cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gramíneas
Fitoquímica
As hemicelulosas e os polisacáridos de pectinas da parede celular primaria dos pastos son moi diferentes dos das demais espermatófitas, tanto en estrutura como nas particularidades da composición dos xiloglucanos. Os polisacáridos son menos ramificados que en todas as demais familias de plantas, aínda que esta afirmación está baseada nunha mostraxe aínda escasa de especies. As poáceas poden ser cianoxenéticas ou non. Cando son cianoxenéticas, os compostos cianoxenéticos son derivados da tirosina. Poden presentar alcaloides (ás veces isoquinolina, pirrolizidina e indol). Raramente pode haber proantocianidinas e cianidinas, en cantidades traza, e só en representantes das subfamilias Panicoideae e Chloridoideae. Os flavonoides acháronse só nalgúns xéneros, Bouteloua Glyceria e Melica, cando están presentes son quercetina, ou kaempferol xunto con quercetina.
Sistemas reprodutivos
Unha xeneralización acerca do modo de reprodución das gramíneas é que os membros desta familia son plantas hermafroditas, que presentan fertilización cruzada (son alógamos) e se polinizan polo vento. Obviamente, unha familia con preto de 10.000 especies conta con moitas excepcións a esta regra, as cales se describen a continuación.
Dioecia
Este tipo de sistema reprodutivo, no cal existen plantas femininas e plantas masculinas, non é moi frecuente nas gramíneas. Só 18 xéneros son dioicos ou presentan especies dioicas, sendo Poa o máis coñecido deles. De feito, as especies dioicas de Poa inclúense nun subxénero afastado, Dioicopoa.
Monoecia
Neste sistema os sexos están separados espacialmente pero no mesmo individuo, ou sexa, cada planta presenta inflorescencias femininas e masculinas. Zea, Humbertochloa, Luziola, Ekmanochloa e Mniochloa son exemplos de xéneros con especies monoicas. Moito máis común entre as gramíneas son as especies andromonoicas, unha condición moi común nas andropogóneas e paníceas. Nas primeiras, os dous sexos preséntanse en espiguillas diferentes de pares heterógamos. Un par heterógamo de espiguillas consiste xeralmente nunha espiguilla sésil, cunha flor neutra e outra hermafrodita, e unha espiguilla pedicelada, cunha flor neutra e outra masculina. Nas espiguillas bifloras das Paniceas, en troques, a flor inferior é xeralmente masculina ou neutra, e o superior é hermafrodita. Algúns dos xéneros que exemplifican este tipo de sistema son Alloteropsis, Brachiaria, Cenchrus, Echinochloa, Melinis, Oplismenus, Panicum, Setaria, Whiteochloa, e Xyochlaena. Algunhas especies dentro destes xéneros poden ter só flores hermafroditas xa que a flor inferior é sempre neutra, raramente ambas as flores son hermafroditas. á parte das paníceas e as andropogóneas, Arundinelleae é outra tribo con especies andromonoicas. No resto da familia, as especies andromonoicas atópanse moi esporádicamente, por exemplo en Arrhenatherum, Hierochloe e ''Holcus.
Autoincompatibilidade
A gran maioría das especies de gramíneas son hermafroditas, no entanto, frecuentemente son incapaces de producir sementes cando o pole dunha planta poliniza os seus propios estigmas. Isto débese a que unha gran parte das especies da familia presentan autoincompatibilidade, de tipo gametofítica e debido á acción de dous xenes independentes (chamados S e Z) con varios alelos cada un. Este sistema de autoincompatibilidade foi observado en varios xéneros da familia (Festuca, Secale, Lolium, Hordeum, Dactylis, entre moitos outros) e non é perfectamente eficiente. De feito, da maioría das especies autoincompatibles pode obterse unha proporción - aínda que reducida - de sementes ao autofecundar unha planta.
Autocompatibilidade
A autopolinización e a autofecundación están moi distribuídas entre as gramíneas. En xeral, é un mecanismo máis común entre as especies anuais que entre as perennes e, decididamente, moito máis frecuente entre as especies colonizadoras. Este mecanismo determinouse en aproximadamente 45 xéneros de gramíneas, entre os cales se achan xéneros economicamente moi importantes como Triticum, Oryza, Secale, Avea, Agropyron e Lolium. Unha condición de autogamia extrema é a cleistogamia. Este último sistema está distribuído en máis de 70 xéneros pertencentes a 20 tribos de gramíneas.
Apomixia
A apomixia defínese como a reprodución asexual a través de sementes. Neste sistema reprodutivo os embrións desenvólvense por mitose a partir dunha oosfera non reducida sen que teña lugar a fecundación. Noutras palabras, cada embrión producido é xeneticamente idéntico a plánta nai. Nas gramíneas, a apomixia foi descrita por primeira vez en 1933 nunha especie de Poa. Desde aquel momento identificouse este mecanismo en centos de especies de poáceas, particularmente nas Paníceas e nas Andropogóneas. Algúns dos xéneros que presentan especies apomícticas son Apluda, Capillipedium, Heteropogon, Themeda, Sorghum,  Bothriochloa, Dichanthium,  Cenchrus, Setaria e Paspalum.
Ghost in the Shell (filme de 1995)
Ghost in the Shell (GHOST IN THE SHELL/攻殻機動隊) é un filme xaponés dirixido por Mamoru Oshii que foi estreado en 1995. Está baseado no manga homónimo de Masamune Shirow. A animación é obra de Production I.G, e o guión de Kazunori Itō. As voces de dobraxe orixinais son de Atsuko Tanaka, Akio Ōtsuka e Iemasa Kayumi. Unha versión actualizada chamada Ghost in the Shell 2.0 foi estreada no 2008, con novo son e gráficos 3D por ordenador nalgunhas escenas.
Ghost in the Shell conta a caza da axencia de seguridade Sección 9 dun hacker coñecido como Puppet Master. Coa asistencia do seu equipo, Motoko Kusanagi atopa ó sospeitoso e mergúllase nunha complexa intriga política que tenta encubrir a identidade e a finalidade do Puppet Master.
O filme foi estreado o 18 de novembro de 1995 e recibiu, en xeral, críticas positivas. A súa animación foi louvada, mais non así o argumento, que foi cualificado de predecible. O filme casou impresións moi positivas en directores como os Irmáns Wachowski e James Cameron. Unha secuela indirecta deste filme, Ghost in the Shell 2: Innocence, foi estreada no 2004.
Sinopse
Ano 2029. Nunha enorme cidade asiática, unha muller cyborg policía investiga as sinistras actividades dun misterioso hacker, un supercriminal que está invadindo as autoestradas da información.
Impacto cultural
Larry e Andy Wachowski, creadores de Matrix e as súas secuelas, amosáronlle o filme ó produtor Joel Silver, dicindo, "Nós queremos facelo en real." A saga Matrix ten varios conceptos deste filme, como a chuvia dixital de datos, que está inspirada nos créditos de Ghost in the Shell, e o xeito mediante o cal a xente accede a Matrix a través de enchufes na caluga. Outros paralelismo atópanse en Avatar de James Cameron, en A.I. Artificial Intelligence de Steven Spielberg e en Surrogates de Jonathan Mostow.
Planta de reciclaxe de Servia
miniatura|dereita|Planta de reciclaxe Servia.
A planta de reciclaxe de Servia dá servizo aos concellos da Mancomunidade de concellos da Serra do Barbanza: Carnota, Noia, Muros, Porto do Son, Lousame, Brión, Ames, Rois e Pontecesures. Está situada no lugar de Servia, no concello de Lousame.
Características
A planta comezou a funcionar en setembro de 2003. Inicialmente era usada por tres municipios: Lousame, Brión e Porto do Son. É un dos tres sistemas de tratamento de residuos existente en Galiza xunto cos das Encrobas (xestionado por Sogama) e o de Nostián. Dá servizo a 86 500 habitantes e está xestionada pola empresa privada FCC. En 2016 xestionou 32 000 toneladas. Foron tratadas 7840 toneladas de residuos inorgánicos e unhas 4000 de orgánicos.
Está baseada na reciclaxe das envoltas e no tratamento da materia orgánica para a elaboración de compost. A diferenza coa planta de Nostián, onde se realiza unha compostaxe anaerobio, nesta realízase unha compostaxe aerobio.
Empregan catro tipo de colectores de reciclaxe: colector azul para papel e cartón, iglú verde para vidro, colector verde para materia orgánica e outros residuos, e colector amarelo para envases lixeiros.
As covas de aceiro
As covas de aceiro (en The Caves of Steel) é unha novela escrita por Isaac Asimov e publicada en Galaxy Magazine dende outubro a decembro de 1953. A edición de Doubleday foi publicada en 1954. Nesta obra, Asimov introduce a dúas das súas personaxes máis coñecidas, Elijah Baley e Daneel Elivaw, que volverán aparecer no resto de "Novelas dos Robots".
Foi traducido ó galego por Alejandro Tobar e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2014.
Características
A historia sitúase nun futuro no que o ser humano leva séculos espallándose pola galaxia, ata chegar a ter 50 Mundos Exteriores colonizados. No comezo da novela, a colonización está estancada, e a situación dos habitantes destes planetas colonizados (espaciais ou spacers) e dos terrícolas é moi diferente.
Os terrícolas amontóanse nas Cidades, enormes construcións subterráneas que intentan aproveitar os recursos limitados dunha forma eficiente para poder abastecer á cada vez maior poboación.
Os espaciais atópanse nunha situación completamente diferente. Viven en mundos cunha baixa densidade de poboación, gozan dunha lonxeva vida (chegan facilmente aos 300 anos), viven en harmonía cos robots e teñen un elevado nivel de vida.
Sinopse
A Elijah Baley, detective do departamento de policía da Cidade de Nova York, encárganlle a investigación dun asasinato no Enclave Espacial, no que viven os poucos espaciais que se atreven a permanecer na Terra. Para resolver o caso, e evitar que os Mundos Exteriores esixan responsabilidade á Terra, deberá traballar cun robot humaniforme, R. Daneel Olivaw.
Alfonso Sánchez Izquierdo
Alfonso Sánchez Izquierdo, nado en Sidi-Ifni (Marrocos) o 22 de febreiro de 1949, é un xornalista galego director xeral da Corporación de Radio Televisión de Galicia.
Traxectoria
Titulado en Ciencias da Información na Escuela de Periodismo de Madrid (1973), licenciado en Dereito (1978) na Universidad Complutense de Madrid e titulado en Socioloxía polo Instituto León XIII. Comezou a súa carreira como xornalista como correspondente da Axencia EFE en Estados Unidos. En 1973 incorporouse, como redactor, ao xornal ourensán La Región, do que chegou a ser director, e ao cal se mantivo vinculado profesionalmente durante 35 anos. Coa expansión do Grupo La Región, ocupou tamén outros postos de responsabilidade. Así, foi conselleiro delegado do xornal Atlántico Diario de Vigo (1987), da Axencia Galega de Noticias (1990) e presidente e conselleiro delegado de Telemiño.
No ano 2005 foi galardoado co premio Diego Bernal, da Asociación de Xornalistas de Galicia.
En xullo de 2008, Sánchez Izquierdo deixou a dirección de La Región e foi substituído no cargo por Xosé Manuel Pastoriza. No curso académico 2008-09 dedicouse a labores de investigación e innovación e a impartir docencia, como profesor asociado, na materia de Xestión da Empresa Informativa da Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela. Dende o ano 2008 tamén deu aulas de Programación e Técnicas de Relacións Públicas na Universidade de Vigo e exerceu de socio conselleiro de Acioavia Wises, S.L.. En 2008 foi nomeado presidente da Asociación Galega de Xestión da Comunicación.
En maio de 2009 foi nomeado Director Xeral da CRTVG, e en novembro dese ano foi nomeado presidente da FORTA.
É coautor dos libros Diálogo Social en Galicia (2008) e Vintacinco anos de autonomía de Galicia (2005). Tamén presidiu a comisión de medios de comunicación do Plan de normalización lingüística de Galicia.
Nick Jonas
Nicholas Jerry Jonas, máis coñecido como Nick Jonas, é un cantor, actor, compositor e modelo estadounidense. É coñecido por ser un dos integrantes da banda xuvenil Jonas Brothers formada por el e os seus irmáns Kevin Jonas e Joe Jonas. A súa carreira como actor comeza en 2008 no filme canadense Camp Rock. Despois do éxito en pantalla do filme, os Jonas Brothers conseguen unha gran fama internacional seguido da súa propia serie de televisión en Disney Channel Jonas L.A. e a segunda parte do filme Camp Rock 2: The Final Jam en 2010.
Carreira
220px|miniatura|esquerda|Nick nun concerto dos [[Jonas Brothers, en 2009.]] Antes de formar a banda Jonas Brothers cos seus irmáns, el foi para Broadway con tan só 6 anos de idade, participou nalgunhas pezas como "A Bela e a Besta" e "Un conto de Nadal", e gravou un álbum en solitario, Nicholas Jonas. Neste, fixo a voz principal xunto ao seu irmán Joe Jonas e toca a guitarra, piano e teclado nalgunhas pezas. Tamén tocou a batería para as pezas "Australia" e "Video Girl", alén de tamén compor as músicas con seus irmáns. Algunhas pezas da banda Jonas Brothers as compuso el soiño, como "S.O.S." do álbum Jonas Brothers, "A Little Bit Longer" e "Got Me Going Crazy" do álbum A Little Bit Longer e "World War III" e "Black Keys" do álbum ''Lines, Vines and Trying Times.
En febreiro de 2010, Nick lanzou un novo álbum cunha banda propia, Nick Jonas & the Administration, chamado Who I Am
En 2013, Nick xunto aos seus irmáns, anunciaron o fin dos Jonas Brothes, lanzándose así a unha carreira en solitario con Island Records, tendo o seu primeiro sinxelo lanzado en setembro, titulado "Chains".
En novembro de 2014, Nick lanza o seu segundo álbum en solitario Nick Jonas.
.vg
.vg é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Virxes Británicas.
Ken Keeler
Kenneth "Ken" Keeler, nado no ano 1961, é un guionista e produtor de televisión estadounidense.
Traxectoria
Aínda que ten traballado como guionista en varias series de televisión, destaca o seu traballo en The Simpsons e Futurama.
Ahora Castilla
A plataforma Ahora Castilla (Agora Castela en galego) foi unha iniciativa dun conxunto de partidos e asociacións españolas de ideoloxía nacionalista castelá: Tierra Comunera-Partido Nacionalista Castellano-na actualidade Partido Castellano-, Izquierda Castellana, Tierra Castellana e Sopa Castellana que se fundou arredor dun manifesto coñecido como o Manifesto de Alcalá presentado o 28 de xaneiro de 2006 en Alcalá de Henares.
A idea da plataforma era aglutinar ao castelanismo para avanzar aos seus obxectivos básicos, que son os que se expoñen no manifesto e son a base da ideoloxía castelanista. A plataforma pretendía ser unha especie de trampolín para unha coalición política para as eleccións autonómicas do ano 2007. Na actualidade, nada queda en activo da plataforma Ahora Castela.
Ideoloxía
O manifesto é un resumo do que é esta ideoloxía política, en realidade non aportaba nada novo, senón chegar un acordo de mínimos para crear unha plataforma política para concorrer a unhas elección autonómicas. As principais ideas do manifesto eran: :
Cobra de colar eurasiática
A cobra de colar eurasiática ou cobra de auga de colar eurasiática (Natrix natrix) é unha cobra non velenosa da familia Colubridae, propia de Eurasia. É moi similar á cobra de colar que se pode atopar en Galicia e no resto da Península Ibérica, e que dende hai poucos anos se considera unha especie diferenciada.
Descrición
Pode chegar a medir dous metros de lonxitude, pero os adultos adoitan ter arredor de 120 cm. Ten o corpo groso, a testa redondeada e os ollos de pupilas redondas. A cor é moi variable, a máis común é parda ou verde escuro, aínda que poden aparecer dende cor gris ata negro; coa parte inferior do corpo máis clara. Presenta manchas negras. Algúns individuos teñen un colar característico de cor amarelo ou alaranxado. É unha especie de vida diúrna que se alimenta de anfibios (especialmente de ras e sapos), e pode chegar a cazar pequenos mamíferos e peixes. As femias son meirandes que os machos.
Bridget Jones: The Edge of Reason (filme)
Bridget Jones: The Edge of Reason é un filme de 2004 dirixido por Beeban Kidron e escrito por Adam Brooks, Richard Curtis, Andrew Davies e Helen Fielding. Está baseado na novela homónima de 1999 escrita por Fielding. Está protagonizado por Renée Zellweger no papel de Bridget Jones, Colin Firth como Mark Darcy e Hugh Grant como Daniel Cleaver. É a secuela do filme Bridget Jones's Diary (2001).
José Santiago Sío
José Santiago Sío, coñecido como Pepín, nado no Porriño en 1900 e finado en 1985, foi un político e sindicalista galego.
Traxectoria
Veciño do Porriño, durante a República marchou a Madrid. Logo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pretenceu á célula do Metro de Madrid do PCE. Foi detido en Vigo e despois en Madrid. Foi procesado en Madrid. Cumpriu condena na Prisión Provincial de Pontevedra, de onde saíu en liberdade condicional en marzo de 1950. Exiliouse en Buenos Aires en 1951.
Sakoku
miniatura|240px|Un [[xunco (embarcación)|xunco chinés no Xapón, no inicio do período Sakoku (1644-1648). Gravado xaponés en madeira.]]
O sakoku (鎖国) foi unha política de relacións exteriores do shogunato Tokugawa do Xapón, onde ninguén, fóra estranxeiro ou xaponés, podía entrar ao país, ou saír del, baixo pena de morte. Abarcou dende 1641, cando foron expulsados do Xapón todos os estranxeiros europeos, particularmente os comerciantes e misioneiros provenientes de España e Portugal que chegaran ás illas xaponesas en gran número durante a segunda metade do século XVI.
A instauración do sakoku non implicaba o illamento completo do Xapón, senón que todas as relacións comerciais ou culturais do Xapón co resto do mundo serían mantidos nun nivel moi reducido, e sempre baixo a control directo do bakufu, impedindo así que calquera súbdito xaponés intentase manter contacto con estranxeiros de modo particular. De feito, este último suposto estaba severamente prohibido.
Os únicos contactos do Xapón cos estranxeiros durante a vixencia do sakoku eran mantidos con Corea na illa de Tsushima, con China mediante as Illas Ryukyu dependentes do Clan Shimazu, e con Holanda mediante o illote artificial de Dejima (situado na baía de Nagasaki). Cabe destacar que nestes tres casos as operacións de intercambio comercial eran realizadas en pequenas illas, zonas especificamente afastadas do territorio xaponés propiamente dito. Así mesmo debe terse en conta que aos estranxeiros participantes no intercambio prohibíaselles estritamente saír de devanditas zonas para entrar en territorio xaponés (salvo para visitas de homenaxe á corte do shogun), nin se permitía aos comerciantes xaponeses a libre entrada a devanditas illas.
miniatura|240px|O primeiro tratado do Xapón sobre anatomía de orixe occidental, un exemplo de "[[Rangaku". Museo Nacional da Ciencia de Toquio.]] A maneira con que o Xapón conseguiu manterse cóbado con cóbado coa tecnoloxía occidental durante este período, foi debido ao estudo dos máis variados textos en holandés obtidos de Dejima. Este proceso foi chamado de Rangaku (estudos holandeses).
O sistema de sakoku durou ata 1853, ano en que o comodoro Matthew Perry presentouse cunha frota de buques de guerra de Estados Unidos para esixir a apertura sen restricións do comercio e forzou posteriormente a firma por parte do Xapón do tratado de Kanagawa. O termo sakoku, con todo, non foi utilizado ata o século XIX. Porén a apertura iniciada en 1853, aínda era ilegal para os xaponeses abandonar o territorio do seu país ata a restauración Meiji. miniatura|240px|Dejima na baía de Nagasaki
.vi
.vi é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Virxes Estadounidenses.
Adina, Sanxenxo
miniatura|Adina no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [[Catastro de Ensenada, 1752.]] Santa María de Adina é unha parroquia do concello pontevedrés de Sanxenxo. Segundo o IGE, en 2016 contaba cunha poboación de 4.783 habitantes (2.404 mulleres e 2.379 homes), o que supón un lixeiro incremento respecto ó ano 2009, cando tiña 4.662 habitantes, e 2008, cando eran 4.667.
Limita ó norte coa parroquia de Gondar, ó sur coa ría de Pontevedra, ó leste coas parroquias de Nantes e Padriñán, e ó oeste coas de Noalla e Arra. Ten unha extensión de 10,5 km² (incluíndo a parroquia eclesiástica de Arra) e 17 entidades de poboación, entre as que destaca Portonovo.
Segundo a arquidiocese de Santiago de Compostela, o seu nome oficial é Santa María de Portonovo (Adigna), pero é de uso habitual polos seus veciños o nome de Santa María Adina de Portonovo, en concordancia co uso habitual do galego de antepoñer a advocación á localización xeográfica da parroquia. Neste caso, Adina utilízase como un título da Virxe, que deu, por extensión, en nome do lugar de situación da igrexa.
Patrimonio histórico e artístico
A igrexa de Santa María de Adina conserva restos románicos de finais do século XII, xunto con elementos góticos e outros do século XVI.
No interior da igrexa e servendo de pé do altar maior, consérvase un panel dun baldaquino que representa a Anunciación. O panel estivo colocado no frontal do osario da igrexa e presenta a imaxe da Virxe picada.
Bibliografía
FILGUEIRA VALVERDE, Xosé; RAMÓN E FERNÁNDEZ-OXEA, Xosé: Baldaquinos gallegos, Fundación Barrié de la Maza, A Coruña 1987.
1474
Outros
Historia ano a ano
.vn
.vn é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Vietnam.
Potencia mundial
350px|miniatura|Mapas para o [[PIB nominal e o PIB PPA totais de 2005, segundo datos do FMI.]]
[[Imaxe:Nuclear weapon programs worldwide_2.png|miniatura|350px|Mapa mundial co estado de desenvolvemento nuclear representado por cores.
]]
Unha potencia mundial é un estado que ten a capacidade de influír ou proxectar poder a escala mundial. Dende o desenvolvemento das grandes civilizacións tomouse en consideración este termo. Na antigüidade pode considerarse a Roma, China, Antigo Exipto entre outros como grandes potencias; na era moderna foi España, pasou a Francia para pasar posteriormente a Inglaterra e Rusia como as grandes potencias. No século XX as grandes potencias foron os EUA, Rusia (e a URSS), Xapón , Francia, China, Alemaña e Reino Unido.
En termos máis actuais, pode ser un estado cunha economía forte segundo o seu Produto Interno Bruto (PIB) tomando en conta o valor monetario total da produción corrente de bens e servizos dun país, cunha elevada poboación, e un poderoso exército, incluíndo forzas aéreas, marítimas e satélites.
Dende o punto de vista económico a primeira potencia mundial é Estados Unidos ao que seguen China, Xapón, Alemaña, India, Rusia, e Francia.
Militarmente falando a primeira potencia segue sendo Estados Unidos, á que lle segue China, Rusia, India, Reino Unido, Francia e Alemaña.
Se atendemos ao status de potencias nucleares a Rusia séguenlle por esta orde Estados Unidos, Francia, Reino Unido, Francia e Israel. Cabe mencionar que só Estados Unidos, Reino Unido, Francia, China e Rusia atópanse nas tres categorías.
Dende o punto de vista aereonaval, considéranse potencias con proxección aereonaval a considerar a Estados Unidos, Rusia (grazas á súa frota de submarinos nucleares), Reino Unido (que posúe tres portaavións), Francia (que posúe un portaavións nuclear), Xapón, España e Italia.
Algunhas listas mostran a bloques económicos como potencias mundiais como: A Unión Europea.
Fred Vargas
Fred Vargas, pseudónimo de Frédérique Audoin-Rouzeau, nada en París o 7 de xuño de 1957, é unha escritora francesa, autora especialmente de novelas policíacas.
Traxectoria
Frédérique Audoin-Rouzeau, adoito escrito erroneamente como Audouin-Rouzeau, é filla de Philippe Audoin, escritor surrealista próximo a André Breton.
Arqueozoóloga e historiadora de formación, escribiu en 2003 unha obra científica sobre a peste negra, titulada Les Chemins de la peste, le rat, la puce et l'homme. . Escolleu como pseudónimo "Vargas" en referencia á personaxe de Maria Vargas, interpretado pola actriz Ava Gardner no filme A condesa descalza. Tamén a súa irmá xemelga Joëlle, que é pintora, usa o pseudónimo de Jo Vargas. O seu irmán é o historiador Stéphane Audoin-Rouzeau, especialista na primeira guerra mundial e codirector do centro de investigación da "Historia da Grande Guerra", e de quen podemos ver trazas no personaxe de Lucien Devernois.
A súa primeira novela recibiu o premio do Festival de Cognac en 1986 e desde entón converteuse nunha das escritoras francesas contemporáeas, cunha obra policíaca extensa e moi vendida.
Fred Vargas apoiou nas eleccións europeas do 7 de xuño de 2009 a candidatura de Daniel Cohn-Bendit e as listas dos ecoloxistas do partido Europe Écologie. Tamén asinou un manifesto durante a campaña titulado "Nous y sommes" (Velaí estamos).
Vida persoal
É tímida e négase a asinar autógrafos; ten afirmado que se botou a escribir por diversión e que «a novela policíaca deriva da literatura épica».
Obra científica
Asinada baixo o nome real de Frédérique Audoin-Rouzeau.
Tiergarten
miniatura|250px|Imaxe do Tiergarten O Tiergarten (literalmente, Xardín dos animais) é o nome dun parque e dun barrio situado no distrito de Mitte, na cidade alemá de Berlín. Con 210 hectáreas de extensión é o xardín urbano máis grande de Berlín e o segundo de Alemaña tras o Englischer Garten de Múnic.
Historia
Inicialmente concibido como coto de caza dos Príncipes electores de Brandeburgo, foi convertido nun parque moderno polo arquitecto alemán Peter Joseph Lenné no 1830. Entre 1961 e 1989 a beira leste do parque estivo presidida polo Muro de Berlín.
Lugares de interese
miniatura|dereita|250px|O Sowjetisches Ehrenmal. O parque está encaixado entre a Porta de Brandeburgo polo leste e a Porta de Charlottenburg polo oeste, unidas ámbalas dúas pola ''Strasse des 17. Juni'', que o atravesa. No centro do mesmo érguese a Siegessäule (Columna da Vitoria), deseñada no 1864 para conmemorar as vitorias militares prusianas. Cara o leste atopámonos co Sowjetisches Ehrenmal (Memorial dos Soviéticos), conxunto monumental construído pola Unión Soviética na lembranza dos 80.000 soldados desa nacionalidade que faleceron na batalla de Berlín que puxo fin á segunda guerra mundial; xa no límite do parque levántanse o Reichstag e o Bundestag. Fóra dos seus límites pero preto, no lado sur, sitúanse a Potsdamer Platz e o Memorial do Holocausto. Por último, no curruncho suroccidental está o zoolóxico de Berlín.
Basílica da Natividade
A Basílica da Natividade (en árabe :كَنِيسَةُ ٱلْمَهْد ; en grego: Bασιλική της Γεννήσεως ; en armenio: Սուրբ Ծննդյան տաճար; en latín: Basilica Nativitatis) é unha basílica ou igrexa localizada en Belén, na Cisxordania, Palestina. É a igrexa cristiá máis antiga que se mantén en uso.
En 2012 todo o conxunto, que inclúe a basílica xunto coa gruta e a igrexa de Santa Catarina e os mosteiros, recibiu da UNESCO o título de Sitio de Patrimonio Mundial, e foi o primeiro en se incluír de Palestina. O lugar tamén está na lista da UNESCO de Patrimonio Mundial en perigo.
Hoxe está baixo o statu quo de lugares de Terra Santa, un antigo acordo entre comunidades relixiosas de hai máis duns 250 anos e que se segue aplicando.
Historicidade do lugar do nacemento de Xesús
O lugar santo, coñecido como a Gruta, sobre o que se asenta a Igrexa da Natividade, está asociado coa cova na que se cre que naceu Xesús de Nazaret, e que é máis coñecido como portal de Belén.
Segundo o Evanxeo de Lucas,  Xesús naceu en Belén nunha corte porque seus pais no podían atopar un lugar axeitado no καταλυματι (kataluma : "apousento alto, sala de estar"), un termo que se pode traducir como "pousada" ou "hostal" pero que probablemente se refire á cámara para os anfitrións, o que suxeriría que a Sagrada Familia aloxábase cos seus familiares. O Evanxeo de Mateo di que os Reis Magos adouraban ao neno en Belén, nun oikós ("Domicilio", domus da Vulgata).
O lendario tema de dar a luz nunha cova fóra da cidade, é unha tradición desenvolvida posteriormente, no século II. Aparece primeiro no Diálogo con Trifón, escrito sobre o 160 polo apoloxista cristián Xustino de Nublus, e despois no Protoevanxeo de Santiago. A historia do nacemento non debe lerse literalmente, senón que pertence ao rexistro literario da teoloxía marabillosa e metafórica. de feito, as historias da infancia de Xesús, escritas por Mateo e por Lucas "presentan moitos problemas literarios e históricos (...) revelando marabillas ao xeito dos relatos infantís do mundo xudeu-helenístico".
En canto á cidade onde naceu Xesús, os historiadores debátense entre a casa familar de Nazaret onde pasará toda a súa mocidade, a vila de Cafarnaún que aparece nos Evanxeos como o centro da súa misión ou o pobo de Chorazim (hoxe desaparecido) ó que Cristo está especialmente apegado. Os exéxetas ven nas historias de Lucas e Mateo, colocando ámbolos dous o nacemento de Cristo en Belén de Xudea, máis un relato teolóxico ca histórico pois pretendían amosar que Belén era a cidade de David, rei da liñaxe da que debía ser o Mesías esperado polos xudeus, segundo a profecía de Miqueas.
Lugar sagrado (c. 4/6–327)
Hai discrepancias sobre o lugar, pois algúns autores afirman que no século I o emperador Hadriano destruíra a cidade de Belén e convertera o lugar de culto cristián nun espazo adicado ao culto de Adonis, o deus grego da beleza e o desexo; e que o propio san Xerome, que vivira os seus últimos 35 anos a carón da cova antes de morrer no 420, afirmara que a cova santa fora consagrada polos pagáns ao culto de Adonis e que plantaran un bosque sagrado para borrar o recordo de Xesús. Pola contra, outros refutan eses argumentos e insisten en que o culto de Adonis-Tammuz orixinou o santuario e que foran os cristiáns os que o reformaran substituíndo o culto anterior pola adoración de Xesús.
A antigüidade da asociación do sitio co nacemento de Xesús está testemuñado polo apoloxista cristián Xustino Mártir (c. 100 – 165), quen anotou no seu Diálogo con Trypho que a Familia Santa reunírase nunha cova fóra da cidade: Ademais, o filósofo grego Oríxenes de Alexandría (185 – c. 254) escribiu:
Século IV: basílica de Constantino (327–c. 529/556)
A primeira basílica neste sitio fora e m pezada por Santa Helena, a nai do e m perador Constantino I, baixo a supervisión do bispo Makarios de Xerusalén. A construción principiou no 327 e rematouse no 333. A construción desta igrexa temperá foi levada a cabo como parte dun proxecto máis grande que seguía o Primeiro Concilio de Nicea, durante o reinado de Constantino, para reconstruír os sitios supostos da vida de Xesús. O deseño da basílica era unha planta centrada ao redor de tres importantes seccións arquitectónicas: unha rotonda octogonal sobre a área onde Xesús de Nazaret naceu; unha segunda, formada por un atrio de 45 m × 28  m ; e unha terceira, un patio dianteiro de dobre ala de (29  m ×   28  m). Helena consagrou a basílica o 31 de maio de 339.
Século VI: basílica de Xustiniano (565)
A estrutura fora incendiada e quedara destruída durante as revoltas samaritanas contra o imperio bizantino que se proudiron no 529 e, de novo, no 556, durante a cal os xudeus uníranse aos samaritanos. A basílica actual foi reconstruída na súa forma actual no 565 polo emperador bizantino Xustiniano I, que decide alongar as naves en detrimento do atrio e modifica a cabeceira octogonal orixinal. As modificacións de Xustiniano débense a un novo tipo de liturxia e soamente están testemuñados por Eutiquios de Alexandría. Porén sábese que, nesta época, a basílica de Belén tamén tiña a advocación de Santa María, pois tralo Concilio de Éfeso (431), que proclama o dogma do Theotokos, a virxe provoca unha nova veneración.
Cando os persas de Cosroes II invadiron o territorio no 614, respectaron a basílica. Segundo a lenda, o seu comandante Shahrbaraz conmoveuse ao ver dentro da igrexa unha representación dos Reis magos vestidos segundo a moda persa, e ordenou que se salvara o edificio. Unha segunda lenda afirma que a igrexa fora salvada polos musulmáns que dominaban a rexión. Mentres un decreto do califa fatimí al-Hakim, o "califa tolo", ordenaba a destrución de igrexas e sinagogas, a igrexa da Natividade foi preservada polos musulmáns que obtiveron o dereito a practica-la súa relixión no cruceiro sur trala toma de Belén polo califa Umar no 634. En realidade o clero do santuario e os cristiáns do país houberon pagar grandes cantidades de cartos aos musulmáns para conserva-la basílica.
Séculos XI e XII: adicións e restauración (c. 1050–1244)
Durante o Reino latino de Xerusalén, con permiso e a axuda do emperador bizantino, os cruzados fixeron adicións e reparacións do edificio. Foi especialmente fortificada para protexela das incursións das tribos nómades do deserto, dos sucesivos invasores ou de monxes fanáticos, até chegar aos 12.000 metros cadrados, o que lle dá o aspecto macizo e rotundo que presenta hoxe en día. En 1099, o cabaleiro Tancredo converteu a Belén nun feudo normando que o Papa converteu en bispado en 1100.
Ata 1131, foi usada como a principal igrexa de coroación para os reis cruzados , e alí foi coroado o primeiro Rei de Xerusalén. Durante este tempo, tamén se levou a cabo unha intensa decoración nos xardíns. Este proceso de decoración e restauración tivo lugar ata 1169.
Século XV: restauración do teito (1448–1480)
A igrexa atopábase en tan mal estado que o monxe Félix Fabri, de peregrinación por Terra Santa na segunda metade do XV, comparouna cunha "corte". En agosto de 1448, o Duque de Borgoña ofreceu recursos para os traballos, mais non foi ata 1480 que se puido pór en marcha o proxecto de reconstrución e renovación dos teitos da igrexa. Varios estados participaron nesta restauración perfectamente documentada: Filipe o Bo, duque de Borgoña pagou, finalmente, as obras; a república de Venecia subministrou a madeira e mailos carpinteiros e Eduardo IV de Inglaterra doou o chumbo para o teito.
Século XIX: danos, conflito e administración (1834–1869)
esquerda|miniatura|O interior da gruta. Pintura de 1833. Porén, en 2013, os conservadores tamén atoparon probas de reparacións máis recentes: da década de 1670 por carpinteiros gregos e por traballadores do imperio otomán tralo sismo de 1834.
Baixo o dominio musulmán e até o século XIX, a basílica sufriu unha forte decadencia, igual que a cidade. O fume das candea e das lámpadas de aceite, alteraron os mosaicos ao longo dos séculos e a igrexa houbo sufrir varias restauracións. Estas, ás veces, eran permitidas mais a igrexa non era inmune aos danos e ao saqueo. Así, entre 1834 e 1837, os terremotos causaron un gran dano á igrexa. O terremoto inicial, en 1834, avariou a torre de campá da igrexa, o mobiliario da cova na que se construíra a igrexa e outras partes da súa estrutura; igualmente, houbo danos menores por unha xeira de fortes réplicas en 1836 e polo terremoto de Galilea de 1837 e por un incendio en 1839.
Contra 1846, a igrexa e a contorna atopábanse en moi mal estado e facilitaban o saqueo. Gran parte dos solos de mármore do interior foran saqueados na primeira metade do XIX, e outros foron reutilizados en diversos edificios da rexións, incluído o Templo do Monte en Xerusalén.
En 1851, a Igrexa da Natividade seguía baixo control do imperio Otomán, mais preto do Nadal de 1852, Napoleón III enviou o seu embaixador ao imperio e obrigounos a recoñecer a Francia coma a "autoridade suprema" en Terra Santa, que os cristiáns perderan non século XVIII. O sultán cambiou a estrela de prata sobre a gruta por unha inscrición en latín, mais o emperador ruso rexeitou o cambio aludindo á súa "autoridade" citando dous tratados, un de 1757 e outro de 1774 (o tratado de Küçük Kaynarca) e despregaron exército no Danubio. Como resultado do conflito, os otománs revertiron a decisión anterior, renunciaron ao tratado francés e restauraron aos gregos a autoridade soberana sobre as igrexas de Terra Santa polo momento. As tensión continuarían e incrementouse o debate entre o imperio ruso e o otomán pola ocupación dos lugares sagrados na rexión. Os eruditos, indican que o roubo e o conflito posterior foi unha das causas directas da imnplicación francesa na guerra de Crimea contra Rusia.
Escavación da pasaxe de 1964
En febreiro de 1964, ampliouse a pasaxe que comunicaba a Cova de San Xerome coa Cova da Natividade para facilitar o acceso aos visitantes.O empresario estadounidense, Stanley Slotkin, que estaba de visita nese momento comproun unha gran cantidade dos cascallos calcáreos xerados, máis dun millón de fragmentos irregulares duns 5 mm de largo, para vendelos nos Estados Unidos, en forma de cruces plastificadas, pola televisión. dereita|miniatura|O interior da Igrexa do Nativity cando fotografado polo Matson Servizo Fotográfico no 1930s
Asedio de 2002
En abril de 2002, durante a segunda Intifada, uns 200 palestinos, deles 50 armados, buscados polas Forzas de Defensas de Israel (FDI) entraron para se agochar e ocuparon a igrexa durante 39 días, nun contexto de atentados suicidas en Cisxordania. Mantiveron como reféns aos monxes e a outros palestinos que tamén buscaban refuxio e que serviron como escudos humanos. Despois de impedir a entrada de comida e de cortar as comunicacións, francotiradores das FDI mataron a sete palestinos e feriron a máis de 40 persoas durante o asedio á basílica. Tralas negociacións, 13 militantes foron deportados a Chipre e outros 26 á Franxa de Gaza, España e Italia.
Incendio de 2014
En maio de 2014, uns cantos días após a visita do Papa Francisco aos territorios disputados, uns lenzos que penduraban sobre a gruta prenderon lume e provocaron un dano leve.
Restauración no século XXI
A igrexa da Natividade hoxe continúa en proceso de renovación. O Comité Presidencial Palestino para a Restauración da Igrexa da Natividade iniciou unha rehabilitación masiva da igrexa co apoio das igrexas católica, ortodoxa grega e armenia en setembro de 2013 e outorgoulle a realización dos traballos á empresa italiana Piacenti SpA. En xullo de 2016, os restauradores italianos descubriron na igrexa un anxo de mosaico, o sétimo, oculto baixo unha capa de xeso. Este anxo foi descuberto por Silvia Starinieri Piacenti empregando unha técnica de termografía que escanea superficies sólidas en busca de obras ocultas por debaixo delas.
Administración
Hoxe en día, a igrexa está administrada de xeito conxunto polas autoridades da igrexa ortodoxa grega, católica romana, apostólica armenia. As confesións relixiosas manteñen comunidades monásticas no lugar. O actual "statu quo" provén dun decreto outorgado en 1852 baixo o imperio otomán no que se establecen os dereitos, deberes, proviliexios e títulos de propiedade das diveras autoridades eclesiásticas que gardan os Santos Lugares. Ese "statu quo" permanece en vigor e está garantido polo Tratado de Berlín (1878) Porén, son frecuentes os conflitos graves durante as cerimonias nas que participan varias confesións, chegando á agresión física (dous franciscanos asasinados en 1893, cinco sacerdotes e dous policías feridos en 2007, pelexa en 2011 ); tamén adoita ser frecuente entre os novizos dos monxes sobre o respecto silencioso polas oracións, os himnos, ou mesmo, pola división do espazo para as tarefas de limpeza   polo que, acotío, ten que intervir a policía palestina.
Arquitectura
miniatura|Interior da Igrexa da Natividade A basílica é parte dun gran complexo monumental cunha superficie aproximada de 12.000 m2 e inclúe a zona dos mosteiros latinos (norte), a ortodoxa grega (sueste, incluíndo o cemiterio ao longo do corredor sur da basílica), a armenia (suroeste) e a igrexa católica de Santa Catarina de Alexandría. Tamén está rodeado de hoteis para recibir a peregrinos e hai moitos oratorios.
O acceso á basílica realízase a través dun patio pavimentado, a Praza do Presebe, que conduce á explanada do santuario chamada Praza da Natividade e que se corresponde co atrio orixinal da igrexa bizantina. As escavacións arqueolóxicas fronte á entrada revelaron xacementos nos que se poden recoñecer, no pavimento revovado da explanada, as bocas de apertura.
O complexo actual é, en realidade, unha combinación de dúas igrexas (a igrexa da Natividade e a igrexa católica romana de Santa Catarina) e unha cripta, a cova da Natividade, o lugar de nacemento de Cristo segundo a tradición. O acceso a esta é posible entre ambas igrexas, aínda que a gruta está separada por unha porta normalmente pechada.
dereita|miniatura| Ilustración de 1911 na Encyclopædia Britannica describindo a planta da Igrexa da Natividade, en Belén. (1) Narthex; (2) nave central; (3) naves laterais.
A Basílica
A basílica principal da Natividade está baixo o coidade da igrexa ortodoxa grega do Patriarcado de Xerusalén. Foi deseñada como unha basílica romana típica, con cinco naves, separadas por columnas corintias e unha ábsida na parte oriental, onde está o altar. A igrexa presenta os mosaicos dourados que cobren as paredes laterais, os cales están moi danados e en proceso de restauración. A entrada da basílica consta dunha porta moi baixa, chamoda a "Porta de Humildade." O piso orixinal, que era de estilo romano, foi recuberto por encima, mais hai unha pequena porta a xeito de trampilla no piso actual que se abre para revelar unha porción do pavimento de mosaico orixinal da basílica constantiniana. A igrexa tamén conta cun grande dourado iconostasio, e unha variedade de lámpadas en todo o edificio. As trabes de madeira foran doadas por Eduardo IV de Inglaterra e tamén doou o chumbo para cubri-lo teito. Porén, este último foi collido polos otománs para fundilo como munición na guerra contra a República de Venecia. En ámbolos dous lados do santuario, hai unhas escaleiras para acceder á Gruta.
Igrexa de Santa Catarina
A Igrexa de Santa  Catarina, está baixo a advocación de Santa Catarina de Alexandría pola igrexa católica romana. Foi construída polos franciscanos en 1881 a partir das ruínas dunha igrexa e dun mosteiro agostiños da época das Cruzadas; realizouse para asegurar a presenza franciscana no exterior da basílica pois perderan o control do interior. Ten un estilo neogótico moderno e foise modernizado aínda máis segundo as tendencias litúrxicas que seguiron ao Concilio Vaticano II.Esta é a igrexa onde o Patriarca latino de Xerusalén celebra a Misa da medianoite en Noiteboa. Algúns costumes, como o da misa de medianoite, son anteriores ao Vaticano II mais teñen que ser mantidos porque o "statu quo" (os costumes, dereitos e deberes das diversas autoridades eclesiásticas que teñen a custodia dos Santos Lugares) fora fixado duna aocrdo en 1852, baixo o imperio otomán, e aínda está en vigor.
Baixorrelevo da Árbore de Xessé
É un gran traballo do coñecido escultor relixioso Czesław Dźwigaj, que foi incorporado hai pouco tempo á igrexa de Santa Catarina como agasallo de papa Bieito XVI durante a súa viaxe á Terra Santa en 2009. Mide 3,75 por 4 metros e o motivo principal representa unha árbore de oliveira, ou a Árbore de Xesé que amosa a liñaxe de Cristo dende Abraham até San Xosé xunto con outros motivos bíblicos. Está situado ao longo da pasaxe utilizada polos peregrinos que se dirixen á Gruta da Natividade. O baixorrelevo incorpora o simbolismo do Antigo Testamento. A parte superior está dominada por un Pantocrátor (unha figura coroada de Cristo coas pernas abertas bendicindo a Terra).miniatura|A estrela de 14 puntas, na Igrexa da Natividade en Belén.A Gruta da Natividade.
Baixo a basílica, aparece unha cova rectangular de 12,3 m de longo, 3,5 m de largo e 3 m de alto, iluminada por 53 lámpadas consagra o sitio onde, segundo a tradición, Cristo naceu. As paredes naturais están cuberta de mármore da época bizantina. Dúas escaleiras laterais semicirculares, construídas na época de Xustiniano, conducen a dúas portas de bronce, da mesma época, que permiten o acceso á gruta. Para controla-la afluencia de peregrinos, a visita regúlase entrando pola porta sur e saíndo pola porta norte. Segundo a tradición, o lugar exacto indícase debaixo do "altar da Natividade" (altar establecido na época bizantina, nun nicho) por unha estrela de prata  con catorce puntas (que representan as 14 estacións de Cristo camiño da cruz ou simbolizan as tres series de catorce xeracións entre Abraham e Xesús). Presenta un burato que permite ao peregrino abraza-la rocha orixinal. A estrela foi motivo de varios conflitos internacionais: foi instalada polos católicos en 1717, secuestrada polos ortodoxos gregos e 1847 (hai autores que valoran o feito como unha das causas da guerra da Crimea), e finalmente substitída polo goberno turco en 1853, inseríndoa no mármore como está actuialmente. A estrela está rodeada por quince lámpadas de prata que representan as tres comunidades cristiás: seis pertencen á comunidade grega ortodoxa, catro aos católicos, e cinco á apostólica armenia) e contén unha inscrición en latín: " Hic de Virgina Maria Iesus Christus natus est-1717 " (en galego: aquí naceu Xesucristo da Virxe María-1717). O altar, coñecido como o Altar da Natividade, está baixo o coidado das igrexas grega ortodoxa e apostólica armenia. Os católicos romanos están ao cargo dunha parte da gruta coñecida como a Gruta do Presebe, onde está o chamado Altar do Presebe, que marca o sitio onde tradicionalmente a Virce colocou ao Neno, que acabada de nacer, no presebe. Xusto enfronte do presebe atópase o chamado Altar dos Magos. Estes dous altares son utilizados exclusivamente polos católicos que, en Noiteboa, van alí en procesión levar un berce de ouro a Xesús neno. segundo a tradición, os primeiros cristiáns veneraron alí como reliquia un presebe de arxila que foi substituído, baixo o emperador Constantino, por outro de prata, agora desaparecido. Os franciscanos construíron un pasadizo subterráneo para acceder directamente á cova dende o seu claustro.
Outras grutas
A cripta da Natividade está en comunicación cunha rede máis ou menos natural de covas que os cristiáns escolleron no século III como tumbas para seren enterrados preto do santuario (da gruta da Natividade). Algunhas desas covas transformáronse en capelas: Segundo unha tradición non verificada historicamente, debaixo da igrexa tamén se localizarían as tumbas de catro santos, nun subterráneo accesíbel desde a igrexa católica de Santa Catarina:
Praza do presebe
É un gran patio pavimentado diante da igrexa, é o sitio onde as multitudes xúntanse en Noiteboa para cantar panxoliñas antes dos servizos de medianoite. De acordo co statu quo, cada confesión celebra a misa do Nadal en momentos diferentes: a igrexa grega ortodoxa e a apostólica armentia empregan, liturxicamanete, o calendario xuliano e celebran o 25 de decembro e o 6 de xaneiro que se corresponden co 7 e o 19 de xaneiro respectivamente. O Patriacado latino de Xerusalén segue o calendario gregoriano moderno e o Exarcado católico romano celebra o nacemento o 25 de decembro.