cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plácido Lizancos Santos
Traxectoria
Estudou nos Seminarios de Santiago e Tui. Cando estaba a punto de ordenarse sacerdote abandonou a vocación e trasladouse a Venezuela. Licenciouse en Filosofía Hispánica na Universidad Central de Caracas. Impartiu clases en varios centros de ensinanza, colaborou na prensa e coa Irmandade Galega de Caracas. Retornou a Galicia e instalouse na Coruña onde traballou como profesor. Colaborou en La Opinión e foi director do Curso Práctico de Galego que distribuíu o xornal.
1357 Khama
1357 Khama é un asteroide do cinto principal cun diámetro de 50,16 quilómetros, situado a 2,6665896 UA. Posúe unha excentricidade de 0,1611942 e un período orbital de 2 070,33 días (5,67 anos). A súa velocidade orbital media é de 16,70495712 km/s e ten unha inclinación de 14,00038º.
Descubriuno o 2 de xullo de 1935 Cyril Jackson e ao primeiro levou a designación de 1935 ND e posteriormente recibiu o nome de Khama polo rei da tribo mangwato dos tswana Khama III (h.1837-1923).
Hombre al agua
Hombre al agua é un relato en lingua castelá de Gonzalo Torrente Ballester, publicado en 1987 por Ediciones Almarabu.
Pantocrátor
miniatura|300px|[[Catedral de Lugo.]] Na iconografía relixiosa cristiá, o termo pantocrátor aplícase para referirse a Deus pai omnipotente ou tamén a Cristo, como xuíz no Xuízo Final. O termo vén do grego pantokrátor -átoros, formado de pâs pantós, todo, e dun derivado de krátos, forza, poder, de onde o seu significado de todopoderoso. Na mitoloxía grega era un atributo de Zeus.
Hombre al agua
Trama
Verán de 1968, durante a Primavera de Praga. Torrente Ballester vai en barco de Vigo a Nova York, logo de facer escala en Lisboa. Vai coa súa familia, e fai amizade co capitán, un home maior que adoita ter relacións pasaxeiras coas mulleres que navegan no buque, e con Mr. Morris, un profesor de Historia masón e bebedor que lle pregunta pola guerra civil española e polo xeneral Francisco Franco.
Pantocrátor
Representouse principalmente na arte bizantina e románica, na forma de Deus bendecindo ó espectador coa man dereita levantada; na man esquerda sostén o Libro dos Sete Selos (segundo a Apocalipse, cap. 5), cuxa apertura simboliza o comezo do Xuízo. Pode aparece-la figura completa, sentada no trono, ou só o busto. Cando representa a figura de Deus pai adoita mostra-lo fillo, Xesus, no colo.
Hombre al agua
Trama
Falan de viaxes no tempo na literatura, como a obra A Connecticut yankee in King Arthur's court, de Mark Twain, e Mr. Morris, medio bébedo, acaba confesándolle que as viaxes no tempo existen, e que os estadounidenses están mandando cidadáns seus ao pasado para que sexan protagonistas da historia, comezando pola Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América. O propósito é modificar a historia para conseguir un poder total; así, envían personaxes que adopten os roles de Cristovo Colón (para non teren a deshonra de seren descubertos por un europeo), Xesús Cristo ou Napoleón.
Pantocrátor
Sexa como for, a figura inscríbese case sempre nun cerco oval en forma de améndoa, denominado mandorla, coas figuras dos catro evanxelistas ó redor formando o tetramorfo: Mateo (home), Marcos (león), Lucas (boi) e Xoán (aguia).
Hombre al agua
Trama
O relato remata de forma abrupta, con Mr. Morris caendo pola borda ao océano Atlántico.
Pantocrátor
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Meister aus Tahull 001.jpg|San Clemente de Taüll (c. 1123), hoxe no Museo Nacional de Arte de Cataluña. Ficheiro: Pantocrator del pórtico de la Gloria en Santiago de Compostela.jpg|Pórtico da Gloria da Catedral de Santiago de Compostela. Ficheiro:Burgos - Catedral 008 - Puerta del Sarmental.jpg|Catedral de Burgos. Ficheiro:Cefalu Christus Pantokrator.jpg|Catedral de Cefalú (Sicilia). </Gallery>
Hombre al agua
Narración e publicación
Amais de como texto independente, o relato apareceu en Ifigenia y otros cuentos (Ediciones Destino, 1987).
Enterro de videoxogos de Atari
miniatura|dereita|300px|Restos de produtos de [[Atari en Alamogordo]] O enterro de videoxogos de Atari foi un soterramento masivo de cartuchos de videoxogos, consolas e computadoras nun vertedoiro de Novo México, levado a cabo pola compañía norteamericana Atari, Inc. no ano 1983. Entre os obxectos soterrados a crenza popular indicaba que se incluíran copias non vendidas de E.T. the Extra-Terrestrial, un dos maiores fracasos comerciais dos videoxogos e frecuentemente citado como un dos peores videoxogos da historia, así como cartuchos da adaptación do videoxogo Pac-Man para a Atari 2600, que si tivo éxito comercial pero recibira gran cantidade de críticas negativas.
Dende o momento en que a prensa deu a coñecer o enterro existiron dúbidas sobre a súa veracidade e alcance, facendo que habitualmente se desbotase o feito por considerarse unha lenda urbana. Porén, o evento converteuse nun símbolo cultural e nun recordatorio da crise norteamericana dos videoxogos de 1983, marcando a fin dun pobre ano fiscal para Atari, Inc., que acabaría sendo vendida pola súa empresa nai Warner Communications. Na crenza popular indicábase que dous millóns de copias de E.T. foran soterradas no vertedoiro, pero declaracións posteriores de empregados de Atari confirmaron que os números foran do arredor duns 700 000 cartuchos de varios títulos, incluíndo os de E.T.
No ano 2014 Fuel Industries, Microsoft e outras empresas traballaron xunto o goberno de Novo México para realizar unha escavación no sitio e validar os contidos do vertedoiro como parte dun documental titulado Atari: Game Over. O 26 de abril de 2014 a escavación revelou diversos cartuchos de xogos desbotados así como pezas de hardware. Só unha pequena fracción dos obxectos soterrados foron recuperados, uns 1300 deles, cunha parte destinada para a súa curación e o resto destinados a súa venda en poxa para recadar fondos para un museo que conmemorase o soterramento.
Dificultades financeiras
A empresa Atari, Inc. fora adquirida por Warner Communications no ano 1976 por uns 28 millóns de dólares, e o seu valor neto acadara os 2000 millóns de dólares no ano 1982. Naquel momento a compañía tiña unha cota de mercado dos videoxogos do 80%, e era a responsable da metade dos beneficios da súa empresa nai, abarcando entre o 65 e o 70% dos seus beneficios operativos. No último cuarto de 1982 as expectacións de crecemento para o ano seguinte estaban estimadas no arredor do 50%. Porén, o 7 de decembro de 1982 a empresa informou que os seus beneficios só se incrementaran nun 10–15%. Ó seguinte día o prezo das accións de Warner Communications caeu nun terzo do seu valor, e o cuarto fiscal rematou cunha diminución dun 56% dos beneficios para Warner. A maiores disto, o CEO de Atari, Ray Kassar, foi investigado por posibles cargos de aproveitamento de información privilexiada como resultado da súa venda dunhas 5000 accións de Warner media hora antes do informe dos baixos resultados de beneficios de Atari. Kassar non foi finalmente culpado, pero foi forzado a dimitir en xullo de 1983. Atari, Inc. acabou perdendo uns 536 millóns de dólares en 1983, e foi vendida por Warner Communications ó ano seguinte.
Títulos con problemas
miniatura|dereita|Restos de [[E.T. the Extra-Terrestrial (videoxogo)|E.T. the Extra-Terrestrial e Centipede en Alamogordo]] A tendencia de Atari de realizar adaptacións de videoxogos arcade para a súa consola doméstica tivo como resultado algúns dos xogos con maior éxito comercial da empresa, incluíndo a adaptación de Asteroids e as versións baixo licenza do Space Invaders de Taito e do Pac-Man de Namco. Cando este último foi adaptado oficialmente para a Atari 2600, Atari tiña a a confianza de que o número de vendas sería alto, polo que manufacturou 12 millóns de cartuchos malia que o número de consolas Atari 2600 vendidas fora só duns 10 millóns de uniades. A empresa considerou que o xogo acadaría un éxito suficiente como para reportar uns 500 millóns de dólares en beneficios, e que aumentaría as vendas de consolas en varios millóns xa que os xogadores procurarían xogar esta adaptación doméstica do xogo. Porén, o produto final, publicado en marzo de 1982, recibiu abondosas críticas negativas por mor da súa pobre xogabilidade, e malia converterse no xogo máis vendido para esta consola cuns 7 millóns de unidades vendidas, deixou a Atari con máis de 5 millóns de cartuchos non vendidos, problema que aumentou debido o alto número de clientes que devolveron o videoxogo trala súa compra.
A maiores dos problemas causados polo baixo número de vendas de Pac-Man, Atari pasou dificultades como resultado da súa adaptación a videoxogo do filme E.T. the Extra-Terrestrial. O xogo, titulado tamén E.T. the Extra-Terrestrial, foi o resultado dun acordo entre Warner Communications e o director do filme Steven Spielberg. O concepto dun videoxogo baseado nun filme, no lugar da adaptación dunha máquina arcade ou a continuación nunha serie de videoxogos xa establecida, considerábase unha novidade por aquel entón. Informes posteriores indicaron que Warner pagara entre 20 e 25 millóns de dólares polos dereitos, unha cantidade elevada naquel entón para unha licenza dun videoxogo. Atari produciu 5 millóns de cartuchos do xogo, pero trala súa publicación en decembro de 1982 só se venderon 1,5 millóns de copias, deixando a Atari con máis da metade dos cartuchos do xogo sen vender. O xogo recibiu críticas negativas xeneralizadas, e está considerado un dos peores videoxogos da historia. Earl Paige da revista Billboard informou que o gran número de copias non vendidas de E.T the Extra-Terrestrial xunto a un aumento na competición foi causante de que as tendas demandasen programas oficiais de devolucións ás empresas fabricantes de videoxogos.
Aos fracasos comerciais destes títulos engadíronse os tratos comerciais de Atari feitos dende 1981. Confiada nun gran número de vendas, a empresa comunicara as súas distribuidoras que fixeran os seus pedidos de 1982 todos xuntos. Xa que as vendas de videoxogos sufriron unha diminución nese ano, as distribuidoras, que realizaran pedidos en masa en previsión de beneficios, víronse obrigadas a devolver grandes cantidades de unidades non vendidas a Atari. Como resultado disto a empresa viuse en posesión de varios millóns de cartuchos de videoxogos que non foi capaz de vender.
Soterramento
En setembro de 1983 o xornal Alamogordo Daily News de Alamogordo en Novo México, informou nunha serie de artigos que entre 10 e 20 camións con caixas, cartuchos e hardware de Atari procedentes do seu almacén en El Paso (Texas) foran compactados e soterrados nun vertedoiro da cidade. Este era o primeiro acordo de Atari co vertedoiro, escollido xa que alí estaba prohibida a recuperación de obxectos e a lixo compactábase e soterrábase cada noite. A explicación oficial fornecida por Atari para este soterramento foi que estaba a mudar os seus xogos dende a Atari 2600 cara a Atari 5200, mais posteriormente un traballador anónimo da empresa declarou de forma contraditoria que ese non era o motivo. O empregado de Atari Bruce Enten afirmou que Atari estaba enviando na súa maioría material roto ou devolto por clientes cara o vertedoiro, e que era "na súa maioría cousas que non funcionan".
miniatura|esquerda|Produtos de Atari soterrados no vertedoiro de Alamogordo. O 27 de setembro de 1983 o servizo de novas UPI informou que "a xente presenciando a operación declarou que incluía casetes dos coñecidos videoxogos E.T., Pac-Man, Ms. Pac-Man, as consolas usadas para xogar a estes xogos nos televisores e ordenadores persoais de alta gama." O servizo de novas Knight-Ridder engadiu a esta nova que o 28 de setembro varios rapaces da vila foran ó vertedoiro "comezando a roubar a tumba de Atari, volvendo con cartuchos de xogos como E.T., Raiders of the Lost Ark, Defender e Berzerk".
O 28 de setembro de 1983 o xornal The New York Times publicou a historia da vertedura de Atari en Novo México. Un representante de Atari confirmou a historia presentada no xornal, afirmando que o inventario desbotado proviña do edificio de Atari en El Paso, que ía pecharse e converterse nun centro de reciclaxe. O informe indicaba que o sitio estaba vixiado para previr que xornalistas e público puidesen confirmar os contidos da vertedura. O artigo non chegaba a suxerir ningún título específico dos xogos que estaban a destruírse, mais en artigos posteriores foi habitual que se ligase a historia da vertedura ó coñecido fracaso do videoxogo de E.T.
A partir do 29 de setembro de 1983 comezou a botarse unha capa de cemento por riba do material destruído, algo pouco habitual no tratamento de residuos. Un traballador anónimo do vertedoiro afirmou que o motivo disto era que "hai animais aí abaixo, non queremos que ningún rapaz se manque escavando no vertedoiro". Eventualmente as protestas xurdiron na cidade por mor da gran cantidade de obxectos que Atari estaba a depositar no vertedoiro, e as autoridades locais ordenaron que a vertedura tería que finalizar en pouco tempo. A cidade promulgou unha ordenanza para limitar as actividades futuras do vertedoiro, e o naquel entón alcalde Henry Pacelli, comentou que "non queremos que volva a ocorrer algo como isto nunca máis".
Simbolismo cultural e especulación
Todos estes factores deron lugar á especulación de que a maioría dos 3,5 millóns de copias non vendidas de E.T. the Extra-Terrestrial acabaron neste vertedoiro, destruídas e soterradas baixo cemento. Tamén se publicaron informacións indicando que prototipos do sistema de control Atari Mindlink foron depositados no lugar, contribuíndo ás especulacións do contido das verteduras, xa que no Museo Atari hai exemplares deste prototipo. John Wills, nun artigo da Pacific Historical Review, especulou que a localización do vertedoiro, próximo ós lugares da Proba nuclear Trinity e do Caso Roswell, incrementou a popularidade da historia.
A información contraditoria que acompañou ó enterramento deu lugar a que se chamase o "Vertedoiro de E.T." e se convertese nunha lenda urbana, que a súa vez deu lugar ó escepticismo e á dúbida sobre a veracidade da historia da vertedura en si mesma, e da relevancia do evento na crise da industria dos videoxogos do ano 1983. En outubro de 2004 Howard Scott Warshaw, o programador de E.T. the Extra-Terrestrial, expresou a súa dúbida de que a destrución de millóns de copias tivese chegado a ocorrer. Na súa opinión, a caída de Atari debeuse máis a un resultado das súas prácticas de negocio, incluíndo a venda en conxunto de videoxogos de pouco éxito xunto a outros de maior número de vendas, que a ningún fracaso dun xogo en particular. Esta opinión foi compartida posteriormente por Travis Fahs de IGN, quen indicou que os problemas de Atari xurdiron da sobreestimación da empresa dos beneficios operativos en base as vendas de exemplares de Atari 2600 no lugar de estar causados pola calidade individual dos xogos publicados para esta plataforma.
Este suceso tamén pasou a ser considerado unha especie de símbolo cultural representativo da crise norteamericana dos videoxogos de 1983, citándose como un aviso de precaución perante as malas prácticas comerciais, malia que tamén se suxeriu que o soterramento axudou á empresa a eliminar o material desbotado para aliviar o pago de impostos.
Escavación
miniatura|dereita|Equipo de escavación traballando na recuperación dos produtos de Atari en Alamogordo O 28 de maio de 2013 a Comisión da Cidade de Alamogordo outorgoulle a Fuel Industries, unha empresa canadense, un permiso de acceso ó vertedoiro de seis meses para filmar un documental titulado Atari: Game Over centrado no enterro e para escavar o sitio da vertedura. Xbox Entertainment Studios tiña planeado emitir este documental en exclusiva para a Xbox One e a Xbox 360 no 2014 como parte dunha serie de documentais producidos por Lightbox, unha produtora estadounidense e británica. Malia que a escavación estivo detida temporalmente por mor dunha queixa por parte da New Mexico Environmental Protection Division Solid Waste Bureau que citaba diversos problemas potenciais, estes foron resoltos a comezos de abril do 2014 permitindo que a escavación continuase.
Nas primeiras horas da escavación atopáronse restos de cartuchos de E.T. e doutros xogos de Atari. Un equipo de arqueólogos estivo presente para examinar e documentar o material recuperado pola maquinaria. Este equipo estivo formado por Andrew Reinhard da American School of Classical Studies at Athens, Richard Rothaus de Trefoil Cultural and Environmental e Bill Caraher da Universidade de Dakota do Norte, coa asistencia do historiador dos videoxogos Raiford Guins da Universidade Stony Brook e o historiador Bret Weber da Universidade de Dakota do Norte.
Só se recuperaron uns 1300 cartuchos do total de 700 000 estimados, xa que o material restante estaba máis fondo do esperado e era de moi difícil acceso, e tras finalizar a escavación o sitio foi tapado de novo. Joseph Lewandowski, quen traballara xunto ós gobernantes locais para chegar ó acordo da escavación, afirmou que esta fora unha ocasión única para recuperar os obxectos do sitio, xa que non esperaban que a cidade aceptase a realización doutro evento semellante de novo. O documental Atari: Game Over que inclúe gravacións do vertedoiro e da escavación, foi publicado o 20 de novembro de 2014.
Curación e poxa
Unha fracción dos obxectos recuperados foi entregada ó New Mexico Museum of Space History para a súa exposición, e uns 100 deles quedaron nas mans dos produtores do documental Lightbox e Fuel Entertainment. A alcaldesa de Alamogordo naquel entón, Susie Galea, afirmou que os cartuchos restantes poderían venderse a través do museo, financiando así a promoción do sitio do enterramento como unha atracción turística. O concello de Alamogordo aprobou a venda en poxa dos xogos recuperados en setembro de 2014, a través de eBay e da páxina web do concello. A data de setembro de 2015 vendéranse uns 880 cartuchos recuperados por un total de máis de 107 000 dólares, cun exemplar de E.T. vendido por máis de 1500 dólares. Uns 300 cartuchos permanecían en posesión do concello para a súa venda posterior por mor do seu valor histórico.
Underworld: Blood Wars
Underworld: Blood Wars é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Anna Foerster (no seu primeiro filme como director). É o quinto título da saga Underworld e a secuela de Underworld: Awakening (2012), con Kate Beckinsale de novo no papel de Selene. O elenco está integrado por Theo James, Lara Pulver, Tobias Menzies, Bradley James, Peter Andersson, James Faulkner, Clementine Nicholson, Daisy Head, Oliver Stark e Charles Dance.
A fotografía principal tivo lugar o 19 de outubro de 2015 en Praga, na República Checa. O filme estreouse o 24 de novembro de 2016 en varios países, e posteriormente estreouse nos Estados Unidos, o 6 de xaneiro de 2017 por Screen Gems. En xeral, recibiu críticas negativas e tivo unha recadación moderada de 81 millóns de dólares en todo o mundo, sobre un orzamento de 35 millóns de dólares.
PO-307
A PO-307 é unha estrada convencional que vai da parroquia de Deiro, no concello de Vilanova de Arousa, ata a Illa de Arousa, sendo a ponte que forma parte desta estrada a única que une a illa co continente. A Xunta de Galicia é a administración propietaria da estrada, formando parte da súa rede primaria complementaria.
Escribenta amarela
A escribenta amarela, escribente amarelo ou escribenta real (Emberiza citrinella) é un paxaro (Passeriformes) de familia das escribentas (Emberizidae). É un dos representantes da familia máis comúns en Europa, onde vive dende Escandinavia central ó norte de España é de Irlanda ata Asia.
José Eiras
José Amador Eiras Paz, nado en Moraña en 1938 e finado o 30 de decembro de 2020, foi un mestre e político galego do PSdeG-PSOE.
Escribenta amarela
Descrición
É un paxaro robusto, de bico groso, que mide uns 16 ou 17 cm. de lonxitude e pesa de 25 a 30 gramos. Os machos teñen, na época de cría, plumaxe amarela, a cabeza é amarela brillante con algunhas listas acastañadas, á parte inferior é tamén marela, o peito vermello e as plumas que cobren as alas son de cor gris tirando a marrón. As femias son de cor castaña agrisada, con matices amarelos na gorxa e no ventre. Fora da época de cría a plumaxe do macho é semellante á da femia.
Prefixo radiofónico
Os prefixos radiofónicos son prefixos utilizados pola IARU (International Amateur Radio Union) para designar os distintos países e territorios, e aos radioafeccionados que transmiten desde eles. Seguen as asignacións establecidas pola ITU (International Telecomunications Union), a axencia das Nacións Unidas que coordina o espazo radioeléctrico mundial que usan todas as estacións emisoras.
Escribenta amarela
Distribución xeográfica e Hábitat
Cría en case toda Europa e boa parte de Asia. Foi introducido en Nova Zelandia en 1862, onde é agora probablemente máis abundante ca en Europa, onde diminuíu moito. En Europa e Asia máis dos exemplares son residentes, pero algúns dos que viven máis
José Eiras
Traxectoria
Durante o seu mandato foi moi polémica a construción dun encoro sobre o río Umia que provocou unha crise na agrupación local coa marcha de varios militantes. Foi presidente do grupo de acción local ADR Ulla-Umia (2003) e deputado provincial (2007-2011).
Escribenta amarela
Distribución xeográfica e Hábitat
Viven en zonas abertas nas que haxa soutos, sebes ou arbustos. No inverno forman bandadas que procuran sementes sobre os campos.
Prefixo radiofónico
Ordenados por país
4JA-4KZ Acerbaixán YAA-YAZ Afganistán T6A-T6Z Afganistán ZAA-ZAZ Albania E2A-E9Z Alemaña DAA-DRZ Alemaña C3A-C3Z Andorra D2A-D3Z Angola V2A-V2Z Antiga e Barbuda PJA-PJZ Antillas Holandesas P4A-P4Z Antillas Holandesas 8ZA-8ZZ Arabia Saudita 7ZA-7ZZ Arabia Saudita HZA-HZZ Arabia Saudita 7RA-7RZ Alxeria 7TA-7YZ Alxeria AYA-AZZ Arxentina LOA-LWZ Arxentina L2A-L9Z Arxentina EKA-EKZ Armenia P4A-P4Z Aruba AXA-AXZ Australia VHA-VNZ Australia VZA-VZZ Australia OEA-OEZ Austria C6A-C6Z Bahamas A9A-A9Z Bahrain S2A-S3Z Bangladesh 8PA-8PZ Barbados V3A-V3Z Belize TYA-TYZ Benín A5A-A5Z Bután EUA-EWZ Belarús XYA-XZZ Birmania CPA-CPZ Bolivia T9A-T9Z Bosnia e Hercegovina 8OA-8OZ Botswana A2A-A2Z Botswana ZVA-ZZZ Brasil PPA-PYZ Brasil V8A-V8Z Brunei LZA-LZZ Bulgaria ONA-OTZ Bélxica XTA-XTZ Burkina Faso 9UA-9UZ Burundi D4A-D4Z Cabo Verde XUA-XUZ Camboxa TJA-TJZ Camerún CYA-CZZ Canadá VAA-VGZ Canadá VXA-VYZ Canadá XJA-XOZ Canadá CFA-CKZ Canadá VOA-VOZ Canadá UNHA-UQZ Casaquistán TTA-TTZ Chad 3GA-3GZ Chile CAA-CEZ Chile XQA-XRZ Chile XSA-XSZ China 3HA-3UZ China BAA-BZZ China C4A-C4Z Chipre 5BA-5BZ Chipre P3A-P3Z Chipre H2A-H2Z Chipre 5JA-5KZ Colombia HJA-HKZ Colombia TNA-TNZ Congo P5A-P9Z Corea do Norte HMA-HMZ Corea do Norte D7A-D9Z Corea do Sur HLA-HLZ Corea do Sur DSA-DTZ Corea do Sur 6KA-6NZ Corea do Sur TUA-TUZ Costa do Marfil TIA-TIZ Costa Rica TEA-TEZ Costa Rica 9AA-9AZ Croacia CLA-CMZ Cuba T4A-T4Z Cuba COA-COZ Cuba QAA-QZZ Código Q de sinais OUA-OZZ Dinamarca XPA-XPZ Dinamarca 5PA-5QZ Dinamarca J7A-J7Z Dominica HCA-HDZ Ecuador A6A-A6Z Emiratos Árabes Unidos E3A-E3Z Eritrea OMA-OMZ Eslovaquia S5A-S5Z Eslovenia AMA-AOZ España EAA-EHZ España AAA-ALZ Estados Unidos de América WAA-WZZ Estados Unidos de América NAA-NZZ Estados Unidos de América KAA-KZZ Estados Unidos de América ESA-ESZ Estonia 3DÁ-3DM Eswatini 9EA-9FZ Etiopía ETA-ETZ Etiopía 6AA-6BZ Exipto SUA-SUZ Exipto
Escribenta amarela
Distribución xeográfica e Hábitat
miniatura|175px|Macho cantando
Prefixo radiofónico
Ordenados por país
SSA-SSM Exipto 3DN-3DZ Fidxi DUA-DZZ Filipinas 4DÁ-4IZ Filipinas OFA-OJZ Finlandia TVA-TXZ Francia TMA-TMZ Francia TKA-TKZ Francia TOA-TQZ Francia THA-THZ Francia FAA-FZZ Francia HWA-HYZ Francia TRA-TRZ Gabón C5A-C5Z Gambia 9GA-9GZ Ghana J3A-J3Z Granada SVA-SZZ Grecia J4A-J4Z Grecia TGA-TGZ Guatemala TDA-TDZ Guatemala 3XA-3XZ Guinea J5A-J5Z Guinea-Bisau 3CA-3CZ Guinea Ecuatorial 8RA-8RZ Güiana HHA-HHZ Haití 4VAI-4VZ Haití HQA-HRZ Honduras HGA-HGZ Hungría HAA-FEIXE Hungría 7OA-7OZ Iemen ATA-AWZ India VTA-VWZ India 8TA-8YZ India 8AA-8IZ Indonesia 7AA-7IZ Indonesia PKA-POZ Indonesia YBA-YHZ Indonesia JZA-JZZ Indonesia EIA-EJZ Irlanda 9BA-9DZ Irán EPA-EQZ Irán HNA-HNZ Iraq YIA-YIZ Iraq TFA-TFZ Islandia D6A-D6Z Illas Comores V7A-V7Z Illas Marshall H4A-H4Z Illas Salomón 4XA-4XZ Israel 4ZA-4ZZ Israel IAA-IZZ Italia 4NA-4OZ Iugoslavia YZA-YZZ Iugoslavia YTA-YUZ Iugoslavia 5XA-5ZZ Kenya T3A-T3Z Kiribati 9KA-9KZ Kuwait XWA-XWZ Laos YLA-YLZ Letonia 7PA-7PZ Lesotho D5A-D5Z Liberia A8A-A8Z Liberia 6ZA-6ZZ Liberia ELA-ELZ Liberia 5A-5MZ Liberia 5AA-5AZ Libia LYA-LYZ Lituania LXA-LXZ Luxemburgo ODA-ODZ Líbano Z3A-Z3Z Macedonia do Norte 6XA-6XZ Madagascar 5RA-5SZ Madagascar 9WA-9WZ Malaisia 9MA-9MZ Malaisia 7QA-7QZ Malawi 8QA-8QZ Illas Maldivas TZA-TZZ Malí 9HA-9HZ Malta CNA-CNZ Marrocos 5CA-5GZ Marrocos 3BA-3BZ Mauricio 5TA-5TZ Mauritania 6DÁ-6JZ México XAA-XIZ México 4AA-4CZ México V6A-V6Z Micronesia ERA-ERZ Moldavia 3AA-3AZ Mónaco JTA-JVZ Mongolia C8A-C9Z Mozambique V5A-V5Z Namibia C2A-C2Z Nauru 9NA-9NZ Nepal HTA-HTZ Nicaragua H6A-H7Z Nicaragua YNA-YNZ Nicaragua 5NA-5OZ Nixeria LAA-LNZ Noruega 3XA-3YZ Noruega JWA-JXZ Noruega ZKA-ZMZ Nova Zelandia 5UA-5UZ Níxer A4A-A4Z Omán 4UA-4UZ Organización das Nacións Unidas 4XA-4YZ Organización de Aviación Civil Internacional C7A-C7Z Organización Meteorolóxica Mundial
Escribenta amarela
Alimentación
Aliméntanse principalmente de sementes, aínda que comen tamén insectos, en especial cando están criando.
Eric Geboers
Eric Geboers, nado en Neerpelt o 5 de agosto de 1962 e finado en Mol o 6 de maio de 2018, foi un piloto de motocrós flamengo, gañador de dous campionatos mundiais na categoría de 500 cc, 250 cc e tres en 125 cc. ademais, como parte do equipo de Bélxica gañou a Coupe des Nations en 1983. Familiarmente coñecido como The Kid, é o irmán máis novo de Sylvain Geboers, aspirante na década de 1970 ao título de 250 cc.
Prefixo radiofónico
Ordenados por país
PAA-PIZ Países Baixos T8A-T8Z Palau H3A-H3Z Panamá HOA-HPZ Panamá H8A-H9Z Panamá 3EA-3FZ Panamá P2A-P2Z Papúa Nova Guinea APA-ASZ Paquistán 6PA-6SZ Paquistán ZPA-ZPZ Paraguai OAA-OCZ Perú 4TA-4TZ Perú 3ZA-3ZZ Polonia HFA-HFZ Polonia SNA-SRZ Polonia CQA-CUZ Portugal XXA-XXZ Portugal A7A-A7Z Qatar EXA-EXZ Quirguistán GAA-GZZ Reino Unido e Irlanda do Norte 2AA-2ZZ Reino Unido e Irlanda do Norte VPA-VSZ Reino Unido e Irlanda do Norte ZNA-ZOZ Reino Unido e Irlanda do Norte MAA-MZZ Reino Unido e Irlanda do Norte ZQA-ZQZ Reino Unido e Irlanda do Norte ZBA-ZJZ Reino Unido e Irlanda do Norte TLA-TLZ República Centroafricana OKA-OLZ República Checa HIA-HIZ República Dominicana 9XA-9XZ Ruanda YOA-YRZ Romanía UAA-UIZ Rusia RAA-RZZ Rusia 5WA-5WZ Samoa V4A-V4Z Saint Kitts e Nevis YSA-YSZ O Salvador HUA-HUZ O Salvador T7A-T7Z San Marino J8A-J8Z San Vicente e as Granadinas J6A-J6Z Santa Lucía S9A-S9Z San Tomé e Príncipe 6VAI-6WZ Senegal S7A-S7Z Seychelles 9A-9LZ Serra Leona S6A-S6Z Singapur 9VAI-9VZ Singapur 6CA-6CZ Siria YKA-YKZ Siria 6OA-6OZ Somalia T5A-T5Z Somalia 4PA-4SZ Sri Lanka S8A-S8Z Suráfrica ZRA-ZUZ Suráfrica 6TA-6UZ Sudán SSN-STZ Sudán SAA-SMZ Suecia 8SA-8SZ Suecia 7SA-7SZ Suecia HEA-HEZ Suíza HBA-HBZ Suíza PZA-PZZ Suriname HSA-HSZ Tailandia E2A-E2Z Tailandia 5HA-5IZ Tanzania EYA-EYZ Taxiquistán 4WA-4WZ Timor Oriental 5VAI-5VZ Togo A3A-A3Z Tonga 9XA-9ZZ Trinidad e Tobago 3VAI-3VZ Tunisia TSA-TSZ Tunisia EZA-EZZ Turkmenistán YMA-YMZ Turquía TAA-TCZ Turquía T2A-T2Z Tuvalu EMA-EOZ Ucraína URA-UZZ Ucraína 5XA-5XZ Uganda CVA-CXZ Uruguai UJA-UMZ Uzbekistán YJA-YJZ Vanuatu HVA-HVZ Vaticano YVA-YYZ Venezuela 4MA-4MZ Venezuela XVA-XVZ Vietnam 3WA-3WZ Vietnam 6XA-6YZ Xamaica 8JA-8NZ Xapón 7JA-7NZ Xapón JAA-JSZ Xapón JYA-JYZ Xordania 4A-4LZ Xeorxia J2A-J2Z Djibuti 9OA-9TZ Zaire 9IA-9JZ Zambia Z2A-Z2Z Zimbabwe
Primeira división española 1990/91
miniatura|180px|Con [[Johan Cruyff|Cruyff no banco o Barcelona iniciou a vaga máis triunfal da súa historia.]] A tempada 1990/91 da Primeira división española de fútbol, que foi a 60ª edición do campionato, comezou o 1 de setembro de 1990 e rematou o 9 de xuño de 1991.
Eric Geboers
Traxectoria
Eric Geboers, coñecido no mundo do motocrós como "Mr. 875cc", por ser o primeiro en gañar o título mundial das tres cilindradas (125, 250 e 500 cc), adiantándose ao seu compañeiro de equipo Georges Jobé que o intentou, sen éxito, na mesma época. En 1988 recibiu o premio como Deportista belga do ano e dous anos despois retirouse da alta competición tras rematar o GP de Bélxica, disputado en Namur o 5 de agosto de 1990.
Escribenta amarela
Canto
O canto é máis axiña monótono e metálico, e amosa certas variacións que permiten diferenciar ós paxaros máis novos dos máis vellos.
Primeira división española 1990/91
Tras cinco títulos consecutivos do Real Madrid, esta tempada proclamouse campión o FC Barcelona. O club catalán, baixo a dirección de Johan Cruyff iniciou con este título a mellor serie triunfal da súa historia, con catro campionatos consecutivos.
Eric Geboers
Traxectoria
Dirixiu o equipo Teka Suzuki motocross team, canda o seu irmán Sylvain, patrocinando condutores belagas, como Steve Ramon ou Clement Desalle. Morreu afogado na localidade de Mol, preto de Anveres, ao intentar salvar o seu can.
Primeira división española 1990/91
Trofeo Pichichi
Emilio Butragueño logrou este o trofeo que outorga o Diario Marca ao máximo goleador da Primeira División co mellor rexistro anotador da súa carreira: 19 goles.
Trofeo Zamora
Abel Resino gañou o Trofeo Zamora ao encaixar 17 goles en 33 partidos de liga, a mellor media (0,51) da historia da Primeira División, ata a data. O gardameta do Atlético de Madrid estableceu, ademais, unha marca mundial de invencibilidade, con 1.275 minutos sen recibir un gol.
Escribenta amarela
Reprodución
thumb| Emberiza citrinella Fan os niños no chan ou preto do chan. As femias poñen de tres a cinco ovos, que choca uns 14 días. Outros catorce días despois de rompe-la casca os paxaros novos poden xa voar.
Status
Nos anos 1990, calculábase que había uns 20 millóns de parellas reprodutoras de escribenta amarela. As poboacións reducíronse desde esa época. Segundo a IUCN a poboación total sería de entre 35 e-62 millóns de individuos, o que non colocaría a ave na lista de especies ameazadas
Lista de concellos de Burgos
miniatura|300px|Mapa municipal da [[provincia de Burgos.]] Lista de concellos da provincia de Burgos:
Parophrys vetulus
Parophrys vetulus é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, a única do xénero Parophrys, e coñecida en galego como linguado limanda do Pacífico.
É un peixe plano mariño, demersal, que habita en augas costeiras pouco profundas, salgadas e salobres, do Pacífico oriental, desde o mar de Bering polo norte até a Baixa California polo sur.
Trátase dunha especie de grande importancia comercial, principalmente nos estados de Washington, Oregón e California.
Descrición
Tanto o xénero como a especie foron descritas en 1854 polo ictiólogo estadounidense de orixe francesa Charles Frédéric Girard.
Sinecismo
O termo sinecismo (συνοικισμóς, synoikismós) refírese, no caso grego, ao proceso histórico de unión de dúas ou máis cidades, tanto desde o punto de vista físico como xurídico. O sinecismo podería contribuír ao fortalecemento dunha polis existente ou crear unha nova. As razóns que deron orixe ao sinecismo podería ser: o dominio dunha terra por parte dunha cidade máis poderosa (caso da Ática por parte de Atenas), o fortalecemento da situación económica e financeira dunha cidade, as necesidades urbanísticas ou as necesidades militares (caso de Beocia por parte de Tebas).
Parophrys vetulus
Especie
E o específico, do latín vetulus, -i, "home vello".
-491
Véxase tamén
Historia ano a ano
Parophrys vetulus
Características
miniatura|330px|Parophrys vetulus no Acuario de [[Vancouver.]] Parophrys vetulus é un peixe plano con ambos os ollos situados no lado dereito do seu corpo deprimido, de forma de rombidal. A súa cabeza é pequena, cun fociño aguzado, coa boca pequena e asimétrica. A cara superior está cuberta de escamas ásperas, e adoita ser de cor parda uniforme, aínda que en ocasións presenta pequenas manchas; a cara inferior é lisa e de cor que vai da branca a amarela pálida. Os bordos das aleta dorsal e anal son máis escuros. A liña lateral é basicamente recta, describindo porén unha pequena curva sobre a aleta pectoral.
Xabier Arzalluz
Xabier Arzalluz Antia, nado en Azkoitia o 24 de agosto de 1932 e finado o 28 de febreiro de 2019, foi un político vasco.
Traxectoria
Naceu nunha familia de ideoloxía carlista, estudou cos xesuítas en Durango, estudou dereito, filosofía e teoloxía, pasou un tempo en Alemaña preparando unha tese sobre a democracia cristiá alemá, á súa volta ordénase sacerdote, deu clases na Universidade de Deusto. En 1968 entrou, no entón clandestino, PNV, en 1971 lideraba o PNV en Biscaia. Nesa época deixa o sacerdocio e casa. Deputado no Congreso dos Deputados (1977-1979), foi o presidente do Euskadi Buru Batzar (EBB), e polo tanto líder do PNV, entre 1980 e 2004.
Parophrys vetulus
Características
A súa columna vertebral está formada por de 41 a 44 vértebras. A aleta dorsal está sustentada por de 72 a 92 raios, e a anal por de 45 a 70.
Las Hormazas
Las Hormazas é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 109 habitantes (INE 2012).
Parophrys vetulus
Características
Os machos poden alcanzar un tamaño máximo de até os 49 cm, mentres que as femias poden chegar até os 57 cm; porén a lonxitude media dos espécimes capturados é duns 33 cm. O peso máximo rexitrado foi de 1,5 kg.
Hábitat e distribución
miniatura|330px|Área de distribución de Parophrys vetulus. Parophrys vetulus é un peixe mariño, demersal, oceanódromo que habita en augas costeiras pouco profundas, salgadas e salobres, entre os 0 e os 550 m de profundidade,
Os adultos habitan en fondos areosos e lamacentos, e os individuos xuvenís encóntranse na zona intermareal.
A súa distribución abarca as costas do nordeste do Pacífico, entre os 66° N e os 26° N, e entre os 170° W e os 110° W, desde o mar de Bering até a bahia San Cristóbal, na Baixa California.
Alimentación
A dieta do linguado limanda do Pacífico consiste sobre todo en organismos zoobentónicos: invertebrados como pequenos crustáceos e moluscos, veremes mariños e ofiúras.
Pesca
Parophrys vetulus é unha especie de grande importancia comercial, pescándose no Pacífico oriental, nas zonas de pesca 67 e 77, case exclusivamente mediante artes de arrastre, dese 1876. Existen dúas pesquerías importantes: unha na costa oeste dos Estados Unidos (nos estados de Washington, Oregón e California), e outra no mar de Bering, en Alasca.
Premio de Novela Vilar Ponte
O Premio de Novela Vilar Ponte é un premio literario galego concedido desde 2018 que está patrocinado polo concello de Viveiro. O premio instituíuse co obxectivo de homenaxear a memoria dos irmáns Vilar Ponte. O premio nun inicio estaba dotado con 4000 euros para o primeiro premio e 1000 para o segundo.
Becerreá, Becerreá
San Xoán de Becerreá é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1395 habitantes (725 mulleres e 670 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1485 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 1.396 habitantes, sendo 677 homes e 719 mulleres.
Luciano Asorey
Luciano José Asorey Fernández, nado en Lugo o 27 de agosto de 1943, é un enxeñeiro e político galego.
Traxectoria
É enxeñeiro industrial. Militou no PDP dende o nacemento desta forza política. Concelleiro elixido na cidade de Lugo na primeira corporación democrática, foi conselleiro de Traballo, Industria e Turismo entre 1986 e 1987, no goberno de Xerardo Fernández Albor.
Sociedad del Folklore Gallego
A Sociedad del Folklore Gallego foi unha sociedade creada en 1881 na cidade da Coruña para estudar a cultura tradicional galega, incluíndo a música, cantigas, danzas, crenzas, costumes e lendas. A sociedade foi creada en imaxe da Folk-lore Society de Inglaterra e constituíu o precedente para a creación da Real Academia Galega en 1906.
Historia e características
A idea da creación da sociedade foi suxerida por Manuel Murguía quen, en varios artigos publicados ao longo de 1881, avogou pola creación dunha sociedade galega para a recompilación do saber e das tradicións populares, secundando así a idea do compostelán Antonio Machado Álvarez (pai do poeta Antonio Machado) creador e redactor das bases de El Folklore español. O 1 de febreiro de 1884 quedou inaugurada oficialmente baixo a presidencia da escritora Emilia Pardo Bazán, creándose un museo e unha biblioteca no antigo consulado da Coruña.
A condesa de Pardo Bazán fíxose cargo das actas e de dar a coñecer a sociedade no estranxeiro. Redactouse un cuestionario que constaba de oito apartados: Galicia y sus habitantes; Idioma y literatura populares de Galicia; Costumbres de Galicia; Fiestas y calendarios popular de Galicia; Creencias y supersticiones populares de Galicia; El trabajo y artes populares de Galicia; Conocimientos populares del jogar o ciencia del vulgo; e El mar.
Os membros da sociedade viaxaron por tódalas comarcas de Galicia, preguntándolle a xente ata as cousas máis triviais como a forma de cortar e peitear o cabelo. Pardo Bazán tomouse a sociedade moi en serio e dedicouse a anotar todo cando oia: os ditos, refráns, cantigas, lendas e tradicións. Como produto do seu entusiasmo e traballo e investigación naceu catro anos máis tarde en 1888 De mi tierra, escolma de artigos sobre o folclore galego.
O 25 de febreiro de 1894 ten lugar unha xuntanza na os membros da directiva e varios asociados, deciden refundar a sociedade baixo o nome de "Academia Gallega", constituíndo un antecedente da Real Academia Galega fundada no 1906.
Técnica pictórica
miniatura|300px|Paleta de pintor, pinceis e tubos de pintura (óleos).
As técnicas de pintura acostuman ser clasificadas segundo o diferente medio en que se dilúen os materiais para pintar. Distínguese así:
Felis nigripes
Felis nigripes é unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos e tribo dos felininos, pertencente ao xénero Felis.
É un pequeno felino que vive no suroeste de África, concretamente en Botsuana, Namibia e a República Surafricana.
Descrición
A especie foi descrita en 1824 polo naturalista e explorador británico William John Burchell, en Travels Interior of Southern Africa, 2: 592.
Etimoloxía
Para o xénero, véxase Felis.
O epíteto específico, nigripes, é un termo do latín científico formado pola raíz nigri-, do adxectivo  latino niger, -gra, -grum, 'negro' e o elemento -pes, do substantivo latino pēs, pedis, 'pata de animal', en  alusión á cor os seus pés.
Subespecies
Dentro desta especie recoñécense as seguintes dúas subespecies:
Características
Retrato dun Felis nigripes|miniatura|esquerda|250px O Felis nigripes é unha das especies de felinos máis pequenos que existen. Os machos adultos pesan entre 1,9 kg e un máximo de 2,45 kg. As femias adultas pesan entre 1,3 kg e un máximo de 1,65 kg. Os machos acadan unha lonxitude de entre 36,7 a 43,3 cm e as súas colas de entre 16,4 a 19,8 cm de longo. As femias son máis pequenas cunha lonxitude total de 36,9 cm e colas de 12,6 a 17,0 cm de longo.
Soamente as almofadas e as partes inferiores das patas son de cor negra, o que lle dá ao gato o seu nome. A pelaxe varía entre a cor canela e marrón avermellada, e posúe manchas negras ou marróns que se fusionan para formar aneis nas patas, pescozo e cola. Porén, a pel é de cor rosa sen pigmentar, a diferenza da doutros gatos manchados.
Bioloxía
miniatura|240px|Macho adulto sentado nun xardín.
Hábitat e distribución
O gato de pés negro vive en zonas secas como sabanas, pasteiros e zonas semidesérticas con arbustos e árbores, en altitudes de até os 2000 m.
Endémico da África austral, habita en zonas secas, por onde está amplamente distríbuido, pero con pouca densidade de poboación. A súa área de distribución abarca desde o sur de Angola e o norte de Botsuana, polo norte, até a antiga provincia do Cabo, en Suráfrica, polo sur, comprendendo case toda Botsuana e Namibia.
Comportamento
É un animal solitario e nocturno, difícil de ver, e aínda máis difícil de capturar debido ao seu reducido tamaño, aos seus costumes nocturnos e á súa propensión a vivir escondido, xa que pasa a maior parte do día no fondo dun tobo, onde se protexe da calor. Pasa o día descansando e sae a cazar despois da posta do sol.
Alimentación
Debido ao seu pequeno tamaño, estes gatos cazan principalmente pequenas presas, como roedores e aves pequenas, aínda que tamén son capaces de cazar avutardas e lebres do Cabo, estas últimas máis pesadas ca el. Os insectos e as arañas reprenentan menos do 1 % da masa das presas consumidas. Son cazadores moi activos, chegando a matar até catorce pequenos animais nunha noite.
Reprodución
Os Felis nigripes viven até 10 anos en cativerio. As femias acadan a madureza sexual aos 8 ou 12 meses. A súa época de apareamento dura só un ou dous días, e adoitan aparearse durante unhas horas, o que require localizar a machos rapidamente. Durante este período, a cópula repiítese con frecuencia. A xestación dura 63 a 68 días. Unha camada componse polo xeral de dúas crías, pero pode variar dunha a catro. Os cachorros pesan entre 60 e 84 g ao nacer cegos e indefensos aínda que son quen de arrastrarse despois dunhas poucas horas. Poden camiñar pasadas dúas semanas e comenzan a inxerir alimentos sólidos despois dun mes.
As femias poden ter até dúas camadas durante a primavera, verán e outono e edúcannos en tobeiras, movéndoos a novas localizacións regularmente despois da primeira semana. En xeral, as crías desenvólvense máis axiña que outros gatos dun tamaño semellante para adaptarse rapidamente a unha contorna relativamente hostil. Adoitan independizarse aos cinco meses de idade aínda que poden permanecer dentro do alcance da súa nai.
-143
Véxase tamén
Historia ano a ano
Larisa Shepitko
Larisa Efimovna Shepitko (en Лари́са Ефи́мовна Шепи́тько; en Лариса Юхимівна Шепітько), nada en Artemovsk o 6 de xaneiro de 1938 e finada no óblast de Kalinin o 2 de xullo de 1979, foi unha directora de cinema, guionista e actriz soviética.
Primeiros anos e educación
Shepitko naceu en Artemovsk, vila de Ucraína oriental. Foi criada cos seus irmáns pola súa nai, mestra de escola. O seu pai, un oficial militar persa, divorciouse da nai e abandonou a súa familia cando Larisa era nova. Ela lembraba: "O mei pai loitou durante toda a guerra. Para min, a guerra foi unha das máis poderosas e temperáns impresións. Lembro a sensación de malestar na vida, a familia separada. Lembro a fame e como a nosa nai e nós, os tres nenos, fomos evacuados. A impresión dunha calamidade global certamente deixou unha pegada indelébel na miña mente infantil". A causa disto, a súa obra adoita tratar sobre a soidade e o illamento.
En 1954 Shepitko graduouse do instituto de Lviv. Cando tiña dezaseis anos mudouse a Moscova, entrando no Instituto Estatal de Cinematografía como alumna de Alexander Dovzhenko. Estudou con Dovzhenko durante dezaoito meses ata que este faleceu en 1956. Sentiu unha ligazón entre as súas herdanzas compartidas e a imaxinaría social realista. Shepitko tamén adoptou o seu lema, "Fai cada filme como se fose o último".
Shepitko graduouse do VGIK en 1963 co seu premiado filme Zony, realizado cando tiña vinte e dous anos. Nel, Kemel, acabado de graduarse na escola, viaxe a unha parte illada das estepas para traballar nunha pequena granxa comunal de Asia central a mediados da década de 1950. O filme está influído por un relato de Chingiz Aitmatov. O seu filme mostraba a marca de Dovzhenko, tanto na súa seca posta en escena como no seu estilo naturalista. Durante a fase de montaxe do filme, Shepitko foi axudada por Elem Klimov, tamén axudante no VGIKk nesa época. Casaron en 1963 e o seu único fillo, Anton, naceu en 1973. Zony gañou o Symposium Grand Prix ex aequo no Festival de Karlovy Vary de 1964 e un premio do Festival de Cinema de Toda a Unión en Leningrado.
Carreira
O primeiro filme de Shepitko tralo seu paso polo instituto foi Krylya, sobre unha moi condecorada piloto de guerra da segunda guerra mundial. Ela, agora directora dun centro de formación profesional, está desconectada da súa filla e da nova xeración. Tamén ten tan interiorizada as ideas militares de servizo e obediencia que non pode axustar a súa vida aos tempos de paz. Shepitko leva luz á vida interior dunha muller de mediana idade que debe reconciliar o seu pasado coa súa realidade presente. Exprésao contrastando a represión da personaxe, marcada polos interiores claustrofóbicos e as composicións estreitas con planos amplos do ceo e das nubes que representan a liberdade dos seus días de voos. A actriz Maya Bulgakova interpreta esta severa mais razoable muller con empatía e humor. O filme levantou unha considerábel controversia na prensa soviética do seu tempo, xa que non se esperaba que os filmes amosasen conflitos entre pais e fillos. Tamén iniciou un debate público sobre o recoñecemento dun salto xeracional e por retratar unha heroína de guerra como unha alma perdida e esquecida.
En 1969 rodou o seu primeiro filme en cor, un filme fantástico musical titulado V trinadtsatom chasu nochi, unha revista de aninovo protagonizada por Vladimir Basov, Georgy Vitsin, Zinovy Gerdt, Spartak Mishulin e Anatoly Papanov.
O terceiro filme de Shepitko foi Ty i ya (1971), que mostra as vidas de dous cirurxiáns enfrontándose con diferentes nocións de plenitude. É á vez un estudo de personaxes e unha crítica ao consumismo. Foi o seu segundo e último filme en cor. Recibiu críticas favorábeis no Festival de Venecia.
O crecemento da reputación internacional de Shepitko levou a que fose invitada a participar no xurado da 28.ª edición do Festival de Berlín en 1978. Voskhozhdenie foi a candidata da Unión Soviética para o Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa na 50ª edición dos Óscar.
Cabrales
Cabrales é un concello español do Principado de Asturias. A súa poboación é de 2.157 habitantes (INE 2012).
Xeografía
O concello de Cabrales está dividido en 10 parroquias:
Larisa Shepitko
Pasamento
Shepitko faleceu nun accidente de tráfico nunha estrada preto da cidade de Tver con catro membros do seu equipo de rodaxe en 1979 mentres procuraban para a súa adaptación da novela Proshchanie s Materoi de Valentin Rasputin. O seu marido, o director Elem Klimov, rematou o traballo co título Proshchanie ("Adeus") e fixo tamén un tributo de vinte e cinco minutos titulado Larisa (1980).
Proshchanie trata sobre unha pequena aldea nunha fermosa illa, ameazada por unha inundación. O filme segue os habitantes e o seu adeus á patria. Os críticos manteñen que ao produto final fáltalle a visión única e persoal de Shepitko, obviamente un punto de vista que nunca podería ser replicado. O compositor Alfred Schnittke dedicou o seu segundo cuarteto de cordas á memoria de Shepitko.
Yours Truly, Angry Mob
Yours Truly, Angry Mob é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de rock Kaiser Chiefs, lanzado o 23 de febreiro de 2007 en Bélxica e nos Países Baixos, o 26 de febreiro de 2007 no resto do mundo por B-Unique Records, e en marzo nos Estados Unidos por Universal Republic.