cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kevin Ayers
O seu derradeiro álbum, The Unfairground, lanzouse no ano 2007. O xornalista musical Nick Kent escribiu: "Kevin Ayers e Syd Barrett foron as dúas persoas máis importantes na música pop británica. Todo o que chegou despois saíu deles".
Os Pardieiros, Lobaces, Trasmiras
Os Pardieiros é un lugar da parroquia de Lobaces, no concello ourensán de Trasmiras. No ano 2022 tiña 43 habitantes, dos cales 24 eran homes e 19 mulleres.
Nothofagus antarctica
Nothofagus antarctica é unha árbore da orde das fagales, familia das notofagáceas, que é a especie tipo do seu único xénero, Nothofagus.
É propia do Suramérica, do bosque andino patagónico. A súa aparición na illa Hoste fixo que se considerara a árbore máis austral da Terra; porén, en 2019 encontrouse que Nothofagus betuloides chegaba máis ao sur, á illa Hornos, a unha latitude de 55° 56′ 50″ S.
Características
Nothofagus antarctica é unha árbore caducifolia que alcanza a medir entre os 10 e os 25 m de altura e ten troncos delgados de configuración escalonada. As follas son simples e alternas, de 5 a 35 mm de longo, co bordo dentado e ondulado; están cubiertas cunha cera de aroma dulce. E cor da follaxe é verde medio tornándose a amariela-avermellada no outono. Perde por completo as súas follas no inverno. A flor é pouco rechamante, de cor amarela verdosa. O froito mide 6 mm, é moi fragante e está composto de 4 valvas que conteñen tres noces. A casca das árbores novas son lisas, de cor gris ou parda purpúrea, con destacadas lenticelas brancas horizontais; a casca das árbores vellas é áspera e fisurada, de cor gris.
Na illa Grande da Terra do Fogo é habitual que estea cuberta dunha chamada barba de árbore, barba de vello, barba do demo ou barba de indio, un lique verde claro con aspecto piloso.
Distribución, hábitat e bioloxía
miniatura|240px|Follaxe miniatura|240px|Arbusto deitado pola acción do vento Nothofagus antarctica é nativa do bosque andino patagónico, onde se estende desde a latitude 33° S até a Terra do Fogo (56° S). Na Arxentina, desde a provincia de Neuquén até a provincia de Terra de Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur e en Chile distribúese entre as rexións de O'Higgins e a de Magallanes e da Antártica Chilena. Crece principalmente en áreas dos Andes e na illa Grande da Terra do Fogo, en solos delgados e con temperaturas baixas case todo o ano.
Usos
A súa madeira úsase principalmente para leña.
A árbore foi plantada na costa norte do Pacífico dos Estados Unidos.
Tamén foi introducida con éxito como árbore ornamental nas illas Británicas, onde se desenvolve moi ben.
Descrición
A especie foi descrita en 1871 polo botánico, zoólogo e biólogo mariño danés Anders Sandoe Oersted, e publicada en ''Skrifter Udgivne af Videnskabs-Selskabet i Christiana. Mathematisk-naturvidenskabelig Klass'' 5 (9): 354.
Etimoloxías
Para a do xénero véxase Nothofagus.
O epíteto específico, antarctica, alude á distribución xeográfica, na zona antártica.
Sinónimos
Ademais de polo nome válido actualmente, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Centro Interdisciplinario de Investigacións Feministas e de Estudos de Xénero da USC
O Centro Interdisciplinario de Investigacións Feministas e de Estudos de Xénero da USC é un centro de investigación interdisciplinario da Universidade de Santiago de Compostela que conta co apoio expreso de institucións e organismos extrauniversitarios considerados de interese político social.
Nucleósido trifosfato
Un nucleósido trifosfato é unha molécula que contén unha base nitroxenada unida a un azucre de 5 carbonos (pode ser ribosa ou desoxirribosa), con tres grupos fosfato unidos ao azucre. Son os precursores moleculares dos nucleótidos que constitúen o ADN e o ARN (que son nucleósidos monofosfato), xa que estes ácidos nucleicos son cadeas de nucleótidos orixinadas durante a replicación do ADN e a transcrición. Os nucleósidos trifosfato tamén serven como fonte de enerxía para as reaccións celulares (o ATP é o mellor exemplo) e están implicados en vías de sinalización (por exemplo o GTP).
Os nucleósidos trifosfato dos alimentos non poden ser absorbidos ben, polo que se sintetizan dentro da célula. As vías de síntese son distintas dependendo do nucleósido trifosfato concreto que se vaia formar, pero como teñen importantes funcións, a súa síntese está estreitamente regulada en todos os casos. Os análogos de nucleósidos poden tamén usarse para tratar infeccións virais. Por exemplo, a azidotimidina (AZT) é un análogo de nucleósido usado para previr e tratar a VIH/SIDA.
Nomes
O termo nucleósido fai referencia a unha molécula formada por unha base nitroxenada unida a un azucre de 5 carbonos (ribosa ou desoxirribosa). Os nucleótidos son nucleósidos que están unidos covalentemente a un grupo fosfato, o cal pode estar constituído, dependendo da definición utilizada, por un ácido fosfórico só, ou por dous ou tres. Para proporcionar información sobre o número de fosfatos, os nucleótidos son denominados nucleósidos monofosfato, difosfato ou trifosfato. Por tanto, os nucleósidos trifosfato son considerados tradicionalmente como un tipo de nucleótido. Para a discusión da definición de nucleótido, ver a páxina nucleótido (hai certa ambigüidade entre a definición da IUPAC e os usos tradicionais en bioquímica, xa que a IUPAC denomina nucleótidos só aos nucleósidos monofosfato).
O nome dos nucleósidos fosfato abréviase xeralmente cunha sigla de tres letras, que son 4 ou 5 no caso dos desoxi- ou didesoxinucleósidos fosfato). A primeira letra indica a identidade da base nitroxenada (por exemplo, A por adenina, G por guanina), a segunda letra indica o número de fosfatos (mono, di, tri), e a terceira é P, que indica fosfato. Os nucleósidos trifosfato que conteñen ribosa como azucre abrévianse convencionalmente como NTPs, mentres que os que conteñen d esoxirribosa abrévianse como dNTPs. Por exemplo, dATP sería a desoxirribosa adenosín trifosfato. Os NTPs orixinan os nucleósidos monofosfato que son as unidades que forman o ARN, e os dNTPs orixinan os nucleósidos monofosfato que forman o ADN. Os carbonos do azucre dun nucleósido trifosfato numéranse arredor do anel carbonado no sentido das agullas do reloxo empezando polo do grupo carbonilo orixinal do azucre. Convencionalmente, os números que indican os carbonos do azucre levan o símbolo prima (‘) para distinguilos dos carbonos da base nitroxenada. A base nitroxenada está ligada ao carbono 1’ por medio dun enlace N-glicosídico e o grupo fosfato está enlazado covalentemente ao carbono 5’ do azucre por enlace fosfodiéster (ou ás veces ao 3' ). Os fosfatos están ligados entre si por enlaces anhidro ácidos (ou fosfoanhidro). O primeiro fosfato unido ao azucre denomínase α (fosfato alfa), o segundo é o β (beta) e o terceiro é o γ (gamma). miniatura|670x670px|Esquema que mostra a estrutura dos nucleósidos trifosfato. Os nucleósidos constan dun azucre pentosa (de 5 C) unido a unha base nitroxenada por enlace N-glicosídico 1'. O grupo fosfato unido aos nucleósidos pode constar dun só residuo de ácido fosfórico, de dous ou de tres, e xeralmente está unido ao carbono 5'. Os nucleósidos trifosfato conteñen tres fosfatos. Esta figura tamén mostra as cinco bases nitroxenadas comúns que se encontran no ADN e ARN á dereita (aínda que non so as únicas posibles). |center
Síntese do ADN e ARN
miniatura|385x385px|Na síntese de ácidos nucleicos o 3’ OH dunha cadea de nucleótidos en crecemento ataca o fosfato α dun NTP que vai ser incorporado á cadea (en azul), orixinándose un [[enlace fosfodiéster e a liberación dun pirofosfato (PPi). Dese xeito, o nucleótido que se engade á cadea é un nucleósido monofosfato. Esta figura mostra a síntese do ADN, pero na síntese do ARN o mecanismo é o mesmo.]]
Os procesos celulares da replicación do ADN e transcrición implican a síntese de ADN e ARN, respectivamente. A síntese de ADN usa dNTPs como substratos, mentres que a síntese de ARN usa NTPs. Os NTPs non se poden converter directamente en dNTPs. O ADN contén catro bases nitroxenadas diferentes: adenina, guanina, citosina e timina. O ARN contén tamén adenina, guanina e citosina, pero en lugar de timina ten uracilo. Por tanto, a síntese de ADN require como substratos dATP, dGTP, dCTP e dTTP, mentres que a de ARN necesita ATP, GTP, CTP e UTP.
A síntese de ácidos nucleicos é catalizada polos encimas ADN polimerase, que realiza a síntese de ADN, ou ARN polimerase, que realiza a síntese de ARN. Estes encimas crean un enlace covalente entre o grupo hidroxilo libre (-OH) do carbono 3’ do azucre dunha cadea de nucleótidos en crecemento e o fosfato α do carbono 5’ do seguinte (d)NTP, liberando xuntos os fosfatos β e γ en forma de pirofosfato (PPi). Isto ten como resultado a formación dun enlace fosfodiéster entre os dous (d)NTPs. A liberación do PPi proporciona a enerxía necesaria para que ocorra a reacción. A síntese de ácidos nucleicos realízase na dirección 5’-3’.
Metabolismo dos nucleósidos trifosfato
A conversión de NTPs en dNTPs só pode realizarse en forma de difosfafots. A un NTP retíraselle un fosfato, converténdoo nun NDP, despois é convertido nun dNDP por un encima chamado ribonucleótido redutase, despois engádese de novo un fosfato para dar lugar a un dNTP.
Síntese de purinas
A base nitroxenada hipoxantina ensámblase directamente co PRPP. Isto orixina un nucleótido chamado inosina monofosfato (IMP). O IMP convértese despois nun precursor do AMP ou do GMP. Unha vez que se forman o AMP ou o GMP, poden ser fosforilados polo ATP orixinando as formas difosfato e trifosfato.
A síntese de purinas é regulada por inhibición alostérica da formación de IMP realizada polos nucleótidos de adenina e guanina. O AMP e o GMP tamén inhiben competitivamente a formación dos seus precursores a partir de IMP.
Síntese de pirimidinas
A síntese de pirimidinas é regulada pola inibición da síntese de orotato polo UDP e UTP. Ademais, o PRPP e o ATP son tamén activadores alostéricos da síntese de orotato.
Ribonucleótido redutase
A ribonucleótido redutase (RNR) é o encima responsable da conversión de NTPs en dNTPs. Como os dNTPs se usan na replicación do ADN, a actividade da RNR está moi regulada. O encima RNR soamente pode procesar NDPs, polo que os NTPs son primeiramente desfosforilados a NDPs antes da súa conversión en dNDPs. Os dNDPs son despois refosforilados. A RNR ten dúas subunidades e 3 sitios para a unión de moléculas: o sitio catalítico, o sitio de actividade (A) e o sitio de especificidade (S). O sitio catalítico é onde ten lugar a reacción de paso do NDP a dNDP; o sitio de actividade detemina se o encima está activo ou non, e o sitio de especificidade determina que reacción terá lugar no sitio catalítico.
Ao sitio de actividade pode unirse o ATP ou o dATP. Cando se une o ATP, a RNR está activa. Cando se unen o ATP ou o dATP ao sitio S, a RNR cataliza a síntese de dCDP e dUDP a partir de CDP e UDP. O dCDP e o dUDP poden despois dar lugar indirectamente dTTP. O dTTP unido ao sitio S determina a síntese de dGDP a partir de GDP, e a unión de dGDP ao sitio S promove a síntese de dADP a partir de ADP. O dADP é despois fosforilado para dar dATP, o cal se pode unir ao sitio A e inactivar a RNR.
O ATP como fonte de enerxía celular
esquerda|miniatura|240x240px|A enerxía liberada durante a hidrólise de adenosín trifosfato (ATP), mostrada aquí, está acoplada frecuentemente con reaccións celulares enerxeticamente desfavorables.
O ATP é a molécula que funciona como fonte de enerxía primaria da célula. Malia que é sintetizado pola vía metabólica descrita anteriormente, é producido principalmente durante a respiración celular e fotosíntese pola ATP sintase. A ATP sintase acopla a síntese de ATP a partir de ADP e fosfato cun gradiente electroquímico xerado polo bombeo de protóns a través da membrana mitocondrial interna (na respiración celular) ou da membrana tilacoidal (na fotosíntese). Este gradiente electroquímico é necesario porque a formación de ATP é enerxeticamente desfavorable.
A hidrólise do ATP a ADP e Pi procede como segue:
Esta reacción é enerxeticamente favorable e libera 30,5 kJ/mol de enerxía. Na célula esta reacción está a miúdo acoplada a reaccións desfavorables para proporcionar a enerxía que a faga posible. O GTP é utilizado ocasionalmente para o acoplamento de enerxía de xeito similar. miniatura|236x236px|A unión dun [[ligando a un receptor acoplado á proteína G permite que o GTP se una á proteína G. Isto causa que a subunidade alfa se separe e actúe como un efector augas abaixo.]]
Transdución de sinais do GTP
O GTP é esencial para a transdución de sinais, especialmente coa proteína G. As proteínas G están acopladas a un receptor unido á membrana celular. Este complexo completo denomínase receptor acoplado á proteína G (GPCR). As proteínas G poden unirse ao GDP ou ao GTP. Cando se unen ao GDP, as proteínas G están inactivas. Cando un ligando se une ao GPCR, desencadéase un cambio alostérico na proteína G, causando que o GDP saia e sexa substituído por GTP. O GTP activa a subunidade alfa da proteína G, causando que esta se disocie da proteína G e actúe como efector augas abaixo.
Análogos de nucleósidos
Poden utilizarse análogos de nucleósidos para tratar infeccións virais. Os análogos de nucleósidos son nucleósidos estruturalmente similares (análogos) aos nucleósidos usados na síntese de ADN e ARN. Unha vez que estes análogos de nucleósidos entran na célula, poden ser fosforilados por un encima viral. Os nucleótidos resultantes son o suficientemente similares aos nucleótidos normais do ADN ou ARN como para ser incorporados nas febras en crecemento de ADN ou ARN durante a súa síntese, pero non teñen un grupo 3' OH dispoñible para atacar o seguinte nucleótido, causando a terminación da cadea. Isto pode ser explotado para usos terapéuticos en infección virais porque a ADN polimerase viral recoñece certos análogos de nucleótidos máis facilmente que a ADN polimerase eucariota. Por exemplo, a azidotimidina utilízase no tratamento da VIH/SIDA. Algúns análogos de nuleósidos menos selectivos poden utilizarse como axentes quimioterápicos para tratar o cancro, como a citosina arabinosa (ara-C) no tratamento de certas formas de leucemia.
Porén, a resistencia a análogos de nucleósidos é común e débese frecuentemente a unha mutación no encima que fosforila o nucleósido despois da entrada na célula. Isto é algo común cos análogos de nucleósidos utilizados para tratar a VIH/SIDA.
Tenientada
A Tenientada é o nome popular con que se coñece o asalto por parte dun grupo de capitáns e tenentes do exército español á redacción do xornal madrileño El Resumen, acaecido o 13 de marzo de 1895. Ao día seguinte os militares asaltaron de novo a redacción de El Resumen e a de El Globo, dirixido este por Alfredo Vicenti.
Acontecementos
O asalto inicial debeuse a un artigo do xornal en que se criticaba os oficiais que non se presentaban como voluntarios para combater na guerra da independencia de Cuba, que se iniciara tres semanas antes. Os asaltos do día 14 foron resposta a artigos que criticaban a prepotencia dos militares. Os altercados provocados polos militares foron unha das razóns que motivou a dimisión de Práxedes Mateo Sagasta como Presidente do Goberno o 22 de marzo.
A pesar de que os militares causaron importantes estragos en ambas as redaccións e mesmo feridas de sabre aos seus traballadores, os asaltantes non foron castigados. O propio xeneral Arsenio Martínez-Campos Antón aproveitou o suceso para pedir que se limitase a liberdade de expresión cando atentaba contra a honra do exército.
Entre os líderes da Tenientada encontrábase Miguel Primo de Rivera, que tiña entón vinte e cinco anos.
Raquel Domínguez González
María Raquel Domínguez González é unha química galega
Traxectoria
É doutora en Química pola Universidade de Santiago de Compostela (USC) e profesora Titular de Universidade no Departamento de Química Analítica, Nutrición e Bromatoloxía da USC.
O tema principal da súa investigación é a optimización de métodos de determinación e especiación de elementos traza en alimentos, mostras biolóxicas, e medioambientais facendo uso de técnicas atómicas e cromatográficas. tamén investiga na biodispoñibilidade de elementos traza e NPs en alimentos.
Participa no programa "Unha enxeñeira ou científica en cada cole".
Abd al-Aziz
O nome árabe Abd al-Aziz ("servidor do autosuficiente") pode referirse a:
Complexo industrial da mina de carbón de Zollverein en Essen
O complexo industrial da mina de carbón de Zollverein (en alemán Zeche Zollverein) é un antigo gran sitio industrial da cidade de Essen, Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. A primeira mina de carbón no recinto fundouse en 1847, e as actividades mineiras tiveron lugar desde 1851 ata o 23 de decembro de 1986. Durante décadas, a partir de finais da década de 1950, as dúas partes do sitio, a "mina de carbón de Zollverein" e a "planta de coque de Zollverein" (construída entre 1957 e 1961, pechada o 30 de xuño de 1993), situáronse entre as máis grandes do seu tipo en Europa. O pozo 12, construído no estilo Nova Obxectividade, inaugurouse en 1932 e considérase unha obra mestra arquitectónica e técnica, o que otorgoulle a reputación de ser a "mina de carbón máis fermosa do mundo".
Debido á súa arquitectura e testemuño do desenvolvemento da industria pesada en Europa, o complexo industrial inscribíuse como Patrimonio da Humanidade da UNESCO o 14 de decembro de 2001, e é un dos puntos de ancoraxe da Ruta Europea do Patrimonio Industrial.
1847–1890
A perforación do Pozo 1 comezou o 18 de febreiro de 1847, chegando á primeira capa de carbón a unha profundidade de 130 metros. As primeiras actividades mineiras comezaron en 1851. O pozo 2, que escavouse ao mesmo tempo que o pozo 1, abriuse en 1852. Os dous pozos presentaban torres de pedra visualmente idénticas e compartían a sala de máquinas. Este concepto adaptaríase máis tarde por posteriores minas de carbón con pozos xemelgos.
A partir de 1857, pilas de carbón vexetal utilizáronse para producir coque. En 1866, estas pilas foron substituídas por un moderno sistema de produción de coque e fornos.
En 1880, a perforación doutro pozo, o pozo 3, comezou na veciña Schonnebeck. Tiña unha armazón de aceiro para soportar o seu castelete e inaugurouse en 1883. En 1890, os tres pozos xa alcanzaran unha produción dun millón de toneladas, o que convertía a Zollverein na mina máis produtiva de todas as minas alemás.
1890–1918
Entre 1891 e 1896, os pozos xemelgos 4 e 5 construíronse na beira de Heßler (hoxe un suburbio de Gelsenkirchen). Estes tiñan cada un ascensores especiais para a extracción de carbón, e o transporte de mineiros, e tiñan conductos de ventilación. Outro pozo, o número 6, abriuse en 1897.
En 1897, Zollverein sufrira durante moito tempo moitos accidentes mineiros debido ao grisú causado por problemas de ventilación. Para resolver estes problemas, abríronse pozos de ventilación adicionais, preto dos pozos mineiros existentes: en 1899 abriuse o pozo 7 preto do pozo 3, en 1900 o pozo 8 abriuse preto dos pozos 1 e 2 e en 1905 abriuse o pozo 9, preto do pozo 6.
Seguiron anos de continua renovación e expansión. Despois da construción dos pozos de ventilación 7, 8 e 9, renováronse os antigos pozos 1 e 2 e a súa coquería, e unha das súas torres xemelgas derrubouse e substituíuse por unha moderna armazón de aceiro. En 1914, abriuse o pozo 10 e unha nova coquería, e o pozo 9 converteuse dun pozo de ventilación a un pozo de traballo.
Na véspera da Primeira Guerra Mundial, a produción de Zollverein ascendera a aproximadamente 2,5 millóns de toneladas ao ano.
1918–1932
En 1920, a familia Haniel, que ata entón fora a propietaria de Zollverein, comezou a cooperar con Phönix AG, unha empresa mineira que posteriormente se fixo cargo da xestión do xacemento. Baixo a xestión de Phönix, varios dos pozos foron de novo modernizados, e un undécimo abriuse en 1927. Cando Phönix fusionouse coa Vereinigte Stahlwerke en 1926, Zollverein pasou baixo o control de Gelsenkirchener Bergwerks-AG. (GBAG)'' que comezou a pechar a maioría das coquerías.
Eixo 12
En 1928, o GBAG votou a favor da construción dun duodécimo pozo totalmente novo deseñado como instalación mineira central. Cando se abriu o pozo en 1932, tiña unha produción diaria de ata 12.000 toneladas, combinando a produción das outras catro instalacións existentes con 11 pozos.
Schacht Albert Vögler, como nomeouse o moderno pozo na honra do director xeral da GBAG, foi deseñada polos arquitectos Fritz Schupp e Martin Kremmer e rapidamente se fixo notar polo seu sinxelo e funcional deseño de Bauhaus cos seus edificios principalmente cúbicos feitos de formigón armado e armadura de aceiro.
Aínda que este símbolo puido esquecerse lentamente cando a industria pesada alemá comezou a diminuír na segunda metade do século XX, foi este pozo e, especialmente, o seu característico castelete o que se convertería nun símbolo do cambio estrutural da rexión do Ruhr.
1932–1968
En 1937, Zollverein empregaba a 6.900 persoas e tiña unha produción de 3,6 millóns de toneladas, a maioría das cales aportabaas o novo pozo 12. Os outros pozos non estaban totalmente pechados, e algúns, como o pozo 6, incluso recibiron novos casteletes (aínda que en comparación co pozo 12 eran moi pequenao). Nas instalacións da antiga coquería dos Pozos 1, 2 e 8, abriuse unha pequena instalación de 54 novos fornos cunha produción anual de 200.000 toneladas de coque.
Zollverein sobreviviu á Segunda Guerra Mundial con só danos menores e en 1953 volveu colocarse encima de todas as minas alemás cunha produción de 2,4 millóns de toneladas. En 1958, o Pozo 1 substituíuse por un edificio totalmente novo, a reconstrución completa da instalación do pozo do 8/2/11 desde 1960 ata 1964 foi de novo planeada por Fritz Schupp. Non obstante, estas renovacións durarían só ata 1967, cando se pecharon 11 pozos, quedando o Pozo 12 como o único aberto.
thumb|Coquería de Zollverein. O pozo 12 converteuse así no principal provedor da nova planta de coquería central a partir de 1961 cos seus 192 fornos, que foi de novo deseñado por Fritz Schupp. Despois dunha expansión a principios da década de 1970, Zollverein situouse entre as coquerías máis produtivas do mundo con preto de 1.000 traballadores e unha produción de ata 8.600 toneladas de coque ao día no chamado lado escuro. O lado branco da planta producía produtos secundarios como amoníaco, benceno en bruto e alcatrán cru.
En 1968, Zollverein foi entregado a Ruhrkohle AG (RAG), a maior empresa mineira de Alemaña.
1968–1993
thumb|23 de decembro de 1986: último día laborable
A RAG comezou unha nova mecanización e consolidación das actividades mineiras. En 1974, Zollverein uniuse nunha Verbundbergwerk (minas unidas) coas minas de carbón próximas de Bonifacius e Holland en Kray e Gelsenkirchen, respectivamente. En 1982, a mina de carbón Nordstern de Gelsenkirchen tamén se uniu a esa Verbund.
A capa de carbón Flöz Sonnenschein no norte do territorio de Zollverein foi a última capa na que se desenvolveron actividades mineiras no territorio de Zollverein, a partir de 1980. A produción da Verbundbergwerk Nordstern-Zollverein foi de aproximadamente 3,2 millóns de toneladas, pero isto non resultaba o suficientemente rendible e en 1983 votouse un peche completo do sitio de Zollverein.
Cando pechou, Zollverein era a última mina de carbón activa que quedaba en Essen. Mentres que a coquería permaneceu aberta ata o 30 de xuño de 1993, as actividades mineiras no Pozo 12 cesaron o 23 de decembro de 1986. Aínda que é o eixe central do Patrimonio da Humanidade, o Pozo 12 non se pode visitar xa que segue a utilizarse como drenaxe de auga. para a zona central do Ruhr xunto co pozo 2.
1993–
Zollverein apareceu como unha "Marabilla" no videoxogo Civilization VI, representando o Val do Ruhr.
Converterse nun monumento
Do mesmo xeito que coa maioría dos sitios das industrias pesadas que foran pechadas, previuse que Zollverein enfrontarase a un período de decadencia. Sorprendentemente, o estado de Renania do Norte-Westfalia (NRW) comprou o territorio das minas de carbón á RAG inmediatamente despois de que fora pechado a finais de 1986, e declarou o pozo 12 como sitio patrimonio. Isto foi xunto coa obrigación de preservar o sitio no seu estado orixinal e de minimizar os efectos da intemperie. En 1989, a cidade de Essen e NRW fundaron a Bauhütte Zollverein Schacht XII que debería coidar o lugar e que substituíuse pola Stiftung Zollverein (Fundación Zollverein) en 1998.
Despois de que pecharse en 1993, planeouse vender a coquería a China. As negociacións fracasaron e, posteriormente, foi ameazada con ser demolida. Porén, outro proxecto do estado de NRW fixou a mina de carbón nunha lista de futuros sitios de exposicións, o que resultou en primeiras modificacións suaves e a coquería tamén se converteu nun patrimonio oficial en 2000.
Na súa 25ª sesión, en decembro de 2001, a Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) declarou tanto os sitios dos pozos 12 e 1/2 como a coquería como Patrimonio da Humanidade.
Museo do Ruhr
O Museo do Ruhr no antigo lavadoiro de carbón, situado no Zollverein, Patrimonio da Humanidade da UNESCO, é o museo rexional da rexión do Ruhr. Na súa exposición permanente, o Museo do Ruhr presenta, con máis de 6.000 exhibicións, a fascinante historia dunha das rexións industriais máis grandes do mundo, desde a formación do carbón hai 300 millóns de anos ata o actual cambio estrutural cara á Metrópole do Ruhr. O Museo do Ruhr ten amplas coleccións sobre xeoloxía, arqueoloxía, historia industrial e social, así como fotografías do sitio.
Ademais da súa exposición permanente, o Museo do Ruhr amosa regularmente exposicións especiais e ofrece un programa variado con obradoiros, visitas guiadas, excursións, conferencias, noites de cine, audioguías e a bolsa do museo para familias.
Melanitta americana
Xunto con Melanitta nigra forma o subxénero Oidemia e, ás veces, son consideradas unha soa especie.
Descrición
A especie foi descrita en 1832 polo naturalista e ornitólogo inglés William John Swainson.
Sinónimo
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse como:
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Melanitta.
Distribución
Melanitta americana reprodúcese no extremo norte de América do Norte, en Terra Nova e Labrador, ao sueste da baía de Hudson, en Alasca, e en Siberia, ao leste do estreito de Bering.
Pasa o inverno en zonas temperadas máis ao sur, nas costas do norte dos Estados Unidos e do Canadá, na costa do Pacífico até a rexión da baía de San Francisco, e no Atlántico até o golfo de México, e en Asia até o sur da China. ​
Algunhas aves poden pasar o inverno nos Grandes Lagos. Tamén é un vagabundo moi raro no oeste de Europa.
Características
miniatura|esquerda|240px|Femia Este gran pato mariño caracterízase pola su forma voluminosa e o seu gran pico. O macho adulto ten toda a plumaxe negra e un pico moi bulboso que é maioritariamente amarelo. A femia ten a plumxe parda coas meixelas pálidas, moi similar á femia do pentumeiro (Melanitta nigra). A femia adulta ten un peso medio de ao redor de 980 g, e 45 cm de lonxitude, mentres que o macho adulto ten un peso medio de 1 100 g, e 49 cm de lonxitude.
Esta especie pódese distinguir doutros patos mariños, ademais do pentumeiro, pola falta de branco en calquera parte do corpo e as áreas pálidas máis extensas na femia.
Bioloxía
Esta especie mergúllanse en busca de crustáceos e moluscos mentres migran ou pasan o inverno nas costas mariñas. Mentres que cando aniñan, en auga doce, aliméntanse de insectos e das sús larvas, especialmente de tricópteros, ovos de peixes e, máis raramente, de vexetación, como algas mariñas mentres aniñan. Forman grandes bandadas en augas costeiras adecuadas nos cuarteis de inverno. Nestas bandadas están moi apertados e tenden a engalar xuntos; na temporada de reprodución son menos sociais. Suxeriuse que en augas costeiras esta especie prefire enseadas protexidas e posibelmente augas profundas.
Aniñan máis tarde que a maioría dos outros patos de América do Norte. As parellas fórmanse a finais do inverno ou na primavera. O niño, forrado con penuxe, constrúese no solo cerca do mar, de lagos o de ríos, en bosques ou na tundra. As femias poñen de 5 a 7 ovos. Cada ovo pesa de 60 a 74 g, un 8 % do peso corporal da femia. O período de incubación pode oscilar entre 27 e 31 días. As femias crían aos seus pitos durante unhas 3 semanas, despuois do cal as crías que aínda non poden voar deben valerse por si mesmas.
O macho realiza un movemento típico coa cabeza cara abaixo cando estira as ás.
Ameazas
Debido a unha variedade de efectos, o cambio climático representa potencialmente a maior ameaza para esta especie. A diminución da duración da capa de neve primaveral nas rexións boreais de América do Norte relacionouse coa diminución da poboación de patos mariños, probabelmente debido a un desaxuste trófico, e a futura acidificación dos océanos pode conducir a unha diminución sostida dos moluscos que forman unha gran parte da súa dieta. A explotación comercial de moluscos bentónicos é unha ameaza adicional debido á competencia polos recursos alimentarios. Os derramamentos de petróleo e a contaminación crónica por petróleo ameazan á especie no período de muda de inverno, onde se dan concentracións grandes e altamente vulnerábeis da poboación, mentres que os lugaress de extracción de petróleo tamén poderían causar impactos de baixo nivel a través da perturbación humana e a degradación dos recursos alimentarios. A caza representa outra ameaza para a especie, cunha media de 9 500 aves que se cazan anualmente nos EE. UU. e 7 000 adicionais por ano en Canadá durante as décadas de 1980 e 1990. Porén, o número real de patos mortos pode ser moito maior, con estimacións máximas que superan os 24 000 nos EE. UU. en 1974 e os 23 000 ao ano en Canadá entre 1974 e 1982. Desde este período, o número de cazadores disminuíu considerabelmente. A especie é susceptíbel á gripe aviar e pode verse ameazada por futuros brotes do virus. Porén, é pouco probábel que a enfermidade afecte á maioría da poboación á vez, e só se encontrou un pequeno número de aves analizadas en varios países. Os transbordadores de alta velocidade poden perturbar a esta especie. Nalgunhas áreas, o hábitat de reprodución está ameazado pola eutrofización debido aos de nutrientes agrícolas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especie como LC (case amenazada) debido a que se sospeita que está experimentando unha diminución da poboación moderadamente rápida debido a unua serie de ameazas xeneralizadas (como as comentadas no parágrafo anterior).
Al Stewart
Alastair Ian Stewart, nado en Greenock o 5 de setembro de 1945, é un cantautor e músico folk-rock escocés que se fixo famoso como parte do rexurdimento do folk británico nos anos 60 e 70. Stewart desenvolveu un estilo único combinando cancións folk-rock con contos delicadamente tecidos sobre personaxes e eventos da historia.
Traxectoria
Stewart é coñecido sobre todo polo seu éxito de 1976 "Year of the Cat", do álbum co mesmo nome que foi disco de platino. Aínda que Year of the Cat e o seu seguinte traballo, o tamén disco de platino Time Passages de 1978, foron os maiores éxitos comerciais de Stewart en todo o mundo, álbums anteriores como Past, Present and Future de 1973 son normalmente considerados mellores exemplos da súa marca de folk-rock histórico íntimo, un estilo ao que regresou en posteriores traballos.
Stewart é unha figura clave na música británica e aparece en todo o folclore musical da era revivalista. Tocou no primeiro festival de Glastonbury en 1970, coñeceu a Yoko Ono antes de que coñecese a John Lennon, e compartiu piso en Londres cun novo Paul Simon, que estaba colaborando con Bruce Woodley de The Seekers. Stewart foi o anfitrión do club folk Les Cousins de Londres nos anos 60.
Stewart publicou 16 álbums de estudio e tres álbums ao vivo dende o seu traballo de estrea, Bed-Sitter Images, en 1967, e continúa xirando por América do Norte e Europa. O seu lanzamento máis recente, Uncorked, publicouse a través do propio selo de Stewart, Wallaby Trails Recordings, en 2009.
Stewart traballou con Peter White, Alan Parsons, Jimmy Page, Richard Thompson, Rick Wakeman, Francis Monkman, Tori Amos, e Tim Renwick, e máis recentemente tocou con Dave Nachmanoff e co antigo guitarrista de Wings Laurence Juber.
Ana García Deibe
Ana García Deibe é unha química galega
Traxectoria
É Catedrática no Departamento de Química Inorgánica da Universidade de Santiago de Compostela.
A súa investigación céntrase na difracción de raios X de monocristal, con liñas relacionadas coa Química de Coordinación e a Supramolecular, orientadas cara o magnetismo molecular e a luminiscencia de derivados de lantanoides, e na busca de sensores luminiscentes para nanomateriais.
No eido da divulgación participou en varios programas STEM, un deles de carácter europeo (Chemistry in Everyday Life). Participa no programa "Unha enxeñeira ou científica en cada cole".
Liga ACB 1991-92
A temporada 1991–92 da Liga ACB, celebrada entre o 15 de setembro de 1991 e o 21 de maio de 1992, foi a novena temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. O campión desta edición foi por segunda temporada consecutiva o Montigalà Joventut.
Nesta edición mantivéronse o número de equipos, 24, e o formato de competición da edición anterior. Houbo, entón, dous grupos de doce equipos, o grupo par e o impar. Cada un dos membros dun grupo xogaba un encontro de ida e volta contra outros membros do mesmo grupo, alén de contra seis do outro grupo que tiveran a mesma disposición clasificatoria na temporada anterior. Isto daba lugar a 34 xornadas. Os 16 primeiros clasificados xogaron os playoffs polo título e o resto pola permanencia.
Playoffs polo título
Fonte: Linguasport
Playouts de clasificación
Os playouts de clasificación deciden os postos do 9º ao 20º da clasificación. Participan no playout os oito perdederes da rolda de oitavos de final do playoff do título e os catro vencedores da primeira rolda do playoff de permanencia. Os doce equipos disputan unha fase de liga divididos en catro grupos de tres equipos. Deste xeito, os catro primeiros ocupan as posicións da 9º á 12º, os segundos da 13º á 16º e os terceiros da 17º á 20º.
Soutelo, Trasmiras, Trasmiras
Soutelo é un lugar da parroquia de Trasmiras, no concello ourensán de Trasmiras. No ano 2022 tiña 34 habitantes, dos cales 17 eran homes e 17 mulleres.
Trasmiras, Trasmiras, Trasmiras
Trasmiras é un lugar da parroquia de Trasmiras, no concello ourensán de Trasmiras. No ano 2022 tiña 279 habitantes, dos cales 136 eran homes e 143 mulleres. É o núcleo máis poboado do concello e tamén a súa capital.
Olga Rubtsova
Olga Nikolaevna Rubtsova (О́льга Никола́евна Рубцо́ва), nada en Moscova o 20 de agosto de 1909 e finada na mesma cidade o 13 de decembro de 1994, foi unha xadrecista soviética e a cuarta Campioa Mundial de xadrez. En 2015 foi incluída no Salón Mundial da Fama do Xadrez.
Traxectoria
Rubtsova gañou o Campionato Feminino de Xadrez da URSS en catro ocasións (1927, 1931, 1937 e 1948). Foi subcampioa do Mundial Feminino de Xadrez de 1949–50, só un punto por detrás de Liudmila Rudenko. Logrou o título en 1956, mais perdeuno ante Bikova en 1958. esquerda|thumbtime=1:05|miniatura|Rubtsova na 1ª [[Olimpíadas de xadrez|Olimpíada feminina de Xadrez en Emmen (1957)]] En 1957 Rubtsova participou na 1ª Olimpíada Feminina de Xadrez en Emmen (Países Baixos) como membro do equipo da URSS, xunto con Kira Zvorikina. A URSS gañou a medalla de ouro.
A FIDE outorgoulle os títulos de Mestra Internacional Feminina (1950), Mestre Internacional (1956) e Gran Mestra Feminina (1976). En 1952 foi nomeada Mestra Honoraria de Deportes da URSS.
Rubtsova tamén foi xadrecista por correspondencia. En 1972 converteuse na primeira campioa mundial nesta modalidade. Acabou en segundo lugar o ano seguinte, perdendo o título no desempate ante Lora Iakovleva, e quinta un ano despois. É a única xadrecista que logrou tanto o título mundial de xadrez sobre o taboleiro como por correspondencia.
Vida persoal
Rubtsova graduouse na Universidade Técnica Estatal Bauman de Moscova. Recibiu a Bandeira Vermella do Traballo. O seu primeiro marido, o mestre xadrecista Isaak Mazel, finou de tifo en 1945. Posteriormente casou con Abram Poliak, tamén mestre de xadrez e o seu adestrador. Rubtova tivo cinco fillos: Igor (1931), Galia (1936), Iasha (1938), Misha (1945) e Lena (1947), tamén xadrecista.
Portomarín (homónimos)
O topónimo galego Portomarín pódese referir a:
Iria Fariñas
Iria Fariñas Gutiérrez, nada en San Agustín del Guadalix (Comunidade de Madrid) en 1996, é unha escritora española.
Traxectoria
Formada en pintura, escritura creativa e xestión cultural. Reside en Alacant e cursa o Grao en Filosofía. En 2019 fundou en Alacant o proxecto Reescribiendo Nuestro Mundo (RNM) e organiza o ciclo poético La sed. Imparte talleres de escritura creativa para adolescentes en institutos. Figura nas antoloxías 52 semanas (Entropía ediciones), Barrio (Huerga y Fierro), Caleidoscopio (Índigo editoras) e Poesía 90 (Olé libros). Poemas e relatos seus apareceron nas revistas Caracol Nocturno, Casapaís, La gran belleza, Zéjel e Ulrica.
Yannick Noah
Yannick Noah, nado en Sedan, Ardenas, o 18 de maio de 1960 é un antigo tenista profesional e cantante francés. En 2005 foi incluído no International Tennis Hall of Fame. Retirado do mundo do tenis, dedicouse á música e tamén fundou unha organización benéfica. O seu fillo Joakim Noah é xogador dos Chicago Bulls da NBA.
Carreira deportiva
Noah naceu en Francia en 1960, fillo de Zacharie Noah, un futbolista camerunés, e de Marie-Claire, profesora francesa e xogadora de baloncesto. Debido a unha grave lesión do seu pai en 1963, a familia trasladouse ao Camerún onde comezou a xogar ao tenis. Aos 11 anos foi descuberto polos tenistas Arthur Ashe e Charlie Pasarell, e o seu talento non pasou desapercibido pola federación francesa de tenis, o que lle permitiu regresar a Francia en 1971. Fíxose profesional en 1977 e gañou o seu primeiro título en Manila ao ano seguinte. O fito deportivo máis importante que logrou foi o triunfo na final masculina de Roland Garros en 1983. Había 37 anos sen que o torneo tivese un gañador local, despois da vitoria de Marcel Bernard en 1946, e, a data de 2023, aínda non volveu haber outro gañador francés. Ao ano seguinte, en 1984, tamén se impuxo na final de dobres co seu compatriota Henri Leconte. En agosto de 1986 converteuse no número 1 da clasificación de dobres, posto que ocupou durante 19 semanas. Na clasificación individual acadou a terceira posición, e segue sendo o tenista francés que alcanzou máis alto na clasificación individual desde a súa introdución (outros once chegaron ao top10). Non gañou outro título de Grand Slam pero xogou outras dúas finais de dobres con Leconte (Aberto dos Estados Unidos, 1985) e Guy Forget (Roland Garros, 1987).
Tamén foi capitán dos equipos franceses da Copa Davis e da Copa Federación. Acadou o terceiro posto na clasificación individual e o máis alto da clasificación de dobres.
Carreira musical
miniatura| Noah en concerto en [[Rennes (2011).]] Despois de retirarse do tenis profesional, Noah comezou unha carreira como cantante actuando varias veces por toda Europa. O primeiro álbum musical foi lanzado en 1991 co título Black or What. Entre as cancións dos primeiros traballos destacan "Saga Africa", "Get on Back" e "Simon Papa Tara", esta última coa colaboración de Erick Benzi e Robert Goldman. Tamén cantou cancións de Téléphone e Bob Marley. En vendas, destacou o sétimo disco titulado Charango (2006), que superou o millón de copias grazas aos sinxelos "Donne-moi une vie" e "Aux arbres citoyens ". En 2010 volveu co seu oitavo traballo chamado Frontières, no que destaca a canción "Angela", dedicada á activista política Angela Davis. O seu último traballo foi Hommage publicado en 2012.
Vida persoal
Casou coa modelo sueca Cécilia Rodhe, Miss Suecia en 1978 e escultora, coa que tivo dous fillos, Joakim (1985) e Yelena (1986). O primeiro é un famoso xogador de baloncesto da NBA cos Chicago Bulls mentres que Yelena é modelo. Máis tarde separouse e casou coa modelo británica Heather Stewart-Whyte coa que tivo dous fillos máis, Elijah (1996) e Jénayé (1997). Após separarse de Heather, casou coa produtora de televisión francesa Isabelle Camus, coa que tivo o seu quinto fillo, Joalukas (2004).
Despois de separarse de Isabelle, casou cunha brasileira coa que rexenta en Saint Barthélemy, nas Antillas Francesas, un restaurante chamado Do Brazil.
O 15 de xullo de 1996 foi demandado polas autoridades francesas por evasión fiscal durante os anos 1993 e 1994, e o tribunal confirmou posteriormente que Noah non declarara tres contas bancarias en Suíza, Holanda e os Estados Unidos.
O Castelo, Vila de Rei, Trasmiras
O Castelo é un lugar da parroquia de Vila de Rei, no concello ourensán de Trasmiras. No ano 2022 tiña 11 habitantes, dos cales 6 eran homes e 5 mulleres.
Santo André, Vila de Rei, Trasmiras
Santo André é un lugar da parroquia de Vila de Rei, no concello ourensán de Trasmiras. No ano 2022 tiña 5 habitantes, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
O Banco, Abavides, Trasmiras
O Banco é un lugar da parroquia de Abavides no concello ourensán de Trasmiras na comarca da Limia.
Casimir de Candolle
Anne Casimir Pyrame de Candolle, nado o 20 de febreiro de 1836 en Xenebra, e finado o 3 de outubro de 1918 en Chêne-Bougeries, (Cantón de Xenebra), foi un botánico suízo.
Traxectoria
Fillo do botánico Alphonse Pyrame de Candolle, e neto do tamén botánico Augustin Pyrame de Candolle, continuou os traballos científicos botánicos de seu pai (e do seu avó), mantendo unha dinastía de botánicos que se prolongaría durante boa parte dos séculos XIX e XX.
Traballou extensamente na obra Monographiae phanerogamarum, comezada polo seu pai.
No campo da sistemática vexetal utilizou criterios como a estrutura do talo e/ou a disposición das follas como base de criterios anatómicos. Como fisiólogo vexetal, realizou investigacións sobre o movemento das follas, o encrespamento dos gabiáns, o efecto das baixas temperaturas na xerminación das sementes e a influencia da radiación ultravioleta na formación de flores. Estaba especialmente interesado na familia das piperáceas.
Ademais do seu traballo en Mongraphiae phanerogamarum, foi coeditor dos Archives des sciences physiques et naturelles (Xenebra). Obtivo títulos de doutor honoris causa polas Universidades de Rostock, Xenebra, Aberdeen e Uppsala.
Abreviatura
A abreviatura C.DC. emprégase para indicar a Casimir de Candolle como autoridade na descrición e clasificación científica en botánica.
Be-Bop Deluxe
Be-Bop Deluxe foi unha banda de rock inglesa fundada en 1972 que conseguiu a aclamación da crítica e un éxito comercial moderado de mediados a finais da década dos 70. Con este grupo fíxose coñecido o cantante e guitarrista Bill Nelson, líder e único membro permanente durante os seus seis anos de existencia. A banda disolveuse en 1978 tras publicar cinco álbums de estudio.
Pablo Rivero
Pablo José Rivero Rodrigo, nado en Madrid o 11 de outubro de 1980, é un actor e escritor español coñecido por interpretar a Toni Alcántara na serie Cuéntame cómo pasó de Televisión Española.
Traxectoria
O papel que lle deu sona é o de Toni Alcántara na serie Cuéntame cómo pasó da Televisión Española, personaxe que leva interpretando regularmente desde a estrea desta produción en 2001. Este traballo compaxinouno co cine, participando en multitude de películas nos últimos anos entre as que cabe destacar El chocolate del loro (2004), de Ernesto Martín, ou La noche del hermano (2005), de Santiago García de Leániz.
Posou para o polémico fotógrafo e cineasta Bruce LaBruce. O seu retrato, caracterizado como un anxo provocativo, incluíse nunha mostra sobre LaBruce en Madrid en febreiro de 2012.
En 2017, o actor escribe a súa primeira novela, No volveré a tener miedo; un suspense familiar ambientado na década de 1990 que indaga nas causas dun parricidio.
En xuño de 2020 publica a súa segunda novela, Penitencia, onde narra a historia dun actor atormentado polo personaxe de asasino que leva vinte anos interpretando e que o deixa todo para retirase a unha casa perdida no bosque. Estraños sucesos impedirán que o protagonista poida esquecer o seu alter ego.
Vida persoal
En setembro de 2020, Rivero revelou publicamente a súa homosexualidade, ao tempo que daba a coñecer que tiña un fillo en común coa súa parella.
Cruces, Abavides, Trasmiras
Cruces é un lugar da parroquia de Abavides no concello ourensán de Trasmiras na comarca da Limia.
Cacabelo, Abavides, Trasmiras
Cacabelo é un lugar da parroquia de Abavides no concello ourensán de Trasmiras na comarca da Limia.
A Madorra, Abavides, Trasmiras
A Madorra é un lugar da parroquia de Abavides no concello ourensán de Trasmiras na comarca da Limia.
O Seixo, Abavides, Trasmiras
O Seixo é un lugar da parroquia de Abavides no concello ourensán de Trasmiras na comarca da Limia.