cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Butler Yeats
Primeiros anos
En 1884 tentou en balde acceder ao Trinity College, pero máis tarde e moi ao seu pesar ingresa na Escola Metropolitana de Arte de Dublín, onde estudou pintura. Alí coñeceu a George William Russell (coñecido co pseudónimo de AE), quen o iniciou no mundo do sobrenatural e esotérico. Comezou a escribir poesía simbólica e a experimentar con visións e alucinacións. Detesta a ciencia, á que vía en contraste directo coa poesía, a beleza e a verdade, e empeza a sentirse atraído polo budismo (xa renunciara á relixión ortodoxa en 1880).
Maud Gonne e as súas primeiras publicacións
dereita|thumbnail|Cartel para a inauguración do Abbey Theatre; interprétanse dúas obras de Yeats. En abril de 1885 publicou no Dublin University Review os seus primeiros poemas. En xuño do mesmo ano fundou a Sociedade Hermenéutica de Dublín xunto a George Russell e Charles Johnson. En abril do ano seguinte abandonou a Escola Metropolitana de Arte e en outubro publicou de forma privada Mosada.
Coñece a John O'Leary, que estivera preso cinco anos en cárceres británicos e quince no exilio. O'Leary transmitelle a Yeats as súas ideas nacionalistas, e ata chegou a sentirse atraído por W. Morris, aínda que non foi capaz de seguir as súas doutrinas socializantes porque desconfía das masas e do proletariado.
En abril de 1887 trasládase coa súa familia a Londres. Alí únese a un grupo de poetas en decadencia como Ernest Rhys, Arthur Symons, Ernest Dowson, Lionel Johson etc., con quen formou un club literario: The Rymers Club. Alí tamén Yeats descobre á Sociedade Teosófica, un novo movemento que aseguraba ter a posibilidade de ofrecer unha síntese de relixión, ciencia e filosofía. En maio de 1887 visitou a súa fundadora, Madame Helena P. Blavatsky, quen tamén protagonizaba unha serie de sesións espiritistas. Logo de establecer varias conversacións con ela e moito tempo de meditación, Yeats uniuse á famosa Sociedade Teosófica de Londres en novembro de 1888. Así mesmo foi membro da Orde Hermética da Alba Dourada e as súas ordes sucesoras desde 1890 ata 1921.
En 1889 publicou a súa primeira colección de poemas, The Wanderings of Oisin and Other Poems (As peregrinacións de Oisin e outros poemas). O día 30 de xaneiro de 1889 ocorre un feito fundamental na vida de Yeats, coñece a Maud Gonne, quen sería de grande importancia na súa vida. A pesar das súas mostras de amor, Maud sempre rexeitou a Yeats. Propúxolle matrimonio en 1891, pero non accedeu. En 1899 foi a visitala a París a pedirlle a man, pero foi respondido de novo de forma negativa. Maud Gonne contraeu matrimonio en febreiro de 1903 con John McBride, un veterano de guerra. Anos máis tarde foi visitala a Normandía unha vez máis coa esperanza de desposala, así que un ano despois propúxolle matrimonio a Iseult, a filla de Maud, pero o resultado foi idéntico ao da súa nai. A pesar diso, Maud Gonne ocupou un lugar moi importante na poesía de Yeats. Moitos dos seus poemas móstrana como a unha bela moza con andares de raíña que incitaba os irlandeses a revelarse. O seu patriotismo debeu de influír en Yeats.
Teatro
Varias das súas obras de teatro estiveron inspiradas no pasado mitolóxico celta, e estas frecuentemente viraban en torno ao heroe celta Cúchulainn, sendo reunidas en "4 pezas para baile" (1921). Tiñan forte influencia do simbolismo e do teatro nō, que empezaba a coñecerse en Europa. Isto notábase na ritualización da obra e o teatralismo que empregaba máscaras e xestos, ademais da inclusión de coros, danzas e música cerimonial. Así mesmo, os elementos simbolistas achábanse en diálogos de ton poético, nos que irrompía o místico e o onírico.
Polas súas condicións escénicas, as súas obras eran máis aptas para ser representadas ante un público reducido, polo que contribuíron ao desenvolvemento do teatro de cámara
Outras obras dramáticas destacadas de Yeats son A condesa Kathleen, de carácter nacionalista, e Deirdre, unha traxedia en verso.
Últimos anos
miniatura|Tumba de Yeats en [[Drumcliffe, Irlanda.]] O período máis fecundo de Yeats foi o das súas obras de madurez e vellez. Entre as primeiras destacan os volumes de poesía O casco verde, Responsabilidades e Os cisnes salvaxes de Coole, nos que se evidencia unha profunda evolución da súa linguaxe lírica, que se fai persoal, vigorosa, exacta e cegadora.
En 1925 escribiu o tratado Unha visión, onde expresa a súa crenza na íntima relación entre a imaxinación poética e a realidade universal. Segundo o historiador Giordano Berti (en "Claves y Secretos del Tarot", Editorial Salvat, Barcelona 2005, p. 23) nesta obra, a máis misteriosa do poeta irlandés, vive o recordo do ensino esotérico da Golden Dawn sobre o Tarot; as "28 incarnaciones", como explicaba Yeats, son fases da transformación do ser. Deste material naceron, por suxestión de Ezra Pound, fermosas collecións poéticas como A torre (1928), A escaleira de caracol (1933) e Últimos poemas e obras de teatro, que inclúe o celebrado «Cara a Bizancio», Yeats alcanzou o cénit da súa poesía.
A súa poesía, que a pesar do seu espírito innovador, xeralmente se caracterizou polo seu coidado formal. Igualmente, era de carácter simbolista e utilizaba imaxes que traducían o inconsciente universal das culturas. En 1923 obtivo o Premio Nobel de Literatura e, ao independizarse o seu país do Reino Unido, foi elixido senador do Estado Libre Irlandés.
Show Your Bones
Show Your Bones é o segundo álbum da banda estadounidense de indie rock Yeah Yeah Yeahs. Foi lanzado o 27 de marzo do 2006 (un día despois en Norteamérica) e nomeado ao premio Grammy ao mellor álbum de música alternativa.
O álbum ten un ton máis moderado que as súas edicións anteriores. O produtor Squeak E. Clean engadiu capas sutís de teclados, sereas, campás e palmas, e en cinco dos once cortes predomina o son da guitarra acústica.
En decembro do 2006 foi nomeado segundo mellor álbum do ano pola revista NME, e "Cheated Hearts" foi votado como o décimo mellor tema. Rolling Stone elixiuno o 44 mellor álbum do 2006, mentres que Spin colocouno no posto 31 na súa lista dos 40 mellores álbums do ano.
Despois da súa edición, o álbum estreouse no posto 11 da lista Billboard 200, ao vender ao redor das 56.000 copias na súa primeira semana.
Donovan Mitchell
Donovan Mitchell Jr., nado o 7 de setembro de 1996 en Elmsford, Nova York, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 22 de xuño de 2017, Tatum foi seleccionado na 13ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Denver Nuggets, e foi traspasado nesa mesma noite ós Utah Jazz a cambio da 24ª elección Tyler Lydon e Trey Lyles. O 5 de xullo de 2017, asinou o seu contrato de rookie cos Jazz.
O 1 de setembro de 2022, Mitchell foi traspasado ós Cleveland Cavaliers a cambio Lauri Markkanen, Collin Sexton, Ochai Agbaji, tres eleccións da primeira rolda do Draft e dous intercambios de eleccións do Draft.
Hammarland
Hammarland é un municipio de Finlandia situado na rexión de Åland. En 2018 a súa poboación era de 1 547 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 224,17 km2, dos cales 11085,82 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 11,18 hab./km².
No municipio encóntrase a illa de Märket, o punto máis occidental de Finlandia. Märket non está habitada e está dividida entre Finlandia e Suecia.
Limita cos cancellos de Eckerö, Finström, Geta e Jomala, todos eles no arquipélago das Åland.
O concello é unilingüe en sueco.
Real cédula
miniatura|Real Cédula de 17 de xuño de 1738 que aprobou os [[estatutos da Real Academia da Historia.]]
Unha real cédula era unha orde razoada expedida polo rei de España entre os séculos XVI e XIX. O seu contido resolvía algún conflito de relevancia xurídica, establecía pautas de conduta legal, creaba institucións, nomeaba un cargo real, outorgaba dereitos persoais ou colectivos ou ordenaba algunha acción concreta.
Existían dúas variantes fundamentais: as reais cédulas de oficio que se derivan da propia función administrativa, que inician co nome -se é personalizada- ou cos cargos ou títulos das persoas ás que son dirixidas. As outras reais cédulas outórganse igualmente polo rei, pero a petición de parte e comezan mencionando o asunto da solicitude e mailo solicitante.
Ligazóns externas
Real Cédula de Gracia Royal Decree of Graces of 1815
Asakura
Asakura (朝倉市, あさくらし, Asakura-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Kyūshū e no centro da prefectura, e case todo o territorio está na area da provincia histórica de Chikuzen, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 246,73 km² e a poboación de 56.802 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 230 h/km².
O concello de Asakura limita cos concello de Ukiha, de Kurume, de Tachiarai, de Chikuzen, de Kama, de Tōhō (son da prefectura de Fukuoka); e de Hita (da prefectura de Ōita).
Casa dos Fonseca
Historia
A construción do edificio comezou en 1909 e terminouse en 1910. Foi encargado por Eulogio Fonseca, un dos ricos empresarios de Pontevedra de principios do século XX, ao que a serra ou a casa de baños aínda presente en vellas fotografías da Moureira déronlle prestixio e diñeiro. Nas súas orixes foi a sede da loxa masónica máis importante da cidade. Na sala nobre, xusto detrás do frontispicio, reuníanse os membros da Loxa Marco Aurelio, ligados tanto á masonaría como á teosofía. A casa tiña unha gran leira na parte traseira que chegaba ata o restaurante El Castaño.
Eulogio Fonseca viviu na casa, coñecida como A Dórica, ata a súa morte en 1924. A casa foi herdada polo seu fillo Luís Fonseca e Quintairos que se trasladou a vivir á Casa Dórica en 1926 e a casa converteuse nun punto de encontro da sociedade da época. A casa foi vendida posteriormente por dous millóns de pesetas debido ao seu custoso mantemento.
En 1955 o edificio foi adquirido polo Ministerio de Educación para albergar dende 1960 o Arquivo Histórico e a Biblioteca Pública Provinciais. Foi reformado polo Ministerio de Cultura entre os anos 1993 a 1996. , esquerda|miniatura|Unha das esfinxes que enmarcan a fachada. O Arquivo Histórico Provincial de Pontevedra foi declarado Ben de Interese Cultural en 1985. Nel consérvanse case 9 quilómetros de documentos.
Descrición
É unha gran mostra sobria e elegante do estilo neoclásico. Desde o paseo de Colón accédese ao edificio por unha escalinata de pedra, aos costados da cal se atopan dúas esfinxes que custodian a entrada. Con reminiscencias do eclecticismo e historicismo, no edificio apréciase unha estraña conxunción de formas e elementos.
En canto á composición do edificio, este representa o atrio dun típico templo de orde clásica. A fachada é neoclásica, cun gran pórtico de oito columnas toscanas romanas, ao estilo dun templo romano, que sosteñen un gran frontón aberto por unha xanela semicircular. No frontón esta fiestra semicircular é unha clara referencia ao Ollo da Providencia, coñecido como o ollo que todo o ve, símbolo da masonaría. No alto, e a cada banda do frontón, remátano dous grifóns alíxeros, que lle dan un ar afrancesado ou napoleónico. As esfinxes, grifóns e columnas de granito fan referencia a figuras mitolóxicas que protexen lugares e espazos de sabedoría. O edificio consta de dous andares e ático, en cuxas dependencias destaca a sala nobre, detrás do frontispicio. Os depósitos atópanse acaroados na parte traseira da construción. A estrutura da sala da xanela semicircular indica que era o lugar das reunións e ritos masónicos na cidade. Ten unha especie de retablo con varanda que o preside.
A cada banda da entrada do edificio atópanse unhas esfinxes de influxo exipcio acompañadas de altas palmeiras que enmarcan a escalinata e o pórtico clásico de entrada. O edificio erixiuse a imitación dun templo clásico, como a igrexa da Madeleine de París ou o Parlamento de Washington. Posúe todos os elementos deste período: grande escalinata de acceso, columnata na fachada de orde toscana que sostén un entaboamento que funciona como apoio dun frontón triangular.
IES Poeta Díaz Castro
O Instituto de Educación Secundaria Poeta Díaz Castro é un centro educativo do concello de Guitiriz. miniatura|esquerda|IES Poeta Díaz Castro.
Descrición
No instituto impártese Educación Secundaria Obrigatoria, e ofrécense as modalidades de Ciencias e Tecnoloxía e Humanidades e Ciencias Sociais para o Bacharelato.
No curso académico 2013-2014 a directora era Olga Aguiar e tiña arredor de 220 alumnas e alumnos, inda que ten capacidade para máis.
Mazaira, Castro Caldelas
Santa María de Mazaira é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 99 habitantes, deles 51 eran homes e 48 eran mulleres, o que supón unha diminución de 8 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
O Graño, Valdoviño, Valdoviño
O Graño é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 56 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 25 homes e 31 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 53 habitantes.
Ramón Vigo Sambade
Ramón Ramiro Vigo Sambade, nado en Cee o 27 de abril de 1964, é un médico e político galego.
Traxectoria
Médico de profesión, é especialista en Medicina do Traballo. Exerceu como inspector médico na Xunta e na Seguridade Social. Traballou como médico titular no departamento de Xeriatría da residencia viguesa do Meixoeiro.
Actividade política
Fundou en 1995 a agrupación Independentes por Cee (IxCee). Entre 1995 e 1999 formou parte do goberno local de Cee grazas a un pacto co PSdeG, que abandonou pouco antes das eleccións municipais. En 2001 asinou unha moción de censura co PPdeG que desbancou aos socialistas da alcaldía. Accedeu á alcaldía de Cee nas municipais de 2007 grazas a un pacto co PSdeG. É o presidente da asociación para o desenvolvemento comarcal Neria. O 31 de xaneiro de 2011 foi detido na Operación Orquestra, resultando imputado de supostos delitos de prevaricación, suborno, tráfico e malversación, e quedando en liberdade con cargos tras pagar a fianza decretada polo xuíz. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde como cabeza de lista da candidatura máis votada. Cesou como alcalde o 1 de marzo de 2012 como consecuencia dunha moción de censura presentada polo PPdeG e o BNG.
Fervenza do Belelle
miniatura|Vista da fervenza. miniatura|Vista da fervenza. A fervenza do Belelle é unha das grandes fervenzas de Galiza, no curso do río Belelle. Áchase moi achegada ás Fragas do Eume, no concello coruñés de Neda, preto da aldea do Roxal.
Descrición
A auga precipítase nunha parede granítica dende 45 metros de altura, sendo unha das maiores de Galiza. Na base da fervenza existen pozas naturais.
A contorna é de gran beleza e alto valor ecolóxico e paisaxístico. Arrodéase de fragas e castañais.
Preto áchase unha central hidroeléctrica, polo que parte do ría conta cunha canle de auga. A central foi construída a comezos do século XX para dotar de electricidade á achegada cidade de Ferrol. Como o salto natural só tiña 45 metros de altura construíuse unha cal até o Monte Marraxón, onde se acadaban os 125 metros de caída actual. A central aínda opera na actualidade.
A fervenza é unha das máis espectaculares de Galiza. O río ten caudal todo o ano, mais no outono e no inverno aumenta, sendo a mellor época para ollar o abanqueiro. Nos arredores da fervenza existen algunha rutas de sendeirismo.
Situación
Atópase preto da aldea do Roxal, en Neda. Dende O Roxal cóllese unha estrada estreita até a central hidroeléctrica. Dende aló cómpre ir a pé uns metros até chegarmos á freixa.
Retóxenes Caraunio
Retóxenes, alcumado Caraunio (en latín Rhetogenes Caraunius), finado en 133 a.C., foi recoñecido como o máis valente guerreiro da cidade arévaca de Numancia. Heroe da guerra dos celtiberos contra Roma, durante o cerco que Numancia sufriu baixo o xugo romano, eludiu o cerco para pedir axuda e morreu cando as tropas romanas entraban na mesma.
A súa actitude resistente fixo del un símbolo da loita polas súas terras e pola liberdade ante a ameaza de que os habitantes do seu pobo se convertesen de forma inevitábel en escravos baixo a dominación romana. Ao eludir o cerco romano, conseguiu chegar a Lutia, xa que as outras cidades ás que se pediu axuda (Termancia e Uxama) se negaron por medo ás represalias de Escipión Emiliano.
Os mozos de Lutia simpatizaron coa rebeldía de Retóxenes e decidiron prestarlle axuda pero os anciáns, medorentos das represalias que puidesen sufrir por parte dos romanos, decidiron informar a Escipión. Este marchou sobre Lutia e apresou a 400 homes novos, aos que mandou cortar a man dereita impedíndolles así levantar a súa espada contra Roma e morrer en combate de forma honrosa. Entre estes 400 homes, podíase atopar Retóxenes. Máis tarde déuselle morte e foi deixado fronte ás murallas da cidade numantina.
Posteridade
Caraunio é tamén o título da adaptación á linguaxe da banda deseñada desta historia. A obra foi publicada en 2007 por Enrique Jiménez Beneite.
Recocemento
Recocemento é un tratamento térmico utilizado en pezas de aceiro ou outros materiais, que consiste nun quecemento nun forno a unha temperatura adecuada e un arrefriamento lento, normalmente no interior do propio forno usado para o quecemento, desligado.
Este tratamento visa recuperar propiedades modificadas por outros tratamentos térmicos, por usinaxe a frío, por soldadura, ou aínda para regularizar pezas brutas fundidas, forxadas ou laminadas. O recocemento elimina tensións internas, diminue a dureza, aumenta a usinabilidade e a ductilidade, reducindo ademais a resistencia mecánica.
A temperatura para o recocemento debe ser superior á temperatura de recristalización, a cal, para a maioría dos metais situase entre 1/2 e 1/3 do respectivo punto de fusión. Para os aceiros a temperatura de recocemento é superior á da zona crítica (austenitización). A permanencia na temperatura elevada normalmente é de 1h a 3h, e a taxa de arrefriamento é de 25 °C/h.
Notas
تخمير المعادن Recuita Žíhání (metalurgie) Glühen Ανόπτηση Annealing (metallurgy) Lõõmutamine fa:آنیل‌کردن Metallin lämpökäsittely Recuit Ricottura 焼きなまし Gloeien (metallurgie) Wyżarzanie Recozimento Отжиг Žíhanie (metalurgia) Жарење Anlöpning Нормалізація (термічна обробка) 退火
O Rodeiro, As Enchousas, As Somozas
O Rodeiro é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Luz y Sombra
Luz y Sombra foi o nome de dúas publicacións:
Christian Coulson
Christian Peter Coulson, nado en Manchester o 3 de outubro de 1978, é un actor inglés máis coñecido por interpretar ao Tom Marvolo Riddle de 16 anos en Harry Potter e a Cámara dos Segredos.
Carreira
Coulson gañou atención e popularidade mundial logo de participar no filme de 2002 Harry Potter e a Cámara dos Segredos, no cal interpretou a Tom Riddle con 16 anos (aínda que Coulson tiña 24 anos nese tempo). Desafortunadamente, no 2007, o director David Yates comunicou en MTV que Coulson non ía repetir a interpretación de Tom en Harry Potter e o misterio do príncipe, xa que, con 29 anos, era demasiado maior.
Tamén escribiu a letra e o guión para un musical de rock, que chamou The Fallen, que foi representado en Bedford Modern School no ano 1998.
Dende 2010, Coulson reside e traballa na cidade de Nova York, onde traballa como actor e director.
Louis Feuillade
Louis Feuillade ([fœjad]), nado en Lunel (Hérault) o 19 de febreiro de 1873 e finado en Niza o 25 de febreiro de 1925 foi un director cinematográfico francés da era muda.
Traxectoria
Feuillade naceu en Lunel, fillo de Barthélémy Feuillade, modesto comerciante de viño, e Marie Avesque. Antes da adolescencia xa mostrou interese na literatura e creou numerosos proxectos de dramas e vodevís. Os seus poemas foron publicados en xornais locais e adquiriu sona polos seus artigos favorables á tauromaquia. Aos doce anos os seus pais enviárono ao seminario católico en Carcasona e entre 1891 e 1895 realizou o servizo militar obrigatorio. En 1902, trala morte dos seus pais marchou a París na busca do éxito literario, pero sufriu a miseria durante varios anos.
miniatura|200px|dereita|Escena de Fantômas A principios de 1905 comezou a enviar guións á compañía Gaumont e á súa directora artística, Alice Guy, que compraron os seus guións e o invitaron a dirixilos el mesmo. Para axudar a súa familia, declinou a invitación para continuar traballando de xornalista. Porén, en 1906 gañara confianza abonda para dirixir as súas historias, a meirande parte comedias. Cando en 1907 Alice Guy marchou aos Estados Unidos suxeriu que Feuillade fose o novo director artístico da compañía. A súa primeira obra mestra foi a serie de 1913 Fantômas.
Traballou en Gaumont ata 1918 e ao mesmo tempo producía os seus propios filmes, polo que se estima que na súa carreira realizou uns oitocentos filmes.
The Hollies
The Hollies é unha banda británica de pop formado por Allan Clarke e Graham Nash a comezos dos anos 60. Coñecida polo seu distintivo estilo de harmonías vocais, converteuse nun dos principais grupos británicos dos 60 e inicios dos 70. A banda conseguiu unha considerable popularidade en moitos países, aínda que non acadou o éxito nas principais listas estadounidenses ata 1966. Nash deixou o grupo en 1968 e formou Crosby, Stills & Nash. The Hollies tiveron 30 sinxelos nas listas británicas, e 21 na estadounidense Billboard Hot 100, con grandes éxitos a ámbolos dous lados do Atlántico entre os que se inclúen "Just One Look", "Look Through Any Window", "Bus Stop", "I Can't Let Go", "On a Carousel", "Stop Stop Stop", "Carrie Anne", "Jennifer Eccles", "He Ain't Heavy, He's My Brother", "Long Cool Woman in a Black Dress" e "The Air That I Breathe".
Trátase dun dos poucos grupos británicos de comezos dos 60 que nunca se separou oficialmente e continua gravando e actuando. Formouse en Manchester, aínda que a meirande parte dos seus membros proceden de cidades de East Lancashire. En recoñecemento polos seus logros o grupo foi admitido no Salón da Fama do Rock and Roll en 2010.[1]
Trastornos do ritmo cardíaco
Un trastorno do ritmo cardíaco ou arritmia cardíaca é unha alteración na sucesión de latexos cardíacos. Pódese deber a cambios na frecuencia cardíaca, tanto porque acelere (taquicardia coma porque mingüe bradicardia. Considérase tamén arritmia cando o ritmo do corazón é irregular, trastorno que pode ser producido por unha alteración do marcapasos fisiolóxico do corazón (nó sinusal) ou do sistema de condución cardíaco, ou por aparición de marcapasos ectópicos (focos do corazón que exercen a función do nó sinusal de xeito patolóxico).
As taquiarritmias ou trastornos acelerados do ritmo cardíaco, poden ser de orixe auricular ou ventricular, sendo estas últimas máis perigosas podendo máis a miúdo producir colapso ou mesmo a morte.
Os trastornos do ritmo cardíaco atópanse entre as 20 primeiras causas de discapacidade na poboación anciá.
Clasificación
A meirande parte dos trastornos do ritmo cardíaco categorízanse en cinco grupos:
La Unión Democrática
Traxectoria
Apareceu en decembro de 1885. Estaba dirixido por Luciano Cid Hermida. Deixou de publicarse a principios de 1886.
Sibaté
Sibaté é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Soacha, a 27 km ó sur de Bogotá. Forma parte da área metropolitana de Bogotá, segundo o censo DANE 2005.
A Sibaté chégase a través da Autoestrada Sur. O concello é recoñecido pola súa produción de amorodos, patacas e chícharos. Na área rural atópase o encoro do Muña.
Historia
Menciónase dende a época colonial como poboado a beiras do río Muña, dende 1657, e en 1788 foi casarío até a fundación do poboado en 1868.
En 1895 construíuse a estación San Francisco para o ferrocarril, edificio que na actualidade serve de sede da Alcaldía Municipal. En 1908, rematada a Guerra do Mil Días, os herdeiros da Facenda Sibaté entran en xuízo de sucesión; a delimitación da mesma sería o que na actualidade forma o centro urbano. Nos anos 20 do século XX comeza o proceso de urbanización da antiga facenda, e nos anos 30 inícianse os primeiros estudos de organización urbana. En 1940 iníciase a construción do encoro do Muña, sobre o antigo casarío da Unión; tamén se constrúe unha casa de beneficencia para os enfermos psiquiátricos. Nos anos 50, Sibaté é erixido á categoría de Inspección.
A ordenanza 40 do 28 de novembro de 1967 elevou a Sibaté a concello segregado de Soacha, ó que até entón pertencía.
Madchester
O Madchester foi unha escena musical británica desenvolvida na cidade de Manchester a finais dos anos 80 e principios dos 90. A música aparecida na escena mesturaba rock alternativo, rock psicodélico e música dance. Artistas asociados coa escena son New Order, Happy Mondays, The Stone Roses, Inspiral Carpets, Northside, 808 State, James, The Charlatans, The Fall, A Guy Called Gerald e outras bandas. Nese tempo, o club nocturno The Haçienda foi un gran catalizador para o distintivo espírito musical da cidade que foi chamado o "segundo verán do amor".
Valor p
Na estatística clásica, o valor p (tamén chamado de nivel descritivo ou probabilidade de significación), é a probabilidade de obter unha estatística de proba igual ou mellor que aquela observada nunha mostra, baixo a hipótese nula. Por exemplo, en probas de hipótese, pódese rexeitar a hipótese nula co 5% no caso de que o valor-p sexa menor que 5 %. Así, outra interpretación para o valor p, é que este é o menor nivel de significación co que se rexeitaría a hipótese nula. En termos xerais, un valor p pequeno significa que a probabilidade de obter un valor da estatística de proba como o observado é moi improbábel, levando así ao rexeitamento da hipótese nula.
Nunha proba clásica de hipóteses, defínense dúas hipóteses, a nula (H0) e a alternativa (HA). En moitas aplicacións da estatística, por convenio defínese a hipótese alternativa como a hipótese formulada polo pescudador, mentres que a hipótese nula é o seu complementario. En principio, a hipótese nula considérase certa. Ao confrontarmos a hipótese nula cos achados dunha mostra aleatoria tomada dunha poboación de interese, verifícase a súa plausibilidade en termos probabilísticos, o que nos leva a rexeitarmos ou non H0. Se non rexeitamos H0, tomámola como certa; en caso contrario, tomamos HA como certa.
Por utilizarmos nesta toma de decisión unha mostra (unha parte da poboación) e non a poboación enteira, podemos cometer dous tipos de erro. Cometemos un erro tipo I cando rexeitamos H0 e H0 é certa, e cometemos un erro tipo II cando non rexeitamos H0 e H0 é falsa. A táboa abaixo describe estas situacións. A probabilidade de cometermos un erro tipo I é chamada de nivel de significación, denotado pola letra grega α. O nivel de significación é determinado xeralmente polo pescudador antes da recollida dos datos. En moitas aplicacións da estatística, o nivel de significación fíxase tradicionalmente en 0,05.
Con base nestes conceptos, podemos definir o valor p como a menor escolla que fariamos para o nivel de significación, de forma que rexeitariamos H0. Por exemplo, se supomos que o nivel de significación foi fixado en α = 0,05. Un valor p igual a 0,20 indica que se rexeitaría H0 se tivésemos escollido un nivel de significación de 0,20, polo menos. Como escollemos α = 0,05, non se rexeita H0. Isto leva a unha regra simplista, máis usual, onde se rexeita H0 se o valor p é menor que α e non se rexeita no caso contrario.
Cómpre ter moita cautela na interpretación dun valor p, dado que esta medida está bastante influenciada polo tamaño da mostra. As mostras grandes tenden a producir valores p pequenos, aínda que o efecto observado non teña grande importancia práctica, mentres mostras pequenas tenden a producir valores p grandes, aínda que exista un importante efecto nun punto de vista práctico. Por iso, o uso dos valores p nas pescudas médicas foi bastante criticado por varios autores.
Ponte basculante
Estas pontes son máis complicadas de construír que as fixas e teñen orzamentos máis elevados, construíndose nos pasos de embarcacións para que os barcos pasen por debaixo deles. Empréganse para o paso de peóns, automóbiles, camións e ferrocarrís de todo tipo.
Historia
As pontes basculantes comezaron a usarse en tempos antigos. As súas devanceiras son as pontes levadizas, aínda que estruturalmente tamén ten relación coas pontes en ménsula e en viga. Porén, non foi ata a xeralización da máquina de vapor na década de 1850 cando as follas máis pesadas puideron moverse con suficiente rapidez para a súa aplicación práctica.
Tipoloxía
thumb|dereita|Animación dunha [[ponte balancín ou levadiza con contrapeso (como a da Ponte Pegasus)]] Hai tres tipos de pontes basculantes polo seu deseño, e os contrapesos necesarios para mover a folla basculante poden situarse por enriba ou por baixo da cuberta da ponte.
O sistema de pivote-fixo (como o coñecido como báscula Chicago) rota ao redor dun longo eixe que eleva a folla. O nome de báscula Chicago deriva do lugar onde é empregado con profusión, e é unha mellora feita polo enxeñeiro Joseph Strauss do pivote-fixo.
O sistema de balancín pivotado (como o coñecido como balancín Scherzer), que eleva a folla facéndoa rodar parcialmente sobre unha plataforma, como sucede cunha randeeira. O balancín Scherzer é unha mellora patentada polo enxeñeiro norteamericano William Scherzer.
O menos común sistema Rall combina o sistema de balancín cun movemento lonxitudinal sobre pivotes ao ser aberto. Foi patentado en 1901 por Theodor Rall. Un dos poucos exemplos que aínda existen é a Ponte de Broadway (1913), en Portland, Oregón.
Paradela, Castro Caldelas
San Vicenzo de Paradela é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 47 habitantes, deles 23 eran homes e 24 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Ponte basculante
Tipoloxía
As pontes basculantes están relacionadas con outro tipo de pontes movibles, como as pontes ascendentes (ou pontes de elevación vertical) ou coas pontes xiratorias.
Ponte do Porto de Barcelona
thumb|dereita|A Porta d'Europa, no Porto de Barcelona. A Ponte do Porto de Barcelona (Porta d'Europa) é un exemplo típico de ponte basculante. En xuño de 2000 converteuse na maior ponte basculante de dobre folla do mundo, cun van de 109 metros. Os catro pivotes basculantes están equipados con rótulas grandes GE670 DW (cun diámetro interior de 670 mm) con recubrimento ELGOGLIDE®. Os cilindros hidráulicos de accionamento adxuntáronse á construción adxacente con xuntas libres de mantemento. Neste caso, utilizáronse rótulas de diámetro interior de 260 mm e 280 mm. Cada folla desta estrutura mide 70 metros de longo e pesa aproximadamente 2000 toneladas.
Río Adaja
A ribeira do Adaja recibiu a catalogación como Lugar de importancia comunitaria para a súa declaración como Zona especial de conservación (ZEC) dentro da Rede Natura 2000 da Unión Europea, por considerarse un corredor ecolóxico de primeira categoría para a fauna.
Percorrido
O seu curso alto discorre polo altiplano situado ao oeste de Ávila cidade ou Val de Amblés, elevada depresión entre a serra da Paramera e os Baldíos ao Sur e a serra de Ávila ao norte. Recibe augas da vertente norte da Serrota pola súa marxe dereita xa desde o seu nacemento. A destacar polo seu caudal o Arroio de Prado Cimero, o Arroio de Majada Verde, o Arroio dos Hornillos, e as gargantas que baixan de Pradosegar e Muñotello, chamadas dos Tejos de la Gargantilla e de Canto Moreno respectivamente. Pola marxe esquerda recibe augas da serra de Ávila que veñen de Amavida e Poveda como Arroio Sauceda, Arroio de los Nogales e do Guijuelo.
Achegándose a Blacha recibe pola esquerda os arroios de Pascuala, tamén chamado arroio de Villagarcía ou Merdero, e pola dereita o río de Narros del Puerto ou río Aulaque. Unha vez que o río atravesa o Canellón Real Leonés Occidental, chamada «O Cordel» na zona, recibe augas do río da Hija pola dereita e do río Blasco ou Pradillo pola esquerda, que vén da serra de Ávila e pasa por La Torre.
250px|esquerda|miniatura|O río antes de Mingorría Augas abaixo, o Adaja pasa por Baterna ata chegar á Ponte de los Cobos á altura de Solosancho, onde está o Castro de Ulaca, asentamento vetón, do mesmo xeito que o de Ávila cidade e o de tantos outros que se distribúen pola zona: Chamartín de la Sierra, Sanchorreja ou Las Cogotas. Deles proceden moitas das esculturas zoomorfas, touros ou verracos, que se atoparon por estas terras.
Camiño de Ávila recibe pola dereita as augas dos arroios de Riofrío, La Serna e Grajos. Ao chegar a Ávila, e logo de recibir ao río Chico, causante das inundacións na cidade de Ávila, o Adaja vira cara ao norte e ao saír do Val de Amblés o seu curso encáixase nos granitos da serra de Ávila, zona elixida para a construción da Presa de Fuentes Claras de uso recreativo e augas abaixo o das Cogotas, chamado así por estar á beira do castro vetón do mesmo nome. Esta incisión nos granitos explícase pola acción zapadora dun antigo río do val do Douro que conseguiu remontar ata a fosa do Amblés, canalizando cara ao norte as augas do primitivo lago intramontañoso. En Mingorría abandona a paisaxe granítico e abríndose paso nas arxilas e margas do terciario chega a Arévalo, onde recibe as augas dun dos seus afluentes máis importantes, o río Arevalillo. A partir de Arévalo, o Adaja entra brevemente en Segovia, e para rematar en Valladolid, onde logo de deixar Olmedo á dereita recibe as augas do río Eresma pouco antes da súa desembocadura no Douro ao leste de Tordesillas nas proximidades de Villamarciel (Valladolid).
11D431
11D431 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado polos satélites de recoñecemento rusos Yantar-2K.
Características
Os motores 11D431 eran fabricados pola casa Malnikov e funcionaban alimentados pola combinación hipergólica de tetróxido de nitróxeno e dimetilhidracina asimétrica (UDMH). Usáronse nos satélites Yantar-2K como propulsión orbital, con catro motores 11D431 por satélite. Tiñan un pulo de 5,88 N e eran capaces de 150 000 encendidos.
Gran Premio de Portugal de 1958
O Gran Premio de Portugal de 1958 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 24 de agosto de 1958 no circuíto da Boavista. Foi a novena carreira da tempada de Fórmula Un de.
Tespias
Tespias (grego Θέσπιαι, Thespiai) foi unha cidade de Beocia ao pé do monte Helicón, mirando ao sur e ao golfo de Crisa, onde tiña o seu porto chamado Creúsa.
A cidade tiña un teatro e tres templos adicados a Afrodita Melanis, ás Musas e a Heracles. A cidade celebraba o festival de Eros (Erotida) e o das Musas (Museia) na montaña Helicón, cada catro anos.
O seu nome derivaba de Tespia, filla de Asopo, ou de Tespio, fillo de Erecteo, emigrante de Atenas.
Historia
Foi unha das póleis máis importantes de Beocia, e (do mesmo xeito que Orcómeno dos Minias e Tanagra) enfrontouse a Tebas que pretendía someter toda Beocia á súa autoridade. Durante a Época Arcaica Tespias espallou o seu territorio absorbendo as póleis de Ascra (posiblemente a fins do século -VII) e máis tarde Tisbe (posiblemente a fins do século -VI).
Coa invasión de Xerxes I, Tespias e Platea foron as únicas cidades de Beocia que rexeitaron dar subministracións aos persas. Unha forza de 700 hoplitas de Tespias foron con Leónidas ás Termópilas e morreron na batalla.
Ante o avance persa os habitantes retiráronse ao Peloponeso e a cidade foi esnaquizada polo emperador persa Xerxes I. Ao ano seguinte uns 1800 soldados de Tespias combateron en Platea con armamento lixeiro. Expulsados os persas, a cidade foi reconstruída e algúns estranxeiros foron admitidos á cidadanía.
Na batalla de Delio (-424) Tespias loitou coa liga Beocia contra Atenas e todos os soldados morreron loitando, e cando ao ano seguinte foron acusados de favorecer a Atenas, Tebas atacou a cidade e destruíu as murallas.
En -414 o partido democrático tentou tomar o poder, mais o goberno oligárquico, con axuda de Tebas, impediuno, e os demócratas fuxiron a Atenas.
En -372 os tebanos destruíron outra vez as murallas de Tespias. Antes da batalla de Leuctra estaban á beira de Tebas, pero retiráronse sen loitar con permiso de Epaminondas. Segundo Diodoro Sículo e Xenofonte os habitantes foron expulsados de Beocia despois da batalla de Leuctra, seguramente pola retirada.
Máis tarde Tespias foi reconstruída, pero xa non xogou ningún papel na historia grega. Estrabón di que no seu tempo era unha das dúas cidades de Beocia de certa importancia (a outra era Tanagra), e Plinio o Vello di que era unha cidade libre. Segue sendo mencionada até o século VI.
Os restos da cidade atópanse preto da cidade de Lefka, á beira de Erimokastro ou Rimokastro. Estaba nunha chaira rodeada de outeiros polos dous lados, e tiña moita auga procedente do río Kanavari, que nace alí. Os antigos templos foron substituídos por igrexas que aínda conservan algún resto dos templos orixinais.
Alameda (xardinaxe)
Unha alameda é un lugar poboado de álamos, aínda que tamén se estende o uso do termo a outro tipo de árbores como o carballo, lodoeiro, tileiro, moreira ou plátano de sombra.
Basicamente coñecemos dous tipos de alamedas: as plantadas con frecuencia nos bordos dos camiños, sinxela aliñación de árbores. As primeira aliñacións, como simples liñas nos bordos dos camiños comezaron a ser plantadas en torno ás murallas das cidades medievais europeas como aconteceu na cidade italiana de Lucca (Toscana).
Outro tipo de alamedas eran as formadas con numerosas aliñacións para crear un grande espazo de sombra, nos lugares nos que se realizaban concentracións de calquera tipo. Os grandes espazos sombreados con chopos estaban destinados aos mercados e a ser escenario das máis diversas actividades lúdicas entre elas, as romaxes, os bailes e o adestramento atlético, militar e hípico.
Edith Quimby
Edith Hinkley Quimby, nada en Rockford (Illinois) o 10 de xullo de 1891 e finada en Manhattan o 11 de outubro de 1982, foi unha investigadora en medicina e física, pioneira no uso de elementos radioactivos en medicina e no estudo de métodos de protección fronte aos efectos nocivos das radiacións ionizantes, no campo da medicina nuclear.
Traxectoria
Edith Quimby graduouse en 1912 en matemáticas e física no Whitman College en Washington. Despois dun breve tempo traballando como profesora de secundaria, en 1914 obtivo unha bolsa para realizar un máster na Universidade de California. Mentres estudaba para o seu grao de máster, que obtivo en 1916, casou con Shirley L. Quimby.
En 1919, xunto co seu marido, trasladouse a Nova York, onde conseguiu un traballo no Memorial Hospital for Cancer and Allied Diseases como física axudante de Gioacchino Failla; en 1932 converteuse en titular. A súa investigación no Memorial Hospital centrábase no estudo das doses seguras de radiación na medicina, observando a enerxía emitida polos materiais potencialmente empregados en medicina nuclear así como a cantidade de radiación absorbida polo corpo provindo de diferentes fontes. Tamén estudou o potencial de radioisótopos sintéticos para tratar o cancro e noutras aplicacións de investigación en medicina. En 1941 incorporouse ao Cornell University Medical College como profesora adxunta de radioloxía. Ao ano seguinte ano converteuse en profesora titular de física das radiacións na Facultade de Medicina e Cirurxía da Universidade de Columbia. En 1954 converteuse en profesora catedrática  ata que se xubilou en 1960; despois seguiu como profesora emérita ata 1982
Epimeteo (lúa)
Epimetheus (ou en grego Επιμηθεύς) é unha lúa interior de Saturno. Tamén coñecida coma Saturno XI. Recibiu o nome oficial de Epimeteo, irmán de Prometeo na mitoloxía grega.
Descubrimento
miniatura|esquerda|Epimeteo Epimeteo ocupa esencialmente a mesma órbita ca Xano. Os astrónomos asumen que había un só corpo nesa órbita, e debido o feito de compartir órbita, os astrónomos tiveron bastantes dificultades a hora de establece-las súas características orbitais. Cando as observacións eran fotográficas e bastante espalladas no tempo, a presenza de dous corpos era pouco ou nada clara, o que facía cas observacións fosen moi difíciles de casar cunha ''órbita razoable'.
Audouin Dollfus observou a lúa o 15 de decembro de 1966, quen propuxo o nome de "Xano". O 18 de decembro, Richard Walker fixo unha observación semellante que hoxe en día está acreditada coma o descubrimento de Epimeteo. Hai que subliñar, que nos tempos do descubrimento, pensábase que era só unha lúa, e aínda que non era oficial, ese único corpo recibiu o nome de Xano.
Epimeteo recibiu o seu nome oficial no ano 1983. O nome de Xano foi aprobado pola UAI ó mesmo tempo, aínda que xa era usado informalmente dende que Dollfus o propuxera no ano 1966.
Relación orbital entre Epimeteo e Xano
miniatura|esquerda|250px|Epimeteo (abaixo a esquerda) e [[Xano (lúa)|Xano fotografados o 20 de marzo do 2006, dous meses antes de intercambiarse as órbitas. A proximidade ente ambos obxecto é unha ilusión; actualmente poden ser visto a lugares opostos na súa común órbita.]] miniatura|dereita|300px|A órbita en forma de ferrada de Xano e Epimeteo que pode ser apreciada neste esquema. Epimeteo e Xano son lúas co-orbitais: O radio medio orbital de Xano é actualmente só 50 km máis pequeno co de Epimeteo, distancia máis pequena que calquera dos diámetros das dúas lúas. En concordancia coas leis de Kepler, a órbita máis pequena é máis rápida, pero só por 30 segundos. Cada día a lúa interior gaña ¼° de distancia ó redor de Saturno respecto da lúa que vai polo exterior. Cando a lúa interior pilla á lúa exterior, a súa mutua atracción gravitatoria eleva o momentum da lúa interior e rebaixa o momentum da lúa exterior. Con este momentum engadido, a distancia da lúa interior respecto Saturno incrementase e o seu período orbital tamén aumenta, mentres que no caso da lúa exterior este parámetros decrecen. Nesta asistencia gravitatoria, onde as lúas negocian o intercambio das súas órbitas, nunca se achegan máis de 10,000 km. Este intercambio efectuase cada catro anos; o último achegamento foi o 21 de xaneiro do 2006, e o seguinte será no 2010. Neste intres, o radio orbital de Xano aumenta ~20 km, mentres o de Epimeteo decrece ~80 km; a órbita de Xano vese menos afectada por que é catro veces máis masivo ca Epimeteo. Até o de agora, é o único caso coñecido de intercambio de órbitas dentro do Sistema Solar.
A relación orbital entre Xano e Epimeteo pode ser entendida coma un caso de problema restrinxido de tres corpos, coma neste caso onde as dúas lúas (o terceiro corpo sería Saturno) son semellantes en tamaño. Outros exemplos deste problema serían os que incluirían os puntos de Lagrange, asteroides troianos e lúas troianas, tamén a órbita en forma de ferrada de Cruithne con respecto á Terra, e moitos obxectos con órbitas potencialmente semellantes.
Características físicas
miniatura|esquerda|Podemos ver a Epimeteo cruzado pola sombra do anel F, imaxe tomada pola [[Voyager 1 (NASA)]] Algúns dos cráteres de Epimeteo teñen máis de 30 kms de diámetro, tamén posúe cristas e sucos de diverso tamaño. A intensa craterización de Epimeteo indica que debe ser bastante vello. Xano e Epimeteo posiblemente son o froito da ruptura dun corpo primixenio, para dar coma resultado dous corpos co-orbitais, pero se esta ruptura sucedeu, debe de ser nos primeiros tempos do sistema de satélites. A partir da súa baixa densidade e o seu relativamente alto albedo, podemos deducir que Epimeteo é un corpo xeado moi poroso.
O polo sur amosa o que parece ser un vestixio dun gran cráter de impacto que cobre gran parte desa cara da lúa, e que podería ser parcialmente a causa da forma aplanada de boa parte de polo sur de Epimeteo.
Aparecen dous tipos de terreo: áreas suaves e escuras, e por outra banda, áreas brillantes,lixeiramente amareladas e co terreo fracturado. Unha interpretación é a de que o material escuro moveuse costa abaixo, e probablemente conten menos xeo co material brillante, o cal asemellaríase máis a un campo de pedras. Pero hai que dicir en contra desta interpretación, que ambos tipos de material semellan te-la mesma cantidade abundante de xeo de auga.
Anel
Existe un feble anel de po na rexión que ocupan as órbitas de Epimeteo e Xano, coma revelan as imaxes tomadas pola sonda Cassini baixo luz difusa no 2006. Este anel estendese ó longo dun radio de 5000 km. A fonte do po son as partículas arrincadas das lúas polos impactos de meteoritos, as cales forman un anel difuso ó redor das órbitas das dúas lúas.
Carta a Filemón
miniatura|Fragmento do Papiro 87, a máis antiga copia da Carta a Filemón, datado no século II ou III. A carta a Filemón, a máis curta das cartas paulinas, é un breve escrito, pouco máis que unha nota, que o apóstolo Paulo lle dirixe a un cristián chamado Filemón.
Contido
Onésimo, que a tradición cristiá identifica con Onésimo, bispo de Bizancio, cristián e escravo de Filemón, foxe da casa do seu amo e temeroso das represalias busca a mediación de san Paulo. Este escribe esta carta de recomendación pedíndolle a Filemón que acolla de novo a Onésimo e non o castigue polo que fixo.
Linfanxite epizoótica
A linfanxite epizoótica é unha linfanxite crónica e contaxiosa causada polo fungo dimórfico saprofita do solo Histoplasma farciminosum que afecta a mulas e cabalos. En España está clasificada como unha enfermidade de comunicación anual e en consecuencia en Galicia é unha enfermidade de vixilancia. Os seus síntomas son erupcións na pel, normalmente nas patas e ocasionalmente na cabeza ou no pescozo e máis raramente noutras partes do corpo. Os vasos linfáticos na pel destácanse prominentemente, e aparecen pequenas nodosidades de aproximadamente 1 cm. As nodosidades supuran formando abscesos que segregan un pus amarelo denso. O tecido granular medra a partir das feridas, os vasos linfáticos inflámanse e a erupción esténdese gradualmente. As glándulas veciñas están inchadas e endurecidas. As úlceras cicatrizan con dificultade, mesmo con tratamento, e poden saír de novo despois de aparentemente curar. É unha enfermidade endémica de zonas de África (especialmente do norte), Asia e Oriente Medio.
Carta a Filemón
A ensinanza da carta
O que, desde o primeiro momento, provoca máis estrañeza a calquera lector é o feito de que Paulo en ningún momento critica ou cuestiona a escravitude. Máis ben ao contrario, parece que a considera como algo natural e perfectamente compatible coa fe cristiá.
Maxwell Cabelino Andrade
Maxwell Scherrer Cabelino Andrade, nado o 27 de agosto de 1981 en Cachoeiro de Itapemirim (Espírito Santo), é un futbolista brasileiro. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Paris Saint-Germain FC.