cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Máxima verosimilitude
Invariancia funcional
É dicir, as funcións de densidade de X e Y difiren unicamente nun termo que non depende dos parámetros. Así, por exemplo, o EMV para os parámetros dunha distribución lognormal son os mesmos que os dunha distribución normal axustada sobre o logaritmo dos datos de entrada.
Outras propiedades
O EMV é √n-consistente e asintóticamente eficiente. En particular, isto significa que o nesgo é cero até a orde n−1/2. Con todo, ao obter os termos de maior orde da expansión de Edgeworth da distribución do estimador, θemv ten un nesgo de orde −1. Este nesgo é igual a
fórmula onde se adoptou a convención de Einstein para expresar sumas; Ijk representa a j,k-ésima compoñente da inversa da matriz de información de Fisher e
Grazas a estas fórmulas é posible estimar o nesgo de segunda orde do estimador e corrixilo mediante subtracción: Este estimador, non nesgado até a orde n−1, chámase estimador de máxima verosimilitud con corrección do nesgo.
Distribución uniforme discreta
Supóñase que n bólas numeradas de 1 a n se colocan nunha urna e que unha delas se extrae ao azar. Se se descoñece n, o seu EMV é o número m que aparece na bóla extraída: a función de verosimilitude é 0 para n < m e 1/n para n ≥ m; que alcanza o seu máximo cando n = m. A esperanza matemática de \hat{n}, é (n + 1)/2. Como consecuencia, o EMV de n infravalorará o verdadeiro valor de n por (n − 1)/2.
Distribución discreta con parámetros discretos
Supóñase que se lanza unha moeda nesgada ao aire 80 veces. A mostra resultante pode ser x1 = H, x2 = T, ..., x80 = T, e cóntase o número de caras, "H". A probabilidade de que saia cara é p e a de que saia cruz, 1 − p (de modo que p é o parámetro θ). Supóñase que se obteñen 49 caras e 31 cruces. Imaxínese que a moeda se extraeu dunha caixa que contiña tres delas e que estas teñen probabilidades p iguais a 1/3, 1/2 e 2/3 aínda que non se sabe cal delas é cal.
A partir dos datos obtidos do experimento pódese saber cal é a moeda coa máxima verosimilitude. Empregando a función de probabilidade da distribución binomial cunha mostra de tamaño 80, número de éxitos igual a 49 e distintos valores de p, a función de verosimilitude toma os tres valores seguintes:
A verosimilitude é máxima cando p = 2/3 e este é, polo tanto, o EMV de p.
Aplicacións
O estimador de máxima verosimilitude úsase dentro dun gran número de modelos estatísticos:
Cambedo
200px|miniatura|Cambedo no mapa de José de Castro López sobre [[A Raia (1863). ++ Límites da parte galega. ++ Límites da parte portuguesa. ++++  Fronteira galego-portuguesa.]] Cambedo da Raia é unha aldea portuguesa da freguesía de Vilarelho da Raia, no concello de Chaves. Un lugar de Trás-os-Montes que está situado na fronteira con Galiza (A Raia). No ano 2010 tiña 70 habitantes.
Até 1868 era considerado ―canda Lamadarcos e Souteliño― un dos tres pobos promiscuos, por estar situado na propia fronteira, entre Galiza e Portugal. A parte galega pertencía á parroquia de Oímbra e a portuguesa á de Vilarelho da Raia. Nese ano, a parte galega foi anexada a Portugal coa entrada en vigor do Tratado de Lisboa de 1864.
A mediados do século XIX tiña unha poboación de 25 veciños galegos e 13 portugueses, sendo o único pobo promiscuo con máis galegos ca portugueses. Así mesmo, tiña en 1857 24 veciños galegos que equivalían a 78 habitantes.
Historia
O lugar de Cambedo era unha poboación dividida en dúas partes pola fronteira galego-portuguesa. Mais non só era dividido o lugar en si, senón que a liña fronteiriza atravesaba as propias casas, pertencendo cada parte a un país. Ademais, as dúas partes adoitaban ter cadansúa porta. Isto podía favorecer o contrabando e a burla das autoridades. A primeira referencia coñecida desta situación áchase nun documento de 1526, aínda que se ignora a súa orixe.
Segundo as Memórias Paroquiais portuguesas de 1758, a capela de San Gonzalo, situada no lado portugués, foi construída e pagada tanto por galegos coma por portugueses e igualmente empregada por ambos.
En 1864, España e Portugal, após anos de negociacións, asinaron o Tratado de Límites de Lisboa, polo cal Cambedo, xuntamente con Lamadarcos e Souteliño, sería anexado a Portugal. A troco dos denominados pobos promiscuos, o Couto Mixto, un microestado independente entre Galiza e Portugal, sería incorporado a España ―e por tanto a Galiza―. Este tratado xustificado pra dificultar o contrabando tiña como albo a «anomalía» do Couto Mixto, un territorio soberano desligado da autoridade de ámbolos estados e cuxa desaparición era de interese común pra eles. Ademais, a Cambedo non se lle atribuía hectárea ningunha de boa calidade dun total de 500, mentres a Lamadarcos e Souteliño atribuíaselles unha cantidade desprezábel. Isto puido ser unha maneira de xustificar en España a perda dos pobos promiscuos.
Deste xeito, o 28 de xuño de 1868 realizouse en Cambedo o acto oficial de entrega a Portugal. Igualmente se fixo en Lamadarcos e, xa o día anterior, en Souteliño. Algunhas autoridades aínda se mantiveron algún tempo, polo que tras dunha queixa do goberno portugués, o 9 de abril do ano seguinte, o Gobernador de Ourense tivo que ordenar ás «autoridades españolas» que ficaban alí que abandonasen os lugares.
A mudanza dos límites administrativos en 1868 non modificou os eclesiásticos, polo que a parte galega seguiu a pertencer á freguesía de Oímbra e por tanto á diocese de Ourense. En 1882, co obxectivo de facer coincidir os límites civís cos relixiosos, executouse unha bula do ano anterior pola cal se incorporaron á arquidiocese de Braga as parroquias do bispado ourensán situadas en territorio portugués: Lamadarcos e Tourém. No entanto, non foron tratados os casos de Cambedo nin de Souteliño, cuxas partes galegas seguirían dentro dos límites eclesiásticos de Ourense. Así, en 1914 dependían do párroco de Oímbra unhas 20 familias portuguesas. Porén, coa entrada de Portugal en 1910 nun novo réxime e as crecentes dificultades dos párrocos pra cruzar a fronteira, Cambedo e Souteliño acabaron sendo incorporados tamén ó arcebispado bracarense o 27 de novembro de 1914.
Entre 1936 e 1946 acolleu guerrilleiros e exiliados do franquismo. O 19 de decembro de 1946 tivo lugar nas súas inmediacións a batalla de Cambedo, un encontro bélico entre os guerrilleiros antifranquistas españois, por unha banda, e por outra forzas da Garda Civil española e mais elementos portugueses da Garda Nacional Republicana, Garda Fiscal, do exército e da PIDE.
As Táboas, Vigo, Carral
As Táboas é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Unha das entradas e saídas de A-6 sitúase neste lugar.
Unión de Tribunais Islámicos
A Unión de Tribunais Islámicos (UTI) ou Unión de Cortes Islámicas (UCI) (en somalí, Midowga Maxkamadaha Islaamiga; en árabe, اتحاد المحاكم الإسلامية Ittihād al-mahākim al-islāmiyya) son un grupo de tribunais de aplicación da Xaria que se reuniron como oposición ao Goberno Federal de Transición de Somalia (GTS), con Sharif Sheikh Ahmed como líder principal das UTI ou UCI.
Tamén son coñecidas como Consello Supremo das Cortes Islámicas (CSCI), ou Consello Conservador das Cortes Islâmicas, como esta milicia fundamentalista islámica se chama a si mesma a partir de xullo de 2006, e que chamaban Unión das Cortes Islámicas ou Unión dos Tribunais Islámicos até o 24 de xuño de 2006.
Este Consello é un grupo de líderes islamistas reunidos nun sistema de tribunais autoproclamados, sendo o seu líder xeral o Xeque Sharif Sheikh Ahmed. Despois de que a milcia cambiara de nome, Hassan Dahir Aweys foi o novo líder.
miniatura|300px|esquerda|Avances da UTI.
Até finais de decembro de 2006, controlaron Mogadixo, a capital de Somalia, Jowhar, unha cidade a 90 km ao norte, e moitas das maiores cidades do país, como Kismaayo e Beledweyne.
En decembro de 2006 as UCI perderon unha considerábel porción de territorio despois das derrotas nas batallas de Baidoa, Bandiradley e Beledweyne, repegándose para a capital, Mogadixo.
Finalmente abandoaron a capital o 28 de decembro, sen conflito, movéndose cara ao sur, a Kismaayo, e permitindo ao GTS e ás tropas etíopes que o apoiaban, asumir o control da cidade.
Un dos máis destacados membros do Consello é Ahmed Mohamed Islam, tamén coñecido como Cheikh Ahmed Madobe ou Madobe, que actualmente é o presidente do Estado autónomo de Xubalandia, no sur de Somalia.
Planet of the Apes (filme de 2001)
Planet of the Apes é un filme estadounidense dirixido por Tim Burton que foi estreado no 2001. É un remake do filme de 1968 O planeta dos simios que á súa vez está baseado na novela de Pierre Boulle La planète des singes. Está protagonizado por Mark Wahlberg, Tim Roth, Helena Bonham Carter, Michael Clarke Duncan, Paul Giamatti, Estella Warren, Cary-Hiroyuki Tagawa, David Warner e Kris Kristofferson. Estreouse o 27 de xullo de 2001. Como parte do elenco, dous actores principais da película orixinal de 1968 aparecen nesta versión: Linda Harrison (orixinalmente Nova) fai un cameo, e Charlton Heston (orixinalmente coronel Taylor) actúa nun papel menor ao longo de toda a película.
Dirixiuna Tim Burton. Os críticos e fans da saga anterior rexeitaron o filme. Especialmente polo final, onde Burton tratou de imitar o efecto que tivo o final da súa predecesora, creando un xiro inesperado, pero que non tivo o efecto esperado. Nos comentarios de Burton no DVD da película, o director suxire que o final tivo a intención de ser unha secuencia de suspense que enganchase á audiencia, para que devandita escena fose resolta nunha secuela da película, pero que debido á non tan grata recepción que tivo este filme, dita secuela nunca se materializou. Debe facerse notar, que o final do remake é en realidade moito máis próximo ao que o libro orixinal describía.
Antes da realización do filme, Tim Burton fixo patente o seu desexo de reimaxinar os outros filmes da serie dos simios. Quizais isto tamén influenciou a súa decisión de acudir ao compositor Danny Elfman para que realizase a música da película. Elfman produciu un soundtrack poderoso para a cinta de Tim Burton, salientando coa súa música a natureza bárbara dos simios e o seu planeta.
Sinopse
Ano 2029. Unha estación espacial leva no seu interior varias gaiolas con monos usados como astronautas. Un deles, un chimpancé chamado Pericles, é enviado a explorar unha tormenta electromagnética, pero comete un erro de operación e a súa nave pérdese. Logo de estrelarse ao aterrar nun planeta descoñecido ao intentar rescatar a nave perdida e ao chimpancé Pericles, o impetuoso astronauta Leo Davidson (Mark Wahlberg), atópase atrapado nun mundo salvaxe, onde simios parlantes dominan á raza humana. Os humanos son humillados e maltratados polos simios por consideralos seres inferiores e desprezables, sometidos á escravitude. Desesperado por atopar unha forma de volver a casa, Leo debe evadir o invencible exército de gorilas, liderada polo desapiadado Xeneral Thade (Tim Roth), quen acurrala ao astronauta ata un templo que contén os segredos do pasado dos propios simios. O astronauta extraviado fai numerosos intentos por establecer contacto coa súa estación espacial, e os sinais de contacto lévano a el e aos simios rebeldes que o acompañaban na súa fuga, a un estraño lugar chamado polos simios "Calima", lugar no que supostamente chegara o primeiro simio, de nome "Semos" que colonizou o planeta. Estando en "Calima", Leo descobre que ese nome non é máis que o resultado de fragmentos dun letreiro que dicía "Caution live animals", polo que se dá conta de que non é ningunha cidade sacra ou templo senón nada menos que os restos da estación espacial da que el mesmo partira, e os seus amigos foran a buscalo.
Ao pór a funcionar a bitácora da estación, Leo decátase de que en realidade, ao ir rescatar ao chimpancé Pericles, atravesou unha barreira de tempo de maneira que, para o momento en que descubriu os restos da estación espacial, xa pasaran moitos anos desde que os seus compañeiros da estación caeran por accidente no planeta dos simios tratando de salvalo. Polo cal, tamén se dá conta de que a raza de simios era descendente dos animais que el e os seus compañeiros astronautas levaban na estación espacial. Ao ser acurralado polo exército de simios xunto con outros humanos que vivían en forma completamente primitiva, Leo é salvado pola chegada do chimpancé Pericles, que estrañamente apareceu tripulando a mesma pequena nave na que se perdeu. Os simios de xeito inxenuo creron que ese chimpancé era o seu deus Semos que regresaba ao planeta cumprindo algunha antiga profecía. Leo aproveita para abordar a nave e regresar á Terra, pero estrañamente só logra avanzar no tempo, descubrindo que aínda o planeta Terra era gobernado por simios e que xa non existían humanos, había un monumento xigante ao simio de nome Thade, no canto do monumento de Abraham Lincoln.
Ponte Caldelas, Ponte Caldelas
Santa Eulalia de Ponte Caldelas é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponte Caldelas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 2.191 habitantes (1.026 homes e 1.165 mulleres). Ten nove entidades de poboación.
465
Véxase tamén
Historia ano a ano
Requiem für Dominik
Requiem für Dominik é un filme austríaco de 1991 dirixido por Robert Dornhelm. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Carlexo, Villestro, Santiago de Compostela
Carlexo é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 56 habitantes (29 homes e 27 mulleres).
Fender Jazzmaster
miniatura|200px|Fender Jazzmaster. A Fender Jazzmaster é unha guitarra eléctrica fabricada por Fender introducida no ano 1958 e deseñada como un instrumento máis caro que a Fender Stratocaster, que á súa vez fora creada como un produto máis caro que a Telecaster. Como o seu nome indica, inicialmente destinouse ao mercado dos guitarristas de jazz pero a principios dos 60 era usado principalmente por músicos de surf rock, e máis recentemente por guitarristas de indie rock. Acostuma confundirse frecuentemente coa Fender Jaguar que ten unha forma semellante pero unha tonalidade distinta.
Características
O seu corpo torneado foi deseñado para que fose cómoda de tocar co guitarrista sentado, como prefiren facelo moitos artistas de jazz. Ten unha escala de 25 polgadas e media, cun interruptor para cambiar entre son rítmico ou solista con controis de volume e ton independentes, e un trémolo frotante cun sistema de bloqueo, que foron as claves para a personalidade da Jazzmaster. O bloqueo do trémolo pode ser activado manualmente para manter a guitarra afinada se unha das cordas rompe. A Jazzmaster tamén posúe unha panca de trémolo máis longa do normal.
Neurocirurxía
250px|miniatura|dereita|[[Biopsia cerebral mediante procedemento estereotáxico.]] A neurocirurxía é unha especialidade da medicina conforme a Lei de especialidades médicas do ano 1977. Está incluída dentro do grupo das especialidades cirúrxicas. Inclúe a educación, prevención, diagnóstico, avaliación, tratamento, coidados intensivos e rehabilitación de todas as doenzas do sistema nervioso central, periférico e vexetativo (tamén chamado autónomo), incluíndo tamén as súas estrututas vasculares, o tratamento cirúrxico da dor, e a glándula hipófise ou pituitaria.
A Portuguesa
A Portuguesa é o himno nacional de Portugal. Naceu como unha canción de cariz patriótico en resposta ao ultimato británico para que as tropas portuguesas abandonasen as súas posicións en África en 1890. A letra é de Henrique Lopes de Mendonça e a música de Alfredo Keil. A Portuguesa foi designada como un dos símbolos nacionais de Portugal na Constitución de 1976. Regra xeral apenas a primeira parte do himno é transmitida polo ensino oficial. Na súa maioría, os portugueses descoñecen por tanto a existencia das segunda e terceira partes da letra do himno.
Fender Jazzmaster
Características
O seu corpo é máis longo que o doutros modelos de Fender, polo que precisa unha funda maior. A Jazzmaster ten un tipo único de pastillas "soapbar" que son distintas a calquera modelo de bobinado sinxelo. Esas pastillas adoitan a confundirse coas P90 de Gibson, que teñen unha forma semellante pero son máis pequenas. A bobina está enrolada de forma cha e ancha, ao contrario do normal en Fender, con bobinas altas e delgadas. Isto dálle un ton máis cálido sen perder a claridade característica das bobinas sinxelas. A Jazzmaster ten un ton máis suave e máis jazzeiro que a Stratocaster, aínda que non foi ben acollida polos músicos de jazz. No seu lugar, os guitarristas de rock usaron o instrumento, especialmente no surf rock. The Ventures e The Fireballs foron destacados usuarios da Jazzmaster. A guitarra tamén formou parte da escena Indorock, co guitarrista Andy Tielman creando un modelo de 10 cordas da Jazzmaster, facendo os buratos necesarios cun cravo quente para furar o caravilleiro. Isto marcou o inicio dunha longa tradición de modificacións caseiras das Jazzmaster durante as seguintes décadas, destacando os modelos modificados polos guitarristas de Sonic Youth.
A Portuguesa
A portuguesa
Data: 1890 (con alteracións de 1957) Letra: Henrique Lopes de Mendonça Música: Alfredo Keil
Fender Jazzmaster
Influencia
A intención de Fender era a de crear coa Jazzmaster unha alternativa de corpo sólido á guitarras tipo archop que eran comúns entre os guitarristas de jazz. Como pasara coa Telecaster e a Stratocaster noutros xéneros musicais, Fender agardaba iniciar unha revolución nas guitarras de jazz, a expensas do seu rival Gibson. Finalmente a Jazzmaster nunca chegou a ser popular entre o seu público obxectivo, así como a Telecaster foi adoptada entre algúns populares guitarristas de jazz.
Neurocirurxía
Subespecialidades
Dentro da neurocirurxía existen diferentes campos de especialización:
Fender Jazzmaster
Influencia
As Jazzmasters tiveron máis éxito nas florecentes escenas californianas de surf rock e rock instrumental de finais dos 50 e principios dos 60. A sede de Fender estaba situada no sur de California, e o propio Leo Fender solicitou activamente a axuda de músicos locais para que o orientasen no deseño da continuación da Jazzmaster, a Jaguar.
A Portuguesa
A portuguesa
Data: 1890 (orixinal) Letra: Henrique Lopes de Mendonça Música: Alfredo Keil
Fender Jazzmaster
Influencia
As Jazzmasters, xunto coas Jaguars e as súas imitacións, pasaron de moda entre os guitarrista dos anos 70 debido sobre todo á súa "anticuada" aparencia e ás súas características sonoras. O son do rock desa década tendía cara a un ton máis groso que daban as pastillas tipo humbucker e cun bo grao de sustain, polo que os guitarristas utilizaban máis a Gibson Les Paul e as súas copias. O curto sutain da Jazzmaster e o seu ton cálido non a favoreceu nesa época. Fender continuou ofrecendo a Jazzmaster como parte da súa liña de instrumentos ata 1980, porén, moitos coleccionistas cren que a produción real rematou sobre 1976, sendo as guitarras vendidas despois dese ano instrumentos que non conseguiran vender. Debido a que a Jazzmastes se considerou unha guitarra pouco desexada, os novos músicos puideron mercar este modelo a moi bos prezos, conseguindo guitarras de alta calidade por poucos cartos.
Xusto cando Fender suspendeu a produción da Jazzmaster, Tom Verlaine de Television e Elvis Costello comezaron a darlle á guitarra o seu status de instrumento de culto. Polo tanto, posteriormente foi adoptada pola escena estadounidense do indie rock. Sonic Youth son coñecidos pola cantidade de Jazzmasters que acumularon a partir de 1985, mentres as guitarras aínda eran asumibles, e tamén polos traballos de personalización que realizan nestes instrumentos. Sonic Youth tamén foron famosos por usar unha terceira ponte nas súas guitarras para obter tons como os de campás de igrexa. Co aumento da visibilidade das vellas Jazzmasters, e os prezos ao alza das Telecasters e Stratocasters de colección nos anos 90, as Jazzmasters comezaron a gañar valor. Os roubos de vellas Jazzmasters de Sonic Youth (que perdeu 9 destas guitarras en 1999), Dinosaur Jr e The Raveonettes en anos recentes dan unha idea desta revalorización. miniatura|250px|[[J Mascis de Dinosaur Jr. cunha Jazzmaster]] Nos últimos anos moitos músicos adoptaron este modelo, como Robert Smith de The Cure, que posúe dúas ás que bautizou como Black Torty e White Torty ou J Mascis de Dinosaur Jr do que Fender lanzou un modelo co seu nome. A Jazzmaster ten moitos seguidores en xéneros como o shoegaze e o dream pop, onde se valora o seu zunido e os sons que dá a ponte deseñada por Leo Fender. Kevin Shields de My Bloody Valentine úsaa como guitarra principal, e a súa compañeira Bilinda Butcher tamén a usa xunto coa Jaguar. Ira Kaplan de Yo La Tengo tamén a utiliza xunto con outros vellos modelos de Fender. Nels Cline de Wilco tamén é un recoñecido usuario da Jazzmaster ao igual que Stephen Malkmus, antigo membro de Pavement. J Mascis, Nels Cline, Tom Verlaine, Thurston Moore e Lee Ranaldo actuaron no "Jazzmaster 50th Anniversary Concert" en Nova York o 12 de setembro do 2008.
Signature editions
En xullo do ano 2007 Fender lanzou o modelo personalizado J Mascis, na honra do líder de Dinosaur Jr. Este modelo é o mesmo que os modelos anteriores de Jazzmaster pero cunha ponte Adjust-o-matic (o equivalente de fender ao Tune-o-matic de Gibson), e cun infrecuente acabado púrpura brillante. Este é na actualidade o único modelo de Jazzmaster en produción co caravilleiro da mesma cor que o corpo.
En abril do 2008 apareceu o modelo Elvis Costello Jazzmaster, unha réplica fiel da 1960s Jazzmaster usada por Elvis Costello no seu álbum de estrea de 1977, My Aim is True. Esta guitarra conta cun acabado veteado de nogueira sólido nun corpo de abeneiro e unha ponte trémolo modificada para conseguir o característico son de Costello de "película de espías".
En xuño do ano 2009 Fender anunciou os modelos Lee Ranaldo e Thurston Moore, en honra aos guitarristas de Sonic Youth. Estas guitarras foron lanzadas o 1 de xullo do 2009. Estas edicións foron simplificadas e contan só cun regulador de volume e un interruptor para cambiar de pastilla e teñen un caravilleiro negro. A diferenza entre elas está nas pastillas, a ponte, na cor e no lugar de colocación do regulador de volume. O instrumento de Ranaldo ten un acabado azul e conta con dúas pastillas Fender Wide Range coa ponte dunha Mustang, realizada segundo as especificacións do propio Ranaldo. A versión de Moore ten un acabado en verde, con dúa pastillas sinxelas Seymour Duncan Antiquity II Jazzmaster e unha ponte Tune-o-matic.
Profilina
A profilina é unha proteína que se une á actina que está implicada na dinámica do recambio e reestruturación do citoesqueleto de actina. Atópase en todos os organismos eucarióticos na maioría das súas células. A profilina é importante para o control espacial e temporal do crecemento dos microfilamentos de actina, o cal é un proceso esencial na locomoción celular e nos cambios de forma da célula. Esta reestruturación do citoesqueleto da actina é esencial en procesos como o desenvolvemento de órganos, a curación de feridas, e a eliminación dos invasores infecciosos por parte das células do sistema inmunitario.
A profilina tamén se une a secuencias ricas no aminoácido prolina de diversas proteínas. Aínda que a maioría da profilina celular está unida á actina, hai unhas 50 posibles proteínas ás que as profilinas se poden unir. Moitas delas están relacionadas coa regulación da actina, pero a profilina tamén parece estar implicada en actividades que teñen lugar no núcleo celular como o splicing do ARNm.
A profilina é o principal alérxeno presente nos poles de bidueiro, de herbas e outras plantas.
As profilinas son proteínas cun peso molecular de aproximadamente 14–16 kDa. Presentan un só xene en lévedos, insectos, e vermes, e moitos xenes noutros organismos, incluíndo as plantas. Nas céluas de mamíferos, descubríronse catro ìsoformas da profilina; a profilina-I exprésase na maioría dos tecidos, mentres que a profilina-II predomina no cerebro e riles.
A profilina na regulación da dinámica da actina
A profilina potencia o crecemento dos filamentos de actina de dúas maneiras:
A profilina tamén regula negativamente ao fosfatidilinositol (3,4)-bisfosfato (PI(3,4)P2) limitando o recrutamento de lamelipodina no bordo da célula que avanza durante o movemento.
A profilina é unha das moléculas máis abondosas de entre as que se unen ao monómero de actina, pero proteínas como a CAP e (en mamíferos) a timosina β4 presentan un certo solapamento funcional coa profilina. Ao contrario, a ADF/cofilina ten algunhas propiedades que antagonizan a acción da profilina.
Historia
A profilina describírona por primeira vez Uno Lindberg e colaboradores a inicios da década de 1970 como a primeira proteína que se unía ao monómero de actina. Despois, os investigadores decatáronse de que non só actúa no músculo, senón tamén en células non musculares, que conteñen altas concentracións de actina, aínda que en parte na súa forma non polimerizada. Pensouse despois que a profilina secuestraba os monómeros de actina (manténdoos na súa forma pro-filamentosa), e que os liberaba cando a célula recibía un sinal para facelos máis accesibles para o rápido crecemento do polímero de actina.
Eugèni Garcin
Eugèni Garcin (en Eugène Garcin), nado en Alens o 31 de decembro de 1831 e finado en Anthony (Illa de Francia), en febreiro de 1909, foi un xornalista e escritor occitano.
Biografía
Nado no seo dunha familia modesta, o seu pai era mariscal. Fixo uns estudos que lle deron un bo para traballar do xornalismo e a escritura. Na súa xuventude, escribiu poesías en occitano que foron publicadas por Roumanille en 1851 dentro da obra colectiva Lei Provençalas. Participou no Romavatge dei Trobaires de Aix-en-Provence en 1853. Fíxose amigo de Mistral e escribiu a miúdo dentro do Armanac Provençau. Marchou a París e en 1861 casou coa directora da pensión onde traballaba. Comezou a súa carreira xornalística e converteuse en 1868 nun dos colaboradores do xornal marselles Le Peuple. Eugène Garcin participou moi activamente no movemento félibre e nese mesmoa no 1868, mais coa publicación de Les Français du Nord et du Midi anóxase cos seus amigos félibres, acusándoos de separatismo. Cando se proclamou a República, foi nomeado prefecto de Mureth. Pouco despois, deixou este traballo para facer de xornalista en Tolosa. Colaborou nos xornais L'Émancipation e L'Avenir du Gers, nos que expandiu as súas ideas revolucionarias.
Malvaceae
Malvaceae (Juss.) Bayer et al., as malváceas é unha familia constituída por 252 xéneros e arredor de 2330 especies espalladas polo mundo, con gran presenza en América do Sur.
Pola nova clasificación, a APG, herda os integrantes das antigas familias Sterculiaceae, Tiliaceae e Bombacaceae.
Descrición
Son herbas, subarbustos, arbustos, lianas e árbores, con canles mucilaxinosas e indumento constituído, normalmente, por pelos ramificados ou escamosos.
Follas
Alternas, simples (normalmente lobadas e palminérveas) ou compostas palmadas, enteiras ou serradas. Posúen estípulas.
Flores
Iladas e axilares, cando inflorescencia, determinada ou, ás veces, indeterminadas. A flor é hermafrodita ou asexuada, actinomorfa, dotada de calículo (marcante) ou epicálice (invólucro de brácteas). O cáliz ten 5 sépalos, corola de 5 pétalos distintos ou ausentes. Os estames son en número de 5 ou máis, ás veces, monoadelfos, formando unha columna estaminal (andróforo), con anteras mono ou bitecas rimosas; ás veces, con estaminodios, pole con exina espiñosa. O ovario é súpero, xeralmente sincárpico, cun ou máis óvulos en cada lóculo.
Froito
Cápsula, baga, drupa, sámara ou folículo.
Xéneros
Ancistrocarpus, Apeiba, Asterophorum, Berrya, Brownlowia, Burretiodendron, Christiana, Clappertonia, Colona, Corchorus (50 spp.), Craigia, Desplatsia, Diplodiscus, Duboscia, Eleutherostylis, Entelea, Erinocarpus, Glyphaea, Goethalsia, Grewia, Hainania, Heliocarpus, Hydrogaster, Jarandersonia, Luehea, Lueheopsis, Microcos, Mollia, Mortoniodendron, Neotessmannia, Pentace, Pentaplaris, Pseudocorchorus, Schoutenia, Sicrea, Sparmannia, Tahitia, Tetralix, Tilia (45 spp.), Trichospermum, Triumfetta (100 spp.), Vasivaea, Vinticena.
Acropogon, Aethiocarpa, Ambroma (Abroma), Astiria, Ayenia, Brachychiton, Byttneria, Cheirolaena, Chiranthodendron, Cola (125 spp.), Commersonia, Corchoropsis, Cotylonychia, Dicarpidium, Dombeya, Eriolaena, Firmiana, Franciscodendron, Fremontodendron, Gilesia, Glossostemon, Guazuma, Guichenotia, Hannafordia, Harmsia, Helicteres, Helmiopsiella, Helmiopsis, Heritiera, Hermannia, Herrania, Hildegardia, Keraudrenia, Kleinhovia, Lasiopetalum, Leptonychia, Lysiosepalum, Mansonia, Maxwellia, Megatritheca, Melhania, Melochia, Neoregniella, Nesogordonia, Octolobus, Paradombeya, Paramelhania, Pentapetes, Pterocymbium, Pterospermum, Pterygota, Rayleya, Reevesia, Ruizia, Rulingia, Scaphium, Scaphopetalum, Seringia, Sterculia (250 spp.), Theobroma, Thomasia, Trichostephania, Triplochiton, Trochetia, Trochetiopsis, Uladendron, Ungeria, Waltheria.
Adansonia, Aguiaria, Bernoullia, Bombacopsis, Bombax (60 spp.), Catostemma, Cavanillesia, Ceiba, Chorisia, Coelostegia, Cullenia, Durio, Eriotheca, Gyranthera, Huberodendron, Kostermansia, Matisia, Neesia, Neobuchia, Ochroma, Pachira, Patinoa, Phragmotheca, Pseudobombax, Quararibea, Rhodognaphalon, Rhodagnaphalopsis, Scleronema, Septotheca, Spirotheca.
Abelmoschus, Abutilon (100 spp.), Abutilothamnus, Acaulimalva, Alcea, Allosidastrum, Allowissadula, Althaea, Alyogyne, Anisodontea, Anoda, Anotea, Asterotrichion, Bakeridesia, Bastardia, Bastardiastrum, Bastardiopsis, Batesimalva, Billieturnera, Briquetia, Callirhoe, Calyculogigas, Calyptraemalva, Cenocentrum, Cephalohibiscus, Cienfuegosia, Codonochlamys, Corynabutilon, Cristaria, Decaschistia, Dendrosida, Dicellostyles, Dirhamphis, Eremalche, Fioria, Fryxellia, Gaya, Goethea, Gossypioides, Gossypium, Gynatrix, Hampea, Helicteropsis, Herissantia, Hibiscadelphus, Hibiscus (300 spp.), Hochreutinera, Hoheria, Horsfordia, Howittia, Humbertianthus, Humbertiella, Iliamna, Julostylis, Jumelleanthus, Kearnemalvastrum, Kitaibela, Kokia, Kosteletzkya, Krapovickasia, Kydia, Lagunaria, Lavatera, Lawrencia, Lebronnecia, Lecanophora, Lopimia, Macrostelia, Malachra, Malacothamnus, Malope, Malva, Malvastrum, Malvaviscus, Malvella, Megistostegium, Meximalva, Modiola, Modiolastrum, Monteiroa, Napaea, Nayariophyton, Neobaclea, Neobrittonia, Nototriche, Palaua, Pavonia (200 spp.), Peltaea, Periptera, Perrierophytum, Phragmocarpidium, Phymosia, Plagianthus, Radyera, Rhynchosida, Robinsonella, Rojasimalva, Senra, Sida (200 spp.), Sidalcea, Sidastrum, Sphaeralcea, Symphyochlamys, Tarasa, Tetrasida, Thespesia, Urena, Urocarpidium, Wercklea, Wissadula.
Teenage Fanclub
Teenage Fanclub é unha banda escocesa de rock alternativo formada en Bellshill en 1989. O grupo está composto por Norman Blake (voces, guitarra), Raymond McGinley (voces, guitarra), Gerard Love (voces, baixo), Francis MacDonald (batería, voces), Dave McGowan (baixo, voces) e Euros Childs (teclados, voces), repartíndose os labores de composicións a partes iguais entre Blake, McGinley e Love.
Aínda que adoita a ser catalogado como un grupo de rock alternativo, Teenage Fanclub ten incorporado unha ampla variedade de elementos de varios estilos musicais nas súas cancións. Ata a data a banda leva publicados once álbums de estudio e dous álbums recompilatorios.
Provincias Unidas
As Provincias Unidas ou a República dos Sete Países Baixos Unidos foi un estado que con frecuencia adoita ser chamado erroneamente Holanda, formado polas sete provincias do norte da rexión histórica dos Países Baixos (Frisia, Groninga, Güeldres, Holanda, Overijssel, Utrecht e Zelandia), agrupadas dende a Unión de Utrecht (1579), ata a ocupación francesa de 1795.
Historia
A orixe das Provincias Unidas radicou nos problemas políticos e relixiosos baixo a dominación dos casa de Habsburgo. O enfrontamento entre católicos e calvinistas produciu o estabelecemento da Unión de Arras e da Unión de Utrecht (1579), que deu orixe ás Provincias Unidas. En 1581, os representantes da Unión depuxeron a Filipe II de España e nomearon a Guillerme de Orange (asasinado en 1584). Johan van Oldenbarnevelt foi unha peza clave na creación da República en 1588.
A cohesión das provincias foi posible grazas á hexemonía da burguesía e o liderado en Holanda. As Provincias Unidas obtiveron axuda militar de Inglaterra, que xunto a Francia recoñecerían a República en 1596. En virtude da Tregua dos Doce Anos, entre 1609 e 1621, con Filipe III, a Coroa de España recoñeceu finalmente a existencia das Provincias Unidas.
A Idade de Ouro
A alianza con Francia durante a guerra dos Trinta Anos logrou para as provincias o status de Estado independente na Paz de Westfalia (1648).
Nesta época o seu poder medrou ata converterse nunha das potencias mariñas e económicas do século XVII, o que foi considerado como a época dourada dos Países Baixos. Foi unha época na que se estableceron colonias e postos mercantís ao redor de todo o mundo. En 1784, Frederico II, rei de Prusia, organizou unha Liga de príncipes alemáns para salvagardar o statu quo nas Provincias Unidas fronte ás ambicións de Baviera.
Declive
Emprendeu unha confrontación contra Inglaterra pola supremacía naval e tras a agresión por parte de Luís XIV, consumouse o declive do seu poder e en 1795, logo dunha invasión francesa, as Provincias Unidas foron substituídas pola República Bátava.
Sonia Delaunay
thumb|250px|Placa posta onde viviron Sonia e Robert Delaunay.
Sonia Delaunay, nada en Odesa (Ucraína) o 14 de novembro de 1885 e finada en París o 5 de decembro de 1979, foi unha pintora ucraína, como Sonia Terk no seo dunha familia xudía asquenací.
Traxectoria
En 1890 Delaunay mudouse a San Petersburgo para vivir co seu tío. Entre os anos 1904 e 1905 Sonia fixo varios cursos de pintura en Karlsruhe Alemaña. No ano 1906 Sonia Terk mudouse a París. En 1910 casou co artista francés Robert Delaunay, co cal fundou o movemento de Orfismo en 1912, caracterizado polo uso de cores fortes e formas xeométricas. En 1914 participou con Prismes Electrique no Salon des Independants, xunto con Alexander Archipenko, Kasimir Malevitch, Vadym Meller, Aleksandra Ekster entre outros. Nese mesmo ano mudouse a Madrid. Entre os anos 1915 e 1916 viaxou xunto co seu marido a Portugal. Pintou acuarelas e desenvolveu as súas cerámicas. En 1920 Sonia Terk volveu a París. En 1924 montou o seu estudo de deseño de roupa xunto con Jacques Heim. Ó ano seguinte participou na Exposition Interationale des Arts Decoratifs et Industriels Modernes en París xunto con Nathan Altman, A. Ekster, V. Meller, A. Petritsky e David Shterenberg. Os seus traballos consistían en pinturas, deseño téxtil e de vestiario. Foi a primeira muller viva que tivo unha exposición introspetiva no Louvre en 1964, e en 1975 foi nomeada oficial da Lexión Francesa do Honor. Sonia Delaunay-Terk morreu en 1979 na cidade de París.
Traballou no deseño moderno incluíndo os conceptos de deseño abstracto, integración dos mobles, fábricas, murais e roupa.
Era amiga do poeta Blaise Cendrars e creou, innovando unha vez máis, un mural cunha representación da obra do poeta.
A súa contribución artística máis importante foi o deseño "simultáneo". Isto inclúe o concepto do Orfismo. Foi a inventora do punto polca, xunto co uso de zig-zags e outros deseños innovadores en fábricas, vestiario e mobles.
Tarrazo, Sarreaus, Sarreaus
Tarrazo é un lugar da parroquia de Sarreaus, no concello ourensán de Sarreaus, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2010 tiña 15 habitantes (6 homes e 9 mulleres), o que supón que variou o número de habitantes con respecto ao ano 2009 cando tiña 16 habitantes.
San Petersburgo
miniatura|upright|San Petersburgo e mailo [[río Nevá.]] San Petersburgo, antes coñecida como Petrogrado (1914-1924) e máis tarde como Leningrado (1924-1991), é a segunda cidade máis poboada, cunha poboación de aproximadamente 5,4 millóns de habitantes, e importante de Rusia, só superada pola capital, Moscova. Está situada as beiras do río Nevá, na cabeceira do golfo de Finlandia no mar Báltico. San Petersburgo é a cuarta cidade máis poboada de Europa despois de Istambul, Moscova e Londres, a cidade máis poboada do mar Báltico, así como a cidade máis setentrional con máis de 1 millón de habitantes. Como capital imperial de Rusia, e porto historicamente estratéxico, está gobernada como unha cidade federal. A cidade foi fundada polo tsar Pedro o Grande o 27 de maio de 1703 no lugar dunha fortaleza sueca capturada, e recibiu o nome do apóstolo San Pedro. En Rusia, San Petersburgo está asociado histórica e culturalmente co nacemento do Imperio Ruso e a entrada de Rusia na historia moderna como unha gran potencia europea. Serviu como capital do Tsarato ruso, e do posterior Imperio Ruso, desde 1713 ata 1918 (sendo substituída por Moscova durante un breve período de tempo entre 1728 e 1730). Despois da Revolución de Outubro de 1917, os bolxeviques trasladaron o seu goberno a Moscova.
Etimoloxía
Defensor da occidentalización de Rusia, o entón tsar Pedro o Grande, quen fundou a cidade, chamouna orixinalmente. Sankt-Pieter-Burch (Сан(к)т-Питер-Бурхъ) á maneira holandesa e máis tarde a súa ortografía estandarizouse como Sankt-Peterburg (Санкт-Петербургъ) baixo a influencia alemá. O 1 de setembro de 1914, tras o estalido da primeira guerra mundial, o goberno imperial rebautizó a cidade co nome de Petrogrado (Петроград), que significa "cidade de Pedro", para eliminar as palabras alemás Sankt¡ e Burg. O 26 de xaneiro de 1924, pouco despois da morte de Vladimir Lenin, foi renomeado como Leningrado. (Ленинград), que significa "Cidade de Lenin". O 6 de setembro de 1991, o nome orixinal, Sankt-Peterburg, foi devolto por un referendo feito en toda a cidade. Hoxe, en galego, a cidade é coñecida como San Petersburgo. Os veciños adoitan referirse á cidade polo seu alcume abreviado, Piter (Питер).
San Petersburgo foi tradicionalmente chamado a "Xanela a Europa" e a "Xanela ao oeste" polos rusos. A cidade é a metrópole máis setentrional do mundo, e tamén se describe a miúdo como a "Venecia do Norte" ou a "Venecia rusa" debido aos seus numerosos corredores de auga, xa que a cidade está construída sobre pantanos e auga. Ademais, ten unha arquitectura e unha cultura de forte inspiración europea occidental, que se combina coa herdanza rusa da cidade. Outro alcume de San Petersburgo é "A cidade das noites brancas" debido a un fenómeno natural que xorde pola proximidade ás rexión polar e que fai que no verán os ceos nocturnos da cidade non se escurezan do todo durante un mes. A cidade tamén adoita chamarse a miúdo como a "Palmira do norte", debido á súa extravagante arquitectura.
Era imperial (1703–1917)
esquerda|miniatura|upright|O [[Cabaleiro de bronce, monumento a Pedro o Grande]] miniatura|upright|Mapa de San Petersburgo, 1744 Os colonos suecos construíron en 1611 a fortaleza de Nyenskans na desembocadura do río Nevá que máis tarde se chamou Ingermanland, que estaba habitada por fínicos tribo dos ingrianos. Ao seu ao redor creceu a pequena cidade de Nyen.
O 12 de maio de 1703 (1 de maio calendario xuliano), durante a gran guerra do norte, Pedro o Grande capturou Nyenskans e pronto substituíu a fortaleza. O 27 de maio de 1703 (16 de maio), máis preto do estuario (5 km cara ao interior do golfo, na Illa Zayachy, estableceu a Fortaleza de Pedro e Paulo, que se converteu no primeiro edificio de ladrillo e pedra da nova cidade.
A cidade foi construída por campesiños recrutados de toda Rusia; varios prisioneiros de guerra suecos tamén participaron algúns anos baixo a supervisión de Alexander Menshikov. Decenas de miles de servos morreron construíndo a cidade. Máis tarde, a cidade converteuse no centro da Gobernación de San Petersburgo. Pedro trasladou a capital de Moscova a San Petersburgo en 1712, 9 anos antes de que o Tratado de Nystad de 1721 puxese fin á guerra; xa en 1704 referiuse a San Petersburgo como capital (ou sede do goberno). Mentres se construía a cidade, Pedro vivía nunha cabana de tres cuartos con Catherine, onde ela facía a cociña e o coidado dos nenos, e el coidaba un xardín coma se fosen unha parella normal.
esquerda|miniatura|upright|Rúa que leva á [[Catedral de San Nicolás dos Mariñeiros]] Foi o tsar Pedro I en persoa quen, nun xesto simbólico, colocou a primeira pedra da fortaleza sobre o Nevá. A súa intención era a de "europeizar" Rusia, e crear unha corte digna de tan grande imperio, emulando os pazos imperiais de Viena. Durante os seus primeiros anos, a cidade desenvolveuse ao redor da praza da Trindade, na beira dereita do Nevá, preto da fortaleza de Pedro e Pablo. Con todo, San Petersburgo pronto comezou a construírse segundo un plan. En 1716, o italiano suízo Domenico Trezzini elaborara un proxecto segundo o cal o centro da cidade situaríase na illa Vasilyevsky e estaría conformado por unha rede rectangular de canles. O proxecto non se completou, pero é evidente no trazado das rúas. En 1716, Pedro o Grande nomeou ao francés Jean-Baptiste Alexandre Lle Blond como arquitecto xefe de San Petersburgo. Os cortesáns foron obrigados a trasladarse á nova cidade. Durante a súa construción morreron miles de servos, incluso os visitantes eran obrigados a colaborar dalgún xeito na construción.
O estilo do barroco petrino, desenvolto por Trezzini e outros arquitectos e exemplificado por edificios como o Palacio Menshikov, a Kunstkamera, a Catedral de Pedro e Paulo, a Doce Colexios, converteuse nun elemento destacado da arquitectura da cidade a principios do século XVIII. En 1724, Pedro o Grande creou en San Petersburgo a Academia das Ciencias, a Universidade e o Ximnasio Académico.
En 1725, Pedro I morreu con cincuenta e dous anos. Os seus esforzos por modernizar Rusia atoparan a oposición da nobreza rusa, que levaran acabo varios atentados contra a súa vida e nun caso de traizón no que participou o seu fillo. En 1728, Pedro II de Rusia volveu trasladar a súa sede a Moscova. Pero catro anos máis tarde, en 1732, baixo a emperatriz Ana de Rusia, San Petersburgo volveu ser designada capital do Imperio ruso. Seguiu sendo a sede da dinastía Romanov e da Corte Imperial dos tsares rusos, así como a sede do goberno ruso, durante outros 186 anos ata a revolución rusa de 1917.
Entre 1736 e 1737, a cidade sufriu incendios catastróficos. Para reconstruír os barrios danados, un comité dirixido por Burkhard Christoph von Münnich encargou un novo plan en 1737. A cidade dividiuse en cinco distritos, e o centro da cidade trasladouse ao distrito do Almirantazgo, na beira oriental entre os ríos Nevá e Fontanka.
miniatura|upright|[[Praza do Palacio (San Petersburgo)|Praza do Palacio apoiada polo Arco e edificio do Estado Maior; como a principal praza do imperio ruso, foi o escenario de moitos eventos de importancia histórica.]] San Petersburgo desenvolveuse ao longo de tres grandes radiais, que conflúen no Edificio do Almirantazgo e que hoxe se coñecen como Avenida Nevsky (Nevsky Prospect) (que se considera a rúa principal da cidade), Rúa Gorokhovaya e Avenida Voznesensky. A arquitectura barroca tornouse dominante na cidade durante os primeiros sesenta anos, culminando no barroco isabelino, representado sobre todo polo italiano Bartolomeo Rastrelli con edificios como o Palacio de Inverno. Na década de 1760, á arquitectura barroca sucedeuna a arquitectura neoclásica.
Creada en 1762, a Comisión de Edificios de Pedra de Moscova e San Petersburgo ditaminou que ningunha estrutura da cidade podía ser máis alta que o Palacio de Inverno e prohibiu o espazo entre edificios. Durante o reinado de Catarina a Grande, nos anos 1760-1780, as beiras do Nevá foron revestidas con terrapléns de granito.
Con todo, ata 1850 non se permitiu a apertura da primeira ponte permanente sobre o Nevá, a ponte da Anunciación. Antes diso, só se permitían as pontes de pontóns. A canle Obvodny (escavada en 1769-1833) converteuse durante o século XIX no límite sur da cidade. miniatura|upright|[[Revolta decembrista na Praza do Senado, 26 de decembro de 1825]] En 1810, Alexandre I estableceu a primeira escola de enxeñería, a Escola Principal de Enxeñaría Militar en San Petersburgo. Moitos monumentos conmemoran a vitoria rusa sobre o Francia napoleónica na guerra patriótica de 1812, incluíndo o Arco do Triunfo de Narva e a Columna de Alexandre de Montferrand, erixida en 1834.
A Alboiana, Burgás, Xermade
A Alboiana é un lugar da parroquia de Burgás, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 26 habitantes (15 homes e 11 mulleres).
San Petersburgo
Era imperial (1703–1917)
En 1825, a revolta decembrista reprimida contra Nicolao I tivo lugar na Praza do Senado da cidade, un día despois de que Nicolao asumise o trono.
Na década de 1840, a arquitectura neoclásica dera paso a varios estilos románticos, que dominaron ata a década de 1890, representados por arquitectos como Andrei Stackenschneider (Palacio Mariinsky, Palacio Beloselsky-Belozersky, Palacio de Nicolás, Novo Palacio de Michael) e Konstantin Thon (Estación de ferrocarril Moskovsky).
Coa emancipación dos servos emprendida por Alexandre II en 1861 xunto coa Revolución Industrial, o influxo de antigos campesiños na capital aumentou moito. Os barrios pobres xurdiron espontaneamente nos arredores da cidade. San Petersburgo superou a Moscova en crecemento poboacional e industrial; desenvolvendose como unha das maiores cidades industriais de Europa, cunha importante base naval (en Kronstadt), un río e un porto marítimo.
Os nomes dos santos Pedro e Paulo, outorgados á cidadela orixinal da cidade e á súa catedral (desde 1725, un panteón funerario dos emperadores rusos) foron casualmente os nomes dos dous primeiros emperadores rusos asasinados, Pedro III (1762, supostamente asasinado nunha conspiración dirixida pola súa esposa, Catarina a Grande) e Paulo I (1801, Nikolay Alexandrovich Zubov e outros conspiradores que levaron ao poder a Alexandre I, o fillo da súa vítima). O asasinato do terceiro emperador tivo lugar en San Petersburgo en 1881, cando Alexandre II foi vítima dos terroristas de Narodnaya Volya.
A Revolución de 1905 comezou en San Petersburgo e estendeuse rapidamente as demais provincias.
O 1 de setembro de 1914, despois do estalido da primeira guerra mundial, o goberno imperial cambiou o nome da cidade a Petrogrado, que significa "Cidade de Pedro", para eliminar as palabras alemánas, Sankt e Burg.