cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Philipsburg
A principal zona comercial, a rúa Front, está no corazón da cidade. Philipsburg tamén ten un porto que é visitado por moitos cruceiros, barcos como Celebrity Solstice ',  Princesa, Disney Magic, e desde 2010,  Oasis of the Seas ''.
A Figueira, Vilaboa, Valdoviño
A Figueira é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Philipsburg
Princess Juliana International Aeroport
left|miniatura| [[Boeing 747-300 de Corsairfly na cabeceira da pista]] Mundialmente famoso polas súas fotografías coas aeronaves aterrando xusto encima da praia, o Aeroporto Internacional Princesa Xuliana (IATA: SXM, OACI: TNCM), ao oeste de Philipsburg, converteuse para moitos nunha razón en se mesma para visitar Sint Maarten.
Debido á súa curta pista (2.180 metros), os avións en aproximación á pista teñen que voar a altitudes infrecuentemente baixas, sobrevoando a menos de 10-20 metros sobre a veciña Maho Beach.
O chorro do reactor que liberan as aeronaves que saen é tamén outra "atracción", xa que crea ondas artificiais. Con todo, o chorro dun reactor é fisicamente perigoso polo que os espectadores teñen que actuar con cautela. As autoridades locais puxeron un aviso na cerca do aeroporto para alertar á xente sobre os perigos dos chorros dos reactores.
Clima
Esta área ten unha estación seca pronunciada. De acordo co sistema de Clasificación climática de Köppen, Philipsburg ten un clima tropical seco, abreviado "Aw" sobre os mapas climáticos.
Giovanni Passannante
Giovanni Passannante, nado en Salvia di Lucania, Basilicata, o 19 de febreiro 1849 e finado en Montelupo Fiorentino, Toscana, o 14 de febreiro de 1910, foi un anarquista italiano, coñecido por ter tentado asasinar o rei Humberto I de Savoia o 17 de novembro de 1878 en Nápoles.
Traxectoria
Condenado á morte, súa pena foi despois cambiada para cadea perpetua. O anarquista foi detido en Portoferraio, Illa de Elba, nunha cela pequena e escura baixo o nivel do mar, en completo illamento durante 10 anos. Enlouquecido, foi levado ao hospital psiquiátrico en Montelupo Fiorentino, onde morreu en 1910.
Despois do intento de rexicidio, a súa cidade natal foi forzada a mudar o nome para Savoia di Lucania en homenaxe á familia real.
Jos Wuytack
Jos Wuytack, nado en Gante (Bélxica) o 23 de marzo de 1935, é un músico e pedagogo belga.
Traxectoria
Logo de completar os seus estudos musicais comezou a adicarse plénamente á Pedagoxía Musical Activa, baseada nos principios de Carl Orff (de quen foi discípulo e amigo e quen recoñeceu a autoridade mundial de Wuytack para a difusión da súa pedagoxía).
Wuytack foi titular no Instituto Lemmens, Centro Universitario de Lovaina (Bélxica), sendo na actualidade profesor emérito. Tamén impartiu clases no Instituto Superior de Música de Namur (Bélxica), Conservatorio de Tilburg (Países Baixos), Instituto Musical de métodos Activos de Lión (Francia) e Universidade de California (Estados Unidos). Así mesmo impartiu numerosos cursos destinados a alumnos, profesores, monitores e melómanos arredor de todo o mundo.
En 1996 foille concedida a Medalla de Ouro da Fundación Orff de Múnic en recoñecemento dos seus méritos científicos e pedagóxicos.
Libros e gravacións
Jos Wuytack é o autor de numerosas obras musicais infantís e dunha vasta obra vocal e instrumental para coro instrumental Orff, frauta doce, percusión e orquestra sinfónica, parte da cal está editada. Hai unha gravación de 10 discos: Musica Poetica publicados orixinalmente polo selo Harmonia Mundi e difundidos na actualidade pola asociación Carl Orff France.
Wuytack é tamén autor de varios libros e artigos sobre educación musical publicados en diversos países. As súas cancións con xestos para nenos foron editadas en seis idiomas.
A súa achega máis orixinal á pedagoxía musical moderna, o sistema de Audición Musical Activa, destinado ao ensino da apreciación da música, está baseado na metodoloxía do musicograma, e foi editada en neerlandés (1972), francés (1974), portugués (1995) e castelán (1996).
Peteiro, Rois, Bergondo
Peteiro é un lugar da parroquia de Rois no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 76 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 38 eran homes e 38 eran mulleres.
Época vitoriana
miniatura|A raíña Vitoria no quincuaxésimo aniversario do seu ascenso ó trono. A época vitoriana da historia do Reino Unido marcou a cúspide da súa Revolución Industrial e do Imperio Británico. Aínda que esta expresión úsase comunmente para referirse ó extenso reinado de Vitoria I (20 de xuño de 1837 - 22 de xaneiro de 1901), algúns académicos anticipan o comezo do período, caracterizado polos profundos cambios ocorridos nas sensibilidades culturais e nas preocupacións políticas, á promulgación da Acta de Reforma de 1832. Historicamente, esta etapa foi precedida pola Rexencia e continuada polo período eduardiano.
A raíña Vitoria, con 64 anos no trono, tivo o reinado máis longo até entón na historia dos monarcas británicos (logo superado polo da súa tataraneta Isabel II coroada en 1953), e os cambios culturais, políticos, económicos, industriais e científicos que tiveron lugar durante o seu reinado foron extraordinarios. Cando Vitoria ascendeu ó trono, Inglaterra era esencialmente agraria e rural; á súa morte, o país atopábase altamente industrializado e a maioría do seu territorio xa estaba conectado por unha rede ferroviaria que seguía expandíndose. A transición non foi suave. As primeiras décadas do reinado de Vitoria foron testemuñas de varias epidemias (especial gravidade revestiron as de tifo e cólera), serios problemas na produción e distribución de alimentos básicos e os consecuentes colapsos económicos. Tamén se produciron disturbios sociais causados pola inequidade da configuración do dereito de sufraxio e en protesta pola derrogación das leis agrícolas (Corn Laws), aprobadas durante as guerras napoleónicas.
Etapas
Esta época divídese en tres etapas:
Cloakroom
Cloakroom é unha banda estadounidense de shoegazing procedente de Northwest Indiana e formada no ano 2012. O grupo está composto por Doyle Martin (voces, guitarra), Brian Busch (voces, batería) e Bobby Markos (baixo). Ata a data teñen publicados dous álbums de estudio e no presente teñen un contrato con Relapse Records.
Drest VII
Drest foi un rei dos pictos dende 724 até 726. Sucedeu a Nechtan mac Der-Ilei cando este abdicou e entrou nun mosteiro en 724. Nin nos anais do Ulster nin nos Anais de Tigernach se nomea o pai de Drest. A versións máis antigas da lista de reis da crónica picta sinxelamente nomean a "Drest e Elpin" como reis despois de Nechtan. Porén, unha versión posterior, que inclúe o segundo reinado de Nechtan en 728–729, menciona o pai de Drest como Talorgan.
IES Porta da Auga
Nel impartíronse clases de Educación Secundaria Obrigatoria e Bacharelato, así como dalgunha rama de Formación Profesional.
Glatisant a Besta
miniatura|250px|O [[Rei Artur e A besta ladrador]] Glatisant a Besta (A besta ladrador en galego), é un monstro que aparece nas lendas da Materia de Bretaña. É o motivo das misións emprendidas polos cabaleiros Pellinore, Palamedes e Perceval.
Referencias na literatura galega medieval
Aínda que chegaron a nós moi poucos textos galegos da materia de Bretaña, hai unha referencia á besta ladrador na poesía profana. Fernando Esquío satiriza un cabaleiro que prometera un cabalo para a guerra, pero que non daba entregado, comparando este cabalo prometido con estoutro animal fabuloso:
e nom será já murzela nem veira,
nem branca, nem vermelha, nem castanha;
pois amarela nem parda nom for,
a pram será a Besta Ladrador
que lh'adurám do reino de Bretanha."
Pica alpina
A pica alpina, Anthus spinoletta, é unha especie de ave paseriforme da familia dos motacílidos pertencente ao xénero Anthus.
É un paxaro pequeno, de entre 15,5 e 17 cm de lonxitude, que cría nas montañas da rexión Holártica, aínda que con distribución descontinua, no sur de Europa e das zonas temperadas do sur de Asia até  a China. En Galicia é escasa e só pode verse en zonas de montaña lindantes con Asturias e Castela.
Descrición
A especie foi descrita en 1758 na páxina 166 do volume 1º do seu Systema Naturae baixo o nome de Alauda spinoletta.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Subespecies
Recoñécense as subespecies seguintes:
Características
miniatura|220px|Anthus spinoletta entre a vexetación miniatura|220px|Anthus spinoletta spinoletta miniatura|220px|Ovo
É un paxaro de corpo robusto de plumaxe pouco rechamante, predominantemente de cor parda escura polas partes superiores e co raiado na rexión ventral, típico das picas, falta ou é difuso, axeitada para confundirse co chan. A plumaxe invernal parécese á de Anthus petrosus (e incluso nas patas, xeralmente escuras) pero é algo máis pálida e máis parda polas partes superiores (non, gris olivácea) e a cor das inferiores é branca, con listas máis marcadas. A "cella" e as bandas alares son xeralmante máis pálidas. As plumaa rectrices externas son brancas.
Fóra da época reprodutora resulta difícil de diferenciar da pica costeira (Anthus petrosus), en especial da subespecie Anthus petrosus littoralis. Nesa época o peito e o ventre teñen listas gris acastañadas e a parte superior ten manchas escuras sobre fondo gris amarronado. A permanencia da "cella" e dun anel branco nas pálpebras, permiten a identificación.
As plumas exteriores da cola, que son brancas coma a neve, permiten identificala cando voa. Tamén o comportamento cando voa é distintivo: a pica alpina cando é molestada voa rapidamente cara a arriba até moita altura e non se volve pousar até que voa unha boa distancia. O Anthus petrosus voa menos, preto do chan e pousa enseguida. Ademais, no inverno, esta última especie prefire vivir na beira do mar, mentres que a pica alpina prefire as augas doces.
Hábitat e bioloxía
A especie cría en pasteiros alpinos e prados altos de montaña con praderíaas curtas e rochas, arbustos ou árbores espallados, xeralmente con algunhas zonas húmidas, moitas veces en ladeiras de montañas e tamén en zonas pedregosas con silveiras no lado leste das serras. No inverno atópase en zonas costeiras salgadas, lagoas, marismas, bordos herbosos de lagos e ríos, granxas, arrozais e outros cultivos de rega. En Europa, a posta de ovos ocorre desde finais de abril até principios de xullo. O niño é unha cunca feita de talos e follas de herba con algo de musgo incorporado e forrado de material máis fino e algúns pelos. Sitúase no chan no costado dunha marxe ou oco, xeralmente ben disimulado pola vexetación ou ás veces ao final dun túnel. Normalmente póñense de catro a seis ovos. Aliméntase principalmente de invertebrados, pero tamén toman algo de materia vexetal. A especie é principalmente un migrante de curta distancia ou altitudinal, con migracións regulares desde as altas montañas até as terras baixas no outono.
Reprodúcese entre abril e xuño, podendo facer unha ou dúas niñadas.
Ameazas
Nalgunhas zonas demostrouse que os animais de pastoreo teñen un impacto negativo significativo no éxito da nidificación desta especie. Tamén se pensa que está ameazada polo cambio climático. Ademais, tamén se demostrou que a expansión das pistas de esquí é prexudicial para esta especie.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución extraordinariamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio do tamaño da área de distribución, combinado coa extensión/calidade do hábitat, que a tendencia poboacional parece ser estábel e, polo tanto, a especie non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia poboacional. O tamaño da poboación é extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerabel segundo o criterio de tamaño da poboación, por todos estes motivos o status da especie é avaliado como LC (pouco preocupante).
Distribución
En Galicia habita nas montañas da metade oriental, cunha máis grande presenza nas da provincia de Ourense, habitualmente entre os 600 e os 1 600 m de altitude. A súa falta nas serras que dividen as provincias de Lugo, Coruña e Pontevedra, suponse que se debe a unha prospección incompleta.
Status
É sedentaria, aínda que efectúa desprazamentos altitudinais. É pouco común, aínda que pode ser abundante en zonas axeitadas.
Hábitat
Vive en rochedos entre matos de Vaccinium, Erica e Genista.
Fenoloxía da migración
Aínda que varía segundo as condicións climáticas, a especie realiza movementos de aproximación aos cumios desde primeiros de abril, comezando o descenso a zonas máis cálidas a partir de primeiros de novembro.
Reprodución
O período de aniñamemto vai desde finais de maio até finais de xullo.
Ameazas
A principal é a alteración do seu hábitat polos continuos incendios forestais.
Chandrexa de Queixa, Chandrexa, Chandrexa de Queixa
Chandrexa é un lugar da parroquia de Chandrexa no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Pedro Cañada Castillo
Pedro Cañada Castillo, nado en Calzadilla, Cáceres o 22 de febreiro de 1936, é un político e profesor universitario estremeño. Actualmente é o secretario xeral do partido Extremadura Unida.
Traxectoria
Pedro Cañada Castillo foi un dos fundadores, ao inicio da Transición, do partido Acción Regional Extremeña, que pouco despois se integraría na coalición, logo partido político, Unión de Centro Democrático. Elixido senador por Cáceres pola UCD en 1977 e 1979, deixou o partido, pasando do Grupo Centrista ao Mixto o 17 de novembro de 1979, para fundar Extremadura Unida.
Foi alcalde do seu concello natal, Calzadilla. Tamén foi Conselleiro de Educación na xunta pre-autonómica de Estremadura.
A súa carreira académica realizouna como profesor de Filosofía na Universidade Complutense de Madrid. Tamén foi director do Gabinete de Estudos e Actividades Culturais da Universidade Autónoma de Madrid. É Doutor en Filosofía pola Universidade de Friburgo (Suíza) na especialidade de ética social. Publicou en 1968 a súa tese doutoral titulada "Derecho al Error".
Hans Edmund Wolters
Hans Edmund Wolters, nado o 11 de febreiro de 1915 en Duisburgo, e finado o 22 de decembro de 1991, foi un ornitólogo alemán.
Traxectoria
Desde 1960 traballou como membro asociado do Zoologische Forschungsmuseum Alexander Koenig (Instituto e Museo de Investigación Zoolóxica Alexander Koenig) de Bonn, do que foio o director do seu Departamento de Ornitoloxía do Museo desde 1973.
Wolters dirixiu as publicacións desta institución desde 1974 a 1979: Bonner zoologische Beiträge e Bonner zoologische Monographien.
En 1971 a Universidade de Bonn distinguiuno co título de doutor honoris causa.
Retirouse en 1980, aínda que continuou colaborando desinteresadamente. Wolters participou igualmente nos traballos da Comisión Ornitolóxica Internacional.
Especialista da taxonomía dos paseriformes, Wolters foi un dos primeiros ornitólogos europeos en utilizar unha clasificación cladística, o que se reflicte na súa obra principal, Die Vogelarten der Erde (Os taxa das aves do mundo).
Banco de Galicia
Banco de Galicia pode facer referencia a:
Hans Edmund Wolters
Traxectoria
Wolters describiu por primeira vez numerosos taxons, entre outros, Malimbus ballmanni, Pipromorphinae, Pygarrhichadini, Pygarrhichinae e Rauenia. A el débese a descrición dunha nova (e discutida por algúns) suborde dos paseriformes, a dos	Acanthisitti (acantisitos).
Abreviatura
A abreviatura Hans Edmund Wolters emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía
Randy Wittman
Randy Scott Wittman, nado en Indianápolis, Indiana, o 21 de outubro de 1959 é un ex xogador e adestrador profesional estadounidense de baloncesto.
Xogador
Wittman foi seleccionado na 22ª posición do Draft da NBA de 1983 polos Washington Bullets. Nunca chegou a xogar cos Bullets xa que foi traspasado ós Atlanta Hawks. Xogou a maior parte da súa carreira coma xogador nos Hawks, antes de xogar unha pequena etapa nos Sacramento Kings.
Tras xogar tres anos nos Indiana Pacers, retirouse tras a tempada 1991-92. Durante a súa etapa coma xogador, Wittman acadou 7.4 puntos, 1.1 rebotes e 2.2 asistencias por encontro
Adestrador
En 1992 comezou a súa etapa coma adestrador, e foi asistente dos Indiana Pacers, Dallas Mavericks e Minnesota Timberwolves antes do seu primeiro traballo coma adestrador principal nos Cleveland Cavaliers. Estivo dúas tempadas en Cleveland nas que tivo un récord de 62-102.
O 4 de xuño de 2012, Wittman converteuse no adestrador principal dos Washington Wizards tras o despido de Flip Saunders. Os Wizards despediron a Wittman o 13 de abril de 2016 tras non conseguir a clasificación para os Playoffs.
Ducado longobardo de Reggio
O Ducado de Reggio foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. As informacións sobre os seus asuntos internos son escasas e mesmo é incerta a data de constitución do ducado; é posíbel que se remonte ás fases da primeira penetración longobarda na zona durante o Período dos duques, entre os anos 560-580, ou senón sería despois da conquista definitiva da cidade polos longobardos, realizada polo rei Axilulfo no 593.
A Vilaxe, Vilaboa, Valdoviño
A Vilaxe é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 29 habitantes.
Wind (satélite)
Wind ou WIND é un satélite artificial da NASA lanzado o 1 de novembro de 1994 mediante un foguete Delta 7925 desde o Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral para estudar a magnetosfera terrestre e a súa interacción co Sol.
Características
Wind foi unha das catro naves do programa GGS (Global Geospace Science), á súa vez parte das seis naves do programa ISTP (International Solar Terrestrial Physics) dirixido ó estudo da interacción entre a Terra e o Sol. O resto de naves eran Geotail, POLAR (xemela de Wind), SOHO e Cluster.
A misión de Wind foi estudar o vento solar, os campos magnéticos e as partículas arredor da Terra. Wind ten forma de cilindro de 2,8 m de diámetro e 1,25 m de altura con células solares recubriendo a superficie. A nave ten unha masa de 1250 kg e estabilízase mediante xiro a 20 r.p.m. Dispón de antenas de cable, mastros inerciais soportes para instrumentos no plano de xiro.
Durante os primeiros nove meses a nave foi posta nunha órbita de dobre sobrevoo lunar cerca do plano da eclíptica, cun apoxeo de entre 80 e 250 radios terrestres e un perixeo de entre 5 e 10 radios terrestres. Nesta órbita o apoxeo producíase sobre o hemisferio diúrno da Terra, facilitando as observacións magnetosféricas. Despois Wind foi insertada nunha órbita de halo arredor do punto L1 do sistema Terra-Sol, onde as medicións do vento solar, das partículas e do campo magnético podían facerse de maneira continua.
Instrumentos
Wind levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Lois
O topónimo Lois pode referirse a:
Amais, Lois é un antropónimo masculino, coa variante Luís. Doutra banda, como apelido pode referirse a:
Racine (homónimos)
Racine pode referirse a:
Cromatografía de afinidade
A cromatografía de afinidade é un método de separar mesturas bioquímicas baseándose nunha interacción moi específica que se establece entre un antíxeno e un anticorpo, encima e substrato, receptor e ligando, ou proteína e ácido nucleico. É un tipo de técnica de laboratorio cromatográfica usada para purificar moléculas biolóxicas que forman parte dunha mestura aproveitando as propiedades moleculares. As macromoléculas biolóxicas, como encimas e outras proteínas, interaccionan con outras moléculas con alta especificidade por medio de diferentes tipos de enlaces e interaccións. Tales interaccións poden ser enlaces de hidróxeno, interaccións iónicas, pontes disulfuro, interaccións hidrófobas e outras. A alta selectividade da cromatografía de afinidade débese a que se permite que a molécula desexada interaccione coa fase estacionaria e se una na columna cromatográfica para ser separada do material non desexado, que non interaccionará e sairá primeiro nas elucións. As moléculas que xa non se necesitan son primeiro retiradas por lavado cun tampón mentres que as proteínas desexadas se deixan baixar en presenza do solvente eluente (de alta concentración salina). Este proceso crea unha interacción competitiva entre a proteína desexada e as moléculas estacionarias inmobilizadas, que finalmente permite que as proteínas agora altamente purificadas sexan liberadas.
Principio
En resumo, a cromatografía de afinidade aproveita as diferenzas nas forzas de interacción entre as diferentes biomoléculas nunha fase móbil e na fase estacionaria. A fase estacionaria cárgase primeiro nunha columna cunha fase móbil que contén diversas biomoléculas desde ADN a proteínas (dependendo do experimento de purificación). Entón, déixase tempo para que as dúas fases se unan. Despois vértese un tampón de lavado na columna que contiña as dúas fases. O tampón de lavado arrastra as biomoléculas que non son a diana ao afectar ás súas débiles interaccións coa fase estacionaria. As biomoléculas diana teñen moita maior afinidade pola fase estacionaria, e permanecen unidas á fase estacionaria, e non son arrastradas polo tampón de lavado. Seguidamente, déitase un tampón de elución na columna que contén as restantes moléculas diana. O tampón de elución altera as interaccións entre as biomoléculas diana unidas coa fase estacionaria en moito maior grao que co tampón lavador, o que elimina efectivamente as biomoléculas diana. Esta solución purificada contén o tampón de elución e biomoléculas diana, e denomínase elución.
A fase estacionaria é normalmente unha matriz de xel, xeralmente de agarosa; unha molécula de azucre liñal procedente das algas. Para impedir a interferencia estérica ou o solapamento durante o proceso de unión da molécula diana co ligando, adhírese primeiro ás boliñas de agarosa (soporte sólido) un inhibidor que contén unha cadea hidrocarbonada. Este inhibidor con cadea hidrocarbonada adoita denominarse espazador, situado entre a boliña de agarosa e a molécula diana.
A cromatografía de afinidade pode aplicarse tamén cando descoñecemos o peso molecular, hidrofobicidade, carga etc. dunha proteína. Un exemplo desta situación dáse cando se trata de encontrar un encima cunha actividade determinada, no que se podería construír unha columna de afinidade cun ligando unido que é similar ou idéntico ao substrato de elección. O modo en que o encima desexado será eluído a partir da mestura baséase nas fortes interaccións do encima e o análogo do substrato inmobilizado, que se producirían selectivamente a través da columna de afinidade. Entón, pode realizarse a elución do encima co substrato apropiado.
Equipos en columna e en lotes
miniatura|Columna de cromatografía|170px170px|miniatura|Cromatografía en lotes
A unión á fase sólida pode conseguirse usando cromatografía en columna na que o medio sólido está metido nunha columna, a mestura inicial baixa a través da columna para que se vaia asentando, bótase un tampón de lavado pola columna e o tampón de elución despois e recóllese. Estes pasos fanse xeralmente a presión ambiental. Alternativamente, pode conseguirse a unión usando un tratamento por lotes, por exemplo, engadindo a mestura inicial á fase sólida nun recipiente, mesturando, separando a fase sólida, retirando a fase líquida, lavando, recentrifugando, engadindo o tampón de elución, recentrifugando e eliminando o eluato.
Os ligandos usados na cromatografía de afinidade obtéñense tanto de fontes orgánicas coma inorgánicas. Exemplos de fontes biolóxicas son as proteínas séricas, lectinas e anticorpos. Fontes inorgánicas son o ácido morónico, quelatos de metais e tinguiduras de triazina.
As columnas de afinidade poden ser eluídas cambiando as concentracións de sales, pH, pI, carga e forza iónica directamente ou por medio dun gradiente para resolver as partículas de interese.
Máis recentemente, desenvolvéronse equipos que empregan máis dunha columna en serie. A vantaxe comparada cos equipos dunha soa columna é que o material de resina pode cargarse completamente, xa que ningún produto non unido pasa directamente á columna seguinte co material da columna fresco. Estes procesos cromatográficos coñécense como cromatografía contracorrente periódica (PCC). Os custos da resina por cantidade de produto producido poden así ser reducidos drasticamente. Como unha columna pode sempre ser eluída e rexenerada mentres que se carga a outra columna, dúas columnas son xa suficientes para facer uso completo das vantaxes. As columnas adicionais poden dar unha flexibilidade adicional para os tempos de rexeneración e a elución, pero cun custo de equipamento adicional e os custos da resina.
Usos específicos
A cromatografía de afinidade pode ser utilizada en varias aplicacións, como a purifcación de ácidos nucleicos, purificación de proteínas a partir de extractos de células ou a partir do sangue.
Usando a cromatografía de afinidade, pódense separar proteínas que se unen a certos fragmentos, doutras proteínas que non se unen a ditos fragmentos. Como esta técnica de purificación depende ds propiedades biolóxicas das proteínas necesarias, é unha técnica útil e as proteínas poden ser purificadas nun paso.
Inmunoafinidade
Outro uso é a purificación por afinidade dos anticorpos presentes no soro sanguíneo. Se o soro se sabe que contén anticorpos contra un antíxeno específico (por exemplo se o soro procede dun organismo inmunizado contra o antíxeno en cuestión) despois pode usarse para a purificación por afinidade dese antíxeno. Isto tamén se denomina cromatografía de inmunoafinidade. Por exemplo, se un organismo está inmunizado contra a proteína de fusión-GST producirá anticorpos contra a proteína de fusión, e posiblemente anticorpos contra a etiqueta GST (glutatión-S-transferase) tamén. A proteína pode despois ser acoplada covalentemente a un soporte sólido como a agarosa e utilizado como un ligando de afinidadde na purificación de anticorpos do soro inmune.
Para unha maior exhaustividade a proteína GST e a proteína de fusión-GST poden ambas ser acopladas por separado. Ao soro déixaselle inicialmente unirse á matriz de afinidade GST. Isto eliminará os anticorpos contra a parte GST da proteína de fusión. O soro é despois separado do soporte sólido e se lle deixa unirse á matriz da proteína de fusión-GST. Isto permite que todo o anticorpo que recoñeza o antíxeno sexa capturado no soporte sólido. A elución dos anticorpos de interese adoita conseguirse usando un tampón de pH baixo como o de glicina a pH 2,8. O eluato é recollido nun tris neutro ou tampón fosfato, para neutralizar o tampón de elución de pH baixo e deter calquera degradación da actividade do anticorpo. Este é un fermoso exemplo, xa que a purificación de afinidade se utiliza para purificar a proteína de fusión-GST inicial, de como eliminar os anticorpos anti-GST non desexados do soro e purificar o anticorpo diana.
Os anticorpos monoclonais poden tamén ser seleccionados para unirse a proteínas con grande especificidade, e desenvolvéronse métodos par que a proteína sexa liberada en condicións bastante suaves.
Unha estratexia simplificada emprégase a miúdo para purificar anticorpos xerados contra antíxenos peptídicos. Cando os antíxenos peptídicos se producen sinteticamente, un residuo de cisteína terminal é engadido a cada un dos extremos N-terminal e C-terminal do péptido. Este residuo de cisteína contén un grupo funcional sulfhidrilo, que permite que o péptido sexa doadamente conxugado a unha proteína portadora (por exemplo, a KLH ou Keyhole limpet hemocyanin, hemocianina de fisurélidos). O mesmo péptido que contén cisteína é tamén inmobilizado en resina de agarosa por medio dun residuo de cisteína e é despois utilizado para purificar o anticorpo.
A maioría dos anticorpos monoclonais foron purificados usando a cromatografía de afinidade baseándose na proteína A ou na proteína G específicas de inmunoglobulina, derivadas de bacterias.
Cromatografía de afinidade de ións metálicos inmobilizados
A cromatografía de afinidade de ión metálico inmobilizado (IMAC) está baseada no enlace covalente coordinado específico entre metas e aminoácidos, especialmente a histidina. Este técnica funciona facendo que as proteínas cunha afinidade polos ións metálicos sexan retidas nunha columna que contén os ións metálicos inmobilizados, como os de cobalto, níquel, cobre (para a purificación de péptidos ou proteínas que conteñen histidina), ferro, zinc ou galio (para a purificación de péptidos ou proteínas fosforiladas). Moitas proteínas que aparecen na natureza non teñen unha afinidade polos metais iónicos, por tanto, a tecnoloxía do ADN recombinante pode utilizarse para introducir esa etiqueta proteica no xene relevante. Os métodos utilizados usados para eluír a proteína de interese inclúen cambiar o pH, ou engadir unha molécula competitiva, como o imidazol. miniatura|150px|Unha columna de cromatografía que contén boliñas de níquel-agarosa usada para a purificación de proteínas con etiqetas de histidina.
Proteínas recombinantes
Posiblemente o uso máis habitual da cromatografía de afinidade é para a purificación de proteínas recombinantes. As proteínas cunha afinidade coñecida son etiquetadas con proteínas (engádenselle unhas secuencias de péptidos) para axudar á súa purificación. A proteína pode ser xeneticamente modificada para permitir que sexa seleccionada pola unión da afinidade; isto coñécese como proteína de fusión. Entre as etiquetas están a glutatión-S-transferase (GST), hexahistidina (His), e a proteína de unión á maltosa (MBP). As etiquetas de histidina teñen unha afinidade polos ións níquel ou cobalto, que foron inmobilizados pola formación de enlaces covalentes coordinados cun quelador incorporado na fase estacionaria. Para a elución úsase unha cantidade en exceso dun composto con capacidade de actuar como un ligando de ión metálico, como o imidazol. O GST ten unha afinidade polo glutatión, o cal é dispoñible comercialmente inmobilizado como glutatión agarosa. Durante a elución, utilízase un exceso de glutatión para desprazar a proteína etiquetada.
Lectinas
A cromatografía de afinidade de lectinas é unha forma de cromatografía de afinidade no que as lectinas se utilizan para separar compoñentes dentro dunha mostra. As lectinas, como a concanavalina A son proteínas que poden unirse especificacmente a moléculas de carbohidrato como a alfa-D-manosa e á alfa-D-glicosa. Outro exemplo de lectina é a aglutinina do xerme de trigo, que se une á D-N-acetilglicosamina. A aplicación máis común é separar as glicoproteínas das proteínas non glicosiladas, ou unha glicoforma doutra glicoforma.
Especialidade
Outro uso da cromatografía de afinidade é a purificación de proteínas específicas usando unha matriz de xel que é única para unha proteína específica. Por exemplo, a purificación da β-galactosidase de E. coli realízase por cromatografía de afinidade usando p-aminobenil-1-tio-β-D-galactopiranosil agarosa como matriz de afinidade. Utilízase a p-aminobenil-1-tio-β-D-galactopiranosil agarosa utilízase porque contén un grupo galactopiranosil, que serve como un bo análogo de substrato para a β-galactosidase de E. coli. Esta propiedade permite que o encima se una á fase estacionaria da matriz de afinidade e sexa eluída engadindo concentracións crecentes de sales á columna.
Purificación da seroalbumina
Dos moitos usos da cromatografía de afinidade, un uso é a purificación de afinidade da seroalbumina e a contaminación por macroglobulina. Este tipo de purificación é útil para eliminar o exceso de seroalbumina e contaminación por α2-macroglobulina, cando se realiza unha especrtrometría de masas. Na purificación de afinidade da seroalbumina, o estacionario usado para recoller ou atraer proeínas séricas pode ser a Cibacron Blue-Sefarosa. Despois as proteínas séricas poden se eluídas a partir do adsorbente cun tampón que conteña tiocianato (SCN−).
Cromatografía de afinidade débil
A cromatografía de afinidade débil (WAC, do inglés weak affinity chromatography) é unha técnica de cromatografía de afinidade para os exames de afinidade no desenvolvemento de fármacos. A WAC é unha técnica de cromatografía líquida baseada na afinidade, que separa compostos quimicos aproveitando as súas diferentes afinidades débiles a unha etiqueta inmobilizada. Canta maior afinidade teña un composto cara á etiqueta, máis tempo permanecerá na unidade de separación, e isto será expresado como un tempo de retención máis longo. A medida da afinidade e escala de afinidade poden obterse procesando os tempos de retención obtidos dos compostos analizados.
A tecnoloxía WAC demostrouse válida contra varias dianas de proteínas, como dianas de proteases, quinases, chaperonas e de interaccións proteína-proteína. A WAC é máis efectiva que os métodos establecidos para o exame baseado en fragmentos.
A Picoña
O topónimo galego A Picoña pode referirse a:
O Chao dos Carneiros, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
O Chao dos Carneiros é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 estaba despoboado.
Vixoi, Vixoi, Bergondo
Vixoi é un lugar da parroquia de Vixoi no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 45 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 20 eran homes e 25 eran mulleres.
Asemblea parlamentaria británico-irlandesa
A Asemblea parlamentaria británico-irlandesa (en inglés British–Irish Parliamentary Assembly, e en irlandés Tionól Pharlaiminteach na Breataine agus na hÉireann) é un corpo deliberativo que consta de membros lexislativos do Reino Unido, Irlanda, e as Dependencia da Coroa británica. O seu propósito é promover un entendemento común entre os representantes electos destas xurisdicións. A asemblea está composta de membros do Parlamento do Reino Unido e do Oireachtas (o Parlamento de Irlanda) así como cinco representantes do Parlamento de Escocia, cinco da Asemblea Nacional de Gales, cinco da Asemblea de Irlanda do Norte, un polo Tynwald da Illa de Man, un por Jersey e outro por Guernsey.
Herminia Pernas Oroza
Herminia Pernas Oroza, nada en Burela en 1967, é unha historiadora galega.
Traxectoria
É doutora en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela e profesora de ensino medio.
Desde 2020 é a cronista oficial de Burela.
Foi recoñecida co Premio Xohana Torres.
Vatio pico
Vatio pico ou Watt-pico (Wp) é unha medida de potencia enerxética, normalmente asociada ás células fotovoltaicas. A unidade máis correntemente usada é o Wp, e os seus múltiplos coma o kWp ou o MWp. Dado que as condicións de produción de enerxía eléctrica dependen bastante de factores externos á célula, o valor da potencia dado en Wp é un valor obtido en condicións ideais específicas. Así, o valor de Wp dun determinado sistema fotovoltaico que funcione en corrente continua é a potencia medida cando este sistema é irradiado por unha luz que simula a luz solar cunha potencia de 1000 W/m2 a unha temperatura de 25 °C.
Constantino Fernández Pico
Constantino Fernández Pico, coñecido como Tino Fernández, nado na Coruña en 1966, é un empresario galego, cofundador e presidente da consultora tecnolóxica Altia.
Traxectoria
Licenciado en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela, traballou como consultor en Arthur Andersen, antes de fundar en 1994 a consultora tecnolóxica Altia. Foi adestrador de varios equipos de baloncesto, entre eles a selección galega infantil e cadete masculina.
O 21 de xaneiro de 2014 foi elixido presidente do Deportivo da Coruña, en substitución de Augusto César Lendoiro. O empresario recibiu o apoio do 72,09% do capital social representado na Xunta de Accionistas. Durante a súa presidencia tivo que facer fronte ao maior concurso de acredores do deporte español. Uns meses despois da súa chegada despediu de xeito inesperado ao artífice do ascenso a Primeira División na tempada 2013/14, Fernando Vázquez, por unhas polémicas declaracións deste sobre as fichaxes do club. Durante o seu mandato recuperouse a sección feminina e pechouse un acordo con Abanca sobre a débeda privilexiada do concurso.
No plano deportivo o equipo conseguiu a permanencia en Primeira tres tempadas consecutivas ata o descenso na 2017/18. Na tempada seguinte o club pagou unha cláusula de rescisión ao Levante para incorporar a Carmelo del Pozo como novo secretario técnico e a Natxo González como adestrador. Os malos resultados en Segunda, onde o Deportivo a duras penas entrou na promoción de ascenso, provocou a dimisión por sorpresa en abril de 2020 de Tino Fernández e todo o consello de administración antes do fin da tempada. Ocupou aínda o cargo até o 28 de maio de 2019, cando foi elixida a candidatura de Paco Zas para presidir o club coruñés.
O 22 de outubro de 2020 anunciouse a súa incorporación ao consello de administración do Racing de Ferrol.
Benigno Álvarez González
Benigno Álvarez González, nado na vila de Maceda o 11 de marzo de 1900 e finado en Vixueses (Foncuberta, Maceda) o 11 de marzo de 1937, foi veterinario galego e o fundador da organización provincial do PCE en Ourense.
Traxectoria
Fillo de Demetrio Álvarez, veterinario, que foi alcalde de Maceda entre 1913 e 1919. Estudou na escola pública de Maceda e trasladouse a Ourense para finalizar a ensinanza primaria. Marchou a Santiago de Compostela para facer o bacharelato e despois a carreira de Veterinaria. Unha vez finalizada en 1920, regresou a Maceda para axudar ao seu pai na clínica.
Durante os anos da República afiliouse ao Partido Comunista de España e acadou funcións políticas de gran transcendencia, con intervencións en vilas e cidades de toda Galiza. A súa orientación nacionalista fíxolle manter unhas boas relacións cos galeguistas daqueles anos, constituíndo unha ligazón entre comunistas e galeguistas.
Asasinato a mans do bando nacional
Dende o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi perseguido ferozmente pola Garda Civil. Foi cando decidiu refuxiarse na serra de San Mamede, onde rematou os seus días horas antes de que o atopasen. Tanto a fuxida como a posterior morte de Benigno Álvarez, espertou un grande interese, até o punto que cando a Garda Civil atopou o seu cadáver o paseou por vilas e aldeas para que a xente vise como lle deran morte a quen chamaban Fiera Comunista.
Unha das prazas da súa vila natal leva o seu nome.
Serrana Rial García
Serrana Mercedes Rial García, nada en 1957 e finada o 19 de marzo de 2012, foi unha historiadora galega.
Traxectoria
Doutorouse en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, e especializouse na Idade Moderna.
IPsec
IPsec (abreviatura de Internet Protocol security) é un conxunto de protocolos que ten por obxecto engadir servizos de seguridade na capa de rede de TCP/IP, principalmente confidencialidade, integridade e autenticación. Concibido inicialmente para IPv6, onde é obrigatorio, tamén está dispoñible para IPv4.
André Lotterer
André Lotterer, nado en Duisburgo o 19 de novembro de 1981, é un piloto de carreiras de automóbiles alemán. É coñecido polo seu éxito nas carreiras de resistencia, incluíndo tres vitorias nas 24 Horas de Le Mans (2011, 2012 e 2014) e o título de pilotos da FIA World Endurance Championship co equipo oficial Audi, tamén competeu na serie xaponesa Fórmula Súper durante máis dunha década, gañando en 2011.
Lotterer foi piloto de probas do equipo Jaguar de Fórmula 1, pero isto non lle proporcionou un posto de carreira. Doce anos máis tarde, uniuse a Caterham, en substitución de Kamui Kobayashi no Gran Premio de Bélxica de 2014.
Inicios e ascenso (1989-2002)
Lotterer é fillo de pai peruano e nai alemá, e criouse en Bélxica. Competiu en karting desde 1989 ata 1997 en Bélxica, Alemaña e Países Baixos, época na que logrou varios subcampionatos alemáns. En 1998 pasou aos monoprazas ao disputar a Fórmula Júnior BMW Alemá, onde se coroou campión. En 1999 repetiu éxito pero na Fórmula BMW Alemá, e ademais terminou quinto na Fórmula Renault Europea. En 2000 rematou cuarto na Fórmula 3 alemá. Jaguar Racing contratouno en 2001 para disputar a Fórmula 3 Británica, que culminou en sétima posición. Ese ano tamén chegou segundo no Masters de Fórmula 3.
En 2002 foi o piloto de probas de Jaguar na Fórmula 1. Por outra banda, chegou terceiro na clase N-GT e quinto absoluto nas 24 Horas de Spa nun Porsche 911 de Freisinger xunto a Marc Lieb, Georges Forgeoisy e Bert Longin, e disputou a carreira final da serie CART para o equipo de Dale Coyne.
Alpín I
Alpín foi rei dos pictos dende 726 até 728, xunto con Drest VII. A lista de reis da crónica picta dálle a Alpín e a Drest cinco anos de reinado conxunto. En 724, Nechtan mac Der-Ilei abdicou, segundo os Anais de Tigernach en favor de Drest, entrando despois nun mosteiro. Alpín, que está asociado con Drest na lista de reis da crónica picta, non é mencionado daquela. En 726, os anais de Tigernach din que "Drest foi expulsado do reino dos pictos; e Alpín reinou no seu lugar."
Diferenciación celular
En bioloxía do desenvolvemento, a diferenciación celular é o proceso polo cal unha célula menos especializada se converte noutro tipo celular máis especializado. A diferenciación ocorre numerosas veces durante o desenvolvemento dun organismo pluricelular, xa que o organismo cambia desde un simple cigoto inicial a un sistema complexo de distintos tecidos e moitos tipos celulares, e a diferenciación continúa na vida adulta porque as células nai adultas se dividen e orixinan células fillas completamente diferenciadas durante a reparación dos tecidos ou a renovación normal das células. A diferenciación pode cambiar drasticamente o tamaño dunha célula, a súa forma, potencial de membrana, actividade metabólica, e capacidade de resposta a sinais. Estes cambios débense en grande medida a modificacións na expresión xénica que están moi controladas. Con poucas excepcións, a diferenciación celular case nunca implica un cambio nas secuencias de ADN da célula. Deste modo, diferentes células poden adquirir características físicas e capacidades moi distintas a pesar de que todas teñen o mesmo xenoma.
A capacidade de diferenciación dunha célula en tipos distintos varía dependendo da clase de célula, e as de maior capacidade son as chamadas totipotentes e pluripotentes. Unha célula que pode diferenciarse en todos os tipos celulares dun organismo adulto denomínase pluripotente. Ditas células denomínanse células nai embrionarias nos animais e células meristemáticas nas plantas superiores. Unha célula que pode diferenciarse en todo tipo de células, incluíndo as do tecido placentario, denomínase totipotente. Nos mamíferos só o cigoto e os primeiros blastómeros formados a partir del son totipotentes, mentres que nas plantas moitas células diferenciadas poden facerse totipotentes utilizando técnicas simples de laboratorio. En citopatoloxía, o nivel de diferenciación celular utilízase como unha medida da progresión do cancro. O grao dun tumor é un marcador da diferenciación que presenta unha célula tumoral.
Tipos de células de mamíferos e desenvolvemento
No corpo dun mamífero podemos encontrar tres tipos básicos de células: células xerminais, células somáticas, e células nai (ou troncais). Todas e cada unha das aproximadamente 1014 células que hai nun humano adulto teñen a súa propia copia ou copias do xenoma agás certos tipos celulares, como os glóbulos vermellos, que carecen de núcleo no seu estado completamente diferenciado (téñeno inicialmente). A maioría das células son diploides, e teñen dúas copias de cada cromosoma. Tales células, chamadas células somáticas, constitúen a maior parte do corpo humano e diferenciáronse para especializarse en diferentes funcións.
As células nai pluripotentes seguen especializándose en células proxenitoras multipotentes, que dan lugar ás células funcionais do corpo. Entre estas células están as células nai hematopoéticas (células nai adultas), as células nai mesenquimais (adultas), as células nai epiteliais (células proxenitoras) ou as células satélite musculares (proxenitoras), entre outras.
A partir da blástula embrionaria dunha soa capa orixínanse as tres capas embrionarias primarias de mamíferos, que son o ectoderma, mesoderma e endoderma. O ectoderma orixinará a pel e o sistema nervioso, o mesoderma os ósos e o tecido muscular, e o endoderma forma os tecidos dos órganos internos.
Diferenciación celular en plantas superiores
A diferenciación en plantas superiores prodúcese a partir das células meristemáticas que son recrutadas para dar lugar ás células maduras que forman parte dos órganos da planta. Os cambios que se producen na célula afectan desde ao contido celular ou estrutura da parede, ata as relacións entre células veciñas (espazos entre células ou crecemento diferencial dunhas respecto a outras).