cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malnazidos
Sinopse
Ambientado no ano 1938, durante a guerra civil española. Logo da aparición de zombis como resultado do despregamento da guerra biolóxica por parte da Schutzstaffel nazi sobre os habitantes dunha pequena aldea, as forzas republicanas e franquistas vense obrigadas a aliarse temporalmente entre si para facer fronte aos non mortos.
Astronomía muisca
miniatura|235px|dereita|[[El Infiernito é un dos poucos sitios de astronomía muisca que sobreviviron.]] Este artigo describe a astronomía dos muiscas. Os muiscas, unha das catro civilizacións avanzadas de América antes da conquista española, tiñan un minucioso entendemento de astronomía, o cal está evidenciado pola súa arquitectura e calendario, importante na súa agricultura.
Existiron varios sitios astronómicos construídos no Altiplano Cundiboyacense, nos territorios muiscas dos Andes centrais colombianos, mais poucos perduraron até o presente. Moitos lugares arqueoastronómicos foron destruídos polos conquistadores españois e substituídos polas súas igrexas católicas. El Infiernito, preto de Villa de Leyva, é coñecido por ser un dos sitios que permaneceron. O Templo do Sol na cidade sagrada de Sugamuxi foi reconstruído.
Os estudosos máis importantes que contribuíron ao coñecemento sobre a astronomía muisca foron José Domingo Duquesne e Alexander von Humboldt a finais do século XVIII e comezos do XIX e investigadores modernos como Eliécer Silva Celis, Manuel Arturo Izquierdo Peña, Carl Henrik Langebaek e Juan David Morales.
Chisum
Chisum é un filme estadounidense de 1970 dirixido por Andrew McLaglen. Está protagonizado por John Wayne, que interpreta o papel de Chisum, e foi adaptado para a gran pantalla por Andrew J. Fenady a partir da historia curta "Chisum and the Lincoln County War." O resto do elenco está composto por Forrest Tucker, Christopher George, Ben Johnson, Glenn Corbett (como Pat Garrett), Andrew Prine, Bruce Cabot, Patric Knowles, Richard Jaeckel, Lynda Day George, Pedro Armendariz Jr., John Agar, John Mitchum, Ray Teal, Christopher Mitchum e Hank Worden, xunto con Geoffrey Deuel (como Billy the Kid) e Pamela McMyler como actores "debutantes". O filme foi rodado en Panavision e Technicolor.
Nazanin Afshin-Jam
Nazanin Afshin-Jam (en, Nāzanin Afŝin Jam), nada en Teherán o 11 de abril de 1979, é unha activista, autora e oradora pública iraniano-canadense dos dereitos humanos. É unha antiga Miss Mundo-Canadá. Tamén é presidenta e cofundadora de Stop Child Executions, así como a fundadora de "The Nazanin Foundation". Está casada con Peter MacKay, antigo ministro de Xustiza e fiscal xeral do Canadá.
Traxectoria
O seu pai era o xefe do hotel Sheraton de Teherán (hoxe Tehran Homa Hotel) que era frecuentado por occidentais. Durante a revolución iraniana, o seu pai foi encarcerado pola Garda Revolucionaria. Despois de ser liberado, foi coa súa familia a España, e despois dun ano, en 1981, trasladáronse ao Canadá como inmigrantes, instalándose en Vancouver.
Afshin-Jam graduouse na Universidade da Columbia Británica con títulos en relacións internacionais e ciencias políticas. En 2011 obtivo o seu máster en Diplomacia na Universidade de Norwich. É doutora honoris causa en Dereito pola University of Western Ontario.
Despois da súa graduación, Afshin-Jam serviu na Cruz Vermella como Educadora Xuvenil Global, implicándose en asuntos como minas terrestres, nenos e guerra, o ciclo pobreza-enfermidade e desastres naturais.
En 2003, participou no concurso de Miss Mundo en Sanya, China, ficando segunda.
Activismo e premios
Afshin-Jam opúxose a que se aplicase a pena de morte á muller iraniana Nazanin Mahabad Fatehi, de 18 anos, condenada á aforca por apuñalar a un dos tres homes que tentaron violala a ela e á súa sobriña en Karaj en marzo de 2005 sendo menor de idade. Ela comezou unha campaña para axudar a salvar a vida da rapariga incluíndo unha petición que atraeu máis de 350.000 firmas en todo o mundo. Tamén lle adicou a súa canción Someday a Nazanin Fatehi. Finalmente, coa presión da comunidade internacional, Nazanin Fatehi tivo un novo xuízo en xuño de 2006 e en xaneiro de 2007 foi exonerada dos cargos de asasinato liberada despois de que Afshin-Jam recadase 43.000 dólares para fianza. Polos eses esforzos foi galardoada co premio "heroe polos dereitos humanos" de Youth For Human Rights International e Artists for Human Rights.
Afshin-Jam iniciou a Campaña Stop Child Executions e solicitou axudar aos nenos no corredor da morte; a campaña foi rexistrada como organización sen ánimo de lucro co status 501-C 3 en 2008. É cofundadora e presidenta da Organización Stop Child Executions, cuxo obxectivo é pór fin definitivamente ás execucións de menores en Irán e no estranxeiro.
O 23 de setembro de 2008, Afshin-Jam organizou un mitin "Ahmadinejad's Wall of Shame" no parque Dag Hammarskjöld ao longo das Nacións Unidas en Nova York mentres Ahmadinejad se dirixía á Asemblea Xeral. En novembro de 2008, Afshin-Jam recibiu o "Global Citizenship Award" da Asociación de Antigos Alumnos da Universidade da Columbia Británica En abril de 2009, recibiu o "Human Rights Hero Award" de UN Watch en Xenebra, Suíza.
En 2009, Afshin-Jam recibiu o premio Emerging Leader Peacemaker pola YMCA's Power of Peace Awards. Ese mesmo ano, Afshin-Jam asinou unha carta aberta de desculpas publicada en Iranian.com xunto con outros 266 académicos, escritores, artistas e xornalistas iranianos sobre a persecución dos bahá'ís. Ese mesmo ano presidiu o primeiro Cumio anual de Xenebra polos Dereitos Humanos e a Democracia. En 2012, avogou polo peche da embaixada canadense en Teherán.
En 2012, Afshin-Jam recibiu a Medalla do Xubileo de Diamante da Raíña. En 2016 foi investida doutora honoris causa en Dereito pola Universidade de Western Ontario.
Zenobia
O antropónimo feminino Zenobia pode referirse a:
Nazanin Afshin-Jam
Traballo cinematográfico
Afshin-Jam participou, xunto con outras oito activistas polos dereitos das mulleres, no documental Honor Diaries que explora os problemas da violencia de xénero e a desigualdade nas sociedades de maioría musulmá. A súa historia persoal presentouse xunto coa dos outros activistas, todos eles traballando para combater os prexuízos de xénero que están incrustados nas sociedades de honra.
Tamén asumiu o papel de 'Shaggy Chick' en Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed, onde a cara de Matthew Lillard estaba unida ao seu corpo mediante CGI durante unha mordaza que implicaba pocións máxicas.
Música
O álbum debut de Afshin-Jam, Someday foi lanzado en abril de 2007 por Bodog Music. Abarca moitos xéneros musicais diferentes, incluíndo música do mundo influenciada por Alabina. Varias das cancións de Afshin-Jam chegaron ás listas Top 30 e Top 40. O seu sinxelo debut, "I Dance 4 U", ocupouse no posto 20 da Music Week - Commercial Pop Top 30 Club Chart (lanzouse un vídeo musical para a canción). O sinxelo de Afshim-Jam "Someday" foi escalando o Top 40 da lista de FMQB nos Estados Unidos até o posto 7. O seu sinxelo "I Do" alcanzou o posto 39 na lista Billboard de música contemporánea para adultos. O sinxelo "On Christmas Day" tamén chegou ás listas, os ingresos da canción contribúen á Campaña Stop Child Executions.
Vida persoal
Piloto licenciado, Afshin-Jam voa tanto en avións motorizados como en planeadores e acadou o rango máis alto nos Royal Canadian Air Cadets: Warrant Officer First Class. Foi criada como católica e é practicante.
En 2011, obtivo o máster en Artes en Diplomacia na Universidade de Norwich. O 4 de xaneiro de 2012, Afshin-Jam casou con Peter MacKay, entón Ministro de Xustiza e Fiscal Xeral do Canadá, nunha cerimonia privada en México. A parella ten dous fillos varóns, un chamado Kian, nado en 2013 e outro Caledon, nado en 2018 e unha filla chamada Valentia, nada en 2015.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Liga Galega Feminina de Traiñeiras
A Liga Galega Feminina de Traiñeiras é unha liga que se formou nos anos nos que houbo máis dunha traiñeira galega feminina para poder facer regatas.
Historia e estrutura
Nos anos 2009 e 2010 contouse coa participación de tres traiñeiras. A liga relanzouse en 2014 e o número de traiñeiras e regatas aumentou ano a ano.
Liga de 2009
Competiron tres equipos e realizáronse tres regatas.
Liga de 2010
Competiron tres equipos e realizáronse catro regatas.
Liga de 2014
Participaron tres equipos e por primeira vez foron representantes dos clubs. Disputáronse catro regatas: a de Cangas, a do Grove, a de Teresa Herrera (na Coruña) e a de Ferrol. Todos elas gañounas a Sociedade Deportiva Samertolameu.
Liga de 2015
Nesta ocasión competiron 3 equipos e disputáronse oito regatas. Cabo da Cruz gañou todas as regatas pero non participou na da Virxe do Carme.
Lass Bangoura
Alhassane "Lass" Bangoura, nado o 30 de marzo de 1992 en Conakry, é un futbolista profesional internacional guineano que actualmente xoga como dianteiro no Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Liga Galega Feminina de Traiñeiras
Liga de 2016
Unha vez máis, tres equipos formaron a liga e disputaron seis regatas. De todos os xeitos, as regatas de Chapela e Perillo non foron puntuábeis xa que Cabo da Cruz militou eses días na Liga Euskotren.
Liga de 2017
Por vez primeira aumenta o número de traiñeiras que compiten na liga, en concreto a cinco. Disputaron seis regatas e Mecos gañounas todas.
Liga de 2018
Participaron cinco equipos, dous deles novos. En total, ía haber 10 xornadas pero 9 bandeiras, mais polos incidentes na bandeira Teresa Herrera disputouse fóra da Liga e polo tanto só houbo oito regatas puntuábeis.
Liga de 2019
Participaron seis equipos e disputaron oito bandeiras.
Liga de 2020
Participaron seis equipos e disputáronse sete regatas.
Liga de 2021
Competiron oito equipos e disputáronse dez regatas, a última a bandeira Teresa Herrera. Por mor dos positivos en COVID-19, varias traiñeiras non puideron disputar todas as regatas e sumáronse os puntos medios. Cabo da Cruz foi campioa por cuarta vez, a segunda consecutiva.
Os Abetos, Priegue, Nigrán
Os Abetos é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 92 habitantes (45 homes e 47 mulleres).
A Cova, Priegue, Nigrán
A Cova é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
Moctar Sidi El Hacen
Moctar Sidi El Hacen El Ide (en مختار سيدي الحسن), nado o 31 de decembro de 1997 en Arafat, é un futbolista profesional mauritano da canteira do Levante, que actualmente xoga como mediocampista no Club Deportivo Lugo.
Traxectoria
Nado en Arafat, nas aforas de Nouakchott, Mauritania, El Hacen comezou a súa carreira no ASAC Concorde local. En agosto de 2014, con 16 anos, uniuse ao Valencia CF despois de chamar a atención do club no Torneo Internacional de Fútbol da Alcúdia, mais escolleu unirse ao Levante UD no seu lugar. Asignado ao xuvenil, El Hacen fixo o seu debu co filial da Segunda División B o 14 de xaneiro de 2016, entrando como suplente na segunda parte na derrota fóra da casa por 1–3 Segunda División B ante o CD Llosetense. Na temporada 2016−17 foi subido definitivamente ao equipo B, anotando o seu primeiro gol o 6 de novembro para axudar á vitoria por 2–0 ante a UE Llagostera.
O seu debut co primeiro equipo chegou o 28 de novembro de 2017 no empate 1−1 ante o Girona FC na Copa do Rei desa temporada. Tres días despois debuta en Primeira División, entrando como suplente no empate a domicilio por 0−0 ante o Málaga CF. O 24 de xullo de 2018, El Hacen asina polo Real Valladolid B, aínda que tamén debuta co primeiro equipo. O 31 de xaneiro de 2020 é cedido ao CD Lugo da Segunda División.
Alborés Grande, Priegue, Nigrán
Alborés Grande é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 257 habitantes (126 homes e 131 mulleres).
Selección de fútbol de Guinea
A selección de fútbol de Guinea (en Équipe nationale de football du Guinea) é o equipo representativo de Guinea nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación Guineana de Fútbol (Fédération Guinéenne de Football), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA.
Vermudo Peréz de Traba
Vermudo Pérez de Traba nado a finais do s. XI ou principios do XII e finado en 1168, fillo do conde Pedro Froilaz de Traba e da súa primeira esposa, Urraca Froilaz, foi membro da liñaxe máis poderosa da Galiza na Idade Media, tenente en Trastámara, en Faro (A Coruña), en Viseu, e en Seia, propietario de vastos territorios e benfeitor de mosteiros. Tamén aparece transcrito como Bermudo ou Veremundi no canto de Vermudo, Peres en vez de Pérez e Trava por Traba.
Biografía
O 29 de xullo de 1118, a raíña Urraca, co consentimento do seu fillo Afonso, devolveu a Vermudo e ao seu irmán Fernando os territorios do mosteiro de Sobrado, que o rei Fernando I tomara pola forza en 1050. Poucos anos despois, o 25 de xullo de 1122, concedeu á súa muller Urraca Henriques varias propiedades, incluíndo As Donas, tres aldeas e dous mosteiros.
En 1125, Bermudo aparece en Portugal confirmando a doazón feita pola condesa de Portugal Teresa, ou Tareixa de León, como señor de Viseu aparecendo o seu irmán Fernando como gobernador de Coímbra.
Despois da morte de Teresa, en 1131, Vermudo iniciou unha revolta no Castelo de Seia que non tivo éxito, xa que o infante D. Afonso Henriques foi ao seu encontro coas súas forzas e expulsouno. Vermudo volveu a Galiza, cruzando poucas veces de novo o Río Miño.
En 1138 reconstruíu o Mosteiro de Xanrozo, máis tarde de Nosa Señora das Donas, e despois Mosteiro das Cascas, probabelmente fundado por Froila Vermudes, avó de Vermudo, Este herdara a metade do mosteiro do seu pai, Pedro Froilaz, e o rei Afonso VII, criado con Vermudo, devolveu a outra metade do mosteiro que Pedro Froilaz lle dera, para que Vermudo tivese toda a propiedade. Cedeulle o mosteiro á súa filla Urraca, que entrou de monxa no convento e converteuse na abadesa. En setembro de 1145, Urraca, co consentimento do pai, doouno ao Mosteiro de Sobrado. O mosteiro das Cascas, hoxe en ruínas, con só a igrexa de San Paio, estaba situado no lugar de Nendos en Betanzos.
El e o seu irmán fixeron moitas doazóns ao mosteiro de Sobrado, e en 1142 entregaron as súas propiedades aos monxes do Císter Peregrinou a Terra Santa dúas veces; a primeira vez co irmán en 1147 e despois volveu en 1153, volvendo a Galiza no ano seguinte 1155 como o acredita un documento da venda feita por Adosinda Rodríguez dunha propiedade en Sobrado o 23 de abril de 1155 que consta: ipso anno presente, cando domnus Vermudis reversus est Hierosalime.
En 1148 encargou ao abade do Mosteiro de San Xusto de Toxos Outos a construción dun convento na aldea de Nogueirosa, preto de Pontedeume. Este lugar formaba parte das arras que lle entregara á súa muller a infanta Urraca o 25 de xullo de 1122. Xa en 1150, Urraca doou ao abade e ao mosteiro diversos bens coa condición de que ela e catro damas da súa familia fosen admitidas como monxas no convento de Santa María de Nogueirosa.
O 6 de agosto de 1160 Vermudo ingresou como monxe no Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes. Urraca tamén se retirou ao mosteiro de Nogueirosa en Pontedeume onde morreu en 1173 e foi sepultada na súa igrexa conventual.
Matrimonio e descendencia
miniatura|300px|Mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes onde se retirou e foi enterrado Vermudo Casou máis dunha vez, como el mesmo declara nun documento de 1138, cando fixo a carta de doazón e dote para a súa filla Urraca, monxa do Mosteiro de Cascas.
Dunha das súas primeiras esposas, Teresa Bermudes, tivo tres fillos:
(Os apelidos Bermudes son tamén transcritos Bermúdez, Vermudes, Vermúdez ou Veremúndez)
Tivo outra esposa chamada Adosinda Gonçalves de quen tivo dúas fillas:
Casou arredor de 1122 con Urraca Henriques, infanta de Portugal, filla de Henrique de Borgoña e Teresa de León, coa que tivo seis fillos:
Jarama Valley
Trata sobre a batalla do Xarama, que se librou do 6 ao 27 de febreiro de 1937 preto do río Xarama, a poucos quilómetros ao leste de Madrid. As tropas do xeneral Francisco Franco, o exército colonial da África española experimentado e ben instruído, asaltaron as posicións dos voluntarios das Brigadas Internacionais, inexpertos e insuficientemente equipados, en particular o Batallón Británico e o Batallón Dimitrov.
Versión orixinal
É unha típica canción militar sobre as penalidades dos soldados. McDade era un obreiro de Glasgow que alcanzou o posto de comisario político na XV Brigada, responsábel do benestar das tropas. Ferido no Xarama, caeu na batalla de Brunete o 6 de xullo de 1937.
A versión orixinal de McDade foi modificada posteriormente e publicada o 8 de xaneiro de 1939 en Londres para unha reunión conmemorativa de veteranos do batallón.
Alborés Pequeno, Priegue, Nigrán
Alborés Pequeno é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 145 habitantes (76 homes e 69 mulleres).
Jarama Valley
Versión curta
Tamén se realizou unha versión máis curta, en tres estrofas, adaptada para a Brigada Lincoln. Foi adoptada como himno por estes veteranos, e gravada polos cantantes Woody Guthrie e Pete Seeger.
Charro!
Ina Balin, Victor French, Barbara Werle e Solomon Sturges forman parte do elenco. Foi o derradeiro filme do director Charles Marquis Warren. Tamén foi o único filme de Presley distribuído por National General Pictures. O filme obtivo beneficios, mais non foi un grande éxito, e segue a ser unha das películas menos vistas de Presley a pesar de ser considerada entre as súas mellores en canto a unha actuación "directa" (non musical).
A Aldeana, Priegue, Nigrán
A Aldeana é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Buscando vinganza
Buscando vinganza (en The Stolen) é un filme de 2013 dirixido por Niall Johnson.
Sinopse
Durante o verán de 1882, Charlotte Locktown e o seu marido David, un rico matrimonio británico que se estabelece nunha illa ao sur de Nova Zelandia, fundan unha familia ao ter ao seu primeiro fillo. Uns meses despois, unha noite, tres descoñecidos entran na súa casa, matan a David e secuestran o seu neno. Devastada pero decidida, e ante a impotencia da policía, Charlotte decide atopar o seu fillo pola súa conta. Despois de recibir unha foto súa cunha demanda de rescate, participa na febre do ouro que se apodera do país para obter pistas que a conducirán ao home responsable da morte do seu marido e do secuestro do seu fillo.
Todo é posíbel
Todo é posíbel (en Anything's Possible, e orixinalmente titulado What If?) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Billy Porter e escrito por Ximena García Lecuona.
O filme estreouse o 22 de xullo de 2022 a través de Amazon Prime Video, onde conta con opción subtitulada en galego.
As Antonesas, Priegue, Nigrán
As Antonesas é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Xulipedia
Xulipedia é unha base de datos organizada por orde cronolóxica, con información da literatura galega e as outras literaturas románicas peninsulares e mais da literatura universal, recollida por Xulio Simón e convertida en formato wiki da man de Javier Prado, Laura Goldar, Tono Barros, Francisco Becerra e Luís Losada. Abrangue desde 1851 (ano de nacemento de Manuel Curros Enríquez) ata 2004 (data do falecemento de Manuel María e Luísa Villalta), se ben do 2004 á actualidade recolle os palmarés dos premios literarios de cada ano, e remata cun repositorio web que recolle enlaces significativos na actualidade.
Características
miniatura|EQUIPO DA XPD: arriba: Francisco Becerra, Luís Losada e Javier Prado; abaixo: Tono Barros, Xulio Simón e Laura Goldar. Esta ferramenta que aposta polo multiculturalismo e ten como cerna a lingua galega, comezou a elaborarse cando aínda non existía internet, partindo por tanto da recollida de información en libros e revistas como por exemplo: ¨Gran Enciclopedia Galega ¨, “ A Nosa Terra ”, “ Nós ” “ Grial ”, “ O Tio Marcos d'a Portela ”, “A Monteira”, “ Diccionario de escritores en lingua galega ” de Fdez del Riego” (Ediciós do Castro),“Diccionario de autores da literatura galega” de Galaxia, “Diccionario de publicacións periódicas da literatura galega” tamén de Galaxia, “ Historia da literatura galega contemporánea  ” de Carballo Calero (Galaxia); “A prensa galega de Cuba” de Neira Vilas (Ediciós do Castro),“ Céltiga” e “Lar", e moitos outros libros e publicacións.
Inténtase relacionar sobre todo as literaturas ibéricas facendo referencia a autores que tiveron relación coas nosas letras: Tomàs Garcés , Carles Riba, Joan Maragall, Rodrigues Lapa, Teixeira de Pascoaes, Salvador Espriu, Jorge Amado (Brasil), Gabriel Aresti, Joan Perucho... e a revistas como “La Campana de Gracia”, “Camp de l’Arpa”, “Quatro ventos”, “Seara Nova” “A Aguia”...
Trátase dunha páxina wiki que se constrúe coas colaboracións de todas aquelas persoas que poidan e queiran achegar contidos. Funciona exactamente igual que a Wikipedia no mesmo formato e está conectada con ela nas súas linguas romances orixinais.
Está composta de varias seccións: nunha aparecen os nacementos e falecementos dese ano no eido da literatura e tamén de persoas relevantes noutros campos. Noutro apartado faise referencia a publicacións que houbo en Galicia e relacionadas con Galicia no ano correspondente. Sección de “Acontecementos”, cos feitos culturais salientables ese ano en Galicia. No apartado “Premios”, reflíctense os gañadores dos certames literarios que se convocaron ese ano.
Na denominada sección “Epistolar”, recóllese a correspondencia entre persoeiros cando se fai referencia a algún feito importante relacionado coa nosa cultura.Recóllese a correspondencia coa Galicia da diáspora cando nela se fai referencia á nosa cultura: Luis Seoane con Díaz Pardo e Francisco F. del Riego, de Neira Vilas con Xosé_Ramón_Fernández-Oxea, con Antón Beiras, Ramón Piñeiro, con Sebastián_Martínez-Risco, con Leandro Carré, con Celso Emilio, con Manuel María, con Salvador Espriu, con Valentín Paz Andrade, con Avilés de Taramancos, con Xavier Alcalá…; de Basilio Losada con Ramón Piñeiro, con Méndez Ferrín, con Celso Emilio, con Alonso Montero…; de Xosé_María_Álvarez_Blázquez con Blanco Amor...
En “Sumarios” especifícanse os temas tratados en revistas como “Nós” ou “Grial”.
Algunhas destas seccións aparecen paralelamente noutro apartado denominado “Outras culturas”, con alusión a países de lingua portuguesa, catalá, en castelán e lit. universal.
Finalmente na última sección, “Tamén sucedeu”, figuran os feitos históricos e culturais, sobranceiros dese ano. Figuran tamén datos históricos, recensións bibliográficas, cinema, etc. Todo en cronoloxía coas outras literaturas e procurando relacionalas… Mantense as ortografías orixinais dos documentos.
MB-3-1
MB-3-1 foi un motor foguete bipropelente dos Estados Unidos utilizado por varios foguetes.
Características
Os motores MB-3-1 eran fabricados e comercializados por Rocketdyne para o seu uso como motor principal en diferentes foguetes, como o Delta A, o Thor Ablestar, o Delta B e o Delta C. Foi usado por primeira vez en 1960, construíndose 43 unidades.
Gibson EB-2
miniatura O Gibson EB-2 é un modelo de baixo eléctrico da Gibson Guitar Corporation fabricado de 1958 a 1972, cunha interrupción entre 1962 e 1963. Cando a produción rematou en 1972 fabricáranse un total de 8 017 instrumentos, dos cales 2 102 eran EB-2D. Willie Moseley, da revista Vintage Guitar, referíuse ao modelo como posiblemente "o mellor baixo de Gibson", aínda que non tivo un grande éxito comercial, e a versión Epiphone Rivoli do modelo vendeu máis copias que o propio modelo Gibson.
Descrición
Introducido en 1958, o EB-2 foi o equivalente en baixo da popular guitarra Gibson ES-335. Contaba cun corpo semi-oco do estilo da 335, un mastro de escala curta de 30,5 polgadas e unha gran pastilla humbucker "Sidewinder" na posición do mastro. As electrónicas estaban formadas por un mando sinxelo de volume e ton.O EB-2N tiña un acabado natural, o EB-2 acabado sunburst. No ano seguinte engadíuse un "interruptor de barítono", que enfacizaba ou cortaba as frecuencias graves, e posteriormente engadíuse un muteador de cordas na ponte.
En 1961 os afinadores orixinais como os dun banjo, coas caravillas apuntando cara atrás, substituíronse por unhas normais, e en 1965 introducíuse a cor cereixa.
En 1966 apareceu o EB-2D, que tiña unha pastilla mini-humbucker na posición da ponte (ao igual que o EB-3). Tiña tamén controis separados de volume e ton e un interruptor de tres posicións para seleccionar as pastillas, ademais do interruptor de "barítone".
As Cavadiñas, Priegue, Nigrán
As Cavadiñas é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
El Toro, Zulia
El Toro é unha localidade venezolana situada na illa de Toas, é a capital do municipio de Almirante Padilla do estado Zulia. O nome do municipio foi posto en homenaxe ao militar José Prudencio Padilla.
Situación
thumb|esquerda|Sede da alcaldía El Toro está situado entre o lago de Maracaibo e o golfo de Venezuela.
Economía
Desde o século XVIII serviu como un dos principais centros de extracción de pedra calcaria para a construción de edificios militares e civís na rexión do Zulia.
A economía de El Toro céntrase fundamentalmente na pesca, as salinas e a minería, destacando o comercio de cemento, pedra cacaria, granzón e cal. O turismo experimentou un crecemento moderado desde os anos 90.
MB-3-3
MB-3-3 foi un motor foguete bipropelente dos Estados Unidos e fabricado en Xapón baixo licenza para ser utilizado no foguete H-1.
O Canizo do Mallado, Priegue, Nigrán
O Canizo do Mallado é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Zoratama
Zoratama, tamén soletreado como Soratama, foi unha muller muisca e amante do conquistador español Lázaro Fonte. A súa historia lembra a de Pocahontas, que casou con John Rolfe despois de salvar a vida de John Smith.
Xunto con Lázaro Fonte, Zoratama foi forzada ao exilio e asentáronse en Pasca, Cundinamarca, no do sur do territorio muisca. Despois de informar ao conquistador Gonzalo Jiménez de Quesada da chegada de novos conquistadores, regresaron de novo á capital acabada de fundar, Bogotá, do Novo Reino de Granada.
Segundo a lenda, Zoratama suicidouse e afogou xunto co seu fillo na lagoa de Guatavita.
Traxectoria
Zoratama naceu na vila de Guatavita da confederación muisca. Trasladouse á capital dos muiscas do sur, Bacatá antes da invasión dos conquistadores españois. Cando os conquistadores españois chegaron a Bacatá, atoparon o lugar practicamente deserto, xa que Tisquesusa fora informado da chegada dos invasores e marchara cos seus guerreiros guechas a Nemocón. Zoratama permaneceu en Bacatá e foi descuberta polas tropas de Gonzalo Jiménez de Quesada, namorándose do capitán Lázaro Fonte.
Os soldados españois de Jiménez de Quesada comezaron a difundir azueiras sobre Fonte, como que lle estaba a agachar esmeraldas. Nun xuízo improvisado, Fonte foi condenado e castigado coa pena de morte, mais grazas ao seu "avogado", o capitán Gonzalo Suárez Rendón, conseguiu librarse dese castigo. No seu canto, foi desterrado no exilio, nos territorios dos panches, ao oeste dos territorios muiscas. En xaneiro de 1539, Fonte logrou cambiar a súa mudar o lugar do seu exilio a Pasca, en Cundinamarca, e levou a Zoratama canda el.
O centro de Pasca tamén o atoparon deserto, xa que os habitantes temían os invasores, polo que Fonte e Zoratama quedaron nun dos bohíos da vila. Algúns indíxenas quedaron en Pasca e fixéronse cargo de Zoratama e do seu amante. Estando en Pasca, Fonte soubo de novas segundo as cales novos conquistadores españois estaban entrando en terreo muisca; dende a actual Venezuela, Nicolás de Federmann, e dende o sur, Sebastián de Belalcázar.
Fonte escribiu nun anaco de pel de cervo as novas, e enviou a Zoratama de volta a Bacatá para informar a De Quesada da chegada de novos conquistadores. De Quesada perdoou a Fonte e a través de Gonzalo Suárez Rendón devolveulle as súas armas.
Zoratama e Fonte tiveron un fillo mestizo xuntos. Fonte foi enviado nunha expedición para atopar El Dorado en Putumayo e no Amazonas, no sur da actual Colombia. Formou parte do exército de Hernán Pérez de Quesada, irmán de Gonzalo. Por mor da febre e a fame na inhóspita xungla da zona, Fonte morreu.
O gobernador Alonso Luís de Lugo expulsou a Zoratama da encomenda que estaba gardando, e ela e o seu fillo marcharon a Cáqueza e Choachí, onde trataron de obter ingresos vendendo leña. Zoratama marchou posteriormente cara ao norte, a Guatavita, e segundo a lenda suicidouse xunto co seu fillo na lagoa de Guatavita, ao igual que a cacica Guatavita fixera séculos antes.
Dog: Unha viaxe salvaxe
Dog: Unha viaxe salvaxe (en Dog) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Channing Tatum e Reid Carolin. O filme está protagonizado polo propio Tatum, xunto con Jane Adams, Kevin Nash, Q'orianka Kilcher, Ethan Suplee, Emmy Raver-Lampman e Nicole LaLiberte nos papeis secundarios. O filme foi producido por Free Association cun orzamento de 15 millóns de dólares.
O filme estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 18 de febreiro de 2022 a través de United Artists Releasing. Está dispoñible en Amazon Prime Video con opción de subtitulado en galego.
Miguel Pato Cabanas
Miguel Pato Cabanas, nado na Coruña en 1975, é un cantante e escritor galego.
Traxectoria
Vocalista e letrista dun grupo de música. En 2012 participou na publicación colectiva Cerrado por pinturas da galería Monty4. O seu primeiro poemario, Arquipélago, apareceu en 2015.
As Chans, Priegue, Nigrán
As Chans é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 121 habitantes (49 homes e 72 mulleres).
Os Eidos, Priegue, Nigrán
Os Eidos é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
Walter Jonathan Andrew
Walter Jonathan Andrew, nado en Derbyshire en 1859 e finado en 1934, foi un numismático e arqueólogo afeccionado británico.
Primeiros anos e formación
Walter Jonathan Andrew naceu en Derbyshire en 1859, no seo dunha familia coñecida pola súa implicación en asuntos cívicos. Asistiu á escola de Rugby, Warwickshire, e titulouse como avogado en 1882.
MATS
MATS, acrónimo de Mesospheric Airglow/Aerosol Tomography and Spectroscopy, é un satélite artificial de Suecia lanzado o 4 de novembro de 2023 mediante un foguete Electron desde Mahia (Nova Zelandia).
Walter Jonathan Andrew
Aruqeoloxía e numismática
Como afeccionado á arqueoloxía participou na escavación na que se achou unha importante cunca saxoa en Oliver's Battery, Hampshire, hoxe depositada no Winchester City Museum. A partir de 1927, centrou o seu foco na descuberta da King John's House, un edificio medieval de pedra en Romsey, Hampshire, da que logrou determinar, a través da investigación en rexistros, que fora construído polo rei Xoán I de Inglaterra e que posteriormente o seu fillo, Henrique III, llo concedera á abadía de Romsey.
MATS
Características
MATS foi deseñado para estudar a mesosfera terrestre e as nubes noctilocuentes mediante a medición das emisións do osíxeno atmosférica na banda do infravermello próximo, en lonxitudes de onda entre 759 e 767 nm, así como medindo a luz solar dispersada polas nubes noctilocuentes no ultravioleta (lonxitudes de onda entre 270 e 300 nm). O satélite leva dous instrumentos a bordo: a cámara para a observación do limbo e a cámara para a observación do nadir.
Walter Jonathan Andrew
Outros intereses
Outros dos seus intereses eran a navegación en globo aerostático —recibiu a medalla de ouro da Balloon Society—, a historia natural —foi editor de honra da Derbyshire and Natural History Society— e o sendeirismo —pertenceu ao Manchester Pedestrian Club —.
Publicacións
Estes son os traballos monográficos máis representativos dos publicados por Andrew ao longo da súa traxectoria:
Fantasma
O termo galego fantasma é sinónimo de pantasma, de orixe latina phantasma e este do grego φάντασμα, da raíz φαινεῖν. En portugués tamén se usan fantasma e pantasma, sendo este último máis usado en Tras os Montes e o Brasil.
As palabras pantasma e fantasma poden referirse a:
Quebrada de Humahuaca
O nome quebrada (literalmente "roto") tradúcese como un val profundo ou barranco. Recibe o seu nome de Humahuaca, unha pequena cidade de 11.000 habitantes. O río Grande (Río Grande), que queda seco no inverno, discorre abundantemente pola Quebrada no verán.
A comarca sempre foi unha encrucillada de comunicación económica, social e cultural. Leva poboado polo menos 10.000 anos, desde o asentamento dos primeiros cazadores-recolectores, o que se evidencia por substanciais restos prehistóricos. En particular, moitas socalcos agrícolas con muros de pedra, que se pensa que se orixinaron hai máis de 1.500 anos, atópanse en toda a rexión e aínda están en uso na actualidade. O sistema de campo une unha serie de cidades fortificadas chamadas pucaras. O val foi despois un camiño de caravanas para o Imperio Inca no século XV, entón un importante enlace entre o Vicerreinado do Río da Prata e o Vicerreinado do Perú, así como escenario de moitas batallas da Guerra de Independencia Española.
A Quebrada de Humahuaca designouse paisaxe protexida no 2000. Declarouse Patrimonio da Humanidade da UNESCO o 2 de xullo de 2003.
O Estripeiral, Priegue, Nigrán
O Estripeiral é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo.
O Covo, Mera de Arriba, Ortigueira
O Covo é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segndo o IGE está deshabitado.
Lingua khakas
A lingua khakas (tamén coñecida como xakas, e cuxo endónimo é хакас тілі, khakas tįlį, тадар тілі, tadar tįlį) é unha lingua turca falada polo pobo khakas, o cal vive na república siberiana meridional de Khakassia, en Rusia. Os khakas son unhas 73 000 persoas, as cales 42 000 falan a lingua khakas. A maioría dos falantes de khakas son bilingües co ruso.
Tradicionalmente, a lingua khakas divídese en varios dialectos estreitamente relacionados, os cales toman os seus nomes de diferentes tribos khakas: Sagay, Kacha, Koybal, Beltir e KyzylDe feito, estes nomes representan antigas unidades administrativas en lugar de grupos tribais ou lingüísticos. As persoas que falan todos estes dialectos simplemente se referían a si mesmas como Tadar (é dicir, tártaro).
Maria Sakkari
Maria Sakkari, nada o 25 de xullo de 1995 en Atenas, é unha tenista profesional grega. Chegou ó terceiro posto da clasificación da Women's Tennis Association o 21 de marzo de 2022, sendo a tenista grega en acadar esa posición na Open Era.
GenBank
A base de datos de secuencias GenBank é unha colección anotada de acceso aberto de todas as secuencias de nucleótidos dispoñibles publicamente e as súas traducións a proteínas. É elaborada e mantida polo National Center for Biotechnology Information (NCBI; que forma parte dos National Institutes of Health dos Estados Unidos) como parte da International Nucleotide Sequence Database Collaboration (INSDC, Colaboración de bases de datos de secuencias de nucleótidos internacional).
GenBank e os seus colaboradores reciben secuencias producidas en laboratorios de todo o mundo de máis de 100.000 organismos vivos distintos, cuxo número crece constantemente. Esta base de datos fundárona en 1982 Walter Goad e o Los Alamos National Laboratory. GenBank converteuse nunha importante base de datos para a investigación no eido da bioloxía e está tendo un crecemento nos últimos anos a unha taxa exponencial, duplicándose aproximadamente cada 18 meses.
A entrega 242.0, realizada en febreiro de 2021, contiña uns 12 billóns de bases nucleotídicas en máis de 2 mil millóns de secuencias. GenBank vaise construíndo cos envíos de datos dos máis diversos laboratorios e polos envíos dos centros de secuenciación de ADN a grande escala.
Envío de datos
Soamente se poden enviar a GenBank secuencias orixinais. O envío directo a GenBank faise usando BankIt, que é unha forma baseada en páxina web, ou o programa de envío autónomo Sequin. Unha vez recibido o envío da secuencia, o equipo de GenBank examina a orixinalidade dos datos e asignalle un número de acceso á secuencia e realiza comprobacións para asegurarse da súa calidade. Os envíos de datos son despois pasados á base de datos pública, onde as entradas pódense obter por Entrez ou pódense descargar por FTP. Os envíos voluminosos de datos de EST (marcadores de secuenca expresada ou Expressed Sequence Tags), STS (Sequence-tagged sites), GSS (Genome Survey Sequence) e HTGS (High-Throughput Genome Sequence) son enviados normalmente por centros de secuenciación a grande escala. Os grupo de envíos directos de GenBank tamén procesa secuencias xenómicas microbianas completas.
Historia
Walter Goad do Grupo de bioloxía teórica e biofísica do Laboratorio Nacional de Los Álamos (LANL), Estados Unidos, e outros fundaron a Base de Datos de Secuencias de Los Álamos en 1979, o cal culminou en 1982 coa creación do GenBank público. O financiamento proporcionárono os National Institutes of Health, a National Science Foundation, os departamentos de enerxía e de defensa. O LANL colaborou en GenBank coa compañía Bolt, Beranek, and Newman, e a finais de 1983 estaban almacenadas nel máis de 2.000 secuencias.
Na metade da década de 1980, a compañía The Intelligenetics bioinformatics da Universidade Stanford xestionou o proxecto de GenBank en colaboración co LANL. Como era un dos primeiros proxectos comunitarios de bioinformática en Internet, o proxecto GenBank fundou os grupos de noticias BIOSCI/Bionet para promover as comunicacións de acceso aberto entre biocientíficos. Durante os anos 1989 a 1992, o proxecto GenBank pasou ao NCBI (National Center for Biotechnology Information) acabado de crear.
300px|miniatura|Genbank e EMBL: Nucleotide Sequences 1986/1987 Volumes I ao VII.
Crecemento
miniatura|Crecemento de GenBank en [[par de bases|pares de bases de 1982 a 2018, en escala semilogarítmica.]] As notas de entrega de GenBank para a entrega 162.0 (de outubro de 2007) dicían que "desde 1982 ata agora, o número de bases en GenBank duplicouse aproximadamente cada 18 meses". En 2019 a entrega de GenBank 232.0 tiña 213.383.758 loci, 329.835.282.370 bases, de 213.383.758 secuencias.
A base de datos GenBank inclúe conxuntos de datos adicionais que se constrúen mecanicamente a partir da colección principal de datos de secuencias, que, por tanto, están excluídos desta cifra.
Identificacións incompletas
As bases de datos públicas nas que se poden facer buscas usando a ferramenta NCBI BLAST (National Center for Biotechnology Information Basic Local Alignment Search Tool), non teñen secuencias revisadas por pares de cepas tipo nin secuencias de cepas non tipo. Por outra parte, aínda que as bases de datos comerciais potencialmente conteñen datos de secuencias filtradas de alta calidade, hai un número limitado de secuencias de referencia.
Un artigo publicado na revista Journal of Clinical Microbiology avaliou os resultados da secuenciación do xene do ARNr de 16S analizados con GenBank en conxunción con outras bases de datos dispoñibles baseadas en páxina web de acceso libre de calidade contolada, como as bases de datos EzTaxon-e e a BIBI. Os resultados mostraron que as análises realizadas usando GenBank combinada con EzTaxon-e (kappa = 0.79) eran máis discriminativas que usando GenBank (kappa = 0.66) ou outra base de datos en solitario.
A Mámoa, Priegue, Nigrán
A Mámoa é un lugar da parroquia de Priegue, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 80 habitantes (32 homes e 48 mulleres).
Convención de Viena
Convención de Viena é a denominación de varios tratados asinados na cidade de Viena, Austria:
O axente invisible
O axente invisible (en The Gray Man) é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Anthony e Joe Russo. O guión foi escrito por Christopher Markus e Stephen McFeely, e está baseado na novela homónima de 2009 escrita por Mark Greaney. Está protagonizado por Ryan Gosling, Chris Evans, Ana de Armas, Jessica Henwick, Regé-Jean Page, Wagner Moura, Julia Butters, Dhanush, Alfre Woodard e Billy Bob Thornton. Foi producido pola compañía dos irmáns Russo, AGBO, e o filme tenta comezar unha franquía baseada nas novelas de Gray Man de Greaney.
A adaptación da novela de Greaney anunciouse orixinalmente en 2011, con James Gray para dirixir a Brad Pitt, e máis tarde a Charlize Theron nun papel de intercambio de xénero, aínda que ningunha das dúas versións chegou a bo porto. A propiedade permaneceu no inferno do desenvolvemento ata xullo de 2020, cando se anunciou que os irmáns Russo dirixirían, con Gosling e Evans como protagonistas. A rodaxe comezou nos Ánxeles en marzo de 2021, antes de rematar en Praga, en xullo dese ano. Cun orzamento de produción de 200 millóns de dólares, está entre os filmes máis caros realizados por Netflix.
O axente invisible tivo unha estrea limitada en cinemas o 15 de xullo de 2022, a cal foi seguida pola estrea dixital en Netflix o 22 de xullo, onde conta con versión subtitulada en galego traducida por Laura Feijóo. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, que eloxiou o elenco, mais criticou o "guión inzado de clichés e o ritmo vertixinoso."
Mars Orbiter Mission
Mars Orbiter Mission, tamén coñecida polo seu acrónimo, MOM, e apodada como Mangalyaan (que pode traducirse como veículo marciano en sanscrito), é unha sonda espacial da India lanzada o 5 de novembro de 2013 mediante un foguete PSLV XL desde o Centro Espacial Satish Dhawan cara Marte.
Moeda de 20 francos Monte Saint-Michel
A moeda de 20 francos Monte Saint-Michel é unha moeda co valor facial de 20 francos franceses emitida entre 1992 e 2001, caracterizada por amosar no seu anverso unha imaxe do Monte Saint-Michel, en Normandía.
Mars Orbiter Mission
Características
Mars Orbiter Mission é a primeira sonda india enviada a Marte. A súa misión é principalmente de demostración tecnolóxica e dirixida a desenvolver as técnicas para enviar unha sonda a Marte ou outros planetas de maneira segura, aínda que a nave leva a bordo tamén instrumentación científica. MOM está baseada na estrutura do orbitador lunar Chandrayaan 1, usando un bus I-1K. Ten forma aproximada de cubo de aluminio e fibras compostas de 1,5 m de lado, reforzado con plástico]. A masa total da sonda ao lanzamento era de 1340 kg, dos cales 852 kg eran propelente. A enerxía eléctrica é proporcionada por un [[panel solar de 1,4 x 1,8 m composto por tres seccións que alimenta unha batería de ión litio de 36 Amperios-hora. O panel xera 800 W de potencia á distancia de Marte. A propulsión corre a cargo dun motor de 440 N de pulo que consome monometilhidracina e tetróxido de nitróxeno almacenados en tanques de propelente cunha capacidade de 390 litros. O control de actitude lévano catro volantes de inercia e oito pequenos propulsores, coa orientación da nave determinada por dous sensores estelares e un sensor solar. As comunicacións teñen lugar mediante unha antena de alta ganancia de 2,2 m en banda S, unha antena de media ganancia e outra de baixa ganancia.
Moeda de 20 francos Monte Saint-Michel
Para o motivo do anverso tomouse como modelo un deseño de Jean Luc Maréchal, que posteriormente foi gravado por Jean-Pierre Réthoré, do taller de gravado da Monnaie de Paris.
Moeda circulante
A moeda emitida para a súa posta en circulación ordinaria ten unha composición trimetálica. O seu centro e o aro exterior compóñense dunha aliaxe de cobre, aluminio e níquel, en tanto que o aro intermedio é de níquel. A composición total da moeda é: 920 ‰ de cobre, 60 ‰ de aluminio e 20 ‰ de níquel.
Mars Orbiter Mission
Características
MOM leva a bordo cinco instrumentos:
Moeda de 20 francos Monte Saint-Michel
Tiraxes
Ademais das indicadas nas táboas seguintes, en 1992 houbo unha emisión de 1.850 exemplares de presentación con acabamento especial (fondo espello e relevo mate), que amosan a inscrición ESSAI no reverso, encima do valor facial.
Mars Orbiter Mission
Perfil da misión
MOM foi lanzada mediante un PSLV XL a unha órbita terrestre o 5 de novembro de 2013. Para aforrar propelente e facer un uso máis eficiente do mesmo foi elevando o seu apoxeo en seis acendidos ao longo de catro semanas. A sonda deixou a Terra o 1 de decembro, chegando a Marte o 24 de setembro de 2014, insertándose nunha órbita de 366 km de periapse e 80 000 km de apoapse, cunha inclinación orbital de 150° e un período de 76,7 horas, dando comezo á misión principal.
Moeda de 20 francos Monte Saint-Michel
Emisións especiais
Á parte da súa emisión ordinaria, destinada á súa posta en circulación, existen tamén dúas versións de presentación con idéntico deseño e dimensións que os da moeda circvulante, cuñadas exclusivamente en 1992, o primeiro ano de emisión da moeda. A primeira destas versións, cunha tiraxe de 155.000 exemplares, componse dun aro exterior e un centro de ouro de 750‰, e un aro intermedio de prata de 950 ‰. O seu peso é de 12,66 gramos.
No segundo caso, o aro exterior e o centro son de ouro de 920 ‰, e o aro intermedio é de ouro branco de 720 ‰. O peso desta versión é de 16,46 gramos e emitíronse unicamente 5.000 exemplares.
OINK!
A revista OINK! foi unha publicación en lingua galega nada en 2013, da que saíron ao mercado cinco números mensuais a un custe de 3 euros. A editora foi a empresa Agalip, de Bertamiráns, con licenza da Televisión de Galicia, estaba dirixida a nenos dos seis aos quince anos, e os contidos baseados no programa Xabarín Club. O 10 de agosto de 2013 foi presentada no salón de banda deseñada Viñetas desde o Atlántico, na carpa dos xardíns de Méndez Núñez na Coruña, asistindo Marcos Ferreira Sanmamed, responsábel da publicación; Rosa Vilas, directora xerente da TVG; Yolanda Sánchez, editora xefa da publicación, e Kiko da Silva, responsábel da banda deseñada. Logo foi presentada tamén no Culturgal dese ano.