cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diorama
Ás veces sitúase diante dun fondo pintado ou impreso de maneira que simule unha contorna real, completado normalmente con efectos de iluminación. Poden representar escenas da natureza, urbanas, eventos históricos, batallas etc. ben con fins didácticos ou de entretemento.
O termo foi acuñado por Daguerre en 1822 para un tipo de expositor rotativo e popularizado a fins do século XIX e principios do XX por Frank Chapman, conservador do Museo Americano de Historia Natural.
En ocasións, a terceira dimensión —a profundidade ou grosor— é moi pequena comparada coas outras dúas, ao estar destinado á observación desde un punto de vista fixo. A este tipo de presentación é ao que algúns autores reservan en exclusiva o termo diorama. Por ese motivo, ao efecto consistente en presentar fotografías de elementos grandes como se fosen maquetas chámase efecto diorama.
Historia do diorama
O diorama foi un entretemento popular moi común no século XVIII. Inventado en 1781 por Philippe Jacques de Loutherbour en Londres, considerouse unha alternativa aos famosos "Panoramas". Jacques quería converter a arte do decorado nun verdadeiro espectáculo, e en 1822 co seu socio Bouton desenvolveu unhas montaxes de gran realismo.
Miriam Hopkins
Ellen Miriam Hopkins, nada en Savannah (Xeorxia) o 18 de outubro de 1902 e finado en Nova York o 9 de outubro de 1972, foi unha actriz estadounidense coñecida pola súa versatilidade.
Diorama
Impacto e éxito do primeiro momento
O feito de que as pinturas se movesen era unha novidade, un efecto xamais visto que causou impacto na primeira metade do século XIX. O diorama triunfou rapidamente en París, e pouco despois en toda Europa.
No ano 1823, un ano despois do gran debut do diorama de París, construíuse un segundo edificio dedicado á súa exhibición: o Regent’s Park de Londres, que adquiriu os dereitos dos murais de Daguerre. Unha vez máis o espectáculo causou grande impresión na Inglaterra e moitos artistas, como Clarkson Stanfiels e David Roberts, innovaron coa introdución de movementos, sons e efectos especiais.
Miriam Hopkins
Primeiros anos
Hopkins naceu en Savannah, filla de Homer Hopkins e Ellen Cutler e creceu en Bainbridge, preto do límite con Alabama. Tiña unha irmá máis vella, Ruby (1900–1990). O seu bisavó materno, o cuarto alcalde de Bainbridge, axudou a establecer a igrexa episcopal de St. John da cidade. Hopkins cantou de nena no coro.
En 1909, viviu un breve tempo en México coa súa familia. Despois de que os seus pais se separasen, Hopkins mudouse de adolescente coa súa nai a Syracuse, Nova York, para estar preto do seu tío paterno, Thomas Cramer Hopkins, xefe do departamento de xeoloxía da Universidade de Syracuse.
Hopkins asistiu ao Goddard Seminary de Barre, Vermont (posteriormente convertido en Goddard College e resituado en Plainfield, Vermont), e á Universidade de Syracuse de Nova York.
Diorama
Impacto e éxito do primeiro momento
Durante os primeiros anos Daguerre tivo moito éxito co público e crese que isto foi unha grande axuda para o financeiro. Non obstante, a súa popularidade diminuíu en abril de 1830; separouse de Bouton, que marchou a Londres, mentres que Daguerre decidiu quedar en París. Nese mesmo ano, 17 dos 21 dioramas que estiveron expostos en París entre 1822 e 1830 foron vendidos ao propietario do Diorama londiniense. Inicialmente, o acordo era vender 12 por 15 000 francos, pero a crise do sector obrigouno a reducir o prezo á metade.
José María Lago Cabo
dereita|miniatura|José María Lago nun pleno municipal do Concello da Gudiña, 2021. José María Lago Cabo, nado na Gudiña en 1973, é un enxeñeiro e político galego do PPdeG.
Diorama
Crise do diorama
Ante a depresión económica foi necesario atopar novos atractivos. Daguerre optou por incorporar innovacións aos seus dioramas, aínda que non sempre con éxito. Primeiro intentou engadir efectos especiais, como portas que simulan abrir e pechar, pero non foron suficientes para volver a gañar o interese do público. Os espectadores opinaron que "estas actuacións foron unha decepción, xa non eran suficientes na vista do espectador".
Miriam Hopkins
Carreira
Aos vinte anos, Hopkins fíxose corista en Nova York. Tamén actuou con regularidade no teatro na década de 1920, incluída a adpatación teatral de An American Tragedy, de Theodore Dreiser. En 1930 protagonizou en Broadway a obra Ritzy de Sidney Toler. Tamén en Broadway interpretou a protagonista de Jezebel, obra de teatro de 1933 de Owen Davis. Cando se adaptou ao cinema en 1938, Hopkins ficou decepcionada de que escollesen a Bette Davis para o papel que ela interpretou no escenario. Isto comezou un conflito entre ambas publicitado polos estudios.
En 1930, Hopkins asinou con Paramount Pictures e debutou no cinema con Fast and Loose. O seu primeiro grande éxito foi o filme de terror de 1931 Dr. Jekyll and Mr. Hyde, en que interpretou a Ivy Pearson, unha prostituta que acaba relacionada con Jekyll e Hyde. Recibiu boas críticas, incluída unha de Mordaunt Hall de The New York Times que dicía que interpretara a Ivy "de xeito espléndido".
Despois a súa carreira ascendeu rapidamente. En 1932 destacou no filme de Ernst Lubitsch Trouble in Paradise, onde mostrou o seu engado como unha bela e celosa rateira. Durante o Hollywood pre-código de principios da década de 1930, apareceu en The Smiling Lieutenant, The Story of Temple Drake e Design for Living, todos grandes éxitos de público e crítica.
José María Lago Cabo
Traxectoria
Fillo de Guillermo Lago Pérez. Enxeñeiro técnico industrial, impartiu cursos para a Fundación Galega do Metal. Nas eleccións municipais de 2015 foi o número dous da candidatura do PPdeG. Logo do falecemento do seu pai en xaneiro de 2016 por mor dun infarto, foi elixido alcalde da Gudiña. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Presentouse de novo ás eleccións municipais en 2023 mais non acadou a alcaldía, e ademais de concelleiro pasou a ser deputado provincial.
Vida persoal
Está casado e ten unha filla.
Miriam Hopkins
Carreira
Hopkins foi unha das primeiras actrices nas que se pensou para o papel de Ellie Andrews en It Happened One Night (1934). Rexeitou o papel, que foi para Claudette Colbert. Tamén participou nas audicións para o papel de Scarlett O'Hara en Foise co vento, sendo a única candidata nada en Xeorxia, mais o papel foi para a británica Vivien Leigh. Tanto Colbert como Leigh gañaron o Óscar polas súas interpretacións.
Hopkins tivo un conflito moi publicitado coa súa inimiga Bette Davis. Hopkins e Davis coprotagonizaron dous filmes, The Old Maid (1939) e Old Acquaintance (1943). Nesta época, cría que Davis mantiña unha relación co seu marido, Anatole Litvak. Davis, indignada polos celos de Hopkins, dixo que gozara golpeala nunha escena de Old Acquaintance, despois de que a personaxe de Hopkins fixese afirmacións infundadas contra a de Davis. Fotos de prensa mostran as dúas actrices nun cuadrilátero de boseo, coas luvas preparadas e o director Vincent Sherman entre elas coma un árbitro. En entrevistas posteriores, Davis describiu a Hopkins como unha "actriz terriblemente boa", pero tamén "terriblemente celosa".
Despois de Old Acquaintance, Hopkins non traballou de novo no cinema ata The Heiress (1949), onde interpretou a tía da protagonista. Na comedia de Mitchell Leisen de 1951 The Mating Season, ofreceu unha actuación cómica como nai de Gene Tierney. Tamén participou en A calumnia (1961), remake do seu filme These Three (1936). As súas últimas personaxes no cinema foron a nai de Robert Redford en A manda humana (1966), e unha antiga estrela de Hollywood envellecida no filme de terror Savage Intruder (1970).
Hopkins foi unha pioneira da televisión. Participou en obras televisivas dende finais da década de 1940 ata os sesenta, en programas como The Chevrolet Tele-Theatre (1949), Pulitzer Prize Playhouse (1951), Lux Video Theatre (1951–1955), e capítulos de The Investigators (1961) e The Outer Limits (1964), e mesmo nun episodio de The Flying Nun ("Bertrille and the Silent Flicks") en 1969.
Ten dúas estrelas no Paseo da Fama de Hollywood, unha polo cinema no 1709 Vine Street e outra pola televisión no 1716 Vine Street.
Falecemento
Hopkins faleceu en Nova York por un ataque ao corazón nove días antes do seu 70 aniversario. Foi enterrada no cemiterio Oak City en Bainbridge, Xeorxia.
Vida persoal
Hopkins casou catro veces. O seu primeiro matrimonio foi co actor Brandon Peters, o segundo co aviador e guionista Austin Parker, o terceiro co director Anatole Litvak e o cuarto co correspondente de guerra Raymond B. Brock. En 1932, adoptou un neno, Michael T. Hopkins (29 de marzo de 1932–5 de outubro de 2010), que fixo carreira nas forzas aéreas.
Miriam Hopkins era coñecida polas súas festas elegantes. John O'Hara, que asistiu con frecuencia, indicou que
Era unha acérrima demócrata que apoiou con forza a presidencia de Franklin D. Roosevelt.
Diorama
Crise do diorama
Outro intento marrado foi coa Vue du Mont Blanc, prise da Vallée de Chamouny, no que se representaba un chalé suízo con árbores reais, unha cabra de verdade e un coro de música tradicional. Eses elementos que pretendían facer máis real o espectáculo non foron apreciados polo público, xa que facían que se perdese a fronteira entre a realidade e a ficción; foi por ese motivo que Daguerre acabou renunciando á utilización de elementos reais e xurdiu a idea dun novo diorama: o diorama de dobre efecto.
Dioramas de dobre efecto
Este tipo de diorama era máis complexo que os anteriores e era necesario case un ano de traballo para rematalos. Daguerre e o pintor Sèbron empezáronos a producir a partir de 1834.
Neste novo tipo de representación pintábase unha imaxe diante, e detrás colocábase unha variante da mesma pintura, pero imitando unha escena nocturna. O resultado era unha presentación de varias imaxes nunha única superficie na que se vía a alba, un mediodía luminoso, un atardecer e mesmo a medianoite, lográndoo utilizando distintas variacións de luz. O diorama de máis éxito nesa época foi a representación dunha escena nocturna, Une Messe de minuit a Saint Etienne-du-Mont, de 1834, exhibido durante tres anos consecutivos. Ao iniciarse a proxección, na igrexa víase a luz do día, daquela a luminosidade ía baixando de intensidade até chegar á noite, momento en que todas as candeas se acendían e iluminaban toda a escena: os bancos e a xente que rezaba acompañados do son dun órgano.
Tipos de dioramas
miniatura|300x300px|Diorama de 1893 no "Biologiska Museet" en [[Estocolmo]] miniatura|400x400px|Diorama da batalla de Pidna (vista parcial).
Ademais dos dioramas históricos orixinais, distínguense tres tipos fundamentais:
Os dioramas poden ser medios de ensino interesantes, sobre todo para os primeiros graos da Educación Primaria e tamén a Educación Infantil e a Secundaria.
Partes do diorama
Pola similitude que presentan cun escenario teatral, pero de dimensións máis reducidas, as súas partes teñen nomes iguais ás dun teatro.
O fondo ou foro
É o debuxo que limita o campo de acción da escena que se representa. Pode estar formado por distintos planos que dan idea de profundidade ou debuxado en perspectiva, co que se obtén o mesmo efecto. Os laterais ou bastidores son pequenos debuxos que cobren distintos espazos da escena, que poden ser vexetación, rocas, edificios, mobles etc. Estes elementos axudan a dar profundidade ao diorama, que é un dos seus principais atractivos.
A escena
Constitúe a acción ou motivo principal do diorama e pode estar constituída por diferentes figuras. As principais que constitúen o eixo do asunto e poden ser unha ou varias. As secundarias son as que xeralmente completan a escena: animais, persoas, obxectos, mobles e demais.
Os dioramas poden ser estáticos ou dinámicos. Nos primeiros as figuras son fixas e nos segundos pódese lograr certo movemento por medio de fíos e outros medios. Tamén se poden acompañar de efectos de luces, fume etc. que fagan máis real a representación.
Figuras
Os dioramas son excelentes medios de ensino, sobre todo porque poden ser elaborados polos propios alumnos nos graos superiores da Educación Primaria e na Secundaria básica, con escenas de momentos históricos, procesos biolóxicos, mapas ou escenas xeográficas e moitos temas máis. É unha forma amena de construír o coñecemento e son relativamente fáciles de elaborar.
As técnicas de tratamento computarizado da imaxe dixital, permiten hoxe en día á televisión presentar as imaxes coma se fosen dioramas. É moi común ver anuncios de programas, propaganda política, comercial, letreiros etc. presentados desta forma, con efectos similares aos da realidade aumentada.
Jayavarman VIII
Jayavarman VIII (en ជ័យវរ្ម័នទី៨), coñecido tamén postumamente como Paramesvarapada, foi un dos reis máis destacados do imperio Khmer. Reinou durante 52 anos, dende 1243 ata 1295. Unha das súas esposas era a raíña Chakravartirajadevi. Recuperou o hinduísmo como relixión do reino ao tempo que atacaba o budismo.
Regaedo, San Román de Vale, O Vicedo
Regaedo é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Jayavarman VIII
Foi durante o reinado de Jayavarman VIII cando as forzas mongolas baixo o mando de Khublai Khan atacaron o imperio de Angkor en 1283. En 1281, Jayavarman VIII encarcerara emisarios do xeneralísimo mongol en Champa. En 1283, decidiu pagar tributo e comprar a paz e así o seu goberno sobreviviu. Os anais chineses rexistran que en 1291, "o rei de Lohu" (Camboxa) enviou unha misión que presentou "o tributo habitual de ouro, marfil de elefante e outras cousas". En 1290, o pobo mon recuperou a súa independencia.
Tamén durante o seu reinado, o seu territorio sufriu unha guerra devastadora contra o Reino de Sukhothai.
Jayavarman VIII era xivaíta e destruíu moitas das imaxes budistas do país, ademais de restablecer santuarios anteriormente hindús que foran convertidos ao budismo polo seu predecesor. As esculturas de Buda en templos como Preah Khan foron destruídas, e durante este período o templo Bayon converteuse nun templo de Shiva. A estatua central do templo, un Buda de 3,6 metros de altura, foi guindada a un pozo próximo. Tamén dotou á cidade de Mangalartha dun santuario hindú en 1295, xusto antes de ser derrocado polo seu xenro Indravarman III (Srindravarman), un budista devoto que devolveu o budismo ao reino.
A Fraga, Vincios, Gondomar
A Fraga é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
A Lameira, Vincios, Gondomar
A Lameira é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Rally de Narón de 1990
O Rally de Narón de 1990 foi a terceira edición de dito rally e a penúltima proba da tempada 1990 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Celebrouse o 20 de outubro de 1990 e o vencedor foi o dumbriés Manuel Senra a bordo dun Peugeot 205 GTI.
Itinerario
Constou de oito treitos e un total de 276 km, dos cales 46 foron cronometrados. Os treitos a correr foron Anca, Ferreira, San Xiao e Lamas, dándose dúas pasadas a cada un deles.
Desenvolvemento
Manuel Senra, que competía por primeira vez en terra, dominou o rally con claridade co seu Peugeot 205 GTI. El e o seu copiloto José Maceiras marcaron o mellor tempo en todos os treitos excepto no último, no que meteron unha roda nunha cuneta e perderon algo de tempo sacándoa. En segunda posición, a máis dun minuto de Senra, chegou Manuel González cun Citroën Visa GTi, mentres que o Renault 5 GT Turbo de Andrés González foi terceiro. En cuarto lugar chegou o portugués João Enes, que con este resultado colocouse líder do campionato.
O Sisto, San Román de Vale, O Vicedo
O Sisto é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Laxe, Vincios, Gondomar
A Laxe é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Os Muíños, Vincios, Gondomar
Os Muíños é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Suasbarras, San Román de Vale, O Vicedo
Suasbarras é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Miguel González Pérez
Miguel González Pérez, nado en Santa Cruz de la Palma o 27 de abril de 1927 e finado en Madrid o 6 de xullo de 2021, foi un futbolista e adestrador español. Xogaba de extremo dereito e desenvolveu a maior parte da súa carreira no Atlético de Madrid, sendo ademais internacional coa selección española.
Como futbolista
Comezou a xogar ao fútbol no Mensajero, na súa illa natal da Palma, iniciando unha carreira nas Canarias que despois continuou no Iberia de Tenerife, e no Real Club Victoria de Gran Canaria.
Pontellas, San Román de Vale, O Vicedo
Pontellas é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Miguel González Pérez
Como futbolista
En 1949 fichou polo Atlético de Madrid, xa en Primeira División. Co equipo madrileño proclamouse campión de liga nas súas dúas primeiras tempadas (1949/50 e 1950/51), pero apenas tivo presenza nas aliñacións de Helenio Herrera. Na tempada 1951/52 foi cedido ao Real Oviedo, da Segunda División, co que marcou 9 goles en 21 partidos, logrando o ascenso á máxima categoría.
De regreso a Madrid, consolidouse na dianteira atlética durante as seguintes oito campañas, alcanzando os 252 partidos oficiais e 73 goles. Na tempada 1958/59 debutou na Copa de Europa, disputando 9 encontros e marcando un gol contra o Schalke 04. Despediuse do club en 1960, despois de conquistar a Copa do Xeneralísimo.
Selección española
Durante a súa etapa como xogador do Atlético de Madrid, foi internacional coa selección española en 15 ocasións. Debutou en novembro de 1953, da man de Luis Iribarren, nun partido contra Suecia, e durante o seu paso polo combinado anotou dous goles, un contra Turquía e outro ante Suíza.
Como adestrador
Tras colgar as botas tivo unha breve carreira como adestrador. Na tempada 1967/68 colleu as rendas do Atlético de Madrid na xornada 26, trala destitución do brasileiro Otto Glória. O seu labor foi avalado pola directiva, continuando como técnico do Atlético durante toda a tempada 1968/69, acabando sexto na liga.
A continuación dirixiu o Betis e o Hércules en Segunda, e o Getafe Deportivo en Terceira.
Ricardo Porto Rodríguez
Ricardo Porto Rodríguez, nado en Melide e finado no mesmo concello o 30 de outubro de 1982, foi un político galego.
Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Felisa Roca e foi pai de Ermitas e María Teresa Porto Roca.
Charlene Spretnak
Charlene Spretnak, nada en Pittsburgh (Pensilvania) o 30 de xaneiro de 1946, é unha autora estadounidense que escribiu nove libros sobre historia cultural, crítica social (incluídos feminismo e política Verde), relixión e espiritualidade, e arte.
Pensamento
Ao longo da súa vida como escritora, conferenciante e activista, sentiuse atraída a interrelación dinámica, que desempeña un papel central en todos os temas que a atraeron. Interésanlle especialmente os descubrimentos do século XXI que indican que o mundo físico, incluído o corpo-mente humano, está moito máis interrelacionado dinamicamente coa natureza e con outras persoas do que a modernidade supuxera. Varios dos seus libros tamén propoñen un "mapa do terreo" dos movementos de cambio social emerxentes e unha exploración dos problemas que expoñen. Contribuíu a crear un marco de referencia e unha visión ecosocial nos ámbitos da crítica social (incluídos o feminismo e o ecofeminismo), historia cultural, crítica de tecnoloxía,  e a espiritualidade das mulleres.
Desde mediados da década de 1980, os seus libros examinaron as múltiples crises da modernidade e impulsaron os esforzos correctivos que están a xurdir. O seu libro Green Politics (1984) foi un importante catalizador para a formación do movemento estadounidense do Partido Verde, do que foi cofundadora nos meses seguintes á súa publicación. O seu ensaio A View from the Xute (2018) propón un posible novo enfoque para falar cos negacionistas do cambio climático sobre a acción contra o cambio climático.
Vilela, San Román de Vale, O Vicedo
Vilela é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Suavila, San Román de Vale, O Vicedo
Suavila é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Os Nandíns, Vincios, Gondomar
Os Nandíns é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
A Pasaxe, Vincios, Gondomar
A Pasaxe é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
O Vilar, San Román de Vale, O Vicedo
O Vilar é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Néstor Ogando
Néstor Ogando Blanco, nado en Arcucelos (Retorta, Laza), é un apicultor e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Estivo emigrado en Barcelona. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía da Gudiña que obtivo tres concelleiros, pero foi elixido alcalde grazas ao apoio de tres concelleiors do PPdeG, que o votaron para castigar a lista de Centristas de Galicia. En outubro de 1992 unha moción de censura quitóulle a alcaldía. Nas municipais de 1995 foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE, e gañou as eleccións aínda que sen maioría absoluta.
Piñeiro, Vincios, Gondomar
Piñeiro é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
O Viso, Suegos, O Vicedo
O Viso é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Vilagudín, San Román de Vale, O Vicedo
Vilagudín é un lugar da parroquia de San Román de Vale, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Pontide, Suegos, O Vicedo
Pontide é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
O Outeiro, Vincios, Gondomar
O Outeiro é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Valdourido, Suegos, O Vicedo
Valdourido é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
A Torre, Suegos, O Vicedo
A Torre é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Aracena
Aracena é un municipio de España na provincia de Huelva, comunidade autónoma de Andalucía. Atópase na Serra de Aracena, que forma parte da Serra Morena.
Ten unha área duns 184 km² e unha poboación de 8255 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 43,74 hab/km². Encóntrase situado a unha altitude de 714 m.
Chin
miniatura Chin é un estado de Myanmar situado no oeste do país. A súa capital é Hakha.
En 2014 tiña unha poboación de 478 801 habitantes.
Demografía
A etnia chin é a maioritaria deste estado. Debido ao labor dos misioneiros baptistas estadounidenses, o 93% da poboación é cristiá. Con todo, moitos chin seguen profesando as relixións tradicionais e o budismo theravada.
Localización
O estado posúe os seguintes límites territoriais:
Organización territorial
Organízase en 3 distritos e 9 municipios:
A Resteba, Vincios, Gondomar
A Resteba é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
O Peón, Suegos, O Vicedo
O Peón é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Zenit-3SL
Zenit-3SL foi un lanzador pesado ucraíno e ruso adicado principalmente a lanzar satélites de comunicacións. Era comercializado pola empresa Sea Launch e lanzado desde unha plataforma mariña.
Características
O Zenit-3SL foi un derivado do Zenit-3 deseñado para poder ser lanzado desde unha plataforma flotante que podía moverse a calquera punto do océano e tomar vantaxe de ser lanzado desde baixas latitudes, cerca do ecuador. A versión orixinal modificouse, ampliando a terceira etapa para poder enviar cargas máis pesadas a órbita. Lanzáronse 36 Zenit-3SL, con tres fallos totais e un parcial.
O Salgueiro, Vincios, Gondomar
O Salgueiro é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Den store badedag
Den store badedag é un filme dinamarqués de 1991 dirixido por Stellan Olsson. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 64ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Rocha, Vincios, Gondomar
A Rocha é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
A Pallaza, Suegos, O Vicedo
A Pallaza é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Horizontes distantes
Horizontes distantes (en Bend of the River) é un filme estadounidense de 1952 dirixido por Anthony Mann e protagonizado por James Stewart, Arthur Kennedy, Julie Adams e Rock Hudson. Está baseado na novela de 1950 Bend of the Snake de Bill Gulick, e conta a historia dun vaqueiro que arrisca a súa vida para entregar subministracións confiscadas aos campesiños despois de que se descubrise ouro na rexión. Horizontes distantes foi rodado en Sandy River, Mount Hood, no río Columbia e en Timberline, Oregón. É o segundo wéstern no que colaboraron Anthony Mann e James Stewart.
Estreouse en galego o 21 de xullo de 2020 na tvG2.
Zenit-3SLB
Zenit-3SLB foi un lanzador pesado ucraíno e ruso adicado principalmente a lanzar satélites de comunicacións.
A Serra, Vincios, Gondomar
A Serra é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Zenit-3SLB
Características
O Zenit-3SLB era unha modificación do Zenit-3SL para poder ser lanzado desde o cosmódromo de Baikonur. Era comercializado por Land Launch, filial de Sea Launch, a comercializadora dos Zenit-3SL. Lanzáronse seis Zenit-3SLB, todos con éxito.
A Torre, Vincios, Gondomar
A Torre é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Torre de Teodomiro
A Torre de Teodomiro, tamén denominada como o Castelo de Teodomiro, foi un castelo altomedieval situado no monte do Gato. Coñecida unicamente a través de fontes documentais, foi declarada Ben de Interese Cultural no ano 1994. É, por tanto, un ben singular en Galiza.
Historia
A fundación desta fortificación produciríase na Alta Idade Media, na época do reino suevo de Galiza. Segundo o Cronicón de Walfrido foi o rei suevo Teodomiro quen arredor do ano 550 encargou a súa construción no Monte Cato. Recibía o nome de Castrum Feacium, topónimo que hoxe dá nome á inmediata parroquia de Feás, e situábase fronte ao camiño que ligaba Betanzos con Curtis, Sobrado ou Lugo, isto é, nun contexto viario estratéxico.
En 1892, Manuel Martínez Santiso na súa Historia de la Ciudad de Betanzos facía referencia á fortaleza e informaba de que xa non ficaban restos. En 1918, o historiador e arqueólogo Ángel del Castillo cría que non había «xeito nin de reducir a súa situación nin de probar a súa existencia». Na Geografía General del Reino de Galicia, publicada en 1928, Uxío Carré Aldao mencionábaa dentro da parroquia de Fervenzas (Aranga).
No ano 1994 foi declarada Ben de Interese Cultural (BIC), malia non existir na altura indicio ningún sobre a localización nin estruturas. Recibiu esta declaración por mor dun decreto estatal que protexía tódolos castelos independentemente do seu estado. Tamén foi incluída no Plan Xeral de Ordenación Municipal do concello de Aranga, que se aprobou en 2013. Aínda que sen xeolocalizar, situouse na parroquia de Fervenzas. A falla de indicios sobre os seus restos provocou a intención de analizar a súa baixa como Ben de Interese Cultural.
miniatura|esquerda|A estrutura elíptica achada por A. Malde apréciase na vista aérea do voo efectuado sobre a zona en 1985. Diferentes autores seguiron a se referir á fortaleza ao escribir sobre Fervenzas. Francisco Pato Fandiño, na súa obra de 2018 sobre a parroquia de Santa María de Ois (Coirós), consideraba posíbel que se localizase no lugar denominado Cruz do Campo Xaneiro, onde converxen as parroquias de Ois, Fervenzas, Bandoxa e Rodeiro (estas dúas últimas do concello de Oza-Cesuras). En abril de 2021, o arqueólogo Antón Malde, seguindo a toponimia e empregando as modernas técnicas de análise xeográfica, achou «fortes indicios» dos restos algo máis ao sur, no lugar do Castelo de Arriba (Rodeiro). A radiografía do terreo, o cal estaba totalmente cuberto de vexetación, permitiulle apreciar o que semellaba unha «muralla elipsoidal e probabelmente un corpo central».
Ao mesmo tempo, as empresas Greenalia e Galernegy, que pretenden instalar até 40 muíños eólicos na mesma zona do castelo altomedieval, alén de omitiren a existencia dunhas mámoas no seu estudo arqueolóxico, tampouco facían referencia ao BIC. Perante esta situación, o BNG reclamou no Parlamento protección para a fortificación, así como medidas concretas para a súa conservación e posta en valor. Representantes da dirección xeral de Patrimonio, nunha xuntanza coa acabada de constituír plataforma Aire Limpo nas Mariñas-Mandeo, amosábanse remisos a explorar o terreo e mesmo chegaban a soster que a declaración como BIC fora un «erro», en referencia á posíbel descatalogación.
Após o achado, Malde presentou o proxecto técnico á Dirección Xeral de Patrimonio co fin de solicitar permiso para realizar unha prospección arqueolóxica mediante a cal poder levar a cabo a identificación e delimitación do ben. Esta prospección foi promovida pola asociación de veciños San Vicente de Fervenzas. Días despois o propio conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, confirmou a autorización no Parlamento ao responder unha pregunta da deputada Mercedes Queixas (BNG) sobre a cuestión. Os traballos de campo permitiron ao arqueólogo confirmar a existencia dun recinto fortificado altomedieval que se correspondería, segundo tódolos indicios, coa Torre de Teodomiro.
Lad isbjørnene danse
Lad isbjørnene danse é un filme dinamarqués de 1990 dirixido por Birger Larsen. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Gangster Squad, brigada de elite
Gangster Squad, brigada de elite (en Gangster Squad) é un filme estadounidense de 2013 dirixido por Ruben Fleischer, escrito por Will Beall e protagonizado por Josh Brolin, Ryan Gosling, Nick Nolte, Emma Stone, Anthony Mackie, Giovanni Ribisi, Robert Patrick, Michael Peña e Sean Penn. Ambienado en 1949, o argumento presenta unha versión ficticia dos oficiais e detectives da policía dos Ánxeles, chamados Gangster Squad, que tentan manter a salvo a cidade dos Ánxeles de Mickey Cohen e a súa banda.
Logo de que o guión pasase varios anos sen proxecto, a produción do filme comezou en setembro de 2011, rematando en decembro dese ano. A súa estrea estaba prevista para o 7 de setembro de 2012, mais por mor do tiroteo de Aurora de 2021, en Colorado, Warner Bros. atrasou a data de estrea até o 11 de xaneiro de 2013 para acomodar as novas filmacións, que tiveron lugar en agosto de 2012. Gangster Squad, brigada de elite recibiu valoracións dispares por parte da crítica, que eloxiou o elenco e os valores de produción, mais criticou os personaxes escasamente desenvolvidos. O filme recadou 105 millóns de dólares en todo o mundo.
Estreouse en galego o 27 de febreiro de 2016 na TVG.
A Veiga, Vincios, Gondomar
A Veiga é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Medio dólar Kennedy
O medio dólar Kennedy é unha moeda estadounidense de curso legal cuñada por vez primeira en 1964 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Concibiuse como unha homenaxe ao 35º presidente do país, John F. Kennedy, e a súa creación foi autorizada polo Congreso dos EEUU pouco despois dun mes do seu asasinato en novembro de 1963.
O uso de obras anteriores dos gravadores xefe da casa da moeda Gilroy Roberts e Frank Gasparro posibilitou unha rápida preparación dos cuños e a produción da nova moeda comezou xa en xaneiro de 1964.
A primeira versión deste medio dólar, realizada en prata, comezou a ser acaparada xa desde o seu lanzamento en marzo de 1964, tanto polos coleccionistas como polas persoas que querían un recordo do finado presidente, polo que a US Mint decidiu aumentar a súa produción, aínda que rara vez chegou a verse en circulación. As continuas subas do prezo da prata provocaron un aumento do acaparamento: moitos dos dólares Kennedy dese primeiro ano fundíronse polo seu contido de metal nobre. As pezas datadas a partir de 1965 viron reducido o seu contido en prata do 90 % inicial ao 40 % —só un revestimento de prata—, mais aínda con este cambio a moeda seguiu a ter pouca circulación. Finalmente, en 1971 acabou por eliminarse por completo o contido en prata desta moeda e incrementouse a súa produción, o que motivou un lixeiro aumento do seu uso por parte da poboación.
En 1975 e 1976 cuñouse un deseño especial da moeda de curso legal para conmemorar o Bicentenario dos Estados Unidos. Ademais da emisión estándar para a circulación, cuñouse tamén unha tiraxe especial con revestimento de prata destinada ao coleccionismo. Tamén en paralelo á emisión regular, en 1992 comezaron a producirse cuñaxes para introducir nos estoxos de presentación para os coleccionistas cun contido do 90 % de prata. E finalmente, en 2014 emitiuse unha versión especial do medio dólar Kennedy, non circulante, cun 99,99 % de ouro.
Concepción da idea
Ás poucas horas do asasinato de John F. Kennedy o 22 de novembro de 1963, a directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Eva Adams, chamou o gravador xefe, Gilroy Roberts, para o informar de que xa se estaba a considerar seriamente a posibilidade de representar a Kennedy nunha das moedas de prata de maior valor facial: a dun dólar, a de medio dólar ou a dun cuarto de dólar. Adams contactou novamente con Roberts o 27 de novembro para dar vía libre ao proxecto, e indicoulle que a viúva do defunto presidente, Jacqueline Kennedy, prefería que se representase no medio dólar, en substitución do deseño anterior, o medio dólar Franklin, xa que non quería que George Washington deixase de aparecer no cuarto de dólar.
Por mor do axustado do tempo —a cuñaxe da moeda debía comezar en xaneiro de 1964—, Roberts optou por modificar o busto de Kennedy que creara para o anverso da súa medalla presidencial, producida pola US Mint, en tanto que Frank Gasparro comezou a modificar o reverso que creara para a devandita medalla presidencial. Tanto o deseño de Roberts como do de Gasparro foran aprobados por Kennedy. Roberts reunírase co propio Kennedy no seu día para lle amosar os primeiros modelos da medalla e, aínda que non consta que o presidente lle dese a súa opinión, Roberts decidira facer algúns cambios logo da entrevista co presidente.
Logo da produción dos primeiros exemplares de proba na US Mint, Jacqueline e Robert F. Kennedy foron invitados a velos. A viúva apreciou os deseños, aínda que suxeriu que se modificase lixeiramente o cabelo e que se utilizase unha figura de corpo enteiro ou de medio corpo, en lugar do busto de perfil, ao que Roberts contestou que non había tempo para cambios dese calibre, por mor das limitacións de tempo, e tamén que consideraba que o perfil esquerdo lle daría á moeda un aspecto máis atractivo.
O deseño do reverso de Frank Gasparro para este medio dólar tamén estivo influído pola experiencia que adquiriu ao deseñar a medalla de agradecemento do presidente Kennedy. En 1962, Kennedy mandara cuñar 300 medallas de agradecemento na Casa da Moeda de Filadelfia, que posteriormente foron presentadas durante a súa viaxe do 23 de xuño ao 2 de xull o de 1963 á República Federal Alemá, á Alemaña Oriental, a Irlanda, ao Reino Unido, a Italia e á Cidade do Vaticano. O deseño do reverso da medalla de agradecemento de Kennedy representa un selo presidencial máis grande e detallado que o que deseñara para a medalla presidencial. A localización da iniciais FG, de Gasparro, é tamén similar —baixo a gadoupa dereita da aguia—, tanto na medalla de agradecemento como na moeda de medio dólar.
Proceso lexislativo
A lei esixía a aprobación por parte do Congreso para calquera cambio dunha moeda que non levase máis de 25 anos en circulación, que era o caso do medio dólar Franklin vixente. A principios de decembro, o representante demócrata por Texas Henry Gonzalez presentou o proxecto de lei para que Kennedy puidese aparecer no novo medio dólar. O 10 de decembro, o novo presidente, Lyndon Johnson, apoiou a solicitude de creación da nova moeda e pediu que se aprobase axiña para posibilitar que a súa cuñaxe comezase en xaneiro de 1964. Johnson declarou que as numerosas cartas recibidas nese sentido enviadas pola cidadanía o convenceran para estar de acordo co proxecto. O proxecto de lei para a autorización do novo medio dólar na honra de Kennedy foi aprobado o 30 de decembro de 1963.
Lanzamento e produción
No momento da súa aprobación xa se estaba a traballar na confección dos cuños e os primeiros estaban xa en disposición de comezar a cuñar o 2 de xaneiro de 1964, e inicialmente só se produciron uns poucos exemplares de proba. As primeiras moedas de medio dólar Kennedy destinadas á súa posta en circulación cuñáronse na Casa da Moeda de Denver o 30 de xaneiro de 1964, e a semana seguinte incorporouse á produción da moeda a Casa da Moeda de Filadelfia. O 11 de febreiro de 1964 tivo lugar unha primeira cuñaxe cerimonial tanto en Denver como en Filadelfia.
Acollemento inicial
miniatura|170x170px|A [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|directora da US Mint, Eva Adams (nunha medalla creada por Gasparro) xogou un papel decisivo na creación do medio dólar Kennedy.]] O Tesouro dos Estados Unidos puxo as moedas ao dispor da poboación a partir do 24 de marzo de 1964. Era tanta a expectación que se formou unha ringleira dunha mazá nos portelos do Departamento do Tesouro en Washington para facerse con algunha das 70.000 moedas que se distribuíron noese lote inicial. Malia a limitación de 40 exemplares por persoa, nun só día as moedas xa se acabaran e a ringleira seguía a medrar. Igualmente, os bancos en Boston e en Filadelfia racionaron a subministración da nova moeda, mais aínda así esgotaron as súas existencias en só medio día. A distribución en Nova York non comezou ata o día seguinte e alí tamén se impuxo o racionamento, para desgusto do xefe do departamento de moeda da compañía Gimbels, o maior comerciante do sector nesa cidade, que esperaba poder vender as moedas cunha prima para o seu beneficio.
Frédérique Duyrat
Frédérique Duyrat, nada en Châtenay-Malabry, departamento de Altos do Sena, o 6 de outubro de 1970, é unha bibliotecaria, historiadora e numismática francesa.
Traxectoria
Frédérique Duyrat cursou estudos superiores de Historia na Universidade Paris-Sorbonne (Paris IV), onde se graduou en 1994. O ano seguinte acadou o mestrado en Historia Grega e en 2000 o seu doutoramento en Historia, baixo a dirección de André Laronde, pola mesma universidade, cunha tese acerca das emisións monetarias de Arados na época helenística.
Duyrat especializouse na historia e a numismática do Próximo Oriente clásico e helenístico, e entre 1996 e 1998 exerceu como bolseira de investigación no Instituto Francés de Arqueoloxía do Próximo Oriente, en Damasco.
Medio dólar Kennedy
Acollemento inicial
A nova moeda de medio dólar fíxose tamén popular en pouco tempo no estranxeiro. O subsecretario de Estado para Asuntos Africanos, G. Mennen Williams distribuíu exemplares nunha envoltura de plástico entre os presidentes e os ministros de Asuntos Exteriores das nacións do continente africano, e entre os embaixadores estadounidenses que prestaban servizo alí, co fin de "gañar amigos para os Estados Unidos en África".
O Tumbio, Vincios, Gondomar
O Tumbio é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Xián, Vincios, Gondomar
Xián é un lugar da parroquia de Vincios, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Medio dólar Kennedy
Acollemento inicial
No ambiente de paranoia antisoviética que caracterizaba a época, pouco despois do lanzamento da moeda, a Casa da Moeda de Denver comezou a recibir queixas de que o medio dólar Kennedy amosaba o símbolo da fouce e o martelo no truncamento do busto de Kennedy. En resposta, Roberts declarou que a parte do deseño en cuestión non era outra cousa que o monograma constituído polas iniciais estilizadas do seu nome e o seu apelido (GR).
A Casa da Moeda dos EEUU cuñou medios dólares Kennedy en grandes cantidades nun intento de satisfacer a enorme demanda. O Tesouro planeara inicialmente emitir 91 millóns de moedas en 1964, mais axiña aumentou esta cantidade a 141 millóns. Con todo, o anuncio á poboación deste incremento non conseguiu que se visen máis moedas en circulación —xa que a poboación as atesouraba— nin que baixase o seu prezo no mercado secundario. A finais de novembro a US Mint cuñara xa aproximadamente 160 millóns de pezas, mais a moeda seguía sen se ver na circulación: os prezos da prata estaban a aumentar e a poboación seguía a atesourar as moedas. Coa esperanza de que a produción de máis moedas con data de 1964 contrarrestase a especulación con elas, o Tesouro solicitou e recibiu autorización do Congreso para manter esa data en moedas que se producisen en 1965. Finalmente, cuñáronse case 430 millóns de moedas datadas en 1964, unha cantidade maior que a do total cuñado para a circulación nos 16 anos que estivo en circulación o anterior medio dólar Franklin.
Estas operacións de cuñaxe estaban a esgotar rapidamente as existencias de prata no Tesouro e os prezos, ademais, estaban a subir ata tal punto que a principios de xuño unha moeda de dez centavos contiña xa prata por valor de 9,33 centavos a prezos de mercado. O 3 de xuño de 1965, o presidente Johnson anunciou un plan para eliminar a prata das moedas de dez centavos e dun cuarto de dólar, en favor dunha estrutura de núcleo de cobre bañado cunha capa de cuproníquel, para manter o seu aspecto abrancazado.
Cambios da aliaxe base
O Congreso aprobou en xullo a nova Lei da moeda de 1965, que impuña os cambios na composición anunciados por Johnson no seu plan. Segundo ela, o medio dólar Kennedy mantería tamén o seu aspecto prateado, por mor dunha capa exterior que a recubriría, cun 80 % de prata e un 20 % de cobre; en tanto que o seu núcleo pasaría a estar composto por unha aliaxe do 21 % de prata e un 79 % de cobre. É dicir que o medio dólar pasaría de ter un 90% de prata na súa composición total a unicamente o 40 %.
A partir do 1 de agosto de 1966, a Casa da Moeda dos Estados Unidos comezou a cuñar as pezas coa data dese ano, retomando a práctica habitual de inicicar en cada peza a data do ano en curso. Malia a proclamación da fin da escaseza de existencias da moeda, os medios dólares Kennedy seguían a verse moi pouco na circulación, xa que á continuación do acaparamento por parte da poboación se lle engadía un descenso na produción, co Tesouro pouco proclive a gastar máis das existencias de prata da nación nunha moeda que realmente case non circulaba. Segundo o comerciante de moedas e autor numismático Q. David Bowers:
miniatura|280x280px|[[Estoxo de cinco moedas con acabamento proof de 1969, que inclúe no centro o medio dólar Kennedy cuñado cun 40 % de prata.]] En maio de 1969, o Tesouro solicitou autorización para eliminar totalmente o contido de prata do medio dólar, cambiándoo pola mesma composición de cobre e cuproníquel que se estaba a usar para as moedas de 10 centavos e dun cuarto de dólar. Do mesmo xeito, o Tesouro pediu tamén autorización para crear unha nova moeda dun dólar co busto de Eisenhower coa mesma composición, coa esperanza de que con esta medida se reintroducise na circulación unha moeda con ese valor, ausente durante décadas desde a desaparición do dólar Peace.
Malia o apoio do presidente Richard Nixon, algúns representantes republicanos rexeitaron inicialmente esta proposta, xa que non vían con bos ollos a idea de representar un personaxe como Dwight D. Eisenhower nunha moeda de metal común. A discusión mantívose durante máis dun ano antes de que o presidente Nixon asinase o proxecto de lei o 31 de decembro de 1970, polo que se autorizaba a produción do dólar Eisenhower e se eliminaba o contido do 40 % de prata do medio dólar Kennedy.
Inferno de covardes
Inferno de covardes (en High Plains Drifter) é un filme estadounidense de 1973 dirixido por Clint Eastwood, escrito por Ernest Tidyman e producido por Robert Daley para The Malpaso Company e Universal Pictures. Está protagonizado polo propio Eastwood, no papel dun misterioso personaxe que fai xustiza pola súa conta nunha corrupta vila mineira da fronteira do oeste. O filme está influenciado pola obra de dous dos grandes colaboradores de Eastwood, os directores Sergio Leone e Don Siegel. Ademais de Eastwood, o elenco está composto por Verna Bloom, Mariana Hill, Mitchell Ryan, Jack Ging e Stefan Gierasch. O filme foi rodado nas costas do lago Mono, en California. Dee Barton escribiu a banda sonora. Foi aclamado pola crítica no momento da súa estrea.
O Fontao, Suegos, O Vicedo
O Fontao é un lugar da parroquia de Suegos, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Inferno de covardes
Estreouse en galego a través da TVG.
Medio dólar Kennedy
Cambios da aliaxe base
En 1971, o primeiro ano en que se cuñou o medio dólar en metal común, sen rastro de prata, a súa presenza na circulación era tan escasa que algúns bancos e empresas retiraran das súas caixas e máquinas expendedoras a rañura destinada á introdución desta moeda. As previsións da Casa da Moeda eran de que o regreso do medio dólar á circulación sería espectacular co cambio na composición metálica da moeda, mais apenas se observou un aumento moderado. En xullo de 1971, a daquela directora da US Mint, Mary Brooks, revelou que o Tesouro tiña almacenados 200 millóns de medios dólares cuñados coa nova aliaxe, mais que os bancos comerciais amosaban un escaso interese por solicitalos. "Non podo entender que a poboación non queira utilizalos", dixo Brooks. A directora tamén explicou que se calculaba que a poboación acaparara durante os anos anteriores máis de mil millóns de moedas de medio dólar de prata, e que por ese motivo non estaba afeita a ver unha moeda dese valor en circulación.
Emisión do Bicentenario (1976)
O 5 de marzo de 1973, Brooks anunciou que a Casa da Moeda dos Estados Unidos solicitaría novos deseños tanto para o dólar Eisenhower como para o medio dólar Kennedy, co gallo de conmemorar o bicentenario dos Estados Unidos, en 1976.