cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Centro Cultural Torrente Ballester
Historia
O edificio foi deseñado polo propio fundador e comezou a construírse o 29 de xuño de 1783. A estrutura da edificación consiste nunha planta cadrada, con dous andares e un patio central. Con todo, non sería ata o ano 1792 cando, a raíz das obras de ampliación, se levantaría ó seu carón a capela da Virxe da Boa Viaxe. Esta pequena igrexa posúe unha planta de cruz latina de factura moi sinxela e unha fachada neoclásica.
Pando, Torea, Muros
Pando é un lugar da parroquia de Torea no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 41 habitantes (22 homes e 19 mulleres).
Programación con restricións
A programación con restricións é un paradigma da programación en informática, onde as relacións entre as variables son expresadas en termos de restricións (ecuacións). Actualmente é usada como unha tecnoloxía de software para a descrición e resolución de problemas combinatorios particularmente difíciles, especialmente nas áreas de planificación e programación de tarefas (calendarización).
Características
Este paradigma representa un dos desenvolvementos máis fascinantes nas linguaxes de programación desde 1990 e non é sorprendente que recentemente sexa identificada pola ACM (Asociación de Maquinaria Computacional) como unha dirección estratéxica na investigación en computación.
Trátase dun paradigma de programación baseado na especificación dun conxunto de restricións, as cales deben ser satisfeitas por calquera solución do problema exposto, en lugar de especificar os pasos para obter a devandita solución.
A programación con restricións relaciónase moito coa programación lóxica e coa investigación operativa. De feito calquera programa lóxico pode ser traducido nun programa con restricións e viceversa. Moitas veces os programas lóxicos son traducidos a programas con restricións debido a que a solución é máis eficiente que a súa contraparte.
A diferenza entre ambos radica principalmente nos seus estilos e enfoques no modelado do mundo. Para certos problemas é máis natural (e polo tanto máis simple) escribilos como programas lóxicos, mentres que noutros é máis natural escribilos como programas con restricións.
O enfoque da programación con restricións baséase principalmente en buscar un estado no cal unha gran cantidade de restricións sexan satisfeitas simultaneamente. Un problema defínese tipicamente como un estado da realidade no cal existe un número de variables con valor descoñecido. Un programa baseado en restricións busca os valores para todas as variables.
Algúns dominios de aplicación deste paradigma son:
As linguaxes de programación con restricións son tipicamente ampliacións doutra linguaxe. A primeira linguaxe utilizada para ese efecto foi Prolog. Por esta razón é que este campo foi chamado inicialmente Programación Lóxica con Restricións. Ambos os paradigmas comparten características moi similares, tales como as variables lóxicas (unha vez que unha variable é asignada a un valor, non pode ser cambiado), ou o backtracking.
A programación con restricións pode ser implementada como unha linguaxe propia ou como bibliotecas para ser usadas nalgunha linguaxe de programación imperativo.
Linguaxes
Algunhas linguaxes populares de programación con restricións son:
Bibliotecas
Algunhas bibliotecas populares:
Mar de Somov
dereita|miniatura|300x300px|O Mar de Somov forma parte do [[Océano Antártico.]] Mar de Somov (en ruso: Море Сомова, trasliterado como Sodruzhetsva) é o nome proposto para un mar marxinal do Océano Antártico, situado ao sur do océano Pacífico, na zona oriental da Antártida Oriental, entre os meridianos 150°L e 170°L. A oeste fica o Mar de D'Urville, e ao leste do Cabo Adare, en 170°14' Leste, fica o Mar de Ross. Ten unha área de 1 50 000 km² e unha profundidade de 3 000 m.
O nome foi proposto pola delegación rusa para o proxecto de denominación de mares de 2002 da Organización Hidrográfica Internacional (OHI). Coa proposta pretendeuse nomenaxear ao oceanólogo e explorador polar ruso Mikhail Somov, que entre 1955 e 1957 foi o comandante da primeira expedición antártica soviética, Porén, o proxecto non foi aprobado aínda pola OHI e o documento de 1953, que non inclúe o "mar de Somov", continúa en vigor. As autoridades xeográficas e editores de mapas e atlas non inclúen o nome, agás as da esfera rusa.
Sexoloxía
miniatura|Parella humana. A sexoloxía é o estudo sistemático do feito sexual humano, dende todas as súas perspectivas, filoxenéticas, ontoxenéticas, antropolóxicas, socioculturais, fisiolóxicas, pedagóxicas, clínicas e investigativas. A sexoloxía, como ciencia e como profesión, implica, dende un enfoque multidisciplinar e/ou o interdisciplinar, a un gran número de disciplinas e especialidades médicas e humanísticas, abranguendo así todos os aspectos da sexualidade.
Manuel Rey Gómez
Manuel Rey Gómez, coñecido como Villagarcía, nado en Cambados en 1904 e finado en Vigo o 27 de agosto de 1936, foi un mariñeiro e sindicalista galego.
Belante, Sarria
Santa María de Belante é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 78 habitantes (40 homes e 38 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 85 habitantes.
Manuel Rey Gómez
Traxectoria
Instalado en Vigo, durante a República foi detido en varias ocasións acusado de maleante. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi detido, xulgado en consello de guerra sumarísimo e condenado a morte. Foi executado no Cemiterio de Pereiró xunto aos deputados Ignacio Seoane, Enrique Heraclio Botana e Antonio Bilbatúa Zubeldía, o concelleiro Ramón González Brunet e o alcalde, Emilio Martínez Garrido, o alcalde de Lavadores, José Antela, o mestre e pedagogo, Apolinar Torres e o dirixente socialista Ubaldo Gil Santóstegui.
Belante, Sarria
Patrimonio
A súa igrexa parroquial foi construída na segunda metade do século XII en estilo románico.
Acuario (recipiente)
miniatura|400px|Acuario
No acuario as condicións ambientais son estables e controladas, e están adecuadas para a vida dos organismos que van vivir nel. Os acuarios máis sofisticados poden acobillar un auténtico arrecife mariño, estando dotados de sistemas de iluminación especiais, bombas, xeradores de ondas, filtros físicos, biolóxicos e químicos, control de temperatura, bombas dosificadoras de elementos, reactores, medidores de parámetros etc.
Etimoloxía
A palabra acuario provén do latín aqua, que significa 'auga', mais o sufixo -rium, que significa 'lugar, edificio'.
Prácticas antigas
miniatura|[[Peixe nun acuario]] O coidado de peixes en contornas pechadas ou artificiais é unha práctica cun profundo arraigo na historia. Os sumerios antigos eran coñecidos por manter peixes en estanques, antes de preparalos para comer. Na China, crese que a reprodución selectiva da carpa, que derivou nos hoxe populares koi e carpa dourada comezou hai máis de 2 000 anos. Atopáronse descricións do peixe sagrado Oxyrhynchus na arte exipcia antiga. Moitas outras culturas tamén teñen unha historia de cría de peixes tanto para propósitos funcionais como decorativos. Os chineses gozaban dos peixes de cores en recipientes cerámicos grandes durante a dinastía Song.
Recipientes de vidro
O concepto dun acuario, deseñado para a observación de peixes nun tanque pechado e transparente, para ser gardado no interior, xurdiu máis recentemente. Con todo, é difícil de concretar con precisión a data exacta deste desenvolvemento. No século XVIII, o biólogo Abraham Trembley conservou unha hidra que atopou nas canles do xardín 'Sorgvliet' nos Países Baixos, en grandes naves cilíndricas de vidro para o seu estudo. Por tanto, considérase que o concepto de manter vida acuática en contedores de vidro data de entón.
Finalidade
Sendo os peixes animais moi unidos ao seu medio ambiente, todo acuario deberá intentar proporcionarlles un biótopo adaptado ás súas necesidades (natureza da auga, temperatura, espazo dispoñible etc.) ós seus habitantes.
Fabricación
Os acuarios posúen polo menos unha cara transparente, de vidro ou plástico (polimetacrilato etc.).
Aínda que existen acuarios cuxa estrutura é de poliéster, de formigón ou outros materiais, os acuarios máis correntes son de vidro. Nas últimas décadas están tendo moito auxe materiais plásticos como o plexiglás. Estes materiais son máis lixeiros e resistentes, pero amarelecen co tempo, polo que non son moi recomendables. Ata os década dos 70, a maioría dos acuarios de vidro ensamblábanse con esquinas metálicas, pero agora simplemente os cristais péganse con silicona.
Tipos
De xeito xeral, e segundo a concentración en sales minerais da auga, os acuarios divídense en:
Pero, máis detalladamente, a acuariofilia distingue varios tipos de acuarios segundo a súa finalidade:
Para rematar, atendendo á temperatura da auga, podemos distinguir tres tipos de acuarios:
Accesorios
Sistema de filtración nun acuario típico: (1) Entrada. (2) Filtración mecánica. (3) Filtración de carbono activo. (4) Medio de filtración biolóxica. (5) Saída á reserva. miniatura|256px| Sistema de filtración nun acuario típico: (1) Entrada. (2) Filtración mecánica. (3) Filtración de carbono activo. (4) Medio de filtración biolóxica. (5) Saída á reserva.
Se é posible conservar peixes vivos un certo tempo nun pouco de auga sen ningunha axuda tecnolóxica, as condicións de vida serán moi deficientes, por iso todo acuario débese equipar correctamente.
Filtración
É vital que a auga do acuario circule, quítenselle as impurezas e estea bioloxicamente depurada. Para facer isto, utilízase unha bomba de auga, que abasteza correctamente as masas de filtración, asegurando a filtración mecánica, e a desintoxicación biolóxica, pola acción de bacterias ou de materiais absorbentes.
A mestura da auga implica tamén unha función osixenante e permite recrear certos medios de vida axitados.
Iluminación
Co fin de ben ver os peixes, de darlles un biorritmo diario e de asegurar a fotosíntese das plantas, un acuario débese iluminar correctamente.
O método aparentemente máis simple é o de utilizar a luz do día, pero isto ten numerosos inconvenientes: fai moverse ás algas filamentosas pola falta de control da intensidade luminosa, os peixes teñen cores máis apagadas etc.
Por estas razóns, débese iluminar o acuario por medio de lámpadas, habitualmente reguladas por unha agulla dos minutos axustada dunha decena de horas a unha ducia de horas por día. O mellor método é utilizar lámpadas fluorescentes hortícolas ou outras lámpadas especiais adaptadas ás necesidades das plantas tanto en calidade como en cantidade.
Climatización
Para manter unha temperatura tropical, o que lle convén ós peixes exóticos, téñense que utilizar sistemas de climatización, compostos dunha resistencia e dun termóstato. No caso de peixes de auga fría, o procedemento é inverso, é preciso utilizar un sistema de refrixeración.
Chan
No caso da auga doce, débense evitar as substancias calcáreas, mentres que o acuario de auga de mar dotarase de area coralina, que permite estabilizar a calidade da auga. Convén prescindir das areas artificiais, así como das pedras pintadas.
Auga
A auga pode ser a da billa, a condición de que se modifique segundo as necesidades.
No caso dunha auga clorada ou que conteña metais pesados, existen no mercado produtos neutralizantes que poden mellorar a súa calidade. É igualmente posible evacuar o cloro deixando repousar a auga nun recipiente aberto algúns días antes da súa utilización.
Decoración
Todas as clases de decoracións son posibles.
Dealle preferencia ós materiais naturais ou aparencia natural: rolla, raíces de turbeira etc. En relación ás raíces de turbeira, pode ser conveniente fervelas antes de poñelas na auga para liberalas de posibles taninos que puidesen enturbiar a auga.
Certas especies aprecian o poder agacharse (Loche Clown, por exemplo) ou empregan o seu medio para poñer e protexer os seus ovos. É conveniente entón realizar acobillos con pedras (pódese utilizar tamén medio coco ou un bote de flores..., de antemán ben limpados).
Plantas
As numerosas especies de plantas adóitanse comercializar nas tendas especializadas. Desconfíe das plantas capaces de manterse dereitas fóra da auga: a miúdo trátase de plantas non acuáticas que se mergullaron polo seu valor estético (a miúdo plantas con raias brancas ou vermellas).
Non poña nunca plantas artificiais no seu acuario; as que están feitas de plástico recóbrense moi rapidamente de algas e se se omite o mantemento, vólvense unha cepa resistente de algas. ¡A única escapatoria é tirar a planta artificial!
Non plante nos acuarios de auga doce en exceso para permitir a reciclaxe dos refugallos nitroxenados.
Para auga de mar, pódense atopar varias especies de algas no mercado (Caulerpa, por exemplo).
Animais
Nun acuario de auga doce, mantéñense esencialmente peixes. Pódense introducir igualmente algúns invertebrados: gasterópodos, moluscos etc.
Con todo, é necesario evitar a superpoboación do acuario.
Mantemento
Un acuario correctamente instalado e poboado require pouco mantemento.
Mateu Isern
Mateu Isern Estela, nado en Sineu o 4 de abril de 1959, é un político balear.
Acuario (recipiente)
Renovar a auga
miniatura|300px É necesario efectuar cambios de auga regulares nun acuario.
José Varela Puentes
José Varela Puentes, finado en Vilamateo (Vilarmaior) o 26 de xullo de 1980, foi un político galego.
Gran Premio de Europa de 1996
O Gran Premio de Europa de 1996 (oficialmente o XLI Gran Premio de Europa) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 28 de abril de 1996 no circuíto de Nürburgring, Nürburg, Alemaña. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un de. Jacques Villeneuve logrou a súa primeira vitoria na Fórmula 1 na súa cuarta carreira na Fórmula Un.
Acuario (recipiente)
Renovar a auga
Xa que se as bacterias se encargan de degradar o amoníaco e os nitritos en nitratos, estes últimos acumúlanse ós poucos no acuario, podendo alcanzar valores importantes que poderían ser tóxicos para os peixes. A taxa de nitratos debe ser sempre inferior a 50 mg/l.
Gran Premio de Europa de 1996
Ambos Benetton comezaron moi lentos, debido a que os freos se lles bloquearon. Berger foi forzado a entrar en boxes a por pneumáticos novos despois de facer un plano, mentres que Alesi rematou a volta 1 no 13º posto e trompeou mentres intentaba recuperarse.
Acuario (recipiente)
Renovar a auga
Os nitratos son consumidos polas plantas acuáticas e polas algas. Con todo o consumo das plantas non basta para eliminar todos os nitratos en xeral, só os cambios de auga regulares permiten obter taxas aceptables.
Gran Premio de Europa de 1996
Os Tyrrells foron desclasificados por diferentes infraccións. Salo terminou décimo pero o seu coche foi descualificado logo da carreira por ter un peso insuficiente, mentres que Katayama terminou décimo sexto pero foi descualificado por recibir un empurrón ilegal na volta de quecemento.
Acuario (recipiente)
Renovar a auga
Por outra banda, os cambios de auga permiten fornecer os oligoelementos necesarios ós peixes e ás plantas, que, se non, se esgotan ós poucos no medio pechado que é o acuario. O ritmo e a cantidade dos cambios de auga son variables segundo a poboación do acuario e as condicións de mantemento. Aconséllase en xeral cambiar o 10 % da auga todas as semanas, ou o 20 % cada 15 días. Esta porcentaxe ten que ser aumentada se por suposto as taxas de nitratos se elevan demasiado.
José Varela Puentes
Traxectoria
Militante do Partido Galeguista. Co triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936 foi nomeado presidente da xestora de Vilarmaior que quedou constituída o 23 de maio de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e permaneceu agochado até 1941. Nese ano conseguiu reintegrarse á vida normal. Despois foi enlace da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, sendo o número tres da organización estruturada por Francisco Rey Balbís "Moncho", e dedicándose a conseguir armas a través de compañeiros empregados na Fábrica de Armas da Coruña. Foi detido en 1951, e saíu da cadea en 1967. Finou en Vilamateo con 88 anos.
Acuario (recipiente)
Renovar a auga
Con todo, nunca se ten que cambiar toda a auga ó mesmo tempo (véxase Ciclo do nitróxeno).
Limpar os cristais
Por cuestións de estética pero tamén para a vida no acuario. As plantas non poden sobrevivir sen luz. Sendo o vidro un material sobre o cal as algas se establecen facilmente, convén limpar regularmente para evitar a súa proliferación duradeira.
Alimentación
Cada especie de peixe ten as súas propias esixencias, aínda que a maioría se alimentan a base de presas vivas que complementan con preparados inertes e aportes vexetais (follas de leituga ou espinaca, algas...).
O exceso de alimento resulta aínda máis desfavorable para os peixes cá deficiente calidade da auga. Alimentados en exceso, os peixes van acumulando graxas que só servirán para acurtar a súa vida. Por outra banda, se a súa ración é excesiva, non chegan a comela toda, polo que a auga se ensucia deseguida e compromete a saúde dos seus inquilinos.
A ración alimenticia dun peixe debe elaborarse en función dos seus gustos e esixencias, aínda que adoita constar de:
Ecoloxía
A ecoloxía ideal do acuario reproduce o equilibrio que se atopa na natureza nun sistema pechado que é o acuario. Na práctica é case imposible manter un equilibrio perfecto. Como exemplo, unha relación equilibrada de depredador-presa é case imposible de manter ata no maior dos acuarios. Tipicamente o cuidador do acuario debe tomar medidas para manter o equilibrio no pequeno ecosistema contido no seu acuario.
Ciclo do nitróxeno
miniatura|300px|Ciclo do [[nitróxeno nun acuario (en inglés).]] Un asunto esencial para o acuariófilo é a xestión dos residuos biolóxicos producidos polos habitantes dun acuario. Peixes, invertebrados,fungos, e algunhas bacterias excretan refugallos nitroxenados en forma de amoníaco (que se pode converter en amonio, dependendo da química da auga) que debe pasar polo ciclo do nitróxeno. Tamén se produce amoníaco a través da descomposición das plantas e a materia animal, incluíndo feces e outros detritos. Os refugallos nitroxenados convértense en tóxicos para os peixes e outros habitantes do acuario en concentracións altas.
Un depósito ben equilibrado contén organismos que poden metabolizar os refugallos doutros residentes do acuario. Os refugallos nitroxenados que se producen nun depósito son metabolizados nos acuarios por un tipo de bacterias coñecidas como nitrificantes (xénero Nitrosomonas). As bacterias nitrificantes crían o amoníaco da auga e metabolízano para producir nitritos. Os nitritos tamén son altamente tóxicos para os peixes en concentracións altas. Outro tipo de bacterias, xénero Nitrospira, converten os nitritos en nitratos, unha substancia menos tóxica.
Este proceso coñécese como ciclo do nitróxeno.
Mateu Isern
Traxectoria
Estudou no colexio Luis Vives e en 1976 iniciou a carreira de dereito na Universidade das Illas Baleares, licenciándose en 1981. Milita no PP desde a década de 1990.
Acuario (recipiente)
Ciclo do nitróxeno
Ademais das bacterias, as plantas acuáticas tamén eliminan os refugallos nitroxenados metabolizando o amoníaco e os nitratos. Cando as plantas metabolizan compostos do nitróxeno, eliminan o nitróxeno da auga, utilizándoo para construír biomasa. Con todo, isto é soamente temporal, xa que as plantas volven expulsar o nitróxeno á auga cando as follas vellas se descompoñen, por exemplo.
Aínda que informalmente se lle chama ciclo do nitróxeno, é de feito soamente unha parte dun ciclo maior: débese engadir nitróxeno ó sistema (normalmente a través da comida proporcionada ós habitantes do depósito), e os nitratos acumúlanse na auga ó final do proceso (ou contribuír a un crecemento en biomasa mediante o metabolismo das plantas). Na práctica, esta acumulación de nitratos nos acuarios caseiros esixe que o coidador do acuario realice cambios periódicos de auga, sacando a auga alta en nitratos e substituíndoa por auga baixa en nitratos.
Os acuarios dos afeccionados a miúdo non conteñen as poboacións necesarias de bacterias necesitadas para limpar os refugallos nitroxenados dos habitantes do depósito. Este problema soluciónase a través de dúas filtracións: Os filtros de carbono activo absorben os compostos do nitróxeno e outras toxinas da auga, mentres que os filtros biolóxicos proporcionan un medio especialmente deseñado para a colonización polas bacterias nitrificantes desexadas.
Outros ciclos de nutrientes
O nitróxeno non é o único nutriente que circula por un acuario. O osíxeno disolto entra no sistema pola superficie da auga en contacto co aire, ou mediante unha bomba de aire. O dióxido de carbono abandona o sistema tamén polo aire. O ciclo do fosfato é un importante, aínda que a miúdo ignorado, ciclo de nutrientes. O xofre, o ferro e outros micronutrientes tamén circulan polo sistema, entrando como comida e saíndo como residuos. O control apropiado do ciclo do nitróxeno, xunto coa achega dun fornecemento de comida equilibrado, adoita ser suficiente para manter estoutros ciclos de nutrientes en equilibrio aproximado.
Acuarios públicos
Os acuarios públicos son instalacións abertas ó público para ver especies acuáticas. A maior parte dos acuarios públicos presentan unha determinada cantidade de tanques máis pequenos, así como un ou máis depósitos maiores. Os depósitos máis grandes teñen unha capacidade de varios millóns de litros de auga e poden acoller especies grandes, incluíndo golfiños, quenllas ou baleas. Os animais acuáticos e semiacuáticos, (lontras, pingüíns?), poden ser expostos tamén por acuarios públicos.
Desde o punto de vista operacional, un acuario público é similar en moitos aspectos a un zoolóxico ou museo. Un bo acuario terá exposicións especiais para atraer os visitantes, ademais da súa colección permanente. Uns cantos teñen a súa propia versión de "zoo para tocar"; por exemplo, o Monterey Bay Aquarium, en Monterey (California), ten un depósito superficial cheo de tipos comúns de raias, e o público pode tocar as súas peles coriáceas cando pasan.
Coma os zoos, os acuarios normalmente teñen un corpo especializado de investigadores que estuda os costumes e bioloxía dos seus espécimes. Nos últimos anos, os grandes acuarios estiveron intentando adquirir e criar diversas especies de peixes de océano aberto, e ata cnidarios (medusas), unha tarefa difícil posto que estas criaturas nunca antes atoparon superficies sólidas como as paredes dun depósito, e non adquiriron o instinto para apartarse das paredes en lugar de chocar contra elas.
O primeiro acuario público abriu en Regent's Park, Londres, en 1853. Phineas Taylor Barnum seguiuno rapidamente co primeiro acuario americano, aberto en Broadway, Nova York. A maior parte dos acuarios públicos localízanse preto do océano, para ter un fornecemento constante de auga de mar natural. Un acuario pioneiro de interior foi o Shedd Aquarium de Chicago, que recibía a auga de mar transportada por ferrocarril.
En xaneiro de 1985, Kelly Tarlton empezou a construción do primeiro acuario en incluír un gran túnel acrílico transparente, en Auckland, Nova Zelandia, unha tarefa que necesitou 10 meses e custou tres millóns de dólares neozelandeses. O túnel de 110 metros construíuse con follas de plástico de fabricación alemá que se conformaban alí nun gran forno. Actualmente, unha fita mecánica transporta os visitantes, e os grupos de escolares ocasionalmente pasan a noite alí, baixo os tiburóns e as raias.
A miúdo, algúns acuarios públicos afílianse a institucións superiores de investigación oceanográfica importantes ou conducen os seus propios programas de investigación, e normalmente (aínda que non sempre) especializarse nas especies e ecosistemas que se poden atopar nas augas locais.
Mateu Isern
Traxectoria
Nas eleccións municipais de España de 2011, o seu partido, o PP, gañou en Palma con 17 dos 29 concelleiros, coa maioría absoluta máis folgada da historia de Palma. Tras isto, foi investido alcalde de Palma o 11 de xuño de 2011 cos votos dos concelleiros do seu partido (17) a favor, e cos do PSIB-PSOE (9) e a coalición PSM-IniciativaVerds-Entesa (3) en contra.
Laureano Caride Romero
Traxectoria
Foi director da oficina da Caixa de Aforros Provincial de Ourense en Beariz. No franquismo foi nomeado alcalde de Beariz. Nas eleccións municipais de 1991 foi candidato de Converxencia Nacionalista Galega á alcaldía de Beariz.
Illa Banks, Columbia Británica
A illa Banks é unha illa na costa da provincia canadense da Columbia Británica. Está situada ao sur de Príncipe Rupert, no Estreito de Hecate, ao leste de e en fronte das illas Haida Gwaii. Ao leste da Illa Banks atópanse a Illa Pitt e a Illa McCauley. Ao sur atópase o arquipélago do Grupo Estevan, máis aló do cal atópase o Estreito Caamaño.
A illa Banks ten 72 km de longo e varía desde 9´7 km a 18 km de largo. Ten 1.005 km² de superficie. A illa alcanza 536 m. de altura. Localízase dentro do Distrito Rexional Skeena-Queen Charlotte.
Illa Banks foi bautizada en 1788 por Charles Duncan, capitán do buque mercante de peles Princess Royal, na honra de Sir Joseph Banks, que entón era presidente da Royal Society e acompañara a James Cook durante as viaxes exploratorias de 1768-1771.
Historia
A finais de agosto de 1787, os comerciantes británicos de peles James Colnett e Charles Duncan chegaron a Illa Banks. Ancoraron as súas dúas naves, "Prince of Wales" e "Princess Royal" no extremo sur da Illa Banks en Calamity Bay (que chamaron Port Ball). Os barcos permaneceron alí durante once semanas mentres se reparaban. Durante este tempo houbo unha serie de encontros primeiro contacto entre os británicos e algúns dos Kitkatla Tsimshian. Os conflitos menores convertéronse en máis grandes. Pronto seguiu a violencia, co uso de mosquetes, pistolas e canóns polos británicos. Numerosos tsimshian foron asasinados, feridos ou levados cutivos. Tamén durante o seu tempo en Calamity Bay, os británicos usaron barcos para explorar as complexas canles de auga da rexión, incluíndo a Canle Príncipe, Canle Douglas e o Estreito Laredo. No proceso de produción dos primeiros mapas significativos desta parte da costa.
O explorador español Jacinto Caamaño explorou a rexión en 1792, pasando pola Canle do Príncipe na corveta Aranzazu. Caamaño axudouse con copias dos mapas feitos por Colnett. As entradas incompletamente exploradas nos mapas levaron ao Vicerrei de Nova España a ordenar unha expedición exploratoria, que foi entregada a Caamaño. Durante a súa viaxe, Caamaño pasou unha estancia do mes no extremo meridional da illa Pitt, durante cuxo tempo logrou unha interacción considerable cos Tsimshian das illas Pitt e Banks.
Ínhigo Ansotegui
Ínhigo Jesus Ansotegi Soares, nado en Bilbao en 1982, é un político e empresario galego.
Formación
Fixo os seus estudos de secundaria no centro privado Manuel Peleteiro de Santiago de Compostela, e licenciouse en Ciencias Políticas e da Administración (2000-2005) pola Universidade de Santiago de Compostela. Dende o 2005 traballa no sector vitivinícola de Valdeorras.
Política
En Galiza Nova participou en Esquerda Nacionalista-Mocidade, da que foi Responsábel Nacional de Formación. Posteriormente, estivo no proceso Espazo Aberto en Galiza Nova que deu lugar á Mocidade Socialista Galega, da que foi Responsábel de Organización desde a súa fundación ata 2010, ano no que a MSG se disolveu na Mocidade Nacionalista Galega (MNG). Participou na fundación da MNG, da que é Coordinador Territorial de Ourense e membro do seu Consello Nacional e Executiva.
Na Asemblea Nacional de Galiza Nova do 2009, a MSG presentouse na Plataforma Entre tod@s, Galiza Nova, da que foi o cabeza de lista, sendo escollido para integrarse na Dirección Nacional de Galiza Nova e na súa Comisión Permanente, ostentando a Responsabilidade Nacional de Asociacionismo ata o ano 2012, no que presenta a súa dimisión. No BNG, ata a renovación do Consello Comarcal do BNG de Valdeorras do ano 2009, foi o Responsábel Comarcal de Propaganda. Así mesmo, foi membro do Consello Político Nacional do Espazo Socialista Galego, da Xestora Nacional de Máis BNG e pertence ao Consello Político Nacional de Máis Galiza. Ten publicado diversos traballos e reflexións políticas: sobre o nacionalismo, a sociedade galega e a situación do BNG.
No ano 2012, tras a Asemblea de Amio abandona o BNG e comeza a participar na asemblea do Novo Proxecto Común de Valdeorras.
Matilde Asensi
Matilde Asensi Carratalá, nada en Alacant en 1962, é unha xornalista e escritora española, adicada principalmente á novela histórica e de aventuras.
Traxectoria
Estudou xornalismo na Universidade Autónoma de Barcelona. Traballou durante tres anos nos informativos da Radio Alicante-SER, logo pasou a Radio Nacional de España como responsable dos informativos locais e provinciais, exercendo simultaneamente como correspondente da axencia EFE, e colaborando nos diarios provinciais La Verdad e Diario Información.
Alguien tiene que morir
Alguien tiene que morir é unha miniserie española-mexicana de Netflix creada por Manolo Caro, tamén creador da serie La casa de las flores. A serie de tres episodios ten lugar en 1954 en España e xira arredor dunha sociedade conservadora e tradicional durante o franquismo, "onde as aparencias e os lazos familiares xogan unha función clave". Conta cun elenco encabezado por Carmen Maura e Cecilia Suárez.
Sinopse
Un mozo de familia adiñeirada regresa a España de México onde viviu algúns anos. Con el vén un amigo bailarín de ballet, Lázaro, cuxa presenza desafiará a sociedade conservadora dos anos 50. Ademais, os seus pais dinlle que acordaron un matrimonio para el.
Elenco
En outubro de 2019 publicouse a lista do elenco na revista Cosmopolitan.
Escafópodos
Estes animais posúen simetría bilateral e viven enterrados na area ou na lama e teñen un pé furador trilobulado que sobresae pola abertura anterior arredor do cal saen uns tentáculos longos e delgados chamados captáculos que serven para procurar o alimento.
Etimoloxía
O nome científico Scaphopoda está formado polos elementos do latón científico scapho-, tirado do grego antigo σκάφη skáphē, 'bote', e -poda, forma plural de -podus, derivada do grego antigo πούσ ποδός poús, podós, 'pé', en alusión á forma do pé destes moluscos.
Aparato dixestivo
Estes animais posúen unha masa bucal ben desenvolvida que contén un odontóforo e unha rádula, característicos da maioría dos bivalvos, e que lles serve para esnaquizar e axudar a tragar o alimento. Logo teñen un esófago que se continúa nun estómago que desemboca nun cego onde hai unhas glándulas dixestivas. A continuación está o intestino que bota as feces a través do ano e estas chegan á cavidade paleal e son expulsadas polas correntes de auga que circulan pola mesma.
Sistema nervioso
É semellante ao dos bivalvos protobranquios pero con dous ganglios bucais que están conectados aos ganglios cerebrais. Como principais órganos dos sentidos están os captáculos que semellan ter unha función táctil e que algún tipo de estímulo fai que o animal comece a enterrarse. Tamén teñen uns estatocistos situados no pé. A cabeza e a cefalización están moi pouco desenvolvidas.
Aparato circulatorio
En xeral, os escafópodos carecen de corazón e cavidade pericárdica e no seu lugar a circulación funciona por unha serie de seos abertos.
Aparato respiratorio
Carecen de branquias, e no seu lugar usan os pregos do manto para os procesos de intercambio respiratorio de gases.
Aparato excretor
Teñen uns órganos excretores tipo nefridio que non están conectados co celoma pericárdico.
Reprodución
Son animais dioicos, e dicir, de sexos separados (macho e femia). No corpo destes animais aparece unha gran gónada que percorre a metade do corpo. A partir da fecundación aparece unha larva trocófora que sofre unha metamorfose e transfórmase nunha larva velíxera.
Alimentación
A maior parte da súa alimentación baséase nos detritos e diversos protozoos do substrato. Estes son capturados polos cilios do pé e son levados á boca.
Distribución
Existen máis de 300 especies de cabeiros, sendo todos eles mariños. A inmensa maioría deles viven en augas pouco profundas ou medias, aínda que algúns poucos poden chegar a habitar a grande profundidade (ata 5.000 m).
Distribución en Galicia
Actualmente, segundo Rolán e Otrero Schmitt só se atopan dúas especies na costa galega:
Clasificación
Segundo o World Register of Marine Species, a clase dos Scaphopoda comprende dúas ordes, coas familias seguintes:
Fon Román
Alfonso Román, nado en Vigo no ano 1970, é un guitarrista, vocalista e compositor galego.
Traxectoria
Fon Román comeza a súa carreira musical coa banda rock galega Los Piratas, integrada por Iván Ferreiro, Paco Serén, Pablo Álvarez e Hall 9000.
Tras a separación de Los Piratas formou Trash of Dreams dúo con produtor de Los Piratas Suso Saiz. Un proxecto de música minimalista e experimental onde tiña responsabilidades como compositor e guitarrista.
En 2006 estrea o seu primeiro traballo en solitario, Silencio cómodo en un jardín descuidado (Subterfuge), un álbum con 11 cancións.
En 2011 publica o seu segundo en solitario Entretelas (Pequeñas Iluminaciones/PIAS). Traballo de pop clásico.
POPartesanal foi un proxecto adicado á xira en directo co traballo de Román, comezando no Teatro Lara de Madrid, e continuando no norte da península desde Barcelona a Vigo includindo para o evento talleres de artesáns, unha bodega rioxana ou un taller de restauración.
A xira foi recollida nun documental homónimo.
Truls Mørk
Truls Otterbech Mørk, nado en Bergen o 25 de abril de 1961, é un violoncellista noruegués.
Traxectoria
Fillo de dous músicos, seu pai violoncellista e súa nai pianista, comezou a recibir leccións de piano da súa proxenitora aínda aos sete anos. Tamén aprendeu a tocar o violín, mais logo o trocou polo violoncello, recibindo clases do seu pai.
Mørk comezou a estudar, realmente, con Frans Helmerson, aos 17 anos, no Instituto de Música de Edsberg. Como era un admirador de Mstislav Rostropovich e da escola rusa de violoncello, foi estudar coa cellista rusa Natalia Schakowskaya.
En 1982, Mørk foi o primeiro músico en chegar ás finais da Competición Internacional Tchaikovsky, en Moscova, conquistando o sexto lugar. Logo, acandou o segundo lugar, en 1986, na Competición de Naumberg, en Nova York, e na Competición de Violoncello de Cassado, en Florencia.
En 1989, realizou a súa maior xira de concertos, tocando con moitas das maiores orquestras de Europa. En 1994, fai unha serie de concertos nos Estados Unidos coa Filharmónica de Oslo, tocando no Carnegie Hall e no Kennedy Center.
Mørk é mestre na Academia de Música Norueguesa, en Oslo. Tamén posúe e toca un raro violoncello Domenico Montagnana, feito en Venecia no ano 1723.
The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor
The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor é un filme estadounidense dirixido por Rob Cohen, que foi estreado no 2008. Terceiro filme da saga The Mummy.
Sinopse
Condenado por unha meiga a permanecer como unha estatua durante toda a eternidade, o desapiadado emperador chinés Han e os seus dez mil guerreiros agardaron nas súas tumbas de arxila, esquecidos por todos, durante centos de anos. Pero cando o exército chinés engana ó xove aventureiro e arqueólogo Alex O'Connel para que esperte do seu sono eterno ó temible gobernante, no lle queda máis remedio que aceptar a axuda das únicas persoas que saben máis ca el acerca dos non mortos: os seus pais. O emperador regresa á vida con todo o seu poder e o seu afán de dominación non fixo máis que medrar en todos estes anos. Servíndose de poderes sobrenaturais inimaxinábeis, o Emperador Momia cruzará o Afastado Oriente coa súa lexión sen que ninguén o poida deter.
Confederación de Fútbol de Oceanía
A Confederación de Fútbol de Oceanía (en inglés, Oceania Football Confederation), tamén coñecida polo seu acrónimo OFC, é a confederación de asociacións nacionais de fútbol en Oceanía. É o máximo ente deste deporte no continente e unha das seis confederacións pertencentes á FIFA. Foi fundada en 1966 e a súa sede central atópase en Auckland, Nova Zelandia. A OFC organiza a Copa das Nacións da OFC e o torneo clasificatorio para a Copa Mundial de Fútbol. Así como tamén a Liga de Campións da OFC que dá un boleto para o Copa Mundial de Clubs da FIFA.
É recoñecida como a máis débil das 6 asociadas á FIFA. En só 4 mundiais houbo un equipo oceánico, en 1974 e 2006 e  en 1982 e 2010. A pesar de que Australia en 2006 pertencía á AFC, clasificara a devandito mundial nas eliminatorias da OFC, polo que se lle computa á Confederación de Fútbol de Oceanía.
O mellor resultado foi australiano, que en 2006 alcanzou os oitavos de final. Mentres que no seu outra aparición e nas dúas de Nova Zelandia, os representantes de Oceanía nunca superaron a fase de grupos. Isto é un claro exemplo do baixo nivel do continente, outro dato que remarca isto é que Australia e Nova Zelandia xogaron 13 partidos por mundiais e gañaron soamente un (Australia en 2006). A pesar diso, Nova Zelandia foi a única selección que non perdeu ningún partido no Mundial de Suráfrica 2010 igualando nas súas tres aparicións.
Debido a isto, é a única confederación sen dereito a unha cota directa á Copa do Mundo.
En canto a nivel continental, hai unha clara diferenza entre e as demais do continente. Os All Whites son os únicos membros da OFC que posúen un título na Copa das Nacións da OFC, algo parecido sucede nas categorías Sub-20 e Sub-17. En fútbol feminino, o dominio neozelandés é total, sendo este o único país que puido obter un título nunha competencia feminina dos 14 membros da Confederación de Fútbol de Oceanía. En fútbol sala o claro dominante é o seleccionado das Illas Salomón que desde a ida de Australia á AFC obtivo todos os títulos que se disputaron, en fútbol de praia as Illas Salomón e Tahití compiten polo poderío continental. En canto a nivel clubs, só un equipo fóra de Australia e Nova Zelandia, o Hekari United de Papúa Nova Guinea logrou un campionato na Ou-League.
Membros de pleno dereito
Anteriormente foron membros plenos da OFC tres países, que actualmente forman parte da Confederación Asiática:
Torneos de seleccións
Competicións masculinas: Competicións femininas:
Unai Iturriaga
dereita|miniatura|250x250px|Unai cavilando antes dun verso. Unai Iturriaga Zugaza-Artaza, nado en Durango, Biscaia o 28 de xuño de 1974, é un bertsolari, escritor e cantante vasco.
A Venda, Cantoña, Baños de Molgas
A Venda é un lugar da parroquia de Cantoña no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller), o mesmo número ca en 2010.
Joaquín Rodríguez Rodríguez
Joaquín Rodríguez Rodríguez, finado en Vilarmaior en 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Comerciante, representante de máquinas de escribir e dono dunha estafeta de correos en Lavandeira. Foi concelleiro de Cabanas pola ORGA. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado. Foi soterrado nunha fosa común no cemiterio de Grandal (Vilarmaior).
Corvelle, Sarria
Santa María de Corvelle é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2010 tiña 114 habitantes (55 homes e 59 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 137 habitantes.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa María de Corvelle é de estilo románico.
Roberto Suárez Pier
Roberto Suárez Pier, coñecido como Róber Pier, nado en Oleiros o 16 de febreiro de 1995, é un futbolista galego. Xoga de central no Levante, da Primeira División.
Traxectoria
Formouse futbolisticamente nas canteiras do Victoria e do Deportivo da Coruña, ao que chegou en idade cadete. Na tempada 2012/13 compaxinou o equipo xuvenil co Fabril, co que disputou 18 partidos esa campaña, con José Luis Devesa como adestrador. Continuou tres anos máis no filial, todos en Terceira División, superando a centena de partidos.
O 2 de decembro de 2015 estreouse co primeiro equipo do Deportivo, xogando como titular nun partido de Copa do Rei contra a UE Llagostera no Nou Estadi de Palamós, con vitoria coruñesa por 1–2. O 12 de marzo de 2016 debutou en Primeira División, nunha derrota a domicilio contra o Atlético de Madrid (3–0). Róber entrou substituíndo ao mancado Manuel Pablo. Disputou un total de seis encotros co equipo de Víctor Sánchez esa tempada.
Na tempada 2016/17 saíu cedido ao Levante, da Segunda División. Xogou máis da metade dos encontros e sumou o seu primeiro gol como profesional nun partido contra o Girona no Ciutat de València. O equipo adestrado por Muñiz proclamouse campión da categoría e logrou o ascenso á Primeira División.
A súa cesión ao club valenciano prolongouse dous anos máis, nos que o central galego disputou 48 partidos en Primeira e marcou o seu primeiro gol na categoría, nun empate 1-1 fronte ao Eibar. Na penúltima xornada da tempada 2018/19 contra o Girona, sufriu a rotura do ligamento cruzado anterior do xeonllo dereito, quedando fóra dos terreos do xogo durante máis dun ano.
A pesar da súa lesión, o Levante fíxose co xogador en propiedade en setembro de 2019, despois de tres anos de cesións por parte do Deportivo.
Erskine Childers
Robert Erskine Childers, nado o 25 de xuño de 1870 e asasinado o 24 de novembro de 1922, foi un escritor e activista nacionalista irlandés.
Traxectoria
Era o fillo do erudito orientalista británico Robert Caesar Childers, curmán de Hugh Childers e Robert Barton, e pai do cuarto presidente de Irlanda, Erskine Hamilton Childers. É ben coñecido pola súa novela The Riddle of the Sands. A súa condición de nacionalista irlandés levouno a ser executado polo emerxente Irish Free State durante a Guerra Civil Irlandesa.
Ivan Cavaleiro
Ivan Ricardo Neves Abreu Cavaleiro, nado en Vila Franca de Xira (Lisboa) o 18 de outubro de 1993, é un futbolista portugués. Pode ocupar as posicións tanto de extremo coma de dianteiro e o seu equipo actual é o Wolverhampton Wanderers F.C.
Traxectoria
O 8 de agosto de 2014 fíxose oficial a súa cesión o Deportivo da Coruña para a tempada 2014–15. O seu debut en liga produciuse na primeira xornada, nunha derrota a domicilio fronte o Granada CF (2–1), no que ademais anotou o tanto coruñés.
O 10 de xullo de 2015 foi traspasado polo Benfica ó AS Monaco a cambio de 15 millóns de euros, e asinou co equipo monegasco un contrato ata o ano 2020.
José Filgueira Pérez
José Filgueira Pérez foi un político galego.
Traxectoria
Foi secretario da sociedade de Agricultores de Lousame. Coa proclamación da Segunda República foi nomeado presidente da Comisión Xestora de Lousame o 26 de abril de 1931. Celebradas eleccións, a candidatura republicano agraria que encabezaba, obtivo os 14 concelleiros da corporación e foi elixido alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e estivo agochado.
O Freixo, Valadares, Vigo
Situación
O barrio de Freixo está situado na parte alta do Val do Fragoso ao pé dos montes Alba e Os Pozos e por riba das parroquias de Matamá e Comesaña. Está completamente rodeado de masa forestal e ao atoparse nunha ladeira do Monte dos Pozos o seu terreo ten unha forte inclinación facendo del un miradoiro privilexiado da embocadura da Ría de Vigo e das Illas Cíes.
Dispón dun servizo regular de autobuses (liña 17) que saen dende Ríos / A Guía (Teis) en dirección ao barrio de Freixo, pasando polas Travesas (Praza de América), Castrelos e Matamá.
Patrimonio
Destaca no seu patrimonio a ermida de San Xoán, da cal hai constancia documental dende o ano 1694, se ben debeu construírse bastante antes xa que nesa data o estado do edificio cualificábase de ruinoso, polo que as autoridades eclesiásticas esixían que se executasen as precisas reparacións.
Festas
Entre as celebracións do Barrio destacan a festa de San Xoán Bautista (o 24 de xuño), o festival de música Freixo-Rock e a Baixada de Carrilanas.
Suborno
miniatura|Suborno. miniatura|Convención das Nacións Unidas contra a corrupción. O suborno é unha forma de corrupción. Trátase dun delito tipificado no código penal mediante o cal unha autoridade ou funcionario público acepta ou solicita unha dádiva a cambio de realizar ou omitir un acto.
O suborno é simple se o funcionario público acepta unha remuneración para cumprir cun acto debido pola súa función ou cualificado se recibe unha dádiva para obstaculizar o cumprimento dun acto ou para non o levar a cabo, sexa ou non este acto constitutivo de delito.
Véxase tamén
Хабар
رشوة Bestechung Bribery Altkäemaks Lahjonta Pot-de-vin Brìbearachd שוחד 賄賂 Kyšis Rasuah Łapówka Suborno Mită Взятка Potkupljivanje Bribery Podplácanie Muta כאבאר 賄賂
Gerry Ashmore
Gerald Ashmore nado en West Bromwich, Staffordshire o 25 de xullo de 1936 e finado o 25 de agosto de 2021, foi un piloto de carreiras británico de Inglaterra. Participou en catro Grandes Premios do campionato do mundo de Fórmula 1, non anotando ningún punto de campionato.
Ashmore comezou a súa carreira na Fórmula Júnior xunto co seu irmán Chris en 1960. Máis tarde ese ano competiu en Zeltweg e Innsbruck, terminando terceiro detrás de Hans Herrmann e Wolfgang von Trips. En 1961 trasladouse á Fórmula Un cun Lotus 18 privado, e obtivo un segundo lugar no Gran Premio de Nápoles de 1961, logo de lograr a pole position. Participou no Gran Premio do Reino Unido de 1961, pero retirouse logo de só unhas voltas. A súa última aparición nun acontecemento do campionato do mundo foi no seu Lotus en 1962 en Monza, onde non cualificou.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Fóra de Campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.