cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vitamina A
Hipervitaminose
O consumo excesivo de carotenoides en alimentos vexetais non ten os graves efectos citados no caso da vitamina preformada en alimentos animais, pero pode dar lugar a carotinemia (tamén chamada xantemia e pseudoictericia), e que consiste na pigmentación amarelada da pel. Algúns estudos asóciano un aumento de cancro de pulmón en homes fumadores, cun efecto contrario en non fumadores.
Igualmente, o consumo excesivo de vitamina A preformada durante os primeiros meses do embarazo asóciase con malformacións no neonato. Estas malformacións poden ser graves e mesmo causarlle a morte. A FDA (Food and Drug Adminstration) recomenda ás mulleres embarazadas non supera-las 5.000 UI diarias de vitamina A preformada e baixo ningún concepto unha suplementación sobre a inxesta normal na dieta.
Antonio Concheiro Iglesias
Antonio Concheiro Iglesias, nado en Ordes o 25 de febreiro de 1904 e finado no mesmo concello o 2 de marzo de 1991, foi un médico e político galego.
Traxectoria
miniatura|Banda municipal de Ordes coa súa directiva en 1932. Antonio Concheiro é o segundo da segunda fila.
Vida persoal
Casou con Eduvigis Carro Viqueira en 1928, foi o pai de Antonio e Luis Concheiro Carro, médico e académico.
Mazaído
O topónimo galego Mazaído pode referirse a:
Estación de Zumarraga
A estación de Zumarraga é unha estación de tren de Adif do concello de Zumarraga, en Guipúscoa. Dispón de servizos de Longa e Media Distancia operados por Renfe, ademais de formar parte da única liña existente da rede de Proximidades Renfe Donostia. Ten tamén funcións loxísticas.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 565,486 da liña férrea de ancho ibérico que une Madrid con Hendaia a 355,89 metros de altitude. O tramo é de vía dobre e está electrificado.
A estación
Zumarraga dispón dun importante edificio para viaxeiros de tres plantas e amplo tellado en pico de dúas vertentes que segue o estilo da arquitectura tradicional da zona. Unhas columnas de pedra adornan a entrada principal. A estación dispón de dúas vías principais (vías 1 e 2) e de tres derivadas (vías 4, 6 e 8). Destas as vías 1, 2 e 4 teñen acceso a plataforma. Ademais conta con seis vías mortas. A 5 e a 7 teñen acceso á plataforma lateral, non así a 7B, 9, 11 e 13 agrupadas todas nunha mesma zona e usadas habitualmente para carga e descarga de mercadorías.
Longa distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
Proximidades
É unha das estacións do núcleo de proximidades Renfe Donostia, pola que pasa a única liña deste núcleo.
Daniel Evans
Daniel Gwyn Evans, nado o 31 de xullo de 1973 en Rhondda, é un director de teatro e actor galés.
Shannyn Sossamon
Shannon Marie Kahololani Sossamon, nada en Honolulu (Hawai) o 3 de outubro de 1978, é unha actriz estadounidense. É coñecida por actuar nos filmes Destino de cabaleiro, 40 Days and 40 Nights, Wristcutters: A Love Story, e One Missed Call. Sossamon tamén tivo un papel protagonista na serie da CBS Moonlight.
Traxectoria
É filla de Sherry Sossamon, unha enfermeira, e Todd Lindberg; a súa nai logo volveu casar con Randy Goldstein. Ten ascendencia neerlandesa, inglesa, irlandesa, alemá, francesa, filipina, e hawaiana.
Vida Agraria
Vida Agraria foi o nome de dúas publicacións:
Manuel Viqueira Verea
Manuel Viqueira Verea, nado en Ordes en 1955, é un político galego.
Traxectoria
Axente de seguros. Nas eleccións municipais de 1983 presentouse á alcaldía de Ordes por Coalición Galega e foi elixido alcalde grazas ao apoio de PSdeG e CDS. É director do Museo Juanjo Liñares e presidente da Federación Galega de Grupos de Danza
Dosinia
Dosinia é un xénero de moluscos bivalvos heterodontes da orde dos veneroides e familia dos venéridos, que inclúe numerosas especies de ameixas.
As cunchas das especies do xénero Dosinia son simétricas e teñen forma de disco e sonm xeralmente de cor branca ou abrancazada, semellantes as das especies da familiua dos lucínidos.
As especies de Dosinia viven enterradas en fondos areosos na rexión infralitoral.
Especies
Porén, o World Register of Marine Species (WoRMS) recoñece case cen.
En Galicia
Nas augas galegas téñense citado dúas especies do xénero:
que son coñecidas popularmente polos nomes de reló, reloxiño, moelo, arola, ameixa de can, entre outros.
Visucius
dereita|miniatura|Mapa da distribución das inscricións dedicadas a Mercurio Visucius. Visucius foi un deus celta, comunmente identificado con Mercurio. Foi adorado principalmente no leste da Galia, en Tréveris e no Rin, e o seu nome coñécese grazas a dez inscricións dedicatorias. Unha desas inscricións foi atopada en Bordeos. Visucius é xunto con Gebrinius e Cissonius, os epítetos máis comúns do Mercurio galo.
O nome ten sido interpretado co significado "dos corvos" ou "erudito"; da raíz protocelta *weiko- 'corvo' e *witsu- 'coñecemento'.
A Gandarela, Castromao, Celanova
A Gandarela é un lugar da parroquia de Castromao no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 55 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 28 eran homes e 27 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 57 habitantes (28 homes e 29 mulleres).
Catherine Gasquoine Hartley
Catherine Gasquoine Hartley, nada en Antananarivo (Madagascar) en 1866 ou 1867 e finada en Guildford o 9 de xuño de 1928, foi unha escritora e historiadora da arte británica.
Traxectoria
Foi filla do reverendo Richard Griffiths e de Catherine Gasquoine, que eran de Manchester. Os seus pais serviran como misioneiros en Mauricio antes de ir a Madagascar. O seu pai morreu en 1870, logo de que a familia regresase a Hampshire, e a familia quedou nunha situación económica mala. Hartley criouse en Southport, onde comezou a traballar como mestra. En 1894 pasou a dirixir unha escola en Eltham (Kent), e cara a 1903 deixou o posto para adicarse a escribir. Publicou Life: the Modeller, unha novela curta sobre o coñecemento da arte que non acadou moito éxito. En 1905 publicou outra novela, The Weaver's Shuttle.
O 9 de maio de 1901 casou co xornalista e escritor Walter M. Gallichan, que xa tivera un matrimonio anterior e que publicara co pseudónimo de Geoffrey Mortimer. Logo de casaren, el retomou o seu nome e ela pasou a asinar os seus traballos como C. Gasquoine Hartley (Mrs. Walter Gallichan. Os dous escribiron sobre o seu estilo de vida pausado. Tiñan unha casa en Youlgreave (Derbyshire), onde escribiron The Story of Seville, publicada como parte da serie de guías The Medieval Towns con ilustracións da irmá de Hartley, Elizabeth.
Nesa época creou certa controversia nunha serie de correspondencia cruzada con Edward S. Dodgeson, quen a acusaba de omitir atribucións e puntos de vista. En 1907 uniuse o seu marido á disputa, que foi publicada na revista The Academy. Por entón ela tamén escribiu para a revista New Age artigos sobre artistas contemporáneos, como o pintor británico John Collier. Hartley continuou escribindo libros con Albert Calvert sobre o Museo do Prado e sobre os pintores Diego Velázquez e El Greco. Os seus libros tiveron boa acollida no Reino Unido, en España e nos Estados Unidos.
En 1910 interesouse por Galicia a raíz dunha viaxe organizada pola Asociación Internacional de Periodistas Británicos. En 1911 publicou Spain Revisited: a Summer Holiday in Galicia, traducida ao galego por Xosé María Gómez Clemente en 1999 como Un verán en Galicia. En 1912 publicou The Story of Santiago de Compostela con certa controversia, pois nove anos despois ela e o seu editor foron demandados con éxito por plaxio por Annette Meakin, xa que o libro era moi similar á súa obra Galicia, the Switzerland of Spain (1909). Como parte do acordo, o libro de Hartley foi retirado das bibliotecas. . En 1913 publicou o seu último libro sobre España, The Cathedrals of Southern Spain.
En 1915 divorciouse do seu marido, quen publicara Modern Woman and How to Manage Her (1909) e outros títulos controvertidos sobre a muller, a poligamia e a educación sexual. Antes de se divorciaren, Hartley adoptara un fillo, Leslie, nado en 1904. Despois levou a súa obra cara a outros campos como as cuestións sociais, incluídas a maternidade e o sexo. En 1916 escribiu Children of the Empire co seu novo marido Arthur Daniel Lewis. Os seus últimos traballos foron The Position of Women in Primitive Society, Motherhood and the Relationships of the Sexes, Woman's Wild Oats: Essays on the Re-fixing of Moral Standards, Divorce (Today and Tomorrow), Mind of the Naughty Child e en 1924 Women, Children, Love and Marriage.
En 1928 foi atropelada por un furgón. Foi soterrada no cemiterio xudeu de Willesden, a carón do seu segundo marido.
Rally de Narón de 2000
O Rally de Narón de 2000 foi a 13ª edición de dito rally e a segunda proba da tempada 2000 do Campionato de Galicia de Rally.
Celebrouse o 6 de maio de 2000 e o vencedor foi Germán Castrillón, sobre un Mitsubishi Lancer Evo VI e con Estrella Castrillón como copiloto. Foi a súa quinta vitoria neste rally e a terceira consecutiva.
Iñaki Gerenabarrena
Iñaki Gerenabarrena Martínez de Lahidalga, nado en Vitoria en 1962, é un político do Partido Nacionalista Vasco. Foi parlamentario vasco entre 1995 e 2008. Empezou a súa actividade política en EGI, as mocidades de Partido Nacionalista Vasco.
É Enxeñeiro Técnico Forestal de profesión e foi Conselleiro de Agricultura e Pesca. Foi presidente do Araba Buru Batzar (ABB), executiva do PNV en Áraba. Dende 2008, é Vice Presidente da Caixa Vital - Vital Kutxa, a Caixa de Aforros do territorio, sendo o seu Presidente en funcións durante un mes tras a dimisión de Gregorio Rojo.
Conselleiro do Goberno Vasco
Juan José Ibarretxe elixiu a Gerenabarrena a comezos de xaneiro de 1999 como conselleiro de Agricultura, Pesca e Alimentación no seu primeiro gabinete como lehendakari do Goberno Vasco. Na súa xura do cargo marcou como prioridades da súa xestión a negociación da Axenda 2000, que ía definir o modelo das axudas europeas á agricultura entre 2000 e 2006; e unha aposta polo desenvolvemento sustentable do campo. O seu primeiro acto oficial como conselleiro foi ao día seguinte e consistiu nunha visita á confraría de pescadores de Pasaia para reunirse cos familiares dos tripulantes do pesqueiro Marero, desaparecido en mar a fóra, aos que prometeu axudas económica e un cambio legal que permitiría a redución do prazo legal necesario para determinar o falecemento de desaparecidos en mar a fóra.
Heterónimo
En crítica literaria, os heterónimos son os diversos nomes (diferentes de pseudónimos) asumidos por un mesmo escritor. Ao contrario dos pseudónimos, os heterónimos constitúen unha personalidade independente. O creador do heterónimo é chamado "ortónimo". Os máis coñecidos heterónimos son os do poeta portugués Fernando Pessoa: Alberto Caeiro, Álvaro de Campos ou Ricardo Reis. Tamén son destacables Ossian de James Macpherson, Heriberto Bens de Méndez Ferrín, Scardanelli de Hölderlin...
Na gramática tradicional, as palabras heterónimas son as que teñen raíz diferente mais que forman xuntas unha estrutura semántica, como os nomes de parentesco (nai, pai, nora, xenro etc.) os nomes de cor, os graos militares etc.
José Martínez Rodríguez
José Martínez Rodríguez, coñecido como Collona, nado en Marín en 1908, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Presidente da Sociedade de maquinistas de Marín afiliada á CNT. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Pontevedra por rebelión militar, sendo condenado a cadea perpetua. Preso no Lazareto de San Simón, foi un dos dezasete que se negaron a confesar.
Galería de imaxes do río Landro
O río Landro ou Landrove nace na parroquia do Viveiró (Muras) para desembocar en Covas, Viveiro
Manuel Quiroga (homónimos)
O nome de Manuel Quiroga pode referirse a:
Castromao, Castromao, Celanova
Castromao é un lugar da parroquia de Castromao no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 16 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 31 habitantes (15 homes e 16 mulleres).
Laro, Silleda
San Salvador de Laro é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2008 tiña 365 habitantes, distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2002 cando tiña 362 habitantes.
Comité Olímpico de Trinidad e Tobago
O Comité Olímpico de Trinidad e Tobago (en Trinidad and Tobago Olympic Committee) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Trinidad e Tobago. Foi fundado no ano 1946 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1947. É tamén o organismo responsábel da representación de Trinidad e Tobago nos Xogos da Commonwealth.
Castromao, Castromao, Celanova
Historia
Aquí está situado o castro de Castromao, posibelmente a antiga Coeliobriga, a capital da antiga tribo galaica dos coelernos.
Laro, Silleda
Nesta parroquia naceu o político Pablo García.
Patrimonio
Convén destacar, dentro do patrimonio desta parroquia, o Cruceiro do Camiño, datado en 1171; a igrexa de San Salvador, do século XIX; a capela do Pereiro e os petróglifos da Pena das Cazolas.
Nesta parroquia celébrase todos os anos o venres do primeiro fin de semana de agosto a romaría da tortilla de Laro, que dá inicio ás festas patronais.
Club Patí Vic
O Club Patí Vic é un club de hóckey a patíns fundado en 1951 en Vic, Osona (Provincia de Barcelona), coa finalidade de promover o hóckey a patíns e a patinaxe entroutros deportes. É o club de hóckey máis antigo de Osono e conta na actualidade con 2000 socios titulares. Actualmente compite na O.K. Liga e disputa os seus partidos como local no Pavelló Olímpic de Vic cunha capacidade para 3500 espectadores.
A principios dos anos '70, o CP Vic vaise reformular decisivamente, coa ampliación da súa base social, a adquisición de terreos propios e a creación dunhas instalacións deportivas á disposición dos socios, que non pararon de medrar. Durante os Xogos Olímpicos de Barcelona en 1992, o seu pavillón acolleu os partidos de hóckey a patíns. Actualmente dispón de dous pavillóns cubertos adicados integramente ao hóckey a patíns. Tamén dispón de dúas piscinas, unha exterior e unha cuberta, solarium, seis pistas de tenis, frontón, dúas pistas de pádel, ximnasio, sala de billar e bar-restaurante.
Destacan tamén as escolas de hóckey base, de tennis e de patinaxe. Anualmente organiza, con grande éxito, as «Estades de tecnificació d'hoquei patins», onde nenos de diferents idades conviven, durante unha semana, con xogadores da O.K. Liga, adestradores e técnicos.
Historia
O Club Patí Vic é un dos equipos máis importantes actualmente da O.K. Liga, da cal foi subcampión nas tempadas 1997-98 e 2000-01. Por outra banda, gañou a Copa do Rei en 1999 (Alcobendas) e 2009 (A Coruña), sendo finalista nas edicións de 1995, 2003, 2005 e 2008. En 2009 gaña a Supercopa de España fronte ao FC Barcelona.
Iternacionalmente, o Patí Vic proclamouse campión da Copa CERS de 2001, derrotando ao CE Noia na final. Previamente o equipo perdera a final de 1994 fronte ao FC Porto.
Na Copa de Europa, chegou ás tres últimas final-four da competición, chegando a disputar a final de 2009, na que perdeu na quenda de penaltis fronte ao Reus Deportiu.
Porta (homónimos)
Porta pódese referir a:
Como apelido pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Ríos
Co topónimo Ríos podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Malaysia Airlines
Malaysia Airlines Berhad (MAB) (malaio: Penerbangan Malaysia Berhad), anteriormente coñecida como Malaysian Airline System (MAS) (malaio: Sistem Penerbangan Malaysia), comercializada como Malaysia Airlines, é unha aeroliña malaisia que opera voos dende o aeroporto de Kuala Lumpur e dende centros de conexións secundarios en Kota Kinabalu e Kuching cara destinos en Asia, Oceanía e Europa. Malaysia Airlines é a aeroliña nacional de Malaisia e membro da alianza Oneworld. A sede da aeroliña atópase no aeroporto de Kuala Lumpur. En agosto de 2014 o fondo de riqueza soberana do goberno malaisio Khazanah Nasional, que entón era dono do 69,37% da aeroliña, anunciou a súa intención de mercar o resto das participacións aos accionistas minoritarios e sacar á compañía da bolsa malaisia, renacionalizando así a aeroliña.
Malaysia Airlines ten dúas aeroliñas subsidiarias: Firefly e MASwings. Firefly opera voos regulares dende as súas dúas bases no aeroporto de Penang e no aeroporto de Subang. A aeroliña céntrase en cidades terciarias. MASwings céntrase nos voos dentro de Borneo. Malaysia Airlines ten unha frota de carga operada pola súa compañía irmá MASkargo, que xestiona voos de carga e a capacidade de carga de todos os voos de pasaxeiros de Malaysia Airlines.
Malaysia Airlines ten as súas raíces en Malayan Airways Limited, fundada en Singapur nos anos 30, e realizou o seu primeiro voo comercial en 1947. Foi bautizada como Malaysian Airways tras a formación da Federación de Malaisia en 1963. En 1966, tras o Acordo de independencia de Singapur de 1965, a aeroliña foi renomeada Malaysia-Singapore Airlines (MSA), antes de que os seus activos se dividisen en dúas aeroliñas nacionais seo¡paradas en 1972 Malaysian Airline System (MAS) e Singapore Airlines.
Frota
En novembro de 2018 a frota de Malaysia Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Isoleucina
Presenta como cadea lateral unha cadea hidrocarbonada alífática ramificada, polo que se clasifica como aminoácido hidrofóbico ou non polar. Xunto coa treonina, a isoleucina é un dos dous aminoácidos que presentan quiralidade na súa cadea lateral. Existen teoricamente catro estereoisómeros posibles da isoleucina, entre eles dous posibles diastereoisómeros da L -isoleucina. Pero na natureza existe só nunha única forma, o enantiómero ácido (2S,3S)-2-amino-3-metilpentanoico. O aminoácido leucina é tamén igual á isoleucina pero cos grupos -CH3 colocados no extremo da cadea.
Biosíntese
Como é un aminoácido esencial os animais non poden sintetizala, polo que debe ser tomada na dieta, xeralmente como compoñente das proteínas. Nas plantas e microorganismos, sintetízase en varios pasos a partir do ácido pirúvico e do alfa-cetoglutarato. Os encimas implicados nesta biosíntese son:
Síntese
A isoleucina pode sintetizarse industrialmente nun proceso de múltiples fases a partir do 2-bromobutano e dietilmalonato. A isoleucina sintética coñécese deste 1905.
Catabolismo
A isoleucina é un aminoácido tanto glicoxénico coma cetoxénico. Despois de transaminarse co alfa-cetoglutarato o seu esqueleto carbonado pode converterse tanto en succinil-CoA coma en acetil-CoA. Cando se converte en succinil-CoA, este entra no ciclo do ácido cítrico para a súa conversión en oxalacetato para a gliconeoxénese (por tanto, é glicoxénico). Cando se converte en acetil-CoA, este pode entrar no ciclo do ácido cíclico ao condensarse co oxalacetato para formar citrato, pero tamén pode usarse para a síntese de ácidos graxos e corpos cetónicos (por tanto, é tamén cetoxénico).
A biotina, tamén denominada ás veces vitamina B7 é imprescindible para o catabolismo da isoleucina (e da leucina). Sen ela o organismo humano non podería degradar completamente a isoleucina e a leucina. A carencia de biotina e a mala degradación da isoleucina pode levar a diversas complicacións fisiolóxicas (relacionadas co mantemento do músculo e a síntese proteica, e metabolismo lipídico) e a trastornos cognitivos orixinados por fallos nas vías metabólicas xerais e os efectos irritantes do hidroxiisovalerato, un subproduto da catabolización incompleta da isoleucina.
Fontes alimenticias
Aínda que este aminoácido non o poden producir os animais, pode almacenarse en grandes cantidades. Alimentos con gran contido de isoleucina son: ovos, proteína de soia, algas, pavo, polo, año, queixo, e peixe.
Piñeiro, Castromao, Celanova
Piñeiro é un lugar da parroquia de Castromao no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 20 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 41 habitantes (21 homes e 20 mulleres).
Iván Lindín Rodil
Iván Lindín Rodil, nado en Ribadeo o 5 de febreiro de 1975, é un deportista paralímpico galego.
Reial Club Deportiu Espanyol B
O Reial Club Deportiu Espanyol B é un club de fútbol español da cidade de Barcelona, en Cataluña. É o primeiro equipo filial do Reial Club Deportiu Espanyol. Foi fundado en 1994 e xoga na Segunda División B Española.
Iván Lindín Rodil
Palmarés
A especialidade na que ten acadado máis éxitos é o tiro paralímpico, adestrado por Marciano Vázquez , co seguinte palmarés:
Reial Club Deportiu Espanyol B
Historia
En 1981 creouse o Futbol Club Cristinenc en Santa Cristina d'Aro, na provincia de Xirona. O club tivo unha rápida ascensión desde as últimas divisións ata a Terceira División. Converteuse nun equipo filial do RCD Espanyol.
Iván Lindín Rodil
Outros
Foi un dos atletas escollidos para o calendario Coca-Cola 2019.
Cristina Almeida
María Cristina Almeida Castro, nada en Badaxoz o 24 de xullo de 1945, é unha avogada e política española.
Reial Club Deportiu Espanyol B
Historia
En 1991, o equipo cambiou a súa denominación pola de Cristinenc-Espanyol, sendo retitulado RCD Espanyol B tres anos máis tarde, converténdose no primeiro filial do RCD Espanyol. Nos seguintes anos militou en Terceira e Segunda B, logrando na terceira categoría do fútbol español a segunda posición na tempada 2001/02. Xogou en tres ocasións a promoción, pero non conseguiu o ascenso a Segunda.
Cristina Almeida
Traxectoria
Cursou estudos de Dereito na Universidade de Madrid. Destacada avogada laboralista e feminista, defendeu perante os tribunais de xustiza os dereitos da muller, dos traballadores e dos presos políticos durante o franquismo.
Reial Club Deportiu Espanyol B
Historia
Na tempada 2009/10, o Espanyol B acabou na 16ª posición pero perdeu o playoff de descenso, baixando a Terceira. Na tempada 2011/12 acabou 2º e xogou o playoff de ascenso aínda que foi eliminado polo Extremadura UD na segunda rolda. Con todo, houbo varios equipos que descenderon por débedas e o Espanyol comprou unha praza para o seu filial na Segunda B.
Cristina Almeida
Traxectoria
A partir de 1979, desempeñou o cargo de concelleira en Madrid polo Partido Comunista de España, ao que pertencía desde 1963, ata que en 1981 foi expulsada xunto a outros membros do sector renovador, ao enfrontarse ao entón secretario xeral Santiago Carrillo.
Participou na fundación da coalición electoral Izquierda Unida en 1986, saíu elixida deputada en 1986, 1989 e 1993, ano no que renunciou ó seu escano. En 1997, xunto cos outros membros da corrente Nueva Izquierda de IU, formou o Partido Democrático de la Nueva Izquierda con Diego López Garrido. Tras diversos enfrontamentos co dirixente de IU, Julio Anguita, o PDNI integrouse no PSOE, e Cristina Almeida foi candidata socialista á Presidencia da Comunidade de Madrid en 1999, obtendo o 37,2 % dos votos e sendo elixida deputada.
Colaborou en numerosas revistas sobre problemas xurídicos, da muller, dos barrios e das asociacións de veciños. Entre as súas publicacións, figura o ensaio La mujer y el mundo del trabajo (1982).
Vida Agraria (Pontevedra)
Vida Agraria foi un periódico editado en Pontevedra entre 1927 e 1928.
Historia e características
Subtitulado ''Revista de técnica y economía agrícola. Órgano de la Caja Rural de Lerez'', apareceu a finais de 1927. O seu director foi Joaquín Poza Juncal e entre os seus colaboradores estaban José Muíños González e Manuel Gama Casalderrey, secretario-contador da Caja Rural de Lerez e principal animador da mesma.
The Glowing Man
The Glowing Man é o décimo cuarto álbum da banda estadounidense de rock experimental Swans, publicado o 17 de xuño de 2016 a través dos selos Young God Records e Mute Records.
Voivodato de Opole
miniatura|250px|Divisións administrativas do voivodato
Presidente de Finlandia
O Presidente da República de Finlandia (en Suomen tasavallan presidentti, en Republiken Finlands president) é o Xefe de Estado de Finlandia. O posto foi creado en 1919. Ten unha duración de 6 anos e desde o ano 1994 ningún presidente pode ser electo para máis de dous mandatos consecutivos. Só poden ser presidentes cidadáns nados en Finlandia.
De 1919 a 1987 o presidente era elixido por un colexio electoral. As eleccións de 1988, porén, fixéronse con dous sistemas paralelos: se ningún candidato alcanzaba a maioría no voto directo o presidente sería elixido novamente mediante o sistema de colexio electoral. Tal complicación desapareceu nas eleccións seguintes, pois desde 1994 a elección do presidente realízase de modo directo e se ningún candidato alcanza a maioría, os dous candidatos máis populares van a unha segunda volta.
The Glowing Man
Track listing
O álbum conta cunha orde de temas distinta na súa edición en vinilo.
Presidente de Finlandia
Historia
Despois da independencia e da Guerra civil finlandesa debateuse moito a cuestión de se Finlandia debía ser unha república ou unha monarquía constitucional e o resultado foi un compromiso: unha presidencia bastante forte ao estilo dunha monarquía, con grande competencias sobre os asuntos exteriores de Finlandia, o nomeamento do goberno e os cargos públicos. A Constitución cambiouse en 2000, para redistribuír parte deste poder ao Parlamento e ao goberno. A Constitución especifica que se deben seguir os principios do parlamentarismo. Dende as reformas o presidente xa non pode nomear ao primeiro ministro ou a ministros individuais de xeito independente. Por exemplo, este poder foi usado anteriormente para formar gobernos onde o partido con máis votos quedou excluído. En canto ao dereito a disolver o Parlamento, a consulta co primeiro ministro e os líderes dos grupos parlamentarios fíxose obrigatoria antes de que o Parlamento puidese disolverse e ordenar novas eleccións. Ademais, algúns poderes de nomeamento, como o nomeamento de gobernadores provinciais e xefes de departamento nos ministerios, foron transferidos ao goberno.
Elección
Os candidatos a presidente poden ser nomeados por partidos rexistrados que obtiveran polo menos un escano nas eleccións parlamentarias anteriores. Un candidato tamén pode ser nomeado por 20.000 cidadáns con dereito a voto. Entre 1919 e 1988, o presidente foi elixido indirectamente por un colexio electoral composto por electores elixidos polos votantes nas eleccións presidenciais. Nas eleccións presidenciais de 1988, celebráronse eleccións directas e indirectas en paralelo: se ningún candidato obtiña unha maioría absoluta, o presidente era elixido por un colexio electoral formado nas mesmas eleccións. Desde 1994, o presidente é elixido por votación popular directa.
Se só fora nomeado un candidato, ese candidato será nomeado presidente sen eleccións. En caso contrario, a primeira quenda de votacións debe ter lugar o terceiro domingo de xaneiro do ano electoral. As eleccións celébranse a dúas voltas. Se un dos candidatos recibe máis da metade dos votos emitidos, ese candidato é elixido presidente. Se ningún candidato gaña a maioría absoluta na primeira volta, as dúas primeiras candidaturas volven someterse ás urnas na segunda volta tres semanas despois. O candidato con máis votos na segunda volta é proclamado presidente. En caso de empate, a elección resólvese por sorteo. O goberno confirma o resultado das eleccións e, se é necesario, realiza o sorteo. O presidente asume o cargo o primeiro día do mes seguinte ás eleccións (xa sexa o 1 de febreiro ou o 1 de marzo, dependendo de se houbese unha ou dúas voltas).
Houbo varias eleccións presidenciais excepcionais. O primeiro presidente, Kaarlo Juho Ståhlberg, foi elixido polo parlamento finlandés debido á norma de transición da constitución e tamén pola lei marcial. En 1940 e 1943, o colexio electoral de 1937 elixiu o presidente, xa que se considerou que non se podían organizar unhas eleccións populares debido á lei marcial (1940) e á Guerra de Continuación (1943). En 1944, unha lexislación especial estipulaba directamente que o mariscal Mannerheim fose elixido presidente durante seis anos despois de que Risto Ryti renunciase a metade de mandato. En 1946, a lexislación especial fixo que o Parlamento elixise un sucesor para o resto do mandato de Mannerheim (ata 1950), tras a súa renuncia. O Parlamento elixiu entón ao primeiro ministro Juho Kusti Paasikivi como presidente. En 1973, unha lexislación especial ampliou o mandato do presidente Urho Kekkonen por catro anos ata 1978, cando foi reelixido regularmente.
Toma de posesión
O presidente electo, acompañado do presidente do parlamento e do presidente saínte, asume o cargo o primeiro día do mes seguinte ás eleccións facendo unha declaración solemne tanto en finés como en sueco nunha cerimonia na Casa do Parlamento. A declaración concrétase na sección 56 da Constitución:
O mandato do presidente electo comeza no momento en que se fixo a afirmación solemne (sobre as 12:20 do día da toma de posesión). Despois da inauguración, o novo presidente, acompañado do seu antecesor, inspecciona a garda de honra fóra da Casa do Parlamento.
Dereitos e poderes
As funcións e competencias do presidente están directamente definidas na Constitución. Ademais das especificadas alí, o presidente tamén cumpre as funcións asignadas ao presidente noutras leis. Segundo a Constitución de Finlandia, o poder executivo está atribuído ao presidente e ao goberno, que deben gozar da confianza do parlamento. Este principio reflíctese noutras disposicións da constitución sobre as funcións e competencias do presidente sobre lexislación, decretos e nomeamento de cargos públicos. A tradición dita que o presidente ao asumir o cargo renuncia a calquera afiliación de partido durante o tempo que dure o seu mandato, para que poida permanecer por riba da política.
Orixinalmente o presidente tiña un poder executivo bastante amplo, especialmente no ámbito da política exterior. As modificacións constitucionais promulgadas en 1999 reduciron un pouco os poderes do presidente, e agora este comparte a autoridade executiva co primeiro ministro. Non obstante, os presidentes aínda se consideran un elemento de estabilidade, xa que é case imposible para un partido gañar unha maioría absoluta no Parlamento.
Convocatoria de eleccións anticipadas
Por proposta do primeiro ministro, o presidente pode, despois de consultar cos grupos parlamentarios e mentres o parlamento estea en sesión, ordenar a celebración de eleccións parlamentarias anticipadas. O novo Parlamento é elixido para un mandato normal de catro anos. O propio Parlamento pode decidir cando finalizar a súa sesión antes do día das eleccións. De 1919 a 1991 o poder do presidente para ordenar eleccións anticipadas non estaba limitado e podía facelo sempre que o considerase necesario. Os presidentes ordenaron eleccións parlamentarias anticipadas en sete ocasións. O presidente declara aberta cada sesión anual do parlamento e pecha a última sesión anual. Isto faise cun discurso en cada cerimonia de apertura e peche.
Nomear e cesar ministros
O primeiro ministro e outros membros do goberno son nomeados e cesados polo presidente da República. Despois das eleccións parlamentarias ou en calquera outra situación onde o goberno renunciou, o presidente, tendo en conta o resultado das consultas entre os grupos parlamentarios e escoitado o punto de vista do presidente do Parlamento, presenta un candidato a primeiro ministro ao parlamento. Se o Parlamento o confirma coa maioría dos votos emitidos, o presidente procederá a nomear ao primeiro ministro e a outros ministros. O presidente está constitucionalmente obrigado a destituír a un goberno ou a calquera ministro no caso de que ese goberno perdese a confianza do Parlamento.
Poderes de nomeamento
O presidente nomea os seguintes cargos:
A maioría do proceso de nomeamento realízase no respectivo ministerio: A Oficina do Presidente non tramita os preparativos nin as presentacións do nomeamento. Con todo, algúns presidentes teñen usado estes poderes publicamente, incluso contra a recomendación interna da Oficina.
Ademais, o presidente nomea ou dá comisión a:
Relacións internacionais
O presidente dirixe a política exterior de Finlandia en cooperación co Consello de Estado. As disposicións dos tratados e outras obrigas internacionais que afectan a lexislación nacional son aplicadas por medio do parlamento. En caso contrario, as obrigas internacionais son aplicadas por un decreto presidencial. O presidente toma decisións sobre a guerra e a paz coa asentimento do parlamento.
Lexislación
O presidente debe asinar e aprobar todos os proxectos de lei adoptados polo Parlamento antes de que se convertan en lei. O presidente debe decidir sobre a ratificación no prazo de tres meses desde a recepción do proxecto de lei e pode solicitar unha opinión do Tribunal Suprema ou do Tribunal de Administración Supremo antes de dar o seu consentimento. Se o presidente rexeita a proposta ou non decide o asunto a tempo, o Parlamento debe reconsiderar a proposición de lei e pode reeditalo coa maioría dos votos emitidos. A proposta entrará entón en vigor sen ratificar. Se o Parlamento non consegue emendar a proposición de lei, enténdese que caducou. Os vetos presidenciais xeralmente teñen éxito ao evitar que os proxectos de lei se convertan en lei.
Indultos
En casos individuais, o presidente ten o poder de conceder o indulto de calquera pena de prisión, multa ou falta. Unha amnistía xeral require da aprobación do parlamento.
O poder do indulto converteuse no instrumento para limitar a cadea perpetua a 12 anos ou máis, xa que os sucesivos presidentes acabaron indultando a todos os condenados a perpetua. No outono de 2006, o poder de indultar a condenados con cadea perpetua foi trasladada á Corte de Apelacións de Helsinqui, rematando así o peculiar acordo onde o presidente exercía o poder xudicial. Con todo, mantense o poder presidencial de outorgar indultos. O seu uso diminuíu co actual presidente, Sauli Niinistö, que exerceu o poder en escasas ocasións.
Comandante en xefe das Forzas Armadas
O presidente da República é o comandante en xefe das Forzas Armadas de Finlandia, pero pode delegar esta posición noutro cidadán finlandés. A delegación do cargo de comandante en xefe é unha excepción ao principio de que o presidente non pode delegar funcións noutros. A última vez que se produciu foi na Segunda Guerra Mundial (ao mariscal de campo Carl Gustaf Emil Mannerheim). O presidente encarga aos oficiais e decide sobre a mobilización das Forzas Armadas. Se o Parlamento non está en sesión cando se toma a decisión de mobilización, deberá convocarse inmediatamente. Como comandante en xefe, o presidente ten o poder de emitir ordes militares sobre directrices xerais para a defensa militar, cambios significativos na preparación militar e os principios segundo os que se aplique a defensa militar.
O presidente toma as decisións sobre as ordes militares xunto co primeiro ministro e o ministro de Defensa. Tamén decide os nomeamentos militares xunto co ministro de Defensa.
Poderes de emerxencia
Segundo a Lei de Preparación, en circunstancias excepcionais, o presidente pode emitir un decreto que autorice ao goberno a exercer poderes de emerxencia de ata un ano. O decreto debe ser presentado ao Parlamento para a súa aprobación. Se os poderes dispoñibles baixo a Lei de Preparación resultan inadecuados en caso de emerxencia, poderanse asumir poderes adicionais segundo a Lei de Estado de Defensa. O presidente poderá declarar un estado de defensa mediante decreto durante un máximo de tres meses inicialmente. Se é necesario, pódese ampliar por un ano como máximo. Tamén se pode declarar estado de defensa nunha rexión do país. O decreto debe ser sometido ao parlamento para a súa aprobación.
Condecoracións
O presidente, como Gran Mestre, concede condecoracións e medallas pertencentes á Orde da Rosa Branca de Finlandia, á Orde do León de Finlandia e á Orde da Cruz da Liberdade a cidadáns finlandeses e estranxeiros. Así mesmo, outorga títulos honoríficos.
Discursos
O presidente pronuncia varios importantes discursos e declaracións públicas cada ano. O máis salientable é o discurso anual de aninovo o 1 de xaneiro e o discurso deapertura de cada sesión anual do parlamento.
Salario
O presidente recibe un salario anual de 126.000 euros. O salario e outras prestacións están exentos de todos os impostos. Anteriormente a 2013 o salario era de 160.000 euros pero reduciuse por iniciativa de Sauli Niinistö.
Residencias oficiais
O presidente utiliza tres propiedades con fins residenciais e hospitalarios: o Palacio Presidencial e Mäntyniemi, ambos en Helsinqui e Kultaranta en Naantali, na costa oeste, preto de Turku.
Incapacidade e sucesión
O presidente de Finlandia non ten vicepresidente. Se o presidente non puidera desempeñar as súas funcións de forma temporal, o primeiro ministro ou o viceprimeiro ministro pasa a ser presidente en funcións ata que cese a incapacidade do presidente. Se o presidente morre no cargo ou se o goberno declara que o presidente é permanentemente incapaz de desempeñar as funcións do cargo, debe elixirse un novo presidente canto antes. Se o presidente, o primeiro ministro e o viceprimeiro ministro non están dispoñibles temporalmente, o ministro máis lonxevo do goberno, en anos de servizo, convértese no presidente en funcións. O parlamento pode anular estas normas mediante unha emenda constitucional de emerxencia aprobada por unha maioría de polo menos 5/6, e fíxoo en varias ocasións.
Destitución
Se o Chanceler de Xustiza, o defensor do Parlamento ou o goberno consideran que o presidente é culpable de traizón, alta traizón ou dun crime contra a humanidade, o asunto será comunicado ao parlamento. Se as tres cuartas partes dos votos emitidos no Parlamento deciden que se deben presentar cargos, o fiscal xeral debe procesar ao presidente no Tribunal Superior de Xustiza e o presidente absterse do cargo durante a duración do procedemento.
Jone Goirizelaia
Jone Goirizelaia Ordorika, nada en Bilbao o 30 de outubro de 1956 é unha avogada e política de ideoloxía independentista vasca. Ocupou cargos relevantes en distintos partidos políticos da esquerda abertzale e foi deputada do Parlamento Vasco durante varias lexislaturas.
Traxectoria profesional
Licenciada en Dereito pola Universidade de Deusto, xunto con Iñigo Iruin é unha referente entre os avogados vinculados á esquerda abertzale. A súa presenza é notoria en xuízos da Audiencia Nacional, desempeñando habitualmente tarefas de defensa cara a aqueles membros da esquerda abertzale que fosen acusados de colaborar con ETA. Entre outros casos tamén defendeu os intereses da familia de Íñigo Cabacas, que morreu nunha carga de pelotas de goma da Ertzaintza.
Traxectoria política
En 1990 foi elixida parlamentaria na cámara autonómica vasca por primeira vez, cargo que foi renovando en sucesivas eleccións até 2005, por Herri Batasuna (HB). Ese ano non puido presentarse á reelección, debido á ilegalización de Batasuna en aplicación da Lei de Partidos.
Formou parte do colectivo Ahotsak (Voces), un colectivo de mulleres de distintas sensibilidades políticas en favor dunha solución dialogada e sen violencia ao conflito vasco, que se creou en 2006 durante o Proceso de paz con ETA do Goberno socialista de José Luis Rodríguez Zapatero.
Nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2012 ocupou o oitavo lugar da candidatura de Euskal Herria Bildu por Biscaia, sen que resultase electa. Tras a renuncia de Oskar Matute, ao ser este elixido deputado do Congreso, Jone Goirizelaia tomou posesión da acta de deputada do Parlamento Vasco o 18 de xullo de 2016.
Hipocorístico
Un hipocorístico (do grego antigo ὑποκοριστικός, derivado de ὑποκορίζομαι, ou sexa, "chamar con voz suave") é unha palabra que transmite afecto ou cariño, como os nomes Fran, Sabeliña etc. ou os apelativos, como papá. Os hipocorísticos fórmanse de moitas maneiras, se ben a súa conformación fonética parte de diversas transformacións da palabra da cal se orixina, moitas veces motivadas na linguaxe infantil; entre eles podemos destacar:
Os hipocorísticos tamén sofren transformacións fonéticas dificilmente explicables: Francisco > Farruco / Fuco. Ademais, algúns hipocorísticos acábanse consolidando e orixinando nomes 'novos', como Cataliña > Catuxa, Anxela > Xela, Isabel > Sabela, Alexandre > Xandre etc.
Asociación Católica de Propagandistas
A Asociación Católica de Propagandistas (ACdP) é unha organización española de segrares católicos cuxo modo de perseguir o ideal relixioso é a propagación da fe católica e o apostolado, formando e instando a minorías selectas destinadas a dirixir a vida pública da sociedade e a acción social e política dos católicos, entre os que exercen un papel aglutinante.
Historia e características
A asociación foi fundada en 1909 polo sacerdote xesuíta Ángel Ayala. Foi consolidada por Ángel Herrera Oria nos anos vinte
Segunda república e Guerra civil
Durante a Segunda república, foi quen aglutinou o pensamento político católico e fomentou a creación da CEDA. Durante a Guerra civil, na zona republicana, os seus locais foron saqueados e moitos dos seus socios foron perseguidos e reprimidos.
Influencias no franquismo
Durante o réxime do Xeneral Franco, nos primeiros anos, algúns dos seus socios foron culpados de actuar con ambigüidade durante a República e de non apoiar claramente os ideais falanxistas deses anos. Malia todo, axiña comezou a colaboración co novo réxime e, no segundo goberno de Franco, en agosto do 1939, varios socios entraron no goberno como José Larraz (en Facenda), José Ibáñez Martín (en Educación), e Pedro Gamero del Castillo (Ministro sen carteira).
Posteriormente, os propagandistas constituíron unha das familias máis influentes do panorama español, especialmente na década dos anos 40 trala sinatura do acordo de 1941, entre o Vaticano e o estado franquista e a derrota das Potencias do Eixe na Segunda guerra mundial que provocaron o desprazamento dos sectores da Falanxe Española en beneficio do nacional-catolicismo representado polos propagandistas, ata a aparición dos tecnócratas do Opus Dei.
No réxime franquista, os propagandistas, participaron amplamente nas estruturas do Ministerio de Xustiza pero máis importante foi a súa influencia ocupándose dos ámbitos relacionados coa educación co xa citado Ibáñez Martín, quen foi minstro durante doce anos e que promocionou a outros propagandistas no ministerio e no CSIC, cando este foi creado en 1939.
Proxectos
Da ACdeP xurdiron varios proxectos:
Fundación Universitaria San Pablo CEU
miniatura|Universidade San Pablo CEU. A Fundación Universitaria San Pablo CEU, da que dependen as universidades San Pablo de Madrid, Cardenal Herrera de Valencia e a Abat Oliba de Barcelona. Así coma cinco colexios de primaria e secundaria en Madrid, Valencia, Barcelona, Alacant e Murcia. Tamén conta con diferentes centros de posgraduado, unha escola de maxisterio e dúas escolas de negocios.
Da Fundación San Pablo Andalucía, fundada polos propagandistas andaluces depende a Universidade Fernando III cuxa propiedade está compartida coa Provincia de bética da Compañía de Xesús.
Kosmos 31
Kosmos 31 (Космос 31 en ruso), tamén denominado DS-MT N°2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 6 de xuño de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 31 foi o segundo satélite da serie DS-MT de tres que se lanzaron, e o primeiro lanzado con éxito. Foi inxectado nunha órbita inicial de 508 km de apoxeo e 228 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 49 graos e un período de 91,7 minutos.
O satélite pesaba 325 kg e foi deseñado para facer probas sobre sistemas de orientación eléctrica mediante xirodino no espazo, así como facer observacións sobre raios cósmicos. .
Kosmos 31 reentrou na atmosfera o 20 de outubro de 1964.
Dosinia lupinus
Dosinia lupinus, (Linnaeus, 1758), é un molusco bivalvo heterodonte da orde dos veneroides e familia dos venéridos, moi semellante ao reló (Dosinia exoleta), pero de menor tamaño, presente nas augas de Galicia.
Descrición
Ten unha cuncha semellante á de Dosinia exoleta, da que difire por ter un contorno un pouco máis ovalado, máis afiado no ápice, e ter a cor abrancazada brillante, ademais de por ser de menor tamaño, xa que só alcanza os 30 mm de diámetro, contra os 60 mm aos que pode chegar D. exoleta.
A escultura da cuncha e a decoración son tamén semellantes aos da especie anteriormente citada.
Hábitat e distribución
Dosinia lupinus habita nas costas do Atlántico nororienteal, desde Islandia até África occidental, e no Mediterráneo.
Vive enterrada en fondos areosos da zona infralitoral, estanco citada a súa presenza en Galicia nas rías do arco Ártabro e nas de Muros e Noia, Arousa, Pontevedra e Vigo.
Os Gaios
O topónimo galego Os Gaios pode referirse a:
Vilanova, Gabín, Montederramo
Vilanova é un lugar da parroquia de Gabín no concello de Montederramo, na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o IGE en 2009 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 16 habitantes.
Esta situado uns 3,5 km de Montederramo, entre os lugares de Gabín, Valdarias, Touzal e Outeiro. Limita nun extremo cun camiño que comunica coa estrada que ven de Valdarias e Gabín.
Arsenio Martínez-Campos Antón
Arsenio Martínez-Campos Antón, nado en Segovia o 14 de decembro de 1831 e finado en Zarautz o 23 de setembro de 1900, foi un militar español. En 1874 proclamou un pronunciamento en contra da Primeira República Española, iniciando a restauración borbónica. Foi máis tarde Capitán Xeneral de Cuba e Presidente do Goberno Español en 1879.
Traxectoria
Foi un militar de carreira que se formou na Escola do Estado Maior. En 1854 foi nomeado membro do Estado Maior español, do que máis tarde sería profesor. En 1860 foi destinado para África, nunha expedición conxunta con Francia e Inglaterra, acadando o grao de tenente coronel; tamén tomaría parte na campaña de 1862 en México so as ordes do xeneral Joan Prim.
O 2 de xaneiro de 1874 o xeneral Manuel Pavía disolveu as Cortes republicanas, aínda que a Primeira República sobreviviu case todo ese ano, dirixida por Serrano, estaba ferida xa de morte.