cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cadena SER
A Cadena SER (acrónimo de Sociedad Española de Radiodifusión) é unha das canles xeralistas de radio de maior antigüidade e ouvintes de España. Ademais, é a que conta cun maior número de emisoras repartidas por toda España e cos mellores índices de audiencia do país.
Pertence ó grupo radiofónico Unión Radio e está controlada accionarialmente polo Grupo PRISA, grupo editorial que conta tamén coas emisoras musicais Los 40 Principales, Cadena Dial, M80 Radio, Radiolé, Máxima FM e Ona FM, así como tamén xornais coma El País.
Historia
A orixe da canle está en Radio Barcelona, que iniciou as súas emisións o 15 de outubro de 1924, recibindo o distintivo EAJ-1 como primeira emisora de radio autorizada en España (Radio España, EAJ-2). O 19 de decembro de 1925 créase Unión Radio, que inaugura Radio Madrid o 17 de xuño do mesmo ano. Sucesivamente intégranse en Unión Radio as principais emisoras que esta época se van creando, constituíndo o máis importante grupo radiofónico dos anos 30 que, trala guerra civil, se convertería na Cadena SER.
Emisoras
O grupo SER dispoñía, a data de 19 de febreiro de 2005 de 247 emisoras en propiedade, (93 delas obtidas por absorción de Antena 3 Radio), máis outras 194 emisoras adheridas. Superan con moito as, por exemplo, 161 emisoras propias máis 38 adheridas ds COPE, as 155 propias e 41 adheridas de Onda Cero, as 68 de Kiss FM ou as 50 de Vocento.
A SER en Galicia
En Galicia, a canle conta coas seguintes emisoras:
Audiencias
Segundo os datos do EGM, a Cadena SER é líder de audiencia entre as grandes canles españolas en practicamente todas as franxas horarias.
Profesionais
Entre os xornalistas que forman parte da canle atópanse Carles Francino, Gemma Nierga, Àngels Barceló, Montserrat Domínguez, Roberto Sánchez, Jesús Gallego, José Ramón de la Morena, Macarena Berlín, Javier Casal, José Antonio Marcos, Pedro Blanco, Alberto Granados, Iker Jiménez, Manolo Molés ou Jesús Cintora.
Polos seus micrófonos teñen pasado tamén profesionais famosos como Iñaki Gabilondo, Fernando Delgado, Mara Torres, Mamen Mendizábal, Joaquín Prat, José María García o Bobby Deglané.
Programas e presentadores
* Estes programas inclúen boletíns horarios informativos ou retransmisións deportivas en desconexión local ou rexional.
Logotipos da Cadena SER
A Cadena SER empezou a ter logotipo en 1955, o cal consistía nas siglas "SER" metidas nun conxunto de circunferencias concéntricas inclinadas cara á dereita, simulando as ondas de radio. En 1977, a SER adopta un logotipo similar ao anterior pero coas siglas SER nunha fonte realizada en exclusiva e doblada (é dicir, as siglas aparecían como concéntricas). Cando o Grupo Prisa adquiriu a SER en 1983, as siglas triplicáronse, ao estilo da CNN. En 1992 introduciuse nun rectángulo azul escuro coas palabras "CADENA" encima das siglas, coloreadas en amarelo. En 2007 adóptase o logotipo actual, cunhas tonalidades máis suaves, unha fote máis suavizada e as siglas "SER" sen estar dobladas.
Escudo de Irlanda
O escudo de Irlanda (en inglés Coat of arms of Ireland, en gaélico Armas na hÉireann) é o escudo de armas oficial da República de Irlanda dende o 9 de novembro de 1945. Consiste nun brasón azur cun arpa dourada con cordas de prata, consolidando así a tradición da arpa gaélica, a chamada clàrsach, como o emblema heráldico tradicional de Irlanda.
A arpa irlandesa
A arpa é recoñecida como un símbolo de Irlanda xa dende o século XIII, e a súa primeira aparición nas cuñaxes monetarias anglo-irlandesas data de 1536, durante o reinado de Henrique VIII, aparecendo como o terceiro cuarto do escudo de armas real do Reino Unido.
A arpa foi escollida como o emblema estatal tralo establecemento do Estado Libre de Irlanda, e unha das súas primeiras aplicacións foi no Gran Selo do Estado Libre de Irlanda, e seguiu sendo o emblema estatal despois de que se adoptase a Constitución de Irlanda. A imaxe da arpa é empregada nas cuñaxes monetarias, pasaportes e outros documentos oficiais estatais, así como nos emblemas do Presidente, o Taoiseach, o Tánaiste e os Ministros do Goberno e outros cargos oficiais.
A arpa das moedas cuñadas en 1928 está baseada no arpa de Galway e na do Trinity College, mentres que unha versión moito máis modificada introduciuse na cuñaxe de 1939, que é a que subsiste hoxe día nas moedas de euro de Irlanda.
O escudo de armas real de Irlanda
dereita|200px|miniatura|[[Escudo do Reino Unido|Escudo de armas real do Reino Unido, coa arpa irlandesa]] A partir da chegada da dinastía Estuardo aos tronos de Inglaterra e Irlanda en 1603, o escudo de armas real comezou a usar a arpa irlandesa representando ao Reino de Irlanda. A través dos anos, a arpa foi alterada e recolocada representando os diferentes cambios no panorama político ata que o escudo de armas real británico acadou a oficialidade coa ascensión ao trono do Reino Unido da raíña Vitoria I en 1819, momento dende o cal permaneceu inalterado. Este escudo de armas mostra a arpa irlandesa tanto en Inglaterra, Escocia e Gales coma no escudo de armas do Canadá, no cuarto inferior esquerdo.
A arpa de Brian Boru
A arpa de Brian Boru (tamén denominada como a Arpa do Trinity College) data concretamente de finais do século XIV e móstrase de xeito permanente na Gran Sala da biblioteca do Trinity College de Dublín, sendo a representación desta arpa máis antiga que aínda existe en Irlanda. Esta arpa foi así denominada por Brian Boru, Gran Rei de Irlanda, aínda que morreu 400 anos antes de que a arpa fose fabricada, xa que logo non puido pertencer a el.
Capa xerminativa
miniatura|250px|[[Gastrulación dun diploblástico: formación das capas xerminativas desde unha blástula (1) até unha gástrula (2).]]
Unha capa xerminativa, capa xerminal, capa embrional, folla embrionaria ou folla blastodérmica, é un conxunto de células formadas durante a embrioxénese dos animais a partir das cales se orixinarán os tecidos e órganos do adulto.
Todos os animais máis complexos que as esponxas producen dúas ou tres capas de tecidos primarios.
Os animais con simetría radiada, como os cnidarios, teñen dúas, denominadas ectoderma e endoderma.
Os animais con simetría bilateral producen unha terceira capa situada entre as dúas anteriores, o mesoderma.
As capas xerminativas orixinarán os tecidos e órganos durante o proceso de organoxénese.
Historia do estudo das capas xerminativas
A aceptación da xeneralidade e importancia das capas xerminativas data do século XIX. Christian Pander (1817) foi o primeiro en recoñecelas en embrións de polo. En 1825 Martin Heinrich Rathke identificou follas embrionarias equivalentes en crustáceos. En 1828 Karl Ernst von Baer descubriunas nos embrións doutros vertebrados. En 1849 Julian Huxley mostrou que as follas externas e internas dos vertebrados eran homólogas ás dúas capas dos celenterados. En 1877 Ray Lankester, inspirado na teoría de Ernst Haeckel sobre a Gastraea, un hipotético antepasado común a todos os metazoos, dividiu o reino animal en tres grandes grupos en función do número de capas xerminativas: homoblásticos (protozoos), diploblásticos (celentéreos) e triploblásticos (o resto dos animais).
Academia Galega da Língua Portuguesa
A Academia Galega da Língua Portuguesa (AGLP) é unha institución científica e cultural galega constituída como órgano da Fundação Academia Galega da Língua Portuguesa coa misión de «promover o estudo da lingua da Galiza para que o proceso da súa normalización e naturalización sexa congruente cos usos que vigoran no conxunto da lusofonía».
Historia
A idea de crear unha Academia destas características xa fora enunciada no seu día polo catedrático Ricardo Carvalho Calero, e posteriormente defendida polo profesor José Martinho Montero Santalha nun artigo publicado en 1994 na revista Temas do Ensino e, máis recentemente, nunha intervención en Braganza (Portugal, en outubro de 2006 (no marco do V Coloquio Anual da Lusofonía).
Para facer efectiva a proposta, o 1 de decembro de 2007 creouse a Associação Pró-Academia Galega da Língua Portuguesa en Santiago de Compostela. Finalmente, o 20 de setembro de 2008 creouse formalmente a AGLP.
En 2011 o seu presidente era o profesor José-Martinho Montero Santalha, catedrático da Universidade de Vigo.
Panther
Panther pode referirse a:
San Miguel de Neira de Rei, Baralla
San Miguel de Neira de Rei é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 94 habitantes (50 homes e 44 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 100 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 76 habitantes, sendo 40 homes e 36 mulleres.
Historia
Trala división territorial de España en 1833 a parroquia de San Miguel de Neira de Reipasou a formar parte do concello de Neira de Rei.
A Carreira, Grou, Lobios
A Carreira é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Manuel María Puga Feijoo
Manuel María Puga Feijoo, nado en Espiñoso (Cartelle) o 19 de maio de 1807 e finado en Arteixo o 5 de outubro de 1879, foi un militar galego.
Traxectoria
Militar de profesión e fervoroso carlista, loitou nas filas do carlismo galego durante máis de cinco anos, ata que en 1839 se acolleu ao Convenio de Vergara, sendo admitido no exército isabelino co grao de Capitán, e continuou ascendendo ata chegar a Coronel.
Destinado en Celanova, trabou relación cos Condes de Ximonde e co escribán da vila Jose María de Curros Vázquez, pai de Curros Enríquez.
Casou en 1833 con Carmen Blanco Álvarez de Castro, e foi pai de Luciano Puga Blanco
Influencia política
A súa proximidade e influencia sobre a condesa de Ximonde, Jacoba Cisneros de Puga, que apoiaba a causa carlista en Galicia levou á Condesa a designalo herdeiro universal, polo que recibiu xunto coas súas propiedades, gran parte do poder político tiñan os Condes.
Xunto co Pazo de Anzobre, recibiu da Condesa o Pazo de Ramirás ou Pazo dos Condes de Xelmírez, en Santiago de Compostela, as Torres de Couso, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, e a chamada Horta do Xeneral, na Coruña, ademais de extensas propiedades agrarias.
Spanking Machine
Spanking Machine é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Babes in Toyland, editado o 16 de abril de 1990 polo selo Twin/Tone Records.
Rally Sur do Condado de 2014
O Rally Sur do Condado de 2014 foi a undécima edición e a quinta rolda da tempada 2014 do Campionato de Galicia de Rally. Disputouse o 12 de xullo. miniatura|Podio da proba. miniatura|Iván Ares no parque cerrado (primeiro clasificado). miniatura|TC6, Ricardo Sousa Costa (segundo clasificado). miniatura|TC3, Celestino Iglesias Cores( terceiro clasificado). miniatura
División de Honra de Rugby 1979-1980
A tempada 1979-1980 da Liga Nacional de rugby foi a décimo terceira edición da máxima categoría do rugby en España, e a segunda cun formato composto por 4 grupos. A liga contou con 32 equipos. O calendario da competición estivo formado por 14 xornadas mais tres pertencentes á fase final. Na primeira fase enfrontáronse entre si dúas veces tódolos equipos de cada grupo, denominados "Levante", "Centro", "Sur" e "Norte". Na segunda fase enfrontáronse entre si os campións de cada grupo nunha liguiña denominada "Superliga" para determinar o campión do torneo, que finalmente foi o CAU Madrid.
Xeración de antre dous séculos
A Xeración de antre dous séculos foi nomeada por Xosé Luís Méndez Ferrín e comprendía a tódolos escritores galegos nados entre 1869 e 1879. Estes escritores serían os protagonistas da transición da Literatura galega do século XIX ó século XX.
O nome foi tomado dunha obra de Xerardo Álvarez Limeses que xunto con Antonio Noriega Varela e Ramón Cabanillas, entre outros, formarían parte desta xeración.
Seventh Ave
"Seventh Ave" é o décimo álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 2 de xullo do ano 2008 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
Lampropeltis getula
Lampropeltis getula é unha especie inofensiva de cobra orixinaria dos Estados Unidos e México. Durante moito tempo, foi unha especie cobizada polos coleccionistas. Recoñécense oito subespecies, incluíndo a subespecie nominal.
Gabriel Lippmann
Gabriel Jonas Lippmann, nado en Bonnevoie o 16 de agosto de 1845 e finado no océano Atlántico o 13 de xullo de 1921, foi un físico luxemburgués e francés, galardoado co Premio Nobel de Física en 1908 polo seu método de reprodución das cores en fotografía, baseado no fenómeno da interferencia. O seu descubrimento permite a reconstitución íntegra do conxunto das lonxitudes de onda reflectidas por un obxecto.
Traxectoria
Gabriel Lippmann naceu en Luxemburgo no seo dunha familia xudía de orixe francesa. Estudou en París, no liceo Henri IV e a partir de 1868 na Escola Normal Superior. A pesar de ser un alumno brillante era pouco amante da disciplina. Suspende as oposicións ás cátedras de instituto. A súa carreira académica non foi especialmente brillante, xa que só se concentraba naquelas materias que lle interesaban, menosprezando as outras. Viaxa a Alemaña para participar nunha misión científica oficial, o que lle permite traballar con Wilhelm Kühne e Gustav Kirchhoff en Heidelberg e con Hermann Ludwig von Helmholtz en Berlín.
Lippmann regresa a París a principios de 1875, e empeza a traballar primeiro na súa propia casa e máis adiante na Sorbona. Defende a súa tese doutoral en Ciencias o 24 de xullo dese mesmo 1875. Incorpórase entón ao Laboratorio de Investigacións Físicas de Jules Jamin, vinculado á Escola Práctica de Altos Estudos, ata o seu nomeamento como profesor na Facultade de Ciencias de París en 1878.
En 1883, recibe o nomeamento de profesor de física matemática na Sorbona, sucedendo nese posto a Charles Briot, e en 1886 o de profesor de física xeral, sucedendo a Jules Jamin, e o seu substituto na cátedra de matemáticas será Henri Poincaré. Ese mesmo ano, é elixido na Academia de Ciencias, en substitución de Paul Desains (Lippmann obtén 31 votos, contra 20 de Henri Becquerel), Academia da que será presidente en 1912. pasa tamén a ser director do Laboratorio de Investigacións Físicas.
Foi presidente de honra da Sociedade Francesa de Fotografía entre 1897 e 1899, sucedendo no cargo a Étienne-Jules Marey, e participou na creación do Instituto de Óptica Teórica e Aplicada.
Lippmann traballou en moitos campos, como a electricidade, termodinámica, óptica e fotoquímica. En Heidelberg, estudou a relación existente entre os fenómenos eléctricos e capilares. Precisamente sobre este tema elaborou a súa tese doutoral (Relacións entre os fenómenos eléctricos e capilares). Estas investigacións foron a base necesaria para a construción dun instrumento de precisión denominado electrómetro capilar, que se utilizaba nos primeiros electrocardiógrafos e do coelostato, instrumento que compensa a rotación da Terra e permite fotografar unha rexión do ceo deixándoa aparentemente fixa.
Hämeenkyrö
Hämeenkyrö (en sueco Tavastkyro) é unha localidade da rexión de Pirkanmaa, Finlandia. En 2017 a súa poboación era de 10.632 habitantes. A superficie do termo municipal é de 505,10 km2, dos cales 41,34 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 22,93 hab./km². Limita cos concellos de Ikaalinen, Nokia, Sastamala e Ylöjärvi.
Gabriel Lippmann
Traxectoria
Lippmann morreu no mar mentres regresaba dunha visita aos EUA.
Hämeenkyrö
O concello é unilingüe en finés.
En Hämeenkyrö naceu Frans Eemil Sillanpää, galardoado co Premio Nobel de Literatura.
Gabriel Lippmann
Traxectoria
miniatura|esquerda|200px|Fotografa en cor por Gabriel Lippmann
Fotografía
O profesor Lippmann desenvolvera a teoría xeral do seu procedemento de reprodución fotográfica das cores en 1886, pero este non se presentou ante a Academia das Ciencias ata o 2 de febreiro de 1891. O procedemento está fundamentado nun método interferencial. En 1893 puido presentar ante a academia fotógrafías tomadas polos irmáns Lumière nas que se reproducían as cores cun excelente ortocromatismo. Publicou de modo completo a súa teoría en 1894. Para fixar as cores, utiliza unha placa de cristal recuberta dunha emulsión fotosensible a base de nitrato de prata e de bromuro de potasio. A continuación, a luz entra entra na máquina e segue dous camiños diferentes para impactar na placa e facer que reaccionen as partículas de prata.
Non hai que confundir este procedemento co Autochrome dos propios irmáns Lumière, máis coñecidos, e que nos deixaron imaxes en cor de finais do Século XIX. Este procedemento funcionaba con pigmentos.
Calendario armenio
No Calendario armenio, as datas están marcadas polas letras ԹՎ ou parecidas, habitualmente cunha liña sobre as letras, indicando "t'vin" ("no ano") seguido por unha ou até catro letras, cada unha significa un número baseado na orde do alfabeto. Na Idade Media, os armenios empregaban un calendario que comezaba no ano 552 a.C., como o comezo da era armenia. Para traducir en anos comúns, adicione 551 ao número. Ao ver a inscrición ԹՎ ՈՀԳ, olle na táboa dabaixo e vexa que a suma (600+70+3+551) é igual ao ano 1224.
Sixirei, Baralla
San Pedro de Sixirei é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 65 habitantes (34 homes e 31 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 75 habitantes. Segundo o IGE, no 2018 a súa poboación descendera ata os 41 habitantes, sendo 26 homes e 15 mulleres.
Pussy Riot
Pussy Riot é un colectivo ruso de punk rock feminista, que pon en escena performances extemporáneas de provocación política sobre temas como a situación das mulleres en Rusia e, máis recentemente, en contra da campaña electoral do primeiro ministro Vladimir Putin á presidencia de Rusia.
En marzo de 2012, durante un concerto improvisado e sen autorización na Catedral de Cristo Salvador de Moscova, tres mulleres da banda foron arrestadas e acusadas ​​de vandalismo. O xuízo comezou a finais de xullo, e recibiron unha condena de dous anos de cárcere. As mulleres atraeron unha considerable simpatía, tanto en Rusia como no exterior, debido ás denuncias de malos tratos mentres estaban baixo custodia. O xuízo foi comparado por algúns observadores estranxeiros cun xuízo-espectáculo.
Performances e influencias
Os membros do grupo acostuman poñer nas súas performances vestidos axustados de cores chamativas, mesmo no inverno. Cobren as súas caras con pasamontañas, tanto nas súas actuacións como durante as entrevistas, nas cales utilizan pseudónimos. O colectivo está composto de 10 intérpretes, e aproximadamente 15 persoas que se ocupan de aspectos técnicos da rodaxe e edición de vídeos que soben a Internet. .
Protesta na Catedral
miniatura|200px|dereita|Interior da [[Catedral de Cristo Salvador de Moscova.]] O 21 de febreiro de 2012, como parte da súa protesta contra a reelección de Vladimir Putin, tres mulleres do grupo entraron na Catedral de Cristo Salvador de Moscova da Igrexa ortodoxa rusa, fixeron o sinal da cruz, unha reverencia ante o altar, e comezaron a interpretar unha canción. Un minuto despois foron detidas pola policía. A gravación da performance foi usada posteriormente para crear un videoclip da canción.
Na canción, o grupo pedía a "Theotokos" (Madre de Deus, a Virxe María) (rus. Богородица Bogoróditsa) que «botase a Putin». Na canción tamén describe o patriarca ruso, Cirilo I, como alguén que cre máis en Putin que en Deus. . Cirilo I amosara o seu apoio a Putin antes da elección presidencial.
Arresto e persecución
O 3 de marzo de 2012, María Alyójina e Nadezhda Tolokónnikova, dous supostos membros de Pussy Riot, foron arrestadas polas autoridades rusas e acusadas de vandalismo. Ao principio, ambas negaron ser membros do grupo e iniciaron unha folga de fame en protesta por seren encarceradas e apartadas dos seus fillos ata o comezo do xuízo en abril. O 16 de marzo outra muller, Ekaterina Samutsévitch, que fora interrogada como testemuña do caso, foi igualmente arrestada e acusada.
O 4 de xullo presentáronse contra o grupo cargos formais e un escrito de acusación de 2800 páxinas. Ese mesmo día notificóuselles sen previo aviso que tiñan de prazo para preparar a súa defensa ata o 9 de xullo. Como resposta, anunciaron unha folga de fame argumentando que dous días laborables era un prazo de tempo non apropiado para preparar a súa defensa. O 21 de xullo o tribunal ampliou a súa prisión preventiva durante seis meses máis.
As detidas son recoñecidas como presas políticas pola Union of Solidarity with Political Prisoners. . Amnistía Internacional considéraas presas de conciencia «pola severidade da resposta das autoridades rusas».
Acusadas
dereita|miniatura|200px|Nadezhda Tolokónnikova durante o xuízo.
Panther (carro de combate)
Ata 1944 foi designado como o Panzerkampfwagen V Panther e a súa designación oficial era Sd.Kfz. 171. O 27 de febreiro de 1944, Hitler ordenou que o número romano V fose quitado do seu nome.
Pussy Riot
Sentenza e condena
As tres foron sentenciadas o 17 de agosto de 2012 a dous anos de prisión. O xuíz afirmou que «socavaran a orde social» coa súa protesta mostrando unha «absoluta falta de respecto» aos crentes. Tolokónnikova replicou que «a sentenza é un claro e inequívoco síntoma de que a liberdade está desaparecendo do noso país». . Defensores e críticos da banda acudiron a manifestarse pola sentenza. Serguéi Udaltsov, un dos líderes da oposición a Putin, foi detido mentres se manifestaba en apoio da banda. O excampión mundial de xadrez Garri Kasparov, que pretendía asistir á lectura da sentenza, foi arrestado e golpeado.
Panther (carro de combate)
Equipaba o mesmo motor que o Tiger I, pero tiña unha mellor blindaxe frontal (incluído o beneficio dunha blindaxe inclinada, incrementando a súa efectividade), mellor penetración do canón, era máis lixeiro e polo tanto máis rápido, e podía atravesar terreos irregulares mellor que os Tigers. A súa desvantaxe era a blindaxe lateral máis débil. O Panther demostrou ser mortal en enfrontamentos en campo aberto e a longas distancias, pero vulnerable en combates a curta distancia. Ademais, o canón de 75 mm disparaba proxectís lixeiramente máis pequenos que o canón de 88 mm do Tiger, proporcionándolle menos potencia de fogo explosiva contra infantería.
Pussy Riot
Sentenza e condena
Os avogados defensores afirmaron que apelarían a sentenza, aínda que vían poucas posibilidades de que fora anulada. «Baixo ningunha circunstancia as rapazas pedirán perdón a Putin», dixo Mark Feygin. A Igrexa Ortodoxa Rusa comunicou que aínda que as accións de Pussy Riot eran ofensivas para millóns de persoas, a igrexa facía un chamamento «ás autoridades estatais para que mostraran clemencia coas condenadas dentro do marco da lei coa esperanza de que non repetiran actos blasfemos». .
Reacción internacional
Amnistía Internacional calificou a condena como «un golpe amargo contra a liberdade de expresión». Hugh Williamson, de Human Rights Watch, afirmou que «os cargos e o veredicto [ ... ] distorsionan os feitos e a lei [ ... ] Estas mulleres nunca deberían ter sido acusadas dun delito de incitación ao odio e deberían ser liberadas inmediatamente». .
Tartaruga mariña pequena
miniatura|thumbtime=26|250px|Modelo baseado en [[tomografía computadorizada dun cranio de Lepidochelys kempii, con algúns músculos seleccionados resaltados.]]
A tartaruga mariña pequena (Lepidochelys kempii) é unha especie de tartaruga mariña escasa e en perigo crítico de extinción. É unha das dúas especies vivas do xénero Lepidochelys (a outra é L. olivacea). A súa área de distribución e cría é principalmente o leste de Norteamérica e o Caribe, pero poden desprazarse ata Europa e está incluída na lista de réptiles de Galicia como visitante moi raro.
Distribución
miniatura|200px|esquerda|Distribución de Lepidochelys kempii. O seu rango de distribución inclúe o océano Atlántico e o Golfo de México. A tartaruga mariña pequena xeralmente prefire augas cálidas pero viven tamén en augas tan ao norte como Nova Jersey. Comprobouse, por exemplo, que case todas as femias volven cada ano á mesma praia de Rancho Nuevo no estado mexicano de Tamaulipas para poñer ovos. Algunhas viaxan tan lonxe que chegan a Europa, como por exemplo á costa de Irlanda, e está incluída na Lista de réptiles de Galicia como visitante das nosas costas.
Alimentación
Aliméntanse de moluscos, crustáceos, medusas, peixe, algas, e ourizos de mar.
Ciclo vital
As tartarugas xuvenís viven en bancos de sargasos flotantes durante os seus primeiros anos. Despois móvense desde as augas do noroeste do Atlántico ao Golfo de México mentres crecen ata a madurez.
Estas tartarugas cambian de cor conforme maduran. Cando eclosionan son case enteiramente dun gris anegrado escuro, pero os adultos maduros teñen un plastrón (parte inferior) amarelo verdoso ou branco e un espaldar (parte superior) gris verdoso. Alcanzan a madurez sexual á idade de 10 ou 12 anos.
A temporada de aniñar é de abril a agosto. Aniñan principalmente nunha praia duns 25 km situada no estado de Tamaulipas, México e en Padre Island en Texas, EUA, e noutras zonas do Golfo e México. Aparéanse lonxe da costa. As femias grávidas diríxense ás praias en grupos, o que se chama en México arribada, ou aniñación en masa. Prefiren áreas de dunas ou, secundariamente, marismas. O número estimado de femias nunha medición de 1947 foi de 89.000, pero noutra de 1985 descendera drasticamente a só 7.702.
Conservación
miniatura|esquerda|Biólogos recollendo ovos de tartarugas mariñas pequenas para transportalas ao [[Centro Espacial Kennedy, onde eclosionarán.]] miniatura|dereita|100px|Enreixado para excluír tartarugas en redes de pesca. A caza foi o primeiro factror que fixo diminuír as poboacións desta especie, pero hoxe en día as principais ameazas ás que se enfrontan son a perda do seu hábitat, polución, e quedaren atrapadas en redes para camaróns.
Internal Wrangler
Internal Wrangler é o álbum de estrea da banda inglesa de rock alternativo Clinic, editado o 1 de maio do 2000 a través do selo Domino Records.
Tartaruga mariña pequena
Conservación
México empezou a protexer a estas tartarugas na década de 1960. Nos Estados Unidos foi incluída na lista da Lei de Conservación de Especies en Perigo de 1970 e despois na Lei de Especies en Perigo de 1973. En 1984 desenvolveuse un plan de recuperación binacional (en México e EUA), revisado en 1992, e despois en 2010.
Un dos mecanismos utilizado para protexer as tartarugas das redes de pesca é utilizar un dispositivo de exclusión de tartarugas. Como o maior perigo para estas tartarugas son os arrastreiros que pescan camarón colócase o dispositivo na rede de arrastre. É unha especie de enreixado cunha abertura na parte superior ou inferior, situado na rede. Permite que pequenos animais (como os camaróns) pasen entre as reixas e sexan capturados, pero non permite que pasen ao interior da rede animais grandes como as tartarugas, o que evita que queden atrapadas e afoguen. miniatura|Niños de tartarugas atopados na costa de Texas 1985-2013. En 2007, en Corpus Christi, Texas localizáronse nas praias de Texas 128 niños destas tartarugas, 81 deles ao norte de Padre Island e 4 en Mustang Island, o que é unha cifra récord superior á doutros anos. ). Os empregados da conservación da vida salvaxe liberaron nas praias de Texas 10.594 destas tartarugas acabadas de eclosionar en 2007. As tartarugas utilízanse en México como material para facer botas e como alimento.
A polución e as verteduras de petróleo afectan moi negativamente a estas tartarugas. Despois da vertedura do pozo Ixtoc 1 en 1979 foron transportadas por vía aérea moitas tartarugas para afastalas do lugar. Durante os primeiros días do desastre da plataforma Deepwater Horizon de 2010, atopáronse centos de tartarugas mortas ou petroleadas en Luisiana, a maioría delas tartarugas mariñas pequenas.
Das especies mariñas en perigo que frecuentan as augas do Golfo de México, só esta tartaruga depende da rexión como o seu único lugar de cría.
Frölunda HC
O Frölunda HC, tamén coñecido como Frölunda Indians (anteriormente Västra Frölunda HC), é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Gotemburgo, Västergötland (Suecia). Foi fundado o 3 de febreiro de 1938. Actualmente compite SHL, a máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco, competición que gañou en tres ocasións (2 dende que a competición adoptou a denominación actual). Xoga os seus partidos como local no Scandinavium, un pavillón con capacidade para 12.044 espectadores.
O 28 de decembro de 2009, o club bateu o récord de asistencia a un partido europeo de clubs de hóckey sobre xeo con 30.144 espectadores.
Números retirados
Ao longo da súa historia, o Frölunda retirou os seguintes números:
Casal do Souto, Grou, Lobios
Casal do Souto é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Sobrado de Picato, Baralla
Santa Cruz de Sobrado de Picato é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 160 habitantes (82 homes e 78 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 175 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 136 habitantes, sendo 69 homes e 67 mulleres.
Celtic Woman
Celtic Woman é un grupo de música celta xurdido en Irlanda no ano 2004. Actualmente está formado por cinco mulleres irlandesas: as vocalistas Chloë Agnew, Lisa Kelly, Lisa Lambe, Susan McFadden e a violinista Máiréad Nesbitt. O seu repertorio vai dende cancións tradicionais celtas até música máis moderna.
Discografía
!Título !Data de lanzamento !Formato
Ambrosio Feijoo Pardiñas
Ambrosio Feijoo Pardiñas, nado en Camariñas o 4 de setembro de 1861 e finado na Coruña o 10 de xullo de 1961, foi un militar galego.
Traxectoria
Irmán de Rodolfo Feijoo Pardiñas. Ingresou na Academia Militar de Toledo en 1880. Estivo destinado en Cuba en 1893 onde ascendeu a capitán e a comandante por méritos de guerra. Despois foi destinado á Coruña onde ascendeu a coronel. Posteriormente participou na Guerra de Marrocos sendo destinado a Melilla e Larache. Foi gobernador militar de León e da Coruña. En 1918 chegou a xeneral. Ao comezo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 ofrecéronlle a xefatura do Movemento da Coruña pero rexeitouna. Presidiu varios consellos de guerra en Galicia e Asturias. Foi condecorado con varias cruces vermellas e coa cruz da Légion d’Honneur. Finou na Coruña o 10 de xullo de 1961 con 99 anos.
Consellería de Economía
miniatura|Carlos Mella en 2007. A Consellería de Economía foi unha antiga consellaría da Xunta de Galicia que se ocupou da planificación económica. As súas competencias actuais foron incorporadas á Consellería de Economía e Industria.
Historia
As competencias sobre o economía foron tradicionalmente aparelladas ás competencias en Facenda e a súa denominación foi común durante a maior parte da historia da Xunta de Galicia. Só en dúas ocasións foron materias distintas. En 1983 e durante catro meses, a consellería de Economía existiu de forma independente á consellería de Facenda. En 2009 esas consellerías volven ser dúas distintas, pero neste caso a de Economía intégrase dentro da área de Industria.
Dazaifu
Dazaifu (太宰府市, だざいふし, Dazaifu-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ao norte da rexión de Kyūshū e ao centro da prefectura, na illa de Kyūshū. Ten 29,58 km² de superficie e unha poboación de 69.257 habitantes (2009) unha densidade de poboación de 2.340 h/km².
O concello de Dazaifu limita cos concellos de Ōnojō, de Umi e de Chikushino.
Ferreira, Pígara, Guitiriz
Ferreira é un lugar da parroquia de Pígara no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 22 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 21 habitantes.
Canedo, Beira, Carral
Canedo é un lugar da parroquia de Beira no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 122 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 58 eran homes e 64 eran mulleres.
Limita co Canedo de Ardemil, Ordes e con Barcia. Canedo forma parte dunha complexa rede de rutas na comarca das Mariñas, a Ruta Mariñá.
Casardecima, Grou, Lobios
Casardecima é un lugar da parroquia de Grou no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes nin no INE nin no IGE.
Acroleína
miniatura|dereita A acroleína é un aldehido de 3 carbonos (propenal) que se obtén por deshidratación da glicerina.
Características
A acroleína é un líquido incoloro ou amarelo de cheiro desagradable e lacrimóxeno. Disólvese facilmente en auga, evapórase rapidamente cando se quenta e inflámase facilmente. Pódense formar pequenas cantidades de acroleína e esparexerse polo aire ó queimárense árbores, tabaco, gasolina ou petróleo. É extremadamente tóxico por inhalación ou inxestión, os límites da exposición atmosférica son 0,1 ppm.
Emprégase como praguicida para controlar algas, plantas acuáticas, bacterias e moluscos. Tamén se usa na manufactura doutras substancias químicas e resinas sintéticas.
Ximonde, San Miguel de Sarandón, Vedra
Ximonde é un lugar da parroquia de San Miguel de Sarandón no concello coruñés de Vedra. Segundo o IGE en 2018 tiña 28 habitantes (13 mulleres e 15 homes), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 36 habitantes.
Patrimonio
Pazo de Ximonde. De finais do século XVIII, é un edificio en forma en escuadra que se desenvolve cara á súa parte posterior. Polo menos unha parte da zona posterior debe corresponder ao último terzo do século XVI, momento en que cabe encadrar o escudo. Aos lados da portada corren sartas de froitos que vinculan a obra con Compostela. No que foi o patio interior, pódese admirar a fachada barroca en figura de "L", un fermoso soportal e a solaina do primeiro piso. No patio hai dúas fontes, unha delas encaixada no edificio. Destaca na fachada o escudo cos brasóns dos Cisneros.
En 1776 Carlos III de España concedeulle o Condado de Ximonde a Xoán Antón Cisneros de Castro e da Barrera (1747-1798), rexedor da cidade de Santiago de Compostela e señor do Couto de Ximonde.
(35671) 1998 SN165
, tamén escrito coma (35671) 1998 SN165, é un obxecto trans-neptuniano. Foi descuberto o 23 de setembro de 1998 por A. Gleason dende o observatorio Steward. Orixinalmente foi clasificado coma un plutino, cunha resonancia orbital de 2:3 con Neptuno. Ata agosto do 2001, era o plutino máis grande do que se tiña coñecemento, exceptuando e Caronte. Pero pouco despois desas datas serían descubertos novos plutinos, coma 38628 Huya, 28978 Ixion, e 90482 Orcus, que son moito máis grandes. Por outra parte e dende hai tempo, este obxecto deixou de ser considerado un plutino.
Cun albedo inferior a 0,04 e unha magnitude absoluta de 5.8, ten un diámetro que aínda nas súas estimacións máis baixas, cualifican a este obxecto coma un posible candidato a planeta anano. Na páxina web de Mike Brown aparece na listaxe coma un probable planeta anano cun diámetro non baseado en estimacións.
Voo 972 de Cubana de Aviación
O voo 972 de Cubana de Aviación era un voo doméstico en Cuba entre o Aeroporto Internacional José Martí na Habana e o aeroporto Frank País en Holguín. O 18 de maio de 2018, o Boeing 737-200 Advanced que voaba a ruta esnafrouse pouco despois de engalar da Habana, estoupando en chamas a 10 quilómetros do aeroporto, nunha granxa preto de Santiago de las Vegas, a 19 quilómetros do centro da Habana. 110 pasaxeiros e tripulantes morreron no accidente.
Alfons Mucha
Alfons Maria Mucha, nado o 24 de xullo de 1860 e finado o 14 de xullo de 1939, foi un pintor e artista decorativo checo, amplamente recoñecido por ser un dos máximos expoñentes do Art Nouveau.
Voo 972 de Cubana de Aviación
Avión
O aparello era un Boeing 737-200 alugado a Global Air, operando un voo doméstico regular no nome de Cubana de Aviación dende A Habana a Holguín. Nos meses anteriores Cubana retirara varios dos seus avións do servizo debido a problemas mecánicos coa súa propia frota, en parte debido ao embargo estadounidense a Cuba, e confiou en avións alugados para manter os seus servizos. O día antes do accidente, o Instituto de Aeronáutica Civil de Cuba deixou en terra á frota de Antonov An-148 de Cubana debido a problemas mecánicos.
O Boeing 737-2H6 foi fabricado en xullo de 1979 e tiña 38 anos. O avión entrou en servizo con Piedmont Airlines, e dende entón operou en aeroliñas do Canadá, Chile, o Camerún, Benín e o Caribe, ademais dun período de cinco anos que voou coa Armada dos Estados Unidos de América, antes de ser mercado por Global Air en 2013. Global Air declarou que o aparello pasara en novembro de 2017 unha inspección gobernamental, e tiña os permisos de operación e alugueiro actualizados.
Alfons Mucha
Traxectoria
Naceu na cidade de Ivancice, Moraviao 24 de xullo de 1860. As súas habilidades para o canto permitíronlle continuar a súa educación secundaria en Brno, capital de Moravia; con todo desde neno sentiuse principalmente atraído polo debuxo. Traballou en empregos de pintura decorativa en Moravia, principalmente para postas teatrais. En 1879 mudouse a Viena para traballar cunha compañía vienesa de deseño teatral logrando informalmente completar a súa educación artística. Cando en 1881 un incendio destruíu o negocio dos seus empregadores, regresou a Moravia, traballando de xeito independente, facendo pinturas decorativas e retratos. O Conde Kart Khuen de Mikulov contratouno para decorar con murales o Castelo de Hrusovany Emmahof, e quedou tan gratamente impresionado que acordou apadriñar a aprendizaxe formal de Mucha na Academia de Belas Artes de Múnic.
Voo 972 de Cubana de Aviación
Accidente
O CU-972 era un voo doméstico cara o Aeroporto Internacional Frank País no leste de Cuba. Transportaba un total de 113 persoas, 104 pasaxeiros e 9 tripulantes. O piloto era o capitán Jorge Luis Núñez Santos, e o seu primeiro oficial era Miguel Ángel Arreola Ramírez. Cinco dos pasaxeiros eran estranxeiros e polo menos seis dos tripulantes eran mexicanos.
Meiriñado de Pamplona
250px|miniatura|Meiriñado de Pamplona 250px|thumb|Mapa municipal O Meiriñado de Pamplona (en castelán: Merindad de Pamplona, en éuscaro: Iruñeko merindadea) é un dos cinco meiriñados en que historicamente se dividiu a Comunidade Foral de Navarra (España) e que ten por capital a cidade de Pamplona. O seu termo coincide co partido xudicial homónimo, agás polo municipio de Burlata que pertence ao meiriñado de Sangüesa e dende 1988 ao partido xudicial de Pamplona. O meiriñado engloba 85 municipios e 6 facerías tendo unha superficie total de 2438,2 km². A súa poboación en 2010 foi de 347.807 habitantes (INE).
Condado de Holanda
Historia
Até o século IX, os habitantes do territorio holandés eran de procedencia frisoa, e a zona era parte de Frisia.
O primeiro conde de Holanda que se coñece con certeza foi Teodorico I, que reinou desde 896 até 931. Foi sucedido por unha longa lista de condes holandeses, que até o ano 1101 coñecéronse como condes de Frisia.
Cando o conde Xoán I morreu sen descendencia en 1299, o condado foi herdado por Xoán II de Avesnes, conde de Hainaut.
Na época de Guillerme V (da Casa de Wittelsbach, 1354–1388), o conde de Holanda tamén foi o conde de Hainaut e de Zelandia.
Máis tarde, diversos enfrontamentos armados tiveron lugar até que Jacqueline I, condesa de Hainaut, se viu obrigada a ceder todas as súas posesións, incluíndo Holanda, ao seu primo Filipe III de Borgoña, coñecido como Filipe o Bo, en 1432.
Como consecuencia, Holanda converteuse en parte dos Países Baixos borgoñóns e, máis tarde, en 1477, pasou a formar parte das Dezasete Provincias dos Habsburgo (Países Baixos españois).
No século XVI, o condado converteuse na rexión europea máis densamente urbanizada, coa maioría da poboación vivindo nas grandes urbes.
Nos Países Baixos españois, Holanda era a rexión dominante do norte; a influencia política de Holanda determinou en gran medida o dominio borgoñón sobre a zona.
O último conde de Holanda foi Filipe III, máis coñecido como Filipe II, rei de España. Foi deposto oficialmente en 1581 mediante a Acta de abxuración, pola que xurdiu a República das sete Provincias Unidas dos Países Baixos.
Historia posterior do territorio
Pola Acta de abxuración de 1581, o rei Filipe II de España tivo que conceder a autonomía da República dos Sete Países Baixos Unidos, e o Condado de Holanda, que formaba parte dela como provincia, deixou de existir como estado independente.
Desde entón, o Condado de Holanda foi gobernado por un estatúder designado polos Estados Xerais dos Países Baixos. Oficialmente o Condado de Holanda continuou existindo até 1795, cando o territorio das Sete Provincias foi transformado por Napoleón na República Bátava, república irmá da Primeira República francesa. O territorio do Condado foi dividido en catro departamentos: Amstel, Delft, Texel e Schelde en Maas.
Despois de 1813, Holanda foi novamente unha provincia, esta vez do Reino Unido dos Países Baixos.
En 1840 o territorio foi dividido en dúas partes correspondentes ás actuais provincias neerlandesas de Holanda do Norte (Noord-Holland) e Holanda do Sur (Zuid-Holland).
Soberanos do Condado de Holanda
Os primeiros señores de Holanda que ostentaban o título de conde posuían a Frisia occidental; pero o título de "conde de Holanda" aparece con Teodorico V.
Condes de Holanda
200 px|miniatura|Armas dos condes de Holanda
Despois de Xoán I, os condes de Hainaut herdan os Condados de Holanda e de Zelandia.
Casa de Avesnes
100px|dereita
Casa de Wittelsbach
100px|dereita
Casa de Borgoña
100px|dereita
Casa de Habsburgo
100px|dereita
Elementos de Euclides
dereita|200px|miniatura|Capa da primeira edición en inglés dos Elementos de Euclides, publicada por Sir Henry Billingsley en 1570.
Engloba unha colección de definicións, postulados (axiomas), proposicións (teoremas e construcións) e probas matemáticas das proposicións. Nestes trece volumes Euclides recompila gran parte do saber matemático da súa época, representado no sistema axiomático coñecido como Postulados de Euclides os cales, dunha forma sinxela e lóxica, deron lugar á xeometría euclidiana.
Parece que Euclides pretendía reunir tres grandes descubrimentos do seu tempo: a teoría das proporcións de Eudoxo (Os Elementos. Libro V), a teoría dos irracionais de Teeteto e a teoría dos cinco sólidos regulares, que ocupaba un lugar importante na cosmoloxía de Platón.
Coa excepción de Sobre a esfera movente de Autolycus de Pitane, os Elementos é o tratado grego sobrevivente máis antigo e contén o tratamento axiomático-dedutivo sobrevivente máis antigo da matemática. É unha obra fundamental na construción da lóxica e da ciencia moderna.
Os Elementos de Euclides é o libro de máis éxito e influente xamais escrito. Imprimiuse por primeira vez en Venecia en 1482, é foi un dos primeiros traballos de matemática en seren impresos despois da invención da imprenta e, despois da Biblia, foi o libro que máis edicións alcanzou (máis de 1.000). Usouse como un texto básico en xeometría en todo o mundo occidental durante 2.000 anos. Ao longo séculos, cando o quadrivium estaba incluído no currículo dos estudantes de todas as universidades, o coñecemento deste texto, ou polo menos de parte del, exixíase a todos os estudantes. Non foi até o século XX cando, aínda o seu contido era ensinado universalmente nos libros didácticos, deixou de ser considerado algo que todas as persoas educadas deberían ler. E aínda hoxe é utilizado por algúns educadores como introdución básica da xeometría.
Historia
esquerda|miniatura|230px|Capa dunha tradución latina de [[Adelardo de Bath dos Elementos de Euclides, ca. 1309–1316; a tradución latina máis antiga sobrevivente.]]
Ander Iturraspe
Ander Iturraspe Derteano, nado en Abadiño (Biscaia) o 8 de marzo de 1989, é un futbolista vasco. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o RCD Espanyol da Liga Santander.
Traxectoria
Iturraspe chegou ao Athletic Club en 1999, cando tiña 10 anos, e pasou por varias categorías inferiores do club. En 2007, fichou polo CD Baskonia.
Elementos de Euclides
Historia
Proclo, un matemático grego que viviu varios séculos despois de Euclides, escribiu no seu comentario dos Elementos: "Euclides, que recompilou os Elementos, recollendo moitos dos teoremas de Eudoxo, perfeccionando moitos dos de Teeteto e tamén proporcionando demostracións irrefutábeis de cousas que foran só debilmente probadas polos seus predecesores".
Ander Iturraspe
Traxectoria
O 12 de marzo de 2008, Iturraspe xogou de titular co primeiro equipo do Athletic nun amigable contra o Zalla UC, na vitoria dos bilbaínos por 6-1. Ademais, xogou dous amigables máis, contra o Club Portugalete e o Aviron Bayonnais FC.
O 23 de xuño de 2008, foi subido oficialmente ao primeiro equipo, tras xogar 30 partidos co Baskonia. O 14 de setembro xogou o seu primeiro partido oficial de titular, no empate do Athletic contra o Málaga CF por 0-0.
Elementos de Euclides
Historia
A pesar de ser coñecido por figuras como Cicerón, por exemplo, non existe rexistro sobrevivente do texto de que fora traducido para o latín antes de Boecio no século V ou VI. Os árabes coñeceron Os Elementos a través dos bizantinos, aproximadamente en 760; esta versión, de Proclo, foi traducida para o árabe baixo Harum al Rashid contra o ano 800.
A primeira edición impresa apareceu en 1482 (baseada na edición en latín de Giovanni Campano de 1260), que foi usada por Pedro Nunes (1502-1578), que a citou varias veces nos seus escritos.
En 1768, Angelo Brunelli publicou unha tradución en lingua portuguesa dos Libros I, VI, XI e XII, usando a tradución latina de Frederico Comandino incluíndo as notas desta versión, da autoría de Roberto Sinson (1687-1768). miniatura|dereita|Fragmento dos Elementos encontrado ao final do século XIX entre os [[Papiros de Oxirrinco, datados en ca. 100 d.C. O diagrama acompaña a Proposición 5 do Libro II dos Elementos. Pola falta de espazos entre as palabras, e por estar estas partidas ao final das liñas, crese que foi escrito por alguén que non era un escriba profesional, posibelmente para uso persoal. Actualmente encóntrase no Museo de Arqueoloxía e Antropoloxía da Universidade de Pensilvania. ]]