cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Ruffin
Traxectoria deportiva
En 2010, Ruffin converteuse no adestrador dos Colorado Kings, da American Basketball Association. Porén, decidiu seguir coa súa carreira como xogador e fichou polo Obradoiro CAB.
Tras dous anos fóra da NBA, asinou cos Denver Nuggets a mediados de decembro de 2011, pero finalmente non entrou no equipo.
Vallès Occidental
A comarca limita ao norte co Bages e o Moianès, ao leste co Vallès Oriental, polo sur co Barcelonès, e polo oeste co Baix Llobregat.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 26 concellos.
Max Ernst
Max Ernst, nado en Brühl o 2 de abril de 1891 e finado en París o 1 de abril de 1976, foi un artista alemán nacionalizado francés, figura fundamental tanto no movemento dada como no surrealismo. Caracterizouse pola utilización dunha extraordinaria diversidade de técnicas, estilos e materiais.
Traxectoria
En 1891 ingresou na Universidade de Bon onde estudou filosofía e psiquiatría. Alistouse no exército alemán durante a primeira guerra mundial. Cando Ernst deixou o exército xa xurdira en Suíza o movemento dada; atraído pola revolución dadaísta contra o convencional, Ernst instalouse en Colonia e comezou a traballar no collage.
Rubia
A rubia ou herba dos torneiros (Rubia tinctorum) é unha especie de plantas fanerógamas do xénero Rubia, da orde das Gentianales, pertencente á familia das rubiáceas.
Esta especie tivo unha gran difusión, sobre todo no pasado, debido á utilidade da súa raíz para fabricar tinguiduras de cor vermella destinados á industria téxtil e á súa utilidade farmacolóxica. miniatura|Hábitus miniatura|Ilistración miniatura|Inflorescencia miniatura|Flores
Ecoloxía
É unha planta orixinaria das rexións mediterráneas, concretamente da zona suroeste de Europa, desde Irlanda ao norte de África. Desenvólvese mellor en zonas montañosas e húmidas. miniatura|
Descrición
É unha planta perenne que pode medrar até o metro de altura. É unha planta fanerófita.
Caracterízase pola súa raíz avermellada. O seu talo ramifícase e é de sección tetragonal. En ocasións preséntase con aguillóns. As súas follas teñen de catro a seis vértices cun pecíolo miúdo de 1–2 mm.
É hermafrodita, cunha inflorescencia parcialmente racimosa, paniculoide e pouco piramidal. Os seus froitos son carnosos e teñen forma de baga.
Usos
A parte utilizada da planta para o seu uso como planta medicinal, é a raíz e ocasionalmente as follas. Como fin medicinal colléitase a raíz, pero sempre daquelas plantas que teñan polo menos 2 anos de antigüidade. Débense limpar moi ben todas as partes verdes, lavalas coidadosamente e deixalas asollar; tamén se pode realizar cun secador sempre que non se superen os 50 °C., nestas condicións conservarán a súa cor avermellada. A súa composición química é: iriroides: asperulósido. Substancias colorantes, heterósidos de hidroxiantraquinóns (1,5%), ácido ruberítrico, rubiadín-primaverosido, rubiadín-glicósidos, purpurina. Fitosterois: beta-sitosterol. É un bo colagogo, útil nas afeccións hepáticas. Laxante, adstrinxente e un tónico lene: favorece a evacuación intestinal.
Efectos emenagoga (facilita a menstruación e calma as dores) e abortivos. Diurética: recoméndase en todo tipo de afeccións renais (cálculos, cólicos, infeccións) e tamén para a cistite. Colerético: útil nos trastornos da vesícula biliar.
Desinfectante, antiséptico. Antiespasmódico e sedante. Antiinflamatorio. Utilízanse as flores en infusión como antidiarreico ; e popular afrodisíaco. Antigamente era un remedio contra a ictericia e a gota. A administración da rubia pode causar unha alarma inxustificada, xa que os ouriños, mucosidades, suor ou leite tínguense de vermello. Isto débese a que posúe alizarina, un dos pigmentos máis potentes da cor vermella. A planta está utilizada contra as afeccións renais e das vías urinarias e ten unha grande eficacia na disolución de cálculos renais e urinarios. Utilízase para: oliguria, litiase renal, cistite, uretrite, hiperuricemia, edema, urolitiase, hiperazotemia, gota, hipertensión arterial, discinesias biliares etc. As follas úsanse para a hipertensión arterial. A lucidina e a rubiadina, resultado da hidrólise do lucida-primaverósido, son altamente citotóxicas e xenotóxicas. Cómpre ter precaución no seu uso como antidiurética en presenza de hipertensión, cardiopatías ou insuficiencia renal, xa que pode supor unha achega incontrolada de líquidos e a posibilidade de que se produza unha descompensación tensional. Tamén hai que ter en conta o contido alcólico do extracto fluído e da tintura. A planta é canceríxena e pode provocar malformacións conxénitas.
Historia, uso como colorante e outros usos
No "Zeitschr. F. Urologie" (1924), Bauer fixo un eloxio á rubia para combater as enfermidades do aparello urinario en todos aqueles casos en que se presenta alcalinidade dos ouriños, como en fosfaturia.
O Municipio de Villasrubias na provincia de Salamanca debe o seu nome a esta planta que abunda nos restrollos.
No século XIX, Marcial Valladares Núñez no seu dicionario galego chamábaa hèrba d'os torneiros e contaba que os torneiros cocían a raíz desta planta en auga e así facían unha clase de tinguidura para as súas obras.
Cultivo e apaña
Esta planta cultívase en terreos húmidos, profundamente labrados e adobados no outono. Apáñanse as sementes no mes de agosto e setembro e seméntase en marzo. Déixanse medrar as raíces durante 18 meses, e pasado este tempo arríncanse en setembro. Daquela as raíces, inmediatamente, póñense a secar á sombra, unha vez enxugadas móense e redúcense a po muíño. Un campo de Rubia dura 10 anos e en todo este tempo só se labra unha vez ao ano.
Taxonomía
'tinctorum: epíteto latíno, referido a tintureiro (xenitivo plural de tintor). Número de cromosomas de Loura tinctorum (Fam. Rubiaceae) e táxones infraespecíficos: 2n=44.
Max Ernst
Traxectoria
En 1922 trasladouse a vivir a París, onde comezou a pintar obras surrealistas nas que figuras humanas de grande solemnidade e criaturas fantásticas habitan espazos renacentistas realizados con detallada precisión (L'eléphant célèbes, 1921, Tate Gallery, Londres).
En 1925 inventou o frottage (que transfire ao papel ou ao lenzo a superficie dun obxecto coa axuda dun sombreado a lapis); máis tarde experimentou co grattage (técnica pola que se raspan ou gravan os pigmentos xa secos sobre un lenzo ou táboa de madeira). Ernst foi encarcerado tras a invasión de Francia polos alemáns durante a segunda guerra mundial; na prisión traballou na decalcomanía, técnica para transferir ao cristal ou ao metal pinturas realizadas sobre un papel especialmente preparado.
En 1930, debutou como actor no cine a película L'age d'or, segundo filme surrealista do director español Luis Buñuel, onde interpreta o papel do cruel xefe dos bandidos. Devandito filme causou un verdadeiro escándalo en Francia, e foi prohibida por máis de 50 anos. Con todo, Max Ernst seguiu colaborando noutros filmes de corte surrealista, nos seguintes anos. miniatura|Museo Max Ernst. En 1941 emigrou aos Estados Unidos coa axuda de Peggy Guggenheim, que se convertería na súa terceira esposa en 1942. En 1953 regresou a Francia e a partir de entón as súas obras gozaron dunha notable revalorización.
Faleceu aos 85 anos en París o 1 de abril de 1976 por un paro cardíaco.
Amor a unha estraña
Amor a unha estraña (en The Miracle) é un filme británico-irlandés escrito e dirixido por Neil Jordan que foi estreado en 1991. Está protagonizado por Beverly D'Angelo, Donal McCann e Niall Byrne. Entrou a concurso no Festival Internacional de Cinema de Berlín ese mesmo ano.
Estreouse en galego o 30 de abril de 2000 a través da TVG.
Carso (xeografía)
O Carso (en italiano Carso, en esloveno Kras, en friulano Cjars, en croata Krš, en alemán Karst), tamén coñecido como meseta Cársica ou meseta do Kras, é unha meseta rochosa calcaria de modesta altitude (máximo de 456 m) que se estende desde o nordeste de Italia, aos pés dos Alpes Xulianos (provincias de Gorizia e Trieste), até os Alpes Dináricos (montañas Velebit), no extremo noroeste de Croacia, en Istria, pasando pola parte occidental de Eslovenia.
Na súa maior parte, é unha rexión fronteiriza no sueste de Eslovenia que se encontra entre o val de Vipava, os baixos outeiros ao redor do val, a parte máis occidental dos outeiros de Brkini, e o golfo de Trieste. A súa marxe occidental é tamén a fronteira étnica tradicional entre italianos e eslovenos.
A rexión é famosa por ter sido a inspiración para o termo xeolóxico karst.
O relevo cársico debe o seu nome ao desta rexión. É un relevo rico en cavidades naturais, dada a extrema solubilidade das rochas calcarias, particularmente en auga cargada de dióxido de carbono, presente na auga da chuvia. Esta grutas posibilitaron a formación de diversas sociedades espeleolóxicas, e a rexión está atravesada por unha gran rede de sendeiros e camiños que permiten de forma especial o desenvolvemento do ecoturismo.
Etimoloxía
Na súa orixe era un termo 'normal' utilizado polos habitantes das montañas dos Alpes orientais para indicar que unha determinada zona está espida, sen vexetación ou pastos.
O topónimo era unha especie de comentario co que se lle indicaba ao viandante que viña de fóra do perigo que corría nestas zonas cheas de funís profundos, a miúdo ocultos entre as pedras. Unha palabra local que os xeólogos, ao redor de 1870, comenzaron a utilizar, converténdoo nun termo técnico.
Hoxe serve para designar un territorio de media montaña composto por calcarias cristalinas degradadas por disolución de augas (na súa maioría subterráneas).
A etimoloxía relaciónase cunha base preindoeuropea kar 'lugar rochoso', pero debemos reflexionar sobre o feito de que os falantes da zona cos termos carso e carsadelo designan tanto a 'culler' como á 'greta que penetra profundamente no solo'. Máis tarde se utilizaría esta idea para designar o resultado da erosión sobre as rochas.
O carsadelo era para o montañés a greta que se interpoñía no seu camiño e que debía evitar coidadosamente. Na mesma zona hai outros dous termos para indicar as fisuras nas montañas, a saber, foiba (do latín fovea) e trebuchet (como unha metáfora, e derivada dunha palabra latina). Máis dun se pregunta por que os romanos e os seus descendentes permaneceron indiferentes cara estes perigosos pozos e se negaron a darlles un nome, e simplemente repetiron un vello termo (que non significaba nada máis que rocha, sen sinalar todas as implicacións de perigo que se mencionaron).
Sabemos que foron empregados polos montañeses moitos termos para indicar as fisuras nas rochas das montañas. Quizais para carso, carst, karst, encontrámonos en presenza non dun nome arcaico senón máis ben dunha metáfora que estaba arraigada na imaxinación popular. Deste tipo lexical, cars-, cras-, deriva o italiano carso e o esloveno karst (con t secundario). Incluso en zonas da ex Iugoslavia úsase este termo véneto e así fálase, por exemplo, de kras en Eslovenia para indicar un abismo que se abre na montaña e tamén de 'rocha de pouca consistencia', 'lugar pedregoso', 'zona pedregosa'.
É de observar que o italiano trabucco ten a mesma connotación que se encontra no carso, krst: a idea do embude onde o pastor a miúdo cae. Trátase dun derivado de trabucco, desbordamento, trampa.
Xeografía
miniatura|250px|Indumentaria tradicional do Carso nunha celebración conmemorativa eslovena en [[Basovizza, preto de Trieste.]] miniatura|250px|Campesiños do Carso nun gravado da monografía Die Ehre deß Hertzogthums Crain de Janez Vajkard Valvasor, século XVII. miniatura|250px|Acantilado na reserva natural de Duino. A meseta ascende bastante abruptamente por riba da paisaxe dos arredores, coa excepción do lado sueste, onde o empinamento é menos pronunciado. A meseta descende gradualmente do sueste ao suroeste. De media, encóntrase a uns 334 m sobre o nivel do mar. Debido a que o Carso descende abruptamente cara ao mar Adriático, está menos exposto aos efectos climatolóxicos beneficiosos do mar.
O Carso é famoso polas súas covas. En Eslovenia, figuran as covas de Vilenica (a cova turística máis antiga do mundo), de Lipica, de Divača, de Kačna, a cova de Postojna e as covas de Škocjan (Patrimonio da Humanidade da UNESCO), mentres que en Italia está a Grotta Gigante (a cova turística máis grande do mundo, cun péndulo horizontal especial que mide o efecto do fluxo e refluxo da Lúa sobre a Terra).
A maior parte do Carso está situado no litoral esloveno, nunha área de 429 km2, e ten unha poboación dunhas 19 000 persoas. O Carso na súa totalidade ten exactamente 100 asentamentos.
A vila de Sežana é o centro da rexión no lado esloveno da fronteira. Os principais centros rurais son os asentamentos de Divača, Dutovlje e Komen. Štanjel é un pintoresco asentamento concentrado na parte superior do bordo norte da meseta; as súas casas están agrupadas apertadamente ao redor do outeiro de Turn, dándolle a aparencia dun pobo medieval. No lado italiano da fronteira figuran os importantes asentamentos de Vila Opicina, Duino e Aurisina.
As condicións naturais, incluíndo o vento bora (burja) e o estilo de vida local, formaron os elementos da arquitectura cársica, creando formas simples pero ben definidas. O Carso é célebre polo seu viño tinto espeso, coñecido como teran, e o prosciutto (xamón). Un dos principais centros turísticos da zona é Lipica, con cortes de cabalos (a orixe da raza de cabalos lipizzana), así como outras instalacións turísticas.
Naturais do país e residentes famosos
Entre as persoas famosas que naceron ou viviron na rexión figuran os poetas Srečko Kosovel, Igo Gruden e Ciril Zlobec, o activista social Danilo Dolci, o arquitecto Max Fabiani, os pintores Avgust Černigoj e Lojze Spacal, os escritores Alojz Rebula, Igor Torkar e Bogomir Magajna, o teólogo Anton Mahnič, os políticos Drago Marušič e Josip Ferfolja, o economista Milko Brezigar e a actriz Ita Rina.
Bismutinita
A bismutina ou bismutinita é un sulfuro de fórmula Bi2S3. Contén un 81,29% de bismuto, sendo a principal fonte a nivel mundial. Preséntase na natureza como unha especie mineral cinsenta e isomorfa da estibina, cun hábito cristalino moi semellante, predominando as formas aciculares ou tabulares. É soluble en ácido nítrico a altas temperaturas.
Carso (xeografía)
Naturais do país e residentes famosos
A paisaxe pintoresca do Carso inspirou a numerosos artistas que non eran da rexión, entre eles aos poetas Rainer Maria Rilke, Alojz Gradnik e Edvard Kocbek, os ensaístas Scipio Slataper e Marjan Rožanc, os escritores Fulvio Tomizza e Susanna Tamaro e o director cinematográfico Jan Cvitkovič. Moitos artistas e autores asentáronse na zona, como Josip Osti e Taras Kermauner.
Francisco Largo Caballero
Francisco Largo Caballero, nado en Madrid o 15 de outubro de 1869 e finado en París o 23 de marzo de 1946, foi un sindicalista e político español, histórico dirixente do Partido Socialista Obrero Español (PSOE) e da Unión Xeral de Traballadores (UXT). Durante a Segunda República Española foi Ministro de Traballo (1931-1933) e Presidente do Goberno (1936–1937).
Carso (xeografía)
Reserva da biosfera
Parte do Carso esloveno está declarado reserva da biosfera desde o ano 2004. O nome da reserva é "O Karst", e iso débese a que é o lugar de referencia de todos os estudos sobre o carso ou karst do mundo. Na reserva encóntrase o parque rexional das Grutas de Škocjan, que son tamén un lugar patrimonio da humanidade e unha zona húmida de importancia internacional protexido pola Convención de Ramsar. Pero non só hai ecosistemas subterráneos de carso, senón tamén bosques de plantas esclerófilas de de folla perenne.
Francisco Largo Caballero
Activismo inicial
Estuquista de profesión, Largo Caballero xa participa na primeira folga de obreiros da construción no ano 1890. Afiliouse ao PSOE en 1894.
Bismutinita
Normalmente encóntrase filóns de estaño e ouro a altas temperaturas.
Foi descuberta en 1832 nas minas de Potosí, Bolivia.
Carso (xeografía)
Reserva da biosfera
A zona núcleo ten unha extensión de 413 hectáreas, e vai desde os 45°39'15" até os 45°41'N; e dos 13°58'30" até os 14°01'30"E 45.66667°N, 13.98333°W. A zona tampón ten 45 000 hectáreas, e a de transición, 14 780. Ten unha altitude que vai desde os 200 até os 475 msnm.
Candid Camera
Candid Camera foi un programa estadounidense de cámara oculta creado por Allen Funt, que tivo a súa orixe nun programa de radio Candid Microphone realizado polo propio Funt e que comezou a emitirse o 28 de xuño de 1947, pasando á televisión o 10 de agosto de 1948.
Carso (xeografía)
Extensión xeográfica
Entre os municipios que están completa ou parcialmente no territorio do Carso figuran:
Francisco Largo Caballero
Activismo inicial
Participou no Comité que organizou a folga xeral revolucionaria de 1917 e, tras o fracaso da mesma, foi condenado a cadea perpetua e internado no penal de Cartaxena. Mais o seu encarceramento no durou moito xa que foi posto en liberdade ao resultar elixido deputado nas eleccións celebradas no ano seguinte.
Carso (xeografía)
Extensión xeográfica
Algunhas veces tamén se inclúe a rexión ao redor de Pivka.
Candid Camera
Desenvolvemento
A premisa do programa é amosar as respostas de xente corrente ou famosa a situacións infrecuentes creadas artificialmente que se gravan ás agachadas creándose situacións cómicas, o momento da revelación da broma sinálase cun retrouso: "Smile, you're on Candid Camera." (Sorría, está en "Candid Camera"). Ata 1992 presentouno e produciuno Funt, o seu fillo Peter Funt que desde 1987 presentara os especiais co seu pai foi o produtor desde aquela. O programa foi o precursor doutros moitos do mesmo formato Punk'd, Girls Behaving Badly, Just For Laughs Gags, The Jamie Kennedy Experiment, Boiling Points, Trigger Happy TV ou Howie Do It, e tamén está considerado o que podería ser o primeiro programa de telerealidade.
Francisco Largo Caballero
Activismo inicial
Á morte de Pablo Iglesias Posse, fundador do partido socialista, en 1925, sucederíalle xunto con Julián Besteiro, á fronte do seu sindicato, a UXT. Foi vicepresidente (1908–1918) e secretario xeral (1918–1938) desa central sindical socialista
Ditadura de Primo de Rivera
Moderado nas súas posicións, no principio da súa vida política foi partidario de manter unha certa colaboración da UXT co goberno ditatorial do xeneral Miguel Primo de Rivera, o que permitiu que o sindicato seguira a funcionar na situación imposta polo Directorio militar. Isto motivou unha aceda polémica con Indalecio Prieto, contrario a esta colaboración co réxime ditatorial miniatura|Largo Caballero thumb|Despacho de Francisco Largo Caballero, gardado nos Arquivos do Movemento Obreiro en [[Alcalá de Henares.]]
II República
Co primeiro goberno, provisorio, da II República, presidido por Niceto Alcalá-Zamora, en 1931, ostentaría a carteira do Ministerio de Traballo, continuando no cargo, até 1933, nos dous gobernos seguintes, presididos por Manuel Azaña. Gozaría de gran popularidade entre as masas obreiras, que se vían reflectidas nel e na súa forma de vida austera.
En 1933 prodúcese o triunfo electoral da CEDA, aínda que o Goberno pasou a ser dirixido por Alejandro Lerroux, do Partido Radical, con apoio da citada formación, e tras a regresión que se observa na política social desta coalición, o seu pensamento evoluciona cara a posturas máis radicais, comezando a falar de «revolución socialista» e a sustentar as formulacións que darían lugar, en outubro de 1934 á fracasada revolución, que atinxiu grande virulencia en Asturias, máis tamén levou a proclamar o Estado Catalán en Cataluña, e que foi fortemente reprimida polo xeneral Franco, so ordes do goberno da República. De novo foi xulgado, sendo condenado a trinta anos de cárcere, aínda que logo foi posto en liberdade.
Partidario da alianza entre os diversos sindicatos e partidos obreiros, avogou por un pacto co Partido Comunista e co sindicato anarquista CNT, o que provoco o seu enfrontamento con outros líderes socialistas, especialmente con Indalecio Prieto de novo. Este enfrontamento entre os revolucionarios caballeristas e os moderados prietistas foi acrecentando, até o punto de que Largo Caballero chegou a ser alcumado popularmente o «Lenin español».
Guerra civil
Tras o esborrallamento do goberno de Giral, o 4 de setembro de 1936, xa en plena Guerra civil, foi designado xefe do Goberno e ministro da Guerra. A súa maior preocupación, á parte do curso da contenda, foi tentar manter a disciplina no Exército e a autoridade gobernamental dentro da zona republicana a calquera prezo. Porén, o descontento polo curso desfavorábel da guerra e os enfrontamentos desatados en Barcelona, en maio de 1937, que levaron ao enfrontamento entre o POUM e a CNT, por unha banda, e o goberno da Generalitat catalana e os comunistas, por outra, que comezaron ao tentar tomar a policía o edificio da Telefónica, baixo control da CNT, e a negativa de Largo Caballero a asinar a ilegalización do POUM so presión soviética, foron circunstancias utilizadas, polos socialistas leais a Indalecio Prieto, polos comunistas do PCE e máis os republicanos de esquerdas, con pleno consentimento de Manuel Azaña, como pretexto para provocar unha crise gobernamental e forzar a súa dimisión, sendo substituído á fronte do goberno polo doutor Juan Negrín, tamén socialista.
No exilio
En 1939, logo da derrota republicana, exiliouse en Francia. Ao se producir en 1940 a ocupación de Franxa por parte da Alemaña nazi é arrestado polas tropas de ocupación e internado no campo de concentración de Sachsenhausen-Oranienburg, onde pasou a maior parte da Segunda guerra mundial. Liberado ao final desta polo Exército Vermello, faleceu no exilio en París, sendo trasladados os seus restos mortais a Madrid en 1978, celebrándose un funeral na súa memoria ao que acudiron 500.000 persoas, convocadas polas organizacións socialistas (PSOE, UXT e XSE). Nese mesmo ano a UXT creou a Fundación que leva o seu nome.
Partido xudicial de Ortigueira
miniatura|240px|dereita| O partido xudicial de Ortigueira é un dos 45 [[Partido xudicial|partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 9 da provincia da Coruña.
A cabeza de partido e por tanto sede das institucións xudiciais é Ortigueira. A dirección do partido sitúase na Avenida Escola de Gaitas de Ortigueira da localidade. Ortigueira conta cun Xulgado de Primeira Instancia e Instrución.
Simancas
Simancas é un concello da comarca da Campiña del Pisuerga, na provincia castelá de Valladolid. A súa poboación en 2016 era de 5.254 habitantes (2.662 homes e 2.592 mulleres).
Situación
Simancas está situada na beira dereita do Río Pisuerga, a nove quilómetros ao suroeste da capital provincial, na estrada a Tordesillas.
Historia
Carlos V transformouna en arquivo en 1540.
Patrimonio
Destacan o Castelo de Simancas (sede do Arquivo Xeral de Simancas) e a igrexa do Salvador.
Distrito de Kampala
miniatura|Localización do distrito en Uganda
Kampala é un distrito da Rexión Central de Uganda, que ocupa o que é a capital do país, Kampala. A principal lingua do lugar é o luganda, aínda que se poden oír moitas outras linguas como o inglés, o suahili, o runyankole/rukiga, o acholi ou o lusoga.
O distrito atópase dentro do Reino de Buganda. Limita polo sur, oeste e norte co Distrito Wakiso, e polo leste co concello de Kira.
Segundo o censo do ano 2002, o distrito tiña unha poboación de aproximadamente 1 189 100 habitantes, estimándose a súa poboación para o 2011 de 1 659 600 habitantes.
007: Goldeneye
007: Goldeneye (en GoldenEye) é o décimo sétimo filme de espías baseado na personaxe de James Bond. Producido por Eon Productions, e o primeiro filme da franquía protagonizado por Pierce Brosnan. Foi dirixido por Martin Campbell e é o primeiro filme cuxa historia non toma elementos da obra de Ian Fleming. A historia foi concibida e escrita por Michael France, coa colaboración posterior doutros guionistas. No filme, Bond loita para evitar que un exaxente MI6 empregue un satélite contra Londres para provocar unha crise financeira global.
GoldenEye foi estreado en 1995, após seis anos de hiato na serie por mor de disputas legais, durante as cales Timothy Dalton renunciou ó papel de James Bond e foi substituído por Pierce Brosnan. M tamén foi substituído, e a actriz Judi Dench converteuse na primeira muller en interpretar esta personaxes, substituíndo a Robert Brown. GoldenEye foi o primeiro filme de Bond realizado despois da disolución da Unión Soviética e o remate da Guerra Fría, que proporcionou un bo argumento para o filme.
José Gueimunde López
José María Gueimunde López, coñecido como Pepé, nado en Viveiro en 1911 e finado no mesmo concello o 3 de febreiro de 1984, foi un político galego.
Traxectoria
Xestor administrativo. Concelleiro de Viveiro e primeiro tenente alcalde, foi deputado provincial. Foi nomeado alcalde de Viveiro en 1967. Permaneceu no cargo até 1969. Foi presidente do Casino de Viveiro de 1943 a 1948 e entre 1967 e 1971.
Vida persoal
Casou con Amparo Vila Álvarez e foi pai de Benigna, Francisco e José María Gueimunde Vila. É avó da senadora do PPdeG por Lugo María del Carmen Gueimunde.
Partido xudicial de Ribeira
miniatura|240px|dereita| O partido xudicial de Ribeira é un dos 45 [[Partido xudicial|partidos xudiciais nos que se divide a comunidade autónoma de Galicia, sendo o partido xudicial nº 10 da provincia da Coruña.
Comprende os concellos de Boiro, Pobra do Caramiñal e Ribeira. A cabeza de partido, e por tanto sede das institucións xudiciais, é Ribeira. A dirección do partido sitúase na Rúa do Barbanza da localidade. Ribeira conta con tres Xulgados de Primeira Instancia e Instrución.
Rock psicodélico
O rock psicodélico é un estilo de música rock que intenta evocar a experiencia psicodélica usualmente asociada co uso de substancias psicodélicas como o cánnabis, a mescalina ou o LSD, aínda que non necesariamente implica o uso de drogas, sendo inspirada pola cultura psicodélica. A música incorporou novos efectos de son electrónicos e técnicas de gravación, longos solos instrumentais, e improvisación. Moitos grupos psicodélicos teñen estilos distintos, e a etiqueta adoita a usarse espuriamente.
Dentro da historia do rock, o rock psicodelico é unha ponte desde o rock blues face o rock progresivo e o heavy metal, así como tamén as fusións do rock con xéneros como o jazz ou xéneros musicais do mundo, moi especialmente a música da India polo seu toque místico. Na metade da década dos sesenta nace o rock psicodélico cos experimentos de bandas como The Doors, The Beatles, The Who, The Byrds, Pink Floyd e The Beach Boys para despois influenciar moitas bandas ao redor do mundo que se inspirarían nos modelos sobre todo californianos e británicos de rock psicodélico. En décadas posteriores aparecerian diversas bandas cunha forte influencia psicodélica entre as que destacan grupos tan variados como Hawkwind, XTC, Spacemen 3 o Animal Collective.
Orixinado entre músicos británicos e estadounidense, o son do rock psicodélico invoca tres efectos principais do LSD: depersonalización, descronización, e dinamización,os cales afastan ao usuario da realidade cotiá. Musicalmente, os efectos poden representarse a través de novidosos trucos de estudio, instrumentación electrónica ou non occidental, estruturas de cancións disxuntivas, e segmentos instrumentais estendidos.
Andreu Nin
Andreu Nin i Pérez, nado en El Vendrell, provincia de Tarragona, o 4 de febreiro de 1892 e finado en Alcalá de Henares o 20 de xuño de 1937, foi un dos personaxes máis importantes do marxismo revolucionario na España da primeira metade do século XX.
Traxectoria
O ano 1917 foi clave para a súa vida. Sucesos como a folga xeral de agosto, a Revolución Rusa ou as loitas entre a patronal barcelonesa e os sindicatos, e sobor de todo a CNT, marcáronlle fondamente. Se ben integrouse primeiro nas ringleiras do Partido Socialista Obrero Español (PSOE) pronto apertou a causa do sindicalismo revolucionario, ingresando na CNT. Tras asistir ao segundo congreso da CNT en 1919, onde defendeu o ingreso da CNT na III Internacional (a Internacional Comunista), substituíu a Evelio Boal, secretario do Comité Nacional da CNT que fora asasinado.
No pleno nacional da CNT celebrado o 28 de abril de 1921, foi elixido delegado para asistir ao terceiro congreso da III Internacional e ao congreso fundacional da Internacional Sindical Vermella (Profintern), converténdose nun personaxe clave de ambas internacionais (mentres tanto, en 1922, a CNT abandonara a Terceira Internacional). Viviu durante un tempo en Moscova, onde pertenceu ao equipo de Lev Trotski durante un tempo. A partir de 1926, pertenceu á Oposición de Esquerdas dirixida por Trotski para opoñerse ao ascenso de Stalin dentro do Partido Comunista da Unión Soviética, tendo que abandonar a URSS en 1930.
Á súa chegada a España, Nin foi clave na formación dun grupo de orientación bolxevique-leninista, a Izquierda Comunista de España (maio de 1931), grupo afiliado á Oposición de Esquerdas Internacional, publicando tamén o xornal El Soviet. Con todo, a “Izquierda Comunista de España” era un grupo pequeno e illado. Nesta época, houbo diverxencias con Trotski, especialmente cando lle aconsellou que o seu partido se integrase nas Juventudes Socialistas para aumentar as forzas á súa disposición.
Formou parte da Alianza Obrera e colaborou nos sucesos de outubro de 1934 en Cataluña. Ao fusionarse o seu grupo co Bloc Obrer i Camperol para fundar o POUM (Partido Obrero de Unificación Marxista) (1935), foi nomeado membro do comité executivo do novo partido e director da súa publicación, La Nueva Era. Foi tamén elixido secretario xeral da “Federación Obrera de Unidad Sindical” (FOUS) en maio de 1936.
Ao estoupar a guerra civil española converteuse no máximo dirixente do POUM e, tras formar parte do Consell d'Economia de Catalunya (entre agosto e setembro de 1936), foi conselleiro de xustiza e dereito da constituída Generalitat (ata Nadal dese ano) ata que o destituíron debido ás presións comunistas.
Finalmente, a medida que as tensións antitrotskistas fixéronse máis evidentes, azuadas polo PCE e o PSUC (rama catalá do partido comunista), e tralos sucesos de maio de 1937 en Barcelona, foi detido pola policía política soviética ás ordes de Stalin, que actuaba clandestinamente na zona republicana coa conivencia dos mandos comunistas na policía e o goberno (xuño de 1937). Foi o día 16 de xuño (o mesmo día que foi declarado ilegal o POUM) cando a policía detivo a Andreu Nin xunto con Julián Gómez (“Gorkin”), Enric Adroher, Jordi Arquer e outros dirixentes do POUM. As ordes das detencións estaban asinadas polo xefe superior de Policía, pero de seguida fixéronse cargo dos detidos os servizos de seguridade soviéticos, que os levaron a Madrid, á checa da rúa Atocha, instalada nunha igrexa. A Nin se lle separou dos seus compañeiros dende o comezo e foi trasladado a Madrid e, dende alí, a Alcalá de Henares, onde foi interrogado pola policía secreta os días 18, 19 e 20 de xuño. Pese ás torturas de Orlov e os seus homes, Andreu Nin negou toda complicidade de espionaxe fascista. Sacado irregularmente do cárcere de Alcalá, foi levado a un pequeno chalé ás aforas da cidade. Este chalé ía ser escenario dunha das montaxes estalinistas máis chapuceiras. Un grupo de soldados alemáns das Brigadas Internacionais, aparentando ser homes da Gestapo, entraron no chalé coa intención de rescatar a Nin. No forcexo dos presuntos nazis cos gardiáns de Nin caeu oportunamente unha carteira que contiña documentación alemá, insignias nazis e billetes españois do bando franquista. Esta representación era co gallo de demostrar que Nin tiña relación co bando fascista, e que fora rescatado por eles. Esta versión foi tida como a verdadeira oficial do partido PCE. Mais na realidade, Orlov e os seus homes torturaron, asasinaron e enterraron o cadáver nalgún lugar de Alcalá de Henares que segue sen se descubrir.
Segundo os expertos da súa obra teórica e da súa actividade política, Andreu Nin era dos poucos dirixentes revolucionarios cunha sólida base intelectual.
Urano (mitoloxía)
Outras fontes reclaman un parentesco diferente para el. Na súa obra De Natura Deorum, Cicerón afirma que era descendente dos antigos deuses Éter e Hemera. Na tradición órfica, Urano era o fillo da personificación da noite, Nix.
O seu equivalente na mitoloxía romana era Coelus (en latín, «ceo»).
Mitoloxía
miniatura|dereita|300px|A castración de Urano, fresco de [[Giorgio Vasari e Cristofano Gherardi, c. 1560 (Sala di Cosimo I, Palazzo Vecchio, Florencia).]] Segundo o mito olímpico da creación, Urano acudía cada noite a cubrir a terra e unirse a Gaia. Desta unión naceron os titáns Crío, Ceo, Hiperión, Xápeto, Océano e Crono, e as titánides Temis, Rea, Tetis, Tea, Mnemósine e Febe, modelos de beleza e deidades de animais e vexetais, océanos, bosques, mares, lagos e ríos. Mais os seus fillos menores resultaron ser monstros: os Ciclopes (Arxes, Brontes e Estéropes), xigantes dun só ollo, e os Hecatonquiros (Coto, Briareo e Xixes), xigantes de cen brazos e cincuenta cabezas.
Urano avergonzouse deles e decidiu encerralos no Tártaro, o mundo das profundidades e a escuridade. Polo contrario, Gaia amábaos, así que incitou os titáns a que se rebelaran contra o seu pai. Urano terminou por pechalos tamén no Tártaro. Gaia acudiu a axudarlles coas titánides. Mais apenas liberados, os ciclopes atacaron os titáns e os hecatónquiros ás titánides, celosos da súa beleza.
Gaia veuse entón obrigada a pechar pola súa conta e para sempre ciclopes e hecatónquiros. Gaia pediu axuda aos seus fillos, titáns, para se vingar de Urano, mais só Crono estivo disposto a cumprir coa súa obrigación. Crono encontrou a Urano confiado en brazos de Nix, coa que xerara a Tánatos e Hipnos, e castrouno cunha fouce de pedernal que lle dera Gaia, tirando os xenitais tras el. Ao salpicar o sangue (ou, segundo o mito, o seme) destes na Terra, xurdiron os Xigantes (máis tarde destruídos polos deuses coa axuda de Heracles), as Erinias e as Melias (ninfas dos freixos). Crono lanzou ao mar a fouce (que deu orixe á illa de Corfú) e os xenitais de Urano, e produciron unha espuma da que naceu Afrodita. Crono pechou entón a Urano no Tártaro xunto cos ciclopes e hecatónquiros, aos quen tamén temía.
Tras esta vitoria Crono subiu ao trono e reinou no Universo. Casou coa súa irmá Rea, con quen tivo seis fillos: Hestia, Deméter, Hera, Hades, Poseidón e Zeus. Gaia e Urano, posuidores do coñecemento do porvir, vaticinaron que un dos fillos de Crono lle arrebataría o poder, como el fixera co seu pai, polo que Crono devorou os seus cinco primeiros fillos a medida que foron nacendo. Cando Rea quedou encinta por sexta vez, desesperada ao ver como Crono comía os seus propios fillos, escondeuse na illa de Creta, onde deu a luz a Zeus. Enganou a Crono, dándolle a comer unha pedra envolta en cueiros. Zeus creceu en segredo, e ao ser maior, coa axuda de Gaia, deulle a Crono unha apócema que lle fixo vomitar os seus irmáns. Coa súa axuda e coa dos Ciclopes, que liberara do Tártaro, logrou vencer a Crono e os Titáns. Crono foi encadeado no Tártaro e Zeus ocupou o Olimpo.
Análise
Estes mitos antigos non eran expresados nos cultos dos helenos (Kerenyi p. 20). A función de Urano é a de derrotado deus dun tempo pasado, antes de que o tempo real comezase. Tras a súa castración, o Ceo non volveu a acudir a cubrir a terra pola noite, senón que ocupou o seu lugar, e «os pais orixinais chegaron ao seu fin» (Kerenyi).
O detalle de que a fouce sexa de pedernal en vez de bronce ou incluso ferro foi conservado polos mitógrafos gregos (aínda que ignorado polos romanos). Anacos de pedernal dispúñanse en fouces de madeira ou óso como fíos cortantes a finais do Neolítico, antes do comezo da Idade de Bronce. Tales fouces puideron pervivir até máis tarde en rituais onde o metal era tabú, mais este detalle suxire a antigüidade do mitema.
A identificación de Robert Graves e outros do nome «Urano» co hindú Varuna é amplamente rexeitada. A etimoloxía máis probábel é a do protogrego *vorsanos, da raíz protoindoeuropea *vers, «humedecer».
Os neopagáns ofrecen interpretacións máis abstractas á mitoloxía, non entendendo tan literalmente o mito da castración.
Consortes e descendencia
miniatura|Urano era a representación do ceo estrelado
Central nuclear de Almaraz
miniatura|dereita|300px|Central Nuclear de Almaraz A central nuclear de Almaraz é unha das oito centrais nucleares en funcionamento en España.
Localización
Está situada no concello de Almaraz (Cáceres), na comarca natural Campo Arañuelo e refrixerada polo río Texo. Atópase a pouca distancia da N-V, a principal vía de comunicación entre Madrid e Estremadura. Empezouse a construír en 1972, co que se converteu na primeira das centrais nucleares españolas, pero o primeiro reactor non entrou en funcionamento ata 1981, co que xa pertence á segunda xeración de nucleares dese país. O segundo comezou a operar en 1983. O recinto total da central ten unha superficie de 1.683 hectáreas (16,83 km2).
Características
A central posúe dous reactores, Almaraz I, de 973.5 MW e Almaraz II de 982.6 MW. Refrixérase en circuíto aberto con auga do encoro de Arrocampo. Son reactores do tipo de auga a presión.
Anton Reichenow
Anton Reichenow, nado o 1 de agosto de 1847 en Charlottenburg, un barrio de Berlín, e finado o 6 de xullo de 1941 en Hamburgo, foi un ornitólogo alemán.
Central nuclear de Almaraz
Características
Almaraz produciu en 2007 15 208 435 MWh, dos que 8 488 011 foron xerados polo reactor número 1 e 6 720 424 polo segundo reactor.
Anton Reichenow
Traxectoria
Reichenow traballou no Museo de Humboldt de 1874 a 1921. Foi un experto en aves africanas, e participou nunha expedición á África Oriental entre 1872 e 1873.
Telegrama de Ems
miniatura|150px|Telegrama de Ems. O Telegrama de Ems (en alemán Emser Depesche), denominado ás veces como Telegrama Ems, é o documento que Guillerme I de Alemaña lle enviou a Bismarck a noite do 13 de xullo de 1870 tras a reunión informal que mantivo co embaixador francés en Prusia, Vincent Benedetti, sobre a retirada da candidatura do príncipe Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen, fillo de Carlos Antonio, ó trono real de España. A publicación deste telegrama instigou (casus belli) a guerra franco-prusiana, que comezou o 19 de xullo de 1870. O nome do telegrama refírese a Bad Ems, que é un balneario spa situado ó leste de Coblenza sobre o río Lahn, parte daquela de Prusia, lugar de residencia e repouso da realeza prusiana.
Anton Reichenow
Traxectoria
Escribiu Die Vogel Africas (1900-1905) e Die Vogel der Bismarckinseln (1899). Foi o editor do Journal für Ornithologie de 1894 a 1921.
Telegrama de Ems
Antecedentes
En setembro de 1862, Bismarck foi nomeado Ministro de Estado de Prusia, tendo baixo o seu mando preto de 63.000 homes, exército moi difícil de manter, xa que para iso necesitaba recursos que lle negaba o Parlamento. Bismarck gobernou coa oposición das cámaras, pero co apoio do rei de Prusia e Alemaña, Guillerme I. No período bismarckiano houbo tres guerras: a guerra de anexión dos ducados de Schleswig e Holstein, que se lle arrebataron a Dinamarca tras o conseguinte tratado de paz (convención de Gastein, en Viena o 30 de outubro de 1864); a guerra austro-prusiana (1866), que contribuíu á unificación de Italia, e, finalmente, a guerra franco-prusiana (1870), que acabou coa derrota de Francia.
Central nuclear de Almaraz
Xestión
miniatura|esquerda|150px|O funcionamento de Almaraz xerou, e aínda xera, numerosas protestas de colectivos [[ecoloxismo|ecoloxistas e cidadáns]] A central de Almaraz está xestionada por tres eléctricas, que se reparten a propiedade e o beneficio conforme a estas porcentaxes:
Telegrama de Ems
Intencións de Prusia
Bismarck e Moltke levaban anos vendo a debilidade do exército francés e para iso estiveron investigando a posibilidade de iniciar un conflito. Guillerme I era consciente destas intencións, pero nunca creu na posibilidade dunha guerra.
Anton Reichenow
Abreviatura
A abreviatura Reicchenow emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Telegrama de Ems
Eventos anteriores ó telegrama
O xeneral español Juan Prim visitou o príncipe Carlos Antonio de Hohenzollern-Sigmaringen (Dinastía Hohenzollern) para ofrecerlle a posibilidade de que o fillo deste, Leopoldo, aceptase o trono de España, tras o exilio de Isabel II en 1868, e o chanceler prusiano Otto von Bismarck interveu para forzar unha aceptación. Estes movementos suscitaron pronto a oposición de Francia, que rexentaba Napoleón III, quen pensaba que se estaba producindo un cerco diplomático peligroso en torno á nación gala.
As reaccións da Francia imperial e as negociacións en febreiro de 1870 con Guillerme, xefe da casa Hohenzollern, conseguiron finalmente os seus propósitos coa retirada da candidatura do príncipe. Pero a finais de xuño de 1870, o chanceler Bismarck volveu reactivar a candidatura e fíxoa pública o 2 de xullo co motivo de empurrar a Francia á guerra pola súa falta de diplomacia. O ton subiu e o duque de Gramont, Ministro francés de Asuntos Exteriores, fixo un discurso provocador o 6 de xullo de 1870 fronte ó Corpo lexislativo. A diplomacia francesa exaltouse con estes acontecementos.
O 9 de xullo, o Embaixador de Francia, o conde Benedetti, volveu a Ems, onde o rei de Prusia a Alemaña, Guillerme I, tomaba as augas termais, e rogoulle que falara co seu parente. O 12 de xullo, o propio pai do príncipe anunciou a retirada oficial. Bismarck quedou contrariado, pero os partidarios antiliberais do imperio bonapartista autoritario, en torno a Gramont e a emperatriz, querían máis e a mesma noite fixéronlle pedir a Benedetti unha confirmación escrita por parte do rei de Prusia.
Envío do telegrama
O 13 de xullo, o embaixador de Francia encontrouse con Guillerme I no paseo das Fuentes do Kurpark nunha reunión informal. Presentoulle a solicitude de Francia para que Guillerme I confirmara a retirada do príncipe Leopoldo da candidatura ó trono español, pero Guillerme I respondeu que non tiña xa nada que lle dicir ó embaixador e pechou cortesmente a reunión, o cal non lle impediría saudar cordialmente a este o día seguinte, á súa saída para Berlín. Guillerme I fixo enviar a noite do 13 de xullo - polo seu conselleiro diplomático Abeken - un telegrama expedido desde Ems a Bismarck en Berlín. O telegrama de Ems chegou a noite do 13 de xullo ó palacio de Wilhelmstrasse en Berlín, lugar onde ceaban Bismarck, Moltke e Roon.
Bismarck tomou a pluma e redactou o texto do comunicado, condensando o texto do telegrama de Abeken de tal xeito que transformou o encontro nun emprazamento e a resposta do rei nunha reacción que podía resultar insultante para Francia. Como consecuencia, Francia declaroulle a guerra a Prusia o 19 de xullo de 1870.
Informe do conselleiro privado Abeken (13 de xullo de 1870)
Ó chanceler federal, conde Bismarck.
A Súa Maxestade el-Rei escríbeme:
"M. Benedetti interceptoume no paseo a fin de esixirme, insistindo en forma inoportuna, que eu o autorizara a telegrafiar de inmediato a París, que me comprometería, de agora en diante, a absterme de dar a miña aprobación para que se renove a candidatura dos Hohenzollern. Refusei facer isto, a última vez con certa severidade, informándoo que non sería posible nin correcto asumir tales obrigas (para sempre xamais). Naturalmente, informeino que non recibira ningunha noticia aínda e, xa que el fora informado antes ca min pola vía de París e Madrid, el podía facilmente entender por que o meu goberno estaba outra vez fóra da discusión. Desde aquela, A Súa Maxestade recibiu noticias do príncipe (pai do candidato Hohenzollern ó trono español). A Súa Maxestade xa informara o conde Benedetti que estaba esperando esta mensaxe; mais, en vista da esixencia arriba mencionada e en consonancia co consello do conde Eulenburg e meu, decidiu non recibir de novo o enviado francés, senón informalo a través dun axudante, que A Súa Maxestade recibira, agora, confirmación das noticias que Benedetti xa recibira de París e que el non tiña nada máis que lle dicir ó embaixador. A Súa Maxestade deixa a xuízo da Súa Excelencia comunicar ou non, de maneira inmediata, ós nosos embaixadores e á prensa, a nova esixencia de Benedetti e o rexeitamento da mesma".
A versión editada por Bismarck
"Despois de que os informes sobre a renuncia do príncipe herdeiro de Hohenzollern lle foran oficialmente transmitidos polo Goberno Real de España ó Goberno Imperial de Francia, o embaixador francés presentou ante A Súa Maxestade el-Rei, en Ems, a esixencia de autorizalo a telegrafiar a París que A Súa Maxestade el-Rei habería de comprometerse a absterse de dar a súa aprobación para que a candidatura dos Hohenzollern se renove.
A Súa Maxestade el-Rei, polo tanto, rexeitou recibir de novo o enviado francés e informouno a través do seu axudante que A Súa Maxestade non tiña nada máis que lle dicir ó embaixador".
Liga de Campións da UEFA 1998-99
350px|miniatura|dereita|O [[Camp Nou acolleu a final da Liga de Campións da UEFA o 26 de maio de 1999.]] A Liga de Campións da UEFA 1998–99 foi a edición número 44 da máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA. A fase de grupos comezou en setembro e rematou en decembro. Os cuartos de final foron en marzo, as semifinais en abril, e a final foi o 26 de maio de 1999. Na final enfrontáronse o Bayern Múnic e mailo Manchester United, que venceu por 2 gol a 1 no derradeiro minuto do tempo engadido.
Fase de Grupos
Os 8 equipos que non tiveron que pasar pola fase previa eran: Real Madrid, FC Porto, Ajax Amsterdam, Juventus FC, FC Barcelona, Arsenal FC, FC Kaiserslautern e RC Lens. Os outros 16 equipos que participaron na fase de grupos foron o que se clasificaron nas roldas previas. Os mais salientables foron o Bayern Múnic, Manchester United, SL Benfica, Inter de Milán e PSV Eindhoven.
Eliminatorias
O cadro das eliminatorias finais polo título de campión de Europa quedaron do seguinte xeito:
Benedict Cumberbatch
Benedict Timothy Carlton Cumberbatch, nado o 19 de xullo de 1976 en Londres, é un actor inglés de cine e televisión.
Sint Maarten
Antes do 10 de outubro de 2010, Sint Maarten era coñecida como o territorio insular de Sint Maarten (Eilandgebied Sint Maarten), e era un dos seis territorios insulares (eilandgebieden) que constituían as Antillas Holandesas. Sint Maarten ten o status de país e territorio de ultramar (PTU) e non forma parte do Unión Europea.
No censo das Antillas Neerlandesas de 2011, a poboación do territorio da illa era de 33.609 habitantes. No censo de 2017 a poboación total do país era de 40.535 habitantes.
Os días 6 e 7 de setembro de 2017, a illa foi alcanzada polo furacán Irma a Categoría 5, que causou danos xeneralizados e significativos a edificios e infraestruturas. .