cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Devesa, Prado, Friol
A Devesa é un lugar da parroquia de Prado no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en uigur
A Wikipedia en uigur (en ئۇيغۇرچە ۋىكىپېدىيە) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua uigur. Foi creada no ano 2012.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Soiuz 2-1b Fregat
miniatura|250px|Un Soiuz 2-1b Fregat camiño da rampla de lanzamento.
O Soiuz 2-1b Fregat é un foguete espacial ruso de nova xeración derivado do mísil R-7 creado para lanzar tripulacións e carga á órbita baixa terrestre. É unha versión do Soiuz 2-1b, formado por dúas etapas centrais cunha terceira etapa adicional Fregat rodeadas de catro foguetes aceleradores, unha configuración común para os foguetes da familia Soiuz. Foi usado por primeira vez durante en 2006 para lanzar o observatorio espacial COROT. O foguete pódese lanzar desde o cosmódromo de Plesetsk, desde o de Baikonur e desde o cosmódromo de Vostochni. Tódalas etapas do foguete usan queroseno e oxíxeno líquido excepto a Fregat, que usa tetróxido de nitróxeno e UDMH. O foguete transpórtase en horizontal ata a rampla de lanzamento, onde é erguido previamente ao lanzamento.
Wikipedia en zelandés
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Sistema Schoenflies
O sistema Schoenflies ou sistema de Schoenflies, chamado así polo matemático alemán Arthur Schoenflies, é unha notación que se emprega normalmente para clasificar as moléculas en función da súa simetría. É a notación máis antiga de todas. Usa as seguintes letras para identificar grupos puntuais :
Isto representa a simboloxía básica á que se engaden varios subíndices para diferenciar en función da presenza doutros elementos característicos de simetría (como planos especulares ou centros de inversión).
O sistema internacional ou sistema Hermann-Mauguin úsase sobre todo en cristalografía para a simetría cristalina.
A Bazoca, Quintela, Crecente
A Bazoca é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Devesa, San Martiño de Condes, Friol
A Devesa é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Devesa, Trasmonte, Friol
A Devesa é un lugar da parroquia de Trasmonte no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Aloidendron
Aloidendron é un xénero de plantas suculentas da subfamilia Asphodeloideae. Aínda que algunhas teñen aspecto de árbore, en realidade están relacionadas cos áloes. O xénero foi separado do xénero máis amplo Aloe en 2013.
Taxonomía
Os estudos filoxenéticos indicaron que varias especies que estaban situadas tradicionalmente no xénero Aloe eran xeneticamente distintas e formaban un clado separado. En 2013, estas especies foron separadas e clasificadas nun novo xénero, Aloidendron, unha decisión que foi confirmada por Manning et al. en 2014.
Especies
En 2017, a World Checklist of Selected Plant Families aceptaba as seguintes especies dentro deste xénero:
Black Lives Matter
Black Lives Matter (BLM, literalmente en inglés 'As vidas [das persoas] negras importan' ou 'as vidas dos negros importan') é un grupo activista internacional. Orixináronse na comunidade afroamericana. Están en contra da violencia e do racismo sistémico dos policías brancos cara aos negros.
Historia
Tras as protestas de Ferguson, os participantes en Black Lives Matter manifestáronse contra a morte doutros afroamericanos, como Freddie Gray, Sandra Bland, Laquan McDonald, Philando Castile e Alton Sterling.
En 2020, durante as protestas por George Floyd, Black Lives Matter foi moito máis aceptada. Black Lives Matter presentou unha demanda contra o departamento de policía de Seattle, Washington, por violencia contra os manifestantes.
"Agora isto é algo ao que as figuras como os Mitt Romney do mundo poden unirse, e iso era algo inimaxinable en 2014", dixo Justin Hansford, director executivo do Centro de Dereitos Civís Thurgood Marshall da Universidade de Howard e tamén activista en Ferguson. "Isto é o resultado de seis anos de duro traballo por parte das persoas que están no movemento e propuxeron tantas discusións que realmente cambiaron os corazóns e as mentes das persoas."
Críticas
O movemento tamén afrontou diversas críticas. Algunhas delas cuestionan a presentación e interpretación das estatísticas sobre violencia policial, como a exposta por Deroy Murdock no New York Post. Ademais, algúns líderes do movemento polos dereitos civís, como o profesor de economía Glenn Loury, argumentan que a concentración do BLM na violencia policial pode levar a unha representación estatística desproporcionada e que podería ser máis eficaz centrarse na reforma das estruturas sociais e na educación infantil. Porén, estas críticas forman parte dun debate máis amplo sobre a mellor maneira de abordar a desigualdade racial e a violencia sistémica.
Patrimonio da Humanidade en Australia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Australia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área.
Lenda
A seguinte lista inclúe todos os sitios situados xeograficamente dentro de Oceanía, e está construída sen facer referencia ás divisións estatísticas da UNESCO. A lista comprende unha serie de sitios dos que o Estado parte está fóra a rexión, pero o propio sitio está situado en Oceanía, isto inclúe sitios pertencentes a Chile (Parque Nacional Rapa Nui), Francia (Lagoas de Nova Caledonia e Taputapuātea), o Reino Unido (illa Henderson) e os Estados Unidos (Parque Nacional dos Volcáns de Hawai, Papahānaumokuākea).
A táboa pódese ordenar por columna facendo clic na icona link=|alt=Ordenar ascendente/descendente na parte superior da columna apropiada, de forma alfanumérica para as columnas de sitio, superficie e ano, por estado parte seguido da rexión para a columna Localización, e polo tipo de criterio seguido do país para a columna Criterios.
{{Legend|#FFE6BD| En perigo|outline=silver}}
O Cabo de Aldea, Quintela, Crecente
O Cabo de Aldea é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Lousende, Prado, Friol
Lousende é un lugar da parroquia de Prado no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Stroad
miniatura|Cruzamento de dúas stroads en [[Texas.]]
Stroad (en inglés: street + road) é un tipo de estrada que é unha combinación dunha rúa e unha estrada, común nos países de América do Norte. A parte da rúa é descrita como un "ambiente complexo onde a vida na cidade acontece", con peóns, coches, edificios próximos á calzada de doado acceso, con moitas entradas e saídas, e con espazos para estacionamento temporal e vehículos de carga e descarga. A parte da estrada é descrita como unha "conexión de alta velocidade entre dous lugares" con carrís anchos, entradas e saídas limitadas, e que xeralmente son rectas ou teñen curvas suaves.
Borbote, Quintela, Crecente
Borbote é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Furia Española
miniatura| As tropas amotinadas do [[Terzo de Flandres|Exército de Flandres saquearon o Grote Markt durante o Saqueo de Antuerpen en 1576. Gravado de Franc Hogenburg.]] A furia española foi un dos varios saqueos violentos de cidades dos Países Baixos, principalmente polos exércitos da Casa de Habsburgo, que tivo lugar nos anos 1572 a 1579 durante a Revolta holandesa. Nalgúns casos, o saqueo non seguiu á toma dunha cidade. Noutros foron ordenados, ou polo menos non freados, polos mandos trala caída dunha cidade.
A furia española máis famosa foi o saqueo de Antuerpen en 1576. Tamén se adoita incluír o saqueo de Mechelen, entre outros. Especialmente en neerlandés, o termo pode incluír unha gama máis ampla de saqueos, en particular o saqueo de 1572.
Antonio Valero Yubero
Antonio Valero Yubero, nado en Madrid o 31 de marzo de 1932 e finado en Sevilla o 3 de outubro de 2018, foi un futbolista español, que xogaba de lateral esquerdo. Militou durante case toda a súa carreira no Sevilla FC, sendo considerado un dos mellores defensas da súa historia.
Traxectoria
Nado en Madrid, comezou xogando no Castilla, para pasar logo ao Cuatro Caminos. Comezou a súa carreira como futbolista profesional no RCD Córdoba, na Segunda División, categoría na que debutou na primeira xornada da tempada 1951/52 contra o CD Málaga. Titular indiscutible disputou 58 partidos na categoría de prata, ademais doutros 11 de promoción de permanencia.
Tras realizar o servizo militar fichou polo Sevilla FC, por petición do adestrador Helenio Herrera. Militou no club durante as seguintes 10 tempadas, disputando un total de 231 partidos oficiais. Debutou nun partido contra o Deportivo da Coruña en Riazor e foi titular durante a maior parte do seu tempo en Sevilla, chegando a xogar varios partidos da Copa de Europa. En maio de 1963 sufriu unha lesión, e aínda que se recuperou non volveu disputar ningún partido oficial co Sevilla. Deixou entón o club e xogou unha última tempada co Xerez antes de retirarse aos 33 anos.
Selección nacional
Disputou tres partidos coa selección B de España, e en 1957 xogou o seu primeiro e único partido coa selección absoluta. Foi nun amigable contra os Países Baixos, o mesmo encontro no que debutaron Luis Suárez e Alfredo Di Stéfano e que rematou con goleada española (5-1). Formou defensa aquel día xunto a Orúe e o seu compañeiro no Sevilla Campanal II.
A Pena, Prado, Friol
A Pena é un lugar da parroquia de Prado no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Cancelo, Quintela, Crecente
O Cancelo é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Wikipedia en árabe marroquí
A Wikipedia en árabe marroquí (en ويكيپيديا ب داريجة) é a edición da Wikipedia en árabe marroquí. Foi creada o 20 de xullo de 2020. É a terceira Wikipedia nunha variedade do árabe, creada despois da Wikipedia en maltés e a Wikipedia en árabe exipcio.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Fonte Rastrada, Quintela, Crecente
A Fonte Rastrada é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Outarelo, Prado, Friol
Outarelo é un lugar da parroquia de Prado no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en normando
A Wikipedia en normando (en Viqùipédie normaunde) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua normanda.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Historia
A enciclopedia acepta varias variantes do normando, sendo a máis común a jèrriais falada na Illa de Jersey, e a cotentin, falada no departamento da Mancha. Os nomes da Wikipedia nestes dous dialectos son respectivamente Ouitchipédie e Viqùipédie, formados a partir do uso da lectura e escritura dos escritos publicados en normando.
Creada en 2006, a Wikipedia en normando creceu moi lentamente dende comezos de 2009. A enciclopedia conta cuns poucos colaboradores pero dous deles fixeron máis do 80% do total das achegas.
Wikipedia en banjar
A Wikipedia en banjar (en Wikipidia basa Banjar) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua banjar. Foi creada o 17 de outubro de 2010.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Antonio Platas Reinoso
Traxectoria
Obtivo o título de mestre e foi Premio Extraordinario da Escola Normal de Santiago de Compostela en 1926. Ao ano seguinte obtivo o Premio á Virtude e ao Traballo. En novembro de 1926 comezou a carreira docente na escola da Escravitude (Padrón). Despois pasou polas escolas de Sorribas (Rois), Serres (Muros) e As Somozas. En 1930 obtivo praza definitiva en Lañas (Arteixo). Na República foi presidente do Consello Local de Primeira Ensinanza de Arteixo e organizou as Misións culturais en xuño de 1932, nas que impartiu a conferencia "Concepto de la libertad, derechos y deberes".
Vinculouse ao Partido Galeguista facendo propaganda do seu ideario. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi cesado. Abríronlle expediente de depuración que se resolveu en xullo de 1940 co resultado de suspensión durante dous anos de emprego e soldo e traslado fóra da provincia durante cinco anos. Conseguiu a revisión do expediente e a finais de 1942 foi rehabilitado. Foi destinado a Pedrafita, e despois a San Cremenzo de Pazos (Zas). En 1944 foi destinado a Alfoz, onde permaneceu ata 1948 cando foi trasladado a Corme. Despois permutou a praza de Corme pola de Baio. Foi mestre en Baio durante 23 anos. En Baio dirixiu as obras das Escolas Agra Regueiro inauguradas en 1954 e foi un dos fundadores do CD Baio, do que foi directivo e foi un dos responsables de que o club dispuxese do Campo do Balsiño.
Finou en Baio o 9 de abril de 1971.
O Prado de Abaixo, Prado, Friol
O Prado de Abaixo é un lugar da parroquia de Prado no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Rectoral, Quintela, Crecente
A Rectoral é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Leira, Quintela, Crecente
A Leira é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Prado de Arriba, Prado, Friol
O Prado de Arriba é un lugar da parroquia de Prado no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Sabanle, Quintela, Crecente
A Sabanle é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
José Manuel Guerra Calvelo
Jose Manuel Guerra Calvelo é un empresario e político galego do PPdeG.
Oenothera
Oenathera biennis é nativa de Norteamérica e unha planta de xardín moi popular, que naturalizou en certas partes de Europa e Asia. As súas flores amarelas pálidas ábrense durante a tarde
Foi asignada ao xénero Onagra, que dá o seu nome á familia Onagraceae. Onagra - "(comida de) onagro" -foi utilizada por primeira vez en botánica en 1587 e na publicación de Philip Miller The Gardeners dictionary (Dicionario para xardineiros), na súa edición reducida de 1754. O seu nome científico, Oenothera -utilizado por primeira vez por Linné no seu Systema Naturae- ten tamén unha orixe relacionada co burro, co significado de "atrapa asnos". En grego oeno significa "burro", mentres thera significa "coller, atrapar, perseguir". Crese que o nome se refire a que a planta pode ser utilizada para atrapar burros e outros animais. En 1860, William Baird suxeriu, con todo, que oeno podería ser interpretado como "viño" en grego. Cría que se refería ao feito de que a raíz comestible de Oenothera biennis utilizábase como un aditivo de sabor para o viño.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora. esquerda|miniatura| [[Oenothera speciosa.]]
Usos
A planta e as súas sementes foron usadas polos indíxenas americanos durante séculos. Usaban a planta como infusión en auga quente para curar feridas, problemas cutáneos e mesmo a asma. A onagra, Oenathera biennis, só aparece en Europa a partir do século XVIII. As sementes da Oenathera biennis conteñen ácido gamma-linolénico (GLA), un ácido graso esencial raro.
O aceite destas sementes utilízase para reducir as dores da síndrome premenstrual.
Aceite de Oenothera biennis
Das sementes da onagra, tras unha primeira presión en frío, obtense un escaso e valioso aceite extremadamente rico en ácidos grasos esenciais (AGE). Conteñen principalmente ácido linoleico e ácido gamma-linolénico (AGL). Estes ácidos grasos denomínanse esenciais porque o corpo humano non é capaz de producilos de por si, polo que necesariamente deben ser incluídos cada día na alimentación. De 3 a 6 g de aceite de Oenathera biennis proporcionan aproximadamente 270–540 mg de AGL.
O aceite desta planta utilízase como analxésico durante a menstruación (eficaz no tratamento da síndrome premenstrual), trastornos circulatorios ou trastornos da pel.
Planta invasora
En España, a Oenothera glazioviana, coñecida tamén como herba do asno, está considerada como flora exótica invasora. Coloniza frecuentemente marxes de estradas e áreas degradadas e aparece en zonas dunares e ribeiras fluviais. En Galicia está catalogada como especie exótica invasora.
Manexo e xestión
A erradicación desta especie ten que realizarse mediante a eliminación manual continuada dos exemplares. Esta acción debe realizarse nos meses de maio, xuño e xullo. A acción debe repetirse durante varios anos, até esgotar o banco de sementes acumuladas no chan.
Isidro Núñez Vidal
Gumersindo Isidro Núñez Vidal, nado en Maxide (Lousame) o 15 de maio de 1916 e finado no mesmo lugar o 28 de agosto de 1946, foi un mineiro, sindicalista e militar galego.
Traxectoria
Traballador das minas de San Fins, afiliado á CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi mobilizado, incorporándose ao Rexemento de Infantería Mérida número 35 de Vigo en 1937, do que desertou. Foi detido pola Garda Civil en Noia o 4 de maio de 1937. Xulgado, foi condenado a catro anos de recarga e incorporado ao Segundo Terzo da Lexión. Volveu desertar e pasouse ao bando leal na fronte de Rivas-Vaciamadrid o 21 de xaneiro de 1938. Foi soldado da 56 Brigada de Mariña combatendo na fronte de Cataluña. Coa derrota de República pasou a Francia onde estivo internado no campo de concentración de Barcares. Regresou a España por Irún xuño de 1940 e foi detido e ingresado no campo de concentración de Miranda de Ebro e incorporado ao Batallón Disciplinario de Traballadores número 1. Pasou despois ao Batallón Disciplinario de Traballadores número 35 destacado en Punta Paloma (Tarifa), onde foi detido o 1 de marzo de 1941 iniciándose un sumario por deserción. Fuxiu e regresou a Lousame onde estivo fuxido. Foi buscado polo Tribunal Militar mediante requisitoria en 1943, e declarado en rebeldía. Foi abatido pola Garda Civil preto da súa casa de Maxide o 15 de maio de 1946.
Vida persoal
Casou en agosto de 1936 con María Ángela Lorenzo Pérez e foi pai de Oliva Núñez Lorenzo.
A Xeixeira, Quintela, Crecente
A Xeixeira é un lugar da parroquia de Quintela no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Concello de Öckerö
Öckerö é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland, Anteriormente era parte do condado de Gotemburgo e Bohus e a súa capital é Öckerö. O concello está situado no sur do landskap de Bohuslän e no norte do Kattegatt, ao oeste dos municipios de Gotemburgo e Kungälv.
O Castro, Crecente, Crecente
O Castro é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Concello de Öckerö
O concello está formado por 10 illas habitadas e xunto con Gotland é o único municipio de Suecia que carece de conexión terrestre e depende de transbordadores. A zona ten unha flora rica e moitas especies de aves, pero ten problemas cos refugallos mariños.
Historia
Durante a era viquinga as illas pertenceron aos reis noruegueses e a parte da franxa costeira chamada Älvsyssel, estando o seu tingsplats onde se atopa no presente a fortaleza de Bohus en Kungälv.
Máis tarde, no século XIII, o rei Håkon Håkonsson de Noruega construíu unha casa en Öckerö porque adoitaba quedar alí coa súa frota.
A mediados do século XVIII, comezou o gran período do arenque e floreceron as vilas de pescadores durante uns 50 anos.
A Costa, Crecente, Crecente
A Costa é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
A Uceira, Prado, Friol
A Uceira é un lugar da parroquia de Prado no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Casbarreiro, Ramelle, Friol
Casbarreiro é un lugar da parroquia de Ramelle no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Coto, Crecente, Crecente
O Coto é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Javier Berasaluce
Javier Berasaluce Marquiegui, nado en Deba o 4 de xaneiro de 1931 e finado en Vitoria o 8 de febreiro de 2022, foi un futbolista vasco que xogaba de porteiro. Destacou no Alavés antes de fichar polo Real Madrid, club co que gañou cinco Copas de Europa na década de 1950.
Traxectoria
Na tempada 1951/52 regresou á Real, pero a presenza dos porteiros Ignacio Eizaguirre e Juan Bagur fixo que volvese marchar cedido, desta vez ao Alavés. Con este club debutou na Segunda División, nun partido contra o Sant Andreu, e disputou un total de 22 encontros na campaña. A cesión prolongouse tamén para a tempada 1952/53, na que Berasaluce realizou grandes actuacións, e tras quedar libre da Real permaneceu no club vitoriano.
Xogou no Alavés catro tempadas, a última delas na Primeira División, despois de ascender na 1953/54. En 1955 foi contratado polo Real Madrid, e formou parte dunha das épocas douradas do club, gañando 5 Copas de Europa seguidas, aínda que o titular na portería foi case sempre Juanito Alonso. Compartiu equipo con futbolistas históricos como Puskás, Héctor Rial, Di Stéfano ou Gento, entre outros, e disputou un total de 20 partidos oficiais co club branco.
Posteriormente pasou ao Racing de Santander, onde xogou tres tempadas ata que unha lesión nunha man acabou definitivamente coa súa carreira en 1962.
Myriophyllum aquaticum
Myriophyllum aquaticum é unha especie de planta acuática nativa de humidais de Suramérica: Brasil, Bolivia, Ecuador, Perú, Arxentina, Chile, Paraguai, Uruguai. É popular polo seu uso en acuarios, pero fóra da súa distribución natural compórtase como especie invasora.
En Galicia está catalogada como especie exótica invasora. miniatura|Vista da planta. miniatura|No seu hábitat, formando unha colonia. miniatura|Vista desde arriba.
Descrición
Son herbas glabras, acuáticas; con talos grosos, con frecuencia lixeiramente lagunosos. Follas en verticilos de 3–6, pectinadas, maiormente emerxentes, 2–5 cm de longo, con 10–18 segmentos en cada lado, os inferiores frecuentemente reducidos; raquis até 1 mm de ancho; estípulas ausentes. Flores raramente producidas, unisexuais, dispostas nas axilas das follas mergulladas; flores inferiores pistiladas, as superiores estaminadas; sépalos 4, oblongo-lanceolados ou angostamente triangulares; pétalos 4, naviformes e unguiculados; estames 4–8; carpelos 4, lóculos 4, estigmas brancos e fimbriados. Froito 1–2 mm de longo, pequenas noces papiloso-punteadas, pronto dividíndose en 4 partes.
Floración
É unha planta perenne. Ao entibiarse a auga na primavera, comeza a floración; a maioría faino nesa estación, con todo, algúns comezan no verán. Flores diminutas, brancas. A maioría das plantas desta especie son femininas, de feito non hai masculinas fóra de Suramérica; polo que non xera semente fóra desa rexión, pero reprodúcese asexualmente. As novas plantas saen de fragmentos de plantas enraizadas.
Hábitat
É nativa da conca do río Amazonas, e atópase naturalizada en todo o mundo. Foi introducida en Norteamérica cara aos anos 1800. Como prefire un clima cálido, é máis común en subtrópicos e trópicos.
Especie invasora
É moi usada e popular en acuarios internos e externos. Desafortunadamente, ten comportamentos de maleza. Non ten competencia, polo que se descontrola.
Na súa distribución natural, algúns insectos aliméntanse dela, pero nas súas introducións non existen eses predadores; salvo en Florida, onde as larvas dos coleópteros Alticini aliméntanse dela.
Outro problema creado pola súa sobrepoblación é o estancamento da auga e o sobrecrecemento de algas e de larvas de mosquito; problemas en rega e en drenaxe e restricións ás actividades recreacionais. Os herbicidas non son específicos para a especie e non a controlan, só queda o corte para mantela baixo control.
Eloísa Rivadulla Álvarez
Eloísa Rivadulla Álvarez, nada en Osedo o 26 de xaneiro de 1911 e finada o 19 de setembro de 1987, foi unha das primeiras mulleres que estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Eloísa Rivadulla era filla de Benito Rivadulla Pascual e de Eloísa Álvarez Nieves. Estudou na Facultade de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela dende 1930 até 1939.
Slovo o plŭku Ígorevě
Слово о плъку Игоревѣ, transcrito do cirílico ao alfabeto latino Slovo o plŭku Ígorevě, é un poema épico anónimo escrito en eslavo oriental antigo.
Título e traducións
En ucraíno moderno: Слово о полку оІмолку і полку Игоревѣ polkú Íhorevim. Fontes ucraínas transliteran o nome do protagonista como Ihor (Igor ou Ígor en ucraíno).
En ruso moderno: Слово о полку Игореве, Slovo o polkú Ígoreve.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Biliwar.jpg/220px-Biliwar.jpg|miniatura| Ilustración do conto de [[Iván Bilibin|Ivan Bilibin|esquerda]]A data de 2022 non conta con ningunha tradución ao galego.
Foi traducido ao portugués como Conto da Campanha de Ígor, A Campanha da Canção de Ígor, A Leitura da Campanha de Ígor, O Laico do Anfitrião de Igo e O Lama da Guerra Invasada por Ígor.
Foi traducido ao castelán como Cantar de las huestes de Ígor e La campaña del príncipe Ígor.
Trama
O poema dá conta dunha infrutuosa invasión de Ígor, o Bravo (m. 1202) contra os cumanos da rexión do río Don. Téñense feito interpretacións do poema relativas á unidade dos eslavos.
Autenticidade
Aínda que a autenticidade do poema xa foi discutida, o consenso académico actual é que o poema é auténtico e data da época medieval (finais do século XII).
Adaptación
O conto da campaña de Igor foi adaptado por Alexander Borodin como ópera e converteuse nun dos grandes clásicos da ópera e do teatro rusos., titulado Knyaz Igor e estreado en 1890.
Frente Popular Antifascista Gallego
A Frente Popular Antifascista Gallego foi unha sociedade antifascista de Nova York fundada en 1937.
Historia e características
A sociedade constituíse o 4 de decembro de 1937 logo dunha xuntanza no Centro Galicia para aglutinar o apoio da comunidade galega á República durante a guerra civil española e na loita contra o fascismo en calquera lugar do mundo. O principais dirixentes foron Emilio Flores Pérez, o secretario xeral Ramón Mosteiro, o secretario de propaganda Víctor Fernández e o vogal José Castro Barral. A maioría dos seus membros procedían das Mariñas coruñesas e formaban parte do Sindicato de Obreiros da Compañía de Electricidade.
Inicialmente integrada nas Sociedades Hispanas Confederadas, colaborou coas demais sociedades en beneficio das vítimas da guerra. Organizaron actos públicos para recadar fondos, os cales foron usados para mercar catro ambulancias para a fronte republicana, que levaron os nomes das catro provincias galegas. Tamén enviaron apoio económico aos xornais antifascistas editados en Valencia e Barcelona, e aos guerrilleiros galegos que loitaban contra o exército sublevado nos montes de Galicia. Colaboraron da recadación de fondos para fretar o vapor Ipanema, que trasladou a refuxiados de Francia a México. Organizaron mitins de Ramón Suárez Picallo, Bibiano Fernández Osorio-Tafall e Castelao. A visita de Castelao en 1938 inspirou a creación de novos comités da FPGA en Brooklyn, Newark, Bayonne e Bridgeport. A instancias de Castelao, Luís Soto, Ramón Suárez Picallo e Marcial Fernández Vázquez crearon un comité de rescate de refuxiados en 1939. Contou como medio de expresión co periódico La Voz.
Debido a diferenzas ideolóxicas, a Frente Popular Antifascista Gallego deixou de formar parte das Sociedades Hispanas Confederadas en 1940. Como o Centro Galicia desapareceu en 1939, Castelao propuxo a creación dunha nova sociedade que unificase a comunidade galega, creándose a Casa de Galicia de Unidad Gallega de Nueva York en 1940 que despois se transformou na Casa Galicia de Nova York.
Currás, Crecente, Crecente
Currás é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Kyle Hill
Kyle Eric Hill, nado o 7 de abril de 1979 en Chicago, Illinois, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha estatura de 1,90 metros xogaba nas posicións de base e escolta.
Traxectoria profesional
Hill foi escollido na 43ª posición do Draft da NBA de 2001 polos Dallas Mavericks, e foise a xogar a Europa onde asinou co ASVEL Basket francés, onde acadou 13.4 puntos por encontro e gañou a copa francesa. Tras un ano no ASVEL, Hill asinou por outro equipo francés, o Pau-Orthez, onde fixo 9.5 puntos por partido en 25 minutos de xogo por encontro.
O 30 de xullo de 2008, Hill asinou co CB Lucentum Alicante da Liga LEB Ouro, co que ascendeu á Liga ACB en 2009. O 1 de marzo de 2010, o club alicantino rescindiu o contrato de Hill.
O 23 de xaneiro de 2012, Hill asinou co Club Ourense Baloncesto da LEB Ouro ata final de tempada.
O Outeiro, Ramelle, Friol
O Outeiro é un lugar da parroquia de Ramelle no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
As Pedreiras, Ramelle, Friol
As Pedreiras é un lugar da parroquia de Ramelle no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en maltés
A Wikipedia en maltés (en Wikipedija Malti) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua maltesa. Foi creada o 10 de setembro de 2004.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Ramelle, Ramelle, Friol
Ramelle é un lugar da parroquia de Ramelle no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Os Gorrións, Crecente, Crecente
Os Gorrións é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Alto, Rocha, Friol
O Alto é un lugar da parroquia de Rocha no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Montecelo, Crecente, Crecente
Montecelo é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
O Lameiro, Crecente, Crecente
O Lameiro é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Wikipedia en lezguio
A Wikipedia en lezguio (en Лезги Википедия) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua lezguia.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Malpica, Rocha, Friol
Malpica é un lugar da parroquia de Rocha no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Regoela, Rocha, Friol
A Regoela é un lugar da parroquia de Rocha no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Os Piñeiros, Crecente, Crecente
Os Piñeiros é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Estrutura secundaria dos ácidos nucleicos
A estrutura secundaria dos ácidos nucleicos son as interaccións de apareamento de bases nun polímero de ácido nucleico ou entre dous destes polímeros. Pode representarse como unha lista de bases que están apareadas nunha molécula de ácido nucleico, que darán lugar a unha estrutura secundaria concreta. As estruturas secundarias dos ADNs e ARNs biolóxicos adoitan ser diferentes: o ADN biolóxico existe principalmente en forma de dobres hélices cun apareamento de bases completo, mentres que o ARN biolóxico ten unha soa cadea e adoita formar interaccións de apareamento de bases complexas e intricadas debido á súa maior capacidade de formar enlaces de hidróxeno no seu grupo hidroxilo extra do azucre ribosa.
Nun contexto non biolóxico, a estrutura secundaria é unha consideración moi importante no deseño de ácidos nucleicos para obter estruturas de ácidos nucleicos para a nanotecnoloxía do ADN e computación do ADN, xa que o padrón dos apareamentos de bases determina en última instancia a estrutura global das moléculas.
Apareamento de bases
En bioloxía molecular, dous nucleótidos en febras opostas complementarias de ADN ou ARN que están conectadas por medio de enlaces de hidróxeno chámanse pares de bases (a miúdo abreviadas como bp). No apareamento de bases canónico de Watson e Crick no ADN a adenina (A) forma un par de bases coa timina (T) e a guanina (G) forma outro coa citosina (C). No ARN a timina é substituída polo uracilo (U). Os padróns de enlaces de hidróxeno alternativos, como o par de bases cambaleante e o par de bases Hoogsteen, tamén poden aparecer, especialmente no ARN; dando lugar a estruturas terciarias complexas e funcionais. Este apareamento é o mecanismo polo cal os codóns do ARN mensaxeiro son recoñecidos polos anticodóns do ARN transferente durante a tradución de proteínas. Algúns encimas que se une ao ADN e ARN poden recoñecer padróns de apareamenrto de bases específicas que identifican rexións regulatorias particulares dos xenes. Os enlaces de hidróxeno son o mecanismo químico que subxace nas regras de apareamento de bases descritas antes. A correspondencia xeométrica apropiada dos doantes e aceptores dos enlaces de hidróxeno permite soamente que se formen establemente os pares "correctos". O ADN con alto contido GC é máis estable que o ADN con baixo contido GC, pero ao contrario do que popularmente se cre, os enlaces de hidróxeno non estabilizan o ADN significativamente e a estabilización débese principalmente ás interaccións de empillamento (stacking).
As nucleobases máis grandes, adenina e guanina, pertencen a unha clase de estruturas químicas de dobre anel chamadas purinas; as nucleobases máis pequenas, citosina e timina (e uracilo), son membros das pirimidinas, que tamén son cíclicas pero só teñen un anel. As purinas só se complementan con pirimidinas: os apareamentos pirimidina-pirimidina son enerxeticametne desfavorables porque as moléculas están demasiado afastadas para que establezan enlaces de hidróxeno; os apareamentos purina-purina son tamén enerxeticamente desfavorables porque as moléculas están demasiado próximas, o que orixina repulsión de solapamento. Os outros apareamentos, como GT e AC serían incorrectos porque o padrón de doantes e aceptores de enlaces de hidróxeno non se cumpre. O par de bases cambaleante GU, con dous enlaces de hidróxeno, dáse bastante a miúdo no ARN.
Hibridación de ácidos nucleicos
A hibridación é o proceso de apareameno de bases complementario que forma unha dobre hélice. A fusión é o proceso polo cal rompen as interaccións entre as febras da dobre hélice, separando as dúas febras do ácido nucleico. Estes enlaces son febles, e sepáranse doadamente cun quentamento suave, encimas ou forza física. A fusión ocorre preferentemente en certos puntos do ácido nucleico. Secuencias ricas en T e A son máis fáciles de fundir que as rexións ricas en C e G. Determinados pares de bases son tamén susceptibles á fusión do ADN, especialmente T A e T G. Estas características mecánicas reflíctense no uso de secuencias como a TATAA situadas ao comezo de moitos xenes para axudar a ARN polimerase a separar as febras do ADN durante a transcrición.
A separación de febras de ácidos nucleicos por quentamento suave, como pasa na PCR, é simple con tal que as moléculas teñan menos de 10.000 pares de bases (10 quilopares de basess, ou 10 kbp). O entrelazado das febras do ADN fai que os segmentos longos sexan difíciles de separar. A célula evita este problema permitindo que os seus encimas de fusión do ADN (helicases) funcionen xunto coas topoisomerases, que poden cortar quimicamente o esqueleto de azucre-fosfato dunha febra para que poida xirar arredor da outra. As helicases desenronlan as febras para facilitar o avance dos encimas que len a secuencia, como a ADN polimerase.
Motivos da estrutura secundaria
miniatura|As principais [[dobre hélice de ácidos nucleicos#Xeometrías da hélice|estruturas en hélice de ácidos nucleicos (formas A, B e Z)]] A estrutura secundaria dos ácidos nucleicos consta de hélices (con pares de bases contiguas) e varios tipos de bucles (nucleótidos non apareados rodeados de hélices). Frecuentemente estes elementos ou combinacións deles subclasifícanse en categorías adicionais, como tetrabucles, pseudonós e talos-bucles.
Dobre hélice
A dobre hélice dun ácido nucleico é un polímero espiral, xeralmente dextroxiro, que contén dúas febras de nucleótidos que forman entre si apareamentos de bases. Un xiro da hélice consta duns dez nucleótidos e contén un suco maior e outro menor (menos ancho e profundo). Dada esta diferenza en anchura entre os dous sucos, moitas proteínas que se unen ao ADN fano no suco maior. Son posibles moitas formas de dobre hélice; no caso do ADN as tres formas bioloxicamente relevantes son o ADN A, o ADN B e o ADN Z, mentres que as dobres hélices do ARN teñen estruturas similares á forma A do ADN.
Estruturas de talo-bucle
miniatura|Unha estrutura secundaria de [[talo-bucle dun ARN.]]
Castelo das Ellas
miniatura|Torre da homenaxe O castelo das Ellas (Castelu das Ellas en lagarteiro) é unha fortaleza situada na localidade homónima do val de Xálima en Estremadura.
Estrutura secundaria dos ácidos nucleicos
Estruturas de talo-bucle
A estrutura secundaria das moléculas de ácido nucleico adoita poder descompoñerse en talos e bucles. A estrutura de talo-bucle (tamén denominada "forquita") está formada por unha hélice con apareamento de bases que acaba nun curto bucle sen apareamento. É extremadamente común e é un elemento de construción de motivos estruturais máis grandes como as estruturas en folla de trevo, que son unións de catro tramos de hélice como as que se encontran no ARN transferente. Son tamén ferecuentes os bucles internos (unha serie curta de bases non apareadas nunha hélice apareada máis longa) e avultamentos (rexións nas que unha das febras dunha hélice ten inseridas bases extra que non teñen outras coas que aparearse na febra oposta).
Castelo das Ellas
Historia
En novembro de 1302 o rei Fernando IV doou o seu territorio á Orde de Alcántara e quedou baixo a encomenda de Salvaleón. O castelo construíuse durante o século XV e reformouse no XVI. Como sede, dende 1455, dunha das encomendas da Orde de Alcántara logrou unha salientable importancia e no século XVII, durante a guerra con Portugal, foi un enclave estratéxico, porén quedou parcialmente destruído.
Estrutura secundaria dos ácidos nucleicos
Estruturas de talo-bucle
Hai moitos elementos de estrutura secundaria de importancia nos ARNs biolóxicos; algúns famosos exemplos son os talos-bucles do terminador independente de Rho e a folla de trevo do ARNt. Estanse a realizar activas investigacións para determinar a estrutura secundaria das moléculas de ARN, usando métodos experimentais e computacionais.
O Carregal, Rocha, Friol
O Carregal é un lugar da parroquia de Rocha no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Rubia, Crecente, Crecente
A Rubia é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Rego de Auga, Crecente, Crecente
Rego de Auga é un lugar da parroquia de Crecente no concello pontevedrés de Crecente na comarca da Paradanta.
Aloidendron dichotomum
Aloidendron dichotomum, antes chamada Aloe dichotoma, é unha planta suculenta alta e ramificada con aspecto de árbore, aínda que en realidae está relacionada cos áloes. É nativa do sur de África, concretamente da rexión do Cabo Setentrional de Suráfrica e de partes do sur de Namibia.
O Carregal, Rocha, Friol
Toponimia
O topónimo Carregal é un fitónimo que fai referencia, tanto en galego como en portugués, a un terreo pantanoso no cal abunda a «cárrega» ou «carrega», planta gramínea tamén denominada carriza, propia dese tipo de lugares húmidos ou brañas. Procede do latín (de raíz *) co sufixo derivativo.
Aloidendron dichotomum
Especies relacionadas
A. dichotomum está moi relacionada con outras dúas especies, A. pillansii e A. ramosissimum, que viven nas mesmas zonas áridas do Richtersveld e no deserto de Namibia na zona da fronteira entre Suráfrica e Namibia. Ás tres especies déronlles diferentes cualificacións na Lista de especies ameazadas da IUCN: 'vulnerable' para A. dichotomum, 'en perigo crítico' para A. pillansii e 'en perigo' para A. ramossisimum.
Currás, Roimil, Friol
Currás é un lugar da parroquia de Roimil no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Aloidendron dichotomum
Especies relacionadas
As tres especies poden distinguirse por algunhas características ben aparentes. En A. pillansii, as inflorescencias colgan por debaixo das follas máis baixas, en vez de creceren ergueitas. A. ramosissimum é considerablemetne máis pequena, chegando dificilmente a máis de 2 m de altura, polo que ten aspecto de arbusto. Aínda que hai unha gradación entre a forma arbórea de A. dichotomum e a arbustiva de A. ramosissimum, a relativamente peculiar poboación de A. pillansii está separada polo seu diferente tempo de floración, polo que non se hibrida coas outras dúas especies.
Distribución e conservación
Un dos poucos exemplos de bosque espontáneo de A. dichotomum é o Quiver Tree Forest, a uns 14 km ao norte de Keetmanshoop, en Namibia. Outro está localizado no Cabo Setentrional, Suráfrica, en Gannabos.
Cultivo
Aloidendron dichotomum cultívase en áreas áridas de todo o mundo para crear paisaxe. A lenta velocidade de crecemento e a relativa rareza da planta fan que sexa bastatnte cara. Tamén é relativamente difícil facela crecer fóra do seu hábitat natural.
En cultivo require un solo de area mineral grosa extremadamente ben drenado (preferiblemente con algo de marga e fariña de ósos para mantela activa e en crecemento), clima solleiro, boa aireación e moi pouca auga, principalmente en inverno (como ocorre nos desertos con chuvias de inverno). Nos raros casos en que está pouco regada, as follas enróscanse e empezan a morrer polas puntas; isto non é letal para a planta, mais indica que está relativamente seca.
Pode propagarse por semente e (con máis dificultade) por gallos ou estacas. Os gallos deben ser secados completamente durante varias semanas nunha zona sombreada antes de plantalos.
En películas
A árbore aparece na película de Stanley Kubrick "2001: A Space Odissey".
Castelo das Ellas
Conservación
A partir do século XVIII viviu unha progresiva decadencia e acabou por quedar nun estado de ruína pola falta de conservación. En 2005 o concello, o seu propietario, investiu preto de 80.000 euros na súa consolidación e restauración.
En 1976 o castelo declarouse Monumento Histórico Artístico e atópase so a protección da declaración xenérica do Decreto de 22 de abril de 1949, e máis a Lei 16/1985 sobre o Patrimonio Histórico Español. Do castelo consérvanse as súas dúas torres, unha prismática e outra redonda, e vestixios da muralla, ademais de parte do peche do recinto principal que forma parte das tapias do actual cemiterio, que se sitúa no que era o recinto interior do castelo. Parte das pezas labradas do catelo utilizáronse para enmarcar as sepulturas.
Carmen Martínez Sancho
María del Carmen Martínez Sancho, nada en Toledo o 8 de xullo de 1901 e finada en Málaga o 15 de outubro de 1995, foi a primeira doutora e a primeira  catedrática de Matemáticas no ensino secundario en España, nun instituto de Ferrol. Ademais, estivo no Instituto-Escola de Madrid e de Sevilla. Ao mesmo tempo, foi a primeira muller pensionada pola Junta de Ampliación de Estudios na Universidade de Berlín, a fin de profundar nas súas investigacións dentro do campo amplo das Matemáticas e aprender novos métodos pedagóxicos que se aplicaban en Alemaña. Destacouse na súa faceta de pioneira como investigadora e docente e no desempeño de cargos destacados na Sociedade Matemática Española.
Estrutura secundaria dos ácidos nucleicos
Pseudonós
miniatura|300px|Unha estrutura de [[pseudonó do ARN. Por exemplo, o compoñente ARN da telomerase humana. ]]
Carmen Martínez Sancho
Traxectoria
Martínez foi a segunda do seis fillos do matrimonio formado por José Martínez, madrileño de ideoloxía liberal e enxeñeiro de obras públicas, e Emilia Sancho, casados en Toledo. Por motivos laborais, os seus pais viviron en varias cidades de España, pero ao final elixiron Madrid, xa que o seu pai tiña o obxectivo de que tanto ela como os seus irmáns estudasen na Institución Libre de Enseñanza. De feito, o seu pai animouna tanto a ela como ao resto dos seus irmáns para que fixesen bacharelato. A educación que recibiron foi igual tanto para os mozos como para as mozas e realizaban o mesmo tipo de actividades. Estudou o bacharelato no Instituto Cardeal Cisneros de Madrid; a diferenza dos seus irmáns máis novos, que o estudaron no Instituto-Escola de Madrid. Naquel instituto, só chegou a mostrar atracción polas explicacións de Matemáticas e de Literatura, aínda que sempre contou co apoio do seu pai nas Matemáticas. Con todo, ao parecer non estaba moi conforme con aquel instituto, xa que ao finalizar o curso declarou que os profesores cualificaban con notable ás alumnas, aparentemente sen criterio obxectivo algún que o xustificase. Finalizou os estudos de bacharelato o 1 de xullo de 1918.
Estrutura secundaria dos ácidos nucleicos
Pseudonós
Un pseudonó é unha estrutura secundaria de ácido nucleico que contén polo menos dúas estruturas de talo-bucle nas cales a metade dun talo está intercalado entre as dúas metades do outro talo. Os pseudonós préganse en conformacións tridimensionais con forma de nó, pero non son verdadeiros nós topolóxicos. O apareamento de bases nos pseudonós non está ben aniñado; é dicir, o apareamento de bases ocorre "solapándose" nas posicións da secuencia. Isto fai que a presenza de pseudonós xerais nas secuencias dos ácidos nucleicos sexa imposible de predicir polo método estándar de programación dinámica, que utiliza un sistema de contabilización repetitivo para identificar os talos e, en consecuencia, non pode detectar os pares de bases non aniñadas cos algoritmos comúns. Porén, poden predicirse unhas subclases limitadas de pseudonós usando programas dinámicos modificados. As técnicas de predición de novas estruturas como a gramática libre de contexto estocástica tamén son incapaces de considerar os pseudonós.