cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Nogués
Traxectoria
Nado en Barcelona, José Nogués comezou a xogar a baloncesto nas cateogrías inferiores da Secció Esportiva Santa Eulàlia (SESE), pasando a facer parte do cadete do Club Joventut de Badalona no ano 2010. Cos cadetes xogou unha temporada na que se proclamou vencedor do Campionato de España. Posteriormente, no júnior, cos que estará dúas temporadas, gaña de novo nos dous anos o Campionato de España asó como o Torneo de L'Hospitalet e o Nike International Junior Tournament. Após finalizar a súa formación, asina co CB Prat, equipo filial do Joventut. No seu primeiro ano compite na Liga LEB Prata, onde consegue co seu equipo ser campión e acadar o ascenso á LEB Ouro. Na súa terceira temporada no Prat, a 2015−16, vai alternar a súa presenza no filial e no primeiro equipo da Liga ACB, onde vai participar en trece xogos. O seu debut na máxima categoría foi o 18 de outubro de 2015 no Pavelló Font de Sant Lluís ante o Valencia, onde conseguiu seis puntos (con dúas triplas) en trece minutos.
No verán de 2016 pasa formar parte oficialmente do primeiro equipo, ampliando o seu contrato co club verdinegro tres temporadas máis. Porén, na súa primeira temporada non vai participar en ningún xogo oficial debido a problemas de lumbalxia que o acaban por levar ao quirófano en xullo de 2017. Na seguinte temporada, Nogués volve ao terreo de xogo, renovando ademais o seu contrato até 2020. Con todo, debido á falta de minutos de xogo, en 2019 chega a un acordo co club para rescindir o seu contrato e asinar polo Leite Río Breogán da Liga LEB o 2 de agosto.
Sábado Santo
miniatura|200px|Imaxe de A Pietà de [[Miguel Anxo que representa a Xesús descendido da Cruz nos brazos da súa Nai.]] O Sábado Santo (tamén coñecido como Sábado de Gloria ou sábado longo ) é o segundo día do Triduo Pascual, que conclúe coas segundas Vésperas do Domingo de Resurrección culminando así para os cristiáns a Semana Santa. Tras conmemorar o día anterior a morte de Cristo na Cruz, espérase o momento da Resurrección. É a conmemoración de Xesús no sepulcro e o seu Descenso ao Abismo. Unha vez anoiteceu, ten lugar a principal celebración cristiá do ano: a Vixilia Pascual.
Cervo, Cervo, Cervo
Cervo é un lugar da parroquia de Cervo no concello lugués de Cervo na comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE, en 2019 tiña 477 habitantes (240 homes e 237 mulleres).
José Adolfo Veiga Paradís
José Adolfo Veiga Paradís, nado en Tui en 1885 e finado en Madrid, foi un músico e compositor galego.
Traxectoria
Nado en Tui en 1885, sobriño de Pascual Veiga, estivo vivindo en varios países de América durante varios anos. Regresou a España para dirixir a banda de Valencia de Alcántara, a banda provincial de Guadalaxara, a de Ribadavia e outras.
Escribiu obras diversas como un Himno regional gallego, Artabria, Rapsodia galega nº 1, Rapsodia portuguesa, Rapsodia astúrica, A gallegada, Terra a nosa, A Virxe do Cristal etc.
Star Trek Into Darkness
Star Trek Into Darkness é un filme estadounidense de 2013 dirixido por J. J. Abrams. O guión foi escrito por Roberto Orci, Alex Kurtzman e Damon Lindelof. É o décimo segundo título da saga Star Trek e a secuela do filme de 2009 Star Trek, sendo o segundo filme da nova serie cinematográfica. Está protagonizado por Chris Pine, que volve interpretar o Capitán James T. Kirk, xunto con Zachary Quinto, Simon Pegg, Karl Urban, Zoe Saldana, John Cho, Anton Yelchin, Bruce Greenwood e Leonard Nimoy, que tamén volven interpretar os seus papeis do filme anterior. Benedict Cumberbatch, Alice Eve e Peter Weller tamén aparecen acreditados como actores principais do filme. Foi a derradeira vez que Nimoy interpretaría a personaxe de Spock antes da súa morte no ano 2015. O argumento está ambientado no século XXIII, e Kirk e a tripulación da USS Enterprise son enviados ó planeta dos klingon para buscar un terrorista e exmembro da frota estelar, John Harrison.
Hércules de Ediciones
miniatura|Sede de Hércules de Ediciones Hércules de Ediciones é unha editorial galega creada en 1985 por Francisco Rodríguez Iglesias coa pretensión de impulsar a cultura galega desde o mundo editorial. A súa sede está na cidade da Coruña.
Actividades
A obra máis singular desta editorial é o Proxecto Galicia, ao redor do cal reúnense importantes intelectuais de Galicia (entre eles Xosé Ramón Barreiro Fernández, Fernando González Laxe, Xosé Manuel González Reboredo, Darío Villanueva Prieto, Xulio Correa Corredoira, Francisco Díaz-Fierros Viqueira, Siro López Lorenzo e, até o momento da súa morte –1996, 2003 e 2011, respectivamente–, Xosé Filgueira Valverde, Domingo García-Sabell e Francisco Javier Río Barja) e que, coas 10 series con 64 tomos editados constitúe "un empeño editorial sen precedentes en Galicia".
Melón de Abaixo, Rocas, Esgos
Melón de Abaixo é un lugar da parroquia de Rocas no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 10 mulleres.
Hércules de Ediciones
Actividades
Edita libros nos idiomas galego, castelán, portugués e inglés.
Coleccións
Proxecto Galicia (Historia; Arte; Xeografía/Cartografía; Antropoloxía; Literatura; Natureza; Ecoloxía; Dereito; Heráldica, Xenealoxía e Nobiliaria de Galicia e Economía).
Galicia para soñar, A Grande Obra dos Camiños de Santiago, Mosteiros e Conventos da Península Ibérica, Titor Hércules, As Amizades de Hércules, Os Imperdibles de Hércules e Presente Perfecto.
Dirección
En 2014 o seu cadro de persoal directivo era:
Aethelred de Mercia
Aethelred (en inglés, Æthelred pronuncia Æthelred inglés: /<span class="IPA" title="Pronunciación en AFI">ˈæθəlrɛd /; falecido despois de 704) foi rei de Mercia de 675 a 704. Era fillo de Penda de Mercia e chegou ao trono en 675, tras a morte do seu irmán Wulfhere. No primeiro ano do seu reinado invadiu Kent e as súas tropas destruíron a cidade de Rochester. En 679 derrotou ao seu cuñado Ecgfrith de Northumbria na batalla do Trent; a batalla foi importante retroceso para Northumbria e terminou coa súa participación militar nos asuntos ingleses ao sur do río Humber. Tamén devolveu permanentemente o Reino de Lindsey á posesión de Mercia. Con todo, foi incapaz de restablecer o dominio que os seus predecesores tiñan no sur de Britania.
Foi coñecido como un rei piadoso e relixioso, que fixo moitas concesións de terras á igrexa. Durante o seu reinado, Teodoro, o arcebispo de Canterbury, reorganizou a estrutura diocesana da igrexa e creou varias sedes en Mercia e Northumbria. Aethelred fixo amizade con Wilfrido, bispo de York, cando este foi expulsado da súa sede en Northumbria. Máis adiante nomeouno bispo dos Anglos medios durante o seu exilio e apoiouno durante o Concilio de Austerfield ao redor do 702, onde Wilfrido presentou o seu caso coa intención de recuperar as terras eclesiásticas das que fora privado en Northumbria.
Osthryth, a esposa de Aethelred, era filla do rei Oswiu, un dos reis northumbrios dominantes do século VII. Foi asasinada en circunstancias descoñecidas en 697. Aethelred abdicou en 704, deixando o trono ao seu sobriño Coenred, o fillo de Wulfhere. Aethelred converteuse en monxe en Bardney, un mosteiro que fundara xunto á súa esposa, e foi enterrado alí. Ceolredo, que era fillo de Aethelred (aínda que aparentemente non de Osthryth), converteuse en rei despois de Coenred; tamén é posible que tivese outro fillo chamado Ceolwald e que fose rei brevemente despois de Ceolred.
Mercia no século VII
miniatura|Os reinos de [[Gran Bretaña no século VII.]] No século VII, Inglaterra estaba case totalmente dividida en reinos gobernados polos anglosaxóns que chegaran a Gran Bretaña 200 anos antes. O reino de Mercia ocupaba o que hoxe é a rexión dos Midlands ingleses; a orixe do reino non está rexistrado, pero xenealoxías reais preservadas na Crónica anglosaxoa e na Genealogiae regum Anglorum concordan en que as casas reais eran descendentes dun fundador chamado Icel. A casa real Mercia é coñecida como os Iclingas. O primeiro rei de Mercia para o que existe información histórica definitiva é Penda de Mercia, pai de Aethelred. Os máis grandes reinos veciños incluían Northumbria cara ao norte, recentemente formado a partir da unión dos reinos de Bernicia e Deira, Anglia Oriental ao leste e Wessex, o reino dos saxóns occidentais, ao sur.
Segundo a Historia ecclesiastica gentis Anglorum, unha historia da igrexa inglesa escrita por Beda, un monxe do século VIII, houbo sete gobernantes anglosaxóns temperáns que tiñan imperium ou señorío sobre os outros reinos. O quinto destes foi Edwin de Northumbria, quen foi asasinado na batalla de Hatfield Chase por unha forza combinada que incluíu a Cadwallon, rei britano de Gwynedd, e a Penda. Pouco tempo despois da morte de Edwin, Northumbria dividiuse nos reinos de Bernicia e Deira. Antes dun ano, Oswaldo, sobriño de Edwin, deu morte a Cadwallon, volveu reunir os dous reinos e posteriormente restableceu a hexemonía de Northumbria sobre o sur de Inglaterra. En 642, Penda matou a Oswaldo na batalla de Maserfield, polo que Northumbria foi novamente dividida. Oswiu, o fillo de Oswaldo, sucedeuno no trono de Bernicia e Oswino, o fillo de Osric, no de Deira.
En 655, Oswiu derrotou e matou a Penda na batalla de Winwaed. Despois instalou a Peada, fillo de Penda, como gobernante da parte sur de Mercia e el mesmo encargouse de gobernar o norte; despois de que Peada foi asasinado en 656, Oswiu tomou o control directo de toda Mercia. Un golpe de estado en 658, librou a Mercia do señorío de Northumbria e estableceu a Wulfhere como rei. A principios dos anos 670, Wulfhere converteuse no rei máis poderoso no sur de Gran Bretaña, cunha hexemonía efectiva sobre todos os reinos anglosaxóns excepto Northumbria.
A fonte principal para este período é a historia de Beda, completada preto de 731. A pesar do seu enfoque na historia da igrexa, este traballo tamén proporciona información valiosa acerca dos primeiros reinos anglosaxóns. Para Wessex e Kent, Beda tiña informantes que lle fornecían detalles da historia da igrexa en cada provincia, pero parece que non tivo tal contacto en Mercia, polo que estivo menos informado deste reino. Unha fonte adicional para este período é a Crónica anglosaxoa, compilada a finais do século IX en Wessex. O escriba anónimo da Crónica parece incorporar moita información rexistrada en períodos anteriores.
I Dream of Jeannie
I Dream of Jeannie é unha serie de televisión estadounidense de fantasía e comedia. Está protagonizada por Barbara Eden, que interpreta a un xenio de 2 000 anos de idade, e por Larry Hagman que interpreta a un astronauta que se converte no seu mestre. Ela cae namorada del e posteriormente casan. Producido por Screen Gems, a serie foi estreada orixinalmente dende o 18 de setembro de 1965 até 26 de maio de 1970 a través da NBC. O programa tivo cinco tempadas e un total de 139 episodios producidos. A primeira tempada componse de 30 episodios rodados en branco e negro.
Aethelred de Mercia
Devanceiros e principios do reinado
miniatura|300px|Familiares próximos de Aethelred. Aethelred era fillo de Penda de Mercia. A esposa de Penda, Cynewise, é nomeada por Beda, que non menciona aos seus fillos; como non se coñecen outras esposas de Penda, é probable, aínda que non hai certeza diso, que fose a nai de Aethelred. A Crónica anglosaxoa atribúelle a Penda a idade de cincuenta anos en 626 e un reinado de trinta anos, pero isto poría a Penda na idade de oitenta anos ao momento da súa morte, o que é bastante improbable, xa que dúas dos seus fillos (Wulfhere e Aethelred) eran mozos cando morreu. Segundo os historiadores Barbara Yorke e D. P. Kirby, sería máis razoable que Penda tivese cincuenta anos ao morrer, no canto da o momento de ascender ao trono. A data de nacemento de Aethelred é descoñecida, pero Beda describe a Wulfhere como mozo cando accedeu á coroa en 658, así que é probable que el e Aethelred fosen adolescentes nesa época. As fontes antigas non mencionan si Aethelred era maior ou menor que Wulfhere.
Non se sabe nada da infancia de Aethelred. Tivo outro irmán, Peada, e dúas irmás, Cyneburh e Cyneswith; tamén é posible que Merewalh, rei de Magonsaete, fose irmán de Aethelred.
En 674, de acordo a Stephen de Ripon, Wulfhere «provocou a todas as nacións do sur contra [Northumbria]», pero foi derrotado polo fillo de Oswiu, Ecgfrith, que o obrigou a render Lindsey e a pagar tributo. Wulfhere sobreviviu á derrota, pero morreu en 675, posiblemente dalgunha enfermidade, e Aethelred converteuse en rei.
O primeiro acto rexistrado do reinado de Aethelred é en 676, cando os seus exércitos devastaron Kent e destruíron Rochester, a sede dos bispos de Kent Occidental. A razón do ataque non está rexistrada, pero puido querer evitar que o rei Hlothhere de Kent recuperase o control de Surrey, que entrara na órbita merciana grazas a Wulfhere. Puido ser tamén que Aethelred quixese vingarse polos asasinatos dos fillos de Eormenred de Kent; as mortes foran instigadas por Ecgberht de Kent, irmán de Hlothhere, e é posible que Aethelred fose tío dos príncipes asasinados. Unha terceira suxestión é que os reis de Essex pediron a invasión en resposta aos recentes intentos de Kent por gañar dominio sobre os saxóns orientais. Independentemente da razón, Hlothhere tivo que aceptar o señorío de Aethelred. Os danos á sede de Rochester foron tan grandes que Putta, o bispo titular, retirouse da súa diocese; o sucesor designado, Cwichelm, tamén abandonou a sede «debido á súa pobreza».
Ao principio do reinado de Aethelred, Teodoro, arcebispo de Canterbury, comezou unha importante reorganización da igrexa en Mercia. En 675 retirou a Winfred da súa posición como bispo de Lichfield e durante o seguintes catro anos dividiu a sede merciana en cinco diocese: Leicester, Lichfield, Worcester, Dorchester e Hereford. Aethelred foi un rei devoto, «máis famoso pola súa disposición piadosa que pola súa habilidade na guerra», en varias ocasións regalou terras para a expansión da igrexa, incluíndo concesións en Tetbury, Long Newton e Somerford Keynes. Tamén se di que Aethelred estivo relacionado coa fundación da abadía de Abingdon, no sur de Oxfordshire.
Relacións con Northumbria
Mercia estivo en conflito con Northumbria desde polo menos 633, cando Penda derrotou e matou a Edwin na batalla de Hatfield Chase. Con todo, houbo matrimonios diplomáticos entre os dous reinos: a irmá de Aethelred, Cyneburh, casou con Alhfrith, fillo de Oswiu de Northumbria, e tanto Aethelred como o seu irmán Peada contraeron matrimonio con fillas de Oswiu. O matrimonio de Cyneburh e Alhfrith tivo lugar nos primeiros anos da década de 650 e o de Peada con Alchflaed foi pouco despois; o de Aethelred con Osthryth, con todo, é de data descoñecida, pero debeu ocorrer antes de 679, xa que Beda menciónao ao describir a batalla do Trent, que tivo lugar ese ano.
Beda non menciona a causa da batalla, simplemente di que ocorreu no noveno ano do reinado de Ecgfrith. É máis informativo sobre o resultado. Aelfwine, o novo rei vasalo de Deira, foi asasinado; Aelfwine era irmán de Osthryth e Ecgfrith e era apreciado en Mercia e Northumbria desde o matrimonio de Aethelred con Osthryth. Segundo Beda, a súa morte ameazou con provocar máis conflitos entre os dous reinos, pero Teodoro, o arcebispo de Canterbury, interveu:
Aethelred tomou posesión de Lindsey novamente despois da batalla; o cambio no control nesta ocasión foi duradeiro e Lindsey permaneceu como parte de Mercia ata que a invasión viquinga do século IX refixo o mapa de Inglaterra. Os conflitos entre Northumbria e Mercia non cesaron completamente: Anais escoceses rexistran que Ethelbaldo, rei de Mercia no século VIII, devastó territorio de Northumbria en 740, mentres que o rei, Eadberht de Northumbria, estaba ausente pelexando cos pictos. Con todo, a batalla do Trento terminou coa participación de Northumbria no sur de Gran Bretaña.
Un conflito entre Wilfrido, bispo de York, e a igrexa co establishment secular conduciu á expulsión de Wilfrido de Northumbria e á división da súa inmensa diocese. Tras a morte de Ecgfrith en 685, o arcebispo Teodoro arranxou unha reconciliación entre Wilfrido e Aldfrith, o sucesor de Ecgfrith, pero en 692, Aldfrith e Wilfrido puxéronse a mal e Wilfrido exiliouse a Mercia. Aethelred nomeou a Wilfrido como bispo dos Anglos medios e apóioo no Concilio de Austerfield ao redor do 702, cando Wilfrido presentou o seu caso ante unha asemblea de bispos liderada polo arcebispo Berhtwald de Canterbury. O apoio de Aethelred a Wilfrido envolveulle nunha disputa con Canterbury e Northumbria, non está claro cal era o motivo, aínda que pode ser relevante que algúns dos mosteiros de Wilfrido estaban en territorio de Mercia.
Os reinos do sur
Dúas cartas de 681, mostran que Aethelred concedeu terra preto de Tetbury, no que hoxe é a fronteira entre os condados de Gloucestershire e Wiltshire. Isto pode indicar que Aethelred foi capaz de estender a influencia de Mercia até o territorio dos saxóns occidentais, tal como Wulfhere fixera antes. Os saxóns occidentais lograron un importante rexurdimento militar durante o mandato de Caedwalla, rei de Wessex de 685 a 688, pero cando Caedwalla partiu en peregrinación cara a Roma puideron ocorrer conflitos internos antes de que o seu sucesor, Ine, subise ao trono.
Caedwalla conquistara con éxito os reinos de Sussex e Kent e a súa abdicación pode contribuír á inestable historia do sueste nos seguintes anos. En Kent, Oswine xurdiu como rei, aínda que só en Kent oriental; a metade occidental do reino foi gobernada por Swaefheard, fillo de Sebbi, rei de Essex. É posible que Aethelred prestase apoio a Swaefheard e Oswine; para cada rei sobrevive unha carta na que Aethelred confirma concesións de terras en Kent e a invasión de Aethelred a Kent en 676, indica a súa oposición á tradicional casa real de Kent. Unha carta de Swaefheard datada en 691 é tamén de interese, pois indica que Aethelred invadira Kent; suxeriuse que Aethelred pretendía colocar a Wilfrido na cadeira do arcebispo de Canterbury, pero si é así non tivo éxito. Alternativamente, Aethelred puido necesitar asistencia dos saxóns orientais en Kent, que poderían ser independentes de Mercia durante unha década ou máis nese tempo. Os saxóns orientais volveron á órbita Mercia nos seguintes anos: nunha carta de Aethelred, datada entre 693 e 704, móstrase que lle concedeu terras a Wealdhere, bispo de Londres e en 704 Aethelred accedeu a unha subvención realizada por Swaefheard. A última carta tamén parece mostrar que un funcionario local foi colocado no posto polos mercios para protexer os seus intereses.
A pesar desta evidencia da participación de Mercia no sueste hai moi poucos indicios de que Aethelred tivese ambicións expansionistas cara ao sur. A forza crecente dos saxóns occidentais durante os mandatos de Caedwalla e Ine, limitaron as oportunidades dos mercios nesa dirección. Os northumbrios xa non eran unha distracción; foran contidos ao norte do río Humber desde a batalla do Trent e deixaron de ser unha ameaza tras a súa desastrosa derrota a mans dos pictos en 685. Unha posible explicación é que Aethelred estaba preocupado pola guerra cos galeses. Tamén foi neste momento que Hwicce entrou máis definitivamente na órbita de Mercia. O último gobernante hwicceano que tivo o título de rei foi Oshere, quen morreu en 685; pero desde mediados dos anos 670 buscaba o consentimento de Aethelred para as súas subvencións e este o consideraba como un rei vasalo. Máis evidencia da relación de Aethelred con Hwicce provén dunha carta na que concede terra para unha catedral en Gloucestershire, no territorio hwicceano; a carta aparenta ser unha invención, pero parece basearse nunha auténtica fonte anterior.
Abdicación e últimos anos
Osthryth foi asasinada en 697 por razóns descoñecidas; segundo Beda, os asasinos foron «o seu propio pobo, os caciques mercios». Beda rexistra a morte de Peada, corenta anos antes, como derivada de «a traizón, dise, da súa propia esposa»; a esposa de Peada era Alchflaed, irmá de Osthryth. Por tanto o asasinato de Osthryth pode ser en vinganza polo asasinato de Peada, aínda que tamén se interpretou máis directamente como un signo de permanente hostilidade entre Northumbria e Mercia. Osthryth foi enterrada en Bardney en Lindsey, o mosteiro onde a petición súa conservábanse e veneraban as reliquias do seu tío, Oswald de Northumbria, aínda que as probas da resistencia de Bardney ao culto de Oswald tamén son indicativas das pobres relacións entre os dous reinos.
En 704, Aethelred abdicou para converterse en monxe e abade en Bardney, deixando o reino en mans do seu sobriño Coenred. Os gobernantes mercios do século VII a miúdo patrocinaban establecementos relixiosos fose do corazón de Mercia, quizais como unha forma de gañar apoio nas provincias periféricas. O interese do Aethelred e Osthryth en Bardney é consistente con este patrón. O fomento do culto dos santos reais en zonas máis aló das terras centrais de Mercia parece tamén ser unha política deliberada, Aethelred e Osthryth foron posteriormente reverenciados como santos en Bardney. Crese que Aethelred seguiu tendo influencia no reino tras a súa abdicación: unha pasaxe na vida de Wilfrido de Stephen de Ripon mostra a Aethelred convocando a Coenred á súa presenza e aconsellándolle facer as paces con Wilfrido. A data da morte do Aethelred non está rexistrada; aínda que se sabe que foi enterrado en Bardney.
Sábese que Aethelred tivo polo menos un fillo, Ceolredo. Os rexistros medievais de Chronicon Abbatiae de Evesham sinalan que Ceolredo non era fillo de Osthryth, aínda que non nomean á nai. Ceolredo subiu ao trono en 709, despois de que Coenred abdicou para irse en peregrinación a Roma. Unha versión das listas dos reis de Mercia mostra a un rei chamado Ceolwald, que reinou despois de Ceolredo, é posible que Ceolwald, si en verdade existiu, fóra tamén fillo de Aethelred.
Shandong
Trátase da provincia chinesa máis poboada, con máis de 95 millóns de habitantes. A parte da capital Jinan, outras cidades da provincia millonarias en habitantes son Qingdao e Zibo.
Óblast de Lipetsk
Lipetsk é un óblast da Federación Rusa, creado o 6 de xaneiro de 1954, a capital é a cidade de Lipetsk. A súa superficie é de 24.100 km² e segundo o censo de poboación de 2002 tiña 1.213.499 habitantes. O principal sector da economía provincial é a industria, cunha forte incidencia da industria metalúrxica. A inmensa maioría da poboación é de nacionalidade rusa, a minoría máis importante é a ucraína, o 1% da poboación.
Distritos
A provincia divídese en 18 distritos:
Magnoliales
Magnoliales é unha orde de plantas da subclase Magnoliidae, clase Magnoliopsida, división Magnoliophyta (plantas con flores).
No antigo sistema de Cronquist que foi moi usado nos Estados Unidos comprendía as familias a seguir:
Tourón, Vilaquinte, Carballedo
Tourón é un lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 2 habitantes, 1 muller e 1 home.
Toponimia
O topónimo pode ser un aumentativo de touro: boi enteiro, touro pai. Tamén pode derivar do antropónimo.
Mario Monicelli
Traxectoria
Nado en Roma, Monicelli era o irmán máis novo do xornalista Tommaso Monicelli. O seu irmán máis vello, Giorgio foi escritor e tradutor e outro irmán, Franco, foi xornalista.
Realizou a súa primeira curtametraxe en 1934, en colaboración co seu amigo Alberto Mondadori. A esta seguiu o filme mudo I ragazzi della Via Paal, que foi premiado no Festival de Venecia. Entre os anos 1939 e 1942 Monicelli ademais produciu máis de corenta guións e traballou como axudante de dirección.
Xunto con Steno realizou oito filmes de éxito, mais a partir de 1953 dirixiu en solitario, sen deixar o traballo de guionista.
Monicelli traballou tamén para a televisión e o teatro e seis dos seus filmes foron candidatos ao Oscar.
A Pedreira, Taboexa, As Neves
A Pedreira é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Ferrari 166 Inter
260px|thumb|Vista traseira O Ferrari 166 Inter foi o segundo Ferrari deportivo destinado para o seu uso na estrada foi o primeiro verdadeiro gran turismo. Unha evolución dos autos de carreiras 125 S e 166 S, trátase dun automóbil deportivo con carrozaría. O nome de Inter conmemora as vitorias do modelo 166 S da Scuderia Inter. Foron construídos 37, 166 Inters desde 1948 ata 1950.
Historia e características
Os primeiros Ferrari 166 foron carrozados por Touring. Con catro portas laterais e unha enorme parilla dianteira como trazos distintivos, o aspecto aínda era anticuado.
O primeiro coche GT de Ferrari debutou no Salón do Automóbil de París o 6 de outubro de 1949. Tratábase dun elegante cupé deseñado por Carrozzeria Touring de Milán que creara previamente unha serie de modelos similares de Ferrari e Alfa Romeo. As vendas aos cliente comezaron pronto, con 166 modelos Inter, converténdose no primeiro Ferrari vendido como turismo en lugar de como coche de carreiras. Como era típico no momento, un bastidor espido era entregado a un carroceiro da elección do cliente.
Outros deseños de carrozaría do 166 intentaban salientar aínda máis o carácter deportivo. A versión deseñada por Stabilimenti Farina era máis similar a un auto de carreiras. Posteriormente, o carroceiro Vignale deseñou dúas alternativas máis para o 166. Tamén hai versións creadas por Pininfarina e Bertone.
Ligazóns externas
Páxina oficial
Pan European Game Information
Pan European Game Information (en galego: Información Paneuropea sobre Videoxogos) ou PEGI é un sistema europeo para clasificar o contido dos videoxogos e outro tipo de software de entretemento. Foi desenvolvido pola ISFE e entrou en práctica en 9 de abril do 2003. O sistema PEGI aplícase en 25 países sen ter relación algunha coa Unión Europea.
A participación é voluntaria, a discreción do creador. Para obter as categorizacións de calquera software, o desenvolvedor realiza un cuestionario, o cal é despois avaliado pola NICAM para outorgarse finalmente a clasificación.
Monomotapa
miniatura|Restos de Gran Cimbabue. Monomotapa foi un reino medieval (comezos século XV-1629) localizado entre os ríos Zambezi e Limpopo, nos actuais estados de Cimbabue e Mozambique, a súa capital era Gran Cimbabue. O nome polo que se coñece ao reino déronllo os portugueses, derivado de Mwene Mutapa, como se denominaba ao territorio que controlaba o monarca.
O reino estableceuse no século XV ao emigrar os karanga desde o sur que se estableceron na meseta que se estende entre os ríos Zambezi e Limpopo, de clima saudable e con importantes xacementos de ouro e cobre. Monomotapa chega ao cénit do seu poder por volta de 1440 grazas ao comercio de ouro que realizan as carabanas árabes e swahilis a través do porto de Sofala.
Pan European Game Information
Existen dúas formas de clasificación para calquera software; unha de idade suxerida e outra sobre seis descricións de contido, tales como o uso de linguaxe indecente, violencia etc.
Monomotapa
A chegada dos portugueses á costa a comezos do século XVI significou o declive de Monomotapa, no ano 1629 o rei monomotapa asinou un tratado de vasalaxe cos portugueses.
Pan European Game Information
Clasificación
A PEGI contempla cinco categorías por idade. En Portugal, a lexislación local está en conflito con algunhas das clasificacións (3 e 7) e son cambiadas consecuentemente. A clasificación da PEGI cambiou en 2009 cando os símbolos das categorías por idade foron coloreados, mentres que nos de referencia ao contido do xogo sumaron a lenda do seu significado.
Monomotapa
Economía e sociedade
A base da economía da poboación era a agricultura baixo o sistema de estivada, cultivábase fundamentalmente sorgo e millo miúdo e algo de iñame e arroz que chegaba a través da costa. A gandería bovina tiña tamén grande importancia e era o elemento básico do comercio. Pero a riqueza do reino proviña das minas de ouro, os mineiros daban unha parte do ouro extraído ao rei e aos ncoses (grandes señores) a cambio de gando. Este ouro empregábase para adquirir bens de prestixio aos comerciantes da costa.
A unidade básica na que se organizaba a sociedade era a aldea, os seus habitantes compartían un devanceiro común, o seu xefe era o mukuru que representaba á aldea diante o muzinda, gran señor membro da aristocracia militar. No cumio da sociedade estaba o soberano, rei divino que tiña como función a a pervivencia colectiva do pobo.
Pan European Game Information
Países onde a PEGI é usada
A PEGI é empregada en 26 nacións europeas. As referencias de nivel parental varían nun país ou outro.
Este sistema de clasificación é soamente orientativo. Poden producirse excepcións en clasificacións para maiores de 18 anos onde a venda e/ou distribución do produto en cuestión pode estar restrinxida e deba ser necesaria a achega de documentación de identificación que corrobore a maioría de idade do suxeito que opte polo consumo do produto.
Quinta do Monte, Rocas, Esgos
Quinta do Monte é un lugar da parroquia de Rocas no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 9 mulleres.
Campionato da PGA
O Campionato da PGA é un torneo anual de golf creado en 1916 e organizado anualmente pola Professional Golfers Association of America que se xoga nos Estados Unidos. É un dos principais campionatos profesionais de golf, xógase case ao final da tempada, a mediados de agosto, normalmente catro semanas despois do Aberto Británico de golf. Ata 1957 xogouse segundo a fórmula do match play para pasar nesa ata a xogarse con stroke-play. Como evento forma parte do circuíto do PGA Tour, o European Tour e o Japan Golf Tour, totalizando en premios 8 millóns de dólares en 2011. Como nos outros grandes campionatos, o gañador consegue a invitación automática para xogar nos outros tres grandes que constitúen o Gran Slam de Golf (Masters de Augusta, Aberto dos Estados Unidos e o Aberto Británico) nos seguintes cinco anos, e quedan exentos de xogar a fase de cualificación do Campionato da PGA de por vida. Tamén ingresa como membro do PGA e European Tours nos seguintes cinco anos e recibe invitación para The Players Championship por cinco anos.
O Rego Novo, Taboexa, As Neves
O Rego Novo é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Ferrari 195 Inter
O 195 Inter é un gran turismo producido por Ferrari en 1950, semellante ao 166, diferenciándose fundamentalmente no seu motor, o V12 de 60 graos subiu a súa cilindrada a 2341 cc, elevando ademais a súa potencia ata os 130 HP. A súa velocidade final é de 192 km/h e aceleraba de 0 a 100 km/h en 9.9 segundos. Presentado no Salón do automóbil de París de 1950, estaba dirixido aos clientes adiñeirados. Do mesmo xeito que o último dos 166 Inters, a distancia entre eixes aumentouse 80 mm a 2500 mm, pero a versión de 2´3 L (2.341 cc) do motor Colombo V12 foi o verdadeiro elemento diferenciador. Foron construídas 27 carrozarías en menos dun ano. O máis potente (pero polo demais similar) Ferrari 212 Inter foi presentado no Salón de París de 1951 e sobreviviu ao 195.
Quinta
Topónimos
O topónimo Quinta pode referirse a:
El Rosal, Cundinamarca
El Rosal é un concello colombiano situado no departamento de Cundinamarca. Forma parte da provincia de Sabana Occidente. Sitúase a vinte quilómetros de Bogotá, D. C., a capital da nación.
El Rosal é chamado "O Xardín da Sabana", e o seu acceso dende Bogotá dáse pola Rúa 80, ou Autoestrada Medellín. Conta cunha importante produción agroindustrial.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de El Rosal estivo habitado polos muiscas. Os subachoques habitaban na parte norte do val de Chinga, en Pueblo Viejo, hoxe coñecida como a Verea Cascajal, na Pradaría. En 1895, Rafael Forero U. descubriu un lugar de habitación e cemiterio dos subachoques, localizado arredor das chemineas da Ferrería da Pradaría. A parte central do val do Chinga era territorio da tribo do mesmo nome, e limitaba cos chuecas polo sur, os churuacos polo leste e os panches polo oeste.
En 1538, uns meses antes da chegada dos españois, o Zaque de Tunja, xurou axudar a Guatavita e reuniuse en Guasca para enfrontarse contra o Zipa. Mentres tanto, os guerreiros panches aproveitaron esta situación e arrasaron os poboados próximos ás montañas. A área de Subachoque, hoxe El Rosal, debeu sufrir grandes perdas humanas e materiais, esta podería ser a explicación de por que se atoparon tan poucos indíxenas no momento en que os españois exploraron a rexión por primeira vez.
Galería de imaxes de Bueu
Galería de imaxes do concello de Bueu na provincia de Pontevedra.
Simplesat
Simplesat foi un satélite artificial da axencia espacial estadounidense NASA lanzado o 10 de agosto de 2001 a bordo do transbordador espacial Discovery na misión STS-105 desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral en Florida.
Características
Simplesat foi un satélite experimental construído para estudar a posibilidade de facer satélites baratos e funcionais a partir de pezas comerciais. A bordo levaba un GPS para determinar a súa orientación e un pequeno telescopio. O satélite foi despregado desde a bodega de carga do transbordador espacial Discovery, pero despois de soltalo non se conseguiu establecer contacto por radio co mesmo. Reentrou na atmosfera terrestre o 30 de xaneiro de 2002.
Crise de Oka
A crise de Oka  (en Crise d'Oka) foi unha disputa territorial entre un grupo de mohawk e a cidade de Oka, no Quebec, o Canadá, a cal empezou o 11 de xullo de 1990. Durou 78 días, até o 26 de setembro de 1990, e finalmente dúas persoas resultaron mortas. A disputa foi o primeiro conflito violento ben documentado entre as Primeiras Nacións e o goberno canadense a finais do século XX.
Antecedentes históricos
En 1717, o gobernador de Nova Francia outorgou as terras que abranguían "os piñeiros" e o cemiterio de Pine Hill, onde foran enterrados os devanceiros locais dos mohawk (quen consideraban o cemiterio como sagrado) á Compañía de Sacerdotes de San Sulpicio, unha orde católica con sé en París, Francia. En 1868, un ano despois da formación da Confederación, o xefe do pobo mohawk en Oka, Joseph Onasakenrat, escribiu unha carta ó seminario alegando que a súa concesión incluía preto de nove millas cadradas reservadas para o uso dos mohawk en confianza do seminario, e que o seminario descoidara esta confianza outorgándose a si mesmos (o seminario) dereitos de propiedade únicos. En 1869, Onasakenrat atacou o seminario cunha pequena forza armada despois de darlles ós misioneiros oito días para entregar a terra. As autoridades locais puxeron fin a este enfrontamento co uso da forza.
Crise
miniatura|esquerda|250px|Forzas canadenses e Sûreté du Québec na zona de disputa, o 3 de setembro de 1990. Como protesta contra a decisión da corte de permitir que proseguise a expansión do campo de golf, algúns membros da comunidade mohawk erixiron unha barricada que bloqueaba o acceso á área. O alcalde Ouellette esixiu o cumprimento da orde xudicial, mais os manifestantes negáronse. O Ministro de Asuntos Nativos do Quebec, John Ciaccia, escribiu unha carta de apoio para os nativos, declarando que «estas persoas viron desaparecer as súas terras sen ser consultadas ou compensadas, e iso, na miña opinión, é inxusto e de mala fe, especialmente para ser un campo de golf.»
O 11 de xullo, o alcalde pediu á Sûreté du Québec (SQ), a forza policial provincial do Quebec, que intervise na protesta dos mohawk, citando unha presunta actividade criminal na barricada. O pobo mohawk, de acordo coa Constitución da Confederación Iroquesa, preguntou ás mulleres, as coidadoras da terra e as "proxenitoras da nación", se o arsenal que os guerreiros acumularan debía ser utilizado ou non.
O SQ despregou unha unidade de resposta de emerxencia, o Groupe d'intervention (grupo de intervención), que respondeu á barricada despregando botes de gas lacrimóxeno e granadas de conmoción nun intento de obrigar ós mohawk a dispersarse. En resposta, producíronse disparos dende ambos lados, e despois dun tiroteo de 15 minutos, a policía retrocedeu, abandonando seis patrulleiros e unha escavadora. Aínda que unha conta inicial informou que o cabo da SQ, Marcel Lemay, de 31 anos, recibira un disparo na cara durante o tiroteo, unha investigación posterior determinou que a bala que o alcanzou e finalmente o matou golpeou o seu «lado esquerdo debaixo da axila, unha área non cuberta polo [seu] chaleco antibalas.»
Antes da incursión había arredor de 30 guerreiros armados dentro e arredor da barricada. Despois do tiroteo, este número aumentou a 60-70 e logo aumentaría a 600. Os mohawk confiscaron seis vehículos, incluídos catro coches de policía, e apoderáronse do cargador frontal para esmagar os vehículos e usalos para formar unha barricada na autoestrada principal.
No cumio da crise, a ponte Mercier e as rutas 132, 138 e 207 foron bloqueados, creando unha interrupción substancial do tráfico e o aumento da ira a medida que a crise se prolongaba. Un grupo de residentes frustrados de Châteauguay comezou a construír unha estrada non autorizada e non planificada que eludía a reserva de Kahnawake. Moito despois da crise, esta estrada inacabada finalmente foi incorporada á autoestrada 30 do Quebec.
A frustración pola conxestión e o desvío do tráfico debido ó bloqueo da ponte e das estradas foron expresadas publicamente. Os residentes de Châteauguay queimaron unha efixie dun guerreiro mohawk mentres cantaban "sauvages" (salvaxes). O locutor de radio Gilles Proulx aumentou as tensións con comentarios como que os mohawk «nin sequera podían falar francés». Estes comentarios inflamaron os ánimos que estiveran especialmente elevados polas reaccións que precederon a esta crise, incluídos os do membro federal do Parlamento de Châteauguay, Ricardo López.
O 8 de agosto, o primeiro ministro do Quebec, Robert Bourassa, anunciou nunha conferencia de prensa que, segundo a Sección 275 da Lei de Defensa Nacional, solicitaran apoio militar en "axuda do poder civil". O primeiro ministro Brian Mulroney era remiso a que o goberno federal e, en particular, as forzas canadenses estivesen tan involucradas. Porén, segundo a lei o Procurador Xeral do Quebec, baixo a dirección do Primeiro Ministro do Quebec, tiña o dereito de requisar as forzas armadas para manter a lei e a orde como responsabilidade provincial. Este movemento tivo un precedente no Canadá, incluíndo dúas décadas antes durante a crise de outubro que Robert Bourassa solicitara tamén nese momento.
O Xefe do Estado Maior de Defensa, o xeneral John de Chastelain, colocou ás tropas con sede no Quebec en apoio das autoridades provinciais. Uns 2 500 soldados regulares e de reserva dos 34° e 35° Grupos de Brigadas Canadenses e o 5° Grupo de Brigadas Mecanizadas Canadenses foron notificados. O 20 de agosto, unha compañía do 22° Rexemento Real, dirixida polo maior Alain Tremblay, fíxose cargo de tres barricadas e chegou ó bloqueo final que conducía á área en disputa. Alí, reduciron o tramo de terra de ninguén, creada orixinalmente polo Sûreté du Québec antes da barricada nos piñeiros, de 1,5 quilómetros a 5 metros. Tropas adicionais e equipo mecanizado foron mobilizados nas áreas de concentración arredor de Montreal, mentres que os avións de recoñecemento organizaron misións fotográficas aéreas sobre o territorio mohawk para reunir intelixencia. Malia as altas tensións entre as dúas partes, non se intercambiaron disparos.
Resolución e secuelas
O 29 de agosto, os mohawk da ponte Mercier negociaron a fin do bloqueo co tenente coronel Robin Gagnon, o comandante "Van Doo" que era responsable da beira sur do río San Lourenzo durante a crise. Esta retirada eventualmente contribuíu á resolución do asedio que sufrían na reserva de Kahnawake, e o 26 de setembro, os mohawk que aínda se atopaban alí desmantelaron e destruíron algunhas das súas armas e regresaron á reserva despois de queimar cerimonialmente tabaco.
Porén, os mohawk en Oka sentíronse traizoados pola perda da súa ficha de negociación máis efectiva da ponte Mercier: unha vez que o tráfico comezou a fluír de novo, o goberno do Quebec rexeitou novas negociacións de conformidade coa súa disputa orixinal sobre a expansión do campo de golf de Oka. O 25 de setembro foi testemuña do enfrontamento final da crise: un guerreiro mohawk camiñou arredor do perímetro da área de bloqueo cun pau longo, encendendo bengalas que foran instaladas orixinalmente polas Forzas Canadenses para alertalos sobre as persoas que fuxían da área. Os soldados quixeron disuadir a este home cunha mangueira de auga, mais faltáballe presión abonda para dispersar a multitude que o arrodeaba. Esta multitude burlouse dos soldados e comezou a lanzarlles globos de auga, mais o incidente non se intensificou en maior medida.
A expansión do campo de golf que orixinalmente desencadeou a crise foi cancelada e o goberno federal mercou os terreos en disputa ós propietarios por 5,3 millóns de dólares, vinte veces o valor anterior ó enfrontamento. A crise custoulle, estimativamente, 60 millóns de dólares ás forzas canadenses e 150 millóns de dólares ó goberno do Quebec. A crise de Oka motivou o desenvolvemento dunha política nacional de vixilancia das Primeiras Nacións para tratar de previr futuros incidentes,e puxo os temas indíxenas en primeira plana no Canadá. En 1991, Ouellette foi reelixido alcalde de Oka por aclamación. Máis tarde dixo da crise que as súas responsabilidades como alcalde obligárono a actuar como o fixo.
Illas da Liña
frame|
As Illas da Liña tamén chamadas Espóradas Ecuatoriais (en inglés, Line Islands) é un arquipélago de once illas situado ao norte das illas da Sociedade, ao sur das Hawai e ao oeste das illas Fénix. Esténdense 2.410 km en dirección noroeste sueste cunha superficie de 680 km². A maioría pertencen á República de Kiribati, excepto tres que son posesións dos Estados Unidos.
O arquipélago está a lado e lado da liña do ecuador, de aquí o seu nome. Tamén se chamou Espóradas Ecuatoriais ou Espóradas da Polinesia Central para diferencialas das illas Espóradas de Grecia, que quere dicir «dispersas».
Os restos arqueolóxicos indican que algunhas illas foron habitadas por polinesios. Pero cando chegaron os europeos, estaban deshabitadas. Foron descubertas por diversos europeos, e redescubertas e rebautizadas diversas veces durante o século XIX. En 1888 foron anexionadas polo Reino Unido, incorporadas na colonia das illas Gilbert e Ellice desde o 1916.
Hoxe en día viven un total de 9.100 habitantes, a maioría na illa Kiritimati, orixinarios das illas Gilbert. A actividade principal é a exportación de copra.
As Illas da Liña están no fuso horario coa última hora do planeta: UTC 14. Xa que logo, é o primeiro lugar do mundo en saudar cada novo día e cada novo ano. Ten a mesma hora que Hawai, pero un día antes, e ata está 24 horas por diante doutras illas de Oceanía.
Só tres illas están habitadas, cunha poboación total de 8.809 (segundo o censo de 2005), dos cales 5.115 están en Kiritimati, 2.539 en Tabuaeran, e 1.155 en Teraina. No ano 1900, a poboación total destes tres atois era aproximadamente 300.
Illas
miniatura|250 px| Illas da Liña
De norte a sur son as seguintes:
Posesións norteamericanas
Ademais das illas da república de Kiribati, xeograficamente o arquipélago inclúe as posesións norteamericanas de:
Carta dunha descoñecida
Carta dunha descoñecida (en Letter from an Unknown Woman) é un filme estadounidense de 1948 dirixido por Max Ophüls e protagonizado por Joan Fontaine, Louis Jourdan, Mady Christians e Marcel Journet. Está baseado na novela curta de Stefan Zweig.
En 1992 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionado para a súa preservación no National Film Registry.
Foi emitido na TVG o 7 de maio de 2016.
Argumento
Stefan Brand (Louis Jourdan), un célebre pianista, recibe unha carta dunha muller coa que mantivo no pasado unha relación amorosa que xa non lembra. Lisa (Joan Fontaine) é para el unha descoñecida, alguén que pasou pola súa vida sen deixar pegada. E, non obstante, ela segue namorada apaixonadamente daquel músico novo que coñeceu cando era aínda unha adolescente.
Primeira división española 1998/99
A tempada 1998/99 da Primeira división española, que foi a 68ª edición do campionato, comezou o 29 de agosto de 1998 e rematou o 20 de xuño de 1999.
O FC Barcelona proclamouse campión por segundo ano consecutivo.
Participantes e estadios
Participaron vinte equipos, entre eles un debutante, o Villarreal Club de Fútbol.
Trofeo Pichichi
Co seu mellor rexistro goleador en Primeira División, 25 goles, Raúl logrou o Trofeo Pichichi como máximo anotador do campionato. O azulgrana Rivaldo, que esta tempada consagrouse como mellor xogador do mundo, viu como o madridista arrebatáballe o Pichichi grazas a dúas dianas na última xornada. miniatura|230px|O madridista Raúl logrou o primeiro Pichichi da súa carreira.
Trofeo Zamora
Carlos Roa converteuse no primeiro futbolista arxentino en gañar o premio ao porteiro menos goleado do campionato. Para optar ao Trofeo Zamora como porteiro menos goleado foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
Bidueda, San Sadurniño, San Sadurniño
Bidueda é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Primeiro ministro de Belize
O primeiro Ministro de Belize é o xefe de goberno de Belize. Antes da independencia do país en 1961 xa existiía un cargo de xefe de goberno (en inglés, chief minister, e despois premier). Este cargo foi ocupado dende o 1961 por George Cadle Price que se converteu no primeiro ministro coa independencia, o 21 de setembro de 1981.
O actual primeiro ministro é Johnny Briceño que tomou posesión en 2021, sucedendo a Dean Barrow.
Esta é unha lista dos primeiros ministros de Belize despois de 1981.
-184
Outros
Historia ano a ano
A Touza, Vilaquinte, Carballedo
A Touza é un lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. No INE en 2016 non aparece esta entidade de poboación, si está no Nomenclátor de Galicia.
Toponimia
O termo galego Touza provén dun probábel *, posibelmente da raíz indoeuropea 'inchar, crecer'. É un orónimo que indica un terreo pechado con árbores ou matos, ou ben un grupo de penas ou rochas na praia.