cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albert Einstein
Teoría Xeral da Gravitación
Einstein comezou a crear a Teoría Xeral da Gravitación coa lei universal da gravitación e a forza electromagnética na súa primeira tentativa de amosar a unificación e a simplificación das forzas fundamentais. Na década de 1950, describiu o seu traballo nun artigo da revista Scientific American. Einstein guiouse pola crenza nunha única medida estatística da variación de todo o conxunto das leis da física e investigou propiedades semellantes das forzas electromagnéticas e gravitacionais, por seren infinitas no seu alcance e obedeceren á mesma razón inversa.
A teoría xeral da gravitación de Einstein é unha aproximación matemática á teoría dos campos. Investigouna reducindo os diferentes fenómenos por un proceso lóxico a unha única cousa máis coñecida ou evidente. Einstein tentou unificar a gravidade e o electromagnetismo nun xeito que conducira a un novo e enxeñoso entendemento da mecánica cuántica.
Einstein asumiu unha estrutura de catro dimensións espazo-temporais continua, expresábel en axiomas representados en función de catro vectores. As partículas aparecen nas súas investigacións como unha rexión limitada do espazo en que o campo de forza ou a densidade de enerxía son particularmente elevadas. Einstein tratou as partículas subatómicas nesta investigación como obxectos encaixados no campo unificado, influenciándoo e existindo como un constituínte esencial do campo unificado, pero de xeito separado ó mesmo campo. Einstein tamén investigou unha xeralización natural dos campos de tensión simétricos, tratando a combinación das dúas partes do campo como un proceso natural do campo como un todo, e non as partes simétricas e antisimétricas de xeito separado. Procurou un xeito de formular as ecuacións para que derivasen dun principio variacional.
Einstein tornouse máis e máis illado na súa procura sobre unha Teoría Xeral da Gravitación (sendo caracterizado como un "científico tolo" por estes esforzos) e non obtivo éxito na súa tentativa de construír unha teoría que unificase a Relatividade Xeral e a mecánica cuántica.
Anos finais
En 1952, o goberno de Israel propúxolle a Einstein o posto de vicepresidente. El rexeitou a oferta.
Faleceu en Princeton en 1955, deixando a Teoría Xeral da Gravitación sen resolver. Foi incinerado o mesmo día 18 de abril de 1955 en Trenton, Nova Jersey.
Visión política
miniatura|Casa de Einstein en Berlín Einstein considerouse a si mesmo un pacifista e humanista. As súas visións sobre outros temas, como o socialismo ou o McCartismo e o racismo eran claras. Socialista e fortemente anticapitalista, tamén chamou a antención sobre a deriva fascista do estado israelí.
O FBI estadounidense creou un ficheiro con 1.427 páxinas acerca das súas actividades e recomendou que se lle prohibira inmigrar ós Estados Unidos, pois as súas ideas 'traerían a anarquía' e 'un goberno só no nome' segundo palabras do relatorio. Ver os papeis liberados polo FBI.
Einstein inicialmente apoiou a construción dunha bomba atómica para que Hitler non a tivese primeiro, e mandou unha carta ó presidente Franklin Delano Roosevelt ó 2 de agosto de 1939 (antes da segunda guerra mundial) animándoo ó inicio dun programa para a súa construción. Pero despois da guerra, pasou a militar polo desarme nuclear.
A súa visión relixiosa era próxima á do panteísmo de Baruch Spinoza: cría que Deus se revelou na harmonía das leis da natureza, e rexeitaba un Deus capaz de interactuar cos seres humanos.
Ligazóns externas
dereita|miniatura|Einstein, 1920
Ribeiro (viño)
Mapa da distribución da [[DOP Ribeiro|250px|miniatura]] miniatura|250px|Viñedos de ribeiro á beira do Miño, [[A Arnoia]] Co nome xenérico de ribeiro coñécese a distintos tipos de viños, cultivados historicamente na comarca do Ribeiro. Na actualidade, o viño ten a súa propia denominación de orixe, que delimita zonas, tipos de uva e que promove a produción e a exportación da bebida.
Historia
A primeira fonte documental que menciona o viño do Ribeiro é o grego Estrabón (século II a.n.e.). Tamén está documentada a exportación do viño a Roma logo da conquista imperial. No século XI os monxes beneditinos (logo cistercienses) do mosteiro de San Clodio centralizaban a produción vitivinícola da comarca, e asentaron e definiron as variedades específicas. O abade Paio González cita no século XII os labores de reimplantación do viñedo. Tamén impulsaron a produción de viño os monxes do mosteiro de Oseira (séculos XII e XIII), que aínda que afastados xeograficamente, mantiñan baixo o seu dominio distintas terras de cultivo e priorados para a produción desta bebida.
Nos séculos XIV e XV, exportábase amplamente a Europa, aos reinos de Francia, Portugal, Inglaterra e italianos. O viño transportábase polo río Miño ata podelo embarcar. Hai constancia de que en 1592 se embarcaron no porto de Ferrol 127 pipas de ribeiro que custaron 190 reais.
A principios do século XIX e como consecuencia das guerras napoleónicas, os ingleses tiñan dificultade para mercar o viño de Bordeos, e decidiron investir na comarca. Pero o bispo de Tui prohibiu o comercio con Inglaterra por motivos relixiosos. A esta prohibición da exportación ao Reino Unido sumóuselle en 1850 a infección de oídio, un fungo que en pouco tempo decimou os viñedos. En 1892 chegaron novas pragas, o mildio e a filoxera, co que se produciu unha substitución das variedades autóctonas (treixadura, torrontés, godello, loureira, albariño) por variedades máis resistentes e de peor calidade, fundamentalmente a palomino.
En 1932 é recoñecido como denominación de orixe. O Consello Regulador creouse en 1956 por unha orde ministerial que foi modificada xa varias veces, a última en 2004. Nos últimos anos do século XX a produción e a exportación de viño do ribeiro viviu unha revitalización.
Viños
O viño ribeiro pode ser tanto viño branco, viño tinto ou viño tostado.
As uvas que na actualidade admite a denominación de orixe son treixadura, torrontés, palomino, godello, macabeo, loureira, albariño, lado e albilla, para o viño branco; e caíño, sousón, ferrón, mencía, tempranillo, brancellao e garnacha, para o tinto.
Importancia cultural
O escritor Miguel de Cervantes, nas súas Novelas ejemplares, menciona o viño do Ribeiro:
Panacea universal
A panacea universal é unha mítica medicina capaz de curar todas as enfermidades, ou ata de prolongar indefinidamente a vida. Foi buscada durante séculos, especialmente na Idade Media.
A etimoloxía da palabra panacea é unha voz grega πανάκεια ('panakeia', deusa grega) que á súa vez transformouse en 'panācea' en latín e que significa -remedio universal-. A raíz é 'pan' (que significa todo) e o nome 'akos' (que significa remedio).
Cantares gallegos (homónimos)
Polo título de Cantares gallegos coñecemos:
José Luís Rodríguez Fernández
José Luís Rodríguez Fernández, nado en Vilamaior de Negral (Guntín) o 20 de maio de 1947, é un profesor universitario e investigador galego.
Traxectoria
Comezou nesa altura a tese de doutoramento sobre o poeta medieval Johan Airas, dirixida por Constantino García. Tamén iniciou o seu trato e colaboración co profesor Manuel Rodrigues Lapa que duraría ata a morte do sabio portugués. En 1976 presentou a tese (cum laude e premio de doutoramento) e xa era Agregado interino de Filoloxía Galego-Portuguesa no Departamento dirixido por don Ricardo Carvalho Calero. En 1979, por oposición, foi Profesor Adxunto de Lingua e Literatura Portuguesa, materia na que foi catedrático universitario desde 1994 ata a súa xubilación en 2017. Alternou a docencia na USC con diferentes cursos en Lisboa e Coímbra.
Foi membro fundador da AGAL (un tempo Presidente da Comisión Lingüística), membro do Instituto Padre Sarmiento, do Seminario de Estudos Galegos, da AS-PG, da Associação Internacional de Lusitanistas e do Padroado Rosalía de Castro. Foi secretario da Comisión de Lingüística da Xunta preautonómica (1979) para a elaboración das Normas ortográficas do idioma galego (1980).
Ademais dos seus mestres Carvalho Calero e Rodrigues Lapa, tratou tamén con Ernesto Guerra da Cal e con multitude de especialistas portugueses e brasileiros en lingua e literatura (Jacinto do Prado Coelho, Vítor Aguiar e Silva, Clarinda de Azevedo Maia, Carlos Reis, Pires Laranjeira, Luís Filipe Lindley Cintra, José Viale Moutinho).
Moi vinculado á cultura portuguesa, colaborou en revistas como Agália (formou parte do Consello de Redacción e do Consello Científico ), Verba, Cuadernos de Estudios Gallegos, Boletim de Filologia e Revista de Literatura medieval. Os estudos abranguen catro campos:
Dirixiu teses de doutoramento sobre a narrativa cabo-verdiana, diversos aspectos da literatura medieval galego-portuguesa, Nélida Piñon, Florbela Espanca, Camões, Pepetela, Almada Negreiros etc.
Desde o final da década de 1970 foi un dos principais defensores, xunto con Carvalho Calero, das teses lusistas e reintegracionistas achegando as súas ideas en múltiples palestras e publicacións.
En 2020 Através Ed. publicou José Luís Rodríguez, nos trilhos da língua: en formato entrevista fai un repaso á súa vida persoal, académica e expón con claridade as súas ideas sobre o reintegracionismo e os problemas que estas lle causaron.
Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas
A Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas (JAE) foi unha institución creada en 1907, no marco da Institución Libre de Enseñanza, para promover a investigación e a educación científica en España. Presidida por Santiago Ramón y Cajal desde a súa fundación até a súa morte en 1934. Foi desmantelada en 1939 tras a derrota republicana na Guerra Civil, e a partir da súa estrutura creouse o Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC).
Fundación
A creación en 1907 da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, herdeira en gran medida da Institución Libre de Enseñanza (1876), inaugurou unha etapa de desenvolvemento até entón non alcanzado para a ciencia e a cultura españolas. O Real Decreto polo que se crea a xunta foi asinado por Afonso XIII o 11 de xaneiro de 1907, e a exposición do preámbulo foi escrito polo ministro de Instrución Pública e Belas Artes de entón Amalio Gimeno. En devandita exposición, despois de citar exemplos das iniciativas doutros países, afirmaba:
O 15 de xaneiro foron nomeados, por real decreto, como vogais: Santiago Ramón y Cajal, José Echegaray, Marcelino Menéndez Pelayo, Joaquín Sorolla, Joaquín Costa, Vicente Santamaría de Paredes, Alejandro San Martín e Satrústegui, Julián Calleja Sánchez, Eduardo Vincenti, Gumersindo de Azcárate, Luís Simarro, Ignacio Bolívar (segundo e último presidente da xunta), Ramón Menéndez Pidal, José Casares Gil, Adolfo Álvarez-Buylla e González-Alegre, José Rodríguez Carracido, Julián Ribera y Tarragó, Leonardo Torres Quevedo, José Marvá e Mayer, José Fernández Jiménez e Victoriano Fernández Ascarza.
Importancia
A xunta foi o organismo que maior impulso deu ao desenvolvemento e difusión da ciencia e cultura españolas a través dun programa moi activo de intercambio de profesores e alumnos e o establecemento de bolsas para estudar no estranxeiro (pensionados), nun intento exitoso de saír do pesimismo do século XIX e abrirse ao estranxeiro establecendo un diálogo aberto cos países máis modernos de Europa como o único medio de avance e progreso. Obra de poucos homes, liderada polo seu presidente, Santiago Ramón y Cajal, e sobre todo polo seu secretario e eminencia gris, José Castillejo, no seu seo formáronse e traballaron os mellores intelectuais e científicos de España entre 1907 e 1939, personalidades como Rafael Altamira, Cándido Bolívar, Odón de Buen, Américo Castro, Miguel Catalán, Francisco Durán Reinals, José Fernández-Nonídez, Cruz Gallástegui, Antonio García Solalinde, Samuel Gili Gaya, María de Maeztu, Faustino Miranda, Enrique Moles, Tomás Navarro Tomás, Juan Negrín, Severo Ochoa, Federico de Onís, Pío del Río Hortega, Julio Rey Pastor, José Royo, ou Luís de Zulueta e Antonio de Zulueta, entre moitos outros e ademais dos xa mencionados Cajal, Bolívar, Cabrera, Castillejo e Simarro, no seu eixo director.
Institutos e centros
miniatura|[[Misión Biolóxica de Galicia.]] A xunta logrou crear un armazón de centros e laboratorios nos que a ciencia e as humanidades comezaron a ter un desenvolvemento que pronto adquiriría alcance e recoñecemento internacional, algo en certo xeito insólito na España dos vellos valores tradicionais. miniatura|Edificio do Instituto Internacional da rúa Miguel Ángel, primeira sede do Instituto-Escuela e posterior sede do Colexio Estudio. A lista de centros e institutos resulta tan relevante como os intelectuais e científicos colocados á fronte deles, empezando pola personalidade de Cajal á fronte do conxunto da JAE e de forma máis específica do Instituto Nacional de Ciencias Físico-Naturais (1910), con Cabrera como lugartenente e continuador; ou Ramón Menéndez Pidal, á fronte do Centro de Estudos Históricos, en Madrid, tamén desde 1910. A JAE agrupou, desenvolveu e dotou con novas instalacións (laboratorios, bibliotecas etc) a institucións xa existentes como o Museo de Ciencias Naturales, o Museo Antropológico, o Real Jardín Botánico de Madrid ou a Estación Biolóxica de Santander; así mesmo coordinou laboratorios como o de Investigacións Biolóxicas, o de Investigacións Físicas, a Estación Alpina de Bioloxía do Guadarrama, a Misión Biolóxica de Galicia, ou a Comisión de Investigacións Paleontológicas e Prehistóricas. Ademais, a JAE, desde o seu nivel de alto organismo público, sincronizou e apoiou as actividades de espazos docentes especiais como o Instituto-Escuela ou a Residencia de Estudiantes, para os que habilitou o Seminario Matemático e os Laboratorios de Química, Fisioloxía, Bacterioloxía etc.
Influencia exterior
Por outra banda, a Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas xogou un papel decisivo nas relacións con América Latina, potenciadas por unha Real Orde promulgada o 16 de abril de 1910, pola que se apoiaba o intercambio de profesores e alumnos e a edición de obras sobre a sociedade, a evolución da cultura e da economía e a historia natural de América. O intercambio suscitado orixinou unhas novas relacións e maneiras de mirarse e entenderse entre americanos e españois e auspiciou a creación de institutos, departamentos e cátedras universitarias sobre lingua, cultura, historia e civilización españolas, moitos dos cales seguiron o modelo organizativo e científico dos centros españois da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas na súa organización e funcionamento.
Disolución
O espírito de modernización e reforma que representaba a xunta non contaba coa simpatía dos sectores que promoveron e apoiaron o golpe de estado en España de xullo de 1936. O goberno de Burgos decretou a súa disolución (19 de maio de 1938), transferindo as súas funcións a un recentemente fundado Instituto de España, aínda que a xunta seguiu funcionando na zona republicana até o final da guerra. Terminada a Guerra Civil, o 24 de novembro de 1939, o ditador Franco promulgou a lei pola que se creaba o Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), dispondo que en diante:
É necesario especificar que o CSIC foi fundado cun espírito diferente e mesmo antagónico ao da JAE, como pode lerse nas súas leis fundacionais, ou no discurso do seu fundador e presidente José Ibáñez Martín, para liquidar:
Polo que dificilmente podería presentarse o CSIC como continuador da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, aínda que si froito dunha singular substitución.
Gyula Horn
Gyula Horn, nado o 5 de xullo de 1932 en Budapest e finado en Budapest o 19 de xuño de 2013, foi un político húngaro e ex Primeiro Ministro de Hungría (1994-1998) como líder da coalición entre os socialistas e a Alianza dos Demócratas Libres. É lembrado polo papel que xogou en 1989 no proceso de apertura do "pano de aceiro" dos alemáns do Leste, contribuíndo á posterior unificación de Alemaña, e, polo paquete de medidas Bokros, o maior programa de austeridade fiscal na Hungría poscomunista, que se iniciou en virtude do seu Primeiro Ministro, en 1995.
Administración e Parte da súa carreira
Traballou no Ministerio de Finanzas entre 1954 a 1959. En 1959 traballou no Ministerio de Relacións Exteriores, primeiro como funcionario no departamento independente Soviético. Na década de 1960 foi un diplomático da embaixada húngara en Bulgaria e Iugoslavia. En 1954 uniuse ao partido comunista húngaro, entón chamado o Partido Popular dos Traballadores Húngaros.
En novembro de 1956 incorporouse á Partido Socialista Obreiro Húngaro (MSzMP), creado por János Kádár para dirixir o esmagamento da Revolución Húngara de 1956 contra a ocupación soviética e o réxime comunista. En 1969 converteuse nun funcionario do Ministerio de Relacións Exteriores do Comité Central de MSzMP. En 1983 ascendeuse á categoría de xefe de departamento.
En 1985 foi nomeado secretario de Estado (Viceministro) do Ministerio de Relacións Exteriores. En 1989 deron un paso adiante para converterse en Ministro de Asuntos Exteriores no país do derradeiro goberno comunista liderado por Miklós Németh.
El é un dos fundadores do Partido Socialista Húngaro (MSZP), formado en 1989 como a sucesora da MSzMP, e converteuse no seu presidente en 1990. Como ministro foi o encargado de Relacións Eteriores cando Hungría decidiu abrir a fronteira occidental (o "pano de aceiro") ao leste dos alemáns que desexan emigrar á Alemaña Occidental. Considéraselle como un actor importante na decisión e en consecuencia, un papel relevante na unificación alemá.
Gyula Horn foi elixido Primeiro Ministro da República de Hungría o 15 de xullo de 1994. Foi elixido por primeira vez ao Parlamento en 1990 e mantivo un escano dende entón. A pesar de que renunciou á dirección do partido despois de que os socialistas perderan as eleccións de 1998, foi durante moito tempo considerado un dos líderes do partido, en parte debido á súa popularidade persoal entre os votantes de idade avanzada. Nos anos posteriores a 2002, non tivo un papel moi activo na política.
Horn recibiu varios premios polos seus logros nas relacións exteriores, entre outros, o Premio Carlomagno da cidade de Aquisgrán en 1990. Con todo, non puido obter o premio "Magyar Köztársaság Érdemrendjének Polgári Tagozata" en 2007, proposto por Ferenc Gyurcsány, xa que foi denegada polo presidente húngaro, László Sólyom, indicando expresamente os puntos de vista do Horn na revolución de 1956.
Vida persoal
Gyula Horn graduouse pola Universidade de Rostov-Don de Economía e Finanzas en 1954. Está casado, ten unha filla e un fillo.
Galería de imaxes de insectos de Galicia
Galería de imaxes de insectos de Galicia.
Histidina quinase
As histidina quinases (HK) son proteínas encimáticas da clase das transferases, multifunctionais e tipicamente transmembrana, propias dos reinos de seres vivos distintos do animal, que desempeñan un importante papel na transdución de sinais a través da membrana plasmática, e funcionan transferindo fosfatos a un residuo de histidina dunha proteína. A gran maioría das histidina quinases son homodímeros que mostran actividade de autoquinase (autocatalítica), fosfotransferencia e de fosfatase. As moléculas receptoras multifuncionais como as HK e RTK teñen unha porción na parte externa da célula (o dominio extracelular) que se une a moléculas similares a hormonas ou de tipo factor de crecemento, unha porción que abrangue todo o grosor da membrana da célula (o dominio transmembrana), e outra porción na parte interna da célula (o dominio intracelular), que contén a actividade encimática. Os dominios intracelulares, ademais da súa actividade quinase, normalmente teñen rexións que se unen a unha molécula efectora secundaria ou a un complexo de moléculas que incrementa a propagación da transdución de sinais polo interior da célula. A diferenza doutras clases de proteína quinases, as histidina quinase xeralmente forman parte dun mecanismo de transdución de dous compoñentes no cal a histidina quinase transfire un grupo fosfato desde o ATP a un residuo de histidina da quinase, e despois a un residuo de aspartato no dominio receptor dunha proteína reguladora da resposta (ou ás veces á propia quinase). Máis recentemente, recoñeceuse a existencia moi estendida en células humanas de fosforilación de proteínas en histidinas pero diferente da que presentan as histidina quinases de dous compoñentes. Hai que salientar que, en marcado contraste coa fosforilación de serina, treonina e tirosina, a análise da histidina fosforilada usando análises bioquímicos estándar e espectrometría de masas é moito máis complicada.
En termos encimolóxicos, unha histidina quinase (, EnvZ, histidina proteína quinase, proteína histidina quinase, proteína quinase (histidina), HK1, HP165, Sln1p) é un encima que cataliza a reacción química
Pankrti
Pankrti fundado en 1977 en Ljubljana (Eslovenia) por aquel entón na República Federal Socialista de Iugoslavia, foi un coñecido grupo de Punk, un dos primeiros da escena punk iugoslava e do leste de Europa. Na época caracterizabase polas letras provocativas e explicitamente políticas, autodenomínandose a Primeira banda punk tralo pano de aceiro. Estiveron en activo ata 1987 e en 2007 uníronse de novo, ata a actualidade.
Histidina quinase
Os dous substratos deste encima son a ATP e a L-histidina da proteína, mentres que os dous produtos son o ADP e a proteína N-fosfo-L-histidina.
Pankrti
Traxectoria
Os inicios da banda déronse en Kodeljevo, ás aforas de Ljubljana, da man de Gregor Tomc e Peter Lovšin que formaron o grupo. Xa dende o comezo estiveron moi influenciados polo Punk do Reino Unido, mantendo iso si un estilo propio tanto no son coma nas letras. O seu primeiro concerto foi en 1977 na escola secundaria de Moste, onde alternaron versións de grupos coma Sex Pistols, The Clash e New York Dolls con cancións propias.
Histidina quinase
Este tipo de encimas está implicado nas vías de transdución de sinais augas arriba das rutas de moitos procesos celulares, como varias vías metabólicas, de virulencia e homeostáticas.
Vince Carter
Vincent Lamar Carter, nado o 26 de xaneiro de 1977, en Daytona Beach, Florida, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Foi All-Star en oito tempadas e noutras dúas foi incluído no Segundo e Terceiro Mellor Quinteto da NBA. É o único xogador na historia da NBA en xogar 22 tempadas na liga e en catro décadas diferentes, dende 1999 a 2020. É curmán do ex xogador de baloncesto profesional Tracy McGrady.
Histidina quinase
Mecanismo
esquerda|miniatura|350x350px|Mecnismo proposto da histidina quinase, mostrando a [[fosforilación do tele-nitróxeno. A fosforilación do pros-nitróxeno ocorre por medio do outro tautómero de histidina. B = base encimática non especificada.]]
Pankrti
Traxectoria
Os seus primeiros éxitos foron Totalna revolucija (Revolución total), Lublana je bulana (Ljubljana está enferma) e Anarhist (Anarquista). O seu primeiro disco completo foi Dolgcajt (Aburrimento), publicado en 1978 e que tivo un grande éxito. O seu segundo traballo, Državni ljubimci (Os amantes do país), recibiu o premio ao mellor álbum de Iugoslavia en 1982. O seu terceiro álbum, Rdeči album (Álbum vermello), contén a versión da famosa canción revolucionaria italiana Bandiera rossa.
Vince Carter
Inicios
Vince foi o primeiro dos dous nenos que tiveron Michelle, e Vince Carter. Michelle foi profesora, do mesmo xeito que o padrasto do pequeno Carter, Harry Robinson. O pai biolóxico de Carter, Vince Sr., abandonou á súa familia cando Vince estaba en seguno grao. A familia de Carter estivo en contacto máis tarde con Vince Sr., pero Vince Carter considera a Harry como o seu verdadeiro pai. Vince comezou a xogar ao baloncesto á idade de dous anos. Estaba obsesionado co xogo e pronto adquiriu un ídolo en quen fixarse, Julius Erving. Carter ficou marabillado coa habilidade para voar que posuía o "Dr.J" e de aí comezou a imitar as súas xogadas no playground. Os seus movementos eran tan salvaxes que os seus amigos lle alcumaron "UFO" (Obxecto voador non identificado).
Histidina quinase
Mecanismo
Os mecanismos das reaccións catalizadas pola histidina quinase non foron esclarecidas totalmente, mais as evidencias das que se dispón actualmente indican que o dominio catalítico dunha unidade dímera pode rotar de tal maneira que o peto de unión ao ATP desa unidade pode quedar en contacto cun residuo de histidina determinado na unidade oposta, e unha adición nucleofílica ten como resultado a fosforilación da histidina.
Pankrti
Traxectoria
A causa da gran fama acadada por Pankrti en Iugoslavia influíu sobremaneira nunha nova xeración de grupos punk, tanto en Eslovenia coma a costa dálmata, Belgrado ou Vojvodina, os principais centros punk da República Federal Socialista. Esta influencia reflectiuse na edición de dúas películas co nome dos seus dous primeiros discos e con máis de dez libros escritos sobre a banda e o inicio do movemento punk en Iugoslavia.
Vince Carter
Inicios
Pero os pais de Vince non querían que centrase todo o seu tempo no baloncesto e buscaron para el outros pasatempos para desenvolver a súa creatividade. Harry foi líder dun grupo musical e introduciu a Vince a tocar o saxofón, a trompeta e o tambor. Vince pasaba incontables horas nas canchas de baloncesto de Daytona Beach, onde o mate era un factor fundamental na cultura do playground. Carter dominábao e por iso sempre xogaba con mozos maiores que el. O seu tío, Oliver Lee, tivo bastante que ver no desenvolvemento de Vince en todas as facetas do xogo. Lee foi unha estrela da Universidade de Marquette, e foi elixido por Chicago Bulls no Draft da NBA de 1981, pero nunca xogaría na NBA, así que regresou a Daytona Beach, onde a súa lenda creceu no playground. Os pais de Vince vían ben que xogase ao baloncesto, mais só se iso non supuña descoidar a súa educación. De modo que Vince Carter ingresou no Mainland High School, onde tamén estudou Denzel Washington.
High School
En Mainland High School converteuse na estrela na súa primeira tempada co equipo en 1991-92. Vince era consciente da capacidade de salto que tiña e as posibilidades que iso lle abría, de modo que se marcou traballalo aínda máis, á vez que o facía co dribbling, o pase e o bote con ambas as mans. No seu ano sophomore en Mainland, Carter xa estaba no 1.83 de estatura e continuaba crecendo. Con todo, e a pesar da súa altura, seguiu xogando de exterior. Vince fixo 20 puntos por partido. No seu ano júnior, Carter estaba xa próximo ao 1.98 e o seu adestrador, Charlie Brinkerhoff, cambioulle de posición, de base/escolta a beirado, onde podía xogar ao poste e sacar partido dos seus centímetros á hora de rebotear. Vince acabou a tempada promediando 25 puntos e 11 rebotes para os Buccaneers, aos que levou a un récord de 30-2.
No seu ano sénior, Vince compaxinou ademais estudos, baloncesto, e esta vez música, xa que estivo na banda de marcha de Mainland. Despois de liderar aos Buccaneers a participar nos torneos máis prestixiosos de Estados Unidos e de ser elixido "Mr. Basketball" de Florida, os expertos predixeron que xogaría con Florida ou con Florida State. Con todo, Carter decantouse por North Carolina. Carter participou no McDonald's All-American de 1995, participando tamén no concurso de mates ESPN Field All-American xunto con Paul Pierce en 1995, e proclamándose vencedor.
Histidina quinase
Estrutura e función
Unha histidina quinase está composta de varios dominios empezando por unha curta porción N-terminal citoplasmática conectada a un dominio extracelular sensor por medio dunha hálice α transmembrana. Unha segunda hélice α transmembrana conecta o dominio extracelular ao dominio catalítico citoplásmico C-terminal. As histidina quinases desempeñan funcións en moitas vías de transducións de sinais, polo que non é sorprendente que o dominio sensor extracelular non estea moi conservado na familia das histidina quinases. Ao contrario, o dominio citoplasmático adoita ter unha alta homoloxía de secuencias e contén varios motivos estruturais ben coñecidos. Entre estes motivos están as caixas H, N, G1, F e G2. A caixa H de autofosforilación está contida no dominio de fosfotransferencia (DHp) á histidina e dimerización N-terminal. Na HK853-CD, que foi cristalizada da bacteria Thermotoga maritima, este dominio é unha forquita helicoidal e está formado polos residuos 232 a 317. O sitio de fosforilación da histidina está localizado na His-260. As caixas N, G1, F e G2 están contidas no dominio de unión ao ATP catalítico (CA) C-terminal. Este dominio está formado polos residuos 323 a 489 e forma unha estrutura chamada pregamento en sándwich α/β. Este pregamento ten unha capa composta por unha folla β de 5 febras e a outra capa que está constituída por tres hélices α.
Pankrti
Traxectoria
Un dos seus últimos concertos antes da súa separación foi no ano 1987 no Hala Tivoli de Ljubljana, baixo o nome de Zadnji pogo v Ljubljani (O último pogo en Ljubljana). A banda reuniuse en 2007 para conmemorar o seu trinta aniversario na capital eslovena e continuaron dando concertos ata a actualidade, unha das súas últimas aparicións foi en 2011 no festival de música Schengenfest en Eslovenia.
Histidina quinase
Estrutura e función
A unidade dímera mantense unida por un conxunto de catro hélices, formado cando os segmentos C-terminais da hélice α1 de cada subunidade interacciona de maneira antiparalela con ambas as hélices α2. A estabilidade do dímero está favorecida por varias interaccións que se establecen na interface entre o DHp de cada monómero, como interaccións hidrofóbicas entre residuos hidrófobos conservados e dúas pontes de hidrfóxeno (Thr-252...Glu-316’ e Arg-263...Asn-307’) e unha ponte salina (Lys-270...Glu-303’). Interaccións adicionais prodúcense por medio de enlaces de hidróxeno coa auga na cavidade do interior da hélice superenrolada e flanqueada por residuos hidrofóbicos.
Vince Carter
Universidade
Carter xogou durante tres tempadas cos Tar Heels da Universidade de North Carolina. Alí coincidiu co adestrador Dean Smith en 1995, e posteriormente formou parte dos denominados "Six Starters" xunto con Antawn Jamison, Shammond Williams, Ed Cota, Ademola Okulaja e Makhtar N'Diaye. Á súa chegada ao campus, Vince, que non sabía como ía ser recibido, observou que a súa fichaxe se anunciaba na prensa: "Vinsanity" had come to Carolina" (Vinsanity vén a Carolina). Un par de semanas despois, os mozos xa lucían o número 15 que Carter aínda non vestira.
Histidina quinase
Estrutura e función
miniatura|Estrutura e contorna do peto de unión ao ATP da HK853. Os residuos importantes están etiquetados e as esferas vermellas son moléculas de auga. O peto de unión do nucleótido/ATP está contido no dominio CA e a semellanza estrutural deste peto é alta entre a maioría das histidina quinases. A cavidade da CheA, tamén se cristalizou de T. maritima, e está formada por folla β P4 na parte posterior e as partes laterais da cavidade están formadas polos 4 motivos mencionados antes, as caixas N, G1, F e G2. A maioría dos residuos da folla β son hidrofóbicos coa excepción do Asp449. Este residuo é invariable e forma unha ponte de hidróxeno xunto cunha molécula de auga co grupo amino da adenina. Outras tres moléculas de auga forman enlaces de hidróxeno directas coa base adenina. Un ión Mg2+ forma unha ponte entre os tres fosfatos e un residuo de Asn invariable. Finalmente, dúas moléculas máis de auga completan a coordinación octaédrica con Mg2+ e están ligadas á Arg-408 e His-405. Cando se desestabiliza o fosfato gamma do ATP, o Mg2+ xa non se observa debido á súa incapacidade para coordinarse octaedricamente. Marina et al. argumentan que na HK853 ocorre unha coordinación similar do Mg2+, pero non se observa debido ao uso de AMPPNP (un análogo do ATP) na estrutura do cristal. Durante a cristalización, o análogo foi hidrolizado dando un produto similar ao ADP.
Papel en infeccións fúnxicas
Un sistema regulador de dous compoñentes no que intervén a histidina quinase xunto cunha proteína reguladora da resposta variable pode ser fundamental para a virulencia dalgunhas cepas fúnxicas como Candida albicans, que a miúdo é responsable de causar a candidíase en persoas inmunocomprometidas. C. albicans cunha deleción de CHK1 (o xene da histidina quinase de dous compoñentes) mostra defectos na morfoxénese e un drástico decrecemento das capacidades da célula para resistir a súa eliminación polos neutrófilos humanos. Como os humanos carecen deste sistema de dous compoñentes, este pode ser unha boa diana para os axentes antimicrobianos usados para tratar a candidíase.
Vince Carter
Universidade
Na súa última tempada como universitario, o lendario técnico Dean Smith tívose que retirar tras 36 tempadas no cargo debido a que estaba a loitar por superar un cancro. O asistente Bill Guthridge fíxose cargo do equipo. Carter e Jamison formaron unha das mellores duplas da NCAA e alcanzaron de novo a Final Four, aínda que volveron quedar ás portas tras ser eliminados por Utah Utes. O equipo chegaba como cabeza de serie número 1. Na final da East region, Carter freou nun grande encontro á estrela de Connecticut Huskies, Richard Hamilton. Anteriormente, o equipo necesitou das súas actuacións para derrotar a Charlotte 49ers e a Michigan State Spartans. Vince promedió 15.6 puntos (con 59.1% en tiros) 5,1 rebotes e 1.9 asistencias.
O feito de caer derrotado de novo fixo que Carter reformulásese os seus plans de entrar na NBA, xa que a súa intención era gañar o título universitario. Pero cando Antawn Jamison se presentou ao draft, Vince perdeu o atractivo de continuar un ano máis na universidade. Carter acudiu a Guthridge, Smith e os seus pais para avisarlles da noticia, esperando que lle recomendasen continuar un ano máis na universidade. Con todo, todos estiveron de acordo en que dese o salto á NBA. De modo que Carter decidiu declararse elixible nunha difícil decisión que tamén supuxo frear a súa licenciatura en Estudos Afroamericanos. Carter pechou o seu periplo universitario en North Carolina cunhas medias de 12.3 puntos e 4.5 rebotes.
Toronto Raptors
Carter foi elixido no 5º posto do Draft da NBA de 1998 polos Golden State Warriors e foi inmediatamente traspasado a Toronto Raptors a cambio dos dereitos de Antawn Jamison, compañeiro na universidade ademais de gran amigo e cuñado de Vince. Carter debutou na tempada 1998-99, a campaña do lockout dos 50 partidos. Carter rapidamente gañouse a confianza do adestrador Butch Carter e converteuse en todo un ídolo en Toronto. levou o galardón de Rookie do Ano da NBA tras facer 18,3 puntos, 5,7 rebotes e 3 asistencias. Os Raptors quedaron fóra de playoffs tras asinar un aceptable 23-27.
A tempada seguinte foi a que consagrou a Vince Carter como un das novas iconas da NBA. Foi incluído no quinteto titular do equipo da Conferencia Leste para o All-Star Game e ademais gañou o Concurso de Mates de 2000 cunha gran exhibición, rememorando os grandes concursos que Michael Jordan e Dominique Wilkins brindaron na década dos 80. Asinou tres mates para a historia, un mate de 360º, un metendo até o cóbado na canastra e outro pasándose o balón por baixo das pernas para machucar despois. O seu primo Tracy McGrady, compañeiro seu en Toronto Raptors, tamén participou. Aínda que Carter nunca máis participou nun concurso de mates por problemas de lesións e para previr futuras, foi un fixo nos All-Star durante oito tempadas. Durante esta campaña, Vince experimentou un grande incremento en canto a números, 25.7 puntos, 5.8 rebotes e 3.9 asistencias e foi incluído no Terceiro Quinteto da NBA. Xunto con T-Mac, que promedió 15.4 puntos e 6.3 rebotes, liderou ao equipo aos seus primeiros playoffs, onde caeron fronte a New York Knicks por 3-0. Na tempada 2000-01, McGrady marchou a Orlando Magic e Vince quedou como única arma anotadora na franquía, que se reflectiu nos seus números. Carter asinou a súa mellor tempada estatísticas en man, con 27,6 puntos, 5,5 rebotes e 3,9 asistencias. Foi incluído no Segundo Quinteto da NBA.
Na primeira tempada de Lenny Wilkens como técnico, Toronto alcanzou as 47 vitorias e por primeira vez na súa historia, superou unha rolda de playoffs] vingándose dos Knicks. En Semifinais de Conferencia caeron derrotados en sete partidos ante Philadelphia 76ers. Carter fallou o tiro decisivo a dous segundos do final. O día do sétimo partido estivo pola mañá na Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill para a súa gradación. Despois colleu un avión privado que o levou a Filadelfia. No verán de 2001, Carter asinou unha extensión do seu contrato de seis anos a razón de 94 millóns de dólares. Nese verán, Carter anunciou que podería organizarse un partido benéfico con varias estrelas da NBA no Air Canada Centre. Este partido disputouse o 3 de agosto de 2001 e o éxito do encontro converteuno nun evento clásico do verán.
Durante a tempada 2001-02, Carter perdeuse vinte e dous partidos por lesión. Nos 60 partidos que disputou fixo 24,7 puntos, 5,2 rebotes e 4 asistencias. O equipo volveu meterse en playoffs, mais caeu en primeira rolda ante Detroit Pistons con Vince lesionado. Foi votado novamente para participar no All-Star pero non puido participar por lesión. Na tempada 2002-03, Carter fixo 20,6 puntos, 4,4 rebotes e 3,3 asistencias de media nos 43 partidos que só puido disputar por unha lesión de xeonllo. No All-Star de 2004, Carter cedeulle a Michael Jordan o posto de titular, xa que era o último All-Star do mítico 23. Ao ano seguinte, Carter volveu disputar case toda a tempada. En 73 partidos promedió 22,5 puntos, 4,8 rebotes e 4,8 asistencias, insuficientes para clasificarse aos playoffs na primeira tempada de Kevin O'Neill no banco.
Na tempada 2004-05, Carter cansouse de esperar reforzos e pediu a Toronto ser traspasado. Mesmo, pola súa forma de xogar e os seus números, especulouse coa idea de que Carter estaba a forzar o traspaso. Nos 20 partidos que xogou cos Raptors asinou 15,9 puntos, 3,3 rebotes e 3,1 asistencias.
New Jersey Nets
miniatura|200px|Carter, coa camiseta das Nets. Despois, Vince acabou en New Jersey Nets a cambio de Alonzo Mourning, Eric Williams, Aaron Williams e dúas futuras primeiras roldas do draft. Coas Nets mostrou o seu mellor nivel con 27,5 puntos, 5,9 rebotes e 4,7 asistencias en 57 partidos sendo a peza clave nunhas Nets que alcanzaron os playoffs no último partido da tempada regular. A marcha de Carter de Toronto suscitou unha gran polémica na cidade canadense. En xaneiro de 2005, Vince declarou nunha entrevista con John Thompson da TNT que non se esforzou nos seus últimos meses como Raptor. Cando foi preguntado se el sempre xogou duro, contestou que en anos pasados, non. As declaracións de Carter crisparon á afección de Toronto. Thompson comentou máis tarde que os comentarios foron malinterpretados. A pesar da defensa de Thompson, parte das declaracións saíron en Sports Illustrated, Toronto Star e ESPN. Dave Feschuk, de Toronto Star, escribiu que Carter enganou aos Raptors e que se borrou dos partidos. Dende entón, Carter é apupado pola afección dos Raptors cada vez que xoga en Toronto.
O 7 de abril de 2007, na vitoria, con prórroga incluída, fronte a Washington Wizards 120-114, Carter e Kidd convertéronse na primeira parella, en 18 anos, que lograba un triplo-dobre no mesmo partido. Desde 1989 no que Michael Jordan e Scottie Pippen lográrono fronte a Los Angeles Clippers, ninguén fora capaz de facelo. Carter acabou con 46 puntos, 16 rebotes (máximo da súa carreira) e 10 asistencias. Pola súa banda, Kidd terminou con 10 puntos, 16 rebotes (igualando o seu récord) e 18 asistencias. Aquel triplo-dobre de Carter é o segundo mellor da historia, só por detrás de Alvan Adams, que en 1977 asinou 47 puntos, 18 rebotes e 12 asistencias. Por terceira vez na súa carreira, non se perdeu ningún partido da tempada. Carter converteuse no primeiro xogador das Nets en anotar máis de 2.000 puntos nunha tempada. En playoffs caeron de nova en Semifinais de Conferencia, fronte a Cleveland Cavaliers, despois de superar anteriormente a Toronto Raptors. En ambas as series en total fixo 22,3 puntos, 6,8 rebotes e 5,3 asistencias por partido.
Carter asinou unha extensión de contrato millonaria ao finalizar a tempada 2006-07 ao quedar como axente libre. New York Knicks mostrou interese na súa contratación. Carter guiou ás Nets aos seus terceiros playoffs en tres anos desde que chegase á franquía. En 2008 volveu ter problemas coas lesións, o que fixo que por primeira vez na súa carreira non fose elixido para o All Star Game. A pesar da lesión, seguiu xogando a un alto nivel, como o demostran os 22,7 puntos, 6,6 rebotes e 5,1 asistencias que fixo trala fin de semana das estrelas, sendo o único xogador xunto a LeBron James e Kobe Bryant en exceder os 21 puntos, 6 rebotes e 5 asistencias por partido tras o parón do All-Star. Finalizou a tempada con números de 21.3 puntos, 6 rebotes e 5.1 asistencias. Ao finalizar a tempada foi sometido a unha artroscopia que confirmou a súa lesión de xeonllo.
Orlando Magic
O 25 de xuño de 2009 foi traspasado xunto con Ryan Anderson a Orlando Magic a cambio de Rafer Alston, Tony Battie e Courtney Lee.
Phoenix Suns
O 18 de decembro de 2010 Carter foi traspasado aos Phoenix Suns xunto con Marcin Gortat e Mickael Pietrus por Hedo Türkoğlu, Jason Richardson e Earl Clark.
O 9 de decembro de 2011, Carter foi despedido dos Suns.
Dallas Mavericks
Tres días máis tarde, o 12 de decembro de 2011, asinou un contrato cos campións da NBA da tempada anterior, os Dallas Mavericks.
Memphis Grizzlies
O 12 de xullo de 2014, Carter asinou un contrato multianual cos Memphis Grizzlies.
Selección dos Estados Unidos
Carter participou nos Xogos Olímpicos de Sidney 2000, onde a Selección de Estados Unidos alzouse coa medalla de ouro. Naquel campionato, Carter realizou un dos mates máis memorables saltando sobre o francés Frédéric Weis, xogador que mide 2.18. A xogada daría a volta ao mundo e está considerado como un dos mellores mates da historia. Jason Kidd, compañeiro de equipo, afirmou que foi "unha das mellores xogadas que vin na miña vida". A prensa de Francia alcumou ao mate como "le dunk de la mort" (o mate da morte).
Scribble Mural Comic Journal
Scribble Mural Comic Journal é o álbum de estrea da banda estadounidense de dream pop A Sunny Day in Glasgow, publicado o 13 de febreiro de 2007 a través do selo Notenuf Records. No ano 2008 foi editado en vinilo polo selo Ruined Potential Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por A Sunny Day in Glasgow
A Poceira, Viós, Abegondo
A Poceira é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Riberos de la Cueza
Riberos de la Cueza é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 62 habitantes (INE 2012).
Louis Jean Pierre Vieillot
Louis Pierre Vieillot, nado o 10 de maio de 1748 no comuna de Yvetot, departamento de Seine-Maritime, Normandía, e finado o 24 de agosto de 1830 en Rouen, no mesmo departamento, foi un ornitólogo francés.
Traxectoria
miniatura|150px|Partida do bautismo de Louis Pierre Vieillot, 12 de maio de 1748, en Yvetot. miniatura|150px|Partida de defunción de Louis Pierre Vieillot en Sotteville-lès-Rouen.
A familia de Louis Pierre Vieillot tiña intereses na illa da Española, en Haití, e alí pasou gran parte da súa xuventude.
Prohibida a súa presenza en Francia durante a Revolución francesa, refuxiouse nos Estados Unidos onde estudou a fauna aviaria. Como resultado da súa estancia neste país publicou o libro, incompleto, Les Oiseaux de l'Amérique septentrionale (1808).
De volta a Francia en 1800 (ou 1801), ocupou un modesto emprego no Bulletin des Lois.
Nos anos seguintes, Vieillot publicou a Histoire des oiseaux dorés ou à reflets métalliques (1802) e a Histoire naturelle des plus beaux oiseaux chanteurs de la zone torride (1805).
En 1802, en colaboración con Jean Baptiste Audebert, publicou a Histoire naturelle et générale des colibris, oiseaux-mouches, jacamars et promerops, seguida da Histoire naturelle et générale des grimpereaux et des oiseaux de paradis.
Vieillot foi un dos primeiros ornitólogos que estudou es modificacións da plumaxe. Tiraba as súas observacións de aves mortas, pero tamén dos traballos de campo.
Describiu un gran número de especies novas para a ciencia, especialmente provenientes das Antillas e da América do Norte.
Vieillot morreu esquecido e na máis absoluta miseria en 1830 en Rouen. Porén, varias especies de paxaros foron denominadas na súa honra, como Lybius vieilloti e Saurothera vieilloti, e tamén se lle dedicaron nomes vernáculos en francés, como o moucherolle de Vieillot (Hirundinea ferruginea).
Abreviatura
A abreviatura Vieillot emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en  zooloxía.
Fernando Delgado
Fernando González Delgado, nado en Santa Cruz de Tenerife en 1947, é un xornalista e escritor canario.
Traxectoria
Licenciado en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, comezou a súa carreira profesional no diario El Día. Máis tarde pasou aos diarios Pueblo e Informaciones, onde se converteu en crítico literario.
O seu salto ao mundo da radio produciuse a través de Radio Nacional de España, onde ingresou por oposición en 1967. Co tempo, chegou a converterse no primeiro Director de Radio 3 (1981-1982) e da propia RNE en dúas ocasións: 1982-1986 e 1990-1991.
Baixo o seu primeiro mandato realizou unha profunda renovación en formatos e contidos e abandonaron a canle pública profesionais como Luis del Olmo, Jesús Quintero, Alejo García e Julio de Benito, sendo finalmente destituído por Pilar Miró. En 1986 foi nomeado membro do Consello de RTVE, a proposta do PSOE, cargo que ocupa ata 1990.
En 1991 pasa a ser Director de Tele-Expo, a canle televisiva da Exposición Universal de Sevilla de 1992. Unha vez finalizada a mesma, converteuse xunto a María Escario, no novo presentador dos Telediarios de TVE de fin de semana, en substitución de Rosa María Mateo.
En 1996, trala renovación do equipo directivo da canle foi relevado do seu cargo á fronte do informativo, e regresou á radio, incorporándose á Cadena SER, onde se fixo cargo do magazine A vivir que son dos días, un espazo sobre arte, cultura, ocio e actualidade, no que permanece ata 2005, cando decidiu abandonalo sendo substituído por Àngels Barceló despois de ter acadado o liderado de audiencia na súa franxa horaria.
Na actualidade segue colaborando coa Cadena SER.