cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anfisbenios
Etimoloxía
O nome científico Amphisbaenia Gray tomouno da raíz do nome da serpe monstruosa da mitoloxía grega Anfisbena (en grego antigo Ἄμφισβαίνα Amphisbaína, de ἀμφίς amphís, "dos dous lados", e βαίνω baínō, "andar", "moverse", transcrita en  latín clásico como  Amphisbaena. coa adición do sufixo -ia, indicando plural.
Clasificación
Moitos dos autores na actualidade recoñecen na suborde as seis familias seguintes:
Filoxenia
O seguinte cladograma mostra as relacións filoxenéticas entre as seis familias de anfisbenas determinadas por análises filoxenética de xenes mitocondriais e nucleares por Vidal et al. (2008).
Algeciras Club de Fútbol
O Algeciras Club de Fútbol é un club de fútbol de España, da cidade de Alxeciras, na provincia de Cádiz. Foi fundado en 1912 e actualmente milita no grupo IV da Segunda División B Española. No club militaron os dous únicos alxecireños que xogaron na Selección española de fútbol: Andrés Mateo e Juan López Hita.
Historia
A afección polo balompé na cidade de Alxeciras chegou a finais do século XIX desde a colonia británica de Xibraltar. É contra os equipos desta cidade e os das veciñas do Campo de Xibraltar contra quen levan a cabo as primeira competicións locais. Nos seus primeiros anos os equipos da cidade xogaban en varios campos de area dos arredores da cidade; un destes campos provisionais situábase na zona da cidade denominada El Calvario, cerca do recinto feiral da cidade; será este campo o primeiro no que xogará os seus partidos o Algeciras Club de Fútbol.
O equipo naceu oficialmente en 1912 cun persoal formado por Ricardo Torres, Márquez, Bourman, Casero, Aguilera, Beneroso, Arrabal, Illescas, Imossi, Julio Saénz, Camuesco, Butrón, Coca, Marset, Rivas, Calderón, Beli, Maciste e Díaz; xogando o seu primeiro partido fronte ao Alexandra de Xibraltar quedando empate a cero.
Durante as súas primeiras tres décadas de existencia o equipo milita en categorías rexionais andaluzas. Tras o parón ocasionado pola guerra civil, cando deixan de disputarse partidos de fútbol, o equipo volverá en 1940 a competición rexional para xogar en Terceira división a partir de 1943.
Na tempada 1956-57 o equipo fusionouse co España de Tánxer pasando a denominarse España de Algeciras aínda que na tempada seguinte volve chamarse Algeciras Club de Fútbol. O 16 de setembro de 1954 inaugurouse o estadio de El Mirador cun partido entre a Selección de fútbol de Andalucía e o Athletic de Bilbao con resultado de 1 a 5 para os bilbaínos; deste xeito o equipo dispuxo dunhas instalacións máis modernas e abandonou o antigo estadio do Calvario ameazado polo crecemento da cidade.
Na tempada 1963-64 o equipo ascende por primeira vez a Segunda división española tras xogar en Valencia contra o Atlético Baleares. Ese mesmo ano debuta no club o xogador Juan López Hita que catro anos máis tarde recalará no Sevilla FC e chegará a disputar varios partidos coa Selección española de fútbol. Permanecerá nesta categoría durante catro anos ata que na tempada 1966-67 descende a Terceira e tres anos logo de novo a Rexional.
A recuperación de categoría realizarase de forma gradual os anos seguintes; así na tempada 1974-75 ascéndese á Terceira división, na 1976-77 a Segunda división B e na 1977-78 ascéndese de novo a Segunda división tras gañar en El Mirador a liguiña de ascenso fronte ao Girona Futbol Club. Perderá esta categoría na tempada 1979-80 para recuperala na 1983-84 tras xogar a liguiña de ascenso xunto ao Granada Club de Fútbol, Albacete Balompié e Calvo Sotelo Club de Fútbol. O equipo descende a tempada seguinte e comeza unha época de dificultades económicas e deportivas que culminan co descenso só tres anos despois, en 1986, a Rexional andaluza por falta de pagamentos á Real Federación Española de Fútbol.
Tras isto sucedéronse varios anos nos que o club miltou entre a Terceira división e a Segunda División B até a tempada 2002–03, cando o equipo ascendeu á Segunda División por cuarta vez na súa historia ao gañar o seu partida fronte ao Bilbao Athletic. Nesa tempada 2002–03, o club proclamouse campión do Grupo IV de Segunda B, e tras disputar unha liguiña de ascenso impecable, logrou o ansiado retorno á Segunda División. Uns anos antes, en 1999, inaugurouse o Estadio Nuevo Mirador cun partido entre o equipo local e o Real Betis, gañando este o encontro por un gol a cero. Este novo estadio con capacidade para 7.500 espectadores nacera co obxecto de ser o escenario dunha nova época para o club, por desgraza o equipo comeza a pasar unha serie de penurias de índole económica que acaban reflectíndose no deportivo.
Na tempada 2003–04 descendeu á Segunda División B, baixando a Terceira tras a campaña 2005–06. Tras gañar o campionato na tempada 2006–07, retornaron novamente á Segunda B, quedando últimos na categoría. Por falta de pagamento ao corpo técnico e persoal, o equipo foi descendido dúas categorías, retornando de novo á Primeira División rexional andaluza por ser incapaz de facer fronte ás débedas contraídas co persoal na tempada 2007–08.
Durante a tempada 2008–09, o equipo dirixido polo alxecireño Diego Pérez "Yiyi", ascendeu de novo á Terceira División, na que milita actualmente.
Estadio
Exterior do estadio|200px|miniatura
O club xoga no Estadio Nuevo Mirador, inaugurado en 1999 nun encontro entre o Real Betis Balompié e o mesmo Algeciras CF, con capacidade para 7.500 persoas. Situado no Polígono da Menacha, substituíu ao antigo Estadio El Mirador. Antes o equipo tamén xogara en El Calvario.
Davide Ghirlandaio
Davide traballou sobre todo como axudante de Domenico, encargándose tamén das finanzas do negocio familiar. Tras a morte deste, asumiu a dirección do taller e a tutela do seu sobriño Ridolfo.
De estilo semellante ao do seu máis dotado irmán, é ,porén, inferior a el no debuxo e a modelaxe dos panos. Unha mostra do seu traballo como artista independente atópase na basílica de Santa Maria Novella (Florencia) cunha táboa, "Santa Lucía e un doador" (datado en 1494). Vasari lémbranos outros encargos da súa man, como unha "Crucifixión con santos", no cenáculo de Santa Apollonia.
Foi un notábel mosaicista. Súas son as decoracións da Catedral de Orvieto e as da Santa María del Fiore de Florencia (luneto da Anunciación), así como as da fachada da basílica della Santissima Annunziata, tamén na cidade do Arno.
Rolls-Royce Trent 7000
O Rolls-Royce Trent 7000 é un motor turboventilador de alta derivación fabricado por Rolls-Royce. Trátase dunha variante da familia Trent que equipa exclusivamente ao Airbus A330neo. O motor anunciouse o 14 de xullo de 2014 e o seu primeiro encendido realizouse o 27 de novembro de 2015. O seu primeiro voo foi o 19 de outubro de 2017 a bordo do A330neo. A súa primeira entrega foi o 26 de novembro e aprobouse para ETOPS 330 o 20 de decembro. Comparado co Trent 700 do A330, o 7000 dobra o cociente de derivación ata 10:1 e é a metade de ruidoso. O cociente de presión aumenta ata 50:1, e ten un ventilador de 280 cm e un sistema de purgado de aire. O consumo de combustible tamén mellora nun 11%.
Desenvolvemento
O Trent 7000 anunciouse no Farnborough Airshow o día 14 de xullo de 2014 como o motor exclusivo do Airbus A330neo, sucedendo ao Trent 700 usado no Airbus A330. Encendeuse por vez primeira o 27 de novembro de 2015 nun banco de probas en Derby. Aínda que os dous primeiros motores de proba fabricáronse en Derby, o resto dos Trent 7000 montanse nas instalacións de Rolls-Royce en Singapur.
En 2015 Rolls-Royce tivo problemas no desenvolvemento do Trent 1000 TEN, e tivo que destinar máis recursos para cumprir cos prazos para o voo de estrea do Boeing 787-10 en marzo de 2017, atrasando así o Trent 7000. O primeiro par de motores enviáronse a Airbus en xuño de 2017 e realizou o seu primeiro voo a bordo dun A330neo o 19 de outubro dese ano, xusto despois de rematar as probas en terra.
Ao estar baseado no Trent 1000 podía compartir os seus problemas de durabilidade e disuadir así a compradores potenciais, polo que as correccións deberían estar dispoñibles seis meses despois da intrudución do avión no verán de 2018. O CEO Rolls-Royce Warren East dixo que o 7000 non se vería afectado polos problemas do Trent 1000.
O motor obtivo a súa certificación de tipo por parte da EASA o 20 de xullo de 2018 como unha variante do Trent 1000, aínda que inicialmente programárase para o primeiro cuarto de 2017. Nese momento as probas ETOPS atopábanse a medio camiño dos 3 000 ciclos planeados, coa intención de ser completadas a principios de agosto. O motor tivo que ser desmontado e examinado para conseguir a súa certificación ETOPS a tempo antes da entrada en servizo a finais de ano.
En 2019 Rolls-Royce entregara 106 Trent 7000, en comparación cos 8 de 2018, que conseguiran un 99,9% de fiabilidade. miniatura|250x250px|Trent 7000 no primeiro voo do A330neo
Deseño
A súa arquitectura procede da última versión do Trent 1000, o TEN, usando a experiencia do Trent 700 do A330 e tecnoloxía do Trent XWB. O motor de 300-320 kN dobra o cociente de derivación e ten a metade de ruído emitido en comparación co Trent 700. O máximo cociente de presión increméntase de 36:1 ata 50:1 from 36:1 e ten un sistema de purgado de aire para contron ambiental e desconxelamento das ás.
En comparación co Trent 700, introducido en 1995, o Trent 7000 ten un ventilador máis grande (de 2,8 m comparados cos 2,5 m do 700), e un eixo do ventilador máis pequeno. Este feito dobra o cociente de derivación de 5 a 10, conseguindo o cociente máis grande de todos os motores Trent. O ventilador do Tren 7000 ten 20 álabes.
A relación de presión xeral aumenta grazas á tecnoloxía do compresor central do Trent XWB, mellorando a eficiencia térmica. Isto asociase cun aumento de 200 Kelvin en temperaturas internas; úsanse álabes con recubrimento térmico na turbina de presión en vez de compostos de matriz cerámica máis caros, que serán usados na próxima xeración de motores de Rolls-Royce. O ventilador máis grande e o maior cociente de derivación precisan de dúas etapas máis na turbina de baixa presión, polo que o motor é máis pesado. O Trent 7000 pesa 6 445 kg, mentres que o Trent 700 pesa 6 160 kg.
A pesar do peso adicional e da resistencia extra debido ao seu maior diámetro, Rolls-Royce di que o consumo de combustible é un 11% menor. Ao usar aire purgado en vez da xeración de enerxía eléctrica (como no Trent 1000 do 787), o acoplamento de accesorios está menos sobrecargado e permite que o compresor de alta presión manteña a estabilidade con configuracións de baixa potencia, mellorando o consumo de combustible a velocidades baixas para operacións de curto alcance. O motor conta cun control activo do espazo de saída da turbina, proporcionándolle o nivel optimo de refrixeración para as distintas fases do voo.
Na engalaxe o ventilador move ata 1,3 t de aire por segundo, a velocidade do chorro da tobeira e de case 450 m/s ) e cada pá da turbina de alta presión xera ao redor de 800 hp, xirando a 12 500 rpm e acadando as súas puntas os 540 m/s. Rolls-Royce di que o motor é 10 dB máis silencioso que o Trent 700.
Carnivàle
Carnivàle é unha serie de televisión estadounidense ambientada na Gran Depresión e no Dust Bowl. Conta a historia das vidas de dous disparatados grupos de persoas, o tempo que trata os temas da loita entre o ben e o mal, e o dilema do libre albedrío e do destino. Tamén aparecen mesturados a teoloxía cristiá co gnosticismo e a masonería, particularmente a da Orde dos templarios. A serie foi filmada en Santa Clarita (California), e noutras localización do sur de California.
Carnivàle foi producida pola HBO e tivo dúas tempadas entre o 14 de setembro de 2003 e o 27 de marzo de 2005. Foi creada por Daniel Knauf, que tamén foi o seu produtor executivo canda Ronald D. Moore e Howard Klein. A música foi composta por Jeff Beal. Nick Stahl e Clancy Brown interpretan ós protagonistas Ben Hawkins e Justin Crowe, respectivamente.
A crítica louvou o estilo de Carnivàle pero cuestionou o enfoque e a execución da historia. O seu primeiro episodio acadou un récord de audiencia para unha serie orixinal da HBO, pero a serie non foi quen de manter os espectadores na segunda tempada. Carnivàle foi cancelada despois de 24 episodios, acabando con catro das seis tempadas pretendidas. Gañou cinco premios Emmys no 2004, foi nomeada a outros dez, e recibiu outros moitos nomeamentos entre 2004 e 2006.
James Redding Ware
James Redding Ware, coñecido polo pseudónimo Andrew Forrester, nado en 1832 e finado contra 1909 foi un novelista e dramaturgo británico, recoñecido hoxe por ser o primeiro en facer unha detective muller nunha obra de ficción, concretamente na obra The Female Detective (1864).
James Dewar
James Dewar nado o 20 de setembro de 1842 en Kincardine-on-Forth (Escocia) e finado o 27 de marzo de 1923) en Londres, foi un físico e químico escocés.
Traxectoria
Foi o máis novo de seis irmáns e quedou orfo de pai e nai aos 15 anos. Naceu en Kincardine-on-Forth e foi educado en Dollar Academy e na Universidade de Edimburgo, onde se graduó. Posteriormente converteríase en profesor na Universidade de Cambridge en 1875, facéndose membro da Royal Institution en 1877. Desenvolveu a fórmula química do benceno e realizou un extenso traballo no campo da espectroscopia durante máis de 25 anos. En 1891 descubriu o proceso para producir osíxeno líquido en cantidades industriais. Inventou un depósito illante, o vaso Dewar, para estudar os gases a baixas temperaturas. Usou este invento para transportar gases líquidos, como hidróxeno, en 1898. Tamén foi o primeiro en obter hidróxeno sólido En 1905 observou que o carbón frío podía producir baleiro. Esta técnica foi moi útil para a experimentación na física atómica.
Xunto con Sir Frederick Augustus Abel desenvolveu explosivos sen fume, cuxo nome común é cordita.
Aung San Suu Kyi
Aung San Suu Kyi (en birmano အောင်ဆန်းစုကြည် /àuɴ sʰáɴ sṵ tɕì/), nada en Rangún o 19 de xuño de 1945, é unha política e activista birmana. É a líder da Liga Nacional para a Democracia e a primeira e actual Conselleira de Estado de Birmania, cargo correspondente ao de xefe de goberno.
Foi a figura emblemática da oposición birmana contra a ditadura militar que tivo o poder entre 1962 e 2011. Tras pasar case 15 anos en prisión e baixo arresto domiciliario, nas eleccións de 2012, saíu elixida deputada. Nas eleccións de 2015, o seu partido conseguiu o 86% dos escanos, pero debido a que o seu defunto marido e fillos eran estranxeiros, non puido acceder á Presidencia. Por este motivo creouse o cargo de Conselleira de Estado, do que tomou posesión o 6 de abril de 2016.
En 1991 concedéronlle o Premio Nobel da Paz pero a Xunta Militar birmana non lle permitiu saír do país e tivo que esperar ata xuño de 2012 para recollelo en Oslo. Tras o seu ascenso ao poder, Suu Kyi recibiu críticas de varios países e organizacións pola súa inacción contra a persecución á que é sometido o pobo rohingya, cualificada polas Nacións Unidas de xenocidio,   e por negar os masacres presuntamente cometidos polo exército birmano.
Traxectoria
É filla de Aung San, heroe nacional que firmou en 1947 o tratado de independencia co Goberno británico antes de ser asasinado. Tras diplomarse en Oxford, traballou na Secretaría das Nacións Unidas e foi profesora na India, Aung San Suu Kyi regresou a Birmania en 1988 e participou no "segundo combate en pro da independencia nacional". Este combate inspirouse no exemplo pacífico de Gandhi e na súa fe budista, que le levou a dicir: "unha revolución do espírito que se manifesta mediante o recoñecemento da necesidade do diálogo e a compaixón polos máis humildes". A pesar de estar arraigada na tradición birmana, soubo evitar as manipulacións nacionalistas baseando a súa loita nos "principios sagrados da moral", insistindo na necesidade de reconciliar ás etnias do seu país, profundamente divididas.
Actividade política
En 1989 sometérona a arresto domiciliario en Rangún. Asumiu a dirección da Liga Nacional pola Democracia, que gañou nas eleccións en 1990 por ampla maioría.
Recibiu sucesivamente o Premio Thorolf Rafto de defensa dos dereitos humanos e o Premio Sakharov de liberdade de pensamento.
En 1995, as presións exercidas polos Estados Unidos conduciron á súa "liberación" (por pouco tempo) da súa residencia e dirixíase cada fin de semana a un gran grupo de xente atento á súa mensaxe de alento, antes de que as manifestacións estudantís provocaran a represión,a detención de dirixentes da oposición e o establecemento dun bloqueo en torno ao seu domicilio.
Sometérona de novo a arresto domiciliario en 1996, case non podía recibir visitas, porén conseguiu enviar ás Nacións Unidas algunhas mensaxes gravadas que denunciaban o empeoramento da situación dos dereitos humanos no seu país, pedindo á comunidade internacional que concedera a prioridade aos dereitos políticos da Liga Nacional cuxa dirección segue asumindo.
A Xunta de goberno que mantén o poder no país, propúxolle o exilio á reclusa, xogando co elemento da separación familiar, como unha maneira rápida de desfacerse dela. Un capítulo desta táctica de acoso psicolóxico sucedeu cando o seu home, Michael Aris, morreu de cancro de próstata en marzo de 1999, sen volver a ver á súa muller, esperando un visado que o goberno birmano nunca lle concedeu. Outro capítulo sucedeu en abril de 1999 cando ao seu fillo, Kim Htein Lin, se lle permitiu reunirse con ela por unhas horas no aeroporto de Rangún.
Estivo en arresto domiciliario dende 2003. En setembro de 2007 trasladárona a un novo recinto penal debido ás manifestacións que se realizaron en todo o país esixindo a democracia.
O 11 de agosto de 2009, un tribunal do goberno militar birmano condenouna a dezaoito meses máis de arresto domiciliario. Algunhas organizacións como Amnistía Internacional ou Avaaz fixeron presión sobre o goberno de Birmania e outros dirixentes para que tomasen cartas no asunto. Aung San Suu Kyi formaba parte dos 700 presos de conciencia que se estimaba había no país.
O 3 de outubro de 2009 reuniuse coa xunta militar para dialogar por primeira vez na Casa de Hóspedes do Estado en Rangún, un día despois de que unha corte rexeitara a apelación que a activista fixera contra a súa sentenza de 18 meses de prisión por violar os termos do seu arresto domiciliario.
miniatura|dereita|200px|Bandeira da Liga Nacional pola Democracia.
Posta en liberdade
O 25 de xaneiro de 2010 filtrouse un rumor segundo o cal o Ministro de Interior birmano, O Maior Xeneral, comunicara nunha reunión privada de dirixentes locais que Suu Kyi sería liberada en novembro do mesmo ano, un mes despois das eleccións xenerais. As autoridades birmanas firmaron o decreto de posta en liberdade de San Suu Kyi o 12 de novembro dese ano. Os seus defensores declararon que o 13 de novembro finalizaba o arresto domiciliario da líder birmana, polo que non se trataría dunha amnistía, senón do fin da condena.
San Suu Kyi foi liberada finalmente o 13 de novembro de 2010. Recibírona na porta do seu domicilio unhas 3.000 persoas. Suu Kyi pasou 15 dos últimos 21 anos encarcerada ou privada de liberdade, ben en prisión, ben en arresto domiciliario.
Eleccións de 2012
O 1 de abril de 2012, celebráronse eleccións lexislativas parciais para cubrir 45 postos vacantes. Suu Kyi presentouse como candidata e gañou un escano no Pyithu Hluttaw, a cámara baixa do Parlamento. O seu partido, a Liga Nacional para a Democracia, conseguiu 43 dos 45 postos.
O sábado 16 de xuño de 2012 puido por fin recoller en Oslo o Premio Nobel da Paz, que lle concederan en 1991. Catro días despois, o mércores 20 de xuño de 2012, puido tamén recoller persoalmente o doutoramento honoris causa que en 1993 lle concedera a Universidade de Oxford.
Eleccións de 2015
O 6 de xuño de 2012, anunciou no Foro Económico Mundial que se quería presentar á presidencia do país. A Constitución que entrou en vigor en 2008 impedíallo, xa que o seu falecido marido e os seus fillos tiñan nacionalidade estranxeira. Ditas condicións foron aparentemente introducidas precisamente para que ela non puidera ocupar o cargo.
Finalmente, nas eleccións de 2015, o partido de Suu Kyi obtivo unha ampla maioría en ambas cámaras superando os dous terzos que constitucionalmente se requirían para que o candiato do partido se asegurase a presidencia. Aínda que Suu Kyi non podía ocupar o cargo declarou que ostentaría o poder real en calquera goberno liderado pola LND. O 30 de marzo de 2016, converteuse en Ministra da Oficina da Presidencia, de Asuntos Exteriores, de Educación e de Enerxía Eléctrica no goberno de Htin Kyaw. Máis tarde renunciou aos dous últimos cargos e aceptou o de Conselleira de Estado, cargo equivalente ao de xefe de goberno e que foi creado exclusivamente para ela.
Resposta á violencia contra os musulmáns rohingyas e os refuxiados
En 2017, persoas críticas con Suu Kyi pediron que se lle retirase o premio Nobel, debido á súa aparente indiferenza pola persecución contra o pobo rohingya, unha minoría musulmá, en Birmania. En 2012, declarou que non sabía se os rohingyas poderían ser considerados birmanos e en 2013 non condenou a violencia sobre eles, negando que os musulmáns do país estiveran sufrindo ningunha limpeza étnica. Segundo ela as tensións débense a un "clima de terror" causada por unha percepción mundial de que o poder global do islam é moi grande.
En agosto de 2018, un informe da ONU, describiu o ocorrido como xenocidio e engadiu que Suu Kyi fixo o mínimo posible por evitalo.
Mencionada en
Fonte: Unesco, seguindo as súas regras de reprodución.
Irqata
Irqata foi unha cidade de Amurru, entre Sumur e Ardata, na parte sur da chaira de Akkar, na zona raiana moderna entre Líbano e Siria. Aparece mencionada nas fontes exipcias desde aproximadamente o -1800, pero estaba habitada desde sobre o -5000. Hoxe chámase Tell Arqa, onde se fixo unha escavación arqueolóxica e ten próximas as de Tell Kazel (Sumur) e Tell Jamous, ambas lixeiramente ao norte. A cidade foi destruída por dous incendios (casuais ou máis probabelmente causados por algún conflito) máis ou menos no -2200. Outro incendio é da metade do século –XV con Tuthmosis III e debeu ser abandonada no século seguinte, non sendo repoboada ata comezar o século -IX.
Como lugar avanzado de Sumur, foi unha posición forte exipcia e serviu de base para a conquista de Tunip na metade do século –XV, pero despois a cidade perdeu importancia e quedou en mans dun príncipe local, vasalo de Exipto. Os apiru mataron o rei Aduna de Irqata e ocupárona, e foi a súa primeira conquista na rexión e o inicio do seu poder. Sobre o -1340 volveu a Exipto, pero xa non tiña importancia estratéxica e non foi restaurada, e, pouco despois, debeu caer en mans outra vez dos apiru, xa que o -1330 formou parte do Reino de Amurru, vasalo hitita creado coas posesións dos apiru.
Eloy Enciso
Eloy Enciso Cachafeiro, nado en Meira en 1975, é un director e guionista de cinema galego.
José María Varela Silvari
José María Varela Silvari, nado na Coruña o 1 de febreiro de 1848 e finado en Madrid o 10 de maio de 1926, foi un compositor a xornalista galego.
Traxectoria
Estudou solfexo, frauta e harmonía na súa cidade natal, mais aos catorce anos pasou a Lisboa, onde ofreceu concertos e perfeccionou os seus coñecementos literarios e musicais, aprendendo composición. Á volta á Coruña foi nomeado director da banda de música de Carballo. En 1877 fundou e dirixiu o semanario El Eco Musical, dedicado á literatura e ás belas artes. Tamén colaborou en La España Musical e El Correo de Teatros, de Barcelona, e en El Globo, de Madrid. En Barcelona dirixiu El Coliseo Barcelonés (1879), e pasou logo a Madrid colaborando con La Correspondencia Musical e El Nuevo Fígaro.
Despois foi director do Boletín Musical de Madrid durante seis anos. Foi tamén director da orquestra e da banda do Orfeón Normal de Madrid, mestre compositor pola Academia Filharmónica de Basilea (Suíza) e pensionado polo goberno portugués, entre outros moitos cargos.
Bibliografía
miniatura|page=5|Manual teórico práctico de armonía. miniatura|page=7|Máximas y pensamientos sobre la Música y las Bellas Artes. miniatura|page=7|Origen de la música como arte. Ademais de innumerables artigos sobre literatura e historia musical, foi autor das seguintes obras, moitas das cales permaneceron inéditas:
Obra musical
Como compositor escribiu máis de 540 obras de todos os xéneros. Da súa música para orfeón cómpre salientar:
Música para piano
miniatura|Recuerdos de Galicia, alborada gallega para piano, op. 534. miniatura|Cantares gallegos para piano, op. 535.
Outras músicas
miniatura|¡¡Pobre niña!!
Para banda compuxo miniatura|Voló al cielo! miniatura|La Alianza. miniatura|Valeroso capitán.
Recoñecementos
Unha rúa da Coruña leva o seu nome.
Vecoña de Abaixo, Moreiras, Boborás
Vecoña de Abaixo é un lugar da parroquia de Moreiras no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 122 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 53 eran homes e 69 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 125 habitantes (52 homes e 73 mulleres).
Ilyushin Il-14
O Ilyushin Il-14 (designación OTAN: Crate) foi un avión soviético bimotor de transporte de pasaxeiros e carga. Voou por primeira vez en 1950 e entrou en servizo en 1954. O Il-14 tamén foi fabricado en Alemaña Oriental por VVB Flugzeugbau, e en Checoslovaquia por Avia como o Avia 14. O Ilyushin Il-14 foi substituído principalmente polo Antonov An-24 e o Yakovlev Yak-40.
Deseño e desenvolvemento
O Il-14 desenvolveuse como substituto para o popular Douglas DC-3 e a súa versión de fabricación soviética, o Lisunov Li-2. O Il-14 desenvolveuse a partir do Ilyushin Il-12, que voara por vez primeira en 1945, e planeouse para ser usado tanto en operacións civís como militares. O Il-12 tivo grandes problemas debido ao pobre comportamento dos seus motores. Ademais, teña menos capacidade de carga do planeado orixinalmente (a intención era que levase 32 pasaxeiros e finalmente só podía transportar 18).
O desenvolvemento do Il-14 foi unha gran mellora con respecto ao Il-12, cunha nova á e unha deriva máis ancha. Estaba equipado con dous motores radiais de pistóns de 1 900 cabalos Shvetsov ASh-82T-7.
A produción total do Il-14 foi de 1 345 avións. 1 065 fabricáronse en Moscova de 1956 a 1958 e en Tashkent de 1954 a 1958. Baixo licenza producíronse 80 unidades na Alemaña Oriental por VEB Flugzeugwerke Dresden (FWD) de 1956 a 1959, e 203 in Checoslovaquia por Avia de 1956 a 1960. O modelo demostrou ser robusto e fiable, sendo amplamente usado en zonas rurais con aeródromos mal equipados.
O modelo tamén foi usado pola industria aeronáustica de Alemaña Oriental como avión de proba para o estabilizador horizontal do Baade 152.
Variantes
thumbnail|Avia 14FG
Aeroporto de Antuerpen
O aeroporto internacional de Antuerpen é un pequeno aeroporto internacional que serve a Antuerpen, a segunda cidade máis grande de Bélxica. Está situado a 5,4 quilómetros ao sur da cidade e opera un feixe de voos regulares e chárter ademais de voos executivos e de aviación xeral. No aeroporto está situado un hangar de mantemento da aeroliña CityJet.
Ángela Portero
Ángela Portero Capdevila, nada en Santiago de Compostela o 7 de marzo de 1966, é unha xornalista especializada na prensa do corazón e escritora galega en lingua castelá. Como profesional do xornalismo, está ligada principalmente ás cadeas de ámbito estatal Telecinco e Antena 3.
Traxectoria
Naceu en Santiago de Compostela mais medrou en Donostia. Dende alí trasladouse a Madrid cando chegou á Facultade de Ciencias da Información de Madrid. Estivo no Colexio Maior Padre Poveda de Madrid. Unha vez acabada a súa carreira, obtivo un máster en Comunicación de Masas na Universidade Carleton en Otava, no Canadá. Anos máis tarde, fundou coa xornalista Paloma García-Pelayo a Axencia Korpa.
Colaborou en programas de televisión como Salsa Rosa, A tu lado, Día a día, ¿Dónde estás corazón? ou Sábado Dolce Vita. En 2014 participou na segunda edición do talent show Mira quién salta. Máis tarde, empezou a colaborar no programa Sálvame semanalmente, en De buena ley esporadicamente e a ser redactora na revista Sálvame.
A Pena, Cambás, Aranga
A Pena é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 1 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 0 eran mulleres.
Juventud (Vigo)
Juventud foi unha revista editada en Vigo entre 1936 e 1939.
Historia e características
Editada pola sociedade Juventud Masculina de Acción Católica de Bouzas, apareceu o 21 de xuño de 1936. De espírito militante e contido belicista, no número 2 (21 de xuño de 1937) o seu editor cualificábase como fervientísimo católico e manifestaba: "observaba con supremo dolor la nefasta actuación del Frente Popular, y predecía, como natural consecuencia de ella una urgente purificación a sangre y fuego para poder alcanzar la ansiada paz cristiana con deslumbramiento de heroísmo". Cesou a súa publicación en 1939.
Catarina Martins
Catarina Soares Martins, nada o 7 de setembro de 1973 en Porto é unha lingüista e política portuguesa, deputada e voceira do Bloco de Esquerda (BE).
Traxectoria
Licenciada en linguas e literaturas modernas, estudou teatro na Academia de Coímbra e fundou o grupo teatral Visões Úteis en 1994, e foi dirixente da asociación de artes escénicas, Plateia. Membro da Mesa Nacional do BE, é deputada na Asemblea da República desde 2009.
Canda João Semedo resultou elixida coordinadora do BE o ano 2012 sucedendo a Francisco Louçã.
O 30 de novembro de 2014, tras a IX Convención do BE, Semedo abandonou o liderado que asumiu unha Comisión Permanente composta por seis membros, con Martins como voceira.
Pedro González Telmo
miniatura|San Telmo na igrexa de San Caetano de Santiago de Compostela. Pedro González Telmo ou Elmo, coñecido como San Telmo, nado quizais en Frómista, quizais en Astorga antes de 1190 e finado o 14 de abril de 1246 en Tui, foi un relixioso católico latino español.
Biografía
Sobriño de bispo, recibiu estudos e unha boa posición social. De vida disipada e amante da vangloria, cóntase que a cando cabalgaba con fachenda e con vestiduras ostentosas, o seu cabalo derrubouno nun lameiro, sendo obxecto da xacarandaina do pobo. Ferido no seu orgullo, esta anécdota foi o inicio da súa conversión.
Ingresou na orde dominicana en Palencia renunciando a todos os seus bens e aplicándose ao estudo e á predicación por vilas e aldeas. O rei Fernando III de Castela, abraiado polo seu carisma fíxose acompañar del nas súas expedicións militares polo Val do Guadalquivir que acabarían coas importantes conquistas de Córdoba e Sevilla. Alí foi confesor do monarca e predicador das tropas leonesas, galegas e castelás. A súa insistencia en moderar a crueldade e os excesos dos soldados do rei causáronlle o rexeitamento e a animadversión.
Foi nomeado prior do convento de Guimarães, en Portugal, onde tivo entre os seus frades a Gonzalo de Amarante. Xa quinquaxenario, retirouse a Tui, onde fixo amizade co bispo Lucas de Tui; na Pascua de 1246, mentres peregrinaba á suposta tumba do Apóstolo Santiago o Maior, faleceu tras caer enfermo.
Logo do seu falecemento, en 1254 foi aprobado o seu culto para os reinos hispánicos, foi beatificado para toda a Igrexa católica en 1741. É patrón da cidade de Tui, da diocese de Tui-Vigo e da Mariña.
Binario multiarquitectura
Un binario multiarquitectura (tamén chamado fat binary) é un arquivo executable que foi expandido (ou «engordado») con código nativo para varios conxuntos de instrucións de forma de que poida executarse en múltiples tipos de procesadores. O método máis habitual da súa aplicación consiste en incluír unha versión do código de máquina para cada conxunto de instrucións, sendo precedido por un código compatible con todos os sistemas operativos, que executarán un salto cara á sección apropiada. Isto dá como resultado un arquivo máis pesado que un arquivo binario normal con código para unha soa arquitectura; de aí provén o seu nome «binario gordo» ou «fat binary».
RD-0120
RD-0120 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na etapa central dos foguetes Energia. Tamén é coñecido como 11D122 e RO-200.
Características
En total lanzáronse dous foguetes Energia, en maio de 1987 e novembro de 1988, cada un montando catro RD-0120 na súa etapa central. O colapso da Unión Soviética en 1990 fixo que o foguete Energia fora abandonado xunto cos RD-0120. Intentos posteriores de reintroducilos en novos foguetes non tiveron éxito.
Juan Antonio Menéndez
Juan Antonio Menéndez, finado en Lugo o 6 de agosto de 1911, foi un impresor e xornalista galego.
Traxectoria
Impresor instalado en Lugo. Fundou o periódico El Buscapié en 1880 e foi o propietario de La Idea Moderna.
Foi pai do tamén xornalista Antonio Menéndez Franco.
Paredes, O Sisto, Dozón
Paredes é un lugar da parroquia do Sisto, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 30 habitantes (17 homes e 13 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Ardata
Ardata foi unha cidade situada nas montañas ao leste da moderna Trípoli e non lonxe de Ullasa (próxima de Trípoli) que se chama actualmente Tell Arde e foi escavada.
Foi a primeira cidade interior que ocuparon os exipcios sobre a metade do século –XV despois de desembarcar en Ullassa. Pertencía ata entón a Tunip, un reino vasalo de Mitanni. Mentres os exipcios atacaban Qadesh e conquistaban outra cidade máis ao norte, Sumur, a cidade sublevouse instigada por Tunip, pero os exipcios acoraron a revolta.
O príncipe de Arasni, aliado a Abdi-Asirta xefe dos apiru de Amurru, conquistou Ardata sobre a metade do século -XV. Con esta cidade e Sigata como base do seu poder, os apiru estendéronse ao norte e ao sur. Morto Abdi-Asirta sobre o -1340, o seu fillo Pu-Bahla púidoa manter, pero a residencia tívoa na próxima Ullassa. Sobre -1330 quedou integrada no Reino de Amurru creado polo rei hitita Suppiluliumas I. É posíbel que entón Ardata fose a capital do reino con Aziru como rei.
Peggy Phelan
Peggy Phelan, nada o 12 de xuño de 1948, é unha estudosa feminista estadounidense. É unha dos fundadores de Performance Studies International, unha sección do departamento de Performance Studies da Universidade de Nova York  dende 1993 até 1996, e do teatro de Stanford e do departamento de drama dende 2007 até 2011. É profesora en Ann O'Día Maples de artes, teatro e inglés, e directora familia no instituto de artes de Stanford.
O traballo principal de Phelan xira arredor da interpretación como elemento vivo. Argumentou que o carácter efémero da interpretación é crucial na súa forza. Mentres a maioría do seu traballo inicial estaba baseado no postestruturalismo feminista e na psicanálise, o seu traballo máis recente é sobre os medios de comunicación, a fotografía e as artes visuais.
Arques-la-Bataille
miniatura|250px|Castelo de Arques-la-Bataille Arques-la-Bataille é unha comuna do departamento de Seine-Maritime, na rexión de Normandía, no noroeste de Francia.
Xeografía
Arques está situada cerca da confluencia dos ríos Eaulne, Verenne e Béthune, a 6 km ao sueste de Dieppe.
Segundo o censo do 1 de xaneiro de 2017, tiña unha poboación de 2 583 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 180 hab./km2. miniatura|250px|Vista aérea de Arques-la-Bataille
Historia
O centro da vila alberga un castelo que foi construído no século XI por Guillerme de Talou; o seu sobriño, Guillerme o Conquistador, considerándoo como unha ameaza para o seu poder, sitiouno e ocupouno. Tras cambiar de mans con frecuencia, pasou aopoder dos ingleses, que foron expulsados en 1449 tras unha ocupación de trinta anos. En 1589 o seu canón decidiu a batalla de Arques a favor do rei Henrique IV de Francia.
Desde 1869 o castelo é propiedade estatal. A primeira liña de fortificación foi obra de Francisco I; a segunda liña e a torre remóntanse ao século XI.
A igresxa de Arques, edificio do século XVI, conserva unha parede de pedra, estatuas, vidreiras e outros restos do Renacemento.
Xusto nas aforas da cidade encóntrase o cemiterio da Commonwealth War Graves Commission da primeira guerra mundial, deseñado por J. R. Truelove, lugar onde repousan os cadáveres de 377 homes do South African Native Labour Corps.
Vecoña de Arriba, Moreiras, Boborás
Vecoña de Arriba é un lugar da parroquia de Moreiras no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 122 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 53 eran homes e 69 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 125 habitantes (52 homes e 73 mulleres).
Thubten Gyatso
Thubten Gyatso ou Thupten Gyatso (en tibetano ་, Wylie : Thub-bstan rgya-mtsho), nado o 12 de febreiro de 1876 en Thakpo Langdun e finado o 17 de decembro de 1933 en Lhasa, foi o 13º Dalai Lama. Entronizado en 1879, chegou ao poder en 1895 tras o rexente Demo Rinpoche.
Gypsy Punks: Underdog World Strike
Gypsy Punks: Underdog World Strike é o terceiro álbum da banda estadounidense de gypsy punk Gogol Bordello, editado por SideOneDummy Records.
Lista de cancións
Letras escritas por Eugene Hütz. Música composta por Eugene Hütz e Gogol Bordello.
José María Belfortti
Jose María Belfortti Rodríguez, nado o 4 de xullo de 1981 en Buenos Aires, é un futbolista arxentino. Xoga de defensa e o seu club actual é o Cádiz Club de Fútbol.
Pepita Tudó
300px|dereita|miniatura|La maja vestida Pepita Tudó ou Josefina Tudó y Catalán, nada contra 1785 e finada en Madrid en 1869, foi unha condesa española, coñecida por ser modelo de Francisco de Goya en dous famosos cadros.
Traxectoria
Pepita Tudó, orfa dun artilleiro gaditano, viviu desde os 16 anos xunto coa súa nai Catalina e as súas irmás Magdalena e Socorro na casa de Manuel Godoy, á que acudiu a súa nai reclamando os pagos atrasados de viuvez. Pepita foi amante de Manuel Godoy xa cara a 1800, pero a raíña obrigou a este a que contraese matrimonio coa princesa María Teresa de Borbón (matrimonio por outra banda moi favorable a Godoy no socioeconómico). En 1828 ao falecer María Teresa de Borbón puideron oficialmente contraer nupcias Pepita Tudó e Manuel Godoy, aínda que se considera que contraeran anos antes un matrimonio secreto. En 1805 nace, o primeiro fillo de ambos, Manuel, e en 1807 Luís. miniatura|300px|La maja desnuda En 1807, a instancias do influente Godoy, Carlos IV concedeulle a Josefina Tudó o título de condesa de Castillo Fiel e vicecondesa de Rocafuerte.
O dramaturgo, tamén español, Ceferino Palencia escribiu a novela Pepita Tudó obviamente inspirándose na biografiada no artigo presente. Aínda que quizais o máis interesante de Josefina Tudó é que, con altísimas probabilidades é ela a retratada nos xustamente soados cadros de Goya: La maja vestida e La maja desnuda.
Gran Premio de Austria de 1974
O Gran Premio de Austria de 1974 foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Circuíto de Österreichring o 18 de agosto de 1974. Foi a 12ª carreira da tempada de Fórmula Un de.
Ligazóns externas
''A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Montblanc, Tarragona
Montblanc é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Conca de Barberà, da cal é capital. Posúe o título de Vila Ducal desde o 1387, e a zona vella foi declarada Conxunto Histórico-Artístico en 1948.
Montblanc está no sur da comarca, ao centro da depresión formada polos ríos Anguera e Francolí. Está situada aos pés do pequeno monte coñecido como Pla de Santa Bárbara, preto da unión dos ríos Francolí e Anguera.
Portocavado, Cambás, Aranga
Portocavado é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Enálaxe
A enálaxe é unha figura retórica. Consite no cambio funcional dunha parte de discurso por outra.
É unha figura estilística do compoñente morfosintáctico, e actúa por orde.
Spirit They're Gone, Spirit They've Vanished
Spirit They're Gone, Spirit They've Vanished é o álbum de estrea da banda estadounidense de neopsicodelia Animal Collective, publicado en agosto do 2000 a través do seu propio selo Animal (agora coñecido como Paw Tracks). O disco foi editado baixo o nome "Avey Tare and Panda Bear" e só foron lanzadas 2000 copias. Dende entón foi reeditado como CD duplo xunto con Danse Manatee no ano 2003 a través do selo FatCat Records. Tamén está dispoñible nunha edición limitada en vinilo lanzada polo mesmo selo.
Antecedentes
Todos os temas foron compostos por Avey Tare (David Portner) dende 1997 ata 1999, agás "Penny Dreadfuls", escrito cando tiña 16 anos. O proceso de composición estivo fortemente influenciado polo seu traslado dende Baltimore ata Nova York, describíndoo como un "período escuro" sendo Brian Weitz (Geologist) o seu único amigo na cidade.
A Gouxa, Bidueiros, Dozón
A Gouxa é un lugar da parroquia de Bidueiros, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 63 habitantes (29 homes e 34 mulleres), o que supón un aumento de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Nesta aldea celébrase cada certo tempo unha feira coñecida popularmente como "Feira da Gouxa". A Feira da Gouxa celebrase os días 11 e 23 de cada mes.
Àngel Guimerà
Ángel Pío Juan Rafael Guimerá Jorge, coñecido co nome de Àngel Guimerà, nado en Santa Cruz de Tenerife o 6 de maio de 1845 e finado en Barcelona o 18 de xullo de 1924, foi un escritor, poeta e dramaturgo en lingua catalá.
Traxectoria
miniatura|200x200px|[[Teatro Guimerá en Santa Cruz de Tenerife.|esquerda]]Àngel Guimerà era fillo de Agustí Guimerà Fonts, catalán, e de Margarita Jorge Castellano, canaria.
moito tempo na vila de El Vendrell (Tarragona).
Spirit They're Gone, Spirit They've Vanished
Antecedentes
Portner e Panda Bear (Noah Lennox) gravaron a guitarra acústica e a batería ao vivo nun gravador de cinta de 8 pistas Tascam 48 na habitación de Portner en Maryland, durante o verán de 1999. As cancións de piano, xunto cos overdubs, graváronse no salón dos pais de Portner.
Àngel Guimerà
Traxectoria
Durante toda a súa vida foi un defensor da cultura e a lingua catalás. Mesmo foi enterrado envolto nunha senyera, nun enterro multitudinario no cemiterio de Montjuïc.
Spirit They're Gone, Spirit They've Vanished
Antecedentes
Un vello sintetizador Roland SH-2, que o irmán de Brian Weitz atopou almacenado nun campamento, foi usado para os sons de baixo. As baterías foron tocadas con escobillas para emular os álbums Ocean Rain e Forever Changes. Outros sons, como os da maioría de "Spirit They've Vanished", foron creados usando circuítos de retroalimentación.
Listaxe de cancións
Houbo unha certa confusión sobre a listaxe de cancións do álbum. Na edición orixinal limitada a canción se título que aparecía no corte 3 non se listou xunto cos outros temas. Debido a que a listaxe de cancións non lle daba o seu correspondente número ao resto dos temas, pensouse erroneamente que que os cortes 3-9 eran realmente os 4-10, polo que "Alvin Row" non tiña título. Este erro aparece en case todas as recensións do álbum tras a súa publicación inicial no ano 2000. A reedición de Fat Cat do 2003 aclara este erro numerando as cancións e deixando un espazo en branco para o corte 3.
Àngel Guimerà
Obra
Iniciouse no mundo da literatura coa poesía, pero dedicouse ao teatro logo de obter o título de Mestre en Gai Saber tras gañar o seu terceiro Jocs Florals en 1877. Os dramas en verso Gal·la Placídia (1879), Judith de Welp (1883), Mar i cel (1888) e Rei i monjo (1890) convertérono no dramaturgo en lingua catalá máis importante da súa xeración. En 1889 foi homenaxeado coa presidencia dos Jocs Florals.miniatura|200px|Estatua de Àngel Guimerà na Praza de Sant Josep Oriol de [[Barcelona.|esquerda]]
Maria Rosa (1894) foi unha das súas obras máis famosas, trala cal escribiu outras estreas que acadaron sona, como La festa del blat (1896). En 1897 publicouse o drama Terra baixa, que foi axiña traducida ao castelán (por José Echegaray) e a outras trece linguas europeas. En 1903, Eugen d'Albert estreou en Praga a ópera Tiefland, con libreto de Rudolf Lothar, baseada nese drama, e en 1907 Ferdinand Le Borne volveuno adaptar coa creación da ópera La catalane.
Algunhas das súas obras foron levadas ao cinema en lingua castelá, como Tierra baja (1907), María Rosa (1908), Mar y cielo (1910) ou La reina joven (1916). Terra baixa deu pé a películas mudas na Arxentina, Estados Unidos e Alemaña, onde en 1940 Leni Riefensthal dirixiu Tiefland (estreada en 1953).
Outras pezas súas son a comedia La Baldirona (1892) e o drama La filla del mar (1900), tamén convertida en ópera por Eugen d'Albert (Liebesketten, 1912). Xunto ao músico Enric Morera escribiu a sardana "La Santa Espina", que axiña acadou popularidade.
En 1904 a Academia Sueca tiña previsto concederlle o Premio Nobel de Literatura xunto ao poeta provenzal Frédéric Mistral, valorando así dous autores paradigmáticos do renacemento literario case simultáneo de dúas linguas latinas cunha parte de historia común. Porén, debido a presións desde o goberno español, que consideraban pouco apropiado premiar un autor catalán (e que amais tivera un relevante papel político en Cataluña), impediron que o proxecto da Academia se levase a cabo. En lugar de Guimerà, foi proposto José Echegaray que, á parte da súa obra propia, traducira ao castelán algunhas obras de Guimerà. Así, o Premio Nobel foi finalmente concedido aos dous autores, aínda que nada tiñan que ver entre eles.
Chandelier (canción)
"Chandelier" é unha canción da cantante australiana Sia, procedente do seu álbum de 2014 1000 Forms of Fear. Escrita por Sia e Jesse Shatkin e producida por Shatkin e Greg Kurstin, a canción foi lanzada o 17 de marzo de 2014 como sinxelo do álbum. O seu estilo é unha mestura de electropop con música electrónica, R&B e influencias do reggae.