cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rfam
miniatura|dereita Rfam é unha base de datos que contén información sobre familias de ARN non codificante (ncRNA) e outros elementos de ARN estruturados. É unha base de datos anotada de acceso aberto desenvolvido orixinalmente no Wellcome Trust Sanger Institute en colaboración con Janelia Farm,   e albergado actualmente no Instituto Europeo de Bioinformática. Rfam está deseñado para ser similar á base de datos Pfam de familias proteicas anotadas.
A diferenza das proteínas, os ARN non codificantes adoitan ter unha estrutura secundaria semellante sen compartir unha secuencia primaria moi similar. Rfam divide os ARN non codificantes en familias baseándose na evolución a partir dun antepasado común. Realizar aliñamentos de secuencias múltiples destas familias pode proporcionar coñecementos da súa estrutura e función, de xeito similar ao que ocorre coas familias de proteínas. Estes aliñamentos de secuencias múltiples máis útiles ao engadirse información da estrutura secundaria. Os investigadores de Rfam tamén contribúen ao Wikiproxecto ARN de Wikipedia.
Usos
A base de datos Rfam pode utilizarse para diversas funcións. Para cada familia de ARN non codificante, a interface permite aos usuarios ver e descargar aliñamentos de secuencias múltiples, ler anotacións, e examinar a distribución nas especies dos membros da familia. Hai tamén ligazóns a referencias da literatura científica e outras bases de datos de ARN. A Rfam tamén proporciona ligazóns a Wikipedia para que as entradas poidan ser creadas ou editadas polos usuarios.
A interface da páxina web Rfam permite que os usuarios busquen os ARN non codificantes por palabra clave, nome da familia ou xenoma, así como buscar pola secuencia do ARN non codificante ou número de acceso de EMBL.  A información da base de datos tamén se pode descargar, instalar e usar utilizando o paquete de software INFERNAL. O paquete INFERNAL pode tamén utilizarse para anotar secuencias (includíndo xenomas completos) de homólogos de ARN non codificsntes coñecidos.
Métodos
Na base de datos a información da estrutura secundaria dos ARN e da secuencia primaria, representada polo aliñamento de secuencias múltiples, está combinado en modelos estatísticos chamados gramática libre de contexto estocástica de perfís (SCFG), tamén coñecidos como modelos de covarianza. Estes son análogos aos modelos de Markov ocultos usados para a anotación de familias proteicas na base de datos Pfam. Cada familia na base de datos está representada por dous aliñamentos de secuencias mñultiples en formato Stockholm e un SCFG.
O primeiro aliñamento de secuencias múltiples é o aliñamento "semente". É un aliñamento revisado á man que contén membros representativos da familia de ARN non codificantes e é anotado con información estrutural. Este aliñamento semente é utilizado para crear o SCFG, que se utiliza co software INFERNAL de Rfam para identificar membros adicionais da familia e engadilos ao aliñamento. Escóllese un valor limiar específico de familia para evitar falsos positivos.
Ata a versión 12, Rfam usaba un paso de filtrado BLAST inicial porque os perfís SCFG eran demasiado caros computacionalmente. Porén, as últimas versións de INFERNAL son xa suficientemente rápidas, polo que o paso BLAST xa non é necesario.
O segundo aliñamento de secuencias múltiples é o aliñamento “completo”, que se crea como resultado dunha investigación usando o modelo de covarianza contra a base de datos de secuencias. Todos os homólogos detectados son aliñados ao modelo, dando o aliñamento completo producido automaticamente.
Historia
A versión 1.0 de Rfam apareceu en 2003 e contiña 25 familias de ARN non codificante e uns 50 000 xenes de ARN non codificante anotados. En 2005, lanzouse a versión 6.1 que contiña 379 familias e uns 280 000 xenes anotados. En agosto de 2012, a versión 11.0 contiña 2 208 familias de ARN, mentres que a versión actual (13.0) comprende 2 686 familias anotadas.
Río Miño
O Miño (en portugués: Minho) é o río máis longo de Galicia, cunha lonxitude de 307,5 km. Atravesa as provincias galegas de Lugo, Ourense e Pontevedra e baña o norte do distrito portugués de Viana do Castelo. Pasa polas cidades de Lugo e Ourense e polas vilas de Rábade, Portomarín, Ribadavia, Melgaço, Salvaterra de Miño, Monção, Tui, Valença do Minho e Vila Nova de Cerveira.
Etimoloxía
Miño ou Minho aparece documentado na antigüidade como Minius ou Mineus. Segundo Edelmiro Bascuas, é unha forma galaica de orixe paleoeuropea (seguramente celta), derivada da raíz indoeuropea *mei- 'camiñar, ir'. Tamén aparece referenciado como Baenis.
Comparte etimoloxía cos polacos Minia, Mnina e Mień, co alemán Main, co irlandés Maoin, co lituano Minija e co toscano Mignone.
Malia parecer a orixe celta a máis acertada, outras teorías dan como étimo o latín minium (vermello, cinabrio, minio), pola semellanza co nome Minius que o pobo romanos lle daba ao río. Con todo, na Gallaecia non se atopaba este mineral.
Nacemento
miniatura|O [[Pedregal de Irimia]] O Miño nace no Pedregal de Irimia, na serra de Meira, no concello lugués de Meira. Forman tamén a súa cabeceira regos como o Porto da Pena e o Xirómeno.
Curso alto
Máis adiante acrecenta o seu caudal na Lagoa de Fonmiñá, na Pastoriza (Lugo), a uns 50 km curso arriba ao norte da capital de provincia.
Curso baixo e desembocadura
A última parte do seu curso ten unha baixa pendente e ladeiras máis amplas, aínda que segue a presentar montañas a ambas beiras en case todo o percorrido. miniatura|O pailebote Constantino Candeira en [[1918, no estaleiro de Camposancos, nel estivo embarcado Manuel Antonio en 1926 e 1927. ]] Desemboca na Guarda (Pontevedra) pola beira galega, e en Caminha (Viana do Castelo) pola beira portuguesa.
Xeografía
Despois de recibir o Sil, flúe cara ao suroeste. Dende o encoro de Frieira ata a desembocadura, o Miño constitúe unha fronteira natural entre Galicia e Portugal. Na comarca do Ribeiro, ás súas beiras, prodúcese o viño do mesmo nome. Fai de fronteira uns 80 km, nun val de intensa produción agrícola, con millo, patacas ou forraxe para o gando. No tramo final tamén está bordeado por viñas de albariño.
Flora
Na bacía alta do Miño existen diversos tipos de ecosistemas acuáticos, característicos da rexión bioclimática atlántica. Afluentes como o Parga, o Ladra e o Támoga integran un característico complexo húmido. Está formado por unha extensa rede de canles, lagoas e terreos inundados, aos que se asocian pasteiros, zonas agrícolas, bosques de ribeira, turbeiras ombotróficas, breixeiras e carballeiras. Esta grande diversidade acolle numerosas especies de aves durante o período invernal.
No tramo alto abundan os bosques aluviais de amieiros (Alnus glutinosa) e freixos (Fraxinus escelsior), así como carballeira s (Quercus robur e Quercus pyrenaica) e uceiras húmidas atlánticas (Erica cillaris e Erica tetralix). O tramo do baixo Miño remata nun esteiro estreito e con ínsuas, a Zona especial de conservación Baixo Miño.
No río Miño atópase a única poboación no Estado español do nenúfar Nympoides peltata. Conta con 18 poboacións en dúas áreas: 16 na bacía alta e 2 na baixa. Malia que esta especie está considerada como estable a nivel mundial segundo a IUCN, aparece como especie en perigo no Estado español e Galegas
Fauna
O Miño é habitado por numerosos anátidos (Anas platyrhynchos, Anas clypeata), así como un pequeno núcleo de sisón (Tetrax tetrax). Como especies piscícolas atópanse poboacións de ciprínidos como o cacho (Lenciscus carditerti), a reñosa (Rutilus arcani) e a boga (Choridostona polylepis duriensis), e gasterosteidos como o espiñeiro europeo (Gasterosteus aculeatus). En todo o curso do río viven peixes como a troita (Salmo trutta) e a anguía (Anguilla anguilla), e mamíferos como o aguaneiro (Galemys pyrenaicus) e a lontra (Lutra, lutra).
O curso baixo do Miño alberga no inverno gran número de aves acuáticas, como o parrulo cristado (Aythya fuligula), a píllara dourada (Pluvialis apricaria), a píllara cincenta (Pluvialis squatarola) e a avefría (Vanellus vanellus). Conta cunha notable diversidade de peixes, entre eles o salmón, que presenta neste río o linde de distribución máis meridional de toda Europa. Tamén se dá a lamprea (Petromyzon marinus), pescada tradicionalmente nestas augas con diques de feitura peculiar, as pesqueiras. Outras especies piscícolas deste tramo son a zamborca (Alosa alosa), a sabela (Alosa fallax), a carpa vermella (Carassius auratus), a perca americana (Micropterus salmoides) e a solla (Platichthys flesus).
Os últimos 40 km do río Miño están colonizados pola ameixa asiática (Corbicula fluminea). Esta especia adaptouse ás condicións e practicamente eliminou outras especies. A ameixa asiática foi detectada por vez primeira no río Miño en 1989. Antes xa chegara ao río Texo, talvez en navíos de transporte.
Impacto humano
Amais dos encoros, das construcións das marxes (coma o paseo e o parque da Canuda en Salvaterra de Miño) e da polución que sofre no último treito (especialmente dende que recibe as augas do río Tea), un dos principais problemas son as especies invasoras.
No esteiro do Miño, os problemas de conservación da zona radican na alta presión urbanística, cinexética e pesqueira, ademais da contaminación producida polos residuos urbanos.
Chanceler
Chanceler (do latín cancellarius) é un cargo con distinto significado segundo o estado.
Río Miño
Aproveitamento
dereita|miniatura|Encoro da Frieira, entre [[Crecente e Padrenda.]]
Chanceler
Ministro de Asuntos Exteriores
Nalgúns países de Hispanoamérica, acostúmase a denominar "Chanceler" ó Ministro ou Secretario de Asuntos Exteriores ou de Relacións Exteriores.
Xefe de goberno
Chanceler é tamén o título que se lle outorga ó Xefe de Goberno, elixido pola cámara baixa (Bundestag) por maioría dos seus membros nun réxime parlamentario, como en Alemaña, Austria e Suíza.
Río Miño
Aproveitamento
Canto ós seus encoros, os tres primeiros sitúanse entre Lugo e Ourense, e os dous últimos, entre Galicia e Portugal:
É navegábel de xeito transversal, e de xeito lonxitudinal en pequenos tramos e na desembocadura. No século XVIII, o ilustrado Pedro Antonio Sánchez presentoulle a Carlos III unha proposta para facer o río navegable ata a cidade de Ourense. Pretendía seguir a tendencia europea de crear canles de navegación, en auxe naquela época, e así aumentar as exportacións, principalmente de viño de Ribeiro. Porén, o proxecto non chegou a levarse a cabo.
Insuas
Existen 14 insuas ou illas fluviais no treito entre Portugal e Galicia. Catro delas son consideradas internacionais: Morraceira de Seixas, Morraceira de João de Sá e Varandas, máis próximas á freguesía portuguesa de Lanhelas (Caminha), e a Morraceira, máis próxima á costa galega.
Atribúense a Galicia as insuas Canosa, Morraceira do Grilo, Morraceira das Varandas, Vacariza e A Fillaboa. Esta última, con 110 000 metros cadrados, adquirida polo concello de Salvaterra de Miño a privados, porá un barco á insua en canto constrúe unha pasarela e habilita un centro de interpretación.
Cultura
miniatura|Río Miño por [[Serafín Avendaño (Blanco y Negro, 1907)]] O río Miño era o viveiro máis importante na cría de peixes da Península Ibérica até a metade do século XX. Estragado por represamentos e pola polución das augas, ficou convertido nunha sucesión de presas hidroeléctricas. A riqueza natural daba emprego a uns tres mil pescadores.
A variedade de peixes era grande, entre outros, salmóns, peixe sabre, lampreas, anguías, sollas, bogas ou escalos. Empregábanse diferentes modos de pesca, como pesqueiras, con voitirón e cabaceira, alén de alxerife en arrastre, estacadas, trasmallo, redes dun pano, chumbeira, nasas, palangres e canas. Amais do consumo local, tamén se destinaban á exportación, que chegou ao Brasil a finais do século XIX. A pesca tamén se realizaba desde embarcacións, como o carocho e a maseira ou gamela. Tamén navegaron polo río Miño barcazas de carga, vapores entre Valença e Caminha na metade do século XIX, e baixeis, pinazas, navíos e naos na Idade Media, en tempos dos activos portos de Tui e Valença.
Afluentes
Afluentes do río Miño por orde, dende o nacemento ata a desembocadura:
Ladredo
O topónimo galego Ladredo pode referirse a:
Inverno nuclear
Denomínase inverno nuclear a unha teoría xurdida en plena guerra fría que predicía unha era de frío extremo global tras un intercambio nuclear completo entre as dúas superpotencias da época: a URSS e os EUA Foi enunciada polo científico soviético Vladimir Valentinovich Alexandrov.
Características
A teoría xamais se puxo a proba, pero os estudos concluíron que un bombardeo mutuo con armas nucleares estratéxicas arrefriaría o clima mundial levándoo a unha nova idade de xeo. Os científicos afirmaron que nun bombardeo con tales armas se atacarían obxectivos civís de importancia, é dicir cidades. En segundo grao poderíanse atacar obxectivos de abastecemento de alimentos, campos, ou de abastecemento de enerxía, centrais enerxéticas entre as cales poderían atoparse centrais nucleares coa consecuente extensión da radiación. As cidades arderían durante semanas e ata meses estendendo unha vasta nube de cinzas que taparía o ceo en amplas áreas circundantes. Os fungos das explosións termonucleares elevarían escouras e aerosois procedentes da destrución da explosión a altitudes estratosféricas onde a súa permanencia en suspensión é elevada. Ademais devanditas explosións xerarían abundantes óxidos de nitróxeno estratosféricos que potenciarían aínda máis o albedo terrestre.
Por outra banda, unha consecuencia colateral sería a paralización da produción de enerxía dos centros urbanos e industriais. Devanditas zonas son fontes térmicas que crean microclimas máis cálidos. Todo revertería nunha drástica baixada das temperaturas ás poucas semanas do holocausto nuclear. Pero os océanos manterían a súa temperatura orixinal debido á elevada capacidade calorífica da auga. Esta diferenza térmica xeraría brisas tempestuosas que azoutarían as costas arrasando as cidades e portos dos litorais. Polo menos durante un ou dous anos a insolación sería débil. Os temporais cesarían cando a temperatura da auga igualásese coa de terra. Tras este desastre emerxería un mundo xeado e ermo no que o 90% das colleitas mundiais malográronse e a capacidade de xeración de enerxía diminuiría a máis da metade. Sen medios para quentarse as cidades converteríanse en témpanos de cemento abandonados pola forte fame negra subseguinte.
O inverno nuclear non só era unha representación dramática dun futuro posible tras un enfrontamento entre as dúas superpotencias senón que significaba, para todos os efectos, o ocaso da nosa civilización tal e como a coñecemos hoxe. A volta á idade de pedra en cuestión de meses.
O inverno nuclear reflicte que tras un intercambio nuclear completo non só se verían afectadas as principais nacións belixerantes senón que as consecuencias globais serían nefastas, se cadra durante séculos ou por máis tempo. Algúns científicos chegaron a dicir sen andrómenas que tal evento sería o detonante da nova glaciación que ha de vir, dado que nos atopamos nunha situación relativamente próxima en termos xeolóxicos ao próximo mínimo glacial.
Homeward Bound II: Lost in San Francisco
Homeward Bound II: Lost in San Francisco é un filme estadounidense dirixido por David R. Ellis que foi estreado en 1996. É a secuela do filme de 1993 Homeward Bound: The Incredible Journey.
Sinopse
Tres anos despois da súa viaxe por fragas e montañas, as tres mascotas Shadow, Chance e Sassy volven vivir unha nova aventura: a familia, que vive en San Francisco, decidiu ir de vacacións ao Canadá. O problema é que as mascotas escapan do aeroporto e perden o voo.
Villaquirán de la Puebla
Villaquirán de la Puebla é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 49 habitantes (INE 2012).
Yvelines
Yvelines (78) é un departamento francés que pertence á rexión da Illa de Francia. O seu nome procede do bosque de Yvelines.
Ladrela
O topónimo galego Ladrela pode referirse a:
Coralia e Maruxa, as irmás Fandiño
Coralia e Maruxa, as irmás Fandiño é o título dun documental realizado por Henrique Rivadulla Corcón sobre a historia das dúas Marías. Foi producido por Ficción Producciones, e estreada o once de abril do 2008 no Teatro Principal de Santiago.
No documental, unha serie de veciños de Compostela relatan a súa relación coas finadas irmás coma Encarna Otero, César Lombera (o veciño que insistiu durante nove anos para que se instalara unha escultura conmemorativa), Salvador García Bodaño, Bernardino Graña ou o historiador Dionisio Pereira. A narración corre a cargo de Farruco.
Asiria
Asiria foi un país da antigüidade situado no suroeste asiático na antiga Mesopotamia, no val do río Tigris cuxos límites foron: ó norte das montañas de Armenia, ó sur Caldea (Babilonia), ó leste a Media e ó oeste Mesopotamia.
Arte
miniatura|esquerda|299px|Mapa do Imperio Neoasirio, entre os séculos [[século-XIX|XIX a. C. e VIII a. C..]]
A arte asiria caracterízase polas súas enormes construcións de ladrillo (ruínas mal conservadas de palacios, de templos, de elevados cigurats polícromos) pola súa escultura maciza (moi pocas estatuas exentas e numerosos baixorrelevos de alabastro nos que figuran grandes escenas de caza), polas súas decoracións de ladrillo esmaltado e polas súas xemas gravadas en oco. Glorifica a guerra e a caza.
O Imperio mesopotámico estableceuse dende o século XVIII ó VII a. C.
Ácido carbámico
O radical deste composto chámase "carbamoíl". As "carbamoiltransferases" son encimas transferases clasificadas co número EC 2.1.3.
Os ácidos carbámicos son intermediatos na descomposición dos grupos protectores carbamato; a hidrólise do enlace éster nestes compostos rende unha amina non protexida.
Carbamatos
Un carbamato é un éster do ácido carbámico. O metil carbamato é o éster máis simple do ácido carbámico.
Algúns destes ésteres utiízanse como relaxantes musculares, e outros utilízanse como insecticidas, por exemplo aldicarb.
George Minot
George Richards Minot, nado en Boston, Massachusetts o 2 de decembro de 1885 e finado no mesmo lugar o 25 de febreiro de 1950, foi un médico estadounidense. Foi asistente na Universidade Johns Hopkins, sendo galardoado co Premio Nobel de Medicina en 1934 canda William Parry Murphy e George H. Whipple, polos seus traballos relacionados coa anemia.
Traxectoria
Durante a súa vida como profesional publicou varios traballos sobre diversos temas como o cáncer, a artrite e as deficiencias alimenticias. Non obstante, foi aínda máis lonxe no estudo da coagulación do sangue, a transfusión, as plaquetas e certas desordes asociadas coa anemia prolongada. Tamén estudou a condición do sangue en certos casos do envelenamento industrial.
Entre os seus intereses estaban tamén a leucemia e as desordes dos tecidos finos linfáticos, mais as súas contribucións máis importantes son os seus estudos sobre a anemia. O seu nome está intimamente ligado á terapia da anemia perniciosa, dado que foi o primeiro en interesarse por ela, en 1914. Con todo, non será até máis tarde que, xunto a George Hoyt Whipple e Willian Murphy, describiron un tratamento eficaz para esta enfermidade.
A anemia perniciosa está causada pola carencia dunha proteína producida polo estómago (factor intrínseco) que lle axuda ao corpo a absorber a vitamina B12. Cando o estómago non ten a suficiente cantidade desta proteína non pode absorber a vitamina axeitadamente. A vitamina B12 é necesaria para que as células nerviosas e sanguíneas funcionen ben.
Minot, posteriormente, en colaboración con Edwin Cohn, estendeu os estudos que realizara con Whipple e Murphy. Agregou por exemplo ao coñecemento as funcións gastrointestinais e a terapia do ferro para a anemia, entre outros aspectos.
Economía de Mauricio
miniatura|left|A cidade de [[Port Louis á noite.]] Dende a súa independencia o 1968, a economía de Mauricio - ata entón unha economía de baixa renda baseada na agricultura - tornouse diversificada, co crecemento dos sectores industriais, financeiros e turísticos. O crecemento anual en case todo o período foi de 5 a 6%. Esta realización notábel reflectiuse nunha distribución de renda máis xusta, no aumento da expectativa de vida, na caída da mortalidade infantil e nunha mellora da infraestrutura do país.
A plantación de cana de azucre ocupa 90% das terras cultivadas e corresponde a 15% do total de exportacións. A estratexia de desenvolvemento do goberno céntrase en expandir institucións financeiras locais na construción dun sistema de telecomunicacións interno. Actualmente o país é sede dunhas 32 mil empresas, a maioría con negocios con Suráfrica, a India e a República Popular da China.
Souto, Bruicedo, A Fonsagrada
Souto é un lugar da parroquia de Bruicedo, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
Lilia Podkopayeva
Traxectoria
Podkopayeva comezou na ximnasia incentiva pola súa avoa. De nena, chegou a adestrar co equipo da Unión Soviética con Leonid Arkaev. Xa na Ucraína independente, comezou a practicar no National Training Center en Kíiv, con Ludmilla Tourischeva, campioa olímpica e mundial. Os seus maiores resultados chegaron entre 1994 e 1996, nas disputas olímpicas e mundiais. Podkopayeva é trimedallista olímpica, con dúas de ouro e unha de prata en Atlanta e tetramedallista en mundiais, na edición de Sabae.
Trala súa retirada casou co empresario ucraíno Timofei Nagorny, co que adoptou un fillo, Vasim, e tivo unha filla, Karolina. Dende entón, continúa relacionada coa ximnasia: é a embaixadora ucraína do Consello Europeo Deportivo, foi xuíza da modalidade en 2004 e técnica no seu país e nos Estados Unidos. En Ucraína fundou o Golden Lily Tournament en 2002, cunha cerimonia ximnástica de gala.
Graos de liberdade (física)
O número de graos de liberdade nun sistema físico refírese ó mínimo de números reais que é necesario especificar para determinar de xeito único o estado físico. O concepto aparece en mecánica clásica e en termodinámica.
En mecánica, por cada partícula libre do sistema e por cada dirección na que esta é capaz de moverse existen dous grados de liberdade, un relacionado coa posición e outro coa velocidade.
Cando existen ligaduras entre partículas, o número de graos de liberdade é o número total de variables menos o número de ligaduras que as relacionan.
Obsérvese que esta definición non coincide nin coa definición de graos de liberdade que se usa en enxeñaría de máquinas, nin coa que se usa en enxeñaría estrutural.
Grados de liberdade en mecánica clásica
En mecánica hamiltoniana o número de graos de liberdade dun sistema coincide coa dimensión topolóxica do espazo das fases do sistema. En mecánica lagranxiana o número de graos de liberdade coincide coa dimensión do fibrado tanxente do espazo de configuración do sistema.
Un conxunto de N partículas intereactuantes movéndose sen restricións no espazo tridimensional ten 6N graos de liberdade (tres coordenadas de posición e tres velocidades). Se o conxunto de partículas se move sobre un estado d-dimensional o número de graos de liberdade é 2d·N.
Exemplos
Unha soa partícula libre ten 6 graos de liberdade
A superficie supón unha ligadura para as posicións, e debe cumprirse
e outra para as velocidades, pois a velocidade debe ser en todo momento tanxente á superficie, polo que
polo tanto o número de graos de liberdade é
valor que coincide co que se espera para un movemento nunha variedade bidimensional.
Por ter dúas partículas temos 12 grados de liberdade, pero a condición de que a distancia entre as partículas sexa fixa supón unha ligadura para as súas posicións e outra para as súas velocidades, o que dá
Estes graos de liberdade poden representarse por variables diferentes (as tres coordenadas do centro da vara e os dos ángulos que dan a orientación desta, coas súas correspondentes velocidades).
Un sólido formado por N partículas ten en principio 6N variables. Pero o número de ligaduras é:
que se poden representar por seis variables (a posición do centro de masa e os ángulos de Euler) e as súas correspondentes velocidades.
En xeral, non todas as ligaduras poden representarse por unha redución no número de variables (aínda que si no número de variables independentes). Cando temos un sistema no que as ligaduras non son integrables dise que o sistema é non holónomo.
É importante sinalar que a convención para contabilizar os graos de liberdade en enxeñaría mecánica é diferente, sendo xusto a metade que nos casos e  (consideración de posicións só, non de velocidades).
Teorema de equipartición da enerxía
No límite clásico da mecánica estadística a enerxía dun sistema en equilibrio térmico con n graos de liberdade cuadráticos e independentes é:
Onde:
Sociedade Filharmónica de Khárkiv
Historia
Ao longo da súa historia varios compositores participaron na sociedade como: Henryk Wieniawski, Pablo Sarasate, Mattia Battistini, Titta Ruffo, Fiódor Chaliapin, Piotr Chaikovski, Serguéi Rajmáninov entre outros compositores e músicos.
O propietario do centro é a Orquestra Académica Sinfónica. Dispón de 100 músicos de gran nivel profesional, a maior parte deles premiados en certames nacionais e internacionais.
O centro é unha das organizacións culturais promotoras da música clásica, contemporánea e folclórica realizando unha contribución significativa á vida cultural de Ucraína.
Academia Coral
dereita|miniatura|350x350px|Grupo coral da Orquestra Filharmónica. Nos anos 30 fundouse o Coro Vocal da Academia cun concerto.
Desde 1936, o coro estivo dirixido por O. Bryzchakha até 1938 cando foi substituído por K. Hrechenko até 1943. Ao longo dos anos houbo varios directores: E. Konopliova (1944-1945), H. Davidovskiy. En 1956 o coro reorganizouse no Coro Nacional de Ucraína até a súa desaparición en 1962.
As orixes do grupo que forma a filharmónica de Khárkiv hoxe en día remóntanse a 1980 por iniciativa de Vyachaeslav Palkin e a Administración de Cultura de Ucraína. Os concertos empezaron a atraer o interese da cidade sendo o seu primeiro concerto en xaneiro de 1981. Durante os anos 80 o grupo empezou a realizar xiras por Kíiv e outras cidades á parte de tocar en varios países: Rusia, Moldavia, Letonia, Xeorxia, Alemaña e Estados Unidos.
O coro alcanzou o status de grupo filharmónico pola súa intensa actividade, actuacións profesionais e o seu gran repertorio.
En xullo de 1991, o coro actuou por primeira vez na Cámara Filharmónica rexional de Khárkiv.
Os programas musicais do grupo coral están compostos por obras de varios compositores de varias nacionalidades:
Ucraína: Lesia Dychko, T. Kravtsov, Mikola Leontóvich, Mykola Lysenko, Yevhen Stankovych, Kyrylo Stetsenko, M. Stetsiun.
Rusia: V. Gavrylin, Mikhail Glinka, Sergei Rachmaninov, Sergei Taneyev, Alfred Schnittke.
Europa Occidental e Central: J. S. Bach, Hector Berlioz, Carl Maria von Weber, O. Lasso, W. A. Mozart, F. Schubert, K. Gorskiy, Krzysztof Penderecki entre outros.
Pazo da Brejoeira
Atópase a seis quilómetros ao sur de Monção (sete de Salvaterra de Miño), nunha vasta propiedade rural, dividida entre 18 hectáreas de viña, oito de bosque e tres de xardín. Este fastoso pazo constitúe un expoñente das moradas fidalgas no país.
Historia
Foi erguido nos primeiros anos do século XIX, téndose prolongado as obras até 1834. Aínda que non haxa probas evidentes sobre quen foi o autor do seu proxecto, este foi atribuído a Carlos Amarante, daquela un dos máis importantes arquitectos en actividade no norte do país.
Pertenceu inicialmente a Luís Pereira Velho de Moscoso, nado o 29 de novembro de 1767 e casado con Maria Cleófa Pereira Caldas, de Badim. O palacete existente no Largo do Caldas en Lisboa era propiedade da familia. Non pertencendo á nobreza, Luís de Moscoso non podía construír un pazo con catro torres e, por iso, pediu autorización ao rei para construír a terceira torre. Luís de Moscoso morreu en 1837. As obras proseguiron baixo a dirección do seu segundo fillo, Simão Pereira Valho de Moscoso (1805-1881). Este morreu sen descendencia. Por falta de parentes próximos, o pazo foi herdado pola familia Caldas de Lisboa. Sábese que Joana Caldas foi a súa terceira propietaria, á que seguen tempos de abandono e degradación.
Por volta de 1901, o palacio foi vendido en poxa pública a Pedro Maria da Fonseca Araújo (1862-1922), presidente da Asociación Comercial do Porto, que lle realizou amplas obras de restauración proxectadas polo arquitecto Ventura Terra. O inmóbel foi enriquecido cunha capela palatina e un teatro, as paredes do atrio e da escalinata foron revestidas con azulexos, os xardíns e o bosque foron reformados, alén da construción dun lago.
O 23 de xuño de 1910 foi clasificado como Monumento Nacional.
Coa morte de Pedro Araújo en 1922, volveu a decadencia ao pazo.
En 1937, a quinta foi vendida a Francisco de Oliveira Pais, de Lisboa o seu quinto propietario. Na década de 1960, por pasamento deste, o palacio foi adquirido polo compañeiro de súa filla, Feliciano dos Anjos Pereira, que fixo construír unha moderna adega e, en 1977, lanzou no mercado, con grande éxito, unha marca propia, o viño albariño "Palácio da Brejoeira".
O pazo pertenceu a Maria Hermínia Oliveira Paes (21 de xaneiro de 1918 – 30 de decembro de 2015 (97 anos)), filla de Francisco Paes. Maria Hermínia casou con Feliciano dos Anjos Pereira (2 de outubro de 1894-xullo de 1981). Non tiveron descendencia. Feliciano dos Anjos Pereira, casado en segundas nupcias con Maria Hermínia, tivo descendencia do seu primeiro casamento con Maria Marta Assunção (falecida en xuño de 1979).
En 2010 o palacio abriu ao público en visitas guiadas.
Características
En estilo neoclásico, presenta planta en forma de "L". As súas catro fachadas atópanse limitadas por tres torriñas.
No seu interior encóntranse fastosos salóns con valiosas pinturas e frescos e distinta decoración, así como unha capela e un teatro.
Está rodeado de frondosas forestas e encantadores xardíns con magnolias e camelias.
Mili
Mili pode referirse a:
Maimónides
Moshé ben Maimón  ou Musa ibn Maymun (en hebreo משה בן מימון, e en árabe, موسى بن ميمون), tamén chamado dende o Renacemento Maimónides ("fillo de Maimon") ou RaMBaM (o acrónimo das súas iniciais en hebreo, רמב"ם) coñecido entre os cristiáns casteláns como Rabí Moisés o Exipcio, nado en Córdoba o 30 de marzo de 1135 e finado no 1204 en Fustat (Exipto), foi un médico, rabino e teólogo xudeu da Idade Media. Tivo importancia como filósofo no pensamento medieval.
Traxectoria
Naceu no seo dunha distinguida familia, por vía paterna, de xuíces rabínicos, estudosos e dirixentes comunitarios, documentada dende o século X e que pretendía descender do Rabí Yehudá ten-Nasí (da segunda metade do século II), redactor da Mishná. A súa familia materna, pola contra, era de humilde condición; a súa nai, que morreu ao dalo a luz, era filla dun carniceiro; e o seu pai volveu casar. Era este un erudito formado en Lucena por Rabí Yosef ten-Leví ibn Migash. Iniciou xa de pequeno os seus estudos bíblicos ao talmúdicos na cidade de Córdoba, pero en 1148 unha onda de fanatismo almohade fixo que a súa familia tivese que aparentar a súa conversión ao islam e cambiar a miúdo de residencia pola España musulmá. Viviu na cidade de Almería, onde deu acubillo na súa casa ao seu mestre Averroes, ata trasladarse en 1160 cos seus fillos a Fez. Alí residiu durante só cinco anos, debido á intolerancia almohade que lles obrigou a exiliarse, primeiro durante uns meses, en Palestina e finalmente en Exipto. Maimónides residiu alí o resto da súa vida xunto á súa familia, na cidade de Alexandría ao despois en Fustat (hoxe O Cairo, Exipto), onde se gañou a vida exercendo a medicina na corte do visir Saladino, e logo na do visir ao-Fadl, fillo máis vello de Saladino. Con este oficio obtivo unha gran fama e admiración popular. En 1177 foi nomeado dirixente da comunidade xudía de Exipto. Morreu en Al-Fustat o 13 de decembro de 1204. Posteriormente a súa tumba foi trasladada a Tiberíades, no actual Israel.
A súa fama na cultura europea débese á súa obra filosófica. Aínda que esta fose moi discutida polo xudaísmo, entre outras razóns pola súa forte oposición ao misticismo dos cabalistas e a súa influencia aristotélica, considéraselle a maior figura postbíblica (segundo o proverbio "De Moisés a Moisés non houbo outro Moisés"). En certos ámbitos máis conservadores chegóuselle a considerar herexe da súa relixión, en especial, por ser o responsable de convencer aos caraístas de apartarse das súas prácticas orixinais, e achegándoos ao xudaísmo rabínico.
Foi moi coñecido polos seus coetáneos como médico, deixando unha importante pegada na tradición popular que mostra a Maimónides, sobre todo, como un médico a quen se atribúen milagres que o elevan ao nivel de santo, un sabio xuíz e un rabino.
Obra
miniatura|Estatua de Maimónides en [[Córdoba, España|Córdoba.]] Na súa xuventude escribiu poesías relixiosas e unha epístola en árabe.
Sobre os seus coñecementos en medicina escribiu un bo número de tratados, como o que dedicou ao sultán Saladino, o 'Tratado sobre os velenos e os seus antídotos  o ano 1199, ao fillo do sultán, Al-Fadl, Guía da boa saúde (1198) e a Explicación das alteracións '' (1200).
As súas obras maiores de tema rabínico (talmúdico) son dúas: un comentario en árabe da Mishná, O Luminar (1168), tamén titulado Libro da elucidación , e a Segunda lei  ou Repetición da lei do ano 1180, que constitúe a súa obra magna e consiste nunha ampla e minuciosa recompilación por materias de todas as leis e normas relixiosas e xurídicas da vida xudía (é dicir, do Talmud).
Estas obras tiveron moita fama e outorgáronlle numerosos discípulos. Tamén é autor de obras filosóficas de gran peso no pensamento medieval, escritas durante os últimos anos da súa vida, como o Tratado sobre a resurrección dos mortos  (1191).
A guía de perplexos (1190), mal alcumada Guía dos descarreirados, é a clave do seu pensamento filosófico e exerceu unha forte influencia en círculos tanto xudeus como cristiáns e sobre todo escolásticos.
Nela establece unha conciliación entre a fe e a razón dirixida aos que vacilan entre as ensinanzas da relixión xudía e as doutrinas da filosofía aristotélica que entón imperaban, demostrando que non hai contradición nos puntos en que fe e razón parecen opoñerse. É dicir, unha conciliación entre o sentido literal das escrituras e as verdades racionais, acudindo á interpretación alegórica en casos de conflito.
Foi así que xurdiron polémicas por parte de "antimaimonistas" -basicamente, por parte dun grupo de musulmáns que pretendían unha lectura literal do Corán, os mutallajim- que o riscaron de racionalista. A pesar diso foi unha obra moi comentada e de grande influencia no mundo musulmán e a escolástica cristiá, por exemplo en Tomé de Aquino.
Como xudeu en territorio islámico tivo unha vasta formación en ambas as dúas culturas: o tradicional feixón e a árabe profana (coas súas incorporacións da grega), a partir das ensinanzas do seu erudito pai Maimum, polo que escribiu obras tanto en hebreo como en árabe, nunha prosa que se caracteriza sobre todo pola sistematización e a claridade expositiva.
De Maimónides xorde o movemento intelectual xudaico dos séculos XIII e XIV que se estendeu por España e o sur de Francia. Partidario do realismo teolóxico chegou a ser considerado precursor das ideas de Spinoza, pero filosoficamente non se lle considera moi orixinal por seguir basicamente a Aristóteles, apartándose del en puntos que parecen contraditorios ás crenzas e tradicións xudías. Polo tanto, o seu carácter é conciliador.
Versións de Mishné Torá (O código de Maimónides)
Co propósito de dilucidar o texto correcto e exacto, é necesario basearse en manuscritos e edicións exactas, que non foron influenciadas polos transcritores nin pola censura. En numerosas oportunidades as versións incorrectas foron a causa de interrogantes sobre as palabras de Maimónides na súa obra O Código de Maimónides, e en canto se dilucidou o erro no texto as interrogantes pasaron a ser irrelevantes.
Dende mediados do século XX imprimíronse catro edicións científicas da obra:
A edición que presenta as versións baseadas en manuscritos sen ningún comentario, con numerosos índices e nun único tomo (1000 páxinas), foi editada por "Yeshivat Or VeYeshua" Mishne Tora nun só tomo con 8 índices. A edición presenta a versión exacta e revisada do texto baseada na edición do Rabino Iosef Kapaj e inclúe as diferenzas de versións máis importantes respecto das edicións máis renomeadas.
No marco do "Proxecto Mishne Tora (O Código de Maimónides)" da Yeshivat Or VeYeshua, está planeada a edición dunha versión de peto, comentada segundo distintas obras de Maimónides. Ata o momento foi editado o Libro do Coñecemento.
Guía de perplexos
miniatura|Tumba de Maimónides. En Guía de perplexos encóntrase todo o seu pensamento filosófico. As ideas que moi probablemente influenciaron a Alfonso de la Torre na Visión deleitable  son:
Jacques Mieses
Jacques Mieses, nado en Alemaña probablemente o 27 de febreiro de 1865 e finado probablemente en 1954, foi un xogador de xadrez e escritor.
Traxectoria
Preparou o torneo de Donostia de 1911 e insistiu en que todos os gastos dos mestres fosen debidamente pagados pola organización. Esta foi a primeira competencia internacional de José Raúl Capablanca, que tivo un cómodo triunfo.
Mieses escribiu varios reportes de torneos, pero o seu estilo é considerado como opaco, en contraste co seu carácter como persoa e a súa brillante actuación como xadrecista. Utilizou a miúdo a Defensa escandinava, e en gran medida desenvolveu a súa teoría a principios de 1900.
Chalet (satélites artificiais)
Chalet, coñecidos tamén baixo a denominación AFP-366, foi unha serie de satélites artificiais adicados á espionaxe electrónica pertencente á Oficina Nacional de Recoñecemento dos Estados Unidos. Foron os sucesores da serie de satélites Canyon, cuxa numeración continuaron, e tamén pertencían ao Programa 7500. Estaban adicados á interceptación de comunicacións pero tamén eran capaces de recoller telemetría de mísiles. Eran lanzados a órbitas case xeoestacionaria, dunhas 24 horas de duración pero diferentes apoxeo e perixeo para mellorar a triangulación de sinais.
Jacques Mieses
Traxectoria
Cando a FIDE concedeu os primeiros títulos de gran mestre en 1950, foi un dos 27 recibidores orixinais.
Chalet (satélites artificiais)
Usaban antenas de ata 38 m de diámetro e estaban estabilizados nos tres eixos. Lanzáronse un total de seis satélites Chalet mediante foguetes Titan, cinco deles chegando a órbita sen problemas e un perdido durante o lanzamento.
O nome do satélites cambiou de Chalet a Vortex cando o primeiro foi desvelado polo New York Times en 1979. Algo semellante ocorreu en 1987, cando pasaron a coñecerse como Mercury.
Alfred Gusenbauer
Dr. Alfred Gusenbauer (Sankt Pölten, Baixa Austria 1960), político, é o actual líder do SPÖ (Partido Socialdemócrata de Austria), dende o 2000. É chanceler de Austria, dende o 11 de xaneiro de 2007, trala vitoria do SPÖ nas eleccións do 1 de outubro de 2006.
Mocidade e estudos
Naceu o 8 de febreiro de 1960 en Sankt Pölten, na rexión da Baixa Austria, unha rexión situada ó leste de Austria. Tras cursa-los seus estudos en Wieselburg, estudiará ciencias políticas, filosofía e xurisprudencia, na Universidade de Viena, onde se doutourou en ciencias políticas.
Política
No 2000 foi nomeado Presidente do SPÖ, sucedendo a Viktor Klima.
Chanceler de Austria (2007 - actualidade)
Nas eleccións lexislativas do 1 de outubro de 2006, Gusenbauer gañou, pero sen obte-la maioría absoluta. Tras moitos acordos, conseguiu a coalición co Partido Popular de Austria (ÖVP), deste xeito puido ser nomeado Chanceler de Austria o 11 de xaneiro do 2007.
James Buchanan Duke
miniatura|[[James B. Duke House na Quinta Avenida de Nova York]] James Buchanan Duke, nado en Durham, Carolina do Norte, o 23 de decembro de 1856 e finado en Nova York o 10 de outubro de 1925, foi un industrial estadounidense do tabaco e a electricidade, coñecido pola introdución da fabricación e venda do cigarro moderno e pola súa implicación na Universidade Duke.
Primeiros anos
James Buchanan Duke, coñecido como "Buck", naceu o 23 de decembro de 1856 preto de Durham, Carolina do Norte, fillo do industrial e filántropo Washington Duke (1820–1905) e da súa segunda esposa, Artelia Roney Duke.
Negocios
O pai de Duke era propietario dunha compañía tabaqueira da que os seus fillos James e Benjamin (1855–1929) se encargaron na década de 1880. En 1885, James Buchanan Duke obtivo unha licenza para usar a primeira máquina automatizada para producir cigarros, inventada por James Albert Bonsack, e en 1890, Duke proporcionaba o 40% do mercado estadounidense do cigarro. Ese ano, Duke consolidou o control sobre os seus catro competidores principais baixo unha entidade corporativa, a American Tobacco Company, que era un monopolio que controlaba máis do 90% do mercado estadounidenses. As súas tácticas de barón ladrón levárono directamente ás guerras do tabaco Black Patch en 1906-1908.
A comezos do século XX, Duke intentou conquistar o mercado británico como fixera co estadounidense, obrigando finalmente as fábricas británicas a fusionarse na Imperial Tobacco Company of Great Britain and Ireland, Ltd (Imperial Tobacco). Tras dous anos de intensa competencia en Gran Bretaña, Imperial Tobacco levou a loita ao mercado estadounidense, forzando a American Tobacco a procurar un acordo. Isto resultou nun convenio polo que American Tobacco controlaba o comercio estadounidense, Imperial Tobacco o comercio nos territorios británicos, e unha terceira parte, unha cooperativa chamada British-American Tobacco Company se establecía entre as dúas para controlar a venda de tabaco no resto do mundo. Durante ese tempo, Duke foi demandado repetidamente polos seus socios e accionistas. En 1906, a American Tobacco Company foi declarada culpable por violacións das leis antimonopolio e ordenouse que se dividise en dúas empresas separadas: American Tobacco Company, Liggett & Myers, R. J. Reynolds e P. Lorillard Company.
En 1892, os Duke abriron a súa primeira firma téxtil en Durham, Carolina do Norte, que foi dirixida polo seu irmán Benjamin. Co cambio de século, Buck organizou a American Development Company para adquirir terras e dereitos sobre a auga no río Catawba. En 1904, creou a Catawba Power Company e o ano seguinte el e o seu irmán fundaron a Southern Power Company, que logo foi coñecida como Duke Power, precursora do conglomerado Duke Energy. A empresa proporcionaba electricidade á fábrica téxtil dos Duke e nas seguintes dúas décadas, as súas instalacións foron expandidas enormemente e achegaban electricidade a máis de 300 muíños de algodón e a outras compañías industriais. Duke Power estableceu unha rede eléctrica que servía cidades e vilas na rexión de Piedmont de Carolina do Norte e do Sur. O lago James, encoro para producir enerxía no oeste de Carolina do Norte, foi creado pola empresa en 1928 e bautizado en honor de Duke. O Buck Steam Station do condado Rowan, Carolina do Norte, construído en 1926, tamén se chamou así por Duke.
En 1911, a Corte Suprema dos Estados Unidos ratificou unha orde que rompía o monopolio da American Tobacco Company. A compañía dividiuse entón en varias empresas máis pequenas, das que só British-American Tobacco Company permaneceu en control de Duke.
Vida persoal
Duke casou dúas veces, a primeira en 1904 con Lillian Fletcher McCredy (tamén coñecida como Lillian Nanette Duke). Divorciáronse en 1906 e non tiveron fillos. En 1907 casou coa viúva Nanaline Holt Inman, coa que tivo a súa única filla, Doris, nada o 22 de novembro de 1912. Doris creceu en Duke Farms, situadas en Hillsborough, Nova Jersey, onde o seu pai traballara con paisaxistas como James Leal Greenleaf (membro da firma Frederick Law Olmsted) e Horatio Buckenham para transformar máis de 8 km2 de terras nunha extraordinaria paisaxe con 2 invernadoiros, 9 lagos, 35 fontes, 45 edificios e incontables esculturas, sobre 3 km de muros de pedra e máis de 29 km de estradas.
Duke faleceu en Nova York o 10 de outubro de 1925 e está enterrado co seu pai e o seu irmán na Memorial Chapel do campus da Universidade Duke. Residiu na súa casa, Lynnewood en Charlotte, Carolina do Norte, durante os últimos cinco anos da súa vida. Foi incluído na lista nacional de lugares históricos en 1978.
Filantropía e testamento
miniatura|Estatua de James B. Duke fronte a West Campus Quad. En decembro de 1924, Duke estableceu The Duke Endowment, un fondo de 40 millóns de dólares, parte do cal foi ao Trinity College. A universidade foi rebautizada como Universidade Duke en honor do seu pai. A biblioteca James B. Duke Library, principal biblioteca do cambpus da Universidade Furman, tamén recibiu o seu nome pola súa relación filantrópica coa universidade.
Á súa morte, deixou aproximadamente a metade das súas propiedades ao Duke Endowment, que achegou outros 67 millóns de dólares ao fondo. No contrato do trust, Duke especificou que o legado apoiase a Universidade Duke, o Davidson College, a Universidade Furman, a Universidade Johnson C. Smith; hospitais e fogares para nenos sen ánimo de lucro nas dúas Carolinas; e igrexas metodistas unidas de Carolina do Norte, pastores xubilados e as súas familias sobreviventes.
O resto das propiedades de Duke, estimadas en aproximadamente 100 millóns de dólares, foron para a súa filla, Doris, converténdoa na "nena máis rica do mundo". Doris demandou a súa nai polo control das granxas Duke e gañou. Asociando as granxas cos recordos do seu pai, Doris Duke fixo algúns cambios importantes na propiedade ademais da adaptación do invernadoiro do seu pai para crear uns xardíns na súa honra. Estes xardíns acollían a extensa colección de esculturas do seu pai e estiveron abertos ao público dende 1964 ata que foron pechados polos administradores da fundación en maio de 2008.