cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Allariz
Historia
No século XIII, sendo rei Afonso X o Sabio, veu en darse á Vila un trato especialísimo, e mesmo se mantivo e reforzou a vixencia do foro de Afonso VII contra a súa propia tendencia unificadora. Porén, non puido conter a revolta da "Vila de Allariz" en favor do infante Sancho quen a nomeou "Chave do Reino de Galicia", ao mesmo tempo que en extramuros medraba unha importante colonia xudía. Na segunda metade do século a súa dona, Violante, ordenou a construción do Convento de Santa Clara, finalizado en 1302, dous anos despois da morte de Violante. Os obreiros que construíron o convento formaron o barrio do Couto, mais despois foi ocupado polos xudeus.
No primeiro terzo do século XIV, con Filipe ao mando, a comunidade xudía vive un auxe. Neste século ten a súa orixe a Festa do Boi de Corpus, cun gremio de artesáns enfrontados coa comunidade xudía. A finais de século agudizouse a oposición entre o poder real que representaba a Vila e o episcopal do veciño Ourense e realizáronse grandes modificacións na muralla.
En 1446 Xoán II cedeu a Vila e a súa xurisdición ao Conde de Benavente que a desexaba dominar toda Galicia. Este constrúe o seu propio recinto amurallado do que se preserva o muro de Entrecercas. En 1471 os Irmandiños de Galicia sitiaron o Castelo. Este famoso cerco durou 9 meses. No mesmo século XV tivo lugar a fundación do Hospital.
Entre os séculos XVI e XVII construíronse numerosas casas fidalgas, erguéronse os catro Cruceiros da Vila, fúndase o Pósito Agrícola e comeza unha serie de guerras con Portugal que continúan no século XVIII pola cuestión sucesoria. Neste mesmo século, un incendio destrúe parte do Convento das Clarisas que se reedifica posteriormente.
Entre 1571 e 1580 houbo vagas de peste bubónica, polo que os medos da época espertaron a procura da protección do ceo, e quedasen disto obras de tanta significación como os cruceiros. Froito de canteiros allarizaos, a composición das súas figuras é acusadamente gótica serodia.
O século XIX comeza coa ocupación das tropas napoleónicas, o que causou numerosos estragos no valioso patrimonio da Vila, mais o exército de Soult, derrotado no Porto buscou tres meses despois un precario refuxio na Vila. A desamortización de mediados de século levou ao desmantelamento do Castelo e arruinou o Mosteiro. O século remata coa desaparición da ponte da Zapatería e de boa parte dos tramos amurallados. En 1900, a Vila vive intres de prosperidade, chegando a ter 10.000 habitantes. O liño era a principal ocupación con máis de 50 talleres. A decadencia desta actividade coincide co despunte do curtido do coiro, principal actividade da bisbarra xunto coa cerámica até principios dos 60.
No século XX, ao mesmo tempo no que en 1902 proclámase a Afonso XIII, un raio fai desaparecer a igrexa do Salvador do Piñeiro. En tempos de Miguel Primo de Rivera inaugurouse a estrada Allariz - Celanova. Co inicio da guerra civil española un incendio derrubou o edificio municipal e o seu arquivo, mais estes dous feitos non teñen relación algunha.
Patrimonio histórico
O centro histórico ofrece un bo estado de conservación, en 1971 acadou a declaración de Conxunto Histórico Artístico. En 1994 recibiu o Premio Europeo de Urbanismo polo proxecto de Recuperación Integral do Conxunto Histórico-Artístico de Allariz e do río Arnoia.
Xabariz
O topónimo galego Xabariz pode referirse a:
Allariz
Monumentos
O Campo da Barreira está delimitado pola construción do Real Mosteiro de Santa Clara nun dos laterais, e no centro pola Fonte circular de Ferro Caaveiro do ano 1783 con árbore fasciculada.
A capela Santuario de San Bieito foi iniciada en 1770, sendo o proxecto orixinal revisado na súa totalidade. É un modelo barroco, pola proporción dos seus elementos, a marabillosa lanterna e o campanario.
miniatura|Igrexa de Santo Estevo de Allariz. A igrexa de Santo Estevo é un templo románico, do primeiro terzo do XII, modificada en 1581, cando se constrúe a torre. Na alzada sur, hai tres sartegos encaixados en arcos de descarga. A obra do s. XVI en Santo Estevo está feita cos perpiaños do Campo dos Brancos, cos que se inicia unha correlación entre a reconstrución das igrexas románicas e a destrución das fortificacións.
O Penedo da Vela e Castelo é unha atalaia natural no antigo asentamento do castelo, con vista panorámica. Comezou a súa construción entre 1072 e 1078 con Afonso VI. Entre finais do XIV e principios do XV sufriu unha considerable reconstrución. Tiña planta rectangular, división interior en dous cadros, correspondentes posiblemente coas dúas plataformas actuais. Catro torres circulares, unha en cada esquina. Xa en moi mal estado dende tempo atrás, o Castelo desaparece a mediados do XIX por efecto da desamortización de Madoz.
O Barrio Xudeu do Socastelo foi creado extramuros no século XIII, despois de varios asentamentos xudeus nos barrios de San Pedro, Arroleiro e Vilanova. A súa presenza garda relación directa coa tradición e a lenda do fidalgo Xan de Arzúa e a Festa do Boi no Corpus.
miniatura|Igrexa de Santiago de Allariz. A igrexa de Santiago foi iniciada cara a 1119, sendo un exemplar arquetipo do románico popular galego. De nave única e ábsida semicircular, conserva integramente a súa estrutura primixenia. O famoso treito semicircular da ábsida é un triunfo da decoración figurativa románica coa arquería cega. Ao norte ten unha á gótica con arcos, capela e sancristía. O retablo renacentista no que os altorrelevos están perfectamente logrados, foi trasladado a San Bieito.
A Paneira era un monte de piedade, institución de crédito agrícola en funcionamento entre os séculos XV e XVIII.
A Casa Torre de Castro Oxea posúe tres corpos arredor da torre que data de principios do século XVI. A alzada da Rúa da Cruz é de 1748, de estilo barroco.
miniatura|Ponte de Vilanova.
A Ponte de Vilanova ten traza orixinal románica, se ben sufriu varias reconstrucións. Ten calzada en ángulo, e no machón oposto ao tamallar, uns perpiaños co escudo da "Vila de Allariz".
O Pazo do xulgado e instrución, agora convertido en Centro Social. Con aire de típico pazo galego posúe dúas plantas e é un exemplar de estilo colonial incongruente en Galicia. Aloxa o Museo Galego do Xoguete.
Restos da muralla. No seu trazado definitivo (finais do século XV) acada unha lonxitude dun quilómetro, cunha anchura media de 2 metros e 11 metros de altura por termo medio, chegando nalgún punto aos 20 metros.
miniatura|Igrexa de San Pedro. A igrexa de San Pedro foi consagrada en 1173, se ben da obra románica, que tiña un claustro, só queda a capela maior desfigurada. Forte torre inspirada nas militares da Vila. No sur ten encaixado o notable portón da ex-parroquial de San Salvador de Piñeiro.
A Igrexa de Santa María de Vilanova é románica, iniciada cara a 1180. Presenta unha nave de planta e capela única; o treito do presbiterio conserva toda a pureza primixenia. Sobre aquel hai un rosetón. Posúe un retablo barroco coa imaxe da patroa da vila.
O Colexio dos Salesianos conserva encastrados arcos, pilastras, cornixas e pináculos da Igrexa da Asunción, que era de 1616. Severo estilo inspirado no Herreriano. Iníciase a súa construción no 1918.
Existe tamén un cruceiro sito no Piñeiro, de pouco valor artístico, pero testemuña dun terrible suceso acontecido o 23 de xullo de 1902, cando un raio penetrou na igrexa do Piñeiro pola sancristía: ao atoparse a porta trancada o lóstrego non puido saír polo que as 25 persoas presentes morreron queimadas e por asfixia. En memoria dos mortos, e no lugar onde se levantaba a igrexa, erixiuse un prisma de granito con capitel e cruz.
Instituto de Allariz
O actual instituto de Allariz está situado nun antigo colexio salesiano. Ese colexio dos Salesianos comezou a xestarse en 1913. As clases comezaron a impartirse de maneira definitiva en 1924. A maioría das clases eran gratuítas para a xente de Allariz. Hoxe o antigo colexio é propiedade da veciñanza deste municipio e nel está o actual Instituto de Ensinanza Secundaria.
Gastronomía
Os amendoados de Allariz son un dos doces máis famosos dentro da provincia de Ourense. Os amendoados son unha mestura de améndoa moída, mesturada con azucre e clara de ovo. Cando está sólida a masa resultante deposítase enriba dunhas obleas e lévase ao forno. Este é o doce máis inequívoco da provincia, que noutro tempo tivo moitas amendoeiras. Tamén son de mención a Torta Real, as améndoas do pico e as roscas do cazo.
Lugares de Allariz
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Allariz vexa: Lugares de Allariz.
Estevo, papa electo
Estevo (II), finado o 26 de marzo de 752, foi un sacerdote romano elixido papa en marzo do ano 752 como sucesor de Zacarías. Finou dun infarto uns poucos días despois da súa elección, antes de ser consagrado como bispo, polo que non aparece na lista de papas do Annuario Pontificio.
Traxectoria
No ano 745, o papa Zacarías nomeouno cardeal-sacerdote, co título eclesiástico de San Crisogono.
Controversia co numeral dos papas Estevo
O numeral dos papas chamados Estevo mudou ao longo dos anos. O numeral non foi utilizado polos pontífices ata o século X, e calquera número utilizado aos papas anteriores foi aplicado de forma póstuma.
Ata o século X, desde o 752 ata o 942, oito homes que levaron o nome Estevo, incluíndo a este, foron elixidos papa, pero só sete deles reinaron. O Annuario Pontificio engade na súa mención a Estevo II unha nota ao pé, na que se menciona ao papa-electo Estevo:
A modificación do dereito canónico, en vigor ata o 1 de outubro de 1975, considerado o momento cando un home pasa a ser papa o momento no que acepta a súa elección como tal, e este Estevo foi anacronisticamente chamado papa Estevo II. Algúns escritores, pero non todos, aumentaron consecuentemente o numeral dos seguintes papas chamados Estevo, converténdoos en Estevo III-X. Este papa-electo Estevo foi retirado da lista de papas do Annuario Pontificio en 1961.
As diferentes formas de chamar a estes papas, levou a que nalgunhas ocasións aparezan co dobre numeral, por exemplo Estevo II (III)- IX (X). Esta práctica pode atoparse na Enciclopedia Católica, o Annuario Pontificio e a Encyclopædia Britannica.
Cabozoos
miniatura|[[Árbore filoxenética das algas. O diagrama indica a clasificación dos Cabozoos proposta por Cavalier Smith, pero non todos os termos indicados reflicten un consenso actual.]]
Os cabozoos (Cabozoa) son un clado de Eukarya proposto por Cavalier-Smith para agrupar aos grupos Rhizaria e Excavata. Segundo esta clasificación, Cabozoa orixinouse cando o antepasado común de Excavata e Rhizaria adquiriu os cloroplastos por medio da inxestión e establecemento de endosimbiose cunha alga verde con clorofilas a e b. Este proceso de endosimbiose secundaria (mestura de dúas células eucariotas) reflíctese na topoloxía máis complexa das membranas que rodean os cloroplastos.
Non todos aceptan que o grupo sexa monofilético. As investigacións máis recentes tenden a situar a Rhizaria cos Alveolata e heterocontas.
Kosmos 242
Kosmos 242 (Космос 242 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 4, foi un satélite artificial soviético lanzado o 20 de setembro de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 242 foi o cuarto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 440 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 91,3 minutos.
Kosmos 242 reentrou na atmosfera o 13 de novembro de 1968.
Cáucaso
miniatura|dereita|Seis estados que agochan un mosaico de culturas.
A rexión do Cáucaso atópase en Asia occidental, entre o mar Negro e o mar Caspio. Hoxe compoñen esta rexión as repúblicas independentes de Xeorxia, Armenia e Acerbaixán, con Rusia ó norte e Turquía e Irán ó sur. No entanto, son numerosas as nacións que viven dentro destes estados, moitas delas en territorios con grandes autogobernos, noutros casos con azos de alcanza-la independencia, o que fai desta rexión un punto quente de violencia a nivel mundial.
A cordilleira do Cáucaso na que se asentan Xeorxia, Acerbaixán e Armenia acotío é chamada Transcaucasia; hai maior intrincamento lingüístico e cultural na zona norte dependente da Federación rusa.
Ría de Lires
A ría de Lires é un esteiro formado pola desembocadura do río Castro e do rego da Carbaliza (tamén chamado río Lires) no océano Atlántico entre as parroquias de Nemiña (Muxía) e Lires (Cee). Dende o punto de vista hidrográfico, a cunca da ría de Lires abrangue o resto de regatos que desaugan entre o cabo Touriñán e o cabo Fisterra.
Cáucaso
miniatura|dereita|Repúblicas Caucásicas da Federación Rusa.
Así mesmo existen numerosas minorías entre as que se poden incluír: cumuquios, avaros, tátaros, bielorrusos, alemáns, ucraínos, e naturalmente rusos, que son unha importante minoría en todas estas repúblicas ex-soviéticas. No sur, sobre todo en Armenia, hai importantes grupos de presión turcománs, iranianos, curdos e árabes.
Peter Ilisch
Peter Ilisch, nado o 28 de abril de 1947 en Billerbeck, Renania do Norte-Westfalia e finado o 29 de maio de 2023, foi un numismático e historiador alemán especialista na moeda medieval e moderna.
Era o irmán máis novo do tamén numismático Lutz Ilisch.
Traxectoria
Xa como doutor exerceu o seu labor investigador no Rijksmuseum Twenthe, nos Países Baixos, e tamén no Instituto de Folclore Relixioso da Universidade de Münster, en 1977-1978. Ademais, Ilisch participou tamén no comité editorial da publicación Numismatischen Nachrichtenblatts, da Asociación Numismática Alemá.
Entre outros cargos, de 1979 a 2012 foi o asesor científico do Museo Estatal de Westfalia en Münster e director do seu gabinete numismático e da colección sixilográfica. Entre 1980 e 2014 foi tamén un dos representantes do Estado de Renania do Norte-Westfalia na Comisión Numismática dos Estados da República Federal de Alemaña. Ademais, Peter Ilisch é membro de pleno dereito da Comisión de Antigüidades de Westfalia, desde 1998.
No ámbito académico, Ilisch ocupou a praza de profesor de Numismática que deixou Peter Berghaus na Universidade de Münster.
Un aspecto salientable na súa traxectoria numismática é a participación no proxecto internacional Medieval European Coinage, do Museo Fitzwilliam, da Universidade de Cambridge.
Entre 2012 e 2018 participou, de xeito autónomo, no proxecto Wczesnośredniowieczne znaleziska monet z Polski ("Achados monetarios da alta Idade Media en Polonia"), do Instituto de Arqueoloxía e Etnoloxía da Academia de Ciencias de Polonia.
Publicacións
Ilisch foi un autor prolífico, con numerosos artigos e colaboracións en diversas revistas numismáticas e tamén cun bo número de traballos monográficos. Esta é unha escolma das monografías que publicou ao longo da súa carreira:
Matt Lukin
Matt Lukin, nado o 16 de agosto de 1964, foi un dos fundadores e baixista da banda The Melvins. Cando The Melvins mudouse a San Francisco, California en 1988 el estaba en Washington para formar a banda Mudhoney. Lukin deixou Mudhoney en xuño de 1999 e volveu unirse a eles entre decembro do 2000 e xaneiro do 2001 para unha pequena xira.
Europa Occidental
miniatura|300px|Mapa de Europa Occidental
Basicamente, os estados de Europa occidental comparten a tradición do anhelo democrático dende a Revolución francesa (1789) e posterior invasión napoleónica. Durante a primeira guerra mundial, eran estados occidentais os que defendían a vía democrática (Reino Unido, Francia, Benelux,...) fronte ás políticas imperiais (Imperio Alemán, Imperio Austrohúngaro, Reino de Italia,...). Durante a Guerra fría, as nacións de Europa occidental distinguíanse pola defensa da democracia e a economía de mercado fronte os sistemas de partido único e réxime económico socialista de Europa oriental. Durante esta época (1948-1989) o pano de aceiro -fortemente militarizado- dividía o contienente europeo por Alemaña, Austria e Finlandia.
Compoñen Europa occidental:
Ilisch
O apelido Ilisch pode estar referido a:
Mitoloxía das Illas Hébridas
As Illas Hébridas Interiores e Exteriores da costa oeste de Escocia están compostas por un gran número de grandes e pequenas illas. Estas illas son a orixe de varios mitos e lendas nativos. As Illas Hébridas son unha parte de Escocia que sempre contou co mar para soster as pequenas comunidades que as ocuparon ó longo dos séculos, por iso, é natural que estes mares sexan a fonte da que xurdiron moitas destas lendas.
Kelpies
miniatura|esquerda|"Rapaz en cabalo branco" de [[Theodor Kittelsen.]] Dise que os kelpies viven nos lagos, como o de Leurbost.
Homes azuis
Os homes azuis das Minch (tamén coñecidos como kelpies tormenta), ocupan o estreito de auga entre a illa de Lewis e o resto de Escocia, e son os que fan afogar ós mariñeiros e afundir as embarcacións.
Seonaidh (Shonny)
Seonaidh - un espírito da auga ó que lle ten que ser ofrecida ale.
Sereas
miniatura|dereita|Unha serea de [[John William Waterhouse.]] Hai unha lenda que fala da existencia dunha cova de sereas en Benbecula, pero o lugar exacto é descoñecido. A serea morreu a comezos do século XIX, logo de que fora vista durante un par de días, por un adolescente que lle lanzou un rocha que acabou con ela. Testemuñas afirmaron que a parte superior da criatura era do tamaño dun neno, mentres que a parte inferior era un salmón.
Monstros de lagos
Searrach Uisge - un monstro que ocupada o Lago Suainbhal. Parecido a un barco, tense noticias desta criatura dende hai século e medio. Os locais din que outrora ofrecíanlle cordeiros anualmente á criatura. Tense constancia doutras criaturas semellantes en numerosos lagos, como o lago Urubhal.
No lago Duvat en Eriskay, mentres andaba na busca dun cabalo que lle escapara da granxa entre a néboa, un agricultor viu o que el pensaba que era un falso monstro do lago. Cando se achegou máis, decatouse que estaba a ver unha criatura moi estraña que deu un berro sobrenatural, facendo correr ó granxeiro de volta para casa.
Monstros mariños
Varios monstros mariños teñen sido reportados nas costas da Illa de Lewis durante anos, como un avistamento de 1882 feito por un barco alemán en Butt of Lewis. O barco, a 15 quilómetros da costa, dixo ver unha serpe de mar de máis de 40 metros de lonxitude, con varias protuberancias que sobresaían da auga ó longo do lombo. As serpes mariñas teñen sido vistas na costa sur da illa.
Lobishomes
miniatura|dereita|Gravado alemán de 1722. Dicíase que unha familia de lobishomes ocupaba unha illa en Loch Langavat. Aínda que levaban moito tempo mortos, prometeran regresar se as súas tumbas eran profanadas
Lume fatuo
Os lumes fatuos teñen sido reportados en Sandwick. As luces que flotan arredor da zona anuncian normalmente a morte inminente dun local. Algúns din que a luz pertence a un comerciante irlandés que fora atracado e asasinado na illa.
Fadas
En Luskentyre, Harris, sabíase dun can que deixaba pegadas de gran tamaño na area da praia, e que estas desaparecían repentinamente a metade de camiño. Pénsase que se trataba dun cana fada. En South Uist, unha muller que camiñaba con dous amigos en plena escuridade viu como un can do tamaño dun collie pero cunha cabeza máis pequena e sen ollos, corría cara ela. A criatura esvaeuse porque pertencía ó pasado. Ó chegar a casa, ela describiu o que acontecera á súa tía, e a vella muller díxolle que se trataba dun Cu Sìth, un can fada. Un dos heirlooms dos xefes do Clan MacLeod é a Bandeira das Fadas. Numerosas tradicións afirman que a bandeira orixinouse como un agasallo das fadas.
Lynx issiodorensis
miniatura|240px|O [[lince ibérico (Lynx pardinus) é o descendente actual máis próximo do lince de Issoire.]] Lynx issiodorensis, coñecido na bibliografía polo nome vulgar de lince de Issoire, é unha especie extinta de lince aparecido a finais do plioceno e que habitou en Europa e en gran parte do globo, desde África do Sur até Norteamérica no plistoceno.
Probablemente extinto durante o final do último período glacial, pénsase que foi o antepasado do lince ibérico e dos demais linces hoxe vivos.
Antepasado dos linces
Propuxéronse varias hipóteses sobre as "aparicións" dos linces modernos a través da forma intermedia do lince de Issoire. Unha primeira hipótese suxire unha diverxencia en tres liñas distintas: L. pardinus, L. lynx, e L. rufus; nesta primeira hipótese, o L. canadensis descendería de L. lynx.
O lince de Issoire migraría a Norteamérica polo estreito de Bering durante a glaciación do plistoceno, hai de 5 a 10 millóns de anos. Probas da súa presenza hai de 2,5 a 2,4 millóns de anos descubríronse en Texas. O lince de Issoire enseguida evolucionaría a unha forma intermedia Lynx issiodorensis kurteni, e despois cara ao actual Lynx rufus.
As primeiras formas de Lynx pardinus poderían derivar de fósiles atribuídos ao Lynx issiodorensis do plistoceno medio, segundo Argant (1996), Lynx pardinus speleus ou Lynx spelea, cuxos restos se descubriron en grutas do Observatorio de Mónaco e de Balzi Rossi, de Grimaldi, en Italia, que posuía características intermedias entre o Lynx lynx e o Lynx pardinus.
É posíbel que o lince de Issoire evolucionara cara ao lince das cavernas que, a continuación evolucionaría cara ao lince ibérico. Estudos sobre a morfoloxía e sobre o esqueleto do lince ibérico puxeron en evidencia a simpatría entre o lince ibérico e o lince boreal no suroeste de Europa durante o plistoceno. As dúas especies son hoxe considradas como alopátricas.
O lince común, Lynx lynx, está máis afastado do Lynx issiodorensis que o lince ibérico. A dentición desta especie é diferente da dos outros linces e tamén é máis grande que as outras especies; unha hipótese propón que o lince común, orixinario de Asia, desprazaría ao Lynx pardinus á península Ibérica. O Lynx canadensis e o lince común terían o mesmo antepasado común asiático. Despois da primeira colonización que dera lugar ao Lynx rufus, outra forma de lince de Issoire faría unha nova colonización de América desde Asia que daría orixe ao Lynx canadensis moderno.
Dante Bonfim Costa Santos
Dante Bonfim Costa Santos, máis coñecido como Dante, nado en Salvador de Baía, o 18 de outubro de 1983, é un futbolista internacional brasileiro que xoga como defensa central para o OGC Nice da Ligue 1 francesa. Coa selección absoluta do Brasil conseguiu a vitoria na Copa das Confederacións 2013.
Distrito do Porto
dereita|Localización do distrito de Porto
O Porto é un distrito de Portugal, correspondente ao núcleo da provincia tradicional do Douro Litoral. Limita ao norte co distrito de Braga, ao leste co distrito de Vila Real, ao sur co distrito de Viseu e co distrito de Aveiro, e ao oeste co océano Atlántico. Ten unha área de 2.395 km² (17º maior distrito portugués). Poboación residente (2001): 1.781. 826. A capital do distrito é Porto.
O distrito do Porto subdivídese nos seguintes 18 concellos:
Institute
Institute foi unha banda de rock alternativo creada polo líder de Bush, Gavin Rossdale. O único álbum da banda, Distort Yourself, foi editado o 13 de setembro de 2005.
Biografía
Institute formouse no ano 2004 durante un período de hiato de Bush, a outra banda do cantante Gavin Rossdale. Rossdale formou Institute con Chris Traynor, que tocara a guitarra na última xira de Bush e que pertence tamén á banda Helmet, despois de que o grupo musical Bush acordase tomarse un respiro despois do seu último traballo, Golden State. A formación completouse co baixista Cache Tolman (de Rival Schools fame) e o batería Josh Freese. Freese só estivo durante un tempo, durante a gravación do álbum de debut, Distort Yourself. Rossdale posteriormente invitou a Charlie Walker (coñecido polo seu traballo coas bandas de Nova York Split Lip and Chamberlain) para substituír a Freese e completar a banda.
Despois de asinar coa Interscope Records (Interscope editou os tres primeiros álbums de Bush), Rossdale comezou a traballar en Distort Yourself co produtor e líder de Helmet, Page Hamilton. Rossdale elixiu a Hamilton para producir o álbum debut da banda porque sabía que lle podía proporcionar o son de guitarra que buscaba. A pesar de non ser coñecido por producir baladas de rock, Hamilton tamén traballou ben as canción máis lentas de Rossdale, como "Ambulances", coa colaboración da muller de Gavin, Gwen Stefani, cantante de No Doubt.
Distort Yourself foi editado o 13 de setembro do 2005 a través da Interscope Records e debutou no número 81 da Billboard Top 200 Album Charts vendendo 12.000 copias a primeira semana. O primeiro sinxelo, "Bullet Proof Skin", está incluído na banda sonora da película Stealth e no videoxogo NHL 2006.
Institute tocou numerosas cancións de Bush en directo, incluíndo "Machinehead", "Speed Kills (The People That We Love)", "Swallowed", "Comedown" e "Glycerine".
A finais do 2005, Institute foi o abreconcertos de varios concertos da xira Vertigo de U2. Dende o 2006 non se volveron reunir e Gavin Rossdale ten pensado facer un álbum en solitario.
Lepidopsetta polyxystra
Lepidopsetta polyxystra é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres que integran o xénero Lepidopsetta.
Como todos os peixes da familia dos pleuronéctidos, as especies deste xénero teñen o corpo aplanado, asimétrico, e cos dous ollos situados no lado pigmentado do corpo.
Taxonomía e nomenclatura
A especie foi descrita no ano 2000 polos biólogos estadounidenses James Wilder Orr e Ann Matarese Kiernan.
Antes dese ano, Lepidopsetta polyxystra e Lepidopsetta bilineata considerábanse como unha única especie dentro do xénero Lepidopsetta, pero un traballo de Orr e Matarese publicado en 2000 reorganizou o xénero en tres taxa separados.
Como resultado desta reclasificación, L. bilineata cambiou o seu nome en inglés, denomínandose agora "southern rock sole" para evitar a confusión coa especie L. polyxystra ou "northern rock sole".
Características
Trátase dun peixe mariño, demersal, que vive en fondos de area, lama e grava a profundidades de até os 700 m, aínda que comunmente se encontra entre os 19 e os 246 m. O seu hábitat natural son as augas temperadas do Pacífico norte, desde o estrecho de Puget, e Alasca (onde coincide coa especie L. bilineata), as illas Aleutianas e, a través do mar de Bering até as illas Kuriles e o mar de Okhotsk (onde se comparte área de dispersión con L. mochigarei).
Os machos poden chegar até os 69 cm de lonxitude, mentres que as femias alcanzan tan só os 49 cm. A lonxevidade máxima rexistrada para esta especie é de 18 anos.
Papel no ecosistema
A especie ocupa unha moderadamente alta posición na cadea alimentaria.
Alimentación
A dieta de Lepidopsetta polyxystra consiste principalmente en organismos do zoobentos, poliquetos e anfípodos.
Predadores
Esta especie é depredada por mamíferos mariños e por outros peixes, incluíndo diversos tiburóns, o bacallau de Alasca (Gadus chalcogrammus) o bacallau do Pacífico (Gadus macrocephalus) e outros peixes planos, como o hipogloso do Pacífico (Hippoglossus stenolepis) e a limanda áspera (Limanda aspera).
Reprodución
Lepidopsetta polyxystra alcanza a madureza reprodutiva entre os 4 e os 7 anos de idade. A desova prodúcese en inverno e principios da primavera. Os ovos son demersais e permanecen na superficie na que se depositan, A eclosión ocorre entre os 6 e os 25 días despois da posta.
Pesca comercial
Lepidopsetta polyxystra péscase comercialmente e forma parte importante das pescarías de arrastre no mar de Bering e no golfo de Alasca. Aínda que a súa explotación foi excesiva nos anos 1960, as poboacións recuperáronse e hoxe en día estímase que a súa biomasa no mar de Bering e as illas Aleutianas é moi alta, até dúas veces o nivel necesario para o rendemento máximo sustentábel. En 2008 a súa biomasa estimada na pescaría do golfo de Alasca era dunhas 102.303 t, en comparación coas capturas, que oscilaron desde as 453 t en 2004 e as 4.330 t en 2006.
Algodonales
As poboacións máis achegadas son Zahara de la Sierra, Olvera e La Muela. Emprázase na serra de Cádiz, concretamente na chamada Serra de Líjar, entre os ríos Guadalete e Guadalporcún e é a entrada norte do Parque Natural Serra de Grazalema.
Demografía
Evolución da poboación desde 1900.
Steve Biko
Stephen Bantu Biko, nado en Kingwilliams Town, Cidade do Rei Guillerme, provincia do Cabo, Suráfrica, en 1946 e finado o 12 de setembro de 1977, foi un activista surafricano antiapartheid.
Traxectoria
Educouse na Escola Secundaria de Forbes Grant e en Lovedale College, e obtivo o seu bacharelato en Marian Hall, unha institución da Igrexa católica Central de Natal. En 1966 foi á Universidade de Natal a estudar medicamento.
En 1968 chegou a ser fundador e Presidente da Asociación de Estudantes Surafricanos (SASO), despois que estivo involucrado nas actividades da Unión Nacional de Estudantes de Suráfrica (NUSAS) que se consideraba que estaba controlada por liberais e pacifistas. SASO foi unha das primeiras organizacións da "Conciencia Negra" que emerxeu. Definiu "o negro" de xeito diferente como o fixo o ANC de Nelson Mandela (ata ao redor de 1965) xa que "incluía non só aos Africanos (negros), senón tamén ás razas mesturadas, os mulatos e hindús, naquel entón, todos estes designados como "non brancos" polo Estado do apartheid" (2).
Programa da Comunidade Negra
Entre os proxectos deste programa que comezou en 1972, estaba a publicación da "Revista Negra", un esforzo por analizar as tendencias das correntes políticas, e da cal Biko chegou a ser o editor. Posteriormente, a Revista Negra foi censurada e o mesmo Biko quedou en arresto domiciliario en febreiro de 1973. Prohibíuselle participar en ningunha actividade de ningunha organización, e foi desterrado á Cidade do Rei Guillerme por cinco anos.
En 1975 fundou o Zimele Trust Fund, para axudar aos presos políticos e os seus familiares. Tamén o Ginsberg Educational Trust para axudar aos estudantes vítimas da persecución.
En 1976 foi elixido Secretario Xeral desta organización. No mesmo ano, a Convención do Pobo Negro (BPC) efectuou o seu congreso en Durban, á que Biko non podo concorrer, pero que a BPC elixiuno como o seu Presidente Honorario?.
O masacre de estudantes de Soweto
Entón ocorreu o masacre de estudantes de Soweto, de xuño de 1976, e os líderes de Soweto pediron ao Goberno de Suráfrica que negociase o futuro do país con Nelson Mandela, Roberto Sobukwe e Steve Biko.
Durante estes sucesos, Biko foi arrestado e detido en varias ocasións. En agosto de 1976, foi arrestado e condenado a confinamento solitario por 101 días. En marzo de 1977 novamente foi arrestado, detido e liberado baixo fianza. En xullo de 1977, aplicóuselle o mesmo procedemento. Biko foi arrestado outra vez en agosto de 1977. Ata entón, non fora acusado baixo o cargo de violencia. Estas acusacións só viñeron logo da súa morte (4).
O 12 de setembro de 1977, Steve Biko morreu nun retén policial en Pretoria. Foi a vixésimo terceira persoa que morreu baixo misteriosas circunstancias nos calabozos de Suráfrica. En todo caso, desde o seu nacemento, o Apartheid de Suráfrica coa súa orde social violento, foi o que asasinou a Steve Biko lentamente como o fixo con millóns doutros africanos. Polo tanto, o asunto non é como Biko foi torturado a mans da policía. Como emancipador estudantil, Biko foi asasinado por orde social, polo Estado racista fascista, polo terrorismo do Apartheid.
Steven Biko converteuse nun símbolo do movemento negro.
Homenaxes póstumas
En maio de 1980 o músico británico Peter Gabriel lanza o seu terceiro disco como solista o cal contén unha canción titulada Biko, en memoria do líder surafricano. Esta canción tamén foi gravada por Joan Baez en 1987, Simple Minds en 1989, Manu Dibango en 1994 e posteriormente por Ray Wilson.
En 1987 Richard Attenborough filmou a película Cry Freedom, biografía en escena da vida e morte de Steve Biko. Á súa vez esta película está baseada en dous libros escritos polo xornalista surafricano Donald Woods, Asking for Troubles e Biko.
Mahmoud Abbas
Mahmud Abbas (en árabe:محمود عباس), nado o 26 de marzo de 1935 en Safad, Galilea, é o presidente (rais) da Autoridade Nacional Palestina (ANP) desde o 9 de xaneiro de 2005.
Mocidade e educación
Naceu na vila de Safed, que naquel entón era parte do Mandato británico de Palestina. Xunto á súa familia converteuse en refuxiado durante a guerra de 1948, marchándose finalmente a Siria. Alí Mahmud foi á escola e se graduou na Universidade de Damasco antes de ir a Exipto, onde estudou dereito.
Carreira política
Estivo entre os fundadores de Fatah; o seu nome na clandestinidade era Abu Mazen. Durante a década do 70 foi un membro activo do FDLP. Entra no Consello Nacional Palestino en 1968. En 1981 é elixido membro da OLP. participou nas conversacións de paz de Madrid e Oslo en 1991 e 1993, respectivamente. En 1996 accede ao posto de Secretario Xeral do Comité Executivo da OLP. Máis adiante, en 2003, é nomeado primeiro ministro, pero dimite pouco despois por discrepancias coas faccións radicais e con Arafat.
Mahmud Abbas advertiu á organización Hamás o 8 de outubro de 2006 que el chamará a novas eleccións lexislativas se Hamás non acepta un goberno de coalición. Coa condición de recoñecer a Israel que el presentou para unha coalición. Pero non é claro se Abbas ten o poder de chamar a novas eleccións.
N-550
Traxecto
miniatura|210px|N-550 ó seu paso por [[Santiago de Compostela.]] miniatura|210px|Parroquia de [[Saxamonde, Redondela|Saxamonde (Redondela).]]
Sae da Coruña pola avenida Alfonso Molina cara ao concello de Culleredo. Atravesa os lugares do Portádego, A Corveira, Vilaboa e Alvedro. Xa en Cambre pasa por Sigrás e Altamira. En Carral pasa por Tabeaio e a propia vila de Carral (pola Costa do Pincho). A estrada discorre entre eucaliptos e piñeiros, mentres sobe cara ao punto máis alto da mesma, O Mesón do Vento, xa no concello de Ordes.
Cruza a vila de Ordes pola avenida de Alfonso Senra, deixando á dereita a casa do Concello. Atravesa Santa Cruz de Montaos e chega ó concello de Oroso. Aquí pasa por Deixebre e Oroso, antes de chegar a Ponte Sigüeiro, onde cruza o río Tambre a través dunha ponte medieval reformada pouco antes de chegar a Santiago de Compostela.
Antigamente a estrada atravesaba a cidade polo centro (rúas de Basquiños, Santa Clara, Rodas, Porta do Camiño, Virxe da Cerca, Ensinanza, Fonte de Santo Antón, Senra e Rosalía de Castro), pero na actualidade existe a estrada SC-20 que enlaza coa N-550 no Polígono do Tambre e que leva á avenida de Lugo, que conecta coa avenida de Antón Fraguas, saída de Santiago cara ao sur.
Pouco despois de saír de Compostela, pasando por Conxo, chega ao Milladoiro, vila-dormitorio do concello de Ames. Logo de pasar polos concellos de Teo e Rois chega ó de Padrón, polos lugares da Picaraña, A Escravitude (a carón do santuario da Nosa Señora da Escravitude) e Iria Flavia (entre a colexiata de Iria Flavia e a sede da fundación Camilo José Cela). A vila de Padrón é atravesada pola avenida de Compostela, deixando á esquerda o xardín botánico e á dereita o centro histórico. Cruza o río Ulla e chega á provincia de Pontevedra.
Atravesa as vilas de Pontecesures e Valga, capitais dos seus respectivos concellos, e chega a Caldas de Reis. A comezos do século XXI construíuse unha circunvalación, polo cal a estrada xa non atravesa a vila. Logo de cruzar a N-640 e o río Umia, atravesa as terras de Barro. En Porráns pasa a carón da casa natal de Ángel Amor Ruibal. Ao seu paso por Cerponzóns (xa no concello de Pontevedra) cruza o río Rons. En 1997 construíuse unha ponte nova que viu substituír a que mandara facer en 1797 o arcebispo Malvar mentres se construía o camiño real de Pontevedra a Santiago de Compostela.
Até a década de 1970 a entrada á vila de Pontevedra facíase pola ponte do Burgo, logo de pasar por diante da casa natal de Valentín Paz-Andrade e polo estadio de Pasarón. Despois íase pola avenida do Arcebispo Malvar (por diante da basílica de Santa María) e pola rúa Michelena até a capela da Virxe Peregrina. Na actualidade a estrada cruza o río Lérez pola ponte de Santiago, e segue polo paseo das Corbaceiras, pola rúa Manuel del Palacio e a Avenida de Vigo, até chegar ao nó do Pino. O percorrido segue a través do concello de Pontevedra e o de Vilaboa.
En Figueirido e Paredes había senllos pasos a nivel, así como nos Valos (Redondela). Despois de ligar coa N-554, que vai cara á ponte de Rande, segue cara a Arcade, (xa no concello de Soutomaior) logo de cruzar o río Oitavén. Despois de atravesar Cesantes, chega a Redondela, vila que é circunvalada.
Ó saír de Redondela deixa á dereita a desviación a Vigo (N-552), e pouco despois a desviación ó aeroporto de Peinador (N-555), chegando ó concello de Mos e logo á localidade do Porriño, onde é cruzada pola autovía A-52. Pouco despois chega a Tui a través da Avenida da Concordia e atravesa a vila até chegar á antiga aduana e á Ponte Vella Internacional Tui-Valença, construción de ferro mixta para ferrocarril e turismos, rematando a estrada oficialmente á entrada da beira española da ponte.
Fitos
dereita|miniatura|Mapa do Camiño Real de Santiago a Pontevedra (1792).
Amais consérvanse varios fitos quilométricos correspondentes ao plan de Instrución de Estradas de 1939, nos km 3, 4 (A Coruña), km 109 (Santo Antoniño, Barro) e 129 (Paredes, Vilaboa). En Louredo (Mos) e Guillarei (Tui) consérvanse os fitos número 7 e 24, contando a numeración desde Redondela. En Ordes consérvase un fito miriamétrico, do km 30.
Copa da Liga de Segunda División 1983
A Copa da Liga de España de Segunda División 1983 foi a primeira edición do torneo. A competición empezou o 28 de maio e finalizou o 29 de xuño de 1983. baixo a modalidade de eliminatoria directa a ida e volta. Participaron os vinte equipos que que competían na Segunda División 1982–83, e o gañador do torneo obtería o dereito a participar na Copa da Liga de Primeira División 1984. O campión foi o Atlético Madrileño, tras superar ao Deportivo da Coruña na final.
Primeira rolda
Os partidos de ida desta primeira rolda xogáronse os días 28 e 29 de maio de 1983, mentres que a volta xogouse os días 1 e 2 de xuño de 1983.
Segunda rolda
Os dez equipos clasificados na primeira eliminatoria enfrontáronse na seguinte rolda os días 5 e 8 de xuño. De nuevo ningún equipo quedou exento.
Terceira rolda
Nesta eliminatoria só participaron o Hércules CF e o CD Castellón, pasando o resto de equipos directamente a semifinais. O partido de ida se celebrouse o 11 de xuño, mentres que a volta xogouse o 15 de xuño.
Semifinais
As semifinais xogáronse entre o 19 e o 22 de xuño de 1983. Clasificáronse para a final o Atlético Madrileño e o Deportivo da Coruña.
Final
A final da Copa da Liga de Segunda División 1983 xogouse a dobre partido o 25 e o 29 de xuño de 1983. O campión foi o Atlético Madrileño.
Sabucedo dos Peros, Abades, Baltar
Sabucedo dos Peros é un lugar da parroquia de Abades no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 30 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 15 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010 cando tiña 30 habitantes (14 homes e 16 mulleres).
Txomin Iturbe
Txomin Iturbe Abasolo, nado en Arrasate (Guipúscoa) en 1943 e finado en Alxeria en 1987, foi un dirixente da organización terrorista ETA.
Traxectoria
En decembro de 1968 a Garda Civil descubriu unha cita clandestina de Txomin co seu compañeiro de ETA Unai Dorronsoro, que xa estaba fichado. Txomin logrou escapar da detención, pero o asunto lle descubriu como membro de ETA, o que supuxo o seu exilio ao País Vasco francés. Alí casou con outra fuxida, Maite Ormaetxea, coa que tería tres fillos. Foi, a carón de Argala, o núcleo da facción militar nas loitas internas que dividirían á organización en dúas: ETA militar e ETA político-militar. Foi detido pola policía francesa en diversas ocasións.
En xaneiro de 1975 foi obxecto dun intento de secuestro. En novembro do mesmo ano sufriu un atentado con bomba lapa do que saíu ileso, resultando ferido un dos seus fillos. En 1976 saíu ileso novamente dun ametrallamento, e foi ferido tres anos máis tarde nun atentado en Biarritz. A finais dos anos 70 Txomin foi designado por ETA como interlocutor preferente nunha hipotética negociación co goberno español. O primeiro contacto tivo ligar en París en 1984, durante o goberno de Felipe González. Pouco despois foi confinado na cidade de Tours, pero volveu á clandestinidade até que foi detido en 1986. Foi expulsado a Alxeria, logo dunha breve estadía en Libreville, a capital de Gabón.
En Alxer volveu ser o principal interlocutor de ETA nun diálogo co goberno español que non tivo resultados. O 1 de marzo de 1987 fíxose pública a súa morte, sucedida uns días antes. De acordo coa administración de Alxeria e os seus propios compañeiros deportados, Txomin morreu nun accidente de tráfico. Porén, tense especulado coa posibilidade de que morrese dunha caída mentres realizaba exercicios nun campo de adestramento paramilitar. Foi enterrado na súa cidade natal.
Anos despois da súa morte tense dado nos xornais certa visión nostálxica da súa figura, considerada expoñente dunha militancia máis moderada ou idealista que fora abandonada en favor dunha liña máis dura ao facerse cargo da dirección de ETA o grupo chamado Artapalo.
Daniel Frahn
Daniel Frahn, nado en Potsdam o 3 de agosto de 1987, é un futbolista alemán. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o Chemnitzer FC.
Charles Lindbergh
Charles Augustus Lindbergh, nado en Detroit, Míchigan, o 4 de febreiro de 1902 e finado en Maui, Hawai, o 26 de agosto de 1974, foi un aviador e enxeñeiro estadounidense.
Campo da Cruz, Carnoedo, Sada
Campo da Cruz é un lugar da parroquia de Carnoedo no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 42 habitantes (18 homes e 24 mulleres).
Charles Lindbergh
Foi o primeiro piloto en cruzar o océano Atlántico nun voo sen escalas en solitario, aínda que non o primeiro en cruzar o Atlántico sen escalas. O voo enlazou Nova York e París, separados por máis de 5.800 quilómetros de distancia, gañando con iso o premio Orteig, de 25.000 dólares da época.
Traxectoria
Lindbergh naceu en Detroit (Míchigan), no seo dunha familia de inmigrantes suecos. O seu pai exerceu a política e máis tarde foi congresista, tribuna desde a que mostrou a súa oposición á entrada dos Estados Unidos na primeira guerra mundial; a súa nai era profesora de química. Moi pronto o mozo Charles comezou a mostrar interese polas máquinas. En 1922 abandonou os seus estudos de enxeñería mecánica, uniuse ao programa de adestramento da escola de voo e mecánica da Nebraska Aircraft Corporation en Lincoln, Nebrasca onde realizo o seu primeiro voo o 1 de abril de 1922 como pasaxeiro nun biplano Lincoln-Standard “Tourabout” pilotado por Otto Timm. e posteriormente comprou o seu propio avión, un Curtiss JN-4 Jenny. En 1924 comezou a adestrar no corpo aéreo do exército dos Estados Unidos. Tras finalizar primeiro da súa promoción, traballou como piloto civil na liña de correo de San Luís nos anos 20.
miniatura|esquerda|O Spirit of St. Louis no interior do [[National Air and Space Museum (Museo Nacional do Aire e o Espazo ) de Wáshington D. C.]] Decidiu optar a un premio de 25.000 dólares ofrecido en 1919 polo filántropo francés nacionalizado americano Raymond B. Orteig para o primeiro piloto que realizase un voo transatlántico sen escalas entre Nova York e París. No seu monoplano dun só motor Ryan NYP (un Ryan M-2 modificado), bautizado como Spirit of St. Louis, Lindbergh engalou no aeródromo Roosevelt (Long Island) o 20 de maio de 1927 e tras un voo de 33 horas e 32 minutos, aterrou no aeroporto de Le Bourget, próximo a París. Posteriormente converteuse en asesor de aeroliñas comerciais. Charles Lindbergh pilotou tamén o primeiro voo oficial da liña aérea Mexicana de Aviación.
En 1932, o secuestro e posterior asasinato do seu fillo de 19 meses atraeron o interese nacional e internacional. Un carpinteiro de orixe alemán chamado Bruno Hauptmann foi declarado culpable e condenado á morte. Aínda que a evidencia atopada no momento inculpaba a Hauptmann, existiron dúbidas respecto da súa culpabilidade baseadas tanto en erros de procedemento durante o xuízo, como en evidencias non incluídas durante o mesmo.
A familia Lindbergh trasladouse a Europa en 1935 e Lindbergh puido estudar a organización e funcionamento das forzas aéreas de varios países. Ao seu regreso aos Estados Unidos (1939) percorreu o país dando conferencias en contra da guerra, e declarándose partidario do isolacionismo estadounidense. Declarouse de forma aberta partidario de Adolf Hitler e partidario dos partos selectivos, polo que foi obrigado a dimitir dos seus cargos (a novela de Philip Roth, The Plot Against America (A conxura contra América ), narra unha situación na que un antisemita e prohitleriano Charles Lindbergh accede á presidencia estadounidense tras vencer nas eleccións de 1940 a Franklin D. Roosevelt). No entanto, durante a segunda guerra mundial actuou como técnico civil das compañías fabricantes de avións, e levou a cabo misións no océano Pacífico e en Europa ao servizo das forzas aéreas estadounidenses, co que logrou recuperar algo da súa imaxe pública.
Bilbao Arena
O Bilbao Arena ou Palacio de Deportes de Bilbao é un pavillón polideportivo situado no barrio de Miribilla da cidade de Bilbao, no País Vasco, inaugurado en 2010. É utilizado polo Bilbao Basket para xogar os seus partidos como local. O palacio conta cunha capacidade de 8500 espectadores. A pista pode acoller ademais todo tipo de espectáculos. As instalacións do palacio complétanse con piscinas e ximnasios para o uso dos veciños de Miribilla. O edificio foi galardoado polo Arch Daily como edificio deportivo do ano 2011.
Reino de Montenegro
O Reino de Montenegro (en serbio Краљевина Црнe Горe, en serbio latino Kraljevina Crne Gore) foi un dos reinos dos Balcáns, que existiu desde 1910 a 1918. A súa con capital era Cetinje.
Historia
O Reino de Montenegro foi proclamado por Nicolao I de Montenegro, knjaz (príncipe) de Montenegro, en Cetinje, o 28 de agosto de 1910. miniatura|esquerda|330px|Proclamación do Reino de Montenegro en [[Cetinje, en agosto de 1910.]]