cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terceiro Templo de Xerusalén
Papel na oración
As oracións xudías ortodoxas inclúen, en cada servizo de oracións, unha oración clamando pola reconstrución do templo e a continuación dos sacrificios. O servizo de oración da mañá inclúe tamén unha sesión de estudo dos rituais diarios do templo e ofrendas como recordatorio, incluíndo o estudo detallado dos sacrificios de animais e ofrendas de incenso. Os servizos inclúen tamén os salmos diarios e de ocasións especiais que os levitas adoitaban cantar no templo ("E as ofrendas de gran de Xudá e Xerusalén sexan agradables, do mesmo xeito que nos antigos días e tempos pasados", Malaquías 3:4). Ademais, a linguaxe teolóxica e poético do hebreo está cheo de palabras con dobre connotación que tanto son referencias literais a elementos da arquitectura do templo ou dos rituais como teñen significados poéticos e teolóxicos metafóricos acerca da relación entre Deus e o adorador. As traducións e comentarios das oracións neste idioma, tenden a discutir ambos os significados no Xudaísmo Ortodoxo. Aquí algúns exemplos de palabras con dobre significado: deshen refírese tanto ás cinzas que quedan logo dos holocaustos a Deus, e tamén significa "aprobación con congraciacion"; kodesh refírese á santidade, é dicir O lugar Santísimo do Templo, e tamén significa "santo" en xeral; chatzrot refírese aos xardíns do Templo, e á proximidade con Deus; e korbán que significa tanto "sacrificio" (a Deus), como "achegar" (a Deus).
Preservación dos sacerdotes e levitas
O xudaísmo ortodoxo conserva aos Sacerdotes, descendentes de Aaron, e aos levitas, descendentes da tribo de Leví, intactos para o servizo cando o Templo sexa reconstruído. Os sacerdotes e os levitas están considerados como aínda dedicados ao servizo Divino, e obrigados a presentarse aos seus deberes no servizo do Templo en calquera momento cando este sexa reconstruído. Os Sacerdotes aínda están suxeitos ás restricións Bíblicas de pureza, incluíndo prohibición de casar cunha divorciada ou prosélita e a restrición de entrar aos cemiterios.
Antigos intentos de reconstrución
miniatura|dereita|Plano dunha proxección para o terceiro templo.
Templo de Leontópolis
En varias ocasións durante o século II a.C. un templo xudeu foi construído en Leontópolis, no nomo exipcio de Heliópolis, que foi pechado por Roma no 74 d.C. As primeiras referencias coñecidas son as de Flavio Josefo, escritas pouco logo do seu peche. Máis tarde, as fontes rabínicas mencionan a Mentópolis pero non describe o templo, e as alusións a ela pódese atopar en varios outros textos. O templo foi construído por Onías IV, o fillo de Sumo Sacerdote de Israel Onías III. O templo foi construído a imitación do de Xerusalén, coa principal diferenza de que se parecía a unha torre (probablemente como reflexo simbólico tradicional do templo de Xerusalén), e que os Menorah de sete brazos foron substituídos por unha única lámpada colgante de ouro (probablemente representando ao sol: debido a estar en Heliópolis, a cidade do sol). A construción deste templo xustifícase coas referencias a Isaías, póndose en oposición a Xerusalén.
A revolta de Bar Kokhba
A primeira rebelión xudía foi no ano 70 d.C e foi aplacada polo xeneral romano Tito, onde foi destruído por última vez o templo de Xerusalén. A revolta de Bar Kokhba foi a segunda e última rebelión ou revolta xudía, que foi aplacada sanguentamente polos romanos nos anos 132-135 d. C. Esta rebelión tivo graves consecuencias ao a partir do século III o principal centro normativo da tradición xudía trasladouse a Babilonia, aquí elaboráronse os sagrados escritos compilados polos Tanaítas e darían orixe ao Talmud Babilónico. Despois da revolta de Bar Kokhba a Terra de Israel comezou a ser chamada Palestina para borrar todo vínculo cos xudeus e rememorar aos filisteos, e prohibíuselles os xudeus a entrada a Xerusalén, onde anos máis tarde se erixiría unha cidade romana, Aelia Capitolina.
Gran Premio do Canadá de 1971
O Gran Premio ddoe Canadá de 1971 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto de Mosport Park, Bowmanville, Ontario, Canadá o 19 de setembro de 1971. A carreira, foi a décima carreira da tempada de. Jackie Stewart gañou a carreira baixo terribles condicións e a carreira detívose logo de 64 voltas debido ás condicións meteorolóxicas. O americano Mark Donohue obtivo un excelente terceiro lugar no seu debut na F1.
Gustau Biosca
Gustau Biosca Pagés, nado en L'Hospitalet de Llobregat (Barcelona) o 29 de febreiro de 1928 e finado en Barcelona o 1 de novembro de 2014, foi un futbolista catalán. Xogaba de defensa e xogou a práctica totalidade da súa carreira no FC Barcelona.
Traxectoria
Foi defensa do FC Barcelona entre 1950 e 1958, debutou o 8 de outubro de 1950 fronte ó Valencia CF. Até a tempada 57-58, ano no que deixou o fútbol, completou 139 encontros en primeira división, sempre coa camisola azulgrana, nos que anotou tres goles, e 11 encontros internacionais coa selección española. Coma adestrador, liderou a equipos coma o Pontevedra CF, ou o Real Valladolid e foi axudante de Ladislao Kubala en varios clubs e na selección de Romanía.
Porén, Biosca, que participou coma actor nalgunhas películas ao longo dos anos 50, acadou sona polo seu romance coa diva flamenca Lola Flores.
No libro de Vizcaíno Casas Las anécdotas del cine español (2000) aparece no seguinte relato:
.
Audrey Tautou
Audrey Justine Tautou, nada en Beaumont, Puy-de-Dôme, o 9 de agosto de 1976, é unha actriz francesa coñecida mundialmente pola súa interpretación de Amélie Poulain na película francesa Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain e polo seu papel de Sophie Neveu no filme The Da Vinci Code.
Primeiros anos
Aínda que nada en Beaumont, criouse en Montluçon. Filla dun dentista e dunha mestra, ten un irmán e dúas irmás, máis novos ca ela. Comezou a interesarse pola comedia sendo aínda moi nova e tomou cursos de arte dramática na escola de actuación Corus Florent. Tamén realizou cursos de modelo en París.
Aceite de citronela
É tamén un sonado repelente natural de insectos e leva rexistrado para este uso nos Estados Unidos desde 1948. A Axencia de Protección Ambiental dos Estados Unidos considera o óleo de citronela como un pesticida cun xeito de acción non tóxico. As pescudas tamén anosan que ten fortes propiedades antifúnxicas,
Audrey Tautou
Carreira cinematográfica
As súas influencias cinematográficas son entre outras Meryl Streep, Paul Newman, Juliette Lewis, Jodie Foster ou Julianne Moore. En 1998 participou nun casting nunha canle de televisión francesa, chamado Jeunes Premiers, onde gaño na categoría de Mellor Actriz Nova no IX Festival de Béziers. Posteriormente, participou no filme Vénus beauté co que gañou o Premio César á Mellor Actriz Revelación. No ano 2000 gañou o Prix Suzanne Bianchetti por ser considerada a actriz nova máis prometedora. Sendo xa coñecida en Francia polo seu traballo en Vénus beauté, acadou a sona mundial en 2001 pola súa interpretación da excéntrica Amélie na comedia romántica francesa Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain. En xuño de 2004 foi invitada a unirse á Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de Hollywood, da que é membro dende o 1 de setembro de 2006.
Finisterre (Pontevedra)
Finisterre foi un periódico editado en Pontevedra entre 1943 e 1946.
Historia e características
Subtitulado Revista de Galicia, apareceu o 1 de setembro de 1943. Fundada e dirixida por Emilio Canda Pérez, o redactor xefe era Celso Emilio Ferreiro e Sabino Torres e Emilio Álvarez Negreira foron os redactores. Con vocación literaria, acolleu biografías de persoeiros da cultura galega (Sarmiento, Macías o Namorado, o cura de Fruíme, Francisco Añón, Valle Inclán), ensaios, recensións literarias e creacións en prosa e en verso. Tamén apareceron artigos sobre antropoloxía, historia, xeografía, deporte, temas científicos e información sobre a actualidade pontevedresa. Publicou un dicionario ilustrado con cantigas populares. Entre os seus colaboradores figuraron Álvaro Cunqueiro, Otero Pedrayo, Vicente Risco, Filgueira Valverde, Benito Varela Jácome e Manuel Blanco Tobío. E tiña ilustracións de Laxeiro, Castro Gil e Landín e fotografías de Ksado, Pacheco e Luís Pintos Fonseca.
Tivo unha segunda etapa a principios de 1946, cando pasou a editarse en Madrid, pero continuou interesándose por temas galegos e acollendo artigos dos escritores de Galicia. No primeiro número publicou os seis poemas en galego de García Lorca, artigos de Camilo José Cela e Álvaro Cunqueiro. Camilo José Cela foi director da revista durante uns meses de 1947. Esta segunda etapa non chegou ao ano de vida. Comezou unha nova etapa baixo a dirección de Leopoldo Eulogio Palacios pero só conseguiu sacar dez números máis.
Mole
O termo mole (do náhuatl molli ou mulli), refírese a varios tipos de mollos mexicanos feitos principalmente a base de chiles e especias, e que son espesados con masa de millo, e tamén ós pratos con carne e vexetais que son preparados con estes mollos.
Orixinalmente facía referencia a calquera mollo ou combinación de ingredientes, e actualmente serve para nomear varios pratos da cociña mexicana, especificamente a un grupo de pratos que teñen algúns elementos en común, como o feito de prepararse a base de chiles e especias. Na cociña mexicana actual, o mole adoita acompañar carnes cocidas.
O mole máis coñecido en México é o mole poblano, que para moitas persoas é o mole por antonomasia e adoita ser chamado "prato nacional" de México. Porén, existen moitas variedades de mole.
thumb|Cociñando mole en [[San Pedro Atocpan.]] thumb|Muíño para creación do mole.
Templo de Xerusalén
miniatura|dereita|300px|Representación do Templo de Xerusalén reconstruído por Herodes
O Templo de Xerusalén (en בֵּית־הַמִּקְדָּשׁ‎) foi un santuario do pobo de Israel, situado na chaira do Monte do Templo, na cidade de Xerusalén, onde se sitúan na actualidade as mesquitas da Rocha e de Al-Aqsa.
O Primeiro Templo
Crese que a construción do Templo de Salomón se realizou no século X a.C. (aproximadamente na década de 960 a.C.), para substituír o Tabernáculo que durante séculos, desde o Éxodo, se viña utilizando como lugar de reunión e de culto a Deus. Contou para esta empresa coa axuda do rei de Tiro, Hiram. O Templo propiamente dito, segundo a descrición da Biblia, era un edificio longo e bastante estreito, orientado sobre un eixo lonxitudinal en dirección leste-oeste. O edificio debeu ter unha lonxitude interior de aproximadamente 30 metros, 10 metros de ancho e unha altura de tamén 10 metros (60x20x20 cóbados). As súas dimensións, xa que logo, eran máis ben as dunha capela palatina, xa que o culto se facía desde o seu exterior. A ambos os dous lados da súa entrada erixíronse dúas columnas, chamadas Yajin e Boaz. Os sacerdotes e o rei entraban no Templo a través dunha gran porta chapada de ouro, de aproximadamente 10 metros de alto e 4 de ancho. Tras desa porta atopábase o vestíbulo de entrada, o Ulam. Logo deste vestíbulo, atopábase a estancia principal, o Heijal ou Santo, iluminado a través dunhas fiestras altas. A anchura e lonxitude gardaban unha proporción de 1:2, o que significa que a planta do Heijal estaba composta por un dobre cadrado. O forxado de pedra cubriuse cun solado de madeira de cedro. As paredes do «Hejal» cubríronse con láminas de cedro, traídas das montañas do Líbano, o mesmo material das vigas do forxado. A terceira cámara, o Devir, Kodesh HaKodashim ou Santo dos Santos (sancta sanctorum), atopábase na parte traseira, a un nivel máis alto que o Heijal, e só podía accederse a el subindo por unha escaleira. O Devir tiña a forma dun cubo de aproximadamente 10x10x10 metros (20x20x20 cóbados), e no seu centro situouse a Arca da Alianza. Esta era unha arca grande, feita de madeira de acacia, cuberta con ferros de ouro e con catro aneis ás esquinas nas que se puñan varas para transportala. Dentro da Arca gardáronse as Táboas da Lei, entregadas polo mesmo Deus a Moisés. Nestas Táboas graváronse os Dez mandamentos, servindo de conexión entre Deus e Israel.
Durante os tempos do Éxodo do pobo xudeu a Arca estaba oculta no Tabernáculo, que foi finalmente traído a Xerusalén polo rei David. Xa se acreditou o poder de Deus a través da Arca cando se derrubaron as murallas de Xericó ao pasar os xudeus ante elas coa Arca.
O edificio situouse no monte Moriá, que en tempos do rei David constaba cunha cima de aproximadamente 40x100 metros. Durante o reinado de Salomón agrandouse. Pero foi nos tempos do rei asmoneo Herodes cando a súa superficie se aumentou ata formar unha explanada de aproximadamente 500 metros de longo por 300 metros de ancho. O patio interior do Templo rodeouse por un muro formado por tres capas de bloques de pedra cubertas por vigas de madeira de cedro. Neste patio interior podían entrar os peregrinos e as masas de fieis, pero o Santuario do Templo só era accesible ao rei e aos sacerdotes.
A construción do Templo de Xerusalén foi o evento máis importante do reinado de Salomón, grazas ao cal o seu nome recordouse ata 30 séculos logo da súa morte. Xa na biblia o Templo acaparara a maioría dos escritos onde aparecía o rei Salomón. A súa fama transcendeu os tempos, influíndo -como edificio ideal deseñado polo mesmo Deus- na concepción de edificios como Santa Sofía de Constantinopla ou o Mosteiro do Escorial.
Logo da morte de Salomón, o templo sufriu profanacións non só coas invasións senón coa introdución de deidades siro-fenicias en certos períodos e só se restaurou en varias ocasións como nos reinados de Ezequías e Xosías. Finalmente foi destruído polo rei babilónico Nabucodonosor II en -587, que ademais levou cativa a unha gran parte dos habitantes do Reino de Xudá cara a terras caldeas.
O Segundo Templo
miniatura|300px|Maqueta do Segundo templo de Xerusalén. Despois do cativerio en Babilonia, en 517 a.C. os persas autorizaron aos xudeus a reconstruír o templo, non exento de problemas políticos e étnicos os cales pouco despois solucionaron. Aínda que se trouxeron de volta os tesouros do Templo, este xa non volveu gozar da anterior fastuosidade.
Fosfoglicerato mutase
A fosfoglicerato mutase (PGM) é un encima que cataliza o oitavo paso da glicólise, no cal se produce a transferencia interna dun grupo fosfato desde o C-3 ao C-2 dunha molécula de fosfoglicerato, convertendo o 3-fosfoglicerato (3PG) en 2-fosfoglicerato (2PG) por medio da formación dun intermediato 2,3-bisfosfoglicerato.
Templo de Xerusalén
O Segundo Templo
Coas influencias helenísticas posteriores a Alexandre Magno, o Templo entrou en risco de ser profanado desas influencias ata que Antíoco IV Epífanes tomou Xerusalén e o seu Templo para pór alí unha estatua do deus grego Zeus. Isto conduciu á revolta dos Macabeos liderada por Xudas Macabeo, ata que se devolveu a liberdade do país e se restaurou o templo a mediados de 150 a.C..
Fosfoglicerato mutase
Non se debe confundir este encima co encima bisfosfoglicerato mutase, de nome parecido, o cal cataliza unha reacción diferente: a conversión de 1,3-bisfofoglicerato en 2,3-bisfosfoglicerato.
Mecanismo
A fosfoglicerato mutase é un encima isomerase, que transfire grupos fosfato (PO32-) desde o carbono 3 do 3-fosfoglicerato ao carbono 2 formando 2-fosfoglicerato. A reacción implica a dous grupos fosforilo distintos e o fosfato final no carbono 2 non é o mesmo fosfato que se retirou do carbono 3, xa que o encima posúe un grupo fosfato propio no sitio activo.
Templo de Xerusalén
O Segundo Templo
O escritor xudeu-romano Flavio Xosefo dedicou moitas páxinas ao Templo, engadindo algúns detalles que non se mencionaban na Biblia, pero que el transcribiu de manuscritos xa desaparecidos. No Talmud, unha orde enteira da Mishná discute leis relacionadas ao templo, incluíndo o tratado de Midot que describe de xeito detallado as dimensións deste.
Fosfoglicerato mutase
Mecanismo
No estado inicial do encima, o sitio activo contén un complexo fosfohistidina formado por fosforilación dun resto específico de histidina. Cando o 3-fosfoglicerato entra no sitio activo, o complexo fosfohistidina sitúase axeitadamente para facilitar a transferencia de fosfato desde o encima ao substrato C-2 orixinando un intermediato 2,3-bisfosfoglicerato.
A desfosforilación da histidina do encima dá lugar a un cambio alostérico local na configuración do encima, que agora deixa enfrontados o grupo fosfato do C-3 do substrato coa histidina do sitio activo do encima e facilita a transferencia do fosfato á histidina, polo que o encima volve ao seu estado inicial fosforilado e libera o produto, o 2-fosfoglicerato.
Resumo da reacción
3PG + P-Encima → 2,3BPG + Encima → 2PG + P-Encima 3-fosfoglicerato     intermediato          2-fosfoglicerato ΔG°′=+1.1kcal/mol'''
Templo de Xerusalén
O Segundo Templo
Coa ascensión da familia Asmonea e a chegada dos romanos por Pompeio Magno ata a súa destrución, o Templo estivo novamente ameazado de profanación, ata que no 21 a.C. o rei Herodes o Grande decidiu a súa restauración respectando a planta física do edificio, ampliando os patios e engadindo os muros exteriores dándolle a estes, oito entradas. O muro que actualmente queda é o occidental ou tamén o Muro das Lamentacións. Posteriormente engadiuse ao norte a sonada Torre Antonia, fortaleza militar de construción romana e ao sur, un edificio destinado para a purificación dos sacerdotes ou cohanim.
Fosfoglicerato mutase
Isoencimas
A fosfoglicerato mutase atópase fundamentalemnte como un dímero formado por dúas subunidades idénticas ou moi semellantes de aproximadamente 32kDa. O encima atópase desde en organismos simples como os lévedos ata mamíferos como o Homo sapiens e a súa estrutura está moi conservada en todos eles. (A PGM de levedo está ≈74% conservada en comparación coa forma presente en mamíferos).
Templo de Xerusalén
O Segundo Templo
Nos primeiros anos do cristianismo, Xesús de Nazaret e os seus apóstolos estiveron predicando no Atrio dos Xentís, denunciando a corrupción que imperaba no Templo e á clase clerical xudía. Para entón, segundo os evanxeos, Xesús profetizou a destrución do edificio, que ocorrería anos logo da súa morte. No momento de culminar labores de restauración, o templo non sobreviviría por moito tempo por mor da rebelión dos zelotes, que levou á guerra co Imperio Romano e que culminaría coa destrución da cidade e o Templo no ano 70 polas lexións de Tito.
Fosfoglicerato mutase
Isoencimas
Nos mamíferos, as subunidades do encima son dúas, chamadas m e b, que parecen derivar ou ben da forma muscular (tipo m) ou da atopada noutros tecidos (tipo b do cerebro, brain en inglés, órgano onde foi illado orixinalmente o isoencima b, pero que tamén está noutros tecidos). Como é un dímero, o encima pode orixinar tres isoencimas segundo as subunidades que o formen, que poden ser mm, bb ou mb. O tipo mm encóntrase case exclusivamente no músculo liso. O isoencima mb encóntrase no músculo esquelético e cardíaco, e o tipo bb encóntrase no resto dos tecidos. Aínda que os tres isoencimas poden atoparse en calquera tecido en maiores ou menores cantidades, as distribucións indicadas están baseadas na prevalencia de cada isoencima en cada un.
Regulación
A reacción catalizada pola fosfoglicerato mutase ten unha enerxía libre de Gibbs lixeiramente positiva, e a reacción pode proceder nas dúuas direccións reversiblemente. Como é unha reacción reversible non é unha reacción importante na regulación da glicólise.
Templo de Xerusalén
O Segundo Templo
Logo da súa destrución intentouse reconstruír o Templo, pero esta vez para convertelo en templo de Xúpiter, o que ocasionou unha nova rebelión en 132-135 ata que esta foi reprimida con severidade e provocou a prohibición de vivir en Xerusalén aos xudeus, ata o século VII, en tempos do Imperio Bizantino. Todas as ramas do xudaísmo ortodoxo cren na reconstrución do templo na era mesiánica. Hoxe en día existen grupos en Israel como os denominados Neemane Har Habayit ou fieis do monte do templo, que buscan reconstruír o templo.
Fosfoglicerato mutase
Deficiencia
O comezo da doenza nótase xeralmente na infancia ou ao inicio da idade adulta aínda que moitos dos que son afectados de forma leve poden non decatarse que a teñen. Xeralmente os pacientes son asintomáticos, excepto cando realizan esforzos musculares breves e intensos, que poden producir mialxias, cambras, necrose muscular e mioglobinuria. Unha característica patolóxica infrecuente da deficiencia de PGAM é a asociación coa formación de agregados tubulares. A debilidade permanente é rara. A doenza non é progresiva e ten un excelente prognóstico.
Proteínas humanas que conteñen este dominio
BPGM; PFKFB1; PFKFB2; PFKFB3; PFKFB4; PGAM1; PGAM2; PGAM4; PGAM5; STS1; UBASH3A;
Templo de Xerusalén
Cristianismo, islam e o templo
Xerusalén non é tan só un santuario de cristiáns e xudeus; os musulmáns venérana, logo da Meca e Medina, como Cidade Santa do islam, pois segundo a tradición islámica, Mahoma subiu ao paraíso sobre a egua alífera Burak desde Xerusalén. Isto ocorreu nun venerado lugar, tamén considerado santo polos israelitas, o Haram-ach-Charif, sobre o outeiro de Moriá.
David levantou sobre a gastada rocha unha ara. Salomón construíu no mesmo lugar, a redor do ano -960, o primeiro templo xudeu. Precisamente neste lugar ergueron os árabes un impoñente monumento á ascensión de Mahoma: a Mesquita da Rocha, símbolo de Xerusalén. A Mesquita da Roca nunca serviu como mesquita, como din moitas guías de viaxes. Tamén é falsa a tan usada denominación de "Mesquita de Omar". O edificio da cúpula dourada considerouse sempre un cofre para gardar a Santa Rocha; nunca tiveron lugar nel actos de culto. Para este fin construíron no recuncho suroriental a mesquita Al-Aqsa. Oito bancadas que morren baixo unhas arcadas conducen desde todos os lados ao alto da Mesquita da Roca. Os musulmáns chaman a estas arcadas "mavazin", as balanzas. Segundo unha lenda islámica, o día do Xuízo Final tenderase unha porca de cabalo desde as "balanzas" ao Monte das Oliveiras. Todos os resucitados deberán pasar por sobre ela. Quen cometa inxustizas caerá á perdición eterna.
Un guía mostra, dentro da Mesquita da Rocha, recordos da ascensión de a cabalo de Mahoma: o arcanxo Gabriel gravou na rocha unha pegada dixital; o cabalo alífero, no momento de saltar, deixou a pegada dun dos seus cascos. Un oco baixo a rocha lembra o turbante do profeta, que, ao se erguer despois de pregar bateu contra a pedra se esta non se abrandase nese instante.
Villamandos
Villamandos é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 322 habitantes (INE 2011).
Finisterre (Montevideo)
Finisterre foi un periódico editado en Montevideo entre 1957 e 1962.
Historia e características
Subtitulado Boletín Informativo editado por el Centro Coruñés de Montevideo, apareceu o 1 de agosto de 1957. A partir do número 8 aparece Miguel Vázquez Valiño como redactor xefe. Cesou a súa publicación o 1 de decembro de 1962.
Seisyll Bryffwrch
Seisyll Bryffwrch (fl. 1155-1175) foi un poeta cortesán galés.
Ricardo Acevedo Fullós
Ricardo Acevedo Fullós, nado na Coruña e finado no mesmo lugar o 30 de novembro de 1890, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Colaborou en El Ejemplo, El Comercio Gallego e El Noroeste. Dirixiu El Clamor de Galicia. Foi elixido presidente da Deputación da Coruña en maio de 1885. Despois dirixiu El Clamor del País e La Región.
Seisyll Bryffwrch
Traxectoria
Segundo unha nota do manuscrito Hendregadredd Seisyll enfrontouse contra Cynddelw nunha competición polo posto de poeta principal da corte de Madog ap Maredudd, príncipe de Powys. Resultou perdedor.
Tres son as composicións de Seisyll que conservamos: inclúen unha elexía pola morte de Owain Gwynedd e de Iorwerth Drwyndwn, avó e pai respectivamente de Llywelyn ab Iorwerth. Seisyll tamén escribiu un poema en loanza das campañas de Rhys ap Gruffydd.
O Carballal, Vilalonga, Sanxenxo
O Carballal é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 6 habitantes en 2016 (3 homes e 3 mulleres), o mesmo número de habitantes que tiña en 2009 e en 2004.
Penaquente, Espasante, Ortigueira
Penaquente é un lugar da parroquia de Espasante no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller), a mesma cantidade ca en 2000.
Gregorio XIII, papa
Gregorio XIII (* Bolonia, 7 de xaneiro de 1502 - † Roma, 10 de abril de 1585), Papa n.º 226 da Igrexa católica de 1572 a 1585.
Empeñado na renovación moral da Igrexa, xa no seu primeiro consistorio comunicou aos cardeais a súa intención de facer cumprir estritamente os canons aprobados no Concilio de Trento, mostrándose así mesmo inflexible na obriga dos bispos de residir nas súas respectivas sedes.
Aínda que non existise outra razón para gardar memoria de Gregorio XIII, a reforma do calendario Xuliano, utilizado dende que Xulio César o instaurou no ano 46 a. C., para dar paso ao vixente calendario gregoriano, ao que vai ligado o seu nome, fixo del un personaxe de popular notoriedade. Instaurado o 4 de outubro de 1582, o novo calendario veu a solucionar o problema que formulaba o feito de que o ano xuliano tiña 11 minutos e 14 segundos máis que o ano solar o que provocara que a diferenza acumulada fixese que o equinoccio de primavera se adiantase en dez días. Gregorio XIII, asesorado polo astrónomo xesuíta Christopher Clavius promulgou, o 24 de febreiro de 1582, a bula Inter gravísimas na que establecía que tras o, xoves 4 de outubro de 1582 seguiría o venres 15 de outubro de 1582.
Monitor forma de onda
Un monitor forma de onda (MFO) é instrumento de medida utilizado en televisión para ver e medir o sinal de vídeo. É realmente un osciloscopio especializado no sinal de televisión. A súa base de tempos está deseñada para adaptarse aos tempos típicos deste sinal e ver as partes de interese do mesma dun xeito fácil e sinxelo. miniatura|300px|Monitor forma de onda e [[vectoscopio.]]
Base de tempos
A base de tempos proporciona diferentes tempos para os varridos do feixe na pantalla. Divídese en dúas partes fundamentais, a correspondente á representación das liñas, mostrando unha ou dous liñas por cada varrido do feixe, e a representación de campos, onde tamén se poden mostrar un ou dous campos por cada varrido do feixe. A estas partes fundamentais da base de tempos únenselle certas posibilidades destinadas á realización dalgunhas medidas concretas ou a facilitar a visualización dalgunha zona concreta do sinal. Así pois, pódese ampliar o varrido magnificando o sinal representado e facilitando a observación e medida dalgunha das súas partes, como pode ser o sincronismo.
Normalmente existe a posibilidade de poder seleccionar liña a liña e incluso unha liña en concreto. Esta posibilidade de selección complétase cunha saída de monitoreado, normalmente chamada "pix monitor" onde se ve resaltada, sobre un monitor de TV, a liña que se representa na pantalla do instrumento. Adóitase poder seleccionar desta maneira un grupo de 15 liñas. Algúns aparatos incorporan cursores e posibilidade de comparación por sectores da onda representada.
Vertical
A sección vertical do aparato consta unicamente dun amplificador vertical ao cal se lle conmutan dúas entradas de vídeo, opcionalmente unha terceira de alta impedancia, as cales poden ser acopladas en continua ou en alterna. O control da amplitude está deseñado de tal forma que na súa posición normal o sinal de vídeo ocupa comodamente a pantalla cunhas barras de cor (nótese que o sinal de vídeo ten unha amplitude dun voltio pico a pico, correspondendo de 0V a 0,7V a amplitude propia do sinal de imaxe e de 0V a -0,3V a amplitude do sincronismo). Ten varias posicións dunha determinada ganancia así como un control linear da mesma, que facilita a realización das diferentes medidas estándar que se acostuman realizar.
Outros controis
Como calquera outro osciloscopio consta dos controis de brillo, foco, iluminación da escala e posicionamento.
Outros tipos de MFO
Se basicamente todos os monitores forma de onda son iguais, hai moitos deles que veñen combinados cun vectoscopio e con outros aparatos de medida. A popularización do vídeo dixital SDI esixe que os MFO poidan representar dito sinal. A maioría deles representa o sinal de vídeo unha vez decodificado, pero é normal que tamén poidan representar o diagrama de ollo do sinal SDI e incluso os datos e erros que se producen na transmisión deste sinal. Acostuman complementarse con outra serie de carátulas e representacións, como o diagrama raio, o diamante, o booting, a presentación fronteira etc; que se utilizan para a realización de medidas específicas e a determinación de erros de gamut.
La Encina
O topónimo castelán La Encina (sobreira en galego) pode referirse a:
Illa da Juventud
miniatura|300px|Mapa de Illa da Juventud. A Illa da Juventud (antes Illa de Pinos) é unha illa caribeña, a segunda en extensión do arquipélago de Cuba cunha extensión territorial de 3.056 km². Xunto a máis de 600 cayos e illotes, conforma o Arquipélago dos Canarreos, na parte sur-occidental de Cuba, xunto ao Golfo de Batabanó, aproximadamente a 50 km da illa de Cuba (162 km da Habana).
Historia
Esta illa foi descuberta e bautizada como La Evangelista por Cristovo Colón o 13 de xuño de 1494 durante a súa segunda viaxe ao novo mundo. A través dos anos coñecéuselle con distintos nomes como Illa das cotorras, Colonia Reina Amalia, Illa dos Piratas, e ata Illa do Tesouro; os seus primeiros habitantes coñecérona tamén como Siguanea, Camarcó e Guanaja. No século XIX a metrópole española decide a súa colonización, e fúndase o seu capital, Nova Xirona, o 17 de decembro de 1830. Nesta época coñecéuselle tamén como Illa dos Deportados e logo Illa de Pinos. Con este último nome coñecéuselle ata 1978, cando foi nomeada Isla de la Juventud, debido aos miles de mozos de distintas partes do mundo e de varias provincias de Cuba que estudaban en escolas no campo e traballaban nas plantacións de cítricos.
A comezos do século XX a Isla de Pinos foi o centro dunha disputa cos Estados Unidos, ata que en 1907 dito goberno recoñeceu a soberanía de Cuba sobre a illa mediante o Tratado Hai-Quesada, ratificado en 1925.
Despois do asalto ao Cuartel Moncada, en 1953, Fidel Castro e outros participantes en devandita acción foron encarcerados no Presidio Modelo, ata maio de 1955, cando foron liberados grazas a unha amnistía xeral.
Lugares de interese
esquerda|200px|miniatura|Presidio Modelo
Til Schweiger
Tilman Valentin "Til" Schweiger, nado o 19 de decembro de 1963 en Friburgo, é un actor, director e produtor alemán.
Florentino
Florentino é unha marca galega de sector téxtil e de complementos con sede en Lalín.
Historia
A empresa foi fundada por Florentino Cacheda en 1970 en Lalín onde ten a súa sede nunhas instalación de 35.000 m² e 15.000 m² de centro loxístico. A empresa ten tendas propias en España e franquías no Reino Unido, Francia, Italia, Rusia, Filipinas, Exipto, Líbano e Corea. O 30 % da súa facturación é no estranxeiro. En 2013 iniciou a venda na súa páxina web.
Hórreo tipo Vilalba
miniatura|300px|Hórreo tipo Vilalba, en [[Mourence, Vilalba|Mourence.]] O hórreo tipo Vilalba é un tipo de hórreo galego que se pode atopar con pouca densidade nunha área bastante extensa da parte occidental da Terra Chá delimitada pola serra da Cova da Serpe, a serra da Loba, o río Eume e o río Miño. Comparte espazo con outras tipoloxías de hórreo.
Morfoloxía
Ten planta rectangular con cámara longa, estreita e alta. A suspensión é baixa, sobre dúas cepas coroadas por tornarratos individuais ou sobre cepa maciza na que o chan sobresae perimetralmente. Os panos da cámara son de doelas verticais cinguidos por unha faixa.
A cuberta ten dúas augas de pouca pendente que voan en beirís pronunciados sobre os lados curtos e escasos nos longos. Baixo o beiril dun dos penais disponse unha galería moi característica que fai de vestíbulo diante da porta da cámara. Nos extremos dese pórtico érguense uns puntais que sosteñen o pinche nese punto e poñen fin a unha sinxela balaustrada. Cando o hórreo vai sobre cepas este pórtico aséntase sobre a grade, e cando está sobre cepa maciza é prolongación desta. En moitos casos hai unha escaleira de fábrica sobre o mesmo eixo do hórreo.
Construción
É un hórreo de cámara de madeira composta por doelas verticais suxeitas entre si por unha faixa, tamén de madeira. A suspensión é de cachotería en seco sen revoco e leva rateiras rectangulares de xisto de pouco grosor. A cámara descansa sobre unha grade de directriz lonxilínea cuxas mesas sobresaen de xeito acusado sobre as cepas. Os costais están pautados polos puntais e os esquinais, que sosteñen a cuberta. O teito é de xisto tamén, a dúas augas.
Área metropolitana de Ponferrada
A área metropolitana de Ponferrada é unha aglomeración urbana formada por 11 concellos da bisbarra leonesa do Bierzo. Segundo o INE, en 2011 tiña 88.975 habitantes.
Características
A área metropolitana de Ponferrada (ou alfoz) rexistra un crecemento relativo moderado, que se centra principalmente en Ponferrada, Cacabelos e en Camponaraia. Estes 3 concellos son os que tradicionalmente foron máis dinámicos do Alfoz de Ponferrada, aos cales se uniron outros moitos nos últimos anos. Entre os anos 2006 e 2008 o total de crecemento poboacional sumando todos os concellos foi de 3.500 persoas.
O máis peculiar deste alfoz é que Ponferrada é a que máis crece de todas, en números absolutos, cando a tendencia de moitas cidades actuais é ceder habitantes aos seus concellos estremeiros. Sen dúbida o feito de que isto aconteza é a gran cantidade de terreo da que dispón o concello de Ponferrada.
Pipistrellus raceyi
Pipistrellus raceyi é un morcego do xénero Pipistrellus orixinario de Madagascar. Malia que se coñecían especies non identificadas de Pipistrellus en Madagascar dende a década de 1990, ''P. raceyi'' non foi descrito formalmente até 2006. Os seus parentes máis achegados son as especies asiáticas P. endoi, P. paterculus e P. abramus, e os seus devanceiros probablemente chegaron a Madagascar dende Ásia. Observáronse exemplares de ''P. raceyi'' en catro localidades diferentes: dúas nas chairas orientais e dúas nas occidentais. No leste, vive en áreas abertas e no oeste habita bosques secos. A Lista Vermella da IUCN considera que hai datos insuficientes para avaliar o estado de conservación, en gran parte por mor do descoñecemento da súa ecoloxía.
Villagatón
Villagatón é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 642 habitantes (INE 2011).
John Cornforth
John Warcup 'Kappa' Cornforth, nado en Sidney o 7 de setembro de 1917 e finado en Sussex o 8 de decembro de 2013, foi un químico e profesor universitario australiano, galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1975.
Pentagrama
O pentagrama (do grego penta, 'cinco', e gramma, 'raia') é o lugar onde se escriben as notas e todos os demais signos musicais. Ten cinco liñas e catro espazos, que se enumeran de abaixo cara a arriba. As liñas son equidistantes e horizontais. A música escríbese por medio de signos que se colocan no pentagrama.
John Cornforth
Traxectoria
Naceu en Sidney (Australia). O seu pai era inglés e estaba graduado en Oxford. A súa nai, chamada Hilda Eipper era descendente dun ministro alemán. John era o segundo de catro fillos. Na súa infancia viviu en Sidney e na zona rural de Armidale, en Nova Gales do Sur. Aos dez anos de idade diagnosticóuselle unha xordeira profunda (otosclerose). O proceso de perdida de audición durou máis dunha década. Graduouse no instituto de mozos de Sidney. Un dos seus mestres Leonard Basser influíu nel para que se decidise á química. John pensou entón que a súa xordeira podería ser un obstáculo superable na carreira da química.
Incorporouse ao campo da química orgánica na Universidade de Sydney aos 16 anos de idade onde coñecería á súa muller, Rita e graduouse en 1937. Entón gañou unha bolsa de Exposicións 1851 para traballar en Oxford con Robert Robinson. Rita e el trasladáronse á Universidade de Oxford, no Reino Unido, onde se doutorou en 1941 baixo a supervisión de Robert Robinson. Ese mesmo ano casou con Rita, coa que chegaría a ter tres fillos e dous netos. A segunda guerra mundial estalou cando viaxou a Oxford. John e Rita terían unha profunda influencia nos traballos con penicilina no laboratorio de Robinson.
Pentagrama
Outros artigos
Nuottikirjoitus
John Cornforth
Traxectoria
Tras a guerra foi nomeado director do Medical Research Council, e entre 1962 e 1975 dirixiu o Laboratorio Milstead de enzimoloxía da Compañía Shell. Posteriormente foi nomeado profesor de química na Universidade de Sussex. Foi nomeado sir pola raíña Isabel II do Reino Unido en 1977.
Cornforth é membro da Royal Society e aínda segue activo na investigación química na Universidade de Sussex. Isto mostra a súa personalidade, e dános unha visión dun home sorprendente que venceu o obstáculo que supuña a súa xordeira para conseguir unha brillante carreira científica. foi galardoado, ademais doutros grandes premios, co premio ao Australiano do ano en 1975 e coa medalla Copley en 1982.
Investigacións científicas
Durante a Segunda Guerra Mundial quedou sorprendido sobre os traballos realizados acerca da penicilina. Colaborando coa compañía Glaxo, elaborou un procedemento práctico de obtención de cortisona. Posteriormente realizou investigacións sobre o espectro estereoquímico das reaccións encimáticas. Estableceu a secuencia xenética do ácido mevalónico utilizando técnicas de trazado radioactivo, así mesmo estudou a biosíntese do ácido málico e o ácido cítrico.
En 1975 foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química polos seus traballos sobre a estereoquímica das reaccións catalíticas das encimas. A outra metade do premio recaeu no químico suízo Vladimir Prelog polos seus traballos sobre a estereoquímica de moléculas e as súas reaccións orgánicas.
Cebra
A cebra pertence á familia dos cabalos, nativa de África central e do sur. Teñen raias verticais negras e brancas nos cuartos dianteiros, tendendo horizontalmente cara á parte traseira do animal. No seu hábitat natural realizan migracións en grandes mandas en busca de alimentos.
Hedrosa, Espasante, Ortigueira
Hedrosa é un lugar da parroquia de Espasante no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tTiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), un máis ca en 2000.
Vectorscopio
Un vectorscopio é un instrumento de medida utilizado en televisión para ver e medir o compoñente de cor do sinal de vídeo. É realmente un osciloscopio especializado na representación da parte de crominancia do sinal de vídeo. miniatura|300px|Vectorscopio.
A crominancia, ou sinal de cor, é a parte do sinal de vídeo no que se codifica a información de cor. Esta información ten dous parámetros, un é a cantidade de cor, ou saturación, e o outro é o tipo de cor, ou tinguidura (hue en inglés). Tanto no sistema PAL ou NTSC estes dous parámetros codifícanse sobre un mesmo sinal mediante unha modulación en cuadratura. Este sinal recibe o nome de portadora de cor e modúlase en amplitude coa información da saturación e en fase coa información da tinguidura. O resultado é un vector que ten por módulo a saturación e por argumento a tinguidura (é dicir o tipo de cor, vermello, amarelo...) Para a súa representación utilízase o vectorscopio, que vén sendo un osciloscopio traballando en representación X - Y (é dicir, sen base de tempos) ao que se lle aplica na súa canle vertical e na horizontal os sinais de diferenza de cor. O resultado é unha serie de vectores que teñen como orixe o centro da pantalla e onde o seu módulo coincide coa saturación e o argumento coa tinguidura do sinal aplicado.
A carátula deste instrumento vén marcada normalmente cunhas liñas para a localización dos vectores correspondentes ao sinal de barras de cor. Estas liñas son de dous tamaños diferentes correspondendo, o máis pequeno, a unha tolerancia do 5% e o maior a unha do 10%. Tamén está representado o sincronismo de cor para os dous estándares de barras máis comúns, do 75% e do 100%. miniatura|300px|Barras de cor EBU vistas nun MFO e un vectorscopio.
O vectorscopio adoita posuír canais de entrada e unha serie de funcións para a sincronización da croma, ben consigo mesma ou cun sinal de referencia.
É normal que o instrumento inclúa unha serie de funcións e características que serven para realizar unha serie de medidas estándares sobre o sinal de vídeo como a ganancia diferencial e a fase diferencial.
É corrente encontrar este instrumento en combinación co monitor forma de onda.
Un exemplo de software de vectorscopio é o VectorManía, un vectorscopio dixital para Windows.
Galindo I Aznárez
Galindo I Aznárez (falecido no 867) foi conde de Aragón do 844 ao 867, sucedendo a Galindo Garcés.
Traxectoria
Aznárez era fillo de Aznar I Galíndez, que fora conde de Aragón dende o 809 ó 820 e conde de Urgell e de Cerdanya a partir do ano 820.
Galindo I Aznárez recibiu os dous condados do seu pai (Urgell e Cerdanya), e nalgún momento anterior ao 833 foi designado conde de Pallars e de Ribagorza, ata que foi expulsado no 844. Tras dun período de goberno en Pamplona, volveu a Aragón no 844 para asumir a herdanza de Galindo Garcés, o cal falecera sen descendencia. O conde Galindo figura no cartulario do Mosteiro de San Pedro de Siresa facendo varias doazóns.
Galindo I foi pai de Aznar II Galíndez, o seu sucesor.
Aristarco de Samos
miniatura|Aristarco de Samos. Aristarco de Samos (en grego antigo: Ἀρίσταρχος, Arístarchos ou Aristarjos; e en latín: Aristarchus); nado contra o 310 a. C. e finado contra o 230 a. C., foi un filósofo da etapa helenística.
Traxectoria
Concretamente podemos dicir que foi un matemático e astrónomo grego e ademais que foi un dos primeiros personaxes en afirmar que a Terra e os demais planetas xiran ao redor do Sol. Por dita razón foi considerado por máis dun coma unha persoa demente.
Aristarco foi coetaneo de Euclides e de Arquímedes, Segundo conta Aëtius, Aristarco foi pupilo do filósofo Estratón de Lámsaco. As súas contribucións á astronomia foron recollidas por numerosos autores, así Tolomeo recolle que Aristarco observou o solsticio do ano 280 a.C, e Arquímedes recolle na súa obra "O contador de area", a teoría heliocéntrica de Aristarco. Vitrubio atribúe tamén a Aristarco a invención do "hemisphaerium", un reloxo de sol onde a sombra recorre unha semiesfera escavada nunha pedra cuadrada.
Distancia Terra Lúa
Perante un eclipse lunar, Aristarco calculou o tempo que tardaba a Lúa en percorrer a sombra que proxectaba a Terra na superficie lunar, resultando ser a metade do tempo que duraba a eclipse. Polo tanto o diámetro da Lúa era dunhas dúas veces o diámetro da sombra da Terra, tamén calculou que a Lúa tardaba arredor dunha hora en saír da sombra da Terra, deducindo de tal xeito que a Lúa recorre nunha hora unha distancia equivalente ao seu diámetro. Como xa era coñecido na época que a Lúa tarda 29,5 días en completar unha órbita arredor da Terra, calculou a órbita da Lúa en diámetros lunares segundo a fórmula 29,5 días x 24 horas = 708 diámetros. Con estes datos na súa man calculou mediante trigonometría que o radio da Terra é 2,85 veces o radio da Lúa (en realidade o cálculo real é de 3,66 veces). Sabendo o radio, calculou a distancia Terra - Lúa aplicando os resultados anteriores, deulle unha distancia Terra-Lúa de 225,4 radios lunares, unhas 79 veces o radio da Terra, (a distancia media real á Lúa é de 60 radios terrestres). miniatura|Aristarco calculou o ángulo entre o Sol e a Lúa cando a Lúa está en cuarto minguante ou crecente, cando o ángulo α entre o Sol e a Lúa é de 90º. Entón medindo o ángulo β  entre o Sol e a Terra pódese resolver o triángulo. Sendo β igual a 90º menos o ángulo solar na Terra, dándolle 87º graos, de onde o ángulo solar resultaba ser de 3º. O seno de 3º é igual a 1/19, polo que deduciu que a distancia Terra Sol era 19 veces a distancia Terra Lúa.
Distancia Terra Sol
Aristarco calculou o ángulo entre o Sol e a Lúa cando a Lúa está en cuarto minguante ou crecente, cando o ángulo α entre a liña Sol Lúa é  a liña Terra Lúa é de 90º. Entón medindo o ángulo β formado entre a liña Sol Terra e a liña  Terra Lúa pódese resolver o triángulo. Sendo o ángulo β igual a 90º menos o ángulo solar (formado pola intersección da liña Sol-Terra e a liña Sol-Lúa), calculando o ángulo β en 87º graos, de onde o ángulo solar resultaba ser de 3º (completando así os 180 graos da suma dos ángulos do triángulo rectángulo). O seno de 3º é igual a 1/19, polo que concluíu que a distancia Terra Sol (a liña Terra-Sol) era 19 veces a distancia da Terra á Lúa (a liña Terra-Lúa) o cal é errado. Aínda que o seu modelo xeométrico era correcto os seus datos de observación eran inexactos, desviándose un 3 por cento dos datos reais, dado que a observación do ángulo β era moi difícil para os medios da súa época, en realidade o ángulo só difire dos 90º graos nunha sexta parte dun grao, de onde se deriva que o seno de 1/6 de grao é igual a 1/344, de onde resulta que a distancia media real entre a Terra e o Sol é de 344 veces a distancia entre a Terra e a Lúa.
Galería de imaxes da comarca dos Ancares
miniatura|dereita|272px|Comarca dos Ancares Galería de imaxes da comarca dos Ancares.
A comarca dos Ancares comprende os concellos de Becerreá, As Nogais, Baralla, Cervantes, Navia de Suarna e Pedrafita do Cebreiro.
Ricardo Delgado
Ricardo Delgado, máis coñecido como Pipi, nado en Madrid o 15 de novembro de 1971, é un músico español. É segunda voz no grupo Ska-P e vocalista principal en The Locos.
Biografía
Nado na humilde barriada de Belmonte na capital de España, comeza a traballar moi novo nunha empresa familiar. Durante este tempo comeza a escoitar a grupos como Leño, Topo, Asfalto ou Barón Rojo, para escoitar máis adiante a grupos tales como La Polla Records (o seu grupo favorito), Kortatu, Mano Negra, Cicatriz, Reincidentes, Korroskada, Vómito Social ou Virus de Rebelión.
Tras desempeñar varios empregos, aos 21 entra a traballar nunha empresa de calefacción e fontanería xunto con Pulpul, ao que acompaña despois do traballo aos ensaios nun local Vallecas, onde Pulpul, Julitros, Kogote, Pako e Toni Escobar ensaian durante horas.
Nos poucos e pequenos concertos que fai o grupo, Pipi adoita acompañalos para axudarlles a cargar e descargar o pouco equipo que naquel entón dispoñen. Un día, durante un parón nun concerto, os integrantes do grupo desafiárono se era quen de saír ao escenario durante un tema disfrazado de militar provocando ao público e facendo os coros do tema. Pipi acepta e ese sería o xermolo da súa andaina no grupo, no que a partir de entón desenvolve o rol de showman e de segunda voz.
No 2005, tras o parón indefinido do grupo, Pipi continúa no mundo da música e funda o grupo The Locos, do que é o vocalista, e publican dous álbums: Jaula de grillos (2006) e Energía inagotable (2008).
Tras a reunión de Ska-P en 2008 decide compaxinar á súa actividade nos dous grupos.