cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barcelona Dragons
Historia
No 2001 firmou un acordo co Fútbol Club Barcelona, ao que se asociou como club filial. Pasou a denominarse FC Barcelona Dragons e a disputar os seus partidos no Mini Estadi, instalación do FC Barcelona. Ademais, o vestiario do equipo incorporou o escudo do FC Barcelona e as cores do conxunto azulgrana, co obxectivo de aproximarse ao sentimento dos seareiros do club culé e gañar espectadores. A pesar disto, nos seus dous últimos anos a media de espectadores non superou a cifra de 10 000 por partido, e a Asociación de Propietarios de equipos da NFL decidiu trasladar a franquía a Colonia (Alemaña), co nome de Cologne Centurions.
Canyelles (homónimos)
O termo Canyelles pode referirse a:
José Gómez Naveira
José Gómez Naveira, nado en Carral en 1906 e finado en Pontevedra en novembro de 1965, foi un fiscal galego.
Traxectoria
Aprobou as oposicións ao corpo de fiscais con 22 anos e non puido exercer até cumprir a idade regulamentaria tres anos despois. Foi fiscal en Tenerife, Xaén e A Coruña. Na Coruña foi denunciando e marchou en comisión de servizo a Albacete.
O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 cólleo na Coruña pois acompañaba a súa muller que quería que o seu fillo nacese alí. O 3 de agosto de 1936 foi suspendido de emprego e soldo. Pasou a guerra pechado na súa casa. Foi multado e o seu patrimonio foi espoliado. Non puido volver exercer até 1959, cando puido regresar á carreira, na Audiencia Provincial de Pontevedra.
Lista de illas de Tuvalu
Tuvalu consta de nove illas separadas: seis atois e tres illas arrecife. Un atol consta normalmente de varios illotess: Tuvalu ten un total de 124 illas e illotes. Cada illa está rodeada por un arrecife de coral. Os atois pequenos e amplamente espallados de Tuvalu teñen un solo pobre e unha superficie total de só 26 km2 facendo de Tuvalu o cuarto país máis pequeno do mundo. O nivel do mar no mareógrafo de Funafuti foi aumentando a un ritmo de 3,9 mm por ano, e determinouse que o o aumento do nivel do mar está a facer que se transfira máis enerxía das ondas polas superficies dos arrecifes, que tendeu a empuxar máis area nas costas das illas, aumentando a superficie terrestre das illas. Durante un período de catro décadas, houbo un aumento neto da superficie terrestre dos illotes do 2,9% (73,5 ha), aínda que os cambios non foron uniformes: preto de 74% deles aumentou de tamaño e preto do 27% diminuíu de tamaño.
A illa máis pequena, Niulakita, estaba desabitada ata que foi colonizada por habitantes de Niutao en 1949.
Illas de Tuvalu
As illas de Tuvalu están espalladas entre a latitude do 5° ata o 10° sur e a lonxitude do 176° ao 180°, ao oeste da Liña internacional de cambio de data.
O nome, Tuvalu, significa "oito xuntos" en tuvaluano.
Os Arrecifes de coral de Tuvalu consisten en tres illas arrecifes e seis atois, que conteñen aproximadamente de 710 km2 de plataformas de arrecifes. As illas dos arrecifes teñen unha estrutura diferente á dos atois, e quizais descríbanse mellor como "plataformas de arrecife", xa que son pequenas plataformas tabulares que carecen da lagoa de auga salgada que normalmente se atopa nas illas dos arrecifes. As plataformas dos arrecifes teñen un bordo completamente pechado de terra seca e o bordo rodea os restos dunha lagoa, pero estes restos da lagoa non teñen conexión co mar aberto e tenden secar a medida que os restos de coral se acumulan neles ao longo do tempo. Por exemplo, Niutao ten dous lagos salobres e salinos que son os restos degradados dunha antiga lagoa.
A illa máis pequena, Niulakita, que é a novena illa do arquipélago de Tuvalu, non estivo habitada continuamente. É de propiedade privada desde 1944, cando a administración da colonia de Illas Gilbert e Ellice comprou a illa e concedeu a xente de Vaitpupu permiso para establecerse alí. Porén, en 1949, unha administración sucesora tomou a controvertida decisión de expulsar aos vaitupuanos de Niulakita e facer que os residentes de Niutao se asentasen alí, porque se consideraba que Niutao estaba superpoboada. Niulakita é un distrito do goberno local independente, pero está administrado como parte de Niutao e está representado no Parlamento de Tuvalu por membros da circunscrición electoral de Niutao.
Polo menos 11 illas están habitadas, as illas maiores dos nove atóis, máis dúas illas de Funafuti. Tuvalu ten códigos ISO 3166-2 definidos para 1 concello (Funafuti) e 7 consellos insulares. Niulakita, que agora ten o seu propio consello insular, non figura na lista xa que se administra como parte de Niutao.
Felix Kroos
Felix Kroos, nado en Greifswald o 12 de marzo de 1991, é un futbolista alemán, xoga como centrocampista para o 1. FC Union Berlin.
Primeiros anos
Irmán do xogador internacional Toni Kroos, Felix empezou a xogar en 1997 na sección infantil do Greifswalder SC. No verán de 2002 firmou co F.C. Hansa Rostock e debutou profesionalmente nun partido de terceira rolda da Copa de Alemaña entre o Hansa Rostock e o VfL Wolfsburg o 28 de xaneiro de 2009 porén o adestrador substituíuno no minuto 69 por Sebastian Svärd. Dous días antes do Hansa Rostock baixar de categoría, Kroos anunciou a súa marcha.
Werder Bremen
O 15 de xuño de 2010 fichou por tres anos co Werder Bremen. O 24 de novembro de 2010 debutou nun partido da Liga de Campións da UEFA contra o Tottenham Hotspur, nese partido fallou un penalti por unha falta sobre Luka Modrić e o seu equipo acabou perdendo 3–0. O 9 de novembro de 2013 marcou o seu primeiro gol na Bundesliga, contra o Schalke aínda que os de Bremen acabaron perdendo por 3–1.
Union Berlin
O Werder Bremen cedeuno ao Union Berlin o 28 de xaneiro de 2016 e puido firmar co equipo en xuño.
The Elders
The Elders é un grupo de música folk irlandés estadounidense creado en 1998 en Kansas City, Missouri.
Santa María (nao)
A Santa María (por veces La Gallega) foi a maior das tres naves e así mesmo a nao capitá empregada por Cristovo Colón na súa primeira viaxe ao Novo Mundo en 1492. Era propiedade de Juan de la Cosa.
As outras dúas naves da expedición foron as carabelas Niña e Pinta. A diferenza destas, a Santa María non retornou a Europa porque sobordou na Illa da Española.
Existen dúbidas sobre a procedencia da nao Santa María, mais semella que foi construída nos estaleiros Lérez da cidade de Pontevedra e levaba como piloto a un galego de Baiona: Cristovo García Sarmiento, por este motivo quizais fora este o porto elixido nun principio para regresar (finalmente só retornou a Pinta a Baiona).
Historia
O propietario da Santa María foi o cántabro Juan de la Cosa. Durante o transcurso da primeira viaxe ao Novo Mundo, o 25 de decembro de 1492, a nave emabarrancou na costa noroeste da actual República Dominicana, ficando inservíbel polo que a súa madeira se empregou para construír un fortín con estacada que foi chamado de "Forte de La Navidad".
Cesáreo Fernández Duro cóntao así:
A Santa María tiña arredor de 23 m de eslora e tres mastros. Era o barco de maior desprazamento dos tres da expedición. Unha lista de tripulantes das máis completas pode ser:
Frustrado descubrimento dos seus restos
O 13 de maio de 2014 o arqueólogo submarino estadounidense Barry Clifford anunciou publicamente o achado do que se di que son os restos da Santa María no fondo do Océano Atlántico moi preto das costas do norte de Haití. A identificación baséase no achado duns restos do que podería ter sido o Forte de La Navidad, atopado en 2003 por outros arqueólogos, e dos datos provenientes do Diario de Colón compilado por Bartolomé de las Casas. O primeiro ministro haitiano Laurent Lamothe declarou que tomarían "todas as medidas para protexer o sitio, que é un Patrimonio da Humanidade." En outubro de 2014 a UNESCO confirmou que o navío descuberto non correspondía á Santa María.
Outros nomes e características
Segundo Fernández de Oviedo, Colón levou "tres carabelas: unha é maior delas chamada la Gallega; e as outras dúas eran daquela vila de Palos".
Algúns historiadores afirman que foi chamada orixinalmente La Gallega, porque probabelmente se construíu nos estaleiros de Lérez, en Pontevedra. Existe outra teoría que di que foi construída nos Estaleiros Reais de Falgote, na localidade de Colindres, Cantabria, mentres que outras voces afirman que foi construída polos carpinteiros de ribeira de El Puerto de Santa María.
Canyelles, Barcelona
miniatura|Vista de Canyelles. Canyelles é un barrio do distrito de Nou Barris da cidade de Barcelona. Foi construído en 1974 sendo o último polígono de vivendas levantado na etapa predemocrática. Durante bastante tempo sufriu unha falta importante de infraestruturas e servizos.
Santa María (nao)
A nao Marigalante
Existe unha confusión historicista coa nao Santa María que semella suxestionar que os mariñeiros chamábana Marigalante. Segundo a duquesa Luisa Isabel Álvarez de Toledo y Maura, a Marigalante estaba matriculada no Puerto de Santa María e foi embargada en Moguer, e foi a carabela que capitaneou a primeira viaxe de Colón.
Canyelles, Barcelona
Algunhas das melloras de transporte foron a apertura das roldas en 1991 e a chegada da liña 3 do Metro de Barcelona con dúas paradas no barrio e que en 2009 foi prolongada ata o barrio de La Trinitat Nova.
Santa María (nao)
A nao Marigalante
A confusión quedaría resolta cando o cronista maior Antonio de Herrera y Tordesillas escribiu que Mari-Galante era o nome da nao que o almirante comandaba na segunda viaxe. Este designou a illa primeira que descubriu na segunda viaxe La Deseada e illa Marigalante á segunda. A nao Marigalante engadiu varios descubrimentos á soberanía española aínda que tras diferentes ocupacións históricas a illa Marigalante ficou baixo soberanía francesa e coa voz francófona Marie-Galante e La Deseada como La Désirade.
Canyelles, Barcelona
No barrio atopamos o parque de Serra i Martí e a Fonte Máxica inaugurada en 1998.
Miss World
"Miss World" é o quinto sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Hole, editado en abril de 1994 como parte do seu segundo álbum Live Through This.
As Cancelas, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
As Cancelas é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Tribuna Popular
Tribuna Popular foi un periódico editado na Pontenova entre 1913 e 1915.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Juventud Socialista y de la Sociedad de Mineros de Vilaodrid, apareceu en 1913. Cesou a súa publicación ao ano seguinte, pero volveu aparecer en 1915.
Nesgo de xénero
O nesgo de xénero defínese como unha inclinación tendenciosa cara a unha persoa ou colectivo en función do seu xénero. Este nesgo pode producir unha predisposición, parcialidade, prexuízo ou predilección na selección, representación ou toma de decisións cara a un individuo ou colectivo. Enténdese como un enfoque incorrecto da igualdade entre as persoas, o que pode levar a comportamentos desiguais e discriminatorios, nos que, malia que existan grupos mixtos, se ten certo favoritismo cara a un xénero, incluso inconscientemente.
José María Cuevas
Traxectoria
Foi fillo de comerciantes que, por problemas políticos, tiveron que abandonar en 1933 a súa vila de orixe, Barruelo de Santullán, na provincia de Palencia.
Licenciouse en Dereito na Universidade Complutense de Madrid e foi diplomado en Alta Dirección de Empresa polo Instituto de Estudos Superiores da Empresa da Universidade de Navarra.
Durante o seu período universitario viviu no Colexio Maior Santa María. Foi Secretario Xeral do Sindicato Español Universitario do Distrito Universitario de Madrid, con Rodolfo Martín Villa como xefe. Posteriormente ocupou o mesmo cargo na Xefatura Nacional do SEU. Estivo vinculado á Falange Española, solicitando o estado de excepción nos comezos da transición española e a retirada da autonomía ás "Provincias Vascongadas".
A súa actividade empresarial estivo vinculada co sector do papel. Pertenceu ó consello de administración de varias industrias papeleiras, como Pultex Ibérica ou Papelera del Mediterráneo, e dirixiu o Grupo Sarrió. Dentro do seu labor no sector do papel, implicouse en 1976 no nacemento da Organización de Fabricantes de Pastas de Papel. Ademais destes cargos, foi presidente da construtora Vallehermoso e do Consello Superior de Cámaras de Comercio.
Participou na xestación da CEOE, xunto co que sería o seu primeiro presidente, Carlos Ferrer Salat. Ocupou o posto de secretario xeral da CEOE en 1978 e foi elixido sucesor de Salat en 1984. Ocupou o cargo de presidente ata o 2007, cando foi substituído, con algunha polémica, por Gerardo Díaz Ferrán, o presidente da organización patronal madrileña e da Cámara de Comercio de Madrid. Para isto, Cuevas modificou os estatutos da organización meses antes da designación do seu substituto, establecendo que a sucesión na presidencia da organización a establecesen os vicepresidentes da CEOE, e non a asemblea xeral como se viña realizando ata entón.
En 1977 participou nos pactos da Moncloa en representación da patronal.
De ideoloxía liberal, mostrouse a prol do modelo económico estadounidense a mediados da década de 1990, e en contra da redución da xornada laboral.
En 1989 encabezou o proxecto presentado por Eurogalicia Forestal nas Pontes para crear unha fábrica de papel. O proxecto non se levou a cabo ó quebrar a empresa KIO, do seu socio Torras.
Morreu a causa dun edema pulmonar.
Chop Suey!
Chop Suey! é o primeiro sinxelo do álbum Toxicity, da banda System of a Down. O single foi lanzado o 21 de agosto de 2001. A súa letra fala de suicidio e a falta de estímulo para vivir. A canción íase chamar "Suicide", mais o grupo cambioulle o nome.
Folgueirúa
O topónimo galego Folgueirúa pode referirse a:
Nuevo sol
O novo sol (en galego) ou nuevo sol (en castelán) (S/.) (ISO 4217: PEN) é a moeda oficial do Perú dende 1991, divídese en 100 céntimos. Na actualidade circulan moedas de 1, 5, 10, 20 e 50 céntimos e 1, 2 e 5 nuevos soles, e billetes de 10, 20, 50, 100 e 200 nuevos soles.
Actualmente, para reflotar e dar vixencia ao uso das moedas dun e cinco céntimos (moitos non as aceptan por creren falsamente que están fóra de circulación), o Banco Central de Reserva do Perú emitiu unha nova moeda dun céntimo de aluminio, de menor peso e igual deseño e valor que a orixinal. Ámbalas dúas moedas dun céntimo circulan simultaneamente.
A paridade cambiaria en relación ao dólar estadounidense é fixada diariamente polo Banco Central de Reserva do Perú, entidade estatal independente do executivo nas súas funcións e que deixa flotar libremente esta moeda, a que dende arredor do ano 2004 revaluouse, grosso modo, situándose nunha paridade próxima aos 2,69 nuevos soles por dólar (xaneiro 2008).
Esta moeda substituíu ao Inti debido á desvalorización sufrida. Un nuevo sol equivalía, no momento do troco, a 1 millón de intis ou a 1 millardo de viejos soles.
Moedas en circulación
Na actualidade circulan 8 moedas, no anverso mostran unha imaxe diferente e no reverso levan o escudo do Perú no centro, no exergo a lenda Banco Central de Reserva del Perú e o ano de cuñaxe.
Revaluación do sol
A moeda peruana vénse revaluando dende inicios do novo milenio; por exemplo, en setembro de 2002 con 3,64 equivalía a 1 dólar, en xullo de 2004 xa se situaba en S/.3,36, en decembro de 2006, 1 dólar valía S/.3,25, en maio do 2007 con S/.3,15 equivale 1 dólar.
Para o 28 de setembro de 2007 o dólar ten un equivalente a 3.08 nuevos soles, de semana en semana a moeda segue aumentando o seu valor de xeito considerable. O último troco daquela situouse en 3,05 nuevos soles o 1 de outubro do 2007, tan só 2 días despois 5 de outubro, nos bancos a cotización retrocedeu a S/. 3,019 a compra e S/. 3,021 a venda, mentres que nalgunhas casas de troco da capital caeu por debaixo dos tres soles: entre S/. 2,98 e S/. 3,02.
O 2 de novembro de 2007 o sol rompe a barreira de 3, un dólar chega a custar entre 2,997 e 2,999 soles, situándose en xaneiro de 2008 en S/. 2,94 soles. A finais de marzo de 2008 o dólar cotizábase en 2,775-2,830 nuevos soles segundo o tipo de troco publicado polo Banco da Nación do Perú na súa páxina web oficial. A mediados de abril a cotización chegou a situarse en S/. 2,68 e a finais de abril subiu a S/. 2,70.
O 14 de outubro de 2009, esta moeda cotizouse en S/. 2,8570 por dólar.
Os Candedos de Abaixo, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Os Candedos de Abaixo é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Proceso de Reorganización Nacional
Gardando continuidade co Operativo Independencia que a presidenta María Estela Martínez de Perón ordenara en 1975 en Tucumán, a xunta levou a cabo unha guerra contra as organizacións guerrilleiras, que contou co apoio inicial do goberno estadounidense—cuxo secretario de Estado, Henry Kissinger, avalou expresamente como medio para erradicar a "ameaza do comunismo" —. O goberno de facto detivo, interrogou, torturou e executou clandestinamente a miles de guerrilleiros, colaboradores, incluíndo a médicos e avogados que ofreceron apoio profesional aos perseguidos, así como a miles de civís que non tiñan ningunha relación coa subversión e estableceu centros clandestinos de detención para levar a cabo estas tarefas. As persoas detidas nestes centros clandestinos eran denominados desaparecidos e gran cantidade deles foron executados e enterrados en fosas comúns ou guindados ao mar.
O Proceso foi gobernado por catro xuntas militares sucesivas:
En cada unha destas etapas, as xuntas nomearon como presidentes de facto a Jorge Rafael Videla, Roberto Eduardo Viola, Leopoldo Fortunato Galtieri e Reynaldo Benito Bignone respectivamente, todos eles integrantes do Exército.
En 1982 o goberno militar emprendeu a Guerra das Malvinas contra o Reino Unido, intentando mobilizar así a oposición contra un inimigo exterior. A derrota sufrida provocou a caída da terceira xunta militar e meses máis tarde a cuarta xunta convocou eleccións para o 30 de outubro de 1983, nas que triunfou o candidato da Unión Cívica Radical, Raúl Alfonsín.
Os membros das tres primeiras xuntas do Proceso foron axuizados polos delitos cometidos durante o seu goberno, como consecuencia do Decreto 158/83 do presidente Alfonsín, que tamén creou a Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas para investigar as violacións de dereitos humanos ocorridas entre 1976 e 1983. Como resultado do Xuízo ás Xuntas, cinco dos seus integrantes foron condenados e catro absoltos. Os restantes responsables foron enxuizados en diversos procesos. En 1986 e 1987 ditáronse as leis de Punto Final e de Obediencia Debida dando fin aos xuízos por crimes de lesa humanidade. En 1989 e 1990 o presidente Carlos Menem ditou unha serie de indultos que beneficiaron aos funcionarios do Proceso e aos xefes guerrilleiros que continuaban xudicialmente comprometidos. A situación de impunidade na Arxentina determinou que os familiares dos desaparecidos buscasen apoio no exterior, polo que desde 1986 iniciáronse procesos penais contra membros da ditadura militar en España, Italia, Alemaña, Francia, por desaparecidos deses países. O 2004 o Tribunal da cidade de Nuremberg, Alemaña emitiu ordes de captura e extradición contra Jorge Videla e Emilio Massera.
En 2003 as leis de Punto Final e Obediencia Debida foron derrogadas polo Congreso e os xuízos reabríronse, en tanto que a xustiza comezou a declarar inconstitucionais os indultos por "crimes de lesa humanidade" que cometeran os militares durante a última ditadura. Cumpre sinalar que os líderes guerrilleiros seguiron amparados polos indultos e ningún foi levado a xuízo polos seus crimes. En 2006 reabríronse 959 causas penais nas que 211 acusados atopábanse en prisión preventiva.
Ondas do mar de Vigo
miniatura|Pergamiño Vindel miniatura |page=573 |Cancioneiro da Biblioteca Nacional ou [[Cancioneiro da Biblioteca Nacional|Cancioneiro Colocci-Brancuti: B 1278.]]
Proceso de Reorganización Nacional
Inicio do Proceso
Os autores e ideólogos do Proceso empregaron este nome para xustificar a fractura da orde xurídica e o goberno ditatorial xurdido do golpe, argumentando que a orde democrática era insuficiente para restablecer a paz na Nación. Iníciase cun credo neoliberal no económico e coa intención de terminar coa actividade das organizacións guerrilleiras. Entre os seus primeiros actos contáronse o establecemento da pena de morte aos condenados por actividades subversivas, a suspensión das liberdades cidadás, a disolución do Congreso, a remoción dos membros da Corte Suprema de Xustiza, a intervención dos sindicatos obreiros e as universidades, a proscripción da actividade dos partidos políticos e a censura dos medios de comunicación.
Ondas do mar de Vigo
"Ondas do mar de Vigo" é o nome co que se coñece unha cantiga de amigo escrita en lingua galego-portuguesa polo trobador medieval Martín Codax. Toma o título do primeiro verso da obra. Aparece xunto a outras cantigas do mesmo autor no Pergamiño Vindel, onde se conserva a notación musical da cantiga.
O mar e as ondas aparecen en varias cantigas de Codax, como "Ay ondas que eu vin veer", e a vila de Vigo aparece tamén na composición "En o sagrad'en Vigo". Aparecen varios tópicos da cantiga de amigo, como o propio amigo ausente, ou os elementos da natureza como confidentes. Ao estar relacionada co mar, pertence ao subxénero da barcarola. Formalmente está formada por catro estrofas de tres versos. Ten paralelismos, leixaprén e refrán.
Proceso de Reorganización Nacional
A guerra sucia
200px|miniatura|Homenaxe aos desaparecidos, escultura situada na actualidade onde estivo o CCD Club Atlético, Paseo Colón 1200, Buenos Aires.
Durante o Proceso de Reorganización Nacional, decenas de miles de persoas foron detidas, torturadas, asasinadas e desaparecidas ou forzadas ao exilio, como parte do plan de exterminio das organizacións guerrilleiras, quen atentaban contra a seguridade social, mediante enfrontamentos armados, explosivos etc.
O número exacto de desaparecidos non foi establecido: os organismos de dereitos humanos estiman a cantidade nuns 30.000; e, ata 2007, a Subsecretaría de Dereitos Humanos tiña rexistradas aproximadamente 15.000 vítimas. A CONADEP documentou 8.961 casos. Con todo, estas cifras nunca foron aceptadas polos defensores da ditadura militar que, inclusive, fan fincapé nalgúns casos illados de supostos desaparecidos que retornaron á vida pública como a Dra. Carmen Argibay, actual integrante da Corte Suprema da República, para pór en dúbida todas as acusacións contra a ditadura sobre as violacións aos dereitos humanos que, no entanto, foron probadas nas cortes nacionais e internacionais. Centos de cidadáns estranxeiros figuran tamén nas listas de "vítimas", entre eles de nacionalidade alemá, española, italiana, grega, sueca, francesa, entre outras.
Entre os desaparecidos atópase un número de nenos que se estiman entre 250 e 500, moitos dos cales foron adoptados ilegalmente logo de suprimirse a súa identidade. Existe unha organización denominada Avoas de Praza de Maio que se dedicou a localizalos, e que ata xaneiro de 2007 atopou a 85.
Durante o tempo da ditadura militar de 1976 a 1983 chegaron a funcionar centros clandestinos de detención, atopándose á Escuela de Suboficiales de Mecánica de la Armada e o Garage Olimpo entre os máis coñecidos na Cidade de Buenos Aires. Na Provincia de Buenos Aires, O Campito (tamén coñecido como Los Tordos) e O Vesubio; e A Perla, na Provincia de Córdoba.
Estas accións de represión ilegal constituíron a chamada guerra sucia e agravaron a situación de ilexitimidade e ilegalidade en que incorreran as Forzas Armadas ao interromper a orde constitucional.
Os crimes de lesa humanidade ocorridos durante o Proceso foron investigados en 1984 pola Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas (CONADEP) que realizou o famoso Informe "Nunca Más".
Por estes crimes, as tres xuntas de comandantes que gobernaron o país entre 1976 e 1982 (exclúese a última) foron xulgadas e condenadas en 1984. Outros responsables foron axuizados e condenados tanto na Arxentina como noutros países. Os procesos continuaron varias décadas logo dos feitos.
A política económica
O Plan Económico do Proceso de Reorganización Nacional foi deseñada basicamente por José Alfredo Martínez de Hoz, que desempeñou o cargo de ministro de Economía ata o 29 de marzo de 1981.
O Plan Económico foi presentado o 2 de abril de 1976, e tiña como obxectivo explícito deter a inflación e estimular o investimento estranxeiro. Iniciouse unha redución arancelaria que chegou ao seu máximo nivel en 1978, coa finalidade expresa de incrementar a competitividade da economía arxentina e promover as súas vantaxes naturais. O resultado foi un proceso de importacións masivas e un efecto desastroso sobre a industria. Grandes empresas industriais pecharon as súas plantas: General Motors, Peugeot, Citroen e Chrysler, Siam, Decca (Deutz-La Cantábrica), a planta de vehículos utilitarios de Fabricacións Militares, Aceiros Ohler, Tamet, Cura, Olivetti, e outras miles de empresas industriais medianas e pequenas. Para 1980 a produción industrial reducira un 10% o seu achegue ao PBI, e nalgunhas ramas como a ata entón estendida
Con todo hai que destacar que o desemprego alcanzo o 2% a fins dos '70 e comezos dos '80.
Apoiado nunha política laboral que produciu unha profunda reforma das leis laborais, a prohibición da folga, a intervención militar dos sindicatos, e a política represiva de "guerra sucia", Martínez de Hoz decretou o conxelamento de salarios e contivo o descontento xeral, ante unha caída do nivel de vida da poboación sen precedentes. O salario real, sobre unha base 100 en 1970, subira a 124 en 1975. En 1976, nun só ano, cae bruscamente a 79, o nivel máis baixo desde os anos 30 (OIT 1988). Nunca máis volverá recuperarse. Adicionalmente a pobreza, que desde os anos 40 situouse sempre debaixo do 10%, e que era do 5,8% en 1974, subiu ao 12,8% en 1980 e ao 37,4% de pobreza en 1982 (INDEC, datos correspondentes ao Gran Buenos Aires).
O resultado combinado das políticas económicas internas e a situación financeira internacional de abundantes capitais buscando prazas de investimento, impulsou un nivel de endebedamento marca. A débeda externa elevouse de 7.875 millóns de dólares ao finalizar 1975, a 45.087 millóns de dólares ao finalizar 1983 O proceso de endebedamento constituíu esencialmente unha operación delituosa executada por empresas nacionais e estranxeiras, militares e axentes económicos, segundo se comprobou no importante fallo de 196 follas ditado o 13 de xullo de 2000 no caso "Alejandro Olmos c/ Martínez de Hoz y otros s/ Defraudación".
Con posterioridade á renuncia de Martínez de Hoz sucedéronse como ministros de Economía:
Política cultural e educativa
O Proceso de Reorganización Nacional tivo unha política cultural e educativa en sintonía coa súa política represiva de guerra sucia. Esta política incluíu unha estrita censura previa. O goberno militar creou un grupo especial encargado de controlar e censurar todo tipo de produción científica, cultural, política ou artística.
O Proceso queima os libros
O 29 de abril de 1976 en Córdoba, unha pila de libros arde no Rexemento de Infantería Aerotransportada da Calera. O comunicado oficial dicía:
Combater a subversión
En 1977, distribuíuse nas escolas un material gráfico dirixido aos pais con fillos en idade escolar, titulado "Cómo reconocer la infiltración marxista en las escuelas" :
No mesmo ano, o decreto 3155 prohibiu a distribución, venda e circulación dos relatos infantís "Un elefante ocupa mucho espacio", de Elsa Bornemann, e "El nacimiento, los niños y el amor", de Agnes Rosenstichl (ambos de Ediciones Librerías Fausto), por tratarse de "cuentos destinados al público infantil con una finalidad de adoctrinamiento, que resulta preparatoria para la tarea de captación ideológica del accionar subversivo.".
O decreto 538, de maio de 1978, estableceu para profesores e mestres a lectura e comentario obrigatorio do folleto "Conozcamos a nuestros enemigos", cuxo contido resumiu o diario La Prensa nese mesmo mes:
En outubro de 1978, unha resolución do Ministerio do Interior prohibiu as obras "La educación como práctica de la libertad" (Editorial Siglo XXI) e "Las iglesias, la educación y el proceso de liberación humana en la historia" (Editorial La Aurora), do pedagogo brasileiro Paulo Freire, xa que, segundo as autoridades,
Tamén en outubro de 1978 prohibiuse a distribución da novela "La tía Julia y el escribidor", do escritor peruano Mario Vargas Llosa, argumentando que
O interventor do Instituto Nacional de Cinematografía, capitán Bitleston, sinalou, días antes de celebrarse en Buenos Aires a Semana do Cine Español, do 23 ao 31 de xullo de 1979, a "inconveniencia" de presentar varios dos filmes seleccionados pola Dirección Xeral de Cinematografía de España para ser exhibidos en Buenos Aires. Os directores e produtores españois, decatados da censura previa, negáronse a enviar as súas películas, o que motivou a postergación sine díe do evento.
En xullo de 1980, por decreto 2038, prohibiuse a utilización no ámbito escolar da obra Universitas, Gran Enciclopedia del Saber, de Editorial Salvat, editada en Barcelona, por No mesmo decreto prohibíase o Dicionario Salvat:
En setembro de 1980, un comunicado ministerial prohibiu o uso nas escolas dos textos de Antoine de Saint-Exupéry, autor, entre outros, de "O Principiño".
Editores, xornalistas, escritores, poetas, cantantes, son prohibidos, como Piero, Nacha Guevara, Aída Bortnik, María Elena Walsh, Horacio Guaraní, Gian Franco Pagliaro, Griselda Gambaro, Mercedes Sosa, Litto Nebbia, Sergio Renán, César Isella, Pacho O'Donnell, Ariel Ramírez, entre moitos outros, ou perseguidos e asasinados.
Boris Spivacow
Ademais de ser xerente de Eudeba durante oito anos e fundador do Centro Editor de América Latina (CEAL) - dous sucesos editoriais inigualables na historia-, José Boris Spivacow resistiu coas armas da cultura á nefasta ditadura que lle queimou un millón e medio de exemplares. A praza situada na esquina das Heras e Austria en Buenos Aires leva o seu nome, a partir dunha iniciativa conxunta da Biblioteca Nacional e da Cámara Arxentina do Libro.
Héctor Germán Oesterheld
Naceu en Buenos Aires en 1922. A fins da década do 40 comeza escribindo contos infantís, publicados pola Editorial Abril. Logo colabora na mítica revista Mais Alá, e en 1950 publica a súa primeiro historieta, «Alan e crazy». Cara a 1955 publica «O sarxento Kirk» e «Bull Rokett». En 1957, con debuxos de Solano López, publica a primeira parte de «O eternauta», que se convertería na máis famosa historieta arxentina. Hector G. Oesterheld, como outros 8.961 arxentinos, foi secuestrado e asasinado en 1977 pola ditadura militar. Na época do proceso o autor era membro e xefe de prensa da banda terrorista Montoneros e realizaba a historieta O Eternauta II cun forte enfoque político.
Entre algúns casos paradigmáticos prohibiuse o ensino da matemática moderna, ou os temas musicais nos que Carlos Gardel era acompañado só por guitarras. Grupos de censores marcaban cunha cruz os temas musicais que non podían ser transmitidos polas emisoras radiais.
As universidades foron intervidas, e enviáronse centos de espías co fin de detectar opositores e detelos. Así mesmo, os programas de ensino foron "depurados" de todo contido considerado contrario á cultura "occidental e cristiá".
Prohibición de literatura nazi e de ultradereita
Durante o proceso ditáronse varios decretos prohibindo tamén a venda e distribución, e ordenando secuestrar todos os exemplares dispoñibles de diversos libros de orientación nazi ou de ultradereita, entre eles:
O Conflito do Beagle
En 1971 os presidentes Salvador Allende de Chile e Alejandro Agustín Lanusse da Arxentina acordaran someter as súas diferenzas polas illas ao sur do Canle Beagle formalmente ao Reino Unido, pero no seu contido a un tribunal arbitral composto por xuíces elixidos consensuadamente por ambos gobernos, todo isto no marco do dereito internacional e os tratados vigentes.
O 22 de maio de 1977 dáse a coñecer en Londres o Laudo Arbitral de 1977 que outorga a Chile as illas Picton, Nova e Lennox xunto ás illas adxacentes. Arxentina obtén a metade norte da canle e as illas correspondentes.
Ningún dos presidentes de facto lle diu solución ao conflito desatado co descoñecemento do Laudo Arbitral.
A Guerra das Malvinas (1982)
A guerra finaliza o 14 de xuño de 1982 coa rendición da Arxentina. O seu saldo final foi a reocupación das Malvinas polo Reino Unido e a morte de 649 soldados arxentinos, 255 británicos e 3 insulares. Na Arxentina, a derrota no conflito precipitou a caída da Xunta militar que gobernaba o país e a asunción do xeneral Reynaldo Bignone quen iniciará un proceso de restauración do sistema democrático.
Actualmente a nación arxentina reclama a soberanía sobre as illas Malvinas, Georgias del Sur e Sandwich del Sur (Constitución Nacional: Disposicións Transitorias, Primeira: A Nación Arxentina ratifica a súa lexítima e imprescriptible soberanía sobre as Illas Malvinas, Georgias delSur e Sandwich delur e os espazos marítimos e insulares correspondentes, por ser parte integrante do territorio nacional.).
Fin e consecuencias do Proceso
Pos en xaque polas recentes protestas sociais, a presión internacional polas violacións aos dereitos humanos, e a derrota na guerra das Malvinas, o autodenominado Proceso caeu finalmente en 1983, véndose obrigado a chamar a eleccións Bignone, o último líder da Xunta Militar.
A campaña presidencial de 1983 opón o candidato peronista Ítalo Luder, quen rexeita unha revisión do sucedido durante a ditadura outorgando legalidad á lei de autoamnistía ditada polos militares, e ao radical, Raúl Alfonsín, favorable ao procesamento dos máximos responsables do terrorismo de estado (establecía tres niveis de responsabilidade). O 10 de outubro Alfonsín vence co 52% dos votos provocando a primeira derrota electoral do peronismo na historia.
Apenas asumida a presidencia o 10 de decembro de 1983, Alfonsín (1983-1989), asinou os decretos de creación da Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas para investigar as violacións aos dereitos humanos ocorridas entre 1976 e 1983. A súa investigación, plasmada no libro Nunca Más foi entregada a Alfonsín o 20 de setembro de 1984.
Con todo, cedendo ás presións de sectores militares (e tamén dalgúns sectores civís) o goberno de Alfonsín promulgó as leis de Obediencia Debida e Punto Final, as cales extinguiron as accións penais contra os mandos intermedios participantes da chamada Guerra sucia''.
Manuel González
Manuel González pode referirse a:
Proceso de Reorganización Nacional
Fin e consecuencias do Proceso
O 15 de abril de 1998, pola lei 24.952, se derogaron as leis de Punto Final (Nº 23.492) e Obediencia Debida (Nº 23.521), que posteriormente, o 2 de setembro de 2003, foron declaradas "insanablemente nulas" (Artigo 1º) pola Lei 25.779. O 14 de xuño de 2005, a Corte Suprema de Xustiza da Nación declarou a inconstitucionalidad das leis mencionadas anteriormente, ademais de establecer a validez da lei de nulidad. Na actualidade atópanse en proceso de apelación para a revogación dos indultos de 1990.
Día Nacional da Memoria
miniatura|250px|Marcha durante o trixésimo aniversario do Proceso de Reorganización Nacional. O 15 de marzo de 2006, a lei 26.085 declara o 24 de marzo como Día Nacional da Memoria pola Verdade e a Xustiza en conmemoración ao terrorismo de Estado e crimes de lesa humanidade cometidos durante o Proceso, ao cumprirse 30 anos do golpe que derrocara a María Estela Martínez de Perón. Establécese como festivo nacional inamovible.
Aplicación do concepto de xenocidio
O Tribunal Federal Nº 1 da Prata utilizou por primeira vez no país a figura de xenocidio para describir as accións realizadas polo Estado arxentino durante estes anos. Aínda que cita o feito de que durante algúns anos a lexislación internacional contemplaba os motivos políticos na definición, a fundamentación para aplicar a definición céntrase principalmente no feito de que as vítimas pertencían a un grupo nacional: o arxentino. A sentenza refírese á condena ao ex director de Investigacións da Policía bonaerense Miguel Etchecolatz por casos relacionados con detidos-desaparecidos, lida o 19 de setembro de 2006. O 9 de outubro de 2007 o Tribunal Federal Oral Nº1 da Prata condenou a reclusión perpetua por xenocidio a Christian Federico Von Wernich, sacerdote da Igrexa Católica Apostólica Romana e ex capelán da Policía bonaerense en tempos do Proceso
Manuel Sánchez Hermida
Manuel Sánchez Hermida, nado en Ferrol en 1888 e finado na mesma cidade en abril de 1940, foi un dramaturgo galego.
Traxectoria
miniatura|Mal de moitos, Ferrol, 1915. Foi ebanista e estudou Debuxo e Xeometría na Escola de Artes e Oficios de Ferrol con Eugenio Charlón. Despois traballou na Sociedad Española de Construcción Naval. Formouse con Charlón na Escola Dramática Galega fundada por Eduardo Sánchez Miño en 1903. Compuxo con el sainetes satíricos e pezas teatrais, normalmente escritos para ser interpretados por eles mesmos. Varias das súas obras son coñecidas como “parrafeos”. Utilizaron un galego coloquial e festivo, pero non exento de cultismos. Participou na fundación da Irmandade da Fala de Ferrol e na do coro Toxos e Froles.
Obras
Como obras máis destacadas figuran: Mal de moitos, Trato a cegas, Axúdate e O que non sabe mañas (O Menciñeiro), estreadas entre os anos 1915 e 1925.
Permanecen inéditas Calquera entende este enredo, Nocturno periodístico, Polo pan baila o can e !Ai se mandáramos nós.
Vida persoal
Casou con Dolores Díaz e foi pai de Manuel, Luis, Salvador, Miguel Ángel e Joaquín Sánchez Díaz.
Partido Popular de Galicia
O Partido Popular de Galicia (PPdeG) é a rama galega do Partido Popular español. Após as eleccións municipais de 2019 conta con 1632 concelleiros. Pertencen ó partido 10 dos 23 deputados galegos no Congreso dos Deputados. Ten a maioría absoluta no Parlamento de Galicia, con 42 dos 75 escanos.
Ideoloxía
miniatura|esquerda|175px|Manuel Fraga. O Partido Popular de Galicia é o único partido de dereitas representado no hemiciclo do parlamento galego. Historicamente ten sido de corte conservador e liberal. Cobre, así mesmo, un espectro certamente amplo, que vai dende o autoproclamado rexionalismo até o nacionalismo español. Por outra banda, o Partido Popular de Galicia actual prefire presentarse ante a sociedade coma un partido cun pasado democrático caracterizado por un talante reformista, de centro e con raíces cristiás.
Antecedentes ideolóxicos no ámbito estatal
O antecedente máis próximo atópase na desaparecida Alianza Popular, que fora, tras a ditadura franquista, o brazo máis potente estreitamente ligado ao goberno de Franco que entrou a formar parte da nacente democracia. Non en van, foi unha federación de partidos liderados na súa maioría por exministros franquistas: Reforma Democrática (Manuel Fraga Iribarne), Acción Rexional (Laureano López Rodó), Acción Democrática Española (Federico Silva Muñóz), Democracia Social (Licinio de la Fuente y de la Fuente), Unión del Pueblo Español (Cruz Martínez Esteruelas), Unión Social Popular (Enrique Thomas de Carranza), Unión Nacional Española (Gonzalo Fernández de la Mora) e outros. Daquela, a organización autonómica da federación non existía como tal. Xa que logo, non é posíbel falar dunha agrupación propiamente galega. Non obstante, si houbo un referente galego no partido, que foi Manuel Fraga, quen foi nomeado o seu primeiro secretario xeral. Alianza Popular declarábase como de dereita conservadora e católica cristiá. Herrero Rodríguez de Miñón comeza daquela a falar da tendencia liberal-conservadurista do seu partido. miniatura|esquerda|175px|Alberto Núñez Feijóo, expresidente do PPdeG
Ideoloxía do PPdeG na actualidade
Dentro das filas do propio partido popular existe unha corrente que defende o carácter galeguista do partido. Personalidades de referencia adheridas a esta tendencia son ou foron Xosé Cuíña, Xesús Palmou ou o propio presidente do partido, Alberto Núñez Feijóo , quen se autoproclama como tal, se ben en troques e sobre todo tras ter acadado a presidencia da Xunta, é acusado de galegofobia polos seus adversarios políticos e mais por diversas plataformas cívicas a prol da cultura e lingua galegas, e mesmo unha parte dos militantes do seu partido lle reclaman unha volta ás orixes galeguistas ou cando menos un respecto polas políticas en prol da lingua galega, como se pode apreciar en declaracións de Xosé Luís Baltar, Rafael Cuíña ou Xosé Manuel Barreiro , destacadas figuras do PPdeG. Así mesmo existe unha outra posición moito máis homoxénea cando se trata de falar do partido como dunha organización de corte social e económico de centro-dereita. Así o defenden a meirande parte dos seus militantes, comezando polo expresidente estatal Mariano Rajoy ou o expresidente do goberno español José María Aznar. Non obstante, estes postulados, ao ollar dos grupos de esquerda, centro-esquerda, e mesmo centro-dereita nacionalista, chocan decote con algunhas posturas tanto de ámbito estatal  como europeo do Partido Popular.
3 de outubro
O 3 de outubro é o 276º día do ano do calendario gregoriano (277º nos anos bisestos). Quedan 89 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Ramón de Valenzuela
El Estímulo
El Estímulo foi un periódico editado na Pontenova en 1918.
3 de outubro
Mortes
miniatura|100px| Roberto Blanco Torres. miniatura|100px| Emiliano Iglesias.
El Estímulo
Historia e características
Subtitulado Periódico aldeano, apareceu en 1918. Dirixido e patrocinado por Francisco García, que utilizaba o pseudónimo Paco Suevo.
3 de outubro
Outros
Os 366 días do ano
Bran
Bran pódese referir a:
Give Me Fire
Give Me Fire é o quinto álbum de estudio da banda sueca de garage rock Mando Diao, editado o 13 de febreiro do 2009 polo selo Universal Records. Foi producido por Salla Salazar, do grupo de hip hop The Latin Kings, e o seu irmán Masse.
Beautiful Son
"Beautiful Son" é o cuarto sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Hole, editado en abril de 1993 polo selo City Slang.
Moreira
O termo Moreira pode referirse a:
Minotaur 4
Minotaur 4 foi o nome dun foguete espacial dos Estados Unidos producido pola empresa Orbital Sciences. As tres primeiras etapas do foguete derivan do mísil balístico intercontinental retirado Peacekeeper, mentres que a cuarta é un desenvolvemento da propia empresa. Foi usado en cinco lanzamentos, todos exitosos. Opcionalmente podía usar o sistema HAPS (Hydrazine Auxilary Propulsion System) para incrementar a preción da inserción orbital.
Moreira
Amais, como topónimo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Aitor Díaz Chan
Aitor Díaz Chan, nado en Marín o 16 de abril de 1986, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu equipo actual é o Alondras CF.
Traxectoria
Formouse nas Escolas Deportivas do Porvir CF, onde permaneceu ata ser cadete, cando fichou polo Pontevedra CF. Conseguiu o ascenso á División de Honra na categoría xuvenil, onde ó ano seguinte acadaron a segunda posición. Fixo a pretemporada varias campañas co primeiro equipo, e a súa primeira convocatoria para un partido oficial foi na tempada 2004-2005, indo ó campo do SD Eibar da segunda división.
Na tempada 2005–06 foi cedido ó Portonovo SD, onde fixo unha boa campaña na Terceira División. Interesouse por el o Deportivo de La Coruña, pero chegou a un acordo co Murcia CF para adestrar co primeiro equipo e xogar co filial na Segunda B, pero decidiu regresar ó Pontevedra CF pouco despois da súa marcha. Durante a tempada 2006–07 xogou co filial en Rexional Preferente, sendo un dos fixos na defensa e converténdose en capitán do equipo, co que conseguiu o ascenso á terceira división. Na campaña seguinte xa tivo ficha co primeiro equipo.
Os Candedos de Arriba, O Freixo, As Pontes de García Rodríguez
Os Candedos de Arriba é un lugar da parroquia do Freixo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Aitor Díaz Chan
Traxectoria
A comezos da tempada 2008/09 fichou polo CCD Cerceda, onde militou cinco anos, fichando polo CD As Pontes en 2013.
Persoal
É fillo de Andrés Díaz, ex xogador do equipo granate.
Galeno
Galeno de Pérgamo (grego: Γαληνός, Galēnos; latín: Claudius Galenus, nado en Pérgamo (antiga Misia, hoxe Bergama, Turquía) cara ao 131 e finado posibelmente en Sicilia no 201, foi un médico greco-romano da Antigüidade, considerado a máxima autoridade médica durante uns 1.300 anos, exercendo unha influencia duradeira sobre a medicina xudía, cristiá e musulmá da Idade Media. É considerado, así mesmo, o pai da farmacia. Déuselle o nome de Claudio na Idade Media, pero isto parece ser un erro historiográfico que se emendou na Idade Moderna.