cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos XI de Suecia
Carlos XI, nado en Estocolmo o 24 de novembro de 1655 e finado na mesma cidade o 5 de abril de 1697, foi o Rei de Suecia entre 1660 ata a morte, Duque de Bremen e Príncipe de Verden (1660-1697) e conde do Palatinado-Zweibrücken (1681-1697) como Carlos I. Era o único fillo do matrimonio do rei Carlos X Gustavo e Eduviges Leonor de Holstein-Gottorp.
Traxectoria
Carlos XI foi un dos monarcas máis poderosos e destacados da historia do seu país. A súa obra no goberno foi esencialmente administrativa, logrando así reestruturar o Estado e levantar ao país da crise na que se achaba despois de numerosas guerras. Se ben nos seus inicios tivo proclividade pola guerra, durante a maior parte do seu reinado mantivo a paz, e evitou as confrontacións internacionais. A paz permitiulle centrarse na política interior, combater aos grupos de interese dentro da administración pública, realizar profundas reformas e erixirse como monarca absoluto.
Francisco Andrade Marín
Francisco Higinio Andrade Marín y Ribadeneira, nado en Quito en 1841 e finado ibídem en 1935, foi un político ecuatoriano, presidente encargado do país entre o 6 de marzo e o 1 de agosto de 1912, ademais de alcalde de Quito en catro ocasións.
Presidencia
Logo do golpe do 5 de marzo de 1912, que privou a vida aó xeneral Julio Andrade Rodríguez e obrigou a renunciar ó Goberno de Carlos Freile Zaldumbide, Francisco Andrade Marín, entón presidente da Cámara de Deputados, recibiu do xeneral Leónidas Plaza Gutiérrez a misión de conducir os destinos da República. Freile Zaldumbide, sen carácter para afrontar as circunstancias, dispúxose a renunciar para despois de poucos días protestar ante os feitos consumados, mentres que Andrade Marín, dobregado ante a vontade de Plaza Gutiérrez, fíxose cargo do Executivo en nome dunha Constitución que non existía, para traspasala despois de poucos meses ó xeneral Plaza.
Durante o seu interinazgo tratou de preparar as xornadas electorais que se celebraron sen ningún entusiasmo, porque de antemán coñeceuse que o único candidato triunfante sería o xeneral Leónidas Plaza, como o foi en efecto, mercé ós votos e empregados en troques de defender os seus cargos burocráticos e de militares de rápidos ascensos. Reunido o Congreso en 1912, Andrade Marín leu unha mensaxe en que se refería longamente ós acontecementos de marzo, pero con afirmacións tan simplistas que foron refutadas polo Dr. Tobar con palabras moi fortes. O mesmo día Andrade Marín preferiu ceder as rendas do Goberno ó presidente do Senado Alfredo Baquerizo Moreno.
Frank Dochnal
Frank J. Dochnal, nado en St. Louis (Missouri) o 8 de outubro de 1920 e finado na mesma cidade o 7 de xullo de 2010, foi un piloto de carreiras estadounidense.
Traxectoria
Tivo algún éxito nas carreiras locais en Missouri antes de facer un único intento de cualificar para un Gran Premio de Fórmula Un aos 42 anos, cun Cooper T51 no Gran Premio de México de 1963. Este intento fracasou despois de ter un choque durante a práctica non oficial. Neste punto, retirouse da condución e continuou a traballar como mecánico de carreiras. Máis tarde traballou para Howard Hughes e como técnico oficial de USAC.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
The Tales of Beedle the Bard
The Tales of Beedle the Bard (en galego, Os contos de Beedle o bardo) é un libro de relatos para nenos escrito pola autora británica J. K. Rowling. Foi mencionado por primeira vez no sétimo libro do ciclo novelístico Harry Potter e, mediante o recurso da metaficción, a autora fíxoo pasar por un libro real que sería escrito no século XV por Beedle, recoñecido autor na literatura máxica do universo "Harry Potter".
Rowling escribiu o libro trala publicación de Harry Potter e as reliquias da morte. A autora non o ideou co obxectivo de publicalo, senón que produciu unha edición limitada de só sete copias feitas a man e ilustradas por ela mesma. Un deles foi adquirido polo sitio web Amazon.com nunha poxa en 2007. O portal de vendas online pagou 1,95 millóns de libras esterlinas (arredor de 2,29 millóns de euros) polo exemplar, co que se converteu no manuscrito literario moderno que maior cotización conseguiu nunha poxa. Os cartos recadados destináronse á campaña de caridade The Children's Voice, que preside Rowling xunto con Emma Nicholson, baronesa de Winterbourne.
Dada a crecente demanda do público lector afeccionado á saga Harry Potter por coñecer o texto, a autora aceptou publicar a colección de contos o 4 de decembro de 2008 a nivel mundial. O recadado destinouse á organización Children's High Level Group.
Toxina
As toxinas (do grego τοξικόν toxikon) son substancias velenosas producidas por células de organismos vivos. As toxinas non inclúen a velenos producidos sinteticamente. O termo empregouno por primeira vez o químico Ludwig Brieger (1849–1919).
As toxinas poden ser aquelas pequenas moléculas, péptidos ou proteínas que causen enfermidades por contacto con ou por absorción nos tecidos corporais e que interactúen con macromoléculas biolóxicas, como enzimas ou receptores celulares. As toxinas varían amplamente na súa capacidade de toxicidade. Van desde pequenas inchazóns, como as de picaduras de abellas, a mortes súbitas, como as da toxina botúlica.
Biotoxina
As biotoxinas clasifícanse ademais en biotoxinas de fungos (ou micotoxinas), biotoxinas microbianas, biotoxinas de plantas (ou ficotoxinas) e biotoxinas animais. Ás biotoxinas producidas en medios acuáticos chámaselle biotoxinas mariñas.
As toxinas que producen os microorganismos son os factores que determinan a virulencia dos patóxenos microbianos e/ou a capacidade de evasión inmune do hóspede.
O papel das bioxotinas na natureza son:
Toxinas ambientais
O termo toxina ambiental emprégase ás veces para incluír explicitamente a contaminantes sintéticos. Inclúen a produtos contaminantes industriais e outras substancias tóxicas producidas artificialmente. Este termo, que contradí as outras definicións de toxina, emprégase habitualmente en campos fóra das microbioloxías.
Algúns casos de toxinas ambientais que se transmite a través da cadeas tróficas de medios mariños e son prexudiciais para a saúde humana son:
Galería de imaxes de Gondomar
Galería de imaxes do concello de Gondomar na provincia de Pontevedra.
1124
Mortes
1120'erne
Daniel Cortezón
Daniel Cortezón Álvarez, nado en Ribadeo o 6 de febreiro de 1927 e finado en Lugo o 4 de outubro de 2009, foi un prolífico escritor galego, autodidacta, coñecido de xeito principal pola súa produción teatral, fundamentalmente de carácter histórico.
Traxectoria
Ó seu retorno a Galicia residiu en Vigo e Ribadeo de xeito alternativo, onde foi pregoeiro da XIX Feira do Libro Galego (Ribadeo, 1988) e mantivo numerosos contactos no ámbito cultural, como a súa relación coa Asociación Cultural Francisco Lanza, ou a amizade con Fermín Penzol e Juan Luis Vega Prada. Con anterioridade a este retorno xa destacara na labor cultural, máis aló do resalte como escritor participando en iniciativas como o padroádego da Biblioteca 'El Viejo Pancho' de Ribadeo, que para el foi unha fase de dedicación a unha institución á que tanto debía.
Persoa serena, cunha ampla e rica cultura debida a unha autoformación. Sirvan as frases seguintes de autodefinición do que foi a súa formación: “Eu son absolutamente autodidacta. Apenas fun á escola para aprender as primeiras letras. Da biblioteca de Ribadeo lin, ao longo de vinte e tantos anos, no mostrador da farmacia, os máis de 3000 volumes cos que contaba”.
Outros
Suso Peña: La Mirada Mágica (Publilar, 2006, ISBN 978-84-611-1666-9), por Daniel Cortezón, Jaime Fernández e Manuel López. Confeccionado tras a morte de Suso Peña, coma homenaxe, recolle fotos, debuxos e banda deseñada, con texto de Daniel Cortezón.
Premios e distincións
Ten abundantes galardóns, dende o 'Premio auxiliares de farmacia', obtido no 1953 por Decálogo del auxiliar de farmacia.
Formou parte do Consello Asesor da revista Cadernos Ribadenses.
No 2011 publicouse un libro homenaxe con máis de 70 colaboracións.
No ano 2003 comezouse a facer en Ribadeo unha mostra de teatro na súa honra.
-48
Outros
Historia ano a ano
Río Tana
O Río Tana é o río máis extenso de Kenya. Percorre 800 km cara sueste, dende os Montes Aberdare até ao Océano Índico, onde desauga cerca de 90 km ao nordeste de Melinde. No curso superior do río foron construídas varias presas nas décadas de 1960 e 1970 para aproveitamento hidroeléctrico. Na parte inferior do seu curso, na planicie, practícase a agricultura.
Liga de Campións da UEFA 1995-96
A Liga de Campións da UEFA 1995-96 foi a edición número 41 da máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA. A rolda previa da competición disputouse en agosto. A fase de grupos comezou en setembro e rematou en decembro. Os cuartos de final foron en marzo, as semifinais en abril, e a final foi o 22 de maio de 1996. Na final enfrontáronse o campión da edición anterior, o Ajax Ámsterdan, e mailo campión italiano, o Juventus FC, que venceu nos penaltis por 4 a 2 despois de que o encontro rematase 1 a 1.
Fase de Grupos
Os 8 equipos que non tiveron que pasar pola fase previa eran: FC Porto, FC Nantes, Spartak Moscova, Blackburn Rovers, Juventus FC, Borussia Dortmund, Ajax Ámsterdan e Real Madrid. Os outros 8 equipos que participaron na fase de grupos foron o que se clasificaron na rolda previa.
Grupo D
Ó remate da fase de grupos clasificáronse para cuartos de final os 2 primeiros equipos de cadanseu grupo.
Up
Up ou UP pode referirse a:
Dorothy Caruso
Dorothy Park Benjamin Caruso, nada en Hastings-on-Hudson (Nova York) o 6 de agosto de 1893 e finada en Baltimore (Maryland) o 16 de decembro de 1955, foi unha escritora estadounidense, muller e biógrafa do tenor italiano Enrico Caruso.
Traxectoria
Dorothy Park Benjamin foi filla do avogado Park Benjamin Jr. e de Ida Crane.
O 20 de agosto de 1918 casou con Enrico Caruso. En 1919 tiveron unha filla, Gloria Grazianna Victoria America Caruso Murray. Enrico Caruso morreu en 1921.
Dorothy Caruso casou co capitán Ernest Augustus Ingram (1892-1954) en Londres o 28 de novembro de 1923. Tiveron unha filla, Jacqueline Dorothy Ingram (1924-1994) e divorciáronse en novembro de 1925. En 1933 casou co doutor Charles Adam Holder (1872-1955).
En 1942, durante unha viaxe en barco aos Estados Unidos desde Francia coñeceu a Margaret Caroline Anderson, con quen comezou unha longa amizade. Viviron xuntos até a morte de Dorothy por mor dun cancro. Foi soterrada no cemiterio de Druid Ridge en Baltimore.
Obra
Dorothy Park Benjamin Caruso escribiu dúas biografías do seu primeiro home. A segunda dela foi levada ao cine en 1951 co título de The Great Caruso, con Mario Lanza como protagonista
Montecelo, Felmil, Begonte
Montecelo é un lugar da parroquia de Felmil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres).
1125
Mortes
Historia ano a ano
1120'erne
Cavidade paleal
Cavidade paleal dos moluscos
miniatura|250px|[[Pleurobranchaea meckelii mostrando o ctenidio.]] A cavidade paleal ou cavidade do manto é unha cámara que se forma pola expansión laminar do manto repregada interiormente e que circunda todo o animal para adherirse ao pé orixinando unha canle denominada suco paleal, situada na parte posterior do corpo (da parte anterior deste suco sobresae, cando está presente, a cabeza).
Na cavidade paleal desembocan os nefridios, os gonóporos e o ano (cuxos órganos correspondentes están aloxados no saco visceral. Así mesmo, é onde se aloxan os osfradios (órganos quimiorreceptores).
Pero a función máis importante da cavidade paleal é a de ser a sede dos intercambios respiratorios, xa que contén as branquias, aquí chamadas ctenidios, órganos constituídos por un septo axil sobre o que se insiren unhas lamelas transversais (a xeito de peite, de aí o seu nome) que se alternan a dereita e esquerda. Nos escafópodos e nos gasterópodos pulmonados terrestres faltan os ctenidios e, daquela, a cavidade do manto fuciona directamente como órgano respiratorio.
Bivalvos e cefalópodos
A circulación da auga permite achegar o oxíxeno para a respiración e a expulsión da urina e os gametos. A auga circula dentro da cavidade paleal grazás ás células ciliadas do manto nos bivalvos. Nos cefalópodos o manto que rodea a cavidade paleal está, á súa vez, rodeado de potentes músculos capaces de efectuaren contraccións repentinas e sincrónicas que expulsan a auga a presión.
Gasterópodos terrestres
Nos gasterópodos terrestres (como os caracois), a cavidade paleal está en contacto co exterior a través dun orificio estreito, chamado pneumostoma, que permite evitar a deshidratación. A superficie interna da cavidade paleal está moi vascularizada e o intercambio gasoso hematose prodúcese a través do epitelioe, e músculos moi potentes permiten a ventilación, de maneira que actúa aquí a cavidade paleal actúa como un pulmón. (Non é un órgano homólogo dos vertebrados terrestres).
Outro tipo de cavidade paleal
Nos braquiópodos existe unha cámara, tamén chamada ás veces cavidade paleal, onde se retrae o lofóforo, pero que non é homóloga da dos moluscos; de feito, braquiópodos e moluscos experimentaron unha sorprendente evolución converxente.
Sete espadas
Sinopse
A dinastía Ching instaurase no imperio oriental ante unha gran revolta pola súa orixe manchú. Os focos rebeldes nacionalistas e anti-manchús que aparecen, obrigaron ao goberno a prohibir as artes marciais en todo o país. Sun Honglei (Vento de fogo), un ex oficial do exército da anterior dinastía, aproveita a oportunidade para gañar poder e atacar un enclave do norte chamado Vila Marcial. Un verdugo retirado, Fu Qingzhu, únese aos habitantes da vila para combater contra a tiranía de Sun Honglei. Para iso, viaxan até o Monte do Ceo e pídenlle axuda ao Mestre da Sombra Resplandecente.
1126
Mortes
Historia ano a ano
O Peto, Felmil, Begonte
O Peto é un lugar da parroquia de Felmil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Antonio Mariño de Lobeira
Traxectoria
Fillo do tamén nobre Pedro Mariño de Lobeira Lemos, señor da Serra de Outes, foi bautizado o 18 de xullo de 1640. O seu irmán máis vello Fernando Antonio Mariño de Lobeira, herdou o señorío da Serra de Outes e transformouno en marquesado.
Foi tenente xeneral do exército do rei de España e mariscal de campo de infantería en Flandres.
Honras
Foi elixido cabaleiro da Orde de Santiago en 1688, e primeiro marqués de Mariño, título concedido por Filipe V en 1705. Ao non ter descendencia o título extinguiuse con el ata que foi recuperado en 1921.
Bro Sant Malou
Bro Sant Malou (Pays de Saint-Malo en francés, Paeï de Saent-Malò en galó) é un dos bròiù (países) nos que se dividía a Bretaña histórica. Consta de 198 vilas nun territorio de 3.946 km² e unha poboación de 355.052 habitantes, segundo o censo de 2007. A capital é Sant-Maloù.
Manuel Díaz y Díaz
Manuel Cecilio Díaz y Díaz, nado en Mugardos o 14 de agosto de 1924 e finado en Santiago de Compostela o 4 de febreiro de 2008 foi un latinista e medievalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Clásica pola Universidade de Madrid en 1945. Fixo o doutoramento en 1949, obtivo praza de catedrático de instituto e, despois, de catedrático de Filoloxía Latina nas Universidades de Valencia (1953-1956), Salamanca (1956-1968) e finalmente na Universidade de Santiago de Compostela dende 1968. Entre 1971 e 1974 foi director do Colexio Universitario de Lugo. Membro da sección de Patrimonio Histórico do Consello da Cultura Galega polo Instituto de Estudos Xacobeos dende 1991, investigou sobre todo o latín medieval. Era especialista en lingua e literatura latinas e en numerosos aspectos do mundo medieval (literatura, Cristianismo, Codicoloxía o Paleografía, entre outros). Casou con Joaquina de Bustamante e tivo cinco fillos, entre eles o filólogo José Manuel Díaz de Bustamante.
Os seus traballos abarcan todas as materias relacionadas coa Idade Media española: desde o estudo da cultura libresca visigoda, ata os inicios da cronística do Reino de Asturias. Foi mestre e mentor de toda unha xeración de historiadores e filólogos. Entre os seus discípulos figuran Santiago Jiménez, Fernando López Alsina e Mercedes Brea.
Foi o primeiro presidente da Axencia para a Calidade do Sistema Universitario en Galicia (ACSUG).
Recoñecementos
Recibiu en 1979 a Medalla ao Mérito Docente da Orde de Afonso X o Sabio, e en 1997, o Premio Nacional de Investigación Ramón Menéndez Pidal; en 2003, o sétimo premio do Grupo Compostela, de universidades de toda Europa. Foi doutor honoris causa polas Universidades Clásica de Lisboa (1980), Salamanca (1993), Coímbra (2002) e León. En 1991 recibiu a medalla de Prata de Galicia, e en 1994 o Concello de Santiago outorgoulle a Medalla de Ouro ao mérito cultural. O Grupo Compostela de Universidades concedeulle en 2003 o VII Premio Internacional Compostela-Xunta de Galicia. Foi académico correspondente da Academia de Ciencias de Lisboa.
1127
Mortes
Historia ano a ano
1120'erne
Teolindo Cortiña
Teolindo Cortiña Toural, nado en Toldaos (O Incio) en 1884 e finado na mesma parroquia o 29 de maio de 1972, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
Foi párroco rural en Sirgal e despois en Penas, no concello de Monterroso, nas súas obras empregou o pseudónimo de Antón de Sirgal. Foi cofundador e colaborou en El Eco del Ulla, o periódico do agrarismo católico editado nos anos vinte en Monterroso. A súa obra céntrase na loita contra o caciquismo e no apoio ao réxime franquista con escasos méritos literarios, compensándoo co emprego dunha lingua popular moi rica.
Regueira, Felmil, Begonte
Regueira é un lugar da parroquia de Felmil no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
As Chabolas, Sanín, Ribadavia
As Chabolas é un lugar da parroquia de Sanín, no concello ourensán de Ribadavia, na comarca do Ribeiro. Segundo o IGE, en 2015 tiña 20 habitantes (7 homes e 13 mulleres).
Xosé María Costa
Xosé María Costa Gómez, nado en Chantada en 1951, é un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Reside en Barcelona dende 1968, cidade onde cursou estudos de Dereito. Ten colaborado con traballos de crítica literaria en diversos medios, como A Nosa Terra.
Lingua basaa
A lingua basaa (tamén chamada basa, bissa) é unha lingua bantú falada no Camerún. Ten arredor de 230.000 falantes.
Ton
O basaa ten catro tons: alto, baixo, descendente e ascendente.
Javier Castroviejo Bolívar
Javier Castroviejo Bolivar, máis coñecido por Javier Castroviejo, nado o 5 de outubro de 1940 en Bueu, é un biólogo e investigador galego.
Formación
Fillo de Xosé María Castroviejo Blanco-Cicerón, sendo neno trasladouse coa súa familia a Tirán (Moaña). Estudou o bacharelato en Vigo, o primeiro curso de Ciencias Biolóxicas na Universidade de Santiago de Compostela e o resto na Universidade Complutense de Madrid, onde se licenciou en 1965. Unha vez licenciado, marchou a Alemaña (onde estivo desde 1965 a 1968) para realizar a tese de doutoramento, que presentou na Universidade Complutense en 1972, co título "Contribución al conocimiento de la taxonomía, ecología, biología del celo y mudas del urogalo (Tetrao urogallus L.) en España", cualificada coa máxima nota.
Labor investigador e docente
Nese mesmo ano de 1972 obtivo por concurso-oposición unha praza de colaboración científica do CSIC para traballar na Estación Biolóxica de Doñana. Dous anos despois foi nomeado director en funcións e, en 1975, director efectivo de dito centro, que dirixiu até 1988. Foi profesor de investigación do CSIC até 2001, e impartiu clases durante un curso na Universidade de Salamanca.
O seu contacto en 1957 con Félix Rodríguez de la Fuente foi decisivo: compartiu con el numerosas experiencias, colaborou nas súas famosas Enciclopedias (Fauna e Fauna ibérica) e dedicouse ao estudo e defensa das especies protexidas. Deste gran divulgador dixo:
Foi un dos redactores da vixente Lei 91/1978 sobre o Parque Nacional de Doñana e o Real Ddecreto 357/1984, que modificaba o Plan Almonte-Marismas. Ademais de contribuír á detención do proxecto do Plan Almonte-Marismas e da estrada costeira, o seu labor foi fundamental para que a área protexida do Parque Nacional se incrementara en 13 000 ha e unhas 50 000 de preparque. Foi un dos fundadores, e presidente, da Asociación de Amigos de Doñana, vicepresidente e presidente do Comité MAB (Home e Biosfera) da UNESCO, e presidente do Consello Internacional de Coordinación do MAB da UNESCO (París). Así mesmo presidiu a IberoMAB (Red de Comités y Reservas de Biosfera de Iberoamérica y el Caribe).
Dirixiu 7 teses de doutoramento na Universidade de Sevilla na Universidade Complutense de Madrid.
Artigos en revistas
Castroviejo publicou un cento de artigos en revistas científicas, entre os que se poden citar:
Clorofila b
miniatura|220px|esquerda|Os [[espectro de absorción|espectros de absorción das clorofilas a e b. O uso de ambas xuntas mellora o intervalo de lonxitudes de onda do espectro de absorción de luz para producir enerxía.]] A clorofila b é un tipo de clorofila que funciona como pigmento fotosintético, que colabora na absorción da enerxía da luz na fotosíntese. É máis soluble que a clorofila a en solventes polares debido ao seu grupo carbonilo. A súa cor é amarela, e absorbe principalmente luz azul.
Nas plantas terrestres, as antenas recolectoras de luz arredor do fotosistema II conteñen a maioría da clorofila b da planta. Por tanto, en cloroplastos adaptados á sombra, que teñen unha proporción incrementada de fotosistema II en relación ao fotosistema I, hai unha menor proporción de clorofila a con respecto á b. Isto é adaptativo, xa que o incremento de clorofila b aumenta o intervalo de lonxitudes de onda absorbidas polos cloroplastos adaptados á sombra.
La Golondrina
Historia e características
Apareceu en xullo de 1894. Revista veraniega que se fixo eco de todos os balnearios da provincia de Pontevedra. Estaba dirixida por Fabián Bisbal Gonsálvez. Entre os seus colaboradores figurou Manuel del Río Candamo. Cesou a súa publicación en outubro de 1884. Volveu aparecer en xullo de 1895 para cesar nese ano.
Bro Dreger
Bro Dreger (Trégor en francés) é un dos bròiù (países) nos que se dividía a Bretaña histórica. Consta de 127 vilas nun territorio de 2.251 km² e unha poboación de 202.580 habitantes, segundo o censo de 2007. A capital é Landreger.
Bon Xesús, Barallobre, Fene
Bon Xesús é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 84 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 42 homes e 42 mulleres.
O lugar está situado nunha zona elevada da parroquia, desde onde se pode ver a ría de Ferrol e os estaleiros de Navantia en Ferrol.
L'insulte
L'insulte (en قضية رقم ٢٣‎ translit. Qadiyya raqm 23, lit. 'Caso Nº 23') é un filme franco-libanés de 2017 dirixido por Ziad Doueiri e coescrito por Doueiri e Joelle Touma. Foi estreado na sección principal do Festival Internacional de Cine de Venecia. En Venecia, Kamel El Basha gañou a Copa Volpi ó mellor actor. Foi escollido como o candidato do Líbano para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, sendo nomeado na 90ª edición dos premios.
Argumento
Unha discusión que xurdiu dun incidente trivial leva o cristián libanés Tony e o refuxiado palestino Yasser a intercambiar duras palabras despois de que Yasser intentase reparar un desaugadoiro no balcón de Tony. As consecuencias conducen á violencia, aos enfrontamentos ante a xustiza, que chega a converterse nun caso nacional que reabre vellas feridas a causa da guerra.
Cada un dos protagonistas viuse afectado por un evento histórico traumático na súa mocidade: o masacre de Damour no caso de Tony e o Setembro Negro en Xordania no caso de Yasser.
Rosario Mariño de Lobeira
María del Rosario Mariño de Lobeira e Pardo de Figueroa, ou de Lobera, nada en Pontevedra o 14 de novembro de 1734 foi unha nobre galega do século XVIII da Casa Mariño de Lobeira.
Traxectoria
Filla de Fernando Pablo Mariño de Lobeira Nieto e da dama betanceira María Juana Micaela Pardo de Figueroa, era a maior de catro irmás, todas mulleres. Grazas a iso herdou do seu pai os títulos de condesa do Arco, condesa de Guaro, marquesa de Villafiel e IV marquesa da Serra. Casou en 1751 co militar e nobre madrileño Antonio Patiño e Castro.
Todos os seus títulos nobiliarios pasaron ao seu fillo Ramón Patiño Mariño de Lobeira, que xa naceu fóra de Galicia. A partir de Rosario Mariño, os posuidores destes títulos deixan de ser galegos.
Outeiro, Muro, Láncara
Outeiro é un lugar da parroquia de Muro, no concello galego de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2009 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
1128
Mortes
Historia ano a ano
1120'erne
Emilio Lledó
Emilio Lledó Íñigo, nado en Sevilla o 5 de novembro de 1927, é un filósofo español.
Traxectoria
Formado en Alemaña, onde marchou con 26 anos, profesor nas universidades de Heidelberg, La Laguna, Barcelona e Madrid. Membro da Real Academia Española dende 1993, é recoñecido a nivel mundial.
Fernando Pablo Mariño de Lobeira Nieto
Fernando Pablo Mariño de Lobeira Nieto, nado en Palencia o 8 de marzo de 1712, foi un aristócrata galego do século XVIII da Casa Mariño de Lobeira.
Traxectoria
Morgado de Fernando Pablo Mariño de Lobeira Quirós, herdou deste os títulos de marqués da Serra e viceconde de Albeos, e da súa nai Isabel Nieto os de conde de Guaro e conde do Arco.
Con vinte anos casou coa dama betanceira Micaela Pardo de Figueroa, coa que tivo catro fillas; entre elas, a herdeira Rosario Mariño de Lobeira.
O Seixo, Sanín, Ribadavia
O Seixo é un lugar da parroquia de Sanín, no concello ourensán de Ribadavia, na comarca do Ribeiro. Segundo o IGE, en 2015 tiña 43 habitantes (23 homes e 20 mulleres).
Golfo de Nápoles
O golfo de Nápoles (en italiano golfo di Napoli) é un golfo do mar Tirreno (mar Mediterráneo) que se encontra na costa suroeste de Italia.
Peróxido de hidróxeno
O peróxido de hidróxeno que, en solución acuosa, é coñecido comercialmente como auga osixenada, é un líquido claro de fórmula química H2O2. É un pouco máis viscoso que a auga, ten propiedades oxidantes fortes, é incoloro á temperatura ambiente e ten un característico sabor amargo. Ten propiedades oxidantes fortes, polo que é un axente branqueador moi poderoso. Emprégase como desinfectante, oxidante e como propelente en foguetes.
Golfo de Nápoles
No golfo encóntrase, ao norte, a cidade de Nápoles —capital da rexión da Campania e da cidade metropolitana de Nápoles— e a de Pozzuoli. Entre os lugares destacábeis están as antigaa cidades romanas de Pompeia e Herculano e o volcán Vesuvio, situado ao leste do golfo. Ao sur, cerra o golfo a península Sorrentina, cuxa principal cidade é Sorrento. Esta península separa o golfo de Nápoles do golfo de Salerno.
Peróxido de hidróxeno
O peróxido de hidróxeno é unha especie reactiva de osíxeno e é o peróxido máis simple, xa que ten un único enlace osíxeno-osíxeno. Decomponse a modo cando se expón á luz, e rapidamente na presenza de compostos orgánicos ou reactivos. Gárdase normalmente cun estabilizador nunha solución lixeiramente acídica nunha botella escura que impide o paso da luz. O peróxido de hidróxeno se atopa en sistemas biolóxicos, incluído o corpo humano. Enzimas que usan ou descompoñen o peróxido de hidróxeno se clasifican como peroxidasas.
Blanca Varela
Blanca Leonor Varela Gonzales, nada en Lima o 10 de agosto de 1926 e finada o 12 de marzo de 2009, foi un poeta peruana, considerada como unha das voces poéticas máis importantes do xénero en América Latina.
Golfo de Nápoles
O golfo está limitado polas illas de Capri, Ischia e Procida.
Peróxido de hidróxeno
Estrutura
O peróxido de hidróxeno e unha molécula non planar cunha simetría (retorta) C2; isto foi mostrado por primeira vez por Paul-Antoine Guiguère en 1950 usando espectroscopía de infravermellos. Aínda que o enlace O-O é un enlace sinxelo, esta molécula ten unha barreira de rotación entre enantiómeros relativamente alta, de 386cm-1 (4.62 kJ/mol) mediante a configuración trans, e 2460 cm−1 (29.4 kJ/mol) mediante a configuración cis. Crese que estas barreiras son causadas pola repulsión entre os pares solitarios de electróns dos átomos de osíxeno adxacentes e os efectos dipolares entre os enlaces O-H. Para comparar, a barreira rotacional do etano (C2H6) é 1040 cm−1 (12.4 kJ/mol).
Golfo de Nápoles
A rexión é un importante destino turístico en Italia pola beleza a súa costa e illas, e polas ruínas romanas de Pompeia e Herculano, destruídas durante a erupción do Vesuvio do ano 79.
Blanca Varela
Traxectoria
A partir de 1947, empezou a colaborar na revista Las Moradas que dirixía Westphalen. En 1949 chegou a París, onde entrou en contacto coa vida artística e literaria do momento, guiada por Octavio Paz, unha figura determinante na súa carreira literaria, que a vinculou co círculo de intelectuais latinoamericanos e españois radicados en Francia. Desta etapa data a súa amizade con Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Henri Michaux, Alberto Giacometti, Léger, Tamayo e Carlos Martínez Rivas, entre outros.
Peróxido de hidróxeno
Estrutura
O ángulo dihedral de aproximadamente 100° entre os dous enlaces O-H fai que esta molécula sexa quiral. Trátase do enantiómero máis pequeno e simple. Relacionado con isto, propúxose que as interaccións enantioespecíficas dun enantiómero en vez doutro puideran levar a amplificación dunha forma enantiomérica dos ácidos ribonucleicos, dando así á orixe da homoquiralidade no mundo do ARN.
Blanca Varela
Traxectoria
Despois da súa longa tempada en París, Varela viviu en Florencia e logo en Washington, cidades onde se dedicou a facer traducións e eventuais traballos xornalísticos. En 1962, regresa a Lima para estabelecerse definitivamente e cando viaxa adoita facelo principalmente ós Estados Unidos, España e Francia. O feito que algunhas das súas obras sexan traducidas ó alemán, francés, inglés, italiano, portugués e ruso implica un recoñecemento á súa obra fóra das fronteiras do seu país natal. A diferenza doutros escritores, Blanca Varela non adoitaba dar entrevistas e as súas aparicións en público son máis ben escasas e discretas. Foi condecorada coa Medalla de Honra polo Instituto Nacional de Cultura do Perú.
Morreu o 12 de marzo de 2009 en Lima, á idade de 82 anos.
Peróxido de hidróxeno
Comparación con compostos análogos
O peróxido de hidróxeno ten varios análogos estruturais con tipos de enlace Hm-X-X-Hn (na táboa inferior se inclúe a auga para comparación). Ten o máis alto punto teórico de ebulición desta serie (X = O, N, S). O seu punto de fusión é tamén bastante alto, comparable ao da hidracina e auga: soamente hidroxilamina cristaliza máis rápido de forma significativa, indicando a gran forza das pontes de hidróxeno do peróxido de hidróxeno. Difosfano e disulfuro de hidróxeno posúen débiles pontes de hidróxeno e teñen pouca similitude química co peróxido de hidróxeno. Estruturalmente falando, estes análogos todos adoptan estruturas tortas similares, debido á repulsión entre os adxacentes pares solitarios de electróns.
Descubrimento
Foi descuberto por Louis Jacques Thénard en 1818 como resultado da mestura de peróxido de bario con ácido nítrico (tamén descubriu que, substituíndo o ácido nítrico con ácido clorhídrico, o proceso melloraba). O peróxido de hidróxeno fórmase conxuntamente co cloruro de bario, sendo ambos solubles en auga. O cloruro de bario pódese eliminar precipitándoo mediante o uso de ácido sulfúrico,.
A determinación da estrutura molecular do peróxido de hidróxeno resultou ser moi difícil. En 1892, o físico-químico italiano Giacomo Carrara (1864-1925) determinou o seu peso molecular por descenso crioscópico, o cal confirmou que a súa fórmula molecular era H2O2. Como mínimo media ducia de hipotéticas estruturas moleculares parecían consistentes coa evidencia dispoñible. En 1934, o matemático inglés William Penny e o físico escocés Gordon Sutherland propuxeron a estrutura molecular do peróxido de hidróxeno que era moi similar á actualmente aceptada,.
Produción industrial
A día de hoxe, o peróxido de hidróxeno manufactúrase case de forma exclusiva polo proceso da antraquinona, que foi orixinalmente desenvolvido por BASF en 1939. Este proceso comeza pola redución dunha antraquinona (como a 2-etilantraquinona ou o 2-amil derivativo) á correspondente antrahidroquinona, típicamente por hidroxenación sobre un catalizador de paladio. Na presenza de osíxeno, a antrahidroquinona se autoxida: os átomos febles de hidróxeno dos grupos hidroxi transfírense á molécula de osíxeno, para dar lugar ao peróxido de hidróxeno, rexenerando á antraquinona neste proceso. A maioría dos procesos comerciais conseguen esta oxidación burbulleando aire comprimido a través dunha solución de antrahydroquinona. O peróxido de hidróxeno se extrae da solución e a antraquinona se recicla para repetir os ciclos de hidroxenación e oxidación,.
A reacción neta do proceso catalizado pola antraquinona é :
O prezo do proceso depende moito da reciclaxe efectiva dos solventes de extracción, do catalista hidroxenador e da quinona, que adoita ser cara.
Dispoñibilidade
O peróxido de hidróxeno está normalmente dispoñible como unha solución en auga. Está normalmente dispoñible en farmacia a unha concentración 3 e 6% (peso/peso). Para o seu uso en laboratorio, as solucións máis comúns son de 30% (peso/peso, equivalente a 9.8M). Solucións de peróxido de hidróxeno con concentracións máis altas tamén están dispoñibles, pero dado o potencial de solucións maiores de 68% de convertirse en vapor de auga e oxíxeno, e a temperatura deste vapor incrementando canto máis alta sexa a concentración, estas solucións son moito máis perigosas de manipular e precisan de coidados especiais e do seu almacenamento en áreas dedicadas.
Produción e metabolismo do peróxido de hidróxeno celular
A principal fonte do peróxido de hidróxeno celular provén da dismutación do anión superóxido (O2–·), ben de forma espontánea ou catalizada pola enzima superóxido dismutasa (SOD).
2 + 2  →  +
As principais fontes de produción do anión superóxido en humanos e outros animais son: (i) as NADPH oxidasas, presentes nas membranas celulares, e (ii) os complexos I e III da cadea de transporte de electróns mitocondrial,. Ademais, existe produción directa de peróxido de hidróxeno no peroxisoma, que posúe enzimas que producen peróxido de hidróxeno a partir da oxidación de ácidos graxos, D-amino ácidos e xantina, entre outros compostos.
Hai dous grupos principais de enzimas que descompoñen o peróxido de hidróxeno:
(i) A catalasa, que descompón 2 moléculas de peróxido de hidróxeno en agua e osíxeno, grazas ao seu grupo hemo no sitio activo.
(ii) A tiol peroxidasa, que descompón 1 molécula de peróxido de hidróxeno en auga, grazas a un extremadamente reactivo grupo tiol do aminoácido cisteína no seu sitio activo (citación requirida). Neste proceso un dos átomos de oxíxeno se transfire ao grupo tiol (R-SH), xerando un intermediario coñecido como ácido sulfénico (R-SOH) (citación requirida). Este intermediario é de vida curta e tende a reaccionar cun grupo tiol veciño (outra cisteína da mesma proteína ou dunha proteína veciña), xerando un disulfuro (R-S-S-R') e liberando unha molécula de auga. .
Información xeral
O peróxido de hidróxeno gasoso aparece naturalmente en cantidades pequenas no aire. É inestábel e descomponse rapidamente en osíxeno e auga con liberación de calor. Aínda que non sexa inflamábel, é un axente oxidante poderoso que pode causar a combustión espontánea en contacto con materia orgánica ou algúns metais como o cobre ou o bronce.
Atópase en concentracións baixas (3-9%) en moitos produtos domésticos de uso medicinal e como clarexador da roupa e o cabelo. Na industria, o peróxido de hidróxeno emprégase en concentracións máis elevadas para clarexar tecidos e pasta de papel, como combustíbel para axuste e corrección nas traxectorias de naves espaciais. Na medicina utilízase como desinfectante ou axente esterilizante en autoclaves de plasma. Na área química úsase como compoñente da espuma de goma orgánica e outras substancias químicas. Tamén se utiliza para medir a actividade dalgunhas enzimas, como a catalase.
Tamén se lle fai actuar en diversos mecanismos de degradación de aminoácidos (en asociación con amino-oxidases), por causa do seu poder oxidante elevado. Pode actuar tamén na fotosíntese (ciclo do glioxilato) e na síntese de glicosa a partir de fontes que non conteñan carbohidratos (gliconeoxénese).
A auga osixenada utilízase tamén nos branqueamentos dentarios. Colócase na superficie dos dentes e actívase mediante un LED que facilita a penetración no esmalte dentario, actuando sobre os compostos cromóforos (confiren cor), quer da dentina, quer do esmalte, alterándoos ou eliminándoos.
O control do ASSET para probar vehículos non tripulados de reentrada atmosférica subescalados levaba propulsores de reacción de peróxido de hidróxeno.
Fernando Pablo Mariño de Lobeira Quirós
Fernando Pablo Mariño de Lobeira Quirós, nado en Pontevedra, foi un aristócrata galego dos séculos XVII e séculos XVIII da Casa Mariño de Lobeira.
Traxectoria
Morgado de Fernando Antonio Mariño de Lobeira, herdou deste os títulos de marqués da Serra e viceconde de Albeos.
Casou en Madrid en 1705 coa importante aristócrata canaria Isabel Nieto, condesa de Guaro e do Arco, coa que tivo cando menos a Fernando Pablo Mariño de Lobeira Nieto, o fillo máis vello e herdeiro dos seus títulos.
Universidade de East London
A Universidade de East London (UEL) é unha universidade situada no East End de Londres, Inglaterra. A universidade ten preto de 23.000 alumnos, con base en dous campus nas áreas de Stratford e Docklands.
Composto cíclico
En química, un composto cíclico é un composto químico no cal unha serie de átomos están conectados formando un anel ou bucle (o ciclo). Aínda que a gran maioría dos compostos cíclicos son orgánicos, hai tamén unhas poucas substancias inorgánicas que tamén poden formar estruturas cíclicas, como o xofre, silanos, fosfanos, ácido fosfórico, e ácido tribórico. Os compostos químicos poden ser homocíclicos se os átomos situados no vértice do anel son todos do mesmo elemento; dentro deles os máis salientables son os compostos carbocíclcos, no que o mencionado elemento é o carbono. Os compostos heterocíclicos teñen nos vértices do anel átomos de máis dun elemento químico. Os compostos cíclicos poden ser aromáticos ou non; por exemplo, o benceno é aromático mentres que o ciclohexano non. O termo "policíclico" utilízase cando se forma máis dun anel na molécula, como é o caso do naftaleno. O termo macrociclo úsase cando o anel contén máis dunha ducia de átomos.
Os compostos alicíclicos (de compostos alifáticos) noméanse de acordo co sistema de nomenclatura da IUPAC engadíndolles o prefixo ciclo ao nome do correspondente hidrocarburo de cadea aberta con igual número de átomos de carbono. Por exemplo: ciclopentano, ciclobutano etc.
Reaccións de abertura e peche do anel
dereita|miniatura|Reacción de peche do anel de Dieckmann. Reaccións típicas dos compostos cíclicos son as reaccións de peche do anel e as reaccións de abertura do anel.
Exemplos de reaccións de peche do anel son: Exemplos de reaccións de abertura do anel son:
Campeche
Campeche pode referirse a:
500 Millas de Indianapolis de 1953
right|300px|Vehículo gañador das 500 Millas de Indianápolis de 1953 As 500 Millas de Indianápolis de 1953 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 30 de maio de 1953 no Circuíto de Indianapolis. Foi incluída na tempada de Fórmula 1 de, da que foi a segunda carreira.
Bill Vukovich, logo de non cualificar o ano anterior, logrou a primeira vitoria de dúas consecutivas na Indy 500. Cunha temperatura ambiente de 32º e unha temperatura na pista superior a 54º. Esta carreira é a miúdo coñecida como a "Hottest 500" (a 500 máis quente), o piloto Carl Scarborough abandonou a carreira, e máis tarde morreu no hospital debido a un golpe de calor.
Debido ás condicións extremas de calor, varios condutores necesitaron ser relevados por outros pilotos, e algúns destes pilotos substitutos tamén necesitaron ser relevados. Vukovich, así como o segundo clasificado, Art Cross, correron a totalidade das 500 millas en solitario.
Práctica
O veterano piloto Chet Miller, dezaseis participacións, morreu nun accidente na práctica o 15 de maio.
Eliminatorias
A cualificación durou catro días. Vukovich clasificouse na pole, cunha velocidade de 222´72 km/h..
Carreira
O pole Bill Vukovich dominou a carreira, liderando 195 voltas e tamén logrou a volta rápida.
Carl Scarborough retirouse da carreira debido ao esgotamento por calor, e morreu máis tarde no hospital.
Castelló de la Plana
Castelló de la Plana é un concello e unha cidade da Comunidade Valenciana, capital da provincia de Castelló e da comarca da Plana Alta. Encóntrase situada na costa mediterránea. Limita con Borriol, Benicàssim, Almassora, l'Alcora e Onda.
Ten 177.924 habitantes (INE 2008). Ademais, é o núcleo principal dunha área metropolitana de 276.977 habitantes.
Xeografía
miniatura|esquerda|290px|Vista aérea de Castelló miniatura|esquerda|290px|Fachada principal da Concatedral A provincia de Castelló é unhas das zonas máis montañosas da península Ibérica, bañada á súa vez polo mar ao longo de 113 km de costa. As súas praias, ben coidadas (pois adoitan recibir bandeira azul), arroupan ao porto que canaliza unha parte importante das exportacións. A uns 48 km atópanse as Illas Columbretes, pertencentes ao termo municipal de Castelló desde 1955.
Relevo
A maior parte do termo, atópase sobre o "chairo aluvial da Plana", salvo unha pequena proporción ao Noroeste ocupada por pedras calcarias que conforman o extremo sur do Desert de les Plames. A cota máis alta sitúase ao norte, na Roca Branca, con 609 m, tamén destacan as montañas do Racó de Raca, con 458 m, o Tossal de Llobera, con 353 m, o Tossal Gros, con 354 m, a Penyeta Roja, con 288 m e a Muntanya Negra con 307 m. Cabe destacar polo seu simbolismo, o Tossal da Magdalena con 111 m e que forma parte do Parque natural do Deserto das Palmas.
Chan e hidrografía
Entre a montaña e o mar, esténdense unha serie de glacis cuaternarios que baixan cunha suave pendente cara aos marxais, separados do mar pola restinga da Praia da Pineda. A liña de costa é de 10 km. É baixa e areosa e ao sur do porto está ocupada polo polígono industrial do Serrallo.
O río Seco de Borriol, nace na vertente Oeste do Desert de les Palmes e baixa pola Vall de Borriol. Posteriormente, encaixa a súa canle sobre o glacis cuaternario da Plana, onde describe unha gran curva polo Oeste e o Norte da cidade perdéndose na marjalería. Ao Oeste do termo, atópase o Encoro de María Cristina, e o leito da Rambla da Vídua pouco antes de desembocar no río Millars, de cuxas augas se abastece a horta tradicional.
Clima
miniatura|290px|Climograma de Castelló (Almassora). Castelló conta cun clima mediterráneo no que as precipitacións máximas concéntranse ao principio do outono, como consecuencia da gota fría. Os invernos son suaves e os veráns cálidos, e durante todo o ano a oscilación térmica diaria é escasa.
Economía
Castelló depende moitísimo de dous sectores: a cerámica e os seus arredores e a construción. O Grau de Castelló depende maioritariamente da pesca. O sector servizos tamén está moi estendido.
Estradas
Castelló ten varias avenidas urbanas e interurbanas que permiten un rápido acceso desde o centro cara á periferia e as autovías de gran capacidade (como a AP-7 ou a CV-10). A cidade tamén conta cunha autovía na súa área metropolitana: CS-22
Transporte urbano
A capital da Plana posúe 13 liñas máis 2 bises máis unha liña especial de autobús urbano. A frecuencia de paso dos autobuses oscila entre 10 e 30 minutos.
O 25 de xuño de 2008 foi inaugurado o primeiro tramo da liña 1 do TRAM (novo nome do TVRCas (Transporte en Vía Reservada)), que nun futuro, percorrerá a cidade de Castelló e a súa área metropolitana (Vila-real, Almassora, Borriana, Benicàssim e Grau).
Ferrocarril
Chegou a Castelló en 1882 pola estación do norte. Castelló atópase comunicada con Madrid e Barcelona mediante as liñas de longa distancia (Alaris, Arco, Talgo e Euromed). Castelló tamén é o inicio dunha das liñas de Proximidades Valencia, que, ademais de conectar coa Cap i Casal, permite comunicar mediante paradas cos pobos do sur da provincia.
Facendo transbordo en Valencia, podes seguir polas liñas de Proximidades até Gandia, Moixent e Utiel na Provincia de Valencia e mediante trens de longa distancia con Andalucía. Desde Sagunt, pódese chegar a Caudiel na provincia de Castelló e a Aragón.
Transporte aéreo
A cidade conta cun aeroporto, que está inaugurado pero que aínda non ten voos. A construción do aeroporto estivo en dúbida por diversos escándalos de corrupción e delitos contra o ambiente. Está situado no municipio de Vilanova d'Alcolea.
A cidade tamén conta cun aeródromo situado no Grau de Castelló.
Transporte marítimo
No Grau de Castelló está situado o Porto, un importante punto de tráfico mercantil, tanto de entrada (destaca a de crus de petróleo destinado ao seu procesamento na refinaría situada no polígono do Serrallo) como de saída (sobre todo cerámica e cítricos) cara a outras zonas.
Demografía
Ademais, a área metropolitana de Castelló, que inclúe tamén os municipios de Vila-real, Borriana, Almassora, Benicàssim e Borriol, ten 298.678 habitantes (INE 2007).