cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atlantismo
A decadencia de Occidente
O intelectual galego segue a teoría da decadencia de Europa do filósofo e historiador alemán Oswald Spengler, aínda que difire desta tese en dous aspectos fundamentais, segundo apunta a profesora Olivia Rodríguez González: Risco precisa que a decadencia europea afecta especialmente á civilización mediterránea (a que tería o control na Europa) e que a superación de dita decadencia é misión histórica doutra cultura. Esta, non pode ser a norteamericana, xa que "non aportaría nada novo por ser unha prolongación de Europa e constituír unha mímese da cultura oriental"; tampouco África, xa que aquí o islam tamén agoniza e "o pobo negro, colonizado por europeos, non é quen de crear unha cultura". Esta situación fai que teña que ser unha civilización da mesma Europa a encargada de sacar ao continente do estado de colapso no que se atopa e isto, a ollos de Risco, é tarefa da cultura celta. Así, producirase un traslado de poder do eixo cultural mediterráneo ao eixo cultural atlántico. A civilización atlántica, estaría integrada polas nacións celtas do noroeste de Europa (Irlanda, Escocia, a Bretaña, Cornualla, Illa de Man e Gales), Portugal e Galiza. Terá precisamente a esta última como motor e como ponte entre esa vella Europa que non tardará en esmorecer e o novo mundo céltico. Deste xeito, a teoría do atlantismo outórgalle ao nacionalismo galego un carácter universal. Así mesmo, polo seu valor simbólico en relación con todo o anterior, Risco recorre con asiduidade ao mito da Atlántida. A cidade somerxida presenta unha dobre lectura: por unha banda, representa a civilización céltica, afundida no esquecemento e, por outra, á nación galega, sometida a unha cultura allea.
''O afundimento da Atlántida pode non ter que ver coa nosa orixe, mailo seu rexurdimento sinala unha finalidade ao noso porvir. Temos que restaurar a Atlántida en esprito e en verdade, ou sexa, en civilización (V. Risco, 1995, 1V: 47)''
Atlantismo e celtismo
Para Risco, o celtismo sería a unión e colaboración dos países de cultura celta do Atlántico-Breizh (a Bretaña), Eire (Irlanda), Alba (Escocia), Ellan Vanni (Illa de Man), Kernow (Cornualla) e Cymru (Gales). Estes países, xunto con Galicia e Portugal, comparten, segundo di, un pasado común celta que no caso galego e portugués foi case eliminado por completo pola invasión romana. Dentro desa “civilización atlántico-celta” Galicia podería acadar un posto central e actuaría de ponte entre os restos que vale a pena salvar dese mundo mediterráneo que esta a esmorecer, e o novo mundo atlántico. Estes países celtas terían por volta daquel tempo a oportunidade de se realizaren autonomamente e de crear a mencionada civilización atlántica.
A diferenciación que Risco fai entre a raza celta e a mediterránea é unha diferenciación baseada nun racismo non de superioridade- pois acepta que a cultura mediterránea é a cultura do enxeño- senón que se trata dun racismo que xorde como elemento diferenciador e de oposición, no caso galego, contra o que sería o resto do estado español.
Academo
Academo é un heroe mítico ático que, segundo a tradición axudou aos espartanos Cástor e Pólux a atopar á súa irmá Helena, que fora raptada por Teseo. O seu sartego tiña culto nunha localidade próxima a Atenas, onde foi construído un ximnasio que foi máis tarde a sede da Academia de Platón.
Atlantismo
Atlantismo e celtismo
O caso de Portugal é bastante singular xa que, na visión de Risco, Galicia e Portugal son os dous eixos celtas da península ibérica, porén, Portugal é “ máis ibérico”. O propio concepto de saudade, que logo tomarían os nacionalistas galegos como elemento identitario da cultura galega, é definido por Risco como :
“ata se me apuran ibérico de máis”.
Así pois, Risco afirma que a Portugal lle fai falta Galicia:
“cómprelle un pouco de lazo nórdico”
Debe entenderse este lazo nórdico-celta como a parte celta que Galicia si mantivo e do que Portugal foi despoxado.
Philéas Lebesgue é un ensaísta, poeta, novelista e crítico literario francés que na Bretaña tenta recuperar as reunións druídicas e colabora coa revista Nós. Risco, co obxectivo de recuperar esta tradición, que en Galicia e Portugal se conservou menos, chega mesmo a redactar un estatuto para unha sociedade secreta denominada “Orde do Sancto Graal”. Afonso Vázquez-Monxardín e Joaquim Ventura, deron a coñecer os ritos que poderían terse levado a cabo.
Irlanda e o Leabhar Gabhála na hÉireann
O Leabhar Gabhála na hÉireann é o libro das Invasións de Irlanda. Este libro narra as sucesivas invasións que a illa sufriu na súa historia. Na revista Nós tradúcense ao galego os capítulos que fan referencia as xestas de Breogán e os milesios. Se ben non están asinados, algúns estudosos non temen afirmar que o autor da tradución é o mesmo Risco, tendo para esta afirmación referencias de traducións e recensións de textos anglo-irlandeses da súa autoría. Estes relatos axudarían a tender lazos mais fortes entre Irlanda e Galicia, pois a concepción que Risco (e algúns dos seus compañeiros de Nós) tiña, era a de que máis alá de ser unha lenda tería parte real e que sería mostra do pasado celta de Galicia e, por conseguinte, a evidencia da pertenza de Galicia na civilización atlántica.
Portugal
A cuestión portuguesa no encaixe do atlantismo era singular. A cultura portuguesa para Risco pecaba de ser hoxe en día máis ibérica que celta, isto é, máis mediterránea que atlántica. Esta afirmación vén a explicar que Portugal so é celta no norte, na zona que antigamente estaba unida a Galicia constituíndo unha soa entidade cultural; mentres que no sur o país era mediterráneo, “non puro”. Por esta falta de “celticidade”, Portugal precisaba a achega nórdica de Galicia, pois esta mantería máis elementos da cultura celta, isto é, atlántica.
Precedentes e diferenza entre celtismo e atlantismo
miniatura|Manuel Murguía A idea céltica de Risco non era nova no ámbito da construción da identidade galega. Autores como Pondal ou Murguía xa falaban do pasado celta de Galicia e como este constituía unha diferenciación étnica da Terra fronte o resto  de España. Pondal, por exemplo, era coñecido como o bardo de Galicia. Nas súas composicións usaba nomes das comarcas e parroquias dos arredores de Ponteceso para crear heroes e personaxes “celtas”. É Pondal tamén un dos responsables da asociación de Galicia con Breogán e Irlanda, incluíndoo no seu poema Quixumes dos pinos, que sería o himno de Galicia.
Débese ter en conta que os precedentes a Risco e á súa tese do Atlantismo son teses celtas, isto é son teses baseadas na demostración de que Galicia é celta polo seu pasado.
Margarida Caldas Moeira
Margarida Caldas Moeira, nada en Poio en 1980, é unha política nacionalista galega.
O Igrexario, Ardán, Marín
O Igrexario é un lugar da parroquia de Ardán no concello pontevedrés de Marín na comarca do Morrazo. Tiña 71 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 34 eran homes e 37 mulleres.
Margarida Caldas Moeira
Traxectoria
Traballa como educadora social. Dentro da esfera política, é responsábel comarcal de Galiza Nova e membro da súa Dirección Nacional, así como membro do Consello Local de Poio e do Consello Comarcal do BNG de Pontevedra.
Atlantismo
Precedentes e diferenza entre celtismo e atlantismo
Cómpre ter en conta que celtismo e atlantismo non son exactamente o mesmo. Unha estaría dentro da outra. O celtismo sería o que constituiría o atlantismo. Sen unha base sobre o pasado celta, a tese do atlantismo non tería sentido.
Mario Conejo Maldonado
Mario Hernán Conejo Maldonado, nado en Peguche, Otavalo, o 25 de xuño de 1959, é un dirixente indíxena, sociólogo e político ecuatoriano de nacionalidade kichwa-otavalo. É o alcalde do municipio de Otavalo dende maio de 2019.
Traxectoria
Mario Conejo foi un dos membros fundadores do movemento Pachakutik, e no ano 2000 foi elixido como o primeiro alcalde indíxena de Otavalo, sendo ademais un dos primeiros alcaldes indíxenas da historia ecuatoriana. Foi reelixido en 2005 e 2009. En 2006 deixou Pachakutik, e logo uniuse a Alianza PAIS e aos movementos Minga e Únete. Con Alianza PAIS foi candidato a alcalde en 2014, mais perdeu. En 2019 foi outra vez elixido alcalde co movemento Únete.
Mario Conejo Maldonado é irmán do poeta Ariruma Kowii e tamén de Roberto Conejo Maldonado, exdirector do Magap zona 1 Imbabura.
Abel Losada
Abel Fermín Losada Álvarez, nado en Ourense o 2 de xuño de 1964, é un economista e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É doutor en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela e profesor de Historia e Institucións Económicas na Facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Vigo. Membro da Comisión Executiva Nacional do PSdeG-PSOE dende outubro de 2000. Foi deputado no Parlamento de Galicia (2005-2008), concelleiro no Concello de Vigo (novembro de 2006 a maio de 2007) e director xeral do Gabinete da Presidencia da Xunta de Galicia (abril de 2008 a xaneiro de 2009).
É concelleiro de Cultura e Emprego do Concello de Vigo.
Avenida dos Aliados
miniatura|Vista do sur. A Avenida dos Aliados é unha importante rúa na freguesía de Santo Ildefonso, da cidade do Porto, en Portugal. Xunto coa Praza da Liberdade e a Praza do Xeneral Humberto Delgado constitúe un tecido urbano continuo. É a principal avenida e o centro da cidade do Porto.
Orixe do nome
A avenida é unha homenaxe ós países aliados da primeira guerra mundial.
Lugares de interese
miniatura|Avenida dos Aliados.
Selección de fútbol de Polonia
A Selección de fútbol de Polonia (en polaco: Reprezentacja Polski w piłce nożnej) é o equipo que representa en competicións internacionais de fútbol á Polonia. A súa organización está a cargo da Asociación Polaca de Fútbol (Polski Związek Piłki Nożnej, PZPN), pertencente á UEFA. A selección é alcumada habitualmente Biało-czerwoni (albivermellos), Orły (aguias) ou Białe Orły (aguias brancas).
A selección polaca de fútbol tivo unha época dourada entre as décadas de 1970 e 1980, cando alcanzou o terceiro posto no Mundial de Alemaña 1974 e de España 1982, e unha respectable quinta posición en Arxentina 1978. Tamén obtivo medallas nas súas participacións olímpicas: o ouro en Múnic 1972 e a prata en Montreal 1976 e Barcelona 1992. En canto á Eurocopa, até o momento tan só logrou clasificarse para unha fase final, a de 2008, onde non pasou da primeira rolda. Na edición de 2012 participou como co-organizador xunto a, aínda que de novo sen pasar da primeira rolda.
Souto Calvo
O topónimo Souto Calvo pode referirse a varios lugares de Galicia:
Grimbold
Grimbold é un personaxe ficticio que pertence ó legendarium creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece na novela O Señor dos Aneis. É un rohir do Folde Oeste e Mariscal da Marca, segundo de Erkenbrand. Participou en ambas Batallas dos Vaos do Isen.
Historia
Na primeira batalla dos vaos comandou as forzas defensoras da beira occidental. Dende alí viu como Théodred era atacado, e aínda que correu no seu auxilio, o fillo de Théoden morreu nos seus brazos.
Na segunda batalla dirixiu as forzas que defenderon os vaos. Dispuxo tropas no extremo occidental ocupando os fortes que había nos bordos e el permaneceu coa cabalería no lado leste do río Isen. Ante o ataque, defendeu os vaos e dispuxo unha formación de escudo sobre o campamento. Cando viu que o desastre era inminente, realizou unha manobra de distracción que lle permitiu sacar á maioría dos seus rohirrim do vao. Logo desta batalla, reuniuse con Erkenbrand e Gandalf para atacar as costas do exército que sitiaba o Abismo de Helmo, participando na Batalla do Abismo de Helmo.
Asumiu o liderado da Marca Oeste porque Erkenbrand era moi maior e partiu coas tropas de Théoden a Minas Tirith. Dirixiu o éored que atacou ó exército de Minas Morgul polo lado leste do Rammas Echor, preto do Mindolluin, na Batalla dos Campos de Pelennor. Finalmente morreu nesa batalla.
Prefectura de Kōchi
A prefectura de Kōchi (高知県, こうちけん, Kouchi-ken) é unha prefectura do Xapón, localízase na costa sur da illa de Shikoku, no Xapón. A capital é a cidade de Kouchi-shi.
A prefectura cobre 7.105,13 km² de superficie e habítana 780.725 persoas. Divídese en 6 distritos e 34 concellos. Antes da Revolución Meiji coñecíase como provincia de Tosa (土佐国).
Xeografía
A prefectura está dividida administrativamente 34 concellos.
Pilularia dracomontana
Pilularia dracomontana é unha especie de pteridófita (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas, orde das salviniales e familia das marsileáceas, a última das cinco descritas do xénero Pilularia.
Descrición
A especie foi descrita en 2011 polos botánicos surafricanos Neil R. Crouch (do South African National Biodiversity Institute) e James Wesley-Smith (do Council for Scientific and Industrial Research, South Africa).
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Pilularia.
O epíteto específico, dracomontana, é un termo do latín científico formado polos elementos draco- e -montana, tirados do latín clásico draco, -ōnis, "dragón", e do feminino singular do adxectivo montānus, -a, -um, "relativo á montaña", e refírese á súa área de distribución, os montes Drakensberg (montes do dragón).
Nota taxonómica
O primeiro espécime do xénero Pilularia encontrado en Suráfrica foi identificado provisionalmente como Pilularia americana A. Braun sobre a base de caracteres tanto vexetativos como sexuais, foi recollido en 2001 en Nieuwoudtville, provincia do Cabo Setentrional, a unha altitude duns 800 m. A esta altitude, P. americana medra inmerso e emerxe na periferia das charcas estacionais, nunha rexión que recibe precipitacións en inverno/primavera de 500-650 mm ao ano. En abril de 2010, unha segunda recolección deste xénero críptico, que resultou ser unha nova especie, recolleuse no sur dos montes Drakensberg na provincia de KwaZulu-Natal, a máis do dobre da altitude, e a máis de 1 000 km de distancia. Esta última colleita foi a dunha especie diminuta, significativamente máis pequena que P. americana, da que difire en moits aspectos vexetativos e sexuais, cun requisito ecolóxico de inmersión perenne en lagoas profundas dobre fondos de areísca, a vernación circinada non é obvia en ningún dos taxons de fieito coñecidos de Suráfrica. Todo isto contrasta co material norteamericano de P. americana na que a vernación circinada é unha característica prominente.
Distribución
Pilularia dracomontana é unha planta endémica de Suráfrica, que se encontra na provincia de KwaZulu-Natal.
Hábitat
A especie habita en zonas de auga doce e en pasteiros sobre areíscas profundas en rexións montañosas de elevada altitude.
Poboación
Este fieito é común localmente en zonas de hábitat adecuado. Actualmente coñécese en tres áreas, pero é probábel que se pase desapercibida e se esténdase máis, xa que o seu hábitat está nunha zona remota e inaccesíbel.
Concepción Burgo
María Concepción Burgo López, nada en Monforte de Lemos o 9 de xuño de 1958, é unha historiadora, profesora universitaria, e política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciouse en Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela en 1980 e doutorouse en Historia na mesma Universidade en 1986, lendo a tese Un dominio monástico femenino en la Edad Moderna: el monasterio benedictino de San Payo de Antealtares, dirixida polo doutor Antonio Eiras Roel.
Desde 1991 a 1993 foi a directora do Colexio Universitario de Lugo da Universidade de Santiago.
Despois da transformación de dito Colexio Universitario no Campus de Lugo da USC, foi nomeada, en 1989, Profesora Titular de Historia Moderna, do Departamento de Historia Medieval, Moderna e Contemporánea, na Facultade de Humanidades de Lugo. Até o ano 2003 foi decana de dita Facultade.
Desde o 2005 até 2020 foi deputada polo PSOE do Parlamento de Galicia, da que foi vicesecretaria.
É autora de estudos sobre Galicia na Idade Moderna, algúns deles referidos á historia da cidade de Lugo.
Golfo de Boni
O Golfo de Boni (Teluk Boni), tamén coñecido como Baía de Boni, Baía de Bone e Golfo de Bone, é o golfo que separa as penínsulas sur e sueste da illa de Celebes en Indonesia. Aberta no sur ao mar de Flores.
Extensión
A Organización Hidrográfica Internacional (IHO) define o Golfo de Boni como unha das divisións do Arquipélago das Indias Orientais. É definido como as augas ao norte dunha "liña de Tg. Lassa, Celebes, ata a punta norte de Kabaena (-5.08333°N, 121.86667°W) e desde alí arriba deste meridiano ata a costa de Celebes."
PO-213
A PO-213 é unha vía secundaria de 15,4 quilómetros que une a vila da Estrada coa N-525.
Percorrido
Esta vía comeza na vila da Estrada e discorre polas parroquias da Estrada, Aguións, Moreira, Barbude, Paradela, Ribeira, Berres e Arnois ata rematar na estrada N-525.
Tijuana
Tijuana é a maior cidade do estado mexicano de Baixa California e a capital ou cabeceira municipal do concello de Tijuana; tamén é un dos centros urbanos máis importantes do país, a súa zona metropolitana esténdese aos concellos de Playas de Rosarito, Ensenada e Tecate. Adoita ser citada, abreviada e coloquialmente, como TJ. A súa poboación, en 2015, era de 1.641.570 habitantes. Forma un continuum metropolitano, separado apenas pola fronteira, coa cidade californiana de San Diego: o conxunto supera os 4.900.000 habitantes.
A cidade é coñecida como Lugar onde comenza a Patria ou A esquina de América Latina. É un centro empresarial, administrativo, turístico, industrial, tecnolóxico e educativo de México.
Topónimo
Etimoloxicamente o topónimo de Tijuana ten varias definicións; a máis coñecida é a de Rancho de la Tía Juana, propiedade de Saúl García alias "El Jaguar", nome de orixe castelán.
Historia
Os anos da década de 1920 mudaron Tijuana profundamente debido á prohibición do alcohol nos Estados Unidos. Numerosos norteamericanos pasaban a fronteira para beber e xogar con completa legalidade. Inauguráronse casinos enormes, como Agua Caliente. Caesar Cardini dirixiu algúns restaurantes da cidade durante esa época, como o aínda subsistente hotel Caesar's (tamén chamado Caesar's Palace) na rúa principal, agora denominado Avenida Revolución.
Os acontecementos internacionais dos anos seguintes tiveron fondas repercusións sobre da cidade. O turismo aumentou de maneira significativa grazas aos norteamericanos que acudían en grande número pola vida nocturna de Tijuana. Paralelamente, numerosos mexicanos, vidos de todo o país, comezaron a se instalar en Tijuana, triplicando a súa poboación. Entre 1940 e 1950, a cidade pasou de 21.971 a 65.364 habitantes.
A vida nocturna e o turismo principiaron a diminuír logo da década de 1950, mais Tijuana foise adaptando para atraer unha clientela máis familiar. Actualmente calcúlase que Tijuana acolle uns 80.000 inmigrantes anuais.
Xeografía
miniatura|esquerda|250px|Vista aérea da área metropolitana Tijuana - San Diego
A cidade está situada sobre a fronteira entre os Estados Unidos e México, lindando co condado de San Diego de California polo norte. Tijuana ten límites tamén con Playas de Rosarito, que en tempos foi unha das súas localidades, mais obtivo a súa independencia administrativa no 1995. O censo do ano 2005 indicaba unha poboación de 1,6 millóns de habitantes, incluíndo Tecate, mais a cantidade foi contestada, especialmente porque a cidade acolle numerosas persoas sen domicilio e é un punto de paso moi importante de emigrantes clandestinos para os Estados Unidos.
O Cerro Colorado é a maior altitude da cidade, a menor altitude é Playas de Tijuana, punto fronteirizo co estado de California.
Demografía
Tijuana ten 1.30.,983 habitantes, é unha cidade de gran crecemento poboacional nos últimos anos.
División administrativa da cidade
A cidade de Tijuana divídese en 9 delegacións. Cada delegación ten a súa propia administración e está dirixida por un delegado.
Economía
miniatura|esquerda|220px|Playas de Tijuana, centro turístico da cidade.
É centro turístico importante pola súa proximidade ás grandes cidades de California e aos Estados Unidos en xeral: de feito Tijuana é a segunda cidade do mundo polo número de turistas que a visitan, número que só supera Nova York.
Por outra banda, Tijuana posúe numerosas maquiladoras (talleres de ensamblado en réxime de subcontrata para empresas estadounidenses), en especial nos campos do automóbil e da electrónica.
Outro sector en pulo é o da construción, pois constrúense na cidade arredor de 26.000 vivendas anuais, en parte para acoller á inxente masa de inmigrantes.
Trasportes e comunicacións
right|220px|miniatura|Acceso do [[Aeroporto Internacional de Tijuana.]] A cidade conta cun aeroporto internacional, que ten conexión cas cidades mexicanas de Acapulco, Aguascalientes, Cancún, Colima, Chihuahua, Ciudad Juárez, Ciudad Obregón, Culiacán, Durango, Guadalajara, Hermosillo, La Paz, León, Loreto, Los Cabos, Los Mochis, Mazatlán, México, Monterrey, Mérida, Morelia, Oaxaca, San Luis Potosí, Puebla, Puerto Vallarta, Querétaro, Tepic, torreón, Uruapan, Veracruz e cidade de Zacatecas; ademais ten conexións internacionais a Oakland e Shanghái, China (vía Cidade de México). O Aeroporto Internacional de Tijuana sitúase a 8 km do centro da cidade, na delegación Otay Centenario, preto do muro fronteirizo.
Educación
Tijuana ten universidades e centros de investigación científico-tecnolóxicos, das que cómpre citar:
José Espada Novoa
José Espada Novoa, nado o 3 de outubro de 1816 en Santo André de Penosiños (Ramirás) e finado en Granada o 5 de outubro de 1874, foi un xurista e político galego.
Edelmiro López Iglesias
Edelmiro López Iglesias, nado en Bilbao en 1960, é un economista e político nacionalista galego. É autor de varios libros e numerosos artigos en revistas especializadas e publicacións colectivas.
José Espada Novoa
Traxectoria
Bolseiro no Seminario de Ourense, abandonou a carreira eclesiástica para estudar Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi promotor fiscal do xulgado de Ourense (1847) e do de Lugo. Foi xuíz en León, Toledo e Madrid e maxistrado das Audiencias de Albacete (1866) e Pamplona (1870). En 1863 presentouse ás eleccións por Celanova, pero retirouse antes de producirse a elección. Foi elixido deputado polo distrito de Ourense pola Unión Liberal (1864-1865). Volveu á vida xurídica como xuíz de instrución do distrito do Palacio da Corte e despois do Palacio de Toledo. En 1868 foi presidente da Audiencia Territorial de Granada. É pai de Luis Espada Guntín.
Edelmiro López Iglesias
Traxectoria
Doutorouse en Ciencias Económicas na Universidade de Santiago de Compostela, con Premio Extraordinario de Licenciatura e de Doutoramento. Desde 1984 vén desenvolvendo a súa actividade profesional como profesor no Departamento de Economía Aplicada da propia USC. Ademais de 1999 a 2005 ocupou o posto de Director do Instituto Universitario de Estudos e Desenvolvemento de Galicia (IDEGA).
A súa investigación viuse centrando nos campos da economía e política agraria, o desenvolvemento rural e a economía galega, nos que ten dirixido catorce proxectos de investigación financiados por diversas entidades e participado como investigador noutros quince. Ten realizado estadías en diversas Universidades e centros de investigación estranxeiros, e actuado como consultor de diferentes organismos internacionais no ámbito das políticas agrarias e de desenvolvemento rural.
De agosto de 2005 a abril de 2009 ocupou o cargo de Director Xeral de Desenvolvemento Rural na Consellería do Medio Rural da Xunta de Galicia, asumindo tamén as responsabilidades de Director Xeral da Axencia Galega de Desenvolvemento Rural (AGADER) e Director do Fondo Galego de Garantía Agraria (FOGGA), o organismo encargado da xestión en Galiza das axudas da Política Agraria Común (PAC).
Acamante
miniatura|Acamante e Demofonte cos seus cabalos, ánfora ática asinada por [[Exequias, c. -540.]] Acamante, personaxe mitolóxico da guerra de Troia. Fillo de Teseo e de Fedra e irmán de Demofonte, participou no asedio de Troia, segundo Homero, formou parte dos cabaleiros que se introduciron no interior do cabalo de madeira que serviu para pór fin á resistencia da cidade. Recibiu como botín de guerra a Clímene.
Hummel (empresa)
Hummel é unha marca de roupa deportiva de Dinamarca fundada en 1923 pola familia Messmer na cidade de Hamburgo (Alemaña).
Traxectoria
O nome Hummel é unha palabra en alemán que significa abellón. O logo de Hummel é un abellón estilizado. Actualmente (2010) produce roupa, calzado, e complementos para balonmán, fútbol e baloncesto, entre outros deportes. Tamén ten unha liña de roupa e calzado prêt-à-porter e fashion.
Anna Sharyhina
Anna Borysivna Sharyhina, nada c.1978, é unha feminista ucraína e activista LGBT. É cofundadora da Sphere Women's Association, unha organización feminista lésbica en Khárkiv, e do NGO Kyiv Pride, o comité organizador da Marcha do Orgullo en Kíiv.
Sharyhina e a súa parella, Vira Chemygina, levan implicadas coa comunidade LGBT ucraína e organizacións de lesbianas durante máis dunha década. Organizaron as primeiras marchas de Kíiv pola igualdade. A segunda marcha de Kíiv pola igualdade, celebrada en 2015, estivo acompañada pola policía e contou co apoio de diversas figuras públicas. Con todo, a marcha só durou 15 minutos debido á violencia de extrema dereita contra os manifestantes. Dez persoas, incluíndo a policías que custodiaban o evento, resultaron feridas.
A actividade feminista e LGBT de Sharyhina enfrontouse a unha continua oposición en Ucraína. Cando deu unha conferencia sobre movementos LGBT nunha librería de Khárkiv, a reunión tivo que ser trasladada dúas veces: primeiro ó centro de prensa Nakipelo de Khárkiv e despois ó centro Izolyatsiya de Kíiv. PrideHub, un centro comunitario de Khárkiv, foi atacado por homes enmascarados con granadas de fume en xullo de 2018; o edificio foi vandalizado máis tarde con graffitis e sangue de animais. Aínda que se puxeron denuncias na policía, e foron enviadas sobre 1,000 cartas de queixa ó Ministro do Interior Arsen Avakov, ninguén foi castigado pola a ofensa.
En marzo de 2019, Sharyhina estaba entre as que organizaron a Semana de Solidariedade das Mulleres en Khárkiv durante a primeira semana de marzo:
En xaneiro de 2020 Sharyhina criticou a Mike Pompeo por visitar Ucraína sen reunirse cos líderes da comunidade LGBTQ.
A Presa, San Román de Montoxo, Cedeira
A Presa é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 1 habitante.
Escarpa
Unha escarpa, en xeomorfoloxía, é un declive moi pronunciado do terreo. Por extensión tamén se denomina escarpa a superficie inclinada ou ribazo dun foso xunto a unha muralla.
Ariruma Kowii
Wankar Ariruma Kowii Maldonado, anteriormente coñecido como Jacinto Conejo Maldonado é un escritor, poeta e dirixiente indíxena ecuatoriano da nacionalidade kichwa-otavalo.
Traxectoria
Considerado un dos principais poetas en lingua kichwa, estudou ciencias sociais e políticas na Universidade Central de Ecuador. A súa colección de poemas kichwas Mutsuktsurini, publicada en 1988, foi un dos primeiros libros en Ecuador exclusivamente escritos en kichwa. Escribe tamén para o xornal quiteño Hoy.
O 22 de agosto de 2007 foi nomeado subsecretario de Educación dos Pobos Indíxenas de Ecuador no Ministerio de Educación, responsábel para o Diálogo Interculural. Defendeu a decisión do expresidente Rafael Correa de colocar a educación intercultural bilingüe baixo a autoridade do goberno, afirmando que a "dirixencia da Confederación de Nacionalidades Indíxenas de Ecuador (CONAIE) intentou adoutrinar aos estudantes para que seguisen a liña de acción política trazada pola organización".
Ariruma Kowii é irmán do alcalde de Otavalo, Mario Conejo Maldonado.
Kochi
Kōchi (高知市, こうちし, Kōchi-shi) é a capital da prefectura de Kōchi, en Shikoku, no Xapón. Cobre unha superficie de 309,22 km² e ten 341.455 habitantes. O asentamento data de 1603.
O Sumeiro, Ferreira, San Sadurniño
O Sumeiro é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Acasto
Acasto, fillo de Pelias, foi rei de Iolco, na Tesalia. Foi un dos homes que acompañaron a Xasón e os argonautas.
Mito
Enviou a Medea e Xasón ao exilio acusados da morte de seu pai e dispuxo a celebración de grandes xogos nos que interveu Peleo. Astidamia, muller de Acasto, namorouse de Peleo, pero ao non acceder este aos seus desexos acusouno de tentar seducila. Para se vingar Acasto convidouno a unha cacería, rouboulle a espada marabillosa que lle dera Hefesto e abandonouno entre os centauros no monte Fella, pero foi salvado por Quirón, sabendo que tiña que ser o pai de Aquiles.
Xénova
Xénova (Zena en lígur e xenovés, Genova en italiano) é unha cidade do norte da Italia no litoral da rexión da Liguria, capital da provincia homónima, presentando na súa costa o principal porto marítimo da Italia. Esténdese por unha área de 243 km², cunha poboación de 594.733 (2015) habitantes e tendo unha densidade de poboación de 2.447 hab./km². Segundo o censo italiano de 2011, a Provincia de Xénova, que en 2015 converteuse na Cidade metropolitana de Xénova, tiña 855.834 habitantes. Máis de 1,5 millón de persoas viven na área metropolitana máis ampla que se estende ao longo da Riviera italiana.
No Golfo de Xénova no mar da Liguria, Xénova foi historicamente un dos portos máis importantes do Mediterráneo: actualmente é o máis transitado de Italia e no mar Mediterráneo e o duodécimo máis transitado da Unión Europea..
Xénova foi a capital dunha das repúblicas marítimas máis poderosas durante máis de sete séculos, desde o século XI ata 1797. Particularmente desde o século XII ata o século XV, a cidade xogou un papel protagonista no comercio comercial en Europa, converténdose nunha das potencias navais máis grandes do continente e considerada entre as cidades máis ricas do mundo. Tamén foi alcumado la Superba ("a orgullosa") de Petrarca debido ás súas glorias sobre os mares e aos seus impresionantes monumentos.
A cidade acolleu enormes estaleiros e siderúrxicas desde o século XIX, e o seu sólido sector financeiro remóntase á Idade Media. O Banco de San Xurxo, fundado en 1407, é o banco estatal de depósitos máis antigo coñecido do mundo e xogou un papel importante na prosperidade da cidade desde mediados do século XV.
O centro histórico, tamén coñecido como centro histórico, de Xénova é un dos máis grandes e máis densamente poboados de Europa. Parte dela tamén foi inscrita na Lista do Patrimonio Mundial (UNESCO) en 2006 como Xénova: Le Strade Nuove e o sistema dos Palazzi dei Rolli. O centro histórico de Xénova tamén é coñecido polos seus carrís estreitos e rúas que os veciños chaman "caruggi".
Xénova tamén alberga a Universidade de Xénova, que ten unha historia que se remonta ao século XV, cando era coñecida como Ateneo Genuense. A rica historia cultural da cidade en arte, música e cociña permitiulle converterse na Capital Europea da Cultura de 2004. É o lugar de nacemento de Guglielmo Embriaco, Cristovo Colón, Andrea Doria, Niccolò Paganini, Giuseppe Mazzini, Renzo Piano e Grimaldo Canella, fundador da Casa de Grimaldi, entre outros.
Xénova, que forma a esquina sur do triángulo industrial Milán-Turín-Xénova do Noroeste de Italia, é un dos principais centros económicos do país. Unha serie de empresas italianas líderes teñen a súa sede na cidade, incluíndo Fincantieri, Selex ES, Ansaldo Energia, Ansaldo STS, Edoardo Raffinerie Garrone, Piaggio Aerospace, Mediterranean Shipping Company e Costa Cruises.
Nome
O nome moderno da cidade pode derivar da palabra latina que significa "xeonllo" (genu; plural, genua) pero hai outras teorías. Podería derivar do deus Janus, porque Xénova, coma el, ten dúas caras: unha cara que mira ao mar e outra voltada cara ás montañas. Ou podería vir da palabra latina ianua, tamén relacionada co nome do deus Janus, e que significa "porta", ou "paso". Ademais, pode referirse á súa posición xeográfica no centro do arco costeiro da Liguria. O nome latino, oppidum Genua, está rexistrado por Plinio o Vello (Nat. Hist. 3.48) como parte da Regio IX Liguria Augustea.
Outra teoría remonta o nome á palabra etrusca Kainua que significa "Cidade Nova", baseada nunha inscrición nun fragmento de cerámica que lecía Kainua, o que suxire que o nome latino pode ser unha corrupción dun etrusco máis antigo cun significado orixinal de "cidade nova".
Historia
thumb|Vista de Xénova, publicada en 1483
A área da cidade estivo habitada dende o quinto ou cuarto milenio a.C., polo que é unha das cidades continuamente habitadas máis antigas do mundo. No século V a.C. a primeira cidade, ou oppidum, fundouse no alto do outeiro que hoxe se chama Castello (castelo), que agora se atopa no interior do centro histórico medieval. Entre os antigos habitantes do rexión foron os Ligures, que deron o nome á moderna Liguria.
Xénova é unha cidade de nacemento portuario, establecéuse como a capital mercante da recentemente creada República de Xénova no século XI e mantendo a súa independencia ata 1797. A república foi un dos estados coñecidos como Repubbliche Marinare xunto con Venecia, Pisa e Amalfi. O comercio, a construción naval e a banca axudaron a apoiar unha das armadas máis grandes e poderosas do Mediterráneo. Hai un vello refrán que di: Genuensis ergo mercator, ou "Un xenovés, polo tanto, un comerciante" pero os xenoveses eran hábiles mariñeiros e guerreiros feroces ademais (véxase tamén os Ballesteiros xenoveses).
Jesús Navas
Jesús Navas González, nado en Los Palacios y Villafranca (Sevilla) o 21 de novembro de 1985, é un futbolista español. Actualmente xoga de extremo dereito e mediapunta no Sevilla FC.
Xénova
Historia
Ao longo da súa existencia a República tivo diferentes formas de goberno. O máis notable foi o Dogate que en realidade era unha oligarquía gobernada por un grupo de familias adiñeiradas de comerciantes, entre as que se seleccionaron os dux. Os feudos internos entre as familias poderosas, como a Grimaldi, os Fieschi, os Doria e os Spinola provocaron moita interrupción, pero en xeral a república dirixíase como un asunto de negocios.
Jesús Navas
Foi internacional coa selección española, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e a Eurocopa de 2012, dous dos tres títulos do triplete conseguido pola selección entre 2008 e 2012, inédito na historia do fútbol.
Xénova
Historia
Durante a Baixa Idade Media Xénova foi unha das principais potencias comerciais do mar Mediterráneo, mentres que entre os séculos XVI e XVII foi un dos principais centros financeiros de Europa.
Jesús Navas
UD Los Palacios
A carreira futbolística de Jesús Navas comezou na súa vila, no equipo local, a Unión Deportiva Los Palacios onde se formou como xogador e conseguiu chamar a atención de Pablo Blanco, técnico do Sevilla FC.
Sevilla Atlético
Jesús Navas chegou ao Sevilla Atlético con 16 anos. Xogou 10 partidos co filial sen marcar na tempada 2002-03. Ao ano seguinte obtivo a confianza do adestrador e chegou a disputar 22 partidos en liga, marcando en tres ocasións. Navas prometía, e como resultado do seu gran xogo a tan nova idade chegou o ascenso ao primeiro equipo, o Sevilla Fútbol Club, no que xogou en 5 ocasións antes de que terminase a tempada.
Xénova
Historia
Os xenoveses teñen a reivindicación da creación do pano áspero denim chamado agora "Blue Jeans" (unha ortografía anglicizada de Gênes, o nome francés da cidade), hoxe en día acurtado simplemente como jeans, usado por mariñeiros para traballar e para cubrir e protexer as súas mercadorías nos peiraos da intemperie. Durante a República de Xénova, os comerciantes e mariñeiros xenoveses exportaban este pano por toda Europa. Tamén foi notable a produción de encaixe xenovés.
Jesús Navas
Sevilla FC
Na tempada 2004-05, Jesús Navas continuou no filial para gañar máis experiencia. Pero tras 4 partidos o adestrador requiriu os seus servizos para o primeiro equipo. Xogou 23 partidos en liga e marcou en dúas ocasións. O 4 de maio de 2005 asinou unha renovación do seu contrato á alza motivada polo seu bo xogo que lle liga ao club ata 2010.
Xénova
Historia
O banco de depósito estatal máis antigo coñecido, o Banco di San Giorgio (Banco de San Xurxo), fundouse en 1407 en Xénova.
A través da participación dos xenoveses nas Cruzadas, establecéronse colonias no Oriente Medio, Norte de África e en todo o Mediterráneo. Os cruzados xenoveses trouxeron a casa unha copa de vidro verde do Levante, que os xenoveses consideraron durante moito tempo como o Santo Graal. Na súa Lenda dourada, o arcebispo de Xénova, Jacobus de Voragine relata a historia do Santo Graal. O Santo Cáliz gárdase agora na Catedral de Xénova.
Durante o seu auxe e o seu apoxeo, a República de Xénova fundou colonias en moitas partes do Mediterráneo e o Mar Negro, alcumada "la Dominante dei mari" ("A Dominante dos Mares"), deixou valiosas obras arquitectónicas en moitos lugares, e estendeu tamén o seu dominio directo en numerosos territorios, incluíndo Córsega (agora en Francia), Tabarka (agora en Tunicia), Quíos, Samos e Mitilene (agora en Grecia), Gibelet (agora en Líbano), Giurgiu, Galați e Calafat (agora en Romanía), e o sur de Crimea.
Despois, os banqueiros xenoveses financiaron moitos dos esforzos estranxeiros da Coroa española. Fernand Braudel mesmo chamou o período de 1557 a 1627 a "idade dos xenoveses", "dun dominio tan discreto e sofisticado que os historiadores durante moito tempo non se decataron del".
No momento do cénit de Xénova, a cidade atraeu a moitos artistas, entre eles Rubens, Caravaggio e Van Dyck. O famoso arquitecto Galeazzo Alessi (1512–1572) deseñou moitos dos espléndidos palazzi da cidade, e Bartolomeo Bianco (1590–1657) deseñou as pezas centrais da Universidade de Xénova. Varios artistas barroco e rococó xenoves establecéronse noutro lugar e un número de artistas locais fixéronse destacados. A finais do século XVI, Luca Cambiaso, coñecido como o fundador da Escola de pintura xenovesa, logrou ser oartista mellor pagado ata entón (2.000 ducados) polo traballo para Filipe II de España no palacio do Escorial en Madrid..
Porén, co cambio da economía mundial e das rutas comerciais cara ao Novo Mundo e lonxe do Mediterráneo, sumado á perda de varias das súas colonias, o poder político e económico de Xénova comezou un declive constante.
Foi en 1796 cando finalmente rematou a República de Xénova, substituída pola República de Ligur, gobernada por Napoleón.. Desde 1815 despois do "Congresso di Vienna" Xénova foi anexionada ao Regno di Sardegna (Reino de Sardeña).
No século XIX e principios do XX, Xénova consolidou o seu papel de gran porto marítimo e importante centro siderúrxico e de construción naval. En Xénova en 1853, Giovanni Ansaldo fundou Gio. Ansaldo & C. cuxos estaleiros construirían algúns dos barcos máis fermosos do mundo, como ARA Garibaldi, SS Roma, MS Augustus (1926), SS Rex, SS Andrea Doria, SS Cristoforo Colombo, MS Gripsholm, SS Leonardo da Vinci, SS Michelangelo e SS SeaBreeze. En 1854 fundouse en Xénova a compañía de transbordadores Costa Crociere e logo a compañía de seguros marítimos Lloyd Italiano. En 1861 creouse o Registro Italiano Navale rexistro marítimo italiano, e en 1879 o Yacht Club Italiano. O propietario Raffaele Rubattino en 1881 estivo entre os fundadores da compañía de transbordadores Navigazione Generale Italiana que logo se converteu na Liña Italiana.
Xeografía
A cidade de Xénova ocupa unha área de 240.29 km² entre o Mar de Ligur e os Montes Apeninos. A cidade esténdese ao longo da costa uns 30 km. desde o barrio de Voltri ata Nervi, e por 10 km. dende a costa ao norte, ao longo dos vales Polcevera e Bisagno. O territorio de Xénova divídese popularmente en 5 zonas principais: o centro, o oeste, o leste, a Polcevera e o val de Bisagno. Aínda que gran parte do centro da cidade está situado a pouca elevación, o territorio que o rodea é montañoso e os terreos sen urbanizar adoitan estar en terreo escarpado.
Xénova está adxacente a dous lugares de vacacións populares da Liguria: Camogli e Portofino. Na área metropolitana de Xénova atópase o Parque Natural Rexional de Aveto.
Clima
Xénova ten un clima subtropical húmido (Cfa) na clasificación climática de Köppen, xa que só un mes de verán ten menos de 40 mm de precipitacións, impedindo que sexa clasificado como unicamente mediterráneo, cunha nota especial para a baixa de Xénova.
A temperatura media anual ronda os 19 °C durante o día e 13 °C pola noite. Nos meses máis fríos: decembro, xaneiro e febreiro, a temperatura media durante o día é de 12 °C e 6 C. Á noite, nos meses máis cálidos, xullo e agosto, a temperatura media é de 27,5 °C durante o día e de 21 °C durante a noite. O intervalo de temperatura diaria é limitado, cun intervalo medio de aproximadamente 6 °C entre temperaturas altas e baixas. Xénova tamén ve unha moderación significativa do mar, en marcado contraste coas áreas detrás das montañas da Liguria como Parma, onde os veráns son máis quentes e os invernos bastante fríos.
Anualmente, as 2,9 noites medias rexistraron temperaturas de ≤0 °C (principalmente en xaneiro). A temperatura máis fría xamais rexistrada foi de -8 °C en febreiro de 2012; a temperatura máis alta rexistrada durante o día foi de 38,5 °C en agosto de 2015. Número medio anual de días con temperaturas de ≥30 °C é duns 8, unha media de catro días en xullo e agosto.
A temperatura media anual do mar é de 17,5 °C, de 13 °C} no período de xaneiro a marzo a 25 °C en agosto. No período de xuño a outubro, a temperatura media do mar supera os 19 °C.
Xénova tamén é unha cidade ventosa, especialmente durante o inverno cando os ventos do norte adoitan traer aire fresco do Val do Po (normalmente acompañado de temperaturas máis baixas, alta presión e ceos despexados). Outro vento típico sopra do sueste, principalmente como consecuencia das perturbacións atlánticas e das tormentas, traendo aire húmido e máis cálido do mar. As nevadas son esporádicas, pero ocorren case todos os anos, aínda que as grandes cantidades no centro da cidade son raras. Xénova adoita recibir fortes choivas a principios do outono debido a unha forte convección. Aínda así, o número total de días de precipitación é bastante modesto para o rendemento anual.
A humidade relativa media anual é do 68%, oscilando entre o 63% en febreiro e o 73% en maio.
As horas de insolación total superan as 2.200 ao ano, desde unha media de 4 horas de sol ao día no inverno ata unha media de 9 horas no verán. Este valor é unha media entre a metade norte de Europa e o norte de África.
Goberno municipal
O Consello Municipal de Xénova está actualmente liderado por unha maioría de dereita, elixida en xuño de 2017. O alcalde é Marco Bucci, expresión dunha alianza de dereita composta por Forza Italia, Lega Nord, Fratelli d'Italia e outras listas menores. Xénova foi tradicionalmente considerada unha cidade de esquerdas e Bucci é o primeiro alcalde da dereita desde 1975.
Benito Pérez Galdós
miniatura|Retrato de Benito Pérez Galdós pintado por [[Joaquín Sorolla|Sorolla, 1894. Orixinal en: Casa-Museo Pérez Galdós. Cabido de Gran Canaria.]] Benito Pérez Galdós, nado nas Palmas de Gran Canaria o 10 de maio de 1843 e finado en Madrid o 4 de xaneiro de 1920, foi un novelista, dramaturgo e articulista canario, probablemente un dos escritores máis representativos e prolíficos do século XIX.
Jesús Navas
Sevilla FC
Na tempada 2005-06, o Sevilla gañou a súa primeira Copa da UEFA e Navas xogou os 12 partidos, incluída a final contra o Middlesbrough. En agosto de 2006 recibiu unha oferta do Chelsea pero rexeitouna. Na liga, Navas estivo constantemente nas listas de mellores xogadores, entrando no 'Top 50' da Revista Don Balón.
Benito Pérez Galdós
Traxectoria
Galdós era o décimo fillo dun coronel do exército, Sebastián Pérez, e de Dolores Galdós, unha dama de forte carácter e filla dun antigo secretario da Inquisición. O seu pai inculcou no fillo o gusto polas narracións históricas contándolle acotío historias da guerra da independencia, na que participara. A súa imaxinación foi desbordante xa desde moi novo. En 1852 ingresou no Colexio de San Agustín, que aplicaba unha pedagoxía activa e bastante avanzada para a época, durante os anos en que empezaban a espallarse por España as polémicas teorías darwinistas, do cal hai ecos en obras súas como, por exemplo, Dona Perfecta (Doña Perfecta).
Jesús Navas
Sevilla FC
Nas tres seguintes tempadas, Navas continuou tendo regularidade no Sevilla, sendo ademais o máximo asistente e marcando nove goles. Constribuíu no título da Copa do Rei na tempada 2007-08, e tamén no terceiro posto acadado na liga a seguinte tempada.
Na tempada 2009-10, Navas xogou máis de 50 partidos oficiais e marcou en partidos decisivos, como o partido da última xornada contra o Almería, no que o Sevilla quitou do cuarto posto ao Mallorca co seu triunfo por 3-2. O 19 de maio de 2010 pechou a conta goleadora do seu equipo co 2-0 na final da Copa do Rei contra o Atlético de Madrid.
Benito Pérez Galdós
Traxectoria
En setembro dese ano inicia a súa marcha a Madrid onde cursa a carreira de Dereito, como previsto. No entanto, dedica o curso a escoitar a Fernando de Castro, Francisco de Paula Canalejas, Adolfo Camus e Valeriano Fernández. Alí tamén coñecerá ao fundador da Institución Libre de Ensino, Francisco Giner dos Ríos, que o alentou a escribir e fíxolle sentir curiosidade por unha filosofía, o Krausismo, que marcará fortemente a súa primeira novelística; pero de momento limítase a frecuentar os teatros e crear con outros escritores paisanos seus a «Faladoiro Canaria» en Madrid, mentres acode a ler ao Ateneo aos principais narradores europeos en inglés e francés.
Xénova
Subdivisión administrativa
A cidade de Xénova está subdividida en nove municipios (distritos administrativos), segundo o aprobado polo Consello Municipal en 2007.
Benito Pérez Galdós
Traxectoria
En 1865 asiste aos feitos da Noite de San Daniel, os cales o impresionan vivamente, e ese mesmo ano comeza a escribir como redactor meritorio nos xornais La Nación e El Debate, así como na Revista del Movimiento Intelectual de Europa. Ao ano seguinte, e en calidade de xornalista, é testemuña do pronunciamento dos sarxentos do cuartel de San Gil. Leva unha vida cómoda vivindo primeiro por dúas das súas irmás e logo na casa do seu sobriño, José Furtado de Mendoza. Segundo pintou Ramón Pérez de Ayala, o que as fotografías confirman, era un descoidado no vestir, conformábase sempre con ir de tons sombríos para pasar desapercibido e no inverno levaba enrolada ao pescozo unha bufanda de la branca, cun cabo colgando do peito e outro ás costas, un puro a medio fumar na man e, cando estaba sentado, aos pés o seu can alsaciano. Cortaba o pelo ao cero e padecía horribles xaquecas.
Jesús Navas
Selección nacional
O 14 de novembro de 2009 Navas debuta coa Selección de España, xunto ao seu compañeiro Diego Perotti (que xogaba contra el), nun partido amigable ante Arxentina. Nese partido, España impúxose por 2-1.