cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Club de Remo Cabo da Cruz
Historia
No ano 2013, despois de 5 tempadas na LGT a traiña consegue o dereito a participar na máxima categoría do remo despois dun axustadísimo play-off de ascenso en augas de Portugalete. Dende aquela o club mantense na máxima categoría do remo nacional acadando no ano 2014 o seu mellor posto na clasificación xeral (4º) e obtendo a súa segunda Bandeira na liga no 2018, alzándose de novo coa Bandeira de Hondarribia. No ano 2023 bogarán a súa 16ª tempada na Liga ACT.
Posto por tempada en liga ACT e liga LGT - Equipo feminino
(a) Este ano competiu co nome de C.R. A Pobra/Cabo
Selección de fútbol do Perú
A Selección de fútbol do Perú é o equipo representativo do Perú nas competicións oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Peruana de Fútbol, a cal é membro da Confederación Suramericana de Fútbol. O debut da selección peruana produciuse o 1 de novembro de 1927 ante a selección do Uruguai no Campionato Suramericano daquel ano. Até a data participou en catro edicións da Copa Mundial de Fútbol (1930, 1970, 1978 e 1982), sendo os seus mellores resultados os cuartos de final alcanzados en 1970 e 1978. Mentres que a nivel rexional, foi campioa da Copa América en 1939 e 1975.
Arcade Fire
Arcade Fire (a miúdo tamén escrito como The Arcade Fire) é unha banda canadense de rock alternativo formada no ano 2001 en Montreal, Quebec liderada polo matrimonio formado por Win Butler e Régine Chassagne. O resto dos seus compoñentes son Will Butler, Richard Reed Parry, Tim Kingsbury, Jeremy Gara e Sarah Neufeld
Selección de fútbol do Perú
En canto ás categorías xuvenís a selección sub-23 obtivo o segundo lugar no Torneo Preolímpico Suramericano Sub-23 de 1960, o terceiro lugar en 1964, 1980 e o cuarto lugar en 1972. A selección sub-20, obtivo a medalla de ouro nos Xogos Suramericanos de 1990 e a medalla de bronce nos Xogos Suramericanos de 1994. A selección sub-17, participou en dúas copas do mundo da categoría, a primeira delas na en 2005 e logo na de 2007 onde avanzou até os cuartos de final. A selección é alcumada habitualmente la Blanquirroja (do castelán: a albivermella)
Arcade Fire
A banda utiliza instrumentos que non son frecuentes nunha banda de rock coma violíns, violas, violonchelos, pianos, mandolinas, ukeleles, acordeóns, xilófonos ou zanfonas. En directo os membros do grupo adoitan a intercambiarse os instrumentos dunha canción a outra.
Selección de fútbol do Perú
Historia
esquerda|miniatura|130px|Victor Benítez, xogador do Perú entre [[1957 e 1959.]] En 1922 tivo lugar a creación da Federación Peruana de Fútbol, que se afiliou á Confederación Suramericana de Fútbol en 1925, mais as limitacións internas e os problemas económicos impediron a creación dunha selección nacional que oficialmente representase ao país internacionalmente. En 1927, a selección de fútbol do Perú foi creada oficialmente, e foi a anfitrioa do Campionato Suramericano dese mesmo ano, onde o Perú ocupou o terceiro lugar logo dunha vitoria (3-2 ante ) e dúas derrotas (0-4 ante e 1-5 ante ).
En 1930, a «blanquirroja» foi convidada a participar na primeira Copa Mundial de Fútbol, Perú integrou o grupo C xunto coas seleccións de e, sendo derrotada nos dous encontros que disputou, 1-0 contra o anfitrión e 3-1 contra os romaneses. Logo dun receso de seis anos levouse a cabo novamente o Campionato Suramericano de Seleccións e por segunda ocasión realizouse no Perú, foron só catro selecciones as que participaron, , e Perú como anfitrioa. A selección peruana iniciou a súa participación o 13 de xaneiro cunha derrota ante os «charrúas», sete días máis tarde novamente foi derrotada esta vez a mans da Arxentina, o 26 de xaneiro conseguiu a súa única vitoria ante Chile por 1-0 e situouse na terceira posición. En 1939 a selección peruana logrou o seu primeiro título internacional de grande envergadura: o Campionato Suramericano que se realizou na cidade de Lima. A selección disputou catro encontros nese campionato e gañounos todos, 5-2 a, 3-1 a , 3-0 a e 2-1 a  na final.
Dende finais dos anos 1930, Perú non volvera a conseguir ningún título de relevancia nin clasificarse para o Mundial. Porén, o 31 de agosto de 1969, a selección peruana enfrontouse á de no marco das eliminatorias para a Copa Mundial de Fútbol de 1970. Perú tan só necesitaba un empate para clasificarse deixando fóra de competición a bolivianos e arxentinos. Ese día Perú logrou empatar 2-2 con goles de Oswaldo Ramírez, e a «blanquirroja» obtivo a súa clasificación o Mundial de 1970. Na Copa do Mundo, a selección formou parte do grupo D xunto coas seleccións de Alemaña Federal, e. No primeiro encontro conseguiu unha vitoria por 3-2 ante Bulgaria logo de ir perdendo 2-0, os goles foron anotados por Alberto Gallardo, Héctor Chumpitaz e Teófilo Cubillas. No seu segundo encontro novamente obtivo unha vitoria tras vencer comodamente por 3-0 a Marrocos, con dous goles de Teófilo Cubillas e un de Roberto Challe, mentres que no último encontro da fase de grupos foi derrotada por Alemaña Federal por marcador de 3-1, ocupando o segundo lugar do seu grupo con 4 puntos e logrando a clasificación aos cuartos de final onde a selección peruana foi eliminada polo Brasil que finalmente resultou campioa do torneo.
Trala desilusión de non conseguir clasificarse á Copa Mundial de Fútbol de 1974, Perú gañaría ao ano seguinte súa segunda Copa América. Nas eliminatorias para a Copa Mundial de Fútbol de 1978, Perú formou parte do grupo 3 xunto coas seleccións de e, disputou catro encontros dos cales gañou dous e empatou nos outros dous, sumando seis puntos e pasando á seguinte rolda de maneira invicta. Na rolda final enfrontouse a Brasil co que perdeu por 1-0, logo mediuse ante á cal venceu por marcador de 5-0, conseguindo desta forma a súa segunda clasificación para unha copa do mundo. No primeiro encontro do Mundial venceron a por 3-1, no segundo encontro empatou a cero goles ante os  e finalmente derrotou por 3-1 á selección de, que participaba por primeira vez nun mundial de fútbol. Xa na segunda fase o combinado peruano integrou o grupo B xunto con Brasil (perdeu 3-0), (perdeu 1-0) e  (perdeu 6-0).
Nas eliminatorias para a Copa Mundial de Fútbol de 1982, Perú tivo que enfrontar no seu grupo a e  que viña de obter o Mundialito realizado neste último país. O 26 de xullo de 1981, Perú disputou o primeiro encontro do seu grupo ante Colombia na cidade de Bogotá, onde conseguiu un empate 1-1, logo recibiu en Lima ao mesmo rival e esta vez derrotouno por 2-0. Posteriormente disputáronse os encontros ante Uruguai, primeiro en Montevideo onde logrou unha vitoria por 2-1, mentres que no encontro de volta Perú clasificouse á Copa Mundial de Fútbol de 1982 logo de empatar 0-0 en Lima. Xa no mundial Perú integrou o grupo A xunto, o e. No seu primeiro encontro obtivo un empate a 0 goles ante a selección do, logo empatou novamente ante por 1-1. Finalmente foron derrotados por por marcador de 5-1, Perú ocupou o último lugar do grupo con só dous puntos e foi eliminado na primeira fase do torneo.
En 2017, a selección peruana logrou clasificarse para o Mundial despois de 36 anos.
Uniforme
As cores da selección do Perú son o vermello e o branco. O primeiro equipamento da selección foi fabricado para a Copa América de 1927, e consistía en pantalóns brancos e unha camisola a raias vermellas e brancas. Outro uniforme foi fabricado para o Mundial do Uruguai de 1930, que consistía nun equipamento completamente branco co pescozo de cor vermella. Un terceiro uniforme distinto foi deseñado para o Campionato Suramericano de 1935, diferenciándose do anterior por levar unha franxa horizontal vermella no medio da camisola. Finalmente, o actual uniforme foi feito para os Xogos Olímpicos de Berlín 1936, no que se trocaba a anterior franxa horizontal por unha diagonal do ombreiro dereito á cadeira dereita. O sinxelo deseño do equipamento peruano foi recoñecido internacionalmente en 2010 cando a ESPN, un cadea deportiva, calificou o xersei do Perú do Mundial de 1978 como o mellor equipamento de tódolos tempos. <div class="thumb "><div class="thumbinner" style="">
Estadio
miniatura|300px|Vista da tribuna norte do Estadio Nacional. O Estadio Nacional do Perú, tamén coñecido como Estadio José Díaz, é o estadio principal da Selección de fútbol do Perú. Conta cunha capacidade para 45.574 espectadores, foi inaugurado o 18 de xullo de 1897 co nome de Estadio Guadalupe. En 1921, como parte do programa de «embelecemento» da cidade de Lima impulsado polo entón Presidente do Perú Augusto Leguía con motivo da celebración do Centenario da Independencia do Perú, o estadio foi renovado e rebautizado co nome de Estadio Nacional. O primeiro encontro oficial disputaríase o 1 de novembro de 1927, no marco do Campionato Suramericano, coa vitoria de sobre Perú por 4-0. Máis tarde, durante o goberno do xeneral Manuel A. Odría, o estadio foi reconstruído e oficialmente reinaugurado o 27 de outubro de 1952. O 27 de agosto do 2005 inaugurouse o gramado artificial que se instalou con ocasión da Copa Mundial de Fútbol Sub-17 de 2005 que levou a cabo no Perú, aínda que a nova superficie foi moi criticada polos clubs de Primeira División debido ás lesións sufridas polos seus futbolistas.
Por tal motivo o seleccionado peruano nos últimos anos viuse na obrigación de utilizar como sede para disputar os seus encontros de local o Estadio Monumental, popularmente coñecido como Monumental de Ate ou Monumental Ou, propiedade do Club Universitario de Deportes, situado ao leste da cidade de Lima no Distrito de Ate. Foi deseñado polo arquitecto uruguaio Walter Lavalleja, e conta cunha capacidade ou aforamento total para 80.093 espectadores: 58.577 asistentes no seu catro tribunas e 21.516 persoas adicionais no catro edificios de palcos-suites que o rodean. A selección de fútbol do Perú non tivo moito éxito xogando no Monumental, dun total de quince encontros só obtivo a vitoria en tres ocasiones, empatando oito veces e perdendo en cinco oportunidades. O primeiro encontro disputado pola selección neste estadio foi ante Ecuador o 2 de xuño de 2001, nun encontro válido polas eliminatorias para o Mundial de 2002, o cal finalizou con vitoria para os ecuatorianos por 2-1. A primeira vitoria foi ante Bolivia o 12 de setembro de 2007 nun encontro amigable.
Vila Deportiva Nacional
A Vila Deportiva Nacional (do castelán: Cidade Deportiva Nacional) tamén coñecida como a VIDENA, é o centro de operacións de tódalas seleccións peruanas (dende menores até a absoluta) e o cuartel xeral da Federación Peruana de Fútbol. Atópase situada no Distrito de San Luis, na cidade de Lima. Foi construída en 1996, baixo a presidencia de Alberto Fujimori e sendo Nicolás Delfino presidente da FPF. Posúe unha área total próxima aos 50.000 m².
Enxerto
O termo enxerto pode referirse a:
Provincia de Phitsanulok
Phitsanulok é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Phitsanulok.
Distritos
esquerda|150px|Mapa da provincia cos distritos A provincia subdivídese en nove distritos (amphoe), os cales se debullan logo en 93 comunas (tambon) e 993 muban, administracións locais.
Paul Pressey
Paul Matthew Pressey, nado o 24 de decembro de 1958 en Richmond, Virxinia, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou durante once temporadas na NBA. Con 1,96 metros de altura, xogaba na posición de escolta, sendo considerado ás veces o creador desta posición que combina as habilidades do base e do aleiro. É actualmente adestrador asistente dos New Orleans Hornets.
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2003
As eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2003 celebráronse o 25 de maio, resultando vencedor de novo o PSOE, repetindo á fronte do Principado Vicente Álvarez Areces, aínda que nesta ocasión tivo que formar goberno en coalición con IU-BA. URAS perdeu todos os seus deputados e o PP recuperou gran parte da súa forza, ao pasar dos 15 das anteriores eleccións aos 19 desta.
Aciveiro, Forcarei
Santa María de Aciveiro (do latín acifu- 'acivro' + -ario, sufixo abundancial, 'lugar con abundancia de acivros') é unha parroquia que se localiza no concello de Forcarei. Segundo o padrón municipal de 2010 tiña 329 habitantes (164 mulleres e 165 homes), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 405 habitantes.Enquisa do concello.
Topónimo
Fitotopónimo, lugar no que hai ou houbo moitos acivros.
Patrimonio
Na parroquia está situado o Mosteiro de Santa María de Aciveiro.
Festas
8 e 9 de setembro: Festas na honra á Virxe dos Remedios e San Roque.
Domingo anterior ao 7 de setembro: Festa na honra a Santa María a Real.
Peite do Vento
400px|miniatura|O "Peite do Vento", en San Sebastián. 400mpx|miniatura|Outra vista do Peite do Vento.
O Peite do Vento (en éuscaro: Haizearen orrazia, en castelán: Peine del Viento) é un conxunto de esculturas de Eduardo Chillida sobre unha obra arquitectónica do arquitecto vasco Luis Peña Ganchegui, sendo probablemente a súa obra máis importante e coñecida.
Atópase situado nun extremo da baía da Concha, ao final da Praia de Ondarreta, en Donostia, País Vasco. Está composto por tres esculturas de aceiro, incrustadas nunhas rochas que dan ao mar Cantábrico.
Chillida seguiu traballando na serie Peite do Vento, que coincide no aspecto formal coa súa colección de Estelas, e particularmente, coas dedicadas a Pablo Picasso, Salvador Allende e Pablo Neruda.
A obra foi finalizada en 1976. Ademais das esculturas, acondicionouse unha zona onda elas cunhas saídas de aire e agua que se abastecen das ondas que baten nas rochas e nas esculturas.
Torre de Breoghán
'Torre de Breoghan. A Luz dos Milésians' é un álbum en directo do grupo de folk galego Luar na Lubre, gravado conxuntamente coa Orquestra Sinfónica de Galicia. Publicouse o 2 de decembro de 2014, baixo o selo Warner Music.
Chifre
miniatura|Chifre de metal usado na [[samba.]] O chifre ou pito é un instrumento de vento utilizado tanto para a música como para a sinalización deportiva e de tráfico. O son é producido pola vibración do ar ao pasar forzadamente. Era tradicionalmente feito de madeira, aínda que hoxe se usan chifres feitos de metais como o bronce. Algúns chifres teñen buratos nos lados que son cubertos cos dedos para producir diferentes tons. O executante pode controlar aínda a duración e a intensidade do son.
miniatura|Chifre metálico usado na sinalización deportiva e do tráfico.
Na música, é utilizado principalmente na samba. O chifre é usado tanto para tocar padróns rítmicos así como para anunciar unha nova sección, o comezo, ou o final dunha música. Nunha escola de samba o mestre de batería é o responsábel deses sinais. Para el, o chifre (xunto co repenique) funciona como a batuta dun mestre de ópera. O chifre é capaz de producir sons fortes e agudos, longos e curtos, abertos e pechados, e todos son usados para engadir variedade e cores aos padróns tocados. Tamén pode tocar un padrón repetitivo que funciona como parte do conxunto do grupo rítmico. miniatura Polo seu grande volume sonoro, o chifre pode ser usado en diversas funcións de sinalización. Os gardas de tráfico, tamén poden ser usados en ferrocarrís, navíos e ambientes industriais ruidosos, como forma de sinalización de seguridade a longa distancia.
Outro uso é na marcación e sinalización de faltas e erros ou para autorizar o inicio de xogadas en deportes de campo ou cancha, voleibol, fútbol, fútbol sala etc). A duración, a altura e o número de asubíos indican e sinalizan os erros.
Existen aínda chifres capaces de imitar o canto de diversos paxaros. En xeral son chamados de píos e son utilizados para atraer paxaros para observación ou na caza.
Castrelo, Forcarei
Santa Mariña de Castrelo é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 136 habitantes (73 mulleres e 63 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 147 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 96 habitantes, sendo 51 homes e 45 mulleres.
Topónimo
Diminutivo do latín castrum, cidade alta e fortificada.
Patrimonio
Na parroquia está a Torre da Barciela.
Lollapalooza
miniatura|250px
Lollapalooza é un festival musical estadounidense que se celebra anualmente e amosa recoñecidas bandas de heavy metal, rock alternativo, hip hop e punk rock, ademais de espectáculos de danza, comedia e talleres. Tamén proporciona unha plataforma para organizacións políticas e sen ánimo de lucro.
Historia e características
Polos escenarios de Lollapalooza pasaron unha ampla variedade de grupos e o festival axudou a popularizar a artistas ou bandas alternativas como Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, Primus, The Killers, Rage Against the Machine, Arcade Fire, Nine Inch Nails, Jane's Addiction, Soundgarden, Siouxsie & the Banshees, The Smashing Pumpkins, Muse, Alice in Chains, Tool, Hole, 30 Seconds to Mars, The Strokes, Lady Gaga e Green Day.
Concibido e creado en 1991 polo vocalista de Jane's Addiction Perry Farrell como unha xira de despedida da súa banda, Lollapalooza celebrouse anualmente ata 1997, e recuperouse no ano 2003. Dende a súa creación ata 1997, e na súa edición do 2003 o festival xirou por Norteamérica. No ano 2004 os seus organizadores decidiron aumentar as datas a dous días por cidade, pero as baixas vendas de entradas fixeron que esa edición fose cancelada. No 2005, Farrell e a William Morris Agency asociada coa compañía de Austin, Texas Capital Sports Entertainment (agora C3 Presents), reestructuraron Lollapalooza ao seu actual formato, un festival de fin de semana en Grant Park, Chicago, Illinois. No 2010 anunciaron que Lollapalooza estrearíase no estranxeiro, facéndose tamén en Santiago de Chile os días 2 e 3 de abril do 2011.
Provincia de Nong Bua Lamphu
Nong Bua Lam Phu é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Nong Bua Lam Phu.
Distritos
esquerda|150px|Mapa da Provincia cos Distritos A provincia subdivídese en seis distritos (amphoe), os cales se debullan logo en 59 comunas (tambon) e 636 poboados (muban).
Accidentes nucleares de Fukushima I
miniatura|Foto aérea da planta antes do accidente. Esta foto é de 1975, cando o reactor 6 estaba aínda en construción Os accidentes nucleares de Fukushima I comprenden unha serie de explosións nos edificios que albergan os reactores nucleares, fallos nos sistemas de refrixeración ou liberación de radiación á atmosfera, rexistrados nas instalacións da central nuclear de Fukushima I, está localizado nos concellos de Ōkuma e de Futaba no distrito de Futaba na prefectura de Fukushima, a consecuencia dos danos ocasionados polo terremoto, e posterior tsunami, que afectou o nordés do Xapón o 11 de marzo de 2011.
Causas
miniatura|Mapa mostrando o epicentro do terremoto e a posición das centrais nucleares afectadas (lendas en [[Lingua inglesa|inglés).]]
Hai evidencias dunha fusión parcial do núcleo nos reactores 1, 2 e 3; producíronse explosións que destruíron o revestimento superior de hidróxeno dos edificios de aloxamento dos reactores 1, 3 e 4; unha explosión damnificou o confinamento dentro do reactor 2; e múltiplos incendios producíronse no reactor 4. Alén diso, as barras de combustíbel almacenado en piscinas de combustíbel irradiado das unidades 1-4 comezaron a sobrequentar os niveis de agua nas piscinas abandonadas.
Os traballadores da fábrica sufriron exposición á radiación e foron temporalmente evacuados en varios momentos. O 11 de abril as autoridades xaponesas designaron a magnitude do perigo nos reactores 1, 2 e 3 no nivel 7, considerando que a escala vai do 1 ao 7 na Escala Internacional de Accidentes Nucleares (INES). A enerxía foi restaurada para partes da central nuclear o 20 de marzo, mais máquinas damnificadas por inundacións, incendios e explosións permaneceron inoperantes.
Hiponacte
Hiponacte de Éfeso (século -VI), poeta grego, é xunto con Arquíloco un dos iambógrafos clásicos da poesía lírica grega.
Traxectoria
Nado en Éfeso e de orixe ao parecer aristocrática, escuras circunstancias arroxárono á miseria e a frecuentar a compañía de esmoleiros nos baixos fondos marxinais da sociedade.
O seu mesmo nome reflicte unha estirpe insigne, e a súa fuxida de Éfeso cara á cidade de Clazómenas (fragmento 1D) sería impulsada por motivos políticos (a súa familia pertencería á clase dirixente e foi perseguida pola tiranía de Atenágoras de Éfeso.
En calquera caso, a súa refinada cultura demostra unha elevada educación: parodia, por exemplo, o comezo da Odisea para atacar a un dos seus inimigos que era un comellón: ("Cóntame, oh Musa, sobre a filla do Eurimedonte, de Caribdis, que engole todo o mar e devora sen taxa. Cóntame como morrerá lapidada por decreto do pobo á ribeira do mar estéril") é unha mostra do seu dominio da tradición épica.
Da súa obra poderiamos sacar o nome de Bías de Priene (fragmento 123D), un do Sete Sabios de Grecia, que viviu desde comezos do século -VI e do poeta Mimnermo (Fl. -630, fragmento 146D), e o de Atenágoras, tirano de Éfeso naquel momento.
Obra
Distínguese de Arquíloco a súa forma diametralmente oposta de afrontar a súa miserábel situación. Hiponacte non se preocupa porque nos seus versos existe o instante e nada máis. Dá a impresión de ser un extravagante esmoleiro teimudo no odio e a diatriba contra os seus inimigos, pero é un poeta verdadeiramente realista que se sostén na desgraza da súa vida miserable co humor.
Nas súas agres invectivas búrlase até de si mesmo e móstranos a súa vida como a dun pícaro e esmoleiro coñecedor dos baixos fondos da sociedade en que vive, algo así como un misóxino goliardo do século VI antes de Cristo, un pobre ("a min Plutón, de maneira total cego, xamais veu dicirme a casa: "Hiponacte, douche trinta minas de prata e moito máis" Non ten sentimentos!"), ladrón, borracho e morto de frío ("nunca me deches un manto groso, remedio no inverno contra os calafríos", "Hermes, non fago máis que tiritar de frío e renxer os dentes") que pide capa para taparse; tamén como entre os goliardos, abundan as descricións obscenas. Unha lenda sostén que dous escultores, Búpalo e Atenis, lle esculpiron un busto deformado para ridiculizalo; o poeta vingouse atacándoos con iambos tan brutais que ambos se suicidaron. Algúns deles serían estes: "Téñanme o abrigo, que lle vou a romper o ollo a Búpalo, porque son ambidestro e, cando golpeo, non fallo". Tamén fornece datos importantes sobre costumes rituais como a do phármakos, que a tradición semítica coñece como chivo expiatorio.
Durante aflicións colectivas como pragas ou fames negras, os atenienses e xonios seleccionaban unha vítima propiciatoria para purificar de todo mal as súas cidades. Elixíase aos phármakoi entre os máis pobres e feos e leváballos en procesión ao redor da polis ao ritmo de música destemplada e desafinada, apedreándoos e perseguíndoos até o extreminalos no límite da cidade, a miúdo despeñándoos por un barranco; ritual que Hiponacte parodia nun fragmento en que se ofrece el mesmo como vítima propiciatoria cun rico vocabulario escatolóxico.
Estilo
En canto ao seu estilo, Hiponacte variou a forma habitual do iambo cuñando algunhas innovacións métricas e creou o coliambo —algúns autores, en cambio, atribuíron a súa invención a Ananio, contemporáneo seu—, que consiste nun iambo "coxo" (é dicir, substitúese a penúltima sílaba breve e áxil do iambo por outra longa, o que dá a sensación de "coxeira" na escansión ou cómputo métrico). Anticipa a comedia de Aristófanes e utiliza a parodia dunha ampla variedade de estilos (entre os que se destaca o coloquial, debido case unha xerga), neoloxismos e hipérboles que demostran unha permanente procura formal. Estes trazos foron imitados por poetas helenísticos como Calímaco e Herodas, quen escribiron moitos versos no metro "coxo" coliambo de Hiponacte.
Kent Benson
Michael Kent Benson, nado o 27 de decembro de 1954 en New Castle, Indiana, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que disputou once tempadas na NBA. Con 2,08 metros de altura, xogaba de pivote. Foi escollido no número un do Draft de 1977 por Milwaukee Bucks.
Alexa
O nome Alexa pode referirse a:
Kent Benson
Universidade
A súa etapa universitaria pasouna xogando cos Hoosiers de Indiana, equipo que dirixía o mítico Bobby Knight. Alí conseguiu gañar o título da NCAA en 1976, sendo nomeado mellor xogador do torneo, nunha tempada invicta para o seu equipo. En 1976 e 1977 foi incluído no primeiro equipo All-American.
Profesional
Foi elixido na primeira posición do Draft da NBA de 1977 por Milwaukee Bucks, equipo no que xogou durante dúas tempadas e media, e onde non demostrou o ofrecido na súa etapa universitaria. Foi traspasado a Detroit Pistons, onde permaneceu durante seis tempadas, mellorando un pouco os seus números, pero sen chegar ao que se esperaba dun número un do draft. Os seus dous últimos anos como profesional pasounos en Utah Jazz e en Cleveland Cavaliers, onde tan só disputou dous partidos. En once anos de carreira fixo 9,1 puntos e 5,7 rebotes por partido.
Banda de música de Mato
A Banda de música de Mato foi unha agrupación musical residente no lugar de Mato, na parroquia lalinense de Cercio.
Outeiro, Candás, Rairiz de Veiga
Outeiro é un lugar da parroquia de Candás, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 5 habitantes deles 1 homes e 4 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Batalla de Messines
A batalla de Messines foi unha batalla da Primeira guerra mundial, que forma parte do conxunto de batallas da carreira cara ao mar, acontecidas entre setembro e novembro de 1914. Os combates producíronse entre o río Douve e a canle Ypres-Comines. No norte, a batalla enlaza cos combates da primeira batalla de Ypres e no sur cos combates da batalla de Armentières.
Os británicos, considerando que na zona non existían fortes posicións xermanas, enviaron a Cabalería, para protexer ao III Corpo que estaba loitando en Ypres. As tropas aliadas atacaron en Mont des Cates e Flêtre, tomando Mont des Cates, e forzando aos alemáns a evacuar as súas tropas en Armentières.
O 14 de outubro, o VI Exército alemán recibiu a orde de conter a ofensiva británica, mentres que o IV Exército atacaría dende Menin ata a costa francesa. As tropas de Cabalería británica, reforzadas por tropas indias, mantiveron a ofensiva ata finais de outubro. O 31 de outubro, as tropas alemás contraatacaron, no contexto de ofensiva xeral da primeira batalla de Ypres, forzando aos británicos a retirarse máis aló de Messines. As tropas francesas reforzaron a liña británica, e a pesar de perder o control sobre varias posicións, mantiveron a liña do fronte estable.
Século VI
século V < século VI > século VII thumb|325px|Hemisferio Oriental a inicios do século VI d.C. thumb|325px|Hemisferio Oriental a finais do século VI d.C. O século VI é o período de tempo dende o 501 ata o 600 da era cristiá. 300px|right| O mundo no ano 500
A Pereiriña, Candás, Rairiz de Veiga
A Pereiriña é un lugar da parroquia de Candás, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE en 2008 tiña cinco habitantes (un home e catro mulleres), a mesma cantidade ca en 2007.
Tetsurō Araki
Tetsurō Araki (荒木 哲郎), nado en Sayama, na Prefectura de Saitama o 5 de novembro 1976 é un director de anime xaponés.
Araki graduouse na Universidade de Senshu e traballou con Madhouse antes de pasarse a Production I.G no 2011. O seu primeiro traballo como director foi Otogi-Jūshi Akazukin no 2005. É coñecido por ser o director de Death Note e Shingeki no Kyojin.
A Porteliña
Co topónimo A Porteliña podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Jorge Emilio Bóveda
Jorge Emilio Bóveda Álvarez, nado en Ourense o 9 de xuño de 1975, é un escritor galego.
Traxectoria
Comezou a escribir de moi novo e as súas primeiras incursións visibles na narrativa foron nos certames de Relatos de Verán de La Voz de Galicia, resultando finalista no ano 2000 co relato titulado "Un cambio en su vida". Foi baixista e vocalista en varios grupos de Rock, escribiu guións para curtametraxes e estivo vinculado á prensa, colaborando nos periódicos Mundourense, Ourense por Barrios e Noticias Galicia tanto na súa faceta de articulista como na de debuxante de humor gráfico. En canto á narrativa comezou a publicar profesionalmente no 2010 grazas ao editor David González Couso.
Escribiu a primeira obra en galego sobre a historia do cinema de terror (A xanela escura. Urco 2011) e un ensaio sobre a ficción científica literaria cun capítulo adicado ao tratamento dese xénero na literatura galega (A xanela insólita. Urco 2014). É artífice da autodenominada "Xeración Illada" con Eladio Medel e Francisco Javier Fontenla, cuxo manifesto foi lido na feira do libro de Ourense en 2019 durante a presentación dun libro de Bóveda. Tamén é un dos responsables da Revista Inviable de dita xeración.
Aeroporto de Birmingham
O aeroporto de Birmingham (IATA: BHX, ICAO: EGBB), é un aeroporto internacional britñanico situado a 10,2 km do centro da cidade de Birmingham, en Solihull. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións uns 11,6 millóns de pasaxeiros, facendo de Birmingham o ´setimo aeroporto máis concorrido do Reino Unido. Ofrece tanto voos domésticos dentro do país como voos internacionais cara Europa, Oriente Medio, o subcontinente indio, Norteamérica e o Caribe. O aeroporto de Birmingham é unha base para BMI Regional, Flybe, Jet2.com, Monarch Airlines, Ryanair, Thomas Cook Airlines e Thomson Airways. A partir de maio de 2018 converterase tamén en base de rutas de longa distancia para Primera Air.
CXML
Características
Este protocolo está orientado á comunicación de documentos de negocio entre softwares de procurement (ou subministración) e as webs de compra electrónica dos provedores. cXML baséase en XML e proporciona definicións formais de esquemas XML para as operacións de negocio máis habituais. Deste xeito permítese ós programas informáticos a modificación e validación de documentos de negocio sen un coñecemento previo do seu formato ou estrutura.
O protocolo non inclúe o total de iteracións e comunicacións que algunhas sociedades puidesen requirir para comunicarse. Porén, este pódese ampliar a través de ampliacións explícitas e definición de novas etiquetas e identificadores. Estas expansións constitúen o límite real na configuración punto a punto necesaria para a comunicación.
O protocolo actual inclúe os documentos necesarios para a posta en marcha (detalles da compañía e perfís operativos), contido do catálogo electrónico, integración de aplicacións, creación, modificación e borrado de ordes de compra e as respostas a todas estas peticións; máis a confirmación das ordes de compra, os albarás e facturas.
PunchOut é un termo empregado nas comunicacións interactivas realizadas en internet. A comunicación entre unha aplicación informática e outra, acádase mediante o intercambio en tempo real de mensaxes cXML. Estas mensaxes permiten a iteración dun usuario particular, cun sistema informático remoto. Este termo emprégase sobre todo nos procesos de compra, que especificamente permiten a iteración entre un sistema de compra e o sistema de venda electrónica do provedor. Posiblemente, exista ademais un intermediario para a autenticación e verificación de compatibilidade de versións.
Propiedade e dereitos de uso
cXML publícase coas achegas de moitas compañías, e é controlado por Ariba. cXML é un protocolo publicado libremente en Internet. É dicir, este formato é aberto a todos para o seu uso sen restricións; coa única excepción de que se esixe a citación en caso de modificación do estándar e o mantemento do nome orixinal. Basicamente, calquera é libre de empregar o cXML á súa vontade e modificalo, sempre que non publique o seu propio estándar e lle chame cXML. O estándar cXML está dispoñible para usalo dende febreiro de 1999. Os detalles do seu licenciamento atópanse na seguinte ligazón http://cxml.org/license.html.
Río Uruguai
O río Uruguai (en río Uruguay), é un río de América do Sur que, xunto co río Paraná, o río Paraguai e outros grandes cursos fluviais, forman a conca do Prata. Nace na Serra Geral, no sueste do Brasil, na confluencia dos ríos Canoas (de 570 km) e Pelotas (de 437 km), no límite entre os estados de Río Grande do Sur e Santa Catarina, e desemboca no Río da Prata, entre o Departamento uruguaio de Colonia, cara ao leste, e cara ao oeste o departamento arxentino Islas del Ibicuy, da provincia de Entre Ríos. No último tramo recibe pola súa marxe dereita algúns brazos do río Paraná. Na confluencia do Canoas co Pelotas o río atópase xa a uns 440 msnm. Ao principio, segue a dirección leste-oeste, ata recibir pola marxe dereita as augas do río Pepirí Guazú, momento no cal empeza a torcer cara ao suroeste. Desde esa altura, serve como fronteira entre a Arxentina e o Brasil, punto no cal recibe as augas do río Quaraí; afluente pola marxe esquerda que serve á súa vez como fronteira entre o Brasil e o Uruguai.
Logo de recibir as augas de devandito río, onde se forma unha Tripla Fronteira entre Bella Unión (Uruguai), Monte Caseros (Arxentina) e a Barra do Quaraí (Brasil); o río continúa o seu percorrido cara ao sur (á vez que constitúe a fronteira entre a Arxentina e o Uruguai) ata a paraxe de Punta Gorda, onde desemboca no Río da Prata. Ata ese punto mide 1770 km de lonxitude, dos cales 1262 corresponden ao tramo entre os seus nacentes e a confluencia co río Quaraí. Os 508 km restantes transcorren enteiramente entre terras uruguaias e arxentinas. Se se considera o sistema Pelotas-Uruguai, o río alcanza os 2340 km.
Compromisu por Asturies
Compromisu por Asturies (Compromiso por Asturias) é unha formación política asturiana. A súa ideoloxía é o nacionalismo asturiano de esquerdas.
Creouse o 23 de xuño de 2012 tras o proceso de converxencia aberto polo Bloque por Asturies e Unidá Nacionalista Asturiana, coa incorporación de independentes.
Tivo como precedente a coalición Bloque por Asturies-UNA: Compromisu por Asturies formada por ambos partidos para as eleccións autonómicas do 2011 e do 2012, sumándose nestas últimas Los Verdes-Grupo Verde.
A Venda, Candás, Rairiz de Veiga
A Venda é un lugar da parroquia de Candás, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE en 2008 tiña un habitantes (unha muller), a mesma cantidade ca en 2007.
Provincia de Phichit
Phichit é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Phichit.
Distritos
esquerda|180px|Mapa cos distritos A provincia divídese en 12 distritos (amphoe), os cales logo se debullan en 89 comunas (tambon) e 852 poboados (muban).
Luis Peña Ganchegui
miniatura|320px|Parte de atrás do Leidor Zinemaren, [[Tolosa, Guipúscoa|Tolosa.]] miniatura|320px|Vista do [[Parc de l'Espanya Industrial|Parque da España Industrial, Barcelona.]]
Luis Peña Gantxegi, nado en Oñati o 29 de marzo de 1926 e finado en Donostia o 2 de abril de 2009, foi un arquitecto vasco. Está considerado como un dos introdutores da arquitectura contemporánea en España.
Traxectoria
Estudou Arquitectura na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, titulándose en 1959. Desde 1976 dedicouse á docencia, primeiro en Barcelona e logo en San Sebastián, onde foi catedrático desde 1982 e subdirector desde 1983 na Escola Técnica Superior de Arquitectura.
Hmayeak Pedro XVII Ketikean
Hmayeak Pedro XVIII Ketikean (en Հմայեակ Պետրոս ԺԷ. Կետիկեան, Hmayeak Petros ŽĒ. Ketikean), nado o 2 de outubro de 1905 en Trebisonda (Imperio Otomán) e finado o 28 de novembro de 1998 en Bzumar (Líbano), foi o 17º Patriarca de Cilicia da Igrexa Católica Armenia dende o 3 de xullo de 1976 até o 30 de maio de 1982.
Luis Peña Ganchegui
Traxectoria
Desde 1959 traballou en numerosos proxectos, a maioría no País Vasco, como o Centro Kursaal, construído en San Sebastián en 1989.
Hmayeak Pedro XVII Ketikean
Traxectoria
Naceu en Trebisonda, no Imperio Otomán, o 2 de outubro de 1905. O 19 de outubro de 1930 foi ordenado sacerdote da Congregación Mequitarista de Venecia.
Prado, Vide, As Neves
Prado é un lugar da parroquia de Vide, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Manuel Fandiño Ricart
Manuel Fandiño Ricart, nado en Santiago de Compostela en 1896 e finado na mesma cidade en 1978, foi un militante anarcosindicalista galego. Era irmán de Alfonso e Antonio, tamén militantes anarcosindicalistas e de Coralia e Maruxa, coñecidas en Compostela como "As dúas Marías".
Luis Peña Ganchegui
Traxectoria
A súa obra máis coñecida é o Peite do Vento, construído canda a Eduardo Chillida, co que tamén realizou a Praza dos Foros de Vitoria. Entre as súas últimas obras figura a reforma de praza Pasai Donibane (Guipúscoa), premiada polo Colexio Oficial de Arquitectos Vasco Navarro en 2007.
Manuel Fandiño Ricart
Traxectoria
Pintor de santos de profesión, comezou a destacar entre o movemento obreiro compostelán en 1917, cando dirixiu a folga xeral que rematou coa dimisión do alcalde liberal Luís Blanco Rivero, e posteriormente, xunto con Ezequiel Rey Turnes, posibilitou a adhesión de numerosas sociedades de oficio locais á CNT. En 1925 foi elixido Secretario Xeral da Confederación Rexional Galaica, cargo que ocupou até 1930. Durante a Segunda República estivo como secretario liberado da Federación Rexional de Industria Pesqueira, domiciliada en Vigo até 1935 e en Marín até o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que deu lugar á guerra civil española.
Luz de Mafasca
A luz de Mafasca ou Luz do Carneiro é unha lenda de orixe canaria, con especial influencia en Fuerteventura. O fenómeno lumínico repítese noutras zonas do arquipélago como Gran Canaria, A Palma, Tenerife ou A Gomera, onde rexistraron varias manifestacións.
Hmayeak Pedro XVII Ketikean
Traxectoria
O 3 de marzo de 1971 foi nomeado arcebispo titular de Chersonesus in Zechia, e recibiu a ordenación episcopal o 30 de maio de mans do patriarca Ignacio Pedro XVI, tendo como co-consagrantes principais ao arcebispo de Alepo Georges Layek e ao exarca apostólico de Francia Karapet Amatowni.
Manuel Fandiño Ricart
Traxectoria
Mantívose agochado no seu domicilio até 1945. Ao ano seguinte, coa reconstitución da CRG, foi de novo elixido Secretario, substituíndo ao coruñés Félix Álvarez Arganzúa. Foi detido o 11 de abril de 1947. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Xulgado, foi condenado e pasou cinco anos no cárcere de El Dueso (Santoña).
Luz de Mafasca
Características
A Luz de Mafasca consiste, segundo os que a viron, nun gromo luminoso, que pode ser de distintas cores, segundo o espectador, como azul, amarelo, verde ou vermello, similar á visión da cabicha dun cigarro na escuridade.
Hmayeak Pedro XVII Ketikean
Traxectoria
O 3 de xullo de 1976 foi elixido Patriarca de Cilicia. Permaneceu no cargo até o seu retiro o 30 de maio de 1982. Finou o 28 de novembro de 1998 no Líbano.
Dúas Igrexas, Forcarei
Santa María de Dúas Igrexas é unha parroquia que se localiza no concello de Forcarei. Segundo o IGE en 2009 tiña 382 habitantes (214 mulleres e 168 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 461 habitantes.
Luz de Mafasca
Fenómeno
A luz de Mafasca é unha luz, probablemente producida por algún fenómeno natural, que se aparece sobre todo nas noites escuras e silenciosas. A luz é pequena, pero ás veces pode alcanzar grandes dimensións durante uns segundos, para recuperar de novo o seu tamaño. Desprázase de forma aparentemente intelixente, subindo e baixando e pode manterse estática no aire ou acelerar, de súpeto. Nas posibles explicacións descártase que sexa algún tipo de Láser, xa que a orixe da lenda data de moitos séculos atrás.
Acrocefálidos
miniatura|230px|[[Hippolais polyglotta.]] miniatura|230px|Iduna natalensis.
Dúas Igrexas, Forcarei
Topónimo
Nesta parroquia houbo dúas igrexas moi próximas e de igual categoría, unha consagrada a San Vicente e outra a Santa María.
Acrocefálidos
A dos acrocefálidos (Acrocephalidae) é unha familia de aves da orde dos paseriformes, suborde dos páseros, infraorde dos paséridos e da superfamilia dos silvioideos.
Luz de Mafasca
Lenda
A lenda da luz de Mafasca é orixinal de Fuerteventura, que consiste nun gromo luminoso de distintas cores que ven na escuridade.
Acrocefálidos
A familia está integrada por 5 xéneros que agrupan unhas 60 especies coñecidas vulgarmente como folosas, que antigamente estaban incluídas na familia dos sílvidos.
Luz de Mafasca
Lenda
Cando comezaron a xuntar a leña necesaria para preparar o lume, entre os restos recolleitos acharon unha pequena cruz de madeira. Os pastores coñecían que en Fuerteventura é costume colocar unha cruz no lugar onde falece unha persoa, pero coa fame que tiñan fixeron caso omiso desa tradición e utilizaron a cruz para alimentar o lume.
Acrocefálidos
Características
As especies desta familia adoitan seren paxaros bastante grandes, a maioría de cor parda olivácea nas partes superiores, mentres que a das partes inferiores varían da amarela á abrancazada.
Adoitan encontrarse en bosques abertos, xunqueiras e campos con herbas altas.
Os membros da familia están presentes no Vello Mundo, principalmente na Eurasia meridional e occidental e nas súas proximidades (ten algúns representantes en África), aínda que outros tamén se estenden até Oceanía.
Descrición
A familia foi descrita en 1882 polo ornitólogo e herpetólogo británico Osbert Salvin.
Etimoloxía
O nome científico Acrocephalidae está formado sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Acrocephalus, coa adición da desinencia do latín científico -ideae, tirada da foma do grego antigo -ειδής, -eidḗs, da raíz de εἶδος, eĩdos "forma", "aspecto", "aparencia", usada para a formación dos nomes das familias de animais.
Pola súa parte, o nome Acrocephalus está formado polos elementos do latín científico acro- e -cephalus, derivados dos termos do grego antigo ἄκρος ákros, "agudo", "acabado en punta", "extremo", "punta", e κεφαλή cephalḗ, "cabeza", respectivamente.
Calasificación
Segundo o ITIS, na actualidade recoñécense na familia os 5 xéneros seguintes:
Dúas Igrexas, Forcarei
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Dúas Igrexas é de orixe románica. A ábsida construíuse en 1742 e cubriuse con bóveda de crucería. O corpo da igrexa, a torre e a portada realizáronse en 1822. No interior conserva unha pía bautismal románica da antiga igrexa de San Vicente.
François-René de Chateaubriand
Traxectoria
Nado en Saint-Malo, creceu no castelo que a súa familia posuía en Combourg, nas proximidades dese porto bretón. En 1786 ingresou no exército e coñeceu a Luís XVI e a pompa de Versalles. Xa en 1789, ano do estalido da Revolución, Chateaubriand empezara a escribir e moveuse polos círculos literarios parisienses.
A conflitiva situación levoulle a observar con atención os acontecementos que se sucedían, e a ir anotando os debates que se producían na Asemblea Nacional. Mostrouse partidario da monarquía constitucional e absolutamente contrario ao proceso revolucionario, aínda antes de que membros da súa propia familia -da vella aristocracia bretoa- fosen executados e el mesmo perseguido. En 1791, fuxindo da Revolución, visitou os Estados Unidos, onde permaneceu só uns meses; pero esa breve estancia inspiroulle as súas novelas exóticas Les Nátchez (escrita en 1800 pero publicada en 1826), Atala (1801) e René (1802). Describiu de forma viva e realista a natureza do profundo sur americano.
Regresou a Francia, cando soubo da decapitación de Luís XVI, para enrolarse no exército realista, L'Armée des Emigrés, sendo ferido en Thionville. Restablecido, Chateaubriand viuse forzado a exiliarse en Londres, pola derrota en 1792 do seu exército. Alí permanecería sete anos, durante o Reinado do Terror, o que inspirou o seu primeiro traballo, Essai historique sur les Révolutions (1797). Alcanzou gran fama entre os emigrados franceses e gañouse a vida entre os ingresos das súas publicacións e as clases de francés.
Logo da caída do Imperio, Chateaubriand regresou á actividade política e as súas opinións liberais proporcionáronlle múltiples inimigos. No goberno dos Cen Días foi Ministro de Estado e converteuse en par de Francia. Ao regreso de Napoleón desde Elba, Chateaubriand pediu a Luís XVIII que permanecese no trono enfrontándose a Napoleón, pero aquel fuxiu a Gante e, con el, Chateaubriand.
Carlos X nomeouno embaixador en Roma en 1828 pero renunciou, ao ser designado Jules Polignac como Primeiro Ministro.
En 1830 negouse a xurar lealdade a Luís Filipe o que significou a fin da súa vida política. Retirouse para escribir as súas Memorias de ultratumba (Mémoires d'outre-tombe), publicadas a título póstumo entre 1848 e 1850), obra que se considera o seu traballo máis elaborado e que redactou ao longo de corenta anos. Morreu en París durante a revolución de 1848.
Como pedira expresamente no seu testamento, foi enterrado na illa de Grand-Bé, un lugar ao que só pode accederse a pé desde Saint-Malo cando baixa a marea.
miniatura|center|upright=2.5
Relación con Galiza
O escritor galego Ramón Otero Pedrayo tiña a Chateaubriand como unha das súas máximas referencias, e sobre el escribiu o artigo "O celtismo de Chateaubriand". De feito, mandou que o soterrasen cun exemplar das Mémoires d'outre-tombe.
Obras
miniatura|Itinéraire de Paris à Jérusalem et de Jérusalem à Paris, 1821
Dominio de proteína quinase
O dominio de proteína quinase é un dominio proteico conservado que contén as funcións cataliticas das proteína quinases. As proteína quinases son un grupo de encimas que pasan grupos fosfatos a outras proteínas, proceso chamado fosforilación. A fosforilación funciona como un interruptor de acendido e apagado de moitos procesos celulares, como o metabolismo, transcrición, progresión do ciclo celular, rearranxo do citoesqueleto e movemento celular, apoptose e diferenciación celular. Tamén funcionan durante o desenvolvemento embrionario, nas respostas fisiolóxicas e nos sistemas nervioso e inmunitario. A fosforilación anormal causa moitas doenzas humanas, como o cancro, e as drogas que afectan a fosforilación poden usarse para tratar esas doenzas.
As proteína quinases posúen unha subunidade catalítica que transfire o fosfato gamma desde un nucleósido trifosfato (xeralmente o ATP) a un ou máis residuos de aminoácidos nunha cadea lateral substrato da proteína, o que ten como resultado un cambio conformacional que afecta o funcionamento da proteína. Estes encimas poden ser de dous grandes tipos, caracterizados pola especificidade de substrato: específicas de serina/treonina e específicas de tirosina.
Función
A función das proteína quinases foi evolutivamente conservada desde organismos como Escherichia coli ata Homo sapiens. As proteína quinases interveñen en moitos procesos celulares, como a división, proliferación, apoptose e diferenciación. A fosforilación xeralmente ten como resultado un cambio funcional da proteína diana ao cambiar a actividade encimática, localización celular ou asociación con outras proteínas.