cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
René Descartes
René Descartes (latinización: Renatus Cartesius; onomástico do que se deriva o adxectivo cartesiano, nado en La Haye en Touraine (localidade rebautizada como Descartes máis tarde) o 31 de marzo de 1596 e finado en Estocolmo o 11 de febreiro de 1650, foi un filósofo, matemático e físico francés. considerado o pai da xeometría analítica e da filosofía moderna, así como un dos protagonistas con luz propia no limiar da revolución científica.
Descartes, por veces chamado o fundador da filosofía moderna e o pai da matemática moderna, é considerado un dos pensadores máis importantes e influentes da historia humana. Inspirou aos seus contemporáneos e a xeracións de filósofos. Na opinión dalgúns comentadores, iniciou a formación daquilo que hoxe se chama o Racionalismo continental (supostamente en oposición á escola que predominaba nas illas británicas, o Empirismo), posición filosófica dos séculos XVII e XVIII en Europa.
Outros autores non ven unha grande oposición entre o "Racionalismo continental" do século XVIII e o empirismo. O gran cisma iniciaríase con Hegel, que partiu da posición de Kant onde había xa algúns sinais de Idealismo, mais aínda unha base racional que non se desviaba moito da tradición empírica inglesa. A lectura de Hume foi un punto fulcral na obra de Kant, ata entón sen ningún texto relevante publicado. Kant dixo mesmo que Hume o despertou dun "sono dogmático".
O seu método filosófico e científico, que expón en Regras para a dirección da mente (1628) e máis explicitamente no seu Discurso do método (1637), establece unha clara ruptura coa escolástica que se ensinaba nas universidadeé. Está caracterizado pola súa simplicidade —no seu Discurso do método unicamente propón catro normas— e pretende romper cos interminables razoamentos escolásticos. Toma como modelo o método matemático, nun intento de acabar co siloxismo aristotélico empregado durante toda a Idade Media. Moitos elementos da filosofía de Descartes teñen precedentes no aristotelismo tardío, o neoestoicismo do século XVI ou nos filósofos medievais.
A súa declaración filosófica máis coñecida é "penso, logo existo", que se atopa en Discurso do método (1637) e en Principios da Filosofía (1644), foi un elemento esencial do racionalismo occidental, contraria á escola empirista inglesa, e formulou o coñecido como «método cartesiano», pero do cogito xa existían formulacións anteriores, algunha tan exacta á súa como a de Gómez Pereira en 1554, e do Método consta a formulación previa que do mesmo fixo Francisco Sánchez en 1576. Todo iso con antecedentes en Agostiño de Hipona e Avicena, polo que xa no seu século foi acusado de plaxio, entre outros por Pierre Daniel Huet.
O seu filosofía natural rexeita calquera apelación aos fins finais, divinos ou naturais, ao explicar os fenómenos naturais en termos mecánicos. Como devoto católico, a súa teoloxía insiste na liberdade absoluta do acto de creación de Deus. Ao negarse a aceptar a autoridade de filósofos anteriores, Descartes con frecuencia distingue os seus puntos de vista dos filósofos que o precederon. Rompeu coa tradición aristotélica establecendo un dualismo substancial entre alma —res cogitans, o pensamento— e corpo —res extensa, a extensión—. Radicalizou a súa posición ao rexeitar considerar ao animal, ao que concibe como unha «máquina», como un corpo desprovisto de alma. Esta teoría será criticada durante a Ilustración, especialmente por Diderot, Rousseau e Voltaire.
Consciente das penalidades de Galileo polo seu apoio ao copernicanismo, tentou sortear a censura, disimulando de modo parcial a novidade das ideas sobre o home e o mundo que expoñen as súas formulacións metafísicos, unhas ideas que supoñerán unha revolución para a filosofía e a teoloxía. A influencia cartesiana estará presente durante todo o século XVII: os máis importantes pensadores posteriores desenvolveron sistemas filosóficos baseados no seu; con todo, mentres houbo quen asumiu as súas teorías —Malebranche ou Arnauld— outros as rexeitaron —Hobbes, Locke, Spinoza, Leibniz, Pascal, Berkeley ou Hume—.
Traxectoria
Descartes naceu en La Haye en Touraine (Francia), hoxe en día chamada Descartes na súa honra, despois de que a súa nai abandonase a cidade de Rennes, onde se declarou unha epidemia de peste bubónica. Pertencía a unha familia de baixa nobreza; o seu pai foi Joachim Descartes, conselleiro no Parlamento da Bretaña. Era o terceiro dos descendentes do matrimonio entre Joachim Descartes, parlamentario de Rennes, e Jeanne Brochard, polo que, por vía materna, era neto do alcalde de Nantes.
miniatura|upright|Rexistro de gradación de Descartes no [[Pritaneo Nacional Militar|Collège Royal Henry-Le-Grand, La Flèche, 1616.]] Despois da temperá desaparición da súa nai, Jeanne Brochard, a poucos meses despois do seu nacemento, quedou ao coidado e crianza da súa avoa, o seu pai e a súa ama de cría. Foi criado pola atención dunha ama de cría, a quen permanecerá ligado toda a súa vida, en casa da súa avoa materna. A súa nai morre o 13 de maio de 1597, aos trece meses seguintes de alumar a René e poucos días, logo do nacemento dun neno que non sobrevive.
Ponte Lema, Lema, Arzúa
Ponte Lema é un lugar da parroquia de Lema no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 0 eran homes e 1 era muller.
René Descartes
Traxectoria
O seu pai comezou a chamarlle o seu «pequeno filósofo» porque o pequeno René pasábase o día expondo preguntas.
En 1607, cando contaba con once anos, debido a súa fraxil saude ingresou no colexio xesuíta Royal Henry-Le-Grand en La Flèche, no que impartía clase o pai François Fournet —doutor en filosofía pola Universidade de Douai — e o pai Jean François (matemático) —que lle ensinará matemáticas durante un ano— no que permanecerá ata 1614. Estaba eximido de acudir a clase pola mañá debido á súa débil saúde e era moi valorado polos educadores por mor das súas precoces dotes intelectuais. Aprendeu física e filosofía escolástica, e mostrou un notable interese polas matemáticas; con todo, non cesará de repetir no seu Discurso do método que na súa opinión este sistema educativo non era bo para un adecuado desenvolvemento da razón. Deste período non se conserva máis que unha carta de dubidosa autenticidade —pode ser dun dos seus irmáns— que en teoría Descartes escribiu á súa avoa.
Tiña bastante liberdade e era apreciado polos profesores, mais declarou no Discurso do Método decepción co ensino escolástico.
Educación
A educación que recibiu en La Flèche ata os dezaseis anos de idade (1607-1612) proporcionoulle, durante os primeiros anos de cursos, unha sólida introdución á cultura clásica, aprendendo latín e grego na lectura de autores como Cicerón, Horacio e Virxilio, por unha banda, e Homero, Píndaro e Platón, polo outro. O resto do ensino estaba baseado principalmente en textos filosóficos de Aristóteles (Órganon, Metafísica, Ética a Nicómaco), acompañados por comentarios de xesuítas (Suárez, Fonseca, Toledo, quizais Vitoria) e outros autores españois (Cayetano). Convén destacar que Aristóteles era entón o autor de referencia para o estudo, tanto da física, como da bioloxía. O plan de estudos incluía tamén unha introdución ás matemáticas (Clavius), tanto puras como aplicadas: astronomía, música, arquitectura. Seguindo unha estendida práctica medieval e clásica, nesta escola os estudantes exercitábanse constantemente na discusión (Cfr. Gaukroger, quen toma en conta a Cociente studiorum: o plan de estudos que aplicaban as institucións xesuíticas).
Xuventude
miniatura|upright|René Descartes no seu escritorio. Aos 18 anos de idade, Descartes seguiu os seus estudos na Universidade de Poitiers para estudar dereito e medicina, graduándose en Baccalauréat e licenciándose en Dereito en 1616.
Aos vinte e dous anos parte cara aos Países Baixos, onde observa os preparativos do exército de Mauricio de Nassau para a inminente guerra dos Trinta Anos. Entre 1618 e 1619 reside nos Países Baixos. En novembro de 1618 coñeceu en Breda a Isaac Beeckman con quen durante varios anos mantén unha intensa e estreita amizade e que tentaba desenvolver unha teoría física corpuscularista, moi baseada en conceptos matemáticos. O contacto con Beeckman estimulou en gran medida o interese de Descartes pola matemática e a física. A pesar das constantes viaxes que realizou nesta época, Descartes non deixou de formarse e en 1620 coñeceu en Ulm ao entón famoso mestre calculista alemán Johann Faulhaber. Para Beeckman escribe pequenos traballos de física, como «Sobre a presión da auga nun vaso» e «Sobre a caída dunha pedra no baleiro», así como un pequeno tratado sobre música intitulado Compendium Musicae.
Non obstante, Descartes nunca exerceu o Dereito, e en 1618 alistouse no exército do Príncipe Mauricio de Nassau, coa intención de seguir carreira militar. Declarábase menos un actor que un espectador: antes ouvinte nunha escola de guerra que verdadeiro militar. É nesa época tamén cando escribe Larvatus prodeo (Eu camiño enmascarado).
Os tres soños
Descartes referiuse que, inspirado por unha serie de soños, nesta época albiscou a posibilidade de desenvolver unha «ciencia marabillosa». O filósofo atopábase acuartelado en Ulm, preto de Baviera, durante o inverno de 1619. Pasou o día nunha habitación quentada por unha estufa, ao durmirse pola noite tres soños sucesivos que interpreta como unha mensaxe do Ceo para consagrarse á súa misión de investigador.
No primeiro soño é atormentado por unhas pantasmas que o asustaron tanto que lle fixeron saír á rúa. Ao camiñar ía encorvado cara ao lado esquerdo, porque sentía unha gran debilidade no seu lado dereito. Cando tentaba rectificar o seu paso, foi sacudido por un bulebule. Viu unha igrexa e foi cara a ela, coa idea de rezar, pero un home achegouse a el dicíndolle que Monsieur N tiña algo que darlle. Era un melón dun país estranxeiro. A intensidade do vento diminuíu e espertouse pensando que talvez un xenio maligno queríao seducir.
Ao espertarse, Descartes rezou e pediulle a Deus que o protexese e volveu durmirse. No segundo soño un son explosivo, como un lóstrego, estremeceuno. Isto fixo que se "espertase". Abriu os ollos e notou numerosas centellas de lume dispersas por toda a súa habitación. O terror disipouse e volveuse a durmir.
Etapa investigadora
Renunciou á vida militar en 1619. Abandona Países Baixos, vive unha tempada en Dinamarca e logo en Alemaña, asistindo á coroación do emperador Fernando en Frankfurt. Viaxa por Alemaña e regresa a Francia en 1622, estancia que aproveita para vender as súas posesións e así asegurarse unha vida independente. Pasa unha tempada en Italia (1623-1625), onde segue de preto o itinerario que décadas antes fixera Michel de Montaigne.
Descartes considerou que "o Dicionario significaba nada menos que todas as ciencias xuntas" e que os poemas indicaban "a Filosofía e a Sabedoría unidas" e por último, que a frase "Quod vitae sectabor iter" "era un bo consello dunha persoa sabia, ou mesmo Teoloxía Moral". O "Si e Non", que era de Pitágoras, debía entenderse como a verdade e a falsidade no coñecemento humano e nas ciencias seculares. Desa época posiblemente data a súa concepción dunha matemática universal e o seu invento da xeometría analítica. En 1622, volveu a Francia e pasou os seguintes anos en París e outras partes de Europa.
En 1628, compuxo as Regulae ad directionem ingenii (Regras para a Dirección do Espírito), e partiu para os Países Baixos, onde viviu ata 1649, mais mudando de enderezo frecuentemente. En 1629 comezou a traballar no Tratado do Mundo, unha obra de física que debería defender a tese do heliocentrismo, mais en 1633, cando Galileo foi condenado, Descartes abandonou os seus plans de publicalo. En 1635, naceu a súa filla ilexítima. Foi bautizada no día 7 de agosto de 1635. A súa morte en 1640 foi un gran choc para Descartes.
En 1637, publicou tres pequenos resumos da súa obra científica: A Dióptrica, Os Meteoros e A Xeometría mais é o prefacio desas obras o que continua sendo lido ata hoxe: o Discurso do Método. En 1641, apareceu a súa obra máis coñecida: as Meditacións Metafísicas, cos primeiros seis conxuntos de Obxeccións e Respostas. Os autores das obxeccións son: do primeiro conxunto, o teólogo holandés Johan de Kater; do segundo, Mersenne; do terceiro, Thomas Hobbes; do cuarto, Arnauld; do quinto, Gasendi; e do sexto conxunto, Mersenne. En 1642, a segunda edición das Meditacións incluía unha sétima obxección, feita polo xesuíta Pierre Bourdin, seguida dunha Carta a Dinet. En 1643, a filosofía cartesiana foi condenada pola Universidade de Utrecht, e Descartes comezou súa longa correspondencia coa Princesa Elizabeth de Bohemia.
Descartes publicou Os Principios de Filosofía, unha especie de manual cartesiano, e fixo unha visita rápida a Francia en 1644, onde atopa ao embaixador de Francia na corte sueca, Chanut, que o pon en contacto coa raíña Cristina. En 1647 foi premiado cunha pensión polo Rei de Francia e comezou a traballar na Descrición do Corpo Humano. Entrevistouse con Frans Burman en Egmond-Binnen en 1648, resultando na Conversa con Burman. En 1649 marchou a Suecia convidado pola Raíña Cristina, e publicou o Tratado das Paixóns, que dedicou a Princesa Elizabeth.
Pensamento
thumb|Principia philosophiae, 1685 Descartes é considerado o primeiro filósofo moderno. A súa contribución á epistemoloxía é esencial, así como ás ciencias naturais por ter establecido un método que axudou ao seu desenvolvemento. Descartes creou, nas súas obras Discurso do Método -escrita en vernáculo, en vez do latín tradicional dos traballos de filosofía- e Meditacións, as bases da ciencia contemporánea.
O método cartesiano consiste na dúbida metódica -dubídase de toda idea que pode ser dubidada-. Ao contrario dos gregos antigos e dos escolásticos, que acreditaban que as cousas existen simplemente porque precisan existir, ou porque así debe ser etc, Descartes institúe a dúbida: só se pode dicir que existe aquilo que poida ser probado. O mesmo Descartes consegue probar a existencia do propio eu (que dubida, por tanto, é suxeito de algo -cogito ergo sum, penso logo existo-) e de Deus. O acto de dubidar como indubidábel.
Tamén consiste o método na realización de catro regras básicas: verificar se existen evidencias reais e indubidábeis acerca do fenómeno ou cousa estudada; analizar, ou sexa, dividir ao máximo as cousas, nas súas unidades de composición, fundamentais, e estudar esas cousas máis simples que aparecen; sintetizar, ou sexa, agrupar novamente as unidades estudadas nun todo verdadeiro; e enumerar todas as conclusións e principios utilizados, a fin de manter a orde do pensamento.
Os Matemáticos consideran a Descartes moi importante polo seu descubrimento da xeometría analítica. Ata Descartes, a xeometría e maila álxebra aparecían como ramas completamente separados da Matemática. Descartes mostrou como traducir problemas de xeometría á álxebra, abordando eses problemas a través dun sistema de coordenadas.
Botarell
Botarell é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Camp.
René Descartes
Pensamento
A Teoría de Descartes proveu a base para o Cálculo de Newton e Leibniz, e entón, para moita da matemática moderna. Iso parece aínda máis incrible tendo en mente que ese traballo foi desenvolvido só como un exemplo no seu Discurso Sobre o Método.
Manuel Agrasar Cajaraville
Traxectoria
Mariñeiro voluntario dende 1935, era tripulante do "José Luís Díez". Incorporouse ao exército republicano en Asturias. Foi capturado en setembro de 1939. Xulgado en Xixón por rebelión, foi condenado a cadea perpetua. Formou parte da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia liderada por Benigno Andrade "Foucellas" e José Remuiñán Barreiro "Ricardito". O grupo foi avistado pola Garda Civil en Loureiro (Luou) o 19 de maio de 1948. A benemérita incendiou a casa onde se refuxiaban os guerrilleiros e Manuel e tres compañeiros máis, Florentino Menéndez Palacio, Ricardo Fernández Carles e Vicente López Novo, morreron polos disparos das metralladoras; tamén morreu o garda civil Jardón Castro. "Foucellas" e "Ricardito" lograron fuxir.
Ervelle, Conforto, A Pontenova
Ervelle é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Asociación Olímpica e dos Xogos da Commonwealth das Seychelles
A Asociación Olímpica e dos Xogos da Commonwealth das Seychelles (en Seychelles Olympic and Commonwealth Games Association; código de COI: SEY) é o Comité Olímpico Nacional que representa ás Seychelles nos Xogos Olímpicos, nos Xogos da Mocidade e nos Xogos Asiáticos. Foi creado en 1979 e foi recoñecido polo COI ese mesmo ano. O organismo tamén é responsábel da representación das Seychelles nos Xogos da Commonwealth.
Galería de imaxes de Forcarei
Galería de imaxes do concello de Forcarei na provincia de Pontevedra.
A Ribeira, San Fiz de Monfero, Monfero
A Ribeira é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2010 segundo datos do INE.
Secret Combination (sinxelo)
Secret Combination é un sinxelo do cuarto álbum da popular cantante greco-estadounidense Kalomoira, lanzado ao mercado en Grecia e Chipre o 6 de febreiro do ano 2008 baixo o selo Heaven Music. Coa canción deste single, a cantante obtivo a terceira praza na final do Festival de Eurovisión dese mesmo ano, rematando por detrás de Rusia e Ucraína, aínda que comezou liderando a votación. Dende o concurso, a canción converteuse nun éxito en Europa alcanzando a primeira posición en Grecia e Chipre, e entrando nos Top 40 en Turquía, Irlanda, Lituania, Reino Unido e incluso Canadá.
Vida celular
Características
Á hora de falar dos dominios da vida, ás veces utilízase o termo Cytota como o nome dun reino (ou superreino), dominio ou imperio, para distingir a vida celular da vida non celular (denominada Acytota). Estas serían as dúas únicas subdivisións da vida terrestre, tamén coñecida como organismos terrestres, Biota, Naturae ou Vitae.
O debate sobre a posibilidade que a vida sexa celular e non celular intensificouse recentemente debido ao descubrimento o ano 2003 que o Mimivirus é moi grande, ten xenes para centenares de proteínas e pode fabricar algunhas proteínas que están implicadas na síntese doutras proteínas. Este descubrimento suxeriu a algúns virólogos e bacteriólogos que debería haber un cuarto dominio da vida, un dominio vírico, ademais dos dominios celulares das arqueobacterias, as bacterias e os eucariotas.
Outros artigos
حياة خلوية Vida cel·lular Cellular life Cytota 細胞生物
Pedralta, Santa Baia de Castro, Coristanco
Pedralta é un lugar da parroquia de Santa Baia de Castro no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres.
Loureiro, Luou, Teo
Loureiro é un lugar da parroquia de Luou no concello coruñés de Teo, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2022 tiña 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres).
Block DM-2 11S861
Block DM-2 11S861, tamén coñecido comercialmente como Block DM1 ou simplemente como Block DM-2 (non confundir co Block DM2) é o nome dun foguete soviético e ruso usado como remolcador espacial e etapa superior.
Características
O Block DM-2 11S861 foi un foguete usado como remolcador espacial ou etapa superior para ser usado con foguetes Proton e descendente do Block DM 11S86, cun sistema de guiado mellorado. Inicialmente foi usado para a inserción de satélites militares na órbita xeoestacionaria. Comercialmente desígnase Block DM1 e usa un adaptador fabricado por Saab para o lanzamento de satélites baseados no bus AS 4000.
Doc - Nelle tue mani
miniatura|Matilde Gioli, unha das protagonistas da serie. Doc - Nelle tue mani é unha serie de televisión italiana emitiada por Rai 1 dende o 26 de marzo de 2020, dirixida por Jan Maria Michelini e Ciro Visco. A serie baséase na historia real do xefe de servizo hospitalario Pierdante Piccioni quen, ao espertar dun coma producido por un accidente de tránsito ocorrido o 31 de maio de 2013 que lle causou feridas cerebrais, perdeu 12 anos de memoria.
Rodáronse 8 episodios dos 16 previstos, debido á difusión da enfermidade do coronavirus 2019 que interrompeu temporalmente a rodaxe, e a final vaise emitir polo que se prevé en outono.
Baños de Cerrato
250px|thumb|Basílica de San Juan Bautista Baños de Cerrato é unha localidade do concello de Venta de Baños, na provincia de Palencia. Atópase ao leste da capital municipal, a 1 km escaso. O concello chamábase Baños de Cerrato ata 1977, ano en que pasa a chamarse Venta de Baños.
Tiña unha poboación de 378 habitantes en 2015.
Lugares de interese
Entre os seus monumentos cabe destacar:
Festas e celebracións
Entre as súas celebracións destacan as festas de San Xoán Bautista, o 24 de xuño, nas que se realiza o rito hispano-visigótico-mozárabe na basílica dende 1974, entre outras actividades.
Johann Friedrich Blumenbach
miniatura|Johann Friedrich Blumenbach
Johann Friedrich Blumenbach, nado o 11 de maio de 1752 e finado o 22 de xaneiro de 1840, foi un antropólogo, médico e psicólogo alemán. Foi o creador da chamada antropoloxía física, que se ocupaba do estudo a morfoloxía dos diversos grupos humanos segundo o método da anatomía comparada.
Antropoloxía física
miniatura|dereita|250px|As cinco [[razas humanas, segundo Blumenbach]] Unha das súas principais contribucións á antropoloxía clásica consistiu na defensa da teoría da unidade da especie humana fronte á posición científica predominante na época que postulaba a existencia dunha variedade de especies animais segundo as características morfolóxicas propias dos diferentes pobos.
Blumenbach afirmaba que había unha única orixe etolóxica, estando a especie humana con todo conformada por cinco divisións principais segundo os distintos pobos: caucásicos, mongoloides, malaios, americanos e etíopes ou negroides. Estas divisións estaban relacionadas segundo Blumenbach con determinadas características tanto físicas como psicolóxicas. Para a realización deste estudo baseouse na análise craneométrica de individuos pertencentes a poboacións diversas.
Os seus resultados recóllense na obra máis representativa deste autor: Collectionis suae craniorum diversarum gentium illustratae decades. Outra das súas obras máis significativas constituíu a súa tese doutoral en Antropoloxía, a cal recibía o nome de De generis humani varietate nativa.
Anatomía e bioloxía do desenvolvemento
miniatura|esquerda|200px
A concepción de Blumenbach da anatomía comparada senta as bases da morfoloxía transcendental: a concepción holista do organismo, o interese pola organización interna, polas relacións entre estrutura e función etc.
O Regueiro, San Fiz de Monfero, Monfero
O Regueiro é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 5 eran mulleres.
Guernsey
Guernsey é unha illa na canle da Mancha parte do arquipélago das Illas da Canle. É unha posesión da coroa británica. Ten unha poboación de 58.870 persoas e a capital é Saint Peter Port. No ano 933, a illa foi tomada polo Ducado de Normandía no norte de Francia. Cando en 1066 os normandos invadiron Inglaterra, Normandía e Inglaterra foron unidas baixo unha monarquía. Durante a idade media, Inglaterra perdeu moita da súa terra no continente europeo pero conservou as súas illas na Canle da Mancha, incluíndo Guernesey.
Ademais da illa de Guernsey, a Bailía de Guernsey (en francés Bailliage de Guernesey, en inglés Bailiwick of Guernsey) inclúe as illas veciñas de Alderney (poboación 2.400) e de Sark (poboación 610), e algunhas outras illas moi pequenas. A lexislatura elixida do territorio chámase Os Estados de Deliberación. O xefe de goberno é un administrador elixido chamado o Bailiff, e o xefe de estado é o Tenente Gobernador, que é designado pola raíña.
Etimoloxía
O nome Guernsey provén do [[nórdico antigo] Guerns ten unha etimoloxía incerta, posiblemente significando 'verde, corno' ou procedente dalgún nome persoal. Pola súa banda, ey significa 'illa' en nórdico antigo.
Historia de Guernsey
thumb Foi cara ao ano 6000 a.C. cando o ascenso mundial do nivel do mar transformou os ata entón promontorios do continente europeo nas actuais Illas da Canle. Neste tempo, agricultores Neolíticos poboaron as costas e construíron os dolmens e menhires. A illa de Guernsey contén tres menhires esculpidos de grande interese arqueolóxico; o dolmen coñecido como L'Autel du Dehus tamén contén unha deidad de dolmen.
Durante a súa migración a Bretaña empuxados polo asentamento en Gran Bretaña dos saxons, os Británicos ocuparon as Illas Lenur (o antigo nome das Illas Anglonormandas) incluíndo Lisia (Guernesey) e Angia (Jersey). Anteriormente pensábase que o nome orixinal da Illa era Sarnia, pero a investigación recente mostra que era o nome latino para a illa de Sark. Vindo do reino de Gwent, Santo Sansón (o abade de Dólar, na Bretaña) é acreditado coa introdución de cristianismo a Guernesey.
En 933 as illas pasaron a depender directamente do Ducado de Normandía ao anexionarse este a o Ducado da Bretaña. A illa de Guernesey e outras Illas Anglonormandas representan os últimos remanentes do Ducado medieval de Normandía. Nas illas, o soberano de Inglaterra ostenta o título de duque de Normandía.
Guernesey foi ocupado por tropas alemás na segunda guerra mundial. Antes da ocupación, moitos nenos do Guernesey foron evacuados a Inglaterra para vivir con parentes ou forasteiros durante a guerra. Algúns nenos nunca foron reunidos coas súas familias. Durante a ocupación, moitas persoas de Guernesey foron deportadas polos Alemáns a campos no suroeste de Alemaña, notablemente a Biberach un der Riss e internadas no Campo Lindele.
Xeografía
thumb|Illas e illotes pertencentes á Bailía de Guernsey, que aparecen dentro das Illas da Canle Situadas ao redor de, Alderney, Guernsey, Herm, Sark e algunhas outras illas máis pequenas teñen xuntas unha superficie total de 78 km² e costas duns 50 km. A elevación varía desde o nivel do mar ata 114 m. en Le Moulin en Sark.
Hai moitas illas, illotes, rochas e arrecifes máis pequenos na Bailía. Combinado cun rango de marea de 10 m e con correntes rápidas de ata 12 nós, isto fai que a navegación en augas locais sexa perigosa.
Benito Floro
Benito Floro Sanz, nado en Xixón o 12 de xuño de 1952, é un adestrador de fútbol español.
Traxectoria
A comezos de 2009 vinculouse co Barcelona Sporting Club de Guayaquil (Ecuador), equipo que dirixiu durante 17 xornadas, pero debido a unha mala planificación e aos poucos recursos económicos cos que contaba o club, viuse na obriga de chegar a un acordo co Barcelona de Guayaquil para rescindir o seu contrato.
Figueirúa, Conforto, A Pontenova
Figueirúa é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Península de Barú
miniatura|230px|Mapa da península de Barú. miniatura|240px|Praia Branca, na península de Barú. A península de Barú, ás veces denominada Illa de Barú, é unha zona costeira situada ó sur e a 45 minutos en lancha de Cartaxena de Indias, Colombia. É famosa polas súas praias brancas e auga turquesa. Está separada do territorio pola Canle do Dique. Até 2014, a única forma de cruzalo era en balsa. Foi nese ano cando se inaugurou a chamada "Ponte de Barú".
Nas augas de mar que están en fronte de Barú combateuse a batalla de Barú en 1708, durante a cal se afundiu o galeón San José.
Poboación
Na península de Barú hai varias vilas, cunha poboación total de preto de 20.000 persoas. A maioría delas viven grazas ó turismo, ben sexa traballando nas instalacións hoteleiras ou ben vendendo artesanías ós visitantes.
Jorge Ponce
Jorge Ponce Rivero, nado en Málaga o 19 de maio de 1982, é un cómico e guionista español.
Kurtis Kraft
miniatura|1955 Kurtis 500S. miniatura|1953 Kurtis 500S, motor Chrysler. miniatura|1955 Kurtis 500B pilotado por [[Jimmy Davies 3º posto nas 500 Millas de Indianápolis de 1955.]] Kurtis Kraft era o nome da empresa de deseño e construción de coches de carreiras fundada por Frank Kurtis.
Historia
Kurtis Kraft deseñaba e construía Midget cars (unha especie de karts ou coches de autocros populares en USA) e monoplazas de competición, participando con éxito nas 500 millas de Indianápolis e na Fórmula 1 entre outros. Os primeiros deseños foron feitos cara a finais dos anos 30, tratándose duns "Midget cars" que se converteron nas primeiras construcións feitas totalmente por Kurtis Kraft. Xa nas décadas seguintes especializouse na construción de coches de carreiras realizados con fibra de vidro, chegando a realizar ata 500 coches preparados para participar na Indy 500. A súa combinación cos motores Offenhauser foi moi efectiva, realizando un binomio moi difícil e bater e que conquistou moitos triunfos importantes. Xa nos anos 60 vendeu o negocio a outros construtores.
Na F1
Participou só nas carreiras de Indianápolis. (de a )
Outros
Frank Kurtis foi a primeira persoa que non sendo piloto viu inscrito o seu nome no Hall of Fame do Motor dos Estados Unidos.
Santo André da Ribeira, San Fiz de Monfero, Monfero
Santo André da Ribeira é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Sons of Anarchy
Sons of Anarchy estreouse o 8 de setembro de 2008 na canle de pago estadounidense FX. A terceira tempada acadou unha media de 4.9 millóns de espectadores por capítulo, converténdose na serie con maior audiencia da historia de FX. O 3 de febreiro de 2012, Sons of Anarchy renovou por dúas tempadas máis, a quinta e a sexta, e a intención de Kurt Sutter é chegar a unha derradeira sétima tempada.
Xawarma
miniatura|Carne de xawarma. miniatura|xawarma.
Xawarma (árabe شاورما, shawarma, shwarma) é un prato orixinalmente composto de fatías finas de polo ou carne de vaca asados nun espeto vertical e servidas en pan sirio con legumes e outros acompañamentos. Tornouse popular en Europa como comida rápida, grazas á influencia de inmigrantes do norte da África e de Turquía.
Anábase
miniatura|Percorrido de Xenofonte e os Dez Mil. A Anábase ou Expedición dos Dez Mil (tamén A retirada dos Dez Mil e A marcha dos Dez Mil) (en grego clásico Ἀνάβασις significa "expedición para o interior") é un relato do historiador grego Xenofonte de Atenas, un dos discípulos de Sócrates, quen participou no feito real.
Contido
Nela nárranse a expedición militar de Ciro o Novo contra o seu irmán o rei de Persia Artaxerxes II e o retorno á patria dos mercenarios gregos que estaban ao seu servizo trala derrota e morte do mesmo Ciro.
En -401, tres anos despois de subir ao trono o persa Artaxerxes II, o seu irmán máis novo Ciro rebelouse na súa satrapía de Asia Menor. Para destronar ao seu irmán, recrutou un exército no que incluíu a dez mil mercenarios gregos, que partiu de Sardes, marchou a través de Asia Menor e descendeu custeando o río Éufrates ata Cunaxa, preto de Babilonia. Ciro morreu na batalla de Cunaxa, o que produciu a desbandada do seu exército. Porén, os mercenarios gregos mantivéronse invictos e unidos. Nas negociacións que seguiron, os caudillos gregos foron decapitados, polo que os mercenarios tiveron que elixir outros. Entre estes estaba o propio Xenofonte de Atenas, que guiou o retorno do resto do exército a Grecia. Remontaron o río Tigris e atravesaron Armenia por unha ruta de case catro mil quilómetros de territorio inimigo, ata chegar á colonia grega de Trapezunte (actual Trebisonda, Turquía), na beira sur do Mar Negro. Son famosas as palabras que pronunciou un soldado adiantado á vista deste: θάλαττα, θάλαττα ("Thalatta, Thalatta" - "O mar, o mar").
A narración, escrita en terceira persoa, posúe grande interese histórico, pero ademais ten un estilo ameno, non exento de gran emotividade nalgunhas pasaxes. Pola sinxeleza do seu estilo, a miúdo é usada na educación secundaria como texto de iniciación á tradución do grego clásico.
Adaptacións
A historia de Xenofonte inspirou a Sol Yurick para o seu libro The Warriors, fonte na que se baseou pola súa vez a película de Walter Hill, The Warriors: Os amos da noite, e que posteriormente tivo secuelas en forma de videoxogos.
Cima de Vila, Maroxo, Arzúa
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Maroxo no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Offenhauser
miniatura|right|Un coche de carreiras Offenhauser sprint "midget" Offenhauser era o nome da empresa de deseño e construción de motores de carreiras fundada por Fred Offenhauser e Harry Arminius Miller.
Historia
Offenhauser deseñaba e construía motores de competición, participou con éxito nas 500 millas de Indianápolis e na Fórmula 1 entre outros. Os primeiros deseños foron feitos no ano 1933 e seguiron construíndo motores ata 1983. A súa combinación cos monoplazas Kurtis Kraft foi moi efectiva, realizando un binomio moi difícil de bater e que conquistou moitos triunfos importantes, como a Indy 500 que gañaron 24 veces.
Na F1
Participou só nas carreiras de Indianápolis. (de a )
Cereo Vello, Cereo, Coristanco
Cereo Vello é un lugar da parroquia de Cereo no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 6 homes e 12 mulleres.
Unión Nacional para a Independencia Total de Angola
miniatura|Bandeira de UNITA. UNITA, acrónimo de União Nacional para a Independência Total de Angola é un partido político de Angola, que durante máis de 35 anos foi un movemento armado nas guerras de Independencia (1957-1975) e Civil (1975-2003) angolanas. O seu fundador e principal líder foi Jonas Savimbi (1934-2002).
Kim Thayil
No ano 2004, a revista Rolling Stone elixiuno o 100 mellor guitarrista de todos os tempos.
Traxectoria
A pesar de ter nado en Seattle en 1960, Thayil medrou en Park Forest, un suburbio de Chicago. Os seus pais son do estado indio de Kerala. Thayil coñeceu a Hiro Yamamoto no Rich East High School en Park Forest, e despois de graduarse mudáronse a Washington, onde Thayil estudou filosofía na Universidade de Washington. Alí coñeceron a Chris Cornell, e os tres formaron Soundgarden en 1984.
Soundgarden
Soundgarden convertouse na primeira banda de grunge de Seattle en asinar un contrato cunha grande discográfica (A&M Records). O grupo editou cinco álbum, sendo tres deles platino, e gañou dous premios Grammy.
Thayil foi aclamado polo seu traballo coa guitarra, caracterizado por riffs pesados, e foi citado por outros guitarristas de grunge como unha influencia e como un pioneiro do "son Seattle". En 1994 Thayil comentou, "Penso que Soundgarden é unha moi boa banda e eu son un bo guitarrista. Non son Deus, pero estou seguro que non son un guitarrista medio. Síntome moi cómodo co feito de que non hai moitas persoas que poidan facer o que eu fago coa guitarra. Penso que a miña guitarra é feliz coa maneira que teño de tocala".
Durante a gravación do derradeiro álbum de Soundgarden, Down on the Upside, Thayil enfrontouse con Chris Cornell polo desexo do vocalista de alonxarse dos tradicionais riffs pesados da banda. No medio desas tensións, que aumentaron na seguinte xira e chegaron ao clímax nun concerto en Hawai (onde Ben Shepherd lanzou o seu baixo ao aire en sinal de frustración tras varios fallos técnicos), Soundgarden anunciou a súa disolución en abril de 1997.
Despois da separación
En 1999 Thayil formou unha banda de punk rock, No WTO Combo, con Jello Biafra (antigo membro de Dead Kennedys), Krist Novoselic (anteriormente en Nirvana e nese tempo en Sweet 75) e Gina Mainwal (tamén en Sweet 75). O grupo formouse para celebrar e promover as actividades de protesta contra o cumio de Seattle celebrado pola Organización Mundial del Comercio o 30 de novembro dese ano. Inicialmente ían tocar no Showbox esa mesma noite, pero a policía impediullo, obrigando a que o concerto se programase para o día seguinte. Este foi o primeiro concerto de Thayil dende a disolución de Soundgarden. A actuación foi gravada por Mark Cavener e mesturada polo produtor Jack Endino, sendo editada co nome Live from the Battle in Seattle en maio do 2000.
No ano 2004 Thayil tocou a guitarra para Probot, o proxecto paralelo de Dave Grohl de heavy metal, e aparece nas cancións "Ice Cold Man" e "Sweet Dreams".
Sabaxáns, Bastavales, Brión
Sabaxáns é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 166 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 80 eran homes e 86 eran mulleres.
Kim Thayil
Despois da separación
En 2009, Thayil tocou cos seus antigos compañeiros de Soundgarden Matt Cameron e Ben Shepherd nun concerto celebrado en Seattle o 24 de marzo, sendo abreconcertos do proxecto de Tom Morello The Nightwatchman. Foi a primeira vez que os tres tocaban xuntos en público dende 1997. A eles uniuse Tad Doyle da banda TAD e interpretaron temas de Soundgarden. Na a última canción ("Spoonman") tamén tocou con eles Tom Morello.
Thayil na actualidade está tocando con Greg Gilmore de Mother Love Bone e Danny Kelly de Heliotroupe no grupo Set & Setting. A súa primeira actuación foi o 31 de outubro de 2009.
Bràfim
Bràfim é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Alt Camp.
Kim Thayil
Regreso de Soundgarden
O 1 de xaneiro de 2010 anunciouse a través de mensaxes de Chris Cornell en Facebook e Twitter que Soungarden estaba oficialmente reunida. O 15 de abril informaron que a banda realizaría a súa primeira actuación dende 1997 o día segunte no Showbox at the Market en Seattle. O grupo tocou baixo o nome "Nudedragons", un anagrama para Soundgarden.
Labrada, Conforto, A Pontenova
Labrada é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 2 habitantes (un home e unha muller).
Sable
O termo sable procede da palabra alemá Zobel, utilizada para nomear á marta negra ou cibelina.
Representación
Corresponde cun negro intenso.
Cando se trata dun escudo gravado, represéntase por medio dunha trama reticular de liñas horizontais e verticais.
Significado
Este esmalte representa á prudencia, tristeza, rigor, honestidade, e obediencia, segundo diversos libros que falan do tema da heráldica.
Mike Patton
Michael Allan Patton, nado en Eureka (California) o 27 de xaneiro de 1968, é un vocalista, compositor, multi-instrumentista, produtor e actor estadounidense, coñecido por ser o cantante da banda de metal alternativo Faith No More. Tamén foi fundador e vocalista de Mr. Bungle, e tocou con Tomahawk, Fantômas, Dead Cross, Lovage, The Dillinger Escape Plan e Peeping Tom.
Coñecido polas súas eclécticas influencias e proxectos experimentais, Patton gañouse a aclamación da crítica pola súa diversa colección de técnicas vocais. VVN Music descubriu que Patton posúe o rango vocal máis amplo de calquera cantante coñecido da música popular, cunha amplitude de seis oitavas. Ademais foi produtor ou co-produtor de artistas como John Zorn, Sepultura, Melvins, Melt-Banana e Kool Keith. En 1999 cofundou o selo Ipecac Recordings xunto con Greg Werckman, e dende entón encárgase de dirixilo. O vasto número de proxectos musicais de Patton e as súas xiras constantes levaron a que fose amplamente identificado como un "adicto ao traballo".
Lalleu
Lalleu (en An Alloz) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Castelo de Chillon
O castelo de Chillon atópase a beiras do lago Léman, na comuna de Veytaux, en Suíza. É unha importante atracción turística.
Ten forma oblonga, cunhas dimensións de 110 m de longo por 50 de largo e unha altura máxima de 25 m.
Foi unha importante edificación defensiva xa desde a Idade de Bronce, que despois foi fortificada polos romanos. O castelo de Chillon foi ocupado sucesivamente pola casa de Savoia e máis tarde polos berneses desde 1536 até 1798.
A zona máis antiga do edificio é de estilo gótico, construído no século XIII, as súas salas servíronlle de inspiración ao poeta inglés Lord Byron. Está catalogado como monumento histórico de Suíza.
Historia
miniatura|esquerda|Vista desde a torre. O castelo de Chillon está construído sobre unha rocha ovalada de pedra calcaria que penetra no lago Léman, entre Montreux e Villeneuve, cunha pendente escarpada ao carón e o lago e o seu abrupto fondo no outro. A localización é estratéxica: pecha o paso entre a Rivière do cantón de Vaud, que constitúe o acceso cara a Alemaña e Francia, ao norte, e o val do Ródano, que permite chegar rapidamente a Italia. Ademais, o lugar ofrece excelentes vistas sobre a costa de Savoia, enfronte. Unha gornición podía controlar deste xeito, comercial e militarmente, a ruta cara a Italia e aplicar unha peaxe.
As primeiras construcións remóntanse a ao redor do século X, aínda que é probable que este lugar xa fose un lugar militar privilexiado antes desa data. Descubríronse obxectos que datan da época romana, así como restos da Idade de Bronce, durante as escavacións do século XIX. A partir dunha dobre empalizada de madeira, os romanos fortificarían o sitio antes de que no século X se lle engadise unha torre cadrada. Fontes do século XIII atribúenlle a posesión do lugar de Chillon ao bispo de Sion. Un documento de 1150, no que o conde Humberto III concede aos cistercienses de Hautcrêt o paso libre cara a Chillon, dá fe da dominación da Casa de Savoia sobre Chillon. Por devandito documento sabemos que o propietario do castelo é un tal Gaucher de Blonay. Pero este señor de Blonay é máis un vasalo do conde que un dos seus oficiais. Trátase dun dominio señorial dos Savoia no marco dunha sociedade feudal e non dun dominio administrativo.
Período dos condes de Savoia
miniatura|dereita|[[Litografía do castelo de entre 1890 e 1905 visto desde o norte, cos Dents du Midi ao fondo.]] A casa de Savoia transforma a fortaleza, entón Castrum Quilonis, e amplíaa durante o século XIII. A antiga cripta do século XI, dedicada a San Trifón, é abandonada nese século con motivo da construción da capela na parte superior do castelo. Os Savoia queren estender a súa supremacía ao país de Vaud e zonas limítrofes. O primeiro Savoia señor do castelo Chillon de que se ten noticia data de 1198. O castelo dedícase a fins militares, pero tamén serve de residencia para os condes. De feito, é unha das etapas das viaxes da corte itinerante durante as viaxes regulares do conde aos seus territorios. En ausencia do conde, a parte noroeste do castelo, onde se atopan os seus apousentos, permanece baleira e pechada. Tomé I de Savoia aloxouse neles ao redor de 1230. El e o seu fillo, Pedro II de Savoia, «o pequeno Carlomagno», reorganizarán a rexión próxima ao castelo construíndo aldeas, anexionando a zona do Chablais de Vaud e creando a «Patria Vuaudi». En 1214 instálase unha importante peaxe en Villeneuve de Chillon, o actual pobo de Villeneuve.
Pedro II recibe as chaves do castelo en 1253 e consolida a súa presenza nas beiras do lago ata Aubonne. A partir dese momento, Pedro II de Savoia, ata antes do seu ascenso ao título de conde e seguindo o modelo de Inglaterra -onde viaxou entre 1252 e 1255-, inicia a división do condado en bailiaxes. Créase a bailía de Chablais, converténdose Chillon en capital intermitente a partir de 1260 ata 1330, en que Chillon convértese definitivamente en capital da bailía de Chablais con Aimon de Verdon á cabeza. Aínda que ao principio o señorío de Chillon e a bailía de Chablais atribúense a dúas persoas diferentes, os condes confiarán progresivamente estas dúas funcións a unha soa persoa. Para estar á altura das ambicións de conquista dos seus propietarios, o castelo é reforzado mediante a construción dunha segunda muralla e elévase a altura de tres torres construídas en 1235. Pedro II confía os traballos a Jacques de Saint George, un arquitecto e construtor especializado en obras militares. Pedro II regresa ao castelo pouco antes da súa morte en 1268. Albert Naef, o arquitecto que renovou o castelo no século XIX, concede grande importancia ás impresionantes modificacións achegadas a Chillon por Pedro II. miniatura|esquerda|Soto do castelo, onde é visible a rocha. Usouse como prisión e almacén durante séculos. O castelo conta con vinte e cinco edificios e serve como prisión a mediados do século XIV, ademais de que os subterráneos permiten almacenar materiais e viño. En prol da estética, o castelo é decorado por iniciativa de Aimone de Savoia, chamado «o Pacífico», quen contrata a Jean de Grandson para realizar as pinturas das habitacións e dos grandes salóns.
O ano 1348 é testemuña dunha das páxinas máis dolorosas da historia de Chillon, cos estragos da peste. Os xudeus son detidos e torturados para facelos confesar que han envelenado a auga dos pozos. As súas confesións provocan a furia do populacho que se dedica ás masacres e as expulsións. Trescentas comunidades son aniquiladas ou deportadas sen que o conde de Savoia interveña.
Na prisión e nos húmidos calabozos do soto podrecen os bandidos e os herexes da rexión. Chillon é o lugar de detención, entre 1530 e 1536, de François Bonivard, quen inspirou un poema de Lord Byron en 1816, Le prisonnier de Chillon (O prisioneiro de Chillon ).
Período bernés
miniatura|esquerda|Bandeira bernesa pintada nun dos muros do castelo. miniatura|A liberación de Bonivard ([[1898), cadro de Franck-Edouard Lossier. ]] miniatura|dereita|Sala decorada durante a ocupación bernesa: escudos de armas dos bailes berneses ocupantes de Chillon de [[1536 a 1797.]] Co aumento de poder dos seus inimigos, a casa de Savoia, convertida en ducado de Savoia en 1416, xa non pode manexar o seu extenso territorio. O castelo constitúe unha especie de enclave en territorio bernés. Ao sur, Chablais e o castelo de Aigle están ocupados por Berna desde 1475. O mesmo ano, as propiedades de Savoia ao norte do país de Vaud -Grandson, Orbe, Échallens- ceden ante o avance dos confederados. Durante varias décadas, os berneses debilitan un ducado cambaleante e minado polos conflitos co ducado de Borgoña e o rei Luís XI de Francia, unido todo iso a unha onda de protestantismo. Os berneses impaciéntanse e deciden pór fin ao ducado, que se volveu demasiado incómodo. En 1536, axudados polos xinebrinos que queren liberar aos seus presos encarcerados no castelo, os berneses preparan o asedio de Chillon.