cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Harry Potter e o preso de Azkaban
Sinopse
Black consegue entrar no castelo dúas veces, pero é incapaz de chegar ata Harry. Entrementres, Fred e George Weasley danlle a Harry o Mapa do Tunante. Ron descobre que Scabbers, a súa rata, desaparecera e pensa que o gato de Hermione Crookshanks o comera. Máis adiante, Hermione dá con Scabbers na choupana de Hagrid. Cando os tres están de volta, Ron é atacado por un can negro e arrastrado ata unha pasaxe debaixo do Salgueiro Zoscón. Harry e Hermione reciben un forte golpe do Salgueiro Zoscón antes de poderen entrar na pasaxe.
Harry e Hermione seguen os sons dos berros de Ron e van dar a unha vella casa de madeira coñecida como a Choupana Chiona. Tamén descobren que o can é Sirius Black, que é un animeigo. Cando Harry intenta atacar a Black aparece Lupin. Hermione fala con Lupin sobre os hábitos que observou durante as clases con el. Di que imaxinara que o profesor Lupin era un lobishome despois de facer un traballo para o profesor Snape; Lupin acaba por admitilo. Tamén explica que el, Black, Pettigrew e James Potter, eran grandes amigos e crearan o Mapa do Tunante. Para que Lupin levase mellor as transformacións, os seus amigos convertéronse en animeigos, meigos que poden adoptar forma animal ao seu parecer. Os Tunantes seguiron sendo amigos unha vez medraron, pero cando souberon que Voldemort ía tras os Potter, Black fíxose o seu gardián. Porén, Black revela que cambiara en segredo esta obriga con Pettigrew para servir de atracción. Black sentenza que Pettigrew é un traidor e que el non o matara, senón que se transformara en Scabbers. Snape aparece e ameaza a Lupin e Black coa súa variña. Non obstante, Harry, Hermione e Ron atacan a Snape, que permite a Lupin e Black colleren a Scabbers e devolvelo á forma de Pettigrew.
Pettigrew admite a historia, pero Harry detén a Black e Lupin antes de que o maten. Deste modo, Harry persuádeos para que o leven a Hogwarts e así limpar o nome de Sirius. Porén, na súa volta ao castelo, aparece a lúa nova e Lupin transfórmase en lobishome. Pettigrew volve á súa forma de rata e escapa mentres Lupin perde o control ao se converter en lobo. Lupin deixa inconsciente a Black e está a piques de atacar a Harry cando escoita un chío estraño que o alerta e afasta de Harry. Harry atopa a Sirius inconsciente tirado ao carón dun estanque, onde os Dementores case o matan. Ambos son salvados no último momento por unha figura que emprega o Esconxuro Patronus; finalmente, Harry desmáiase.
Desenvolvemento
Dos primeiros tres libros da serie, o preso de Azkaban foi o que menos tempo levou escribir: Harry Potter e a pedra filosofal tardou cinco anos en ser completado e Harry Potter e a Cámara dos Segredos necesitou dous anos, mentres que Harry Potter o preso de Azkaban foi escrito nun só ano. Para Rowling, o aspecto favotiro desta novela é a introdución de Remus Lupin como novo personaxe. Segundo a propia Rowling: o preso de Azkaban foi "a mellor experiencia escribindo que tiven en toda a vida... Atopábame moi cómoda escribindo o terceiro tomo. As preocupacións financeiras inmediatas esvaecéranse e a atención mediática aínda non era excesiva".
Filme
A versión cinematográfica de Harry Potter e o preso de Azkaban estreouse en 2004. Steve Kloves encargouse de escribir o guión, mentres que Alfonso Cuarón foi o director. A película acadou o primeiro posto na súa estrea e mantivo a posición por dúas semanas. O preso de Azkaban obtivo unha recadación total de 795,6 millóns de dólares estadounidenses en todo o mundo, converténdose no segundo filme con maiores beneficios do ano 2004, detrás de Shrek 2; pola contra, é o filme da serie Harry Potter con menor recadación nas salas.
Ceboliño, Ourense
Este artigo trata sobre a parroquia ourensá; para a hortaliza véxase o artigo ceboliño.
Bo Xesús de Ceboliño é unha parroquia que se localiza ao sur do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 199 habitantes (89 homes e 110 mulleres).
Breixiña, Breixa, Silleda
Breixiña é un lugar da parroquia de Breixa no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 37 habitantes, 21 homes e 16 mulleres. Isto supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2000.
9 (filme)
9 é un filme de animación estadounidense dirixido por Shane Acker e producido por Tim Burton que foi estreado no 2009.
Sinopse
Aventura postapocalíptica protagonizada por nove bonecos de farrapo que deberán enfrontarse a unhas máquinas xigantes se queren preservar o futuro da civilización. A historia transcorre nun futuro moi próximo. O invento coñecido como a Gran Máquina, activa e proporciona enerxía ás máquinas que se ergueron contra a raza humana, acabando coa poboación. O mundo pronto ficará en ruínas, pero un grupo de pequenos seres intentan salvar o pouco que queda da civilización. Está composto por nove criaturas ás que un científico infundiu vida pouco antes da catástrofe. Entre o grupo, Número 9 (voz de Elijah Wood) demostra ter madeira de líder e cualidades que quizais lles axuden a sobrevivir e mesmo a prosperar.
Seewoosagur Ramgoolam
Seewoosagur Ramgoolam  (hindi: सर शिवसागर रामगुलाम e tamén coñecido como Chacha Ramgoolam), nado en Belle Rive o 18 de setembro de 1900 e finado en Port Louis o 15 de decembro de 1985, foi un político, estadista e filántropo mauriciano. Un dos principais dirixentes do movemento pola independencia do seu país, serviu como o seu primeiro ministro en xefe e  primeiro ministro de Mauricio, así como o seu gobernador xeral. Foi tamén presidente da Organización da Unidade Africana de 1976 a 1977. Como líder do Partido Laborista, Ramgoolam loitou polos dereitos dos traballadores e conduciu a Mauricio cara á indepencia en 1968.
Traxectoria
Naceu nunha pequena localidade da  provincia de Flacq. Seu pai, Moheeth Ramgoolam, membro da comunidade kurmi, era un traballador inmigrante indio de Bihar que chegara a Mauricio en 1896 con 18 anos a bordo do barco The Hindoostan como servo por contrato, máis tarde converteuse en sirdar (supervisor) nunha plantación de azucre. Ao casar con Basmati Ramchurn en 1898 trasladouse a outra plantación, xa en Belle River. Basmati era viúva con dous fillos Nuckchadee Heeramun e Ramlall Ramchurn.
Ramgoolam estudou hindi, cultura india e filosofía nunha baitka, escola nocturna da comunidade india. Con sete anos perdeu a seu pai. Logo pasou a unha escola católica próxima e alí aprendeu historia, xeografía, inglés e francés, e despois entrou nunha escola pública. Con doce anos sufriu un grave accidente que lle custou o seu ollo esquerdo. Continuou os seus estudos en Curepipe vivindo cun seu tío. miniatura|Moeda co retrato de Ramgoolam
Tras rematar o ensino secundario, traballou durante tres meses na administración. Nesa época morreu súa nai e coa axuda financeira dun irmán marchou a estudar medicina no University College de Londres en 1921 e no Reino Unido permaneceu ata 1935. Tras a súa volta a Mauricio, Ramgoolam que inicialmente fora un fervente admirador da administración británica e do seu imperio, comezou a clamar no xornal por el fundado, Advance, por un movemento popular que lograse a igualdade de trato, consideración, educación e  posibilidades de todos os mauricianos. Entrou no Partido Laborista, foi concelleiro en Port Louis en 1940 para logo formar parte do Consello Lexislativo en 1948 da Asemblea Lexislativa. En 1958, converteuse no líder do Partido Laborista, sucedendo a Emmanuel Anquetil. Serviu como ministro en xefe de 1961 a 1968 e durante esa etapa a raíña ordenouno cabaleiro do imperio británico o 12 de xuño de 1965
Ramgoolam foi un fervoroso admirador de Mahatma Gandhi e traballou para garantir unha independencia pacífica, e unha vez lograda, o 12 de arzo de 1968, permaneceu como primeiro ministro, dirixindo unha serie de gobernos de coalición ata 1982. Nas eleccións xerais dese ano, perdeu fronte á coalición liderada polo Movemento Militante Mauriciano (MMM); Ramgoolam nin sequera mantivo o seu asento na cámara e Anerood Jugnauth pasou a ser o novo primeiro ministro. Ao ano seguinte houbo unha escisión no seo do MMM e convocáronse novas eleccións. Ramgoolam e o Partido Laborista apoiaron a Jugnauth e o seu novo partido, o Movemento Militante Socialista, gañador das eleccións, o que lle permitiu a Ramgoolam ser o novo gobernador xeral, ocupando o cargo ata a súa morte en 1985.
Locucións galegas sobre o cabalo
miniatura|250px|Ter forza coma un cabalo
Flavio Sosípater Carisio
Flavio Sosípater Carisio foi un gramático romano do século IV da ilustre familia Flavia, que foi prefecto de Roma.
Traxectoria
Nacido probabelmente en África estableceuse en Constantinopla para relevar a Euantio, comendador de Terencio. A súa Ars Grammatica en cinco volumes chegounos dispersa en obras posteriores. Nela reúnense pasaxes de escritores e gramáticos anteriores como Remmio Palaemón, Xulio Romano ou Cominiano.
Sebastian Bieniek
Sebastian Bieniek, nado en Czarnowasy, Polonia o 24 de abril de 1975 e finado o 9 de febreiro de 2022, foi un guionista, produtor, pintor, actor e director de cine alemán.
Traxectoria
Sebastian Bieniek migrou a Alemaña xunto da súa familia aos 13 anos. Estudou fotografía en HbK Braunschweig, seguido dun mestrade en UdK en Berlín, onde filmou os seus primeiros vídeos. Posteriormente traballou no exterior e recibiu unha bolsa de traballo en Rennes, onde completou varias obras. Comezou os seus estudos na Academia Alemá de Cine e Televisión en 2002. Die Spieler foi a súa ópera prima.
A Eirexa, Mazaira, Castro Caldelas
A Eirexa é un lugar da parroquia de Mazaira no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 12 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Movemento rastafari
miniatura|Rasta O movemento rastafari é un movemento socio-cultural que considera ao emperador de Etiopía Haile Selassie I, antes chamado o Príncipe Nivel Tafari (en amhárico), a encarnación de Cristo no seu carácter de Deus como Rei, a Marcus Garvey como a encarnación de Cristo no seu carácter de Deus como Profeta, e ao príncipe Emmanuel Charles Edwards como a reencarnación de Cristo no seu carácter de Deus como Sumo Sacerdote, conformando desta forma unha Santa Trindade. Outro alicerce fundamental é a lectura do sacro libro da tradición etíope, titulado Kebra Nagast, e a reivindicación do panafricanismo (a reivindicación de unidade dos descendentes de africanos oprimidos durante a historia recente).
Xurdiu nos comezos dos anos 30 en Xamaica a partir de profecías bíblicas que atribuíron a divindade a Selassie, o desexo dos descendentes de escravos negros de volver a África, das aspiracións sociais e culturais da comunidade negra e dos ensinos do organizador nacido en Xamaica Marcus Mosiah Garvey que clamaba: "Africa para os africanos e Europa para os europeos". A visión social e cultural de Garvey inspirou aos fundadores do movemento, que o consideraron como un profeta.
O rastafarismo xurdiu entre a poboación negra de clase traballadora en Xamaica, e permanece en defensa da Supremacía Negra, que se interpreta como a supremacía do ben sobre o mal. A cor negra representa ao ben, e en ningunha forma ten que ver coa cor de pel dos homes. Hoxe en día o movemento estendeuse ao longo de gran parte do mundo e ten seguidores provenientes de distintas culturas, linguas e nacións. Son erroneamente coñecidos pola súa devoción á música de reggae cando en realidade non forma parte da Orde Cerimonial Rastafari.
Satyendra Nath Bose
Satyendra Nath Bose (en bengalí: সত্যেন্দ্রনাথ বসু, Satyendranāth Basu), nado en Calcuta o 1 de xaneiro de 1894 e finado na mesma cidade o 4 de febreiro de 1974, foi un físico indio especializado en física matemática. É coñecido polo seu traballo en mecánica cuántica nos anos 1920, provendo as bases para a estatística de Bose-Einstein e a teoría do condensado de Bose-Einstein. O bosón (unha das partículas elementais) é chamado así na súa honra. Foi premiado co segundo recoñecemento civil máis alto da India, o Padma Vibhushan, en 1954.
Traxectoria
Foi o maior de sete irmáns. Seu pai, Surendranath Bose, traballou no Departamento de Enxeñaría dos Ferrocarrís do Leste da India.
Bose asistiu á escola secundaria hindú en Calcuta e logo á Facultade da Presidencia, tamén en Calcuta, obtendo sempre as máis altas cualificacións. De 1916 a 1921 foi profesor no departamento de física da Universidade de Calcuta. En 1921 pasou a formar parte do departamento de física da nova Universidade de Dacca (agora chamada Universidade de Dhaka), novamente como profesor, até 1945. Logo volveu a Calcuta e deu clases na Universidade de Calcuta até 1956, data na que se retirou da docencia e foi nomeado profesor emérito.
O seu maior logro científico obtívoo cando lle enviou un manuscrito a Albert Einstein para que este o revisase e traducise. Einstein quedou marabillado co traballo e recomendouno para a súa publicación. O manuscrito foi a semente do que despois se coñeceu como o condensado de Bose-Einstein.
Club Voleibol Córdoba
miniatura|dereita|200px|O Cajasur no [[2005.]] O Club Voleibol Córdoba é un equipo de voleibol da cidade de Córdoba (España) fundado en setembro de 1997. Na tempada 2003-04 conseguiu o ascenso á máxima categoría do voleibol feminino español, a Superliga feminina. Compite patrocinado por Cajasur. Tras dúas tempadas na máxima categoría, o equipo descendeu á segunda categoría, a Superliga 2, en marzo do 2006, xunto a outro representante andaluz, o Universidad de Granada.
Coitelo
miniatura|275px|dereita|Coitelo de cociñeiro. O coitelo é unha ferramenta usada para cortar materiais. Consta dunha folla, normalmente metálica, e frecuentemente acabada en punta, cun ou dous lados afiados, e dun mango. Empregouse como utensilio de cociña e como arma desde a Idade de Pedra.
Os primeiros coitelos foron de pedra, os posteriores avances en metalurxia foron dando lugar a coitelos de bronce, ferro e finalmente aceiro. Xunto co garfo e a culler, forma parte dos utensilios utilizados para comer en occidente desde hai moito tempo.
Actualmente úsanse sobre todo na cociña, e a súa importancia como arma vai decaendo. miniatura|275px|Coitelo de todo uso.
Uso na cociña
Na cociña empréganse diversos tipos de coitelos para distintas funcións:
A forma da folla ven determinada polo uso ao que se dedique. Para carne, pan, desosar, peixe ... miniatura|100px|Navalla.
Coitelo do pan
miniatura|Coitelo do pan. O coitelo do pan trátase dun coitelo empregado para cortar o pan e que posúe certas características especiais, a principal é o seu fío en serra de grandes dentes que permite desgarrar as fibras do pan doadamente. Non ten unha posición fixa na mesa e xeralmente atópase preto da fonte de pan. É un coitelo de grandes dimensións que pode chegar a medir uns 30 cm de lonxitude.
Aparece na mesa dos comensais para que estes curten o pan, considérase de todos os xeitos unha ferramenta informal de comidas de moita xente, familiares, ou mesmo almorzos nas que cada persoa cúrtase a súa propia rebanda co grosor que desexe. Nas comidas formais o pan adoita cortarse coa man ou na súa falta sérvese en rebandas xa cortadas previamente. Emprégase este coitelo tamén frecuentemente na cociña para elaborar rebandas de pan coas que facer: tostas, torradas, torrijas, sándwichs etc. ou cortar a empanada en anacos.
Coitelo de mesa
300px|miniatura|Coitelo de mesa sobre un [[prato (utensilio)|prato]] O coitelo de mesa trátase dun coitelo empregado xeralmente para cortar alimentos na mesa. Existen formas diferentes segundo o que vaia cortar e adoitan ser de igual lonxitude cá culler e mailo garfo. Os fíos adoitan ser dentados ou perlados debido á maior retención destes fronte aos fíos lisos, xa que o seu uso mantenos en constante rozamento contra os pratos de louza e isto provoca unha perdida de fío a curto prazo. Adoitan estar elaborados en aceiro inoxidable aínda que na antigüidade empregábase o aceiro ao carbono.
Existen algunhas regras acerca da colocación do coitelo na mesa con respecto a outros elementos do xogo de cubertos. A posición pódese fixar coas seguintes consideracións:
Coitelo de peixe
300px|miniatura|Parte dun [[xogo de cubertos do século XIX na que se pode ver na súa parte superior un coitelo de peixe.]] O coitelo de peixe forma parte do xogo de cubertos básico dunha mesa occidental, denomínase coitelo mais debido á súa ausencia de fío e á súa forma, en realidade é unha especie de paleta (por esta razón denomínase ás veces tamén paleta de peixe). Emprégase xeralmente durante a comida para axudar ao comensal a separar as espiñas e diferentes partes do peixe (en ningún caso se emprega para cortar).
Na mesa atoparase sempre colocado á dereita do prato (xunto cos outros coitelos), se houbese cullers neste caso poríase na parte interior do grupo da dereita, ficando as culleres no exterior (regra: de fóra para dentro).
Coitelo de untar
Este tipo de cuberto adoita colocarse xunto á fonte que proporciona o alimento para untar: manteiga, paté, caviar etc. adoita estar colocado sobre algún prato ou pano de mesa adxacente á fonte, nunca debe repousar sobre o mantel da mesa, xa que é un coitelo propenso a manchar debido ao seu uso.
Coitelo de carne
O coitelo de carne é un coitelo que se pon na mesa como parte do xogo de cubertos específico para cortar carnes. Considérase un coitelo bastante máis afiado có coitelo de mesa habitual. Ten por regra xeral unha punta afiada e nalgunhas ocasións a súa parte afiada ten dentes de serra (coitelo de filete).
Na idade media o coitelo da carne non existía no xogo de cubertos xa que se consideraba que cada comensal levaba consigo en todo momento un coitelo de seu no cinto, e durante a comida era posto na mesa. Só se colocaba a culler para as sopa ou cocidos. Non foi até o século XVII no que se consideraba un xesto de cortesía do anfitrión ofrecer un coitelo aos invitados.
Coitelo de queixo
miniatura|60px|Coitelo para queixos brandos. O coitelo de queixo é un instrumento empregado na mesa para cortar rebandas ou anaquiños de queixo. Existen diversos tipos de coitelos de queixo, todos eles dependen do tipo de queixo que se desexe cortar. Por regra xeral, depende da textura do queixo:
Nalgúns casos existen rebandadores específicos para certos queixos, coma os do norte de Europa (Países Baixos, Alemaña, Dinamarca,...). Algúns queixos de textura dura como o parmesano non se curtan e procúranse servir "astillados", por esta razón os coitelos destes queixos son case como punzóns que buscan unha veta pola que abrir unha rebanda.
Rod Stewart
Roderick David Stewart, nado o 10 de xaneiro de 1945 en Londres, é un cantante, compositor e músico británico. Foi membro de The Jeff Beck Group e de The Faces antes de iniciar a súa carreira en solitario.
Rod Stewart ten vendidos máis de 100 millóns de discos, o que o sitúa coma un dos artistas musicais con máis vendas en todo o mundo.
Listaxe de bandas
Durante a súa carreira Rod Stewart foi membro de varios grupos incluídos:
O Castro de Breixa, Breixa, Silleda
O Castro de Breixa é un lugar da parroquia de Breixa no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 33 habitantes, 13 homes e 20 mulleres. Isto supón unha perda de habitantes en releción ao ano 2000.
Submarine (filme de 2010)
Submarine é un filme de comedia de 2010 escrito e ditixido por Richard Ayoade e protagonizado por Craig Roberts, Yasmin Paige, Noah Taylor, Paddy Considine e Sally Hawkins. É unha adaptación da novela de 2008 Submarine de Joe Dunthorne, e trátase dunha coprodución internacional entre o Reino Unido e os Estados Unidos. Submarine é o primeiro filme como director de Ayoade.
Espectrómetro
miniatura|Espectrómetro.|260x260px O espectrómetro, espectrofotómetro ou espectrógrafo, é un aparello capaz de analizar o espectro de frecuencias característico dun movemento ondulatorio. Aplícase a diferentes instrumentos que operan sobre un amplo campo de lonxitudes de onda.
Espectroscopio
miniatura|252x252px|Uso do espectrómetro. miniatura|295x295px|Espectrómetro. Un espectrómetro óptico, ou espectroscopio, é un instrumento que serve para medir as propiedades da luz nunha determinada porción do espectro electromagnético. A variable que se mide xeralmente é a intensidade luminosa, pero pódese medir tamén, por exemplo, o estado de polarización electromagnética. A variable independente adoita ser a lonxitude de onda da luz, xeralmente expresada en submúltiplos do metro, aínda que algunhas veces poida ser expresada en calquera unidade directamente proporcional á enerxía do fotón, como a frecuencia ou o electronvolt que manteñen unha relación inversa coa lonxitude de onda. Utilízanse espectrómetros en espectroscopia para producir liñas espectrales e medir as súas lonxitudes de onda e intensidades.
En xeral, debido ás diferentes técnicas necesarias para medir distintas porcións do espectro, un instrumento concreto só operará sobre unha pequena porción deste campo total. O analizador de espectro é un dispositivo electrónico moi parecido por embaixo das frecuencias ópticas (é dicir, microondas e radiofrecuencia).
Esta ferramenta pode ser usada para ver os espectros de emisión xerados polos elementos ao absorber ou emitir fotóns enerxéticos. Das frecuencias de onda, un moi pequeno prisma é visible ao ollo humano, entre os raios ultravioleta e os infravermellos; o espectrómetro dá unha visión máis clara destes.
Cabe resaltar que cada elemento ten un espectro particular, e que dependendo da súa estrutura química algúns reaccionan máis rápido que outros, polo que algúns espectros de emisión non requiren unha descarga enerxética moi grande, mentres que outros unha maior. En 1920, por exemplo o científico Niels Bohr escribiu os seus postulados con base na descarga enerxética que lle deu a un átomo de hidróxeno, dando a idea para que un espectrómetro fose construído.
Gulag
280px|miniatura|O Gulag (1923-1961); referencia: fundación «Memorial») O Gulag ou GULAG (en ruso Главное управление исправительно-трудовых лагерей и колоний, ГУЛАГ; Glávnoie upravlenie ispravítelno-trudovyj lageréi i koloniy),, Dirección Xeral de Campos de Traballo) era a rama do NKVD que dirixía o sistema penal de campos de traballos forzados e moitas outras funcións de policía na Unión Soviética.
A pesar de que este sistema albergaba tamén a criminais de todo tipo, o GULAG é coñecido principalmente tamén por acoller a prisioneiros que poderían selo por cuestións políticas (antigos ministros, sacerdotes, cidadáns deportados...) e como un mecanismo de represión á suposta oposición ao Estado Comunista. Non obstante, ao non existir unha categoría específica de presos "políticos", estes tiñan que soportar unha dobre presión tanto por parte dos carceleiros coma dos delincuentes comúns.
Literalmente, «GULAG» é un acrónimo para denominar á Dirección Xeral de Campos de Traballo, pero co tempo, e segundo a escritora Anne Applebaum no seu libro Gulag: A history:
Inda que a encarcelación de millóns de individuos foi reportada por fontes contemporáneas, o nome de Gulag fíxose coñecido en Occidente unicamente trala publicación en 1973 de Архипелаг ГУЛАГ, de Alexander Solzhenitsin, que comparou os dispersos campos cunha serie de illas e lagos.
Termoloxía
Algúns autores refírense a todas as prisións e campos de concentración da historia soviética (1917–1991) coma Gulags. O termo tense utilizado en contextos non relacionados coa Unión Soviética, en expresións coma O Gulag de Corea do Norte ou mesmo O Gulag privado de Estados Unidos. Porén, o acrónimo ruso, nunca en plural, non describe un campo particular, senón a institución gobernamental do sistema de campos.
O termo «campo de traballo correctivo» foi suxerido para uso oficial polo politburó do Partido Comunista da Unión Soviética o 27 de xullo de 1929, en substitución do termo «campo de concentración».
O termo coloquial para un preso do GULAG era zeká, zek. En ruso, «preso», «encarcelado», é заключённый, zaklyuchonny, normalmente abreviado a 'з/к' en escritos, pronunciado 'зэкá' (zeká), e gradualmente transformado en 'зэк' e 'зек'. A palabra aínda se emprega na fala coloquial, irrelevante para os campos de traballo. En principio 'з/к' foi un acrónimo para заключенный каналостроитель, zaklyuchonny kanalostroítel ('preso construtor de canais'), denominación dada aos membros da man de obra que construía o Canal Volga-Don. Máis tarde o termo foi reescrito para significar unicamente zaklyuchonny.
Estatua ecuestre de Marco Aurelio
miniatura|220px|Estatua orixinal no Museo Capitolino A estatua ecuestre de Marco Aurelio é unha estatua que representa o emperador romano romano Marco Aurelio a cabalo. Está realizada en bronce dourado e ten uns 4 metros de altura. Está datada no 176, e foi colocada na Praza de San Xoán de Letrán, a carón do palacio onde nacera o futuro emperador. En 1538, a petición de Miguel Anxo, o papa Paulo III accede a trasladala á Praza de Campidoglio, onde permanece. Hoxe mantense alí unha copia, estando a estatua orixinal no Palacio dos Conservadores.
Recimil
O topónimo Recimil pode referirse a:
Estatua ecuestre de Marco Aurelio
Descrición
Aínda que é unha estatua de tipoloxía ecuestre, que ten unha función propagandística e de exaltación do poder imperial. A estatua presenta semellanzas coas estatuas de Augusto. O tema central segue a ser o poder e a grandeza,  co emperador agrandado respecto do seu tamaño real e estendendo o brazo, nun xesto moi característico dos retratos de Augusto. A diferenza deste, non leva nin armadura nin armas e ergue a man nun xesto de saúdo ou para outros autores de clemencia perante un hipotético inimigo morto aos seus pés, que xa non existe. Trátase de que sexa recordado coma un cabaleiro vitorioso.
Esta pose denomínase adventus imperatoris que representa unha entrada triunfal en Roma dun xeneral vitorioso, estando reservada a cónsules, pretores ou emperadores que volven vitoriosos e que son festexados mediante o desfile. Porén, ao non levar armadura, aparenta máis unha persoa pacífica, como el se vía a si mesmo, que coma un gran guerreiro. Así, a figura humanízase e preséntase máis como un pacificador que coma un conquistador.
O emperador monta sen estribo, porque por entón aínda non se introducira no mundo occidental.
Historia
miniatura|Parte superior da estatua orixinal en bronce dourado, despois da restauración (Museo Capitolino). Aínda que hai constatación da existencia doutras estatuas imperiais ecuestres, esta é a única estatua ecuestre de época clásica que chega aos nosos tempos polo costume de fundilas para facer moedas ou outro tipo de estatuas. Isto foi particularmente relevante durante a época imperial tardía cando se legaliza o cristianismo, e durante os primeiros anos da Idade Media, na que se consideraban símbolos pagáns. Esta foi, practicamente, a única que se salvou porque, erroneamente, críase que representaba a Constantino I, o Grande.
Realizada en 176, hai varias hipóteses sobre a súa localización orixinal. Algúns afirman que se colocara no Foro Romano, outros que en Piazza Colonna, onde estaban o templo dinástico que rodeaba a columna Antonina. O que se sabe certamente é que no século VIII a estatua foi trasladada a Praza de San Xoán de Letrán, a carón do palacio onde nacera o futuro emperador. De novo, volve moverse en 1538 cando o papa Paulo III decide trasladala á Praza de Campidoglio (ou Praza do Capitolio) encargando a Miguel Anxo, que se opuxera inicialmente ao traslado, a remodelación da praza. Alí a coloca no centro, como punto de referencia, sobre un pequeno montículo, cun pavimento decorado cunha estrela de doce puntas que lembra as doce figuras do zodíaco.
Tamén existe outra réplica no campus da Universidade Brown nos Estados Unidos desde 1908.
Modelos e influencias
A estatua ecuestre, na que a figura humana se realza e domina sobre a besta, é un motivo temático moi recorrente en varias culturas. Do século VI a.C., consérvase o fragmento titulado o Cabaleiro Rampín, que representa un home a cabalo. Mais será na arte romana cando se consolida como vehículo de enaltecemento do poder. De todas as estatuas ecuestres tan só permanece a de Marco Aurelio, que servirá de modelo de inspiración, durante o Renacemento, a Donatello para crear o seu Gattamelata ou a Verrocchio para o seu Colleone. .
Club Voleibol Cuesta Piedra
O Club Voleibol Cuesta Piedra é un equipo de voleibol da cidade de Santa Cruz de Tenerife (España) fundado en 1986. O seu primeiro equipo participa baixo o nome de C.Piedra Santa Cruz na Superliga, a máxima categoría do voleibol feminino español.
Historia
O club naceu arredor das Escolas Municipais de Santa Cruz de Tenerife. En 1989, o seu primeiro equipo conseguiu por primeira vez o ascenso á División de Honra feminina. En 1995 viuse obrigado a retirarse a categorías inferiores por problemas económicos. En 1998 ascendeu á Liga FEV, e no 2008 á Superliga 2. Os problemas económicos, neste caso doutros equipos, permitíronlle acadar a máxima categoría no 2009 e evitar novamente o descenso para a tempada 2010-11.
No seu primeiro ano na Superliga participou baixo o nome de Trayssesa Santa Cruz, e nesta nova tempada o club participará baixo o patrocinio da cidade de Santa Cruz de Tenerife.
Baroque pop
O baroque pop acadou o seu maior grao de éxito na segunda metade dos anos 60, con varios grupos e artistas destacados que se dedicaron a cultivar o xénero; entre eses entán The Beach Boys, The Moody Blues, The Beatles, Left Banke, The Rolling Stones, Love e Procol Harum entre outros. A popularidade do baroque pop caeu nos anos 70, en parte debido ao punk rock, a música disco e o hard rock ocuparon o seu espazo. Porén, o xénero seguiuse producindo e exerceu un grao de influencia noutros estilos, como no chamber pop dos anos 90, que contiña producións ornamentais e influencias clásicas. Por outra banda, dende a década de 1990, o baroque pop viu un rexurdimento; varios artistas destacados, como Belle and Sebastian, Regina Spektor e The Divine Comedy ioncorporaron elementos do xénero ao seu traballo.
Laberinto de pasiones
Laberinto de pasiones é unha película de 1982 escrita e dirixida polo director de cine español Pedro Almodóvar.
Neste segundo traballo que dirixiu Almodóvar, este segue o seu estilo irreverente, utilizando desta vez o universo underground da época tamén nas escenas musicais. Trátase dunha comedia onde o propio Almodóvar fai unha actuación.
Xoga
O termo xoga pódese referir a:
Monopolio puro
O monopolio puro (do grego, mono=único e polio=vendedor) é unha estrutura de mercado caracterizada pola presenza dunha única empresa, que produce un ben homoxéneo e que se comporta non paramétricamente en prezos, e pola existencia de barreiras de entrada e saída no mercado. En xeral está probado, nos modelos Microeconómicos que o estudan, que, cando o Monopolio non pode realizar discriminación entre os seus compradores (é dicir, cando non pode poñer prezos distintos para cada consumidor en función das posibilidades deste), senón que pon o mesmo prezo para todos os posibles compradores, neste caso, o prezo de equilibrio no mercado e a cantidade producida dese ben, que se determinan a partir de onde se cruzan a curva de custo marxinal (que depende da función de produción da empresa monopolística) e a curva de ingreso marxinal (que depende da demanda do ben producido pola empresa, demanda que depende dos compradores dese ben), son tales que, xeralmente, cumpren isto:
Cudeiro, Ourense
miniatura|Mapa da parte da parroquia comprendida entre o propio lugar de [[Cudeiro, Cudeiro, Ourense|Cudeiro e Oira (1663).]] San Pedro de Cudeiro é unha parroquia que se localiza ao nordés do concello de Ourense. Segundo o padrón municipal en 2014 tiña 976 habitantes (445 homes e 531 mulleres). Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo.
A Ponte de Roca, Roca, Guitiriz
A Ponte de Roca é un lugar da parroquia de Roca no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Molécula de sinalización
As moléculas de sinalización son moléculas implicadas na transmisión de información entre as distintas células dos organismos multicelulares, ou entre distintos organismos multicelulares ou unicelulares da mesma ou distinta especie. Entre estas moléculas están: hormonas, neurotransmisores, citocinas, feromonas, N-acil homoserina lactonas, os xasmonatos das plantas etc, algúns dos cales funcionan como autoindutores.
Moléculas de sinalización celular en organismos multicelulares
Nun organismo multicelular a sinalización entre células ten lugar por medio da liberación de moléculas no espazo extracelular (que pode ser unha sinalización parácrina a distancias curtas ou endócrina a longa distancia) ou ben por contacto directo, o que se denomina sinalización xustácrina. A sinalización autócrina é un caso especial de sinalización parácrina na que a célula secretora ten a capacidade de responder á unha molécula de sinalización propia segregada. A sinalización sináptica é un caso especial de sinalización parácrina (nas sinapses químicas) ou de sinalización xustácrina (nas sinapses eléctricas) entre as neuronas e as células diana. As moléculas de sinalización interaccionan coas células diana como ligandos para os receptores da superficie celular, e/ou entran nas células a través das membranas ou por endocitose na sinalización intrácrina. Isto dá lugar xeralmente á activación de segundos mensaxeiros, o que orixinará diversos efectos fisiolóxicos.
Unha determinada molécula úsase normalmente en varias formas de sinalización, e, por tanto, non é posible facer unha clasificación das moléculas polo seu modo de sinalización. Hai polo menos tres tipos de moléculas que son amplamente recoñecidas como moléculas de sinalización, aínda que esta clasificación non é exhaustiva e ten límites imprecisos, xa que a adscrición a un ou outro grupo non é exclusiva e depende do contexto. Estes tres tipos son:
As moléculas de sinalización poden pertencer a varias clases de compostos químicos: lípidos, fosfolípidos, aminoácidos, monoaminas, proteínas, glicoproteínas, ou gases. As moléculas de sinalización que se unen aos receptores de superficie son normalmente de gran tamaño e hidrófilas (por exemplo TRH, vasopresina, acetilcolina), e as que entran na célula son normalmente pequenas e hidrofóbicas (por exemplo os glicocorticoides, hormonas tiroides, colecalciferol, ácido retinoico), pero hai moitas excepcións, e unha mesma molécula pode actuar tanto a través da súa unión a un receptor de superficie coma de modo intrácrino causando diferentes efectos. Na sinalización intrácrina, unha vez que a molécula está dentro da célula, esta pode unirse a un receptor intracelular, ou a outros elementos ou ben estimular a actividade de encimas (por exemplo, como fan certos gases). A acción intrácrina de hormonas peptídicas aínda se discute.
Gases. Algunhas células humanas producen pequenas cantidades de sulfuro de hidróxeno, o cal ten varias funcións de sinalización biolóxicas. Actualmente só se coñecen outros dous gases que actúen como moléculas de sinalización no corpo humano, que son: óxido nítrico e monóxido de carbono.
Moléculas de sinalización intraespecífica e interespecífica
A sinalización molecular pode ocorrer entre diferentes organismos, tanto unicelulares coma multicelulares, ou entre individuos da mesma especie. O organismo emisor produce a molécula de sinalización, segrégaa ao ambiente, onde difunde, e é detectada ou introducida no organismo receptor. Nalgúns casos de sinalización entre especies, o organismo emisor pode en realidade ser o hóspede do organismo receptor, ou o contrario.
A sinalización dentro dunha mesma especie (intraespecífica) ten lugar especialmente entre as bacterias, lévedos, e insectos, pero tamén en moitos vertebrados. As moléculas de sinalización utilizadas polos organismos multicelulares son normalmente feromonas, e poden ter as funcións de alertar contra o perigo, indicar onde hai fontes de alimentos, ou axudar á reprodución. Nos organismos unicelulares como as bacterias, a sinalización pode utilizarse para "activar" a outras bacterias similares que estaban en estado de dormencia, aumentar a virulencia, defenderse contra os bacteriófagos etc. No fenómeno da percepción do quórum, os múltiples sinais individuais que se emiten teñen a potencialidade de crear un bucle de retroalimentación positivo, xerando unha resposta coordinada, e neste contexto as moléculas de sinalización denomínanse autoindutores. Este fenómeno é smilar á coestimulación autócrina de organismos multicelulares, ademais nas bacterias ten lugar unha especie de diferenciación celular con resposta alterada a sinais enviados polos seus conxéneres, o que demostra que hai unha certa semellanza coa sinalización parácrina dos organismos pluricelulares. Este mecanismo de sinalización puido ter influído na evolución desde os organismos unicelulares aos multicelulares. As bacterias tamén utilizan sinalizacións dependentes do contacto entre células, principalmente para limitar o seu crecemento. Moléculas importantes na sinalización da percepción do quórum bacteriana son as N-acil homoserina lactonas.
O Outeiro, Breixa, Silleda
O Outeiro é un lugar da parroquia de Breixa no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 11 habitantes, 5 homes e 6 mulleres. Isto supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Molécula de sinalización
Moléculas de sinalización intraespecífica e interespecífica
As plantas poden enviar polo aire moléculas volátiles como algúns xasmonatos que alertan a outros individuos próximos dalgún perigo, como o herbivorismo feito polos insectos.
Premio Nobel de Física
miniatura|400px|dereita|A [[Conferencia de Solvay|1ª Conferencia de Solvay, en 1911, na que participaron 9 laureados co Nobel de Física. Sentados, de esquerda a dereita: 15px W. Nernst, M. Brillouin, E. Solvay, 15px H. Lorentz (presidente da conferencia), E. Warburg, 15px J. Perrin, 15px W. Wien, 15px M. Curie e H. Poincaré. De pé, de esquerda a dereita: R. Goldschmidt, 15px M. Planck, H. Rubens, A. Sommerfeld, F. Lindemann, M. de Broglie, M. Knudsen, F. Hasenöhrl, G. Hostelet, E. Herzen, J.H. Jeans, 15px E. Rutherford, 15px H. Kamerlingh Onnes, 15px A. Einstein e P. Langevin.]] O Nobel de Física (un dos Premios Nobel) é unha condecoración creada pola Fundación Nobel, de gran relevancia dende a súa creación, obedecendo a vontade do químico Alfred Nobel, expresa no seu testamento. É un premio atribuído anualmente, en outubro, polos membros da Real Academia das Ciencias de Suecia, a eminentes investigadores que salienten na produción de coñecementos innovadores no eido da física. A medalla e o diploma da fundación son oficialmente entregadas polo rei de Suecia, o 10 de decembro, día do aniversario do creador do premio. Dende 2001, a cantidade que se lle dá ó gañador é de 10 millóns de coroas suecas (pouco máis de 1 millón de euros).
Mazaira, Mazaira, Castro Caldelas
3
Monopsonio
Un exemplo claro de monopsonio é a obra pública, na que existe unha situación normal de competencia entre os produtores (empresas construtoras), pero un só consumidor (o Estado).
Mazaira, Mazaira, Castro Caldelas
Mazaira é un lugar da parroquia de Mazaira no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 9 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Bocha
O termo bocha pódese referir a:
My Bloody Valentine
My Bloody Valentine é unha banda de rock alternativo formada en Dublin en 1984. Os seus fundadores foron o guitarrista e vocalista Kevin Shields e o batería Colm Ó Cíosóig, e dende 1987, tras varios cambios, completaron a grupo a vocalista e guitarrista Bilinda Butcher e a baixista Debbie Googe.
A medida que a súa música progresaba, o seu uso da distorsión, o pitch bending e a reverb dixital convertéronse nun son que deu a coñecerse como shoegazing. O seu aclamado álbum de 1991 Loveless tardou dous anos en saír adiante debido a problemas de financiamento. Despois da súa edición, My Bloody Valentine estivo inactiva tras a marcha de Googe e Ó Cíosóig en 1995 e separaríase en 1997.
Formación
En 1978 Kevin Shields e Colm Ó Cíosóig foron presentados nun campionato de karate no sur de Dublín. Os dous fixéronse amigos e posteriormente formaron The Complex, unha banda de punk rock con Liam Ó Maonlaí, un amigo de Ó Cíosóig no colexio Coláiste Eoin. O grupo, que realizou un feixe de concertos e tocaba temas dos Sex Pistols e Ramones, separouse cando Ó Maonlaí deixouno para formar Hothouse Flowers. Shields e Ó Cíosóig formarían máis tarde A Life in the Day, un trío post-punk, pero non foi capaz de tocar diante de máis de cen persoas. Tras a disolución de A Life in the Day, Shields e Ó Cíosóig crearon My Bloody Valentine a principios de 1983 co vocalista David Conway. Conway, que actuaba co seudónimo Dave Stelfox, suxeriu varios nomes de banda, como Burning Peacocks, antes de que o trío se decidise por My Bloody Valentine. Shields afirmou que non sabía que My Bloody Valentine era o título dun filme de terror canadense de 1981 cando se suxeriu o nome.
My Bloody Valentine experimentou varios cambios na formación nos seus primeiros meses. O guitarrista Stephen Ivers e o baixista Mark Ross foron recrutados en abril de 1983 e a banda puido ensaiar con frecuencia preto de Smithfield e Temple Bar en salas de ensaio propiedade de Aidan Walsh. Walsh, que reservou algunhas das primeiras actuacións do grupo, dixo que os ensaios eran "demasiado ruidosos" e "tolos". Ross deixou a banda en decembro de 1983 e foi substituído por Paul Murtagh, que marcharía a comezos de 1984. No mes de marzo Shields, Ivers e Conway gravaron a primeira demo nunha gravadora de catro pistas na casa dos pais de Shields, en Killiney. Shields e Ó Cíosóig gavarían por riba as pistas de baixo e batería nos Litton Lane Studios, e a cinta foi usada posteriormente para asegurar un contrato con Tycoon Records.
Lanzamentos independentes
Tras mudarse a Londres os seus membros perderon o contacto entre eles mentres buscaban onde acomodarse. Tina Durkin, que non confiaba nas súas habilidades tocando o teclado deixaría o grupo. Cando o resto dos compoñentes recuperaron o contacto decidiron busar baixista xa que nunca tiveran un baixista permanente dende a súa formación. Shields conseguiu o teléfono de Debbie Googe grazas a un contacto na cidade e convidouna a unha audición, recrutándoa como baixista. As sesións de ensaio facíanse regularmente nos Salem Studios, que estaban conectados ao selo independente Fever Records. Os administradores da discográfica estaban impresionados coa banda e accederon a publicar un EP, sempre e cando o grupo puidese financiarse as sesións de gravación. Editado en decembro de 1985, Geek! non cumpriu as expectativas da banda. Porén, pouco despois do seu lanzamento My Bloody Valentine estaba tocando no circuíto de concertos londiniense xunto con grupos como Eight Living Lags, Kill Ugly Pop e The Stingrays.
Debido ao lento progreso da banda, Shields contemplou moverse a Nova York, onde vivían algúns membros da súa familia. Porén, o cofundador de Creation Records Joe Foster decidira crear o seu propio selo, Kaleidoscope Sound, e convenceu a My Bloody Valentine a gravar e editar un EP. The New Record by My Bloody Valentine, producido por Foster, publicouse en outubro de 1986 e conseguiu algo de éxito, chegando ao número 22 da lista indie británica tras o seu lanzamento. Debido á forza gañada con este traballo a banda comezou a actuar con máis frecuencia, desenvolvendo un pequeno grupo de seguidores co que viaxou fóra de Londres para tocar, abrindo concertos de grupos como The Membranes.
Lazy Records e fichaxe de Butcher
miniatura|250px|Butcher en 1989 A comezos de 1987 My Bloody Valentine asinou con Lazy Records, outro selo independente que fora creado pola banda de indie pop The Primitives e o seu mánager, Wayne Morris. O primeiro lanzamento de My Bloody Valentine coa discogr´fica foi o sinxelo "Sunny Sundae Smile", aparecido en febreiro de 1987. Este chegou ao número 6 da lista indie británica e a banda saíu de xira tras a súa publicación. Despois de varias actuacións polo Reino Unido, o grupo chegou a abrir concertos de The Soup Dragons. En marzo de 1987, durante a xira con The Soup Dragons, David Conway anunciou a súa decisión de deixar a banda debido a unha enfermidade gástrica, disilusión coa música e ambición de converterse en escritor.
A marcha de Conway deixou a My Bloody Valentine sen vocalista principal, unha situción que Shields, Ó Cíosóig e Googe decidiron arranxar poñendo anuncios na prensa musical local. O proceso de audicións, que Shields describiu como "desastroso e doloroso", non tivo éxito debido a que Shields "mencionou a The Smiths, porque lle gustaba as súas melodías", feito que atraeu a varios vocalistas que el definiu como "fruitballs". Aínda que considerou formar outro grupo a banda foi recomendada a varios vocalistas por compañeiros e probaron a dous deles, Bilinda Butcher e Joe Byfield. Byfield foi consederado inaxeitado e recrutaron a Butcher. Butcher, cuxa anterior experiencia musical fora tocar a guitarra clásica de nena e cantar e tocar a pandeireta "con algunhas mozas por diversión", enterárase de que My Bloody Valentine precisaba un vocalista polo eu compañeiro, que coñecera a Colm Ó Cíosóig nun ferri nos Países Baixos. Na súa audición para o grupo cantou "The Bargain Store", unha canción de Dolly Parton do seu álbum de 1975 do mesmo nome.
Debido á chegada de Butcher, Shields converteuse en co-vocalista, dividindo e a miúdo compartindo estas tarefas con Butcher. Comentando a transición, Shields destacou que Butcher "soaba ben e podía cantar unha das nosas cancións, polo que nós só tivemos que ensinarlle a tocar a guitarra". Shields inicialmente era reticente a ter un papel vocal na banda, pero dixo que "sempre cantaba na sala de ensaios [...] e compoñía as melodías". Coa nova formación o grupo intentou abandonar o nome My Bloody Valentine, pero segundo Ó Cíosóig e Shields, a banda foi incapaz de decidir outro e mantivo ese "para ben ou para mal".