cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baixa Limia - Serra do Xurés
Xeoloxía
As rochas dominantes son graníticas. Prevalecen as áreas de granitoides biotíticos e as de granitos e leucogranitos de dúas micas, de sistemas formados durante o carbonífero ou entre o carbonífero e o permiano. Nas zona do parque de Verea, Bande e o norte de Lobeira existen algunhas faixas de cuarcitas e xistos; e de xistos grafitosos, cuarzitas, grauvacas ou vulcanitas. Na área de Calvos de Randín atópanse principalmente granitos e leucogranitos de dúas micas ou granitoides non homoxéneos xunto a complexos migmatíticos. Tamén nalgunha área leste de Calvos de Randín aparecen xistos grafitosos, liditas, cuarcitas e vulcanitas.
As serras do parque teñen unha xeomorfolóxica típica dos substratos graníticos. Así, a paisaxe é formacións graníticas fracturadas en bloques, caos de bolos, e moitos granitos cos característicos taffonis ou marmitas nas súas superficies. Nas serras pódense observar trazas dos períodos de glaciación do plistoceno; como é o caso das linguas glaciares e acumulacións laterais desde os altos da serra do Xurés ata o val do río Caldo. A orografía favorece ademais a presenza de fervenzas acusadas, como é o caso da da Corga da Fecha.
Naruto Shippūden 4: The Lost Tower
Naruto Shippūden 4: The Lost Tower (劇場版 NARUTO-ナルト-疾風伝 ザ・ロストタワー Gekijōban Naruto Shippūden: Za Rosuto Tawā) é un filme de animación xaponés diixido por Masahiko Murata que foi estreado no 2010. É o sétimo filme baseado no manga e anime Naruto escrito por Masashi Kishimoto.
Baixa Limia - Serra do Xurés
Demografía
Considerando a poboación residente das parroquias que teñen parte ou a súa totalidade dentro do parque natural, en 2019 vivían no parque 3.527 persoas. Considerando a área ocupada tamén pola zona especial de conservación (ZEC), que inclúe as parroquias do territorio de Celanova, en 2019 eran 4.567. Isto supón un decrecemento na poboación do parque desde o 2001, xa que eses datos estaban nas 4.865 e 6.532 persoas respectivamente.
Naruto Shippūden 4: The Lost Tower
Sinopse
Asignado a unha misión para capturar a Mukade, Naruto Uzumaki intérnase nas ruínas históricas, onde se libera un misterioso poder, causando unha luz que envolve a Naruto, enviándoo cara o pasado, 20 anos atrás. Cando Naruto esperta, entra en contacto co Cuarto Hokage, o seu pai, Minato Namikaze.
Baixa Limia - Serra do Xurés
Hábitats
Nas zonas residenciais atópanse zonas de cultivo, viñas e plantacións forestais de carballeiras e piñeirais. Estes, os piñeirais, son froito da repoboación. Así mesmo, atópanse formacións amplas de toxos e uces, en particular matos rochosos nos altos das serras. Tamén nas montañas atópanse arborados e pasteiros propios dos cumes; e prados con Nardus. Nestes altos cómpre destacar as lagoas naturais e pozas, así como queirogais atlánticos (formados por Erica ciliaris e Erica tetralix), e turbeiras. Nos vales dominan as carballeiras e nas ribeiras dáse unha maior diversidade de hábitats.
Flora
miniatura|Cumes da serra do Xurés con xestas e ericáceas. O parque ten unha diversidade de flora que supera as 600 especies, entre as cales hai varios endemismos.
Nos cumes do parque están poboados por bidueiros (como Betula celtibérica) e cerquiños (Quercus pyrenaica) dominando, con masas de acivros, cancereixos e teixos entre eles. Nas baixadas dos cumes dominan xa os carballos comúns, con arandeiras entre si. Nos vales dominan a paisaxe as carballeiras e castiñeiros, con algúns sanguiños, loureiros, érbedos ou abeleiras entre si. Xa no bosque de ribeira prevalecen os abeneiros, os salgueiros e os freixos; nalgúns casos con aciñeirais ou con tenzas de castiñeiros.
As áreas forestais de maior valor de conservación atópanse no Barranco de Olelas e no Barranco da Cruz de Touro, nos altos do Xurés e na área meridional de Santa Eufemia, arredor da Barxa e no val do río Salas.
Os pastos e as matogueiras ocupan a maior extensión do parque. Nos cumes e nas súas abas destacan en abundancia as ericáceas, os toxos e as xestas. Nos altos fano os piornos, as uces e as xestas. En particular nos altos, destacan as turbeiras e uceiras asociadas a eses hábitats. Nos pastos que aparecen entre as quebras das rochas ou terreos areosos habitan endemismos como as armerias ''Armeria humilis subsp. odorata e A. humilis subsp. humilis''.
Existen outros endemismos vexetais a destacar do parque. Un é o acereiro (Prunus lusitanica), que coloniza barrancos e outras áreas de gran humidade. Outras, e de alto interese de conservación, son Veronica micrantha, así como lirio de monte ou lirio do Xurés (Iris boissieri), que florece entre as uces. No parque están presentes as seguintes especies rexistradas dentro do "Catálogo Galego de Especies Ameazadas" :
Fauna
Destaca a diversidade dos insectos, xa que hai ata 80 especies catalogadas de interese. Entre elas destacan especies como as lamáchegas (Geomalacus maculosus), os samesugos medicinais (Hirudo medicinalis), as ameixas perlíferas de río (Margaritifera margaritifera), os escornabois (Lucanus cervus) e a diversidade de odonatos.
Os mamíferos do parque suman arredor de 40 especies. Entre os endemismos máis ameazados están os aguaneiros e cinco especies de morcegos, como o morcego da fraga (Barbastella barbastellus). Outras especies de interese son os gatos monteses, as xenetas, as londras, as martas, os touróns, e os lobos.
Algunhas das especies de interese cinexético presentes no parque son os xabaríns, os corzo, as paspallás, as lebre e os coellos.
As especies de fauna do parque natural, agás as aves, que están catalogadas como especies de interese de conservación dentro da rede Natura 2000 son :
Aves
O parque natural é tamén unha zona de especial protección para as aves (ZEPA) grazas á súa riqueza en avifauna. Destaca polas especies de rapaces ameazas, polas especies mediterráneas e de montaña, por especies típicas de rexións eurosiberianas e polas especies presentes nos dous encoros do parque.
Neste parque atópanse especies tanto típicas de climas eurosiberianos como mediterráneos. Así, entre as especies mediterráneas que habitan no parque están a andoriña dáurica (Hirundo daurica), a pica campestre (Anthus campestris) e o escribente das hortas (Emberiza hortulana). Entre as especies eurosiberianas están o cardeal (Pyrrhula pyrrhula), o escribente amarelo (Emberiza citrinella) ou o cruzabico (Loxia curvirostra), que aniña aquí cando o fai en poucos máis sitios de Galiza.
No parque están presentes as seguintes especies rexistradas dentro do "Catálogo Galego de Especies Ameazadas" :
Patrimonio arqueolóxico
Consérvanse diferentes testemuñas dos asentamentos humanos no paleolítico do parque. Ademais, existen múltiples antas, arcas, dolmens, mámoas e panteóns funerarios. En Entrimo existen a Casa da Moura, un dolmen ben conservado, as mámoas do Monte do Quinxo e do de San Fiz; e as necrópoles con dolmens do Montes Lumiares, a de San Fiz, e a do Penedo da Facha. En Muíños atópase a necrópole de Maus de Salas, que se compón das antas da Casiña da Moura e da Casota do Foxo. No Outeiro de Cavaladre no val de Salas atópase un xacemento de 14 túmulos dunha necrópole.
Do período castrexo existen varios castros identificados. Pódense citar os do castro de Taboadela, en Barxés, o castro de Outeiro da Cela en Mugueimes, o castro de Castelo en Galez ou o do monte dos Castelos.
Destacan os restos do período do imperio romano, tanto nas proximidades do parque, como dentro del. O campamento Aquis Querquennis, un campamento de lexionarios, atópase en Bande preto del. Polo parque, e atravesando a Portela de Home cara alí, discorre o camiño da Vía Nova, ou Vía XVIII do Itinerario de Antonino. Esa vía foi a porta de comunicación entre Braga e Astorga desde a romanización. Dela aínda se conservan case un cento de miliarios. Tamén destaca a mansio Aquis Originis dentro do parque, que foi un dos hostais das calzadas romanas.
Patrimonio arquitectónico
Entre as igrexas ligadas ao parque destacan as igrexa de Santa María A Real en Entrimo, pola súa fachada barroca, a igrexa de San Miguel de Fondevila, pola súa torre con balaústres e de estilo barroco, de San Mamede en Grou en Lobios, ou a igrexa de San Salvador en Prado de Limia en Muíños. En Muíños tamén se atopa o santuario dos Milagres de Couso. Outra igrexa icónica a destacar, inda que preto pero fóra do parque, é a de Santa Comba en Bande, que é visigótica e do século VII.
Algúns dos castelos do parque son o da Vila en Lobios e o do Monte dos Castelos en Entrimo.
Entre as pontes a destacar están as das pontes do Casal ou a de Porto Pequeno en Entrimo, ou a de Ganeiros e de Carballedo Torno en Lobios.
Turismo
miniatura|Centro de interpretación etnográfico de Lobeira. No parque existe un centro de interpretación, en Lobios, e puntos de información en seis concellos do parque. Nese centro de interpretación atópase un museo numismático. Tamén, en Calvos de Randín atópase un centro de interpretación do "Couto Mixto".
Nas inmediacións do parque, como o caso de Lobios e o río Lobios, existen termas, e que son un destino turístico.
Entre as rutas turísticas do parque pódense citar recorridos arredor de :
Lexislación
O Parque Natural “Baixa Limia - Serra do Xurés” é un parque natural galego que foi declarado en 1993 protexendo ás serras do Laboreiro, do Xurés e da Pena e parte do val do río Limia. Unha das intencionalidades da declaración do parque foi complementar tamén ao parque portugués limítrofe da "Peneda-Gêres", que protexe ás serras da Peneda, do Soajo, da Amarela e do Gerês e que fora declarado en 1979 como parque en Portugal. Ademais, o parque galego foi incorporado á rede Natura 2000 propoñéndoo en 1997 e quedando declarando dentro dunha zona especial de protección para aves (ZEPA) e dunha zona especial de conservación en 2014. A maiores, a candidatura de proxecto transfronteirizo do Programa sobre o Home e a Biosfera da UNESCO de reserva da biosfera "Gêres-Xurés" foi aceptado en 2009.
Así é que a “Baixa Limia - Serra do Xurés” é, en parte ou na súa totalidade:
Provincia de Luxemburgo
Luxemburgo (valón Lussimbork e en neerlandés Lëtzebuerg) é unha provincia de Bélxica, localizada na rexión de Valonia. A súa capital é a cidade de Arlon.
Concellos do Luxemburgo
Concellos da provincia de Luxemburgo.
Xoán I de Saxonia
Xoán I de Saxonia, nado en Dresde o 12 de decembro de 1801 e finado en Pillnitz o 29 de outubro de 1873, foi un nobre alemán, rei de Saxonia desde 1854 ata 1873.
Traxectoria
O seu pai Maximiliano de Saxonia foi o sexto fillo do Elector de Saxonia Federico Cristian (1722-1763) e da súa esposa María Antonia de Baviera, filla do emperador Carlos VII (1724-1780).
Coiro, Paleo, Carral
Coiro é un lugar da parroquia de Paleo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 103 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 48 eran homes e 55 eran mulleres.
Alfio Basile
Alfio Basile máis coñecido como Coco Basile, nado o 1 de novembro de 1943 en Bahía Blanca (Provincia de Buenos Aires) é un futbolista e adestrador arxentino retirado.
Coma xogador
Comezou a súa carreira profesional no modesto Club Bella Vista, da súa cidade natal. En 1964 fichou polo Racing Club, onde permaneceu ata 1970 participando nunha grande época do equipo, que gañou o título de liga en 1966 e a Copa Libertadores e Copa Intercontinental en 1967.
En 1971 fichou polo CA Huracán, equipo que tivo que abandonar en 1975 por problemas no xeonllo.
Como adestrador
Unha vez se retirou coma xogador profesional comezou a súa carreira de adestrador de fútbol. Pasou por gran número de equipos arxentinos, coma CA Huracán ou CA Rosario Central. Desta primeira época destaca Racing Club, co que gañou a Supercopa Suramericana e Supercopa Interamericana en 1988.
En 1991 substituíu Carlos Bilardo na dirección da Selección de fútbol da Arxentina de cara o Mundial de Fútbol Estados Unidos 1994, equipo no que adestrou a Gabriel Batistuta, Diego Armando Maradona ou Claudio Caniggia. Con este equipo gañou a Copa América en dúas ocasións (1991 e 1993) e a Copa Confederacións da FIFA (1992). A fase de clasificación para o Mundial tivo os seus claroscuros tendo que xogar unha fase de repesca ante o gañador do grupo de Oceanía, Australia, partidos para os que Maradona volveu ao equipo. O Mundial seguiu está tónica, comezou cunha goleada por catro a cero ante Grecia e rematou co equipo eliminado en oitavos de final ante Romanía trala expulsión de Maradona tras dar positivo nun control antidopaxe. Tras esta sorprendente eliminación Basile deixou o equipo, a pesar deste fracaso baixo a súa dirección o equipo marcou a maior racha de encontros sen perder da historia da selección arxentina, 33 encontros.
Nos seguintes anos Basile dirixiu a diversos equipos tanto arxentinos coma estranxeiros, coma o Club América de México, Club Nacional de Football do Uruguai ou Atlético de Madrid español. Porén non obtivo bos resultados con ningún destes equipos.
No ano 2000 recibiu o Premio Konex, coma un dos cinco mellores adestradores arxentinos da década.
En xullo de 2005 fichou polo CA Boca Juniors co que colleitaria varios títulos, tanto nacionais coma internacionais coa Recopa Suramericana en dúas ocasións, Torneo Apertura, Torneo Clausura e Copa Suramericana. O 15 de setembro foi substituído por Ricardo La Volpe para facerse cargo outra vez da Selección da Arxentina susbtituíndo a José Pekerman. Permaneceu no posto ata outubro de 2008 cando renunciou ao cargo tras a derrota ante a Selección de fútbol de Chile, o seu posto ocupouno Diego Armando Maradona.
César Torres Martínez
César Torres Martínez, nado en Caldas de Reis en 1905 e finado en Vigo o 14 de novembro de 1988, foi un avogado e político republicano galego.
Eleccións municipais na Peroxa
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Peroxa dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Peroxa]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Peroxa desde a aprobación da Constitución de 1978.
César Torres Martínez
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1929. Militante de Acción Republicana. Coa proclamación da República foi alcalde de Caldas de Reis até xuño de 1933. Foi nomeado gobernador civil de Lugo o 21 de xullo de 1932, quedando á fronte da alcaldía de Caldas o primeiro tenente alcalde Ramón Búa Carou. César Torres cesou como gobernador de Lugo o 14 de maio de 1933. Foi nomeado gobernador civil de Almería en maio dese ano. Despois foi gobernador civil de Ávila (do 13 de outubro ao 20 de decembro de 1933). Integrado en Izquierda Republicana, foi nomeado gobernador civil de Xaén o 19 de marzo de 1936, pasando a Granada o 24 de xuño.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de agosto. Xulgado en consello de guerra salvou da morte grazas á amizade da súa muller co bispo de Granada; foi condenado a cadea perpetua, e estivo oito anos en prisión. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en outubro de 1940. Inhabilitado como avogado, o seu amigo Buenaventura Castro Rial influíu para que fose nomeado conselleiro-secretario do Banco de Vigo-Viñas Armada e delegado da aseguradora MGS para a provincia de Pontevedra. Finou en Vigo o 14 de novembro de 1988.
Juanito Oiarzabal
Juan Eusebio Oiarzabal Urteaga, máis coñecido como Juanito Oiarzabal, nado o 30 de marzo de 1956 en Vitoria, é un alpinista español, o primeiro desta nacionalidade e o sexto do mundo que conseguiu ascender as 14 montañas de máis de 8.000 metros (popularmente coñecidas como "oitomiles") que hai na Terra, sendo o cuarto na historia en facelo sen axuda de osíxeno adicional. Foi a primeira persoa en escalar dúas veces os 3 cumes máis altos (Everest, K2 e Kangchenjunga).
Honorato III de Mónaco
Honorato III, nado o 10 de novembro de 1720 e finado o 21 de marzo de 1795 en París, foi príncipe reinante de Mónaco entre 1733 e 1795.
Traxectoria
Fillo de Louise Hippolyte Grimaldi, Princesa de Mónaco, filla de Antonio I Grimaldi e de Jacques I de Mónaco. Casou en 1757 con Marie Catherine de Brignole, de quen naceu o futuro Honorato IV de Mónaco.
Lingua shona
A lingua shona ou chiShona é a máis falada das linguas bantú, falada polo pobo shona de Cimbabue. O termo tamén se pode empregar para identificar ós pobos que falan algunha das variedades do shona central: zezuru, karanga, manyika e korekore. Baseándose nun artigo de 1931 de Clement Doke, o shona estándar desenvolveuse a partir das diferentes variedades do shona central. Xa que a capital atópase na rexión Zezuru, esta variedade fíxose dominante na lingua estándar.
O shona é unha das linguas oficiais de Cimbabue. Outros países con falantes shona son Botswana, Mozambique e Zambia por mor da chegada de refuxiados provocados pola crise económica de Cimbabue.
Falantes
O shona é a máis falada das linguas bantú segundo o número de falantes nativos. Segundo o Ethnologue, o shona, abrangue os dialectos karanga, zezuru e korekore, uns 10,8 millóns de persoas. O manyika e o ndau  son clasificados como linguas diferentes por Ethnologue, e son falados por 1 025 000 e 2 380 000 de persoas, respectivamente. O número total podería roldar os 14,2 millóns. O zulú é a segunda lingua bantú máis falada, con 10,3 millóns de falantes segundo Ethnologue.
Calendario celta
Calendario celta é o termo usado para referirse a unha variedade de calendarios usados polos pobos celtas en diferentes épocas da historia.
Calendario celta continental
miniatura|300px|Vista da reconstrución do Calendario de Coligny
O calendario celta da Europa continental máis coñecido é o calendario galo de Coligny. Descuberto en Coligny, Francia, hoxe atópase exposto no museo do pazo das artes galo-romano de Lión (entón chamada Lugdunum) a uns 77 km. de Coligny. Data do século I BCE, cando o imperio romano impuxo o uso do Calendario xuliano na provincia romana da Gallia Lugdunensis. O calendario está gravado nunha placa de bronce, hoxe fragmentada (crese que foi obxecto de rotura ritual sagrada).
O calendario de Coligny é un intento de conciliar os ciclos da lúa e o sol, considera as fases da lúa como base de cálculo, e tódolos meses comezan coa mesma fase lunar.
O calendario usa unha regra matemática para manter un calendario normal de 12 meses sincronizado co ciclo lunar, engadindo un mes extra cada 2 anos e medio. O calendario de Coligny rexistra un ciclo de 62 meses lunares de 5 anos (tamén chamado grande ano celta, cando se sincronizan de novo os ciclos do sol e a lúa), dividindo cada mes en 15 días de luz (medio ciclo lunar), e 15 días de escuridade (o outro medio ciclo lunar).
A data do inicio do seu uso é descoñecida, a súa correspondencia cos calendarios dos celtas insulares (Eire e Bretaña) suxire que algunhas das formas lingüísticas e os cálculos implícitos poden datar de tempos proto-celtas, aproximadamente do 800 a. C.. O calendario Coligny efectúa unha complexa sincronización dos ciclos solar e lunar, mantendo un alto grao de sofisticación.
Termos calendáricos nas linguas celtas
Moitos calendarios e termos de cálculo de tempo actuais manteñen termos utilizados nas linguas medievais e modernas celtas. Foron tomados prestados do latín e reflecten a influencia da cultura romana e do cristianismo sobre os celtas insulares (Eire, a Bretaña, Illa de Man, Cornualla). As palabras prestadas inclúen os nomes dos meses Januarius (irlandés antigo Enáir, galés Ionawr), Februarius (irlandés antigo Febre, galés Chwerfror), Martius (irlandés antigo Mart, galés Mawrth), Aprilius (irlandés antigo Apréil, galés Ebril), Maius (galés mai), Augustus (irlandés antigo Auguist, galés AWST), os nomes dos días da semana, Dies Solis (Dies Dominica, o Domingo cristián), Dies Lunae, Dies Martis, Dies Mercurii, Dies Iovis, Dies Veneris, Dies Saturnis; os termos Septimania "semana" -de sete días- (bretón Sizun, córnico seithum), Kalendae "primeiro día do mes" (irlandés antigo callann, galés Calan, bretón kala), tempore "tempo" (galés tymor), Matutina "mañá" (córnico Metin), Véspera "noite", novena "mediodía" (galés nawn) e Ora "data" (galés AWR, bretón euros). Un certo número de termos Celtas nativos sobreviviu á adopción do calendario romano cristián, porén:
The Drones
The Drones é unha banda australiana de rock alternativo orixinalmente procedente de Perth pero agora baseada en Melbourne. En 2014 o grupo estaba composto polo vocalista e guitarrista Gareth Liddiard (o único membro orixinal), a baixista Fiona Kitschin, o teclista e guitarrista Dan Luscombe, o teclista Steve Hesketh e o batería Christian Strybosch. A banda fíxose famosa en Australia cando en 2005 o seu segundo álbum, Wait Long by the River and the Bodies of Your Enemies Will Float By, gañou o Australian Music Prize.
Fócanos, Paleo, Carral
Fócanos é un lugar da parroquia de Paleo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 19 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 7 eran homes e 12 eran mulleres.
Broken
Broken (tamén coñecido coma Halo 5) é o primeiro EP da banda Nine Inch Nails, editado o 22 de setembro de 1992. É considerablemente máis pesado e ten máis influencias do rock industrial e do noise rock que o seu antecesor Pretty Hate Machine, máis orientado cara o synthpop.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Trent Reznor agás onde se indique. Os cortes do 7 ao 97 son silencios de 1 segundo. Os temas 98 e 99 non están listados cos temas do 1 ao 6 na empalaxe do EP. Hai unha referencia coma "7" e "8" nun pequeno texto na información do copyright.
Francisco Olazar
Francisco Olazar, nado o 11 de xullo de 1885 en Quilmes e finado o 21 de setembro de 1958 foi un xogador e adestrador de fútbol arxentino que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Coma xogador formouse no Racing Club de Avellaneda, único equipo co que xogaría e co que debutou na Primeira División arxentina en 1910. No equipo arxentino desenvolveu unha exitosa carreira coa consecución do título de liga en oito ocasións, sete delas de maneira consecutiva.
Como adestrador dirixiu á Selección de fútbol da Arxentina en 11 ocasións entre 1929 e 1930, dirixindo ao equipo á consecución do título da Copa América, disputada en 1929 en Buenos Aires, e no Mundial de Fútbol Uruguai 1930 no que acadou o subcampionato.
Palmarés
Coma xogador, co Racing de Avellaneda: Ligas arxentina (8): 1913, 1914, 1915, 1916, 1917, 1918, 1919 e 1921.
Coma adestrador, coa selección de fútbol da Arxentina: Copa América 1929.
Harriet Jacobs
Traxectoria
Foi filla de Daniel Jacobs, un escravo mulato pertencente ao doutor Andrew Knox, e de Delilah, unha escrava mulata propiedade de John Horniblow, dono dunha taberna. Harriet herdou a condición de escrava desde o seu nacemento polo principio de partus sequitur ventrem, pero tivo a sorte de ser criada pola súa nai Delilah até a morte desta en 1819. A partir dese momento o seu coidado recaeu sobre a ama da súa nai, Margaret Horniblow, quen lle ensinou a ler, escribir e coser.
En 1825, Margaret Horniblow faleceu e Harriet foi enviada co sobriño de Horniblow, cuxo pai, o doutor James Norcom, se converteu no seu novo amo. Este non só a acosou sexualmente durante case unha década, senón que rexeitou concederlle o matrimonio con outra persoa, Samuel Sawyer, un home branco e avogado co que tivo dous fillos que foron propiedade tamén de Norcom. A autora afirma que Norcom a ameazaba con vender aos seus fillos se ela se opuña ás súas demandas sexuais.
Por 1835, a súa situación doméstica volveuse tan insostible que tivo que fuxir, aínda que, sen medios, non puido ir ao Norte nin tampouco quería separarse dos seus fillos; viviu, pois, uns sete anos recluída nun pequeno espazo dentro do ático da súa avoa, sen sequera poder sentar, mentres ofrecían trescentos dólares a quen a devolvese ao seu propietario. En 1842 logrou marchar nun bote a Filadelfia, Pensilvania. Alí o bispo Paine propúxolle que publicase un esbozo da súa vida, pero ela desistiu nese momento de facelo, non considerándose competente para semellante tarefa.
Comezou entón a súa vida como unha muller libre, mudándose á cidade de Nova York en 1842. Puido conseguir emprego como enfermeira, sendo o seu xefe o destacado abolicionista Nathaniel Parker Willis.
Serpentina
A serpentina (do latín serpens pola semellanza dalgúns exemplares coa pel dunha serpe) constitúe unha serie de minerais da clase dos silicatos cuxa fórmula química é (Mg,Fe,Ni)3Si2O5(OH)4.
Harriet Jacobs
Traxectoria
esquerda|miniatura|Recompensa pola recuperación de Harriet Jacobs. Durante moito tempo Jacobs debateuse entre a presión dos activistas que querían utilizar a súa historia como propaganda para a causa abolicionista e a súa resistencia a confesar o que ela consideraba o seu "gran pecado", un amor ilexítimo, pero finalmente prevaleceu o seu compromiso co movemento antiescravista. Primeiro pediu a Harriet Beecher Stowe, autora de Uncle Tom's Cabin, que lle axudase a escribir a obra, pero a actitude condescendente desta autora fíxolle cambiar de idea. Así pois, redactou un manuscrito cambiando nomes de lugar e de persoa, non só porque aínda tiña parentes no Sur, senón porque segundo unha lei de 1850 aínda podía castigarse a aqueles que axudasen a escravos fuxitivos mesmo nos estados do norte que aboliran a escravitude. O manuscrito foi pasado a limpo pola súa filla, quen seguramente corrixiu a ortografía e a puntuación, e a autobiografía empezou a publicarse por entregas no New York Tribune, editado por Horace Greeley. Con todo, as pasaxes sobre acoso e abuso sexual por parte do seu amo foron considerados tan fortes para a lectora media daquel entón que a publicación se interrompeu antes de contar toda a historia. Por este motivo Harriet atopou moi complicado vender o seu manuscrito ou publicalo na súa integridade, aínda que o tentou durante varios anos. Finalmente a editorial Thayer and Eldridge de Boston (Massachusetts) comprou os dereitos, pero crebou antes de que o libro se chegase a imprimir. Porén, logrou que un impresor comprase os ferros e o libro saíse á luz ao fin en 1861 á conta da súa autora cunha presentación de Lydia María Child. Ao pouco reimprimiuse en Inglaterra.
A autora dirixiuse máis que nada a unha clase media branca de mulleres cristiás do Norte, a través da súa descrición da escravitude como destrutora da virtude feminina por medio do abuso e a violación:
Serpentina
Variedades da serpentina
Segundo a súa coloración e mínimas diferenzas de composición pódense diferenciar varias clases de serpentina:
Harriet Jacobs
Traxectoria
Denunciou á relixión dos estados do Sur como anticristiá e seguidora do valor do diñeiro ("If I am going to Hhell, bury my money with me", di un inculto dono de escravos). Describe tamén a oración doutro propietario de escravos ("Hei boasted the name and standing of a Christian, though Satan never had a truer follower").
Serpentina
Variedades da serpentina
Outras clases de serpentina son a serpentina corrente (de cor negra), a serpentina nobre (de cor verde amarela) e a serpentina masiva (de cor verde e utilizada como pedra ornamental).
Harriet Jacobs
Traxectoria
Jacobs sostiña que estes homes non eran a excepción á regra xeral. A crueldade da escravitude destruía a virtude dunha sociedade enteira e, ademais, is a curse to the whites as well as to the blacks.
Serpentina
Lugares onde se atopa
A serpentina preséntase en xacementos de tipo sedimentario formando grandes extensións consideradas rochas de serpentina.
Harriet Jacobs
Traxectoria
A maior parte de Incidents in the Life of a Slave Girl está dedicada á loita de Jacobs por manter a liberdade dos seus dous fillos custe o que custe, antes de fuxir ela mesma en busca da súa. Por iso pasou sete anos escondida nun diminuto espazo construído dentro do celeiro da súa avoa para ocasionalmente poder ver e ouvir as voces dos seus fillos. O propietario escravista Flint é en realidade o seu primeiro amo, o doutor James Norcom.
Serpentina
Lugares onde se atopa
Podemos atopar serpentina nos cantís do Cabo Ortegal (A Coruña).
Harriet Jacobs
Traxectoria
Modificou os nomes de todos os personaxes, incluíndose ela mesma, e soamente grazas á exhaustiva investigación realizada pola profesora Jean Fagan Yellis descubriuse á verdadeira autora da obra, principalmente grazas a un conxunto de cartas que descubriu na Universidade de Rochester que lle serviron para a súa edición crítica (Harvard Universitiy Press, 1987).
Serpentina
Usos da serpentina
O seu uso máis destacado é o de pedra ornamental para a fabricación de adornos e esculturas.
Harriet Jacobs
Traxectoria
O seu posto de enfermeira durante a Guerra Civil e a súa correspondencia con Child revela o seu entusiasmo pola Proclamación de Emancipación de 1862 e o seu desexo de que o seu pobo atribulado alcanzase por fin a liberdade, o que se logrou definitivamente a través da décimo terceira emenda á Constitución dos Estados Unidos de 1865, que suprimiu a escravitude. Jacobs viviu os últimos anos da súa vida en Washington, D.C.
Serpentina
Outros silicatos
Outros silicatos importantes son o cuarzo, a mica, o feldespato e a olivina.
Harriet Jacobs
Traxectoria
O seu libro foi redescuberto polo Movemento a prol dos Dereitos Civís durante a década de 1960 e hoxe considérase xunto ao do tamén escravo fuxitivo Frederick Douglass un dos clásicos do xénero; nos últimos anos foi obxecto de especial atención e análise por parte do movemento feminista.
Staten Island
miniatura|250px|Staten Island sitúase ao suroeste do resto da Cidade de Nova York. miniatura|250px|dereita|Condado de Richmond, dentro do Estado de Nova York.
Staten Island é unha illa no Océano Atlántico pertencente ao estado de Nova York, Estados Unidos. É un dos cinco boroughs ou distritos metropolitanos da cidade de Nova York. O seu territorio é coextensivo co do Condado de Richmond.
Ata 1975, o Condado e o Distrito tiñan o mesmo nome (Richmond), ano en que o Concello decidiu cambiar o nome do borough a Staten Island, o nome orixinal co que era coñecida polos neerlandeses que a colonizaron (Staaten Eylandt).
Historia
No século XIV, a illa estaba habitada polas tribos Algonquinas, e en 1609 Henry Hudson establece alí un posto de comercio para a Compañía Holandesa das Indias Orientais. El chamou á illa Staaten Eylandt, aludindo aos Estados Xerais das Provincias Unidas, que estaban nesa época en insurrección contra o rei de España.
Ata 1661, ningunha colonia puido instalarse alí de forma duradeira, por mor de conflitos cos indíxenas, logo en 1667 foi cedida aos ingleses, que o ocuparon máis tarde mentres durou a Guerra de Independencia. Durante aquela época practicouse alí unha deforestación intensiva. Logo coa chegada da independencia os propietarios ingleses fuxiron ao Canadá. Como outros boroughs, Staten Island foi unificado coa cidade de Nova York en 1898.
O distrito de Staten Island permaneceu bastante rural ata a apertura da ponte Verrazano en 1964, cando o seu estatuto insular transformouse de barrio das aforas a cento de forte desenvolvemento urbano. Ata esta época, aínda podiamos atopar alí granxas de gandería de aves de curral e de vacas leiteiras, o que provocaba ás veces unha certa forma de humor por parte dos habitantes dos outros distritos. A finais dos anos 1960, houbo varias disputas sobre cuestións ambientais e preservación da natureza. Despois, habilitáronse nos outeiros do centro da illa unha serie de parques públicos, ben comunicados por camiños de sendeirismo (Greenbelt).
A illa aloxa desde a segunda metade do século XX o lugar máis importante de soterramento de refugallos de Nova York (o Fresh Kills Landfill), pechado a principios de 2001 pola súa produción excesiva de metano (a máis importante do mundo), pero reaberta o mesmo ano para almacenar alí os restos do World Trade Center.
Durante os anos 1980, baixo o mandato do alcalde de Nova York David Dinkins, houbo un movemento político para que a illa se separase do resto da cidade. Este movemento terminou coa chegada de Rudolph Giuliani en 1993.
Xeografía
miniatura|250px|esquerda|Fotografía satélite de Staten Island A illa de Staten Island está situada fronte ao extremo meridional de Manhattan, alén da dársena principal do porto. Staten Island está dividido claramente en dous, North Shore, no Norte de Staten Island Expressway, e South Shore, ao sur da autoestrada.
Staten Island está separada ao leste de Long Island polo estreito denominado The Narrows (que conecta á súa vez as partes superior e inferior da Baía de Nova York) e ao norte e oeste do continente (Nova Jersey) polos ríos ou canles Arthur Kill e Kill Van Kull. Ao sur está bañada polo Océano Atlántico.
Staten Island está conectada a Nova Jersey a través das pontes Bayonne Bridge, Outerbridge Crossing e Goethals Bridge, e a Brooklyn polo Verrazano Narrows Bridge. O transbordador Staten Island Ferry conecta a illa co sur de Manhattan. O ferrocarril Staten Island Railway, do estilo do metro de Nova York, atravesa a illa de nordeste a suroeste, aínda que non se conecta coa liña de Nova Jersey.
A superficie de Staten Island é de 265 km², dos que 151 km² son terra. O seu punto máis alto é Todt Hill con 125 m., que é á súa vez o punto máis alto de Nova York.
Como distrito de Nova York, Staten Island comprende a illa de Staten Island e tamén cinco pequenas illas deshabitadas:
Demografía
O distrito contaba con 443.728 habitantes no censo do ano 2000, dos que o 78% eran brancos de orixe europea, maioritariamente de orixe italiana ou irlandesa, o 10% afroamericanos e o 6 % de persoas de orixe asiática.
Política
Staten Island é o bastión republicano da cidade demócrata de Nova York.
Os seus alcaldes son case sempre republicanos e en 2004, Staten Island votou cerca do 60% polo presidente republicano George W. Bush mentres que os outro catro distritos de Nova York optaban amplamente polo candidato demócrata John Kerry.
Leones de Santo Domingo
Historia
O equipo comezou a súa participación na liga Dominicana de Baloncesto (Lidoba) (actual Liga Nacional de Baloncesto da República Dominicana) en 2005, no que supoñía a primeira temporada da competición. En 2009, a liga anunciou que a tempada de 2009 non se ía a disputar debido a problemas económicos da liga e as franquías da mesma. Posteriormente, a liga refundouse como a Liga Nacional de Baloncesto (LNB polas súas siglas). Despois do renacemento da liga, o equipo cambiou de propietarios sendo estes os mesmos propietarios do club de béisbol dos Leones del Escogido. En 2011 gañaron o seu primeiro título de liga.
Reino de Polonia (1916-1918)
O Reino de Polonia, tamén coñecido informalmente como Reino da Rexencia de Polonia (en polaco: Królestwo Polskie), foi un estado proposto por unha lei do 5 de novembro de 1916, emitida polo Imperio Alemán e o Imperio Austrohúngaro en plena primeira guerra mundial. O proxecto de ambas potencias era utilizar o antigo territorio ruso do Vístula comunmente chamado Polonia Rusa máis coñecido oficialmente como "Territorios do Vístula" (en ruso:Privislinsky Krai, para evitar o uso da palabra "Polonia"); este territorio sería empregado para fundar un Estado Polaco sobre as zonas que as tropas alemás arrebataran ós rusos durante as campañas bélicas, e que correspondían a unha gran parte da Polonia rusa gobernada pola administración militar alemá coñecida como Ober-Ost.
As fronteiras do novo Estado Polaco non estaban definidas en 1916 mais estaba claro que funcionaría como un Estado fantoche do Imperio Alemán. A proposta nunca gañou moito apoio en Alemaña e o obxectivo real era ter un exército de soldados polacos que loitaran por as Potencias Centrais.
Rexentes do Reino (1916-1918)
esquerda|miniatura|O "Consello de Rexencia Polaco" en Varsovia: (de esquerda a dereita): Ostrowski, arcebispo Kakowski, príncipe Lubomirski O Consello de Rexencia nunca logrou elixir un novo monarca e nunca adquiriu moita importancia xa que os seus movementos foron inhabilitados polo Gobernador Xeral Alemán, Hans Hartwig von Beseler; de feito tras o Tratado de Brest-Litovsk en febreiro de 1918, a administración militar do Ober-Ost volveu a obter o poder e autoridade pois a paz con Rusia eliminaba un motivo principal dos alemáns para crear un estado fantoche en Polonia, debilitando o proxecto do "Reino Polaco". Porén o 11 de novembro de 1918, ó facerse efectivo o armisticio de Alemaña coa Tripla Entente, e tras estoupar a Revolución de Novembro en Alemaña, os soldados xermanos desmobilizáronse para volver ás súas casas e o impotente Consello de Rexencia cedeu todas as responsabilidades ós independentistas polacos dirixidos por Józef Połsudski. Sen o apoio popular polaco e sen sostemento das tropas alemás, a Rexencia de Polonia disolveuse oficialmente tres días máis trade, aínda que as súas tropas e aparato administrativo puideron en parte ser empregados como solución de emerxencia para dirixir os primeiros meses da Segunda República Polaca.
Charles Bendire
O maior Charles Emil Bendire, nado o 27 de abril de 1836 en Bad König, Gran Ducado de Hessen e do Rin, Confederación Xermánica, e finado o 4 de febreiro de 1897 nos Estados Unidos, foi un militar do Exército dos Estados Unidos de América e un notábel ornitólogo.
Primeiros anos
Karl abandonou a escola repentinamente e regresou á súa casa e, por consello dun amigo, el e o seu irmán Wilhelm Bender emigraron a Nova York en 1853. Ao chegaren, viron que o Novo Mundo non cumpría coas súas expectativas. Wilhelm Bender pronto navegou cara á súa casa, pero desapareceu ao caer ao mar pola borda do barco.
Carreira militar
Despois da partida do seu irmán, Bender alistouse no Exército dos Estados Unidos á idade de dezaoito anos o 10 de xuño de 1854, cambiando o seu nome a Charles Bendire, abandonando o seu segundo nome por completo (aínda que Bendire máis tarde volvería a usar a inicial do seu segundo nome na correspondencia e en notas públicas, o seu nome legal oficial non contiña o segundo nome.
Bendire serviu durante cinco anos como soldado e, posteriormente, como cabo na Compañía D, dos Primeiros Dragóns. Despois de terminar o seu período de servizo, Bendire deixou o exército durante un ano, pero volveu a alistarse o 8 de xuño de 1860, sendo destinado á 4ª compañía de Cabalaría, onde foi sucesivamente administrador privado, sarxento e sarxento 1º, até que foi ascendido a 2º tenente da 2ª compañía de Infantaría o 18 de maio de 1864. Trasladouse ao 1º rexemento de Cabalaría o 9 de setembro de 1864 e, finalmente, foi ascendido a tenente (por "servizos meritorios" na batalla da estación de Trevilian durante a Guerra civil estadounidense), e despois a capitán, e logo a comandante (maior). Retirouse do exército o 24 de abril de 1886, por discapacidade contraída para o cumprimento do deber.
Ornitoloxía
Inicialmente enviou cartas que conteñan as súas observacións ornitolóxicas a naturalistas estadounidenses como Joel A. Allen, Thomas M. Brewer, Elliott Coues e Robert Ridgway, que as publicarían en revistas científicas como o Bulletin of the Nuttall Ornithological Club e The American Naturalist. Porén, en 1877, comezou a publicar artigos baixo o seu propio nome.
A colección privada de 8 000 ovos de Bendire formou a base da colección de ovos na Smithsonian Institution, entón coñecida como U.S. National Museum, en Washington, D.C. Fixo novos descubrimentos sobre os hábitos de migración de varias aves e descubriu varias especies novas, entre elas Toxostoma bendirei.
En 1872, mentres patrullaba no centro de Arizona, comunicouse que Bendire arrebatou un ovo da rapaz Buteo albonotatus dun niño para a súa colección mentres estaba baixo o fogo dun explorador apache e asegurouno na súa boca até que puido regresar ao campamento. Díxose que rompeu un dente da súa boca a intentar extraer o ovo, debido ao seu gran tamaño.
Tamén publicou unha descrición temperá do Lost River sucker, hoxe coñecido como Deltistes luxatus, na revista Forest and Stream, mentres estaba destinado en Fort Klamath no centro-sur de Oregón. Neste artigo subministra descricións dos peixes reprodutores e dos indios modoc que capturaban estes peixes nun importante caladoiro de pesca ao longo do río Perdido (California).
Morte
Bendire faleceu a causa da enfermidade de Bright á idade de 60 anos.
Abreviatura
A abreviatura Bendire emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Manuel de Dios
Manuel de Dios Martínez, nado o 14 de setembro de 1930 en San Xes (Paderne de Allariz) e finado o 12 de novembro de 2009 en Ourense, foi un poeta, compositor e musicólogo galego.
Traxectoria
Licenciado en filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela, traballou como profesor de música e literatura en varios institutos de bacharelato de Ourense. Na década dos sesenta entra en contacto con Carlos Casares, Xesús Ferro Couselo e Xulio Francisco Ogando.
De 1956 a 1964 e de 1969 a 1990 foi o director da Coral de Ruada, un conxunto vocálico ourensán. Tamén dirixiu a coral Vellos Amigos.
Pertencente ao Grupo Marcelo Macías, colaborou no Boletín Auriense, e axudou a Xaquín Lorenzo na recompilación do Cancioneiro da Baixa Limia.
Persoal
Era irmán do pintor Xosé Luís de Dios. En 1988 sufriu a perda das súas fillas Digna María e María de los Ángeles, falecidas nun accidente automobilístico na cidade de Ourense. Foi soterrado en San Paio de Albán.
Atlético Coruña Montañeros Club de Fútbol
O Atlético Coruña Montañeros Club de Fútbol é un club de fútbol galego da cidade da Coruña. Foi fundado en 1978 e chegou a competir na Segunda División B entre as tempadas 2009–10 e 2011–12. Compite na Primeira Autonómica de Galicia.
Historia
miniatura|dereita|280px|Partido entre o Montañeros CF e o [[Sociedad Deportiva Ciudad de Santiago|Cidade de Santiago.]] O Montañeros xorde no ano 1968 como unha asociación de “boy scouts” chamada Asociación Juvenil Montañeros del Sagrado Corazón vinculada ao colexio dos xesuítas da Coruña. A partir de 1973 comeza a práctica do fútbol, feito que levaría a que no ano 1978 se crease un club de fútbol federado chamado Club Montañeros del Sagrado Corazón que participa en categorías xuvenís. Nesta época xorde do club unha peña madridista.
En 1994, co club ao bordo da desapación, un grupo liderado por Fausto Vázquez faise coa dirección do club e faino rexurdir. A entidade cambia o seu nome polo de Montañeros Club de Fútbol e poténcianse os equipos de fútbol base. No ano 2003, tralo ascenso do equipo xuvenil á División de Honra, e co apoio do Banco Gallego, créase o equipo sénior. O club adoptará o nome de Montañeros Club de Fútbol Banco Gallego.
Pouco a pouco comezou a facerse notar nas divisións autonómicas galegas, e foi avanzando categorías ata chegar a ser profesional. Na tempada 2006/07 acadando o cuarto ascenso consecutivo chegando á Terceira División. Na súa primeira tempada na categoría o equipo conseguiu salvar a categoría quedando no oitavo posto. Na tempada 2008/09 o equipo rematou na segunda posición, posto que lle fixo disputar a promoción de ascenso. Aínda que non conseguiu ascender de categoría no terreo de xogo xa que perdeu contra o Hellín Deportivo, o descenso administrativo do Cidade de Santiago fíxolle ocupar a súa praza coma mellor galego clasificado. Por esta razón, o Montañeros debutou na tempada 2009-10 na Segunda División B, quedando 10º. Logo de tres anos na categoría de bronce, remata a tempada 2011-12 en 18º lugar e descende á Terceira División.
Porén, a falla de apoios económicos provocou que o equipo nunca chegase a competir de novo nesa categoría. O 1 de xuño de 2012, o Montañeros anuncia a disolución do seu equipo sénior e a súa vontade de centrarse no traballo coa canteira. En 2014 o club foi absorbido polo Atlético Coruña Club de Fútbol xunto co Sporting Universidade. En 2016 o club cambia o seu nome polo de Atlético Coruña Montañeros Club de Fútbol. A partir de 2016 volve contar con equipo sénior tras herdar a praza do Sporting Universidade.
Estadio
O Montañeros non conta con estadio en propiedade. Durante a etapa 2003-2012, o equipo sénior xogaba os seus partidos na Grela e, posteriormente, en Elviña, aínda que tamén chegou a disputar un partido en Riazor fronte ao Alavés despois de llo solicitar ao concello.
Belemnoideos
Dentro dos belemnoideos están incluídos as belemnitas propiamente ditas (que son os belemnoideos que pertencen á orde dos belemnítidos, Belemnitida), e tamén outros grupos como os aulacocéridos (orde dos Aulacocerida), fragmotéutidos (orde dos Phragmoteuthida) e diplobélidos (orde dos Diplobelida).
Etimoloxía
O nome "belemnoideos" vén do grego antigo βέλεμνον bélemnon, que significa "dardo, frecha" e do grego είδος, eídos, que significa "forma".
Rango fósil
Os belemnoideos eran moi numerosos durante os períodos xurásico e cretáceo, e os seus fósiles son abondosos nas rochas mariñas mesozoicas, a miúdo en compañía dos seus parentes as amonitas. Os belemnoideos extinguíronse a finais do cretáceo xunto coas ammonitas. A orixe dos belemnoideos está nos nautiloides Bactritida, que datan do período devoniano. Poden atoparse rostros de belemnoideos ben formados en rochas que datan desde o Mississippiense (ou carbonífero inferior) ata o cretáceo. Outros cefalópodos fósiles son os baculites, nautiloides e goniatites.
Anatomía
Os belemnoideos máis comúns, como as belemnitas, posúen un fragmocono central feito de aragonita, que ten unha flotabilidade negativa. Na parte posterior do animal hai un pesado rostro (rostrum) de calcita, cuxa principal función parece que era equilibrar a parte frontal (da cabeza) do organismo; isto sitúa o centro de masas por debaixo do centro de flotación, incrementando a estabilidade do organismo nadador. Este rostro supón entre un terzo e un quinto da lonxitude total do animal, incluíndo os brazos. Noutros belemnoideos, como os fragmotéutidos, o rostro está moi reducido ou ausente.
Igual que as modernas luras, os brazos dos belemnoideos levaban unha serie de pequenos ganchos para agarrar as presas. Os belemnoideos eran eficientes carnívoros que capturaban pequenos peixes e outros animais mariños cos seus brazos e despois comíanos utilizando os seus peteiros córneos. Á súa vez, estes animais parece que formaban parte da dieta de réptiles mariños como os ictiosauros, en cuxos estómagos fosilizados se atopan con frecuencia ganchos fosfáticos procedentes dos brazos de cefalópodos.