cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xeración do 98
Evolucións ideolóxicas dos membros da xeración
Porén, cómpre mencionar as excepcións de dous escritores non claramente adscritos á xeración, pero si moi próximos a ela: Antonio Machado e Valle-Inclán. Especialmente rechamante é a traxectoria ideolóxica deste último; en 1910 proclámase carlista. A publicación de Luces de Bohemia en 1920 demostra que xa por aquel entón se afastara das súas iniciais ideas tradicionalistas, aspecto que se confirma no seu enfrontamento posterior coa ditadura de Primo de Rivera. Finalmente, en 1933 e con 67 anos afíliase ao Partido Comunista de España e co-funda a Asociación de Amigos de la Unión Soviética.
O concepto de Xeración do 98
miniatura|esquerda|200px|Valle-Inclán, alcumado fillo pródigo da xeración do 98. O concepto de xeración literaria aplicado ao 98 foi proposto por Pedro Salinas en 1935, seguindo o criterio do crítico alemán Julius Petersen, que, en 1930, estableceu os oito trazos que debe posuír un conxunto de escritores para poder falar de xeración literaria, a saber:
Malia á síntese de Pedro Salinas, outros estudosos falan directamente da invención del 98 Consideran que non hai motivos para separar aos membros da xeración do movemento máis amplo do Modernismo, cuxos trazos esenciais serían a rebeldía e a renovación na poesía e na prosa. José Carlos Mainer fala mesmo de falsificación.
Outros autores aceptan a denominación de xeración do 98, mais cunha profunda renovación da súa interpretación. Manuel Tuñón de Lara escribiu sobre o que hai de mito e o que hai de realidade na xeración do 98. Segundo el, cómpre rexeitar o mito da xeración, no sentido da súa interpretación a longa distancia do que foi un feito real, interpretación que mitificou a súa existencia e que é preciso descartar en base ao abandono da traxectoria inicial dos seus compoñentes e ao incumprimento dos obxectivos de partida. Porén, para el é un feito a existencia dun conxunto de escritores que nacen á vida creadora nos últimos anos do século XIX e primeiros do XX e que chegan a formar un grupo máis ou menos coherente, cuxo trazo fundamental pode ser a posta en tela de xuízo dos valores tópicos ata entón establecidos.
Imperio Sasánida
Arte, ciencia e literatura
Ao revivir as glorias do pasado aqueménida, os sasánidas non foron uns meros imitadores. A arte deste período revela unha asombrosa virilidade, anticipándose en certos aspectos á aspectos claves da arte islámica. A arte sasánida combinaba elementos da arte tradicional persa con elementos e influencias helenísticas. A conquista de Persia por Alexandre o Grande iniciou a expansión da arte helenístico en Asia occidental. Aínda que o leste aceptou estas influencias artísticas de forma externa, nunca asimilou realmente o espírito destas. Mesmo no período parto, a arte helenística era interpretada libremente polos pobos do próximo oriente. Así, o período sasánida foi unha reacción contra estas formas artísticas. A arte sasánida resucitou formas e tradicións nativas de Persia, e xa no período islámico, estas formas alcanzaron as costas do Mediterráneo. Segundo Fergusson:
Os palacios sobreviventes ilustran o esplendor en que vivían os monarcas sasánidas. Sirvan como exemplo os palacios de Firouzabad e Bishapur en Fars e na capital do Imperio en Ctesifonte, na provincia de Khvarvaran, en Iraq. Ademais das tradicións locais, a arquitectura parta exerceu tamén influencia sobre as características da arquitectura sasánida. Ambas se caracterizan polas bóvedas de medio canón, introducidas durante o período parto. No período sasánida, estas alcanzaron enormes proporcións, especialmente en Ctesifonte. Alí, o arco do gran salón abovedado, atribuído ao reinado de Sapor I (241-272) tiña un ancho de máis de 26 metros, alcanzando unha altura de case 40. Esta magnifica estrutura fascinou aos arquitectos dos seguintes séculos, e está considerada como un dos máis importantes exemplos da arquitectura persa. Moitos dos palacios contiñan un salón de audiencias interior consistente, como no de Firuzabad, nunha cámara cuberta por unha cúpula. Os persas resolveron o problema de construír unha cúpula circular sobre un edificio cadrado empregando arcos construídos en cada esquina do cadrado, convertendo a este de feito nun octógono sobre o cal era máis sinxelo situar a cúpula. A cúpula da cámara do palacio de Firouzabad é o exemplo máis antigo que se conserva do uso destes arcos, o que suxire que esta técnica arquitectónica é, probablemente, orixinal de Persia.
A característica exclusiva da arquitectura sasánida é o uso distintivo do espazo. Os arquitectos sasánidas concibiron os seus edificios en termos de masas e superficies. Isto deu lugar ao uso en abundancia de muros de ladrillo decorados con estuco moldeado ou tallado. As decoracións sobre muros de estuco aparecen en Bishapur, aínda que se dan mellores exemplos da mesma en Chal Tarkhan, preto de Rayy (do sasánida tardío ou inicios da época islámica), e en Ctesifonte e Kish, en Mesopotamia. Os paneis mostran figuras animais en roda, bustos humanos e motivos xeométricos ou florais.
En Bishapur, algúns dos chans foron decorados con mosaicos que mostran escenas de xúbilo, como nun banquete. Aquí, a influencia romana aparece clara, e os mosaicos poderían ser creados por prisioneiros romanos. Os edificios foron decorados con pinturas murais, das que se dan bos exemplos nas atopadas en Kuh-i-Khwaja, en Sistan.
Industria e Comercio
A industria persa baixo o goberno sasánida desenvolveuse desde o ámbito doméstico ata o urbano. Creáronse numerosos gremios, e algúns pobos contaron mesmo cun proletariado revolucionario. As vestiduras de seda foron introducidas desde a China, e as sedas sasánidas chegaron a todos os sitios, servindo como modelo para as artes téxtiles en Bizancio, a China e o Xapón. A influencia dos produtos téxtiles e a pratería sasánida chegou a lugares tan afastados como Hispania. Os mercadores chineses chegaban a Irán para vender seda en bruto e comprar alfombras, xoias, maquillaxes... Armenios, sirios e xudeus contactaron Persia con Bizancio e Roma nun lento intercambio. As boas estradas e pontes, ben vixiados, permitían o establecemento de postas e caravanas de mercadorías que unían Ctesifonte con todas as provincias. Construíronse portos no Golfo Pérsico para facilitar o comercio coa India. Os mercantes sasánidas chegaron lonxe e a moitas partes, desprazando aos romanos das lucrativas rutas comerciais oceánicas coa India. Recentes descubrimentos arqueolóxicos mostran un feito interesante: os sasánidas usaban etiquetas especiais sobre as súas mercancías como forma de promocionar as súas marcas e distinguir entre diferentes calidades.
Cosroes I estendeu aínda máis a xa vasta rede comercial. O estado sasánida pretendeu tomar o control monopolístico do comercio, coas mercancías luxosas asumindo un papel primordial neste, e unha grande actividade en construción de portos, postos de caravanas, pontes, e onde o obxectivo era unir o comercio coa urbanización. Os persas dominaron o comercio internacional, tanto co Océano Índico como en Asia Central e o sur de Rusia nos tempos de Cosroes, a pesar de que a competencia cos bizantinos naquel tempo era intensa. Os asentamentos sasánidas en Omán e o Iemen dan fe da importancia do comercio coa India, aínda que o comercio da seda coa China estivo principalmente nas mans dos vasalos dos sasánidas e dos pobos iranios como os sogdianos.
As principais produtos exportados polos sasánidas foron os tecidos de seda, la e dourados, as alfombras e tapices, as peles e coiros e as perlas do Golfo Pérsico. Tamén houbo tráfico de mercadorías procedentes da China (papel, seda) e a India (especias) sobre as que as aduanas sasánidas impuñan aranceis e que eran reexportadas desde o Imperio a Europa.
Las Riberas del Eo
Las Riberas del Eo foi un periódico editado en Ribadeo entre 1881 e 1971.
Imperio Sasánida
Industria e Comercio
Esta etapa supuxo tamén un incremento da produción metalúrxica, de tal forma que Irán se gañou a reputación de ser a "armería de Asia". Gran parte dos centros de minería sasánida atopábanse na periferia do Imperio: en Armenia, no Cáucaso, e sobre todo, na Transoxiana. A extraordinaria riqueza mineral das montañas de Pamir, nas fronteiras orientais do Imperio, orixinou a lenda sobre os Tajiks, o pobo iranio que alí habitaba e cuxa lenda aínda perdura. Dise que cando Deus creou o mundo, viaxou sobre os montes Pamir, deixando caer a súa xerra de minerais que se esparexeron ao longo da rexión.
Relixión
A relixión do estado sasánida era o zoroastrismo, aínda que o zoroastrismo sasánida tiña claras diferenzas sobre as prácticas reflectidas no Avesta, o libro sacro do zoroastrismo. O clero zoroastrista sasánida modificou a relixión de forma que satisfixese os seus intereses, provocando unha substancial intranquilidade relixiosa. As políticas relixiosas sasánidas contribuíron ao florecemento de numerosos movementos reformistas relixiosos, os máis importantes dos cales foron as relixións de Mani e Mazdak.
O extremado e pronunciado dualismo constituíron a característica máis notable do zoroastrismo. Ormazd e Ahriman, os principios do ben e do mal, eran considerados como xemelgos, que viñeron en principio para crear a vida e a morte, e para establecer como sería o mundo. Non había prioridade na existencia dun sobre o outro, e tampouco unha decidida superioridade. Ambos, sendo contemporáneos, contendían desde o principio dos tempos e seguirían facéndoo por toda a eternidade, non sendo ningún deles capaz de desbancar ao outro. miniatura|esquerda|150px|Reverso dunha moeda de [[Sapor I, onde aparece o altar do lume, coa chama xurdindo deste.]] miniatura|dereita|150px|Reverso dunha moeda de [[Ormuz II, onde ademais da chama sacra, aparece unha cabeza humana.]] Estes dous principios eran representados como persoas. Ormazd era o creador de vida, terreal e espiritual, creador dos corpos celestiais, a terra, a auga e as árbores. Ormazd era bo, sacro, puro, verdadeiro. Significaba a suprema felicidade, e estaba en posesión de todas as bendicións: saúde, riqueza, virtude, sabedoría e inmortalidade. Del procedían todos os dons dos que o home podía gozar. Do mesmo xeito que recompensaba a bondade, tamén castigaba a maldade, aínda que este era un aspecto da súa esencia raramente representado.
O culto zoroastrista estaba intimamente conectado cos templos e altares dedicados ao lume. En todas as cidades importantes do Imperio mantíñase un templo do lume, e en cada un deles venerábase unha chama sagrada, da que se cría que fora acendida desde os ceos e mantíñase perpetuamente acendida polos sacerdotes. Dicíase desta chama que era "inextinguible". É probable que os altares do lume tamén existisen de forma independente dos templos. Ao longo da historia dos sasánidas, o altar do lume tivo un lugar prominente na numismática como a máis frecuente impresión do reverso das moedas. Representábase este altar coa chama xurdindo deste, e nalgunhas ocasións cunha cabeza na chama. O pé deste altar adoitaba ornamentarse con grilandas ou cintas, e a cada lado, como protectores ou devotos, representábanse dúas figuras, nalgunhas ocasións mirando a chama, e noutras voltos de costas para esta, como gardándoa dos inimigos externos.
Ademais do zoroastrismo, coexistían na sociedade sasánida outras relixións, principalmente o xudaísmo, o cristianismo e o budismo, as cales foron en moitos períodos libres de practicar os seus cultos e de predicar as súas crenzas. Baixo o goberno sasánida floreceu unha populosa comunidade xudía, cuxos centros máis prósperos eran Isfahan, Babilonia e Khorasán, e cunha autoridade relixiosa semiautónoma establecida en Mesopotamia. Esta comunidade, de feito, continuou sendo florecente ata a chegada do sionismo. As comunidades xudías sufriron, con todo, persecucións ocasionais, aínda que en termos xerais, gozaron dunha relativa liberdade relixiosa, e gozaban de privilexios que se negaban a outras comunidades relixiosas minoritarias. Sapor I (Shabur Malka en arameo) foi particularmente amigable cos xudeus. A súa amizade con Shmuel levou moitas vantaxes para a comunidade xudía. Mesmo ofreceu aos xudeus do Imperio Sasánida un magnífico cabalo, por se chegase o Mesías, de quen se pensaba que chegaría a cabalo dun burro ou dunha mula.
Sapor II, cuxa nai era xudía, conservou unha amizade parecida co rabino babilonio Raba. A amizade con Raba asegurou aos xudeus a relaxación das opresivas leis ditadas contra os xudeus no Imperio Persa. Nesta conxuntura de tolerancia, nos territorios orientais do Imperio, varios lugares de adoración budista, especialmente Bamiyan experimentaron certo auxe á medida que o budismo se volvía máis popular na rexión.
Fuentemolinos
Fuentemolinos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 106 habitantes (INE 2012).
Lugares de Lobeira
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Lobeira.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Lobeira
Segunda división española 1947/48
A tempada 1947–48 da Segunda División de España foi a 17ª edición deste torneo. O campión foi o Real Valladolid, que ascendeu á Primeira División xunto co Deportivo da Coruña. Mallorca e RCD Córdoba descenderon á Terceira División.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Alfonso Rueda
Traxectoria profesional
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Funcionario da Administración local, foi secretario nos concellos de Cervantes, A Cañiza e Cambados e secretario-interventor da Mancomunidade da Paradanta.
Traxectoria política
Fillo do político popular José Antonio Rueda Crespo, iniciouse na política en Novas Xeracións, sendo elixido en 1993 presidente de NNGG de Pontevedra. Foi xefe de gabinete do conselleiro Xesús Palmou, e director xeral da Administración Local da Xunta de Galiza entre os anos 2000 e 2005.
Foi secretario xeral do PPdeG, desde o ano 2006 até maio de 2016, cando foi substituído por Miguel Tellado.
Dende a elección de Alberto Núñez Feijóo como presidente autonómico do partido, Rueda encargouse da secretaría xeral en Galiza, concorrendo ás eleccións galegas de 2009 na candidatura electoral da provincia de Pontevedra, acadando o escano e sendo designado posteriormente Conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza en abril do mesmo ano.
Logo da segunda vitoria electoral de Alberto Núñez Feijóo á presidencia da Xunta, foi nomeado vicepresidente da mesma, cargo que permanecía vacante desde o cesamento de Anxo Quintana en 2009.
O 13 de marzo de 2016 remudou a Rafael Louzán como presidente provincial do PPdeG en Pontevedra logo de que o seu partido perdera a presidencia da Deputación.
Despois da dimisión de Núñez Feijóo como presidente da Xunta, o 11 de maio de 2022 foi investido xefe do executivo galego cos votos favorables de 41 deputados que se correspondían cos do Partido Popular de Galicia menos Pedro Puy Fraga que estaba convalecente dun infarto. Xurou como presidente no Salón dos Reis do Parlamento de Galicia o día 14 de maio. Dous días máis tarde presidiu o seu primeiro Consello da Xunta no Pazo de Raxoi logo de confirmar no seu cargo a todos os conselleiros precedentes e nomear a Diego Calvo para a vacante que el deixara na Consellería de Presidencia.
O 22 de maio de 2022 foi escollido presidente do Partido Popular de Galicia no seu 18º Congreso, celebrado en Pontevedra: único candidato, logrou o 97,2% dos votos dos compromisarios.
Polémica
En febreiro de 2009, uns meses antes das eleccións autonómicas, Alfonso Rueda participou na manifestación convocada polo colectivo Galicia Bilingüe en Santiago de Compostela, en contra da ampliación das horas lectivas en lingua galega que estaba a impulsar o goberno da Xunta.
Polideportivo Pisuerga
O Pavillón Polideportivo Pisuerga é un pavillón cuberto multiusos, situado na cidade española de Valladolid. É propiedade municipal, e foi construído en 1985 para albergar o Campionato do Mundo de Ximnasia. Ten aforamento para 6.300 espectadores. Está situado na Praza de México s/n.
1446
Outros
Historia ano a ano
Sancha I de Galicia
Sancha I de Galicia, nada en 1018 e finada en León o 7 de novembro de 1067, foi unha nobre medieval galega, raíña de Galicia desde o ano 1037.
Filla do rei de Galicia Afonso V e da súa esposa, a raíña Elvira Méndez, foi infanta e raíña de toda a Galicia altomedieval, converténdose o seu marido, o conde de Castela Fernando I, en rei consorte pero con poder efectivo á morte de Vermudo III, irmán da raíña Sancha, que perdeu a vida na batalla de Tamarón.
Traxectoria
Sancha era filla de Afonso V e da súa esposa Elvira Méndez, e irmá de Vermudo III. Criouse no mosteiro de Piadela e foi a herdeira final dos dereitos ao trono do Reino de Galicia como filla do rei Afonso V e irmá de Vermudo III, dereitos que lles transmitiu aos seus fillos. O que sería o seu marido, Fernando I adquiriu o título de rei, tras casar con Sancha, se ben paradoxalmente Fernando fora un dos cabaleiros navarros que acabara coa vida do seu irmán, e rei, Vermudo III. Antes de casar co navarro Fernando I, estivo prometida con García Sánchez, conde de Castela. Cando ía coñecer a infanta, este foi asasinado pola familia Vea nas rúas de León o 13 de maio de 1028.
A Igrexa católica venéraa como beata. Xunto ao seu esposo ordenou a construción da Colexiata de Santo Isidoro, na cidade de León, onde se depositaron as reliquias do santo, que foran traídas desde Sevilla.Foi precisamente en San Isidoro onde Sancha e Fernando pediron ser sepultados, xunto coa súa descendencia. Traducido do latín, o epitafio na tumba da raíña Sancha di:
Matrimonio e descendencia
Casou con Fernando I, fillo do rei navarro Sancho Garcés III de Pamplona e Muniadona. Desta unión naceron:
Vidreira gótica
miniatura|O muro translúcido. Interior da Santa Capela, París. Segunda metade do século XIII. O desenvolvemento da Arquitectura gótica coa progresiva substitución do muro por grandes xanelas con vidreiras de cores que permiten o paso cara ó espazo interior dunha luz polícroma e matizada, implicou, nas grandes catedrais Góticas de Francia, á práctica desaparición da pintura mural que se desenvolvera amplamente nos muros das igrexas románicas.
Díxose que a pintura gótica ten o seu espazo propio nas grandes vidreiras das catedrais e nas miniaturas polícromas dos libros, pero atendendo á pintura propiamente dita, esta subsistiu nos retablos, nas táboas pintadas que forman os frontais ou os laterais dos altares e nos muros das capelas laterais.
Na Toscana, as escola sienesa e florentina, co Giotto como o máis grande dos pintores do Trecento, continuaron a tradición da gran pintura mural, xa que a arquitectura gótica non chegou a botar raíces en Italia como en Francia. Esta pintura toscana do Trecento, sendo plenamente gótica, anticipa xa o Renacemento.
As vidreiras das catedrais
A vidreira, polo lugar que toma nas igrexas e catedrais é, na Francia do século XIII, a verdadeira pintura gótica. As vidreiras substitúen á pintura mural que se desenvolvera amplamente durante o período románico pero que no gótico quedou como unha arte complementaria. A arte das vidreiras convértese na arte hexemónica da cor e do debuxo, toma as funcións simbólico-docentes da pintura mural cos seus completos programas iconográficos que fixeron converxer á maior parte dos obradoiros e centros artísticos europeos, principalmente de Francia, no debuxo dos cartóns que é o paso previo para a realización dunha vidreira.
A catedral gótica evoca a imaxe da Xerusalén Celestial e constitúe a obra colectiva dos habitantes (burgueses) das cidades da Baixa Idade Media. Cada nova xeración de albaneis e artesáns, ó tomar o relevo da xeración anterior, fará avanzar a construción do presbiterio ou das capelas laterais e do cruceiro etc. Cada nova igrexa ou catedral fará as súas naves máis altas cás anteriores, suprimindo progresivamente o muro de fábrica e substituíndoo polo que se denominou o "muro translúcido", é dicir, polas amplas xanelas con vidreiras de cor que proporcionen ó interior das igrexas e catedrais unha atmosfera cálida, coloreada e irreal onde os fieis poden sentirse seguros ó amparo da Igrexa mentres contemplan a "luz de esencia divina" tal como dicía o abade Sugger que foi quen impulsou a construción das vidreiras do coro da Basílica de Saint-Denis de París, mediado o século XII.
A arte das vidreiras domina sobre as demais técnicas de pintura ás que impón as súas leis: a composición enmarcada en medallóns, nichos ou outros compartimentos, as cores vivas e saturadas, as formas delimitadas e precisas etc.; son pautas estéticas que achamos tamén nas ilustracións de libros e miniaturas amplamente difundidas por Europa. Este predominio da vidreira ten a súa excepción en Italia, onde a tradición muralista non se interrompera dende a antigüidade, ou noutros lugares que como Cataluña acusaban dende o románico as influencias italianas. A técnica de facer vidreiras consiste, a partir dos cartóns debuxados polos obradoiros artísticos, na realización dun gran número de anacos de vidro que son tinxidos de cor na súa propia masa e realzados con trazos de grisalla para seren finalmente unidos con tiras de chumbo que delimitan as figuras e illan as diferentes cores mantendo o seu valor. A masa de vidro chea de burbullas e impurezas actúa sobre a luz rompéndoa en mil destelos de cor. A propia técnica, para non diluír as figuras coa irradiación dos xanelas, impón unha composición chea nun espazo sen profundidade, e un debuxo preciso cunha certa riqueza de cor.
Os seus temas son os grandes temas do Antigo e Novo Testamento, as historias da Virxe María e dos santos así como as representacións das actividades gremiais ou escenas da vida cotiá, as cales, progresivamente soben tamén ó alto das vidreiras das catedrais.
Ó avanzar o estilo modificouse a técnica cunha nova gama de cor baseada nos fondos incoloros ou grises, nos tons quebrados e os temas máis humanizados. A invención da cor amarelo de prata levará á arte das vidreiras, durante o século XIV, a un preciosismo dourado e a unha lixeireza que constitúe a súa culminación.
A arte das vidreiras desenvólvese nas igrexas da Illa de Francia xa durante o románico: no coro gótico da catedral de Le Mans coas súas vidreiras do século XII que conteñen representacións das artes e oficios, e a vidreira románica da Ascensión do século XI (a máis antiga de Europa nun edificio relixioso), nas catedrais de Sens ou de San Pedro de Poitiers, coa súa vidreira da Crucifixión e na Basílica de San Denis en París coas súas vidreiras sobre a infancia de Xesús, a árbore de Jesse etc., danse os exemplos máis destacados desta arte durante a transición do románico ó gótico. Estes vidreiras teñen unha gamma cálida e brillante, as súas composicións seguen as leis do encaixe superficial en series de motivos xeométricos equivalentes como: medallóns, lóbulos etc. (Ver nota 1)
As seguintes ligazóns mostran algúns dos conxuntos de vidreiras máis destacados correspondentes ó período clásico da arte gótica:
miniatura|300px|MOISÉS NO MONTE SINAÍ E MOISÉS ANTE O FARAÓN. Detalle en dos lóbulos dunha vidreira da catedral de Colonia, Alemaña. Segunda metade do século XIII A Santa Capela de París, na páxina WEB de Paris.org ou a páxina WEB do Boston College nos Estados Unidos e tamén na Wikimedia Commons.
A Catedral de Colonia declarada Patrimonio da Humanidade, en cuxa páxina WEB se propón un completo percorrido virtual onde acharemos un navegador que nos conduce e orienta cara ás súas vidreiras, entre as cales destaca a fiestra da Adoración dos Magos, xunto coas dos Apóstolos e outras, que se caracterizan polos seus fondos repletos de arquitecturas enmarcando as figuras ou escenas.
Nota 1 : Ligazóns ás páxinas WEB da Universidade de Pittsburgh nos Estados Unidos.
Club Esportiu Júpiter
O Club Esportiu Júpiter é un club de fútbol do barrio do Poblenou da cidade de Barcelona. Fundado en 1909, é un dos históricos do fútbol catalán, que chegou a xogar en Segunda División dúas tempadas na década de 1930. Actualmente xoga na Terceira División.
Historia
O Júpiter fundouse o 12 de maio de 1909 na cervecería Cebrián, no Poblenou, no local que actualmente ocupa a orchatería Tío Che. Os fundadores foron dous ingleses que entón traballaban en Poblenou (encabezados por David Mauchan), mediante a fusión de dous equipos de afeccionados do barrio, o Anglo-Espanyol e o Stadium Nacional. Escolleuse o nome do club nun concurso de globos que se celebrou na praia de La Mar Bella. En 1912 afiliouse á Federación Catalá. As súas primeiras cores foron azul ceo e branco; máis tarde o verde e finalmente, o gris-granate actual. miniatura|200px|Persoal de 1916|left En 1917 o Júpiter proclamouse campión de Barcelona de Segunda Categoría e en 1925 foi campión de Cataluña e de España do Grupo B, equivalente á Segunda División Española actual. En 1929 o Júpiter proclámase campión de Cataluña de Segunda Categoría Preferente.
Os mellores anos do Júpiter foron na década dos 30, cando chegaron a ter 2.000 socios e competían co Barça e Espanyol no ámbito catalán. Desde o seu inicio, o Júpiter foi acompañado de connotacións políticas e o seu escudo cuadribarrado e estelado foi prohibido o ano 1924 por Primo de Rivera. O ano seguinte o club visitou ao Barça nun partido en que por mor da asubiada ao himno español, clausuráronse as actividades do camp de Les Corts.
En 1939, finalizada a Guerra Civil volveuse a prohibir o escudo do CE Júpiter e obrigóuselle a cambiar o nome polo de CD Hércules, e as cores gris e granate por verde e branco. En 1940 devólveselle o nome orixinal, pero non o escudo. En 1948 o club inaugura o campo de La Verneda, no Carrer Agricultura do barrio de Sant Martí, onde aínda xoga. O ano 1959 coa celebración das vodas de ouro do club, o equipo recupera as cores gris e granate tradicionais. Non é ata a asemblea do ano 1989 que os socios acordaron por maioría devolverlle o escudo orixinal ao club.
O 29 de maio de 2011, tras acabar en segunda posición do grupo II de Territorial Preferente, o Júpiter ascende a Primera Catalana. Na tempada seguinte ascende á Terceira División Española. Deste xeito encadéanse tres ascensos consecutivos, un fito histórico para o club catalán.
Rodrigo Mendes Silva
Rodrigo Mendes Silva Lusitano, nado en Celorico da Beira en 1606 e finado en Venecia en 1670, foi un historiador, xeógrafo e escritor portugués que viviu na Coroa de Castela no século XVII.
Traxectoria
Foi cronista Xeral e membro do Supremo Consello de Castela, traballou para reis como Filipe III e Filipe IV. Mantivo tamén amizade con outros grandes autores da época, especialmente casteláns e andaluces como Tirso de Molina, Garcilaso de la Vega, ou Calderón de la Barca.
Entre as súas obras máis coñecidas destaca a súa Poblacion general de Espana (1644).
Gabinete Numismático da Universidade de Uppsala
O Gabinete Numismático da Universidade de Uppsala (en sueco: Uppsala universitets myntkabinett) é unha institución científica e museística pertencente a esa universidade, que acolle unha das coleccións públicas de moedas e medallas de Suecia. Ten a súa sede no edificio principal da Universidade de Uppsala.
Historia
As orixes da colección remóntanse ao século XVII. Algúns dos primeiros obxectos que comezaron a conformala foron as moedas e as medallas provenientes do gabinete de arte e antigüidades de Augsburgo, que lle foi doado á Universidade de Uppsala en 1694 polo rei Carlos XI. .
Máis tarde, a colección viuse ampliada ao recibir algunhas doazóns salientables, como a da raíña Luísa Ulrica de Prusia. Particularmente significativa foi a achega de Carl Didrik Ehrenpreus (1692-1760), reitor da universidade, á que lle vendeu a baixo prezo a súa colección de 3.000 moedas e medallas e ademais lle doou 120 varas rúnicas para a biblioteca.
O primeiro estudo sobre numismática na Universidade de Uppsala publicouse en 1679. A partir dese momento, editáronse máis de cincuentra traballos sobre a moeda e a historia monetaria.
A colección
miniatura|260x260px| Vitrinas na exposición permanente do Gabinete Numismático da Universidade de Uppsala A colección abrangue arredor de 40.000 obxectos, desde moedas do século VI a. de C. ata o diñeiro electrónico actual.
É particularmente relevante a sección de moedas e medallas antigas de Suecia, xunto coas coleccións de moeda da época viquinga, as primeiras moedas dos estados europeos e as moedas do mundo islámico.
A finalidade principal do Gabinete é o apoio á investigación e á formación en materia numismática na Universidade de Uppsala, motivo polo que na exposición permanente só se amosa unha pequena parte dos fondos que posúe.
Hirado
Hirado (平戸市, ひらどし, Hirado-shi) é un concello xaponés da prefectura de Nagasaki. Está situada ao extremo oeste da illa de Kyūshū. Ten 235,63 km² de superficie e unha poboación de 35.909 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 152 hab./km².
O concello de Hirado limita cos concellos de Matsuura, Emukae e Shikamachi.
Gran Premio de San Marino de 1985
O Gran Premio de San Marino de 1985 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 5 de maio de 1985 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de e o quinto Gran Premio de San Mariño.
Cualificación
Antes da carreira anterior en Portugal anunciouse que René Arnoux fora despedido por Ferrari, sen explicación algunha da súa repentina partida por parte do equipo ou Arnoux. Foi substituído polo piloto sueco Stefan Johansson. Arnoux estaba nos pits en Imola, pero viuse co equipo Brabham, empezando o falso rumor de que pronto formaría parte do equipo xunto a Nelson Piquet. Ao final resultou que, Arnoux non volvería a pilotar de novo na F1 ata a súa incorporación en Ligier en.
O gañador do Gran Premio portugués Ayrton Senna tamén logrou a pole no seu Lotus - Renault cun tempo de 1: 27.327, que foi 1,19 segundos máis rápido que o pole de 1984 Nelson Piquet. Keke Rosberg demostrou que o Williams - Honda era moita máis competitivo en 1985 que o seu antecesor logrando o segundo posto na grella só 0.027 segundos detrás do Lotus. Para Senna sería a primeira de sete poles consecutivas en Imola, unha andaina que terminou en 1992.
A segunda fila foi para os italianos. Elio de Angelis no seu Lotus-Renault foi terceiro, seguido de posiblemente do único coche e piloto que interesaba realmente aos Tifosi, o italiano Michele Alboreto no seu Ferrari. O belga Thierry Boutsen foi sorprendentemente quinto, no seu Arrows-BMW por diante do McLaren-TAG de Alain Prost. Na súa segunda carreira para Ferrari, Johansson cualificouse en 15ª posición.
O cualificador máis lento, Mauro Baldi no Spirit - Hart, foi 9,595 segundos máis lento que Senna nos 5,040 quilómetros do circuíto de Imola.
Carreira
As limitación de combustible xogaron un papel importante na carreira, e unha sucesión de pilotos retiráronse nas últimas voltas. Alain Prost pasou a bandeira a cadros antes de parar na volta ralentización e atopouse que faltábanlle 2 kg de peso, insuficiente para a verificación técnica posterior á carreira, o que levou á súa descualificación. Elio de Angelis foi descualificado inicialmente pola mesma razón, pero foi readmitido despois. En resumo o sentimento xeral era de que as regras de límite de combustible da FISA reduciran as carreiras de Fórmula Un a unha mera carreira de economía de combustible, o piloto de Williams Nigel Mansell (que foi o último piloto en terminar realmente, a 2 voltas no quinto lugar, e foi un dos só cinco dos dez finalistas clasificados que non quedou sen combustible) sinalou que "non foi moi rápido".
Stefan Johansson fixo unha boa carreira na súa segunda unidade para o Cavallino Rampante. Logo de comezar 15º remontou progresivamente na pista e preto do final da carreira colocouse segundo (beneficiado porque os demais quedaron sen combustible), e estaba a piques de pasar a Senna que tamén corría seco a 3 voltas da meta. Johansson logrou pasar ao Lotus baixo un estrondoso aplauso dos tifosi, só para quedar sen combustible media volta máis tarde saíndo da chicana Acque Minerali. Un exame post carreira do seu coche revelou que o Ferrari tivo un mal funcionamento eléctrico que causou que o motor consumira máis combustible que o que a lectura marcáballe ao equipo e Johansson. A lectura do Ferrari marcáballe a Johansson que aínda tiña suficiente combustible para terminar a carreira.
A vitoria foi a segunda e última vitoria nun Gran Premio para Elio de Angelis quen terminou unha volta por diante dos demais. Tamén foi a segunda vitoria do ano para o John Player Special Team Lotus logo de que Ayrton Senna anotara a súa primeira vitoria na F1 na carreira anterior en Portugal. O segundo lugar foi finalmente outorgado ao piloto belga Thierry Boutsen, que quedou sen combustible ao chegar á recta de meta na súa última volta e empuxou o seu Arrows ata a liña de meta, co francés Patrick Tambay terceiro no seu Renault RE60.
Referencias
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Galería de imaxes de Santiso
Galería de imaxes do concello de Santiso na provincia da Coruña.
Fuentenebro
Fuentenebro é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 152 habitantes (INE 2012).
Futebol Clube Paços de Ferreira
O Futebol Clube Paços de Ferreira é un club de fútbol portugués de Paços de Ferreira. Fundouse en 1950 e compite na Primeira Liga de Portugal.
Seether
Seether é unha banda de post-grunge/metal alternativo surafricana procedente da cidade de Pretoria e formada no ano 1999. Orixinalmente chamouse Saron Gas, pero cambiou de nome no ano 2002 coincidindo co lanzamento do seu segundo álbum, Disclaimer, que tamén foi a súa estrea cunha grande discográfica.
Praza de Cervantes
miniatura|dereita miniatura|dereita|Busto de Cervantes na praza.
A Praza de Cervantes é unha praza da zona vella de Santiago de Compostela, o seu primeiro nome foi Praza do Campo, cara ao século XII pasou a ser coñecida como Praza do Foro, e posteriormente Praza do Pan.
Historia e características
O seu actual nome débese á localización dun monumento dedicado da Miguel de Cervantes sobre a fonte da praza.
Nela celebrábase o mercado da cidade durante a Idade Media e era o lugar onde o pregoeiro oficial lía as ordenanzas arcebispais e do concello. Ata 1782 a Casa do Concello estivo nesta praza, no edificio que alberga na actualidade a Concellaría de Rehabilitación e Cidade Histórica, e nela tamén está a Igrexa de San Bieito do Campo.
Abraham Lincoln: Vampire Hunter
Abraham Lincoln: Vampire Hunter é un filme estadounidense dirixido por Timur Bekmambetov que foi estreado no 2012. Está baseado na novela de Seth Grahame-Smith Abraham Lincoln, Vampire Hunter.
Sinopse
A nai do Presidente Lincoln é asasinada por unha criatura sobrenatural, feito que alimenta o seu desexo por acabar cos vampiros e tódolos seus aliados do confederados do sur.
Galería de imaxes da comarca da Terra de Soneira
miniatura|dereita|250px|Comarca da Terra de Soneira
A comarca da Terra de Soneira comprende os concellos de Camariñas, Vimianzo e Zas.
All Apologies
"All Apologies" é unha canción da banda estadounidense de grunge Nirvana, editada como segundo sinxelo (como dobre cara-A xunto con "Rape Me") do seu terceiro álbum, In Utero. "All Apologies" foi o terceiro número 1 de Nirvana na lista Modern Rock e acadou o posto 32 na lista británica de sinxelos. Kurt Cobain dedicou a canción á súa muller Courtney Love e á súa filla Frances Bean Cobain.
Roi Queimado
Roi Queimado foi un trobador portugués, activo na segunda metade do século XIII.
Traxectoria
É autor de 24 textos: 16 cantigas de amor, incluíndo 3 burlescas, 4 cantigas de escarnio e 4 cantigas de amigo. O uso e abuso do tópico de morrer por amor nas súas cantigas de amor foi motivo de sátira por parte de contemporáneos seus, como Pero Garcia Burgalês.
All Apologies
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Kurt Cobain.
Algunhas versións do sinxelo listan "Moist Vagina" como "MV".
Lugares de Lobios
miniatura|dereita|[[Lobios no mapa de Galicia.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Lobios
Manín
Aceredo (asolagado)
1444
Outros
Historia ano a ano
Timothy Dalton
Timothy Peter Dalton, nado o 21 de marzo de 1946 en Colwyn Bay (Gales), é un actor británico.
Traxectoria
É un actor de teatro coñecido polos seus roles Shakespearianos. Tamén é coñecido por interpretar a James Bond en dúas películas: 007: Alta tensión e 007: Licencia para matar.
Heraldo de Vivero
Heraldo de Vivero é unha publicación periódica que se edita en Viveiro dende 1912.
Historia e características
O seu primeiro número apareceu o 17 de febreiro de 1912 editado polo liberal Benigno López Muñoz. Estaba dirixido por Pedro Pérez Barreiro, que finou en 1912, sucedeuno Esteban Fernández Temprano e despois Antonio Vale, continuou Francisco García ata 1923, cando Benigno López lle traspasou a Ramón Canosa a responsabilidade de dirixir e imprentar o periódico. Por mor da Guerra Civil española tivo que deixar de publicarse en 1937, volveu saír brevemente de 1963 a 1966. En 1966 unha aplicación estrita da Lei Fraga obrigou a pechar o periódico durante un ano. En 1968 dirixido por Xosé Trapero Pardo volveu á rúa con periodicidade semanal. O seu actual director é Juan Carlos Neira Brochs, fillo de Luis Neira, que foi impresor, redactor e director durante décadas.
Selección de hóckey a patíns masculina de España
A selección de hóckey a patíns masculina de España é o equipo que representa a España nas competicións internacionais de hóckey a patíns en categoría masculina. España é, xunto con Portugal, a gran dominadora do hóckey a patíns mundial. Gañou 17 veces o Campionato do Mundo e 18 veces o Campionato de Europa.
En 2013 a selección española conquistou o seu 16º Campionato do Mundo (5º de xeito consecutivo), superando deste xeito á selección portuguesa no palmarés xeral, converténdose dese xeito no mellor equipo da historia.
Giannutri
Giannutri é unha pequena illa situada no Mar Mediterráneo próxima á costa italiana da Toscana. Administrativamente pertence ao municipio de Illa del Giglio.
12ª edición dos Óscar
A 12.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 29 de febreiro de 1940 en The Ambassador Hotel dos Ánxeles. O mestre de cerimonias foi Bob Hope, primeira das dezanove ocasións en que o fixo.
Selección de hóckey a patíns masculina de España
Equipo
Estes foron os xogadores convocados para o Europeo da Coruña (Galiza) de 2018:
12ª edición dos Óscar
Hattie McDaniel converteuse na primeira persoa afroamericana que recibiu un Óscar ao ser considerada a mellor actriz secundaria por Foise co vento.
Giannutri
Xeografía
Situada no mar da Liguria, Giannutri constitúe a illa que se localiza máis ao sur dentro do Arquipélago Toscano. A súa forma recorda a unha media lúa. Caracterízase pola presenza de tres cumes: "Capel Rosso", "Sobe Mario" e "Poggio do Cannone". A súa costa Leste é recortada e contén dúas baías, "Cala dello Spalmatoio" (no nordeste) e "Cala Mestra" (no noroeste). Ao longo da costa atópanse numerosas covas. A máis coñecida é a cova "Banquete dei Grottoni" no sur da illa.
Historia
A illa de Giannutri habitouse ocasionalmente durante a Idade de Bronce, viu o seu apoxeo na época romana, cando se fixo o porto e unha vila na costa oeste. Historicamente, a illa chamouse Artemisia, Αρτεμισια en Grego e Dianium en romanés.
Terminado o esplendor da época romana, a illa estivo deshabitada por moito tempo, desde o século III ata o 805, cando Carlomagno doou á Abadía de Font Fontane algunhas terras, incluída a illa, que volveu ser habitada por monxes cenobíticos e algúns ermitáns. Está situada en mar aberto e cunha superficie case plana non permite refuxios naturais en caso de invasións piratas. A miúdo, os piratas desembarcaron alí mesmo para atopar refuxios temporais nas covas da illa, agardando os ataques á costa da Toscana.
Nos seguintes séculos, a illa foi asignada por enfileusis á familia Aldobrandeschi de Sovana en 1269, á familia Orsini de Pitigliano, o 15 de xuño de 1410 e a Siena o 12 de agosto de 1452 por asignación ao Papa Nicolao V.
A illa cambiou varias veces de dominio: español, francés e alemán e ás veces se converteu nun refuxio de piratas e sarracenos ata o Tratado de Lunéville que asignou Giannutri ao Reino de Etruria en 1801, despois ao Gran Ducado de Toscana ata a unificación italiana en 1861.
Durante varios séculos o goberno español estudou a posibilidade de establecer en Giannutri un sistema defensivo co fin de permitir o desenvolvemento de vivendas. Varias fortificacións foron deseñadas no curso do Settecento, pero nunca foron feitas. Entre as poucas estruturas defensivas que foron construídas, houbo unha torre de infrecuente sección octogonal e unha impoñente fortaleza de sección cuadrangular en tres niveis que se construíu para o seu uso como refuxio subterráneo no caso de ataques piratas. De 1800 a 1801, estivo baixo dominación francesa despois da conquista de Italia por Napoleón.
En 1806, unha pequena gornición militar foi enviada á illa. O 10 de maio de 1809, un grupo de desembarco do HMS Seahorse (1794) do  HMS  Halcyon  desembarcou en Pianosa e Giannutri. O desembarco destruíu os fortes e capturou ao redor de 100 presos logo de catro horas de loita. As perdas británicas foron un marine morto e un ferido.
En 1861 cando a illa pasa a formar parte do Reino de Italia, construíuse na costa sur o Faro di Capel Rosso.
O ministro de Finanzas Quintino Sella, mediante un Real Decreto, doou a illa á Comuna de Giglio en 1865 para establecer unha granxa.
En 1908, a Comuna vendeu a illa á familia Ruffo della Scaletta, que permaneceu como dono ata a morte do Príncipe Rufo. Nos anos sesenta e setenta, o investimento inmobiliario transformou radicalmente a illa; en poucos anos construíronse un balneario en Cala Spalmatoio e moitas casas espalladas pola illa. A Società Porto Romano declarouse en bancarrota e os numerosos propietarios das casas víronse obrigados a formar unha sociedade, chamada Libero Consorzio Giannutri, para administrar a illa.
Clima
O clima é particularmente doce no inverno, polo que varias plantas tropicais prosperan nesta illa (euphorbia, palmeiras e orquídeas salvaxes...).
Patrimonio cultural
Dentro da súa atracción turística, inclúese a Vila Domizia, unha antiga vila romana situada na praia.
Fernan Fernandez de Cogominho
Fernan Fernandez Cogominho foi un trobador portugués, activo contra 1255-1274. Foi vasalo de Afonso III e alcalde de Coímbra. É autor de 11 textos: 8 cantigas de amor, centrados nos temas de ausencia da dama e coita amorosa e 3 cantigas de amigo, coa mesma temática, mais desde unha perspectiva feminina.
Muralla de Santiago de Compostela
miniatura|200px|Extensión da Villa Sancti Iacobi. Aparecen os barrios existentes entre o ano 900 e o 1040, así coma as liñas de muralla e a cerca de [[Sisnando II de Iria.]] miniatura|Plano de Santiago en 1595. Arquivo Xeral de Simancas. MPD, XXXIV, 21. dereita|thumb|200px|Porta de Mazarelos, única porta conservada da muralla.
A muralla de Santiago de Compostela, da que soamente quedan algúns lenzos, rodeaba a cidade de Santiago de Compostela até o seu derrubamento no século XIX, aínda que na actualidade se conservan algúns restos, sendo o maior o arco de Mazarelos. Existen, así mesmo, algunhas partes ocultas polas casas actuais. A traza da muralla é claramente visíbel aínda sobre o plano da cidade antiga de Santiago, cuxo urbanismo veu determinado pola existencia desta fortificación.
Orixe
No ano 968 Sisnando II de Iria amurallou a zona que ocupaba a igrexa anterior á actual catedral de Santiago e os seus límites inmediatos, conformando o núcleo coñecido como Locus Sancti Iacobi. Este ocupaba tan só o espazo que hoxe ocupan a catedral, a praza da Quintana e o convento de San Paio de Antealtares, cunhas poucas rúas anexas. Esta muralla, que se complementaba cun segundo anel formado por fosos e estacadas, foi case totalmente destruída pola expedición de Almanzor en 997.
A mediados do século XI, dado o auxe da cidade, que comezaba a ser un florecente lugar de peregrinación, unido ao medo a unha incursión normanda ou árabe, fixo que o bispo Cresconio construíse unha nova muralla moito maior sobre o anel de foso e estacadas. Esta nova muralla, que tiña uns 2 km de contorno e cubría un espazo interior de 30 ha, é en esencia a que se manterá ata o século XIX e protexía os novos arrabaldes que se ían formando arredor do Locus.
Da primeira muralla, que desapareceu moi pronto baixo as novas edificacións, apenas quedan unhas poucas pegadas que se acharon na zona da Acibecharía. En 2009, durante as obras de remodelación do antigo Banco de España para habilitar as novas dependencias do Museo das Peregrinacións, atopouse unha sección en bastante ben estado desta primeira fortificación.
Características
Os muros estaban construídos con cascotes irregulares de pedra tipo xisto, cunha altura duns 5 m e un grosor duns 2,5 m. Estaban ameados, aínda que non se coñece a forma exacta, e reforzados a intervalos regulares por torres cuadrangulares, 48 segundo o plano de 1595. A súa forma de ril dispoñía o seu eixe máis longo orientado Norte-Sur. As portas estaban construídas con cantaría máis fina e argamasa e ao exterior estaba rodeada por un foso.
Portas
"As entradas e portas da cidade son VII. A primeira entrada chámase Porta Francíxena; a segunda, Porta da Pena; a terceira, Porta de Sofrades; a cuarta, Porta do Santo Peregrino; a quinta, Porta Falgueira, que conduce a Padrón; a sexta, Porta de Susannis; e a sétima, Porta de Mazarelos, pola que chega á cidade o precioso Baco."
No século XIII ábrese a Porta Nova da Vila (ou da Rúa da Pena) e nos séculos XIV e XV aparecen outras portas menores para uso peonil, como a das Algalias, a de San Fiz ou a do Souto.