cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Célula nai embrionaria
Contaminación por reactivos usados en cultivos celulares
Porén, un estudo publicado na edición on line de Lancet Medical Journal do 8 de marzo de 2005 detallaba información sobre unha nova liña de célula nai que se derivou de embrións humanos en condicións completamente carentes de células e de soro. Despois de máis de 6 meses de proliferación indiferenciada, estas células demostraron a potencialidade de formar derivados das tres capas xerminais embrionarias tanto in vitro coma en teratomas. Estas propiedades foron mantidas con éxito (en máis de 30 pasaxes de cultivo) nas liñas de células nai establecidas.
Realia
O termo realia pode referirse a:
Aclis minor
Aclis minor é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Brown en 1827.
José Tapia
José Manuel Tapia Hernández, nado en Vigo o 19 de febreiro de 1905, foi un adestrador de fútbol galego, que dirixiu á selección cubana no Mundial de 1938.
Traxectoria
Vigués de nacemento, dirixiu á selección de Cuba no Mundial de 1938 en Francia, sendo a primeira vez que un equipo caribeño disputaba a Copa do Mundo. O equipo cubano, capitaneado por outro galego, Manuel Chorens, enfrontouse a Romanía nos oitavos de final, empatando 2-2 e xogando logo un partido de desempate no que os cubanos conseguiron eliminar ao equipo europeo (2-1). En cuartos de final caeron fronte a Suecia por unha goleada de 8-0.
Tectura virginea
Tectura virginea é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Otto Friedrich Müller en 1776.
O home unidimensional
One-Dimensional Man: Studies in the Ideology of Advanced Industrial Society (en galego, O home unidimensional. Estudos sobre a ideoloxía da sociedade industrial avanzada) é a obra máis popular escrita polo filósofo e sociólogo alemán Herbert Marcuse. Foi publicada en 1964 en inglés e traducida tres anos despois por Alfred Schmidt ao alemán. En cinco anos a obra chegou ás cen mil copias vendidas só nos EUA e a traducións a dezaseis linguas. Na obra Marcuse modela os obxectos que el entendeu como perversos modelos unidimensionais de pensamento, a aceptación conformista e acrítica das estruturas de control existentes, normas e comportamentos. O autor defende que os cidadáns das sociedades occidentais, ambas capitalistas e comunistas, deben reafirmar a súa individualidade e liberdade persoal contra a opresión dun tecnoloxizado status quo.
Chegada á obra
Durante os anos 1920 e comezos dos 1930 Marcuse estuda con Martin Heidegger en Freiburg, Alemaña e alí acumula bases teóricas para o seu primeiro traballo de Hegel, Marx, a fenomenoloxía, o existencialismo, o idealismo alemán e os clásicos da filosofía occidental. Rompe con Heidegger trala crecida do Nacionalsocialismo en Alemaña e a afiliación de Heidegger ao partido. Porén, Marcuse vese fortemente influenciado pola crítica de Heidegger á filosofía occidental e os seus intentos de crear unha nova filosofía. Persegue a Heidegger e ao existencialismo na procura dunha solución aos problemas concretos da existencia individual, no proceso queda marcado co método fenomenolóxico de Husserl no seu intento de ruptura coa teorización abstracta da filosofía. Marcuse reflexiona conceptualizando os obxectos en si mesmos así como aparecen na consciencia.
En retrospectiva o alumno de Marcuse, Douglas Kellner, atopa as bases da obra O home unidimensional na súa filosofía inicial pivotando sobre o Marxismo Hegeliano na década de 1930 e no pensamento publicado até 1964. Nun artigo titulado " Some Social Implications of Modern Tecnology" de 1941 Marcuse debuxa o deseño xeral sobre a súa idea principal sobre a decadencia histórica da racionalidade individual, desde o tempo das revolucións burguesas ao alzamento da sociedade tecnolóxica moderna. Co avance do capitalismo e da tecnoloxía a sociedade industrializada non cesou de incrementar as súas demandas de inmersión no aparato social, administrativo e de submisión. Polo tanto un "mecanismo de conformidade" esténdese a través da sociedade.
O comezo da redacción da obra ocorre en 1960 e trala súa publicación o impacto do descoñecido profesor escala a nivel global. En 1969 a obra de Marcuse é reprendida polo Papa Paulo VI xunto con Freud pola degradación subhumana do seu pensamento. O autor chega a reunirse con Nguyen Than Le en París no marco das conversacións de paz sobre a guerra de Vietnam, e na Universidade de Roma alumnos subscriben fidelidade a Marx, Mao e Marcuse.
Estrutura da obra
Introdución á presente edición
Alienación e liberdade nas sociedades tecnificadas
O home unidimensional que plantexa Marcuse é o home que se axusta ao sistema, pero principalmente as súas necesidades, é dicir, ás necesidades do sistema. A preocupación do home actual está posta no que lle falta ao outro (sistema) e non na necesidade que lle falta a si mesmo o que indica unha constante e progresiva sensación de inutilidade. Estamos de maneira indefectíbel sometidos a suplir as necesidades do sistema mais non as propias, e ao fin desta serie non se observa en tanto o percibido é o que o sistema require e non o que cada quen precisa; non hai forma de concibir de maneira distinta un mundo no que o fin obrigue a deixar de pensar sobre o propio do suxeito e sobre o autóctono dunha comunidade.
A necesidade do home confúndese nesta secuencia porque pasa de ser un aspecto particular do suxeito a ser doutra propiedade. Nese punto Marcuse reflexiona acerca do relevante que é a necesidade humana para definir ao home. O filósofo define ao home unidimensional polo discorrer das súas necesidades, elas definen a existencia, así a todo, recalca, tales necesidades son falsas, son impostas e carecen do sentido de propiedade para o home. Pero hai no fondo desta determinación, dese sometemento a esa "Outra", certa responsabilidade no recoñecemento do que se desexa, isto é que, existindo a posibilidade de que o suxeito, a sociedade e o mundo poidan decidir sobre as súas propias necesidades o home e a sociedade optan por someterse aos designios que lle son impostos.
Untraceable
Untraceable é un filme estadounidense de 2008 dirixido por Gregory Hoblit e protagonizado por Diane Lane, Colin Hanks, Billy Burke e Joseph Cross. Foi distribuído por Screen Gems. Ambientado en Portland, Oregón, conta a historia dun asasino en serie que artella maneiras de matar ás súas vítimas en función do número de visitas recibidas na páxina web KillWithMe.com que ten un vídeo en directo do asasinato da vítima. Cando millóns de persoas se conectan á páxina, aceleran a morte das vítimas.
Expo 1998
Expo '98, oficialmente, Exposição Internacional de Lisboa de 1998,
foi a exposición especializada celebrada en Lisboa do 22 de maio ao 30 de setembro de 1998, cuxo tema foi "Os oceanos: um património para o futuro".
A zona escollida para acoller a exposición foi a parte oriental da cidade próxima ao río Texo.
Construíronse varios pavillóns que ficaron ao servizo dos habitantes e turistas no que hoxe se chama Parque das Nações, onde se atopa o Oceanario, formado por 5 ambientes mariños diferentes e poboado por numerosas especies de peixes e mamíferos mariños) e un complexo de redes de transporte como estacións de metro e ferrocarril.
A Expo '98 tivo preto de 11 millóns de visitantes. O seu éxito débese tamén ás numerosas actividades culturais, por exemplo, os seus preto de 5.000 eventos musicais convertérono no festival de música máis grande da historia da humanidade. A exposición revolucionou esta parte da cidade dende o punto de vista arquitectónico, cambiando tamén os hábitos dos portugueses.
Tema
O tema da Exposición Internacional de Lisboa do 98 foi "Os oceanos: um património para o futuro". Esta elección fíxose co fin de poder debater sobre o papel que teñen os océanos no mundo actual e como os recursos do mar poden contribuír mellor ao desenvolvemento sostible do planeta, para reflexionar sobre a destrución de hábitats oceánicos ricos en vida e recursos e razoar sobre a importancia do mar no equilibrio da Natureza.
Escolleuse o termo herdanza para expresar un dobre concepto. Por unha banda a relativa ás riquezas físicas e culturais do mar, por outra a necesidade da conservación do medio oceánico. Este último aspecto tivo como obxectivo o nacemento do sentido da responsabilidade no visitante, que puidese reflexionar sobre como poder deixar intacto un ben tan importante ás xeracións futuras.
Sitio
A zona elixida para acoller a Expo '98 foi ao leste da cidade, á beira do río Texo, e despois pasou a chamarse Parque das Nações (Parque das Nacións). A zona acolleu todos os pavillóns dos países expositores, os temáticos, un acuario, un pavillón multifuncional (Pavilhão Atlântico), o pavillón portugués, a Torre Vasco de Gama e a Estação do Oriente proxectada polo arquitecto Santiago Calatrava.
Participantes
Un total de 146 Estados-nación, numerosas asociacións internacionais como a Liga Árabe, Unión Europea, Cruz Vermella Internacional, Nacións Unidas…), algunhas organizacións portuguesas e unha serie de empresas (entre elas Sony, Swatch, TAP Portugal etc.).
Imaxe da Expo
miniatura|200x200px|Logo da Expo98 nunha tapa de sumidoiro
Logotipo
O logotipo da Expo '98 simboliza o mar e o sol. Foi deseñado por Augusto Tavares Dias que gañou un concurso no que participaron 1288 propostas.
Mascota
A mascota da Expo de Lisboa chamábase Gil e foi deseñada polo pintor António Modesto e o escultor Artur Moreira. O seu personaxe, cuxo nome provén do navegante portugués Gil Eanes, pasou a selección entre 309 propostas.
Belén, Boyacá
Belén é unha vila e concello do departamento de Boyacá, en Colombia. Belén forma parte da provincia de Tundama, unha subrexión de Boyaca. Atópase na Cordilleira Oriental, ao norte do departamento de Boyacá, a 25,8 km da cidade de Duitama, capital da provincia.
Acroloxus lacustris
Acroloxus lacustris é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Søren Thorst
Søren Thorst, nado en Dinamarca o 8 de xaneiro de 1965, é un exfutbolista dinamarqués. Desenvolveu case toda a súa carreira no AaB, co que gañou a Superliga na tempada 1994/95. É fillo do exfutbolista internacional Kjeld Thorst.
Traxectoria
Tras pasar polo Sulsted IF entrou na canteira do AaB de Aalborg, debutando co primeiro equipo en 1983, cando o club militaba na terceira división danesa.
En 1984 ascendeu á segunda división e en 1986 á primeira. Continuou no equipo durante a seguinte década, exceptuando un breve paso polo Ølstykke FC na tempada 1993/94. Disputou un total de 371 partidos co AaB e marcou un total de 11 goles. Durante a súa carreira disputou tres finais da Copa de Dinamarca, en 1987, 1991 e 1993, perdendo as tres, e sendo elixido na última delas como o mellor xogador do partido.
Na tempada 1994/95 proclamouse co Aab campión da Superliga de Dinamarca, por primeira vez na historia do club. O ano seguinte debutou na Liga de Campións, nun partido contra o Nantes, e participou da vitoria ante o Panathinaikos, a primeira do equipo na máxima competición europea. Puxo fin á súa carreira en 1996, tras sufrir unha grave lesión no ligamento cruzado dun xeonllo.
Acteon tornatilis
Acteon tornatilis é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Berbeo
Berbeo é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá. O centro urbano de Berbeo atópase a unha altitude de 1,350 metros na Cordilleira Oriental dos Andes colombianos. Berbeo limita con San Eduardo polo leste, Zetaquirá e Miraflores polo oeste, Zetaquirá polo norte e Miraflores e Páez polo sur.
Etimoloxía
O concello foi chamado anteriormente San Fernando de Aguablanca e Legupá, e dende 1913 leva o nome de Berbeo na honra de Juan Francisco Berbeo.
Meteorito de ferro
Os meteoritos de ferro, tamén coñecidos como sideritos, ou meteoritos férreos, son un tipo de meteorito que consiste maioritariamente dunha amálgama de níquel e ferro coñecido como ferro meteórico que normalmente consta de dúas fases minerais: kamacita e taenita. A maioría de meteoritos de ferro orixínanse de núcleos de planetesimais, coa excepción do grupo dos meteoritos de ferro IIE.
O ferro atopado nos meteoritos de ferro foi unha das primeiras fontes de ferro útil dispoñible para os humanos, grazas á maleabilidade e dúctilidade do ferro meteórico, antes do desenvolvemento da fundición que indica o comenzo da Idade de Ferro.
Ocorrencia
Aínda que son bastante raros comparados cos meteoritos pétreos, comprendendo só o 5.7% das caídas presenciadas, os meteoritos de ferro foron fortemente representados historicamente en coleccións de meteoritos. Isto débese a varios factores:
Grazas a que están feitos maioritariamente de ferro e níquel son bastante máis densos, polo que o 90% da masa en meteoritos pertence aos meteoritos deste tipo.
Orixe
Os meteoritos de ferro relacionáronse con asteroides de tipo M porque ambos teñen características espectrais similares no visible e no infravermello próximo. Pénsase que os meteoritos de ferro son os fragmentos dos núcleos de asteroides antigos máis grandes que foron esnaquizados polos impactos. A calor liberada pola desintegración radioactiva dos nucleidos de curta duración isótopos do alumino e o níquel considérase como unha causa plausible para o derretemento e diferenciación dos seus corpos no inicio do sistema solar. A fusión producida pola calor dos impactos é outra causa de fusión e diferenciación. Os meteoritos de ferro IIE poden ser unha notable excepción, xa que probablemente se orixinen na codia dos asteroides tipo S 6 Hebe.
A análise química e de isótopos indica que estaban implicados polo menos uns 50 corpos parentais distintos. Isto significa que houbo polo menos nalgún momento numerosos asteroides grandes e diferenciados no cinto de asteroides, moitos máis que hoxe.
Composición
A maior parte destes meteoritos está formada polas aliaxes de ferro e níquel kamacita e taenita. Os minerais menores, cando se producen, adoitan formar nódulos redondeados de troilita ou grafito, rodeados de schreibersita e cohenita. A schreibersita e a troilita tamén aparecen como inclusións en forma de placa, que aparecen nas superficies cortadas como láminas de cm de longo e mm de grosor. As placas de troilita chámanse lamelas de Reichenbach.
A composición química básase nos elementos Fe, Ni e Co, que constitúen máis do 95% dela. O níquel está sempre presente; a concentración é case sempre superior ao 5% e pode chegar ao 25%. Unha porcentaxe importante de níquel pódese utilizar no campo para distinguir ferros meteóricos dos produtos de ferro feitos polo home, que normalmente conteñen cantidades máis baixas de Ni, pero non é suficiente para probar a orixe meteorítica.
Uso
Os meteoritos de ferro usáronse historicamente polo seu ferro meteórico, que foi forxado en obxectos culturais, ferramentas ou armas. Coa chegada da fundición e o inicio da Idade de Ferro a importancia dos meteoritos de ferro como recurso diminuíu, polo menos naquelas culturas que desenvolveron esas técnicas. No Antigo Exipto e noutras civilizacións anteriores á Idade de Ferro, o ferro era tan valioso como o ouro, xa que ambos procedían de meteoritos, por exemplo a Daga de ferro meteórico de Tutankamón. Os inuit utilizaron o meteorito de Cabo York durante moito máis tempo. Os propios meteoritos de ferro usáronse ás veces como obxectos de colección ou mesmo símbolos relixiosos (por exemplo, Clackamas adorando o meteorito de Willamette). Hoxe os meteoritos de ferro son obxectos coleccionables apreciados para institucións académicas e particulares. Algúns son tamén atractivos turísticos como no caso do meteorito de Hoba.
Aegires punctilucens
Aegires punctilucens é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por D'orbigny en 1837.
Fingering
thumb|Ilustración do fingering. O fingering refírese ao uso dos dedos ou das mans para estimular sexualmente a vulva (incluíndo o clítoris), a vaxina ou o ano.
O uso dos dedos pódese realizar sobre un mesmo (masturbación) ou por ou cunha compañeira sexual. Cando se realiza na vulva ou na vaxina por parte dunha parella sexual, é unha forma de masturbación mutua, e é análoga a unha palla (a estimulación manual do pene). Pódese usar para a excitación sexual ou os preliminares, constituír un encontro sexual completo, ou ser usado como unha forma de actividade sexual sen penetración.
Vulva
Partes da vulva, especialmente o clítoris, son zonas eróxenas. A masaxe da vulva, e en particular do clítoris, é a forma máis común para que unha muller consiga un orgasmo. Os estudos indican que o 70–80 por cento das mulleres requiren estimulación directa do clítoris para alcanzar o orgasmo. O glande do clítoris ou o eixe pode ser masaxeado, xeralmente a través da pel da capucha do clítoris, usando movementos de arriba e abaixo, de lado a lado ou circulares. O resto dos xenitais tamén poden ser estimulados cos dedos.
Vaxina
Aínda que a vaxina non é especialmente sensible no seu conxunto, o seu terzo inferior (a zona próxima á entrada) ten concentracións nerviosas que poden proporcionar sensacións agradables cando se estimulan durante a actividade sexual.
Algunhas mulleres citaron o xesto de "ven aquí" como un importante catalizador do orgasmo. Esta técnica implica o dedo medio, ás veces adicionalmente o índice ou o dedo anular, facendo un xesto coa man como "ven aquí" coa palma da man cara arriba cara ao seu óso púbico. Os profesionais médicos suxiren lavar as mans antes de entrar en contacto coa vaxina, para garantir unha hixiene adecuada, especialmente cando se desprazan entre os diferentes orificios.
Ano
A introdución dos dedos no ano tamén é unha forma eficaz de estimular a próstata nos homes e, polo tanto, pode levar o receptor ao orgasmo.
Os dedos no ano tamén pode estimular a esponxa perineal nas mulleres.
Asia Ramazan Antar
Asia Ramazan Antar, tamén coñecida como Viyan Antar, nada en Qamishli en 1997 e finada en Manbij o 30 de agosto de 2016, foi unha soldado kurda das Unidades de Protección das Mulleres (YPJ) que se converteu nun símbolo da loita feminista para os medios de comunicación internacionais no conflito de Rojava e na loita contra o Estado Islámico.
En 2014, aos 16 anos, Antar ingresou nas YPJ co obxectivo de loitar contra o Estado Islámico. Despois de que as fotos dela se espallaran por internet, os medios internacionais chamárona "a Angelina Jolie kurda" pola súa semellanza física. Estas comparacións foron rexeitadas por parte dos combatentes e activistas kurdos que describiron as comparacións como sexistas e obxectivadoras. 314px|miniatura|Antar en novembro de 2015.
Traxectoria
Nada no seo dunha familia kurda de Siria, Antar casou moi nova mediante un matrimonio concertado pola súa familia. Porén, despois de tres meses, puido divorciarse grazas ás novas leis na rexión kurda despois do conflito de Rojava. En 2014, despois do divorcio, uniuse ás Unidades de Protección das Mulleres (YPJ) co ideal de loitar pola emancipación da muller de mans da opresión patriarcal na rexión.
A información dada polos medios occidentais sobre a súa idade foi inconsistente, aínda que o comandante do YPJ Abdullah Shirin confirmou que naceu en 1997 e que tiña 19 anos cando morreu. 314px|miniatura|Loitadores das [[Unidades de Protección Popular|YPG e YPJ no ano 2016.]]
Transcendencia nos medios
Antar gañou a atención internacional en 2015 cando un fotoxornalista lle tomou fotos e a describiu como "a Angelina Jolie kurda". Moitos medios de comunicación recircularon as fotos, converténdoas en novas e tamén foi comparada coa actriz española Penélope Cruz.
Aegopinella nitidula
Aegopinella nitidula é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Draparnaud en 1805.
Asia Ramazan Antar
Transcendencia nos medios
Despois de morrer, volveu ser noticia, e os titulares das novas reducíronse a "morreu a Angelina Jolie kurda", subliñando en todo momento o parecido físico entre ambas e raramente discutindo a súa participación na loita contra o Estado Islámico. Isto foi condenado polos partidarios da causa kurda e mesmo por outros combatentes.
Progressbar95
Progressbar95 é un xogo gratuíto para teléfonos móbiles Android ou iOS (iPhone e iPad) que atrae a nostalxia dos usuarios de sistemas operativos antigos como Windows 95 e Windows 98, etc.
Xogabilidade
O sistema de xogo é moi sinxelo, xa que só se precisa dunha man para tocar a pantalla mentres guía unha barra de progreso que hai que encher ata o 100%. Non obstante, o xogo ten varias etapas, obstáculos e opcións de actualización que manteñen a experiencia interesante.
Asia Ramazan Antar
Reaccións
"Queremos darlle ás mulleres o lugar que lles corresponde na sociedade e que sexan as propietarias dos seus propios destinos. Viyan morreu por estes ideais. Nos medios, ninguén falou dos ideais polos que ela deu a súa vida, nin do que Viyan logrou para as mulleres de Rojava nos últimos catro anos."
Morte
Antar foi asasinada durante un ataque na cidade de Manbij, despois de participar na liberación da cidade de mans do Estado Islámico na ofensiva de Manbij. Aínda que os primeiros informes indicaban que ela, xunto con outros combatentes das Unidades de Protección Popular (YPG), morreran preto de Jarabulus como consecuencia dos ataques do Exército Libre Sirio, estes rumores foron descartados cando o voceiro das YPJ confirmou que morreu nun ataque do Estado Islámico.
Progressbar95
Sistema de xogo
Hai varios tipos diferentes de bloques que caen desde a parte superior da pantalla. O xogador debería obter os bloques azuis: o azul escuro, que engade un 5% de progreso, ou o azul claro, que pode ofrecer máis progreso como bonificación. Canto máis se avance, máis difícil será a tarefa. Isto débese a que é necesario que os bloques entren en contacto coa parte baleira da barra de progreso. Se o xogador enche toda a barra con bloques azuis, recibe unha bonificación por ser un perfeccionista.
Aegopinella pura
Aegopinella pura é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Joshua Alder en 1830.
Roman Provincial Coinage
O Roman Provincial Coinage (RPC) é un proxesto editorial de catalogación de moedas do Imperio Romano, iniciado en 1992, que abrangue as emisións provinciais romanas do príodo 44 a.C. - 296/7 d.C.
O proxecto
Os redactores responsables deste proxecto son Andrew Burnett (Departamento de Moedas e Medallas do British Museum), Michel Amandry (Gabinete de Medallas da Bibliothèque Nationale de France), Christopher Howgego (Ashmolean Museum) e Jerome Mairat (Universidade de Oxford).
O obxectivo de Roman Provincial Coinage é o rexistro, en orde cronolóxica e xeográfica, de todas as emisións provincias romanas do período entre o 44 a.C.e o 296/7 d.C., tomando como base a análise das dez coleccións numismáticas máis importantes dese xénero, denominadas no proxecto "colaccións básicas".
A base de datos das moedas estudadas está dispoñible na páxina web do proxecto.
Coleccións básicas
Esta é unha listaxe das dez coleccións básicas nas que se basea do RPC:
Volumes publicados
Ata 2022, publicáronse cinco dos dez volumes previstos, ademais de varios apéndices, algúns deles dispoñibles unicamente en liña:
Aeolidia papillosa
Aeolidia papillosa é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1761.
Aeolidiella sanguinea
Aeolidiella sanguinea é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Norman en 1877.
José Luis Sierra Pando
José Luis Sierra Pando, alcumado Coto, nado en Santiago de Chile o 5 de decembro de 1968, é un exfutbolista e adestrador chileno. Dende 2021 dirixe o Al-Tai de Arabia Saudita.
Xogaba de centrocampista e desenvolveu a maior parte da súa carreira como futbolista no Unión Española. Destacou tamén no Colo-Colo, co que logrou varios títulos. Foi 54 veces internacional coa selección chilena, coa que disputou tres edicións da Copa América e a Copa do Mundo de 1998.
Como adestrador gañou o campionato chileno tanto con Unión Española como con Colo-Colo, e dirixiu varios equipos sauditas. É pai do tamén futbolista José Luis Sierra Cabrera, xogador do Unión Española.
Inicios
Naceu en Santiago de Chile o 5 de decembro de 1968, sendo fillo de Domingo Sierra e Pilar Pando, inmigrantes de Galicia e Asturias respectivamente. Estudou no Colexio Hispano Americano, institución educativa pertencente á Congregación dos Escolapios. Seu pai era un antigo dirixente do Unión Española e despois de ser convencido por Luis Pando, levou ao seu fillo José Luis a probalo nas divisións inferiores do club en xaneiro de 1985.
Unión Española
En novembro de 1988 debutou co primeiro equipo do Unión Española, da mando do adestrador Luis Santibáñez, nun partido ante o Universidad de Chile, correspondente á Copa da Fraternidade. Marcou o seu primeiro gol oficial na primeira xornada do Campionato Nacional de 1989, contra O'Higgins en Santa Laura, no día no que debutaba na liga nacional, nun partido que acabou en derrota por 4-1. Ese mesmo ano gañou o seu primeiro título, a Copa Chile, marcando un dos dous goles do seu equipo na final ante o Huachipato.
Xogou en Unión Española ata decembro de 1989, cando saíu cedido ao Real Valladolid da Primeira División de España, grazas ao seu bo papel en Chile e aos beneficios da súa dobre nacionalidade. Debutou nun partido ante o Rayo Vallecano, pero acabou por xogar só tres partidos co equipo valisoletano, adestrado por Pepe Moré. A continuación regresou ao Unión Española, onde se adaptou rapidamente de novo e logrou ser convocado pola selección chilena en 1991.
En 1992 e 1993 coroouse co Unión Española como campión da Copa Chile. En 1994 debutou na Copa Libertadores de América, onde completou unha campaña por riba das expectativas, eliminando ao Cruzeiro en oitavos de final, e caendo ante o São Paulo por 4-3 en cuartos de final. A pesar da derrota, espertou o interese do club paulista, que o contratou a finais de 1994.
São Paulo
Marcou o seu primeiro gol co São Paulo o 23 de novembro de 1994, facendo o gol da vitoria ante o Corinthians no Pacaembu. Disputou tamén o Campionato Paulista, a Copa Libertadores e dúas edicións da Supercopa Suramericana, e pechou o seu paso polo Brasil con 43 partidos e 3 goles, en pouco máis dun ano.
Colo-Colo
En 1996 fichou polo Colo-Colo, co que gañou os títulos nacionais dos anos 1996, 1997 e 1998, así como a Copa Chile en 1996. Ademais chegou ás semifinais da Copa Libertadores en 1997, caendo na quenda de penaltis contra o Cruzeiro, e tamén ás semifinais da Supercopa Suramericana de 1996 e 1997.
En 1999 xogou uns meses cedido no Tigres de la UANL, na Liga Mexicana sen moito éxito. Trala quebra económica do Colo-Colo, en 2001 abandonou o club para regresar ao equipo dos seus amores: a Unión Española.
Regreso á Unión Española
A súa segunda etapa no Unión Española durou sete anos, nos que se converteu nun dos futbolistas históricos do club, así como no seu capitán.
En 2004, baixo a dirección de Fernando Carvallo, marcou 14 goles no Torneo Apertura, a mellor marca anotadora da súa carreira. No Torneo Clausura do mesmo ano, a Unión Española logrou acceder á final do campionato, onde foi derrotada polo Cobreloa. En 2005, con Fernando Díaz como adestrador, Sierra e o seu equipo conquistaron o Torneo Apertura de Primeira División, tras derrotar ao Coquimbo Unido. Sierra foi autor do gol da vitoria no partido de volta da final no estadio Francisco Sánchez Rumoroso de Coquimbo, co que a Unión Española conquistou o seu primeiro título en 28 anos. Esa mesma campaña foi elixido como o mellor futbolista chileno do ano.
O 1 de abril de 2008 recibiu unha homenaxe do Consello de Presidentes da Asociación Nacional de Fútbol Profesional (ANFP), ao completar 500 partidos oficiais tralo partido disputado contra Palestino o 23 de marzo no Estadio Municipal de La Cisterna. O 11 de febreiro de 2009 retirouse do fútbol tras perder as semifinais da Copa Chile ante o Universidad de Concepción, onde marcou de falta o seu último gol profesional.
Selección nacional
Foi 54 veces internacional coa selección chilena, coa que debutou da man de Arturo Salah en 1991, nun partido amigable ante México en Veracruz, entrando na segunda parte como substituto de Juan Carlos Vera. Non volveu vestir a camisola da selección ata 1993, cando xogou contra Bolivia, marcando o seu primeiro gol. Ese mesmo ano participou na súa primeira Copa América, celebrada en Ecuador, onde disputou tres partidos e marcou un gol ante o Brasil. En 1995 xogou a súa segunda Copa América, na que só contou con 45 minutos contra os Estados Unidos.
Foi convocado polo seleccionador Nelson Acosta para o Mundial de 1998 en Francia, no que disputou catro partidos e marcou un gol fronte ao Camerún, cuxa portería defendía Jacques Songo'o. Ao ano seguinte disputou o seu último gran torneo internacional, a Copa América 1999, na que xogou cinco partidos e marcou un gol, alcanzando as semifinais. Vestiu a camiseta chilena por derradeira vez o 2 de setembro do ano 2000, nun partido de clasificación para o Mundial de 2002 diante de Colombia.
Unión Española
O 6 de outubro de 2009 asumiu o cargo de adestrador interino do primeiro equipo da Unión Española trala dimisión de Luis Hernán Carvallo, que viña de obter sete derrotas consecutivas. Debutou ante o Rangers no estadio de Santa Laura, logrando un empate 3-3. Dirixiu un total de tres partidos, antes de deixar o equipo nas mans do uruguaio Rubén Israel. Con todo, en 2010 volveu coller as rendas do equipo trala marcha de Israel, e conseguiu clasificar o equipo para a liguiña Pre Libertadores. Nesta, derrotou o Universidad de Chile e o Audax Italiano, conseguindo o pase á Copa Libertadores. Os seus bos resultados fixeron que continuase de xeito definitivo no banco do equipo, ao que adestrou durante os seguintes cinco anos.
En 2012 acadou os oitavos de final da Copa Libertadores e perdeu a final do Torneo Clausura de Chile, caendo ante o Huachipato, que logrou remontar no partido de volta a vitoria inicial do Unión Española na ida. Finalmente, en 2013 gañou o seu primeiro título da Primeira División como adestrador, no Torneo Transición, despois de liderar a táboa durante a maior parte do campionato. Dous meses despois conseguiu outro título para o seu club, ao vencer ao Universidad de Chile na disputa da Supercopa de Chile 2013. Dirixiu o equipo ata 2015.
Colo-Colo
miniatura|250x250px| José Luis Sierra en rolda de prensa. O 18 de maio de 2015 converteuse no novo adestrador do Colo-Colo, regresando así ao club co que gañara 3 títulos de liga e unha Copa de Chile como futbolista. Na súa primeira tempada cos albos gañou o seu segundo campionato de liga, ao vencer o Torneo Apertura de 2015.
Ademais chegou á final da Copa Chile dese mesmo ano, perdendo na quenda de penaltis ante o seu máximo rival, Universidad de Chile. No Torneo Clausura de 2016 acabou subcampión por detrás de Universidad Católica, mentres que na Copa Libertadores non conseguiu pasar da primeira fase. O 6 de xullo de 2016 presentou a súa dimisión.
Al-Ittihad
O 28 de xullo de 2016, foi presentado como novo adestrador do Al-Ittihad de Arabia Saudita, uns días despois de que o club fichase ao tamén chileno Carlos Villanueva. Rematou a súa primeira tempada no club árabe co segundo posto na Liga Profesional Saudita e coa conquista da Copa do Príncipe Herdeiro, despois de derrotar na final ao Al Nassr por 1-0, cun gol do exipcio Kahraba. Na seguinte tempada só puido ser noveno na liga, pero sumou un novo título, ao vencer na final da Copa do Rei ao Al Faisaly.
Deixou o equipo en maio de 2018, sendo substituído polo arxentino Ramón Díaz.
Shabab Al Ahli
Entre xullo de outubro de 2018 adestrou o Shabab Al-Ahli dos Emiratos Árabes Unidos, sendo destituído polos malos resultados.
Regreso ao Al-Ittihad
O 24 de febreiro de 2019 volveu ao banco do Al-Ittihad, que ocupaba o penúltimo lugar da Liga Profesional Saudita, sucedendo ao croata Slaven Bilić. Conseguiu endereitar o rumbo do equipo e salvalo do descenso, rematando finalmente na décima posición. Iniciou a seguinte tempada á fronte do club saudita, pero foi destituído en novembro de 2019, despois de quedar eliminado nos cuartos de final da Liga de Campións da AFC e ocupando o oitavo lugar na liga.
Palestino
En novembro de 2020 regresou ao fútbol chileno para coller as rendas do Palestino trala destitución de Ivo Basay. Colleu o equipo na 15ª posición e conseguiu acabar 5º, a un só punto da clasificación para a Copa Libertadores. Con todo, os malos resultados na seguinte tempada precipitaron o seu despedimento en agosto de 2021.
Director deportivo do Unión Española
A finais de agosto de 2021 volveu ao Unión Española, iniciando a súa cuarta etapa no club, pero desta vez como director deportivo. Con todo, pouco máis de dous meses despois deixou o cargo para regresar a Arabia Saudita.
Al-Tai
Instalouse na cidade de Ḥaʼil, onde se puxo á fronte do seu terceiro equipo saudita, o Al-Tai. Chegou como substituto do adestrador serbio Zoran Manojlović, co que o equipo ocupaba a última praza da táboa.
Vida persoal
Casado con Grace Cabrera, un dos seus fillos, José Luis, é tamén futbolista.
Betéitiva
Betéitiva é unha vila e concello da provincia de Valderrama, no departamento colombiano de Boyacá. O centro urbano de Betétiva atópase a 250 quilómetros da capital do país, Bogotá, a 110 quilómetros da capital de departamento, Tunja, e 45 quilómetros de Sogamoso. O concello, que se atopa no Altiplano Cundiboyacense, limita con Belén polo norte, con Paz de Río polo nordeste, con Tasco polo leste, con Corrales polo sueste e con Busbanzá e Cerinza polo oeste.
Historia
Antes da conquista española, a rexión de Betéitiva estaba habitada polos muiscas, organizados na Confederación Muisca. Diferentes gobernantes reinaron nas terras altas dos Andes colombianos e Betéitiva estaba gobernado polo cacique Betacín.
A Betéitiva moderna foi fundada o 14 de outubro de 1556 por Juan Salamanca.
Mendo de Gundar
Mendo de Gundar, tamén escrito Dom Mem Gundar, nado en Oviedo, en Asturias, daquela na coroa de Galiza-León, e finado en Telões, Portugal foi un cabaleiro e fidalgo do século XII.
Traxectoria
Chegou a Portugal co conde Henrique de Borgoña, ao servizo da súa muller Tareixa de León. Foi señor de Gondar (Amarante, Portugal, ao que deu nome; na Galiza actual o apelido Gondar está vinculado a varios lugares ) e de São Salvador de Lafões, alcalde de Celorico de Basto e fundador do mosteiro de Gondar. Morreu no concello de Gestaçô, sendo enterrado en Telões.
Relacións familiares
Casou no reino de Galicia con Goda, coa que tivo seis fillos:
A condesa descalza
A condesa descalza (en inglés, The Barefoot Contessa) é un filme estadounidense de 1954 escrito e dirixido por Joseph L. Mankiewicz sobre a vida e os amores da ficticia sex symbol española Maria Vargas. Está protagonizada por Humphrey Bogart, Ava Gardner e Edmond O'Brien. Pola súa interpretación, O'Brien gañou o Óscar e o Globo de Ouro ao mellor actor secundario.
Emitiuse en galego na TVG o 14 de decembro de 1991.
Argumento
O director de cinema Harry Dawes (Humphrey Bogart) acode ao funeral da bela condesa Torlato-Favrini, antes a famosa actriz e bailarina española Maria Vargas (Ava Gardner), que el mesmo lanzara ao éxito. A partir de aí, comeza a lembrar como a coñeceu nunha sala de baile en España e como o millonario produtor independente Kirk Edwards (Warren Stevens) impresionado pola súa beleza lle ofrecera un contrato no seu novo filme, que ía dirixir Dawes. Ao filme é un éxito, mais paralelamente ao ascenso de Maria, está o seu fracaso no aspecto sentimental.
Aeolidiella alderi
Aeolidiella alderi é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Cocks en 1852.
Linda Garcia (ambientalista)
Linda García, nada en Wilmington, Delaware en 1969, é unha activista ambiental estadounidense que vive en Vancouver, Washington. En 2013, decatouse dos plans dunha terminal petroleira de Tesoro Savage no porto de Vancouver, deseñada para ser a máis grande dos Estados Unidos. Despois de examinar os rexistros da empresa, liderou unha campaña contra o proxecto, logrando reunir a oposición pública. En xaneiro de 2018, o gobernador Jay Inslee denegou os permisos necesarios, poñendo fin ao proxecto. En recoñecemento aos seus esforzos, en abril de 2019 Garcia foi unha dos seis ecoloxistas que recibiron o Premio Mediombiental Goldman.
Primeiros anos
En 1969, García naceu en Wilmington, Delaware. Cando era nena, García sufría os cheiros das plantas químicas da zona.
Carreira profesional
En abril de 2013, García tivo coñecemento dos plans de desenvolvemento da terminal petroleira Tesoro Savage, non moi lonxe da súa casa en Fruit Valley, Vancouver, e preocupouse de que a contaminación resultante puidese ser prexudicial para a saúde da hipoplasia pulmonar do seu fillo e a asma crónica da súa filla.
Como líder da Asociación de Veciños de Fruit Valley, García investigou os antecedentes de Tesoro Corporation, a empresa líder no proxecto. Descubriu que debía $ 10 millóns en multas por contaminación do aire e 720 000 dólares por infraccións de seguridade. Conseguiu o apoio dos sindicatos e as asociacións empresariais da zona que tamén estaban preocupados polos posibles perigos para a saúde. Converteuse na súa portavoz, expresando as súas preocupacións en reunións e facendo campaña contra o proxecto.
García logrou alentar ao Concello de Vancouver a presentar unha apelación contra a proposta ao Consello de Avaliación de Instalacións Enerxéticas do Estado de Washington (EFSEC). A pesar da súa grave enfermidade, asistiu a todas as súas reunións de 2014 a 2017, representando os intereses dos residentes de Fruit Valley. En novembro de 2017, grazas á súa participación, o EFSEC recomendou por unanimidade que o Estado rexeitase outorgar un permiso para a terminal petroleira, alegando riscos para «a vida, a seguridade, a propiedade e o medioambiente». En xaneiro de 2018, o gobernador Inslee deu seguimento á votación e negou os permisos para o proxecto. Como resultado, Tesoro Savage e o porto rescindiron o contrato de arrendamento da compañía, cancelando efectivamente todos os plans futuros para a terminal.
En abril de 2019, García foi galardoada co Premio Ambiental Goldman por impedir o desenvolvemento da terminal petroleira máis grande de América do Norte e salvagardar a seguridade e o benestar da súa comunidade.
Notas
[[ORDENAR:Garcia, Linda}}
Gose (cervexa)
miniatura|150px|Botella de cervexa gose producida en [[Leipzig]] miniatura|150px|Cervexa gose elaborada en [[Bonn]]
Gose é unha varuiedade de cervexa de fermentación alta orixinaria da zona do Harz (comarca de Goslar, Baixa Saxonia).
Esta cervexa é moi coñecida nas cidades de Dessau, Halle e Leipzig.
Seu nome procede do río Gose que, coas súas augas contribuía na antigüidadde á elaboración desta cervexa.
Características
O seu sabor é moi similar ao da Berliner Weiße, con lixeiras tonalidades ácidas debidas ao uso de bacterias lácticas xunto co lévado na fermentación. Non debe confundirse esta cervexa coa Gueuze belga aínda que teña un sabor e un nome similares; é moi posíbel que a receita da súa elaboración sexa moi similar. Xeralmente utilízase metade de malta de cebada e metade de malta de trigo para elaborar o mosto.
A diferenza da Berliner ten un sabor salgado debido á auga usada na súa elaboración, aínda que tamén se pode agregar sal para lograr este efecto. Adicionalmente engádense sementes de cilantro (Coriandrum sativum) e pequenas cantidades de lúpulo.
Historia
Esta variedade mencionouse por primeira vez o 27 de marzo de 1332 nun documento do Mosteiro de Ilsenburg, aínda que rumores mencionan que Otón III, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico xa gozaba de tal variedade ao redor do ano 1000. Noutro documento escríbese que a cidade de Goslar enviaba un barril de cervexa Gose a Gerhard von Berg, o bispo de Hildesheim.
A cervexa Gose elabórase masivamente desde comenzos do século XVIII na cidad de Goslar. A finais do século XIX fíxose moi famosa en Leipzig, sendo unha das "marcas" adoptadas desde entón. Orixinariamente a receita de elaboración da cervexa Gose era mediante fermentación espontánea, e unha descrición de 1740 menciona: "Die Gose stellt sich selber ohne Zutuung Hefe oder Gest" ("A Gose fermenta sen a adición de lévedo"). Nos anos 1880 os elaboradores de cervexa empezaron a cambiar a receita cunha fermentación alta.
Bagaudas
Os bagaudas (en latín, bagaudae ou bacaudae) foron grupos de campesiños insurxentes do Imperio Romano que xurdiron durante a crise do século III, e persistiron ata o final do Imperio de Occidente, particularmente nas zonas menos romanizadas de Galia e Hispania. As depredacións das clases dominantes foron as principais responsables dos levantamentos bagaudas, a dureza e avaricia dos dirixentes impulsaban aos máis pobres a unirse e fuxir para acubillarse dos invasores bárbaros.
Especulouse de que a súa foi unha revolta cristiá, pero a escasa información dos textos non permite sacar esas conclusións, aínda que ben puido haber cristiáns entre eles. En xeral, os bagaudas parecen ser a partes iguais bandidos e sublevados, cuxo nome parece significar "loitadores" en galo.
Século III
Pero non pasaron desapercibidas polo imperio,do que dan constancia as autoridades imperiais cara o ano 284, poñendo en marcha o restablecemento da orde social de maneira severa: os campesiños insurxentes foron esmagados no 286 polo césar Maximiano e o seu subordinado Carausio, baixo a protección do Augusto Diocleciano. Os seus líderes son mencionados como Amando e Eliano, que Edith Wightman, na súa Gallia Belgica coloca como terratenentes galorromanos que se converterían en "tiranos" rebelándose por mor dos impostos esixidos.
O Panegyrici Latini de Maximiano, do ano 289 e atribuído a Claudio Mamertino, relata que durante os levantamentos bagaudas de 284-285 nos distritos de Lugdunum (Lión), "os simples campesiños buscaban vestimentas militares; o labrador imitaba ao infante, o clérigo ao cabaleiro, o que traballaba as súas terras ao inimigo bárbaro". Mamertino tamén os chamou "monstrorum biformium" ("monstros de dúas formas"), facendo fincapé en que, aínda que tecnicamente eran agricultores e cidadáns imperiais, tamén eran saqueadores bandidos que se converteran en inimigos do Imperio.
Século IV
O fenómeno repítese a mediados do século IV no reinado de Constancio II, xunto cunha invasión dos alamáns. Aínda que o control imperial foi restablecido polo xeneral franco Silvano, a posterior traizón por parte dos seus rivais na corte obrigárono a rebelarse e os seus avances quedaron frustrados.
Ao redor do ano 360, o historiador Aurelio Víctor é o único cronista que relata algún ataque dos bagaudas nas periferias de certas cidades.
Século V
No século V atópanse aos bagaudas no val do Loira e na Bretaña, cara o 409–417, loitando contra varios exércitos enviados contra eles polo xeneral romano Flavio ​​Aecio. Aecio utilizou foederati (federados), como os alanos baixo o rei Goar, para tratar de reprimir unha revolta bagáudica en Armórica. Xermán de Auxerre tivo misericordia deles, pero máis tarde subleváronse de novo baixo un líder chamado Tibatto. Tamén se mencionan, ao mesmo tempo, na provincia de Macedonia, a única vez que xorden no Imperio de Oriente, o que pode estar relacionado con dificultades económicas baixo Arcadio.
A mediados do século V menciónanse co control de partes da Galia central e do val do Ebro. En Hispania, o rei suevo, Requiario tomou como aliados aos bagaudas locais para arrasar os restantes municipia (municipios) romanos, unha alianza sen precedentes entre o rei e os campesiños rebeldes. De tódalas maneiras Isidoro de Sevilla cría que non eran os bagaudas cos que se alía Requiario, senón os visigodos. Theodor Mommsen ségueo, pero non hai ningunha razón para aceptar a Isidoro sobre Hidacio e tódalas razóns para non facelo, xa que Isidoro non menciona en absoluto aos bagaudas na súa historia.
Florence Henri
Florence Henri, nada en Nova York o 28 de xuño de 1893 e finada en Laboissière-en-Thelle o 24 de xullo de 1982, foi unha fotógrafa e artista. Creceu en Europa e estudou en Roma, onde coñeceu os futuristas, en Berlín, en París con Fernand Léger e Amédée Ozenfant, e finalmente na Bauhaus de Dessau antes de regresar a París, onde comezou coa fotografía. Na súa obra inclúese a fotografía experimental, a publicidade e os retratos, moitos deles de artistas.
Primeiros anos
Henri naceu en Nova York, filla de pai francés e nai polaca. Despois da morte da súa nai en 1895, Henri e o seu pai empezaron a viaxar polo seu traballo como director dunha compañía petrolífera. Henri comezou a estudar música en París aos 9 anos de idade En 1906, Henri e o seu pai instaláronse na illa de Wight en Inglaterra onde o seu pai morreu en 1908. Despois da morte do seu pai, Henri foi a vivir a Roma con Gino Gori, un poeta que introduciu a Henri nos movementos artísticos de vangarda.
En 1913 Henri trasladouse a Berlín para continuar os seus estudos de música co pianista-compositor Ferruccio Busoni. Cando estalou a primeira guerra mundial en 1914, Henri viuse atrapada en Berlín, co seu diñeiro conxelado. Para lograr vivir, Henri tocou o piano para filmes mudos. Despois de visitar a Academia das Artes de Berlín, Henri decidiu continuar coa pintura en lugar de coa música. Ao longo dese período, Henri centrouse en paisaxes e estudos de figuras. Tamén nesa época, coñeceu o crítico e historiador de arte alemán Carl Einstein que se converteu nun mentor e amigo íntimo ata a súa morte en 1940. Despois da PGM, Henri estudou con artistas como Johann Walter-Kurau e Vasili Kandinski.
En 1924, Henri decidiu trasladarse a París, mais tivo dificultades para obter o permiso de residencia en Francia. O 18 de xuño de 1924, casou con Karl Anton Koster en Lucerna. Era un matrimonio de conveniencia para Henri, que deste xeito quería obter o permiso para residir en Francia. Koster e Henri divorciáronse en 1954.
Educación
En 1925, Florence Henri apuntouse na Académie Moderne para estudar con Fernand Léger e Amédée Ozenfant. No verán de 1925, o pintor polaco Victor Yanaga Poznanski organizou a "Exposición Internacional. A arte de hoxe en día". Foi a primeira exposición internacional de arte vangardista en París dende a PGM. Ademais de Henri, outros artistas expuxeron a súa obra como Piet Mondrian, Paul Klee e Pablo Picasso. Despois de exhibir obras na "Exposición da Académie Moderne" na Galería Aubier en marzo de 1927, Henri marchou a estudar á Bauhaus en Dessau.