cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burro catalán
Protección
A preocupación pola raza catalá, coa definición do estándar racial e a selección dos garañóns máis aptos para a reprodución data de 1880, coa creación do Libro Xenealóxico do Asno Catalán. A guerra civil española e a mecanización do campo nos anos cincuenta estiveron a piques de provoca-la extinción da raza pero a creación da Fundación de fomento da raza catalá AFRAC en 1978 volveu investir o proceso reabrindo o libro xenealóxico.
Polas súas cualidades foi obxecto de exportación a Francia e Italia, principalmente, así como a Estados Unidos, onde deu lugar a unha variante moi afamada, o garañón catalán americano.
A finais de 1994 naceu o Programa de Conservación do Asno Catalán, que deseña e controla as montas para conserva-la la máxima diversidade xenética e evita-la consanguinidade.
Segundo AFRAC, a xuño de 2006 o censo de reprodutores de suficiente pureza racial era de 336 exemplares, distribuídos principalmente en Xirona e Barcelona pero tamén en explotacións de Toledo, Baleares e sur de Francia.
Toto
Toto é unha banda americana de rock formada nos Ánxeles (California) en 1976. O grupo o forman Joseph Williams (voz principal), David Paich (teclados), Steve Porcaro (teclados), Steve Lukather (guitarra, voz), Mike Porcaro (baixo), e Simon Phillips (batería). Toto son coñecidos por un estilo musical que combina pop, rock, soul, funk, rock progresivo, hard rock, R&B e jazz.
David Paich e Jeff Porcaro tocaban xuntos coma músicos secundarios en moitos álbums, e decidiron formar un grupo. David Hungate, Steve Lukather, Jim Potocki, Steve Porcaro e Bobby Kimball uníronse ao grupo antes do lanzamento do primeiro álbum. A banda tivo un grande éxito comercial a final dos anos 70 e nos 80, comezando co álbum de debut homónimo en 1978. Co lanzamento de Toto IV en 1982, álbum que tivo un grande éxito e moi boas críticas, Toto converteuse nunha das bandas con maiores vendas da súa época. Son coñecidos por éxitos coma ""Hold the Line", "Rosanna", ou "Africa". Malia que a súa popularidade nos Estados Unidos diminuíu nos anos 90 e 2000, seguiron sendo populares internacionalmente, facendo só uns pocos concertos nos Estados Unidos. Durante os anos, houbo moitos cambios no grupo. En 2008, Lukather anunciou a súa marcha do grupo, e os demais membros da banda separaron os seus camiños pouco despois. No verán de 2010, Toto volveron e fixeron unha pequena xira europea con novos membros en beneficio de Mike Porcaro, a quen lle diagnosticaran unha esclerose lateral amiotrófica.
A banda lanzou un total de 17 álbums, e vendeu ao redor de 35 millóns de discos. O grupo gañou numerosos premios Grammy e foi incluído no Hall of Fame de músicos no ano 2009.
Formación (1976)
miniatura|225px|Londres, 1982 (Steve Porcaro, John Smith, Bobby Kimball, Steve Lukather, Lenny Castro, Jeff Porcaro) Os membros de Toto participan en álbums de Steely Dan, Seals and Crofts, Boz Scaggs, Sonny and Cher e moitos outros, contribuíndo a moitas das gravacións máis populares dos anos 70. O teclista David Paich, fillo do tamén músico Marty Paich, deuse a coñecer tras axudar a escribir gran parte do álbum dos Scaggs, Silk Degrees. Tras tocar en moitas sesións co batería Jeff Porcaro (fillo do percusionista Joe Porcaro), a quen coñeceu no Grant High School en North Hollywood, California, onde formaron a banda Rural Still Life, os dous comezaron a estudar a posibilidade de formar a súa propia banda. Conseguiron ao baixista David Hungate, con quen tocaran nalgunha xira cos Boz Scaggs. Ademais, decidiron chamar para o grupo a Steve Lukather (quen tamén tocara para os Scaggs coma substitución de Les Dudek), e ó irmán de Jeff, Steve Porcaro, teclista. Lukather e Steve Porcaro foron compañeiros no instituto, e continuaron coa banda Rural Still Life despois de que Paich e Jeff se graduasen. Coa incorporación do cantante Bobby Kimball, o grupo comezou a traballar no seu primeiro disco despois de asinar con Columbia Records.
Nome da banda e álbum de debut (1977-79)
Unha vez formada a banda, David Paich comezou a compoñer o que sería o álbum de debut homónimo, Toto. Segundo un mito popular, nas primeiras sesións de gravación, para distinguir as cintas propias das dos demais grupos, Jeff Porcaro escribiu a palabra "Toto" nelas. A comezou dos anos 80, os membros da banda contáronlle á prensa que o nome viña polo can de O Mago de Oz. Un rumor popular é que o nome viña do "verdadeiro" apelido de Bobby Kimball, Toteaux. Este rumor era unha broma do baixista David Hungate. Tras rematar o primeiro álbum, a banda e o traballo seguían aínda sen nome. David Hungate, tras ver o nome nas cintas, explicoulles aos demais membros que a palabra "Toto" en latín significaba "todo englobado". Coma a banda tocaba en numerosos estilos e xéneros musicais, puxéronse o nome de Toto.
Tras o lanzamento do disco, Toto subiu rapidamente nas listas, gañando popularidade co sinxelo "Hold the Line", ademais de "I'll Supply the Love" e "Georgy Porgy". O grupo gañou fama internacional e foi nomeado aos premios Grammy coma mellor novo artista. Pouco despois, a comezos de 1979, fixeron a súa primeira xira por América, promocionando o seu álbum de debut. Para esa xira, Toto contou con dous músicos adicionais, Tom Kelly (guitarra, coros) e Lenny Castro (percusión) para aumentar a profundidade do son, e continuaron contando con máis músicos adicionais nas xiras posteriores.
Hydra e Turn Back (1980-81)
A comezos de 1981, Toto editou o seu terceiro álbum, Turn Back, con menos partes de teclado e máis de guitarra que nos dous discos anteriores. Turn Back non conseguiu o éxito dos anteriores traballos, e a canción "Goodbye Elenore" foi o único sinxelo oficial editado en todo o mundo. Debido á decepción comercial do traballo, a banda minimizou os seus esforzos por facer unha xira. Vendéronse 900.000 copias en todo o mundo, e estivo a piques de facer que Toto perdera o seu contrato con Columbia Records.
Toto IV (1982)
1982 marcou o comezo da etapa máis exitosa de Toto. Tras as decepcionantes vendas de Turn Back, a banda estaba baixo unha gran presión por parte da compañía discográfica para producir outro gran traballo. Con Toto IV, a banda fixo un dos discos máis exitosos comercialmente dos anos 80. O álbum contiña tres sinxelos que chegaron ao Top 10 da lista Billboard Hot 100: "Rosanna", "Africa" e "I Won't Hold You Back". Ademais apareceu en listas de países de todo o mundo, e a banda deuse a coñecer en novos lugares grazas ao novo disco. "Africa" chegou ao máis alto das listas en febreiro de 1983, pero foi "Rosanna" a canción que lle deu á banda varias candidaturas aos premios Grammy. Toto IV obtivo 6 Grammy, incluíndo "Gravación do Ano" por "Rosanna", "Álbum do Ano" por "Toto IV", e "Produtor do Ano". A canción "Rosanna" obtivo o seu nome pola antiga moza de Steve Porcaro, a actriz Rosanna Arquette, pero a canción non é sobre ela, segundo palabras de David Paich. Ademais de "Africa" e "Rosanna", Toto continuou co seu éxito co lanzamento doutro sinxelo, "Make Believe". A banda fixo unha xira durante 1982 presentando o seu álbum Toto IV.
Membros
En letra grosa, os fundadores da banda.
Kuando el rey Nimrod
Kuando el rey Nimrod (pronunciación xudeoespañola: [ˈkwando el rei nimˈroð], ou [nimˈrod], en Cando o Rei Nimrod) é unha canción folk sefardí. Cántase en lingua xudeoespañola e conta a historia do nacemento do profeta bíblico Abraham.
Historia
En contraste coa crenza popular, "Kuando el rey Nimrod" non é unha canción que fala da época na que os xudeus viviron en España e Portugal durante á Idade Media, senón que ten as súas raíces nun piyyut chamado La vocación de Abraham, do cal poden atoparse varias versións que datan do século XVIII e que foron escritas por autores anónimos no antigo imperio otomán. A canción, da cal a súa versión orixinal é máis longa, fíxose moi popular nas comunidades sefardís asentadas na costa mediterránea. Arredor de 1890, un autor anónimo de Tánxer, escribiu unha versión diferente da canción, acurtando a letra e compoñendo unha nova melodía. Esta versión reducida sobreviviu ata os nosos días para converterse na canción máis popular do repertorio sefardí, e servindo de inspiración a cantantes xudeoespañois como Yehoram Gaon e Fortuna.
Monseiro, Láncara
San Miguel de Monseiro é unha parroquia do concello de Láncara na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 70 habitantes (35 homes e 35 mulleres), catro menos ca en 2006.
Supervivencia de motoneurona
A supervivencia de motoneurona ou SMN (do inglés Survival of Motor Neuron) é unha proteína de 294 aminoácidos implicada na ensamblaxe de snRNPs, que son os compoñentes esenciais da maquinaria do espliceosoma. Está codificada nos xenes SMN1 e SMN2, moi similares, situados respectivamente nas metades telomérica e centromérica dunha rexión de duplicación invertida do cromosoma 5. (Nótese que non están no centrómero e no telómero, senón na metade en dirección ao telómero e na metade en dirección ao centrómero). Unha falta de SMN debido á deleción do xene SMN1 orixina amplos defectos de splicing, que afectan especialmente ás motoneuronas espiñais, e é unha causa de atrofia muscular espiñal. A presenza da proteína funcional permite a supervivencia das motoneuronas, de aí o seu nome. As mutacións na proteína codificada no SMN2, aínda que é igual á SMN1, non están asociadas coa doenza.
Conservación evolutiva
A SMN está conservada evolutivamente incluíndo tamén o reino dos fungos, aínda que só os fungos cun gran número de intróns teñen o xene smn (ou o parálogo spf30). Sorprendentemente, estes son fungos filamentosos con micelios, o que indica unha analoxía cos axóns neuronais.
Torreya
Torreya, as torreias, é un xénero de conífera s que comporta entre cinco ou seis especies, tratadas ben coma Cephalotaxaceae, ou coma Taxaceae cando esa familia é considerada nun sentido amplo. Catro son orixinarias do leste de Asia, as outras dúas orixinarias de América do Norte.
Descrición
Son árbores de pequeno a mediano tamaño que alcanza 5–20 m, raramente 25 m, de alto.
As follas están dispostas en espiral nos gomos, mais tortas na base para ficaren en dúas ringleiras planas; son lineais, 2–8 cm de longo e 3–4 mm de largo, de textura dura, cunha aguda punta espiñenta.
Torreya pode ser monoica ou dioica; cando monoicas, os estróbilos masculino e feminino están a miúdo en pólas diferentes. Os conos de pole masculinos teñen 5–8 mm de longo, agrupados en liñas ao longo das partes inferiores do rebento. Os conos femininos (de sementes) son únicos ou en grupos de 2-8 xuntos nun pedúnculo curto; miúdos ao principio, madurecen ao redor de 18 meses nunha estrutura semellante ás drupas coa semente parecida a unha noz de 2–4 cm de longo arrodeados por unha cuberta carnosa, verde a púrpura até a plena madureza. Nalgunhas especies, en particular a xaponesa Torreya nucifera (Kaya), a semente é comestíbel. A dispersión natural crese que é axudada polos esquíos que soterran as sementes como alimento de inverno; as sementes que fiquen sen comer, despois serán quen de xermolaren.
Torreya taxifolia ten un hábitat restrinxido dentro do Parque estatal de Torreya, ao longo da beira oriental do río Apalachicola na Florida Panhandle e inmediatamente adxacente ao extremo sur do estado de Xeorxia. Elvy E. Callaway dicía que fora a madeira usada na construción da Arca de Noé. É unha especie en perigo, que sufriu un gran declive en número por mor dunha doenza fúnxica (posibelmente Phytophthora), e mais o quecemento global posglacial; con todo, os exemplares cultivados medran moi ben e rexenéranse naturalmente en climas máis frescos do norte de Xeorxia e oeste de Carolina do Norte. A chamada "migración asistida", o movemento intencional dunha planta fóra da súa área de distribución histórica (aínda que quizais consistente coa súa área de distribución hai moito tempo) converteuse nun tema importante na comunidade conservacionista nos anos 2007 e 2008, con T. taxifolia como a planta presentada.
Taxonomía
O xénero foi descrito por George Arnott Walker Arnott e publicado en Annals of Natural History 1: 130–132. 1838. A especie tipo é: Torreya taxifolia Torreya: nome xenérico que recibe o seu nome dun botanista estadounidense, John Torrey.
O Outeiro, Baíñas, Vimianzo
O Outeiro é un lugar da parroquia do Baíñas no concello coruñés de Vimianzo na Comarca da Terra de Soneira). Tiña 108 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 48 homes e 60 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
El Louro
El Louro foi un periódico editado no Porriño en 1913.
Traxectoria
Periódico quincenal de tendencia católica, apareceu en agosto de 1913.
Carga de afundimento
A carga de afundimento dunha cimentación é a carga aplicada a partir da cal as tensións no terreo superan a capacidade portante do terreo, producíndose un fallo no asentamento ou estabilidade da cimentación que eventualmente pode causar o colapso total ou parcial da estrutura.
Dependendo da rixidez do terreo, este afundimento será lento ou rápido, localizado ou distribuído etc.
Afundimento dunha zapata
O afundimento dunha zapata prodúcese cando nalgún punto a tensión máxima sobre o terreo supera a capacidade portante do terreo. Dita tensión máxima depende do momento flector (M) e o esforzo axial (N) existentes na base do piar ao que serve de apoio a zapata. Dita tensión máxima para o caso de flexión non esviada pode calcularse mediante as seguintes fórmulas:
Onde: Cando dita tensión supera certa tensión relacionada coa tensión admisible do terreo prodúcese o afundimento (total ou parcial) da zapata, que pode producir colapso total ou parcial da estrutura que se sustenta sobre a zapata.
Afundimento dunha estaca
Unha estaca afúndese no terreo cando se supera a resistencia combinada do estrato inferior de apoio da estaca e dos estratos superiores que producen rozamento sobre a superficie da estaca. Unha fórmula práctica para calcular a carga resistible antes do afundimento N_u\, é a seguinte:
Onde: A fórmula anterior ignora a resistencia de punta, polo que se a estaca no seu extremo inferior está apoiada por un estrato resistente sería:
Onde:
Punzonado dun estrato
Para unha cimentación rectangular, de dimensións b\times L, a expresión de Hanna predí que haberá punzonamento do estrato superior con afundimento no estrato inferior cando a presión máxima sobre o terreo supere o valor:
Concello de Cotobade
Cotobade foi un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Pontevedra. En 2016 fusionouse co concello de Cerdedo, dando orixe ao concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2014 tiña 4327 habitantes (2079 homes e 2248 mulleres). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Toponimia
En ocasións pensouse que o topónimo Cotobade derivaba de couto do abade, dado que toda a comarca pertencía á antiga xurisdición que exercía o superior do convento de bieitos de Tenorio, e como tamén mal referenciara o Padre Sarmiento. O nome aparece referenciado ao logo da historia coma: Castro Cutubade cum tota terra sua (ano 1180); Terra que dicitur Montes in qua est castellum Cutubadi (ano 1182), Terra que dicitur Montes in qua est castellum Cutubadi (ano 1188); castrum quod dicitur Cotobadi cum pertinentiis suis (ano 1199), castrum quod dicitur Cotobade (ano 1225). Cotobade débese descompoñer en coto, palabra galaica de orixe prerromana *Cotto (…) e un nome persoal en xenitivo Bade, o cal se repite illado na toponimia galega e parece que non é aférese de abbas -atis, "abade", senón o antropónimo Vatis (Ares 2001:74).
Xeografía
miniatura|esquerda|200px|mapa do concello.
Estaba situado ao oeste da provincia de Pontevedra. Limitaba ao norte co concello de Campo Lameiro, ao nordeste con Cerdedo, ao leste con Forcarei, ao sueste coa Lama, ao sur con Ponte Caldelas e ao oeste con Pontevedra.
Olympique Gymnaste Club Nice Côte d'Azur
O Olympique Gymnaste Club Nice Côte d'Azur, máis coñecido como OGC Nice, é un club francés de fútbol profesional da cidade de Niza, fundado o 9 de xullo de 1904.
J.P. Jacobsen
miniatura|dereita|J.P. Jacobsen Jens Peter Jacobsen, coñecido tamén como J.P. Jacobsen, nado en Thisted (Xutlandia) o 7 de abril de 1847 e finado no mesmo lugar o 30 de abril de 1885, foi, ademais dun naturalista, un escritor dinamarqués de renome, considerado o fundador da escola naturalista na literatura dinamarquesa.
Concello de Cotobade
Xeografía
Tiña unha extensión de 135,2 km², e contaba con 13 parroquias e 135 entidades de poboación. A capital do municipio atopábase no lugar da Chan, na parroquia de Carballedo, sen que o seu topónimo correspondese a ningunha entidade de poboación, o cal non é moi frecuente.
Tiña dúas zonas diferenciadas: As "Terras Altas", as situadas no val do río Almofrei, cara ao sueste. O río nace no monte do Seixo e desde Caroi discorre limpo por vales frondosos onde abundan as carballeiras e outras masas forestais. Ademais, nos montes de Valongo nace o río Calvelle, que xunto co río Barbeira flúen ao río Verdugo, que formará a ría de Vigo.
As chamadas "Terras Baixas", que abarcan o val do río Lérez, que recibe os ríos Cabanelas, Calvelo e o propio Almofrei, o seu afluente máis importante. O Lérez servíalle de límite ao concello, excepto na parroquia de San Xurxo de Sacos, na que o bordo viña marcado polo río Calvos. Tamén sobresaía o monte Seixo, que con 990 metros de altitude era a cota máxima do concello.
Olympique Gymnaste Club Nice Côte d'Azur
Nos anos 50 o club acadou 4 títulos da liga francesa, con xogadores tan salientables como Just Fontaine.
Roquiague
250px|miniatura|dereita|Capela de Arrokiaga. Roquiague en francés, Arrokiaga en éuscaro, é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e o territorio histórico de Zuberoa, no País Vasco francés.
Concello de Cotobade
Demografía
Poboación no ano 2014:
Prehistoria e Idade antiga
O poboamento das terras de Cotobade comezou en época bastante antiga, como testemuñan a abundancia de restos arqueolóxicos (mámoas, castros e insculturas rupestres) repartidos por toda a súa xeografía. Así mesmo quedan restos da época romana na calzada do monte Pé da Múa.
Ata o século VII a rexión era coñecida como "terra de Escutarios", como consta no Cronicón Iriense. Afírmase que no Concilio de Lugo, celebrado a instancias de Teodomiro (rei dos Suevos) en 569, agregouse á Diocese de Iria Flavia, entre outras, a circunscrición de Escutarios.
Scutarius en latín é o que fai escudos. No século IV Amiano Marcelino, na Historia dos Emperadores Romanos, afirma que son os soldados armados de escudos. O antigo nome de Cotobade vén polos moitos escudeiros (scutigerullus, de scutum-gero) da terra. Estes fidalgos eran cobizados por nobres e cabaleiros de toda a península polo seu valor e destreza no combate.
Idade Media
Entre os antigos monumentos históricos atópase no monte Castelo, que se estende polos límites de Borela, Carballedo, Tenorio e Viascón, a torre que noutrora se chamaba Couto do abade, da que quedan apenas vestixios.
Preto desta están os restos do castelo de Tenorio, que, a finais do século XV, pertencía a Pedro Madruga, señor de Soutomaior e conde de Camiña, e que foi conquistado polos irmandiños. Trala súa estadía en Portugal, Pedro Álvarez de Soutomaior reconquistou o castelo, malia ser defendido tenazmente por Gómez Pazos de Probén ó mando de 3.000 ou 4.000 viláns. A derrota irmandiña debeuse á traizón dun escravo mouro que revelou os puntos febles da defensa, polo que Manuel de Brito, ó mando de cen lanceiros e 2.000 peóns, conseguiu entrar no castelo, dando morte ós seus defensores. Segundo Vasco da Ponte, na época o castro recibía o nome de "Famela" ou "Framela".
O concello tivo a súa propia xurisdición, na que o Duque de Soutomaior nomeaba xuíz ordinario, e que comprendía todas as súas parroquias agás a de Caroi.
No século X fundouse o convento de beneditinos de Tenorio. A boa posición estratéxica deste causou que caese nas mans de Pedro Madruga, quen substituíu o seu abade, Pedro Tenorio, por un monxe de Lérez. Este nomeamento, ó non ser acatado pola comunidade, trouxo como consecuencia o abandono do convento. Posteriormente utilizouse como reduto defensivo polos guerrilleiros durante a Guerra da Independencia, e acabou destruído ó ser incendiado polos franceses.
Século XIX
Na loita contra os franceses pode dicirse que Cotobade abriu a guerra, ó ataca-los seus habitantes ás guarnicións francesas de Borela, San Xurxo de Sacos e Tenorio, o 19 de febreiro de 1809, obrigando a estas a renderse. Así mesmo o día 20 fan baterse en retirada ás tropas francesas de Pontevedra que acudían a se desquitaren da acción do día anterior. Posteriormente, o 28 do mesmo mes e ano, atacan a guarnición francesa de Pontevedra e o 7 de xuño toman parte na Batalla de Ponte Sampaio contribuíndo á derrota das forzas do Xeneral Ney.
Nestes feitos destaca a utilización polos veciños de Cotobade do "canón de pau", que consistía nun tronco furado e suxeito con argolas de ferro, e que resistía ata doce canonazos.
Olympique Gymnaste Club Nice Côte d'Azur
Xoga os seus partidos no Allianz Riviera, estadio con capacidade para 35.000 espectadores que foi inaugurado en 2013 en substitución do antigo Stade du Ray.
Concello de Cotobade
Século XIX
Destes feitos, que fan que se coñeza Cotobade coma terra do "canón de pau", hai varias recensións históricas que están profusamente recollidas nun libro, editado polo concello, do que é autor Salustiano Portela Pazos.
Segundo a tradición, Cotobade era berce de afamados canteiros. Traballaban por toda España, e coñecíanse coa denominación popular de "barrocos"; semella que esta denominación ten relación co estilo arquitectónico do mesmo nome. Entre estes cabe destacar o mestre Cerviño, natural de Augasantas e autor dos cruceiros do Hío, Covelo, Ponteareas e outros, e do que di Castelao que "foi xenial, revolucionario, capaz de transforma-los pequenos cruceiros en grandes calvarios ó estilo dos que se levantan na Bretaña".
No monte do Seixo, preto do nacemento do río Almofrei, atópase unha antiga neveira, onde se aprisionaba a neve que, transportada en cabalerías, vendíase no porto de Marín.
Século XX
Desde os anos 20 do século XX, o concello viviu unha profunda regresión demográfica produto da emigración (na súa maior parte ao Brasil, México e a Arxentina) que non foi corrixida ata o ano 2005. Nesa data, por primeira vez en case un século, o crecemento vexetativo da poboación foi positivo (isto é, por primeira vez houbo un crecemento do número de habitantes).
A raíz do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que provocou a guerra civil española, sufriron represión 27 persoas naturais ou veciños de Cotobade :
Século XXI
A principios de 2016 iniciouse un proceso de fusión dos concellos de Cerdedo e Cotobade. O 7 de xullo do mesmo ano os dous concellos desestimaron as alegacións sobre a fusión completando os trámites municipais. A pesar dos rexeitamentos,   a fusión fíxose oficial o 18 de outubro de 2016.
Goberno e política
Na historia democrática, Cotobade tivo tan só tres alcaldes. Jose Ramón Abal Varela (do Partido Popular), que xa era rexedor baixo o réxime franquista, gobernou ata o 2003.
Nas eleccións de 2003 Manoel Loureiro (do PSdeG-PSOE) foi o candidato máis votado, chegando a un acordo co BNG para a formación dun goberno de coalición. Esta situación repetiuse tralas eleccións de 2007.
Nas eleccións de 2011 a anterior candidata do BNG, Lina Garrido, pasou a ser a nº 2 da lista do PSdeG. Pola súa parte, o PPdG presentou como candidato a Jorge Cubela López, de 22 anos. O PPdG acadou a maioría absoluta con 6 concellarías, por 5 do PSdeG.
Festas populares
Son varias as festas que se celebraban en todo o territorio de Cotobade ó longo do ano, pero hai tres que destacaban sobre o resto:
Galería de imaxes
miniatura|dereita|150px|Busto de Ricardo Portela
Lugares de Cotobade
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cotobade vexa: Lugares de Cotobade.
Lagopus
Lagopus é un xénero de aves da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos.
Comprende tres especies coñecidas como lagópodos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1760 polo zoólogo francés Mathurin Jacques Brisson.
Etimoloxía
O nome científico Lagopus está formado pola unión dos elementos do latín científico lago- e -pus. O primeiro deriva da raíz do substantivo do grego antigo λαγὠς lagṓs, 'lebre'; e o segundo, de ποδόσ podós, xenitivo de πούς poús, 'pé'. Literalmente: 'os de pés de lebre' (ou 'os de pés como os da lenre').
Especies
miniatura|240px|[[Lagopus muta, macho en plumaxe invernal, no Xapón.]] miniatura|240px|[[Lagopus leucura, en Alberta.]]
Na actualidade recoñécense no xénero as tres especies seguintes:
Nota sobre os nomes vulgares
A Real Academia Galega, no seu Dicionario, define lagópodo como «Zooloxía. Ave da orde dos galiformes, de tamaño mediano, coa plumaxe que varía do pardo ao branco, os tarsos e os dedos cubertos de plumas, da que existen varias especies».
Para usarmos un nome diferente para cada unha das especies, séguese o criterio da Academia: «As escollas normativas deber ser harmónicas coas das outra linguas, especialmente coas romances en xeral e coa portuguesa en particular, ...»
Manuel Seoane
Manuel Seoane, nado o 19 de marzo de 1902 en Piñeiro (Partido de Avellaneda, provincia de Buenos Aires) e finado en Quilmes (Provincia de Buenos Aires) o 21 de agosto de 1975, foi un futbolista arxentino de orixe galega que xogaba na demarcación de dianteiro centro.
Foi un prolífico goleador, contabilizando 249 tantos na Primeira División Arxentina, competición que conquistou en dúas ocasións con Independiente, o club no que estivo case toda a súa carreira, e da que foi tres veces o máximo goleador. Foi internacional coa selección arxentina coa que gañou tres veces o Campionato Suramericano, en 1925, 1927 e 1929, sendo elixido nas dúas primeiras mellor xogador do torneo.
Tras a súa retirada foi adestrador da selección arxentina, á que guiou ata unha nova conquista do Campionato Suramericano en 1937.
Traxectoria
En 1918 inscribiuse no Club Progresista do barrio La Mosca, onde xogou ata decembro de 1920. Xogou entón o seu primeiro partido con Independiente, un amigable contra Estudiantes no que anotou tres goles. Dous encontros amigábeis despois foi fichado oficialmente polo club.
O 3 de abril de 1921 debutou na Primeira División Arxentina, nun partido contra Racing que foi suspendido pola intensa choiva. O seu primeiro gol tivo que agardar ata o seu segundo encontro, o 10 de abril ante o CA Lanús. Acabou a tempada con 19 goles.
En 1922 Independiente gañou o seu primeiro campionato, quedando primeiro por diante de River Plate e San Lorenzo con 55 goles de Manuel Seoane. É a marca máis alta da historia da primeira división arxentina.
O 11 de novembro de 1923 viuse involucrado nun incidente no encontro ante River, no que foron expulsados varios xogadores, entre eles Seoane e Ronzoni que foron sancionados durante un ano, polo que foron a xogar a El Porvenir que militaba na Asociación Arxentina, campionato paralelo ao disputado por Independiente.
Tralo indulto regresou a Independiente, porén só disputou un encontro xa que volveu a El Porvenir, equipo que o acollera nos malos momentos
En 1925 foi chamado por Boca Juniors para a xira que realizou o equipo por Europa, sendo Seoane o máximo goleador da xira con 16 tantos.
De volta na Arxentina fichou outra vez por Independiente co que conquistou o campionato de 1926, ao quedar o equipo invicto, e a Copa Competencia. Finalmente retirouse en 1933, disputando o último encontro o 8 de outubro ante Ferro Carril Oeste.
O 22 de agosto de 1934 realizouse un encontro de homenaxe no que se lle entregou o produto dunha colecta para a adquisición dunha casa, xa retirado do seu traballo de sempre, clasificador de la en Campomar.
Manuel Seoane foi un dianteiro que podía xogar en calquera posición de ataque, que compensaba unha constitución tendente á obesidade cunha gran calidade e intelixencia. Viviu o paso do fútbol arxentino de afeccionados, do que é o máximo goleador con 207 goles (sen contar os anotados con El Porvenir) en 208 encontros, ao profesionalismo. No fútbol profesional xogou 56 encontros e anotou 34 goles.
Coa selección de fútbol
Foi internacional coa Selección de fútbol da Arxentina en 21 ocasións entre os anos 1921 e 1931, anotando 16 tantos. Coa selección conquistou a Copa América en tres ocasións, nos anos 1925, 1927 e 1929, sendo elixido mellor xogador nas dúas primeiras.
Como adestrador
Despois de deixar a práctica do fútbol foi adestrador da selección arxentina. No Campionato Suramericano de 1935 acadou o segundo lugar por detrás do Uruguai. Na edición de 1937 o equipo arxentino empatou na primeira posición co Brasil, sendo preciso un partido de desempate, no que despois de dúas prórrogas a vitoria foi para a albiceleste.
Faleceu en Quilmes aos 73 anos de idade.
Músculo serrato anterior
miniatura| O músculo serrato anterior é un músculo do membro superior humano pertencente á axila. Orixínase coma varias febras musculares superficiais laterais das costelas I a IX e na fascia fonda intermedia que cobre os espazos intercostais correspondentes. O músculo forma unha lámina chá, que se dirixe en sentido posterior ao redor da parede torácica para inserirse na superficie costal do bordo medial da escápula.
Función
O serrátil anterior despraza a escápula cara adiante sobre a parede torácica e facilita a rotación escapular. Tamén contribúe a manter a escápula pegada á parede torácica.
Innervación
Está innervado polo nervio torácico longo, que deriva do plexo braquial, atravesa a axila seguindo a parede medial e descende en vertical cara abaixo pola superficie externa do serrátil anterior, xusto na profundidade á pel e a fascia superficial.
Bibliografía
Anatomía de Gray para estudiantes ISBN 84-8174-832-3 (en castelán)
Marià Fortuny
miniatura|Monumento adicado a Fortuny no barrio do mesmo nome en [[Reus]] miniatura|300px|A batalla de Tetuán, por Marià Fortuny, 1863-73 ([[Museo Nacional de Arte de Cataluña|MNAC), mide 3×9'72 metros.]] Marià (Mariano) Fortuny i Marsal, de nome completo Marià Josep Maria Bernat Fortuny i Marsal (Reus, 11 de xuño de 1838 — Roma, 21 de novembro de 1874). Pintor e gravador catalán do século XIX.
Orfo desde moi neno, o seu avó foi o seu titor e o seu mellor valedor nos seus primeiros anos e na súa mocidade temperá, favorecendo a súa formación artística co pintor reusense Domènec Soberano. Tamén traballou co prateiro e ourive miniaturista reusense Antoni Bassa, quen influirá na minuciosidade que caracterizará no futuro a súa pintura.
En 1852 trasladouse a Barcelona en compañía do seu avó. Alí entrou a traballar no taller do escultor Domènech Tallarn, quen, satisfeito cos avances do seu novo alumno, xestionoulle unha pequena pensión da Obra Pía e a matrícula gratuíta na Escola de Belas Artes da Llotja, onde recibirá por primeira vez formación oficial. Os seus mestres na Escola serán Pau Milà i Fontanals, Lluís Rigalt e Claudi Lorenzale, membros do chamado Nazarenismo Catalán.
Daiquiri (cóctel)
300px|miniatura|Daiqiri Daiquiri é unha familia de cócteles cuxos ingredientes principais son ron, zume de limón e azucre ou outro edulcorante.
O Daiquirí é unha das seis bebidas básicas indicadas no clásico de David A. Embury A arte de mesturar bebidas. No libro, tamén suxire algunhas variacións.
Un cóctel similar moi popular no Brasil é a Caipiriña, que inclúe cachaça.
Receita
3/4 ron branco 1/4 zume de limón 1 culleradiña de azucre glasé.
Preparar en cocteleira con xeo triturado. Axitar vigorosamente, coar, e servir en vaso de cóctel moi
frío.
Orixes
O nome de Daiquirí é o nome dunha praia preto de Santiago de Cuba e dunha mina de ferro nesa zona, é unha palabra de orixe taína. O daiquiri foi inventado por un enxeñeiro de minas norteamericano, chamado Jennings Cox, quen se atopaba en Cuba na época da Guerra Española-Americana.
Orixinalmente a bebida servíase nun vaso alto cheo de xeo picado. Unha culleradiña de azucre vertiase sobre o xeo e o zume dunha ou dous limas era espremido sobre o azucre, seis ou nove centilitros de ron branco finalizaban a mestura. O vaso era entón enfríado axitando unha culler de mango longo. Máis tarde, o Daiquirí evolucionou para ser mesturado nunha cocteleira cos mesmos ingredientes pero con xeo picado. Logo dunha axitación vigorosa, vértese nun vaso frauta refrixerado.
Diseases Database
Diseases Database é unha páxina web gratuíta que fornece informacións sobre as relacións entre enfermidades, síntomas e medicamentos. Está directamente integrada no Sistema Unificado de Linguaxe Médica.
Polinesia Francesa
Polinesia Francesa (Polynésie française, Pōrīnetia Farāni) é unha colectividade de ultramar de Francia e o seu único país de ultramar. Comprende 121 illas xeograficamente dispersas e atois que se estende máis de 2000 km. no Océano Pacífico Sur. A superficie total da Polinesia Francesa é de 3521 km², cunha poboación de 299.356 habitantes (estimación de 2022).
A Polinesia Francesa divídese en cinco grupos de illas:
Entre as súas 121 illas e atois, 75 estaban habitadas no censo de 2017. Tahití, que está no grupo das Illas da Sociedade, é a illa máis poboada, sendo o fogar de case o 69% da poboación da Polinesia Francesa en 2017. Papeete, situada en Tahití, é a capital da Polinesia Francesa. Aínda que non forma parte integrante do seu territorio, a illa Clipperton foi administrada desde a Polinesia Francesa ata 2007.
Centos de anos despois da Gran migración polinesia, os exploradores europeos comezaron a viaxar pola rexión, visitando as illas da Polinesia Francesa en varias ocasións. Tamén visitárona comerciantes e barcos baleeiros. En 1842, os franceses apoderáronse das illas e estableceron un protectorado francés que chamaron Établissements français d'Océanie (EFO) (Establecementos/Asentamentos franceses de Oceanía).
En 1946, o EFO converteuse nun territorio de ultramar baixo a constitución da Cuarta República Francesa, e os polinesios recibiron o dereito votar a través da cidadanía. En 1957, os EFO pasaron a chamarse Polinesia Francesa. En 1983, a Polinesia Francesa converteuse en membro da Comunidade do Pacífico, unha organización de desenvolvemento rexional. Desde o 28 de marzo de 2003, a Polinesia Francesa é unha colectividade de ultramar da República Francesa baixo a revisión constitucional do artigo 74, e conseguiu posteriormente, coa lei 2004-192, do 27 de febreiro de 2004, unha autonomía administrativa, dúas manifestacións simbólicas da cal son o título. do Presidente da Polinesia Francesa e a súa designación adicional como país de ultramar.
Administración
Entre 1946 e 2003, a Polinesia Francesa tivo o status de Territorio de Ultramar (Territoire d´outre-mer). Desde 2004, é unha Colectividade de Ultramar (Collectivité d´outre-mer).
Historia
A chegada dos europeos comezou en 1521, cando o explorador portugués Fernão de Magalhães, navegando ao servizo da Coroa española, avistou Puka-Puka no arquipélago Tuamotu-Gambier. En 1772, o holandés Jakob Roggeveen atopouse con Bora Bora nas Illas da Sociedade.
O explorador británico Samuel Wallis visitou Tahití en 1767. O explorador francés Louis Antoine de Bougainville visitou Tahití en 1768, mentres que o explorador británico James Cook visitounas en 1769. En 1772, o español vicerrei do Perú Manuel de Amat ordenou unha serie de expedicións a Tahití baixo o mando de Domingo de Bonechea que foi o primeiro europeo en explorar todas as illas principais máis alá de Tahití. Creouse un asentamento español de curta duración en 1774, e durante un tempo algúns mapas levaron o nome Illa de Amat logo do vicerrei Amat.. Instaláronse misións cristiás con sacerdotes españois que quedaron en Tahití por un ano. Os Protestantes da Sociedade Misionera de Londres establecéronse permanentemente na Polinesia en 1797.
miniatura|esquerda|Reinos das illas da Sociedade.
O rei Pomare II de Tahití viuse obrigado a fuxir a Mo'orea en 1803, el e os seus súbditos convertéronse ao protestantismo en 1812. Os misioneiros católicos franceses chegaron a Tahití en 1834, a súa expulsión en 1836 causou que Francia enviara un buque de guerra en 1838. En 1842, Tahití e Tahuata foron declarados protectorado francés, para permitir que os misioneiros católicos traballaran sen ser molestados. A capital de Papeete fundouse en 1843. En 1880, Francia anexionouse Tahití, cambiando o estado de protectorado ao dunha colonia. Os grupos de illas non estaban oficialmente unidos ata o establecemento do protectorado francés en 1889. Na década de 1880, Francia reclamou o Arquipélago de Tuamotu, que anteriormente pertencía á dinastía Pomare, sen anexar formalmente. Logo de declarar un protectorado sobre Tahuata en 1842, os franceses consideraron todas as Illas Marquesas como o francesas. En 1885, Francia nomeou un gobernador e estableceu un consello xeral, o que lle outorgou a correcta administración dunha colonia. As illas de Rimatara e Rurutu solicitaron sen éxito a protección británica en 1888, polo que en 1889 foron anexadas por Francia. En 1892 emitíronse selos postais por primeira vez na colonia. O primeiro nome oficial da colonia foi établissements de l'Océanie (Establecementos de Oceanía), en 1903 o consello xeral foi cambiado a un consello asesor e o nome da colonia foi cambiado a  Établissements Français de l'Océanie  (Establecementos franceses de Oceanía)..
En 1940, a administración da Polinesia Francesa recoñeceu as Forzas francesas libres e moitos polinesios serviron na segunda guerra mundial. Descoñecido no momento polos franceses e polinesios, o Consello de Ministros de Konoe do Xapón Imperial o 16 de setembro de 1940 incluíu a Polinesia francesa entre os moitos territorios que se converterían en posesións xaponesas, como parte do "Goberno xeral do Pacífico Oriental" logo dunha hipotético vitoria do Eixe na Segunda guerra Mundial, Con todo, no curso da guerra no Pacífico os xaponeses non foron capaces de lanzar unha invasión real das illas francesas.
En setembro de 1995, Francia despertou protestas xeneralizadas pola reanudación dos ensaios nucleares no atol Fangataufa logo dun período de tres anos de moratoria. A última proba realizouse o 27 de xaneiro de 1996. O 29 de xaneiro de 1996, Francia anunciou que asinaría o Tratado de Prohibición Completa, e non realizará máis probas de armas nucleares.
Xeografía
miniatura|450px|right|Mapa da Polinesia Francesa.
As illas da Polinesia Francesa suman un total de 4.167 km² -dos que 3.265 corresponden a illas habitadas- e atópanse esparexidas sobre 2.500.000 km² de océano. Está composta por 118 illas divididas en varios grupos de illas de orixe volcánica ou coralina, sendo a máis grande Tahití. O punto máis alto é o Monte Orohena en Tahití.
Componse de 5 grupos de illas. A illa máis grande e máis poboada é Tahití, nas Illas da Sociedade
Os grupos de illas son:
Entre as illas e atois principais destacan Bora Bora, Hiva´Oa, Huahine, Maiao, Maupiti, Mehetia, Moorea, Nuku Hiva, Raiatea, Tahaa, Tetiaroa, Tubuai e Tupai.
Goberno
Baixo os termos do artigo 74 da Constitución francesa e a Lei Orgánica 2014-192 sobre o estatuto de autonomía da Polinesia Francesa, a política desenvólvese nun marco dun parlamentarismo democrático representativo da colectividade francesa de ultramar, polo que o Presidente da Polinesia francesa é o xefe de goberno, e dun sistema pluripartidista. O poder executivo é exercido polo goberno. O Poder lexislativo recae no goberno e na Asemblea de Polinesia Francesa (a asemblea territorial).
A vida política na Polinesia francesa estivo marcada por unha gran inestabilidade desde mediados da década de 2000. O 14 de setembro de 2007, o líder independentista Oscar Temaru, foi elixido presidente da Polinesia Francesa por terceira vez en tres anos (con 27 de 44 votos emitidos na asemblea territorial). substituíu ao expresidente Gaston Tong Sang, oposto á independencia, que perdeu unha Moción de censura na Asemblea da Polinesia Francesa o 31 de agosto. left|miniatura|250px|A [[Asemblea da Polinesia Francesa.]]
Relacións con Francia
dereita|miniatura|250px|Alto Comisionado da [[República Francesa.]] Malia ter unha asemblea e un goberno local, a Polinesia francesa non é un estado libre asociado con Francia, do mesmo xeito que as illas Cook con Nova Zelandia. Como colectividade francesa de ultramar, o goberno local non ten competencia en xustiza, educación universitaria, seguridade e defensa. Os servizos nestas áreas son proporcionados e administrados directamente polo Goberno de Francia, incluíndo a Gendarmería Nacional (que tamén vixía as zonas rurais e a fronteira de Francia en Europa), e as forzas militares francesas. O goberno da colectividade mantén o control sobre a educación primaria e secundaria, a saúde, o urbanismo e o medio. O máximo representante do Estado no territorio é o Alto Comisionado da República francesa en Polinesia (Haut commissaire de la République).
A Polinesia Francesa tamén envía tres deputados á Asemblea Nacional Francesa, un en representación da subdivisión administrativa das Illas de Sotavento e os suburbios do sur oeste de Papeete, outro en representación de Papeete e os seus suburbios do nordeste, da comuna (municipio) de Mo'orea-Mai'ao, a división administrativa Tuamotu-Gambier e a división administrativa das Illas Marquesas, e o último en representación do resto de Tahití e a subbdivisión administrativa das Australes. A Polinesia Francesa tamén envía dous senadores ó Senado francés.
Economía
A economía da Polinesia Francesa é medianamente desenvolvida, a cal depende dos insumos importados, turismo e asistencia financeira provenientes de Francia. Existen instalacións turísticas ben desenvolvidas e dispoñibles nas principais illas. A moeda de curso legal é o Franco CFP, e aínda que algúns comerciantes aceptan moedas estranxeiras, a maioría dos turistas ven decepcionados pola negativa destes para recibir dólares ou calquera outra divisa. Despois do 1 de xaneiro de 1999, a paridade é fixa : 100 CFP = 0.8380 Euros; 1 Euros= 119.33 CFP.
Poboación
De acordo ao censo de 2012, a poboación total era de 268.270 habitantes, No censo de 2012, o 68,5% da poboación da Polinesia francesa vivía na illa de Tahití. A área urbana de Papeete, a capital, tiña 133.627 habitantes (censo 2012).
Transporte
Aínda que a maioría das principais estradas están pavimentadas e ben conservadas, moitas das vías secundarias non o están.
Educación
A educación é proporcionada por Francia. A Polinesia Francesa conta cunha universidade, a Universidade da Polinesia Francesa (Université da Polynésie Française UPF), localizada en Faa´a en Tahití. Esta é unha pequena universidade que conta con 2.000 alumnos. Luís Peltzer, antigo ministro de cultura da Polinesia Francesa foi electo presidente da universidade durante 5 anos. Existen aproximadamente 60 investigadores na universidade.
Zdenko Križić
Zdenko Križić, nado o 2 de febreiro de 1953 en Johovac (Bosnia e Hercegovina), é un relixioso católico latino, bispo de Gospić-Senj dende 2016.
Traxectoria
Naceu o 2 de febreiro de 1953 en Johovac, unha vila do concello de Doboj, na República Serbia de Bosnia e Hercegovina. O 27 de xullo de 1970 profesou como carmelita descalzo, facendo a profesión solemne o 16 de xullo de 1976. Ao ano seguinte, o 26 de xuño de 1977 foi ordenado sacerdote.
O 4 de abril de 2016 foi nomeado bispo de Gospić-Senj. Recibiu a consagración episcopal o 25 de maio, de mans do arcebispo de Zagreb Josip Bozanić.
Actínidos
miniatura|300px|Localización dos actínidos na táboa periódica Os actínidos, ou tamén actinoides, son un grupo de elementos que forman parte do período 7 da táboa periódica dos elementos. Estes elementos, xunto cos lantánidos, son chamados elementos de transición interna. O nome procede do elemento químico actinio, que acostuma incluírse dentro deste grupo, dando un total de 15 elementos, dende o de número atómico 89 (o actinio) ao 103 (laurencio).
Estes elementos presentan características semellantes entre si. Os de maior número atómico non se atopan na natureza e teñen tempos de vida media curtos; todos os seus isótopos son radioactivos.
Na táboa periódica, estes elementos adóitanse situar debaixo do resto, xunto cos lantánidos, dando unha táboa máis compacta que se se colocasen entre os elementos do bloque s e os do bloque d, aínda que nalgunhas táboas periódicas si que poden verse situados entre estes bloques, dando unha táboa moito máis ancha.
Verbena
Verbena pode referirse a:
Alaterno
O alaterno (Rhamnus alaternus) é un arbusto perenne da familia das rannáceas, con follas coriáceas que presentan sempre cor verde, as flores presentan catro pétalos e son fortemente olorosas e o froito é unha drupa negra e zumarenta. Típico da garriga propia da vexetación mediterránea, sobre todo frecuente por entre as aciñeiras, é moi resistente á seca.
Existen dúas subespecies
Propiedades
Emprégase coma purgante, laxante, adstrinxente.
Eduardo Mondlane
Eduardo Chivambo Mondlane, nado o 20 de xuño de 1920 e finado o 3 de febreiro de 1969, foi presidente do Fronte de Liberación de Mozambique (FRELIMO) dende 1962 ata o seu asasinato en 1969.
Educación
Era o cuarto de 16 irmáns, fillo dun xefe tribal, da tribo bantú dos tsonga. Mondlane naceu na África Oriental Portuguesa en 1920. Ata os doce anos traballou coidando rabaños de cabras. Asistiu a varias escolas primarias antes de entrar nunha escola suíza presbiteriana. Prohibíuselle asistir á escola secundaria en Mozambique posto que nesa época estaba acabando a escola primaria e as leis coloniais portuguesas indicaban que era demasiado maior para entrar.
Este feito e outros mostráronlle o que significaba vivir nunha sociedade oprimida. Como non podía estudar en Mozambique marchou a Suráfrica, onde estudou nunha escola parroquial en Lemana, na a rexión de Transvaal. Pasou un ano na escola Jan Hofmeyer de Traballo Social e ingresou na Universidade Witwatersrand, en Johannesburgo, pero foi expulsado do país un ano despois, en 1949, cando se instaurou o Apartheid.