cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shin Chan: Na procura das bólas perdidas
Música
A canción empregada na versión orixinal como tema de peche é エンディング (A canción de Himawari) interpretada por Kazuo Kaitsu. Non obstante, na versión galega, optouse por substituír este tema polo segundo peche da serie, é dicir, polo tema interpretado por Teresa Santamaría, chamado Ven comigo a esta festa.
Mangaka
miniatura|[[Akira Toriyama, recoñecido mangaka e autor de Dragon Ball.]] Mangaka (漫画家) é a palabra xaponesa para un debuxante de historieta. Fóra do Xapón, principalmente en occidente, a palabra úsase para se referir a autores de historietas xaponesas ou manga. O sufixo -ka é un agregado que quer dicir «creador de», dando á palabra un grau honorífico que indica mestría.
O traballo do mangaka, polo regular, abrangue a creación maioritaria do traballo final, tanto da trama coma do debuxo da historia, aínda que é común atopar algún mangaka que realiza os debuxos baseándose nunha historia dada por un escritor ou que reciba axuda en detalles do debuxado, coma as paisaxes, o coloreado ou ata no deseño de personaxes. Ata existen casos onde varios mangaka traballan coma grupo para desenvolver un produto final, como é o caso das artistas CLAMP, aínda que é menos frecuente.
Filoloxía
miniatura|Facultade de Filoloxía da [[USC.]] Denomínase filoloxía á parte da lingüística dedicada ó estudo dos textos, tanto na súa vertente etimolóxica, lexicolóxica, gramática histórica e literaria coma de conservación e restauración física das obras (inda que agora se adoita utilizar para este eido o nome de Biblioteconomía e Restauración). Se ben a súa etimoloxía indica que debería significar "afección ó coñecemento" en xeral (de filo- e mais -logos), en realidade redúcese ó coñecemento lingüístico. Aplícase por extensión a todo o coñecemento lingüístico, e polo tanto as carreiras chamadas antigamente de "Filosofía e Letras" e logo "Lingua e Literatura" dunha determinada lingua véñense chamando "Filoloxía" desa lingua. miniatura|[[Facultade de Filoloxía da Coruña.]]
Ensino en Galicia
A distribución das Filoloxías nos Campus galegos é a seguinte:
Pistola (moeda)
miniatura|[[Moeda española de 2 escudos, orixe da denominación pistola]]
Pistola foi orixinariamente unha denominación dada en Francia (pistole) e en Italia (pistola) á moeda española de ouro con valor de dous escudos e peso de ca. 6,77 gramos cuñada a partir do século XVI. Posteriormente, esta denominación estendeuse a outras moitas moedas europeas de ouro de métrica e valor semellantes, como o luís de ouro (louis d'or) francés, diversas moedas suízas, e dos reinos da Península Itálica, dos estados xermánicos, etc.
Para algúns autores o seu nome deriva do diminutivo da denominación italiana de piastra (piastola). Para outros, o termo faría referencia ao menor tamaño da moeda española con respecto ás súas correspondentes francesas, do mesmo xeito que a pistola é de menor tamaño que o arcabuz, co que mesmo se lle atribuiría unha intención despectiva.
Algunhas pistolas europeas
Tamén en Irlanda se cuñou en 1646 unha pequena cantidade de pistolas (de 13 xilins) e dobres pistolas (de 26 xilins), no marco das guerras confederadas irlandesas, durante o reinado de Carlos I (1625-1649). James Butler, primeiro duque de Ormond, autorizou esta emisión en previsión de que se producisen desercións entre as tropas.
Do mesmo xeito, no Reino de Escocia, a pistola escocesa foi unha moeda de ouro cuñada en 1701 durante o reinado de Guillerme III (1694-1702), co valor de 12 libras escocesas.
No Reino de Prusia cuñouse no século XVIII unha moeda de ouro denominada friedrich d'or ("frederico de ouro"), con valor de 5? táleros prusianos a nome de Frederico II (1746-1786), que tomou como referencia o dobre escudo español e o luís de ouro francés, motivo polo que tamén se coñeceu como pistola. Tamén no Reino de Baviera cuñou a pistola o príncipe Carlos Alberte (1726-1745), como imitación do luís de ouro francés; valía 10 floríns e tamén se emitiu no Palatinado baixo o príncipe elector Carlos Filipe (1716-1742). Noutros estados alemáns emitíronse diversas pistolas co valor de cinco táleros.
En Italia, a denominación de pistola atribuíuselle, entre outras, a unha moeda de ouro xenovesa con valor de 50 liras. Cuñáronse tamén moedas con este nome en Parma e en Roma.
En Suíza, a partir de 1562 cuñáronse en Xenebra moedas co valor dun ducado dobre, que se coñeceron, así mesmo, como pistolas. Outros estados helvéticos que cuñaron esta moeda foron Uri, Schwyz e Unterwalden.
En Dinamarca denominouse pistola a moeda cuñada entre 1771 e 1870 como imitación do luís de ouro francés.
En Malta, a pistola foi cuñada baixo o gran mestre Manuel Pinto de Fonseca (1741-1773), co valor de 10 escudos, caracterizada pola representación de San Xoán Bautista no anverso e a cruz de Malta no reverso.
Aniceto Núñez
Aniceto Núñez García, nado en Cacabelos (León) en 1940, é un profesor e político galego.
Traxectoria
Profesor de Filosofía de ensino medio. Foi Director Xeral de Ensino Medio da Consellería de Educación (1987-1988) e Conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria designado por Coalición Galega (1988-1990). Promoveu a Lei de Ordenación do Sistema Universitario de Galicia (LOSUGA) pola que se crearon as universidades da Coruña e Vigo. Foi executivo do Grupo Empresarial San José.
Aru
As Aru ou Arru, tamén coñecidas como Illas Aroe, son un grupo dunhas 95 illas en Indonesia, localizadas nas Molucas.
Os holandeses descubríronas para os occidentais en 1623, e as colonizaron como parte das Indias Orientais holandesas. A illa máis grande é Tanahbesar, e o principal porto é Dobo, na illa de Wamar. A poboación procede da mestizaxe entre elementos malaios e melanesios.
Como o resto das illas pertencentes ás Molucas, esta pertence ao área da Liña de Wallace (Wallacea), de grande interese científico pola súa rica biodiversidade ao estar entre o Sueste asiático e Oceanía.
Illa
400px|esquerda
A Xarela, As Negradas, Guitiriz
A Xarela é un lugar da parroquia das Negradas no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Raimundo Cal Fernández
Raimundo Jorge Nicolás Cal Fernández, nado en Redondela o 22 de setembro de 1914 e finado no mesmo concello o 22 de xaneiro de 2003, foi un mestre e político galego.
Threskiornis solitarius
miniatura|240px|Recreación hipotética Threskiornis solitarius, coñecida vulgarmente como ibis da Reunión, ibis sagrado da Reunión ou solitario da Reunión, é unha especie de ave da orde dos pelecaniformes, da familia dos tresquiornítidos e subfamilia dos tresquiornitinos, unha das seis integradas no xénero Threskiornis, endémica da illa da Reunión, que se extinguiu a comezos do século XVIII.
Descrición
A especie foi descrita en 1848 polo político liberal, entomólogo, ornitólogo e mastozoólogo belga Edmond de Sélys Longchamps.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Vellos escritos describen que tiña unha plumaxe de cor branca, coas puntas das ás e a cola negras. Unha mandíbula superior fósil mostraba que o peteiro era máis curto e máis recto que o dos ibis. Con todo, parecíase moito a un pequeno ibis sagrado, pero coas ás e o peteiro curtos.
Este ibis medía uns 70 cm de lonxitude. morfoloxicamente estaba moi preto do ibis sagrado (Threskiornis aethiopicus), coa excepción, como quedou dito, do peteiro, máis curto e máis recto; e o diámetro da pata era maior. A súa masa estímase en aproximadamente 3 kg.
As ás non estaban atrofiadas, pero a configuración dos ósos mostra que esta ave voaba pouco ou mal.
Historia
Talvez sexa unha ave descuberta polos navegantes portugueses en 1613.
Até 1995 supoñíase que era un parente do dodo (Raphus cucullatus), e se clasificou, por tanto, na subfamilia dos rafinos (Raphinae) —clado considerado xeralmente como unha subfamilia dos colúmbidos— de aves non voadoras extintas, chamadas antigamente didinos (Didini), que habitaron nas illas Mascareñas de Mauricio e Rodrigues, e se lle deu o nome de Raphus solitarius.
Illas ABC, Alasca
As illas ABC é o nome coloquial para as illas de Alasca de Almirantado, Baranof, e Chichagof na parte norte do arquipélago Alexander, todas son parte do Bosque nacional de Tongass. As illas son coñecidas pola súa natureza silvestre, incluíndo unha densa poboación de osos pardos.
A maior parte da superficie das illas está protexida polo goberno federal. A cidade de Sitka ten o seu centro urbano na costa oeste da illa de Baranof. Fóra de Sitka, nas illas soamente hai unha industria e presenza humanas mínimas, a pesar do feito de que o Almirantado (7ª), Baranof (10ª) e Chichagof (5ª) están entre as illas máis grandes dos Estados Unidos.
Linguas ryukyuanas
miniatura|Sinais de seguranza de tráfico en Kin, [[Okinawa, escrito en xaponés (centro) e lingua okinawana (esquerdo e dereita).]]
Clasificación e variedades
As linguas ryukyuanas pertencen á familia lingüística xapónica e están relacionadas coa lingua xaponesa. As linguas ryukyuanas non son mutuamente intelixibles co xaponés, e de feito, non son mutuamente intelixibles entre elas, polo que poden ser consideradas linguas diferentes. Porén, por razóns sociopolíticas e ideolóxicas, teñen sido clasificadas como dialectos do xaponés.
A lingua okinawana é tan só un 71% semellante no léxico ó xaponés de Toquio. Mesmo o máis meridional dos dialectos xaponeses (o dialecto Kagoshima) ten só un 72% de semellanza coa máis setentrional das linguas ryukyuanas, a lingua amami. Porén, o dialecto Kagoshima do xaponés é un 80% semellante lexicamente ó xaponés estándar.
A partir da década de 1890, o goberno xaponés comezou a oprimir as linguas ryukyuanas como parte da súa política de asimilación forzada das illas. Dende o comezo da segunda guerra mundial, a meirande parte dos xaponeses consideran as linguas ryukyuanas como un dialecto ou grupo de dialectos do xaponés. Durante a Segunda Guerra Mundial, nun esforzo por facer conciencia na xente como suxeitos do Imperio do Xapón, non só o grupo ryukyuano, senón tamén o coreano, o palauano e outras linguas foron chamadas "dialectos" do xaponés.
Existe un acordo xeneralizado entre os estudosos de que as variedades ryukyuanas poden ser divididas en seis linguas, conservadoramente, sendo os dialectos de cada illa ás veces considerados tamén propiamente linguas.
Casimiro Movilla Rodríguez
Casimiro Movilla Rodríguez, nado no Viso (Redondela), foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou ao Brasil. Foi vicecónsul de España en Maceió en 1912. Agrarista, despregou unha gran labor na Sociedade Agraria do Viso. Coa ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde o 2 de outubro de 1923. En decembro dese mesmo ano deixou o cargo porque marchou novamente ao Brasil.
Pistola (moeda escocesa)
A pistola (en inglés: pistole) foi unha moeda escocesa de ouro cuñada en 1701 durante o reinado de Guillerme III (1694-1702), co valor de 12 libras escocesas.
As pistolas europeas
"Pistola" foi orixinariamente unha denominación dada en Francia (pistole) e en Italia (pistola) á moeda española de ouro con valor de dous escudos cuñada a partir do século XVI, que posteriormente se estendeu a outras moitas moedas europeas de métrica e valor semellantes, como o luís de ouro (louis d'or francés), diversas moedas suízas e dos reinos da Península Itálica, a moeda de cinco táleros xermánicos etc.
A pistola escocesa
As pistolas escocesas foron cuñadas na Casa da Moeda de Edimburgo especificamente co ouro levado ata Escocia desde as minas da súa colonia de Darien, no Istmo de Panamá.
Xunto coa media pistola (half pistole), foi a derradeira moeda de ouro emitida dentro do sistema monetario escocés. O seu peso era de 106 grans (6,9 gramos ou 0,22 onzas troy), o seu diámetro de ca. 24 mm e o seu valor equivalente a 12 libras escocesas.
O motivo principal do seu anverso era o busto espido de Guillerme III ollando á esquerda e, por baixo del, no exergo, un sol nacente, o símbolo da Compañía Escocesa de Comercio a África e as Indias (Company of Scotland Trading to Africa and the Indies), todo rodeado pola lenda GVLIELMVS DEI. GRATIA. ("Guillerme, pola graza de Deus").
No reverso represéntase o escudo real coroado, coas armas escocesas nos cuarteis I e IV, flanqueado polas iniciais W - R (William Rex), coa lenda MAG BRIT · FRA · ET · HIB · REX · 1701 · ("Rei de Gran Bretaña, Francia e Irlanda").
Subtipos do VIH
Os subtipos do VIH son as agrupacións máis pequenas en que se clasifican as distintas clases do virus da inmunodeficiencia humana (VIH) segundo a súa secuencia xenética. Existen dous grandes tipos do virus da inmunodeficiencia humana, o VIH-1 e o VIH-2 (en inglés, HIV-1 e HIV-2), que á súa vez están divididos en varios grupos e estes en subtipos. Un dos atrancos que se encontraron no tratamento do VIH foi a súa grande variabilidade xenética. O VIH-1 está relacionado con virus que afectan a chimpancés e gorilas que viven en África occidental, mentres que o VIH-2 está relacionado con virus que afectan ao mono mangabey (Cercocebus atys). O virus HIV-1 subdivídese en grupos, dos cales os do grupo M son os máis predominantes e principais responsables da pandemia de SIDA. O grupo M pode ser á súa vez subdividido en subtipos baseándose nos datos da súa secuencia xenética. Coñecer os subtipos é importante, porque algúns deles son máis virulentos ou máis resistentes ás diferentes medicacións. Igualmente, o VIH-2 está dividido en grupos, pero é menos virulento e menos transmisible ca o VIH-1, aínda que co tempo acaba producindo tamén SIDA, e está menos estendido polo mundo.
VIH-1
O VHH-1 (ou HIV-1) é a cepa máis común e patoxénica do virus. Os científicos divídeno nun grupo principal, o grupo M, e dous ou máis grupos menores. Cada grupo crese que representa unha transmisión independente do virus da inmunodeficiencia simia (VIS ou, en inglés, SIV) aos humanos (pero os subtipos dentro de cada grupo non, xa que se orixinaron nos humanos). . Encóntranse un total de 39 ORFs en cada un dos seis posibles marcos de lectura presentes na secuencia xenómica completa do VIH-1, pero só uns poucos deles son funcionais.
Grupo M
"M" significa "maior" (major). É o grupo máis común con diferenza do VIH, xa que aparece no 90% dos casos de VIH/SIDA. O grupo M subdivídese en clados, chamados subtipos, que se denominan tamén con letras. Existen tamén "formas recombinantes circulantes" ou CRFs que se orixinaron por recombinación entre virus de diferentes subtipos cando varios subtipos infectan á vez a unha mesma persoa, que se denominan con números e letras. Por exemplo, CRF12_BF, é un recombinante entre os subtipos B e F.
Estes subtipos poden ser divididos máis en sub-subtipos aos que se lle dan números, como A1 ou A2. Porén, esta lista non é definitiva, xa que é probable que se descubran máis tipos.
miniatura|350px|esquerda|Prevalencia no mundo dos subtipos de VIH-1 en 2002.
Grupo N
"N" é a inicial de non, xa que significa "non-M, non-O". Este grupo descubriuse en 1998 e só foi atopado no Camerún. Desde 2006, só se identificaron 10 infeccións polo virus do grupo N.
Grupo O
"O" significa Outlier (~atípico). Xeralmente non se detecta fóra de África centrooccidental. É máis común no Camerún, onde un estudo de 1997 encontrou que un 2% das mostras positivas de VIH eran do grupo O. Este grupo causou algunha preocupación porque non podía ser detectado polas versións iniciais dos tests de detección do VIH-1, pero desenvolvéronse outros máis avanzados que detectan tamén os grupos O e N.
Grupo P
En 2009, informouse do descubrimento dunha nova secuencia do VIH que tiña grande semellanza cun virus de inmunodeficiencia simia recentemente descuberto en gorilas salvaxes (o SIVgor) e menor co virus de inmunodeficiencia de chimpancés (SIVcpz). O virus fora illado dunha muller camerunesa residente en Francia diagnosticada de infección por VIH-1 en 2004. Os científicos que informaron desta nova secuencia situárona nun novo grupo proposto chamado P "pendente da identificación de máis casos en humanos".
VIH-2
O VIH-2 (ou HIV-2) é un virus principalmente localizado en África, e está pouco estendido fóra dese continente. Os primeiros casos fóra de África apareceron na década de 1980. Moitos test para o VIH-1 tamén detectan o VIH-2.
En 2010 coñecíanse 8 grupos do VIH-2, denominados do A ao H. Deles, só os grupos A e B son epidémicos. O grupo A está estendido principalmente en África occidental, principalmente central, pero tamén máis ao sur como en Angola, e noutras partes como Mozambique, Brasil, India, e está moi limitado en Europa e os EEUU. O grupo B está principalmente confinado en África occidental.
O VIH-2 está relacionado principalmente co virus da inmunodeficiencia simia endémico da especie de mono mangabey Cercocebus atys atys (SIVsmm), unha especie de mono que habita os bosques do litoral de África occidental. As análises filoxenéticas mostran que os virus máis estreitamente relacionados coas dúas cepas epidémicas do VIH-2 (grupos A e B) son o SIVsmm os monos mangabey do bosque Tai, situado en Costa do Marfil.
Hai outros seis grupos de VIH-2 (do C ao H), que foron cada un deles atopados só nunha persoa. Todos eles parecen derivar de transmisións independentes desde o mono mangabey aos humanos. Os grupos C e D atopáronse en dúas persoas en Liberia, os grupos E e F descubríronse en dúas persoas en Serra Leoa, e os grupos G e H detectáronse en dúas persoas de Costa do Marfil. Cada unha destas cepas do VIH-2, das cales os humanos son probablemente hóspedes, está máis estreitamente relacionado con cepas do SIVsmm de poboacións de monos mangabey que viven no mesmo país no que foron encontradas as infeccións en humanos.
Mutacións resistentes aos fármacos
Debido a mutacións xenéticas orixínanse illados do VIH-1 e VIH-2 con resistencia ás drogas antirretrovirais, que foron analizados. A base de datos Stanford HIV Drug Resistance Database e a International AIDS Society publicaron listas dos máis importantes deles; o primeiro ano a lista incluía 80 mutacións comúns, que despois se elevaron a 93. Está dispoñible na Stanford HIV RT and Protease Sequence Database.
Benedetto Antelami
Benedetto Antelami (c. 1150 – c. 1230) foi un saliente arquitecto e escultor italiano de estilo románico, cuxo "estilo escultural floreceu das tradicións locais do Norte de Italia, que remontaban a Antigüidade tardía. Era posibelmente orixinario da Lombardía, talvez nado no Val d'Intelvi. Cóidase, en relación cos estilo provenzal das súas obras, que serveu como aprendiz en San Trófimo de Arlès. En 1178 estaba a traballar no Duomo de Parma nun baixo-relevo do Descendemento da cruz (ilustración). Nesta obra o seu nome e a data están incritos no transepto dereito. Poden,aquí, ademais aprezarse tanto influencias clásicas como bizantinas.
Quetógnatos
A dos quetógnatos ou quetognatos (Chaetognatha) é un filo de animais depredadores mariños, que forman parte do plancto en todo o globo. Porén ao redor do 20 % das súas especies coñecidas son bentónicas e poden vivir adheridas ás algas e as rochas do fondo.
Encóntranse en todas as augas mariñas do mundo, desde as augas superficiais tropicais e as pozas da baixanar até as rexións polares.
Teñen forma de torpedo, con estruturas máis opacas na cabeza. Miden entre os 2 mm e os 12 cm de lonxitude. A maioría dos quetognatos son transparentes, aínda que algunhas especies de augas profundas son de cor alaranxda. Describíronse unhas 121 especies agrupadas en 20 xéneros, todas incluídas na única clase do filo, a dos saxitoideos (Sagittoidea), que se subdivide en dúas ordes, afragmóforos (Aphragmophora) e fragmóforos (Phragmophora).
Características
miniatura|150px|Cabeza dunha especie do xénero [[Sagitta.]]
Os quetógnatos son transparentes ou translúcidos e están recubertos dunha cutícula. Presentan aletas e varias espiñas quitinosas curvadas a cada lado da cabeza —destinadas á caza— que gardan nunha carapucha cando nadan.
Teñen cabeza, tronco e cola ben diferenciados. Son hermafroditas con fecundación autógama ou cruzada; a segmetación é holobástica e non sofren metamorfose. Describíronse especies produtoras de neurotoxinas, que usan para atrapar presas. Nadan propulsándose coa cola e estabilizándose coas aletas.
A pesar de teren unha boca cunha ou dúas fileiras de dentes, ollos compostos e sistema nervioso, carecen de sistemas respiratorio, circulatorio e excretor. Moven todo o material que lles interesa para o interior do corpo mediante cilios, e a excreción realízana a través da pel.
Filo
O grupo foi descrito por primeira vez en 1854 polo Karl Georg Friedrich Rudolf Leuckart.
Orde
Latin sagitta ‎(“arrow, arrowshaft, arrowhead (plant)”) from Latin neuter plural form of -oideus, -oeidēs -oide, plural ending of nouns borrowed from Greek and Latin:
Posición taxonómica
Adoitan clasificarse dentro dos deuteróstomos polas súas características no desenvolvemento embrionario. Lynn Margulis e K. V. Schwartz, de feito, os incluíran neste grupo dentro da súa clasificación de 5 reinos. Os exames moleculares, porén, asóciasnos cos protóstomos, e Thomas Cavalier-Smith inclúenos neste grupo na súa teoría dos 6 reinos. No que respecta ao desenvolvemento, gardan certas similitudes cos nematodos.
Algúns autores relaciónannos cos conodontos, á súa vez relacionados cos vertebrados e máis concretamente cos protoconodontos, que hoxe se consideran quetógnatos e que se coñecen só por algúns dentes.
Segundo Cavalier-Smith (1998), a posición sistemática do filo é a seguinte:
Clasificación
Segundo o World Register of Marine Species, a clasificación do filo, até o nivel de familia é a seguinte:
Filo Chaetognatha (Leuckart, 1854) Hyman, 1959
Rexistro fósil
Apenas hai rexistro fósil, pero crese que apareceron no cámbrico. Hachárose espiñas fosilizadas súas datadas de finais da era paleozoica. Existen fósiles de corpos completos, aínda non moi ben descritos, de mediados do cámbrico en Burgess Shale, na Columbia Británica, e do cámbrico inferior nos xistos de Maotianshan de Yunnan, China.
Amherst, Massachusetts
Amherst é unha localidade situada no condado de Hampshire no estado estadounidense de Massachusetts. No Censo de 2010 tiña unha poboación de 37.819 habitantes e unha densidade de poboación de 526,46 persoas por km².
Cultura e educación
Como cidade universitaria, Amherst é a sede do Amherst College, do Hampshire College e da Universidade de Massachusetts en Amherst, tres das cinco universidades que funcionan no área.
Dos habitantes de Amherst maiores de 25 anos, o 41,7% son graduados ou posúen un título profesional, marca moi alta ata para a poboación norteamericana xeral. Máis da metade da poboación economicamente activa traballa na educación, a área da saúde ou os servizos sociais.
Historia
O documento máis antigo relativo a Amherst é unha nota de compra fechada en 1658, pola cal un tal John Pynchon compra os terreos onde hoxe álzase a cidade a tres nativos chamados Umpanchla, Quonquont e Chickwolopp. O nome que se dá no documento ao río Connecticut é "río Quinecticott".
Cando chegaron os primeiros colonos ingleses permanentes (1727), a aldea e o terreo circundante pertencían á cidade de Hadley. Amherst chegou á categoría de precinto en 1734 e á de cidade en 1776, días antes de que o país declarase a súa independencia.
Logo do seu incorporación en 1759, o pobo recibiu o nome de Amherst en homenaxe a Jeffrey Amherst, barón de Amherst, heroe das guerras contra os franceses e os indios. Logo de gañar Canadá para os ingleses en desmedro de Francia, Amherst resignou os seus cargos no goberno colonial para loitar de parte dos estadounidenses durante a guerra de independencia. Esta actitude e a súa valentía valeulle o recoñecemento do goberno norteamericano, e é por iso que tantas cidades do nordeste dos Estados Unidos e da parte correspondente do Canadá levan o seu nome.
Con todo, á vista de novos documentos que afirman que Amherst repartía entre os indios mantas infectadas de varíola para exterminalos, o seu nome está actualmente caendo en desgraza e, periodicamente, aparecen movementos e manifestacións co obxectivo de cambiar o nome da cidade. O máis popular dos nomes propostos é "Emily", en honor da gran poeta Emily Dickinson que naceu, viviu a maioría da súa vida e morreu en Amherst. A súa casa é agora un museo.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Amherst ten unha superficie total de 71.84 km², da cal 71.49 km² corresponden a terra firme e (0,48%) 0.34 km² é auga.
Demografía
Segundo o censo de 2010, había 37.819 persoas residindo en Amherst. A densidade de poboación era de 526,46 hab./km². Dos 37.819 habitantes, Amherst estaba composto polo 76,88% brancos, o 5,4% eran afroamericanos, o 0,24% eran amerindios, o 10,95% eran asiáticos, o 0,03% eran das illas do Pacífico, o 2,37% eran doutras razas e o 4,11% pertencían a dous ou máis razas. Do total da poboación o 7,29% eran hispanos ou latinos de calquera raza.
Vilalba F.S.
O Vilalba F.S. é un equipo de fútbol sala de Vilalba, a capital da Terra Chá. Na actualidade está patrocinado por Valdesuso Peugeot, e milita na 3ª División Nacional Grupo 1, levando o nome de Valdesuso Peugeot Vilalba F.S.. Con máis de 300 socios é un referente do deporte na provincia de Lugo.
Na tempada 2017/2018 contará cun equipo feminino, que xogará na Primeira Galega.
Tamén ten un equipo xuvenil que xoga na Liga Galega.
José Mayer
José Mayer Drumond, nado en Belo Horizonte o 3 de outubro de 1949, é un actor brasileiro.
Mercedes Ruibal
Mercedes Ruibal Argibay, nada en Xeve (Pontevedra) en 1928 e finada en Madrid o 12 de abril de 2003, foi unha pintora e escritora galega.
Traxectoria
Grazas ás influencias iniciais de Laxeiro e do seu gusto por un primitivismo arcaizante e naíf que foi o que marcou os seus primeiros períodos, un romántico popular cun acusado acento expresionista. A pesar disto moitos críticos coincidiron en sinalar de Mercedes era pintora dun único estilo.
PRIAM
PRIAM é o acrónimo francés de Profils pour l'identification automatique du métabolisme (Perfís para a Identificación Automática do Metabolismo), os cales son un método de identificación automática de encimas entre secuencias proteicas de xenomas completamente secuenciados desenvolvido na Universidade Claude Bernard Lión 1 (UCBL) e baséanse en matrices de cálculo específicas de posición (PSSM) xeradas automaticamente para cada encima referenciado.
Roxerio II de Sicilia
Roxerio II de Hauteville, nado o 22 de decembro de 1095 en Mileto (Calabria) e finado o 26 de febreiro de 1154 en Palermo, foi conde de Sicilia (1105-1130), duque de Puglia (1127-1130) e príncipe de Taranto (1128-1132), así como rei de Sicilia desde 1130 até a súa morte.
Fillo de Roxerio I, sucedeu ao seu irmán Simón sendo menor de idade. Comenzou a gobernar en 1112, e no seu dilatado reinado converteu as posesións normandas do sur de Italia nun territorio unificado elevado á categoría de Reino, cun goberno persoal e centralizado.
Traxectoria
Roxerio era o segundo fillo de Roxerio I, conde de Sicilia, e Adelaida del Vasto. Sucedeu ao seu irmán máis vello Simón no condado de Sicilia en 1105, estando baixo a rexencia da súa nai até 1112. Desde ese ano até a morte do seu primo Guillerme II de Apulia en 1127, Roxerio tratou de aumentar o seu prestixio mediante o seu matrimonio cunha infanta castelá, filla de Afonso VI de León, e grazas á axuda do seu primo Roxerio Borsa, que lle cedeu a metade dos seus territorios de Mesina, Palermo e Calabria que recibira nas divisións das conquistas sicilianas moitos anos antes.
Á morte de Guillerme, fillo de Borsa, Roxerio recibiu o ducado de Puglia e uniu todas as posesións normandas en Italia, a excepción do principado de Capua, que estaba en mans da familia Drengot. Parece que inmediatamente tivo a idea de cinguir unha coroa real, recordando que os gobernantes da Sicilia da Antigüidade, como Agatocles, foran reis. Os tres anos seguintes á recepción do ducado ocupounos intentando recibir unha coroa do papa.
En 1130, Roxerio foi coroado rei de Sicilia polo antipapa Anacleto II, a cambio do seu apoio para ocupar a cadeira de san Pedro. Roxerio fíxose feudatario do papa, o que provocaría un problema político cando a dinastía Hohenstaufen tomou o poder no reino de Sicilia.
miniatura|esquerda|250px|Roxerio II, no Liber ad honorem Augusti de Petrus de Ebulo, 1196. miniatura|esquerda|250px|O Reino de África (en liña descontinua vermella), que Roxerio II quería unir ao seu [[Reino de Sicilia.]]
Como rei, Roxerio dedicouse a fortalecer o seu poder na península. Os baróns de Puglia non quixeron someterse e a década de 1130 estivo repleta de conflitos entre diversos rebeldes e o poder central da coroa.
Bari rebelouse, liderada por Grimoaldo Alferanites. Capua levantose en armas para manter a independencia da familia Drengot. O ducado independente de Nápoles axudou os rebeldes até 1137, cando o emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico Lotario II e o papa Inocencio II viaxaron á zona e estableceron a Ranulfo de Alife como duque de Puglia, en oposición a Roxerio.
Á volta das forzas imperiais a Alemaña, Roxerio, agora aliado con Serxio VII de Nápoles, atacou a Ranulfo, sendo vencido (e Serxio morto) na batalla de Rignano. Por espazo de dous anos, Roxerio combateu a insurrección e o exército papal na península. En 1139, Ranulfo morreu e, sen outros opoñentes, Roxerio foi recoñecido como único duque.
Amante da cultura árabe, en data descoñecida invitou ao xeógrafo e cartógrafo almorábide Muhammad al-Idrisí, nacido en Ceuta, que, á súa demanda, en 1154, confeccionou un gran mapamundi orientado en sentido inverso ao utilizado actualmente (o norte abaixo e o sur arriba), coñecido como a Tabula Rogeriana, acompañado por un libro, denominado Xeografía. O rei siciliano deu a estas obras o nome conxunto de Nuzhat al-Mushtak, aínda que na obra de Al-Idrisí aparecen mencionadas como Kitab Ruyar ("Libro de Roxerio").
No resto do seu reinado, a atención de Roxerio centrouse fóra da illa e a penísula, buscando estender os seus dominios por África e Grecia. Creou unha gran frota no Mediterráneo central (cuxo almirante máis destacado foi Xurxo de Antioquía). En 1135 conquistou as costas de Tunisia e Trípoli, creando o Reino de África (un protectorado do seu Reino de Sicilia).
Mentres Roxerio permanecía no palacio da súa nova capital, Palermo, os seus xenerais e almirantes dirixiron os seus exércitos e mariñas ás costas africanas e ás illas gregas. Atenas foi saqueada e a propia Constantinopla ameazada.
Roxerio morreu en Palermo o 26 de febreiro en 1154, sendo sucedido polo seu cuarto fillo Guillerme.
Matrimonios e fillos
Roxerio casou en primeiras nupcias en 1117 con Elvira, filla do finado rei de León, Afonso VI. Tiveron seis fillos.
Casou en terceiras nupcias en 1151 con Beatriz de Rethel, sobriña neta do rei de Xerusalén Balduíno II. Tiveron unha filla:
Tamén tivo varios fillos fóra do matrimonio:
Na posteridade
O compositor polaco Karol Szymanowski, que fixo varias viaxes a Sicilia, dedicoulle unha ópera ao primeiro rei normando de Sicilia, titulada "Re Ruggero". Estreouse en Varsovia en 1926 e foi representaa en tres ocasións en Palermo, dúas veces no "Teatro Massimo Vittorio Emanuele" (1949 e 2005) e unha vez no "Teatro Politeama" (1992).
José Alonso Liste
José Alonso Liste, nado en Lugo o 26 de abril de 1990, é un piloto de automobilismo galego.
Traxectoria
A súa afección polo mundo do motor veulle inculcada polo seu pai quen o meteu no mundo do karting con catro anos, e onde comezou a competir oficialmente no ano 1997 con sete anos de idade. No ano 2006 sobe ao podio do campionato de España na categoría Rotax Max.
A partir de entón comeza a subir categorías, competindo en Fórmula 3 no ano 2008 e na Fórmula Palmer Audi no 2010. Os bos resultados levárono a debutar en Fórmula 2 pero ante a falta de patrocinios no ano 2011 pasou a Mini Challenge.
Karting
1997
1998
1999
2000
2001-2002
2003
2005
2006
Fórmula
2006
2007
2008
2009
2010  No ano 2010 anunciouse que José competiría en Fórmula 2, realizando os test de pretempada. Porén non puido debutar xa que a Xunta de Galicia lle retirou o apoio económico que se comprometera verbalmente a achegar.
2011  3º na competición MINI Challenge
Volta a Cataluña 2017
A 97ª edición da Volta a Cataluña disputouse en Cataluña entre o 20 e o 26 de marzo de 2017. Foi a novena proba do UCI WorldTour 2017. Deu comezo na vila de Calella da mesma maneira que o fixera na edición 2016 e acabou no clásico circuíto que se realiza en Montjuïc, Barcelona.
A carreira venceuna por segunda ocasión na súa carreira deportiva o murciano do Movistar Team, Alejandro Valverde. Nunha volta épica, o exitoso ciclista español venceu na clasificación da montaña, quedou segundo nunha etapa ao sprint e gañou outras 4: 2 de montaña con final en alto, a final ao sprint e unha contra o reloxo por equipos, que posteriormente lles quitaron e penalizaron con 1 minuto por un presunto empuxón entre corredores de equipo. Aínda con esta penalización dun minuto quitoulle outro ao segundo clasificado, Alberto Contador. Detrás súa rematou a xove promesa catalá e compañeiro de equipo do murciano Marc Soler que venceu na clasificación dos xoves e dos cataláns.
En canto ao resto das clasificacións secundarias, o francés Pierre Rolland levou a das metas volantes e o Movistar Team a dos equipos.
Equipos
Nesta proba tomaron parte 25 conxuntos distintos con 8 corredores: os 18 do UCI WorldTour (de participación obrigada), máis 7 convidados de categoría Profesional Continental, dos cales o Team Manzana Postobón e o Soul Brasil Pro Cycling se estreaban nunha carreira da categoría WorldTour.
Etapas
1 Estes foron os premiados da etapa, logo da sanción de 1 minuto imposta ao Movistar Team
2 A etapa 4 foi acurtada dende os 194,3 km planeados debido ao mal tempo
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa os dez mellores clasificados da xeral á fin da carreira:
Gran Premio da Arxentina de 1973
O Gran Premio da Arxentina de 1973 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 28 de xaneiro de 1973 no Autódromo Oscar Alfredo Gálvez de Buenos Aires. Foi a primeira carreira da tempada de.
Osedo, Sada
San Xián de Osedo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Sada. Segundo o IGE en 2013 tiña 1.025 habitantes (522 mulleres e 503 homes) distribuídos en varias entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 795 habitantes.
Topónimo
Osedo é un topónimo latino que fai referencia á abundancia de ósos ou a un cemiterio.
Patrimonio
miniatura|Capela do Castro
Manuela Fraguela
Manuela Fraguela Seoane, nada en Ferrol, é unha economista e política galega. Foi profesora na facultade de economía e tenente alcaldesa de Santiago de Compostela. Posteriormente foi directora de Facenda da Xunta de Galicia.
Traxectoria
Filla de militar, estudou Económicas en Madrid. Trasladouse a Santiago de Compostela en 1970 e incorporouse como profesora non numeraria á Facultade de Económicas en 1971, na que foi profesora contratada até 1984. En Compostela entrou en contacto coa UTEG e a ANPG. Opositou a secretaria da administración local conseguindo praza nun concello da provincia de Zamora, e trasladouse ao ano seguinte ao de Negreira e despois ao de Narón. Entrou como funcionaria da Xunta e dende 1988 traballou no Instituto Galego de Estatística.
Militante da UPG e da ANPG, foi cabeza de lista do BNPG pola provincia da Coruña nas primeiras eleccións xerais. Nas primeiras eleccións municipais da democracia foi elixida concelleira no concello de Santiago pola mesma fronte. En maio de 1981 foi expulsada da UPG. En outubro de 1981 dimitiu xunto con outros concelleiros (Xulio Rodríguez e Teresa Conde-Pumpido) a raíz dun conflito interno no BNPG que acabou coa súa expulsión xunto a dun bo número de militantes e dirixentes. Logo militou no colectivo Asemblea de Nacionalistas Galegos (formado por ex militantes da UPG e a ANPG como Francisco García Montes) que participou nas reunións previas á creación do BNG, aínda que se retirou en xullo de 1982 acusando á fronte de indefinición ideolóxica.
Aeroporto de Stavanger, Sola
O aeroporto de Stavanger, Sola é un aeroporto internacional que serve a Stavanger, unha cidade e municipio no condado noruegués de Rogaland. Está situado a 11 qilómetros ao suroeste de Stavanger, no municipio de Sola. É o terceiro aeroporto máis concorrido de Noruega, operando tanto avións de á fixa como helicópteros que voan cara as plataformas petrolíferas do mar do Norte. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 4 193 665 pasaxeiros, un 6,8% menos que en 2015.
Grecia no Festival de Eurovisión Júnior
Grecia fixo a súa primeira participación no Festival de Eurovisión Júnior 2003, e decidiu non participar dende o 2009 por razóns de baixa audiencia e crise económica.
O Buxío, Parga, Guitiriz
O Buxío é un lugar da parroquia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Orxía
Unha orxía é a actividade sexual en grupo. O termo provén do latín, e este do grego, para facer referencia ás festas dos deuses Dionisos ou Baco. Trátase dunha actividade sexual na cal están presentes catro ou máis participantes. Nalgunhas culturas practicáronse orxías como parte dun rito comunal ou unha práctica relixiosa.
Adiguesia
miniatura|Mesquita en [[Maikop.]] miniatura|O [[río Kubán en Jatukái, nordeste da república.]] miniatura|O [[encoro de Krasnodar, cos pobos de Pshikuijabl (esquerda) e Tauijabl (dereita).]] A República de Adiguesia (en Республика Адыгея, "Adygeia"; en Адыгэ Республик) é un suxeito federal (unidade administrativa) da Federación Rusa, unha república enclavada dentro do krai de Krasnodar.
A República de Adiguesia está situada nas montañas do norte do Cáucaso, descendendo cara á fértil chaira do Kuban. A súa extensión é de 7.800 km² e a súa poboación é de 440.327 habitantes (2011). Os principais grupos étnicos na actualidade son o adigueo e o ruso. A república está organizada en 2 cidades, 7 distritos, 5 comunidades urbanas e 55 distritos rurais. A capital da república é Maikop e as principais cidades ou asentamentos de tipo urbano son Adygueisk, Enem e Yablonovski. Os ríos Kuban, Laba, Belaya e o conxunto de Adiguesia forman parte importante da tradición histórica da república que formaba parte da Gran ruta da seda cara a Asia, durante a Idade Media. A cultura de Maikop, estudada polos arqueólogos, representa o legado prehistórico da zona.
Os adigueos, que lle dan o nome á república, son os habitantes máis antigos do nordeste do Cáucaso e foron coñecidos en Europa como os circasianos a partir do século XIII. O circasiano (occidental) é idioma oficial da república (canda o ruso), e forma parte do grupo abkhazo-adigueo das linguas do Cáucaso.
Xeografía
A república de Adiguesia está no sueste de Europa, nas vertentes setentrionais do Gran Cáucaso, que cruzan a república polo sur, e nas chairas aluviais do Kuban. O 40 % do seu territorio está cuberto de bosque temperado de caducifolios (faia, carballo, carpe, pradairo). miniatura|Topografía de Adiguesia (en ruso). O territorio encóntrase sucado de ríos da cunca do Kuban, río que debuxa co seu curso parte da fronteira setentrional da república co veciño krai de Krasnodar. Entre eles cabe destacar:
Non existen na república lagos de importancia, aínda que si que existen varios encoros a destacar: o encoro de Krasnodar (a parte que queda semiillada antes da desembocadura do Belaya chámase Tshiski, era un encoro previo), o encoro Shapsug, o encoro de Oktiabrski e o de Shendzhi.
A república é atravesada na súa zona meridional polo Gran Cáucaso, polo que se encontran nesta zona varios picos de importancia: o monte Chugush (3.238 m.), o monte Fisht (2.868 m.), o monte Oshten, o monte Pseashjo e o monte Shepsi.
División administrativa
[[Ficheiro:Administrative Map of Adygea.svg|miniatura|200px|División administrativa de Adiguesia:
1.Cidade de Maikop. 2.Cidade de Adygeisk. 3.Raión de Guiaguinskaya. 4.Raión de Koshejabl 5.Raión de Krasnogvardeiskoye 6.Raión de Maikop 7.Raión de Tajtamukai 8.Raión de Teuchezh 9.Raión de Shovgenovski.]]
Divídese en 2 ókrug urbanos (Maikop e Adygeisk) e 7 raións:
Historia
O territorio formaba parte da antiga Circasia até que foi incorporado a Rusia en 1864. Isto provocou emigración cara ao Imperio otomán de numerosos circasianos e a colonización por parte de poboación rusa. Os que quedaron asentáronse nas chairas da beira esquerda do Kubán.
En maio de 1917 ambas etnias uníronse na "Alianza do Cáucaso Setentrional e Daguestán", reuníndose un Comité Central en Vladikavkaz. Non obstante, o país sería campo de batalla entre os menxeviques xeorxianos, os rusos brancos de Aleksandr Kolchak e os bolxeviques. O 15 de decembro constituíse en república laica e en maio de 1918 proclamouse independente.
En 1919-1920, os kabardinos e algúns adigueos uníronse á revolta de Uzun Hadji, pero os cosacos do Terek deron apoio a Anton Denikin, que asolou o país. Os exiliados apoiaron a Unión de Repúblicas do Cáucaso, creada en París o 10 de xuño de 1921, pero Iosif Stalin creou no interior, en agosto de 1921, a Federación de Repúblicas do Cáucaso ou Gorskaya ASSR, da que formarían parte os kabardinos e os "circasianos do alto Kuban", mentres que os do baixo Kubán pasaron a territorio de Krasnodar.
O 27 de xullo de 1922 foi creado a óblast autónoma Cherquesa dentro da República Socialista Federativa Soviética de Rusia, nos territorios da óblast de Kuban-Mar Negro. O 24 de agosto o seu nome mudou a Óblast Autónoma Adiguea Cherquesa. O 17 de outubro de 1924 foi transferida ao recentemente creado krai do Cáucaso Norte.
Foi renomeado como Óblast Autónoma Adiguea en xullo de 1928. O 10 de xaneiro de 1934 foi separada do krai do Cáucaso Norte ao crearse o krai de Azov-Mar Negro, no que se incluíu. En 1936, Maikop foi declarada centro administrativo da óblast autónoma, co que se ampliou o seu territorio. En 1962 incluíuse o actual raión de Maikop. A óblast foi incluído na krai de Krasnodar ao crearse este o 13 de setembro de 1937.
O 3 de xullo de 1991 foille concedido o status de república socialista soviética e a partir do 24 de marzo de 1992 converteuse na República de Adiguesia.
Política
Adiguesia converteuse nunha república da Federación Rusa en 1991. O seu primeiro presidente foi Aslan Alievich Dzharimov. A constitución da república foi adoptada en maio de 1995 e está baseada en principios fundamentais de pertenza voluntaria á Federación Rusa, a preservación da unidade e integridade do país, a defensa dos intereses dos diferentes grupos de poboación da república, e a paz e a harmonía das diferentes etnias de Adiguesia.
Distribución t de Student
Aparece de xeito natural ao realizar a proba t de Student para a determinación das diferenzas entre dúas medias das mostras e para a construción do intervalo de confianza para a diferenza entre as medias de dúas poboacións cando se descoñece o desvío estándar dunha poboación e esta debe ser estimada a partir dos datos dunha mostra.
Adiguesia
Política
O xefe de goberno en Adiguesia é o Xefe (chamado Presidente até maio de 2011), quen é nomeado para un período de cinco anos. O dominio da lingua adiguea é un requisito previo para o candidato.
Distribución t de Student
Caracterización
A distribución t de Student é a distribución de probabilidade do cociente
Adiguesia
Política
O Xefe en 2011, Aslan Tjakushinov (desde o 13 de xaneiro de 2007), sucedeu a Hazret Sovmen, nomeado por Vladimir Putin, aínda que unicamente lograra o 2% dos votos en 2002. Non obstante, existe tamén un Consello de Estado (Jase) elixido directamente. A república envía tres representantes ao parlamento da Federación Rusa, un á Duma Estatal e dous ao Consello da Federación.
Distribución t de Student
Caracterización
onde
Adiguesia
Composición étnica (2002)
A poboación da república está composta polos seguintes grupos étnicos:
Distribución t de Student
Caracterización
Se μ é unha constante non nula, o cociente é unha variable aleatoria que segue a distribución t de Student non central con parámetro de non-centralidade \mu.
Leonor de Aragón
O nome Leonor de Aragón pode aludir a:
Adiguesia
Educación e cultura
miniatura|[[Shendzhi, localidade do noroeste da república.]] miniatura|Estación de ferrocarril de [[Maikop.]] O adigueo (Adyghabze) é un dos membros do grupo das linguas caucásicas do noroeste. É idioma oficial da república canda o ruso.
Distribución t de Student
Aparición e especificacións da distribución t de Student
Supóñase que X1,..., Xn son variables aleatorias independentes distribuídas normalmente, con media μ e varianza σ2
Adiguesia
Educación e cultura
Hai 8 museos estatais e 23 públicos na república. O maior deles é o Museo Nacional da República de Adiguesia en Maikop.
A Vilonchada, Parga, Guitiriz
A Vilonchada é un lugar da parroquia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Adiguesia
Educación e cultura
A Universidade Estatal Adiguea e a Universidade Tecnolóxica Estatal Adiguea, ambas en Maikop, son as dúas entidades de educación máis importantes de Adiguesia.
Distribución t de Student
Aparición e especificacións da distribución t de Student
Sexa
Adiguesia
Economía
miniatura|[[Meseta Lago-Naki, no suroeste da república.]] miniatura|[[Guzeripl, no sur da república.]] A agricultura é o principal recurso económico (xirasol e tabaco), ademais do sector das manufacturas. Maikop é un centro industrial, destaca a industria alimentaria, principalmente, muíños de gran e aceite. Non obstante, as principais industrias da rexión atópanse no veciño Krasnodar (ferramentas, instrumentos de precisión, compresores e refinería de petróleo). En canto aos recursos naturais, cabe destacar as súas reservas de petróleo e gas natural. Tamén son importantes os depósitos de ouro, prata, ferro e tungsteno.
Distribución t de Student
Aparición e especificacións da distribución t de Student
a media da mostra. Entón
Adiguesia
Transporte
Hai un pequeno aeroporto en Maikop (código ICAO: UKRM) e un en Enem (URKS).