cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Banato (rexión histórica)
Banato romanés
A actual "rexión do Banato" de Romanía inclúe algunhas zonas montañosas que no formaron parte do Banato histórico ou da chaira panónica. O Banato romanés é montañoso no sur e sueste; no norte, oeste e suroeste é chán e, nalgúns lugares, pantanoso. O clima, excepto nas zonas pantanosas, é xeralmente san. Cultívanse en grandes cantidades trigo, cebada, avea, centeo, millo, liño, cánabo e tabaco, e os produtos dos viñedos son de boa cualidade. A riqueza mineral é grande, incluíndo cobre, estaño, chumbo, zinc, ferro e, especialmente, carbón. Entre os seus numerosos mananciais, os máis importantes son os de Mehadia, con augas sulfurosas, que xa eran coñecidas na época romana como as Termae Herculis (Băile Herculane).
Banato serbio
O Banato serbio (Banato occidental) foi parte da Serbia Voivodina (1820) e do Voivodato de Serbia e o Banato de Temesvar (1849–1860). Despois de 1860, o Banato serbio formou parte dos condados de Torontál e Temes (Reino de Hungría). A rexión foi unha das provincias (banovine) do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, entre 1918 e 1922 (en 1918-1918) a provincia formou parte da de Banato, Bačka e Baranja) e, de 1922 a 1929, foi dividida entre os óblast de Belgrado e Podunavlje. En 1929, a maior parte da rexión foi incorporada á banovina do Danubio (Banato do Danubio, provincia do Reino de Iugoslavia, mentres que a cidade de Pančevo incorporouse ao distrito autónomo de Belgrado.
Entre 1941 e 1944 o Banato serbio foi ocupado, como vimos, polo Eixe. Formalmente era parte da Serbia de 1941-1944, pero en realidade era unha rexión autónoma practicamente independente gobernada pola minoría alemá. Desde 1945, o Banato serbio (xunto con Bačka e Syrmia), formou parte, primeiro, da República Socialista de Serbia (provincia autónoma de Voivodina, despois da República Socialista Federal de Iugoslavia e, finalmente, da República Federal de Iugoslavia. Máis tarde, a partir da disolución desta República, formou parte de Serbia e Montenegro e, desde 2006, da Serbia independente.
Os distritos (okruj) de Serbia no Banato son:
O Banato serbio tamén comprende a zona coñecida como Pančevački Rit, que pertence ao municipio de Belgrado (Palilula).
Banato húngaro
O Banato húngaro consiste nunha pequena parte do norte da rexión, que forma parte do condado de Csongrád. Ademais da poboación húngara hai unha pequena minoría de serbios (por exemplo, en Deszk e Szeged).
Todo o Banato
En 1660–1666, os serbios vivían na parte oeste (chá) do Banato, mentres que os romaneses vivían na parte leste (montañosa).
miniatura|200px|Mapa étnico do Banato en 1743. En 1743–1753, a composición étnica do Banato era a seguinte:
De acordo con algunhas afirmacións, algúns húngaros que sobreviviron no período otomán vivían nas chairas aluviais dos ríos Timiş, Begej, Arauca e Mureş. De acordo con outras fontes, os húngaros estiveron case totalmente ausentes da rexión desde a primeira metade do século XVIII. Até 1789 aos húngaros dos veciños condados (Csongrád, Batsch, Kiskunság, Békés etc.) non se lles permitiu establecerse no Banato.
Pedro Rodríguez de la Vega
Vida persoal
Pedro foi o primoxénito do matrimonio de Pedro Natalio Rodríguez Quijada e Conchita de la Vega Gorráez, tivo catro irmáns Federico, Ricardo, Conchita e Alejandro. Á idade de 15 anos o seu pai enviouno durante dous anos escolares (1955-57), á Western Military Academy en Alton, Illinois para aprender inglés e para ser máis disciplinado.
Amaba correr, pero tamén gozaba da boa roupa, a música, as festas e a boa comida, sempre viaxaba cunha botella de salsa Tabasco por se non atopaba chiles para sazonar a súa comida. Estaba casado con Angelina Dammy en México desde 1961, pero nos últimos anos tiña unha noiva, Glenda Foreman, coa cal vivía en Bray, Berkshire pero non tivo descendencia. Era amigo do ex Beatle Ringo Starr.
Non lle gustaba conducir no tráfico urbano, dicía que era demasiado perigoso polo que utilizaba un chofer. Pedro sempre viaxaba cunha bandeira mexicana e un disco co himno nacional porque cando gañou o GP de Suráfrica de 1967, os organizadores non tiñan o himno de México. Do mesmo xeito que Ricardo era amigo próximo de Jo Ramírez.
Recoñecementos
A primeira curva do circuíto de Daytona leva o seu nome na súa honra. O circuíto Magdalena Mixiuhca da Cidade de México, sede da F1, Champ Car, NASCAR México e outras series, foi renomeado en 1973 como Autódromo Hermanos Rodríguez, en honor a el e o seu irmán Ricardo. En xullo de 2006, 35 anos logo da súa morte, foi colocada unha placa de bronce no lugar do seu accidente en Núremberg, un esforzo conxunto da Scudería Rodríguez A.C., (a fundación de amigos e familia), e as autoridades da cidade alemá. A Scuderia conserva viva a súa memoria e a do seu irmán, mantén os seus arquivos e o Rexistro Rodríguez de obxectos de recordos e automóbiles dos irmáns, certificándoos. O seu secretario xeral, Carlos Jalife, publicou a biografía Os Irmáns Rodríguez en 2006, traducido ao inglés en 2009 e gañador do Libro do Ano do Motor Press Guild.
Resultados no Campionato Mundial de Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pedro Rodríguez en Ferrari
300px|miniatura|Ferrari 330 TRI-LM gañador das 24 Horas de Le Mans de 1962, adquirido polos Rodríguez por medio da N.A.R.T. co cal Pedro competiu en varias carreiras (actualmente un dos coches máis caros do mundo).
Pedro Rodríguez en Porsche
300px|miniatura|[[Porsche 917 Campión Mundial de Marcas de 1970 e 1971 en mans de Pedro Rodríguez.]]
Banato (rexión histórica)
Todo o Banato
De acordo con datos de 1774, a poboación do Banato de Temesvar era de 375 740 habitantes, que se repartían así:
En 1900 a poboación de Banato alcanzaba 1 431 329 habitantes, incluíndo:
De acordo co censo de 1910, a poboación da rexión do Banato (condados de Torontál, Temes e Krassó-Szörény) eran 1 582 133 habitantes, que se distribuían:
Táboa de poboación
Evolución da poboación da rexión do Banato en diferentes períodos
Banato romanés
A evolución da poboación do Banato romanés (os condados deTimiş, e de Caraş-Severin),  desde 188O até os nosos días foi a seguinte:
Banato serbio
A evolución da poboación do Banato serbio desde 1910 até os nosos días foi:
Casa de indianos
Casa de indianos na mariña lucense|miniatura|250px|dereita As casas de indianos son construcións típicas nas zonas de emigrantes ás Américas. Aqueles que triunfaban enviaban cartos ó seu lugar de procedencia e construían casas dun estilo en voga daquela nas Américas, que contrastan coas da súa contorna pola riqueza de construción e formas, e que comezaron a ser chamadas así polo nome dos emigrantes ás Américas, 'indianos' os cales, en moitos casos actuaron como filántropos nas súas vilas natais, construíndo escolas, prazas, parques e restaurando as igrexas locais. Unha zona típica de casas de indianos é Ribadeo e a zona da Mariña Luguesa en xeral.
Chaos
O topónimo galego Chaos é un orónimo referido a un lugar plano. Pode referirse a:
Cobreiro, Sancovade, Vilalba
Cobreiro é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
256
Outros
Historia ano a ano
Sinfonía nº 2 (Mahler)
A segunda sinfonía de Mahler foi composta entre os anos 1888 e 1894. A estrea da obra realizouse en decembro de 1895, pola orquestra filharmónica de Berlín.
Industria Conservera
Industria Conservera é unha revista editada en Vigo dende xuño de 1934 pola Unión de Fabricantes de Conservas. A partir de 1993 pasou a ser editada pola Asociación Nacional de Fabricantes de Conservas de Pescados y Mariscos (ANFACO), baixo a dirección de Andrés Barros Dacosta.
Sinfonía nº 2 (Mahler)
Orixe
En febreiro de 1888 en Leipzig, Gustav Mahler comezou a composición dunha peza orquestral chamada Todtenfeier (Ritos funerarios). En maio dese mesmo ano, Mahler for designado como director da orquestra de Budapest e na súa nova estancia rematou a composición dos Todtenfeier. Cinco anos máis tarde, xa nomeado director da orquestra de Hamburgo, o compositor decatouse que os Todtenfeier non era unha peza independente, senón o primeiro movemento da súa segunda sinfonía. Nos anos 1893 e 1894 intensificouse o traballo na obra, dándoa por concluída o 28 de decembro de 1894. Posteriormente o propio autor fixo revisións menores da obra no 1909.
Industria Conservera
A súa información céntrase no sector conserveiro, con estudos técnicos, estatísticos e de mercado.
Sinfonía nº 2 (Mahler)
Estrutura
En varias ocasións Mahler, deu explicacións sobre as motivacións e intencións da obra. O primeiro movemento representa a morte dun heroe e polo tanto presenta todo o carácter fúnebre dos orixinais Todtenfeier. O segundo e terceiro movementos son máis introspectivos e intimistas. Así o segundo ten un marcado carácter inocente e nostálxico, mentres que o terceiro inclúe certos aspectos grotescos. O cuarto e o quinto movemento son a resolución e afrontamento do último xuízo, redención e resurrección. Segundo o propio Mahler, os tres primeiros movementos son expositivos. Mentres que o cuarto e quinto conteñen os contidos máis importantes da obra.
Allegro Maestoso
miniatura|500px|Tema da primeira parte do 2.º movemento.
Debido ó tempo compositivo tan longo, as diferenzas entre o primeiro e o último movemento (os máis longos) son substanciais. Así o primeiro ten unha estrutura de sonata clásica. O seu carácter corresponde a unha marcha e a elección de Mahler da nota C menor, probablemente alude ó exemplo clásico de marcha: a marcha fúnebre da Heroica de Beethoven.
Andante moderato
O máis salientable deste movemento é a danza inicial e a presenza do violoncello. A composición é similar ós Todtenfeier orixinais.
In ruhig fliessender bewegung
O terceiro movemento é a expresión sinfónica da canción contida en Des Knaben Wunderhorn, O Sermón de San Antonio de Pádua ós peixes. Trátase dun scherzo cun aire entre irónico e sardónico.
Urlicht: Sehr Feierlich, aber schlicht
O cuarto movemento contén a canción Urlicht (contida na recompilación Des Knaben Wunderhorn), sendo unha das favoritas de Mahler. O poema ten carácter de himno, e presenta unha gran naturalidade e simplicidade. A métrica é flexible, centrándose en acadar unha prosodia clara e entendible. O acompañamento coral é complexo e imaxinativo.
Finale-Im tempo des scherzos...Chorus: Aufersteh'N
Mahler desexaba un final vocal á sinfonía. Escolleu para tal fin as dúas primeiras estrofas do Himno Resurrección do poeta Saxón do século XVIII, Friedrich Gottlieb Klopstock. O autor coñeceu este poema, cantado por un coro no funeral do compositor e director Hans von Bulow, no 1894 en Hamburgo. Impresionado, engadiu ó orixinal varios estrofas propias que insistían aínda máis nas ideas de redención e resurrección. Do poema de Klopstock, saíu o nome de Resurrección, co que popularmente se coñece a segunda sinfonía de Mahler.
Jon Henrik Fjällgren
Jon Henrik Mario Fjällgren, nado en Cali o 26 de abril de 1987, é un cantante sueco de cultura saami. É un jojkare, un intérprete de joik, as cancións dos saami e gañador do programa sueco Talang Sverige 2014 emitido a través da canle TV3. Despois de gañar a competición lanzou o seu álbum Goeksegh.
Primeira División de Venezuela
O Primeira División de Venezuela é a competición de máximo nivel da liga profesional de fútbol que se disputa en Venezuela, organizada pola Federación Venezolana de Fútbol. Recibe o nome de Primeira División de Venezuela - Copa Movilnet por mor do seu patrocinador principal.
Aínda que existía un campionato nacional afeccionado en Venezuela dende 1921, o actual campionato profesional naceu en 1957. Nos seus comezos foi un torneo de rivalidade entre as distintas comunidades de inmigrantes, representadas por clubs como Club Deportivo Portugués, Club Deportivo Español, Deportivo Vasco, Deportivo Italia, Catalonia, Deportivo Galicia, Unión Deportiva Canarias ou Deportivo Celta. A partir dos anos 60 participaron equipos de fóra de Caracas, sendo o Lara Fútbol Club o primeiro en acadar o título de campión en 1965.
Malia non ser un torneo poderoso dentro da Conmebol, o nivel dos seus clubs ten medrado dende comezos dos anos 90. Os clubs máis laureados na historia do campionato son o Caracas Fútbol Club (11 títulos) e o Deportivo Táchira (7 títulos), seguidos de varios clubs con 5 e 4 títulos. O primeiro campión foi o Universidad Central, mentres que o campión actual é o Deportivo Táchira.
Equipos 2012
250px|miniatura|dereita|Estadio Polideportivo Cachamay..
Os seguintes 18 equipos disputaron o torneo Apertura 2011 e competirán polo torneo Clausura 2012 e polo título de campión en 2012:
Palmarés
O palmarés da liga está dominado polo Caracas FC e polo Deportivo Táchira FC, gañadores de 11 dos últimos 12 títulos. É salientable a cantidade de clubs campións que teñen desaparecido: † = Equipo desaparecido.
O Picho, Baltar, Melide
O Picho é un lugar da parroquia de Baltar no concello coruñés de Melide na comarca da Terra de Melide. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña un habitante (unha muller).
Bélxica
Bélxica (en alemán: Belgien, en francés: Belgique , en neerlandés: België ), oficialmente Reino de Bélxica  (en alemán: Königreich Belgien, en francés: Royaume de Belgique, en neerlandés: Koninkrijk België), é unha monarquía parlamentaria situada en Europa Noroccidental, que fai fronteira cos Países Baixos, Alemaña, Luxemburgo e Francia. É un dos membros fundadores da Unión Europea cuxas institucións principais están hospedadas no país, así como moitas outras organizacións internacionais, como a OTAN. O territorio belga espállase ao longo de 30.528 km², onde viven un pouco máis de 11 millóns de habitantes, o que fai de Bélxica un dos países máis densamente poboados do mundo.
O país atópase na encrucillada entre os límites da Europa xermánica coa latina. Nel habitan dous grupos lingüísticos diferentes: os flamengos, de orixe xermánica, e mailos francófonos, de orixe latina. Xunto a estes existe unha pequena minoría de lingua alemá. Así, Bélxica atópase dividida en tres rexións. As dúas meirandes rexións son a de Flandres, de fala neerlandesa, e a de Valonia, de fala francesa. A primeira, a máis poboada, atópase localizada no norte. Nela vive o 59% da poboación belga. A segunda atópase no sur e nela vive o 31% da poboación. A terceira, Bruxelas-Capital, oficialmente bilingüe, acolle a capital do país. Malia atoparse dentro da rexión flamenga, trátase dun enclave maioritariamente francófono. Nela vive o 10% da poboación. A diversidade lingüística de Bélxica e os conflitos culturais e políticos relacionados con ela reflíctense na historia política e mais no seu complexo sistema de goberno do país.
Bélxica recibe o seu nome do nome latino da parte máis setentrional da Galia, Gallia Belgica, cuxo nome procede dun grupo de tribos celtas, os belgas. Historicamente, Bélxica fixo parte dos Países Baixos, que tamén comprenden os actuais Países Baixos e Luxemburgo, e cubrían unha rexión algo maior que o actual Benelux. Dende final da Idade Media ata o século XVII, foi un florecente centro de comercio e cultura. Dende o século XVIII ata a Revolución belga de 1830, Bélxica, naquela época chamada os Países Baixos do Sur, foi o lugar de moitas batallas entre os poderes europeos, e é por iso que se gañou os alcumes de "o campo de batalla de Europa".
Etimoloxía
A uso máis antigo dos termos Belgae e Belgica rexistrado atopámolo no De Belo Gallico de Xulio César. O romano divide a Galia que conquistou en tres partes: os galos propiamente falando, os aquitanos e os belgas; sendo estes últimos separados dos galos polo ríos Sena e o Marne. Durante o reinado de Augusto, Marco Agripa divide a Galia en tres provincias, unha das cales leva o nome de Gallia Belgica. Esta última reorganizarase durante Domiciano que o divide en tres novas provincias, unha Gallia Belgica e dúas Xermania. A Gallia Belgica aínda máis tarde dividirase en dúas: a Belgica Prima e a Belgica Secunda. A actual Bélxica ten pouco que ver con estas antigas provincias romanas, a maior parte do seu territorio sitúase en Xermania Inferior (máis tarde chamada Xermania Secunda) e en Belgica Secunda.
Estes termos desaparecen completamente case despois das invasións bárbaras, subsistindo só baixo a pluma dalgúns clérigos. Non reaparecen senón até a segunda metade do século IX, despois da escisión do imperio de Carlomagno, coa creación da Lotarinxia. Os clérigos do tempo, máis por seguir a moda antiga que outra cousa, utilizan o termo Bélxica para designar o reino de Lotario II situado entre a Gallia de Carlos o Calvo e a Xermania de Luís o Xermánico. As denominacións Belgae, Belgica, Gallia Belgica desaparecen de novo ao século XII despois da desaparición da Lotaringia.
Historia
220px|miniatura|esquerda|As dezasete provincias (en laranxa, marrón e amarelo) e a [[Diocese de Liexa (en verde).]] esquerda|miniatura|220px|Episodio da Revolución belga de 1830, de [[Egide Charles Gustave Wappers (1834)]]
Durante os derradeiros dous milenios, a área na que hoxe se atopa Bélxica experimentou significativos cambios demográficos, políticos e culturais. O primeiro movemento de poboación ben documentado foi a conquista da rexión pola República Romana no século I a. C., seguida no século V polos francos xermánicos. Estes estableceron o Reino Merovinxio, que pasou a ser o Imperio Carolinxio no século VIII. Durante a Idade Media, os Países Baixos estaban fragmentados en pequenos estados feudais. A maior parte deles uniuse durante os séculos XIV e XV coa casa de Borgoña, formando os Países Baixos borgoñones. Estes estados gañaron o estatuto de autonomía no século XV e foron coñecidos dende entón como as Dezasete Provincias.
A historia de Bélxica pódese distinguir da dos Países Baixos dende o século XVI. A guerra dos Oitenta Anos (1568-1648) provocou a división das Dezasete Provincias nas Provincias Unidas ao norte e os Países Baixos do Sur ao sur. As provincias do sur foron gobernadas sucesivamente polos Habsburgo españois e austríacos.
Ata a independencia de Bélxica, os Países Baixos do Sur eran un territorio moi cobizado polos conquistadores, e eran o pano de fondo da maior parte das guerras franco-españolas e franco-austríacas durante os séculos XVII e XVIII. Tras as Campañas de 1794 das Guerras Revolucionarias Francesas, os Países Baixos (que incluían territorios que nunca estiveran baixo dominio dos Habsburgo, como o Bispado de Liexa) foron invadidos por Francia, rematando co mando español e austríaco na rexión. A reunificación dos Países Baixos como Reino Unido dos Países Baixos aconteceu no final do Imperio Francés, en 1815.
A Revolución belga de 1830 levou ao establecemento dunha Bélxica independente, católica e neutral, baixo un goberno provisional. Desde a instalación de Leopoldo I como rei en 1831, Bélxica foi unha monarquía constitucional e unha democracia parlamentaria. Entre a independencia e a segunda guerra mundial, o sistema democrático evolucionou dunha oligarquía caracterizada por dous partidos principais, os católicos e os liberais, a un sistema de sufraxio universal que incluíu un terceiro, o Partido Laborista, e un papel forte para os sindicatos. Nas súas orixes, o francés, que era a lingua da nobreza e a burguesía, era a lingua oficial. Dende entón, o país desenvolveu un sistema bilingüe en neerlandés e francés.
Na Conferencia de Berlín de 1885 acordouse en entregarlle o Congo ao Rei Leopoldo II como posesión privada, chamada Estado Libre do Congo. En 1908, cedeuse a Bélxica como colonia, pasándose a chamar Congo Belga. A neutralidade de Bélxica quebrantouse en 1914, cando Alemaña invadiu Bélxica como parte do Plan Schlieffen. As antigas colonias alemás de Ruanda-Urundi (actuais Ruanda e Burundi) foron ocupadas polo Congo Belga en 1916. A Liga de Nacións transferiunas a Bélxica en 1924. Bélxica foi invadida de novo por Alemaña en 1940, durante a Blitzkrieg. Estivo ocupada ata o inverno de 1944-45, no que foi liberada polas tropas Aliadas. O Congo Belga accedeu á independencia en 1960, durante a Crise do Congo, mentres que Ruanda-Urundi independizouse en 1962.
Durante o século XX, e especialmente dende a segunda guerra mundial, a historia de Bélxica estivo dominada cada vez máis pola autonomía das súas dúas comunidades principais. Este período viu un aumento nas tensións inter-comunais, e a unión do estado belga púxose a exame. 220px|miniatura|dereita|[[Parlamento Europeo, Bruxelas]]Mediante reformas constitucionais nos anos 70 e 80, a rexionalización do estado unitario conduciu ao establecemento dun sistema federal estruturado en tres niveis, á creación de comunidades lingüísticas e de gobernos rexionais e á ratificación dun acordo concibido para minimizar as tensións lingüísticas. Hoxe en día, estas entidades federadas sosteñen máis poder lexislativo que o parlamento bicameral nacional, mentres que o goberno nacional aínda controla case toda a recadación de impostos, cerca do 80% das finanzas dos gobernos comunitarios e rexionais, e o 100% da seguridade social.
Tras a segunda guerra mundial, Bélxica uniuse á OTAN, cuxa sede atópase na capital do país, Bruxelas, e ao Benelux xunto cos Países Baixos e Luxemburgo. En 1951 Bélxica converteuse nun dos seis membros fundadores da Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro, e dende 1957 da Comunidade Europea da Enerxía Atómica e da Comunidade Económica Europea, hoxe en día, a Unión Europea a cal posúe parte das súas institucións e administracións na capital belga, incluíndo a Comisión Europea, o Consello da Unión Europea, e o Parlamento Europeo.
Política
200px|O ex-primeiro ministro [[Herman Van Rompuy|dereita|miniatura]] 200px|Bélxica é un país membro da [[Unión Europea e na súa capital teñen a súa sede algunhas institucións europeas|miniatura]] Bélxica é unha monarquía constitucional popular e unha democracia parlamentaria que se desenvolveu despois da segunda guerra mundial dun estado unitario a unha federación. A bicámara do parlamento está composta polo Senado e a Cámara dos Representantes. A actual cámara é unha mestura dos políticos e representantes das comunidades e rexións; mentres os restantes son representantes maiores de idade da poboación belga nun sistema de voto proporcional. Bélxica é un dos poucos países no que o voto é obrigatorio, tendo así unha das participacións maiores do mundo.
O goberno federal, está dominado polo Rei sobre a Cámara dos Representativos, e polo Primeiro Ministro. O número de ministros de fala neerlandesa e francesa debe ser igual segundo di a constitución Belga. O Rei ou Raíña é a cabeza do estado, aínda que os seus poderes son limitados. O verdadeiro poder teno o Primeiro ministro e os distintos gobernos do país. O sistema xudicial está baseado na lei civil que proven do Código Napoleónico.
As institución políticas Belgas son moi complexas; a maior parte do poder está organizado arredor da necesidade de representar ás comunidades lingüísticas máis importantes. Dende 1970, os partidos políticos belgas dividíronse en distintas formacións para tentar de satisface-las necesidades das distintas comunidades lingüísticas. Os partidos máis importantes en cada comunidade pertencen a tres importantes familias política: os Liberais de dereita, os Demócrata-Cristiáns de centro, e os Social-Demócratas. Outros partidos importantes son os Verdes, e especialmente en Flandres, os Nacionalistas de extrema dereita. A política está influenciada polos grupos de "Lobby", coma as unións de comercio e negocios da Federación Belga.
O anterior Rei, Alberte II, sucedeu ao rei Balduíno I de Bélxica en 1993. Actualmente, o primeiro ministro de Bélxica é Yves Leterme, líder do partido democristián flamengo, claro vencedor das eleccións de xuño do 2007, quen tivo que agardar máis de nove meses para acceder ao cargo de primeiro ministro, debido ás grandes dificultades para pactar un programa con partidos das dúas comunidades do país, a flamenga e a valoa, que por lei deben estar representadas no Goberno federal. Durante eses nove meses o país estivo gobernado por un goberno provisional presidido por Guy Verhofstadt.
Leterme renunciou dúas veces á tarefa de formar un Executivo e só o logrou ao terceiro intento, cunha coalición asimétrica, composta polos partidos do flamengo Bart Somers (do Open VLD), o liberal valón, Didier Reynders (do Movemento Reformista, MR) o democristián flamengo Etienne Schoupe (do CD&V), a democristiá francófona, Joelle Milquet (CDH); e o socialista francófono, Elio Dei Rupo (PS).
O 19 de decembro de 2008, Yves Leterme presentou a súa dimisión ao rei Alberte II debido á situación de crise xerada no goberno a partir da venda da entidade financeira Fortis; Fortis foi parcialmente nacionalizado e o groso dos seus activos vendidos ao Estado holandés (a parte holandesa) e ao banco francés BNP Paribas (case todo o negocio bancario en Bélxica e Luxemburgo e os seguros de Bélxica). Leterme, Jo Vandeurzen, e Didier Reynders foron acusados de violar a separación de poderes por tentar influenciar o Tribunal de Apelacións e de exercer presións dende o seu gabinete sobre os xuíces encargados do caso. Tres días despois a renuncia foi aceptada polo rei Alberte II de Bélxica. O elixido para formar un novo goberno foi Herman Van Rompuy quen terá que pór de acordo cos cinco partidos que sostiñan a coalición gobernamental.
Subdivisións
330px|miniatura|Mapa das rexións belgas: [[Flandres en amarelo, Valonia en vermello e Bruxelas-Capital en laranxa. A parte riscada corresponde á comunidade xermano-falante da Valonia.]] Bélxica está subdividida en dúas rexións con cinco provincias cada unha, e unha terceira rexión, a capital Bruxelas. Aquí atópanse, listadas por rexión, coas súas capitais:
Ademais diso, hai aínda a división en comunidades lingüísticas (flamenga, con institucións coincidentes coas da rexión flamenga; francófona, non se debe confundir coa Valonia, e xermanófona, no extremo este desa rexión).
Xeografía
A chaira costeira consiste principalmente de dunas de area e polders. Os polders son áreas de terra a unha altitude próxima ou inferior ao nivel do mar, e que foron gañadas ao mar, do cal están protexidas por diques ou están, máis lonxe do litoral,.
A segunda rexión física, a meseta central, máis no interior. É unha área pouco accidentada, cuxa altitude sobe lentamente á medida que se afasta do litoral, con moitos vales fértiles e irrigada por moitos cursos de auga. Tamén se pode atopar aquí algún terreo máis accidentado, incluíndo grutas e pequenas gorxas. miniatura|dereita|Vista xeral da vila de [[Frahan e do río Semois]] A terceira rexión física, as Ardenas, é un pouco máis accidentada cas outras dúas. Trátase dunha meseta densamente forestada, moi rochosa e non moi adecuada para a agricultura, a cal se estende ata o nordeste da Francia. É aquí onde a maior parte da vida salvaxe da Bélxica pode ser atopada. Nas Ardenas pódese atopar o punto máis elevado da Bélxica: o Signal de Botrange, con apenas 694 metros de altura.
Os dous ríos principais da Bélxica son o Schelde (Escalda) e o Mosa. Estes dous ríos foron fundamentais para tornar prósperas cidades como Tournai, Gante, Antuerpen, Bruxas, Liexa e Namur.
O clima é fresco, temperado e chuvioso: as temperaturas medias de verán son de 25 °C e de 7 °C no inverno. Os extremos anuais (atinxidos raramente) son de -12 °C e 32 °C.
Economía
miniatura|Industria do [[aceiro ao longo do río Mosa en Ougrée, preto de Liexa]]
A economía de Bélxica e a súa infraestrutura de transporte atópanse integrados co resto de Europa. A súa localización no centro dunha rexión altamente industrializada contribiuíu a que no ano 2007 Bélxica se atopase entre as 15 principais nacións comerciais. A economía do país caracterízase pola produtividade da súa man de obra, un alto PNB, e altas exportacións per cápita. As principais importación de Bélxica son produtos alimenticios, maquinaria, diamantes en bruto, petróleo e derivados, produtos químicos, roupa e accesorios, e materiais téxtiles. As súas principais exportacións son os automóbiles, produtos alimenticios, ferro e aceiro, diamantes rematados, téxtiles, plásticos, produtos derivados do petróleo, e metais non férreos. A economía belga atópase fortemente vencellada aos servizos e amosa unha dobre cara: unha dinámica economía flamenga fronte a unha economía valoa estancada. Un dos membros fundadores da Unión Europea, Bélxica apoia fortemente a apertura da economía e a extensión dos poderes das insitucións da UE para se integrar as economías dos países membros. Dende 1922, Bélxica e Luxemburgo forman un único mercado dentro dunha unión aduaneira e monetaria: a Unión Económica Belgo-Luxemburguesa.
Xa a comezos do século XVIII Bélxica converteuse no primeiro país da Europa continental no que se desenvolveu a revolución industrial. As vilas de Liexa e Charleroi axiña desenvolveron industrias relacionadas coa minería e o aceiro, as cales agromaron ata mediados do século XX no val dos ríos Sambre–Mosa, e que fixeron de Bélxica entre 1830 e 1910 unha das tres potencias industriais do mundo. Porén, na década de 1840 a industria téxtil de Flandres atópabase nunha severa crise, chegándose a padecer fames negras entre 1846 e 1850.
Trala segunda guerra mundial, as vilas flamengas de Gante e Antuerpen experimentaron unha rápida expansión das industrias químicas e do petróleo. As crises do petróleo de 1973 e 79 fixeron que a economía belga sufrise recesións; a crise tivo unha maior incidencia na economía da Valonia, onde a industria do aceiro fixérase menos competitiva, experimentando un serio declive. Nas décadas de 1980 e 1990, o centro económico do país continuou movéndose para o norte, atopándose na actualidade na populosa área do Diamante flamengo.
No final da década de 1980, as políticas macroeconómicas do país resultaron nunha débeda gobernamental acumulada do 120% do Produto Interior Bruto. En 2006 o orzamento foi equilibrado, atopándose a débeda pública no 90.30% do PIB. Nos anos 2005 e 2006, o crecemento real do PIB foi do 1,5% e 3,0%, respectivamente, lixeiramente por riba da media da zona euro. As taxas de desemprego eran do 8,4% en 2005 e do 8,2% en 2006 preto da media da zona.
Entre 1832 e 2002 a moeda de Bélxica foi o franco belga. Bélxica mudou a súa moeda no 2002, ano no que adoptou o euro.
Demografía
miniatura|esquerda|Mapa de Bélxica
A comezos do ano 2007 o 92% dos habitantes do país tiñan a nacionalidade belga, o restante 6% eran cidadáns doutros países membros da Unión Europea. As principais nacionalidades estranxeiras eran a italiana (171.918), francesa (125.061), holandesa (116.970), marroquí (80.579), española (42,765), turca (39.419), e alemá (37.621).
Urbanización
miniatura|dereita|[[Bruxelas, a capital de Bélxica e a maior área metropolitana do país]]
Linguas
miniatura|Linguas de Bélxica; no centro a zona bilingüe de [[Bruxelas. {{Legend|#ec8028|Zona de fala alemá}} {{Legend|#009900|Zona de fala flamenga}} {{Legend|#0000FF|Zona de fala francesa}}]] Bélxica ten tres linguas oficiais, o holandés, o francés, e o alemán. Xunto estas tres linguas fálanse outras sen status de oficialidade.
Ao non haber ningún censo ao respecto, non existe ningunha estatística oficial do emprego e distribución das tres linguas oficiais de Bélxica e mailas súas variedades. Porén, existen distintas estimacións atendendo á lingua de uso na escola ou no traballo. Estímase que o 59% da poboación belga fala o holandés (a miúdo chamado "flamengo"), a segunda lingua do país é o francés, falado polo 40% da poboación. Os falantes de holandés forman un total de 6,23 millóns, concentrados na rexión de Flandres, mentres os falantes francófonos comprenden un total de 3,32 millóns na rexión de Valonia e 870.000 (85%) da oficialmente bilingüe rexión de Bruxelas-Capital. A comunidade xeramanófona de Bélxica fórmana unhas 73.000 persoas nunha pequena zona que se atopa ao leste de Valonia; ao redor de 10.000 alemáns e 60.000 son falantes do alemán. Aproximadamente 23.000 persoas falan a lingua nos concellos fronteirizos coa comunidade xermanófona.
Tanto o flamengo coma o francés belga difiren das variedades faladas respectivamente nos Países Baixos e Francia en pequenas diferenzas respecto ao vocabulario e á semántica. A lingua valoa, noutrora a principal lingua rexional da Valonia, hoxe o seu uso atópase relegado a pequenos grupos de idade avanzada. Os diferentes dialectos nativos da Valonia non se empregan na vida pública.
Relixión
miniatura|Catedral de San Miguel e Gudula en [[Bruxelas]]
Dende a independencia do país, o catolicismo, contrapesado por fortes movementos de librepensamento, tivo un importante papel na política do reino. Porén Bélxica constitúe en gran parte un país secular, tal como establece a constitución laica. Durante os reinados de Alberte I e Balduíno, a monarquía tivo sona de ser profundamente católica.
Simbolicamente e materialmente, a igrexa católica romana continúa tendo unha posición favorable. O concepto belga de 'recoñecer relixións' achegou ao islam un camiño pra recibir o mesmo trato có xudaísmo e mailo protestantismo. Mentres outras relixións minoritarias, coma o hinduísmo, non teñen este status, o budismo tomou os primeiros pasos caro o recoñecemento no ano 2007. Alternative urls:α, β , pdf 1.1 MB:γ Segundo a Enquisa e estudo da relixión do 2001, o 47% da poboación identifícase como membros da igrexa católica, ocupando o islam o segundo posto co 3,5% da poboación. A consulta realizada en Flandres no ano 2006, reflectiu que esta rexión é máis relixiosa cá Valonia; o 55% considerábase como relixioso, mentres un 36% cría que Deus creara o mundo.
Cobreiro
O topónimo galego Cobreiro pode referirse a:
Bélxica
Relixión
Segundo o máis recente Eurobarómetro (2005), o 43% dos cidadáns belgas responderon que "crían na existencia dun deus", namentres o 29% respondeu que "crían na existencia dalgún tipo de forza ou espírito" e o 27% que "non crían en ningún tipo de espírito, deus ou forza".
Estímase que o 3-4% dos belgas son musulmáns (98% sunnita) (entre 350.000 e 400.000 persoas). A meirande parte dos musulmáns viven nas maiores cidades, como Antwerp, Bruxelas e Charleroi. O maior grupo de inmigrantes no país fórmano os marroquinos, con 264.974 persoas. Os turcos forman o terceiro maior grupo, e o segundo maior grupo de relixión musulmá, chegando aos 159.336. Existen tamén pequenas minorías hindús e sikh.
Cultura
Bélxica ten unha cultura moi rica, con museos, legados históricos e arte. Unha vez por ano ten un concurso de música chamado "Koningin Elisabeth Wedstrijd". Todo o ano escóllese un tipo de instrumento clásico.
Durante o verán, ten moitos festivais. Os máis coñecidos son: Werchter, Sfinks, Dour e Pukkelpop. Principalmente os mozos van pular nas músicas das bandas famosas nacionais e internacionais, existen festivais para adultos, alternativos, con música do mundo enteiro, e outros.
E un diferencial é a cervexa belga, da que existen máis de 450 tipos. As cervexas 'trapist' están elaboradas por mosteiros e, cunha excepción holandesa, só existen na Bélxica. Fronte á lei alemá de empregar só malte, auga, lúpulo e lévedo, a tradición cervexeira belga comprende o uso dunha enorme variedade de ingredientes (especias, herbas, azucres, froitas como a cereixa...).
Comité Olímpico Nacional dos Emiratos Árabes Unidos
O Comité Olímpico Nacional dos Emiratos Árabes Unidos (en اللجنة الأولمبية الوطنية بدولة الإمارات العربية المتحدة) é o Comité Olímpico Nacional que representa os Emiratos Árabes Unidos nos Xogos Olímpicos.
Historia
O Comité Olímpico Nacional dos Emiratos Árabes Unidos foi nomeado 1979 baixo a Decisión Ministerial nº 200 de 19 e uniuse o Comité Olímpico Internacional en 1980.
Atonalidade
A atonalidade (do grego α: ‘sen’ e τόνος tónos 'tonalidade') é o sistema musical que carece de toda relación dos tons dunha obra cun ton fundamental e de todos os lazos harmónicos e funcionais na súa melodía e acordes, sen estar suxeito ás normas da tonalidade.
Ao sistema oposto da atonalidade non se lle debe de chamar "tonalismo", senón, «sistema tonal».
Máis especificamente, o termo describe a música que non se axusta ao sistema de xerarquías tonais que caracterizaba ao son da música europea entre o século XVII e os primeiros anos do XX.
Os centros tonais substituíron gradualmente os sistemas de organización modal que se desenvolveron desde o 1500 e que culminaron co establecemento do sistema de modo maior e menor entre fins de século XVI e mediados do XVII.
Un oínte atento a obras particularmente dos períodos Barroco, Clásico ou Romántico, ou obras como unha ópera de Antonio Vivaldi, unha sonata de Beethoven (1770-1827), é capaz de advertir o final poucos compases antes de que finalice un fragmento.
O sistema tonal é o substrato en que se basearon case todos os compositores entre 1600 e 1900. Nesas obras musicais existe un son que actúa como centro de atracción de toda a obra. Aínda que no transcurso da mesma cambiouse moitas veces de centro tonal por medio de modulacións, por convención cara ao final sempre prevalecía a forza dese núcleo orixinal e a composición terminaba ao chegar á tónica, ou sexa o son de atracción (en grego τόνος significa ‘tensión’).
O principio básico da atonalidade consiste en que ningún son exerza atracción sobre calquera outro son que se atope nas súas proximidades. Por iso o oínte non pode predicir nin sequera unha nota antes, si está ao final dunha frase musical (a cal, aparentemente, cesa en calquera momento) sinxelamente porque non existiu ningún centro tonal.
Natori
250px|miniatura|dereita|O aeroporto de Sendai, en terreo de Natori, afectado polo [[Terremoto e tsunami de Sendai de 2011|tsunami de 2011.]] Natori (名取市, なとりし, Natori-shi) é un concello da prefectura de Miyagi no Xapón. Está situado na rexión de Tōhoku e ó sueste da prefectura, noroeste da illa de Honshū. A súa superficie é de 100,07 km² e a poboación era de 71.262 habitantes en 2009, cunha densidade de poboación de 712 h/km².
En marzo do ano 2011 foi unha das zonas máis afectadas polo sismo e posterior tsunami, que causou un número indeterminado de mortos e desaparecedos.
Amway Arena
Historia
miniatura|esquerda|Interior do Amway Arena. TD Waterhouse, unha división da compañía canadense Toronto Dominion, comprou os dereitos de nome do Orlando Arena en 1999 e renomeou o pavillón a TD Waterhouse Centre. Eses dereitos expiraron o 30 de novembro de 2006, e TD Ameritrade, que comprara TD Waterhouse, decidiu non renovar o contrato. O pavillón foi brevemente coñecido como "The Arena in Orlando" ata que se asinou un novo contrato, nun período de aproximadamente unha semana. O 7 de decembro de 2006, anunciouse que Amway convertíase no novo patrocinador, renombrando o pavillón a Amway Arena. Amway pagará 1.5 millóns de dólares en catro anos; 375.000 dólares por ano. Amway terá, ademais, unha opción exclusiva de negociar polos dereitos de nome do novo pavillón que van ha construír os Magic. Richard DeVos, propietario do equipo, é o fundador de Amway.
Natori
O concello de Natori limita cos concellos de Sendai, de Murata e de Iwanuma.
Amway Arena
Historia
O alcume que recibe o pavillón cando xogan os Predators é "The Jungle". Durante a tempada 2005-2006 do AFL, o complexo foi coñecido como Hummer Field at TD Waterhouse Centre. O Amway Area foi tamén o fogar de Orlando Solar Bears da International Hockey League ata o ano 2001. Completado en 1989 cun custo de 98 millóns de dólares (completamente financiado publicamente), no pavillón danse cabida 17.248 espectadores para os partidos de baloncesto, ademais de contar con 26 suites de luxo. Os dereitos de nome foron vendidos en 2000 a TD Waterhouse por 7.8 millóns de dólares por cinco anos. Tamén é usado para eventos de lecer, particularmente concertos de rock.
En 1990, o torneo masculino de baloncesto da Southeastern Conference foi albergado neste pavillón, do mesmo xeito que o WWF Royal Rumble o mesmo ano. As primeiras roldas do torneo da NCAA xogáronse aquí a principios e mediados dos 90. En 1991, foi votado o "Mellor Pavillón do Ano" pola Revista Performance. Tamén foi nomeado ao mellor pavillón para concertos pola Pollstar Concert Industry Awards. O 9 de febreiro de 1992, albergou o All-Star Game da NBA, e durante a tempada 1993-94 da NHL, Tampa Bay Lightning xogou cinco dos seus partidos en casa aquí.
La Unión Ibérica (A Habana)
La Unión Ibérica foi un periódico editado na Habana en 1919.
Historia e características
Semanario que apareceu o 20 de setembro de 1919. Dirixido por Jerónimo Figueroa Domenech, entre os seus colaboradores figuraba "Fray Jerónimo". O seu programa era defender os emigrantes españois e atacar o rexionalismo. Tiña como lema "Una Patria (España), un Ideal (la Unión), una Raza (La Ibérica) y un Idioma (El Español)". Publicou algúns textos literarios. Tivo unha duración breve.
Premios TP de Ouro 1997
Lista de Premios TP de Ouro de 1997, entregados en 1998:
Igrexa de Santa Materiana de Tintagel
dereita|miniatura|Pía bautismal.
A igrexa de Santa Materiana de Tintagel é un templo relixioso, igrexa parroquial de Tintagel, na diocese de Truro, en Cornualla. Sitúase nos cantís entre Tintagel e o castelo de Tintagel, e está listado como edificio de excepcional interese (Grade I).
Historia
O templo orixinal foi construído posiblemente no século VI, fundado como igrexa dependente da de Minster. Estas dúas son as únicas consagradas a Materiana.
O templo actual foi construído a finais do século XI ou comezos do XII. O historiador da arte Nikolaus Pevsner suxeriu en 1950 que a arquitectura da era normanda inclúe algúns elementos saxóns, mentres que a torre podería ser do século XIII ou XV. En 1870 levouse a cabo unha restauración vitoriana da man de James Piers St Aubyn, na que se construíu un novo tellado. Posteriormente mudouse o órgano en dúas ocasións (orixinalmente situado nun oco no norte do presbiterio; levouse primeiro ao centro da área occidental, e despois á esquina noroeste da nave; desde 2016, non obstante, úsase un órgano electrónico) e instaláronse novas videiras con imaxes de santos, como Materiana, San Xurxo e San Piran. Na igrexa hai un miliario romano datado no ano 324 co nome do emperador Licinio (d. 324). A torre ten seis campás, de entre 1735 e 1945.
Monte Mondigo
miniatura|200px|Vista dende o monte Mondigo: o [[mar Cantábrico, coa boca da ría de Foz á esquerda, e xusto ó pé, o val do río Noceda. A praia que se ve máis preto é Arealonga, en Reinante (Barreiros).|alt=]]
O monte Mondigo, localizado no concello de Ribadeo, na parroquia de Covelas, é o pico máis alto da barreira montañosa que separa a costa do interior na comarca da Mariña Oriental, con 569 metros de altitude. Dende el poden apreciarse vistas cara ó Mar Cantábrico e a rasa Cantábrica, e cara aos vales dos ríos Grande e Pequeno.
As súas ladeiras están adicadas ó cultivo do eucalipto. No seu cumio hai antenas de repetición.
Ver tamén
Montes de Ribadeo
Kibbutz
miniatura|dereita|250px|Kibbutz [[Kfar Masaryk en febreiro de 2008.]]
Un kibbutz (do hebreo קיבוץ, que significa "asemblea" ou "xuntos") é unha comunidade ou vila colectivista de Israel baseada tradicionalmente na agricultura. O primeiro kibbutz, Degania Alef, foi creado en 1909. Hoxe en día, o traballo agrícola foi parcialmente substituído por sectores como fábricas industriais e empresas de tecnoloxía. Os kibbutz comezaron sendo comunidades utópicas baseadas nunha combinación do socialismo e o sionismo. En décadas recentes, algúns kibbutz foron privatizados e o modo de vida comunal mudou. Un membro dun kibbutz denomínase kibbutznik en hebreo.
Juan Carlos González Carbajales
Juan Carlos González Carbajales, nado en 1966, é un empresario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Empresario do sector do moble. Antigo militante do PPdeG, nas eleccións municipais de 2003 encabezou unha lista independente á alcaldía de Pontedeva que obtivo dous concelleiros, pero apoiou ao candidato do PPdeG para a alcaldía. Nas municipais do 2007 presentouse á alcaldía de Pontedeva polo PPdeG, sendo elixido alcalde grazas ao apoio do concelleiro independente. Mantívose como alcalde ata o ano 2019, acadando a maioría absoluta tanto nas municipais do 2011 como nas do 2015.
Zundert
Zundert é un concello e vila da provincia de Brabante do Norte, no sur de Países Baixos.
Desfile floral
miniatura|[[Bloemencorso Zundert no 2002.]] O Bloemencorso Zundert é o máis antigo (dende 1936) e meirande desfile floral de Europa, celebrado o primeiro domingo de setembro. Dependendo do tempo, atrae a unhas 50.000 persoas.
O Forno, Sancovade, Vilalba
O Forno é un lugar da parroquia de Sancovade, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Chris Webber
Mayce Edward Christopher Webber III, nado en Detroit (Míchigan) o 1 de marzo de 1973, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que xogou durante 15 tempadas na National Basketball Association (NBA). Con 2,08 metros de altura e 111 quilogramos de peso a súa posición era a de á-pivote, aínda que xogando ás veces de pivote.
Universidade: os "Fab Five"
Chris Webber estudou e xogou para a Universidade de Míchigan durante 1992 e 1993, e en ambos os anos o seu equipo alcanzou o subcampionato da NCAA. Este éxito non só se debeu ao bo facer da ala-pivote, que tivo unha media ao longo destas dúas tempadas 17,4 puntos e 10 rebotes por partido, senón ao xogo desenvolvido por un quinteto que pasou á historia e que é coñecido como os "Fab Five", conformado polo propio Webber, xunto a Juwan Howard, Jalen Rose, Jimmy King e Ray Jackson.
A ousadía e rapidez destes mozos levantaron grande expectación entre os seguidores e observadores de baloncesto universitario, que viron referendadas as súas expectativas cando o equipo chegou á Final Four de 1992, celebrada o 19 de marzo dese ano no Metrodome de Minneapolis (Minnesota), contra o poderoso equipo de Duke, que contaba con estrelas do calibre de Christian Laettner (sénior), Bobby Hurley (sénior) e Grant Hill (rookie). O encontro delatou a inexperiencia dos Wolverines e os Blue Devils levaron a vitoria por un contundente 71-51.
A tempada seguinte, o conxunto de Míchigan repetiu proeza e nesta ocasión tivo o título máis preto que nunca, aínda que un fatídico erro de Webber a once segundos para a finalización do partido puxo en bandexa o triunfo do seu rival, a Universidade de North Carolina. Co balón en posesión da á-pivote e o seu equipo dous puntos abaixo no marcador, Webber pediu un tempo morto do cal non dispuña, razón pola que os Wolverines foron sancionados cunha falta técnica ao banco e dous tiros libres e posesión para os Tar Heels, que finalmente se impuxeron por 77-71.