cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metalurxia
Bronce
Algúns afirman que a Idade de Bronce comeza no período calcolítico, porén a liga nesta época era pouco utilizada. A división do período aínda é polémica, por mor da diversidade cultural dos pobos das máis diversas rexións.
Para minimizar esta polémica foi dividiuse a Idade de Bronce en tres períodos: Idade (Período) de bronce antigo, (Período) Idade de bronce media e Idade (Período) de bronce recente.
Idade de bronce antigo
Na idade ou período de bronce antigo as culturas da rexión do mar Exeo foron encontrados sitios que contiñan vasos e xoiaría de ouro, prata, bronce e estaño datadas torno de 2500 a.C. Na rexión de Creta e nas Cícladas, a época chamada de período de bronce antigo iníciase en 2700 a.C. e termina en 2100 a.C. Na rexión continental o período de bronce antigo iníciase en 2500 a.C. indo até 1900 a.C.
Idade de bronce recente
Outra aliaxe metálica importante surxida no período entre 1600 e 600 a.C. é unha mestura de cobre e cinc, chamada latón. Esta foi utilizada máis recentemente polos romanos na cuñaxe de moedas. Puído, e dependendo da súa composición, o latón ten coloración practicamente idéntica a certas ligas de ouro-prata, diferindo apenas na súa masa.
Ferro
miniatura|esquerda|Hematita
Como a maioría dos metais, o ferro non é encontrado na codia terrestre no seu estado elementar, e si combinado con osíxeno ou con xofre. Os seus minerios máis comúns son a hematita (Fe2O3) e a pirita (FeS2). O ferro funde á temperatura de 1 370 °C e, en estado puro, é un metal relativamente brando.
Encontra maior utilidade en ferramentas na forma de aceiro, unha liga de ferro con carbono variando entre 0,02 e 1,7%. Cando se funde en presenza de carbono, o ferro disolve, ao contrario do cobre, considerábeis cantidades de carbono, ás veces chegando ao 6%. Tal cantidade de carbono no ferro tórnao quebradizo, e tales ligas non poden ser chamadas de aceiro.
A extracción de ferro dos seus minerios ocorre coa ligazón das impurezas (osíxeno ou xofre) co carbono. Como a propia taxa de oxidación aumenta rapidamente alén dos 800 °C, é importante que a fundición ocorra nun ambiente con pouco osíxeno.
miniatura|Un aglomerado de cristais de pirita, 12 cm
O artefacto de ferro máis antigo do mundo é un instrumento de catro lados datado de aproximadamente 5000 a.C. Foi encontrado nunha sepultura de Samarra, norte do Iraq. Apenas outros trece obxectos de ferro son máis antigos que 3000 a.C., todos encontrados en tres sitios do Oriente Medio: tres esferas pequenas foron encontradas no nivel de habitacións en Tepe Sialk, norte do Irán, datado de 4600-4100 a.C., nove contas foron encontradas nas sepulturas do Gerceh (cemiterio do período predinástico), Exipto, datado de 3500-3100 a.C. e un anel aproximadamente desta mesma idade foi encontrado nunha sepultura de Armant, tamén no Exipto.
A produción deste ferro podería, entre tanto, terse iniciado antes destas datas, unha vez que a mala conservación das pezas de ferro supón que outras máis antigas, que poderían ter existido, non terían chegado ao noso tempo. Co tempo, o ferro transfórmase en ferruxe e acaba desfaceéndose en po.
World Socialist Web Site
World Socialist Web Site (WSWS) é unha páxina web de novas socialistas internacionais e o centro de información do Comité Internacional da Cuarta Internacional (ICFI). A páxina está asociada ó partido da igualdade socialista, de tendencia Trotskista. World Socialist Web Site publica artigos e análises de novas e eventos de todo o mundo, actualizados diariamente. A páxina tamén inclúe cobertura extensiva da historia da clase traballadora e dos movementos laboristas.
Metalurxia
Ferro
Entre 3000 a.C. e 2000 a.C. un crecente número de obxectos de ferro forxado (distinto do ferro meteórico pola falta de níquel) xorde na Asia Menor, Exipto e Mesopotamia.
Mais o ferro non substituíu o bronce como principal metal usado para armas e ferramentas, a pesar dalgunhas tentativas. A metalurxia do ferro exixía máis combustíbel e traballo que a metalurxia do bronce, e a calidade do ferro producido polos primeiros ferreiros pode ter sido inferior á do bronce como material para ferramentas. Porén, entre 1200 e 1000 a.C., ferramentas e armas de ferro substituíran as de bronce en todo Oriente Medio. Este proceso parece ter comezado no Imperio Hitita en torno de 1300 a.C., ou talvez no Chipre e sur da Grecia, onde artefactos de ferro dominan o rexistro arqueolóxico após 1050 a.C. Por volta de 900 a.C., a Mesopotamia estaba totalmente na Idade de Ferro, e a Europa Central por volta de 800 a.C. A razón para esta adopción repentina do ferro segue sendo un tópico do debate entre arqueólogos. Unha teoría preeminente é que as guerras e as macizas migracións que se iniciaran ao redor 1200 a.C. terían interrompido o comercio rexional de estaño, forzando a mudanza do bronce para o ferro. O Exipto, entre tanto, non experimentou unha transición tan rápida do bronce ao ferro: aínda que os metalúrxicos exipcios producisen artefactos de ferro, o bronce continuou difundido até após a súa conquista pola Asiria, en 663 a.C.
Dave Morgan
Traxectoria
Antes da súa entrada nun só gran premio, Morgan competiu cun Mini a mediados da década de 1960, e pronto pasou á Fórmula 3. Incorreu nunha prohibición de 12 meses por conducir de forma perigosa a finais de 1970, logo dunha última colisión nunha curva con James Hunt en Crystal Palace, pero posteriormente permitíuselle pasar á Fórmula Atlantic en 1971. Seguido por dúas tempadas na Fórmula 2, logo regresou á Fórmula Atlantic. Logo do seu Gran Premio, retirouse das carreiras ata que regresou ao Campionato Británico de Turismos (RAC Tricentrol Series) en 1980-1981, conducindo un Colt Lancer. Máis tarde Morgan tamén traballou como enxeñeiro en Eric van de Poele, tanto en Fórmula 1 como en Fórmula 3000.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
3 de xullo
O 3 de xullo é o 184º día do ano do calendario gregoriano e o 185º nos anos bisestos. Quedan 181 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Franz Kafka. miniatura|100px| Hendrika Johanna van Leeuwen.
Mortes
miniatura|100px| Arturo Souto.
Notas
Os 366 días do ano
Torre Glòries
260px|thumb|A Torre Agbar. A Torre Glòries, anteriormente Torre Agbar, é un rañaceos da cidade de Barcelona, propiedade da inmobiliaria Laietana, e sede do Grup Agbar. Está situado na Plaça de les Glòries Catalanes, no distrito de Sant Martí. Deseñado polo arquitecto francés Jean Nouvel, inaugurouse o 16 de setembro de 2005.
Ten 30.000 m² dedicados a oficinas, 3.210 m² para servizos e instalacións técnicas, e 8.350 m² para servizos xerais, incluíndo un auditorio. A Torre Agbar ten unha altura de 144 metros, repartidos en 38 plantas, 4 delas soterradas. É o terceiro edificio máis alto da cidade, logo do Hotel Arts e a Torre Mapfre.
A torre foi o escenario das badaladas de fin de ano de TV3 entre 2006 e 2009.
Deseño
250px|left|thumb|Vista parcial de [[Barcelona coa Torre Agbar e a Sagrada Familia sobresaíndo sobre o resto dos edificios.]] A torre foi deseñada polo arquitecto Jean Nouvel en colaboración coa firma b720 Arquitectos. A construción, segundo explicou o propio Nouvel viuse fortemente influenciada por algún dos símbolos máis representativos da cultura catalá. Por unha banda inspirouse na obra do arquitecto catalán Antoni Gaudí tomando como referencia os campanarios da Sagrada Familia e baseándose á súa vez na idea do Hotel Attraction, un suposto proxecto realizado polo mestre reusense en 1908 para uns empresarios hoteleiros de Nova York que foi redeseñado en 1956 polo seu discípulo Joan Matamala e que en 1978 foi incluído no libro Delirious New York de Rem Koolhaas, de referencia para moitos arquitectos. Ademais, como homenaxe á Sagrada Familia, a parte orientada ao norte da torre foi deseñada coa intención de obter unha vista panorámica óptima do templo. Á súa vez, Nouvel inspirouse nos característicos pináculos da montaña de Montserrat, de gran significado para Cataluña ao ser o lugar onde se atopa o templo que aloxa á súa patroa. Nouvel explicou que a torre Agbar fuxía da concepción predominante en Norteamérica do que debía ser un rañaceos con formas paralelepípedas. A intención do arquitecto foi facer que esta emerxera do chan dunha forma especial polo que ao ser unha torre dedicada a ser a sede dunha compañía de servizos relacionados coa auga, apoiouse na metáfora dun geyser brotando desde as profundidades mariñas.
Construción
O proceso de construción da torre, levado a cabo pola empresa foi Dragados, alargouse durante preto de 6 anos desde que a mediados de 1999 iniciáranse as actividades para o acondicionamento do soar que acollería o edificio ata principios de 2005 en que se deu por finalizada a obra. Ata un total de 1 174 profesionais e operarios colaboraron en maior ou menor medida para levar a cabo a obra.
Materiais
Os materiais principais empregados na construción do edificio foron por unha banda o formigón co que se realizou a estrutura da torre e doutra banda o aluminio e o vidro que en forma de chapa lacada de distintas cores o primeiro e de lamas de 120 x 30 cm o segundo (nun total de 59 619) recobren a totalidade dos aproximadamente 16.000 m² de superficie exterior do mesmo. Ademais as lamas presentan distintas inclinacións e opacidades o que unidos ás distinta tonalidades do aluminio alteran o equilibrio cromático da torre en función do momento do día e a estación do ano correspondente.
Para a culminación do proxecto foi necesario que se empregasen un total de 25 000 m³ de formigón e 250 000 kg de aceiro.
Forma e estrutura
thumb|220px|Cúpula da torre vista desde o seu interior onde se pode apreciar o extremo superior do cilindro interior da torre. A torre confórmase de dous cilindros ovais non concéntricos de formigón de forma que un está cuberto totalmente polo outro. O cilindro exterior está finalizado por unha cúpula de cristal e aceiro o que como resultado confiren á torre a súa característica forma de bala. Neste cilindro exterior, cun grosor de 45 cm na base e de 25 na súa cima sitúanse as aperturas (4 359 en total) e as fiestras (4 500), mentres que en interior, de 50 cm na base e 30 é a súa parte máis alta, é onde están os ascensores, as escaleiras e as instalacións.
Distribución
O edificio distribúese nun total de 38 plantas das cales 34 sitúanse por encima do nivel do chan e 4 plantas son subterráneas. Destas últimas, 2 plantas acollen un auditorio con capacidade para 316 persoas ademais doutros servizos como entrada de mercancías ou arquivo e as outras 2 están destinadas a estacionamentos. Pola súa banda, das 34 plantas situadas por encima do rasante, 28 son destinadas a oficinas, 3 son plantas técnicas onde se atopan as instalacións do edificio, 1 dedícase a salas polivalentes, outra acolle a cafetería e a última esta destinada a ser un miradoiro xusto por baixo da cúpula da torre.
En total a torre alberga 30 000 m² destinados a oficinas, 3 210 m² para plantas técnicas de instalacións, 8 351 m² repartidas entre os distintos servizos e o auditorio ademais de 9 132 m² destinadas a estacionamentos.
Iluminación
thumb|175px|Iluminación nocturna da torre. Un dos elementos máis característicos do edificio é a súa iluminación nocturna. A torre dispón de máis de 4 500 dispositivos luminosos, que se poden poñer en funcionamento de forma independente utilizando tecnoloxía LED e que posibilita a xeración de imaxes luminosas na totalidade da súa fachada. O sistema permite proxectar 16 millóns de cores, grazas a un sofisticado sistema de hardware e software, ademais da capacidade de crear transicións de cor tamén independentes, sen apreciarse atrasos e creando un efecto impactante. A eficiencia enerxética de dita tecnoloxía supón que o custo de ter a torre completamente iluminada durante unha hora sexa equivalente a uns 6 euros.
O peculiar sistema de iluminación do edificio, bautizado polo seu creador Yann Kersalé como Diffraction e definido polo mesmo como "unha vaporosa nube de cor que busca o efecto Moiré", pódese ver diariamente durante varias horas e é ademais empregado con frecuencia na celebración de distintos acontecementos, como a celebración do nomeamento de Barcelona como capital da Unión para o Mediterráneo, a do 50 aniversario do Tratado de Roma ou a conmemoración do día do autismo entre outros.
Consumo enerxético
A temperatura no interior do edificio está regulada por un sistema VRV que organiza cada planta do mesmo en 27 zonas diferenciadas e que actúa de forma "intelixente" en cada unha delas optimizando a cantidade de enerxía que se utiliza, de forma que, por exemplo, non proporciona calor a despachos que están desocupados ou zonas destinadas a almacenamento. As luces tamén son controladas mediante un sistema informático que as regula automaticamente en función de si un determinado espazo está sendo ocupado ou non. Ademais, parte das case 60 000 lamas que recobren a fachada exterior posúen placas fotovoltaicas que acumulan enerxía solar que posteriormente é empregada para autoabastecer as necesidades da torre.
Santa Cristiña, Berdoias, Vimianzo
Santa Cristiña é un lugar da parroquia do Berdoias no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres.
Xosé Manuel Rivas Troitiño
Xosé Manuel Rivas Troitiño, nado en Santiago de Compostela o 13 de setembro de 1949, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Doutor en Ciencias da Información, e licenciado en Filosofía e en Ciencias da Información, traballou como xornalista en Galicia na delegación da axencia de noticias EFE dende 1979 ata 1985. Reside dende entón en Madrid, onde traballa na central de EFE e dá clases de Xornalismo na Universidade Complutense. É columnista de varios medios de comunicación.
David Hilliard
David Hilliard, nado o 15 de maio de 1942, foi un dos fundadores do Partido Pantera Negra, nos Estados Unidos.
Traxectoria
Ostentou cargos secundarios até a detención de Huey P. Newton en setembro de 1968, momento no que pasa a dirixir a organización. O propio Hilliard sería detido tamén en decembro de 1969 por ameazas contra o presidente Richard Nixon, tras declarar nunha reunión pública "mataremos a Nixon". O feito de serlle atopada unha arma valeulle unha pena de seis meses de prisión.
Máis tarde, en xullo de 1971 sería acusado e condenado a un ano de cárcere por dispararlle a un policía durante un enfrontamento armado dun grupo de membros dos Panteras Negras coas forzas da orde. Nese enfrontamento perdera a vida o pantera negra Bobby Hutton.
En 1993 creará a fundación Huey P. Newton, ao servizo dos intereses sociais da comunidade e coa finalidade de difundir a obra e legado do seu compañeiro. En 1994 publica This side of glory, a súa autobiografía.
Actualmente David Hilliard é profesor visitante da Universidade de Novo México.
Adrian Belew
Robert Steven Belew, nado o 23 de decembro de 1949 en Covington, Kentucky, é un cantante, compositor, multi-instrumentista e produtor musical estadounidense. É sobre todo coñecido polo seu traballo na banda de rock progresivo King Crimson (que lidera dende 1981) e polo seu infrecuente enfoque impresionista de tocar a guitarra, que frecuentemente está relacionado con sons máis afíns aos animais e ás máquinas en vez de aos tons estándar do instrumento.
Belew recentemente comezou a deseñar instrumentos, colaborando con Parker Guitars para realizar o seu modelo persoal da Parker Fly. Esta guitarra é notablemente distinta á versión estándar, contendo electrónica avanzada e capacidade MIDI.
Saint-Denis
Saint-Denis é unha comuna francesa situada no departamento de Seine Saint-Denis na rexión de Illa de Francia. Saint-Denis localízase nos suburbios de París, a 9,4 km ao norte de devandita cidade. Nesta localidade atópanse a necrópole real da Basílica de Saint-Denis e o estadio nacional de Francia, o Stade de France, construído para albergar a Copa Mundial de Fútbol de 1998.
Inicialmente un suburbio industrial, Saint-Denis converteuse nos últimos tempos nunha localidade residencial, habitada en gran parte por inmigración musulmá provenientes das antigas colonias francesas.
Historia
Preto de 475, Santa Xenoveva construíu unha pequena capela na tumba de Denis, a cal sería reconstruída por Dagoberto I e convertida no mosteiro real. Á súa morte, foi enterrado en devandita capela, tradición que foi seguida pola maioría dos seus sucesores.
Na Idade Media, en virtude dos privilexios garantidos por Dagoberto (como a independencia con respecto a París), Saint-Denis creceu rapidamente grazas ao seu mercado, ao cal chegaban diversas caravanas procedentes ata do Imperio bizantino. En 1125, foron concedidos máis privilexios á localidade e iniciouse a construción da actual basílica.
A pesar do seu rápido crecemento, Saint-Denis sufriu intensamente os efectos das guerras: dos 10.000 cidadáns da localidade, só 3.000 sobreviviron tras a Guerra dos Cen Anos. Aquí librouse a batalla de Saint-Denis no marco das Guerras de Relixión entre católicos e protestantes, o 10 de novembro de 1567.
Baixo o reinado de Luís XIV, instaláronse diversas industrias en Saint-Denis, en tanto que o seu sucesor Luís XV renovou os edificios da abadía real. Durante a Revolución francesa, a cidade foi renomeada "Franciade" entre 1793 e 1803, como parte do rexeitamento revolucionario á relixión, e a necrópole real foi destruída e saqueada. Tras a Restauración, os corpos reais deberon ser enterrados nunha fosa común ao non poder identificarse os restos destruídos. O último rei enterrado en Saint-Denis foi Luís XVIII.
En 1860, a cidade de París foi agrandada ao anexar os seus comunas próximas. O municipio da Chapelle-Saint-Denis foi dividido entre París, Saint-Ouen e Aubervilliers, mentres que Saint-Denis quedou coa zona noroccidental de dita comuna. Ao longo do século XIX, a industrialización da cidade intensificouse e o transporte mellorou coa construción da Canle Saint-Denis en 1824, que permitiu unir a localidade co río Sena. En 1843 construír o primeiro ferrocarril. Xa a fins da centuria, existían 80 industrias en Saint-Denis.
A presenza industrial provocou o crecemento de importantes movementos sociais. En 1892 foi elixido o primeiro administrador socialista e xa durante os anos 1920, Saint-Denis foi denominada como a ville rouge (a cidade vermella). Ata antes da elección de Jacques Doriot en 1934, todos os alcaldes foran membros do Partido Comunista.
Tras a derrota de Francia durante a segunda guerra mundial, Saint-Denis foi ocupada polos alemáns o 13 de xuño de 1940, pero deberon facer fronte a diversos actos de insubordinación por parte da poboación ata a liberación da cidade o 27 de agosto de 1944.
Tras a guerra, a crise económica dos anos 1970 e anos 1980 golpeou duramente á cidade, e só comezou a recuperarse durante os anos 1990. A Copa Mundial de Fútbol de 1998 deulle un novo impulso á cidade: á construción do principal estadio, o Stade de France, sumouse a mellora xeral en infraestrutura e a prolongación do Metro de París.
Robert Seethaler
Robert Seethaler, nado en Viena o 7 de agosto de 1966, é un escritor, guionista e actor austríaco. Divide o seu tempo entre Berlín e Viena.
OGame
OGame é un xogo on-line desenvolvido pola empresa alemá Gameforge. O único que se require para xogar a OGame é un navegador web común. En Alemaña é o xogo en liña máis popular, funcionando desde 2001 con 53 servidores de xogo, chamados "Universos". Hai versións noutras linguas, coma o castelán, polaco, ruso, italiano e taiwanés. A versión en castelán ten 46 universos a data de 3 de setembro de 2007.
En OGame, comezas cun planeta principal con 163 campos, no que deberás desenvolver edificios (cada un ocupa 1 campo no planeta), que che permitirán acceder a novas construcións e naves; tecnoloxías e minas, que che proverán dos tres recursos do xogo (metal, cristal e deuterio). Ao avanzar no xogo poderase colonizar ata un máximo de 8 planetas adicionais, tendo así 9 en total (oito máis o principal), unirte ou fundar alianzas etc... O xogo transcorre en tempo real, día e noite, e hai xogadores de diversas partes do mundo; o que o transforma nun xogo verdaderamente adictivo.
Agar (personaxe bíblica)
miniatura|[[Museo Thyssen-Bornemisza.]] Agar, ou Hagar, é a muller coa que Abraham tivo o seu primeiro fillo, Ismael, consonte o relato da Xénese. Dela descenden os musulmáns.
A muller de Abraham, Sarai, non daba preñado e, pensando que xa ía vella para ter fillos, pediulle ao seu home que se deitase coa súa serva Hagar para teren descendencia a través dela. Abraham fixo tal, mais Hagar, vendo que concibira, comezou a desprezar a súa ama estéril. Sarai, coa conivencia do seu esposo, pasou a maltraer a serva ata que se viu forzada a fuxir (Gn 16,1-6).
Vagando polo deserto, visitouna un anxo que lle dixo que volvese á casa dos seus amos e se sometese a eles e asemade reveloulle que a descendencia do seu fillo, que había chamar Ismael, chegaría a ser incontable (Gn 16,7-12).
Foi así que a Abraham e Hagar naceulles Ismael (Gn 16,15), do que descenden os árabes. Estes pobos árabes (chamados tamén ismaelitas ou agarenos), que na súa maioría profesan a relixión musulmá, consideran Hagar como a muller lexítima do patriarca Abraham e, polo tanto, descendentes seus a través de Ismael.
Anos despois, Deus concédelle a Abraham outro fillo, desta volta con Sarai, que se chamará Isaac, que terá unha prole coa que Deus lle di selar unha alianza perpetua. Canto a Ismael, Abraham prégalle a Deus que tamén sexa xeneroso con el. Deus promételle que o beicerá, que lle dará moita fecundidade e o fará pai dun gran pobo. Mais insiste: "a miña alianza establecereina con Isaac, o fillo que che dará Sara de hoxe nun ano", e a eles concede, en posesión perpetua, o país de Canaán (Gn 17,1-8.15-21).
En nacendo Ismael, Sara —Deus trocáralle o nome de Sarai ao convertela en nai— non quixo que Hagar e mailo seu fillo seguisen cas súa e pediulle a Abraham que os botase fóra. Deus mandou a Abraham facer como Sara dicía mais díxolle que non tivese dó por eles, pois tamén "do fillo da escrava farei unha gran nación, por ser semente túa". Abraham forneceu a Hagar de pan e auga e despediuna. Estando por segunda vez no deserto, volveu Hagar recibir a visita dun anxo que lle asegurou que Deus miraba por eles e que faría de Ismael unha gran nación (Gn 21, 1-3.9-21). Segundo a tradición islámica, foi Alá quen pediu a Abraham que deixase marchar a Hagar e Ismael para fundar un gran pobo.
Outras referencias na Biblia
Esta diferenza entre os fillos naturais e os fillos da promesa é retomada por san Paulo na súa epístola aos gálatas, nun momento no que os xudaizantes eran unha seita poderosa dentro do cristianismo primitivo que callara bastante entre este pobo. Moitos gálatas volvían daquela á Lei Mosaica. A carta de Paulo revaloriza a reafirma o Evanxeo de Xesucristo, e no capítulo cuarto fai un paralelismo entre a figura do Mesías do Novo Testamento e a alianza de Deus co seu pobo na pasaxe da Xénese sobre a descendencia de Sara e Hagar.
Lista de siglas e acrónimos
Esta é unha lista de siglas e acrónimos.
Bixente Serrano Izko
Rufino Vicente Serrano Izco, máis coñecido como Bixente Serrano Izko, nado en Sarasa, Iza, Navarra o 22 de xaneiro de 1948 e finado o 4 de xuño de 2020, foi un historiador e político relacionado co nacionalismo vasco.
En 1974, foi condenado a prisión polos tribunais militares franquistas por un delito de secuestro actuando como membro de ETA. Finalizada a ditadura a súa condena foi extinguida en virtude da amnistía de 1977 e incorporouse á actividade política democrática participando en diversas formacións como Euskadiko Ezkerra e Auzolan en Navarra. En 2015 foi deputado no Congreso español por Geroa Bai.
Durante a ditadura
Debido ás súas conviccións políticas, foi deportado durante o estado de excepción de 1969 e a comezos dos anos 1970 comezou a contactar con ETA. Licenciouse en Historia pola Universidade de Navarra en 1972.
Foi acusado de participar no secuestro do industrial navarro Felipe Huarte por parte de ETA a comezos de 1973, polo que pasou á clandestinidade e foi xulgado en rebeldía. En setembro dese ano foi detido en Tolosa, sendo xulgado por un Consello de Guerra franquista que lo condenou a 42 anos e 6 meses de prisión en xullo de 1974. Foi un dos organizadores da masiva fuga de Segovia (29 presos, na súa maioría de ETA) o 5 de abril de 1976, aínda que foi detido pouco despois, co groso do grupo, en Auritz, preto da fronteira con Francia. Estivo internado nos cárceres de Martutene, Burgos, Soria, Segovia e Cartaxena.
Transición e democracia
En virtude do disposto pola amnistía de 1977 extinguiuse a súa responsabilidade criminal e abandonou a prisión, incorporándose activamente á política democrática e ingresando en EIA, que, coa incorporación do Partido Comunista de Euskadi en marzo de 1982, transformouse en Euskadiko Ezkerra, formación da que foi secretario en Navarra. Porén, dimitiu en novembro dese mesmo ano debido ás súas diferenzas co secretario xeral, Mario Onaindia, xa que Serrano Izko encabezaba unha corrente crítica, Nova Esquerda, oposta ás formulacións políticas defendidos pola dirección do partido. Pouco despois abandonou o partido, xunto coa maior parte dos membros de dita corrente, para crear con outros grupos de esquerda a coalición Auzolan, da que foi membro até 1986.
Tralo fracaso electoral de Auzolan, abandonou a política e traballou como profesor de historia en éuscaro nun instituto de ensino medio de Pamplona até a súa xubilación, publicando libros e escribindo artigos sobre historia no diario Egunkaria. Tamén foi membro do Consello Social da Universidade Pública de Navarra.
Posteriormente, foi candidato ó Senado pola coalición Nafarroa Bai nas eleccións xerais de España de 2004 e 2008 e número dous das listas de Geroa Bai ó Congreso dos Deputados nas eleccións de 2011. Por este motivo, en xuño de 2015 substituíu a Uxue Barkos no Congreso cando esta abandonou o cargo para entrar no Parlamento de Navarra.
Bobby Hutton
Bobby Hutton, tamén chamado "Lil' Bobby" (Pequeno Bobby), nado o 21 de abril de 1950 e finado o 6 de abril de 1968, foi o primeiro membro do Partido Pantera Negra tras a súa fundación en 1966. Tiña daquela só quince anos.
Asasinato
O 7 de abril de 1968 será asasinado pola policía de Oakland nun tiroteo. Oito panteras negras, entre os que se atopaban tamén David Hilliard e Elridge Cleaver foron emboscados pola policía. Cleaver e Hutton conseguiron refuxiarse nun soto que axiña foi rodeado pola policía. Cando lles tiraron un bote de fume accederon a rendirse. Cleaver estaba ferido nunha perna e non podía camiñar, así que aconsellou a Hutton que se espise para demostrar que non levaba armas ocultas e saíse. Hutton só retirou a camiseta e en canto saíu coas mans en alto recibiu doce impactos de bala que lle provocaron a morte inmediata. Cleaver, que o seguía a certa distancia, foi ferido novamente. A policía de Oakland disputa esta versión dos feitos.
Sydney Swans
O Sydney Swans é un equipo de fútbol australiano que xoga na AFL da cidade de Sydney, Australia. Este equipo xoga como local no Sydney Cricket Ground, estadio onde tamén adestra xunto co Tramway Oval. As súas cores son o vermello e o branco.
Kimi Räikkönen
Kimi-Matias Räikkönen, nado en Espoo o 17 de outubro de 1979, foi un piloto finés de automobilismo, que competiu en rallies e Fórmula 1.
En 1989 regaláronlle o seu primeiro kart e no ano 1991 xa debutou en carreiras de karts. Con dezanove anos logrou o título de karting no seu país, e quedou segundo na seguinte temporada. No 2000 disputou o campionato da Fórmula Renault británica; das dez carreiras disputadas subiu ao podio en sete, e quedou campión.
Agora reside en Zúric, Suíza e está solteiro aínda que ten moza chamada Jenni. Mide 1,80 e pesa 70 kg; a súa bebida favorita é a auga e o zume de mazá, acompaña esta bebida coa súa comida preferida a carne de veado, o polo e a pasta. Cando ten tempo libre, vai ao ximnasio, corre e fai snowboarding ou hípica.
Kimi Räikkönen anunciou a súa retirada ao final do campionato, rematando a súa carreira na Fórmula Un despois de 19 tempadas.
Fórmula 1
Os bos resultados na Fórmula Renault chamaran a atención de Peter Sauber. Así, o piloto fixo algunhas probas con bos resultados no circuíto italiano de Mugello e Sauber decidiu contratalo como piloto reserva en, o que foi o inicio da súa carreira na F1.
Sauber
Räikkönen, con só vinte e un anos, iniciaba como piloto titular a súa andaina na Fórmula 1 na tempada. Con só vinte tres carreiras de monoprazas no seu currículo, conseguiu a licenza especial da FÍA. Logo, na primeira proba do campionato alcanzou o sexto lugar.
McLaren
En, foi contratado polo equipo McLaren onde correu ata a tempada substituíndo o seu compatriota e bicampión do mundo Mika Häkkinen. Foi subcampión da tempada de con noventa e un puntos, ficando só a un punto de impedir o hexacampionato de Michael Schumacher.
esquerda|miniatura|Räikkönen probando o seu McLaren no [[Circuíto urbano de Valencia en 2006.]] En, foi novamente subcampión con cento doce puntos e sete vitorias, sendo Fernando Alonso campión. Foi considerado polos críticos de automobilismo e as revistas como o piloto máis rápido e mellor da tempada. En, cun coche mal construído por McLaren, Räikkönen non conseguiu ningunha vitoria e terminou o ano en quinto lugar con sesenta e cinco puntos.
Ferrari
En, Räikkönen foi o primeiro piloto desde Nigel Mansell, en , en estrearse con Ferrari cunha vitoria. Gañou o gran Premio de Australia, que abriu a tempada de. E, tras dous subcampionatos, o finés proclamouse campión mundial o 21 de outubro de 2007, vencendo no Gran Premio do Brasil, no Autódromo de Interlagos.
miniatura|dereita|Räikkönen pilotando o seu [[Scuderia Ferrari|Ferrari no Gran Premio do Canadá de 2008.]] Räikkönen era o que tiña menores oportunidades de entre os tres pilotos que disputaban o campionato: Lewis Hamilton e Fernando Alonso eran os mellor posicionados para levar o título, xa que Kimi precisaría dunha combinación de resultados adversos para Mclaren e favorables para el, para ser quen de converterse en campión mundial de pilotos na tempada, Räikkönen contou cos erros cometidos polo inglés Lewis Hamilton na carreira, que pronto na segunda curva da carreira perdeu o control do coche, chegando a ficar na décimo oitava posición, e pola estratexia adoptada por Ferrari, que fixo que o finés asumise o liderado da proba, que era do brasileiro Felipe Massa na volta de número cincuenta e dous.
Coa vitoria, Räikkönen conquistou seu primeiro título do campionato mundial de pilotos e a consolidación da Ferrari como o líder mundial de construtores de Fórmula 1 da tempada. Con seis vitorias na tempada, máis que os seus rivais Fernando Alonso e Lewis Hamilton de McLaren (catro vitorias cada un) e que o seu compañeiro de equipo Felipe Massa (tres), o campionato terminou con cento dez puntos para Räikkönen, coa diferenza de só un punto entre Hamilton e Alonso, que terminaron en segundo e terceiro lugar, respectivamente.
Xa en, o campión do mundo, ata entón, non alcanzou moito éxito; o seu coche, segundo o seu equipo, non se adaptaba ao estilo de Räikkönen. Venceu só 2 carreiras, o Gp da Malaisia e o Gp da España, acadando 75 puntos, e ficando en 3° lugar na tempada, moi abaixo do esperado, sendo o campión Lewis Hamilton, de McLaren. Porén, Räikkönen, foi o piloto con máis voltas rápidas, sendo avaliado como o piloto máis rápido da tempada, e chegando a entrar na historia da Fórmula 1 por conquistar tantas voltas rápidas nunha tempada e ao longo da súa carreira.
No gran Premio de Bélxica de 2009, disputado o 30 de agosto, Kimi conquistou a súa primeira vitoria na tempada e a décima oitava na carreira.
WRC
O 4 de decembro de 2009, tras frustradas negociacións con McLaren e con Mercedes, o equipo oficial de Citroën no WRC (World Rally Championship) anunciou a contratación do finés para a disputa do campionato mundial de 2010 co equipo "junior".
Esa non foi a primeira experiencia de Kimi na categoría. O mesmo ano de 2009, disputou o Rally de Finlandia, a bordo dun Fiat Punto S2000 do equipo de Tommi Makkinen, chegando a estar en terceiro lugar da súa categoría (N4), cando sufriu un accidente que imposibilitou a conclusión da proba.
En 2011, Räikkönen disputou a temporada do WRC con seu propio equipo, o ICE 1 Racing, pilotando un Citröen DS3 WRC. Completou o Rally de Suecia na oitava posición e non disputou o Rally de México. Na secuencia, terminou sétimo no Rally de Portugal e en sexto no Rally de Xordania, deixando de disputar o Rally de Sardeña.
NASCAR
En 2 de abril de 2011 o finés asinou un acordo co equipo de Kyle Busch para disputar parte da tempada 2011 da NASCAR Truck Series, que é o terceiro campionato en importancia na NASCAR. Na súa estrea, Räikkönen terminou a proba de Charlotte na décima-quinta posición.
Retorno á Fórmula 1
En novembro de 2011, anunciouse o retorno de Kimi á Fórmula 1, coa confirmación da súa contratación por Lotus-Renault.
O 10 de novembro de 2013, logo de coñecerse que o equipo non lle pagara o seu salario, confirmouse que o piloto finlandés non competiría nas dúas últimas probas debido a que se ía operar das costas.
Justs Sirmais
Biografía
Sirmais naceu o 6 de febreiro de 1995 en Kekeva, Letonia. Estudou no Instituto Estatal de Riga núm. 1.
O 31 de xaneiro de 2016, Sirmais foi anunciado como un dos doce cantantes da segunda tempada do Supernova, o show que usa Letonia para elixir o seu representante para o Festival de Eurovisión. El competiu coa súa canción "Heartbeat", escrita pola cantante representante de Letonia do Festival de Eurovisión 2015, Aminata. Na primeira convocatoria o 7 de febreiro, Sirmais gañou co 40% do televoto. El competiu na semi-final o 21 de febreiro e conseguiu chegar á final. O 28 de febreiro, gañou a final nacional e foi escollido para representar ao seu país no Festival de Eurovisión 2016 en Estocolmo, Suecia.
Iolanda Díaz Gallego
Iolanda Díaz Gallego, nada en Sarria en 1934, é unha activa colaboradora nas distintas actividades desenvolvidas pola emigración galega no Uruguai e Cataluña.
Traxectoria
Logo de estudar na Coruña Peritaxe Mercantil, rematando en 1952, ó ano seguinte trasladouse coa súa nai e irmáns a Montevideo, onde comezou a traballar no Banco de Galicia do que foi secretaria xeral. Na capital uruguaia mantivo unha estreita relación co colectivo de emigrantes e exiliados, colaborou na publicación da Historia de Galicia de Ramón Otero Pedrayo e participou na emisión radial Sempre en Galicia durante 20 anos. Foi unha das fundadoras do Teatro Popular Galego de Montevideo e do Patronato da Cultura Galega de Montevideo. En 1976 estabeleceuse coa súa familia en Barcelona. Alí participou na creación da Asociación O Penedo e colaborou entre 1973 e 1981 no programa A Nosa Galicia de Radio Miramar e na Radio Galega.
Kimi Räikkönen
Retorno á Fórmula 1
A tempada marcou o seu retorno a  Ferrari, defendendo os cores do equipo de Maranello xunto a Fernando Alonso. Na súa carreira na máxima categoría do automobilismo, o finlandés obtivo 21 vitorias, destacando catro no Gran Premio de Bélxica, e 102 podios. Alcanzou a súa primeira vitoria na segunda era como piloto da Scuderia Ferrari no Gran Premio dos Estados Unidos de 2018, tras 113 carreiras sen subirse ao alto do podio, desde o Gran Premio de Australia de 2013 con Lotus. Durante a tempada 2020 alcanzou os récords de piloto con maior cantidade de Grandes Premios disputados e comezados.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Aero High
Características
En total lanzáronse doce Aero High, todos en misións de aeronomía (en particular, o estudo da quimioluminiscencia na atmosfera) desde o polígono de lanzamento de Woomera, en Australia, cinco deles errados. O primeiro foi lanzado o 1 de xullo de 1964 e o último o 1 de xaneiro de 1972.
Aero High foi substituído como foguete sonda polo Corella.
Sona Jobarteh
Sona Jobarteh, nada en 1983 en Londres, é unha vocalista, instrumentista e compositora gambiana e británica. Medrou no seo dunha das cinco principais familias griot de África Occidental que tocan a kora, das que é a primeira muller recoñecida que toca este instrumento de xeito profesional. É neta do mestre griot Amadu Bansang Jobarteh, curmá de Toumani Diabaté e irmá de Tunde Jegede, todos eles coñecidos instrumentistas de kora. En agosto de 2017 deu un concerto na cuarta edición do Noia Harp Fest, no concello de Noia.
Foxado
O topónimo galego Foxado pode referirse a:
Matt Bonner
Matthew Robert "Matt" Bonner, popularmente coñecido como The Red Mamba, nado o 5 de abril de 1980 en Concord, Nova Hampshire, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto. Gañou dous títulos de campión en 2007 e 2014 cos San Antonio Spurs. Bonner xogou a nivel universitario nos Florida Gators, sendo seleccionado no Draft da NBA de 2003 polos Chicago Bulls no posto 45. Cunha altura de 2,08 metros xoga na posición ala-pivote.
Universidade
Entrou en 1999 a formar parte da Universidade de Florida, onde nos seus catro anos de carreira fixo medias de 12,4 puntos e 5,9 rebotes por partido, e acabou sendo o xogador que máis partidos disputou con ese equipo (131), facendo 19 dobres-dobres. Obtivo varios premios e recoñecementos na súa conferencia, e terminou graduándose en Administración de Empresas cunhas notas raiando a perfección.
Profesional
Foi elixido o posto 16 da segunda rolda do Draft da NBA de 2003 polos Chicago Bulls, que inmediatamente o traspasaron aos Toronto Raptors. Antes da súa incorporación á NBA pasou un ano en Messina, na Liga italiana, onde sufriu un proceso de salmonella que case lle custa a vida. A pesar diso terminou a tempada facendo unha media de 19,2 puntos e 9,3 rebotes por partido.
En 2004 incorporouse aos Raptors, onde pasou dúas tempadas de suplente, facendo unha media de 7,3 puntos e 3,6 rebotes en apenas 20 minutos por partido. Na súa última tempada no Canadá terminou en décimo cuarta posición entre os mellores tiradores de 3 puntos da liga. En 2006 foi traspasado aos San Antonio Spurs, equipo no que milita na actualidade. Ao termo da temporada 2010-11, foi líder da liga en porcentaxe de tiros de tres cun 45,7%. Desde que chegou, o equipo conseguiu dous Campionatos da NBA: en 2007 fronte a Cleveland Cavaliers e en 2014 fronte a Miami Heat.
Outros datos
O seu alcume "The Red Mamba", foille outugardo por Kobe Bryant mediante a rede social Twitter. Os seus fans, durante o concurso de triplas do All-Star de Houston de 2013, deseñáronlle unha camisola co dorsal 15 que tiña escrito dito alcume.
Papo da perna
O papo da perna, barriga da perna ou polpa é unha proeminencia muscular, situada na face posterosuperior da perna, formada principalmente polos músculos gastrocnemio e sóleo. É innervado polo nervio tibial. A barriga da perna é avultada, moi carnosa, xa que está formada polo tríceps sural que reúne tres músculos: os dous músculos gastrocnemios -interno e externo- e o sóleo.
Hilaria Mukapuli
Traxectoria
Nacida en Lüderitz, estudou na Diaz Primary School (Lüderitz), na Olunho Secondary School e na Nangolo Secondary School (todos estes nomes cambiaron desde entón). En 1983 trasladouse a vivir á rexión norteña de Oshana, regresando posteriormente á súa cidade natal.
En Lüderitz comezou a súa su carreira profesional traballando como procesadora de peixe na factoría NovaNam, empresa filial de Nueva Pescanova.
É administradora da súa empresa familiar, asesora comunitaria e realizadora de tests rápidos do VIH para o Ministerio de Saúde, e traballadora social comunitaria para unha ONG onde ofrece apoio e asesoramento psicolóxico a moitas persoas, como nais VIH positivas, ademais de pagar as taxas escolares para nenos vulnerábeis.
Mukapuli foi elixida como conselleira do Concello de Lüderitz en 2010 e, en 2013, foi elixida coordinadora do partido SWAPO do distrito de Lüderitz, cargo que segue a desempeñar o día de hoxe. En 2015 foi elixida alcaldesa de Lüderitz, sucedendo a Suzan Ndjaleka. Calvin Mwiya, conselleiro de SWAPO, foi reelixido como presidente do comité de xestión, mentres que Shipola Shihepo e Johannes Abraham, ambos do SWAPO, foron reelixidos como membros do comité de xestión. Willem Gumede, de SWAPO, e Elizabeth Wilskut, da Alianza Democrática Turnhalle (hoxe Movemento Popular Democrático), foron reelixidos como membros ordinarios do consello.
Hilaria Mukapuli declarou, ao ser elixida alcaldesa, que os meus obxectivos principais son a vivenda accesíbel para todos e a industrialización da nosa pequena cidade costeira, mellorar o saneamento para os asentamentos informais, e traballar cara a un ambiente sustentábel; ademais, dixo que quería incrementar o número de investimentos locais e internacionais na cidade.
Mukapuli prometeu traballar continuamente xunto cos outros conselleiros, e instou aos residentes de Lüderitz a abrazar os avances ou os logros que o consello alcanzou ao longo dos anos, a pesar dos recortes orzamentarios que afectaron á implantación de certos proxectos. "Independentemente dos retos do día a día, debemos, segundo a lei das autoridades locais, continuar creando un ambiente propicio para os residentes, visitantes e potenciais investidores para que poidamos desenvolver a nosa cidade colectivamente", dixo Mukapuli. En 2018 foi reelixida como alcaldesa.
Arenillas
Arenillas é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 30 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 30,39 km².
Iñaki Martínez Antelo
Iñaki Martínez Antelo, nado en Santiago de Compostela en 1969, foi o director do Museo de Arte Contemporánea de Vigo dende o 18 de novembro de 2005 ata finais de 2017.
Traxectoria
.
Tras o seu paso polo Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela (1996-1998), foi coordinador de exposicións no Auditorio de Galicia (1998-2002) e coordinador de actividades culturais en Casa Asia, Barcelona (2002-2003). Dende o ano 2003, pouco despois da súa inauguración, desempeñou o cargo de Responsable de Exposicións do MARCO, ao que logo dirixiu entre 2005 e 2017.
É irmán do contrabaixista de jazz Xacobe Martínez Antelo.
Destrución de Isengarda
Antecedentes: a traizón de Isengarda
Así, convocou por medio de Radagast o Pardo a Gandalf o Gris, o segundo dos istari, á súa torre de Orthanc en Isengarda, co fin de coñecer o paradoiro do Anel Único e facerse con el. Cando Gandalf chegou a Orthanc, Saruman recibiuno amablemente, pero pouco despois fíxolle notar o seu anoxo porque Gandalf no lle revelou o paradoiro do Anel. Saruman proseguiu a conversa insultando a Radagast «o simple, o parvo, o estúpido», o que acabou de poñer en garda a Gandalf. Saruman continuou desvariando sobre a súa nova túnica, coa que pretendía abandonar o branco anterior para ser «Saruman o Multicolor». Cando Gandalf lle instou a que se centrara nas cuestións importantes, Saruman reveloulle o seu proxecto de apoderarse do Anel e usalo para derrocar a Sauron e facerse co poder. Gandalf negouse, créndoo tolo, polo que foi encerrado na parte superior de Orthanc.
Nese intre, Saruman ponse definitivamente ó servizo de Sauron, quen lle manda transformar Isengarda nunha fortaleza. Durante os seguintes días, miles de orcos entraron en Isengarda, cambiando notablemente a paisaxe: destruíndo tódalas árbores arredor de Orthanc, construíndo pontes entre as fosas que escavaron para forxar armas e preparar un exército para derrotar ó reino veciño de Rohan.
Xestación
Mentres toda Rohan se preparaba para a Batalla de Cornoburgo, acantonando toda a tropa dispoñible no Abismo de Helmo, os hobbits Merri e Pipin acompañan a Bárbore a un lugar do Bosque de Fangorn para facer unha reunión de Ents chamada, Cámara dos Ents. Alí decidiuse logo de tres días de deliberación, atacar Isengarda para destruír a Saruman cuxas accións molestaran moito ós ents.
Prolegómenos
Á tarde do día 2 de marzo do ano 3019 Terceira Idade do Sol uns trinta ents e un exército de cuornos diríxese a Isengarda, chegando pola noite. Bárbore e uns poucos ents dirixíronse ata a vista das portas do Val. Alí viron como un impoñente exército de orcos, medio orcos e dunlendinos saían do Val con dirección ó Abismo de Helmo. Saruman, confiado na vitoria sobre os Rohirrim deixara Isengarda con moi poucas forzas no seu interior.
Unha vez que os inimigos se afastaron, Bárbore foi ata as portas que gardaban o val fortificado e, golpeándoas fortemente chamou ó Mago Branco, solicitándolle que se rendese. Por suposto non só non recibiu resposta, senón que foi atravesado por frechas, que non lle causaron dano algún. Emitiu un prolongado hum-hom e uns doce ents acudiron a grandes trancos. Xuntos, comezaron a destruír as portas, pero non só as Grandes Portas senón moitas partes da Muralla foron destruídas polos Ents.
O combate
Comezou pois, pasada a media noite, o ataque contra a fortaleza de Saruman. Un exército de cuornos rodeaba Isengarda (á parte dos que marcharan ó Abismo de Helmo) e non deixaron saír a ningún orco con vida. Mentres tanto, os Ents destruíron toda a muralla do lado sur. Saruman quixo escapar, pero acabou encerrándose na torre.
Unha vez a salvo, Saruman puxo a funcionar as máquinas e un lume comezou a brotar por todos lados. O Ent Hayala e un centenar de cuornos arderon por completo. Isto enlouqueceu ó resto, que correron a destruír Orthanc, pero a dura roca coa que estaba feita non cedía. Bárbore, temendo polos seus, que se mancaban contra Orthanc, mandoulles parar. Despois disto, algúns espalláronse polo val e outros foron ó norte, deixando unha garda pequena en Isengarda.
Inundación
Durante todo o día 3 de marzo, non se sentiu nin pasou nada, pero pola tarde, Merri e Pipin observaron que un "bosque" de cuornos custodiaba a parte setentrional do Val; e oíron un balbordo. Os Ents estiveran taponando o río Isen e os regatos que desembocaban nel. Á noite soltaron os diques e as augas do río inundaron o val. Os lumes de Isengarda apagáronse e tódalas fendas e construcións enchéronse de auga. A tarde do día seguinte os Ents devolveron ó río ó seu curso natural.
Trala loita
Théoden, Aragorn, Gandalf, Legolas, Éomer, Gimli e vinte homes máis marcharon cara a Isengarda. Ó chegar viron os seus restos, e reencontráronse con Merri e Pipin, que vixiaban Orthanc durante a ausencia de Bárbore.
Estación de Redondela
A estación de Redondela, coñecida anteriormente como Redondela de Galicia, é unha das tres estacións de tren de Adif na cidade de Redondela, na provincia de Pontevedra. Ten servizos de longa e media distancia.