cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lev Poprad
Capitáns
miniatura|200px|[[Ľuboš Bartečko coa camisola do HC Lev Praha. Bartečko foi o primeiro e único capitán do equipo eslovaco.]] Debido á súa curta traxectoria, o equipo só tivo un capitán, o eslovaco Ľuboš Bartečko, mentres que o seu compatriota Martin Štrbák e o checo Karel Pilař foron os capitáns alternos do equipo durante a súa única tempada.
Líderes históricos
Esta sección presenta as estatísticas dos xogadores do Lev Poprad que lideraron ao equipo na súa única tempada de existencia. O xogador que máis partidos disputou co equipo de Poprad foi o sueco Emil Lundberg, con 54 partidos, mentres que o xogador con máis puntos foi o capitán do equipo, Ľuboš Bartečko, con 30 puntos. O máximo goleador foi o checo Tomáš Netík con 17 goles, e os xogadores con máis asistencias foron o eslovaco Juraj Mikúš e o checo Karel Pilař, ambos con 16 asistencias.
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo. Lenda: Pos = Posición; PX = Partidos xogados; G = Goles; A = Asistencias; Pts = Puntos; P/G = Puntos por partido
Adestradores
Na súa curta historia o Lev Poprad foi adestrado polo checo Radim Rulík, mentres que o ruso Vladimir Kapulovsky e o eslovaco Robert Pukalovic foron os seus asistentes no banco de Poprad. Logo da desaparición do equipo eslovaco pasou a adestrar na seguinte tempada o HC Košice da Extraliga Eslovaca, mais acabaría sendo substituído por Milan Stas.
Estatísticas da tempada
Lenda: PX = Partidos xogados, V = Vitorias, VTE = Vitorias no Tempo Extra, SOW = Vitorias Penalty Shootout, SOL = Derrotas Penalty Shootout, D = Derrotas, GF = Goles a favor, GC = Goles en contra, Pts = Puntos
VHK Vsetín
O VHK Vsetín é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Vsetín (República Checa). Durante moitos anos competiu na Extraliga (máxima categoría do hóckey sobre xeo checo), competición que gañou en seis ocasións, sendo o equipo máis laureado. Nas tempadas 2005-06 e 2006-07 rematou a liga ao final da clasificación e non participou en ningunha competición durante a tempada 2007-08 por problemas económicos. Actualmente xoga na División Leste da 2. národní hokejová liga (terceira categoría do hóckey sobre xeo checo). Xoga os seus partidos como local no Zimní stadion Na Lapači de Vsetín, un pavillón con capacidade para 5.400 espectadores.
Montferrer i Castellbò
250px|miniatura|Vista de Montferrer Montferrer i Castellbò é un concello da provincia de Lleida, en Cataluña. Pertence á comarca do Alt Urgell e tiña en 2014 unha poboación de 1.027 habitantes repartidos en 27 entidades de poboación.
A capital municipal é a localidade de Montferrer. Inclúe a entidade municipal descentralizada de Vila i Vall de Castellbò, que incluía a antiga vila de Castellbò co seu termo. O actual concello é o resultado da anexión do concello de Castellbò ao de Aravell i Bellestar, cambiando a denominación pola actual e pasando a ser Montferrer a capital municipal. Anteriormente o concello de Aravell i Bellestar xurdira da fusión dos concellos de Aravell, Bellestar e Montferrer.
O concello forma parte do Parque Natural de l'Alt Pirineu. O aeroporto de La Seu d'Urgell atópase en terreos de Montferrer i Castellbò e do veciño concello de Ribera d'Urgellet.
Manuel Cuíña
Manuel Cuíña Fernández, nado na Bandeira (Silleda) o 6 de agosto de 1966, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Nas municipais do 2023 logrou maioría simple e foi reelixido como cabeza da lista máis votada. Porén, dous meses máis tarde, en xullo de 2023, e logo dun pleno onde non conseguiu o apoio do BNG para a distribución de soldos e dedicacións, presentou a súa dimisión.
Bruno Zevi
Bruno Zevi, nado en Roma o 22 de xaneiro de 1918 e finado na mesma cidade o 9 de xaneiro de 2000, foi un arquitecto e crítico de arte italiano.
Traxectoria
En 1938 marcha de Italia, viaxando a Londres e despois ós Estados Unidos. Doutorouse en arquitectura en Harvard con Walter Gropius e estudou a obra de Frank Lloyd Wright que contribuíu a divulgar en Italia. En 1944 funda a Associazione per l'Architettura Organica (APAO) e o ano seguinte a revista Metron-architettura.
Marcelle Lagesse
Marie Rita Marcelle Lagesse, nada en Quatre Bornes o 7 de febreiro de 1916 e finada o 8 de marzo de 2011, foi unha xornalista e escritora mauriciana en lingua francesa.
Traxectoria
Sendo nova casou con Gaston Lagesse. Enviuvou e foi vivir ás illas Salomón, onde o seu pai era administrador. Viviu alí entre 1938 e 1942, cando regresou Mauricio. En 1945 publicou o libro de relatos Les contes du samedi co pseudónimo de Rita Marc. En 1958 publicou a novela La Diligence s'éloigne à l'aube, recoñecida co Premio Robert Bargues. Entre 1942 e 1950 colaborou en Savez vous que?, a publicación oficial da Oficina de Relacións Públicas de Mauricio. Lagesse escribiu tamén nos xornais Le Cernéen, Le Mauricien e Advance. Entre 1961 e 1971 escribiu unha columna semanal no periódico Action. Lagesse deixou o xornalismo en 1987.
As súas novelas foron traducidas ao ruso e inglés. Lagesse escribiu varias obras de teatro, e unha peza de teatro radiofónico para a Office de Radiodiffusion Télévision Française, Villebague. Tamén investigou sobre a historia de Mauricio, obras que publicou a través de Editions des Archives de l'île Maurice.
Foi nomeada oficial da Orde das Palmas Académicas e Cabaleiro da Orde Nacional do Mérito de Francia. En 1981 foille concedida a cidadanía francesa. Foi elevada ao rango de Oficial da Orde da Estrela e a Chave do Océano Índico en 2015. Morreu aos 95 anos logo dunha longa doenza.
Fraga de Catasós
A fraga de Catasós, a carballeira ou  souto  de  Quiroga é unha fraga (ou souto mixto) declarada árbore senlleira e monumento natural no ano 2000 e que se sitúa no lugar de Quintela, Catasós, no concello pontevedrés de Lalín. Tamén se coñece co nome de "carballeira" xa que a maior parte dos exemplares dominantes son carballos. Como tamén salienta polos seus senlleiros castiñeiros tamén se lle emprega "souto". Algúns castaños son de varios centos de anos, de 5 metros de circunferencia e máis de 30 metros de altura (os máis altos de Europa).
Descrición
É un reduto de fraga (bosque caducifolio mixto atlántico) que ocupa unha superficie total 4.5185 hectáreas. Aséntase sobre micacitas metamórficas prehercinianas básicas, que dan lugar a solos pardos acedos, de alta produtividade forestal. A área pertence á rexión eurosiberiana, provincia atlántica-europea e subprovincia cántabro-atlántica, e adscríbese ao sector galaico-portugués. Encóntrase nunha zona de transición entre o dominio climático oceánico de montaña e oceánico húmido con tendencia á aridez estival, cunha precipitación media anual de 1.290 mm, unha temperatura media de 12,7 °C e unha media de 293 días libres de xeadas. Sitúase a unha altitude aproximada de 550 m sobre o nivel do mar.
Especies de importancia
Destacan no espazo a presenza de:
Situación
A fraga atópase a uns 4 km da vila de Lalín, preto da estrada N-525 entre Santiago de Compostela e Ourense. Posúe unha curta e sinxela ruta para practicar sendeirismo, un paseo fluvial a través da fraga moi ben sinalizada.
Liña divisoria
miniatura|220px|dereita|Liña divisoria. A liña divisoria ou barra de compás é unha liña perpendicular que se coloca no pentagrama. Utilízase para separar os compases.
Primeira división española 1993/94
A tempada 1993/94 da Primeira división española de fútbol, que foi a 63ª edición do campionato, comezou o 4 de setembro de 1993 e rematou o 15 de maio de 1994. O FC Barcelona logrou a súa décimo cuarta liga. Os cataláns, por primeira vez na súa historia, encadearon catro títulos consecutivos.
Participantes e estadios
Tomaron parte no torneo 20 clubs, destacando o regreso da UE Lleida, 53 anos despois da súa primeira e única tempada nesta categoría. 400px|miniatura|Esta tempada a [[Real Sociedad de Fútbol estreou o Estadio de Anoeta.]]
Trofeo Pichichi
No seu debut en España o brasileiro Romário consagrouse como un dos mellores futbolistas do mundo. O xogador do FC Barcelona, autor dalgúns dos goles máis espectaculares do campionato, gañou o Trofeo Pichichi con trinta goles, a cifra que prometeu antes de iniciarse a tempada.
Trofeo Zamora
Francisco Liaño logrou por segundo ano o Trofeo Zamora de Diario Marca ao porteiro menos goleado do campionato. Esta vez fíxoo en solitario e coa mellor media da historia: 0,47 goles por partido. A solidez defensiva do Deportivo da Coruña volveu ser clave para que os galegos acariñasen, por segundo ano, o título de liga. miniatura|200px|O porteiro do Racing, Ceballos, quedou por detrás do inalcanzable Zamora, Paco Liaño. Para optar ao Trofeo Zamora foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
Teodeberto II
Teodeberto II, nado en 586 e finado en 612, foi un rei merovinxio.
Traxectoria
Á morte do seu pai Khildeberto, dividiuse o reino en dúas partes. Teodeberto reinou en Austrasia baixo a influencia da súa avoa Brunequilda. A outra parte, Borgoña, foi herdada polo seu irmán Teodorico.
Estando baixo a influencia dos leudes, expulsou á súa avoa de Austrasia. Esta refuxiouse en Borgoña, onde reinaba Teodorico, a quen incitou a loitar contra Teodeberto, que é derrotado na batalla de Toul, no ano 631.
No 632 sendo Teodeberto aliado dos xermanos, Teodorico vólveo a vencer e condénao a morte, así como ao seu fillo Meroveo.
Aiora Renteria
Aiora Renteria, nada en 1976 en Bilbao, é unha cantante, compositora e mestra pertencente ó grupo musical Zea Mays, fundado en 1997.
Choquiño
miniatura|dereita|350px|Choquiño (Sepia elegans) O choquiño (Sepia elegans, Blainville 1827; antes Sepia italica) é un molusco cefalópodo da familia Sepiidae.
Morfoloxía
Trátase dunha xiba de pequeno tamaño, ata 8-9 cm de lonxitude. A cor normal é avermellada con tons marelos. Nos brazos presentan dúas filas de ventosas (a xiba tiña catro filas). A cuncha é máis fina, alongada e cunha pequena espiña apical.
Caracterízase porque o ángulo que forma o bordo do manto sobre a cabeza é máis agudo.
Hábitat e bioloxía
Distribúese polo mar Mediterráneo e Atlántico central e nororiental. Vive sobre fondos areosos ou de lama, desde profundidades duns 25 m ata os 430 metros.
Durante o invierno está presente en augas profundas, pero na primavera e verán ascende a augas pouco profundas para reproducirse. Os ovos son menos numerosos e máis pequenos que na posta da xiba.
Notas
Nótese que o nome de choquiño tamén se aplica ás xibas comúns de pequeno tamaño.
Illa de Francia
Illa de Francia (en francés: Île-de-France) coñecida tamén popularmente como Région Parisienne (en galego: «Rexión Parisiense»), é unha rexión histórica e administrativa de Francia, situada ao redor da súa capital, París. Os seus habitantes chámanse franciliens e franciliennes.
É unha das rexións con maior renda per cápita do mundo e constitúe a área metropolitana de París. É a rexión máis poboada de Francia, e ten máis habitantes que Bélxica, Suecia ou Grecia. É a terceira entidade subnacional máis poboada da Unión Europea logo de Renania do Norte-Westfalia e Baviera.
A reforma territorial de 2014 non afectou á delimitación da rexión, sendo unha das cinco rexións metropolitanas que non cambiaron.
Chefa Alonso
Traxectoria
Estudou medicina e música. É doutora en improvisación libre e composición pola Brunel University (2007). Participou en festivais de free jazz e improvisación en Alemaña, Austria, Brasil, Francia, Inglaterra, México e Suíza.
Forma parte dos grupos Sin Red (cuarteto de improvisación libre), Uz, trío de vientos, Akafree e en dúo co pianista Alberto Kaul. Forma parte das orquestras de improvisación LIO (London Improvisers Orchestra), Orquesta FOCO (Orquesta de Improvisadores de Madrid) e Omega (Orquestra de Música Espontánea de Galicia).
Khildeberto II
Khildeberto II, nado en 570 e finado en 595, foi rei de Austrasia e fillo de Sixeberto I.
Cando o seu pai foi asasinado no 575, por dous escravos de Fredegunda, Khildeberto foi sacado de París cara a Metz, por Gundebaldo, un dos seus fieis e foi recoñecido rei. Tiña só cinco anos de idade e durante a súa longa minoría, o poder estivo disputado entre a súa nai Brunequilda e os nobres.
Khilperico, rei de París, e o rei Gontrán de Borgoña, buscaron aliarse con Khildeberto, o cal foi adoptado por ambos, por quendas. Pero despois do asasinato de Khilperico no 584, e os perigos ocasionados á monarquía franca pola expedición de Gundebaldo no 585, Khildeberto foi finalmente adoptado por Gontrán.
Mediante o Pacto de Andelot no 587, Khildeberto foi recoñecido como herdeiro de Gontrán. Coa axuda do seu tío dominou as revoltas dos nobres e tivo éxito no sitio do castelo de Woëwre. Durante a súa vida fixéronse moitos intentos por parte de Fredegunda, que estaba ansiosa de asegurar a herdanza de Gontrán para o seu fillo Clotario II.
Tamén é coñecido por completar a lei sálica, mediante un decreto.
Á morte de Gontrán no 592. Khildeberto anexiónase o reino de Borgoña, e mesmo contempla a posibilidade de ameazar as propiedades de Clotario para se converter en único rei dos francos. Morreu no ano 595 deixando dous fillos Teodeberto e Teoderico.
BAFTA
A Asociación da Academia de Cine e Televisión Británica ou BAFTA é unha organización que concede anualmente premios. Ao coincidiren moitos dos seus membros cos académicos con dereito a voto nos Oscar moitas veces as súas candidaturas son semellantes.
33
Outros
30er
Eco (homónimos)
Eco pode referirse a:
Proceso de Boloña
miniatura|250px|Mobilizacións estudantís en Sevilla contra o proceso de Boloña O proceso de Boloña é un proceso de implantación do Espazo Europeo de Educación Superior, iniciado coa declaración de Boloña, acordo asinado en 1999 en Boloña polos ministros de educación da Unión Europea.
Cando se fala de proceso de Boloña faise referencia tamén a aspectos relativos á reforma universitaria consecuencia do acordo e non só ó asinado en Boloña. Estes aspectos, principalmente os relativos ó financiamento das universidades públicas, son os que máis controversia espertan.
Historia
Ten como precedente a sinatura da Carta Magna de Universidades, por parte de reitores de universidades europeas en 1988, no 900º aniversario da universidade de Boloña, a máis antiga de Europa. En 1998 asinouse a Declaración da Sorbona nunha reunión de ministros de educación de catro países europeos (Alemaña, Italia, Francia e Reino Unido), onde se comprometían a "harmonizar a arquitectura do sistema de educación superior europeo". Un ano despois, 29 ministros de educación europeos asinaron a declaración de Boloña que lle deu nome ó proceso, e onde se alicerza o Espazo Europeo de Educación Superior (EEES), que se prevé finalizar no 2010.
En reunións posteriores, perfiláronse máis cambios e adheríronse máis estados (Comunicado de Praga, Comunicado de Berlín, Comunicado de Bergen e Comunicado de Londres), aínda que o ritmo de implantación é desigual entre os diferentes asinantes.
O tratado de Boloña
En 1999 os ministros de Educación acordaron desenvolver o Espazo Europeo de Educación Superior antes do 2010, co obxectivo de sexa competitivo e atractivo tanto para a sociedade, estudantes e docentes, como para terceiros países. Os cambios máis substanciais que se van producir pódense sintetizar en dous grandes grupos: as adaptacións curriculares e as adaptacións tecnolóxicas.
O Espazo Europeo de Educación Superior esixe a adopción dun sistema de titulacións universitarias facilmente comparable en toda Europa. Así mesmo, búscase a mobilidade dos estudantes, profesores e investigadores entre as universidades europeas, á vez que fomentar a aprendizaxe continuada e a calidade. Deste xeito, as principais novidades son a adaptación a un sistema de titulacións universitarias de dous ciclos (título de grao e título de posgraduado), e a utilización dunha valoración do crédito universitario igual para tódolos países europeos (o chamado European Credits Transfer and Accumulation System -ECTS-).
Sistema Europeo de Transferencia e Acumulación de Créditos
O Sistema Europeo de Transferencia e Acumulación de Créditos (ECTS) non só conta as horas de clases teóricas impartidas polo profesor e presenciais, senón tamén o traballo realizado polo alumno en seminarios, horas de estudo e realización de traballos. Un crédito ECTS corresponde a entre unhas 25 e 30 horas. Vincúlanse ó título e describen os estudos cursados, para facer posible a homologación e comparación a nivel europeo.
Deste modo, favorécese a mobilidade estudantil e laboral no espazo europeo, consonte co actual programa Erasmus. Na actualidade, en Galicia son as universidades as que teñen liberdade para crearen os seus plans de estudo e non se establece ningún criterio de converxencia.
Sistema de titulacións de dous ciclos
Partindo do modelo anglosaxón, as titulacións consistirán nun primeiro ciclo de carácter xenérico de tres ou catro anos de grao (Bachelor en inglés), e un segundo ciclo dun ou dous anos para a especialización, o mestrado. A diferenciación entre diplomaturas e licenciaturas, por exemplo, xa non existirá. Preténdese conseguir con isto unha mellora da incorporación dos estudantes ó mundo laboral grazas a un carácter máis modular das titulacións.
Financiamento
Un dos obxectivos da reforma é, naqueles países onde a universidade se alimenta en gran medida de financiamento público, recapitalizalas, diversificando os fondos mediante o investimento privado, xa sexa mediante o cobro polo ensino ou polo investimento de empresas privadas,.
Críticas
miniatura|250px|Icona estudantil española nas protestas contra a implantación da reforma universitaria. Desde os seus inicios o proceso recibiu críticas de estudantes por distintas razóns, enmarcadas na idea de que as reformas pretenden unha progresiva política de mercantilización do mundo universitario. Estas críticas non son homoxéneas nos distintos países, onde as situacións de partida son moi distintas.
En España, e polo tanto en Galicia, entre as críticas figura o aumento das horas lectivas presenciais obrigatorias que se requiren para aprobar a cantidade de créditos necesarios. Isto dificultaría traballar e estudar ó mesmo tempo, co que segundo estas críticas se elitizaría o ensino universitario, pois para acceder a el sería necesario un maior desembolso económico sen poder compatibilizar o estudo cun traballo. Ademais, o aumento das horas lectivas para acceder a estudos especializados de posgraduado vese como outra peneira para apartar aqueles con menos recursos económicos dos niveis altos de coñecemento universitario. Segundo estas críticas, o aumento nos custos económicos non se compensaría cun aumento eficaz das axudas e bolsas estatais ou europeas.
Outro argumento é que a universidade se concibiría como produtora de individuos válidos para introducirse no mercado laboral europeo e non desenvolvería outros coñecementos. Esta denunciada mercantilización do coñecemento relaciónano estes sectores críticos cun informe presentado en 1995 (tres anos antes da Declaración de Boloña) pola European Round Table of Industrialists (ERT, "Mesa Redonda dos Empresarios Europeos"), un lobby que agrupa a executivos de grandes empresas europeas.
Países rexeitados
Catro países ou territorios solicitaron ser incluídos no EEES, pero polo momento non foron aceptados:
Futuro de indicativo
O futuro de indicativo é un dos tempos verbais. Caracterízase por, ademais de posuír vogal temática, por ter un sufixo modo-temporal "ré" ou "rá".
4 Non Blondes
4 Non Blondes foi unha banda estadounidense de rock alternativo de principios dos 90. Son coñecidas fundamentalmente polo seu exitoso sinxelo de 1993 Whats Up?.
Futuro de indicativo
O futuro de indicativo é real en canto ó modo e prospectivo a partir dun momento presente.
Francisco Reboredo
Francisco Reboredo Mosquera, nado en Buenos Aires o 3 de setembro de 1914 e finado o 22 de xaneiro de 1973, foi un futbolista e adestrador de fútbol arxentino, de orixe galega.
Criado na Coruña foi un dos futbolistas máis destacados do Deportivo da Coruña nas décadas de 1930 e 1940, disputando máis de 200 encontros co club e participando nos dous primeiros ascensos deste á máxima categoría. Durante a Guerra Civil xogou no FC Porto, co que gañou un título de Primeira División e outro do Campionato de Portugal (actual Copa de Portugal).
A súa posición natural era a de centrocampista na banda esquerda, aínda que a súa polivalencia permitiulle xogar case en calquera posición dende a defensa ata a dianteira. Tras a súa retirada dedicouse á labor de adestrador, dirixindo entre outros o Porto.
Era irmán do tamén futbolista Manuel Reboredo, que chegou a xogar no Celta de Vigo.
Traxectoria
Naceu en Buenos Aires, fillo de emigrantes galegos, e con sete anos instalouse na Coruña. Comezou a xogar ao fútbol no Hércules coruñés e en 1932 ingresou no Deportivo da Coruña. Foi asignado inicialmente ao equipo reserva, xunto a xogadores como Ferrón, Obanza ou Bebel. En xaneiro de 1933 foi cedido durante uns meses ao Club Coruña.
De regreso no Deportivo subiu ao equipo titular despois da retirada de Fariña. Xogou durante tres anos co equipo na Segunda División, compartindo medio do campo entre outros con Lelé, Cela e Triana.
Durante a Guerra Civil aproveitou o seu pasaporte arxentino para saír do país, xogando como cedido no Porto. Militou no equipo portugués nas tempadas 1936/37, 1937/38 e 1938/39, xogando como dianteiro centro e conquistando un título de Primeira División e outro do Campionato de Portugal (actual Copa de Portugal).
Regresou á Coruña en 1939 e formou parte do equipo do Deportivo da Coruña que no ano 1941 ascendeu a Primeira División por primeira vez na súa historia, tras derrotar ao Murcia. Xogou os catro seguintes anos na Primeira división, perdendo a categoría na tempada 1944/45. A continuación participou nun novo ascenso antes de volver a caer a Segunda ao ano seguinte. O 6 de abril de 1947 disputou o seu último encontro co Deportivo, nun derbi fronte ao Celta de Vigo en Balaídos.
En decembro de 1947 fichou polo Club Santiago, onde coincidiu con xogadores como Padrón ou os ex deportivistas Breijo e López Vázquez. Dende maio de 1948 foi ademais adestrador do equipo. En novembro deixou Santiago e fichou polo Xuvenil, na Terceira División. Millitou dúas tempadas no club coruñés, compartindo equipo con futbolistas como Otero, Docampo, Maristany, Lechuga, Rábade ou Juananco, ata a súa retirada en 1949.
Tras colgar as botas marchou a Portugal, onde dirixiu primeiramente ao Sport Clube Vila Real na Segunda División. En abril de 1950 colleu as rendas do FC Porto, despois da dimisión de Augusto Silva. Pouco despois partiu para Venezuela, onde pasou case ano e medio e exerceu como adestrador do Deportivo Vasco. De volta en Portugal foi durante anos segundo adestrador do Porto, e en xaneiro de 1962 púxose de novo á fronte do equipo, co que acabou subcampión de liga a dous puntos do Sporting. Adestrou tamén o Vitória de Setúbal e o Salgueiros. En 1964 adestrou brevemente o Sporting de Portugal.
4 Non Blondes
En 1995 participaron coa canción "Misty Mountain Hop" no traballo Encomium, álbum tributo a Led Zeppelin. Linda Perry iniciou a súa carreira en solitario en 1995, disolvéndose o grupo despois de gravar e antes de publicar o seu segundo álbum.
34
Outros
30er
Tolomeo II Filadelfo
Despois de asumir o trono do seu pai no Exipto e ter casado coa súa irmá Arsínoe II, Tolomeo participou activamente en moitas guerras, intentando ampliar o seu dominio na Anatolia, Siria, Cirenaica e Grecia: loitou na primeira guerra siria (274-271 a.C.), na guerra cremonidiana (268-261 a.C.) e na segunda guerra siria (260-253 a.C.), e tamén noutros pequenos conflitos, conseguindo conquistar territorios na Anatolia e obter diversas alianzas coa cidade-estado e as ligas gregas, opóndose ao imperio Seléucida e ao reino de Macedonia. Nos últimos anos procurou facer as paces co seu medio-irmán Magas, rei de Cirene, e reavivar a economía e movementación cultural do seu reino, tras longos períodos de guerra.
Durante o seu reinado, foran promovida varias reformas destinadas a mellorar a economía, intentando dar máis poder á autoridade estatal retirándoo dos centros relixiosos. Tamén baixo Tolomeo II Alexandría converteuse nun gran centro do período helenístico, grazas á institución dos xogos tolemaicos e ao forte impulso cultural proporcionado pola Biblioteca e polo Museo.
Fritz Walter
miniatura|dereita|Estatua de Fritz Walter.
Fritz Walter, nado en Kaiserslautern o 31 de outubro de 1920 e finado en Enkenbach-Alsenborn o 17 de xuño de 2002, foi un futbolista alemán.
Dende moi cedo, á idade de oito, anos xa formou parte do 1. FC Kaiserslautern, debutando no primeiro equipo ós dezasete.
O seu debut no equipo nacional foi en 1941 durante a segunda guerra mundial. Walter estivo no exército dende 1942 ata o remate da guerra en 1945. Despoios volveu a xogar para o 1. FC Kaiserslautern, gañando o campionato alemán en 1951 e 1953. En 1951 fixo o seu retorno á selección, e foi nomeado capitán.
O seu maior logro foi o título de campión mundial en 1954
Lista de concellos de Lugo
miniatura|300px|Mapa dos concellos da provincia de Lugo. Lista dos 67 concellos da provincia de Lugo:
James Stirling (gobernador)
miniatura|200px|James Stirling. 1º Gobernador e [[Australia Occidental.]] O almirante Sir James Stirling, nado o 28 de xaneiro de 1791 e finado o 22 de abril de 1865, foi un oficial naval escocés e administrador colonial. O seu entusiasmo e persistencia persuadiron ao goberno británico a establecer a colonia do río Swan e Stirling converteuse no primeiro gobernador e comandante en xefe de Australia Occidental.
Constante de Boltzmann
A constante de Boltzmann (k ou kB) é a constante física que relaciona temperatura e enerxía. Chámase así polo físico austríaco Ludwig Boltzmann, quen fixo importantes contribucións á teoría da mecánica estatística, na que a constante xoga un papel importante. O seu valor experimental determinado é (en unidades do SI):
A constante de Stefan-Boltzmann dentro da radiación como mecanismo básico da transmisión de calor é:
Os díxitos entre paréntese son incerteza (distribución normal) nos dous díxitos menos significativos do valor medido. O factor de conversión entre os valores da constante nas dúas unidades de medida expresadas é a magnitude da carga do electrón:
Significado físico
A constante de Boltzmann k é unha ponte entre a física macroscópica e a microscópica. De xeito macroscópico, podemos definir unha escala de temperatura absoluta como o cambio na proporción entre o produto da presión P e o volume V que un gas ideal ocupa á temperatura:
onde N é o número de moléculas de gas, e k é a constante de Boltzmann. Isto revela a kT como unha cantidade característica da física microscópica, con dimensións de enerxía, e co significado de volume × presión por molećula.
O valor numérico de k non ten un significado particular que sexa fundamental por si mesmo. Sinxelamente reflicte unha preferencia pola medida da temperatura nos familiares kelvin, baseado nas propiedades físicas observadas de xeito macroscópico na auga. O que é fundamental no senso físico é a enerxía característica kT a unha temperatura dada. O valor numérico de k mide o factor de conversión para evidenciar a enerxía microscópica E na súa relación coa escala derivada de temperaturas observable de xeito macroscópico T = E/k. Se, por exemplo, falamos da temperatura ambiente como 300 K (27 °C ou 80 °F), resulta de xeito inmediato convencionalmente unha enerxía correspondente kT de 4.14·10−21J, ou 0.026 eV, tomando entón a constante de boltzmann o valor da unidade adimensional.
En principio, os Xulios por kelvin do valor da proporcionalidade da Cte. de Boltzmann poden ser calculados, mellor que medidos, usando a definición de kelvin en termos das propiedades físicas da auga. Porén este cálculo é demasiado complexo para ser feito de xeito adecuado de sxeito corrente.
(Nota: a ecuación dos gases ideais pode tamén ser escrita como onde n = N / NA, é o número de moléculas dividido polo Número de avogadro, número de moléculas medido en moles, e R = NA × k, a Constante de Boltzmann multiplicada polo número de Avogadro, chamada Constante dos gases. O Traballo en termos de moles permite manexar mellor as cantidades de substancias de uso diario.
Papel na equipartición da enerxía
Dado un sistema termodinámico cunha temperatura absoluta T, a enerxía térmica debida a cada "grao de liberdade" de cada partícula microscópica é dunha magnitude de kT/2 (i.e., uns 2.07·10−21J, ou 0.013 eV á temperatura ambiente).
Aplicación á termodinámica dun gas sinxelo
Na Mecánica Clásica estatística, esta media é predicida dun xeito exacto para un gas ideal homoxéneo. Os gases ideais monoatómicos teñen 3 graos de liberdade por partícula atómica, que corresponden coas tres direccións espaciais, o que da unha enerxía total de 1.5kT por cada átomo, o que corresponde moi ben cos datos experimentais (ver Capacidade Calorífica). a enerxía térmica pode usarse para calcular a velocidade cuadrática media dos átomos, que resulta inversamente proporcional á raíz cadrada da masa atómica. Dita velocidade atopada para o valor ambiente de temperatura reflicte isto, indo de 1370 m/s para o helio, a 240 m/s para o xenon.
Podemos amosar a partir da teoría cinética que para un gas ideal a presión media P ven dada por:
Substituíndo a enerxía cinética translacional media:
Co que chegamos de novo á ecuación do gas ideal.
a ecuación dos gases ideais ten asemade unha validez abondo boa para gases moleculares, pero entón a forma adecuada para a capacidade calorífica é máis ocmplicada, porque as moléculas teñen novos graos de liberdade internos. Así, ós tres graos de liberdade para a translación no caso de átomos, hai que engadirlle outros dous no caso de moléculas diatómicas (correspondentes a rotación do conxunto e vibración).
Papel no factor de Boltzmann
De xeito máis xeral, os sistemas en equilibrio cun reservorio de calor a temperatura T teñen probabilidade de ocupar estados con enerxía E cunha probabilidade que se corresponde co factor de Boltzmann:
Consecuencas do anterior inclúen por exemplo (a parte do resultado mencionado xa para os gases ideais), a ecuación de Arrhenius da Cinética Química.
Papel na definición de entropía
Na mecánica estatística, a entropía S dun sistema illado en equilibrio termodinámico é definido como o logaritmo natural (ou neperiano) de Ω, o número de estados microscópicos diferentes dispoñibles para o sistema, dadas as condicións macroscópicas (como é a enerxía total fixada E):
Esta ecuación, que relaciona os detalles microscópicos do sistema (vía Ω) ó seu estado macroscópico (vía a entropía S), é a idea central da mecáncia estatística. A súa importancia é tal que está inscrita na tumba de Boltzmann.
A constante de proporcionalidade k aparece en relación coa igualdade entre a entropía na mecánica estatística e a entropía termodinámica de Clausius clásica:
Non embargantes, podería introducirse a entropía como:
Hai abondos máis xeitos naturais de facelo; e esta entropía reescalada (adimensional) corresponde de xeito exacto á información entrópica de Shannon, e pode polo tanto evitarse moita confusión innecesaria entre ambas.
Papel na física dos semicondutores
Nos semicondutores, a relación entre o fluxo da corrente eléctrica e o potencial electrostático a traverso dunha unión p-n depende da voltaxe característica chamda voltaxe térmica, notada como VT. VT depende da temperatura absoluta T (é dicir, expresada en Kelvin) como:
onde q é a magnitude da carga eléctrica (en culombios) do electrón. A temperatura ambiente (T ≈ 300 K), o valor desta voltaxe é duns 26 milivoltios. Ver tamén Díodos semicondutores.
A Constante de Boltzmann en unidades de Planck
O sistema de unidades naturais de Planck está estruturado de xeito que o valor da constante de Boltzmann é 1. Con iso:
como a enerxía cinética media dunha molécula de gas; así temos a definición de entropía termodinámica coincidente coa da entropía da información:
Nota histórica
Aínda que entropía e probabilidade están ligadas en primeiro lugar a Boltzmann 1877, parece que el non deu o paso de expresar a relación cunha constante específica, sendo Max Planck o primeiro en introducir k, e dar un valor exacto, na súa derivación da lei de radicaicón do corpo negro en decembro de 1900. De feito, a icona no sepulcro de Boltzmann é debido a planck.
Como Planck escribiu na conferencia do premio Nobel no 1918: “Esta constante refírese acotío como constante de Boltzmann, aínda que, no que eu coñezo, Boltzmann mesmo nunca a introduciu - unha situación peculiar, que pode explicarse polo feito de que Boltzmann, como resulta de paroladas ocasionais, nunca tivo no pensamento a posibilidade de realizar unha medida exacta da constante. Nada pode ilustrar mellor o paso positivo e axitado do progreso da experimentación estes últimos vinte anos, que o feito que dende entón, descubríronse non só un, senón unha grande cantidade de métodos para medir a masa dunha molécula con practicamente a mesma exactitude que a lograda para a masa dun planeta.”
Antes de 1900, as ecuacións que implicaban os factores de Boltzmann non foron escritas usando as enerxías da molécula e a constante de Boltzmann, senón coa constante dos gases ideais R, e as enerxías macroscópicas para as cantidades macroscópicas da substancia.
Eco
''Nota: Esta páxina é sobre o fenómeno físico. Se procura outros significados da mesma expresión, consulte Eco (homónimos)''.
O eco é un fenómeno físico que ten lugar cando un son regresa ao lugar onde foi emitido tras rebotar nalgún obstáculo. Para que se dea este fenómeno, debe existir un obstáculo a máis de 17 metros de distancia do lugar onde se emite o son; o obstáculo ten que ser feito dun material puído e denso que non absorba o son, por exemplo, metais ou rochas.
O ser humano detecta dous sons que estean separados por 0,1 segundos, ou sexa, para a velocidade do son no ar (340 m/s), ese tempo representa 34 metros. Así, se o obstáculo estiver a menos de 17 metros non detectamos a diferenza entre o son emitido orixinariamente e o son que recibimos e, dese modo, o eco non acontece a pesar da onda ter sido reflectida.
En procesamento de sinal de son e acústica, un eco é unha reflexión de son que chega ao ouvinte pouco tempo despois do son directo. Exemplos típicos son o eco producido no fondo dunha escaleira, por un edificio, ou nunha sala, polas paredes. Un eco verdadeiro é unha única reflexión da fonte de son. O intervalo de tempo é a distancia extra dividida pola velocidade do son.
Chámase reverberación ao feito de chegaren tantas reflexións ao ouvinte que non pode distinguir unhas das outras.
A intensidade dun eco é frecuentemente medida en dB con relación á onda transmitida directamente.
Xeografía astronómica
A xeografía astronómica ou areografía é o estudo da superficie de planetas sólidos como Venus, Marte e Mercurio. Tamén é o estudo dos satélites que certos planetas teñen, como é o caso da Lúa da nosa Terra. Aínda son estudos incipientes debido a falta, ou poucos datos que se ten sobre os planetas e satélites do Sistema Solar. A xeografía de Marte, con todo, é relativamente coñecida. Estes estudos xeográficos son realizados por equipos multidisciplinares.
Horace Waller
Horace Waller, nado en Londres en 1833 e finado en Liss, condado de Hampshire, o 22 de febreiro de 1896, foi un activista antiescravista, misioneiro e clérigo inglés.
Foi coñecido como escritor sobre África, cristián evanxélico, próximo amigo de David Livingstone e doutras persoas implicadas nos traballos de misión e exploración da África central e oriental, e defensor da expansión imperial británica.
Traxectoria
Nacido en Londres, foi educado baixo a dirección do doutor Wadham en Brook Green, Gran Londres. Despois dos seus estudos esivo algúns anos como empregado no negocio de corredor de bolsa do seu pai.
Coa Misión das Universidades da África Central (UMCA), Waller partiu en 1861 cara ás rexións recentemente visitadas por David Livingstone e Sir John Kirk. Durante un tempo traballou con Charles Frederick Mackenzie, bispo de África Central, e asociouse con Livingstone nos distritos do río Zambeze e Shire Highlands.
Calsomiro, Esgos, Esgos
Calsomiro é un lugar da parroquia de Esgos no concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. Tiña 10 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 5 mulleres.
Horace Waller
Traxectoria
A oposición ao comercio de escravos foi un dos principais obxectivos da vida de Waller. En 1867 asistiu á Conferencia da Sociedade Británica e Estranxeira contra a escravitude en París, e en 1870 foi membro activo do comité da Sociedade Antiescravista. En 1871, a Cámara dos Comúns nomeou un comité para investigar o comercio de escravos na África Oriental; Waller e Edmund Murge impulsárono e recomendaron a Sir John Kirk como axente político permanente en Zanzíbar. Finalmente, un tratado entre o sultán de Zanzíbar e a Gran Bretaña declarou ilegal o comercio de escravos por mar.
Waller mantiña boas relacións co xeneral Charles George Gordon, e foi elixido membro da Royal Geographical Society en 1864.
Horace Waller morreu en East Liss, Hampshire, o 22 de febreiro de 1896, e foi enterrado na igrexa de Milland o 26 de febreiro.
Obras
Despois de que Henry Morton Stanley sucedera nos descubrimentos de Livingstone en África, os diarios de Livingstone foron entregados a Waller para a súa piblicación. Publicáronse en dous volumes en 1874, como The Last Journals of David Livingstone in Central Africa, from 1865 until his death. Por omisión, a imaxe proxectada de Livingstone era como santo; e a liña editorial era á da antiescravitude. A edición de Waller dos diarios foi cualificada de "ben intencionada pero excesivamente reverente". En 1891 Sir Harry Johnston criticou a Waller pola súa falta de interese noutros aspectos do traballo e os diarios de Livingstone.
Laila Pakalniņa
Laila Pakalniņa, nada en Liepāja en 1962, é unha directora de cine letoa.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Moscova, no Departamento de Televisón e Xornalismo. En 1991 gradúase no Instituto do Cinema de Moscova (VGIK) dentro do departamento de Dirección de Cine. Dirixiu e asinou o guión de 26 documentais, 6 curtametraxes e 5 películas de ficción. Cun total de 37 obras audiovisuais é unha cineasta aínda en activo. Está casada e ten dous fillos.
Pakalniņa sitúase entre os directores máis prolíficos de Letonia tralo guionizado e dirección das súas 37 películas. Caracterízaa o seu uso dunha mistificación do absurdo na comedia. Acadou o galardón do Oso de Ouro na Berlinale á mellor curtametraxe pola súa obra Udens. No seu filme documental Dream Land o equipo de produción explora mutacións animais que habitan os novos vertedoiros. O documental foi galardoado no European Film Awards.
Internacionalización
No 2014, Laila Pakalniņa internacionaliza a súa traxectoria coa coprodución do seu filme de ficción “Dawn”. A rodaxe comprendeu dende agosto até setembro do 2014 e levouse a cabo en territorio letón e polaco. O equipo de produción compartía o carácter internacional (guión e dirección: Laila Pakalniņa; cámara: Wojciech Staron (Polonia); dirección artística: Jurģis Krāsons; elenco: Vilis Daudziņš, Antons Grauds, Andris Keišs e Liene Šmukste).
A Unión Soviética, que ocupou Letonia durante a xuventude de Pakalniņa, acadou o seu apoxeo ideolóxico entre o 1950–1970. A historia da película transcorre entre o o luscofusco e o amencer e o destino de Jānis, un estudante exemplar da Letonia soviética e do programa soviético de pioneiros, e o seu pai. En nome da moral e da ideoloxía o rapaz traizoa o seu pai, inimigo do pobo e do cooperativismo agrícola. Porén será o propio pai o que apunte ao fillo cun arma. O transfondo da historia atopa ecos na mitoloxía grega e nos himnos soviéticos.
Laila Pakalniņa, recollendo o uso de tempos de gravación moi rítmicos obtén unha atmosfera surrealista e de ton apocalíptico nesta obra de ficción. Rodada en branco e negro. Debido á época na que foi rodada as follas das árbores presentan unha cor dourada moi en contraposición cos colares vermellos e camisas brancas dos soviéticos. Jurģis Krāsons proveu ao filme con obxectos de uso cotiá de época, cartóns de leite e botas de goma, para estilizar o estilo soviético da época na película.
707
Véxase tamén
Historia ano a ano
Cotovía pequena
miniatura|Lullula arborea. A cotovía pequena (Lullula arborea) é a única especie existente do xénero Lullula. Encóntrase na maior parte de Europa, Oriente Próximo, oeste de Asia e as montañas do norte de África. En Galicia é unha ave sedentaria pero escasa. É principalmente unha ave sedentaria non migratoria na parte occidental da súa área de distribución, pero as poboacións orientais son máis migratorias, trasladándose ao sur en inverno.
Historia do Canadá
A historia do Canadá fala da ocupación polo ser humano do territorio actual do Canadá ao longo do tempo. O topónimo Canadá vén da palabra iroquesa kanata-ton, que significa "vilas" ou "pequenas casas".
Cotovía pequena
Existen dúas subespecies de cotovía pequena, L. a. arborea e L. a. pallida. A primeira é nativa de rexións do norte de Europa, mentres que a segunda pode encontrarse no sur da área de distribución da especie. A súa dieta está composta principalmente de sementes, pero tamén inclúe insectos durante o período de reprodución. É unha ave comparativamente pequena, de entre 13,5 e 15 centímetros de longo e un 20% máis curta que a laverca común. É marrón con partes inferiores claras e ten unha cola con punta branca.
Taxonomía e sistemática
A cotovía describiuna o naturalista sueco Carl Linnaeus en 1758 na 10ª edición da súa obra Systema Naturae, dándolle o nome de Alauda arborea. Este nome binomial é idéntico ao nome latino usado en 1676 polo ornitólogo inglés Francis Willughby na súa obra Ornithologiae libri tres. A cotovía pequena está agora situada no xénero Lullula, que foi introducido polo naturalista alemán Johann Jakob Kaup en 1829. O actual nome do xénero é onomatopéico a partir do francés “lulu”, o nome que lle deu á ave Georges-Louis Leclerc, conde de Buffon. O nome francés alouette lulu, e o binomial científico, Lullula arborea, deriva do son da canción do animal. O nome específico arborea procede do latín arbor, arboris, 'árbore'.
Historia do Canadá
Historia
O Canadá anteriormente estaba habitado por nativos huróns, iroqueses e esquimós, que habitaban inmensas rexións do país desde había dez mil anos. Parece ser que no século X, os viquingos habitaron a provincia de Terra Nova e Labrador durante un curto período de tempo.
Cotovía pequena
Subespecies
Hai dúas subespecies de cotovía pequena:
Historia do Canadá
Historia
A colonización europea comezou no século XV, cando os británicos e, principalmente, os franceses se estableceran no Canadá. Os británicos non tiveron unha forte presenza no antigo Canadá, instalándose orixinalmente na Terra de Rupert - unha xigantesca área que posteriomente daría orixien aos Territorios do Noroeste, Manitoba, Saskatchewan e Alberta - sendo que a rexión dos Grandes Lagos e do Río San Lourenzo, así como a rexión que actualmente compón as provincias de Nova Escocia e Novo Brunswick, estaban todas en mans dos franceses. A Nova Francia (Nouvelle-France) e Acadia continuaban a se expandir. Esa expansión foi non foi ben aceptada polos iroqueses nin, principalmente, polos británicos e colonos americanos das Trece Colonias americanas, desencadeando unha serie de batallas que culminou no Tratado de París, no cal os franceses cederon seus territorios da Nova Francia e Acadia aos británicos.
Xeografía matemática
A xeografía matemática, ten o seu foco na superficie da Terra, estudando a súa representación matemática e a súa relación coa lúa e o sol. Esta vocación dual non é contraditoria, porque a través do estudo dos fenómenos da superficie que ocorren produto da interacción co sol e a lúa pode ser mapeado en Ecuador, os trópicos, as liñas polares, coordenadas xeográficas e ata medir o tamaño da Terra.
Historia do Canadá
Historia
250px|dereita|miniatura|A [[Nova Francia.]]
Cotovía pequena
Descrición
miniatura|Litografía coloreada feita por [[Magnus von Wright]] É unha ave de 13,5 a 15 cm de longo, lixeiramente menor que a laverca común, un 20% máis curta que esta última. A cotovía pequena é principalmente marrón pola parte superior e clara pola inferior, pero cunha distintiva banda superciliar branca que chega á caluga. Ten unha crista bastante pequena e a maior parte do tempo pouco visible. En voo mostra unha curta cola e unhas ás curtas e anchas. A cola ten as puntas brancas, pero a diferenza da laverca, os laterais da cola e o bordo posterior das ás non están beireados de branco.
Xeografía matemática
A Xeografía matemática é o berce da tradición espacial da xeografía, debido á súa preocupación pola situación e representación espacial da superficie da Terra. A Xeografía matemática ofrece un marco seguro para a localización, distribución e representación do espazo xeográfico en que están baseados resto das disciplinas xeográficas. Os xeógrafos tradición espacial usar o termo "espacializar" como sinónimo de "mapear" ou "cartografar".
Historia do Canadá
Historia
Os británicos, que xa entón dominaban as inmensas Terras de Rupert (que daquela incluían tamén as actuais -ou parte de- provincias canadenses de Alberta, Saskatchewan, Manitoba; así como os territorios de Nunavut, Territorios do Noroeste e Yukon) aprobaron o Quebec Act, que permitiu aos franceses establecidos no antigo Canadá que continuasen mantendo o seu código civil e sancionou a liberdade de relixión e de idioma, permitindo que a Igrexa Católica e a lingua francesa sobrevivisen no Canadá ata hoxe.
Cotovía pequena
Descrición
É unha ave canora, que ten nha canción melodiosa, trilante a miúdo descrita onomatopeicamente como un lu-lu-lu- ou máis precisamente como un "lū-lū-lū-lū-lū- en serie", tuluit tuluit tuluit.