cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fase Autonómica Galega da Copa RFEF
Formato
Na temporada 2022-23 participaron na competición oito clubs: tres de Segunda RFEF e cinco de Terceira RFEF, entre os que xa se atopaba o gañador da edición anterior. Non participaron os clubs clasificados para competir nas promocións de ascenso á categoría superior. A competición tivo distintos formatos ao longo da súa historia, mesturando eliminatorias directas a dobre partido con eliminatorias a partido único. Na temporada 2022-23 as eliminatorias e maila final xogáronse todas a partido único, no campo dun dos competidores (o campo do equipo en Terceira, nos partidos contra os equipos de Segunda), agás na final, que se disputou en campo neutral.
O campión da fase autonómica obtén como premio un trofeo e clasifícase para a fase estatal da Copa RFEF.
Cristina Fernández-Bugallal
María Cristina Fernández-Bugallal Lorenzo, nada en Madrid, é a sexta condesa de Bugallal.
Traxectoria
Estudou bacharelato en Madrid e licenciouse en bioloxía na Universidade Complutense de Madrid. Casou en 1970 con Antonio Vivancos, un inspector fiscal, con quen vive en Burgos, Bilbao, París e finalmente Madrid. En 1998 empeza a traballar para Manos Unidas, e ao ano seguinte crea a súa propia ONG, Almenara, da que se converte en presidenta da Fundación en 2004. En 2008, logo do falecemento do seu pai, José Ramón Fernández-Bugallal, herda o condado de Bugallal e convértese na sexta condesa.
Tivo catro fillos, dos que a primoxénita faleceu nova. O herdeiro da casa é Ignacio Vivancos Fernández-Bugallal.
As Campinas, O Ribeiro, Bande
As Campinas é un lugar da parroquia de O Ribeiro no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 13 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).
Albawings
Albawings é unha aeroliña albanesa con sede en Tirana e baseada no aeroporto de Tirana-Nai Tareixa. No presente é a única aeroliña de Albania que opera voos regulares. A compañía voa dende o seu centro de conexións a varios destinos en Italia.
Historia
Albawings foi fundada en febreiro de 2015 por dous empresarios, Gentian Kole e Dhimitër Tola. Albawings obtivo o seu certificado de operador da Autoridade de Aviación Civil de Albania o 4 de febreiro de 2016. O primeiro avión da compañía, un Boeing 737-500, foi bautizado como "Spirit of Tirana".
O 11 de decembro de 2016 o seu segundo avión foi entregado por Bruce Dickinson. O avión alugado era un Boeing 737-400 propiedade de Cardiff Aviation e foi bautizado "Sir Norman Wisdom", que foi un actor moi popular en Albania durante o réxime comunista de Enver Hoxha, principalmente polo seu papel de Mr. Pitkin.
Frota
miniatura|[[Boeing 737-500]] En febreiro de 2018 a frota de Albawings estaba formada polos seguintes avións:
Liexa-Bastogne-Liexa 2016
A 102ª edición da Liexa-Bastogne-Liexa disputouse o 24 de abril de 2016 con saída e chegada na cidade de Liexa, logo de pasar pola cidade de Bastoña. O percorrido estaba deseñado sobre unha lonxitude de 253 quilómetros, pero foi acurtado a 248 pola mala climatoloxía e contou con 10 "muros".
Este foi o cuarto monumento da tempada e a décimo terceira carreira do UCI WorldTour 2016.
O gañador foi o holandés do Team Sky Wout Poels que se impuxo no sprint final ao suízo Michael Albasini e ao portugués Rui Costa despois de botar 6 horas 24 minutos e 29 segundos enriba da bicicleta.
Equipos
Na competición participaron 25 equipos. 18 do UCI WorldTour e 7 da categoría Profesional Continental. Comezaron un total de 200 ciclistas (8 por equipo), dos cales finalizaron a proba 154.
Óscar Lojo-Batalla Sampedro
Óscar Lojo Sampedro, coñecido como Óscar Lojo-Batalla Sampedro, nado en Vilouta (Ames) en 1873 e finado no mesmo lugar en 1963, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo do médico Batalla e sobriño de Casto Sampedro Folgar. Emigrou a Buenos Aires sendo novo. Retornou na década dos vinte. Foi nomeado alcalde de Ames a principios dos anos trinta e elixido en 1931 coa República. Creou varias escolas e custeou do seu peto a de Tapia, colaborou con Cruz Gallástegui e a Misión Biolóxica de Galicia e creou en Barouta unha feira de gando e produtos do campo. Foi cesado en agosto de 1936. Afeccionado a arqueoloxía, descubriu varios petróglifos e atopou pezas de cantería ou lápidas en Troitosende e na contorna da capela da Madalena, que doou ao Museo de Pontevedra.
Recoñecementos
Os veciños dedicáronlle un busto que se instalou diante da antiga escola de Tapia.
José Antonio Durán
José Antonio Durán Iglesias, nado en Requeixo de Seabra (provincia de Zamora) o 15 de maio de 1941 e finado en Pontevedra o 29 de agosto de 2020, foi un escritor e investigador galego.
Traxectoria
Fillo dos galegos José Manuel (Pepe) Durán Lusquiños e Evangelina Iglesias Tobío, criouse en Pontevedra, onde residían os seus pais e onde fixo o bacharelato. Diplomado en Maxisterio en Pontevedra e licenciado en Ciencias da Educación en Madrid, traballou como técnico en planificación educativa. Dende 1972 dedicouse aos estudos históricos e sociolóxicos. As súas investigacións centráronse no estudo da sociedade galega, do agrarismo e dos poderes locais. Colaborou n'A Nosa Terra, Boletín da Real Academia Galega, Estudios de Historia Social, Triunfo, Diario de Pontevedra, Tiempo de Historia, La Voz de Galicia e El País.
Dirixiu, produciu e escribiu o guión dos vídeos Republicanismo histórico coruñés: 1868-1936 (2001) e Triunfo y tragedia de los Casares: de La Coruña al escenario universal (2001). Recibiu o premio do Instituto Nacional del Libro e o Premio Fernández Latorre (1976).
Escribiu no prestixioso blog de Internet La Cueva de Zaratustra.
En febreiro de 2022 o Ateneo de Pontevedra en colaboración coa Deputación de Pontevedra e a Universidade de Vigo organizou as xornadas Celebración de José Antonio Durán. Falaron Luís Cochón Touriño, Rosario Álvarez Blanco, Carlos Valle Pérez, Rafael Chacón Calvar, Justo Beramendi, Miguel Anxo Seixas e Mª Xesús Fortes.
Castiadas
miniatura|Vista de Castiadas, en primeiro plano o cárcere, pechado en 1952 Castiadas é un concello italiano da provincia de Cagliari, na rexión de Sardeña. A súa superficie é de 102,70 km², a súa poboación de 1.310 habitantes e a densidade de poboación de 12.76 h/km². No século XIV fundouse a vila de Villanova Castiadas que quedou deshabitada no século seguinte pola mortalidade causada pola peste. No século XIX estableceuse na zona unha colonia agrícola penal, despois da Segunda Guerra Mundial Castiadas, entón pertencente á comuna de Muravera, vive unha época de expansión económica desenvolvida polo Ente di Trasformazione Fondiaria Agraria della Sardegna. No ano 1986 transformouse nunha comuna autónoma.
Sociedade Deportiva Pol
A Sociedade Deportiva Pol é un equipo de fútbol da parroquia de Mosteiro, no concello de Pol. Actualmente xoga na segunda división autonómica.
Historia
miniatura|300px|dereita|Torta co escudo da SD Pol durante a cea do 30 aniversario do club.
A SD Pol naceu o 2 de xaneiro de 1979 no bar Abuíde de Mosteiro, onde se reuniron os primeiros responsables do club.
O primeiro presidente foi Manuel Luna. Con el procedeuse á construción do estadio sobre un terreo veciñal, que recibiu o nome do Aturuxo e que foi rebautizado posteriormente de forma oficial como estadio Manuel Luna. No seu primeiro ano de existencia, o club rematou sétimo clasificado da extinta Liga das Rías Altas (nome do grupo norte lucense da antiga Segunda Rexional, hoxe Segunda Autonómica).
A SD Pol ascendeu a Primeira División Autonómica en 3 ocasións:
Actualmente milita como equipo de Terceira Autonómica tras dencender na tempada 2010/11.
Títulos
Os logros máis importantes do club son a Copa Deputación da tempada 1985/86 (acadada contra o Roupar) e varios subcampionatos desta competición.
Outros equipos
A SD Pol contou tamén con diferentes formacións de cadetes, xuvenís e veteranos. Na tempada 2006/07 creou un equipo de baloncesto júnior, que continuou cun equipo afeccionado que xoga en Segunda Provincial. O club conta con 49 licenzas federativas e 186 socios.
Estadio
As medidas do campo Manuel Luna son 105 x 62 m. O complexo do estadio conta, á parte de co campo, cun muro que rodea o recinto, vestiarios, almacén de material e bar. Está prevista unha reforma do campo para dotalo de bancada e de novas instalacións auxiliares en 2010.
O complexo foi inaugurado cun partido amigable entre o CD Lugo e o RC Deportivo da Coruña.
miniatura|300px|dereita|Integrantes do cadro de xogadores do Pol xuvenil na tempada 08/09 (de esquerda a dereita e de arriba a abaixo): Mario González (adestrador), David, Adrián, Joni, Iago, Denís, Casal, Diego Penelas, Izan, Hugo, Josiño, Fernando, Beto, Turbo, Pancho, Iván e Suso. Faltan na foto Héctor, Ángel, Diego Barreira e Pablo Gómez
Distrito Budaka
miniatura|225px|O distrito Budaka é o número 7. Budaka District é un distrito da Rexión Oriental de Uganda, chamada así pola súa capital, Budaka. O distrito cobre unha área de 384 km2. Está a unha altitude sobre o nivel do mar de ente 910 e 1220 m. Segundo o censo de poboación do ano 2002 tiña uns 221.500 habitantes. A súa densidade de poboación era de 372 persoas por km2.
A etnia predominante no distrito son os bagwere.
Limita co Distrito Pallisa polo norte, co Distrito Mbale polo leste, co Distrito Butaleja polo sur e co Distrito Kibuku polo oeste.
Este distrito entrou en funcionamento o 1 de xullo de 2005. Anteriormente formaba parte do Distrito Pallisa, saíndo do Condado de Budaka. Consiste nos seguintes sete subcondados:
Economía
A agricultura é a principal actividade económica do distrito, ocupando o 86% da poboación segundo o censo do 2002.
Recentemente, abriuse unha fábrica de ladrillos e baldosas en Kamonkoli, da Uganda Clays Limited. A fábrica crese que empregará 200 persoas en pleno funcionamento.
A Raíña, Martín, Bóveda
A Raíña é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 27 habitantes (11 homes e 16 mulleres).
Eugenio Bernal Pérez
Eugenio Bernal Pérez, nado en Madrid o 15 de marzo de 1923 e finado en Montevideo o 1 de novembro de 1986, foi un fotógrafo e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Aos tres anos a familia trasaládase a Ferrol. Traballou en Astano e fundou, cun compañeiro, os estudos de fotografía Gomber. Compañeiro de Antonio Molins Valls e Leonardo Gómez Pérez, foi detido en Ferrol o 17 de febreiro de 1943 nunha acción da Policía Armada. Antonio e Leonardo lograron fuxir, aínda que Leonardo ferido na cabeza. En 1953 marchou ao Brasil e tres anos despois trasladouse a Montevideo, onde montou outro estudo de fotografía. Foi presidente da Casa de España e colaborador do diario El Popular. Foi detido pola ditadura o 5 de xullo de 1977 coa acusación de facer fotos de carnet, estivo tres anos preso. Regresou a Ferrol en 1980 logo de moitas movilizacións pola súa liberación. A súa familia permanecía no Uruguai, polo que se instalou en Buenos Aires onde se reuniu con eles. En 1983 detectouselle un cancro de recto, e déronlle seis meses de vida, aínda así regresou a Montevideo en 1985.
Carlos Mouriz
Carlos Mouriz Castro, nado o 4 de agosto de 1960 en Lugo, é un exfutbolista galego, que exerceu como director deportivo do Club Deportivo Lugo até o ano 2015, conseguindo subir ao club desde a Terceira División até Segunda División, onde o club permanece até a súa marcha sen ocupar nunca postos de desceso. Como futbolista xogaba de defensa.
Doomsday (filme)
Doomsday é un filme de ciencia ficción escrito e dirixido por Neil Marshall que foi estreado no 2008. A historia está ambientada nunha Escocia do futuro, que foi posta en corentena por mor dun virus mortal. Cando o virus aparece en Londres, os líderes políticos envían a un equipo liderado por Eden Sinclair (Rhona Mitra) para atopar unha posible cura. Doomsday foi concibido por Marshall na idea de representar soldados medievais loitando con outros do futuro. Na produción inspirouse en diferentes filmes, como Mad Max, salvaxes de autoestrada, 1997: Rescate en Nova York e 28 Days Later.
Peter Bjorn and John
Peter Bjorn and John é unha banda sueca de indie pop/rock formada en Estocolmo en 1999 e chamada así polos nomes dos seus membros, Peter Morén (voces, guitarra e harmónica), Björn Yttling (baixo, teclados e voces) e John Eriksson, coñecido polo seu trabalo en solitario como Hortlax Cobra (batería, percusión e voces). Yttling tamén traballou como produtor dos primeiros catro álbums do grupo.
Son principalmente coñecidos polo seu sinxelo de 2006 "Young Folks", que conta con Victoria Bergsman, antiba membro de The Concretes, e que foi top 20 na lista de sinxelos británica, ademais de aparecer nos videoxogos FIFA 08 e Lips, na película Bandslam, como tema de apertura do capítulo piloto de Gossip Girl e como sintonía de anuncios de Homebase e Air New Zealand. Foi nomeada por NME o segundo mellor tema de 2006, sendo batido por "Over and Over" de Hot Chip.
Fervenza, O Ribeiro, Bande
Fervenza é un lugar da parroquia de O Ribeiro no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 26 habitantes (dez homes e dezaseis mulleres), un máis ca en 2010 (9 homes e 16 mulleres).
A Ribeira
Co topónimo A Ribeira podémonos referir a:
Ciclo Brayton
Ciclo Brayton Ideal
Ficheiro:Brayton cycle.svg O ciclo Brayton é un ciclo ideal, utilizado hoxe en día para unha aproximación dos procesos térmicos que ocorren nas turbinas a gas, describindo variacións de estado (presión e temperatura) dos gases. O concepto é utilizado como base didáctica e para análise dos ciclos reais, que se desvían do modelo ideal, debido a limitacións tecnolóxicas e fenómenos de irreversibilidade, como o atrito. miniatura|300px| Diagrama Entalpia x Entropía de Ciclo Brayton (ideal) e ciclo real a gas. O ciclo se constitúe de catro etapas. Primeiramente, o ar en condición ambiente pasa polo compresor, onde ocorre unha compresión adiabática e isentrópica, con aumento de temperatura e consecuente aumento de entalpía. Comprimido, o ar é dirixido ás cámaras, onde se mestura co combustíbel posibilitando a queima e quecemento, á presión constante. Ao saír da cámara de combustión, os gases, á alta presión e temperatura, se expanden conforme pasan pola turbina, idealmente sen variación de entropía. Na medida en que o fluído exerce traballo sobre as palletas, redúcense a presión e temperatura dos gases, xerándose potencia mecánica. A potencia extraída a través do eixe da turbina é usada para accionar o compresor e eventualmente para accionar outra máquina. A cuarta etapa non ocorre fisicamente, se tratando dun ciclo termodinámico aberto. Conceptualmente, esta etapa representa a transferencia de calor do fluído para o ambiente.
A perda de ciclo ideal pode ser cuantificada pola potencia proveniente do combustíbel, descontándose a potencia de accionamento do compresor e a potencia líquida. Así, diminúese a perda a medida que se reduce a temperatura de escape e se eleva a temperatura de entrada da turbina, o que fai da resistencia, a altas temperaturas, das partes da turbina un punto extremamente crítico na tecnoloxía de construción destes equipamentos.
Iahrdseit
miniatura|Unha candea do iahrtseit acesa en memoria dun ser querido no aniversario da súa morte Iahrtseit (יאָרצײַט, "Tempo (dun) ano" en yiddish, escrito tamén iortsait coa ortografía iiddish estándar do YIVO, Instituto Científico Xudeu; Iohr Tseit, iahrseit, e iartseit, é un termo usado polos xudeus asquenacís non yiddish-parlantes para referirse á conmemoración anual do día da morte dun familiar.
Esta data tamén é coñecida en ladino como naghala. É de práctica xeral, baseada na tradición xudía de que os doentes deben conmemorar a morte dun parente.
Os familares que teñen que completar este ritual son os fillos, irmáns, esposos e pais dos finados. A costume discútese en profundidade por vez primeira en Sefer HaMinhagim (publicado en 1566) polo rabino Isaac Tyrnau.
A data do Iahrtseit determínase polo calendario hebreo, e cae anualmente na data hebrea da morte dos parentes defuntos.
A principal obriga ghalaghic é recitar a versión da oración caddish propia do doente tres veces (mañá, tarde e noite), e moitos acoden á sinagoga aos servizos matutinos (Shacharit), vespertinos (Mincha) e nocturnos (Maariv) dese día. (Durante o servizo de pregarias o caddish é recitado, polo menos, catro veces). Un costume, ou minghag, moi estendido, é aquel no que os parentes acenden unha candea especial que está acesa vinte e catro horas, chamada "candea do Iahrtseit".
Tinguidura de Ziehl-Neelsen
dereita|miniatura|[[Mycobacterium tuberculosis visualización usando a tinguidura de Ziehl-Neelsen.]] A tinguidura de Ziehl-Neelsen (BAAR) é unha técnica de tinguidura diferencial rápida e económica, para a identificación de microorganismos patóxenos, por exemplo M. tuberculosis.
Iahrdseit
Acendendo unha candea do iartseit en memoria dun ser querido é unha tradición que está profundamente arraigada na vida xudía, honrandoa memoria e as ánimas dos defuntos.
Tinguidura de Ziehl-Neelsen
Foi descrita por vez primeira por dous médicos alemáns, Franz Ziehl (1859-1926), un bacteriólogo, e Friedrich Neelsen (1854-1894), un patólogo.
Fundamento
Se fundamenta en que as paredes de certos parasitos e bacterias conteñen ácidos graxos de cadea longa (50 a 90 átomos de carbono) que lles confiren a propiedade de resistiren a descoloración con alcohol-ácido, despois da tinguidura con colorantes básicos. Por isto se denominan bacilos ácido-alcohol resistentes ou BAAR. As micobacterias e os parasitos coccídeos caracterízanse polas súas propiedades de ácido-alcohol resistencia. A coloración clásica de Ziehl-Neelsen require quentamento para que o colorante atravese a parede bacteriana que contén ceras.
Técnica
Esta técnica pode realizarse tanto en mostras histolóxicas como citolóxicas.
Iahrdseit
A estrita lei xudía esixe que unha persoa faga xaxún o día do iartseit dun dos pais, aínda que isto non é necesario, algunhas persoas xaxúan seguindo a versión máis estrita da lei. Entre moitos xudeus ortodoxos converteuse en costume facer un siium completando un tratado do Talmud ou un volume da Mishnah a véspera do Iahrtseit, en memoria do finado. Un ghalagha que requira un siium ("comida conmemorativa"), tras completar un estudo dese tipo, elimina a obrigatoriedade do xaxún.
Moitas sinagogas terán luces nunha placa conmemorativa especial nun muro do templo, cos nomes dos membros da singagoga que morreron. Cada unha destas luces será acendida para os seus respectivos iartseits e todas para o servizo do iiscor. Algunhas sinagogas tamén as acenderán nos días conmemorativos, como o Iom Gha'Shoah.
Tinguidura de Ziehl-Neelsen
Variante histolóxica
Para demostrar a presenza de BAAR en cortes de tecido en parafina. Os reactivos necesarios para a súa realización son os seguintes:
Iahrdseit
Bereavement in Judaism
Tinguidura de Ziehl-Neelsen
Resultados
BAAR: vermello. Núcleos: azul.
Coloración en quente (Técnica de Ziehl-Neelsen)
Emprega a calor como mordente para formar o complexo colorante-parede. A súa principal desvantaxe consiste en que se pode levar a cabo unha decoloración en quente (tempo prolongado), que consiste en aplicar o descolorante ácido-alcohol e logo quentar a mostra, a capa lipídica ablándase e o descolorante pode atravesar a parede celular retirando o descolorante primario revertendo o proceso de formación do complexo colorante-parede. Por isto se di que a coloración en quente non brinda resultados diferenciais. Aquí, o paso máis importante é a aplicación da solución de carbol fucsina, que durante 5 minutos ha de se quentar cun chisqueiro ata que se produza unha emisión de vapores esbrancuxados. Non se debe deixar que ferva nin que seque o colorante sobre o portaobxectos.
Standard de Liège
O Royal Standard de Liège é o principal club de fútbol da cidade belga de Liexa. É o terceiro club da Eerste klasse por número de vitorias na liga e na Copa.
O club
Os partidos deste histórico club belga desenvólvense no estadio Maurice Dufrasne en Sclessin, unha viliña nos arrabaldes de Liexa nas ribeiras do Meuse, preto dunhas importantes industrias metalúrxicas. Ao estadio adóitanlle chamar "o inferno de Sclessin" posto que os seareiros teñen sona de bravos e fervorosos.
O Standard é un dos clubs máis populares de Bélxica e o terceiro de todos eles polo seu palmarés. Foi finalista da Recopa en 1982. Chamánlles os "rouches", que vén sendo 'vermello' en valón, a variante do francés falada en Bélxica. Os principais grupos de seareiros son os 'Hell-Side 81', os 'Ultras Inferno 96', os 'Kop Rouche' e os 'PHK'.
Historia
O Standard fundárono uns estudantes do colexio Saint-Servais de Liexa en 1900, aínda que a data oficial de creación é de 1898, debido a un erro administrativo. O nome colléronllo ao Standard de Paris, un club parisiense moi popular naquel tempo.
O seu maior éxito en competicións europeas foi o subcampionato da Recopa de Europa de 1982, cando perderon na final contra o FC Barcelona, xogada precisamente na cidade condal, por 2-1. Algúns días antes desta final, os do Standard tiñan que enfrontarse ao Thor Waterschei no último partido da tempada da liga belga. Para amarrar a vitoria, asegurar o campionato de Liga e mirar de non ter lesionados de última hora que lles fallasen na final europea, falaron cos do equipo contrario para que levantasen o pé e non xogasen moi intensamente. Este escándalo, descuberto dous anos máis tarde (1984) implicou diversos xogadores do equipo e mais o adestrador Raymond Goethals, que houbo de emigrar a Portugal para que non o suspendesen.
En 1996, o club absorbeu o pequeno RFC Seraing.
Na tempada 2005-2006, o Standard quedou segundo no campionato belga e clasificouse por vez primeira na súa historia para disputar a Liga de Campións, onde quedou fóra na primeira eliminatoria fronte ao Steaua de Bucarest. Entrou no bombo da Copa da UEFA e tocoulle en sorte enfrontarse ao Celta de Vigo. Onde tamén quedaría eliminado tras perder na ida en Bélxica, por 0-1, e por 3-0 en Balaídos.
Na actualidade o seu presidente é Reto Stiffler e o seu adestrador Michel Preud'homme e xoga na primeira división belga.
Magnetismo
O magnetismo é unha propiedade física relacionada cos campos magnéticos, así como as interaccións entre imáns naturais, é un fenómeno consistente na atracción e repulsión de forzas saídas de obxectos, que se atraen ou repelen. Hai algúns materiais que presentan propiedades magnéticas detectables como o níquel, o ferro, o cobalto e as súas aliaxes. Con todo, todos os materiais son influídos, de maior ou menor xeito, pola presenza dun campo magnético.
Ata o século XIX foi considerado como unha parte independente da física, limitándose nese tempo a analizar e experimentar coas interaccións entre imáns. Unha aplicación moi importante deste fenómeno, dado que a Terra funciona tamén como un imán, foi o compás, que non é máis que un imán que se orienta debido ó campo magnético da Terra.
miniatura|250px|O magnetismo estuda os campos magnéticos, aquí representadas as liñas de forza magnéticas dun imán de barra, producidas por limaduras de ferro sobre papel.A zona onde se produce un efecto magnético chámase campo magnético. Así, o efecto magnético terrestre produce o campo magnético da Terra.
O magnetismo tamén ten outras manifestacións físicas, particularmente como un dos dous compoñentes da radiación electromagnética, como por exemplo, a luz. O magnetismo pode mesmo producir efectos interplanetarios. Así, o magnetismo solar, variable cun ciclo de 22 anos, produce efectos visibles en forma de diferente número de manchas solares, e outros, como a maior ou menor intensidade de radiación, que pode ser perigosa para os astronautas ou mesmo para equipos na superficie terrestre.
Quintela, O Ribeiro, Bande
Quintela é un lugar da parroquia de O Ribeiro no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Annihilation
Annihilation é un filme británico-estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Alex Garland. Está baseado na novela homónima de Jeff VanderMeer. Está protagonizado por Natalie Portman, Jennifer Jason Leigh, Gina Rodriguez, Tessa Thompson, Tuva Novotny e Oscar Isaac, e conta a historia dun grupo de científicas que entran nunha zona en corentena chea de plantas e animais mutantes.
Foi estreado nos Estados Unidos por Paramount Pictures o 23 de febreiro de 2018, e noutros mercados o 23 de febreiro de 2018 por Netflix. Recibiu a aclamación da crítica polos seus efectos visuais, as interpretacións, a dirección e a historia.
Reboredo, Martín, Bóveda
Reboredo é un lugar da parroquia de Martín no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Women's National Basketball Association
A Women's National Basketball Association (WNBA) é unha liga de baloncesto profesional feminina nos Estados Unidos. Actualmente está composta por 12 equipos. A liga foi fundada o 24 de abril de 1996, coma homóloga da National Basketball Association (NBA). Comezouse a xogar no ano 1997. Actualmente, a tempada regular xógase de xuño a setembro, coas Finais no mes de outubro.
Varios equipos da WNBA teñen o seu homólogo na NBA e xogan no mesmo pavillón. O Connecticut Sun, Seattle Storm e Tulsa Shock son os únicos equipos que non comparten nada con algún equipo NBA, a pesar de que as Seattle Storm compartiran cidade cos Seattle SuperSonics antes do seu traslado a Oklahoma City. Ademais deses tres equipos, o Chicago Sky é o outro único equipo que non comparte pavillón cun equipo da NBA. As catro franquías mencionadas anteriormente, xunto cos Atlanta Dream e os Los Angeles Sparks, teñen propietarios independentes. Esta independencia é moi importante para o crecemento da WNBA, xa que houbo un tempo onde todos os equipos da liga tiñan coma propietaria á NBA.
Draft da WNBA
Cada primavera, o Draft da WNBA ten lugar en Bristol, Connecticut. De 2005 a 2008 tivo lugar na cidade na que se celebraba a Final Four feminina da NCAA. De 2009 a 2010 tivo lugar nas oficinas da liga en Secaucus, Nova Jersey. O Draft ten actualmente tres roldas, onde cada equipo ten tres eleccións, deixando á parte os traspasos. A orde do Draft para os equipos clasificados para os playoffs o ano anterior básase no récord obtido. O equipo con maior récord, elixe máis tarde. Para as primeiras catro posicións do Draft, o proceso que se usa é similar ó do Draft da NBA.
Tempada regular
Tras o descanso de inverno, os equipos comezan os adestramentos en maio. Os adestramentos permítenlles ao corpo técnico avaliar xogadoras (especialmente rookies), evalúan os puntos fortes e débiles do equipo, preparan ás xogadoras para a tempada regular e escollen ás 11 mulleres que estarán no equipo e empezarán a tempada regular. Tras os adestramentos, hai unha serie de partidos amigables. A tempada regular comeza en maio.
Durante a tempada regular, cada equipo xoga 34 partidos, 17 en casa e 17 fóra. Cada equipo xoga 4 veces contra tres equipos da súa conferencia (12 partidos), 5 veces contra dous equipos da súa conferencia (10 partidos), e 2 veces contra os seis equipos da outra conferencia (12 partidos). Igual que na NBA, cada equipo xoga na casa e visita a un equipo polo menos unha vez cada tempada.
All-Star Game da WNBA
En xullo, a tempada regular tómase un respiro para celebrar o All-Star Game da WNBA. O partido forma parte dunha longa fin de semana de eventos, que ten lugar nunha cidade con equipo WNBA cada ano. O All-Star Game enfronta ás mellores xogadoras da Conferencia Oeste contra as mellores xogadores da Conferencia Leste. Durante a tempada, os fans votan ás xogadoras que queren que sexan titulares no partido.
Pouco despois do All-Star Game remata o prazo de traspasos. Despois deste día, os equipos non teñen permitido traspasar xogadores a outro equipo durante o resto da tempada, pero seguen podendo asinar e cortar xogadores.
Xiísmo
O xiísmo (árabe: شيعة, Shīʻah), é a segunda meirande rama do islam, logo do sunnismo. É o nome tradicional polo que se coñece á escola de xurisprudencia Islámica Xa'farita. Os seguidores do xiísmo chámanse xiítas. "Shīʻah" é a abreviatura da frase histórica Shīʻatu ʻAlī (árabe: شيعة علي), que significa "seguidores de Alí", "facción de Alí" ou "partido de Alí".
A semellanza doutras escolas de pensamento no islam, o xiísmo baséase nas ensinanzas do libro sagrado do islam, o Corán e a mensaxe do último profeta do islam, Mahoma. Ao contrario que outras escolas de pensamento, o xiísmo mantén que a familia de Mahoma, a Ahl al-Bayt ("a Xente da Casa"), e certos individuos entre os seus descendentes, coñecidos coma imáns, teñen unha autoridade espiritual e política sobre a comunidade. Os xiítas cren que Alí, o curmán de Mahoma e xenro, foi o primeiro deste imáns e foi o sucesor lexítimo de Mahoma rexeitando así a lexitimidade dos tres primeiros califas.
Os xiítas recoñecen a Alí coma a segunda figura máis importante logo do profeta Mahoma. Segundo eles, Mahoma suxeriu en varias ocasións durante a súa vida que Alí debería ser o líder dos musulmáns logo do seu pasamento. De acordo con esta perspectiva, Alí coma sucesor de Mahoma non só gobernaría sobre a comunidade, senón que tamén interpretaría a xaria e o significado esotérico do Corán. Polo tanto considerouse coma libre de erro e pecado (infalible) e designado por Deus por orde divina (Nass) para ser o primeiro imán. Alí é coñecido coma o "home perfecto" (al-insan al-kamil) semellante a Mahoma segundo a perspectiva xií. Como resultado, os xiítas empregan hadiths atribuídos a Mahoma e aos imáns, e dan credibilidade á familia do Profeta e aos socios achegados, en contraste coas tradicións sunnitas nas que a sunnah é narrada en boa parte por compañeiros. Posteriormente, as diferenzas dos hadiths entre os xiítas e os sunnitas son unha das principais razóns das friccións entre eles, xa que os sunnitas non aceptan os hadiths xiítas e viceversa.
O xiísmo é profesado por cerca do 15% dos 1600 millóns de musulmáns existentes no mundo.
Historia
miniatura|esquerda|Investidura de Ali en Ghadir Khumm.
Etimoloxicamente, xía deriva do árabe shi`a, que significa facción, partido, ou seguidor. Refírese historicamente aos seguidores da shi'a do Imám Ali, partido, facción ou seguidores de Alí, nas loitas polo poder que seguiron á morte de Mahoma. Pouco antes da súa morte, Mahoma, ao regresar da peregrinación á Meca, reuniu a máis de 100.000 creentes en Ghadir Khum e dixo ante eles que quen o considerasen o seu mestre fixesen o mesmo con 'Ali ibn Abi Talib.
O 18 de Zul Hiyya de cada ano celébrase no mundo xiíta o aniversario da declaración de Ghadir al-Jumm na cal o Profeta dixo achega de Ali ibn Abi Talib: Para quen eu sexa o seu Maulá (autoridade política e espiritual), este ´Ali é o seu Maulá. Dada a importancia deste suceso para os xiíes, o propósito deste artigo é estudar de que forma o suceso de Ghadir al-Jumm foi manexado polos orientalistas. Por ‘orientalistas‘ referímonos á investigación occidental achega do islam e tamén a aqueles que recibiron todo o seu adestramento islámico baixo a guía destes eruditos. Antes de continuar, non quedaría fóra de lugar unha breve narración do suceso de Ghadir al-Jumm. Isto axudará especialmente a aqueles que non están familiarizados con Ghadir al-Jumm. No Corán menciónase que no seu regreso da última peregrinación, o Profeta Muhammad recibiu a seguinte orde de Deus:
miniatura|Ilustración otomá de finais do século XVI sobre a batalla de Karbala. Polo tanto detívose en Ghadir al-Jumm o 18 de Zul Hiyya, décimo ano da Héxira, para comunicar a mensaxe aos peregrinos antes de que se dispersaran. Como facía moita calor, construíuse unha tarima cuberta con ramas para el. Daquela o Profeta deu un sermón moi extenso. Nun punto preguntoulle aos seus fieis seguidores se el (Muhammad) tiña máis autoridade (awla) sobre os creentes da que eles tiñan sobre si mesmos. A multitude gritou: ‘Si, é así Oh Apóstolo de Alá‘. Logo tomou a Alí da man e declarou: ‘Para quen eu sexa o seu Maulá, este Alí tamén é o seu Maulá (Man kuntu Maulahu fa hada Aliyun maulahu)‘. Daquela o Profeta anunciou que se achegaba a súa morte e recomendoulles aos creentes a que permanecesen aferrados ao Corán e a Ahlulbayt. Isto resume as partes máis importantes de Gadir Khum.
Cando morreu Mahoma no ano 632, un grupo dos seus compañeiros decidiron ignorar aquela proclamación e nomearon de entre eles ao sucesor do Profeta. Quen tomaron partido por Alí, primo e xenro de Mahoma, con todo, consideraron que este era o seu único sucesor lexítimo xa que fora a persoa máis próxima a Mahoma, quen o sinalou como sucesor en varias oportunidades, a máis notable das cales foi aquela que tivo lugar en Ghadir Khum. Así, negáronse a recoñecer aos notables sucesivamente elixidos para desempeñar o papel de califas ou sucesores do Profeta: Abu Bakr, Omar e Otmán. Trala morte deste último, Alí será finalmente elixido califa. Con todo, acusado de haber instigado a morte do seu predecesor, o seu poder será contestado por Mu'awiya, gobernador de Siria e membro da familia dos Omeias, iniciándose así unha guerra civil entre ambas faccións. Cando ambos líderes aceptaron no campo de batalla de Siffín someter as súas diferenzas ao ditame dun árbitro independente, das filas de Alí xurdirá unha terceira facción, a dos xariismos, que non aceptaron a arbitraxe. Esta facción asasinou a Alí no 661, e o mesmo día trataron de acabar tamén con Mu'awiya e co árbitro, sen logralo. Os partidarios de Alí puxeron entón as súas esperanzas no seu fillo Hasan, que presionado e enganado por Mu'awiya renunciou ao poder, Para rematar, Husayn, 2.º fillo de 'Ali negouse a xurar lealtade a Mu'awiya, debido á súa notable corrupción, por ese motivo foi morto na batalla de Karbalá, xunto a 72 seguidores, polo exército de Yazid, fillo de Mu'awiya, exército composto de máis de trinta mil homes. A súa terrible morte no campo da batalla de Karbalá (Iraq), en 680, marcará o principio do cisma entre os xiíes e aqueles a quen se chamará máis tarde «suníes».
O destino tráxico de Husayn sacudiu a unha parte dos musulmáns e provocou unha determinación de combater ata o fin por un ideal de poder considerado xusto e respectuoso cos fundamentos do islam primitivo. O martirio de Husayn, fito fundamental do xiísmo (que o conmemora todos os anos con procesións de penitentes na xornada da Ashura) convértese en símbolo da loita contra a inxustiza. Os descendentes de Husayn, dirixentes ou imáns da comunidade dado o carácter hereditario atribuído por esta á sucesión, tiveron todos un destino tráxico de cárcere e morte. O poder temporal suscitaba pois un problema, que se solucionou grazas ao fenómeno da ocultación ou gayba. O duodécimo imám, ou Mahdi, desapareceu e unha parte da comunidade considerou que se ocultou por medios sobrenaturais pero que seguiría vivo ata o seu regreso ao final dos tempos, co cal non podía sucedelo ninguén. Así puxeron fin á cuestión, o que permitiu un acatamento formal do poder político imperante. Os xiítas que creron nesa ocultación foron chamados en diante setimanos (polo número do imám desaparecido) ou ismailíes (polo nome do imán Ismail). O resto da comunidade, maioritario, considerou morto a Ismail e seguiu recoñecendo como imáns aos seus descendentes, razón pola cal foron chamados imamíes. Con todo, acabaron recoñecendo o seu propio fenómeno de ocultación: o duodécimo imám (Muhàmmad al-Mahdí), segundo a crenza deste grupo, escapou do cárcere por medios sobrenaturais e desapareceu no ano 874. Aos imamíes chamaráselles desde entón tamén duodecimanos. A existencia do «Imám Oculto» dá unha forte dimensión esotérica ao xiísmo.
Fontes sobre o Xiísmo
Os libros xerais de hadîz compilados que hoxe se consideran o eixe de referencia da doutrina e as normas do xiísmo son:
Este conforma o segundo con­xunto dos compendios do hadîz que elaborou e ordenou o Xiíta ao longo da historia mediante os seus rápidos esforzos ata os séculos cuarto e quinto da héxira. Como xa se mencionou, foron ela­borados com­pendios de hadices durante a época dos Imáms nos séculos segundo e terceiro, que se denominan “as primeiras compilacións”, iso sumado aos “Usûl al-arba‘mî’ah” (os catrocentos documentos elaborados directamente polos compañeiros dos Imáns Inmaculados) cuxo contido foi trasladado ao segundo conxunto dos compendios do hadîz.
Debido a que a Ciencia do Hadîz foi obxecto de atención por parte do xiísmo, nos séculos XI e XII foron elaboradas outras compilacións do hadîz. As máis famosas on Bihâr Al-Anwâr  (Os Mares de Luces) de ‘Allâmah Muhammad Bâqir Al-Maÿlisî, e Wasâ’il Ash-Shî‘ah (Os Medios da Xhiita) de Muhammad Ibn Al-Hasan Al-Hurr Al-‘Âmilî.
Fontes do dereito islámico
As principais fontes, en orde de importancia, son o Corán, a Sunna (ou tradición profética, dos Imáns e os seus sucesores), o consenso de opinión (dos sabios da comunidade) e a razón ou intelecto.
Particularidades doutrinais
miniatura|Exemplar aberto do [[Corán.]] Os xiíes recoñecen os cinco alicerces do islam, o Corán, a sunna (á que seguen a través da familia de Mahoma), e en xeral o culto non se diferenza externamente doutras ramas do islam. Con todo, hai unha notable diferenza teolóxica de base. Os xiítas recoñecen cinco dos seis alicerces do islam (a fe), pero cambian o sexto: eles non creen no Decreto Divino (que todo o bo e o malo provén de Deus) e no seu lugar, creen na xustiza divina. Os xiítas, creen que os imáns foron parte dunha cadea que se inicia co Profeta Mahoma, cadea depositaria da graza divina que a capacita para a correcta interpretación do Corán, pero inferior en atributos aos profetas. Con todo, segundo os salafis e wahabbíes (1% dos musulmáns) din, os xiítas creen que os imáns son iguais ou ata superiores aos profetas. Esta é a razón pola que, segundo estas dúas seitas, os xiítas están fóra do islam.
O culto aos santos, prohibido no sunnismo, é unha característica do xiísmo. O xiísmo acepta a disimulación da fe cando a vida está en perigo.
O xiísmo festexa as datas dos nacementos de Mahoma, Fátima, Alí, Hassan e Hussain, festexos todos eles prohibidos para os suniitas. A verdadeira interpretación do Corán foi a que fixo Alí, a petición de Mahoma, e Alí pasoulla aos imáns. Eles danlle á dor humana un valor de redención e de purificación. Nas súas festas recordan con dor e choros a paixón de Alí e de Hussain, algo inaceptable para os suniitas.
Os xiíes, a diferenza dos suníes, consideran que o matrimonio pode ser de dous xeitos: permanente ou temporal. Existe o "Mut'a" ou matrimonio temporal. O divorcio, en cambio, é máis permisivo no sunnismo.
A doutrina difiere da do sunnismo, fudamentalmente, na xurisprudencia e na interpretación dos textos sagrados. Eles acusan ao sunnismo de terxiversar a mensaxe orixinal do Profeta e de usurpar a lexitimidade da familia de Mahoma. Os xiíes sosteñen como preceptos fundamentais a autonomía o individuo fronte á xustiza divina e a autoridade dos imáns. Os imáns son os únicos herdeiros lexítimos do Profeta. O último deles retornará ao final dos tempos para restablecer a xustiza divina.
As particularidades doutrinais máis importantes do xiísmo son o gnosticismo ou Irfán e o imanato.
O imanato
A interpretación do xiísmo do termo imám difiere da do sunnismo. Para o xiísmo o imán é infalible, como os profetas, ten un coñecemento perfecto da Lei e está exento do pecado, ten un sentido esotérico e místico.
O imám é o depositario da fe islámica, ninguén pode chegar a Deus se non é a través do imám, quen é infalible.
Para os xiítas, Deus non pode admitir que o home camiñe cara a súa perdición, e por iso enviou aos profetas para guialo. Con todo, segundo a crenza xeral do islam, a morte de Mahoma puxo fin ao ciclo profético. Xa que non hai profetas, é necesario un garante espiritual da conduta humana, que sexa ao mesmo tempo proba da veracidade da relixión e guía da comunidade: o imán. Este debe reunir unha serie de características que lle fagan ser o home máis perfecto do seu tempo: versado en relixión, xusto, desprovisto de defectos. Ademais, ten certa investidura sobrenatural outorgada por Deus. O imán é infalible, segundo a teoría enunciada por vez primeira polo mutakallim' Hišām ibn al-Ḥakam —discípulo de Ŷaʿfar aṣ-Ṣādiq (700-765)—, e desenvolvida despois por Nasireddín Tusí (1201-1274) e ʿAllāmat al-Ḥilli (1250-1325). Esta característica é considerada polos wahhabíes e os salafis (aparentemente estes dous confunden infalibilidade con profecía) como única dos profetas, polo que considerar infalibles aos imáns é negar que a profecía terminou con Mahoma, e xa que logo, é negar o primeiro alicerce do islam; o anterior significa, segundo esas seitas, que quen adhiren a devandita crenza non son considerados musulmáns.
O esoterismo xií
O xiísmo considera que o Corán ten unha mensaxe literal, interpretable por calquera musulmán, que é válido. Con todo, esa mensaxe literal ou exotérica é á súa vez unha mensaxe cifrada ou esotérica que oculta coñecementos que só son interpretables por certos iniciados. Devandita mensaxe esotérica é á súa vez metáfora dunha terceira mensaxe, máis oculto aínda, e así ata sete niveis de esoterismo. A mensaxe última en calquera caso é coñecida só polo Allah. O esoterismo (especialmente forte no caso dos ismailíes) non ten como tal repercusións prácticas para a maioría dos fieis, que se limitan a seguir a mensaxe literal do Corán, pero está moi relacionado coa institución do imanato, marcando distancias co sunnismo, que considera que calquera creente pode ser o seu propio intérprete da mensaxe divina. Isto implica, entre outras cousas, que no sunnismo, (máis do 80% de todos os musulmáns) non existe unha estrutura clerical como ocorre noutras relixións abrahámicas, como o cristianismo ou o xudaísmo.
A orixe do esoterismo xiíta hai que buscalo na expansión inicial do xiísmo, segundo os wahhabies e os salafis, por Irán, Siria, Líbano, Xordania e Palestina, onde adquiriría características das crenzas preexistentes, en concreto da filosofía neoplatónica e do mazdeísmo. así tamén, segundo esas dúas seitas, as supostas mensaxes ocultas estudadas polos iniciados teñen moitas características comúns con aquelas escolas filosóficas estrañas (en xeral o sunnismo, desde o século XII rexeita a filosofía e a teoloxía). Segundo salafis e wahhabies, este sería un sincretismo relixioso do xiísmo contrastante co anhelo do islam (segundo wahhabies e salafis) de manterse na súa forma pura e orixinal, sen mesturarse con outras ideoloxías e crenzas.
Os expertos en Xiísmo
En realidade, non existe un clero xiíta, senón expertos en relixión, que con todo non pertenence a corpo colexiado algún. Eses expertos xiítas nas altas esferas de formación e intelectualidade, están moi relacionados co esoterismo e o imanato. Dado que existe unha mensaxe invisible e dado que quen a coñece segue vivo pero está oculto, é necesario un corpo de intérpretes capaces de captar os signos enviados polo imán desde a súa ocultación. Podería dicirse tamén que como o guía espiritual segue vivo, a doutrina non está completamente pechada. Os intérpretes son os ulemas, tamén chamados mulás.
Divisións
As diferenzas en torno á sucesión de certos imáns son en boa medida a orixe da formación de varios grupos dentro do xiísmo. A maioría dos xiítas encádranse en catro grandes grupos: o dos imamíes ou duodecimanos, maioritario, o dos alauíes tamén duodecimanos, o dos zaidíes e os ismailíes. Estes últimos dividíronse á súa vez pola sucesión do califa fatimí Al-Mustansir.
A eles hai que engadir certos cultos situados na periferia do islam, é dicir, que xurdiron do xiísmo ou das ramas anteriores, ou que mesturaron ideas musulmás e doutras relixións, pero que non sempre son considerados musulmáns. Os máis destacados son os drusos e os alevítas.
Desde o punto de vista do carácter dos imáns dividiríanse en zaidíes (o imán é só un líder); intermedios (o imán é hereditario e está guiado por Deus, crenza apoiada pola maioría dos xiíes); e extremistas ou "ghulat" (o imán é unha manifestación de Deus, polo que son considerados non-musulmáns —Alí-ollahíes ou Ahl-e Haqq, drusos—).
Difusión
[[Ficheiro:Islam by country.png|miniatura|250px|Estados islámicos con máis dun 10% de poboación musulmá
Os xiíes constitúen hoxe entre un 15% dos musulmáns. Son maioritarios en Irán, Acerbaixán, Iraq, Bahrain e o sur do Líbano, e existen minorías xiíes noutros lugares, especialmente en Siria, Afganistán e Paquistán.
O xiísmo septimano existe na India, Paquistán, Siria e o Iemen.
Os drusos atópanse sobre todo na rexión situada entre o sur do Líbano, os altos do Golán e o norte de Israel.
Os zaidíes atópanse principalmente no Iemen.
Os alauíes son bastante numerosos na Siria. A familia de Bashar al-Assad, actual presidente do país, pertence a esta confesión.
Os alevitas atópanse no centro e o leste de Turquía.
Lugares santos
190px|miniatura|Mesquita do Imán Alí. Tanto os xiítas como os suníes comparten unha certa veneración e obrigacións relixiosas cara a certos santuarios e lugares sagrados, como A Meca, Medina e Mesquita de Al-Aqsa pero a mesquita do Imán Alí e a mesquita do Imán Hussein tamén son veneradas. Logo da Meca e Medina, Najaf e Karbala son as cidades máis sagradas para os xiítas.
Gran Premio do Reino Unido de 1989
O Gran Premio do Reino Unido de 1989 (oficialmente o XLII Shell Oils British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 16 de xullo de 1989 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Silverstone, Reino Unido. Foi a oitava carreira do Campionato do Mundo da tempada de. A carreira disputouse sobre 64 voltas ao circuíto de cinco quilómetros en distancia de carreira de 305 quilómetros, foi gañada polo piloto de McLaren Alain Prost despois de que comezara na segunda posición. Nigel Mansell terminou en segundo lugar co Ferrari e o Benetton do piloto Alessandro Nannini terminou terceiro.