cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Transporte activo
Denomínase transporte activo a un tipo de transporte de membrana consistente no movemento dunha substancia atravesando unha membrana en contra do seu gradiente de concentración (dunha zona con concentración baixa a outra con concentración alta) utilizando un transportador que para funcionar ten que gastar enerxía. As partículas móvense por difusión desde as áreas en que están en maior concentración ás que están en menor concentración, e cando se quere transportalas en sentido contrario necesítase un gasto de enerxía que venza o gradiente contrario, como ocorre no transporte activo. En todas as células, o transporte activo utilízase xeralmente para acumular altas concentracións de determinadas substancias que a célula necesita, como glicosa, aminoácidos e ións. Se o proceso consome enerxía química en forma xeralmente de ATP o transporte activo denomínase primario. Cando funciona aproveitando un grandiente electroquímico, denomínase transporte activo secundario. O transporte activo diferénciase do transporte pasivo neste gasto de enerxía. Exemplos de transporte activo son a captación de glicosa no intestino humano, a actuación da bomba de Na-K, que expulsa Na+ da célula e introduce K+, ou a captación de ións minerais polas células dos pelos absorbentes das raíces das plantas, os cales están en moi baixa concentración no solo.
Transportadores
Os tipos de transporte poden clasificarse segundo a cantidade de moléculas e dirección en que se transporten en :
Transporte activo primario
miniatura|400px|A [[bomba de sodio-potasio é un exemplo de transporte activo primario.]] O transporte activo primario ou directo, usa directamente a enerxía para transportar moléculas a través de membranas. Esta enerxía xeralmente é a enerxía química do ATP, pero pode ser tamén enerxía redox ou a enerxía dos fotóns de luz.
A maioría dos encimas que realizan este tipo de transporte son ATPases transmembrana. Unha ATPase primaria presente en todas as formas de vida é a bomba de sodio-potasio, que intervén no mantemento do potencial de membrana da célula e consome a enerxía química do ATP. Un exemplo de transporte activo primario que utiliza a enerxía redox é o bombeo de protóns en contra de gradiente na cadea de transporte electrónico mitocondrial. Un exemplo de transporte activo primario que utiliza a enerxía da luz ten lugar durante o transporte electrónico da fase luminosa da fotosíntese nos tilacoides do cloroplasto, no que tamén se bombean protóns.
Transporte activo secundario
miniatura|400px|Transporte activo secundario. No transporte ou cotransporte activo secundario, tamén se utiliza enerxía para mover as moléculas a través da membrana, pero, de forma indirecta, porque, a diferenza do caso do transporte primairo, aquí non está directamente combinado co gasto de ATP (ou outras fontes de enerxía mencionadas antes), senón que o que se utiliza é a diferenza de potencial electroquímico creada polo bombeo de ións fóra da célula (que este si se realiza por bombas de transporte activo). As dúas moléculas ou ións cotransportadas deben estar unidas ao transportador para que se produza a translocación a través da membrana.
Por tanto, no transporte activo secundario é a enerxía almacenada nos gradientes iónicos e non a hidrólise do ATP a que impulsa o transporte. Son exemplos os transportes de azucres e aminoácidos cara ao interior das células animais impulsados polo gradiente de Na+. No caso do transporte de glicosa, o gradiente de sodio está creado por unha bomba de transporte activo, que expulsa ión sodio da célula; despois o Na+ e a glicosa únense ao transportador en distintos sitios e pasan ambos ao interior da célula, xa que o Na+ pasa a favor de gradiente e fai que o transportador se transloque pasando tamén a glicosa ao interior; en certo modo é como se o sodio arrastrase con el a glicosa
Antiporte
No antiporte bombéanse dous tipos de ións ou outros solutos en direccións opostas a través da membrana. Un destes ións pode flutuar entre altas e baixas concentracións, o cal produce a enerxía entrópica para impulsar o transporte do outro soluto desde unha zona con baixa concentración a outra con alta. Un exemplo de antiporte é o intercambiador de sodio-calcio, que introduce tres ións Na+ na célula e expulsa un ión Ca2+ fóra.
Moitas células teñen tamén unha ATPase de calcio, que pode operar a menores concentracións intracelulares de calcio e establece as concentracións normais ou de repouso deste importante segundo mensaxeiro. Pero esta ATPase exporta ións calcio máis lentamente ca o intercambiador: só 30 Ca2+ por segundo fronte a 2000 por segundo do intercambiador. O intercambiador entra en funcionamento cando a concentración de calcio sobe abruptamente e permite unha rápida recuperación. Isto é un exemplo de que un determinado tipo de ión pode ser transportado por varios encimas distintos, que non teñen que estar activos en todo momento (constitutivamente), pero que poden actuar segundo as necesidades específicas intermitentes da célula.
Simporte
O simporte utiliza o movemento a favor de gradiente dun soluto (dunha zona en que está en alta concentración a outra con baixa concentración) para mover á vez e na mesma dirección outra molécula en contra de gradiente.
Un exemplo é o simportador de glicosa SGLT1, que cotransporta unha molécula de glicosa (ou de galactosa) ao interior da célula por cada Na+ que entra na célula. Este simportador está localizado no intestino delgado, traquea, corazón, cerebro, testículo, próstata e no segmento S3 do túbulo proximal dos nefróns dos riles. O mecanismo deste transportador aprovéitase na terapia de rehidratación de glicosa, e os defectos no SGLT1 impiden unha reabsorción efectiva da glicosa nos riles, causando glicosuria renal familiar.
Nas bacterias a maioría destes transportes están impulsados por gradientes de H+. Por exemplo a lactosa transpórtase cara a dentro á vez que se transporta cara ao interior da célula un H+. Igual pasa con outros azucres e aminoácidos.
Ligazóns externas
Membrantransport
Voo 9646 de Cubana de Aviación
O voo 9646 de Cubana de Aviación era un servizo chárter operado por un Ilyushin Il-62M, con rexistro CU-T1281, que se esnafrou o 3 de setembro de 1989, pouco despois de engalar do aeroporto internacional José Martí.
Accidente
O avión engalou no medio dunha forte chuvia e de refachos de vento de 48–80 km/h. A tripulación recolleu os flaps da posición inicial de 30º a 15º, nun intento de gañar velocidade, pero esta acción reduciu a habilidade do avión de proporcionar sustentación. O aparello trepou ata os 53 metros (174 pés), onde foi golpeado por unha corrente descendente que causou que chocase contra o final da pista, golpeando despois unhas instalacións de navegación e un pequeno outeiro antes de esnafrarse nunha área residencial, ao redor dun minuto despois da engalaxe. As 126 persoas a bordo, 115 pasaxeiros e 11 tripulantes, morreron no accidente. Ademais 24 persoas en terra tamén morreron.
Causa
Os investigadores atribuíron o accidente do voo 9646 á decisión dos pilotos de voar despois dunha deterioración considerable das condicións meteorolóxicas. O piloto subestimou os riscos de engalar e xulgou mal o rendemento do avión en mal tempo.
Serra do Portelo
A serra do Portelo é unha das serras orientais de Galiza, ten orientación NO-SE e discorre polos concellos de Baleira, Baralla e Becerreá.
O punto de maior altitude é a Pena dos Portelos (ou Monteiro), con 938 metros de altitude sobre o nivel do mar.
Monte Restelo
O monte Restelo esa localizado na zona oriental de Galiza e trátase co cumio dun sistema de serras radiais que van decrecendo en altitude a medida que avanzan cara aos vales do río Navia e do río Suarna. Dada a súa localización, é un magnifico punto para observar as serras dos Ancares, a serra Maloura, a serra de Lastra, a serra do Hospital e mais a de Follabal.
La Albatalía
250px|thumb|Situación de La Albatalía no concello de [[Murcia.]] La Albatalía é unha pedanía do concello de Murcia, na Rexión de Murcia. Atópase a 1,5 km ao oeste de Murcia.
Contaba en 2008 cunha poboación de 2.188 habitantes e ten unha extensión de 1,92 km². Limita cos barrios de Espinardo ao nordés e cos de San Andrés e San Antón ao leste. Ademais tamén limita coas pedanías murcianas de Guadalupe ao noroeste e La Arboleja ao sur.
O sector predominante desta pedanía é a industria manufactureira. O comercio e a hostalaría tamén teñen relevancia e xa, nun segundo plano, sitúanse a construción e a agricultura.
Neve Campbell
Neve Adrianne Campbell, nada en Guelph (Ontario) o 3 de outubro de 1973, é unha actriz canadense de cinema e televisión.
Funxicida
Un funxicida é un produto aplicado no control de pragas producidas por fungos parasitos. Os funxicidas son compostos químicos empregados para previr os graves danos que os fungos ocasionan en colleitas e nos xardíns. Os funxicidas tamén se empregan para loitar contra as infeccións causadas por fungos.
Os funxicidas poden actuar por contacto ou de xeito sistémico. Un funxicida de contacto pulverízase sobre a superficie da planta e mata os fungos ó poñerse en contacto con eles. Un funxicida sistémico é absorbido pola planta e distribuído polo sistema vascular da mesma, deste xeito chega ós fungos ós que mata.
Os funxicidas poden ser prexudiciais para a saúde humana cando se entra en contacto con eles de xeito directo, pero tamén indirectamente cando se consomen produtos procedentes de colleitas tratadas cos mesmos. Poden producir irritación, dores de cabeza, diarrea, ocasionar danos en distintos órganos e enfermidades relacionadas co sistema nervioso.
Voo 255 de Northwest Airlines
O voo 255 de Northwest Airlines foi un McDonnell Douglas MD-82 que se esnafrou pouco despois de engalar do aeroporto de Detroit o día 16 de agosto de 1987, ao redor das 8:46 p.m. EDT, matando os 6 tripulantes e a 148 dos seus 149 pasaxeiros, xunto con dúas persoas en terra. O único supervivente foi unha nena de 4 anos, Cecelia Cichan, que sufriu feridas graves.
Funxicida
Existe o perigo de que contaminen ecosistemas e augas. Pequenas doses de funxicidas poden ser acumuladas e chegar a ser tóxicas.
Voo 255 de Northwest Airlines
Avión e tripulación
O avión involucrado no accidente era un bimotor McDonnell Douglas MD-82, con rexistro N312RC, un derivado do McDonnell Douglas DC-9 e parte da serie McDonnell Douglas MD-80. O aparello fora fabricado en 1981 e entrou en servizo con Republic Airlines, e adquirido por Northwest Airlines tras a súa fusión con Republic en 1986. No momento do accidente, o avión en cuestión tiña unha librea híbrida de Northwest Airlines e Republic Airlines, coas liñas azuis de Republic, as letras vermellas de Northwest e unha cola branca.
O capitán do voo 255 era John R. Maus, de 57 anos. Maus era un piloto experimentado que levaba na aeroliña 31 anos. Outros pilotos que voaran con Maus describírano como un "piloto competente e capaz" que tiña unha reputación de operar "segundo as regras".
Accidente
A tripulación de voo comezou a operar o avión do accidente ese día como o voo 750 dende o aeroporto de Minneapolis/Saint Paul ata o aeroporto internacional MBS en Saginaw, Míchigan. Tras saír de Saginaw, a tripulación operou o mesmo avión como o voo 255, voando ao aeroporto John Wayne en Santa Ana, California, con escalas no aeroporto de Detroit e no aeroporto de Phoenix-Sky Harbor. A pesar dun pequeno problema durante arodaxe á porta de chegada o voo dende Saginaw a Detroit foi tranquilo.
Ao redor das 20:32 EDT, o voo 255 deixou a porta de embarque en Detroit con 149 pasaxeiros e 6 tripulantes. O paquete de despacho proporcionado pola aeroliña incluía datos de rendemento de engalaxe baseados no uso das pistas 21L ou 21R. Porén, o voo foi autorizado a engalar pola pista 3C de Detroit, a pista dispoñible máis curta.
O voo 255 engalou da pista 3C de Detroit ao redor das 20:44, con Maus aos controis. O avión levandouse da pista a 170 nós (315 km/h), e comezou a moverse dun lado a outro por debaixo dos 15 m sobre o chan. A taxa de subida do MD-82 reducíuse considerablemente como resultado de que os flaps non estaban estendidos, e a uns 840 m despois do fin da pista 3C a á esquerda do aparello golpeou o pau da luz dun aparcadoiro de coches de alugueiro do aeroporto. O impacto causou que a á esquerda comezase a desintegrarse e incendiouse. O avión virou 90º cara a esquerda, chocando contra o tellado dun establecemento de alugueiro de coches Avis. O avión. agora incontrolado, esnafrouse invertido na Middlebelt Road golpeando vehículos xusto ao norte da súa intersección coa Wick Road, matando a dúas persoas nun coches. Posteriormente rompeuse, esvarando a fuselaxe pola estrada desintegrándose e estoupando cando golpeou un paso elevado do ferrocarril e o paso superior da interestatal 94.
Jean du Bellay
Traxectoria
Foi o terceiro fillo de Louis du Bellay e de Marguerie de la Tour-Landry e irmán de Guillaume du Bellay e de Martin du Bellay. Gozou do favor de Francisco I, quen o elevou ás máis altas dignidades, e confioulle importantes asuntos. Foi bispo de Baiona (1526-1532) e de París (1532-1541), foi tamén abade de Fontaine-Daniel desde 1552 ata a súa morte.
Foi en 1527 e de novo en 1533 embaixador diante Henrique VIII, quen ameazaba con romper con Roma de non conseguir o divorcio de Catarina de Aragón; du Bellay foi a Roma para intentar chegar a un compromiso entre o rei inglés e o papa Clemente VI, pero este finalmente excomunga ó inglés co apoio de Carlos V provocando o cisma de Inglaterra.
François Rabelais serviuno un tempo como o seu secretario e médico.
Publicacións
Du Bellay escribiu tres libros de poesía latina que publicou de forma conxunta en 1546, unha apoloxía en latín do rei de Francia Francisci (primi) Francorum régis Epistola apologetica 1542, in-8°; traducido ó francés, 1545, Joannis cardinalis Bellaii, Francisci Olivarii et Africani Mallcii, Francisci I legatorum, Orationes duce, nec non pro eodem rege Defensio adversus Jacobi Omphalii maledicta, 1544, e unha nova apoloxía, desta volta en francés, Apologie de François Ier de France|François Ier, publicada en 1546.
Yersinia pseudotuberculosis
Foi descrita en 1889 e tivo os nomes Pasteurella pseudotuberculosis e Shigella pseudotuberculosis e en 1965 estableceuse o nome Yersinia pseudotuberculosis.
Patoxénese
En animais, Y. pseudotuberculosis pode causar síntomas parecidos aos da tuberculose, como necrose localizada de tecidos e granulomas no bazo, fígado, e ganglios linfáticos.
Nos humanos, os síntomas da febre escarlatinoide son similares aos das infeccións producidas por Yersinia enterocolitica (febre e dor abdominal no lado dereito), coa excepción do compoñente diarreico, que está xeralmente ausente, o que ás veces fai que a condición resultante sexa difícil de diagnosticar. As infeccións por Y. pseudotuberculosis poden semellar unha apendicite, especialmente en nenos e adultos novos, e, en raros casos, a doenza pode causar doenzas da pel (eritema nodoso), rixidez articular e dor (artrite reactiva), ou unha dispersión da bacteria polo sangue (bacteremia).
A febre escarlatinoide xeralmente se fai aparente 10 días despois da exposición e tipicamente dura dunha a tres semanas sen tratamento. En casos complexos ou nos que afectan a pacientes inmunocomprometidos, poden ser necesarios antibióticos para conseguir a resolución; poden ser efectivos a ampicilina, aminoglicósidos, tetraciclina, cloranfenicol, ou unha cefalosporina.
Os síntomas de febre e dor abdominal parecidos aos da apendicite (en realidade dunha linfadenite mesentérica)  asociados coa infección por Y. pseudotuberculosis non son típicos dos síntomas de diarrea e vómitos debidos a intoxicacións alimentarias clásicas. Aínda que Y. pseudotuberculosis xeralmente só pode colonizar os hóspedes por rutas periféricas e causar enfermidades graves en individuos inmunocomprometidos, no caso de que esta bacteria consiga acceder á corrente sanguínea ten unha LD50 comparable á de Y. pestis a só 10 CFU.
Relación con Y. pestis
Xeneticamente, o patóxeno que causa a peste bibónica, Y. pestis, é moi similar a Y. pseudotuberculosis. O axente da peste parece que evolucionou a partir de Y. pseudotuberculosis hai entre 1.500 e 20.000 anos.
Factores de virulencia
Para facilitar a adhesión, invasión, e colonización dos seus hóspedes, esta bacteria posúe moitos factores de virulencia. Os superantíxenos, adhesións bacterianas, e as accións das Yops (que son proteínas bacterianas que antes se pensaba que eran "proteínas da membrana externa de Yersinia") que están codificadas no "plásmido para a virulencia de Yersinia", normalmente chamado pYV, causan a patoxénese no hóspede e permiten ás bacterias vivir parasiticamente.
pYV
O plásmido pYT de 70 kb é fundamental para a patoxenicidade de Yersinia, xa que contén moitos xenes que codifican factores de virulencia e a súa perda orixina a ausencia de virulencia en todas as especies de Yersinia. Unha "rexión central" (core) de 26 kb do pYV contén os xenes ysc, que regulan a expresión e secreción das proteínas Yops. Moitas proteínas Ysc tamén se ensamblan para formar un aparato secretor de tipo III, que segrega moitas Yops no citoplasma da célula hóspede coa axuda do "aparato de translocación", construído con YopB e YopD. Esta rexión central tamén inclúe aos xenes yopN, yopB, yopD, tyeA, lcrG, e lcrV, que tamén regulan a expresión xénica das Yops e axudan a translocar as Yops secretoras na célula diana. Por exemplo, as proteínas YopN e TyeA están situadas como un tapón no aparato polo que só o seu cambio conformacional, inducido pola súa interacción con certas proteínas da membrana do hóspede, causa o desbloqueo da vía secretora. A secreción regúlase deste xeito para que as proteínas non sexan expulsadas á matriz extracelular e orixinen unha resposta inmunitaria. Como esta vía proporciona selectividade de secreción, é un factor de virulencia.
Adhesion
Y. pseudotuberculosis adhírese fortemente ás células intestinais por medio de proteínas codificadas no cromosoma para que poida producirse a secreción de Yop, para evitar que as bacterias sexan retiradas por efecto do peristaltismo, e poidan invadir as células diana hóspedes. Unha proteína transmembrana chamada invasina, facilita estas funcións ao unirse ás integrinas αβ1 da célula hóspede. Por medio desta unión, as integrinas agrúpanse, e así activan a FAK, e causan unha reorganización correspondente do citoesqueleto. A subseguinte entrada das bacterias unidas ocorre cando as Yops que despolimerizan a actina non se expresan. A proteína codificada no "locus de adhesión de invasión" denominado Ail tamén confire adhesión e capacidades invasivas ás yersinias á vez que interfire coa unión do complemento sobre a superficie bacteriana. Para incrementar a especificidade de unión, o antíxeno fibrilar pH6 serve para unir a bacteria ás células diana intestinais só cando é termoinducido.
Superantíxenos
Certas cepas de Y. pseudotuberculosis expresan unha exotoxina superantixénica chamada YPM, ou o mitóxeno derivado de Y. pseudotuberculosis, no xene cromosómico ypm. YPM únese especificamente e causa a proliferación de linfocitos T que expresan as rexións variables Vβ3, Vβ7, Vβ8, Vβ9, Vβ13.1, e Vβ13.2 con preferencia por células T CD4+, aínda que se produce tamén a activación dalgunhas células T CD8+. Esta expansión de células T pode causar esplenomegalia acoplada con sobreprodución de IL-2 e IL-4. Como a administración de anticorpos monoclonais anti-TNF-α e anti-IFN-γ neutraliza a toxicidade de YPM in vivo, estas citocinas son en gran medida responsables dos danos causados indirectamente pola exotoxina. As cepas que levan o xene da exotoxina son raras nos países occidentais, onde a doenza, cando chega a ser aparente, maniféstase maiormente con síntomas leves, mentres que máis do 95% das cepas nos países do Oriente asiático conteñen ypm e están correlacionadas coa febre de Izumi e a enfermidade de Kawasaki. Aínda que o superantíxeno supón a maior ameaza para a saúde do hóspede, todos os factores de virulencia contribúen á viabilidade de Y. pseudotuberculosis in vivo e definen as características patoxénicas da bacteria. Y. pseudotuberculosis pode vivir extracelularmente debido aos seus formidables mecanismos de resistencia á fagocitose e opsonización por medio da expresión de Yops e da vía de tipo III; porén, pola limitada acción de pYV, pode poboar as células hóspede, especialmente os macrófagos, intracelularmente para evadir as respostas inmunes e ser diseminada polo corpo.
Función
Os mitóxenos derivados de Yersinia pseudotuberculosis (YpM) son superantíxenos, que poden activar excesivamente as células T ao unirse ao receptor de células T. Como YpM pode activar grandes cantidades de poboacións de células T, isto dá lugar á liberación de citocinas inflamatorias.
Estrutura
Algúns membros da familia dos mitóxenos de Yersinia pseudotuberculosis presentan unha estrutura secundaria en sándwich que consiste en 9 febras en dúas follas beta, nunha topoloxía de tipo biscoito enrolado (jelly-roll). O peso molecular de YpM é de aproximadamente 14 kDa. Estruturalmente, é diferente a calquera outro superantíxeno, mais é moi similar ao factor de necrose tumoral e a proteínas de cápsides virais. Isto suxire unha posible relación evolutiva.
Subfamilias
Caracterizáronse algunhas variantes altamente homólogas de YPM, como YPMa, YPMb, e YPMc.
Notas
Este artigo contén textos en dominio público de Pfam e InterPro - IPR015227.
Arquieparquía católica ucraína de Kíiv
A arquieparquía de Kíiv é unha sé metropolitana da Igrexa Católica Bizantina Ucraína, sé propia do Arcebispo Maior de Kíiv-Galicia, primado de dita igrexa, na actualidade Sviatoslav Shevchuk. En 2012 tiña 241.000 bautizados.
Territorio
A arquieparquía abrangue as rexións de Cherkasy, Chernihiv, Kíiv, Vinnytsia e Zhytomyr.
A sé arcebispal é a cidade de Kíiv, onde está a catedral da Resurrección, inaugurada en 2011. O territorio está organizado en 75 parroquias.
Serra de Vilamane
A serra de Vilamane é unhas das serras orientais de Galiza e ten orientación NO-SE. Na vertente oeste nacen varios afluentes do río Navia.
O monte máis alto é o monte Lago, con 1.046 metros sobre o nivel do mar.
Famine (novela)
Famine (en lingua galega Fame) é unha novela obra do escritor irlandés Liam O'Flaherty, que foi publicada por vez primeira en 1937.
Argumento
A novela está ambientada nun lugar ficticio chamado Black Valley no oeste de Irlanda durante a Gran Fame irlandesa nos anos 1840. Trata sobre a historia de tres xeracións da familia Kilmartin.
Serra de Barreiro
A serra de Barreiro é unhas das serras orientais de Galiza, ten orientación NO-SE e está situada no límite do concello de Navia de Suarna co Principado de Asturias. Na súa vertente sur nacen algúns afluentes do río Rao.
O punta de maior altitude da serra é o Dangoleo, con 1.181 metros sobre o nivel do mar.
Koganei
Koganei (小金井市, こがねいし, Koganei-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 11,33 km² e a poboación de 115.954 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 10.230 h/km².
O concello de Koganei limita cos concellos de Fuchū, de Kokubunji, de Kodaira, de Nishitōkyō, de Musashino, de Mitaka e de Chōfu.
RAF-Avia
RAF-Avia é unha aeroliña letoa con sede en Riga e baseada no aeroporto internacional de Riga.
A compañía creouse no ano 1990 como primeira aeroliña privada do país. Comezou a operar en 1991 transportando pezas de reposto e subministracións para a fábrica de autobuses RAF en Letonia. En 1994 RAF-Avia comezou a realizar voos comerciais chárter. En 1996 converteuse nunha sociedade anónima de propiedade privada e no presente pertence na súa totalidade ao RAF-Avia Group.
En agosto de 2016 a aeroliña anunciou que basearía dous avións no aeroporto de Frankfurt-Hahn para operar voos chárter dende alí.
Frota
En maio de 2018 a frota de RAF-Avia estaba formada polos seguintes avións:
Gran Premio de Motociclismo da República Checa
O Gran Premio de Motociclismo da República Checa (ata 1992: Gran Premio de Motociclismo de Checoslovaquia) é unha proba de motociclismo de velocidade que se corre na República Checa desde o ano 1947. A partir da edición 1965, a competición forma parte do circuíto do Campionato Mundial de Motociclismo (agás entre 1983 e 1986). A primeira edición correuse en Praga, máis tarde nun circuíto de estrada moi preto das localidades de Brno, Bosonohy e Žebetín, e desde 1987 no circuíto de Brno.
Dos grandes premios disputados entre 1987 e 2009, o italiano Valentino Rossi ten o récord de cinco vitorias na máxima categoría, mentres que o seu paisano Max Biaggi e o estadounidense Wayne Rainey empatan con tres cada un. Biaggi ten catro triunfos consecutivos en 250cc entre 1994 e 1997.
Teodoro III de Rusia
Teodoro III Alekseievich de Rusia ou Feodor III (en Фёдор III Алексеевич Романов, Fiodor Alekseievich Romanov). Nado o 9 de xuño de 1661 e finado o 7 de maio de 1682. Sucedeu ó seu pai o Tsar Alexis I no trono. Durante o seu curto reinado (1676-1682) a influencia cultural no Kremlin alcanzou ó seu cumio.
Vida
Nado en Moscova en 1661, foi o fillo de maior idade vivo do tsar Alexis I de Rusia e da súa muller María Miloslavskaya. Ós quince anos, 1676, subiu ó trono tras a morte do seu pai.
Quedou inválido, a causa dunha enfermidade, (posiblemente o escorbuto) que o desfigurou e paralizou a metade do seu corpo.
Pasou a meirande parte do seu tempo en compañía de nobres como Yazykov e Likhachov, os que máis tarde introducirían na corte rusa o idioma, vestidos e cerimonias polacas.
O 28 de xullo de 1680, casou cunha aristócrata ucraína, Agatha Gruszewska, e asumiu o trono. A súa natural enerxía foi reducida pola súa discapacidade. Foi o fundador da Academia de Ciencias no mosteiro Zaikonospassky, onde todo o non prohibido pola Igrexa ortodoxa, incluídas as linguas eslavas, o grego, o latín e o polaco, foron tratadas polos eruditos. A principal diferenza entre as reformas de Teodoro e as de Pedro I, foi que mentres que as do primeiro estaban enfocadas, aínda que non exclusivamente, ó beneficio da igrexa, as de Pedro I tiveron como obxecto o estado. Porén, a reforma máis notable levada a cabo por Teodoro III, foi a abolición da praza prioritaria que marcara a vida administrativa, civil e militar de Moscova.
Teodoro finou sen descendencia o 7 de maio de 1682. A noticia da súa morte moveu a Insurrección de Moscova dese ano.
Cando chegue setembro
Estreouse en galego o 8 de marzo de 1986 a través da TVG.
Birollo (homónimos)
Birollo pode referirse a:
Nefrópidos
A dos nefrópidos (Nephropidae) é unha familia de crustáceos malacostráceos da orde dos decápodos, e infraorde dos astacideos, mariños, moitas de cuxas especies son moi apreciadas en gastronomía. Habitan en fondos oceánicos de boa parte do mundo.
Dentro desta familia están a cigala (Nephrops norvegicus), o lumbrigante (Homarus gammarus) e o lumbrigante americano (Homarus americanus).
Cómpre non confundilos coas lagostas, que pertencena á familia dos palinúridos.
Hábitat
Os nefrópidos viven en fondos rochosos, areosos ou lamacentos desde a liña costeira aé máis alá da plataforma continental. Xeralmente viven de forma solitaria en fendeduras ou tobos debaixo das rochas ou escavadas na area.
As condicións ambientais do hábitat onde viven poden variar dun océano a outro, pero a temperatura ambiente non presenta grandes flutuacións dado que habitan nunha inmensa masa de auga, que é o océano.
Características
Son crustáceos de corpo de forma tubular, cuxa casca ten un rostro ben desenvolvido.
Os tres primeiros pares de patas terminan en pinzas (quelas). As pinzas do primeiro par son moito máis grandes que as dos outros. As antenas son cilíndricas e moito máis longas que o corpo.
No rostro destacan dous ollos protuberantes protexidos por senllas proxeccións espiñentas.
Teñen que pasar uns 5 anos desde o seu estado larvario até que alcanzan o tamaño legal para o seu consumo.
Son depredadores e preeiros que se alimentan de moluscos e materia en descomposición doutros animais. Porén, tamén poden comer peixes, e escavar para encontrar ameixas e outros bivalvos, e así mesmo poden alimentarse de algas e os pequenos peixes que viven nelas.
Clasificación
A familia foi descrita en 1852 polo naturalista estadounidense James Dwight Dana.
Segundo o ITIS, na actualidade recoñécense na familia as seguintes subfamilias cos seguintes xéneros actalmente viventes:
Familia Nephropidae Dana, 1852
Serra do Surcio
O punto de maior altitude da serra é o Pico de Surcio, con 1.456 metros sore o nivel do mar.
Ruta da seda
miniatura|A ruta da seda A Ruta da seda era unha rede de rutas comerciais entre Asia e Europa que se estendía dende Chang'an (actualmente Xi'an) na China, até Antioquia en Siria medieval e Constantinopla (actualmente Istambul, Turquía) ás portas de Europa. O seu nome ven da mercancía máis prestixiosa que circulaba nela, a seda, cuxa fabricación era un segredo que só os chineses coñecían. Utilízase esta denominación dende o século XIX e débese ao xeógrafo alemán Ferdinand Freiherr von Richthofen. O tránsito por lugares desérticos daba lugar aos típicos camiños para caravanas de camelos e cabalos. Os romanos xa eran grandes afeccionados tras coñecer o segredo antes do comezo da nosa era, a través dos partos, e foron estes que organizaron entón o comercio da seda. Moitos outros produtos transitaban por estas rutas : pedras e metais preciosos, teas de la ou de liño, ámbar, marfil, laca, especias, vidro, coral etc.
Orixe
Cóntase que o Emperador Wu da Dinastía Han decidiu en 138 a.C. fraguar alianzas cos reinos do oeste e do noroeste, archienemigos das tribos Xiang-Nu (os Hunos xa que sufría unha serie de invasións continuadas (cada vez máis frecuentes, máis violentas e menos contenibles), protagonizadas por unha serie de tribos nómades situadas ao noroeste das súas fronteiras. Tribos cuxa superioridade militar era unha consecuencia directa do hábil manexo dunha cabalería forte, esvelta e lixeira, máis apta para a guerra que a chinesa, cuxos cabalos eran absolutamente inadecuados para toda actividade que esixise rapidez de movementos. E por tal motivo, encomendou ao Xeneral Zhang Qian esta misión, outorgándolle cen dos seus mellores guerreiros e presentes de incalculable valor para selar esta alianza militar e política. Trece anos despois, sendo hostigado durante dez anos polos hunos, o xeneral Zhang Qian regresa á Corte Imperial Han con só un membro da partida. Aínda que non lograra estabelecer nin unha soa das alianzas militares da súa misión, o xeneral Zhang informou á corte, da existencia de trinta e seis reinos, verdadeiras potencias comerciais, nas fronteiras oestes da China. Así, o xeneral Zhang contou dos magníficos cabalos das chairas do Val de Ferghana en Asia Central (hoxe Kirguizistán, Uzbekistán e Taxikistán), moito máis fortes e veloces que os cabalos chineses, cos que a cabalería do Imperio Han podería enfrontar aos Hunos en mellores condicións.
Posteriormente, as misións diplomáticas e comerciais cos reinos do Val de Ferghana non lograron garantir a seguridade nin afianzar o comercio, polo que a China preparou unha invasión a grande escala, aínda que foi na segunda arremetida no ano 102 a.C. que a China logrou conquistar todas as terras entre as súas propias fronteiras e os Reinos do Val de Ferghana. Así os chineses non só conseguiron asegurarse a importación dos famosos cabalos das estepas, senón que conseguiron establecer os seus propios produtos nos mercados destes reinos. Cincuenta anos máis tarde, cando Marcus Licinius Crasus cruzou o Éufrates para conquistar Partia no ano 53 a.C., asombrouse ao ver un brillante, suave e marabilloso novo tecido. Unhas décadas máis tarde, as máis adiñeiradas familias de Roma, estaban marabilladas de vestirse co máis prezado tecido : a seda.
Historia
Xi'an é a extremidade leste do camiño da seda considerado como aberto polo xeneral chinés Zhang Qian no século II a.C. Os convois de caravanas íanse de *Xi'an, Lanzhou ou Xining e tomaban o corredor de Gansu logo contorneaban polo norte ou o sur o deserto de Taklamakan, que é un dos máis áridos do mundo. Estas dúas ramas principais posuían diferentes variantes, e foron balizadas por cidades e caravaneras os nomes das cales e a importancia variaron no curso dos tempos. Pero todas estas pistas unían entre elas oasises situadas na periferia do deserto e ao pé das altas montañas de Tian Shan ou de Kunlun:
Revista Galega de Teatro
erregueté | Revista Galega de Teatro é unha publicación periódica galega dedicada ás artes escénicas activa desde 1983. A súa orixe está no Boletín de Información Teatral da Escola Dramática Galega, publicado pola sección viguesa desta escola, cuxo nome se transformaría en diversas ocasións ata a marca actual que é erregueté. Nela publícanse reportaxes de actualidade, entrevistas aos diversos actores da industria cultural galega e críticas de espectáculos da temporada presente.
É publicada pola asociación sen ánimo de lucro Entre Bambalinas, con sede en Cangas do Morrazo, onde tamén posúe o Fondo Teatral María Casares dentro da Biblioteca Pública do Concello. O seu financiamento depende da publicidade, das colaboracións con institucións, das subscricións anuais e da venda de revistas e libros. Participa en diversas convocatorias de premios de textos dramáticos e iniciativas de difusión e intercambio de coñecementos con outras revistas do mesmo tipo, non só no ámbito de Galicia senón tamén de Portugal e do resto de España.
Historia
A erregueté | Revista Galega de Teatro ten un prehistoria que hai que buscar no Boletín de Información Teatral da Escola Dramática Galega cuxo número 0 aparece en Vigo en 1983. Dito Boletín que pasou a denominarse Boletín de Información Teatral para mudar pouco despois a Información Teatral e máis tarde en Información Teatral – Revista Galega de Teatro converteuse, definitivamente, desde o número 07, en Revista Galega de Teatro.
Esta metamorfose que acabou por ser a erregueté | Revista Galega de Teatro, estivo sempre guiada polo obxectivo de “dar un paso máis no camiño da normalización teatral en Galicia”, tal e como se pode ler no seu número 0. Normalización que consistía e consiste aínda hoxe en informar sobre a actividade teatral do país e do resto do mundo en lingua galega. Hai polo tanto unha continuidade na liña programática entre aquel primeiro Boletín de oito páxinas aparecido no “século pasado” e os últimos números da erregueté, única publicación periódica dedicada ás artes escénicas en Galicia.
A Revista Galega de Teatro constitúe unha permanente chamada á reflexión crítica sobre o curso das Artes Escénicas en Galicia, sen prescindir dunha insaciable curiosidade por calquera aspecto de interese relacionado co teatro internacional. Así, dúas son as funcións principais da erregueté: contribuír a escribir a historia e preservar a memoria das artes escénicas en galego; e servir de ponte entre público e creación, entre territorios e entre disciplinas.
Colección de dramaturxia contemporánea
Desde o número 8 a erregueté edita textos de dramaturxia contemporánea, inicialmente entre as súas páxinas impresas e máis recentemente en formato libro. Nestes 40 anos de historia, a nómina de autoras e autores editados en lingua galega e portuguesa é tan extensa como relevante: os galegos e galegas Roberto Vidal Bolaño, Dorotea Bárcena, Jenaro Marinhas del Valle, María Xosé Queizán, Euloxio R. Ruibal, Manuel Lourenzo, Raúl Dans, Xesús Pisón, Cándido Pazó, Xosé Manuel Pazos, Vanesa Sotelo, Santiago Cortegoso, Ernesto Is, Clara Gayo, Fran Godón, AveLina Pérez..., as dramaturgas e dramaturgos doutras comunidades como Itziar Pascual, Juan Mayorga, Josep Maria Miró, Carles Batlle, Ignacio García May..., os portugueses e portuguesas Abel Neves, José Maria Vieira Mendes, Marta Freitas, Ricardo Cabaça e Joana Craveiro, algúns clásicos como Ruteboeuf, Bertolt Brecht e Alfred Jarry, estranxeiras e estranxeiros como Asja Srnec, Jacques Prévert, Michel Azama, e Wajdi Mouawad... unha verdadeira mostra do teatro contemporáneo universal, feita con rigor e un grande sacrificio de procura, tradución e edición.
Estrabismo
O estrabismo ou heterotropía é a desviación do aliñamento dun ollo en relación ao outro. Isto impide fixar a mirada de ambos ollos no mesmo punto do espazo, o que ocasiona unha visión binocular incorrecta que pode afectar adversamente a percepción da profundidade.
Cando o estrabismo é conxénito ou se desenvolve durante a infancia, pode causar ambliopía, patoloxía na cal non existe un correcto desenvolvemento das estruturas neurolóxicas responsábeis da visión, motivo polo cal, cando se chega á idade adulta e pese corrixirse a patoloxía que deu orixe á ambliopía (estrabismo, vicio de refracción, etc.) a visión co ollo ambliope é insuficiente, e non pudendo ser corrixida con tratamento ningún. A ambliopía é reversíbel durante a infancia e ocasionalmente na adolescencia con medidas terapéuticas adecuadas, que no caso do estrabismo adoitan ser o tratamento con parches e eventualmente o uso de lentes.
Birollo, estrábico, meco, resgo, trusgo e vesgo son as denominacións dunha persoa que padece estrabismo.
Clasificación
Distínguense diversos tipos de estrabismo:
Etioloxía
Xeralmente non hai unha causa clara. Normalmente un dos ollos adoita ter visión moito máis reducida desde o nacemento (como nunha catarata conxénita) ou os dous ollos poden ter diferentes propiedades ópticas; por exemplo, un ollo pode ser apreciablemente máis miope ou máis astigmático ca o outro, ou pode simplemente ter miopía, hipermetropía ou astigmatismo. Poden tamén existir lesións anatómicas nos nervios ou nos músculos. Tamén, calquera tipo de doenza que ocasione unha diminución de visión nalgún dos ollos pode provocar estrabismo.
O estrabismo padéceo entre o 3 % e o 5 % dos nenos (afecta ambos os sexos por igual) e adoita existir algunha historia familiar.
Diagnóstico
Os ollos do paciente con estrabismo deberían examinarse o máis axiña posible. A meta está en impedir a ambliopía ("ollo preguiceiro") e permitir o bo desenvolvemento da visión binocular. Ningún neno é demasiado novo para ser examinado e o coidado temperán pode impedir problemas que máis tarde non se poden corrixir. O tratamento ha ser máis efectivo canto antes se comece. Logo dos sete anos, as probabilidades son máis pobres.
As probas de estrabismo consisten nun exame xeral; probas de reflexión de luz na córnea e probas de cobertura. Nas probas de cobertura tápase cada ollo para detectar cal é o estrábico. Se o ollo examinado é o que padece o estrabismo fixará a ollada cando se cubra o "ollo bo". Se é o "ollo bo", non haberá cambios na fixación, posto que xa está fixo. Os servizos sanitarios de atención primaria teñen protocolos de manexo e detección precoz das anomalías visuais en cativos que deberían ser capaces de detectar o estrabismo en fases precoces, de xeito que se permita abordar un tratamento eficaz no menor prazo posible.
Tratamento
O tratamento consiste en accións tendentes á mellora da visión (intentar combater a ambliopía) e mediante lentes e oclusións e, ás veces, cirurxía sobre os músculos do ollo.
As lentes, con ou sen oclusión, son adoito o primeiro tratamento, maiormente para as esotropías acomodativas, onde a acomodación xoga un papel decisivo. Se despois disto aínda existe unha desviación dos ollos residual, cumprirá recorrer á cirurxía. As lentes afectan a posición ao cambiar a reacción da persoa ao enfoque. Os prismas cambian a dirección da luz e, xa que logo, as imaxes, o que provoca o cambio na posición do ollo. miniatura|Tratamento do estrabismo por oclusión, mediante un parche. A oclusión é a terapia máis importante para os nenos que teñen unha diminución da visión (ambliopía). Ponse un parche sobre o ollo normal ("bo"), para forzar o uso do torto ("pobre" ou ambliope) co obxecto de que a súa visión mellore e se igualen. Xeralmente, a cirurxía para o aliñamento demórase ata que a visión do ollo ambliope se restableza e se estabilice.
A cirurxía úsase para acurtar, alongar ou cambiar a posición dun ou máis músculos do ollo con eficacia, permitindo o aliñamento correcto de ambos os ollos. A cirurxía para o estrabismo tende ao fortalecemento dalgúns músculos do ollo e á debilitación doutros, para cambiar a súa forza efectiva sobre o globo ocular e lograr o aliñamento. Ás veces, un efecto de debilitación pode realizarse sen a cirurxía convencional, mediante a inxección dunha medicación composta por toxina botulínica que paraliza o músculo.
A cirurxía de estrabismo é un procedemento relativamente seguro, pero pode ter algúns riscos, como calquera cirurxía e anestesia. Con frecuencia cómpre máis dunha intervención para obter o mellor aliñamento dos ollos, e normalmente hai que seguir levando lentes.
O tratamento precoz do estrabismo na infancia pode reducir as posibilidades de desenvolver ambliopía e problemas de percepción da profundidade. As lentes prismáticas utilízanse para evitar que se produza a visión dobre (diplopía). Así e todo, isto non cura a doenza.
En adultos con aliñamento visual normal, o comezo do estrabismo normalmente provoca diplopía. É recomendable realizar unha visita ao oftalmólogo para revisar a saúde ocular e ao optometrista (especialista da visión) para revisar a saúde visual, durante o primeiro ano de vida e outra entre os tres e os seis anos de idade. Nun estrabismo, a vixilancia e o control débense estender ata a adolescencia, aínda que a situación estética sexa normal.
Udinese Calcio
O Udinese Calcio é un club de fútbol italiano da cidade de Udine, en Friúl-Venecia Xulia. Fundouse en 1896 e compite na Serie A.
Serie 121 de Renfe
miniatura|300x300px|Tren da serie 121 de [[Renfe Operadora|Renfe estacionado na Coruña.]] A serie 121 de Renfe ou AVR (Ancho Variable Rexional) é unha familia de trens automotores eléctricos de alta velocidade de largo variábel fabricados por CAF e Alstom. Realizan servizos denominados Avant, MD e Rexionais dentro da área de Media Distancia de Renfe Operadora, ademais de servizos Intercity.
Dispoñen de cambio de largo e poden operar con dúas tensións (3 kV cc e 25 kV ca). Teñen unha velocidade máxima de 250 km/h. Existe unha versión destinada a servizos de Longa Distancia, denominada serie 120.
Descrición
A serie foi deseñada posteriormente á versión de Longa Distancia, a serie 120, da que se diferencia en que todos os asentos dos 121 pertencen a unha única clase, e non existe cafetaría a bordo. A diferenza das primeiras unidades da serie 120, a 121 completa dispón do equipo eléctrico duplicado, condición de seguridade imprescindíbel para atravesar grandes túneles coma os de Guadarrama.
O sistema de tracción é distribuído, e os bogies son BRAVA (Bogie de Rodaxe de Ancho Variable). Pode cambiar de largo sen se deter en menos de 1 minuto. Os trens son bitensión, podendo circular por liñas de alta velocidade con ancho internacional a unha velocidade máxima de 250 km/h e por vías convencionais de ancho ibérico a 220 km/h. O cambio de ancho permítelle realizar servizos que discorren en parte por liñas de alta velocidade e en parte por liñas convencionais.
A serie 121, do mesmo xeito que a 120, é mantida por ACTREN mantemento ferroviario, sociedade conformada ao 51% por CAF e ao 49% por Renfe. Para o seu correcto mantemento e seguridade conta cun avanzado sistema de mantemento intelixente do seu bogie de ancho variable baseado en temperaturas e aceleracións correspondentes aos equipos e sistemas que compoñen os eixos e bogies do tren. O sistema de mantemento intelixente recibe o nome de '' A.Ou.R.A". Actualmente é o sistema de mantemento automático intelixente máis avanzado no territorio español.
Servizos
Nun primeiro momento foron destinados a prestar servizo como AVE Lanzadeira entre Madrid-Chamartín, Segovia-Guiomar e Valladolid-Campo Grande así como a realizar unha relación rexional transversal en Andalucía entre Xaén e Cádiz, usando a LAV Madrid-Sevilla entre o Cambio de ancho de Alcolea e o Cambio de ancho de Marajabique dando uso á súa función de largo variábel. Nestes momentos, utilízase en Galiza esta serie nas seguintes rutas:
Longford
Longford (An Longfort en irlandés) é unha vila do Condado de Longford, en Irlanda. É a capital do condado homónimo. Conta cunha poboación próxima aos 13.000 habitantes.
Nome
O seu nome vén do irlandés long (barco) e phoirt (porto).
Historia
miniatura|270px|Catedral de Longford.
Copernicio
Copernicio é o nome do elemento químico da táboa periódica co símbolo Cn e o número atómico 112.
O seu nome foi proposto pola Instituto para a investigación en ións pesados (Gesellschaft für Schwerionenforschung, GSI) na memoria do astrónomo polaco Copérnico, e aprobado oficialmente pola IUPAC o 19 de febreiro de 2010 logo de sete meses de discusión. Con anterioridade, o elemento fora temporalmente chamado ununbio, co símbolo Uub.
Estrutura electrónica
Modelo de Bohr: 2, 8, 18, 32, 32, 18, 2
Modelo mecano-cuántico: 1s22s22p63s23p64s23d104p65s24d105p66s24f145d106p67s25f146d10
Roller Club Biasca
O Roller Club Biasca é un equipo de hóckey a patíns da cidade de Biasca, no Cantón de Tesino (Suíza). Actualmente compite na LNA, a máxima categoría deste deporte en Suíza. É o único equipo de hóckey a patíns da Suíza italiana e foi fundado en setembro de 1985.
Conta no seu palmarés con dous títulos da segunda categoría do hóckey a patíns suízo, a LNB, acadados en 1990 e 1992.
En 1989 e 1992 recibiu o recoñecemento ao mérito deportivo de Biasca, e en 1993 o recoñecemento da asociación de prensa deportiva do Cantón de Tesino.
Dende 1997 xoga os seus partidos como local no novo pavillón multiusos denominado Palaroller.
Aptámero
miniatura|Estrutura dun aptámero de [[ARN específico para a biotina. A superficie do aptámero e o seu esqueleto molecular móstranse en amarelo. A biotina (esferas) encaixa ben na cavidade da superficie do ARN.]] Os aptámeros ou aptómeros (do latín aptus, ligado, xunto, axeitado, e do grego meros, parte) son moléculas de oligonucleótidos ou péptidos que se unen a unha molécula diana específica. Os aptámeros créanse xeralmente seleccionándoos entre un gran conxunto de secuencias aleatorias, pero tamén existen aptámeros naturais nos riboswitches. Os aptámeros poden utilizarse tanto na investigación básica coma para propósitos clínicos como fármacos macromoleculares. Os aptámeros poden combinarse con ribozimas para a autoclivaxe en presenza da súa molécula diana. Estas moléculas compostas teñen aplicacións adicionais en investigación, na industria e clínicas.
Máis especificamente, os aptámeros poden clasificarse en: