cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estreito de Davis
Historia
Davis volveu á zona nas súas outras dúas expedicións ao ártico. En 1586 partiu á fronte de catro barcos, pero só o Mooneshine logrou chegar polas difíciles condicións atmosféricas da viaxe. Repetiu o percorrido da anterior viaxe, logrando chegar ata os 67ºN, algo máis ao norte do cabo Dyer, pasado o Cumberland Sound. Volveu tres anos máis tarde, en 1589, esta vez a bordo dunha pequena pinaza de 20 toneladas, a Ellen, do porto de Londres. Navegou con condicións excepcionais costeando ao longo da ribeira occidental de Groenlandia en augas libres ata os 72°92' N (algo máis ao norte de Upernavik) antes de que o xeo lle impedise o paso. Seguiu cara ao oeste ata que novamente foi bloqueado polo xeo. Virou ao sur costeando illa de Baffin e explorou de novo o golfo do Cumberland Sound. Logo seguiu cara ao sur retornando a casa o 15 de setembro, tras navegar con éxito na súa pequena embarcación a través de máis de 20° de augas árticas.
Adolfo Pérez Esquivel
Adolfo Pérez Esquivel, nado en Buenos Aires o 26 de novembro de 1931, é un arquitecto, escultor e activista de dereitos humanos arxentino a quen lle foi concedido o Nobel da Paz de 1980. Seu pai era natural da parroquia pontevedresa de Combarro (Poio).
Traxectoria
En 1974 na cidade de Medellín, en Colombia, Adolfo Pérez Esquivel coordinou a fundación do Servicio Paz y Justicia en América Latina (SERPAJ-AL), xunto con varios bispos, teólogos, militantes, líderes comunitarios e sindicalistas.
Escultor, estudou arquitectura na Escola Nacional de Belas Artes da Universidad Nacional de La Plata. A partir de 1968, dedicou súa vida a propagar a non violencia e defender os dereitos humanos: fundou o Xornal Paz e Xustiza en 1973, e a partir de 1974 se tornou seu secretario. A publicación se tornou a voz do movemento pacifista en América Latina.
Entre 1977 e 1979, foi prendido por cuestións políticas. Durante esta reclusión recibiu o Premio Memorial de Paz Juan XXIII, entregada pola Organización Pax Christi Internacional. miniatura|Placa en [[Poio.]] É membro do Comité da patrocinio da Coordinación internacional para o Decenio da cultura da non-violencia e da paz. Esquivel é tamén o Presidente da Academia de Ciencias Ambientais de Venecia en Italia, por iniciativa desta academia, xuntamente con outros Premios Nobel da Paz, entre eles: o Dalai Lama, Desmond Tutu, Shirin Ebadi, Rigoberta Menchú Tum, Mairead Corrigan, Betty Williams e outros está liderando unha campaña mundial pola creación dunha corte internacional para xulgar os crimes ambientais de grande monta. A campaña foi lanzada na cidade de Roma en xuño de 2009, oficializada en setembro en Venecia para o continente europeo, e o día 19/11/2009 no Memorial de América Latina en São Paulo, Brasil, para o continente latinoamericano.
Mars Science Laboratory
Mars Science Laboratory ou MSL, tamén coñecido polo nome do róver, Curiosity, é unha sonda espacial da NASA lanzada o 26 de novembro de 2011 mediante un foguete Atlas 5 desde Cabo Cañaveral para estudar Marte.
Características
MSL é un róver de exploración marcián enviado para estudar a superficie do planeta vermello e determinar se foi habitabla nalgún momento da súa historia. Os seus obxectivos científicos son:
O róver ten seis rodas e mide uns 2,8 m de lonxitude, cunha masa de 750 kg. O corpo principal do vehículo está formado pola caixa que contén a electrónica e os procesadores, chamada WEB (Warm Electronics Box). Sobre ela atópase a cuberta de equipamento, co mastro, as cámaras e outro equipamento científico. O róver tamén conta cun brazo robotizado con instrumentación científica. A velocidade máxima do róver é de 4 cm/s e obtén a súa enerxía dun Xerador Termoeléctrico de Radioisótopos (RTG polas súas siglas en inglés) alimentado por plutonio que producía 125 W de potencia ao inicio da misión.
Perfil da misión
MSL foi lanzado dentro dun escudor protector acaroado a unha etapa de cruceiro o 26 de novembro de 2011 ás 15:02 UTC mediante un Atlas V na súa versión 541. Chegou a Marte en agosto de 2012, tras 8 meses de travesía espacial. O 6 de agosto a cápsula con Curiosity no seu interior entrou na atmosfera marciana, protexido por un escudo térmico e facendo unha serie de manobras en S para reducir a súa velocidade. Tres minutos antes da aterraxe a cápsula despregou un paracaídas, usando retrofoguetes na etapa final do descenso. O róver tocou solo ás 5:32 UTC do 6 de agosto de 2012 no cráter Gale. Tras varios días de comprobacións, Curiosity púxose en marcha o 22 de agosto para comezar o seu estudo de Marte.
Larín
O topónimo galego Larín pode referirse a:
Manquillos
Manquillos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 68 habitantes (INE 2012).
PCE
As siglas PCE poden referirse a :
Doutores honoris causa pola Universidade Católica de América
A Universidade Católica de América nomeou como doutor honoris causa as seguintes persoas:
RMS Majestic (1890)
Traxectoria
Feito nos estaleiros de Harland and Wolff en Belfast, o Majestic comezouse a construír en 1889. O barco pasou os seguintes nove meses en dique seco antes de ser entregado á White Star Line en marzo de 1890. A White Star Line solicitara fondos para a súa construción e a do seu xemelgo o RMS Teutonic ó goberno británico, proposta que foi aceptada coa condición de que a Royal Navy dispuxera dos dous barcos en tempos de guerra.
O 2 de abril de 1890, o Majestic partiu na súa primeira viaxe entre Liverpool e Nova York. Esta primeira viaxe, realizada en seis días e dez horas, foi o motivo polo cal recibiu o Reberete Azul á nave máis rápida en cruzar o Atlántico. Mérito que mantivo só dúas semanas, cando o seu irmán retiroullo.
En 1895, un novo capitán é asignado ao Majestic. Este é Edward John Smith, quen máis tarde fora capitán do RMS Titanic.
O Majestic retirouse en 1911 quedando na Reserva Birkenhead Bidston. Cando o Titanic afundiu o 15 de abril de 1912, o Majestic volveu a entrar en servizo para cubrir o baleiro.
En 1914 foi vendido por 26.700 libras á empresa Thomas Ward de Morecambe pra ser despezado.
Te doy mis ojos
Sinopse
Pilar (Laia Marull) foxe en plena noite da súa casa, situada nun barrio periférico e residencial de Toledo; leva consigo ó seu fillo duns oito anos. Na súa fuxida busca refuxio en casa da súa irmá, unha restauradora de arte que leva unha vida independente á beira da súa parella escocesa, ambos residen na parte vella e histórica de Toledo.
Pilar é unha vítima máis dos malos tratos conxugais, que intenta refacer a súa vida e empeza a traballar como caixeira de visitas turísticas na igrexa que alberga O enterro do Conde Orgaz; a través do seu novo traballo comeza a relacionarse con outras mulleres. Antonio (Luís Tosar), o seu marido, emprende a súa busca e a súa recuperación, promete cambiar e busca axuda nun psicólogo. Segundo palabras de Icíar Bollaín:
«Te doy mis ojos conta a historia de Pilar e Antonio pero tamén de quen os rodean, unha nai que consente, unha irmá que non entende, un fillo que mira e cala, unhas amigas, unha sociedade e unha cidade como Toledo que engade co seu esplendor artísitico e o seu peso histórico e relixioso unha dimensión máis a esta historia de amor, de medo, de control e de poder.»
Premios Goya
A película gañou 7 figuras na XVIII edición dos Premios Goya:
Cunchas de Prata
Te doy mis ojos conseguiu dúas Cunchas de Prata no Festival Internacional de Cine de Donostia, 2003:
Microevolución
A microevolución é a evolución a pequena escala; é dicir, por debaixo do nivel de especie. A microevolución contraponse coa macroevolución, pero a diferenza entre elas é só de tempo e escala. A macroevolución ocorre no nivel de especie ou por riba do nivel de especie e durante longos períodos de tempo xeolóxico, e a microevolución ocorre por debaixo do nivel de especie e en escalas de tempo pequenas por variacións das frecuencias alélicas. Segundo a escola da síntese evolucionista moderna unha acumulación de cambios microevolutivos orixina os cambios macroevolutivos, agás excepcións de casos de especiación súbita (por duplicacións xenómicas, por exemplo ).
Mecanismos da microevolución
Os cambios microevolutivos prodúcense por medio duns poucos procesos básicos. Os procesos que poden afectar directamente as frecuencias xénicas dunha poboación son a mutación, migración, deriva xenética e selección natural. Se se puidese ampliar unha rama da escala da árbore da vida os insectos, por exemplo, veríase outra filoxenia relativa a tódalas diferentes liñaxes de insectos. Se se continúa ampliando, seleccionando a rama que representa os escaravellos, veríase outra filoxenia relativa ás distintas especies de escaravellos. Poderíase continuar ampliando ata ver as relacións entre as poboacións de escaravellos.
Os cambios microevolutivos prodúcense dunhas poucas formas básicas. Os procesos que poden afectar directamente as frecuencias xénicas dunha poboación son a mutación, migración, deriva xenética e selección natural.
Mutación
miniatura|100px|Duplicación de parte dun [[cromosoma.]]
Algúns xenes «verde» mutaron aleatoriamente, transformándose en xenes «marrón» (aínda que, dado que calquera mutación en especial é rara, este proceso por si só non pode ser responsable dun gran cambio na frecuencia alélica nunha xeración).
Migración(o fluxo xénico)
Algúns escaravellos con xenes marrón inmigraron desde outra poboación, ou algúns escaravellos que tiñan xenes verde emigraron.
Deriva xenética
Ao reproducirse os escaravellos acabaron na descendencia máis xenes marrón que xenes verde, simplemente polo azar. No diagrama da dereita, os xenes marrón están presentes cunha frecuencia lixeiramente superior na descendencia (29%) que na xeración parental (25%).
Selección natural
Os escaravellos con xenes marrón evitaron ser cazados e sobreviviron para reproducirse con máis frecuencia que os escaravellos con xenes verde, polo que pasaron máis xenes marrón á seguinte xeración.
Alvin Julian
Alvin F. "Doggie" Julian, nado o 5 de abril de 1901 en Redding (Pensilvania) e finado o 28 de xullo de 1967 foi un coñecido adestrador estadounidense de baloncesto universitario.
As Puceiras, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
As Puceiras é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
1661
Outros
Historia ano a ano
Acordo de Belfast
O Acordo de Belfast (ou Acordo do Venres Santo) foi asinado en Belfast o 10 de abril de 1998 entre os gobernos irlandés e británico e diferentes partidos políticos (entre eles o Sinn Féin). Por aprobalo fíxose un referendo tanto en Irlanda do Norte como na República de Irlanda. Entre os puntos máis importantes do Acordo hai:
O acordo significou que o IRA Provisional abandonara as súas actividades armadas. O IRA Auténtico, o Oficial e o IRA da Continuidade non asinaron este acordo.
Estación de radio militar de Pierre-sur-Haute
A estación de radio militar de Pierre-sur-Haute é un complexo de 30 hectáreas (0,3 quilómetros cadrados) utilizado para as comunicacións das Forzas Armadas de Francia. No mesmo lugar sitúase tamén un repetidor de uso civil operado pola Télédiffusion de France e un radar da Dirección Xeral da Aviación Civil de Francia. Administrativamente os terreos repártense entre as comunas de Sauvain e Job, na fronteira rexional que separa Ródano-Alpes de Auvernia.
Historia
miniatura|esquerda|Telégrafo óptico de 1913. miniatura|left|A mesma estación construída en 1920. En 1913 construíuse un telégrafo óptico nos terreos onde posteriormente se levantarían as instalacións militares. Na actualidade só se conserva un edificio histórico, en estado de ruína, aínda que mantén o semáforo na súa parte alta.
En 1961, durante a guerra fría, a OTAN solicitou ao exército francés que construíse unha das súas estacións da rede de transmisións europeas en Europa, o coñecido sistema ACE High. Nesta rede de transmisións por microondas, a estación de Pierre-sur-Haute (cuxo código era FLYZ) debía actuar como repetidor entre as estacións de Lachens (FNIZ), no sur, e Mont-Août (FADZ), ao norte. Empregáronse catro transmisores de 10 kW e dezaseis receptores. En 1974, a Forza Aérea Francesa tomou o control na xestión das instalacións. En 1988 a OTAN comezou o desmantelamento do sistema ACE High.
Historia de Changchun
En 1791 comezou a colonización chinesa do que eran terras de pasto manchús. A un dos asentamentos, chamado Kuancheng na beira do río Yitong, foi trasladada en 1825 a administración da subprefectura de Changchun (creada en 1800; prefectura en 1889).
O ferrocarril na disputa das potencias imperialistas
En 1898 os rusos, que comezaran a súa expansión polo nordeste chinés dende a metade do século XIX, estenden ata Changchun o ferrocarril de Manchuria (que acurtaba o traxecto do Transiberiano co Pacífico en Vladivostok). A estación disponse en Kuancheng e supón o arranque de feito da cidade moderna. Os rusos delimitaron unha área de dous quilómetros cadrados arredor da estación coma zona especial con gornición, oficinas administrativas e correos.
Outra potencia expansionista do momento, o Xapón, sentiu lesionados os seus intereses e, en 1904, declarou a guerra a Rusia. A derrota rusa trouxo coma consecuencia o dominio xaponés do sur de Manchuria coa fronteira entre ámbalas dúas partes na cidade de Changchun. De feito a estación de Kuancheng era o termo da liña rusa.
Os xaponeses construíron unha nova estación (1907) ao sur de Kuancheng que supuña o comezo do Ferrocarril do Sur de Manchuria ata Port Arthur (Dairen) cun área de seu duns 5 km² (Toudaogou). A cidade creceu axiña coma nó ferroviario crucial da rexión.
Capital de Manchukuo
miniatura|dereita En 1931 Xapón ocupou Manchuria e ao ano seguinte estableceu alí un estado monicreque chamado Manchukuo. A capital escollida (por ser nó de comunicacións e a súa posición central na rexión ademais de pouco desenvolvida ata entón) foi Changchun, rebautizada coma Hsinking. De seguido os xaponeses planificaron unha gran cidade que debía acoller a corte do emperador Pu-yi ("o último emperador"). De anchas avenidas partindo de prazas circulares con edificios oficiais ampulosos e modernas infraestruturas, pretendeu ser un modelo para o novo estado tutelado inda que o plan non foi completado. De feito o Xapón, antes da súa derrota na segunda guerra mundial e retirada do continente, investiu grandes capitais no desenvolvemento e industrialización de Manchuria, que permanece con ese carácter ata o de hoxe. En concreto Chanchung é un centro da industria do automóbil, ferroviaria e cinematográfica (a base foron as películas xaponesas de propaganda realizadas na cidade).
Estación de radio militar de Pierre-sur-Haute
Uso
A estación de comunicacións de Pierre-sur-Haute está xestionada dende 1974 pola Forza Aérea Francesa, dependendo da Base Aérea de Lión – Mont Verdun, a 80 quilómetros de distancia. É unha das catro estacións de radio militares que se reparten de norte a sur en Francia, en constante comunicación coas outras tres: Lacaune, Henrichemont e a base aérea de Rochefort. O propósito principal da estación de radio está relacionado coas transmisións de mando de unidades operacionais. As ordes á Force de Frappe, que opera as armas nucleares de Francia, deberían pasar por estas estacións repetidoras en caso de ser utilizadas.
A estación de radio é parte do Commandement Air des Systèmes de Surveillance d'Information et de Communications (Comando Aéreo de Sistemas de Vixilancia de Información e de Comunicacións) desde a súa creación o 1 de xuño de 1994; e posteriormente tamén, desde o 1 de xaneiro de 2006, da Direction interarmées des réseaux d'infrastructure et des systèmes d'information (Dirección conxunta de infraestrutura de redes e sistemas de información).
A estación militar está comandada por un major (suboficial de rango OR-9 no código OTAN). O persoal militar permanente componse duns 20 soldados, entre os que hai especialistas electricistas e mecánicos.
Seguridade
O perímetro da estación de radio militar está rodeado por unha empalizada de madeira e aramado metálico. O persoal militar e empregados civís acceden ás instalacións mediante helicóptero ou a través dunha vía asfaltada de 4 quilómetros. Dita vía está pechada ao público.
Interese dos medios
En 2013 a estación militar de radio atraeu o interese dos medios despois de coñecerse que a Dirección Central da Información Interior (máis coñecida polas súas siglas en francés DCRI,  Direction Centrale du Renseignement Intérieur), a axencia de intelixencia francesa, tentou suprimir o artigo da Wikipedia en francés que falaba sobre o complexo.
A Fundación Wikimedia preguntou á axencia de intelixencia que partes do artigo podían ser un problema de seguridade, indicando que o artigo só reflectía información libre dispoñible nun programa de televisión do canal Télévision Loire 7, unha televisión local. O DCRI non accedeu a dar eses detalles e volveu repetir que se borrase o artigo. A Fundación Wikimedia negouse a borrar o artigo e o DCRI meteu presión a un administrador voluntario da Wikipedia en francés residente en Francia para que o fixese. O administrador Remy Mathis, un empregado da Biblioteca nacional de Francia e presidente da asociación Wikimedia France, obedeceu.
Fonte: Wiki-FR Wiki-EN Wiki-IT Wiki-ES Wiki-DE
Eleccións municipais en Muras
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Muras dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Muras]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Muras desde a aprobación da Constitución de 1978.
Iwakuni
Iwakuni (岩国市, いわくにし, Iwakuni-shi) é un concello da prefectura de Yamaguchi no Xapón. Está situado na parte sur-leste da prefecura, e na area da provincia histórica de Suō e suroeste da rexión de Chūgoku, extremo oeste da illa de Honshū. Ten 873,78 km² de superficie e unha poboación de 145.225 habitantes (2009).
O concello de Iwakuni limita cos concello de Shūnan, de Hikari, de Yanai, de Waki (son da prefectura de Yamaguchi); de Ōtake, de Hatsukaichi (son da prefectura de Hiroshima); de Masuda e de Yoshiga (son da prefectura de Shimane).
Paquita la del Barrio
Francisca Viveros Barradas, coñecida como Paquita la del Barrio, nada en Veracruz o 2 de abril de 1947 é unha cantante mexicana de rancheras e outros estilos musicais populares mexicanos. Iniciou a súa carreira na Cidade de México en 1970. Un dos seus meirandes éxitos é Rata de dos patas.
Ioakeim Alexopoulos
Ioakeim Alexopoulos (en Ιωακείμ Αλεξόπουλος), nado como Georgios Alexopoulos (en Γεώργιος Αλεξόπουλος) o 8 de novembro de 1873 en Corinto (Grecia) e finado o 15 de marzo de 1959 en Magnesia (Grecia), foi un bispo ortodoxo grego.
Traxectoria
Naceu en Corinto, no Reino de Grecia, o 8 de novembro de 1873. Logo de completar os seus estudos foi ordenado diácono en 1894 e posteriormente estudou Teoloxía na Universidade de Atenas e na Academua Teolóxica de Moscova. En 1904 foi ordenado sacerdote, e en 1906 foi enviado aos Estados Unidos.
Faro-Miño
Faro-Miño foi o nome de dúas publicacións:
Mantinos
Mantinos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 158 habitantes (INE 2012).
Sarda
Sarda é un xénero de peixes osteíctios da orde dos perciformes e familia dos escómbridos, que comprende varias especies de grande interese pesqueiro, entre elas algúns atúns e bonitos.
Clasificación
Segundo o WoRMS e o ITIS recoñécense as seguintes especies e subespecies:
Xénero Sarda Cuvier, 1832
Crawley
Crawley é unha cidade e borough (equivalente a un condado ou a unha comarca) do Reino Unido, no distrito de West Sussex, Inglaterra. Encóntrase a 45 km ao sur de Londres, a 29 km ao norte de Brighton e 51 km ao nordés de Chichester. O borough ten unha área de 44,96 km2 e unha poboación de 106.597 habitantes, segundo o censo de 2011. É unha cidade importante por albergar o segundo maior aeroporto do país, o Aeroporto de Gatwick, cunha grande relevancia no desenvolvemento da economía comarcal.
Historia
Crawley ten as súas orixes en asentamentos na Idade de Pedra hai uns 7.000 anos. Atopáronse evidencias de asentamentos no Neolítico, como ferramentas e traballos de fundición da época romana e tamén unha espada da Idade de Bronce.
No século V, os colonos saxóns déronlle a este enclave o nome de Crow's Leah (que significa "claro infestado de corvos") ou Crow's Wood ("bosque dos corvos"). Aínda que o seu nome mudou considerablemente co paso do tempo, a actual nomenclatura permaneceu invariable desde o século XIV.
Coa chegada dos normandos, Crawley converteuse nunha market town (vila con mercado) no século XIII, centro comercial das vilas e pobos do redor que conformaban o weald (foresta). Ao estar situado na estrada entre Londres e Brighton (inaugurada en 1770), tamén desenvolveuse unha economía comercial de paso, coa creación de casas de posta. Finalmente, en 1841 chegou a Crawley o ferrocarril.
En 1930 construíuse un pequeno aeródromo, próximo ao hipódromo. Ao chegar a segunda guerra mundial o aeródromo foi empregado pola Royal Air Force, e foi o xermolo do Aeroporto de Gatwick.
En 1946 Crawley foi designada como "New Town" (cidade nova), como polo de rápido desenvolvemento residencial, comercial e industrial do Reino Unido. En 1949 trazouse o primeiro plan de crecemento urbano da cidade, sendo inaugurada a primeira zona industrial pola entón herdeira ao trono, a princesa de Gales, Elizabeth.
No eido das artes, a cidade é xermolo da banda The Cure, que formouse en 1976 no instituto de St Wilfrid's RC School baixo o nome de The Easy Cure. Tamén naceu aquí en 1978 Stuart Harold Pot (2-D), vogal da banda virtual Gorillaz, así como foi residencia do actor Peter Vaughan.
A cidade é sede da aeroliña británica Virgin Atlantic, fundada en 1984.
Demografía
Ten unha densidade de poboación de case 24 persoas por hectárea, o segundo maior do distrito despois de Worthing.
A porcentaxe de persoas con estudos universitarios é ao redor dun 14%, comparado co 20% do total nacional.
Nacionalismo irlandés
miniatura|dereita|250px|A bandeira da [[República de Irlanda que os nacionalistas adoptaron para representar a toda Irlanda.]] miniatura|dereita|Edificios do goberno irlandés en [[Dublín.]] O nacionalismo irlandés (en Náisiúnachas in Éirinn) é un movemento político nacionalista que defende que o pobo irlandés debería gobernar Irlanda como un estado soberano. Dende mediados do século XIX, o nacionalismo irlandés foi considerado como unha forma de nacionalismo cívico baseado nos principios da autodeterminación e da soberanía popular. Durante os século XVIII, XIX e XX, os nacionalistas irlandeses, como a Sociedade dos Irlandeses Unidos na década de 1790, Irlanda Nova na década de 1840, a Irmandade Feniana durante a década de 1880, Fianna Fáil na década de 1920 e o Sinn Féin postuláronse en diferentes graos de radicalismo de esquerda e republicanismo. O nacionalismo irlandés defende e promove a cultura de Irlanda, especialmente a lingua irlandesa, a literatura, a música e os deportes. Creceu máis potente durante o período no que toda Irlanda formaba parte do Reino Unido, o que levou a que a maior parte da illa obtivese a independencia do Reino Unido en 1921.
Os nacionalistas irlandeses cren que o dominio estranxeiro foi prexudicial para os intereses irlandeses. No momento da partición de Irlanda a maior parte da illa era de relixión católica e en gran parte orixinaria da illa, mentres que unha parte importante do país, particularmente no norte, era protestante e descendía principalmente de persoas da Gran Bretaña que chegaran como colonos durante o reinado de Xacobe I. A partición produciuse tendo en conta criterios étnicos e relixiosos, acadando a maior parte de Irlanda a independencia, mentres que seis condados do norte seguiron formando parte do Reino Unido. Os nacionalistas irlandeses apoian a reunificación de Irlanda.
Ideoloxía
O nacionalismo irlandés preocupouse historicamente da relación de Irlanda coa Gran Bretaña. Tamén se referiu á opresión histórica dos católicos, que son identificados como a xente irlandesa nativa, por protestante, que se identifican coa presenza británica en Irlanda.
Porén, a relevancia do tradicional nacionalismo irlandés non modificou o status de Irlanda do Norte, a cal forma parte do Reino Unido, aínda que unha substancial minoría nacionalista (cada vez maior polo aumento dos católicos en Irlanda do Norte) quere estar unida ao resto de Irlanda.
Panellinios B.C.
O Panellinios Gymnastikos Syllogos é un club polideportivo grego da cidade de Atenas. A súa sección de baloncesto xoga na terceira categoría do baloncesto grego.
Metal Machine Music
Metal Machine Music (subtitulado *The Amine β Ring) é o quinto álbum do músico estadounidense Lou Reed. Foi orixinalmente editado coma álbum duplo polo selo RCA Records en xullo de 1975. Foi reeditado como un único CD pola BMG en 1997 e no ano 2000 a través do selo Buddah Records. En 2011 Reed lanzou unha edición remasterizada do álbum.
Panellinios B.C.
Historia
Fundado a finis do século XIX, orixinariamente foi un club de ximnasia. Varios dos seus ximnastas participaran nos primeiros Xogos Olímpicos da era moderna en Atenas 1896 coma Sotirios Athanasopoulos, Nikolaos Andriakopoulos, Petros Persakis, Thomas Xenakis, entroutros. Posteriormente créase unha sección de baloncesto que destacou moito durante os primeiros anos do baloncesto grego, gañando seis campionatos de liga os anos 1929, 1939, 1940, 1953, 1955 e 1957.
Últimos anos
O club é propiedade do multimillonario empresario grego Minos Kyriakou, presidente do Comité Olímpico Grego, coñecido no seu país por ter varios problemas coa xustiza, e quen en 2010 decidiu levarse o equipo dende Atenas á localidade de Lamia, no centro do país, despois de 81 anos na capital grega (dende a súa fundación). Só un ano despois, ó remate da tempada 2010-11, o Comité de Deportes Profesionais grego retiroulle a licenza profesional ó club, feito que lle impide competir na A1 Ethniki, de xeito que o equipo foi degradado dende a máxima categoría do baloncesto grego a categorías de afeccionados.
Metal Machine Music
Neste disco Reed afástase do resto do seu catálogo ao non estar o álbum formado por cancións ou composicións con estruturas recoñecibles, evitando melodía e ritmo para obter retroalimentación e efectos de guitarra modulados, mesturados a varias velocidades por Reed. No libreto do álbum, Reed afirmaba ter inventado o heavy metal, e dicía que Metal Machine Music foi a conclusión última do xénero.
O álbum custoulle a Reed credibilidade na industria musical á vez que posteriormente lle abriu as portas para algún do seu material máis experimental. Aínda que tivo recensións negativas dende o seu lanzamento, Metal Machine Music no presente é considerado un precursor da música industrial, do noise rock, e da arte sonora contemporánea. En 2010 Reed, Ulrich Krieger e Sarth Calhoun collaboraron para xirar tocando improvisación libre inspirada no disco como Metal Machine Trio.
Cima de Vila, Monseiro, Láncara
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Monseiro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres), o que non supón ningún cambio con respecto ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Paula Gallego
Paula Gallego Gómez, nada en Ferrol o 5 de febreiro de 2004, é unha actriz e modelo galega. Interpretou a María Alcántara na serie Cuéntame cómo pasó, de Televisión Española.
Traxectoria
Dende moi curta idade realizou diversos cursos de interpretación. Foi modelo de fotografía e fixo os seus primeiros pasos no mundo da moda, realizando campañas de publicidade e pasarela.
Protagonizou varias curtametraxes entre eles Último aliento (Finalista no Festival de Cine de Cartaxena 2013), Paquete Express ou Secretos en el Cole. Participou en varios videoclips para concursos de Disney, demostrando os seus dotes para o canto. No teatro participou en Pulgarcita o musical, que se estreou no 44° Festival Internacional de Teatro, Música e Danza de San Javier. Tamén é bailarina e patinadora sobre xeo.
Juan Maldacena
miniatura|Juan Maldacena Juan Martín Maldacena (Caballito, Bos Aires, 10 de setembro de 1968) é un físico teórico arxentino. O seu campo principal é a teoría de supercordas —ou Teoría M—, na que en 1997 publicou a coñecida como «conxetura de Maldacena», «dualidade de Maldacena» ou correspondencia AdS/CFT (anti-de Sitter/conformal field theory), que propón a equivalencia entre teorías de gravedade cuántica e calquera teoría conforme de campos baixo determinadas condicións que satisfán o principio holográfico.
Formación
Estudou na Universidade de Bos Aires, e logo no Instituto Balseiro en Bariloche, ata o 1991. Pasou despois a Princeton, onde comezou a colaboración con Nathan Seiberg e se graduou en 1996.
En 2020 é físico no Institute for Advanced Study en Princeton, Nova Jersey, USA.
Enxeñaría estrutural
Enxeñaría Estrutural é o ramo da Enxeñaría Civil dedicado primariamente ao proxecto e cálculo de estruturas. De forma simplificada, é a aplicación da mecánica dos sólidos ao proxecto de edificios, pontes, muros de contención, barraxes, túneis e outras estruturas.
Resumidamente, as principais etapas do proxecto estrutural son a creación do esquema estrutural, a definición das cargas ou forzas que actuan na estrutura, o cálculo dos esforzos e deformacións, o dimensionamento das pezas estruturais, e finalmente o detallamento do proxecto para execución.
Elementos estruturais
Os principais tipos de elemento estrutural, de acordo con a xeometría e o tipo de esforzo soportado, son:
Estes elementos son combinados en estruturas, tales como:
O esquema estrutural é unha representación simplificada da estrutura en termos de seus elementos, conexións e apoios. Dentro das restricións do proxecto arquitectónico, a definición do esquema estrutural é unha das etapas mais dependentes dos coñecementos, da experiencia e da creatividade do enxeñeiro estrutural.
Cargas
As cargas (forzas) que actuan na estrutura poden ser permanentes, tales como o peso propio e dos obxectos soportados pola estrutura, ou accidentais, como as referentes aos ventos. Para estruturas comúns, as normas técnicas conteñen recomendacións para os cargas a seren consideradas. Con base nestas recomendacións, o proxectista define diversos casos de carregamento, con o obxectivo de estabelecer a condición mais desfavorábel de proxecto (aquela que produce os maiores esforzos).
Esforzos e deformacións
Os esforzos estruturais (esforzo normal, esforzo cortante, momento flector e momento torsor) son medidas estruturais correspondentes ás tensións que actuan no material que compón a estrutura. O esforzo normal é a forza actuante no sentido da peza, tendendo a traccionala ou comprimila, calculada a partir da tensión normal na sección. O esforzo cortante é a forza perpendicular á peza, calculada a partir da tensión cisallante na mesma. O momento flector é o momento que tende a flexionar a peza, como resultado de tensións normais de sinais contrarios na mesma sección. Finalmente, o momento torsor tende a torcer a peza en torno de seu propio eixo.
O cálculo dos esforzos é feito a través da análise estrutural, a cal actualmente é realizada con o auxilio de programas especializado. A análise pode ser estática, considerando cargas constantes no tempo, ou dinámica, levando en conta as variacións das cargas e os modos de vibración da estrutura.
Con a automatización desta etapa do proxecto, tradicionalmente a máis demorada, o proxectista moderno pode dedicar mais atención aos puntos mais problemáticos do proxecto, alén de alterar mais alterar o esquema estrutural e propor diferentes condicións de carga, en busca dun mellor proxecto final. Unha área importante de pesquisa neste campo é a automatización destas decisións, utilizando por exemplo algoritmos xenéticos para refinar o proxecto.
Dimensionamento
Coñecidos os esforzos en cada elemento estrutural, é necesario dimensionar a peza que irá resistir a estes esforzos, ou sexa, determinar as súas medidas. Dado o material a ser utilizado (como a madeira, o aceiroo ou o formigón armado) e súas propiedades, os princíipios de resistencia dos materiais e mecánica dos sólidos son empregados para verificar que a peza é capaz de resistir aos esforzos. Por exemplo, podese determinar o punto mais solicitado e obter unha sección capaz de resistir aos esforzos neste punto. Se for economicamente viábel, esta sección é empregada para toda a peza. Para elementos mais complexos, pode ser necesario analisar varios puntos e variar a sección empregada, ou mesmo efectuar o dimensionamento da peza como un todo.
Da mesma forma que a análise estrutural, o dimensionamento moderno é realizado con o auxílio do computador. Con todo, o proxectista posúe bastante liberdade para alterar o dimensionamento visando simplificar a construción (entre outros motivos), por exemplo padronizando as seccións suxeridas polo programa de computador.
Detallamento
Para a execución final da estrutura, é necesario que o proxectista forneza deseños detallados das pezas estruturais e súas conexións. Nesta etapa, tamén son xeradas listas de materiais e outras informacións esenciais para a construción.
Libération
Libération (tamén coñecido en Francia como Libé) é un xornal editado en París e fundado no 1973 polo filósofo Jean-Paul Sartre e os xornalistas Benny Lévy e Serge July.
O proxecto naceu co nome do periódico clandestino vinculado á Resistencia francesa durante a segunda guerra mundial, o Libération que foi dirixido por Emmanuel d'Astier de la Vigerie, e baixo o impulso do maio francés. Por iso, Libé naceu cunhas características insólitas dentro da prensa europea. As relacións laborais dentro da súa redacción non estaban xerarquizadas, todos os empregados (incluído o persoal dos obradoiros) recibía o mesmo salario e non se aceptaba publicidade nas súas páxinas.
Con esa estrutura e coa dirección moral de Sartre, Libération saíu á rúa por primeira vez o 3 de febreiro de 1973. O seu posicionamento político era de esquerdas pero non estaba vencellado a ningún partido político, como si ocorría con L'Humanité, por exemplo. Con todo, Sartre abandonou a redacción do diario en maio de 1974 e Libération iniciou un longo e ás veces traumático camiño cara á normalidade xornalística.
As relacións non xerárquicas seguiron funcionando ata febreiro de 1980, cando os enfrontamentos internos dentro da redacción fixeron que o diario se deixara de editar durante tres meses. En maio dese ano, Libé reapareceu nos quioscos cun novo formato e co nome do seu primeiro director baixo o seu mancheta: Serge July.
Pouco despois, chegaron os primeiros anuncios e os primeiros socios capitalistas alleos ao traballo na redacción. Aos poucos, os lectores comprobaron tamén que Libé abandonaba o seu inicial radicalismo político. Sen deixar de ser nunca un diario especialmente sensible ás causas sociais, progresista e rupturista nos seus enfoques e no seu deseño, o xornal fundado por Sartre empezou a incluír a columnistas liberais nas súas páxinas de opinión (Rebonds). En 2005, July manifestou o seu apoio ao "si" no referendo para a aprobación da Constitución Europea. O "non" gañou a consulta co voto masivo dos simpatizantes de esquerda.
Aquel resultado anticipou o fin da era July. A caída na difusión (ao redor dos 140.000 exemplares diarios en 2006) e os problemas financeiros da empresa editora xa obrigaran a admitir a un novo home forte no seu accionariado, o empresario Édouard de Rothschild, mal recibido polos xornalistas de Libération. En maio de 2006, Rothschild esixiu o cesamento de July do seu posto, baixo a ameaza de deixar de investir no diario. O 30 de xuño, Libération anunciou na súa primeira páxina a despedida de July. O seu posto foi ocupado por Antoine de Gaudemar e logo Laurent Joffrin.
Miranda (lúa)
Miranda é a lúa máis pequena e interior das cinco grandes lúas (as cinco lúas clásicas) do planeta Urano. Foi descuberta por Gerard Kuiper o 16 de febreiro de 1948 no Observatorio McDonald. Foi máis tarde chamada Miranda, personaxe da obra de William Shakespeare, A Tempestade, nome suxerido por Kuiper no seu informe do descubrimento. Foi tamén designada coma Urano V.
As únicas imaxes de Miranda tomadas de preto fíxoas a sonda espacial Voyager 2, estas observacións da lúa realizáronse durante o sobrevoo de Urano en xaneiro de 1986, como nese momento o hemisferio sur da lúa apuntaba cara ao Sol só se puido estudar esa parte. Miranda amosa máis evidencias dunha actividade xeolóxica pasada que calquera outra lúa de Urano.
Características físicas
miniatura|esquerda|200px|[[Verona Rupes vista de preto, unha grande escarpa en Miranda; posiblemente de 5 km de altura. ]] A superficie de Miranda podería estar composta principalmente de xeo de auga, e tamén podería conter silicatos e compoñentes orgánicos no seu interior. A superficie de Miranda ten rexións con parches nos terreos rachados e con fisuras, indicativos estes trazos dunha intensa actividade xeolóxica en tempos pasados da lúa, tamén a súa superficie está cruzada de lado a lado por profundos canons. Existen tamén grandes estruturas ovais, chamadas coronae, que poderían estar formadas por magma procedente do manto ou no caso de Miranda por diapiros baseados no ascenso de xeos quentes (no canto de sales, o cal sería o normal nos diapiros), a parte central destes domos elevados, colapsaríase e afundiríase, deixando unha forma de coroa, de aí o nome latino de corona (en plural, coronae). Os canons e cristas elevadas serían debidas a fallas extensivas, estas tipos de fallas compostas normalmente levan consigo a formación de bloques na superficie chamados graben e horst, os graben serían os bloques que estarían nas depresións das fallas e os horst serían os bloques elevados entre as fallas (véxase o diagrama para visualiza-lo fenómeno). Outros accidentes xeolóxicos serían debido o criovulcanismo, erupcións de xeos mornos (criomagma). Os diapiros poderían ter cambiado a distribución da densidade no interior da lúa, a cal podería se-la causa de auto-reorientación de Miranda, de xeito semellante o acontecido coa lúa xeoloxicamente activa de Saturno,Encelado. Miranda é un dos poucos corpos celestes do Sistema Solar no cal a circunferencia ecuatorial é máis pequena cá circunferencia polar (circunferencia pasando a través dos dous polos), posiblemente unha consecuencia da actividade dos diapiros.
Pensase que a actividade xeolóxica pasada de Miranda foi producida polo quencemento gravitatorio nun tempo pasado no cal a órbita de Miranda era moito máis excéntrica do que o é hoxe en día. Nos primeiros tempos da súa historia, Miranda aparentemente estaba nunha resonancia orbital de 3:1 con Umbriel, da cal escaparía posteriormente. A resonancia debería ter incrementado a excentricidade orbital; dando coma resultado unha fricción gravitatoria debido ás oscilacións das forzas gravitatorias procedentes de Urano que poderían causa-lo quecemento do interior da lúa. No sistema de Urano, debido ó baixo índice de achatamento, e o tamaño relativamente grande dos seus satélites, estes poden escapar dunha resonancia dun xeito moito máis doado cós satélites de Xúpiter ou Saturno. A inclinación orbital de Miranda (4,34°) é estrañamente alta para unha lúa tan próxima ó seu planeta. Miranda probablemente escapou da súa resonancia con Umbriel vía unha segunda resonancia, e este mecanismo de escape explicaría cá súa inclinación orbital é 10 veces máis grande respecto das outras grandes lúas de Urano. esquerda|miniatura|300px|Diagrama explicativo da aparición dos Graben e Horst.
Un teoría máis antiga, propuxo pouco antes de sobrevoo de Urano por parte da Voyager 2, que a antiga Miranda foi alcanzada por un impacto masivo, dando fragmentos que se volverían a ensamblar e os máis densos afundiríanse dando coma resultado o éstrano patrón actual.
miniatura|300px|dereita|Aproximándose ó [[equinoccio do 07-12-2007, Miranda produce breves eclipses solares sobre o centro de Urano.]]
Os científicos déronlle nome a unha serie de tipos de accidentes xeolóxicos de Miranda:
Liquid Snake
Liquid Snake(リキッド・スネーク Rikiddo Sunēku) comunmente chamado Liquid, é un personaxe dos videoxogos Metal Gear.
Historia
É o xemelgo e arquiinimigo de Solid Snake, así coma comandante de FOXHOUND e dos Soldados Xenoma. Ten un CI de 180 mide 183 cm de alto, fala sete idiomas fluidamente (Inglés, Castelán, Francés, Malaio, Árabe, e outras linguas nativas árabes) Durante a Guerra do Golfo loitou coas SAS, a súa misión consistía en destruír lanzadeiras Scud. Caeu no campo de batalla e foi secuestrado polo Exército Iraquí en 1994 foi rescatado e levado os EUA. Xunto con Solid Snake, e Solidus Snake, é un dos tres irmáns xeneticamente feitos das mostras das células de Big Boss, a partir do proxecto chamado Les enfant Terribles. Cre ser inferior a Solid Snake, debido a que pensa que el ten os xenes recesivos. Porén, demóstrase que quen obtén os xenes recesivos é Solid Snake, e quen posúe os xenes dominantes e Liquid Snake. Como resultado disto, Solid Snake foi quen eliminou a Big Boss. Liquid gardaralle unha gran rancor a Solid, e desexa derrotalo en combate para así poder reclamar o seu "dereito a nacer".
A voz de Liquid Snake foi realizada por Cam Clake na versión Americana, por Banjo Ginga na versión xaponesa e por Riki Coello na versión castelá.
Metal Gear Solid
En Metal Gear Solid Liquid aparece como antagonista principal de Solid Snake e comandante da unidade FOXHOUND. Liderando a revolta na base de Shadow Moses, nas Illas Fox que constitúen un arquipélago no grupo das Illas Aleutianas en Alasca. Onde estaba sendo desenvolvido Metal Gear REX. Toman como reféns o presidente de ArmsTech Kenneth Baker e o Xefe DARPA Donald Anderson. Esixindo aos EUA que lle devolvesen os restos de Big Boss para corrixir as mutacións dos Soldados Xenoma. Baseándose na capacidade nuclear das instalacións da illa, no apoio unidade FOXHOUND, os Soldados Xenoma e Metal Gear REX Liquid, pretendeu revivir o soño de Big Boss denominando o lugar co nome Outer Heaven para levar o mundo a unha terceira guerra mundial. Na trama faise pasar por Master Miller e engana a Solid Snake para que active a nova versión de Metal Gear, Rex. Liquid explica a Snake a relación entre eles, descubrindo que son fillos de Big Boss, creados para seren o soldado perfecto. Liquid morre polos efectos do virus FOXDIE, levado a través de Snake, a modo de véctor, para eliminar a toda a unidade sublevada.
List of characters in the Metal Gear series Metal Gear Solid
Chunta Aragonesista
A Chunta Aragonesista (CHA, tamén coñecido como Chunta ou La Chunta) é un partido político nacionalista aragonés de esquerdas. Foi creado en 1986 trala unión de varias asociacions culturais, sociais, pacifistas e nacionalistas aragonesas.
Ideoloxía
Considéranse influídos polas experiencias do movemento socialista, dos movementos pola emancipación social e nacional, e das correntes ecopacifistas, feministas e humanistas. Ten sido un dos partidos que máis se ten pronunciado en defensa do Ebro e contra a política de transvasamentos dos gobernos de España. Defenden o dereito de autodeterminación para o pobo aragonés. Buscan tamén o recoñecemento oficial do idioma aragonés e do catalán naqueles lugares onde se fale. A Chunta Aragonesista é membro da Alianza Libre Europea e da coalición europea Europa dos Pobos.
Nacemento e primeiros pasos
Despois da efervescencia na esquerda de Aragón causada polo Referendo sobre a permanencia de España na OTAN e tras a posta en funcionamento das novas institucións autonómicas, o 29 de xuño de 1986 un centenar de persoas, vinculadas a diversas asociacións culturais, sociais, pacifistas e nacionalistas, reunidas nunha asemblea constutuínte, decidiron crear un novo partido político, nacionalista aragonés e de esquerda. O primeiro nome foi o de Unión Aragonesista-Chunta Aragonesista (UA-CHA). O 20 e 21 de decembro a UA-CHA celebrou en Zaragoza a súa I Asemblea Nacional (congreso), co lema trilingüe ''Porque ya era hora. Porque ya caleba. Perquè ja calia''. Nesta asemblea o partido escolleu os seus primeiros presidentes, Eduardo Vicente de Vera e Chesús Bernal, respectivamente.
O 10 de xullo de 1987 a CHA concorreu por primeira vez a unhas eleccións, concretamente á tripla convocatoria electoral dese mes (Cortes de Aragón, municipais e eleccións ao Parlamento Europeo). Os resultados foron escasons, apenas 6.154 votos (1% do total nas autonómicas), aínda que conseguiron os seus primeiros representantes locais no concello de Artieda. Nas eleccións ao Parlamento Europeo participaron na coalición Esquerda dos Pobos, xunto a Euskadiko Ezkerra e a outros partidos nacionalistas, que non logrou obter representación.
Azucena Lozano asumiu a presidencia do partido na súa II Asemblea Nacional, celebrada en Huesca o 17 e 18 de decembro de 1988, co lema bilingüe ''Recuperar el pasado, construir el futuro. Rechirar o pasau, fer o futuro''. No seu equipo continuou Chesús Bernal como secretario xeral e houbo a incorporación de Bizén Fuster como vicepresidente. No ano seguinte (1989), tiveron lugar unhas novas eleccións ao Parlamento Europeo, nas que Juan María Bandrés, cabeza de lista da Esquerda dos Pobos, da que CHA formou novamente parte, consegue ser escollido eurodiputado. Nas eleccións xerais do mesmo ano CHA mellorou levemente os seus resultados. Nesta etapa de crecemento é cando o partido decide adoptar como única denominación a forma aragonesa do seu nome orixinal, Chunta Aragonesista, e as siglas CHA.