cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Paião
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Lisboa en 1983, dedicouse unicamente á música. Carlos Paião era un compositor prolífico e en 1978 tiña xa escritas máis de duascentas cancións, todas elas sen editar. En 1981 decide enviar algunhas delas ao Festival RTP da Canção, e gañouno co tema Play-Back. A canción, unha crítica divertida mais contundente, aos artistas que cantan en play-back, ficou en penúltimo lugar no Festival de Eurovisión de 1981, que se realizou nese ano en Dublín. Carlos Paião nese ano editou outro sinxelo de éxito, Pó de Arroz, e tamén Marcha do Pião das Nicas.
En 1983, cantou ao lado de Cândida Branca Flor o tema Vinho do Porto, Vinho de Portugal, que ficou en 3º lugar no Festival RTP da Canção. En 1985, concorreu e foi seleccionado no Festival Mundial de Música Popular de Toquio. A casa discográfica EMI - Valentim de Carvalho encomendoulle a Paião compor temas para outros artistas, coma o propio Herman José ( A Canção do Beijinho) ou coma Amália Rodrigues (O Senhor Extra-Terrestre, de 1982).
Bruce McLaren
Bruce Leslie McLaren, nado en Auckland o 30 de agosto de 1937 e finado en Inglaterra o 2 de xuño de 1970, foi un deseñador de coches de carreiras, piloto, enxeñeiro e inventor neozelandés.
Carlos Paião
Traxectoria
Falece cando ía a un espectáculo en Leiría nun accidente de automóbil, na antiga estrada EN1, actual IC2. Nesas datas estaba a preparar un novo álbum titulado Intervalo, que acabou por editarse en setembro dese ano. Compositor, intérprete e instrumentista, Carlos Paião produciu máis de cincocentas cancións, e foi homenaxeado en 2003 cun CD conmemorativo dos 15 anos da súa desaparición, Carlos Paião: Letra e Música - 15 anos depois (Valentim de Carvalho).
Bruce McLaren
O seu nome pervive no equipo McLaren que é un dos máis exitosos na historia do campionato da Fórmula Un, cos pilotos e coches de McLaren gañando doun total de 20 campionatos do mundo. Os coches de McLaren dominaron por completo a CanAm con 56 vitorias, un número considerable deles con el ao volante, entre 1967 e 1972 (e cinco campionatos de construtores), e gañou tres carreiras das 500 Millas de Indianápolis, así como as 24 Horas de Le Mans e as 12 Horas de Sebring.
Traxectoria
McLaren asistiu a Escola Primaria de Meadowbank. Como neno de nove anos, contraeu a síndrome de Legg-Calvé-Perthes, ou Necrose Avascular da Cabeza do Fémur na cadeira que deixou a súa perna esquerda máis curta que a dereita, que lle deixou unha leve coxeira.
Os seus pais, Les e Ruth McLaren, eran donos dunha estación de servizo e un taller en Upland Road, Remuera, Auckland. Bruce pasou todas as súas horas libres dando voltas no taller.
Les McLaren restaurou un vello Austin 7 Ulster, de 14 anos de idade, Bruce o utilizou en 1952, cando participou na súa primeira competición, unha subida. Dous anos máis tarde participou na súa primeira carreira de verdade e mostrouse como unha promesa. El cambiou o Austin por Ford 10 especial e un Austin-Healey, e logo un F2 Cooper-Climax deportivo. Inmediatamente comezou a modificalo e melloralo, a tal punto que foi subcampión na serie 1957-8 no campionato de Nova Zelandia.
Andaina como piloto
A súa actuación no Gran Premio de Nova Zelandia en 1958 foi sinalada polo gran piloto australiano Jack Brabham (que máis tarde invitaría a McLaren a pilotar para el). Debido ao seu evidente potencial a organización do New Zealand International Grand Prix elixiuno como seu "piloto en Europa" plan deseñado para dar a un piloto neozelandés prometedor todo un ano de experiencia cos mellores do mundo. McLaren foi o primeiro gañador, que sería seguido por outros máis adiante, incluíndo a Denny Hulme.
McLaren foi a Cooper e quedou sete anos. Competiu en F2 e inscribiuse no Gran Premio de Alemaña en Nürburgring no que os coches de F1 e F2 competiron xuntos. Asombrou ao mundo do motor ao quedar primeiro na F2 e quinto na xeral, cos mellores pilotos do mundo.
McLaren uniuse á fábrica do equipo Cooper de F1 xunto con Jack Brabham en 1959 e gañou o Gran Premio dos Estados Unidos de 1959 á idade de 22 anos e 80 días, converténdose no gañador máis novo do GP ata ese momento. Seguiu cunha vitoria no Gran Premio da Arxentina, a primeira carreira da tempada de Fórmula Un de, e acabaría subcampión da tempada que gañou Brabham.
McLaren gañou o Gran Premio de Mónaco de 1962, terminando terceiro no campionato dese ano. Ao ano seguinte fundou Bruce McLaren Motor Racing Ltd, que permanece no campionato de Fórmula Un simplemente como equipo McLaren. McLaren seguiu a correr e gañar en Cooper (incluíndo o Gran Premio de Nova Zelandia de 1964).
McLaren deixou Cooper ao final de 1965, e anunciou o seu propio equipo de carreiras de GP, co co-piloto e compañeiro neozelandés Chris Amon. Amon deixouno en 1967 para pilotar para Ferrari. En, McLaren estivo acompañado por outro colega neozelandés Denny Hulme, quen se converteu en campión do mundo en con Brabham. McLaren acadou o seu cuarto triunfo da súa carreira correndo co seu propio monopraza McLaren en Spa en, logrando o equipo a primeira vitoria nun Gran Premio. Hulme gañou dúas veces co McLaren-Ford. O campionato de tamén foi un éxito, con McLaren terminando terceiro na clasificación a pesar de non lograr ningunha vitoria. En homenaxe á súa terra natal, os coches de McLaren presentaron o logotipo "speedy Kiwi".
Can-Am Series
Foi nas carreiras de autos deportivos de velocidade onde se demostrou o estilo de deseño de McLaren, e demostrou o enxeño de forma gráfica. Cando o Can-Am comezou a ser moi popular entre os afeccionados do Canadá e dos Estados Unidos de América, os novos coches de McLaren terminaron segundos en dúas ocasións, e o terceiros noutras dúas ocasións, en seis carreiras.
En 1967 gañaron cinco de seis carreiras e en 1968, catro de seis. Os McLaren ao ano seguinte resultaron inmellorables, gañando 11 de 11 carreiras. En dúas carreiras, terminaron 1º-2º-3º. (McLaren, Hulme e Mark Donohue).
En 1966 el e o seu copiloto Chris Amon gañaron a prestixiosa carreira das 24 Horas de Le Mans nun Ford GT40.
Carreira como construtor
Bruce era un piloto competitivo, pero de moitos aspectos o seu legado, o McLaren Racing Team, é un testemuño das súas habilidades como, analista, enxeñeiro e director que contribuíron moito ao éxito dos coches que levaban o seu nome. Cando Bruce estaba probando os primeiros coches deportivos de McLaren, ao saír dos pits decatouse de que o tapón do deposito de combustible estaba axitándose cara arriba e cara abaixo mentres conducía. O pensamento aerodinámico do momento era que debería ser premido máis firmemente no seu lugar cando a velocidade do coche aumentaba. No seu lugar, rebotaba máis vigorosamente cando aumenta a velocidade. Ao instante a súa frustración polo descoido cambiou e tivo unha visión. Ao deterse nos pits saltou do coche, correu cara a unha caixa de ferramentas mecánicas, agarrou un par de tesoiras e empezou a cortar a carrocería detrás do radiador. Subiu de novo no coche e de inmediato comezou a facer tempos de volta máis rápidos que antes.
Máis tarde, explicou, Eu fun o primeiro enfadado porque o tapón de enchido non fora ben pechadoa, pero logo empecei a preguntarme por que non estaba sendo premido polo fluxo de aire. A única resposta foi que tiña que haber unha fonte de presión de aire maior baixo del que sobre o mesmo. A partir dese período chegaron os "narices" que foron unha característica clave do deseño de McLaren, incluso no McLaren F1 de estrada, desde ese día.
Bruce McLaren, sinalou que os coches do seu equipo eran lixeiramente menos innovadores que os Coches Chaparral do piloto rival/deseñador Jim Hall, pero a súa fiabilidade foi recompensado con vitorias nas carreiras e no campionato. Moito tempo logo da súa morte esta cultura impúxose e cando Ron Dennis comprou o equipo viuse reforzada polas leccións aprendidas na súa carreira como mecánico de carreiras.
Morte
Bruce McLaren morreu aos 32 anos, cando o seu coche de Can-Am estrelouse na recta Lavant xusto antes da curva Woodcote no Circuíto de Goodwood en Inglaterra o 2 de xuño de 1970. El estaba pondo a proba o seu novo M8D cando a carrocería fallou a gran velocidade. A perda de carga aerodinámica desestabilizou o coche, que trompeou, saíu da pista e chocou contra un bunker.
Eoin Young sinalou que Bruce McLaren escritbira virtualmente o seu propio epitafio no seu libro de 1964 Desde o Cockpit. Ao referirse á morte do seu compañeiro de equipo Timmy Mayer, McLaren escribira:
"Por facer algo así é polo que vale a pena morrer no intento de facelo mellor pero non se pode ser temerario. Sería perder o tempo non facer nada coas habilidades dun, pois sinto que a vida mídese no rendemento, non soamente en anos."
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. * McLaren non puido puntuar no Gran Premio de Alemaña de 1958 porque pilotaba un coche de Fórmula 2.
Resultados nas carreiras Non de campionato
(Chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Bibliografía
Unha lista de volumes adicionais pódese ver en https://web.archive.org/web/20120407121424/http://www.bruce-mclaren.com/about-bruce-mclaren/historical-books.html.
Aida Valiño
Aida Valiño Gómez, nada en Castroverde o 23 de xuño de 1987, é unha triatleta galega.
Traxectoria
Comezou practicando natación, pasando a competir en tríatlon aos 14 anos. En 2003 ingresou no Centro Galego de Tecnificación Deportiva de Pontevedra e ese mesmo ano participou, en categoría xuvenil, no Campionato de Europa de tríatlon na cidade húngara de Győr, onde quedou quinta na proba de remudas formando equipo con Saleta Castro e Lara del Valle, resultado que mellorou ao ano seguinte en Italia, quedando cuarta con del Valle e Lucía Esquerdeiro. O 19 de abril de 2006 presentouse o equipamento coas cores de Galicia co que competirían na Copa de Europa en Estoril e Alexandroupolis (Grecia) os triatletas galegos Aída Valiño, Javier Gómez Noya, Alberto Trillo, Saleta Castro e David Castro. Valiño rematou 15ª na categoría absoluta en Estoril e 10ª en Alexandroupolis. Ese ano venceu a travesía a nado da Ría de Vigo.
Saint-Brice-en-Coglès
Saint-Brice-en-Coglès (en Sant-Brizh-Gougleiz) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Aida Valiño
Traxectoria
No 2007 quedou sexta no Campionato de Europa sub-23 celebrado en Kuopio, Finlandia. Ao ano seguinte logrou dúas medallas de prata no Campionato de Europa de Dúatlon celebrado en Serres, Grecia, unha delas na categoría sub-23 e a outra na proba de remudas xunto a Beatriz Jiménez e Helena Herrero. Ademais disputou en Vancouver o Campionato do mundo de tríatlon 2008 na categoría sub-23, rematando en 12ª posición, e quedou quinta nunha proba da Copa de Europa disputada en Karlovy Vary (República Checa). En 2010 disputou dúas probas das Series Mundiais de tríatlon, incluída a Gran Final de Budapest, así como o Campionato Mundial de Tríatlon de Velocidade en Lausana, onde rematou 30ª. Tamén en Lausana ao día seguinte participou co equipo español no mundial de remudas mixtas, acabando en 13ª posición.
En 2011 quedou subcampeoa de España en tríatlon cros, tras quedar segunda na proba celebrada en Caspe. En 2012 proclamouse subcampioa de España de tríatlon en distancia sprint e ao ano seguinte campioa de España de ácuatlon e campioa galega de tríatlon. En xuño de 2014 conseguiu o título de campioa de España de tríatlon en media distancia nunha proba celebrada na Serra de Guadarrama, na que o vencedor masculino foi a súa parella, o tudense Gustavo Rodríguez. Unha semana despois foi atropelada por unha furgoneta en Oia xunto a outros ciclistas cos que adestraba. Sufriu un pneumotórax e a fractura dun cóbado, do tabique nasal e dunha clavícula.
Tras varios meses de recuperación volveu á competición en abril de 2015 no Tríatlon de Elche, onde logrou a vitoria. Con todo, só uns días despois sufriu un novo atropelo cando adestraba en Salcedo, Pontevedra. Tras o accidente deixou de competir ata 2019, cando participou no Tríatlon de Cambados, quedando segunda. En outubro de 2020 venceu en Caminha o Campionato Ibérico de tríatlon de media distancia.
Vida persoal
Fóra do deporte traballa como enfermeira. A súa parella é o tamén triatleta Gustavo Rodríguez, co que ten dúas fillas.
DJ Sammy
Samuel Bouriah, nado en Mallorca o 19 de outubro de 1969, máis coñecido polo seu pseudónimo profesional DJ Sammy, é un DJ de música electrónica e dance.
Pobo powhatan
Os powhatan son un pobo indíxena do estado de Virxinia. Os powhatan tamén eran coñecidos como algonquinos de Virxinia, xa que a lingua powhatan era unha algonquina tamén coñecida como algonquino de Virxinia. Estímase que entre 14 000 e 21 000 powhatan vivían no leste de Virxinia cando os ingleses colonizaron Jamestown en 1607.
DJ Sammy
Traxectoria
Iniciou a súa carreira como DJ en 1984 e ese mesmo ano estudou música en Palma de Mallorca. DJ Sammy empezou traballando na Cadena Top, a estación oficial de música electrónica en Mallorca. En 1991 xuntouse coa cantante neerlandesa Marie José van der Kolk, quen adoptou o pseudónimo de Carisma e así converteuse no DJ residente do club nocturno chamado Joy Palace en El Arenal.
Pobo powhatan
A finais do século XVI e comezos do XVII, un mamanatowick (xefe tribal) chamado Wahunsunacawh creou unha poderosa organización que abranguían máis de 30 pobos tributarios, e cuxo territorio ocupaba máis que o leste de Virxinia. Esa área era chamada Tsenacommacah ("terra densamente poboada"). Wahunsunacawh foi coñecido polos ingleses como "Xefe Powhatan". Cada unha das tribos dentro desta organización contaba co seu propio weroance (líder, comandante), mais pagaban tributo ós powhatan.
A Acea, Serres, Muros
A Acea é un lugar da parroquia de Serres no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 208 habitantes (94 homes e 114 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo "Acea" é o árabe as-saniya, que é un muíño de auga destinado a moer fariña.
Kiabi
Kiabi é un grupo francés de distribución de produtos de moda creado en 1978 para Roncq por Patrick Mulliez. Operando no sector das grandes superficies téxtiles, Kiabi é un dos líderes da industria.
O seu concepto de "moda a prezos baixos" baséase nos produtos dispoñibles para toda a familia.
Kiabi tiña 394 tendas en todo o mundo en xuño de 2010, incluíndo 310 en Francia, 61 en España, 18 en Italia e catro no Dom-Tom. As primeiras tendas en réxime de franquía puxéronse en marcha no 2005.
Inlandsis da Antártida
miniatura|Imaxe satélite composta do continente antártico. miniatura|Tendencias de temperatura da superficie antártica entre 1981 e 2007, sobre a base de observacións termais [[Radiación infravermella|infravermellas dunha serie de sensores de satélite NOAA. A temperatura de superficie non necesariamente reflicte a temperatura do aire. ]] A cuberta de xeo ou inlandsis antártico é parte dun dos dous casquetes polares (ou calotas polares) da Terra. Cobre preto do 98 % do continente antártico e é a masa singular de xeo máis grande da Terra, con arredor de 14 millóns de km² e contén 30 millóns de km³ de xeo. Supón máis do 90% do volume total de xeo glaciar da Terra, en comparación co 8% que representa o inlandsis de Groenlandia, no hemisferio norte. A súa antigüidade é de 33.6 millóns de anos.
Este manto de xeo da Antártida acada grosores superiores ós 4 km, situándose o leito de rocha nalgúns puntos a uns 2 km baixo o nivel do mar. En moitos puntos da costa antártica o manto de xeo continúase con grandes masas de xeo parcialmente flotante unidas a terra chamadas plataformas de xeo, a maior das cales é a plataforma de xeo de Ross, cunha superficie aproximada de 500.000 km² e uns 70 m de altitude media. Ditas plataformas representan fraccións do inlandsis empurradas ao mar. O manto de xeo antártico móvese cara ao exterior a unha taxa estimada de entre 25 e 50 metros por ano, podendo acadar os 1000 metros ao ano ou máis no caso das plataformas de xeo das costas.
Furco, Furco, Carballedo
Furco é un lugar da parroquia de Furco no concello de Carballedo, na comarca de Chantada. En 2016 tiña 45 habitantes, 24 mulleres e 21 homes, segundo o INE.
Patrimonio
A igrexa, situada no lugar de Furco, data do século XVIII. A Reitoral –priorado de San Gregorio de Furco é do século XVIII con muros de granito. Destaca o escudo de Oseira no lintel da porta principa porque foi priorado de Oseira. .
Criteria
Criteria é unha banda de indie rock estadounidense procedente de Omaha, Nebrasca. Formouse en 2003 cando o ex-membro de Cursive Steve Pedersen regresou á súa cidade natal tras graduarse na Duke University School of Law. Steve pasou seis meses no sotano dun amigo onde compuxo os dez temas do álbum de estrea do seu novo proxecto. Para completar o grupo recrutou a algúns vellos amigos: A.J. Mogis (de Presto! Recording Studios e Lullaby for the Working Class) no baixo, Aaron Druery na guitarra, e Mike Sweeney (de Beep Beep) na batería. O seu primeiro disco, En Garde, foi publicado en 2003 a través de Initial Records, selo da súa anterior banda.
Steve Pedersen conseguiu un traballo como avogado, o que complicou á banda saír de xira para promocionar o seu disco. Initial Records entrou en bancarrota uns cinco anos despois e deixou a Criteria sen selo. Saddle Creek Records aceptounos e realizou tres edicións da banda en 2005: unha reedición de En Garde, o seu novo sinxelo "Prevent the World", e o seu segundo traballo When We Break. Despois de ser contratados por Saddle Creek, Pedersen deixou o seu traballo para dedicarse a tempo completo á música.
Tras dous anos de intensa xira despois de editar When We Break, os membros da banda foron facendo as súas vidas fóra da música. Durante 2007 e 2008 Criteria estivo case desaparecida e posteriorente continuou tocando esporadicamente. A partir de 2013 a actividade da banda fíxose máis intensa e comezarían a escribir o que será o seu terceiro traballo, aínda non editado.
A festa no faiado
Edicións
Existen versións traducidas ao aranés, ao catalán, ao castelán e ao éuscaro. Unha edición de 2007, tamén de Galaxia, leva ilustracións de Irene Fra.
Sinopse
Uxía é unha boneca abandonada no faiado. Un día aparece alí un gato da rúa e Uxía ensínalle a xogar. A boneca e o gato fanse amigos e organizan unha festa no faiado á que convidan a outros animais. Cada un dos animais leva algo á festa e todos xuntos divírtense moito. Uxía e o gato deciden celebrar unha festa todos os domingos, que é cando os donos da casa non están.
Parda alpina
miniatura A parda alpina (Braunvieh) é unha raza de vaca doméstica autóctona dos Alpes suízos e presente en varias subrazas por toda a zona alpina. Así é denominada como Braunvieh en alemán (en galego traducido por "vaca moura") ou Bruna alpina vecchia ceppo, en italiano. Orixinariamente era unha raza de tripla aptitude, usada para a produción de leite, carne e traballo; as vacas pardas alpinas modernas dedícanse maioritariamente á produción láctea. É a raza da cal proveñen as actuais razas suízas Brown Brown e American Brown.
Eduardo Martínez Palleiro
Eduardo Martínez Palleiro, nado en Arteixo en 1899 e finado no mesmo concello o 22 de febreiro de 1981, foi un político galego.
Parda alpina
Historia
A pardo alpina derívase das vacas de cor marrón agrisada criadas dende a Idade Media no cantón de Schwyz (Suíza central). Documentos de finais do século XIV no mosteiro de Einsiedeln documentan a exportación deste gando a Vorarlberg, agora parte de Austria. O primeiro libro xenealóxico coñecido por unha raza de gando é precisamente o da pardo alpina conservado na abadía de Einsiedeln de 1775 a 1782. Unha descrición de 1795 do gando de Schwyz defíneo como o máis grande e o mellor do país.
Eduardo Martínez Palleiro
Traxectoria
Na II República foi elixido alcalde de Arteixo a principios de marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado na Coruña por rebelión e condenado a prisión.
Parda alpina
Historia
A pardo alpina foi exhibida na Exposición Universal de Agricultura, Industria e Belas Artes de París (1855) e na Grande Exposición de Londres (1862).
Eduardo Martínez Palleiro
Vida persoal
Casou con Petra Castro Mañana.
Parda alpina
Historia
As vacas de Schwyz e outras dúas razas de gando pardo alpino foron recoñecidas en 1875, e en 1879 uníronse nun só libro xenealóxico co nome de Schweizerische Braunvieh. En 1897 fundouse a asociación de criadores Verbands Schweizerischer Braunviehzucht-Genossenschaften en Bünzen, no cantón de Aargau.
Entre 1967 e 1998 houbo unha reprodución cruzada substancial de Braunvieh con Brown Swiss co obxectivo de mellorar o rendemento do leite, as dimensións físicas e a conformación da ubre. En Alemaña, o que comezou como un programa de mellora converteuse nun programa de substitución e en 1994 a contribución xenética de Brown Swiss a Braunvieh alcanzou o 60%.
Historia en España
Dende o ano 1956 até a década de 1970 o Ministerio de Agricultura importou ininterrompidamente tódolos anos lotes de novillas de parda alpina, procedentes sobre todo de Suíza e Austria (aínda que tamén en menor medida de Alemaña, Francia e Italia) que foron vendidas a gandeiros da metade norte de España (Cordilleira cantábrica, Pireneos e submeseta norte).
Loxicamente adaptáronse moi ben por ser gando rústico e aproveitouse para un triplo propósito, converteuse na raza máis numerosa da metade norte e chegou a desprazar ou extinguir por absorción a maioría das variedades ou razas locais preexistentes. Hoxe e día en territorios como León ou Cataluña existen razas locais descendentes integramente de exemplares de parda alpina.
Actualidade
Hoxe día existen dous tipos de parda alpina: a parda alpina suíza, de vocación leiteira e a parda alpina orixinal, como raza mixta de carne e de leite. Os descendentes desta raza atópanse amplamente estendidos por toda a montaña leonesa, así como tamén en Palencia, Asturias e Cantabria.
En Suíza rexistráronse 216.000 femias e preto de 1.200 machos censados no libro xenealógico. No transcurso da tempada 2002/03, rexistráronse 192.011 lactacións, cunha media de produción en 300 días de 6.454 Kg, cun contido en graxa de 3,99% e 3,31% de proteína. En Suíza aínda se crían ao redor de 4.000 alpinas orixinais, que tamén están inscritas en control leiteiro.
Esta raza resulta interesante para os gandeiros pola calidade do seus ubres e das súas patas. Ademais, está estendida a nivel mundial pola súa lonxevidade, capacidade de adaptación, fertilidade e aptitudes para pastar. Posúe unha importante produción de proteína de calidade e soporta condicións difíciles de manexo. Outra virtude da parda alpina é a súa facilidade no ordeño, calidade que é apreciada a nivel global.
Actualmente a variante que foi introducida en maior escala na década de 1960 na rexión de León é coñecida como "parda de montaña".
Morfoloxía
A parda alpina é unha vaca de capa uniforme parda ou gris-parda, co nariz negro e bocibranca. Os cornos son curtos e delgados, e claros coas puntas escuras. O fociño é de cor gris lousa rodeado dun halo branco. As orellas están forradas con longos pelos brancos que lembran aos animais de peluche. O touro é máis escuro na cruz. Mide 135 a 140 cm á cruz de 600 a 700  kg
Uso
Trátase dunha vaca de aptitude leiteira. Dependendo da zona a produción oscila entre 7.200 (rexións de montaña) e 12.000 litros ao ano.
Grigorii Rasputin
Grigorii Efimovich Rasputin (en Григорий Ефимович Распутин), nado en Pokrovskoe o e finado en San Petersburgo o, foi un campesiño siberiano de grande influencia nos últimos anos da Dinastía Romanov. Tamén foi coñecido coma o monxe tolo.
Pretendía parecerse a Xesucristo e tiña fama de curandeiro mediante o rezo, razón pola que, grazas a unha amiga da tsarina chamada Anna Vyrubova, no ano 1905 foi chamado ante os tsares para que curase o seu fillo, o tsarévich Aleksei, que padecía hemofilia. O tsarévich mellorou (segundo algúns investigadores grazas á hipnose) e a Familia Imperial, especialmente a tsarina Alexandra, caeu baixo a influencia do monxe.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|200px|Pokrovskoe, preto do [[Río Tura en 1912. Rasputin recadou fondos para decorar a igrexa que foi construída cara a 1906 e destruída en 1950. ]] Grigorii Rasputin naceu na pequena aldea de Pokrovskoe, no actual distrito de Iarkovskii. Os rexistros teñen unha entrada datada o 9 de xaneiro de 1869 que di: Na aldea de Pokrovskoe, na familia campesiña de Efim Iakovlevich Rasputin, naceu un fillo, Grigorii.  Ao día seguinte foi bautizado e nomeado na honra de San Gregorio de Nisa.
Foi o quinto fillo dun total de nove, dos cales só Grigorii e a súa irmá Feodosiia sobreviviron. Nunca asistiu á escola –segundo un censo de 1897, case todos os habitantes da aldea eran analfabetos–. En Pokrovskoe, Rasputin foi visto como un estraño, rodeado de misteriosos agasallos. O pouco que se coñece sobre a súa infancia é grazas á súa filla Mariia, pero todas as súas memorias considéranse de pouca confianza.
Cixi
miniatura|dereita|300px|Fotografía da emperatriz viúva Cixi (Tseu-Hi)
A Emperatriz viúva Cixi (慈禧 Pinyin: Cíxǐ; Wade-Giles: Tz'u-hsi), nada o 29 de novembro de 1835 e finada o 15 de novembro de 1908), popularmente coñecida na China como a Emperatriz viúva do oeste (西太后), e de xeito oficial coñecida postumamente como Emperatriz Xiaoqin Xian (孝欽顯皇后), foi unha poderosa e carismática personalidade que foi a gobernante de feito da dinastía manchú Qing desde 1861 até a súa morte en 1908.
Grigorii Rasputin
Primeiros anos
O 2 de febreiro de 1887 Rasputin casou con Praskovia Fedorovna Dubrovina, e xuntos tiveron tres fillos: Dmitrii, Mariia e Varvara. En 1892 Rasputin deixou a súa aldea, a súa muller, fillos e pais. Pasou varios meses nun mosteiro en Verkhoture.
Inicio da vida relixiosa
miniatura|200px|Makarii, [[Feofan Bystrov|Feofan de Poltava e Grigorii Rasputin]] Rasputin afirmou que a visión da Nosa Señora de Kazán o levou a escoller a vida dun místico relixioso. Arredor de 1893 viaxou ao monte Atos, pero quedou profundamente desilusionado, como lle dixo a Makarii. En 1900 Rasputin identificábase como un strannik, un errante relixioso, visitando os lugares sagrados a pé, vivindo da caridade, aínda que sempre regresou á súa casa para as sementeiras e as colleitas. Habitualmente é visto como un iurodivyi ou monxe tolo, e moitas veces, de xeito erróneo, como un starets, pero o propio Rasputin nunca chegou a considerarse un deles, posto que vivían en reclusión e silencio.
En 1903, Rasputin decidiu pasar un tempo en Kíiv, a 3.000 km da súa aldea, onde visitou o Mosteiro das Covas. En Kazán, atraeu a atención do bispo e membros das clases altas. Aprendeu as Escrituras, e as súas interpretacións foron tan orixinais, que as persoas das clases sociais máis elevadas gozaban escoitándoo. Rasputin viaxou máis adiante á capital para reunirse con Xoán de Kronstadt e adquirir donativos para a construción da igrexa da súa aldea. Foi presentado a Serxio I de Moscova, o reitor da Academia Teolóxica de San Petersburgo. Pierre Gilliard escribiu que Rasputin chegou en 1905, Nelipa pensa que foi no outono de 1904, e Iliodor considera que foi en 1903, Nunha ocasión foi invitado por Milica de Montenegro e a súa irmá Anastasia de Montenegro, que estaban interesadas no misticismo persa, espiritismo e ocultismo. O, Milica presentouno ao tsar Nicolao II e á súa dona Alexandra no palacio de Petergof.
Antes do seu encontro con Rasputin, o tsar tivera que enfrontarse coa Guerra Ruso-Xaponesa, o Domingo Sanguento, a Revolución Rusa de 1905, bombas e unha folga a escala nacional dos ferrocarrís. Nunha cidade sen electricidade, o Emperador e Autócrata de Todas as Rusias viuse obrigado por Sergei Witte a asinar o Manifesto de Outubro, polo que se establecía a Duma Imperial e renunciar a parte do seu poder autocrático.
Chegada á Corte Imperial
miniatura|200px|200px|Rasputin e os seus fillos En outubro de 1906, por petición do tsar, Rasputin visitou a ferida filla do Primeiro Ministro Petr Stolypin. Unhas poucas semanas antes, 29 persoas foran asasinadas nun atentado, no que dous fillos de Stolypin resultaran danados.
O 15 de decembro dese ano:
O 9 de outubro de 1912, Aleksei recibiu a extremaunción durante outra grave crise. Os Romanov estaban pasando uns días no seu palacio de Białowieża, e marcharon a Spala (Polonia). Durante un paseo no bosque, os bruscos movementos da carruaxe provocaron un hematoma interno no tsarévich. Alexandra apenas separábase do seu lado e desesperada acudiu a súa dama de compaña, Anna Vyrubova para que conseguira a axuda do curandeiro Rasputin, naqueles momentos caído en desgraza. Rasputin respondeu cun telegrama profético: ''O pequeno non finará. Non deixe que os doutores o molesten moito''. A temperatura do tsarévich descendeu e o hematoma desapareceu, pero o neno tardou case un ano en recuperarse por completo.
O médico da corte, o doutor Evgenii Botkin consideraba a Rasputin como un charlatán e que os seus poderes proviñan do uso da hipnose, pero Rasputin non se interesou por esta práctica antes de 1913. Varios inimigos de Rasputin chegaron a suxerir que este drogaba en segredo a Aleksei con herbas medicinais do Tíbet.
Relación coa Familia Imperial
miniatura|200px|dereita|Alexandra Fedorovna cos seus fillos, Rasputin e a enfermeira Mariia Ivanovna, quen máis tarde afirmaría que fora violada por Rasputin. A tsarina Alexandra confiaba nos consellos de Grigorii Rasputin, e deu crédito ás súas oracións despois de que axudaran a aliviar as dores de Aleksei en numerosas ocasións. As grandes duquesas e o tsarévich foron criados para ver a Rasputin como o noso amigo e confidente. No outono de 1907 a gran duquesa Olga Aleksandrovna Romanova, foi levada polo tsar ata a habitación dos nenos para que coñecese o monxe. A gran duquesa recordaba máis adiante:
A complicidade de Rasputin cos nenos facíase patente en moitas das mensaxes que lles enviaba. En febreiro de 1909 escribiulles un telegrama no que lles aconsellaba:
Pouco despois a tsarina despediu a Tiutcheva.
Tiutcheva informou do que vía o resto de membros da familia imperial. Mentres que as visitas de Rasputin ás nenas eran consideradas polo monxe como algo completamente inocente na natureza, o resto da familia estaba escandalizada. Tiutcheva explicoulle á irmá de Nicolao, a gran duquesa Xenia, que Rasputin visitaba as nenas, falaba con elas mentres se preparaban para ir durmir e as abrazaba e acariciaba. Tiutcheva dicía que as nenas foran instruídas para non falar do monxe na súa presenza e para ocultar as súas visitas ás súas habitacións. O 15 de marzo de 1910 Xenia escribiu que non podía entender:
Na primavera de 1910 María Ivanovna Vishniakova, unha doncela real, denunciou que Rasputin a violara. Vishniakova dixo que a tsarina se negou a crela e que insistiu en que «todo o que Rasputin fai é santo». A gran duquesa Olga Aleksandrovna declarou que as acusacións de Vishniakova foron inmediatamente investigadas, porén «sorprenderon a moza na cama cun cosaco da Garda Imperial». Impediron a Vishniakova acercarse a Rasputin e en 1913 foi despedida.
miniatura|Caricatura de Rasputín controlando aos tsares de Rusia Os rumores continuaron, ata o punto que se dicía que Rasputin non só seducira a tsarina, senón tamén as catro grandes duquesas. Estes rumores aumentaron cando o propio Rasputin divulgou as cartas que a tsarina e as súas fillas lle enviaban: A estas revelacións seguiron a circulación duns debuxos pornográficos que representaban a Rasputin mantendo relacións sexuais coa tsarina, as súas catro fillas e Ana Vyrubova. A raíz do escándalo o tsar, a pesar da forte oposición da súa esposa, ordenou a Rasputin que abandonase San Petersburgo por un tempo, co que este marchou de peregrino a Palestina. A pesar dos rumores, a unión entre a familia imperial e o monxe continuou ata o asasinato deste o.
Primeira guerra mundial
Pouco despois do estoupido da primeira guerra mundial, Rasputin declarouse en contra de que Rusia fora á guerra contra Alemaña. Rogoulle ao Tsar que fixera todo o que estivera nas súas mans para evitar a guerra. Desde o hospital, Rasputin enviou varios telegramas á Corte, expresando os seus medos polo futuro do país:
Durante a Crise de Xullo, Nicolao II ordenou a mobilización xeral para apoiar o Reino de Serbia. Esperaba que Alemaña xamais atacaría Rusia, Francia e Inglaterra ao mesmo tempo. Porén, Alemaña declarou a guerra a Rusia, comezando así a guerra. Rusia esperaba que a guerra durase até o Nadal, pero despois dun ano a situación volveuse insostible. O tsar tomou o control do exército o 23 de agosto de 1915, decisión que, en gran medida, estivo instigada pola tsarina e Rasputín. Alexandra quedou así ao cargo do goberno. A intervención de Rasputin na política do país, que até entón fora esporádica, aumentou até o punto de que Alexandra se limitaba a enviarlle ao seu marido as decisións de Rasputin para que as aprobase.
Primeiro intento de asasinato
A pesar de gozar do favor da emperatriz, Rasputin comezou a ser visto como un perigo para o país. Segundo Pavel Miliukov, en maio de 1914, Rasputin xa era unha persoa influente na política rusa.
O unha campesiña chamada Khionia Guseva intentou asasinalo cando o monxe estaba de visita na súa aldea. Rasputin saíra da súa casa para responder un telegrama    cando a muller se lanzou sobre el e lle cravou un coitelo no estómago. Rasputin quedou seriamente danado e durante un tempo non estivo claro se sobreviviría ao atentado. Despois de que un médico local lle practicara unha cirurxía de emerxencia na súa casa e pasar un tempo no hospital de Tiumen, Rasputin recuperouse do ataque.
Guseva era seguidora de Iliodor, un antigo monxe que apoiara a Rasputin antes de denunciar as súas escapadas sexuais e auto-engrandecemento en decembro de 1911. Conservador radical e antisemita, Iliodor formou parte do grupo de persoas notables que trataran de quebrar a relación entre a familia real e Rasputin en 1911. Cando o seu intento fracasou, Iliodor foi exiliado de San Petersburgo. Guseva afirmou que actuara soa, logo de ler sobre Rasputin nos xornais e crer que era un "falso profeta e incluso o anticristo". Tanto a policía como Rasputin, creron que Iliodor xogou algún papel na intentouna de acabar coa súa vida. Iliodor deixou o país antes de que puidera ser investigado, e Guseva foi declarada inocente das súas accións debido á súa loucura.
Asasinato
Iusupov, Purishkevich e o Gran Duque Demetrio decidiron atraer a Rasputin ao palacio de Iusupov coa escusa de que se reuniría coa esposa deste, a Gran Duquesa Irina Aleksandrovna, sobriña do tsar. Así, a pesar de recibir unha advertencia do perigo o mesmo 16 de decembro, Rasputin presentouse no palacio pouco despois da medianoite. Iusupov fíxoo esperar pola Gran Duquesa mentres esta supostamente atendía outros invitados, nunha estancia do soto onde lle serviron viño e uns pasteis envelenados con cianuro. Exasperado porque o veleno non parecía facer o efecto esperado, Iusupov disparoulle un tiro cunha pistola Browning e deuno por morto mentres se preparaba para saír a desfacerse do corpo. Porén, Rasputin sobrevivira ao disparo e Purishkevich, logo de fallar en dúas ocasións, derribouno con outros dous disparos e rematouno cun golpe na testa. Tras isto ataron o corpo e lanzárono ao río Neva, onde foi atopado o 18 de decembro.
Rasputin foi enterrado en xaneiro de 1917 xunto ao palacio de Tsarskoe Selo. Trala Revolución de Febreiro, o seu corpo foi desenterrado e queimado no bosque de Pargolovo, onde se ciscaron as súas cinzas.
Investigacións sobre a morte
Investigacións recentes sinalan que no asasinato de Rasputin estivo involucrado o servizo segredo británico, a través dun axente que residía por aquel entón en Petrogrado, chamado Oswald Rayner, baixo o mandato doutro axente chamado John Scale.
Rammstein
Rammstein é un grupo de Metal industrial alemán formado en 1994. O seu estilo musical incorpora elementos do metal industrial e a música electrónica. A banda axudou a fundar un subxénero no hard rock metal alemán que se coñeceu como NDH no seu país. As súas cancións desenvólvense case exclusivamente en alemán. Venderon ao redor de 20 millóns de copias en todo o mundo. Ao longo da súa existencia, a formación dos seis compoñentes de Rammstein mantívose sen cambios, o cantante Till Lindemann, os guitarristas Richard Z. Kruspe e Paul H. Landers, o baxista Oliver "Ollie" Riedel, o batería Christoph "Doom" Schneider e o teclista Christian "Flake" Lorenz.
A maioría das súas cancións están en alemán, pero tamén realizaron cancións enteiramente ou parcialmente noutros idiomas incluíndo o inglés, o español, o francés, e ruso. Os premiados espectáculos en vivo de Rammstein son coñecidos polos seus elementos teatrais e pirotécnicos en escena. Todo o catálogo de Rammstein esta publicado por Universal Music Group.
Historia
O núcleo de Rammstein formouse en 1994 na cidade portuaria de Schwerin Alemaña do Leste. Tomaron o seu nome da cidade de Ramstein, en cuxa base aérea ocorreu un accidente durante un espectáculo no que tres aeronaves italianas colisionaron contra o público. Para transformar o nome engadíronlle un "m"; deste xeito xurdiu Rammstein que literalmente significa "catapulta feita de pedra". Tamén "Rammstein" era unha especie de pedra decorativa que se adoitaba colocar nas casas da antiga RDA.
O seu primeiro álbum Herzeleid (1995) foi un grande éxito polos seus concertos en vivo e mantivo a súa popularidade nas carteleiras ata o lanzamento do seu segundo álbum, Sehnsucht, o cal supuxo o debut da banda fóra de Europa, en concreto en América e Asia.
Nun prazo de poucas semanas entrou nos primeiros postos de venda mundiais xunto con Prodigy, Radiohead e The Rolling Stones. Desde entón superaron as barreiras lingüísticas: o seu idioma natal consideran que é perfecto para a súa música e por iso decidiron seguilo usando. Despois iniciouse a promoción de Sehnsucht co concerto Live Aus Berlin. En 1999, foron abreconcertos de Kiss na súa xira Psycho Circus, pasando pola Arxentina, o Brasil e México. No 2001 veu "Mutter" o seu terceiro disco que tivo boa acollida. O seu tour por América comezou xunto con Slipknot e Staind.
A súa única actuación en Galicia foi en Viveiro, Lugo, no ámbito do Resurrection Fest o 7 de xullo de 2017.
Letras
miniatura|Rammstein cantando [[Mein Teil en 2013, unha das pistas de Reise, Reise. A canción esta baseada nos sucesos do caso Armin Meiwes.]]
Case todas as cancións de Rammstein están en alemán. Con todo, a banda gravou cancións en inglés, así como unha versión da canción "Stripped" (Depeche Mode). Ademais, as cancións "Amerika", "Stirb nicht vor mir/Don't Die Before I Do," e "Pussy" conteñen letras en inglés. A canción "Moskau" ("Moscova") contén un coro en ruso, e Till Lindemann ten unha canción non oficial chamada "Schtiel" (versión da canción "Штиль"("Shtil") da popular banda de heavy metal rusa "Aria" completamente en ruso. " "Te quiero puta!" está enteiramente en español, e a canción "Frühling in Paris" ten un estribillo en francés. Oliver Riedel comentou que "a lingua alemá adáptase á música heavy metal, o francés pode ser a lingua do amor, pero o alemán é a lingua da ira". Nunha entrevista con Ultimate Guitar, cando se lle preguntou se Rammstein xamais crearía unha canción totalmente en inglés, Till Lindemann declarou que "Rammstein nunca escribirá unha canción en inglés, é como pedirlle a Buda que mate un porco".
As letras da banda, cantadas por Till Lindemann, son un elemento esencial da súa música, e moldean a percepción dos fans e dun público máis amplo. Adoitan tocar tabús e temas controvertidos como o sadomasoquismo («Bestrafe Mich», «Ich tu dir weh»), o incesto («Spiel mit mir», «Wiener Blut» ou «Tier») a violación («Weißes Fleisch», «Liebe ist für alle da»), o abuso sexual por parte do clero («Halleluja»), a necrofilia («Heirate mich»), o canibalismo («Mein Teil», «Eifersucht») e os símbolos relixiosos («Asche zu Asche»). As cancións dos primeiros álbums (Herzeleid, Sehnsucht e Mutter) céntranse sobre todo no sexo e a violencia. En Reise, Reise e Rosenrot trátanse tamén outros temas relacionados coas relacións interpersonais. Nestes dous discos, Rammstein canta sobre a amizade, a soidade, a obsesión, o amor non correspondido e a superficialidade nas relacións.
Chico Novarro
Chico Novarro, aculme de Bernardo Mitnik, nado o 4 de setembro de 1933 na cidade de Santa Fe (Arxentina), é un coñecido compositor e cantante arxentino.
Rammstein
Letras
Moitas letras están influenciadas por diversas obras literarias, especialmente alemás. A canción «Dalai Lama» é unha adaptación de Der Erlkönig, de Goethe. «Hilf mir» está inspirada no poema «A tristísima historia dos mistos», do libro infantil de Heinrich Hoffmann Struwwelpeter («Pedro Melenas»). A canción «Rosenrot» baséase no poema de Goethe Heideröslein; «Du riechst so gut» podería estar inspirada no libro «O perfume» de Patrick Süskind e «Stein um Stein» no relato O barril de amontillado de Edgar Allan Poe. Do mesmo xeito, o estribillo do tema «Haifisch» é unha variación da canción de Kurt Weill «Die Moritat von Mackie Messer», cuxa letra é obra de Bertolt Brecht. Tamén varias das súas cancións están supostamente inspiradas en sucesos da vida real. Estas cancións inclúen "Rammstein" ("Desastre de Ramstein airshow")), "Mein Teil", Wiener Blut e Donaukinder. Derramamento de cianuro de Baía Mare en 2000).
Chico Novarro
Traxectoria
Cultivou estilos variados, especialmente o bolero, a balada romántica e o tango propio do seu país. Efectou así mesmo notábeis actuacións nos xéneros do jazz, o rock, a cumbia e mesmo o pop. Neste último campo da música pop integrou o elenco do Club del Clan, entre 1962 e 1964. Escribiu case seiscentas cancións, obras de teatro e música para espectáculos e cinema.
Rammstein
Membros
miniatura|Símbolo da banda Rammstein mantén a mesma formación desde a fundación, fai 23 anos, un caso case único en bandas de metal. Os membros din que se un membro fósese, ese sería o final de Rammstein. Flake di a miúdo que non é un membro formal, senón que "co-traballa" coa banda.
Lonxevidade de banda
Os membros da banda teñen proxectos paralelos nos que participan durante a inactividade de Rammstein. Kruspe lidera o grupo Emigrate, mentres que Till Lindemann comezou o seu proxecto Lindemann en 2015.
Actuacións en vivo
left|miniatura|Rammstein é coñecido polo seu uso frecuente de [[pirotecnia durante as actuacións en vivo.]] Rammstein alcanzou unha particular fama polo seu exitoso show nos escenarios, facendo un uso tan extenso da pirotecnia que os fans eventualmente acuñaron o lema "Outras bandas tocan, Rammstein quéima!" (Unha broma sobre a canción "Kings of Metal" de Manowar, que di, "outras bandas tocan, Manowar mata"). Tras un accidente no "Arena de Berlín", no que caeron algunhas pezas decorativas en chamas (27 de setembro de 1996) a banda comezou a usar profesionais para manexar a pirotecnia. Lindemann cualificouse posteriormente como pirotécnico licenciado. Pasa cancións enteiras envolto de xeito total en chamas. Sufriu múltiples queimaduras nas orellas, a cabeza e os brazos.
Os traxes da banda son apropiadamente extravagantes. Durante o tour Reise, Reise, usaron uniformes Lederhosen, corsés e uniformes de inspiración militar con stahlhelm (modelo de casco militar), mentres que durante a xira Mutter (nai) o grupo cinguiuse ao temas da portada do álbum e descendeu ao escenario dun útero xigante mentres usaba cueiros. No concerto "Völkerball", entre outros, Till cambiou traxes entre cancións, vestidos de acordo a cada un. Por exemplo, en "Mein Teil", vestiuse como un carniceiro, en "Reise, Reise", como un mariñeiro. O resto da banda usou o seu vestiario preferido, pero ningún tan estraño como os de Till. O estilo da banda para os traxes é evidente nos seus vídeos musicais, así como nas súas actuacións en vivo. No vídeo "Keine Lust", todos os membros agás Lorenz están vestidos con traxes de gordos. No vídeo "Amerika", todos os membros da banda usan traxes de astronauta. miniatura|[[Till Lindemann durante "Rammstein", coñecido por usar lanzachamas montados nun brazo dual.]] Desde o "Mutter Tour", a partir de 2001, Rammstein traballou co escenógrafo Roy Bennett, que axudou á banda no desenvolvemento do deseño dos escenarios. Con Reise, Reise Tour (2004/2005), a banda comezou a usar un escenario de dous niveis, coa metade da banda tocando no nivel inferior, e a outra metade colocada na parte superior. Neste percorrido, o nivel superior elevouse a 2 metros por encima do piso do escenario e tiña unha entrada ovalada xusto debaixo dos tambores. A ambos os dous lados do nivel superior, un ascensor especial permitía aos membros da banda acceder a ambos niveis do escenario. No Liebe ist für alle da Tour (a partir de 2009), o novo escenario aínda tiña un deseño de dous niveis. Esta vez, con todo, o nivel superior só tiña ao redor da metade da altura que na xira anterior. A entrada no escenario era posible por unha rampla hidráulica no centro do piso do escenario. En cada extremo do nivel superior colocáronse escaleiras para acceder a ambos niveis.
Esta xira incluíu non só o uso masivo de pirotecnia, senón tamén un espectáculo de iluminación masiva, como o famoso logotipo da banda como grandes lámpadas e catro enormes torres plegables, formando o pano de fondo industrial do set, capaz de facer diferentes efectos de iluminación. Segundo Kruspe, a tolemia no escenario é totalmente deliberada (o lema de Rammstein de acordo con Schneider é: "Fai o teu, ¡e esaxera!"). O obxectivo é chamar a atención da xente e divertirse ao mesmo tempo.
As súas postas en escena tamén os puxeron en problemas. Durante o seu período en América no Family Values Tour 1998, xunto a actuacións como a do rapeiro Ice Cube, Korn, Limp Bizkit e Orgy, a banda foi arrestada por indecencia. Nun dos momentos do concerto, o cantante Till Lindemann simulou un acto de sodomía co tecladista Lorenz durante a súa interpretación de "Bück dich" en Worcester, Massachusetts. Posteriormente foron arrestados e multados con 25 dólares e pasaron unha noite no cárcere. A banda intentou apelar a multa, e gastou máis en honorarios legais e honorarios xudiciais que na propia multa de 25 $.
Discografía
Ata xullo de 2017 Rammstein publicou un total de oito álbums, dous deles gravados en vivo, así como máis de vinte sinxelos. Os álbums de estudio de Rammstein son:
Anido, Serres, Muros
Anido é un lugar da parroquia de Serres no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 17 habitantes (6 homes e 11 mulleres).
GN-z11
miniatura|263x263px|Imaxe de GN-z11 GN-z11 é unha galaxia redshift, é dicir, con corremento ao vermello, (debido movemento de afastamento) atopada na constelación de Ursa Major e é actualmente a máis antiga e máis distante galaxia coñecida no universo observable. O nome GN deriva da súa localización no campo GOODS-North de galaxias.