cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kazimierz Laskowski
Traxectoria
Nos anos 1926 e 1929 estivo de novo na AMXD como instrutor e director dos cursos de esgrima. En 1929 ensinou esgrima, boxeo e técnicas de combate e rescate de afogados na Universidade de Educación Física Józef Piłsudski de Varsovia e desde 1931 ata 1939 foi o xefe do departamento de educación física, e colaborou canda seu irmán Otton na Encyklopedia Wojskowa, enciclopedia dedicada a temas militares, escribindo tamén artigos en diversas publicacións especializadas sobre a educación física. En 1937 ascendeu a capitán. Ao inicio da Invasión de Polonia estaba ao mando da 2ª Compañía do 95 Rexemento de Infantería, feito prisioneiro o 27 de setembro de 1939 pasando o resto da guerra nun campo de prisioneiros de guerra en Woldenberg, organizando o adestramento físico e competicións de boxeo entre o resto dos prisioneiros. Liberado polas tropas estadounidenses o 2 de maio de 1945, traballou na Administración das Nacións Unidas para o Auxilio e a Rehabilitación estando ao mando en 1945 e 1946 do Campo Oxford, para refuxiados chegados á zona británica desprazados do Báltico de etnias lituana, letoa e estoniana. En 1946 estivo na Misión Militar Polaca e no Consulado de Berlín como representante polaco no Consello de Control Aliado. En 1948 volveu a Polonia co rango de maior con destino na organización paramilitar xuvenil Służba Polsce. En 1949 pasou a dar clases na Universidade de Educación Física, sendo desde 1954 o xefe do departamento de esgrima, boxeo e tiro ata a súa morte en 1961, adestrando tamén entre 1951 e 1960 a sección de esgrima da Asociación Académica Deportiva. Foi autor de numerosos libros dedicados ao deporte: Boks (1932) dedicado ao boxeo, Samoobrona w 17 chwytach (1934) libro de autodefensa, Nauczanie szermierki na szable, (1935) libro de esgrima, Ratowanie tonących (1939) sobre rescate de afogados, Walka wręcz (1939), tácticas de combate, Tablice współzależności wszystkich możliwych działań szermierczych (1950) de esgrima, Definicje pojęć i działań szermierczych, (1950) de esgrima, Sportowa szermierka na bagnety, (1951) dedicado á esgrima con baionetas, Historia Szermierki (1953) sobre a historia da esgrima.
Traxectoria na esgrima
O primeiro éxito importante foi o primeiro lugar que logrou no Campionato Xuvenil que se realizou en Varsovia en 1917. En 1923 foi terceiro en sabre e espada nos Campionatos Académicos Polacos e ao ano seguinte foi terceiro en esgrima nos Campionatos Académicos Mundiais que se celebraron en Varsovia. Entre 1923 e 1937 foi varias veces, nas tres armas, campión militar polaco. Foi campión polaco en tres ocasións (1929 en espada, 1930 en sabre e 1931 en espada). Participou nos Xogos Olímpicos de 1928 co equipo polaco de sabre, conseguindo a medalla de bronce. En 1930 nos Campionatos de Europa foi terceiro co equipo de sabre e nos Campionatos Militares Europeos do mesmo ano foi segundo en sabre e terceiro en sabre por equipos. Foi xuíz en diversas competicións de esgrima e organizou competicións de esgrima.
Monomania
Monomania é o sexto álbum da banda estadounidense de indie rock Deerhunter, publicado o 7 de maio de 2013 a través do selo 4AD. Producido tanto pola banda como por Nicolas Vernhes, o disco é o primeiro en contar co baixista Josh McKay e o guitarrista Frankie Broyles. O traballo foi moi ben recibido pola crítica tras o seu lanzamento e acadou o número 73 na lista británica de álbums.
Ama
Ama pódese referir a:
Moucho común
O moucho común (Athene noctua) é unha ave rapaz nocturna da familia das Estrixiformes, de pequeno tamaño, propia de zonas de clima temperado de Eurasia e o norte de África. Forma parte da familia dos "mouchos típicos" (Strigidae), diferenciada da familia Tytonidae, da que forman parte aves coma a curuxa común.
Descrición
É un bufo pequeno duns 23-27,5 cm de lonxitude. As ás abertas miden uns 50 cm. Aínda sendo da orde das aves de rapina nocturnas, é activo tamén de día. Cando voa pode recoñecerse pola súa cola curta. Pousado fai, en momentos de excitación, movementos moi característicos.
A subespecie Athene nocturna lilith, da zona do Oriente medio, é de cor castaña agrisada pálida. Outras subespecies son A.n. desertae do norte de África, tamén máis pálida cá forma típica; A. n. indigena, do sueste de Europa e Asia Menor; e A. n. bactriana, de Asia Central.
Distribución xeográfica e hábitat
Vive en Europa ata o límite da zona de bosque de folla perenne. En Gran Bretaña foi aclimatado no século XIX. Está presente tamén nas zonas temperadas de Asia, onde chega ata a península de Corea. En África habita o norte e o nordeste. Non se considera en perigo de extinción, aínda que é unha das aves protexidas en España onde é sedentario e común (30.000 parellas). En Galiza é común en todo o territorio aínda que sufriu unha notable diminución nos derradeiros 20 anos.
O moucho común prefire vivir en zonas abertas con algunhas zonas arboradas, incluíndo xardíns con árbores vellas e zonas de hortas con árbores froiteiras. Precisa territorios con presas abundantes, ocos para agocharse de día e puntos para espreitar.
En Asia central e do leste vive principalmente no chan e fai os niños en moreas de pedras ou tobos de marmotas, aínda que pode utilizar tamén árbores.
Comportamento e alimentación
É unha ave sedentaria, moi fiel ao territorio e mesmo á súa parella. Utilizan repetidamente o mesmo niño. Mesmo en épocas de fortes nevadas ou moi frías non abandona o seu territorio. Pode almacenar unha boa cantidade de graxa no seu corpo, mais, aínda así, se as condicións climáticas son de frío extremo, as súas posibilidades de sobrevivir son pequenas, sobre todo pola falta de presas.
Caza, preferentemente á noitiña ou de noite, invertebrados grandes (como escaravellos, miñocas e grilos), ratos, paxariños e lagartos e cobras pequenas.
Reprodución
Reprodúcese desde abril a xuño en furados, naturais ou feitos polos petos, de árbores e tamén en ocos nas rochas ou mesmo en construcións humanas. A falla de ocos naturais fai que aproveiten caixas de facer niños. Como xa se comentou, en Asia adoitan facer o niño no chan.
Poñen, en xeral, de 3 a 5 ovos, que choca exclusivamente a femia, ocupándose o macho da súa alimentación.
Mitoloxía
miniatura|250px|Neste tetradracma represéntase a Atenea, simbolizada no moucho, e unha poliña da oliveira que fixo crecer en Atenas (450-400 a.C.)
Ornitoloxía
A Sociedad Española de Ornitología (SEO-BirdLife) declarouno Ave do Ano 2011.
Friamonde
Friamonde é un topónimo galego de orixe xermánica, que fai referencia a un posesor. Pode referirse a:
Roberto Carlos (cantante)
Roberto Carlos Braga, coñecido como Roberto Carlos, nado en Cachoeiro de Itapemirim o 19 de abril de 1941, é un cantante e compositor brasileiro, sendo un dos principais representantes da música popular do seu país así como un dos artistas latinos que venderon máis discos en todo o mundo, con máis de 100 millóns de copias vendidas. Trátase dunha das iconas máis recoñecidas da música brasileira no mundo. É chamado no Brasil e no resto de América Latina O Rei da Música Latina.
Cérbero (lúa)
Cérbero (tamén coñecido coma S/2011 (134340) 1 ou P4) é un pequeno satélite natural de Plutón (134340 é o número asignado a Plutón no Minor Planet Center despois da súa degradación ó status de planeta anano). Foi descuberto o 28 de xuño do 2011 polo programa Pluto Companion Search Team (programa para a procura de compañeiros de Plutón) do Hubble Space Telescope, durante unha tentativa por descubrir algún anel planetario que puidese posuír Plutón. Observación posteriores feitas o 3 e o 18 de xullo do 2011 deron lugar á súa verificación coma unha nova lúa de Plutón. Foi recuperado en imaxes arquivadas do Hubble feitas o 15 de febreiro e o 25 de xuño do ano 2010. Cérbero posúe un brillo que é só o 10 % do brillo de Nix, e foi atopado por que o equipo responsable do descubrimento tomou imaxes cunha exposición de 8 minutos; as observacións anteriores fixéranse con tempos de exposición máis curtos.
esquerda|300px|miniatura|Imaxe do descubrimento de Cérbero tomada polo [[Hubble Space Telescope|Hubble, tamén podemos ve-lo resto das lúas de Plutón coas súas órbitas marcadas (excepto Caronte). Na imaxe, tanto a Plutón coma Caronte, foille reducido moito o seu brillo, para así poder aprecia-lo resto das lúas do sistema.]]
Características
Cun diámetro estimado de entre 13 e 34 km, Cérbero é a lúa máis pequena de Plutón e as as actuais observacións suxiren unha órbita circular e ecuatorial cun raio orbital de aproximadamente 59.000 km. A lúa órbita ente Nix e Hydra e tarda 32,1 días en facer unha órbita completa ó redor de Plutón. Este período está moi próximo a ser unha resonancia orbital de 1:5 con Caronte, cunha discrepancia temporal (aparentemente) de menos dun 0,6%. Determinar se se trata dunha resonancia real, vai requirir de estudos moito máis detallados sobre a súa órbita, e en particular mellora-la taxa de precisión dos datos obtidos.
Coma no caso dos outros satélites de Plutón, sospéitase que Cérbero podería se-lo resultado da fusión dos cascallos dunha gran colisión entre Plutón e outro obxecto do cinto de Kuiper, semellante ó impacto da teoría do Big Splash, na cal se tería formado a nosa Lúa.
Club de Rugby Cisneros
O Club de Rugby Cisneros, tamén coñecido como Complutense Cisneros pola súa relación coa Universidade Complutense, é unha entidade deportiva de Madrid adicada ó rugby que compite na División de Honra. O equipo disputa os seus partidos como local no Estadio Nacional Complutense, popularmente chamado "O Central", que comparte co seu máximo rival, o CD Arquitectura, e coa selección española.
Historia
O CR Cisneros está considerado como un dos clubs históricos do campionato nacional de liga, con 33 tempadas na máxima categoría, 2 títulos de liga nos anos 1976 e 1985, 2 subcampionatos nos anos 1975 e 1989, e 4 Copas do Rei nos anos 1967, 1969, 1979 e 1982.
O club pasou por dúas décadas de pobres resultados deportivos dende a segunda metade dos anos 90, pasando a maior parte das tempadas na segunda división do rugby nacional, até que en 2012 acadou de novo o ascenso á máxima categoría. Nos últimos dous anos disputou dúas semifinais de liga, unha final de copa e unha supercopa, e o Cisneros volve a estar na elite dos clubs de rugby de España.
Palmarés
De seguido figura o palmarés oficial do primeiro equipo sénior masculino do club en competicións oficiais ó longo da súa historia:
Bunyola
250px|miniatura|dereita|Localización de Bunyola. miniatura|dereita|250px|Vista de Buñola desde [[sa Gúbia.]] Bunyola é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 84.63 km² onde no ano 2007 vivían 5.792 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca. Está a tan só 14 km de Palma.
Demografía
Evolución da poboación de Bunyola dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
La Robla
La Robla é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 4.581 habitantes (INE 2011).
Eugène Atget
Traxectoria
Logo de traballar en diversos oficios como camareiro ou actor, establécese en París onde se converte en fotógrafo ambulante. Para subsistir dedícase a sacar retratos de persoas na rúa; tamén empeza a crear unha colección propia de fotografías da vida diaria da cidade a principios do século XX. Algúns dos temas máis recorrentes dunha colección que alcanzou máis de 4.000 imaxes son os monumentos, parques, vendedores, prostitutas ou escaparates. A fotógrafa americana Berenice Abbott, asistenta de Man Ray, adquiriu os seus negativos. O museo de monumentos históricos de París conseguiu 2.000 traballos de Adget en 1927.
As súas fotografías son suxestivas e reflicten a vida diaria parisiense, dunha forma espontánea, libre das ataduras doutros movementos máis artísticos. Malia a súa ilustre clientela de artistas (Georges Braque, André Derain, Maurice Utrillo, Mauricio de Vlaminck, André Dunoyer de Segonzac, Moïse Kisling, Tsugouharu Foujita), a situación financeira de Atget é precaria (vivirá durante un tempo so cos ingresos da súa muller), particularmente durante e despois da Primeira guerra mundial, no transcurso da cal cesa progresivamente de fotografar ata os anos 1920.
Ao final da súa vida a súa figura xa era coñecida entre escritores e pintores da época. Os surrealistas gabárono ao veren nas súas imaxes, sobre todo nas figuras reflectidas nas cristaleiras, unha visión natural e pura que suxire algo fantasmal. Aínda así morreu na miseria.
Nos Estados Unidos está considerado como un mestre da fotografía, en Francia vólvese a descubrir a partir dos anos 1980. A Bibliothèque nationale de France (París) deu unha retrospectiva de Atget desde o 27 de marzo ata o primeiro de xullo do 2007.
Casa da Historia
A Casa da Historia é un proxecto de construción dun museo na cidade da Coruña (Galiza). O arquitecto gañador do concurso internacional convocado polo Concello da Coruña foi o galego Manuel Gallego Jorreto.
Outros proxectos
Os proxectos finalistas foron os dos arquitectos Carlos Ferrater, José Antonio Martínez Lapeña e Elías Torres Tur do estudo neerlandés MVRDV, o estudo suízo Gigon/Guyer, a arquitecta iraquí Zaha Hadid, o arquitecto inglés David Chipperfield, José Manuel Gallego Jorreto e Emilio Tuñón e Luis Moreno Mansilla.
O proxecto
O proxecto de Manuel Gallego transformará o Castro de Elviña e a súa contorna nun área cultural e de esparcemento, que cun total de 664 090 metros cadrados se converterá na maior zona verde da cidade. A intervención terá tres piares básicos:
Casa das Palabras
Historia
A edificación que actualmente acolle a Casa das Palabras construíuse durante a guerra civil española para lles dar sepultura aos soldados musulmáns procedentes do Protectorado de Marrocos que combateron no bando nacional. Posteriormente os restos destes soldados trasladáronse ao cemiterio de Santo Amaro, caendo as instalacións do antigo cemiterio en desuso, sufrindo durante anos o vandalismo. Finalmente, o Concello da Coruña decidiu rehabilitalo coa colaboración do Ministerio de Cultura do Goberno de España (cunha achega de 180 000 euros).
Descrición
A edificación é un recinto pechado cun xardín interior duns 200 metros cadrados. Nas paredes interiores do antigo cemiterio aparecen gravados realizados por Xoán Viqueira nos que se inseriron textos sobre a orixe da cidade en grego, latín, árabe, irlandés e castelán antigo, traducidos todos ao galego e ao castelán. Tamén se atopan 250 palabras do galego e do castelán que teñen a súa orixe na lingua árabe.
As citas sobre a historia da cidade están tomadas da Las citas sobre A Coruña e proceden da Historia Romana de Dio Casio, do Lebor Gabála Érenn (Libro das conquistas de Irlanda), sobre lendas irlandesas, de Adversus paganos historiarum libri septem, e da obra de Afonso X o Sabio, na que fala de Hércules e Xerión e do primeiro habitante da cidade, ao que bautiza co nome de Coruña.
Following Sea
Following Sea é un álbum da banda belga de rock alternativo dEUS, publicado o 1 de xuño de 2012 a través do selo Play It Again Sam.
Elektra Records
Elektra Records é un selo discográfico estadounidense pertencente ao Warner Music Group. No ano 2004, consolidouse no Atlantic Records Group do grupo Warner. Despois de cinco anos de inactividade, o selo foi reactivado por Atlantic no 2009.
Comezos
A entrada de Elektra no mundo do pop fixo que o selo gañase prestixio na escena musical, converténdose nunha das primeiras discográficas en asinar contratos con bandas do recente rock psicodélico de 1966-1967. Os artistas máis importantes que asinaron con Elektra nesta época foron Paul Butterfield Blues Band, Love, The Doors, The Stooges e MC5. Tamén asinaría un contrato con Tim Buckley, o pai de Jeff Buckley.
Tamén en 1967, Elektra lanzou a súa influente Nonesuch Explorer Series, unha das primeiras coleccións da que agora é chamada world music. Extractos de varias gravacións para Nonesuch Explorer foron posteriormente incluídos nos dous discos de ouro das naves Voyager, enviadas ao espazo en 1977.
A fusión con Asylum Records
Elektra, xunto coa subsidiaria Nonesuch Records, foi mercada por Kinney National Company en 1970. Pouco despois Kinney consolidou os seus selos baixo o paraugas de Warner Communications. Holzman estivo ao cargo de Elektra ata 1972, cando se fusionou con Asylum Records para converterse en Elektra/Asylum Records; O fundador de Asylum, David Geffen, faríase cargo entón do novo selo. Holzman, mentres tanto, foi nomeado vicepresidente sénior e xefe de tecnoloxía de Warner. Holzman tamén creou Discovery Records. En 1975, Geffen renunciou debido a problemas de saúde e foi substituído por Joe Smith, que posteriormente sería CEO de Capitol Records.
Aínda que a compañía aparecía listada como "Elektra/Asylum Records" nos créditos do selo, cos anos a empresa comezou a chamarse a si mesma de xeito non oficial Elektra Records novamente (con Asylum operando como subsidiaria). En 1982, Elektra lanzou unha subsidiaria de jazz chamada Elektra/Musician. Nos anos seguintes Bob Krasnow converteuse no presidente e CEO de Elektra, e baixo o seu liderado o selo acadou o seu pico comercial, durante o resto dos anos 80 e de principios a mediados dos 90.
Elektra Entertainment Group
En 1989, a compañía cambiou oficialmente o seu nome a Elektra Entertainment. Durante ese tempo, Elektra desenvolveu unha relación co selo baseado no Reino Unido 4AD, converténdose no distribuidor en Norteamérica para artistas de 4AD como Pixies, The Breeders, Frank Black e The Amps. Isto levou a que a irmá de Elektra, Warner Bros. Records, asinase un contrato de distribución exclusiva para case todas as edicións de 4AD dende 1992 ata 1998.
Ao igual que sucedeu cos seus selos irmáns, a fortuna de Elektra comezou a decaer a mediados dos 90, en parte debido a unha serie de loitas entre os executivos de Warner, que danaron seriamente a reputación colectiva do grupo. Descontento cos grandes cambios estruturais promulgados polo entón presidente do Warner Music Group Robert Morgado, Bob Krasnow renunciou en xullo de 1994, e outros seguiron o seu exemplo, como o CEO de Warner Bros Mo Ostin, e o seu amigo e protexido Lenny Waronker. Krasnow foi substituído por Sylvia Rhone, e durante un ano o selo foi renomeado como Elektra Entertainment Group.
En setembro de 1994 desatouse outra polémica que danou á etiqueta, cando a banda Metallica demandou a Elektra para rescindir o seu contrato e obter a propiedade das súas gravacións. O grupo baseou a súa reclamación nunha sección do Código Laboral de California que permitía aos empregados ser liberados dun contrato de servizos persoais despois de sete anos. Nese tempo Metallica levaba co selo máis dunha década e vendera máis de 40 millóns de discos, pero aínda traballaba baixo os termos do seu contrato orixinal de 1984, que lle proporcionaba uns relativamente baixos royaltis dun 14%. O grupo tamén afirmou que tomara esa decisión porque Robert Morgado se negara a aceptar un novo contrato que traballaran con Bob Krasnow pouco antes de que este deixase o selo, Elektra respondeu con outra demanda contra o grupo, pero en decembro unha revista de Nova York informou de que o xefe de Warner Music Doug Morris ofrecéralle á banda un lucrativo novo contrato a cambio de retirar a demanda. En xaneiro Metallica e Elektra anunciaron conxuntamente que arranxaran os seus problemas e os termos do seu acordo mantivéronse en segredo.
A pesar de ter un bo número de artistas destacados, cando a década dos 90 chegaba ao seu fin Elektra comezou a notar un descenso dos seus ingresos. Tamén desenvolveu un certo grao de mala fama na industria por non promocionar correctamente moitos dos seus lanzamentos, gañándose o alcume de "Neglektra" por parte de moitos dos seus artistas.
Absorción por parte de Atlantic
En febreiro do 2004 Time Warner vendeu o Warner Music Group a un grupo de investidores privados formado por Thomas Lee Partners, Bain & Company e Edgar Bronfman Jr.
Buscando maneiras de aforrar cartos, os novos donos de WMG decidiron fusionar Elektra e Atlantic Records. Debido a que era a etiqueta máis pequena das dúas, o 40% das operacións de Elektra pasaron a formar parte da nova empresa, mentres que o 60% restante eran as de Atlantic. A nova compañía pasou a chamarse Atlantic Records Group, converténdose Elektra nunha subsidiaria que estivo inactiva ata que foi reactivada en 2009 (aínda que artistas que levaban moito tempo en Elektra, como Tracy Chapman, Björk e Yolanda Adams, continuaron editando baixo ese nome, mentres que os máis recentes, como Jason Mraz e Jet, foron transferidos a Atlantic). O catálogo de Elektra continuou sendo editado por Rhino Records.
Reactivación
O Atlantic Records Group anunciou a reactivación de Elektra Records como entidade independente dentro de Warner Music o 1 de xuño de 2009. O selo está encabezado por dous novos copresidentes, Mike Caren e John Janick, e actualmente usa unha versión modificada do logo dos anos 70.
A primeira edición do "novo" selo foi a banda sonora da serie de HBO True Blood, e o seu primeiro álbum foi IRM de Charlotte Gainsbourg. O selo é agora o fogar de artistas como Uffie, Little Boots, Justice, Cee-Lo Green e Bruno Mars.
685
Outros
680'erne
Marcelo Djaló
Marcelo Amado Djaló Taritolay, máis coñecido como Marcelo Djaló, nado o 8 de outubro de 1993 en Barcelona (Cataluña), é un futbolista profesional español de orixe guineano da canteira do Real Madrid. Actualmente xoga como defensa central no Fulham FC. É internacional coas categorías inferiores da.
Traxectoria
De orixe ecuatoguineano e nado en Barcelona, Djaló foi formado na canteira do Real Madrid. En xullo de 2012, tras finalizar o seu período como xuvenil, comeza adestrar co CF Badalona da Segunda División B, asinando polo equipo un mes máis tarde. Ese temporada debuta como sénior, xogando finalmente 21 partidos onde anotou dous goles. No verán de 2013 asina co Granada CF, sendo asignado ao filial da Segunda B. Con todo, chega debutar co primeiro equipo en Copa do Rei ante o Sevilla FC.
O 19 de agosto de 2014 asina contrato co Juventus FC da Serie A italiana, sendo inmediatamente cedido de volta aos andaluces por un ano. Na seguinte temporada é cedido ao Girona FC da Segunda División. Tras non dispoñer de moitas oportunidades cos xerundenses, é cedido até o final de temporada ao UCAM Murcia, equipo co que consegue o ascenso á cetegoría de prata. Na temporada 2016-17 é cedido ao Club Deportivo Lugo, equipo que ficando para a temporada seguinte en propiedade. O 3 de xullo de 2017, tras finalizar a campaña 2016−17, é traspasado ao Fulham FC por uns 800.000 €.
Armond Hill
Armond G. Hill, nado o 31 de marzo de 1953 en Brooklyn, Nova York, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense e actual adestrador asistente de Doc Rivers nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).
Profesional
Tras graduarse no Bishop Ford Central Catholic High School en Brooklyn, Hill foi á Universidade de Princeton, onde xogou para o adestrador Pete Carril. Foi nomeado Xogador do Ano da Ivy League en 1976, e entrou no Draft da NBA. Foi elixido polos Atlanta Hawks, e tivo unha sólida carreira na NBA, acadando 6.9 puntos e 4.3 asistencias por partido nas oito tempadas que xogou na liga. Hill xogou para os Atlanta Hawks, Seattle SuperSonics, San Diego Clippers e Milwaukee Bucks.
Adestrador
Tras a súa etapa coma xogador, Hill converteuse en adestrador asistente na Lawrenceville School en Lawrenceville, Nova Jersey. Tres anos despois foi ascendido a adestrador principal. Gañou dous galardóns ó mellor adestrador do ano e en 1990, liderou a Lawrenceville ó campionato escolar de New Jersey State.
En 1991, Hill entrou no nivel universitario para volver a Princeton, onde foi asistente do seu antigo adestrador Pete Carril. En 1995, sucedeu a Jack Rohan coma adestrador principal da Universidade de Columbia. En oito tempadas coma adestrador dos Lions, Hill foi incapaz de rematar unha tempada cun récord de vitorias positivas, e rematou cunha marca de 72-141. O 10 de marzo de 2003, dous días despois de que Columbia rematara cun récord de 2-25, a peor tempada da universidade en 103 anos de historia, Hill foi despedido.
Durante a tempada 2003-04 da NBA, Hill converteuse en asistente de Terry Stotts nos Atlanta Hawks. Tras unha tempada en Atlanta, foi contratado polos Celtics para ser asistente de Doc Rivers.
Eu andei cun zombi
Eu andei cun zombi (I Walked with a Zombie) é un filme estadounidense de terror de 1943 baseado en parte nun artigo escrito por Inez Wallace e publicado na revista The American Weekly e na novela de Charlotte Brontë Jane Eyre.
O filme foi dirixido por Jacques Tourneur e producido por Val Lewton. Vodú, zombis e maxia negra combínanse nunha illa misteriosa neste clásico de terror de serie B.
Foi emitido na TVG o 20 de febreiro de 2016.
Argumento
Betsy Connell, unha enfermeira canadense, é contratada polo señor Holllan, un terratenente dunha plantación azucreira na illa antillana de San Sebastián, para que coide a súa dona, Jessica. Unha vez aló, Betsy comproba que a enferma está nunha especie de estado catatónico; os habitantes do lugar din que é unha zombi.
Produción
O produtor Val Lewton foi obrigado a empregar o título do filme polos executivos de RKO. Oficialmente, baseábase nun artigo escrito por Inez Wallace na American Weekly Magazine. Lewton pediu aos guionistas que tomasen Jane Eyre, de Charlotte Brontë para dar á historia unha estrutura narrativa e investigasen sobre as prácticas do vodú
Anna Lee foi seleccionada inicialmente para o papel de Frances Dee, mais tivo que retirarse por ter outro compromiso.
Crítica
A pesar de que Eu andei cun zombi foi definido como "unha esaxeración aburrida e repugnante dun enfermizo e anormal concepto da vida" por The New York Times en 1943, os críticos despois chamárona "intelixente" (William K. Everson), "excepcional" (Leonard Maltin) e "o máis elegante" dos filmes de terror de Lewton na RKO (Tom Milne).
En 2007, Stylus Magazine considerouno o quinto mellor filme de zombis da historia.
Antonio de Soutomaior
Frei Antonio de Soutomaior, nado na segunda metade do século XVI e morto na primeira do XVII, foi un destacado eclesiástico galego.
Traxectoria
Fillo de Baltasar de Sequeiros e Sabela Ozores de Sotomaior, foi catedrático de Prima no convento dos Dominicos de Santiago de Compostela, alcanzou o cargo de arcebispo de Damasco e desempeñou un dos cargos máis importantes da súa época en relación coa monarquía, ao ter sido confesor real de Filipe IV. Tamén foi nomeado "Inquisidor general" no ano 1632, no que foi unha das maiores etapas de tolerancia e apertura do Santo Oficio, non só pola súa tolerancia cos xudeus senón tamén cos conversos portugueses. Recibiu numerosas críticas por isto e foi substituído tempo despois por Diego Arce Reinoso, quen instaurou un período de forte represión. Xogou un papel fundamental, xunto a outros grandes nobres galegos, na reclamación do voto en cortes do reino de Galiza.
Vilar, Aro, Negreira
Vilar é un lugar da parroquia de Aro no concello coruñés de Negreira na comarca da Barcala. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 13 eran mulleres.
Plott hound
miniatura| Este [[sabuxo non é un coonhound senón un can adicado dende a súa orixe á caza maior: oso e xabaril.]] O plott hound é unha raza de can orixinalmente adicada á caza do xabaril en Alemaña no século XVIII, e dende a súa chegada a Carolina do Norte (Estados Unidos) no ano 1750 o seu traballo principal foi a caza do oso negro ata o presente. A raza tal e como a coñecemos hoxe foi desenvolta na cordilleira dos Apalaches, concretamente na rexión das Smoky Mountains. Trátase dunha raza exclusivamente de traballo, adicada á caza con armas de fogo.
Manuel Sánchez Monge
Manuel Sánchez Monge, nado en Fuentes de Nava (Palencia) o 18 de abril de 1947, é un bispo católico latino castelán, actual bispo de Santander.
Plott hound
Historia
Das sete razas de coonhounds rexistradas nos EE.UU., só o Plott Hound e o American Leopard Hound non proceden de sabuxos ingleses e franceses, e de todas elas é a que máis seguros podemos estar sobre a súa procedencia e desenvolvemento, tanto en cuestión dos cans como das persoas que se ocuparon dela.
Manuel Sánchez Monge
Traxectoria
Manuel Sánchez Monge naceu en Fuentes de Nava (Palencia) o 18 de abril de 1947. Comezou os seus estudos eclesiásticos no seminario diocesano, e en 1970 foi ordenado sacerdote da diocese de Palencia, e recibiu varios encargos pastorais na diocese, até 1971.
Plott hound
Historia
Johannes Plott deixou a súa Alemaña natal e veu ós EE.UU. no 1750. Trouxo cinco sabuxos de xabaril con el. Estes cans foran criados durante xeracións pola súa resistencia e valentía. Johannes e a súa familia asentáronse nas montañas do oeste de Carolina do Norte no contorno do parque natural das Smoky Mountains, cun clima semellante ó galego. Naqueles días non había xabarís naquela rexión e polo tanto Johannes Plott utilizou os seus cans para cazar osos.
Manuel Sánchez Monge
Traxectoria
Posteriormente, continuou cos seus estudos de Teoloxía na Pontificia Universidade Gregoriana, en Roma, licenciándose en 1974. Á súa volta a Palencia, foi profesor no Instituto Teolóxico, reitor no Seminario Menor, profesor de relixión na escola secundaria e pro-vigairo xeral, entre outros. En 1998 fixo o doutoramento na Gregoriana.
Plott hound
Historia
Porén, outros cruces probablemente tiveron lugar arredor do ano 1900. G.P. Fergurson, que era veciño da familia Plott en Carolina do Norte naquel tempo, tivo unha influencia fundamental na raza Plott. Realizou un coidadoso estudo dos sabuxos das familias Blevins e Cable daquela época e seguramente usou estas liñas para o seu programa de cría da raza Plott. Aqueles sabuxos Blevins e Cable eran, á súa vez, descendentes de cans da familia Plott.
O Plott Hound foi rexistrado no United Kennel Club no 1946, comezando a ser coñecido fóra das montañas do seu lugar de orixe uns anos antes, durante o período de entreguerras. A súa difusión por todos os EE.UU. tivo lugar dende os anos 60 do s. XX ata os nosos días.
Morfoloxía
Cuartos dianteiros: Os ombreiros son musculosos e indicativos de velocidade e forza. O peito é profundo cun axeitado lugar para os pulmóns. Patas dereitas, finas, fibrosas. Ben rectas nos xeonllos. Perfectamente en liña.
Corpo: As costas están lixeiramente arqueadas, ben musculadas e fortes, non enseladas. As cadeiras son finas, redondeadas e proporcionalmente amplas. As beiras están arqueadas, con cuartos e lombos musculosos. Cuartos traseiros: Fortes e musculosos, ben formados.
Pés: Redondeados, sólidos, pé de gato, ben acolchado e duro, perfectamente recto na xoga coa pata.
Rabo: O rabo é moderadamente groso, forte na raíz, afiándose cara a punta, a miúdo en cepillo, levado alto ó xeito dun sabre.
Pelo: Pelo espeso de mediano grosor, de curta ou mediana lonxitude, dando unha aparencia lisa e brillante. Algúns plotthounds teñen dobre pelaxe, unha interior curta e suave e outra exterior máis longa e espesa.
Cor: Manchada ou negra con bandas pretas. A National Plott Hound Association (NPHA) define a verba manchado como: “un bonito efecto raiado ou ben un raiado negro ou fogo cun fondo máis claro ou máis escuro”. As sombras de cor aceptadas son: amarelo, vermello, fogo, castaño, negro, gris ou gris azulado. As cores uniformes non se aceptan, aínda que a cor area uniforme si é aceptada pola AKC. Acéptase algo de cor branca só no peito e os pés. O manto debe ter un efecto raiado.
Altura e peso: Machos: 56-69 cm. na cruz; 22-34 kgs. Femias: 54-64 cm. na cruz; 18-29 kgs.
Funcionalidade
O Plott Hound é un sabuxo norteamericano adicado á caza maior, coñecido como loitador varudo e teimudo rastrexador. Ademais é extremadamente xentil e leal cos seus amos.
A medida que a fama dos plotts foi medrando, os cazadores de mapaches comezaron a interesarse pola raza. Como hai moitos máis cazadores de mapaches nos EE.UU. que cazadores de osos e xabarís, o plott foi sendo clasificado como un "coonhound". De tódolos xeitos, o traballo tradicional do plotthound é seguir e facer parar no chan ou subir a unha árbore caza maior como: osos, xabarís e pumas. Moitos plotts actuais seguen a cumprir esta función.
Ó longo dos anos fóronse especializando liñas de sangue tanto para cazadeiros concretos, como poden ser as brañas do sueste dos EE.UU, os semidesertos do suroeste ou as fragas dos Grandes Lagos; como para distintas presas, tales como o oso negro, o mapache ou o cocho salvaxe norteamericano. Actualmente podemos atopar plotthounds cazando oso negro e oso pardo, mapache, xabarín e cocho salvaxe, puma e lince, coiote etc… en lugares tan diversos como Estados Unidos, Xapón, diversas illas do Pacífico, Alemaña, España, Suecia, Grecia ou Turquía.
Benigno Campos
Benigno Campos Melón, nado en Chapela, Redondela, o 7 de agosto de 1949, é un cociñeiro televisivo galego, coñecido pola súa aparición no programa Larpeiros da TVG.
Traxectoria
Fillo de Arnaldo e Lucila, estudou o bacharelato no Instituto Santa Irene de Vigo e no Colexio Alba. En 1971 foi facer o servizo militar obrigatorio a Madrid, onde comezou a cociñar. Traballou nunha empresa da construción naval durante trinta e nove anos. En 2008, xa xubilado, chamárono para participar nun programa de cociña na Televisión de Galicia, que acadou grande éxito. O primeiro dos libros de cociña que publicou, en galego, con prólogo de Xosé Cermeño, editado por Galaxia, conseguiu chegar á oitava edición en menos dun ano, vendendo máis de 50 000 exemplares. A Editorial Everest publicou a versión en castelán, esgotándose nunha semana toda a tirada da primeira edición.
Chandrasekhara Venkata Raman
Chandrasekhara Venkata Raman (चन्द्रशेखर वेङ्कट रामन्), nado en Madrás o 7 de novembro de 1888 e finado en Bangalore o 21 de novembro de 1970, foi un físico indio.
Traxectoria
A temperá idade trasladouse á cidade de Visakhapatnam, Andhra Pradesh. Completou a súa lincenciatura e doutoramento en física e inglés no Colexio Presidencia de Madrás. Obtivo praza nos Servizos Civís Indios como asistente do supervisor xeral en Calcuta.
Foi profesor de física na cátedra Palit da Universidade de Calcuta entre 1917 e 1933 e foi alí onde foi recoñecido o seu traballo no campo da óptica. En 1919 foi nomeado secretario honorario da Asociación India para o Progreso das Ciencias e entre 1933 e 1948 foi director do Instituto Indio de Ciencia de Bangalore. En 1929 recibiu o título de cabaleiro (sir).
Inicialmente as súas investigacións dirixíronse cara ao estudo das vibracións e a problemas de acústica, pero cara a 1920 empezou a investigar sobre a difracción da luz e a dos raios X.
En 1928 foi o descubridor do chamado efecto Raman, que tivo lugar ao irradiar un líquido transparente ou un vapor cunha luz monocromática e estudar o espectro da luz difundida, no que se observaban variacións de frecuencia, segundo as predicións teóricas formulasda en 1923 por A. G. S. Smekal.
Por este descubrimento, en 1930 foi galardoado co premio Nobel de Física.
Abeto español
O abeto español, abeto pinsapo ou simplemente pinsapo (Abies pinsapo) é unha especie de abeto, pertencente á familia Pinaceae e de distribución restrinxida ás serras mediterráneas do sur da península ibérica e máis do Rif.
En Galiza cultívase coma ornamental.
Descrición
miniatura|left|200px|Conos masculinos miniatura|200px|left|Conos femininos Árbore de até 30 m, de porte elegante que, nalgúns exemplares vellos se torna tortos ou dividido en varias pólas. Caracterízase por unha casca magra, cinsenta clara, con fendas escuras de pouca fondura.
Follas grosas, de sección subcuadrangular, de cor verde escura e con bandas estomáticas brancas apreciábeis en ambas as dúas faces. Tenden a se dispor de xeito helicoidal sobre as franzas.
Conos masculinos na periferia da copa, de cor vermella púrpura, excepcionalmente amarelos.
Distribución e hábitat
O hábitat natural desta especie localízase ao sur da península ibérica e no Rif marroquí.
As principais poboacións aparecen en varios puntos das Serras de provincia de Málaga e provincia de Cádiz, no extremo occidental da cordilleira Bética. A maior parte das formacións de abeto español de Andalucía atópanse en áreas protexidas: Parque Natural da Sierra de las Nieves e Paraxe Natural de Los Reales de Serra Bermeja, na provincia de Málaga, e Parque Natural Serra de Grazalema na provincia de Cádiz.
Algúns autores consideran que os abetos marroquís que aparecen no Parque Nacional de Talassemtane pertencen a dúas especies diferentes, A. maroccana (echnouch, snuber ou abeto do Rif) e o abeto de Tazaot (A. tazaotana) de distribución máis restrinxida. Outros autores considéranos subespecies ou variedades de A. pinsapo.
Na península ibérica
miniatura|200px|Exemplares centenarios de abetos españois na comarca de [[Sierra de las Nieves.]] Os bosques peninsulares desta especie atópanse entre 900-1700 msnm Son formacións puras ou mesturadas en menor medida con caxigos (Quercus faginea), pradairos (Acer monspessulanum e Acer opalus subsp. granatense) ou piñeiros: piñeiro carrasco (Pinus halepensis) e o piñeiro bravo (P. pinaster). O abeto pinsapo cómpre dunhas condicións de temperatura non moi extremas, con veráns frescos e invernos fríos, con elevadas precipitacións na primavera e brétemas frecuentes polo outono e primavera, e unha certa huiedade estival, puidéndose clasificar este clima como submediterráneo de montaña húmido. As formacións de abeto español desenvólvense con todo o seu esplendor nas zonas de umbría, non faltando en solainas, aínda que neste caso son bosques máis claros. Esta especie é indiferente ao substrato, medrando tanto en solos calcarios como de peridotitas.
No norte de África
As formacións de abeto pinsapo de Marrocos presentan un aspecto semellante aos ibéricos. Forman bosques mestos, sombrizos, con pouca distancia entre individuos, especialmente en mouteiras pouco alteradas pola man do home ou que están en proceso de rexeneración. Malia ocuparen preferentemente a umbría, hai algúns bosquetes con orientación suroeste preto de Yebel Lakraa.
En 2005 censáronse 3.174 ha ocupadas por matos de abeto pinsapo no cordal do Rif, concentrados na dorsal calcaria do macizo de Talassemtane e o Yebel Tazaot.
Acompañan o abeto español outras especies vexetais como o pradairo da especie (Acer opalus ssp. granatensis), o teixo (Taxus baccata), o acivro (Ilex aquifolium), o cimbro bravo (Juniperus oxycedrus), o érbedo (Arbutus unedo), a arleira ou bérberis (Berberis vulgaris ssp. australis), o codeso da especie (Adenocarpus decorticans), a especie de sanguiño (Rhamnus alaternus), o lourentino ou follado (Viburnum tinus), a madreselva arbórea (Lonicera arborea), a peonia coriácea (Paeonia coriacea), o trobisco da montaña (Daphne laureola) e Argyrocytisus battandieri, leguminosa endémica do Rif.
Usos e conservación
A maior ameaza na península ibérica son os lumes. Pragas e enfermidades poden afectar ás forestas de abeto pinsapo, especialmente nos anos de seca nos que as árbores sofren estrés, coma ocorreu durante os anos 1990 cando se ollou unha maior mortandade asociada á seca por baixo dos 1100 m.
Nas poboacións marroquinas de novo é o lume a maior ameaza aínda que tamén o son a deforestación e degradación do hábitat asociadas ao cultivo de cánnabis nas zonas achegadas.
Taxonomía
Abies pinsapo foi descrito por Pierre Edmond Boissier e publicado en Bibliotheque Universelle des Sciences, Belle-Lettres, et Arts,... Sciences et Arts 13: 406. 1838. Abies: nome xenérico que vén do nome latino de Abies alba.
pinsapo: epíteto
Harry Martinson
miniatura|dereita|Harry Martinson (á esquerda) en compaña de [[Ivar Lo-Johansson]] Harry Edmund Martinson, nado en Jämshög o 6 de maio de 1904 e finado en Estocolmo o 11 de febreiro de 1978, foi un escritor sueco. Recibiu, compartido co seu compatriota Eyvind Johnson, o Premio Nobel de Literatura no 1974.
Traxectoria
Harry Martinson naceu o 6 de maio de 1904 en Jämshög, unha pequena vila do sur de Suecia. Era o quinto de sete irmáns, e cando tiña seis anos, perderon ao seu pai e pouco despois, a súa mai abandonaríaos. Foi entregado á parroquia que se fixo cargo del e posteriormente adoptado por distintas familias de labregos para os que traballou e polos que foi maltratado na maiorías dos casos.
Con dezaseis anos, Martinson alístase nun barco e pasa seis anos navegando. Tras traballar en dezanove barcos e vivir tempadas en Suramérica e a India, no 1927 acábase instalando en Suecia, despois de contraer unha tuberculose.
No 1929 casa coa novelista sueca Moa Martinson, catorce anos maior que el. Nese mesmo ano publica o seu primeiro libro Spökskepp (Barco pantasma), un libro cheo de poemas sobre o mar, moi influenciado por The Seven Seas (Os sete mares, 1896) de Rudyard Kipling e os traballos de Dan Anderson. No 1930 publica 5 unga (Cinco novos) e logo dun ano, Nomad (Nómade), obra coa que se consagra como poeta.
No 1932 publica Resor utan mal (Vías sen rumbo) e Kap Farväl, dous libros en prosa nos que Martinson reflicte a súa experiencia mariñeira. Tres anos despois, 1935, sae a luz a súa obra autobiográfica Nässlorna blomma (As estrugas florecen), na que describe, de xeito poético, a desgraciada infancia do seu alter ego, Martin, chea de soidade, tristeza, desilusión, traballo e pobreza. Posteriormente publica Vägen ut (O camiño da liberdade), continuación d'As estrugas florecen, na que narra as súas vivencias marítimas.
No 1937 escribe Losten fran Moluckas (O piloto das Molucas), unha peza para o teatro radiofónico que trata sobre a primeira volta ao mundo de Elcano. A versión radiofónica da peza foi dirixida por un dos directores máis importantes do teatro sueco, Alf Sjöberg.
Cando en 1939 estala a guerra ruso-finlandesa, Martinson toma partido polo país nórdico invadido e, cando ao seu amigo Eyvind Johnson, co que trinta anos despois compartiría o Premio Nobel de Literatura; pon en marcha unha campaña para conseguir voluntarios suecos que loiten canda os finlandeses. Unha vez finalizada a guerra, no 1940 publica Verklighet till döds (Realidade a morte), nas que relata as súas impresións negativas tras asistir ao Congreso de Escritores de Moscova en 1934 e a súa experiencia e postura crítica na guerra ruso-finlandesa.
Divorciase oficialmente de Moa no 1940, casando outra vez dous anos despois con Ingrid Lindcrantz.
Entre 1942 e 1945, na segunda guerra mundial, escribe os libros Passad (Ventos alisios), libro de poemas na honra da súa nova muller, Ingrid; e Vägen till Klockrike (O camiño de Klockrike, publicado en 1948), que representa a Suecia dos vagabundo que coñeceu nas décadas de 1920 e 1930. Este libro tivo unha grande aceptación popular e no 1949 Martinson é elixido como membro ilustre da Academia Sueca, converténdose no primeiro escritor de orixe proletaria membro desta institución.
No 1953, publícase Cikada (Cigarra), influenciado polo baixo estado ánimo do autor logo de sentila terra a bomba atómica en Hiroshima. Este libro consta dun ciclo de poemas que serán a orixe da súa grande epopea lírica Aniara (1956), obra pola que máis se coñece a Martinso fóra de Suecia e que aborda, sen esperanzas, a carreira militar e o vertixinoso desenvolvemento técnico. Esta obra está composto por 103 poemas sobre a viaxe dunha nave espacial xigantesca con 8.000 humanos a bordo, que escapan da Terra esnaquizada por unha explosión nuclear e que fica eternamente perdida no espazo. Anira tamén ten fama ao converterse nunha ópera de Karl-Birger Blomdahl.
Nas dúas coleccións de poemas, Grässen i Thule (As herbas de tule, 1958) e Vagnen (O coche, 1960), abundan as poesías sobre a natureza e o malestar crecente do autora ante o potencial destrutivo da tecnoloxía. Nestes libro tamén aparecen numerosos consellos sobre a arte de vivir. Logo da publicación deste último libro, Martinson deixa de escribir durante dez anos.
No 1971 publícase Dikter om ljus och mörker (Poemas sobre luz e escuridade), e dous anos despois Tuvor (Matogueiras), unha colección de poemas sobre a natureza, especialmente sobre os abetos, a árbore favorita de Martinson.
Últimos anos
O escritor comparteu en 1974 o Premio Nobel de Literatura, co seu compatriota Eyvind Johnson, "por unha obra poética capaz de abranguer dende unha pinga de orballo a todo o universo".
Faleceu en Gnesta, onde pasou a maior parte da súa vida tralo seu divorcio, o 11 de febreiro de 1978.
San Cristóbal de la Polantera
San Cristóbal de la Polantera é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 856 habitantes (INE 2011).
Emperador amarelo
O Emperador Amarelo, tamén coñecido polo seu nome chinés Huangdi, é unha deidade (Shen) na relixión chinesa, un dos lendarios soberanos chineses e heroe cultural, está incluído entre os mitohistóricos tres Augustos e os cinco Emperadores e as cosmolóxicas Cinco Formas da Deidade máis Alta. Calculado por primeira vez por misioneros xesuítas sobre a base de crónicas chinesas e posteriormente aceptado polos promotores dun calendario universal do século XX que parte do emperador amarelo, as datas do reinado tradicional de Huangdi son 2697-2597 ou 2698-2598 D.C.
O culto de Huangdi fíxose prominente a finais dos reinos combatentes e principios da dinastía Han, cando apareceu como o creador do estado centralizado, como gobernante cósmico e como mecenas das artes esotéricas. Atribúenselle un gran número de textos, como o Huangdi Neijing, un clásico médico e o Huangdi Sijing, un grupo de tratados políticos.
Acreditado con numerosas invencións e innovacións, desde o calendario chinés ata un antepasado do fútbol, o Emperador amarelo é considerado como o iniciador da cultura chinesa, e diseo que é o antepasado de todos os chineses.
Nomes
miniatura| Templo de Huangdi en [[Xinzheng, Zhengzhou, Henan]]
Amanda Peet
miniatura|250px|Amanda Peet en febreiro de 2008.
Amanda Peet, nada en Nova York o 11 de xaneiro de 1972, é unha actriz estadounidense.
Comezos
O seu pai, Charles Peet, era un avogado cuáquero, e a súa nai, Penny Levy, unha traballadora social xudía. Graduouse en historia na Universidade de Columbia. Foi nesa época cando acudiu ós obradoiros de Uta Hagen e decidiu ser actriz. Durante os 4 anos que duraron as clases apareceu na obra de Clifford Odets Awake and sing.