cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mario Andretti
Debut nas carreiras
En 1959 Andretti comezou a correr nun vello automóbil Hudson en pistas de terra preto da cidade onde vivía. O seu irmán xemelgo, Aldo, corría nas mesmas pistas e co mesmo automóbil, pero deixou de facelo logo dun accidente. Xa en 1964, Mario participou por primeira vez no campionato de Campionato de coches IndyCar da USAC (que se converterá na CART en 1979 e a Champ Car en 2003), despois volvera a correr nestas carreiras. Gañou o campionato en 1966. Mario tamén gañou, na serie NASCAR en 1967, a carreira máis importante da competición, as 500 millas de Daytona. E a primeira das súas tres vitorias nas 12 horas de Sebring. Mario tamén está considerando participar nunha carreira na F1. Isto farase en 1968.
miniatura|250px|dereita|Coche co que gañou as [[500 millas de Indianápolis.]]
Ferrari e Lotus
Co equipo Lotus, impresionou inmediatamente ao gañar a súa primeira pole no seu primeiro Gran Premio en Watkins Glen. No ano 1969, correu tres carreiras antes de pasar a March. Ese ano gañou o seu terceiro campionato da USAC e sobre todo a súa sorprendente vitoria na mítica proba das 500 millas de Indianápolis. En 1970, terminou a súa primeira carreira en España, co seu primeiro podio cun 3° posto. En 1971, foi contratado pola Scuderia Ferrari. Desde a súa primeira carreira cos coches de Maranello, gañou unha carreira en Kyalami. Posteriormente, terminou dúas veces en cuarto lugar nas carreiras en Alemaña e Suráfrica en 1971 e 1972. Tamén obtivo catro vitorias en coche deportivos, dando a Ferrari como fabricante a súa última vitoria como escuadra fora do ámbito da Fórmula 1 por última vez neste campo. miniatura|250px|O Lotus co que fixo o seu debut na [[Fórmula 1.]]
Con Parnelli e de Novo, un novo intento definitivo co Team Lotus
Logo dun ano sabático, Mario volve en co equipo Parnelli, co que competiría na USAC. En 1975, durante a súa primeira tempada completa, conseguiu un cuarto e quinto lugar, logo, obtivo un sexto lugar en, antes de que o equipo deixase a Fórmula 1. Mario é contratado unha vez máis por Collin Champman para correr en Lotus. O equipo non resulta competitivo como de costume, pero Mario restaura a gloria das cores do coche que porta nas súas mans ao gañar o último Gran Premio da tempada no Xapón. En, Mario gañou catro carreiras e terminou 3° no campionato. Ademais é celebre que en 1977 convertésese no primeiro estadounidense en gañar o Gran Premio dos Estados Unidos en Long Beach(California). Co revolucionario "Efecto solo", a tempada sería a da súa consagración, coas súas oito pole positions e seis vitorias, suficiente para que Mario gañase o título de campión do mundo de F1, lamentablemente esta foi unha vitoria amarga debido á morte do seu compañeiro de equipo Ronnie Peterson. De todos os xeitos, Andretti non volveu gañar outra carreira logo de 1978. miniatura|250px|dereita|Lotus 79 de Mario Andretti.
Os seus últimos anos na Fórmula 1 e os seus anos en CART e Retiro
En e, Mario segue en Lotus, pero o coche carecía de fiabilidade e rendemento. Mario non volvería a lograr máis vitorias, apenas unha pole, e subiríase unha vez máis ao podio en España. Mario deixa Lotus por Alfa Romeo. Á parte dun cuarto lugar na primeira carreira da tempada, non logra quedar nos primeiros lugares tanto en carreira como ao final de tempada. En Mario correría unha carreira con Williams no Gran Premio do oeste dos Estados Unidos, logo outras dúas carreiras para Ferrari, cun 3° posto en Monza e unha retirada. Finalmente, Mario dedicaríase exclusivamente a correr os seus últimos anos na categoría que o viu nacer como piloto, a serie CART.
Carreira en CART/IndyCar World Series
Nos anos 80 volveu a CART/IndyCar World Series. En 1984, co equipo Newman-Haas, gañou seis carreiras e gañou o título. Logo logrou dez vitorias ata a súa retirada das competicións en 1993. miniatura|250px|Dereita|Mario Andretti correndo na Serie [[CART para Newman-Hass en 1991.]]
Noutras competicións
Mario participou 5 veces nas 24 horas de Le Mans, sen lograr gañar, o seu mellor resultado foi 2° en 1995. trataría de participar nos 500 quilómetros en 2003, antes tivo un serio accidente durante as probas, que lle recordou aquela proba na Indy 500 de 1993, que lle obrigou definitivamente abandonar as carreiras.
miniatura|250px|dereita|Un dos coches no que competiu en Le Mans, este modelo para a carreira de 1989, correu xunto ao seu fillo [[Michael Andretti.]]
Legado
Moita xente, particularmente nos Estados Unidos, considérao un dos mellores corredores de todos os tempos. No ano 2000, a Associated Press e a revista RACER nomeárono "Automobilista do Século". O mesmo ano foi introducido ao International Motorsports Hall of Fame (Vestíbulo da fama internacional dos deportes a motor).
Os dous fillos de Mario Andretti, Michael e Jeff, están no mundo das carreiras. Michael gañou o Champcar como antes o fixo o seu pai. O sobriño de Mario, John, tivo éxito tanto en Champ Car como en NASCAR. O seu neto Marco gañou o campionato de karting "Stars of Tomorrow" (estrelas do mañá) de Champ Car.
E por suposto, unha frase para a historia. «"Se todo está baixo control, é que non vas suficientemente rápido"».
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Partido Corso Autonomista
O Partido Corso Autonomista (en corso: Partitu Corsu Autonomista, PCA; en francés, Parti Corse Autonomiste) foi un partido político nacionalista corso e autonomista fundado en 1927 como unha refundación do Partido Corso de Acción (PCdA), fundado e dirixido por Petru Rocca no 1922.
Historia
Este novo partido tiña un programa máis preciso que o seu predecesor, aínda que moi ambiguo a nivel socieconómico, como mostraba o panfleto de S. Malaspina ''A nostra santa fede. Catechismu corsu''. Afrimaban que Córsega é unha nación cun pasado glorioso (nacionalidade definida pola historia, lingua e raza), que entrou en decadencia per pola invasión francesa, pero que podía renacer coa aplicación dos 14 puntos de Woodrow Wilson, e mediante a autonomía política. Dende 1932, o PCA foi infiltrado por sectores irredentistas pro-italianos, financiados pola ditadura fascista de Benito Mussolini.
O PCA intentou mostrarse neutral fronte ao irredentismo e celebrou en 1934 uns Estados Xerais de Córsega en Aiacciu, que repetirían no ano seguinte na cidade de Bastia. Estes actos tiñan coma principal intención recuperar as antigas asembleas da época xenovesa ou das "cunsulte" do século XVIII. No marco dos Estados Xerais, Petru Rocca propuxo a elaboración dunha Constitución corsa e a declaración da "resistencia fiscal" contra Francia.
Porén, cando Italia fixo oficial a súa reclamación territorial sobre Córsega a partir de 1936, o PCA comezou a apoiar o irredentismo. Isto provocaría a súa ilegalización e o peche de "A Muvra" en 1939.
Aréola
Glándulas
A pel da aréola é un pouco máis áspera que o resto e nela atópanse os condutos das glándulas mamarias. Na mamila dunha muller adulta pódense localizar entre 15 e 20 pequenas aberturas (condutos lactíferos) dispostas ó redor e por onde sae o leite durante a lactación. Hai outras aberturas que son as glándulas sebáceas (glándulas de Montgomery), estas producen certa lubricación aceitosa durante esa época.
Cor e tamaño
esquerda|miniatura|350x350px|O tamaño e a cor da areola son moi variables e poden cambiar de muller a muller. Non todas as areolas teñen a mesma cor senón que vai dende o rosado claro até o marrón escuro, dependendo da cor da pel de cada persoa. Durante o embarazo tende a escurecerse, recuperando o seu antigo ton unha vez que se produciu o nacemento aínda que adoita quedar coa nova cor. O tamaño tamén varía, establecéndose o tamaño medio entre os 15-40 milímetros de diámetro. O tamaño da aréola non vai en consonancia co volume da mama, podéndose dar o caso de grandes volumes con pequenas aréolas e viceversa.
Zona eróxena
A zona que ocupa a mamila e a aréola é unha das cualificadas como eróxenas, é moi sensible ós aloumiños e percorrelo coa lingua pode resultar moi estimulante, formando parte dos xogos eróticos previos a unha relación sexual.
Costas Mandylor
Costas Mandylor, nado como Costas Theodosopoulos en Melbourne o 3 de setembro 1965, é un actor australiano de ascendencia grega. É coñecido por interpretar a Kenny en Picket Fences, e a Mark Hoffman na saga de Saw.
Estraxiz, Samos
Santiago de Estraxiz é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 71 habitantes (36 homes e 35 mulleres), 3 menos ca no ano anterior.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santiago de Estraxiz é de orixe románica, pero foi reconstruída posteriormente. Posúe un retablo de estípites do século XIX, unha escultura da Virxe co Neno, do século XIV e unha figura de Cristo do século XV.
Kálmán Mészöly
Kálmán Mészöly, nado en Budapest o 16 de xullo de 1941 e finado na mesma cidade o 21 de novembro de 2022, foi un futbolista e adestrador de fútbol húngaro que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Como futbolista desenvolveu toda a súa carreira no Vasas SC e na Selección de fútbol de Hungría. Unha vez retirado tivo unha ampla traxectoria como adestrador, dirixindo a selección en tres períodos, ao Vasas SC e ao Fenerbahçe SK entre outros. Con este útlimo chegou a oitavos de final da Liga de Campións e coa selección quedou eliminado na primeira ronda do Mundial de Fútbol España 1982.
Berta Piñán
Berta Piñán Suárez, nada en Caño, Cangas de Onís o 26 de marzo de 1963, é unha escritora asturiana recoñecida como unha das voces fundamentais da literatura moderna asturiana. Dende 2008 é membro de número da Academia de la Llingua Asturiana. É tamén docente de lingua e literatura.
Traxectoria
Estudou no Instituto de Cangas de Onís, centro ó que anos máis tarde regresou como profesora. Con 17 anos iniciou a súa formación na Universidade de Oviedo, onde se licenciou en Filoloxía Hispánica.
Durante a súa época universitaria na Facultade de Letras entrou en contacto con outros novos escritores como Xuan Bello e Antón García con quen fundou en 1986 a revista de literatura Adréi, que codirixiu até 1992. Son anos nos que frecuentou o faladoiro literario Oliver de José Luis García Martín e empezou tamén a publicar na revista da Academia de la Llingua Asturiana, Lletres Asturianes e Suplementos del Norte.
En 1985 gañou o Premio de Poesía da Academia de la Llingua Asturiana coa obra Al abellu les besties que foi publicada en 1986. Entre a súa obra poética salienta tamén Vida privada coa que gañou o premio de maior prestixio de poesía en Asturias, o Premio Teodoro Cuesta (1991). Seguíronlle a publicación de Temporada de pesca (Trabe, 1998), Un mes (Trabe, 2003) e Noches de incendio (1985-2002) (Trea, 2005), cunha selección bilingüe dos seus poemas. En 2008, a editorial valenciana Denes presentou a antoloxía en catalán Un mes i altres poemes (traducida por Jaume Subirana). En 2010 Piñán publicou o seu poemario La mancadura / El daño (2010).
Traduciu ó asturiano obras de J. Christopher (Les montañes blanques) e Giusseppe Ungaretti (Ventidós poemes) e ten varios ensaios como Notes de sociollingüística asturiana (Llibros del Pexe, 1991) ou Alfaya (1989).
Comprometida co feminismo, Piñán publicou en 2003 Tres sieglos construyendo la igualdá. ¿Qué ye'l feminismu? (Ámbitu) onde conta a historia do feminismo para un público adolescente, con ilustracións de Pablo Amargo (Premio Nacional de Ilustración), libro dedicado á súa filla adoptiva.
De 2005 a 2011 foi membro do xurado do Premio Príncipe de Asturias das Letras.
Implicada no movemento en defensa da oficialidade da lingua asturiana, en novembro de 2007 participou nunha marcha convocada polo Conceyu Abiertu pola Oficialidá e xunto co cantante Hevia leu un comunicado ó final da manifestación.
O 9 de maio de 2008 tomou posesión como membro de número da Academia de la Llingua Asturiana.
Dende o día 21 de xullo de 2019, é conselleira de Cultura, Política Lingüística e Turismo do Principado de Asturias.
Cuádrupla Alianza (1834)
A Cuádrupla Alianza foi un tratado internacional asinado entre Gran Bretaña, Francia, España e Portugal o 22 de abril de 1834, con posteriores adicións en agosto do mesmo ano, polo cal os catro estados comprometíanse a unha defensa común e unha acción diplomática conxunta en política internacional para defender os modelos liberais que representaban os seus respectivos gobernos crente a Austria, Rusia e Prusia que mantiñan políticas absolutistas.
Historia
No terreo práctico, dado que Francia e Gran Bretaña exercían como primeiras potencias europeas, tratouse do aseguramento por parte de ambas do control parcial de España e Portugal como países de tipo medio con políticas inestables como o goberno de Isabel II en España, ao modo máis próximo a un protectorado. Con isto púxose fin á pertenza de España á Santa Alianza, xa bastante desnaturalizada, así como constituíu un feito significativo que dous países tradicionalmente enfrontados, como Francia e Gran Bretaña, chegasen a un mutuo entendemento.
A Cuádrupla Alianza garantiu o apoio de Francia e Gran Bretaña ás pretensións dinásticas da filla de Fernando VII de España, Isabel II, fronte ao pretendente Carlos María Isidro de Borbón, feito que foi significativo para a vitoria fronte aos carlistas na Primeira Guerra Carlista e para a consolidación do réxime.
Aculturación
miniatura|As catro formas esenciais de aculturación: 1- Segregación, 2- Integración, 3- Asimilación, 4- Marxinación Aculturación é o o proceso polo que un individuo, grupo de xente ou pobo adquire unha outra cultura que pode chegar a substituír totalmente á propia chegando á asimilación como o proceso que levou ós pobos presentes na Gallaecia a aculturizarse na cultura romana.
Carlos Baliñas
O nome de Carlos Baliñas pode referirse a:
Sitio arqueolóxico de Tiya
Tiya é un sitio arqueolóxico que se atopa en Etiopía central. Atópase na zona Gurage da Rexión das Nacións, Nacionalidades e Pobos do Sur, ó sur de Adís Abeba.
Atópase preto da cidade de Tiya, e contén trinta e seis monumentos, dos que trinta e dúas son estelas gravadas con símbolos que non foron descifrados. As estelas, dun a cinco metros de altura e diferentes formas, están aliñadas en dirección norte-noroeste ó longo de corenta e cinco metros. As tres últimas atópanse no mesmo aliñamento, pero separadas sesenta metros das demais; o gravado dunha delas é unha figura antropomorfa. Arredor das estelas atopáronse varias tumbas.
As estelas datáronse entre os séculos XIV e XVI, e algúns autores relaciónannas co Reino Etíope Axumita.
Maiordomo, Mera de Arriba, Ortigueira
Maiordomo é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes segundo datos do Instituto Galego de Estatística desde hai máis dunha década.
Jigeumeun-matgo-geuttaeneun-teullida
Jigeumeun-matgo-geuttaeneun-teullida (en 지금은맞고그때는틀리다) é un filme surcoreano de 2015 escrito e dirixido por Hong Sang-soo. Gañou o Leopardo de Ouro, o maior premio do Festival Internacional de Cinema de Locarno, así como o premio de mellor actor para Jung Jae-young.
Nancy Morejón
En 2008 a AELG nomeouna Escritora Galega Universal.
Traxectoria
O seu pai era de ascendencia africana e a súa nai de raíces africanas. Destacando desde moi nova nos estudos, escribía poemas aos trece anos e en 1959, con apenas quince, chegou a titularse de profesora de inglés; obtivo o bacharelato en letras en 1961. Aos dezaoito anos publicou o seu primeiro libro de versos, Mutismos. Entre 1963 e 1964 foi profesora de francés na Academia Gustavo Ameijeiras da Habana e traballou como tradutora para o Ministerio do Interior. Obtivo o premio «Rubén Martínez Villena» en 1964 e militou entre 1963 e 1965 no Comité de Base da Unión de Mozos Comunistas da Escola de Letras; licenciouse en lingua e literatura francesas pola Universidade da Habana (1966) e doutorouse cunha tese sobre o poeta martiniqueño Aimé Césaire. Entre 1986 e 1993 foi directora do Centro de Estudos do Caribe de Casa das Américas, labor que reasumiu en 2000. Desde 1991 é Membro da Academia de Ciencias de Cuba.
Carreira e Educación
Elaborou unha Recompilación de textos sobre Nicolás Guillén (A Habana, Edicións Casa das Américas, 1974) e dedicouse principalmente á tradución simultánea en eventos e congresos; tamén realizou traducións para o Instituto do Libro, sobre todo de poesía afrocaribeña. Participou no Encontro do Centenario de Rubén Darío, celebrado en Varadero (1967) e en moitos outros actos literarios, relacionados coa poesía e a cultura. En 1980 recibiu o Premio Nacional de Ensaio "Enrique José Varona" da Unión de Escritores e Artistas de Cuba polo seu libro Nación y Mestizaje en Nicolás Guillén, que en 1983 recibiu tamén o Premio Mirta Aguirre; en 1986 recibiu o "Premio da crítica" cubano por Piedra Pulida e en 2001 o Premio nacional de Literatura. A Elogio y paisaje e La Quinta de los Molinos foilles outorgado tamén o Premio da Crítica en l997 e 2000, respectivamente. A Universidade de Nova York conferiulle o Premio Yari-Yari de Poesía Contemporánea polo conxunto da súa obra no 2004. En agosto de 2006, durante a VLª edición do Festival Noites de Poesía, recibiu o Premio Coroa de Ouro de Struga 2006 de Macedonia xa proclamado o 21 de marzo de 2006, na sede da UNESCO, en París, polo Día Mundial da Poesía. En maio de 2007, no marco do XII Festival Internacional de Poesía da Habana, recibiu o Premio Rafael Alberti. posúe as Insignias de Oficial da Orde ao Mérito da República de Francia e a réplica do Machete de Máximo Gómez, entre outros. É membro de número da Academia Cubana da Lingua desde 1999.
Escribiu colaboracións para Unión, Cultura'64, El Caimán Barbudo, La Gaceta de Cuba, Casa de las Américas. Foi seleccionada para a antoloxía Novísima poesía cubana (1962) de Reinaldo Felipe e Ana María Simo.
A súa obra abrangue unha grande amplitude de temas. A mitoloxía da nación cubana e a relación integracionista dos negros con esta nación mediante a mestizaxe de culturas españolas e africanas nunha identidade nova, cubana. A maior parte da súa obra apoia o nacionalismo, a revolución e o actual réxime cubano. Ademais, declara o seu feminismo respecto da situación das mulleres dentro desta nova sociedade e a integración racial facendo a mulleres negras protagonistas centrais nos seus poemas. Finalmente, o seu traballo tamén trata a historia da escravitude e os malos tratos na relación de Cuba e os Estados Unidos, aínda que a súa obra non está dominada polos temas políticos. Críticos sagaces fixeron notar xocosas observacións sobre a súa propia xente, un particular e moi cubano emprego da ironía e o humor, así como a calidade intrínseca dunha poesía sumamente lírica, íntima, espiritual, e mesmo erótica, até bucólica.
Nancy Morejón foi traducida ao inglés, ao francés, ao alemán, ao portugués, ao italiano, ao ruso, ao polaco e ao holandés e é especialmente coñecida nos Estados Unidos, onde a súa obra é moi apreciada e foi traducida e reimpresa en numerosas ocasións.
Muller Negra
Un dos poemas máis populares de Nancy Morejón onde representa a historia negra e a feminidade é coñecido como Mujer Negra. Morejón é a voz dos seus antepasados. O pasado dos seus devanceiros quen sufriron por escravitude por ser raza negra influíu tanto na súa voz poética. O poema visualiza imaxes moi fortes e impactantes. Ten un ton intenso, forte, e valente. Tamén fai unha alegoría cara á revolución cubana.
Conexións políticas
miniatura|A bandeira de Cuba Críticos das obras de Morejón, como Caroline A. McKenzie e William Luís, ven a conexión coa revolución de Cuba como a razón do seu éxito. Aínda que a revolución foi moi importante na vida e obra de Morejón, o seu traballo cos temas de escravitude, a identidade afrocubana e o feminismo teñen unha gran parte da súa influencia na sociedade actual. O poema “Muller negra” é un bo exemplo da mestura de influencias na súa vida. Ela loita coas súas palabras polos dereitos humanos para persoas de herdanza africana e todas mulleres. No poema, usa a historia colectiva das escravas negras para crear a forza do sentimento nos lectores, especialmente por mor das referencias a experiencias normais de mulleres. Tamén se trata da revolución en Cuba e sen dúbida mostra apoio ao comunismo e aos revolucionarios como Castro.
Nunha entrevista de Bomb Magazine, Nancy Morejón dixo que non hai elementos de marxismo nalgúns dos seus poemas. Con todo, en “Muller Negra” hai un verso que ten a palabra ‘comunismo.’ Morejón non é membro do partido comunista, pero ten ideais que están relacionados co marxismo.
Armando Álvarez
Traxectoria
Debutou na tempada 1991–92 co Real Oviedo en Primeira División, da man de Javier Irureta. No conxunto asturiano permaneceu até a campaña 1995–96, sendo un habitual do once titular.
Na tempada 1996–97 fichou polo Deportivo da Coruña, campaña na que foi convocado para dous partidos coa selección española. Na tempada 1997–98 xogou a Copa da UEFA por primeira vez. Permaneceu no conxunto galego até a campaña 1998–99, coincidindo novamente co adestrador vasco Javier Irureta. Na súa estadía na Coruña participou nun total de 97 partidos e anotou 3 goles.
Na tempada 1999–00 foi contratado polo RCD Mallorca, club no que permaneceu dúas campañas e competiu, na primeira delas, na Copa da UEFA.
Na tempada 2001–02 fichou polo Atlético de Madrid, en Segunda División. Esa campaña, na que o club madrileño ascendeu a Primeira División, Armando un dos habituais do once titular. Na tempada 2002–03 foi a súa derradeira, participando tan só nun partido.
Kamisu
Kamisu (神栖市, かみすし, Kamisu-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Kantō e ao extremo sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 147,24 km² e a poboación de 93.864 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 637 h/km².
O concello de Kamisu limita cos concellos de Itako, de Kashima (son da prefectura de Ibaraki); de Katori, de Tōnoshō e de Chōshi (son da prefectura de Chiba).
Segmentación
O termo segmentación pode facer referencia a:
Elsa Schiaparelli
Elsa Schiaparelli, nada en Roma o 10 de setembro do 1890 e finada en París o 13 de novembro de 1973, foi unha deseñadora de alta costura, fundadora da marca Schiaparelli. A súa dedicación á moda converteuna nunha das deseñadoras máis recoñecidas e famosas do século XX. Os seus modelos eran atrevidos e sorprendentes para os canons da época grazas a inspiración que obtivo do movemento surrealista.
Traxectoria
Elsa Schiaparelli naceu no Palazzo Corsini en Roma. Era filla de Celestino Schiaparelli, decano da Universidade da Sapienza, director da Lincei Library, orientalista e unha autoridade en sánscrito. A súa nai era aristócrata. Era sobriña do astrónomo Giovanni Schiaparelli, co cal pasou moito tempo estudando os ceos.
Estudou filosofía. Escribiu un libro de poemas eróticos, Arethusa, que non agradaron a súa familia polo que a enviaron a un convento. A comezos de 1910 viaxou a Londres onde coñeceu o conde Wilhelm de Wendt de Kerlor, teósofo e médium. En 1914 casou con el e trasladáronse a vivir a Niza. En 1916, mudáronse a Nova York. Alí coñeceu a Marcel Duchamp e a Alfred Stieglitz.
En 1920 tiveron unha filla, Maria Luisa Yvonne Radha, máis coñecida como Gogo Schiaparelli, que lles deu dúas netas, Marisa Berenson, modelo e actriz; e Berry Berenson, fotógrafa e actriz. O seu matrimonio co conde rematou debido a que este a abandonou pola bailarina Isadora Duncan.
Traxectoria na moda
En 1931, deseñou para a tenista española Lilí Álvarez, a primeira saia pantalón, considerada escandalosa para a época, que utilizou no torneo de Roland Garros de París e despois no torneo de Wimbledon. Ademais, inaugurou a súa primeira tenda Pour le Sport no número 4 da rue de la Paix, en París. Pouco despois abriu unha tenda en Londres. Xa en 1936 deseñou unha liña de bolsos para a compañía americana Whiting & Davis. Tamén creou o vestiario de Mae West (unha das súas clientas habituais) para o filme Every Day´s a Holiday.
En 1941 refuxiouse da guerra en Nova York ata que en 1945 regresou a París onde presentou a súa nova colección. Nese momento, Hubert de Givenchy comezou a traballar para a marca. Xa en 1953 publicou Shocking Life, a súa autobiografía. Ao final dese ano, House of Schiaparelli pechou mentres que a parte dos perfumes continúa. A deseñadora retirouse á súa casa de Tunisia.
Anos despois da súa morte, o Museo de Arte de Philadelphia dedicou unha retrospectiva ao seu traballo. No ano 2012 o MET de Nova York inaugurou a exposición Schiaparelli and Prada: Impossible Conversations.
O Porto
O topónimo O Porto pode referirse a:
Leonard Nimoy
Leonard Simon Nimoy, nado en Boston (Massachusetts) o 26 de marzo de 1931 e finado en Bel Air (un barrio dos Ánxeles) o 27 de febreiro de 2015, foi un actor, director, poeta, fotógrafo e cantante estadounidense. Nimoy é coñecido polo seu papel de Spock na serie de televisión Star Trek (1966–1969), e por aparecer en numerosos filmes, series de televisión e videoxogos.
Godzilla (filme de 1998)
Godzilla é un filme estadounidense dirixido por Roland Emmerich que foi estreado en 1998. Estreouse en galego na TVG o 7 de maio de 2009.
Sinopse
As probas nucleares realizadas polos franceses no Océano Pacífico orixinan a aparición no océano dun réptil mutante de enormes dimensións, que foi localizado tralo ataque a un barco de pesca xaponés. Pero o peor é que o monstro é anfibio e sairá do océano para dirixirse á cidade de Nova York, en cuxas rúas sementará o pánico.
Campo de Fútbol Municipal Baltasar Pujales
O Campo de Fútbol Municipal Baltasar Pujales é un estadio de fútbol de propiedade municipal, situado en Bouzas, Vigo. Serve de localía ao Club Rápido de Bouzas. O estadio inaugurouse en marzo de 2001.
O seu terreo de xogo é de céspede artificial. A súa capacidade total rolda os 1.500 espectadores, aínda que só posúe unha bancada con capacidade para 600 persoas. O complexo deportivo conta con catro vestiarios, un local para oficinas, dous aseos para uso público e un equipo de calefacción que garante unha permanente subministración de auga quente, ademais dun peche perimetral de todo o campo. Tamén incorpora un local para servizo de cafetaría.
Leva o nome de Baltasar Pujales, quen foi presidente do Rápido de Bouzas durante máis de 30 anos, e que foi o presidente na data de inauguración do estadio. Anteriormente á construción deste campo de fútbol, o Rápido de Bouzas xogaba no campo de fútbol das Gaivotas, un campo de terra que ocupou a área onde agora se ergue o pavillón polideportivo, anexo ao campo actual.
Estat Català
Estat Català (EC) é un partido independentista catalán fundado por Francesc Macià o 18 de xullo de 1922. Coa chegada da ditadura de Primo de Rivera o partido pasou a ser ilegal e a súa sección paramilitar, La Bandera Negra, realizou accións armadas contra a ditadura e tentou sen éxito asasinar a Afonso XIII (1925). No ano 1926 EC organizou o Exèrcit Català para realizar unha tentativa de invasión armada de Cataluña desde a fronteira francesa (Els Fets de Prats de Molló) que fracasou pola intervención da xerdamería francesa pero que tivo ampla difusión na prensa internacional ó ser detidos e xulgados os responsables da acción en París.
En 1931, xunto co Partit Republicà Català e o grupo L'Opinió fusionáronse en Esquerra Republicana de Catalunya. EC conservou unha ampla autonomía dentro de ERC e durante a guerra civil formou unidades de combate propias.
Durante a segunda guerra mundial integrouse na Front Nacional de Catalunya ata que en 1947 decidiu marchar da organización. No franquismo EC reorganizouse no exilio francés e mantivo unha certa estrutura no interior de Cataluña. EC foi legalizado en 1977 e mantense actualmente en activo.
Circulación pulmonar
miniatura|300px|Esquema da circulación pulmonar. A circulación pulmonar ou circulación menor é a parte do sistema circulatorio que transporta o sangue desoxixenado desde o corazón até os pulmóns, para logo regresala oxixenada de volta ao corazón. O termo contrasta coa circulación sistémica que impulsa o sangue desde o corazón cara ao resto dos tecidos do corpo. A función da circulación pulmonar á a de asegurar a oxixenación sanguínea pola hematose pulmonar.
Curso
Na circulación pulmonar, o sangue de procedencia venosa, con baixa concentración de oxíxeno, sae do ventrículo dereito do corazón, pasa polas arterias pulmonares, entra nos pulmóns e regresa de volta ao corazón, con sangue arterial e oxixenado, a través das veas pulmonares.
Corazón dereito
O sangue que provén das veas do organismo é sangue desoxixenado e rico en dióxido de carbono, produto do metabolismo celular fisiolóxico. Ao saír desta circulación sistémica, entra na aurícula dereita do corazón que, ao contraerse, envía o sangue a través da válvula tricúspide que separa a aurícula dereita do ventrículo dereito.
Arterias
Desde o ventrículo dereito, o sangue pasa pola válvula semilunar até a arteria pulmonar. Por cada pulmón, hai unha arteria pulmonar pola cal o sangue viaxa cara aos pulmóns. A pesar de levar sangue desoxixenado e, polo tanto, sangue venoso, por razón de que son vasos sanguíneos que parten do corazón, por definición, denomínanse arterias pulmonares e non veas pulmonares.
Pulmóns
As arterias pulmonares levan o sangue até os vasos sanguíneos máis pequenos, lugar onde a hemoglobina das células ou glóbulos vermellos libera dióxido de carbono e recolle oxíxeno como parte do intercambio gasoso da respiración.
Veas
O sangue agora oxixenado sae dos pulmóns polas veas pulmonares, que regresan o sangue ao corazón, á aurícula esquerda, completando así o ciclo pulmonar. Este sangue bombéase da aurícula esquerda, a través da válvula mitral, ao ventrículo esquerdo.
Fisioloxía
miniatura|150px|Miguel Servet. miniatura|150px|William Harvey.
O sangue desoxixenado procedente dos tecidos sae do corazón dereito pola arteria pulmonar, a cal leva o sangue aos pulmóns, onde os glóbulos vermellos liberan dióxido de carbono no intercambio gasoso, por oxíxeno durante a respiración pulmonar. O sangue así oxixenado sae dos pulmóns polas veas pulmonares, as cales devolven o sangue ao corazón esquerdo, completando o ciclo. O sangue logo distribúese por todo o corpo a través da circulación sistémica antes de regresar de novo á circulación pulmonar.
Historia
A circulación pulmonar foi descuberta e publicada por primeira vez por Ibn al-Nafis en 1242, na súa obra titulada Comentario sobre Anatomía e o Canon de Avicenna, polo que este médico árabe medieval está considerado como o pai da fisioloxía da circulación sanguínea. Tres séculos despois Miguel Servet escribiu sobre a materia en Christianismi restitutio (1553). Por ser esta unha obra de teoloxía, e ademais condenada pola maioría das confesións cristiás da época (catolicismo e reformados), o descubrimento permaneceu na escuridade até as diseccións de William Harvey en 1616.
Waikiki
miniatura|250px|Distrito e praia de Waikiki.
Waikiki é un barrio de Honolulu. As famosas praias creadas pola man do home e os seus hoteis son recoñecidos a nivel internacional. Waikiki pertence á cidade e ao condado de Honolulu, na illa de Oahu, no estado de Hawai. A palabra "waikiki" significa "chorros de auga" en hawaiano. Este nome provén da época anterior á colonización, na que existían numerosos regueiros, estanques e vías de auga que separaban Waikiki do resto da illa. A meirande parte destes foron drenados con posterioridade.
Circulación pulmonar
Desenvolvemento
A circulación pulmonar case non existe na circulación fetal. Os pulmóns fetais están colapsados, e o sangue pasa da aurícula dereita directamente á aurícula esquerda a través do foramen ovale (forame ou burato oval), unha apertura anatómica que comunica as dúas aurículas no feto. Cando os pulmóns se expanden ao nacer, a presión pulmonar cae e o sangue comenza a viaxar desde a aurícula dereita ao ventrículo dereito en dirección ao circuíto pulmonar. No curso de varios meses, o forame oval péchase debido a que a presión na aurícula esquerda fai que o tabique que separa as dúas aurículas se comprima, deixando unha leve depresión chamada fosa oval no corazón do adulto.
Entre un 10 e un 25 % da poboación viven co forame oval permeábel (FOP) onde potencialmente pode haber comunicación entre as dúas aurículas.
Formigueiros, Samos
Santiago de Formigueiros é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2013 tiña 47 habitantes, deles 24 eran mulleres e 23 eran homes, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 69 habitantes.
Patrimonio
O castro de Formigueiros presenta varias liñas defensivas. Nel atopáronse vivendas de planta cadrada construídas en lousa.
Javier Sagarzazu
Javier María Sagarzazu Unamue, coñecido coma Sagarzazu, nado en Azkoitia (Guipúscoa) o 11 de decembro de 1958 e finado en Carral o 16 de agosto de 1987, foi un futbolista vasco. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Faleceu por mor dun derramo cerebral cando ía xogar un partido amigable en Carral co Deportivo da Coruña, equipo polo cal acababa de fichar.
Tournai
esquerda|miniatura|Ponte sobre o [[río Escalda e a catedral da Nosa Señora ao fondo, na cidade vella de Tournai ]] miniatura|Escudo da cidade de Tournai Tournai (en alemán Dornick; en latín Tornacum; en neerlandés Doornik) é unha cidade francófona de Bélxica situada na rexión valoa, cabeceira de distrito na provincia de Hainaut e sede de bispado.
Tournai é unha das cidades máis antigas de Bélxica, xunto con Arlon e Tongres. Tivo un papel histórico, económico e cultural importante no Condado de Flandres durante a Idade Media e o Renacemento. miniatura|Catedral de Nosa Señora de Tournai Tanto o campanario de Tournai (Beffroi en francés; Belfort en neerlandés), o máis antigo de Bélxica, como a Catedral de Nosa Señora (Cathédrale de Notre-Dame en francés; Onze-Lieve-Vrouwekathedraal en neerlandés) están incluídos na listaxe do patrimonio da humanidade da UNESCO. A catedral, impoñente construción de arte románica e de arquitectura gótica, é coñecida polos seus cinco campanarios e polo seu tesouro. Xunto coa cidade francesa de Lille e a cidade flamenga de Kortrijk, forma a eurometrópole Lille-Tournai-Kortrijk.
Etimoloxía
A cidade está documentada baixo os nomes de Turris Nervorium (século I), Turnacum (300) e Turnaco (365), que significa "lugar" (sufixo céltico āko > -ACU ) "dos outeiros" (galo turno- «altura» [?], cf. bretón torn-aot «cantil»).
Prodúcese homonimia con outros lugares como Tournai-sur-Dive e os numerosos Tournay, Tourniac, Tornac, etcétera. O mesmo elemento turno- pode identificarse en Turno-magus > Tournon e en Turno-durum > Tonnerre.
Historia
A cidade, establecida hai máis de 2.000 anos, foi cambiando sucesivamente de dominio: galo-romana, franca (cidade real baixo os reinados de Khilderico I e de Clodoveo I e, xa que logo, a primeira capital de Francia).
Arredor do ano 850 foi integrada no Condado de Flandres, que se converteu en Estado vasalo do rei de Francia. A partir de 1187, despois das loitas dos seus habitantes, a cidade obtivo certa independencia de cara ao resto do condado, e pasou a depender directamente da coroa de Francia.
Permaneceu sendo francesa ata 1521 (exceptuando unha breve ocupación inglesa baixo Henrique VIII en 1513). En 1521, o asedio da cidade terminou por facela pasar a mans de Carlos V, e Tournai uniuse así aos Países Baixos españois.
Luís XIV reconquistouna para Francia en 1668, pero tivo que cedela a Austria en 1713. A partir desa data, a cidade correu a mesma sorte que o conxunto dos Países Baixos austríacos. En 1755 tivo lugar a batalla de Fontenoy (poboación situada a uns 10 quilómetros de Tournai), con vitoria francesa e irlandesa contra as tropas inglesas e austríacas.
A cidade foi conquistada por Francia baixo a Revolución e o  Imperio. Uniuse ao reino dos Países Baixos en 1815. Foi integrada na Bélxica independente en 1830.
Situación e lugares de interese
Conta entre os seus monumentos máis importantes co Belfort ou Beffroi, a torre do campanario desde a que se domina a cidade e os seus arredores, e coa catedral da Nosa Señora, de amplas naves, na que se realizaron traballos arqueolóxicos en 2007 e de restauración en 2014.
Aerolíneas Federales
Aerolíneas Federales é un grupo musical formado en Vigo na década dos 80.
Historia
Formado en Vigo en 1981 por Miguel Costas, e os seus amigos Flechi e Silvino. Nos seus inicios traballaban con guitarra, baixo e caixa de ritmos. A partir de 1983 incorpórase ao grupo un batería e Flechi pasa a ser cantante da Banda. Ese mesmo ano, gañan o concurso de rock de Radio 3 na Coruña e Flechi abandona a banda para liderar a formación As termitas. Flechi morreu dun infarto en Londres no ano 2002.
A seguinte formación da banda está composta por Miguel Costas, Silvino, Luís e dúas mozas Coral e Rosa, realizando cancións con guitarras potentes e letras divertidas e nalgúns casos surrealistas.
Coral desapareceu e foi substituída por Silvia; Miguel Costas acabou índose tamén; o grupo completo desapareceu a mediados dos 90, logo dunhas colaboracións no programa Xabarín Club, da televisión de Galicia. Miguel Costas formou o grupo Os Feliz, mentres que Silvia engadiuse Superstar e foise ás Killer Barbies.
Na primavera do ano 2011 a banda reuniuse novamente para realizar dous concertos en Lima, e no mes de novembro confirmaron unha nova actuación en Barcelona. Ademais, a principios do 2012 editarase unha colección de maquetas do grupo, titulada Hasta el final y más allá… Demos 1983-1993.
Martorelles
Martorelles é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental. Limita cos concellos de Montornès del Vallès, Santa Maria de Martorelles, Sant Fost de Campsentelles e Mollet del Vallès.
Historia
Durante a ditadura de Primo de Rivera coma consecuencia da necesidade derivada do rápido crecemento dalgunhas poboacións, apróbase unha lei que permite a segregación dos municipios. É nese período cando o antigo pobo de Martorelles, froito do forte crecemento demográfico, se estende cara a ribeira do río Besòs. Os servizos básicos coma as escolas e os médicos trasládanse á parte baixa da localidade, xerando descontento entre os veciños da parte alta. Doutra banda no 1911 o concello de Martorelles pide á Deputación de Barcelona que se faga cargo da construción da estrada que cruza toda a localidade. Por diversos motivos a construción da estrada quedou incompleta, afondando máis o sentimento de abandono de parte dos cidadáns.
Nestas circunstancias, no 1927, unha comisión de veciños de Martorelles de arriba, presenta unha instancia ó concello solicitando a segregación do municipio. Finalmente no 1927 apróbase a disposición real pola cal se concede a segregación solicitada e créase o novo concello de Santa María de Martorelles.
Belén do Campo Piñeiro
Belén María do Campo Piñeiro, nada na Coruña o 29 de decembro de 1963, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Diplomada en EXB. Foi presidente de Novas Xeracións do PP da Coruña. Foi elixida deputada do Congreso pola provincia da Coruña na IV e V lexislaturas (1989-1996). Foi elixida senadora pola Coruña na VI, VII e VIII lexislaturas (1996-2008). Volveu ser deputada na IX lexislatura (2008-2011). Dimitiu en xuño de 2011 ao ser nomeada Delegada Territorial da Xunta de Galicia na Coruña, sendo substituída por María Asunción Torres Parada. Foi elixida deputada do Parlamento de Galicia nas autonómicas de 2012.
Úrsula Heinze
Úrsula Heinze de Lorenzo, nada en Colonia en 1941, é unha escritora galega de orixe alemá. É autora dunha vasta obra que abrangue a novela, o relato curto, a narrativa infantil e xuvenil e unha destacada produción poética en galego e alemán.
Traxectoria
Obtivo o Premio Merlín de literatura infantil en 1986 coa obra A casa abandonada. A mesma obra figuraría entre as finalistas do Premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil de España en 1989. Escribe tamén novelas e relatos breves para adultos, polos que recibiu o Premio Blanco Amor (1993) e o Premio Losada Diéguez (1994). Traduciu para o galego obras de Heinrich Böll, Uwe Johnson, Günter Grass, Mira Lobe, Elisabeth Heck e Michael Ende (Premio Ramón Cabanillas 1991 de tradución). Foi fundadora (Maastricht, 1989) e presidenta do PEN Clube de Galicia de 1991 a 1995, e é membro do PEN alemán (1995). En 2013 foille concedida a Medalla Castelao.
A súa obra literaria caracterízase por tratar de maneira directa temas e xéneros marxinais e infrecuentes na literatura galega como o que ocupa os seus libros de madurez: a depresión, o erotismo feminino na vellez. Tal como salienta Ramón Nicolás: "é un trazo singular da súa obra literaria, diante de asuntos considerados tabús en boa medida para tratalos literariamente coa solvencia que exhibe unha narradora contrastada e de inequívoca solidez".
Manizales
Manizales é un concello colombiano, capital do departamento de Caldas. Atópase no centro oeste de Colombia, na rexión paisa, sobre a Cordilleira Central dos Andes, preto do Nevado do Ruiz. Forma parte do chamado Triángulo do café. Ten unha poboación de aproximadamente 398 874 habitantes de acordo ás proxeccións demográficas oficiais para o ano 2017; a súa área metropolitana conformada polos concellos de Manizales, Neira, Chinchiná, Villamaría e Palestina chega a unha poboación próxima aos 557 060 habitantes, e é tamén coñecida como a subrexión Centrosur de Caldas. Forma parte, xunto con Risaralda, Quindío, o noroeste de Tolima, o Norte do Val e o suroeste antioqueño do eixo cafetero colombiano.
Fundada en 1849 por colonos antioqueños, hoxe é unha cidade con actividades económicas, industriais, culturais e turísticas. Da súa actividade cultural son de resaltar a Feira de Manizales, o Festival Internacional de Teatro de Manizales, sendo a cidade teatral máis importante na historia de Colombia e o Festival Manizales Grita Rock.
Roland Thibeau
Traxectoria
Estudou interpretación dramática no Institut des Arts de Diffusion e participou en diversas obras dramáticas como actor, director de escena ou autor. É tamén profesor do Institut des Hautes Études des Communications Sociales
Obra en picardo
La dame sur le terril é unha colección de relatos en picardo que publicou en 2007. En 2008 recibiu o premio literario de linguas rexionais endóxenas da Comunidade Francesa de Bélxica pola peza teatral Moneuse.
En 2015 foi un dos antologados no libro Le voyage en Oïlie, dedicado a autores en linguas de oil. En 2016 a súa adaptación de O Principiño ao teatro en picardo e valón gañou o premio de teatro da Fête aux langues de Wallonie e ao ano seguinte a súa peza sobre a Segunda Guerra Mundial, Merci, monsieur Doukhane volveu gañar o premio.
Obra en francés
En francés publicou a novela Ce bon Monsieur Charles (2014) e as coleccións de relatos La République de la Feigne (2009), Aux dernières nouvelles de l’humaine perversité (2010), L’Ensaignement supérieur (2011) e Merci Monsieur Roose (2014).
Thomas Charles-Edwards
Thomas Mowbray Charles-Edwards, nado o 11 de novembro de 1943, é un académico emérito da Universidade de Oxford. Durante a súa carreira ocupou o posto de profesor de estudos celtas en Jesus College.
Jorge Alejandro Santamarina
Jorge Alejandro Santamarina Valcárcel, nado en Buenos Aires o 17 de xaneiro de 1891 e finado en Olivos o 8 de agosto de 1953 foi un empresario e político arxentino de orixe galega.
Freixo, Samos
San Silvestre de Freixo é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 37 habitantes, deles 21 eran homes e 16 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Silvestre de Freixo está construída en cachotaría de lousa, ten planta rectangular e porta principal arqueada. O campanario, de dous vans, remata nun pequeno frontón. No interior destaca o retablo de estilo renacentista e ornamentación barroca, con columnas salomónicas.
Acción polo Renacemento Corso
Acción polo Renacemento Corso (en corso: Azzione per a rinascita di a Corsica, ARC) foi un partido político nacionalista corso e autonomista fundado en 1967 a partir dunha escisión da Fronte Rexionalista Corsa liderada polos irmáns Simeone. Entre 1967 e 1973 era coñecido como Acción Rexionalista Corsa.
Historia
ARC xurdiu en 1967 a partir dunha escisión da Fronte Rexionalista Corsa (FRC), liderada polos irmáns Max Simeoni e Edmond Simeoni. Esta escisión reclamaba máis autonomía insular na xestión de recursos. Nas eleccións cantonais de 1967 obtén o 12% do voto e convoca manifestacións en toda a illa. A partir de 1969 ARC promove unha campaña de atentados con bomba por toda Córsega. En 1970 a formación obtén un novo éxito electoral coa consecución do 15% dos votos nas eleccións cantonais. As principais actividades da organización neses anos son a reclamación da creación dunha Asemblea de Córsega escollida por sufraxio universal e a participación nas manifestacións contra os verquidos de mercurio de Montedison (1972). En 1973 adopta o novo nome de Acción polo Renacemento Corso (ARC). Neste momento a organización contaba con preto de 500 militantes e reclamaba unha autonomía real. Ese mesmo ano a ARC emite un manifesto conxunto co Partido do Pobo Corso (a coñecida coma Chjama di Castellare) e é acusado de ter levado a cabo máis de 40 ataques contra intereses chamados "coloniais".
En setembro de 1974, presionados polas accións do FLNC, a ARC convoca un congreso en Corte, con 8.000 participantes, onde baixo o lema de I francesi fora ("Os franceses fóra") deciden pasar á acción directa contra ás plantacións dos pied-noirs instalados polo SOMIVAC. A principal consecuencia desta nova estratexia foron os "Feitos de Aléria", en agosto de 1975, que causan o encarceramento de Edmond Simeoni e a prohibición da ARC polo goberno francés. En 1976 a organización disólvese, e a maioría dos seus militantes únense á Unión do Pobo Corso (UPC).
Colonización
miniatura|dereita|Os procesos de colonización adoitan estar acompañados de numerosos episodios de violencia. A colonización é un proceso de expansión, invasión e de dominio político, cultural e económico (a diferenciar do colonialismo que é unha doutrina ou unha ideoloxía) practicado por certos Estados sobre outros estados ou pobos entón obrigados a aceptar lazos máis ou menos estreitos de dependencia. Trátase dun proceso expansionista de ocupación, que consiste no estabelecemento dunha ou varias colonias pola posta baixo influencia estranxeira doutros territorios. Cando hai dominio político do territorio e suxeición dos seus habitantes, fálase entón de imperialismo de parte do centro político de decisión chamado metrópole.