cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Candidatura Unitaria de Trabajadores
Historia
A CUT foi creada por militantes do Sindicato de Obreros del Campo (SOC) en 1979, por iniciativa de Diamantino García, co nome inicial de Candidatura Unida de los Trabajadores para presentarse ás eleccións municipais dese mesmo ano; obtendo 5562 votos e 33 concelleiros no conxunto de Andalucía. Desde entón foi considerada como o «brazo político» deste sindicato, converténdose na opción hexemónica da comarca da Sierra Sur de Sevilla.
En 1986 a CUT integrouse na coalición Izquierda Unida (IU) xunto co PCE e outros partidos de esquerda. No seu III Congreso, celebrado en Sevilla en 1992, cambiou o seu nome polo de Colectivos de Unidad de los Trabajadores. En 1999 unifícase co grupo Andalucía Libre de Javier Pulido, nese momento concelleiro de IU en Granada, adoptando o nome de Colectivo de Unidad de los Trabajadores—Bloque Andaluz de Izquierdas (CUT-BAI). En 2004 propúxolle a outras forzas de esquerdas de Andalucía a formación dun Bloque Andaluz de Izquierdas (BAI).
Nas eleccións municipais de 2007 presentouse baixo as siglas de IU, obtendo un centenar de edís e nove alcaldías. En Huétor-Tájar e Málaga houbo candidaturas coas siglas BAI nas que participaron outras organizacións ademais da CUT como o Partido Comunista del Pueblo Andaluz (PCPA); e en Paradas, un sector de CUT-BAI obtivo unha concellaría cunha lista independente de IU.
En 2008 Juan Manuel Sánchez Gordillo, portavoz nacional da CUT-BAI e alcalde de Marinaleda, foi elixido cabeza de lista de IU ao Parlamento de Andalucía, onde xa fora parlamentario desde 1994 até o ano 2008, logrando o escano pola provincia de Sevilla nas eleccións autonómicas dese ano; posto que revalidou até a súa renuncia en 2014.
O 17 de maio de 2010 a CUT abandonou a Federación Andaluza de Municipios e Provincias (FAMP), por considerala «ineficaz» na defensa das reivindicacións dos concellos andaluces, co fin de crear unha federación máis «libre e independente».
No IV Congreso da CUT-BAI, celebrado en xaneiro de 2014 en Sevilla, tomouse a decisión de cambiarlle o nome ao partido, que pasou a chamarse provisionalmente como Candidatura de Unidad de los Trabajadores, para finalmente adoptar o nome de Candidatura Unitaria de Trabajadores (CUT).
O 12 de febreiro de 2015 a CUT decidiu abandonar definitivamente IU debido ao seu desacordo coa «política de pactos» entre esta formación e o PSOE. Aínda que decidiu non integrarse en ningunha outra formación, a CUT pediu o voto para Podemos nas eleccións autonómicas do 22 de marzo, en cuxas candidaturas participaron dúas militantes súas, María García e Libertad Benítez, as cales finalmente resultaron elixidas.
Nas eleccións xerais de España de 2016 a CUT presentouse nas circunscricións de Andalucía dentro da coalición Unidos Podemos, participando con independentes nas súas listas. O sindicalista Diego Cañamero, exalcalde de El Coronil pola CUT, foi cabeza de lista de Unidos Podemos por Xaén, resultando elixido deputado. Nas eleccións ao Parlamento de Andalucía de 2018 a CUT presentouse dentro da coalición Adelante Andalucía, participando con independentes nas súas listas. Nas eleccións de 2019, Diego Cañamero non foi reelixido como deputado.
Organización
A Permanente está composta polas seguintes persoas:
Flossie Wong-Staal
Flossie Wong-Staal, (nada Yee Ching Wong, (黃 以 靜 pinyin: Huáng Yǐ jìng), nada en Cantón o 27 de agosto de 1947, e finada en La Jolla o 8 de xullo de 2020, foi unha viróloga chinesa-americana e bióloga molecular. Foi a primeira científica que conseguiu clonar o virus da inmunodeficiencia humana e determinar a función dos seus xenes, o que contribuíu en gran medida a demostrar que o VIH é a causa da SIDA.
Traxectoria
Flossie Wong-Staal emigrou a Hong Kong coa súa familia tras o avance do comunismo na China continental a finais da década de 1940. En Hong Kong, Wong-Staal asistiu a unha escola de nenas católica, onde foi unha estudante destacada, especialmente en materias de ciencias. Os seus profesores recomendáronlle que emigrase aos Estados Unidos para facer unha carreira universitaria e aconselláronlle á súa familia que cambiase o nome da nena por un en inglés, co obxectivo de facilitarlle a vida en Occidente. O seu pai escolleu o nome de Flossie despois dunha tormenta que golpeara a zona pouco antes.
Cando cumpriu dezaoito anos, Wong-Staal deixou Hong Kong para ir á Universidade de California, Os Ánxeles, onde estudou bacterioloxía. Unha vez que obtivo a súa licenciatura, realizou un doutoramento en bioloxía molecular, que rematou en 1972. Continuou o seu traballo posdoutoral na Universidade de California, San Diego (UCSD), onde permaneceu varios anos.
Carreira
Wong-Staal traballou na UCSD ata 1974, cando decidiu comezar a traballar con Robert Gallo no Instituto Nacional do Cancro (NCI). Alí dedicouse ao estudo dos retrovirus.
En 1983, Wong-Staal, Gallo e o seu equipo de científicos do NCI identificaron o VIH como a causa da SIDA, ao mesmo tempo que Luc Montagnier. Dous anos despois, Wong-Staal clonou o virus e completou o seu proxecto xenético. Este traballo permitiu desenvolver probas de VIH.
En 1990, un equipo de investigadores dirixido por Wong-Staal estudou os efectos que tería a proteína Tat da cepa VIH-1 no crecemento das células que se atopan dentro das lesións causadas polo sarcoma de Kaposi, moi común en pacientes con SIDA. Wong-Staal utilizou un tipo de análise celular coñecida como radioinmunoprecipitación para detectar a presenza de lesións causadas polo sarcoma de Kaposi nun grupo de células con diferentes cantidades da proteína Tat. Os resultados destas probas mostraron que a cantidade de proteína Tat dentro dunha célula infectada pola cepa VIH-1 ten unha correlación directa co número de lesións causadas polo sarcoma que pode ter un paciente. Estes descubrimentos foron esenciais para desenvolver novos tratamentos axeitados para os pacientes con VIH/SIDA que sofren estas lesións.
Pouco despois, Wong-Staal cambiou de NCI a UCSD. Alí continuou o seu traballo relacionado co virus da inmunodeficiencia humana e a SIDA, e en 1994 foi elixida presidenta do Centro de Investigación da Sida da universidade. Ese mesmo ano, foi elixida para o Instituto de Medicina das Academias Nacionais dos Estados Unidos.
Ao longo da década de 1990, Wong-Staal dedicouse ao estudo da terapia xénica, utilizando unha ribozima "coitelo molecular" para inhibir o virus da inmunodeficiencia humana nas células nai. O protocolo que desenvolveu foi o segundo en recibir financiamento do goberno dos Estados Unidos.
En 2002, Wong-Staal retirouse da UCSD e converteuse en profesor emérito. Máis tarde uniuse a Immusol, unha empresa biofarmacéutica que fundara nos seus anos universitarios, como directora científica. Wong-Staal cambiou o foco da compañía para centrarse nos medicamentos contra a hepatite C e renomeouno iTherX Pharmaceuticals. Ese mesmo ano, a revista Discover recoñecíaa como unha das cincuenta mulleres científicas máis extraordinarias. Wong-Staal continuou traballando como profesor de investigación na UCSD en Medicina.
En 2007, The Daily Telegraph incluíu a Wong-Staal no número 32 da súa lista dos Top 100 Living Geniuses.
Puerto Alegría
miniatura|250px|Localización de Puerto Alegría no departamento de Amazonas. Puerto Alegría é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia. Puerto Alegría foi fundado por Orlando Benjumea e Reinaldo Martínez, e oficialmente recoñecido polo goberno colombiano como concello o 1 de xaneiro de 1981. A área contribúe á industria agrícola de Colombia co seu cultivation de mandioca, millo, plántanos, froitas, e aguacate. En 2015, a vila de Puerto Alegría tiña unha poboación de 1 531 persoas, e unha densidade de poboación de 0.2/ km2. Conta cunha área de 8 774,00 quilómetros cadrados e unha altitude de 156 metros por riba do nivel do mar.
Amparo Poch y Gascón
Amparo Poch y Gascón, nada en Zaragoza o 15 de outubro de 1902 e finada en Tolosa (Francia) o 15 de abril de 1968, foi unha escritora e médica activista antifascista e libertaria, cofundadora en 1936 da revista Mujeres Libres.
Traxectoria
dereita|miniatura|305x305px|Casa na rúa Ramón Pignatelli 57, onde Amparo Poch viviu até 1916 dereita|miniatura|150x150px|Folla do padrón municipal de Zaragoza de 1924. Amparo Poch vivía na rúa Madre Rafols 8 dereita|miniatura|150x150px|Antigo cuartel de pontoneiros Sangenis ([[Zaragoza) onde serviu José Poch Segura]] Filla primoxénita de José Poch Segura e de Simona Gascón Cuartero, foi bautizada na Parroquia de Santiago o 18 de outubro de 1902 cos nomes de María de los Desamparados y del Pilar. Noutros documentos figura como María del Pilar Amparo. Tivo catro irmáns, José María (1904), Fernando (1906), Josefina (1912) e Pilar (1912). A familia viviu na rúa Pignatelli 57 de Zaragoza. En 1916 José Poch ascendeu a tenente de pontoneiros e tivo dereito a gozar dunha vivenda nos pavillóns militares do Cuartel de Sangenis na rúa Madre Rafols, 8. Amparo Poch tivo unha pequena consulta para mulleres, nenos e nenas nesa dirección.
Amparo Poch contraeu matrimonio civil con Gil Comín Gargallo o 28 de novembro de 1932 en Zaragoza. Daquela Gil, licenciado en Filosofía e Letras, Belas Artes e Dereito, tiña 33 anos e traballaba como oficial de banca. Porén, o matrimonio non durou moito tempo.
Entre os anos 40 e 60 o seu compañeiro sentimental foi Francesc Sabaté.
Formación
dereita|miniatura|200x200px|Antiga Facultade de Medicina de Zaragoza onde Amparo Poch estudou [[Medicina entre 1922 e 1929]] Cando Amparo Poch lle pediu permiso ao seu pai para estudar Medicina, este díxolle:
En 1922, seguindo a súa verdadeira vocación, matriculouse na Facultade de Medicina de Zaragoza.
En varios artigos denunciou a burla, o desprezo e a falta de respecto que inspiraba aos homes «a muller sabia». Tamén criticou a indiferenza do profesorado e dos claustros universitarios.
Licenciouse en 1929 con matrícula de honra nas 28 materias. Na súa promoción licenciáronse 97 homes e 2 mulleres. Foi a segunda muller en licenciarse nesta Facultade.
O 21 de setembro de 1929 tomou parte nas oposicións ao Premio Extraordinario de licenciatura do curso 1928-1929, a única muller dun total de 7 aspirantes. Por sorteo saíu elixido o tema Valor diagnóstico del examen del líquido cefalorraquídeo. O tribunal outorgoulle a ela por unanimidade o Premio Extraordinario da súa promoción.
Tras a Guerra Civil Española o seu pai tentou borrar todo o seu expediente académico. No Arquivo da Escola Normal Superior de Mestras de Zaragoza, Amparo Poch aparece co número 60 no índice do libro 5824 do curso 1916-1917. Con todo, o expediente que correspondía a ese número desapareceu e a folla cos seus datos foi arrincada.
Do Colexio Oficial de Médicos de Zaragoza desapareceu a documentación de Amparo Poch. Só se conservou unha ficha pola que se sabe que foi vicesecretaria do Colexio de Médicos até 1934, cando se trasladou a Madrid.
No curso 1923-1924 obtivo matrícula de honra na materia de Lengua alemana para Medicina impartida pola Escola Superior de Comercio de Zaragoza.
Novelista
En 1923 editouse a súa novela breve Amor. A protagonista Amor Solís (alter ego de Amparo) é unha pintora que se move entre a loita obreira e o pistoleirismo do momento. A novela, parcialmente autobiográfica, desvela o impacto entre o estudantado de ideas anarquistas como a rebeldía e o inconformismo. Foi prologada por Gil Comín Gargallo, con quen Amparo Poch casou polo civil o 28 de novembro de 1932 en Zaragoza.
Médica
dereita|miniatura|150x150px|Casa na rúa Madre Rafols, 8, onde Amparo Poch viviu desde 1916. Nun cuarto interior estabeleceu a súa consulta médica en 1929 O 3 de outubro de 1929 inscribiuse no Colexio de Médicos de Zaragoza. dereita|miniatura|200x200px|Casa na avenida César Augusto, 76 (antiga rúa Cerdán, 30), onde viviu Amparo Poch en 1930. Nun cuarto estabeleceu a súa consulta médica. Estabeleceu a súa consulta nun cuarto interior da súa propia casa no número 8 da rúa Madre Rafols. Máis tarde trasladouna á rúa Cerdán número 30 de Zaragoza (actual avenida César Augusto, 76).
En 1932 vivía na rúa Torre Nueva, 40-42 de Zaragoza.
Traballou na prevención da enfermidade e na promoción da saúde. Puxo en marcha programas de educación sanitaria para mulleres obreiras e desenvolveu un gran labor na sanidade infantil para reducir a alta taxa de mortalidade da época.
En decembro de 1931 publicou a Cartilla de Consejos a las Madres, destinada aos coidados que debía manter a muller durante a xestación e a lactación. Esta cartilla foi galardoada no II Concurso de premios do doutor Borobio pola súa divulgación pedagóxica na protección da infancia.
O 3 de maio de 1934 deuse de baixa no Colexio de Médicos de Zaragoza e trasladouse a Madrid. Viviu na rúa Maior 71 e na rúa Hermosilla 74.
Atendeu a consulta da Mutua de Médicos da CNT, do Sindicato Único de Sanidade, no cal militaba.
Mujeres Libres
En 1936 xunto a Lucía Sánchez Saornil e Mercedes Comaposada fundou a revista Mujeres Libres, portavoz da Federación Mujeres Libres a prol da liberación da muller obreira. Dirixida ás mulleres e escrita por mulleres, vetou a colaboración de homes, agás o artista Baltasar Lobo, ilustrador e maquetista da publicación. En maio de 1936 apareceu o primeiro número. O editorial dicía:
A educación e a capacitación profesional eran premisas determinantes á hora de conquistar os dereitos da obreira no ámbito dunha formación libertaria. O seu obxectivo era a emancipación da muller da escravitude, da ignorancia e da submisión sexual.
As agrupacións Mujeres Libres de Madrid e o Grupo Cultural Femenino de Barcelona fusionáronse en setembro de 1936 na Agrupación de Mujeres Libres. En Barcelona a entidade estabeleceu comedores colectivos, organizou cursos de enfermería e puericultura e enviou víveres ao Madrid asediado. Tamén abriu unha Escuela de Chóferes para mulleres para colaboraren nos Servizos de Sanidade da retagarda, e impartiu cursos para capacitalas como condutoras de tranvías.
Entre as colaboracións de Amparo Poch na revista destacan:
Divulgadora
Fundou e presidiu o Grupo Ogino que deu a coñecer este sistema anticonceptivo.
En 1932 publicou o estudo La vida sexual de la mujer en Cuadernos de Cultura de Valencia. As súas análises tratan a educación, a hixiene, os órganos reprodutores, a regulación dos embarazos e as enfermidades sexuais.
Durante a Guerra Civil española impartiu cursos de puericultura e prácticas hospitalarias para enfermeiras. Tamén deu charlas sobre defensa pasiva e orientación sanitaria, participou en mitins e conferencias e viaxou para inspeccionar as colonias de nenos refuxiados.
Pacifista
dereita|miniatura|263x263px|Cartel do mitin contra a guerra anunciado para o [[18 de xullo de 1936 na praza Monumental de Barcelona. Amparo Poch ía tomar parte como presidenta en España da sección feminina de War Resisters. Foi suspendido debido ao levantamento militar.]] Tras a vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936 un grupo de pacifistas creou a Liga Hispánica contra la Guerra, como sección española da WRI (War-Resisters International). Presidida por Amparo Poch, Fernando Oca del Valle actuou como secretario e o profesor José Brocca, como Delegado no Consello da WRI. Outros representantes foron Juan Grediaga, Mariano Solá e David Alonso Fresno.
Amor libre
Amparo Poch defendeu a unión de parella sen papeis nin documentos e foi partidaria da separación ou o divorcio cando o amor remata. Atacou a dobre moral sexual sustentada sobre o matrimonio e a prostitución. Defendeu a liberdade sexual das mulleres e o seu dereito ao pracer sexual e promoveu o amor libre. Rexeitou, amais, o principio da monogamia, que relacionaba estreitamente co capitalismo e a propiedade privada:
Escribiu Elogio del amor libre, onde fai unhas descricións amorosas poéticas e apaixonadas:
Ecoloxista
Denunciou os ataques á Natureza en nome dos intereses do progreso. En 1923 escribiu un artigo en que denunciaba a corta de árbores para construír unha vía dobre de tranvía:
Bithynia tentaculata
Bithynia tentaculata é unha especie de molusco gasterópodo. Foi descrita por primeira vez por Carl von Linné en 1758.
Amparo Poch y Gascón
Coeducación
Foi partidaria da coeducación en todos os niveis.
Ministerio de Sanidade
Organizou unha expedición de 500 nenos refuxiados cara México. O 16 de marzo de 1937 dirixiu unha expedición de nenos a Francia. O día seguinte organizou a saída de nenos a Rusia no barco Ciudad de Cádiz.
Dirixiu o proxecto Hogares Infantiles, que substituíu os antigos asilos e orfanatos e dotou dun fogar aos orfos da República.
As diverxencias dos comunistas empurrados por Stalin contra o trotskismo e o anarcosindicalismo levou a que en maio de 1937 terminase a colaboración dos catro ministros cenetistas co goberno de Largo Caballero. Amparo Poch foi cesada o 3 de xuño dese ano.
Ese mes de maio o enfrontamento armado en Barcelona entre o comunismo e o anarcosindicalismo causou unhas 1500 vítimas (500 de elas mortais), a ilegalización do POUM e o asasinato do seu secretario xeral Andreu Nin, a perda de moitas conquistas revolucionarias e parte das colectividades de Aragón.
Casal de la Dona Treballadora
Foi directora do Casal de la Dona Treballadora da cidade, onde se capacitaba a muller obreira cun programa cultural, profesional e social. Participou na organización de hospitais de campaña e na atención de nenos e refuxiados.
O cartel do Casal de la Dona Treballadora dicía:
O Casal estaba nun piso da rúa de les Corts Catalanes, 622. En outubro de 1937 trasladouse á rúa Pi i Margall, 96. Baixo a dirección de Amparo Poch pasou de 150 alumnas a 911. Usaba un criterio pedagóxico moderno:
As clases eran gratuítas. Para ingresar no Casal non importaba a organización, o partido ou a ideoloxía da alumna, só se pedía que tivese a vontade de estudar e aprender.
Guerra Civil
Desde o Sindicato Único de Sanidad da CNT, Amparo Poch participou na organización de instalacións sanitarias improvisadas en edificios desafectados ou incautados. Prestou os seus servizos no Frontón de Recoletos, reconvertido en hospital de sangue da CNT.
O 25 de xullo de 1936 incorporouse ao 9º Batallón do Rexemento Ángel Pestaña, do Partido Sindicalista. O Batallón estaba formado por 1486 milicianos, dos que 83 eran mulleres. Amparo Poch atendía os servizos sanitarios como doutora miliciana.
Unha orde do 26 de agosto de 1936 nomeouna membro da Xunta de Protección de Orfos de Defensores da República, creada polo Ministerio de Instrución Pública. Colaborou nesa época co xornal cenetista Castilla Libre, nunha sección poética chamada «Bombas de mano».
En Barcelona dirixiu un programa de capacitación das brigadas de salvamento. Instruíu os brigadistas sobre asfixia, traumatismos, hemorraxias e transfusións sanguíneas.
Coordinou colonias e granxas-escola para nenos refuxiados e elaborou os seus plans pedagóxicos.
Exilio en Francia
A principios de febreiro de 1939 cruzou a fronteira por Camprodon e quedou na localidade fronteiriza de Prats de Molló. O 11 de setembro de 1939 a prefectura do departamento de Gard en Nimes esténdelle un permiso de residencia en Francia, mais este non lle permite traballar. Viviu en Nimes até 1943 nun piso do número 26 do Boulevard Victor-Hugo. Ela e Francisco Sabater, o seu compañeiro sentimental, traballaban na economía mergullada pintando tarxetas e panos, bordando, facendo bolsos de rafia e encartando sobres. Tamén colaborou nun taller de chapeus clandestino. Nunha carta á súa amiga Gloria Prades contra 1943 escribiu:
En xaneiro de 1943 produciuse unha redada en toda Francia contra os refuxiados españois sospeitosos de loitar contra o nazismo. O seu compañeiro Francisco Sabater foi detido e internado nun Grupo de Traballadores Estranxeiros en Miramas até a liberación de Francia en agosto de 1944.
Cara finais de 1945 Amparo Poch e Francisco Sabater trasladáronse a Tolosa. Viviu no número 44 da Rue Jonquières, onde pasaba consulta médica de maneira clandestina. Coa posta en vigor do Estatuto Xurídico dos Refuxiados Españois normalizouse a súa vida laboral e puido exercer a medicina atendendo a pacientes españois.
No dispensario da Cruz Vermella Española, no número 51 da Rue Pargaminieres, Amparo Poch ocupouse das consultas de medicina xeral e xinecoloxía. Tamén colaborou na Clínica San Andrés co cirurxián francés Doutor Tomás e traballou no dispensario do Hospital Varsovia de Tolosa. A CNT no exilio organizou uns cursos gratuítos por correspondencia e Amparo Poch dirixiu os de Puericultura, Anatomía e Fisioloxía Humana.
Amparo Poch seguiu ao servizo da sección española de Solidariedade Internacional Antifascista (SIA) no Comité Nacional de Tolosa prestando asistencia médica.
O seu compañeiro Francisco Sabater enfermou de gravidade e regresou a Valencia. En 1965 diagnosticóuselle a Amparo Poch un cancro cerebral. Alternou ingresos no hospital con períodos de melloría. Contra 1966 quixo volver a Zaragoza canda a súa familia. Os seus pais xa finaran e as súas irmás comunicáronlle que:
A doenza sumiuna na decadencia física, alienación mental e carácter áspero. Ramón Valencia e a súa esposa atendérona nos seus últimos días. Faleceu o 15 de abril de 1968 en Tolosa. O 18 de abril máis de 200 exiliados españois acudiron ao seu enterro no cemiterio de Cornebarrieu.
Recoñecementos
dereita|miniatura|150x150px|Centro de Saúde Amparo Poch (Zaragoza) dereita|miniatura|150x150px|Biografía de Amparo Poch no Centro de Saúde homónimo (Zaragoza) dereita|miniatura|150x150px|Rúa Amparo Poch (Zaragoza) dereita|miniatura|150x150px|Placa de inauguración do Centro de Saúde Amparo Poch (Zaragoza) miniatura|Placa na rúa Madre Rafols, 8, onde tivo unha consulta médica para mulleres, nenos e nenas
Pak Doo-ik
Pak Doo-Ik (en 박두익), nado en Pyongyang o 17 de decembro de 1943, é un exfutbolista norcoreano.
Carreira
Foi internacional coa selección de Corea do Norte, e representou a esta no Mundial de 1966 en Inglaterra, marcando o gol contra Italia en Ayresome Park, que lle deu ao equipo norcoreano o histórico pase aos cuartos de final, sendo a primeira vez que o conseguía un equipo que non fose nin europeo nin iberoamericano. Disputou tamén o partido de cuartos contra Portugal, no que o seu equipo comezou gañando 3-0, ata que Eusébio anotou catro goles para darlle a volta ao marcador, pechando a remontada José Augusto cun quinto gol.
En 2002 apareceu no documental The Game of Their Lives, do cineasta británico Daniel Gordon, no que se contaba a historia da selección norcoreana no Mundial de 1966.
Despois da vitoria, Pak, que era cabo do exército norcoreano, foi ascendido a sarxento. Pouco despois deixou o exército e o fútbol e converteuse en profesor de ximnasia.
Durante o paso do facho olímpico por Pyongyang en 2008, foi o primeiro en transportar o facho.
C. H. E. Haspels
Caroline Henriette Emilie Haspels, coñecida como C.H. Emilie Haspels, ou C.H. E. Haspels, nada o 15 de setembro de 1894 en Deventer, Países Baixos e finada o 25 de decembro de 1980 en Capelle aan den Ijssel foi unha arqueóloga clásica holandesa. É recoñecida como a autora do catálogo máis importante e completo de lécitos gregos.
Primeiros anos: familia e formación
Haspels era filla de George Frans Haspels, un pastor e escritor holandés, e de Constantia Charlotte Kleyn Brandes. En 1901 a familia trasladouse a Kralingen, onde Haspels ingresou no Marnix Gymnasium en Rotterdam (1906-1912). Despois de graduarse, especializouse en Estudos Clásicos e Historia Antiga en Ámsterdam (1913-1923). En 1923, Haspels converteuse en profesora de linguas clásicas no Christian Lyceum de Zutphen.
Carreira
O 20 de decembro de 1935, Haspels defendeu a súa tese de doutoramento titulada Attic Black Figured-Lekythoi ("Leciths of Attic Black Figured"). A tese foi publicada e ampliada pola École Française d'Athènes titulada Attic black-figured lekythoi (1936), e foi galardoada un ano despois co Prix Ambatielos e que aínda se considera o estándar dos estudos sobre o tema. Por invitación do Instituto Arqueolóxico Francés de Istambul, Haspels dirixiu unha serie de escavacións entre 1937 e 1939 na chamada "Cidade de Midas" (Yazilikaya). Ao regresar ao lugar, na década de 1950, o seu traballo deu lugar a unha serie de catro volumes titulada La Cité de Midas. Céramique et trouvailles diverses (1951-1952).
Durante a Segunda guerra mundial, Haspels permaneceu en Turquía e converteuse en profesora nunha escola de nenas estadounidense en Istambul, máis tarde ensinando Arqueoloxía Clásica na Universidade de Istambul. Debido á falta de materiais didácticos adecuados no campo da cerámica grega, escribiu un manual, xunto co seu alumno Aşkidil Akarca, que foi traducido e publicado en 1946. Despois da guerra, Haspels regresou aos Países Baixos, e en 1946 foi nomeada para a cátedra de Arqueoloxía Clásica da Universidade de Ámsterdam e tamén directora do Museo Allard Pierson. Tamén participou en escavacións en Frixia (1946-1958). En 1960, foi nomeada Fellow da Real Academia de Artes e Ciencias dos Países Baixos e do Instituto de Estudos Avanzados de Princeton. En 1965, Haspels retirouse e foi galardoada como Cabaleiro da Orde do León Holandés.
Pasamento
Emilie Haspels morreu o 25 de decembro de 1980 en Capelle aan den IJssel e foi enterrada na tumba familiar do cemiterio protestante de Hillegersberg.
Alberto González Fernández
O nome Alberto González Fernández pode referirse a:
Mirití-Paraná
miniatura|250px|Localización de Mirití-Paraná no departamento de Amazonas. miniatura|250px|Internado indíxena na beira oriental do río Mirití-Paraná, na cabeceira do correxemento (maio de 2011). Mirití-Paraná é unha vila e concello do departamento de Amazonas, en Colombia. No ano 2015, contaba cunha poboación de 1 935 persoas. Atópase na conca do río homónima, no norte do departamento de Amazonas. Limita polo norte co departamento de Caquetá, La Victoria e o departamento de Vaupés; polo leste con La Pedrera e polo sur e oeste con Puerto Santander. A súa cabeceira municipal atópase a 100 msnm.
274301 Wikipedia
miniatura|dereita|Órbita de Wikipedia. 274301 Wikipedia, de nome provisional , é un asteroide da Familia Vesta, asteroide que orbita na rexión interior do cinto de asteroides, de aproximadamente 1 quilómetro de diámetro.
Foi descuberto o 25 de agosto de 2008 por astrónomos do Observatorio Astronómico Andrushivka no norte de Ucraína. O asteroide foi nomeado en xaneiro de 2013 na honra da Wikipedia.
Erwin Olaf
Erwin Olaf Springveld, nado en Hilversum, na Holanda Setentrional, o 2 de xullo de 1959, é un fotógrafo profesional dos Países Baixos, coñecido polos seus deseños dos anversos da segunda serie de moedas de euro do seu país.
Primeiros anos e formación
Erwin Olaf naceu en Hilversum en 1959, fillo de Lydia van 't Hoff e de Simon Jacobus Springveld, e a súa familia trasladouse a Hoevelaken en 1967.
Entre 1971 e 1977 cursou o seu ensino secundario no instituto HAVO, de Amersfoort, e a continuación realizou estudos superiores na Escola de Xornalismo de Utrecht, onde aprendeu da man de Dirk van der Spek os fundamentos da forografía.
Fotografía profesional
A partir de 1983 comezou a dedicarse á fotografía escenificada e publicitaria. O abano dos encargos ampliouse considerablemente, desde fotografía de moda ata cubertas de discos, e comezou a publicar unha serie semanal de retratos na revista The Hague.
A súa carreira tomou unha dimensión internacional logo de acadar o primeiro premio do concurso Novo Fotógrafo Europeo pola súa serie Chessmen, en 1988, que espuxo posteriormente no Museo Ludwig en Colonia.
En 1990 entrou no eido da videoarte como creador de dous vídeos musicais para a cantante La Pat.
O prezo máis alto alcanzado por unha fotografía de Erwin Olaf nunha poxa foron 27.168 euros, ofrecidos nunha poxa que tivo lugar en Nova York en outubro de 2009, pola fotografía titulada Hope 5 da serie Hope Portraits (2005). miniatura|[[Anversos da serie de moedas do euro dos Países Baixos, a nome de Guillerme Alexandre. Deseño: Erwin Olaf.]] Ademais destas series persoais, Erwin Olaf traballa tamén con marcas coñecidas como Nokia ou Levi's, Diesel ou Bottega Veneta, aínda que non por iso deixou de criticar a industria da moda con series como Fashion Victims, realizada en 2000, na que se amosan modelos expidas co rostro cuberto por bolsos de marcas de luxo.
Deseño de moedas do euro
Á marxe da fotografía, os deseños de Erwin Olaf foron os escollidos pola Real Casa da Moeda dos Países Baixos para os anversos da serie completa de moedas do euro cuñadas a partir de 2014, logo da entronización do rei Guillerme Alexandre en abril de 2013.
Den osannolika mördaren
Den osannolika mördaren é unha serie de televisión sueca de 2021 escrita por Wilhelm Behrman e Niklas Rockström. A serie foi eloxiada pola súa representación "dun orgullo masculino que se volveu tóxico" en The Guardian. Está baseada en eventos da vida real, e é unha adaptación da novela de 2018 The Unlikely Murderer, escrita por Thomas Pettersson, que tamén traballou como guionista na serie. En novembro de 2021, informouse de que Netflix foi demandado por difamación pola representación que fai dos eventos na serie.
Concello de Lidköping
Lidköping é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. A súa capital é Lidköping. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 40 562 habitantes.
O espírito do cabaleiro
O espírito do cabaleiro (en Geisterritter) é unha novela de literatura xuvenil escrita pola autora alemá Cornelia Funke. Unha adaptación teatral da novela foi representada no Thalia Theatre de Hamburgo en 2012.
Traduciuna ó galego María Xesús Bello Rivas e publicouna Edicións Xerais en outubro de 2011.
Sinopse
A novela está narrada por Jon Whitcroft, de 11 anos, que é enviado contra a súa vontade a un internado en Salisbury despois dunha campaña sen éxito para desfacerse do noivo da súa nai, a quen chama desdeñosamente O Barba. Unha vez no internado, descobre, para a súa decepción, que non está nada mal.
Na súa sexta noite escoita o bufar dos cabalos e ve a tres xinetes a cabalo: todos transparentes, con contusións escuras e os ollos queimados. Ningún dos outros rapaces pode velos. Á noite seguinte, as pantasmas reaparecen e perseguen a Jon ata as paredes da catedral. Chámanlle "Hartgill" (o nome de solteira da súa nai) e prometen volver e matalo.
A procura desesperada de Jon para descubrir por que as pantasmas están detrás del lévao ao misterio dun asasinato centenario. Mentres tanto, aínda é perseguido polas pantasmas vingativas, polo que coa axuda dunha nova amiga, Ella, convoca a unha nobre pantasma: Sir William Longspee, o Cabaleiro Pantasma do título, para protexelo. Finalmente descobren unha verdade complicada e corrixen un terrible mal.
Concello de Lindesberg
Lindesberg é un municipio sueco (kommun) do condado de Örebro. A súa capital é Lindesberg. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 23 589 habitantes.
Échame sifón
Échame sifón é o cuarto álbum de estudio da banda viguesa Aerolíneas Federais.
É un disco principalmente de rock e punk, aínda que tamén ten cancións de corte máis pop.
Lingua protonahua
Patria
Unha hipótese alternativa de Jane Hill é que o protonahua xurdiu dentro de Mesoamérica, e os nahuas son os únicos restos dunha migración a grande escala cara ao norte.
Diamantino García
Diamantino García Acosta, nado en Ituero de Azaba (Salamanca) o 24 de outubro de 1943 e finado en Sevilla o 9 de febreiro de 1995, coñecido como "o cura dos pobres", foi un sacerdote obreiro e un sindicalista español, membro fundador do Sindicato de Obreros del Campo. Súa irmá Asunción é presidenta da Asociación Pro Dereitos Humanos do Menor.
Traxectoria
A súa familia, de orixe salmantina, emigrou a Sevilla. Estabeleceuse no barrio de Cerro del Águila, netamente obreiro e de emigrantes do rural, arredor da fábrica téxtil HYTASA.
Diamantino estudou o bacharelato no instituto San Isidoro e posteriormente ingresou no seminario de Sevilla. Para custear os estudos, traballou de obreiro en Barcelona, nas minas de Asturias e nunha fábrica de conservas en Bélxica. Tras ser ordenado, foi enviado á comarca da Sierra Sur de Sevilla, cun nomeamento conxunto e en equipo pastoral con outros tres compañeiros: Enrique Priego a Pedrera, Juan Heredia a Gilena, Miguel Pérez a Martín de la Jara e Diamantino a Los Corrales, unha poboación de 4.000 habitantes, formada por latifundios, xornaleiros sen terra e emigrantes temporeiros. Alí comezou a súa actividade ao servizo da xente pobre, xunto a outros curas como Esteban Tabares, párroco de Aguadulce. Ao ver como gran parte da poboación de Los Corrales marchaba a Navarra para a recollida do espárrago por mor do desemprego masivo da zona, decidiu unirse como xornaleiro e temporeiro e renunciou ao seu soldo de cura.
En 1976 fundou xunto cun grupo de xornaleiros, entre eles Diego Cañamero e Juan Manuel Sánchez Gordillo, o Sindicato de Obreros del Campo (SOC), a prol das loitas dos traballadores do campo en Andalucía. En 1979 creou a Candidatura Unida de los Trabajadores (CUT), brazo político do sindicato, para presentarse ás eleccións municipais dese ano.
En 1991 fundou a Asociación Pro Dereitos Humanos de Andalucía (APDHA), pola que foi recoñecido coa Medalla de prata de Andalucía en 1993. Presidente da mesma até o seu pasamento, dedicou os seus últimos anos á defensa dos dereitos humanos, á erradicación da pobreza e ao traballo a prol dos inmigrantes. Compaxinou eses labores cos de párroco das localidades de Los Corrales e Martín de la Jara.
Sempre rexeitou postos políticos. Un deles, por exemplo, foi o de Defensor do Pobo Andaluz, que lle propuxeron uns meses antes de morrer de cancro en 1995.
Acedre, Acedre, Pantón
A Abelaira é un lugar da parroquia de Acedre no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Lino Álvarez Álvarez
Traxectoria
Fillo dun alcalde do Carballiño durante a Primeira República. Foi fundador das sociedades agrarias do Carballiño. Concelleiro do Carballiño en 1915, volveu ser elixido concelleiro polo artigo 29 en maio de 1917, e foi nomeado alcalde do Carballiño por Real Orde en xullo dese ano.
Pintor de Lisípides
Pintor de Lisípides, tamén grafado como pintor de Lisippide ou pintor de Lysippides (... – ...; ca. 530 a. C. / 510 a. C.) é o nome convencional asignado a un oleiro ático activo en Atenas.
Actividade
O artista é coñecido por producir numerosas cerámicas de figuras negras. Con toda probabilidade foi alumno de Exekías e do pintor andocida en cuxos talleres se especializou na decoración de figuras negras sobre ánforas bilingües. Durante moito tempo a súa produción foi atribuída por John Beazley ao pintor de Andocides, posteriormente o mesmo estudoso considerou necesario atribuíla a unha personalidade diferente á que lle asignou o nome convencional de pintor de Lisípides en base a unha inscrición de kalos atopada. nunha das embarcacións que se lle atribúen.
A maioría dos vasos producidos polo pintor de Lisípides foron exportados á Península Itálica. Atopáronse cincuenta vasos en Etruria e algúns exemplares en Sicilia, Exipto e Turquía.
Obras
O mito de Hércules é o tema decorativo que aparece con máis frecuencia na produción do ceramista. Os episodios máis recorrentes do mito nos 204 vasos catalogados nos arquivos de Beazley son Hércules e o león de Nemea, Hércules no carro coa deusa Atenea, Hércules loitando contra as Amazonas e Hércules loitando contra os Xigantes.
Ánforas
miniatura| Figuras de [[Hércules (mitoloxía)|Hércules e Atenea, nunha ánfora, atribuídas ao pintor Lisípides, 520/510 a. C. Procedentes de Vulci e hoxe na Staatliche Antikensammlungen de Múnic .]] Dos 204 vasos atribuídos ao pintor de Lisípides por Beazley, 112 son ánforas grandes en moitas das súas variantes: tipo "A", "B", con pescozos distintos, ademais de catro exemplos de ánforas panatenaicas.
Cuncas
Ao pintor de Lisípides atribúenselles 32 cuncas de varios tipos. Xeralmente son moi grandes e algúns teñen figuras de cabezas de Gorgonas. Este tipo de representacións son propias do taller de Nicóstenes, frecuentado ocasionalmente polo pintor de Lisípides.
Outras cerámicas
Uns poucos exemplares de cráteras de columna, oinochoai, psyktères e píxidos con decoracións semellantes ás que aparecen nas ánforas son atribuídas ao pintor de Lisípides.
Selección de fútbol sub-23 de Italia
A selección de fútbol sub-23 de Italia foi o equipo de fútbol representativo de Italia na categoría de idade igual ou menor aos 23 anos. Xestionada pola Federación Italiana de Fútbol, deixou de usar dita denominación tras a supresión, en 1977, do Campionato de Europa sub-23. A súa herdeira é a selección olímpica, que por normativa internacional ten os mesmos criterios de idade que a antiga sub-23.
O mellor resultado do equipo nas competicións da UEFA foron os cuartos de final do Campionato de Europa sub-23 de 1974. En 1997, vinte anos despois da súa desaparición, volveuse formar brevemente unha selección sub-23 para participar nos Xogos Mediterráneos dese ano, onde o conxunto italiano logrou a medalla de ouro tras golear por 5-1 a Turquía na final.
O equipo xuvenil
A precursora da selección italiana sub-23 foi a selección xuvenil, que debutou o 6 de abril de 1942, en Turín, ante Hungría. En este partido as dúas nacións participaron con xogadores nacidos antes de 1920, polo que de facto eran seleccións sub-23. Despois da segunda guerra mundial o equipo xuvenil disputou partidos con regularidade polo menos ata 1960, sempre con xogadores menores de 23 anos.
O nacemento oficial
A selección sub-23 italiana constituíuse oficialmente en 1967, por resolución do Consello Federal da FIGC, que estableceu que, a partir da tempada 1967/68, a nova selección substituiría á Nacional B. A nova selección fixo o seu debut o 20 de decembro de 1967, nun partido amigable disputado no City Ground de Nottingham contra Inglaterra sub-23, que finalmente gañaron os ingleses por 1-0. O primeiro seleccionador foi Romolo Alzani. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/1976-01-14_Italy_U23_v_Netherlands_U23.jpg/220px-1976-01-14_Italy_U23_v_Netherlands_U23.jpg|miniatura| A selección italiana sub-23 en [[Roma no partido de clasificación para o Campionato de Europa de 1976 contra os Países Baixos.]]
A Copa Latina
Despois doutro partido amigable disputado contra a selección inglesa (1-1 o 25 de maio de 1968 no estadio Giuseppe Grezar de Trieste), o equipo, agora dirixido polo adestrador da selección A, Ferruccio Valcareggi, xogou a Copa Latina sub-23, entre 1969 e 1970. A primeira vitoria da selección sub-23, con todo, tivo lugar nun partido amigable, contra a selección sub-23 de Irlanda do Norte, o 26 de marzo de 1969, en Brescia.
O Europeo Sub-23
Co establecemento do Campionato de Europa sub-23 da UEFA, a selección italiana sub-23 participou neste evento, con resultados variados. Na edición de 1972, de novo dirixida por Ferruccio Valcareggi, foi incluída no grupo 6 con Suecia e Austria. Quedou no segundo lugar do grupo, por detrás dos escandinavos, polo que quedou eliminada.
Na edición de 1974, con Enzo Bearzot como técnico, a selección italiana acadou os cuartos de final, sendo eliminada por Alemaña Oriental. No Europeo de 1976 non conseguiu pasar da primeira fase.
En outubro de 1975, o conxunto sub-23 disputou un encontro en Londres contra o Chelsea, correspondente á Prince Philip Cup, trofeo en homenaxe ao Príncipe Felipe de Edimburgo. O partido rematou 0-0 e a copa foi entregada durante seis meses aos equipo italiano.
A partir da tempada 1976/77, coa supresión do Europeo sub-23, a selección italiana sub-23 pasou a chamarse "experimental". En febreiro de 1976 reapareceu a selección B, dez anos despois do seu último partido, nun encontro en Essen contra Alemaña Occidental B e con Azeglio Vicini como adestrador. A denominación da selección, con todo, non foi unívoca, e a prensa aínda a definiu como sub-23, a pesar da presenza no equipo de xogadores veteranos, como Giacinto Facchetti.
As últimas aparicións
Tralo renacemento da selección B, a selección sub-23 cesou efectivamente a súa existencia. Desde o torneo olímpico de 1992, o regulamento establece que os equipos das seleccións nacionais deben estar compostos por xogadores sub-23. Porén, a FIGC sempre contabilizou os partidos disputados pola selección italiana nos Xogos Olímpicos, así como os de clasificación e de preparación para os Xogos, como partidos da selección olímpica, e non como partidos sub-23.
Para os Xogos Mediterráneos de 1993 os organizadores decidiron abrir o torneo ás seleccións sub-23, pero a FIGC tamén considera estes partidos como disputados pola selección olímpica.
Só para os Xogos Mediterráneos de 1997, disputados en Puglia, se restableceu a definición de selección sub-23, con Marco Tardelli como seleccionador. Italia, tras vencer a Albania por 4-0 e empatar 0-0 con Iugoslavia, na fase de clasificación, eliminou a España en semifinais, cun resultado de 2-0, e venceu a Turquía na final por 5-1, gañando o ouro. Foi a última aparición oficial da selección italiana sub-23, que non volveu ser constituída dende entón.
Alberto González Fernández (político)
Alberto González Fernández, nado en Ferrol o 7 de abril de 1968, é un político e arqueólogo galego do PSdeG-PSOE.
Sambar
O sambar (Rusa unicolor, antes Cervus unicolor) é unha grande especie de cervo nativo do subcontinente indio, sur da China e sueste asiático que está considerada especie vulnerable na Lista vermella da IUCN desde 2008. As súas poboacións declinaron substancialmente debido a unha forte caza, guerras por insurxencias locais e explotación industrial do hábitat.
Alberto González Fernández (político)
Traxectoria
Arqueólogo, pertence ó Corpo Facultativo Superior da Xunta de Galicia. A finais dos 90 creou a empresa Adóbrica Arqueoloxía. Foi presidente do Consello Reitor da Cooperativa agraria de Lago. Nas eleccións municipais de 2007 foi o candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía de Valdoviño, logrando a vitoria por maioría simple. Porén non acadou a alcaldía, que foi para a candidata de Terra Galega que pactou co PPdeG e o concelleiro independente de UIV. En xullo de 2007 foi nomeado delegado territorial da Consellería de Política Territorial na Provincia da Coruña, onde se mantivo ata a vitoria do PPdeG nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2009. Posteriormente, volveu a selo candidato socialista á alcaldía valdoviñesa nas municipais de 2011, se ben non acadou a alcaldía xa que foi superado polo PPdeG, permanecendo como portavoz na oposición.
Nas municipais de 2015 volveu a encabezala candidatura do PSdeG-PSOE en Valdoviño e logrou a vitoria con 6 concelleiros, a 1 da maioría absoluta, polo que foi elixido alcalde co apoio do edil de Centristas de Valdoviño e gobernou en minoría. Nas municipais de 2019 foi reelixido alcalde ó lograr unha ampla maioría absoluta (9 concelleiros de 13 e un 61% dos votos), sendo o primeiro alcalde valdoviñés da democracia que logrou tanto ser reelixido como maioría absoluta.
Sambar
Descrición
miniatura|Macho de sambar alimentándose miniatura|Esqueleto de sambar no [[Museo de Anatomía veterinaria FMVZ USP en Sao Paulo, Brasil]] A aparencia e tamaño do sambar varía amplamente ao longo da súa área de distribución, o cal levou a unha considerable confusión taxonómica no pasado; en consecuencia, usáronse 40 sinónimos científicos diferentes para a especie. En xeral, chegan a unha altura de 102 a 160 cm ata os ombreiros e poden pesar ata 546 kg, aínda que o peso máis común é de 100 a 350 kg. A lonxitude da cabea e corpo varía de 1,62 a 2,7 m, cun rabo de 22 a 35 cm. Os individuos que pertencen á subespecie occidental tenden a ser máis grandes que as do leste e as femias son menores que os machos. Entre todas as especies de cérvidos vivas, soamente o alce e o uapití poden acadar maiores tamaños.
As grandes e robustas cornamentas son de tipo rusino, as puntas frontais son simples e os talos esgállanse nos extremos, polo que teñen só tres puntas. As cornamentas miden normalmente ata 110 cm de longo en individuos adultos. Como na maioría dos cervos, só os machos teñen cornos.
O pelame é moi peludo e pode ser de marrón amarelado a gris escuro, e aínda que é usualmente uniforme en cor, algunhas subspecies teñan marcas castañas nos cuartos traseiros e partes inferiores. O sambar tamén ten unha pequena pero densa melena, que adoita a ser máis prominente nos machos. O rabo é relativamente longo para un cervo e é xeralmente negro coa parte inferior de tons brancos.
Distribución e hábitat
O sambar está distribuído por gran parte do sur de Asia chegando polo norte ás ladeiras do sur dos Himalaias en Nepal, Bután e a India, na parte continental do sueste asiático incluíndo Myanmar, Tailandia, Indochina, a península de Malaca, Indonesia (Sumatra e Borneo), Taiwán e sur da China, incluíndo Hainan. Nas ladeiras do Himalaia, Myanmar, Sri Lanka e leste de Taiwán, vive ata os 3500 m de altura. Habita en bosques tropicais secos, bosques tropicais estacionais, bosques mixtos subtropicais con arboledas de coníferas e pradeiras de montaña, bosques de folla caduca e árbores perennes de folla ancha, a selvas tropicais e raramente se move lonxe das fontes de auga. En 2023 un estudo mostrou que o sambar regresou a Singapur debido a varios casos de escapes dos zoos, despois de que se cría que se extinguiran na natureza na illa.
O sambar introduciuse polo home en varias partes do mundo, como Australia, Nova Zelandia e os Estados Unidos.