cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hermann von Helmholtz
Acústica
En 1863 Helmholtz publicou un libro titulado Sobre as sensacións de ton como base fisiolóxica para a teoría da música, onde demostraba de novo o seu interese na física da percepción. Este libro influenciou aos musicólogos do século XX.
A fisioloxía sensorial de Helmholtz foi a base do traballo de Wilhelm Wundt, un discípulo de Helmholtz, que é considerado como un dos fundadores da psicología experimental. El, máis explicitamente que Helmholtz, describiu a súa investigación como unha forma de filosofía empírica e como un estudo da mente como algo separado. Helmholtz manifestou na súa última refutación da tradición da filosofía natural especulativa de comezos do sigo XIX a importancia do materialismo, centrándose máis na unidade de corpo e mente.
Teoloxía
Teoloxía é literalmente estudo de Deus (do grego θεος, theos, «Deus»; + λογος, logos, «estudo»).
Hermann von Helmholtz
Electromagnetismo
Helmholtz trasladouse en 1871 de Bonn a Berlín, exercendo de profesor de física. Interesouse polo electromagnetismo. Aínda que el mesmo non acadou a soa por estas achegas á ciencia, o seu discípulo Heinrich Rudolf Hertz fíxose famoso por ser o primeiro en amosar a radiación electromagnética. Outro dos seus estudantes foi Max Planck.
Teoloxía
Este termo foi usado por primeira vez por Platón en «A República» para referirse á comprensión da natureza divina por medio da razón, en oposición á comprensión literaria propia dos seus poetas coetáneos. Máis tarde, Aristóteles empregou o termo en numerosas ocasións con dous significados:
O termo teoloxía, xa que logo, non é inicialmente de orixe cristiá. Só a través dun proceso progresivo imponse tanto en Oriente como en Occidente o uso cristián do termo “teoloxía”. Para Clemente de Alexandría, indica o “coñecemento das cousas divinas”. Para Oríxenes expresa a “verdadeira doutrina sobre Deus e sobre Xesucristo como Salvador”. Corresponde a Eusebio de Cesarea o privilexio de aplicar por primeira vez o atributo theologos a Xoán o Evanxelista, xa que no seu evanxeo escribiu unha “eminente doutrina sobre Deus”. A partir del, a teoloxía indicará a verdadeira doutrina, a cristiá, en oposición á falsa doutrina que ensinaban os pagáns e os herexes.
Hermann von Helmholtz
Electromagnetismo
Helmholtz escribiu sobre moitos tópicos diferentes. Entre eles, temas tan diverxentes como a idade da Terra, a orixe do sistema planetario e o funcionamento da membrana basilar na cóclea. (Ver Resoador de Helmholtz)
Teoloxía
O termo teoloxía é unha palabra composta que, no seu significado literal, pode indicar un falar de Deus, ou ben un discurso sobre Deus. Se en termos xerais a teoloxía é unha reflexión sobre Deus (e neste sentido existe tamén unha teoloxía filosófica), no sentido máis corrente da Igrexa Católica é unha reflexión que intenta coñecer e comprender a fe a partir da razón. Así pois, a teoloxía presupón a fe como fundamento experiencial e intenta nela e a través dela o coñecemento e a comprensión da fe. Noutras palabras, é unha actividade intelectual, metódica e crítica que presupón a adhesión á fe católica. Para indicala sinteticamente, resúmese a miúdo á fórmula de Anselmo: “Fides quaerens intellectum”: (a teoloxía é a vontade da fe de comprender).
Santo Agostiño tomou o concepto teoloxía natural (theologia naturalis) da grande obra «Antiquitates rerum divinatum», de M. Terencio Varrón, como única teoloxía verdadeira de entre as tres presentadas por Varrón: a mítica, a política e a natural. Sobre esta, situou a teoloxía sobrenatural (theologia supernaturalis), baseada nos datos da revelación e xa que logo considerada superior. A teoloxía sobrenatural, situada fose do campo de acción da Filosofía, non estaba por baixo, senón por encima desta, e considerábaa a súa serva, que a axudaría na comprensión de Deus.
Teodicea é un termo empregado actualmente como sinónimo de teoloxía natural. Foi creado no s. XVIII por Leibniz como título dunha das súas obras: «''Ensaio de Teodicea. Acerca da bondade de Deus, a liberdade do home e a orixe do mal», aínda que Leibniz referíase con teodicea'' a calquera investigación cuxo fin fose explicar a existencia do mal e xustificar a bondade de Deus.
A constitución do Saber Teolóxico
Na constitución do saber teolóxico poden indicarse o seu obxecto, as súas fontes e o seu lugar. O “obxecto” da teoloxía é Deus -de xeito directo-, e o mundo e o home á luz de Deus. As “fontes do coñecemento teolóxico” e os seus criterios de verdade son a razón humana e a revelación divina, de xeito privilexiado. O “lugar” da teoloxía é a Igrexa como comunidade de fe.
Misterio Trinitario É a doutrina que explica a existencia dun só Deus en tres persoas diferentes e identificables: Pai, Fillo e Espírito Santo; A teoría do tres nun. A pluralidade nunha unidade.
Ademais, a teoloxía dedícase tamén ao estudo doutras realidades:
Eclesioloxía Sobre o papel da Igrexa mesma dentro do plan da Salvación divina.
Escatoloxía Relacionado coa eclesioloxía, trata sobre o destino último da Igrexa, así como das realidades últimas tanto de cada persoa como da humanidade en xeral.
Evolución histórica da Teoloxía
O primeiro milenio está caracterizado pola unidade entre o saber teolóxico e o ministerio pastoral dos bispos. Os teólogos son os grandes doutores da Igrexa. E estes, con algunhas excepcións, son bispos. O maxisterio do bispo desenvolvíase sendo teólogo e viceversa; apondo de manifesto a unidade e a complementariedade das dúas funcións. A teoloxía era considerada como comentario e esforzo de penetración na Palabra de Deus para podela vivir concretamente.
En Occidente, é sobre todo Agostiño de Hipona o que mantén con forza o sentido relixioso de teoloxía: compréndese a teoloxía como o esforzo por penetrar cada vez máis na intelixencia da Escritura e da Palabra de Deus. Anselmo de Aosta avanza na comprensión da teoloxía e crea o principio básico da teoloxía: quaero intelligere ut credam, sede credo ut intelligam (busco entender para crer, pero creo para poder entender).
A aparición das primeiras universidades no século XII e o comezo da distinción nos estudos escolásticos levará á teoloxía a converterse en cuestionamentos e sentenzas sobre a fe, e a recoñecerse cada vez máis como «ciencia». Convértese así nunha forma de coñecemento racional do dato revelado. O que a fe acolle como don, a teoloxía explícao utilizando as leis da comprensión racional. Os teólogos identifícanse cos grandes mestres das universidades e as ordes monásticas convértense no berce privilexiado para a súa formación. A identificación entre bispo e teólogos é xa só unha excepción. A doutrina crece na comprensión grazas á axuda da razón, pero, con todo, comeza a primeira gran división entre as escolas teolóxicas, é dicir entre modos distintos de comprender e explicar a mesma fe.
O Concilio Vaticano II (1962-1965) permitiunos ver á teoloxía máis animada pola Escritura (DV 24) e máis en contacto coa vida eclesiástica. Así pois, a teoloxía segue estando ancorada na revelación como fundamento seu e á fe como a súa intelixencia crítica, para que a vida de fe do crente poida ser motivada e significativa.
Nova Teoloxía no S. XX
Foi extraordinariamente influída polo filósofo Althusser, quen na súa reinterpretación de Karl Marx, establece que o totalitarismo non é unha condición sine qua non do marxismo, e que o verdadeiramente relevante é a transformación social e a loita contra as inxustizas. A partir de aquí a nova pléiade de teólogos exporá que se pode ser marxista e soster a idea de Deus. Agora ben, debido ao desprestixio do marxismo, nas súas aplicacións históricas, deixará de ser utilizado como termo na teoloxía. Ata as súas derivacións como a teoloxía da liberación deixarán de ser usadas na linguaxe pastoral.
Pero subsistirá o núcleo básico que é a anulación da esperanza. Mantéñense as teses de Marx no sentido de que toda apelación a un máis aló é alienante, e que toda a atención debe ser encamiñada a este mundo. Iso leva implícito a relectura das outras dúas grandes virtudes: Fe e Caridade, en clave temporal de redención humana.
Pero entre Althusser e a nova teoloxía, que domina unha parte xa enorme dos escenarios pastorais e xerárquicos, atópase a teoloxía de Bloch, precisamente dedicada ao principio esperanza e que paradoxalmente á vez que a trata, confínaa ao espazo intramundano, e xa que logo anúlaa, nunha aporía formidable.
Dado que a vida humana termina coa morte, a anulación do saber e a práctica sobre o máis aló, característico da sabedoría e praxe católica, impón unha perda do horizonte espiritual, que ten consecuencias nefastas sobre a calidade ata psicolóxica da existencia, así como dos valores humanos, e unha depresión formidable na vida espiritual das persoas.
Contra esta orde argumental, a nova teoloxía e as súas derivas pastorais opón simplemente cualificativos simples criminalizadores, como tradicionalismo, integrismo, e apóiase en anécdotas de abusos históricos na predicación, elevándoas a categorías globais, para xustificar a moderna amputación da esperanza.
Tarefa do Teólogo
O teólogo é ante todo un crente. A súa investigación está xa posta no horizonte da revelación, que non é de seu obxecto demostrativo do seu traballo teolóxico. El acepta esta verdade tal como transmitiulla a tradición eclesiástica. Isto é o que constitúe o obxecto da súa fe. O teólogo, xa que logo, non dubida dos fundamentos do seu saber teolóxico nin establece ideas novas. O seu traballo non é o de producir a verdade, senón o de buscar a intelixibilidade daquela verdade que el acepta e que sabe que é tal pola fe. A súa tarefa como científico será a de inventar linguaxes e formas de comunicación que permitan recoñecer como o acontecemento histórico Xesús de Nazaret é de forma definitiva e insuperable a revelación do amor trinitario de Deus. Esta verdade é a que ten que destacar con toda a súa plenitude de sentido.
O ministerio do teólogo faise máis visible cando, en virtude da súa competencia, froito da investigación e do estudo persoal, insignia aos demais. Pero ao ser un ministerio na Igrexa e da Igrexa, que a relaciona dun xeito totalmente peculiar coa revelación, o ensino do teólogo nunca se lle dá a título persoal. En canto teólogo, é sempre unha persoa «pública», xa que expresa a intelixencia da fe eclesiástica. O teólogo como home de ciencia necesita claramente competencia e preparación científica, pero como suxeito eclesiástica esíxeselle obediencia e fidelidade para o seu ensino (oral e escrita) (1 Cor 4,1). ''O teólogo é «responsable» do seu ministerio e, por conseguinte, o teólogo terá que atender, como obxectivo permanente, a pasar constantemente da procura da “intelixencia” á conquista da “sabedoría”.
Marecos, Penafiel
Marecos é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 4,19 km² de área e 1068 habitantes (2011). Densidade: 254,9 hab/km².
Jacques Laffite
Jacques-Henri Laffite (nado en París, 21 de novembro de 1943) é un expiloto francés de carreiras que competiu en Fórmula 1 de a. Logrou seis vitorias en Grandes Premios, pilotando para o equipo Ligier. Agora é comentarista de televisión na televisión francesa TF1.
Andaina na Fórmual 1
Laffite debutou na Fórmula Un en no equipo de Frank Williams Iso Marlboro. Ao ano seguinte competiu no mesmo equipo, renomeado como Williams, logrando un 2º posto no Gran Premio de Alemaña en Nürburgring.
miniatura| left | O [[Ligier JS11 de de Laffite na demostración de 2008 no Goodwood Festival of Speed]] miniatura| left | Laffite na demostración do chasis do [[Ligier JS19 no Gran Premio de Pau de 1982]]
En Laffite fichou polo equipo francés Ligier, anotando 20 puntos, e unha pole position no Gran Premio de Italia. As dúas seguintes tempadas foron de transición, aínda que gañou o seu primeiro Gran Premio en Anderstorp no Gran Premio de Suecia de 1977.
A tempada comezou con Laffite gañando as dúas primeiras carreiras. Loitou polo Campionato do Mundo ata as últimas carreiras, pero finalmente rematou cuarto, con 36 puntos. As dúas tempadas seguintes foron similares, con dous cuartos lugares máis no campionato e 3 vitorias máis. En, Laffite terminou 17º na clasificación final, con só 5 puntos anotados.
Adelaide Clemens
Adelaide Clemens, nada o 30 de novembro de 1989 en Brisbane, é unha actriz australiana de cinema e televisión.
Jacques Laffite
Andaina na Fórmual 1
Os resultados nas seguintes dúas tempadas non foron moito mellores, cando volveu a Inglaterra, correu de novo con Williams (11 e 5 puntos, respectivamente). Con corenta anos, Laffite regresou a Ligier en, nesa tempada acadou o podio en tres ocasións (Reino Unido, Alemaña e Australia), acadando un total de 16 puntos. En, anotou 14 puntos, incluíndo dous podios na primeira metade da tempada, pero rompeu as dúas pernas nun accidente no inicio do GP do Reino Unido en Brands Hatch, e, posteriormente, retirouse da Fórmula Un. Foi o piloto máis exitoso na historia de Ligier, gañando seis das súas nove vitorias.
Despois da Fórmula Un
Laffite xa recuperado das súas lesións competiu en carreiras de turismos. É comentarista de televisión da rede francesa TF1, coñecido pola súa reacción ante o incidente no Gran Premio de Europa de 1997 no que Michael Schumacher chocou con Jacques Villeneuve, e Laffite reaccionou con malas palabras en directo na televisión.
En outubro de 2008, á idade de 64 anos, puxo a proba un Renault R27 de F1 no circuíto de Paul Ricard..
Resultados completos no Campionato Europeo de Fórmual dous
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
† Jacques Laffite non podia puntuar porque xa anotara puntos na F1.
Alar del Rey
Alar del Rey é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 1.055 habitantes (INE 2011).
Anniken Huitfeldt
Traxectoria
Anniken procede dunha antiga familia nobre de orixe dinamarquesa, os Huitfeldt e é sobriña do político conservador, Fritz Huitfeldt. Anniken medrou na pequena cidade de Jessheim, ó norte de Oslo. Entre 1996 e 2000 foi a líder da Liga de Traballadores Novos, as mocidades do Partido dos Traballadores. No ano 1993 foi elixida deputada no Storting representando a Akershus, permaneceu ata 1997, en 2001 volveu de novo ó parlamento. Foi membro do Consello de Goberno de Save the Children (2001-2007). O 29 de febreiro de 2008 converteuse en ministra para a Infancia e a Igualdade no segundo gabinete de Jens Stoltenberg.
Reboredo, Nande, Laxe
Reboredo é un lugar da parroquia de Nande no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres.
Guilfonso, San Fiz de Monfero, Monfero
Guilfonso é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Morcegos vampiros
Os morcegos vampiros (Desmodontinae) son unha subfamilia de mamíferos quirópteros filostómidos, cuxa fonte de alimento é o sangue, un trazo alimenticio denominado hematofaxia. Hai tres especies de morcego que se alimentan unicamente de sangue: o vampiro común (Desmodus rotundus), o vampiro de patas peludas (Diphylla ecaudata) e o vampiro de ás brancas (Diaemus youngi). As tres especies son orixinarias de América, estendéndose dende México ao Brasil, Chile e a Arxentina.
Especies
Por mor das diferenzas entre as tres especies, cada unha foi catalogada dentro dun xénero diferente dunha soa especie. Con anterioridade estes tres xéneros foron situados dentro dunha familia de seu, Desmodontidae (Bonaparte, 1845), pero os taxonomistas actuais agrupáronos agora como unha subfamilia, Desmodontinae, dentro da familia dos filostómidos.
O feito de que as tres especies coñecidas de morcegos vampiros sexan máis semellantes entre elas que a calquera outra especie de quirópteros, suxire que o hábito hematófago (alimentarse de sangue) tivese un desenvolvemento único e que as tres especies poden compartir un devanceiro común.
Reino de Alxeciras
O reino de Alxeciras aparece tras a anexión en 1344 do reino meriní de Alxeciras á Coroa de Castela por parte de Afonso XI.
Tras a destrución de Alxeciras o territorio do seu antigo reino pasou a pertencer sucesivamente a Tarifa, a Xerez da Fronteira e finalmente a Xibraltar, tras a súa conquista definitiva en 1462.
Gran Premio da Arxentina de 1954
O Gran Premio da Arxentina de 1954 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 17 de xaneiro de 1954 no circuíto de Autódromo 17 de Octubre. Foi a primeira carreira da tempada de.
Rens, Nande, Laxe
Rens é un lugar da parroquia de Nande no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 41 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 20 homes e 21 mulleres.
Lajos Zilahy
Lajos Zilahy, nado en Salonta en 1891 e finado en Novi Sad en 1974, foi un escritor húngaro.
Traxecgtoria
Participou na primeira guerra mundial, foi xornalista en Londres e París. Zilahy converteuse no autor de máis éxito en Hungría nas primeiras décadas do século XX, logo da ocupación alemá durante a segunda guerra mundial refuxiouse nunha cova onde escribiu Os Dukay, unha das súas obras máis recoñecidas, en 1947 trasladouse aos Estados Unidos e posteriormente estableceuse en Iugoslavia.
Milhundos, Penafiel
Milhundos é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 4,48 km² de área e 1793 habitantes (2011). Densidade: 400,2 hab/km².
Serra da Enciña da Lastra
O Parque Natural da Serra da Enciña da Lastra é unha paraxe protexida que comprende a contorna da serra da Enciña da Lastra, unha das serras orientais de Galiza. Está situado na zona nordés da provincia de Ourense, no concello de Rubiá, comarca de Valdeorras, xusto no límite coa comarca do Bierzo. Foi declarado parque natural no ano 2002. Ten unha extensión de 3151,67 ha e unha altitude media de 684 m.
O parque abrangue a serra e un val calcario de pendentes pronunciadas e cantís entre os que destacan a pena Falcoeira, o val do Inferno ou os penedos de Oulego. O río Sil discorre durante uns catro quilómetros polo extremo oriental do parque, remansado nese tramo polo encoro de Penarrubia. O outro curso de auga permanente é o río Galir, alén da existencia doutros regatos estacionais.
Os puntos de máxima altitude da serra son O Piornal, con 1529 metros sobre o nivel do mar e a pena Tara, con 1089 metros, nos penedos de Oulego.
Área de especial interese faunístico e florístico polo seu carácter limítrofe entre a rexión mediterránea e a eurosiberiana, o parque abrangue a mellor representación de vexetación mediterránea en Galicia, con números endemismos de ámbito reducido. Posúe tamén destacadas poboacións de aves rapaces, entre as que destaca a presenza do voitre branco, aguia real e falcón peregrino. A menor dureza do solo calizo propiciou a formación de abundantes covas —que aquí se denominan palas— que acubillan importantes colonias de morcegos, das máis importantes de Galicia. Outro punto de interese radica na presenza de pasteiros mediterráneos característicos de zonas rochosas de montaña.
Clima
O parque natural atópase nunha zona climática de transición entre os dominios oceánico de montaña e oceánico-mediterráneo, cunha precipitación media anual de 594 mm e unha temperatura media de 12,9 °C. Segundo estudos levados a cabo pola Xunta de Galicia o parque presenta o clima máis seco de Galicia, de tipo mediterráneo tépedo.
Xeoloxía
miniatura|Os Penoucos da serra da Lastra. Os terreos de natureza calcaria, moi restrinxidos a nivel galego, atópanse principalmente na serra da da Enciña da Lastra onde forman unha unidade coas áreas veciñas do Bierzo, que se inclúe xeograficamente na zona xeolóxica ástur-occidental leonesa. Trátase do dominio da denominada calcaria da Aquiana, de tipo marmóreo e natureza recifal, estratificación pouco marcada e en ocasións totalmente dolomitizada.(ref) Debido á súa natureza, estas calcarias presentan restos fósiles de briozoos e outros organismos do período ordovícico, testemuñas dunha época en que esta zona se encontraba somerxida baixo o mar. A área é altamente singular no ámbito galego, desde os puntos de vista xeomorfolóxico, ecolóxico e paisaxístico, polo gran desenvolvemento, extensión e pendente que alcanzan os cortados calcarios, que chegan a superar os 200 m de altura e teñen a súa mellor representación no estreito do Covas, na pena Falcoeira e nos penedos de Oulego. Así mesmo, aquí atópase o mellor exemplo de morfoloxía cárstica de Galicia, albergando a maior rede de covas e simas da Comunidade Autónoma, entre as que destacan as existentes nas inmediacións de Covas e Biobra, non afectadas polo encoro. Por outra parte, a parte inferior das vertentes da serra está constituída por lousas e cuarcitas. A este nivel, son elementos xeomorfolóxicos relevantes os conos de dexección e os depósitos detríticos de lousas, cuarcitas e calcarias, presentes en Covas e no seu contorno. A elevada singularidade do espazo natural foi tida en conta polo Instituto Xeolóxico e Mineiro de España ao incluír parte da área no Punto de Interese Xeolóxico "Minas de Pintura" (PIG OR-3), que, ademais dun depósito presilúrico de limonita situado en Pardollán, de elevado interese estratigráfico, inclúe o estreito de Covas e o macizo calcario de Penarrubia.
Flora e fauna
No parque natural áchanse unha ampla variedade de especies animais e vexetais raras, ameazadas e de distribución marxinal ou moi restrinxida en territorio galego. A situación xeral da serra da Enciña da Lastra atópase bioxeograficamente na rexión mediterránea, limitando coa rexión eurosiberiana (rexión na que se encadra a meirande parte de Galicia), e adscríbese cronoloxicamente ao subsector berciano do sector ourensán-sanabrés, pertencente á provincia carpetano-ibérico-leonesa. Os fondos do val correspóndense co piso mesomediterráneo, caracterizado pola presenza de bosques de esclerófilos, como as aciñeirais, cuxos elementos se entremesturan cos do piso supramediterráneo nos cumios da serra nos que priman os bosques de coníferas ou de especies marcescentes, como as quercíneas (aciñeira —Quercus ilex—, acivro —Ilex aquifolium— e sobreira —Quercus suber).
Flora
O parque natural abarca a mellor representación de vexetación mediterránea en Galicia e nel describíronse un total de 16 asociacións ou comunidades vexetais naturais e seminaturais, entre as que se contan bosques mediterráneos calcícolas, espiñeirais, salgueirais, tomiñeiras, vexetación de paredóns calcarios e diversos tipos de pasteiros. A riqueza florística é elevadísima, coñecéndose a existencia de máis de 450 taxons de flora vascular, dos que 62 teñen nesta área calcaria as súas únicas poboacións en Galicia, mentres que outros 55 taxons, tamén calcícolas ou parcialmente calcícolas, aparecen noutros puntos da xeografía galega, aínda que en parte restrinxidos a este e outros afloramentos calcarios. Polo menos 40 taxons son endémicos da península Ibérica e seis sono de Galicia. Como mínimo, considérase que 26 destes taxons son raros ou encóntranse ameazados en Galicia.
De moi especial significación son as comunidades ligadas a rochedos calcarios, e en particular a asociación de caméfitos propia de paredóns verticais, nas que a cantidade de endemismos, algúns de distribución moi reducida, é moi alta, incluíndo a Campanula adsurgens, Crepis albida subsp. asturica, Festuca burnatii, Leontodon farinosus, Petrocoptis grandiflora. Tamén relacionados con solos calcarios, posúen igualmente unha gran relevancia as tomiñeiras de Thymus zygis, propias do subsector berciano e únicas en Galicia, así como diferentes tipos de pasteiros calcícolas mediterráneos e orocantábricos, presentes na parroquia de Oulego, Rubiá. Estas comunidades son o hábitat de Armeria rothmaleri e Dianthus merinoi, tamén endémicas de ámbito reducido. miniatura|dereita|Exemplar de [[castiñeiro nun souto do parque]] Entre a vexetación arbórea e arbustiva predominan os aciñeirais de carácter calcícola, que recobren máis dunha terceira parte do espazo natural e son os máis extensos de Galicia. Están caracterizados pola aciñeira. E o érbedo acompañados por arbustos mediterráneos como Genista hystrix, o aderno de folla estreita (Phillyrea angustifolia) ou o escornacabras (Pistacia terebinthus), e, dependendo da altura, da profundidade dos solos e da orientación, pola sobreira, a abeleira, e o cancereixo, e en cuxos claros aparecen a lavanda e diferentes especies de xaras. Tamén característicos da zona son os espiñeirais que aparecen nas orlas dos aciñeirais, integrados por numerosos arbustos espiñosos e plantas rubideiras, na súa maior parte produtores de froitos carnosos, entre os que cabe significar diferentes especies de cerdeiras, abruñeiros, escornacabras, estripeiros, roseiras bravas e silvas.
Presentan tamén un grande interese os salgueirais riparios, que, a pesar de se atoparen limitados pola influencia do encoro de Penarrubia, se corresponden cunha asociación propia do tramo do Sil a cabalo das provincias de provincia de Ourense e provincia de León, na que se dá unha gran variedade de salgueiros, acompañados polo lodoeiro, o freixo e o ameneiro. Pola súa parte, os vellos soutos de castiñeiros contan cunha notable extensión e están ben implantados nos arredores de aldeas, como en Oulego, Covas, Biobra ou Pardollán, conservando exemplares centenarios.
Bibliotecario, bibliotecaria
miniatura|220px|dereita|O bibliotecario, cuadro de [[Giuseppe Arcimboldo|Arcimboldo (c. 1557)]] Un bibliotecario é unha persoa que desenvolve procedementos para organizar a información, así como ofrecer servizos para axudar e instruír ás persoas nas maneiras máis eficientes para identificar e acceder á información que necesiten, nos seus diferentes formatos (artigo, libro, revista, disco compacto, videogravación, arquivo dixital etc). O seu rol transformouse co tempo; pasaron de ser meros custodios das coleccións de libros a ser intermediarios entre os usuarios que requiren satisfacer algunha necesidade de información e as coleccións de información (en diversos formatos) que lles son confiadas.
Os bibliotecarios son profesionais que se forman a través das carreiras universitarias: A diplomatura en Biblioteconomía e Documentación e/o a Licenciatura en Documentación. Hai que sinalar que este é o caso español, así a todo cada país posúe os seus niveis formativos propios. En calquera caso, durante a súa formación, os bibliotecarios aprenden a analizar as necesidades de información que poidan ter os usuarios deste tipo de centros, amais de usar unha gran variedade de recursos informativos para satisfacer estas necesidades.
Serra da Enciña da Lastra
Fauna
miniatura|left220px|O [[voitre branco ten no parque o seu único punto regular de nidificación en Galicia]] A existencia de grandes cortados calcarios, a abundancia de froitos carnosos en espiñeirais, os ambientes agropecuarios ben integrados e, en suma, a elevada diversidade de hábitats nunha área de transición bioclimática son determinantes da existencia da comunidade de aves nidificantes máis rica e senlleira de Galicia, con máis de 100 especies, unha excelente representación de avifauna rupícola e mediterránea no ámbito galego e unha rica comunidade de aves rapaces. Entre as derradeiras sobresae a presenza de polo menos 21 especies, incluíndo entre as nidificantes (12 especies diúrnas e 6 nocturnas) o voitre branco (Neophron percnopterus) (unha das 2 únicas parellas que crían en Galicia de xeito regular (2007, 2008, 2009) ), a aguia real (Aquila chrysaetos) (1 parella ), a aguia albela (Circaetus gallicus) (2-3 parellas), a aguia calzada (Hieraaetus pennatus) (2-3 parellas), o falcón peregrino (Falco peregrinus) (3 parellas), e o bufo real (Bufo bufo) (1 parella). Tamén se rexistrou a presenza da aguia perdigueira (Hieraaetus fasciatus), moi rara en Galicia. Ademais, entre a avifauna rupícola reprodutora están a pomba das rochas (Columba livia) (maior poboación galega), o andoriñón real (Apus melba) (13 parellas e única poboación no interior de Galicia), a andoriña dos penedos (Ptyonoprogne rupestris), a andoriña dáurica (Hirundo daurica), o merlo rubio (Monticola saxatilis), e o azul (Monticola solitarius), o corvo (Corvus corax), a gralla pequena (Corvus monedula), e a choia biquivermella (Pyrrhocorax pyrrhocorax) (10-15 parellas e poboación non reprodutora de máis de 100-150 exemplares, un dos mellores puntos de Galicia), notándose tamén neste mesmo medio a presenza invernal dos pouco comúns azulenta alpina (Prunella collaris), e gabeador vermello (Tichodroma muraria). Hai unha variada mestura de avifauna eurosiberiana e mediterránea, ligada a aciñeirais, soutos, espiñeirais e matogueiras, con numerosas especies de distribución bioxeográfica marxinal, moi localizada ou mesmo única na Comunidade Autónoma, como o picanzo cabecirrubio (Lanius senator), o papamoscas cincento (Muscicapa striata), o rabirrubio de testa branca (Phoenicurus phoenicurus), a papuxa carrasqueira (Sylvia cantillans), a papuxa real (Sylvia hortensis), o pardal das rochas (Petronia petronia), ou o bicogroso (Coccothraustes coccothraustes). Hai un pequeno continxente de aves acuáticas no encoro de Penarrubia, entre as que cabe mencionar, como invernantes, o mergullón cristado (Podiceps cristatus), e o pato cristado (Aythya fuligula).
A lista de mamíferos do parque ourensán é das máis completas de Galicia, estando confirmada a presenza de 39 especies, aínda que se podería chegar ás 50 cunha prospección máis detallada, segundo se desprende do próximo da área de distribución e dos requirimentos de hábitat dalgúns posibles compoñentes. É ben coñecida e do máximo interese a riqueza da comunidade de quirópteros, dos que están presentes polo menos 9 especies, incluíndo algunhas raras e de distribución marxinal en Galicia, como o morcego mediterráneo de ferradura (Rhinolophus euryale), o morcego das ribeiras (Myotis daubentonii), o morcego das covas (Miniopterus schreibersii) (con importante poboación a nivel estatal), ou o morcego rabudo (Tadarida teniotis). Tamén é destacable a variedade e abundancia de carnívoros, entre os que cabe citar o gato bravo (Felis sylvestris), a lontra (Lutra lutra), o armiño (Mustela erminea), o teixugo (Meles meles), o tourón (Mustela putorius), e a garduña (Martes foina). Menos frecuente é o lobo (Canis lupus), que parece presentarse ocasionalmente na zona. O oso pardo (Ursus arctos), existente polo menos ata o século XIX, visitou novamente estas serras nos últimos anos nalgunhas ocasións. Os grandes herbívoros do parque son o corzo (Capreolus capreolus), e o xabaril (Sus scrofa), que acadan boas densidades e ocupan sobre todo os aciñeirais.
Bibliotecario, bibliotecaria
As tarefas dos bibliotecarios son múltiples: adquisición de novos materiais, catalogación e clasificación dos mesmos, desenvolvemento das coleccións, descarte de materiais obsoletos, establecemento de políticas ou normas de funcionamento dos centros de información ou bibliotecas onde traballan, condución de entrevistas de referencia, contratación de servizos e subscrición a revistas impresas ou electrónicas, investigación.
Por outra parte, o Bibliotecario é un dos personaxes do Mundodisco de Terry Pratchett. O Bibliotecario da Universidade Invisible é un xigantesco simio, que quedou así por un feitizo. Non quere ser transformado de novo en humano, porque en forma de simio ten moi poucas preocupacións. O Bibliotecario oféndese se lle chaman "mono".
Emily Temple-Wood
Emily Amorne-Wood, nada en Chicago (Illinois) o 24 de maio de 1994, é unha editora estadounidense da Wikipedia en inglés. É coñecida polos seus esforzos para contrarrestar os efectos do nesgo de xénero na Wikipedia, en particular mediante a creación de artigos sobre mulleres científicas.
Traxectoria
Asistiu á escola de Avery Coonley, e gañou o concurso de ortografía do Condado de DuPage de 2008. Esta vitoria levou á súa participación no Scripps Nacional de Ortografía do mesmo ano, na que se mantivo até os cuartos de final. Desde 2016, é estudante de bioloxía e pre-medicina na Universidade Loyola Chicago. Ten a intención de comezar a escola de medicina da Universidade do Medio Oeste (Midwestern University) a finais deste ano.
O seu traballo en Wikipedia respecto das mulleres científicas
Un vídeo de Amorne-Wood no que se analiza por que cre que máis mulleres deb en editar e estar representado a Wikipedia. Recibiu respaldo da prensa nacional para a creación de artigos en Wikipedia sobre mulleres científicas, así como o seu activismo para aumentar a súa representación na Wikipedia. Comezou a contribuír ao sitio cando tiña 12 anos, e nos seus esforzos con respecto ás mulleres científicas cando estaba na secundaria. Cofundou Wikipedia's WikiProject Women Scientists en 2012. Comezou a crear devanditos artigos cando se deu conta de que poucas mulleres que eran membros da Royal Society tiñan artigos de Wikipedia. Ela díxolle á Fundación Wikimedia que a primeira vez que se deu conta disto, anoxouse e escribiu un artigo na noite: «Eu, literalmente, senteime no corredor do dormitorio até as 2:00 AM escribindo o meu primeiro artigo sobre unha muller científica». Entre os artigos que creou, declarou que é o maior orgullo do artigo sobre Rosalyn Scott, a primeira muller afroamericana en converterse nunha cirurxiá torácica.
Tamén organizou maratóns de edición en museos e bibliotecas, co obxectivo de aumentar a representación das mulleres científicas en Wikipedia. En outubro de 2015, dixo a The Atlantic que identificara 4.400 mulleres científicas das que aínda non se escribiron artigos en Wikipedia, a pesar de que eran o suficientemente notables para ter un. En marzo de 2016 tivo atención internacional debido ao seu achegamento ao acoso sexual en liña que recibira polo que se comprometeu a crear un artigo en Wikipedia acerca dunha muller científica por cada correo electrónico ofensivo que recibise. Como ela mencionou: «A miña motivación é canalizar a frustración que sento de ser acosada en algo produtivo». En maio de 2016, díxolle a The Fader que "como wikipedista, a miña resposta natural ao ver un baleiro na cobertura é comezar un proxecto, así que iso é o que fixen co proxecto Women Scientists. A narrativa da historia estivo dominada por homes, e asegurarnos de que as biografías das mulleres estean incluídas en Wikipedia pode ser nosa maneira de volver incluír ás mulleres nesa narración ".
Cargos
É a vicepresidenta de Wikimedia DC, así como un membro do seu consello de administración. É tamén unha membro de taboleiro do Wiki Proxecto Med Fundación, e unha Wikipedista residente no Instituto Nacional para a Seguridade e Saúde Ocupacional.
Cordilleira
miniatura|300px|Na cordilleira do [[Himalaia está o monte Everest, o cume máis alto do mundo.|alt=]] Unha cordilleira ou cordal, é un gran sistema de montañas que resulta xeralmente do encontro de dúas placas tectónicas e do que moitas veces parten outras cadeas montañosas secundarias chamadas contrafortes.
As cordilleiras máis famosas do mundo son a do Himalaia en Asia, a dos Andes en América do Sur, as Montañas Rochosas en América do Norte e a dos Alpes en Europa.
Fraseo
Frase e fraseo, en música e en teoría da música, son conceptos e prácticas relacionadas coa agrupación consecutiva de notas musicais con sentido musical, tanto na súa composición como na súa interpretación. Unha peza xeralmente componse dunha melodía que, á súa vez, consta de numerosas frases consecutivas.
Frase musical
dereita|miniatura|300x300px|Efecto do cambio da barra de compás no acento métrico: as dúas primeiras liñas fronte ás dúas segundas.  ou Unha frase musical (do grego φράση, frase, expresión, véxase tamén estrofa) é unha unidade de métrica musical que ten un sentido musical completo en si mesma, construída a partir de figuras musicais, motivos e células e combínanse para formar melodías, períodos e seccións máis amplas; ou o fragmento que un cantante ou instrumentista pode interpretar durante unha respiración.
Este termo, do mesmo xeito que sentence, verso, etc., foi adoptado no vocabulario musical da sintaxe lingüística. A pesar de que a miúdo se fai a analoxía entre a frase lingüística e a musical, o termo segue sendo «un dos máis ambiguos en música... non existe nin pode existir consistencia na aplicación destes termos... só con melodías de tipo moi sinxelo, especialmente as dalgunhas danzas, pódense utilizar os termos con certa coherencia.»
Na práctica común as frases a miúdo constan de catro compases que culminan cunha cadencia máis ou menos definida. Unha frase rematará cunha cadencia máis ou menos resolutiva, dependendo de se se trata dunha frase antecedente ou dunha frase consecuente. A súa representación gráfica nunha partitura é similar á da ligadura e a ligadura de expresión. centro|miniatura|550x550px|Exemplo de ligadura de expresión. O ritmo de frase é o aspecto rítmico da construción de frases e as relacións entre frases e «non é en absoluto unha cuestión tan fácil como podería parecer, senón que é a alma da música e é capaz dunha infinita variedade. O descubrimento do ritmo dunha frase nunha peza é unha porta de entrada á súa comprensión e á súa interpretación efectiva.» O termo foi popularizado por William Rothstein na súa obra Phrase Rhythm in Tonal Music (Ritmo de frase na música tonal). As técnicas inclúen a superposición, o lead-in, a extensión, a expansión, a reinterpretación e a elisión. O acto de dar forma a unha frase durante a interpretación chámase fraseo musical e considérase unha arte.
Fraseo musical
O fraseo fai referencia a unha organización expresiva da música e relaciónase coa conformación das notas no tempo. O fraseo alude á forma de tocar as notas individuais pertencentes a un determinado grupo de notas consecutivas; e á maneira en que estas se presentan cun determinado peso e forma que marca as relacións entre elas. Non se refire ás duracións idealizadas das figuras musicais tal como se representan na partitura, senón á multitude de desviacións que o artista pode facer a partir da partitura, para lograr que unha actuación sexa expresiva, conforme a un determinado estilo e conciencia cultural. Un exemplo pode ser unha aceleración dun grupo de notas, pero hai moitos máis. Esta organización de notas é interpretada de forma creativa polo músico co obxectivo de expresar sentimentos e pode ser identificada polo oínte, non só obxectivamente senón na música, como expresión emocional.
Ó tratarse dunha actividade expresiva dos músicos creativos, a pregunta de como dar forma a un grupo de notas no tempo, non pode ser (e non é) especificada exactamente. Giuseppe Cambini escribiu acerca da interpretación musical co violín:
A configuración das notas no tempo, en xeral pódese dicir que é tal, que se expresa o significado ("afectos da alma"). En xeral, os pensamentos musicais particulares aparecen nun grupo de notas que se seguen entre si, formando unha frase, unha parte específica dunha melodía. Estas notas van unidas e entón dáselle forma expresiva á frase melódica. A tensión pódese xerar mediante a aceleración; determinados puntos de xiro expresivo ou énfase que poden formarse alargando as notas (caldeirón); a desaceleración pode utilizarse para pór fin ás frases; o rubato, etc.
En ocasións considérase que o fraseo tamén inclúe outros aspectos da organización da música, aparte do ritmo das melodías, por exemplo a articulación e a dinámica, etc. O fraseo tamén pode estar influenciado pola letra da canción en relación co fragmento de frase musical na partitura.
Enfoque intuitivo e analítico da frase/fraseo
Hai dúas maneiras en que a frase ou o fraseo poden ser tratadas: mediante un enfoque intuitivo ou mediante un enfoque analítico.
A miúdo, o método analítico é máis teórico e relaciónase co termo frase (análise dunha frase). Mentres que o enfoque intuitivo está máis relacionado co termo fraseo.
Os problemas relacionados cun enfoque analítico da frase prodúcense en especial cando o enfoque analítico se basea unicamente na procura de información obxectiva ou, como adoita ser o caso, só fai referencia á partitura:
Callos
miniatura|dereita|Callos
Por extensión, denóminanse callos os anacos de estómago de becerra que con diversos condimentos e acompañados doutros produtos constitúen un prato moi típico da gastronomía galega, aínda que non único de Galicia.
Denominación
miniatura|dereita|Callos cociñados con garavanzos Son chamados así polo seu uso como callantes do leite na elaboración do queixo, conservan o seu nome cando son cociñados para obter un dos pratos máis populares da cociña galega e doutras cociñas como a madrileña.
Receitas
É un prato moi espallado polo norte da Península Ibérica, con distintos xeitos de preparación. Así, por exemplo, o xeito máis habitual de preparalos en Galicia é cocidos con chourizo, pata de vaca e garavanzos e condimentados con pemento e comiño, mentres que os callos á asturiana son aqueles cortados moi pequenos e cociñados con chourizo, patas de porco e pemento, os callos á madrileña son cociñados con chourizo, xamón e patas de año e as chamadas tripas á moda do Porto son preparados con feixóns e comiño, constituíndo un prato tan popular nesa cidade que os seus habitantes son coñecidos como tripeiros.
Astudillo
Astudillo é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 1.106 habitantes (INE 2011).
Hieninos
Xéneros e especies
Subfamilia Hyaeninae Gray, 1821
Barxa, Barxa de Lor, A Pobra do Brollón
Barxa é un lugar da parroquia de Barxa de Lor, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Hieninos
Xéneros e especies
Algúns autores recoñecen un terceiro xénero, Parahyaena Hendey, 1974, cunha única especie, Parahyaena brunnea, Por exemplo, así o fai o ADW, ou o NCBI. que a maioría dos autores identifican con Hyaena brtrunnea.
Barxa, Barxa de Lor, A Pobra do Brollón
Contaba en 2007 segundo o IGE, con 2 habitantes (1 home e 1 muller), un habitante máis ca no ano anterior.
Está situado a 302 m. de altitude, entre o río Lor e o regueiro de Barxa, moi preto da súa confluencia. Consérvase un muíño no regueiro.
Hieninos
Xéneros e especies
Por outra parte, outros autores non lle dan validez a esta subfamilia. .
Guerra de Nagorno-Karabakh
A Guerra de Nagorno-Karabakh refírese ao conflito armado que ocorreu entre febreiro de 1988 e maio de 1994 no pequeno enclave armenio de Nagorno-Karabakh, na rexión sueste do Cáucaso, unha antiga provincia soviética poboada por unha minoría azarí e unha maioría de armenios, rodeada completamente pola República de Acerbaixán. O parlamento do enclave votou a favor da unión con Armenia, o cal foi ratificado nun plebiscito que contou cunha esmagadora maioría da poboación favorable á independencia. As demandas de unificación con Iereván, as cales proliferaron ao longo da década de 1980, desenvolvéronse nun comezo de maneira pacífica, aínda que a presión autonomista xerada ante o colapso da Unión Soviética a finais da década levaron aparellados un incremento da violencia na rexión entre ambos os grupos étnicos, o que finalmente derivou en sucesos de limpeza étnica por ambas as partes. Ao longo do conflito, tanto Armenia como Acerbaixán víronse envolvidos nunha progresiva guerra non declarada nas zonas montañosas de Karabakh pola intención de Acerbaixán de reprimir aos secesionistas e irredentistas do antigo óblast autónomo.
Este conflito transformouse no máis grave de todos aqueles que se deron tras a desintegración da URSS en decembro de 1991. Os combates interétnicos iniciáronse pouco despois de que o Parlamento local votase a favor da unión coa RSS de Armenia o 20 de febreiro de 1988. Esta declaración de secesión da RSS de Acerbaixán foi considerada como o resultado de «un resentimento de longa duración na comunidade armenia de Nagorno-Karabakh contra as serias limitacións á súa cultura e liberdade relixiosa polas autoridades centrais soviéticas e azaríes».
Xunto cos movementos secesionistas das repúblicas bálticas de Estonia, Letonia e Lituania, o conflito significou un dos máis importantes elementos na desintegración da Unión Soviética. A proclamación de independencia de Acerbaixán, seguida da persecución masiva e asasinatos de armenios, coñecidos como "Xaneiro Negro", significaron a cooptación dos poderes exercidos polo goberno central en mans da administración de Bakú. Unha das primeiras medidas tomadas pola nacente república foi a de eliminar o goberno provincial autónomo de Nagorno-Karabakh, o que provocou como reacción que a maioría armenia da provincia votase masivamente en favor da creación da República de Artsakh.
A escalada da violencia acentuouse ao longo do inverno de 1992 a pesar dos intentos de mediación internacional patrocinados pola OSCE, os cales fallaron nunha resolución do conflito e unha solución concordada das partes. Na primavera de 1993 as forzas armenias ocuparon rexións fose do enclave, nun intento de involucrar a outros países da zona como Rusia ou Xeorxia. Para 1994 os armenios de Nagorno-Karabakh non só controlaban o territorio propio da República, senón tamén preto dun 14% do territorio nacional de Acerbaixán. Un alto o fogo acordado en 1994 baixo o auspicio de Rusia puxo termo á parte armada do conflito, mentres que un organismo chamado Grupo de Minsk, supeditado á OSCE, foi establecido para poder realizar as respectivas negociacións de paz.
Independencia do Imperio ruso
A soberanía sobre o territorio de Nagorno-Karabakh foi obxecto dunha longa disputa entre Armenia e Acerbaixán, tanto que pervive até os nosos días. A rexión, coñecida como Artsakh polos armenios, é un territorio poboado por armenios desde os tempos prehistóricos, sendo ás veces practicamente a última fortaleza da identidade e cultura armenia durante repetidas conquistas. Os problemas respecto da soberanía, con todo, son relativamente recentes. Pouco despois da capitulación do Imperio Otomán na Primeira guerra mundial produciuse a Revolución de Outubro, por medio da cal os bolxeviques accederon ao poder nun colapsado Imperio Ruso en 1917. Tres nacións do Cáucaso: Xeorxia, Armenia e Acerbaixán proclamaron a súa independencia de Rusia e organizáronse na República Democrática Federal de Transcaucasia, a cal tivo unha curta vida (10 de febreiro a 28 de maio de 1918).