cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Greyeyes
Traxectoria
A súa carreira como actor comezou en 1993 cando se estreou como "Juh" na produción Xerónimo, o que o levou a participar en numerosos proxectos televisivos e cinematográficos. Destes últimos destaca como "Rupwew" en The New World.
Actualmente segue en activo traballando como actor, coreógrafo e director de cine. Está casado con Nancy Latoszewski e teñen dúas fillas, Eva Rose, nada en maio de 2002 e Lilia Frances Jean, en outubro de 2004.
Syro
Syro é un álbum do músico electrónico británico Richard D James, publicado baixo o pseudónimo Aphex Twin o 19 de setembro de 2014 a través do selo Warp Records. É o seu sexto traballo de estudio como Aphex Twin e o seu primeiro traballo de estudio en 13 anos, dende o Drukqs (2001). O álbum é tamén a primeira edición oficial como Aphex Twin dende Chosen Lords (2006), unha recompilación de temas para a serie Analord.
Gravado nun período de varios anos en distintos estudios, Syro conta con 12 cancións e incorpora varios subxéneros de música electrónica como techno, glitch, jungle e ambient. O álbum tamén conta con voces editadas de James e a súa familia.
Recaredo
miniatura|200px|Conversión de Recaredo I.Recaredo I foi rei dos visigodos e dos suevos, fillo e sucesor de Leovixildo, reinou desde o 586 ao 601, ano da súa morte en Toledo. Irmán de Hermenexildo, foi asociado ao trono polo seu pai, o que levantou as protestas dos nobres visigodos, que viron nesta acción o intento de institucionalizar o herditarismo na monarquía visigoda caracterizada precisamente polo seu carácter electivo.
Casou por dúas veces: a súa primeira esposa chamábase Bauda (tamén aparece en escritos como Baddo) e a súa segunda esposa foi Clodosvinda, filla de Sixeberto I rei de Austrasia, con quen tivo ao futuro rei visigodo Suintila.
Combateu aos francos, aos bizantinos da Bética e aos vascóns, e houbo de sufocar varias revoltas dos nobres visigodos.
O feito máis destacado do seu reinado produciuse no 589, cando convocou o Terceiro Concilio de Toledo no que, xunto con varios nobres e dignatarios eclesiásticos, anatemizou dos erros do arianismo e converteuse ao catolicismo co seu pobo, tan só se produciu algunha revolta illada que foi facilmente sufocada.
Gorgona
Gorgona pode referirse a:
-124
Véxase tamén
Historia ano a ano
Punishment Park
Punishment Park ("parque de castigo") é unha película de 1971 escrita e dirixida por Peter Watkins. É un falso documental dun grupo de rodaxe británico e de Alemaña Occidental que seguen a Gardas Nacionais, soldados e policías dos EUA, mentres perseguen a un grupo de activistas da contracultura a través do deserto.
Argumento
A acción ten lugar en 1970. A Guerra de Vietnam está a intensificarse, e Richard Nixon, Presidente dos Estados Unidos, acabe de decidir levar a cabo unha campaña de bombardeo "secreta" en Camboxa. Enfrontado cun crecente movemento anti-guerra, o Presidente decreta un estado de emerxencia baseada na Acta de Seguridade Interna McCarran de 1950, que autoriza a autoridades federais para deter persoas consideradas coma un "risco para a seguridade interna" sen necesidade de avisar o Congreso. Membros do movemento anti-guerra, movemento polos dereitos civís, movemento feminista, obxectores de conciencia e membros do Partido Comunista, na súa maioría estudantes universitarios, son detidos e enfróntase a un tribunal de emerxencia constituído por membros da comunidade. Coas prisións do estado e federais cheas ata arriba, ofréceselle aos convictos a opción de cumprir a pena completa nunha prisión federal, ou pasar tres días en Punishment Park. Alí, no deserto de California, deberán atravesar en tres días 60 millas baixo unha calor abafante, sen auga e comida, mentres son perseguidos por Gardas Nacionais e oficiais de aplicación de lei como parte da súa formación de campo. Se logran chegar a unha bandeira americana situada ao final da ruta, serán liberados. Se fallan por ser "detidos", pasarán o resto da condena nunha prisión federal.
Produción
Punishment Park foi rodado en 16 mm cun equipo de 8 persoas e un cámara Eclair. O conxunto era sumamente mínimo, usando soamente unha tenda de campaña pechada dentro dunha tenda máis grande para as escenas interiores. O resto foi gravado no deserto de El Mirage Dry Lake, en California. Gravouse en dúas semanas e media. Para lograr a impresión de "noticiario", a película foi realzada por desaturación da cor e a eliminación do bordo duro tradicional da imaxe mediante o uso de filtros de difusión Harrison. O orzamento da produción foi de 66.000 $, máis outros 25.000 adicionais cando a película foi convertida a 35 mm.
Intérpretes
Tanto os soldados coma os disidentes foron interpretados por actores non-profesionais cuxas opinións políticas emparellaban ata tal punto coas dos caracteres que representaban, que o director dicía que temía que en calquera momento estoupase a violencia no grupo.
Técnica
A película é unha ucronía ou historia alternativa, e un psicodrama. Foi rodado ao estilo do cinéma vérité, con cámaras levadas a man e improvisación, recollendo o auténtico xenio e a realidade dos actores que se enfurecen. Inicialmente Watkins tiña un guión coidadosamente detallado, pero como nas súas outras películas, mentres preprodución progresaba, decidiu permitir improvisar ao elenco baseándose nos seus propios sentimentos instintivos. Nas súas películas anteriores, Watkins soamente utilizara improvisación nunha pequena cantidade. En Punishment Park foi a primeira vez que Watkins deu o control case total do diálogo aos actores. O seu único requisito era seguir un contorno aproximado das secuencias preparadas polo director.
Nunha ocasión os participantes identificábanse coa situación tan completamente que as vítimas empezaron realmente a atacar os perseguidores tirando rochas que dan lugar a un lume inicial a cambio. A reacción de pánico do equipo de película, que cre que os actores que se deixan caer abaixo foran disparados de verdade, é auténtica. Watkins aumentaba o realismo utilizando actores de afeccionados, improvisación, e técnicas de cámaras de noticiario, pero tamén tiña un ríxido control á hora da edición para garantir que a súa visión individual fose expresada con claridade, e lograr a participación de audiencia. Aínda que a película en si é ficticia, moitos dos elementos atopados dentro son metáforas de acontecementos sociais e políticos do tempo, como o xuízo dos Sete de Chicago, os disparos do Estado de Kent, a brutalidade policial ou a polarización política.
Reaccións
Unha das intencións de Watkins para a película era provocar respostas emocionais e intelectuais fortes, e certamente pouca xente tivo reaccións imparciais ante a película. Como Watkins prevía, o filme producía debates despois das proxeccións similares aos debates que teñen lugar na película. Había moitas reaccións sumamente negativas, en gran parte debido á forma orixinal da rodaxe ou porque era visto como un sumario contra os EUA. Había mesmo quen vencellaba a película co comunismo, afirmando que a película expresa unha filosofía comunista. Por outra parte, moita xente escandalizábase porque un director británico rodase unha película sobre problemas políticos americanos nun tempo de crise.
A película foi fortemente atacada na súa estrea no Festival de Cinema de Nova York de 1971, e os estudios de Hollywood negáronse a distribuíla.
Ramsés II
Ramsés II foi un faraón do antigo Exipto da XIX dinastía. Reinou durante preto de sesenta anos. Sucedeu a Seti I cara o 1300 a.C. como elixido do deus Ra. Trátase dun dos faraóns máis coñecidos na actualidade.
Foi un complexo personaxe: gran proxenitor foi pai de máis dun centenar de fillos de excepcional lonxevidade (permaneceu no trono durante uns 70 anos), marido de catro das súas fillas (tivo seis esposas e multitude de favoritas), pasou a historia como un piadoso e valente xeral, infatigable construtor de grandiosos monumentos, gran lexislador, colonizador e diplomático.
Foi un líder con grandes calidades físicas, intelectuais e morais que dominou durante boa parte do século XIII a.C. desde a quinta catarata do Nilo ata a beira do río Éufrates cando xa Exipto iniciaba o seu declive.
Tras acompañar ao seu pai desde pequeno, segundo a estela de Kuban aos 10 anos xa era xefe do exército) accedeu ao trono posiblemente no ano 1279 a.c., cando debía ter uns 25 anos.
Desde o seu ascenso ao trono o seu obxectivo foi proseguir e ampliar as accións emprendidas polo seu pai de expansión económica e territorial do imperio. miniatura|Ramsés II nun carro de guerra. [[Abu Simbel.]] miniatura|Momia de Ramsés II. Fotografía de [[1889.]] miniatura|Momia de Ramsés II. Dirixiu varias empresas militares contra Siria e Canaan. Tras dezaseis anos de loita e a infrutuosa batalla de Qades, asinou un tratado de paz cos hititas. Este acordo co rei Hatusilis buscou un equilibrio de forzas co río Orontes como fronteira e intentaba frear a Asiria.
Estableceu unha nova capital: a cidade de Ramsés, no delta do Nilo.
As súas construcións pasaron á historia da arquitectura universal: os templos de Abu Simbel e Hator. A cidade de Tebas foi engrandecida monumentalmente, salientando o templo de Amón.
Á súa morte, no ano 1235 a.C, sucedeuno o seu fillo décimo cuarto Merneptah.
A súa titulatura. Os seus nomes
Cinco nomes compoñen a súa Titulatura:
Auritz
Auritz (en castelán: Burguete e oficialmente Auritz/Burguete) é un concello español da Comunidade Foral de Navarra, situado no meiriñado de Sangüesa, na bisbarra de Auñamendi e a 45 km da capital da comunidade, Pamplona. A súa poboación en 2013 foi de 260 habitantes (INE), o seu termo municipal ten unha superficie de 19,19 km² e a súa densidade de poboación é de 13,55 hab/km².
Símbolos
Adoptouse como Escudo municipal o que figuraba na fachada da igrexa San Nicolás de Bari, no ano 1952. O Escudo de armas de Auritz ten o seguinte brasón:
Primeira división española 1928/29
A tempada 1928/29 da Primeira división española foi a primeira tempada da máxima categoría da Liga española de fútbol. O campionato comezou o 10 de febreiro de 1929 e concluíu o 30 de xuño de 1929.
O primeiro campión de Liga foi o FC Barcelona. O título decidiuse na última xornada, ao gañar o Barcelona ao Real Unión e perder o Real Madrid ante o Athletic de Bilbao. Non houbo descensos, pois o pechacancelas, o Racing de Santander venceu a promoción de permanencia ao campión de Segunda División, o Sevilla FC. Nesta edición non houbo ningún club galego na categoría.
O primeiro tanto da historia da Liga foi obra de José Pitus Prat, extremo do Español, durante o encontro entre o seu club e o Real Unión de Irún que concluíu con 3-2 a favor dos cataláns. Alfonso Olaso, xogador do Atlético de Madrid, foi o primeiro xogador en marcar un gol en propia meta en Liga, fronte ao Arenas de Getxo na primeira xornada do campionato.
Promoción de Permanencia
O sistema establecía un partido de ida e volta entre o campión de Segunda División (Sevilla FC) e o pechacancelas de Primeira División (Racing de Santander).
Cunha vitoria no global (2–3) do Racing, este mantivo a categoría, a pesar de ser o pechacancelas de Primeira.
Masculino xenérico
miniatura|Concienciación sobre o masculino xenérico na sinaléctica en [[Narón.]] O masculino xenérico é unha convención lingüística segundo a cal o masculino serve tanto para designar os individuos de sexo masculino como a toda especie sen distinción de sexos. É unha convención que se identifica na gramática da maioría das linguas europeas, mais que tamén se estende a outros campos como a sinaléctica. Segundo o Parlamento Europeo, a utilización xenérica do masculino percíbese cada vez máis como unha discriminación contra as mulleres e evitar o seu uso vén incluído dentro das recomendacións para evitar a linguaxe sexista.
O sexismo e o masculino xenérico
O masculino xenérico inclúese, segundo a Deputación da Coruña, dentro do sexismo na linguaxe e considerado dentro da discriminación sexual, mais desde a análise de que non é sexista a linguaxe, xa que dispón de masculinos, femininos e neutros. No entanto, serían as persoas as que lle darían un uso sexista á linguaxe ao empregar a forma masculina como xenérica.
Oposición á substitución do masculino xenérico
Nalgunhas linguas nas que o masculino xenérico forma parte da súa gramática hai unha oposición á súa substitución argumentando que se vería comprometido o principio de economía da linguaxe, en que se fundamenta en razóns extralingüísticas e que é un mecanismo inclusivo e en linguas nas que houbo un acordo para un uso non sexista da linguaxe consideraron a dificultade da súa substitución. En Francia hai un movemento pola escrita inclusiva. En 2019 a Academia fracesa permitiu a feminización dos oficios.
O masculino xenérico na lingua galega
O masculino xenérico non está estandarizado na lingua galega, aínda que está presente nos usos das/dos falantes. A gramática da lingua galega elaborada por Rosario Álvarez e Xosé Xove considera que hai casos en que xa é de norma usar o masculino e o feminino en plural para referirse a individuos dos dous sexos e que é unha tendencia social en extensión deixar de usar o masculino xenérico (denominado na gramática membro extensivo) en contextos referidos a persoas dos dous sexos. As distintas administracións publicaron guías de linguaxe non sexista nas que inclúen o masculino xenérico como parte do sexismo na linguaxe e programaron a aplicación Exeria para facilitar a súa substitución.
O Manual de estilo do Diario Oficial de Galicia considera que o uso do masculino como xénero non marcado contribúe a invisibilizar a presenza das mulleres e considera que os textos institucionais deben evitar os usos discriminatorios. A Xunta de Galicia fai recomendacións para a substitución do que considera un falso xenérico masculino para outros termos da lingua con valor xenérico real.
O masculino xenérico nos apelidos
Os apelidos pertencentes á clase dos sobrenomes tiñan flexión de xénero. O Rexistro Civil fixou a forma masculina como denominación oficial.
Lugares de Vilardevós
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Vilardevós.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vilardevós
-125
Véxase tamén
Historia ano a ano
Sociedade
miniatura|Colmea de abellas. A sociedade é o conxunto de individuos que comparten fins, condutas e cultura, e que se relacionan interactuando entre si, cooperativamente, para constituír un grupo ou unha comunidade. Existen sociedades animais, cuxo estudo realízao a sociobioloxía ou a etoloxía social, como as sociedades de formigas ou as de primates. As sociedades de humanos son estudadas polas chamadas disciplinas sociais, principalmente a socioloxía e outras como a antropoloxía e a economía. Modernamente, existe un interese da física, desde a perspectiva de sistemas complexos, polo estudo de fenómenos sociais; este esforzo deu lugar a disciplinas como a sociofísica e a econofísica. Nun sentido aínda máis amplo, fálase de sociedade virtual referida ós fenómenos que se xeran e observan en grupos baixo interacción no ciberespazo, sociedades artificiais como a de ordenadores interconectados ou sociedades de robots, de autómatas, de criaturas dixitais etcétera.
Etimoloxía
O vocábulo "sociedade" procede da palabra latina societas, que á súa vez deriva do substantivo socius ("camarada, amigo, aliado"), empregado para describir unha ligazón ou interacción entre partes que son amistosas ou polo menos civilizadas.
Sociedades animais
Ao estudar as sociedades de animais, a etoloxía preocúpase da conduta, do instinto e das relacións co medio, así como o descubrimento das pautas que guían a actividade innata ou aprendida das diferentes especies de animais sociais.
Entre os tipos de sociedades animais o nivel máis alto de organización social é o de eusocialidade, presente nalgúns grupos de insectos, como as formigas, os térmites e algunhas especies de abellas, así como en vertebrados como o Heterocephalus glaber.
O vocábulo sociedade emprégase indistintamente para referirse a comunidades de animais e de seres humanos. A diferenza esencial existente entre as sociedades animais e as humanas é, alén da súa complexidade, a presenza da cultura como trazo distintivo da sociedade humana. Non obstante, o estudo do comportamento de certas comunidades de chimpancés permitiu identificar a transmisión e mesmo a innovación de trazos que foron definidos como culturais.
Sociedades humanas
En sociedades humanas, enténdese por sociedade tamén a entidade poblacional ou hábitat, que considera os habitantes e a súa contorna, todo iso interrelacionado cun proxecto común, que lles dá unha identidade de pertenza. Así mesmo, o termo connota un grupo con lazos económicos, ideolóxicos e políticos e supera ao concepto de nación-estado (sería a sociedade occidental como unha sociedade de nacións etc).
Ademais dos habitantes, a contorna e o proxecto societario, poden incorporarse outras categorías á definición de sociedade segundo a especialidade do proxecto ou do seu grao de desenvolvemento; isto será a tecnoloxía acadada nos medios de produción, desde unha sociedade primitiva con simple tecnoloxía especializada de cazadores (moi poucos artefactos) ata unha sociedade moderna con complexa tecnoloxía (moitos artefactos) practicamente en todas as especialidades. Estes estados de civilización incluirán o estilo de vida e o seu nivel de calidade que, así mesmo, será sinxelo e de baixa calidade comparativa na sociedade primitiva e complexo ou sofisticado con calidade comparativamente alta na sociedade industrial. A calidade de vida comparativamente alta é controversial pois ten aspectos subxectivos nos termos de como é percibida polos suxeitos.
A estrutura da sociedade cambia coa historia. Hai catro fases evolutivas: sociedades de cazadores-recolectores, onde se comparten tarefas específicas pero os roles poden cambiar rapidamente; sociedades tribais, onde o concepto de rango e posición aparece a partir da división do traballo; as estratificadas e a civilización, que require un goberno complexo e abrangue un maior número de poboación.
Evolución das sociedades
Durkheim postula un evolucionismo unilineal: todas as sociedades humanas desenvólvense polas mesmas etapas que van cara a unha complexificación crecente e unha racionalidade crecente. Todas as sociedades teñen o que se chama idéntica forma de fonte. Daquela as estruturas de parentesco, as relacións de traballo complicaríanse; a racionalización aumentaría e a razón gobernaría cada vez máis campos sociais.
Por outra banda o sociólogo Gerhard Lenski diferencia a organización das sociedades en función do seu nivel de tecnoloxía, a comunicación e a economía:
Adicionalmente:
Co tempo, algunhas culturas evolucionaron cara a formas máis complexas de organización e control. Esta evolución cultural ten un profundo efecto nos padróns da comunidade. As tribos de cazadores-recolectores asentados arredor das reservas de alimentos de cada tempada chegaron a establecer aldeas agrarias. Máis tarde, as aldeas creceron ata converterse en vilas e cidades. As cidade convertéronse en cidades-estado e en estados-nación.
O concepto amplo de sociedade
A persoa xurídica é a organización de persoas (xurídicas ou naturais) con fins lucrativos ou non lucrativos e que cumpren certos requisitos ou formalidades para a súa inscrición. Tamén soportan as perdas, en igual proporción ás ganancias.
Borussia Mönchengladbach
O Borussia Mönchengladbach é un equipo de fútbol alemán da cidade de Mönchengladbach, en Renania do Norte-Westfalia. Fundouse en 1900 e actualmente xoga na 1. Bundesliga.
Historia
O club nun inicio chamouse Turnverein Germania 1889. Posteriormente pasa a chamarse VfTuR 1889 M.Gladbach. Pero, por desgraza súa, o club participou na Bundesliga por vez primeira en 1965, aínda que en 1960 conquistara o seu primeiro título nacional: a Copa de Alemaña.
Os éxitos volveron en 1970, gañando a súa primeira liga. Desde ese ano ata 1979 consolidouse como un dos clubs máis exitosos da súa historia, tanto nacional como internacionalmente. Gañou cinco ligas, tres copas (unha destas últimas foi en 1995), máis a Copa da UEFA, trofeo que o gañou en 1975 e en 1979. Ademais, disputou a final da Copa de Europa en 1977, que acabou perdendo ante o Liverpool. Ao ano seguinte o Borussia Mönchengladbach representou á UEFA en calidade de subcampión da Copa de Europa na Copa Intercontinental debido a que o Liverpool non quixo disputala. Foi derrotado polo club arxentino Boca Juniors.
Logo de sumar actuacións máis ben modestas (terminando desde o 3° ata o 15°, nalgunhas tempadas) e de gañar o seu terceiro título copeiro, en 1999 descende á segunda división alemá. O ascenso non o conseguiría senón ata o final da tempada 2000/01, culminando segundo nesa categoría.
Na tempada 2006-2007 o club descendeu á segunda división. En 2007-2008 finalizou en primeiro lugar da táboa, por iso é polo que ascendeu de novo.
Burguete
O topónimo Burguete pode referirse a:
Love is the Greatest Thing
"Love is the Greatest Thing" é o single número 22 do grupo xaponés de J-Pop chamado w-inds, lanzado o 4 de xullo do ano 2007 baixo o selo Pony Canyon e producido por Flight Master.
G4C
miniatura|Versión extravehicular do traxe G4C, co módulo pectoral de control da ventilación e o umbilical recuberto de [[ouro.]] G4C é a denominación dun tipo de traxe espacial estadounidense fabricado pola empresa Dave Clark para algunhas misións do programa Gemini. Usouse por primeira vez en 1964 e existía unha versión para actividades extravehiculares, o G4C AMU, usado en 1966 por primeira vez. Unha evolución posterior foi o traxe A1C, pensado para as misións Apolo, pero que nunca chegou a usarse.
Galería de imaxes do río Maior
O río Maior desemboca en Esteiro, concello de Muros
Rittō
Rittō (栗東市, りっとうし, Rittō-shi) é un concello da prefectura de Shiga no Xapón. Está situado ao sur da prefectura, ao leste da rexión de Kinki e no centro-oeste da Illa de Honshū. Ten 52,75 km² de superficie e unha poboación de 63.472 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.200 h/km².
O concello de Rittō limita cos concellos de Ōtsu, de Kusatsu, de Moriyama, de Yasu, de Konan e de Kōka.
-126
Véxase tamén
Historia ano a ano
Unión Libre
''Unión Libre. Cadernos de vida e culturas'' é unha revista de creación e pensamento aberta a temas vitais e interculturais de Galicia e do mundo, con especial atención á memoria histórica e cun deseño artístico integral. Ten como obxectivo a divulgación da creación multicultural dende perspectivas libertarias, abertas, críticas e independentes.
Características
Coordinada dende Lugo por Carmen Blanco García e Claudio Rodríguez Fer, conta cun comité de redacción internacional composto por Xosé Luís Axeitos, Vsévolod Bagno, Diana Conchado, Carme Junyent, Lily Litvak, María Lopo, Kathleen N. March e Olga Novo.
Está ilustrada por artistas como Isaac Díaz Pardo ou Sara Lamas. Contou coa colaboración de escritoras e escritores do país e tamén de fóra del, como Luz Pozo Garza, José Ángel Valente, Noam Chomsky, Juan Goytisolo, Antonio Gamoneda, Ana Hatherly, Sergio Lima ou Joan Brossa. Recolle, ademais, traducións ao galego de clásicos eróticos latinos e de autores contemporáneos como Friedrich Hölderlin, Rimbaud ou Dylan Thomas. Publícase anualmente, dende 1996, en Ediciós do Castro, e polo xeral cada número é monográfico:
Números
Como proxecto de Unión Libre, deu comezo en 2010 a colección de cadernos gratuítos Poesía para tod@s. Esta colección iniciouse co volume Poemas polas vítimas do 36 en Galicia. Continuou con Poemas para Lugo, Poemas para lucenses, Poemas polas vítimas do 36 nas rías de Vigo e Pontevedra, Anarquista ou nada (Poemas de memoria libertaria) e Poemas para pais. Neles colaboraron Claudio Rodríguez Fer, Carmen Blanco, Olga Novo e Cristina Fiaño.
Bandeira de Gagauzia
A bandeira de Gagauzia serviu como bandeira do país dende a disolución da Unión Soviética en 1991.
A lei gagauza permite o uso dunha versión simplificada da bandeira para usos non-gobernamentais (persoal e comercial), sen estrelas. Para uso gobernamental, só a bandeira oficial é valida.
Deseño
A bandeira de Gagauzia é unha tea rectangular que consiste en tres raias coloreadas arranxadas horizontalmente na orde seguinte de arriba abaixo: azul (azur) - un 60 por cento da anchura da bandeira, raias brancas e vermellas da anchura igual dun 20 por cento cada un e treis estrelas amarelas na parte azur.
The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited
The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited é un EP da banda estadounidense de heavy metal Metallica, publicado o 21 de agosto de 1987 a través do selo Elektra Records.
Gravación e edicións
The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited foi a primeira gravación do grupo en contar co seu novo baixista Jason Newsted (acreditado como "Master J. Newkid" no libreto). Tamén é a primeira edición da banda tras a morte do seu segundo baixista, Cliff Burton. O EP está formado totalmente por versións de grupos de hardcore punk e de New Wave of British Heavy Metal de finais dos 70 e principios dos 80, ensaiados no garaxe de Lars Ulrich e posteriormente gravados nun novo estudio que o grupo construíu. O grupo incluíu o prezo en dólares no seu título (impreso na portada) coa intención de que os seareiros non gastasen demasiado por el, aínda que algúns vendedores finalmente cobraron máis dos 5,98 dólares do título. A edición orixinal en casete incluía un adhesivo que poñía "If they try to charge more, STEAL IT!" (Se tratan de cobrar máis, ROUBAO!). Na edición oficial en CD dos Estados Unidos modificouse o título (e o prezo) para The $9.98 CD..., debido a que o prezo de venda dos CDs era moito máis alto que o dos casetes, mentres que noutros países (como en Australia) aínda aparece The $5.98 E.P. cun adhesivo indicando que ese era o título, non o prezo.
Aínda que The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited estivo descatalogado durante varios anos e é considerado un obxecto de coleccionista, os seus conco temas foron posteriormente incluídos no dobre álbum de 1998 Garage Inc., xunto con outras versións que Metallica gravou ao longo da súa carreira, ademais dunha colección de gravacións totalmente novas. A portada do CD tamén foi usada como base da contraportada do Garage Inc., que amosaba a portada do EP con caras dos membros da banda ao redor de 1998 tapando as orixinais.
A canción "The Wait" foi omitida nas versións británicas debido ás regras da industria musical deste país con respecto á duración dos EPs.
Lugares de Vilariño de Conso
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Vilariño de Conso.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Vilariño de Conso
Moialde
O topónimo galego Moialde pode referirse a:
-108
Véxase tamén
Historia ano a ano
Míchel Alonso
Miguel Ángel Alonso Naya, máis coñecido como Míchel Alonso, nado en Ferrol o 24 de xullo de 1974, é un adestrador de fútbol galego. Actualmente adestra ao Formentera.
Traxectoria
Adestrou nas canteiras do Racing de Ferrol e do CD As Pontes e en marzo de 2003 colleu as rendas do primeiro equipo do club pontés, que militaba na Segunda B, en substitución de Víctor Pellón "Calpita". O equipo acabou descendendo pero Míchel Alonso foi renovado para a seguinte tempada e dirixiu o equipo en Terceira ata a súa dimisión en maio de 2004. Para a tempada 2005/06 fichou pola SD O Val, na que foi a segunda campaña en Terceira da súa historia. Con todo, estivo só uns meses no cargo, que deixou en novembro tralos malos resultados.
No ano 2006 regresou ao Racing de Ferrol como segundo adestrador de José Luis Vara, e trala destitución deste, de Manolo García. Deixou o club no verán de 2007 e en xaneiro de 2009 comezou a súa segunda etapa como adestrador do O Val, desta vez na Primeira Autonómica. Con todo, esta nova etapa durou menos de dous meses, pois a finais de febreiro foi elixido polo Racing de Ferrol para substituír no banco ao cesado Manolo Sánchez. O equipo ferrolán ocupaba a sétima posición do seu grupo de Segunda B no momento da súa chegada, e rematou a tempada na mesma posición, lonxe do seu obxectivo do ascenso, polo que Míchel Alonso non continuou no club.
En 2010 converteuse en adestrador do Ordes, co que logrou facilmente a permanencia na Terceira División, e na tempada seguinte pasou ao Somozas, tamén de Terceira. Adestrou a este último equipo durante catro anos, e na tempada 2013-14 logrou un histórico ascenso á Segunda B, ao rematar o equipo primeiro do seu grupo. Ao ano seguinte cumpriu o obxectivo de manter ao equipo na categoría e recibiu unha oferta de renovación, pero decidiu deixar o club.
O 14 de xuño de 2016 foi presentado como adestrador do Racing de Ferrol por segunda vez, sendo cesado catro meses despois debido aos malos resultados. En maio de 2017 volveu a coller as rendas do Somozas, recentemente descendido de novo a Terceira, finalizando en sexta posición e deixando o club ao final da tempada. En maio de 2018 incorporouse ao Rápido de Bouzas como director deportivo, pero en outubro pasou a ser adestrador do equipo de forma provisional tras a rescisión do contrato de Xurxo Otero. Finalmente ocupou o posto durante todo o resto da tempada.
En xuño de 2019 foi anunciado como novo adestrador do Coruxo, na Segunda B. En novembro conseguiu clasificar ao Coruxo para a Copa do Rei por primeira vez na súa historia, tras chegar ás semifinais da Copa Federación. Adestrou o club vigués durante dúas campañas e en xuño de 2021 fichou polo Formentera, da Segunda RFEF.
Súdwest-Fryslân
miniatura|Vista aérea de Snits, a capital municipal esquerda|miniatura|Rúa de Boalsert Súdwest Fryslân é un concello neerlandés da provincia de Frisia formado o 1 de xaneiro de 2011 ao se fusionaren os concellos de Boalsert, Nijefurd, Snits, Wûnseradiel e Wymbritseradiel. O novo concello ten 82.000 habitantes e conta con 69 entidades de poboación. A decisión de formar un só concello tomouse a finais de 2009 cando se xuntaron nun concello especial os concelleiros de todos os cinco municipios que adoptaron a decisión por ampla maioría.
Política
Como en todos os concellos dos Países Baixos o goberno municipal deténtao o College van burgemeester en wethouders que está formado por concelleiros (wethouders) elixidos pola corporación municipal, o secretario do concello (gemeentesecretaris) elixido polo goberno municipal e o alcalde (burgemeester) nomeado polo goberno central e que preside o goberno municipal pero non dita a política municipal. Desde o 1 de xaneiro de 2010 o primeiro alcalde do concello é o exministro de agricultura Haijo Apotheker do partido Demócratas 66. A corporación municipal está composta por 37 concelleiros, celebrándose as eleccións en novembro de 2010 e deron a seguinte repartición de concelleiros : Chamada Demócrata Cristiá 10, Partido do Traballo 7, Partido Nacional Frisón 6, Partido Popular pola Liberdade e a Democracia 5, EsquerdaVerde 2, Unión Cristiá 2, GemeenteBelangen Súdwest Fryslân 2, Demócratas 66 1, Totaal Lokaal 1 e Verenigd Links - Feriene Lofts 1.
Anner Bylsma
Anner Bylsma ou Anne Bijlsma nado na Haia o 17 de febreiro de 1934 e finado en 2019, foi un violonchelista neerlandés, que tocaba con violonchelo moderno e barroco.
Traxectoria
Bylsma presta especial atención ao repertorio barroco do violonchelo. Estudou con Carel van Boomkamp no Real Conservatorio da Haia, gañando o Prix d'excellence en 1957.
En 1959, gañou o primeiro premio do Concurso Pau Casals de México. Logo foi o violonchelo principal da Royal Concertgebouw Orchestra durante seis anos (de 1962 a 1968). Escribiu o libro Bach, the Fencing Master, unha análise estilística e estética das Suites para Violonchelo de Bach. Foi un dos pioneiros da Escola Barroca Neerlandesa. Bylsma continúa a ser unha das principais figuras do violonchelo barroco.
En 1979 Bylsma gravou por primeira vez as seis Suites para Violonchelo só (BWV 1007-1012) de J.S. Bach cun instrumento da época. En 1992 fixo unha segunda gravación co Servais Stradivarius e cun violonchelo piccolo con cinco cordas.
Anner Bylsma estivo casado coa violinista neerlandésa Vera Beths.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 63ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Xavier Koller, director do filme gañador]] Os seguintes 37 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 63ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación da China, Francia, Alemaña, Italia e Suíza. O galardón recaeu sobre Suíza, co filme Reise der Hoffnung. Chile e a Alemaña unificada participaron por vez primeira nesta categoría. Alemaña tiña participado anteriormente como a Alemaña Oriental e a Alemaña Occidental.
Moimento
O topónimo galego Moimento pode referirse a:
Popper
Popper pode referirse a:
A Pena, Meira, Meira
A Pena é un lugar da parroquia de Meira no concello lugués de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 212 habitantes (107 homes e 105 mulleres).
Inno Nazionale della Repubblica
O Inno Nazionale della Repubblica (do italiano: Himno Nacional da República ou simplemente Inno Nazionale, é o himno de San Marino. Foi composto por Federico Consolo, e adoptado polo Consello Grande e Xeral como himno nacional o 11 de setembro de 1894, cando foi inaugurado o Palazzo Pubblico.
Letra
Oficialmente o himno non ten letra. Giosuè Carducci chegou a escribir un texto, pero o Goberno de San Marino nunca chegou a adoptalo.
Molares
O topónimo Molares pode referirse a:
Lingua de boi
A lingua de boi ou fígado de boi (Fistulina hepatica), clasificado nos Agaricales, é un fungo propio do Reino Unido, tamén presente no resto de Europa e América do Norte. Posúe forma de carne crúa. Utilizouse como carne no pasado e aínda se pode encontrar en mercados. Ten un sabor amargo cun toque acedo. Para o seu consumo debe ser novo e ter unha cocción longa.
Detalles
A súa forma é similar á da dunha lingua grande de cor castaña encarnada. As esporas libéranse de poros diminutos na parte inferior de cor branca crema do corpo da froita. Unha Fistulina hepática nova é de cor rubia- rosácea, e vai escurecendo coa idade. A parte inferior do corpo do froito, do cal se expulsan as esporas, é unha masa de túbulos. O seu nome é un diminutivo que provén da palabra latina fístula, e significa “tubo pequeno”, mentres que o nome da especie hepática significa " como un fígado", en referencia á consistencia da súa carne. A especie é bastante común, e pódese encontrar habitualmente en soutos e carballeiras, desde agosto até finais de outono, sobre madeira viva ou morta. Tende a tinxir de castaño arroibado a madeira viva dos carballos sobre os que medra, o que lle dá unhas características á madeira moi apreciadas. En Australia, encóntranse nas feridas dos eucaliptos, que fai que as árbores se infecten e apodrezan.
Galería de imaxes de Furelos, Melide
Furelos, Melide
Bandeira de San Marino
A Bandeira de San Marino (en italiano: Bandiera di San Marino) está composta por dúas franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor branco a superior e azul claro a inferior. A bandeira do Estado incorpora o Escudo Nacional no centro.
Deseño
No brasón figuran tres torres (as Tres Torres de San Marino) sobre tres picos, rodeados por unha póla de loureiro e outra de aciñeira rematado cunha coroa pechada como símbolo da súa soberanía. Na parte inferior do escudo figura, nunha cinta branca, o lema nacional: LIBERTAS (do latín: liberdade). Tamén é frecuente que se omita o escudo en bandeiras civís.
Mills Brothers
thumb|thumbtime=348|I Ain't Got Nobody (1932) thumb|thumbtime=250|Dinah, 1932 Mills Brothers foi un cuarteto vocal afroamericano de jazz e pop, activo entre 1928 e 1982. Fíxose moi importante e popular nos EUA e logo no resto do mundo. Cantaron 2.000 temas e venderon máis de 50 millóns de discos, gañando 26 de discos de ouro.
Mollón
O topónimo galego Mollón pode referirse a:
-104
Véxase tamén
Historia ano a ano
Lista de reis de Babilonia
Esta é unha lista de Reis de Babilonia, ordenada cronoloxicamente por dinastías na forma en que se atoparon en taboíñas escritas con escritura cuneiforme. Hai dúas versións da lista, comunmente coñecidas como A e B.
A Lista real de Babilonia, ao igual que outras listas reais, empregábase en Mesopotamia como un sistema de datación, un calendario para poder situar acontecementos no calendario. Non todas as dinastías e reis mencionados nesta lista reinaron sobre a cidade de Babilonia, algúns deles foron coetáneos e mesmo guerrearon entre si. Do mesmo xeito que a Lista Real Sumeria, segue a idea de mencionar ordenadamente as dinastías e soberanos hexemónicos do momento na rexión meridional de Mesopotamia.
II dinastía: I dinastía do País do Mar
Esta dinastía non reinou realmente na cidade de Babilonia, só nas terras situadas máis ao sur da rexión mesopotámica. Descoñécese en que anos reinaron.
III dinastía: Dinastía casita
Os primeiros nove reis non gobernaron Babilonia, eran xefes tribais dos casitas, pero tradicionalmente inclúennos nas listas reais.
XII dinastía: Dinastía Neobabilonia ou Caldea
No ano -539, Ciro II o Grande de Persia tomou Babilonia e nunca volveu ser un estado independente.
Mollarrabo
O topónimo galego Mollarrabo pode referirse a:
Parroquia rural de Asturias
thumb|340px|Parroquias do [[Principado de Asturias]] Denomínase parroquia rural ás entidades de ámbito territorial inferior ao municipio do Principado de Asturias, España, que gozan de personalidade xurídica propia distinta ao concello ao que pertencen.
O artigo 6.2 do Estatuto de Autonomía de Asturias recoñece dita personalidade xurídica da parroquia rural como "como forma tradicional de convivencia e asentamento da poboación asturiana". Así mesmo, o artigo 11 de devandito Estatuto recoñece as competencias do Principado de Asturias en materia de Réxime Local. Dentro da mesma, segundo o artigo 45 da Lei 7/1985, de 2 de abril, Reguladora das Bases do Réxime Local, as Comunidades Autónomas poden ditar leis para regular as entidades de ámbito territorial inferior ao Concello, para a administración descentralizada de núcleos de poboación separados, baixo a súa denominación tradicional.
En virtude do anterior, a Xunta Xeral do Principado de Asturias aprobou a Lei 11/1986, de 20 de novembro, pola que se recoñece a personalidade xurídica da parroquia rural. Devandita lei recolle, entre outros, os aspectos relativos ao procedemento de recoñecemento das parroquias rurais, as súas competencias, o réxime orgánico e funcional das mesmas e os seus recursos.
Recoñecemento
Como condición necesaria para o recoñecemento dunha parroquia rural é precisa a «existencia dun núcleo veciñal definido, separado dos que se integran no concello, no que concorran intereses propios, distintos dos xenerais da entidade municipal, ou o goce comunitario de bens patrimoniais non municipais».
Ademais é necesario que concorra a condición de «rural», posibilidade que non pode ostentar nin a capital do municipio, nin «aqueles grupos de poboación, delimitados ou non a efectos urbanísticos, que formen núcleo compacto de edificacións consolidadas, de características, volumetría e altura tipicamente urbanas e con predominio distinto de sectores produtivos dos da agricultura, gandería e demais que configuren e tipifiquen, sobre a base do cultivo da terra, o hábitat rural.»
A iniciativa de creación corresponde aos veciños da poboación ou ao concello ao que pertenza aquela e debe ser aprobada polo Consello de Goberno do Principado de Asturias.
Competencias
As parroquias rurais teñen plena capacidade para a organización da súa comunidade e a xestión e administración dos seus bens, ademais de todas aquelas que o concello ou o Principado lles doen.
Sturmgeschütz III
O Sturmgeschütz III (StuG III) foi un canón de asalto alemán, e o vehículo blindado dese país máis producido durante a segunda guerra mundial. Foi construído sobre o chasis do Panzer III, e inicialmente ideouse como un canón lixeiro móbil de apoio á infantería, aínda que sería continuamente modificado e principalmente sería empregado como cazacarros.
Nora (atracción)
miniatura|dereita|Nora en Viena, Austria. miniatura|dereita|[[London Eye á beira do río, en Londres.]]
Unha nora é un enxeño mecánico que consiste nunha roda de gran tamaño que xira verticalmente, á que van suxeitos unha especie de caixóns con asentos ; é unha das estruturas de lecer que se utiliza como diversión en verbenas e parques de atraccións. Está conformada por dúas rodas paralelas que xiran en torno ao mesmo eixo, suspendidas en dúas torres verticais e sustentando en cadansúa circunferencia uns habitáculos ou bancos oscilantes, que poden se ocupados por dúas ou máis persoas dependendo das dimensións. A primeira nora foi a coñecida como Nora de Chicago, construída para a Exposición Universal de Chicago de 1893.
-102
Véxase tamén
Historia ano a ano
Lugares de Xunqueira de Ambía
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Xunqueira de Ambía.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Xunqueira de Ambía
Axón
O axón   ou axon é a prolongación longa e delgada que presentan as neuronas, que conduce os potenciais eléctricos do impulso nervioso fóra do soma da neurona. Tamén se chama cilindroeixe.
O axón é un dos dous tipos de prolongacións que presentan as células nerviosas, o outro son as dendritas. Os axóns distínguense das dendritas en varios aspectos, como a forma (as dendritas xeralmente se van adelgazando cara o seu extremo, mentres que o axón mantén case constante o seu diámetro), lonxitude (as dendritas son menos longas), ramificación (as dendritas xeralmente están máis ramificadas, pero os axóns dalgunhas neuronas poden ter tamén bastantes ramificacións), e función (o normal é que as dendritas reciban os sinais e os axóns os transmitan). Pero hai excepcións para cada un dos casos.
Algúns tipos de neuronas non teñen axón (células amácrinas da retina) e transmiten sinais polas súas dendritas. As neuronas teñen só un axón, pero en invertebrados (insectos, sambesugas) o axón consta ás veces de varias rexións que funcionan máis ou menos independentemente unhas das outras. A maioría dos axóns ramifícanse, nalgúns casos moi profusamente. O conxunto de ramificacións do axón chámase telodendron. O final das ramificacións están os botóns sinápticos, zonas máis alargadas onde se realiza a sinapse.
Os axóns fan contacto con outras células, normalmente outras neuronas ou ás veces células musculares ou glandulares, por medio de sinapses. Nunha sinapse a membrana do axón se achega moi preto da membrana da outra célula e transmítelle sinais electroquímicas a través do espazo entre elas, xeralmente liberando unha substancia chamada neurotransmisor. Algunhas unións sinápticas están situadas ao final do axón e outras vanse formando ao longo da súa lonxitude. Un só axón con todas as súas ramificacións pode establecer miles de sinapses.
Características
O axón é unha prolongación longa e delgada que se orixina nunha rexión especializada da neurona chamada cono axónico ou protuberancia ou eminencia axónica, ou ás veces nunha dendrita principal. O axón ten a forma dun cono que se adelgaza cara a periferia, moi pouco a pouco, polo que case mantén o seu diámetro en longas extensións. Na súa superficie obsérvanse constricións circulares periódicas chamadas nódulos de Ranvier. A membrana celular do axón recibe o nome de axolema.
O axoplasma é o citoplasma contido dentro do axón e do cono axónico. Contén microtúbulos, neurofilamentos, mitocondrias, gránulos e vesículas, e diferénciase do citoplasma do soma e das dendritas proximais, porque carece de ribosomas libres, corpos de Nissl e de aparato de Golgi.
Os axóns poden estar cubertos ou non por unha vaíña protectora denominada vaíña de mielina. No sistema nervioso periférico os axóns están sempre cubertos polas células de Schwann, que rodean o axón cunha capa múltiple formada a partir da membrana destas células e constitúen a vaíña de mielina. As neuronas do sistema nervioso periférico que non teñen vaíña de mielina están embutidas en células de Schwann, conformando o feixe de Remak. No sistema nervioso central os axóns que están mielinizados están cubertos polos oligodendrocitos, células da glía xunto con células de Schwann que forman a vaíña de mielina.
As interrupcións da vaíña de mielina chámanse nódulos de Ranvier, que aparecen a intervalos regularmente espazados. A mielinación illa electricamente o axón excepto nos nódulos de Ranvier e permite un modo rápido de propagación do impulso eléctrico chamado condución saltatoria. Nos nódulos de Ranvier (zonas desmielinizadas) os potenciais de acción son amplificados e transmitidos con gran rapidez. A perda da vaíña de mielina pode causar severos trastornos como a esclerose múltiple.
O segmento inicial do axón está tamén desmielinizado e considérase que é o lugar onde se inician os potenciais de acción do impulso nervioso. Nese segmento a densidade de canles de sodio reguladas por voltaxe é moito maior ca no corpo celular, excepto no cono axónico.
Tipos de neuronas segundo a lonxitude do axón
O diámetro típico do axón é de 1 μm, pero a súa lonxitude pode ser considerable. Algúns son de poucos mm, pero o máis longo, o dunha célula do nervio ciático, que vai da medula espiñal á punta dos pés, pode ter máis dun metro.
As neuronas pódense clasificar en dous tipos de acordo coa lonxitude do seu axón:
Fisioloxía
Nas táboas seguintes indícanse os tipos e características principais:
Fibras motoras
As motoneuronas que se dirixen da medula espiñal e encéfalo aos músculos poden ter dous tipos de fibras:
Fibras sensoriais
Os diferentes receptores sensoriais están innervados por diferentes tipos de fibras nerviosas. Os propioceptores están innervados polos tipos Ia, Ib e II, os mecanoreceptores polos tipos II e III, e os nociceptores e termorreceptores polos tipos III e IV de fibras sensoriais.
Fibras autónomas
O Sistema nervioso autónomo presenta dous tipos de fibras periféricas:
Funcións do axón
O axón propaga o impulso nervioso, crece conectando a neurona con outras células e serve como vía de transporte de diversos elementos entre o soma e o extremo axónico da neurona.
Transporte de orgánulos e substancias
O transporte de orgánulos, encimas, macromoléculas e metabolitos, é unha función do axoplasma na que interveñen directamente os microtúbulos. O transporte axoplásmico é necesario para o mantemento do axón e das células asociadas a el, e para permitir a chegada ao pericarion de factores reguladores que regulan a súa función.
O transporte polo interior do axón pode facerse en dúas direccións:
A velocidade deste transporte varía entre: