cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valido
O nacemento da institución
A institución do valido nace coa monarquía autoritaria. Na Castela que vive as guerras civís da Baixa Idade Media, é lóxico que o rei busque apoiarse non nun membro dunha casa nobre moi poderosa, que produciría un trato discriminatorio ás demais, e quizais non deteña a súa ambición no cargo de valido. En cambio un personaxe máis escuro, que lle deba todo ao rei e que non sexa nada en por si, senón pola súa proximidade ao rei, é de maior confianza. No contexto do aumento do poder da monarquía, rei e valido aumentan cada un o seu poder se o fai o outro, e deste xeito comparten intereses.
Validos por reinado
Os validos de Filipe III e Filipe IV pertencían a dúas familias rivais: os Sandoval e os Zúñiga, e as conspiracións para depolos actuaban tamén dentro das mesmas familias. Baltasar de Zúñiga, valido só de 1621 a 1622, é o único que morreu sen solución de continuidade no cargo (e de morte natural). Xoán Xosé de Austria, sempre gravitando sobre o reinado do seu medio irmán, foi en varias ocasións afastado e achegado ao poder, que ocupou ata a súa morte en 1679.
O fin de todos os validos é a perda de confianza do rei nun momento ou outro. Con peor sorte, Álvaro de Luna e Rodrigo Calderón morreron executados. O Duque de Lerma terminou converténdose en cardeal para escapar a unha condena xudicial polos seus numerosos escándalos.
Do Conde Duque os seus biógrafos destacan a sinceridade do seu interese pola reputación da monarquía. Pero, se non a fama póstuma, o mellor epitafio sen dúbida logrouno Álvaro de Luna, inmortalizado por Jorge Manrique nas súas coplas:
Sus infinitos tesoros, sus villas e sus lugares, su mandar, ¿qué le fueron sino lloros? ¿qué fueron sino pesares al dexar?
O século XVIII: o fin dos validos
Co cambio á dinastía Borbón no século XVIII desaparece o uso do termo valido, aínda que houbo personaxes de gran ascendencia sobre os reis, comezando coa Princesa dos Ursinos en tempos de Filipe V e terminando con Godoy en tempos de Carlos IV ambiciosísimo personaxe que é sen dúbida a figura máis próxima ao concepto, cando xa o Antigo Réxime tocaba ao seu fin. A madurez da administración da monarquía facía que ata en períodos de incapacidade dos reis (a maior parte dos reinados de Filipe V e Fernando VI) funcionase o sistema de secretarios de despacho e o Consello de Castela, único que quedou con funcións importantes no sistema político. A figura máis importante da administración era o Secretario de Estado. Personaxes do talle de Orry, Amelot, Patiño, Campillo, o Marqués da Ensenada, o Marqués de Esquilache, o Marqués de Grimaldi, o Conde de Aranda, Pedro Rodríguez de Campomanes, o Conde de Floridablanca e Gaspar Melchor de Jovellanos tiñan cargos formais por si mesmos no conxunto dunha Administración que funcionaba institucionalmente e non poden considerarse validos.
World News Now
World News Now (WNN) é un programa informativo que emite de madrugada a ABC, cun ton festeiro, irreverente e humorístico, entre os seus presentadores estiveron Thalia Assuras, Aaron Brown, Kevin Newman, Alison Stewart, Liz Cho ou Anderson Cooper. O programa emítese ás 1:30 a. m. en tres segmentos de media hora, cunha duración total de hora e media de luns a venres, aínda que moitas estacións locais emiten só parte do programa mentres que cobren o resto con programación local. O mesmo equipo produce America This Morning que se emite ás 4:00 a.m. O programa inclúe informes de correpondentes de ABC NewsOne ou repetidos de World News, tamén se dá a información do tempo para todos os Estados Unidos e reportaxes de Nightline ou da BBC.
Antonio Gómez Pérez
Antonio Gómez Pérez, nado en Madrid o 1 de agosto de 1973, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de centrocampista.
Pereiras, Couso, Coristanco
Pereiras (do latín pirariam < pirum 'pera' + ariam sufixo abundancial ou petrariam, de petra + ariam 'lugar cheo de pedras'; fitotopónimo) é un lugar da parroquia de Couso no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 38 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 19 homes e 19 mulleres.
Batman (homónimos)
Baixo o nome Batman (en galego: home morcego), podemos atopar:
Moruxo, Moruxo, Bergondo
Moruxo é un lugar da parroquia de Moruxo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 213 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 97 eran homes e 116 eran mulleres.
O Campo das Mentiras, Xanceda, Mesía
O Campo das Mentiras é un lugar da parroquia de Xanceda, no concello coruñés de Mesía, na comarca de Ordes. Segundo o IGE en 2016 tiña 28 habitantes (12 homes e 16 mulleres) o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 40 habitantes.
Neste lugar está situada a capital do concello de Mesía.
Villar Ponte
Os apelidos Villar Ponte, en ocasións escrito Vilar Ponte, poden referirse a dous irmáns:
Red Queen
A serie está composta polos títulos: Red Queen, Glass Sword, King's Cage e War Storm.
Sinopse
A historia transcorre nun mundo dividido entre persoas con sangue vermello, persoas normais consideradas inferiores, que viven na pobreza, e persoas plrteadas consideradas superiores, que teñen distintos poderes, e que gobernan o reino de Norte.
Mare Barrow é unha rapaza de sangue vermello que vive coa súa nai, o seu pai e a súa irmá. Ten tres irmáns: Bree, Tramy e Shade, que se atopan na fronte dunha guerra, xa que os rapeces ou rapazas de sangue vermella sen traballo son levados alí.
Mare adícase a roubar e ten claro que se non consegue un traballo pronto, levarana á fronte coma aos seus irmáns. O seu mellor amigo Kilorn traballaba de pescador, pero cando o botan do seu traballo e pretenden mandalo a guerra, Mare e Kilorn planean unha forma de escape, polo que contactan coa líder da chamada Garda Escarlata, Farley. Esta pídelles moitos cartos a cambio do escape de Kilorn, entón Mare disponse a roubar para conseguilos. Estaba roubando carteiras á xente que saía dun bar, cando un dos home se decatou. Este era o príncipe prateado, Cal Calore, quen en lugar de castigala lle ofreceu un traballo de servidume en palacio para protexela da guerra.
Durante a elección de raíñas, Mare, diante de todos os prateados, mostra que posúe poderes de electricidade ao ser unha rapaza de sangue vermello. Ela é capturada, pero o rei Tiberias, por medo a unha rebelión por parte das persoas con sangue vermello, decide enganar a todos dicindo que en realidade esta ten o sangue prateado. Deste xeito, explícase que teña poderes, e para mantela controlada decide que tería que casar co seu segundo fillo, Maven Calore. Mare dáse conta de que está namorada de Cal, o irmán do seu prometido e o futuro rei de Norta. Este, a súa vez, está prometido con Evangeline Samos pero namorado de Mare. Aínda así, pouco a pouco Mare comeza a collerlle cariño a Maven. Ademais Mare pide que os seus irmáns volvan da guerra e que non manden a Kilorn nin a súa irmá, pero cando os seus irmáns regresan entérase de que Shade morreu. Entón ela ponse moi furiosa e únese á Garda Escarlata, á que tamén se une Maven a pesar de ser un prateado nunha revolución de vermellos. Ao estar xuntos nesta rebelión, ambos se senten máis unidos.
A Garda Escalata planea un atentado dentro do palacio, coa axuda de Mare e Maven que sae mal e rematan capturando a algúns membros da Garda Escarlata; Mare e Maven axúdanos a escapar. Julian, o tío de Cal Calore, encárgase de investigar os poderes de Mare e descobre que o sangue desta ten unha mutación xenética, habilitándoa con poderes de prateado, pero máis poderosa que ambos. Tamén descobre que existen máis coma ela, coma o seu irmán Shade, coñecendo así a razón pola que o mataron os prateados. Julian escribe unha lista con nomes de persoas con esta mesma mutación.
A Garda Escalata, planea infiltrarse na residencia do rei, na capital. Mare intenta convencer a Cal para que permita que a Garda Escarlata sobretome o Castelo, pero el, sentíndose traizoado por Mare, négase e arresta tanto a Mare como a Maven, levándoos ao castelo. Pero, unha vez en presenza da raíña Elara e o rei Tiberias, a primeira revela que ela e Maven manipularon a Mare todo o tempo nun complot para outorgar a Maven o título de rei e asasinar a Cal. Elara entón usa o seu poder de control mental para obrigar a Cal a matar ao seu pai, pasando así el e Mare a ser traidores e permitindo que Maven se convirta en rei.
Condenan a morte a Cai e a Mare, mais a Garda Escarlata rescátaos antes da súa execución. Mentres escapaban, Mare ve que Shade está vivo, que finxiu a súa morte, e ela xura vingarse e encontrar ao resto de sangue vermello con mutación da lista de Julian.
Crítica
A crítica, de xeito xeral, recibiu a novela con disparidade de opinións pois aínda que é divertida ou aditiva tamén é unha historia xa vista e que garda semellanzas con outras series. O xornal The Guardian deulle catro estrelas da súa clasificación e, aínda que a recomenda como lectura xuvenil e a cataloga de divertida, opina que non é de todo orixinal. Brian Truitt de USA Today, escribiu sobre a novela que aínda que non é orixinal pois está chea de arquetipos ten a graza por incluír elementos de X-Men. Por outra banda, Cassidy Anderson, de Grand Forks Herald, declarou: "En última instancia, este libro é esaxerado. Segue sendo unha lectura divertida a condición de que non se busque nada con moita profundidade ou significado". Igualmente, o Christian Science Monitor describiu o libro como unha novela distópica que lembra a Hunger Games ou a aspectos de Insurgent de Victoria Roth. Tamén Publishers Weekly atopou o mesmo paralelismo "Hai unha sensación inconfundible de dejá vu nesta primeira entrega da triloxía Red Queen, que comparte varios puntos de trama e similitudes coa serie Hunger Games ..."
Adaptación cinematográfica
Gennifer Hutchison, guionista e produtora de Better Call Saul e Breaking Bad, foi contratada en 2015 por Universal Pictures para adaptar a novela a unha longametraxe. A directora de Pitch Perfect 2, Elizabeth Banks, estaba en conversas co estudo para dirixir e producir o proxecto.
Día Internacional da Diversidade Biolóxica
250px|miniatura|A [[Terra vista desde o Apollo 17.]] O Día Internacional da Diversidade Biolóxica é unha data que se celebra o 22 de maio de cada ano, por decisión da Asemblea Xeral das Nacións Unidas do 20 de decembro de 2000, na Resolución 55/201. Este día foi creado para "informar e concienciar á poboación e aos estados sobre as cuestións relativas á biodiversidade". A data elixiuse por coincidir co aniversario da aprobación do Convenio sobre a Diversidade Biolóxica, firmado en 1992.
Convento de Vilavella
O Convento de Vilavella, tamén coñecido coma Conxunto de Vilavella, é o nome co que se coñece a unha serie de construcións e monumentos situados na vila de Redondela, datados do século XVI. Está formado por un convento, unha igrexa e un cruceiro, que se atopan na entrada sur do casco urbano da cidade, a carón da N-550 procedente do Porriño.
Historia
O convento comezouse a construír no ano 1501 e foi rematado en 1554, da man do arcipreste de Cerbeira e, anteriormente, párroco de Vilavella, García Prego de Montaos. No ano 1864 a igrexa sufriu un incendio no que se perdeu a parte do coro onde se atopaba o órgano.
A fonte de ingresos do convento residía no cobro dos foros polo arrendamento de terreos aos campesiños da vila. Malia todo, os pagamentos adoitábanse facer en millo, patacas, galiñas ou viño, en troques de cartos. Outra forma de obter ingresos foi a repostería, sendo aínda hoxe célebres na vila os cabelos de anxo, toronxa ou noces. En 1603 o concello de Pontevedra encargou á superiora Inés Avalle Mariño uns doces para agasallar ao arcebispo de Santiago Maximiliano de Austria, de visita nesa cidade. En 1867 representaron a España cos seus doces na Exposición Universal de París.
A orde de relixiosas Justinianas abandonou o convento no ano 1931, e cinco anos máis tarde, en 1936, acordouse ceder o conxunto arquitectónico ao Estado. Porén, xamais chegou a producirse o traspaso por mor do inicio da guerra civil española. En 1942 mercouno o industrial conserveiro José Otero González, invertendo nel moito diñeiro co propósito de que pasase novamente á Orde Justiniana, da que era agregado espiritual, para que establecese un colexio para Redondela.
Até o ano 2003 o convento permaneceu baleiro. Foi nese ano cando comezou a funcionar como restaurante e salón de vodas.
Galería de imaxes de Narón
Galería de imaxes do concello de Narón na provincia da Coruña.
Os Tres Tenores
Os Tres Tenores é o nome dunha serie de concertos en colaboración dos tenores Luciano Pavarotti, Josep Carreras e Plácido Domingo. O trío tivo a súa primeira actuación o 7 de xullo de 1990 cun concerto nas antigas Termas de Caracalla, en Roma, co gallo do peche do Mundial de fútbol de Italia, coa participación de Zubin Mehta dirixindo a Orquestra do Maggio Musicale Fiorentino e a Orquestra do Teatro dell'Opera di Roma.
A idea do concerto foi concibida polo produtor e representante italiano Mario Dradi. O primeiro concerto foi realizado para recadar fondos destinados á fundación Carreras. Tamén foi, para os seus amigos Domingo e Pavarotti, unha forma de dar a benvida ó seu amigo ó mundo da ópera despois do seu exitoso tratamento da leucemia.
Os tres continuaron cantando xuntos en concertos producidos polo húngaro Tibor Rudas e outros produtores, no Dodger Stadium dos Ánxeles para o partido final do Mundial de fútbol dos Estados Unidos; en Champs de Mars, baixo a Torre Eiffel de París durante o Mundial de fútbol de Francia; e en Iocoama para o Mundial de fútbol de Corea e o Xapón. Tamén cantaron noutras cidades arredor do mundo, xeralmente presentándose en estadios ou outros grandes espazos.
O repertorio dos Tres Tenores comprende desde óperas e obras de Broadway ata éxitos pop. Temas característicos son "Nessun dorma", da ópera Turandot de Puccini, e a balada italiana "'O Sole mio".
O fenómeno dos Tres Tenores foi aplaudido por moitos por introducir a ópera a un público máis amplo, pero algúns puristas da ópera reprendéronos, alegando que non era "música para millóns (de persoas)" senón "música para os millóns (diñeiro)" en vista dos grandes pagos (nalgúns casos máis dun millón de dólares por cabeza) que os tres cantantes e o director Zubin Mehta recibiron. Algúns críticos cren que a presentación de ópera en estadios como Wembley, con amplificadores pesados, contribúe moi pouco ó entendemento e apreciación da ópera como un Gesamtkunstwerk (Traballo de arte completo) como Wagner o concibe. "Entendo as queixas dos puristas," dixo Domingo a un entrevistador en 1998. "Pero eu non quero que os puristas vaian ós Tres Tenores".
Luciano Pavarotti faleceu o 6 de setembro de 2007, debido a un cancro de páncreas detectado en 2006.
Montserrat
O topónimo catalán Montserrat (mont, "monte", e serrat, "serrado") pode referirse a:
Amais como antropónimo feminino pode referirse a:
Disolución da Unión Soviética
A disolución da Unión Soviética produciuse o 26 de decembro de 1991. Foi o resultado da declaración número 142-H do Soviet polas "Repúblicas" do Soviet Supremo da Unión Soviética. A declaración recoñeceu a independencia das antigas Repúblicas da Unión Soviética e a creación da Comunidade de Estados Independentes (CEI), malia que cinco dos signatarios asinaron moito despois ou nunca chegaron a facelo. O día anterior, o presidente soviético Mikhail Gorbachev, o oitavo e derradeiro líder da Unión Soviética renunciou, declarou o seu cargo extinto e pasou todos os seus poderes, incluíndo o control dos códigos dos mísiles nucleares, ó presidente ruso Boris Eltsin. Esa mesma tarde, ás 7:32, a bandeira soviética ondeou por última vez no Kremlin de Moscova e foi substituída pola Bandeira de Rusia pre-revolucionaria.
Le Perthus
Le Perthus (en El Pertús) é unha comuna francesa situada no departamento dos Pireneos Orientais, na rexión do Languedoc-Rosellón. Pertence ao distrito de Céret e ao cantón homónimo e tiña 586 habitantes en 2008.
Disolución da Unión Soviética
1985
Gorbachev foi elixido secretario xeral polo Politburo o 11 de marzo de 1985, pouco máis de catro horas despois da morte do seu antecesor Konstantin Chernenko. Gorbachev, de 54 anos, comezou unha serie de reformas en diversos eidos, comezando polo cambio de altos funcionarios da era Brezhnev que se resistían aos cambios políticos e económicos que pretendía impulsar. Aínda que a desestalinización xa comezara nos anos 50, a primeira exposición sobre os crimes do stalinismo, chamada "Semana da Concienciación", celebrouse en Moscova o 19 de novembro de 1988.
A liberalización da perestroika (reformas) e glásnost (transparencia), creou un contexto no que xurdiron movementos nacionalistas dentro da Unión Soviética, que fora fundada respectando en teoría, e recollido na Constitución, o dereito de autodeterminación. Tamén levou indirectamente ás revolucións de 1989 nas que os réximes socialistas do Pacto de Varsovia foron derrocados pacificamente (coa excepción de Romanía), que á súa vez aumentaron a presión sobre Gorbachov para introducir unha maior democracia e autonomía para as repúblicas constituíntes da Unión Soviética. Baixo o liderado de Gorbachov, o Partido Comunista da Unión Soviética (PCUS) en 1989 introduciu eleccións competitivas limitadas para unha nova lexislatura central, o Congreso dos Deputados do Pobo.
Le Perthus
Xeografía
O paso de Le Perthus (en francés: Col du Perthus, en catalán: Coll de Panissars) é o máis baixo dos Pireneos orientais. Isto explica por que a Route nationale 9 e a Autoroute A9 atravesan a devandita cadea montañosa por aquí. Tamén o fai, a través dun túnel, a liña de alta velocidade Figueres-Perpiñán, tramo da liña que une Barcelona e París.
Disolución da Unión Soviética
1985
O 23 de decembro de 1985, Gorbachov nomeou a Yeltsin primeiro secretario do Partido Comunista de Moscova, en substitución de Viktor Grishin.
Le Perthus
Xeografía
Aínda que o pobo está situado ao sur do paso, está compartido entre España e Francia, co fin de que esta última garde a soberanía do forte de Bellegarde, que controlaba o paso entre os dous países.
Disolución da Unión Soviética
1986
O accidente de Chernóbil no 26 de abril de 1986 na central nuclear de Chernóbil, situada na RSS de Ucraína provocou grandes cantidades de contaminación radioactiva á atmosfera, que se estendeu sobre gran parte do oeste de Rusia e Europa. Está considerado o peor accidente nunha central nuclear da historia, e foi o primeiro clasificado como de nivel 7 na escala internacional de eventos nucleares (no 2011 chegou a este nivel o accidente nuclear de Fukushima). Na batalla para conter a contaminación e para evitar unha catástrofe maior participaron ao redor de 500 000 traballadores, e esta custou uns 18 billóns de rublos, paralizando a economía soviética. Iso, xunto cos continuos gastos da guerra fría levou a Gorbachov a continuar impulsando unha maior liberalización. O 23 de decembro, o disidente soviético máis destacado, Andrei Sájarov, regresou a Moscova pouco despois de recibir unha chamada persoal de Gorbachov que lle dicía que xa pasaron case sete anos do seu exilio interno por desafiar ás autoridades.
Le Perthus
Xeografía
A comuna de Le Perhus limita con Maureillas-las-Illas, L'Albère, Les Cluses e La Jonquera.
Historia
Ao principio, a localidade estaba composta de casetas aduaneiras. Foi o escenario dun éxodo masivo de refuxiados no ano 1939, con motivo da Guerra civil española, éxodo que finalizou cando as tropas franquistas lograron a posición o 9 de febreiro. Dende os anos 50, é un dos puntos de pasos máis importantes entre Francia e España e tamén un inmenso núcleo comercial, análogo ao situado en Els Límits (La Jonquera), ao outro lado da fronteira.
Disolución da Unión Soviética
1987
No pleno do Comité Central do 28 ao 30 de xaneiro de 1987, Gorbachov suxeriu unha nova política de demokratizatsiya en toda a sociedade soviética. Propuxo que as futuras eleccións do Partido Comunista ofrecesen varios candidatos elixidos mediante votación secreta. Gorbachov tamén ampliou radicalmente o alcance da glasnost, declarando que ningún tema estaba prohibido para a discusión aberta nos medios e liberou a ducias de presos políticos. O 10 de setembro de 1987 Boris Eltsin escribiu unha carta de renuncia a Gorbachov. Na reunión plenaria do Comité Central o 27 de outubro de 1987, Eltsin, frustrado porque Gorbachov non abordara ningún dos asuntos descritos na súa carta de dimisión, criticou o lento ritmo da reforma e a submisión ao Secretario Xeral. Na súa resposta, Gorbachov acusou a Yeltsin de "inmadurez política" e de "irresponsabilidade absoluta". Porén, as noticias da insubordinación de Eltsin e do "discurso secreto" estendéronse, e as versións de samizdat pronto comezaron a circular. Iso marcou o inicio do cambio de marca de Yeltsin como rebelde e aumento da popularidade como figura anti-establishment. Os catro anos seguintes de loita política entre Yeltsin e Gorbachov xogaron un papel importante na disolución da Unión Soviética. O 11 de novembro de 1987, Yeltsin foi destituído do cargo de Primeiro Secretario do Partido Comunista de Moscova.
As preocupacións ambientais pola central nuclear de Metsamor motivaron as manifestacións iniciais en Ereván.
Nos anos previos á disolución, producíronse ou afianzaron en toda a Unión Soviética diversas protestas e movementos de resistencia, que foron suprimidos ou tolerados de diversas maneiras.
O CTAG (letón: Cilvēktiesību aizstāvības grupa, literalmente "Grupo de Defensa dos Dereitos Humanos") Helsinki-86 foi fundado en xullo de 1986 na cidade portuaria letona de Liepāja. Helsinki-86 foi a primeira organización abertamente anticomunista
No contexto da fin da Guerra fría,
O proceso comezou cun crecente malestar nas distintas repúblicas nacionais constituíntes da Unión que se converteu nun incesante conflito político e lexislativo entre elas e o goberno central. Estonia foi a primeira república soviética que a declarou a soberanía do estado dentro da Unión o 16 de novembro de 1988. Lituania foi a primeira república que declarou a plena independencia restaurada. da Unión Soviética pola Lei do 11 de marzo de 1990 cos seus bálticos e a república do Cáucaso Meridional Xeorxia (país)|Xeorxia]] uníndose a el nun curso de dous meses.
Leioheterodon madagascariensis
Leioheterodon madagascariensis é unha especie de cobra orixinaria de Madagascar, Nosy Be, Nosy Sakatia e o arquipélago das Comores. Poden medrar atñe os 130–180 cm. Cóidase que foi introducida na illa de Gran Comora.
Fiobre, Moruxo, Bergondo
Fiobre é un lugar da parroquia de Moruxo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 137 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 65 eran homes e 72 eran mulleres.
Ikuto Yamashita
Ikuto Yamashita (山下 いくと), nado na prefectura de Gifu en 1965, é un artista manga e deseñador xaponés.
Traxectoria
Graduouse na Universidade de Artes de Nagoia. A súa obra máis representativa no manga é "Dark Whisper" (serializado en Dengeki Daioh). No campo do anime, é o deseñador de mecha da serie Neon Genesis Evangelion (xunto con Hideaki Anno) e Sentō Yōsei Yukikaze. Os deseños para Yukikaze foron debuxados orixinalmente como unha recreación, ó igual que os de ''Sentō Yōsei Shōjo tasuke te! Mave-chan''.
Alén de Evangelion, tamén fixo deseños mecha para outros proxectos de Gainax como Gunbuster e Nadia: The Secret of Blue Water. Tamén foi o deseñador mecánico para Blue Submarine 6.
Porto dos Bois, Recemel, As Somozas
Porto dos Bois é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Varese
Historia
Dise que o seu nome deriva dun termo celta, var, que significa auga, en canto atópase nas veciñanzas dun lago, que leva o seu nome, o Lago de Varese. Era chamada "Città Giardino" (Cidade xardín), grazas ao moito verde que se podía atopar no ámbito e en particular no casco antigo, o que contribuían sen dúbida os xardíns e os parques das moitas vilas que aquí foron construídas.
Economía
A economía de Varese baséase principalmente na industria e na agricultura intensiva. Algunhas firmas famosas de Varese son: Aermacchi (avións), Agusta (helicópteros), Cagiva (motocicletas), Former Ignis (parte de Whirlpool) (electrónica). A cidade de Varese deuse a coñecer a nivel internacional grazas aos éxitos do seu equipo de baloncesto, o Pallacanestro Varese, que é o segundo club máis laureado de Italia e un dos máis prestixiosos de Europa.
A Ribela, Couso, Coristanco
A Ribela é un lugar da parroquia de Couso no concello coruñés de Coristanco, na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE, en 2018 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres).
Panagiotis Lafazanis
Traxectoria
Lafazanis estudou matemáticas na Universidade de Atenas mais non chegou a graduarse, militou no Partido Comunista de Grecia ata a formación do Synaspismos en 1992, onde serviu como membro do seu Secretariado Político. Entrou por vez primeira no parlamento no ano 2000, reelixido en 2004 e como membro de Syriza en 2009, reelixido en 2012 e 2015. Foi o voceiro de Syriza no parlamento entre 2012 e 2014. Trala vitoria de Syriza en 2016 foi ministro de Reconstrución Produtiva, Medio Ambiente e Enerxía no goberno de Alexis Tsipras entre o 27 de xaneiro e o 17 de xullo de 2015.
Lafazanis foi dirixente da corrente esquerda de Syriza, distanciándose da liña máis moderada do líder do partido Alexis Tsipras, opoñéndose á Troika, ao neoliberalismo e ao mesmo capitalismo, así como á continuidade de Grecia no euro, describindo á Unión Europea como totalitaria. O 11 de xullo de 2015 mostrou a súa discnformidade co goberno de coalición de Syriza e Gregos Independentes, absténdose na votación sobre as novas medidas de austeridade para un novo rescate financeiro da Eurozona. Pouco despois cesou no goberno e algo despois a corrente esquerda pasou a converterse nun novo partido, Unidade Popular
Illas de Barlovento, Pequenas Antillas
As Illas de Barlovento son un grupo de illas das Pequenas Antillas, integrado por Granada, Martinica, Santa Lucía, Barbados, San Vicente e as Granadinas, Trinidad e Tobago.
Nome e xeografía
As Illas de Barlovento foron chamadas así porque estaban máis a barlovento (na dirección do vento) dos barcos que chegaban ao Novo Mundo que as Illas de Sotavento dado que os ventos que prevalecen nesa zona sopran en dirección leste a oeste. As correntes transatlánticas e os ventos que producían a ruta máis rápida a través do océano levaban aos barcos primeiro a estas illas do sueste das Antillas para logo continuar ao seu destino final no Caribe ou Norteamérica.
Diferenzas xeográficas segundo o ámbito lingüístico
Existe unha importante diferenza na consideración de que illas pertencen aos grupos de Barlovento ou Sotavento, segundo sexa o ámbito lingüístico, dun lado o inglés e doutro o español, francés e neerlandés.
Mientras duermes
Mientras duermes é un filme español dirixido por Jaume Balagueró que foi estreado no 2011. Protagonizado por Luís Tosar e Marta Etura.
Boina
Popularizouse a finais do século XIX, entrando na Península Ibérica polos Pireneos, sendo común en Aragón, Navarra, País Vasco, Cantabria, Asturias e Galicia. O seu uso foise abandonando a mediados do século XX conservándose só entre a poboación rural máis vella, ata o século XXI. En Galicia foi moi popular entre os homes de todas as idades, de feltro, sen viseira, e xeralmente de cor negra.
Coñécese tamén co nome de béret en francés e txapela en éuscaro.
Historia
miniatura|esquerda|Paisano con boina.
Descoñécese qué comunidade humana inventou este sombreiro, existen dúas hipóteses para sinalar a súa orixe:
Dende os Pireneos o seu uso estendeuse en todas as direccións, de xeito que nos países anglosaxóns a boina era vista como parte do clixé sobre os gavachos, converténdose nun sombreiro tipicamente masculino. A través do contacto con baleeiros do golfo de Biscaia a boina pasou a Irlanda, onde deu lugar á gorra Caubeen, en Escocia mudouse o sistema de cosido cun triqueteado que se agocha grazas ao pompón superior e así creouse o Tam O´Shanter (que despois nos anos 20 sería transformado para a moda feminina dando o sombreiro Tam, que semella unha boina do Renacemento).
Foi adoptado polos exércitos imperiais a mediados do século XIX, seguindo o modelo francés da Parlota, o seu uso comeza a popularizarse e créanse dous modelos, un con máis tea que se converterá na típica pucha de pintor francés e sobrevivente na txapela vasca, e a boina de menos tea, axustada á cabeza, que se usou tanto en todo norte de España como en Francia.
Os anos 30 do século XX foron a súa idade dourada, sendo usada por toas as clases sociais, incluso a muller comezou a usala (a moda era poñela medio ladeada) como se pode ver en moitas fotografías e mesmo en películas ("O testamento do Dr. Mabuse" de Fritz Lang en 1933). miniatura|Publicidade das boinas vascas da factoría Elosegui.
O uso da pucha entre a poboación estendeuse ás Américas, converténdose en típica de moitos labregos de América Latina, entre os gauchos, tamén por Hungría, Checoslovaquia e Serbia, onde existiron empresas locais que fabricaban boinas para a demanda interna.
Durante a Guerra fría a boina foi perdendo sona ante a competencia do chapeu flexible americano, popularizado en ambas as dúas beiras do Atlántico a través dos filmes de Hollywood, especialmente polo cinema negro, onde os mafiosos o vestían sempre ficando a boina relegada ao uso cotián dos traballadores no campo en Francia e España, aínda que tivo certo uso en minorías esquerdistas nos 70 debido á popularización da imaxe do Che Guevara cunha delas. A boina xunto co xersei de colo alto e perilla converteuse nunha das imaxes clixés dos beatnicks .A cidade de Oloron-Sainte-Marie é considerada a capital francesa da boina.
A Boina na Península Ibérica
A boina chegou de Francia a mediados do século XIX penetrando a través do País Vasco e Navarra onde se popularizou axiña e xurdiron fábricas como a de Elósegui SA en Tolosa (Guipúscoa) en 1885 para dar abasto á demanda; ao principio eran todas de tea negra mais foron facéndose noutras cores para persoas que se podían permitir pagalas.
Deste período son famosas as boinas carlistas, aínda que ao principio todos os voluntarios ían con boinas negras. Sería a marquesa galega de Ximonde quen deu a idea de que os oficiais as levasen de cor vermella para se diferenciaren, tivo moito éxito esta idea e o mesmo xeneral Zumalacárregui comezou a usala estendendo o seu uso ao Estado Maior. Despois, debido a que os oficiais comezaron a se queixar de que as tropas isabelinas lles disparaban mellor por mor desa cor, volveron ao negro e Zumalacárregui entregou os stocks de puchas vermellas sobrantes á compañía de Guías de Navarra, que colleu tanta fama debido á súa valentía que as boinas vermellas se converteron en obrigatorias para todo o exército carlista. Así na Segunda guerra carlista toda a tropa levaba boinas vermellas, agás os oficiais que a levaban de cor branca.
Galería de imaxes de Outes
Galería de imaxes do concello de Outes na provincia da Coruña.
Boina
A Boina na Península Ibérica
Nos anos 30 popularizouse a todas as camadas da sociedade, incluso as mulleres a levaban, promovida polos modistos parisienses; mesmo algunhas estrelas do cinema a comezaron a levar (Greta Garbo, Michèle Morgan, Brigitte Bardot) decaendo o seu uso nos anos 50 ante a competencia do sombreiro flexible de ás, introducido polos emigrantes das Américas que chegou a converterse en sinal de distinción, o chapeu dos caciques, mentres que a maioría da poboación seguiu a levar a pucha negra abandonando aos poucos o seu uso a mediados dos anos 60 do século XX pola mocidade, que abandonou incluso os chapeus; despois nos 70 o cinema popularizou esta peza como sinal de identidade do pailán ou paiolo en moitos filmes como as comedias de Paco Martínez Soria, ficando esta peza só na poboación de máis idade no rural e algún artista, até entrado o século XXI.
miniatura| Estatua con boina en homenaxe ao libro [[Memorias dun neno labrego.]]
Galicia
En Galicia a boina ou pucha popularizouse nos anos trinta do século XX (aínda que foi a marquesa galega Xacoba de Cisneros de Castro e de Puga quen lles deu a boina vermella aos carlistas como uniforme ) desprazando os sombreiros de ás, de palla e algunhas monteiras que sobreviviran até os anos 20. Nos anos 60 do mesmo século a xuventude abandonounas, ficando este pucho como símbolo dos máis vellos, de feito moitas persoas que non levaban boina na xuventude comezaron a levala cando maduraron e na vellez, tanto na cidade coma no rural. Nas estampas satíricas de Castelao son os nenos e cativos os que levan boina mentres os maiores levan sombreiro de ás, o personaxe d'O Carrabouxo leva boina negra cinguida de tal forma que semella parte do seu cranio. Nos anos 90 do século XX a terminoloxía política do país levou a diseccionar ao PP en dúas faccións, os do birrete (neocons españolistas) e os da boina (reaccionarios localistas); o sector chamado da "boina" recibe este nome debido a que domina os sectores rurais.
A boina no ámbito militar
A primeira vez que se usou a boina como sombreiro militar foi no exército carlista (nunha época en que se usaban no exército sombreiros máis recargados como os morrións, chacó, bicornio etc); debido á experiencia nestes combates que tiveron en España a lexión estranxeira francesa levou a que en 1880 adoptasen este sombreiro as tropas de combate montañeiras.
Durante a I Guerra Mundial comezou a ser usada de forma masiva entre os soldados, no exército británico os rexementos escoceses levaban a súa Tam O´shanter e os rexementos irlandeses o Caubeen, porén na Irlanda dos anos vinte durante a represión do movemento independentista os paramiliatres Black e Tan levaban a boina escocesa.
Na segunda guerra mundial, Bernard Law Montgomery adoptou inmediatamente a boina (para desesperación do flegmático Churchill), que ata entón só era usada polos tanquistas e logo adoptada por máis corpos do exército expedicionario inglés en África xa que non proxectaba sombra e os soldados non se convertían en brancos fáciles do inimigo. Tamén se popularizou entre a Resistencia francesa, que a pasou a usar no uniforme de gala que se inventaron para os fastos da vitoria contra o invasor.
A boina militar difire da boina civil, coas insignias do rexemento grampados na punta, en que moitas veces deixa máis da metade da cabeza ao ar libre, na ausencia frecuente de cabilhou, preparación e unha dobra segundo as regras propias de cada unidade do exército. A boina militar é usada xeralmente levada á dereita, excepto no exército francés (agás comandos mariños) e algunhas excolonias francesas, onde é levada á esquerda, e Suíza, por exemplo. A maioría das boinas militares non teñen terminación no cénit.
A mediados do século XX a boina converteuse nun dos sombreiros militares usados en certas unidades de elite, que comezaron a coñecerse pola cor do sombreiro, a boina verde; esta boina é típica de varios grupos especiais do exército e a policía en todo o mundo.
🇨🇦
miniatura|Os membros da [[BRILAT levan un azor na boina.]]
🇪🇸
Contando unicamente o Exercito de Terra, ás distintas unidades empregan máis dunha ducia de cores distintas.
🇨🇭
miniatura|Garda suíza do [[Vaticano con boinas.]]
Boina francesa
No século XXI é un sombreiro con uso de ambos os dous sexos, aínda que as femininas son máis redondas e de cores vivas, mentres que as masculinas conservan a cor negra, os veteranos da lexión estranxeira e a resistencia séguena portando sobre todo nos desfiles conmemorativos. Converteuse en parte do clixé que os ingleses teñen sobre a imaxe estereotipada dos franceses (xunto á botella de viño e a baguette).
Despeñaperros
250px|miniatura|Despeñaperros.
Francisco Javier Angeriz López
Francisco Javier Angeriz López, coñecido como Javi Angeriz, nado na Coruña o 2 de novembro de 1981, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu club actual é o CCD Cerceda.
Boina
Boina francesa
É o tipo de boina máis estendido polo mundo, empregada con asiduidade en Galicia nos últimos cen anos, especialmente a máis cinguida ao cranio, aparece como parte do personaxe nas imaxes do Apalpador e O Carrabouxo.
Despeñaperros
Despeñaperros é un desfiladeiro escavado polo río Despeñaperros, situado no municipio de Santa Elena, ao norte da provincia de Xaén (España). Está declarado Parque natural pola Xunta de Andalucía nunha extensión de 7.649 ha, fundamentalmente polos seus valores xeolóxicos e paisaxísticos, pero que tamén posúe unha destacable flora e fauna.
Boina
Boina vasca ou "Txapela"
Esta boina forma parte do imaxinario vasco desde o século XX, a súa orixe é o Béarn e popularizouse no País Vasco francés cando Napoleón III ía de vacacións a Biarritz e Baiona, de aí pasou aos habitantes da rexión francesa e logo pasou ós Pireneos converténdose no sombreiro máis usado polos paisanos, moitos deles voluntarios nas guerras carlistas abandonaron a cor negra polas boinas vermellas como uniforme típico. Aínda que en cadros naturalistas como os de Ramón Zubiaurre ("O mariñeiro vasco Santhi Andía") Cabanas Oteiza, Ibáñez de Aldecoa y Arano, etc amosan a clase traballadora de Euskadi con boinas de pouca tea a "txapela" é unha boina con máis voo e incluso fai viseira, en Francia este tipo de boina chámanlle "torta" e foi usada polas tropas francesas alpinas. Dende finais do século XX a txapela forma parte do uniforme da Ertzaintza sendo empregada pola afección do equipo de fútbol Athletic Club de Bilbao en cor negra co escudo do equipo.
Despeñaperros
Trátase dun desfiladeiro de paredes abruptas, con desniveis de máis de 500 m de altura e moi utilizado polo ser humano ao longo da historia, ao ser paso natural da Serra Morena e punto de conexión principal entre Andalucía e a Meseta, Castela-A Mancha, ou o que é o mesmo, co resto de España. Así, por Despeñaperros pasaron sempre importantes vías de comunicación tanto por estrada (a autovía A-4) como por ferrocarril. O acceso ferroviario era o máis importante a toda Andalucía (coa excepción da liña Mérida-Sevilla) ata 1992, coa construción da liña de alta velocidade Puertollano-Córdoba (90 km ao oeste).
Boina
Boina inglesa
Trátase dunha boina á que lle engadiron unha viseira e modificaron o padrón para obter unha forma máis plana na parte dianteira e arredondada na caluga, sufrindo modificacións ao longo do tempo desde os anos 20, cando se usaban de tamaño descomunal, pasando polos anos 50 cando só a usaban os labregos e granxeiros tendo unha idade dourada nos anos 90, popularizada entre os disc jockeys que a levaban do revés.
Dakidarría
Dakidarría é unha banda galega de música, creada a principios dos anos 2000 entre Nigrán e o Val Miñor, que fusiona ska punk e reggae.
As súas letras comezaron sendo en castelán pero, co paso dos anos, a banda foi tomando conciencia do problema lingüístico en Galiza e comezaron a gravar as súas cancións en galego, ademais de teren cantado noutra decena de linguas durante a súa traxectoria. As súas letras lanzan unha mensaxe de crítica política e social contra o capitalismo, a globalización, o consumismo e a alienación, e defendendo o internacionalismo, a liberdade dos pobos e a diversidade cultural.
Inicios (2003-2004)
A banda realizou os seus primeiros ensaios tras a catástrofe do Prestige e estaba formada inicialmente por catro membros: o vocalista e guitarrista Gabriel Reigosa, o guitarrista Simón González (estes dous procedentes da banda Diskordia), o baixista René e o batería Canelo. Pouco despois gravaron unha maqueta titulada Diskordia nas Rías Baixas, e comezaron a dar os seus primeiros concertos.
Fragasaurus Rex e El futuro nunca existió (2005-2009)
Foi xa en 2005 cando conseguiron gravar co selo Síndrome Discos o seu primeiro álbum, Fragasaurus Rex, mesturado polo produtor Javier Abreu e con portada de Carlos Azagra, debuxante de El Jueves. Incluía 10 temas, case todos en castelán, e dúas versións da canción "Fragasaurus Rex", unha en castelán e outra en galego, con duras críticas ao expresidente da Xunta, Manuel Fraga. Durante a produción deste disco o grupo fixo amizade cos membros da banda valenciana Disidencia, cuxo cantante, Txus, colaborou cantando no tema que dá nome ao disco, mentres que Dakidarría fixo os coros no tema "KK II" do álbum de Disidencia, Hablarán las piedras. Nesas datas incorporouse ao grupo "o Birras" como trompetista. En outubro de 2005 deron un concerto no Multiusos do Sar, pechando a noite tras Toy Dolls e Glen Matlock, baixista dos Sex Pistols. Foi o último concerto con René no grupo, que foi substituído por David Marín. Coa nova formación deron concertos por toda Galicia, a Península Ibérica, e mesmo México, acompañando á banda Vantroi na súa xira Azteka Tour VII.
En 2008 viu a luz o seu segundo disco, titulado El futuro nunca existió, que incluía doce novos temas e un DVD cunha reportaxe sobre a xira mexicana e un making-of da gravación. Saíu co selo de Santo Grial Records e foi producido tamén por Javier Abreu.
Realidades alienantes... e ...Utopías emergentes (2010-2015)
Dous anos despois saíu á venda o seu terceiro disco, Realidades alienantes..., que foi a primeira parte dun dobre traballo discográfico que se completaría ao ano seguinte. Contiña 10 novas cancións cunha forte carga social e política facendo referencias á memoria histórica, a represión franquista ou o problema da heroína durante a Transición, e contou coas colaboracións de García MC de Dios ke te crew, Maxi de Fe de Ratas e Suso Feixón. Neste punto o grupo xa estaba formado por oito membros: Gabri, Simón, David, Álex, Carlos, Juaqui, Antonio e Anxo. Foi un disco autoproducido e foi masterizado nos Metropolis Studios de Londres por Miles Showell. O último tema do disco, "De Mella a Mella" é unha homenaxe a todas as vítimas do fascismo, e consiste nunha carta ficticia que a bisavoa do vocalista Gabri Reigosa, Urania Mella, lle escribe aos seus fillos dende o cárcere.
O álbum estaba formado por 10 temas, entre eles algúns dos máis famosos da banda como "A mocidade activa", "Terra" ou "Linguas ceives", esta última cantada en galego, castelán, catalán, éuscaro e asturiano. O disco contou con numerosas colaboracións de artistas como Pulpul, Xurxo Souto, Javi Maneiro, Vituco Neira (Ruxe Ruxe), Iñaki Ortiz (Betagarri) ou García MC (Dios ke te crew). Incluíu unha canción adicada á Fronte Polisario ("Polisario vencerá") e outra en homenaxe a Skacha, de título "A message to you Skacha", que formou ademais parte de Canta historia na barriada:XX anos de Skacha, o disco tributo co que 16 bandas homenaxearon á banda de punk-rock de Coia polo seu 20º aniversario.
Membros
miniatura|Dakidarría: Formación no ano 2015.
Aldara de Celanova
Traxectoria
miniatura|[[San Miguel de Celanova, século X.]] Filla dos condes de Lugo, Ero Fernandes e a súa muller Adosinda. Casada con Gutier Menéndez, foi nai de Rosendo de Celanova. Os seus outros fillos foron Hermesinda, Froilán III (conde de Trastámara), Munio, Aloito e Adosinda.
Villeurbanne
miniatura|300px|Casa do Concello de Villeurbane. Villeurbanne  é un concello e unha cidade de Francia, na rexión de Ródano-Alpes, departamento de Ródano, no distrito de Lión. Está situada directamente ao nordés de Lión, co cal forma o corazón da segunda conurbación máis grande de Francia despois de París. A comuna forma a totalidade de tres cantóns: Villeurbanne-Centre, Villeurbanne-Nord e Villeurbanne-Sud. A súa poboación no censo de 2007 era de 138.151 habitantes. Pertence á aglomeración urbana de Lión.
Aldara de Celanova
Traxectoria
Pertencía a unha estirpe emparentada cos reis galaico-leoneses. Era nora de Afonso III o Magno, cuñada do rei de Galicia Ordoño II, tía do rei de Galicia Sancho Ordóñez así como dos reis Afonso IV e Ramiro II. .
Villeurbanne
Historia
miniatura|220px|dereita|Gratte-Ciel (1934) en Villeurbanne. Sábese que a localización actual do centro de Villeurbanne foi habitada desde polo menos o VI milenio a. C. O seu nome actual provén dunha zona agrícola Galo-Romana, establecida no mesmo tempo que Lión (daquela Lugdunum) e coñecida como Vila Urbana ("casa"). Máis tarde converteríase en Urbanum, logo en Vila Urbane e, finalmente, en Villeurbanne.
Aldara de Celanova
Traxectoria
Tiña posesións ao longo do reino de Galicia, incluíndo as terras do Bierzo e o norte do actual Portugal. Exerceu poderes públicos nos condados de Ortigueira, Saviñao, Lor, Castillón, Quiroga e Caldelas e nas decanías de Ladra, O Páramo, Salnés, Tredóns, Sorga e Limia. Salientou pola acertada administración dos seus dominios e o senso da xustiza no exercicio da súa autoridade.
Arredor do ano 890 casou cun dos máis importantes condes galegos, Gutier Menendiz. A unión de ambas as familias supuxo a creación dun dos maiores patrimonios territoriais do Reino de Galicia altomedieval. Residiu sempre en terras galegas, ben no condado portucalense ben na Galicia nuclear onde son de destacar Portomarín e especialmente Vilanova dos Infantes onde situou a casa-residencia principal da súa familia, alí fundou co seu fillo Rosendo o mosteiro de San Salvador de Celanova (centro monástico de primeira orde na Galicia do século X), ao que Ilduara doou parte do seu patrimonio. No documento de doazón figuran como testemuñas o propio rei, bispos, abades e as mulleres e homes nobres máis importantes do momento.
Villeurbanne
Historia
Villeurbanne pertence ao reino de Francia desde 1349. Estaba separada de Lión polo río La Rize, unha rama antiga do río Ródano. Até o século XIX, a cidade non era máis que un mosaico de diferentes vilas separadas por campos e terras sen cultivar. Estes vilas sobreviviron na súa maioría, e hoxe en día forman os distritos de Charpennes, Cusset, Croix-Luizet, Maisons-Neuves etc. Coa era industrial, a economía de Villeurbanne disparouse: a industria téxtil foi a primeira en florecer, seguida pola mecánica e a química. Os factores atraeron a diversos grupos de inmigrantes, na súa maioría italianos.
Aldara de Celanova
Traxectoria
O autor da Vita Rudesindi, xa do século XII, di que o conde de Galicia Gutier Menéndez gozábase na beleza da súa santa esposa e narra os rogos de ámbolos dous, nos distintos santuarios do reino, para teren descendencia, algo que lle foi prometido a Ilduara nun doce soño na igrexa de San Salvador. No ano 912, o conde Gutier doou á súa esposa a metade dos seus bens, incluídos os futuros. Pola súa banda, o matrimonio obtivera doazóns dos reis de Galicia Ordoño II e Elvira Menéndez e do fillo daquel o rei de Galicia Sancho Ordóñez e a súa esposa a raíña Goto (ano 927).
Dunha fonda relixiosidade, fundou comunidades monacais ás que fixo grandes regalías e que foron o alicerce do monacato galego impulsado polo seu fillo. Gozou dunha cultura ampla, e administrou os seus bens de maneira igual que se fose un home para o que implicaba o seu xénero e a súa época. Malia a isto cando enviuvou retirouse ao mosteiro feminino de Santa María de Vilanova, que ela mesma fundara.