cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Enzo Coloni Racing Car Systems
Coloni-Subaru (1990)
A principios de 1990, o motor plano de "Subaru" non producía máis de 500 CV, polo que o Coloni Subaru era unha das máquinas menos competitivas que competía regularmente na Fórmula Un en 1990 (só eclipsados polos aínda máis lentos coches Life). Subaru e Chiti acordaron construír un novo motor V12 para o verán de 1990, xunto cun chasis completamente novo, pero mentres tanto o motor plano foi utilizado polo equipo "Coloni Subaru" nun chasis de transición. A principios de 1990, un puñado de mecánicos de Enzo Coloni traballou nun C3 e tratou de poñer o motor Subaru nel. O traballo non se fixo ata o mesmo día no que a FIA comezou a enviar o material da Fórmula Un a Phoenix. Nos boxes de Phoenix, montouse o coche por primeira vez, e fíxose unha curta "práctica" privada nunha zona de aparcadoiro dun supermercado americano. O día da precualificación en Phoenix o mundo da Fórmula Un viu o "novo" modelo C3B de Coloni, que levaba unha librea branca, vermella e verde, pero sen a caixa do filtro e con pontóns, longos e anchos. Non seguía as prácticas comúns de deseño da época, tiña un sobre peso duns 136 kg. e era malo de manexar. Nin en Phoenix nin en ningunha outra carreira Bertrand Gachot, o novo piloto de Coloni, logrou precualificar o coche. No resto da tempada, as melloras foron poucas e os resultados nulos. Mentres tanto, na planta de Coloni en Perugia, obviamente ante o fracaso, ninguén traballou seriamente nun novo coche. En maio, Enzo Coloni foi despedido por Subaru, pero tampouco chegou a melloría. En xuño, a compañía xaponesa retirouse por completo e vendeu o equipo de novo a Enzo Coloni, libre de débedas, pero sen patrocinadores e sen motores. No Gran Premio de Alemaña Coloni lograra o fornecemento de motores Ford-Cosworth, preparados por Langford e Peck. Tamén apareceu un coche mellorado en Alemaña. O "novo" Coloni C3C era simplemente un C3 de 1989 con pequenos cambios na aerodinámica. O coche era máis rápido, pero non o suficiente para lograr ningún bo resultado. Gachot xeralmente precualificaba o seu coche, pero a cualificación "principal" aínda estaba fóra do seu alcance. Ao final da tempada, Coloni non participara nun só Gran Premio.
Coloni-Ford (1991)
Na tempada, o equipo estaba formado por só seis persoas. O coche era outra versión do C3 de 1989 que vira algúns traballos de mellora por parte dos estudantes da Universidade de Perugia e que agora se chamaba C4. Enzo Coloni esperaba a Andrea de Cesaris como o seu primeiro piloto, co patrocinio de Marlboro. Pero o romano finalmente levou á súa experiencia e o seu diñeiro a Jordan Grand Prix. Coloni entregou o seu único coche ao recentemente chegado Pedro Chaves de Portugal que acababa de gañar a serie británica de Fórmula 3000 en 1990. O coche estaba desfasado, era fráxil e difícil de manexar, e Chaves non coñecía a maioría dos circuítos. Como resultado diso, Chaves nunca logrou precualificar. Finalmente abandonou o equipo logo do Gran Premio de Portugal. Para a seguinte carreira, Coloni foi incapaz de atopar un novo piloto, pero para as dúas últimas carreiras da tempada, empregou a Naoki Hattori, un piloto xaponés con rexistros moi decente noutras fórmulas, pero sen experiencia na Fórmula Un. Os resultados non melloraron.
Nese momento, Coloni vendeu o seu equipo a Andrea Sassetti, quen lle cambiou o nome a Andrea Moda para a tempada, o equipo non chegou ao final da tempada logo de ser expulsado da Fórmula Un.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Aínda que Paolo deixou a serie italiana para pilotar noutro lugar, o equipo continuou na F3 italiana ata finais de 1996, cando Esteban Tuero e Dino Morelli pilotaron para eles.
Fórmula 3000
Coloni Motorsport pasou a International Formula 3000 en 1997. Fixeron un gran avance no ano 2002, cando Giorgio Pantano e Enrico Toccacelo pilotaron para o equipo. Pantano terminou o ano como subcampión, con Toccacelo noveno, logrando tres vitorias entre eles. Ricardo Sperafico e Zsolt Baumgartner pilotaron para Coloni en 2003, Sperafico terminou as series como subcampión, mentres Baumgartner fixo a súa debut na Fórmula Un con Jordan Grand Prix na súa carreira de casa, o Gran Premio de Hungría de 2003.
GP2 Series
O equipo seguiu a carreira na antesala da Formúla Un, que foi rebautizada como as GP2 Series de 2005. Mathias Lauda e Gianmaria Bruni, que competera na F1 con Minardi en, comezou a tempada, aínda que Toni Vilander e Ferdinando Monfardini correron co coche de Bruni trala súa saída do equipo a falta de tres roldas por disputarse.
Fisichella Motor Sport Internacional (FMSI)
A finais de 2005, un piloto de Fórmula 1 Giancarlo Fisichella uniu forzas con Coloni. Fisichella Motor Sport tiña un equipo, dirixido por Coloni, que competiu na Italian Formula 3000 de 2005. Gañaron ese título con Luca Filippi, que marchou con FMSI en 2006. A el uníronse o turco Jason Tahinci, que trouxo o patrocinio de Petrol Ofisi. Filippi deixou o equipo logo de tres roldas e foi substituído polo expiloto de Coloni Giorgio Pantano, que gañou tres carreiras máis tarde esa tempada.
miniatura|esquerda| [[Adam Carroll pilotando para FMSI en Mónaco en 2008.]]
O expiloto de Fórmula 1 Antônio Pizzonia uniuse a Tahincioglu no equipo en 2007, malia que abandonou en favor de Adam Carroll logo de tres roldas. Carroll chegou a gañar dúas carreiras durante o ano 2007.
En 2008 o equipo correu coas cores do equipo de F1 de Fisichella Force India. Roldán Rodríguez pilotou un coche durante toda a tempada, mentres que os dereitos de condución do segundo coche compartíronse entre Adrián Vallés, Carroll e Marko Asmer. Andy Soucek asinou inicialmente para pilotar co equipo, pero foi substituído por Rodríguez pouco antes do inicio da tempada. Soucek interpuxo unha demanda contra o equipo.
FMS competiu na Tempada 2014 de Auto GP.
Compra Coloni
Andreas Zuber e Luiz Razia uníronse ao equipo en 2009. Logo da sexta proba da tempada, o equipo Coloni recuperou o control total do equipo logo de comprar a parte de Fisichella. Tamén firmou un novo acordo de patrocinio con PartyPokerRacing.com. O acordo tamén se aplicaba ao seu equipo Fórmula BMW Europa.
Na seguinte rolda do campionato, os coches de Coloni foron confiscados como resultado dunha orde xudicial obtida por Soucek como parte da súa disputa co equipo. O equipo perdeu a sesión de cualificación e polo tanto descartouse de competir en calquera das carreiras da fin de semana.
Saída de GP2
Na rolda de Silverstone do campionato de GP2 de 2012, os organizadores da serie e a Scuderia Coloni anunciaron que o equipo deixaría a serie a finais da tempada 2012, e que o equipo perdería a totalidade dos seus puntos que recibiran ata a data e recibiría no resto da tempada. Non foi dada ningunha outra explicación sobre a súa abrupta saída.
GP2 Series
† Inclúe puntos anotados para outros equipos.
Gran Premio do Xapón de 1995
O Gran Premio do Xapón de 1995 (oficialmente o XXI Fuji Television Japanese Grand Prix) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 29 de outubro de 1995, no Circuíto de Suzuka, Suzuka. Foi a décimo sexta e penúltima rolda da tempada de Fórmula Un. A carreira de 53 voltas gañouna Michael Schumacher para o equipo Benetton despois de comezar desde a pole position. Mika Häkkinen terminou segundo no McLaren, e Johnny Herbert terceiro no outro auto Benetton.
Carreira
Jean Alesi, pilotando para Ferrari, comezou segundo, xunto a Schumacher. Con todo, Alesi viuse obrigado a cumprir unha penalización dun stop & go de 10 segundos porque o seu auto avanzou antes da saída. Alesi subiu ata o segundo lugar, antes de retirarse na volta 25. O rival de Schumacher no campionato, Damon Hill comezou cuarto no medio da presión dos medios británicos logo das pobres actuacións nas carreiras anteriores. Hill subiu ao segundo lugar debido á retirada de Alesi, pero trompeou na volta 40 e retirouse.
A vitoria de Schumacher foi a novena da tempada, igualando o récord establecido en por Nigel Mansell. Benetton confirmouse como Campión de Construtores xa que Williams non podía superar o seu total de puntos na única carreira restante.
Eduardo Alonso
Eduardo Vicente Alonso Rodríguez, nado en Vigo o 28 de maio de 1948, é un autor e director teatral galego.
Traxectoria
É enxeñeiro técnico naval pola Escola de Enxeñeiros Técnicos de Ferrol, licenciado en Ciencias da Imaxe e licenciado en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid. Cursou estudos de Arquitectura na Escola Superior de Sevilla e de Arte Dramática na Escola Superior de Córdoba.
Comezou a súa actividade teatral en 1965, sendo cofundador das compañías teatrais Teatro Zoo de Madrid (1970-1977), Teatro Andrómena de Santiago de Compostela (1979), Teatro do Estaribel, Cooperativa Teatral Galega (1980-1981), da produtora de cine, vídeo e teatro Produccións do Noroeste (1986-1991), e da compañía de teatro Teatro do Noroeste coa actriz Luma Gómez (1987).
En 1984 elaborou, a instancias da Dirección Xeral de Cultura da Xunta de Galicia, un proxecto de Centro Dramático para Galicia, sendo posteriormente encargado de levalo á práctica, creándose así o Centro Dramático Galego do que foi primeiro director. En 1985 foi nomeado polo Ministro de Cultura, membro do Consello Nacional de Teatro. En 1987 elabora, encargado pola Consellería de Cultura e Benestar Social, un proxecto de Instituto Galego das Artes do Espectáculo, organismo para a potenciación en Galicia do cine, o teatro, a danza e as artes audiovisuais. Ten publicados varios traballos teóricos relacionados coas representación teatrais.
Traduciu Monólogos da cociña (2005). Tamén colaborou no libro Shakespeare and Spain (2002), The Edwin Meller Press, facéndose cargo do apartado: "Some Galician Stagings Based on Shakespeare's Plays".
Forma parte do Consello da Cultura Galega.
Director
Tamén adaptou:
Iluminador
Todos os espectáculos que dirixiu e tamén:
Galería de imaxes sobre a lingua galega
Galería de imaxes sobre a lingua galega.
O galego é unha lingua románica, propia de Galicia.
Solwind
Solwind, tamén coñecido como P-78, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 24 de febreiro de 1979 mediante un foguete Atlas F OIS desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
Solwind adicouse á observación e estudo do Sol. O seu eixo de rotación era perpendicular tanto ó seu plano orbital como á liña Terra-Sol.
Instrumentos
Solwind levaba a bordo varios instrumentos:
Flammen & Citronen
Flammen & Citronen é un filme dinamarqués de 2008 coescrito e dirixido por Ole Christian Madsen. Baseado en feitos reais, está protagonizado por Thure Lindhardt e Mads Mikkelsen como dous loitadores do resistencia dinamarquesa alcumados Flammen e Citronen, durante a ocupación de Dinamarca pola Alemaña nazi na segunda guerra mundial. Atraído pola historia dende que tiña doce anos, Madsen dedicou oito anos xunto con Lars K. Andersen a investigar arquivos históricos para producir o filme.
Arte paleolítica en Galicia
Os restos de arte paleolítica en Galiza son moi poucos debido á escaseza de covas neste territorio (practicamente só hai restos de ocres e colorantes minerais) e a que a arte móbel se realizaba fundamentalmente sobre ósos e estes, debido á acidez da terra, non se conservan con facilidade.
A azagaia fíxose con óso, é lixeiramente aplanada e de perfil recto. Está decorada cunha incisión horizontal.
José Manuel Costas
Traxectoria
Carpinteiro de profesión, comezou a traballar en Las Cinco Jotas, a empresa de fabricación de casas de madeira que fundara o seu pai. Como xestor do grupo, foi creando máis empresas, dedicadas a distintos sectores, e pertencentes ao mesmo grupo empresarial. Parte do beneficio do grupo procedía da evasión fiscal, nunha rede na que se viron implicadas ata 200 outras empresas galegas. En 2010 foi detido, e o proceso xudicial que acabou coa súa condena a catro anos e nove meses de cárcere, estendeuse ata 2016 e repartiuse ata en cen procesos diferentes, con 83 sentenzas condenatorias. Por esa razón o seu irmán, Jacobo Costas, así como outras persoas vinculadas á súa administración, foron tamén condenadas e entraron en prisión. José Manuel Costas declarara que o obxectivo da rede era o pagamento de diñeiro a políticos por parte de empresas que recibían concesións e contratos de obra pública, mais non foi probado.
Arte paleolítica en Galicia
Recentemente descubriuse a Cova Eirós, unha gruta natural sita no concello de Triacastela (Lugo). A caverna é un sitio arqueolóxico que forneceu materiais líticos pertencentes ao Paleolítico Medio e Superior, xunto con restos de fauna e flora da época. O 20 de agosto de 2012 fíxose público o achado de pinturas e gravados rupestres que se poderían remontar a 30.000 anos de antigüidade, sendo a primeira mostra de arte rupestre atopada en Galicia e que motivaron a súa declaración como Ben de Interese Cultural.
Barlovento
Barlovento é a aba dun relevo ou rexión orientada cara ao lugar de onde procede o vento.
Amais, como topónimo pode referirse a:
Na cultura popular:
Xosé Manuel Rodríguez Pampín
Xosé Manuel Rodríguez Pampín, nado en Melide en 1940 e finado no mesmo concello o 5 de xuño 1997, foi un sacerdote católico, escritor, tradutor e dramaturgo galego en lingua galega.
Xendive, Xendive, Boborás
Xendive é un lugar da parroquia de Xendive no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 116 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 48 eran homes e 68 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 114 habitantes (46 homes e 68 mulleres).
Xosé Manuel Rodríguez Pampín
Recoñecementos
En 1990 o equipo de José Fernández Lago e Andrés Torres Queiruga, no que el tamén participara, recibiu o Premio Nacional de Tradución de España polo traballo de traslado ao galego da Biblia (1973-1989).
O concello de Melide acordou en 1998 dedicarlle o nome dunha rúa, e executouno en 2011.
Millaradelo, Camboño, Lousame
Millaradelo é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia.
Manuel Garrido Barbosa
Manuel Garrido Barbosa, nado en Tui o 18 de decembro de 1988, é un deportista galego que compite en piragüismo na modalidade de maratón.
Traxectoria
Gañou o Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón sub-23 tres anos seguidos, na categoría C1: en 2009, 2010 e 2011, así como o Europeo sub-23 de 2009 e o subcampionato de 2011. No Mundial de 2011 participou tamén na categoría C2 absoluta, xunto a Ramón Ferro. Lograron chegar primeiros á meta pero foron descualificados por pasar por unha zona prohibida. Mantiveron unha reclamación durante anos contra esta decisión.
En 2013 participou en Portugal no Campionato Europeo de Piragüismo en Maratón, na categoría C1, gañando a medalla de prata, só por detrás de Tono Campos. Ao ano seguinte, no Europeo de Piešťany, Eslovaquia, rematou cuarto, resultado que repetiu ao ano seguinte en Eslovenia.
No Europeo de 2017 gañou a súa segunda medalla europea, de novo en Portugal, esta vez en Ponte de Lima, tras rematar terceiro. Ademais ese ano participou tamén no Europeo de Augas Tranquilas en Plovdiv, acabando sétimo no C1 5000 metros, e regresou ao Mundial de Maratón seis anos despois, na cita celebrada en Suráfrica, onde logrou colgarse a medalla de prata no C1.
No Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón de 2018 volveu conseguir a medalla de prata no C1, por detrás de Tono Campos. En 2019 competiu tanto no Europeo en Francia como no Mundial na China, finalizando en quinta e cuarta posición respectivamente.
Poliptoto
O poliptoto é un recurso estilístico do compoñente morfosintáctico que actúa por concorrencia. Consiste en empregar palabras da mesma raíz potenciando o seu valor semántico.
Premio Goya á mellor fotografía
Na lista seguinte amósase a relación dos gañadores do Premio Goya á mellor fotografía desde a orixe do premio ata a actualidade.
Observatorio Europeo Austral
O Observatorio Europeo Austral (en inglés European Southern Observatory: ESO ou formalmente the European Organisation for Astronomical Research in the Southern Hemisphere) é un organismo europeo dedicado á astrofísica que foi creado no ano 1962.
Historia e características
alt=Imaxe da Vía Láctea subministrada por ESO|miniatura|Imaxe da [[Vía Láctea subministrada por ESO]] Citado na súa web como a 'principal organización intergobernamental de astronomía en Europa e o observatorio astronómico máis produtivo do mundo ', na actualidade está integrado por 16 estados europeo: Alemaña, Austria, Bélxica, Dinamarca, España, Finlandia, Francia, Países Baixos, Italia, Polonia, Portugal, Reino Unido, República Checa, Suecia e Suíza. Brasil esta en proceso de ratificación como membro sendo o primeiro pais non europeo á marxe de Chile que non sendo estado membro é unha das sedes. As súas oficinas centrais están en Garching, preto de Múnic, ademais dunha oficina en Santiago de Chile.
ESO opera en Chile dende novembro de 1963 por convenio co goberno chileno (arredor dun 10% do tempo de observación é para astrónomos dese país). No deserto de Atacama ten tres observatorios astronómicos:
Fitos
No 2019, obtense a primeira fotografía dun burato negro, con participación de ESO.
Os observatorios de La Silla e Cerro Paranal tiveron importancia no descubrimento de novos planetas extrasolares, tema galardoado co Premio Nobel de Física 2019.
Carmen Cervera
María del Carmen Rosario Soledad Cervera, coñecida popularmente como Tita Cervera ou Tita Thyssen, nada en Sitges o 23 de abril de 1943, é unha coleccionista e marchante de arte de orixe catalá.
Foi Miss España en 1961 e esposa de Lex Barker, Espartaco Santoni e Hans Heinrich von Thyssen-Bornemisza, II barón Thyssen-Bornemisza.
Fasor
Un fasor ou vector de rotación é un vector bidimensional usado para representar unha onda en movemento harmónico simple.
Representandose a onda:
é posíbel identificarse unha relación entre ese modelo e a proxección no eixo das abscisas do seguinte vector
Ou sexa, é posíbel representar unha onda de amplitude máxima A\, e ángulo de fase a través dun vector de magnitude A\, e que ten como ángulo  co eixo das abscisas, no sentido directo.
Sobreposición de ondas
Grazas á natureza vectorial dos fasores, o cálculo do efecto da sobreposición de ondas redúcese a unha soma vectorial.
Derivación e determinación da velocidade e aceleración
Debido á natureza do modelo matemático da onda en movemento harmónico simple, das operación de derivación e das propiedades trigonométricas, a determinación da velocidade e aceleración dunha partícula en movemento harmónico simple tornase trivial. Derivando a expresión x(t) obtéñense as seguintes expresións para a velocidade e aceleración:
A partir das relacións trigonométricas dedúcese que a velocidade e a aceleración poden ser representados como vectores que teñen un ángulo de \pi /2\, e \pi\, co fasor posición e que posúen as magnitudes -A\omega\, e respectivamente.
Circuítos eléctricos en corrente alternada
Para circuítos eléctricos sinusoidais en réxime permanente, é posíbel a utilización do método fasorial para o estudo, evitando unha resolución con ecuacións diferenciais. Os elementos eléctricos (resistencias, indutancias e capacitancias) serán representados por impedancias, todos nunha mesma unidade (ohm).
Monteselo, Camboño, Lousame
Monteselo é un lugar da parroquia de Camboño no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia.
Castro Lupario
miniatura|Mapa sobre a lenda xacobea da translación en Historia del Apostol de Iesus Christo Sanctiago Zebedeo (1610), de [[Mauro Castellá Ferrer, no cal aparece o castro Lupario.]] O castro Lupario, tamén coñecido como castro de Beca, é un castro galaico que se localiza entre as parroquias de Bastavales (Brión) e Ribasar (Rois). Foi declarado Ben de Interese Cultural en decembro de 2009. É de fácil acceso e poden verse restos das murallas. Esta acrópole castrexa quizais foi a capital dos Amaecos e chegou a acadar moita importancia. Como aconteceu noutras acrópoles, aquí tamén existiu durante séculos unha parroquia: Santo Antonini de Castro, suprimida a comezos do século XVII.
A lenda xacobea sitúa neste castro a residencia da raíña Lupa.
The Devil Wears Prada
The Devil Wears Prada é unha banda estadounidense de metalcore cristián formada en 2005 en Dayton, Ohio. Está composto por Mike Hranica (voces, guitarra), Jeremy DePoyster (guitarra, voces), Kyle Sipress (guitarra, coros) e Andy Trick (baixo). Ata a data o grupo publicou seis álbums de estudio: Dear Love: A Beautiful Discord (2006), Plagues (2007), With Roots Above and Branches Below (2009), Dead Throne (2011), 8:18 (2013) e Transit Blues (2016). Ademais tamén editou dous EPs, un DVD, 16 sinxelos e 13 vídeos musicais.
Aldo Rossi
miniatura|Bonnefantenmuseum, en Maastricht (Países Baixos), 1992-95.
Aldo Rossi, nado en Milán o 3 de maio de 1931 e finado na mesma cidade o 4 de setembro de 1997, foi un arquitecto e teórico italiano.
Traxectoria
Foi coñecido por usar formas puras: cubos, esferas, conos etc. Os seus principais libros foron: "Arquitectura da cidade" e "Autobiografía científica". O derradeiro escribiuno practicamente nun hospital logo de pasar varios meses nel debido a un accidente. Para referirse a unha especie de construción, creou o termo "Genius Locci".
Pedro Sanjurjo
Traxectoria
Foi xuíz de Lugo (1836), oidor da Real Audiencia de La Habana (1849) e maxistrado decano da Audiencia de Manila (1869). Membro do Partido Moderado, foi deputado en Cortes por Ourense (1839-1841, 1844-1846) e polo distrito de Bande (1850-1854, 1857-1858, 1863-1865). Foi nomeado alcalde da Coruña polo Gobernador civil en xaneiro de 1875.
Vida persoal
Era irmán do tamén deputado Manuel Sanjurjo Pérez. Casou con Clotilde Flórez de Losada Quiroga, e foi pai de María de la Asunción (casada con Eduardo de Torres Taboada), Clotilde (casada con Antonio del Moral López) e o maxistrado e depudato Pedro Sanjurjo Flórez, casado con Pilar Argudín.
Paralelismo
Na lírica, o paralelismo é unha figura estilística consistente en estruturar unha composición en varios conxuntos seguindo o mesmo esquema. Lógrase coa repetición de estruturas formais e/ou semánticas. É o esquema típico da cantiga peninsular. Baséase nunha máxima repetición cunha mínima información que se amplía e matiza coa variación.
A Lama, Saa, Dozón
A Lama é un lugar da parroquia de Saa, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2015 tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Paralelismo
Na lírica galego-portuguesa medieval o paralelismo desenvolvíase facendo que os versos da primeira cobra (aquilo que non é refrán dentro da estrofa) fosen semellantes ós da segunda cobra; e así sucesivamente, agrupando as estrofas de dúas en dúas.
Sistemas de repetición
O principal é o refrán.
A Lama, Saa, Dozón
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Paralelismo
Paralelismo por substitución
Nunha cantiga de amor (o normal é que se dea na cantiga de amigo)
7. Koğuştaki Mucize
7. Koğuştaki Mucize é un filme dramático turco de 2019 dirixido por Mehmet Ada Öztekin. Está protagonizado por Aras Bulut İynemli, Nisa Sofiya Aksongur, Celile Toyon, İlker Aksum, Mesut Akusta, Deniz Baysal, Yurdaer Okur e Sarp Akkaya. É un remake do filme coreano 7beonbangui Seonmul estreado no ano 2013, e foi o filme máis visto en Turquía no ano 2019. Foi escollido como candidato de Turquía para o mellor filme internacional na 93ª edición dos Óscar, mais finalmente non foi nomeado.
Ronny Turiaf
Ronny Turiaf, nado en Le Robert (Martinica) o 13 de xaneiro de 1983, é un xogador profesional francés de baloncesto profesional que é axente libre.
Traxectoria
Turiaf foi elixido no Draft da NBA de 2005 polos Los Angeles Lakers na 37ª posición, onde xogou ata o ano 2008. Despois pasou dúas tempadas nos Golden State Warriors.
O 9 de xullo de 2010, foi traspasado aos New York Knicks xunto a Anthony Randolph, Kelenna Azubuike e unha futura elección de segunda rolda do Draft a cambio de David Lee.
Durante o lockout da NBA, asinou polo ASVEL Lyon-Villeurbanne da LNB.
O 15 de marzo de 2012, foi traspasado aos Denver Nuggets, nun traspaso a tres bandas entre os Nuggets, os Los Angeles Clippers e os Washington Wizards. Foi cortado uns días máis tarde.
O 21 de marzo de 2012, asinou cos Miami Heat ata final de tempada. O 21 de xuño de 2012, Turiaf gañou o seu primeiro campionato da NBA cos Heat.
O 27 de xullo de 2012, Turiaf fichou polos Los Angeles Clippers.
O 18 de xullo de 2013, Turiaf asinou cos Minnesota Timberwolves.
O 19 de decembro de 2014, Turiaf foi traspasado ós Philadelphia 76ers nun traspaso entre tres equipos que tamén incluíu ós Timberwolves e ós Houston Rockets. Catro días máis tarde, foi cortado polos Sixers.
Xosé Mosquera Casero
Xosé Mosquera Casero, nado o 6 de decembro de 1956 en San Cristovo de Cea, é un político galego.
Traxectoria
Licenciouse en dereito en 1979 e foi profesor axudante de dereito constitucional nas universidades de Navarra e Santader (1980-1983), funcionario da Deputación de Ourense desde 1985 foi Secretario Xeral Técnico da Conselleria de Pesca (1987- 1989), exerce como profesor asociado de dereito consitucional na Universidade de Vigo desde 1991 e mais é xefe do servizo de intervención da Deputación de Ourense desde 1995.
Actividade política
En 1979 entrou a militar no Partido Galeguista e foi candidato desa formación nas eleccións autómicas de 1981. Tras a integración do seu partido en Coalición Galega en 1983, pasou a militar nesta formación ata a creación en 1987 do Partido Nacionalista Galego. Nas eleccións municipais dese ano encabezou a lista do PNG en San Cristovo de Cea, nas que foi elixido concelleiro. En 1991 entrou canda o seu partido no Bloque Nacionalista Galego. En setembro de 2011 resultou elixido secretario xeral do PNG-PG e en 2012, tras abandonar o seu partido o BNG e integrarse en Compromiso por Galicia, entrou na executiva desa formación. En 2014 impúxose nas primarias da súa formación na cidade de Ourense pero tras a formación da plataforma cidadá Ourense en Común, CxG foi o primeiro partido en oficializar o seu apoio renunciando a presentar unha lista propia. Xosé Mosquera tamén gañou as primarias de Ourense en Común á alcaldía pero tras o malestar de parte da organización, que replicaba que houbera tráfico de votos, a asemblea xeral de Ourense en Común decidiu anular o proceso. Mosquera e o resto de militantes de CxG que colaboraban en Ourense en Común cualificaron esta decisión como un quebranto democrático e abandonaron a marea, reactivando a candidatura de CxG ao concello de Ourense con Mosquera como cabeza de lista. En novembro de 2018 abandonou tanto os cargos que desempeñaba como a militancia en Compromiso por Galicia. En 2020 asumiu a presidencia Partido Galego.
Bupleurum
thumb|Bupleurum gibraltaicum
Bupleurum é un extenso xénero de plantas pertencentes á familia Apiaceae, sendo o único xénero da tribo Bupleureae. Comprende 460 especies descritas e destas, só 208 aceptadas. Atópase nas zonas temperadas de Eurasia.
Descrición
Son plantas anuais ou perennes, erectas ou decumbentes a procumbentes. Follas simples enteiras, pecioladas ou sésiles; xeralmente revestimento, acicular lámina amplexicaules ou perfoliado, lineares, ovais lanceoladas, ovadas, obovadas ou compostas. As inflorescencias en umbelas case todo o ano. Raios dun a numerosos. Brácteas involucrais presentes ou ausentes. Flores de cor amarela, amarela-verdosas ou púrpura, escura a case negra. Cáliz dentes obsoletas. Stylopodium de cor marrón clara a negra, deprimido para cónico. Froitos elípticos a oblongos ou ovalados; cristas xeralmente prominentes, con ás ou sen ás.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carolus Linnaeus e publicado en Species Plantarum 1: 236–239. 1753. Bupleurum: nome xenérico que deriva de dúas palabras gregas bous e pleurón, que significa "boi" e "costa". Probable referencia as rañuras lonxitudinais das follas dalgunhas especies do xénero. Este nome foi usado por primeira vez por Hipócrates e, de novo, en tempos relativamente modernos, por Tournefort e Linneo.
Francisco José Pérez Pérez
Francisco José Pérez Pérez, nado en Vigo o 8 de setembro de 1920 e finado na Habana o 20 de setembro de 1999, foi un xadrecista galego, tres veces campión nacional.
Traxectoria
Naceu en Vigo pero aprendeu a xogra ao o xadrez en Málaga, onde fora destinado o seu pai, que era militar. A súa irmá, Amelia Pérez de Navas, foi unha destacada xogadora en Córdoba (Arxentina).
Durante a súa vida profesional, ó trasladarse a vivir a Madrid, logrou os campionatos de Castela nos anos 1941, 1943, 1946, 1947 e 1949 no que venceu a Arturo Pomar no desempate; a nivel nacional, gañou numerosos torneos así como o de Estoril en 1950.
Logrou os campionatos de España absolutos nos anos 1948 superando ao xogador Rafael Saborido, no 1954 superando ó mestre internacional Román Torán e no 1960 superando novamente a Saborido, e resultou subcampión nunha ocasión, no ano 1948 por detrás de Antonio Medina.
Conseguiu o título de Mestre Internacional no ano 1959 e foi considerado como o mellor xogador á cega de España. Como xogador á cega, estabeleceu varias veces a plusmarca española, en 1947 en Vitoria, a 15 taboleiros, con 11 vitorias, 2 derrotas e 2 táboas, en 1954 en La Pobla de Segur, Lleida, a 20 taboleiros e no 25 de marzo de 1956 en Madrid, a 25 taboleiros dos que gañou 20 partidas, 1 perdida e 4 táboas.
Foi xogador da Selección Española e participou nas Olimpíadas de xadrez en dúas ocasións en Múnic no ano 1958 e en Leipzig en 1960, no Campionato de Europa de xadrez por equipos de 1961 en Oberhausen e na Copa Clare Benedict nos anos 1958, 1959 e 1960.
Período en Cuba
Posteriormente trasladouse a vivir a Cuba, onde gañou o Torneo Zonal do Caribe en 1963 e a quen representou na Olimpíada de Tel Aviv en 1964. Cando deixou de participar en competicións, dedicouse ó ensino do xadrez e a editar unha revista especializada.
Caicos do Norte
Caicos do Norte ou North Caicos é a terceira illa máis grande das illas Turks e Caicos. Tamén chamada a "Illa Xardín", é probablemente a illa máis exuberante do arquipélago. Ten unha superficie de 116´4 km² e a súa poboación, en 2012 era de 1.312 habitantes.
Francisco José Pérez Pérez
Período en Cuba
Morreu na Habana o 20 de setembro de 1999.
Caicos do Norte
Algúns lugares de interese turístico da illa inclúen Cottage Pond, Wade's Green plantation, e os pequenos Caios Tres Marías (Three Marys Cays) de (0,64 ha) a poucos metros da costa nor-occidental.
Xunto a Bay Cay (o Caio da baía) na costa oriental (con 21´9 km² é a sexta illa máis grande do territorio) hai algúns caios máis todos deshabitados. En conxunto forman o Distrito Caicos do Norte, cunha superficie de 144´9 km².
Xeografía
Caicos do norte ten unha superficie de 116´4 km² dentro da liña de marea chea, e de 207´1 km² dentro da liña de costa en marea baixa. A diferenza entre os dous valores non se contempla como superficie terrestre. Os lugares de interese en ou preto da illa son Cottage Pond, Wade's Green Plantation, Flamingo Pond Overlook e as pequenas Three Marys Cays (0,64 ha) a aproximadamente 20 metros da costa noroeste. Caicos do norte está a 20 km de Providenciales, que ofrece viaxes en transbordador a diario á illa.
Xunto a Caio Parrot (4´9 km²) e Caio Bay fóra da costa oriental (12´9 km² a sexta illa máis grande do territorio) e algúns caios deshabitados máis, forma o distrito norte de Caicos, cunha superficie de 144,9 km.
Poboación
No censo de 2012. A poboación era de 1.312 habitantes.
Bottle Creek
Cunha poboación de 907 persoas, Bottle Creek é a aldea principal da illa. É tamén a capital do distrito e a sede das diversas oficinas gobernamentais da illa, as súas empresas de servizos públicos e o seu instituto. Hai unha serie de vellas zonas de plantación situadas ao longo do Camiño do Rei entre Bottle Creek e a vía de acceso a Middle Caicos.
Whitby
Situada entre a área de snorkel protexida de Three Mary Cays e Horsestable Beach, Whitby é unha pequena vila mariñeira na costa norte do norte de Caicos.
Sandy Point
Esta pequena aldea atópase na punta noroeste da illa fronte a Caio Parrot. Aloxa o North Yacht Club de Caicos. É a localización de Sandy Point Marina, onde chegan os servizos de transbordadores de Providenciales.
Cistóforo
miniatura|Cistóforo de [[Pérgamo, coa súa característica cista mística con serpe no seu anverso. Peso: 12,48 g.]] O cistóforo (do grego: κιστοφόρος, kistophoros: en latín: cistophorus) ou tetradracma cistofórico foi unha moeda de prata do antigo Pérgamo, co valor de catro dracmas, caracterizada pola representación da cista mystica ("cofre sagrado") de Dioniso nos seus anversos.
Herschel (Mimas)
O cráter Herschel é un gran cráter de impacto que está no hemisferio de vangarda da lúa de Saturno, Mimas, moi preto do ecuador e a uns 110° de lonxitude oeste. Recibiu o seu nome en honra ó astrónomo William Herschel, quen descubriu Mimas no ano 1789.
Cistóforo
Emitíronse, así mesmo, moedas con esta mesma caracterización con valores dun dracma e didracmas. A súa circulación foi moi estendida por Asia menor no momento da conquista Romana.
Herschel (Mimas)
miniatura|Os antípodas do cráter Herschel, con facturas (chamadas chasmata) que posiblemente foron causadas polo impacto que creou o cráter. O cráter Herschel é o cráter máis grande en relación ó corpo -en equilibrio hidrostático- no cal está situado. Este cráter é tan grande que os astrónomos están sorprendidos de que Mimas non se esnaquizar a causa do impacto. Mide 139 km de ancho, case 1/3 do diámetro da lúa; as súas paredes teñen uns 5 km de altura, con partes do chan do cráter que acadan case 10 kms de profundidade, e cun pico central que se eleva 6 km sobre o terreo circundante. Se existise un cráter a un escala equivalente na Terra, este tería uns 4.000 km de diámetro, tan ancho coma Canadá, e cunhas paredes de 200 km de altitude. O impacto que creu o cráter Herschel debeu estar a piques de destruír Mimas por completo; pódense ver chasmata nas antípodas do cráter, seguramente estas fracturas e fendas foron creadas polas ondas de choque xeradas polo impacto e que atravesaron a lúa, focalizándose no punto oposto do impacto. Tamén se sospeita que o impacto ten moito que ver co actual patrón da imaxe da temperatura da Mimas, este patrón ten unha forma de Comecocos.
Cistóforo
Historia
O cistóforo empezou a emitirse irregularmente entre os anos 190 e 160 a. de C., na cidade de Pérgamo, para dotar o Imperio Atálida dunha moeda que substituíse as moedas seléucidas e os vellos tetradracmas cuñados a nome do fundador da dinastía, Filetero (ca. 343-263 a. de C.).
Herschel (Mimas)
Herschel no cine
A semellanza entre Mimas e a Estrela da Morte do filme Star Wars, debido ó gran tamaño do cráter, é citada moi a miúdo tanto na prensa coma por parte da NASA/JPL. Pero non é máis cunha coincidencia xa que o cráter non foi descuberto ata o ano 1980, tres anos despois de que se fixera o filme.
Cistóforo
Historia
Malia ser catro dracmas o valor teórico do cistóforo, o seu peso era unicamente de 12,75 Gramos, equivalente a só tres dracmas do período helenístico (o padrón máis importante do tempo, cun dracma de 4,2 g), o que emparella o cistóforo máis co padrón tolemaico (dracma de 3,55 g), propio do período de influencia romana en Exipto, que co da Grecia clásica. miniatura|Cistóforo de [[Éfeso a nome de Marco Antonio e Octavia Menor, cuñado en 39 a. de C. Peso: 11,65 g.]] Ademais de en Pérgamo, o cistóforo utilizouse tamén noutras cidades baixo control atálida, como é o caso de Alabanda e Cibyra, e seguiu a circular e a cuñarse no Imperio Romano, en tempos de Hadriano (117-138 d. de C.) moito tempo despois de que o reino fose conquistado por Roma. Entre os anos 57 e 48 a.C. emitíronse diversos cistóforos con indicación dos procónsules romanos e dos Maxistrados locais.
Caracterización
As emisións de cistóforos non continúan a tradición de amosar nos seus anversos os bustos reais. Esta ausencia de iconografía real interprétase como unha imposibilidade dos reis atálidas para se retrataren como autoridades carismáticas, ao estilo dos gobernantes helenísticos, xa que o reino, durante o período de Eumenes II, recibiu moito do seu poder practicamente como un agasallo de Roma.
Os motivos representados máis recorrentemente nestas moedas relaciónanse coa descendencia dos reis atálidas de Dioniso e de Heracles. A cista mystica (que lle dá o nome de "cistóforo") dos seus anversos, da que sae unha serpe, representa a Dioniso, en tanto que os reversos amosan o carro de Deméter tirado por unhas serpes, representando a Heracles, cuxo fillo, Télefo, foi o fundador mitolóxico se Pérgamo.
Polisíndeto
Un polisíndeto é un recurso estilístico do compoñente morfosintáctico que actúa por concorrencia. Consiste en repetir conxuncións, moi frecuente na lírica popular. O seu antónimo é o asíndeto.
Moi, Saa, Dozón
Moi é un lugar da parroquia de Saa, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 74 habitantes (44 homes e 30 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Igrexa das Capuchinas da Coruña
A igrexa das Capuchinas é un templo situado na rúa das Panadeiras da cidade da Coruña. Formaba parte do antigo convento das Capuchinas, que foi rehabilitado para acoller o Museo de Belas Artes.
Historia
A presenza das capuchinas na Coruña dátase en 1683. Instaláronse nunha casa doada por Antonia de Prego xunto á capela de Nosa Señora das Marabillas. Esta capela foi derrubada para construír o novo edificio do convento, iniciado en 1688 segundo planos de Domingo de Andrade, que estivo no cargo ata 1707. A obra seguiu baixo o mecenado do arcebispo Antonio de Monroy co arquitecto Fernando de Casas Novoa, que deseñou, entre outras partes do convento, a fachada (1715).
Dende 1966 celebrouse na igrexa a primeira misa fixa en galego, oficiada polo crego Manuel Espiña.
O convento estivo en uso ata 1982; dende entón a comunidade mora nun novo edificio na parroquia de Liáns, Oleiros. En 1988, Manuel Gallego Jorreto presentou un proxecto de rehabilitación para a nova sede do Museo de Belas Artes que foi inaugurada en 1995. Esta intervención foi merecente do Premio Nacional de Arquitectura no ano 1997. Pola súa banda, tras varias rehabilitacións, a igrexa conventual reinaugurouse en 2013. Actualmente, ademais de actos relixiosos, o templo tamén acolle concertos.
A pesar de ter a máxima protección municipal, a casa do capelán foi derrubada segundo o proxecto do arquitecto Andrés Fernández-Albalat Lois o 13 de outubro de 2004 por mor da construción do aparcadoiro do Papagaio e non volveu ser reconstruída ata o 2009. O proceso foi investigado por se houbera un delito contra o patrimonio, mais o caso non prosperou.
Descrición
Sobre a porta da fachada e no retablo hai dúas imaxes da Virxe das Marabillas. A fachada, á que se accede grazas a unha escalinata semicircular, ten un só corpo e catro pilastras toscanas. Na parte superior da fachada vese o escudo dos franciscanos. A Virxe das Marabillas do retablo foi restaurada para recuperar a man dereita que lle fora quitada na década de 1980, cando o templo estaba abandonado.
A igrexa ten planta de cruz latina cunha soa nave. Na entrada ábrese un vestíbulo. que da acceso á igrexa. A nave da igrexa está cuberta por unha bóveda de canón semicircular con lunetos agás no último tramo que se ergue unha cúpula sobre pendetes. O templo contaba cun cadro de Francisco de Asís atribuído por algúns a Zurbarán e por outros a Mateo Cerezo mais que no presente está no convento das capuchinas de Liáns.
A un lado da igrexa consérvase a parte de máis calidade do convento, un lenzo de cantaría integrado no museo. Do outro lado está a casa do capelán, do século XVIII, reconstruída en 2009.
Diante da igrexa hai unha fonte de pedra. Tamén están catalogados os pináculos, que recuperaron a reixa en 2015, e o arboredo.
Bóveda
Bóveda é un concello galego da provincia de Lugo. Pertence á comarca da Terra de Lemos e ao partido xudicial de Monforte de Lemos. Ten unha poboación de 1.571 habitantes segundo o censo de 2014.O seu xentilicio (véxase no Galizionario) ou.
Situado ao sur da provincia linda co concello do Incio e Paradela ó norte, co concello de Monforte de Lemos ó sur, cos concellos da Pobra do Brollón e O Incio ó leste, e co concello do Saviñao ó oeste.
Xeografía
Bóveda, cunha superficie de 91 km², enclavada na zona de transición entre o Val de Lemos e a montaña, pertence á comarca da Terra de Lemos. A súa particular localización xeográfica, ao sur da provincia de Lugo, e a súa dicotomía morfolóxica fan de todo o concello un lugar particular tanto polas súas características naturais como polas humanas. Morfoloxicamente, presenta un relevo montañoso, chegando na zona occidental a alcanzar unha altitude de 689m no monte Couso. O resto do concello posúe unha altitude media de 450 metros. Destacan a parte do Couso con 689 m, o Tralomoredo, de 449 m.
A rede fluvial pertence á conca hidrográfica Miño-Sil, sendo o Mao, afluente do Cabe, o seu principal colector. Outros ríos importantes do concello son o Teilán e o Noceda, afluentes do Cabe, e o Eimer, afluente do Noceda.
Detéctase a presenza de gran variedade de especies vexetais de tipo mediterráneo como a aciñeira ou o érbedo, ao lado de especies caducifolias nas terras máis altas. Esta variedade floral comporta unha gran riqueza faunística: falcóns, aguiachos, azores, andoriñas, birrios, curuxas, ouriolos, lobos, raposos, xabaríns, corzos, garzas e cegoñas.
Clima
O clima é oceánico - continental. As temperaturas son suaves, con invernos fríos, abundantes xeadas e néboas, e veráns calorosos e secos. A temperatura media é duns 13 °C.
Demografía
Dende o punto de vista demográfico, o concello presenta unha densidade de poboación baixa. de 17,44 habitantes/Km², moi próxima á media provincial. Obsérvase unha pequena elevación dos índices natalicios, recobrándose parte da perda de efectivos poboacionais acontecida nas décadas dos anos corenta e cincuenta ( en 1930 o censo era de 4.629 hab. e en 1940 de 4.752). A poboación de 1981 era de 3.244 habitantes, a de 1991 de 2.320 e a de 2007, 1.737.
Historia
Durante o Antigo Réxime, as parroquias que integran o actual concello de Bóveda pertenceron as xurisdicións da Pobra do Brollón, Guntín, Canedo, Somoza Maior de Lemos e ós cotos redondos de Bóveda, Ver e Vilalpape, todos da antiga provincia de Lugo, e a maior parte baixo o señorío do Conde de Lemos.
Co establecemento dos termos municipais pola Constitución de 1812, as parroquias de Bóveda, Martín, Ribas Pequenas, Ver e Vilalpape incluíronse no concello de Fiolleda, no partido de Monforte de Lemos, mentres as restantes quedaron adscritas ó concello de Guntín, no partido de Sarria. Derrogada a Constitución no 1814 retomouse a administración señorial. No Trienio Liberal (1821-1823) restablecéronse estes dous concellos, que foron adscritos á provincia de Lugo en 1822. Suprimida de novo a Constitución en 1823, houbo que agardar ata 1835 para a restauración da administración municipal, nacendo nesa data o concello de Somoza Maior de Lemos, porén as parroquias do actual concello de Bóveda estaban incluídas nos municipios da Pobra do Brollón e Couto Vello.
Finalmente, o concello de Bóveda nace no ano 1840, formado polas parroquias que hoxe en día o compoñen. A reforma do 1840 foi deposta pola Xunta revolucionaria do Goberno Provisorio de Lugo, nunha circular de 9 de outubro, na que aparece o concello de Bóveda, subsistindo o de Somoza Maior de Lemos ata a celebración de eleccións para a súa integración no de Bóveda. Non houbo alteracións municipais dende 1845, se ben aumentouse unha parroquia coa creación da parroquia de Vilarbuxán, pasando de 13 a 14 parroquias, que agrupan un total de 52 entidades singulares de poboación. A capital municipal: Bóveda, ten título de vila, outorgado no ano 1907.
O nome de Bóveda vai asociado a unha liñaxe establecida no mesmo lugar e do que foron antecesores os Somoza. Foi un fillo de Arias López Somoza e Goyanes o fundador da casa e o primeiro en utilizar este apelido. Aos marqueses de Bóveda pertence o pazo do mesmo nome, datado no século XVIII. Situado na parroquia de San Martiño, foi construído sobre un pazo anterior do século XVI. O actual foi reconstruído por Francisco Suárez de Deza e Oca, X Marqués de Viance e cóengo maxistral da Catedral de Santiago, influenciado das súas viaxes a Italia. Algunhas das parroquias de Bóveda pertenceron á antiga xurisdición de Somoza Maior de Lamas cuxo señorío exercía o Conde de Lemos e outros. A xurisdición de Ver nomeaba xuíz ordinario. A principios do século XX houbo unhas manobras militares presididas polo rei Afonso XIII. Á finalización das ditas manobras acudiu o rei, aloxándose no Pazo, e outorgando á localidade de Bóveda o título de vila.
Patrimonio artístico
Bóveda conserva interesantes igrexas como a de San Fiz de Rubián orixinal do s.XVI con varias reformas posteriores, ou a capela do Ecce Homo de Rubián. San Cristovo de Martín é un templo do século XVII que conserva no interior unhas pías (bautismal e outra de auga bendita) antigas. Na capela de San Xurxo, en Xullán acháronse sepulcros en ruínas.
Con respecto á arquitectura civil destaca o Pazo dos Marqueses de Bóveda tamén chamado Pazo de San Martiño de Bóveda; foi construído sobre outro anterior do s.XVI en 1769 por Xoán Francisco Suárez de Deza e Oca, o estilo arquitectónico é italiano e está rodeado de xardíns, no interior existen diversos obxectos e cadros valiosos. Tamén se conserva a Casa Señorial de Ver e outras 8 casas repartidas por todo o concello.