cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pobo inupiaq
Os inupiaq ou iñupiat son un pobo nativo inuit de Alasca, cuxo territorio tradicional abrangue dende Norton Sound no mar de Bering até a fronteira entre o Canadá e os Estados Unidos de América. As comunidades inclúen sete vilas de Alasca no Borough de North Slope, once vilas no Borough de Northwest Arctic e dezaseis vilas afiliadas no Bering Straits Regional Corporation.
Aeroporto de Glasgow-Prestwick
O aeroporto de Glasgow-Prestwick é un aeroporto que serve o oeste de Escocia. Está situado a 1,9 quilómetros de Prestwick e a 51 do centro da cidade de Glasgow. É o menos concorrido dos dous aeroportos que serven a zona, sendo o outro o aeroporto de Glasgow. Podería converterse no centro de conexións europeo para voos espaciais comerciais e é o principal canditato escocés para desenvolverse como o primeiro porto espacial do Reino Unido competindo co aeroporto de Cornualla Newquayand e o aeroporto de Llanbedr.
Glasgow-Prestwick é o quinto aeroporto máis concorrido de Escocia en número de pasaxeiros despois dos aeroportos de Edimburgo, Glasgow, Aberdeen e Inverness. O tráfico de pasaxeiros chegou a un pico de 2,4 millóns no ano 2007 tras unha década de rápido crecemento grazas principalmente a aeroliñas de baixo custo. Nos últimos anos o tráfico decreceu e en 2016 só pasaron polo aeroporto 673 232 pasaxeiros.
Vicente Boluda
Vicente Boluda Fos, nado en Valencia o 31 de marzo de 1955, é un empresario e armador español e expresidente do Real Madrid.
Traxectoria
Na súa traxectoria profesional foi ademais asesor xurídico do ministerio de Defensa e axente especialista en seguros marítimos.
Socio do Real Madrid dende 1998, chegou á presidencia o 16 de xaneiro de 2009, tras a dimisión do anterior presidente, Ramón Calderón. O seu sucesor foi Florentino Pérez.
Walt Before Mickey
Walt Before Mickey é un filme biográfico estadounidense producido e escrito por Arthur L. Bernstein e Armando Gutierrez que foi estreado no 2015. Conta os primeiros anos de Walt Disney e está baseado no libro Walt Before Mickey: Disney's Early Years, 1919–1928 de Timothy S. Susanin. Está protagonizado por Thomas Ian Nicholas como Walt Disney, Armando Gutierrez como Ub Iwerks e Jon Heder como Roy Disney.
Tom Sanders
Traxectoria
Procedente dos New York University Violets, pasou trece tempadas defendendo as cores de Boston Celtics da NBA, formando parte dos equipos campións de 1961 a 1966, 1968 e 1969. Na historia da NBA, só os seus compañeiros de equipo Bill Russell e Sam Jones gañaron máis aneis que el ao longo da súa carreira. En 1973 deu por finalizada a súa carreira e en 1978 comezou o seu periplo como adestrador. Traballou en Harvard, e máis tarde na NBA, até a súa retirada en 2006. Actualmente reside coa súa segunda esposa Virginia Sanders no oeste de Massachusetts.
Saint-Germain-de-Joux
Saint-Germain-de-Joux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Prefectura de Miyagi
A Prefectura de Miyagi (宮城県, みやぎけん, Miyagi-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na rexión de Tōhoku, norte da illa de Honshu. A súa capital é Sendai-shi.
A prefectura cobre 7.285,75 km² de superficie e habítana 2.343.294 persoas. A prefectura fai fronteira coa prefectura de Iwate, a prefectura de Akita, a prefectura de Yamagata e a prefectura de Fukushima.
La Voz de Ferrol (xornal)
La Voz de Ferrol foi un periódico editado en Ferrol entre 1919 e 1920.
Busto, Ermedelo, Rois
Busto é un lugar da parroquia de Ermedelo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 41 habitantes (17 homes e 24 mulleres).
La Voz de Ferrol (xornal)
Historia e características
Subtitulado Semanario político defensor de los intereses de Ferrol y su distrito, apareceu en setembro de 1919. Foi o seu director Gonzalo Romero Durán. Cesou a súa publicación en 1920.
O Campo de Berdeogas, Berdeogas, Dumbría
O Campo de Berdeogas é un lugar da parroquia de Berdeogas no concello coruñés de Dumbría na comarca de Fisterra. Tiña 87 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 39 homes e 48 mulleres.
Copa do Mundo de Tríatlon
A Copa do Mundo de Tríatlon é unha serie anual de probas de tríatlon celebradas arredor do mundo. Está organizada pola Unión Internacional de Tríatlon (ITU).
Puntos
Na súa fundación, os primeiros vinte atletas de cada carreira gañaban puntos segundo a súa posición e o atleta con máis puntos ao final da tempada era nomeado campión da Copa do Mundo. Coa reorganización en 2009 e a supresión do título de campión da Copa do Mundo decidiuse que puntos desta copa contarían nun ránking mundial. Isto fíxose para que os dous atletas con máis puntos na Copa do Mundo puidesen entrar no Ránking Mundial. Con todo, como para o ránking se contan as catro mellores actuacións do ano e as probas das Series Mundiais outorgan ata dúas veces e media os puntos das probas da Copa do Mundo, nunca se sumaron puntos da Copa a ningún atleta do top10. Despois de 2014 o total de puntos da Copa do Mundo aumentou, outorgando 500 ao primeiro posto e un 7.5% menos a cada atleta subseguinte para os primeiros 50 atletas sempre que non superen o tempo de corte (5% do tempo do gañador nas probas masculinas e 8% nas femininas). Con todo os puntos xa non contribuirían a uns atletas puntuación de serie mundial e só a uns atletas clasificación mundial.
Gañadores
Os campións da Copa do Mundo proclamábanse segundo os puntos totais acumulados en cada proba, con puntos dobres para as probas do Campionato do mundo de tríatlon. Os campións declarados dende 1991 a 2008 son:
Alto o fogo de ETA de 2010-2011
O 5 de setembro de 2010, a organización terrorista vasca anunciou, nun comunicado á canle de televisión británica BBC, a través dun vídeo, "un cesamento de accións armadas ofensivas", que foi entendido como un alto o fogo, sen especificar o seu alcance, nin mencionar o acordo alcanzado por Eusko Alkartasuna e a esquerda abertzale, ilegalizada dous días antes para que ETA puxese fin á violencia definitivamente e entregase as armas, ou as peticións por parte de diversos mediadores internacionais en marzo de 2010 por un alto o fogo. O 18 de setembro, e a través do diario Gara, ETA emitiu un novo comunicado no que pedía aos mediadores internacionais da chamada Declaración de Bruxelas a súa participación no proceso, ao tempo que instaba a Francia e España a negociar. Unha semana despois declaraba que sería posíbel un alto o fogo "permanente e verificábel" de cumprirse as condicións que sinalara.
Catro meses despois da primeira declaración, ETA anunciou o 10 de xaneiro de 2011 a súa decisión de declarar "un alto o fogo permanente, xeral e verificábel" nun novo comunicado que foi acollido con escepticismo polo goberno español e a maioría das forzas políticas, e en marzo dese mesmo ano mostrouse disposta a unha "verificación informal" do alto o fogo. O 20 de outubro de 2011, tres días despois da celebración da Conferencia Internacional de Paz de San Sebastián, na que se lle pedía unha declaración neses termos,
ETA anunciou "o cesamento definitivo da actividade armada" nun comunicado no que tamén fixo "un chamamento aos gobernos de España e Francia para abrir un proceso de diálogo directo" destinado a solucionar "as consecuencias do conflito".
Á altura do alto o fogo de setembro de 2010, ETA tiña acumulados un total de 829 asasinatos e 84 secuestros. O último atentado mortal en España fora trece meses antes, o 30 de xullo de 2009 en Mallorca, co asasinato de dous gardias civís. O último asasinato, porén, tivera lugar o 16 de marzo de 2010 en Francia, coa morte dun policía francés nun tiroteo entre as forzas de seguridade e os etarras.
Tanto o Goberno de España, como o Goberno Vasco, e os grupos parlamentarios no Congreso dos Deputados, manifestaron o seu escepticismo e decepción polo anuncio de ETA, ao consideralo insuficiente. Todos eles reflectiron que o que se esperaba de ETA era que abandoase as armas dunha vez e para sempre. Porén, por parte da ilegalizada Batasuna, defendeuse a posición de ETA como unha oportunidade de alto valor para superar o chamado "conflito vasco".
Teoría científica
Clasificación das teorías científicas
As teorías poden clasificarse de dúas maneiras distintas segundo a súa forma:
Barranco
250px|thumb|Barranco na rexión de [[Khárkiv, en Ucraína.]] Un barranco, tamén chamado barranca, barronca ou carricova, é un descenso brusco e profundo na superficie do terreo. Pode ser causado por varios motivos, entre outros, pola erosión causado por un curso fluvial ou polo movemento das placas tectónicas.
Teoría científica
Clasificación das teorías científicas
A teoría formal pode ser máis precisa, pero afástase da realidade porque a abstrae, mentres que a teoría empírica é máis inexacta, pero garda maior relación coa realidade.
Pasos para formular unha teoría (o método científico)
A definición de Francis Bacon sobre modelo científico (pasos posteriores á formulación dunha teoría): En termos xerais, os científicos deben seguir unha sistematización para obter unha dedución válida acerca de algo. Esta sistematización resúmese nos pasos do método científico.
O primeiro paso en calquera investigación é a observación. A observación consiste en fixar a atención nunha porción do Universo. Mediante a observación identifícanse as realidades ou acontecementos específicos do cosmos a través dos nosos sentidos.
Despois de enunciar unha ou máis hipóteses, ou explicacións propostas, o investigador elabora unha ou máis predicións, as cales deben ser consistentes coas observacións e hipóteses. Para facer isto, o investigador usa o razoamento dedutivo.
De seguido, as predicións son sometidas a probas sistemáticas para comprobar a súa ocorrencia no futuro. Estas comprobacións en conxunto reciben o nome de experimentación.
A experimentación pode realizarse de diversos xeitos, pero a experimentación controlada é unha característica propia do método científico, de tal xeito que outros sistemas máis sinxelos non son viables para o propósito da ciencia.
Na experimentación controlada débense ter dous grupos de proba: un suxeito chamado grupo de control ou grupo testemuña, e outro chamado grupo experimental. O grupo de control e o grupo experimental, son sometidos ás mesmas condicións, excluíndo a variable que se elixiu para o estudo. O grupo de control non é sometido á variable, só se somete ao grupo experimental. Obsérvanse os resultados e rexístranse as diferenzas entre ambos os grupos. Se o investigador nota unha diferenza entre ambos os grupos, entón pode deducir unha resposta. Conforme a investigación avanza, as hipóteses falsas rexéitanse unha a unha, ata obter a resposta máis plausible de todas as hipóteses que se presentaron inicialmente. Cando a hipótese se verifica, entón procésase a declaración final, que en ciencias se chama teoría. Se a teoría se verifica como verdadeira en todo tempo e lugar, entón é considerada como lei.
Unha explicación visual
Por pasos, a tira amosa:
2. É entón cando o dato debe contrastarse, realizando novas experiencias e obtendo novos datos ou evidencias.
3. Tentamos conectar as evidencias, o que nos dá unha estrutura.
4. Hai diferentes estruturas que poden ligar as evidencias, co que temos en competición varias teorías.
6. Cos novos datos, haberá teorías que podemos rexeitar porque non encaixan con eles.
7. Queda entón un número reducido de teorías. En calquera estrutura teórica, necesitamos asumir hipóteses, o que nos remite a unha maior ou menor dependencia inicial da teoría.
8. Asúmese entón que un conxunto de hipóteses iniciais menor corresponde a unha maior probabilidade de veracidade da teoría.
9. Así, rematamos collendo a teoría que explique todo o que se pretende do xeito máis sinxelo.
10.Isto permite facernos unha idea, un modelo, da realidade que indican as evidencias reunidas.
11.Ese modelo non será totalmente certo ou válido, pero achegarase á verdade subxacente máis que os modelos que se foron descartando ó irmos rexeitando as teorías que os soportan.
Herba dona
miniatura|240px|Aspecto xeral na floración. miniatura|240px|Froitos (aquenios) chegados. miniatura|240px|Ilustración de [[A. Masclef, Atlas des plantes de France, 1891]]
A herba dona ou pé de galiña (Fumaria officinalis), é unha planta herbácea anual da familia Papaveraceae, nativa de Europa, común en Galiza.
Etimoloxía
O termo Fumaria deriva do latín fumus (fume) posibelmente e segundo dixo Plinio o Vello, por mor a que o seu zume provoca un intenso lagrimexo, coma se se tratase de fume, así como polo seu cheiro, que tamén se lle asemella. Os antigos exorcistas, crían que se se queimaba esta planta, o seu fume escorrentaría os maos espíritos; existe, ademais, a lenda de que a planta non agromaba das sementes, senón do fume que saía do interior da terra.
En galego recibe os nomes vulgares de: herba fumaria, herba dona, pé de galiña, pirixel de can e herba do fogo.
Descrición
É unha herba glabra, de talo erecto e ben ramificado, bastante difusa que acada os 50 cm de altura. Presenta follas pinnaticompostas, alternas, cos últimos folíolos case lineares. A comezos da primavera forma inflorescencias en acios terminais dunha ducia de flores cigomorfas, de até 9 mm de lonxitude cada un. As flores teñen o cáliz formado por dous sépalos pequenos, de cor abrancazada, ovados, co bordo dentado, máis angostos cá corola; esta está composta por catro pétalos unidos no ápice mais ceibos, dos cales o superior se prolonga nun espolón. O androceo é diadelfo, ou sexa con 6 estames fusionados polos seus filamentos en dous grupos, que semellan cada un deles dividido en 3 anteras. O xineceo amosa dous carpelos, co ovario súpero. O froito é un pequeno aquenio globoso estriado/engurrado, máis ou menos truncado.
Distribución e hábitat
Orixinaria de Europa; Linné, na súa diagnose orixinal, indica: «Habitat in Europae agris, cultis». Cosmopolita; introducida en América do Norte. Medra en leiras, terreos cultivados ou chairas de solo medianamente seco.
Usos
A infusión lixeira utilízase coma hepatorregulador, diurético e laxante, e topicamente, para as afeccións do coiro cabeludo. Cómpre evitar a sobredose, pois os alcaloides que contén resultan cardiotóxicos en doses elevadas.
Na súa composición química atópanse, entre outros :
Taxonomía
Fumaria officinalis foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 700. 1753. Número de cromosomas de Fumaria officinalis (Fam. Papaveraceae) e táxones infraespecíficos: 2n=28 2n=c.32 Fumaria: nome xenérico do latín fumus = "fume", posibelmente pola cor ou polo cheiro das raíces frescas.
officinalis: epíteto latino que significa "usado coma planta medicinal".
Castro de Escuadro, Maceda
Santa Baia de Castro de Escuadro é unha parroquia do concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 143 habitantes (63 homes e 80 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 44 habitantes en relación ao ano 2000.
Xentilicio
O seu xentilicio é castrexo.
Lamarrío, Tortes, Becerreá
Lamarrío é un lugar da parroquia de Tortes no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Ronald Fisher
Sir Ronald Aylmer Fisher nado en Londres o 17 de febreiro de 1890 e finado en Adelaide (Australia) o 29 de xullo de 1962, foi un estatístico e biólogo que usou a matemática para combinar as leis de Mendel coa selección natural, de maneira que axudou así a crear unha nova síntese do darwinismo coñecida como a síntese evolutiva moderna, e tamén un prominente euxenista na primeira parte da súa vida.
En 1919 empezou a traballar en Rothamsted Research, unha estación agrícola experimental onde desenvolveu a análise da varianza para analizar os seus inmensos datos dos cultivos que realizou dende a década de 1840, e onde nos seguintes anos estableceu a súa reputación como bioestatístico. Tamén foi un dos maiores fundadores da xenética de poboacións. Entre outras cosas, resumiu o principio de Fisher, propuxo o denominado modelo de selección sexual runaway e a “hipótese do fillo sexy”, e ideou a ecuación de Fisher, o valor reprodutivo e a desigualdade de Fisher.
Anders Hald chamouno «un xenio que, case a soas, creou a fundación da moderna ciencia estatística», mentres que Richard Dawkins o denominou «o biólogo máis grande dende Darwin. Non só foi o máis orixinal e construtivo dos arquitectos da síntese neodarwiniana; Fisher tamén foi o pai da estatística moderna e do deseño experimental. Tamén se pode considerar que deu aos investigadores da bioloxía e a medicina as súas ferramentas máis importantes ademais da versión moderna do teorema central da bioloxía." Geoffrey Miller dixo del: «Para os biólogos, foi un arquitecto da “síntese moderna” que empregou modelos matemáticos para integrar as leis de Mendel coas teorías da selección biolóxica de Charles Darwin. Para os psicólogos, Fisher foi o inventor de varias probas estatísticas que se deben empregar sempre que sexa posible nas revistas psicolóxicas. Para os granxeiros, foi o fundador de investigacións na agricultura, e salvou millóns de morrer de fame través de programas racionais de cultivo.»
Traxectoria
miniatura|Ronald Fisher na súa cerimonia de graduación na Universidade de Cambridge Fisher gañou unha bolsa para estudar matemáticas na Universidade de Cambridge en 1909 e conseguiu matrícula de honra en astronomía en 1912. En 1915 publicou o artigo The evolution of sexual preference (La evolución de preferencia sexual) sobre a selección sexual e a selección intersexual. Fisher publicou The Correlation Between Relatives on the Supposition of Mendelian Inheritance en 1918, onde se adiantou ao modelo conceptual xenético que amosa que a varianza continua (primeiro uso do termo varianza na estatística) entre caracteres biolóxicos podería ser resultado das leis de Mendel, reconciliando estas coa evolución gradual. O artigo tamén fundou a xenética cuantitativa moderna empregando o método estatístico de biometría para crear as fundacións pola xenética biométrica.
En 1900 redescubríronse as leis de Mendel en 1900 coa escola de biométrica, liderada por Karl Pearson, seguidor das teorías de Charles Darwin de que pequenas diferenzas importaban moito á evolución, mentres que a escola mendeliana, liderada por William Bateson, pensaba que a obra de Gregor Mendel mostraba que a evolución funciona con grandes diferenzas. Joan Box, filla e biógrafa de Fisher, dixo que este problema xa se resolveu en 1911.
Xunto con Sewall Wright e J. B. S. Haldane, Fisher é un dos principais fundadores da xenética de poboacións, que logrou conciliar a metodoloxía biométrica coa xenética mendeliana, a primeira fase da síntese evolutiva moderna.
O interese de Fisher na xenética e na evolución espertou en Cambridge, coa lectura dunha serie de artigos de Karl Pearson ("Mathematical Contributions to the Theory of Evolution"). Na mesma universidade, os mendelianos eran a escola dominante, e Fisher axiña estivo convencido de que o mendelismo era o principal mecanismo da herdanza.
miniatura|300px|A cola do pavo real en voo, exemplo clásico do modelo de selección autorreforzante de Fisher. Fisher sentou as bases da xenética de poboacións, demostrando que a posibilidade de que unha mutación incremente a adaptación dun organismo diminúe coa magnitude da mutación e que as poboacións máis grandes dan lugar a máis variacións, de modo que teñen unha maior probabilidade de supervivencia. Tamén propuxo o Fisherian runaway que describe unha conxectura de como a selección sexual, por exemplo nunha especie como o pavo real, crea a cola longa e corida do macho como unha ornamentación sexual.
Nun libro de 1930, The Genetical Theory of Natural Selection (La teoría xenética da selección natural), Fisher resumiu o principio de Fisher que demostra por que o cociente de sexo entre varóns e femias é case sempre 1:1.
No modelo xeométrico de Fisher explicou a distribución dos efectos das mutacións que poden contribuír á adaptación evolutiva.
En 1936 introduciu o conxunto de datos de Iris como un exemplo de análise discriminante linear.
No seu artigo de 1937 The wave of advance of advantageous genes (A onda de avance dos xenes beneficiosos) propuxo a ecuación de Fisher no contexto da dinámica de poboacións para describir a viaxe que realiza un alelo beneficioso cando se esparexe polo aire. A partir de aquí apareceu a ecuación de Fisher–Kolmogorov.
En 1938 resumiu o algoritmo de Fisher–Yates con Frank Yates no seu libro Statistical tables for biological, agricultural and medical research (Táboas estatísicas para invesigacións de bioloxía, agriculura e medicina). A súa descrición do algoritmo empregaba lapis e papel; unha táboa de números aleatorios aportaba o compoñente do azar.
A pesar de ser un opoñente prominente da estatística bayesiana, foi Fisher quen empregou a palabra “bayesiana” por primeira vez. Foi tamén o primeiro en empregar ecuacións de difusión para intentar calcular a distribución da frecuencia dos alelos e a estimación de ligamento empregando métodos de máxima verosimilitude entre poboacións.
Vida persoal
miniatura|220px|”Blue plaque” de Fisher. miniatura|Ronald Fisher de neno. Fisher naceu cun irmán xemelgo en East Finchley, Londres mais o outro irmán morreu no parto. Tivo tres irmás e un irmán máis vellos. Dende 1896 ata 1904 viviu en Inverforth House, onde a English Heritage puxo en 2002 unha Blue plaque. A súa nai, Kate, morreu cando tiña 14 anos, e 18 meses máis tarde o seu pai George, socio dunha empresa de poxadores comerciantes de artes finas, Robinson & Fisher, perdeu o seu negocio.
Durante a primeira guerra mundial, Fisher atravesou momentos de extrema carestía económica. A pesar das dificultades, comezou a escribir recensións de libros para a Euxenic Review e incrementou gradualmente o seu interese no traballo xenético e estatístico.
Lista de presidentes do Real Madrid
Esta páxina conten a lista dos presidentes do Real Madrid Club de Fútbol na súa historia, que son:
Ronald Fisher
Vida persoal
En 1919 Fisher empezou a traballar na Rothamsted Experimental Station (Harpenden, Hertfordshire, Inglaterra). Alí comezou o estudo dunha extensa colección de datos, con resultados que foron publicados baixo o título xeral de Studies in Crop Variation. Durante os seguintes sete anos, dedicouse ao estudo pioneiro dos principios do deseño de experimentos (The Design of Experiments, 1935), elaborou os seus traballos sobre a análise da varianza e comezou a prestar unha atención especial ás vantaxes metodolóxicas da computación de datos (Statistical Methods for Research Workers, 1925).
En 1929 foi admitido na Royal Society. O recoñecemento fixo crecer a súa fama e converteuse nun investigador docente de prestixio internacional. En 1933 pasou a ocupar a cátedra de Euxenesia no colexio universitario de Londres. En 1939, co inicio da guerra, a cátedra foi suprimida e exiliouse a Rothamsted.
Despois de xubilarse de Cambridge en 1957 integrouse como investigador sénior no CSIRO en Adelaide, Australia. Morreu de cancro de colon en 1962.
Euxenesia
miniatura|dereita|Fisher en 1912. Fisher convertérase nun dos fundadores máis activos da Sociedade de Euxenesia xunto con John Maynard Keynes, R. C. Punnett e Horace Darwin. Un terzo do seu libro The Genetical Theory of Natural Selection consistiu nunha síntese da literatura xa publicada ao respecto, e á aplicación destas ideas ao ser humano. Fisher atribuía o declive e a caída das civilizacións ao feito de que se alcanzara un momento histórico no que comezara a decaer a fertilidade das clases altas. Utilizando os datos do censo de 1911 para Gran Bretaña, Fisher mostraba a relación inversa entre fertilidade e clase social. A causa, na súa opinión, radicaba no incremento do status social das familias que non eran capaces de producir moita descendencia, pero que medraran polas vantaxes económicas asociadas a ter un número reducido de fillos. Para superar esta "lacra", Fisher propuña que as vantaxes económicas das que gozaban as familias pequenas, desaparecesen por medio de subsidios estatais.
Entre 1929 e 1934 Fisher participou moi activamente na campaña emprendida pola Euxenics Society a favor da aprobación dunha lei que permitise a esterilización sobre a base de criterios euxenésicos, unha esterilización voluntaria e positiva que nunca se aplicase como castigo.
Controversias
Opúxose á cuestión racial da UNESCO, crendo que as evidencias e a experiencia cotiá mostraban que grupos de seres humanos diferían profundamente «na súa capacidade innata por desenvolvementos intelectuais e emocionais» concluíndo que o «problema práctico internacional é o de aprender a compartir os recursos deste planeta amigablemente con persoas de natureza material», e que «este problema anúbrase por esforzos ben intencionados que buscan minimizar as diferenzas existentes». A declaración modificada, titulada «The Race Concept: Results of an Inquiry» (1951) acompañouse co comentario desconforme de Fisher.
Fisher falou en público en contra do estudo de 1950 que mostraba que o tabaco causa cancro de pulmón, argüíndo Post hoc ergo propter hoc (despois disto, polo tanto, a consecuencia disto), é dicir, que unha correlación positiva entre dous factores non implica causalidade entre eles.
Lago Kinney
300px|miniatura|Lago Kinney e [[monte Whitehorn.]] O Lago Kinney (en inglés Kinney Lake) é un lago glacial da Columbia Británica (Canadá), situado no Parque provincial Monte Robson. O lago é unha expansión do río Robson (un afluente do maior río Fraser) e sitúase a medio camiño entre o nacemento do río e a súa desembocadora. Pódese chegar ao lago seguindo a ruta do lago Berg durante 4,2 km.
Oliver Cowdery
Oliver Cowdery, nado o 3 de outubro de 1806 en Wells, Vermont e finado o 3 de marzo de 1850, foi o principal participante xunto con Joseph Smith no período de organización do movemento mormón participando directamente en moitos dos acontecementos principais da nova Igrexa desde 1829 a 1836. Foi un das tres testemuñas dos ferros de ouro de onde se orixinase o Libro de Mormón. Despois da organización da Igrexa de Cristo, nome polo cal se coñecía á Igrexa nos seus inicios, Cowdery foi chamado como un dos doce apóstolos da Igrexa.
Vida
Oliver Cowdery naceu o 3 de outubro de 1806 en Wells, estado de Vermont nos Estados Unidos de América.
O Libro de Mormón
Oliver Cowdery dixo escribir da súa propia man "todo o Libro de Mormón (salvo algunhas poucas páxinas) tal como saía dos beizos do profeta José Smith". Coñecía inicialmente a José Smith, pai, por intermedio de quen coñeceu a Joseph Smith o 5 de abril de 1829 ao decatarse de que o mozo Smith recibira de mans anxelicais uns ferros de ouro contendo escritos de antigos habitantes da antiga América. Do mesmo xeito que José Smith, con quen tiña un parentezco distante, Cowdery gustaba na súa mocidade de ir na busca de tesouros escondidos, de feito Cowdery comentoulle a Smith que o vira nunha visión os mencionados ferros de ouro, dous anos antes de que os dous coñecésense.
Desde o 7 de abril a xuño de 1829, Cowdery actuou como escriba de Jose Smith na tradución do Libro de Mormón, por un tempo, Cowdery tentou traducir parte dos ferros de ouro, pero fallou.
Xoán o Bautista
Durante a mencionada tradución dos ferros de ouro que resultase na publicación do Libro de Mormón, tomaron interese na doutrina da autoridade para bautizar, Oliver Cowdery e José Smith dixeron estar presentes xuntos orando respecto diso o 15 de maio de 1829. Oliver dixo: "As nosas almas eleváronse en poderosa oración a fin de saber como recibir as bendicións do bautismo e do Espírito Santo... Buscamos diligentemente... a autoridade do santo sacerdocio e o poder de administrar no mesmo".
Como resposta ao seu interese, Cowdery e Smith recibiron o chamado Sacerdocio Aarónico. A ordenación efectuouse baixo as mans dun anxo, quen declarou ser o falecido e resucitado Xóan o Bautista, do Novo Testamento coas palabras: "Sobre vós, os meus consiervos, no nome do Mesías, confiro o Sacerdocio de Aarón, o cal ten as chaves do ministerio de anxos, e do evanxeo de arrepentimento, e do bautismo por inmersión para a remisión de pecados". O anxo explicou que obraba baixo a dirección de Pedro, Santiago e Xoán, os apóstolos da antigüidade, quen posuían o sacerdocio maior, coñecido como o Sacerdocio de Melquisedec. Logo de seren ordenados entraron ao río Susquehanna e un bautizou ao outro. Cowdery confirmou o feito no seu último testemuño pouco antes de morrer.
Nossa Senhora do Perpétuo Socorro, Santa Maria
Nossa Senhora do Perpétuo Socorro é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Perpétuo Socorro, Vila do Carmo, Vila Getúlio Vargas, Vila Jane, Vila Neumayer, Vila Nossa Senhora do Perpétuo Socorro, Vila Tietze.
Prang (arquitectura)
miniatura|Santuario principal do templo Khmer en Nakhon Ratchasima. Un prang (ប្រាង្គ: ; ปรางค์: ) é unha torre alta-como un chapitel, normalmente sobrecargado. Eran un elemento común da arquitectura en santuarios hindús e budistas no Imperio Khmer. Posteriormente foron adaptados por arquitectors budistas en Tailandia, especialmente durante o Reino de Ayutthaya (1350–1767) e o Reino de Rattanakosin (1782-1932). En Tailandia aparece só nos templos budistas máis importantes.
Etimoloxía
O termo prang é un composto do termo sánscrito pra- ('dianteiro, diante') e unṅga (limbo do corpo), coas vogais de contacto unidas por sandhi.
Estrutura
Unha torre prang ten unha forma que evoca lembranzas de Indic shikhara de templo hindú, a pesar de que é lixeiramente diferente en deseño. En cada punto cardinal, un prang normalmente ten un tímpano e lintel por riba das portas exteriores. No prang hai imaxes no teito tales como antefixos, multi-encabezado Nāgas, ou Garuda.
Templo khmer
dereita|miniatura|355x355px|O central prang de Angkor Wat o templo simboliza a montura [[Monte Meru (mitoloxía)|Meru.]] Orixinalmente os prangs khmer eran os templos para a adoración dos deuses hindús, como Shiva e Vishnu. O espazo dentro do prang torre, o teito, era relativamente pequeno por dúas razóns:
Templos tailandeses
miniatura|300x300px|Wat Chaiwatthanaram, un exemplo de estilo tailandés prang O primeiro prangs en Tailandia era incorporada Phimai e Khao Phnom Rung e Lopburi entre comezos do século X e o tardío século XII, cando o Khmer o reino era dominante.
Despois de que o Imperio Khmer colapsase, os mestres construtores tailandeses de Sukhothai adaptaron a forma dos prang. Un exemplo disto é o Prang do Wat Mahathat en Phitsanulok. Desenvolvementos máis tardíos do Prang suxeriu o Cella só. A porta de entrada deviña un nicho, no cal foi colocado o Buddharupa (Buddha estatua), o cal orixinalmente tomaba o interior de posición central. Para razóns de simetría o nicho foi repetido en todo catro lados. No seu pinnacle era un Trishul, a "arma de Indra".
Un prang "máis moderno" sería por exemplo o Wat Arun de Bangkok.
Radiohead: The Best Of
Radiohead: The Best Of é un recompilatorio de grandes éxitos da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, editado o 2 de xuño do 2008. O álbum está formado por sinxelos, temas dos seus discos e unha cara-b editados entre 1993 e 2003 mentres a banda estaba no selo EMI. O primeiro disco, tamén dispoñible por separado, trae a meirande parte dos hits da banda, mentres que o segundo concéntrase en sinxelos menos exitosos e noutros temas. Todo o material dos discos foi anteriormente editado. Como lanzamento paralelo, un DVD recompilatorio conta con 21 vídeos musicais, dos cales 9 xa foran editados en DVD anteriormente. O recompilatorio estreouse no número 4 nas listas de álbums británicas.
Boris Eikhenbaum
Traxectoria
Pasou a súa infancia e adolescencia na súa vila natal. Logo de rematar os estudos en 1905, foi a San Petersburgo e ingresou na Academia Militar Médica Kirov, e en 1906 entrou na Facultade de Bioloxía da Institución Libre de P. F. Lesgaft, ao tempo que estudaba música (violín, piano e voz). En 1907 deixou ese centro e comezou na Escola Musical de E. P. Raprof e na Facultade de Filoloxía Histórica da Universidade Estatal de San Petersburgo. En 1909 abandonou por completo as súas aspiracións profesionais no campo da música, centrándose na filoloxía.
En 1909, logo de dous anos de estudo no departamento de eslavo-ruso, foi transferido ao departamento de romance-xermánicas, regresando ao anterior en 1911 e rematando os seus estudos universitarios en 1912.
Un momento importante da biografía de Eikhenbaum foi a súa implicación canda a outros membros da OPOJAZ (Sociedade para o Estudo da Linguaxe Poética), fundada en 1916. En 1918 uniuse ao grupo, participando nas súas investigacións até mediados da década de 1920. Eikhenbaum achegou ao grupo definicións e interpretacións, e con ensaios como Theory of the "Formal Method" axudou a perfilar a súa visión da literatura.
Entre 1947 e 1949 Eikhenbaum foi vítima dunha persecución a través da campaña contra o "cosmopolitismo sen raíces" canda a Víctor Zhirmunski, Grigori Gukovski e Mark Azadovski, aínda que se lle permitiu seguir coas súas investigacións.
Ramón Calderón
José Ramón Calderón Ramos, nado en Palencia o 26 de maio de 1951, foi presidente do Real Madrid entre 2006 e principios de 2009. É sobriño-bisneto do exministro Abilio Calderón Rojo e licenciado en Dereito pola Universidade de Navarra no ano 1974.
A Casa do Vento, Ermedelo, Rois
A Casa do Vento é un lugar da parroquia de Ermedelo no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Bandeira das Illas Marshall
A bandeira das Illas Marshall, unha nación situada no Océano Pacífico, foi adoptada cando o país comezou a exercer o seu autogoberno, o 1 de maio de 1979. É un Estado soberano (independente) desde 1990.
As Illas Marshall formaron parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, que estaba administrado polos Estados Unidos.
Nesta bandeira aparecen representadas simbolicamente as illas que conforman o país dentro do océano. A franxa ascendente colocada en diagonal representa o ecuador, a estrela branca situada na parte superior da bandeira simboliza este arquipélago situado no Hemisferio Norte. As cores laranxa e branca representan, respectivamente, a coraxe e a paz e tamén as dúas cadeas de illas do arquipélago das Illas Marshall: Ratak Chain e Ralik Chain. A estrela branca posúe vinte e catro puntas, unha por cada distrito electoral do país.
A bandeira das Illas Marshall foi deseñada por Emlain Kabua, que foi primeira dama da República.
Cluedo
miniatura|dereita|220px|Logo de Cluedo. Cluedo é un xogo de mesa no que os participantes teñen que resolver un crime ficticio empregando a súa capacidade de dedución. Alguén cometeu un asasinato e tense que adiviñar o autor, a arma e o cuarto da casa onde aconteceu. Poden xogar entre dous e seis xogadores.
Historia
Creado polo inglés Anthony E. Pratt en 1944, o xogo foi editado por primeira vez por Waddingtons en 1949 no Reino Unido. Dende entón e debido ao seu éxito, foi reeditado e actualizado varias veces. Actualmente pertence á empresa multinacional estadounidense Hasbro.
Mecánica
O obxectivo é determinar quen asasinou a vítima do xogo (o "Dr. Black"), onde aconteceu o crime e cal foi a arma empregada. Cada xogador fai o papel dun dos seis sospeitosos e ten que tentar deducir a resposta correcta mentres se move polo taboleiro e recolle pistas dos outros xogadores sobre as circunstancias dos feitos.
Contido do xogo
O xogo, normalmente consiste nun taboleiro que amosa os cuartos, andadeiros e pasaxes secretas dunha casa inglesa de campo, chamada Mansión Tudor en Hampshire, en 1926. Tamén inclúe figuriñas de cores que representan os personaxes, as armas en miniatura, dados, tres xogos de cartas e as Notas do detective.
Taboleiro
Hai nove cuartos da mansión nos que puido ter acontecido o asasinato, dispostos de xeito circular no taboleiro de xogo e separados por pasaxes. Os catro cuartos das esquinas teñen cadansúa pasaxe secreta que conduce ao cuarto da esquina diagonal oposta do mapa. O cuarto do centro (que se adoita chamar soto ou escaleiras) é inaccesíbel para os xogadores, mais contén o sobre coa solución e non se emprega doutro xeito durante o xogo. Os espazos coloreados que arrodean o perímetro exterior marcan o punto de comezo de cada personaxe.
† ‡ indican pasaxes secretas á esquina oposta
Sospeitosos
Na edición estándar de Cluedo veñen seis figuriñas básicas de cores que representan os personaxes (nomes orixinais na súa versión inglesa):
Repercusión
Publicáronse numerosos xogos, libros e mesmo estreouse un filme, Clue, como parte da franquía Cluedo. Tamén saíron á venda produtos derivados nos que se ofrecen diferentes modos de xogo, así como personaxes, cuartos e armas extra. O xogo orixinal identifícase co slogan "Classic Detective Game".
Luis Gómez-Montejano
Luis Gómez-Montejano foi un presidente do Real Madrid. O seu mandato comezou no 2006 e rematou nese mesmo ano.
Ducado de Gaeta
miniatura|Territorio do Ducado de Gaeta sobre o ano 1000. miniatura|O antigo campanario de Sant'Erasmo. O Ducado de Gaeta é o ducado que no Medioevo estaba á fronte da cidade tirrénica homónima.
As orixes
Nace nos primeiros anos século IX como a comunidade local; empezou a crecer como poder autónomo bizantino, en loita con longobardos e sarracenos.
As orixes do Ducado de Gaeta hai que buscalas nas da cidade mesma, nada poucos séculos antes, e na complexa situación política da área: Gaeta nace dos primeiros grupos de fuxitivos que, despois da guerra greco-gotica (535-553) e da conquista longobarda do Mezzogiorno (570), abandonaron as cidades costeiras romanas de Formia e, secundariamente, Minturno para buscar refuxio no promontorio de Gaeta, xerando o castrum Caietanum. Esta localización garantía unha maior protección, permitindo ao mesmo tempo mellores ligazóns, vía marítima, con Roma, Nápoles e Constantinopla.
No século VI o castrum foi medrando demograficamente mentres se despoboaban as cidades romanas. A orixe do Ducado tivo lugar nos primeiros decenios do século IX, cando a cidade adquiriu a autonomía de Constantinopla, á que estaba ligada despois do intento papal de a anexionar aos seus propios dominios. Realmente dependendo do poder central, a distancia coa capital de Oriente permitía unha independencia de feito. Os longobardos inicialmente non interferiron, tras dixaren libre do seu dominio parte da costa comprendida entre os montes Auruncos, o río Garigliano e o mar Tirreno.
No século IX pódese empezar a falar do inicio da documentación sobre Gaeta, parte de cuxo territorio constituía un dos grandes patrimonios en terreos da Igrexa, gobernado por un reitor que o administraba en interese do papado. A fonte principal para a historia de Gaeta durante o seu período ducal é o Codex diplomaticus cajetanus, unha escolma de documentos oficiais.
O título de hipata, testemuñado no século IX en referencia aos señores de Gaeta, ten orixe bizantina e correspóndese ao latino cónsul. En 778, Gaeta foi o cuartel xeral desde onde o patricio de Sicilia dirixiu a campaña contra os sarracenos que tentaban ocupar a Campania. Xa no 810 está testemuñada a presenza dunha frota gaetana. Nos mapas Gaeta é citada como castrum ata 867, cando medra a súa importancia como para ser denominada civitas. En Formia foi realizada unha domusculta polo papa Zacarías para conter o expansionismo gaetano. O Patrimonio Gaetano foi renomeado Patrimonium Traiectum, e o reitor tiña a súa sé no castrum Leopolis.
Inicio da dinastía grega
O primeiro cónsul de Gaeta, Constantino, co seu fillo Mariño asociado ao goberno, foi un cónsul bizantino, vasalo de André II de Nápoles. Constantino defendeu a cidade dos ataques dos piratas sarracenos e erixiu fortificacións, construíndo castelos.
Foi co duque Mariño I, no ano 875, cando Gaeta comeza a lexislar e a bater unha moeda propia soberana, cuñando o “follaro”; isto mostra que a cidade gozaba dunha independencia de feito. Comezou así o período da República marítima de Gaeta , que durou ata 1140, cando o ducado foi incluído no reino de Sicilia. O concepto de república marítima non é antigo, pois naceu coa historiografía oitocentista, que indicou con tal nome as cidade que gozaban dunha independencia de facto (como Amalfi e Gaeta) - ás veces transformada despois en independencia tamén xurídica (como por exemplo no caso de Venecia) - e que basaban a propia liberdade na navegación e no comercio mediterráneo.
O ascenso dos Docibilis
Constantino de Gaeta foi sucedido, probabelmente mediante violencia, por Docibilis I, que instituíu unha dinastía e confirmou a independencia de feito de Gaeta. left|miniatura|200px|A torre cadrada do Castelo de [[Itri, atribuído a Docibilis I.]] A dinastía dos Docibilis empeñouse en facer progresar Gaeta mediante obras e alianzas. Uniron as forzas cos sarracenos contra os seus veciños cristiáns e co Papa contra os piratas musulmáns na batalla de Ostia. Dotouse dun impoñente palacio e aumentaron o prestixio e a riqueza da cidade. Os Docibilis rexeron Gaeta independente de Nápoles.
Docibilis II (morto en 954) foi o primeiro que se puido adornar, no 933, co título de dux. O mesmo Docibilis porén subdividiu o territorio facendo ao seu segundoxénito Mariño duque de Fondi, pero a partición do territorio debilitou o poder da familia.
O declive dos Docibilis
No 962, Gaeta someteuse a Pandulfo Testa de ferro, o longobardo príncipe de Capua. No 976, o ducado converteuse en vasalo de Odón II do Sacro Romano Imperio e do Papa, así a súa relación co Imperio de Oriente pasou á de Occidente.
Gaeta minguou en importancia a finais do século X – principios do XI. No 1012, unha sucesión a debilitou ulteriormente: Xoán IV morreu, deixando un fillo Xoán V, tido con Sichelgaita, irmá de Serxio IV de Nápoles. Xoán V, a súa avoa Emilia e os seus tíos León I e León II entraron en conflito polo poder. A situación resolveuse no 1025 cando Xoán V, protexido mentres tanto por Serxio de Nápoles, retomou o control do ducado coa axuda dos normandos. Isto irritou a Pandulfo IV de Capua que comezou a guerra e conquistou Gaeta no 1032. A dinastía dos Docibilis non había recuperar nunca máis o seu ducado.
Dinastía longobarda
Gaeta foi conquistada polos longobardos no 1032. No 1038, Pandulfo de Capua, convertido en Pandulfo I de Gaeta, foi deposto por Guaimaro IV de Salerno. Guaimaro non reinou persoalmente sobre o ducado por moito tempo, deixando o poder ao mercenario normando Rainulfo Drengot. Á morte de Rainulfo, porén, os de Gaeta elixiron como duque ao longobardo Atenulfo, Conde de Aquino.
So Atenulfo e o seu fillo, Atenulfo II, Gaeta permaneceu practicamente independente, pero Ricardo I, príncipe de Capua e o seu fillo Xordano tomaron posesión del no 1058 e de novo no 1062. No 1064, os longobardos foron expulsados e nace a dinastía normanda: Guillerme de Montreuil, tomou o seu posto e casou coa viúva do longobardo Atenulfo I, María, filla de Pandulfo I.
O papel político das mulleres no Ducado de Gaeta foi ben significativo.
Dinastía normanda
A dinastía normanda comprendeu varios duques provenientes de varias familias de relevo local, sobre todo normandos, ata o 1140.
Do 1067 ou 1068 ao 1091, o poder foi mantido pola familia Ridello, a partir de Gofredo Ridello. No 1103, Guillerme de Blosseville conquistou a cidade. Dous anos máis tarde o ducado foi tomado por Ricardo II da familia normanda dos dell'Aquila.
No 1140 Gaeta foi anexionada ao reino de Sicilia á morte de Ricardo III que deixou as súas posesións a Roxerio II de Sicilia.
Comercio
Na época do seu máximo esplendor, a república de Gaeta mantiña comercio coas máis importantes cidades italianas, as naves chegaban ata Constantinopla e a Siria e tiña numerosos consulados en Berberia (actuais Libia, Tunisia, Alxeria e Marrocos). Ata finais da independencia continuou a comerciar con aceite e gran con Roma, Corneto, con Sicilia e co Sardeña.
Lista de soberanos de Gaeta
A seguinte é unha lista dos hipatos, patricios, cónsules e duques que gobernaron o territorio do Ducado de Gaeta. Moitas das datas son incertas e mesmo é ambiguo o exercicio do poder dalgúns deles.
Hipatos
miniatura|[[Gaeta medieval vista desde o mar.|250px|right]]
Duques
No 1041 Guaimaro confiou o control directo e o seu título de duque ao Conde de Aversa. No 1058 Gaeta foi anexionada ao condado de Aversa e polo tanto ao principado de Capua.
Duques e cónsules
Vasalos do principado de Capua. Os príncipes Ricardo I de Capua e o seu fillo Xordano I usaron os títulos de duque e cónsul desde 1058 o primeiro, desde o 1062 o segundo. No 1140 Gaeta foi anexionada ao reino de Sicilia por Roxerio II.
Monelo, Tortes, Becerreá
Monelo é un lugar da parroquia de Tortes no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Chaín, Berdeogas, Dumbría
Chaín é un lugar da parroquia de Berdeogas no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 31 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 14 homes e 17 mulleres.
Gonzalo Romero Durán
Traxectoria
Dirixiu o periódico La Voz de Ferrol. Maurista, foi elixido alcalde de Ferrol o 2 de abril de 1920. Foi oficial do concello de Ferrol e secretario interino do Concello de Narón en 1924. Foi secretario da Unión Patriótica de Ferrol. Foi secretario do concello de Ferrol.
Vida persoal
Casou con Pilar de la Peña en 1916.
Devesa da Rogueira
miniatura|Devesa da Rogueira. A devesa da Rogueira é un arboredo galego de interese ambiental que se localiza no concello de Folgoso do Courel, na serra do Courel. Está recoñecido como sitio natural de interese turístico e atópase dentro do ZEC Ancares-Courel.
Características
Ten unha extensión aproximada de 30 km², con notable riqueza de fauna e flora, con algunhas especies endémicas no norte peninsular coma o tritón ibérico ou a ra patilonga. Así mesmo, as fragas son refuxio de corzos, garduñas, gatos monteses ou leiróns.