cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Paine
En 1789 visitou Francia e alí viviu durante case toda a década seguinte. Viuse involucrado profundamente nos primeiros anos da Revolución Francesa. Escribiu Rights of Man (1791), en parte unha defensa da Revolución Francesa contra os seus críticos, en particular o estadista británico Edmund Burke. En Gran Bretaña foi xulgado e declarado culpable en ausencia polo crime de libelo sedicioso. A pesar de non falar francés, foi elixido para a Convención Nacional en 1792. Os xirondinos vírono como un aliado polo que os montañeses, en especial Robespierre, considerárono o seu inimigo. En decembro de 1793, foi arrestado e encarcerado en París e liberado en 1794. Fíxose célebre por The Age of Reason (1793-94), libro que avoga polo deísmo, promove a razón e o librepensamento, argumenta en contra da relixión institucionalizada e das doutrinas cristiás. Tamén escribiu Agrarian Justice (1795), discutindo as orixes da propiedade e introducindo o concepto de renda mínima garantida.
Traxectoria
De orixe humilde, fillo dun cuáquero e dunha anglicana, recibiu unha educación moi elemental que se limitaba a saber ler, escribir e as catro operacións aritméticas básicas, polo que se formou de maneira autodidacta. Chegou a ser un moi importante revolucionario norteamericano, con ideas en conflito permanente coas elites e os grupos reaccionarios do seu tempo, como foron a súa loita contra o sexismo, a escravitude, o racismo e a monarquía, á que se opuxo propondo no seu lugar a república. Como outros ilustrados, tamén abominou da superstición, a relixión organizada (igrexas) e o clero, sendo un impulsor do laicismo, a educación popular e a ciencia.
Ao xeneralizarse o descontento das colonias, Paine fomentou as ideas racionais, chamadas por el do "sentido común", criticando os excesivos impostos decretados polo goberno británico como inxustos e economicamente erróneos, favorecedores do contrabando e a corrupción, a prohibición de comerciar con outras nacións, causante da perda de fortunas materiais, e a falta de representantes continentais no parlamento británico. Sostivo que a solución a todos eses problemas era a independencia, postura que divulgou no máis famoso dos folletos impresos, Common Sense (1776), que alcanzou a tirada de medio millón de exemplares. esquerda|miniatura|Estatua de Thomas Paine en [[Norfolk, Inglaterra|Norfolk, Inglaterra.]] A doutrina do common sense marcou un fito na historia, ao non fundamentar as decisións políticas en doutrinas baseadas na historia, a relixión, a nación, a honra ou en nocións apriorísticas, senón en criterios avalados pola experiencia dos seres humanos e na razón. Common Sense preparou o camiño á Declaración de Independencia dos Estados Unidos, ratificada o 4 de xullo do mesmo ano.
Cando as tropas de Washington estaban a piques de desunirse, publicou o panfleto The American Crisis, que levantou os ánimos insurxentes e que por orde de George Washington foi lido a todos os seus soldados.
Tras acabar con éxito a guerra, volveu aos seus apuros económicos, pois nunca consentiu en pedir dereitos de autor polos seus panfletos. Viaxou a Europa e para evitar que William Pitt declarase a guerra a Francia divulgou a idea entre os británicos de que as guerras só carrexaban máis impostos. En Francia atopouse co escritor e teórico radical William Godwin e un grupo de amigos seus, a quen frecuentaba.
Logo dedicouse a refutar as ideas de Edmund Burke sobre a Revolución Francesa na súa obra mestra, Rights of Men, impresa en dúas partes, a primeira en 1791 e pola cal foi expulsado de Inglaterra. Refuxiado en Francia, Paine foi encarcerado por Robespierre por declararse abertamente contra o réxime do Terror.
En prisión empezou a escribir The Age of Reason (1794) un clásico do librepensamento con carácter anticlerical, onde rexeitaba a brutalidade e crueldade. Proclamaba contradicións da Biblia a imitación de Voltaire. Tres anos máis tarde publicou o seu panfleto Agrarian Justice.
O seu seguidor Bertrand Russell afirmou del:
Pensamento social
Por influencia do xacobinismo e do movemento dos sans-culottes reivindicou, como outros radicais británicos, non só a democracia política senón tamén a democracia social, centrándose especialmente na cuestión da propiedade da terra. Por esta razón foi incluído no grupo dos socialistas agrarios, xunto con Thomas Spence e William Ogilvie de Pittensear. Con todo, Paine mostrouse máis moderado que estes dous últimos pois non cuestionou o dereito de propiedade, aínda que foi un dos precursores do laborismo e do estado do benestar ao propor a redistribución da renda por medio dun imposto sobre as grandes facendas e a implantación dun sistema público de pensións, entre outras medidas.
Expuxo o seu pensamento social en Rights of Man (1791-1792) e, sobre todo, en Agrarian Justice (1795-1796). Nestas obras defendía que para acadar a democracia plena había que abandonar as "miserias" da civilización, sobre todo en Europa, e volver á organización económica da comunidade primitiva propia do estado de natureza ou, cando non fose posible, establecer un imposto progresivo que limitase os bens que cada membro da sociedade podía posuír e que dotase o Estado dos recursos necesarios para que proporcionase aos máis desfavorecidos os medios que lles permitisen levar unha vida digna. Paine non cuestionaba o dereito de propiedade pero subordinábao á satisfacción das necesidades sociais e para iso propugnaba un Estado democrático que interviñese na vida económica. Así, en Agrarian Justice, escribiu o seguinte sobre a súa forma "social" de entender a propiedade:
Escravitude
Atribúeselle a obra "African Slavery in America", o primeiro artigo que propuña a emancipación dos escravos africanos e a abolición da escravitude. Foi publicado o 8 de marzo de 1775 na postila ao Pennsylvania Journal and Weekly Advertiser (tamén coñecido como The Pennsylvania Magazine and American Museum). Tendo en conta que non puido demostrarse que Paine fose o autor deste ensaio publicado anonimamente, algúns académicos como Eric Foner e Alfred Owen Aldridge non consideran este escrito como parte da súa obra. Pola contra, John Nichols considera que a súa "fervente oposición á escravitude" levouno a ser excluído do poder durante os primeiros anos da república.
Relixión
Sobre a relixión afirma en The Age of Reason:Aínda que non existe ningunha evidencia de que fose masón, Paine tamén escribiu "An Essay on the Origin of Free-Masonry" (1803-1805), sobre a Biblia como un mito alegórico que describe a astroloxía:
Describiuse a si mesmo como deísta, dicindo:
e de novo, en The Age of Reason:
Legado
Os escritos de Paine tiveron grande influencia nos revolucionarios estadounidenses. Os seus libros supuxeron un rexurdimento do deísmo en Norteamérica e, a longo prazo, inspiraron tanto filósofos radicais como pensadores da clase obreira. Moitos liberais, libertarios, feministas, socialdemócratas, anarquistas, librepensadores e progresistas considerárono o seu antecedente intelectual. A crítica de Paine á relixión institucionalizada e a súa defensa do pensamento libre influíu en moitos librepensadores británicos dos séculos XIX e XX, tales como William Cobbett, George Holyoake, Charles Bradlaugh, Christopher Hitchens e Bertrand Russell.
En 2002, Paine foi incluído na lista dos cen británicos máis importantes de todos os tempos nunha enquisa levada a cabo pola BBC.
Graham Greene (actor)
Graham Greene, nado na Reserva das Seis Nacións, en Ontario, o 22 de xuño de 1952, é un actor amerindio oneida.
Traxectoria
É fillo de Lillin e John Greene, quen era condutor de ambulancias e encargado de mantenza. Viviu en Hamilton, Ontario ata ser adulto.
Traxectoria profesional
Graduouse en teatro no "Centre for Indigenous Theatre's Native Theatre School" en 1974. Participou nos filmes Running Brave (1983) e Powwow Highway (1989), producidas por directores amerindios. Posteriormente acadou a fama internacional por participar en Dances with Wolves (Bailando cos lobos, 1990) de Kevin Costner, que lle valeu unha candidatura ós Oscar.
Tamén actuou noutras películas como Maverick (1994), Thunderheart (1992), A milla verde (1999) e The Twilight Saga: New Moon (2009).
Bienvenida
Bienvenida é un concello español pertencente á provincia de Badaxoz, na comunidade autónoma de Estremadura. Ten unha superficie de 92 km² e en 2016 tiña 2 211 habitantes.
Xeografía
Atópase ao sur de Estremadura e ao leste da cidade de Zafra. Limita cos concellos de Fuente de Cantos, Calzadilla de los Barros, Usagre, Villagarcía de la Torre e Llerena. Pertence á comarca de Tentudía e ao partido xudicial de Zafra. O seu relevo é suave.
Economía
A principal actividade económica é a agricultura. Destaca a produción de cereais, viñas e oliveiras.
Xentrificación
dereita|miniatura|Soho, no centro de West End en [[Londres.]]
A xentrificación é un concepto urbanístico referido a un proceso de transformación física, económica, social e cultural dun barrio ou área dunha certa extensión, antigamente degradado ou de clase baixa que acaba sendo de clase media-alta.
Características
Os edificios son restaurados ou modificados, incrementando o valor, cousa que co tempo acaba expulsando os seus antigos habitantes, máis pobres. É un fenómeno que se está a dar no centro de moitas cidades de Occidente, especialmente en Europa, cambiando unha tendencia xa secular das súas clases dirixentes, que abandonaban os centros en beneficio de avenidas máis salubres ou suburbios distinguidos.
Casos significativos son os acontecidas nas cidades mediterráneas de Barcelona ou Marsella, co barrio de Gràcia ou Le Panier respectivamente. Tamén en Galiza existen tales procesos de xentrificación, principalmente nas áreas históricas das principais cidades.
Morris Almond
Morris Almond, nado en Dalton (Xeorxia) o 2 de febreiro de 1985, é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.
Traxectoria
O 18 de setembro de 2009, asinou con Orlando Magic. Foi despedido o 21 de outubro de 2009. Xogou tamén para outros dous equipos da NBA D-League, Maine Red Claws e Springfield Armor. Máis tarde fichou polo Real Madrid da Liga ACB. En xullo de 2010 deixou o Real Madrid e asinou polo Scavolini Pesaro da liga italiana.
En xaneiro de 2012, volveu aos Estados Unidos, e asinou cos Maine Red Claws por segunda vez. O 16 de abril de 2012, os Washington Wizards anunciaron a contratación de Almond para o resto da tempada 2011-12.
Nanayya
Nanayya (en telugú నన్నయ్య), foi un escritor telugú do século XI. Considerado o primeiro poeta en telugú e autor da parte máis antiga e meirande de Andhra Mahabharatam, a versión telugúa do Mahabharatam.
Traxectoria
Nanayya era poeta da corte e mais tamén conselleiro e mestre do rei Rajaraja Narendra da dinastía chalukia oriental e foi este quen lle pediu que traducise o Mahabharatam ao telugú, tomou moito empeño en facelo, procurou no vocabulario do telugú para incorporar o léxico que cría máis apropiado, incorporou características da tradución kannada xa moi arraigada e mantivo moito léxico do orixinal sánscrito. Así desenvolveu un estilo literario, métrico e gramatical característico que se converteu no paradigma da poesía clásica telugúa. Pero non foi unha simple tradución, sempre mantendo a liña da historia orixinal creou a súa propia versión dos 142 versos dos captítulos Aadi, Sabha e Aranya que levou ao telugú. En sánscrito escribiu a primeira gramática da lingua telugúa Andhra Shabda Chintamani.
José Manuel Balseiro
José Manuel Balseiro Orol, nado en Ferreira do Valadouro o 2 de xullo de 1962, é un político galego do PPdeG e deputado no Parlamento de Galicia.
Traxectoria
Foi director comercial de ALCO S.A. durante 16 anos, e coordinador do equipo de venda en España e Portugal.
Está casado e ten dous fillos.
Política
Militante activo do Partido Popular desde o ano 1994 en Cervo, o seu municipio de residencia, exerce desde 1999 o posto de 1º Tenente de Alcalde do concello, ocupándose tamén da portavocía do Grupo Municipal Popular.
Dentro do Grupo Parlamentario Popular responsabilízase da portavocía do Mar (pesca) e Montes (forestal e incendios). Forma parte do Comité de Dirección do Partido Popular de Galicia e do Comité Executivo desta formación política na provincia de Lugo. Dende o 21 de novembro de 2016 ata o ano 2020 foi o delegado da Xunta de Galicia na provincia de Lugo. Na actualidade ostenta os cargo de Coordinador comarcal do PP na Mariña lucense.
Foi secretario xeral do Partido Popular na provincia de Lugo.
Sant Andreu de Palomar
220px|miniatura|A praza Orfila, coa igrexa de Sant Andreu de Palomar ao fondo. Sant Andreu de Palomar é un barrio do distrito de Sant Andreu de Barcelona. Foi o principal núcleo do antigo municipio de Sant Andreu de Palomar, anexionado a Barcelona en 1897 e que ocupa boa parte dos actuais distritos de Sant Andreu e Nou Barris. Ten unha superficie de 174 hectáreas e conta cuns 50.000 habitants. Os seus límites son: a rúa Rovira i Virgili, antiga Riera d'Horta, o paseo de Santa Coloma, a avenida Meridiana, e as vías de ferrocarril.
Historia
Na data 20 de abril de 1897 a Raíña Rexente María Cristina, case por sorpresa, asina o «Decreto de Agregación» que anexionou o pobo de Sant Andreu do Palomar ao municipio de Barcelona, como a moitos outros pobos por un real decreto asinado en Madrid. Nesta anexión tamén se viron afectados os municipios de Gràcia, Sants, Les Corts, Horta, Sant Martí, Sant Gervasi de Cassoles e posteriormente Sarrià.
En 1995 recuperáronse as instalacións da fábrica Fabra y Coats para centro cultural do barrio. Son 6.000 metros cadrados en catro pisos de planta rectangular onde se sitúa ademais a nova biblioteca.
A Veiga, Corvillón, Cambados
A Veiga é un lugar da parroquia de Corvillón no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 69 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 37 eran mulleres e 32 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 81 veciños, e 2005, cando eran 79.
Pokémon Ranger: Shadows of Almia
O xogo conta con 270 Pokémon, incluíndo novos Pokémon que non aparecían no Pokémon Ranger orixinal, de Pokémon Diamond e Pearl. O xogo emprega Nintendo Wi-Fi Connection para descargar novas misións.
Copa de Campións Xuvenil
A Copa de Campións é o torneo equivalente á Liga pero para os menores de 19 anos (sub-19). A competición organízaa a Real Federación Española de Fútbol, sendo o Real Madrid o gran dominador da competición con 7 títulos desde que na tempada 1986-1987 se disputase por primeira vez a División de Honra de Xuvenís. Na tempada 1995-96 modifícase o formato da competición instaurándose a actual Copa de Campións.
O vixente campión da competición, na tempada 2012-2013, é o Sevilla FC.
Sistema actual: Copa de Campións
Este torneo dispútase en dúas fases. Na primeira de disputa a Liga de División de Honra de Xuvenís, entre 112 equipos que se atopan divididos en 7 grupos de 16 equipos cada un.
Os primeiros clasificados de cada grupo disputan a fase final nun terreo neutral. Ao ser un número impar de equipos na fase final (sete), divídense os clubs en dous grupos, un de 4 equipos e outro de 3 dos cales saen os dous clubs finalistas que se disputarán a Copa de Campións definitivamente. Este sistema instáurase na tempada 1995-96, sendo o Deportivo da Coruña o seu primeiro vencedor.
Sistema antigo: División de Honra
Desde a tempada 1986-87 ata a tempada 1994-95 dispútase este torneo mediante un sistema de Liga, similar ao actual da Liga. O primeiro clasificado era condecorado como Campión de Liga de División de Honra de Xuvenís, sendo o Real Madrid o seu primeiro vencedor e o Sevilla FC o último mediante este sistema.
A Pena, Besexos, Vila de Cruces
A Pena é un lugar da parroquia de Besexos, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Copa de Campións Xuvenil
Trofeo
O trofeo que se entrega ao club campión deste torneo é o mesmo que o que se entrega na Liga a nivel profesional, pero de menor tamaño. O trofeo queda en propiedade dun club se o gaña tres veces de forma consecutiva ou cinco de forma alterna.
STS-61
STS-61 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 2 de decembro de 1993 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-61, con sete astronautas a bordo, foi lanzada para reparar e dar servizo ao telescopio espacial Hubble por primeira vez. A tripulación estaba formada polo comandante Richard O. Covey, o piloto Kenneth D. Bowersox, o comandante de carga F. Story Musgrave e os especialistas de misión Kathryn C. Thornton, Claude Nicollier, Jeffrey A. Hoffman e Tom Akers.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 13 de decembro de 1993.
Plántula
miniatura|250px|Evolución dunha plántula de [[Cornus.]] En botánica, máis especificamente nas plantas vasculares, denomínase plántula (do latín científico plantŭla, diminutivo do latín planta, -ae "planta", "vexetal") a certa etapa do desenvolvemento do esporófito, que comeza cando a semente sae da súa dormencia e xermina, e ramata cando o esporófito desenvolve as súas primeiras follas non cotiledonarias.
Froiz
Distribuciones Froiz, S.A. é unha empresa galega adicada ao sector da distribución alimenticia. Ten máis de 300 tendas en España (Galicia, Castela e León, Castela-A Mancha e Madrid) e Portugal, zona norte.
Plántula
Unha plántula típica consta de tres partes principais: a radícula ou raíz embrionaria, o hipocótilo ou caule embrionario e os cotiledóns, ademais dunha ou dúas das súas follas verdadeiras, por riba dos cotiledóns.
Froiz
Historia
O fundador da empresa, Magín Alfredo Froiz, comezou a traballar nunha empresa construtora. Deixou o posto para traballar como autónomo na carnicería dun pequeno supermercado na rúa Cobián Roffignac de Pontevedra. Dous anos despois, canto contaba con 24 anos, fíxose cargo de todo o supermercado con 12 traballadores. En 1968 remodelou o local de 300 metros cadrados co nome de Supermercado Froiz. En 1979 abriu o segundo local. En 1990 construíron almacén loxístico en Lourido, Poio.
Expansión
Tamén na década dos 90, comezou a expansión do grupo con tendas por toda Galicia, Portugal e Castela-León. En 2005, entra en Castela-A Mancha e, en 2008 na Comunidade de Madrid.
Imperio colonial belga
miniatura|500px|Imperio colonial belga en 1931 O Imperio colonial belga é unha expresión que designa, por analoxía cos imperios coloniais doutras nacións europeas, todos os territorios administrados polo Reino de Bélxica.
Estivo composto, no seu apoxeo (1919-1931) polos territorios seguintes:
Historia
Finalmente, o Imperio colonial belga aparece inicialmente como resultado de iniciativas privadas e oficiais, das que as máis importantes dno século XIX é a expansión africana.
En África
A presenza de Bélxica en África foi o resultado da incorporación de Bélxica ao repartimento de África durante o último terzo do século XIX, onde o rei Leopoldo II logrou que lle fora concedida a maior parte da rexión do Congo.
Ademais, tras a primeira guerra mundial, os belgas obtiveron de Alemaña, a través doel Tratado de Versalles, a colonia de Ruanda-Urundi.
O rei Leopoldo II de Bélxica encontrou os medios para establecer o que foi efectivamente unha colonia privada. O explorador Henry Morton Stanley volvera de explorar a conca do río Congo, e tratou de interesar á Gran Bretaña para que colonizara a rexión, pero esta presentaba un ambiente hostil que a facía difícil de conquistar para os europeos. Leopoldo II mandóu a Stanley seguir explorando o Congo e a obter tratados cos xefes locais. Armado con estes e unha fachada das asociacións humanitarias que prometían terminar cp tráfico de escravos, persuadiu á Conferencia de Berlín de 1884-1885 para entregar o Congo á entidade independente que el creou, o Estado Libre do Congo da que, desde entón, era o su único accionista.
Leopoldo II empezou a explotar a rexión do Congo para obter caucho, que chegou a ser un dos seus bens máis valiosos. O suu réxime no Congo operou como unha colonia de traballos forzados, co asasinato e a mutilación como castigo para aldeáns que non reuniran e subministraran a cota de caucho que lles fora asignada. Estímase que un millón de congoleses morreron durante este período.
Aínda que o Estado Libre do Congo non foi oficialmente unha colonia belga, Bélxica foi a súa beneficiaria principal, en termos do seu comercio, o emprego dos seus cidadáns e da riqueza que Leopoldo II extraeu dalí, e que foi utilizada para a construción de numerosos edificios públicos en Bruxelas, Ostende e Antuerpen. Isto levóou a que sexa recordado en Bélxica como o "Rei Construtor".
O Congo Belga
O Congo Belga alcanzou a súa independencia o 30 de xuño de 1960.
Ruanda-Burundi
Tras a independencia de ambas as colonias, Bélxica mantiuvo grandes relacións, aínda que chens de acontecementos políticos e económicos, despois de triunfar as tres repúblicas africanas, que se refiren aínda á "relación especial", sempre que iso pareza convir: Zaire (actualmente República Democrática do Congo), Ruanda e Burundi.
Anexión en Europa
En tempos da unificación de Alemaña e de Italia, Bélxica estaba nunha situación de vaivén, a causa de que os Países Baixos tomaban Bélxica, Bélxica se independizaba, os Países Baixos volvían a tomala, Bélxica volvía a independizarse, e así unhas cantas de veces. Nunha das ocasións, os Países Baixos tamén tomaron o leste de Luxemburgo, que se incorporou a Bélxica desde a súa reindependencia, e prosegue na actualidade como a provincia de Luxemburgo (non confundir co Gran Ducado de Luxemburgo).
Colonias en África
O Imperio colonial belga contou con moi poucas colonias (pero moi extensas), todas en África:
Cidade colonial en Asia
Temporalmente, Bélxica ocupou unha cidade destinada ao tráfico de mercadorías en Asia, a cidad chinesa de Tiantsin, a actual Tianjin, ao final do século XIX e comenzos do XX.
Enrique Rodríguez Troncoso
Enrique Rodríguez Troncoso, nado cara 1914 e finado no Porriño o 4 de agosto de 1999, foi un sacerdote e xornalista galego.
Traxectoria
Foi párroco de Ponteareas e Angoares. Fundou e editou o periódico Lonxe da Terriña de Ponteareas. Finou no Porriño aos 85 anos.
Coto do Castelo
O Coto do Castelo son os restos dunha edificación situados na parroquia de Graba (Silleda).
Enrique Rodríguez Troncoso
Recoñecementos
O concello de Ponteareas dedicoulle unha rúa en 2011.
Coto do Castelo
Historia
O recinto, situado no lugar do Souto, é un montículo cunha ampla panorámica sobre o val do río Toxa, que conserva restos de muros e grandes perpiaños, de importancia arqueolóxica relevante. Puido tratarse dun antigo castro, pero nos séculos medios parece mais ben que puido ser o enclave dunha torre vixía.
A tradición oral asegura que alí habitaban os famosos mouros.
Stefan Olsdal
Stefan Olsdal, nado coma Stefan Alexander Bo Olsdal o 31 de marzo de 1974 en Gotemburgo (Suecia), é o baixista/guitarrista da banda de rock alternativo Placebo e tamén forma parte de Hotel Persona.
Biografía
Olsdal trasladouse a Luxemburgo cando era novo e foi á American International School of Luxembourg xunto co seu compañeiro de banda Brian Molko (aínda que os seus camiños non se cruzaron nese momento). Olsdal comezou a tocar na orquestra da escola no ano 1987. Completou a educación secundaria en Suecia e mudouse a Londres cos seus pais, onde asistiu ao Musicians Institute.
Olsdal atopouse con Molko de casualidade no exterior da estación de metro de South Kensington. Os dous formaron Ashtray Heart, un dúo de lo-fi, tocando instrumentos de xoguete. Compuxeron catro temas, pero decidiron formar unha banda seria, polo que convidaron a Steve Hewitt que non podía estar na banda porque asinara con outro selo discográfico. Despois diso Olsdal convidou ao antigo compañeiro Robert Schultzberg (que nese momento atopábase estudando no Reino Unido) para que se unise como batería de Placebo (Hewitt substituiríao posteriormente).
Xunto con Molko está acreditado como coautor de todos os temas da banda ata a data (agás "Ashtray Heart" do álbum Battle for the Sun composta só por Molko), e como coprodutor de Black Market Music e algunhas caras-b.
Parque Nacional Natural Puracé
O Parque Nacional Natural Puracé atópase na Rexión Andina de Colombia pertencente á Cordilleira Central dos Andes en Colombia. A súa superficie forma parte dos Departamentos de Colombia do Cauca e o de Huila.
Dentro da magnífica paisaxe deste Parque Natural, érguese, egrexio, o Volcán Puracé. Tamén, nese mesmo Parque, está parte do Macizo Colombiano, onde nacen catro dos ríos máis caudaloss de Colombia: o río Magdalena, o Cauca e o Patía.
Xeneralidades
É unha zona volcánica, reflectida nas numerosos depósitos axofrados. Abrangue trinta lagoas, ideais para curas de saúde e descanso. Está considerado a estrela hidrográfica colombiana, xa que nos seus cumes nacen os ríos Magdalena, Cauca e Caquetá. Fai parte do cinto andino declarado pola UNESCO reserva da biosfera en 1979.
Como chegar
A Popayán, Capital do departamento do Cauca chégase vía aérea, dende Bogotá. Tómase logo a vía terrestre até a poboación que herdou o nome do volcán: Puracé. Son 44 44 quilómetros, e leva normalmente media hora. A estrada está en bo estado. De Puracé débese chegar ao punto denominao "El Crucero", e logo -a un quilómetro de distancia- a fermosa zona recreativa de Pilimbalá.
Comunidades
250px|esquerda|miniatura| Fotografía da zona de Puracé
A súa zona de influencia serve de agocho indíxena á etnia Cocunuco, sector de Pilimbala, onde a mesma comunidade ofrece cómodos aloxamentos e comida típica. Tamén hai un asentamento indíxena guambino.
Hidrografía
Este parque forma parte da rexión hidrolóxica do río Bravo, e nel atópanse as concas dos ríos río Pesquería|Pesquería]], Ramos, Santa Catarina e San Juan. Entre todos destaca o Santa Catarina xa que é o que máis se esparexe pola zona.
Clima
Está considerado entre un piso térmico frío e o de neves perpetuas.
Flora
Os bosques cheos de porte pequeno, orquídeas, chusques, musgos, arbustos...
Fauna
Dentro das especies que máis se destacan na área atopámonos o cóndor, o colibrí, o cervo coello, o cervo vermello, danta, o oso de anteollos, o armadillo, o papagaio de orellas amarelo, a papagaio de montaña, o mono ouveador, o esquío, a pava colorada e a pava mora.
Atractivos do Lugar
O Parque Nacional Natural ofrece o servizo de ecoturismo; conta coa infraestrutura para aloxamento no sector Pilimbalá con tres cabanas coa capacidade para seis persoas cada unha e catro espazos para camping coa capacidaade par cinco persoas cada tenda. Actualmente está aberto ao público.
Pódense facer as seguinte actividade eco turísticas:
La Churrería
miniatura|Mapa da bisbarra La Churrería é unha bisbarra histórica castellá. Comprende maioritariamente localidades da provincia de Segovia, agás de Campaspero, na provincia de Valladolid. Sitúase no centro da Meseta Norte, na comunidade autónoma de Castela e León, España.
Está integrada por sete localidades, distribuídas en cinco municipios. Todas elas comparten trazos comúns, diferenciadores, que as distinguen do resto de localidades da zona.
Non se debe confundir La Churrería histórica coa actual Mancomunidade de La Churrería, de distribución de auga, integrada por bastantes máis concellos sen ningún vencello coa devandita bisbarra histórica.
Os seus habitantes son coñecidos como churros, polo que é un xentilicio aplicado a xente de varias localidades e polo tanto, de distinta procedencia.
As Lamas, Boimil, Boimorto
As Lamas é un lugar da parroquia de Boimil no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Non tiña habitantes no ano 2018 segundo datos do INE.
Espectrómetro Magnético Alfa
alt=Logotipo do AMS-02|miniatura|Logotipo do AMS-02 O Espectrómetro Magnético Alfa (Apha Magnetic Spectrometer, AMS), é un aparello cargado en maio de 2011 na Estación Espacial Internacional capaz de rexistrar dez mil raios cósmicos cada minuto.
As Lamas, Boimil, Boimorto
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Espectrómetro Magnético Alfa
Características
Forma parte do proxecto DArk MAtter. A versión instalada, AMS-02, está pensada para detectar e catalogar os raios na procura de claves para a comprensión da natureza fundamental da materia, antimateria, a orixe dos raios cósmicos e sinais da materia escura. O proxecto foi liderado polo Premio Nobel de Física Samuel Ting, á cabeza dun equipo que engloba máis de 600 científicos en 16 países. AMS-02 é o paso seguinte do programa que lanzou un detector prototipo (AMS-01) no Space Shuttle en 1998. Dito experimento amosou un gran potencial, polo que foi continuado.
No 2019 é reparado en órbita mediante paseos espaciais dos astronauta Luca Parmitano (ESA) e Andrew Morgan (NASA) e o brazo robótico da ISS manexado por Jessica Meir (NASA).
Torre de Sande
A torre de Sande ou fortaleza de Sande, é unha fortificación medieval situada na parroquia de Sande, no concello ourensán de Cartelle.
Situación
Emprázase sobre un solitario rochedo, a 506 metros de altitude. Destácase visualmente de xeito ostensible sobre o contorno, a pesar de estar completamente rodeado de gran cantidade de carballos e outras árbores. Desde o outeiro domínanse os fértiles vales que a rodean, a terra entre os ríos Miño e Arnoia, nun cumio desde o que se domina a totalidade do val de Sande.
A verticalidade das ladeiras que conducen ao outeiro fai que o cumio só sexa accesible polo oeste.
Desde a súa privilexiada situación servía ó mesmo tempo como centro de control da riqueza agropecuaria da veiga, así como punto de dominio dunha confluencia de varias vías de comunicación de obrigado paso, configurándose deste xeito nun importante lugar de control do territorio.
Conta unha cantiga tradicional:
Historia
En 1141 o rei Afonso VII de León e Castela e a raíña Berenguela de Barcelona doaron a torre ós abades do mosteiro de San Salvador de Celanova, que posuíron desde entón o título de marqueses da Torre de Sande.
Os enfrontamentos entre os abades e os descendentes dos Sande tiveron o seu momento de maior virulencia cando, nunha das loitas, Nuño de Sande matou o abade de Celanova, provocando o castigo real de que o castelo e facenda dos de Sande pasasen a ser patrimonio do mosteiro.
O castelo tamén foi campo de batalla entre Fernando II de León e o primeiro rei portugués, Afonso Henriques, en 1165, apoderándose o monarca luso da fortaleza. Os galegos cercaron o exército e, segundo a lenda, coa axuda de San Rosendo recuperaron a praza forte.
Durante a Gran Guerra Irmandiña consta documentalmente que os campesiños de Sande enviaron procuradores e cartas con demandas á Xunta de Medina, polos abusos cometidos desde a fortificación.
A torre foi declarada de Interese Turístico Nacional en 1949. Encóntrase baixo a protección da Declaración xenérica do Decreto de 22 de abril de 1949, e da Lei n° 16/1985 sobre o Patrimonio Histórico Español.
Características
Trátase dun castelo rocheiro, conservándose na actualidade só a torre da homenaxe en deficiente estado, construída co perpiaños de granito moi ben traballados. É de planta rectangular de 6,4 por 5,8 metros, e conserva 13 metros de altura.
Posiblemente se tratase dunha construción de estilo gótico tardio, do século XIV, o que se deduce do seu almofado e do arco de volta perfecta da porta.
A torre levántase con bos perpiaños graníticos asentados directamente sobre os prominentes penedos.
Na parte superior conserva unha pequena pedra de armas da liñaxe dos Sande. A porta de acceso ábrese á altura do primeiro andar, a uns 3 metros e medio do chan e orientada para o leste. Baixo esta porta consérvanse dúas mísulas e varios signos lapidarios e marcas de canteiro.
A torre está coroada por un ameado beiril, do que só se conservan algunhas mísulas. Consta de varios andares, un deles abovedado.
José Jiménez Lozano
José Jiménez Lozano, nado en Langa, Ávila, o 13 de maio de 1930 e finado en Valladolid o 9 de marzo de 2020, foi un escritor español. Recibiu o Premio Cervantes en 2002.
Traxectoria
Naceu en Langa, pequena poboación da comarca da Moraña, ao norte da provincia de Ávila, onde pasou a súa infancia ata que marchou a estudar. Na súa obra están reflectidas as paisaxes de ampla chaira castelá, con horizontes inmensos que convidan o pensamento, a reflexión e mesmo a mística que inspirou a Xoán da Cruz e Tareixa de Ávila, así como algúns personaxes da súa lembranza son usados ao modo de como Miguel Delibes utiliza personaxes nas súas novelas ambientadas na Castela rural.
Desenvolveu a súa vida profesional en Valladolid e en Alcazarén, a súa residencia durante máis de cincuenta anos.
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Valladolid, en Filosofía e Letras pola de Salamanca e en Xornalismo pola Escola Oficial de Xornalismo de Madrid en 1962.
Foi colaborador de El Norte de Castilla de Valladolid desde 1958, redactor de 1962 a 1978, subdirector de 1978 a 1979 e director desde 1992 até a súa xubilación en 1995.
En 1988, José Jiménez Lozano, o sacerdote José Velicia e o arquitecto Pablo Puente desenvolveron en Valladolid a primeira edición da exposición Las Edades del Hombre. Tamén participou na parte técnica Eloísa García de Wattenberg, entón directora do Museo Nacional de Escultura. A parte financeira correu a cargo da Caixa de Salamanca e Soria.
Compaxinou a carreira xornalística coa literatura: é autor de novelas, ensaios, poesía e diarios. Colaborador habitual de xornais como ABC ou La Razón, foi tamén patrón do Instituto Cervantes, da Residencia de Estudantes e das fundacións da Lingua Española e da dos Duques de Soria.
Foi galardoado co Premio Cervantes 2002 –considerado como o Nobel das letras hispanas–. O escritor considerou o premio «como o que é, como un agasallo, cunha gran alegría» e que «é o premio máis importante do país e sinto que é un recoñecemento oficial, pero o que me enche de alegría é saber que a miña obra chegou a uns cantos, aínda que sexa un lector».
O papa Francisco concedeulle a Cruz Pro Ecclesia et Pontifice, máxima distinción para un segrar, que recibiu o 4 de novembro de 2017 de mans do entón cardeal e arcebispo de Valladolid, Ricardo Blázquez.
Faleceu en Valladolid o 9 de marzo de 2020 aos oitenta e nove anos.
O Souto, Besexos, Vila de Cruces
O Souto é un lugar da parroquia de Besexos, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
La Revista Blanca
Traxectoria
Na primeira etapa, malia a significación anarquista dos seus fundadores, contou coa colaboración de gran número de intelectuais de ideoloxía diversa, como Leopoldo Alas Clarín, Miguel de Unamuno, Manuel Cossío, José Nakens, Fernando Giner de los Ríos, Jaume Brossa ou Pere Coromines. Escribiron tamén regularmente Anselmo Lorenzo, Ricardo Mella, Fernando Tarrida del Mármol, Leopoldo Bonafulla e Teresa Claramunt. Facilitaba a aproximación dos intelectuais ó anarquismo, pero pouco ó mundo obreiro.
Chegou a ter unha tiraxe de 8.000 exemplares, e este éxito permitiulle editar conxuntamente o Suplemento de la Revista Blanca de 1899 a 1902, posteriormente rebautizado Tierra y Libertad, cun carácter máis combativo e menos doutrinal, especialmente dedicado a campañas pola reorganización da Federación de Traballadores da Rexión Española (1900-1901), a revisión das actuacións xudiciais polos feitos de Xerez da Fronteira de 1892, ou da organización anarquista Mano Negra de 1882 e 1883. A revista desapareceu tras fortes críticas contra o seu protagonismo por parte de líderes importantes como Ricardo Mella, Josep Prat e Leopoldo Bonafulla.
Os dous fundadores volveron editar a revista en Barcelona en xuño de 1923, definindo un anarquismo puro e filosófico, crítico cara ao sindicalismo da CNT e, a partir de 1930, defendendo a FAI pero sen identificarse completamente. Entre os colaboradores máis regulares nesta segunda etapa figuraron Federica Montseny (filla dos editores), Max Nettlau (con recensións históricas na época da Primeira Internacional), Adrià del Valle, Charles Malato (desde París), Diego Abad de Santillán (desde Berlín), Jean Grabo, Rudolf Rocker, Sébastien Faure, Luigi Fabbri ou Camillo Berneri. Cara o final da ditadura de Miguel Primo de Rivera incorporouse á redacción Germinal Esgleas, que se encargou sobre todo dos temas sindicais.
A partir de 1924, publicáronse suplementos críticos cos sindicalistas da CNT, nos que escribiron, ademais de Urales, Casimir Pla, Joan Gallego, Jaume Aragón, Joan Ferrer, Valentí Obach ou Felipe Alaiz. Este suplemento foi substituído en 1931 por El Luchador.
La Revista Blanca deixou de publicarse en 1936, ó mes seguinte do estoupido da guerra civil.
Por outro lado, arredor da revista xordeu unha valiosa tarefa editorial, con coleccións literarias de grande éxito popular, como La Novela Ideal ou La Novela Libre.
Xieles, Corvillón, Cambados
Xieles é un lugar da parroquia de Corvillón no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 18 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 8 eran mulleres e 10 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando eran 15 veciños, e, sobre todo, respecto a 2005, cando só eran 7 habitantes.
Subrexión de Pieksämäki
miniatura|200px|Localización da subrexión de Pieksämäki. A subrexión de Pieksämäki (en finés Pieksämäen seutukunta) é unha das tres subrexións da rexión de Savonia do Sur. En 2017 tiña unha poboación de 29 833 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Agioi Pantes
Agioi Pantes (Άγιοι Πάντες, "Tódolos Santos"), é un illote grego, situado ao norte da costa de Lasithi, no leste Creta, preto de Agios Nikolaos.
Periclímeno (fillo de Poseidón)
Na mitoloxía grega, Periclímeno foi o fillo de Poseidón con Cloris, filla do adiviño Tiresias.
Foi un dos defensores de Tebas cando foi atacada por Adrasto na guerra coñecida como Os sete contra Tebas. Matou a un dos sete príncipes, Partenopeo, lanzando sobre el unha pedra desde o alto da muralla.
Logo saíu en persecución de Anfiarao pero non conseguiu matalo porque o tragou a terra, que se abriu cando Zeus lanzou un raio.
Pitágoras
Pitágoras de Samos, en grego Πυθαγόρας, nado na illa de Samos no ano 582 a.C e finado en Metaponto no 496 a.C, foi un filósofo e matemático grego, famoso polo seu teorema, o Teorema de Pitágoras.
Fontes biográficas
Os datos verificables sobre a vida de Pitágoras son escasos dado que non existen textos da súa autoría nin biografías firmadas por contemporáneos.
Nos séculos posteriores á súa morte, as anécdotas sobre Pitágoras e as súas fazañas se vigorizaron, alimentadas por esta falta de información directa, pero tamén grazas á influencia da escola pitagórica mesma. No século I a.C., era común representalo coma un ser sobrenatural. Algúns tratados incluso foron escritos no seu nome e no doutros pitagóricos,​ e moitas fábulas e invencións foron recollidas e esaxeradas por algúns filósofos neoplatónicos e neopitagóricos.
Traxectoria
O pai de Pitágoras foi Mnesarco, un mercador de Tiro, e a súa nai Pythais, orixinaria de Samos, en Xonia. A maioría dos historiadores concordan en que a súa vida pública xorde cara ó 532 a.C., en tempos de Polícrates e de Tarquinio o Soberbio.
Pitágoras viviu os primeiros anos da súa vida en Samos e acompañou ó seu pai en moitas das súas viaxes; era certamente instruído: aprendeu a tocar a lira, a escribir poesía e a recitar a Homero. É posible que o seu pai o levase a Tiro e que alí recibise instrución de caldeos e homes instruídos de Siria. Entre os seus profesores, menciónase a tres filósofos: Ferécides de Siros, a quen a miúdo se describe como o mestre de Pitágoras; Tales e o pupilo deste, Anaximandro. Segundo Iámblico, na súa Vida de Pitágoras, á idade de 18 ou 20 anos, Pitágoras visitou a Tales, en Mileto. Aínda que Tales xa debía ser un ancián nese entón, exercería unha forte impresión no mozo Pitágoras, interesándoo polas matemáticas e a astronomía, e aconsellándolle visitar Exipto para aprender máis sobre estas cuestións. Anaximandro impartía as ensinanzas de Tales, lecturas ás cales asistiu Pitágoras, e moitas das súas ideas sobre xeometría e cosmoloxía influíron na súa propia visión.
Fachada
miniatura|dereita|250px|Fachada principal do [[Mosteiro de Monfero]]
Pitágoras
Traxectoria
miniatura|Cidade de [[Crotone na Magna Grecia, área de influencia de Pitágoras e os pitagóricos.]]
Fachada
Denomínase fachada ao exterior dun edificio, especialmente a fronte, pero tamén algunhas veces os laterais e o contrafronte.
En arquitectura, a fachada dun edificio é a miúdo a máis importante dun deseño, e marca o carácter do resto da construción. Moitas fachadas teñen valor histórico, e atópanse protexidas por un marco legal que impide a súa alteración.
Pitágoras
Traxectoria
Foi crenza común na Antigüidade que Pitágoras emprendeu longas viaxes co propósito de recompilar a información científica alcanzable da súa época directamente das fontes. Con este fin visitaría non só Exipto, senón tamén Arabia, Fenicia, Babilonia e mesmo a India. O paso de Pitágoras por Exipto pode ser visto como máis que probable; Polícrates establecera unha alianza e existían fortes lazos entre a illa de Samos e Exipto nese momento. En 525 a. C. Cambises II, rei de Persia, invadiu Exipto. A alianza con Polícrates rompeu e, trala Batalla de Pelusium, Cambises capturou Heliópolis e Memphis. Segundo Iámblico, Pitágoras foi conducido a Babilonia como prisioneiro de guerra polos seguidores de Cambises. Alí, asociaríase cos «magies», instruíndose nos seus ritos sacros e os «cultos mistéricos dos deuses», así como as ciencias matemáticas cultivadas polos babilonios. Non está claro como obtén a súa liberdade, aínda que as mortes de Polícrates e de Cambises -ambas acaecidas en 522 a. C.- poden ser factores determinantes para que Pitágoras emigrase ó sur de Italia e se establecera na cidade de Crotone.
Non existe ningunha certeza sobre o tempo que Pitágoras pasou en Exipto ou no Leste, nin das súas vicisitudes en Samos ou outras cidades gregas antes da súa chegada a Italia. Tampouco hai evidencia directa do tipo e a cantidade de coñecementos que puido adquirir, nin de como chegou ás súas conclusións filosóficas definitivas. Algúns relatos suxiren que visitou os templos e participou en discusións cos sacerdotes, iniciándose nos ritos e crenzas que logo imporía á sociedade que fundou en Italia. Entre os novos costumes que Pitágoras adoptou, poden mencionarse os segredos, o vexetarianismo, o rexeitar vestir roupas feitas de pel de animais e a súa teimosía na pureza. Con todo, é difícil determinar ata que punto Pitágoras é tributario dos sacerdotes exipcios, ou sequera se lles debe algo do todo; estas características só exhiben o que facilmente podería ser desenvolvido por unha mente grega exposta ás influencias ordinarias do seu tempo. Incluso as fontes máis antigas apuntan a resultados similares ó tentar conectar as peculiaridades relixiosas e ascéticas de Pitágoras cos misterios órficos ou de Creta, ou co oráculo de Delfos. Porfirio sinala que Pitágoras aprendeu xeometría dos exipcios, pero dado o carácter soamente práctico do cultivo desta ciencia polos matemáticos exipcios, a influencia directa a partir dos ensinos de Tales e de Anaximandro parece máis probable. Das visitas que realizou a varios lugares en Grecia -Delos, Esparta, Fliunte, Creta, e outros cos que se lle relaciona-, Pitágoras aparece comunmente retratado no seu carácter de relixioso ou de lexislador.
As razóns polas que elixiu Crotone como centro das súas actividades son fonte de especulación. Segundo Dióxenes, fíxoo para escapar da tiranía de Polícrates, aínda que é máis probable que fose debido ó escaso éxito con que foron acollidas as súas ensinanzas na súa cidade natal, ademais de que se lle esixía que participase dos asuntos públicos e de política. Tamén se menciona a fama desta cidade no cultivo da medicina como posible influencia.
En Crotone, fundou unha escola filosófica e relixiosa que rapidamente cobrou notoriedade e atraeu numerosos seguidores. Pitágoras foi a cabeza desta sociedade dentro dun restrinxido círculo de adeptos coñecidos como matematikoi. Segundo algúns relatos, casou con Téano, de Crotone, e tiveron unha filla, Damo, e un fillo, Telauges, outros din que foron dúas fillas, Damo e Myia, outros dan noticia de que xa tiña esposa e filla cando chegou a Italia.
A evidencia sobre o lugar e o ano da morte de Pitágoras é incerta. Unhas fontes indican que morreu en 532 a. C., pero realmente, en 508 a. C. a Sociedade Pitagórica de Crotone foi violentamente atacada e Pitágoras escapou a Metaponto, lugar onde terminaría os seus días (algúns autores afirman que se deixou morrer de fame). Iámblico refire a seguinte versión dos feitos: ''Cilón, un cidadán nobre de Crotone, líder por nacemento, rico e poderoso, pero tamén violento e tiránico, desexaba ansiosamente participar do modo de vida dos pitagóricos. Achegouse a Pitágoras, para entón un home maior, pero foi rexeitado en virtude dos defectos de carácter antes mencionados. Cilón decidiu tomar vinganza e xurou perseguir aos pitagóricos ata o último home''. Esta é a versión maioritariamente aceptada polos historiadores, pero Iámblico discútea, argüíndo que o ataque de Cilón foi un asunto menor e que Pitágoras regresou a Crotone. Certamente a Sociedade Pitagórica prosperou por moitos anos despois deste acontecemento e propagouse cara a outras cidades italianas.
A súa tumba foi exhibida en Metaponto en tempos de Cicerón.
A Cainceira, Bazar, Castro de Rei
A Cainceira é un lugar da parroquia de Bazar no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Claus Sluter
miniatura|dereita|275px|O rei David e o profeta Xeremías no Pozo de Moisés, cartuxa de [[Champmol,]] Claus Sluter, nado en Haarlem en 1350 e finado en Dijon (Francia) en 1405 ou 1406, foi un escultor neerlandés que traballou na Borgoña, sendo considerado o creador da escola escultórica borgoñoa.