cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Música occidental
A música culta
O Renacemento comezou como prolongación da etapa anterior e así naceron os repertorios instrumentais. A emancipación da música instrumental no século XVI e a súa afirmación como xénero dotado de características propias foi fundamental para o establecemento do que coñecemos como música clásica.
A música enriqueceuse verdadeiramente no período barroco coa ópera, a cantata, e o oratorio. Tres foron os centros musicais: Italia, Alemaña e Francia. Aparecen neste período figuras da música tales como Vivaldi, Haendel e Bach.
No século XIX, o romanticismo musical significou unha liberdade compositiva, desenvolvéndose os grandes xéneros sinfónicos, e xenios como: Beethoven, Schubert, Schumann, Chopin e Liszt.
Nun romanticismo tardío, os nacionalismos fixeron a súa entrada na música, salientando como representantes Brahms, Dvorak, Tchaikovski, Grieg, Verdi e Wagner. A ruptura co romanticismo e a incorporación de innovacións, produciuse no último cuarto do século XIX, con compositores como Debussy, Mahler, entre outros.
No século XX, Schönberg achega o atonalismo, impoñéndose as vangardas estéticas: impresionismo, expresionismo, neoclasicismo etc. Compositores dignos de mencionar son: Stravinskii, Bártok, Prokófiev, De Falla.
A converxencia entre a música culta e a música popular
A universalización da educación e do acceso a calquera rexistro de información que foi tónica dominante no mundo occidental no século XX, permitiu que unha ampla gama de persoas puidesen adquirir coñecementos de calquera aspecto da teoría musical, así como de calquera forma de música popular. Os conservatorios e os centros de estudos superiores enchéronse de músicos ávidos por aprender e experimentar coa música. Os músicos de oído ou de imitación foron substituídos por músicos de forte formación teórica. Os intérpretes das orquestras dominaban un amplo repertorio de pezas cultas con case tanta perfección como as propias pezas de baile que interpretaban nas súas actuacións.
Así foi natural a proliferación musical de tendencias, sen dúbida a tónica do século XX, na que tiveron sitio correntes como a música serial (desde 1923, baseada en series matemáticas de alturas), a música concreta (desde 1948, baseada no procesamento de gravacións en cinta), a música electrónica (desde 1956, baseada na xeración de son por medio de osciladores), a música electroacústica (combinación das dúas anteriores), a música aleatoria (John Cage), o postserialismo (Kagel, Hidalgo), a música por ordenador, ou ben a aparición e auxe de estilos populares coma o jazz, o blues, o rock, o folk etc.
Cara a finais do século XX, como consecuencia desta democratización da música, prodúcese o auxe da música pop. A música pasa a ser un elemento máis de consumo, e en consecuencia, aparecen novas formas de entender a música. A música electrónica e o rock dan lugar primeiro á música disco (música destinada a consumirse en locais de concentración, as discotecas) e logo á música techno. Outras formas populares acadan a súa máxima expresión (caso dos ritmos latinos, as rumbas, o flamenco e outros), para, xa no final de século e principio do XXI, conformar un conxunto bastante homoxéneo dende o punto de vista cultural.
Paralelamente, o jazz, o blues, o rock, e o folk sofren tamén unha forte evolución na que en ocasións converxen e noutras diverxen da música culta. O jazz convértese (por dereito) nunha segunda música culta (por suposto, convértese nunha corrente minoritaria), o blues pasa a ser sinónimo de madurez musical (perdendo, por tanto, o carácter festivo que o caracterizou nos inicios e pasando a ser só a música azul, triste e lenta) e o rock e o folk sofren unha curiosa simbiose dando lugar a multitude de novas concepcións musicais:
Nos albores do século XXI, inda é corrente separar a música culta, á cal se lle acostuma a chamar clásica (coa excepción de que hai quen inclúe o jazz nesta categoría) e a música popular. Non obstante, nada fundamenta hoxe tal clasificación.
A Barciela
Santo André da Barciela é unha parroquia eclesiástica pertencente ao arciprestado de Bama da arquidiocese de Santiago de Compostela cuxo territorio se estende polos concellos de Oroso e Santiago de Compostela. O río Tambre serve de límite natural para a división administrativa, mais o crecemento urbanístico da vila na zona orosá detense na marxe compostelán da parroquia.
Historia
A igrexa actual e maila casa reitoral datan de 1917. O templo foi consagrado o 30 de xullo dese ano, nunha celebración presidida polo Bispo Auxiliar da diocese Ramiro Fernández Balbuena, sendo párroco Severino Ramos. Non se conserva a documentación anterior a 1871 por mor dun incendio que devorou a reitoral sita daquela no lugar da Barciela. Desde entón os curas que serviron nesta parroquia foron Juan Otero Martínez, Ramiro Fernández Rodríguez, Severino Ramos Sánchez, Ramón García Noche, Jesús Balo Rodríguez, Juan Calvo Tojo e Manuel Ángel Blanco Vázquez.
Existiron tres confrarías entre finais do século XIX e comezos do XX. Así na documentación antiga consta a Confraría do Santo Rosario (entre 1871 e 1929, aproximadamente), a finalidade da cal era fomenta-lo rezo desa oración entre os fieis. Tamén había unha confraría adicada a honrar a San Brais. Nos libros vellos aparece unha listaxe de membros activos e vocais, con referencia explícita ós cargos directivos de presidente, secretario, mordomo, depositario e recadador. Outras confrarías da parroquia foron as da Doutrina cristiá e maila do Sagrado Corazón. A finais da década de 1940 aínda existía a asociación Fillas de María.
Unha das devocións máis populares na parroquia, a Santa Eufemia, virxe e mártir, aparece documentada nun libro antigo que detalla funcionistas e celebracións entre 1917 e 1934. A función de Santa Eufemia, segundo ese libro, foi inaugurada o 16 de setembro de 1917. A Reliquia, xunto coa de San Ramón Neonato, foi regalo do padre Lorenzo, superior dos Trinitarios de España; o relicario foi regalo de Manuel Batanero Flórez; a imaxe e mailo andar foron construídas nos obradoiros de Rivar de Santiago, costeados os gastos por Josefa Varela Sánchez, natural desta parroquia e veciña da cidade de Santiago e o seu home Prudencio Fernández Léis.
Existe unha nova confraría constituída no ano 2008 na advocación da Virxe das Dores e o Cristo Nazareno que realiza as actividades da Semana Santa.
División da parroquia
En 1995 comezaron as reivindicacións dos veciños para integrar toda a parroquia da Barciela no concello de Oroso, o que non conseguen integramente, xa que en febreiro de 2005 o consello da Xunta de Galicia acordou a integración dos lugares de Sigüeiro e A Foca en Oroso, mentres o resto da parroquia permanece no concello de Santiago de Compostela. Logrouse así xuridicamente a constitución dun único núcleo urbano formado polos dous Sigüeiros, o de Oroso e o que antes pertencía a Santiago.
Frederico II de Suabia
Frederico II, chamado o Torto, nado en 1090 e finado en Alzey o 6 de abril de 1147, foi un nobre alemán, o segundo Hohenstaufen que ostentou o título de duque de Suabia desde 1105, en que sucedeu ao seu pai, até 1147, ano no que morreu.
Era o fillo máis vello do duque Frederico I de Suabia e da súa esposa Inés de Babenberg. Foi o pai de Frederico I Barbarroxa.
Traxectoria
Á morte de seu pai, en 1105, sucedeuno como duque de Suabia. En 1108 participou na campaña contra Colomán de Hungría. En 1110-1111, acompañou o emperador Henrique V, seu tío, a Roma para entrevistarse co papa Pascual II.
Despois de probar a súa lealdade ao emperador durante as revoltas da oposición en Alemaña en 1116, Henrique V declarouno o seu representante.
En 1120 (ou en 1121, segundo os autores) Frederico casou con Xudite de Baviera, filla de Henrique o Negro, membro da poderosa (e inimiga) casa de Welf.
Despois da morte de Henrique V, o 24 de setembro de 1125, reuníronse os grandes do Reino para elixir sucesor do Rei de romanos (título oficial dos reis de Alemaña). O duque Frederico II de Suabia foi o primeiro pretendente á coroa, para o que contaba co apoio do seu irmán máis novo Conrado, duque de Franconia e outras casas nobres. Pero, por razóns políticas, os electores, liderados polos saxóns, elixiron o duque Lotario de Suplinburgo, que foi coroado anos despois, en 1133, como emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, reinando como Lotario II.
Frederico recoñeceu, nun principio, ao novo Rei de romanos, pero no outono de 1125 rebelouse contra el. Durante unha batalla, Frederico perdeu un ollo e, consecuentemente, perdeu tamén os dereitos ao trono, porque carecía da necesaria integridade corporal. En 1135 compareceu ante o rei Lotario como penitente, e foi indultado. Despois da morte de Xudite, en 1132 casou con Inés de Saarbrücken, filla do conde Frederico de Saarbrücken.
Segundo Otón de Frisinga (Otto von Frising) Frederico era un apaixonado dos cabalos. Fundou varias cidades e mandou construír moitos castelos. E que «era un cabaleiro tan fiel ao seu soberano e un amigo tan útil ao seu tío que, co seu valor, foi quen de soster o honor vacilante de todo o Reino».
O duque Frederico II encontrou o seu lugar final de descanso no mosteiro de Santa Valpurga, na Baixa Alsacia. Faleceu o 6 de abril de 1147.
Sucedeuno o seu fillo Frederico como Frederico III, duque de Suabia, que asumiu o trono do Sacro Imperio en 1152 como o emperador Frederico I Barbarroxa.
Antepasados
Antepasados de Frederico II, duque de Suabia
Tiermes
miniatura|Xacemento arqueolóxico de Tiermes Tiermes (Termancia; en latín, Termantia) é un sitio arqueolóxico situado no concello de Montejo de Tiermes, no suroeste da provincia de Soria entre os límites da meseta superior e o val do Texo a 1.200 metros de altitude nun outeiro de arenito vermellos na que varios edificacións foron talladas na rocha.
Idade Antiga
Termes foi un poboado dos arévacos na Celtiberia durante a Idade do Ferro que estaba nun outeiro. Ao se produciren as Guerras celtiberas, aliouse con Numancia e, durante este período, resisitiu aos romanos cando foi atacado polo cónsul romano Q. Pompeio no 141 a.C., quen asinou un tratado con Termes e Numancia no 139 a.C.
O tratado foi anulado polos romanos, aínda que as hoistilidades non afectaron a Termes. Finalmente, a finais do século II a.C., Roma continuou a súa conquista alén de Numancia e no 98 a.C., Termes foi asaltada e vencida polo cónsul Tito Didio, quen destruíu a Termes celtibérica inicial e obrigou aos termestinos a abandonar o lugar. Uns marcharon mais a maioría trasladouse á zona cha á beira da rocha orixinal, dando lugar á un novo poboado que foi romanizado como Termantia. Posteriormente, tivo que pagar tributo (civitas stipendaria), comenzando un lento proceso de romanización.
A partir do ano 70 a.C., a cidade comezou unha importante renovación urbana, utilizando os tres sucalcos do outeiro, especialmente o do medio, onde se situarían os edificios máis importantes no futuro. A cidade probablemente recibiu o título de Municipium durante o reinado do emperador Tiberio. Termantia foi asignada ao Conventus cluniensis e a partir de entón comezou a tomar forma a cidade hispano-romana, cuxo período de maior esplendor foi entre os séculos I e II d.C. Estaba dotada de grandes edificios públicos, dous foros (primeiro foro xulio-claudiano e despois un foro flavio), termas, un posible teatro, un acueduto e desenvolvemento urbano adecuado para a situación da cidade nun penedo de arenitos rodeado de gargantas fluviais e bosques.
Unha característica particular de Termes, e a máis espectacular hoxe en día, é a técnica de escavar edificios en rocha sólida, posteriormente perfeccionada coa introdución de técnicas de construción romanas. A cidade ten numerosos restos de edificios con este tipo de arquitectura, tanto edificios privados (Casa dos Hornaceros, Casa del Acueducto ...) como públicos (chanzos de rocha, Teatro, ...) e infraestruturas (acuedutos urbanos, drenaxes, estradas, ...). A construción da muralla a finais do século III indica que a cidade mantivo o seu carácter que durou polo menos ata mediados do século IV, mais trala caída do Imperio Romano perdeu importancia e converteuse nunha pequena aldea que baseaba a súa riqueza nos gandos, montes e minas.
Época postromana
Coñécese moi pouco dos períodos visigodo e islámico.
Idade Media e Moderna
Hai unha ermida románica do século XIII, Nosa Señora de Tiermes.
O núcleo desapareceu no século XIV a xulgar polos restos dos enterramentos da necrópole, aínda que se mantivo como parroquia ata o século XVI.
Época contemporánea
Narciso Sentenach realizou a primeira campaña oficial de escavación en 1910-1911 e Blas Tarracena na década dos 30 comezou as escavacións sistemáticas. Entre os restos arqueolóxicos de época romana salientan o acueduto, unha mansión denominada Casa do Acueduto con restos de pinturas murais; o Castellum Aquae, coñecido popularmente na zona como El Castro e que tiña a función de distribuír a auga que viña polo acueduto aos diferentes puntos da cidade; o foro, a muralla e a necrópole.
Conservación e Museo
O sitio está protexido como Zona Arqueolóxica. Hai un museo no lugar, un posto avanzado do Museo Numantino de Soria. A Asociación de Amigos do Museo de Tiermes - AAMT - é unha ONG que se creou en 1988. A AAMT está preocupada pola protección do medio ambiente e a promoción dun turismo sostible. O programa europeo LIFE proporcionou financiamento no período 2003-2006 para desenvolver o turismo ecocultural por ser unha zona economicamente marxinada. Implementáronse accións para a conservación e posta en valor do patrimonio arqueolóxico e natural. O proxecto identificou o potencial para a declaración dunha zona de especial protección para as aves.
A vida salvaxe tamén inclúe lobos e Encinares de Tiermes, un lugar de importancia comunitaria, foi designado Área especial de conservación da especie en 2015. As actividades dispoñibles en Tiermes inclúen visitas guiadas e astronomía no ceo escuro.
Robert Burns
miniatura|Robert Burns Robert Burns, nado en Alloway, Ayrshire (Escocia) o 25 de xaneiro de 1759 e finado en Ellisland, preto de Dumfries, o 21 de xullo de 1796, é o poeta en lingua scots máis coñecido. O seu poema Auld Lang Syne cántase tradicionalmente nos países anglosaxóns como himno de despedida.
Traxectoria
Fillo do campesiño William Burns, naceu no seo dunha familia humilde de granxeiros e comezou a escribir poesía na súa adolescencia, logrando a súa publicación a partir do ano 1786, pero sen obter grandes beneficios. Isto motivou que non abandonase as faenas do campo, e en 1789 obtivo un posto como funcionario do servizo de aduanas. Tivo 9 fillos con Jean Armour, morrendo aos 37 anos polos problemas cardíacos que lle ocasionou o duro traballo no campo.
A súa obra trata sobre todo temas do folclore escocés, visto desde a perpectiva das clases populares. A súa ideoloxía republicana e progresista foi moi mal vista pola igrexa calvinista e a aristocracia. Falou da pobreza, da sexualidade, dos roles sexuais ou da igrexa escocesa.
LOS40
miniatura|Anuncio de Los 40 Principales en [[México.]] LOS40 é o nome dunha rede de varias emisoras radiais creadas en España e con presenza tamén en Andorra e Latinoamérica.
En España
No seu país de orixe, a cadea LOS40 conta con 2 925 000 oíntes segundo o último EGM de decembro de 2018 e é a segunda cadea de toda a radio española en audiencia ó celebrar o seu cuadraxésimo aniversario. É propiedade do Grupo Prisa e o seu nome orixinouse como imitación do "Top 40" norteamericano. En España traduciuse como "Los 40 Principales" e recollía a lista de corenta postos que se elabora cada sábado (distinta á lista de vendas que proporciona AFYVE en España). Emite en modalidade de radiofórmula.
Antecendentes
En 1965, o Ministerio de Información e Turismo aprobou un novo decreto onde se instaba ás emisoras de Onda Media a crear unha nova emisión na recentemente creada FM. Debido ós altos custos que suporía crear unha nova programación as emisoras, aproveitando tamén a mellora en calidade que ofrecía FM, dedicáronse a realizar unha programación totalmente musical consistente, fundamentalmente, en música clásica.
En 1966 a dirección da Cadena SER pídelle a un dos seus locutores que deseñase un programa musical orientado á xente nova. É así como Rafael Revert decide trasladar a idea do "Top 40" norteamericano a España confeccionando a primeira lista coas 40 cancións que máis lle gustaban.
Historia
Grazas aos éxitos do programa, e ao aumento de emisoras e receptores de FM, "Los 40 Principales" foi incrementando a súa duración diaria ata chegar ás 24 horas de emisión diarias. En 1985 empezaron a emitir vía satélite e, na tempada 1987-1988, constituíronse como cadea de radio.
1966 O 18 de xullo nace esta cadea, o seu primeiro número 1 é Monday, Monday de The Mamas & the Papas.
1979 Convértense en pioneiros no sistema de radiofórmulas.
1985 Realízase a primeira emisión vía satélite.
1987 Constitúese "Los 40 Principales" como cadea de radio.
1988 Convértense na emisora máis escoitada de España por diante das emisoras convencionais. Rozan os 5 000 000 de oíntes.
1990 Comeza a emitirse regularmente por televisión a lista Del 40 al 1
1991 Celebran o 25º Aniversario.
1992 Márchase da emisora o seu creador e único director ata entón, Rafael Revert. Luis Merino é nomeado novo director e dálle un xiro á emisora enfocándoa a un público menor de 25 anos intentando acaparar o mercado entre 16 e 20 anos.
1997 Ve a luz o Tarjeta 40 en colaboración con La Caixa.
1998 O 1 de setembro ponse en marcha o programa musical televisivo 40 TV.
2000 Internacionalízanse coa súa presenza en Colombia, Chile, Costa Rica, México e Panamá.
2004 Aparece por primeira vez nos quioscos a Revista 40.
2005 O 2 de maio aparece en Guatemala Los 40 Principales e o 1 de novembro en Ecuador.
2007 Únense aos Premios Principales, México, Guatemala, Costa Rica, Colombia, Arxentina e Chile.
2008 Nace Hit40 en Chile no 101.7 MHz de Santiago. Únense aos Premios Principales, Ecuador e Panamá.
2009 Nace Os 40 Principais en Tijuana e Ensenada (Baixa California, México) no 107.7 e 101.1 de FM respectivamente.
2010 Iníciase o programa Antro 40, un programa 100% Tijuanense, os venres de 9:00pm a 11:00pm con Memo do Rio, Jerry Boy, Alexito, Shaggy e Mariel Montemayor en controis.
2010 O 15 de maio ás 07:00 prodúcese un cambio substancial no reloxo de programación en radiofórmula en España, coa emisión de bloques ininterrompidos de música sen publicidade, nos primeiros 40 minutos de cada hora. Os outros 20 minutos restantes son divididos en catro bloques publicitarios, dous de emisión nacional e dúas desconexións locais, acompañados de dúas ou tres cancións editadas. A comezos de agosto introdúcese un novo cambio horario. Ofrécense 47 minutos de éxitos á hora.
Programación
Dentro da programación que desenvolveron ó longo da súa existencia, destacan:
Tamén realizaron programas como La noche caprichosa, Viaxe a los sueños polares, Calambre Techno, Rock Star, La ruta del Aguilar, Supersonido, Hip Hop Deluxe, Vueño 605, 3, 2 ó 1, Plásticos y decibelios, El 40, 40 Latino, La mar de noches, 40 días y 40 noches, En órbita, Terra salvaxe, Internight, La noche más corta, En tu casa o en la mía, Qué te cuentas e o archiconocido Fan Club, entre outros.
Locutores
Ao longo da súa historia contaron ademais con Joaquín Luqui, Miguel Angel Carreño (Micky), José María Iñigo, Manolo González, Pepe Domingo Castaño, Lorena Berdún, Fernandisco, Toni Sánchez, Ana Blanco, Rosa Rosado, Yolanda López, Luis Vaquero, José Miguel Jauregui, José Antonio Abellán, Ely Del Valle, Juanma Ortega, Toni Garrido, Yolanda Valencia, Ramón García, Patricia Gaztañaga, Constantino Romero, Pastora Vega, Isabel Gemio, Emilio Aragón, Ricky García, Sergi Duran, Guillermo Fernández, Sandra Corcuera, Manolo Mánix, Jaime Cantizano, Raquel Aturia, Isabel Marcos Naranjo, Miguel Coll, Josué Gómez, Gustavo Luna, Olga Grande ou Patricia Dan, entre outros.
Concertos
A cadea organiza Concertos Básicos desde o ano 1992 nos que participaron entre outros: Bon Jovi, Def Leppard, Aerosmith, Duncan Dhu, Terence Trent D'Arby, Duran Duran, Chris Isaak, Héroes del Silencio, Texas, Ismael Serrano, The Corrs, Alejandro Sanz, Iggy Pop, Miguel Bosé, Juan Can, Paul Carrack, Counting Crows, Maná etc.
Anualmente desde 1998 organizan así mesmo o concerto Principales Solidarios apoiando accións e iniciativas solidarias en colaboración con varias coñecidas ONGs. Nestes concertos participaron: Robbie Williams, Eros Ramazzotti, Alejandro Sanz, Amaral, Juanes, Álex Ubago, Coti, Texas etc.
En 2006 celebraron o concerto "40 Aniversario de Los 40 Principales" no que actuaron 46 grupos de música que estiveron no número 1 dos 40 durante os seus 40 anos de emisión. Nel actuaron artistas como Amaral, El Canto del Loco, Natalia, Alejandro Sanz, Joaquín Sabina, Juanes, Julieta Venegas, La Oreja de Van Gogh, Miguel Bosé, Miguel Ríos ou Shakira.
Nos últimos anos estivo axudando a bandas revelacións de orixe nacional, como Jaula de grillos ou Sr. Trepador.
Desde o ano 2007, organizáronse dous festivais anuais: o Primavera POP, un concerto onde os grupos máis soados ultimamente interpretan un par de cancións en La Cubierta de Leganés para dar a benvida á primavera, e os Premios Principales, celebrados sempre en decembro, consistindo nunha gala onde se premian aos mellores artistas do último ano por previa votación popular, con actuacións e invitados de luxo. Tamén se celebrou desde ese ano o Tenerife 40 Pop, un festival benéfico celebrado en novembro ao que acoden varias grupos (Andrea Corr, Kate Ryan, Nena Daconte, Beatriz Luengo,...), os máis soados dese ano.
Premios
Los 40 Principales reciben o Premio Ondas na categoría de Premio Nacional de Radio en 1985.
Mira (álbum)
Mira é o primeiro disco do grupo cántabro de rock La Fuga. Foi publicado en 1998.
Galería de imaxes da comarca de Bergantiños
miniatura|dereita|250px|Comarca de Bergantiños
A Comarca de Bergantiños, comprende os concellos de Cabana de Bergantiños, Carballo, Coristanco, A Laracha, Laxe, Malpica de Bergantiños e Ponteceso.
LOS40
Premios
En 1998 recibiron senllos Premios Ondas Joaquín Luqui como Mellor Presentador de Programa Musical e Del 40 al 1 como Mellor Programa Especializado en televisión.
Akka Mahadevi
Akka Mahadevi ( en kanarés: ಅಕ್ಕ ಮಹಾದೇವಿ), nada en Udutadi no século XII, foi unha poetas da literatura kanaresa e unha destacada mística da corrente lingayat hinduísta. O termo Akka ("Irmá máis vella") é un título honorífico, que lle deron grandes santos lingayta como Basavanna, Siddharama e Allamaprabhu. No seo da literatura kanaresa e na historia de Karnataka está considerada unha muller digna de exemplo e no seo do hinduísmo goza da consideración de santa. miniatura|Un [[murti de Akka Mahadevi nun templo da súa localidade natal]]
LOS40
Premios
O programa En tu casa o en la mía, conducido pola sexóloga Lorena Berdún, conseguiu no ano 2000 o Premio Ondas ó Programa de Radio máis innovador, orixinal e polo seu servizo á sociedade.
Akka Mahadevi
Traxectoria
Akka Mahadevi naceu na localidade de Udutadi, preto Shivamogga no actual estado indio de Karnataka no século XII. Pouco é o que se sabe de certo sobre da súa vida, aínda que hai numerosas tradicións populares e haxiografías mitolóxicas, e tamén hai referencias persoais nos seus versos, e así hai constancia que deixou o seu lugar de nacemento e familia para seguir a Shiva. A tradición faina filla dunha parella, Nirmalshetti e Sumati, devota de Shiva. Outras crenzas populares como que rexeitou casar co rei xainista Kaushika para cumprir as demandas da devoción cara á divindade son ambiguas e non son concluíntes. Nun dos seus vacana establece tres condicións para casar o rei, e inclúe o control de elixir pasar o seu tempo na devoción ou en conversa con eruditos doutos na relixión en vez de co rei. O poeta medieval Harihara suxeriu na súa biografía que o seu matrimonio foi puramente nominal mentres outras tradicións afirman que non se aceptaron as súas condicións e non casou.
LOS40
Premios
En 2004 o espertador Anda Ya! recibiu o Premio Ondas á innovación radiofónica.
En 2010, Frank Branco é galardoado coa Antena de Ouro da Federación de Asociacións de Radio e Televisión de España.
En Andorra
En Andorra, Los 40 Principales tamén ten presenza, na frecuencia de 103.3 Mhz. A programación nútrese da emisión a través de Cataluña coas súas desconexións en catalán.
Akka Mahadevi
Obra
Está considerada unha das grandes santas místicas da India xunto con Andal e Mīrābāī. As súas obras, como moitas dos poetas do movemento bhakti, pódense rastrexar a través do uso da súa ankita, ou o nome polo que se dirixían á figura da súa devoción. Mahadevi emprega a forma Chennamallikarjuna para se referir ao deus Shiva que se pode traducir de diferentes xeitos, a tradución máis coñecida é a de  A. K. Ramanujan, que o interpreta como "Señor, abrancazado coma o xasmín'. Unha traduciónn mais literal sería 'O fermoso Arjuna de Mallika', segundo Tharu e Lalita..
Pola súa ankita asígnanse arredor 350 poemas ou vacanas (poemas místicos en prosa) a Akka Mahadevi. Os seus son poemas cun fondo lirismo nos que con frecuencia utiliza a metáfora dun amor ilícito ou adúltero para describir a súa devoción á Chennamallikarjuna e procura de xeito activo unha relación persoal con Shiva, e toca temas como o abandono, o amor carnal e a separación. As súas composición, directas e francas, son poéticas sen ser poesía e son espirituais sen ser relixiosas ; descríbense como a personifiación dunha ilexitimidade radical que reexamina o papel das mulleres como actores con iniciativa e vontade propia que colidían coas institucións sociais e mais as tradicións establecidas. Ás veces, emprega fortes imaxes sexuais para representar a unión entre o devoto e o obxecto de devoción. As súas obras cambiaron a percepción da identidade sexual, así un vacana suxire que a creación, ou o poder do deus Shiva é masculino mentres que toda a creación, mesmo os homes, representan o feminino. Nalgunhas vacanas descríbese tanto feminina como masculino.
Como o conxunto dos poetas bhakti, as súas obras tocan sobre temas de alienación: tanto do mundo material como das expectativas sociais e costumes asociados ás mulleres. Vendo as relacións con homes mortais como insatisfatorios, Akka Mahadevi descríbeos como espiños que se agochan baixo lenes follas, indignos de confianza.
Mangoeiros, O Ermo, Ortigueira
Mangoeiros é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Akka Mahadevi
Obra
Ademais de vacanas escribiu algunhas cancións e dous breves escritos, Mantrogopya e en Yogangatrividhi narra, nunha linguaxe críptica, as diversas fases da iluminación espiritual.
(469306) 1999 CD158
1999 CD158, tamén escrito coma 1999 CD158, é un obxecto trans-neptuniano (TNO) que reside no cinto de Kuiper é está nunha resonancia orbital con Neptuno de 4:7, ex. por cada 7 órbitas que completa Neptuno, este obxecto completa 4. Ten un diámetro aproximado duns 420 km.
Nicanor Rey Díaz
Nicanor Rey Díaz, nado en Ferrol e finado en Madrid o 7 de febreiro de 1899, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Instalado en Pontevedra dende moi novo, foi redactor de El Buscapié, El Progreso e colaborou en La Ilustración Gallega y Asturiana, La Ilustración Cantábrica e La Paz. En 1881 gañou un posto de redactor de El Imparcial nun concurso poético celebrado en Pontevedra, no que ofreceu ese premio o fundador do xornal Eduardo Gasset Artime. Foi premiado en varios certames poéticos.
Miniopterus griveaudi
Miniopterus griveaudi é unha especie de morcego do xénero Miniopterus que vive en Gran Comora e Anjouan (Comores), así como no noroeste de Madagascar. Foi descrita inicialmente en 1959 como unha subespecie da especie continental M. minor, a partir dun exemplar atopado en Gran Comora. Posteriormente clasificouse dentro da especie malgaxe M. manavi. Porén, estudos morfolóxicos e moleculares publicados no 2008 e no 2009 revelaron que o taxon ''M. manavi, tal como se definía nese momento, contiña cinco especies diferentes non relacionadas entre si, de xeito que o Miniopterus griveaudi'' foi reclasificado como unha especie distinta presente tanto en Madagascar como nas Comores.
La Foradada
La Foradada ou Ferrer (en castelán: La Horadada) é un dos illotes do arquipélago das Illas Columbretes, situado nas augas do mar Mediterráneo fronte á costa valenciana. Xunto a outros illotes de moi reducidas dimensións como Lobo (ou Foradadeta) e o illote Méndez Núñez, atópase ao suroeste da Illa Grossa, a máis grande do arquipélago, e o seu nome é debido a que presenta unha gran cavidade. Ao norte de La Foradada está a illa de La Ferrera, e ao sur, El Carallot.
Insuaboa, Soandres, A Laracha
Insuaboa é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 22 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 12 homes e 10 mulleres.
Insuaboa está no límite dos Concellos de Cerceda e A Laracha. Conta con antigas casas de pedra (granito) e construcións máis recentes posteriores aos 80.
No centro do lugar hai 3 grandes pedras de granito sobre o rego que atravesa a aldea.
O lugar medrou ao arredor da primeira casa hoxe restaurada e coñecida como a casa dos Casal.
Hugo Carreira
Hugo Miguel Martins Carreira, nado en Barreiro o 10 de marzo de 1979, é un futbolista portugués. Xoga de defensa central e o seu actual equipo é o Atlético CP.
Nordés (revista)
Nordés: revista de poesía y crítica foi unha revista poética bilingüe (galego/castelán) que xorde no ano 1975 da man dos poetas Luz Pozo Garza, Tomás Barros (codirectores) e Isidro Conde Botas como secretario. A súa primeira época durou até 1976.
Na segunda etapa (1980-1993), Luz Pozo dirixiu en solitario, desde Vigo, vinte e dous números máis.
A revista, de índole poético, buscaba tamén certa dose de crítica nos seus escritos. Os colaboradores foron moitos, entre os que destacan Álvaro Cunqueiro, Rafael Dieste, Eduardo Moreiras, Xosé Neira Vilas, Xosefa Goldar, Francisco Fernández del Riego, Xosé María Álvarez Cáccamo e Celso Emilio Ferreiro, ademais dos xa citados creadores.
Subramanya Bharathi
Subramanya Bharathi, nado en Ettayapuram (Tuticorin) o 11 de decembro de 1882 e finado o 11 de setembro de 1921, foi un político e escritor indio en lingua támil, activista nacionalista támil que loitou pola independencia á vez que conseguía reformar a poesía da súa lingua. Foi coñecido tamén como Bharathy, e Mahakavi Bharathi, é un dos poetas mais famosos do seu país.
Traxectoria
Completou seus estudos universitarios en Benarés, onde entrou en contacto co hinduísmo e o nacionalismo, mudando súa perspectiva do mundo e vestindo turbante deixouse barba mentres aprendía inglés, sánscrito e hindi. En 1905 tras asistir ao congreso do partido Congreso Nacional Indio (do cal foi presidente Mahatma Gandhi) e na viaxe de volta pra casa coñeceu a Irmá Nevedita (unha activista escocesa pro independencia india e reformadora social), deste encontro Bharathi ficou tan impresionado que tamén comezou a pelexar para que a muller fose considerada unha igual na sociedade india.
Estes encontros con círculos sociais ata agora descoñecidos fixéronlle reflexionar e comezou unha estratexia de comunicación co mundo exterior, polo que se fixo xornalista e comezou a colaborar co xornal Swadeshamitran (escrito en lingua támil) en 1904. Tres anos máis tarde comezou a editar o xornal India Tamil, onde comezou a publicar seus primeiros poemas e cancións con diversa temática (relacións entre o home e deus, pola independencia de seu país etc) á vez que clamaba contra do imperialismo. Nese mesmo ano de 1907 participou no congreso que dividiu ao Congreso Nacional Indio, apoiando ó sector radical o que fixo que o goberno británico indio o fose deter, razón pola cal marchou ao distrito de Pondicherry, gobernado polos franceses.
Estando en Pondicherry seguiu coa súa labor xornalística, publicando os xornais India, Vijaya, Tamil Daily, English Montly e Suryothayam; estas publicacións foron prohibidas na India británica e trataron de afundilas economicamente (detiveron remesas financeiras) e moralmente (confiscación de cartas ao xornal). Durante este exilio en territorio colonial francés Bharathi contactou con líderes da á revolucionaria do movemento de independencia e colaborou no xornal do líder independentista Aurobindo na revista Arya. En 1918 abandonou seu exilio e pasou á India británica, sendo encarcerado durante tres semanas, ao ano seguinte reunise con Mahatma Gandhi.
Morreu en 1921 debido ó tempo que pasou encarcerado e de resultas dun accidente cun elefante; a súa última conferencia foi sobre a inmortalidade do home, na biblioteca Karumgalpalayam.
Lingua ahom
miniatura|275px|Alfabeto ahom O ahom é unha lingua extinta, da familia tai, que falaban os tai ahom no alto Assam, India. ISO/DIS 639-3: aho.
Características
Actualmente calcúlanse entre 1 e 8 millóns de assameses de orixe tai ahom no Val do Bahmaputra, aínda que non todos se recoñecen como tales.
A lingua extinguíuse entre o século XVIII e comezos do XIX, a fins do século XIX comezou un movemento para a recuperación da lingua e da identidade ahom. A Ban Ok Pup Lik Mioung Tai (Asociación Literaria dos Tai Orientais) é a principal asociación de promoción da lingua coas súas clases e publicacións.
O alfabeto ahom que deriva do brami, conta con 41 letras, 18 vogais e 23 consoantes.
Escrita e literatura
O alfabeto ahom que deriva do brami, conta con 41 letras, 18 vogais e 23 consoantes. Os reis ahom estableceron un xénero literario único na India, a crónica en prosa (buranji), ata o século XVII en lingua ahom
Historia
A lingua ahom orixinouse no Yunnan, no suroeste da China, dende alí emigraron ata o norte de Birmania. En 1228 os tai ahom invadiron e conquistaron o val baixo do Brahmaputra, gobernando Assam ata o século XVIII dende Sibsagar, a súa capital, o ahom foi a lingua da corte ahom ata o século XVII, logo o assamés ocupou o seu lugar. O ahom só se mantivo para a escrita de textos relixiosos e utilízano uns poucos deodhais para as súas cerimonias relixiosas pero sen comprenderen gran parte dos textos
Estudos
O primeiro estudo sobre o ahom fíxose para o volume II do Linguistic Survey of India (1903), pero o informante Golap Chandra Barua malia coñecer a escrita ahom era incapaz de descifrala e inventou os rudimentos da lingua que aparecían nese estudo, que serviu de guía para diversos traballos como o Ahom-Assamese-English Dictionary publicado polo propio Barua en 1920, tamén el traduciu os buranji ahom ao inglés en 1930, aínda que con todo aprendera léxico do shan, do grupo do ahom, a súa versión está chea de erros produto do descoñecemento da lingua.
Intentos de revitalización
Na década de 1960 apareceu un movemento que reinvicaba a identidade tai ahom, ata aquel momento considerada só parte do pasado, nun primeiro momento este movemento centrouse en recuperar o seu uso nalgúns rituais dos tai ahom, como o do matrimonio (chaklong), cerimonias relixiosas, a demanda dirixida ao primeiro ministro da India en 1968 de creación dun Estado Ahom que incluiría os distritos de Sibsagar e Lakhimpur, o aumento das relacións culturais con Tailandia. A partir de finais da década de 1980 apareceu o interese por revitalizar a lingua, en 1987 Nomal Chandra Gogoi publicou The Assamese English Tai Dictionary, no que o tai aparecía escrito na escrita ahom. . A Ban Ok Pup Lik Mioung Tai fundada en 1987 publicou uns poucos libros e folletos nunha versión moderna do ahom como Kham Seng (1992) e a primeira obra literaria do ahom moderno Moang Fi (1993), que recolle trece cancións.
Maniqueísmo
miniatura|Maniqueos O maniqueísmo foi unha seita filosófica e relixiosa fundada polo sabio persa Mani (ou Manes) (c. 215-275), considerado polos seus seguidores como divinamente inspirado.
Historia
A comezos do século III estendeuse a través de oriente e en moitas partes do Imperio Romano.
Os maniqueos -a semellanza dos gnósticos e os mandeos— eran dualistas, crían que había unha eterna loita entre dous principios opostos e irredutíbeis, o ben e o mal, que eran asociados á luz (Ormuz) e ás tebras (Ahrimán). Segundo eles, Deus é o creador de todo o bo e Ahrimán o creador de todo o malo. Posteriormente algúns maniqueos dualizaban a natureza do deus e outorgáronlle a calidade de conter todo o bo e todo o malo.
Doutrina
O maniqueismo é un sincretismo que combina elementos do Zoroastrismo, Cristianismo e Gnosticismo.
Na práctica, o maniqueísmo nega a responsabilidade humana polos males cometidos porque cre que non son produto da libre vontade senón do dominio do mal sobre a nosa vida.
Os mandamentos
Debían seguir sobre todo os dez mandamentos seguintes como fío condutor da súa vida cotiá:
Galería de imaxes da comarca de Betanzos
miniatura|dereita|250px|Comarca de Betanzos
A comarca de Betanzos, comprende os concellos de Aranga, Betanzos, Coirós, Curtis, Irixoa, Miño, Oza-Cesuras, Paderne, Vilarmaior e Vilasantar.
O Padornelo, O Ermo, Ortigueira
O Padornelo é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Zedd
Anton Zaslavski (en Антон Игоревич Заславский), nado en Saratov o 2 de setembro de 1989, é un artista ruso-alemán coñecido como Zedd. É un DJ do xénero electro house, con influencias de progressive house, dubstep e música clásica. Zedd criouse e comezou a súa carreira en Kaiserslautern, Alemaña. Acadou o éxito coas cancións "Clarity" e "Break Free".
A Millarada, Soandres, A Laracha
A Millarada é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
17ª edición dos Óscar
A 17.ª edición dos premios Óscar tivo lugar o día 15 de marzo de 1945 no Grauman’s Chines Theatre dos Ánxeles. Os mestres de cerimonias foron John Cromwell e Bob Hope. A cerimonia de entrega durou setenta minutos e incluíu fragmentos de filmes que requiriron explicacións para a audiencia da radio.
Esta foi a única edición en que unha persoa foi candidata como mellor actor e mellor actor secundario polo mesmo papel: Barry Fitzgerald como o pai Fitzgibbon en Going My Way. Gañou como secundario.
Premios
miniatura|150px|[[Bing Crosby, mellor actor]] miniatura|150px|[[Ingrid Bergman, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Barry Fitzgerald, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Ethel Barrymore, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Carmen Dragon, mellor banda sonora de musical]] miniatura|150px|[[Jimmy Van Heusen, mellor canción]] miniatura|150px|[[Cedric Gibbons, mellor dirección artística en branco e negro]] miniatura|150px|[[Bob Hope, Óscar honorífico]] miniatura|150px|[[Margaret O'Brien, Óscar xuvenil]] miniatura|150px|[[Darryl F. Zanuck, premio Irving G. Thalberg]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Xove
Xove é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE en 2020 tiña 3.277 habitantes (3.614 no 2006, 3.636 no 2005, 3.603 no 2004, 3.574 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Situación
Limita cos concellos de Cervo e Viveiro. As súas costas están bañados polo mar Cantábrico. Ten unha superficie de 89,12 km².
Orografía
O cumio máis alto é o Pao da Vella (705 m). Outro pico importante é o monte Medela (346 m).
Demografía
Fonte: IGE e INE.
Historia
Na zona hai numerosos enterramentos megalíticos.
O topónimo podería preoceder do latín Villa Iovii, Vila de Xúpiter, quizais referido a un templo ou altar construído trala romanización.
Durante o antigo réxime estas terras pertenceron ás xurisdicións de Portocelo, Galdo e Viveiro, dependentes da provincia de Mondoñedo. Coa nova división territorial a comezos do século XIX converteuse no concello de Portocelo, integrado na provincia de Lugo. En 1940 adoptou a denominación actual e a capitalidade pasou a Xove.
En 1973 o estado español proxectou a construción da central nuclear de Regodela, que sería explotada por Fenosa, Electra do Viesgo e Hidroeléctrica do Cantábrico. Tras fortes protestas veciñais, a súa construción adiouse, e quedou paralizada coa moratoria nuclear de 1985.
En Xove tributa a factoría de Alcoa-S.Cibrao, a maior fábrica de Alúmina/Aluminio, por estaren localizadas neste concello as súas oficinas.
Lugares de Xove
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Xove vexa: Lugares de Xove.
Citizens Bank Park
O Citizens Bank Park é un parque de béisbol situado no Complexo Deportivo South Philadelphia de Filadelfia, Pensilvania (Estados Unidos). É o estadio local dos Philadelphia Phillies, equipo da Major League Baseball (MLB). Inaugurado o 3 de abril de 2004, acolleu o seu primeiro partido oficial o 12 de abril do mesmo ano, no cal os Philleis perderon ante os Cincinnati Reds (4–1). O estadio foi construído para substituír o agora demolido Veterans Stadium, o cal podía albeergar tanto encontros de béisbol como de fútbol americano. Ten capacidade para 42.792 espectadores.
Peixes serra
Co nome de peixes serra coñécense os peixes cartilaxinosos elasmobranquios da superorde dos batoideos que integran a orde dos pristiformes (Pristiformes, do latín pristis, "peixe serra", e -formes, "en forma de").
A orde comprende unha soa familia, a dos prístidos (Pristidae), con dous xéneros e sete especies.
A súa aparencia é a dun peixe cun fociño longo e cheo de dentes, pero os peixes serra están máis relacionados coas raias que cos tiburóns, de aí que se inclúan na superorde dos batoideos.
Por iso non deben confundirse cos tiburóns serra (orde Pristiophoriformes), que teñen unha aparencia similar, pero que son "verdadeiros" tiburóns.
Características
miniatura|240px|Pristis clavata. As dimensións dos peixes serra oscilan entre 1,4 m e os 7 m de lonxitude.
A súa característica máis sobresaínte é, xa que logo, o seu fociño en forma de serra. Este está dotado cunha serie de poros sensíbeis ao movemento e á electricidade, o que lles permite a estes peixes detectar o movemento e mesmo os latexos cardíacos de presas enterradas no sedimento mariño. O fociño actúa entón como un detector mentres o peixe serra nada sobre o fondo en busca de alimento. Tamén serve como ferramenta escavadora para desenterrar crustáceos.
Cando unha presa nada cerca, o peixe serra ataca desde abaixo e utiliza eficazmente a súa serra. Isto xeralmente fere á presa o suficiente como para que o peixe a devore sen moita dificultade.
Os peixes serra tamén utilizan o fociño como arma de defensa contra outros depredadores (como tiburóns) e mergulladores intrusos.
O "dentes" que sobresaen do fociño non son verdadeiros dentes, senón escamas dentais modificadas.
Todo o corpo dos peixes serra, incluída a cabeza, é aplanado, xa que pasan a maior parte do tempo deitados no fondo mariño. Ao igual que as raias, a súa boca está localizada ventralmente. Na boca teñen pequenos dentes para comer crustáceos e outros peixes de pequenas dimensións, aínda que ás veces devóranos enteiros.
Os peixes serra respiran por dous espiráculos localizados detrás dos ollos que conducen a auga ás branquias.
A pel está cuberta por pequenos dentículos que lle dan unha textura áspera. A súa cor é xeralmente gris ou apardazada, aínda que a especie Pristis pectinata é cor verde oliva.
Os ollos dos peixes serra non están moi desenvolvidos, debido ao seu hábitat lamacento; o fociño é a súa principal ferramenta sensorial.
Localización e hábitat
Os peixes serra viven en zonas tropicais e subtropicais ao redor de África, Australia e no Caribe.
Viven en augas, salgadas e doces, pouco profundas e lamacentas. A maioría das especies prefiren foces de ríos e sistemas de auga doce. Todos os peixes serra teñen a capacidade de cambiar de augas salgadas a doces, e xeralmente fano, nadando dentro de ríos, así como en baías e esteiros.
Comportamento
Son nocturnos; usualmente dormen durante o día e cazan á noite. A pesar das aparencias, son peixes que non atacan ás persoas a menos que sexan provocados ou sorprendidos.
Reprodución
Pouco se coñece sobre a reprodución dos peixes serra. Cada individuo vive entre 25 e 30 anos. Maduran lentamente, estimándose que non se reproducen até que alcanzan entre 3,5 e 4 m de longo e teñen entre 10 e 12 anos de idade, reproducíndose a niveis moito menores que a maioría dos peixes. Isto fai que a estes animais lles custe moito recuperar as súas poboacións, en especial tras unha sobrepesca.
Clasificación
miniatura|Un peixe serra suxeitado para o seu etiquetado. Os peixes serra comprenden sete especies en dous xéneros. Este esquema foi descrito como caótico, e posibelmente omita especies non descritas. Pristis pristis (especie complexa), incluíndo P. microdon e P. perotteti, necesita unha revisión taxonómica.
Galería de imaxes de Meaño
Galería de imaxes do concello de Meaño na provincia de Pontevedra.
Cervo
Cervo é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE no 2014 tiña 4.369 habitantes (4.847 no 2006, 4.949 no 2005, 4.978 no 2004, 5.060 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Cervo está situado ao norte da provincia de Lugo, a media distancia entre Viveiro e Ribadeo.
Cervo é un municipio de España pertencente á Provincia de Lugo, na comunidade autónoma de Galicia. Forma parte da comarca da Mariña, e para máis exactitude na Comarca da Mariña Occidental. Atópase nas denominadas Rías Altas, un teito de costa comprendido entre Ribadeo en Fisterra.
Consta dunha extensión de 78 km², sendo os seus límites ao norte o Mar Cantábrico, ao Leste Burela e Foz, ao Sur O Valadouro e ao este Xove.
A Orografía do Concello de Cervo é practicamente chá na zona costeira e bastante accidentado cara ao sur, onde chegan as partes baixas da Serra de Buio.
Cultura
Este concello dispón dunha ampla oferta cultural como música, museos, festas, exposicións, teatro...
Cervo conta co Museo do Mar máis antigo da comunidade.