cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Choque de Charkhi Dadri
O accidente
Cando o controlador chamou novamente ao KZA1907 non recibiu resposta. Advertiu da distancia ao outro avión, pero xa era demasiado tarde. Os dous avións chocaran, a cola do KZA1907 cortou a á e o estabilizador horizontal esquerdos do SVA763. O danado Boeing perdou rapidamente o control e descendeu nunha espiral cara o chan con lume saído da á. O Boeing desintegrouse no aire debido ás tensións antes de que os restos golpeasen o chan a case 1.135 km/h. O Ilyushin mantívose estruturalmente intacto, pero entrou nun rápido e incontrolado descenso ata que se estrelou nun campo. Os resatadores atoparon a catro superviventes en estado crítico no Ilyushin, pero todos morrerían pouco despois. Dous pasaxeiros do voo saudita sobreviviron ao accidente, aínda abrochados aos seus asentos, pero morrerían por feridas internas ao pouco tempo. Como resultado, os 312 ocupantes do SVA763 e os 37 do KZA1907 morrerían.
Pica das árbores
Ameazas
Os declives locais nas súas poboacións atribuíronse á natureza cambiante dos seus hábitats, como no norte e centro de Europa, onde as plantacións envellecidas son cada vez máis inadecuadas para a especie, pero recoloniza rapidamente cando se talan as masas maduras. Non hai ameazas aparentes nas áreas de invernada africanas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución extraordinariamente grande e que, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da área de distribución, e a extensión e calidade do seu hábitat, a pesar de que a tendencia da poboación parece ser decrecente, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para achegarse aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia da poboación. O tamaño da poboación é extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio de tamaño da poboación, polo que a especie é avaliada como LC (pouco preocupante).
En Galicia
Anthus trivialis ocupa gran parte do territerio galego, faltando nunha ampla área central, probabelmente debido a deficiencias na prospección. Con todo, faise máis escaso cara ao sur, onde se atopa o límite meridional da súa área de distribución. Encóntrase nas lindes arboreadas de pastos e cultivos. O paso prenupcial, pouco notorio, prodúcse desde finais de xaneiro ou principios de febreiro, e o postnupcial entre primeiros de setembro e finais de outubro. As súas principais amezas en Galicia son a deforestación por incendios, as tallas e a concentración parcelaria.
Mundial de Fútbol de 1962
O Mundial de Chile de 1962 foi un certame deportivo que tivo lugar en Chile entre o 30 de maio e o 17 de xuño de 1962. Foi polémico antes de comezar, xa que o país andino sufriu un gravísimo terremoto poucos meses antes do comezo da competición. Non foron poucas as protestas nas que se reclamaba que os cartos investidos na celebración do torneo fosen destinados a arranxar as infraestruturas do país tralo desastre.
No eido deportivo, destacou o papel do xogador brasileiro Garrincha, principal artífice do segundo título mundial para o seu país. A lesión de Pelé nos primeiros encontros deulle case todo o protagonismo ofensivo, e dende logo non defraudou a ninguén. A selección de fútbol do Brasil venceu na final á de Checoslovaquia por 3 a 1. Seis xogadores remataron coma máximos anotadores con 4 tantos: os brasileiros Garrincha e Vavá, o húngaro Flórián Albert, o soviético Ivanov, o chileno Leonel Sánchez e o iugoslavo Dražan Jerković.
Cuartos de final
10 de xuño, Estadio Carlos Dittborn, Arica - 2 - 1
10 de xuño, Estadio El Teniente, Rancagua - 20px Checoslovaquia 1 - 0
10 de xuño, Estadio Nacional, Santiago - 1 - 0
Semifinais
13 de xuño, Estadio Nacional, Santiago - 4 - 2
Final
17 de xuño, Estadio Nacional, Santiago - 3 - 1 20px Checoslovaquia
Espectadores: 68,679
Arbitro: Nikolay Latyshev (Unión Soviética)
Goles: Masopust (TCH) 15', Amarildo (BRA) 17', Zito (BRA) 69', Vavá (BRA) 78'
José Fernández Ramos
Traxectoria
Mestre de profesión, foi profesor da Escola Agraria de Guísamo e, logo de aprobar as oposicións, exerceu como docente no colexio A Solana de Narón e en distintos centros educativos de Bergondo e Betanzos. Militante do PSdeG, foi concelleiro en Bergondo dende 1987. Conseguiu a alcaldía de Bergondo nas eleccións municipais de 1999. Nesa lexislatura gobernou co apoio do grupo nacionalista. Nas municipais de 2003 experimentou unha suba en votos, co cal continuou como alcalde con maioría absoluta. Esa vantaxe diluíuse nas municipais de 2007, tras as que foi investido de novo alcalde, pero desta volta formando un goberno socialista en minoría. En setembro dese mesmo 2007, foi escollido presidente do Consorcio das Mariñas, unha entidade supramunicipal desa comarca coruñesa. En marzo de 2008 deixou a alcaldía por razóns de saúde. Faleceu unhas semanas despois, no mes de maio.
Wilhelm von Humboldt
Friedrich Wilhelm Christian Karl Ferdinand Freiherr von Humboldt, nado o 22 de xuño de 1767 en Potsdam e finado o 8 de abril de 1835 en Tegel, foi un lingüista, funcionario, diplomático e filósofo alemán. Despois de realizar estudos científicos, así como de grego e de francés, recibiu unha introdución á filosofía e á administración. Durante tres semestres estudou filoloxía e ciencias en Gotinga con Lichtenberg, onde leu a Kant.
Traxectoria
É irmán de Alexander von Humboldt. En calidade de Ministro prusiano de Educación (1809-1810), reformou profundamente o sistema escolar, baseándose nas ideas de Johann Heinrich Pestalozzi — enviou aos profesores prusianos a estudar os seus métodos a Suíza. Como un dos grandes reformistas liberais xunto con Stein e Hardenberg, tivo unha acción determinante no seo do goberno ata 1819, ano no que se retira debido á súa oposición ás ideas reaccionarias que predominaban.
Como funcionario, estará ata 1819 ao servizo do Estado Prusiano, especialmente como diplomático en Francia, o que lle dará a oportunidade de estudar a lingua vasca, e con tal motivo descobre con cento cincuenta anos de adianto os principios da descrición lingüística moderna: o estudo das linguas en sincronía, o estudo descritivo e non prescriptivo, a importancia do corpus e dos informadores así como a importancia de categorías gramaticais que describen precisamente os fenómenos propios á lingua estudada, o que o leva a rexeitar a pertinencia da gramática latina para unha lingua como o vasco.
O interese de Humboldt céntrase principalmente na tipoloxía, de onde a vontade de describir o maior número de linguas posibles, a fin de descubrir os universais lingüísticos. El sérvese da categorización en linguas con flexión (ruso, alemán, latín), linguas aglutinantes (turco, húngaro) e linguas illantes (chinés). Dos seus traballos presérvanse especialmente a súa filosofía da lingua, destacada por Ernst Cassirer na súa filosofía das formas simbólicas, pero tamén máis xeralmente e máis vagamente, o que se deu en chamar hipótese humboldtiana, que se une á hipótese Sapir-Whorf, que pretende que as categorías da lingua falada predeterminan as nosas categorías de pensamento.
En 1834, bautiza a familia das linguas austronesias, que se estenden pola Illa de Pascua, malaio-polinesia en Über die Kawi-Sprache auf der Insel Java (1836-39, publicación póstuma). O kavi é unha lingua literaria antiga falada en Xava. Esta obra é considerada desde entón como exemplar en materia lingüística.
Introduciu en 1836, o concepto de lingua aglutinante.
Fundou a Universidade Humboldt de Berlín — o que fai del un visionario en materia de investigación e de pedagoxía, capaz de comprender por que é necesario confrontar as disciplinas para facer avanzar o saber sen prexuízos. Era amigo de Goethe e de Friedrich von Schiller.
Castelo de Tegel
left|thumb|Castelo de Tegel En posesión da familia Humboldt desde o fin do século XVIII, o castelo de Tegel, onde morreu, é tamén chamado Humboldt Schlösschen, tanto máis canto que aínda está habitado polos seus descendentes.
Antigo pavillón de caza dos Grandes Electores, o castelo foi restaurado por Schinkel para as necesidades de Wilhelm von Humboldt. De inspiración clásica, o edificio presenta catro torres angulares adornadas de relevos de Rauch inspirados nas oito divindades da Torre dos Ventos de Atenas.
Schinkel concibiu tamén os apartamentos do castelo preservando a harmonía clásica do conxunto: a maior parte do mobiliario da época eran pezas de colección que Wilhelm von Humbolt trouxo da súa estancia en Roma.
Campos de concentración nazis
miniatura|upright=1.4|Campos de concentración e exterminio na Europa ocupada pola Alemaña e [[Potencias do Eixe|os seus aliados.]] A Alemaña nazi mantivo campos de concentración (en Konzentrationslager, KZ ou KL) en todos os territorios que controlaba antes e durante a segunda guerra mundial. Os primeiros campos nazis erixíronse en Alemaña en marzo de 1933, inmediatamente despois de que Adolf Hitler fose chanceler e o seu partido nazi recibise o control da policía polo ministro do Interior do Reich, Wilhelm Frick, e o ministro do Interior prusiano, Hermann Göring. Usados ​​para encarcerar e torturar opositores políticos e membros de sindicatos, os campos reunían inicialmente uns 45 000 prisioneiros.
Os campos de concentración estiveron administrados desde 1934 pola Inspección do Campo de Concentración (CCI), que en 1942 se fusionou no SS-Wirtschafts-Verwaltungshauptamt e estivo custodiada polo SS-Totenkopfverbände (SS-TV).
Os estudosos do Holocausto distinguen entre campos de concentración e campos de exterminio, que foron establecidos pola Alemaña nazi para o asasinato masivo a escala industrial de xudeus nos guetos a través de cámaras de gas.
Campos preguerra
miniatura|esquerda|O [[campo de concentración de Dachau creouse coa finalidade de deter opositores políticos.]] O uso da palabra "concentración" xurdiu da idea de confinar a xente nun lugar porque pertence a un grupo que se considera indesexable dalgún xeito. O vocábulo orixinouse en 1897, cando o xeneral Valeriano Weyler creou en Cuba "campos de reconcentración". No pasado, o goberno dos Estados Unidos usou campos de concentración contra os nativos americanos e os británicos tamén os empregaron durante a Segunda Guerra Bóer. Entre 1904 e 1908, o exército imperial alemán Schutztruppe operou campos de concentración na África do Suroeste Alemá como parte do xenocidio dos herero e os namaquas.
Cando os nazis chegaron ao poder en Alemaña, movéronse rapidamente para suprimir toda oposición real e potencial. O público en xeral quedou intimidado polo terror psicolóxico arbitrario empregado polos tribunais especiais (Sondergerichte). Especialmente durante os primeiros anos da súa existencia, cando estes tribunais "tiveron un forte efecto disuasorio" contra calquera forma de protesta política.
O primeiro campamento en Alemaña, Dachau, foi fundado en marzo de 1933. O anuncio de prensa dicía que "o primeiro campo de concentración debería abrirse en Dachau con aloxamento para 5000 persoas. Todos os comunistas e, cando sexa necesario, o Reichsbanner e os socialdemócratas que poñan en perigo a seguridade do Estado deben concentrarse alí, xa que a longo prazo non é posible manter presos nos cárceres do goberno sen sobrecargalos". Dachau foi o primeiro campo de concentración regular establecido polo goberno de coalición alemán do Partido Nacional Socialista dos Traballadores Alemáns (Partido Nazi) e do Partido Popular Nacionalista (disolto o 6 de xullo de 1933). Heinrich Himmler, entón xefe de policía de Múnic, describiu oficialmente o lugar como "o primeiro campo de concentración de presos políticos".
O 26 de xuño de 1933, Himmler nomeou a Theodor Eicke comandante de Dachau, que en 1934 tamén foi nomeado o primeiro inspector de campos de concentración (CCI). Ademais, os restantes campos xestionados polas SA foron asumidos polas SS. Dachau serviu como prototipo e modelo para os outros campos de concentración nazis. Case todas as comunidades de Alemaña tiñan membros que foron levados alí. Os xornais informaban continuamente sobre "a retirada de inimigos do Reich aos campos de concentración", facendo máis consciente á poboación en xeral da súa presenza. Había tintineos que advertían xa en 1935: "Querido Deus, déixame sen palabras, para que non veña a Dachau".
Na Alemaña de entreguerras, a cidade de Cottbus foi tamén o lugar dun campo de concentración para inmigrantes xudeus non desexados da Europa Oriental. Alí naceu Paul Winzer, oficial nazi que durante a guerra civil española foi xefe da Gestapo en España e Portugal e supervisou o campo de concentración de Miranda de Ebro, que fora construído polos sublevados a imaxe dos campos alemáns. Algúns autores sinalan a Winzer como un dos deseñadores da estrutura do campo, mentres que outros o sinalan como o deseñador de todo o sistema de campos de concentración franquistas.
Entre 1933 e a caída da Alemaña nazi en 1945, máis de 3,5 millóns de alemáns víronse obrigados a ir a campos de concentración e prisións por motivos políticos  e aproximadamente 77 000 alemáns foron executados por tribunais tribunais especiais, tribunais marciais e o sistema de xustiza civil nazi. Moitos destes alemáns serviron no goberno, militar ou en posicións civís, o que lles permitiu subvertirse e conspirar contra os nazis.
Segunda guerra mundial
Despois de setembro de 1939, co estalido da segunda guerra mundial, os campos de concentración convertéronse en lugares onde millóns de persoas comúns foron escravizadas como parte do esforzo de guerra nazi, a miúdo morrendo de fame, torturadas e, finalmente, asasinadas. Durante a guerra, estendéronse novos campos de concentración nazis para "indesexables" polo continente. Segundo as estatísticas do Ministerio de Xustiza alemán, crearonse preto de 1200 campamentos e subcampos na Europa ocupada pola Alemaña nazi, mentres que a Jewish Virtual Library estima que o número de campos nazis foi máis próximo aos 15 000 ocupados en toda Europa e que moitos destes campamentos mantivéronse por un período de tempo limitado antes de ser pechados. Os campos creáronse preto de densos núcleos de poboación, a miúdo centrados en áreas con grandes comunidades xudías, intelectualidade polaca, comunistas ou xitanos. Dado que millóns de xudeus vivían en Polonia antes da guerra, a maioría dos campamentos estaban situados na zona do goberno xeral na Polonia ocupada, por motivos loxísticos. A situación tamén permitiu aos nazis eliminar rapidamente os xudeus alemáns da propia Alemaña.
En 1940, o CCI quedou baixo o control do Verwaltung und Wirtschaftshauptamt Hauptamt (VuWHA, Oficina de Administración e Empresas), que foi creado baixo o mando de Oswald Pohl. Posteriormente, en 1942, o CCR converteuse en Amt D (Oficina D) da oficina principal consolidada coñecida como SS-Wirtschafts-Verwaltungshauptamt (Departamento Económico e Administrativo das SS, WVHA) baixo Pohl. En 1942, as SS construíron unha rede de campos de exterminio para matar sistematicamente millóns de prisioneiros por gasificación. Os campos de exerminio (Vernichtungslager) e os campos da morte (Todeslager) eran campos cuxa función principal era o xenocidio. Os propios nazis distinguiron entre os campos de concentración dos campos de exterminio.
Liberación
miniatura|Prisioneiros desnutridos do campo de Mauthausen, libertos o 5 de maio de 1945. Os campos foron liberados polas forzas aliadas entre 1944 e 1945. O primeiro gran campamento, Majdanek, foi descuberto polo avance dos soviéticos o 23 de xullo de 1944. Auschwitz foi liberado, tamén polos soviéticos, o 27 de xaneiro de 1945; Buchenwald polos estadounidenses o 11 de abril; Bergen-Belsen polos británicos o 15 de abril; Dachau polos americanos o 29 de abril; Ravensbrück polos soviéticos o mesmo día; Mauthausen tamén polos estadounidenses o 5 de maio; e Theresienstadt polos soviéticos o 8 de maio. Treblinka, Sobibór e Bełżec nunca foron liberados, senón que foron destruídos polos nazis en 1943. O coronel William W. Quinn, do exército dos Estados Unidos, dixo de Dachau: "As nosas tropas atoparon visións, sons e manchas horríbeis alén do imaxinábel, crueldades tan enormes que son incomprensibles para a mente normal".
Na maioría dos campos descubertos polos soviéticos, case todos os prisioneiros xa foran retirados, con só uns poucos miles de persoas con vida; atopáronse 7000 prisioneiros en Auschwitz, incluíndo 180 nenos que foron sometidos a experimentos médicos. A 11.ª División Blindada británica descubriu preto de 60 000 prisioneiros en Bergen-Belsen, 13 000 cadáveres ao descuberto e outras 10 000 persoas morreron de tifo ou desnutrición nas semanas seguintes. Os británicos obrigaron os restantes gardas das SS a recolleren os cadáveres e colocalos en fosas comúns.
Soraya Esfandiary-Bakhtiari
Soraya Esfandiary-Bakhtiari (en, Sorayâ Esfandiyâri-Baxtiyâri), nada en Isfahán o 22 de xuño de 1932 e finada en París o 26 de outubro de 2001, foi a raíña consorte de Irán como esposa do xa Mohammad Reza Pahlavi, co que casou en 1951. O matrimonio sufriu moitas presións, en particular cando quedou claro que ela era estéril. Rexeitou a suxestión do xa de tomar unha segunda esposa para producir un herdeiro despois de que el rexeitase a súa idea de abdicar en favor do seu medio irmán. Como filla de nai cristiá, os clérigos xiítas desconfiaban dela, igual que a posesiva nai do xa. En marzo de 1958, o xa chorou mentres anunciaba o divorcio. O embaixador británico afirmou que Soraya foi o único amor verdadeiro do xa. Tras unha breve carreira como actriz e unha relación co director de cinema italiano Franco Indovina, Soraya viviu soa en París ata a súa morte.
Primeiros anos
Naceu no Hospital Misioneiro Inglés de Isfahán en 1932. Tivo un irmán máis novo, Bijan (1937–2001). A súa familia estivo durante moito tempo involucrada no goberno e no corpo diplomático iraniano. Un tío seu, Sardar Assad, foi un dos líderes da revolución constitucional persa de principios do século XX. Soraya creceu entre Berlín e Isfahán e foi educada en Londres e Suíza.
Reinado
En 1948, Soraya foi presentada ao novo xa Mohammed Reza Pahlavi, por Forough Zafar Bakhtiary, parente de Soraya, mediante unha fotografía tomada por Goodarz Bakhtiary, en Londres, a petición de Forough Zafar. Nese momento, Soraya estaba rematando o instituto nunha escola suíza e estaba a estudar inglés en Londres. Comprometéronse deseguido e o xa deulle un anel de compromiso de 22.37 quilates (4.474 g).
Mohammad Reza Pahlevi e Esfandiary casaron o 12 de febreiro de 1951. O matrimonio foi problemático porque a nai e as irmás de Mohammad Reza vían a Soraya como rival polo amor del, igual que a súa primeira esposa, Fawzia, e continuamente a humillaban. Soraya odiaba a Ernest Perron, mellor amigo e secretario privado do xa. Como Soraya foi criada en Europa, Irán era un país "estraño" para ela, e tivo actitudes que o historiador irianiano-estadounidense Abbas Milani describiu como próximas ao racismo. Para ela, Europa foi sempre o modelo de excelencia para todo. Unha fotografía da raíña facendo esquí náutico en Miami cun bikini foi moi controvertida en Irán. Soraya foi enormemente condenada pola inmoralidade do seu traxe de baño, considerado impropio dunha musulmá, e a foto moi prohibida en Irán para tratar de silenciar as críticas do ulema.
Aínda que a voda tivera lugar durante unha forte nevarada, que se consideraba bo augurio, o matrimonio da parella imperial desintegrárase a principios de 1958, debido á aparente infertilidade de Soraya. A raíña abandonou Irán en febreiro e marchou á casa dos seus pais en Colonia, onde o xa enviou o tío da súa esposa, o senador Sardar Assad a principios de marzo, nun intento de convencela para regresar. O 21 de marzo de 1958, aninovo iraniano, un choroso xa anunciou o divorcio nun discurso emitido por radio e televisión. Recibiu o tratamento e título nobiliario de «A Súa Alteza Imperial a Princesa Soraya do Irán», tralo divorcio.
Exilio
Tras divorciarse estableceuse primeiramente en Roma no seu exilio. Intentou unha breve carreira como actriz, protagonizando o filme I tre volti (1965), dirixido por Franco Indovina (1932–72), con quen mantivo unha relación sentimental. Tamén participou no filme She (1965).
Trala morte de Indovina nun accidente de aviación, a princesa converteuse nunha personaxe asidua da prensa do corazón que a denominou «a princesa dos ollos tristes». A raíz dese falecemento, deixou para sempre Italia para establecerse en Francia.
Dous anos antes de morrer, Soraya revelou nas súas memorias o seu segredo: ela non era estéril como sinalaran os médicos próximos ao xa, senón que manipularon os seus exames médicos para convencer o xa sobre a suposta infertilidade, o que deu lugar ao inesperado divorcio.
A princesa Soraya de Irán faleceu no seu apartamento de París por causas non reveladas con 69 anos. Tras saber do pasamento, o seu irmán comentou con tristura, "despois dela, non teño ninguén con quen falar". Bijan faleceu unha semana despois.
Legado
miniatura|Tumba de Soraya, os seus pais e o seu irmán. O divorcio de Soraya do xa inspirou a compositora francesa Françoise Mallet-Jorris para escribir "Je veux pleurer comme Soraya" ("Quero chorar como Soraya"). O francés François Meilland cultivou un xirasol en honor á raíña que chamou "Emperatriz Soraya".
CD11b
miniatura|dereita|Proteína ITGAM ou CD11b (baseado en PDB 1bho). O CD11b (cluster de diferenciación 11b) ou cadea alfa M de integrina (proteína ITGAM) ou CR3A é unha subunidade proteica da superficie de leucocitos, que forma, ao unirse cunha subunidade beta-2 (ou CD18), a molécula heterodímera integrina alfa-M/beta-2 (αMβ2), tamén chamada antíxeno de macrófago-1 (Mac-1) ou receptor do complemento 3 (CR3). Como a segunda cadea desta integrina heterodímera é a integrina común β2 coñecida como CD18, a integrina αMβ2 pertence á subfamilia β2 de integrinas ou integrinas de leucocito. O CD11b está codificado no xene ITGAM do cromosoma 16 humano.
Soraya Esfandiary-Bakhtiari
Legado
Realizouse un telefilme italo-alemán sobre a vida da princesa, titulado Soraya (tamén chamado Sad Princess), que se emitiu en 2003 e foi protagonizada por Anna Valle como Soraya e Erol Sander como o xa. A actriz francesa Mathilda May interpretou a irmá do xa, a princesa Shams Pahlavi.
CD11b
A integrina αMβ2 exprésase na superficie de moitos leucocitos implicados no sistema inmunitario innato, como os monocitos, granulocitos, macrófagos, e células asasinas naturais. Media a inflamación regulando a adhesión celular e migración de leucocitos e está implicado en varios procesos inmunes como a fagocitose, citotoxicidade mediada por células, quimiotaxe e activación celular. Está implicado no funcionamento do sistema de complemento debido á súa capacidade de unirse ao compoñente do complemento 3b inactivado (iC3b). A subunidade ITGAM (alfa) da integrina αMβ2 está directamente implicada en causar a adhesión e espallamento de células, pero non pode mediar a migración celular sen a presenza da subunidade β2 (CD18).
Cohen
O apelido Cohen pode estar referido ás seguintes persoas:
Orosa
O orónimo Orosa (da voz prerromana *or- ou *oro-), fai referencia a un terreo montañoso. Pode referirse a:
Aubusson, Creuse
miniatura|Tapiz antigo de Aubusson. Aubusson é unha comuna do departamento de Creuse, na rexión do Lemosín, Francia. Ten 4662 habitantes (1999) distribuídos en 19'21 km². Coñecida pola súa fábrica de tapices, que existía con Henrique IV e obtivo o título de Manufactura Real con Luís XIII.
San Eustaquio
thumb|280px|Mapa de Sint Eustatius da Encyclopaedie van Nederlandsch West-Indië 1914-1917. thumb|280px|Outro mapa de Sint Eustatius thumb|Un gravado histórico que mostra a vista desde o mar Caribe, achegándose á illa de Sint Eustatius thumb|Fort Oranje no século XVII, coa illa de [[Saba visible ao lonxe.]]
San Eustaquio (en neerlandés Sint Eustatius) tamén coñecido localmente como Statia, é unha illa das Antillas Holandesas que forma parte do arquipélago das Illas de Barlovento, que á súa vez forman parte das Antillas Menores, ten 21 km² e unha poboación de 3138 habitantes para 2019, a capital rexional é Oranjestad.
É un municipio especial (oficialmente " organismo público) dos países Países Baixos.
En 2015, a poboación estimábase oficialmente en 3.877 habitantes. O idioma oficial é o holandés, pero o inglés é a "lingua da vida cotiá" na illa a educación é só en inglés. Tamén se fala de xeito informal un idioma local crioulo. Os viaxeiros por vía aérea chegan a través do F. D. Roosevelt Airport.
Anteriormente formou parte das Antillas Neerlandesas, Sint Eustatius converteuse nun municipio especial dentro dos Países Baixos o 10 de outubro de 2010.
O nome da illa, "Sint Eustatius", é o nome holandés para San Eustaquio (tamén ortográfico Eustaquio ou Eustathius), un lendario mártir cristián, coñecido en galego como San Eustaquio' e en portugués como  Santo Eustáquio ou Santo Eustácio''.
Historia
Non está claro se a illa estivo habitada por pobos nativos antes da colonización europea.
En 1636, a cámara de Zelandia da Compañía Holandesa das Indias Occidentais tomou posesión da illa que daquela estaba declarada deshabitada. A partir de 1678, as illas de San Eustatius, Sint Maarten e Saba caeron baixo o mando directo da Compañía Holandesa das Indias Occidentais, cun comandante estacionado en San Eustatius para gobernar as tres. Na época, a illa tiña certa importancia para o cultivo de tabaco e do azucre.
No século XVIII, a ñlocalización xeográfica de San Eustatius no medio dos territorios daneses (Illas Virxes), británicos (Xamaica, San Kitts, Barbados, Antigua), franceses ( St. Domingue,  Santa Lucía, Martinica, Guadalupe) e españois (Cuba,  Santo Domingo, Porto Rico): o seu gran refuxio, neutralidade e status desde 1756 como un porto libre sen dereitos aduaneiros foron os factores para que se convertera nun punto importante de transbordo de mercancías e un lugar para o comercio de contrabando. A súa economía desenvolveuse ignorando as restricións comerciais monopolísticas das illas británicas, francesas e españolas. A economía de San Eustatius, baixo os holandeses, floreceu. A illa pasou a denominarse A rocha de ouro .
Edmund Burke dixo da illa en 1781:
"Primeira Saúdo" Vexa tamén: Captura de Sint Eustatius
A illa vendeu armas e munición a calquera persoa disposta a pagar e era polo tanto un dos poucos lugares dos que os novos Estados Unidos podían obter subministracións militares. A boa relación entre San Eustatius e os Estados Unidos deu como resultado o "primeiro saudo".
O 16 de novembro de 1776, o capitán Isaías Robinson do bergantin estadounidense Andrew Doria, navegou baixo o fondeadoiro do forte Oranje de San Eustatius. Robinson anunciou a súa chegada disparando trece canonazos, un disparo por cada unha das trece colonias americanas en rebelión contra Gran Bretaña. O gobernador Johannes de Graaff respondeu cun saúdo de once disparos dos canóns de Fort Oranje. O protocolo internacional requiría unha resposta de dous disparos menos para o recoñecemento dunha bandeira soberana. Andrew Doria despregou a bandeira dos novos Estados Unidos. Foi o primeiro recoñecemento internacional da independencia estadounidense. Andrew Doria chegara a mercar municións para as forzas revolucionarias americanas. Tamén levaba unha copia da Declaración de Independencia que foi presentada ao gobernador De Graaff. Os británicos capturaran unha copia anterior camiño de Holanda. Estaba envolto en documentos que os británicos crían ser un estraño cifrado. En realidade os documentos foron escritos en yiddis, para comerciantes xudeus en Holanda.
O presidente dos Estados Unidos, Franklin Delano Roosevelt, visitou San Eustatius en 1939 para recoñecer a importancia do "Primeiro Saúdo" de 1776. Inagurou unha gran placa de latón en San Eustatius que se amosa hoxe baixo un hasta enriba dos muros do forte Oranje. O presidente Roosevelt visitou a illa durante 2 horas o 27 de febreiro de 1939 no USS Houston. A placa di:
"En conmemoración ao saúdo á bandeira dos Estados Unidos, disparouse neste forte o 16 de novembro de 1776, por orde de Johannes de Graaff, gobernador de Saint Eustatius, en resposta a un Saludo Nacional de Armas, disparado polo bergantín de guerra dos Estados Unidos Andrew Doria, baixo o capitán Isaías Robinson da armada continental. Aquí a soberanía dos Estados Unidos de América recoñeceuse formalmente a un buque nacional por un oficial estranxeiro. Inaugurado por Franklin Delano Roosevelt, presidente dos Estados Unidos de América " O recoñecemento proporcionou o título para o libro de Barbara W. Tuchman, 1988, The First Salute: A View of the American Revolution.
A illa de San Eustatius tomada pola frota inglesa en febreiro de 1781. Os mariñeiros e tropas do almirante Rodney saquearon a illa. Gran Bretaña declarou guerra á República dos Sete Países Baixos Unidos o 20 de decembro de 1780. Mesmo antes de declarar oficialmente a guerra, Gran Bretaña equipou unha gran frota de batalla para tomar e destruír o depósito de armas e centro comercial vital que se convertera San Eustatius. O almirante británico George Brydges Rodney foi nomeado comandante da frota de batalla. O 3 de febreiro de 1781, a gran frota de 15 barcos da liña e numerosos barcos máis pequenos que transportaban máis de 3.000 soldados apareceron antes de que San Eustatius se preparase para a invasión. O gobernador De Graaff non sabía nada da declaración de guerra. Rodney ofreceu a De Graaff unha rendición sen sangue á súa forza superior. Rodney tiña máis de 1.000 canóns fronte a unha ducia de canóns de De Graaff e unha guarnición de sesenta homes. De Graaff rendeu a illa, pero primeiro disparou dúas roldas como mostra de resistencia en honra do almirante holandés Lodewijk van Bylandt, que comandou un barco da armada holandesa que se atopaba no porto. Dez meses despois, a illa foi conquistada polos franceses, aliados dos holandeses na guerra. Os holandeses recuperaron o control sobre a illa roubada e saqueada en 1784.
No seu cume, San Eustatius puido ter unha poboación en gran parte transitoria de preto de 10.000 persoas. A maioría dedicábase a intereses comerciais e marítimos. Unha lista do censos de 1790 dá unha poboación total (persoas libres e escravas combinadas) de 8.124. O comercio reviviu despois da retirada británica. Moitos dos comerciantes (incluídos os xudeus) volveron á illa. Non obstante, as ocupacións francesas e británicas desde 1795 interromperon o comercio e tamén os norteamericanos, agora recoñecidos mundialmente como nación independente, desenvolvían mentres tanto a súa propia rede comercial e xa non necesitaban San Eustatius. A illa foi eclipsada por outros portos holandeses, como as das illas de Curaçao e Sint Maarten. Durante os últimos anos do século XVIII, Statia desenvolveu o comercio de ron. A economía declinou a principios do século XIX. A partir de 1795, a poboación diminuíu e en 1948 a poboación situábase en só 921 habitantes.
Disolución das Antillas Neerlandesas
Sint Eustatius converteuse en membro das Antillas Neerlandesas cando esa agrupación creouse en 1954. A diferenza do resto de illas, a xente de San Eustatius non votou saír. No referéndum do 8 de abril de 2005, o 77% dos votantes votou permanecer dentro das Antillas Neerlandesas, fronte ao 21% que votou por estreitar lazos cos Países Baixos.
Non obstante, unha vez que as outras illas decidiron marchar, o que significa que as Antillas Neerlandesas desaparecerían, o consello insular optou por converterse nun municipio especial dos Países Baixos, como Saba e Bonaire. Este proceso completouse en 2010. En 2011, a illa adoptou oficialmente o dólar estadounidense como moeda.
Xeografía
thumb | left | Sint Eustatius fotografado desde a [[Estación Espacial Internacional | ISS.]] thumb | Vista mirando ao sueste ao longo da costa atlántica, mostrando a pista do aeroporto a media distancia, Lynch Beach máis aló diso, logo [[The Quill (volcano) | Quill, o volcán dormido de Eustatius, e sobre a auga ao lonxe, o extremo norte da illa de Saint Kitts.]]
Sint Eustatius ten 10 km de longo e ata 5 de largo. Topográficamente, a illa ten forma de sela de montar, co volcán dorminte de 602 metros de altura Quill (Monte Mazinga), (desde O "kuil" holandés, que significa "pozo" (orixinalmente referíase ao seu cráter) ao sueste e o par máis pequeno de Signal Hill / Little Mountain (ou "Bergje") e Boven Mountain ao noroeste. O cráter do Quill é unha popular atracción turística na illa. A maior parte da poboación da illa vive na chaira entre as dúas zonas elevadas, que forma o centro da illa. <! - O testemuño ocular contemporáneo Cornelius de Jong menciona algúns almacéns arruinados como consecuencia do Gran Furacán de 1780 pero non fala de nada como "danos cataclísmicos" ou a perda de máis de 4.000 vidas en San Eustatius.- ->
Os parques nacionais de San Eustatius, que forman o parque Quill / Boven, o xardín botánico e o parque marítimo están todos baixo control da fundación sen ánimo de lucro STENAPA.
Este territorio forma parte dos países e territorios de ultramar da Unión Europea.
frame|esquerda| Mapa que mostra a localización de Sint Eustatius con respecto a [[Saba e San Martín ]]
Transporte en Francia
miniatura|dereita|300px|Mapa de Francia que amosa o tempo de viaxe dende París por estrada. A rede de ferrocarrís de Francia, cos seus 31.840 quilómetros, é a máis extensa da Europa Occidental. A rede é operada por SNCF. Entre os trens de alta velocidade que circulan polo país galo, atópanse o Thalys, o Eurostar e o TGV, que viaxa a unha velocidade de 320 km/h. O Eurostar, xunto co Eurotunnel Shuttle, conecta o país co veciño Reino Unido a través do Eurotúnel. A rede de ferrocarrís gala conecta ao país con tódolos seus veciños estranxeiros, agás Andorra. O transporte urbano nas cidades atópase tamén altamente desenvolvido, existindo metros e tranvías nas cidades principais, complementados cos servizos de autobús.
En Francia existen 893.300 quilómetros de vías de servizo. A rexión de París é a mellor comunicada do país estando conectada virtualmente por medio de estrada e autoestradas con tódalas vilas principais. As vías de transporte francesa son percorridas cada ano por milleiros de visitantes estranxeiros que proveñen das veciñas Bélxica, España, Andorra, Mónaco, Suíza, Alemaña e Italia. En Francia, o mercado dos automóbiles de nova adquisición está dominado por marcas nacionais como Renault (27% dos automóbiles vendidos no ano 2003), Peugeot (20,1%) e Citroën (13,5%). O 70% dos automóbiles novos vendidos no ano 2004 tiñan motores diésel, moi por riba daqueles que posuían motores de petróleo ou GLP. En Francía atópase o Viaduto de Millau, o meirande viaduto do mundo. O país posúe tamén importantes pontes coma a Ponte de Normandía.
Existen aproximadamente 478 aeroportos en Francia, incluíndo aeródromos e pistas de aterraxe. O Aeroporto internacional Charles de Gaulle (Aéroport Paris-Charles-de-Gaulle) constitúe o maior aeroporto do país en tamaño e número de pasaxeiros, 59 922 177 pasaxeiros no 2007. Este atópase nos arrabaldes de París e conecta a capital coas principais cidades e destinos de Europa e do mundo. O segundo aeroporto francés, tamén na rexión parisiense é Orly (Aéroport d'Orly ) cun trafico de 26 440 736 pasaxeiros no 2007. Logo os tres que seguin están fora da rexión parisiense : o aeroporto Niza-Costa Azul, 10 399 513 pasaxeiros no 2007 da cidade de Niza, o aeroporto de  Lión-Saint-Exupéry, 7.320.952 pasaxeiros no 2007 da cidade de Lión, localizado no concello de Colombier-Saugnieue o aeroporto de Marsella (Aéroport de Marseille Provence) localizado no concello de Marignane con 6.962.773 pasaxeiros no ano 2007. Air France é a principal aeroliña francesa, malia existiren numerosas aeroliñas privadas.
Existen dez portos de certa importancia, o maior deles é o da cidade de Marsella (Grand port maritime de Marseille dende 2008 e anteriormente Port Autonome de Marseille- PAM) localizado no concello de Fos-sur-Mer. No país galo existen 14.932 quilómetros de vías navegables, entre as que destaca a Canle du Midi que conecta o mediterráneo co océano Atlántico a través do río Garona.
Castelán ecuatoguineano
O castelán é oficial na Guinea Ecuatorial dende a súa independencia, xunto co francés (dende 1998), e máis recentemente xunto co portugués (dende 2007), mais o castelán é a lingua máis falada.
Covas, Viñós, Arzúa
Covas é un lugar da parroquia de Viñós no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 1 habitante no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 0 eran mulleres.
César Bravo
César Bravo Gil, nado o 14 de maio de 1981 en Barcelona, é un ex xogador de baloncesto profesional catalán. Mide 2,00 metros, pesa 105 kg e xogaba na posición de ala.
Traxectoria
Formouse como xogador de baloncesto nas categorías inferiores do FC Barcelona, onde durante varias tempadas estivo a alternar o equipo vinculado da EBA co de ACB. Durante a súa etapa como barcelonista conseguiu os títulos máis importantes que adornan o seu palmarés: un campionato da liga ACB, unha Copa do Rei e un campionato da Euroliga, todos eles logrados durante a tempada tempada 2002-03, aínda que a súa achega á consecución dos mesmos foi moi reducida polos poucos minutos dos que gozou.
Na tempada 2003-04 tras disputar un único partido co FC Barcelona, ficha polo Leite Río Breogán tamén da ACB, co que disputa un total de 12 partidos en toda a tempada. Na tempada 2004-05 ficha por outro equipo ACB, o Ricoh Manresa, onde a súa achega tampouco é moi destacada finalizando con 24 partidos xogados e unha media de 2,5 puntos e 1,75 rebotes por encontro.
Aleksandr Kerenskii
Aleksandr Fedorovich Kerenskii (en Александр Фёдорович Керенский), nado en Simbirsk o 22 de abril de 1881 (2 de maio segundo o calendario gregoriano) e finado en Nova York o 11 de xuño de 1970, foi un político socialdemócrata, avogado e un líder revolucionario ruso, que desempeñou un papel primordial no derrocamento do réxime tsarista en Rusia. Foi o segundo primeiro ministro do goberno provisional instaurado trala Revolución de Febreiro. Foi quen de facer fracasar o golpe de Kornilov, pero non puido evitar a Revolución de Outubro na que os bolxeviques tomaron o poder.
César Bravo
Traxectoria
A tempada seguinte decide fichar polo Club Baloncesto Ciudad de Huelva da liga LEB onde permanece dúas tempadas. A primeira delas pasouna en branco por unha fractura no tendón de aquiles e na segunda acaba relegado moitos minutos ao banco polo que na tempada 2007-08 decide asinar por un conxunto dunha categoría inferior e ficha polo Qalat Cajasol da LEB de Prata.
Aleksandr Kerenskii
Mocidade
Aleksandr Kerenskii nado en Simbirsk (agora Ulianovsk) preto do río Volga, na familia do director do colexio de secundaria, Fedor Kerenskii, cuxo pai foi un sacerdote da Igrexa ortodoxa rusa. A súa nai, Nadezhda Adler, foi filla do nobre, Alexander Adler.
O pai de Kerenskii foi o director de Vladimir Ulianov (Lenin) na escola secundaria para nenos de Simbirsk, e varios membros da familia de Kerenskii e Ulianov eran amigos. En 1889, cando Kerenskii tiña oito anos, a súa familia mudouse a Tashkent, onde o seu pai fora designado como inspector principal dos colexios públicos. Kerenskii graduouse con honores na escola secundaria de Tashkent en 1899. O mesmo ano ingresou na Universidade de St. Petersburgo, onde estudou historia e filoloxía no primeiro ano. Ó ano seguinte cambiou para o departamento de Leis e recibiu o graduado en 1904. Traballou como conselleiro legal das vítimas da violencia do goberno en 1905. A finais de decembro de 1905, foi encarcerado so sospeita de que pertencía a un grupo militante. Gañou reputación polo seu traballo como avogado defensor nos xuízos contra revolucionarios.
César Bravo
Traxectoria
O seu bo facer no equipo andaluz serviulle durante a pretemporada 2008-09 para asinar un contrato de proba por un mes co Cáceres 2016 Basket de LEB Ouro, que prorrogou dous meses máis ao seu vencimiento polo que iniciou a tempada como membro do persoal do conxunto estremeño que abandonaría tras a disputa da oitava xornada da tempada regular xa que o Cáceres 2016 decidiu non renovarlle o seu contrato temporal. Ese mesmo ano asina co Cornellà da LEB Prata, continuando ao ano seguinte co equipo, esta vez na LEB Ouro. En 2010 pasaría a xogar co Prat de LEB Prata, para regresar na campaña 2011-12 á LEB Ouro da man do Menorca Bàsquet.
Aleksandr Kerenskii
Mocidade
Foi elixido para a Cuarta Duma en 1912 como membro dos Trudoviks, un partido laborista moderado que estaba asociado ó Partido Social-Revolucionario. Foi un brillante orador chegando a ser o líder da oposición contra o réxime do tsar Nicolao II
Revolución de Outubro de 1917
Kerenskii distribuíra armas ós traballadores de Petrogrado, e en outubro moitos destes traballadores convertéranse en bolxeviques. Entre o e o  os bolxeviques lanzaron a segunda Revolución Rusa do ano. O goberno de Kerenskii en Petrogrado case non tiña apoios na cidade. Só un pequeno rexemento de mulleres, loitaban contra os bolxeviques para salvaren o goberno, pero estes tomaron o control sen daren nin un só disparo en menos de 20 horas.
Kerenskii escapou dos bolxeviques e marchou cara a Pskov, onde atopou algúns fieis para un intento de recuperar a capital. As tropas avanzaron ata Tsarskoie Selo, pero foron derrotadas ó día seguinte en Pulkovo. Kerenskii fuxiu e pasou os seguintes días escondido ata que conseguiu saír do país e chegar á Francia. Durante a guerra civil rusa non apoiou a ningún dos dous bandos, os bolxeviques e os Brancos.
Juan Mauricio Soler Hernández
Juan Mauricio Soler Hernández, máis coñecido como Mauricio Soler, nado o 14 de xaneiro de 1983 en Ramiriqui, no departamento de Boyacá, é un exciclista profesional colombiano. Pertenceu ao equipo Barloworld do circuíto ciclista UCI Professional Continental. En 2010 ficha polo Caisse d'Epargne, que desde 2011 pasou a denominarse Movistar Team. Un accidente que sufriu ese mesmo ano na Volta a Suíza forzou a súa retirada do ciclismo profesional.
Carreira deportiva
Soler empezou a correr con 17 anos dirixido inicialmente por Plino Casas o seu primeiro adestrador, logo pasou a mans do adestrador Marco Tulio Ruiz no equipo Salsumba no seu primeiro ano de xuvenil. No segundo ano de xuvenil pasa a mans do adestrador Serafin Bernal co equipo Chocolate Sol onde consegue o primeiro lugar da Vuelta al Porvenir superando a súa actuación do ano anterior na cal foi terceiro co seu equipo Salsumba dirixido por Marco Tulio Ruiz. Foi anos despois de conseguir gañar unha carreira na súa cidade de Ramiriquí cando pensou en convertirse en ciclista profesional. Antes, Soler pasou un ano correndo no seu país natal Colombia, e ao pouco tempo uniuse ao equipo Acqua & Sapone que estaba dirixido por Claudio Corti. Ao ano seguinte, en 2007, marchou ao Barloworld co mesmo Corti. En Colombia participou no equipo Chocolate Sol que representaba ao departamento de Boyacá para logo ser contratado polo equipo Orbitel, dirixido por Raúl Mesa.
Competiu no Tour de Francia por primeira vez en 2007, e logrou unha vitoria na novena etapa ao atacar no Col del Galibier. Amais, gañou nese mesmo Tour de Francia o Premio da montaña e rematou onceavo na clasificación xeral final con tan só 24 anos de idade. Soler declarou "foi unha vitoria chegada do ceo, é a máis importante da miña vida, e no meu primeiro Tour de Francia. Non cría que puidese chegar tan pronto".
Un mes máis tarde, Soler continuou a súa racha gañadora terminando na primeira posición xeral da Volta a Burgos, cunha vitoria de etapa sobre o ciclista español Alejandro Valverde, favorito para o triunfo xunta el, por tan só dous segundos. Soler demostrou unha melloría notable nas probas de contra o reloxo ao remataren cuarto na penúltima etapa deste tipo onde se decidía o virtual campión da Volta ao día seguinte. No previo Tour de Francia, comentara que só necesitaba mellorar naquel aspecto para conseguir o seu soño de gañar a maior competencia do ciclismo.
En 2011, foi parte do Movistar Team que disputou a Volta a Suíza. O 12 de xuño adxudicouse a segunda etapa entre Airolo to Crans e Montana de 149 km en chegada no alto, cunha vantaxe de 12 segundos sobre Damiano Cunego e Fränk Schleck enfundándose así o maillot de líder parcial da volta.
Accidente
O 16 de xuño de 2011, durante a sexta etapa da Volta a Suíza sufriu unha grave caída que lle provocou un "traumatismo craneoencefálico serio", ademais de sufrir múltiples fracturas e hematomas. En horas posteriores ao accidente foi inducido a estado de coma artificial.
Tras tres semanas internado en Suíza, e grazas á lenta melloría que experimentou, o 9 de xullo puido ser trasladado a España, á Clínica Universitaria de Navarra para continuar coa súa recuperación. Foi dado de alta o 14 de outubro e seguiu rehabilitándose en casa. O 20 de decembro recibírono en Colombia como ídolo os seus seguidores e familia. Na Clínica Universidad de la Sabana de Chía (Cundinamarca), traballou na súa recuperación.
Soler regresou a España o 10 de abril de 2012 para continuar co seu tratamento médico na Clínica de Navarra, á que asistiu grazas a unha póliza de seguro. O propósito da viaxe era confirmar se podería volver competir, mais o diagnóstico do seu neurólogo e do corpo médico foi contundente: "Mauricio está moi ben despois de tan grave accidente, pero o esforzo de volver ao ciclismo de alto nivel xeraría unha grande presión cerebral que lle sería fatal. Iso sen contar coa posibilidade doutra caída." O 20 de xullo de 2012, anunciou a súa retirada definitiva.
Palmarés
2001
2004
2005
2006
2007
2011
Galería de imaxes de Baltar
Galería de imaxes do concello de Baltar na provincia de Ourense.