Revolución_de_Febreiro
Extensión da revolución e abdicación do tsar
A pesar de que algúns deputados liberais, entre eles o dirixente kadete Pavel Miliukov, Aleksandr Guchkov ou Vasilii Shulgin, desexaban establecer unha monarquía constitucional, a revolución avanzara demasiado para permitilo. Os acontecementos obrigaron a Nicolao II a abdicar o. Dous días antes partira de Mogilev cara a Tsarskoe Selo para estar coa súa familia –os seus fillos estaban enfermos de sarampelo – malia os consellos contrarios do alto mando; illado no seu tren, desviado por ferroviarios favorables á revolución en diversas ocasións, só logrou alcanzar Pskov –cuartel xeral da fronte norte– a noite do. Para entón Alekseev, convencido da necesidade de nomear un novo Consello de Ministros responsable ante a Duma, solicitara ao comandante da fronte norte, o xeneral Ruzskii, que persuadise ao tsar de aceptar esta petición do comité provisional da Duma. Nicolao de novo rexeitou a petición. Durante a entrevista entre Ruzskii e o soberano, a chegada dun novo telegrama de Alekseev indicando que só a aceptación da formación dun novo Goberno responsable ante a Duma e non ante o tsar podía salvar a situación mantendo o poder en mans da Duma e non dos extremistas levou a Nicolao a ceder finalmente. Tras retirarse pasada a media noite, chamou a Ruzskii dúas horas máis tarde para anunciarlle que Rodzianko desexaba falar con el polo aparello de Hughes –un primitivo teletipo–; tras anunciar a Rodzianko a nova disposición do emperador a aceptar un gabinete dependente da Duma, Rodzianko comunicoulle que a concesión xa non era suficiente ante os últimos acontecementos e que o tsar debía abdicar. A conversación foi inmediatamente transmitida a Alekseev que, tras sopesar as situación durante varias horas, a media mañá do día seguinte mostrouse favorable á abdicación do tsar no seu fillo, Alexei Nikolaevich, cunha rexencia do gran duque Miguel, confiando así en manter a cohesión do exército. Alekseev, que desexaba presentar ao tsar unha posición única de todos os mandos principais, comunicou a situación aos comandantes das distintas frontes solicitando o seu inmediato parecer. En menos dunha hora estes comunicáranlle ao xefe do Estado Maior a súa conformidade coa abdicación proposta. Mentres, Ruzskii mostraba ao tsar a transcrición da súa conversación de Rodzianko, que incluía a petición de abdicación, que Nicolao se mostrou disposto a contemplar. Ás dúas e media da tarde, un novo telegrama de Alekseev comunicaba ao tsar a opinión unánime dos mandos das frontes, que rogaban aceptase abdicar. Tras unha última reunión con Ruzskii, o tsar aceptou abdicar, persignándose. Tras unha dúbida pasaxeira ao comunicárselle que dous delegados da Duma –Aleksandr Guchkov e Vasilii Shulgin– se dirixían a Pskov para se entrevistaren con el, Nicolao decidiu mandar os dous telegramas que redactara informando da súa abdicación a Rodzianko e a Alekseev. Introduciuse aos dous delegados inmediatamente á presenza do tsar ao redor das dez da noite e, tras un longo discurso de Guchkov, Ruzskii informoulles de que Nicolao decidira abdicar; este indicou entón que cambiara de opinión e decidira facelo non só no seu nome, senón no do seu fillo –segundo o seu médico, o tsarévich tiña poucas probabilidades de sobrevivir moito tempo–, acto que ningún dos presentes sabía se era legal pero, ante a urxencia do momento, decidiron aceptar. Á media noite Guchkov e Shulgin comunicaron ao tsar que o comité provisional admitía a súa dobre abdicación e Nicolao asinou o manifesto de abdicación remitido por Alekseev desde Mogilev horas antes, no que entregaba o trono ao seu irmán Miguel. Á unha da madrugada, Nicolao abandonou Pskov para se reunir coa súa familia, obxectivo que só alcanzou o, xa como prisioneiro do comité e do consello. Antes o tsar regresara temporalmente a Mogilev para despedirse do Estado Maior e recibir a visita da súa nai, que se desprazou especialmente desde Kíiv.