cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Goretti Durán
Traxectoria
Así mesmo cursou un máster en Oncoloxía Farmacéutica, título propio da Universidade de Valencia, é diplomada en Saúde Pública pola Escola Nacional de Sanidade, e obtivo un máster en Metodoloxía da investigación: deseño e estatística en Ciencias da Saúde pola Universidade Autónoma de Barcelona.
En 2016 alcanzou o grao de doutora, coa tese Estudio farmacogenético de variantes polimórficas en genes reparadores del ADN y otros marcadores de resistencia en pacientes con cáncer de cabeza y cuello, dirixida polos profesores Ángel Carracedo, María Jesús Lamas e Rafael López López, lida na Facultade de Medicina e Odontoloxía da mesma Universidade.
A Agualada, Coristanco
Desta parroquia, provén a nai de Arturo Cuadrado e máis tarde este viría a vivir aquí ao falecer seu pai.
Topónimo
Segundo Fernando Cabeza Quiles, a palabra "Agualada" pode vir do latín "aqualata" [corrente de auga que, polo xeral, vai encanada] e cítase en documentos dos anos 816, 978 e 1119 nos que aparecen respectivamente: ad Agualata, Uilla Aqualevata e per Aguam Ladam.
O nome do lugar do Anido podería proceder de Anius, unha propiedade pola que o seu dono pasaría a chamarse Anido, seguramente derivado de annitor (apoiarse; así, podería ter o significado de "unido"). A Brañeira, terreo de drenaxe difícil que se manifesta en forma de braña. Figueiroa parece indicar abundante en pequenas figueiras, "figueriola". O Outeiro, de altariu, significa sitio elevado.
Apocalipse
miniatura|300px|[[Pórtico da Gloria en Compostela: Cristo rodeado dos "catro viventes" e do coro dos anciáns tal como recolle a visión da Apocalipse.]]
O Libro de Revelación ou da Apocalipse  é un texto atribuído tradicionalmente a Xoán o Evanxelista, que recolle, en forma das visión típicas da literatura apocalíptica, unha reflexión sobre a situación da primeira igrexa cristiá nos tempos do Imperio Romano e unha mensaxe de esperanza para os cristiáns.
O termo Apocalipse vén do grego ἀποκάλυψις, que vén de ἀποκαλύπτειν apocaliptein, literalmente descorrer unha cortina, ou revelar, pola que tamén moitas igrexas cristiás o coñecen como Libro da Revelación.
Autor e data de composición
Tradicionalmente considerouse que o apóstolo Xoán era o autor deste libro, como do resto do Corpus Xoánico. miniatura|[[Xoán o Evanxelista|Xoán en Patmos nunha visión apocalíptica (século XVI)]] O autor preséntase a si mesmo nos primeiros versículos do libro. "Eu, Xoán, voso irmán e compañeiro no sufrimento, no Reino e na esperanza en Xesús, estaba na illa chamada Patmos por cousa da Palabra de Deus e do testemuño de Xesús. Caín en arroubo o día do Señor e oín detrás miña un berro forte, coma dunha trompeta, que dicía: "o que vas ver escríbeo..." (Ap 1, 9-11).
O estudo da linguaxe do libro, escrito en grego, fala dun autor que enche o texto de arameismos, e que usa construcións sintácticas semitas. Escribe en grego pero pensa en arameo. O libro ten moitas citas do Antigo Testamento pero, en contra do que pasa con outros libros do Novo Testamento, as citas fanse sempre seguindo versións hebreas e non a da Biblia dos Setenta.
Tamén é certo que o autor nunca se chama a si mesmo "Apóstolo", por outra parte os Pais da Igrexa non son unánimes á hora de atribuírlle o libro ao apóstolo. Seguramente hai que concluír, como pasa co resto do corpus xoánico, que o libro nace na comunidade que tiña ao apóstolo Xoán como fundador e guía.
Casa de Fernando Carreras
A Casa de Fernando Carreras é un inmoble de estilo ecléctico localizado na cidade de Vigo. A casa foi unha das primeiras grandes residencias da cidade olívica. Na súa época tivo tanta sona que moitos vigueses percorrían longas distancias para ver a casa.
O edificio atópase na esquina entre a rúa da cidade do Porto coa rúa Areal, e é o único edificio que mantén unha aliñación distinta na rúa Areal, como consecuencia de cambios no proxecto inicial da edificación da rúa.
Historia e usos
No ano 2006, o inmoble foi habilitado para albergar a alcaldía da cidade, un proxecto da alcaldesa Corina Porro, quen desexaba acomodar a sede nun inmoble máis cómodo có primeiro andar do concello de Vigo, construído en 1972. Despois de barallar distintas opcións, decantouse polo antigo reitorado da rúa Areal. Entre os traballos de adecuación do edificio, destaca a substitución do escudo franquista da fachada do inmoble polo escudo da cidade olívica.
Tralas eleccións municipais de 2007, coa chegada á alcaldía de Abel Caballero a alcaldía foi levada de novo ao edificio central do concello de Vigo, e pechouse o histórico inmoble. Tralo seu peche o concello barallou varios proxectos para o edificio. Primeiramente pensouse en acondicionar o inmoble para a nova Biblioteca pública do Estado que prometera o ministro de cultura, César Antonio Molina para a cidade de Vigo, tamén pensouse en trasladar a pinacoteca do Museo Quiñones de León para deixares máis espazo aos obxectos históricos contidos no pazo. Finalmente ambas as dúas propostas foron desbotadas anunciándose a finais de 2008 que o inmoble sería a sede da Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal, proposta que finalmente tampouco foi adiante.
O Consorcio da Zona Franca de Vigo mercou o edificio ó concello para trasladar a súa sede ó centro da cidade.
Menno Simons
Menno Simons, nado en Wytmarsum en 1496 e fnado en Wüstenfelden o 31 de xaneiro de 1561, foi un líder relixioso anabaptista neerlandés. Simons foi contemporáneo dos reformadores protestantes e os seus seguidores foron coñecidos como menonitas.
Traxectoria
Simons naceu en 1496 nunha familia de aldeáns en Wytmarsum, provincia de Frisia (Sacro Imperio Romano Xermánico). O seu pai chamábase Simon e tivo un irmán chamado Pieter.
Foi destinado polos seus padres ao sacerdocio católico. Foi ordenado sacerdote en 1515 ou 1516 en Utrecht. Sendo párroco da súa aldea natal, separouse da Igrexa católica o 12 de xaneiro de 1536, para unirse aos anabaptistas pacifistas, despois de estudar con detemento a Biblia e vivir un proceso de afastamento dos dogmas católicos.
En 1537 foi ordenado en Groninga como bispo anabaptista. O seu labor tivo éxito, de xeito que un edicto do emperador Carlos V ofreceu recompensa de 100 moedas de ouro pola súa cabeza e indulto por calquera delito cometido por quen o entregase.
Estivo en Colonia, Holstein, Prusia e outros lugares, sempre organizando e predicando, acosado polos perseguidores. Aínda que se sabe que estaba casado con Geertruydt e tivo polo menos un fillo e dúas fillas, as condicións de clandestinidade impediron rexistrar máis detalles da súa vida familiar.
Foi notoria a súa preocupación pola divulgación escrita dos puntos de vista anabaptistas nas diferentes linguas da rexión en que traballaba, para o que, cun impresor identificado só como B.L., estableceu unha imprenta en Lübeck, que debeu trasladar a Oldesloe (Holstein) e posteriormente en 1554 ao próximo refuxio anabaptista en Wüstenfelde, onde falceu o 31 de xaneiro de 1561 e foi sepultado no seu xardín.
Forzas de Paz da ONU
miniatura|300px|Casco azul noruegués As Forzas de Paz da ONU, popularmente coñecidas como cascos azuis pola cor dos seus cascos, son corpos militares encargados de crear e manter a paz en áreas de conflito, controlar e observar os procesos de paz e dar asistencia a ex combatentes na implementación de tratados con fins pacíficos. Actúan por mandato directo do Consello de Seguridade da ONU e nel forman parte membros das forzas armadas e policiais dos países integrantes das Nacións Unidas, integrándose así nunha forza multinacional.
En 1956, estas forzas supervisaron o cesamento de hostilidades entre Exipto e Israel. Posteriormente teñen actuado noutros conflitos en Oriente medio, Líbano, Chipre, Mozambique, Somalia, Bosnia etcétera.
En 1988, cando o peruano Javier Pérez de Cuéllar era Secretario Xeral da ONU, os Cascos Azuis recibiron o Premio Nobel da Paz.
En 1993, os Cascos Azuis da ONU destacados na antiga Iugoslavia recibiron o Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional.
Melgaço
Melgaço é un concello portugués no Distrito de Viana do Castelo, rexión Norte e subrexión do Minho-Lima, fronteirizo con Galiza. En 2004 tiña 9.739 habitantes, 1.300 dos cales viven na vila que dá nome ao municipio.
O presidente da Cámara é, desde 2013, Manoel Batista.
Xeografía
Ten 239,04 km², e está subdividido en 18 freguesías. Limitado ao norte e leste con Galiza, ao suroeste polo municipio de Arcos de Valdevez, e ao oeste por Monção. É o municipio máis setentrional de Portugal.
O punto máis elevado do concello é o Giestoso, de 1.335 metros de altitude, na freguesía de Castro Laboreiro.
Freguesías
300px|miniatura|Freguesías de Melgaço. O verde claro representa freguesías de ribeira, e o escuro freguesías de montaña.
O concello ten 18 freguesías, repartidas en dúas grandes áreas: 11 delas á beira do río Miño (Alvaredo, Chaviães, Cristóval, Paços, Paderne, Penso, Prado, Remoães, Roussas, São Paio e Vila) e 7 de montaña (Castro Laboreiro, Cousso, Cubalhão, Fiães, Gave, Lamas de Mouro e Parada do Monte).
Patrimonio
En Melgaço existe toda unha tradición de contos e fábulas con criaturas fantásticas como Arganões e outros seres con poderes máxicos. Esta cultura popular foi transmitida oralmente ao longo de xeracións, estando actualmente en declive.
Hai uns 10 anos foi descuberta no monte de Prado, proxectadas cara á encosta ribeireña (e case desapercibidas pola vexetación da zona) unha serie aínda non cuantificada de esculturas de monstros, similares ás proas dos barcos viquingos, que fixeron numerosas incursións na zona na Idade Media.
Entre as súas construcións destacan:
Cultura
Está situado na fronteira entre Galiza e Portugal, polo que sempre tivo unha relación cultural intensa.
José Luis Borbolla
José Luis Borbolla Chavira, nado en Cidade de México o 31 de xaneiro de 1920 e finado na mesma cidade o 11 de febreiro de 2001, foi un futbolista mexicano. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección mexicana.
Traxectoria
En España xogou no Deportivo da Coruña, Real Madrid e Celta de Vigo. Tras o seu paso por España regresou a México, onde xogou en Tiburones Rojos de Veracruz e Club América, club onde se retirou e ao que adestrou durante unha temporada.
Tras o seu retiro do mundo do fútbol conertiuse nun empresario do sector téxtil.
Selección nacional
José Luis Borbolla foi internacional con México no mundial do Brasil de 1950, no encontro contra Suíza.
Volta a Burgos
A Volta a Burgos, na denominación en castelán Vuelta e Burgos, é unha competición ciclista por etapas de duración inferior a unha semana que se disputa na provincia de Burgos no mes de agosto.
Historia e características
Comezou na década de 1940, aínda que non foi ata a década de 1980, na que grazas ao pulo do que fora o seu director durante 17 anos, Gregorio Moreno, cando se estandarizou, primeiro como competición aberta entre 1981 e 1986, e logo como carreira completamente profesional dende 1987. Despois duns anos clasificada entre as mellores voltas (coa máxima catalogación dentro das carreiras dunha semana), a partir da creación dos Circuítos Continentais UCI en 2005 foi introducida no UCI Europe Tour, xusto un punto inferior das consideradas UCI Protour, a pesar de manter a súa cualificación de 2.HC.
O ciclista máis galardoado é o vasco Marino Lejarreta, con catro títulos.
Salón dos Independentes
A Société des Artistes Indépendants (Sociedade dos Artistas Independentes) formouse en París no verán de 1884 escollendo o lema "Sen xurado nin premios" (Sans jury nin récompense). Albert Dubois-Pillet, Odilon Redon, Georges Seurat e Paul Signac atopábanse entre os seus fundadores. Dous anos máis tarde, en 1886, os Artistes Indépendants montaron a súa segunda exposición, e dende entón durante tres décadas as súas exposicións anuais estableceron as tendencias. Todas as tendencias artísticas de principios do século XX expuxéronse e discutíronse amplamente por vez primeira neste Salón dos Independentes. A primeira guerra mundial trouxo consigo unha cruel paréntese á súa actividade, aínda que os Artistes Indépendants permaneceron activos: coa sede nos vastos baixos do Grand Palais desde 1920 (na porta de á beira da Société des Artistes Français, a Société Nationale des Beaux-Arts, a Société du Salon d'Automne, e outras), a súa exposición anual 117º tivo lugar na primavera de 2007 no Espace Champerret.
Historia
Durante o Segundo Imperio, os artistas que non eran apoiados pola Academia de pintura e de escultura oficial, a cargo das exposicións do Salón de París anual ou sen o apoio de políticos tiñan poucas posibilidades de avanzar. De ano en ano, o número de artistas que traballaban en París, o número de artistas que sometían obras ao xurado do Salón e o número de obras rexeitadas polo xurado, incrementáronse, pero nin o Segundo Imperio, nin a Terceira República atoparon unha saída a esta situación.
En 1884, finalmente, os artistas comezaron a organizarse eles mesmos, e o Ministerio de Belas Artes autorizou a un «Grupo de artistas independentes» a que organizasen unha exposición, mentres que a Cidade de París estivo conforme en achegar locais para a presentación. Así que, dende o 15 de maio ata o 15 de xullo, a primeira exposición «libre» de arte contemporánea amosou máis de 5.000 obras de máis de 400 artistas.
Aínda que sostido por Mesureur, vicepresidente do Concello de París e gran mestre da Grande Loxa de Francia, por Frédéric Hattat, presidente da comisión de Belas Artes do mesmo concello, por Albert Dubois-Pillet, encargado da Garda Republicana, membro do Gran Oriente de Francia, o comezo da Compañía, considerada como un niño de revolucionarios, foi difícil.
Establecemento
O 11 de xuño de 1884, Maître Coursault, notario en Montmorency, oficialmente confirmou a creación da Société. Segundo o artigo 1 dos estatutos da organización,
"Groupe" e "Société"
Membros do Groupe desafiaron esta fundación e tiveron éxito ao conseguir unha exposición organizada «para as vítimas da recente epidemia de cólera», inaugurada o 1 de decembro de 1884, por Lucien Boué, Presidente do Concello de París. Pero financeiramente o resultado foi unha desfeita. Malia iso, na primavera de 1885, o "Groupe" organizou a súa seguinte exposición, esta vez con algún éxito.
Olga Castro
Olga Castro Vázquez, nada en Lugo en 1980 é unha investigadora sobre estudos de tradución, escritora galega e feminista transnacional. É membro correspondente da Real Academia Galega dende 2017. Foi secretaria (2009-2012) e posteriormente vicepresidenta (2012-2015) da Asociación Internacional de Estudos Galegos. Foi fundadora e é vicepresidenta da Association of Programmes in Translation and Interpreting in the UK and Ireland.
Salón dos Independentes
Dende 1920
En 1920, a Société des Artistes Indépendants obtivo o Grand Palais para as exposicións do seu Salón.
Olga Castro
Traxectoria
Medrou na Mariña luguesa, onde se asentou a súa familia orixinaria do interior da provincia de Lugo, despois dos anos na emigración suíza. Licenciouse en xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela e en tradución e interpretación pola de Vigo. Tamén en Vigo defendeu a súa tese de doutoramento no ano 2010, cunha crítica feminista ao campo dos estudos de tradución galegos feitos até ese o momento. Nese mesmo ano emigrou a Gran Bretaña, onde reside desde entón. Alí traballou como profesora e investigadora en Estudos de Tradución na University of Exeter (2010-11), na Aston University de Birmingham (2011-2019) e desde o 2019 traballa na University of Warwick. Os seus dous principais campos de investigación son os estudos feministas de tradución desde unha perspectiva transnacional, así como cuestións de ideoloxía, poder e tradución en culturas minorizadas, en especial na galega, vasca e catalana. Foi investigadora principal dun proxecto financiado pola British Academy, titulado: "Stateless Cultures in Translation: the case of contemporary Basque, Catalan and Galician literatures in the UK".
Salón dos Independentes
Dende 1920
Logo da segunda guerra mundial, o Salón dos Independentes renovouse co grupo de artistas Le Jeune Peinture: Dunoyer de Segonzac, Bernard Buffet, Jean Carzou, Maurice Boitel, Yves Brayer, Aristide Caillaud, Daniel du Janerand, entre outros.
Olga Castro
Traxectoria
No ano 2019 fixo parte, como primeira suplente, da candidatura do Bloque Nacionalista Galego ás eleccións ao parlamento europeo como parte da alianza electoral Agora Repúblicas, celebradas o 26 de maio de 2019.
Mickaël Mokongo
Mickaël Benoit "Michael" Mokongo, nado o 11 de xullo de 1986 en Bangui, República Centroafricana, é un xogador profesional de baloncesto francés actualmente sen equipo. É internacional nas categorías inferiores da selección francesa e coa selección absoluta centroafricana.
Traxectoria
Fillo dun antigo xogador da selección centroafricana de baloncesto, Mokongo comezou a súa andadura no baloncesto europeo coas categorías inferiores do ÉS Chalon, co cal pasaría a debutar na Ligue Nationale de Basketball (máxima categoría do baloncesto francés) en 2003. Manteríase no club até 2006, chegando a xogar na ULEB Cup e sendo chamado para xogar no All-Star en 2005.
Posteriormente ficharía pola Orlandina da Serie A italiana (máxima categoría italiana), onde sería titular facendo 7 puntos, 2 rebotes e 3 asistencias por encontro. Posteriormente marcharía cara Turquía, a xogar co Bandırma Banvit da primeira división, facendo 10 puntos, 2 rebotes e case 4 asistencias por encontro. Con todo, foi traspasado no mercado de inverno ao BCM Gravelines da Ligue Nationale de Basketball até final de tempada. Ao ano seguinte asinaría co Cholet Basket co cal tamén xogaría en competicións europeas, chegando a xogar a final do EuroChallenge
Ao final da tempada marcharía cara Chipre, onde xogaría co Apoel Nicosia da primeira división. Xogando de titular gañaría a liga do país, ademais de xogar de novo en competicións europeas. Ao ano seguinte Mokongo asina co Club Ourense Baloncesto, onde é despedido no mes de xaneiro por mor dos malos resultados do equipo até ese momento. Así, o 9 de febreiro de 2011 Mokongo asinaría co Breogán de Lugo até final da tempada.
Lixosa
É un azucre pouco común na natureza. A lixosa pode encontrarse formando parte dos glicolípidos das paredes celulares dalgunhas especies de bacterias,. O derivado da lixosa D-lixitol atópase no músculo cardíaco formando parte da lixoflavina (composto similar á riboflavina pero con D-lixitol en vez de D-ribitol ).
Existen os isómeros D e L da lixosa, pero a lixosa é a única aldopentosa na que o enantiómero L é máis abundante na natureza que o D. A D-lixosa é o epímero da D-xilosa e da D-arabinosa. A L-lixosa é epímera da D-ribosa.
Não dá mais (canción de Leonor Andrade)
"Não dá mais" é unha canción da cantora portuguesa Leonor Andrade, do seu álbum debut Setembro. Aínda que non foi escollida como sinxelo do álbum, foi a única canción non-sinxelo dispoñíbel para mercar na pre-venda do álbum o 29 de abril de 2016 no iTunes Portugal, onde conseguiu chegar ao número 22 dous días após o seu lanzamento.
Sede da Deputación de Pontevedra en Vigo
miniatura|300px|Sede da Deputación de Pontevedra en Vigo, na rúa Eduardo Chao.
A sede da Deputación de Pontevedra en Vigo é un edificio do século XXI situado na cidade de Vigo.
Descrición
O edificio, inaugurado o 1 de xullo de 2008, conta con seis andares e máis de 1.000 metros cadrados. O inmoble posúe unha sala de exposicións, salón de recepcións, despachos de presidencia e deputados, almacén e servizos administrativos.
Atópase no número 3 da rúa Oporto, ao carón da Casa de Fernando Carreras, antiga sede da alcaldía de Vigo. Na nova sede traballan nove empregados.
Historia
A nova oficina constitúe a primeira sede da Deputación de Pontevedra aberta fóra da capital provincial.
A apertura dunha sede da deputación provincial na cidade de Vigo vén do desexo da institución de ter unha maior presenza no motor económico e cidade máis poboada da provincia de Pontevedra e de Galicia. A sede pretende prestar un servizo aos cidadáns vigueses para que non se teñan que desprazar á capital provincial.
Controversia
Para o presidente da Deputación, Rafael Louzán, do Partido Popular, a súa apertura responde ao seu "compromiso persoal" coa cidade, e constitúe "un feito despois 171 anos de historia". O Partido Socialista, cualificouna coma un "despilfarro".
Magazine (grupo musical)
Magazine foi unha banda inglesa de post-punk activa dende 1977 ata 1981, e posteriormente dende 2009 ata 2011. O grupo foi creado por Howard Devoto despois de deixar Buzzcocks a principios de 1977. Devoto decidiu crear unha banda de rock máis progresiva e menos tradicional.
Magazine reuniuse en 2009 para unha xira polo Reino Unido con case todos os membros restantes da súa formación clásica, só coa excepción do guitarrista John McGeoch que morrera en 2004. McGeoch foi substituído por Noko, que tocara con Devoto en Luxuria. Magazine publicou un álbum con material novo, No Thyself, en outubro de 2011, seguido por unha pequena xira no Reino Unido.
Tales of the Otori
Tales of the Otori (en galego Contos dos Otori ) é unha serie de novelas fantásticas escritas pola escritora Gillian Rubinstein baixo o pseudónimo Lian Hearn, localizadas nun mundo ficticio baseado no Xapón feudal. As cinco novelas publicadas foron: Across the Nightingale Floor (2002), Grass for His Pillow (2003), Brilliance of the Moon (2004), The Harsh Cry of the Heron (2006), a cal ten lugar 16 anos despois dos sucesos acaecidos en Brilliance of the Moon e Heaven's Net is Wide (2008), a cal precede ao Across the Nightingale Floor. Os libros narran as aventuras dun mozo guerreiro chamado Otori Takeo no seu afán de vingar ao seu pai adoptivo, Otori Shigeru, a fuxida do legado do seu pai biolóxico, e a persecución do amor da súa vida no medio do asfixiante poder dunha ducia de señores dos clans e centos de guerreiros.
Sinopse
A historia é narrada en primeira persoa por Otori Takeo (ao que se nos presenta primeiro co nome de Tomasu), o cal nace nunha pequena aldea na que os habitantes seguen relixión coñecida como Os ocultos. Os ocultos son perseguidos nos Tres Países debido ás súas crenzas relixiosas, e no primeiro capítulo a aldea de Takeo, Mino, é destruída por guerreiros liderados por Iida Sadamu, señor do clan Tohan. Durante este ataque, Takeo é rescatado por Otori Shigeru, un señor do clan Otori, e levado a Hagi, capital do clan Otori. Alí, Shigeru adopta a Takeo e comeza a instruílo pola vella usanza das familias nobres dos Clans.
En Hagi, Takeo aprende que o seu pai, Kikuta Isamu, que morre antes do nacemento de Takeo, foi membro da Tribo, unha secreta rede de espías e asasinos famosos polas súas habilidades sobrenaturais. Takeo descobre que herdou moitas das habilidades do seu pai: invisibilidade, movemento silencioso, a habilidade de crear unha imaxe de si mesmo (desdobrarse), un oído extremadamente agudo, e a habilidade de inducir aos cans e ás persoas en letargo. Baixo a tutela dun membro da Tribo, Muto Kenji, Takeo aprende a empregar estas habilidades baixo o papel de asasino, sospeitando que tomará parte nos plans de Shigeru contra Iida Sadamu.
Fai! Asturies
Fai! é unha organización política da mocidade asturiana encadrado dentro do movemento da esquerda soberanista, que defende, entre outras cousas, a soberanía do pobo asturiano dende a independencia política, o anticapitalismo, a fin do patriarcado, e apoia o rexurdir cultural e lingüístico dos movementos sociais.
Xurdimento
miniatura|left|230px|Rolda de presentación de Fai! Fai! ten o seu inicio na antiga mocidade do partido Izquierda Asturiana, MIAS, da que veñen a maioría dos militantes "fundadores". Dende 2005, MIAS experimentou un crecemento en militancia e actividade. Nesta mellora foi moi significativa a data do 29 de xaneiro de 2006, cando tivo lugar a "I Asambleya Xeneral" da organización, formando unha Dirección Nacional e marcando as liñas de actuación política a seguir dende ese intre.
Dende aquela, MIAS participou en manifestacións e concentracións a prol da oficialidade da lingua asturiana, pola igualdade entre sexos, e en contra das corridas de touros e a invasión do Líbano por parte de Israel.
Porén, MIAS anunciou publicamente a comezos de 2008 a súa disolución como organización xuvenil de Izquierda Asturiana (IAS) por razóns de discrepancia estratéxica, segundo un comunicado de prensa enviado ós medios.
O 29 de abril dese mesmo ano, anúnciase nunha rolda de prensa a aparición dunha nova organización, Fai! Asturies, esta vez sen dependencia de ningún partido pero manténdose na mesma liña de actuación e aumentando o seu ámbito. Ó longo dos meses comeza a súa actividade integrándose no Conceyu Abiertu pola Oficialidá e asemade, preséntase ás eleccións ó claustro da Universidade de Oviedo, conseguindo algúns representantes.
Bruxelas
Ademais da cidade histórica central situada dentro do Pentágono, a cidade de Bruxelas abrangue algúns dos arredores inmediatos da cidade dentro da gran Rexión de Bruxelas-Capital, é dicir, os antigos municipios de Haren, Laeken e Neder-Over-Heembeek ao norte, así como como a avenida Louise/Louizalaan e o parque Bois de la Cambre/Ter Kamerenbos ao sueste, onde limita cos municipios de Flandres.
Segundo datos do 1 de xaneiro de 2022, a cidade de Bruxelas tiña unha poboación total de 188 737 habitantes. Cunha área de 33,09 km², ten unha densidade de poboación de 5 700 hab/km². En 2007, había unhas 50 000 persoas non belgas rexistradas na cidade. Ao igual que o resto dos concellos da Rexión de Bruxelas-Capital, é legalmente bilingüe en francés e flamengo.
Ensame Nacionalista Astur
A ENA presentouse ás eleccións autonómicas asturianas do 8 de maio de 1983. Nestas eleccións o escritor Andrés Solar foi cabeza de lista pola circunscrición oriental. ENA conseguiu 2.505 votos, un 0,45% do total.
Bruxelas
Historia
miniatura|esquerda|200px|Concello de Bruxelas Bruxelas celebrou o seu milenario en 1979, a historiografía tradicional data a fundación de Bruxelas en 979 pero ningún escrito ou fonte arqueolóxica permitiu corroborar esa data. Atópanse nela os edificios sede das principais institucións da Unión Europea. Aínda que o primeiro poboamento do val semella datar da época merovinxia (século VII, Bruocsella, "morada no pantano"), coa presenza dalgúns pequenos oratorios ou capelas, é no século X cando os duques de Brabante constrúen un castrum fortificado nunha das illas do cativo río Senne xunto a unha daquelas, a de St. Gery.
Ensame Nacionalista Astur
En 1988, ENA intégrase na Xunta Nacionalista Asturiana para formar Unidá Nacionalista Asturiana (UNA), que se presentou ás eleccións europeas e estatais de 1989.
Bruxelas
Historia
Por outra banda, o leste do río, os pes do outeiro do Treurenberg, xunto a outra, a da patroa local Santa Gúdula, comeza a medrar un poboamento no que era o camiño que unía a rexión renana con Flandres. Entrambos los dous sitios conformouse un burgo en torno a praza do mercado, que logo será a Grand Place.
É no século XI candos os duques deciden trasladar a súa residencia a un castelo que constrúen noutro outeiro ao sur do Treurenberg, o de Couldenberg. De seguido rodéase todo o conxunto cun cinto de murallas. Este triángulo, St.Gery no río co porto, Santa Gúdula onde se construirá a catedral de San Miguel, e o palacio ducal do Coudenberg, será a armazón básica e nodal da futura cidade.
Bruxelas vai crecer rapidamente co comercio da súa rica industria de panos ata converterse nunha das maiores cidades de Europa no século XIV, desbordando os antigos muros e obrigando a construción dun novo recinto amurallado de preto de oito quilómetros (1379). É con este esplendor cando na praza do mercado constrúese a Casa do Concello (1402-54) gótico flamíxero, e os duques amplían e embelecen o seu Palacio do Coudenberg, facendo da cidade o centro dunha rica actividade artística e cultural (pinturas de Rogier van der Weyden, escultura fonte do Manneken-Pis, de Hieronymus Duquesnoy o Vello; Rubens máis tarde...).
A finais do século XVII, a cidade é bombardeada polo exército francés. A destrución é grande, pero os burgueses reaccionan coa reconstrución do abraiante conxunto que rodea a Grand Place. Lamentablemente, nun incendio en 1731 pérdese a xoia que representaba o conxunto do Palacio Ducal. No seu lugar aparecen hoxe a Praza e o Palacio Real así coma o museo de belas artes.
A decadencia continuou con Bruxelas coma un centro menor (capital da recentemente creada Bélxica en 1830), e só as obras de Victor Horta pertencentes ao art nouveau coma feito arquitectónico destacable no final do XIX.
A Cidade de Bruxelas é o máis grande dos 19 municipios que compoñen a rexión de Bruxelas-Capital, unha das tres rexións, xunto con Flandres e Valonia en que está dividida Bélxica. A primeiros de xaneiro de 2006, a cidade tiña unha poboación de 153.659 habitantes.
Aínda que oficialmente a Cidade de Bruxelas é a capital de Bélxica, na práctica é a Rexión de Bruxelas-Capital a que exerce como tal, como tamén é a capital das comunidades francófona e flamenga de Bélxica, a rexión tiña unha poboación de 1 067 162 habitantes, nunha área de 161 km², o que lle confire unha densidade poboacional de 6.601 habitantes por km². A aglomeración urbana, que se estende para alá das fronteiras da rexión, ten preto de 1 774 000 habitantes.
Pentágono
miniatura|204x204px|Mapa do Pentágono de Bruxelas e os seus barrios (nomes en francés). O Pentágono ou o centro da cidade de Bruxelas é a zona histórica de Bruxelas que se atopa dentro dos límites da circunvalación interior do Anel Pequeno. O Anel Pequeno está situado no lugar das segundas murallas de Bruxelas, que foron construídas no século XVI. Como na maioría das cidades europeas, estas murallas foron substituídas por grandes bulevares a finais do século XIX.
O Pentágono, dentro do Anel Pequeno, ten unha superficie de 4,61 km² e ten forma máis ou menos pentagonal ou de corazón, de aí o seu nome. En 2013, 51 566 persoas vivían alí, principalmente no barrio de Marolles/Marollen e ao oeste dos bulevares centrais. A maioría da poboación de Bruxelas vive fóra do Pentágono, na zona norte do municipio.
Barrio Central
Atópase no corazón da illa de Saint-Géry/Sint-Goriks, formada polo río Senne, e sobre a que se construíu unha primeira torre sobre o ano 979, onde se sitúa a orixe de Bruxelas. Hoxe, o barrio dos Halles Saint-Géry/Sint-Gorikshallen, un antigo mercado cuberto, é un dos barrios máis modernos da capital. Neste Barrio Central (en francés: Quartier du Centre, en neerlandés: Centrumwijk), hai algúns vestixios das primeiras murallas de Bruxelas do século XIII, que rodeaban a zona comprendida entre o primeiro porto do Senne, a antiga igrexa románica (máis tarde substituída pola catedral gótica brabantina de San Miguel e Santa Gúdula), e o antigo palacio ducal de Coudenberg no actual Barrio Real. No centro deste triángulo están a Grand Place/Grote Markt (praza principal de Bruxelas); o barrio de Îlot Sacré, que toma o seu nome pola súa resistencia aos proxectos de demolición, atravesado el mesmo polas Galerías Reais Saint-Hubert; o barrio de Saint-Jacques/Sint-Jacobs, que acolleu aos peregrinos camiño de Santiago de Compostela; así como o antigo edificio da Bolsa de Bruxelas, construído no lugar dun antigo convento franciscano, cuxos restos quedaron ao descuberto.
Barrio Real
O Barrio Real (en francés: Quartier Royal, en neerlandés: Koninklijke Wijk ou Koningswijk) chámase así porque acolle, por unha banda, a Place Royale/Koningsplein ("Praza Real" ou "Praza do Rei"), construída baixo mandato de Carlos Alexandre de Lorena no outeiro de Coudenberg, no lugar do antigo Palacio dos Duques de Brabante, do que aínda existen certos niveis de cimentación, e, por outra banda, o Palacio Real de Bruxelas, que se enfronta ao Parque de Bruxelas, por outro lado, da que é o Parlamento Federal de Bélgica. Debaixo do Distrito Real atópase a Estación Central e o Mont des Arts/Kunstberg onde se atopan a Biblioteca Real de Bélxica (KBR), a Filmoteca Real Belga (Cinematek), o Centro de Belas Artes de Bruxelas, o Museo do Cine, o Museo de Instrumentos Musicais (MIM), o Museo BELvue e os Museos Reais de Belas Artes de Bélxica.
Barrio do Sablon/Zavel
Desde a Place Royale/Koningsplein, a Rue de la Régence/Regentschapsstraat atravesa o barrio do Sablon/Zavel (en francés: Quartier des Sablons, neerlandés: Zavelwijk), que se compón da praza Grand Sablon/Grote Zavel ao noroeste e a pequena praza e xardín Petit Sablon/Kleine Zavel no sueste, dividida pola igrexa da Nosa Señora do Sablon. É un barrio elegante, onde se celebra un mercado de antigüidades, e no que os comerciantes de antigüidades e de arte, así como outras tendas de luxo, teñen os seus negocios. Non lonxe de alí estaba o edificio Art Nouveau coñecido como Casa do Pobo/Volkshuis, do famoso arquitecto Victor Horta, ata a súa demolición en 1965. O Sablon tamén acolle o Palacio de Egmont e o conservatorio Real de Bruxelas.
Barrio de Marolles/Marollen
Á sombra do xigantesco Palacio de Xustiza atópase o antigo barrio de Marolles/Marollen (Quartier des Marolles, Marollenwijk, non confundir con Marolle que os puristas delimitan a tan só sete rúas). Dende a Place de la Chapelle/Kapellemarkt á Place du Jeu de Balle/Vossenplein, onde se celebra un mercado na rúa dende o ano 1873, pola Rue Haute/Hogestraat e a Rue Blaes/Blaestraat, onde as tendas de segundas man e as tendas de proximidade foron substituídas por tendas de antigüidades, o que supuxo un gran cambio no barrio. A Cité Hellemans, un bo exemplo de conxuntos de vivendas colectivas de principios do século XX, tamén se atopa en Marolles. A Rue Haute, unha das rúas máis longas e antigas da cidade, segue o curso dunha antiga estrada galorromana, e percorre o Hospital de San Pedro, construído en 1935 no lugar dun hospital de leprosos, para rematar na porta de Halle, o único supervivente da serie de portas que permitían o paso dentro das segundas murallas de Bruxelas.
Barrio de Midi–Lemonnier ou de Stalingrado
É no corazón do barrio de Midi–Lemonnier (Quartier Midi–Lemonnier, Lemmonier–Zuidwijk) onde hoxe se atopa a Praza Rouppe/Rouppeplein, a primeira estación do sur de Bruxelas, chamada estación de ferrocarril de Bogards polo convento homónimo a partir do que se construíu, e do que a Rue des Bogards/Bogaardenstraat é hoxe a única referencia desde 1839, no término da liña sur. A antiga presenza dunha estación neste lugar explica tamén o ancho infrecuente da actual Avenida de Stalingrado/Stalingradlaan, que vai desde a praza ata o Anel Pequeno, despexada das súas vías férreas desde a inauguración da estación de Bruxelas Sur, construída fóra do Pentágono en 1869. Por iso, o barrio chámase ás veces o barrio de Stalingrado (Quartier Stalingrad, Stalingradwijk). Ao mesmo tempo, trala cobertura do río Senne, o barrio viu a construción de grandes bulevares centrais ao estilo Haussmann, incluíndo o bulevar Maurice Lemonnier/Maurice Lemonnierlaan, limitado pola Praza Fontainas/Fontainasplein e a Praze Anneessens/Anneessensplein (antiga localización do mercado vello), así como polo Palacio do Midi. Cada domingo pola mañá, o distrito de Midi acolle o segundo mercado máis grande de Europa.
Barrio do Senne/Zenne ou de Dansaert
Os terreos húmidos e pantanosos arredor das actuais Rue de la Senne/Zennestraat e Rue des Fabriques/Fabriekstraat foron ocupados por artesáns dende a Idade Media. Un brazo do río atravesaba as defensas das segundas murallas ao nivel da Porta de Ninove e da Petite Écluse/Kleine Sluis ("Pequena esclusa"), que servía de porto, cuxo extremo permaneceu alí ata os anos 1960. Máis tarde, pequenas industrias e moitas cervexarías artesanais (agora desaparecidas) establecéronse na zona, o que aínda queda patente polos nomes de Rue du Houblon/Hopstraat ("Rúa do lúpulo") e Rue du Vieux Marché aux Grains/Oude Graanmarktstraat ( "Rúa do Antigo Mercado de Gran"). A Torre de Tiro (Tour à Plomb), que se utilizaba para a fabricación de balas de chumbo para a caza, e a Rue de la Poudrière/Kruitmolenstraat ("Rúa da Pólvora"), tamén testemuñan as antigas actividades do barrio. Desatendido durante moito tempo como consecuencia do traslado de negocios fóra do centro da cidade, o barrio de Senne/Zenne (Quartier de la Senne, Zennewijk) é dende hai uns anos obxecto dun novo interese e está a ser xentrificado debido aos moitos locais industriais en desuso converténdose en vivendas. A zona arredor da Rue Antoine Dansaert/Antoine Dansaertstraat converteuse nun barrio de moda e está atraendo a unha poboación máis nova, máis acomodada e na súa maioría de fala holandesa. Esta nova situación, que ten como consecuencia a suba dos alugueiros, non está exenta de problemas para os habitantes menos afortunados do barrio.
Barrio do Porto ou Marítimo
O Barrio do Porto (Quartier des Quais, Kaaienwijk) é o do antigo porto de Bruxelas, que desempeñou durante moito tempo o papel de "ventre" da cidade. Os barcos procedentes do río Escalda penetraban pola antiga Porta de Rivage, no lugar da actual Place de l'Yser/Ijzerplein, para unirse a unha das canles, cuxos peiraos estaban reservados cada un para un tipo de mercadorías. Cubertos no século XIX, na apertura do novo porto de Bruxelas, as canles foron substituídas por amplos bulevares, cuxos dous lados conservan nos seus nomes a lembranza da súa antiga función: o Quai aux Briques/Baksteenkaai ("Peirao de ladrillos"), o Quai au Quai au Bois à Brûler/Brandhoutkaai ("Peirao de leña"), o Quai aux Pierres de Taille/Arduinkaai ("Peirao de pedra de canteira"), o Quai au Foin/Hooikaai ("Peirao da palma"), etc., ou referencias ás actividades comerciais do barrio: a Rue du Magasin/Pakhuisstraat ("Rúa do almacén"), a Rue des Commerçants/Koopliedenstraat ("Rúa dos comerciantes"), a Rue du Marché aux Porcs/Varkensmarktstraat ("Rúa do mercado do porco") e a Quai du Commerce/Handelskaai ("Peirao de comercio"). Ademais dos peiraos, numerosas casas burguesas, noutrora pertencentes a ricos comerciantes, conservan as entradas dos almacéns. No Boulevard d'Ypres/Ieperlaan aínda se pode un cruzar con grosistas de alimentos, fornecidos hoxe en día por camións, que substituíron os barcos. O barrio tamén inclúe a beguinaxe de Bruxelas, coa Igrexa de San Xoán Bautista e o notable Gran Hospicio Pachéco.
Barrio da Liberdade
O Barrio da Liberdade (Quartier des Libertés, Vrijheidswijk) está situado entre o Parlamento Federal de Bélxica e a Rue Royale/Koningsstraat, non moi lonxe do cruzamento co Anel Pequeno, e ten como punto focal a Columna do Congreso, construída en memoria do Congreso Nacional de Bélxica de 1830–31, fundador das liberdades democráticas en Bélxica, baixo o cal tamén se atopa a Tumba do soldado descoñecido cunha chama eterna. Non moi lonxe de alí está o Hotel Astoria, que data de 1911, que actualmente está en proceso de reforma e ampliación, e que se reabrirá nos próximos anos. No século XIX, o distrito era coñecido como Notre-Dame-aux-Neiges/Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuw e estaba habitado na súa maioría por xente de clase traballadora. A vontade das autoridades de limpar as partes miserables da cidade provocou a expulsión da poboación e a total destrución do barrio. Durante o último cuarto de século desenvolveuse un novo barrio burgués. A elección foi feita para conmemorar a Independencia de Bélxica: a Place de la Liberté/Vrijheidsplein ("Praza da Liberdade"), a Place des Barricades/Barricadenplein ("Praza das Barricadas"), a Rue de la Révolution/Revolutiestraat ("Rúa da Revolución"), a Rue du Congrès/Congresstraat ("Rúa do Congreso"), etc. As catro rúas que dan á Praza da Liberdade levan os nomes das catro liberdades constitucionais, simbolizadas polas catro esculturas femininas alegóricas de bronce que rodean a Columna do Congreso: a liberdade de prensa, a de culto, a de asociación e a de educación. Este ecléctico complexo urbano é un dos mellor conservados do Pentágono na actualidade.
Barrio Europeo e Barrio de Leopoldo
O Barrio Europeo (Quartier Européen, Europese Wijk) está situado ao leste do Pentágono, ao redor da Place du Luxembourg/Luxemburgplein e da rotonda Robert Schuman, e inclúe o máis pequeno Barrio Leopold (Quartier Léopold, Leopoldswijk). O Parlamento Europeo construíuse preto da Praza de Luxemburgo, no lugar da antiga estación de ferrocarril do Barrio Leopold, e do que só queda o edificio central con vistas á praza, sendo substituído pola estación subterránea de Bruxelas-Luxemburgo. A Comisión Europea, situada no edificio Berlaymont, está situada na rotonda de Schuman, non moi lonxe do Parque do Cincuentenario. Ao outro lado da rúa atópanse o edificio Justus Lipsius e o edificio Europa (parte do Palacio da Residencia), que serven de sede do Consello Europeo e do Consello da Unión Europea. No Parque Leopold, a Casa da Historia Europea (HEH) inicia os visitantes na historia social do continente europeo. Hai un centro de visitantes no edificio principal do Parlamento Europeo, coñecido como Parliamentarium, e outro máis pequeno no edificio Justus Lipsius para o Consello Europeo. É accesible en determinados días, previa cita. Moitas das atraccións do Barrio Europeo son de balde.
Barrio das prazas
A Barrio das prazas (Quartier des Squares, Squareswijk) é a parte máis setentrional do Barrio Europeo, situado entre Saint-Josse-ten-Noode e o Barrio de Leopoldo. O distrito limita coa Chaussée de Louvain/Leuvense Steenweg ao norte, coa Rue du Noyer/Notelaarsstraat e a Avenue de Cortenbergh/Kortenberglaan ao leste, coa Rue Joseph II/Jozef II-straat e a Rue Stevin/Stevinstraat ao sur, así como co Anel Pequeno ao oeste. O topónimo fai referencia ás moitas prazas da zona, en particular á praza Ambiorix/Ambiorixsquare, á praza Marguerite/Margaretasquare, á praza Marie-Louise/Maria-Louizasquare e á avenida Palmerston/Palmerstonlaan. A zona entre o Anel Pequeno e a Praza Marie-Louise considérase ás veces como parte do Barrio de Leopoldo.
Laeken
Laeken é un antigo concello da Rexión de Bruxelas-Capital que foi anexionado pola cidade de Bruxelas en 1921. Laeken acolle, entre outros, o dominio real de Laeken, o palacio de Laeken, os invernadoiros reais de Laeken (1873), a igrexa da nosa Señora de Laeken (cuxa cripta contén as tumbas da familia real belga) e o cemiterio de Laeken, coñecido pola súa riqueza de monumentos e esculturas. No territorio de Laeken atópase tamén a meseta de Heysel/Heizel, onde se celebraron as Exposicións Universais de 1935 e 1958 e que inclúe o Estadio Rei Balduíno, o Bruparck (co Atomium, o parque de miniaturas Mini-Europe e o cine Kinepolis), o Palacio do Centenario, sede do Centro de Exposicións de Bruxelas (Brussels Expo), e do porto de Bruxelas, xunto ao que se erixiu o Monumento ao Traballo de Constantin Meunier. Na súa parte sur, alberga o antigo recinto industrial de Tour et Taxis, que foi anexado á cidade de Bruxelas en 1897, vinte e catro anos antes que o resto do municipio.
Mutsaard
Ás veces tamén coñecido como o distrito do pagode, o distrito da torre xaponesa ou o distrito de De Wand, Mutsaard (tamén escrito Mutsaert), é unha antiga aldea e un distrito histórico situado entre Laeken e Neder-over-Heembeek, e centrado arredor da Place du Mutsaert/Mutsaertplaats or Mutsaardplein. O distrito formaba parte do antigo municipio de Laeken (código postal:1020), pero tamén un anaco de Neder-over-Heembeek, anexado por Laeken en 1897. Está separado do resto de Laeken polo dominio real e acolle os Museos do Extremo Oriente. O distrito tamén se estende un chisco polos municipios flamengos veciños de Vilvoorde e Grimbergen.
Neder-Over-Heembeek
Neder-Over-Heembeek é un antigo municipio incorporado á cidade de Bruxelas en 1921, ao mesmo tempo que Laeken e Haren. Ten a distinción de posuír o topónimo máis antigo da rexión de Bruxelas-Capital, xa que se menciona nunha ordenanza xa no século VII. Aquí está o Hospital Militar Raíña Astrid, que é o Centro Nacional de Queimaduras e Velenos, así como os servizos de recrutamento das Forzas Armadas belgas.
Clima
Bruxelas ten un clima oceánico (Clasificación climática de Köppen: Cfb) con veráns temperados e invernos fríos.
Linguas
Bruxelas é unha cidade oficialmente bilingüe; unha maioría dos habitantes teñen como lingua o francés (85-90%), e unha minoría importante ten o neerlandés (10-15%). O flamengo é a lingua histórica de Bruxelas. O francés foi durante séculos apenas falado pola alta-burguesía e a nobreza. Tornouse unha lingua popular durante o dominio de Francia, e despois de 1830, coa inmigración de moitos franceses (algúns deles revolucionarios) e moitos valóns, atraídos polas novas autoridades belgas.
Universidades
Bruxelas ten varias universidades, dúas das cales son a Université Libre de Bruxelles (ULB) e a Vrije Universiteit Brussel (VUB).
miniatura|1000 px|centro|Panorámico da [[Grand Place de Bruxelas, patrimonio mundial catalogado pola UNESCO.]]
Aeroporto de Kíiv-Boryspil
O aeroporto internacional de Boryspil (IATA: KBP, ICAO: UKBB) é un aeroporto internacional en Boryspil, a 29 km ao leste de Kíiv, a capital de Ucraína. É o aeroporto máis grande do país, servindo ao 65% de todos os pasaxeiros, incluíndo todos os voos intercontinentais e a meirande parte dos internacionais. É un dos dous aeroportos de pasaxeiros que serven a Kíiv xunto co máis pequeno aeroporto Zhulyany.
21 de novembro
Mortes
miniatura|100px|dereita|Henriette Roland Holst.
Prima donna
miniatura|296x296px|Adelina Patti, prototipo da Prima Donna do século XIX.miniatura|284x284px| Dame Nellie Melba. miniatura|295x295px| A temperamental Maria Jeritza. No ámbito da ópera, prima donna é o termo en italiano que se usa para designar á primeira cantante, muller que desempeña os papeis principais e que xeralmente é soprano. O correspondente termo para o principal masculino é o de primo uomo, normalmente tenor.
Historicamente as prime donne foron motivo de certas rivalidades entre as persoas afeccionadas á ópera, dividíndose en "clubs" contrarios que apoiaban a unha cantante sobre outras. Exemplos hainos desde os inicios da ópera. Un dos primeiros casos foi o que se deu no século XVIII entre Faustina Bordoni e Francesca Cuzzoni, dúas cantantes que en Londres disputaron a primacía por riba mesmo dos castrati e que nunha ocasión chegaron a enfrontarse a golpes no transcurso dunha representación en presenza da princesa de Gales.
No século XIX foi famoso o enfrontamento en París entre María Malibrán e Henriette Sontag culminou cando a última casou cun membro da nobreza e retirouse na súa plenitude vocal.
Unha das máximas divas en todos os sentidos foi Adelina Patti que chegou a cobrar por cada nota que cantaba, amasando unha fortuna inmensa.
No século XX unha das rivalidades máis famosas, foi a que houbo entre os admiradores de Maria Callas e os de Renata Tebaldi, que nos anos 50's e 60's encheu portadas de revistas e xornais e que culminou cun encontro entre as dúas cantantes en 1968 no que se reconciliaron.
Outra rivalidade entre sopranos foi a ocorrida entre Lotte Lehmann e Maria Jeritza en Viena antes da segunda guerra mundial.
Anteriormente Lillian Nordica mantivo unha seria rivalidade coa afamada soprano australiana Nellie Melba.
O ridículo mundo das rivalidades entre divas está ironizado no filme E la nave va de Federico Fellini.