédié obtivo unha cómoda vitoria.
Aínda dende o seu cargo no FMI, en 1998 Ouattara comezou a súa campaña para as eleccións presidenciais de 2000. Primeiro conseguiu que o RdR o nomease o seu presidente en 1999 e candidato presidencial ao rematar o seu período no FMI. Ao mesmo tempo, Ouattara presntou uns papeis que sinalaban que os seus dous pais foran marfileses. Porén, Bédié cualificou os documentos de falsos, e abriu unha investigación policial. Finalmente os xulgados anularon o certificado de nacemento presentado por Ouattara e libraron unha orde de arresto contra el, que nese momento se atopaba fóra do país. .
Mais só unhas semanas despois, na Noiteboa de 1999, un golpe de estado liderado por Robert Guéi depón a Bédié. Outtara declara que aquilo non fora un golpe de estado, senón unha revolución popular das xentes marfilesas, e volta ao país. Pero a nova Constitución que se aproba en 2000 incorpora a prohibición de seren candidatos presidenciais aqueles que non naceran de pai e nai marfilesa, co que Ouattara ve de novo interrompida a súa carreira política. Mais en 2002 estoura a guerra civil e o país entra nun estado de colapso económico e político que se prolonga ata o final da década.
Ouattara está entre os asinantes do acordo de Linas-Marcoussis que pon remate á guerra civil, en 2003, e dende ese momento empeza a preparar as presidenciais. En 2007 o presidente Gbagbo declara que Ouattara podería presentarse aos comicios e o RdR reelíxeo como presidente e como candidato presidencial. Ouattara inicia movementos de aproximación ás Forzas Novas de Costa do Marfil, o partido do bando rebelde na guerra civil, así como ao antigo presidente Bédié, co que chega a un acordo de apoio mutuo de cara á segunda rolda das presidenciais.
Centro Superior Bibliográfico de Galicia
miniatura|280px|Porta de acceso á [[Biblioteca de Galicia, na Cidade da Cultura de Galicia, na que se integrou o ''Centro Superior Bibliográfico.]] O Centro Superior Bibliográfico de Galicia (CSBG) foi un organismo creado pola lei 14/1989, do 11 de outubro, de bibliotecas, e que en 2011 foi incorporado á Biblioteca de Galicia.
As súas funcións eran a de ser a cabeceira do Sistema Bibliotecario de Galicia, así como a de conservar e difundir o patrimonio bibliográfico do país.
Antecedentes
A lei 16/1885 de patrimonio histórico español ordena a creación do Catálogo colectivo de patrimonio bibliográfico español por parte da Administración do estado en colaboración coas Comunidades autónomas. Dado que o Estatuto de Autonomía de Galicia de 1981 sinala que os poderes públicos deben conservar e acrecentar o patrimonio histórico, o Catálogo colectivo do patrimonio bibliográfico de Galicia iníciase en 1986, tras asumir a creación dun centro catalogador dependente do Centro de Coordinación Bibliotecaria de Galicia creado polo decreto 313/1986.
Evolución
Posteriormente, coa lei 14/1989 de bibliotecas de Galicia, nace o CSBG asumindo as responsabilidades bibliográficas do proxecto do Catálogo colectivo do patrimonio bibliográfico de Galicia, así como as funcións de Biblioteca Nacional (de Galicia).
Na data da súa fundación, e dado que non existía aínda un edificio para albergar todos os fondos do CSBG, a Xunta fixo un convenio coa Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago de Compostela para que os conservaran en réxime de depósito e os clasificaran para cando se crease o edificio da Biblioteca de Galicia.
O CSBG naceu practicamente sen sen colección retrospectiva, e pensouse en facer copias dalgúns materiais, ademais de permitir a consulta e difusión dos fondos que estaban dispersos en distintos centros. Grazas ás novas tecnoloxías apareceron novas técnicas de conservación, e se facilitou a súa difusión. Porén, antes de dixitalizar algúns documentos nicrofilmáronse, paro aínda así tomouse a decisión de dixitalizar. Fixéronse 500.000 imaxes de prensa antiga galega, a súa difusión, así como a das bases de datos do propio Centro ou das bibliotecas nodais fíxose a través da Autoestrada Galega da Información (Galiciana).
Respecto ao edificio, o Centro Superior ocupou un inmóbel anexo ao actual edificio do Parlamento de Galicia, que ocupaban os catalogadores que levaban a cabo o Catálogo colectivo. Os seus principais inconvenientes era que carecía de dependencias para o depósito de libros e que non permitía prestar atención directa ao público.
En 1996, días despois do pasamento do ilustre polígrafo Xosé Filgueira Valverde, o Centro Superior Bibliográfico de Galicia pasou a denominarse Centro Superior Bibliográfico de Galicia Xosé Fernando Filgueira Valverde.
Finalmente, coa creación en 2011 da Biblioteca de Galicia, o CSBG pasou a integrarse nesta institución.
Funcións
Polo decreto 24/1995 de centros bibliotecarios engadíronse a estas funcións:
Porqueira, A Arnoia, A Arnoia
Porqueira é un lugar da parroquia da Arnoia no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres), un menos ca en 2010, cando tiña 18 habitantes (12 homes e 6 mulleres).
STS-100
STS-100 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 19 de abril de 2001 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-100, cos astronautas Kent Rominger (comandante), Jeffrey Ashby (piloto), Chris Hadfield (especialista de misión), Scott E. Parazynski (especialista de misión), John L. Phillips (especialista de misión), Umberto Guidoni (especialista de misión) e Iuri Lonchakov (especialista de misión) a bordo, foi unha misión para continuar construíndo a Estación Espacial Internacional. Instalou o brazo robótico Canadarm 2, de 18 metros de longo e 1700 kg de peso e levou a bordo da estación 4500 kg de subministracións no contedor italiano Raffaello, tres traxes espaciais para actividades extravehiculares e unha antena UHF, entre outras cousas.
O Endeavour acoplouse á estación ás 13:49 GMT do 21 de abril no porto PMA-2. Ás 16:00 o módulo Raffaello foi acoplado ao módulo Unity para a súa descarga. O módulo foi devolto ao transbordador o 27 e abril. Durante a súa misión tiveron lugar dúas actividades extravehiculares: na primeira, Parazynski e Hadfield instalaron a antena de UHF no módulo Destiny e despregaron e conecataron o brazo robótico canadense; na segunda, Hadfield e Parazynski fixeron conexións adicionais co brazo robótico, recolleron unha antena en desuso e deixaron nun almacenamento externo un conmutador eléctrico de reposto.
O Endeavour desacoplouse o día 29, tras un atraso por problemas coas computadoras da estación. A nave aterrou na Base Edwards da Forza Aérea, California, o 1 de maio, ao non poder aterrar en Florida debido ao mal tempo.
Nabai
Nabai (en نابيه) é unha vila do distrito de Matn, na gobernación do Monte Líbano. A poboación é case totalmente cristiá.
Praia de Calahonda
Praia de Calahonda pode referirse a:
Luís Fernández Ríos
Luis Fernández Ríos, nado no Castelo (Cadrón, Lalín) en 1954, é un psicólogo e profesor galego.
Traxectoria
Fixo as primeiras letras na escola unitaria de Cadrón, o bacharelato no seminario de Lugo e estudou na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela. Doutor en Psicoloxía, traballou en Israel. É profesor de Psicoloxía da UNED. Foi coordinador da aula da UNED de Lalín. É profesor de Psicoloxía Clínica e Psicobioloxía da USC.
Taking Lives (filme)
Taking Lives é un filme estadounidense de 2004 dirixido por D. J. Caruso e protagonizado por Angelina Jolie e Ethan Hawke. Os papeis secundarios están interpretados por Kiefer Sutherland, Olivier Martinez, Tchéky Karyo, Jean-Hugues Anglade e Gena Rowlands. É unha adaptación da novela homónima escrita por Michael Pye, e conta a historia dun asasino en serie que adopta as identidades das súas vítimas.
O filme foi rodado en Montréal e na cidade de Quebec, no Quebec. A banda sonora orixinal foi composta por Philip Glass e o tema principal foi composto por Walter Werzowa, membro do grupo electónico Edelweiss.
Estreouse nos Estados Unidos o 19 de marzo de 2004 a través de Warner Bros. Pictures, e polo xeral recibiu críticas mixtas de tendencia negativa.
Recadación
Taking Lives recadou 32 682 342 dólares nos Estados Unidos, sumando un total de 65 470 529 dólares coa recadación internacional.
O Formigueiro, Santo Ourente de Entíns, Outes
O Formigueiro é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 2 habitantes (1 home e 1 muller).
O detective Conan
O anime está producido por TMS Entertainment e supera xa os 830 episodios. Ademais, conta con 20 películas e aínda se emite tódalas semanas no Xapón en Yomiuri TV.
No Xapón, o manga aínda se publica semanalmente todos os mércores no Shonen Sunday, dende 1994 e supera xa a cantidade de 925 capítulos. Ata o de agora saíron 90 tomos. Planeta DeAgostini encárgase da súa publicación en España, mais faino unicamente na lingua castelá (e catalán soamente en Cataluña). Actualmente encóntrase dividido en dúas coleccións, Volume 1 e Volume 2 de 13 e 81 tomos respectivamente. A colección Volume 2 estase a publicar e sufriu xa diversas ampliacións tras o número inicial. Dado o éxito a colección Volume 1 reeditouse novamente tempo despois.
O 2 de outubro de 2006 foi lanzada a primeira saga de O detective Conan con actores reais, titulada O detective Conan Drama. O segundo drama foi estreado o 7 de decembro de 2007. Contou cunha terceira e unha cuarta parte, así como tamén dunha serie de 13 episodios situada antes do argumento da serie orixinal.
En Galicia, o anime lanzouse ao ar o 10 de abril do 2006 na Televisión de Galicia, dentro do contedor xuvenil Xabarín Club chegando a se emitiren 300 episodios tras varias reposicións. O 2 de febreiro do 2009 a serie pasou a se reemitir dende o principio na nova canle galega G2, na grella de luns a venres, ao mediodía e no serán. Por outra banda, no Nadal do ano 2007-2008, saíron á venda dous DVDs da serie con varios capítulos da mesma. Durante os anos 2012 e 2013 emitíronse as oito primeiras películas da serie en galego.
Sinopse
Deste xeito comeza o argumento central desta historia, na que Shinichi Kudo, un detective de instituto de 17 anos, é encollido por mor dunha droga experimental que lle dá unha organización formada por uns misteriosos Homes de Negro ao ser descuberto mentres os estaba a espreitar no momento en que realizaban un sospeitoso intercambio. Os confiados Homes de Negro, Gin e Vodka, crendo que o veleno acabaría por matar a Shinichi, déixano agonizando na escuridade da noite pero, lonxe de morrer, Shinichi convértese nun rapaz de 7 anos.
Desorientado e sen saber moi ben que facer, Shinichi vai buscar axuda á casa do seu veciño e amigo, o profesor Agasa. Sorprendido polos efectos secundarios desa estraña droga experimental, Agasa aconséllalle que oculte a súa verdadeira identidade para que as persoas que lle rodean non corran perigo. Así, adopta o pseudónimo Conan Edogawa (Conan, saído de Arthur Conan Doyle e Edogawa, de Rampo Edogawa) e preséntase ante Ran Mouri, a súa mellor amiga, co obxectivo de investigar e dar co paradoiro da Organización dos Homes de Negro xa que seu pai, Kogoro Mouri é un sobranceiro detective privado.
Manga
No Xapón, o manga aínda se publica semanalmente todos os mércores no Shonen Sunday, desde 1994 e superou xa a cantidade de 900 capítulos. Ata o 18 de agosto de 2015 saíron 87 tomos.
Planeta DeAgostini encárgase da súa publicación en España e unicamente na lingua castelá (e en catalán soamente en Cataluña). Actualmente encóntrase dividido en dúas coleccións, o Volume 1 (os 130 primeiros capítulos) e o Volume 2 (capítulos 131-828) de 13 e 81 tomos respectivamente. A colección Volume 2 estase a publicar e sufriu xa diversas ampliacións tras o número inicial. Dado o éxito a colección Volume 1 reeditouse novamente hai pouco. Ademais existe outra colección (allea á principal), o "Volume Especial" (de 31 tomos); nesta última colección asistimos a casos que se lle presentan a Conan para investigar, pero non achegan ningún acontecemento importante que afecte a trama principal. Unha nova edición da serie regular, que fusiona dous tomos nun só, saíu ao mercado no 2011.
Anime
O detective Conan é unha serie animada creada a partir do manga ideado por Gosho Aoyama do mesmo nome. Como adaptación ao celuloide, conserva moitas similitudes coa súa versión en papel, aínda que tamén hai diferenzas de menor grao dentro da trama.
No Xapón o anime estreouse o 8 de xuño do 1996, chegando a emitirse semanalmente ata acadar máis de 830 episodios a día de hoxe, e aínda se segue a emitir cada sábado na Yomiuri TV.
En España dobrouse en lingua castelá, en catalán (con dobraxes en catalán central, en valenciano e en balear), en éuscaro e por suposto, en galego grazas á distribuidora Arait Multimedia. Acadou éxito especial en todas estas dobraxes, emitindo gran número de episodios e, asemade, dobrando varias das súas películas.
En Galicia o anime lanzouse ao ar o 10 de abril do 2006 na Televisión de Galicia, dentro do contedor xuvenil Xabarín Club chegando a emitiren 300 episodios tras varias reposicións. O 2 de febreiro do 2009 a serie pasou a se reemitir dende o principio na nova canle galega, a G2, na grella de luns a venres, ao mediodía e no serán. Na tvG2, durante o 2012 e o 2013 emitíronse os oito primeiros filmes da serie.
Películas
No Xapón xa se produciron 22 películas de O detective Conan, que colleitaron éxito dabondo nos cinemas. En Galicia puidemos ver, grazas á TVG, as 8 primeiras da franquía.
Da película 12 á 16 elaborouse un episodio especial previo ou posterior aos acontecementos narrados no propio filme: os Magic Files.
Galteiros, Santo Ourente de Entíns, Outes
Galteiros é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
O detective Conan
Animacións de vídeo orixinal (OVAs)
As OVAs son capítulos especiais de longa duración non emitidos en televisión. No Xapón adóitanse sacar en vídeo ou DVD.
! # ! Título en galego
Detective Conan Drama
Detective Conan Drama (名探偵コナン- 工藤新一への挑戦状, Meitantei Conan: Kudō Shin'ichi he no Chōsenjō) é un especial con actores reais que preparou Gosho Aoyama para conmemorar os 10 anos do anime. A historia acontece uns días antes de que Shinichi se encontre cos Homes de Negro e que estes lle dean o veleno. Shinichi, que recibe unha carta anónima que lle informa dun rapto que se producirá nunha excursión do instituto, intentará dar co culpable. Pero ese non será o único secuestro que teña que impedir o xove detective.
!width="150"|Personaxe !width="150"|Actor
No ano 2007 saíu outro especial cos mesmos actores, mais nos anos 2011 e 2012 fixéronse dúas longametraxes máis de carne e óso respectivamente, substituíndo a case todo o elenco inicial. Grazas ao éxito das mesmas, nese mesmo ano estreouse unha serie de 13 episodios que narraban os casos de Shinichi Kudo antes de se converter en Conan Edogawa.
DVDs da serie
No Nadal do ano 2007-2008, saíron á venda en Galicia dous DVDs da serie como parte dunha campaña.
Conan e Mouri trasládanse á residencia do grande escritor de novelas de terror Torákura, alcumado Drácula. Alí, o detective dormente, é contratado para resolver un caso de relación extraconxugal. Pero despois de falar co sobranceiro escritor, este aparece morto cunha estaca chantada no peito. Días máis tarde, Kogoro e a súa familia, visitan un albergue de montaña onde coñecen unha actriz e a súa dobre. Alí son testemuñas da morte da actriz por celos da súa suplente.
Un misterioso asasino a soldo, O Raposo, foi contratado para asasinar un home que tiña cancro. Este arrepíntese, e por iso desexa que Kogoro o protexa para non acabar morto. Mentres fan sendeirismo pola montaña, aparecen varios montañeiros, e Conan descobre que un deles é o malvado asasino. Logo, o pequeno detective, terá que facer fronte a outro homicidio. Kogoro estará cunha amiga durante a noite, e ao outro día descobren que está implicada nun misterioso asasinato. Así e todo, a hora estimada do crime é a mesma na que Kogoro acompañou a súa amiga.
Videoxogos
Ata o de agora, publicáronse varios videoxogos sobre O detective Conan no Xapón, para varios tipos de consolas. En España, lanzouse o videoxogo para Wii "Detective Conan: La investigación de Mirápolis", publicado no Xapón no ano 2007 e en España no 2009, sen versión en galego, lamentablemente.
Orixe dos nomes
Para darlles nome ós personaxes e ós lugares deste manga e anime, Gosho Aoyama homenaxea, á súa maneira, a diferentes referentes (personaxes reais, de ficción, lugares que aparecen nas novelas...) do mundo da literatura e do misterio detectivesco. Estes son algúns dos casos máis salientables:
Escuadróns da morte
Os escuadróns da morte foron uns grupos paramilitares que actuaron na semiclandestinidade no Salvador entre finais da década de 1970 e comezos da de 1990.
Configurados por militares, membros das forzas de seguridade e potentados civís adicáronse á tortura e o asasinato dos opositores de esquerda ao goberno salvadoreño e a sementar o terror entre a poboación campesiña. Unha das súa vítimas recoñecidas foi o arcebispo de San Salvador Óscar Romero, un máis entre as decenas de miles de mortos e desaparecidos.
Sirvián, Sirvián, Guntín
Sirvián é un lugar da parroquia de Sirvián, no concello de Guntín, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
William Ernest Henley
Traxectoria
Foi o máis vello de seis irmáns,cinco rapaces e unha rapaza. O seu pai, Willian, foi libreiro e morreu no 1868. A súa nai, Mary Morgan, foi descendente do poeta e crítico Joseph Warton. Dende 1861 ata 1867 Henley foi alumno na Crypt Grammar School (fundada en 1539). Á idade de 12 anos, Henley sufriu tuberculose o que finalmente resultou na amputación da súa perna esquerda.
En 1867 Henley pasou a Oxford Local Schools Examinations e enseguida trasladouse a Londres onde intentou establecerse como xornalista. Con todo, o seu traballo durante os seguintes oito anos foi interrompido por longos períodos no hospital por causa de que o seu pé esquerdo tamén estaba enfermo. Diagnosticaron que a única forma de salvar a súa vida era amputando, poñéndose baixo os coidados do cirurxián pioneiro Joseph Lister (1827-1912) na Enfermería de Edimburgo. Despois de tres anos no hospital (1873-75), Henley foi dado de alta. O tratamento de Lister non foi completamente efectivo mais permiteulle a Henley levar unha vida relativamente normal durante os seguintes 30 anos. O seu amigo, Robert Louis Stevenson, baseou a personaxe Long John Silver da súa obra "A Illa do Tesouro", en Henley.
Despois da súa recuperación gañouse a vida con publicacións. En 1889 fíxose editor do Scots Observer, un xornal de Edimburgo na liña do vello Saturday Review mais inspirado en cada parágrafo pola personalidade de Henley. En 1891 foi transferido ó National Observer en Londres no cal foi editor xefe ata o 1893.
Henley morreu á idade de 53 anos e foi soterrado en Cockayne Hatley igual que a súa filla. Máis adiante soterraron á súa muller no mesmo sitio.
Obra
O seu traballo mellor lembrado é o poema "Invictus", escrito no 1875. Dise que foi escrito para mostra-la súa resistencia fronte á amputación do seu pé.
O poema de Henley, "Pro Rege Nostro", fíxose popular durante a primeira guerra mundial polo seu verso patriótico o cal contén o seguinte refrán:
Función de Partición
Con función de partición podemos referirnos á:
Vitoria do Reino Unido
Vitoria era filla do príncipe Eduardo, duque de Kent e Strathearn, cuarto fillo do rei Xurxo III. Tanto o duque como o rei morreron en 1820, o que provocou que Vitoria fose criada baixo a supervisión da súa nai, a princesa alemá Vitoria de Saxonia-Coburgo-Saalfeld. Herdou o trono aos dezaoito anos, trala morte sen descendencia lexítima de tres tíos paternos. O Reino Unido era xa naquela época unha monarquía constitucional establecida, na que o soberano tiña relativamente poucos poderes políticos directos. En privado, Vitoria intentou influír no goberno e no nomeamento de ministros. En público, converteuse nunha icona nacional e na figura que encarnaba o modelo de valores férreos e de moral persoal típico da época.
Casou co seu curmán, o príncipe Alberte de Saxonia-Coburgo e Gotha en 1840. Os seus nove fillos e vinte e seis dos seus corenta e dous netos casaron con outros membros da realeza ou da nobreza de Europa, unindo a estas entre si. Isto valeulle o alcumo de «avóa de Europa». Trala morte de Alberte en 1861, Vitoria comezou un loito rigoroso durante o cal evitou aparecer en público. Como resultado do seu illamento, o republicanismo gañou forza durante algún tempo, pero na segunda metade do seu reinado, a súa popularidade volveu aumentar. Os seus xubileus de ouro e de diamante foron moi celebrados.
Antecedentes
miniatura|esquerda|Princesa Carlota Augusta de Gales. En 1817 a princesa Carlota Augusta de Gales morreu dando a luz a un fillo que naceu morto, provocando unha crise sucesoria no Reino Unido. Carlota era a única filla do príncipe rexente (o futuro Xurxo IV, fillo máis vello de Xurxo III do Reino Unido, que actuaba como rexente debido á enfermidade do seu pai) e da súa esposa «repudiada» Carolina de Brunswick-Wolfenbüttel. O nacemento foi visto como algo milagroso, xa que os pais alegaban non manter máis de tres relaciones sexuais durante o matrimonio, polo que o nacemento doutro fillo do príncipe Xurxo sería, como mínimo, improbable.
A liña de sucesión ao trono británico extinguiuse rapidamente: Xurxo III tiña doce fillos, pero ningún neto lexítimo que puidese herdar a coroa. As súas cinco fillas estaban solteiras ou eran estériles e ningún dos seus fillos estaba casado, a excepción do segundo, Frederico, que tampouco tiña fillos. Isto provocou unha «carreira» por casar por parte dos príncipes solteiros. O seu terceiro fillo, Guillerme, casou coa princesa Adelaida de Saxonia-Meiningen, de cuxo matrimonio naceron dúas fillas: Carlota (1819) e Isabel (1820), ambas mortas antes de cumprir dous anos, e varios abortos espontáneos, o último de xemelgos en 1821, polo cal era probable que non terían máis fillos.
O cuarto fillo de Xurxo III, Eduardo, casou con Vitoria de Saxonia-Coburgo-Saalfeld, viúva do duque de Leiningen -co que había ter dous fillos, Carlos e Feodora-, e irmá do viúvo de Carlota, Leopoldo de Saxonia-Coburgo e Gotha. Deste casamento naceu en 1819 unha filla chamada Alexandrina Vitoria. Tralas mortes sucesivas das curmás e do pai uns meses despois e, xa en 1830, de Xurxo IV, Vitoria converteuse na herdeira presunta ao trono británico.
Nacemento e familia
miniatura|Pintura da princesa Vitoria á idade de catro anos, por Stephen Poyntz Denning. O pai de Vitoria, o príncipe Eduardo, casou coa princesa Vitoria o 30 de maio de 1818 no palacio de Ehrenburg en Coburgo. Para que non houbese dúbidas sobre a validez do matrimonio, realizouse unha segunda cerimonia en Inglaterra, no palacio de Kew, o 11 de xuño dese mesmo ano, o mesmo día que o irmán máis vello do príncipe, o tamén príncipe Guillerme, casou coa princesa Adelaida de Saxonia-Meiningen.
O pai da futura raíña tiña bastantes débedas antes do matrimonio, pero a súa situación económica empezou a agravarse aínda máis: como Eduardo non estaba de acordo coas posturas políticas do seu irmán, o príncipe rexente, este negouse a axudalo e, por iso, os pais de Vitoria tiveron que irse de Inglaterra e empezaron a vivir en Alemaña. Poucas semanas despois, Vitoria soubo que estaba embarazada e o duque deuse conta da importancia que tiña o feito de que o neno nacese en Inglaterra. Por iso, coa axuda dalgúns amigos, conseguiu reunir o diñeiro suficiente para a viaxe cando a duquesa estaba embarazada de sete meses. Chegaron ao seu destino o 24 de abril de 1819 e instaláronse no palacio de Kensington. Alí naceu a futura raíña Vitoria xusto un mes despois, o 24 de maio ás 4:15.
Vitoria foi bautizada na Sala da Cúpula do palacio de Kensington o 24 de xuño do mesmo ano por Charles Manners-Sutton, arcebispo de Canterbury. Os seus padriños foron o tsar Alexandre I de Rusia -representado na cerimonia polo seu tío, Frederico de York- o seu tío Xurxo, futuro Xurxo IV; a súa tía, Carlota de Gran Bretaña -representada pola princesa Augusta Sofía do Reino Unido- e a avoa materna de Vitoria, a duquesa Augusta -representada pola princesa María-. Os seus pais quixeron chamala Vitoria Xeorxina Alexandrina Carlota Augusta, pero o príncipe rexente -e irmán máis vello do duque- insistiu en que tres dos nomes desaparecesen. Acabou sendo bautizada unicamente como Alexandrina Vitoria, en honor ao tsar Alexandre I e á súa nai.
Vitoria atopábase no quinto lugar na liña de sucesión, despois do pai e dos tres irmáns máis vellos deste. O príncipe rexente estaba separado da súa muller, e a esposa do duque de York, a princesa Federica Carlota de Prusia, tiña 52 anos, polo que non había moitas posibilidades de que os dous fillos maiores tivesen herdeiros. As dúas fillas do duque de Clarence morreron antes de cumprir os dous anos. O avó e o pai de Vitoria morreron en 1820 con só unha semana de diferenza e o duque de York morreu en 1827. Trala morte do rei Xurxo IV en 1830, Vitoria converteuse en herdeira presunta do seu tío Guillerme IV. A acta de Rexencia de 1830 incluía unha cláusula especial que convertería á duquesa de Kent e nai de Vitoria en rexente se Guillerme morría antes de que Vitoria cumprise 18 anos. O rei Guillerme desconfiaba da capacidade da duquesa para ser rexente e, en 1836, declarou na súa presenza que quería vivir ata ver a Vitoria cumprir 18 para evitar unha rexencia.
Herdeira ao trono
miniatura|esquerda|Vitoria en 1838. Vitoria describiría máis tarde a súa infancia como «bastante melancólica». A súa nai era moi protectora, polo que tivo unha educación illada, lonxe doutros nenos da súa idade, seguindo o chamado «sistema Kensington», un conxunto de regras e protocolos elaborados pola duquesa e o seu ambicioso e dominante mordomo, sir John Conroy, que segundo algúns rumores era amante da duquesa. O sistema impedíalle atoparse con persoas que a súa nai e Conroy considerasen indesexables -un grupo que incluía gran parte da familia do seu pai- e tiña como obxectivo volvela débil e dependente deles. A duquesa evitaba a corte, pois lle chocaba que alí houbese fillos ilexítimos do rei, e tamén para mostrar a moralidade de Vitoria ao insistir no feito de que a súa filla evitase toda forma de indecencia sexual. Vitoria compartía cuarto coa súa nai, estudaba con titores privados de acordo cun horario regulado e pasaba as horas de lecer xogando coas súas bonecas e o seu toy spaniel inglés, chamado Dash. Aprendeu francés, alemán, italiano e atín, pero falaba inglés na casa.