cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baixa de Lisboa
miniatura|300x300px|Terreiro do Paço. miniatura|300x300px|Vista xeral da baixa Pombalina. dereita|miniatura|300x300px|Vista panorámica sobre a baixa Pombalina desde o miradoiro da Señora do Monte. A baixa de Lisboa, tamén chamada baixa Pombalina ou Lisboa Pombalina por ser edificada por orde do Marqués de Pombal, tralo terremoto de 1755, cubrindo unha área de cerca de 255 hectáreas. Sitúase entre o Praça do Comércio, xunto ao río Texo, e o Rossio e a Praça da Figueira, e lonxitudinalmente entre o Cais do Sodré, o Chiado e o Carmo, dun lado, e a Sé e o outeiro do Castelo de San Xurxo de Lisboa, do outro.
A baixa está totalmente integrada no territorio da freguesía de Santa Maria Maior.
Urbanismo
esquerda|miniatura|377x377px|Rúa Augusta. A baixa está formada por un conxunto de rúas rectas e perpendiculares organizadas para ambos os lados dun eixe central constituído pola Rúa Augusta. Os edificios teñen unha arquitectura semellante, con baixos comerciais e andares superiores para vivenda. As dimensións de vans eran uniformes, o que permitiu a construción máis rápida con recurso a elementos pre-fabricados, como é o caso das cantarías das xanelas de dous únicos tipos, un para as fachadas das rúas principais e outro para as fachadas das rúas secundarias. Dentro dos edificios, as casas máis pequenas estaban situadas nos andares máis baixos, habitadas polo xeral polos propietarios do comercio situado no seu baixo comercial, e as meirandes nos andares máis altos, reservadas ás familias máis nobres. A baixa Pombalina caracterízase tamén pola monumentalidade dos seus edificios, representativos dunha nova orde social que valoriza a clase comerciante e financeira.
Foi considerada como candidata portuguesa á lista do como demandante portuguesa á lista de Patrimonio da Humanidade o 7 de decembro de 2004, declarándoa superior ás áreas planeadas en Edimburgo, Turín e Londres.
Palinoloxía
miniatura|Gran de [[pole visto ao microscopio]]
A palinoloxía é unha disciplina da botánica dedicada ao estudo do pole e, en sentido amplo, tamén das esporas.
Etimoloxía
A palabra palinoloxía está formada pola unión dos elementos palino- e -loxía, e é a adaptación do termo do latín científico palynologia. O elemento palino- está tirado do verbo do grego antigo παλύνω palýnō, "espallar". O grego πάλη pálē é o pollen (pole) dos latinos, a flor da fariña, tenuísimo po que se espalla por todas partes, que se compara coao constituído polas micrósporas das plantas superiores. O segundo elemento, -loxía, ben coñecido porque aparece en numerosos termos científicos, deriva do grego antigo -λογία -logía, que vén de λόγος lógos, e este á súa vez do verbo λέγω légō, no sentido de "narrar", "referir", "tratar de"; polo que -loxía adoita entenderse como "tratado".
O termo palinoloxía
O termo palinoloxía foi introducido o 15 de xullo de 1944 polos botánicos H. A. Hyde (galés) e D. A. Williams (inglés), que estudaron o "plancto" aéreo, po transportado polos ventos. Tras diversas achegas, na publicación especializada neste campo Pollen Analysis Circular, os científicos Ernst Antevs, Paul Sears, A. Orville Dahl, e L. R. Wilson, que buscaban un nome para a "ciencia da análise do pole", os dous botánicos británicos crearon o termo segundo a etimoloxía citada.
Orixes antigas
Historicamente os poles emitidos por certas coníferas como os piñeiros (Pinus spp.) ou os abetos (Abies spp.), ou incluso por certas frondosas (por exemplo carballos, Quercus spp.), forman unha nube de po que deixaba un depósito máis ou menos amarelo. No momento da súa emisión, certas fragas e bosques literalmente "fuman" ao máis mínimo sopro de vento. Os antigos romanos ou os campesiños, non entendendo a orixe deste "po", chamárono "nube de xofre" ou "chuvia de xofre", que atribuíron a unha intervención diabólica.
Orixes modernas
Durante a década de 1940, a palinoloxía estaba ocupada só no estudo das esporas e dos grans de pole, incluídos os procedentes de carbóns e sedimentos minerais. Posteriormente, o campo de investigación da palinoloxía estendeuse a outros elementos fosilizados consistentes nunha parede orgánica e que resisten os procesos de extracción empregando ácidos como o ácido fluorhídrico, o ácido nítrico, etc. Estes microfósiles con parede orgánica, tamén chamados palinomorfos, poden ser de orixe continental, como criptósporas, esporas, grans de pole, algas de auga doce, pero tamén de orixe mariña como acritarcos, quitinozoos, dinoflaxelados e outros.
Métodos de estudo e obxectivos
A palinoloxía céntrase fundamentalmente na análise da súa morfoloxía externa que presenta patróns estruturais diferentes a teor das variacióes na exina, que é a parede externa dos grans de pole.
O estudo e a análise microscópica da súa simetría, aberturas nas paredes, contorno, forma, tamaño, etc. ten un valor taxonómico e permite distinguir taxons diferentes a distintos niveis (familia, xéneros, especies).
Paleopalinoloxía
miniatura|Grans de pole de diversas especies É no estudo paleontolóxico onde alcanza a súa máxima versatilidade, pois o pole ten gran resistencia á putrefacción debido ás características químicas da exina. Esta área de investigación denomínase paleopalinoloxía.
A paleopalinoloxía baséase na capacidade do pole e as esporas (tamén denominados palinomorfos) para seren fosilizados. Os palinomorfos poden ser transportados polo vento, ou a través doutros vectores como os animais, e depositados sobre diferentes materiais. Estes microfósiles sedimentados ao longo do tempo experimentan procesos de fosilización da súa exina de maneira que se pode extraer, datar e identificar o pole dun determinado material e deducir así como era a vexetación no pasado.
Este feito ten importancia biolóxica en si mesmo dado que diso se poden deducir multitude de parámetros como a evolución vexetal, extincións de especies vexetais e todos aqueles aspectos relacionados coa bioxeografía histórica das plantas (xeobotánica ou fitoxeografía). Ademais pódense inferir outras características da paisaxe que, en conxunción con outras disciplinas (arqueozooloxía, paleoantropoloxía, paleobotánica) permite a reconstrución de ambientes fósiles en distintos planos.
De feito a paleoclimatoloxía emprega a paleopalinoloxía como ferramenta frecuentemente. Este uso débese a que as especies vexetais manteñen óptimos ambientais baixo distintas circunstancias climáticas. Unha simplificación do mecanismo indutivo que se emprega para a reconstrución climática é o seguinte: se unha especie que hoxe é típica de ambientes fríos e húmidos áchase depositada en materiais dunha determinada época do pasado podemos inferir que o clima durante ese período era frío e húmido. Por suposto o proceso de interpretación da ecoloxía de ambientes pasados non é tan simple, e débense considerar numerosos aspectos como a interacción entre as diferentes especies dentro dunha comunidade vexetal, a amplitude ecolóxica dos taxons, etc.
Algunhas das fontes de pole fósil máis frecuentes, especialmente en latitudes medias do planeta, son as turbeiras, ambientes lacustres ou zonas húmidas. A conservación do pole pasa por manter condicións de anoxia (ausencia de oxíxeno) de maneira constante, de modo que a preservación óptima do pole dase en ambientes pouco expostos á erosión e oxixenación. Por iso, as turbeiras e demais espazos lacustres móstranse especialmente útiles neste aspecto. Por outra parte, neste tipo de concas de depósito o material sedimentado faino de maneira secuencial, de modo que se poden extraer sondaxes coherentes no tempo, nos que a base sexa máis antiga que a zona superior. Se se realizan análises polínicos de mostras consecuentes nunha sondaxe destas características, e ademais se realizan datacións absolutas, pódense obter curvas de cambio vexetal ao longo dun período concreto e por tanto secuencias de cambio climático ao longo de dito período.
A paleopalinoloxía converteuse nunha disciplina que serve de grande apoio a outras áreas de estudo paleontolóxicas para a dedución de resultados paleoambientais. Úsase tamén en arqueoloxía.
Mariña Arbor Aldea
Mariña Arbor Aldea, nada o 17 de outubro de 1973 en San Fagundo, San Cristovo de Cea, é unha filóloga, profesora, investigadora e política galega.
Traxectoria
En 1997 graduouse en Filoloxía Románica e ao ano seguinte en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi Premio Extraordinario de Licenciatura, Premio Extraordinario de Doutoramento e Premio Dámaso Alonso de Investigación Filolóxica En 2001 doutorouse en Filoloxía Románica na USC. Realizou un bienio de posdoutoramento na Università degli Studi di Padova (Italia), regresou á USC como Investigadora Ramón y Cajal, sendo desde 2010 Profesora Titular de Universidade na USC.
É investigadora principa no Portal Universo Cantigas, xunto co profesor Manuel Ferreiro da UDC, que ten como obxectivo a edición crítica en liña de toda a lírica medieval galego-portuguesa.
Cartas literarias a una mujer
Cartas literarias a una mujer é unha obra en prosa de Gustavo Adolfo Bécquer. Está formada por catro cartas publicadas por entregas no xornal El Contemporáneo o 20 de decembro de 1860, o 8 de xaneiro e o 4 e 24 de abril de 1861. Malia a brevidade destas, foron consideradas nalgúns estudos, coma os de Rafael Montesinos, a base da razón poética de Bécquer.
Seguindo un modelo de literatura epistolar, expoñen un diálogo ficticio cunha muller. Nel, o autor vai debullando a súa teoría sobre o que son a poesía, os sentimentos ou o amor. É especialmente coñecida a pregunta que o poeta formula xa ao inicio da Carta I:
Estes diálogos imaxinarios, aparentemente sinxelos, en ocasións tórnanse en reflexións con maior consistencia filosófica. Aproxímanse ao binomio "sentir e pensar", xa enunciado na poesía metafísica do século XVII, a filosofía sensista previa ao Romanticismo. Esta herdaríaa máis adiante Miguel de Unamuno. De feito, así sucede cando Bécquer escribe:
Publicadas con anterioridade ao conxunto da obra poética de Bécquer, as Rimas, teñen, en opinión de parte da crítica, unha certa unidade con elas.
Rosemary Bamforth
Rosemary Bamforth, nada en Glasgow o 19 de outubro de 1924 e finada o 17 de abril de 2018, foi unha patóloga escocesa.
Traxectoria
Traballou en Bletchley Park durante a segunda guerra mundial. Mentres traballaba como consultora no hospital de Southampton, e antes de que se determinase completamente a causa desta enfermidade, estableceu un vínculo temperán na súa investigación entre os traballadores dos barcos que morrían de mesotelioma e a exposición ao asbestos nos barcos.
To All the Boys: Always and Forever
To All the Boys: Always and Forever é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Michael Fimognari e protagonizado por Lana Condor e Noah Centineo. O filme está baseado na novela de 2017 de Jenny Han Always and Forever, Lara Jean, e é a secuela de To All the Boys: P.S. I Still Love You (2020), sendo o terceiro e derradeiro filme da serie To All the Boys. Estreouse o 12 de febreiro de 2021 a través de Netflix.
Pedro Varela Fondevila
Pedro Francisco Varela Fondevila, señor da Casa das Figueiras, fillo de Pedro Varela Fondevila e Margarita de Castro e Boado, foi alcalde de Santiago de Compostela e deputado da Xunta do Reino de Galicia.
José Luis Blanco Vicente
José Luis Blanco Vicente, coñecido como Quintín, nado en Manzaneda o 8 de decembro de 1883 e finado en Madrid o 13 de novembro de 1966, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Emigrou aos Estados Unidos de América en 1906, onde se fixo médico. Retornou a Manzaneda e exerceu como médico. En 1920 foi denunciado polo Colexio Médico de Ourense por exercer a medicina sen titulación.
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 era o alcalde de Manzaneda. Fuxiu, pero foi detido en Ourense o 5 de agosto. Ingresou na Prisión do Partido de Tolosa o 30 de xullo de 1938, de onde foi trasladado á Prisión Provincial Donostia o 11 de novembro. Foi intercambiado por presos nacionais o 22 de novembro de 1938 e pasou á zona leal. Ao rematar a guerra exiliouse en Francia. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en novembro de 1941.
Vida persoal
Casou en Perpiñán con Ladislaa Olagüe Goñi en 1940.
FØ Records
FØ Records é un colectivo musical de trap, drill e hip hop en galego de Negreira. Fundado en 2019 está formado polos rapeiros Puto Rumeinian (Bogdan Anestiadi), Camel B. (Álvaro Alvite), goodboy.Xd (Raúl Rey) e og coulomb (Jesús Suárez). O grupo adica especial atención ao audiovisual, con numerosos videoclips de produción e dirección propia.
Txikipedia
Txikipedia é unha enciclopedia para nenos e nenas de 8 a 13 anos, incrustada dentro da Wikipedia en éuscaro, con vocabulario e sintaxe axeitados para nenos e nenas desa franxa de idade. Xa que logo, pretende estar escrito en éuscaro claro e sinxelo, adaptado ás necesidades escolares dos nenos, pero con grande énfase na comprensión.
Na orixe de Txikipedia está a enciclopedia wiki en liña Vikidia, que comezou en éuscaro en 2015, e que tamén funciona noutras linguas, cos obxectivos aquí mencionados.
Os propósitos da Txikipedia
Txikipedia é para nenos e nenas de 8 a 13 anos, pensada para as necesidades da escola, pero non só. De feito, o obxectivo é ser unha especie de Wikipedia escrita en éuscaro sinxelo, e tamén pode ser útil para os adultos que están a aprender éuscaro. O obxectivo é ter unha versión abreviada ou máis sinxela da Wikipedia, porque ás veces os artigos da Wikipedia son longos, complexos e difíciles.
Autores da Txikipedia
Por outra banda, a intención é que os nenos e nenas vascofalantes de entre 8 e 13 anos tamén participen na elaboración de Txikipedia, que escriban, compoñan ou editen os artigos segundo os seus propios intereses, coa axuda do profesorado, de xeito que poidan facer a súa contribución en materias que poidan ser útiles para o colexio.
Universidade Central de Venezuela
miniatura| Biblioteca miniatura| Aula Magna Calder miniatura| Estadio de Béisbol: Estadio Universitario miniatura|Xardín botánico miniatura|Parque Central A Universidade Central de Venezuela (UCV; Universidade Central Alemá de Venezuela ) é a maior universidade de Venezuela. Fundada en 1721, é a universidade máis antiga de Venezuela e unha das máis antigas de América.
Campus
O campus principal foi deseñado polo arquitecto Carlos Raúl Villanueva e foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 2000, con mención especial á Aula Magna (tamén coñecida como Aula Calder) por ser artística e arquitectonicamente significativa. A característica máis destacada do salón son as súas "nubes" acústicas, que cumpren funcións tanto estéticas como prácticas. Son un elemento do deseño que contribuíu á ciencia da acústica do espazo interior, porén o exterior do edificio tamén é significativo. A Aula Magna foi nomeada como o "auditorio máis importante" da universidade pola súa practicidade (é o de maior capacidade, 2.700 prazas con asentos desmontables) e por ter sido escenario de importantes acontecementos académicos, artísticos e políticos.
Véxase o artigo principal: Aula Magna da Universidade Central de Venezuela.
Bibliografía
Dispoñible dixitalmente
International School of Law and Business
Escola Internacional de Dereito e Economía (en Tarptautinė teisės ir verslo aukštoji mokykla, TTVAM en inglés: International School of Law and Business, ISLB) é unha institución privada de educación superior en Vilnius, Lituania. Forma parte de entidades colaboradoras do Grupo Compostela de Universidades (GCU) e na XX Asemblea Xeral o premio GCU que outorga a Xunta foi entregado alí.
Historia
A facultade abriuse o 1 de setembro de 1998 como Daugvilienė Business High School, polo nome do seu primeiro director, Daiva Daugvilienė.
A súa forma xurídica é uždaroji akcinė bendrovė (UAB, empresas con capital social de máis de 2500 €).
O 24 de agosto de 2001 outorgóuselle o estatuto de universidade. En setembro de 2009, o antigo Colexio de Dereito e Economía de Vilnius (en Vilniaus teisės ir verslo kolegija, VTVK ) foi renomeado como International School of Law and Economics.
Profesorado e alumnado
Entre os seus profesores están os viceministros Dalius Bitaitis e Julius Morkūnas, o ministro de Interior Eimutis Misiūnas, o xuíz Aurelijus Gutauskas e a avogada Vesta Kasputė campioa de xadrez de Lituania (WFM). Entre os seus alumnos están Justas Džiugelis (membro do Seimas en 2016) e a cantante Ieva Zasimauskaitė-Kiltinavičienė.
Marta Domínguez Fernández
Marta Domínguez Fernández, nada o 2 de agosto de 2001 en Vigo, é unha xogadora de squash galega.
Traxectoria
Marta Domínguez debutou coa selección española en 2019 no Campionato de Europa, onde xogou un partido. Xogou no PSA World Tour por primeira vez en 2020. En 2021 converteuse en campioa de España tras derrotar na final a Cristina Gómez. . En decembro de 2021 logrou o seu primeiro título PSA no Rocafort Open ao vencer á favorita, a francesa Marie Stephan. En agosto de 2022 quedou cuarta no Campionato de Europa de Squash e en novembro logrou a medalla de bronce no Campionato do Mundo Universitario que se celebrou en Exipto. En decembro de 2022 era a número 71 do mundo.
Delia Fiallo
Delia Fiallo, nada na Habana o 4 de xullo de 1924 e finada en Miami o 29 de xuño de 2021, foi unha escritora e guionista de radionovelas e telenovelas cubana que residía en Florida. As súas obras televisivas producíronse principalmente en Venezuela mais tamén escribiu historias para as televisións da Arxentina, o Perú, Porto Rico, o Brasil, os Estados Unidos, Colombia e México.
Traxectoria
Polas achegas que deu ao xénero do melodrama rosa na década de 1970 e mediados da década de 1980, foi considerada a "nai da telenovela latinoamericana". As súas telenovelas foron versionadas en diferentes países e linguas, que deron un total de máis de oitenta versións de éxito.
Estudou Filosofía e Letras na Habana e recibiu un doutoramento en 1948. Comezou a escribir radionovelas na Habana en 1949 e a súa primeira adaptación foi a telenovela Soraya, emitida en Cuba en 1957. Marchou dese país xunto coa súa familia en 1966 para exiliarse na cidade de Miami, onde ficou escribindo gran parte das súas novelas, aínda que visitou en diferentes ocasións Venezuela para poder supervisar en pequenas ocasións as producións.
Grazas ao seu compatriota Enrique Cuscó puido contactar cos donos de Venevisión, canal que transmitiu a súa primeira telenovela do país, Lucecita en 1967.
A última telenovela orixinal escrita por Fiallo foi Cristal en 1985.
Moxie (filme)
Moxie, estilizado como MOXiE! é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Amy Poehler. Tamara Chestna e Dylan Meyer adaptaron o guión a partir da novela homónima de 2015 escrita por Jennifer Mathieu. Está protagonizado por Hadley Robinson, Alycia Pascual-Peña, Lauren Tsai, Patrick Schwarzenegger, Nico Hiraga, Sydney Park, Josephine Langford, Clark Gregg, Ike Barinholtz, Poehler e Marcia Gay Harden. O filme estreouse o 3 de marzo de 2021 a través de Netflix e recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
Chase Manhattan Money Museum
O Chase Manhattan Money Museum foi un museo numismático estadounidense establecido en Nova York, propiedade do Chase Manhattan Bank, que estivo activo entre 1928 e 1977.
Historia
esquerda|miniatura|244x244px| [[Farran Zerbe, fundador e primeiro conservador do Chase Manhattan Money Museum (ca. 1908). ]]
miniatura|170x170px| Documento oficial do Chase National Bank.
As orixes do Chase Manhattan Money Museum están nas exposicións itinerantes e nas conferencias que nos períodos 1907 e 1920-1928 levou a cabo Farran Zarbe, baixo o título de Money of the World, que ían circulando por diversos bancos e outras institucións dos EEUU. Finalmente, a exposición e a biblioteca que a acompañaba foron adquiridas polo daquela chamado Chase National Bank, de Nova York, en 1928.
A partir desta adquisición da colección, organizouse o Chase National Bank Collection of Money of the World Museum, do que o propio Ferbe foi o primeiro conservador, posto do que se retirou en 1939. Entre as pezas que conformaban o museo estaban algunhas das máis singulares e raras da primeira época dos EEUU. A partir de 1955, cando o banco se fundiu co Bank of Manhattan para formar o Chase Manhattan Bank, o museo pasou a denominarse Chase Manhattan Money Museum.
Pazo de Fondevila
miniatura|200px|Outra das entradas do pazo miniatura|200px|O escudo no chaflán O pazo de Fondevila é un pazo urbano situado no número 14 da rúa das Casas Reais de Santiago de Compostela, fronte da Capela de Ánimas.
Chase Manhattan Money Museum
Historia
miniatura|209x209px| [[Farran Zerbe (dereita) co seu sucesor, Vernon L. Brown, conservador do Chase Manhattan Money Museum, (ca. 1939). ]]
Pazo de Fondevila
Características
A impresión de nobreza austera que presenta está acentuada polo lugar onde se ergue, na rúa das Casas Reais, que debe o seu nome aos varios edificios que alí existían, onde residía o alto clero de Santiago. Na actualidade, desas casas de nobres, ademais do pazo de Fondevila, só queda o Palacio Vello do Conde de Aranda, no que funcionou a primeira oficina do notariado de España.
Historia
O pazo foi construído inicialmente en 1660 pola familia Sánchez Boado para a esposa do alcalde Pedro Varela Fondevila. Pero o seu aspecto actual débese ao arquitecto Clemente Fernández Sarela, que o reconstruíu no ano 1760. O nome do pazo débese, pois, a Pedro Varela Fondevila que, ademais de alcalde, era irmán de Xoán Varela Fondevila, bispo auxiliar da arquidiocese compostelá e cuxo corpo repousa na Catedral.
Chase Manhattan Money Museum
Historia
En 1939, Zerbe retirouse do seu posto como conservador e foi substituído por Vernon L. Brown, que xa estivera vinculado ao museo desde 1931, ás ordes de Zerbe. Logo de diversos cambios de situación, finalmente o museo estableceu a súa sede no Rockefeller Center, na Sexta Avenida de Manhattan, o 10 de xullo de 1956.
Pazo de Fondevila
Historia
A estrutura do edificio responde á típica arquitectura palaciana do barroco compostelán. É de planta rectangular e consta de tres andares. Destacan nel os seus dous balcóns, un no frontón superior, e o clásico balcón nobiliario da segunda planta. No nivel inferior hai tres posíbeis accesos ao interior do edificio. A decoración céntrase na esquina en chafrán do edificio, na que se pode ver baixo un frontón circular, un ostentoso escudo coas armas do seu primeiro propietario. Tamén é notábel o encadramento das fiestras e os balcóns voados.
Mired
miniatura|O locus de Planck do CIE 1960 espazo de memoria, coas isotérmicas en Mired: nótese o espazo uniforme entre as isotérmicas. miniatura| O espazo de cor da imaxe anterior, coas isotermas expresadas en [[kelvins.]] O mired (contracción de micro grao recíproco) é unha unidade de medida da temperatura da cor, definida pola fórmula
Pazo de Fondevila
Historia
O pazo de Fondevila foi unha das residencias da nobreza que residía no centro histórico compostelán, de aí o propio nome da rúa na que está situado, aínda que co paso dos anos esta zona centro da cidade acabou quedando en desuso por parte da nobleza debido a que a zona se converteu en punto comercial preferente para os santiagueses. O seu último uso coñecido foi o de albergar a biblioteca da fundación dunha entidade financeira, a extinta Caja Madrid.
Mired
onde M é o valor en mired e T é a temperatura da cor en kelvin. Por exemplo, un ceo azul, que ten unha temperatura de cor de arredor de 25.000 K, ten un valor combinado de aproximadamente 40, mentres que un flash fotográfico típico, cunha temperatura de 5 000 K, ten un valor combinado de 200. As decenas de mireds tamén se denominan decamired. A unidade de medida do SI (Sistema Internacional) correspondente é o "megakelvin recíproco", abreviado como mirek, pero este termo úsase menos que a denominación "mired".
Pazo de Fondevila
Na actualidade
Na actualidade o edificio non é visitábel, sendo de propiedade privada desde que foi comprado, en decembro de 2019, polo grupo de restauración "La Penela", polo que pronto volverá a recobrar a vida no seu interior, posto este grupo investidor presentou xa o proxecto ao Concello de Santiago de Compostela para abrir un restaurante de cociña galega neste espazo. «Encontramos o pazo en bastante bo estado, porque xa fora rehabilitado para os seus anteriores usos», dixo o xerente do grupo, que espera abrir este mesmo ano de 2021 para aproveitar o tirón do Xacobeo.
Mired
O uso do termo mired foi introducido por Irwin G. Priest en 1932, baseándose na observación de que a mínima diferenza perceptible entre dous iluminantes depende da diferenza entre o recíproco das súas temperaturas, en lugar da diferenza entre as propias temperaturas. En consecuencia, o mired é un xeito máis útil de representar diferenzas de cor en sistemas orientados ao ser humano, como o balance de brancos na fotografía dixital ou a aplicación de filtros de cor na fotografía.
Elementos formes
En hematoloxía, os compoñentes celulares do sangue denomínanse elementos figurados ou formes : glóbulos vermellos (os encargados de transportar o osíxeno ás células), glóbulos brancos e plaquetas.
Chase Manhattan Money Museum
Historia
Logo do retiro de Vernon L. Brown en 1963, Don Taxay pasou a ocupar o posto de conservador do museo en abril de 1964. Tres anos máis tarde foi sucedido por Gene Hessler como o derradeiro conservador do Chase Manhattan Money Museum, entre os anos 1967 e 1975. Ante os anuncios do próximo pechamento do museo, Hessler amosouse contrario, aducindo que recibía a vista de 1.500 persoas diariamente en temporada alta.
Finalmente, o Chase Manhattan Money Museum pechou en 1977 e David Rockefeller negociou para que a maior parte da colección, composta por aproximadamente 26.000 obxectos, fose doada á Colección Numismática Nacional dos EEUU, xestionada polo Instituto Smithsoniano, acadando desete xeito unha dedución de impostos importante. Isto sucedeu o 16 de xaneiro de 1978, e o instituto deu a coñecer publicamente os aspectos máis destacados da colección o 7 de febreiro de 1979.
No entanto, outro grupo de pezas acabou formando parte da colección da American Numismatic Society, entre as que se atopa un exemplar do escasísimo dólar de 1804. Por outra parte, un billete dun dólar datado en 1862 co número de serie 1 (o primeiro billete dun dólar emitido nos Estados Unidos) é hoxe propiedade do Chase Bank.
Miguel Porto
Traxectoria
Comezou debuxando de neno e conseguiu algúns premios locais coma o premio infantil do I Salón de Cómic de Vigo. Fixo o bacharelato artístico no Instituto Politécnico de Torrecedeira (Vigo), e fundou o seu primeiro fanzine, Alopecia Mental. Estudou na Academia de Cómic e Ilustración de Víctor Rivas e licenciouse en Belas Artes en Pontevedra (Universidade de Vigo) en 2004.
En 2002 comezou a debuxar para a revista Golfiño para a que creou as series de Lúa e Niko Natas. Nese tempo comeza a traballar nas publicacións clásicas de comezos do século XXI BD Banda ou Barsowia. A súa actividade fancineira continuaraa en publicacións como ARGH!, Carne Líquida, Fanzine Enfermo, Lunático, Dos veces breve, OINK!, Mongolia, Humo, El Manglar ou A viñeta de Schröedinger .
Traballou como creativo e deseñador web na empresa Visual Publinet, e como deseñador e ilustrador de videoxogos para Imaxin Software, empresa líder do sector do videoxogo educativo. En 2012 empezou a traballar como docente en O garaxe hermético, a escola de banda deseñada e ilustración que fundou Kiko da Silva en Pontevedra.
En 2014 botou a andar o festival Bosquexo, un campamento de debuxo ao natural para adultos na aldea de Senderiz, que tivo unha continuidade anual.
Jak zostać gwiazdą (filme de 2020)
Jak zostać gwiazdą (ou tamén coñecido como Jak zostać gwiazdą... i pozostać sobą) é un filme polaco de 2020 producido polo estudio ATM Grupa. O filme estreouse nos cinemas o 2 de outubro de 2020. Inicialmente, a estrea debía terse celebrado o 19 de xuño de 2020, mais a pandemia de COVID-19 e as restricións relacionadas (incluídos os peches de salas), fixo que o filme tivese que adiarse.
Hóckey sobre xeo nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do hóckey sobre xeo. O hóckey sobre xeo é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os Xogos Olímpicos de 1920 (daquela aínda nos Xogos de Verán). É, xunto coa patinaxe artística, o único deporte de inverno que estivo presente nuns Xogos Olímpicos de Verán grazas á súa inclusión no programa olímpico da edición 1920, realizados en Antuerpen (Bélxica). Posteriormente, foi incluído no programa olímpico dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1924 realizados en Chamonix (Francia), pasando a disputarse dende ese momento en cada edición. A competición feminina non foi introducida até os Xogos Olímpicos de Inverno de 1998 realizados en Nagano (no Xapón).
Os grandes dominadores deste deporte son o Canadá e a desaparecida Unión Soviética, seguidos a gran distancia dos Estados Unidos e Suecia.
Célula sanguínea
A célula sanguínea é a designación xenérica que se dá a calquera célula constituínte do sangue. Son os principais constituíntes dos chamados "elementos figurados" ou "elementos formes".
Nos mamíferos pódense considerar dúas categorías principais:
As plaquetas sanguíneas non son realmente células sanguíneas. Son fragmentos celulares producidos na medula ósea, responsables da coagulación do sangue.
A pesar de todo (filme)
A pesar de todo é un filme español de 2019 dirixido por Gabriela Tagliavini. Está protagonizado por Blanca Suárez, Macarena García, Amaia Salamanca e Belén Cuesta. Estreouse no Festival de Cineam de Málaga o 16 de marzo de 2019, e estreouse en Netflix o 3 de maio de 2019.
Amaranthus deflexus
Amaranthus deflexus é unha especie herbácea pertencente á familia das amarantáceas.
Descrición
É unha especie cunha curta vida perenne ou anual. A planta pode medrar ata 0,5 m de altura. É unha planta perenne que normalmente está prostrada, que dentro do xénero pertence ao grupo de especies cuxo froito é indehiscente, diferenciándose dentro do grupo polos seus froitos lisos, sendo a semente moito máis pequena que a cavidade do froito. A maioría das flores son dímeras, dispostas en espigas terminais, e as follas son ovadas ou lanceoladas curtas.
Un híbrido natural de Amaranthus deflexus e Amaranthus muricatus foi descrito en Europa, e é coñecido como Amaranthus x tarraconensis.
É nativa de Suramérica, na Arxentina, Chile e o Perú pero introduciuse en moitas rexións cálidas ou tépedas do planeta.
Crece mellor en zonas de maleza ou en hábitats perturbados.
Taxonomía
Amaranthus deflexus foi descrito por Carl von Linné e publicado en Mantissa Plantarum 2: 295. 1771.
Amaranthus: nome xenérico que procede do grego amaranthos, que significa "flor que non murcha".
deflexus: epíteto latino que significa "virado, dobrado".
NOTA: Os nomes que presentan ligazóns son sinónimos noutras especies:
Xoán Varela Fondevila
Xoán Varela Fondevila, nado na parroquia melidense de Folladela, foi un nobre e eclesiástico galego.
Traxectoria
Naceu no pazo de Figueiras, que conta con pombal, capela e escudos. Fundou en Folladela a segunda escola da comarca. Varela Fondevila foi bispo auxiliar da arquidiocese de Santiago de Compostela. Familiares de Varela Fondevila tiveron pazo en Compostela sito na rúa das Casas Reais, coñecido como o pazo de Fondevila, nome dado por Pedro Varela Fondevila, seu irmán, que ademais foi alcalde de Santiago e deputado da Xunta do Reino de Galicia. Na Casa das Figueiras de Folladela chama a atención un escudo no que se observa a coroa real e sobre ela o Capelo episcopal con sombreiro de tres borlas e unha cruz que semella a de Carlos III. É un escudo grande e ben labrado aínda que algo erosionado pola invernía. Xoán Varela Fondevila morreu no ano 1785 e está soterrado na Catedral de Santiago.
Combinada nórdica nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico da combinada nórdica. A combinada nórdica é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dos Xogos Olímpicos de Inverno dende a primeira edición. Dende entón estivo presente en todas as edicións dos Xogos Olímpicos.
Disputada soamente en categoría masculina, a competición comezou coa realización dunha proba de combinada nórdica de 18 quilómetros de esquí de fondo e dun salto de esquí posterior. A partir da edición de 1952 realizados en Oslo (Noruega) a proba de salto de esquís realízase primeiro e posteriormente a de esquí de fondo. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1956 realizados en Cortina d'Ampezzo (Italia) a proba de esquí de fondo reduciuse até os 15 quilómetros.
A técnica de salto sufriu modificacións ao longo do tempo, e comezou co método Daescher, que foi abandonado nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1988 en Calgary (no Canadá) en troques do actual estilo en V. Así mesmo, a técnica do esquí de fondo mantívose coa modalidade de estilo clásico até aqueles Xogos, pasando a disputarse as probas en estilo libre. A proba por equipos incorporouse en 1988 e a proba de 10 quilómetros con salto longo introduciuse nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2002 realizados en Salt Lake City (nos Estados Unidos).
Xosé Díaz Arias de Castro
Xosé Díaz Arias de Castro, nado en 1949 na Coruña, é un deseñador gráfico, pintor e empresario galego.
Traxectoria
Fillo de Isaac Díaz Pardo e Carmen Arias de Castro. Formouse na Universidade de Santiago de Compostela en Filosofía e Letras. Deseñador, pintor, comisario , con obras seleccionadas para exposición en Madrid, Londres e Nova York. Fundador de Imago Mundi Diseño, BCD Asociados, Grupo ReVisión Deseño, empresas especializada en deseño editorial, identidade corporativa e espazos expositivos. Académico de número da sección de Artes da Imaxe na Real Academia Galega de Belas Artes. En 1996, como testamenteiro da viúva de Luis Seoane, impulsou a Fundación Luis Seoane, da que é patrono vitalicio e vicepresidente do seu padroado. Administrador do Laboratorio de Formas de Galicia. == Publicacións (lista parcial ) ==
Selección de fútbol de Madagascar
A selección de fútbol de Madagascar (en Équipe de Madagascar de football) é o equipo representativo de Madagascar nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Malgaxe de Fútbol (Fédération Malagasy de Football), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. A selección de Madagascar clasificouse por vez primeira á Copa de África de Nacións en 2019, conseguindo chegar cuartos de final onde perderon ante por 0−3.
Incandescencia
miniatura|Faíscas nunha chama dun chisqueiro de Bunsen. miniatura|Radiación do [[corpo negro comparada coa do manto de cerio-torio (CeO2/ThO2). ]] A incandescencia é unha emisión de luz pola calor. Todo corpo exposto a unha calor suficiente emite radiación electromagnética no espectro visible a partir dunha determinada temperatura.
A candoluminiscencia é o arcaísmo usado para describir a luz emitida por certos materiais que foron quentados a un estado incandescente e que emiten luz dunha lonxitude de onda máis curta da que se esperaría dun radiador de corpo negro típico. Noutra acepción, a candoluminiscencia e a incandescencia non son sinónimos perfectos, son fenómenos de emisión pero, como a fluorescencia e a fosforescencia, teñen as súas propias características, sendo a lonxitude de onda da luz emitida que no caso da candoluminescencia de menor lonxitude.
A calidade da luz emitida depende directamente da temperatura á que se atope o corpo, un corpo lixeiramente quente (ao redor de 1600 °C), emite luz vermella-laranxa, mentres que un corpo moi quente (ao redor de 5000 °C), emite luz moi branca e mesmo pode chegar ao branco azulado a temperaturas extremas (de 8000-9000 °C).
De aí a expresión red hot ou roxo vivo (ou lume vivo tamén en galego) para describir o estado dun metal na fragua. De aí tamén o brillo de lava dos volcáns (a roca fundida está tan quente que emite luz).
Juan Bruno Zayas
Juan Bruno Zayas Alfonso, nado na Habana o 8 de xuño de 1867 e finado na mesma cidade o 30 de xullo de 1896, foi un médico e militar cubano.
Incandescencia
Para medir o estado de incandescencia dun obxecto ou describir a luz que emite, utilízase un modelo teórico chamado corpo negro.
Juan Bruno Zayas
Traxectoria
O seu pai, José María de Zayas y Jiménez, avogado, foi profesor, subdirector e mesmo director do prestixioso colexio El Salvador tras a morte de José de la Luz y Caballero. Desempeñou dito cargo até a súa clausura en 1869. A súa nai proviña das Illas Canarias. Foi irmán de Alfredo Zayas y Alfonso e de Francisco de Zayas, embaixador de Cuba en París e Bruxelas. Obtivo o título de Bacharel en 1886 e logrou matricularse na Facultade de Medicina e Cirurxía da Universidade da Habana no curso 1885-1886. Durante os seus estudos morreu o seu pai e viuse moi afectado emocionalmente. O seu tío Francisco Javier, médico e profesor universitario, foi practicamente o seu titor até rematar a carreira. Tras graduarse, decidiu exercer na zona rural da illa.
Incandescencia
Exemplos
O fenómeno observouse nalgúns metais de transición, terras raras e materiais (cerámicos) de óxido de metal como o óxido de zinc, o óxido de cerio, ou o dióxido de torio, onde parte da luz é orixinada pola incandescencia-fluorescencia do material. O óxido de calcio tamén goza desta característica. A causa deste efecto pódese explicar pola excitación térmica directa dos ións metálicos do material.
Juan Bruno Zayas
Traxectoria
Ao iniciarse a Guerra de Independencia cubana, o 24 de febreiro de 1895, apoiouna como médico mozo. Con só 27 anos incorporouse ao Exército Mambí a prol da independencia.
Incandescencia
Exemplos
A palabra candoluminiscencia utilízase pois dunha maneira informal para describir a luminiscencia de calquera material quentado até a incandescencia especificamente por unha chama. Os exemplos máis comúns de candoluminiscencia podémolos ver na brillante malla de óxido de cerio/torio (proporción de (1:99) dunha lámpada de queroseno ou dunha luz de gas e na malla incandescente dunha limelight (luz /candea de calcio) de antigo deseño. O óxido de calcio foi o primeiro en ser utilizado, e á parte de usalo na iluminación de gas, vaise facendo moi común o seu uso para iluminar escenarios. Realizamos unha aplicación práctica de alta potencia cun facho oxhídrico, unha luz que se empregou para iluminar os escenarios durante décadas co nome de limelight ou luz de escenario.
Juan Bruno Zayas
Traxectoria
Quedou á fronte do Rexemento de Infantaría Narciso cando se organizou. O 24 de xuño de 1895 pasou a dirixir o Rexemento de Cabalaría Villa Clara, o cal organizou.
Incandescencia
Resplandor
Fálase tradicionalmente de resplandor:
Juan Bruno Zayas
Traxectoria
O 18 de xullo dese ano púxose baixo as ordes do Maior Xeneral Manuel Suárez, logo de atacar catro días antes o forte provincial. Foi ascendido a Coronel o 15 de agosto e ese mesmo día uniuse ao Maior Xeneral Serafín Sánchez, Xefe da Primeira División do Cuarto Corpo. Participou en numerosos combates até que se incorporou ás forzas do Xeneralísimo Máximo Gómez, en Mal Tiempo.
O 22 de xaneiro de 1896 entrou en Mantua á fronte da vangarda da columna invasora. Foi un dos asinantes da Acta levantada alí o seguinte día. Deuse así por concluída a histórica invasión de Oriente a Occidente.
Tamén combateu en Matanzas, A Habana e outras batallas, nalgunhas das cales ficou ferido de gravidade. En xuño de 1896 atopábase de novo operando na Habana. Disque o Maior Xeneral Antonio Maceo conferiulle o ascenso a Xeneral de Brigada ao chegar a invasión a Guane o 20 de xaneiro de 1896.
Porén, o certo é que Maceo lle entregou a proposición ao Xeneral en Xefe nun escrito datado en Nueva Paz o 21 de febreiro dese ano. Este fíxollo chegar ao Consello de Goberno o 8 de abril, que o aprobou o día seguinte. Zayas converteuse así no xeneral máis novo do Exército Libertador até ese momento.
Sorprendérono nunha emboscada inimiga debido a un delator do lugar onde acampaba. Caeu no seu posto de combate o 30 de xullo de 1896.
A tropa de trapo na selva do arco da vella
A tropa de trapo na selva do arco da vella (en La tropa de trapo en la selva del arcoíris) é un filme español de animación en 3D de 2014 dirixido por Àlex Colls. Está baseado na serie de animación A tropa de trapo que se emitiu en galego na TVG, e é o segundo filme baseado nestes personaxes, logo de A tropa de trapo no país onde sempre brilla o sol (2010). Destinada a nenos entre dous e seis anos, o director declarou que quixo facer un filme que fose "a primeira experiencia que un neno pode ter no cinema". Estreouse en galego.
Galardóns e omeamentos
Estivo nomeado na 13ª edición dos Premios Mestre Mateo na categoría de mellor filme de animación, mais o premio levouno o filme Maimiño. Foi nomeado tamñen ao Premio Gaudí ao mellor filme de animación, mais o premio levouno Mortadelo y Filemón contra Jimmy el Cachondo. Tamén foi nomeado ao Goya ao mellor filme de animación e ao mellor filme de animación nas Medallas do Círculo de Escritores Cinematográficos de 2014.
English Electric Canberra
O English Electric Canberra é un bombardeiro medio a reacción de primeira xeración británico. Foi desenvolvido por English Electric de mediados a finais dos anos 40 en resposta a un requerimento do Ministerio do Aire de 1944 para un sucesor do bombardeiro rápido de Havilland Mosquito. Entre os requisitos de rendemento para o tipo estaba unha destacada capacidade de bombardeo a grande altitude e velocidade. Isto logrouse en parte facendo uso da nova tecnoloxía de propulsión a reacción. Cando o Canberra foi introducido en servizo coa Royal Air Force (RAF), o primeiro operador do tipo, en maio de 1951, converteuse no primeiro bombardeiro a reacción en servizo.
En febreiro de 1951 un Canberra estableceu outro récord mundial cando foi o primeiro reactor en realizar un voo transatlántico sen escalas. Durante a meirande parte dos anos 50 o Canberra podía voar a máis altura que calquera outro avión do mundo, e en 1957 un Canberra estableceu un récord do mundo de altitude de 21 430 m. Debido á súa habilidade para evadir aos primeiros interceptores a reacción, e o seu avance no rendemento sobre bombardeiros de pistóns contemporáneoa, o Canberra converteuse nun popular avión no mercado de exportación, sendo mercado por varias forzas aéres tanto de países dentro da Commonwealth de Nacións como fóra. O tipo tamén foi fabricado baixo licenza en Australia por Government Aircraft Factories e nos Estados Unidos por Martin como o B-57 Canberra. Este último fabricou tanto o lixeiramente modificado B-57A Canberra como o signifiicativamente actualizado B-57B.
O Canberra serviu durante máis de 50 anos con algúns operadores. En xuño de 2006 a RAF retirou os seus tres últimos Camberra 57 anos despois do seus primeiro voo. Tres dos Martin B-57 continúan en servizo, realizando traballos meteorolóxicos e de seguimento de reentrada para a NASA, ademais de proporcionar probas de comunicación electrónica para o seu despregamento en Afganistán.
Termos básicos de cor
miniatura|Portada da primeira edición do libro de BCT, de Berlin e Kay Os termos básicos de cor ou BCT (polo acrónimo de Basic Color Terms) é a teoría formulada por Brent Berlin e Paul Kay, segundo a cal existen categorías comúns á especie humana para identificar as cores que corresponden a termos básicos comúns nos distintos idiomas. A teoría foi exposta no seu libro Basic Color Terms: Their Universality and Evolution. Nel tratan de refutar a teoría coñecida como hipótese de Sapir-Whorf, (por Benjamin Whorf e o seu profesor Edward Sapir). Esta hipótese pódese formular dicindo que a lingua dá forma ao pensamento, e moitos expertos identifican o concepto co chamado "relativismo lingüístico". Brent Berlin e Paul Kay opóñense á relatividade lingüística, en particular a aplicada ás cores.
B. Berlin e P. Kay afirman que as linguas evolucionan en varias etapas desde unha colección de termos sinxelos a outra máis extensa, segundo os mesmos parámetros. Dende a súa formulación en 1969, esta teoría orientou o traballo de varios investigadores coordinados pola World Color Survey (WCS). A partir dos anos noventa, a teoría e os métodos empregados para apoialo comezaron a cuestionarse desde a antropoloxía cultural.
Percepción da cor
esquerda|miniatura| Representación [[Cerebro|do cerebro humano coas áreas normalmente dedicadas á visión. A corrente ventral (púrpura) é responsable da percepción da cor.]] Basicamente, as cores que os seres humanos perciben nun obxecto están determinadas pola natureza da luz reflectida polo obxecto. A cor do obxecto non só depende do obxecto en si, senón da fonte de luz que o ilumina, da cor da área que o rodea e do sistema visual humano (o mecanismo ollo - cerebro). A luz visible está composta por unha banda de frecuencia relativamente estreita no espectro da enerxía electromagnética. Un corpo reflectante de luz que ten máis ou menos todas as lonxitudes de onda visibles aparece como branco para o observador. Non obstante, un corpo que é propicio para reflectir un rango limitado do espectro visible mostra algúns tons de cor. Por exemplo, os obxectos verdes reflicten a luz con lonxitudes de onda principalmente entre 500 e 570 nanómetros, mentres que absorben a maior parte da enerxía noutras lonxitudes de onda. O ton é un atributo asociado á lonxitude de onda dominante nunha mestura de ondas de luz. Así, o ton representa a cor percibida polo observador; cando chamamos a un obxecto vermello, laranxa ou amarelo o ton estase a especificar.
A saturación refírese ao grao de pureza da cor, é dicir, á cantidade de branco que se mestura con ela. A claridade implica a noción que percibimos da intensidade da luz nun obxecto reflectante; é dicir, reflicte a luz, pero non ten luz propia. O rango de claridades está entre o branco e o negro a través de todos os grises.
O brillo úsase en vez de claridade para referirse á intensidade percibida por un obxecto con luz propia (emitida e non reflectida), como unha bombilla, o Sol.
Hoxe en día, hai autores que tratan de demostrar o relativismo da linguaxe, como Wade, Winawer, Witthoft, Boroditsky ou Valenzuela, quen expón algúns traballos neurocognitivos nos que se comprobou que os efectos da categoría de percepción da cor, nos que dúas cores pertencentes a categorías diferentes son discriminadas mellor e máis rápido que cando pertencen á mesma categoría; prodúcense en maior medida cando os estímulos se presentan no campo visual dereito e, polo tanto, son procesados no hemisferio esquerdo (especializado no procesamento da linguaxe).