cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
George S. Patton
Campaña do Norte de África
O 6 de marzo de 1943, trala derrota do 2º Corpo dos Estados Unidos sufrida na batalla do Paso de Kasserine perante os Afrika Korps alemáns comandados por Erwin Rommel, Patton substituíu o xeneral Lloyd Fredendall como comandante xeneral do 2º Corpo e foi ascendido a tenente xeneral. Posteriormente reasignou a Omar Bradley ó seu Corpo como comandante adxunto. Con ordes de levar a formación de novo cara á fronte nun tempo de 10 días, Patton introduciu varios cambios drásticos no Corpo, ordenándolles ós seus soldados que levasen uniformes limpos e completos, establecendo horarios rigorosos e requirindo a estrita adherencia ó protocolo militar. Paseaba continuamente polo posto de mando falando e presionando os seus homes, procurando "moldealos" en soldados eficientes.
O adestramento de Patton probou ser efectivo, e o 17 de marzo a 1ª División de Infantería tomou Gafsa, gañando a batalla de El Guettar e rexeitando as forzas blindadas alemás e italianas en dúas ocasións. O 5 de abril destituíu o xeneral Orlando Ward do mando da 1ª División Blindada pola súa pobre actuación en Maknassy contra unha forza alemá inferior en número. Avanzando cara a Gabès, o exército de Patton impuxo a súa presión na Liña Mareth. Durante este tempo reportoulle ó comandante británico Harold Alexander, e tivo un conflito co vicemariscal da forza aérea británica Arthur Coningham pola falta de apoio aéreo ás súas tropas. Coningham enviou tres oficiais ó cuartel xeral de Patton para convencelo de que os británicos estaban a darlles un amplo apoio aéreo. Durante a súa reunión con Patton as forzas aéreas alemás atacaron o cuartel, e parte do teito da oficina de Patton caeu preto deles. En declaracións posteriores, Patton dixo dos pilotos alemáns que levaron a cabo ese ataque: "Se puidese atopar os fillos de puta que voaron eses avións, enviaríalles unha medalla por correo a cada un deles". Cando as forzas aliadas chegaron a Gabès, os alemáns xa abandonaran o lugar. Cedeu entón o mando do 2º Corpo a Bradley e volveu ó mando do 1º Corpo Blindado en Casablanca para axudar nos plans da Operación Husky para invadir Sicilia. Por medo a que as forzas estadounidenses fosen afastadas do combate no norte de África, convenceu ós comandantes británicos que lle permitisen seguir loitando ata o final da Campaña de Tunisia antes de partir cara a esta nova misión.
Campaña de Sicilia
Para a invasión aliada de Sicilia, de nome en chave Operación Husky, Patton comandaría o 7º Exército dos Estados Unidos baixo a denominación de Forza de Operacións Occidental, nos desembarcos de Gela, Scoglitti e Licata, apoiando as forzas do 8º Exército Británico ás ordes de Bernard Montgomery. O 1º Corpo Blindado de Patton cambiou a súa denominación oficial pola de 7º Exército xusto antes de que a súa forza de 90 000 soldados desembarcase o 10 de xullo de 1943 nas praias próximas a vila de Licata. A armada viuse obstaculizada polo vento e as condicións climatolóxicas, pero aínda así as tres divisións de infantería estadounidenses involucradas, a 3ª, a 1ª e a 45ª, conseguiron asegurar as súas respectivas praias. Posteriormente repeleron os contraataques en Gela, onde Patton liderou persoalmente as tropas contra os reforzos alemáns da División Hermann Göring.
miniatura|esquerda|Patton conversando co tenente Lyle Bernard preto de [[Brolo, Sicilia, en 1943]] Malia que inicialmente tiña ordes de protexer o flanco esquerdo das forzas británicas, Patton obtivo o permiso de Alexander para tomar Palermo cando as forzas de Montgomery sufriron unha demora de camiño a Messina. Formando parte dun corpo provisional baixo o mando do xeneral Geoffrey Keyes, a 3ª División de Infantería estadounidense ás ordes do xeneral Lucian Truscott cubriu uns 160 km en 72 horas, chegando a Palermo 21 de xullo. Patton puxo o seu obxectivo entón en Messina. Planeou un asalto anfibio, pero sufriu unha nova demora por mor da falta de navíos de desembarco, e as súas tropas non chegaron a Santo Stefano ata o 8 de agosto, cando os alemás e os italianos xa tiñan evacuado a maior parte das súas tropas cara a Italia continental. Ordenou máis desembarcos da 3ª División de Infantería o 10 de agosto, que sufriu grandes baixas pero rexeitou as forzas alemás e propiciou o avance dos aliados en Messina. Un terceiro desembarco tivo lugar o 16 de agosto, e cara ás 22:00 dese día Messina foi conquistada. Cando rematou a batalla, o 7º Exército, composto dun total de 200 000 homes, sufrira 7 500 baixas, matando ou capturando 113 000 soldados do Eixe e destruíndo 3 500 vehículos. Malia este feito, 40 000 efectivos alemáns e outros 70 000 italianos conseguiron escapar cara a Italia xunto cuns 10 000 vehículos.
A conduta de Patton nesta campaña deu lugar a varias controversias. Cando Alexander enviou unha mensaxe o 19 de xullo limitando o ataque de Patton en Messina, o oficial en xefe ás ordes de Patton, o xeneral Hobart R. Gay, afirmou que a mensaxe "perdérase durante a transmisión" ata que Messina caeu por completo. O 22 de xullo Patton disparou e matou un par de mulas que se detiveron mentres tiraban dun carro a través dunha ponte. O carro estaba bloqueando o paso dunha columna blindada estadounidense que estaba sendo atacada por avións alemáns. Cando o dono siciliano protestou, Patton atacouno cun bastón e tirou as dúas mulas pola beira da ponte. Cando foi informado da masacre de 73 prisioneiros italianos en Biscari por tropas baixo o seu mando, Patton escribiu no seu diario: "Díxenlle a Bradley que probablemente era unha esaxeración, pero que de todas as formas ordenase que o oficial certificase que os homes mortos eran francotiradores ou intentaran escapar ou algo, xa que provocaría un balbordo na prensa e anoxaría os civís. De calquera forma, están mortos, así que non se pode facer nada ó respecto". Bradley rexeitou a suxestión de Patton, e este cambiou de opinión posteriormente. Cando soubo que o inspector xeral da 45ª División determinara que non houbera provocación por parte dos prisioneiros, Patton supostamente afirmou: "Que xulguen a eses bastardos". Durante esta época Patton mantivo tamén frecuentes desacordos con Terry de la Mesa Allen Sr. e con Theodore Roosevelt Jr.
Incidentes das labazadas
Dous incidentes de sona nos que Patton golpeou os seus subordinados durante a campaña de Sicilia provocaron unha controversia nos Estados Unidos trala fin da campaña. O 3 de agosto de 1943 Patton propinoulle unha labazada e abusou verbalmente do soldado Charles H. Kuhl nun hospital de evacuación en Nicosia, estando o soldado diagnosticado de "fatiga de batalla". O 10 de agosto dese mesmo ano, Patton deulle un sopapo ó soldado Paul G. Bennett en circunstancias semellantes. Ordenándolles a ámbolos dous soldados que volvesen á fronte, Patton clamou contra a covardía e deulle ordes ós seus comandantes para que disciplinasen calquera soldado que tivese algunha queixa semellante.
miniatura|dereita|Patton conversando con varios soldados feridos esperando evacuación O reconto do incidente chegoulle a Eisenhower, quen reprendeu a Patton en privado e insistiu en que debía desculparse. Patton desculpouse perante ámbolos dous soldados de forma individual, así como perante os doutores que presenciaron os incidentes, e posteriormente fíxoo ante tódolos soldados baixo o seu mando en forma de varios discursos. Eisenhower tentou limitar o alcance do incidente nos medios de comunicación, pero en novembro o xornalista Drew Pearson revelounos no seu programa de radio. A crítica foi dura contra Patton nos Estados Unidos, incluíndo varios membros do Congreso e antigos xenerais, con Pershing entre eles. O público xeral mantivo unha visión enfrontada sobre os incidentes, e eventualmente o Secretario de Guerra Henry L. Stimson afirmou que Patton debía manterse como comandante pola necesidade do seu "liderado agresivo e gañador nas amargas batallas que aínda están por chegar antes da vitoria final".
Patton non volveu estar ó mando dunha forza de combate durante uns 11 meses. No mes de setembro, Bradley, con menos rango e experiencia que Patton, foi seleccionado para comandar o 1º Exército dos Estados Unidos que estaba a formarse en Inglaterra en preparación da Operación Overlord. Esta decisión fora tomada antes de que os incidentes das labazadas se fixesen públicos, pero Patton culpou ós incidentes de que non lle asignasen o mando. Eisenhower consideraba a invasión de Europa demasiado importante para arriscar calquera incerteza, e considerou os incidentes como un exemplo da incapacidade de Patton de exercer disciplina e autocontrol. Malia que Eisenhower e Marshall consideraban a Patton como un comandante habilidoso no combate, crían que Bradley era menos impulsivo ou propenso a cometer erros. O 26 de xaneiro de 1944 Patton foi asignado formalmente ó mando do 3º Exército dos Estados Unidos en Inglaterra, unha unidade acabada de chegar, e recibiu a orde de preparar os seus soldados sen experiencia para o combate en Europa. Patton mantívose ocupado neste deber durante os comezos de 1944 en preparación para a subsecuente invasión.
Exército pantasma
O Alto Mando Alemán tiña máis respecto por Patton que por calquera outro comandante aliado e considerábao unha peza central para calquera plan de invadir Europa dende o Reino Unido. A causa disto Patton converteuse nunha figura prominente na operación de engano chamada Operación Fortitude, a comezos de 1944. Os aliados forneceron un constante fluxo de falsa intelixencia ós espías alemáns indicando que Patton fora nomeado comandante do 1º Grupo do Exército dos Estados Unidos e que estaba a preparar este mando para unha invasión do Paso de Calais. Este mando era en realidade un intricado "exército pantasma" composto por cebos, decorados e falsos sinais de tráfico ó redor de Dover para enganar as aeronaves alemás e facer que os líderes do Eixe cresen que unha gran forza estaba a reunirse alí, enmascarando así o verdadeiro lugar da invasión en Normandía. Patton recibiu a orde de manter un perfil baixo para enganar os alemáns e que cresen que estaba en Dover, cando en realidade estaba a adestrar o 3º Exército. Como resultado da Operación Fortitude, o 15º Exército Alemán mantívose no Paso de Calais para defendelo do suposto ataque de Patton. Esta formación mantívose na súa posición aínda trala invasión de Normandía o 6 de xuño de 1944. Patton voou ata Francia un mes despois para volver ó combate.
Ofensiva de Normandía
Navegando cara a Normandía no mes de xullo, o 3º Exército de Patton formou no extremo occidental das forzas aliadas. O 3º Exército pasou a estar operativo a mediodía do 1 de agosto de 1944, dentro do 20º Grupo do Exército dos Estados Unidos de Bradley. O 3º Exército atacou de forma simultánea o oeste cara a Bretaña, o sur, o leste cara ó Sena e o norte, axudando a atrapar varios centos de miles de soldados alemáns na Bolsa de Falaise, entre Falaise e Argentan.
A velocidade do avance provocou que as unidades de Patton dependesen en gran medida dos recoñecementos aéreos e do apoio aéreo táctico. O 3º Exército tiña máis oficiais de intelixencia no cuartel xeral que calquera outro exército, designados especificamente para coordinar ataques aéreos. O seu grupo de apoio aéreo adxunto era o XIX Mando Táctico do Aire, comandado polo xeneral de brigada Otto P. Weyland. Desenvolvida orixinalmente polo xeneral Elwood Quesada do IX Mando Táctico do Aire para o 1º Exército na Operación Cobra, a técnica da "columna de cobertura blindada" ("armored column cover"), na que o apoio aéreo ía dirixido por un controlador aéreo montado nun dos tanques atacantes, foi empregada de forma extensiva polo 3º Exército. Cada columna ía protexida por unha patrulla aérea de combate formada por entre tres e catro avións P-47 e P-51.
No seu avance dende Avranches cara a Argentan, o 3º Exército marchou uns 97 km en dúas semanas. As forzas de Patton tiñan o apoio da intelixencia Ultra, da que o seu coronel Oscar W. Koch recibía informes diarios, quen á súa vez notificaba a Patton das contraofensivas alemás e de onde concentrar as forzas. Tamén resultou de igual importancia para o seu avance o rápido despregamento da cadea de subministración. A loxística do 3º Exército estaba supervisada polo coronel Walter J. Muller, quen puxo énfase na flexibilidade, improvisación e adaptación da cadea de subministración para que as unidades da fronte puidesen aproveitar as roturas das liñas inimigas. A rápida carreira de Patton cara a Lorena demostrou o seu aprecio polas vantaxes tecnolóxicas do Exército dos Estados Unidos, principalmente na mobilidade e na superioridade aérea. O exército estadounidense contaba con máis camións, tanques máis fiables e mellores comunicacións de radio, o que contribuíu á súa superior capacidade para operar a un ritmo ofensivo elevado.
Campaña de Lorena
A ofensiva de Patton detívose o 31 de agosto de 1944, cando o 3º Exército quedou sen combustible preto do río Mosela, na periferia de Metz. Patton esperaba que o comandante do teatro de guerra mantería o fluxo de combustible e das subministracións para apoiar os avances con éxito, pero Eisenhower favoreceu unha estratexia de "fronte ampla" para o esforzo de guerra en terra, crendo que un único pulo provocaría unha perda da protección dos flancos, e perdería rapidamente o seu pulo. Considerando as restricións do esforzo de guerra global, Eisenhower deulle a Montgomery e ó seu 21º Grupo do Exército unha maior prioridade na subministración de recursos para a Operación Market Garden. Patton vía que as súas forzas estaban moi preto da Liña Sigfrido e díxolle a Bradley que cuns 400 000 galóns (1 500 000 litros) de gasolina podería estar en Alemaña en dous días. A finais de setembro un gran contraataque de Panzers alemáns foi enviado especificamente para deter o avance do 3º Exército de Patton, pero foi derrotado pola 4ª División Blindada dos Estados Unidos na batalla de Arracourt. Malia a vitoria conseguida nesta batalla, o 3º Exército mantívose onde estaba por mor da orde de Eisenhower, e os comandantes alemáns pola súa parte consideraron que a contraofensiva tivera éxito ó conseguir deter o avance de Patton.
A inmobilización do 3º Exército durante o mes de setembro foi suficiente como para permitir que os alemáns conseguisen reforzar as fortificacións de Metz. En outubro e novembro o 3º Exército atopouse nunha situación de táboas cos alemáns durante a batalla de Metz, cun gran número de baixas en ambos os bandos. Patton tentou capturar Fort Dirant ó sur de Metz, pero foi derrotado. Malia as dificultades, cara a mediados de novembro, os estadounidenses conseguiron asegurar a cidade de Metz. As decisións tomadas por Patton á hora de tomar esta cidade foron criticadas. Varios comandantes alemáns entrevistados trala guerra indicaron que Patton podería ter evitado a cidade e terse desprazado cara ó norte ata Luxemburgo, illando así o 7º Exército Alemán. O comandante alemán de Metz, o xeneral Hermann Balck, declarou tamén que un ataque máis directo tería resultado nunha vitoria aliada máis decisiva na cidade. O historiador Carlo D'Este escribiu tempo despois que a Campaña de Lorena foi unha das que menos éxito tivo para Patton, indicando que fora culpa súa non despregar as súas divisións de forma máis agresiva e decisiva. Por mor da falta de subministración e pola prioridade que Montgomery estaba a recibir ata que os aliados puidesen contar co porto de Antwerp, Patton sentiuse frustrado pola falta de progreso das súas forzas. Dende o 8 de novembro ata o 15 de decembro, o seu exército non foi quen de avanzar máis duns 65 km.
Batalla das Ardenas
miniatura|[[Omar Bradley|Bradley, Eisenhower e Patton trala liberación de Bastogne a comezos de 1945]] En decembro de 1944, o exército alemán baixo o mando do mariscal de campo Gerd von Rundstedt lanzou unha última ofensiva a través de Bélxica, Luxemburgo e o nordeste de Francia. O 16 de decembro, concentrou 29 divisións cun total de 250 000 homes nun punto débil das liñas aliadas, e durante as primeiras fases da consecuente batalla das Ardenas, conseguiu un avance significativo cara ó río Meuse durante o peor inverno que tivera Europa en anos. Eisenhower organizou unha reunión de tódolos comandantes en xefe aliados da fronte occidental nun cuartel xeral preto de Verdún a mañá do 19 de decembro, para planear unha estratexia e unha resposta a este asalto alemán.
Naquel momento o 3º Exército estaba ocupado en combate preto de Saarbrücken. Supoñendo a intención da reunión, Patton ordenou ó seu equipo que preparase tres ordes de continxencia por separado para retirar os elementos do 3º Exército da súa posición naquel momento e comezar operacións ofensivas cara a varios obxectivos na zona das Ardenas ocupada polas forzas alemás. Eisenhower liderou a reunión, á que asistiron Patton, Bradley, o xeneral Jacob Devers, o xeneral maior Kenneth Strong, o comandante supremo adxunto e mariscal en xefe do aire Arthur Tedder, e varios outros oficiais. Cando Eisenhower lle preguntou a Patton canto tardaría en retirar seis divisións do seu 3º Exército para comezar o contraataque ó norte e relevar a 101ª División Aerotransportadas dos Estados Unidos, atrapada en Bastogne, Patton respondeu: "Tan cedo como remates aquí comigo". Patton explicou que xa tiña preparada unha orde operativa para un contraataque por parte de tres divisións ó completo para o 21 de decembro, tan só 48 horas despois da reunión. Eisenhower amosouse incrédulo ante isto, e dixo: "Non sexas fatuo, George. Se tentas ir tan cedo non terás as tres divisións preparadas e acabarás en anacos". Patton respondeulle que o seu equipo xa tiña as ordes de continxencia preparadas. Aínda non convencido, Eisenhower ordenoulle a Patton que atacase durante a mañá do 22 de decembro, empregando polo menos tres divisións.
Avance cara a Alemaña
O 23 de febreiro de 1945 a 94ª División de Infantería dos Estados Unidos cruzou o río Saar e estableceu unha cabeza de ponte en Serrig dende a que Patton dirixiu unidades cara a Saarland. Patton insistira en cruzar canto antes o río Saar en contra do consello dos seus oficiais, e algúns historiadores como Charles Whiting criticaron esta estratexia por ser demasiado agresiva sen necesidade.
De novo nesta ocasión Patton viu como outras unidades recibían máis prioridade á hora de recibir gasolina e subministración. Para obter máis recursos, algunhas unidades de artillería do 3º Exército fixéronse pasar por persoal do 1º Exército, e nunha ocasión conseguiron facerse desta forma con miles de galóns de gasolina que ían ser destinados ó 1º Exército. Entre o 29 de xaneiro e o 22 de marzo o 3º Exército tomou Trier, Coblenz, Bingen, Worms, Mainz, Kaiserslautern e Ludwigshafen, segundo o reconto do propio Patton matando ou ferindo 99 000 soldados alemáns e capturando outros 140 112, virtualmente o que restaba do 1º e do 7º Exércitos Alemáns. Patton recibira ordes de evitar Trier, xa que segundo o alto mando serían necesarias catro divisións para capturar a cidade. Cando estas ordes lle chegaron a Patton, Trier xa fora tomada, e envioulles unha mensaxe de volta ó mando dicindo: "Tomei Trier con dúas divisións. Queredes que a devolva?" O 3º Exército comezou a cruzar o río Rin o 22 de marzo tras construír unha ponte nel, e esa mesma noite conseguiu cruzar unha división enteira. Patton vangloriouse posteriormente de ter ouriñado no río mentres cruzaba.
Chegado abril a resistencia atopada polo 3º Exército foi diminuíndo, e o principal esforzo tornouse cara ó manexo dos aproximadamente 400 000 prisioneiros de guerra alemáns que levaban capturados. O 14 de abril de 1945 Patton foi ascendido a xeneral, unha promoción que Stimson levaba tempo propoñendo como recoñecemento ós éxitos conseguidos por Patton durante o ano 1944. Ese mesmo mes Patton, Bradley e Eisenhower visitaron a mina de sal de Merkers e o campo de concentración de Ohrdruf. Ó ver de primeira man as condicións do campo de concentración, Patton amosou a súa repulsa. O 3º Exército recibiu ordes de avanzar cara a Bavaria e Checoslovaquia, anticipando que os nazis presentarían alí a súa última resistencia. Non recibiu ben a nova de que o Exército Vermello sería o primeiro en tomar Berlín, e crendo que a Unión Soviética era unha ameaza para os Estados Unidos, o exército de Patton seguiu avanzando en dirección a Pilsen, pero recibiu a orde de Eisenhower de deterse antes de chegar a Praga pouco antes do 8 de maio.
No seu avance dende o Rin ata o Elba, o 3º Exército de Patton, contando con entre 250 000 e 300 000 homes, capturou uns 84 860 km2 de territorio alemán. Sufriu unhas perdas de 2 102 homes mortos, 7 954 feridos e 1 591 desaparecidos, mentres que as forzas alemás que loitaron contra o 3º Exército chegaron ós 20 100 mortos, 47 700 feridos e 653 140 capturados. Entre o 1 de agosto de 1944, cando se tornou operativo, e o fin das hostilidades o 9 de maio de 1945, o 3º Exército estivo en combate durante 281 días de forma continuada. Nese tempo cruzou 24 ríos principais e capturou un total duns 211 000 km2 de territorio, incluíndo máis de 12 000 cidades e vilas. Segundo os informes do propio 3º Exército, provocaran unhas baixas de 1 811 388 soldados alemáns mortos, feridos ou capturados. Segundo a revisión do autor Robert Fuller, entre o 1 de agosto de 1944 e o 9 de maio de 1945 o 3º Exército causou un número de baixas de 47 500 inimigos mortos, 115 700 feridos e 1 280 688 capturados, sumando un total de 1 443 888 baixas causadas.
Posguerra
Tralo fin da segunda guerra mundial Patton expresou de forma aberta un sentimento de antisemitismo e un desprezo cara ós xudeus que se atopaban nos campos de concentración, chamados trala guerra campos de persoas desprazadas. Segundo varios recontos, Patton escribiu no seu diario que a xente cría que "as Persoas Desprazadas son seres humanos, cousa que non son, e isto aplícase particularmente ós xudeus que son menos que animais".
miniatura|Patton nun desfile o 9 de xuño de 1945 nos [[Os Ánxeles|Ánxeles.]] Patton pediu que lle asignase un mando no Teatro de operacións do Pacífico, rogándolle a Marshall que o enviase a esa guerra como fose posible, e Marshall indicoulle que só podería facelo se os chineses conseguían asegurar un porto maior para a súa entrada, un escenario que dificilmente tería lugar. A mediados de maio Patton voou ata París e de alí ata Londres. O 7 de xuño chegou a Bedford, Massachusetts nun permiso estendido para estar coa súa familia, e foi recibido por milleiros de espectadores. Patton viaxou entón ata Hatch Memorial Shell e deu un discurso perante unhas 20 000 persoas, incluíndo uns 400 veteranos feridos do 3º Exército. Neste discurso provocou certa controversia cando afirmou que "un home que morre en batalla é habitualmente un parvo". Pasou un tempo en Boston antes de visitar Denver e dar outro discurso alí, para posteriormente viaxar aos Ánxeles, onde deu un discurso perante uns 100 000 espectadores no Memorial Coliseum. Realizou unha última parada en Washington antes de volver a Europa en xullo para servir nas forzas de ocupación.
Patton foi designado gobernador militar de Bavaria, onde liderou o 3º Exército nas tarefas de desnazificación. Cando recibiu a nova de que a guerra no Pacífico contra o Xapón chegara ó seu fin, escribiu no seu diario: "Outra guerra que remata, e con ela a miña utilidade para o mundo". Descontento coa súa posición e deprimido ó crer que nunca loitaría de novo noutra guerra, o seu comportamento e as súas afirmacións tornáronse cada vez máis erráticas. Existen varias teorías sobre o seu comportamento a partir deste momento. Carlo D'Este indicou que "semella virtualmente inevitable que Patton experimentase algún tipo de dano cerebral por mor de demasiadas lesións na cabeza", lesións debidas a diversos accidentes ó longo da súa vida, o máis grave o que sufriu en 1936 mentres xogaba ó polo.
A sobriña de Patton, Jean Gordon, volveu aparecer na súa vida neste punto. Pasaron un tempo xuntos en Londres no ano 1944, e de novo en Bavaria en 1945. Patton adoitaba facer alarde dos seus éxitos sexuais con ela, pero os biógrafos de Patton amosáronse escépticos ó respecto. Segundo Hirshson a relación era casual, e Showalter indicou que Patton, baixo un severo estrés físico e psicolóxico, inventaba as historias de conquistas sexuais para demostrar a súa virilidade. D'Este concorda nisto, indicando que "o seu comportamento suxire que tanto en 1936 [en Hawai] e 1944-45, a presenza da xove e atractiva Jean foi un medio para aliviar as ansiedades dun home de mediana idade atribulado pola súa virilidade e polo medo ó envellecemento".
Patton suscitou tamén controversia como gobernador militar cando se fixo público que varios antigos membros do Partido Nazi continuaban mantendo postos políticos na súa rexión. Nas respostas ós medios sobre este tema, Patton comparou repetidamente os nazis ós demócratas e republicanos indicando que a maioría da xente con experiencia na dirección de infraestruturas foran atraídas a unírense ó partido durante a guerra. Estas declaracións causaron un aumento de prensa negativa e enfureceron a Eisenhower. O 28 de setembro de 1945, tras unha acalorada discusión con Eisenhower polas súas declaracións, Patton foi relevado da súa posición como gobernador militar. O 7 de outubro dese mesmo ano foi relevado como comandante do 3º Exército, afirmando no seu discurso de despedida: "Tódalas cousas boas deben chegar ó seu fin. O mellor que nunca me pasou ata hoxe foi a honra e privilexio de ter comandado o 3º Exército". O último destino militar de Patton sería o de comandar o 15º Exército dos Estados Unidos, con base en Bad Nauheim. O 15º Exército naquel momento consistía só dun pequeno grupo de persoal de cuartel xeral coa tarefa de recompilar a historia da guerra en Europa. Patton aceptara este posto por mor da súa afección á historia, pero perdeu rapidamente o interese neste deber. Realizou varias viaxes, visitando París, Rennes, Chartres, Bruxelas, Metz, Reims, Luxemburgo e Verdún. Tomou a decisión de deixar o mando do 15º Exército e non retornar a Europa en canto saíse o 10 de decembro cara ós Estados Unidos para o permiso de Nadal. Tiña a intención de debater coa súa esposa se debería continuar no exército nalgún posto dentro do país ou se debía retirarse.
Accidente e morte
miniatura|Estado do coche no que viaxaba Patton tralo accidente O 8 de decembro de 1945, o xefe de persoal de Patton, o xeneral maior Hobart Gay, invitouno a unha caza de faisáns preto de Speyer para levantarlle o ánimo. As 11:45 do 9 de decembro, Patton e Gay ían no Cadillac Modelo 75 de 1938 de Patton conducido polo soldado de primeira Horace L. Woodring, cando se detiveron nun cruzamento da vía do tren en Mannheim-Käfertal para deixar pasar o tren. Patton, ó ver varios coches abandonados ó bordo da estrada, dixo ó aproximarse á vía do tren: "Que horrible é a guerra. Pensa en todo o que se desperdicia". Woodring apartou a vista da estrada cando un camión GMC de dúas toneladas e media conducido polo sarxento Robert L. Thompson, que ía de camiño ó deposito do contramestre, fixo un brusco xiro á esquerda xusto diante do coche. Woodring pisou o freo con forza e fixo un xiro agudo cara á esquerda, colidindo co camión a baixa velocidade.
Woodring, Thompson e Gay só sufriron feridas leves no accidente, pero Patton non foi quen de protexerse a tempo e golpeou a cabeza na división de cristal do asento traseiro do coche. Comezou a sangrar pola fenda que tiña na cabeza e queixouse de que estaba paralizado e que lle custaba respirar. Foi levado a un hospital en Heidelberg, onde lle descubriron unha fractura de compresión e dislocación da terceira e cuarta vértebras cervicais, resultando nunha rotura do pescozo e nunha lesión da medula espiñal que o deixou paralizado dende o pescozo cara abaixo. Pasou gran parte dos seguintes 12 días en tracción espiñal para diminuír a presión espiñal. Non se permitiron visitantes non médicos, agás a súa muller que voara dende os Estados Unidos. Patton, a quen os médicos lle dixeron que non tiña ningunha posibilidade de volver montar a cabalo ou seguir cunha vida normal, chegou a comentar: "Esta é unha maneira infernal de morrer". Faleceu mentres durmía a causa dun edema pulmonar e unha insuficiencia cardíaca conxestiva ó redor das 18:00 do 21 de decembro de 1945. Patton foi soterrado no Luxembourg American Cemetery and Memorial en Hamm, na Cidade de Luxemburgo, xunto a outros membros do 3º Exército finados durante a guerra, seguindo a súa petición de "ser soterrado cos seus homes".
Legado
A extravagante personalidade de Patton, o seu enérxico estilo de liderado e o seu éxito como comandante, combinados cos seus frecuentes tropezos políticos, produciron unha imaxe mixta e frecuentemente contraditoria del. As súas capacidades como orador considéranse integrais para a capacidade que tiña para inspirar as tropas baixo o seu mando. O historiador Terry Brighton concluíu que Patton era "arrogante, publicitario e persoalmente imperfecto, pero ... estivo entre os maiores xenerais da guerra." Emporiso, o seu impacto na guerra blindada e no liderado militar foi substancial, e o Exército dos Estados Unidos adoptou moitas das súas agresivas estratexias para os seus programas de adestramento trala súa morte. Moitos oficiais militares declararon terse inspirado no seu legado, e o primeiro carro de combate blindado deseñado trala guerra foi denominado como moelo M46 Patton.
Dende o seu primeiro día como comandante puxo unha grande énfase na necesidade de manter as forzas blindadas en contacto constante coas forzas inimigas. A súa preferencia polos movementos ofensivos quedou tipificada nunha resposta a un correspondente de guerra durante unha conferencia en 1944. Respondendo unha pregunta sobre se a rápida ofensiva a través de Francia do 3º Exército debería frearse para reducir o número de baixas estadounidenses, respondeu: "Cando freas algo, malgastas vidas humanas". Foi tamén sobre esta época cando un reporteiro, tras escoitar un discurso no que Patton afirmaba que facía falla "sangue e cerebro" ("blood and brains") para gañar no combate, comezou a chamarlle "Blood and Guts" ("sangue e coraxe"), alcume que lle acompañaría durante o resto da súa vida. Os soldados baixo o seu mando adoitaban facer brincadeiras con isto, dicindo "a nosa sangue, o seu coraxe" ("our blood, his guts"). Así a todo, os homes baixo o seu mando tíñanlle unha grande admiración, e adoitaban referirse a el simplemente como "The Old Man" ("O Vello").
Imaxe
miniatura|dereita|Patton en 1943 en [[Sicilia]] Patton cultivou de forma deliberada unha imaxe ostentosa e distintiva considerando que así inspiraría as súas tropas. Levaba consigo un revólver Colt Single Action Army do calibre .45 prateado cunha empuñadura de marfil gravada, na cadeira dereita, e habitualmente levaba tamén un Smith & Wesson Modelo 27 do calibre .357 cunha empuñadura de marfil na súa cadeira esquerda. Adoitaba levar un casco moi puído, pantalóns de montar e botas altas de cabalería. Así mesmo, poñía unha expresión seria que el mesmo chamaba a súa "cara de guerra". Adoitaba supervisar as manobras de adestramento subido a un tanque pintado de vermello, branco e azul, e o seu jeep levaba uns grandes indicadores de rango diante e atrás. Patton propuxo un novo uniforme para os emerxentes Corpos de Tanques, que incluía botóns puídos, un casco dourado e traxes grosos e escuros. Os medios ridiculizaron esta proposta denominándoa "A avéspora verde", e o Exército rexeitouna.
O historiador Alan Axelrod escribiu que "para Patton, o liderado non consistía simplemente en facer plans e dar ordes, consistía en transformarse un mesmo nun símbolo". Patton expresou de forma intencionada un desexo evidente de gloria, algo atípico nos corpos de oficiais da época, algo que reforzaba mesturándose coas tropas no campo de batalla. Era admirador do almirante Horatio Nelson polas súas accións liderando a batalla de Trafalgar nun uniforme de gala completo. A valentía das tropas supoñía unha preocupación para Patton, levando as súas insignias de rango de forma notable durante o combate. Nunha ocasión durante a primeira guerra mundial avanzou subido na parte superior dun tanque cara a unha vila controlada polos alemáns, procurando inspirar os homes baixo o seu mando. Era un fatalista devoto, e cría na reencarnación, chegando a afirmar que nunha vida pasada podería ter sido un líder militar do exército de Napoleón falecido en combate, ou un lexionario romano. En marzo de 1944 adquiriu un can de raza Bull terrier, ó que chamou "Willie" por Guillerme I de Inglaterra e que o acompañaba en tódalas súas viaxes.
Desenvolveu unha grande habilidade para dar discursos carismáticos, en parte polas súas dificultades coa lectura. Usaba palabras malsoantes nos seus discursos, o que habitualmente resultaba ofensivo para outros xenerais, incluíndo Bradley, pero que encaixaba ben entre as tropas. Os máis famosos foron unha serie de discursos perante o 3º Exército antes da Operación Overlord. Cando falaba facíao con franqueza e ocorrencia. Nunha ocasión dixo: "As dúas armas máis perigosas que teñen os alemáns son os nosos propios semi-eirugas e jeeps. Os semi-eirugas porque os rapaces neles póñense en plan heroico, pensando que van nun tanque. Os jeeps porque temos demasiados condutores espantosos". Durante a batalla das Ardenas afirmou que os Aliados deberían "deixar que os fillos de puta [alemáns] vaian todo o camiño ata París, entón cortariámolos e arrodeariámolos". Tamén chegou a facer unha broma dicindo que o seu 3º Exército sería capaz de "facer retroceder os británicos cara ó mar para outro Dunquerque".
miniatura|esquerda|O [[Smith & Wesson Modelo 27 do calibre .357 de Patton]] Segundo foi medrando o interese dos medios por Patton, a súa franqueza provocou controversias. Comezando en África do Norte, varios reporteiros informaron que estaba a achegarse demasiado a antigos oficiais da Francia de Vichy simpatizantes do Eixe. A súa imaxe pública resultou máis danada cando se fixo público os dous incidentes das labazadas ós seus soldados. Nunha visita ós Estados Unidos trala guerra saltou de novo ós titulares da prensa cando nun discurso tentou honrar os veteranos de guerra feridos chamándoos "os verdadeiros heroes", ofendendo desta forma sen intención as familias dos soldados que faleceran en combate. O seu último escándalo nos medios tivo lugar en setembro de 1945, cando acosado por varios reporteiros declarou que "a desnazificación sería como eliminar tódolos republicanos e os demócratas que teñen un cargo, que tiveron un cargo público ou que foran case demócratas ou republicanos, e iso levaría un tempo". Isto provocou que Eisenhower destituíse a Patton do mando do 3º Exército.
Como líder era coñecido por ser moi crítico, corrixindo os seus subordinados sen piedade pola menor das infraccións, pero tamén era rápido para loar os seus logros. Malia ter unha reputación como xeneral impaciente e impulsivo, con pouca tolerancia ós oficiais que non conseguían éxitos, só destituíu un xeneral durante a segunda guerra mundial, Orlando Ward, e fíxoo tras dúas advertencias. Considerábase que Patton tiña un gran respecto polos homes servindo baixo o seu mando, en particular os feridos en combate. Moitas das súas directivas tiñan unha consideración especial no coidade dos homes baixo o seu mando, e adoitaba conseguir subministracións adicionais para os soldados do campo de batalla, incluíndo mantas, calcetíns, botas e outros obxectos habitualmente escasos na fronte de guerra.
Con respecto ós soviéticos, Patton declarou estar impresionado coa Unión Soviética, pero menosprezaba os rusos tachándoos de "borrachos sen consideración pola vida humana". Nos últimos anos da súa vida comezou tamén a expresar sentimentos de antisemitismo e anticomunismo, como resultado das súas habituais controversias coa prensa.
Visión doutros líderes Aliados e do Eixe
O 1 de febreiro de 1945 Eisenhower escribiu unha nota clasificando as capacidades militares dos seus xenerais subordinados en Europa. Bradley e o xeneral das Forzas Aéreas do Exército Carl Spaatz compartiron a primeira posición, mentres que Walter Bedell Smith estaba na segunda, e Patton na terceira. Eisenhower explicou o seu razoamento nunha revisión do libro Patton and his Third Army de 1946: "George Patton foi o comandante máis brillante dun exército en campo aberto de calquera que outro servizo producira. Pero o seu exército era parte dunha organización conxunta e as súas operacións parte dunha gran campaña". Eisenhower consideraba que outros xenerais como Bradley debían recibir o crédito de planear con éxito as campañas Aliadas en Europa, das que Patton era soamente un "executor brillante".
miniatura|esquerda|Patton, [[Omar Bradley|Bradley e Montgomery en Normandía o 7 de xullo de 1944]] Á marxe da estima que Eisenhower tiña das capacidades de realizar plans estratéxicos de Patton, a visión xeral do que tiña do seu valor militar para acadar a vitoria Aliada en Europa quedou patente no rexeitamento de Eisenhower de tan sequera considerar enviar a Patton de volta ós Estados Unidos tralos incidentes das labazadas ós soldados en 1943, tralos que declarou en privado: "Patton é indispensable para o esforzo de guerra —un dos garantes da nosa vitoria". Trala morte de Patton, Eisenhower escribiu o seu propio tributo: "Foi un deses homes nados para ser soldado, un líder idóneo para o combate ... Non esaxero ó dicir que o nome de Patton metía o medo no corpo do inimigo".
Carlo D'Este insistiu en que Bradley non simpatizaba con Patton tanto persoalmente como profesionalmente, pero o biógrafo de Bradley Jim DeFelice indicou que as probas indican o contrario. O presidente Franklin D. Roosevelt tiña unha grande estima aparente por Patton e as súas capacidades, afirmando del que era "un dos nosos mellores xenerais". Por outra banda, o sucesor de Roosevelt, Harry S. Truman, presentou unha antipatía aparente cara a Patton, chegando a comparalo tanto a el como a Douglas MacArthur con George Armstrong Custer.
Na súa maioría, os comandantes británicos non tiñan gran consideración por Patton. O mariscal de campo Alan Brooke escribiu en xaneiro de 1943:
O home verde
miniatura|250px|Home verde na [[casa de Arizón, Sanlúcar de Barrameda]] O home verde, máis coñecido co seu nome en inglés Green Man, é unha escultura, debuxo, ou outra representación dunha face que semella estar rodeada de follas e de plantas. Ás veces represéntase con vides ou pólas que lle medran dende o seu nariz e delas ás veces saen froitas ou flores. É usado comunmente como elemento ornamental, pódense atopar representacións de Green Man nas igrexas e noutros edificios, tanto relixiosos coma non. "The Green Man" tamén é un nome popular de bares ingleses.
O home verde ten moitas variacións nas súas diversas representacións. Pódese atopar en moitas esculturas arredor do mundo. O Green Man é a miúdo relacionado coas deidades naturais de orixe vexetativo que foron xurdindo ó redor do mundo o longo dos tempos. Interprétase principalmente coma un símbolo do renacemento, que representa o ciclo de crecemento de cada primavera. Algúns especulan que a mitoloxía dos "homes verdes" foi desenvolvida de maneiras moi dispares nas diferentes tradicións e culturas ó longo do planeta e converteuse nun ornamento xenérico que pode aparecer nas máis distantes das culturas, con algunhas variacións na súa representación, como xa poden ser as plantas que lle medran na cara, que serán as autóctonas do lugar.
A Bouza, Beariz, Beariz
A Bouza é un lugar da parroquia de Beariz, no concello de Beariz, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 95 habitantes, 45 homes e 50 mulleres; o que supón unha diminución no número de efectivos.
División de Honra B de Rugby 2001-2002
A tempada 2001-2002 da División de Honra B foi a cuarta edición da nova segunda división do rugby en España, creada tres anos atrás pola Federación Española de Rugby co nome de "Campionato de Liga Nacional Primeira Especial".
Formato de competición
Os dez equipos participantes foron o Montjuic, CDU Granada, ADUS, CRAT, Arquitectura e Valencia participantes na edición anterior; o Oviedo descendido da División de Honra; o Bera Bera e L'Hospitalet ascendidos da Primeira Nacional; e o Liceo Francés que baixou da División de Honra tralo seu acordo co Real Canoe para competir xuntos na máxima categoría cun único equipo.
A liga contou con 18 xornadas divididas en dúas voltas nas que cada equipo xogou dúas veces contra cada rival, unha vez como local e outra como visitante, sumando dous puntos por vitoria e un por empate.
Clasificación
Posicións de ascenso directo (1º e 2º). Posicións de descenso directo (9º e 10º). Arquitectura foi sancionado con 2 puntos. Liceo Francés foi sancionado con 1 puntos.
PX - Partidos xogados PG - Partidos gañados PE - Partidos empatados PP - Partidos perdidos
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra
O campión da categoría foi o Rugby Club Valencia.
Oxymoron
Oxymoron é un grupo musical de Oi!/streetpunk alemán formado en 1992 por Sucker (voces) e seu curmán Bjoern (batería), canda dous amigos, Martin (guitarra) e Filzlaus (baixo).
Mafia Galega
O colectivo
Mafia Galega é o nome dun colectivo musical liderado por Francisco Fernández, coñecido tamén como Paco, que dende Xenebra participou na promoción do rap galego cunha web que chegou a reunir mais de vinte grupos onde se encontraban bandas como Juanito Broders, Malandrómeda, GranPurismo, El Puto Coke ou Rack Eterno.
A nivel musical, Mafia Galega chegou a editar varios temas en recompilatorios internacionais como Underground Revolution vol2 (España, 2006), HHCH Vol1 (Suíza, 2008) e A-Free-Can Gangster (Camerún, 2008). O seu estilo caracterizábase por unha mestura de idiomas (francés, castelán e galego) así como unhas rimas desenfadadas, como demostra o tema «Ese tipo», que soou en varias ocasións polas ondas da Radio Galega.
Liet 2010
Mafia Galega representou a Galicia na sétima edición do festival Liet-Lavlut do 2010, unha especie de Eurovisión para linguas minorizadas que tivo lugar en Lorient. O seu tema «Billarda sempre», himno da liga nacional de billarda e escrito polo poeta Xabier Cordal, foi elixido por un xurado internacional entre 46 candidaturas. Para a súa actuación, o grupo estivo acompañado por Xermán Viluba, fundador e principal promotor da liga nacional de billarda, e ofreceron unha demostración deste xogo tradicional no escenario.
O proxecto de Mafia Galega rematou no ano 2010, tras dez anos de actividade. Posteriormente, Paco formou un grupo chamado I love I do e continuou colaborando activamente coa liga nacional de billarda, chegando a participar con 4 temas no recompilatorio República Billarda.
Aeroporto da Cidade de México
O aeroporto internacional da Cidade de México, oficialmente aeroporto internacional Benito Juárez da Cidade de México, é un aeroporto que serve a zona metropolitana de Cidade de México. É o aeroporto máis concorrido de México e de toda Latinoamérica en termos de pasaxeiros e movementos de avións. O aeroporto é propiedade do Grupo Aeroportuario de la Ciudad de México e está operado por Aeropuertos y Servicios Auxiliares, unha empresa propiedade do goberno que tamén opera outros 22 aeroportos en todo o país.
No aeroporto da Cidade de México operan unhas 30 aeroliñas de pasaxeiros, tanto domésticas como internacionais, e 17 aeroliñas de carga. Como principal centro de conexións de Aeroméxico, a principal aeroliñas mexicana, o aeroporto converteuse non centro de conexións para a alianza SkyTeam. Tamén é un centro de conexións para Aeromar, Interjet e Volaris, e unha cidade focal para VivaAerobus. No ano 2016 un total de 41 710 254 pasaxeiros usaron o aeroporto, un 8,53% máis que o ano anterior.
Operando ao límite da súa capacidade, o aeroporto vai ser substituído por un novo que será construído a 16 quilómetros ao norte do actual, ao leste de Ecatepec.
Muda (bioloxía)
miniatura|250px|dereita|Cicádida en écdise. miniatura|250px|Muda do [[cangrexo Callinectes sapidus.]] En bioloxía chámase muda á renovación dos tegumentos (recubrimentos do corpo) que se produce en moitos animais.
Muda en artrópodos e ecdisozoos
En artrópodos e outros ecdisozoos existe unha cutícula externa continua ou exoesqueleto que se muda dunha vez, fenómeno coñecido nestes animais co nome específico de écdise. A muda é estimulada pola hormona ecdisona. No proceso colaboran as chamadas células Inka. O período entre cada muda chámase estadio ou ínstar. O animal entra primeiro nun período de repouso antes de proceder á muda. Cando emerxe, a nova cutícula é mol e de cor pálida e o suxeito denomínase teneral. Pode tardar un par de horas en endurecerse e adquirir a súa cor normal. O exoesqueleto desbotado recibe o nome de exuvia. Algúns artrópodos continúan tendo mudas durante todo o ciclo biolóxico, mentres outros teñen un número fixo de mudas, por exemplo a maioría dos insectos, que ademais non mudan en estado de imago (ou adulto).
En anfibios
Tanto as ras coma as píntegas mudan regularmente a pel e cómena; algunhas especies mudan toda a pel dunha peza e outras por partes.
Muda en réptiles
Nos réptiles o cambio da capa córnea máis externa da epiderme prodúcese baixo control hormonal, entre dúas e doce veces ao ano. Nos ofidios ou serpes ocorre dunha vez, abandonándose como resultado unha camisa que, igual que nos artrópodos, conserva os detalles da morfoloxía externa do animal. Noutros réptiles a muda ocorre por áreas ou parches da pel. Os réptiles poden presentar faneras, que son estruturas especiais derivadas da epiderme, como son as uñas ou os “peliños” dos dedos das ladras (familia gekkonidae). miniatura|dereita|150px|Muda de serpe.
Muda en aves
As aves, que derivan de réptiles dinosauros, presentan faneras dun tipo especial, as plumas, que se encontraban tamén xa nalgúns dinosauros. A muda pode implicar a alternancia estacional entre plumaxes de distintas características. As plumas vellas despréndense pouco a pouco, de maneira que o animal non queda espido (coa excepción dalgúns tucanos) nin presenta calvas, aínda que a muda das plumas responsables do voo pode obrigarlle a permanecer no chan e procurar refuxio durante un curto período do ano, como ocorre en moitas anátidas. O proceso de renovación adoita a iniciarse na cabeza e avanzar cara á cola. miniatura|250px|[[Pingüín Spheniscus demersus en muda.]]