cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Santiago
Teatro
Co GTN da Universidade Nova de Lisboa escribiu e dirixiu Ascensão e Queda de Zé Grotewski no 2001 e, no mesmo ano, co Teatro A Barraca, o espectáculo infantil Nós temos os pés grandes porque somos muito altas, con dirección de María do Céu Guerra. Na Galiza asinou pezas como Drácula (2001), espectáculo de marionetas para Trompicallo, ou Ratman e Bobyn (2002) para Bacana Producións, da que tamén é autor da banda sonora. É coautor do serial de teatro radiofónico Radio Universo (2002), emitido por Radio Noroeste. No 2003 comezou como dramaturgo e director en Sidecar, da Compañía Belmondo, e estreou en Pontevedra o seu primeiro espectáculo en solitario, Monólogos Finlandeses.
No 2007 escribiu e dirixiu A Sega, para o espectáculo Pan, catro propostas sobre a malla da compañía Volta e Dálle. Tamén no 2007 estreou en Viseu Desacordos Ortográficos, o seu primeiro espectáculo de stand up orientado ao público portugués. No 2008 participou na escrita colectiva de Periferia, dirixida por Montse Triola. No 2009 escribiu e dirixiu Finlandia co Teatro Biodegradábel de Ohio. Xa no 2010 estreou en Santiago un novo espectáculo de stand up intitulado A Leira Magnética. Nese mesmo ano dirixiu a posta en escena do Centro Dramático Galego Salomé.
Poesía
Publicou en 1996 un libro de poemas, Metalurxia, na colección Di-Versos de Edicións Positivas, de marcado carácter experimental. No 2004 estreou en Santiago Textículos e traballou na dirección artística do espectáculo musical colectivo Ao Pé da Letra, producido por Nordesía Producións con artistas como Marful, Dios ke te crew, Safari Orquestra, Guadi Galego, Guillerme Fernández, Narf ou Xabier Díaz. No 2005 participou tamén no proxecto sobre novas linguaxes poéticas Translittera, e no 2006 foi convidado no espectáculo Tentacular, producido por Chévere para A Cultura Circula.
Desde os anos noventa colabora regularmente en revistas galegas e portuguesas como Animal, Número, Camaleão, Aguas Mil, na sección OFF (2000-2001) da Revista das Letras, en diarios dixitais como Vieiros ou en xornais como Novas da Galiza. Nese mesmo ano inaugurou coa micronovela Acantinado a colección literaria O Lapis do Taberneiro, da que é editor.
En 2021 publicou Ontoloxía poética (1998-2019) -ed. de autor-.
Como guionista
Tamén colaborou como guionista en programas de radio e televisión como Apaga a luz, de Atlantis Producións, ou nos espectáculos de Mofa e Befa, Finis Mundi Circus e Cultura Para dar e Tomar. No 2005 iniciou o seu traballo como guionista en curtametraxes como A Dúas Velas ou Microfundismos, de Quique Otero, ou A Casa, en colaboración con Xabier Queipo. É autor de varios guións para longametraxe como Caixa Negra (2008) ou Sempre en Schnell (2007), e documentais como O Labrego que inventou a Lúa (2006) ou Espellos (2007).
Denuncia por inxurias
En 2018 foi denunciado por Abogados Cristianos polo seu pregón no Entroido de Santiago de Compostela. Foi acusado por haber cometido un presunto delito de injurias, de incitación a la discriminación y contra los sentimientos religiosos.
Selección de hóckey a patíns masculina de Inglaterra
A selección de hóckey a patíns masculina de Inglaterra é o equipo que representa a Inglaterra nas competicións internacionais de hóckey a patíns en categoría masculina. Inglaterra foi a gran dominadora do hóckey a patíns mundial nas décadas de 1920 e 1930, conquistando 12 veces consecutivas o Campionato de Europa entre 1926 e 1939, incluídas as edicións de 1936 e 1939, que foron consideradas como o Campionato do Mundo, unha cadea de títulos que ningunha selección foi quen de igualar ata a data. Logo deste período de esplendor, a selección de Inglaterra só conseguiu alzar un título, o do Torneo das Nacións de Montreux de 1950, e non foi ata o ano 2000 cando conseguiu alzar un título, o do Campionato do Mundo "B" disputado en Chatham (Inglaterra), ao impoñerse na final aos Países Baixos, acadando o subcampionato do mesmo torneo catro anos máis tarde en Macau, cando caeu na final con Cataluña por 6 goles a 0.
Equipo
Estes foron os xogadores convocados para o Europeo de Wuppertal (Alemaña) de 2010 :
Cirurxía reconstrutiva
miniatura|Mamas despois dunha dupla [[mastectomía, seguida dunha reconstrución mamaria con implantes.]] A cirurxía reconstrutiva ou reparadora é unha das grandes áreas da cirurxía plástica, aínda que estas técnicas son realizadas así mesmo por outros especialistas: cirurxiáns plásticos, otorrinolaringólogos, cirurxiáns maxilofaciais, oftalmólogos especialistas en cirurxía oculoplástica, cirurxiáns ortopédicos e traumatólogos, urólogos, xinecólogos, en función da rexión anatómica e da patoloxía que se trate.
Adoitan agruparse nos tratados de cirurxía reconstrutiva en capítulos de:
Ramón Margalef
Ramon Margalef i López, nado en Barcelona o 16 de maio de 1919 e finado na mesma cidade o 23 de maio de 2004, foi un biólogo catalán, profesor emérito da Universidade de Barcelona, que destaca polos seus traballos nos campos da limnoloxía, a oceanografía e a ecoloxía. Margalef foi un dos científicos españois máis destacados en toda a historia. Traballou no Instituto de Bioloxía Aplicada (1946–1951) e no Instituto de Investigacións Pesqueiras (1952-1975), que dirixiu dende o ano 1965 ata o 1967. En 1967 converteuse no primeiro profesor de ecoloxía de todo o estado, na Universidade de Barcelona, e creou o primeiro departamento desta liña científica. Ata o ano 1993 foi profesor emérito desta universidade, cando se retirou. Mais Margalef seguiu producindo obra científica ata a súa morte.
Os seus máis importantes traballos foron a aplicación da teoría da información na ecoloxía e a creación de modelos matemáticos para o estudo de poboacións. Entre as súas obras bibliográficas destacan: «Comunidades naturais» (1962), «Perspectivas na teoría ecolóxica», «Ecoloxía» (1974), «A biosfera» (1980), «Limnoloxía» (1983) e «A teoría dos sistemas ecolóxicos» (1991). A súa obra «Sobre dalgúns principios da teoría ecolóxica» (1963) é considerada unha das dez principais publicacións da bioloxía do século XX.
Chegou a ser membro de numerosas sociedades e recibiu multitude de premios científicos, como foron a primeira edición dos Premios A.G Huntsman para a Excelencia nas Ciencias Mariñas, a Medalla de Naumann-Thienemann outorgada pola Sociedade Limnolóxica Internacional, os Premios Ramón y Cajal do estado español e da medalla de ouro pola Generalitat de Cataluña. Formou parte da Secció de Ciéncies Biològiques do Instituto de Ciencias da Educación, da Reial Acadèmia de Ciències i Arts de Barcelona, da Real Academia Galega de Ciencias, da Real Academia Sevillana de Ciencias e da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales de Madrid. Así mesmo, outorgóuselle o rango de doutor honoris causa nas Universidade Laval (Canadá), Universidade de Aix-Marsella (Francia), Universidade de Luján (Arxentina) e a Universidade de Alacant.
Traxectoria
Naceu o 16 de maio do 1919 na cidade de Barcelona. De cativo á Margalef gustáballe de visitar os parques naturais da cidade e axudarlle ao seu pai na xardinería e de pasar horas observando insectos e disecándoos. Na escola dicíase que era un estudante distraído e que nas clases pensaba nas coleccións que faría nos xardíns aquel día; pero el, a conto diso, mesmo escribiu sobre "do tempo perdido na escola e outras trapalladas". Con todo aprendeu a escribir correctamente en castelá e mesmo en catalán, intuíndoo por lecturas de revistas como a de El Patufet. A naquela hora preocupación de seu pai por Ramon, o cal desexaba que acabara como banqueiro, fixo que o levara a unha escola de estudos mercantís. Mais Margalef dicía de non aprender moito con eses estudos. El seguiu o seu interese pola historia natural e a bioloxía, moi especialmente a dos sistemas mariños, e comezou a describir e debuxar especies. O seu pai, con iso, fixo que o instruíse un profesor propio, Alexandre Jacki, para que estudase francés, alemán e matemáticas. Aprender esas linguas deulle pé a Margalef a entusiasmarse aínda máis nos seus intereses pois, grazas a iso, puido ler traballos de naturalistas alemáns e franceses que tiñan feito investigacións de fauna e flora catalás.
A guerra civil estourou sendo el un adolescente de 17 anos pero non quixo involucrarse na guerra e creou unha Societat Catalana d’Estudis Biològics ficticia, na que prepararía revistas de publicacións que nunca se chegaron a publicar. Tivo que interromper no 1938, con 19 anos, os seus estudos para ser recrutado para a milicia do Exército Popular da República. Alí encargaríase primeiro da escritura de partes de guerra e logo entraría na gran fronte de Batalla do Ebro. Enfermidades de Margalef fixeron que saíra da guerra antes de acabada e que volvese a Barcelona. Mais os anos de rigor na milicia ampliaríanse por ser chamado polo novo exército da ditadura. Estivo destinado a Segovia e Valladolid. Pola chegada ao sesenta anos de seu pai cesaría provisionalmente en 1942 no exército. Os problemas de cartos levaron a que se puxera a traballar nunha compañía de aseguradoras mentres, e de xeito autodidáctico e complementándoo con lecturas de moitos campos, continuou cos seus estudos de historia natural. Nese momento inicia a investigación dos ecosistemas acuáticos de auga doce como estudante do Instituto Botánico de Barcelona. Volveu a poñerse en contacto con científicos e sociedades científicas e a realizar as súas saídas de campo. Construíu o seu propio microscopio con pezas de borralla para comezar a visualizar microorganismos acuáticos. Destacados científicos incentivaron a Margalef para que obtivera un título universitario, mais iso tería que esperar xa que foi chamado o mesmo 1942 para un posto en Mallorca na artillería do exército da ditadura franquista. E aínda así alí buscaría tempo para o estudo do plancto mariño, e que acabaría en publicacións. En Mallorca iniciou o seu interese polo fitoplancto mariño ao coñecer a Miguel Massutí, o naquela hora director do Instituto Español de Oceanografía. No 1943, trala morte de súa nai e sen poder ir á súa vela, volveu do exército. Nese ano fixo as súas primeiras tres publicacións científicas oficiais, onde aparecería o termo "ecoloxía".
Xa que lle faltaba o bacharelato, e véndose apoiado polos seus mentores universitarios, fixo que o retomase e o obtivera. No 1944 os seus mentores axudáronlle a obter unha bolsa de estudos no Instituto de Bioloxía Aplicada en Barcelona co doutor Francisco García del Cid. Mentres Margalef estudaba, o seu doutor García del Cid foi nomeado polo CSIC para formar un instituto de investigacións pesqueiras; o cal sería parte importante do Instituto de Bioloxía Aplicada.
Margalef iniciou a súa tese de doutorando sobre de A temperatura e morfoloxía dos seres vivos traballando con algas verdes. O seu doutor oficial foi Dr. Florencio Bustinza da Universidade de Madrid, e a daquela única universidade no estado que podía emitir certificacións de grado de doutor. O seu doutor foille de pouca utilidade co que o seu doutoramento o realizou só, con axudas esporádicas de profesores de Barcelona. No 1951 defendeu a súa tese, que versaba sobre a que foi sempre a súa liña de interese.
En 1952 García del Cid ofreceulle a Margalef unha praza no acabado de fundar Instituto de Investigacións Pesqueiras (IIP) de Barcelona. No 4 de xullo dese ano casou con María Mir e un ano despois tiveron a súa primeira filla, Neus. En pouco tempo terían os seus outros tres fillos: Núria, Ramon e Bartomeu.
Con Margalef, o Instituto de Investigacións Pesqueiras convértese nunha institución oceanográfica completa, que baixo a tutela de García del Cid, funda os laboratorios de Cádiz, Castelló e Vigo. Especialmente en Castelló e Vigo, Margalef pasou moito tempo, meses, durante varios anos, neles realizando monitorizacións de plancto costeiro e series temporais. Alí adicoulle horas á formación de novos investigadores. Existía unha escaseza de recursos para o instituto mais Margalef fixo que houbera a nova entrada do Instituto de Investigacións Pesqueiras nunha época grazas ás súas novas liñas de investigacións. Por contactos de García del Cid, Margalef coñeceu a Sidney Galler, un talento da Oficina Americana de Investigacións Navais. Grazas a iso Margalef dispuxo do Servizo de Transportes do Soporte da Milicia dos Estados Unidos para calquera viaxe que quixese. Visitou para intereses do laboratorio e congresos internacionais Italia, Suíza, Bélxica, Canadá e o Reino Unido, Venezuela, Porto Rico, Francia, Alemaña e Estados Unidos, entre outros lugares. Mesmo naquela hora á Margalef se lle ofreceron construcións para as súas liñas de investigacións. Algúns comentan que tiña "un cheque en branco" para calquera dispositivo ou recurso que quixera. Mesmo á Margalef se lle ofreceu a oportunidade de mudarse aos Estados Unidos. O seu interese por deixar atrás a pos-guerra e a súa conciencia da "afundida sociedade" con respecto á ciencia fixo que lle interesase, pero que finalmente a desbotara pola preferencia da súa muller de vivir achegada á súa terra de orixe, Mallorca.
miniatura|300px| Imaxe conmemorativa de actos tralos dez anos da Morte de Ramón Margalef celebrados na [[Universidade de Barcelona .]]
Margalef, grazas aos contactos internacionais, pasou a participar en numerosas en expedicións navais no Mediterráneo occidental e a costa oeste Africana, grazas ao apoio económico da FAO, UNESCO e da OTAN.
Tras ese cesamento no 1967 converteuse no primeiro catedrático de Ecoloxía de España na Universidade de Barcelona, onde creou o departamento de ecoloxía. Nese novo departamento formou e doutorou a un destacado número de ecólogos, limnólogos e oceanógrafos. No 1986 retirouse de profesor e no 1987 foi nomeado pola Universidade de Barcelona como profesor emérito, un posto que ocuparía ata o ano 1992. Porén, continuou en ciencia con colaboracións e publicacións ata o último momento.
Traballo de investigación
Margalef deduciu que a evolución natural dos lagos cando se detén a entrada de materia orgánica é a de pasar de ser un sistema acuático eutrófico a un sistemas oligotrófico. A dinámica de polución dos ríos explicouna como un equivalente a unha sucesión espacial.
Margalef considerou a sucesión anual do fitoplancto como unha microsucesión. Propuxo que as diferentes combinacións de concentración e niveis de turbulencia seleccionaban o fitoplancto en función das súas características especie-específicas e estratexias de supervivencia. Baseándose nese concepto, dunha competición polos recursos, propuxo que, grazas a alta capacidade de asimilación de nutrientes das diatomeas, ante aumentos da turbulencia oceánica (como cando se producen pulsos de entrada de nutrientes) as diatomeas veríanse favorecidas e aumentarían o seu éxito ecolóxico cando, pola contra, se diminuiríase o éxito de crecemento daquel plancto con taxas de crecemento baixas. Con isto, os tipos na comunidade de fitoplancto serían unha adaptación das especies ao dobre gradiente de concentración de nutrientes e da enerxía cinética da turbulencia. A turbulencia é, polo tanto, o fenómeno que marca o reinicio da sucesión. Esa idea é o denominado Modelo de Margalef. O mandala implica que os altos niveis de turbulencia e os aportes masivos ou intermitentes de nutrientes favorecen ás poboacións de fitoplancto de gran tamaño, fundamentalmente as diatomeas por teren taxas de asimilación de nutrientes máximas e unha alta capacidade de acumulación en vacúolo. Pola contra, as especies motiles e esas con menos afinidade polos nutrientes, coma os dinoflaxelados e os cocolitofóridos, dominan as comunidades fitoplanctónicas en augas pobres en nutrientes e sistemas estratificados, onde os nutrientes entran no sistema a taxas constantes.
As sucesións ecolóxicas nos medios acuáticos explicounas como variacións na transferencia de enerxía dende estadios menos maduros e con posibles perdas, a estadios máis maduros e eficientes no almacenamento da enerxía. Ese fluxo de enerxía sería unha transferencia das comunidades menos maduras da superficie fótica ata as comunidade bentónicas, máis maduras. Margalef consideraba a sucesión como un proceso de auto-organización que supón unha diminución gradual da entropía, en paralelo á mingua da influencia do ambiente e ao aumento progresivo das interaccións biolóxicas.
Margalef centrouse na teoría da información e propuxo que a cantidade de información, viva e inanimada, incrementa durante a sucesión ecolóxica. Con «información» refírese á enerxía, biomasa ou a estrutura que é transferida dende estadios iniciais da sucesión á estadios posteriores por medio dun proceso que denominou explotación. As fases tardías son máis resistentes á perturbación grazas ao fluxo ou transferencia de enerxía. Facendo uso da teoría da información abordou unha das súas preguntas teóricas clásicas na liña de definición da biosfera: o porqué esta é descontinua, fragmentada, en múltiples organismos.
Margalef relacionou os cambios evolutivos coa sucesión propoñendo que a evolución implica unha redución no cociente entre a produción e a biomasa, o incremento da eficiencia dos ciclos de nutrientes e o aumento da especialización dun individuo no seu ambiente.
Estudos na Ría de Vigo
Margalef publicou unha ampla cantidade de estudos da Ría de Vigo (doce publicacións na década do 1950). Neles describe a composición e variacións nas poboacións de fitoplancto e rotíferos, a dinámica poboacional e sucesións, a pesquería e a sedimentación, e ata á limnoloxía e paleontoloxía da ría.
Os estudos máis relevantes describen a composición taxonómica do fitoplancto da ría, o seu ciclo anual e a súa proposta da hipótese da relación entre a turbulencia e a composición taxonómica destas comunidades. O estudo de Margalef «El fitoplancton de la ría de Vigo» (1955) describe por primeira vez o proceso do fenómeno de sucesión nas comunidades fitoplancto en relación con factores ambientais, asentándose nas observacións feitas nas rías galegas. Defíneo como un proceso de tres etapas que abrangue arredor de tres meses, no cal durante a primeira etapa xorden as diatomeas de pequeno tamaño, logo as diatomeas máis grandes e algúns dinoflaxelados e finalmente péchase o ciclo co predominio de dinoflaxelados, dominantes no verán.
No verán do ano 1953 a visita de Margalef á ría, para estudos nesta, coincidiu cunha marea vermella. Grazas a iso, estudou o ata daquela coñecido vulgarmente como a purga do mar e publicou os resultados nun artigo do 1956. Incide, iso si, sobre do nome do fenómeno ao mencionar que «...preferimos a denominación hematotalasia introducida por SOBRINO (1918), o primero autor español que escribiu sensatamente acerca diso».
Todos as mostraxes dos traballos de Margalef na Ría de Vigo realizounas a bordo da pequena embarcación chamada Lampadena, que naqueles momentos acabara de chegar ao laboratorio de Vigo do Instituto de Investigacións Pesqueiras, e o que é o actual Instituto de Investigacións Mariñas - CSIC.
Obra
Margalef deixou un enorme legado de literatura científica que se compón de máis de 400 artigos publicados e 20 libros científicos.
As súas principais obras son:
Premios
A Margalef concedéronselle na súa honra multitude de premios pola súa investigación científica e involucración en educación. Outorgóuselle a:
Rodís
O topónimo Rodís pode refirirse a:
15 de decembro
O 15 de decembro é o 349º día do ano no calendario gregoriano e o 350º nos anos bisestos. Quedan 16 días para rematar o ano.
Nacementos
miniatura|125px|dereita|Gustave Eiffel.
Mortes
miniatura|Alegoría da pintura de Johannes Vermeer.
Outros
Os 366 días do ano
Hipocrisía
miniatura|Un exemplo típico de hipocrisía son os políticos que de palabra se manifestan a prol da paz mentres de feito fan alianzas, venden armas ou directamente fan ataques a outros países. A hipocrisía é o desexo de agochar ós demais os motivos reais ou sentimentos. A hipocrisía non é só a inconsistencia entre aquilo que se defende e aquilo que se fai, senón tamén é a falsidade que demostra unha persoa.
É dicir, unha persoa hipócrita é aquela que pretende que se vexa a grandeza e bondade que constrúe con aparencias sobre si mesma, mostrándose como exemplo e pretendendo ou pedindo que se actúe da mesma forma, ademais de que se valoren as súas accións, aínda que os seus fins e logros estean afastados da realidade.
En moitas linguas, incluído o francés, un hipócrita é alguén que esconde as súas intencións e verdadeira personalidade.
Etimoloxía
A palabra provén do latín tardío hypocrisis e do grego ὑπόκρισις (hypokrisis), que significan "actuar", "finxir" ou "unha resposta". Tamén se pode entender como vindo do grego hypo que significa "máscara" e crytes  que significa "resposta" e polo que a palabra significaría "responder con máscaras". A palabra "hipócrita" provén do grego ὑποκρίτης (hypokrites), cuxo verbo asociado é υποκρίνομαι (hypokrinomai), é dicir, "tomo parte". Ambos derivan do verbo κρίνω, "xulgar" (»κρίση, "xuízo"»κριτική [kritiki], "críticos"), presuntamente porque a realización dun texto dramático involucraba un certo grao de interpretación do texto.
Psicoloxía da hipocrisía
En psicoloxía, o comportamento hipócrita relaciónase co erro fundamental de atribución: os individuos tenden a explicar as súas accións sobre a base do seu ambiente, pero atribúen as accións doutros a "características innatas", o que leva a xulgar ós outros mentres se xustifican as propias accións.
Moitas persoas fallan en recoñecer que teñen imperfeccións que condenan nos demais. Segundo a psicoloxía freudiana a este comportamento coñéceselle como proxección psicolóxica. Este é máis un autoengano que un engano deliberado ó resto das persoas. Noutras palabras, a "hipocrisía psicolóxica" é a miúdo interpretada polos psicólogos como un mecanismo inconsciente de defensa e non como un acto de engano consciente, tal e como resulta da connotación clásica da hipocrisía.
Francisco Martín
Francisco Martín pode estar referido a:
Supercopa de España de rugby
A Supercopa de España de rugby e unha competición anual organizada pola FER na que se enfrontan os campións da División de Honra e da Copa do Rei. O formato do torneo consiste nun único encontro, disputado en terreo neutral, antes do comezo da tempada oficial de liga.
O Pumar, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
O Pumar é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 11 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
A Igrexa, San Pedro de Mor, Alfoz
A Igrexa é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Cruz Encarnada, A Barqueira, Cerdido
A Cruz Encarnada é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con respecto ao ano 2007 cando tiña 3 habitantes.
Predators
Predators é un filme de ficción científica dirixido por Nimród Antal que foi estreado no 2010.
Sinopse
Royce é un mercenario que encabeza a un grupo de guerreiros de elite que acaban decatándose de que os levaron xuntos a outro planeta para servir de presa. Coa excepción dun médico desprestixiado, todos eles son uns desalmados asasinos —mercenarios, yakuzas, presidiarios, membros de escuadróns da morte—, “depredadores” humanos que agora están sendo cazados e eliminados sistematicamente por unha nova raza de Depredadores extraterrestres.
Areo II
Areo II foi un rei de Esparta. Gobernou dende o 262 a.C. ata o 254 a.C., o seu predecesor foi Acrotates e o seu sucesor foi Leónidas II.
Stuart Sutcliffe
Stuart Fergusson Victor Sutcliffe máis coñecido como Stuart Sutcliffe e nado o 23 de xuño de 1940 en Edimburgo, Escocia (Reino Unido) e finado o 10 de abril de 1962 en Hamburgo (Alemaña) foi un pintor, poeta e o baixista orixinal do grupo británico The Beatles. Cursou estudos no Art College de Liverpool, onde aos 19 anos considerarono como o máis talentoso e prometedor estudante de pintura.
Primeiros anos
Sutcliffe, (quen foi integrado á banda só por que esta tiña a imperiosa necesidade de posuír un baixista) naceu no Simpson Memorial Maternity Pavilion Hospital, en Edimburgo, Escocia, e despois a súa familia mudouse ao sur, foi criado no 37 Aigburth Drive en Liverpool
Foi amigo íntimo de John Lennon motivo polo cal entrou no grupo en 1959. Segundo conta Paul McCartney cando Stuart vendeu unha das súas pinturas en 1959 por 65 libras, John e Paul convencérono de comprar con ese diñeiro un baixo eléctrico de fabricación alemána marca Höfner, o cal moi dificilmente sabía tocar, e unirse á banda. Dise que o usaba máis por estética que por interese xenuíno en ser músico; segundo Paul "era mellor ter un baixista que non sabía tocar que non ter baixista". Nalgunhas das primeiras fotos do grupo, cando aínda eran descoñecidos, pódeselle ver tocando de costas ao público para ocultar a súa falta de práctica. En realidade o seu interese por ser parte dunha banda de Rock & Roll, ademais da súa amizade con John, era o de reforzar a súa imaxe de "bohemio" no instituto.
Logo de tocar unha noite no Litherland Town Hall, no norte de Liverpool, os "Silver Beatles" foron sorprendidos mentres saían coa súa camioneta. Na pelexa, Stu resultou golpeado e pateado na cabeza. Esa lesión repercutirá en Stuart máis tarde. En 1961 o grupo realizara a súa segunda xira por Hamburgo, Alemaña, e ao final a banda regresa a Liverpool, menos Stuart, quen decide quedar máis tempo para desenvolver máis a súa inclinación pola pintura. Nesa época, Stu comezara unha relación sentimental coa fotógrafa alemá Astrid Kirchherr (inspiradora do famoso peiteado "Mop Top") que tamén era moi boa amiga do grupo. En xullo, decidiu deixar a banda.
Morte
O 10 de abril do ano seguinte, 1962, morreu a consecuencia dunha hemorraxia cerebral, contando apenas con 21 anos. Xusto na véspera da terceira xira do grupo por esa cidade e días despois do lanzamento do primeiro sinxelo de The Beatles "Love Me Do".
A Painceira, A Barqueira, Cerdido
A Painceira é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 18 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 9 mulleres, o que non supón ningún cambio con respecto ao ano 2003.
O Ramallal, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
O Ramallal é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
O Ramallal
O topónimo O Ramallal pode referirse a varios lugares de Galicia:
Superparamagnetismo
O  superparamagnetismo é un fenómeno polo que os materiais magnéticos poden exhibir un comportamento similar ao paramagnetismo aínda por baixo das temperaturas de Curie ou da temperatura de Neel.
A súa orixe débese a partículas mesoscópicas, con interaccións ferromagnéticas ou bastante intensas no seu interior como para lograr un ordenamento magnético por baixo de certa temperatura crítica, pero con interaccións moi débiles entre elas, co que o ordenamento magnético non pode estenderse a todo o sistema. Así, compórtanse como paramagnetos de momento magnético moi grande. A semellanza dos ferromagnetos, poden exhibir ciclos de histéreses magnéticas ou sinal ac na susceptibilidade, pero só por riba de certa frecuencia crítica a partir da que o momento magnético inducido non é capaz de seguir a dirección do campo aplicado.
Liñar, San Pedro de Mor, Alfoz
Liñar é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña nove habitantes (catro homes e cinco mulleres).
Casca (zooloxía)
A casca, ou carapa, é unha cuberta dura e ríxida casca que posúen numerosos animais que, entre outras funcións, serve para protexer as partes brandas dos mesmos. Neste sentido, sería sinónimo de exoesqueleto.
É o caso da maioría dos crustáceos e moluscos, nos que é de natureza calcaria, de todos os artrópodos, nos que está constituído por queratina (nos crustáceos reforzada por sales cálcicos) e dos quelonios (tartarugas), nos que é de natureza ósea e córnea.
Crustáceos
miniatura|200px|Vista ventral do cacho dunha [[centola.]]
Nos crustáceos a casca presenta diferentes graos de calcificación e, por tanto, de consistencia, segundo os grupos.
Os crustáceos que forman parte do zooplancto tamén teñen casca. Entre eles estás os cladóceros, os ostrácodos e os isópodos. Porén, os isópodos só tieñen unha casca que cobre a cabeza, o denominado "escudo cefálico".
Cando se proxecta cara a adiante, máis alá dos ollos, esta proxección do exoesqueleto denomínase rostro (en latín científico, rostrum).
Nos decápodos, na casca distínguese o cacho, peza única do exoesqueleto que cobre o cefalotórax, e que está especialmente desenvolvida en centolas, bois, nécoras, lagostas, lumbrigantes, cigalas, lagostinos e camaróns.
Arácnidos
miniatura|200px|Diagrama dun arácnido, coa casca sinalada con cor púrpura. Nos arácnidos a casca está formada polo cefalotórax.
É unha cobertura na parte superior formada pola fusión dos terxitos nunha soa placa, e é onde están situados os ollos (ocularium) e os ozóporos dos opilións, entre outros órganos e faneras.
Quelonios
200px|miniatura|As placas que forman a casca ou [[coiraza dunha tartaruga.]]
A casca ou coiraza das tartarugas está formado xeralmente por placas óseas revestidas por placas córneas, pero ás veces só por placas córneas.
A columna vertebral e as costelas fusiónanse formando placas baixo a pel e forman a casca. Exteriormente, a pel está cuberta por escudos, placas córneas que a protexen de maneira máis eficaz.
As tartarugas poden sobreviviren de maneira sorprendente a graves lesións da casca, e as profundas gretas ou partes desaparecidas de tecido poden recompoñerse até o óso e curar.
Nalgunhas tartarugas, como nos trioníquidos, na tartaruga de nariz de porco (familia Carettochelyidae) de Australia ou na grande tartaruga de coiro, faltan os escudos e a casca cóbrese só coa pel.
As cascas de moitas tartarugas presentan cores brillantes con motivos orixinais que permiten identificar individuos da mesma especie a certa distancia.
Moluscos
200px|miniatura|[[Cuncha do mexillón (Mytilus galloprovincialis).]]
Nos moluscos a casca recibe o nome de cuncha, que pode estar formada por unha soa peza ou placa (gasterópodos, escafópodos, cefalópodos e monoplacóforos), por dúas (chamadas valvas nos bivalvos), ou por varias (nos poliplacóforos).
Estas placas están constituídas por unha proteína (a conquiolina, unha escleroproteína) endurecida por carbonato de calcio na forma de cristais de aragonita.
Algúns moluscos reduciron o tamaño da cuncha, que practicamente non existe; por exemplo, nas lesmas, tanto nas terrestres ou lesmas ou limachas propiamente ditas como nas mariñas (borrachas). E outros fixéronas internas; por exemplo, nas luras e en case todos os cefalópodos.
The Martinis
The Martinis é unha banda de rock formada polo guitarrista dos Pixies Joey Santiago e a súa muller Linda Mallari, xunto co batería Dawn Richardson e a baixista Rachel Haden. Eles editaron un álbum a través do selo Cooking Vinyl, a mesma compañía pola que Frank Black (outro membro de Pixies) edita os seus traballos en solitario.
A Rega, San Pedro de Mor, Alfoz
A Rega é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
O Feal, A Barqueira, Cerdido
O Feal é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 2 homes, o que non supón ningún cambio con respecto ao ano 2003.
República Socialista de Romanía
miniatura|dereita|Localización de Romanía A República Socialista de Romanía (en Republica Socialistă România) foi un estado socialista que existiu entre 1965 e 1989 no territorio que actualmente ocupa Romanía. Adoita enmarcarse no período chamado da Romanía Comunista, xunto coa República Popular Romanesa nada en 1947. O nome deste período obedece a que durante a existencia de ambos os dous Estados, a vida do país foi dominada polo Partido Comunista Romanés (PCR).
En 1965, Nicolae Ceaușescu ocupou a xefatura do Partido Comunista e dous anos despois foi elixido xefe do Estado Romanés, ano no que tamén foi instituída a República Socialista e foi reorganizado o PCR.
Os Pereiros, A Barqueira, Cerdido
Os Pereiros é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que non supón ningún cambio con respecto ao ano 2003.
Thaïs Blume
Thaïs Blume, nada en Barcelona o 19 de setembro de 1984, é unha actriz española. Deuse a coñecer en 2008 na serie de Telecinco Sin tetas no hay paraíso.
Os Navallos, A Barqueira, Cerdido
Os Navallos é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que non supón ningún cambio con respecto ao ano 2003.
Gran Premio de Austria de 2015
O Gran Premio de Austria de 2015 (oficialmente Fórmula 1 Grosser Preis von Österreich 2015) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 21 de xuño de 2015. Foi a 8ª carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 29º Gran Premio de Austria o segundo que se celebra desde 2003.
O piloto de Mercedes, Lewis Hamilton, comezou desde a pole position, pero foi superado polo seu compañeiro de equipo Nico Rosberg na primeira curva. Rosberg mantivo o liderado durante o resto da carreira, salvo breves períodos durante as paradas en boxes, e gañou por máis de tres segundos sobre Hamilton en segundo lugar. Hamilton tivo cinco segundos de penalización adicional por unha infracción de seguridade, pero mantívose por diante do Williams de Felipe Massa terceiro. O piloto de Ferrari Sebastian Vettel loitou pola terceira posición durante gran parte da primeira metade da carreira, pero a perda de tempo debido a unha porca atascada da roda durante a súa parada en boxes, deixouno no cuarto lugar, por detrás de Massa. Os ex campións do mundo Kimi Raikkonen e Fernando Alonso foron eliminados na primeira volta, logo de que Raikkonen perdera o control do seu Ferrari na segunda curva e chocou con Alonso. Os dous remataron contra a barreira de seguridade, co McLaren de Alonso enriba do Ferrari.
Circuíto
Con só nove curvas, a menor cantidade no calendario da Fórmula Un, o circuíto ofrece moi poucas seccións de baixa velocidade e dá aos equipos a oportunidade de espremer ás súas unidades de enerxía todo o seu potencial. Varios equipos presentaron novas versións das unidades de potencia e chasis debido á natureza do circuíto, incluíndo Force India, McLaren, e posiblemente Ferrari.
Pneumáticos
Como no evento do ano anterior, e por terceira carreira consecutiva, o pneumático de composto brando e bandas de cor amarela foi a selección prime mentres que o composto super brando con bandas vermellas foi a selección option. Pirelli tamén forneceu dous compostos de choiva: o composto intermedio con bandas verdes e o composto de mollado con bandas azuis.
Práctica libre
De acordo co regulamento da tempada de Fórmula Un de, celébranse tres sesións de prácticas, dúas sesións de hora e media o venres e outra sesión dunha hora antes da cualificación do sábado. Na primeira sesión, os dous pilotos de Mercedes foron os máis rápidos, con Nico Rosberg tres décimas de segundo máis rápido que o seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton. O Ferrari de Kimi Räikkönen foi o único coche que quedou a menos dun segundo da Mercedes. O outro Ferrari de Sebastian Vettel estableceu un tempo de volta máis lenta, un problema no cambio impedíalle conducir máis de catro voltas. O McLaren de Fernando Alonso sufriu problemas na caixa de cambios, pero o español foi capaz de volver á pista para a última parte da sesión.
Logo dos seus problemas na primeira sesión, Vettel foi o máis rápido na segunda sesión da tarde do venres. Nico Rosberg foi segundo, ao redor dunha décima de segundo por detrás, pero non puido facer ningunha volta cronometrada nos últimos vinte minutos, xa que o seu coche perdía valvuliña da caixa de cambios. Mentres tanto Lewis Hamilton loitou cos pneumáticos super brandos, polo que logo de varios erros quedou quinto. Os dous Lotus quedaron entre os dez primeiros, con Pastor Maldonado e Romain Grosjean cuarto e sétimo, respectivamente. Max Verstappen no Toro Rosso foi o coche con motor Renault máis rápido en oitava posición, mentres que os McLaren unha vez máis tiveron que pararse antes de tempo. O equipo trouxera un novo paquete aerodinámico para Spielberg, que foi probado por Alonso nos adestramentos libres, que o describiu como "unha mellora do coche".
Vettel volveu ser o máis rápido na terceira práctica o sábado pola mañá, pouco por diante do Mercedes de Hamilton. Antes de que todos os pilotos puideran establecer un tempo coa pneumáticos super brandos, Fernando Alonso, quedou parado na recta de saída e sacaron unha bandeira vermella, detendo a sesión. Cando reiniciouse a práctica, a choiva comezara a caer, a prevención dos pilotos impediulles mellorar os seus tempos. Só Sergio Pérez logrou establecer un tempo máis rápido, terminando cuarto na sesión.
Carreira
Ao comezo da carreira, Rosberg superou ao seu compañeiro de equipo Hamilton no liderado ao entrar na primeira curva. Ao saír da curva seguinte, Kimi Räikkönen foi sorprendido polo derrapaxe dos seus pneumáticos máis duro e deslizouse pola parte exterior da pista, chocando contra o McLaren de Fernando Alonso, que quedou subido na parte superior do Ferrari. Ambos pilotos foron capaces de saír ilesos do incidente. A colisión provocou a saída do coche de seguridade. Ao final da volta, Max Verstappen fixo unha parada en boxes para substituír un alerón dianteiro danado, mentres que Will Stevens retirouse da carreira cunha fuga de aceite. Cando o coche de seguridade volveu entrar en boxes ao final da sexta volta, Rosberg foi capaz de defender a súa vantaxe con Hamilton e rapidamente abriu unha brecha, sacándoo 2´3 segundos na volta once. A volta doce viu a retirada do segundo McLaren de Jenson Button cun fallo no sensor do sistema de admisión.
Na volta 16, Valtteri Bottas recuperou a sexta posición de Max Verstappen, lugar que perdera na saída, mentres que por diante Hamilton comezou a pechar a brecha de Rosberg. Pero o alemán, reaccionou e ampliou a súa vantaxe de novo a catro segundos na volta 27. Mentres tanto, Bottas pasou ao último gañador de Le Mans Nico Hülkenberg polo quinto posto na volta 26, pero unha temperá parada en boxes puxo de novo ao alemán diante do Williams. Por exceso de velocidade no pit lane, Carlos Sainz Jr. foi sancionado con cinco segundos de penalización, que non se aplicou logo de que o español retirárase na volta 34 debido a un problema técnico. Antes das paradas en boxes dos primeiros clasificados, Lewis Hamilton reducira a súa desvantaxe a só 2´2 segundos na volta 32. Cando Rosberg entrou unha volta máis tarde, Hamilton liderou a carreira. Polo tanto liderou polo menos unha volta en dezasete carreiras consecutivas, Hamilton igualou unha marca de 45 anos de antigüidade establecido por Jackie Stewart, que había liderado polo menos unha volta entre o Gran Premio dos Estados Unidos de 1968 e o Gran Premio de Bélxica de 1970.
Programa de apoio
Como parte do programa do Gran Premio, celebrouse un Desfile de Lendas antes da carreira, cun grupo de oito pilotos de Fórmula Un da década de 1980 presentando varios coches, na súa maioría da primeira era do turbo na Fórmula Un. Participaron o piloto local Gerhard Berger ( Ferrari F1 / 87 / 88C), os ex compañeiros do equipo McLaren Niki Lauda ( McLaren MP4/2) e Alain Prost ( McLaren MP4/2B), Nelson Piquet ( Brabham BT52), Jean Alesi ( Sauber C14), Pierluigi Martini ( Minardi M186), Riccardo Patrese ( Renault RE50) e Christian Danner ( Zakspeed 871).
Pobo tutsi
Os tutsis son un grupo étnico da rexión dos Grandes Lagos Africanos. En Ruanda e Burundi, representan arredor do 15 ou 20% da poboación total destes dous estados. A súa economía tradicional está baseada na gandaría de bovinos, actividade que inflúe na súa estrutura política.
Os colonizadores europeos e sobre todo os misioneiros católicos desenvolveron a tese de que os tutsis tiñan unha orixe nilótica (unha raza superior segundo os colonizadores) mentres os hutus serían un pobo bantú. Semella que a interiorización destas ideas tiveron unha influencia nos conflitos entre as dúas etnias, unido á política colonial de favorecemento da etnia tutsi ou hutu, segundo conviña ós colonizadores alemáns e belgas. Coa independencia continuaron os favoritismos tribais gobernamentais. Isto supuxo o xenocidio dos tutsis en 1994.
25 de decembro
O 25 de decembro é o 359º día do ano do calendario gregoriano e o 360º nos anos bisestos. Quedan 6 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|157x157px|dereita|Isaac Newton.
Mortes
miniatura|157x157px|dereita|Charlie Chaplin.
Outros
Os 366 días do ano
Joey Santiago
Joseph Alberto Santiago, nado en Manila o 11 de xuño de 1965, é un músico estadounidense de orixe filipina. É coñecido sobre todo por ser o guitarrista principal da banda de rock alternativo Pixies. Despois da separación desta en 1993, Santiago produciu bandas sonoras para cine e televisión e formou o grupo The Martinis coa súa muller, Linda Mallari. Tamén colaborou en álbums de Charles Douglas e do seu compañeiro nos Pixies Frank Black.
Traxectoria
Logo de que en 1972 o presidente filipino Ferdinand Marcos declarase a lei marcial no país, a familia mudouse a Yonkers (Nova York). Joey pasou a meirande parte da súa infancia e adolescencia en Massachusetts, onde se matriculou na University of Massachusetts Amherst. Alí coñeceu a Charles Thompson (que posteriormente usaría os nomes de Black Francis e Frank Black), con quen formou a banda de rock alternativo Pixies en 1986.
Jean Rey
Jean Rei, nado en Le Bugue (Dordoña) en 1583 e finado na mesma vila en 1645, foi un médico e químico francés.
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Montpellier e despois practicou a medicina na súa cidade nativa, tivo correspondencia con René Descartes e Marin Mersenne. Descubriu que o peso do chumbo e do estaño aumentaba ó ser queimado, atribuíu este fenómeno ó peso de aire, xa que cría que era máis denso cando estaba quente (Essays, 1630) e que se introducía no estaño e no chumbo facendo que aumentase o seu peso. Esta hipótese sería confirmada máis adiante por Antoine Lavoisier, case un século máis adiante. O seu descubrimento do peso de aire tamén fixo posible a invención do barómetro de Evangelista Torricelli en 1643.
O Rego dos Bácaros, San Pedro de Eume, As Pontes de García Rodríguez
O Rego dos Bácaros é un lugar da parroquia de San Pedro de Eume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Santa Mariña, San Pedro de Mor, Alfoz
Santa Mariña é un lugar da parroquia do San Pedro de Mor no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 26 habitantes (15 homes e 11 mulleres).
Age of Empires II: The Age of Kings
Age of Empires II: The Age of Kings (usualmente abreviado AOE2 ou AOK) é un videoxogo de estratexia en tempo real para computadores persoais desenvolvido por Ensemble Studios e máis tarde por Skybox Labs (o seu remasterizador), e distribuído por Microsoft Games para os sistemas operativos Windows e Mac OS, e Konami para PlayStation 2. Foi lanzado a mediados de 1999 e é o segundo título que compón a serie Age of Empires.
O xogo está ambientado na Idade Media, xusto trala caída do Imperio romano e a toma de Roma polos Visigodos. O xogador pode optar entre 13 civilizacións que existiron naquel período histórico, e debe encamiñalas para formar un vasto imperio e vencer aos seus inimigos. O xogo ofrece a posibilidade de xogar contra o ordenador ou contra outras persoas en liña, cun máximo de 8 xogadores por partida.
Age of Empires II foi desenvolvido pola subsidiaria de Microsoft Ensemble Studios baixo a dirección de Bruce Shelley, deseñador de Age of Empires e colaborador no deseño do xogo de estratexia Civilization. O seu motor gráfico é coñecido como Genie Engine, o cal é utilizado tamén no título Star Wars: Galactic Battlegrounds.
Antecedentes
miniatura|150px|Consola [[PlayStation 2, plataforma para a que se deseñou tamén Age of Empires II.]]
Desenvolvemento
Dous anos despois do lanzamento de Age of Empires, Ensemble Studios emprendeu o desenvolvemento da súa secuela. O desenvolvemento do xogo estivo baixo a dirección de Bruce Shelley, deseñador de Age of Empires e colaborador no deseño de Civilization e Railroad Tycoon. Traballou cun grupo de deseñadores e programadores; os principais foron Greg Street (biólogo mariño), Angelo Laudon e Ian Fischer (Armada dos Estados Unidos), os cales axudáronlle despois a desenvolver tamén o Age of Mythology.
No xogo introducíronse melloras en comparación co orixinal de Age of Empires. En Age of Empires II incluírose un gran número de tecnoloxías e formacións de combate: protexer, mover, atacar, formación de tropas, patrullar determinados lugares e gornición de edificios. Tamén se agregaron novas condicións de vitoria no xogo tales como gorecer todas as reliquias no mapa, e novos tipos de partida, como a rexicida.
Neste título utilizouse o mesmo motor gráfico de Age of Empires. O motor foi desenvolvido por Ensemble Studios e coñéceselle co nome Genie Engine. Este motor é utilizado para a creación de xogos de estratexia en tempo real. Star Wars: Galactic Battlegrounds foi un dos títulos que aproveitou o mesmo motor de Age of Empires II, incluso a interface gráfica é moi parecida, coa diferenza de que o outro xogo está ambientado nun contorno futurista espacial.