cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Economía do Reino Unido
O Reino Unido é unha das principais nacións industriais e comerciais do mundo. En termos do seu produto interior bruto (PIB), é o quinto no mundo logo dos Estados Unidos, o Xapón, Alemaña e a China. Durante a década pasada, o goberno privatizou considerablemente as súas empresas e contivo o crecemento dos gastos en benestar social.
A súa agricultura é bastante modernizada e atende 60% das necesidades de alimentos do país con menos de 2% da forza de traballo total. Os seus principais produtos son cereais, sementes oleaxinosas, patacas, legumes, gando, ovellas, creación de aves e peixes. O país ten grandes reservas de carbón, petróleo e gas natural, porén, as súas reservas de petróleo e gas están diminuíndo, e o país tornouse o 2005 un importador de combustibles. A produción destes combustibles representa hoxe uns 4% do PIB. Actualmente os servizos, en particular os servizos bancarios, de seguro e os de investimento son os principais compoñentes do PIB.
Pomba viaxeira
A pomba viaxeira (Ectopistes migratorius) era unha ave pertencente á familia dos colúmbidos.
Características
Parece ser que criaban en colonias de milleiros de individuos e que cada posta consistía nun único ovo. Os niños sitúabanse no alto dunha árbore. Como as pombas actuais, os polos eran alimentados co leite do papo.
Extinción
Coa chegada dos occidentais, a caza incrementouse de formar indiscriminada. O ornitólogo Audubon contaba como as pombas eran cazadas no seus durmidoiros de maneira masiva, desperdiciando moitos dos exemplares mortos que eran abandonados ou deixados como alimento dos animais domésticos.
As colonias de cría eran enormes e cubrían varios quilómetros cadrados. Os polos, ricos en graxa, eran cazados para salgar ou comer frescos. M. Edey citaba como dende Pensilvania ata Nova York e Wisconsin, se cazaban milleiros de polos para alimento das poboacións locais ou para o comercio. Moitos dos exemplares capturados eran transportados en tren ás grandes cidades da costa leste dos Estados Unidos, sendo un produto de baixo custo pola abundancia da especie. Para o 1878 case todas as pombas que sobrevivían criaban nunha colonia de Míchigan. No 1890 apenas quedaban varios centos de exemplares. No 1900 xa non existían exemplares salvaxes e só existían individuos en zoolóxicos. No 1908 quedaban sete exemplares e no 1910 tan só unha, de nome Martha, que morreu no zoo de Cincinnati o un de setembro de 1914 e que hoxe se conserva disecada no Smithsonian Institution de Washington. Hoxe en día restos das plumas, pel e exemplares disecados atópanse ó longo do mundo en coleccións privadas, citándose ó redor duns 1.500 exemplares conservados.
Fernando Abril Martorell
Fernando Abril Martorell, nado en Valencia o 31 de agosto de 1936 e finado en Madrid o 16 de febreiro de 1998, foi un político e executivo español.
Traxectoria
Estudou Enxeñería Eléctrica e Ciencias Políticas en Madrid. En 1969 foi nomeado presidente da Deputación Provincial de Segovia. Foi director técnico do FORPPA (1971-1972), director xeral de Produción Agraria (1972-1974).
Carreira política
e procurador en Cortes de 1967 a 1971 e de 1971 a 1977.
Home de confianza de Adolfo Suárez, ó acceder á Presidencia de Goberno nomeouno Ministro de Agricultura (1976-1977). Senador por designación real (1977-1979), foi un dos fundadores da UCD, forza pola que foi elixido deputado por Valencia (1979-1982) e presidente rexional da UCD de Valencia.
Foi Vicepresidente Terceiro do Goberno (1977-1978), Ministro de Economía (1978-1979) e Vicepresidente Segundo do Goberno (1978-1980).
Participou nos traballos de elaboración do estatuto de autonomía valenciano e unha vez aprobado, a partir de 1982, deixou a política e dedicouse ó mundo empresarial.
Carreira empresarial
Foi autor, en 1993, do Informe Abril que lle encargou Felipe González para avaliar o sistema sanitario español.
Morreu en Madrid dun cancro de pulmón.
León VIII, papa
León VIII nado en Roma en data non coñecida e finado na mesma cidade o 1 de marzo 965 foi o papa n.º 131 da Igrexa católica de 964 a 965. Elixido papa no sínodo convocado polo emperador Otón I e no que se depuxo Xoán XII, era un laico que recibiu as ordes sagradas o mesmo día da súa elección. O seu pontificado pódese dividir en dúas partes: a primeira, durante na cal certos historiadores o cualifican de antipapa, vai da súa coroación o 6 de decembro 963 ata deposición de Bieito V en xullo 964; a segunda parte vai desta data ata súa morte e neste momento é considerado como papa por todas as fontes.
León VIII, antipapa
Despois da súa elección o seu predecesor Xoán XII fuxiu e levous o tesouro da Igrexa, o que lle permitiu levantar a un exército co cal entrou en Roma en febreiro 964, aproveitando que o emperador Otón I estaba en Alemaña. Coa volta a Roma de Xoán XII, o que se viu obrigado a fuxir foi León VIII, polo tanto non puido estar presente no concilio que o depuxo en tanto que papa e que anulou todas as ordenacións que fixera. Aos poucos días de clausurarse o devandito concilio, Xoán XII falecía; pero isto non supuxo a volta de León VIII ao trono papal, xa que o pobo romano elixiu como sucesor Bieito V. Esta elección motivou o retorno a Roma, en xuño de 964, do emperador Otón I, quen apresou a Bieto V, depúxoo ao rango de diácono o 23 dese mes e exiliouno en Hamburgo; logo puxo de novo na cadeira de San Pedro ao seu protexido León.
Pontificado
Ningún documento existente dá conta do que realizou León VIII durante o seu pontificado. Ao pontificado de Léon VIII atribúenllese tres documentos coñecidos baixo os nomes de Privilegium majus, Privilegium minus e Cessatio donationum, polos cales, entre outras cousas, o papa devolveu a Otón I todas as doazóns que dende Pipino o Breve se fixeran á Igrexa. Admítese xeralmente, non obstante, que a súa autenticidade é dubidosa xa que son producións imperiais falsificadas durante a querela das investiduras.
A Barcala, Cambre, Cambre
A Barcala é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 2.766 habitantes (1.347 homes e 1.432 mulleres).
Brugal
Brugal é o nome e a marca comercial dunha gran variedade de rons da República Dominicana, producidos por Brugal & Co., C. por A en tres plantas de destilación, unha en Puerto Plata e dúas en San Pedro de Macorís. Xunto con Barceló e Bermúdez, son coñecidos como "as tres B's".
Historia
En 1920 construíronse os primeiros almacéns para o envellecemento do ron en barricas de carballo. En 1976, xunto con Extraviejo, a empresa desenvolveu o segmento Ron Premium na República Dominicana. En 1998, Brugal & Co. lanzou as variedades Brugal Limón, Pasión e Brugal Unico. En 2005 a compañía lanzou barrís de aceiro de 5 litros para as marcas de menor nivel.
En febreiro de 2008 Brugal & Co. foi adquirida polo grupo escocés de destilación Edrington. A adquisición dun 60 % das accións supuxo o desembolso duns 200 millóns de euros.
Na actualidade, o presidente Franklin Baez Brugal e a maioría dos membros da xunta directiva son descendentes directos do fundador da empresa.
Expansión e operacións
A empresa estendeuse a moi diversas áreas, como o gando, agricultura, ecoloxía, veterinaria e produtos farmacéuticos, a distribución de licores de sona internacional e as bebidas alcohólicas, ferraxería, produción doutras bebidas alcohólicas e patrocinio de institucións involucradas no eido social.
Brugal ten fábricas en Puerto Plata, pero a distribución e as oficinas de comercialización están situadas en Santo Domingo, cunha oficina rexional en Santiago de los Caballeros. Brugal ten presenza internacional en illas do Caribe, os Estados Unidos, Canadá e Europa, onde España e Italia son os maiores consumidores.
Prostitución
miniatura|Representación da [[prostituta de Babilonia segundo o Tapiz da Apocalipse de Angers.]] A prostitución é a venda de servizos sexuais a cambio de cartos ou outro tipo de retribución. Unha persoa que exerce a prostitución recibe o nome de prostituta ou prostituto. No caso da muller tamén se usan coloquialmente diversos nomes como galdrapa, lorcha, pendanga, rameira ou puta, palabras todas elas que comportan unha forte connotación despectiva.
A prostitución é un dos traballos e fenómenos sociais que dá resposta ó desexo sexual do ser humano. Na maioría das culturas a forma aceptada de satisfacer este desexo é no contexto de relacións afectivas. O ser humano empregou e emprega moitas outras formas para saciar o seu apetito sexual, tanto de forma consensuada con outros individuos, como sen consenso: busca de sexo non afectivo con outras persoas, acoso, violación, e outras moitas, entre as que se encontra a oferta pecuniaria. É esa oferta económica o motor que pon en marcha as moi variadas formas de prostitución.
En termos xerais, as tres principais formas de prostitución son (por orde de incidencia):
A postura oficial dos gobernos fronte á prostitución vai da prohibición total á legalización completa, pasando por modelos "mixtos" que penalizan só ó cliente. Socialmente tamén se observa un amplo espectro de respostas, que van desde o rexeitamento público (a máis común) á aceptación.
miniatura|Regulamento de "Higiene especial" que regulaba a prostitución en 1882 na Coruña, Santiago e Ferrol.
Definición e termos relacionados
A definición máis sinxela posible do concepto de prostitución é: a venda de servizos sexuais a cambio de diñeiro ou outro tipo de retribución.
Ó falar de prostitución, sobreenténdese que a persoa que a exerce non aplica máis criterio na elección do cliente que o de recibir o pago correspondente, sen que exista ningún tipo de emoción ou relación afectiva. É por isto que, nun sentido máis xenérico e coloquial da palabra, dise tamén que se prostitúe, por extensión, calquera persoa que "vende" os seus servizos profesionais (non sexuais) por unha causa que considera indigna, co único aliciente de recibir un pago.
Ás veces úsase o termo prostitución nun sentido moito máis amplo de manter relacións sexuais cunha fin distinta á da reprodución ou o pracer dunha das partes, incluíndo formas (principalmente históricas) de prostitución relixiosa nas que se practica sexo en cumprimento duns preceptos relixiosos. Tamén entrarían nesta definición máis xenérica o uso do sexo como forma de espionaxe, e os casos de homes e mulleres mantendo relacións con persoas famosas co fin de vender a historia á prensa do corazón a cambio de fama e/ou diñeiro. Nestes dous casos úsase a equiparación coa prostitución cun ánimo evidentemente pexorativo.
A maioría das prostitutas son mulleres que ofrecen os seus servizos a homes. Tamén existen prostitutos, que ofrecen os seus servizos principalmente a homes, ou a mulleres en menor proporción (normalmente só a uns ou a outros). O fenómeno da prostitución coñécese practicamente desde que existen rexistros históricos dalgún tipo, e foi evolucionando xunto coas formas sociais, aínda que mantivo unha imaxe estigmatizada co paso do tempo. A chamada prostitución relixiosa desapareceu paulatinamente do mundo occidental durante o Imperio Romano, aínda que seguiu sendo practicada noutras culturas ata hai ben pouco, e viu unha repunta coa aparición de relixións alternativas en occidente.
A prostitución é na actualidade unha práctica ilegal en moitos países, propia de ambientes marxinais e relacionada con outras formas de delincuencia. Moitas mulleres e nenos son obrigados a exercela por parte de individuos ou bandas criminais organizadas, ata o punto de que as Nacións Unidas, xa en 1949, promoveron unha convención para o control da prostitución e a loita contra a trata de brancas xerada ó seu redor.
Nalgúns países, principalmente do norte de Europa (como Países Baixos e Alemaña), a prostitución é un oficio regulado no que os seus traballadores e traballadoras pagan os seus impostos e non arrastran unha imaxe social tan degradada (este é o chamado modelo pro regulación; os seus partidarios consideran ás persoas que exercen a prostitución como un tipo máis de traballador sexual). Porén, noutros países do mesmo contorno, como Suecia, optouse por permitir a prostitución penalizando o consumo, é dicir, ós clientes (o chamado modelo abolicionista): considérase a prostitución como unha forma de violencia contra as mulleres, na que se penaliza ós homes que as explotan comprando servizos sexuais. Trátase ás prostitutas, na súa maioría, como vítimas que requiren axuda, e inténtase educar ó público, pois considérase que a igualdade de xénero continuará sendo inacadable mentres haxa homes que compren, vendan e exploten a mulleres, nenas e nenos prostituíndoos.
A figura da prostituta está tamén estreitamente vencellada á do proxeneta, persoa que recibe unha porcentaxe dos beneficios conseguidos pola mesma. En principio o proxeneta recibe eses cartos como pago por un servizo, habitualmente o de actuar como mediador entre a prostituta e o cliente, prover a habitación ou lugar onde ten lugar o servizo sexual, dar protección etc. Porén, canto máis marxinal é o tipo de prostitución, máis se converte o proxeneta nun mero extorsionador, que no seu grao máis baixo retén ás prostitutas baixo o seu control mediante ameazas e abusos que chegan á violencia física. Esta situación é máis habitual (e practicamente a norma) en países onde a prostitución é ilegal. Porén, a legalización non é suficiente garantía para evitar este tipo de abusos; en países europeos onde a prostitución é legal, como España, as forzas de seguridade detectan e interveñen de forma periódica en locais nos que se retén a mulleres pola forza, obrigándoas a prostituírse vítimas de redes de trata de brancas.
Terminoloxía
O termo prostitución provén do latín prostitutio, que tén o mesmo significado que o actual e que á súa vez provén doutro termo latino, prostituere, que significa literalmente "exhibir para a venda".
Outra versión amplamente estendida, aínda que incorrecta, afirma que o termo puta vén do verbo latino putare, pensar; arguméntase que coa progresiva conquista romana das antigas zonas gregas aumentou a cantidade de escravos e escravas de dito pobo. Ó ver os romanos que as mulleres (ás que ó parecer usaban maioritariamente como prostitutas) eran coñecedoras da ciencia e a política, cualificáronas como pensadoras, en latín putas. Aínda que non deixa de ter certo encanto, esta versión contradí a propia historia de Roma, que non someteu ás cidades-estado gregas a unha conquista súbita, senón a unha progresiva absorción. Por outra parte, aínda que na Grecia clásica as hetairas tiñan gran preeminencia, en xeral o papel da muller na cultura grega era moi secundario.
Ademais, prostitutio e putare non teñen raíces comúns. Puta como equivalente de prostituta débese tan só a unha contracción vulgar do termo orixinal. Curiosamente existía no panteón romano unha deusa menor da agricultura chamada Puta, aínda que é pura coincidencia. Neste contexto, puta é un vulgarismo relativamente moderno, descoñecido para os romanos.
Ó longo da historia, a prostitución tivo unha gran cantidade de termos tanto para referirse á mesma como ós practicantes, ós clientes, ós lugares e ás actividades relacionadas. Por exemplo, as mulleres que exercen a prostitución son (ou foron) coñecidas con multitude de nomes: meretriz, loba...
O termo loba como equivalencia de prostituta vén dos ritos producidos en febreiro en honra do deus Fauno Luperco. Eran chamadas lobas ou orixinalmente lupas as que exercían a prostitución sagrada cos sacerdotes deste deus, os luperci, no Ara Máxima. De aquí deriva tamén lupanar, que se emprega para referirse ó prostíbulo ou bordel ou casa de citas.
Orixe e antigüidade da prostitución
A prostitución é cualificada eufemisticamente como a "profesión máis antiga do mundo". Esta descrición, que alude á antigüidade da práctica, é discutible tendo en conta criterios socioeconómicos, xa que o intercambio de favores sexuais a cambio de bens materiais require un certo tipo de acumulación capitalista ou asimetría no acceso a certos recursos, ou ben unha diferenciación social, que probablemente non se deron entre os primeiros grupos humanos ata que a tecnoloxía non sobrebasou certo límite.
Desde un punto de vista puramente biolóxico, nas últimas décadas a investigación científica descubriu exemplos de actitudes en animais que poden (salvando as distancias) equipararse á prostitución entre os seres humanos: algunhas especies de pingüíns intercambian sexo por pedras adecuadas para a construción de niños, e entre os chimpancés ananos existe un sistema social ben establecido no que, entre outras interaccións, as femias ofrecen sexo a cambio de comida, e como mecanismo de resolución de conflitos. Tendo en conta que case ata a Revolución industrial a economía mundial era basicamente agraria, e que a maioría de bens se conseguen por intercambio, a expresión sobre a antigüidade da prostitución resulta bastante defendible.
Próximo oriente
En Israel a prostitución era común, malia ser expresamente prohibida pola lei xudía. Profetas como Xosué e Ezequiel opúñanse á mesma con vehemencia. Existía tamén como forma relixiosa no reino de Canaán, coa característica de que unha parte significativa dos que a exercían nos templos eran homes.
A prostitución estaba ben presente en Sardeña e Sicilia, así como en varias culturas fenicias, nas que se practicaba como rito relixioso na honra de Astarté. A práctica da prostitución estendeuse por tódolos portos do mar Mediterráneo, presumiblemente en ás das expedicións comerciais fenicias.
Grecia clásica
Na Grecia clásica, a prostitución era practicada tanto por mulleres como por homes novos. O termo grego para a prostitución é porne, derivado do verbo pernemi (vender), o que xerou unha acepción moderna ben evidente. As prostitutas podían chegar a ser mulleres moi influentes, debían vestir ropas distintivas e estaban obrigadas a pagar impostos.
Crese que foi na antiga Atenas onde se estableceu o primeiro bordel no século VI a. C. Cos beneficios deste negocio construíuse un templo. Non estaba permitida, porén, a captación de clientes. Existen escritos que informan de que no século V a. C. o prezo dun servizo era dun sexto de dracma, o que equivalía ó salario medio dun día.
Antiga Roma
Na Antiga Roma a prostitución era habitual e había nomes distintos para as mulleres que exercían a prostitución segundo o seu status e especialización. Así, estaban as cuadrantarias, (chamadas así por cobrar un cuadrante, unha miseria), as felatoras, (practicantes da fellatio) etc. Nesa sociedade, así como tamén na antiga Grecia, as prostitutas comúns eran mulleres independentes e ás veces influentes que tiñan que levar vestidos de cor púrpura que as diferenciaban das demais, e que debían pagar impostos. Deste xeito, as Hetairas gregas eran personaxes que en certo modo son comparables ás gueixas xaponesas pola súa condición entre prostitutas e cortesás.
Mesoamérica
Entre os aztecas as prostitutas eran chamadas āhuiyani (contento/a, satisfeito/a, feliz) que probablemente era unha forma eufemística (do náhuatl, participio activo do náhuatl āhuiya / āhuix (ter o necesario, estar feliz). Exercían ó lado dos camiños, e recibían mercancías usables como cartos a cambio de favores sexuais. Tiñan baixo status social.
Idade Media
A Biblia tamén fai numerosas referencias á prostitución común. Na Idade Media a prostitución desenvolveuse de forma considerable en Europa. Os bordeis eran frecuentemente rexentados polos propios municipios. A raíz da Reforma e da aparición de epidemias de infeccións de transmisión sexual no século XVI, a prostitución viuse sometida a certo control, un control no que unicamente tres homes podían ter relacións cunha muller ó día.
Idade Contemporánea
Nos Estados Unidos a prostitución foi declarada ilegal en case tódolos estados entre 1910 e 1915. Durante o século XX moitos países comunistas manifestaron que a prostitución non existía dentro das súas fronteiras, malia a prostitución masiva presente en Cuba como resultado do bloqueo económico e as políticas de turismo adoptadas trala caída do muro de Berlín, onde reciben o alcume de amazonas. Isto sucedeu aínda cando o combate á prostitución foi unha das razóns da revolución.
Tipos de prostitución
miniatura|300px|Interior dun bordel, pintura de [[Henri de Toulouse-Lautrec.]] Tradicionalmente a prostitución exerceuse en sitios destinados exclusivamente a esta fin, chamados bordeis. Estes foron habitualmente casas rexentadas por unha persoa, nas que hai mulleres ou homes, segundo a orientación do lugar, e habitacións privadas onde se atende ós clientes. A oferta de servizos sexuais faise tamén na rúa, así como nalgúns bares e clubs nocturnos. Nas últimas décadas, co aumento e diversidade de medios de comunicación e publicidade, os métodos de oferta chegaron ás cabinas de teléfonos públicos (fotos con teléfonos), anuncios en prensa e Internet, e ata anuncios na TV (estes xeralmente só a altas horas da noite). Finalmente, tamén se realizan servizos a domicilio e nalgúns hoteis.
Prostitución ocasional
En España xorde unha sensibilización e análise da prostitución ocasional dende a perspectiva de xénero de forma recente. En Galicia, a asociación Faraxa de Vigo, un colectivo feminista que denuncia e combate as consecuencias da prostitución, presta labor de axuda e sensibilización dende o 2009, considerando que a prostitución é unha forma de violencia de xénero.
Prostitución na rúa
Nesta modalidade a prostituta, xeralmente vestida en forma provocadora con pezas de roupa axustada ou reveladora, busca clientes mentres se encontra nun lugar público como unha esquina ou unha praza, ou mentres camiña por seccións determinadas dunha grande avenida. Polo xeral as ofertantes que usan este método esperan a que o cliente faga o esforzo de iniciar o contacto e a consecuente negociación. Usualmente unha vez establecido contacto e os termos comerciais acordados, as actividades -de breve duración- se realizan no vehículo do cliente nalgún lugar apartado ou nalgún hotel de baixa categoría próximo ó sitio de encontro. Esta prostitución é considerada unha das que comporta máis riscos para a prostituta, pois se expón a ser presa fácil de delincuentes e pervertidos violentos. Por outra parte, considérase tamén que é a que comporta máis riscos de tipo sanitario para os que a practican, e tende a ser en consecuencia a máis desprezada polos clientes e a sociedade en xeral. Porén, existen grupos que consideran a prostitución como unha ferramenta ó servizo social e de descontención (desafogo) para quen consome o servizo.
Scorts
Denomínase así ás persoas que acompañan ó cliente a unha localización ou un acontecemento (xeralmente formal), como un baile, unha festa ou unha voda, para proporcionarlle compañía e favores sexuais (finxindo a existencia dunha relación persoal).
Visión relixiosa da prostitución
Na lei xudía non hai unha prohibición directa sobre a prostitución, pero se prohibe a un pai prostituír á súa filla. Un Cohen (sacerdote) non pode casar cunha prostituta, e o sacrificio ofrendado por unha prostituta non era aceptado no templo.
Situación legal e socioeconómica
O intercambio de servizos sexuais por cartos de xeito máis ou menos aberto está permitido na maioría dos países, agás nos Estados Unidos (agás nalgúns condados do estado de Nevada) e en determinados países musulmáns. No seu día tamén existía unha prohibición nalgúns países comunistas.
No trato que os gobernos e as leis dan á prostitución no mundo existe un amplo espectro que abarca desde a pena de morte imposta a unha prostituta nalgúns países islámicos, ata a súa consideración como cidadá que exercen unha profesión e que pagan os seus impostos, como en Países Baixos, onde tamén é legal rexentar un bordel e anunciar os servizos nos medios de comunicación. A situación legal en Alemaña é case igual á de Holanda. En moitos países a prostitución non é ilegal, pero si as actividades que a rodean, como os bordeis, a publicidade ou a captación de clientes.
miniatura|dereita|200px|[[Pye Jakobsson, sindicalista sueca da industria sexual.]] Existe polémica en moitos países sobre que debe ser considerado ilegal: a venda dos servizos ou a adquisición destes. En Suecia perséguese a adquisición de servizos, pero non o labor das prostitutas. Durante os dous primeiros anos de aplicación máis de 100 clientes foron condenados. O estado sueco, tras moitos anos de consentir a prostitución, considera desde 1999 a prostitución como un aspecto da violencia exercida polo home contra as mulleres. A proposta procede, orixinalmente, do movemento feminista sueco, que, durante un par de decenios, esixira a criminalización do cliente. Como consecuencia da entrada en vigor da lei, tras catro anos de aplicación, a policía e os servizos sociais facilitaron información que permitiu coñecer un drástico descenso na prostitución, no número de homes que compraron estes servizos ilegalmente e no recrutamento de prostitutas. Enquisas realizadas catro anos despois entre os suecos amosan o apoio da poboación á reforma.
Con todo, en xeral as leis están dirixidas esencialmente cara á prohibición e persecución de actividades delitivas relacionadas coa prostitución, como a trata de brancas, a escravitude, a utilización de menores, a extorsión por organizacións criminais ou por individuos, e outras similares. Por este motivo, nalgúns países como Suíza e Australia a prostitución está tolerada, pero sometida a unha estrita regulamentación.
O Lobby Europeo de Mulleres, durante a Conferencia de Ministros da UE sobre Violencia contra as Mulleres, de febreiro de 2002 en Santiago de Compostela, puxo tamén a prostitución a debate. Esta entidade, que agrupa a 3.000 ONGs, pediu que a prostitución e a trata se consideren como unha violación dos dereitos humanos das mulleres, e non só desde a perspectiva da inmigración ou da loita contra o crime organizado. Estímase que entre 60.000 e 100.000 das mulleres que entran cada ano na UE son vítimas das redes de proxenetismo. O lobby é partidario de tipificar como delito a compra de servizos sexuais.
En Galicia
En 2018 organízase a Plataforma Cidadá Contra a Impunidade do Caso Carioca e estrease o documental Benvidas ao Club de Carme Granxeiro.
Situación legal
Na actualidade a prostitución non está tipificada como delito na maioría de Códigos Penais do mundo, pero si algunhas condutas afíns á mesma, como o proxenetismo.
Publicidade
A publicidade relativa á prostitución é unha gran fonte de ingresos para moitos medios como xornais ou televisións. Así, moitas empresas "conservadoras" non dubidan en publicar anuncios de forte carga pornográfica, e mesmo de tendencia LGBT.
Pentosa
As pentosas son monosacáridos (glícidos simples) compostos por cinco átomos de carbono. Na súa estrutura aparecen os grupos alcohol (-OH). As pentosas máis importantes son as aldopentosas ribosa e arabinosa, e as cetopentosas ribulosa e xilulosa.
Prostitución
Regulación
Nalgunhas xurisdicións, como Nevada, Suíza e catro estados ou territorios australianos (o Territorio de Capital australiano, Victoria, Queensland e o Territorio do Norte), a prostitución é legal, pero moi regulada.
Tales aproximacións son decotío, pero non sempre, feitas desde o punto de vista de que a prostitución é imposible de eliminar, polo que a sociedade decidiu regulala de forma que se reduzan as consecuencias indesexables. Os obxectivos de tales regulacións inclúen o control de infeccións de transmisión sexual, reducir a escravitude sexual, controlar onde poden situarse os bordeis e disociar totalmente a prostitución das organizacións criminais.
Prostitución infantil
A prostitución infantil é un dos feitos que máis alarma á poboación, xa que durante as últimas décadas se deron miles de casos de prostitución infantil. A prostitución de menores é endémica en moitos países de renda baixa, que se converteron en destino preferente do turismo sexual. Cando un individuo busca manter relacións sexuais con nenos ou nenas e non quere correr o risco de ser denunciado, ten unha segunda opción: acudir á prostitución de menores, se dispón de cartos suficientes. Por outro lado, encontrarase coa dificultade de encontrar un individuo ou club que llo facilite, pois a prostitución infantil escóndese moito máis que a prostitución de adultos. Pero unha vez salvados estes dous obstáculos, calquera individuo pode converter en realidade as súas fantasías cunha nena ou un neno, escravizado e obrigado a ser un obxecto de uso sexual. Dita prostitución nunca é voluntaria e vai acompañada do medo, a fame, as drogas e multitude de circunstancias máis, que poden converter a existencia tanto dun menor como dun adulto nun auténtico inferno que sempre sobrepasará a imaxinación.
A principios de 1996 o Director Xeral de Protección Xurídica do Menor do Ministerio de Asuntos Sociais recoñecía ante os medios de comunicación a existencia en España de mafias dedicadas ó tráfico de menores. Ademais de nenos e nenas españois, na Península trafícase fundamentalmente con menores portugueses, dominicanos, marroquís e procedentes de países do leste de Europa.
Para tomar conciencia real desta situación convén reproducir o modus operandi de moitos destes grupos de proxenetas e pederastas. A captación e o rapto adoita levarse a cabo nos cintos periféricos e nas zonas marxinais das grandes cidades como Madrid, Barcelona, ou Bilbao. Tamén das saídas de grandes e medianas discotecas, e de menores escapados das súas casas.
Trata de brancas
Son rapazas obrigadas a prostituírse, en moitos casos secuestradas e vendidas a outros países por medio do que sexa para prostituírse.
Aspectos sanitarios
Xa que as prostitutas e os prostitutos manteñen habitualmente relacións cun elevado número de clientes, a prostitución asóciase coa dispersión de enfermidades de transmisión sexual. Entre estas, a SIDA é a que actualmente reviste un maior risco.
As respostas a este problema poden ser, ou ben intentar prohibir definitivamente a prostitución, ou establecer un rexistro das prostitutas e prostitutos encamiñado a que realicen controles médicos periódicos, ou animar de modo informal a prostitutas e prostitutos, e ós seus clientes, a utilizar medios de protección e a someterse a revisións médicas.
Personaxes ilustres
Numerosas personalidades ó longo da historia recorreron ó servizo de prostitutas e/ou prostitutos, e mesmo algúns prestaron servizos sexuais remunerados. Destacan entre eles os seguintes:
Ademais desta suposta bisexualidade, algúns escritos sinálano como puteiro. Segundo o historiador Suetonio ''«Tense por certo que [César] foi moi dado á incontinencia e que non reparaba en gastos para conseguir tales praceres, corrompendo considerable número de mulleres de familias distinguidas, entre as que se cita a Postumia, esposa de Servio Sulpicio; a Lollia, de Aulo Gabinio; a Tertula, de M. Crasso, como tamén a Mucia, de Cn. Pompeio [...] Pero a ningunha amou tanto como á nai de Bruto, Servilia, á que regalou durante o seu primeiro consulado unha perla que lle costara seis millóns de sestercios [...]. Non gardou máis respecto nas provincias do seu mando ó leito conxugal [...] Tivo tamén amores con raíñas, entre outras con Eunoé, esposa de Bagud, rei de Mauritania, e á que segundo refire Nasón, fixo o mesmo que ó seu marido, numerosos e ricos presentes; pero á que máis amou foi a Cleopatra, coa que frecuentemente prolongou festíns ata a nova aurora [...]. Tan desarranxadas eran, en fin, as súas costumes e tan ostensible a infamia dos seus adulterios, que Curión pai o chama nun discurso "marido de tódalas mulleres e muller de tódolos maridos"»''.
Notas
Pódense consultar tamén as obras de Jen Parker, Khambalia e Rebekah Parker que obras?
Proceso 1001
O proceso 1001/72 do Tribunal de Orde Público tivo lugar durante a ditadura franquista en España, no ano 1973. Saldouse coa condena a prisión de toda a dirección do sindicato Comisións Obreiras.
A Barreira, Cambre, Cambre
A Barreira é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Provincia de Vicenza
Vicenza é unha provincia da rexión do Véneto, en Italia. A súa capital é a cidade de Vicenza.
Ten unha área de 2.722 km2, e unha poboación total de 678.089 habitantes (2004). Hai 121 municipios na provincia.
No século XVI, o arquitecto Andrea Palladio construíu gran parte dos seus palacios nesta zona.
Mark Lewis Jones
Traxectoria
Entre os seus traballos no cinema destacan filmes como Master and Commander: The Far Side of the World, no que fai de baleeiro, e Troia, interpretando a Tecton, un capitán troiano da garda de Apolo. Porén, a súa carreira céntrase máis no teatro e na televisión, tendo aparecido en numerosas obras e proxectos. Tamén traballou como locutor de radio e como dobrador de voces en filmes e videoxogos.
Plan Young
miniatura|right|Retraro de Owen D. Young en Berlín en 1924. O plan Young foi un programa estabelecido entre 1929 e 1930 para resolver o problema das reparacións de guerra impostas a Alemaña ao finalizar a primeira guerra mundial, mediante o Tratado de Versalles de 1919. O Plan Young substituíu o Plan Dawes de 1924, que fixaba montos elevados de pagamento anual en calidade de reparacións de guerra. En canto se fixo evidente que Alemaña nunca podería cumprir tales compromisos por un prazo indefinido, os países vencedores da Gran Guerra decidiron buscar outras alternativas.
Eva Ottawa
Eva Ottawa, nada en 1970 ou 1971 en Manawan, é unha política atikamekw. Foi a primeira muller elixida Gran Xefa do Conseil de la Nation Atikamekw (CNA), exercendo como tal entre 2006 e 2013, e tamén foi a primeira muller en presidir o Consello sobre a condición da muller do Quebec.
Cambre, Cambre, Cambre
Cambre é unha vila da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE) en 2016 tiña 3926 habitantes (1940 homes e 1986 mulleres).
É capital do concello ao que dá nome.
Premios TP de Ouro 2007
Lista dos Premios TP de Ouro de 2007, entregados o 13 de febreiro de 2008.
Segundo FormulaTV, a gala gañou audiencia respecto á de 2007: 1.110.000 espectadores e un 6,2% de share.
Especie estenoica
200px|dereita|miniatura|A [[Artemia salina é un crustáceo que vive nun medio biotopo moi concreto formado por charcas de auga salgada nas zonas litorais, polo que se trata dunha especie estenohalina]]
As Especies estenoicas son especies moi esixentes respecto aos valores acadados por un determinado factor, presentan uns límites de tolerancia estreitos. Cando se dan as condicións óptimas, o número de individuos é elevado. Estas especies, adoitan ser K estrategos.
Características das especies estenoicas
No medio existen diversos factores que inflúen no crecemento dunha determinada especie. Estes factores atópanse dentro duns rangos máximo e mínimo que en conxunto levan o nome de valencia ecolóxica. Segundo como sexa a amplitude para un determinado factor da valencia ecolóxica, existen especies que posúen amplos rangos de valencia ecolóxica para un factor concreto, e outras especies que, pola contra, posúen rangos estreitos para ese mesmo factor. Estas últimas son as especies estenoicas, e este comportamento é propio de seres vivos moi ben adaptados a un determinado ambiente que mantén no tempo unhas características constantes. Non son especies que toleren ben os cambios bruscos xa que teñen dificultades para adaptarse as novas situacións ambientais. Por isto último se considera que os individuos estenoicos son especialistas, en canto a que se adaptan mellor ao medio no que viven, sempre que as súas condicións non varíen, respondendo de maneira máis eficaz cando se dan estas condicións.
Principais factores ecolóxicos que inflúen nas especies estenoicas
Os factores ecolóxicos son aqueles elementos do medio que poderían actuar directamente sobre os seres vivos o durante algunhas das súas fases de desenvolvemento. Entre os factores que máis inflúen no comportamento estenoico das plantas temos: a luz, a temperatura, o fósforo, a humidade, a salinidade o nitróxeno, e o pH. Segundo o dito anteriormente, as especies que se moven en rangos estreitos para factores tales como temperatura levarán o nome de especies estenotermas, as que teñan límites estreitos para a salinidade seran estenohalinas etc.
Paresia
Unha paresia é a perda incompleta da mobilidade dun músculo ou un grupo de músculos, producida polo xeral por unha lesión ou unha alteración patolóxica do córtex cerebral e as súas vías piramidais eferents, das neuronas das partes anteriors da medula espiñal, ou dos nervios periféricos. A perda total da mobilidade denomínase parálise.
Segundo a distribución topográfica das parálises, o tronco e extremidades, distinguimos entre tetraparesia, hemiparesia, paraparesia e a monoparesia.
New York Stock Exchange
250px|dereita|miniatura|A Bolsa de Valores de Nova York ou New York Stock Exchange.
New York Stock Exchange (ou Bolsa de Valores de Nova York), cuxa sigla é NYSE, é a bolsa de valores de Nova York, tamén coñecida como Dow Jones. Está localizada en Manhattan, na Wall Street.
A New York Stock Exchange foi creada en 1792. A bolsa está localizada en Manhattan, na Wall Street, no centro financeiro da cidade. Aliada aos bancos, axuda a financiar a maioría das empresas americanas.
Está considerada unha das máis famosa institución financeira de Nova York. É a maior bolsa de valores dos Estados Unidos, e posibelmente a máis influente do mundo.
Almeda
250px|miniatura|Parque de Can Mercader Almeda é un barrio da cidade de Cornellà de Llobregat, na provincia de Barcelona, no que se atopa a zona industrial e de negocios da cidade. Entre outros atópanse a Fira de Cornellà, o WTC Almeda Park, os grandes almacéns de El Corte Inglés, o parque de Can Mercader e moitas empresas e industrias.
Pódese chegar en transporte público a través da estación de Almeda da liña Llobregat-Anoia dos FGC, na que paran trens das liñas L8, S33, S4, S8, R5 e R6. Ademais os autobuses urbanos 94 e 95 e os interurbanos L12, L52 e L82 tamén teñen parada no barrio.
Teatro La Latina
dereita|miniatura|Fachada do teatro. O Teatro La Latina é un local teatral situado en Madrid, no barrio do mesmo nome, obra do arquitecto Pedro Muguruza, creado na a primeira década do século XX polo anticuario Juan Lafora Calatayud, a partir dunha sala de cinema construída sobre os terreos dun antigo hospital. Foi un dos escenarios máis importantes para a representación de comedia e revista na historia do teatro en España ao longo de século XX. Debe o seu nome a Beatriz Galindo, la Latina, escritora en lingua castelá do século XV.
Joaquín Nogueira Alonso
Joaquín Nogueira Alonso, finado en Vigo o 25 de marzo de 1920, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Funcionario de Sanidade Marítima. Foi redactor de La Propaganda. Militou no Partido Republicano, foi un dos elementos máis significados do federalismo vigués e participou como orador en numerosos actos políticos. Foi secretario da Unión de Fabricantes de Conservas de Vigo, e presidente do Liceo Recreo e de La Cooperativa. Finou en Vigo como consecuencia do atropelo dun tranvía.
Recoñecementos
Unha rúa en Vigo leva o seu nome.
Henrique Alvarellos
Non confundir con Enrique Alvarellos, o seu pai
Henrique Alvarellos Casas, nado en Lugo o 10 de outubro de 1968, é un editor e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Enrique Alvarellos Iglesias e Concepción Casas Dávila, colaborou co diario El Progreso a mediados dos oitenta, facendo artigos de crítica musical. Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela en 1991, fixo posteriormente o máster en Medios de Comunicación da Universidade da Coruña e La Voz de Galicia en 1993. Posteriormente foi fotógrafo e redactor en La Voz de Galicia, cronista de sociedade en El Progreso, guionista de documentais para El Progreso TV, redactor do Telexornal comarcal da TVG na súa delegación de Lugo, correspondente para Galicia da revista Cambio 16, fundador e director da revista Beiramiño de Lugo, responsable de Prensa da Consellería de Obras Públicas, asesor de Comunicación do Xacobeo, de Turgalicia, redactor xefe do Atlántico Diario de Vigo e columnista para a Axencia Galega de Noticias.
Pierre Loti
dereita|miniatura|Edición de 1900 co nome Julien Viaud e o alcume Pierre Loti.
Louis Marie Julien Viaud, nado en Rochefort (Charente Marítimo) o 14 de xaneiro de 1850 e finado en Hendaye o 10 de xuño de 1923, foi un militar e escritor francés, máis coñecido como Pierre Loti.
Traxectoria
Julien Viaud foi o terceiro neno dunha familia de protestantes de Rochefort. Durante o verán 1863 escríbelle ao seu irmán Gustave, médico da mariña, a súa determinación de ser oficial na mariña. En outubro de 1867, entra na escola naval de Brest.
Ao final do ano 1869, a bordo do Jean-Bart, descobre Alxer e América do Sur. En 1870, ano do falecemento do seu pai, embarca sobre unha corveta da mariña, o Decrès e participa na guerra contra Alemaña. Serve igualmente sobre o Vaudreuil para unha campaña en América do Sur.
Ao final do ano 1871, embarca en Valparaíso sobre o buque insignia o Flora cara a Tahití. Descobre a illa de Pascua, cando o Flora fai escala, e desembarca en Tahití. A raíña Pomaré dálle o alcume de Loti, do nome dunha flor tropical. A obriga de reserva polo feito da súa calidade de oficial da mariña, non lle permite coller o nome nise momento, agarda o ano 1876 para collelo como nome de pluma. Durante a súa estanza, escribe Le Mariage de Loti. Esta obra constitúe o libreto da ópera de xuventude de Reynaldo Hahn (1874/1947) baixo o título de L'Île du rêve creado en 1898 á Opéra-Comique en París.
Pierre Loti, gran parte da súa obra é autobiográfica, inspirouse das súas viaxes de mariño para escribir as súas novelas, por exemplo a Tahití para Le Mariage de Loti (Rarahu) (1882), a Senegal para Le Roman d’un spahi (1881) ou ao Xapón para a Madame Chrysanthème (1887). Gardou toda a súa vida unha atracción considerable por Turquía, onde o fascinaba a atención que se dá a sensualidade, en particular á sensualidade feminina: ilústrao sobre todo en Aziyadé (1879), e na súa continuación Fantôme d’Orient (1892). Explotou igualmente o exotismo rexional nalgunhas das súas obras máis coñecidas, como o da Bretaña en Mon frère Yves (1883) ou Pêcheur d'Islande (1886), e do País Vasco en Ramuntcho (1897).
Foi enterrado na illa de Oléron despois de funerais nacionais. A súa casa en Rochefort a día de hoxe é un museo.
Zhaire Smith
Zhaire Jahi-ihme Smith, nado o 4 de xuño de 1999 en Garland, Texas, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto. Con 1,91 metros de estatura xoga na posición de escolta.
Traxectoria profesional
O 23 de novembro de 2020, Smith foi traspasado ós Detroit Pistons a cambio de Tony Bradley. O 30 de novembro de 2020, os Pistons cortaron a Smith.
A Caroada, Cambre, Cambre
A Caroada é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Híades (cúmulo aberto)
dereita|miniatura|300x300px|Híades dereita|miniatura|300x300px|Híades Híades (Ὑάδες en grego) é un cúmulo aberto localizado na constelación de Taurus. As súas estrelas máis brillantes forman un "V" oblicuo arredor da gran xigante Aldebaran (α Tau), a estrela máis brillante no campo visual, mais que non forma parte deste cúmulo.
Historia
Como un cúmulo visible a simple vista xa se coñecía na prehistoria. Mencionounas Homero no 750 a.C. e Hesíodo no 700 a.C. Probablemente catalogouno pola primeira volta Giovanni Batista Hodierna en 1654 e Lewis Boss en 1908 foi o primeiro en demostrar que o conxunto de estrelas formaban un cúmulo. Charles Messier usou táboas estelares que incluían e etiquetaban as Híades, pero non as agregou no seu famoso catálogo.
Características principais
As Híades encóntranse a 151 anos luz de distancia, o que as converte no cúmulo estelar máis próximo á Terra. Consta de 80 estrelas situadas nunha esfera de 12 parsecs de diámetro, o seu centro está a 37 parsecs da Terra. Mentres o cúmulo ten cerca de 75 anos luz de diámetro, o prominente grupo central posúe case 10 anos luz de diámetro. O seu diagrama Hertzsprung-Russell amosa que as Híades teñen unha idade de 625 ± 50 millóns de anos.. Formáronse probablemente da mesma nube que o cúmulo de Praesede (M44).
Principais membros
En dúas das estrelas do cúmulo (79 Tauri e HD 28226), o exceso de emisión infravermella suxire a presenza dun disco circunestelar de poeira.
On Avery Island
On Avery Island é o álbum de estrea da banda estadounidense de indie rock Neutral Milk Hotel, publicado o 26 de marzo de 1996 a través do selo Merge Records.
Eric Idle
Eric Idle, nado en South Shields, no Condado de Durham, o 29 de marzo de 1943, é un músico e humorista británico, membro do grupo de actuación humorístico Monty Python.
Traxectoria
Realizou estudos de literatura inglesa na Universidade de Cambridge.
Idle, o músico do grupo, é o compositor de boa parte das cancións das películas do grupo (non así da canción da serie de televisión Monty Python's Flying Circus, unha marcha popular chamada freedom bell). En Monty Python's Life of Brian canta a máis popular canción dos Python, Always Look On The Bright Side Of Life, e tamén canta a canción principal de The Meaning of Life. Idle é coñecido polo uso de perrucas ridículas (unha das raras ocasións en que non usa perruca é na escena final de Monty Python's Life of Brian), e polos seus exasperantes papeis, como "o home invisíbel", "o home das fotos", ou "o home que quería unha formiga". Idle interpretou o "valiente" Sir Robin en the Holy Grail.
Púxolle voz ó personaxe de Rincewind nas videoaventuras DiscWorld e DiscWorld II, así como ó Dr. Vosnocker en South Park: Bigger, Longer & Uncut.
Tamén foi fundador, compositor e membro do grupo The Rutles, parodia do grupo de Liverpool The Beatles.
Bamiro, Vimianzo
San Amedio de Bamiro é unha parroquia do concello de Vimianzo, na Comarca da Terra de Soneira. Segundo o IGE en 2018 tiña 410 habitantes (214 mulleres e 196 homes), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 463 habitantes.
Xeografía
Dista 8 km da capital do concello, co que conecta a través da estrada principal. Está atravesada polos regatos de Torrente e Bamiro. No Monte Torán hai unha ermida na honra da Nosa Señora de Monte Torán, punto de peregrinación en maio.
Illa Montserrat
Montserrat mide aproximadamente de lonxitude e  de ancho, con aproximadamente  de costa. Montserrat é alcumada "A Illa Esmeralda do Caribe" tanto pola súa semellanza coa costa de Irlanda como pola ascendencia irlandesa de moitos dos seus habitantes.