cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pull and Bear
Tendas
A finais de 2012 Pull&Bear tiña 816 tendas. En outubro de 2013 Inditex anunciou a ampliación das instalacións de Pull and Bear en Río do Pozo coa construción dun novo edificio para os departamentos creativos e de xestión da marca. O edificio ten 15.000 metros cadrados en dúas plantas e custou 20 millóns de euros, sumando así 70.000 metros.
En 2016 iniciou o patrocinio deportivo co Pantín Classic e Marc Márquez.
San Martiño de Corvelle, A Pastoriza
San Martiño de Corvelle é unha parroquia do concello da Pastoriza na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 316 habitantes, deles 145 eran homes e 171 eran mulleres, o que supón un mantemento no número de habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Margaret Brown
Margaret Tobin Brown tamén coñecida como Molly Brown, nada en Hannibal (Missouri) o 18 de xullo de 1867 e finada en Nova York o 26 de outubro de 1932, foi unha activista e filántropa estadounidense de orixes moi humildes.
Cando cumpriu 18 anos foi buscar fortuna a Colorado, onde coñeceu o que sería o seu marido, James Brown. Millonaria tras o descubrimento de ouro nunha mina da Ibex Company, a parella entrou na alta sociedade e Margaret, comprometida e militante, dedicouse ás persoas máis desfavorecidas, especialmente na defensa dos dereitos das mulleres, a infancia e os mineiros de Colorado. Aproveitou tamén para viaxar polo mundo e, sobre todo, a Francia, país do que namorou. Isto fixo que se mudase precipitadamente a Picardía cando se produciu o estalido da primeira guerra mundial. Xunto con outras estadounidenses, curou soldados, acción que lle valeu a Lexión de Honra. Tamén se dedicou á súa paixón, o teatro, e interpretou sobre os escenarios neoiorquinos e parisienses os papeis do seu ídolo, Sarah Bernhardt.
Con todo, é máis coñecida por ser unha das sobreviventes do afundimento do RMS Titanic, unha traxedia que lle conferiu renome internacional. Salvada a bordo do bote nº 6, no que lamentou o comportamento do cabo Robert Hichens, participou posteriormente na creación do Comité de Sobreviventes. Cen anos despois do afundimento, Brown é coñecida como a «insubmerxible Molly Brown», aínda que nunca recibiu tal apelativo en vida. Trátase, pois, dunha invención da industria do cinema de Hollywood, que utilizou a súa historia para crear un mito, ás veces moi afastado da realidade, sobre todo nunha comedia musical na que o seu papel era interpretado por Debbie Reynolds.
Inicios na pobreza
Na tenda, en 1886, coñeceu a James Joseph Brown. Coñecido como J.J., era fillo de inmigrantes irlandeses tan pobres como os Tobin, que traballaba na mina como emprendedor. James estaba moi lonxe do prototipo de home rico co que planeara casar. Declarou que:
Margaret Tobin e J.J. Brown casaron na igrexa da Anunciación de Leadville o 1 de setembro de 1886. O matrimonio tivo dous fillos: Lawrence Palmer Brown, nado o 30 de agosto de 1887 en Hannibal, e Catherine Ellen Brown, nada o 1 de xullo de 1889 en Leadville. Nun primeiro momento, os recentemente casados viviron en Stumptown, unha cidade mineira fundada en 1876 que albergaba unha pequena comunidade irlandesa. Os mineiros e as súas familias vivían alí pola proximidade das minas, en condicións bastante precarias, sobre todo durante as nevadas invernais, abundantes en Colorado, que facían impracticable a ruta que unía Stumptown con Leadville.
En 1891, James Brown empezou a traballar para a Ibex Company, unha compañía recentemente fundada. Converteuse no superintendente dos diferentes pozos de minas, entre os que se atopaba o pozo 1, chamado «Little Johnny», de onde se extraía a prata.
Unha fortuna inesperada
esquerda|miniatura|A casa de Denver, comprada polos Brown en 1894. Actualmente é un museo dedicado a Margaret Brown.|alt=Foto do museo Molly Brown. Para evitar os numerosos derrubamentos das galerías subterráneas, James Brown puxo en marcha un programa consistente en forrar as galerías de madeiras e fardos para soster as bóvedas. O método era moi eficaz e os mineiros puideron cavar máis en profundidade e con maior seguridade e descubriron xacementos de ouro. Os directivos da Ibex Company enriquecéronse rapidamente e cederon o 12,5 % do capital social a James Brown, así como un asento no consello de administración, para recompensalo.
La vuelta al mundo de Willy Fog
La vuelta al mundo de Willy Fog (en アニメ80日間世界一周) é unha serie de debuxos animados hispano-xaponesa baseada na obra de Xulio Verne A volta ó mundo en oitenta días. No debuxo animado, as personaxes están representados mediante animais antropomorfos. Foi unha produción de BRB Internacional encargada a Nippon Animation e TV Asahi, e en asociación con Televisión Española, ó igual que noutras series como D'Artacán y los tres mosqueperros.
Margaret Brown
Unha fortuna inesperada
En 1902, os Brown emprenderon unha viaxe ó redor do mundo, empezando por Irlanda, onde James Brown quería pasar a súa xubilación. A parella percorreu tamén Francia, Rusia e o Xapón, entre outros países. Tras pasar pola India, Margaret interesouse en particular polo sistema de castes.
Con todo, as viaxes non puideron consolidar a parella e, tras 23 anos de matrimonio, descubriu que o seu marido a enganaba. De común acordo, decidiron separarse en 1909. Ela recibiu unha compensación en metálico así como a mansión de Denver. James Brown comprometeuse a pasarlle 700 dólares ó mes para que puidese seguir coas súas actividades e as súas viaxes. Non estiveron oficialmente divorciados, así que conservou o apelido do seu marido, e mantivo contacto con el. Enviuvou en 1922 cando James Brown morreu dunha crise cardíaca no hospital de Nassau en Nova York, á beira da súa filla Helen.
Unha saída imprevista
miniatura|En [[Cherburgo Margaret embarca primeiro no SS Nomadic antes de poder subir ó RMS Titanic.]] Tras a súa separación de James Brown, Margaret aproveitou para viaxar. O 24 de xaneiro de 1912, embarcou a bordo do RMS Olympic, buque xemelgo do Titanic, para dirixirse a Europa a visitar a súa filla, que estudaba na Sorbona de París. Durante o mes de febreiro as dúas mulleres visitaron Exipto, e foi no Cairo onde ambas as dúas se reuniron con John Jacob Astor IV, que estaba en compañía da súa nova esposa, Madeleine. A parella, que estaba de lúa de mel, faloulles do Titanic, o luxoso transatlántico no que eles reservaran os billetes de volta debido a que se trataba da viaxe inaugural. Durante a súa estancia, Brown visitou a un vidente que lle advertiu de que non se fixese ao mar porque se poría en perigo. Isto pareceulle gracioso, porque para volver a América tiña que abordar un barco obrigatoriamente. A pesar de todo, comprou un pequeno talismán de xade que representaba unha momia e que, supostamente, lle daría sorte.
Volveu a Francia á vez que os Astor e instalouse nun grande hotel parisiense na praza Vendôme. Con todo, unha noticia fíxolle cambiar de plans: o 9 de abril decatouse de que o seu neto estaba enfermo e decidiu, por tanto, volver. Comprou un billete que lle custou 27 libras esterlinas e 14 xilins para o primeiro barco que partise con destino a Estados Unidos, o Titanic.
O 10 de abril, subiu ó tren transatlántico que saía desde a estación de Paris Saint-Lazare e que chegaba algunhas horas máis tarde á estación transatlántica de Cherburgo. Como moitos outros pasaxeiros, tivo que armarse de paciencia antes de subir ó Titanic debido a que un incidente á súa saída de Southampton atrasou a súa chegada. Chegou á rada de Cherburgo ás 18:35, máis dunha hora máis tarde sobre o horario previsto. Margaret embarcou no Nomadic, o transbordador de primeira e segunda clase, que a levou até o paquebote. A súa equipaxe, entre a que se atopaban tres caixas de antigüidades que ía destinar ó museo de arte de Denver, colocáronse no SS Traffic, cos pasaxeiros de terceira clase. O Titanic saíu ás 20:10 en dirección a Queenstown.
A travesía
esquerda|miniatura|Un camarote de primeira clase similar ó que Margaret Brown ocupaba durante a travesía. Aínda que Kristen Iversen indica na biografía de Brown que o camarote desta última se atopaba na ponte B, novas investigacións mostraron que, durante a travesía, ocupaba en realidade o camarote E-23, situado na ponte E sobre estribor. Ela mesma describe ademais o seu camarote como unha sala na que cabían tres persoas, o que se corresponde máis coa descrición dun camarote da ponte E e non da ponte B.
Durante os catro días da travesía Margaret gozou da primeira clase máis luxosa da época, que proporcionaba diferentes actividades como deportes no ximnasio, ou algunhas máis innovadoras como os baños turcos eléctricos. Do mesmo xeito, puido acudir ó salón de lectura, principalmente destinado ás damas, así como deleitarse no café parisiense onde se cocían as murmuracións do paquebote. A bordo, relacionouse con personalidades da súa época; alí reencontrouse cos Astor, os máis ricos de entre os pasaxeiros, pero tamén co magnate do cobre Benjamin Guggenheim, o magnate dos ferrocarrís estadounidenses Charles Melville Hays, o gran terratenente Cosmo Edmund Duff Gordon e a súa esposa Lucy, que era a modista da aristocracia, entre outros. Brown recoñeceu tamén outros membros da tripulación, como o capitán Edward John Smith e a camareira Violet Jessop, cos que coincidira tres meses antes a bordo do Olympic.
O naufraxio
miniatura|O bote 6, no que se atopaba Brown, fotografado por pasaxeiros do Carpathia cando foron ó seu encontro. Hichens sostén o remo ó fondo. Margaret Brown estaba a ler na súa cama cando o Titanic chocou contra un iceberg ás 23:40. Absorta pola lectura, apenas ouviu o ruído do choque e non lle prestou atención, pero acabou por saír do camarote cando empezaron a chegar ruídos da coxía. Como só eran homes en pixama discutindo, volveu deitarse. Con todo, en canto abriu o libro, un home chamou á súa porta. Era James Robert McGough, o hóspede do camarote E-25, que se atopaba xusto enfronte. El avisouna de que ía subir á ponte cun amigo para ver o que ocorría e que ela debería vestirse para estar lista para saír. Ó escoitar isto, saíu á coxía, pero, ó non atopar nada fóra do común, decidiu volver ó camarote. Polo camiño, pasou diante dun grupo de homes, seis camareiros e un oficial, que se congregaban sobre unha placa de latón. Ela ignorábao, pero baixo esta placa atopábase un sistema que permitía pechar manualmente unhas portas da ponte F, que se atopaba debaixo. O oficial e os camareiros estaban a tentar abrir a placa para proceder á manobra. Segundo Brown, ningún deles parecía nervioso. Outros dous sobreviventes, que tamén asistiron á escena, confirmaron esta impresión. Pouco despois, McGough volveu e informouna de que era o momento de atopar un chaleco salvavidas.
Vestiuse rápido, colleu 500 dólares da caixa forte e meteunos nunha pequena carteira que levaba ó redor do pescozo. Despois, ocultou o seu talismán de xade ó fondo do peto e agarrou o seu chaleco salvavidas. Abandonou o camarote, deixando atrás os seus libros, un importante gardarroupas, trece pares de zapatos parisienses e diversas xoias, entre elas, un colar valorado en 352 000 dólares. Brown subiu rápido á ponte de embarcacións e axudou outras mulleres a evacuar o barco antes de que ela embarcase no bote 6 ás 00:55, o primeiro que se fixo ao mar. Unha vez na auga, ela e as outras mulleres tiveron que facer fronte á arrogancia e o egoísmo do cabo Robert Hichens, a quen a ponte de mando puxera á fronte da embarcación. Entre os ocupantes do bote había unha maioría de mulleres: ó redor de vinte fronte a cinco ou seis homes, dos cales catro eran membros da tripulación. Poderían caber 40 persoas máis.
Hichens mostrouse bastante desagradable e, en diversas ocasións, rexeitou volver atrás para recoller náufragos por medo a que fixesen envorcar o bote, a pesar das peticións insistentes de Brown e de Helen Churchill Candee. Pesimista, estaba convencido de que ían permanecer á deriva varios días, sen auga nin comida e lamentábase dicindo: «Estamos condenados». Margaret reprocháballe que non fixese nada mentres que as mulleres levaban dúas horas remando. Outra pasaxeira, Leila Meyer, acusouno de apropiarse de mantas e dunha botella de alcol, que confiscara para o seu uso persoal.
Un pouco máis tarde, esa mesma noite, o bote 6 atopouse co número 16 e Hichens decidiu que este os remolcase. No entanto, ó cabo dalgúns minutos, Brown e as outras mulleres, mortas de frío, pedíronlle volver remar para entrar en calor. Hichens rexeitouno e ameazouna con tirala á auga se «non calaba a boca». Sorprendido coas palabras do cabo, un home díxolle: «Non se dá conta de que lle está falando a unha muller?». Finalmente, os ocupantes do bote 16 decidiron separarse do bote 6 e as mulleres tomaron os remos. O intercambio verbal entre Hichens e Brown foi tal que o senador William Alden Smith pediu explicacións durante a comisión de investigación polo naufraxio do Titanic. Margaret Brown escribiu: «Había un ser no noso bote ó que non podería chamar home pois nada, excepto a súa roupa, permitíame cualificalo como tal, debido á súa covardía». Con todo, aínda que todos os ocupantes do bote condenaban a actitude de Hichens, entre todos poderían oporse sen dificultade a un home só, polo que esa unanimidade considérase algo esaxerada.
Salvada polo Carpathia
alt=|miniatura|234x234px|Margaret Brown facendo entrega dun premio ó capitán [[Arthur Rostron|Arthur Henry Rostron pola súa entrega no rescate do Titanic.]] Ás 4:30 os pasaxeiros do bote viron unha luz afastada. De novo derrotista, Hichens díxolles que non se trataba dun barco senón dunha estrela e que non servía de nada esperar a chegada do salvamento. Con todo, Frederick Fleet (o vixía que vira o iceberg) e que até entón estivera en silencio, anunciou que se trataba do RMS Carpathia, un pequeno paquebote da compañía Cunard Line. Como os botes se dispersaran e o mar se encrespara, o Carpathia tardou certo tempo en rescatalos a todos. O calvario dos ocupantes do bote 6 acabou ás 6:00, cando puideron definitivamente abandonar a embarcación.
A bordo do Carpathia, Brown enviou un telegrama á súa filla Helen e tentou ser de utilidade no barco. Axudou a realizar as listas de sobreviventes e actuou como intérprete, ó falar francés e alemán. Así mesmo, efectuou unha colecta entre os rescatados de primeira clase e os pasaxeiros do Carpathia en beneficio dos emigrantes que o perderon todo polo naufraxio e chegou a reunir 10 000 dólares. ó volver a terra firme, foi aclamada como unha heroína e a un xornalista que lle preguntou como sobrevivira, respondeulle: «É a sorte dos Brown: somos insubmerxíbeis».
Ó mesmo tempo que o seu neto se recuperaba da súa enfermidade, decidiu quedar algún tempo en Nova York para seguir axudando óss náufragos. Brown lamentouse de que, pola súa condición de muller, non puidese testificar na comisión de investigación estadounidense e, por iso publicou a historia da súa experiencia no Titanic no Herald Newport os días 28, 29 e 30 de maio de 1912.
O 29 de maio de 1912, como presidenta do comité de sobreviventes que ela contribuíu a crear, entregou ó capitán Rostron unha copa de prata pola axuda dada ós náufragos e medallas a cada un dos membros da tripulación do Carpathia. O día seguinte, The New York Times publicou un artigo relatando os feitos. Brown regaloulle tamén a Rostron o talismán de xade que comprara en Exipto e que lle traía sorte. Finalmente, o 26 de maio de 1931, asistiu á inauguración dun monumento en memoria das vítimas do Titanic en Washington D. C.. Nunha entrevista concedida a continuación, afirmou que non estaba de acordo coa norma que daba prioridade ás mulleres sobre os homes no mar e explicou que «se as mulleres piden igualdade de dereitos na terra, por que non no mar?». Así mesmo, opinaba que, en tales momentos, as familias non deberían ser separadas.
Últimos anos
A súa fama como sobrevivente do Titanic proporcionoulle un recoñecemento nacional, cando antes só era coñecida no estado de Colorado. Publicáronse numerosos artigos sobre as diferentes accións que ela realizaba xa que decidiu dedicarse ós demais. Nun primeiro momento atendeu as peticións das mulleres dos folguistas, posteriormente, participou na folga dos mineiros en Ludlow e despois involucrouse no sufraxio feminino. Así mesmo, partiu a Francia para axudar ós soldados feridos na fronte. Cando a paz volveu puido dedicarse á súa gran paixón, o teatro.
Sen contacto cos seus fillos, desde a morte de James Brown e os problemas derivados da herdanza, Margaret morreu soa mentres durmía no hotel Barbizon en Nova York, o 26 de outubro de 1932, dun accidente cerebrovascular. A autopsia revelou a presenza dun gran tumor cerebral. Foi enterrada no cemiterio de The Holly Rood, no condado de Nassau, á beira do seu marido, James Joseph Brown.
Apoio ós mineiros de Colorado
miniatura|Folguistas de Ludlow e familiares en tendas de campaña.|alt=Mineiros de Ludlow. Durante os anos que pasou en Leadville e Stumptown, Brown participou nas ceas populares en prol das familias de mineiros. En 1893, a chegada dunha fortuna inesperada permitiu á parella empezar unha nova vida, pero Margaret non esqueceu as súas orixes, e como a súa nova clase social lle permitía certo confort e non necesitaba traballar, decidiu adicar o tempo ó servizo dos demais realizando, entre outras actividades, colectas en favor das familias dos mineiros, xa que coa crise da minería xurdiron numerosos barrios de chabolas ó redor das cidades e Denver non foi unha excepción.
En abril de 1914, as mulleres dos mineiros de Ludlow, que ouviran falar dela dous anos antes con motivo do naufraxio do Titanic, escribíronlle unha carta pedíndolle axuda. Esta foi publicada en The Times de Denver, e incluía o seguinte extracto:
A folga do carbón organizada polo sindicato United Mine Workers of America contra as sociedades mineiras castigou o estado de Colorado desde 1913. As grandes empresas implicadas foron a Colorado Fuel & Iron Company, a Rocky Mountain Fuel Company e a Victor-American Fuel Company, todas dirixidas pola poderosa familia Rockefeller. Trala morte dun delegado sindical, os mineiros de Ludlow puxéronse en folga e escribiron unha lista de reivindicacións entre as cales se atopaba unha redución da xornada laboral e mellores salarios, tendo en conta as condicións difíciles e, a miúdo, perigosas debido ó pouco que respectaban as normas de seguridade as compañías mineiras. De feito, os derrubes significaban, de maneira regular, a morte de numerosas persoas. Con todo, todas as súas demandas foron rexeitadas e os mineiros foron expulsados das súas casas coas súas mulleres e os seus fillos e realoxáronse nos outeiros dos arredores, en tendas de campaña cedidas polo sindicato. Rockefeller contratou homes da axencia Baldwin Detective para efectuar incursións nos campamentos dos folguistas, mentres que o gobernador de Colorado enviou a garda nacional para acougar os motíns. Numerosos folguistas foron asasinados.
O 20 de abril de 1914 a garda nacional convocou o líder da folga para asinar un acordo, pero foi asasinado. Iniciouse un violento altercado entre os folguistas e os gardas nacionais. Estes últimos abriron fogo e incendiaron o campamento. Unha trintena de folguistas perderon a vida, entre eles, dúas mulleres e once nenos. Este feito, chamado a «masacre de Ludlow», alertou á opinión pública e a folga tomou unha dimensión nacional. Pouco tempo despois, Brown dirixiuse a Ludlow e axudou a manter unha loita xusta, rexeitando unirse ós radicais. Con outras mulleres dos sindicatos de Denver, multiplicou as manifestacións e os discursos sobre os dereitos dos mineiros, un tema que coñecía ben. Así mesmo, denunciou as prácticas inaceptables dos Rockefeller. A folga desconvocouse semanas despois e John D. Rockefeller aceptou finalmente as esixencias dos folguistas. De feito, asinouse un acordo entre as sociedades mineiras e os mineiros.
Ideas progresistas e reformistas
esquerda|miniatura|Mulleres da [[National American Women's Suffrage Association, diante da Casa Branca.|alt=Foto dos membros da NAWSA]] Mentres os seus fillos eran aínda novos, involucrouse na defensa dos dereitos das mulleres. Axudou á asociación estadounidense para o dereito ó voto das mulleres, a National American Women's Suffrage Association, a establecerse en Colorado e, ó mesmo tempo, converteuse nun membro máis do club de mulleres de Denver (Denver Woman's Club) cuxa misión era a mellora das condicións de vida das mulleres a través da educación e da filantropía. En 1901, converteuse nunha das primeiras estudantes do instituto Carnegie en Nova York. Como muller da alta sociedade, entrou no mundo das artes e da literatura e aprendeu francés, alemán e ruso.
Margaret uniuse ós progresistas e ós reformistas que avogaban en prol da mellora da cidade de Denver con, entre outros, a instalación de baños públicos no palacio de xustiza, así como a mellora dos parques públicos. Como a miseria afectaba a moitos nenos, participou na creación do orfanato de Denver e traballou estreitamente con Ben Lindsey, un xuíz reformista e progresista, para crear un sistema de tribunais para menores. Lindsey tamén estaba involucrado na loita para a abolición do traballo infantil. Sempre en favor da cidade de Denver, participou nunha colecta de fondos para financiar os traballos da Catedral Basílica da Inmaculada Concepción de Denver, que acabarían en 1912.
Acumulando unha maior fortuna, presentouse ó senado de Colorado en 1901. Con todo, a súa iniciativa non contou con demasiado apoio e os xornais de Colorado desentendéronse do asunto. Tampouco se beneficiou do apoio do seu marido, pois este pensaba que «unha muller só pode aparecer tres veces nun xornal: o día do seu nacemento, o día da súa voda e o día da súa morte». Posteriormente presentouse ó Senado dos Estados Unidos por Colorado en 1909, 1911 e 1914.
En 1914, foi vivir durante un tempo a Newport (Rhode Island), onde se reuniu coa alta sociedade estadounidense. Alí coñeceu a Alva Belmont, a presidenta da Asociación sufraxista de mulleres estadounidenses, coa que se implicou novamente nos dereitos da muller. Escribiu numerosos artigos a este respecto sobre o que viu en Francia. En xullo dese mesmo ano, pronunciou un discurso nunha conferencia de «Grandes mulleres» na que falou das condicións dos mineiros de Colorado. Co apoio de Alva Belmont, fixo unha segunda campaña para as eleccións ó senado. Aínda que contaba co apoio de moita xente, renunciou á súa candidatura e modificou os seus plans cando se decatou do estalido da primeira guerra mundial. Entón decidiu volver a Francia.
Francesa de corazón
Ó longo da súa vida, Brown sentiu un afecto particular por Francia. O vínculo estreito que a unía co país empezou en 1897, cando creou a Alliance française de Denver, que segue activa máis dun século despois. A principios dos anos 1900, contribuíu á publicación das obras de Mark Twain en braille e en francés. Xactábase incluso de coñecer ó coñecido autor da obra As aventuras de Tom Sawyer, que, como ela, crecera en Hannibal e era tío dunha das súas amigas da infancia. Sempre pasaba por Francia cando realizaba viaxes ó redor do globo: en 1902, visitou París por primeira vez en compañía do seu marido, e volvería alí dez anos despois, pouco antes do episodio do Titanic.
En 1914, ó coñecer o estalido da guerra en Europa, deixou as súas actividades políticas nos Estados Unidos para viaxar a Picardía. Foise á fronte para axudar os feridos. Algúns anos máis tarde, en 1924, coa súa amiga Anne Morgan, filántropa estadounidense e fundadora do comité americano para as rexións devastadas, participou na creación do museo de historia francoestadounidense no castelo de Blérancourt, que se converteu en 1931 no museo nacional da cooperación francoestadounidense. Ó ano seguinte, un ano antes da súa morte, recibiu a Lexión de Honra polos seus servizos durante a guerra.
En tempos de paz frecuentaba os teatros de París como espectadora e como actriz. Grande admiradora de Sarah Bernhardt, realizou en escena os míticos papeis da sonada actriz, por exemplo, a súa interpretación en L'Aiglon, que foi un éxito tanto en París como en Nova York. Por este papel, recibiu a palma académica da Academia Francesa o 2 de xuño de 1929.
O museo Molly Brown
Vendida tras a morte de Margaret en 1932, a casa de Denver acolleu unha nova familia, antes de que a comprase Art Leisenring e se convertese nun fogar para nenas rebeldes na década de 1960. Nesta época Denver coñeceu unha importante renovación urbana e numerosos edificios antigos foron derrubados. Temendo pola casa, Leisenring creou un grupo de apoio con outros cidadáns, ó que enseguida se uniu a asociación histórica de Denver, que chamou os medios de comunicación e, grazas ás doazóns, conseguiu comprar a casa e levar a cabo unha remodelación minuciosa do edificio. Para devolverlle o esplendor dos seus primeiros días, realizáronse análises microscópicas das pinturas, así como investigacións arquitectónicas a partir de fotografías orixinais da mansión en 1910. Actualmente, é un museo adicado á vida de Margaret Brown.
O museo é unha representación perfecta dunha mansión vitoriana e da vida cotiá daquela época. Conserva obxectos que pertencían á familia Brown e pódense ver cadros que representan o naufraxio do Titanic. O seu neto, Lawrence Palmer Brown, doou tamén fotos da súa familia ó museo, que é actualmente o único propietario.
O fillo de Margaret, Lawrence, e o seu neto, chamado tamén Lawrence, legaron todas as súas fotos familiares ó museo dedicado á súa avoa. A súa bisneta, Muffet Laurie Brown, realizou unha serie de investigacións sobre a vida da súa bisavoa. Foi un dos primeiros membros da familia que colaborou cos historiadores do RMS Titanic. Ademais, redactou o prefacio da biografía da súa bisavoa escrita por Kristen Iversen e que foi publicada en 1999. A filla de Margaret, que se apelidaría Bezinger trala súa voda en 1913, viviu até os 97 anos e faleceu o 17 de outubro de 1993 en Greenwich (Connecticut).
O mito de Molly
miniatura|«Molly Brown» é o nome dunha atracción de Disneyland.|alt=Molly Brown Riverboat Actualmente Margaret Brown é case exclusivamente coñecida como «Molly» Brown, pero en realidade nunca se lle chamou así en vida. A creación deste alcume atribúeselle ó compositor Meredith Willson, que atopaba que «Molly» era máis fácil de pronunciar para cantar que «Maggie», o verdadeiro apelativo de Margaret. Wilson compuxo un musical sobre a vida de Brown, que foi un éxito entre 1960 e 1962. Foi mesmo adaptado ó cinema dous anos máis tarde polo director Charles Walters co nome The Unsinkable Molly Brown. Con todo, tanto o musical como a película dan unha imaxe falseada dela, posto que a presentan como unha orfa. A pesar de todo, a película foi un dos maiores éxitos cinematográficos de 1964 e, ós ollos de todos, converteuse en «a insubmerxible Molly».
O telefilme S.O.S. Titanic (1979) de William Ale ofrece unha imaxe dunha muller groseira e pouco culta. Unha escena do naufraxio do Titanic amósaa ameazando a Robert Hichens cunha arma, o que é totalmente falso. Con todo, a película Titanic (1997) de James Cameron ofrece unha visión máis realista. Interpretada pola actriz Kathy Bates, coa que garda un parecido físico, aparece como a muller cultivada e segura de si mesma que era. Entre os pasaxeiros de primeira clase, é a única que trata ben o protagonista do filme, Jack Dawson, pasaxeiro de terceira clase. Con todo, James Cameron usa igualmente o nome «Molly» para o personaxe.
Noutros ámbitos, «Molly Brown» é o nome dun barco de vapor do parque Disneyland de París. A atracción é un tour dunha duración de 15 minutos mentres se conta a historia de Margaret Brown por un altofalante ó público. Unha foto orixinal súa, tomada ó baixar do Carpathia, pode verse na vitrina da biblioteca do salón privado do barco.
Peptococcus
Peptococcus é un xénero de bacterias grampositivas anaerobios non esporulados con forma de coco, non móbiles e quimioorganótrofas da familia Peptococcaceae. Os seus cocos poden aparecer illados, en pares, tétrades, ou masas irregulares, e raramente forman cadeas curtas. Peptococcus niger é a especie tipo do xénero, e Peptococcus é o xénero tipo da súa familia.
Especies deste xénero forman parte do microbioma humano, especialmente das bacterias que forman parte da flora intestinal. Tamén forman parte da flora da boca e tracto respiratorio superior.
Peptococcus magnus é un patóxeno humano.
O antibiótico mezlocilina é efectivo contra especies de Peptococcus.
As distintas especies de Peptococcus pódense diferenciar diferenciar entre si e de Peptostreptococcus por medio dos seus perfís de ácidos graxos e produtos metabólicos por cromatografía gas-líquido (GLC).
Vreme na nasilie
Vreme na nasilie (en Време на насилие) é un filme búlgaro de 1988 dirixido por Ludmil Staikov. Está baseado na novela Vreme razdelno (Време разделно) de Anton Donchev. Consta de dous episodios cunha duración combinada de 288 minutos. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1988. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 62ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ekhymosis
Ekhymosis é un grupo de música colombiano formado en Medellín, Colombia polo artista Juanes e Andrés García, quen a través da súa traxectoria e trocos no interior da súa formación, amosaron diferentes xéneros musicais, dende o Speed Metal con que orixinalmente foi concibido, e que hoxe en día é retomado pola formación actual, até o Pop Latino que deu a coñecer internacionalmente a quen fora daquela o seu cantante e líder, Juanes.
Larrabetzu
miniatura|Igrexa parroquial de Larrabetzu Larrabetzu é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 1.931 habitantes (2011).
Ignacio Martín Amaro
Ignacio Juan Martín Amaro, nado en Alacant o 15 de agosto de 1944 e finado o 19 de decembro de 2021, foi un político galego de centro-dereita.
Traxectoria
Casou para Ourense e empezou a traballar como xefe de persoal na fábrica que Barreiros tiña no polígono de San Cibrao. Despois marchou a Vigo, á Citroën, pero logo volveu a Ourense, onde traballou a parte máis importante da súa vida profesional como empregado de banca en Caixa Ourense.
Resultou escollido senador nas Xerais de 1982 na lista da coalición AP-Partido Demócrata Popular. Ao remate desa lexislatura non volveu concorrer a unha candidatura ao Senado nin tampouco ao Congreso dos Deputados, se ben mantivo unha traxectoria política, ao ocupar diversos cargos de xestión internos no PPdeG en Ourense. Nos conflitos que sacudiron o PP nesa provincia, Martín Amaro estaba considerado unha persoa baltarista. En 2015 encabezou as listas do PPdeG nas eleccións ao concello de Parada de Sil, e foi elixido concelleiro, aínda que non alcalde. Despois estivo en Cidadáns, partido co que chegou a concorrer nas eleccións xerais de 2019 na candidatura ao senado.
Activo no asociacionismo veciñal de Ourense, nos anos 2004 e 2005 mantivo un contencioso público co concello de Ourense, daquela gobernado por PSdeG-PSOE e BNG, polas obras das termas de Outariz.
Vida persoal
Casado, con tres fillos, é afeccionado aos deportes de aventura e pescador, onde chegou por exemplo a presidir o Club de Pesca de Baños de Molgas.
Calendario maia
miniatura|Cara leste da estela C en [[Quiriguá co dato do inicio da conta longa en 13 (0) baktun, 0 katun, 0 tun, 18 (0) uinal, 0 kin, 4 ahau e 8 cumku correspondente ó 11 de agosto de 3114 a. C. do calendario gregoriano.]] O calendario maia é un sistema de calendarios empregados na Mesoamérica precolombiana e en moitas comunidades modernas das terras altas de Guatemala, Veracruz, Oaxaca e Chiapas, en México.
Os elementos esenciais do calendario maia baséanse nun sistema que foi empregado de forma común en toda a rexión, que data de polo menos o século -V. Comparte moitos aspectos cos calendarios empregados por outras civilizacións mesoamericanas anteriores, como a zapoteca e a Olmec, e con outras civilizacións contemporáneas como a mixteca e a azteca.
Segundo a tradición da mitoloxía maia, os documentos do Iucatán colonial e a reconstrución das inscricións tardías, clásicas e posclásicas, a deidade Itzamna é acreditada como a que lles deu o coñecemento dos calendarios ós antigos maias, xunto coa escrita e outros aspectos fundamentais da cultura maia.
Descrición
No calendario maia coexisten varias contas de tempo:
O calendario maia é cíclico, porque se repite cada 52 anos maias. Na conta longa, o tempo de cómputo comezou o día 0.0.0.0.0 4 ajau e 8 cumkú (en notación maia) que equivale, segundo a correlación xeralmente aceptada, ó 11 de agosto do 3114 a.C. no calendario gregoriano. Porén, moitos maianistas prefiren igualmente a data do 13 de agosto de 3114 a. C. como a data do inicio da conta longa. esquerda|miniatura|A conta longa ou quinta parte do calendario maia E a data de final foi o 21 de decembro de 2012 d. C. O período foi de 5.125,36 anos terrestres/solares, aínda que en termos maias si resulta unha cifra enteira e redonda posto que son 5.200 tunes, que son ciclos de 360 días (Tun), e tamén en días ou kines como un total de 1.872.000. Cinco repeticións ou cinco contas longas compoñen o gran ciclo de 26.000 tunes equivalentes a 25.626,8 anos. Desta maneira o gran calendario maia é visualizable como un círculo estruturado en cinco partes, cada unha de 5.200 tunes. A cifra de 26.000 non é de anos senón de tunes, e por iso non hai que confundilo con 26.000 anos nin tampouco co período de precesión dos puntos equinocciais e solsticiais da Terra cuxa cifra é semellante: 25.800 ó 25.920. O último día da 5ª conta longa e do calendario maia de 5 contas longas coincidiu con evento astronómico, o solsticio (21-22 de decembro de 2012 da era cristiá) e tamén con que actualmente os solsticios da Terra ocorren no momento en que o plano da eclíptica se interseca co plano ecuatorial da Galaxia.
A caste sacerdotal maia, chamada ah kin, era posuidora de coñecementos matemáticos e astronómicos que interpretaba de acordo coa súa cosmovisión relixiosa, os anos que iniciaban, os vindeiros e o destino do home.
O calendario maia, segundo algúns estudosos, aparece xa en culturas máis antigas como a olmeca; porén, para outros este calendario é propio da civilización maia. As similitudes co calendario mexica, ofrecen evidencia de que en toda Mesoamérica utilizouse o mesmo sistema calendárico.
Bebhionn (lúa)
Bebhionn ou tamén coñecida coma Saturno XXXVII (a súa designación provisional foi S/2004 S 11) é unha lúa de Saturno.
Historia e características
O eu descubrimento foi anunciado por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 4 de maio do 2005, a partir de obsevacións feitas entre o 12 de decembro do 2004 e o 9 de marzo do 2005.
Bebhionn ten un diámetro aproximado de 6 quilómetros de diámetro e orbita Saturno a unha distancia media de 16,898 millóns de kms nun período de 820,130 días cunha inclinación de 41° respecto da eclíptica (18° respecto do ecuador de Saturno) e unha excentricidade orbital de 0,333.
En abril do 2007, recibiría o seu nome oficial en referencia a Bébinn, unha deusa da fertilidade dos tempos máis antigos da mitoloxía irlandesa, a cal era celebre pola súa beleza.
11D446
11D446 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado polos satélites de recoñecemento rusos Yantar-2K.
Características
Os motores 11D446 eran fabricados pola casa Malnikov e funcionaban alimentados pola combinación hipergólica de tetróxido de nitróxeno e dimetilhidracina asimétrica (UDMH). Usáronse nos satélites Yantar-2K como propulsión orbital, con catro motores 11D446 por satélite. Tiñan un pulo de 52 N e eran capaces de 40 000 encendidos.
Ion Iliescu
Iiescu previamente fora presidente de Romanía en dous períodos: 1990-1992 e 1992-1996. A Constitución Romanesa específica que os presidentes só poden ser elixidos por un máximo de dúas lexislaturas.
Iliescu foi membro do Partido Comunista Romanés (PCR). Despois foi un defensor da socialdemocracia.
Historia dun crime
Historia dun crime (en inglés, Crime Story) é unha serie de televisión emitida pola Televisión de Galicia.
Características
Durou dúas tempadas (entre 1986 e 1988 nos Estados Unidos) e 44 episodios. A serie foi creada por Chuck Adamson e Gustave Reininger. Emitíase na NBC na mesma franxa horaria que Miami Vice, estaba protagonizada por Dennis Farina e Anthony Denison. Pertence ó xénero policíaco que gozou de grande aceptación na década dos 80, e nela faise un percorrido histórico que inclúe de pano de fondo os comezos do rock and roll, o primeiro transplante de corazón, a guerra do Vietnam, a loita contra o crime organizado e a evolución dos negocios da mafia.
Resumo
Na primeira tempada a historia transcorre no Chicago dos anos 60 onde o tenente Michael Torello (interpretado por Dennis Farina), xefe da unidade de crime da policía, decláralle a guerra ó novo xefe da mafia da cidade, un mozo ambicioso chamado Ray Luca (interpretado por Anthony Denilson). Luca e a súa mafia convértense nos obxectivos principais do tenente Torello chegando a roza-la obsesión. Na segunda tempada a acción trasládase a Las Vegas.
Entisar Elsaeed
Entisar Elsaeed (ou Entessar El-Saeed) é unha activista exipcia polos dereitos das mulleres e é a fundadora e directora do Cairo Foundation for Development and Law (en galego, Fundación do Cairo para o Desenvolvemento e o Dereito). A súa fundación e misión céntranse principalmente en frear a mutilación xenital femenina, axudar ás vítimas de abuso doméstico, e brindar educación sexual.
Traxectoria
Coa chegada da pandemia da COVID-19, Elsaeed e a súa fundación centráronse no aumento do abuso doméstico infrinxido a moitas mulleres. Cos peches que obrigan ós homes a estar fóra do traballo e a pasar máis horas ó día nas casas, estaba previsto que aumentaría o índice de abuso doméstico. Ademais, a educación sexual sufriu durante a pandemia, o que provocou unha crecente incapacidade para acceder a información sexual segura. Finalmente, observouse que a responsabilidade de manter os membros familiares seguros e socialmente distanciados recae con máis frecuencia na nai do fogar. Como resultado, a fundación de Elsaeed aumentou a súa produción de material educativo sobre estes tres temas, o que lles permitiu continuar axudando ás mulleres sen deixar de seguir os protocolos seguros contra a COVID.
Elsaeed pronunciouse en contra da mutilación xenital femenina en Exipto, que ten o maior número de mulleres que se someteron a mutilación xenital de calquera país. Aprobou as medidas dadas polo goberno exipcio para impor sentenzas máis severas para os condenado de perpetrar mutilación xenital femenina, pero pronunciouse sobre o afianzamento cultural da mutilación xenital feminina na sociedade exipcia. Elsaeed citou preocupacións que as leis non se farían cumprir e as condenas serían poucas e espazadas.
Ademais, Elsaeed apoiou a liberdade de expresión das mulleres que foron encarceradas por "incitar á libertinaxe" por publicar vídeos en TikTok, unha aplicación popular de redes sociais para compartir vídeos. Elsaeed criticou a incapacidade de moitos en Exipto para adaptarse ós novos cambios culturais que se desenvolveron por mor das redes sociais.
Cesar Romero
Cesar Julio Romero, Jr., nado en Nova York o 15 de febreiro de 1907 e finado en Santa Monica (California) o 1 de xaneiro de 1994 foi un actor, humorista e cantante estadounidense.
Traxectoria
Romero naceu en Nova York, fillo de Cesar Julio Romero, Sr. e de María Mantilla (filla de José Martí). A súa familia perdeu o seu negocio de importación de azucre trala caída da bolsa en 1929 e as ganancias de Romero en Hollywood permitiron saír adiante á súa familia, que o seguiu ata a costa oeste.
A altura de Romero deulle especialmente papeis de Latin lover entre as décadas de 1930 e 1950, ademais de interpretar malvados, como en The Thin Man, con William Powell. En 1947 interpretou a Hernán Cortés en Captain from Castile, de Henry King.
Desde mediados da década de 1950 traballou tamén na televisión. Entre 1966 e 1968 interpretou a The Joker na serie Batman e entre 1985 e 1987 participou en Falcon Crest.
Finou de bronquite e pneumonía aos 86 anos.
Segunda división española 1989/90
A tempada 1988–89 da Segunda División de España de fútbol corresponde á 59º edición do campionato. Comezou o 3 de setembro de 1989 e rematou o 27 de maio de 1990.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
<FONT color="red">1</FONT> O Bilbao Athletic non puido xogar a promoción nin ascender por ser o equipo filial do Athletic Club.
Goleadores
O Trofeo Pichichi desta tempada foi para:
S/2009 S 1
miniatura|300px|O punto brillante cunha longa sombra no centro da imaxe é S/2009 S1. A división Cassini queda a dereita. S/2009 S1 é a designación provisional dunha pequena lúa de Saturno descuberta por Carolyn Porco e o Equipo de Imaxes da Cassini o 26 de xullo do 2009. Orbita Saturno a unha distancia aproximada de 117.000 quilómetros, ten un diámetro aproximado duns 300 metros e está situada na parte externa do anel B. A lúa foi avistada cando se cruzaba o plano dos aneis, a lúa proxecta unha alongada sombra sobre os aneis (sombra aproximadamente de 36 km). Sobresae 150 metros aproximadamente sobre o plano que forman os aneis. A imaxe foi tomada a unha distancia de 296.000 km de Saturno.
Lanestosa
Lanestosa é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 265 habitantes (2011).
Proclamación da I República portuguesa
A Proclamación da I República Portuguesa foi o resultado da Revolución do 5 de outubro de 1910 que nesa data pon fin á monarquía en Portugal.
Contexto
O movemento revolucionario do 5 de outubro de 1910 deuse nunha secuencia natural de acción doutrinaria e política que, dende a creación do Partido Republicano, en 1876, viña sendo desenvolta. A propaganda republicana soubo sacar partido dalgúns feitos históricos de repercusión popular: as conmemoracións do centenario da morte de Camões, no ano 1890, e o Ultimato británico de 1890 foron aproveitados polos defensores das doutrinas republicanas que se identificaron cos sentimentos nacionais e aspiracións populares.
O terceiro centenario da morte de Camões, foi conmemorado con actos significativos — como o cortexo cívico que percorreu as rúas de Lisboa, entre o grande entusiasmo popular e, tamén, o traslado dos restos mortais de Camões e Vasco da Gama para o Panteón Nacional. As luces e o aire de festa nacional que caracterizaran estas conmemoracións complementaron ese cadro de exaltación patriótica. A idea das conmemoracións camoneanas partira da Sociedade de Geografia de Lisboa, mais a execución correspondeu a unha comisión de representantes da Prensa de Lisboa, constituída polo Vizconde de Jorumenha, por Teófilo Braga, Ramalho Ortigão, Batalha Reis, Magalhães Lima e Pinheiro Chagas. O Partido Republicano, ó que pertencían as figuras máis representativas da Comisión Executiva das conmemoracións do tricentenario camoneano, gañou gran popularidade.
A revolta
Durante o breve reinado de Manuel II de Portugal — que ascendeu ó trono despois do atentado a Carlos I de Portugal, no que finou tamén o seu fillo herdeiro Luís Filipe, Duque de Bragança —, o movemento republicano acentuouse, chegando mesmo a ridiculizar á monarquía. A 3 de outubro de 1910 estourou a revolta republicana que xa se adiviñaba no contexto da inestabilidade política. Aínda que moitos envoltos rexeitaron participar — chegando mesmo a parecer que a revolta fracasara — a vitoria debeuse tamén grazas á incapacidade de resposta do Goberno en reunir tropas que dominasen ós preto de douscentos revolucionarios que resistían armas en man. Coa adhesión dalgúns navíos de guerra, o Goberno rendeuse, os republicanos proclamaban a República, e Manuel II de Portugal exiliouse.
Estación de Meirama
Meirama, tamén coñecida nalgúns ámbitos como Meirama-Picardel, é unha estación ferroviaria xestionada por Adif situada en Meirama, no concello de Cerceda, provincia da Coruña. Na actualidade non ten servizos de viaxeiros.
A estación inaugurouse o 14 de abril de 1943 dentro do trazado orixinal da liña Zamora-A Coruña. Coa construción do Eixe atlántico de alta velocidade, esta estación foi substituída pola nova estación de Cerceda-Meirama o 13 de decembro de 2009.
Archispirostreptus gigas
Archispirostreptus gigas é un milpés xigante africano, que se cre é a especie máis longa de diplópodos existente, que crece ata os 38,5 cm de lonxitude e 67 mm de circunferencia. Ten aproximadamente 256 patas, aínda que o seu número de patas cambia con cada muda, polo que pode variar dun individuo a outro.
É unha especie moi estendida nas terras baixas de África oriental, desde Mozambique a Kenya, pero raramente chega a altitudes de 1.000 m. Vive principalmente en bosques, pero pode tamén encontrarse en áreas de hábiats costeiros que teñan algunhas árbores.
A. gigas é de cor negra, e a miúdo tense como mascota. En xeral, os milpés xigantes teñen unha esperanza de vida de 5 a 7 anos. Os milpés xigantes teñen principalmente dous modos de defensa para cando se senten ameazados: enroscarse formando unha apertada espiral deixando exposto só o seu exoesqueleto, e a secreción dun líquido irritante por poros do seu corpo. Este líquido pode ser nocivo se se introduce nos ollos ou na boca.
A miúdo obsérvanse pequenos ácaros trepando polo seu exoesqueleto e entre as súas patas, cos cales os milpés teñen unha relación mutualista.
Lagoa, A Pastoriza
miniatura|Igrexa de Lagoa San Xoán de Lagoa é unha parroquia do concello da Pastoriza na comarca da Terra Chá, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 148 habitantes, deles 75 eran homes e 73 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Nesta parroquia naceu o escritor e xornalista Carlos González Reigosa.
Sulla mia pelle
Sulla mia pelle é un filme italiano de 2018 dirixido por Alessio Cremonini e protagonizando Alessandro Borghi.
Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Venecia de 2018, onde foi escollido como filme de apertura da sección "Orizzonti".
Sinopse
Está baseado na historia real dos últimos días de Stefano Cucchi, un rapaz de 31 anos que morreu en 2009, mentres estaba en custodia preventiva, vítima de brutalidade policial.
Ferrari 126C
O Ferrari 126C foi o coche co que Ferrari competiu na tempada de Fórmula Un de. Foi o primeiro intento dun equipo, cun motor Turbo, nun coche de Fórmula 1, que foi deseñado por Mauro Forghieri e Harvey Postlethwaite e utilizouse entre o e.