cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexander Albon
Traxectoria
Albon comezou a súa carreira competindo con karts moi novo debido ao estímulo do seu pai, Nigel Albon. Logrou o éxito nos karts entre 2006-2010 o que permitíulle entrar no Red Bull Junior Team en 2012 pasou aos coches de rodas abertas logrando un asento en EPIC Racing durante a tempada da Eurocup Formula Renault 2.0 2012, terminando na 38ª posición de 49, no seu primeiro ano. Quedou na Fórmula Renault 2.0 dúas tempadas. Asegurandose un asento con KTR, terminando 16º en 2013 e 3º en 2014. En 2015, Albon cambiou ao Campionato de Europa de Fórmula 3, terminando sétimo na xeral. Un ano máis tarde, ART contratou a Albon para correr xunto a Charles Leclerc na GP3 Series terminando segundo no campionato de pilotos só detrás do seu compañeiro de equipo. Albon logrou un asento unha vez máis en ART en 2017. para correr no Campionato de Fórmula 2 da FIA onde rematou na 10ª posición.
Fórmula E
Albon asinou por Nissan e.dams xunto a Sébastien Buemi como un dos seus pilotos para a tempada Fórmula E de 2018-19, pero foi liberado antes do inicio da tempada para pilotar na Fórmula 1 na tempada para Toro Rosso.
Debut en Toro Rosso (2019)
miniatura | Alexander Albon no 2019 [[Gran Premio de Hungría de 2019 | Gran Premio de Hungría. A súa última carreira con Toro Rosso.]] O 26 de novembro de 2018, confirmouse que Albon liberárase do seu contrato con Nissan e.dams na Fórmula E logo de rumores de que asinaría con Toro Rosso. O mesmo día, Toro Rosso anunciou que Albon uniríase ao equipo para xunto a Daniil Kvyat e, así, reiniciar a relación de Albon co Red Bull Junior Team.
Foi o segundo piloto de Tailandia en competir na categoría, despois do Príncipe Bira, que correu na década dos 50. Cun noveno posto en Bahrain, o seu segundo Gran Premio, logrou os seus primeiros puntos neste campionato. Na seguinte carreira, na China, Albon partiu dos boxes despois de sufrir un accidente na práctica, pero conseguiu subir 10 posicións e entrar de novo na zona de puntos na décima posición. Sumou de novo para o campionato cun oitavo posto nas rúas de Mónaco e, máis tarde, en  Alemaña (sexto) e  Hungría (décimo).
2019: Promoción a Red Bull
A mediados de agosto de 2019, Red Bull Racing confirmou a súa fichaxe. Foi promovido para ocupar o lugar de Pierre Gasly, mentres que el ocupou o seu posto en Toro Rosso. Como mellor resultado obtivo o cuarto posto no GP do Xapón. No GP do Brasil corría en posto de podio cando Lewis Hamilton golpeouno, sacándoo dos puntos. O británico foi sancionado. Durante a celebración desta mesma carreira, presentouse como piloto de Red Bull Racing para.
Competiu en nove das 21 carreiras con Red Bull, quedou a un posto de Gasly por tres puntos.
2020
miniatura | Alexander Albon con [[Red Bull Racing | Red Bull nas probas de pretempada no circuíto Barcelona-Catalunya en 2020]] En 2020 competiu xunto a Max Verstappen en Red Bull. Despois de varios resultados que non deron o esperado polo equipo austríaco, o 18 de decembro anunciouse que o piloto mexicano Sergio Pérez ocuparía o seu lugar en, converténdose Albon no piloto de reserva do equipo.
Traxectoria profesional
* Tempada en progreso.
Resultados completos nas GP3 Series
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos no campionato da FIA de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida) † O piloto non terminou a carreira, pero clasificouse ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Língua geral paulista
A língua geral paulista ou tupí austral era o termo co que se coñecía unha das dúas língua gerais, unha lingua franca tupí crioula. Falábase orixinalmente en São Vicente, São Paulo, e na parte alta do río Tietê. No século XVI, era amplamente falada en São Paulo e o seu uso estendeuse a rexións veciñas. A comezos de 1750, e por orde do Marqués de Pombal, tódolos nenos brasileiros debían ser ensinados en portugués nas escolas. Por mor disto, a língua geral paulista foi perdendo terreo fronte ao portugués e extinguiuse.
Love the Island
"Love the island" (ラブ・ジ・アイランド) é o primeiro single da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 1 de xullo do ano 1998 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro.
Pastel de escarapote
miniatura|dereita|Escarapote acompañado de dúas salsas. O pastel de cabracho ou pastel de escarapote é un prato que se debe a Juan Mari Arzak, que consiste nunha especie de puré elaborado coa carne semigraxa e preparada do escarapote de pedra (peixe escorpión cuxo nome científico é Scorpaena Scrofa).
Receita
A carne do escarapote cócese nun caldo de peixe durante uns minutos (algunhas receitas trátano ao vapor). Sexa como sexa o escarapote é un peixe de espiñas velenosas e o seu veleno desactívase mediante a cocción. A pesar de ser un peixe con aparencia vermella, a súa carne é branca e fina. Algunhas receitas empregan pescada en lugar de escarapote. Tras esta operación de cocido, mígase e quítanse as espiñas, mestúrase con salsa de tomate, nata e ovo, ademais dalgunhas verduras cocidas: cenoria, apio etc. Con todo iso fórmase unha masa e ponse ao forno.
Celestino Poza
O nome de Celestino Poza pode referirse a:
Celestino Poza Pastrana
Celestino Poza Pastrana, nado en Pontevedra o 2 de setembro de 1903 e finado na mesma cidade o 25 de abril de 1971, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Celestino Poza Cobas. Rematou a carreira de Medicina na Universidade de Madrid interno na Residencia de Estudiantes. De regreso a Pontevedra sacou praza como médico no Hospital Provincial, e foi presidente do Partido Radical Socialista. Detido, estivo preso en San Simón e protagonizou un plante ao negarse a confesarse cos curas da cadea. Foi destituído como médico. Volveu ser detido en 1947 acusado de pertencer á Unión de Intelectuais Libres. En 1951 foi reposto como cirurxián no Hospital Provincial e reemprendeu a súa carreira profesional con éxito. Logo dun accidente de tráfico ocorrido en Combarro (Poio) canda súa muller Isolina Méndez Rodríguez, faleceron as poucas horas.
Vida persoal
Casou con Aurelia Couto Mallén, finada en 1938. Casou en segundas nupcias con Isolina Méndez Rodríguez, irmá de Benito Méndez Rodríguez.
Manán de San Cosme, San Cosme de Manán, O Corgo
Manán de San Cosme é un lugar da parroquia de San Cosme de Manán, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 39 habitantes (21 homes e 18 mulleres).
Migennes
miniatura|dereita|275px|Vista de Migennes, coa canle de Borgoña en primeiro termo
Migennes é unha vila e un concello francés situado no departamento de Yonne, na rexión de Borgoña. Contaba con 7.373 habitantes en 2007. A extensión do concello ou commune é de 16,58 Ha.
Xeografía
Está sito a uns vinte km de Auxerre, capital do departamento, na confluencia do río Armançon e do Yonne, entre 85 e 120 m sobre o nivel do mar.
Ademais, Migennes é o punto de partida da canle de Borgoña, de 242 km de lonxitude, que termina en Saint-Jean-de-Losne, canal que permite unir o río Yonne (e o Sena a través del) co río Saona.
Historia
Escavacións efectuadas en 2004, mostraron que a zona estaba xa habitada na Era do Bronce. Da época galo-romana os mosaicos e outros obxectos mostran que tiña unha certa importancia. A vila denominábase Mitigana durante o Imperio Romano.
A vila debe a súa fama á súa estación, denominada Laroche-Migennes e mais a aparecer nunha canción burlenta do talentoso chansonnier Jean Raymond, que dicía "Laroche Mimi Laroche Migennes etc...".
Sito Migennes á mesma distancia de Dijon que de París, para o cambio de locomotoras estabeleceuse a localidade como sitio de cambio ideal. Porén a electrificación fixo que perdese importancia como estación intermedia.
Shanghai Airlines
Shanghai Airlines (chinés: 上海航空公司; pinyin: Shànghǎi Hángkōng GōngSī; shanghainés: Zånhae Onkoen Gungseh) é unha aeroliña chinesa con sede en Shanghai. É unha subsidiaria de China Eastern Airlines, pero as súas operacións permaneceron separadas tras a súa fusión, mantendo distintas marcas e libreas. Shanghai Airlines opera servizos domésticos e internacionais. As súas bases son aeroporto de Shanghai-Pudong e o aeroporto de Shanghai-Hongqiao. A aeroliña é un membro afiliado da alianza SkyTeam xunto coa súa compañía nai.
Frota
En decembro de 2018, the Shanghai Airlines fleet consists of the following aircraft:
As Cruces, Vila de Cruces
A Nosa Señora da Piedade das Cruces é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2014 tiña 1223 habitantes (597 homes e 626 mulleres), 153 máis ca en 2004 (566 homes e 504 mulleres) e 276 máis ca en 1999.
O único lugar da parroquia é Vila de Cruces, capital do concello ao que dá nome.
Nesta parroquia tivo a súa sede a Banda de música das Cruces.
Buzz (Canle TV)
Buzz foi unha canle de televisión privada española, de pago, producida por Chello Media Multicanal. A súa programación centrábase na actualidade en contidos de terror, tanto en series como en películas actuais e antigas de devandito xénero.
Contaba con dous sinais, Buzz Negro o sinal tradicional, e Buzz Vermello coa programación de Buzz Negro, unha hora antes, e compartindo sinal con Canle 18, pero o sinal de Buzz Negro cesou.
Historia
A Canle Buzz iniciou as súas emisións o 15 de setembro de 1997, como un bloque nocturno de catro horas e media de duración no mesmo dial que a desaparecida canle temática de animación infantil Super 3. A finais de 2004 a canle Buzz pasou a un dial propio cunha programación de dezaoito horas diarias que en poucos meses se estendeu a vinte e catro horas. Desde o lanzamento da canle até febreiro de 2008, o anime destacou moito na súa programación, complementado cunha gran diversidade de programación para público xuvenil.
Desde febreiro de 2008, a canle viu modificada moi substancialmente a grella de programación, en boa parte debido a que a audiencia do anime en televisión se viu reducida de forma significativa nos meses anteriores ao cambio de programación, experimentando a cota de pantalla da Canle Buzz un brusco descenso desde un máximo en agosto de 2006 dun 0,037% até un mínimo dun 0,009% en xuño de 2007, posiblemente debido ao aumento do consumo de animación xaponesa a través de Internet. Outro factor importante para a redefinición da grella de programación da Canle Buzz puido ser a aparición no mercado español de televisión de pago da canle Animax España producido por Sony Entertainment Television, xa presente en moitos países do mundo, que incrementaba a competencia neste xa reducido nicho de mercado televisivo.
A grella diaria de Buzz inclúe desde entón moita menos programación de anime, que se viu relegado a franxas de horarias distintas do prime time e inclúe máis programación de deporte extremo, os programas de reality show, series de ficción e cinema de terror.
A reacción do público seguidor da animación xaponesa e dos otakus fíxose sentir a través dos foros da páxina web da Canle Buzz, decepcionados entre outras cousas porque a canle preguntou na súa páxina web: Que é o que máis che atrae da canle? co resultado de que unha maioría de usuarios da web votaron a favor do anime. O cambio de programación fíxose coincidir cun cambio na identidade gráfica da canle e da súa páxina web.
Todo este proceso de reorientación da canle provocou o 1 de xullo de 2009 a unión de Buzz con outra canle da produtora Dark, coa que compartía diversos contidos. Isto provocou a creación de dúas canles, Buzz Negro, a canle clásica, onde se mesturan contidos anteriores de Buzz e de Dark, e Buzz Vermello, coa mesma programación de Buzz Negro, pero unha hora antes, e compartindo programación con Canle 18, que antes compartía sinal co desaparecido Dark. Os contidos de Anime que non teñen cabida en Buzz pasaron a formar a canle online gratuíta Vitanime, exceptuando algúns contidos de hentai.
O 1 de febreiro de 2011 e tras a adquisición de Teuve por Chello Multicanal meses antes, Buzz Negro cesa as súas emisións e é substituído por Crime & Investigation Network (España).
Programación
Buzz dedica cada día a súa programación a series e películas de terror, desde as 09.30 até a 00.00h, hora en que deixa paso á Canle 18
Álvaro das Casas
Álvaro María Casas Blanco, nado en Ourense o 2 de xullo de 1901 e finado en Barcelona o 8 de marzo de 1950, foi un dinamizador cultural e escritor, en galego e castelán, de poesía, novela, ensaio e, fundamentalmente, de obras de teatro. Asinou as súas publicacións como Álvaro de las Casas.
Traxectoria
miniatura|dereita|Grupo dos Ultreyas na Misión Biolóxica de Galicia en 1932. En Ourense cursou os seus estudos básicos e de bacharelato, e trasladouse a Valladolid para cursar a carreira de Filosofía e Letras. Doutorouse en Ciencias Históricas e Xeográficas, feito que talvez inflúa na proposta de teatro histórico deste autor. En 1928, mentres residía en Madrid, nomeárono membro correspondente da Real Academia Galega.
Exerceu de catedrático e director do Instituto local de Noia, onde fundou os primeiros grupos Ultreya. Foi escritor dramático de renome e tradutor de obras de autores portugueses, alén de militante do Partido Galeguista e membro do Instituto Histórico do Minho. No ano 1933, despois dunha longa polémica co Partido Galeguista, funda a Vangarda Nazonalista Galega. Precisamente nunha comunicación feita ao Instituto Histórico do Minho, en que fala do teatro de Galiza, publica a súa proposta de teatro galego. Na súa opinión, debería ser poético, de temática histórica e representábel en calquera punto de Galiza. Todos estes trazos áchanse na súa obra A Morte de Lord Sataüler (1929), onde demostra Álvaro das Casas que o arriba dito pode ser levado á práctica. Dirixiu a revista Alento (1934-1935).
En 1936, con motivo da guerra civil, cae na obriga de se exiliar a Buenos Aires. Alí fundou en 1939 canda a Mariano Medina del Río o proxecto Emecé Editores.
En 1950 regresou a España. Asentouse en Barcelona, onde morreu o 8 de marzo dese mesmo ano. Foi soterrado en Sabucedo de Montes (Cartelle).
Foi irmán do tamén escritor Augusto Casas.
Recoñecemento
A Asociación Álvaro das Casas leva o seu nome.
Obra
miniatura|225px|[[Manuel Lesteiro López, Claudio Losada, Álvaro das Casas e Filgueira Valverde cos Ultreya en Noia, retrato en Vida Gallega, 1932.]] Álvaro das Casas foi principalmente un autor dramático, o cal non lle impediu cultivar timidamente outros xéneros. A súa traxectoria como escritor está composta polas seguintes obras:
Teatro
miniatura|250px|Álvaro María de las Casas e os Ultreyas visitando o [[dolmen de Axeitos, Vida Gallega, 1933.]]
Concellos de Albania
A República de Albania divídese en 351 concellos ou municipalidades.
Acidose
A acidose é o aumento patolóxico da acidez nos tecidos, en especial no sangue, debido á redución da reserva alcalina. É síntoma dalgunhas enfermidades como a diabetes, cancro ou doenzas hepáticas. En persoas sas pódese producir por dietas extremas.
Offenwier
miniatura|Localización de Offenwier.
Está situada ao leste de Snits nas beiras do mar de Snits e onde se localiza o Paviljoen Snitser Mar, un importante centro turístico. A localidade mencíonse por vez primeira en 1328 co nome de Offinghewere. A igrexa da localidade é a construción máis antiga do concello.
Jocelyn Bell Burnell
Susan Jocelyn Bell Burnell, CBE, FRS FRAS, nada en Belfast como Susan Jocelyn Bell, o 15 de xullo de 1943, é unha astrofísica norteirlandesa que descubriu o primeiro radiosinal dun púlsar xunto ao seu titor de tese, Antony Hewish. A detección desas radiofontes permitiron contrastar a teoría da evolución estelar. É unha das científicas máis influentes do Reino Unido e recibiu numerosos galardóns.
Traxectoria
Aos once anos, suspendeu o exame 11+, e os seus pais enviárona á Mount School en York (Inglaterra), un colexio cuáquero para mozas, onde quedou moi impresionada por un profesor de física que lle ensinou que:
Máis adiante, Bell Burnell asistiu ás universidades de Glasgow e Cambridge. En Cambridge, traballou con Hewish e outros na construción dun radiotelescopio para empregar os brillos interplanetarios no estudo dos quásares, que foran descubertos pouco antes (os brillos interplanetarios permiten distinguir fontes compactas das distantes). Detectando un pequeno padrón nos rexistros das lecturas que seguiu polo ceo coas estrelas, Bell Burnell descubriu que se trataba dun pulso regular, aproximadamente un por segundo. Denominouno temporalmente LGM1 (Little Green Man 1, Homiño verde 1) e finalmente identificou a fonte como unha estrela de neutróns de rápida rotación.
Logo de rematar o seu doutoramento, Bell Burnell traballou na Universidade de Southampton, a University College de Londres e o Royal Observatory en Edimburgo, antes de converterse en profesora de física na Open University durante dez anos, e despois como profesora visitante na Universidade de Princeton. Antes de xubilarse, Bell Burnell foi Decana de Ciencias na Universidade de Bath entre os anos 2001 e 2004, e presidenta da Royal Astronomical Society entre 2002 e 2004. Tamén foi profesora visitante na Universidade de Oxford.
Premios e recoñecementos
A pesar de que non obtivo o premio Nobel xunto con Hewish polo seu descubrimento, foi galardoada por moitas outras organizacións. A exclusión de Jocelyn Bell entre os galardoados co Premio Nobel causou gran controversia entre os seus colegas, aínda que segundo confesou nunha entrevista, non o lamenta e cre que lle foi mellor na vida sen ese galardón.
Premio Breaktrough
O 6 de setembro de 2018, Bell Burnell recibiu o premio especial Breaktrough en Física Fundamental, cunha recompensa de tres millóns de dólares, por ser a descubridora dos púlsares en 1967, polos seus logros científicos e polo seu liderado inspirador ao longo das últimas cinco décadas. Cos cartos do premio, Bell Burnell estableceu un fondo especial de bolsas para contrarrestar o "nesgo inconsciente" na comunidade da física que dificulta que as mulleres, as minorías étnicas e as estudantes refuxiadas se convertan en investigadoras.
Sociedade Deportiva O Páramo
A Sociedade Deportiva O Páramo é un equipo galego de fútbol que se fundou en 2002 no concello do Páramo. Xoga no grupo norte da Preferente Autonómica e disputa os seus partidos como local no "Campo Municipal de As Rapadas".
Historia
Trala disolución da antiga Sarriana, algúns dos seus xogadores chegaron á Sociedade Deportiva O Páramo. Con esta chegada a SD O Páramo ascendeu a preferente.
O maior logro foi na tempada 2009/10, tralo primeiro posto no grupo II da primeira autonómica galega, conseguíase o ascenso á preferente autonómica. Unha categoría por debaixo da terceira división nacional.
Na tempada seguinte (2010/11) descendía de novo a primeira autonómica na derradeira xornada. Nesta tempada, O Páramo xogou contra a SD Compostela (1-2 nas Rapadas e 0-0 en San Lázaro).
Na 2011/12, O Páramo regresaba ao grupo II da primeira autonómica e conseguía de novo o ascenso directo a preferente tras rematar a tempada en segunda posición.
Para a tempada 2014/15 O Páramo convertíase en filial da refundada S.D.Sarriana, de preferente.
Na actualidade,o club milita na 1º Autonómica Galega.
Estadio
As dimensións do campo son de 95 metros de largo por 48 metros de ancho, de herba natural.
A xestión e propiedade do campo é por parte do concello.
Requena
Xeografía
Está situada entre a meseta castelán-manchega e o Mediterráneo do que tan só a separan 67 km. É un territorio formado por unha meseta de invernos fríos e veráns calorosos, de bos recursos hidráulicos e de grandes belezas e contrastes. Atópase situada na zona máis occidental da provincia de Valencia, onde o río Cabriel limítaa polo oeste e sur con profundas gargantas; polo leste e norte, a Serra de Juan Navarro e o Pico do Tezo (1.250 m.) sepárana das serranías do Turia.
Historia
Os primeiros restos arqueolóxicos que indican os primeiros indicios de poboación e orixe da cidade datan do século VII aC. Tamén existen restos da época romana.
A cidade entrou a formar parte dos reinos musulmáns sendo coñecida como Rakka'na, cuxo significado é "A forte". Do ano 1021 en diante convértese na cidade fortificada que marca a divisoria entre os reinos de Valencia e de Toledo. Fernando III o Santo reconquista Requena moi posiblemente no ano 1238.
En 1707 Filipe V concédelle o título de Vila e en 1836 recibe o título de Cidade de mans de Isabel II.
Demografía
O concello de Requena ten 21.448 habitantes (INE 2010). miniatura|300px|centro|Evolución temporal da poboación de Requena (anos [[1699 a 2009).]]
Economía
Durante o século XX creceron os cultivos de vide na cidade, sendo esta a súa maior actividade económica. Actualmente, cunhas 18.000 hectáreas de cultivos é un dos concellos de España con maior produción vinícola. Forma parte da Denominación de Orixe Utiel-Requena, que abarca outros concellos da zona, como Utiel.
Íleo
O íleo é a terceira e última parte do intestino delgado, entre o xexuno e o colon. O intestino delgado é un tubo de paredes musculares, cuxa función é dixerir e absorber a maior parte dos alimentos. O alimento, mentres está a ser dixerido vai desprazándose a través do intestino delgado, por forza da acción da parede muscular. As vilosidades e microvilosidades intestinais aumentan a súa superficie de absorción.
Se dividísemos o intestino en 3 partes, un terzo correspondería ao xexuno e dous terzos ao íleo (cómpre ter en conta que o intestino delgado pode acadar os 9 m de longo). O íleo áchase tralo xexuno e fica separado do cego pola válvula ileocecal.
No feto, o íleo está ligado ao embigo a través do conduto vitelino. Aproximadamente no 3% dos seres humanos este conduto non se pecha nas primeiras sete semanas despois do nacemento, o que orixina unha patoloxía chamada divertículo de Meckel.
No seu treito final atopamos a maior cantidade de áreas de tecido linfoide, as placas de Peyer.
Giovanni Antonio Canal
miniatura|A gran canle e a igrexa da Saúde Giovanni Antonio Canal, nado o 7 de outubro de 1697 e finado o 19 de abril de 1768, máis coñecido como Canaletto, foi un pintor veneciano, famoso polas súas vistas panorámicas (vedute) de Venecia. Eran as postais da época, para aqueles que puidesen adquirilas. Fillo do pintor Bernardo Canal, de aí lle veu o diminutivo de Canaletto.
Breve biografía artística
Foi exitoso primeiro polos seus traballos decorativos para teatro, logo pintou Vistas de Venecia, que son hoxe moi buscadas. Utilizaba con proveito grande a cámara escura na composición dos seus cadros. Boa parte das súas obras eran vendidas a ingleses que facían o Grand Tour, de modo que unha gran parte da súa produción consérvase en mans da Casa Real británica. Inspirouse nas vedute de Giovanni Paolo Panini, distinguíndose polo axustado dos seus efectos e pola transparencia dos seus fondos e ceos.
En 1746, Canaletto instalouse en Londres, onde pintou numerosas panorámicas inglesas, mais seguiu aínda a realizar vistas da súa Venecia natal, a partir de deseños preparados que levara consigo desde Italia.
No 1753, tornou para Venecia. Dez anos despois foi posta ao seu cargo a cátedra de Perspectiva na Academia de Belas Artes, por designio do director da institución, o tamén pintor Giambattista Tiepolo. Os lenzos dos seus derradeiros anos foron criticados pola utilización repetida de temas, que antes foran a base do seu éxito.
Das súas panorámicas venecianas admíranse, sobre todo, as súas vistas do Palacio Ducal e da Praza de San Marcos. Unha colección das vedute foron editadas ao gravado na súa cidade, en 1742.
Discípulos
Entre os seus discípulos máis salientes cóntanse o seu sobriño Bernardo Bellotto (tamén alcumado Canaletto), Francesco Guardi, Michele Marieschi, Gabriele Bella, Giuseppe Moretti e Giuseppe Bernardino Bison.
Julio Salinas
Julio Salinas Fernández, nado en Bilbao o 11 de setembro de 1962, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española. É irmán do tamén exfutbolista Patxi Salinas.
Traxectoria
Xogou durante 17 tempadas na Primeira División de España, defendendo a camiseta de seis equipos distintos, aínda que foi co Athletic Club e especialmente no FC Barcelona onde conseguiu os maiores éxitos deportivos e recoñecemento profesional. Dianteiro centro goleador, anotou un total de 152 goles na Liga. O seu mellor rexistro foron os 20 goles anotados na súa primeira tempada no FC Barcelona, a 1988-89. A pesar da súa boa media goleadora e a cantidade de goles decisivos que anotou, nunca puido obter o Trofeo Pichichi.
Entre os goles marcados cabe destacar o anotado na final da Recopa de Europa que o FC Barcelona gañou en Berna (Suíza) en 1989, ao derrotar por 2–0 ao conxunto italiano do Sampdoria de Xénova. Salinas marcou o primeiro gol, no minuto 3 de partido. Foi tamén titular na final da Copa de Europa de 1992, que o FC Barcelona gañou no estadio londiniense de Wembley, por 1–0, tamén ao Sampdoria de Xénova, con gol de Ronald Koeman.
Despois de xogar no FC Barcelona foi contratado polo Deportivo da Coruña en 1994, equipo co que conseguiu un subcampionato de Liga e a Copa do Rei 1994–95. Ao ano seguinte é contratado polo Sporting de Gijón, onde xoga dúas tempadas nas que disputa 54 partidos de Liga e marca 24 goles. En 1997 marcha xogar ao Xapón no Yokohama Marinos.
En 1998 regresa a España para xogar no Deportivo Alavés as súas dúas últimas tempadas antes de retirarse. Na súa derradeira tempada en activo, a 1999–00, xogou 28 encontros de Liga e marcou 8 goles.
Selección nacional
Julio Salinas foi internacional coa selección española en 56 ocasións e marcou un total de 23 goles coa, conseguindo un hat trick fronte a Albania. O seu debut como xogador da selección española foi o 22 de xaneiro de 1986, nun encontro entre España contra a URSS (1–1).
Participou con España no Mundial de 1986 en México, conseguindo marcar un gol ante Irlanda do Norte. En 1990 participou no Mundial de Italia xogando tres partidos; contra Corea do Sur, Bélxica e Iugoslavia, marcando un gol neste último partido. No Mundial dos Estados Unidos en 1994 xogou catro partidos; contra Corea do Sur (onde marcou un gol), Alemaña, Bolivia e Italia.
Salinas foi indiscutible nas convocatorias de Javier Clemente na súa estancia como seleccionador español, incluso cando era suplente no Deportivo da Coruña e no FC Barcelona.
Palmarés
Julio Salinas gañou 16 títulos:
A Campa, San Cosme de Manán, O Corgo
A Campa é un lugar da parroquia de San Cosme de Manán, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Eduardo Fabini
Eduardo Félix Fabini, nado o 18 de maio de 1882 en Solís de Mataojo (Lavalleja, Uruguai) e finado o 17 de maio de 1950 en Montevideo (Uruguai), foi un compositor uruguaio. Fabini é considerado o máis elevado e positivo valor da música académica uruguaia, tendo iniciado unha orientación musical que insertou nas formas musicais clásicas, tonalidades e melodías da música folclórica do seu país.
Traxectoria
Eduardo Fabini naceu o 18 de maio de 1882 na pequena vila de Solís de Mataojo, no departamento uruguaio de Lavalleja, fillo de Juan Fabini e Antonia Bianchi, de orixe italiana e con algúns músicos distinguidos na súa familia. Alí pasou os primeiros anos da súa infancia en contacto íntimo coa natureza.
A súa formación musical comezou a unha idade moi temperá; aos catro anos de idade o seu xoguete preferido era o acordeón, e aos seis admiraban as súas interpretacións ao harmonio. Foi nesta época cando comezou os seus estudos de violín co seu irmán máis vello, que posteriormente continuaría no Conservatorio "La lira", en Montevideo, entre os nove e os trece anos, cos mestres Romeo Massi e Ítalo Casellas, e máis tarde, con Scarabelli e Ferroni.
Por consello do mestre Pérez Badía, obtivo unha bolsa de estudos que, en 1899 (contando con 17 anos) lle permitiu viaxar a Europa e ingresar no Conservatorio de Bruxelas, onde estudou cos mestres Deloc e Thomson; e harmonía co mestre Brouk.
Iniciouse na composición, realizando os seus Tristes para orquestra, dous Intermedios, un Esdudio arpegiano para piano, e o coro Las flores del campo; ao mesmo tempo que obtivo o Primeiro Premio de Violín con Distinción, outorgado polo Conservatorio de Bruxelas, sendo o primeiro suramericano que naquel ambiente fixo oír expresións da música latinoamericana.
En 1903 regresou ao Uruguai, dándose a coñecer como solista en diversas aparicións no Teatro Solís de Montevideo, que espertaron a admiración xeral.
Posteriormente viaxou outra vez a Europa, chegando a España en 1905, permanecendo dous anos; en 1907 regresou a Montevideo, onde participou con outros músicos do seu país na fundación do Conservatorio Musical del Uruguay ese mesmo ano. En 1913 tamén cofundou a Asociación de Música de Cámara, entidade que patrocinou numerosos concertos nos que actuou como intérprete.
É a partir desa época cando se retira ao rural, residindo en Solís e en Fuente Salus, escapando da actividade pública. Durante este período compuxo Campo, o seu primeiro poema sinfónico, que pronto foi interpretado en público no Teatro Albéniz de Montevideo o 29 de abril de 1922. Campo obtivo inmediatamente un xeneralizado recoñecemento dos seus valores musicais, sendo consagrado tamén en Buenos Aires —onde foi interpretado en 1925 no Teatro Colón pola Wiener Philharmoniker— e pronto en Nova York, Washington, Madrid, Barcelona, Berlín, Moscova, Valencia, Río de Xaneiro, e outras importantes prazas musicais coma Viena, onde foi tocado pola Filharmónica da cidade baixo a batuta de Richard Strauss.
Fabini faleceu o 17 de maio de 1950 a causa dunha afección cardiaca.
Legado
Varios centros de ensino levan o seu nome: o liceo departamental de Minas (Instituto Eduardo Fabini), o liceo de Solís de Mataojo (Berce de Fabini) e a escola de música Nº 6 da cidade de Rivera
San Lázaro
San Lázaro pode referirse a:
Ararteko
250px|miniatura|Sede do Ararteko na rúa Prado de [[Vitoria-Gasteiz.]] O Ararteko é o defensor do Pobo do País Vasco. É un alto comisionado do Parlamento Vasco para a defensa dos dereitos das persoas en relación coas actuacións e políticas públicas das administracións públicas da Comunidade Autónoma do País Vasco (Goberno Vasco, deputacións forais, concellos ou organismos públicos dependentes dalgunha desas administracións). Na actualidade, Manu Lezertua é o Ararteko no País Vasco.
En Navarra tamén se denomina en éuscaro Ararteko ao Defensor do Pobo da comunidade foral.
Língua geral amazônica
A língua geral amazônica, tamén chamada língua geral setentrional, é o termo co que se chama á variedade norte da língua geral, unha lingua franca e crioula baseada no tupí que se falou na Rexión Norte do Brasil. Formouse a partir da evolución histórica da lingua tupí antiga a finais do século XVII. No século XIX, polo mesmo proceso de evolución histórica, deu orixe ao nheengatu. Hoxe, é considerado unha lingua extinguida.
Giovanni Paolo Panini
Giovanni Paolo Panini ou Pannini, nado en Piacenza o 17 de xuño de 1691 e finado en Roma o 21 de outubro de 1765, foi un pintor, arquitecto e escenógrafo italiano.
Traxectoria
Cando mozo Panini estudou en Piacenza como escenógrafo teatral. Estabeleceuse en Roma en 1711, onde estudo debuxo con Benedetto Luti, obtendo sona como decorator de pazos, traballos nos que compre destacar os realizados na villa Patrizi (1718–1725) e no Palazzo de Carolis (1720).
No 1719 Panini foi admitido na Congregación dos Virtuosos do Panteón. Ademais ensinou en Roma na Accademia di San Luca e na Académie de France (Academia de Francia). As súas ensinanzas foron fundamentais para Hubert Robert e Jean-Honoré Fragonard. Por outra banda a súa obra levaría ao veneciano Canaletto a especializarse nas vedute.
Benito Castro Nogueira
Traxectoria
Comezou sendo párroco no ano 1957, na igrexa da Inmaculada Concepción, daquela situada no número 58 da Avenida de Ramón Nieto de Vigo. Foi artífice do levantamento da actual igrexa da Inmaculada Concepción, coñecida popularmente coma "Os Picos". Foi moi querido polos fregueses e deu acubillo no templo as asembleas de traballadores na etapa final do franquismo, o que fixo que fora vixiado pola policía da época.
Cumeiro, Vila de Cruces
San Pedro de Cumeiro é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2011 tiña 221 habitantes (110 mulleres e 111 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 287 habitantes.
Nesta parroquia naceu o xornalista e escritor Alfredo García Ramos.
Transportes Hernández y Sanjurjo
Transportes Hernández y Sanjurjo é un dúo musical composto por Rómulo Sanjurjo, acordeonista de Os Diplomáticos de Monte-Alto, e Julián Hernández, líder de Siniestro Total. Naceu en 1999 co gallo das Jornadas De Lírica y Burla nas que participaron músicos como Javier Krahe, El Gran Wyoming co Maestro Reverendo ou Pablo Carbonell.
Como eles mesmos din, o proxecto consiste en intentar sacar adiante unha serie de cancións co infrecuente formato de voz, guitarra acústica, acordeón, mandolina e bases electrónicas.
Akbar
Jalal-ud-Din Mohammed Akbar ou Jellaladin Mahommed Akbar populamente coñecido como Akbar I (, literalmente "o grande"), nado o 14 de outubro de 1542 e finado en Agra o 27 de outubro de 1605, foi o terceiro e maior dos emperadores mogois da India desde 1556 a 1605. Akbar sucedeu ao seu pai, Humayun, baixo un rexente, Bairam Khan, quen axudou ao novo emperador a expandir e consolidar os dominios mogoles na India.
Akbar tiña unha personalidade forte e foi un xeneral con moito éxito. Ampliou gradualmente o Imperio mogol para incluír gran parte do  subcontinente indio. O seu poder e influencia, con todo, estendéronse por todo o subcontinente debido ao dominio militar, político, cultural e económico dos  mogoles. Para unificar o vasto estado mogol,  Akbar estableceu un sistema de administración centralizado en todo o seu imperio e adoptou unha política de conciliación dos gobernantes conquistados a través do matrimonio e a diplomacia. Para preservar a paz e a orde nun imperio relixioso e culturalmente diverso, adoptou políticas que lle valeron o apoio dos seus súbditos non musulmáns. Evitando os lazos tribais e a identidade do estado islámico, Akbar esforzouse por unir terras afastadas do seu reino a través da lealdade, expresada a través da cultura  indo-persa.
Desenvolveu unha economía forte e estable, o que levou á expansión comercial e un maior patrocinio da cultura. O propio Akbar era un mecenas da arte e da cultura. Gustáballe a literatura e creou unha biblioteca de máis de 24.000 volumes escritos en sánscrito, urdu, persa, grego, latín, árabe e caxemir, atendida por moitos eruditos, tradutores, artistas, calígrafos, escribas, encuadernadores e lectores. Fixo gran parte da catalogación el mesmo a través de tres agrupacións principais. Akbar tamén estableceu a biblioteca de Fatehpur Sikri exclusivamente para mulleres, e decretou que se establecesen escolas para a educación de musulmáns e hindús en todo o reino. Tamén animou á que a encadernación se considerase unha gran arte. Homes santos de moitas relixións, poetas, arquitectos e artesáns adornaban a súa corte de todo o mundo para o seu estudo e discusión. As cortes de Akbar en Delhi, Agra e Fatehpur Sikri convertéronse en centros das artes, letras e aprendizaxe. A cultura timúrida e  perso-islámica comezou a fusionarse e mesturarse con elementos indíxenas indios, e xurdiu unha cultura  indo-persa distinta caracterizada polas artes, a pintura e a arquitectura de estilo  mogol. Desilusionado co islam ortodoxo e quizais coa esperanza de lograr a unidade relixiosa dentro do seu imperio, Akbar promulgou o Din-i Ilahi, un credo sincrético derivado principalmente do islam e o hinduísmo, así como dalgunhas partes do zoroastrismo e o cristianismo. Con todo, Akbar tamén ordenou o masacre de Chittorgarh, na que foron masacrados 30.000 campesiños hindús.
O reinado de Akbar influíu significativamente no curso da historia da India. Durante o seu goberno, o imperio mogol triplicouse en tamaño e riqueza. Creou un poderoso sistema militar e instituio reformas políticas e sociais efectivas. Ao abolir a Yizia, o imposto sectario, sobre os non musulmáns e designalos para altos postos civís e militares, foi o primeiro gobernante mogol en gañarse a confianza e a lealdade dos súbditos nativos. Fixo traducir a literatura sánscrita, participou en festivais nativos e deuse conta de que un imperio estable dependía da cooperación e a boa vontade dos seus súbditos. Por tanto, durante o seu goberno sentaronse as bases para un imperio multicultural. Akbar foi sucedido como emperador polo seu fillo, o príncipe Salim, máis tarde coñecido como Jahangir.
Antecedentes
Era descendente do emperador mongol Tamerlán; fillo do emperador Humayun, e neto do emperador mogol Zahiruddin Muhammad Babur primeiro gobernante do Imperio mogol na India. Trala morte de Tamerlán o Imperio foise reducindo en sucesivos enfrontamentos coas potencias veciñas ata o último enfrontamento cos uzbekos. Nesta época é cando un descendente de Tamerlán, Zahir al-Din Muhammad, máis coñecido como Babur, decide saír do centro de Afganistán, onde se refuxiaran os resto do imperio, e intervir nas disputas internas da India. En 1526 Babur derrotou ao último dos sultáns de Delhi, Ibrahim Lodi, na primeira Batalla de Panipat. Trala morte de Zahir al-Din Muhammad foi sucedido no trono polo seu fillo Humayun.
Ao final do seu reinado de Akbar, en 1605, o Imperio mogol cubría a maior parte da India setentrional e central. É apreciado por ter un punto de vista liberal en todas as súas crenzas e fe e, durante a súa época, a cultura e a arte chegaron ao cénit cando se compara cos seus predecesores, aínda que el era analfabeto.
Primeiros anos
Durante o extenso período no exilio de Humayun, Akbar foi criado en Cabul pola familia extensa dos seus tíos paternos, Kamran  Mirza e  Askari  Mirza, e as súas tías, en particular a esposa de  Kamran  Mirza. Pasou a súa mocidade aprendendo a cazar, correr e loitar, o que o converteu nun guerreiro atrevido, poderoso e valente, pero nunca aprendeu a ler nin a escribir. Isto, con todo, non obstaculizou a súa procura de coñecemento, xa que sempre se di que cando se retiraba pola noite facía que alguén lese. O 20 de novembro de 1551, o irmán máis novo de Humayun, Hindal Mirza, morreu loitando nunha batalla contra as forzas de Kamran Mirza. Ao decatarse da noticia da morte do seu irmán, Humayun sentiuse atafegado pola dor.
Polo afecto da memoria do seu irmán, Humayun prometeu á filla de nove anos de Hindal, Ruqaiya Sultan Begum, co seu fillo Akbar. O seu compromiso tivo lugar en Cabul, pouco despois do primeiro nomeamento de Akbar como vicerrei na provincia de Gazni. Humayun conferiu á parella imperial toda a riqueza, o exército e os seguidores de Hindal e Ghazni. Un dos jagir de Hindal foi entregado ao seu sobriño, Akbar, quen foi designado vicerrei e tamén se lle deu o mando do exército do seu tío. O matrimonio de Akbar con  Ruqaiya foi  solemnizado en Jalandhar (Punjab) cando ambos tiñan 14 anos. Ela foi a súa primeira esposa e consorte principal.
Innovacións militares
miniatura|upright|Imperio mogol baixo o período de Akbar (amarelo) A Akbar outorgóuselle o  epíteto de "o Grande" debido aos seus moitos logros. incluído o seu historial de campañas militares invictas que consolidaron o dominio mogol no subcontinente indio. A base desta destreza e autoridade militar foi a hábil calibración estrutural e organizativa de Akbar do exército mogol. O sistema mansabdari (sistema de recrutamento militar e administrativo en uso durante o imperio mogol) en particular foi aclamado polo seu papel na defensa do poder mogol na época de Akbar. O sistema persistiu con poucos cambios ata o final do Imperio mogol, pero foise debilitando progresivamente cos seus sucesores.
As reformas organizativas foron acompañadas de innovacións en canóns, fortificacións e o uso de elefantes. Akbar tamén se interesou polas chaves de mecha e empregounas eficazmente durante varios conflitos. Buscou a axuda dos otománs, e tamén cada vez máis de europeos, especialmente portugueses e italianos, para adquirir armas de fogo e artillería. As armas de fogo na época de Akbar chegaron a ser moi superiores a calquera cousa que puidesen despregar gobernantes rexionais, tributarios ou os zamindars. Tal foi o impacto destas armas que o visir de Akbar, Abu'l-Fazl ibn Mubarak, unha vez declarou que "coa excepción de Turquía, quizais non haxa ningún país no que as súas armas teñan máis medios para asegurar o goberno que [a India]". O termo "imperio da pólvora" foi utilizado a miúdo por eruditos e historiadores ao analizar o éxito dos mogoles na India. Considerouse que o poder mogol débese ao seu dominio das técnicas de guerra, especialmente o uso de armas de fogo alentado por Akbar.
Loita polo norte da India
miniatura|upright|A corte do mozo Akbar, de 13 anos, mostrando o seu primeiro acto imperial: o arresto dun cortesán rebelde, que unha vez foi o favorito do pai de Akbar. Ilustración dun manuscrito do Akbarnama. miniatura|upright|O emperador mogol Akbar adestrando a un elefante O pai de Akbar,  Humayun, recuperara o control do Punjab, Delhi e Agra co apoio de Safavid, pero mesmo nestas áreas o goberno  mogol era precario, e cando os Suris reconquistaron Agra e Delhi tras a morte de Humayun, o destino do emperador neno parecía incerto. A minoría de Akbar e a falta de calquera posibilidade de asistencia militar do bastión mogol de Cabul, que estaba no medio dunha invasión do gobernante de Badakhshan, o príncipe Mirza Suleiman, agravou a situación. Cando o seu rexente, Bairam  Khan, convocou un consello de guerra para ordenar as forzas  mogolas, ningún dos xefes de Akbar o aprobou. Con todo, Bairam  Khan finalmente puido prevalecer sobre os nobres, e decidiuse que os  mogoles marcharían contra o máis forte dos gobernantes Suri, Sikandar Shah Suri, no Punjab. Delhi quedou baixo a rexencia de Tardi Baig Khan. Sikandar Shah Suri, con todo, non presentou maior preocupación por Akbar, e evitou dar batalla cando o exército mogol achegouse. A ameaza máis grave veu de Hemu, un ministro e xeneral dun dos gobernantes Suri, que se proclamou emperador hindú e expulsou aos mogoles das chairas indoganxéticas.
Persuasido por Bairam Khan, quen reorganizou o exército mogol antes de que Hemu puidese consolidar a súa posición, Akbar marchou a Delhi para recuperala. O seu exército, dirixido por Bairam Khan, derrotou a Hemu e ao exército suri o 5 de novembro de 1556 na segunda batalla de Panipat, a 80 km o norte de Delhi. Pouco despois da batalla, as forzas mogolas ocuparon Delhi e logo Agra. Akbar fixo unha entrada triunfal en Delhi, onde permaneceu durante un mes. Logo, el e Bairam Khan regresaron a Punjab para tratar con Sikandar Shah, que volvera a estar activo. No seguintes seis meses, os mogoles gañaron outra batalla importante contra Sikander Shah Suri, quen fuxiu ao leste de Bengala. Akbar e as súas forzas ocuparon Lahore e logo apoderouse de Multan no Punjab. En 1558, Akbar tomou posesión de Ajmer, a apertura a Rajputana, despois da derrota e fuxida do seu gobernante musulmán Os mogoles tamén cercaron e derrotaron a fórzalas suri que controlaban a fortaleza de Gwalior, a fortaleza máis grande ao norte do río Narmada.
Os begums reais, xunto coas familias dos emires mogoles, foron finalmente traídos nese momento de Cabul á India, segundo o visir de Akbar, Abul Fazl, «para que os homes se puidesen establecer e estar restrinxidos nalgunha medida de partir dun país o que estaban afeitos». Akbar declarara firmemente as súas intencións de que os mogoles se asentaran na India para quedar. Isto estaba moi lonxe dos acordos políticos do seu avó, Babur, e do seu pai, Humayun, quen fixera pouco para indicar que eran calquera cousa menos gobernantes transitorios. Con todo, Akbar reintroduxo metodicamente un legado histórico do Renacemento timurí que os seus antepasados deixaran.
Expansión o centro da India
esquerda|miniatura|upright| Akbar recibe ao mozo Abdul Rahim  Khan-I- Khana, fillo de  Bairam  Khan En 1559, os mogoles lanzaran un avance cara ao sur cara a Rajputana e Malwa. Con todo, as disputas de Akbar co seu rexente, Bairam Khan, puxeron temporalmente fin á expansión. O novo emperador, á idade de dezaoito anos, quería participar máis activamente na xestión dos asuntos. Animado pola súa nai adoptiva, Maham Anga, e os seus familiares, Akbar decidiu prescindir dos servizos de Bairam Khan. Despois doutra disputa na corte, Akbar finalmente despediu a Bairam Khan na primavera de 1560 e ordenoulle que se fora en Hajj (peregrinación) a Meca. Bairam Khan foise á Meca, pero no seu camiño foi incitado polos seus opoñentes para rebelarse. Foi derrotado polo exército mogol no Punjab e obrigado a someterse. Con todo Akbar perdoouno, e deulle a opción de continuar na súa corte ou renovar a súa peregrinación; Bairam elixiu isto último. Bairam Khan foi posteriormente asasinado no seu camiño á Meca, supostamente por un afgán por unha vinganza persoal.
En 1560, Akbar renovou as operacións militares. Un exército mogol baixo o mando do seu irmán adoptivo,  Adham  Khan, e un comandante  mogol,  Pir  Muhammad  Khan, comezaron a conquista  mogola de  Malwa. O gobernante afgán, Baz Bahadur, foi derrotado na Batalla de  Sarangpur e fuxiu a  Khandesh en busca de refuxio, deixando atrás o seu harén, tesouro e elefantes de guerra. A pesar do éxito inicial, a campaña resultou un desastre desde o punto de vista de Akbar. O seu irmán adoptivo retivo todo o botín e seguiu coa práctica de Asia Central de masacrar á gornición rendida, ás súas esposas e fillos, e a moitos teólogos musulmáns e Sayyids, que eran descendentes de Mahoma. Akbar viaxou persoalmente a Malwa para enfrontarse a Adham Khan e relevalo do mando. A continuación, Pir Muhammad Khan foi enviado en busca de Baz Bahadur, pero foi rexeitado pola alianza dos gobernantes de Khandesh e Berar. Baz Bahadur recuperou temporalmente o control de Malwa ata que, ao ano seguinte,  Akbar enviou outro exército  mogol para invadir e anexar o reino. Malwa converteuse nunha provincia da nacente administración imperial do réxime de Akbar. Baz Bahadur sobreviviu como refuxiado en varios tribunais ata que, oito anos despois, en 1570, asumiu o servizo de Akbar.