cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zona especial de conservación da Serra do Careón
Xeoloxía
Atópase no dominio de complexos alóctonos da zona de Galicia Tras-Os-Montes do macizo Ibérico. Nesta área atópanse substratos de metagrabos, anfibolitas, rochas ultrabásicas ou metasedimentos que se formaron durante o sistema ordovícico e devónico. Nalgúns punto de ribeira hai deposicións aluviais menores. A área está dominada polas bandas de anfibolitas, as ultrabásicas serpentinizadas e rochas metabásicas con facies granulíticas. As rochas metabásicas no oeste mudan e conteñen gneis de biotita. De feito, esta floración de rochas ultrabásicas é o máis significativo do noroeste peninsular. Vai desde Sobrado ata o sur de Melide e está catalogado como PIG C-17: Pregamentos tombados no complexo ultrabásico de Melide.
Hábitats
Os hábitats dominantes son os de cumes suaves de montaña, de baixa pendente, onde domina a vexetación de matogueira. Destacan as floracións nas rochas ultrabásicas, e que domina este espazo. Outras áreas relevantes, inda que ocupan menor extensión, son os cultivos e pradarías.
Flora
As especies de flora de interese de conservación da rede Natura presentes son :
Fauna
As especies animais de interese de conservación da rede Natura presentes son :
Outras especies de interese de conservación tamén presentes son:
Lexislación
O   foi declarado como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 dentro da rexión atlántica e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014.
Cicada 3301
Cicada 3301 é o nome dunha enigmática organización que en seis ocasións publicou un conxunto de crebacabezas e xogos de realidade alternativa para recrutar decifradores de códigos do público. O primeiro crebacabezas de internet comezou o 4 de xaneiro de 2012, e estivo activo arredor dun mes. Unha segunda rolda comezou xusto un ano despois, o 4 de xaneiro de 2013, e a terceira rolda produciuse a través dun chío en Twitter xusto o 4 de xaneiro de 2014. A intención declarada era recrutar "persoas intelixentes", presentando unha serie de crebacabezas que tiñan que ser resoltos, cada un en orde, para pasar ó seguinte. Non houbo crebacabezas publicados o 4 de xaneiro de 2015. Porén, un novo crebacabezas foi publicado en Twitter o 5 de xaneiro de 2016. Os crebacabezas estiveron centrados en seguridade dos datos, criptografía e esteganografía.
Foi chamado "o máis elaborado e misterioso crebacabezas da era de internet" e está considerado como "un dos 5 mellores misterios sen resolver de internet" por The Washington Post, e existen moitas especulacións do seu propósito. Entre estas posibles teorías, afírmase que poden ser ferramentas de recrutamento da NSA, CIA, MI6, ou dun cyber grupo mercenario. Outras teorías din que Cicada 3301 é un xogo de realidade alternativa, pero o feito de que ningunha compañía ou individuo tomara o crédito ou tratara de monetizalo, combinado co feito de que ningunha persoa coñecida deu a coñecer que resolvera o crebacabezas, levou á a crer que non o é. Outros din que é administrado por un banco que traballa en criptomoeda.
O Veredo, Codosedo, Sarreaus
O Veredo é un lugar da parroquia de Codosedo, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 10 habitantes.
Pobo tzotzil
Os tzotzil son un pobo indíxena maia orixinario das terras altas do estado de Chiapas, no sur de México. No ano 2000, eran arredor de 298 000. Os concellos con maior número de poboación tzotzil son Chamula (48 500), San Cristóbal de las Casas (30 700) e Zinacantán (24 300), no estado de Chiapas.
A lingua tzotzil, como o tzeltal e o ch'ol, descende do protoch'ol falado a finais do período clásico en sitios como Palenque e Yaxchilan. A palabra tzotzil significaba orixinalmente "pobo morcego" ou "pobo do morcego" na lingua tzotzil (a partir de tzotz "morcego"). No presente, o termo tzotzil referido á lingua é bats'i k'op, que significa "palabra verdadeira" na lingua moderna.
Villalcázar de Sirga
Villalcázar de Sirga é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 165 habitantes (INE 2012).
Gran Premio de Mónaco de 1998
O Gran Premio de Mónaco de 1998 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 24 de maio de 1998 no Circuíto de Mónaco en Montecarlo, Mónaco.
Cualificación
A maior sorpresa na clasificación do sábado foi Giancarlo Fisichella. Amañouse para pór o seu coche no terceiro posto, só por detrás dos dous McLaren - Mercedes. Durante un momento Fisichella foi o piloto máis rápido. Michael Schumacher, que estaba loitando polo campionato mundial clasificou cuarto, o que foi unha gran decepción para os miles de afeccionados italianos que viaxaron a Mónaco para a carreira.
Carreira
Nunha saída perfecta para McLaren - Mercedes viu a ambos coches liderar na primeira curva, con Häkkinen diante de Coulthard. Fisichella e Schumacher marchaban 3º e 4º. Nas primeiras voltas os dous McLaren - Mercedes encabezaron a carreira. Na volta 18 David Coulthard retirouse con problemas no motor.
Michael Schumacher foi o primeiro en entrar en boxes para repostar combustible na volta 30. Unha volta máis tarde entrou Giancarlo Fisichella, a pesar de que saíu dos boxes detrás do Ferrari. Pronto Michael achegouse por detrás de Alexander Wurz e tratou de pasalo custase o que custase. Cando os dous chegaron á curva de Loews, Michael intentouno polo interior, pero o austríaco non cedeu o paso. Os dous coches tocáronse e o Ferrari resultou danado. Michael entrou a boxes para a súa reparación, e finalmente saíu a tres voltas no líder de Mika Häkkinen.
Wurz non parecía afectado polo contacto, pero a súa suspensión rompeu debido aos danos da colisión e tivo un accidente enorme na saída do túnel, finalmente parouse na chicane Nouvelle. Despois do segundo accidente de Wurz na volta 42, a orde era Mika Häkkinen seguido de Giancarlo Fisichella, Eddie Irvine, Jean Alesi e Mika Salo. Con todo, a cinco voltas do final Jean Alesi sufriu problemas co cambio, e viuse obrigado a retirarse da carreira, Pedro Diniz subiu á sexta posición. Michael Schumacher intentou pasar Diniz na chicane, pero tocáronse. Este segundo accidente rompeu o alerón dianteiro, e Michael finalmente terminou con dúas voltas perdidas no décimo lugar, fóra dos puntos.
As Cabanas, A Valboa, Trabada
As Cabanas é un lugar da parroquia da Valboa no concello lugués de Trabada na comarca da Mariña Oriental. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Pazos, Codosedo, Sarreaus
miniatura|Vistas do que foi a Lagoa de Antela con Vilar de Barrio ao fondo desde o monte de Pazos Pazos é un lugar da parroquia de Codosedo, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 56 habitantes (27 homes e 29 mulleres), o que supón que non variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 56 habitantes. En 2016, segundo o INE, tiña 51 habitantes, 26 mulleres e 25 homes.
Tricio
miniatura|Modelo do isótopo tritio. O tricio ou tritio, terceiro isótopo do hidróxeno, é o menos común. O seu núcleo consta dun protón e dous neutróns. É un isótopo radioactivo que ten unha vida media de 12,3 anos.
Kung fu
Kung fu pode referirse a:
Pazos, Codosedo, Sarreaus
Toponimia
O topónimo, pode derivar do latín ("pazo, casa boa"), do antropónimo  ou tamén dunha palabra prelatina co significado de "curral".
Algúns dos microtopónimos da zona son Os Boscos, A Costa, A Coutada, O Curulo, As da Calva, O Carril, O Gualdo, O Lagar, As Lamarellas, A Lameira da Murela, Os Lameiros Covos, As LLanadas, As Longariñas, Oello, O Outeiro, A Pedra Darca, A Pena Carreira, A Plaza de Requeixo, A Plaza do Castiñeiriño, As Plazas, O Pomar, O Pontón, As Pozas Redondas, O Prado dos Bois, O Regueiro, A Ría, A Santa Cruz, A Seara, A Seara de San Pedro, A Seara Vella, O Souto Vello, O Talariño, Os Teares, A Telleira, O Teso, A Torre (recollidos o 12/11/2017, fonte: señor Francisco de Pazos)
Tricio
Características
O ter no seu núcleo tres nucleóns que participan na interacción forte, e só un protón cargado electricamente, co tritio pódese realizar fusión nuclear máis facilmente que co isótopo máis común do hidróxeno.
O tritio(Hidróxeno-3) é un isótopo de gas hidróxeno. Pode ser feito polo ser humano, pero tamén é unha substancia que se produce naturalmente pola acción de raios cósmicos e a degradación do núclido radioactivo natural en rochas e na terra. É un gas incoloro e inodoro, máis livián que o aire. Está presente no aire e na auga en todo o mundo e é habitualmente inxerido e respirado por todos. Todos os seres humanos temos trazas de tritio así como outros isótopos radioactivos que ocorren naturalmente.
Moitos isótopos son estables e reteñen a súa estrutura indefinidamente. Porén, algúns isótopos, incluído o tritio, non son estables e dise que son radioactivos. A medida que o núcleo do tritio se degrada, emite un electrón, causando unha liberación de enerxía en forma de radiación beta. Formase entón un novo núcleo con dous protóns e un neutrón, de forma tal que se converte nunha forma non radioactiva de helio.
As emisións de tritio beta son moi febles. Non se emite ningunha outra radiación primaria. En efecto, o tritio emite o nivel máis baixo de enerxía por radiación beta que todos os isótopos. As partículas beta son facilmente detidas por finas capas de calquera material sólido.
.ie
.ie é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Irlanda.
James Shaffer
James Christian Shaffer, nado en Rosedale, no condado de Kern (California), o 6 de xuño de 1970, é un músico estadounidense, máis coñecido como "Munky", coñecido por ser cofundador e guitarrista da banda de nu metal Korn.
O seu alcume "Munky" é unha referencia aos seus pés, que se asemellan ás mans dun mono cando se estiran. James cita a Steve Vai e a guitarristas de metal dos 80 como Eddie Van Halen e Randy Rhoads como as súas principais influencias.
Taylor Momsen
miniatura|dereita|220px|Taylor Momsen en 2011. Taylor Momsen, nada en Saint Louis o 26 de xullo de 1993, é unha vocalista, actriz e modelo dos Estados Unidos de América. Reside na cidade dos Ánxeles, California, e é coñecida pola súa interpretación da adolescente rebelde chamada Jenny Humphrey na serie Gossip Girl. É a vocalista principal do grupo de rock alternativo e hard rock, The Pretty Reckless.
Eberhard August Wilhelm von Zimmermann
Eberhard August Wilhelm von Zimmermann, nado o 17 de agosto de 1743 en Uelzen, Ducado de Brunswick-Luneburgo e finado o 4 de xullo de 1815 en Brunswick (en alemán: Braunschweig), Ducado de Brunswick, foi un xeógrafo e zoólogo alemán.
Traxectoria
Eberhard August Wilhelm von Zimmermann estudou desde 1761 a 1765 historia natural (medicina), filosofía, matemáticas e xeografía nas universidades de Leiden, Halle e Gotinga (e quizais tamén na de Berlín con Leonhard Euler). Graduouse en Gotinga en matemáticas (xeometría) cunha tese sobre a análise das curvas titulada Curvarum imbricatarum consideratio analytica.
A partir de 1766 foi profesor de matemáticas, física e historia natural no Collegium Carolinum en Braunschweig.
Zimmermann é famoso por ser o autor de Specimen Zoologiae Geographicae Quadrupedum (1777), unha das primeiras obras dedicadas á distribución xeográfica dos mamíferos.
En 1778 foi nomeado membro da Academia de Ciencias de Gotinga e máis adiante tamén dotras academias, como a Academia de Ciencias de Baviera, en 1808.
En 1796 foi elevado á dignidade de Par do Imperio (do Sacro Imperio Romano-Xermánico).
En 1801 foi relevado dos seus compromisos no ensino, dedicándose a traballar nas sías puiblicacións.
Abreviatura
A abrteviatura Zimmermann enprégase para recoñecer a como autoridade na descricíón e taxonomía en zooloxía.
SSG Landers
Os SSG Landers (SSG 랜더스), son un equipo profesional coreano de béisbol con sede en Incheon. O club compite na KBO League. Antes coñecidos como SK Wyverns (SK 와이번스), o equipo mudou de nome após a adquisición do SK Group por Shinsegae. O seu estadio como local é o Incheon SK Happy Dream Park, recinto con capacidade para 27 500 espectadores.
Cortegada, Cortegada, Sarreaus
Cortegada é un lugar da parroquia de Cortegada, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 163 habitantes (83 homes e 87 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 167 habitantes.
Modelo (moda)
miniatura|Unha modelo nunha sesión de fotos miniatura|Modelos desfilando nunha pasarela Un modelo (do francés medieval modèle//aew), é unha persoa que é empregada para promocionar ou anunciar publicitariamente produtos (principalmente relacionados coa roupa e a moda) ou para servir como obxecto visual para artistas que están a crear obras de arte.
Na actividade do modelo é posible distinguir dúas grandes categorías: Cada unha destas categorías require dun perfil específico. As oportunidades son moito máis amplas para as persoas que queren ser modelo de fotografía publicitaria. As características máis elevadas para unha modelo establécense no campo dos desfiles de moda, no que non só é preciso ter beleza, figura e altura, senón tamén unha serie de coñecementos específicos para os que existen mesmo escolas especializadas.
Paporroibo real
O paporroibo real (Pyrrhula pyrrhula) é un pequeno paxaro da familia dos frinxílidos.
Características
É un pequeno paxaro, duns 10 centímetros de longo, cun gran dimorfismo sexual: o macho ten a cabeza negra, o lombo gris e un rechamante peito dun vermello intenso. Porén, a femia ten o peito algo claro, cun lombo e unha cabeza grises. Tanto o macho como a femia teñen unha fita branca nas ás.
Hábitat
É un paxaro común en Europa e nas zonas tépedas de Asia. É fundamentalmente unha ave estábel, pero os exemplares que viven nas rexións máis setentrionais realizan migracións cara ao sur no verán. Vive tamén en parques e xardíns, e prefire os bosques de coníferas.
Comportamento
esquerda|miniatura|250px|Femia (dereita) e macho (esquerda) de cardeal miniatura|Pyrrhula pyrrhula europoea Fai o niño en árbores e arbustos, con postas de entre catro e sete ovos. Aliméntase sobre todo de sementes e de abrochos de froiteiras.
Viven en parella ou en familias reducidas, e non forman grandes comunidades nin bandadas. Como dato curioso, os espermatozoides do cardeal son redondeados e cun acrosoma romo, feito non frecuente entre os paseriformes.
O Cardeal dos Azores, que nun comezo se crera unha subespecie deste cardeal, agora tense por unha especie de seu.
Servando Gómez-Aller
Servando Gómez-Aller de la Vallina Martínez de la Rosa, finado en Vigo o 28 de outubro de 1977, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo do farmacéutico e odontólogo Servando Gómez de la Vallina e mais de Mercedes Aller Vicente.
Militante do Partido Galeguista, foi secretario do Grupo Galeguista de Lugo en 1935. Despois da guerra civil foi unha das persoas coas que contactou Ramón Piñeiro para tentar reorganizar o Partido Galeguista. Dende 1944 foi delegado do Instituto Social da Mariña en Vigo. Recibiu a Encomenda de Número da Orde do Mérito civil en 1971.
Grigori Perelman
Grigori Yakovlevich Perelman (en Григо́рий Я́ковлевич Перельма́н ), nado en Leningrado, hoxe San Petersburgo, (Unión Soviética) o 13 de xuño de 1966 é un matemático ruso que fixo importantes contribucións na xeometría de Riemann e na topoloxía xeral.
En 1994 Perelman demostrou a conxectura de soul. En 2003 demostrou a conxectura da xeometrización de Thurston, o que se confirmou en 2006. Isto levou a resolver afirmativamente a conxectura de Poincaré.
En agosto de 2006, Perelman foi premiado coa medalla Fields pola "súas contribucións á xeometría e a súa revolucionaria perspicacia na estrutura analítica e xeométrica do fluxo de Ricci", mais declinou aceptou o premio indicando: "Non estou interesado no diñeiro ou a fama; non quero ser exhibido como un animal nun zoo". O 22 de decembro de 2006, a revista Science recoñeceu a demostración de Perelman da conxectura de Poincaré como o "descubrimento científico do ano", no que foi o primeiro descubrimento na área das matemáticas que recibía este título.
O 18 de marzo de 2010 anunciouse que Perelman cumpría os criterios para recibir o primeiro premio do milenio pola solución da conxectura de Poincaré. O 1 de xullo rexeitou o premio dun millón de dólares dicindo que a decisión da xunta do Instituto Clay de Matemáticas e o premio eran inxustos e que a súa contribución á resolución da conxectura non era maior cá de Richard S. Hamilton, matemático pioneiro no emprego do fluxo de Ricci para atacar a conxectura. Perelman tamén rexeitou o prestixioso premio da Sociedade Europea de Matemáticas.
Abuín, Santo André de Boimente, Viveiro
Abuín é un lugar da parroquia da Santo André de Boimente no concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. Tiña 21 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 13 eran mulleres.
Villalcón
Villalcón é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 67 habitantes (INE 2012).
Zyklon B
miniatura|300px|Etiquetas de Zyklon B recollidas do [[campo de concentración de Dachau usadas como probas nos Xuízos de Nuremberg.]] Zyklon B (pronunciado en alemán: [ ], traducido literalmente como "Ciclón B") foi o nome comercial dun pesticida con base de cianuro inventado en Alemaña a comezos dos anos 1920. Constaba de tres compoñentes: cianuro de hidróxeno, como compoñente activo, un irritante dos ollos como precaución, e un adsorbente estabilizador, que podía ser, por exemplo, a diatomita. Este produto é infame polo seu uso por parte da Alemaña nazi durante o Holocausto para matar a aproximadamente un millón de persoas nas cámaras de gas instaladas en Auschwitz-Birkenau, Majdanek e outros campos de exterminio.
O cianuro de hidróxeno, un gas velenoso que interfire coa respiración celular, empregouse por primeira vez como pesticida en California nos anos 1880. Investigacións da corporación alemá Deutsche Gesellschaft für Schädlingsbekämpfung (Degesh) levaron ao desenvolvemento do Zyklon (coñecido posteriormente como Zyklon A), un pesticida que liberaba cianuro de hidróxeno ó expoñerse a auga e calor. Este produto prohibiuse despois de que outro produto semellante fora empregado por Alemaña como arma química durante a primeira guerra mundial. En 1922 Degesch foi adquirida por Degussa, onde un equipo de químicos, entre os que se atopaban Walter Heerdt e Bruno Tesch, desenvolveron un método de empaquetado de cianuro de hidróxeno en botes selados xunto cun irritante de ollos admonitorio e estabilizantes de adsorción. Este novo produto tamén recibiu o nome de Zyklon, pero coñecíase como Zyklon B para diferencialo da versión anterior, e usábase para espiollar roupa e desinfectar barcos, almacéns e trens.
A comezos de 1942 o Zyklon B pasou a ser a ferramenta mortal máis usada polos nazis nos campos de exterminio durante o Holocausto. Aproximadamente un millón de persoas foron asasinadas por este método, a maioría delas en Auschwitz. Tesch foi executado en 1946 por vender conscientemente o produto ás SS para o seu uso con humanos. O uso de cianuro de hidróxeno como pesticida pasou a ser pouco habitual trala guerra, pero segue a empregarse en varias aplicacións industriais. Compañías de varios países seguen producindo Zyklon B baixo nomes de marca alternativos, incluíndo Detia-Degesch (sucesora de Degesch), que lle cambiou o nome á Cyanosil no ano 1974.
Fred Durst
William Frederick Durst, nado en Jacksonville (Florida) o 20 de agosto de 1970, é un músico e director de cine estadounidense. Durst é coñecido sobre todo por ser o vocalista da banda de nu metal Limp Bizkit, formada en 1994, coa cal leva publicados seis álbums de estudio.
Zyklon B
Mecanismo
O cianuro de hidróxeno é un gas velenoso que interfire coa respiración celular. O cianuro impide que a célula produza adenosín trifosfato (ATP) uníndose a unha das proteínas involucradas na cadea de transporte de electróns. Esta proteína, a citocromo c oxidase, contén varias subunidades e ten ligandos que conteñen grupos de ferro. O compoñente cianuro do Zyklon B pode ligarse a un destes grupos de ferro, hemo a3, formando un composto máis estabilizado por medio dun enlace pi metal-ligando. Como resultado da formación deste novo complexo de ferro-cianuro os electróns que se situarían no grupo hemo a3 non poden facelo. Agora estes electróns desestabilizan o composto, e o grupo hemo xa non os acepta. Isto provoca unha parada no transporte de electróns, provocando que as células non sexan capaces de producir a enerxía necesaria para sintetizar a ATP. Segundo algunhas estimacións toxicolóxicas, a inhalación dunha dose de 200 mg/m³ (equivalentes a 180 ppm) de cianuro de hidróxeno causa a morte aos humanos en 10 minutos, e se a dose é de 300 mg/m³ (ou 270 ppm) a morte é inmediata.
Fred Durst
Dende o ano 2006, Durst tamén vén sendo coñecido polo seu traballo en filmes independentes. Coprotagonizou a película Population 436, e estreouse como director en 2007 co filme The Education of Charlie Banks. Durst dirixiu un segundo filme, The Longshots, en 2008.
Zyklon B
Historia
miniatura|Un equipo de fumigación en [[Nova Orleáns no 1939. Na imaxe aprécianse varias latas de Zyklon.]] O cianuro de hidróxeno, descuberto no século XVIII, empregábase a finais dos anos 1880s para a fumigación de árbores de cítricos en California. O seu uso espallouse ata outros países para a fumigación de silos, vagóns de mercancías, barcos e muíños. O seu pouco peso e rápida dispersión obrigaban a que a súa aplicación se fixese baixo tendas ou en espazos cerrados. A investigación de Fritz Haber do Instituto Kaiser Wilhelm de Química Física e Electroquímica levou á fundación en 1919 da compañía Deutsche Gesellschaft für Schädlingsbekämpfung mbH (Degesch), un consorcio controlado polo estado formado para investigar o uso militar de compostos químicos. Os químicos de Degesch engadiron un irritante de ollos admonitorio a un composto de cianuro menos volátil que reaccionaba coa auga na presenza de calor converténdose en cianuro de hidróxeno. O novo produto vendeuse no mercado como o pesticida Zyklon. Alemaña xa empregara unha fórmula semellante como arma durante a primeira guerra mundial, polo que o Zyklon prohibiuse ao pouco tempo.
Deutsche Gold- und Silber-Scheideanstalt (Degussa) pasou a ser o propietario único de Degesch no ano 1922. Alí Walter Heerdt, Bruno Tesch e outros traballaron nun método de empaquetado do cianuro de hidróxeno en botes selados xunto a un irritante de ollos admonitorio e adsorbentes estabilizantes como a diatomita. O novo produto etiquetouse tamén co nome de Zyklon, pero pasou a ser coñecido como Zyklon B para distinguilo da versión previa. Heerdt foi nomeado o inventor do Zyklon B na solicitude de patente de Degesch (número DE 438818) con data do 20 de xuño de 1922. A Oficina de Patentes de Alemaña outorgou esta patente o 27 de decembro de 1926.
Estrutura corporativa
miniatura|upright|Bote de Zyklon B con mostras do composto e documentos orixinais no museo de [[Auschwitz]] En 1930 Degussa cedeu o 42,5% da súa participación en Degesch a IG Farben e o 15% a Th. Goldschmidt AG, a cambio dos dereitos de vender os produtos pesticidas desas dúas compañías a través de Degesch, mantendo o control directivo en Degussa.
Mentres que Degesch tiña os dereitos do nome comercial Zyklon e a patente do sistema de empaquetado, a fórmula química era propiedade de Degussa. Schlempe GmbH, propiedade nun 52% de Degussa, tiña os dereitos do proceso de extracción de cianuro de hidróxeno a partir de produtos de refugallo do procesamento de remolacha azucreira. Dúas empresas, Dessauer Werke e Kaliwerke Kolin, realizaban este proceso baixo unha licenza, ademais de combinaren o cianuro de hidróxeno resultante cun estabilizante de IG Farben e un axente admonitorio de Schering AG para formar o produto final, empaquetado usando equipamento, etiquetas e botes fornecidos por Degesch. Os produtos finalizados enviábanse a Degesch, que á súa vez pasábaos a dúas empresas que actuaban como distribuidoras: Heerdt-Linger GmbH (Heli) de Frankfurt e Tesch & Stabenow (Testa) de Hamburgo. A zona de distribución dividíase ao longo do río Elba, con Heli ocupándose dos clientes ao oeste e sur e Testa dos do leste. Degesch tiña a propiedade do 51% das accións de Heli, e ata 1942 tiña o 55% de Testa.
Antes da segunda guerra mundial Degesch obtiña a maioría dos seus beneficios pola venda do Zyklon B no mercado internacional, particularmente no dos Estados Unidos, onde Roessler & Hasslacher producíao baixo licenza antes de 1931 e American Cyanamid dende 1931 ata 1943. Dende 1929 o Servizo de Saúde Pública dos Estados Unidos usou Zyklon B para desinfectar trens de mercancías e roupa de inmigrantes mexicanos que entraban nos Estados Unidos. En Alemaña empregábase para despiollar roupa (habitualmente usando unha cámara selada portátil inventada por Degesch nos anos 1930) e desinfectar barcos, almacéns e trens. Cara 1943 as vendas de Zyklon B compoñían o 65% dos ingresos por vendas de Degesch e o 70% dos seus beneficios brutos.
Uso no Holocausto
A comezos do ano 1942 o Zyklon B xurdiu como a ferramenta preferida da Alemaña Nazi para o seu uso nos campos de exterminio durante o Holocausto. Este composto químico causou a morte de ao redor dun millón de persoas nas cámaras de gas instaladas nos campos de exterminio de Auschwitz-Birkenau, Majdanek e outros lugares. Gran parte das vítimas foron xudeus, e a gran maioría dos asasinatos por este método tiveron lugar en Auschwitz. Heli fornecía Zyklon B aos campos de concentración de Mauthausen, Dachau e Buchenwald, e Testa encargábase da distribución á Auschwitz e Majdanek. Os campos tamén adquirían ocasionalmente o Zyklon B directamente dende as fábricas. Das 729 toneladas de Zyklon B vendidas en Alemaña entre os anos 1942 e 1944, 56 delas (un 8% das vendas domésticas) vendéronse aos campos de concentración. Auschwitz recibiu 23,8 toneladas, das que 6 foron usadas para a fumigación do campo. O resto empregouse nas cámaras de gas ou perdeuse por falta de uso (o produto tiña un tempo de caducidade de só tres meses). Testa levou a cabo tarefas de fumigación para a Wehrmacht e fornecíalle Zyklon B. Tamén impartía cursos para as SS na seguridade durante a manipulación e uso do material na fumigación. En abril de 1941 os ministerios de agricultura e interior de Alemaña designaron ás SS como aplicador autorizado do químico, o que lles permitía empregalo sen necesidade de adestramento adicional ou supervisión gobernamental.
miniatura|esquerda|250px|Botes baleiros de gas velenoso atopados polos [[Aliados da Segunda Guerra Mundial|Aliados trala fin da segunda guerra mundial]] Rudolf Höß, comandante de Auschwitz, afirmou que o uso de Zyklon B para matar prisioneiros partiu dunha iniciativa dun dos seus subordinados, o capitán das SS Karl Fritzsch, que empregou esta substancia para matar a varios prisioneiros de guerra soviéticos a finais de agosto de 1941 no soto do Bloque 11 do campo principal. Este experimento repetiuse posteriormente en setembro con máis prisioneiros de guerra, baixo supervisión de Höß. O Bloque 11 non era axeitado para os asasinatos en masa por este método, xa que o soto era difícil de ventilar trala execución e o crematorio estaba a bastante distancia do sitio (o Crematorio I, operado ata xullo de 1942). O lugar de execución trasladouse ata o propio Crematorio I, onde podían executarse a máis de 700 vítimas a un tempo. Cara a mediados e 1942 esta operación trasladouse ata o campo Auschwitz II–Birkenau, un campo satélite próximo que estivera en construción dende outubro de 1941.
A primeira cámara de gas de Auschwitz II–Birkenau foi a "casa vermella" (chamada Búnker 1 polos membros da SS), unha barraca de ladrillo convertida nunha instalación de gaseado tras baleirar o seu interior e selar as ventás con ladrillos que pasou a estar operativa en marzo de 1942. Unha segunda barraca de ladrillo, a "casa branca" ou Búnker 2, adaptouse para este mesmo propósito unhas semanas despois da primeira. Segundo o propio Höß, o Búnker 1 tiña unha capacidade para 800 vítimas e o Búnker 2 para 1 200. Estas estruturas usáronse para as execucións masivas ata comezos de 1943. A partir dese momento os Nazis decidiron incrementar de forma notable a capacidade de gaseado de Birkenau. O Crematorio II, deseñado orixinalmente como depósito de cadáveres con depósitos no soto e incineradoras a nivel do solo, converteuse nunha instalación de execución instalando portas estancas, condutos de ventilación para introducir o Zyklon B na cámara e equipo de ventilación para eliminar o gas trala execución. O Crematorio III construíuse usando este mesmo deseño. Os Crematorios IV e V, deseñados dende o comezo como centros de gaseado, construíronse na primavera dese mesmo ano. En xuño de 1943 os catro crematorios estaban operativos, e a maioría das execucións tiveron lugar nestas catro estruturas.
Os Nazis comezaron a enviar un gran número de xudeus procedentes de toda Europa cara a Auschwitz a mediados do ano 1942. Aqueles non seleccionados para grupos de traballo eran gaseados inmediatamente trala súa chegada. As persoas seleccionadas para morreren, uns tres cuartos do total, incluíndo case todos os nenos, mulleres con nenos pequenos, todos os vellos e todos aqueles que os doutores da SS determinaban como non capacitados fisicamente tras unha breve inspección superficial. Ás vítimas dicíanlle que ían recibir un espiollamento e unha ducha, conducidas en grupos deica a cámara de gas tras despoxalos das súas pertenzas.
Un departamento especial das SS coñecido como o Instituto da Hixiene levaba o Zyklon B en ambulancia ata os crematorios. As SS levaban a cabo a propia execución co gas, baixo orde e supervisión dun dos doutores da SS. Tras pecharen as portas, os homes da SS verquían as boliñas de Zyklon B nuns condutos de ventilación do teito ou en furados nos laterais da cámara, e as vítimas falecían nuns 20 minutos. Johann Kremer, un dos doutores das SS que supervisou estes gaseos, testificou que "os berros e gritos das vítimas podían escoitarse a través da apertura e estaba claro que loitaban polas súas vidas".
Tralas execucións varios Sonderkommandos con máscaras de gas sacaban os corpos da cámara. Quitábanlles as lentes, próteses, xoias e cabelo ás vítimas, e extráianlles calquera tipo de ortodoncia para fundiren o ouro. Cando a cámara de gas estaba ateigada, algo que ocorría habitualmente, atopaban os corpos semi-anicados, coa pel rosa e descolorida con manchas vermellas e verdes, con algúns deles saíndolles escuma da boca ou sangrando polos oídos. Os cadáveres queimábanse nas incineradoras próximas, e as cinzas soterrábanse, tirábanse ao río ou usábanse como fertilizante. Co exército Vermello soviético achegándose dende Polonia, o último gaseo masivo en Auschwitz tivo lugar o 30 de outubro de 1944. En novembro de 1944 Heinrich Himmler, xefe das SS, ordenou o cesamento destas execucións en todo o Reich.
Legado
O uso de cianuro de hidróxeno como pesticida ou limpador prohibiuse en varios países. A maioría do cianuro de hidróxeno pasou a empregarse en procesos industriais, principalmente por parte de empresas en Alemaña, o Xapón, os Países Baixos e os Estados Unidos. Degesch retomou a produción do Zyklon B trala guerra. O produto pasou a venderse en Alemaña baixo o nome comercial Cyanosil, mantendo a denominación de Zyklon noutros países. No ano 2000 aínda se mantiña a súa produción. Degussa vendeulle Degesch á empresa Detia-Freyberg GmbH en 1986, que mudou o seu nome a Detia-Degesch. A empresa da República Checa Lučební závody Draslovka comercializa tamén un produto para a fumigación semellante ao Zyklon B, baixo o nome comercial de Uragan D2.
miniatura|dereita|Interior da cámara de gas de [[Majdanek, con residuos de azul de Prusia]] O uso posterior do nome "Zyklon" en marcas comerciais deu lugar a respostas negativas nalgúns países de fala inglesa. O nome "Zyklon" en montañas rusas portátiles da empresa Pinfari dende o ano 1965 provocou as protestas de varios grupos de xudeus nos Estados Unidos nos anos 1993, 1999 e 2011. No ano 2002 a empresa británica de equipamento deportivo Umbro emitiu unha desculpa pública e retirou o nome "Zyklon", que usara dende 1999 nas caixas dun dos seus modelos de zapatillas deportivas, tras recibir varias queixas do Simon Wiesenthal Center e do Beth Shalom Holocaust Centre. Tamén no 2002 Siemens retirou unha petición de rexistro de marca nos Estados Unidos do nome "Zyklon", proposto pola súa subsidiaria BSH Bosch und Siemens Hausgeräte para unha nova liña de electrodomésticos nos Estados Unidos. A compañía francesa IPC usaba para un dos seus produtos o nome "Cyclone B" ("Cyclone" por "desengraxante" co sufixo "B" de biodegradable), ao que lle cambiaron o nome polo de "Cyclone Cap Vert" no 2013 tras protestas de grupos xudeus.
Algúns partidarios do negacionismo do Holocausto afirmaron que o Zyklon B non se usou nas cámaras de gas dos campos de exterminio, indicando como proba a investigación de Fred A. Leuchter, que atopou niveis baixos de azul de Prusia en mostras das paredes e teitos das cámaras de gas. Leuchter atribuíu esta presenza ao espiollamento xeral dos edificios. O control negativo de Leuchter's, unha mostra de tapóns tomada dun edificio distinto do campo, non contiña residuos de cianuro. En 1999 James Roth, o químico que analizara as mostras de Leuchter, afirmou que a proba fora defectuosa xa que o material enviado para a proba incluía grandes anacos, e o composto químico só se atoparía a uns 10 microns da superficie. A superficie que fora exposta ao composto químico non se identificou, e o gran tamaño dos espécimes significaba que calquera composto químico presente se atoparía diluído neles nunha cantidade indeterminable. En 1994 o Instituto de Investigación Forense de Cracovia volveu a examinar a proba de Leuchter na que afirmaba que a formación de azul de Prusia por mor da exposición dos ladrillos ao cianuro non é unha reacción altamente probable. Usando técnicas de microdifusión, levaron a cabo probas en 22 mostras das cámaras de gas e das cámaras de espiollamento como controis positivos, así como de barracas onde vivían os prisioneiros como controis negativos. Tralas probas atoparon residuos de cianuro tanto nas mostras das cámaras de espiollamento como nas das cámaras de gas, mais ningún nas mostras das barracas.
Folgoso, Cortegada, Sarreaus
Folgoso é un lugar da parroquia de Cortegada, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 113 habitantes (55 homes e 58 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 116 habitantes.
Guerra de Crimea
A guerra de Crimea foi un conflito bélico entre o Imperio Ruso dirixido polos Romanov e a alianza do Reino Unido, Francia, o Imperio Otomán (ao que apoiaban para evitar o seu afundimento e o excesivo crecemento de Rusia) e o Reino de Piemonte e Sardeña, que se desenvolveu entre 1854 a 1856. A maior parte do conflito tivo lugar na península de Crimea no mar Negro.
Antecedentes
240px|miniatura|Situación das costas do mar Negro ao comezo da guerra. Baixo tratados negociados durante o século XVIII, Francia era o gardián dos Católicos Romanos no Imperio Otomán, mentres que Rusia era o protector dos Cristiáns Ortodoxos. Por varios anos, os monxes católicos e ortodoxos disputáronse a posesión da Igrexa da Natividade e a Igrexa do Santo Sepulcro, en Palestina. Durante os anos 1850, ambos lados presentaron demandas que o Sultán non podía satisfacer simultaneamente. En 1853, o Sultán inclinouse a favor francés, a pesar das vehementes protestas dos monxes ortodoxos locais.
O Tsar ruso, Nicolao I, enviou un diplomático, o Príncipe Menshikov, nunha misión especial ao goberno turco. Por tratados previos, o Sultán, Abd-ul-Mejid I, estaba comprometido a "defender a Relixión e Igrexa Cristiá", pero Menshikov intentou negociar un novo tratado, polo cal Rusia podería intervir cando considerase a protección do Sultán inadecuada. Ao mesmo tempo, o goberno británico enviou un emisario, quen coñeceu as demandas de Menshikov ao chegar. Mediante a diplomacia, Lord Starford convenceu ao Sultán para rexeitar o tratado, o cal comprometía a independencia dos cidadáns turcos. Pouco despois de saber do fracaso do seu negociador, o tsar enviou o seu exército a Moldavia e a Valaquia, territorios otománs nos que Rusia era coñecida coma unha gardiá da Igrexa Ortodoxa, empregando coma escusa a falta de solucións por parte do Sultán para protexer os lugares Sagrados. Nicolao I pensou que as potencias europeas non se opoñerían á anexión realizada, especialmente porque Rusia axudou a sufocar as Revolucións de 1848.
Cando o Tsar enviou as súas tropas a Moldavia e Valaquia, o Reino Unido, buscando protexer a seguridade do Imperio Otomán, enviou unha frota cara aos Dardanelos, onde se lle uniu unha frota francesa. Mentres tanto, as potencias europeas agardaban unha solución diplomática. Os representantes das catro grandes potencias neutrais, Reino Unido, Francia, Austria e Prusia, reuníronse en Viena, onde elaboraron unha proposta que agardaban fose aceptable para Rusia e o Imperio Otomán. A proposta contou co apoio do Tsar Nicolao. Porén, foi rexeitada polo Sultán Abd-ul-Mejid I, quen sentiu que a maneira de redacción do documento permitía diferentes interpretacións. Reino Unido, Francia e Austria estaban unidos propoñendo modificacións para satisfacer o Sultán, pero as súas suxestións foron ignoradas na Corte de San Petersburgo. O Reino Unido e Francia abandonaron a idea de continuar negociando, pero Austria e Prusia non crían que o rexeitamento xustificase cesar as negociacións.
Desenvolvemento
240px|miniatura|Combate entre tropas francesas e rusas durante o [[asedio de Sebastopol.]] O Sultán dirixiuse á guerra; os seus exércitos atacaron os exércitos rusos cerca do río Danubio. Nicolau I respondeu enviando naves de guerra, que destruíron a frota otomá en Sinop, o 30 de novembro de 1853, facendo posible para Rusia desembarcar e abastecer o seu exército nas costas turcas sen inconvenientes. A destrución da frota turca e a ameaza dunha expansión rusa alarmou a Francia e ao Reino Unido, que acudiron en defensa do Imperio Otomán. En 1854, despois de que Rusia ignorase o ultimato anglo-francés para retirarse do Danubio, o Reino Unido e Francia declararon a guerra.
Nicolao I asumiu que Austria, correspondendo á axuda presentada durante as revolucións de 1848, estaría do seu lado, ou que polo menos sería neutral. Non obstante, Austria sentiuse ameazada polas tropas rusas nos Principados do Danubio. Cando o Reino Unido e Francia reclamaron que Rusia retirase as súas tropas dos Principados, Austria apoiounas, e, a pesar de que non lle declarou a guerra a Rusia inmediatamente, negouse a garantir a súa neutralidade. Cando, no verán de 1854, Austria fixo unha nova demanda para o retiro das tropas, Rusia aceptou.
O 10 de abril de 1854 a frota franco-británica bombardea Odesa e intenta facer un desembarco.
O 25 de outubro de 1854 ten lugar a famosa batalla de Balaclava.
En 1855 Sebastopol cae en mans das tropas franco-británicas.
O 30 de marzo de 1856 fírmase en París o tratado que pon fin ao conflito.
Consecuencias
miniatura|200px|[[O Congreso de París (Dubufe)|O Congreso de París de 1856]]
A guerra termina en 1855 co Congreso de París, de onde saíu un goberno conxunto e relativamente autónomo para Moldavia e Valaquia; o Tsar renunciou á protección dos ortodoxos e estableceuse a neutralidade do mar Negro (prohibición de manter nesta zona navíos de guerra).
Cardeal (homónimos)
Un cardeal pode ser:
Thirasia
Thirasia, tamén coñecido como 'Therasia'  (Θηρασία), é unha illa volcánica no grupo das illas de Santorini nas Cícladas gregas. Atópase ao noroeste de Nea Kameni, unha pequena illa formada nos últimos séculos pola actividade volcánica, marcando así o centro do grupo de illas. Therasia é a segunda illa máis grande do grupo, logo de Thera.
Therasia ten unha superficie de 9´299 km² e a súa poboación era de 319 habitantes no censo 2011. forma parte do municipio de Oia (Κοινότητα Οίας).
Thera e Therasia formaban unha única antiga illa redonda que tras a erupción volcánica de Thera partiuse en dous formando a actual configuración xeográfica do arquipélago, coa illa de Santorini, forman o cono volcánico.
Denominación de Orixe Monterrei
dereita|miniatura|Plantación de viño en [[Vilamaior, Verín|Vilamaior (Verín).]]
A Denominación de Orixe Monterrei é unha das cinco cinco zonas con denominación de orixe para os seus viños existentes en Galiza.
Esténdese polo val do río Támega, ocupando algo menos de 500 hectáreas dos concellos de Castrelo do Val, Monterrei, Oímbra e Verín; outras 13.000 tamén están dedicadas a viñedos, mais fora da denominación de orixe. As 24 adegas e 380 viticultores producen dous millóns de litros anuais de viño cualificado.
Uva branca: verdello, dona branca, verdello louro Uva tinta: mencía, bastardo, araúxa
Bouza Longa
O topónimo galego Bouza Longa pode referirse a:
Villaluenga de la Vega
Villaluenga de la Vega é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 595 habitantes (INE 2012).
Chicago
Chicago é a terceira maior cidade dos Estados Unidos, localizada no estado de Illinois, na rexión dos Grandes Lagos. Ten unha poboación de 2 869 121 habitantes, cunha área metropolitana de máis de nove millóns de habitantes.
Chicago é unha das cidades americanas na que as minorías son maiores. Dos habitantes da cidade, ao redor do 42% son brancos, mentres que un 36.77% son negros. O 26.02% son hispanos (sen distinguir a raza).
Chicago tamén é famosa polo aeroporto O'Hare, o máis ocupado do mundo. O seu nome ten orixe india.
Historia
Segundo os relatos dos exploradores españois do século XVII, os indios de Illinois (potawatomi) foron os primeiros en reclamar un territorio que chamaron "Chicaugou", e que significa poderoso, forte ou grande, e que foi utilizado por moitos xefes de tribo para significar que eran “grandes” xefes. En 1795 a área foi cedida polos Nativos Americanos a EEUU polo Tratado de Greenville para o seu uso militar.
Os primeiros exploradores europeos en poñer pé no lugar destinado a se converter en Chicago foron Louis Joliet e Jacques Marquette. Os dous exploradores foron comisionados polo Goberno francés en 1673. O padre Marquette regresou á zona só un ano despois para estabelecer unha misión india.
O primeiro colonizador europeo de Chicago, Jean Baptiste Point Du Sable, chegou á zona en 1780. Casou cunha india potawatomi chamada Kittihawa e tivo dous fillos, Jean e Susanne. En 1779 partiu de Peoria e explorou o norte até unha zona chamada Eschikagou, (Chicago) polos indios. Du Sable, recoñecendo o seu potencial, decidiu instalarse en Chicago e construíu a primeira vivenda permanente ás beiras do río.
Estabeleceu un posto comercial que se converteu no principal punto de subministración para comerciantes e trampeiros que ían para o Oeste. O posto de Du Sable prosperou moito e fíxose bastante rico. En 1796 naceulle unha neta, converténdose no primeiro neno nado na nova cidade de Chicago.
Aínda que Chicago sufriu unha serie de problemas, incluíndo o masacre de Fort Dearborn por unha tribo de indios hostís e a Guerra de 1812 entre Estados Unidos e Gran Bretaña, logrou manter as súas posesións territoriais e expandir as súas estremas.
En 1803 co desenvolvemento do ferrocarril e a canle Illinois/Míchigan (en 1848 constrúense as canles Illinois e Míchigan, interconectando os Grandes Lagos co río Mississippi), Chicago fíxose o líder nas industrias gandeiras, de labras de madeira, de leña e de trigo. Correuse a voz de que a cidade estaba chea de oportunidades, e para mediados da década de 1850, chegaban ata 100.000 inmigrantes á cidade anualmente buscando terras e traballo.
En 1860, Chicago acolleu a Convención Nacional Republicana que nomeou o propio baiki mestizo, Illinois, como o candidato presidencial. Un ano após, durante o seu mandato, comezou a Guerra Civil.
O Chicago da posguerra foi imparable. Medrou a poboación, duplicáronse os envíos de cereal e os comerciantes prosperaron.
En 1933 e 1934 organizouse a Feira mundial de Chicago, coñecida como “Un século de progreso”, como unha sociedade non lucrativa en xaneiro de 1928. A súa finalidade era celebrar unha feira mundial en Chicago en 1933. Foi ideada como unha conmemoración centenaria da cidade de Chicago e un testemuño dos logros científicos e industriais dese tempo.
Situada ao sur de Navy Pier (Peirao da Armada)en Chicago, Devandita exposición, "A century of Progres", tiña 112 hectáreas á beira do Lago e estaba constituída por dúas lagoas artificiais e Notherly Island.
A feira inaugurouse o 27 de maio de 1933 coa cerimonia de prender as luces cos raios da estrela Arcturus. Os raios concentráronse en células fotoeléctricas nunha serie de observatorios astronómicos e logo transformáronse en enerxía eléctrica que se transmitiu a Chicago. A diferenza de calquera outra feira anterior, ‘A Century of Progress' celebrou a cor e a iluminación. A arquitectura da feira viuse influída pola Gran Depresión da época. Máis que centrarse na arquitectura, a feira centrouse no progreso científico e tecnolóxico e nos procesos de fabricación relacionados con iso. Foi un éxito sen precedentes e acolleu a máis de 48 millóns de visitantes nos dous anos que durou. Ofreceu un perspectiva animadora dun futuro materializado pola tecnoloxía mentres honraba os logros do pasado.
Hoxe día, Chicago é unha cidade dinámica e culturalmente diversa. É un centro internacional para os negocios e as viaxes de lecer, debido en parte á accesibilidade da cidade mediante o transporte, unha próspera comunidade de negocios e hoteis, restaurantes, lugares de compras etc.
Tamén é sonada a época dos gansterns e nela viviu o famoso mafioso Al Capone que gobernaba no sector oriental de Chicago e os disturbios de finais do XX.
miniatura|centro|900px|Panorama de Chicago.
Celso Collazo
Co nome de Celso Collazo podemos referirnos a:
Bouza Maior
O topónimo galego Bouza Maior pode referirse a:
Kiwoku
"Kiwoku" é o single número 21 do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 17 de outubro do ano 2001 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Consta de dúas caras A ("Kioku" e "time trip"). O single alcanzaría a cuarta posición nas listas de Oricon.
Anthony Minghella
Traxectoria
Fillo de pai italiano e nai Escocesa, graduouse na Universidade de Hull.