cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escritura visigótica
miniatura|dereita|Letras maiúsculas e minúsculas do alfabeto en escritura visigótica. Enriba e debaixo algunhas das súas variantes. A escritura visigótica é un tipo de escritura medieval que, aínda que se orixinou na última etapa do reino visigodo, non adquiriu o seu canon ata o século VIII nun contexto histórico diferente ao do reino visigodo de Toledo. O período de desenvolvemento e florecemento desta forma gráfica deuse nos reinos cristiáns peninsulares durante os primeiros séculos da reconquista. Na Idade Media e na Idade Moderna coñecíase como littera toletana ou littera mozarabica (letra toledana ou mozárabe).
Couso, San Xián de Insua, Taboada
Couso é un lugar da parroquia de San Xián de Insua no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Escritura visigótica
Historia
Este tipo de escritura utilizouse entre os séculos VIII e XII na península Ibérica e na provincia eclesiástica de Septimania, situada no sur da actual Francia. A pesar do seu nome, evolucionou a partir da cursiva romana, uncial romana e semiuncial, desenvolvendo unha escritura de transición entre a romana e a visigótica propiamente dita, coñecida como visigótica primitiva ou visigótica primeira, que aparece en lousas visigodas que datan do século V, aínda que non adquiriu o seu canon ata o século VIII. Por iso, aínda que se denomina escritura visigótica, o período de maior uso e desenvolvemento non pertence ao reino visigodo, senón aos primeiros séculos da reconquista.
A diferenza doutros pobos bárbaros, os visigodos tiñan a súa propia escritura, o alfabeto ulfilano, limitado a usos litúrxicos e pouco estendido socialmente. Porén, pronto tiveron que adoptar os usos romanos, abandonando o arianismo, recorrendo á fe católica e adoptando o latín e o alfabeto latino. Non obstante, durante a maior parte do reino visigodo houbo unha continuidade gráfica co mundo romano, xa que se seguiron utilizando as escrituras do Baixo Imperio Romano (uncial, semiuncial e a minúscula cursiva) para copiar libros e para os documentos da administración do reino. Os primeiros testemuños dunha escritura diferente das grafías romanas atópanse en lousas visigodas do século V.
A escritura visigótica tiña dúas variantes: a escritura visigótica redonda, utilizada para copiar libros, e a escritura visigótica cursiva, utilizada para documentos. Ambos tiñan diferentes estilos locais, podendo distinguir, por exemplo, a visigótica catalá da asturiana, a leonesa da rioxana, a galega da burgalesa e, en xeral, o que usaban os cristiáns que vivían baixo o dominio musulmán do orixinado nos reinos cristiáns do norte peninsular.
A influencia da escritura carolinxia, ​​nacida na época de Carlomagno e estendida por Europa occidental durante o Imperio Carolinxio, supuxo o abandono deste sistema gráfico, quedando como residuo nalgúns ambientes eclesiásticos conservadores de Galicia, Asturias, León ou Cantabria no século XII, e estando ligado aos textos relixiosos dos mozárabes toledanos, que seguiron utilizando esta escritura nos séculos XII, XIII e XIV. O paso da liturxia visigótica á liturxia romana no século XI foi un factor determinante na desaparición da escritura visigótica.
Formas
A escritura visigótica formouse polo uso que os escritores peninsulares fixeron das letras cursivas unciais, semiunciais e minúsculas nos séculos da antigüidade tardía, atopando en cada unha das modalidades gráficas que indican un parentesco ben co uncial, ben co semiuncial, ou coa cursiva romana minúscula.
A morfoloxía das letras, as ligaduras e algunhas conexións son diferentes segundo se trate dunha escritura visigótica redonda, executada lentamente, ou unha escritura visigótica cursiva, cunha disposición máis rápida.
Algúns exemplos de morfoloxía visigótica son:
Algunhas letras teñen dúas morfoloxías:
Hai abundantes ligaduras sobre todo coas letras "e", "r" e "t". Ás veces había dúas ligaduras diferentes, utilizadas para representar diferenzas na pronuncia dunha letra, como no caso da representación da sílaba “ti, tj“, que no latín peninsular daquela tiña dúas pronuncias, unha oclusiva e outra fricativa.
A escritura visigótica presenta moitas abreviaturas, sinaladas de xeito totalmente característico e singular, algunhas de carácter xeral puntuadas por signos que dependen dos costumes do escriba e outras de carácter específico, sinaladas por signos concretos que teñen un valor determinado, como o usado para os -us e -o na escritura visigótica máis antiga, unha especie de pequena “s” retorcida que se colocan na parte superior para a terminación -us e -o do segundo e terceiro período da súa evolución, un trazo sinuoso colocado á esquerda da letra "p" caída para abreviar per, etc.
Vilarín, A Alence, As Nogais
Vilarín é un lugar da parroquia da Alence no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Paloma Costa
Paloma Costa Oliveira é unha estudante de dereito, socioambientalista, activista ciclista, educadora climática e activista xuvenil brasileira. É unha dos sete líderes climáticos novos (de 18 a 28 anos) nomeados polo Secretario Xeral das Nacións Unidas, António Guterres, para un Grupo Asesor de Mozos sobre a acción global para abordar a crise climática e evitar o cambio climático.
Activismo
En 2019, xunto á activista Greta Thunberg, Paloma pronunciou un discurso na inauguración do Cume de Acción Climática, na cidade de Nova York. O discurso xerou críticas pola súa declaración de que "Non necesitamos oracións, necesitamos acción", que algúns entenderon como pouco relixiosa. 'O meu punto', aclarou, 'é que de nada serve seguir publicando #prayforamazonia en Twitter, sen deixar de comer a carne que provén da deforestación'. Costa sentiuse positiva sobre a experiencia, pero decepcionada en xeral: "Case non hai compromiso ... nada realmente me tocou o corazón". Informou falar brevemente con Angela Merkel e Michelle Bachelet, mentres que ningún representante da administración Bolsonaro do seu propio país estaría disposto a entretela para conversar.
Nunha entrevista, Costa declara que 'non por todo o diñeiro do mundo' traballaría para unha empresa que facilita a deforestación na Amazonía. Ademais, decidiu deixar para comer carne así que se decatou da relación entre a cadea de subministración de carne e a deforestación. Tamén di que usa unha bicicleta para a súa viaxe diaria sempre que pode, así como para ir a festas ás veces.
Costa é unha ex estudante de intercambio nunha universidade chilena e foi pasante na Corte Suprema de Chile. Está asociada co Instituto Socioambiental, a organización xuvenil Engajamundo, o proxecto Ciclimáticos, que ela cofundou, e o movemento #FreeTheFuture.
Jack the Giant Killer
Jack the Giant Killer é un conto de fadas e tamén unha lenda de Cornualla (Inglaterra) sobre un mozo que asasina a varios xigantes malvados durante o mandato do Rei Artur. Rara vez se fai referencia a Jack e á súa historia na literatura inglesa anterior ao século XVIII, pero sábese que non apareceu transcrita ata o 1711. A hipótese dun experto é que público se cansara do Rei Artur e Jack fora creado para desempeñar o seu papel.
Trama
Este resumo baséase nun texto publicado en 1760 por John Cotton e Joshua Eddowes, que se apoiaron nun panfleto literario reimpreso en The Classic Fairy Tales de Ioana e Peter Opie no 1974. A historia desenvólvese durante o reinado de Artur e conta a vida do fillo dun granxeiro de Cornualla chamado Jack: este atópase con Cormoran, un xigante que come o gando, e condúceo a morte cunha trampa. Grazas a esta fazaña é alcumado “Jack o mata xigantes” e recibe non só a riqueza do xigante, senón tamén unha espada e un cinto para conmemorar o acontecemento.
Un xigante que devora homes chamado Blunderbore xura vingar a morte de Cormoran e secuestra a Jack nun castelo encantado. Con todo, o prisioneiro consegue matar a Blunderbore e ao seu irmán Rebecks e libera tres mulleres que estaban alí presas. Neste punto, o fillo do rei Artur entra na historia e Jack convértese no seu servo. Pasan a noite cun xigante de tres cabezas e róubanlle pola mañá e para agradecerlles ter liberado o seu castelo, o monstro dálle a Jack unha espada máxica, un sombreiro da sabedoría, unha capa da invisibilidade e uns zapatos que proporcionan ultra velocidade.
No seu camiño, Jack e o príncipe atópanse cunha enfeitizada dama que está ao servizo de Lucifer. O mata xigantes rompe o feitizo cos seus accesorios máxicos e decapita o demo. O príncipe casa coa dama e coma recompensa pola fazaña o heroe convértese nun membro da Táboa Redonda.
Máis tarde, aventúrase a saír só cos seus zapatos, espada, capa e sombreiro para liberar o reino dos xigantes problemáticos. Durante a súa andanza, atópase a un destes monstros aterrorizando a un cabaleiro e á súa dama, libéraos e acompáñaos a súa casa. Unha vez alí, mentres desfrutan dun banquete, atácaos Thunderdell, unha criatura de dúas cabezas, a quen Jack decapita.
Despois, o xusticeiro parte en busca de máis aventuras e coñece un ancián que o dirixe ata o castelo do xigante Galligantus, que ten en cativeiro varios cabaleiros e damas, ademais da filla do duque, que fora transformada nunha cerva branca por un feiticeiro. Jack decapita o monstro, o bruxo foxe, a rapaza recupera o seu corpo orixinal e os presos son liberados. Na corte do rei Artur, o heroe casa coa filla do duque.
Contexto
Os contos de monstros e heroes abundan en todo o mundo, polo que é difícil de precisar a fonte de procedencia de “Jack o mata xigantes”, porén, a asignación da relación de Jack con Cornualla suxire unha orixe britónica (celta). Por outra banda, o relato galés How Culhwch won Olwen (Culhwch e Olwen), datado aproximadamente no 1100, está ambientado na Gran Bretaña artúrica e sitúa e Artur coma xefe entre os reis de Gran Bretaña.
Is 4 Lovers
Is 4 Lovers é o álbum de estudio da banda canadense de dance-punk Death from Above, publicado o 26 de marzo de 2021 a través do selo Universal Music Canada. O disco foi precedido polo sinxelo "One + One", lanzado o día 3 de febreiro.
Jack the Giant Killer
Contexto
Os Opies, parella inglesa de folcloristas, fan referencia a que o conto sueco The Heard-boy and the Giants (Os xigantes e o neno da manda) mostra moitas similitudes con Jack o mata xigantes, e, ademais pensan que os seus accesorios máxicos puideron inspirarse na historia de Polgariño ou na mitoloxía nórdica. Tamén sinalan que as historias de xigantes eran moi coñecidas en Gran Bretaña, así é todo, os análogos máis antigos da tradición celta británica suxiren que estes representan características dos anteriores deuses celtas.
Desde outro punto de vista, Ruth B. Bottigheimer observa en The Oxford Companion to Fairy Tales que a aventura final de Jack con Galligantus foi influenciada polos “dispositivos máxicos” dos contos de fadas franceses. Ademais, sábese que o encontro do rei Artur co xigante do monte de San Miguel foi relatado por Geoffrey de Monmouth en Historia Regum Britanniae en 1136, e publicado por Sir Thomas Malory en 1585 en Le Morte d’Arthur.
A historia de Jack e os Xigantes
The History of Jack and the Giants (A historia de Jack e os Xigantes), a primeira edición coñecida, foi publicada en dúas partes por J. White de Newcastel en 1711, pero non foi incluída en catálogos da época, nin Jack era un dos heroes populares no repertorio de Robert Powel, un coñecido titiriteiro asentado en Covent Garden.
Conforme avanzou o século XVIII, Jack tornouse nunha figura coñecida e Bottigheimer sinala que no sur dos montes Apalaches dos Estados Unidos, converteuse no clásico heroes dos contos normalmente adaptados dos Irmáns Grimm.
Os xigantes británicos
John Matthews escribe en Taliesin: Shamanism and the Bardic Mysteries in britain and Ireland (O último xamán celta) que os xigantes son moi comúns no folclore británico e representan moitas veces aos habitantes “orixinais”, antepasados ou deuses da illa antes da chegada do “home civilizado”. Estas criaturas teñen un papel destacado no folclore de Cornualla, Bretaña e Gales, representando a forza da natureza, con frecuencia son responsables da creación da paisaxe natural e son petrificados na morte, un tema especialmente recorrente no mito e na cultura celta.
O mito da fundación de Cornualla orixinouse co cronista britónica Nennio na súa obra Historia Brittonum e chegou ao período do inglés moderno grazas ó crego Geoffrey de Monmouth. O sacerdote conta na obra The History of the Kings of Britain (1136) como os xigantes de Cornualla foron aniquilados por Brutus, Corineus e os seus irmáns, descendentes do heroe troiano Éneas, asentados en Gran Bretaña tras a destrución da súa cidade natal.
H. G. Wells
Na novela de 1904, The Food of the Gods and How IT Came to the Earth (O alimento dos Deuses e como chegou á Terra) do escritor inglés H.G. Wells relata a aparición dos xigantes no mundo real, concretamente a comezos do século XX en Gran Bretaña. O político Catherham recibiu o alcume de “Jack o mata xigantes”, que provén do conto anterior.
Josep Maria Ganyet
Josep Maria Ganyet i Cirera, nado en Vic en 1965, é un enxeñeiro informático catalán. Licenciado pola Universidade Autónoma de Barcelona en 1988, especializouse en intelixencia artificial.
Traxectoria
A finais dos anos 80 formou parte do grupo musical Víctimes de la Tos. Despois, iniciou a súa carreira profesional con IBM e Deutsche Bank en deseño de interacción humana. Tamén traballou en publicidade en liña para a axencia El Sindicato (posteriormente o grupo Havas) e creou o portal emocional "Hoy Me Siento". En 1994, fundou a súa primeira empresa en internet, "Ars Virtualis". É executivo en xefe e cofundador do estudio Mortensen e, participa na empresa Soundkik. Paralelamente, é profesor de novos medios nos estudos de Comunicación Audiovisual da Universidade Pompeu Fabra. Colabora en El món a RAC 1, La Vanguardia, VIA Empresa, Barcelona TV e a revista Cavall Fort, e é consultor de Gotomedia. En, 1998, publicou o libro Interacció humana amb els ordinadors (UOC).
O 5 de decembro de 2012 creou a campaña Keep Calm and Speak Catalan, baseada no coñecido cartel Keep Calm and Carry On, en contra do proxecto de reforma educativa comezado polo Ministro de Educación de España, José Ignacio Wert (despois da súa frase «españolizar os estudantes cataláns»), un feito considerado pola meirande partr do arco parlamentario catalán como unha nova ameaza á educación en catalán.
Günther Dembski
Günter Dembski, nado o 19 de decembro de 1943 en Königstetten, na Baixa Austria, é un numismático austríaco, vinculado ao Gabinete Numismático de Viena e á Universidade de Viena.
Traxectoria
Logo da súa graduación en ensino secundario no instituto de St. Johann im Pongau en 1961, Demski estudou Latín, Alemán, Historia antiga, Arqueoloxía e Numismática antiga na Universidade de Viena, e acadou o seu doutoramento en 1969.
Un ano antes do seu doutoramento ingresou no Gabinete Numismático de Viena, vinculado ao Kunthistorisches Museum, no que se responsabilizou inicialmente da colección de moedas antigas, en condición de conservador, e en 1975 foi nomeado responsable de seguridade do museo. Desde 1995 e ata a súa xubilación a finais de 2008 ocupou o cargo de director deste gabinete.
En 1998 foi nomeado representante austríaco no Consello Internacional de Museos (ICOM) e un ano máis tarde vicepresidente consultivo do ICOM.
Publicacións
A Günter Dembski correspóndenlle máis de 200 referencias bibliográficas sobre numismática e arqueoloxía, algunhas delas como monografías.
Johan van Heesch
Johan van Heesch, nado en Antuerpen o 9 de marzo de 1955, é un numismático belga especializado na moeda e na historia monetaria do Imperio Romano. É conservador no Gabinete de Moedas e Medallas da Biblioteca Real de Bélxica e profesor de Numismática na Universidade Católica de Lovaina.
Traxectoria
Van Heesch graduouse en Historia na Universidade de Gante, onde acadou o grao de mestrado, cunha tese sobre os semis e os quadrans cuñados desde Domiciano ata Antonino Pío. Posteriormente doutorouse en Arqueoloxía na Universidade Católica de Lovaina.
Ademais da súa traxectoria académica, tamén está moi vinculado á museoloxía, xa que traballou tamén en museos belgas como o Museo Galorromano de Tongeren, os Museos Reais de Arte e Historia, con sede en Bruxelas, e o Gabinete de Moedas e Medallas da Biblioteca Real de Bélxica.
Karl Nehammer
Karl Nehammer, nado en Viena o 18 de outubro de 1972, é un político austríaco militante do Partido Popular de Austria (ÖVP). Ministro do Interior dende 2020 e líder do ÖVP, foi nomeado chanceler federal o 6 de decembro de 2021, logo da renuncia de Alexander Schallenberg.
Traxectoria
Cursou a ensinanza media no Kollegium Kalksburg, escola dos xesuítas, e no Mariahilfer Gymnasium, ambos en Viena. Logrou a súa matura (o diploma de graduación do ensino postobrigatorio) en 1992. Logo do servizo militar continou vencellado profesionalmente ao exército sendo nomeado tenente en 1997.
Logo da súa traxectoria nas forzas armadas destacou dentro do Partido Popular de Austria (ÖVP) onde foi responsable dos centros de estudos da formación política na Baixa Austria. Entre 2012 e 2014 cursou estudos na Universidade do Danubio de comunicación política acadando un máster no mesmo eido.
En 2015 foi nomeado vicesecretario xeral do Sindicato de Traballadores Austríacos (Österreichischer Arbeitnehmerinnen- und Arbeitnehmerbund, ÖAAB), unha central ligada ao ÖVP. Entre 2016 e 2018 foi o secretario xeral da ÖAAB. Ademais, durante as eleccións presidenciais de 2016, fíxose cargo da campaña de Andreas Kohl, o candidato do ÖVP e que acabaría acadando o peor resultado da historia do partido, un 11%.
Foi electo deputado do Consello Nacional nas eleccións lexislativas de 2017, asumindo unha vicepresindencia do grupo parlamentario e actuou como un dos seus voceiros. Nas negociacións para formar un executivo entre o conservador ÖVP e a extrema dereita do FPÖ, foi relator do equipo do futuro chanceler Sebastian Kurz en asuntos de defensa. O 25 de xaneiro de 2018 foi designado secretario xeral do ÖVP.
Logo da caída do primeiro goberno de Kurz pola ruptura entre os socios do goberno polo escándalo Ibizagate, foi de novo electo deputado en 2019. Tamén participou no equipo dos populares nas negociacións para establecer unha coalición de goberno cos Verdes: desta volta encargándose das cuestións relativas a Europa, migracións, integración e seguridade. Unha vez acadado o pacto entre ambas forzas políticas, en xaneiro de 2020, o presidente federal Alexander Van der Bellen nomeouno ministro do Interior a proposta do chanceler Sebastian Kurz.
Como ministro a súa xestión estivo marcada pola pandemia de covid-19, xa que como responsable das forzas de seguridade, foi o encargado de facer cumprir as restriccións e confinamentos decretados entre 2020 e 2021, algo que lle deu moita notoriedade pública. Ademais, en 2020, o seu departamento presentou cargos ante a Xustiza contra un sospeitoso que confesou espiar para os servizos secretos de Turquía. Tamén tivo que enfrontar o tiroteo do 3 de novembro de 2020 en Viena: nel morreron 4 persoas e houbo 15 feridos, Karl Nehammer afirmou que era responsabilidade un terrorista islamista. Como ministro, estivo moi aliñado coas estritas políticas de inmigración de Sebastian Kurz sendo criticado polas ONGs de axuda aos refuxiados por deportar a menores durante a noite ou por insistir en que os migrantes rescatados no Mediterráneo debían ser expulsados a Libia. Polémicos tamén foron os seus receos, no verán de 2021, de evacuar e dar asilo a afgáns xusto antes da caída de Cabul.
Logo da dimisión de Sebastian Kurz, o 9 de outubro de 2021, polas investigacións da fiscalía por corrupción, Karl Nehammer foi confirmado no Ministerio de Interior por Alexander Schallenberg. Mais, o 2 de decembro de 2021, houbo outros cambios importantes no seo do ÖVP e do goberno, pois Kurz comunicou a súa retirada da vida política. Horas máis tarde, o chanceler Schallenberg, alegando que a dirección do goberno e do partido debían recaer na mesma persoa, anunciou a súa dimisión. O día seguinte, 3 de decembro, o comité executivo do ÖVP anunciou que Karl Nehammer asumirá a dirección do partido e, por tanto, foi proposto como futuro chanceler. Nehammer chegou á Chancelaría federal en pleno confinamento por mor da pandemia de covid-19 decretado por Schallenberg e tras a segunda crise de goberno en menos de dous meses, aínda que se mantivo o pacto cos Verdes. Unha vez que se fixo público o seu nome como futuro xefe do executivo, declarou que a responsabilidade, solidariedade e liberdade serán as bases do seu goberno. Tamén se comprometeu a impulsar unha taxa ecolóxica para loitar contra o cambio climático, reducir impostos aos contribuíntes máis humildes e manter a mesma liña en política migratoria que os gobernos precedentes.
Tomou posesión como chanceler o 6 de decembro de 2021 ante o presidente Alexander Van der Bellen. Na cerimonia tamén asumiron os novos ministros de Educación, Finanzas, Interior e Asuntos Exteriores, que recaeu no seu predecesor Alexander Schallenberg.
O seu goberno propuxo unha lei para establecer a vacinación obrigatoria contra o covid-19. A campaña, anunciada en xaneiro de 2022, afecta a todos os maiores de idade. Foi o primeiro executivo en tomar unha medida destas características.
Ligazóns externas
Páxina web de Karl Nehammer
Johan van Heesch
Traxectoria
Aínda que se ocupou tamén de aspectos como as moedas da Idade de Ferro, a moeda medieval ou as medallas do século XIX, o seu principal foco como investigador numismático centrouse na historia monetaria do Imperio Romano. Publicou diversos traballos acerca da clasificación e a cronoloxía da moeda imperial, con base, sobre todo, nos achados monetarios.
Vilarín, Doncos, As Nogais
Vilarín é un lugar da parroquia de Doncos no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
O Grove, San Xián de Insua, Taboada
O Grove é un lugar da parroquia de San Xián de Insua no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Estados Unidos de Bélxica
Os Estados Unidos de Bélxica (en neerlandés: Verenigde Nederlandse Staten ou Verenigde Belgische Staten, en francés: États-Belgiques-Unis) foi unha confederación formada polos Países Baixos do Sur (os Países Baixos austríacos) que existiu entre xaneiro e decembro de 1790, durante unha breve revolta contra o emperador do Sacro Imperio Xosé II de Habsburgo. Tamén se coñece como os Estados Unidos Belgas ou os Estados Unidos Neerlandeses.
Historia
miniatura|280px|Mapa de Bélxica [[circa|c. 1740]]
Influído polas ideas da Ilustración, o emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico Xosé II de Habsburgo iniciou unha serie de reformas a grande escala nos Países Baixos austríacos na década de 1780, dirixidas a modernizar e centralizar o sistema político, xudicial e administrativo. O antigo sistema descentralizado sería substituído por un sistema xudicial uniforme para todo o Imperio, e as provincias independentes dos Países Baixos austríacos serían substituídas por 9 kreitsen e 35 districten. Xosé II tamén ordenou a secularización do sistema educativo e a reorganización ou disolución de varias ordes relixiosas.
En 1789 estalou unha revolta popular nos Países Baixos austríacos contra a política centralizadora do emperador. Nesta revolta xurdiron dúas faccións: os Estadistas, que se opoñían ás reformas, e os Vonckistas, que tomaron o nome de Jan Frans Vonck, que inicialmente apoiara as reformas pero posteriormente uniuse á oposición debido ás consecuencias da súa imposición.
En outubro Hendrik Van der Noot invadiu Brabante e capturou Turnhout, derrotou os austríacos na Batalla de Turnhout o 27 de outubro e conquistou Gante o 13 de novembro. O 17 deste mes, o Príncipe Alberte de Saxonia e a Arquiduquesa María Cristina de Teschen, os rexentes imperiais, fuxiron a Bruxelas. O resto das forzas imperiais retirouse ás cidadelas de Luxemburgo e Antuerpen.
Van der Noot declarou a independencia de Brabante, e o resto das demais provincias dos Países Baixos austríacos uníronse, excepto Luxemburgo. O 11 de xaneiro de 1790 as provincias rebeldes firmaron un pacto, establecendo unha confederación co nome de Verenigde Nederlandse Staten / États-Belgiques-Unis (Estados Unidos de Bélxica) e nomearon un corpo de goberno coñecido como "Congreso Soberano". A Acta Neerlandesa de Abxuración de 1581 e a Declaración de Independencia dos Estados Unidos de América serviron como modelo para o tratado de creación dos Estados Unidos de Bélxica. miniatura|280px|Provincias dos Estados Unidos de Bélxica De forma paralela, en 1789 estalara unha revolución no Bispado de Liexa. Os revolucionarios da cidade proclamaran unha república que se uniu aos Estados Unidos de Bélxica en alianza.
Porén, Hendrik Van der Noot era consciente da fraxilidade do novo Estado e intentou aproximarse a outros países estranxeiros en busca de apoios, suxerindo incluso a unificación coa República dos Países Baixos. Por outra parte, as facións de Estadistas e Vonckistas enfrontábanse continuamente, e o Estado estaba ao bordo dunha guerra civil.
Mentres isto ocorría, o emperador Xosé II morreu e foi sucedido polo seu irmán Leopoldo II, que rapidamente actuou para recuperar o control sobre os Países Baixos austríacos. O 24 de outubro as tropas imperiais tomaron a cidade de Namur, obrigando á provincia a recoñecer a autoridade imperial. Dous días despois foi recuperada a provincia de Flandres Oeste.
Finalmente, o 2 de decembro de 1790 todo o territorio encontrábase de novo baixo o dominio do emperador Habsburgo.
Legado
Aínda que a súa duración foi breve, a creación dos Estados Unidos de Bélxica tivo repercusións a longo prazo. Por primeira vez os Países Baixos austríacos conseguiron a independencia, e foi a orixe dunha nueva idea política: o estado-nación de Bélxica.
En 1830 os habitantes dos Países Baixos do Sur rebeláronse contra o Reino Unido dos Países Baixos, creando así o moderno estado de Bélxica.
Política
Os Estados Unidos de Bélxica eran unha república confederal de oito provincias que eran soberanas e independentes, tiñan os seus propios gobernos e eran rexidas directamente polo Congreso Soberano (en francés, Souverain Congrès, en neerlandés Soevereine Congres), o goberno confederal. O Congreso Soberano estaba asentado en Bruxelas e estaba composto por representantes de cada unha das oito provincias. As provincias da república foron divididas en territorios separados máis pequenos, cada un coas suia propias identidades rexionais.
A confederación tivo dous presidentes, François de Nélis e Henri de Crumpipen, e un xefe de goberno ou primeiro ministro, Hendrik Van der Noot.
Doncos, Doncos, As Nogais
Doncos é un lugar da parroquia de Doncos no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
San Xián, San Xián de Insua, Taboada
San Xián é un lugar da parroquia de San Xián de Insua no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Mariano Ondo
Mariano Ondo Monsuy Angong, nado en Ayene, Guinea Ecuatorial, o 29 de xuño de 1999 e finado en Malabo o 14 de setembro de 2022, foi un futbolista ecuatoguineano que xogaba como lateral dereito. Foi internacional coa selección de Guinea Ecuatorial.
Traxectoria
Formouse como futbolista no Cano Sport Academy do seu país, debutando co primeiro equipo en 2017. Ao ano seguinte trasladouse xunto ao seu compañeiro Basilio Ndong a Macedonia do Norte, onde ambos asinaron polo Shkupi. Xogou durante seis meses no club de Skopje e posteriormente regresou ao Cano Sport, no que militou tres anos, antes de instalarse en Galicia, onde estivo adestrando co Rápido de Bouzas durante a tempada 2021/22, cun visado de turista. Tras resolverse os trámites administrativos necesarios, estaba previsto que disputase co club galego a tempada 2022/23 da Terceira División RFEF, cando o xogador faleceu repentinamente durante unha concentración da selección ecuatoguineana.
Selección nacional
Foi sete veces internacional coa selección de Guinea Ecuatorial, coa que debutou en 2017.
Morte
Morreu o 14 de setembro de 2022, aos 23 anos de idade, mentres adestraba coa selección de Guinea Ecuatorial en Malabo. Sufriu un desmaio durante o adestramento e foi trasladado a un hospital, falecendo antes de chegar.
As Fontes, Doncos, As Nogais
As Fontes é un lugar da parroquia de Doncos no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
The Real Janelle
O título "The Real Janelle" inspirouse nunha canción de Born Against composta por Ben Weasel de Screeching Weasel. A canción de Born Against e The Real Janelle fan referencia a Janelle Hessig, unha antiga roadie de Bratmobile e creadora de fancines de East Bay coñecida por producir "Tales of Blarg" e "Desperate Times". A foto da portada do EP é de Hessig.
Santiago Sanz Méndez
Santiago Sanz Méndez, máis coñecido como Quecho, nado en Vigo o 1 de marzo de 1962, é un exfutbolista galego, que xogaba de centrocampista e dianteiro. Fillo do futbolista e adestrador do Celta de Vigo, Yayo, formouse no equipo celeste, co que conseguiu un ascenso a Primeira División na tempada 1981/82, pero destacou especialmente no Ourense, sendo un dos xogadores máis importantes da historia do desaparecido club.
Traxectoria
Na tempada 1984/85 fichou polo Ourense, co que logrou ese ano o ascenso á Segunda División B. Tras unha segunda campaña co equipo, fichou en 1986 polo Arenteiro, co que tamén conseguiu o ascenso á Segunda B na súa primeira tempada. Ao ano seguinte marcou 14 goles co club do Carballiño, sendo un dos máximos goleadores do seu grupo, e ao remate da tempada regresou ao Ourense.
A súa segunda etapa no Ourense comprendeu oito tempadas, nas que se converteu nun dos futbolistas máis importantes da historia do club, con preto de 300 partidos e máis de 80 goles. Foi o máximo goleador do grupo I da Segunda B na tempada 1991/92 con 19 tantos, e na 1993/94 contribuíu ao regreso do club á Segunda División 20 anos despois. Deixou o conxunto ourensán en 1996, despois de lograr un novo ascenso a Segunda.
Vilar, San Xián de Insua, Taboada
Vilar é un lugar da parroquia de San Xián de Insua no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Telleira, San Xián de Insua, Taboada
A Telleira é un lugar da parroquia de San Xián de Insua no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Robledo, Doncos, As Nogais
Robledo é un lugar da parroquia de Doncos no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Rafael García Sousa
Rafael García Sousa, nado na Coruña en 1905 e finado en marzo de 1978, foi un político, obreiro e militar galego.
Traxectoria
Afiliouse ao Partido Comunista de España en 1935. Tras o estalido da guerra civil uniuse ás milicias populares, integrándose posteriormente na estrutura do Exército Popular da República, onde alcanzou o rango de maior de milicias. Cara ao final da contenda, durante a retirada de Cataluña, asumiu o mando da 139ª Brigada Mixta.
Exiliouse na Unión Soviética xunto a outros militares e políticos comunistas. Unha vez instalado alí, traballou como obreiro en Kolomná, Kírov e Moscova. Durante a segunda guerra mundial alistouse como voluntario no Exército Vermello. Con posterioridade foi tradutor español-ruso en Cuba.
A Aldea de Arriba, Sobrecedo, Taboada
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Sobrecedo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Castelo, Noceda, As Nogais
Castelo é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
O Foxo, Rubín, A Estrada
O Foxo é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Fonte, Sobrecedo, Taboada
A Fonte é un lugar da parroquia de Sobrecedo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Cleroideos
Os cleroideos (Cleroidea) son unha pequena superfamilia de escaravellos que contén 10 000 especies.
Descrición
Os Cleroidea defínense polas seguintes características: adultos e larvas con ausencia de mola mandibular, larvas con proceso mandibular basal (lacinia mobilis), e mala con setas pedunculadas.
Algúns cleroideos, especialmente os da familia Cleridae e a subfamilia melírida Malachiinae, teñen unha rechamante coloración aposemática para disuadir aos depredadores. Imitan a aparencia doutros artrópodos que son incomestibles para os predadores, como varios escaravellos (meloidos, crisomélidos, lícidos), himenópteros que pican (formigas e Mutillidae), avelaíñas Zygaenidae e moscas taquínidas.
Hai variacións no grao de esclerotización dentro de Cleroidea. Algúns son escaravellos de corpo duro con élitros completamente esclerotizacos que se axustan á forma do abdome (Trogossitidae, Lophocateridae, Peltidae). A liñaxe melírida (un grupo que comprende os Melyridae e outras familias) e dúas pequenas familias Phloiophilidae e Acanthocnemidae teñen corpos bastante brandos. Os Cleridae teñen unha dureza corporal intermedia.
Bioloxía
Os cleroideos poden dividirse en tres grandes grupos baseándose nos alimentos que comen:
Na superfamilia tamén se poden atopar outros estilos de vida. Phycosecidae comen animais mortos nas costas mariñas ao descuberto, mentres que Acanthocnemus nigricans (a única especie dos Acanthocnemidae) vese atraída pola madeira recentemente queimada.
Taxonomía
As familias que inclúe son:
A liñaxe melírida consta de Phycosecidae, Rhadalidae, Mauroniscidae, Prionoceridae e Melyridae.
A maioría das especies pertencen ás familias Cleridae e Melyridae, seguidos dos Trogossitidae.
Ferreiras, Noceda, As Nogais
Ferreiras é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Mikaela Loach
Mikaela Loach (1998) é unha activista pola xustiza climática con sede en Edimburgo, Escocia, que foi nomeada para o Global Citizen Prize: UK's Hero Award.
Loach é unha estudante de medicina na Universidade de Edimburgo que usa a súa plataforma de Instagram de máis de 100,000 seguidores para traballar para facer que o movemento climático sexa máis inclusivo, enfocándose nas interseccións da crise climática con sistemas opresivos como a supremacía branca e as inxustizas migratorias.
Xunto a Jo Becker, Loach é coprodutora, escritora e presentadora do YIKES podcast que explora o cambio climático, os dereitos humanos e a xustiza social.
Facendo campaña
miniatura|Manifestación de Estinction Rebellion en Londres, 2018. Cando era adolescente, Loach comezou a tomar conciencia da intersección entre a xustiza ambiental e racial. En 2019, Loach converteuse en membro do movemento ambiental Extinction Rebellion (XR) e en outubro de 2019 viaxou desde Edimburgo a Londres para participar nas protestas de XR para esixir que os políticos escoiten e actúen sobre a crise climática. Levou un diario das súas experiencias. Na protesta de XR de 2019, Loach encerrouse nun escenario de Extinction Rebellion Scotland nun intento de impedir que a policía despexase a protesta.Foi encerrada no escenario durante aproximadamente oito horas antes de que ela e os demais manifestantes encerrados se liberaran voluntariamente. Loach tamén fai campaña con Climate Camp Scotland.
A Dorna, Noceda, As Nogais
A Dorna é un lugar da parroquia de Noceda no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Mikaela Loach
Facendo campaña
Falando coa BBC, Loach dixo sobre a súa motivación::"'Estiven cambiando cousas no meu estilo de vida durante moito tempo para tratar de ser máis ecolóxico, pero hai uns meses deime conta de que non importa se me fago vegana ou non desperdicio se o goberno non fai nada. É necesario que haxa grandes cambios estruturais.'"Loach afirma que empezou a ir ás marchas "cando a crise dos refuxiados estaba en todas as noticias hai uns anos. Intereseime moito nos dereitos dos migrantes e os refuxiados e ofrecinme como voluntaria no campo de Calais... Pero un día deime conta de que estas cousas estaban realmente interconectadas: a crise climática está relacionada coa crise dos refuxiados, e ambas tamén están relacionadas coa inxustiza racial e os legados do colonialismo.”
A través das súas redes sociais e como escritora de Eco-Age, Loach avoga pola xustiza ambiental, a xustiza racial, a moda sustentable e os dereitos dos refuxiados. Tamén foi convidada en varios podcasts, incluído o podcast Age of Plastic de Andrea Fox e o podcast Good Ancestor de Layla Saad. Loach foi relatora na Conferencia Mocidade Contra o Carbono de Zúrich. En 2020, Loach creou o podcast YIKES con Jo Becker.
Framil, Sobrecedo, Taboada
Framil é un lugar da parroquia de Sobrecedo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Museo Fitzwilliam
O Museo Fitzwilliam é o museo de arte e de antigüidades da Universidade de Cambridge. Sitúase na rúa Trumpington fronte á rúa Fitzwilliam, no distrito centro da cidade de Cambridge.
O museo fundouse en 1816 por vontade de Richard Fitzwilliam, o sétimo vizconde Fitzwilliam (1745-1816), e converteuse nunha das mellores coleccións de antigüidades e de arte moderna de Europa Occidental. Entre os máis de medio millón de obxectos e obras de arte dos seus fondos destacan pinturas de Monet, Picasso, Rubens, van Gogh, Rembrandt, Cézanne, Van Dyck e Canaletto.
O Museo Fitzwilliam forma parte do Consorcio de Museos da Universidade de Cambridge. A súa Visita é gratuíta.
Establecemento e edificios
miniatura|Vista dun dos vestíbulos do Museo Fitzwilliam O museo fundouse en 1816 a partir do legado da biblioteca e da colección de arte particular de Richard Fitzwilliam, o sétimo vizconde de Fitzwilliam. Este legado levaba tamén emparellada a cantidade de 100.000 libras destinadas á construción dun museo que o albergara. Desde aquela, os fondos do museo chegaron a alcanzar os 500.000 artigos e a se converter nun dos grandes museos do Reino Unido.
O primeiro destino da colección, antes da construción dun edificio ad hoc, foi o edificio da Perse School, situada en Free School Lane, e en 1842 foi trasladada ás Old Schools, ambas as localizacións no centro da cidade, na zona onde radican moitos dos edificios vinculados á Universidade de Cambridge.
En 1912, o terratenente e coleccionista de arte Charles Brinsley Marlay realizou un novo e importantísimo legado á universidade, consistente en 80.000 libras e 84 cadros da súa colección privada.
Os edificios do museo están catalogados como de grao 1 polo Goberno do Reino Unido, que só se lles concesde aos edificios de interese excepcional.
Coleccións
miniatura|232x232px|Vista dunha das galerías do Museo Fitzwilliam O museo estrutúrase en cinco departamentos: Antigüidades; Artes Aplicadas; Moedas e Medallas; Manuscritos Raros e Libros Impresos; e Pinturas, Debuxos e Gravados. En conxunto, abranguen antigüidades do Antigo Exipto, Nubia, Grecia e Roma, arte romano-exipcia, Oriente próximo e unha nova galería de arte chipriota. Canto á natureza dos obxectos, pódense atopar artes aplicadas, como olaría e vidro británicos e europeos, moblaxe, reloxos, abanos, armaduras, obxectos decorativos chineses, coreanos e xaponeses, alfombras e bordados, moedas e medallas, manuscritos musicais e literarios, libros impresos raros, e unha importante colección de pinturas e debuxos con pezas mestras dos máis grandes artistas, desde o renacemento ao século XX.
Entre as pezas máis sobranceiras na colección de antigüidades do museo encádrase un baixorrelevo de Persépole.
Manuscritos musicais
Entre os manuscritos musicais que conserva o museo pódese salientar a maior colección coñecida de música isabelina do século XVI escrita para virxinal por algúns dos compositores máis salientables da época, como William Byrd, John Bull, Orlando Gibbons e Thomas Tallis.
Pintura
miniatura|195x195px|Home con sombreiro de á ancha, de [[Frans Hals]] O Museo Fitzwilliam alberga unha ampla colección de pinturas e esbozos de autores tan recoñecidos como Monet, Picasso, Rubens, Vincent van Gogh, Cézanne, Degas, Rembrandt, Van Dyck, Canaletto ou Renoir. Tamén ten unha boa representación de obras de J. M. W. Turner, cuxa orixe está nun conxunto de 25 debuxos a acuarela doados á universidade por John Ruskin en 1861. A maiores, o director do museo naquel momento, Sydney Cockerell, adquiriu outras oito acuarelas de Turner e algúns dos seus escritos.
Na colección do museo de pinturas prerrafaelitas figura unha versión de 1805 de The Last of England, de Ford Madox Brown, votada como a pintura máis grande de Gran Bretaña nunha enquisa de Radio 4 británica en 2005.
Moitos dos artigos expostos no museo son préstamos por parte da Universidade de Cambridge, como é o caso dun importante conxunto de pinturas impresionistas propiedade do King's College, entre as que destacan A Abdución, de Cézanne, e un estudo previo de Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jatt, de Georges Seurat.
Escola italiana
miniatura|Un dos [[Bronce|bronces atribuídos a Michelangelo, no Museo Fitzwilliam ]]
Bronces de Michelangelo
En 2015, o Museo Fitzwilliam recibiu os coñecidos como Bronces de Rothschild, dúas estatuas de bronce que se crían da autoría do artista do Renacemento italiano Michelangelo. De ser certo, trataríase das únicas esculturas en bronce superviventes dese artista. O par de estatuas representa senllos homes espidos, aparentemente borrachos, montando sobre panteras. O historiador da arte Paul Joannides estableceu unha relación entre estas estatuas e un debuxo conservado no Museo Fabre, dun aprendiz de Michelangelo, que representa o mesmo tema e coa mesma pose.
Departamento de Moedas e Medallas
O gabinete numismático do museo aborda as diversas perspectivas do diñeiro de todas as parte do mundo, desde a Antigüidade ata hoxe, así como as medallas, desde o seu nacemento durante o Renacemento. Ademais da súa importante colección, o departamento conta cunha biblioteca propia e cun centro de investigación e de ensino da numismática.
As the Love Continues
As the Love Continues é o décimo álbum de estudio da banda escocesa de post-rock Mogwai, publicado o 19 de febreiro de 2021 a través do selo Rock Action Records en Europa e de Temporary Residence Limited nos Estados Unidos.
Museo Fitzwilliam
Departamento de Moedas e Medallas
Estes son os principais proxectos que o departamento está a desenvolver:
As the Love Continues
A data de lanzamento no Reino Unido coincidiu co 25 aniversario da edición do primeiro sinxelo de Mogwai, "Tuner/Lower". Foi precedido polo sinxelo "Dry Fantasy", e o streaming dun concerto do álbum tocado na súa totalidade. As the Love Continues recibiu unha aclamación case universal da crítica e dos seguidores da banda. O álbum entrou no número 1 da lista británica na súa primeira semana, unha posición que a banda dixo que era "totalmente surrealista".
Museo Fitzwilliam
Departamento de Moedas e Medallas
miniatura|O Tesouro de Cambridge, composto, por máis de 1.000 [[Moeda|moedas de prata e ouro depositadas ca. 1530 e que foi achado en 2000, exponse no Museo Fitzwilliam ]]
As the Love Continues
Listaxe de cancións
O álbum lanzouse en CD e como descarga con 11 temas. Tamén estiveron dispoñibles versións de luxo, incluída unha edición en vinilo e un box set, algunhas das cales contaban cun disco extra (vinilo de 12" ou CD) con cinco demos inéditas.
Museo Fitzwilliam
Incidentes
O 25 de xaneiro de 2006, un visitante tropezou e bateu contra tres floreiros chineses da dinastía Qing que estiveran en exposición pública desde 1948; as tres pezas acabaron totalmente estragadas. Aínda que o home foi arrestado, retiráronselle os cargos polos danos causados. Os expertos en restauración do Museo Fitzwilliam puideron reconstruír os vasos de porcelana ata recuperaren a súa aparencia orixinal, ata o punto de que se colocaron novamente en exposición, protexidos por un vidro de seguranza.
Amigos do Museo Fitzwilliam
Fundada en 1909, a sociedade Amigos do Museo Fitzwilliam é a máis antiga de Gran Bretaña dedicada especificamente ao apoio e ao sostemento a longo prazo dun museo. A sociedade recadou fondos para a adquisición de obras de arte importantes e para acometer obras de renovación no museo. As súas prioridades nos últimos tempos céntranse na adquisición de obras contemporáneas salientables e o aseguramento dunha dotación económica estable ao museo para garantir a súa sustentabilidade.
A Princesa Alexandra de Kent é a presidenta da Fundación para o Desenvolvemento do Museo Fitzwilliam.
Directores do museo
miniatura|213x213px|Sidney Colvin, director do Museo Fitzwilliam entre [[1876 e 1884]]
A Laxa, Sobrecedo, Taboada
A Laxa é un lugar da parroquia de Sobrecedo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Santo André, Sobrecedo, Taboada
Santo André é un lugar da parroquia de Sobrecedo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Agrelo, Rubín, A Estrada
Agrelo é un lugar da parroquia de Rubín no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Patrón moiré
En física, matemáticas, arte e artes gráficas os patróns moiré ou de moiré son uns patróns de interferencia que ocorren cando se pode atopar un patrón opaco con ocos ou baleiros transparentes sobre outro patrón semellante. Para que apareza tal interferencia, os dous patróns non deben de ser completamente idénticos, senón estaren máis ben desprazados, rotados ou cun ton lixeiramente diferentes. Os patróns de moiré poden considerarse 'artefactos' no contexto de gráficos por computadora e de infografías, xa que poden aparecer durante o proceso de captura dunha imaxe dixital (por exemplo, durante a dixitalización ou escaneo dunha imaxe con moito detalle) ou durante a xeración dunha imaxe sintética en 3D. miniatura|Produto de dúas «pistas de bips» de velocidades lixeiramente diferentes, que superpostas producen un patrón de moiré acústico (ver: phase music) En física, a súa manifestación é a interferencia de ondas como a que se ve no experimento de dobre fenda e o fenómeno da batida acústica. Os patróns de moiré tamén poden ser útiles no contexto do estudo da fatiga material. Unha reixa obtida a partir dun material intacto pode superpoñerse a outra obtida a partir do mesmo material baixo tensión e grazas aos patróns de moiré pódense facer pequenos cambios, xa que o patrón de moiré é moito máis ostensíbel do que as diferenzas elásticas do material.
Etimoloxía
O termo orixínase na palabra francesa moiré (pronunciado [mwaˈʀe] ), un tipo de téxtil, tradicionalmente seda pero tamén de algodón ou fibra sintética, cun aspecto ondulado ou regado. O moiré, ou «téxtil regado», faise premendo dúas capas de téxtil cando está mollado. A disposición similar pero non exactamente coincidente dos fíos crea un patrón característico que permanece ao secar o tecido. En francés, o adxectivo moiré (documentado desde 1823) deriva do verbo "moirer", que á súa vez é unha variación do inglés mohair (en uso desde 1570). Mohair provén do árabe mukhayyar (مُخَيَّر, lit. "escollido"), pano feito coa lan da cabra de Angora, que se entende no sentido de "pano excelente ".