cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Audi
Audi: a rexilla única
Pouco a pouco, todos os modelos da Audi acolleron este deseño. O primeiro modelo coa rexilla única foi o A8 6.0L W12, un tempo despois, foi a versión de cinco portas do Audi A3, o A3 Sportback. Co cambio de modelo do A6 foi a primeira vez que unha serie enteira levaba a nova rexilla. Co tempo todos recibiron a nova rexilla, o A3, o A8 e o A4 dende as versións da serie B7. O Audi TT foi o último en recibir a rexilla unica. O Audi A2 non chegou a usala posto que a súa produción rematou pouco despois da introdución da rexilla única.
Make Mine Music
Sinopse
Antoloxía musical animada composta por 10 fragmentos: 'The Martins and the Coys', 'Blue Bayou', 'All the Cats Join In', 'Without You', 'Casey At the Bat', 'Two Silhouettes', Peter and the Wolf, 'After You've Gone', 'Johnny Fedora and Alice Blue Bonnett', 'The Whale Who Wanted To Sing At the Met'.
Audi
Quattro GmbH
A súa sede atópase en Neckarsulm, preto de Stuttgart, na rexión de Baden-Württemberg. A fábrica baséase na sede do agora extinto fabricante de automóbiles alemán (e do motor rotatorio sen pistón Wankel) NSU Motorenwerke AG (NSU).Foi fundada en 1983 e desde 1996 ten a súa produción independente.
A pesar de que "Quattro GmbH" como empresa pode ser relativamente descoñecida, os seus principais produtos son susceptibles de ser moi ben coñecidos, especialmente o Audi RS4, o Audi RS6 e o Audi R8.
Burnley F.C.
O Burnley Football Club, alcumado como "The Clarets" polos seus seareiros, é un equipo de fútbol profesional da cidade de Burnley, Inglaterra. Foron membros fundadores da Football League en 1888. As cores do club son o granate e o azul, de onde procede o alcume do equipo, The Clarets (do inglés: cor viño ou granate), e o seu terreo de xogo como local dende 1883 Turf Moor.
O Burnley é posuidor de dous títulos de campionato de liga, 1920-21 e 1959-60, e unha FA Cup ou Copa de Inglaterra. Ademais, The Clarets conseguiron chegar aos cuartos de final da Copa de Europa en 1961. O Burnley é tamén un dos únicos tres equipos que conseguiron ser campións de cada unha das catro divisións profesionais do fútbol inglés. Os outros dous equipos son o Preston North End e o Wolverhampton Wanderers.
O club pasou gran parte da súa historia nas dúas primeiras divisións inglesas, aínda que permanecendo da máxima categoría dende 1976 a 2009. Dende 1985 a 1992 pasaron sete anos na categoría máis baixa da Football League, chegando incluso en 1987 a salvarse por pouco de descender das ligas profesionais inglesas. Porén, entre os anos 2000 e 2009 xogaron na segunda división, até acadar por primeira vez o ascenso á Premier League trinta e tres anos despois da última vez, logo de acadar a vitoria no play-off de ascenso a esta categoría. Despois de gañar os seus primeiros catro partidos como locais, son agora o equipo recentemente ascendido que máis partidos consecutivos gaña na casa, despois de bater o anterior récord de tres vitorias do Blackburn Rovers, equipo que é un dos maiores rivais do club.
Cadro
Cadro actualizado a 31 de xaneiro de 2017.
Récords de xogadores
Estatísticas a 7 de maio de 2016. Os xogadores en letra grosa seguen a xogar actualmente no Burnley. Na clasificación de máximos goleadores só se inclúen xogadores con máis de cen partidos no club.
Rocamadour
Rocamadour (en francés e oficialmente) ou Ròc Amador (en occitano) é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Lot, na rexión de Mediodía-Pireneos. Atópase ao leste da cidade de Bordeos e ao norte da cidade de Montauban. Forma parte dun val aberto na montaña calcaria do Causse polo río Alzou.
O Coto, Brabío, Betanzos
O Coto é un lugar da parroquia de Brabío no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 179 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 53 eran homes e 126 eran mulleres.
Rocamadour
O seu nome vén das reliquias de San Amador cuxo corpo, presuntamente incorrupto, foi atopado por monxes Bieitinos no interior do santuario mariano, no ano 1162.
Este poboado, debido á gran beleza da súa situación, faino apta para os artistas e excita a curiosidade dos arqueólogos; pero o seu reputación provén especialmente do soado santuario da Virxe Negra, que durante séculos atraeu peregrinos de todos os países, entre eles reis, bispos, e nobres.
Reis como Luís IX de Francia, Henrique II de Inglaterra e Afonso III de Portugal, ou predicadores como Domingos de Guzmán ou Antonio de Padua, mariños como Jacques Cartier, o compositor Francis Poulenc, descoñecidos ou famosos, moitos subiron a grande escaleira.
A cidade tamén dá o seu nome Rocamadour ao queixo de leite con denominación de orixe, desde o ano 1996, o cal elabórase cun certo tipo de cabra.
Aínda que os peregrinos da Idade Media fixeron o camiño de Santa María de Rocamadour, o novo camiño de Santiago, elixido no século XX grazas aos camiños de excursión chamados GR, transformou esta dirección nunha variante do camiño do Puy-en-Velay, unha das variantes do Camiño francés. Ao longo deste novo carreiro, pódense atopar bastantes tallas adicadas á Virxe Negra.
A localidade é membro da asociación «Réseau Grands Sites de France», aínda que aínda non mereceu a distinción de Grand site de France.
Lugares de interese
miniatura|A Virxe negra. Os edificios de Rocamadour crecen cara arriba no lado dun acantilado, á dereita do río Alzou, que corre neste lugar entre paredes rochosas de ata 120 metros de altura. Por varios niveis accédese desde a zona máis baixa da cidade ata as igrexas, seguindo un camiño que pasa por edificios que se penetran no acantilado. A principal é a igrexa de Notre Dáme (1479 restaurada logo dunha caída de roca), onde podemos atopar a Virxe Negra. Unha lenda di que a estatua sería unha obra de San Amadour, e axudado por San Lucas, por que os sacerdotes do santuario quixeron unha orixe moi antiga, ata os tempos apostólicos. É unha estatua esculpida no século XII, que os peregrinos chamaron Santa Maria de Rocamador, e que os turistas chaman Virxe Negra debido á súa cute. Fóra, hai unha espada cravada pola roca que se di que é a Durandal, a espada do heroe Roldán.
As paredes do interior da igrexa de San Sauveur estaban cubertas de pinturas e de inscricións que recordan as peregrinacións de persoas famosas. Seguramente estaba pintada desde a súa construción, con todo esta descrición conta o estado logo das restauracións do século XIX, con pinturas de 1929... durante o século pasado, a poboación preferiu seguir a moda das paredes e da Virxe espidas, para ter unha presentación máis rústica. A descrición continua dicindo que as reliquias de San Amadour (1166) pódense ver na igrexa subterránea... era verdade ata a mesma época. Hoxe, as reliquias non se poden ver, e esta igrexa volveuse a un lugar de adoración do Santo Sacramento. Na cima do acantilado romano, non se atopa o castelo construído na idade media para defender aos santuarios, senón unha parede fortificada do século XIV e un castelo construído no século XIX, cun campanario do século seguinte.
Gastronomía
Rocamadour deu o seu nome a un pequeno queixo de cabra, o rocamadour, AOC desde 1996.
Historia
A lenda conta que San Amador era un ermitán que viviu por aquí. Esta lenda foi difundida polos monxes Bieitinos. É o máis crible. Con todo, outra lenda máis espectacular apareceu a finais da Idade Media, dicindo que Zaqueo, (rico publicano de Xericó casado con A Verónica do Evanxeo) chegou coa súa familia a estes paraxes, logo da morte de Cristo. Alí tomou o nome falso de Amator ou Amadour. Unha vez instalado, fundou un pequeno oratorio nunha roca que máis tarde sería chamada Roche d'Amadour (Roca de Amador, Rocamador), cunha mestura de termos entre a Roca Maior e a Roca de Amadour.
Rocamadour conta cunha longa tradición de peregrinación á Virxe María baixo forma dunha virxe negra cun corpo recuberto de prata, como A nosa Señora da Dourada, en Tolosa.
miniatura|Santuario de Rocamador. A proba final desta peregrinación consistía en subir de xeonllos os 216 chanzos da escaleira que conduce á cidade relixiosa (comprendida por 7 igrexas, máis 12 que as restauracións do século XIX non puideron manter). Finalmente, logo desta ascensión, os peregrinos entraban nos santuarios, e regalaban varios obxectos en ofrecemento. Os obxectos máis coñecidos son os ferros de varios condenados liberados das súas cadeas, os barcos de mariñeiros salvados e agradecidos, ou as placas de mármore gravadas e enganchadas ao muro da capela nos Séculos XIX e XX (a maioría ne pódese ver agora, porque estas placas constituíron unha verdadeira invasión de mármore, dentro e fóra da capela milagrosa. Podemos ver os buracos taponados contra a parede fóra).
Benito María Hermida Verea
Benito María Hermida Verea, nado en Santiago de Compostela o 9 de febreiro de 1825 e finado o 2 de xuño de 1905, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Humberto Ramón de Hermida Bazán e María del Pilar Verea de Aguiar San Mamede. Señor de Andeade, Cumeiro, Leiro Grande, Osebe, Loureiro, Salmonte e Rosende. Casou con Dolores Segovia Cisneros. Foi alcalde de Touro en 1857. Foi elixido senador pola provincia da Coruña en 1872. Na Restauración pertenceu ao Partido Liberal e foi elixido deputado polo distrito de Arzúa nas eleccións de 1876. Continuou como deputado polo mesmo distrito nas sucesivas eleccións ata 1899. Volveu ser elixido senador pola provincia da Coruña nas lexislaturas 1899-1900 e 1901-1902. Dirixiu a Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Foi nomeado cabaleiro da Real Orde de Carlos III e recibiu a Gran Cruz de Isabel a Católica.
O Carballal, A Ramallosa, Nigrán
O Carballal é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 78 habitantes (45 homes e 33 mulleres).
Lingua digoriana
O digoriano, Дигоронау (digoronau) para os nativos, (falado ao oeste de Iristán do Norte ("Osetia"), no distrito de Дигорæ (Digoria, en ruso Digorá), é unha variante lingüística da lingua oseta, é ás veces considerada lingua autónoma e de seu. A outra variante principal é o iron (chamado polos nativos "irón" ou "ironau") que é ademais a variente máis amplamente falada e a lingua literaria, e que é como se lle coñece á lingua "oseta" moderna.
O digoriano ten tamén tradición literaria de seu pero pouca, aínda que está a crecer máis nestas últimas décadas. Os nenos apréndeno na escola, e os medios de comunicación úsana hoxe en día.
As diferenzas entre ámbalas dúas variantes son moitas, tanto a nivel fonético, coma morfolóxico, sintáctico e semántico. Algúns iranistas rusos considérana lingua de seu:
O nome
O adxectivo digoriano fai referencia ao relacionado cos habitantes de Digoria (en digorés Дигорæ e iriano Дигор, en ruso díse Digorá (Дигорa)), distrito de Iristán Norte-Alania (nome autóctono), coñecido como Osetia do Norte-Alania. Os digorianos chaman á súa lingua Дигоронау (digoronau) ou Дигорон æвэаг (digoron ævzag, que quere dicir lingua digoresa) e así mesmo digoron ou дигорæттæ (digorættæ, que quere dicir pobo digoriano. A terminación -on fai relación a pertenza dun pobo e -au á lingua que fala un pobo.
Diferenzas entre o digoriano e o iriano ou literario
= O alfabeto = Usa o mesmo alfabeto cá súa lingua irmá, o iriano.
Sistema vocálico
[æ] [e] [i] [a] [o] [u]
Sistema consonántico do digorés
= Morfoloxía =
O substantivo
Coma na maioría das linguas iranias, os substantivos non teñen morfema de xénero, polo que non se distinguen o masculino e o feminino. Existen, iso si, nomes propios de cada xénero.
A determinación
Polo xeral nas linguas iranianas non existe un artido determinado que acompañe ao nome, agás o grupo kurdo (kurdo, soraní etc.). No diasistema oseto curiosamente só existe a determinación coma tal no digoriano.
Para a definición do nome pónse ante el a partícula и:
Pronomes interrogativos
кa "quen" e ци "que"
cando? Кæд?
Os numerais cardinais
Nota: existen outras formas para esta numeración:
дууин еу / йеу, дууин дууæ, дууин æртæ, ... (21, 22, 23...)
еу æма инсæй, дууæ 'ма инсæй, æртæ 'ма инсæй, цуппар æма инсæй,... (21, 22, 23, 24...) еу æма дууин, дууæ 'ма дууин, ... (21, 22, ...)
O verbo
O infinitivo márcase coa terminación -ун. Exemplos : амайун - cepillar æййевун - cambiar, intercambiar, trocar косун - traballar цæрун - vivir
Pardiñas de Abaixo, Muniferral, Aranga
Pardiñas de Abaixo é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
Manuel Díaz González
Traxectoria
Foi o primeiro dos once fillos de Juan Díaz Mendoza. Con doce anos sufriu unha meninxite. Fixo o bacharelato en Santiago de Compostela e cando rematou, en 1907, iniciou os estudos de medicina na mesma cidade. Recibiu o título de médico en 1913. Exerceu a medicina en La Bañeza antes de trasladarse á Cruz do Incio a principios da década dos anos vinte.
Barysaŭ
miniatura|300px|dereita|Vista de Barysaŭ en 2013. Barysaŭ (en belaruso Бары́саў, [ baˈrɨsaw ]  (AFI) ; en ruso Бори́сов,  [ bɐˈrʲisəf ]  (AFI) ) é unha cidade de Belarús. Está situada xunto ao río Berézina, na rexión de Minsk. Tiña uns 147.381 habitantes, segundo o censo do 2009 no país. A cidade é a capital do distrito homónimo.
Manuel Díaz González
Traxectoria
O 16 de febreiro de 1924 foi elixido alcalde do Incio, posto no que permaneceu ata o 10 de novembro do mesmo ano, tamén foi deputado provincial. En 1929 foi nomeado médico municipal do Incio, continuando como tal ata 1936, e era coñecido como "O médico dos pobres" por non cobrar aos necesitados.
Na época da II República colaborou no periódico local Siembra, militou no Partido Republicano Gallego e máis tarde en Izquierda Republicana. Detido en agosto de 1936, foi asasinado o 11 de setembro no lugar de Casilla da Sierra, no km 11,1 da estrada de Laiosa á Cruz do Incio, na parroquia de Eirexalba.
Pazo do Pousadouro
O pazo do Pousadouro é un pazo galego situado no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia de Reboreda.
Descrición
A fundación do pazo data do ano 1740, da man de Francisco Casimiro Marcó del Pont , militar galego e gobernador da Corona Española en Chile. O brasón da familia fica na entrada do pazo. miniatura|Unha das entradas do pazo. No ano 1834, após a morte do seu dono, o pazo foi posto á venda. Porén, non sería até finais de século cando o adquirise en propiedade Fermín Alfaya Milijosa, un avogado galego.
O Pazo de Pousadouro foi o escenario de gravación de varios capítulos do programa da Televisión de Galicia Larpeiros.
Renata Flores Rivera
Renata Flores Rivera, nada en Huamanga o 20 de marzo de 2001, é unha cantante peruana de quechua-pop e trap, filla do vocalista do grupo ayacuchano "Paty y los caletas". Gañou popularidade en Latinoamérica por un viral da súa versión soul e afroperuana de The Way You Make Me Feel de Michael Jackson, cantado en quechua,     e que tivo como obxectivo principal a revitalización da lingua andina. Traduciu a canción con axuda da súa avoa, Ada.
Traxectoria
En 2014 participou na versión peruana do espectáculo de talento La Voz Kids.
En marzo de 2018, no mes do Día Internacional da Muller; lanza o seu primeiro sinxelo orixinal en quechua titulado "Qawachkanchik chay Killallata" ("Ollando a mesma lúa") gravado no Complexo Arqueolóxico Wari, na cidade de Ayacucho.
Posteriormente, decantouse pola música trap, pero sempre compoñendo en quechua. A súa canción Tijeras, unha composición con lírica feminista, é unha mostra deste novo estilo no que Flores incursionou.
Aeroporto de Aktion
O aeroporto nacional de Aktion, tamén coñecido como aeroporto de Preveza, é un aeroporto que serve ás cidades de Preveza e Lefkada en Grecia. As súas instalacións tamén son usadas pola OTAN e a Forza Aérea de Grecia. O aeroporto comezou a operar no ano 1968.
Nicer, fillo de Clutoso
miniatura|200px|dereita|Territorio dos albións
Nicer, fillo de Clutoso ou na forma en latín Nicer Clutosi, foi un príncipe dos galaicos, fillo de Clutoso, que mandou sobre a tribo dos albións na Idade Antiga.
Historia
miniatura|dereita|Estela de Nicer. Tense constancia del polos restos epigráficos atopados en 1932 na desembocadura do río Eo, na Veiga, onde foi descuberta a Estela de Nicer, príncipe dos albións (princeps Albionum). A estela está exposta no Museo Arqueolóxico de Asturias, en Oviedo.
A inscrición da estela é a seguinte:
Cultura
Apoiando militarmente a estes soberanos, é posible que cada tribo galaica contase cun grupo de nobres e guerreiros que proporcionaban protección á tribo e nos que probablemente recaía a administración local de cada castro dentro da tribo. O seu status social ao igual que os soberanos, amosábase non só no poder político ou adquisitivo das súas pertenzas, senón no uso de determinados obxectos simbólicos intimamente vinculados ás clases altas da aristocracia, como eran o torque.
Localización
O territorio da tribo dos albións estaba comprendido dentro do Convento lucense, que se situarían no territorio costeiro comprendido nas marxes do río Navia, no que na actualidade é a Asturias occidental.
Adosinda Guterrez
Traxectoria
Filla do duque-conde Gutier Osoriz e Aldonza Menéndez naceu arredor do ano 910. No ano 931 casou con Ramiro II, que pouco despois pasaba a ser rei de toda Galicia, do seu matrimonio naceu Ordoño Ramírez, que máis tarde había herdar a coroa galega e sendo coñecido co nome de Ordoño III. Despois da súa separación de Ramiro II, ingresou como relixiosa no mosteiro de San Salvador de Celanova, aínda así a súa familia seguiu fortemente ligada ao monarca. Morreu arredor do ano 941.
Xosé Lois Parente
José Luis Parente del Riego, coñecido como Xosé Lois Parente, nado en Maceda o 17 de febreiro de 1903 e finado en Ourense o 3 de maio de 1948, foi un farmacéutico, avogado e poeta galego que Ricardo Carballo Calero encadra nos Tempos do Seminario de Estudos Galegos.
Adosinda Guterrez
Descendencia
Do seu casamento co rei Ramiro II tivo a:
Xosé Lois Parente
Traxectoria
Funcionario de Telégrafos e propietario dunha farmacia no parque de San Lázaro de Ourense, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado concelleiro de Ourense polo gobernador civil en xullo de 1941, na corporación presidida por Eduardo Olano Fernández.
Obras
Autor cunha carreira truncada nos seus comezos, segundo Carballo Calero, escribiu o libro de poemas bilingüe Con prisma azul (1933), con prólogo de Ramón Otero Pedrayo quen distingue entre os poemas casteláns (do momento superficial) dos galegos (do tempo interior). Neste libro hai bastantes composicións en galego: de exaltación patriótica, de lirismo amoroso ou fantástico e ata unha lenda ao vello estilo.
Xosé Lois Parente foi encadrado no seu momento na escola vangardista, sobre todo coa estética ultraísta de Luís Amado Carballo. Porén, tal encadramento resulta hoxe bastante temerario nuns textos con limitados trazos animistas e impresionistas e mesmo algunha peza decimonónica, coma a "lenda inxenua" titulada "O paxariño loiro" ou a patriótica "Alexandro Bóveda".
Vida persoal
Casou en Ferrol con María Luisa Brasa de la Rosa en febreiro de 1939.
Peseta
miniatura|esquerda|Billete de peseta (1951) miniatura|esquerda|Billete de peseta (1953) miniatura|Moeda de peseta (1993) A peseta foi unha moeda española de curso legal en España e Andorra (nesta última, xunto ao franco francés) dende o 19 de outubro de 1868 até o 31 de decembro de 2001, cando foi substituída polo euro. A peseta abreviábase pta, sendo incorrecta a abreviación pts para o plural.
Historia
Antes, a peseta era a forma popular coa que se denominaba os catro reais de billón ou os dous reais de prata. É moi posíbel que a termo peseta proveña da palabra catalá peçeta (peciña), diminutivo de peça. Na Idade Media, designaba ao real de a dous e en 1737, no Diccionario de autoridades castelán, aparece a peseta como «a peza que vale dous reais de prata de moeda provincial, formada de figura redonda. É voz modernamente introducida».
O 19 de outubro de 1868, o ministro de Facenda do Goberno provisional do Xeneral Serrano, Laureano Figuerola, asinou o decreto polo cal se implantaba a peseta como unidade monetaria de España, ao mesmo tempo que entraba en vigor oficialmente o Sistema métrico. A primeira peseta foi cuñada en 1869 e, pouco despois, en 1875, apareceu a primeira peseta emitida en papel que seguiu a ser emitida até 1953 polo Banco de España.
A peseta foi substituída polo euro no ano 1999 nos mercados de divisas. O 1 de xaneiro de 2002 o euro (€) entrou en circulación xunto coa peseta convivindo as dúas moedas até o 1 de marzo de 2002 en que peseta deixou de ser unha moeda de curso legal en España e Andorra, aínda que existe o compromiso oficial do Banco de España de cambiar o seu importe en euros en non importa cal data, ó cambio oficial único establecido, 1 euro = 166,386 pta, co arredondamento correspondente ó terceiro decimal.
Mis adorables vecinos
Mis adorables vecinos foi unha serie de televisión española emitida en Antena 3 que narra a relación entre dúas familias, os Sánchez, uns novos ricos que se mudan ao barrio dos Sandoval, que residen nunha urbanización de luxo.
A serie foi estreada o 11 de abril do ano 2004, e foi cancelada no ano 2006, tralos baixos datos de audiencia que tivo na súa última tempada. Antena 3 decidiu relegar os últimos capítulos gravados da serie ao late night da cadea, emitindo o último capítulo da serie o día 21 de maio de 2006, sen un final definido.
Lista de gobernantes de Capadocia
Esta páxina lista os sátrapas aqueménidas e os posteriores monarcas de Capadocia, unha antiga rexión da Anatolia central.
Sátrapas de Capadocia (c. 380–331 a.C.)
miniatura|Mapa da Capadocia aqueménida. A Satrapía de Capadocia foi unha satrapía (provincia) do Imperio Aqueménida até a súa conquista por Alexandre o Grande no 331 a.C.
Reis de Capadocia (331 a.C.–17 d.C.)
Ariarates I conseguiu manter o control de Capadocia, mesmo despois da conquista dos persas por Alexandre Magno; con todo, en 322 a.C., foi crucificado por Pérdicas, o xeneral de Alexandre e, rexente.
Pérdicas cedeu Capadocia a Eumenes, o exsecretario de Alexandre. Non obstante, durante a inestabilidade por mor das continuas guerras civís entre os xenerais de Alexandre, Eumenes foi asasinado, e o fillo adoptivo de Ariarates I, Ariarates II, conseguiu volver a asegurar a súa herdanza e converteuse en rei de Capadocia despois de acepta-la soberanía seléucida.
Campionato de Galicia de fútbol 1926/27
O Campionato de Galicia da Serie A 1926/27 foi a décimo terceira edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en outubro de 1926 e rematou en agosto de 1927. Os dous primeiros postos do torneo outorgaban a clasificación para a Copa de España.
Participaron o Celta de Vigo, o Eiriña Club de Fútbol, o Deportivo da Coruña, o Racing Club de Ferrol e o Unión Sporting Club. O Pontevedra Athletic Club retirouse do campionato antes de que principiase a competición. O torneo foi disputado en forma de liga a catro voltas. Proclamouse campión o Deportivo da Coruña e subcampión o Celta de Vigo.
Segunda volta
(1) A vitoria foi outorgada ó Eiriña por non se presenta-lo Unión Sporting á hora sinalada, por mor dun accidente de automóbil.  O partido xa fora suspendido o 21 de novembro de 1926,  tamén por un accidente automobilístico, sendo adiado para o 2 de xaneiro de 1927.
Pardiñas de Arriba, Muniferral, Aranga
Pardiñas de Arriba é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Piadela, Piadela, Betanzos
Piadela é un lugar da parroquia de Piadela no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 157 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 80 eran homes e 77 eran mulleres.
Leotiomicetos
A dos leotiomicetos (Leotiomycetes) é unha clase de fungos ascomicetos de grande importancia en fitopatoloxía.
Catacterísticas
As súas características definitorias son dúas:
Sistemática
A clase agrupa a moitas especies que teñen un anamorfo entre os deuteromicetos. En clasificacións antigas, este grupo incluíase no clado Discomycetes inoperculados: hoxe en día, mediante técnicas de filoxenia molecular, caracterizárose como un grupo irmán de Sordariomycetes, na árboe filoxenética dos Pezizomycotina.
Val de Xálima
O Val de Xálima, coñecido tamén como Val do río Ellas ou Val dos Tres Lugares (na fala Vali de Xálima, Vali do riu Ellas ou Os Tres Lugaris e en español e oficialmente Valle de Jálama), é unha rexión da provincia de Cáceres en Estremadura, situada na fronteira con Portugal e Salamanca. Nela consérvase e utilízase a Fala de Estremadura, considerada unha variante do galego, se ben non ten calidade de lingua oficial. Comprende os concellos de San Martín de Trebello, As Ellas e Valverde do Fresno.
Xeografía
Está situado a unha altitude media de 500 msnm, e está presidido polo monte Xálima, de 1.492 m de altitude, onde nacen numerosos regueiros que forman o río Ellas, que travesa todo o val, sendo o afluente do río Texo que constitúe unha fronteira natural entre España e Portugal. O seu curso é duns 50 km aproximadamente. O val está protexido por abruptas formacións montañosas de entre 1.200 e 1.500 m que o separan de Castela e León; ao sueste outra serra de entre 700 e 900 m sepáraa do resto de Estremadura, e polo oeste ábrese a Portugal. É, por tanto, unha cunca natural perfectamente delimitada e apartada dos territorios de fala castelá e estremeña polas dificultades orográficas, que permitiu conservar a Fala de Estremadura, e outras características de toponimia, arquitectura e gastronomía de orixe galaico-portuguesa.
Lingua
O val distínguese dos concellos limítrofes pola lingua dos seus habitantes, a fala de Estremadura. Trátase dun conxunto de dialectos galaicoportugueses: o manhegu de San Martín de Trebello, o lagarteiru das Ellas e o valverdeiru de Valverde do Fresno. Estas falas, aínda que presentan pequenas diferenzas entre eles, teñen a mesma base lingüística.
Allo
O allo é unha hortaliza que posúe un bulbo moi empregado na cociña. É de sabor forte, especialmente en cru e lixeiramente picante. A variedade máis común é a Allium sativum.
A localidade española da provincia de Cuenca, Las Pedroñeras, é coñecida como a capital mundial do allo ao celebrar a Feira internacional do allo (FIDA)
Características
É unha planta perenne da familia da cebola. As follas son planas e delgadas, de até 30 cm de lonxitude. As raíces atinxen facilmente profundidades de 50 cm ou máis. O bulbo, de pel branca, forma unha cabeza dividida en partes comunmente chamados dentes. Cada cabeza pode conter de 6 a 12 dentes, envoltos nunha delgada película de cor branca ou rosácea. Cada un dos dentes pode dar orixe a unha nova planta de allo, xa que posúen na súa base unha xema terminal que é capaz de xermolar incluso sen necesidade de plantarse previamente. Este gromo comeza a aparecer despois dos tres meses de ser colleitado, dependendo da variedade e condicións de conservación. As flores son brancas, e nalgunhas especies o talo tamén produce pequenos bulbos ou fillos.
Unha característica particular do bulbo é o forte olor que bota ao ser cortado. Isto débese a dúas substancias altamente volátiles, denominadas aliina e disulfuro de alilo.
Variedades
Segundo o tipo de talo:
Segundo a coloración:
Orixe e historia
Aínda que posúe unha orixe incerta, considérase oriúndo de Asia, desde onde se estendeu a toda Europa, e desde alí cara América, por medio dos conquistadores españois.
En Exipto consumíano os escravos que traballaban na construción das pirámides, xa que se lle atribuían propiedades fortificantes e revigorizantes.
Durante os tempos da Grecia e Roma antigas, era consumido principalmente por soldados, navegantes e campesiños.
Na Idade Media xa se empregaba con fins terapéuticos, xeralmente para combater enfermidades bacterianas.
Durante a primeira guerra mundial empregouse como antiséptico externo para desinfectar feridas cando non se dispuña dos antisépticos habituais.
Cultivo
miniatura|Restra de allos|222px Os requirimentos ambientais para o seu cultivo son:
A plantación realízase no inverno ou principios da primavera, cando o dente xa abrollou e o novo talo atinxe un 50% da lonxitude do dente. É importante seleccionar os dentes destinados a plantarse, debendo escollerse os máis sans e representativos da variedade para conservar as súas cualidades.
O allo cultivado en climas fríos adquire un gusto máis picante.
O momento axeitado para a recolección está determinado polo uso posterior que se lle dará aos bulbos. Se o obxectivo é obter sementes para unha sementeira posterior, deben recollerse cando as follas comezan a murchar. En cambio, se van destinarse para consumir, hai que esperar a que as follas sequen completamente. O ciclo completo, desde a xerminación até a recolección dos novos bulbos tarda aproximadamente oito meses.
Os cultivos de allo deben rotarse despois de tres anos como máximo, para evitar o esgotamento do solo.
Uso gastronómico
Os gromos tenros das follas acostuman estar incluídos nalgúns pratos. Estes gromos poden prepararse como se fosen espárragos, aínda que o consumo do bulbo é moito máis habitual. Xeralmente aprovéitanse secos ou semisecos.
Uso medicinal
Na actualidade, o allo ten unha ampla utilización farmacolóxica:
De acordo aos efectos medicinais buscados, varía a forma en que deben ser inxeridos, xa que o allo posúe diferentes propiedades se é consumido en cru ou cocido. Cando o allo cru se corta ou esmaga, prodúcese a combinación da aliina coa alinasa, o que produce unha substancia denominada alicina. Esta ten varios efectos benéficos, mais se o allo se cociña, este composto destrúese. No proceso de cocción libéranse compostos diferentes, como a adenosina e o alloeno, que posúen cualidades anticoagulantes e reducen o nivel de colesterol.
Kosovo no Festival de Eurovisión
Kosovo intentou participar no Festival de Eurovisión dende 2009 ata o 2014 sen éxito. España, Rusia e Serbia opóñense á súa participación xa que estes non o recoñecen como país. O motivo español sería o dos seus territorios con presenza de independentismo, como Cataluña ou Euskadi. O mesmo motivo ten Rusia con Chechenia entre outros. Serbia non recoñece a Kosovo entre outros motivos porque toma a Kosovo como lugar de nacemento da cultura serbia.
No ano 2012, a cantora kosovar Rona Nishliu representou a Albania no Festival de Eurovisión coa canción "Suus" quedando en 5ª posición na final.
Os Cotros, A Ramallosa, Nigrán
Os Cotros é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 318 habitantes (158 homes e 160 mulleres).
Eleccións á Asemblea de Estremadura de 2003
As eleccións á Asemblea de Estremadura de 2003 celebráronse o 26 de maio. Cun censo de 881.228 electores, os votantes foron 687.501 (78,0 %) e 193.727 as abstencións (22,0 %). O PSOE gañou por maioría absoluta, e conseguiu o nomeamento do seu candidato, Juan Carlos Rodríguez Ibarra, como presidente da Xunta.
Resultados
aEn coalición con Coalición Extremeña. bDeles, 2 de PREx-CREx. cDeles, 2 do PCE e 1 do SIEX.
Alejandro Zabala
Alejandro Zabala Landa, nado en Azkoitia o 10 de setembro de 1954, é un pianista vasco.
Traxectoria
Fixo os seus estudos no Conservatorio de Donostia en piano e en música de cámara. Graduouse co primeiro premio de piano, o primeiro premio de música de cámara e o premio "Paulino Caballero". É profesor do Conservatorio de Bilbao, e en 2001 foi nomeado director do Centro Superior de Música de Euskadi, con sede en Donostia.
No 2004, foi nomeado Académico Correspondente da Real Academia Catalana de Belas Artes de San Jordi.
No 2013, co gallo do 150 aniversario de Cantares gallegos editou ''Cantares gallegos. Músicas para o 150.º aniversario da súa publicación'', xunto co tenor Joaquín Pixán.
Líbano no Festival de Eurovisión
Líbano nunca participou no Festival de Eurovisión. Télé Liban, a canle membro da UER do país, ía facer o seu debut no Festival de Eurovisión 2005 coa canción "Quand tout s'enfuit" (en galego: Cando todo se escapa) de Aline Lahoud, pero foi forzada a retirarse despois de anunciar que por motivos legais non podería emitir a participación israelí de Shiri Maimon. No Líbano, está prohibido emitir contido israelí en televisión.
Elección interna
O 21 de outubro de 2004, Ibrahim El Khoury, director xeral de Télé-Liban, anunciou que o Líbano participaría por primeira vez no Festival de Eurovisión 2005, celebrado en Kíiv, Ucraína. O 3 de novembro, Aline Lahoud foi elixida internamente pola canle para representar o país co tema "Quand tout s'enfuit", interpretado na antiga lingua colonial, o francés e escrita por Jad Rahbani e Romeo Lahoud, a cal foi escollida a mediados de febreiro de 2005. Lahoud debería presentarse na semi-final do certame, que se celebrou o 19 de maio.
David
David (en דָּוִד Dāwîḏ; en داوُد Dāwūd; en Dawid; en Δαυίδ; en Davidus, David) foi, segundo os Libros de Samuel, o segundo rei do Reino de Israel (século X a.C.), e de acordo co Novo Testamento, devanceiro de Xesús. A súa vida é datada de forma convencional entre c. -1040 e o -970, e o seu reinado sobre Xudá c. -1010 e o –970.
Descrito como un valoroso guerreiro de gran renome, está considerado ademais un poeta e músico que compuxo moitos dos salmos contidos no Libro de Salmos. O Rei David está amplamente considerado como un rei xusto e eficaz tanto no goberno como na batalla.
Segundo o cristianismo, David é unha salientada figura por pertencer o seu mesías Xesús de Nazaret á Casa de David. No islam, David é considerado un profeta.
Nome
David (דָּוִד, Dāwîḏ) ten o significado de "o amado" ou "o querido", e provén da raíz דּוֹד dôwd, que ten o significado etimolóxico de "ferver" pero que sobrevive na Biblia hebrea no senso figurado de "amar" e, especificamente un termo para un tío (irmán do pai).
Na tradición cristiá, o nome foi adoptado do como Dawid, en grego como Δαυίδ, e en latín como Davidus ou David. No Corán escríbese داوُد, transliterado Dāwūd.
Unha variante en galego é Davide.
Narrativa bíblica
Segundo a Biblia, foi unificador das doce tribos na etapa posterior ós xuíces. Unxido por Samuel por riba de Saúl, o primeiro e lexítimo rei. Conquistou a cidade de Xerusalén e instaurou alí a capital do reino. Tivo catro fillos: Amnón, Abxalom, Adonías e Salomón.
Salomón
miniatura|O rei Salomón, ante a fachada do Obradoiro. Salomón foi, segundo a Biblia, rei de Israel e fillo de David mais Batxeba.
Considerado na Biblia como un rei sabio, a el se lle atribúen os libros chamados sapienciais.
Rexión de Minsk
A rexión de Minsk (en belaruso Мінская вобласць) é unha das seis rexións de Belarús.
Divisións administrativas
A rexión divídese administrativamente en 22 distritos, 307 selsovets, 22 cidades, 8 municipios e 20 asentamentos urbanos.
Distritos da rexión de Minsk
Os 22 distritos da rexión de Minsk son os seguintes:
GCiencia
GCiencia é un periódico de divulgación científica en lingua galega fundado en 2013 polos xornalistas Pablo López e Eduardo Rolland, que se atopa entre os medios dixitais máis seguidos de Galicia. O seu obxectivo consiste en dar a coñecer as novidades e avances no mundo da ciencia, especialmente en Galicia, con contidos que se estenden á tecnoloxía, a saúde, as universidades, a historia e o pensamento.
Conta cunha comunidade de máis de 100.000 seguidores en redes sociais, 71.000 deles en Facebook, o que o converte no terceiro medio con maior alcance en Galicia nesta rede social, incluídos os xeneralistas.
A Posta, Muniferral, Aranga
A Posta é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 6 eran  mulleres.
Gerald Brown
Gerald Brown Jr., nado nos Ánxeles (California) o 28 de xullo de 1975, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente xoga para o Halcones Xalapa da LNBP mexicana. Cunha estatura de 1,93 metros xoga na posicións de escolta.
Dale Gardner
Dale Allan Gardner, nado en Fairmont (Minnesota) o 8 de novembro de 1948 e finado o 19 de febreiro de 2014, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-8 e STS-51-A.
Traxectoria
Gardner graduouse en ciencias económicas pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1969 e era máster en astronáutica pola Universidade Purdue en 1970
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1980. Participou nas misións STS-8 e STS-51-A, pasando un total de 14,04 días no espazo.
Roboam
miniatura|dereita|220px|Roboam. Roboam era un fillo do rei Salomón e herdeiro do trono.
No canto de reinar sobre todo o reino, tívose que conformar con reinar sobre a parte sur, Xudá. Así, a nación xudía dividiríase en dous (Xudá no sur e Israel no norte) e debilitaríase fronte os poderes dominantes da época (século VIII a. de C.), Asiria e Exipto.
O seu reino seguía a ter en Xerusalén a súa capital, e a dinastía seguiu reinando sen alteracións e contemplando a lei. No 586 a. de C., Nabucodonosor II, rei de Babilonia conquista Xudá, destrúe o Templo de Xerusalén e deporta ó pobo a Babilonia.
Olayinka Koso-Thomas
Olayinka Koso-Thomas, nada en Abeokuta en 1937 é unha médica xinecóloga e activista social nixeriana.
Traxectoria
Koso-Thomas naceu en Nixeria, mais adoptou Serra Leoa como lugar de residencia. Estudou medicina na Leeds Medical School en Inglaterra e un curso de posgraduado na Universidade de Berkeley.
Traballa en favor da abolición da mutilación xenital femenina ou ablación de clítoris, o que provocou que estea ameazada de morte por diversos grupos de fanáticos relixiosos. Membro de diferentes asociacións médicas, presidiu o Comité Interafricano sobre as Prácticas Tradicionais que afectan a saúde das mulleres e da infancia.
En 1998 foi galardoada co Premio Princesa de Asturias de Cooperación Internacional xunto con Fatiha Boudiaf, Rigoberta Menchú, Fatana Ishaq Gailani, Somaly Mam, Emma Bonino e Graça Machel polo "seu traballo en defensa e pola dignidade da muller".
Recibiu o título de Doutora Honoris Causa pola UNAM.
Guiliade, Piadela, Betanzos
Guiliade é un lugar da parroquia de Piadela no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 257 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 122 eran homes e 135 eran mulleres. miniatura|dereita|[[Río Mero entre Beldoña e Guiliade.]]
Conquista das Illas Canarias
300px|miniatura|Representación da [[Batalla de Acentejo.]] A conquista das Illas Canarias por parte da Coroa de Castela levouse a cabo entre 1402 e 1496. Pódense distinguir dous períodos neste proceso: a Conquista señorial, levada a cabo pola nobreza a cambio dun pacto de vasalaxe, e a Conquista reguenga, levada a cabo directamente pola Coroa, durante o reinado dos Reis Católicos.
Introdución
Os contactos mantidos durante a Antigüidade clásica entre o mundo mediterráneo e Canarias, quedaron interrompidos a partir da decadencia e posterior caída do Imperio Romano de Occidente. Iso non quere dicir, que as illas permanecesen nun absoluto illamento do exterior ou que non se tivese algunha información sobre elas. Durante a Idade Media, as primeiras informacións sobre as Illas Canarias apórtanas fontes árabes que se refiren a illas atlánticas que ben puidesen ser as Canarias. O que si parece evidente é que este coñecemento non supón unha alteración do illamento cultural dos aborixes.
A partir de finais do século XIII, aumentan as visitas de europeos ao arquipélago. As razóns deste redescubrimento foron:
A primeira visita documentada foi a de Lanceloto Malocello que, en 1312 estableceuse en Lanzarote, permanecendo nela durante case vinte anos.
Logo desta visita, o coñecemento que se ten en Europa sobre as Illas aumenta. A información proporcionada polos primeiros visitantes e a documentación cartográfica, especialmente o Atlas Catalán anteriormente sinalado, facilitou as arribadas, unhas, as menos, tiveron un carácter misioneiro, como foi o establecemento dunha comunidade franciscana en Telde entre 1350 e 1391, pero outras, a maioría tiveron un carácter económico, basicamente a captura de escravos para ser vendidos nos mercados europeos.
No século XIV compiten polo control das Canarias xenoveses, aragoneses, casteláns e portugueses. No século seguinte esta competencia quedou reducida a Castela e Portugal.
A conquista das Canarias
miniatura|Jean de Béthencourt. A conquista das Canarias levouse a cabo entre 1402 e 1496. Non foi unha empresa sinxela no militar, dada a resistencia aborixe nalgunhas illas. Tampouco o foi no político, posto que confluíron os intereses particulares da nobreza (empeñada en fortalecer o seu poder económico e político mediante a adquisición das illas) e os estados, particularmente Castela, en plena fase de expansión territorial e nun proceso de fortalecemento da Coroa fronte á nobreza.
Para o seu estudo, os historiadores distinguen dous períodos na conquista das Canarias:
A conquista betancuriana
Jean de Béthencourt e Gadifer de la Salle, nobres normandos, protagonizaron a primeira etapa da conquista. Os motivos son basicamente económicos: Béthencourt posuía factorías téxtiles e tinturarías e Canarias ofrecíalle produtos tintorios: a orchilla. miniatura|220px|Le Canarien. Béthencourt contaba con importantes apoios políticos na corte do rei Henrique III de Castela. Un parente seu, Rubín de Braquemont, obtivo do rei o dereito de conquista das Illas Canarias para o nobre normando. Béthencourt, a cambio da obtención dos dereitos de conquista converteuse en vasalo do rei castelán. Rubín de Braquemont achegou unha importante suma de diñeiro á empresa conquistadora. A narración da conquista betancuriana quedou recollida na crónica coñecida por Le Canarien, recompilada polos clérigos Pierre Bontier e Jean Le Verrier, aínda que transformada en dúas versións posteriores, unha de Gadifer de la Salle (a que parece máis fidedigna) e outra do sobriño de Béthencourt, Maciot de Béthencourt.
A conquista señorial castelá
A etapa betancuriana finalizou en 1418, cando Maciot vendeu os seus dominios e os dereitos de conquista sobre o resto das illas ao conde de Niebla. A partir deste momento a intervención da coroa castelá acentuouse. Entre 1418 e 1445 as illas estiveron sometidas a permutas e divisións. Finalmente Hernán Peraza o Vello e os seus fillos, Guillén Peraza, falecido nun asalto á illa de La Palma, e Inés Peraza, quedaron coas illas conquistadas e cos dereitos de conquista das que faltaban. Trala morte do seu irmán, Inés e o seu marido Diego García de Herrera convertéronse nos únicos señores das illas ata 1477, data na que ceden La Gomera ao seu fillo Hernán Peraza o Novo, e os dereitos de conquista de La Palma, Gran Canaria e Tenerife á Coroa de Castela.
Durante esta etapa integrouse ao señorío dos Peraza-Herrera a illa de La Gomera, que non foi conquistada militarmente senón incorporada mediante acordo de Hernán Peraza o Vello con algúns dos bandos aborixes insulares que aceptaron a autoridade do castelán. O dominio da illa, no entanto, non estivo exento de revoltas froito das arbitrariedades dos señores da illa cos gomeros. A última deste período e principal, coñecida como a Rebelión dos Gomeros, en 1488, provocou a morte do señor da illa, Hernán Peraza, cuxa viúva, Beatriz de Bobadilla e Ossorio tivo que solicitar axuda a Pedro de Vera, conquistador de Gran Canaria, para sufocar a rebelión. A represión posterior provocou a morte de dous centenares de rebeldes e a venda como escravos doutros tantos nos mercados peninsulares.
A conquista reguenga
O segundo período da conquista das Canarias presenta as seguintes características que a diferenza do período anterior: miniatura|Os [[Reis Católicos.]]
Carlos Oroza
Carlos Oroza Fernández, nado en Viveiro o 13 de maio de 1923 e finado en Vigo o 21 de novembro de 2015, foi un poeta galego.
Traxectoria
dereita|miniatura|Cuarto na [[Casa Museo de Uxío Novoneyra onde Carlos Oroza residiu.]]
De novo marchou a Madrid, onde comezou a traballar nunha pensión. Na década de 1960 fíxose famoso con recitais por toda España, na liña da poesía beat. Naquel tempo fundou a revista Tropos xunto con Víctor Lizárraga e Victoria Paniagua. Participou como actor no filme ¿Por qué te engaña tu marido? (Manuel Summers, 1969), e despois pasou un ano en Eivissa. De ideoloxía libertaria e antifranquista, tivo problemas coa súa actividade poética nos anos setenta. A súa adscrición ao movemento beat foi recoñecida nos Estados Unidos, onde recibiu o premio internacional de Poesía Underground en Nova York. En 1975 cantou xunto ao grupo Eclipse, publicando o sinxelo Malú (Ariola, 7"), coas cancións "Malú" e "Evame Malú", dous temas de rock progresivo con influencias tribais e planeantes . En 1985 regresou a Galiza e viviu en Vigo até a súa morte no 2015.
A pesar de non ter unha gran cantidade de obra escrita e publicada (e os seus libros son dificilmente atopables), Carlos Oroza é coñecido pola interpretación e performance dos seus propios poemas.
Recoñecementos
Recibiu o Premio Laxeiro no ano 2008.
Levan o seu nome un centro de ensino público de Pontevedra e unha pequena rúa de Vigo, que conecta as rúas do Príncipe e de Policarpo Sanz, próxima á Porta do Sol.
Chayanne
Traxectoria
É fillo dunha profesora e dun director de vendas, e é o terceiro de cinco irmáns. Foi integrante dun grupo popular na década de 1980 en Porto Rico, Los Chicos. No ano 1987 grava o seu primeiro álbum en solitario, Chayanne, e comezou a combinar a súa carreira como cantante e actor. Apareceu no filme Dance with Me no ano 1998. O 28 de setembro de 2008, protagonizou un filme chamado Gabriel - amor inmortal, gravado en Miami para Mega Films. Está casado cunha venezolana, Marilisa Maronese, e ten dous fillos: Lorenzo Valentino e Isadora Sofía.
Val d'Isère
300px|dereita|miniatura|Vista de Lavâl Val d'Isère (en francés) ou Lavâl en (francoprovenzal, non oficial), é un concello alpino francés, pertencente ao departamento de Savoia e á rexión de Ródano-Alpes.