cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Feminicidio. Unha nova orde patriarcal en tempos de submisión
O patriarcado actual
Desde a perspectiva de Carme Adán, o feminismo enfróntase a un novo reto. A configuración do patriarcado nos tempos da actual fase do capitalismo (neoliberalismo) fai emerxer unha nova racionalidade que constrúe os seus propios mecanismos de desubxectivización. Neste contexto preténdese reducir as redes sociais a unha forma de autopromoción: ser popular é o único obxectivo das relacións. Así, tras a época na que se visualizou as mulleres como nais e educadoras do cidadán, a actual sociedade de clases baseada na mercantilización e na explotación chama por produtoras de man de obra barata nun contexto que trata de normalizar a prostitución, a pornografía e a hipersexualización dese novo tipo muller dependente da mirada masculina. O chamado contrato sexual, aínda que sutil, seguiría en vigor porque a violencia é o seu garante. Nunha sociedade formalmente xusta e igualitaria a submisión ha de ser a elección natural, non algo imposto. Para a autora o discurso da libre elección fai do corpo da muller un dos momentos máis álxidos da mercantilización da vida: ventres de alugueiro (serían mulleres de clase baixa as que deciden alugar o seu ventre para sobrevivir, elas e as súas familias), trata e prostitución (un acto de humillación/submisión no que algúns invocan hoxe cinicamente a defensa da capacidade das mulleres para decidir), o parto sometido á violencia obstétrica… Carme Adán sinala a inexistencia, no plano real, da libre elección; trataríase apenas dunha falacia, un tópico máis da sociedade neoliberal.
Conclusións
Carme Adán propón neste ensaio o traballo colectivo de despatriarcalizar o coñecemento, a política, o Dereito, a sociedade e a vida toda, por difícil que sexa encontrar os mecanismos para iso. Apunta a concentrar a nosa ollada crítica cara ao Estado (a súa propia configuración reproduce a violencia e a desigualdade) e a tentar garantir que a escola estimule a nosa capacidade para ser libres. O patriarcado non acouga e segue forte, buscando novas formas para manter a submisión das mulleres. O principio fundante, desde o punto de vista da autora, segue a ser a violencia. Este ensaio avoga por un amplo debate xurídico e multidisciplinar que permita a participación de toda a sociedade para lexislar e educar cara á erradicación de todas as formas de violencia contra as mulleres e de violencia contra a diversidade sexual.
Llanes
Llanes é un concello da comunidade Autónoma do Principado de Asturias, situado no norte de España. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur con Onís, Cabrales, Peñamellera Alta e Peñamellera Baja, ao leste con Ribadedeva e ao oeste con Cangas de Onís e Ribadesella. Esténdese preto de 30 km ao longo da costa no extremo oriental da rexión. Polo sur atopamos coa Serra do Cuera, que se eleva por enriba dos 1.100 m. A rexión é parte da Costa Verde de España, que se coñece pola súa paisaxe costeira con praias e montañas espectaculares. Llanes atópase ao norte dos Picos de Europa, unha cordilleira montañosa cuxa xeoloxía está case enteiramente constituída de karst de pedra calcaria.
A maioría dos habitantes do concello viven na zona costeira, na cal a vila máis grande é a propia Llanes, cunha poboación de preto de 4.000 habitantes dos preto de 13.000 que ten devandito concello; aínda que durante o verán a poboación total do concello multiplícase. As tradicións, a gastronomía e as festas da rexión son famosos polo seu colorido e historia. Llanes é un municipio de grande atractivo turístico, a consecuencia do cal xerouse nos últimos anos un notable crecemento urbanístico, con preocupantes efectos ambientais e paisaxísticos.
Parroquias
miniatura|225px|Faro de Llanes O concello de Llanes divídese en 28 parroquias:
A cidade de Llanes
Llanes é un porto de pesca tradicional moi activo e con moitos monumentos e tradicións notables; unha placa conmemora aos 65 mariñeiros que embarcaron en catro galeras para formar parte da Armada Invencible contra Inglaterra no mes de xullo de 1588. En 1206, Afonso IX concede á vila un foro que foi despois refrendado polos sucesivos reis ata Filipe V.
Hoxe, Llanes segue sendo un porto de pesca activo, coa súa economía alzada polo turismo (sobre todo polos visitantes do resto de España) durante o verán. A vila ten unha boa selección de tendas e restaurantes tradicionais, tanto na mesma vila como nas súas contornas. Tres praias e un paseo espectacular sobre o acantilado, o Paseo de San Pedro, engaden encanto á atmosfera costeira.
Ademais, é de salientar a obra Os Cubos da Memoria do pintor Agustín Ibarrola. Trátase dunha orixinal idea, na liña de Ibarrola, que consistiu en pintar con diversos motivos os bloques de formigón que protexen o porto da vila.
O vello teatro foi derribado hai algúns anos; atopábase construído sobre o río como un vello muíño.
Á parte dos monumentos que se poidan ver, unha visita polas ruelas da cidade é sempre agradable.
Preto de Llanes está o pobo de Porrúa, famoso polo Museo Etnográfico do Oriente de Asturias.
As montañas
De todo o concello de Llanes a zona sur está dominada por un muro de montañas calcarias. Moitos turistas, así a todo, non se dan conta de que a crista que forma dita parede montañosa agacha a vista da máis alta Serra do Cuera; entre os dous hai vales escondidos, que drenan en sistemas de covas. O maior destes vales é A Yosa de Viango. A diferenza das alturas dos Picos de Europa ao sur, estes vales son verdes e pastorís.
As covas
O concello ten numerosas covas, incluíndo un sitio de interese arqueolóxico en Nova, e a Cova Bolado preto da Pereda que tamén contén arte antiga e pasos abertos.
Hai tamén varios sistemas importantes de covas, incluíndo
Estes sistemas foron sistematicamente explorados por vez primeira por espeleólogos do Club de Espeleoloxía da Universidade de Oxford (OUCC) e de Speleogroup.
Festas
Na capital do concello, tres bandos ocúpanse de organizar independentemente os tres grandes festexos da vila ao longo do verán.
En xullo celébrase A Madalena, en agosto San Roque e en setembro A Guía. Aínda que a patroa da Vila é A nosa Señora do Conceyu, celebrada o 15 de agosto. Os tres bandos teñen unha coñecida rivalidade histórica entre si, cada un cos seus seareiros entre a poboación llanisca, e todos intentan cada ano ter as mellores festas; aínda que as de San Roque son sen dúbida as máis populares.
Doutra banda, nas distintas parroquias e localidades do concello celébranse como é normal diversos festexos en honor dos seus patróns, pero destaca especialmente A Fogueira, consistente na corta dun eucalipto do monte e plantación do mesmo na vila tras quitarlle a cortiza. Celébrase en varios pobos, como Celoriu, Balmori, Porrúa ou Vidiago. Tamén gozan de gran fama a Noite das Bruxas (Lles Bruxes) do pobo de Barro, festa moi tradicional e popular na que está moi presente a mitoloxía asturiana; e a festa da patroa Santa Ana de Naves, grazas aos concertos gratuítos de intérpretes populares
Victoria Piñeiro
María Victoria Piñeiro, nada en Cangas en 1984, é unha remeira galega.
Traxectoria
Victoria Piñeiro iniciouse na práctica deportiva no piragüismo, no club CM Ría de Aldán e despois no CM Breogán do Grove. Posteriormente pasouse ao remo competindo tanto en banco fixo como en banco móbil no CR Mecos. Como remeira fichou polo SD Astillero, un club cántabro desta especialidade, onde competiu en diversas probas tanto no equipo feminino como no masculino, neste caso no posto de temoeira. Precisamente o feito de competir como temoeira nun equipo masculino foi o que lle deu transcendencia, posto que a súa participación foi prohibida pola Federación Española de Remo en competicións oficiais.
Treixadura (uva)
miniatura|Acios de uva treixadura. Treixadura é unha clase de uva branca, autóctona de Galicia, de gran calidade e resistente ás enfermidades. É unha uva alongada, dura e moi doce que se traduce en viños lixeiros, finos e cítricos. Frecuentemente utilizada nos viños da denominación de Orixe O Ribeiro e Rías Baixas (subzona Condado).
De pequeno tamaño e forma esférica, con pel grosa de cor amarela semellante á palla, brillante e irisacións douradas e verdes, en acios pequenos que agroman cedo e teñen unha maduración precoz; é a nosa caste máis resistente á botrite. De alto nivel de azucre e acidez, entre os seus aromas diferenciais destaca o pexego.
Etimoloxía
Non se coñece con seguridade a súa orixe, para a que se suxire que estea relacionada con treixa, tomada dunha suposta forma latina *tragella ‘rede’.
El Clarinete
El Clarinete foi un periódico que se editou en Verín en 1899.
Historia e características
Primeiro periódico humorístico de Verín, apareceu en setembro de 1899. No seu editorial afirma que naceu para “castigar y contener los desmanes y desbordamientos de El Támega”. Consta de catro páxinas con publicidade na última
Cigudosa
Cigudosa é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 34 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 21,03 km².
Illueca
Xeografía
Illueca está situada no oeste da comunidade autónoma e da provincia, a unha altitude de 599 m. O municipio esténdese por unha área de 24,9 km². A cabeceira municipal dista 89 km da cidade de Zaragoza.
Economía
Destaca a súa industria do calzado.
Santos óleos
miniatura|Aceite santo. Chámase aceite santo ou santos óleos ou aceite de unción ó aceite bendicido polo bispo na misa crismal e utilizado en diversas cerimonias relixiosas. Tamén serve para primeiras comuñóns, vodas e bautismos.
Preferente Autonómica de Galicia 2009/10
A tempada 2009–10 da Preferente Autonómica de Galicia empezou o 30 de agosto de 2009 e finalizou o 23 de maio de 2010. O Sporting Celanova, Caselas e Tomiño víronse prexudicados polos descensos do Lalín, Céltiga e Verín de Terceira División, descendendo a Primeira Autonómica.
Santos óleos
Historia
No xudaísmo e o cristianismo medieval empregouse para consagrar ós reis. No presente, séguese usando na Igrexa católica e na Igrexa Ortodoxa en diversos sacramentos e cerimonias (considérase sacro). Na unción, o aceite trae a dimensión de morte e resurrección.
Os santos óleos no catolicismo son tres: o " Santo Crisma", usado para ordenacións, confirmacións, bautizos e consagración de altares e igrexas; o " Óleo dos Catecúmenos" , usado para unxir ós que están a se preparar para o bautismo; e o " Óleo dos Doentes! , usado no sacramento da unción dos doentes. Estes óleos conságraos o Bispo de cada diocese na Misa Crismal, que celebra na súa catedral usualmente o Xoves Santo pola mañá. Logo, son distribuídos ás parroquias da súa xurisdición.
O uso de aceite bendicido no bautismo está testemuñado desde o século III en documentos da Igrexa primitiva como as Constitucións apostólicas, a Tradición apostólica e o Eucoloxio de Serapión. O progresivo desenvolvemento da liturxia cristiá deu como resultado o uso dos distintos óleos.
A partir do século IV empregouse tamén outro tipo aceite santo para substituír o uso das reliquias, difíciles de atopar. Impúxose o costume de facer traer o aceite bendicido que ardía día e noite nas lámpadas diante das tumbas dos santos e os mártires e outros santos lugares, como Xerusalén.
A pesar do seu desenvolvemento, o seu emprego non se estendeu ó ámbito dos sacramentos e a liturxia romana senón que quedou no marco da devoción popular, vencellado ó uso das reliquias e outros elementos bendicidos como a auga, o pan, as candeas, as flores, e a santuarios e templos dedicados ó culto de determinados santos. No presente, segue existindo esta práctica, aínda que é moi reducida. Leva á conclusión que sen a unción do espírito santo non hai igrexa.
Tratado Thomson-Urrutia
miniatura|250px|Sinatura do Tratado Thomson-Urrutia. O tratado Thomson-Urrutia foi asinado en Bogotá entre os Estados Unidos e Colombia, o 6 de abril de 1914 polo plenipotenciario norteamericano Thadeus A. Thomson e por Francisco José Urrutia de parte de Colombia. O seu obxectivo era solucionar o conflito entre estadounidenses e colombianos, provocados polo apoio que brindou os Estados Unidos á separación de Panamá de Colombia en 1903. Sendo ratificado polo Congreso dos Estados Unidos, sete anos despois da súa sinatura (en abril de 1921) e 18 da declaración de independencia.
En virtude deste tratado, ámbolos dous países acordaron entre outros puntos:
alt=Caricatura sobre el Tratado Urrutia-Thomson|esquerda|miniatura|Caricatura sobre o Tratado Urrutia-Thomson Panamá non tivo ningunha participación na negociación do tratado, nin tampouco lle deu o dereito ós Estados Unidos para que actuase no seu nome. Ó aprobarse devandito tratado, Panamá protestou e non recoñeceu eses límites en vista de que ningún dos dous países asinantes podían obrigala a cumprilo.
Os límites foron determinados polo tratado Victoria-Vélez, do 20 de agosto de 1924 e son os mesmos límites que fixou a Lei de 1855.
Pereiras, Arcillá, Cospeito
Pereiras é un lugar da parroquia de Arcillá no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Xerarquía de memoria
Coñécese como xerarquía de memoria á organización piramidal da memoria en niveis que teñen os ordenadores. O seu obxectivo é acadar o rendemento dunha memoria de gran velocidade ó custo dunha memoria de baixa velocidade.
Wang Deming
Adestrador e actor
Nos últimos 30 anos de aprendizaxe, Wang Deming adestrou moitos deportistas, incluíndo o equipo nacional chinés e equipos doutras nacionalidades. Como actor, hai que destacar a súa participación no filme Wò hǔ cáng lóng, vencedor de catro premios Oscar, do director Ang Lee. Formaba parte do combate principal do filme.
Amorodeira brava
A amorodeira brava, amorodo ventureiro, amorodo silvestre, morogos, morotes, morillóns ou careixón (Fragaria vesca) é unha planta herbácea perenne do xénero Fragaria, da familia das rosáceas, que medra brava en lugares frescos e húmidos, nos claros dos bosques, xeralmente preto dos regos. Produce un pseudofroito que é reputado e procurado polo seu gusto intenso e picante. O seu recendo e aroma diferen dos do amorodo híbrido, comunmente cultivados para o consumo.
Lulach de Escocia
Lulach mac Gille Coemgáin (en gaélico moderno: Lughlagh mac Gille Chomghain), alcumado Tairbith, "o Desafortunado" e Fatuus, "o mente sinxela" ou "o Necio"), nado en 1033, e finado o 17 de marzo de 1058, foi rei de Escocia entre o 15 de agosto de 1057 e o 17 de marzo de 1058.
Amorodeira brava
Descrición
miniatura|esquerda O amorodo ventureiro foi o preferido en Europa dende a Antigüidade, e dende o século XIV comezou o seu cultivo organizado, que só cedeu ante o desenvolvemento de híbridos de variedades americanas de froito máis grande. O seu sabor é, porén, máis intenso, e algúns gourmets prefírena.
Lulach de Escocia
Lulach era fillo de Gruoch de Escocia, do seu primeiro matrimonio con Gille Coemgáin, Mormaer de Moray, e polo tanto fillastro de Macbeth (Mac Bethad mac Findlaích). Despois da morte de Macbeth na batalla de Lumphanan o 15 de agosto de 1057, os seguidores do rei puxeron a Lulach no trono. Ten a particularidade de ser o primeiro rei de Escocia do cal se coñecen os detallas da súa coroación: foi coroado, probablemente o 8 de setembro de 1057 en Scone. Lulach semella que foi un rei feble, como suxire o seu alcume, e gobernou só durante uns poucos meses antes de ser asasinado e usurpado por Malcolm III (Máel Coluim mac Donnchada).
Amorodeira brava
Descrición
F. vesca é unha planta vivaz, sempreviva, estolonífera, cuxos talos acadan os 20 cm de altura. Presenta unha roseta basal de onde xprden as follas, trifoliadas, e os talos florais, ambos da mesma lonxitude. Os pecíolos das follas son pilosos. Cada un soporta unha folla composta con tres folíolos ovais dentados. Estes son verde brillantes pola face; máis pálidos polo envés, que manifesta unha nervadura moi destacada e unha gran pilosidade. Da roseta basal xorden tamén outro tipo de talos rastreiros —estolóns— que producen raíces adventicias de onde nacerán eventualmente outras plantas, aínda que en F. vesca este tipo de gromo é menos frecuente que noutras especies do mesmo xénero.
Lulach de Escocia
O fillo de Lulach, Máel Snechtai foi Mormaer de Moray, mentres que Óengus of Moray foi fillo da filla de Lulach.
Crese que foi soterrado na illa de Iona, no mosteiro ou nos seus arredores. A posición exacta da súa tumba é descoñecida.
Amorodeira brava
Descrición
Os talos florais non presentan follas. No seu extremo aparecen entre abril e xuño as flores, non máis de cinco, brancas, de cinco pétalos brancos, cinco sépalos e unha vintena de estames amarelos e alto contido en pole; a planta é hermafrodita, colocándose as flores femininas máis altas cás masculinas para previr a autopolinización. O axente polinizador máis habitual son os insectos, en especial abellas e dípteros; varias especies de formigas aliméntanse ás veces do néctar da flor, aínda que sen contribuír á polinización.
O froito, que coñecemos como "amorodo bravo" ou "morote", é en realidade un engrosamento do receptáculo floral, sendo os puntiños que hai na pela os auténticos froitos, aquenios de arredor de 1 mm de diámetro. É un eterio de cor vermella, doce e recendente, que concentra os nutrientes do talo floral, que se decolora e adelgaza a medida que o eterio aumenta de tamaño.
Hábitat
A amorodeira brava é nativa de Eurasia, e medra brava en toda Europa e no norte de Asia. Prefire solos húmidos, ben drenados, ricos en nutrientes e en humus; require algo de sol mais non en exceso, crecendo nos clareiros e marxes dos bosques e fragas. En Galiza medra en pasteiros e preto dos bosques de ribeira.
Utilización
O amorodo silvestre consómese dende a prehistoria, como testemuñan numerosos achados arqueolóxicos. Foi coñecida polos gregos e romanos; varios poetas dedicáronlle versos, entre eles Ovidio, Plinio e Virxilio. A partir do século XIV emprendeuse o seu cultivo, acadando froitos de maior tamaño e menos agres. A Hieronymus Bock débeselle a primeira descrición botánica científica da planta. As bagas son moi saborosas e poden empregarse na fabricación de marmeladas, zumes e xeados.
Hoxe en día apréciase como planta medicinal; é rica en taninos, polo que se utiliza coma adstrinxente. A decocción das follas emprégase para a anemia e as afeccións hepáticas. Mesturada con follas de menta (Mentha x piperita) empregábase como lavadura antiséptica para a roupa branca. Tamén se empregou a decocción para tratar a gota; cóntase que Carl von Linné curou a doenza cun tratamento a base de amorodeira brava.
Sinónimos
miniatura|Amorodo silvestre
Nome común
Quereixón, pote, morote, morota, morondo, morogo, morodo bravo, morodo, morodio, morillote, morillón, morango, mirillote, meroto, merote, merogo, merodo, merodio, meirogo, marote, marogo, freses bravas, frese, fresa salvaghe, fresa bravía, fresa brava, fresa, freces, érbedo, careixón, aspo, amurolo, amorozo, amoroto, amorote, amororo, amorón, amorolo, amorollo, amorodo, amorodio, amorillón, amorodo, amerodo, amaroto, amarote, amarillote, almuroces, almirúendano, alfreces, afreses e afresa brava.
One Foot in the Grave
One Foot in the Grave é o cuarto álbum de estudio do músico de rock alternativo estadounidense Beck, editado o 27 de xuño de 1994 a través do selo independente K Records.
Características
Ao igual que o seu predecesor, Stereopathetic Soulmanure, o álbum nunca entrou na listas, porén One Foot in the Grave reforzou a reputación de Beck, permitindo que o seu álbum Odelay, aparecido dous anos despois, chegase ao gran público. Neste disco pode verse unha forte influencia folk máis pronunciada que nos outros álbums dese tempo, máis eclécticos. One Foot in the Grave gravouse antes da edición do Mellow Gold, pero non se lanzou ata que este foi coñecido e acadou un certo grao de éxito.
O álbum conta coa produción e coros ocasionais de Calvin Johnson, fundador de K Records, e foi gravado no Dub Narcotic Studio, que estaba situado no soto de Calvin.
En xullo do 2008 One Foot in the Grave levaba vendidas 168.000 copias nos Estados Unidos e o 14 de abril do 2009 foi relanzado polo propio selo de Beck, Iliad, con 13 temas non editados anteriormente.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Beck, agás onde se indique.
Biota
Biota é un concello español da provincia de Zaragoza, en Aragón, situado na comarca das Cinco Villas. A poboación é de 1143 habitantes. O seu termo municipal ocupa unha área de 118,4 km².
A capital municipal dista 103 km de Zaragoza. A localidade de Malpica de Arba pertence ao seu concello.
San Martiño, Borreiros, Gondomar
San Martiño é un lugar da parroquia de Borreiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Tiña 117 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 50 eran homes e 67 eran mulleres.
Brabham
Motor Racing Developments Ltd., comunmente coñecido como Brabham, foi un fabricante británico de coches de carreiras e un equipo de Fórmula 1. Fundada en 1960 por dous australianos, o piloto Jack Brabham e o deseñador Ron Tauranac, o equipo gañou catro campionatos de pilotos e dous campionatos de construtores nos seus 30 anos de historia da Fórmula Un. O campionato de pilotos de Jack Brabham de segue sendo o único logrado cun coche que leva o nome do propio piloto.
Motor Racing Developments Ltd. era o fabricante máis grande do mundo de monoprazas a pedido na década de 1960, e para 1970 construíra máis de 500 coches. Durante este período, os equipos que usaran coches marca Brabham gañaron campionatos en Fórmula 2 e Fórmula 3 e competiron nas 500 Millas de Indianápolis. Nas décadas de 1970 e 1980, Brabham introduciu innovacións como o controvertido pero exitoso 'coche ventilador', o reabastecemento de combustible durante a carreira, freos de carbono e a suspensión hidropneumática. O equipo gañou dous campionatos de Fórmula 1 de pilotos na década de 1980 co brasileiro Nelson Piquet, e converteuse no primeiro en gañar un campionato de pilotos cun coche turboalimentado.
O empresario británico Bernie Ecclestone foi propietario de Brabham durante a maior parte das décadas de 1970 e 1980, e logo converteuse no responsable de administrar os aspectos comerciais da Fórmula 1. Ecclestone vendeu o equipo en 1988. O seu último dono foi o Middlebridge Group, unha empresa de motores xaponesa. A mediados da tempada, o equipo colapsou economicamente ao non poder Middlebridge pagar os préstamos outorgados por Landhurst Leasing. O caso foi investigado pola oficina de fraudes maiores do Reino Unido.
Orixes
miniatura|left|150px|[[Jack Brabham tiña 40 anos cando gañou o título de pilotos da F1 nun coche 'Brabham'.]] O equipo Brabham foi fundado por Jack Brabham e Ron Tauranac, coñecéronse en 1951 cando ambos se dedicaban con éxito a fabricar e correr autos de carreira no seu país natal Australia. Brabham tiña máis éxito como piloto e emigrou ao Reino Unido en 1955 para desenvolver a súa carreira nos circuítos. Aí empezou a pilotar para o equipo oficial da Cooper Car Company e en 1958 chegaron xuntos ata a Fórmula 1, a máis alta categoría de monoprazas definida pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), o ente mundial reitor do automobilismo deportivo. En e  Brabham gañou o campionato de pilotos de Fórmula 1 ao volante dos revolucionarios Coopers de motor central.
A pesar de ser os primeiros en pór o motor detrás do piloto, Cooper e o seu xefe de deseño Owen Maddock resistíanse a seguir desenvolvendo os seus autos. Brabham presionaba por máis avances, e tivo un papel significativo en desenvolver en 1960 o moi exitoso Cooper T53 'lowline', con achegas do seu amigo Tauranac. Brabham estaba seguro de que podía lograr máis que Cooper, e a finais de 1959 pediu a Tauranac que fose ao Reino Unido e traballase con el, inicialmente producindo equipos de melloramento para autos de rúa como o Sunbeam Rapier e o Triumph Herald no seu taller, Jack Brabham Motors, pero co obxectivo a longo prazo de deseñar autos de carreira. Brabham describiu a Tauranac como "absolutamente o único tipo co que me asociaría".
Con ese fin, Brabham e Tauranac crearon Motor Racing Developments Ltd. (MRD), deliberadamente evitando o uso dos seus nomes. A nova compañía competiría con Cooper no mercado de fabricación de autos de carreira sobre pedido. Como Cooper era aínda o empregador de Brabham, Tauranac produciu o primeiro coche MRD, para a categoría de Fórmula Júnior, en segredo. Presentado no verán de 1961, o 'MRD' foi pronto rebautizado. O xornalista especializado Gérard Crombac sinalou que "[o] xeito que un francés pronuncia esas iniciais, escritas foneticamente, 'em air day', soa perigosamente como a palabra francesa... merde (merda). Os coches foron entón coñecidos como Brabhams, con números de modelo que empezaban con BT por 'Brabham Tauranac'.
Para a tempada, os equipos Lotus e Ferrari desenvolveran o concepto do motor central máis que Cooper, mentres que Brabham tivo unha pobre tempada, anotando só catro puntos. Correndo cos seus propios Cooper privados en eventos fóra de campionato durante 1961, Brabham deixou a compañía en 1962 para pilotar para o seu propio equipo: Brabham Racing Organisation, usando coches fabricados por Motor Racing Developments..
Jack Brabham e Ron Tauranac (1961–1970)
miniatura|right|250px|Brabham BT33. Tecnicamente conservador, Brabham non produciu un coche [[monocasco ata 1970.]]
Desde a tempada de Fórmula Un de, Brabham asociouse con piloto americano Dan Gurney, a parella competía cas cores verde e ouro de Australia. Jack Brabham logrou a primeira vitoria do equipo na carreira fóra de campionato de Solitude Grand Prix en 1963. Gurney logrou as súas dúas primeiras vitorias no campionato do mundo, nos Grandes Premios de en Francia e México. Os coches de Brabham e dos seus clientes gañaron outras tres carreiras fora do campionato durante a tempada de Fórmula Un de 1964. A tempada de foi menos exitosa, sen vitorias no campionato. Brabham terminou en terceiro ou cuarto lugar no campionato de construtores durante tres anos consecutivos, pero a pobre fiabilidade estragou actuacións prometedoras en varias ocasións. Os xornalistas deportivos Mike Lawrence e David Hodges dixeron que a falta de recursos puido custar os resultados do equipo, unha visión compartida por Ron Tauranac. A FIA duplicou o límite da capacidade dos motores de Fórmula 1 a 3 litros para a tempada de e os motores adecuados eran escasos. Brabham utilizou motores da firma de enxeñería australiana Repco, que nunca antes producira un motor de Fórmula Un, baseados no bloque motor de aluminio V8 do extinto coche de estrada Oldsmobile F85 americano, e outras partes da plataforma. O asesor e deseñador de motores Phil Irving foi o enxeñeiro responsable do proxecto para a produción da primeira versión do motor. Poucos esperaban que o Brabham-Repco fora competitivo, pero os lixeiros e fiables vehículos estiveron nos primeiros lugares desde o inicio da tempada. No Gran Premio de Francia en Reims-Gueux, Jack Brabham converteuse no primeiro home en gañar unha carreira de Fórmula Un do campionato do mundo nun coche que levaba o seu propio nome. Só o seu ex compañeiro de equipo, Bruce McLaren, logrou posteriormente igualar este logro. Foi o primeiro dunha serie de catro vitorias consecutivas para o veterano australiano. Jack Brabham gañou o seu terceiro título en, converténdose no único piloto en gañar o Campionato do Mundo de Fórmula Un nun coche que leva o seu propio nome (cousa que non lograron Surtees, Hill e Fittipaldi Automotive). En, o título foi para o seu compañeiro de equipo en Brabham, o neozelandés Denny Hulme. Hulme tivo unha maior fiabilidade ao largo do ano, posiblemente debido ao desexo de Jack Brabham de probar novas pezas en primeiro lugar. . O equipo Brabham logrou o campionato do mundo de construtores en ambos anos.
miniatura| right | 250px | Brabham BT33. Tecnicamente conservador, Brabham non produciu un coche [[monocasco ata o ano 1970.]] Aínda que Brabham comprou motores Cosworth DFV para a tempada de, Rindt marchou a Lotus. O seu substituto, Jacky Ickx, tivo unha boa segunda metade da tempada, gañando en Alemaña e Canadá, despois de que Jack Brabham quedase fora por un accidente nas probas. Ickx terminou segundo no campionato de pilotos, con 37 puntos detrás de Jackie Stewart que logrou 63. Brabham logrou un par de pole positions e dous podios, pero non terminou a metade das carreiras. O equipo foi segundo no campionato de construtores, coa axuda dos segundos postos en Mónaco e Watkins Glen alcanzados por Piers Courage, pilotando un Brabham para o equipo privado Frank Williams Racing Cars.
Jack Brabham pensaba retirarse ao terminar a tempada e vendeu a súa participación no equipo a Tauranac. Con todo, a decisión tardía de Rindt de seguir en Lotus significou que Brabham correse durante outro ano. Logrou a súa última vitoria na carreira inicial da tempada de e mantívose competitivo ao longo do ano, aínda que problemas mecánicos malograron as súas posibilidades polo título. Axudado polo piloto número dous Rolf Stommelen, o equipo quedou cuarto no campionato de construtores.
Ron Tauranac (1971)
miniatura|right|250px|[[Brabham BT34 Graham Hill logrou a súa vitoria final en Fórmula 1 no 'pinza de lagosta'.]] Tauranac contratou ao dobre campión mundial Graham Hill e ao mozo australiano Tim Schenken como pilotos para a tempada de de Fórmula 1. Tauranac deseñou o pouco usual BT34 'pinza de lagosta (lobster claw)', que levaba radiadores xemelgos montados diante das rodas dianteiras, un modelo do cal foi fabricado para Hill. Aínda que Hill, que xa non estaba entre os mellores pilotos desde o seu accidente en, logrou a súa última vitoria en Fórmula 1 na carreira fóra de campionato BRDC International Trophy en Silverstone, o equipo logrou só sete puntos no campionato.
A sangue frío (filme de 2003)
A sangue frío (en The Job) é un filme estadounidense de drama e crime dirixido e escrito por Kenny Golde que foi estreado no ano 2003. Está protagonizado por Daryl Hannah, Dominique Swain e Brad Renfro.
Brabham
Ron Tauranac (1971)
Tauranac, un experto en motores de vocación, empezou a sentir que o seu orzamento para a Fórmula 1 dunhas 100.000 £ era unha aposta que non podía afrontar só e comezou a buscar un socio de negocios con experiencia. Vendeu a compañía por 100.000 £ a fins de 1971 ao empresario británico Bernie Ecclestone, ex axente de Jochen Rindt e antigo propietario do equipo Connaught. Tauranac permaneceu para deseñar coches e administrar a fábrica.
Bernie Ecclestone (1972–1987)
miniatura|250px|left|O [[Brabham BT44 nunha foto de 2003. O coche foi usado nas tempadas de e .]]
Tauranac deixou Brabham a principios da tempada de logo de que Ecclestone cambiara a organización da empresa sen consultarlle. Ecclestone dixo posteriormente "Visto agora, a relación nunca ía funcionar", sinalando que "[Tauranac e eu], tiñamos a mesma opinión: 'Por favor, se razoable, faino ao meu xeito'". Os resultados máis destacados dun ano sen obxectivos, durante o cal o equipo correu con tres modelos diferentes, foron a pole position do piloto arxentino Carlos Reutemann na súa carreira de casa en Buenos Aires e a vitoria na carreira fóra de campionato do Gran Premio de Interlagos. Para a tempada de, Ecclestone promocionou ao novo enxeñeiro de Suráfrica Gordon Murray a xefe de deseño e trasladou a Herbie Blash do programa de Fórmula Dous para convertelo no xefe de equipo da Fórmula Un. Ambos permaneceran co equipo durante os seguintes 15 anos. En 1973, Murray produciu a sección triangular BT42, co que Reutemann logrou dous podios e terminou sétimo no campionato de pilotos.
En, Reutemann logrou as tres primeiras vitorias da súa carreira en Fórmula Un, e Brabham a primeira desde. O equipo terminou quinto no campionato de construtores, presentando o moito máis competitivo BT44. Logo dun bo final da tempada 1974, moitos observadores sentiron que o equipo era favorito para gañar o título en. O ano empezou ben, cunha primeira vitoria para o piloto brasileiro Carlos Pace no circuíto de Interlagos no seu país natal en São Paulo. Con todo, conforme avanzaba a tempada, o frecuente desgaste dos pneumáticos prexudicou os coches de carreiras. Pace logrou outros dous podios e terminou sexto no campionato, mentres que Carlos Reutemann logrou cinco podios, incluíndo unha vitoria no Gran Premio de Alemaña de 1975, e terminou terceiro no campionato de pilotos. O equipo tamén ocupou o terceiro lugar na táboa de construtores ao final do ano.
Mentres que os equipos rivais Lotus e McLaren confiaron no motor Cosworth DFV de finais de 1960 a principios de 1980, Ecclestone buscou unha vantaxe competitiva mediante a busca doutras opcións. A pesar do éxito dos coches de Murray co motor Cosworth, Ecclestone asinou un acordo co fabricante de automóbiles italiano Alfa Romeo para utilizar os seus grandes e potentes motores de 12 en liña na tempada de. Os motores eran gratis, pero converteron aos novos BT45, que lucían a cor vermella de Martini Racing, en pouco fiables e con sobre peso. As tempadas de e  viron a Brabham caer de novo á parte baixa da clasificación. Reutemann negociou a rescisión do seu contrato antes do final da tempada de 1976 e asinou con Ferrari. o irlandés John Watson substituíno en Brabham para. O equipo perdeu cedo a Carlos Pace na tempada de 1977, cando morreu nun accidente de avioneta.
Para a tempada de, o BT46 de Murray amosaba varias novas tecnoloxías para superar as dificultades de peso e montaxe causados polos motores de Alfa. Ecclestone contratou ao dúas veces campión mundial de Fórmula Un e piloto de Ferrari Niki Lauda a través dun acordo coa empresa de produtos lácteos italiana Parmalat, que pagou o custo de pór fin ao contrato de Lauda con Ferrari e asumiu o soldo do piloto. O ano foi dominado polo Lotus 79 "wing car" (coche alado), que utilizaba o aerodinámico efecto chan para pegarse á pista nas curvas, pero Lauda gañou dúas carreiras no BT46, un co polémico "B" ou "coche ventilador".
A colaboración con Alfa Romeo terminou durante a tempada de, a primeira do equipo co novo piloto brasileiro Nelson Piquet. Murray deseñou o BT48 con efecto chan ao redor dun novo motor Alfa Romeo V12 desenvolvido rapidamente e incorporado un efectivo sistema de freado "carbono-carbono", unha tecnoloxía na que fora pioneiro no ano 1976. Pero, o movementos inesperados no centro de presión da aerodinámica do vehículo fixo o seu manexo impredicible, ademais o novo motor era pouco fiable. O equipo caeu ao oitavo posto na táboa de construtores ao final da tempada. Alfa Romeo comezou a probar o seu propio coche de fórmula Un durante a tempada, o que provocou que Ecclestone volvera aos motores Cosworth DFV, un movemento que Murray describiu "como ter un día de festa". O novo, e máis lixeiro, BT49 con motor Cosworth foi presentado antes de que finalizara o ano no Gran Premio do Canadá, onde logo da práctica, Lauda anunciou a súa inmediata retirada dos circuítos, explicando máis tarde que "xa non sentía ningún pracer en conducir dando voltas e voltas en círculos".
250px | left |miniatura| O [[Brabham BT49 competiu durante catro tempadas, gañando un campionato]]
O equipo utilizou o BT49 durante catro tempadas. Na tempada de Piquet anotou tres vitorias e o equipo logrou o terceiro posto no campionato de construtores, con Piquet segundo no Campionato de Pilotos. Esta tempada introducíronse as cores azul e branco que os coches levarían a través de varios cambios de patrocinador, ata a desaparición do equipo en. Cunha mellor comprensión do efecto chan, o equipo desenvolveu aínda máis o BT49C para a tempada de Fórmula Un de, a incorporación dun sistema de suspensión hidroneumática para evitar limitación na altura de marcha destinadas a reducir a carga aerodinámica. Piquet, que desenvolvera unha estreita relación de traballo con Murray, gañou o título de pilotos con tres vitorias, aínda que no medio de acusacións de fraude. O equipo terminou segundo no campionato de construtores, detrás do equipo Williams.
Renault introducira motores turbo á Fórmula Un en. Brabham probara un BMW 4-cilindro motor M12 turbo no verán de 1981. Para a tempada de Fórmula Un de, o equipo deseñou un coche novo, o BT50, ao redor do motor BMW que, do mesmo xeito que o motor Repco 16 anos antes, baseábase nun bloque motor dun coche de estrada, o BMW M10. Brabham continuou usando o BT49D con motor Cosworth na primeira parte da tempada, mentres solucionábanse os problemas de fiabilidade e manexo das unidades con motor BMW. A relación estivo a piques de acabar cando o fabricante alemán insistiu en que Brabham utilizara o seu motor. O coche turbo logrou a súa primeira vitoria no Gran Premio do Canadá. No campionato de construtores, o equipo terminou en quinto lugar, os pilotos Riccardo Patrese, que marcou o último triunfo da combinación Brabham-Ford no Mónaco Grand Prix rematou 10º, e o Campión do Mundo Nelson Piquet 11º no campionato de pilotos. En, Piquet logrou o campionato por diante do Renault de Alain Prost na última carreira do ano, o Gran Premio de Suráfrica para converterse no primeiro piloto en gañar o campionato mundial de pilotos de Fórmula Un cun coche turbo alimentado. O equipo non gañou o campionato de construtores, nin en nin en, a pesar do éxito de Piquet. Riccardo Patrese foi o único piloto, agás Piquet, en gañar unha carreira con Brabham neste período, os pilotos do segundo coche apenas contribuíron na consecución de puntos para o equipo en cada unha das tempadas de campionato. Patrese terminou 9º no campionato de pilotos con 13 puntos, deixando caer ó equipo detrás de Ferrari e Renault no terceiro posto do campionato de construtores.
Nuno Álvares Pereira
Nuno Álvares Pereira, nado en Cernache do Bonjardim o 24 de xuño de 1360 e finado en Lisboa o 1 de novembro de 1431, foi un militar portugués, tamén coñecido como o Santo Condestábel ou Beato Nuno de Santa Maria.
Brabham
Bernie Ecclestone (1972–1987)
miniatura| right | 250px | [[Nelson Piquet e o seu BT54 foi prexudicado polos pneumáticos Pirelli en .]]
Nuno Álvares Pereira
Biografía
Desempeñou un papel fundamental na crise de 1383-1385, onde Portugal xogou a súa independencia contra o reino de Castela. Nuno Álvares Pereira foi tamén conde de Arraiolos, de Barcelos e de Ourém. Após a aclamación de Xoán I polas cortes de Coímbra, Nuno Álvares Pereira fixo unha viaxe diplomática, militar e de peregrinación a Santiago de Compostela, durante a que tomou o castelo do Neiva, en Santiago do Neiva, episodio conmemorado na actualidade na feira medieval de Viana do Castelo.
Brabham
Bernie Ecclestone (1972–1987)
Piquet logrou os últimos triunfos do equipo: dous en a sétima e oitava carreiras da tempada, o Gran Premio do Canadá e Gran Premio de Detroit e un en 1985 o Gran Premio de Francia antes de irse de mala gana ó equipo Williams ao final da tempada. Piquet desexaba quedar pero logo de sete anos e dous campionatos do mundo, sentía que a oferta de salario de Ecclestone para non era acorde a seus resultados. Piquet terminou 5º en e oitavo en. A tempada de Fórmula Un de foi un desastre. Murray presentou o BT55, cun radical deseño longo e baixo co seu motor BMW M12 inclinado para mellorar a súa aerodinámica e baixar o seu centro de gravidade, anotou só dous puntos. O piloto Elio de Angelis converteuse na única vítima da Fórmula Un do equipo cando morreu nun accidente nas probas no circuíto de Paul Ricard. Derek Warwick, quen substituíu a de Angelis, estivo preto de anotar dous puntos polo quinto lugar no GP de Gran Bretaña, pero un problema na última volta deixouno fóra dos puntos. En agosto, BMW logo de considerar participar co seu propio equipo, anunciou a súa saída da Fórmula Un ao final da tempada. Murray, que tomara en gran parte o control do equipo mentres Ecclestone involucrábase máis co seu papel na Asociación de Construtores de Fórmula Un, considerou que "a forma en que o equipo funcionara durante 15 anos rompera". Deixou Brabham en novembro para unirse a McLaren. Ecclestone esixiu a BMW o cumprimento do contrato para a tempada de, pero a compañía alemá só forneceu o motor de proba. As unidades autenticas, ao redor dos cales Brabham deseñara o seu novo coche, vendéronse ao equipo Arrows. Os directivos de Brabham, incluíndo, Murray admitiron que por esta época Ecclestone perdera o interese no funcionamento do equipo. A tempada de foi só lixeiramente máis exitosa que a do ano anterior, Patrese e de Cesaris anotaron 10 puntos entre ambos, incluíndo dous terceiros lugares no Gran Premio de Bélxica e no Gran Premio mexicano. Non podendo atopar un provedor de motores adecuado, o equipo pasou a data límite da FIA para inscribirse no campionato mundial de e Ecclestone finalmente anunciou a retirada do equipo da Fórmula Un no Gran Premio do Brasil en abril de 1988. Vendeu MRD a Alfa Romeo por un prezo descoñecido (estimase que foron 2 millóns de libras).
Nuno Álvares Pereira
Biografía
A vitoria atinxida, dirixindo campesiños (batalla dos Atoleiros, no Alentexo), levouno a ser nomeado condestábel do exército, á fronte do cal logrou a decisiva vitoria de Alxubarrota (14 de agosto de 1385) contra as tropas castelán-francesas, aliadas á súa vez con parte da nobreza lusa, asegurando o trono portugués para o Mestre de Avis.
Santo Antonio do Monte
Santo Antônio do Monte é un municipio do estado de Minas Xerais, no Brasil. A súa poboación en 2007 era de 25.694 habitantes (estimación do IBGE/2008). Está a 194 km de Belo Horizonte, capital do estado de Minas Xerais. A cidade é máis coñecida como Samonte.
Nuno Álvares Pereira
Descendencia
Casou en 1376 con Leonor de Alvim (sobriña do cortesán Pedro Coelho) coa que tivo tres fillos, pero só unha filla, Beatriz Pereira de Alvim (Beatriz de Portugal), chegou á idade adulta, estando casada cun fillo natural de Xoán I de Portugal, Afonso de Portugal (primeiro Duque de Braganza) e dando lugar á Casa de Braganza (que reinaría en Portugal tres séculos despois). Por tanto, polo matrimonio da súa filla, Nuno é antepasado de varias das casas reais europeas, entre elas Isabel de Barcelos era avoa materna de Isabel I de Castela, a Católica.
Brabham
Joachim Luhti (1989)
O equipo Brabham perdeu a tempada durante o cambio de propiedade. Alfa Romeo pronto o vendeu, esta vez ao financeiro suízo Joachim Luhti, que o trouxo de volta á Fórmula Un para a tempada de. O novo BT58, propulsado por un motor de Judd (orixinalmente outra das compañías Jack Brabham), foi producido para a tempada. O italiano Stefano Modena xunto ao máis experimentado Martin Brundle foron os pilotos. O equipo terminou en oitavo lugar, e Modena logrou o último podio do equipo, un terceiro lugar no Gran Premio de Mónaco de 1989. O equipo terminou noveno no campionato de construtores ao final da tempada.
Santo Antonio do Monte
Economía
A maior fonte de renda do municipio de Santo Antonio do Monte é a fabricación de fogos de artificio, facendo esta cidade o maior polo produtor de artigos pirotécnicos de Occidente.
Nuno Álvares Pereira
Vida relixiosa
Cando a súa muller morreu en 1387, abrazou a vida relixiosa. Fundou o convento carmelita de Lisboa en 1389 e ingresou na Orde do Carmelo o 15 de agosto de 1423 como irmán laico. Despois dunha vida modelo de penitencia, morreu no recendo da santidade o 1 de novembro de 1431. Foi enterrado no Convento do Carme en Lisboa, onde morrera, pero en 1755, o terremoto que asolou Lisboa destruíu a igrexa.
Santo Antonio do Monte
Festas
Os festivos municipais son os días 13 de xuño (data do patrón, San Antonio de Padua) e 16 de novembro, data da elevación á categoría de cidade (o que ocorreu en 1875).
Nuno Álvares Pereira
Vida relixiosa
As cortes de Portugal pediron a súa beatificación a Urbano VIII no século XVII. Foi beatificado o 23 de xaneiro de 1918 por Bieito XV e canonizado en abril de 2009 por Bieito XVI.
Santo Antonio do Monte
Festas
As principais festas da cidade son a Exposición Agropecuaria, que ocorre xeralmente en xuño ou xullo, e a Festa do Foguete, que ocorre, en setembro.
Brabham
Middlebridge Racing (1989–1992)
Despois do arresto de Luhti por cargos de fraude fiscal a mediados de 1989, varias partes disputáronse a propiedade do equipo. Middlebridge Group Limited, unha empresa xaponesa de enxeñería propiedade do multimillonario Koji Nakauchi, que xa estaba involucrada co equipo de Fórmula 3000 Racing Middlebridge obtivo o control de Brabham para a tempada de. Blash volveu ao equipo. Middlebridge pagou pola súa compra 1 000 000 £ cun préstamo da compañía financeira Leasing Landhurst, pero o equipo tiña un financiamento insuficiente e só anotou algúns puntos máis nas súas últimas tres tempadas. O fillo máis novo de Jack Brabham, David, correu co equipo de Fórmula Un por un curto tempo en, un ano desastroso, co quinto posto de Módena na apertura da tempada no Gran Premio dos Estados Unidos foi o único no que rematou entre os seis mellores. O equipo terminou noveno no Campionato de Construtores. Brundle e o seu compañeiro británico Mark Blundell, anotou só tres puntos durante a tempada de Fórmula Un de. Debido aos malos resultados na primeira metade de tempada de 1991, tiveron que precalificar na segunda metade da tempada, Blundell non o cualificou no Xapón, do mesmo xeito que Brundle tampouco o fixo en Australia. O equipo terminou 10º no Campionato de Construtores, detrás doutro equipo británico, Lotus. En 1992, Damon Hill, o fillo doutro expiloto de Brabham e campión do mundo, debutou no equipo tras Giovanna Amati, a última muller que tratou de competir na Fórmula Un, abandonado cando o seu patrocinio non se materializou.
La Víbora (Verín)
La Víbora foi un periódico que se editou en Verín en 1906.
Historia e características
Subtitulado Periódico jocoso y a veces circunspecto, apareceu o 5 de xaneiro de 1906. Periódico quincenal de tendencia republicana, constaba de oito páxinas. Imprimíase en La Editorial de Ourense.
Brabham
Middlebridge Racing (1989–1992)
O arxentino Sergio Rinland deseñou os últimos autos do equipo ao redor dos motores Judd, coa excepción de, cando Yamaha equipou os coches. En os coches (que eran unha versión actualizada do coche de 1991) rara vez cualificaron para as carreiras. Hill deu ao equipo o seu resultado final, no Gran Premio de Hungría, onde cruzou a liña de meta 11º e último, a catro voltas do gañador. Tras o final desa carreira o equipo quedou sen fondos e esborrallouse. Middlebridge Group Limited non puido seguir facendo os pagos dos 6 millóns de £ 6 prestados por Landhurst Leasing, que entrou na administración. A Oficina de Fraudes do Reino Unido investigou o caso. Os directores xerais de Landhurst foron atopados culpables de corrupción e foron encarcerados, logo de aceptar subornos por máis préstamos a Middlebridge. Foi un dos catro equipos que deixar a Fórmula Un este ano. (March Engineering, Fondmetal e Andrea Moda Formula). Aínda que se falou de reactivar o equipo para o ano seguinte, os seus bens pasaron a Landhurst Leasing e foron poxados pola empresa adxudicataria en 1993. Entre eles foi a antiga fábrica do equipo en Chessington, que foi adquirida por Yamaha Motor Sports e utilízase como base de Activa Technology Limited, unha empresa de fabricación de compoñentes de materiais compostos para autos de carreiras e de estrada a cargo de Herbie Blash. A fábrica foi comprada por Carlin DPR un equipo de GP2en 2006.
Historia outras categorías
miniatura|left|220px|Brabham USAC última carreira gañadora do auto-Brabham BT25 a IndyCar de 1968 miniatura|left|220px|O Brabham BT18-Honda dominou por completo [[Fórmula Dúas en 1966]] miniatura|left|220px| Os mellores pilotos utilizaron coches Brabham F3 nas súas primeiras carreiras. ([[James Hunt, 1969)]]